Niniejsze rozporządzenie stosuje się do pomocy we wszystkich sektorach, włączając działania związane z produkcją, przetwarzaniem i obrotem produktami wymienionymi w załączniku I do Traktatu.
Artykuł 2
Definicje
Dla celów niniejszego rozporządzenia:
a) "pomoc" oznacza jakiekolwiek środki spełniające wszystkie kryteria określone w art. 87 ust. 1 Traktatu;
b) "małe i średnie przedsiębiorstwa" oznacza przedsiębiorstwa zdefiniowane w załączniku I;
c) "duże przedsiębiorstwa" oznacza przedsiębiorstwa, nie objęte definicją "małych i średnich przedsiębiorstw" określoną w załączniku I;
d) "szkolenie szczególne" oznacza szkolenie obejmujące dokształcanie zasadniczo i bezpośrednio przydatne do obecnej lub przyszłej pozycji pracownika w firmie, której udzielana jest pomoc i zapewniające mu kwalifikacje, których nie będzie on mógł wykorzystać lub też będzie mógł wykorzystać w ograniczonym stopniu w innych firmach lub na innych polach działalności zawodowej;
e) "szkolenie ogólne" oznacza szkolenie obejmujące dokształcanie nie przydatne wcale lub przydatne w małym stopniu do obecnej lub przyszłej sytuacji pracownika w firmie, której udzielana jest pomoc. Szkolenie to zapewni mu jednak kwalifikacje, które w wielkiej mierze będzie on mógł wykorzystać w innych firmach lub na innych polach działalności zawodowej, co znacznie zwiększy szanse zatrudnienia tak wyszkolonego pracownika.
Szkolenie jest uznane za "ogólne", jeśli na przykład:
- jest organizowane wspólnie przez różne, niezależne przedsiębiorstwa lub gdy pracownicy różnych przedsiębiorstw mogą korzystać z tego szkolenia,
- jest uznane, poświadczone i uzasadnione przez władze lub jednostki publiczne lub przez inne jednostki lub instytucje, którym Państwo Członkowskie lub Wspólnota przyznały niezbędne kompetencje.
f) "intensywność pomocy" oznacza kwotę pomocy brutto wyrażoną jako odsetek kwalifikujących się kosztów projektu.
Wszystkie stosowane kwoty będą wielkościami przed potrąceniem podatków bezpośrednich.
W przypadkach, gdy pomoc udzielana jest w formie innej niż dotacja, kwotą pomocy jest ekwiwalent udzielonej dotacji.
Pomoc wypłacana w kilku ratach będzie zdyskontowana do wartości w momencie przyznania dotacji.
Stopa procentowa stosowana do celów dyskontowych oraz do wyliczenia kwoty pomocy w przypadku pożyczki uprzywilejowanej będzie stopą referencyjną stosowaną w momencie przyznania dotacji;
g) "pracownik w gorszym położeniu" oznacza:
- każdą młodą osobę poniżej 25 roku życia, która nie uzyskała wcześniej swego pierwszego regularnie opłacanego zatrudnienia,
- każdą osobę o poważnym stopniu niezdolności, będącej wynikiem fizycznego, psychicznego lub psychologicznego uchybienia, która jest już w stanie wejść na rynek pracy,
- każdego pracownika-migranta, który przenosi się lub przenosił wewnątrz Wspólnoty lub stał się rezydentem Wspólnoty, aby podjąć pracę, a który potrzebuje szkolenia zawodowego i/lub szkolenia językowego,
- każdą osobę, chcącą ponownie zacząć życie zawodowe po co najmniej trzyletniej przerwie, w szczególności każdą osobę, która porzuciła pracę na skutek trudności z pogodzeniem życia zawodowego z życiem rodzinnym, przez pierwszych sześć miesięcy po rekrutacji,
- każdą osobę po ukończeniu 45 roku życia, która nie zdobyła wykształcenia średniego lub równorzędnego,
- każdą osobę niezatrudnioną przez długi okres czasu, to jest każdą osobę, która pozostawała bez zatrudnienia przez 12 kolejnych miesięcy, przez pierwszych sześć miesięcy po rekrutacji.
Artykuł 3
Warunki zwolnienia
1. Pomoc indywidualna przyznawana poza jakimkolwiek systemem, ale spełniająca wszystkie warunki niniejszego rozporządzenia jest zgodna ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 3 Traktatu i jest zwolniona z wymogu notyfikacji określonego w art. 88 ust. 3 Traktatu pod warunkiem że zawiera wyraźne nawiązanie do niniejszego rozporządzenia, przez zamieszczenie jego tytułu i danych dotyczących publikacji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
2. Systemy pomocy spełniające wszystkie warunki niniejszego rozporządzenia są zgodne ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 3 i są zwolnione z wymogu notyfikacji określonego w art. 88 ust. 3 Traktatu pod warunkiem że:
a) każda pomoc, która może być przyznana w ramach takiego systemu pomocy spełnia wszystkie warunki niniejszego rozporządzenia;
b) system zawiera wyraźnie odwołanie do niniejszego rozporządzenia, przez zamieszczenie jego tytułu i danych dotyczących publikacji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
3. Pomoc przyznana zgodnie z systemami określonymi w ust. 2 jest zgodna ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 3 Traktatu i jest zwolniona z wymogu notyfikacji określonego w art. 88 ust. 3 Traktatu pod warunkiem że przyznawana pomoc bezpośrednio spełnia wszystkie warunki niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
Zwolniona pomoc szkoleniowa
1.
Systemy pomocy i pomoc indywidualna na szkolenia muszą spełniać warunki określone w ust. 2–7.
2.
W przypadku gdy pomoc udzielana jest na szkolenie szczególne, jej intensywność nie przekracza 25 % w przypadku dużych przedsiębiorstw oraz 35 % w przypadku małych i średnich przedsiębiorstw.
Intensywność ta zwiększa się o pięć punktów procentowych dla przedsiębiorstw w regionach, które kwalifikują się do uzyskania pomocy regionalnej przewidzianej w art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu i o dziesięć punktów procentowych dla przedsiębiorstw w regionach, które kwalifikują się do uzyskania pomocy regionalnej przewidzianej w art. 87 ust. 3 lit. a) Traktatu.
3.
W przypadku gdy pomoc udzielana jest na szkolenia ogólne, jej intensywność nie przekracza 50 % w przypadku dużych przedsiębiorstw oraz 70 % w przypadku małych i średnich przedsiębiorstw.
Intensywność ta zwiększa się o pięć punktów procentowych dla przedsiębiorstw w regionach, które kwalifikują się do uzyskania pomocy regionalnej przewidzianej w art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu i o dziesięć punktów procentowych dla przedsiębiorstw w regionach, które kwalifikują się do uzyskania pomocy regionalnej przewidzianej w art. 87 ust. 3 lit. a) Traktatu.
4.
Maksymalne intensywności określone w ust. 2 i 3 zwiększają się o 10 punktów procentowych jeżeli szkolenie jest przeznaczone dla pracowników w gorszym położeniu.
5.
W przypadkach, gdy projekt pomocy obejmuje zarówno elementy szkolenia szczególnego, jak i ogólnego, które nie mogą być rozdzielone celem wyliczenia intensywności pomocy oraz w przypadkach, gdy szczególny lub ogólny charakter projektu pomocy szkoleniowej nie może być ustalony, stosuje się intensywności pomocy przewidziane w ust. 2, stosowane dla szkolenia szczególnego.
6.
W przypadku gdy pomoc jest przyznawana w sektorze transportu morskiego, może ona osiągnąć intensywność 100 %, bez względu na to, czy projekt szkoleniowy dotyczy szkolenia szczególnego, czy też ogólnego pod następującymi warunkami:
a) osoba szkolona nie jest aktywnym członkiem załogi, lecz jest na pokładzie pracownikiem nieetatowym, oraz
b) szkolenie jest prowadzone na statkach pokładowych zarejestrowanych w rejestrach Wspólnoty.
7.
Uznane koszty projektu pomocy szkoleniowej są następujące:
a) koszty kadry szkoleniowej;
b) koszty podróży kadry szkoleniowej i osób szkolonych;
c) inne koszty bieżące, w tym koszty materiałów i dostaw;
d) amortyzacja narzędzi i wyposażenia w zakresie, w jakim są one wykorzystywane wyłącznie do projektu szkoleniowego;
e) koszty poradnictwa i doradztwa w zakresie, w jakim dotyczą projektu szkoleniowego;
f) koszty personelu osób szkolonych do sumy ogólnej kwoty pozostałych kosztów uznanych określonych w lit. a)–e).
Można wziąć pod uwagę tylko te godziny, w czasie których osoby szkolone faktycznie uczestniczą w szkoleniu, po potrąceniu jakichkolwiek godzin produkcyjnych lub ich ekwiwalentu.
Uznane koszty są poparte przejrzystą i szczegółową dokumentacją.
Artykuł 5
Duża indywidualna dotacja pomocowa
Zwolnienia nie stosuje się w przypadku gdy kwota pomocy przyznanej jednemu przedsiębiorstwu na pojedynczy projekt szkoleniowy przekracza 1000000 EUR
Artykuł 6
Kumulacja
1.
Ustalone w art. 4 i 5 pułapy pomocy stosują się bez względu na to, czy projekt finansowany jest całkowicie ze środków państwa, czy też jest częściowo finansowany przez Wspólnotę.
2.
Pomoc zwolniona na mocy niniejszego rozporządzenia nie jest kumulowana z żadną inną pomocą państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu ani też z inną pomocą finansowaną przez Wspólnotę w odniesieniu do tych samych uznanych kosztów, jeżeli wynikiem tej kumulacji byłoby przekroczenie intensywności pomocy powyżej ustalonej na mocy niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 7
Przejrzystość i monitorowanie
1.
W przypadku realizacji systemu pomocy lub też przyznania pomocy indywidualnej poza jakimkolwiek systemem zwolnionym na mocy niniejszego rozporządzenia, Państwa Członkowskie przesyłają Komisji, celem opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, w ciągu 20 dni roboczych, zgodne ze wzorem określonym w załączniku II, zbiorczą informację dotyczącą takiego systemu pomocy lub pomocy indywidualnej.
2.
Państwa Członkowskie prowadzą szczegółowe rejestry systemów pomocy zwolnionych na mocy niniejszego rozporządzenia, pomocy indywidualnej udzielonej zgodnie z tymi systemami oraz pomocy indywidualnej zwolnionej na mocy niniejszego rozporządzenia a przyznanej poza istniejącymi systemami pomocy.
Rejestry te zawierać będą wszystkie informacje niezbędne do ustalenia, że określone w niniejszym rozporządzeniu warunki zwolnienia zostały spełnione.
Państwa Członkowskie przechowują rejestr dotyczący pomocy indywidualnej przez okres 10 lat od dnia jej przyznania, a dotyczący systemu pomocy – przez lat 10 od dnia, w którym przyznana została ostatnia pomoc indywidualna w ramach tego systemu.
Na pisemny wniosek, Państwo Członkowskie przekazuje Komisji w ciągu 20 dni roboczych lub w ciągu takiego dłuższego okresu czasu, jaki zostanie ustalony we wniosku, wszelkie informacje, które Komisja uzna za niezbędne do oceny, czy warunki określone w niniejszym rozporządzeniu zostały spełnione.
3.
Państwa Członkowskie sporządzają sprawozdanie w sprawie stosowania niniejszego rozporządzenia dla każdego roku kalendarzowego lub jego części, w których stosuje się to rozporządzenie, w formie określonej w załączniku III, także w formie skomputeryzowanej.
Państwa Członkowskie przekazują to sprawozdanie Komisji najpóźniej trzy miesiące po upływie okresu, którego to sprawozdanie dotyczy.
Artykuł 8
Wejście w życie i okres obowiązywania
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 69/2001
z dnia 12 stycznia 2001 r.
w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy w ramach zasady de minimis
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 994/98 z dnia 7 maja 1998 r. sprawie stosowania art. 92 i 93 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską w odniesieniu do niektórych kategorii horyzontalnej pomocy państwa [1], w szczególności jego art. 2,
po opublikowaniu projektu niniejszego rozporządzenia [2],
po konsultacji z Komitetem Doradczym ds. Pomocy Państwa,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 994/98 upoważnia Komisję do określenia w rozporządzeniu progu, poniżej którego uważa się, iż środki pomocowe nie spełniają wszystkich kryteriów określonych w art. 87 ust. 1 Traktatu i dlatego nie podlegają procedurze zgłoszenia przewidzianej w art. 88 ust. 3 Traktatu.
(2) Komisja zastosowała art. 87 i 88 Traktatu, w szczególności wyjaśniła, w wielu decyzjach, pojęcie pomocy w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu. Komisja określiła również swoją politykę w odniesieniu do pułapu de minimis, zgodnie z którą można uważać, że art. 87 ust. 1 nie ma ostatnio zastosowania w obwieszczeniu dotyczącym zasady de minimis w zakresie pomocy państwa [3]. W świetle tych doświadczeń oraz mając na celu zwiększenie przejrzystości i pewności prawnej, właściwym jest, aby zasada de minimis była ustanowiona w rozporządzeniu.
(3) W kontekście specjalnych zasad, które stosuje się w sektorze rolnictwa, rybołówstwa i akwakultury oraz w przewozie rzeczy i osób, a także mając na uwadze ryzyko, iż nawet niewielkie kwoty udzielonej pomocy mogłyby spełnić kryteria art. 87 ust. 1 Traktatu w tych sektorach, uważa się za właściwe, aby niniejszego rozporządzenia nie stosować do tych sektorów.
(4) W świetle Porozumienia Światowej Organizacji Handlu (WTO) w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych [4], niniejsze rozporządzenie nie wyłącza pomocy eksportowej lub pomocy dla faworyzowania produktów krajowych nad produktami przywożonymi.
Pomoc na pokrycie kosztów uczestnictwa w targach handlowych bądź badaniach lub też kosztów usług konsultingowych potrzebnych do wprowadzenia nowego produktu lub już istniejącego produktu na nowym rynku nie stanowi zwykle pomocy eksportowej.
(5) W świetle doświadczeń Komisji można uznać, że pomoc nieprzekraczająca pułapu 100000 EUR w dowolnie określonym okresie trzech lat nie wpływa na handel między Państwami Członkowskimi i/lub nie zakłóca bądź nie zagraża zakłóceniem konkurencji i dlatego nie podlega przepisom art. 87 ust. 1 Traktatu.
Istotny okres trzech lat ma charakter ruchomy, tak więc w każdym przypadku przyznania nowej pomocy de minimis należy ustalić ogólną kwotę pomocy de minimis przyznaną w ciągu poprzednich trzech lat.
Za datę przyznania pomocy de minimis należy uznać moment, w którym beneficjentowi zostało nadane prawo przyjęcia pomocy.
Zasada de minimis nie narusza możliwości otrzymania przez przedsiębiorstwo pomocy państwa dozwolonej przez Komisję lub objętej rozporządzeniem o wyłączeniu grupowym.
(6) W celu przejrzystości, równości traktowania oraz prawidłowego stosowania pułapu de minimis, właściwe jest, by Państwa Członkowskie stosowały tę samą metodę obliczeń.
W celu ułatwienia tych obliczeń oraz zgodnie z obecną praktyką stosowania zasady de minimis, kwoty przyznanej pomocy, które nie przybierają formy dotacji pieniężnych, powinny być przeliczane na subwencyjny ekwiwalent pomocy brutto.
Obliczenie subwencyjnego ekwiwalentu pomocy płatnej w kilku ratach oraz obliczenia kwoty pomocy w formie pożyczki uprzywilejowanej wymaga zastosowania rynkowych stóp procentowych obowiązujących na rynku w okresie przyznania dotacji.
Mając na względzie jednolite, przejrzyste i proste stosowanie zasad pomocy państwowej, rynkowe stopy procentowe stosowane do celów niniejszego rozporządzenia powinny być uważane za stopy referencyjne, pod warunkiem że w przypadku pożyczki uprzywilejowanej pożyczka ta jest poparta standardowymi zabezpieczeniami i nie pociąga za sobą nadmiernego ryzyka.
Za stopy referencyjne powinno się uważać te, które Komisja wyznacza okresowo na podstawie obiektywnych kryteriów i które są następnie publikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich oraz w internecie.
(7) Komisja ma obowiązek zapewnić, że zasady przyznawania pomocy państwa są respektowane, w szczególności, że stosuje się do nich pomoc przyznaną zgodnie z zasadami de minimis.
Zgodnie z zasadą współpracy ustanowioną w art. 10 Traktatu Państwa Członkowskie powinny ułatwić osiągnięcie tego celu poprzez ustanowienie niezbędnego mechanizmu gwarantującego, że ogólna kwota pomocy przyznanej temu samemu beneficjentowi zgodnie z zasadą de minimis nie przekracza pułapu 100000 EUR w okresie trzech lat.
W tym celu Państwa Członkowskie, przyznając pomoc de minimis, powinny informować zainteresowane przedsiębiorstwo, że pomoc ma charakter de minimis, otrzymać pełną informację o innych faktach pomocy de minimis, które miały miejsce w ciągu ostatnich trzech lat oraz ostrożnie kontrolować, czy przyznanie nowej pomocy de minimis nie spowoduje przekroczenia pułapu de minimis.
Ewentualnie respektowanie pułapu może być również zagwarantowane poprzez rejestrację w centralnym rejestrze.
(8) Uwzględniając doświadczenie Komisji, w szczególności częstotliwość, z jaką Komisja musi zmieniać politykę pomocy państwa, właściwe jest ograniczenie okresu stosowania niniejszego rozporządzenia.
W przypadku gdy rozporządzenie wygaśnie i nie zostanie przedłużone, Państwa Członkowskie powinny dysponować sześciomiesięcznym okresem dostosowania w odniesieniu do systemów pomocy de minimis, objętych niniejszym rozporządzeniem,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zakres zastosowania
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do pomocy przyznawanej przedsiębiorstwom we wszystkich sektorach, z wyjątkiem:
a) sektora przewozu rzeczy i osób oraz działalności związanej z produkcją, przetwarzaniem i wprowadzaniem do obrotu produktów wymienionych w załączniku I do Traktatu;
b) pomocy udzielanej dla działalności związanej z wywozem, mianowicie pomocy związanej bezpośrednio z ilością wywożonych produktów, ustanowieniem i funkcjonowaniem sieci dystrybucyjnej lub wydatkami bieżącymi dotyczącymi prowadzenia działalności wywozowej;
c) pomocy uwarunkowanej użyciem towarów produkcji krajowej przed towarami przywożonymi.
Artykuł 2
Pomoc de minimis
1. Uważa się, że środki pomocy nie spełniają wszystkich kryteriów określonych w art. 87 ust. 1 Traktatu i dlatego nie podlegają wymogowi powiadomienia przewidzianemu w art. 88 ust. 3 Traktatu, jeżeli spełniają warunki określone w ust. 2 i 3.
2.
Ogólna kwota pomocy de minimis przyznana jakiemukolwiek przedsiębiorstwu nie przekracza 100000 EUR w jakimkolwiek okresie trzech lat.
Pułap ten stosuje się bez względu na formę pomocy i jej cel.
3.
Pułap określony w ust. 2 wyrażony jest jako dotacja pieniężna Wszystkie użyte wartości są wartościami brutto, to znaczy nieuwzględniającymi potrąceń z tytułu podatków bezpośrednich.
W przypadku gdy pomoc udzielana jest w formie innej niż dotacja, kwota pomocy stanowi subwencyjny ekwiwalent pomocy brutto.
Pomoc wypłacana w kilku ratach dyskontowana jest do wartości w momencie przyznania dotacji.
Stopa procentowa zastosowana do celów dyskontowych oraz do obliczenia kwoty pomocy w przypadku pożyczki uprzywilejowanej jest stopą referencyjną stosowaną w momencie przyznania dotacji.
Artykuł 3
Kumulacja i monitorowanie
1.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie przyznaje przedsiębiorstwu pomoc de minimis, informuje zainteresowane przedsiębiorstwo, że pomoc ma charakter de minimis i otrzymuje od przedsiębiorstwa pełną informację o innej pomocy de minimis, otrzymanej w ciągu ostatnich trzech lat.
Państwo Członkowskie może przyznać nową pomoc de minimis tylko po sprawdzeniu, że nie podniesie ona ogólnej kwoty pomocy de minimis otrzymanej przez przedsiębiorstwo w okresie trzech lat, do poziomu powyżej pułapu ustalonego w art. 2 ust. 2.
2.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie ustanowiło centralny rejestr pomocy de minimis, zawierający pełną informację dotyczącą wszystkich faktów pomocy de minimis przyznanej przez jakiekolwiek władze znajdujące się w tym Państwie Członkowskim, wymóg określony w ust. 1 akapit pierwszy nie ma dłużej zastosowania od momentu, gdy rejestr obejmuje okres trzech lat.
3.
Państwa Członkowskie rejestrują i opracowują wszystkie informacje dotyczące stosowania niniejszego rozporządzenia.
Dokumenty te zawierają wszelkie informacje konieczne do wykazania, że warunki niniejszego rozporządzenia są respektowane.
Dokumenty dotyczące indywidualnej pomocy de minimis są przetrzymywane przez okres 10 lat od dnia jej przyznania, a w odniesieniu do systemu pomocy de minimis przez okres 10 lat od dnia, w którym przyznana została ostatnia pomoc indywidualna w ramach tego systemu.
Na pisemny wniosek Komisji Państwo Członkowskie przekaże jej w ciągu 20 dni roboczych lub w ciągu takiego, dłuższego okresu, jaki zostanie ustalony we wniosku, wszelkie informacje, jakie Komisja uzna za niezbędne do oszacowania, czy warunki niniejszego rozporządzenia zostały spełnione, w szczególności ogólne kwoty pomocy de minimis otrzymanej przez każde z przedsiębiorstw.
Artykuł 4
Wejście w życie i okres obowiązywania
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 70/2001
z dnia 12 stycznia 2001 r.
w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy państwa dla małych i średnich przedsiębiorstw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 994/98 z dnia 7 maja 1998 r. w sprawie stosowania art. 92 i 93 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską w odniesieniu do niektórych kategorii horyzontalnej pomocy państwa [1], w szczególności jego art. 1 ust. 1 lit. a) ppkt i),
po opublikowaniu projektu niniejszego rozporządzenia [2],
po konsultacji z Komitetem Doradczym ds. Pomocy Państwa,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 994/98 upoważnia Komisję do uznania, zgodnie z art. 87 Traktatu, że pod pewnymi warunkami pomoc dla małych i średnich przedsiębiorstw jest zgodna ze wspólnym rynkiem i nie podlega zgłoszeniu wymaganemu zgodnie z art. 88 ust. 3 Traktatu.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 994/98 upoważnia Komisję do uznania, zgodnie z art. 87 Traktatu, że pomoc, która spełnia warunki zatwierdzonego przez Komisję dla każdego Państwa Członkowskiego planu przyznania pomocy regionalnej, jest zgodna ze wspólnym rynkiem i nie podlega zgłoszeniu wymaganemu zgodnie z art. 88 ust. 3 Traktatu.
(3) Komisja stosowała art. 87 i 88 Traktatu w odniesieniu do małych i średnich przedsiębiorstw w obrębie i poza wspieranymi regionami w licznych decyzjach jak również określiła swoją politykę w tym zakresie, ostatnio w ramach wytycznych Wspólnoty w sprawie pomocy państwa dla małych i średnich przedsiębiorstw [3] i w wytycznych w sprawie pomocy krajowej dotyczącej rozwoju regionalnego [4].
W świetle dużego doświadczenia Komisji w stosowaniu tych artykułów do małych i średnich przedsiębiorstw oraz w świetle tekstów ogólnych nawiązujących do małych i średnich przedsiębiorstw oraz pomocy regionalnej udzielanej przez Komisję na podstawie przepisów zawartych w tych artykułach właściwym jest, z punktu widzenia zapewnienia skutecznego nadzoru i uproszczenia administracji, ale bez osłabienia monitoringu przez Komisję, aby Komisja użyła swych uprawnień powierzonych jej na mocy rozporządzenia (WE) nr 994/98.
(4) Niniejsze rozporządzenie pozostaje bez uszczerbku dla możliwości zgłoszenia przez Państwa Członkowskie pomocy dla małych i średnich przedsiębiorstw.
Takie zgłoszenia będą oceniane przez Komisję, w szczególności w świetle kryteriów określonych w niniejszym rozporządzeniu.
Wytyczne w sprawie pomocy państwa dla małych i średnich przedsiębiorstw powinny zostać zniesione od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, zostaną one zastąpione przez warunki niniejszego rozporządzenia.
(5) Małe i średnie przedsiębiorstwa grają decydującą rolę w tworzeniu miejsc pracy oraz, w znaczeniu bardziej ogólnym, są czynnikiem stabilności społecznej i rozwoju gospodarczego.
Jednakże ich rozwój może być ograniczony przez niedoskonałości rynku.
Często mają one trudności z uzyskaniem kapitału lub kredytu, przy niechęci do podejmowania ryzyka na niektórych rynkach finansowych oraz ograniczonych gwarancji, jakie są one w stanie zaoferować.
Ich ograniczone zasoby mogą również ograniczyć ich dostęp do informacji, dotyczącej w szczególności nowych technologii i potencjalnych rynków.
Uwzględniając te rozważania, celem pomocy wyłączonej na mocy niniejszego rozporządzenia powinno być umożliwienie rozwoju działań gospodarczych małych i średnich przedsiębiorstw, pod warunkiem że pomoc ta nie zmienia warunków wymiany handlowej w zakresie sprzecznym ze wspólnym interesem.
(6) Niniejsze rozporządzenie powinno zwalniać każdą pomoc spełniającą wszelkie stosowne warunki niniejszego rozporządzenia oraz jakikolwiek system pomocy, pod warunkiem że każda pomoc jaka mogłaby zostać przyznana w ramach tego systemu spełnia wszelkie stosowne warunki niniejszego rozporządzenia.
W celu zapewnienia skutecznego nadzoru i uproszczenia administracji bez osłabienia monitoringu przez Komisję, systemy pomocy i indywidualne dotacje przyznawane poza jakimikolwiek systemami pomocy powinny zawierać wyraźne odniesienie do niniejszego rozporządzenia.
(7) Niniejsze rozporządzenie powinno być stosowane bez uszczerbku dla szczególnych reguł w rozporządzeniach i dyrektywach dotyczących pomocy państwa w niektórych sektorach, takich, które istnieją obecnie w przemyśle stoczniowym, nie powinno się go jednak stosować w rolnictwie, rybołówstwie i akwakulturze.
(8) W celu wyeliminowania różnic, które mogą spowodować zakłócenie konkurencji, w celu ułatwienia koordynacji między różnymi inicjatywami Wspólnoty i inicjatywami krajowymi dotyczącymi małych i średnich przedsiębiorstw oraz ze względu na jasność administracyjną i pewność prawną definicja "małych i średnich przedsiębiorstw" stosowana w niniejszym rozporządzeniu jest zgodna z określoną w zaleceniu Komisji 96/280/WE z dnia 3 kwietnia 1996 r., dotyczącym definicji małych i średnich przedsiębiorstw [5]. Definicja ta była również stosowana w wytycznych Wspólnoty w sprawie pomocy państwa dla małych i średnich przedsiębiorstw [6].
(9) Zgodnie z ustaloną praktyką Komisji oraz w celu lepszego zapewnienia, aby pomoc była proporcjonalna i ograniczona do niezbędnej kwoty, należy określić granice przedstawione w intensywności pomocy w stosunku do ogółu uznanych kosztów, a nie przeliczone na maksymalne kwoty pomocy.
(10) W celu ustalenia, czy pomoc jest zgodna ze wspólnym rynkiem na podstawie niniejszego rozporządzenia niezbędne jest uwzględnienie intensywności pomocy, a zatem kwoty pomocy wyrażonej jako ekwiwalent dotacji.
Obliczenie ekwiwalentu dotacji pomocy płatnej w kilku ratach oraz obliczenie kwoty pomocy w formie pożyczki uprzywilejowanej wymaga zastosowania rynkowych stóp procentowych obowiązujących na rynku w okresie dotacji.
W celu jednolitego, przejrzystego i prostego stosowania reguł pomocy państwa, kursy rynkowe powinny być, do celów niniejszego rozporządzenia, uznane za stopy referencyjne, pod warunkiem że w przypadku pożyczki uprzywilejowanej pożyczka ta powinna być standardowo zabezpieczona i nie powinna pociągać za sobą nadmiernego ryzyka.
Za stopy referencyjne powinno się uznawać te, które Komisja ustala okresowo na podstawie obiektywnych kryteriów i które są publikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich oraz w Internecie.
(11) Uwzględniając różnice między małymi a średnimi przedsiębiorstwami, należy ustalić inne pułapy intensywności pomocy dla przedsiębiorstw małych, a inne dla średnich.
(12) Pułapy intensywności pomocy powinny zostać ustalone na poziomie, który w świetle doświadczenia Komisji wprowadza właściwą równowagę między zminimalizowaniem zakłóceń konkurencji w sektorze objętym pomocą a celem, jakim jest ułatwienie rozwoju działalności gospodarczej małych i średnich przedsiębiorstw.
(13) Właściwe jest ustanowienie dalszych warunków, które powinny zostać spełnione przez jakikolwiek program pomocy lub pomoc indywidualną wyłączoną na mocy niniejszego rozporządzenia.
Uwzględniając art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu, taka pomoc nie powinna jedynie skutkować ciągłą lub okresową obniżką kosztów operacyjnych, które beneficjent musiałby zwykle ponosić i powinna być proporcjonalna do przeszkód, które trzeba pokonać, aby zabezpieczyć korzyści społeczno-gospodarcze uważane za będące w interesie Wspólnoty.
Właściwe jest więc ograniczenie zakresu niniejszego rozporządzenia do pomocy przyznawanej na cele związane z niektórymi inwestycjami materialnymi i niematerialnymi, niektóre usługi świadczone beneficjentom i niektóre inne rodzaje działalności.
W świetle niewykorzystanych mocy Wspólnoty w sektorze transportowym, z wyłączeniem taboru kolejowego, uznane koszty inwestycji przedsiębiorstw, których podstawową formą działalności gospodarczej jest sektor transportowy, nie powinny obejmować środków transportu i urządzeń transportowych.
(14) Niniejsze rozporządzenie zwalnia pomoc dla małych i średnich przedsiębiorstw, bez względu na ich lokalizację.
Inwestycje i tworzenie miejsc pracy może się przyczynić do rozwoju gospodarczego słabiej rozwiniętych regionów Wspólnoty.
Małe i średnie przedsiębiorstwa w tych regionach cierpią zarówno ze względu na strukturalną słabość swej lokalizacji, jak również z powodu trudności wynikających z ich wielkości.
Dlatego właściwe jest, aby małe i średnie przedsiębiorstwa we wpieranych regionach, korzystały z wyższych pułapów pomocy.
(15) Aby nie faworyzować czynnika kapitałowego inwestycji wobec czynnika siły roboczej, należy ustanowić przepisy dotyczące możliwości mierzenia rozmiaru pomocy na inwestycje albo na podstawie kosztów inwestycji albo na podstawie kosztów nowych miejsc pracy związanych z przeprowadzeniem projektu inwestycyjnego.
(16) W świetle Porozumienia Światowej Organizacji Handlu (WTO) w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych [7] niniejsze rozporządzenie nie zwalnia pomocy wywozowej lub pomocy faworyzującej produkty krajowe wobec produktów przywożonych.
Pomoc na pokrycie kosztów uczestnictwa w targach handlowych, bądź szkoleniach lub też kosztów usług konsultingowych potrzebnych do wprowadzenia nowego produktu lub produktu już istniejącego na nowy rynek nie stanowi zwykle pomocy wywozowej.
(17) Uwzględniając potrzebę wprowadzenia właściwej równowagi między zminimalizowaniem zakłóceń konkurencji w sektorze objętym pomocą a celami niniejszego rozporządzenia, rozporządzenie to nie będzie wyłączać dotacji pomocy indywidualnej przekraczających ustaloną kwotę maksymalną, bez względu na to, czy są one przyznane w ramach programu pomocy wyłączonego przez niniejsze rozporządzenie czy też nie.
(18) W celu zapewnienia, aby pomoc była niezbędna i działała jako bodziec do rozwoju niektórych działalności, niniejsze rozporządzenie nie powinno zwalniać pomocy dla działalności, które beneficjent mógłby już podjąć jedynie z uwagi na warunki rynkowe.
(19) Niniejsze rozporządzenie nie powinno zwalniać pomocy skumulowanej z inną pomocą państwa, w tym pomocy udzielanej przez władze krajowe, regionalne i lokalne lub przyznanej przy wsparciu Wspólnoty, w stosunku do tych samych uznanych kosztów, gdy ta skumulowana kwota przekracza próg ustalony w niniejszym rozporządzeniu.
(20) W celu zapewnienia przejrzystości i skutecznego monitoringu zgodnie z art. 3 rozporządzenia (WE) nr 994/98 właściwe jest ustanowienie standardowego formularza, w jakim Państwa Członkowskie powinny dostarczać Komisji zbiorcze informacje, w celu ich opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, kiedy tylko, stosownie do niniejszego rozporządzenia, program pomocy zostanie wyłączony lub też przyznana zostanie pomoc indywidualna poza takim programem.
Z tych samych powodów właściwe jest ustanowienie zasad dotyczących prowadzenia przez Państwa Członkowskie zapisów dotyczących pomocy wyłączonej na mocy niniejszego rozporządzenia.
Jeśli chodzi o roczne sprawozdania, które Państwa Członkowskie mają składać Komisji, uważa się za właściwe, aby Komisja ustanowiła szczególne wymagania w tym, mając na względzie powszechną dostępność niezbędnych środków technicznych, dotyczące informacji w formie skomputeryzowanej.
(21) Uwzględniając doświadczenie Komisji w tej dziedzinie, w szczególności częstotliwość, z jaką ogólnie niezbędne jest korygowanie polityki pomocy państwa, właściwe jest ograniczenie okresu stosowania niniejszego rozporządzenia.
Gdy niniejsze rozporządzenie wygaśnie a nie zostanie przedłużone, programy pomocy już wyłączone na mocy niniejszego rozporządzenia będą nadal wyłączone przez okres sześciu miesięcy,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zakres zastosowania
1.
Bez uszczerbku dla szczególnych rozporządzeń i dyrektyw Wspólnoty wydanych na podstawie Traktatu WE, dotyczących przyznawania pomocy państwa w szczególnych sektorach, bez względu na to, czy są one bardziej czy mniej restrykcyjne od niniejszego rozporządzenia, niniejsze rozporządzenie stosuje się do przyznawania pomocy dla małych i średnich przedsiębiorstw we wszystkich sektorach.
2.
Niniejszego rozporządzenia nie stosuje się do:
a) działalności związanej z produkcją, przetwarzaniem i wprowadzaniem do obrotu produktów wymienionych w załączniku I do Traktatu;
b) pomocy udzielanej dla działalności związanej z wywozem, mianowicie pomocy związanej bezpośrednio z ilością wywożonych produktów, z ustanowieniem i funkcjonowaniem sieci dystrybucyjnej lub z bieżącymi wydatkami dotyczącymi działalności wywozowej;
c) pomocy uwarunkowanej użyciem towarów produkcji krajowej na niekorzyść towarów przywożonych.
Artykuł 2
Definicje
Dla celów niniejszego rozporządzenia:
a) "pomoc" oznacza jakiekolwiek środki spełniające wszystkie kryteria określone w art. 87 ust. 1 Traktatu;
b) "małe i średnie przedsiębiorstwa" oznaczają przedsiębiorstwa, tak jak są określono w załączniku I;
c) "inwestycja w aktywa materialne" oznacza inwestycję w fizykalne aktywa trwałe związane z tworzeniem nowego przedsiębiorstwa, rozszerzeniem istniejącego przedsiębiorstwa lub zaangażowanie w działalność wymagającą fundamentalnej zmiany w wytwarzanym produkcie lub procesie produkcyjnym istniejącego przedsiębiorstwa (w szczególności poprzez racjonalizację, dywersyfikację lub modernizację).
Inwestycja w aktywa trwałe podjęta w formie przejęcia przedsiębiorstwa, które zostało zamknięte lub które zostałoby zamknięte, jeśli nie zostałoby kupione będzie również uważane za inwestycję w aktywa materialne;
d) "inwestycja w wartości niematerialne i prawne" oznacza inwestycję w transfer technologii poprzez nabycie praw patentowych, licencji, know-how lub nieopatentowanej wiedzy technicznej.
e) "intensywność pomocy brutto" oznacza kwotę pomocy wyrażoną jako odsetek uznanych kosztów projektu.
Wszystkie stosowane kwoty będą wielkościami przed potrąceniem podatków bezpośrednich.
W przypadkach, gdy pomoc udzielana jest w formie innej niż dotacja, kwotą pomocy jest równowartość udzielonej dotacji.
Pomoc wypłacana w kilku ratach będzie zdyskontowana do wartości w momencie przyznania dotacji.
Stopa procentowa stosowana do celów dyskontowych oraz do wyliczenia kwoty pomocy w przypadku pożyczki uprzywilejowanej będzie stopą referencyjną stosowaną w momencie przyznania dotacji;
f) "intensywność pomocy netto" oznacza kwotę pomocy pomniejszoną o podatek, wyrażony jako odsetek uznanych kosztów projektu;
g) "liczba pracowników" oznacza liczbę rocznych jednostek roboczych (RJR), to jest liczbę pracowników zatrudnionych na pełnych etatach w ciągu jednego roku wraz z pracownikami zatrudnionymi na niepełnych etatach oraz pracownikami sezonowymi, które wyrażają się ułamkowymi częściami jednostek RJR.
Artykuł 3
Warunki wyłączenia
1. Pomoc indywidualna przyznawana poza jakimkolwiek programem, ale spełniająca wszystkie warunki niniejszego rozporządzenia jest zgodna ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 3 Traktatu i jest wyłączona z wymogu zgłoszenia określonego w art. 88 ust. 3 Traktatu, pod warunkiem że zawiera wyraźne nawiązanie do niniejszego rozporządzenia, przez zamieszczenie jego tytułu i danych dotyczących publikacji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
2. Programy pomocy spełniające wszystkie warunki niniejszego rozporządzenia są zgodne ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 3 są wyłączone z wymogu zgłoszenia określonego w art. 88 ust. 3 Traktatu, pod warunkiem że:
a) każda pomoc, która może być przyznana w ramach takiego programu pomocy spełnia wszystkie warunki niniejszego rozporządzenia;
b) program zawiera wyraźnie odniesienie do niniejszego rozporządzenia, przez zamieszczenie jego tytułu i danych dotyczących publikacji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
3. Pomoc przyznana zgodnie z programem określonym w ust. 2 jest zgodna ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 3 Traktatu i jest wyłączona z wymogu zgłoszenia określonego w art. 88 ust. 3 Traktatu, pod warunkiem że przyznawana pomoc bezpośrednio spełnia wszystkie warunki niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
Inwestycja
1. Pomoc przeznaczona na inwestycję w aktywa materialne i w wartości niematerialne i prawne wewnątrz i na zewnątrz Wspólnoty jest zgodna ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 3 Traktatu i zostaje wyłączona z wymogu zgłoszenia określonego w art. 88 ust. 3 Traktatu, jeżeli spełnia warunki określone w ust. 2–6.
2.
Intensywność pomocy brutto nie przekroczy:
a) 15 % w przypadku małych przedsiębiorstw;
b) 7,5 % w przypadku średnich przedsiębiorstw.
3.
W przypadku gdy inwestycja ma miejsce w obszarach, które kwalifikują się do pomocy regionalnej, intensywność pomocy nie przekroczy pułapu regionalnej pomocy inwestycyjnej określonej w planie zatwierdzonym przez Komisję dla każdego Państwa Członkowskiego o więcej niż:
a) 10 punktów procentowych brutto na obszarach, których dotyczy art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu, pod warunkiem że ogólna intensywność pomocy netto nie przekroczy 30 %; lub
b) 15 punktów procentowych brutto na obszarach, których dotyczy art. 87 ust. 3 lit. a) Traktatu, pod warunkiem że ogólna intensywność pomocy netto nie przekroczy 75 %
Wyższe pułapy pomocy regionalne stosuje się tylko wtedy, gdy pomoc jest przyznana pod warunkiem, że inwestycja będzie utrzymana w regionie otrzymującym pomoc przez okres co najmniej pięciu lat, a wkład beneficjenta w jej finansowanie wyniesie co najmniej 25 %.
4.
Pułapy ustalone w ust. 2 i 3 stosują się do intensywności pomocy obliczonej albo jako odsetek uznanych kosztów inwestycji, albo jako odsetek kosztów płac roboczych zatrudnienia powstałego dzięki podjęciu inwestycji (pomoc dla tworzenia miejsc pracy) albo jako ich kombinacja, pod warunkiem że pomoc nie przekroczy najbardziej korzystnej kwoty będącej wynikiem zastosowania którejkolwiek metody obliczania.
5.
W przypadkach, gdy rozmiar pomocy jest obliczany na podstawie kosztów inwestycji, uznane koszty inwestycji materialnych są kosztami związanymi z inwestycją w grunty, budynki, maszyny i urządzenia.
W sektorze transportowym, z wyłączeniem taboru kolejowego, środki transportu i urządzenia transportowe nie są uwzględnione w uznanych kosztach.
Uznanymi kosztami inwestycji niematerialnych są koszty nabycia technologii.
6.
W przypadkach gdy rozmiar pomocy jest obliczany na podstawie tworzonych miejsc pracy, kwota pomocy wyrażona jest jako odsetek kosztów płac roboczych w okresie dwóch lat, związanych z liczbą miejsc pracy utworzonych pod warunkami, że:
a) tworzenie miejsc pracy będzie związane z przeprowadzeniem projektu inwestycji w aktywa materialne i w wartości niematerialne i prawne.
Miejsca pracy zostaną utworzone w okresie trzech lat od daty zakończenia inwestycji;
b) projekt inwestycyjny doprowadzi do wzrostu liczby zatrudnionych w danym przedsiębiorstwie, w porównaniu ze średnią za poprzednie dwanaście miesięcy; oraz
c) zwiększenie zatrudnienia będzie utrzymane przez okres co najmniej pięciu lat.
Artykuł 5
Doradztwo oraz inne usługi i działalności
Pomoc dla małych i średnich przedsiębiorstw, wypełniająca poniższe warunki jest zgodna ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 3 Traktatu i jest wyłączona z wymogu zgłoszenia określonego w art. 88 ust. 3 Traktatu. W przypadku gdy udzielana jest ona na:
a) usługi świadczone przez doradców zewnętrznych, wielkość pomocy brutto nie przekroczy 50 % wartości kosztów tych usług.
Dane usługi nie będą działaniami ciągłymi lub okresowymi, nie będą też związane ze zwykłymi wydatkami operacyjnymi przedsiębiorstwa, takimi jak rutynowe usługi doradztwa podatkowego, regularne usługi prawnicze lub reklama;
b) udział w targach i wystawach, wielkość pomocy brutto nie przekroczy 50 % wartości dodatkowych kosztów poniesionych na wynajem, ustawienie i prowadzenie stoiska.
Wyłączenie pomocy na te cele będzie stosowane tylko w przypadku pierwszego uczestnictwa przedsiębiorstwa w określonych targach czy wystawie.
Artykuł 6
Duża indywidualna dotacja pomocowa
Niniejsze rozporządzenie nie zwolni dotacji z tytułu pomocy indywidualnej, w przypadku gdy osiągnięty zostanie jeden z progów:
a) całość uznanych kosztów całego projektu wyniesie co najmniej 25000000 EUR oraz
i) na obszarach, które nie kwalifikują się do pomocy regionalnej, intensywność pomocy brutto wynosi co najmniej 50 % pułapu określonego w art. 4 ust. 2;
ii) na obszarach, które kwalifikują się do pomocy regionalnej, intensywność pomocy netto wynosi co najmniej 50 % pułapu pomocy netto, jak to zostało ustalone w planie pomocy regionalnej dla danego obszaru; lub
b) cała kwota pomocy brutto wynosi co najmniej 15000000 EUR.
Artykuł 7
Potrzeba pomocy
Niniejsze rozporządzenie zwolni pomoc jeszcze przed rozpoczęciem pracy nad wspomaganym projektem, tylko w przypadku gdy:
- wniosek o przyznanie pomocy zostanie przedłożony Państwu Członkowskiemu przez beneficjenta lub
- Państwo Członkowskie przyjęło przepisy prawne ustanawiające uprawnienia do uzyskania pomocy zgodnie z obiektywnymi kryteriami i bez potrzeby dalszego korzystania ze swobodnego uznania przez to Państwo Członkowskie.
Artykuł 8
Kumulacja
1.
Ustalone w art. 4, 5 i 6 pułapy pomocy stosują się bez względu na to, czy projekt finansowany jest całkowicie ze środków państwa, czy też jest częściowo finansowany przez Wspólnotę.
2.
Pomoc wyłączona na mocy niniejszego rozporządzenia nie jest kumulowana z żadną inną pomocą państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu ani też z inną pomocą finansowaną przez Wspólnotę w odniesieniu do tych samych uznanych kosztów, jeżeli wynikiem tej kumulacji byłoby przekroczenie intensywności pomocy powyżej ustalonej na mocy niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 9
Przejrzystość i monitorowanie
1.
W przypadku realizacji programu pomocy lub też przyznania pomocy indywidualnej poza jakimkolwiek programem wyłączonym na mocy niniejszego rozporządzenia, Państwa Członkowskie prześlą Komisji, z zamiarem opublikowania jej w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, w ciągu dwudziesty dni roboczych, podsumowanie informacji dotyczącej tego rodzaju programu pomocy lub pomocy indywidualnej w formie określonej w załączniku II.
2.
Państwa Członkowskie będą przetrzymywać szczegółowe zapisy programów pomocy wyłączonych na mocy niniejszego rozporządzenia, pomocy indywidualnej udzielonej zgodnie z tymi programami oraz pomocy indywidualnej wyłączonej na mocy niniejszego rozporządzenia a przyznanej poza istniejącymi programami pomocy.
Zapisy te zawierać będą wszystkie informacje niezbędne do ustalenia, że określone w niniejszym rozporządzeniu warunki wyłączenia zostały spełnione, w tym informacje dotyczące statusu przedsiębiorstwa jako MŚP.
Państwa Członkowskie przetrzymują zapisy dotyczące pomocy indywidualnej przez okres 10 lat od dnia jej przyznania, a dotyczące programu pomocy – przez lat 10 od dnia, w którym przyznana została ostatnia pomoc indywidualna w ramach tego programu.
Na pisemny wniosek Państwo Członkowskie przekaże Komisji w ciągu 20 dni roboczych lub w ciągu takiego dłuższego okresu czasu, jaki zostanie ustalony we wniosku, wszelkie informacje, które Komisja uzna za niezbędne do oceny, czy warunki określone w niniejszym rozporządzeniu zostały spełnione.
3.
Państwa Członkowskie sporządzą sprawozdanie dotyczące stosowania niniejszego rozporządzenia w każdym roku kalendarzowym lub jego części, w których rozporządzenie to stosuje się, w formie określonej w załączniku III, także w formie skomputeryzowanej.
Państwa Członkowskie przekażą to sprawozdanie Komisji najpóźniej trzy miesiące po upływie okresu, którego to sprawozdanie dotyczy.
Artykuł 10
Wejście w życie i okres obowiązywania
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 77/2001
z dnia 5 stycznia 2001 r.
zmieniające załączniki do rozporządzenia (WE) nr 1547/1999 i rozporządzenia Rady (WE) nr 1420/1999 w zakresie wysyłek niektórych rodzajów odpadów do Albanii, Brazylii, Bułgarii, Burundi, Jamajki, Maroka, Nigerii, Peru, Rumunii, Tunezji i Zimbabwe
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 259/93 z dnia 1 lutego 1993 r. w sprawie nadzoru i kontroli przesyłania odpadów w obrębie, do Wspólnoty Europejskiej oraz poza jej obszar [1], ostatnio zmienione decyzją Komisji 1999/816/WE [2], w szczególności jego art. 17 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1420/1999 z dnia 29 kwietnia 1999 r. ustanawiające wspólne zasady i procedury, stosowane do wysyłki niektórych rodzajów odpadów do niektórych krajów nienależących do OECD [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1208/2000 [4], w szczególności jego art. 3 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W styczniu 2000 r.
Komisja wysłała notę werbalną do wszystkich krajów nienależących do OECD (oraz do Węgier i Polski, które jeszcze nie stosują decyzji OECD C(92) 39 final).
Ta nota werbalna miała trzy cele: a) informowanie tych krajów o nowych przepisach Wspólnoty; b) zwrócenie się o potwierdzenie stosownego stanowiska nakreślonego w załącznikach do rozporządzenia (WE) nr 1420/1999 i rozporządzenia Komisji (WE) nr 1547/1999 z dnia 12 lipca 1999 r., określającego procedury kontrolne na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 259/93 mającego zastosowanie do wysyłek niektórych rodzajów odpadów do niektórych krajów, do których nie ma zastosowania decyzja OECD C(92) 39 final [5], ostatnio zmieniona rozporządzeniem (WE) nr 1552/2000 [6], i c) uzyskanie odpowiedzi od tych krajów, które nie odpowiedziały w 1994 r.
(2) Spośród krajów, które odpowiedziały, Brazylia, Bułgaria, Burundi, Jamajka, Maroko, Nigeria, Peru, Rumunia, Tunezja i Zimbabwe powiadomiły Komisję, że przywóz niektórych odpadów wyszczególnionych w załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 259/93 jest przyjmowany albo bez żadnej procedury kontrolnej albo podlega kontroli zgodnie z procedurą kontrolną stosowaną do załącznika III lub IV do tego rozporządzenia lub ustanowioną w jego art. 15.
Jeśli chodzi o inne odpady, kraje te poinformowały, że nie życzą sobie otrzymywania wysyłek.
(3) Albania odpowiedziała na notę werbalną, stwierdzając, że jej stanowisko pozostaje niezmienione.
Jednakże przepisy dotyczące Albanii wymagają zmiany, tak aby uwzględnić nowy system etykietowania niektórych rodzajów odpadów ustanowiony w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 259/93, zmienionego decyzją 1999/816/WE.
(4) Zgodnie z art. 17 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 259/93 komitet powołany na mocy art. 18 dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów [7], ostatnio zmienionej decyzją Komisji 96/350/WE [8], został powiadomiony o urzędowym wniosku tych krajów z dnia 23 czerwca 2000 r. (z dnia 12 lipca 2000 r. w przypadku Burundi).
(5) W celu uwzględnienia nowej sytuacji tych krajów należy koniecznie uzupełnić w tym samym czasie rozporządzenie (WE) nr 1420/1999 i rozporządzenie (WE) nr 1547/1999.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią komitetu ustanowionego na mocy art. 18 dyrektywy 75/442/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1547/1999 wprowadza się następujące zmiany:
1. Załącznik A zmienia się zgodnie z załącznikiem A do niniejszego rozporządzenia;
2. Załącznik B zmienia się zgodnie z załącznikiem B do niniejszego rozporządzenia;
3. Załącznik C zmienia się zgodnie z załącznikiem C do niniejszego rozporządzenia;
4. Załącznik D zmienia się zgodnie z załącznikiem D do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
W rozporządzeniu (WE) nr 1420/1999 wprowadza się następujące zmiany:
1) załącznik A zmienia się zgodnie z załącznikiem E do niniejszego rozporządzenia;
2) załącznik B zmienia się zgodnie z załącznikiem F do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 80/2001
z dnia 16 stycznia 2001 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 104/2000 w zakresie notyfikacji dotyczących uznawania organizacji producentów, ustalania cen oraz interwencji w zakresie organizacji wspólnego rynku produktów rybołówstwa i akwakultury
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 104/2000 z dnia 17 grudnia 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków produktów rybołówstwa i akwakultury [1], w szczególności jego art. 34 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 13 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 104/2000 Komisja publikuje corocznie wykaz uznanych organizacji producentów oraz ich stowarzyszeń. Z tego powodu Państwa Członkowskie są zobowiązane do dostarczania Komisji odpowiednich informacji.
(2) Komisja musi być w stanie monitorować działania organizacji producentów na rzecz stabilizacji cen oraz sposób stosowania przez nie systemów rekompensat finansowych i przenoszenia premii.
(3) Uzgodnienia interwencyjne Wspólnoty, zgodnie z art. 21-26 rozporządzenia (WE) nr 104/2000, wymagają dostępu do informacji na temat cen odnotowanych w jasno określonych regionach i regularnych odstępach czasu.
(4) W ramach zarządzania wspólną polityką rybołówstwa wprowadzony został system elektronicznego przesyłania danych między Państwami Członkowskimi a Komisją (system FIDES II).
System ten powinien być wykorzystany do celów zbierania informacji określonych w niniejszym rozporządzeniu.
(5) Dane uprzednio zebrane na podstawie rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2210/93 z dnia 26 lipca 1993 r. w sprawie przekazywania informacji dla celów wspólnej organizacji rynku produktów rybołówstwa i akwakultury [2], zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 843/95 [3], powinny zostać uproszczone, ujednolicone oraz uzupełnione. Należy opracować nowe rozporządzenie oraz uchylić rozporządzenie (EWG) nr 2210/93.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Produktów Rybołówstwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
Notyfikacje dotyczące uznawania organizacji producentów oraz ich stowarzyszeń
Artykuł 1
Państwa Członkowskie przekażą Komisji informacje określone w art. 6 ust. 1 lit. c) oraz art. 13 ust. 3 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 104/2000, najpóźniej w terminie dwóch miesięcy od dnia przyjęcia decyzji.
Informacje oraz forma, w jakiej mają one zostać przesłane, są przedstawione w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
ROZDZIAŁ II
Ceny oraz interwencja
Artykuł 2
Najpóźniej w terminie dwóch miesięcy od momentu rozpoczęcia każdego roku połowowego Państwa Członkowskie przekażą Komisji informacje określone w art. 17 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 104/2000.
Państwa Członkowskie powiadamiają niezwłocznie Komisję o każdej zmianie dotyczącej danych określonych w akapicie pierwszym.
Informacje oraz forma, w jakiej mają one zostać przesłane, są przedstawione w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
W przypadku gatunków wymienionych w załącznikach I i IV do rozporządzenia (WE) nr 104/2000 Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o ilościach wyładowanych, sprzedanych, wycofanych oraz przewożonych przez ich terytorium, wraz z wartością ilości sprzedanych, w każdym kwartale, w różnych regionach określonych w tabeli 1 w załączniku VIII do niniejszego rozporządzenia, nie później niż siedem tygodni od dnia zakończenia danego kwartału.
W razie wystąpienia kryzysu dotyczącego jednego lub więcej gatunków wymienionych w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 104/2000 Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o ilościach wyładowanych, sprzedanych, wycofanych oraz przewożonych przez ich terytorium, wraz z wartością ilości sprzedanych, w każdym okresie dwutygodniowym, w różnych regionach określonych w tabeli 1 w załączniku VIII do niniejszego rozporządzenia, nie później niż dwa tygodnie od zakończenia danego okresu dwutygodniowego.
Informacje oraz forma, w jakiej mają one zostać przesłane, są przedstawione w załączniku III do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
W przypadku każdego produktu wymienionego w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 104/2000, który został wycofany, Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję co kwartał o wartości oraz ilościach rozdysponowanych, w podziale według opcji zbycia ustanowionych w art. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1501/83 [4], nie później niż w terminie ośmiu tygodni od zakończenia danego kwartału.
Informacje oraz forma, w jakiej mają one zostać przesłane, są przedstawione w załączniku IV do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 5
W przypadku każdego produktu wymienionego w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 104/2000 Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o ilościach wyładowanych, sprzedanych oraz składowanych, wraz z wartością ilości sprzedanych, w każdym kwartale, w różnych regionach określonych w tabeli 1 w załączniku VIII do niniejszego rozporządzenia, nie później niż w terminie sześciu tygodni od zakończenia danego kwartału.
Informacje oraz forma, w jakiej mają one zostać przesłane, są przedstawione w załączniku V do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 6
W przypadku każdego produktu wymienionego w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 104/2000 Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o ilościach wyładowanych, sprzedanych oraz dostarczonych dla przemysłu przez organizację producentów, wraz z wartością ilości dostarczonych dla przemysłu, w każdym miesiącu, w różnych regionach określonych w tabeli 1 w załączniku VIII do niniejszego rozporządzenia, nie później niż w terminie sześciu tygodni od zakończenia danego miesiąca.
Informacje oraz forma, w jakiej mają one zostać przesłane, są przedstawione w załączniku VI do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 7
W terminie trzech miesięcy od zakończenia każdego roku Państwa Członkowskie dostarczają Komisji informacji, które umożliwią określenie kosztów technicznych działań wymaganych do stabilizacji oraz składowania, przewidzianych w art. 23 i 25 rozporządzenia (WE) nr 104/2000.
Informacje oraz forma, w jakiej mają one zostać przesłane, są przedstawione w załączniku VII do niniejszego rozporządzenia.
ROZDZIAŁ III
Przepisy ogólne i końcowe
Artykuł 8
Państwa Członkowskie przesyłają informacje do Komisji w sposób elektroniczny, przy użyciu systemów przesyłania używanych obecnie do wymiany danych w ramach zarządzania wspólną polityką rybołówstwa (system FIDES II).
Artykuł 9
Rozporządzenie (EWG) nr 2210/93 traci moc.
Artykuł 10
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 82/2001
z dnia 5 grudnia 2000 r.
dotyczące definicji pojęcia "produkty pochodzące" i metod współpracy administracyjnej w handlu między obszarem celnym Wspólnoty a Ceutą i Melillą
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Akt Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii, w szczególności jego protokół 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Od chwili wejścia w życie rozporządzenia Rady (EWG) nr 1135/88 z dnia 7 marca 1988 r. dotyczącego definicji pojęcia "produktów pochodzących" i metod współpracy administracyjnej w handlu między obszarem celnym Wspólnoty, Ceuty i Melilli oraz Wysp Kanaryjskich [1], reguły pochodzenia stosowane w ramach różnych umów o wolnym handlu podpisanych przez Wspólnotę uległy znacznym zmianom.
Pod pewnymi względami reguły te są korzystniejsze od tych, które zostały zawarte w rozporządzeniu (EWG) nr 1135/88, w szczególności w odniesieniu do wymogów związanych z dokumentami.
(2) We wspomnianych umowach regulujących zasady handlu między Wspólnotą a jej partnerami handlowymi reguły pochodzenia mające zastosowanie w odniesieniu do Ceuty i Melilli są przedmiotem szczególnych przepisów.
Przepisy te powinny być stosowane w ramach wymiany między obszarem celnym Wspólnoty a Ceutą i Melillą.
(3) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1911/91 z dnia 26 czerwca 1991 r. w sprawie stosowania przepisów prawa wspólnotowego w odniesieniu do wysp Kanaryjskich [2] włączyło te wyspy do obszaru celnego Wspólnoty.
Od tej chwili nie ma już potrzeby stosowania dla tego obszaru szczególnych reguł pochodzenia.
(4) W trosce o przejrzystość należy zmienić rozporządzenie (EWG) nr 1135/88.
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia
"wytwarzanie" oznacza każy rodzaj obróbki lub przetwarzania, łącznie z montażem i operacjami szczególnymi;
"materiał" oznacza każdy składnik, surowiec, komponent lub część itp., użyte do wytwarzania produktu;
"produkt" oznacza produkt uzyskany, nawet jeżeli ma on zostać później użyty w innym procesie wytwarzania;
"towary" oznaczają zarówno materiały, jak i produkty;
"wartość celna" oznacza wartość określoną zgodnie z Porozumieniem w sprawie stosowania art. VII Układu Ogólnego w Sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r. (Porozumienie WTO w sprawie ustalania wartości celnej);
"cena loco zakład" oznacza cenę zapłaconą za produkt loco zakład producentowi ze Wspólnoty lub Ceuty i Melilli, który dokonuje ostatniej obróbki lub przetworzenia, pod warunkiem że cena ta obejmuje wartość wszystkich użytych materiałów z wyłączeniem wszystkich podatków wewnętrznych, które są lub mogą zostac zwrócone, jeżeli uzyskany produkt zostanie wywieziony;
"wartość materiałów" oznacza wartość celną w chwili przywozu użytych materiałów niepochodzących lub, jeżeli nie jest ona znana bądź nie można jej ustalić, pierwszą możliwą do ustalenia cenę zapłaconą za te materiały we Wspólnocie lub Ceucie i Melilli;
"wartość materiałów pochodzących" oznacza stosowaną odpowiednio wartość tych materiałów zgodną z definicją lit. g);
"wartość dodana" oznacza cenę loco zakład pomniejszoną o wartość celną wszystkich użytych materiałów pochodzących z pozostałych krajów wymienionych w art. 3 i art. 4 lub, jeżeli wartość celna nie jest znana lub nie można jej ustalić, o pierwszą cenę możliwą do ustalenia płaconą za te materiały we Wspólnocie lub Ceucie i Melilli;
"działy i pozycje" oznaczają działy i pozycje (kody czterocyfrowe) stosowane w nomenklaturze Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, zwanego dalej "Systemem Zharmonizowanym" lub "SZ";
"przesyłka" oznacza produkty wysyłane równocześnie przez jednego eksportera do jednego odbiorcy lub przewożone z zastosowaniem jednego dokumentu przewozowego od eksportera do odbiorcy, bądź też w przypadku braku takiego dokumentu, objęte jedną fakturą;
"terytoria" oznaczają terytoria, włącznie z wodami terytorialnymi.
Termin "klasyfikowany" odnosi się do klasyfikacji produktu lub materiału w określonej pozycji;
ROZDZIAŁ II
DEFINICJA POJĘCIA "PRODUKTY POCHODZĄCE"
Artykuł 2
Wymogi ogólne
1.
Do celów stosowania przepisów obowiązujących w wymianie między obszarem celnym Wspólnoty, zwanym dalej "Wspólnotą", a Ceutą i Melillą, za produkty pochodzące ze Wspólnoty uważane są:
a) produkty całkowicie uzyskane we Wspólnocie w rozumieniu art. 5;
b) produkty uzyskane we Wspólnocie i zawierające materiały, które nie zostały tam całkowicie uzyskane, pod warunkiem że takie materiały zostały poddane we Wspólnocie wystarczającej obróbce lub przetworzeniu w rozumieniu art. 6;
c) towary pochodzące z Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG) w rozumieniu protokołu 4 Porozumienia EOG.
2.
Do celów stosowania przepisów obowiązujących w wymianie między Wspólnotą a Ceutą i Melillą, za produkty pochodzące z Ceuty i Melilli uważane są:
a) produkty całkowicie uzyskane w Ceucie i Melilli w rozumieniu art. 5;
b) produkty uzyskane w Ceucie i Melilli i zawierające materiały, które nie zostały tam całkowicie uzyskane, pod warunkiem że takie materiały zostały poddane w Ceucie i Melilli wystarczającej obróbce lub przetworzeniu w rozumieniu art. 6;
Artykuł 3
Kumulacja we Wspólnocie
1.
Nie naruszając przepisów art. 2 ust. 1, produkty uważane są za pochodzące ze Wspólnoty, jeżeli zostały uzyskane z wykorzystaniem materiałów pochodzących ze Wspólnoty, Ceuty i Melilli lub każdego innego kraju, z którym Wspólnota podpisała wzajemną umowę przewidującą w protokole dotyczącym reguł pochodzenia szczególne przepisy dla Ceuty i Melilli, pod warunkiem że te materiały zostały poddane we Wspólnocie obróbce lub przetworzeniu, które wykraczają poza zakres obróbki lub przetworzenia wyszczególniony w art. 7.
Nie jest wymagane, aby materiały te zostały poddane wystarczającej obróbce lub przetworzeniu.
2.
Jeżeli obróbka lub przetworzenie dokonane we Wspólnocie nie wykracza poza zakres operacji wyszczególniony w art. 7, uzyskany produkt uważany jest za pochodzący ze Wspólnoty wyłącznie w przypadku, gdy wartość dodana jest wyższa od wartości użytych materiałów pochodzących z jednego z pozostałych krajów, o których mowa w ust. 1.
W przeciwnym wypadku uzyskany produkt uważany będzie za pochodzący z kraju, który ma największy udział materiałów pochodzących użytych przy wytwarzaniu we Wspólnocie.
3.
Produkty pochodzące z jednego z krajów, o których mowa w ust. 1, niepoddane we Wspólnocie żadnej obróbce lub przetworzeniu, zachowują swoje pochodzenie, jeżeli są przedmiotem wywozu do jednego z tych krajów.
4.
Komisja publikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, seria C, listę krajów i datę, z którą kumulacja we Wspólnocie może być stosowana.
Artykuł 4
Kumulacja w Ceucie i Melilli
1.
Nie naruszając przepisów art. 2 ust. 2, produkty uważane są za pochodzące z Ceuty i Melilli, jeżeli zostały uzyskane z wykorzystaniem materiałów pochodzących z Ceuty i Melilli, Wspólnoty lub każdego innego kraju, z którym Wspólnota podpisała wzajemną umowę przewidującą w protokole dotyczącym reguł pochodzenia szczególne przepisy dla Ceuty i Melilli, pod warunkiem że te materiały zostały poddane w Ceucie i Melilli obróbce lub przetworzeniu, które wykraczają poza zakres obróbki lub przetworzenia wyszczególniony, w art. 7.
Nie jest wymagane, aby materiały te zostały poddane wystarczającej obróbce lub przetworzeniu.
2.
Jeżeli dokonywane w Ceucie i Melilli obróbki lub przetworzenia nie wykraczają poza zakres operacji wyszczególniony w art. 7, uzyskany produkt uważany jest za pochodzący z Ceuty lub Melilli wyłącznie w przypadku, gdy wartość dodana jest wyższa od wartości używanych materiałów pochodzących z jednego z pozostałych krajów, o których mowa w ust. 1.
W przeciwnym wypadku produkt uzyskany uważany będzie za pochodzący z kraju, który ma największy udział używanych materiałów pochodzących używanych przy wytwarzaniu w Ceucie i Melilli.
3.
Produkty pochodzące z jednego z krajów, o których mowa w ust. 1, niepoddane w Ceucie lub Melilli żadnej obróbce lub przetwarzaniu, zachowują swoje pochodzenie, jeżeli są przedmiotem wywozu do jednego z tych krajów.
4.
Komisja publikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, seria C, listę krajów i datę, z którą kumulacja w Ceucie i Melilli może być stosowana.
Artykuł 5
Produkty całkowicie uzyskane
1.
Za całkowicie uzyskane we Wspólnocie lub w Ceucie i Melilli uważa się:
a) produkty mineralne wydobyte z ich ziemi lub ich dna morskiego;
b) produkty roślinne tam zebrane;
c) żywe zwierzęta tam urodzone i wyhodowane;
d) produkty pochodzące od żywych zwierząt, tam wyhodowanych;
e) produkty uzyskane przez polowanie lub połowy tam przeprowadzone;
f) produkty rybołówstwa morskiego i inne produkty wydobyte z morza poza wodami terytorialnymi Wspólnoty lub Ceuty i Melilli przez ich statki;
g) produkty wytworzone na pokładzie statków-przetwórni wyłącznie z produktów, o których mowa w lit. f);
h) artykuły zużyte, tam zebrane, nadające się tylko do odzyskiwania surowców, włącznie ze zużytym ogumieniem, które może zostać tylko poddane bieżnikowaniu lub zostać użyte jako odpad;
i) odpady i złom powstający w wyniku działalności wytwórczej tam przeprowadzonej;
j) produkty wydobyte z dna morskiego lub z gruntu pod dnem morskim znajdującym się poza ich wodami terytorialnymi, pod warunkiem że posiadają one wyłączne prawa do eksploatacji tego dna lub gruntu pod dnem;
k) towary wytworzone tam wyłącznie z produktów, o których mowa w lit. a) - j).
2.
Do celów ust. 1 lit. f) i g) terminy statki i statki-przetwórnie Wspólnoty lub Ceuty i Melilli odnoszą się do statków i statków-przetwórni:
a) wpisanych do rejestru lub zarejestrowanych w Państwie Członkowskim lub, w przypadku Ceuty i Melilli, wpisanych do rejestrów statków właściwych organów lokalnych (Registros de Matricula de Buques de la respectiva Capitania Maritima);
b) pływających pod banderą Państwa Członkowskiego,
c) które przynajmniej w 50 % należą do obywateli Państw Członkowskich bądź do przedsiębiorstwa, którego siedziba znajduje się w jednym z Państw Członkowskich i którego dyrektor bądź dyrektorzy, przewodniczący zarządu lub rady nadzorczej i większość członków tych organów pochodzi z Państw Członkowskich i których ponadto, jeśli chodzi o spółkę, co najmniej połowa kapitału należy do tych państw, organów publicznych bądź do obywateli tych państw;
d) na których kapitan i oficerowie są obywatelami Państw Członkowskich, i
e) których załoga składa się w przynajmniej 50 %, z obywateli Państw Członkowskich.
Artykuł 6
Produkty poddane wystarczającej obróbce lub przetworzeniu
1.
Do celów art. 2 produkty nieuzyskane całkowicie są uważane za poddane wystarczającej obróbce lub wystarczającemu przetworzeniu, jeżeli spełnione są warunki określone w wykazie załącznika B.
Warunki te określają, w odniesieniu do wszystkich produktów objętych protokołem 2 do Aktu Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii, obróbkę lub przetworzenie, jakiemu muszą zostać poddane materiały niepochodzące użyte do produkcji tych wyrobów i mają one zastosowanie wyłącznie do tych materiałów.
Odpowiednio, jeśli produkt, który uzyskał charakter produktu pochodzącego poprzez spełnienie warunków określonych w wykazie dla tego produktu, zostaje użyty do wytworzenia innego produktu, warunki mające zastosowanie do produktu, do którego wytworzenia został użyty, nie mają do niego zastosowania i nie uwzględnia się materiałów niepochodzących, które mogły zostać użyte do jego wytworzenia.
2.
Niezależnie od przepisów ust. 1, materiały niepochodzące, które, zgodnie z warunkami ustalonymi w wykazie załącznika B dla określonego produktu, nie powinny zostać użyte do produkcji tego wyrobu mogą zostać mimo wszystko użyte, pod warunkiem że:
a) ich łączna wartość nie przekracza 10 % ceny loco zakład produktu;
b) żaden z udziałów procentowych określonych w wykazie jako maksymalna wartość materiałów niepochodzących nie został przekroczony przy zastosowaniu tego ustępu.
Przepisy niniejszego ustępu nie stosuje się do produktów z działów 50 - 63 Systemu Zharmonizowanego.
3.
Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się z wyjątkiem przewidzianym w art. 7.
Artykuł 7
Niewystarczająca obróbka i przetworzenie
1.
Bez uszczerbku dla ust. 2, następujące operacje są uważane za niewystarczającą obróbkę lub przetworzenie dla uzyskania statusu produktów pochodzących, niezależnie od tego, czy zostaną spełnione warunki art. 6:
a) czynności mające na celu zapewnienie zachowania produktów w dobrym stanie podczas ich transportu i magazynowania (wietrzenie, rozkładanie, suszenie, chłodzenie, umieszczanie w roztworze soli, dwutlenku siarki lub w innych roztworach wodnych, usuwanie uszkodzonych części i inne podobne operacje);
b) proste czynności polegające na usuwaniu kurzu, przesiewaniu lub sortowaniu, segregowaniu, dobieraniu (łącznie z kompletowaniem zestawów towarów), myciu, malowaniu i rozcinaniu;
c) i) zmiany opakowania oraz rozdzielanie i łączenie opakowań;
ii) zwykłe umieszczanie w butlach, kolbach, workach, skrzyniach, pudłach, umocowywanie na kartach lub planszach itd. oraz wszystkie inne proste czynności związane z pakowaniem;
d) znakowanie samych produktów lub ich opakowań, etykietowanie lub umieszczanie na nich innych podobnych znaków odróżniających;
e) proste mieszanie produktów, także różnych rodzajów, gdy jeden lub więcej składników mieszaniny nie spełnia warunków określonych w niniejszym rozporządzeniu, umożliwiających uznanie ich za pochodzące ze Wspólnoty lub z Ceuty i Melilli;
f) proste łączenie części dla otrzymania produktu kompletnego;
g) połączenie dwóch lub więcej operacji wymienionych w lit. a) do f);
h) ubój zwierząt.
2.
Wszystkie operacje, przeprowadzone we Wspólnocie lub w Ceucie i Melilli na danym produkcie, rozpatruje się łącznie w celu ustalenia, czy obróbka lub przetworzenie, którym został poddany ten produkt, należy uważać za niewystarczające w rozumieniu ust. 1.
Artykuł 8
Jednostka kwalifikacyjna
1.
Jednostką kwalifikacyjną do celów stosowania niniejszego rozporządzenia jest poszczególny produkt, uznany za jednostkę podstawową dla określania klasyfikacji opartej na nomenklaturze Systemu Zharmonizowanego.
A zatem:
a) jeżeli produkt składający się z grupy lub zestawu artykułów klasyfikowany jest z zastosowaniem Systemu Zharmonizowanego w jednej pozycji, to jednostkę kwalifikacyjną stanowi całość;
b) jeżeli w skład przesyłki wchodzi kilka identycznych produktów, klasyfikowanych w tej samej pozycji Systemu Zharmonizowanego, przepisy niniejszego rozporządzenia stosuje się do każdego z tych produktów oddzielnie.
2.
Jeżeli przy zastosowaniu reguły ogólnej 5 Systemu Zharmonizowanego opakowania klasyfikowane są wraz z produktem, który zawierają, to do celów określania pochodzenia należy traktować je jako całość z tym produktem.
Artykuł 9
Akcesoria, części zapasowe i narzędzia
Akcesoria, części zapasowe i narzędzia dostarczone ze sprzętem, maszyną, aparatem lub pojazdem, które są częścią typowego wyposażenia i są wliczone w ich cenę lub które nie są ujęte na oddzielnych fakturach, uważane są za stanowiące całość z tym sprzętem, maszyną, aparatem lub pojazdem.
Artykuł 10
Zestawy
Zestawy w rozumieniu reguły ogólnej 3 Systemu Zharmonizowanego uważane są za pochodzące, jeżeli wszystkie elementy zestawu są artykułami pochodzącymi.
Niemniej jednak jeżeli zestaw składa się z wyrobów pochodzących i niepochodzących, to będzie on jako całość uważany za pochodzący, pod warunkiem że wartość wyrobów niepochodzących nie przekracza 15 % ceny loco zakład zestawu.
Artykuł 11
Składniki neutralne
W celu określenia, czy produkt jest pochodzący, nie jest konieczne ustalenie pochodzenia następujących składników, które mogły zostać użyte przy jego wytworzeniu:
a) energia i paliwo;
b) fabryka i wyposażenie;
c) maszyny i narzędzia;
d) towary, które nie wchodzą i które nie są planowane do wejścia w końcowy skład produktu.
ROZDZIAŁ III
WYMOGI TERYTORIALNE
Artykuł 12
Zasada terytorialności
1.
Z zastrzeżeniem przepisów art. 2 ust. 1 lit. c) oraz art. 3 i art. 4, warunki określone w rozdziale II odnoszące się do nabycia pochodzenia muszą być nieprzerwanie spełniane we Wspólnocie lub w Ceucie i Melilli.
2.
Z zastrzeżeniem art. 3 i art. 4, jeżeli towary pochodzące wywiezione ze Wspólnoty lub Ceuty i Melilli do innego kraju są przywożone ponownie, to muszą one być uznawane za niepochodzące, chyba że zostało udowodnione organom celnym, że:
a) powracające towary są tymi samymi, które zostały wywiezione; i
b) nie podlegały one żadnym operacjom wykraczającym poza czynności konieczne do utrzymania ich w dobrym stanie, gdy znajdowały się w tym kraju lub gdy były przedmiotem wywozu.
Artykuł 13
Transport bezpośredni
1.
Preferencje przewidziane w niniejszym rozporządzeniu mają zastosowanie wyłącznie do produktów spełniających warunki niniejszego rozporządzenia, które są przewożone bezpośrednio między Wspólnotą a Ceutą i Melillą lub przez terytoria innych krajów, o których mowa w art. 3 i art. 4.
Jednakże produkty stanowiące pojedynczą przesyłkę mogą być przewożone przez inne terytoria wraz z, w odpowiednim przypadku, przeładowaniem lub czasowym składowaniem na tych terytoriach, pod warunkiem że pozostają pod dozorem organów celnych kraju tranzytu lub składowania i nie zostaną tam poddane innym operacjom niż rozładunek i ponowny załadunek lub jakiejkolwiek innej operacji mającej na celu zapewnienie ich utrzymania w dobrym stanie.
Transport produktów pochodzących rurociągami może odbywać się przez terytoria inne niż te, o których mowa w pierwszym akapicie.
2.
Dowód, że warunki, o których mowa w ust. 1, zostały łącznie spełnione dostarczany jest poprzez przedstawienie właściwym organom celnym we Wspólnocie lub Ceucie i Melilli:
a) jednolitego dokumentu przewozowego, z zastosowaniem którego dokonano przejazdu przez kraj tranzytu; lub
b) zaświadczenia wydanego przez organy celne kraju tranzytu zawierającego:
i) dokładny opis produktów;
ii) datę rozładunku i ponownego załadunku produktów oraz, jeśli ma to zastosowanie, wskazanie wykorzystanych statków lub innych środków transportu; i
iii) poświadczenie warunków, na jakich towary pozostawały w kraju tranzytu;
c) w przypadku braku powyższych, jakiegokolwiek dokumentu poświadczającego.
Artykuł 14
Wystawy
1.
Produkty pochodzące wysyłane w celu wystawienia do kraju innego niż wymienione w art. 3 i art. 4 oraz sprzedane i przywiezione po zakończeniu wystawy do Wspólnoty lub Ceuty i Melilli korzystają w przywozie z postanowień protokołu 2 do Aktu Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii, pod warunkiem że organom celnym dostarczone zostaną dowody na to, że:
a) eksporter wysłał te produkty ze Wspólnoty lub Ceuty i Melilli do kraju wystawy, gdzie je wystawił;
b) eksporter ten sprzedał produkty lub zbył je odbiorcy we Wspólnocie lub w Ceucie i Melilli;
c) produkty zostały wysłane podczas wystawy lub niezwłocznie po niej w stanie, w jakim zostały wysłane na wystawę; i
d) od momentu ich wysyłki w celu wystawienia produkty nie były użytkowane do innych celów niż prezentacja na tej wystawie.
2.
Dowód pochodzenia musi być wystawiony lub sporządzony zgodnie z przepisami rozdziału V i przedłożony na zwykłych warunkach właściwym organom celnym Wspólnoty lub Ceuty i Melilli.
Należy w nim wskazać nazwę i adres danej wystawy.
Jeżeli zaistnieje taka potrzeba, może być wymagana dodatkowa dokumentacja, potwierdzająca warunki, na jakich towary były wystawiane.
3.
Ustęp 1 stosuje się do wszelkich handlowych, przemysłowych, rolnych czy rzemiślniczych wystaw, targów lub podobnych publicznych pokazów, które nie są zorganizowane do celów prywatnych w sklepach lub lokalach, w których prowadzona jest działalność gospodarcza z zamiarem sprzedaży produktów zagranicznych i podczas których produkty pozostają pod kontrolą celną.
ROZDZIAŁ IV
ZWROT LUB ZWOLNIENIE OD CŁA
Artykuł 15
Zakaz zwrotu lub zwalniania od cła
1.
Materiały niepochodzące użyte do wytworzenia produktów pochodzących ze Wspólnoty, Cety i Melilli lub jednego z innych krajów, o których mowa w art. 3 i art. 4, dla których dowód pochodzenia jest wystawiany lub sporządzany zgodnie z przepisami rozdziału V, nie korzystają we Wspólnocie oraz w Ceucie i Melilli z jakiegokolwiek zwrotu lub zwolnienia od cła.
Produkty objęte działem 3 lub pozycjami 1604 i 1605 Systemu Zharmonizowanego, które w rozumieniu niniejszego rozporządzenia, tak jak zostało to przewidziane w art. 2 ust. 1 lit. c), są pochodzącymi ze Wspólnoty i dla których dowód pochodzenia został wystawiony lub sporządzony zgodnie z przepisami rozdziału V, nie są przedmiotem zwrotu lub zwolnień od żadnego rodzaju cła.
2.
Zakaz, o którym mowa w ust. 1, znajduje zastosowanie do każdego porozumienia zawartego w celu zwrotu, umorzenia lub niezapłacenia, w całości lub części, cła lub opłat o skutku równoważnym, obowiązujących we Wspólnocie lub w Ceucie i Melilli w odniesieniu do materiałów używanych do wytworzenia oraz do produktów objętych drugim akapitem ustępu 1, jeżeli ten zwrot, umorzenie lub niezapłacenie stosuje się w sposób bezpośredni lub pośredni, kiedy produkty otrzymane z tych materiałów są przedmiotem wywozu i nie są przeznaczone na użytek krajowy.
3.
Eksporter produktów objętych dowodem pochodzenia jest zobowiązany do przedłożenia w każdym czasie na żądanie organów celnych wszelkich stosownych dokumentów potwierdzających, że nie otrzymał żadnego zwrotu za materiały niepochodzące użyte przy wytwarzaniu danych produktów i że cło lub opłaty o skutku równoważanym zostały uiszczone.
4.
Przepisy ustępów 1, 2 i 3 stosuje się również do opakowań zbiorczych w rozumieniu art. 8 ust. 2, akcesoriów, części zapasowych i narzędzi w rozumieniu art. 9 oraz zestawów w rozumieniu art. 10, w przypadku gdy takie pozycje są niepochodzące.
5.
Przepisy ust. 1–4 nie stanowią przeszkody dla stosowania systemu refundacji wywozowych za produkty rolne, który jest stosowany w wywozie.
ROZDZIAŁ V
DOWÓD POCHODZENIA
Artykuł 16
Wymogi ogólne
1.
Produkty pochodzące ze Wspólnoty, w przywozie do Ceuty i Melilli, podobnie jak produkty pochodzące z Ceuty i Melilli w przywozie do Wspólnoty, korzystają z postanowień protokołu 2 do Aktu Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii po przedstawieniu:
a) świadectwa przewozowego EUR1, którego wzór jest zamieszczony w załączniku C; lub
b) w przypadkach, o których mowa w art. 21 ust. 1 – deklaracji, której tekst jest zamieszczony w załączniku D, sporządzonej przez eksportera na fakturze, specyfikacji wysyłkowej lub innym dokumencie handlowym opisującym dane produkty w sposób wystarczająco szczegółowy, aby można je było zidentyfikować (zwanej dalej "deklaracją na fakturze").
2.
Niezależnie od przepisów ust. 1, produkty pochodzące w rozumieniu niniejszego rozporządzenia korzystają, w przypadkach, o których mowa w art. 26, z systemu bez konieczności przedstawiania żadnego z dokumentów, o których mowa w ust. 1.
Artykuł 17
Procedura wystawiania świadectw przewozowych EUR1. 1. Świadectwo przewozowe EUR1 jest wystawiane przez właściwe organy celne we Wspólnocie lub Ceucie i Melilli na pisemny wniosek sporządzony przez eksportera lub, na jego odpowiedzialność, przez jego upoważnionego przedstawiciela.
2.
W tym celu eksporter lub jego upoważniony przedstawiciel wypełnia świadectwo przewozowe EUR1 oraz formularz wniosku, których wzory zostały zamieszczone w załączniku C. Formularze te wypełnia się w jednym z języków urzędowych Wspólnoty.
Formularze wypełniane odręcznie powinny być wypisane atramentem i drukowanymi literami.
Opis produktów musi znajdować się w polu do tego przeznaczonym, bez pozostawienia żadnych wolnych wierszy.
Jeżeli pole nie jest wypełnione w całości, należy nakreślić linię poziomą poniżej ostatniej linijki opisu, przekreślając tym samym puste miejsce.
3.
Eksporter występujący z wnioskiem o wystawienie świadectwa przewozowego EUR1 zobowiązany jest do przedstawienia w każdej chwili, na żądanie właściwych organów celnych we Wspólnocie lub Ceucie i Melilli, gdzie zostało wystawione świadectwo przewozowe EUR1, wszystkich stosownych dokumentów, potwierdzających status pochodzenia danych produktów i potwierdzających, że pozostałe warunki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są spełnione.
4.
Świadectwo przewozowe EUR1 jest wystawiane przez właściwe organy celne we Wspólnocie lub w Ceucie i Melilli, jeżeli dane produkty mogą być uważane za produkty pochodzące ze Wspólnoty, Ceuty i Melilli lub jednego z pozostałych krajów, o których mowa w art. 3 i art. 4, i spełniają pozostałe wymogi przewidziane w niniejszym rozporządzeniu.
5.
Organy celne wystawiające świadectwo przewozowe EUR1 podejmują wszelkie działania niezbędne do weryfikacji prawidłowości statusu pochodzenia i wypełnienia innych wymogów niniejszego rozporządzenia.
W tym celu mają prawo wezwać do przedstawienia dowodów oraz przeprowadzić kontrolę ksiąg rachunkowych eksportera lub dokonywać innych czynności kontrolnych, jakie uznają za odpowiednie.
Organy celne odpowiedzialne za wystawianie świadectw przewozowych EUR1 zapewniają właściwe wypełnienie formularzy, o których mowa w ust. 2.
W szczególności sprawdzają one, czy pole przeznaczone na opis produktów zostało wypełnione w taki sposób, aby wykluczyć wszelkie możliwości dokonywania oszukańczych wpisów.
6.
Data wydania świadectw przewozowych EUR1 musi być umieszczona w polu 11 świadectwa.
7.
Świadectwo przewozowe EUR1 wystawiane jest przez organ celny i od chwili faktycznego dokonania wywozu lub jego zapewnienia udostępniane eksporterowi.
Artykuł 18
Świadectwa przewozowe EUR1 wydawane retrospektywnie
1.
W drodze odstępstwa od przepisów art. 17 ust. 7 świadectwo przewozowe EUR1 może, w drodze wyjątku, zostać wystawione po dokonaniu wywozu produktów, których dotyczy, jeżeli:
a) nie zostało ono wystawione w momencie dokonywania wywozu z powodu pomyłki, nieumyślnego zaniechania lub zajścia innych szczególnych okoliczności; lub
b) organy celne zostały w sposób wystarczający zapewnione, że świadectwo przewozowe EUR1 zostało wystawione, ale nie zostało z przyczyn technicznych przyjęte przy przywozie.
2.
Do celów stosowania przepisów ust. 1 eksporter musi we wniosku podać miejsce i datę wywozu produktów, do których odnosi się świadectwo przewozowe EUR1, oraz podać przyczyny złożenia wniosku.
3.
Organy celne mogą wystawić świadectwo przewozowe EUR1 retrospektywnie jedynie po sprawdzeniu, czy informacje podane we wniosku eksportera są zgodne z informacjami znajdującymi się w odpowiednich dokumentach.
4.
Świadectwa przewozowe EUR1 wydane retrospektywnie muszą być opatrzone jednym z następujących wyrażeń:
- ,
- ,
- ,
- ,
- ,
- ,
- ,
- ,
- ,
- ,
- .
4.
Potwierdzenie, o którym mowa w ust. 3, umieszcza się w polu "Uwagi" świadectwa przewozowego EUR1.
Artykuł 19
Wydanie duplikatu świadectwa przewozowego EUR1
1.
W przypadku kradzieży, zagubienia lub zniszczenia świadectwa przewozowego EUR1 eksporter może wystąpić do organów celnych, które je wystawiły, o wydanie duplikatu w oparciu o dokumenty wywozowe znajdujące się w ich posiadaniu.
2.
Duplikat wystawiony w ten sposób musi być potwierdzony jednym z następujących wyrazów:
- ,
- ,
- ,
- ,
- ,
- ,
- ,
- ,
- ,
- ,
- .
3.
Potwierdzenie, o którym mowa w ust. 2, umieszcza się w rubryce "Uwagi" duplikatu świadectwa przewozowego EUR1.
4.
Duplikat, na którym musi być umieszczona data wystawienia oryginalnego świadectwa przewozowego EUR1, jest ważny od tej daty.
Artykuł 20
Wystawianie świadectw przewozowych EUR1 na podstawie dowodu pochodzenia wystawionego lub sporządzonego uprzednio
Jeżeli produkty pochodzące znajdują się pod kontrolą jednego z urzędów celnych we Wspólnocie lub w Ceucie i Melilli, możliwe jest zastąpienie pierwotnego dowodu pochodzenia przez jedno lub kilka świadectw przewozowych EUR1, do celów przesłania wszystkich bądź części tych produktów do innego miejsca we Wspólnocie lub w Ceucie i Melilli.
Zastępcze świadectwa przewozowe EUR1 wydawane są przez urząd celny, pod kontrolą którego znajdują się towary.
Artykuł 21
Warunki sporządzania deklaracji na fakturze
1.
Deklaracja na fakturze, o której mowa w art. 16 ust. 1 lit. b), może zostać sporządzona:
a) przez upoważnionego eksportera, w rozumieniu art. 22; lub
b) przez każdego eksportera dla każdej przesyłki składającej się z jednej lub większej liczby opakowań zawierających produkty pochodzące, których całkowita wartość nie przekracza 6000 EUR.
2.
Deklaracja na fakturze może zostać sporządzona w przypadku, gdy dane produkty mogą być uważane za produkty pochodzące ze Wspólnoty, Ceuty i Melilli lub jednego z innych krajów, o których mowa w art. 3 i art. 4, oraz spełniają pozostałe wymogi przewidziane w niniejszym rozporządzeniu.
3.
Eksporter sporządzając deklarację na fakturze musi posiadać możliwość przedstawienia w każdej chwili, na żądanie organów celnych kraju wywozu, wszystkich dokumentów potwierdzających status pochodzenia danych produktów, jak również dowodzących, że pozostałe warunki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są spełnione.
4.
Deklaracja na fakturze sporządzana jest przez eksportera w formie pisma maszynowego, stempla, bądź nadruku na fakturze, specyfikacji wysyłkowej lub innym dokumencie handlowym.
Deklaracja, której tekst zamieszczony jest w załączniku D, sporządzana jest w jednej z wersji językowych, określonej w tym załączniku, zgodnie z przepisami prawa wewnętrznego kraju wywozu.
Deklaracja może również zostać sporządzona odręcznie; w tym przypadku musi ona zostać napisana literami drukowanymi i atramentem.
5.
Deklaracje na fakturze są opatrzone odręcznym oryginalnym podpisem eksportera.
Jednakże upoważniony eksporter, w rozumieniu art. 22, nie jest zobowiązany do podpisywania takich deklaracji, o ile przedstawi organom celnym pisemne zobowiązanie, w którym przyjmuje pełną odpowiedzialność za każdą deklarację na fakturze, która identyfikuje go tak, jakby była podpisana przez niego własnoręcznie.
6.
Deklaracja na fakturze może zostać sporządzona przez eksportera, gdy produkty, których dotyczy, są wywożone lub po dokonaniu ich wywozu, pod warunkiem że jest ona przedstawiona w kraju przywozu nie później niż w ciągu dwóch lat od przywozu produktów, których dotyczy.
Artykuł 22
Upoważniony eksporter
1.
Organy celne Państwa Członkowskiego wywozu mogą upoważnić każdego eksportera (zwanego dalej "upoważnionym eksporterem"), który często dokonuje wywozu produktów będących przedmiotem niniejszego rozporządzenia, do sporządzania deklaracji na fakturze niezależnie od wartości danych produktów.
Eksporter ubiegający się o takie upoważnienie zobowiązany jest do przedłożenia, zgodnie z wymogami organów celnych, wszelkich dokumentów potwierdzających status pochodzenia produktów, jak również wypełnienie innych wymogów niniejszego rozporządzenia.
2.
Organy celne mogą uzależnić nadanie statusu upoważnionego eksportera od spełnienia warunków, które będą uważać za zasadne.
3.
Organy celne nadają upoważnionemu eksporterowi numer pozwolenia celnego, który musi zostać umieszczony na deklaracji na fakturze.
4.
Organy celne kontrolują sposób wykorzystania pozwolenia przez upoważnionego eksportera.
5.
Organy celne mogą w każdej chwili cofnąć upoważnienie.
Wycofanie upoważnienia następuje w przypadku, gdy upoważniony eksporter nie daje już gwarancji, o których mowa w ust. 1, nie spełnia już warunków, o których mowa w ust. 2, lub w jakikolwiek inny sposób niewłaściwie używa upoważnienia.
Artykuł 23
Ważność dowodu pochodzenia
1.
Dowód pochodzenia jest ważny przez cztery miesiące, licząc od daty wystawienia w kraju wywozu, i należy go przedstawić organom celnym kraju przywozu w tym samym terminie.
2.
Dowody pochodzenia, które są przedkładane organom celnym kraju przywozu po upływie ostatecznego terminu ich przedłożenia, o którym mowa w ust. 1, mogą zostać przyjęte do celów stosowania preferencyjnego traktowania, jeżeli niedotrzymanie terminu spowodowane jest zaistnieniem wyjątkowych okoliczności.
W innych przypadkach opóźnienia w przedłożeniu dowodów organy celne kraju przywozu mogą przyjąć dowody pochodzenia, jeżeli produkty zostały im przedłożone przed upływem tego terminu.
Artykuł 24
Przedkładanie dowodu pochodzenia
Dowody pochodzenia przedkładane są organom celnym kraju przywozu zgodnie z procedurami mających zastosowanie w tym kraju.
Organy te mogą zażądać przedstawienia tłumaczenia dowodu pochodzenia. Mogą one ponadto zażądać, aby do zgłoszenia przywozowego zostało dołączone oświadczenie, poprzez które importer poświadcza, że produkty spełniają warunki wymagane dla stosowania przepisów niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 25
Przywóz partiami
Jeżeli, na wniosek importera i na warunkach określonych przez organy celne kraju przywozu, produkty zdemontowane lub niezmontowane, w rozumieniu reguły ogólnej 2 lit. a) Systemu Zharmonizowanego, należące do sekcji XVI i XVII lub klasyfikowane pod pozycjami 7308 i 9406 Systemu Zharmonizowanego, przywożone są partiami, organom celnym wraz z pierwszą przesyłką przedstawiany jest jeden dowód pochodzenia.
Artykuł 26
Zwolnienie z obowiązku przedstawiania dowodu pochodzenia
1.
Produkty przesyłane jako małe paczki adresowane przez osoby fizyczne do osób fizycznych lub przewożone w bagażu osobistym podróżnych mogą zostać uznane za produkty pochodzące bez przedstawiania dowodu pochodzenia, pod warunkiem że produkty te nie są przesyłane w celach handlowych i zostały zgłoszone jako spełniające warunki niniejszego rozporządzenia, a także, jeśli nie ma żadnych wątpliwości co do prawdziwości takiej deklaracji.
W przypadku przesyłek pocztowych taka deklaracja może zostać sporządzona na zgłoszeniu celnym CN22/CN23 lub na załączonej do tego dokumentu kartce papieru.
2.
Przywóz okazjonalny, dotyczący wyłącznie produktów do użytku osobistego ich odbiorców albo podróżnych, lub ich rodzin nie jest uważany za przywóz w celach handlowych, jeśli rodzaj i ilość produktów nie wskazuje na przeznaczenie ich do celów handlowych.
Całkowita wartość takich produktów nie może być wyższa niż 500 EUR w odniesieniu do małych przesyłek i 1200 EUR w przypadku bagażu osobistego podróżnych.
Artykuł 27
Dokumenty uzupełniające
Dokumentami, o których mowa w art. 17 ust. 3 i art. 21 ust. 3, świadczącymi o tym, że produkty objęte świadectwem przewozowym EUR1 lub deklaracją na fakturze mogą być uważane za produkty pochodzące ze Wspólnoty, z Ceuty i Melilli lub z jednego z innych krajów, o których mowa w art. 3 i art. 4, oraz że spełniają pozostałe wymogi niniejszego rozporządzenia, mogą być w szczególności:
a) bezpośredni dowód obróbki przeprowadzonej przez eksportera lub dostawcę w celu uzyskania danych towarów, znajdujący się na przykład w jego rachunkach lub wewnętrznej księgowości;
b) dokumenty potwierdzające status pochodzenia wykorzystanych surowców, wydane lub sporządzone we Wspólnocie lub w Ceucie i Melilli, jeśli takie dokumenty są wykorzystywane zgodnie z prawem krajowym;
c) dokumenty potwierdzające fakt dokonania we Wspólnocie lub Ceucie i Melilli obróbki lub przetworzenia materiałów, wystawione lub sporządzone we Wspólnocie lub Ceucie i Melilli, jeśli takie dokumenty są wykorzystywane zgodnie z prawem krajowym;
d) świadectwa przewozowe EUR1 lub deklaracje na fakturze potwierdzające status pochodzenia użytych materiałów, wystawione lub sporządzone we Wspólnocie lub w Ceucie i Melilli zgodnie z niniejszym rozporządzeniem lub w jednym z innych krajów, o których mowa w art. 3 i art. 4, zgodnie z identycznymi regułami pochodzenia jak reguły określone w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 28
Przechowywanie dowodów pochodzenia i dokumentów uzupełniających
1.
Eksporter ubiegający się o wystawienie świadectwa przewozowego EUR1 przechowuje dokumenty, o których mowa w art. 17 ust. 3, przez okres co najmniej trzech lat.
2.
Eksporter sporządzający deklarację na fakturze przechowuje kopię tej deklaracji na fakturze, jak również dokumenty, o których mowa w art. 21 ust. 3, przez okres co najmniej trzech lat.
3.
Organy celne kraju wywozu, które wystawiły świadectwo przewozowe EUR1, przechowują druk wniosku, o którym mowa w art. 17 ust. 2, przez okres co najmniej trzech lat.
4.
Organy celne kraju przywozu przechowują przedłożone im świadectwo oraz deklaracje na fakturze przez okres co najmniej trzech lat.
Artykuł 29
Niezgodności i błędy formalne
1.
Stwierdzenie drobnych niezgodności między oświadczeniami złożonymi w dowodzie pochodzenia a oświadczeniami podanymi w dokumentach przedłożonych urzędowi celnemu w celu dopełnienia formalności wymaganych przy przywozie produktów, nie powodują unieważnienia ipso facto dowodu pochodzenia, jesli zostało w pełni dowiedzione, że dokument ten rzeczywiście odpowiada przedłożonym produktom.
2.
Oczywiste błędy formalne, takie jak błędy maszynowe w dowodzie pochodzenia, nie powodują odmowy przyjęcia dokumentu, jeżeli rodzaj tych błędów nie stwarza wątpliwości co do prawdziwości oświadczeń złożonych w tym dokumencie.
Artykuł 30
Kwoty wyrażone w EUR
1.
Kwoty w walucie krajowej Państwa Członkowskiego wywozu lub stosowane w Ceucie i Melilli, stanowiące równowartość kwot wyrażonych w EUR, są równowartością w tej walucie krajowej kwot wyrażonych w EUR według stanu na pierwszy roboczy dzień października 1999 r. i są podawane do wiadomości Państw Członkowskich za pośrednictwem Komisji.
2.
Jeżeli kwoty te są wyższe od odpowiednich kwot wyznaczonych przez Państwo Członkowskie przywozu, to państwo to akceptuje je w przypadku, gdy produkty zostały zafakturowane w walucie Państwa Członkowskiego wywozu.
Jeśli produkty są zafakturowane w walucie innego Państwa Członkowskiego, Państwo Członkowskie przywozu uznaje kwotę notyfikowaną przez to państwo.
ROZDZIAŁ VI
PRZEPISY O WSPÓŁPRACY ADMINISTRACYJNEJ
Artykuł 31
Wzajemna pomoc
1.
Organy celne Hiszpanii i organy celne pozostałych Państw Członkowskich przekazują sobie wzajemnie za pośrednictwem Komisji wzory odcisków pieczęci używanych w ich urzędach celnych przy wystawianiu świadectw przewozowych EUR1 oraz adresy organów celnych właściwych dla weryfikacji tych zaświadczeń i deklaracji na fakturze.
2.
W celu zapewnienia właściwego stosowania niniejszego rozporządzenia Hiszpania i pozostałe Państwa Członkowskie udzielają sobie wzajemnej pomocy, za pośrednictwem swoich administracji celnych, w zakresie weryfikacji autentyczności świadectw przewozowych EUR1 lub deklaracji na fakturze oraz prawidłowości informacji podanych w tych dokumentach.
Artykuł 32
Weryfikacja dowodów pochodzenia
1.
Dodatkowa weryfikacja dowodów pochodzenia dokonywana jest wyrywkowo lub za każdym razem, gdy organy celne Państwa Członkowskiego przywozu mają uzasadnione wątpliwości odnośnie do autentyczności tych dokumentów, statusu pochodzenia danych produktów lub wypełniania innych wymogów niniejszego rozporządzenia.
2.
Do celów stosowania przepisu ust. 1 organy celne Państwa Członkowskiego odsyłają świadectwo przewozowe EUR1 oraz fakturę, jeżeli została przedłożona, deklarację na fakturze lub kopię tych dokumentów organom celnym Państwa Członkowskiego wywozu, podając, w zależności od przypadku, merytoryczne lub formalne powody uzasadniające przeprowadzenie takiej weryfikacji.
Na poparcie wniosku o przeprowadzenie weryfikacji po zwolnieniu towarów dostarczają one wszelkich dokumentów i uzyskanych informacji, które nasuwają przypuszczenie, że informacje znajdujące się na dowodzie pochodzenia są nieścisłe.
3.
Weryfikacji po zwolnieniu towarów dokonują organy celne Państwa Członkowskiego wywozu.
W tym celu mają one prawo domagać się przedstawienia wszelkich dowodów oraz przeprowadzić kontrolę ksiąg rachunkowych eksportera lub dokonać wszelkich innych czynności kontrolnych, które uznają za właściwe.
4.
Jeżeli organy celne Państwa Członkowskiego przywozu podejmą decyzję o zawieszeniu stosowania traktowania preferencyjnego w odniesieniu do danego produktu w oczekiwaniu na wyniki weryfikacji, to zwalniają importerowi produkty, z zastrzeżeniem podjęcia środków zapobiegawczych, które uznają za niezbędne.
5.
Organy celne występujące z wnioskiem o weryfikację po zwolnieniu towarów są informowane o jej wynikach tak szybko jak jest to możliwe.
Wyniki muszą jednoznacznie wskazywać, czy dokumenty są autentyczne, czy dane produkty mogą zostać uznane za produkty pochodzące ze Wspólnoty, Ceuty i Melilli lub jednego z innych państw, o których mowa w art. 3 i 4, i czy spełniają pozostałe wymogi przewidziane w niniejszym rozporządzeniu
6.
W przypadku uzasadnionych wątpliwości i braku odpowiedzi w terminie dziesięciu miesięcy od dnia przedstawienia wniosku o przeprowadzenie weryfikacji po zwolnieniu towarów lub, gdy odpowiedź nie zawiera informacji wystarczających dla stwierdzenia autentyczności danego dokumentu lub rzeczywistego pochodzenia produktów, organy celne, z wyjątkiem szczególnych okoliczności, nie wyrażają zgody na zastosowanie preferencji.
Artykuł 33
Rozstrzyganie sporów
W przypadku zaistnienia sporów związanych z przeprowadzaniem weryfikacji, o której mowa w art. 32, które nie mogą zostać rozstrzygnięte pomiędzy organami celnymi wnioskującymi o weryfikację a organami celnymi odpowiedzialnymi za jej przeprowadzenie, lub gdy pojawia się problem związany z interpretacją niniejszego rozporządzenia, przedstawia się je do rozpatrzenia przez Komitet Kodeksu Celnego powołany na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 [3].
Spory zaistniałe między importerem a organami celnymi kraju przywozu rozstrzygane są zgodnie z ustawodawstwem tego kraju.
Artykuł 34
Kary
Kary nakładane są na każdą osobę, która sporządza lub przyczynia się do sporządzenia dokumentu, który zawiera nieprawdziwe informacje, w celu uzyskania preferencyjnego traktowania produktów.
Takie kary powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Artykuł 35
Strefy wolnocłowe
1.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne kroki w celu przeciwdziałania, aby produkty sprzedawane pod osłoną świadectwa przewozowego EUR1, z wykorzystaniem podczas transportu strefy wolnocłowej znajdującej się na ich obszarze, nie zostały zastąpione innymi towarami lub nie zostały poddane innym operacjom niż zwyczajowe czynności mające na celu zachowanie ich w dobrym stanie.
2.
W drodze odstępstwa od przepisów ust. 1, jeżeli produkty pochodzące ze Wspólnoty lub Ceuty i Melilli przywożone do strefy wolnocłowej pod osłoną dowodu pochodzenia zostają poddane obróbce lub przetworzeniu, to właściwe organy celne wystawiają na wniosek eksportera nowe świadectwo przewozowe EUR1, jeżeli obróbka lub przetworzenie, którym poddano produkty, są zgodne z przepisami niniejszego rozporządzenia.
ROZDZIAŁ VII
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 36
Uchylenie
Rozporządzenie (EWG) nr 1135/88 zostaje niniejszym uchylone.
Odniesienia do uchylonego rozporządzenia należy traktować jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 37
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 89/2001
z dnia 17 stycznia 2001 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 574/72 ustanawiające warunki wykonania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób pracujących na własny rachunek oraz do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając warunki wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. ustalające sposób stosowania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników, osób pracujących na własny rachunek oraz do członków ich rodzin przemieszczających się w granicach Wspólnoty [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1399/1999 [2], w szczególności jego art. 122,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Niektóre Państwa Członkowskie lub ich właściwe władze zażądały wprowadzenia zmian w załącznikach do rozporządzenia (EWG) nr 574/72.
(2) Zmiany te mają swój początek w decyzjach podjętych przez Państwa Członkowskie lub zainteresowane Państwa Członkowskie, lub ich właściwe władze odpowiedzialne za stosowanie ustawodawstwa dotyczącego zabezpieczenia społecznego zgodnie z prawem Wspólnoty.
(3) Uzyskano jednomyślną opinię Komisji Administracyjnej ds. Zabezpieczenia Społecznego Pracowników Migrujących,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykul 1
W Załącznikach 1-5 oraz w załączniku 10 do rozporządzenia (EWG) nr 574/72 wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie 20. dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 90/2001
z dnia 17 stycznia 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 800/1999 ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1666/2000 [2], w szczególności jego art. 13 i 21 oraz odpowiednie przepisy innych rozporządzeń w sprawie wspólnej organizacji rynków produktów rolnych,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W przypadku produktów wywożonych luzem lub w jednostkach niestandardowych, dla których przyjęte jest, że ich dokładna masa netto nie jest znana przed załadowaniem środka transportu, art. 5 ust. 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 [3], zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1557/2000 [4], przewiduje zmniejszenie refundacji, jeżeli stwierdzono, że faktycznie załadowana masa netto jest mniejsza od określonego procentu oszacowanej masy netto. Jednakże aby zastosować ten przepis konieczne jest uwzględnienie ograniczeń istniejących w transporcie drogą morską lub śródlądową. W przypadku produktów transportowanych luzem może się okazać, że zgłoszone ilości nie zostały całkowicie załadowane, w szczególności w przypadku gdy osoba odpowiedzialna za środki transportu zdecydowała o wstrzymaniu załadunku z przyczyn technicznych lub, gdy inni eksporterzy załadowali więcej niż wcześniej przewidywano.
(2) Ponieważ niektóre kawałki wieprzowiny nie są umieszczane w opakowaniach i z istoty nie są znormalizowane, kategoria jednostek niestandardowych powinna zostać rozszerzona o tego rodzaju produkty.
(3) W odniesieniu do pojęcia "miejsce załadunku" na wywóz produktów rolnych może mieć wpływ wiele okoliczności administracyjnych i handlowych; dlatego nie jest możliwe ustanowienie jednej zasady i w związku z tym Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość zdecydowania o najodpowiedniejszym miejscu w celu przeprowadzenia kontroli bezpośrednich wywożonych produktów rolnych kwalifikujących się do refundacji wywozowych.
W tym celu, istnieją szczególnie dobre uzasadnienie określenia różnych miejsc załadunku w zależności od tego, czy towary są załadowane do kontenerów lub też odwrotnie, przewożone luzem, w workach lub w kartonach i nie ładowane następnie do kontenerów.
W odpowiednio uzasadnionych przypadkach, organom celnym należy pozwolić na przyjęcie zgłoszenia wywozowego w odniesieniu do produktów rolnych kwalifikujących się do przyznania refundacji wywozowej w urzędzie celnym innym niż urząd celny właściwy dla miejsca, w którym dokonano załadunku produktów.
(4) Należy także ustanowić odrębne przepisy dla produktów wywożonych w systemie towarów powracających przez Państwo Członkowskie, z którego pochodzi produkt, lub przez Państwo Członkowskie, z którego dokonano pierwszego wywozu.
(5) Dlatego należy zmienić rozporządzenie (WE) nr 800/1999.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opiniami wszystkich zainteresowanych komitetów zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 800/1999 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 5 ust. 6 akapit trzeci otrzymuje brzmienie:
"Nie przyznaje się refundacji dla ilości przekraczającej 110 % oszacowanej masy netto.
Jeżeli masa faktycznie załadowana wynosi mniej niż 90 % oszacowanej masy netto, refundacja dla faktycznie załadowanej masy netto będzie obniżona o 10 % różnicy między refundacją odpowiadającą 90 % oszacowanej masy netto a refundacją odpowiadającą faktycznej masie netto.
Jednakże w przypadku gdy transport odbywa się drogą morską lub śródlądową, a eksporter może dostarczyć dowód na piśmie od osoby odpowiedzialnej za środki transportu, że przeszkody specyficzne dla tego rodzaju środka transportu albo, alternatywnie przeładowanie przez innych eksporterów, uniemożliwiły załadowanie wszystkich jego towarów, refundacja jest wypłacana za faktycznie załadowaną masę netto.
Przepisy niniejszego akapitu stosuje się, jeżeli eksporter skorzystał z lokalnej procedury odprawy celnej przewidzianej w art. 283 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 oraz jeżeli organy celne zezwoliły na dokonanie korekty w ewidencji, do której zostały wprowadzone wywożone produkty."
2.
W art. 5 ust. 6 akapit czwarty otrzymuje brzmienie:
"Za jednostki niestandardowe uważa się żywe zwierzęta, półtusze, ćwierci, przodki, nogi, łopatki, boczki i schaby."
3.
Artykuł 5 ust. 7 otrzymuje brzmienie:
"7.
Każda osoba dokonująca wywozu produktów w odniesieniu, do których ubiega się o przyznanie refundacji jest zobowiązana:
a) złożyć zgłoszenie wywozowe w urzędzie celnym właściwym ze względu na miejsce, w którym produkty mają być załadowane do środków transportu;
b) powiadomić urząd celny na przynajmniej 24 godziny przez rozpoczęciem czynności załadunkowych i określić przewidywany czas trwania załadunku.
Właściwe organy mogą wyznaczyć inny termin niż 24 godziny.
Za miejsce załadunku środków celu transportu produktów przeznaczonych na wywóz mogą zostać uznane:
- w przypadku produktów wywożonych w kontenerach miejsce, w którym są one ładowane do kontenerów,
- w przypadku produktów wywożonych luzem w workach, kartonach, pudełkach, butelkach itp. i niezaładowanych do kontenerów miejsce, w którym następuje załadunek do środków transportu, w których produkty opuszczą terytorium celne Wspólnoty.
Właściwy urząd celny może zezwolić na czynności załadunkowe po przyjęciu zgłoszenia wywozowego, przed upływem terminu określonego w lit. b).
Właściwy urząd celny musi być w stanie przeprowadzać bezpośrednie kontrole i dokonywać identyfikacji towarów przeznaczonych do transportu do urzędu celnego wyprowadzenia towarów poza obszar celny Wspólnoty.
Jeżeli przepisy akapitu pierwszego nie mogą być stosowane z przyczyn administracyjnych lub innych odpowiednio uzasadnionych powodów, zgłoszenie wywozowe może zostać złożone jedynie we właściwym urzędzie celnym w danym Państwie Członkowskim i jeżeli kontrola bezpośrednia jest przeprowadzana zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 386/90, produkty muszą zostać całkowicie rozładowane.
Jednakże towary nie muszą być całkowicie rozładowane, jeżeli właściwe organy mogą przeprowadzić gruntowną kontrolę bezpośrednią."
4.
W art. 25 ust. 3 akapit ostatni otrzymuje brzmienie:
"Niniejszy przepis stosuje się tylko wówczas, gdy system towarów powracających jest stosowany w Państwie Członkowskim, w którym zostało przyjęte zgłoszenie wywozowe obejmujące pierwotny wywóz lub w Państwie Członkowskim pochodzenia zgodnie z art. 15 dyrektywy Rady 97/78/WE [5] ustanawiającej zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 132/2001
z dnia 22 stycznia 2001 r.
nakładające ostateczne cło antydumpingowe i ustanawiające ostateczne pobranie tymczasowego cła nałożonego na przywóz azotanu amonu pochodzącego z Polski i Ukrainy oraz kończące postępowanie antydumpingowe w odniesieniu do przywozu pochodzącego z Litwy
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej [1], w szczególności jego art. 9,
uwzględniając wniosek złożony przez Komisję po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. ŚRODKI TYMCZASOWE
(1) Komisja, rozporządzeniem (WE) nr 1629/2000 [2] (zwanym dalej "tymczasowym rozporządzeniem") nałożyła tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz azotanu amonu oznaczonego kodami CN 31023090 i 31024090 i pochodzącego z Polski i Ukrainy.
(2) W tym samym rozporządzeniu tymczasowo ustalono, że nie należy nakładać żadnych ceł antydumpingowych na przywóz danych produktów pochodzących z Litwy, także objętych tym samym dochodzeniem, ponieważ ustalono, że taki przywóz nie był dokonywany po cenach dumpingowych.
B. DALSZA PROCEDURA
(3) W następstwie ujawnienia istotnych faktów i względów, na podstawie których zadecydowano o nałożeniu tymczasowych środków na przywóz azotanu amonu pochodzącego z Polski i Ukrainy, kilka zainteresowanych stron przedłożyło uwagi na piśmie.
Stronom, które wystąpiły z takim wnioskiem, także umożliwiono wypowiedzenie się w formie ustnej.
(4) Komisja prowadziła dalsze badanie i weryfikację informacji uważanych za niezbędne do sformułowania ostatecznych ustaleń.
(5) Wszystkie strony zostały poinformowane o zasadniczych faktach i okolicznościach, na podstawie których zamierzano zalecić nałożenie ostatecznego cła antydumpingowego i ostateczne pobranie kwot zabezpieczonych w postaci cła tymczasowego.
Ponadto stronom przyznano okres, w którym mogą przedstawić uwagi związane z ogłoszeniem tych informacji.
(6) Uwagi w formie pisemnej i ustnej, złożone przez strony, zostały rozpatrzone, i gdzie właściwe, wstępne ustalenia odpowiednio zmienione.
C. PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY
(7) Ponieważ żadne nowe argumenty dotyczące produktu objętego postępowaniem oraz podobnego produktu nie zostały przedstawione przez żadną z zainteresowanych stron, potwierdza się stan faktyczny i ustalenia wymienione w motywach 7 i 8 tymczasowego rozporządzenia.
D. DUMPING
1.
Litwa
a) Wartość normalna
(8) Skarżące, Europejskie Stowarzyszenie Producentów Nawozów (EFMA), zgłosiło wiele uwag na temat tymczasowych ustaleń pod niniejszą pozycją:
- wartość procentowa sprzedaży krajowej z zyskiem dokonanej przez współpracującego producenta eksportującego powinna być bliska zeru, ponieważ rosyjski przywóz po cenach dumpingowych przez większą część okresu dochodzenia powodował obniżenie cen na Litwie,
- najniższa możliwa wartość normalna konstruowana, oparta na informacjach skarżącego, była powyżej cen eksportowych, w związku z czym musiał istnieć dumping,
- niska rentowność odnotowana w przypadku litewskiego producenta poddała w wątpliwość jego żywotność w perspektywie średnioterminowej.
Jego sprzedaż nie powinna była w związku z tym być uważana za dokonaną w zwykłym obrocie handlowym.
(9) Wszystkie te uwagi zostały dokładnie przeanalizowane.
W odniesieniu do kosztu produkcji, należy zauważyć, że został on zweryfikowany i uznany ani za niepewny, ani niezaniżony.
Jeśli chodzi o poziom sprzedaży z zyskiem, określono go na podstawie cen tej sprzedaży, które okazały się być powyżej jednostkowego kosztu produkcji, zgodnie z art. 2 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (zwanego dalej "rozporządzeniem podstawowym").
Dokładny poziom sprzedaży z zyskiem nie może być ujawniony ze względu na poufność, ale był on nadal znaczny i mógł, zgodnie z wyżej wymienionym przepisem, być wykorzystany jako podstawa dla określenia normalnej wartości.
Jeśli chodzi o wpływ przywozu z Rosji na ceny, został on faktycznie odzwierciedlony w niższych cenach sprzedaży, które, jeśli nie przynosiły zysku, zostały wyłączone z obliczenia wartości normalnej.
b) Cena eksportowa, porównanie
(10) Wobec braku jakichkolwiek uwag w ramach tych pozycji, potwierdza się tymczasowe ustalenia podane w motywach 11 i 12 tymczasowego rozporządzenia.
c) Margines dumpingu
(11) Skarżący twierdził, że należało zastosować metodologię porównania transakcji z transakcją w celu ustalenia marginesu dumpingu, ponieważ metoda porównania średniej ważonej ze średnią ważoną ukrywała strategię cenową producenta litewskiego (która rzekomo została przyjęta w celu uniknięcia środków antydumpingowych), a nie odzwierciedlała pełnego stopnia dumpingu.
(12) Normalna metoda zastosowana w celu ustalenia, czy istnieje dumping, to porównanie średniej ważonej wartości normalnej ze średnią ważoną wszystkich transakcji wywozowych, zgodnie z art. 2 ust. 11 podstawowego rozporządzenia.
Metoda porównania transakcja - transakcja nie została zastosowana z powodu bardzo dużej ilości transakcji (kilka tysięcy) i praktycznych trudności nie do pokonania, związanych z zestawianiem indywidualnych wartości normalnych z indywidualnymi cenami eksportowymi.
Skarga ta została w związku z tym odrzucona.
Jednakże zauważa się, że nawet porównanie średniej ważonej normalnej wartości z indywidualnymi cenami eksportowymi, które było oparte na modelu regionalnym w cenach eksportowych, wykazało margines dumpingu poniżej poziomu de minimis.
(13) Skarżący twierdził następnie, że skoro ilość transakcji była bardzo duża, należało zastosować kontrolę wyrywkową, przyjąwszy 5000 ton przesyłek wywozowych i porównując je z podobną sprzedażą klientom krajowym.
(14) Do celów ustalenia marginesu dumpingu, kontrola wyrywkowa transakcji może być uważana za właściwą, w przypadku gdy produkt objęty postępowaniem obejmuje dużą ilość rodzajów/modeli lub gdy ilość transakcji jest duża, pod warunkiem że próba jest statystycznie ważna lub reprezentuje największą możliwą wielkość sprzedaży, zgodnie z art. 17 ust. 1 podstawowego rozporządzenia.
W tym przypadku istniał tylko jeden pojedynczy rodzaj produktu i tylko jedna z transakcji po stronie wywożącej była równa lub przekraczała 5000 ton (żadna po stronie krajowej), podczas gdy całkowita wielkość sprzedana wynosiła kilkaset tysięcy ton.
Kontrola wyrywkowa nie była wobec tego uważana za właściwą metodę.
(15) Potwierdza się margines dumpingu (0 %) ustalony w akapicie 13 rozporządzenia tymczasowego.
2.
Polska
a) Wartość normalna, cena eksportowa
(16) Wobec braku jakichkolwiek uwag w ramach tych pozycji, potwierdza się tymczasowe ustalenia podane w motywach 15–18 rozporządzenia tymczasowego.
b) Porównanie
(17) Na wstępnym etapie, poziom roszczenia handlowego dotyczącego różnicy cenowej między sprzedażą podmiotom gospodarczym i pośrednikom został odrzucony.
Od tego czasu, dany producent eksportujący mógł wyjaśnić sytuację.
Sprzedaż na wywóz była dokonywana na rzecz podmiotów gospodarczych, podczas gdy sprzedaż krajowa była dokonywana (z wyjątkiem jednej niereprezentatywnej transakcji) na rzecz pośredników.
Na tej podstawie, zastosowano dostosowanie w dół cen w przypadku pośredników.
W celu określenia ilościowego tego dostosowania, zryczałtowana suma, odpowiadająca 10 % marginesu brutto (koszty sprzedaży, ogólne i koszty administracyjne powiększonej o zysk ze sprzedaży pośredników), została odjęta od wartości normalnej.
Ta zryczałtowana kwota stanowi substytut dla narzutu pośredników.
Okazało się również, że takie samo dostosowanie powinno zostać dokonane w przypadku innego producenta eksportującego.
(18) Na wstępnym etapie dostosowanie sezonowe/posezonowe zostało odrzucone.
Producent utrzymywał, że nie było to uzasadnione, ponieważ istniał wyraźny sezonowy wpływ na ceny produktu objętego postępowaniem na rynku wspólnotowym, ale nie było takiego wpływu na ceny azotanu amonu na polskim rynku krajowym.
Dlatego ta różnica miała wpływ na obiektywne porównanie ceny eksportowej z wartością normalną, oraz kwalifikowała się do dostosowania zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. k) rozporządzenia podstawowego.
To roszczenie zostało również ponownie rozpatrzone, ale musiało zostać odrzucone, ponieważ okazało się, że istniał również sezonowy wpływ na ceny azotanu amonu na polskim rynku, jako że klienci nie płacili, rzekomo, tych samych cen bez względu na sezon.
Nie wpłynęło to zatem na porównywalność cen w rozumieniu art. 2 ust. 10 lit. k) rozporządzenia podstawowego.
c) Margines dumpingu
(19) Jedno stowarzyszenie użytkowników sprzeciwiło się, że Komisja nie wzięła pod uwagę deprecjacji złotego w stosunku do euro o około 15 % w trakcie okresu dochodzenia.
Zauważyć należy, że średnie miesięczne kursy wymiany były stosowane w obliczeniach, a zatem wyeliminowany został znaczny wpływ na kształtowanie się kursu walutowego.
(20) Wobec braku innych uwag dotyczących metodologii obliczania marginesu dumpingu, potwierdza się metodologię opisaną w akapicie 20 rozporządzenia tymczasowego.
Na tej podstawie, biorąc pod uwagę przyjęte dostosowanie z tytułu poziomu handlu, poniżej ustala się ostateczne marginesy dumpingu dla współpracujących producentów eksportujących, jak również pozostały margines dumpingu, wyrażone jako wartość procentowa ceny cif na granicy Wspólnoty:
Anwil SA _BAR_ 31,2 % _BAR_
Zakłady Azotowe Puławy SA _BAR_ 22,3 % _BAR_
Pozostały margines dumpingu _BAR_ 41,6 % _BAR_
3.
Ukraina
a) Kraj analogiczny, wartość normalna, cena eksportowa
(21) Wobec braku uwag dotyczących wyboru Polski jako państwa trzeciego o gospodarce rynkowej, potwierdza się tymczasowe wnioski wymienione w motywach 22–24 rozporządzenia tymczasowego.
b) Porównanie
(22) Na ostatecznym etapie, podstawa porównania została zmieniona z FOB na loco fabryka, z powodu znacznych odległości między fabrykami a granicą.
Ponadto, z uwagi na to, że koszty te stanowią bardzo wysoką proporcję cen sprzedaży produktów ładowanych luzem, takich jak produkt objęty postępowaniem, porównanie na bazie FOB mogłoby przynieść niesłuszną korzyść spółkom ukraińskim.
Dokonano zatem odpowiedniego dostosowania ceny eksportowej z tytułu kosztów transportu loco fabryka do portu i z tytułu kosztów usług portowych.
Jednocześnie wartość normalna została również ustalona na bazie loco fabryka.
Współpracujący producenci eksportujący nie zgłosili żadnej uwagi na temat tej zmiany.
c) Margines dumpingu
(23) Jedno stowarzyszenie użytkowników argumentowało, że Komisja nie wzięła pod uwagę znacznej deprecjacji waluty ukraińskiej podczas okresu dochodzenia i że miało to wpływ na margines dumpingu.
Należy zauważyć, że do określenia ceny eksportowej zastosowano dane Eurostatu.
Informacje na temat cen eksportowych zawarte w Eurostacie są wyrażone w euro i są dostosowane na podstawie miesięcznych kursów wymiany.
Jakikolwiek rzekomy wpływ spadku wartości na metodę zastosowaną przez Komisję do obliczenia marginesu dumpingu zostaje w związku z tym wyeliminowany.
(24) Z uwagi na zmiany w podstawie porównania z poziomu FOB na loco fabryka, ogólnokrajowy margines dumpingu, wyrażony jako wartość procentowa ceny cif na granicy Wspólnoty, wynosi 67,6 %.
E. SZKODA
1.
Definicja przemysłu wspólnotowego
(25) Wobec braku nowych informacji potwierdza się tymczasowe ustalenia dotyczące definicji przemysłu wspólnotowego, jak opisano w motywie 28 rozporządzenia tymczasowego.
2.
Przywóz z Polski i Ukrainy
a) Ocena kumulacyjna
(26) Jeden polski producent eksportujący twierdził, że przywóz azotanu amonu pochodzącego z Polski nie powinien być łączony z przywozem pochodzącym z Ukrainy z uwagi na różnice istniejące w zakresie warunków konkurencji.
Roszczenie zostało oparte na takich podstawach, że podczas gdy przywóz z Ukrainy zaniżał ceny przemysłu wspólnotowego średnio o 12,5 %, przywóz z Polski zaniżał ceny średnio tylko o 2,1 %.
(27) Pod tym względem należy zauważyć, że stosowanie zaniżonych cen stwierdzono zarówno w przypadku Polski, jak i Ukrainy.
Ponadto art. 3 ust. 4 rozporządzenia podstawowego nie wymaga, żeby zaniżanie cen miało ten sam zakres.
Istotnie, potwierdzono, że kumulatywna ocena jest właściwa, ponieważ margines dumpingu jest wyższy niż de minimis.
Wielkości przywozu z obydwu państw oraz udziały rynkowe mają podobny zakres, znaczny i zwiększony w porównaniu z 1995 r., oraz uwzględniając warunki konkurencji między przywozem z Polski i z Ukrainy, należy zauważyć, że tendencja spadkowa cen jest jednakowa.
Ceny eksportowe obydwu państw były znacznie poniżej cen przemysłu wspólnotowego, a jedne i drugie stosowały takie same lub podobne kanały handlu.
Wziąwszy pod uwagę powyższe oraz wobec braku jakichkolwiek innych nowych argumentów, potwierdza się ustalenia w motywie 30 rozporządzenia tymczasowego dotyczącego warunków kumulatywnej oceny przywozu z przedmiotowych krajów.
b) Wielkość przywozu
(28) Dwaj ukraińscy producenci, którzy stwierdzili na tymczasowym etapie, że nie dokonywali wywozu bezpośrednio do Wspólnoty podczas okresu dochodzenia, utrzymywali, że dane Eurostatu zastosowane w celu ustalenia ceny eksportowej różniły się od danych Ministerstwa Statystyki Ukrainy, które zgłaszało znacznie mniejszą wielkość za ten sam okres.
Jednakże roszczenie to nie zostało poparte jakimikolwiek dowodami.
Ponadto, ponieważ statystyki te są statystykami eksportowymi, co oznacza, że nie każda wykazana w nich sprzedaż zostanie ostatecznie wysłana do określonego miejsca przeznaczenia, stwierdzono, że statystyki eksportowe Eurostatu lepiej przedstawiają sytuację.
Ponadto ostatnie dane Eurostatu zostały zweryfikowane i nie stwierdzono żadnych rozbieżności w odniesieniu do danych zastosowanych na wstępnym etapie.
c) Stosowanie zaniżonych cen
(29) W odniesieniu do marginesów zaniżania cen, jeden polski producent eksportujący twierdził, że średnia marża zysku importerów stosowana do obliczania cen eksportowych franco nabrzeże po opłaceniu cła (DEQ), producentów eksportujących we Wspólnocie, powinna być wyższa niż marża zastosowana do wstępnego obliczenia.
(30) Pod tym względem wstępne ustalenia Komisji były oparte na zweryfikowanych informacjach przekazanych przez współpracujących importerów we Wspólnocie.
Producent eksportujący nie dostarczył nowych argumentów lub dowodów na poparcie, potwierdza się zatem marżę zysku importerów zastosowaną w celu wstępnego ustalenia cen dumpingowych.
(31) Ten sam producent eksportujący twierdził, że koszty rozładunku stosowane przy obliczaniu cen eksportowych DEQ, powinny wynieść co najmniej 8,50 EUR za tonę zamiast 5,90 EUR zastosowanych we wstępnym obliczeniu.
(32) Pod tym względem dowody dostarczone przez producenta eksportującego na poparcie jego roszczenia zawierało kilka elementów, które nie stanowiły kosztów rozładunku.
W rzeczywistości poprawiona wersja dostarczonych dowodów poparła wstępne ustalenia Komisji, które tym samym zostają potwierdzone.
(33) W odniesieniu do różnicy cen między azotanem amonu w granulach a azotanem amonu w postaci krystalicznej, skarżący twierdził, że po okresie dochodzenia, w szczególności w sezonie 2000/2001, wyraźna różnica cen między azotanem amonu w postaci granul a azotanem amonu w postaci krystalicznej została zlikwidowana na niektórych rynkach i w związku z tym nie należy stosować żadnej marży.
Jeden polski producent eksportujący, jednakże utrzymywał, że marża, w związku z różnicą cen między azotanem amonu w postaci granul a azotanem amonu w postaci krystalicznej, powinna wynosić 10 EUR za tonę, jak w poprzednich przypadkach postępowań antydumpingowych dotyczących azotanu amonu zamiast 5,80 EUR za tonę, którą zastosowano we wstępnym obliczeniu.
(34) Należy zauważyć, że zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, informacje dotyczące okresu następującego po okresie dochodzenia nie powinny normalnie być brane pod uwagę.
W toku rozpatrywania, czy rzekomy rozwój cen po okresie dochodzenia powinien być zbadany, stwierdzono, że z uwagi na to, że nie dostarczone zostały dowody, ostatni rozwój cen będzie miał trwały charakter, co czyni nałożenie środków na proponowanym poziomie wyraźnie niewłaściwym, informacje te nie powinny być brane pod uwagę.
W odniesieniu do marży pod względem różnicy cen między azotanem amonu w granulach a azotanem amonu w postaci krystalicznej, Komisja oparła swoje podstawowe ustalenia na dostępnym stanie faktycznym i zastosowała średnią różnicę cen płaconych przez przemysł wspólnotowy podczas okresu dochodzenia.
(35) Wobec braku nowych dowodów potwierdza się ustalenia podane w motywie 33 tymczasowego rozporządzenia dotyczące obliczeń marginesu zaniżania cen.
d) Sytuacja przemysłu wspólnotowego
(36) Oprócz czynników ekonomicznych, przeanalizowanych już na wstępnym etapie, informacje dotyczące wpływu wielkości marginesu dumpingu, zwrotu z inwestycji, przepływu środków pieniężnych, płac i zdolności zwiększania kapitału zostały zbadane w odniesieniu do okresu między 1995 r. a okresem dochodzenia.
W odniesieniu do zwrotu z inwestycji i przepływu środków pieniężnych, rozwój był bardzo silnie powiązany z rozwojem pod względem rentowności, jak ustalono w motywie 39 rozporządzenia tymczasowego.
Płace generalnie odzwierciedlały tendencję związaną z obniżeniem poziomu zatrudnienia, jak ustalono w motywie 40 rozporządzenia tymczasowego.
Jeśli chodzi o zdolność zwiększania kapitału, spółki produkujące nawozy stanowią część większych grup i nie zgłoszono żadnych trudności.
Jeśli chodzi o wpływ wielkości rzeczywistego marginesu dumpingu na przemysł wspólnotowy, wpływ ten nie może być uznany jako bez znaczenia, biorąc pod uwagę wielkość oraz ceny przywozu z przedmiotowych krajów.
(37) W związku z powyższym wstępne ustalenia dotyczące istotnej szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy w okresie dochodzenia zostają potwierdzone.
3.
Związki przyczynowe
(38) Jeden ukraiński producent twierdził, że na podstawie danych Eurostatu przywóz produktu objętego postępowaniem pochodzącego z Ukrainy wyniósł zaledwie 4 % całkowitej konsumpcji we Wspólnocie, domniemano, że stanowiło to nieznaczną ilość, która nie mogła wyrządzić szkody przemysłowi wspólnotowemu.
(39) W tym kontekście skutki przywozu towarów pochodzących z Ukrainy zostały ocenione kumulatywnie z przywozem produktów pochodzących z Polski na podstawie art. 3 ust. 4 podstawowego rozporządzenia.
W toku ustalania, czy w tym przypadku zostały spełnione warunki kumulacji (motyw 30 tymczasowego rozporządzenia), udziału w rynku przywozu z Ukrainy w całkowitej konsumpcji wspólnotowej nie uznano za nieistotny.
Wniosek został wobec tego odrzucony.
(40) Jeden polski producent twierdził, że jedną przyczyną znacznej szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy był fakt, że ceny na zboża spadały od 1996 r. i że spowodowało to nacisk cenowy wywierany przez rolników na ceny sprzedaży producentów azotanu amonu.
(41) Chociaż następował spadek w cenach zbóż począwszy od 1996 r., zauważa się, że azotan amonu jest surowcem o wysokim stopniu konkurencji cenowej i, w porównaniu z funkcją czynników, takich jak zaobserwowany spadek cen spowodowany szkodliwym dumpingiem, jakikolwiek nacisk zniżkowy na ceny wywierany przez rolników nie mógłby mieć w związku z tym decydującego wpływu na ceny rynkowe i nie mógłby sam być przyczyną wyrządzonej szkody.
Ten argument prowadzi wobec tego do wniosku, że nie było przerwy w związku przyczynowym między dumpingiem a stwierdzoną szkodą.
(42) Jedno stowarzyszenie użytkowników twierdziło, że Komisja nie uwzględniła odpowiednio niektórych czynników, które rzekomo spowodowały spadek cen azotanu amonu i wskutek tego szkodę wyrządzoną przemysłowi wspólnotowemu, taką jak malejąca konsumpcja oraz rzekomo niewystarczające działania racjonalizacyjne podjęte przez przemysł wspólnotowy - udowodnione, między innymi, przez niski stopień wykorzystania zdolności.
(43) Ponadto stowarzyszenie importerów twierdziło, że przyczyną szkody wyrządzonej przemysłowi wspólnotowemu jest globalna nadwyżka przemysłu.
(44) W odniesieniu do zagadnienia malejącej konsumpcji przeanalizowano ją w tymczasowym rozporządzeniu i ze względu na brak nowych ustaleń potwierdzono ustalenia tymczasowego rozporządzenia.
(45) W odniesieniu do działań racjonalizacyjnych podjętych przez przemysł wspólnotowy należy zauważyć, że przeprowadzono wiele inwestycji, niezależnie od rozwoju zdolności produkcyjnej produktu objętego postępowaniem, a pewna ilość zakładów została ostatnio zamknięta, co spowodowało spadek zdolności produkcyjnej oraz liczby pracowników.
Stwierdzono, że wskazuje to, że zostały podjęte wystarczające działania racjonalizacyjne.
(46) W odniesieniu do stopnia zdolności wykorzystania oraz kwestii globalnej nadwyżki przemysłu należy przypomnieć, że na wstępnym etapie wskaźnik ten nie był uważany za znaczący w odniesieniu do sytuacji przemysłu wspólnotowego (patrz: motyw 35 rozporządzenia tymczasowego).
Ponadto, podczas gdy nadal może istnieć pewna nadwyżka w danym przemyśle, ten element nie został uznany za mający jakikolwiek wpływ na zerwanie związku przyczynowego ustalonego między dumpingiem a szkodą wyrządzoną przemysłowi wspólnotowemu.
(47) W związku z powyższym i wobec braku jakichkolwiek nowych informacji, potwierdza się wstępne ustalenia opisane w motywach 46–49 rozporządzenia tymczasowego.
4.
Interes Wspólnoty
(48) Jedno stowarzyszenie użytkowników twierdziło, że środki antydumpingowe zmniejszyłyby dochód brytyjskich rolników, tym samym stawiając ich w znacznie trudniejszej sytuacji ekonomicznej.
(49) Pod tym względem, na podstawie informacji dostarczonych przez stowarzyszenie użytkowników, stwierdzono, że podczas okresu dochodzenia nawozy stanowiły średnio 6 % całkowitych kosztów produkcyjnych dla rolników.
(50) Biorąc pod uwagę, że przywóz z przedmiotowych krajów stanowił zaledwie 9 % konsumpcji azotanu amonu na rynku wspólnotowym (11 % na rynku Zjednoczonego Królestwa), poziom cła antydumpingowego oraz fakt, że tylko część wynikającego z tego wzrostu cen może zostać przeniesiona na użytkowników, każdy wzrost kosztów produkcyjnych rolników prawdopodobnie będzie niewielki.
Ponadto, jeżeli przemysł wspólnotowy podniesie nie tylko wielkość sprzedaży, ale również swoje ceny, każdy taki wzrost cen będzie ograniczony, biorąc pod uwagę istnienie innego źródła zaopatrzenia, tj. przywozu z państw trzecich, które nie podlegają środkom.
(51) Na podstawie powyższego ograniczony wpływ na rolników nie został uznany za stanowiący nieodparty argument przeciwko nałożeniu środków antydumpingowych.
(52) Na podstawie powyższego potwierdza się wstępne ustalenia w motywie 53 rozporządzenia tymczasowego.
F. ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE
1.
Zakończenie postępowania w odniesieniu do Litwy
(53) Z uwagi na ustalenia dotyczące przywozu towarów pochodzących z Litwy, należy zakończyć postępowanie w odniesieniu do tego kraju.
2.
Poziom zniesienia szkody
(54) Zgodnie z art. 9 ust. 4 podstawowego rozporządzenia, cło antydumpingowe powinno odpowiadać marginesowi dumpingu, chyba że margines szkody jest niższy.
W celu ustanowienia poziomu środków, które zostają ostatecznie nałożone, ustalono poziom zniesienia szkody.
(55) Należy zauważyć, że argumenty i odpowiadające im ustalenia dotyczące dostosowań dokonanych z tytułu różnicy cen między azotanem amonu w granulach a azotanem amonu w postaci krystalicznej w kontekście obliczania zaniżania cen, jednakowo odnoszą się do obliczania marginesów szkody.
(56) Ponadto, szczególnie w odniesieniu do obliczania marginesów szkody, skarżący stale powtarzał swoją deklarację, że marża zysku, którą przemysł wspólnotowy mógłby uzyskać przy braku szkodliwego dumpingu, powinna wynieść co najmniej 10 %.
Jednakże nie dostarczono żadnych nowych dowodów w tym zakresie.
Jednocześnie polski producent eksportujący twierdził, że należy zastosować marżę zysku w wysokości 5 %, podobnie jak w poprzednich przypadkach postępowań antydumpingowych dotyczących nawozów.
Jak określono w motywie 56 rozporządzenia tymczasowego, przyjmując wysokie zyski osiągnięte przez przemysł wspólnotowy w latach 1995 i 1996 w odniesieniu do produktu objętego niniejszym postępowaniem, uznano, że marża zysku w wysokości 8 % raczej mogłaby zostać osiągnięta przy braku szkodliwego dumpingu.
(57) W związku z powyższym metoda zastosowana do ustalenia marginesu szkody, opisana w motywie 56 rozporządzenia tymczasowego, zostaje potwierdzona.
3.
Forma i poziom ostatecznych środków
(58) Skarżący twierdził, że pojawiły się oznaki powstania nowej formy azotanu amonu, np. mieszanek azotanu amonu z innymi produktami, którego jedynym celem jest omijanie ewentualnych środków antydumpingowych nałożonych na azotan amonu.
Zwraca się uwagę organów celnych na to zagadnienie.
(59) W świetle powyższego stwierdzono, że zgodnie z art. 9 ust. 4 podstawowego rozporządzenia, ostateczne cło antydumpingowe powinno być nałożone na poziomie stwierdzonych marginesów szkody, z wyjątkiem jednego polskiego producenta eksportującego, w przypadku którego ostateczne cło antydumpingowe powinno być nałożone na poziomie stwierdzonego marginesu dumpingu.
(60) W celu zapewnienia skuteczności środków oraz zniechęcania do manipulowania cenami, co zaobserwowano w niektórych poprzednich postępowaniach dotyczących nawozów, zostaje potwierdzone, że cła powinny być nałożone w formie określonej kwoty za tonę. Stawki tych ceł są następujące:
Kraj _BAR_ Podstawa cła antydumpingowego w % _BAR_ Stawka cła (EUR za tonę) _BAR_
Polska
Anwil SA _BAR_ 25,2 _BAR_ 23,13 _BAR_
Zakłady Azotowe Puławy SA _BAR_ 22,3 _BAR_ 20,65 _BAR_
Wszystkie inne spółki _BAR_ 30,5 _BAR_ 26,91 _BAR_
Ukraina
Wszystkie spółki _BAR_ 43,4 _BAR_ 33,25 _BAR_
(61) Indywidualne stawki cła antydumpingowego dla poszczególnych spółek, określone w niniejszym rozporządzeniu, zostały ustanowione na podstawie ustaleń dokonanych w ramach obecnego dochodzenia.
W związku z tym, odzwierciedlają one sytuację stwierdzoną podczas dochodzenia w odniesieniu do danych spółek.
Te stawki cła (w przeciwieństwie do stawki cła obowiązującego dla całego kraju i stosowanego do "wszystkich innych spółek") odnoszą się wyłącznie do przywozu towarów pochodzących z danego kraju i wytwarzanych przez dane spółki, czyli przez wymienione osoby prawne.
Przywożone produkty, wytworzone przez inną spółkę, niewymienione w części operacyjnej niniejszego rozporządzenia z nazwy i adresu, także podmioty powiązane ze spółkami, które zostały szczególnie wymienione, nie mogą korzystać z tej stawki i stosują stawkę cła odnoszącą się do "wszystkich innych spółek".
(62) Wszelkie roszczenia dotyczące zastosowania tych indywidualnych stawek cła antydumpingowego (na przykład po zmianie nazwy podmiotu lub po ustanowieniu nowych podmiotów zajmujących się produkcją lub sprzedażą) powinny być bezzwłocznie kierowane do Komisji [3], wraz ze wszystkimi właściwymi informacjami, w szczególności dotyczącymi zmian w działalności spółki w zakresie produkcji, sprzedaży krajowej lub wywozowej, związanej na przykład z taką zmianą nazwy lub zmianami odnośnie do podmiotów zajmujących się produkcją i sprzedażą.
Komisja, jeśli uzna za stosowne, po konsultacji z Komitetem Doradczym wprowadzi właściwe zmiany do rozporządzenia poprzez aktualizację wykazu spółek korzystających z indywidualnych stawek cła.
4.
Pobieranie tymczasowych ceł
(63) W związku z zakresem stwierdzonych marginesów dumpingu oraz w świetle poziomu szkody wyrządzonej przemysłowi wspólnotowemu, uznaje się za niezbędne, by kwoty zabezpieczone w formie tymczasowego cła antydumpingowego, nałożone tymczasowym rozporządzeniem, tj. rozporządzeniem (WE) nr 1629/2000, zostały ostatecznie pobrane w wysokości odpowiadającej stawce cła nałożonego ostatecznie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz azotanu amonu innego niż w postaci roztworu wodnego i mieszanin azotanu amonu z węglanem wapnia lub innymi nieorganicznymi substancjami nie będącymi nawozami, o zawartości azotu w masie przekraczającej 28 %, oznaczonego kodami CN 31023090 i 31024090 oraz pochodzącego z Polski i Ukrainy.
2.
Wysokość cła w EUR za tonę dla produktów produkowanych przez następujące spółki ustala się następująco:
Kraj _BAR_ Spółka _BAR_ Wysokość cła (EUR za tonę) _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
Polska _BAR_ Anwil SA ul. Toruńska 222,87–805 Włocławek Polska _BAR_ 23,13 _BAR_ A174 _BAR_
Zakłady Azotowe Puławy SA Al. Tysiąclecia P.P. 13,24–110 Puławy Polska _BAR_ 20,65 _BAR_ A175 _BAR_
Wszystkie inne spółki _BAR_ 26,91 _BAR_ A999 _BAR_
Ukraina _BAR_ Wszystkie spółki _BAR_ 33,25 _BAR_ _BAR_
3.
W przypadku gdy towary zostały uszkodzone przed wprowadzeniem ich do swobodnego obrotu i z tego powodu, do celów ustalenia wartości celnej, cena faktycznie zapłacona bądź należna jest przeliczana proporcjonalnie zgodnie z art. 145 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 [4], cło antydumpingowe obliczone na podstawie powyżej ustalonych wartości, zostanie zmniejszone o procent odpowiadający części ceny faktycznie zapłaconej bądź należnej.
4.
Stosuje się obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych, chyba że ustalono inaczej.
5.
Postępowanie dotyczące przywozu azotanu amonu pochodzącego z Litwy zostaje zakończone.
Artykuł 2
Kwoty zabezpieczone z tytułu tymczasowego cła antydumpingowego w zastosowaniu rozporządzenia (WE) nr 1629/2000 w sprawie przywozu azotanu amonu pochodzącego z Polski i Ukrainy, są pobierane w stawce ostatecznie nałożonego cła.
Zwalnia się kwoty przewyższające stawkę ostatecznego cła antydumpingowego.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 138/2001
z dnia 24 stycznia 2001 r.
uzupełniające Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 w sprawie wpisu niektórych nazw do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" przewidzianego w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2081/92 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2796/2000 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 3 i 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na podstawie art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 Włochy przekazały Komisji dwa wnioski w sprawie rejestracji niektórych nazw jako nazwy pochodzenia lub oznaczenia geograficzne.
(2) Zgodnie z art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia stwierdzono, że wnioski spełniają wszystkie wymogi określone w tym rozporządzeniu, w szczególności zawierają wszystkie informacje wymagane zgodnie z art. 4 rozporządzenia.
(3) Po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [3] nazw wymienionych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, Komisja nie otrzymała w odniesieniu do nich żadnych deklaracji sprzeciwu na podstawie art. 7 tego rozporządzenia.
(4) W rezultacie omawiane nazwy powinny zostać wpisane do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" i tym samym podlegać ochronie w całej Wspólnocie jako chronione nazwy pochodzenia i chronione oznaczenia geograficzne.
(5) Załącznik do niniejszego rozporządzenia stanowi uzupełnienie Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2400/96 [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2446/2000 [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nazwy wymienione w Załączniku do niniejszego rozporządzenia dodaje się do Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 i wpisuje jako chronione nazwy pochodzenia (PDO) lub chronione oznaczenia geograficzne (PGI) do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" przewidzianego w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 150/2001
z dnia 25 stycznia 2001 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 104/2000 w odniesieniu do kar nakładanych na organizacje producentów w sektorze rybołówstwa w związku z nieprawidłowościami w działaniu mechanizmów interwencyjnych oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 142/98
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 104/2000 z dnia 17 grudnia 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku produktów rybołówstwa i akwakultury [1], w szczególności jego art. 21 ust. 8, art. 23 ust. 5, art. 24 ust. 8, art. 25 ust. 6 i art. 27 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 104/2000, uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3759/92 [2] ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2001 r., przewiduje pewną liczbę mechanizmów interwencyjnych dostępnych dla organizacji producentów.
W celu powstrzymania nadużyć i zapewnienia równego traktowania organizacji producentów w Państwach Członkowskich istnieje konieczność ustanowienia przez Wspólnotę kar za nieprawidłowości w działaniu tych mechanizmów.
(2) Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 [3] przewiduje ramy jednolitych kontroli i środków administracyjnych oraz kar dotyczących nieprawidłowości w przestrzeganiu prawa wspólnotowego.
(3) Należy określić rodzaje nieprawidłowości objętych zakresem niniejszego rozporządzenia.
(4) Stosowane kary powinny być proporcjonalne do nieprawidłowości i powinny być oparte na obiektywnych i sprawdzalnych kryteriach.
W celu zapewnienia, że stopień odpowiedzialności brany jest pod uwagę, nieprawidłowości umyślne i spowodowane rażącym niedbalstwem powinny podlegać bardziej surowej karze.
Przy nieprawidłowościach o ograniczonych konsekwencjach finansowych kary dla organizacji producentów nie powinny polegać na całkowitym wycofaniu prawa do korzystania z pomocy, a jedynie na odpowiednim zmniejszeniu zakresu tego prawa.
(5) Komisja powinna być informowana o nieprawidłowościach w działaniu mechanizmów interwencyjnych w celu zapewnienia, że do budżetu Wspólnoty zostały zwrócone prawidłowe kwoty.
(6) Ponieważ kary przewidziane w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 142/98 z dnia 21 stycznia 1998 r. ustanawiającym szczegółowe zasady przyznawania dodatków wyrównawczych do tuńczyka przeznaczonego do przemysłu przetwórczego [4] zostały włączone w zakres niniejszego rozporządzenia, właściwe jest dokonanie odpowiednich zmian w rozporządzeniu (WE) nr 142/98.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Produktów Rybołówstwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia kary za nieprawidłowości związane ze stosowaniem art. 21, 23, 24, 25 i 27 rozporządzenia (WE) nr 104/2000 określającego mechanizmy interwencyjne odszkodowań finansowych za wycofania, odroczoną pomoc, samodzielne wycofania i odroczenia, pomoc dla prywatnych składów oraz dodatków wyrównawczych do tuńczyka (zwane dalej "mechanizmami interwencyjnymi").
Artykuł 2
Do celów rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
a) "podmiot gospodarczy" określony w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2988/95 oznacza organizację producentów lub jednego z jej członków;
b) "cena interwencyjna" oznacza jedną z następujących cen, zgodnie z zastosowanym mechanizmem interwencyjnym:
i) cenę wycofania, ustaloną zgodnie z art. 20 rozporządzenia (WE) nr 104/2000;
ii) wspólnotową cenę sprzedaży, ustaloną zgodnie z art. 22 i 25 rozporządzenia (WE) nr 104/2000;
iii) autonomiczną cenę wycofania ustaloną zgodnie z art. 24 rozporządzenia (WE) nr 104/2000;
iv) spustową cenę progową określoną w art. 27 rozporządzenia (WE) nr 104/2000.
Artykuł 3
1.
Jeżeli nieprawidłowości dotyczą kwot w wysokości nieprzekraczającej 5 % rocznej pomocy otrzymanej przez organizację w ramach mechanizmu, Państwo Członkowskie zatrzyma do 20 % ceny interwencyjnej stosowanej do ilości przedmiotowego produktu w zależności od skutków finansowych naruszenia.
2.
Jeżeli nieprawidłowości dotyczą kwot w wysokości między 5 % a 10 % rocznej pomocy otrzymanej przez organizację w ramach mechanizmu, Państwo Członkowskie zatrzyma od 30 %-50 % ceny interwencyjnej stosowanej do ilości przedmiotowego produktu w zależności od skutków finansowych naruszenia.
3.
Jeżeli nieprawidłowości dotyczą kwot o wysokości przekraczającej 10 % rocznej pomocy otrzymanej przez organizację w ramach mechanizmu, Państwo Członkowskie zatrzyma 60 %—80 % ceny interwencyjnej stosowanej do ilości produktu w zależności od skutków finansowych naruszenia.
4.
W przypadku nieprawidłowości umyślnych lub spowodowanych rażącym niedbalstwem, ustanowionym w prawie danego Państwa Członkowskiego, Państwo to zatrzyma całą pomoc, o którą wnioskowała organizacja producentów w ramach mechanizmu w ciągu roku połowowego.
W przypadku stwierdzenia umyślnej nieprawidłowości Państwo Członkowskie nie udziela pomocy w ramach tego mechanizmu w roku następnym.
5.
Zatrzymane kwoty i inne sankcje przewidziane w niniejszym artykule nie są uważane za kary w rozumieniu prawa karnego.
Artykuł 4
1.
Kwoty, które mają być zatrzymane zgodnie z art. 3, są zwracane Państwu Członkowskiemu po pobraniu z zabezpieczenia złożonego przez organizację producentów albo potrącane z pomocy, która ma być otrzymana w następnym roku połowowym.
2.
Sumy zatrzymane przez Państwa Członkowskie lub im zwrócone są przekazywane do Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej.
3.
Państwa Członkowskie każdego miesiąca informują Komisję o przypadkach, w których miało miejsce zastosowanie przepisów art. 3.
Artykuł 5
Skreśla się art. 9 w rozporządzeniu (WE) nr 142/98.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Urzędowym Dzienniku Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 175/2001
z dnia 26 stycznia 2001 r.
ustanawiające normę handlową w odniesieniu do orzechów włoskich w łupinach
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2826/2000 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Orzechy włoskie znajdują się wśród produktów wymienionych w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 2200/96, dla których należy przyjąć normy.
W tym celu, a także do celów zachowania przejrzystości na rynku światowym, należy uwzględnić normy dla orzechów włoskich zalecane przez Grupę Roboczą ds. Normalizacji Produktów Łatwo Psujących się i Rozwoju Jakości Europejskiej Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych (EKG ONZ).
(2) Stosowanie tej normy powinno skutkować usunięciem z rynku produktów o niezadowalającej jakości, dostosować produkcję do wymagań konsumenta i ułatwić stosunki handlowe oparte na uczciwej konkurencji, tym samym przyczyniając się do poprawy rentowność produkcji.
Dlatego też ma ona zastosowanie na wszystkich etapach wprowadzania do obrotu.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Warzyw i Owoców,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Norma rynkowa w odniesieniu do orzechów włoskich w łupinach objętych kodem CN 08023100 jest zgodna z normą zawartą w Załączniku.
Normę tę stosuje się na wszystkich etapach wprowadzania do obrotu, na warunkach ustanowionych w rozporządzeniu (WE) nr 2200/96.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 192/2001
z dnia 30 stycznia 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2342/1999 ustanawiające szczegółowe zasady odnoszące się do systemu premii w sektorze wołowiny i cielęciny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], w szczególności jego art. 4 ust. 8, art. 13 ust. 5 i art. 50 tiret drugie,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Do celów płatności za ekstensyfikację przewidzianych w art. 32 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2342/1999 z dnia 28 października 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny w zakresie systemu premii [2], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2733/2000 [3], obsadę zwierząt w gospodarstwach określa się w szczególności na podstawie liczby byków, krów i jałówek obecnych w gospodarstwie w danym roku kalendarzowym.
Z uwagi na trudną sytuację na rynku wołowiny i cielęciny, wynikającą z gwałtownego spadku popytu spowodowanego w szczególności niezadowoleniem ze strony konsumentów zaniepokojonych wzrostem liczby przypadków gąbczastej encefalopatii bydła, inwentarz żywy pozostaje w jednostce produkcyjnej dłużej niż w normalnej sytuacji.
Zwierzęta te są brane pod uwagę przy określaniu obsady zwierząt w gospodarstwie, a producenci mogą w konsekwencji stracić uprawnienie do płatności za ekstensyfikację, co pozostaje w sprzeczności z zamierzonym celem.
(2) W celu uniknięcia karania producentów w tych wyjątkowych okolicznościach należy przez ograniczony okres stosować zryczałtowany współczynnik korygujący w odniesieniu do liczby jednostek żywego inwentarza zarejestrowanej w gospodarstwie w danym okresie w celu wyznaczenia czynnika obsady zwierząt, pod warunkiem że wykazano, iż ta wyjątkowa sytuacja rynkowa ma wpływ na czas utrzymywania zwierząt w gospodarstwie i nie jest to spowodowane celowym nadużyciem zasady ekstensyfikacji.
(3) Artykuł 42 rozporządzenia (WE) nr 2342/1999 ustanawia zasady dotyczące roku przydziału w odniesieniu do zwierząt objętych w szczególności premią specjalną.
Z uwagi na tę trudną sytuację na rynku wołowiny i cielęciny, wynikającą z gwałtownego spadku popytu spowodowanego w szczególności niezadowoleniem ze strony konsumentów zaniepokojonych wzrostem liczby przypadków gąbczastej encefalopatii bydła, ubój i wywóz żywego inwentarza wciąż są znacznie ograniczone lub też zostały wstrzymane, natomiast ubój zaplanowany przez producentów na 2000 r. został przełożony na 2001 r.
Z powodu tej wyjątkowej sytuacji producenci w tych Państwach Członkowskich, które zdecydowały się na przyznanie specjalnej premii w momencie uboju lub wywozu zgodnie z art. 8 wyżej wymienionego rozporządzenia, nie otrzymają specjalnej premii w 2000 r., co stanowi wynik sprzeczny z zamierzonym celem.
(4) Dlatego należy zezwolić producentom, w przypadku gdy ubój lub wywóz został odroczony do 2001 r., na składanie przez ograniczony okres wniosków o premię specjalną za 2000 r.
(5) Ze względu na taki rozwój sytuacji niniejsze rozporządzenie musi niezwłocznie wejść w życie.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2342/1999 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 32 dodaje się ust. 12 w brzmieniu:
"12.
W okresie między dniem 15 października 2000 r. a dniem 15 marca 2001 r. włącznie do celów stosowania niniejszego artykułu liczbę jednostek żywego inwentarza zarejestrowaną w gospodarstwie mnoży się przez współczynnik 0,8.
Środek ten stosuje się, jeśli można wykazać w sposób zadowalający Państwo Członkowskie, że z uwagi na wyjątkową sytuację na rynku zwierzęta były utrzymywane w gospodarstwie dłużej niż ma to miejsce w normalnej sytuacji."
2.
W art. 42 dodaje się akapit trzeci w brzmieniu:
"Nie naruszając poprzednich akapitów i art. 35 ust. 1, zgodnie z którym premia specjalna jest przyznawana według jednej z opcji przewidzianych w art. 8, jeżeli zwierzę jest poddane ubojowi między dniem 1 stycznia a dniem 28 lutego 2001 r. i jeżeli wniosek o premię za zwierzę zostanie złożony nie później niż do dnia 15 marca 2001 r. w odniesieniu do roku kalendarzowego 2000, na prośbę producenta rokiem przydziału może być rok 2000, a kwotą premii jest kwota ważna w dniu 31 grudnia 2000 r."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 213/2001
z dnia 9 stycznia 2001 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do metod analizy oraz oceny jakości mleka i przetworów mlecznych oraz zmieniające rozporządzenia (WE) nr 2771/1999 i (WE) nr 2799/1999
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10 i 15 oraz art. 26 ust. 3, art. 29 ust. 1 i art. 31 ust. 14,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1216/68 i (EWG) nr 3942/92 i (WE) nr 86/94, (WE) nr 2721/95, (WE) nr 1080/96, (WE) nr 1081/96, (WE) nr 1082/96, (WE) nr 1854/96, (WE) nr 880/98 i (WE) nr 1459/98, do których pełne odniesienia znajdują się w załączniku XXVI do niniejszego rozporządzenia, określają referencyjne i rutynowe metody analizy i oceny jakości mleka i przetworów mlecznych oraz określają zakres i zasady stosowania tych metod. W celu uzyskania przejrzystości oraz w celu dostarczenia przedsiębiorcom działającym w branży jednego aktu zawierającego obowiązujące ich metody i zasady, wyżej wymienione rozporządzenia muszą zostać zmienione i zgromadzone w jednym tekście. Z tego samego powodu rozporządzenie Komisji (WE) nr 2771/1999 z dnia 16 grudnia 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do interwencji na rynku masła i śmietany [2] oraz (WE) nr 2799/1999 z dnia 17 grudnia 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 w zakresie przyznawania pomocy w odniesieniu do mleka odtłuszczonego i mleka odtłuszczonego w proszku przeznaczonych na paszę oraz sprzedaży mleka odtłuszczonego w proszku o takim przeznaczeniu [3] powinny zostać zmienione tak, aby załączniki do tych rozporządzeń dotyczące metod analizy mogły zostać włączone do niniejszego rozporządzenia.
(2) Skład oraz wymogi jakości w odniesieniu do mleka i przetworów mlecznych ustanowione w ramach uzgodnień przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 1255/1999 muszą zostać zweryfikowane w celu zapewnienia ich bezwzględnego przestrzegania.
(3) Metody referencyjne mające zastosowanie do takich weryfikacji są często metodami publikowanymi przez międzynarodowe organizacje, takie jak CEN, IDF, ISO oraz AOAC International, i często przez nie uaktualnianymi.
W niektórych przypadkach ustanowiona jest wspólnotowa metoda referencyjna, podczas gdy w innych przypadkach taka metoda referencyjna nie jest wymieniona w zasadach wspólnotowych.
W celu zapewnienia jednolitego stosowania metod referencyjnych każdego roku powinien być sporządzany wykaz metod referencyjnych i tylko metody zawarte w tym wykazie, mogą być stosowane.
(4) Używanie metod rutynowych nie powinno być wykluczone. Dlatego powinny zostać określone warunki ich stosowania.
(5) Powinny również zostać ustanowione wspólne metody w celu zapewnienia jednolitej praktyki oceny wyników analiz, w ocenie sensorycznej danych produktów oraz w ponownym badaniu wyników spornych.
(6) W odniesieniu do niektórych analiz nie istnieją aktualnie zaakceptowane na szczeblu międzynarodowym zatwierdzone metody referencyjne, tak więc nie są dostępne informacje o różnicach wyników analitycznych między laboratoriami.
Dlatego powinny zostać ustanowione metody wspólnotowe, potwierdzone zgodnie z międzynarodowymi regułami i stosowane jako metody referencyjne.
(7) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2571/97 z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie sprzedaży masła po obniżonych cenach oraz przyznawania pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła, przeznaczonych do wykorzystania w produkcji ciast, lodów i innych środków spożywczych [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 635/2000 [5], przewiduje w niektórych okolicznościach, znaczenie śmietany, masła i koncentratu masła, w celu zapewnienia poprawnego końcowego wykorzystywania tych produktów.
Ze względu na to, że znaczenie jest ważne, dla poprawnego działania systemu oraz w celu zapewnienia, że podmioty gospodarcze biorące w nim udział są jednakowo traktowane, powinny zostać określone wspólne metody określania niektórych z tych znaczników.
(8) Na mocy rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3143/85 z dnia 11 listopada 1985 r. w sprawie sprzedaży po obniżonych cenach masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego przeznaczonego do bezpośredniego spożycia w postaci koncentratu masła [6], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 101/1999 [7], rozporządzenia Komisji (EWG) nr 429/90 z dnia 20 lutego 1990 r. w sprawie przyznawania w formie przetargu pomocy na koncentrat masła przeznaczony do bezpośredniego spożycia we Wspólnocie [8], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 124/1999 [9], oraz rozporządzenia (WE) nr 251/97, dodawanie znaczników do koncentratu masła musi odbywać się pod nadzorem. Zgodność z wymogami dotyczącymi dodawania znaczników do koncentratu masła musi być ściśle egzekwowana tak, aby zapewnić, że produkty nie są fałszowane. Dlatego powinna zostać ustanowiona wspólna metoda wykrywania tych znaczników.
(9) Na mocy art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 może zostać przyznana pomoc w odniesieniu do prywatnego składowania serów z mleka owczego.
W odniesieniu do tych samych produktów może być przyznawana specjalna refundacja na mocy art. 31 tego rozporządzenia.
Sery z mleka owczego, mleka koziego, mleka bawolego oraz z mieszanin mleka owczego, koziego i bawolego mogą być przywożone z niektórych państw trzecich do Wspólnoty w ramach porozumień preferencyjnych.
W świetle powyższych przepisów istnieje potrzeba określenia właściwych kontroli w celu zapewnienia, iż powyższe produkty nie zawierają mleka krowiego.
Dlatego powinna zostać określona wspólnotowa metoda referencyjna w celu wykrywania mleka krowiego, bez uszczerbku dla stosowania metod rutynowych, pod warunkiem że są one zgodne z niektórymi kryteriami.
(10) Na mocy rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2921/90 z dnia 10 października 1990 r. w sprawie pomocy w odniesieniu do produkcji kazeiny i kazeinianów z mleka odtłuszczonego [10], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2654/1999 [11], musi zostać wykryty brak form bakterii coli.
Uznaną międzynarodowo metodą wykrywania form bakterii coli w mleku i przetworach mlecznych jest norma międzynarodowa IDF 73A: 1985.
Jednakże norma ta ma zastosowanie tylko w zmodyfikowanej formie, do wykrywania form bakterii coli w przypadku pewnej ilości produktu.
Dlatego musi zostać ustanowiona wspólnotowa metoda referencyjna wykrywania form bakterii coli, oparta na wyżej wymienionej normie.
(11) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [12], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 254/2000 [13], przewiduje różne stawki celne w odniesieniu do mieszanek paszowych, objętych pozycją taryfową nr 2309, w zależności od ilości zawartych w nich przetworów mlecznych.
W celu zapewnienia jednolitego stosowania omawianych zasad powinna zostać ustanowiona ogólnie obowiązująca metoda analizy zawartości laktozy, do obowiązkowego stosowania we wszystkich Państwach Członkowskich.
(12) Na mocy rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 masło i mleko odtłuszczone w proszku przeznaczone do skupu interwencyjnego lub w przypadku mleka odtłuszczonego w proszku, na paszę dla zwierząt, muszą spełniać niektóre wymogi jakości.
Powinny zostać ustanowione metody referencyjne w celu sprawdzania, czy wymienione wymogi są spełnione.
(13) Wdrożenie niektórych metod wprowadzonych po raz pierwszy w niniejszym rozporządzeniu wymagać będzie okresu dostosowawczego. Dlatego stosowanie wymienionych metod powinno być odroczone.
(14) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Zakres i dziedzina zastosowania
Niniejsze rozporządzenie ustanawia zasady stosowania metod analizy chemicznej, fizycznej i mikrobiologicznej, jak również sensorycznej oceny mleka i przetworów mlecznych, mających zastosowanie w ramach uzgodnień przewidzianych we wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych, określonej w rozporządzeniu (WE) nr 1255/1999.
Niniejsze rozporządzenie określa również niektóre z tych metod.
Artykuł 2
Wykaz metod
1.
Załącznik I do niniejszego rozporządzenia zawiera wykaz metod referencyjnych stosowanych w analizach, określonych w art. 1.
2.
Komisja aktualizuje wykaz, przynajmniej raz w roku, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 42 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999.
Artykuł 3
Metody rutynowe
Metody rutynowe mogą być wykorzystywane w celu wykonywania analiz wymaganych przez zasady wspólnotowe pod warunkiem, że metody te są odpowiednio kalibrowane i regularnie sprawdzane w porównaniu z metodami referencyjnymi.
Procedura określona w załączniku II może być stosowana w celu sprawdzenia wyników otrzymanych na podstawie metod rutynowych, które są zbliżone do wartości granicznych określonych w stosownych rozporządzeniach.
W przypadku sporu ostateczne są wyniki uzyskane w zastosowaniu metody referencyjnej.
Artykuł 4
Potwierdzenie metod referencyjnych
1.
Metody referencyjne są potwierdzane, jeżeli spełniają wcześniej ustalone kryteria dokładności, dotyczące wartości granicznych powtarzalności i odtwarzalności.
2.
Jeżeli metoda referencyjna ustanowiona w stosownych rozporządzeniach nie została potwierdzona, Państwa Członkowskie określają tymczasową wartość graniczną odtwarzalności.
Ta wartość graniczna jest uzyskiwana zgodnie z procedurą określoną w załączniku III lit. b).
Jednakże przez pierwszych 18 miesięcy od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia Państwa Członkowskie mogą stosować procedurę równorzędną.
Zgodność z wartością graniczną jest sprawdzana przynajmniej raz w roku.
3.
W przypadku gdy wyniki stosowania potwierdzonych metod referencyjnych lub metod o tymczasowych wielkościach precyzji wskazują, że wartość graniczna została przekroczona, wyniki analityczne mogą być oceniane z zastosowaniem metody określonej w załączniku IV w celu ustalenia różnicy krytycznej w stosunku do danej wartości granicznej.
Artykuł 5
Dopuszczalność wyników analizy
1.
Analizy są przeprowadzane w laboratoriach stosujących procedurę wewnętrznej kontroli jakości, zgodnie z procedurą określoną w załączniku V lit. a) lub procedurę równorzędną.
Szczegółowy opis stosowanych procedur musi być dostępny w laboratorium w celach konsultacji.
2.
Laboratoria ustanawiają własną wewnątrzlaboratoryjną precyzję w zastosowaniu wszystkich metod, na podstawie:
a) procedury określonej w załączniku V lit. b); lub
b) opublikowanej, potwierdzonej procedury o ustalonej powtarzalności.
Zgodność z wartością graniczną powtarzalności musi być sprawdzana przynajmniej raz w roku, z zastosowaniem procedury określonej w załączniku III lit. a).
Akapitu drugiego nie stosuje się w odniesieniu do laboratoriów, które w ciągu roku brały udział w programie kontroli biegłości.
3.
Laboratoryjne protokoły wyników analiz muszą zawierać informacje wystarczające dla oceny wyników przeprowadzanej zgodnie z załącznikiem IV i załącznikiem VIII.
4.
Za dopuszczalne uważa się wyniki uzyskane zgodnie z kryteriami dopuszczalności opisanymi w procedurze wewnętrznej kontroli jakości, określonej w ust. 1 oraz w wewnątrzlaboratoryjnej precyzji określonej w ust. 2.
Artykuł 6
Ocena sensoryczna
1.
W odniesieniu do masła procedury opisane w załączniku VI są stosowane w celu sprawdzenia sprawności osób oceniających oraz wiarygodności wyników.
Procedura określona w załączniku VII ma zastosowanie jako metoda referencyjna dla oceny sensorycznej.
2.
W odniesieniu do mleka i przetworów mlecznych innych niż masło metodą referencyjną, która ma być stosowana przez Państwa Członkowskie do oceny sensorycznej, jest albo norma IDF 99C/1997 albo inne porównywalne metody, które są notyfikowane Komisji.
Procedury opisane w załączniku VI mogą być stosowane w celu sprawdzenia sprawności osób oceniających oraz wiarygodności wyników.
Artykuł 7
Pobieranie próbek oraz spory dotyczące wyników analiz
1.
W celu wykonania wymaganych analiz zgodnie z zasadami wspólnotowymi muszą być pobierane duplikaty próbek.
2.
W przypadku gdy wyniki analiz nie zostaną zaakceptowane przez podmiot gospodarczy, stosuje się procedurę określoną w załączniku VIII.
ROZDZIAŁ II
METODY ANALIZY
Artykuł 8
Zawartość wody/suchej masy beztłuszczowej/tłuszczu w maśle
1.
Metoda analizy opisana w załączniku IX jest stosowana jako metoda referencyjna w celu oznaczenia zawartości wody w maśle.
2.
Metoda analizy opisana w załączniku X jest stosowana jako metoda referencyjna w celu oznaczenia zawartości suchej masy beztłuszczowej w maśle.
3.
Metoda analizy opisana w załączniku XI jest stosowana jako metoda referencyjna w celu oznaczenia zawartości tłuszczu w maśle.
Artykuł 9
Znaczniki
1.
Metoda analizy opisana w załączniku XII jest stosowana jako metoda referencyjna w celu oznaczenia zawartości waniliny w koncentracie masła, w maśle i w śmietanie.
2.
Metoda analizy opisana w załączniku XIII jest stosowana jako metoda referencyjna w celu oznaczenia zawartości estru etylowego kwasu beta-apo-8-karotenowego w koncentracie masła i w maśle.
3.
Metoda analizy opisana w załączniku XIV jest stosowana jako metoda referencyjna w celu oznaczenia zawartości beta-sitosterolu lub stigmasterolu w maśle i koncentracie masła.
4.
Uważa się, że znaczniki zostały dodane do koncentratu masła, masła i śmietany zgodnie z odpowiednimi przepisami Wspólnoty w przypadku, gdy uzyskane wyniki odpowiadają specyfikacjom ust. 8 załączników określonych w ust. 1, 2 i 3.
Artykuł 10
Wykrywanie kazeiny mleka krowiego
1.
Metoda referencyjna analizy opisana w załączniku XV jest stosowana w celu zapewnienia, że ser, który musi być wyprodukowany wyłącznie z mleka owczego, mleka koziego lub mleka bawolego albo z mieszanin mleka owczego, koziego i bawolego, nie zawiera kazeiny mleka krowiego.
Uznaje się obecność kazeiny mleka krowiego w produkcie, jeżeli jej zawartość w próbce pobranej do analizy jest równa lub większa niż zawartość w próbce referencyjnej zawierającej 1 % mleka krowiego, jak określono w załączniku XV.
2.
Rutynowe metody wykrywania kazeiny mleka krowiego w serze określone w ust. 1 mogą być stosowane pod warunkiem, że:
a) wartość graniczna wykrywania wynosi 0,5 % lub mniej;
b) nie występują fałszywie pozytywne wyniki;
c) kazeina mleka krowiego jest wykrywalna, z wymaganą czułością, również po upływie długich okresów dojrzewania, które mogą wystąpić w zwykłych warunkach handlowych.
Jeżeli wymagania przewidziane w lit. b) nie są spełnione, każda próbka dająca pozytywny wynik musi zostać poddana analizie z zastosowaniem metody referencyjnej.
Jeżeli wymagania przewidziane w lit. c) nie są spełnione w odniesieniu do jednego z rodzajów sera określonego w ust. 1, ser ten musi być poddany analizie z zastosowaniem metody referencyjnej.
Artykuł 11
Wykrywanie form bakterii coli
1.
Metoda referencyjna analizy opisana w załączniku XVI jest stosowana w celu wykrywania obecności form bakterii coli w maśle, odtłuszczonym mleku w proszku, kazeinie i kazeinianach.
2.
Metody rutynowe można wykorzystywać do wykrywania form bakterii coli, pod warunkiem że uzyskane wyniki są porównywalne z wynikami uzyskanymi przy zastosowaniu metody referencyjnej, opisanej w tym Załączniku.
Metody rutynowe muszą mieć w szczególności stosowną wartość graniczną wykrywalności.
Nie mogą występować wyniki fałszywie negatywne.
Jeżeli nie jest możliwe wykluczenie występowania wyników fałszywie pozytywnych, każdy wynik pozytywny musi być potwierdzony z zastosowaniem metody referencyjnej.
Artykuł 12
Zawartość laktozy
Metoda oznaczania zawartości laktozy w produktach objętych kodem CN 2309 opisana jest w załączniku XVII.
Artykuł 13
Wykrywanie serwatki podpuszczkowej
1.
Metoda wykrywania serwatki podpuszczkowej w odtłuszczonym mleku w proszku przeznaczonym do składowania w magazynach państwowych opisana jest w załączniku XVIII.
2.
Metoda wykrywania serwatki podpuszczkowej w mleku odtłuszczonym w proszku i mieszankach, przeznaczonych na pasze dla zwierząt, opisana jest w załączniku XIX.
Artykuł 14
Wykrywanie maślanki
Metoda wykrywania maślanki w mleku odtłuszczonym w proszku opisana jest w załączniku XX.
Artykuł 15
Pozostałości antymikrobiotyków
Metoda wykrywania pozostałości antybiotyków i sulfonamidów/dapsonu w mleku odtłuszczonym w proszku opisana jest w załączniku XXI.
Artykuł 16
Zawartość mleka odtłuszczonego w proszku
Metoda oznaczania zawartości mleka odtłuszczonego w proszku w mieszankach paszowych opisana jest w załączniku XXII.
Artykuł 17
Wykrywanie skrobi
Metoda wykrywania skrobi w mleku odtłuszczonym w proszku, zdenaturowanym mleku w proszku oraz w mieszankach paszowych opisana jest w załączniku XXIII.
Artykuł 18
Zawartość wilgoci w kwasowej maślance w proszku
Metoda oznaczania zawartości wilgoci w kwasowej maślance w proszku przeznaczonej do stosowania w paszach opisana jest w załączniku XXIV.
Artykuł 19
Wykrywanie tłuszczów obcych
Metoda wykrywania tłuszczów obcych w tłuszczach mleka opisana jest w załączniku XXV.
ROZDZIAŁ III
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 20
Zmiany w rozporządzeniu (WE) nr 2771/1999
W rozporządzeniu (WE) nr 2771/1999 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 4 ust. 1 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie: "Właściwe władze kontrolują jakość masła przy zastosowaniu metod opisanych w załączniku I oraz w oparciu o próbki pobierane zgodnie z zasadami określonymi w załączniku IV.".
2) W załączniku I przypis 2 otrzymuje brzmienie: "Patrz załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 213/2001.".
3) Załączniki II i III skreśla się.
4) W załączniku IV.2 zdanie przedostatnie wyrazy "z załącznikiem III" zastępuje się wyrazami: "z załącznikiem VII do rozporządzenia (WE) nr 213/2001.".
Artykuł 21
Zmiany w rozporządzeniu (WE) nr 2799/1999
W rozporządzeniu (WE) nr 2799/1999 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 20 ust. 1, 2, 3 i 4 otrzymują brzmienie:
"1.
Zawartość mleka odtłuszczonego w proszku oraz w mieszankach i mieszankach paszowych ustala się poprzez zbadanie każdej próbki, co najmniej w dwóch egzemplarzach, z zastosowaniem metody analizy opisanej w załączniku XXII do rozporządzenia (WE) nr 213/2001, uzupełnionej o kontrole przewidziane w art. 17 ust. 3 niniejszego rozporządzenia.
W razie wystąpienia rozbieżności między wynikami wymienionych kontroli wynik inspekcji na miejscu jest ostateczny.
2.
Brak serwatki podpuszczkowej jest dowodzony z zastosowaniem metody opisanej w załączniku XIX do rozporządzenia (WE) nr 213/2001.
3. Zawartość skrobi w mieszankach paszowych jest oznaczana na podstawie kontroli przewidzianych w art. 17 ust. 3 niniejszego rozporządzenia, które muszą być uzupełnione zastosowaniem metody opisanej w załączniku XXIII do rozporządzenia (WE) nr 213/2001.
4.
Zawartość wilgoci w kwasowej maślance w proszku jest oznaczana z zastosowaniem metody analizy opisanej w załączniku XXIV do rozporządzenia (WE) nr 213/2001."
2) Załączniki III, IV, V i VI skreśla się.
Artykuł 22
Uchylenia
Niniejszym rozporządzenia (EWG) nr 1216/68, (EWG) nr 3942/92, (WE) nr 86/94, (WE) nr 2721/95, (WE) nr 1854/96, (WE) nr 1080/96, (WE) nr 1081/96, (WE) nr 1082/96, (WE) nr 880/98 i (WE) nr 1459/98 tracą moc.
Odniesienia do uchylonych rozporządzeń należy traktować jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 23
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 214/2001
z dnia 12 stycznia 2001 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w sprawie interwencji na rynku odtłuszczonego mleka w proszku
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1040/2000 [2], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1255/1999 zastąpiło rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 [3], jak również, między innymi, rozporządzenie Rady (EWG) nr 777/87 [4] dotyczące porozumień odnośnie do skupu masła i odtłuszczonego mleka w proszku. W świetle tych nowych porozumień i wcześniej zyskanych doświadczeń, szczegółowe zasady regulacji interwencji na rynku odtłuszczonego mleka w proszku powinny zostać zmienione. Dlatego w celu wyjaśnienia sytuacji, uaktualnienie przepisów szczególnych, które do tej pory regulowały różne aspekty interwencji, a mianowicie rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2213/76 z dnia 10 września 1976 r. w sprawie sprzedaży z zapasów publicznych odtłuszczonego mleka w proszku [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2080/96 [6], (EWG) nr 1362/87 z dnia 18 maja 1987 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (EWG) nr 777/87 w odniesieniu do skupu i przyznawania dopłat do prywatnego magazynowania odtłuszczonego mleka w proszku [7], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 569/96 [8], (EWG) nr 1158/91 z dnia 3 maja 1991 r. w sprawie skupu w drodze przetargu odtłuszczonego mleka w proszku przez agencje interwencyjne [9], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 124/1999 [10], oraz (WE) nr 322/96 z dnia 22 lutego 1996 r. ustanawiającym szczegółowe zasady w odniesieniu do publicznego magazynowania odtłuszczonego mleka w proszku [11], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 419/98 [12], powinny być podjęte a ich postanowienia zebrane w pojedynczym rozporządzeniu.
(2) Agencje interwencyjne mogą skupować jedynie odtłuszczone mleko w proszku spełniające wymogi ustalone w art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 oraz warunki jakościowe i wygląd, które muszą być zdefiniowane. Również metody analiz oraz szczegółowe zasady zarządzania kontrolą jakości powinny zostać sprecyzowane, a gdy zajdzie taka potrzeba, powinny zostać podjęte postanowienia dotyczące kontroli radioaktywności odtłuszczonego mleka w proszku a jej maksymalny poziom, tam gdzie jest to właściwe powinien zostać ustanowiony przez ustawodawstwo Wspólnoty.
(3) W celu zapewnienia, że porozumienia interwencyjne funkcjonują prawidłowo, niezbędne jest sprecyzowanie warunków uznawania przedsiębiorstw produkcyjnych i kontroli czy stosują się do zasad.
W celu zapewnienia, że porozumienia są skuteczne, powinny zostać podjęte postanowienia umożliwiające działania sprawdzające, czy warunki te nie są wypełniane.
Ponieważ odtłuszczone mleko w proszku może być skupowane przez agencję interwencyjną należącą do Państwa Członkowskiego innego niż to, na którego terytorium nastąpiła produkcja, skupująca agencja interwencyjna powinna mieć możliwość weryfikacji warunków odnoszących się do jakości i wyglądu stosowanych w takich wypadkach.
(4) Niespełnienie takich wymagań nie powinno obciążać budżetu Wspólnoty; odtłuszczone mleko w proszku niespełniające wymagań powinno zostać odebrane przez przedsiębiorcę, który powinien ponieść koszty magazynowania.
(5) Powinna zostać sprecyzowana minimalna ilość oferowana do sprzedaży.
Ofertom powinno towarzyszyć zabezpieczenie, w celu zapewnienia, że oferta będzie zrealizowana i odtłuszczone mleko w proszku zostanie dostarczone zgodnie z ustanowionymi terminami.
(6) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999, agencje interwencyjne skupować mogą jedynie odtłuszczone mleko w proszku o minimalnej zawartości białka.
Ponadto, ceny skupu mogą różnić się, zależnie od zawartości białka.
Powinny zostać ustalone metody obliczania cen skupu.
(7) Obowiązki Państw Członkowskich powinny zostać sprecyzowane odnośnie do prawidłowego zarządzania magazynowanymi zapasami poprzez określenie maksymalnej odległości do miejsca magazynowania oraz ponoszone koszty w przypadku gdy odległość zostanie przekroczona, oraz wymagania, w szczególności, że zapasy są dostępne, że partie są oznaczone i że magazynowane odtłuszczone mleko w proszku jest ubezpieczone od ryzyka.
W celu zapewnienia jednakowej częstotliwości i szczegółowości kontroli, niezbędnym jest sprecyzowanie istoty i ilości inspekcji w miejscach magazynowania prowadzonych przez władze państwowe.
Ponieważ agencje interwencyjne zobowiązane są obowiązującymi kontraktami na dany okres magazynowania, powinny zostać przedsięwzięte środki, aby nowe wymagania, które mają być spełnione przez magazyny odnośnie do wprowadzania i wyprowadzania z magazynów, obowiązywały jedynie ilości odtłuszczonego mleka w proszku podlegające skupowi interwencyjnemu od dnia 1 września 2000 r.
(8) Zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999, skup odtłuszczonego mleka w proszku może być zawieszony natychmiast po przekroczeniu planowanej do interwencji ilości 109000 ton w okresie od dnia 1 marca do dnia 31 sierpnia każdego roku.
Gdy sytuacja taka będzie miała miejsce, skup może być prowadzony w drodze stałego zaproszenia do przetargu, którego zasady powinny zostać ustanowione.
Warunki przetargu, w szczególności ilość minimalna, termin składania wniosków i maksymalna cena skupu powinny zostać sprecyzowane.
W celu zapewnienia zgodności z wymaganiami dotyczącymi jakości i wyglądu odtłuszczonego mleka w proszku w czasie przetargu i rozpoczęcia magazynowania, osoby przystępujące do przetargu powinny być zobowiązane do złożenia pisemnego zobowiązania tego dotyczącego wraz z ofertą przetargową.
Ofercie przetargowej powinno również towarzyszyć zabezpieczenie mające zagwarantować, że zobowiązania przetargowe zostaną zrealizowane po dacie składania wniosków i że odtłuszczone mleko w proszku zostanie dostarczone w określonym terminie.
Ponadto, powinny zostać określone metody wykorzystywane do obliczania cen skupu na podstawie zawartości białka w skupowanym odtłuszczonym mleku w proszku.
(9) Właściwe zarządzanie zapasami wymaga, aby odtłuszczone mleko w proszku było odsprzedane tak szybko, jak stanie się to możliwe.
Aby zapewnić równy dostęp do sprzedawanego odtłuszczonego mleka w proszku, wszyscy zainteresowani powinni mieć możliwość kupna. Aby nie destabilizować rynku, przy ustalaniu cen sprzedaży należy mieć na uwadze sytuację rynkową.
Przy zachowaniu bezpieczeństwa, powinny zostać ustanowione warunki sprzedaży, w szczególności odnoszące się do przekazywania odtłuszczonego mleka w proszku i terminów płatności.
W związku z monitorowaniem zapasów, Państwa Członkowskie powinny informować Komisję o ilości sprzedanego odtłuszczonego mleka w proszku.
(10) Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 przewiduje przyznawanie dopłat do prywatnego magazynowania odtłuszczonego mleka w proszku. Aby zapewnić prawidłowe monitorowanie porozumień, powinny zostać przedsięwzięte działania odnośnie do kontraktów oraz ustalenia specyfikacji dotyczących warunków magazynowania. Z tego samego powodu, powinny zostać ustanowione szczegółowe zasady odnośnie do dokumentacji, księgowości oraz częstotliwości kontroli i inspekcji producentów, w szczególności odnośnie do wymagań ustanowionych w art. 7 ust. 3. Aby ułatwić kontrole w miejscu magazynowania produktów w ramach kontraktów na prywatne magazynowanie, powinny powstać postanowienia o usuwaniu produktów z magazynów partiami, chyba że Państwo Członkowskie zezwoli na usuwanie mniejszych ilości.
(11) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
ZAKRES OBOWIĄZYWANIA
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustala szczegółowe zasady interwencji na rynku odtłuszczonego mleka w proszku, o których mowa w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999, dotyczące:
a) skupu po cenie interwencyjnej;
b) skupu poprzez stałe zaproszenia do przetargu;
c) sprzedaży po stałych cenach odtłuszczonego mleka w proszku z magazynów publicznych;
d) dopłaty do prywatnego magazynowania.
ROZDZIAŁ II
PUBLICZNE MAGAZYNOWANE
Sekcja 1
Warunki dokonywania zakupów interwencyjnych
Artykuł 2
1. Agencje interwencyjne powinny kupować tylko odtłuszczone mleko w proszku spełniające wymogi wymienione w art. 7 ust. 1 akapit pierwszy i drugi rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 i ust. 2–7 tego artykułu, które jest oferowane do skupu interwencyjnego w okresie od dnia 1 marca do dnia 31 sierpnia.
2.
Odpowiednie władze powinny sprawdzić jakość odtłuszczonego mleka w proszku, stosując metody analityczne określone w załączniku I niniejszego rozporządzenia na podstawie próbek pobranych zgodnie z wymogami określonymi w załączniku III.
Kontrola ma na celu wykazanie, że badane odtłuszczone mleko w proszku nie zawiera innych produktów, w szczególności maślanki lub serwatki, jak zdefiniowano w załączniku I
Jednakże jeżeli Komisja wyrazi zgodę, Państwo Członkowskie może ustanowić własny system kontroli wymogów jakościowych i pewnych zatwierdzonych przedsięwzięć.
3.
Poziomy radioaktywności w odtłuszczonym mleku w proszku nie mogą przekraczać maksymalnego dozwolonego poziomu określonego przez Komisję.
Poziom skażenia radioaktywnego w produkcie sprawdzany będzie tylko, gdy zaistnieje taka konieczność i tylko w niezbędnym okresie.
W przypadku wystąpienia takiej potrzeby, czas trwania oraz zakres kontroli zostanie określony zgodnie z procedurą zamieszczoną w art. 42 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999.
4.
Skupowi podlega tylko odtłuszczone mleko w proszku wyprodukowane w okresie 30 dni poprzedzających dzień w którym agencja interwencyjna otrzymała ofertę sprzedaży.
Jeżeli odtłuszczone mleko w proszku przechowywane jest w silosach, skupowi podlega tylko to odtłuszczone mleko w proszku, które zostało wyprodukowane w okresie 4 tygodni poprzedzających tydzień, w którym agencja interwencyjna otrzymała ofertę sprzedaży.
5.
Minimalna wielkość oferowana na sprzedaż wynosi 20 ton.
Państwa Członkowskie mogą wymagać aby odtłuszczone mleko w proszku było oferowane tylko w pełnych tonach.
6.
Odtłuszczone mleko w proszku winno być umieszczone w opakowaniach o wadze netto 25 kg spełniających wymogi określone w załączniku II, zawierające następujące oznakowania, w miarę możliwości pod postacią kodu:
a) numer zatwierdzenia, identyfikujący zakład przetwórczy i Państwo Członkowskie, w którym zostało wyprodukowane mleko;
b) data wyprodukowania, lub w niektórych wypadkach tydzień produkcji;
c) numer wyprodukowanej partii;
d) napis: "odtłuszczone mleko w proszku".
7.
Odtłuszczone mleko w proszku winno być dostarczone na paletach przystosowanych do długiego magazynowania:
Jeżeli mleko w proszku dostarczane jest na paletach jednorazowych, cena skupu odtłuszczonego mleka w proszku przez agencję interwencyjną powinna pokryć również cenę palety.
Jeżeli mleko w proszku dostarczane jest na europaletach lub na paletach o podobnej jakości, powinny być zwrócone sprzedawcy lub wymienione na podobne palety nie później niż podczas usuwania produktu z magazynu.
Artykuł 3
1. Zakłady w rozumieniu art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 otrzymają zatwierdzenie tylko wówczas gdy:
a) spełniają wymogi art. 10 dyrektywy Rady 92/46/EWG [13] i posiadają odpowiednie urządzenia techniczne;
b) prowadzona jest stała dokumentacja w formie określonej przez właściwą agencję interwencyjną w każdym Państwie Członkowskim, specyfikująca pochodzenie surowców, wynikające z nich ilości odtłuszczonego mleka w proszku, maślankę i serwatkę, przygotowanie rynkowe, identyfikację oraz datę wyjścia z zakładu poszczególnych partii odtłuszczonego mleka w proszku, maślanki i serwatki;
c) zgodzą się udostępnić oferowane odtłuszczone mleko w proszku przeznaczone do skupu interwencyjnego specjalnej kontroli urzędowej;
d) poinformują ciało odpowiedzialne za przeprowadzenie inspekcji, co najmniej 2 dni robocze wcześniej o zaplanowanej produkcji odtłuszczonego mleka w proszku przeznaczonego do skupu interwencyjnego; jednakże Państwo Członkowskie ma prawo określić krótszy limit czasowy.
2.
Aby zapewnić zgodność z tym rozporządzeniem, właściwe władze winny zorganizować niezapowiedziane kontrole na miejscu, na podstawie planu produkcji odtłuszczonego mleka w proszku przeznaczonego do skupu interwencyjnego.
Powinny one obejmować przynajmniej:
a) jedną inspekcję w okresie każdych 28 dni produkcji odtłuszczonego mleka w proszku przeznaczonego do skupu interwencyjnego, w tym co najmniej jedną inspekcję co 6 miesięcy sprawdzająca dokumentację o której mowa w ust. 1 lit. b);
b) jedną inspekcję co 6 miesięcy, aby zweryfikować zgodność z innymi wymaganiami, o których mowa w ust. 1.
3.
Zatwierdzenie zostanie wycofane w przypadku gdy odpowiednie wymogi określone w ust. 1 lit. a) nie są już wypełniane w stopniu satysfakcjonującym.
Zatwierdzenie może zostać ponownie przyznane nie wcześniej niż po 6 miesiącach po jego wycofaniu, na prośbę zainteresowanego, po przeprowadzeniu wnikliwej inspekcji.
Jeżeli okaże się, że podmiot zainteresowany nie spełnia wymogów określonych w ust. 1 lit. b), c) i d), z wyjątkiem przypadku siły wyższej, zatwierdzenie zostanie cofnięte na okres od 1 do 12 miesięcy, w zależności od tego jak poważne są odchylenia od normy.
Państwo Członkowskie nie cofnie zatwierdzenia w przypadku gdy nieprawidłowość nie została wprowadzona naumyślnie lub przez poważne zaniedbanie i ma minimalne znaczenie dla kontroli o której mowa w ust. 2.
4.
Zostanie sporządzony raport z kontroli przeprowadzonej zgodnie z ust. 2 i 3 określający:
a) datę kontroli;
b) okres jej trwania;
c) przeprowadzone działania.
Raport winien być podpisany przez odpowiedniego kontrolera i ogłoszony zainteresowanemu podmiotowi.
5.
Państwa Członkowskie poinformują Komisję o środkach przeprowadzania kontroli, o których mowa w ust. 2 i 3 w okresie 1 miesiąca od daty ich przyjęcia.
Artykuł 4
1.
W przypadku gdy odtłuszczone mleko w proszku jest oferowane do skupu interwencyjnego w innym Państwie Członkowskim niż zostało wyprodukowane, skup zostanie przeprowadzony wówczas, gdy zainteresowany podmiot dostarczy, nie później niż 45 dni od nadesłania oferty, świadectwo wystawione przez właściwą agencję interwencyjną kraju produkcji.
Świadectwo powinno zawierać informacje o których mowa w art. 2 ust. 6 lit. a), b) i c) i potwierdzenie, że odtłuszczone mleko w proszku zostało wyprodukowane bezpośrednio i wyłącznie z odtłuszczonego mleka, tak jak jest to określone w art. 7 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 w zatwierdzonym zakładzie na terenie Wspólnoty.
2. W przypadku gdy Państwo Członkowskie, w którym zostało wytworzone odtłuszczone mleko w proszku przeprowadziło kontrole o których mowa w art. 2 ust. 2, świadectwo powinnno również zawierać wyniki tych kontroli i potwierdzenie, że dostarczony produkt jest odtłuszczonym mlekiem w proszku w znaczeniu opisanym w art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999. W tym wypadku opakowania o których mowa w art. 2 ust. 6 powinny być opieczętowane numerem wydanym przez właściwe władze kraju produkcji. Świadectwo o którym mowa w ust. 1 powinno zawierać ten numer.
Sekcja 2
Procedura skupu po cenie interwencyjnej
Artykuł 5
1.
Oferty powinny zawierać:
a) nazwisko i adres sprzedawcy;
b) oferowaną ilość;
c) miejsce gdzie przechowywane jest odtłuszczone mleko w proszku.
2.
Agencja interwencyjna zarejestruje datę złożenia oferty, proponowane ilości odtłuszczonego mleka w proszku i daty ich wytworzenia oraz miejsce magazynowania odtłuszczonego mleka w proszku.
Gdy skup interwencyjny zostanie zawieszony zgodnie z art. 7 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1255/1999, przyjmowanie i rejestracja ofert zostaną wstrzymane następnego dnia po dniu wydania decyzji o zaprzestaniu skupu.
3.
Oferty będą ważne tylko, gdy:
a) odnoszą się do ilości odtłuszczonego mleka w proszku, która spełnia wymogi art. 2 ust. 5;
b) dołączone zostanie do nich pisemne zobowiązanie sprzedawcy o spełnianiu wymogów o których mowa w art. 2 ust. 4 i art. 9;
c) dostarczone zostanie dowód, że sprzedawca wpłacił wadium w wysokości 2 EUR za 100 kg odtłuszczonego mleka w proszku w Państwie Członkowskim, w którym została złożona oferta nie później w dniu, gdy agencja otrzyma ofertę.
4.
Pisemne zobowiązanie, o którym mowa w ust. 3 lit. b), jeżeli zostało wysłane do agencji interwencyjnej będzie ważne dla kolejnych ofert, aż do momentu wyraźnej rezygnacji sprzedawcy lub agencji interwencyjnej, o ile:
a) oryginalna oferta zakłada, że sprzedawca ma zamiar wypełnić te warunki;
b) kolejne oferty będą odnosić się do tych warunków (powołując się na art. 5 ust. 4) i do daty oryginalnej oferty.
Artykuł 6
Warunki związane z ofertą oraz dostarczeniem odtłuszczonego mleka w proszku do magazynu wyznaczonego przez agencję interwencyjną zgodnie z limitem czasowym wyznaczonym w art. 7 ust. 2 stanowią podstawowe wymagania w rozumieniu art. 20 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2200/85 [14].
Artykuł 7
1.
Po sprawdzeniu oferty, i w ciągu pięciu dni roboczych od dnia jej wpłynięcia, agencja interwencyjna wyda zamówienie dostawy, ponumerowane i oznakowane datą i zawierające:
a) ilość odtłuszczonego mleka w proszku, które ma być dostarczone;
b) ostateczny termin dostarczenia towaru;
c) magazyn, do którego należy dostarczyć odtłuszczone mleko w proszku.
2.
Odtłuszczone mleko w proszku powinno zostać dostarczone w ciągu 28 dni od dnia wpłynięcia oferty sprzedaży.
Towar może być dostarczony w kilku przesyłkach.
3.
Wadium o którym mowa w art. 5 ust. 3 lit. c) zostanie zwrócone w momencie gdy towar, w ilości wymienionej w ofercie, zostanie dostarczony do magazynu wyznaczonego przez agencję interwencyjną.
Jednakże w przypadku gdy kontrole o których mowa w art. 2 ust. 2 wykażą, że odtłuszczone mleko w proszku nie spełnia wymogów wymienionych w tym artykule, zabezpieczenie zostanie jednakże zwolnione wyłącznie dla tej ilości która nie dotarła jeszcze do magazynu.
4.
Odtłuszczone mleko w proszku uznane zostanie za przejęte przez agencję interwencyjną dnia, kiedy całkowita ilość towaru wymieniona w ofercie zostanie dostarczona do magazynu wskazanego przez agencję interwencyjną, ale nie wcześniej niż dzień po wydaniu zamówienia dostawy przez wyżej wymienioną agencję.
5.
Z wyjątkiem przypadku siły wyższej, jeśli sprzedawca nie dostarczy towaru w wyznaczonym okresie, zabezpieczenie o którym mowa w art. 5 ust. 3 lit. c) przepadnie proporcjonalnie do ilości niedostarczonych do magazynu, a skup interwencyjny zostanie unieważniony w odniesieniu do pozostałych ilości.
Artykuł 8
1.
Agencja interwencyjna wypłaci sumę należną za skupione odtłuszczone mleko w proszku w okresie, pomiędzy 120 a 140 dniem od dnia przejęcia towaru przez agencję, jeżeli spełnia ono wymogi określone w art. 2.
2.
Tam gdzie zawartość białka w odtłuszczonej suchej masie, oznaczona metodą opisaną w załączniku I wynosi 35,6 % lub więcej, cena skupu będzie równa cenie interwencyjnej obowiązującej w dniu, w którym towar został wyprodukowany.
Jeśli zawartość białka wynosi 31,4 % lub więcej, ale mniej niż 35,6 % cena skupu zostanie ustalona na poziomie ceny interwencyjnej pomniejszonej o następującą wartość:
Cena interwencyjna x ([0,356 – zawartość białka] x 1,75)
Artykuł 9
Przy składaniu oferty sprzedawca winien zobowiązać się, że w przypadku gdy towar przez niego dostarczony nie będzie spełniał wymogów określonych w art. 2:
a) odbierze towar;
b) przed odebraniem towaru, opłaci koszty magazynowania danej jego ilości za okres od dnia dostarczenia towaru do agencji do dnia jego odebrania.
Koszty magazynowania zostaną określone na podstawie zryczałtowanych kosztów złożenia do magazynu, przechowywania oraz wyprowadzenia z magazynu określonych w art. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1883/78 [15].
Sekcja 3
Wprowadzenie i wyprowadzenie towaru z magazynu
Artykuł 10
1. Magazyny o których mowa w art. 7 ust. 1 akapit czwarty rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 powinny:
a) być suche, dobrze utrzymane, pozbawione szkodników;
b) być pozbawione obcych zapachów;
c) umożliwiać dobrą wentylację;
d) być w stanie pomieścić co najmniej 1000 ton i umożliwiać wprowadzenie przynajmniej 3 % towaru każdego dnia, ale nie mniej niż 100 ton dziennie.
Powyższe wymogi odnoszą się wyłącznie do odtłuszczonego mleka w proszku skupionego po dniu 1 września 2000 r.
Magazynowanie odtłuszczonego mleka w proszku będzie ubezpieczone od ryzyka na podstawie albo zobowiązania strony magazynującej wynikającego z kontraktu lub na odpowiedzialność agencji interwencyjnej.
Państwo Członkowskie może występować w roli poręczyciela.
2.
Agencje interwencyjne dopilnują, aby odtłuszczone mleko w proszku zostało umieszczone i przechowywane na paletach, w pojemnikach łatwych do zidentyfikowania i łatwo dostępnych.
3.
Władza właściwa do przeprowadzania kontroli sprawdzi obecność towaru w magazynie, na zasadach określonych w art. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2148/96 [16].
Artykuł 11
1.
Agencja interwencyjna wybierze magazyn najbliższy miejscu przechowywania odtłuszczonego mleka w proszku.
Jednakże może ona wybrać inny magazyn usytuowany w odległości określonej w ust. 2.
Jeżeli agencja wskaże magazyn usytuowany dalej niż wskazana odległość będzie musiała liczyć się z większymi kosztami magazynowania i transportu.
Agencja powiadamia Komisję o takim zamierzeniu.
2.
Maksymalna odległość o której mowa w art. 7 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 wynosi 350 km.
Jeśli odległość ta zostanie przekroczona, agencja ponosi dodatkowe koszty transportu w wysokości 0,05 EUR za tonę na kilometr.
Jednakże jeśli agencja interwencyjna skupuje odtłuszczone mleko w proszku z innego Państwa Członkowskiego, odległość pomiędzy magazynem sprzedawcy a granicą państw w których znajduje się agencja interwencyjna nie będzie brana pod uwagę przy wyliczaniu dystansu o którym mowa w akapicie pierwszym.
Artykuł 12
1.
W okresie wyprowadzania towaru z magazynu agencja interwencyjna udostępnia odtłuszczone mleko w proszku na paletach na rampie załadunkowej, załadowane na środki transportu, jednak niespakowane.
W przypadku gdy odtłuszczone mleko w proszku jest umieszczone na europaletach lub paletach o podobnej jakości kupujący zwraca odpowiadające palety do agencji interwencyjnej przy odbiorze towaru.
2.
Koszty spakowania towaru i zdjęcia z palet ponosi kupujący. Koszty te zostaną oszacowane ryczałtowo przez Państwo Członkowskie i na prośbę zainteresowanych stron zostaną im podane.
W okresie miesiąca od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia należy poinformować Komisję o wszelkich planowanych do wprowadzenia zmianach.
Sekcja 4
Szczegółowe warunki obowiązujące podczas skupu interwencyjnego w procedurze przetargowej
Artykuł 13
W przypadku gdy Komisja zdecyduje, że odtłuszczone mleko w proszku powinno być skupione w trybie zaproszenia do przetargu zgodnie z art. 7 ust. 2 i art. 42 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999, art. 2, 3, 4, 10, 11, i 12 niniejszego rozporządzenia będą obowiązywać o ile w niniejszej sekcji nie przewidziano inaczej.
Artykuł 14
1.
Informacje o zaproszeniu do przetargu zostaną opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
2.
Czas na składanie ofert w odpowiedzi na każdą rundę zaproszeń wygasa o godzinie 12.00 w południe (czasu brukselskiego) w każdy drugi i czwarty wtorek miesiąca z wyjątkiem czwartego wtorku w sierpniu.
Jeśli we wtorek przypada święto publiczne, okres ważności wygasa o godzinie 12.00 w południe (czasu brukselskiego) poprzedniego dnia roboczego.
Artykuł 15
1.
Oferty składane są w formie pisemnej poprzez doręczenie agencji interwencyjnej za potwierdzeniem odbioru, lub poprzez wszelkie środki telekomunikacji umożliwiające potwierdzenie odbioru.
2.
Wnioski muszą zawierać:
a) nazwę i adres oferenta;
b) zaoferowaną do sprzedaży ilość odtłuszczonego mleka w proszku;
c) proponowaną cenę za 100 kg odtłuszczonego mleka w proszku z wyłączeniem podatków wewnętrznych, dostarczonego do rampy (w paletach załadowane na środki transportu), wyrażoną w euro (nie więcej niż 2 miejsca po przecinku);
d) miejsce w którym przechowywane jest odtłuszczone mleko w proszku.
3.
Oferty przetargowe będą ważne tylko wówczas, gdy:
a) odnoszą się do odtłuszczonego mleka w proszku wyprodukowanego w okresie 21 dni, lub tam gdzie to obowiązuje, 3 tygodni przed dniem wygaśnięcia składania ofert w odpowiedzi na zaproszenie do przetargu, o którym mowa w art. 14 ust. 2.
Jeżeli okres pomiędzy dwoma zaproszeniami do przetargów jest dłuższy niż 21 dni, przyjmuje się odtłuszczone mleko w proszku wytworzone w tym okresie;
b) odnoszą się do ilości spełniającej wymogi art. 2 ust. 5;
c) dołączona jest do nich deklaracja producenta, o spełnianiu wymogów zamieszczonych w lit. a) niniejszego ustępu oraz w art. 9;
d) dostarczony zostanie dowód, że oferent złożył wadium do odpowiedniego przetargu w wysokości 2 EUR za 100 kg w Państwie Członkowskim, w którym organizowano przetarg, przed datę wygaśnięcia składania ofert.
4.
Deklaracja o której mowa w ust. 3 lit. c), jeżeli została przesłana do agencji interwencyjnej, zachowuje ważność podczas kolejnych przetargów do momentu rezygnacji producenta lub agencji interwencyjnej, pod warunkiem że:
a) oryginalna oferta przewiduje, że oferent zamierza wywiązać się z ustaleń;
b) kolejne oferty przetargowe odnoszą się do tej deklaracji (z powołaniem się na art. 15 ust. 4) i do daty oryginalnego przetargu.
5.
Oferty przetargowe nie mogą być wycofane po upływie daty składania ofert w odpowiedzi na zaproszenie do przetargu o której mowa w art. 14 ust. 2.
Artykuł 16
Po upływie daty składania wniosków wymogi związane z ofertą na dostarczenie odtłuszczonego mleka w proszku do odpowiedniego magazynu wyznaczonego przez agencję interwencyjną zgodnie z limitem czasowym określonym w art. 19 ust. 3 stanowią podstawowe wymagania w znaczeniu opisanym w art. 20 rozporządzenia (EWG) nr 2200/85.
Artykuł 17
1.
Państwa Członkowskie informują Komisję o ilościach i cenach oferowanych w przetargu, nie później niż o godzinie 9:00 rano (czasu brukselskiego) dnia następnego po dniu upływu składania ofert w odpowiedzi na zaproszenie do przetargu, określone w art. 14 ust. 2.
2.
Na podstawie ofert otrzymanych w odpowiedzi na każde zaproszenie do przetargu Komisja ustala maksymalną cenę skupu, biorąc pod uwagę obowiązującą cenę interwencyjną i procedurę określoną w art. 42 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999.
3.
Może zdarzyć się, że Komisja nie wybierze żadnej oferty podczas przetargu.
Artykuł 18
1.
Oferty przetargowe zostają odrzucone, gdy proponowana cena jest wyższa niż cena maksymalna ustalona dla danego zaproszenia do przetargu określoną w art. 17 ust. 2.
2.
Prawa i obowiązki wynikające z zaproszenia do przetargu nie są transferowalne, czyli nie mogą być przekazane na innego producenta lub handlowca
Artykuł 19
1.
Agencja interwencyjna informuje każdego z uczestników przetargu tak szybko jak jest to możliwe o wynikach jego oferty.
Tym uczestnikom, których oferty zostały odrzucone, wadium określone w art. 15 ust. 3 lit. d) zostaje zwrócone.
2.
Tym producentom, których oferty zostały przyjęte agencja interwencyjna wydaje natychmiast oznaczone numerem i datą dostawy zamówienie, które zawiera:
a) ilość odtłuszczonego mleka w proszku, która ma być dostarczona;
b) ostateczny termin dostarczenia towaru;
c) magazyn do którego ono należy dostarczyć.
3.
Oferenci, którzy wygrali przetarg dostarczają odtłuszczone mleko w proszku do wyznaczonego magazynu najpóźniej w ciągu 28 dni od dnia upływu składania ofert w odpowiedzi na zaproszenie do przetargu.
Dostawa może być zrealizowana w kilku przesyłkach.
4.
Wadium zostaje zwrócone w momencie gdy towar, w ilości wymienionej w zamówieniu dostawy, zostaje dostarczony do magazynu wyznaczonego przez agencję interwencyjną w wyznaczonym okresie.
5.
Z wyjątkiem przypadku siły wyższej, jeśli sprzedawca nie dostarczy towaru w ustalonym okresie, wadium o którym mowa w art. 15 ust. 3 lit. d) nie tylko przepada dla ilości niedostarczonych do magazynu, lecz skup interwencyjny tej pozostałej ilości zostaje unieważniony.
Artykuł 20
1. Agencja interwencyjna wypłaca sumę o której mowa w ust. 2 niniejszego artykułu należną za skupione odtłuszczonego mleka w proszku pomiędzy 120 a 140 dniem od dnia przejęcia towaru przez agencję, jeżeli spełni on wymogi określone w art. 2 ust. 1, 2, 3, 5, 6, 7 i art. 15 ust. 3 lit. a).
2.
Tam gdzie zawartość białka w odtłuszczonej suchej masie, wyznaczona metodą opisaną w załączniku I wynosi 35,6 % lub więcej, cena skupu jest równa cenie określonej w ofercie przetargowej.
Jeśli zawartość białka wynosi 31,4 % lub więcej ale mniej niż 35,6 % cena skupu jest ustalona na poziomie określonej w ofercie przetargowej pomniejszonej o następującą wartość:
Cena w ofercie przetargowej x ([0,356 – zawartość białka] x 1,75)
3.
Odtłuszczone mleko w proszku uznane jest za przejęte przez agencję interwencyjną w dniu w którym całkowita ilość towaru wymieniona w ofercie zostanie dostarczona do magazynu wskazanego przez agencję interwencyjną, ale nie wcześniej niż dzień po wydaniu zamówienia dostawy przez wyżej wymienioną agencję.
Sekcja 5
Sprzedaż
Artykuł 21
Agencje interwencyjne w Państwach Członkowskich sprzedają wszystkim zainteresowanym odtłuszczone mleko w proszku, które zostało dostarczone do magazynów przed dniem 1 września 1997 r.
Artykuł 22
1. Odtłuszczone mleko w proszku zostanie sprzedane z magazynu po cenie interwencyjnej, ustalonej w art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1255/1999, obowiązującej w dniu zawarcia kontraktu sprzedaży, plus 1 EUR za 100 kg.
2.
Wnioski na zakup odtłuszczonego mleka w proszku zawierają:
a) nazwisko i adres kupującego;
b) ilość którą zamierza nabyć;
c) tam gdzie to stosowne, magazyn z którego zamierza nabyć odtłuszczone mleko w proszku oraz ewentualnie drugi magazyn.
3.
Wnioski na zakup są ważne tylko wówczas, gdy:
a) dotyczą co najmniej 10 ton: jednak w przypadku gdy ilość pozostająca w magazynie jest mniejsza niż 10 ton, sprzedaż będzie odnosić się do tej ilości;
b) zostanie przedstawiony dowód potwierdzający, że kupujący wypłacił wadium w wysokości 7 EUR za 100 kg, aby zapewnić, że podstawowe wymogi w znaczeniu art. 20 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85 zostaną spełnione, dotyczy to przede wszystkim odbioru odtłuszczonego mleka w proszku w okresie określonym w art. 24 ust. 1 akapit pierwszy niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 23
1.
Na potrzeby sprzedaży, agencja interwencyjna wybiera odtłuszczone mleko w proszku w zależności od daty umieszczenia w magazynie, zaczynając od najstarszej dostępnej ilości, lub w przypadku wyboru magazynu przez kupującego, najstarszej ilości dostępnej w tym magazynie.
2.
Jeśli zaakceptowanie wniosku zakupu wiązałoby się ze sprzedażą ilości, która przekracza ilość umieszczoną w magazynie, sprzedana zostaje tylko ilość dostępna w magazynie.
Jednakże w przypadku gdy kupujący wyrazi zgodę, agencja może wyznaczyć inne magazyny, aby uzupełnić ilość odtłuszczonego mleka w proszku do tej, na którą opiewa wniosek.
3.
Jeśli zaakceptowanie dwóch lub więcej wniosków na zakup odtłuszczonego mleka w proszku z jednego magazynu prowadziłoby do przekroczenia ilości dostępnej w magazynie, dostępna ilość zostaje podzielona proporcjonalnie do ilości na które opiewają ww. wnioski.
Jednakże w przypadku gdy taki przydział doprowadzi do przyznania ilości mniejszych niż 5 ton, wnioskodawca, któremu zostanie sprzedane odtłuszczone mleko w proszku zostanie wybrany losowo.
4.
Wszystkie ważne wnioski na zakup odtłuszczonego mleka w proszku, które dotarły do agencji tego samego dnia zostają uznane za wnioski złożone jednocześnie.
5.
Przed zawarciem kontraktu na sprzedaż odtłuszczonego mleka w proszku agencje interwencyjne umożliwiają zainteresowanym przeprowadzenie kontroli próbek odtłuszczonego mleka w proszku przeznaczonego na sprzedaż na koszt kupującego
Artykuł 24
1.
Kupujący odbiera odtłuszczone mleko w proszku z magazynu w okresie 1 miesiąca od daty zawarcia umowy sprzedaży.
Odtłuszczone mleko w proszku może być odbierane w partiach nie mniejszych niż 10 ton.
Jednak, gdy ilość mleka w proszku pozostająca w magazynie jest mniejsza niż 10 ton, odebrana może zostać pozostała ilość.
2.
Przed odbiorem każdej partii odtłuszczonego mleka w proszku z magazynu kupujący płaci agencji interwencyjnej za partię kupionego towaru.
3.
Z wyjątkiem przypadków siły wyższej, kontrakt wygasa dla ilości która nie została odebrana z magazynu w okresie określonym w ust. 1.
4.
Wadium o którym mowa w art. 22 ust. 3 lit. b) przepada dla tych ilości na które wygasł kontrakt zgodnie z ust. 3 niniejszego artykułu.
Wadium zostaje zwrócone natychmiast dla tych ilości, które zostały odebrane z magazynu w wyznaczonym okresie.
5.
W przypadku siły wyższej agencja interwencyjna podejmuje takie działania, które uzna za słuszne dla danego przypadku.
ROZDZIAŁ III
PRYWATNE MAGAZYNOWANIE
Sekcja 1
Warunki umowy oraz magazynowanie
Artykuł 25
Do celów niniejszego rozdziału:
a) "magazynowana partia" oznacza ilość o wadze co najmniej 10 ton oraz jednorodnym składzie i jakości, pochodzącą z tego samego zakładu, objętą magazynowaniem w tym samym magazynie oraz tego samego dnia;
b) "dzień rozpoczęcia magazynowania obejmowanego umową" oznacza dzień następujący po dniu wprowadzenia do magazynu;
c) "ostatni dzień magazynowania obejmowanego umową" oznacza dzień poprzedzający dzień odebrania z magazynu.
Artykuł 26
Tam gdzie Komisja decyduje się przyznać dopłatę do prywatnego magazynowania odtłuszczonego mleka w proszku zgodnie z art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999, umowy dotyczące prywatnego magazynowania odtłuszczonego mleka w proszku, będą zawierane pomiędzy agencją interwencyjną tego Państwa Członkowskiego, na którego obszarze magazynowane jest odtłuszczone mleko w proszku a osobami fizycznymi bądź prawnymi, nazywanymi dalej "kontrahentami".
Artykuł 27
1.
Umowa w sprawie prywatnego magazynowania może zostać zawarta wyłącznie z uwagi na takie odtłuszczone mleko w proszku, określone w art. 7 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1255/1999, które:
a) zawiera nie więcej niż 11 % tłuszczu i 5 % wody a zawartość białka w suchej masie beztłuszczowej wynosi co najmniej 31,4 %;
b) zostało wyprodukowane w okresie 28 dni lub 4 tygodni przed dniem rozpoczęcia magazynowania obejmowanego umową w zakładzie zatwierdzonym zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. a) i b) i który zgodzi się na przeprowadzenie oficjalnej inspekcji odtłuszczonego mleka w proszku objętego umową kontraktacji;
c) posiada poziom radioaktywności nieprzekraczający poziomu maksymalnego o którym mowa w art. 2 ust. 3;
d) przechowywane jest w torbach o zawartości netto 25 kg lub w "dużych torbach" ważących nie więcej niż 1500 kg, zawierających następujące w miarę możliwości zakodowane informacje:
i) numer identyfikujący zakład oraz Państwo Członkowskie produkcji;
ii) data lub tydzień produkcji;
iii) numer partii wyrobu;
iv) waga netto.
e) nie było objęte postępowaniem, o którym mowa w art. 5 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 565/80 [17]; późniejsze objęcie partii tym postępowaniem będzie traktowane jako zakończenie zakontraktowanego okresu magazynowania.
Artykuł 28
1.
Umowy w sprawie magazynowania będą zawierane na piśmie na jedną bądź więcej magazynowanych partii oraz będą zawierały postanowienia dotyczące w szczególności:
a) ilości odtłuszczonego mleka w proszku, której dotyczy umowa;
b) wysokości dopłat;
c) terminów dotyczących wykonania umowy, bez naruszenia na przepisów art. 7 ust. 3 akapit trzeci drugiego zdania rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 i w zgodzie z procedurą wynikającą z art. 42 powyższego rozporządzenia;
d) tożsamości magazynów-chłodni.
2.
Środki działania z zakresu kontroli, przede wszystkim te, o których mowa w art. 33, stanowią przedmiot szczegółowych ustaleń opracowanych przez agencję interwencyjną Państwa Członkowskiego, w którym ma miejsce magazynowanie.
Umowa w sprawie magazynowania odnosi się do tych ustaleń szczegółowych.
Artykuł 29
1.
Okresy wprowadzenia i wyprowadzenia towaru z magazynu są określane w momencie podjęcia decyzji o przyznaniu dopłat do prywatnego magazynowania odtłuszczonego mleka w proszku.
2.
Odbiór z magazynu dotyczy całych magazynowanych partii.
Jednakże w okolicznościach określonych w art. 33 ust. 2 lit. a) z magazynu odebrana może zostać wyłącznie zaplombowana ilość.
Artykuł 30
1.
Podania w sprawie zawarcia umowy z agencją interwencyjną mogą odnosić się wyłącznie do tych partii odtłuszczonego mleka w proszku, które zostały w pełni objęte magazynowaniem.
Podania muszą nadejść do agencji interwencyjnej w terminie nieprzekraczającym 30 dni od daty wprowadzenia do magazynu.
Agencje interwencyjne rejestrują daty ich otrzymania.
W przypadku gdy podanie nadejdzie do agencji interwencyjnej w ciągu 10 dni roboczych po upływie ostatecznego terminu, umowa magazynowania może wciąż zostać zawarta, jednakże dopłata zostanie zmniejszona o 30 %.
2.
Umowy w sprawie magazynowania zawierane są w okresie nieprzekraczającym 30 dni od daty zarejestrowania podania.
Artykuł 31
W przypadku gdy odtłuszczone mleko w proszku magazynowane jest w innym Państwie Członkowskim niż Państwo Członkowskie produkcji, zawarcie umowy w sprawie magazynowania, o której mowa w art. 30, odbywa się tylko pod warunkiem przedstawienia świadectwa dostarczonego przez właściwa agencję Państwa Członkowskiego, w którym miała miejsce produkcja, w terminie 50 dni od daty wprowadzenia odtłuszczonego mleka w proszku do magazynowania.
Wspomniane świadectwo zawiera informacje o numerze identyfikującym zakład oraz Państwo Członkowskie produkcji, datę lub tydzień produkcji, numer wyprodukowanej partii oraz potwierdza, że produkt, którego dotyczy jest odtłuszczonym mlekiem w proszku określonym w art. 7 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1255/1999.
W przypadku, o którym mowa w ustępie pierwszym niniejszego artykułu, umowy w sprawie magazynowania zawierane są w terminie nieprzekraczającym 60 dni od daty zarejestrowania podania.
Sekcja 2
Kontrole
Artykuł 32
1.
Państwo Członkowskie zapewnia, że spełnione zostały wszystkie warunki uprawniające do udzielenia dopłaty.
2.
Kontrahent bądź, na życzenie Państwa Członkowskiego lub za jego zgodą, osoba odpowiedzialna za magazyn, udostępnia właściwej władzy odpowiedzialnej za kontrolę wszelką dokumentację umożliwiającą przeprowadzenie weryfikacji następujących danych szczegółowych dotyczących produktów umieszczonych w magazynie prywatnym:
a) numeru identyfikującego zakład oraz Państwo Członkowskie produkcji;
b) datę produkcji;
c) datę wprowadzenia do magazynowania;
d) numeru magazynowego partii;
e) zawartości magazynu oraz adresu magazynu;
f) daty odbioru z magazynu.
3.
Kontrahent ewentualnie, osoba odpowiedzialna za magazyn prowadzi dostępne w magazynie rejestry dotyczące każdej umowy, obejmujące:
a) numer magazynowy partii produktów umieszczonych w magazynie prywatnym;
b) daty wprowadzania oraz wyprowadzania z magazynu;
c) ilość odtłuszczonego mleka w proszku, ze wskazaniem na magazynowaną partię;
d) umiejscowienie produktów w magazynie.
4.
Magazynowane produkty muszą być łatwo identyfikowalne, łatwo dostępne oraz zidentyfikowane indywidualnie z danymi zawartymi w umowie.
Artykuł 33
1.
Z chwilą wprowadzenia odtłuszczonego mleka w proszku do magazynu, właściwa władza przeprowadza kontrole w ciągu okresu rozpoczynającego się z datą wprowadzenia do magazynu i kończącego się 28 dni po dacie zarejestrowania podania w sprawie zawarcia umowy.
W celu zapewnienia, że magazynowane produkty kwalifikują się do objęcia dopłatami, kontrole zostają przeprowadzone na reprezentatywnej próbce stanowiącej co najmniej 5 % ilości umieszczonych w magazynie, w celu zapewnienia, że, w odniesieniu do wagi, tożsamości oraz charakteru produktów, magazynowane partie w całości są fizycznie zgodne z danymi podanymi w podaniu w sprawie zawarcia umowy.
2.
Właściwa władza:
a) albo zaopatrza w plomby produkty objęte umową kontraktacji, magazynowaną partię bądź mniejszą ilość w czasie przeprowadzania kontroli przewidzianych w ust. 1;
b) albo przeprowadza niezapowiedzianą kontrolę, w drodze losowego pobierania próbek, w celu zapewnienia, że produkty są obecne w magazynie.
Próbka, której to dotyczy musi mieć charakter reprezentatywny oraz musi odpowiadać co najmniej 10 % ilości całkowitej objętej umową na dopłatę do prywatnego magazynowania.
3.
Pod koniec okresu magazynowania obejmowanego umową, właściwa władza, w drodze losowego badania próbek, przeprowadza weryfikację wagi oraz tożsamości.
Jednakże w przypadku gdy odtłuszczone mleko w proszku znajduje się wciąż w magazynie po wygaśnięciu maksymalnego okresu magazynowania obejmowanego umową, kontrola, o której mowa może zostać przeprowadzona wówczas gdy odtłuszczone mleko w proszku odbierane jest z magazynu.
W tym celu, kontrahent wskazując na odpowiednie partie, powiadamia właściwą władzę, co najmniej pięć dni roboczych przed:
a) końcem maksymalnego okresu magazynowania obejmowanego umową i wynoszącego 180 dni;
bądź
b) rozpoczęciem czynności wyprowadzania odtłuszczonego mleka w proszku z magazynu podczas lub po ukończeniu okresu 180 dni
Państwo Członkowskie może zaakceptować krótszy niż wynoszący pięć dni roboczych termin powiadomienia o wyprowadzeniu odtłuszczonego mleka w proszku z magazynu.
4.
Z kontroli przeprowadzonych zgodnie z przepisami ust. 1, 2 i 3 zostaje sporządzony raport zawierający następujące informacje:
a) datę przeprowadzenia kontroli;
b) czas jej trwania;
c) wykonane czynności.
Raport kontrolny musi zostać podpisany przez odpowiedzialnego kontrolera oraz kontrahenta bądź w zależności od okoliczności, osobę odpowiedzialną za magazyn, ponadto musi on zostać włączony do dokumentacji dopłaty.
5.
W przypadku wystąpienia nieprawidłowości dotyczących co najmniej 5 % skontrolowanych ilości produktów, kontrola zostanie rozszerzona o większą liczbę próbek określoną przez właściwą władzę.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o takich przypadkach w terminie czterech tygodni.
Sekcja 3
Dopłaty do magazynowania
Artykuł 34
1. Dopłaty do prywatnego magazynowania zgodnie z tym co przewidziane jest w art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 mogą zostać przyznane wyłącznie w przypadku gdy długość okresu magazynowania obejmowanego umową wynosi od 60 do 180 dni.
W przypadku gdy kontrahent nie spełnia warunków terminu, o którym mowa w art. 33 ust. 3 niniejszego rozporządzenia, wielkość dopłaty zostaje zmniejszona o 15 % oraz zostaje wypłacona wyłącznie za okres, za który kontrahent dostarczy właściwej władzy zadowalający dowód na to, że odtłuszczone mleko w proszku pozostawało magazynowane w ramach umowy.
2. Bez uszczerbku dla art. 35 niniejszego rozporządzenia, Komisja ustala wielkość dopłat, zgodnie z procedurą określoną w art. 7 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1255/1999.
3.
Dopłata zostaje wypłacona na wniosek kontrahenta, pod koniec okresu magazynowania obejmowanego umową, w terminie 120 dni od daty jego otrzymania, pod warunkiem że zostały przeprowadzone kontrole, o których mowa jest w art. 33 ust. 3 oraz, że spełnione zostały warunki uprawniające do uzyskania pomocy finansowej.
Jednakże w przypadku gdy postępowanie administracyjne dotyczące uprawnienia do otrzymania pomocy finansowej jest w toku, wypłata nie zostaje zrealizowana do czasu uznania takiego uprawnienia.
Artykuł 35
Jeśli wymaga tego sytuacja rynkowa wysokość dopłat, okresy przyjęcia i wyprowadzenia towaru z magazynu oraz maksymalny okres magazynowania mogą być zmienione w ciągu roku w odniesieniu do umów, które mają być zawarte.
ROZDZIAŁ IV
ZAWIADOMIENIE
Artykuł 36
Nie później niż o godzinie 12.00 w południe (czasu brukselskiego) w każdą środę, Państwa Członkowskie informują Komisję o ilościach odtłuszczonego mleka w proszku, które podczas ostatniego tygodnia były przedmiotem:
a) ofert sprzedaży zgodnie z art. 5;
b) umowy na sprzedaż zgodnie z art. 22 ust. 1;
c) umowy na prywatne magazynowanie zgodnie z art. 28.
ROZDZIAŁ V
USTALENIA KOŃCOWE
Artykuł 37
Niniejsze rozporządzenia (EWG) nr 2213/76, (EWG) nr 1362/87, (EWG) nr 1158/91 i (WE) nr 322/96 tracą moc.
Odwołania do uchylonych rozporządzeń należy traktować jako odwołania do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 38
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 215/2001
z dnia 29 stycznia 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2791/1999 ustanawiające określone środki kontrolne obowiązujące na obszarze objętym Konwencją o Przyszłej Wielostronnej Współpracy w Rybołówstwie na północno-wschodnim Atlantyku
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 30 rozporządzenia (WE) 2791/1999 [3] pozostawia w mocy niektóre artykuły na podstawie ad hoc do dnia 31 grudnia 2000 r., z wymaganiem, aby najpóźniej do dnia 30 września 2000 r. Komisja złożyła odpowiednie wnioski określające ostateczny system.
(2) W oczekiwaniu na ostateczny system, zastosowanie ad hoc art. 6 ust. 3, art. 8, 10 i 11 powinno zostać przedłużone do dnia 31 grudnia 2002 r.
(3) Dlatego rozporządzenie (WE) 2791/1999 powinno zostać zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2791/1999 wprowadza się następujące zmiany:
1.
Skreśla się przypisy do art. 6 ust. 3, art. 8, 10 i 11.
2.
W art. 30 datę "31 grudnia 2000 r." zastępuje się datą "31 grudnia 2002 r.", a datę "30 września 2000 r." zastępuje się datą "30 września 2002 r.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 216/2001
z dnia 29 stycznia 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 404/93 w sprawie wspólnej organizacji rynku bananów
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomicznego-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Miały miejsce liczne ścisłe kontakty z krajami dostarczającymi i innymi zainteresowanymi stronami w celu rozstrzygnięcia sporów powstałych w związku z systemem przywozu ustanowionym rozporządzeniem (EWG) nr 404/93 [4] oraz uwzględnienia wniosków specjalnej grupy utworzonej w ramach systemu rozstrzygania sporów Światowej Organizacji Handlu (WTO).
(2) Z analizy wszystkich możliwości prezentowanych przez Komisję wynika, że ustanowienie w średnim okresie systemu przywozu opartego na stosowaniu cła o właściwej stawce oraz stosowaniu preferencji taryfowej w przywozie z krajów AKP przewiduje najlepsze gwarancje dla, po pierwsze, osiągnięcia celów wspólnej organizacji rynku w odniesieniu do produkcji wspólnotowej oraz popytu konsumenta, po drugie, zapewnienia zgodności z zasadami handlu międzynarodowego, i po trzecie, zapobiegania dalszym sporom.
(3) Jednakże, taki system należy wprowadzić po zakończeniu negocjacji z partnerami Wspólnoty zgodnie z procedurami WTO, w szczególności z art. XXVIII Układu Ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT).
Wynik tych negocjacji należy przedstawić do zatwierdzenia Radzie, która musi także, zgodnie z przepisami Traktatu, ustanowić obowiązujący poziom Wspólnej Taryfy Celnej.
(4) Do chwili wejścia w życie tego systemu, Wspólnota powinna być zaopatrywana w ramach kilku kontyngentów taryfowych otwartych dla przywozu ze wszystkich miejsc pochodzenia i zarządzanych zgodnie z zaleceniami organu rozstrzygającego spory.
Pierwszy kontyngent taryfowy 2200000 ton o stawce wynoszącej 75 EUR powinien być związany z WTO.
Drugi, dodatkowy kontyngent taryfowy, w wysokości 353000 ton, powinien być otwarty w celu zaspokojenia wzrostu spożycia wynikającego z rozszerzenia Wspólnoty w 1995 r., z tą samą stosowaną stawką.
W celu zapewnienia zadowalającej dostawy do Wspólnoty, należy otworzyć trzeci, niezależny kontyngent taryfowy w wysokości 850000 ton, także dla wszystkich miejsc pochodzenia.
W ramach tego ostatniego kontyngentu należy ustanowić przepis umożliwiający, zgodnie z odpowiednią procedurą, obniżenie stosowanego cła w celu dopuszczenia do przywozu bananów pochodzących z państw trzecich, które nie korzystają z preferencji taryfowych, przyznanych w odniesieniu do bananów pochodzących z krajów AKP.
(5) W świetle zobowiązań umownych wobec krajów AKP oraz potrzeby zagwarantowania im właściwych warunków konkurencji, stosowanie w przywozie bananów pochodzących z tych krajów, preferencji taryfowej w wysokości 300 EUR/t pozwoliłoby podtrzymanie przepływów handlowych.
Wiąże się to w szczególności z zastosowaniem w tym przywozie stawki zerowej w ramach trzech kontyngentów taryfowych.
(6) Komisja powinna zostać upoważniona do rozpoczęcia negocjacji z krajami dostarczającymi, w istotnym stopniu zainteresowanymi dostawami na wspólnotowy rynek, w celu podjęcia próby osiągnięcia wynegocjowanego rozdziału pierwszych dwóch kontyngentów taryfowych.
Komisja powinna także zostać upoważniona do ustanowienia zasad dla zarządzania kontyngentami taryfowymi, ustanowionymi niniejszym rozporządzeniem.
(7) Należy ustanowić przepis w odniesieniu do zmodyfikowania dodatkowego kontyngentu taryfowego w wysokości 353000 ton tak, aby uwzględnić wszelki wzrost popytu we Wspólnocie stwierdzony po opracowaniu bilansu dostaw.
Należy także ustanowić przepis umożliwiający podjęcie właściwych działań specjalnych w odpowiedzi na wyjątkowe okoliczności, które mogą negatywnie wpływać na podaż wspólnotowego rynku.
(8) Należy odpowiednio zmienić rozporządzenie (EWG) nr 404/93,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 404/93 w prowadza się następujące zmiany:
1) Art. 16–20 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 16
1.
Przepisy niniejszego artykułu oraz art. 17–20 stosuje się do przywozu świeżych produktów objętych kodem CN ex08030019 do chwili wejścia w życie stawki Wspólnej Taryfy Celnej dla tych produktów, nie później niż w dniu 1 stycznia 2006 r., ustanowionej zgodnie z procedurą przewidzianą w art. XXVIII Układu Ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu GATT.
2.
Do chwili wejścia w życie stawki, określonej w ust. 1, przywóz świeżych produktów, określonych w danym ustępie, odbywa się w ramach kontyngentów taryfowych otwartych mocą art. 18.
Artykuł 17
W miarę potrzeby przywóz bananów do Wspólnoty podlega obowiązkowi przedstawienia pozwolenia na przywóz, wydanego przez Państwa Członkowskie którejkolwiek z zainteresowanych stron bez względu na miejsce siedziby we Wspólnocie i bez uszczerbku dla szczególnych przepisów przyjętych do stosowania art. 18 i 19.
Takie pozwolenia na przywóz są ważne w całej Wspólnocie.
Z wyjątkiem odstępstw przyjętych zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 27, wydanie pozwolenia jest uzależnione od złożenia zabezpieczenia wobec wywiązania się w okresie ważności pozwolenia ze zobowiązania dokonania przywozu na warunkach określonych w niniejszym rozporządzeniu.
Z wyjątkiem przypadków siły wyższej, zabezpieczenie jest przejmowane w całości lub w części, jeśli stosowne działania nie są lub są tylko częściowo przeprowadzane w dozwolonym terminie.
Artykuł 18
1.
Każdego roku, począwszy od dnia 1 stycznia, otwiera się następujące kontyngenty taryfowe:
a) kontyngent taryfowy w wysokości 2200000 ton wagi netto, zwany "kontyngentem A";
b) kontyngent dodatkowy w wysokości 353000 ton wagi netto, zwany "kontyngentem B";
c) kontyngent niezależny w wysokości 850000 ton wagi netto, zwany "kontyngentem C".
Kontyngenty te otwiera się dla przywozu produktów pochodzących z wszystkich państw trzecich.
Komisja może, na podstawie umowy z Umawiającymi się Stronami WTO, z uwagi na istotny interes dotyczący zapewnienia dostaw bananów, przydzielać kontyngenty taryfowe A i B krajom dostarczającym.
2.
Przywóz w ramach kontyngentów taryfowych "A" i "B" podlega stawce celnej w wysokości 75 EUR/t.
3.
Przywóz w ramach kontyngentu taryfowego "C" podlega stawce celnej w wysokości 300 EUR/t.
Komisja ma prawo obniżyć w ciągu roku stawkę celną określoną w akapicie pierwszym, o ile jest to konieczne dla zapewnienia możliwości skutecznego przywozu bananów pochodzących z państw trzecich, które nie korzystają z preferencji taryfowych ustanowionych w ust. 4 niniejszego artykułu.
Szczegółowe uzgodnienia do stosowania niniejszego ustępu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 27.
4.
Preferencja taryfowa w wysokości 300 EUR/t stosuje się do przywozu pochodzącego z krajów AKP zarówno w ramach, jak i poza kontyngentami taryfowymi.
5.
Stawki celne ustalone w niniejszym artykule są przeliczane na walutę krajową według kursu obowiązującego dla danych produktów, określonego do celów Wspólnej Taryfy Celnej.
6.
Dodatkowy kontyngent taryfowy przewidziany w ust. 1 lit b) może wzrosnąć, jeżeli bilans produkcji, spożycia, przywozu i wywozu wykazuje wzrost popytu we Wspólnocie.
Bilans jest przyjęty a kontyngent taryfowy ulega zwiększenia zgodnie z procedurą określoną w art. 27.
7.
W przypadku, gdy podaż na wspólnotowym rynku podlega wyjątkowym okolicznościom mającym wpływ na produkcję lub przywóz, Komisja podejmuje niezbędne środki zgodnie z procedurą określoną w art. 27.
W takich przypadkach dodatkowy kontyngent taryfowy "B" może być dostosowany na podstawie bilansu, określonego w ust. 6.
Szczególne środki mogą przewidywać odstępstwa od przepisów przyjętych zgodnie z art. 19 ust. 1.
Nie mogą one dyskryminować państw trzecich.
8.
Banany powrotnie wywożone ze Wspólnoty nie są zaliczane do odpowiednich kontyngentów taryfowych.
Artykuł 19
1.
Kontyngenty taryfowe mogą być zarządzane zgodnie z metodą opartą na uwzględnianiu tradycyjnych przepływów handlowych ("tradycyjne/nowe") i/lub innych metod.
2.
Przyjęta metoda w odpowiedni sposób uwzględnia potrzebę utrzymania równowagi podaży na wspólnotowym rynku.
Artykuł 20
Komisja przyjmuje przepisy wykonawcze do niniejszego tytułu zgodnie z procedurą określoną w art. 27.
Ich zakres obejmuje:
a) zasady w sprawie zarządzania kontyngentami taryfowymi, określonymi w art. 18;
b) jeżeli jest to wymagane, gwarancje dotyczące tożsamości i pochodzenia produktów;
c) środki niezbędne do zapewnienia przestrzegania obowiązków wynikających z umów zawartych przez Wspólnotę w ramach art. 300 Traktatu."
2) W art. 29 tiret siódme otrzymuje brzmienie:
"— ilości bananów ze Wspólnoty i AKP oraz bananów z państw trzecich, innych niż AKP, wprowadzone do obrotu na ich terytorium."
3) Załącznik skreśla się.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia następującego po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 245/2001
z dnia 5 lutego 2001 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1673/2000 w sprawie wspólnej organizacji rynków lnu i konopi uprawianych na włókno
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1673/2000 z dnia 27 lipca 2000 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków lnu i konopi uprawianych na włókno [1], w szczególności jego art. 9,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2799/98 z dnia 15 grudnia 1998 r. ustanawiające agromonetarne ustalenia dotyczące EUR [2], w szczególności jego art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1673/2000 przewiduje między innymi środki odnoszące się do rynku wewnętrznego lnu i konopi uprawianych na włókno, obejmujące pomoc dla upoważnionych głównych przetwórców słomy lnianej i konopnej oraz dla rolników, którzy zlecają przetworzenie słomy na własny rachunek, dla których muszą zostać ustanowione szczegółowe reguły wykonawcze.
(2) Należy ustalić warunki udzielania upoważnień głównym przetwórcom oraz obowiązki, które powinni spełnić rolnicy zlecający przetworzenie słomy na własny rachunek; muszą również zostać określone informacje, jakie powinny być zawarte w umowach kupna–sprzedaży, zobowiązaniach do przetwarzania i umowach o przetwórstwo obejmujących słomę, o których mowa w art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1673/2000.
(3) Niektórzy główni przetwórcy słomy lnianej produkują przede wszystkim długie włókno lniane, oraz, jako produkt uboczny, krótkie włókno lniane zawierające duży odsetek zanieczyszczeń i części zdrewniałych; jeśli nie posiadają oni odpowiednich urządzeń do czyszczenia tych produktów wtórnych, mogą podpisać umowę na czyszczenie krótkiego włókna lnianego z innym przedsiębiorcą; w takich przypadkach czyszczenie włókna w ramach umowy powinno być uważane za czynność wykonaną przez upoważnionego głównego przetwórcę na rzecz pozyskania krótkiego włókna lnianego; wobec tego warunki, które muszą spełnić wspomniani przedsiębiorcy, zwłaszcza w odniesieniu do kontroli, powinny zostać odpowiednio ustalone.
(4) W celu zagwarantowania, że produkty te kwalifikują się do pomocy, obszary, na których uprawiane są len i konopie z przeznaczeniem na włókno i z których pochodzi przetworzona słoma, muszą być identyfikowalne przy zastosowaniu systemu identyfikacji działek rolnych, określonego w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3508/92 z dnia 27 listopada 1992 r. ustanawiającym zintegrowany system zarządzania i kontroli niektórych programów pomocowych Wspólnoty [3], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1593/2000 [4]; w tym celu musi zostać ustalony związek pomiędzy słomą kwalifikującą się do pomocy do przetwórstwa i obszarami, na które wnioski o pomoc "obszarową" zostały złożone w odniesieniu do danego roku gospodarczego zgodnie z art. 4 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3887/92 z dnia 23 grudnia 1992 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych programów pomocowych Wspólnoty [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2721/2000 [6].
(5) W celu zapewnienia prawidłowego zarządzania administracyjnego podczas dostosowywania do specjalnych warunków występujących na rynku lnu i konopi należy określić przedział czasowy, w którym len i konopie uprawiane na włókno mogą być poddawane przetwarzaniu i, jeżeli to stosowne, wprowadzane do obrotu.
(6) W przypadku gdy Państwa Członkowskie zdecydują o przyznaniu pomocy do krótkiego włókna lnianego lub włókna konopnego o zawartości zanieczyszczeń i części zdrewniałych powyżej 7,5 %, powinna zostać ustalona metoda obliczania równoważnej ilości produktu o zawartości zanieczyszczeń i części zdrewniałych równej 7,5 %.
(7) W celu zapewnienia właściwego funkcjonowania mechanizmu stabilizującego należy wprowadzić ograniczenie ilości włókna, na które może zostać przyznana pomoc do przetwórstwa w danym roku gospodarczym, do wielkości uzyskanej poprzez przemnożenie liczby hektarów objętych umową lub zobowiązaniem dotyczącym przetwórstwa przez współczynnik ilościowy wyliczony dla hektara; współczynnik ilościowy ma być określony przez Państwo Członkowskie na podstawie krajowych wielkości gwarantowanych i liczby uprawianych hektarów.
(8) Biorąc pod uwagę wahania krajowych wielkości gwarantowanych, które mogą wynikać z elastyczności wprowadzonej rozporządzeniem (WE) nr 1673/2000, powinny zostać ustalone szczegółowe zasady ustanawiania tych krajowych wielkości gwarantowanych dla każdego roku gospodarczego z uwzględnieniem dostosowania, które może okazać się niezbędne dla dokonania prawidłowego rozdziału krajowej wielkości gwarantowanej pomiędzy beneficjentów pomocy do przetwórstwa.
(9) Pomoc do przetwórstwa jest przyznawana pod warunkiem, że została zawarta umowa lub zaciągnięte zobowiązanie, o których mowa w art. 2 rozporządzenia 1673/2000; ponadto, w odpowiednim czasie muszą być określone zasady przeliczenia krajowej gwarantowanej wielkości i współczynnika ilościowego dla hektara dokonane przez Państwo Członkowskie na podstawie obszarów objętych umowami lub zobowiązaniami; należy zabezpieczyć przekazywanie przez przedsiębiorców odpowiednich informacji w umowach lub zobowiązaniach do właściwych władz Państwa Członkowskiego na początku operacji przetwarzania; celem zapewnienia pewnej elastyczności w handlu, możliwość przeniesienia umów pomiędzy upoważnionymi głównymi przetwórcami powinna być ograniczona.
(10) W celu zapewnienia prawidłowego zarządzania programem pomocy, należy określić informacje, które muszą być przekazywane przez przedsiębiorców do właściwych władz Państwa Członkowskiego oraz zgłoszenia, które muszą być przekazywane do Komisji przez Państwa Członkowskie.
(11) W celu zarządzania programem opartym na pomocy przyznawanej na podstawie ilości włókna wyprodukowanego w okresie 22 miesięcy, należy ustalić tryb składania, na początku operacji przetwarzania dla danego roku gospodarczego, wniosków o pomoc obejmujących włókno, które ma być otrzymane, a którego ilości będą później okresowo wskazywane.
(12) Z uwagi na możliwe dostosowania do krajowych wielkości gwarantowanych i współczynników ilościowych dla hektara, całkowite wielkości włókna, na które może być przyznana pomoc, są znane dopiero po zakończonym procesie przetwórczym; wobec tego należy postanowić o wypłacaniu dla upoważnionych głównych przetwórców na podstawie ilości włókna wyprodukowanego okresowo; w celu zagwarantowania, że, w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości, wpłacone będą należne sumy, wypłata zaliczki powinna być uwarunkowana wniesieniem zabezpieczenia; stosowanie zabezpieczeń musi być zgodne z przepisami rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2220/85 z dnia 22 lipca 1985 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu zabezpieczeń na produkty rolne [7], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1932/1999 [8].
(13) Zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1673/2000 dodatkowa pomoc jest przyznawana tylko w odniesieniu do obszarów, z których wyprodukowana słoma zakwalifikowała się do pomocy do przetwórstwa dla długiego włókna lnianego; powinien zatem zostać ustalony minimalny plon dla długiego włókna lnianego wyprodukowanego z hektara objęty umową lub zobowiązaniem do przetwarzania tak, by mogły zostać określone okoliczności spełnienia warunku.
(14) Dla właściwego przeprowadzania operacji konieczny jest system kontroli administracyjnej i kontroli na miejscu; należy określić pozycje, które muszą być kontrolowane oraz minimalną ilość kontroli na miejscu do przeprowadzenia w każdym roku gospodarczym.
(15) Muszą zostać określone konsekwencje stwierdzonych nieprawidłowości; muszą one być wystarczająco surowe, by zniechęcić do wszelkiego niezgodnego z prawem wykorzystania pomocy wspólnotowej i jednocześnie muszą być zgodne z zasadą proporcjonalności.
(16) W celu dostatecznego zbliżenia czasu, w którym otrzymywane jest włókno, do obowiązującego terminu dla kursu wymiany stosowanego dla wypłaty zaliczek i pomocy do przetwórstwa, termin ten musi przypadać ostatniego dnia każdego przedziału czasowego ustalonego dla powiadamiania o wyprodukowanych ilościach włókna.
(17) W celu zapewnienia płynnego przejścia do nowych zasad, należy ustanowić przepisy przejściowe na rok gospodarczy 2001/2002 w odniesieniu do udzielania upoważnienia głównym przetwórcom; właściwe władze muszą w szczególności poznać stan zapasów w momencie stosowania nowego programu pomocy aby uniknąć nadużyć, w związku z czym należy nałożyć na zainteresowanych przedsiębiorców obowiązek dokonywania szczególnego powiadamiania w tym celu.
(18) Rozporządzenie (WE) nr 1673/2000 wprowadza nową wspólną organizację rynków lnu i konopi uprawianych na włókno począwszy od roku gospodarczego 2001/02 i uchyla z dniem 1 lipca 2001 roku rozporządzenia Rady w sprawie wspólnej organizacji rynków w tym sektorze do roku gospodarczego 2000/01; wobec tego począwszy od roku gospodarczego 2001/02 należy uchylić następujące rozporządzenia Komisji: rozporządzenie (EWG) nr 1215/71 z dnia 10 czerwca 1971 r. w sprawie szczegółowych zasad dotyczących ogólnych przepisów w odniesieniu do umów na sprzedaż słomy lnianej i konopnej [9], (EWG) nr 1523/71 z dnia 16 lipca 1971 r. w sprawie przepływu informacji pomiędzy Państwami Członkowskimi a Komisją Europejską w sprawie lnu i konopi [10], (EWG) 1524/71 z dnia 16 lipca 1971 r. ustanawiające szczegółowe zasady dotyczące pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania dla włókien lnianych i konopnych [11], (EWG) nr 1164/89 z dnia 28 kwietnia 1989 ustanawiające szczegółowe zasady dotyczące pomocy dla włókna lnu i konopi [12], (EWG) nr 1784/93 z dnia 30 czerwca 1993 ustalające współczynniki dostosowania dla pomocy dla włókna lnianego [13] oraz (WE) nr 452/1999 z dnia 1 marca 1999 ustalające plony minimalne dla przyznawania pomocy dla produkcji włókna lnu i konopi [14].
(19) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Lnu i Konopi,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cel
Niniejszym ustanawia się szczegółowe zasady stosowania wspólnej organizacji rynków lnu i konopi uprawianych na włókno wprowadzonej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1673/2000.
Artykuł 2
Definicje
Dla celów niniejszego rozporządzenia:
- "osoby traktowane jako przetwórcy" oznacza rolników, którzy, zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1673/2000, zawarli umowę z upoważnionym głównym przetwórcą na przetworzenie należącej do nich słomy na włókno,
- wyróżnia się następujące trzy rodzaje włókna:
a) "długie włókno lniane" oznacza włókno lniane otrzymane w wyniku całkowitego oddzielenia zdrewniałych części łodygi o średniej długości przynajmniej 50 cm po trzepaniu i zebrane w równoległe pasma w wiązkach, arkuszach lub płatach;
b) "krótkie włókno lniane" oznacza włókna lniane inne niż określone w lit. a) otrzymane w wyniku przynajmniej częściowego oddzielenia włókien od zdrewniałych części łodygi;
c) "włókno konopne" oznacza włókna konopne otrzymane w wyniku przynajmniej częściowego oddzielenia włókien od zdrewniałych części łodygi.
Artykuł 3
Udzielanie upoważnień głównym przetwórcom
1.
Główny przetwórca musi przedłożyć właściwym organom wniosek o udzielenie upoważnienia zawierający przynajmniej:
a) opis przedsiębiorstwa i pełnego zakresu produktów otrzymywanych w wyniku przetwarzania słomy lnianej i konopnej;
b) opis zakładu przetwórczego i wyposażenia z podaniem szczegółów dotyczących lokalizacji i specyfikacji technicznej obejmującej:
- zużycie energii i maksymalne ilości słomy lnianej i konopnej, jakie mogą być przetworzone w ciągu godziny i w ciągu roku,
- maksymalne ilości długiego włókna lnianego, krótkiego włókna lnianego i włókna konopnego, jakie można wytworzyć w ciągu godziny i w ciągu roku,
- wskaźnikowe ilości słomy lnianej i konopnej wymaganej do otrzymania 100 kg każdego z produktów opisanych w lit. a);
c) opis pomieszczeń przechowalniczych z podaniem szczegółów ich lokalizacji i zdolności przechowalniczej, w tonach, słomy lnianej i konopnej oraz włókna.
Dla głównych przetwórców zatwierdzonych na rok gospodarczy 2000/01 zgodnie z art. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 619/71 [15] Państwo Członkowskie może uchylić wymóg przedkładania informacji już posiadanych pod warunkiem, że ci główni przetwórcy zadeklarują, że nie nastąpiła żadna zmiana w sytuacji.
2.
Wnioski o udzielenie upoważnienia powinny zawierać ważne od daty przedłożenia wniosku zobowiązanie do:
- oddzielnego przechowywania, z rozdzieleniem na poszczególne lata gospodarcze, w których miał miejsce zbiór słomy i na Państwo Członkowskie, w którym miał miejsce zbiór, słomy lnianej, konopnej, długiego włókna lnianego, krótkiego włókna lnianego i włókna konopnego:
a) objętych umowami sprzedaży i zobowiązaniami do przetwarzania łącznie,
b) objętych każdą umową o przetwórstwo zawartą z osobami traktowanymi jako przetwórcy,
c) od pozostałych dostawców łącznie i, jeżeli to stosowne, odpowiadające partiom włókna otrzymanego ze słomy podlegającej pod lit. a), ale nieobjętej wnioskami o pomoc,
- prowadzenia codziennego rejestru magazynowego, stale powiązanego ze stanem finansowym, oraz informacji określonej w ust. 4, wraz z określonymi przez Państwo Członkowskie dodatkowymi dokumentami dla celów kontroli,
- powiadamiania właściwego organu o wszelkich zmianach w odniesieniu do informacji objętej ust. 1,
- poddawania się wszelkim kontrolom wymaganym w programie pomocy zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1673/2000.
3.
Po dokonaniu kontroli na miejscu w celu zweryfikowania zgodności informacji objętej ust. 1 ze stanem rzeczywistym, właściwe władze przyznają głównym przetwórcom upoważnienie obejmujące te rodzaje możliwego do wyprodukowania włókna, które spełniają warunki do zakwalifikowania do otrzymania pomocy oraz przyznają numer upoważnienia każdemu z nich.
Upoważnienia udziela się w ciągu dwóch miesięcy od przedłożenia wniosku.
Jeśli wystąpi zmiana w odniesieniu do jednej lub kilku informacji objętych ust. 1, właściwe władze potwierdzają lub dostosowują upoważnienie, w razie konieczności po dokonaniu kontroli na miejscu, w ciągu miesiąca następującego po miesiącu powiadomienia o zmianie.
Jednakże, wszelkie dostosowanie dotyczące rodzaju włókna objętego przyznanymi upoważnieniami mogą być wdrożone dopiero od następnego roku gospodarczego.
4. W przypadku upoważnienia głównego przetwórcy dotyczącego długiego włókna lnianego i krótkiego włókna lnianego jednocześnie, Państwa Członkowskie mogą wydać zgodę na czyszczenie krótkiego włókna lnianego na warunkach ustalonych w niniejszym ustępie, jeśli uznają ustalenia kontrolne za zadowalające, aby włókno spełniało wymogi jakościowe ustalone w art. 2 ust. 3 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1673/2000.
W takich przypadkach główni przetwórcy powinni wyrazić zamiar skorzystania z przepisów niniejszego ustępu w swoich wnioskach o udzielenie upoważnienia, o których mowa w ust. 1.
Tylko jeden podmiot dokonujący czyszczenia włókna lnianego może otrzymać upoważnienie w odniesieniu do jednego upoważnionego głównego przetwórcy na dany rok gospodarczy.
Przed dniem 1 lutego każdego roku gospodarczego upoważnieni główni przetwórcy przedkładają właściwym władzom umowę na czyszczenie krótkiego włókna lnianego zawierającą przynajmniej:
a) datę zawarcia umowy i rok gospodarczy odpowiadający zbiorowi słomy, z której otrzymano włókna;
b) numer upoważnienia głównego przetwórcy i, w przypadku podmiotów czyszczących krótkie włókno lniane, nazwisko podmiotów czyszczących, nazwy ich firm oraz adresy i lokalizacje zakładów;
c) oświadczenie stwierdzające, że podmiot czyszczący krótkie włókno lniane zobowiązuje się do:
i) przechowania oczyszczonego i nie oczyszczonego krótkiego włókna lnianego oddzielnie dla każdej umowy,
ii) prowadzenia oddzielnie dla każdej umowy codziennego rejestru ilości nieoczyszczonego krótkiego włókna lnianego przyjmowanego na teren przedsiębiorstwa, ilości otrzymanego oczyszczonego krótkiego włókna lnianego oraz ilości każdego z nich na składzie,
iii) przechowywania dodatkowych dokumentów, jakie są wymagane przez Państwo Członkowskie do celów kontroli oraz poddawania się kontrolom wymaganym niniejszym rozporządzeniem.
Zobowiązania podmiotów czyszczących, o których mowa w lit. b), są uważane za zobowiązania głównych przetwórców w ramach ich upoważnień.
5.
Rejestry magazynowe upoważnionych głównych przetwórców określają dla każdego dnia i dla każdej kategorii słomy lub każdego rodzaju włókna przechowywanego oddzielnie:
a) ilości przyjęte na teren przedsiębiorstwa i objęte każdą umową lub zobowiązaniem, o którym mowa w art. 5 oraz, jeżeli ma to zastosowanie, od każdego z pozostałych dostawców;
b) ilości przetworzonej słomy i ilości otrzymanego włókna;
c) szacunkowe straty i ilości zniszczone wraz z wyjaśnieniami;
d) ilości opuszczające przedsiębiorstwo z podziałem na odbiorców;
e) ilości składowane w każdym z magazynów.
Upoważnieni główni przetwórcy muszą posiadać zaświadczenia o dostarczeniu lub przyjęciu od danego dostawcy lub odbiorcy albo inny równoważny dokument uznawany przez Państwo Członkowskie obejmujący wszystkie partie słomy i włókna przyjmowanego na teren przedsiębiorstwa lub opuszczającego go i nie objęte umową lub zobowiązaniem, o których mowa w art. 5.
Upoważnieni główni przetwórcy prowadzą rejestr nazwisk, nazw firm i adresów wszystkich dostawców i odbiorców.
Artykuł 4
Obowiązki osób traktowanych jako przetwórcy
Osoby traktowane jako przetwórcy muszą:
a) posiadać umowę z upoważnionym głównym przetwórcą na przetwarzanie słomy na długie włókno lniane, krótkie włókno lniane lub włókno konopne;
b) prowadzić rejestr zawierający od początku danego roku gospodarczego w odniesieniu dla każdego dnia:
- ilości słomy lnianej i konopnej uprawianej na włókno otrzymanej i dostarczonej w ramach umowy o przetwórstwo,
- ilości otrzymanego długiego włókna lnianego, krótkiego włókna lnianego i/lub włókna konopnego,
- ilości długiego włókna lnianego, krótkiego włókna lnianego i/lub włókna konopnego sprzedanego lub przekazanego wraz z nazwami i adresami odbiorców;
c) przechowywać dodatkowe dokumenty wymagane przez Państwo Członkowskie dla celów kontroli; oraz
d) wyrazić zgodę na poddanie się kontrolom przewidzianym w niniejszym programie pomocowym.
Artykuł 5
Umowy
1. Umowy sprzedaży, zobowiązania do przetworzenia oraz umowy o przetwórstwo określone w ust. 1 art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1673/2000 określają przynajmniej:
a) datę zawarcia umowy oraz rok gospodarczy odpowiadający danym zbiorom;
b) numer upoważnienia głównego przetwórcy, numer identyfikacyjny rolnika, określone na potrzeby zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, przewidzianego w rozporządzeniu (EWG) nr 3508/92 oraz ich nazwy i adresy;
c) szczegóły, które pozwalają na identyfikację danej działki rolnej zgodnie z systemem identyfikacji działek rolniczych określonym na potrzeby zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli;
d) powierzchnię uprawy lnu przeznaczonego na włókno oraz powierzchnię uprawy konopi przeznaczonych na włókno.
2.
Przed dniem 1 stycznia danego roku gospodarczego umowy sprzedaży lub umowy o przetwórstwo słomy mogą zostać przeniesione na upoważnionego głównego przetwórcę innego niż ten, który pierwotnie zawarł umowę za pisemną zgodą rolnika i obu upoważnionych głównych przetwórców, między którymi następuje przeniesienie umowy.
Po 1 stycznia danego roku gospodarczego, przeniesienie umowy określone w pierwszym akapicie może mieć miejsce tylko w wyjątkowych okolicznościach, które muszą być wsparte dobrze udokumentowanymi dowodami oraz zgodą Państwa Członkowskiego.
Artykuł 6
Informacje dostarczane przez przedsiębiorców
1.
Przed datą określoną przez Państwo Członkowskie i jednocześnie nie później niż do 20 września następującego po rozpoczęciu danego roku gospodarczego, upoważnieni główni przetwórcy oraz osoby traktowane jako przetwórcy dostarczają do właściwych władz następujące informacje:
- listę wszystkich umów sprzedaży, zobowiązań do przetworzenia lub umów o przetwórstwo zgodnie z art. 5 dla danego roku gospodarczego, z podziałem na len i konopie, zawierającą również numer identyfikacyjny rolnika określony na potrzeby zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, wskazanie właściwych działek rolnych, oraz
- deklarację o całkowitym obszarze pod uprawę lnu i całkowitym obszarze pod uprawę konopi objętych umowami sprzedaży, zobowiązaniami do przetworzenia lub umowami o przetwórstwo.
Jednakże Państwo Członkowskie może zażądać dostarczenia kopii wszystkich niezbędnych dokumentów zamiast listy określonej w tiret pierwsze akapitu pierwszego.
Gdy dane zobowiązanie do przetworzenia lub umowa o przetwórstwo odnoszą się do obszarów zlokalizowanych w innym Państwie Członkowskim niż to, w którym główny przetwórca otrzymał upoważnienie, informacja określona w akapicie pierwszym odnosząca się do danych obszarów jest przekazywana przez zainteresowaną stronę również do Państwa Członkowskiego, w którym ma miejsce zbiór.
2.
W ciągu pierwszych sześciu miesięcy roku gospodarczego, a potem w okresach czteromiesięcznych, upoważnieni główni przetwórcy oraz osoby traktowane jako przetwórcy przedstawiają właściwym władzom do końca kolejnego miesiąca, deklarację odnośnie dokażdego rodzaju produktów przechowywanych oddzielnie obejmującą:
a) ilość wyprodukowanego włókna, objętego wnioskami o pomoc;
b) ilość wyprodukowanego innego włókna;
c) całkowitą łączną ilość słomy, która trafiła do przedsiębiorstwa;
d) ilości zmagazynowane;
e) tam gdzie jest to stosowne, stworzoną zgodnie z ust. 1 tiret pierwsze listę umów sprzedaży obejmującą słomę, która została przekazana zgodnie z art. 5 ust. 2 akapit pierwszy, podając nazwy podmiotów przekazujących oraz odbierających.
Dla każdego okresu, wraz z deklaracjami przewidzianymi w akapicie pierwszym osoby traktowane jako przetwórcy składają dodatkowe dokumenty potwierdzające ilości włókna wprowadzonego do obrotu i objętego wnioskami o pomoc.
Rodzaj dodatkowych dokumentów jest określany przez Państwo Członkowskie i zawiera co najmniej kopie faktur na sprzedaż włókna lnu lub konopi oraz zaświadczenie od upoważnionego głównego przetwórcy, który przetworzył słomę potwierdzające ilości i rodzaje uzyskanego włókna.
Po zawiadomieniu Państwa Członkowskiego, upoważnieni główni przetwórcy oraz osoby traktowane jako przetwórcy mogą wstrzymać przesyłanie deklaracji określonych w tym ustępie dotyczących ilości, wchodzących do zakładu przetwórczego i opuszczających go oraz ilości przetworzonych w przypadku gdy operacje te zostały ukończone całkowicie dla danego roku gospodarczego.
3.
Przed dniem 1 maja następującego po danym roku gospodarczym upoważnieni główni przetwórcy informują właściwe władze o podstawowych sposobach wykorzystania włókna oraz innych uzyskanych produktów.
Artykuł 7
Prawo do otrzymania pomocy
1.
Pomoc dla przetwórstwa słomy lnianej i konopnej jak przewidziano w art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1673/2000 jest wypłacana do włókna z lnu i konopi, jedynie wtedy, gdy włókno to:
- pochodzi ze słomy objętej umowami sprzedaży, zobowiązaniami do przetworzenia lub umowami o przetwórstwo, o których mowa w art. 5, dotyczącymi działek na których uprawiany jest len i konopie na włókno oraz wnioskami o pomoc "do obszaru", o których mowa w art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3887/92, złożonymi w odniesieniu do danego roku gospodarczego, oraz
- zostało uzyskane przez upoważnionego głównego przetwórcę przed dniem 1 maja następującym po zakończeniu danego roku gospodarczego, a w przypadku osób traktowanych jako przetwórcy, zostało wprowadzone do obrotu przed tą datą.
2. Gdy Państwo Członkowskie decyduje się przyznać pomoc do krótkiego włókna lnianego lub włókna konopnego zawierającego więcej niż 7,5 % zanieczyszczeń oraz części zdrewniałych zgodnie z art. 2 ust. 3 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1673/2000 ilość "Q", w odniesieniu do której przyznawana jest pomoc oblicza się przy wykorzystaniu następującego wzoru:
Q = P*[(100 - x)/(100 - 7,5)]
gdzie "P" to ilość włókna kwalifikująca się do otrzymania pomocy, zawierająca nie więcej niż zatwierdzony procent "X" zanieczyszczeń oraz części zdrewniałych.
Artykuł 8
Gwarantowane wielkości krajowe
1. 5000 ton krótkiego włókna lnianego oraz włókna konopnego do podziału jako gwarantowane wielkości krajowe zgodnie z ust. 2 art. 3 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1673/2000 rozdziela się przed dniem 16 listopada dla trwającego roku gospodarczego na podstawie informacji przekazanych Komisji przez zainteresowane Państwa Członkowskie przed dniem 16 października zawierających:
- wielkość obszarów objętych umowami kupna–sprzedaży, zobowiązaniami do przetworzenia lub umowami o przetwórstwo przedłożoną zgodnie z art. 6, oraz
- przewidywane plony słomy i włókna lnu oraz konopi.
2. W celu ustanowienia wielkości krajowych w odniesieniu do których może zostać przyznana pomoc do przetwórstwa na dany rok gospodarczy, przed dniem 1 stycznia danego roku gospodarczego Państwa Członkowskie powinny określić przeniesienie gwarantowanych wielkości krajowych dokonane zgodnie z art. 3 ust. 5 rozporządzenia 1673/2000.
Jednakże dla celów stosowania ust. 4 niniejszego artykułu, przed dniem 1 sierpnia następującego po terminie określonym w art. 7 ust. 1 tiret drugie, Państwo Członkowskie może dostosować przenoszone ilości.
3. Dla celów stosowania art. 2 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1673/2000, ilość długiego włókna lnianego, krótkiego włókna lnianego oraz włókna konopnego, w odniesieniu do której pomoc do przetwórstwa może zostać przyznana na dany rok gospodarczy upoważnionemu głównemu przetwórcy lub osobie traktowanej jako przetwórca, jest ograniczona do liczby hektarów działek objętych umowami sprzedaży, zobowiązaniami do przetworzenia lub umowami o przetwórstwo, pomnożonej przez określony współczynnik ilościowy.
Przed dniem 1 stycznia bieżącego roku gospodarczego Państwo Członkowskie określa współczynnik ilościowy, o którym mowa w akapicie pierwszym w odniesieniu do całego swego terytorium dla każdego z trzech rodzajów włókna.
4.
Gdy ilości włókna, do którego wypłacana jest pomoc dla określonych upoważnionych głównych przetwórców lub określonych osób traktowanych jako przetwórcy, jest poniżej limitów stosowanych dla nich zgodnie z ust. 3, Państwo Członkowskie może, po otrzymaniu wszystkich deklaracji przewidzianych w art. 6 ust. 2 lit. a) w odniesieniu do danego roku gospodarczego, zwiększyć współczynnik ilościowy o którym mowa w ust. 3 w celu ponownego przydziału dostępnych ilości dla innych upoważnionych głównych przetwórców lub osób traktowanych jako przetwórcy, których kwalifikujące się ilości przekraczają stosowane w stosunku do nich limity.
5.
Komisja publikuje informacje przekazane przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 15, dotyczące ilości określonych w ust. 2 oraz współczynnika ilościowego, o którym mowa, w ust. 3 i 4 w serii "C"Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.
Artykuł 9
Wnioski o pomoc
1. Upoważnieni główni przetwórcy przedkładają właściwym władzom wnioski o pomoc do przetwórstwa słomy, w odniesieniu do długiego włókna lnianego, krótkiego włókna lnianego, włókna konopnego, które zostaną uzyskane ze słomy od początku danego roku gospodarczego przed upływem terminu określonego w art. 7 ust. 1 tiret drugie. Wnioski te składa się najpóźniej przed datą określoną w art. 6 ust. 1.
W przypadku gdy włókno uzyskiwane jest częściowo ze słomy wyprodukowanej w innym Państwie Członkowskim niż to, w którym główny przetwórca otrzymał upoważnienie, wnioski o pomoc składa się do właściwych władz w Państwie Członkowskim, w którym słoma została zebrana, a kopia powinna być przekazana do Państwa Członkowskiego, w którym główny przetwórca otrzymał upoważnienie.
2. Osoby traktowane jako przetwórcy składają do właściwych władz wnioski o pomoc do przetwórstwa słomy w odniesieniu do długiego włókna lnianego, krótkiego włókna lnianego, włókna konopnego, które zostanie uzyskane ze słomy od początku danego roku gospodarczego i wprowadzone do obrotu przed upływem terminu określonego w art. 7 ust.1 tiret drugie. Wnioski te składa się najpóźniej przed datą określoną w art. 6 ust. 1.
3.
Wnioski o pomoc powinny zawierać przynajmniej następujące informacje:
- nazwy wnioskodawców, adresy i podpisy oraz, jeżeli to stosowne, numery upoważnienia głównych przetwórców lub numery identyfikacji osób traktowanych jako przetwórcy, określone na potrzeby zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli,
- oświadczenie, że dane ilości długiego włókna lnianego, krótkiego włókna lnianego, włókna konopnego, zawarte we wnioskach zostaną objęte deklaracjami przewidzianymi w art. 6 ust. 2 lit. a).
Na użytek przyznania pomocy, deklaracje określone w art. 6 ust. 2 lit. a) stanowią integralną część wniosku o pomoc.
Artykuł 10
Zaliczki na wypłatę pomocy
1. W przypadku gdy wnioski o wypłatę zaliczki zostały złożone wraz z deklaracjami otrzymanego włókna określonymi w art. 6 ust. 2 lit. a), zaliczki są wypłacane upoważnionym głównym przetwórcom do końca miesiąca następującego po miesiącu, w którym złożona została deklaracja, pod warunkiem że wniosek o pomoc został złożony zgodnie z art. 9. Nie naruszając limitów określonych w art. 8 ust. 3, zaliczki powinny być równe 80 % pomocy odpowiadającej zadeklarowanym ilościom włókna.
2.
Zaliczki są wypłacane tylko wtedy, gdy zostanie stwierdzone, że wnioskodawca w danym roku gospodarczym nie dokonał żadnych nieprawidłowości w świetle kontroli, o których mowa w art. 13 oraz gdy zostanie złożone zabezpieczenie równe 110 % wysokości zaliczki.
Zabezpieczenie zwraca się według następujących zasad:
- 75 % zabezpieczenia zwraca się sześć miesięcy po wypłacie zaliczki, oraz
- zabezpieczenie zwraca się w całości pomiędzy pierwszym a 10 dniem następującym po dniu przyznania pomocy.
Jednakże:
- gdy krótkie włókno lniane zostało oczyszczone w ramach umowy, odpowiednie zabezpieczenie jest zwracane pomiędzy pierwszym a 10 dniem następującym po dniu przyznania pomocy proporcjonalnie do ilości, na które Państwo Członkowskie przyznało pomoc do przetwórstwa,
- w razie wykrycia nieprawidłowości, całkowita dostępna ilość zabezpieczenia w odniesieniu do danego głównego przetwórcy i danego roku gospodarczego jest zwracana pomiędzy pierwszym a 10 dniem następującym po dniu przyznania pomocy proporcjonalnie do ilości, na które Państwo Członkowskie przyznało pomoc do przetwórstwa.
3.
Artykuł 3 oraz rozdziały II, III i VI rozporządzenia (EWG) nr 2220/85 mają zastosowanie w odniesieniu do zabezpieczeń określonych w niniejszym artykule.
Artykuł 11
Pomoc dodatkowa
Dodatkowa pomoc, o której mowa w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1673/2000 jest przyznawana głównym przetwórcom długiego włókna lnianego, którzy posiadają upoważnienie w odniesieniu do obszarów zlokalizowanych w strefach określonych w załączniku do tego rozporządzenia i objętych umowami sprzedaży, zobowiązaniami do przetworzenia złożonymi zgodnie z art. 6 ust. 1 niniejszego rozporządzenia.
Jednakże obszar w stosunku do którego dodatkowa pomoc jest przyznawana nie może przekroczyć obszaru odpowiadającego ilości długiego włókna lnianego spełniającej warunki kwalifikowania się do otrzymania pomocy do przetwórstwa i uzyskanej w danym roku gospodarczym podzielonej przez plon długiego włókna lnianego w wysokości 680 kg na hektar.
Artykuł 12
Wypłata pomocy
1.
Pomoc do przetwórstwa oraz, jeżeli to stosowne, pomoc dodatkowa są przyznawane wtedy gdy zostaną dokonane wszystkie kontrole oraz ustalone ostateczne ilości włókna kwalifikującego się do otrzymania pomocy w danym roku gospodarczym.
2.
Przed dniem 1 sierpnia następującym po terminie określonym w art. 7 ust. 1 tiret drugie, pomoc do przetwórstwa oraz, jeżeli to stosowne, dodatkowa pomoc wypłacane są przez Państwo Członkowskie, na terenie którego len i konopie zostały zebrane.
Artykuł 13
Kontrole
1.
Przeprowadza się kontrole, które zapewnią zgodność z warunkami przyznawania pomocy uwzględniające w szczególności:
- sprawdzanie zgodności z warunkami dla udzielenia upoważnień głównym przetwórcom oraz wypełniania obowiązków przez osoby traktowane jako przetwórcy,
- porównywanie informacji o działkach rolnych określonych w umowach sprzedaży, zobowiązaniach do przetworzenia i umowach o przetwórstwo w celu sprawdzenia zgodności z danymi ustalonymi w oparciu o rozporządzenie (WE) nr 1251/1999,
- sprawdzanie informacji odnośnie do ilości objętych wnioskami o pomoc złożonymi przez upoważnionych głównych przetwórców i osoby traktowane jako przetwórców.
Kontrole upoważnionych głównych przetwórców prowadzone przez właściwe władze Państw Członkowskich obejmują przetwórstwo całej produkcji słomy lnianej i konopnej przeznaczonej na włókno wyprodukowanej we Wspólnocie.
2.
Kontrole na miejscu przeprowadzane dla celów określonych w ust. 1 podejmowane są na podstawie decyzji właściwych władz, opartej w szczególności o analizę ryzyka, tak, aby sprawdzić przynajmniej 75 % upoważnionych głównych przetwórców oraz 10 % osób traktowanych jako przetwórcy w każdym roku gospodarczym.
Jednakże w żadnym wypadku ilość kontroli na miejscu w jakimkolwiek Państwie Członkowskim nie może być mniejsza niż całkowita ilość hektarów, która została zadeklarowana pod uprawę lnu i konopi w danym Państwie Członkowskim, podzielona przez 750.
Kontrole na miejscu dotyczą również podmiotów, które oczyszczają krótkie włókno lniane na podstawie umów na oczyszczanie włókna zawartych z upoważnionymi głównymi przetwórcami.
3.
Kontrole dokonywane na miejscu powinny uwzględniać w szczególności sprawdzanie:
- zakładów przetwórczych, zapasów i uzyskanego włókna,
- rejestrów magazynowych i ksiąg finansowych,
- zużycia energii przez różne środki produkcji i dokumentów dotyczących zatrudnienia pracowników, oraz
- wszystkich dokumentów handlowych właściwych dla celów kontroli.
W przypadku wystąpienia niejasności w zakresie kwalifikowania się włókna, a w szczególności w odniesieniu do zawartości zanieczyszczeń w krótkim włóknie lnianym lub włóknie konopnym, pobiera się reprezentatywną próbkę z kwestionowanych partii i przeprowadza się szczegółowe badanie odpowiednich cech.
Jeżeli to stosowne i w zależności od okoliczności, Państwo Członkowskie określa ilości, które nie kwalifikują się do otrzymania pomocy spośród tych, na które złożono wnioski o pomoc.
W przypadkach, które zostały określone w art. 3 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1673/2000, Państwo Członkowskie przeprowadzające inspekcję przesyła natychmiastowo wyniki badania do Państwa Członkowskiego, właściwego do wypłacenia pomocy.
Artykuł 14
Kary
1.
W przypadku, gdy kontrole udowodnią, że zobowiązania wynikające ze złożonego wniosku o upoważnienie nie są dotrzymywane, upoważnienie jest natychmiast wycofane, a ponadto, bez względu na art. 3 ust. 3, głównemu przetwórcy, w odniesieniu do którego wycofano upoważnienie nie można udzielić kolejnego, przed rozpoczęciem drugiego roku gospodarczego następującego po dacie przeprowadzenia kontroli lub po dacie, w której stwierdzono uchybienie w wypełnieniu takiego zobowiązania.
2.
Gdy fałszywa deklaracja została złożona umyślnie lub jako rezultat poważnego braku staranności lub wtedy gdy główny przetwórca podpisał umowy sprzedaży na słomę lub podjął zobowiązania do przetworzenia obejmujące ilość hektarów, która normalnie przyniosłaby znacznie większy plon, który mógłby zostać przetworzony zgodnie ze specyfikacją techniczną wskazaną w upoważnieniu, upoważniony główny przetwórca lub osoba traktowana jako przetwórca nie kwalifikuje się do otrzymania pomocy do przetwórstwa lub, jeżeli to stosowne, do otrzymania pomocy dodatkowej określonej w art. 4 rozporządzenia 1673/2000 w odniesieniu do danego roku gospodarczego oraz następnego roku gospodarczego.
3. Gdy ilości długiego włókna lnianego, krótkiego włókna lnianego oraz włókna konopnego objęte wnioskami o pomoc, przekraczają te spełniające warunki kwalifikowania się do otrzymania pomocy i rzeczywiście uzyskane w odniesieniu do okresu określonego w art. 6 ust. 2, pomoc, która może zostać przyznana w odniesieniu do każdego rodzaju włókna może, bez uszczerbku dla art. 8 ust. 3, być wyliczona na podstawie ilości aktualnie zakwalifikowanych w odniesieniu do danego roku gospodarczego, pomniejszonych o podwojoną różnicę w stosunku do ilości, na które złożone zostały wnioski o pomoc.
4.
Poza przypadkami zaistnienia "siły wyższej", w razie późnego złożenia wniosku o pomoc określonego w art. 9 lub późnego złożenia lub zadeklarowania informacji określonych w art. 6, wnioskowana pomoc, do której otrzymania zainteresowana strona kwalifikowałaby się w przypadku złożenia lub zadeklarowana w terminie, zmniejsza się o 1 % za każdy dzień roboczy.
Wnioski i informacje przewidziane w art. 6 ust. 1 złożone później niż 25 dnia po terminie nie są przyjmowane.
5.
Tam gdzie ma to zastosowanie, dodatkowa pomoc, określona zgodnie z art. 11 zmniejsza się o ten sam współczynnik procentowy, który ma zastosowanie do całkowitej pomocy dla przetwórstwa przyznanej w odniesieniu do danego roku gospodarczego.
Artykuł 15
Powiadamianie
1.
W drugim miesiącu następującym po końcu każdego okresu przewidzianego w art. 6 ust. 2 akapit pierwszy, Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o:
a) całkowitej ilości długiego włókna lnianego, krótkiego włókna lnianego oraz włókna konopnego, dostosowanej, w razie potrzeby, w oparciu o art. 7 ust. 2, w odniesieniu do której w danym okresie złożone zostały wnioski o pomoc;
b) ilości sprzedanej w każdym miesiącu i odpowiednich cenach, które mogą być zarejestrowane na najważniejszych rynkach na etapie produkcyjnym dla tych jakości włókna pochodzącego ze Wspólnoty, które są najbardziej reprezentatywne dla danego rynku;
c) ilości długiego włókna lnianego, krótkiego włókna lnianego oraz włókna konopnego uzyskanego ze słomy pochodzącej ze Wspólnoty składowanego pod koniec tego okresu, z podziałem na lata gospodarcze – w formie skróconego oświadczenia.
2.
Najpóźniej do dnia 31 stycznia w odniesieniu do bieżącego roku gospodarczego, Państwo Członkowskie informuje Komisję o:
a) przeniesieniach wielkości krajowych dokonanych w oparciu o art. 3 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1673/2000 oraz gwarantowanych wielkościach krajowych uzyskanych w wyniku tych przeniesień;
b) obszarach pod uprawę lnu i konopi przeznaczonych na włókno i objętych umowami lub zobowiązaniami, jak określono w art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1673/2000 – w formie skróconego oświadczenia;
c) współczynnikach ilościowych określonych zgodnie z art. 8 ust. 3;
d) szacowanej produkcji słomy lnianej i konopnej oraz włókna;
e) liczbie uznanych zakładów przetwórczych oraz ich ogólnej zdolności przetwórczej z podziałem na poszczególne rodzaje włókna w odniesieniu do bieżącego roku gospodarczego;
f) liczbie umów na czyszczenie krótkiego włókna lnu, jeżeli to stosowne.
3.
Najpóźniej do dnia 30 września każdego roku Państwa Członkowskie przesyłają Komisji informacje odnoszące się do przedostatniego roku gospodarczego zawierające:
a) skrócone oświadczenie o całkowitej ilości długiego włókna lnianego, krótkiego włókna lnianego oraz włókna konopnego objętego wnioskami o pomoc:
1) i rozpoznanego jako zakwalifikowane do otrzymania pomocy do przetwórstwa w świetle art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1673/2000;
2) ale nierozpoznanego jako zakwalifikowane do otrzymania pomocy dla przetwórstwa, określając ilości niekwalifikujące się do otrzymania pomocy z powodu przekroczenia gwarantowanych wielkości krajowych określonych zgodnie z art. 8;
3) w odniesieniu do których zabezpieczenie określone zgodnie z art. 10 przepadło;
b) całkowite ilości długiego włókna lnianego, krótkiego włókna lnianego oraz włókna konopnego, które nie kwalifikują się do pomocy, ponieważ zawierają procent zanieczyszczeń przekraczający limit określony w art. 2 ust. 3 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1673/2000 a zostały uzyskane przez upoważnionych głównych przetwórców oraz osoby traktowane jako przetwórców;
c) skrócone oświadczenie o ilości hektarów zlokalizowanych odpowiednio w strefach I i II określonych w załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1673/2000 oraz w stosunku do których przyznano dodatkową pomoc określoną w art. 4 niniejszego rozporządzenia;
d) jeżeli to stosowne, gwarantowane wielkości krajowe i współczynniki ilościowe wynikające z dostosowania, o którym mowa w art. 8 ust. 2 akapit 2 i ust. 4;
e) ilość kar przewidzianych w art. 14 ust, 1, 2 i 3, które zostały zastosowane oraz tych, które są w trakcie rozpatrywania;
f) sprawozdanie w sprawie stosowania art. 3 ust. 4 oraz w sprawie danych kontroli i ilości, jeżeli to stosowne.
4. Jeśli Państwo Członkowskie zdecyduje się, zgodnie z art. 2 ust. 2 lit. b) akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1673/2000, przyznać pomoc do krótkiego włókna lnianego lub włókna konopnego zawierającego więcej niż 7,5 % zanieczyszczeń oraz części zdrewniałych, powinno nie później niż do 31 stycznia bieżącego roku gospodarczego poinformować o tym Komisję, określając tradycyjne rynki zbytu.
W tym przypadku, wraz z informacjami określonymi w ust. 1 lit. a) Państwo Członkowskie przekazuje informację o podziale aktualnej, niedostosowanej ilości krótkiego włókna lnianego i włókna konopnego zawierającego więcej niż 7,5 % zanieczyszczeń oraz części zdrewniałych, objętej wnioskami o pomoc.
Artykuł 16
Obowiązujące terminy
Dla każdego okresu przewidzianego w art. 6 ust. 2, obowiązującym terminem dla kursu wymiany EUR w celu konwersji zaliczki i pomocy do przetwórstwa na dane ilości jest ostatni dzień tego okresu.
Artykuł 17
Środki przejściowe
1.
Środki przejściowe określone w niniejszym artykule mają zastosowanie do roku gospodarczego 2001/02.
2. Państwa Członkowskie mogą udzielić upoważnienia w rozumieniu art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1673/2000 głównym przetwórcom, którzy są w stanie produkować włókno lniane i konopne spełniające warunki kwalifikowania się do otrzymania pomocy, jeżeli:
- zostali oni uznani zgodnie z postanowieniami art. 3 rozporządzenia (EG) nr 619/71 na rok gospodarczy 2000/01,
- nie zostały stwierdzone żadne nieprawidłowości ich dotyczące w trakcie lat gospodarczych 1999/2000 oraz 2000/01, oraz
- złożyli wniosek o upoważnienie zgodnie z art. 3 niniejszego rozporządzenia przed dniem 30 czerwca 2001 r.
3.
W celu kwalifikowania się do otrzymania pomocy zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1673/2000 najpóźniej do dnia 31 czerwca 2001 r., upoważnieni główni przetwórcy oraz osoby traktowane jako przetwórcy powinni zadeklarować zapasy słomy lnianej, słomy konopnej, długiego włókna lnianego, krótkiego włókna lnianego oraz włókna konopnego pochodzące ze zbiorów sprzed roku gospodarczego 2001/02 i będące w ich posiadaniu w dniu 30 czerwca 2001 r.
Artykuł 18
Rozporządzenia uchylone
Rozporządzenia (EWG) nr 1215/71, (EWG) nr 1523/71, (EWG) nr 1524/71, (EWG) nr 1164/89 oraz (EWG) nr 1784/93 oraz (WE) nr 452/1999 tracą moc z dniem 1 lipca 2001 r.
Artykuł 19
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od roku gospodarczego 2001/02.
Rozporządzenie (EWG) nr 1164/89 stosuje się w latach gospodarczych 1998/99, 1999/2000 oraz 2000/01.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 283/2001
z dnia 9 lutego 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 562/2000 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 w odniesieniu do skupu wołowiny oraz rozporządzenie (WE) nr 2734/2000
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], w szczególności jego art. 47 ust. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2734/2000 z dnia 14 grudnia 2000 r. zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1627/89 w sprawie skupu wołowiny w drodze przetargu oraz odstępujące od lub zmieniające rozporządzenie (WE) nr 562/2000 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 w odniesieniu do skupu wołowiny [2], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3/2001 [3], wprowadza liczne zmiany lub odstępstwa od rozporządzenia Komisji (WE) nr 562/2000 [4] w celu zaradzenia wyjątkowej sytuacji na rynku spowodowanej ostatnimi wydarzeniami związanymi z gąbczastą encefalopatią bydła (BSE).
(2) Uwzględniając wyjątkową sytuację na rynku oraz w celu poprawy skuteczności środków interwencyjnych przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 2734/2000, należy odstąpić od art. 4 ust. 2 lit. g) rozporządzenia (WE) nr 562/2000 w odniesieniu do maksymalnej wagi tusz poprzez niewprowadzanie żadnych limitów wagi dla dwóch przetargów w lutym 2001 r. oraz poprzez zwiększenie wagi do 430 kg w odniesieniu do pozostałych przetargów w pierwszym kwartale 2001 r., należy wciąż pozwalać na zakup cięższych zwierząt po cenie równej cenie dla maksymalnej dozwolonej wagi.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 2734/2000 powinno zatem zostać zmienione.
(4) Ponieważ skupione produkty mogą być również sprzedawane po dniu 1 stycznia 2002 r., gdy stosowany będzie system obowiązkowego etykietowania oparty na pochodzeniu ustanowiony w rozporządzeniu (WE) nr 1760/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 lipca 2000 r. ustanawiającym system identyfikacji i rejestracji bydła i dotyczącym etykietowania wołowiny i produktów z wołowiny oraz uchylającym rozporządzenie (WE) nr 820/97 [5], etykiety produktów przeznaczonych do interwencji zgodnie z umowami zawartymi dnia 12 lutego 2001 r. lub później (tj. ważne od pierwszego przetargu w miesiącu lutym) będą musiały zawierać wskazanie kraju lub krajów urodzenia i hodowli danego zwierzęcia, zgodnie z art. 13 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1760/2000 oraz odpowiednio wskazania, określone w art. 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1825/2000 [6] ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1760/2000.
(5) Załącznik III do rozporządzenia (WE) nr 562/2000 ustala przepisy stosowane do tusz, półtusz i ćwierćtusz, które mogą być skupione.
W celu dostosowania się do obecnej praktyki handlowej opis półtusz zawarty w tym załączniku powinien zostać zmieniony poprzez wprowadzenie w opisie marginesu tolerancji.
(6) Rozporządzenie (WE) nr 562/2000 powinno zostać zmienione.
(7) W świetle rozwoju sytuacji niniejsze rozporządzenie powinno niezwłocznie wejść w życie.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2734/2000 otrzymuje brzmienie:
"1.
Nie naruszając przepisów art. 4 ust. 2 lit. g) rozporządzenia (WE) nr 562/2000 maksymalna waga tusz określona w niniejszym artykule wynosi 430 kg.
Jednakże:
- dla dwóch pierwszych przetargów w lutym 2001 r. nie stosuje się maksymalnego ograniczenia tuszy,
- dla pozostałych przetargów w pierwszym kwartale 2001 r. tusze o wadze większej niż 430 kg mogą być skupione po cenie zakupu równej cenie dla tej maksymalnej wagi."
Artykuł 2
W rozporządzeniu (WE) nr 562/2000 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 4 ust. 3 lit. d) otrzymuje brzmienie:
"d) oznaczone etykietami zgodnie z systemem wprowadzonym przez rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1760/2000 [7] i zawierające w przypadku umów zawartych dnia 12 lutego 2001 r. lub później wskazania ustanowione w art. 13 ust. 5 tego rozporządzenia."
2) W załączniku III pkt 2 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) półtusza: produkt otrzymany w wyniku podzielenia tuszy określonej w lit. a) symetrycznie poprzez środek kręgów szyjnych, grzbietowych, lędźwiowych i krzyżowych oraz poprzez środek mostka i spojenia kulszowo-łonowego.
W czasie przetwarzania tuszy nie wolno w sposób istotny przemieszczać kręgów szyjnych i lędźwiowych; powiązane mięśnie i ścięgna nie mogą nosić śladów żadnych poważnych uszkodzeń spowodowanych przez piły lub noże."
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 292/2001
z dnia 12 lutego 2001 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2559/2000 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wspomnianego rozporządzenia, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej, bądź takiej, która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział, i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego.
(3) Zgodnie z wyżej wymienionymi ogólnymi regułami, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3.
(4) Właściwe jest, że na wiążącą informację taryfową dotyczącą klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, a niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, można nadal powoływać się przez okres trzech miesięcy, zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 [3] ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, ostatnio zmienionego rozporządzeniem Rady i Parlamentu Europejskiego (WE) nr 2700/2000 [4].
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2 wspomnianej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, można nadal powoływać się przez okres trzech miesięcy zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 299/2001
z dnia 12 lutego 2001 r.
nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz nadmanganianu potasu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej [1], w szczególności jego art. 11 ust. 2 i 6,
uwzględniając wniosek Komisji przedłożony po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
1.
POPRZEDNIE DOCHODZENIA
1.1. Dochodzenia dotyczące Chińskiej Republiki Ludowej
(1) Rozporządzeniem (EWG) nr 1531/88 [2] Rada nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz nadmanganianu potasu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej ("Chiny").
Wysokość nałożonego cła była równa kwocie, o jaką cena franco granica Wspólnoty za kilogram netto, przed zapłaceniem cła, była niższa niż 2,25 ECU, lub 20 % tej ceny, którakolwiek była wyższa.
(2) W 1994 r. w następstwie przeglądu przeprowadzonego na podstawie art. 14 ust. 1 i art. 15 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2423/88 [3], Rada, w ramach rozporządzenia (WE) nr 2819/94 [4], nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz nadmanganianu potasu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej w wysokości 1,26 ECU za kilogram.
1.2. Dochodzenia dotyczące innych państw
(3) Dochodzenie antydumpingowe w sprawie przywozu nadmanganianu potasu pochodzącego z Indii i Ukrainy zostało wszczęte w kwietniu 1997 r.
Na przywóz z tych państw nałożono ostateczne cło antydumpingowe w wysokości odpowiednio 5,6 % oraz 36,2 % na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1507/98 [5].
2.
AKTUALNE DOCHODZENIE
2.1. Wniosek o wszczęcie postępowania przeglądowego
(4) W kwietniu 1999 r. Komisja opublikowała obwieszczenie o zbliżającym się wygaśnięciu [6] obowiązujących środków antydumpingowych na przywóz nadmanganianu potasu pochodzącego z Chin.
W dniu 12 lipca 1999 r. Conseil Européen des Fédérations de l'Industrie Chimique (CEFIC) złożyła wniosek o wszczęcie postępowania przeglądowego dotyczącego tych środków na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 384/96, ("rozporządzenie podstawowe").
(5) Wniosek został wniesiony w imieniu wyłącznego producenta wspólnotowego, reprezentującego całość produkcji nadmanganianu potasu we Wspólnocie.
W uzasadnieniu wniosku podano, że z uwagi na wygaśnięcie środków, istnieje prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia dumpingu i szkody dla przemysłu wspólnotowego.
2.2. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania
(6) Po ustaleniu, po konsultacji z Komitetem Doradczym, że istnieją wystarczające dowody do wszczęcia postępowania przeglądowego, Komisja wszczęła postępowanie na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego [7].
2.3. Okres dochodzenia
(7) Dochodzenie dotyczące prawdopodobieństwa utrzymania się lub ponownego pojawienia się dumpingu objęło okres od dnia 1 października 1998 r. do dnia 30 września 1999 r.
("OD"). Badanie istotnych tendencji w kontekście wcześniej wspomnianych strat objęło okres od 1995 r. do końca OD ("okres dochodzenia").
2.4. Strony zainteresowane dochodzeniem
(8) Producent ze Wspólnoty występujący z wnioskiem, eksporterzy i producenci eksportujący w Chinach, importerzy, o których wiedziano, że są zainteresowani, oraz przedstawiciele kraju wywozu zostali oficjalnie powiadomieni o wszczęciu postępowania przeglądowego.
Wszystkim wyżej wymienionym stronom oraz tym, którzy zgłosili się w terminie wyznaczonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, przesłano kwestionariusze.
Dodatkowo, współpracujący producent ze Stanów Zjednoczonych, które zostały wybrane jako kraj analogiczny, został powiadomiony oraz przesłano mu kwestionariusz.
Zainteresowanym stronom umożliwiono przedstawienie swoich opinii na piśmie.
(9) Producent wspólnotowy składający wniosek, jak również jeden importer odpowiedzieli na kwestionariusz.
Dodatkowo, dwaj niezależni odsprzedawcy przedstawili swoje opinie na piśmie.
(10) Producent w kraju analogicznym również odpowiedział na kwestionariusz.
(11) W odniesieniu do kraju wywozu, ani eksporterzy, ani producenci eksportujący nie współpracowali w trakcie dochodzenia.
2.5. Weryfikacja otrzymanych informacji
(12) Wszelkie informacje uważane za niezbędne zostały uzyskane i zweryfikowane do celów oceny prawdopodobieństwa utrzymania się lub ponownego wystąpienia dumpingu oraz szkody, jak również w celu określenia interesu Wspólnoty.
Wizyta weryfikacyjna została przeprowadzona w lokalach wyłącznego producenta wspólnotowego, Industrial Química del Nalón SA-IQN, w Oviedo, w Hiszpanii.
(13) Zainteresowanym stronom umożliwiono żądanie bycia przesłuchanymi, lecz nie został złożony żaden taki wniosek.
3.
PRODUKT ROZWAŻANY ORAZ PRODUKT PODOBNY
3.1. Opis produktu rozważanego
(14) Produktem rozważanym jest ten sam produkt, którego dotyczyły poprzednie dochodzenia, czyli nadmanganian potasu, o wzorze chemicznym KMnO4.
Nadmanganian potasu jest objęty kodem CN 28416100 i jest związkiem manganu, potasu oraz tlenu, których produkcja wymaga dwóch podstawowych surowców: potażu żrącego (KOH) oraz ditlenku manganu lub rudy piroluzytu (MnO2).
Produkt jest wytarzany w trzech klasach: technicznej (97-98 % czystego KMnO4, w postaci proszku krystalicznego), płynnej (zawierającej środek przeciwzbrylający) oraz farmaceutycznej (minimum 99 % czystego KMnO4 w postaci kryształów).
Wszystkie te klasy wykazują takie same podstawowe właściwości fizyczne (kryształy) i chemiczne.
Podjęto zatem decyzję, aby wszystkie te klasy były rozważane do celów dochodzenia jako jeden produkt.
(15) Nadmanganian potasu jest silnym środkiem utleniającym wykorzystywanym do obróbki wody pitnej, oczyszczania ścieków, produkcji chemikaliów i środków farmaceutycznych, w akwakulturze, rafinacji metali i czyszczeniu powierzchni metalowych, jako środek odkażający w rolnictwie i weterynarii, do oczyszczania gazu, dezodoryzacji gazu, bielenia i specjalnej obróbki w przemyśle włókienniczym, odkażania po skażeniu radioaktywnym, czyszczenia turbin gazowych oraz oczyszczania powietrza w łodziach podwodnych.
3.2. Produkt podobny
(16) Nadmanganian potasu produkowany i sprzedawany na rynku krajowym w Stanach Zjednoczonych oraz wywożony z Chin do Wspólnoty, jak również produkowany i sprzedawany przez przemysł wspólnotowy na rynku Wspólnoty posiadał identyczne właściwości fizyczne i miał takie samo zastosowanie, stanowił więc produkt podobny w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
4.
UTRZYMANIE SIĘ LUB PONOWNE WYSTĄPIENIE DUMPINGU
4.1. Zagadnienia ogólne
(17) Statystyki Eurostatu wykazują niski poziom przywozu nadmanganianu potasu z Chin, rzędu 30 ton w 1998 r. i 23 ton w OD.
Jednakże, chińskie statystyki dotyczące wywozu (motyw 44) wykazują znacznie większą ilość: 450 ton w 1998 r. i w roku poprzednim.
W odniesieniu do tej różnicy, oraz mając na uwadze zupełny brak współpracy ze strony chińskich eksporterów lub producentów eksportujących, istnieje duże prawdopodobieństwo obejścia istniejących ceł, poprzez zgłoszenie chińskich produktów jako pochodzących z innych państw.
(18) W kontekście utrzymywania się dumpingu, zbadano czy miał miejsce wywóz towarów po cenach dumpingowych z rozważanego kraju do Wspólnoty.
Dochodzenie to oparto na założeniu, że jeżeli dumping miał miejsce w chwili obecnej, najprawdopodobniej będzie miał miejsce w przyszłości.
(19) W odniesieniu do badania prawdopodobieństwa ponownego wystąpienia dumpingu w przypadku uchylenia obecnych środków, zbadano zarówno, czy wystąpienie dumpingu w przyszłości jest prawdopodobne, i czy dumping ten mógłby odnosić się do znacznych ilości.
Prawdopodobieństwo wystąpienia dumpingu w przyszłości oceniono w związku z wywozem z rozważanego kraju do państw trzecich, a kwestię wielkości dumpingu oceniono poprzez zbadanie całego istotnego rozwoju sytuacji rynkowej, zarówno krajowej, jak i w kraju wywozu.
(20) Jako, że celem tego typu przeglądu jest ocena prawdopodobieństwa wystąpienia dumpingu w przypadku uchylenia środków, nie uznano za konieczne lub właściwe obliczania marginesu dumpingu lub ulgi tak precyzyjnie, jak wymagałoby tego dochodzenie antydumpingowe przeprowadzane na mocy art. 5 rozporządzenia podstawowego.
Niemniej jednak, dochodzenie przeprowadzono na tyle szczegółowo, aby ustalić, czy wystąpił znaczny dumping podczas okresu dochodzenia, bez względu na dokładną cenę każdej transakcji eksportowej, koszty oraz ulgi stwierdzone lub w inny sposób zastosowane.
(21) Zauważono, że administracja Stanów Zjednoczonych ostatnio zdecydowała się na utrzymanie obecnych środków antydumpingowych dotyczących przywozu nadmanganianu potasu pochodzącego z Chin.
Jednakże nie uznano za konieczne lub właściwe wyciąganie wniosków z tego faktu, poza tym, że poprzez tę decyzję jeden ważny rynek, na który można by skierować produkcję Chin, stał się dużo mniej atrakcyjny (patrz: motyw 40).
4.2. Prawdopodobieństwo utrzymywania się dumpingu
4.2.1. Kraj analogiczny
(22) W przypadku braku jakiejkolwiek współpracy ze strony chińskich eksporterów, wartość normalna dla wywozu z Chin musiała zostać ustalona zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego, czyli oparta na informacjach otrzymanych w państwie trzecim o gospodarce rynkowej, w którym produkt został wytworzony i sprzedany.
(23) Zgodnie z zawiadomieniem o wszczęciu postępowania sugestia wnioskodawcy, aby Stany Zjednoczone występowały jako właściwy kraj analogiczny, tak jak podczas poprzednich dochodzeń, została przyjęta z kilku powodów:
Stany Zjednoczone stanowią największy światowy rynek nadmanganianu potasu oraz są drugim co do wielkości jego producentem po Chinach.
Rynek Stanów Zjednoczonych jest otwarty na przywóz, który stanowi około 10 % konsumpcji Stanów Zjednoczonych.
Nadmanganian potasu, ze wszystkich źródeł, jest stosunkowo jednorodnym produktem.
Jeżeli chodzi o główne zastosowania nadmanganianu potasu, konkuruje on z innymi chemikaliami zastępczymi.
(24) Inne państwa (np. Indie, Republika Czeska) uznano jako mniej właściwe jako kraje odniesienia pod względem skali produkcji i warunków konkurencji obowiązujących na tych rynkach.
Ponadto producenci z Indii, które stanowiły potencjalny kraj odniesienia, zaznaczyli, że nie będą w stanie współpracować.
(25) Biorąc pod uwagę współpracę producentów ze Stanów Zjednoczonych oraz brak uwag którejkolwiek z zainteresowanych stron, Stany Zjednoczone stanowiły jedyny właściwy i rozsądny wybór, tak jak miało to miejsce podczas dochodzeń w 1988 i 1994 r.
4.2.2. Wartość normalna
(26) Po pierwsze zbadano, czy sprzedaż krajowa dokonana przez współpracującego producenta ze Stanów Zjednoczonych była reprezentatywna w porównaniu z przywozem do Wspólnoty rozważanym w tym dochodzeniu.
Uznano, że w tym przypadku sprzedaż była reprezentatywna, gdyż osiągnęła znaczne rozmiary, mierzona w porównaniu ze średnią wielkością wywozu odnotowanego jako sprzedany do Wspólnoty przez eksportujących producentów z Chin w OD.
(27) Po porównaniu cen sprzedaży i kosztów produkcji dla każdej klasy nadmanganianu potasu sprzedawanej przez producentów w Stanach Zjednoczonych ustalono również, że rozważana sprzedaż może być uznana za dokonaną w ramach zwykłego obrotu handlowego.
(28) Wartość normalna została więc ustalona jako średnia ważona cen wszystkich klas nadmanganianu potasu sprzedawanego na rynek krajowy Stanów Zjednoczonych w pierwszym kwartale 1999 r. przez współpracującego producenta ze Stanów Zjednoczonych.
Pomimo, że dane dostarczone przez producenta ze Stanów Zjednoczonych nie obejmują całego OD, ceny te były zgodne ze średnią ważoną cen sprzedaży na lata 1997 i 1998, które również zostały podane i dlatego też mogą być uznane za reprezentatywne dla OD.
(29) Dane liczbowe dostarczone przez współpracującego producenta ze Stanów Zjednoczonych zostały w miarę możliwości zweryfikowane na podstawie innych źródeł.
Biorąc pod uwagę rozmiar stwierdzonego dumpingu oraz fakt, że dokładne obliczenie skali dumpingu nie jest wymagane, jak zostało to wyjaśnione w motywie 20, ustalono, że dane liczbowe nie wymagają dalszego potwierdzenia poprzez przeprowadzenie kontroli na miejscu.
4.2.3. Cena eksportowa
(30) W związku z tym, że żaden z eksportujących producentów nie podjął współpracy, cenę eksportową ustalono na podstawie dostępnych faktów.
W tym przypadku było to odniesienie do Eurostatu i do informacji dostarczonych przez importera, który nie był powiązany z eksporterami z Chin.
(31) Według Eurostatu, średnia ważona wartość przywozu z Chin na podstawie ceny cif na granicy Wspólnoty Europejskiej, dla wszystkich klas nadmanganianu potasu w OD wynosiła 1125 EUR/t.
Stanowi to równowartość blisko 960 EUR/t na podstawie ceny fob na granicy chińskiej.
(32) Na podstawie dowodów przedstawionych przez wnioskodawcę, średnia cena importowa z Chin obliczona na podstawie ceny cif na granicy Wspólnoty Europejskiej wynosiła około 970 EUR/t, co stanowi równowartość blisko 810 EUR/t obliczone na podstawie ceny fob na granicy chińskiej.
(33) Jedyny importer europejski, który współpracował podczas dochodzenia, dostarczył dane na temat cen, które mieszczą się w ramach wyżej wymienionych danych liczbowych.
(34) Chińskie statystyki dotyczące wywozu (motyw 44) wskazują wartość jednostkową równą 886 EUR/t na 1998 r., co również pozostaje zgodne ze wspomnianymi poziomami cen.
(35) Podsumowując, informacje w sprawie cen eksportowych z kilku niezależnych źródeł wskazują, że cena eksportowa waha się w przybliżeniu od 800 do 1000 EUR/t ceny fob na granicy chińskiej.
4.3. Porównanie
(36) Dokonano porównania między cenami eksportowymi fob na granicy chińskiej oraz wartością normalną w Stanach Zjednoczonych, która została odpowiednio skorygowana poprzez dodanie kosztów transportu wewnętrznego z fabryki do portu w Stanach Zjednoczonych (fob na granicy Stanów Zjednoczonych).
4.4. Margines dumpingu
(37) Dokonana analiza wykazuje, że wywóz do Wspólnoty nosił cechy dumpingu o znaczącym marginesie w OD.
Margines dumpingu, zgodnie z różnymi źródłami wymienionymi w motywach 30-35 waha się od 108 % do 174 %.
Odpowiada to stawkom cła specyficznego w wysokości odpowiednio 1,308 i 1,543 EUR/kg, czyli wyższemu niż obowiązujące obecnie wynoszące 1,260 EUR/kg.
5.
PRAWDOPODOBIEŃSTWO PONOWNEGO WYSTĄPIENIA DUMPINGU
5.1. Prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia dumpingu znaczących rozmiarów
(38) Chiny są największym światowym producentem i eksporterem nadmanganianu potasu, a obecnie posiadają w dużym stopniu niewykorzystane zdolności produkcyjne, które zostały uruchomione w ostatnich kilku latach.
Ta nadwyżka zdolności produkcyjnej jest równa 5-cio lub 6-cio krotności wielkości rynku Wspólnoty.
(39) Chiny posiadają potencjał umożliwiający zwiększenie wywozu na rynek Wspólnoty w znaczącej ilości, w szczególności ze względu na fakt, że sprzedaż na chińskim rynku krajowym najprawdopodobniej nie wzrośnie w najbliższej dającej się przewidzieć przyszłości.
(40) Ponadto, w Stanach Zjednoczonych, największym światowym rynku pod względem konsumpcji nadmanganianu potasu, wywóz z Chin, podlegający od 1983 r. cłom antydumpingowym w zasadzie wygasł.
Zgodnie z przeglądem z 1999 r. wysokość cła antydumpingowego w Stanach Zjednoczonych ostatnio utrzymywała się na poziomie 128,94 %.
(41) Indie, inny ważny rynek, również nałożyły znaczne cło antydumpingowe (równe 149 EUR/t) na przywóz pochodzący z Chin od 1995 r.
(42) Czynniki te wraz ze stosunkowo stabilną konsumpcją światową, mogą jedynie podnieść atrakcyjność rynku Wspólnoty, największego rynku na świecie po Stanach Zjednoczonych i Chinach.
5.2. Prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia dumpingu
(43) Biorąc pod uwagę wszelkie źródła informacji dostępne podczas dochodzenia widać, że chińscy producenci kontynuowali sprzedaż rozważanego produktu na rynku Wspólnoty po cenach dumpingowych, w okresie po nałożeniu obowiązujących środków.
(44) Dodatkowo, chiński wywóz na rynki trzecie również stale charakteryzuje się bardzo niskimi cenami i cenami dumpingowymi, co potwierdza się poprzez porównanie chińskich statystyk dotyczących wywozu i wartości normalnej w tym przypadku:
Źródło:
chińskie statystyki dotyczące wywozu
Chiński wywóz nadmanganianu potasu _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_
Świat
Ilość (t) _BAR_ 7924 _BAR_ 10176 _BAR_ 10396 _BAR_
Wartość jednostkowa (EUR/t) _BAR_ 1011 _BAR_ 984 _BAR_ 892 _BAR_
WE
Ilość (t) _BAR_ 222 _BAR_ 450 _BAR_ 450 _BAR_
Wartość jednostkowa (EUR/t) _BAR_ 843 _BAR_ 877 _BAR_ 886 _BAR_
(45) W tych okolicznościach istnieją powody, by wierzyć, że każde zwiększenie wielkości wywozu z Chin do Wspólnoty będzie odbywać się z zastosowaniem cen dumpingowych.
5.3. Wnioski
(46) Stosunkowo stabilna konsumpcja na rynku światowym, na przestrzeni ostatnich pięciu lat wzrost poziomu niewykorzystanych zdolności produkcyjnych oraz ograniczony dostęp do innych kluczowych rynków wywozu wskazują, że istnieje prawdopodobieństwo, iż uchylenie obecnych środków antydumpingowych na przywóz z Chin rozważanego produktu doprowadzi do ponownego wzrostu wielkości przywozu po cenach dumpingowych na rynek Wspólnoty.
(47) W szczególności, badanie dumpingu w odniesieniu do sprzedaży do Wspólnoty Europejskiej w OD oraz sprzedaży na rynki państw trzecich poza Wspólnotą Europejską, wykazało cechy utrzymującego się dumpingu ze strony chińskich eksporterów, jak również dowiodło, że jakiekolwiek zwiększenie wielkości wywozu z Chin odbywałoby się przy zastosowaniu cen dumpingowych.
6.
DEFINICJA PRZEMYSŁU WSPÓLNOTOWEGO
(48) Wnioskodawca (CEFIC) działa w imieniu jedynego producenta wspólnotowego rozważanego produktu.
Producent ten (Industrial Química del Nalón SA-IQN) wytwarza 100 % nadmanganianu potasu produkowanego we Wspólnocie w OD, zatem stanowi "przemysł Wspólnoty" zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
7.
ANALIZA SYTUACJI PRZEMYSŁU WSPÓLNOTOWEGO
7.1. Konsumpcja
(49) Konsumpcja we Wspólnocie została obliczona przy wykorzystaniu zweryfikowanych danych na temat sprzedaży dokonywanej przez przemysł wspólnotowy i wielkości przywozu otrzymanych przez Eurostat.
Konsumpcja spadła o 18 % w okresie od 1995 r. do końca OD, pomimo tego, że konsumpcja w 1995 r. była wyjątkowo wysoka z powodu silnej suszy w Hiszpanii.
Konsumpcja w OD, po spadku w latach 1997 i 1998, była zbliżona do konsumpcji z 1996 r.
7.2. Ceny i wielkość przywozu z rozważanego kraju
(50) Dane Eurostatu pozwalają sądzić, że przywóz z Chin pozostawał niski w rozważanym okresie z powodu istnienia środków antydumpingowych.
Jednakże, jak wyjaśniono w motywie 44, według danych statystycznych dotyczących wywozu dostarczonych przez rząd Chin, miał miejsce dużo większy wywóz do Wspólnoty, w wysokości 222 ton w 1996 r. i 450 ton zarówno w 1997 i 1998 r.
Jest to 10 % [8] udziału w rynku w OD, co oznacza duże przekroczenie poziomu minimalnego.
Nawet, jeżeli dane Eurostatu były prawidłowe, a wielkość przywozu była bardzo niska w OD, nie ma to znaczenia w kontekście przeglądu w związku z jego zakończeniem, jako że nieduża wielkość przywozu wynika przynajmniej częściowo ze środków już obowiązujących.
(51) W związku z małą ilością sprzedanego na rynku Wspólnoty nadmanganianu potasu o potwierdzonym chińskim pochodzeniu oraz całkowitym brakiem współpracy ze strony producentów/eksporterów w rozważanym kraju, trudno jest dokonać jakichkolwiek dokładnych porównań cen.
Jednakże z dostępnych danych wynika, że chińskie ceny są znacznie niższe od cen producenta wspólnotowego.
Dane liczbowe Eurostatu wskazują, że w OD chińskie ceny podcinały ceny producenta wspólnotowego średnio o 38 %.
Podobne dane dotyczące Tajwanu wykazują niewiele mniejsze podcięcie cenowe, średnio o 33 %.
(52) Cena nadmanganianu potasu pochodzącego z Chin jest zdecydowanie niższa zarówno od średniej ceny rynkowej, jak i ceny przemysłu wspólnotowego.
Tylko w 1997 r. ceny były zbliżone do cen producenta wspólnotowego, ale od tego czasu różnice rosły.
Po wejściu na rynek Wspólnoty przywozu z Tajwanu w 1997 r., ceny tajwańskie stale podcinały ceny producenta wspólnotowego o około 25 %.
W związku ze znanym faktem, że na Tajwanie produkcji nie ma, wydaje się rozsądne podejrzewać, że ten produkt jest pochodzenia chińskiego.
7.3. Przywóz z innych państw trzecich
7.3.1. Wielkości i udział w rynku
(53) Całkowity przywóz z innych państw trzecich wzrósł o 54 % między 1995 r. i OD, pomimo że przywóz z Ukrainy i Indii spadł znacząco w związku z nałożeniem ceł antydumpingowych na te kraje przez rozporządzenie (WE) nr 1507/98 [9].
W przeciwieństwie do tego, przywóz ze Stanów Zjednoczonych, Republiki Czeskiej i Tajwanu znacząco wzrósł.
W przypadku Republiki Czeskiej, wywóz do Wspólnoty wyniósł 69 % całkowitej zdolności produkcyjnej, szacowanej na około 1000 ton rocznie.
Tajwan, który nie dokonywał wywozu do Wspólnoty aż do 1997 r. podwajał wielkość z roku na rok od tego czasu.
7.3.2. Ceny sprzedaży
(54) Stany Zjednoczone i Republika Czeska są głównymi importerami do Wspólnoty, wobec których obecnie nie stosuje się środków antydumpingowych.
Ceny Stanów Zjednoczonych są zbliżone, choć nieco wyższe, od cen producenta wspólnotowego.
Ceny Republiki Czeskiej są najniższe spośród cen wszystkich głównych eksporterów do Wspólnoty.
Jednakże, jak wyjaśniono w motywie 53, zakres dalszej penetracji rynku przez czeskich eksporterów jest ograniczony i maksymalnie może stanowić jedynie dalsze 5 % wzrostu udziału w rynku.
Nie ma dowodów wskazujących na to, że przywóz ten powoduje straty przemysłu wspólnotowego lub, że dokonywany jest po cenach dumpingowych.
7.4. Sytuacja przemysłu wspólnotowego
7.4.1. Udział w rynku i wielkość sprzedaży
(55) Przemysł wspólnotowy stanowi 100 % produkcji wspólnotowej w OD, ponieważ istnieje tylko jeden producent nadmanganianu potasu we Wspólnocie.
Do 1998 r., kiedy to zakończył on swą działalność, działał jeszcze inny producent we Wspólnocie, Chemie AG, z siedzibą w Niemczech.
Jednakże przedsiębiorstwo to nie było brane pod uwagę przy analizie sytuacji przemysłu wspólnotowego, z wyjątkiem wskaźnika dotyczącego zatrudnienia.
(56) Wielkość sprzedaży przemysłu wspólnotowego spadła o 21 %, w rozważanym okresie, podczas gdy udział w rynku spadł o 2 %.
Jednakże, konsumpcja spadła o 18 % w tym samym okresie, co pozwoliło przemysłowi wspólnotowemu utrzymać większość udziału w rynku schyłkowym.
(57) Jak już wskazano w motywie 49, rok 1995 był wyjątkowy ze względu na silną suszę na południu Hiszpanii oraz wyczerpanie zapasów wody.
Wpłynęło to bezpośrednio na wzrost konsumpcji nadmanganianu potasu do oczyszczania mocno zanieczyszczonych wód rzecznych.
W związku z faktem, że przemysł wspólnotowy był najbardziej odpowiedni do sprostania temu wyjątkowemu zapotrzebowaniu, wielkość sprzedaży oraz udział w rynku odpowiednio wzrosły.
Analiza, z której możnaby dowiedzieć się więcej i która byłaby bardziej reprezentatywna, polegałaby na obraniu do badań okresu od 1996 r. do OD.
W tym okresie, podczas gdy zarówno wielkość sprzedaży, jak i udział w rynku przemysłu wspólnotowego wzrosły, miał miejsce spadek obu wskaźników w OD z wysokiego poziomu osiągniętego w roku 1997 i 1998.
7.4.2. Produkcja, zdolności produkcyjne oraz wykorzystanie zdolności produkcyjnych
(58) Wykorzystanie zdolności produkcyjnych przemysłu wspólnotowego wzrosło o 15 % w rozważanym okresie.
Wykorzystanie zdolności produkcyjnych utrzymywało się na niskim poziomie w 1997 r. w związku z dużymi zapasami na koniec 1996 r. (motyw 65).
Po wprowadzeniu środków antydumpingowych wobec Indii i Ukrainy w 1998 r. wykorzystanie zdolności produkcyjnych w OD wróciło do takiego samego poziomu, co w roku 1996.
7.4.3. Koszt produkcji
(59) Koszt jednostkowy za tonę nadmanganianu potasu wzrósł o 5 % w rozważanym okresie.
Szczyt osiągnięty w 1997 r. tłumaczony jest niską produkcją w tym roku oraz skutkiem obowiązujących kosztów stałych dla ceny jednostkowej.
7.4.4. Zatrudnienie
(60) Podczas gdy ostatni prowadzący działalność producent wspólnotowy utrzymał stabilną sytuację zatrudnienia w rozważanym okresie, należy pamiętać, że inny producent wspólnotowy zupełnie zakończył działalność w rozważanym okresie, co spowodowało utratę zatrudnienia.
7.4.5. Produkcja i wydajność
(61) Produkcja i wydajność wzrosły odpowiednio o 16 % i 21 % w rozważanym okresie.
7.4.6. Kształtowanie się cen
(62) Analiza cen sprzedaży przemysłu wspólnotowego wykazała, że ceny sprzedaży wzrosły o 12 % w rozważanym okresie.
Największy wzrost nastąpił w 1998 r., kiedy nałożono środki antydumpingowe na przywóz nadmanganianu potasu z Indii i Ukrainy.
Cena jednostkowa była stabilna przez ostatnie dwa lata.
7.4.7. Zyski
(63) W rozważanym okresie przemysł wspólnotowy wykazał zysk w 1995 r., a następnie straty w latach 1996, 1997 i 1998.
Przemysł wspólnotowy zaczął znowu przynosić niewielkie zyski w OD.
Tłumaczy się to nałożeniem środków antydumpingowych wobec Indii i Ukrainy w 1998 r., co spowodowało ożywienie rynku.
7.4.8. Sprzedaż na wywóz w przemyśle Wspólnoty
(64) Sprzedaż na wywóz jest skierowana głównie do Stanów Zjednoczonych, Norwegii i Szwajcarii.
Z wyjątkiem strat w 1995 r., przemysł wspólnotowy odnotował zysk ze sprzedaży na wywóz od roku 1996 do OD.
7.4.9. Kształtowanie się zapasów
(65) Poziom zapasów pod koniec 1996 r. był wysoki, w związku ze zwiększoną produkcją, ale ponieważ nie wystąpiła ponownie susza, jak w 1995 r., zostały one stopniowo zmniejszone.
7.4.10. Wnioski dotyczące sytuacji przemysłu wspólnotowego
(66) Większość wskaźników pozwala sądzić, że sytuacja przemysłu poprawia się.
Proces ten jest szczególnie widoczny od 1998 r., kiedy to nałożono środki antydumpingowe wobec Indii i Ukrainy.
W rozważanym okresie, produkcja i wydajność wzrosły, wzrosły również ceny, a w OD odnotowano niewielkie zyski.
Spadek konsumpcji i wielkości sprzedaży w rozważanym okresie należy rozpatrywać biorąc pod uwagę fakt, że podstawowy poziom z 1995 r. wzrósł ze względu na suszę w Hiszpanii.
Jednakże, oba wskaźniki wykazały poprawę w 1997 i 1998 r. z nieznacznymi spadkami w OD.
Jednocześnie przemysł wspólnotowy zachował swój udział w rynku.
(67) W rozważanym okresie, zdolność produkcyjna przemysłu wspólnotowego nie uległa zmianie, podczas gdy wykorzystanie tej zdolności wzrosło.
Jednakże, koszt produkcji nadmanganianu potasu wzrósł.
(68) Ze wszystkich wskaźników wynika, że wprowadzenie środków antydumpingowych wobec Chin, Indii i Ukrainy pozwoliły przemysłowi wspólnotowemu konkurować na uczciwych zasadach.
Ceny eksportortowe Stanów Zjednoczonych na rynek Wspólnoty, w przypadku których nie ma obawy przed stratami spowodowanymi dumpingiem, są zbliżone do cen producenta wspólnotowego, co sugeruje, że ceny te mogą być osiągnięte na uczciwym i otwartym rynku.
Wraz z nałożeniem środków na Chiny, Indie i Ukrainę, wzrost cen stał się możliwy.
Dzięki temu handel stał się dochodowy w OD, po raz pierwszy od 1995 r.
8.
PRAWDOPODOBIEŃSTWO PONOWNEGO WYSTĄPIENIA SZKODY
8.1. Przemysł wspólnotowy
(69) Sytuacja przemysłu wspólnotowego została omówiona w motywach 55–68.
8.2. Prawdopodobny wywóz z Chin
(70) Istnieją dowody, chociaż ograniczone, że ceny chińskich eksporterów, w szczególności wywożących do Chile i Australii, pozostają na poziomie, który może znacząco podciąć ceny przemysłu wspólnotowego.
Informacje dostarczone przez Eurostat i władze Chin wskazują na fakt, że nadmanganian potasu pochodzący z Chin, wywożony do Wspólnoty znacząco podcinał ceny przemysłu wspólnotowego w OD.
(71) Miał miejsce znaczny wzrost zdolności produkcyjnej producentów chińskich. Jednocześnie nie widać było żadnych oznak przyszłego wzrostu popytu wewnętrznego.
Podczas gdy Chiny miały jedynie mały udział w rynku Wspólnoty w OD, nadwyżka zdolności produkcyjnej mogłaby zaspokoić całkowitą konsumpcję Wspólnoty jeszcze przez kilka lat.
8.3. Wnioski
(72) W motywach 46 i 47, dowiedziono, że istnieje prawdopodobieństwo ponownego pojawienia się w znaczących ilościach chińskiego nadmanganianu potasu na rynku Wspólnoty po cenach dumpingowych, jeżeli środki antydumpingowe przestaną obowiązywać.
Prawdopodobne ceny i wielkość przywozu prawie na pewno miałyby znaczne negatywne skutki dla rynku Wspólnoty.
(73) W przypadku braku dodatkowego wzrostu popytu we Wspólnocie, nastąpiłoby znaczące obniżenie cen lub udziału w rynku przemysłu wspólnotowego.
Z pewnością oba te wskaźniki spadłyby, co odbiłoby się ujemnie na rentowności oraz zagroziło przyszłej egzystencji przemysłu wspólnotowego.
Stwierdzono więc, że zniesienie środków antydumpingowych dotyczących nadmanganian potasu z Chin najprawdopodobniej spowoduje istotną szkodę dla przemysłu wspólnotowego.
9.
INTERES WSPÓLNOTY
9.1. Wstęp
(74) Na podstawie art. 21 rozporządzenia podstawowego zbadano, czy przedłużenie stosowania obowiązujących środków antydumpingowych byłoby sprzeczne z interesem Wspólnoty jako całości.
Określenie interesu Wspólnoty oparto na zrozumieniu wszystkich różnorodnych interesów mających znaczenie.
(75) W celu dokonania oceny prawdopodobnego wpływu utrzymania lub zawieszenia środków, zwrócono się z prośbą do wszystkich zainteresowanych stron wymienionych powyżej o udzielenie informacji.
Rozesłano kwestionariusze do producentów wspólnotowych i wszystkich znanych niepowiązanych importerów nadmanganianu potasu.
Producent wspólnotowy oraz jeden importer odpowiedzieli na kwestionariusz.
Dwóch niezależnych odsprzedawców nadmanganianu potasu również przekazało swe uwagi.
(76) Należy pamiętać, że w poprzednim dochodzeniu, przyjęcie środków nie zostało uznane za sprzeczne z interesem Wspólnoty.
Ponadto, należy zaznaczyć, że obecne postępowanie jest tylko przeglądem mającym na celu przeanalizowanie sytuacji, w której środki antydumpingowe są już stosowane.
W konsekwencji, pozwala to na ocenę jakiegokolwiek niechcianego negatywnego wpływu, jaki obecne środki antydumpingowe mogły mieć w przeszłości na zainteresowane strony, który należałoby wziąć pod uwagę.
(77) Na tej podstawie zbadano, czy pomimo wniosków w sprawie dumpingu, sytuacji przemysłu wspólnotowego oraz możliwego utrzymywania się i/lub ponownego wystąpienia dumpingu wyrządzającego szkodę, istnieją istotne powody, które prowadziłyby do wniosku, że utrzymanie środków w tym konkretnym przypadku nie leży w interesie Wspólnoty.
9.2. Interes przemysłu wspólnotowego
(78) Uważa się, że w przypadku nieutrzymania środków antydumpingowych ustanowionych w poprzednim dochodzeniu, dumping wyrządzający szkodę prawdopodobnie będzie utrzymywał się lub ponownie wystąpi oraz, że sytuacja przemysłu wspólnotowego, która wciąż nie jest stabilna, pogorszy się.
Przemysł wspólnotowy wykazał, że jest w stanie konkurować na rynku Wspólnoty z konkurentami, którzy nie stosują cen dumpingowych.
Przemysł Wspólnoty wykazał również, że może skorzystać z istniejących środków antydumpingowych.
(79) W rozważanym okresie przemysł wspólnotowy wykazał, że jest w stanie konkurować na rynku Wspólnoty, na rynku Stanów Zjednoczonych oraz na rynkach innych państw trzecich, gdzie obowiązują uczciwe warunki konkurencji.
Dodatkowo, przemysł wspólnotowy wykazał, że może skorzystać z istniejących środków antydumpingowych.
Zwiększenie wydajności (motyw 61) oraz wykorzystanie zdolności produkcyjnych (motyw 58), jak również przywrócenie rentowności w OD wykazały, że na rynku, na którym istnieją środki by przeciwdziałać dumpingowi wyrządzającemu szkodę, jest on w stanie w pełni i skutecznie konkurować na rynku Wspólnoty.
(80) Jednakże, w przypadku gdy środki wobec dumpingu wyrządzającego szkodę wygasną, rynek Wspólnoty zostałby otwarty na duże ilości przywozu z Chin po cenach dumpingowych.
Sytuacja przemysłu wspólnotowego pogorszyłaby się do tego stopnia, że jego dalsze istnienie byłoby zagrożone, a negatywne skutki objęłyby zatrudnienie, wybór konsumentów, itp.
9.3. Interesy użytkowników i importerów
(81) Otrzymano tylko jeden kwestionariusz od importera, dwa od niezależnych odsprzedawców, nie otrzymano żadnego kwestionariusza od użytkowników końcowych.
Importer nie przedstawił uwag ani za, ani przeciw utrzymaniu środków, podczas gdy niezależni odsprzedawcy byli za utrzymaniem obecnych środków.
(82) W tej sytuacji, wpływ cła antydumpingowego na całkowite koszty użytkowników i importerów wydaje się być ograniczony.
Inny przywóz będący konkurencyjnym dla przemysłu wspólnotowego zapewni utrzymanie wysokiego poziomu konkurencji.
Jako że nowe zastosowania produktu obejmują wodę pitną i oczyszczanie ścieków, a klienci w tym przypadku to nie duży przemysł, tylko gminy miejskie i obiekty użyteczności publicznej, istotnym celem do osiągnięcia jest stabilność zaopatrzenia.
Dlatego też, w interesie użytkowników, a w zasadzie ogółu społeczeństwa leży, aby przemysł wspólnotowy pozostał pewnym dostawcą produktu i nie został wyparty z rynku.
Brak odpowiedzi ze strony importerów i użytkowników najprawdopodobniej świadczy o tym, że obecnie obowiązujące środki nie miały znaczącego wpływu na ich działalność.
9.4. Wniosek w sprawie interesu Wspólnoty
(83) Wygaśnięcie środków miałoby znaczący wpływ na perspektywy gospodarcze przemysłu wspólnotowego, podczas gdy importerzy odczuliby skutki jedynie, gdyby środki zostały rozszerzone jako ciągłe marginalne podwyższanie kosztów.
Po zrównoważeniu rozmaitych danych interesów uważa się, że utrzymanie środków antydumpingowych pozwoli na zachowanie obecnych warunków uczciwej konkurencji, poprzez wyeliminowanie negatywnych skutków stosowania dumpingu.
Dlatego też brak jest istotnych powodów przeciwko utrzymaniu środków.
10.
WNIOSEK KOŃCOWY
(84) Z powyższego wynika, że jak przewidziano w art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, środki antydumpingowe stosowane obecnie w odniesieniu do przywozu nadmanganianu potasu pochodzącego z Chin powinny zostać utrzymane,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz nadmanganianu potasu, objętego kodem CN 28416100, pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej.
2.
Wysokość cła przy cenie netto franco granica Wspólnoty, przed odprawą celną, wynosi 1,26 EUR/kg.
3.
Stosuje się obowiązujące przepisy dotyczące opłat celnych, chyba że ustalono inaczej.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 305/2001
z dnia 12 lutego 2001 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], zmienione ostatnio rozporządzeniem (WE) nr 2559/2000 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej, bądź która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego.
(3) Na mocy wyżej wymienionych ogólnych reguł towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3.
(4) Właściwe jest, że na wiążącą informację taryfową dotyczącą klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, posiadacz może się powoływać przez okres trzech miesięcy, zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 [3] ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, ostatnio zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 2700/2000 [4].
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich niezgodną z przepisami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu można się powoływać przez okres trzech miesięcy zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 306/2001
z dnia 12 lutego 2001 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2559/2000 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej, bądź, która dodaje do niej jakiekolwiek dodatkowe poddziały i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego.
(3) Na mocy wyżej wymienionych ogólnych reguł, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2 z przyczyn określonych w kolumnie 3.
(4) Właściwe jest, że na wiążącą informację taryfową dotyczącą klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, posiadacz może się powoływać przez okres trzech miesięcy, zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 2700/2000 [4].
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN określonych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu, można się powoływać przez okres trzech miesięcy zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 312/2001
z dnia 15 lutego 2001 r.
ustanawiające szczegółowe zasady wnioskowania o przywóz oliwy z oliwek pochodzącej z Tunezji oraz uchylające niektóre przepisy rozporządzeń (WE) nr 1476/95 oraz (WE) nr 1291/2000
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 2000/822/WE z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie zawarcia Umowy w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Republiką Tunezji dotyczącej wzajemnych środków liberalizacyjnych oraz poprawek do protokołów rolniczych do Układu o stowarzyszeniu między Tunezją a WE [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2826/2000 [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja 2000/822/WE wprowadza specjalny program zgodnie z protokołem 1 art. 3 umowy na przywóz do Wspólnoty po zerowej stawce celnej kontyngentu oliwy z oliwek oznaczonej kodami CN 1509 oraz 1510 uzyskanej całkowicie w Tunezji oraz przetransportowanej stamtąd bezpośrednio do Wspólnoty.
(2) Dostawa oliwy z oliwek na rynek Wspólnoty pozwala na rozmieszczenie proponowanej ilości bez ryzyka zakłócenia rynku, pod warunkiem że przywóz nie jest skoncentrowany w krótkim okresie roku gospodarczego, ale w zamian zróżnicowany między styczniem a październikiem; należy ustanowić przepisy dotyczące pozwoleń na przywóz tak, aby były one wystawiane w danym okresie zgodnie z miesięcznym harmonogramem.
(3) W celu rozsądnego zarządzania wspomnianą ilością trzeba stworzyć mechanizm zachęcający podmioty gospodarcze do niezwłocznego zwrotu do agencji wydających pozwolenia, których podmioty gospodarcze nie wykorzystają; niezbędne jest także stworzenie mechanizmu zachęcającego operatorów do zwracania pozwoleń do agencji wydających je po wygaśnięciu ich terminu ważności, tak aby niewykorzystane ilości mogły być wykorzystane ponownie.
(4) Oliwa przywożona z Tunezji nie może przekroczyć danej ilości.
Dlatego nie powinna być stosowana tolerancja, określona w art. 8 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 z dnia 9 czerwca 2000 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych [4].
(5) Należy określić specjalne szczegółowe zasady odnoszące się do przywozu.
Niezbędne jest szczególnie ustalenie terminu ważności pozwoleń oraz kwoty stosowanego zabezpieczenia, bez względu na przepisy art. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1476/95 [5].
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Od 1 stycznia każdego roku kontyngent celny oliwy z oliwek objętej kodami CN 15091010 oraz 15091090 uzyskanej całkowicie w Tunezji oraz przywożonej bezpośrednio z tego państwa do Wspólnoty, co przewiduje protokół 1 art. 3 do Układu Eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony a Republiką Tunezji z drugiej, może być przywożony po stawce zerowej opłaty celnej.
Pozwolenia na przywóz wydaje się do limitu kontyngentu określonego dla każdego roku.
2.
W każdym roku oraz bez uszczerbku dla limitu ustanowionego dla kontyngentu celnego noszącego numer seryjny 09.4032 pozwolenia mogą być wydane zgodnie z warunkami określonymi w akapicie pierwszym do limitu wynoszącego:
- 1000 ton dla każdego miesiąca stycznia i lutego,
- 4000 ton dla miesiąca marca,
- 8000 ton dla miesiąca kwietnia,
- 10000 ton dla każdego miesiąca od maja października.
Jeżeli jedna z ilości, określona w poprzednim akapicie nie zostanie całkowicie wykorzystana we wspomnianym miesiącu, pozostałą część z tej ilości można wykorzystać w następnym miesiącu, kiedy ilość dla tego miesiąca została przekroczona, ale nie może być później przenoszona.
3.
Do celów obliczania ilości dozwolonej każdego miesiąca tam, gdzie tydzień zaczyna się w jednym miesiącu, a kończy w następnym, należy go uważać za część miesiąca, w którym wypada czwartek.
Artykuł 2
1.
W celu stosowania zwolnień z cła, określonych w art. 1, importerzy muszą złożyć wniosek o pozwolenie na przywóz właściwym władzom Państw Członkowskich.
Wnioskom tym musi towarzyszyć kopia umowy kupna zawartego z tunezyjskim eksporterem.
2.
Wnioski o pozwolenie na przywóz muszą być składane w poniedziałki i wtorki każdego tygodnia. Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję następnego dnia roboczego o zawartych w nich informacjach.
3.
Komisja opracowuje całkowitą ilość tygodniową, na którą zostały złożone pozwolenia na wywóz.
Tam, gdzie istnieje ryzyko przekroczenia miesięcznego kontyngentu, Komisja ogranicza wydawanie pozwoleń proporcjonalnie do dostępnej ilości oraz, jeżeli jest to właściwe, informuje Państwa Członkowskie o tym, że osiągnięto już maksymalną ilość.
4.
Pozwolenia wydaje trzeciego dnia roboczego po dniu powiadomienia określonego w ust. 2, pod warunkiem że Komisja nie podjęła w tym okresie żadnych środków.
Artykuł 3
1. Pozwolenia na przywóz przewidziane w art. 1 ust. 1 są ważne przez 60 dni od daty wydania w rozumieniu art. 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000.
2.
Sekcja 20 pozwolenia na przywóz, jak przewidziano w art. 1 ust. 2, powinna nosić jeden z następujących wpisów:
"Derecho de aduana fijado por la Decisión 2000/822/CE del Consejo
Told fastsat ved Rådets afgørelse 2000/822/EF
Zoll gemäß Beschluss 2000/822/EG des Rates
Δασμοσ σου καθορίστηκε απó την απóφαση του Συμβουλίου 2000/822/EK
Customs duty fixed by Council Decision 2000/822/EC
Droit de douane fixé par la décision du Conseil 2000/822/CE
Dazio doganale fissato dalla decisione 2000/822/CE del Consiglio
Bij Besluit 2000/822/EG van de Raad vastgesteld douanerecht
Direito aduaneiro fixado pela Decisão 2000/822/CE do Conselho
Neuvoston päätöksessä 2000/822/EY vahvistettu tulli
Tull fastställd genom rådets beslut 2000/822/EG"
3.
W drodze odstępstwa od art. 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 ilości dopuszczone do swobodnego obrotu nie mogą przekroczyć wysokości wskazanych w sekcji 17 oraz 18 pozwolenia na przywóz.
W tym celu należy wpisać cyfrę "0" w sekcji 19 pozwolenia.
Artykuł 4
1.
W drodze odstępstwa od rozporządzenia (WE) nr 1476/95 zabezpieczenie na pozwolenia na przywóz powinno wynosić 15 EUR za 100 kg netto.
2. W drodze odstępstwa od art. 35 ust. 2 rozrządzenia (WE) nr 1291/2000:
- jeśli pozwolenie zostanie zwrócone do agencji wydającej w terminie odpowiadającym pierwszym dwóm trzecim jej okresu ważności, utratę kaucji należy zmniejszyć o 40 %,
- jeśli pozwolenie zostanie zwrócone do agencji wydającej w terminie odpowiadającym ostatniej trzeciej części jej okresu ważności lub w granicach 15 dni do jej wygaśnięcia, utratę kaucji należy zmniejszyć o 25 %.
3.
Bez względu na ograniczenia ilości w art. 1 ilości w pozwoleniach zwróconych zgodnie z ust. 2 mogą być ponownie przeniesione.
Podczas zgłaszania tygodniowych ilości określonych w art. 2 ust. 2 właściwe władze krajowe powinny także powiadomić Komisję o ilościach, na które pozwolenia zostały zwrócone od daty poprzedniego powiadomienia
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 347/2001
z dnia 19 lutego 2001 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2559/2000 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia właściwego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wspomnianego rozporządzenia, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, wymienionych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 określiło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej. Reguły te mają również zastosowanie do każdej innej nomenklatury, w całości lub częściowo na niej opartej lub takiej, która dodaje do niej dodatkowy podpodział i która została ustanowiona przez szczegółowe przepisy wspólnotowe, mając na względzie stosowanie taryfy i innych środków odnoszących się do obrotu towarowego.
(3) Na postawie wyżej wymienionych reguł ogólnych, towary wyszczególnione w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia, muszą być klasyfikowane w ramach kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3.
(4) Stosownie do przepisów art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. w sprawie ustanowienia Wspólnotowego Kodeksu Celnego [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2700/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady [4], można powoływać się przez okres trzech miesięcy na wiążącą informację taryfową wydaną przez władze celne Państw Członkowskich odnośnie do klasyfikacji towarów w Nomenklaturze Scalonej, która jest niezgodna z przepisami niniejszego rozporządzenia.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli klasyfikowane są w ramach Nomenklatury Scalonej do kodów CN wykazanych w kolumnie 2 wspomnianej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia można nadal powoływać się stosownie do przepisów art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92, przez okres trzech miesięcy.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 349/2001
z dnia 21 lutego 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 94/92 ustanawiające szczegółowe zasady wprowadzenia w życie uzgodnień dotyczących przywozu z państw trzecich przewidzianych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2092/91
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2092/91 z dnia 24 czerwca 1991 r. w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2020/2000 [2], w szczególności jego art. 11 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 11 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 stanowi, że produkty, które są przywożone z państwa trzecich, mogą być wprowadzane do obrotu jedynie wówczas, gdy pochodzą one z państwa trzeciego figurującego w wykazie sporządzonym z uwzględnieniem warunków ustanowionych w art. 11 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91. Wykaz taki ustanowiony został w Załączniku do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 94/92 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2426/2000 [4].
(2) Węgry zwróciły się do Komisji z wnioskiem o zmianę warunków ich włączenia do wykazu, aby zezwolić na przywóz surowców pochodzących z upraw ekologicznych.
Węgry przedstawiły wymagane informacje zgodnie z art. 2 ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 94/92.
Analiza przedstawionych informacji pozwoliła stwierdzić, że wymogi te są równoważne z wymogami przewidzianymi w ustawodawstwie wspólnotowym.
(3) Argentyna udzieliła Komisji wymaganych gwarancji dotyczących produkcji i kontroli zwierząt gospodarskich oraz produktów pochodzących od zwierząt gospodarskich.
W związku z tym nieprzekraczalny termin włączenia, upływający dnia 28 lutego 2001 r., powinien zostać przedłużony w celu umożliwienia kontynuacji przywozu.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią komitetu wymienionego w art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 94/92 wprowadza się zmiany w odniesieniu do Argentyny i Węgier w sposób określony w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 366/2001
z dnia 22 lutego 2001 r.
ustanawiające szczegółowe zasady wprowadzania w życie środków przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 2792/1999
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2792/1999 z dnia 17 grudnia 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady i uzgodnienia dotyczące pomocy strukturalnej Wspólnoty w sektorze rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 8 ust. 7 i art. 21,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1263/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. w sprawie Instrumentu Finansowego Orientacji Rybołówstwa [2] stanowi, że pomoc będzie finansowana w ramach ogólnego programowania funduszy strukturalnych.
(2) Programy muszą być wprowadzane w życie zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiającym przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych [3], w szczególności jego art. 31-33 i 37-39.
(3) W celu umożliwienia prowadzenia pełnego monitorowania sposobu wprowadzania w życie programu, sprawozdania roczne określone w art. 37 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 muszą zawierać ujętą ilościowo i przy zastosowaniu kodów informację w formie ściśle skoordynowanych sprawozdań okresowych.
Dana informacja musi obejmować nie tylko sprawy związane z projektami wprowadzonymi w życie, projektami będącymi w trakcie wprowadzania lub projektami planowanymi w ramach środków IFOR, ale także dotyczyć wycofywania funkcjonujących statków, dokonywanego bez korzystania z pomocy publicznej zgodnie z art. 9 rozporządzenia (WE) nr 2792/1999.
(4) Sprawozdania okresowe muszą być zgodne z rozporządzeniami Komisji (WE) nr 2090/98 [4], (WE) nr 643/2000 [5] i (WE) nr 1685/2000 [6].
(5) Komisja musi mieć dostęp do wszelkich właściwych informacji dotyczących wszystkich środków strukturalnych stosowanych przez Państwa Członkowskie w sektorze rybołówstwa, włącznie ze środkami pomocy, określonymi w art. 19 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2792/1999. Z tego względu należy ustanowić zharmonizowany system zgłaszania przez Państwa Członkowskie kwot wypłacanych na te cele.
(6) W celu umożliwienia ogólnego monitorowania i oceny wpływu wywieranego przez działalność wspólnych przedsiębiorstw, należy sporządzić wykaz odpowiednich i porównywalnych danych, które powinny być nadsyłane do Komisji w tym samym czasie, co sprawozdania, określone w art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 2792/1999.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Rybołówstwa i Akwakultury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Bez uszczerbku dla art. 37 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999, roczne sprawozdania dotyczące wprowadzania w życie obejmują w szczególności sprawozdania okresowe w sprawie realizacji programów, zawierające informacje dotyczące:
a) projektów wprowadzonych w życie, będących w trakcie wprowadzania lub planowanych w ramach środków IFOR; oraz
b) wycofywania funkcjonujących statków, dokonywanego bez korzystania z pomocy publicznej, zgodnie z art. 9 rozporządzenia (WE) nr 2792/1999.
Projekty uważa się za "wprowadzone w życie" lub "będące w trakcie wprowadzania", jeżeli wydatki kwalifikujące się do tego zostały zatwierdzone i rzeczywiście pokryte przez beneficjentów.
Projekty uważa się za "planowane", jeżeli na podstawie decyzji administracyjnej przyznającej pomoc publiczną zostały uruchomione odpowiednie kredyty.
2.
Każdego roku, przed dniem 30 kwietnia, dostarcza się Komisji sprawozdania okresowe, sporządzane w formie zapisu elektronicznego, zgodnie ze wzorem prezentowanym w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
Wymagany jest dodatkowo jeden oryginalny odpis dokumentu, wydrukowany na papierze.
Artykuł 2
Każdego roku, przed dniem 30 kwietnia, Państwa Członkowskie przesyłają Komisji zestawienie łączne dotyczące udzielanej pomocy określonej w art. 19 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2792/1999, sporządzone zgodnie ze wzorem określonym w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Wymagany jest co najmniej jeden oryginalny odpis dokumentu, wydrukowany na papierze.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne kroki dla zapewnienia, aby organy zarządzające przekazywały Komisji, w formie zapisu elektronicznego, następującą informację, dotyczącą każdego ze wspólnych przedsiębiorstw w rozumieniu art. 8 rozporządzenia (WE) nr 2792/1999:
a) najpóźniej w ciągu sześciu miesięcy po podjęciu decyzji przyznającej premie, podstawowe informacje dotyczące wspólnego przedsiębiorstwa, sporządzone zgodnie ze wzorem określonym w załączniku III lit. a) do niniejszego rozporządzenia. Jeżeli to będzie konieczne, informacje te aktualizuje się i ponownie przekazuje Komisji;
b) w tym samym czasie co sprawozdanie o wprowadzaniu w życie planu działania, informacje dotyczące działań dokonanych w danym okresie sprawozdawczym, zgodnie ze wzorem przedstawionym w załączniku III lit. b) do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
Szczegółowe zasady wprowadzenia w życie pomocy udzielonej przez IFOR projektom określonym w rozporządzeniu Rady (WE) nr 2468/98 [7], włącznie z pomocą zatwierdzoną po dniu 1 stycznia 1994 r. na podstawie rozporządzeń Rady (EWG) nr 4028/86 [8] i (EWG) nr 4042/89 [9], będą nadal regulowane rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1796/95 [10].
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 371/2001
z dnia 23 lutego 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2734/2000 zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1627/89 w sprawie skupu wołowiny w drodze przetargu oraz odstępujące od lub zmieniające rozporządzenie (WE) nr 562/2000 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 w odniesieniu do skupu wołowiny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], w szczególności jego art. 47 ust. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2734/2000 z dnia 14 grudnia 2000 r. zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1627/89 w sprawie skupu wołowiny w drodze przetargu oraz odstępujące od lub zmieniające rozporządzenie (WE) nr 562/2000 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 w odniesieniu do skupu wołowiny [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 283/2001 [3], wprowadza szereg zmian i odstępstw od rozporządzenia Komisji (WE) nr 562/2000 [4] w celu zajęcia się wyjątkową sytuacją rynkową wynikającą z ostatnich wydarzeń związanych z gąbczastą encefalopatią bydła (BSE).
(2) Ze względu na wyjątkową sytuację rynkową oraz w celu poprawienia skuteczności środków interwencyjnych przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 2734/2000 wykaz kategorii podlegających interwencji powinien zostać uzupełniony w celu włączenia kategorii C w odniesieniu do Austrii.
Należy odpowiednio zmienić powyższe rozporządzenie.
(3) Z uwagi na sposób, w jaki rozwija się sytuacja, niniejsze rozporządzenie powinno niezwłocznie wejść w życie.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 2 rozporządzenia (WE) nr 2734/2000 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Nie naruszając przepisów art. 4 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 562/2000, dodatkowe produkty, które mogą być przedmiotem skupu interwencyjnego, ustala się następująco:
- kategoria A, klasa O2 i klasa O3,
- Austria: kategoria C, klasa U3, klasa R3 i klasa O3,
- Irlandia: kategoria C, klasa O4,
- Zjednoczone Królestwo – Irlandia Północna: kategoria C, klasa O4."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 381/2001
z dnia 26 lutego 2001 r.
tworzące mechanizm szybkiego reagowania
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 308,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Polityka Wspólnoty w kilku regionach świata obejmuje pomoc rozwojową, pomoc makrofinansową, pomoc we współpracy gospodarczej, regionalnej i technologicznej, pomoc w restrukturyzacji, pomoc dla uchodźców i wysiedleńców oraz pomoc dla działań wspierających umacnianie demokracji i zasad państwa prawa, poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności.
(2) Cele programów pomocy i współpracy i/lub warunki ich należytej realizacji mogą zostać narażone na szwank lub bezpośrednio zagrożone między innymi przez sytuacje kryzysowe lub konflikty, potencjalne lub istniejące zagrożenia prawa i porządku publicznego, jak również bezpieczeństwa jednostek.
(3) W sprawozdaniu przyjętym na spotkaniu Rady Europy w Helsinkach w dniach 10 i 11 grudnia 1999 r. w sprawie rozwijania zdolności Wspólnoty Europejskiej do rozwiązywania kryzysów przy pomocy metod pozamilitarnych, szczególny nacisk położony został na konieczność ustanowienia mechanizmów szybkiego finansowania, takich jak Fundusz Szybkiego Reagowania utworzony przez Komisję w celu przyspieszenia dostarczania środków na, odpowiednio, wspieranie działań UE, wspomaganie operacji prowadzonych przez inne organizacje międzynarodowe i finansowanie działań organizacji pozarządowych.
(4) W związku z tym należy przyjąć postanowienie wspierające istniejące wspólnotowe polityki i programy oraz umożliwiające Wspólnocie podejmowanie pilnych działań zmierzających do przywrócenia lub zapewnienia normalnych warunków realizacji przyjętych polityk w celu zachowania ich skuteczności.
(5) Mechanizm taki musi w szczególności, zgodnie z przyspieszonymi procedurami podejmowania decyzji, ułatwić mobilizację i szybkie rozmieszczenie określonych środków finansowych.
(6) Rada i Komisja są odpowiedzialne za zapewnienie spójności działań zewnętrznych prowadzonych przez Unię Europejską w kontekście jej stosunków zewnętrznych, polityki bezpieczeństwa, polityki gospodarczej, społecznej i rozwoju.
W wyżej wymienionym sprawozdaniu Rada Europejska podkreśliła również, iż, aby móc reagować na pojawiające się sytuacje kryzysowe szybciej i bardziej efektywnie, Unia powinna wzmocnić zdolność reagowania i wydajność swoich zasobów i narzędzi, jak również umocnić ich współdziałanie.
(7) Działania objęte rozporządzeniem Rady (WE) nr 1257/96 z dnia 20 czerwca 1996 r. dotyczące pomocy humanitarnej [3] ("rozporządzenie ECHO") nie powinny być finansowane na podstawie niniejszego rozporządzenia.
(8) Istnieje potrzeba maksymalnej przejrzystości we wszystkich kwestiach dotyczących udzielania pomocy finansowej przez Wspólnotę oraz właściwej kontroli wykorzystania przyznanych środków.
(9) Ochrona interesów finansowych Wspólnoty i zwalczanie nadużyć finansowych oraz nieprawidłowości są brane pod uwagę w niniejszym rozporządzeniu.
(10) Traktat nie przewiduje dla przyjęcia niniejszego rozporządzenia innych kompetencji, niż wymienione w art. 308,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ustanawia się mechanizm, zwany dalej "mechanizmem szybkiego reagowania", którego celem jest umożliwienie Wspólnocie szybkiego, sprawnego i elastycznego reagowania na sytuacje nagłe lub kryzysowe lub na pojawianie się kryzysów, zgodnie z warunkami określonymi w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 2
1.
Mechanizm szybkiego reagowania oparty jest na istniejących wspólnotowych instrumentach prawnych, wymienionych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
2.
Działania, które w normalnych warunkach objęte są rozporządzeniami i programami wymienionymi w Załączniku, mogą być podejmowane w kontekście niniejszego rozporządzenia w przypadku, gdy:
a) działanie ma być natychmiastowe, lecz na podstawie istniejących przepisów prawnych nie może zostać uruchomione w rozsądnym terminie pomimo zaistnienia konieczności szybkiej reakcji;
b) działanie jest ograniczone w czasie, zgodnie z przepisami art. 8.
3.
W drodze odstępstwa od ust. 2 działania objęte rozporządzeniem ECHO i uprawnione do finansowania w jego ramach nie mogą być finansowane na podstawie niniejszego rozporządzenia.
W szczególnych okolicznościach związanych z bezpieczeństwem lub zarządzaniem kryzysami Komisja może jednakże zdecydować, że interwencja przy pomocy mechanizmu szybkiego reagowania jest, w niezbędnym zakresie, bardziej odpowiednia w połączeniu z działaniem w ramach ECHO.
W takich przypadkach należy ustanowić ścisłą współpracę w celu uzyskania optymalnej ogólnej spójności.
4.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może na wniosek Komisji wprowadzić zmiany do odnośnego Załącznika.
Artykuł 3
1.
Mechanizm szybkiego reagowania może zostać uruchomiony, gdy w zainteresowanych państwach beneficjentach wystąpią sytuacje kryzysowe lub grożące kryzysem, sytuacje stanowiące zagrożenie dla prawa i porządku publicznego, bezpieczeństwa jednostek, sytuacje grożące przeistoczeniem się w konflikt zbrojny lub destabilizacją danego państwa i w przypadku gdy sytuacje takie mogą stanowić zagrożenie dla dobroczynnych efektów polityk i programów pomocy i współpracy, ich efektywności i/lub warunków ich właściwego wykonania.
2.
Działania o charakterze cywilnym, które wchodzą w zakres wszystkich dziedzin interwencji przewidzianych w instrumentach prawnych wymienionych w Załączniku, mogą być podejmowane w ramach mechanizmu szybkiego reagowania w celu zapewnienia lub przywrócenia w sytuacji kryzysowej lub grożącej kryzysem, warunków stabilizacji niezbędnych do właściwego wykonania i sukcesu tych polityk oraz programów pomocy i współpracy.
Artykuł 4
1.
Decyzja dotycząca działań w ramach mechanizmu szybkiego reagowania podejmowana jest przez Wspólnotę zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia.
Zostaje ona wykonana przez Komisję zgodnie z obowiązującymi procedurami budżetowymi oraz innymi, włączając te ustanowione art. 116 i 118 rozporządzenia finansowego z dnia 21 grudnia 1977 r., które odnoszą się do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [4].
2.
W przypadku gdy Komisja zamierza podjąć działanie na podstawie niniejszego rozporządzenia, przed podjęciem odnośnej decyzji, poinformuje o niej niezwłocznie Radę.
Wykonując następnie odnośne działanie, Komisja w sposób właściwy weźmie pod uwagę stanowisko przyjęte przez Radę w celu zachowania spójności zewnętrznych działań UE.
Artykuł 5
1.
Finansowanie przez Wspólnotę na podstawie niniejszego rozporządzenia przyjmie postać dotacji.
2.
Interwencje objęte niniejszym rozporządzeniem są wolne od podatków, opłat, należności i opłat celnych.
Artykuł 6
1.
Partnerami, uprawnionymi na podstawie niniejszego rozporządzenia do wykonania stosownych działań, mogą być władze Państw Członkowskich lub państw beneficjentów oraz ich agencje, organizacje regionalne i międzynarodowe oraz ich agencje, organizacje pozarządowe a także publiczne i prywatne podmioty o odpowiednim doświadczeniu specjalistycznym.
2.
Komisja może zawierać umowy finansowe lub umowy ramowe z odpowiednimi agencjami rządowymi, organizacjami międzynarodowymi, organizacjami pozarządowymi oraz publicznymi i prywatnymi podmiotami, na podstawie ich zdolności do prowadzenia szybkich interwencji w ramach zarządzania kryzysowego.
W sytuacjach, gdy niezbędne jest osobiste doświadczenie lub gdy wiarygodność działania i zaufanie stron związane są z konkretną osobą lub organizacją, Komisja może podpisać kontrakty z pojedynczymi organizacjami lub podmiotami, nawet jeśli nie zawarto wcześniej żadnej umowy ramowej.
3.
Po podjęciu przez Komisję decyzji o finansowaniu, zgodnie z art. 4 i w najkrótszym możliwym czasie, umowa finansowa powinna zostać zawarta z organizacjami pozarządowymi oraz publicznymi i/lub prywatnymi podmiotami, które zostały wybrane do przeprowadzenia interwencji, na podstawie odpowiednich umów ramowych.
4.
Organizacje pozarządowe, uprawnione do zawierania umów finansowych w związku z wdrażaniem interwencji na podstawie niniejszego rozporządzenia, powinny spełniać następujące kryteria:
a) powinny być autonomicznymi organizacjami nienastawionymi na przynoszenie dochodu;
b) mieć swoją główną siedzibę w Państwie Członkowskim Wspólnoty lub w państwie trzecim, otrzymującym pomoc wspólnotową.
W wyjątkowych przypadkach ich siedziba może mieścić się w innym państwie trzecim.
5.
Przy ustalaniu, czy odnośny prywatny podmiot gospodarczy lub organizacja pozarządowa mogą być finansowane przez Wspólnotę, należy wziąć pod uwagę następujące czynniki:
a) zdolności administracyjne oraz zdolności zarządzania finansami;
b) techniczne i logistyczne zdolności w odniesieniu do pilności zaplanowanych działań;
c) doświadczenie w danej dziedzinie;
d) gotowość wzięcia udziału, w razie takiej konieczności, w każdym konkretnym systemie koordynacji, ustanowionym dla prowadzenia interwencji;
e) posiadaną opinię oraz gwarancję bezstronności we wprowadzaniu w życie powierzonych zadań.
Artykuł 7
1.
Wszystkie kontrakty lub porozumienia o finansowaniu zawarte na podstawie niniejszego rozporządzenia powinny przewidywać przeprowadzenie w imieniu Komisji i Trybunału Obrachunkowego kontroli na miejscu, zgodnie z obowiązującymi przepisami.
2.
Komisja może przeprowadzić kontrole na miejscu oraz inspekcje zgodnie z rozporządzeniem Rady (Euratom, WE) nr 2185/96 z dnia 11 listopada 1996 r. w sprawie kontroli na miejscu oraz inspekcji przeprowadzanych przez Komisję w celu ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich przed nadużyciami finansowymi i innymi nieprawidłowościami [5].
Środki podjęte przez Komisję powinny zapewnić należytą ochronę interesów finansowych Wspólnoty zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich [6].
Artykuł 8
1.
Każdego roku władza budżetowa ustanawia ogólny roczny pułap finansowania interwencji, przewidziany na podstawie niniejszego rozporządzenia, w ramach limitów perspektywy finansowej.
2.
Wszelkie działania, podjęte na podstawie niniejszego rozporządzenia zostaną wykonane w ograniczonym czasie, który nie może przekroczyć sześciu miesięcy.
3.
W przypadkach wyjątkowych, z uwagi na szczególny charakter odnośnego kryzysu lub jego intensywność, Komisja może zdecydować o podjęciu działania dodatkowego.
Działanie dodatkowe powinno spełniać takie same wymagania, co działanie pierwotne.
Artykuł 9
1.
Komisja bezzwłocznie informuje Radę, po podjęciu decyzji, o przyjętych działaniach i projektach, w szczególności wskazuje niezbędne sumy, ich charakter oraz zainteresowanych partnerów.
Ponadto Komisja informuje Radę o wykonywaniu odnośnych działań i projektów i, gdy to konieczne, także na temat działań uzupełniających.
2.
Pod koniec okresu sześciu miesięcy, wymienionego w art. 8 ust. 2, i nie później niż do jego zakończenia, Komisja ocenia działania podjęte na podstawie niniejszego rozporządzenia w celu ustalenia, czy osiągnięto zamierzone cele i, gdy to konieczne, przyjmuje wytyczne w celu poprawy efektywności przyszłych interwencji.
Gdy konieczne, ocena ta obejmuje również działania uzupełniające, w kontekście istniejących rozporządzeń i programów Wspólnoty.
Komisja bez zbędnej zwłoki poinformuje Radę o rezultatach odnośnej oceny.
Artykuł 10
1.
Komisja zapewnia, by działanie podjęte zgodnie z mechanizmem szybkiego reagowania było sprawnie koordynowane, włączając koordynację na miejscu, z działaniami Państw Członkowskich zmierzającymi do podniesienia spójności, komplementarności oraz skuteczności interwencji.
W tym celu Komisja i Państwa Członkowskie powinny wymieniać między sobą wszystkie użyteczne informacje na temat działań, które wdrażają lub zamierzają wdrożyć.
2.
Komisja wspiera koordynację działań oraz współpracę z międzynarodowymi i regionalnymi organizacjami.
Zapewnia, by działanie podjęte w ramach mechanizmu szybkiego reagowania było skoordynowane i zgodne z działaniami międzynarodowych i regionalnych organizacji i agencji.
3.
Podejmie środki niezbędne, by udział Wspólnoty był zauważalny.
Artykuł 11
Przed dniem 31 grudnia 2005 r. Rada dokona przeglądu niniejszego rozporządzenia.
W tym celu i przynajmniej na sześć miesięcy przed tym terminem Komisja przedstawi Radzie ogólne sprawozdanie dotyczące wprowadzenia w życie niniejszego rozporządzenia wraz z propozycjami dotyczącymi przyszłości rozporządzenia, gdy wymagane, oraz, gdy konieczne, propozycji zmian do niego.
Artykuł 12
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 382/2001
z dnia 26 lutego 2001 r.
dotyczące wprowadzania w życie projektów wspierających współpracę i stosunki handlowe między Unią Europejską a uprzemysłowionymi państwami Ameryki Północnej, Dalekiego Wschodu i Australazji oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1035/1999
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 i 308,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Należy dążyć do wspierania współpracy i stosunków handlowych z państwami uprzemysłowionymi, o ile leży to we wspólnym interesie Wspólnoty i danego państwa partnerskiego.
(2) Parlament Europejski przyjął różne rezolucje w sprawie stosunków między Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w 1994 r., 1998 r. i 1999 r.
Unia Europejska i Stany Zjednoczone Ameryki uzgodniły wzmocnienie wzajemnych stosunków w Deklaracji Transatlantyckiej z 1990 r., Nowej Agendzie Transatlantyckiej z 1995 r., Transatlantyckim Partnerstwie Gospodarczym z 1998 r. oraz w Deklaracji z Bonn z 1999 r.
Wspólna polityka handlowa powinna być uzupełniona o dalsze upowszechnianie ogólnej wiedzy poprzez intensywniejszy dialog uczestników stosunków UE - US.
(3) W 1996 r. Parlament Europejski przyjął rezolucję, a Komitet Ekonomiczno-Społeczny opinię w sprawie stosunków między Unią Europejską a Kanadą w 1996, wzywając do bliższych stosunków z Kanadą.
W 1976 r. Wspólnoty Europejskie i Kanada podpisały Umowę ramową o współpracy handlowej i gospodarczej [2], deklarację dotyczącą stosunków WE — Kanada w 1990 r. oraz w 1996 r. we wspólnym planie działań i wspólnej deklaracji politycznej uzgodniły wzmocnienie wzajemnych stosunków.
Stosunki UE — Kanada stały się bardziej różnorodne i Kanada jest kluczowym partnerem w wielu dziedzinach wielostronnego handlu oraz w kwestiach związanych z ogólnoświatowymi wyzwaniami i wspólną polityką zagraniczną i bezpieczeństwa.
Niezbędne jest dalsze wzmocnienie tych stosunków w drodze intensywnego procesu konsultacji i współpracy dotyczącego coraz większej liczby spraw.
(4) Działania objęte szczególnymi instrumentami, jak Umowy między Wspólnotą a Stanami Zjednoczonymi Ameryki oraz między Wspólnotą a Kanadą, ustanawiające programy współpracy w dziedzinie szkolnictwa wyższego i kształcenia, są uzupełnione i nienaruszone przez niniejsze rozporządzenie.
(5) Unia Europejska i Japonia podjęły decyzję o zintensyfikowaniu dialogu i wzmocnieniu współpracy i partnerstwa we Wspólnej Deklaracji z 1991 r.
Parlament Europejski przyjął rezolucję w sprawie Komunikatu Komisji do Rady zatytułowanego "Europa i Japonia: dalsze kroki" [3].
Konkluzje Rady do komunikatu Komisji w sprawie Japonii uznawały odrębne i szczególne problemy związane z dostępem do rynku w Japonii.
Rada uznała, że pierwszeństwo powinien mieć lepszy dostęp do rynku japońskiego.
W świetle tego, Rada przyjęła rozporządzenie Rady (WE) nr 1035/1999 z dnia 11 maja 1999 r. w sprawie wykonania przez Komisję programu szczególnych środków i działań w celu poprawy dostępu towarów z Unii Europejskiej i usług transgranicznych do Japonii [4].
Rozporządzenie to utraci moc dnia 31 grudnia 2001 r.
Wyniki oceny wyżej opisanego programu Komisji wykazały jego użyteczność i skuteczność.
Dlatego też uważa się za niezbędne dalsze wykonanie programów Komisji, opisanych w wymienionym rozporządzeniu.
Niniejsze rozporządzenie nie narusza decyzji Rady 92/278/EWG z dnia 18 maja 1992 r. potwierdzająca konsolidację Centrum WE — Japonia ds. Współpracy Przemysłowej [5], która pozostaje w mocy.
Rozporządzenie (WE) nr 1035/1999 powinno utracić moc i zostać zastąpione przez niniejsze rozporządzenie.
(6) Współpraca dwustronna z Republiką Korei w dziedzinie gospodarki i w innych dziedzinach powinna zostać rozszerzona zgodnie z zasadami Umowy ramowej w sprawie handlu i współpracy z Koreą, opinią Parlamentu Europejskiego oraz konkluzjami Rady dotyczącymi Półwyspu Koreańskiego.
Unia Europejska powinna wspierać zasady gospodarki rynkowej w Korei oraz popierać usuwanie istniejących przeszkód w handlu i inwestycjach.
(7) Unia Europejska i Australia postanowiły umacniać swoje stosunki i współpracować w wielu dziedzinach, w których mają wspólne interesy, we Wspólnej Deklaracji z 1997 r.
W związku z dalszym umacnianiem tych stosunków, niezbędny jest intensywny proces konsultacji i współpracy dotyczący coraz większej liczby zagadnień dwustronnych i międzynarodowych.
(8) Unia Europejska i Nowa Zelandia we wspólnej deklaracji z 1999 r. postanowiły wzmacniać wzajemne stosunki i współpracę w szeroko rozumianym interesie i dla wzajemnej korzyści swoich narodów oraz w celu długofalowego zabezpieczenia finansowego wzajemnych stosunków.
(9) Obecnie istnieje duża liczba małych linii budżetowych, w oparciu o które są finansowane różne działania Wspólnoty wspierające współpracę i stosunki handlowe z państwami uprzemysłowionymi, określonymi w niniejszym rozporządzeniu. Niektóre przyznane środki budżetowe zostały udostępnione w ramach różnych linii budżetowych na finansowanie programów pilotażowych oraz działań przygotowawczych.
Po dwóch latach doświadczenia z programami pilotażowymi i działaniami przygotowawczymi udowodniły skuteczność środków wprowadzanych w życie do chwili obecnej i wykazały potrzebę ich kontynuacji jako regularnych działań.
Wspólnota musi mieć stale do dyspozycji środki niezbędne do wprowadzania w życie takich działań w przyszłości.
Uważa się zatem za niezbędne, do celów skuteczności, racjonalizacji i kontynuacji, uchwalenie jednej linii budżetowej na finansowanie działań, określonych w niniejszym rozporządzeniu.
Nie może to mieć jednakże ujemnego wpływu na przejrzystość wykorzystania tych linii budżetowych, niezbędną dla monitorowania procedur Parlamentu Europejskiego.
(10) Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą procedury wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [6].
(11) Podstawowym obowiązkiem Państw Członkowskich jest planowanie i wprowadzanie w życie programów środków i działań wspierających wysiłki ich eksporterów w celu zbudowania obecności handlowej na rynkach zagranicznych.
(12) Niniejsze rozporządzenie nie powinno mieć negatywnego wpływu na działania Państw Członkowskich, wspierające wywóz ich towarów i usług transgranicznych na rynki państw trzecich.
(13) Komisja powinna współpracować z Państwami Członkowskimi w celu wprowadzenia w życie szczegółowego, spójnego i ukierunkowanego programu środków i działań uzupełniających i przynoszących wartość dodaną wysiłkom, podejmowanym przez Państwa Członkowskie na rynku japońskim.
(14) Część działań wchodzących w zakres niniejszego rozporządzenia jest objęta art. 133 Traktatu; w odniesieniu do innych działań, Traktat nie przewiduje innych kompetencji, niż określone w art. 308.
(15) Niniejsze rozporządzenie traci moc z dniem 31 grudnia 2005 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wspólnota nadal wprowadza w życie działania w celu wspierania współpracy i stosunków handlowych między Wspólnotą a uprzemysłowionymi państwami Ameryki Północnej, Dalekiego Wschodu oraz Australazji.
Dla celów niniejszego rozporządzenia uprzemysłowionymi państwami Ameryki Północnej, Dalekiego Wschodu oraz Australazji są Stany Zjednoczone, Kanada, Japonia, Republika Korei (zwana dalej "Koreą"), Australia i Nowa Zelandia, zwane dalej "państwami partnerskimi".
Artykuł 2
Wysokość finansowania wspólnotowego, uważanego za niezbędne w celu wprowadzania w życie działań określonych w niniejszym rozporządzeniu, będzie corocznie ustanawiana przez władze budżetowe.
Artykuł 3
Współpraca
Działania w celu wspierania współpracy są wykorzystywane do wspierania zadań ustanowionych w różnych dokumentach dwustronnych, dotyczących tej dziedziny, zawartych między Unią Europejską a państwami partnerskimi w celu stworzenia warunków bardziej sprzyjających dalszemu rozwojowi stosunków między Unią Europejską a państwami partnerskimi.
Artykuł 4
Finansowanie przez Wspólnotę w dziedzinie współpracy obejmuje w szczególności następujące rodzaje działalności:
a) edukacja i informowanie społeczeństwa o stosunkach dwustronnych między Unią Europejską a państwami partnerskimi, ze szczególnym zwróceniem uwagi na decydentów, ośrodki opiniotwórcze i upowszechniające;
b) wzmocnienie więzi kulturalnych, naukowych i międzyludzkich;
c) wspieranie dialogu między partnerami politycznymi, gospodarczymi i społecznymi oraz organizacjami pozarządowymi (NGO) w różnych odpowiednich sektorach;
d) prace naukowo - badawcze i badania, przeznaczone do zapewnienia wkładu w pracę Komisji, w celu dalszego rozwoju stosunków dwustronnych;
e) wspólne projekty w dziedzinie nauki i techniki, energii, transportu oraz środowiska;
f) rozszerzanie współpracy w sprawach celnych między Unią Europejską a państwami partnerskimi;
g) zwiększenie widoczności Unii Europejskiej w państwach partnerskich;
h) programy pilotażowe, które mogą następnie zaowocować nowymi stałymi działaniami objętymi finansowaniem.
Artykuł 5
Finansowanie projektów współpracy będzie dokonywane w całości z budżetu Wspólnoty lub będzie miało formę współfinansowania z innych źródeł w państwach partnerskich i/lub w Unii Europejskiej.
Podczas wprowadzania w życie art. 4 Komisja zapewnia spójność projektów współpracy, pod względem prawnym i materialnym, z działaniami finansowanymi w ramach innych odpowiednich polityk Wspólnoty.
Artykuł 6
Stosunki handlowe
1.
We współpracy z Państwami Członkowskimi, które są w pierwszym rzędzie odpowiedzialne za planowanie i wprowadzanie w życie programów i działań wspierających wywóz towarów wspólnotowych i usług transgranicznych na rynki państw trzecich, Wspólnota wprowadza w życie szczegółowy, spójny i ukierunkowany program środków i działań, które uzupełniają i wnoszą wartość dodaną do wysiłków podejmowanych przez Państwa Członkowskie i inne instytucje publiczne Unii Europejskiej na rynku japońskim.
Niniejsze rozporządzenie nie narusza działań Państw Członkowskich dotyczących planowania i wprowadzania w życie polityk, programów i ustaleń wspierających wywóz ich towarów i usług transgranicznych na rynki państw trzecich.
2.
Finansowanie przez Wspólnotę w tej dziedzinie obejmuje w szczególności rekrutację, kształcenie, przygotowanie do udziału oraz udział grup europejskich biznesmenów, w szczególności z małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP) w działaniach prowadzonych w Japonii mających na celu zwiększenie ich obecności handlowej na rynku japońskim (kampania "bramy do Japonii").
3.
W uzupełnieniu środka, określonego w ust. 2, w miarę potrzeb wspierane mogą być następujące działania i środki:
a) zbieranie informacji i doradztwo polityczne w sprawach związanych z handlem z Japonią;
b) konferencje i seminaria wspierające stosunki w zakresie handlu i inwestycji między Unią Europejską a Japonią;
c) delegacje przedstawicieli biznesu wysokiego szczebla w celu podjęcia konkretnych zagadnień, związanych z dostępem do rynku w Japonii;
d) specjalne działania ułatwiające dostęp do japońskiego rynku przedsiębiorstwom wspólnotowym, w szczególności małym i średnim przedsiębiorstwom.
4.
W trakcie wprowadzania w życie ust. 3, Komisja zapewnia pełną zgodność szczególnych działań z politykami Wspólnoty i Państw Członkowskich.
Artykuł 7
Finansowanie przez Wspólnotę nadal obejmuje programy kształcenia, mające na celu stworzenie zespołów europejskiej kadry wykonawczej, zdolnej do porozumiewania się i działania w środowisku prowadzenia działalności gospodarczej Japonii i Korei ("programy kształcenia kadry wykonawczej").
Artykuł 8
Środki niezbędne dla wykonania art. 6 i 7 są przyjmowane zgodnie z procedurą doradczą, określoną w art. 9.
Artykuł 9
Procedury wykonawcze
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet.
2.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu, stosuje się art. 3 i 7 decyzji 1999/468/WE.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
4.
Parlament Europejski jest regularnie informowany przez Komisję o pracach Komitetu.
W tym celu otrzymuje porządek posiedzeń Komitetu, projekty środków zaproponowanych Komitetowi w celu wprowadzania w życie projektów, wyniki głosowań i streszczenia debat podczas posiedzeń.
Artykuł 10
1.
Komisja zapewnia, na wniosek uczestników we Wspólnocie i w państwach partnerskich, wyczerpującą dokumentację i wszystkie potrzebne informacje o programach i warunkach udziału w nich.
2.
Wyniki zaproszenia do składania ofert, zawierające informacje o liczbie otrzymanych ofert, dacie zawarcia umowy, nazwie i adresie zwycięskich oferentów, są publikowane w Internecie.
Są również regularnie przekazywane Parlamentowi Europejskiemu.
Artykuł 11
Co dwa lata Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie dotyczące wykonania niniejszego rozporządzenia.
Sprawozdanie zawiera wyniki wykonania budżetu oraz przedstawia działania i programy finansowane w ciągu roku.
Poza tym, Komisja ocenia działania i programy finansowane na podstawie niniejszego rozporządzenia w celu stwierdzenia, czy spełniły one swoje zadanie.
Ocena ta jest dokonywana w ciągu trzech lat od wejścia rozporządzenia w życie.
W miarę potrzeb sprawozdania oceniające uwzględniają również zobowiązania umowne i zasady właściwego zarządzania oraz obejmują wyniki analizy opłacalności.
Ograniczony procent budżetu rocznego jest wykorzystywany na finansowanie badań oceniających realizowane działania i programy w ramach niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 12
1.
Niniejszym rozporządzenie (WE) nr 1035/1999 traci moc.
2.
Wszelkie odniesienia do uchylonego rozporządzenia uważa się za odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 13
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 384/2001
z dnia 26 lutego 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2636/1999 w zakresie wymiany danych dotyczących średnich cen dla każdej grupy odmian surowca tytoniowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2075/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku surowca tytoniowego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1336/2000 [2], w szczególności jego art. 21,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Do celów właściwego zarządzania, od Państw Członkowskich należy wymagać, aby przekazywały dane dotyczące średniej ceny faktycznie płaconej przez przedsiębiorstwa pierwszego przetworzenia, ważonej przez ilości surowca tytoniowego dostarczonego partiami.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Surowca Tytoniowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik II do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2636/1999 [3] zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 385/2001
z dnia 26 lutego 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2848/98 w sektorze surowca tytoniowego w zakresie dozwolonej zawartości wody w trakcie dostawy niektórych odmian tytoniu oraz uznanych obszarów produkcyjnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2075/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku surowca tytoniowego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1336/2000 [2], w szczególności jego art. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 15 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia Komisji (WE) nr 2848/98 z dnia 22 grudnia 1998 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2075/92 w zakresie systemu premii, określania kwot produkcyjnych i przyznawania specjalnej pomocy grupom producentów w sektorze surowca tytoniowego [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1249/2000 [4] stanowi, że ustalona część premii oraz ilości, które mają zostać ustalone w stosunku do deklaracji kwot produkcyjnych mają być obliczane na podstawie masy tytoniu w liściach. Akapit drugi tego artykułu stanowi, że w odniesieniu do danej odmiany masa ma być dostosowana na podstawie zawartości wilgoci ustanowionej w załączniku IV maksymalnie do 4 %. Niektóre odmiany tytoniu z grupy II i III, suszone tradycyjnymi metodami w tradycyjnych suszarkach, produkowane są w regionach, które mogą charakteryzować się wysokim poziomem opadów atmosferycznych w okresie dostawy. W tych okolicznościach trudne jest monitorowanie zawartości wilgoci w tytoniu suszonym w tradycyjny sposób w trakcie dostawy. Dlatego maksymalna zawartość wilgoci dla tych odmian tytoniu powinna zostać zmieniona.
(2) Artykuł 8 rozporządzenia (WE) nr 2848/98 stanowi, że obszary produkcyjne określone w art. 5 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 2075/92 są takie jak te ustanowione w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 2848/98. Portugalia zwróciła się do Komisji o włączenie regionu Beiras do wykazu tradycyjnych uznanych regionów produkcyjnych produkcji tytoniu w grupie I. Beiras jest uznanym tradycyjnym obszarem produkcyjnym dla odmian z grupy II. Dlatego załącznik II do rozporządzenia (WE) nr 2848/98 powinien zostać zmieniony w celu włączenia tego regionu jako uznanego obszaru produkcyjnego dla grupy I.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Tytoniu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2848/98 wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 15 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Stała część premii, która ma być wypłacona albo grupom producentów do dystrybucji w całości każdemu członkowi grupy albo indywidualnym producentom nie będącym członkami grupy, oraz ilości odpowiadające deklaracjom kwot produkcyjnych zainteresowanej strony są obliczane na podstawie masy tytoniu w liściach w odpowiednich grupach odmian, odpowiadającego minimalnym wymogom jakości, które zostały przejęte przez pierwszego przetwórcę.
Jeżeli zawartość wilgoci różni się od poziomu ustanowionego w załączniku IV dla danej odmiany, masa jest dostosowywana do każdego punktu procentowego różnicy, w ramach przedziału tolerancji ustanowionego w tym załączniku."
2) Załącznik II zastępuje się załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia.
3) Załącznik III zastępuje się załącznikiem II do niniejszego rozporządzenia.
4) Załącznik IV zastępuje się załącznikiem III do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 390/2001
z dnia 26 lutego 2001 r.
w sprawie pomocy dla Turcji w ramach strategii przedakcesyjnej, w szczególności w sprawie ustanowienia Partnerstwa dla Członkostwa
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 308,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Warunki, które powinny spełnić państwa ubiegające się o członkostwo w Unii Europejskiej, zostały określone na posiedzeniu Rady Europejskiej w Kopenhadze w czerwcu 1993 r.
(2) Szefowie państw i rządów na posiedzeniu Rady Europejskiej w dniach 10–11 grudnia 1999 r. potwierdzili globalny charakter procesu przystąpienia, który obecnie obejmuje 13 państw kandydujących na jednolitych zasadach.
(3) Rada Europejska w Helsinkach oświadczyła, że Turcja jest krajem kandydującym, mającym przystąpić do Unii w oparciu o takie same kryteria, jakie są stosowane wobec pozostałych państw kandydujących i że budując na istniejącej strategii europejskiej Turcja, podobnie jak inne kraje kandydujące, będzie korzystać ze strategii przedakcesyjnej w celu stymulowania i wspierania reform.
(4) Rada Europejska w Helsinkach oświadczyła, że Partnerstwo dla Członkostwa zostanie przygotowane dla Turcji na podstawie poprzednich konkluzji Rady Europejskiej, a jednocześnie będzie zawierać priorytety, na których muszą się koncentrować przygotowania do przystąpienia w świetle kryteriów politycznych i gospodarczych oraz obowiązków Państwa Członkowskiego.
(5) Byłoby właściwe, aby pomoc wspólnotowa w ramach Partnerstwa dla Członkostwa skupiła się na wyżej wspomnianych kryteriach politycznych i gospodarczych i kierowała się określonymi zasadami, priorytetami, pośrednimi celami i warunkami.
(6) Szefowie państw i rządów na posiedzeniu Rady Europejskiej w Feira w dniach 19–20 czerwca 2000 r. zaprosili Komisję do jak najszybszego przedstawienia wniosków dotyczących jednolitych ram finansowych pomocy dla Turcji, a także Partnerstwa dla Członkostwa.
(7) Partnerstwo, w szczególności jego pośrednie cele, powinno pomóc Turcji w przygotowaniu do członkostwa w ramach zbliżania gospodarczego i społecznego oraz w opracowaniu krajowego programu przyjęcia dorobku prawnego Wspólnoty i odnośnego harmonogramu jego wdrażania.
(8) Sprawą zasadniczą jest staranne zarządzanie dostępnymi środkami finansowymi, zgodnie z priorytetami wynikającymi z Partnerstwa dla Członkostwa Turcji oraz z okresowych raportów Komisji.
(9) Pomoc wspólnotowa w ramach strategii przedakcesyjnej powinna być przyznawana poprzez zastosowanie w odniesieniu do Turcji programów pomocowych przyjętych zgodnie z postanowieniami Traktatów, a zatem niniejsze rozporządzenie nie będzie miało żadnych następstw finansowych.
(10) Pomoc wspólnotowa jest uzależniona od przestrzegania zobowiązań zawartych w porozumieniach WE — Turcja, Partnerstwie dla Członkostwa oraz od postępu na drodze spełniania kryteriów kopenhaskich.
(11) Decyzje o programowaniu środków finansowych składających się na pomoc wspólnotową zostaną podjęte zgodnie z procedurami wymienionymi w rozporządzeniach dotyczących odpowiednich instrumentów finansowych lub programów.
(12) Organy powołane na mocy porozumień WE — Turcja odgrywają zasadniczą rolę w zapewnianiu właściwej realizacji i kontynuacji Partnerstwa dla Członkostwa.
(13) Ustanowienie Partnerstwa dla Członkostwa może pomóc w osiągnięciu celów Wspólnoty.
Traktat nie przewiduje, dla przyjęcia niniejszego rozporządzenia, kompetencji innych niż zawarte w art. 308,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Partnerstwo dla Członkostwa Turcji powinno zostać ustanowione jako część strategii przedakcesyjnej Unii Europejskiej dla Turcji.
Partnerstwo dla Członkostwa stanowi jednolite ramy obejmujące:
- priorytety określone w analizie sytuacji w Turcji, na których muszą koncentrować się przygotowania do przystąpienia w świetle kryteriów politycznych i gospodarczych oraz obowiązków należących do Państwa Członkowskiego Unii Europejskiej określonych przez Radę Europejską,
- środki finansowe mające pomóc Turcji we wdrażaniu priorytetów określonych w okresie przedakcesyjnym.
Artykuł 2
Stanowiąc w oparciu o wniosek Komisji, Rada podejmuje decyzje kwalifikowaną większością głosów w sprawie zasad, priorytetów, pośrednich celi i warunków zawartych w Partnerstwie dla Członkostwa, które zostanie przedstawione Turcji, oraz w sprawie dalszych znaczących dostosowań mających do niego zastosowanie.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie nie ma żadnych następstw finansowych.
Na mocy strategii przedakcesyjnej pomoc wspólnotowa jest pomocą przewidzianą w programach przyjętych zgodnie z postanowieniami Traktatu.
W oparciu o decyzje podjęte przez Radę zgodnie z art. 2, programowanie środków finansowych, przyznawanych w ramach Partnerstwa dla Członkostwa, zostaje ustanowione zgodnie z procedurami określonymi w rozporządzeniach dotyczących odpowiednich instrumentów finansowych lub programów.
Artykuł 4
W przypadku gdy brakuje elementu istotnego dla dalszego przyznawania pomocy przedakcesyjnej, w szczególności gdy nie są przestrzegane zobowiązania zawarte w porozumieniach WE - Turcja i/lub postęp na drodze do spełnienia kryteriów kopenhaskich jest niedostateczny, Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów w oparciu o wniosek Komisji, może podjąć właściwe kroki w odniesieniu do pomocy przedakcesyjnej przyznawanej Turcji.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 391/2001
z dnia 26 lutego 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3030/93 w sprawie wspólnych reguł przywozu niektórych wyrobów włókienniczych z państw trzecich
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wyroby włókiennicze, przywożone bez ważnego zezwolenia na przywóz, są niekiedy przejmowane w posiadanie przez właściwe władze Państw Członkowskich, w szczególności w przypadku postępowania upadłościowego lub podobnych procedur.
W takich przypadkach powinno się zezwolić Państwu Członkowskiemu, w szczególnych okolicznościach, na wystąpienie z wnioskiem o zbycie tych wyrobów we Wspólnocie.
(2) Rozporządzenie (EWG) nr 3030/93 [1] przewiduje system podwójnej kontroli, polegający na wydawaniu, w formie papierowej, pozwoleń na wywóz i przywóz.
W świetle postępu technicznego, właściwe jest, aby przewidzieć możliwość przekazywania niezbędnych informacji w formie elektronicznej.
(3) Powinno się zezwolić Państwom Członkowskim na rozszerzanie okresu ważności zezwoleń na przywóz na dwa okresy trzymiesięczne, zamiast jednego okresu.
(4) Przepisy dotyczące systemu podwójnej kontroli w odniesieniu do wyrobów objętych nadzorem powinny stwarzać takie same możliwości rozszerzania okresów ważności zezwoleń na przywóz, jak te, które dotyczą systemu podwójnej kontroli do celów zarządzania limitami ilościowymi.
(5) Jeżeli towary są objęte pojedynczym pozwoleniem na przywóz i są sklasyfikowane w tej samej kategorii, oraz są dostarczane w ramach przepływu handlowego między tym samym eksporterem i tym samym importerem, należy umożliwić przedstawianie pojedynczego świadectwa pochodzenia obejmującego więcej niż jedną przesyłkę towarów.
(6) Należy przyjąć, zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r., ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [2], środki niezbędne do wykonania rozporządzenia (EWG) nr 3030/93.
(7) Należy wyjaśnić, że przyznawanie kwot dodatkowych przewidzianych w kolumnie 9 załącznika VIII podlega procedurze komitetu regulacyjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 3030/93 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"8.
Na wniosek zainteresowanego Państwa Członkowskiego, wyroby włókiennicze znajdujące się w posiadaniu właściwych władz tego Państwa Członkowskiego, w szczególności w przypadku postępowania upadłościowego lub podobnych procedur, w stosunku do których brak już jest ważnego zezwolenia na przywóz, mogą być dopuszczone do swobodnego obrotu zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17 ust. 2.";
2) w art. 12 ust. 5 otrzymuje brzmienie:
"5.
Właściwe władze notyfikują Komisji, niezwłocznie po powiadomieniu o każdej kwocie niewykorzystanej w okresie ważności zezwolenia na przywóz albo w chwili jego wygaśnięcia.
Takie niewykorzystane kwoty są automatycznie przenoszone do pozostałych kwot całkowitego wspólnotowego limitu ilościowego, dla każdej kategorii wyrobu i każdego z zainteresowanych państw trzecich";
3) w art. 16 ust. 1 wyrazy "art. 17 ust. 5" zastępuje się "art. 17a".
4) artykuł 17 zastępuje się artykułami w brzmieniu:
"Artykuł 17
Komitet ds. Wyrobów Włókienniczych
1.
Komisja jest wspomagana przez komitet (zwany dalej "Komitetem ds. Wyrobów Włókienniczych";).
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu, zastosowanie mają art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na jeden miesiąc.
3.
Komitet ds. Wyrobów Włókienniczych uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 17a
Przewodniczący może, z własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela jednego z Państw Członkowskich, zasięgać opinii Komitetu ds. Wyrobów Włókienniczych na temat każdej innej sprawy dotyczącej działania lub stosowania niniejszego rozporządzenia.";
5) w załącznikach III i VIII wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po dniu jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 394/2001
z dnia 27 lutego 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2700/93 w sprawie szczegółowych zasad stosowania premii w odniesieniu do producentów mięsa baraniego i koziego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2467/98 z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa baraniego i koziego [1], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1669/2000 [2], w szczególności jego art. 5 ust. 9,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3493/90 z dnia 27 listopada 1990 r. ustanawiające ogólne zasady przyznawania premii producentom mięsa baraniego i koziego [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2825/2000 [4], w szczególności jego art. 2 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1323/90 z dnia 14 maja 1990 r. ustanawiające szczególną pomoc na hodowlę owiec i kóz na niektórych mniej uprzywilejowanych obszarach rolnych Wspólnoty [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 193/98 [6], przyznaje specjalną pomoc producentom znajdującym się na mniej uprzywilejowanych obszarach rolnych, jak określono w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz zmieniającym i uchylającym niektóre rozporządzenia [7].
(2) Definicja producenta znajdującego się na mniej uprzywilejowanych obszarach rolnych, określona w rozporządzeniu (EWG) nr 3493/90 art. 2 ust. 2, została zmieniona w celu oznaczenia każdego producenta mięsa baraniego lub koziego, którego gospodarstwo znajduje się na obszarach określonych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1257/1999 art. 17 lub którego co najmniej 50 % powierzchni gospodarstwa jest wykorzystane do celów rolnych na tych obszarach.
(3) Dlatego należy zmienić rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2700/93 [8], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1410/1999 [9], w celu dostosowania go do zmienionej definicji producenta na mniej uprzywilejowanych obszarach rolnych.
(4) Zmiana rozporządzenia (EWG) nr 3493/90 weszła w życie z dniem 23 grudnia 2000 r.
Ze względu na to, że zmiana ta ułatwia rolnikowi dostosowanie się do przepisów, niniejsze rozporządzenie powinno być stosowane od początku roku gospodarczego 2001 r.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Owiec i Kóz,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 1a rozporządzenia (EWG) nr 2700/93 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1a
Wnioski o specjalną pomoc na niektórych mniej uprzywilejowanych obszarach rolnych (rozporządzenie (EWG) nr 1323/90):
1. W celu skorzystania ze specjalnej pomocy przewidzianej w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1323/90 producent spełniający warunki ustanowione w art. 2 ust. 2 akapicie drugim rozporządzenia (EWG) nr 3493/90:
a) od którego wymagane jest przedstawianie każdego roku deklaracji o całkowitej powierzchni jego gospodarstwa wykorzystywanej do celów rolnych, za pomocą formularza zgłoszenia pomocy dotyczącego danego obszaru, jak określono w art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3887/92 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy; należy wykazać w tej deklaracji te działki, które znajdują się na mniej uprzywilejowanych obszarach rolnych i są wykorzystywane do celów rolnych;
b) od którego nie jest wymagane przedstawianie deklaracji określonej w lit. a), przedstawia każdego roku specjalną deklarację, używając, gdzie to jest właściwe, systemu identyfikacji działek rolnych wchodzącego w skład zintegrowanego systemu.
Ta deklaracja wskazuje położenie całej ziemi, którą włada, dzierżawi lub użytkuje w ramach różnych uzgodnień, podając jej powierzchnię i wyszczególniając te działki, które znajdują się na mniej uprzywilejowanych obszarach rolnych i są wykorzystywane do celów rolnych.
Państwa Członkowskie mogą wymagać składania specjalnego oświadczenia, które należy dołączyć do wniosku dotyczącego dotacji do maciorek i/lub kóz.
2.
Właściwy organ krajowy może żądać przedstawienia dokumentu własności, umowy dzierżawy lub pisemnej umowy między producentami oraz, gdzie sytuacja tego wymaga, atestacji od lokalnego lub regionalnego organu, który danemu producentowi umożliwił wykorzystywanie ziemi do celów rolnych.
Atestacja wskazuje areał przyznany producentowi oraz działki znajdujące się na mniej uprzywilejowanych obszarach rolnych.
3.
Państwa Członkowskie mogą żądać, żeby w przypadku określonym w ust. 1 lit. b) sporządzano specjalną deklarację w formie wniosku na formularzu pomocy "obszarowej".
4.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję przed dniem 30 czerwca każdego roku gospodarczego o ilości i umiejscowieniu producentów w regionie, uzasadniając ich ubieganie się o premie w formie atestacji określonej w ust. 1 lit. b).
5.
"Obszarowa" deklaracja producentów i specjalna deklaracja muszą być sprawdzone zgodnie z art. 6 i 7 rozporządzenia (EWG) nr 3887/92.
Obszary faktycznie ustalone za pomocą wyżej wymienionej procedury są uwzględniane dla obliczenia procentu powierzchni gospodarstwa wykorzystywanej do celów rolnych znajdującej się na mniej uprzywilejowanych obszarach rolnych w stosunku do całkowitej powierzchni gospodarstwa, które jest wykorzystywane do celów rolnych.
6.
W przypadku gdy wyżej wymienione dokumenty przedstawione przez rolnika wykażą, że co najmniej 50 % obszaru wykorzystywanego do celów rolnych znajduje się na mniej uprzywilejowanych obszarach, ale że w przypadku sprawdzenia lub kontroli udział procentowy faktycznie ustalony stanowi mniej niż 50 %, specjalna pomoc nie jest wypłacana, a premia od maciorek jest zmniejszana o równowartość udziału procentowego do różnicy między faktycznie ustalonym udziałem procentowym a 50 %.
Jednakże w przypadku fałszywej deklaracji złożonej umyślnie lub w przypadku poważnego zaniedbania:
- producent jest wyłączany z systemu premii od maciorek/kóz na dany rok gospodarczy, oraz
- w przypadku fałszywego oświadczenia złożonego umyślnie jest wykluczany z tego systemu na następny rok gospodarczy.
Zmniejszenia nie stosuje się, jeśli producent potrafi wykazać, że określenie areału było oparte na informacjach uznanych przez właściwy organ."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 408/2001
z dnia 28 lutego 2001 r.
ustalające kurs wymiany walut mający zastosowanie do niektórych rodzajów pomocy bezpośredniej oraz środków o charakterze strukturalnym lub środowiskowym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2799/98 z dnia 15 grudnia 1998 r. ustanawiające porozumienia agromonetarne dotyczące euro [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1410/1999 z dnia 29 czerwca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania systemu agromonetarnego dla euro w rolnictwie [2], w szczególności jego art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 42 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2342/1999 z dnia 28 października 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny w odniesieniu do systemu premii [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 192/2001 [4], data złożenia wniosku jest terminem operacyjnym dla określenia roku, do którego przydziela się zwierzęta objęte systemem premii w sektorze wołowiny i cielęciny. Na mocy art. 43 wyżej wymienionego rozporządzenia przeliczenie na walutę krajową kwot premii przeprowadza się zgodnie ze średnią, obliczoną pro rata temporis, kursów walutowych stosowanych w miesiącu grudniu poprzedzającym rok przydziału.
(2) Na mocy art. 4 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2808/98 z dnia 22 grudnia 1998 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania agromonetarnego systemu dla euro w rolnictwie [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2452/2000 [6], terminem operacyjnym dla kursu wymiany w przypadku kwot o charakterze strukturalnym lub środowiskowym jest dzień 1 stycznia roku, w którym podjęto decyzję o przyznaniu pomocy. Na mocy art. 4 ust. 3 wyżej wymienionego rozporządzenia, zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1410/1999, kurs walutowy, który należy stosować, jest średnią kursów walutowych obowiązujących w ciągu miesiąca poprzedzającego datę terminu operacyjnego, obliczoną pro rata temporis.
(3) Na mocy art. 12 rozporządzenia Komisji (WE) nr 293/98 z dnia 4 lutego 1998 r. określającego terminy operacyjne mające zastosowanie do produktów w sektorze owoców i warzyw, do przetworzonych produktów owocowych i warzywnych oraz częściowo do żywych roślin i produktów upraw kwiatowych, a także do niektórych produktów wyszczególnionych w załączniku I do Traktatu WE i uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 1445/93 [7], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1410/1999, kurs przeliczeniowy, który ma być stosowany do przeliczania co roku na walutę krajową maksymalnej pomocy na hektar uprawy, udzielanej w celu poprawy jakości i wprowadzania do obrotu orzechów i chleba świętojańskiego, ustalonej w art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 790/89 [8], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1825/97 [9], jest średnią kursów walutowych stosowanych w ciągu miesiąca przed dniem 1 stycznia rocznego okresu odniesienia, w rozumieniu art. 19 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2159/89 [10], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1363/95 [11], obliczoną pro rata temporis.
(4) Na mocy art. 6 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2700/93 z dnia 30 września 1993 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania premii w odniesieniu do producentów mięsa baraniego i koziego [12], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1410/1999, kurs przeliczeniowy stosowany do pozostałej kwoty premii w sektorze baraniny jest średnią kursów walutowych stosowanych w miesiącu poprzedzającym ostatni dzień roku gospodarczego, w którym przyznana jest premia, obliczoną pro rata temporis.
(5) Na mocy art. 6 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2700/93 kurs przeliczeniowy stosowany do zaliczek w sektorze baraniny jest średnią kursów walutowych stosowanych w miesiącu poprzedzającym pierwszy dzień roku gospodarczego, w którym przyznana jest premia, obliczoną pro rata temporis.
(6) Rada ustanowiła nieodwołalnie określony kurs walutowy między grecką drachmą i euro w rozporządzeniu (WE) nr 1478/2000 z dnia 19 czerwca 2000 r. zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 2866/98 w sprawie kursów przeliczeniowych między euro a walutami Państw Członkowskich przyjmujących euro [13].
Kurs ten jest ważny z mocą od dnia 1 stycznia 2001 r. i stosuje się do środków, dla których termin operacyjny przypada w tym dniu bądź później.
Wskutek tego rozporządzenie (WE) nr 1410/1999 nie stosuje się dłużej do tych środków,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Kurs przeliczeniowy, który należy stosować do:
- kwot premii w sektorze wołowiny i cielęciny, określonych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1254/1999 [14],
- maksymalnej pomocy na hektar uprawy w celu poprawy obrotu w sektorze orzechów i chleba świętojańskiego, ustalonej w art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 790/89,
- kwoty zaliczki określonej w art. 5 ust. 6 akapit drugi rozporządzenia Rady (WE) nr 2467/98 [15] oraz kwoty potrącenia określonej w art. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3493/90 [16], oraz
- kwot o charakterze strukturalnym i środowiskowym określonych w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 2799/98,
jest określony w załączniku I.
2. Kurs przeliczeniowy stosowany do kwoty premii i jej pozostałej części, określony w art. 5 ust. 6 akapit czwarty rozporządzenia (WE) nr 2467/98, i do kwoty potrącenia, określonej w art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3493/90, jest określony w załączniku II.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 409/2001
z dnia 28 lutego 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1162/95 ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz zbóż i ryżu
Komisja Wspólnot Europejskich,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1666/2000 [2], w szczególności jego art. 13 ust. 11,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3072/95 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1667/2000 [4], w szczególności jego art. 9 ust. 2 i art. 13 ust. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 2851/2000 [5] ustanawia niektóre koncesje w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty rolne i przewiduje dostosowanie, jako środek autonomiczny i przejściowy, niektórych koncesji rolnych przewidzianych Układem Europejskim z Polską.
Jedną z tych koncesji jest zniesienie refundacji wywozowych na pszenicę zwykłą, mąkę i otręby wywożone do Polski.
(2) Władze polskie zobowiązały się zapewnić, że do Polski można przywozić jedynie te przesyłki produktów wspólnotowych objętych kodami CN 100190, 1101, 1102 oraz ex2302, na które nie przyznano refundacji.
W tym celu, należy wprowadzić do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1162/95 [6], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2110/2000 [7], artykuł przewidujący zobowiązanie do przedstawienia uwierzytelnionego odpisu pozwolenia na wywóz, zawierającego szczegółowe informacje gwarantujące, że nie przyznano refundacji wywozowych na dane produkty.
Aby ustanowić powiązanie między produktem przywożonym a produktami wskazanymi w pozwoleniu na wywóz, podmioty gospodarcze obowiązane są przy przywozie do Polski do przedstawienia uwierzytelnionego odpisu zgłoszenia wywozowego posiadającego szczegółowe informacje odnoszące się do pozwolenia na wywóz.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
Przyjmuje niniejsze rozporządzenie:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1162/95 dodaje się art. 7a w brzmieniu:
"Artykuł 7a
1. Poniższe przepisy mają zastosowanie do wywozu do Polski produktów objętych kodami CN 100190, 1101, 1102, oraz ex2302, z wyjątkiem produktów objętych kodem CN 230250, określonych w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92.
2.
Wywóz określony w ust. 1 podlega przedstawieniu właściwym polskim władzom uwierzytelnionego odpisu pozwolenia na wywóz wydanego zgodnie z art. 7 ust. 3a oraz z niniejszym artykułem, a także należycie potwierdzonej kopii zgłoszenia wywozowego dla każdej przesyłki.
Towary te nie powinny być wcześniej wywożone do innego państwa trzeciego.
3.
Pozwolenia zawierają:
a) w rubryce 7, wyraz "Polska";
b) w rubryce 15, wyszczególnienie towarów zgodnie z Nomenklaturą Scaloną;
c) w rubryce 16, ośmiocyfrowy kod Nomenklatury Scalonej i ilość, w tonach, dla każdego produktu określonego w rubryce 15;
d) w rubrykach 17 i 18, łączną ilość produktów, określonych w rubryce 16;
e) w rubryce 20, jeden z następujących wpisów:
- Exportación a Polonia.
Artículo 7 bis del Reglamento (CE) no 1162/95
- Udførsel til Polen.
Artikel 7a i forordning (EF) nr 1162/95
- Ausfuhr nach Polen.
Artikel 7a der Verordnung (EG) nr 1162/95
- Εξαγωγή στην Πολωνία.
Άρθρο 7 α του κανονισ μού (ΕΚ) αριθ.
1162/95
- Export to Poland.
Article 7a of Regulation (EC) nr 1162/95
- Exportation en Pologne.
Article 7 bis du règlement (CE) no 1162/95
- Esportazione in Polonia.
Articolo 7 bis del regolamento (CE) n. 1162/95
- Uitvoer naar Polen.
Artikel 7 bis van Verordening (EG) nr 1162/95
- Exportação para a Polónia.
Artigo 7.o A do Regulamento (CE) n.o 1162/95
- Vienti Puolaan.
Asetuksen (EY) N:o 1162/95 7 a artikla
- Export till Polen.
Artikel 7a i förordning (EG) nr 1162/95;
f) w rubryce 20, w dodatku do wyrazów przewidzianych art. 7 ust. 3a, jeden z następujących wpisów:
- Sin restitución por exportación
- Uden eksportrestitution
- Ohne Ausfuhrerstattung
- Χωρίς επιστροφή κατά την εξαγωγή
- No export refund
- Sans restitution à l’exportation
- Senza restituzione all’esportazione
- Zonder uitvoerrestitutie
- Sem restituição à exportação
- Ilman vientitukea
- Utan exportbidrag;
g) pozwolenia są ważne wyłącznie w odniesieniu do produktów i ilości, które zostały w ten sposób określone.
4.
Pozwolenia wydane na mocy niniejszego artykułu zawierają zobowiązanie do wywozu do miejsca przeznaczenia wskazanego w rubryce 7.
5.
Na wniosek zainteresowanej strony wydaje się uwierzytelniony odpis zatwierdzonego pozwolenia.
6.
W pierwszy poniedziałek każdego miesiąca właściwe władze Państw Członkowskich powiadamiają Komisję o ilościach, na jakie zostały wydane pozwolenia w podziale według kodu Nomenklatury Scalonej."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) 418/2001
z dnia 1 marca 2001 r.
dotyczące zezwoleń na nowe dodatki i nowe zastosowania dodatków paszowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotyczącą dodatków paszowych [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem Komisji 2697/2000 [2], w szczególności jej art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 70/524/EWG przewiduje, że powinno się zezwolić na stosowanie nowych dodatków lub na nowe ich zastosowania po dokonaniu przeglądu wniosku złożonego zgodnie z art. 4 dyrektywy.
(2) Artykuł 9e ust. 1 dyrektywy przewiduje, że tymczasowe zezwolenia na nowe dodatki lub nowe zastosowania dodatków mogą być wydane, jeśli warunki art. 3a lit. b)–e) dyrektywy 70/524/EWG są spełnione i jeśli zasadne jest założenie, w związku z dostępnymi wynikami, że w przypadku stosowania w żywieniu zwierząt wywołuje jeden ze skutków określonych w art. 2 lit. a). Takie tymczasowe zezwolenie może być przyznane na okres do czterech lat w przypadku dodatków określonych w załączniku C do dyrektywy część II.
(3) Ocena przedłożonych dokumentacji wskazuje, że nowe preparaty zawierające mikroorganizmy i preparaty enzymatyczne opisane w załączniku I oraz II spełniają wyżej wymienione warunki i w związku z tym mogą zostać objęte tymczasowym zezwoleniem na okres czterech lat.
(4) Artykuł 2 lit. aaa) dyrektywy 70/524/EWG wymaga aby zezwolenia na kokcydiostatyki były powiązane z osobą odpowiedzialną za wprowadzanie ich do obrotu.
(5) Artykuł 9b dyrektywy 70/524/EWG przewiduje, że zezwolenia na takie substancje przyznawane są na okres 10 lat od daty, kiedy ostateczne zezwolenie staje się skuteczne, jeżeli wszystkie warunki ustanowione w art. 3a dyrektywy 70/524/EWG są spełnione.
(6) Ocena przedłożonych dokumentacji wskazuje, że kokcydiostatyk opisany w załączniku III spełnia wszystkie wymagania art. 3a, kiedy jest stosowany w ramach kategorii zwierząt i na warunkach opisanych we wspomnianym załączniku.
(7) Ocena dokumentacji wskazuje, że niektóre procedury mogą być niezbędne w celu ochrony pracowników przed narażeniem na działanie dodatków.
Taka ochronapowinna jednak zostać zapewniona przez stosowanie przepisów dyrektywy Rady 89/391/EWG [3] z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy oraz dyrektyw sporządzonych na jej podstawie.
(8) Komitet Naukowy ds. Żywienia Zwierząt wydał pozytywną opinię w odniesieniu do nieszkodliwości preparatów enzymatycznych oraz zawierających mikroorganizmy oraz kokcydiostatyków oraz w odniesieniu do pozytywnego wpływu kokcydiostatyków na produkcję zwierzęcą na podstawie warunków opisanych w załącznikach.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zezwala się na stosowanie preparatów należących do grupy "Mikroorganizmy", wymienionych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, jako dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt, na warunkach określonych w tym załączniku.
Artykuł 2
Zezwala się na stosowanie preparatów należących do grupy "Enzymy" wymienionych w załączniku II do niniejszego rozporządzenia jako dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt na warunkach ustanowionych w tym załączniku.
Artykuł 3
Dodatek należący do grupy "Kokcydiostatyki i inne środki farmaceutyczne" wymieniony w załączniku III do niniejszego rozporządzenia jest objęty zezwoleniem jako dodatek stosowany w żywieniu zwierząt, na warunkach ustanowionych w tym załączniku.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 436/2001
z dnia 2 marca 2001 r.
zmieniające załącznik II do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2092/91 w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2092/91 z dnia 24 czerwca 1991 r. w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) 2020/2000 [2], w szczególności jego art. 13 tiret drugie,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 7 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91, od 1997 r. niektóre Państwa Członkowskie przedstawiły informacje, mając na względzie zmianę niektórych przepisów załącznika II.
(2) Kompostowane odpady z gospodarstw domowych i kompostowana mieszanina resztek roślinnych są produktami, które przed przyjęciem rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 były powszechnie używane zgodnie z kodeksami praktyki w rolnictwie ekologicznym stosowanymi we Wspólnocie.
Produkty te są obecnie otrzymywane również w wyniku innego rodzaju fermentacji niż kompostowanie, w szczególności fermentacji beztlenowej wykorzystywanej w produkcji biogazu.
Dokonanie zmian przepisów w odniesieniu do tych produktów jest sprawą pilną w świetle nadchodzącego sezonu prac polowych, podczas których mogłyby one zostać użyte do celów nawożenia, w ramach ograniczeń ustanowionych w załączniku I część A wspomnianego rozporządzenia.
Fermentacja beztlenowa wykorzystywana w produkcji biogazu jest procesem zasadniczo zgodnym z zadaniami ochrony środowiska rolnictwa ekologicznego.
(3) Należy poprawić stosowanie nazwy produktu "tomasyna" w kilku wersjach językowych, tak aby odnosiła się ona do tej samej substancji.
Ponadto, ponieważ produkt ten omyłkowo pominięto w portugalskiej wersji rozporządzenia Komisji (WE) nr 2381/94 [3], ustanawiającego część A załącznika II, brak ten musi zostać uzupełniony.
(4) Doświadczenia z wykorzystywaniem wapna przemysłowego uzyskiwanego z produkcji cukru w rolnictwie ekologicznym wskazały na zasadność zezwolenia dalszego jego wykorzystywania po dniu 31 marca 2002 r.
(5) Wiele preparatów pyretrum otrzymywanych ze złocienia dalmatyńskiego (Chrysanthemum cinerariaefolium) zawiera butoksylan piperonylu o działaniu synergetycznym.
W związku z powyższym uznaje się za zasadne zaostrzenie warunków, które określają używanie wspomnianych preparatów.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią komitetu określonego w art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 438/2001
z dnia 2 marca 2001 r.
ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999 dotyczącego zarządzania i systemów kontroli pomocy udzielanej w ramach funduszy strukturalnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiające przepisy ogólne w sprawie Funduszy Strukturalnych [1], w szczególności jego art. 53 ust. 2,
po konsultacji z Komitetem ustanowionym na podstawie art. 147 Traktatu,
po konsultacji z Komitetem ds. Struktury Agrarnej i Rozwoju Obszarów Wiejskich,
po konsultacji z Komitetem ds. Struktur Rybołówstwa i Akwakultury,
a także mając na uwadze co następuje:
(1) Artykuł 38 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 zobowiązuje Państwa Członkowskie do podjęcia licznych środków w celu zapewnienia, że fundusze wspólnotowe są wykorzystywane w sposób skuteczny i właściwy oraz zgodnie z zasadami należytego zarządzania finansami.
(2) W tym celu, Państwa Członkowskie powinny koniecznie zapewnić stosowne wytyczne dotyczące organizacji odpowiednich funkcji instytucji zarządzających i płatniczych ustanowionych na podstawie art. 32 i 34 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999.
(3) Artykuł 38 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 zobowiązuje Państwa Członkowskie do współpracy z Komisją w celu zapewnienia, że posiadają one sprawnie działające systemy zarządzania i kontroli oraz do udzielenia jej wszelkiej niezbędnej pomocy przy podejmowaniu kontroli, włącznie z kontrolami wyrywkowymi.
(4) W celu zharmonizowania norm dotyczących poświadczania wydatków, dla których wnioskuje się o płatności z Funduszy na podstawie art. 32 ust. 3 i 4 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999, należy ustanowić treść takich poświadczeń oraz określić cechy i jakość informacji będących ich podstawą.
(5) W celu umożliwienia Komisji przeprowadzania kontroli określonych w art. 38 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999, Państwa Członkowskie powinny dostarczyć na jej życzenie dane wymagane przez instytucję zarządzającą w celu spełnienia wymogów tego rozporządzenia w zakresie zarządzania, monitorowania i oceny. Niezbędne jest ustanowienie treści takich danych oraz formatu i środków przekazywania plików komputerowych w przypadku, gdy dane są dostarczane w formie elektronicznej zgodnie z art. 18 ust. 3 lit. e) tego rozporządzenia. Komisja powinna zagwarantować, że dane komputerowe i inne są przechowywane w sposób zapewniający bezpieczeństwo i poufność.
(6) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2064/97 z dnia 15 października 1997 r. ustanawiające szczegółowe ustalenia w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 4253/88 dotyczącego kontroli finansowej operacji współfinansowanych z Funduszy Strukturalnych, przeprowadzanej przez Państwa Członkowskie [2], zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2406/98 [3], powinno zostać zastąpione. Jednakże przepisy rozporządzenia (WE) nr 2064/97 powinny nadal być stosowane w odniesieniu do pomocy udzielanej w okresie realizacji programu od 1994 do 1999 r. na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 2052/88 [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 3193/94 [5].
(7) Rozporządzenie to powinno być stosowane bez uszczerbku dla przepisów dotyczących monitorowania na miejscu, w dziedzinie pomocy państwa ustanowionej na mocy art. 22 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r., ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE [6].
(8) Rozporządzenie należy stosować bez uszczerbku dla przepisów rozporządzenia Rady (Euratom, WE) nr 2185/96 z dnia 11 listopada 1996 r. w sprawie kontroli na miejscu oraz inspekcji przeprowadzanych przez Komisję w celu ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich przed nadużyciami finansowymi i innymi nieprawidłowościami [7].
(9) Przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1681/94 z dnia 11 lipca 1994 r. dotyczącego nieprawidłowości oraz odzyskiwania kwot wypłaconych nieprawidłowo w związku z finansowaniem polityki strukturalnej i organizacją systemu informacji w tej dziedzinie [8] stosuje się do pomocy udzielonej zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1260/1999 na mocy art. 54 i art. 38 ust. 1 lit. e) akapit drugi tego rozporządzenia.
(10) Niniejsze rozporządzenie powinno być stosowane zgodnie z zasadą pomocniczości, określonej w art. 8 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 i bez uszczerbku dla systemów instytucjonalnych, prawnych i finansowych danego Państwa Członkowskiego określonych w art. 34 ust. 1 akapit ostatni tego rozporządzenia.
(11) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Rozwoju i Przekształceń Strukturalnych Regionów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
Zakres obowiązywania
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia (WE) 1260/1999 dotyczącego systemów zarządzania i kontroli w zakresie pomocy udzielanej w ramach Funduszy Strukturalnych zarządzanych przez Państwa Członkowskie.
ROZDZIAŁ II
Systemy zarządzania i kontroli
Artykuł 2
1.
Każde Państwo Członkowskie zapewni, że instytucje zarządzające i płatnicze oraz organy pośrednie otrzymają odpowiednie wytyczne w sprawie oceny systemów zarządzania i kontroli niezbędnych do zapewnienia należytego zarządzania finansami Funduszy Strukturalnych, zgodnego z ogólnie przyjętymi zasadami i normami, w szczególności zapewnienia odpowiedniej oceny prawidłowości, właściwości i kwalifikacji wniosków o pomoc wspólnotową.
2.
Do celów niniejszego rozporządzenia, "organy pośrednie" oznaczają wszystkie organy lub służby publiczne albo prywatne podlegające instytucjom zarządzającym i płatniczym lub wykonujące zadania w ich imieniu w stosunku do beneficjentów końcowych, lub organy i przedsiębiorstwa przeprowadzające operacje.
Artykuł 3
Systemy zarządzania i kontroli instytucji zarządzających i płatniczych oraz organów pośrednich, zgodnie z zasadą proporcjonalności w stosunku do wartości administrowanej pomocy, zapewniają:
a) jednoznacznie zdefiniowane i umiejscowione oraz, jeżeli niezbędne jest zapewnienie prawidłowej praktyki finansowej, odpowiedni podział funkcji w ramach określonej organizacji;
b) skuteczne systemy gwarantujące, że wyżej wymienione funkcje będą realizowane w sposób zadowalający;
c) w przypadku organów pośrednich, przekazywanie informacji do organu odpowiedzialnego za wykonywanie swoich zadań i zastosowanie środków.
Artykuł 4
Systemy zarządzania i kontroli zawierają procedury umożliwiające sprawdzenie dostarczania współfinansowanych towarów i usług oraz prawdziwość wnioskowanych wydatków, a także zapewniające zgodność z warunkami ustanowionymi we właściwej decyzji Komisji zgodnej z art. 28 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 oraz z odpowiednimi zasadami krajowymi i wspólnotowymi dotyczącymi w szczególności kwalifikowania wydatków do wsparcia z Funduszy Strukturalnych w ramach rozpatrywanej pomocy, zamówień publicznych, pomocy państwa (włącznie z zasadami dotyczącymi łączenia pomocy), ochrony środowiska i równości szans.
Procedury wymagają odnotowania przeprowadzonej weryfikacji indywidualnych działań na miejscu.
Protokół potwierdza wykonaną pracę, wyniki weryfikacji i środki podjęte w przypadku wystąpienia rozbieżności.
W przypadku gdy jakiekolwiek weryfikacje fizyczne lub administracyjne nie są wyczerpujące, ale wykonane zostały na próbce działań, protokół określa wybrane operacje i opisuje metodę pobierania próbek.
Artykuł 5
1.
Państwo Członkowskie, w przypadku każdej pomocy, informuje Komisję w terminie trzech miesięcy po zatwierdzeniu pomocy lub po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia, w zależności od tego, który z nich jest późniejszy, o organizacji instytucji zarządzających i płatniczych oraz organów pośrednich, o systemach zarządzania i kontroli stosowanych przez te instytucje i organy, jak również o planowanych udoskonaleniach zgodnych z wytycznymi, określonych w art. 2 ust. 1.
2.
Informacja zawiera następujące dane dotyczące każdej instytucji zarządzającej lub płatniczej oraz organu pośredniego:
a) funkcje im nadane;
b) podział funkcji w ramach ich departamentów lub między nimi, wraz z podziałem między instytucje zarządzające i płatnicze, jeżeli stanowią jeden organ;
c) procedury odnoszące się do otrzymywania, weryfikacji i zatwierdzania wniosków o zwrot wydatków, jak również do polecenia wypłaty, dokonywania i księgowania płatności na rzecz beneficjentów; oraz
d) przepisy dotyczące audytu systemów zarządzania i kontroli.
3.
W przypadku gdy do więcej niż jednego rodzaju pomocy zastosowano wspólny system, należy przekazać opis tego systemu.
Artykuł 6
Komisja, we współpracy z Państwem Członkowskim, upewnia się czy systemy zarządzania i kontroli, przedstawione na mocy art. 5, spełniają normy wymagane w rozporządzeniu (WE) nr 1260/1999 i w niniejszym rozporządzeniu, oraz informuje o wszelkich przeszkodach wpływających na przejrzystość kontroli działania Funduszy i wypełniania obowiązków Komisji na mocy art. 274 Traktatu.
Należy zapewnić regularne przeglądy działania tych systemów.
Artykuł 7
1.
System zarządzania i kontroli Państw Członkowskich zapewnią odpowiedni ślad rewizyjny.
2.
Ślad rewizyjny jest uważany za odpowiedni, jeżeli pozwala na:
a) uzgodnienie bilansów kwot poświadczanych Komisji wraz z indywidualnymi rejestrami wydatków i dokumentów towarzyszących, przechowywanych na poszczególnych poziomach administracyjnych i przez beneficientów końcowych, a w przypadku gdy ci ostatni nie są odbiorcami końcowymi Funduszy, przez organy lub przedsiębiorstwa prowadzące operacje; oraz
b) weryfikację przydziału i przekazywania dostępnych funduszy wspólnotowych i krajowych.
W załączniku I podano przykładowy opis informacji niezbędnych do wystarczającego śladu rewizyjnego.
3.
Instytucja zarządzająca upewnia się co do następujących punktów:
a) że istnieją procedury zapewniające, że dokumenty odnoszące się do poniesionych wydatków szczególnych oraz płatności dokonanych w ramach pomocy i niezbędne do wystarczającego śladu rewizyjnego są przechowywane zgodnie z wymaganiami art. 38 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 i załącznika I do niniejszego rozporządzenia;
b) że nazwa i adres organu, w którym te dokumenty są przechowywane, są zarejestrowane oraz
c) że dokumenty te są udostępniane w celach kontroli osobom lub organom, które mają uprawnienia do kontroli takich dokumentów.
Takie osoby i organy powinny być:
i) pracownikami instytucji zarządzających i płatniczych oraz organów pośrednich, które realizują wnioski o dokonanie płatności;
ii) służbami przeprowadzającymi audyt systemów zarządzania i kontroli;
iii) osobami lub departamentami instytucji płatniczych odpowiedzialnymi za poświadczanie wniosków o płatności okresowe lub płatności końcowe na mocy art. 32 ust. 3 i 4 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999, a także osobami lub departamentami wystawiającymi deklaracje na podstawie art. 38 ust. 1 lit. f); oraz
iv) upoważnionymi urzędnikami krajowych instytucji audytowych oraz urzędnikami Wspólnoty Europejskiej.
Mogą oni wymagać, aby przedstawiono im wyciągi lub kopie dokumentów lub dokumentację księgową, określone w niniejszym ustępie.
Artykuł 8
Instytucje zarządzające lub płatnicze księgują kwoty odzyskane ze zrealizowanych już płatności pomocy Wspólnoty i zapewniają, że takie kwoty zostały odzyskane bez nieuzasadnionej zwłoki.
Po ich odzyskaniu, instytucje płatnicze zwracają nieprawidłowo odzyskane płatności powiększone o uzyskane odsetki z tytułu opóźnienia przez potrącenie rozpatrywanych kwot z kolejnej deklaracji wydatków oraz wniosku o płatność przedłożonego Komisji lub, jeżeli to niewystarczające, poprzez dokonanie zwrotu na rzecz Wspólnoty.
Instytucje płatnicze przesyłają Komisji raz do roku, w Załączniku do sprawozdania za czwarty kwartał na temat odzyskanych kwot, przekazywanych na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1681/94, aktualny stan kwot do odzyskania zestawionych według roku rozpoczęcia procedury odzyskiwania.
ROZDZIAŁ III
Poświadczenie wydatków
Artykuł 9
1. Poświadczenia deklaracji wydatków okresowych i końcowych, określonych w art. 32 ust. 3 i 4 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999, są wystawiane w formie przedstawionej w załączniku II, przez osobę lub departament w ramach instytucji płatniczej, która jest funkcjonalnie niezależna od wszelkich służb zatwierdzających wnioski.
2.
Przed poświadczeniem danej deklaracji wydatków, instytucja płatnicza upewnia się, czy spełnione są następujące warunki:
a) instytucja zarządzająca i organy pośrednie spełniły wymagania rozporządzenia (WE) nr 1260/1999, w szczególności art. 38 ust. 1 lit. c) i e) oraz art. 32 ust. 3 i 4, oraz przestrzegały warunków decyzji Komisji zgodnej z art. 26 tego rozporządzenia;
b) deklaracja wydatków obejmuje tylko wydatki:
i) które zostały rzeczywiście poniesione w okresie kwalifikacji, ustanowionym w decyzji w formie wydatków poniesionych przez beneficjentów końcowych, w rozumieniu zasady nr 1 ppkt 1.2, 1.3 i pkt 2 Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1685/2000 [9], które mogą być poparte otrzymanymi fakturami lub dokumentami księgowymi o równoważnej wartości dowodowej;
ii) które odnoszą się do operacji zakwalifikowanych do finansowania w ramach określonej pomocy zgodnie z kryteriami i procedurami ich wyboru oraz podlegające zasadom wspólnotowym poprzez okres w którym zostały poniesione; oraz
iii) ze środków, dla których, w odpowiednich przypadkach, cała pomoc krajowa została oficjalnie zatwierdzona przez Komisję.
3.
W celu umożliwienia uwzględnienia skuteczności systemów kontroli i śladu rewizyjnego przed przedstawianiem Komisji deklaracji wydatków, instytucja zarządzająca zapewnia, że instytucja płatnicza zostanie powiadomiona o procedurach podjętych przez instytucję zarządzającą i przez organy pośrednie w celu:
a) weryfikacji dostarczania towarów i usług współfinansowanych i rzeczywistych wydatków objętych wnioskiem;
b) zapewnienia zgodności ze stosowanymi przepisami; oraz
c) utrzymania śladu rewizyjnego.
4.
W przypadkach, gdy instytucja zarządzająca i instytucja płatnicza stanowią lub należą do tego samego organu, organ ten zapewnia, że stosowane są procedury zapewniające porównywalne normy kontroli do tych, które zostały określone w ust. 2 i 3.
ROZDZIAŁ IV
Wyrywkowe kontrole operacji
Artykuł 10
1.
Państwa Członkowskie przeprowadzają weryfikację operacji na podstawie wyrywkowych kontroli w szczególnie w celu:
a) sprawdzenia skuteczności zastosowanych systemów zarządzania i kontroli;
b) wybiórczej weryfikacji, na podstawie analizy ryzyka, deklaracji wydatków na różnych poziomach.
2.
Weryfikacje przeprowadzane przed zamknięciem każdej pomocy, obejmują co najmniej 5 % całkowitych kwalifikowanych wydatków i opierają się na reprezentatywnych próbkach zatwierdzonych operacji, z uwzględnieniem wymogów ust. 3.
Państwa Członkowskie starają się rozłożyć przeprowadzanie weryfikacji równomiernie na cały okres.
Zapewniają one właściwy podział zadań na weryfikacje i procedury wdrażające lub płatnicze dotyczące danych operacji.
3.
Wybierając próbki operacji do weryfikacji, uwzględnia się:
a) konieczność weryfikacji typów i rozmiarów operacji zróżnicowanych w wystarczającym stopniu;
b) każdy współczynnik ryzyka, który został określony w ramach weryfikacji na poziomie krajowym lub wspólnotowym;
c) koncentrację operacji niektórych organów pośrednich lub niektórych beneficjentów końcowych tak, aby główne organy pośrednie i beneficjenci końcowi byli weryfikowani co najmniej raz przed zamknięciem każdej pomocy.
Artykuł 11
Przez takie weryfikacje, Państwa Członkowskie starają się sprawdzić następujące elementy:
a) praktyczne zastosowanie i skuteczność systemów zarządzania i kontroli;
b) w przypadku odpowiedniej liczby dokumentacji księgowej, zgodność tej dokumentacji z dokumentami towarzyszącymi przechowywanymi przez organy pośrednie, beneficjentów końcowych oraz organy lub przedsiębiorstwa przeprowadzającego te operacje;
c) obecność odpowiedniego śladu rewizyjnego;
d) w odniesieniu do odpowiedniej liczby pozycji wydatków, zgodność charakteru i daty odpowiednich wydatków z przepisami wspólnotowymi i zgodność z zatwierdzonym zakresem danej operacji oraz wykonanych prac;
e) że cel lub zamierzony cel operacji jest zgodny z celem opisanym we wniosku o współfinansowanie wspólnotowe;
f) że wspólnotowy wkład finansowy mieści się w granicach przewidzianych w art. 29 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 i w każdym innym przepisie wspólnotowym i został wypłacony na rzecz beneficjentów końcowych bez żadnych ograniczeń lub nieuzasadnionej zwłoki;
g) że odpowiednie współfinansowanie krajowe zostało udostępnione oraz
h) że operacje współfinansowane zostały zrealizowane zgodnie z zasadami i politykami wspólnotowymi w oparciu o wymogi art. 12 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999.
Artykuł 12
Weryfikacje powinny wykazać, czy jakiekolwiek napotkane problemy mają charakter systemowy i pociągają za sobą ryzyko dla innych operacji przeprowadzanych przez tego samego beneficjenta końcowego lub administrowanych przez ten sam organ pośredni.
Określają one również przyczyny takich sytuacji, oraz dalsze badania, które mogą być wymagane, a także niezbędne działania naprawcze lub zapobiegawcze.
Artykuł 13
Do dnia 30 czerwca każdego roku oraz po raz pierwszy do dnia 30 czerwca 2001 r., Państwa Członkowskie powiadomią Komisję o wykonaniu przez nie artykułów od 10 do 12 w poprzednim roku kalendarzowym oraz dodatkowo, gdzie niezbędne, uzupełnią lub zaktualizują opis ich systemów zarządzania i kontroli na podstawie art. 5.
Artykuł 14
Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się, mutatis matandis, w odniesieniu do kwot odzyskiwanych, określonych w art. 8.
ROZDZIAŁ V
Deklaracja zakończenia pomocy
Artykuł 15
Osoba lub departament upoważnione do wystawiania deklaracji zakończenia pomocy na podstawie art. 38 ust. 1 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 pełnią funkcję niezależną od:
a) wyznaczonej instytucji zarządzającej;
b) osoby lub departamentu w ramach instytucji płatniczej odpowiedzialnej za wydawanie świadectw określonych w art. 9 ust. 1;
c) organów pośrednich.
Przeprowadza ona swoje badania zgodnie z normami dotyczącymi audytu, przyjętymi na poziomie międzynarodowym.
Instytucje zarządzające i płatnicze oraz organy pośrednie dostarczają jej wszelkie wymagane informacje oraz udostępniają wszelkie dokumenty i dodatkowe dowody niezbędne do wystawienia takich deklaracji.
Artykuł 16
Deklaracje są wystawiane na podstawie badania systemów zarządzania i kontroli, wyników weryfikacji przeprowadzonych wcześniej oraz, gdzie niezbędne, dalszych kontroli wyrywkowych transakcji.
Osoba lub departament wystawiające taką deklarację podejmą wszelkie niezbędne działania w celu uzyskania uzasadnionej pewności, że poświadczona deklaracja wydatków jest właściwa oraz że podstawowe transakcje są zgodne z prawem i prawidłowe.
Deklaracje są wystawiane na podstawie przykładowego wzoru zamieszczonego w załączniku III, załącza się do nich sprawozdanie zawierające wszelkie informacje istotne do uzasadnienia deklaracji, włącznie z podsumowaniem wyników wszystkich weryfikacji przeprowadzonych przez organy krajowe lub wspólnotowe, do których deklarujący miał dostęp.
Artykuł 17
Jeżeli występowanie istotnych wad w systemach zarządzania lub kontroli lub duża częstotliwość nieprawidłowości, uniemożliwiają pozytywną całkowitą ocenę ważności wniosku o płatność salda końcowego oraz końcowego poświadczenia wydatków, deklaracja odnosi się do tych okoliczności i zawiera oszacowanie zakresu problemu i jego skutków finansowych.
W takim przypadku Komisja może zażądać przeprowadzenia dodatkowych weryfikacji ze zwróceniem uwagi na określenie i skorygowanie nieprawidłowości w określonym czasie.
ROZDZIAŁ VI
Forma i treść przechowywanych danych księgowych przedstawianych Komisji na żądanie
Artykuł 18
1.
Dokumentacja księgowa operacji, określona w załączniku I, jest przechowywana, w takim stopniu w jakim to możliwe, w formie elektronicznej.
Dokumenty zostają udostępnione Komisji na szczególne żądanie w celu przeprowadzenia kontroli dokumentacji i kontroli na miejscu, bez uszczerbku dla wymogów przedstawiania aktualizacji planów finansowania na mocy art. 18 ust. 3 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 i danych finansowych na mocy jego art. 32.
2.
Komisja uzgadnia z każdym Państwem Członkowskim treść udostępnianych dokumentów elektronicznych, określonych w ust. 1, środki ich przekazu oraz okres wymagany do opracowania niezbędnych systemów elektronicznych przy uwzględnieniu rozwiązania określonego w art. 18 ust. 3 lit. e) rozporządzenia (WE) nr 1260/1999.
Zakres informacji, która może być wymagana oraz dane techniczne preferowane w odniesieniu do przekazu plików komputerowych Komisji są określone w załącznikach IV i V.
3.
Państwa Członkowskie dostarczają Komisji, na jej pisemne żądanie, dokumenty określone w ust. 1, w terminie 10 dni roboczych od dnia otrzymania takiego żądania.
Inny termin może być uzgodniony między Komisją a Państwem Członkowskim, w szczególności w przypadku, gdy informacje te nie są dostępne w formie elektronicznej.
4.
Komisja zapewnia, że informacje przekazane przez Państwa Członkowskie lub zebrane przez nią w czasie kontroli na miejscu są przechowywane w sposób zapewniający poufność i bezpieczeństwo zgodnie z art. 287 Traktatu i zasadami Komisji dotyczącymi wykorzystywania i dostępu do informacji.
5.
Zgodnie z odpowiednimi przepisami prawa krajowego, urzędnicy Komisji mają dostęp do wszystkich dokumentów sporządzonych na potrzeby przeprowadzenia kontroli i dokumentów zebranych w wyniku takiej kontroli organizowanej na mocy niniejszego rozporządzenia oraz do przechowywanych danych, włącznie z danymi zgromadzonymi w systemach informatycznych.
ROZDZIAŁ VII
Przepisy ogólne i końcowe
Artykuł 19
W przypadku form pomocy obejmujących beneficjentów z wielu Państw Członkowskich, zainteresowane Państwa Członkowskie podejmują między sobą niezbędne wspólne ustalenia w celu zapewnienia należytego zarządzania finansami, z uwzględnieniem prawa krajowego oraz powiadamiają Komisję o przyjętych ustaleniach.
Komisja i zainteresowane Państwa Członkowskie dostarczają sobie wzajemnie wszelką niezbędną pomoc administracyjną.
Artykuł 20
Przepisy niniejszego rozporządzenia nie naruszają zobowiązań Państw Członkowskich na mocy rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 do przekazywania Komisji informacji wystarczających do oceny planów, włącznie z informacjami o środkach podjętych w celu wykonania art. 34 ust. 1 tego rozporządzenia, ani prawa Komisji do żądania dalszych informacji przed przyjęciem jej decyzji na mocy art. 28 tego rozporządzenia.
Artykuł 21
Żadne z przepisów niniejszego rozporządzenia nie powstrzymuje Państw Członkowskich w stosowaniu przepisów bardziej rygorystycznych niż przepisy niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 22
Rozporządzenie (WE) nr 2064/97 traci moc.
Jednakże jego przepisy są nadal stosowane do pomocy udzielonej na okres realizacji programu w latach 1994-1999 na mocy rozporządzenia (WE) nr 2052/88.
Artykuł 23
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 448/2001
z dnia 2 marca 2001 r.
ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999 w zakresie procedury dokonywania korekt finansowych pomocy udzielanej w ramach funduszy strukturalnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiające przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych [1], w szczególności jego art. 53 ust. 2,
po konsultacji z Komitetem powołanym na podstawie art. 147 Traktatu,
po konsultacji z Komitetem ds. Struktury Agrarnej i Rozwoju Wsi,
po konsultacji z Komitetem ds. Rybołówstwa i Sektora Akwakultury,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 39 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 zobowiązuje Państwa Członkowskie do dokonywania korekt finansowych w związku z indywidualnymi i systemowymi nieprawidłowościami poprzez unieważnianie całości lub części wkładu Wspólnoty.
(2) Aby zapewnić jednolite stosowanie tego przepisu w całej Wspólnocie, ustanawia się przepisy dotyczące decydowania o takich korektach oraz sprawozdawstwa Komisji.
(3) Należy ustanowić przepisy dotyczące wielkości korekt finansowych, jakich Komisja może dokonywać na podstawie art. 39 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999, w przypadku kiedy Państwo Członkowskie nie dopełniło swoich obowiązków określonych w art. 39 ust. 1 lub art. 38.
(4) Należy ustanowić szczegółowe przepisy dotyczące postępowania przewidzianego w art. 39 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 i to samo postępowanie powinno się stosować w przypadkach określonych w art. 38 ust. 5 niniejszego rozporządzenia.
(5) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1865/90 z dnia 2 lipca 1990 r. dotyczące odsetek z tytułu płatności przeterminowanych naliczanych w przypadku zalegania ze zwrotem pomocy z funduszy strukturalnych [2] powinno być zmienione. Jednakże przepisy rozporządzenia (EWG) nr 1865/90 powinny nadal obowiązywać w odniesieniu do pomocy przyznanej na okres programów 1994-1999 na podstawie rozporządzenia Rady (EWG) nr 2052/88 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 3193/94 [4].
(6) Niniejsze rozporządzenie nie może naruszać przepisów dotyczących zwrotu pomocy państwa, ustanowionej w art. 14 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE [5].
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Rozwoju i Przekształceń Regionów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
Zakres
Artykuł 1
W niniejszym rozporządzeniu ustanawia się szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 w zakresie procedury dokonywania korekt finansowych pomocy udzielanej w ramach funduszy strukturalnych, którą administrują Państwa Członkowskie.
ROZDZIAŁ II
Korekty finansowe dokonywane przez Państwa Członkowskie
Artykuł 2
1. W przypadku nieprawidłowości systemowych postępowania na podstawie w art. 39 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 muszą obejmować wszystkie operacje, na które te nieprawidłowości mogą mieć wpływ.
2.
Unieważniając całość lub część wkładu Wspólnoty, Państwa Członkowskie uwzględniają charakter i wagę nieprawidłowości oraz straty finansowe funduszy.
3.
Państwa Członkowskie przesyłają Komisji jako załącznik do ostatniego kwartalnego sprawozdania z każdego roku, składanego zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1681/94 [6], wykaz postępowań w sprawie unieważnienia, wszczętych w poprzednim roku wraz z informacją o dotychczas podjętych lub, w miarę potrzeby, nadal wymaganych działaniach w celu dostosowania systemów zarządzania i kontroli.
Artykuł 3
1. Jeżeli kwoty mają zostać odzyskane w następstwie unieważnienia na podstawie art. 39 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999, właściwy dział lub organ wszczyna postępowanie naprawcze oraz powiadamia o tym władze zarządzające i wypłacające. Odzyskane kwoty podaje się w sprawozdaniu i rozlicza zgodnie z art. 8 rozporządzenia Komisji (WE) nr 438/2001 [7].
2.
Zgodnie z ust. 1 unieważnionego wkładu z funduszy nie można ponownie wykorzystać na działanie lub działania, które były przedmiotem korekty, ani też w przypadku korekty finansowej dokonywanej z powodu błędu systemowego na działania, w których wystąpił ten błąd systemowy.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję w sprawozdaniu określonym w art. 2 ust. 3 o tym, jak postanowiły, lub proponują ponownie wykorzystać unieważnione fundusze i, jeśli to właściwe, zmienić finansowy plan pomocy.
ROZDZIAŁ III
Korekty finansowe dokonywane przez Komisję
Artykuł 4
1. Wysokość korekt finansowych dokonywanych przez Komisję na podstawie art. 39 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 z tytułu indywidualnych lub systemowych nieprawidłowości jest ustalana, jeśli jest to możliwe i wykonalne, na podstawie aktów dotyczących indywidualnych przypadków i równa kwocie wydatków nieprawidłowo poniesionych przez fundusze, z uwzględnieniem zasady proporcjonalności.
2.
Jeżeli dokładne obliczenie kwoty nieprawidłowych wydatków jest niemożliwe lub niewykonalne bądź całkowite unieważnienie określonych wydatków byłoby nieproporcjonalne, a podstawę dokonywanych przez Komisję korekt finansowych stanowi ekstrapolacja lub stawka ryczałtowa, Komisja postępuje w następujący sposób:
a) w przypadku ekstrapolacji Komisja posługuje się reprezentatywną próbką transakcji o zbliżonych cechach;
b) w przypadku stawki ryczałtowej Komisja ocenia wagę naruszenia zasad oraz zakres i finansowe następstwa stwierdzonej nieprawidłowości.
3. Jeżeli podstawą stanowiska Komisji jest stan faktyczny ustalony przez rewidentów spoza jej własnych służb, Komisja samodzielnie wyciąga wnioski dotyczące ich konsekwencji finansowych po zbadaniu środków podjętych przez zainteresowane Państwo Członkowskie zgodnie z art. 39 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999, sprawozdań złożonych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1681/94 oraz wszystkich odpowiedzi od tego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 5
1. Z wyjątkiem należycie uzasadnionych wypadków, gdy można uzgodnić z Komisją dłuższy termin, okres, w którym zainteresowane Państwo Członkowskie może odpowiedzieć na wniosek o przedłożenie swych uwag, zgodnie z art. 39 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1260/1999, i jeśli jest to konieczne, dokonać korekt, ustala się na dwa miesiące.
2.
Jeżeli Komisja proponuje korekty finansowe na podstawie ekstrapolacji lub według stawki ryczałtowej, Państwu Członkowskiemu należy zapewnić możliwość wykazania poprzez badanie odpowiedniej dokumentacji, że nieprawidłowość miała faktycznie mniejszy zakres, niż ocenia Komisja.
W porozumieniu z Komisją Państwo Członkowskie może ograniczyć zakres takiego badania do odpowiednio proporcjonalnej części lub próbki danej dokumentacji.
Z wyjątkiem należycie uzasadnionych wypadków takie badanie nie może trwać dłużej niż kolejne dwa miesiące po dwumiesięcznym okresie określonym w ust. 1.
Wyniki takiego badania analizuje się w sposób określony w art. 39 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1260/1999.
Komisja uwzględnia wszelkie dowody dostarczone przez Państwo Członkowskie w terminach, o których mowa powyżej.
3. W każdym przypadku, jeżeli Państwo Członkowskie nie zgadza się z uwagami przedstawionymi przez Komisję, i zgodnie z art. 39 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 odbywa się przesłuchanie, trzymiesięczny okres, w ciągu którego Komisja może wydać decyzję zgodnie z art. 39 ust. 3 niniejszego rozporządzenia, rozpoczyna bieg od dnia przesłuchania.
Artykuł 6
W przypadku zawieszenia przez Komisję płatności na mocy art. 38 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 Komisja i zainteresowane Państwo Członkowskie starają się osiągnąć porozumienie w ciągu pięciomiesięcznego okresu, określonego w art. 38 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999, zgodnie z procedurą i w terminach określonych w art. 5 ust. 1 i 2. Jeżeli nie zostanie osiągnięte porozumienie, stosuje się art. 5 ust. 3.
Artykuł 7
1.
Wszelkich zwrotów należnych Komisji zgodnie z art. 39 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 dokonuje się przed upływem terminu płatności, który podano w poleceniu zwrotu sporządzonym zgodnie z art. 28 rozporządzenia finansowego dotyczącego ogólnego budżetu Wspólnot Europejskich.
Tym terminem wymagalności jest ostatni dzień drugiego miesiąca następującego po wystawieniu polecenia zwrotu.
2.
Każda zwłoka w dokonaniu zwrotu stanowi podstawę naliczenia odsetek z tytułu przeterminowanej płatności od dnia wymagalności określonego w ust. 1 do dnia faktycznego dokonania płatności.
Stopa procentowa tych odsetek jest o półtora punktu procentowego wyższa od stopy stosowanej przez Europejski Bank Centralny w swoich głównych operacjach refinansowych w pierwszym dniu roboczym miesiąca, w którym przypada termin wymagalności.
3. Korekta finansowa dokonywana na podstawie art. 39 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 nie przesądza o zobowiązaniu Państwa Członkowskiego do dochodzenia zwrotów zgodnie z art. 38 ust. 1 lit. h) rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 i art. 3 ust. 1 niniejszego rozporządzenia oraz odzyskania pomocy państwa zgodnie z art. 14 rozporządzenia (WE) nr 659/1999.
ROZDZIAŁ IV
Przepisy końcowe
Artykuł 8
Rozporządzenie (EWG) nr 1865/90 traci moc.
Jednakże przepisy niniejszego rozporządzenia obowiązują nadal w odniesieniu do pomocy przyznanej w okresie programowym 1994-1999 na mocy rozporządzenia (EWG) nr 2052/88.
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji nr 449/2001 (WE)
z dnia 2 marca 2001 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 w odniesieniu do systemu pomocy dla przetworów owocowych i warzywnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków przetworów owocowych i warzywnych [1], zmienione ostatnio rozporządzeniem (WE) nr 2699/2000 [2], w szczególności jego art. 1 ust. 3, art. 3 ust. 2, art. 6, art. 6b ust. 3, art. 6c ust. 7, art. 25, art. 26 i 27 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 2201/96 wprowadza, z jednej strony, pomoc dla organizacji producentów dostarczających pomidory, brzoskwinie i gruszki do przetworzenia na produkty wymienione w załączniku I do powyższego rozporządzenia oraz, z drugiej strony, pomoc dla przetwórców śliwek i fig; produkty te muszą być pozyskiwane z owoców i warzyw zebranych we Wspólnocie.
(2) W celu zapewnienia, że system jest stosowany jednolicie, powinny zostać określone produkty wymienione w art. 6a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 i w jego załączniku I, lata gospodarcze mające zastosowanie do tych produktów oraz terminy dostarczania surowca.
(3) Nowy system powinien móc działać od początku w odniesieniu do odpowiedniej liczby organizacji producentów; dlatego, dla zachowania spójności i przez analogię do rozporządzenia (WE) nr 2202/96 z dnia 28 października 1996 r. wprowadzającego wspólnotowy system pomocy dla producentów niektórych owoców cytrusowych [3], zmienionego ostatnio rozporządzeniem (WE) nr 2699/2000, termin "organizacje producentów tymczasowo zatwierdzone", o którym mowa w art. 3 ust. 1 akapit pierwszy i art. 6a ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 2201/96, musi zawierać organizacje producentów, którym przyznano wstępne uznanie zgodnie z art. 14 rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [4], zmienionego ostatnio rozporządzeniem (WE) nr 2826/2000 [5], jak również organizacje producentów, o których mowa w art. 13 tego rozporządzenia.
(4) System pomocy do produkcji oparty jest na umowach pomiędzy uznanymi organizacjami producentów lub tymi, którym przyznano wstępne uznanie zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2200/96 lub indywidualnymi producentami w latach gospodarczych 2001/02, z jednej strony, a przetwórcami z drugiej; producenci i organizacje producentów mogą także występować w pewnych okolicznościach jako przetwórcy; rodzaje umów i szczegóły mające zostać w nich zawarte powinny być określone w celu zastosowania systemu pomocy.
(5) W celu polepszenia funkcjonowania systemu, wszystkie organizacje producentów sprzedające produkcję swoich członków, członków innych organizacji producentów oraz indywidualnych producentów, oraz chcące zakwalifikować się zgodnie z systemem powinny być zgłoszone u władz; zgłoszeni powinni być także przetwórcy podpisujący umowy z takimi organizacjami producentów; ponadto, przetwórcy ci powinni przesyłać do władz informacje konieczne dla zapewnienia, że system działa prawidłowo; przetwórcy pomidorów, brzoskwiń i gruszek muszą zostać zatwierdzeni przed zawarciem umów.
(6) Umowy muszą być zawarte w przypadku pomidorów, brzoskwiń i gruszek do podanej daty oraz w przypadku innych produktów przed rozpoczęciem każdego roku gospodarczego; w celu zapewnienia, że system działa możliwie najefektywniej, strony takich umów powinny być upoważnione do zwiększenia ilości początkowo tam przewidzianych do podanego limitu, poprzez dokonanie zmian w umowach.
(7) Liczba wniosków o pomoc przedkładanych przez organizacje producentów i przetwórców musi być określona, biorąc pod uwagę proces przetwarzania; wnioski o pomoc muszą zawierać wszystkie informacje potrzebne do prawidłowej kontroli; dla zrekompensowania wymagań postawionych przed organizacjami producentów, należy przewidzieć przepisy odnośnie pomocy wypłaconej zaliczkowo, pod warunkiem, że jest złożone zabezpieczenie mające na celu zapewnienie zwrotu, jeśli wymagania odnośnie otrzymania wcześniejszej płatności nie zostały spełnione.
(8) W celu zapewnienia, że system pomocy jest zastosowany odpowiednio, organizacje producentów i przetwórcy muszą przesłać niezbędne informacje i trzymać odpowiednio aktualną dokumentację, w szczególności powinni wymienić obszary pod uprawę pomidorów, brzoskwiń i gruszek, na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 3508/92 z dnia 27 listopada 1992 r. ustanawiającego zintegrowany system zarządzania i kontroli niektórych systemów pomocy Wspólnoty [6], zmienionego ostatnio rozporządzeniem (WE) nr 1593/2000 [7], oraz rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3887/92 z dnia 23 grudnia 1992 r. ustalającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych systemów pomocy Wspólnoty [8], zmienionego ostatnio rozporządzeniem (WE) nr 2721/2000 [9], dla celów wszystkich inspekcji i kontroli uznanych za konieczne.
(9) Dla celów zarządzania systemem pomocy, producenci muszą być poddawani kontroli fizycznej i kontroli dokumentów w zakresie dostaw i działań przetwórczych, kontrole muszą obejmować odpowiednio reprezentatywną liczbę wniosków o pomoc oraz niektóre kary muszą być określone dla organizacji producentów i przetwórców, którzy naruszają zasady, w szczególności przez fałszowanie deklaracji lub nie przetworzenie dostarczonych produktów.
(10) Środki ustanowione w tym celu w niniejszym rozporządzeniu zastąpią te ustalone w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 504/97 z dnia 19 marca 1997 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 w sprawie systemu pomocy produkcyjnej w sektorze przetworów owocowych i warzywnych [10] ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1607/1999 [11]. W związku z tym, rozporządzenie to powinno być uchylone.
(11) Rozporządzenie (WE) nr 2699/2000 znosi system kwot icen minimalnych, przede wszystkim w przypadku pomidorów. W związku z tym należy uchylić rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1709/84 z dnia 19 czerwca 1984 r. w sprawie cen minimalnych płaconych producentom i kwot pomocy produkcyjnej do niektórych przetworów owocowych i warzywnych, kwalifikujących się do pomocy produkcyjnej [12], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1573/1999 [13], rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2022/92 z dnia 20 lipca 1992 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ceny minimalnej płaconej producentom za niektóre pomidory dostarczane do przetwórstwa oraz uchylające rozporządzenie (EWG) nr 2036/91 [14], jak również rozporządzenie Komisji (WE) nr 661/97 z dnia 16 kwietnia 1997 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 2201/96 odnośnie systemu kwot dla przetworów z pomidorów [15], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2807/98 [16], powinny zostać tym samym uchylone.
(12) W celu ułatwienia przejścia od starego do nowego systemu, powinny zostać przyjęte środki przejściowe, w szczególności w przypadku przetwórców podpisujących umowy z indywidualnymi producentami w roku gospodarczym 2001/02, jak również dla końcowej daty podpisywanych umów dla pomidorów oraz dla stosowania zintegrowanego systemu zarządzania areałami.
(13) Środki ustanowione w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Tytuł I
Definicje i lata gospodarcze
Artykuł 1
1.
Dla celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
a) "Organizacje producentów" oznaczają organizacje producentów, o których mowa w art. 11 i 13 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 oraz organizacje producentów, które uzyskały wstępne uznanie zgodnie z art. 14 powyższego rozporządzenia;
b) "związek organizacji producentów" oznacza związki, o których mowa w art. 16 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2200/96;
c) "producent indywidualny" oznacza każdą osobę fizyczną i prawną nienależącą do organizacji producentów oraz uprawiającą w swoim gospodarstwie surowce przeznaczone do przetwórstwa;
d) "przetwórca" oznacza przedsiębiorstwo przetwarzające eksploatujące, w celach ekonomicznych i na swoją własną odpowiedzialność, jeden lub więcej zakładów o infrastrukturze przetwarzania jednego lub więcej produktów wymienionych w ust. 2 lit. a)–o) i, w razie potrzeby, zatwierdzone zgodnie z art. 3 ust. 1;
e) "ilość" oznacza ilość wyrażoną w wadze netto, o ile nie wskazano inaczej.
2.
"Produkty wymienione w załączniku I i art. 6a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2201/96" oznaczają następujące produkty:
a) brzoskwinie w syropie i/lub naturalnym soku owocowym: całe brzoskwinie lub cząstki brzoskwiń, bez skórki, poddane działaniu gorąca, zapakowane w hermetycznie zamknięte opakowania z przykrywającą warstwą płynu z syropu z cukru lub naturalnego soku owocowego oraz oznaczone kodami CN – ex20087061, ex20087069, ex20087071, ex20087079, ex20087092, ex20087094 oraz ex20087099;
b) gruszki w syropie i/lub naturalnym soku owocowym: gruszki odmiany Williams lub Rocha, całe lub w kawałkach, bez skórki, poddane działaniu gorąca, zapakowane w hermetycznie zamknięte opakowania z przykrywającą warstwą płynu z syropu z cukru lub naturalnego soku owocowego oraz oznaczone kodami CN – ex20084051, ex20084059, 20084071, ex20084079, ex20084091 oraz ex20084099;
c) owoce mieszane: mieszanka owoców, całe lub w kawałkach, bez skórki, poddane działaniu gorąca, z przykrywającą warstwą płynu z syropu z cukru lub naturalnego soku owocowego, zapakowane w hermetycznie zamknięte opakowania, w których odsączona waga netto brzoskwiń i gruszek Williamsa i Rocha wynosi przynajmniej 60 % całkowitej osuszonej wagi netto, oznaczone kodami CN ex200892 i ex200899, oraz wyprodukowane bezpośrednio ze świeżych brzoskwiń i/lub gruszek Williamsa i Richa w czasie terminów wskazanych w art. 2 ust. 2 lit. b) i c);
d) śliwki suszone: śliwki uzyskane z suszonych śliwek odmiany d’Ente, na które w odpowiedni sposób działano lub przetworzono oraz są zapakowane w odpowiednie opakowania, oznaczone kodem CN ex08132000 oraz gotowe do zaoferowania do spożycia przez ludzi;
e) suszone figi: suszone figi, włączając figową pastę, na które w odpowiedni sposób działano lub przetworzono oraz są zapakowane w odpowiednie opakowania, oznaczone kodem CN ex08132000 oraz gotowe do spożycia przez ludzi;
f) pomidory całe, bez skórek, szybko mrożone, całe pomidory: pomidory odmian podłużnych bez skórek, mrożone, zapakowane w odpowiednie opakowania oraz oznaczone kodem CN ex07108070, gdzie nie mniej niż 90 % wagi netto pomidorów składa się z pomidorów całych niewykazujących żadnych uszkodzeń, które istotnie zmieniałyby ich wygląd.
Ten udział procentowy określany jest po rozmrożeniu pomidorów;
g) pomidory w kawałkach, bez skórek, szybko mrożone: cząstki obranych ze skórki pomidorów odmian podłużnych lub odmian okrągłych, które są tak łatwo obierane ze skórki jak odmiany podłużne, mrożone, zapakowane w odpowiednie opakowania i oznaczone kodem CN ex07108070;
h) pomidory całe, bez skórek, zakonserwowane,: pomidory bez skórek, odmian podłużnych, poddane działaniu gorąca, zapakowane w hermetycznie zamknięte opakowania i oznaczone kodem CN ex20021010, w których nie mniej niż 65 % wagi osuszonych pomidorów składa się z całych pomidorów, które nie mogą wykazywać uszkodzeń, które istotnie zmieniałyby ich wygląd;
i) pomidory bez skórek, zakonserwowane, całe pomidory: pomidory bez skórek w cząstkach lub częściowo rozgniecione, odmian podłużnych lub odmian okrągłych, które obierają się ze skórki tak łatwo jak odmiany podłużne, poddane traktowaniu gorąca, zapakowane w hermetycznie zamknięte opakowania i oznaczone kodem CN ex20021010.
W przypadku gdy te produkty mają być użyte do produkcji produktów wskazanych w lit. o), muszą być opakowane w odpowiednie opakowania;
j) płatki pomidorowe: płatki otrzymane z suszonych pomidorów pociętych na płatki lub małe kostki, opakowane w odpowiednie opakowania i oznaczone kodem ex07129030;
k) sok pomidorowy: sok otrzymany bezpośrednio ze świeżych pomidorów i filtrowanych bez skórki, pestek oraz innych grubych części, posiadający zawartość suchej masy, kiedy właściwe po koncentracji, nie mniejszą niż 12 %, opakowane w hermetycznie zamknięte opakowania i oznaczone kodami CN ex20029011, ex20029019, 20095010 oraz 20095090.
Sok z zawartością suchej masy przynajmniej 7 % może jednakże posiadać skórkę i pestki stanowiące maksymalnie 4 % wagi produktu.
W przypadku gdy te produkty mają być użyte do produkcji produktów wskazanych w lit. o), muszą być opakowane w odpowiednie opakowania;
l) koncentrat pomidorowy: produkt otrzymany przez koncentrację soku pomidorowego, opakowany w odpowiednie opakowania, o zawartości suchej masy 12 % lub więcej oraz oznaczony kodami CN ex20029031, ex20029039, ex20029091 oraz ex20029099.
Koncentrat o zawartości suchej masy nie większej niż 18 % lub między 18 % a 24 % może zawierać odpowiednio nie więcej niż 4 % lub 7 % wagi produktu, skórek i pestek;
m) pomidory całe, bez skórek, zakonserwowane: całe i nieobrane pomidory odmian podłużnych lub okrągłych, poddane działaniu gorąca, zapakowane w hermetycznie zamknięte opakowania, lekko solone (pomidory w solance) lub w pomidorowym puree (pomidory w puree lub w soku), gdzie nie mniej niż 65 % wagi osuszonych pomidorów muszą stanowić pomidory niewykazujące żadnych uszkodzeń, które istotnie zmieniałyby ich wygląd, oraz oznaczone kodem CN ex20021090.
W przypadku gdy te produkty mają być użyte do produkcji produktów wskazanych w lit. o), muszą być opakowane w odpowiednie opakowania;
n) pomidory w kawałkach, nieobrane, zakonserwowane: pomidory w cząstkach lub częściowo rozgniecione, odmian podłużnych lub okrągłych, lekko przefiltrowane, lekko skoncentrowane lub też nie, opakowane w hermetycznie zamknięte opakowania, o zawartości suchej masy pomiędzy 4,5 % a 14 %, oraz oznaczone kodem CN ex20021090.
W przypadku gdy te produkty mają być użyte do produkcji produktów wskazanych w lit. o), muszą być opakowane w odpowiednie opakowania;
o) gotowy sos: przetwór na bazie pomidorów otrzymany ze zmieszania jednego z produktów, o których mowa w lit. i), k), l), m) lub n), z innymi produktami pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego z wyjątkiem świeżych pomidorów, poddany działaniu gorąca, zapakowany w hermetycznie zamknięte opakowania, w których waga netto produktu, o którym mowa w lit. i), k), l), m) lub n) wynosi przynajmniej 60 % całkowitej wagi netto gotowego sosu.
Sosy te muszą być wyprodukowane w terminie wskazanym w art. 2 ust. 2 zgodnie z tymi samymi ustaleniami jak stosowane do produktów, o których mowa w lit. i), k), l), m) lub n);
p) syrop cukrowy: płyn, w którym woda jest połączona z cukrem, oraz w którym całkowita zawartość cukru określana po homogenizacji jest nie mniejsza niż 14 % w przypadku użycia do przykrycia owoców w syropie;
q) naturalny sok owocowy: płyn przykrywający z minimum 10,5o Brix, zawierający wyłącznie fermentowany, ale niesfermentowany sok wyekstraktowany mechanicznie z owoców lub sok otrzymany ze skoncentrowanego soku owocowego przez przywrócenie proporcji wody wyekstraktowanej w czasie koncentracji, jak określono w dyrektywie Rady 93/77/EWG [17], bez dodatku cukru.
Artykuł 2
1. Lata gospodarcze w rozumieniu art. 1 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 dla produktów wymienionych w art. 1 ust. 2 powyższego rozporządzenia trwają:
a) od 15 czerwca do 14 czerwca następnego roku, w przypadku produktów przetworzonych z pomidorów i produktów przetworzonych z brzoskwiń;
b) od 15 lipca do 14 lipca następnego roku, w przypadku produktów przetworzonych z gruszek;
c) od 1 sierpnia do 31 lipca następnego roku, w przypadku suszonych fig;
d) od 15 sierpnia do 14 sierpnia następnego roku, w przypadku suszonych śliwek.
2.
Pomoc udzielana jest wyłączniena produkty dostarczone do przemysłu przetwórczego w następujących terminach dostaw:
a) pomidory: od 15 czerwca do 15 listopada;
b) brzoskwinie: od 15 czerwca do 25 października;
c) gruszki: od 15 lipca do 15 grudnia;
d) suszone śliwki otrzymane ze śliwek śliw odmiany d’Ente: od 15 sierpnia do 15 stycznia;
e) suszone figi: od 1 sierpnia do 15 czerwca.
3. Komisja publikuje kwotę pomocy, ustaloną zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2201/96, przed rozpoczęciem każdego roku gospodarczego oraz nie później niż:
a) 31 stycznia dla pomidorów;
b) 31 maja dla brzoskwiń i gruszek.
Tytuł II
Umowy
Artykuł 3
1.
Umowy, o których mowa w art. 3 i 6a rozporządzenia (WE) nr 2201/96 są zawierane w formie pisemnej.
Umowy muszą mieć numer identyfikacyjny.
Przetwórcy pomidorów, brzoskwiń i gruszek chcący partycypować w systemie pomocy przedstawiają wniosek do zatwierdzenia ciału wyznaczonemu przez Państwo Członkowskie przed datą, która ma być określona przez to ostatnie.
Państwa Członkowskie publikują każdego roku listę zatwierdzonych przetwórców przynajmniej miesiąc przed ostateczną datą podpisywania umów.
Państwa Członkowskie ustalają wymagania warunkujące zatwierdzenie oraz informują o nich Komisję.
2.
Umowy mogą przyjmować jedną z następujących form:
a) umowa między organizacją producentów lub związkiem organizacji producentów a przetwórcą;
b) zobowiązanie do dostaw, jeżeli organizacja producentów działa jako przetwórca.
Między organizacją a przetwórcą może być podpisana tylko jedna umowa.
W przypadku pomidorów, brzoskwiń i gruszek umowy mogą być zawierane tylko z zatwierdzonymi przetwórcami.
3.
Każdego roku umowy muszą być podpisane najpóźniej:
a) 15 lutego w przypadku pomidorów;
b) 15 lipca oraz 7 dni roboczych przed rozpoczęciem dostaw, w przypadku brzoskwiń;
c) 31 lipca oraz 7 dni roboczych przed rozpoczęciem dostaw, w przypadku gruszek;
d) przed rozpoczęciem roku gospodarczego, w przypadku innych produktów.
Państwa Członkowskie mogą przesunąć datę ustaloną w lit. a) do dnia 10 marca.
Jeżeli wielkość pomocy dla pomidorów nie zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich do dnia ustanowionego w art. 2 ust. 3, data ustalona w lit. a) zostaje przesunięta do 15. dnia następującego po dacie aktualnej publikacji.
Jeżeli cena minimalna płacona producentom za śliwki lub suszone figi nie jest opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich na 15 dni przed datą ustaloną w tym celu w lit. d), ta data zostaje przesunięta do 15. dnia następującego po dacie aktualnej publikacji.
4.
Umowy muszą wyszczególniać, przede wszystkim:
a) nazwę i adres organizacji producentów;
b) nazwę i adres przetwórcy;
c) ilości surowca mającego być dostarczonym do przetworzenia;
d) zobowiązanie przetwórcy do przetworzenia ilości dostarczonych zgodnie z umową, zaangażowanych w jeden z produktów wymienionych w załączniku I rozporządzenia (WE) nr 2201/96, który musi spełniać wymagania ustalone zgodnie z art. 8 niniejszego rozporządzenia;
e) cenę płaconą za surowiec, która może różnić się zależnie od odmiany i/lub jakości i/lub terminu dostawy.
W przypadku pomidorów, brzoskwiń i gruszek umowa musi także wskazywać termin dostawy, do którego stosuje się ta cena i terminy płatności.
W żadnym przypadku termin płatności nie może przekraczać 60 dni od daty dostawy każdej partii;
f) odszkodowanie wypłacane, jeżeli któraś ze stron umowy nie wywiąże się z jej zobowiązań zawartych w umowie, w szczególności w odniesieniu do terminów płatności i zobowiązania do dostawy oraz przyjęcia ilości objętych umową.
5.
Państwa Członkowskie mogą przyjąć dodatkowe przepisy odnoszące się do umów, przede wszystkim odnośnie odszkodowań płatnych przez przetwórców lub organizacje producentów, które nie wywiązały się z ich zobowiązań umownych.
6.
Strony umowy mogą podjąć decyzję o zwiększeniu ilości pierwotnie przewidzianej w umowie przetwórczej w drodze pisemnej umowy dodatkowej.
Te umowy dodatkowe muszą zawierać numer identyfikacyjny umowy, której dotyczą, oraz być podpisane nie później niż:
- 15 sierpnia dla brzoskwiń;
- 15 września dla pomidorów i gruszek;
- 15 listopada dla suszonych śliwek otrzymanych ze śliwek śliw odmiany d’Ente oraz suszonych fig.
Te umowy dodatkowe mogą zwiększać ilości pierwotnie przewidziane w umowie o nie więcej niż 30 %.
Jednakże do roku gospodarczego 2003/04 umowy dodatkowe do umów dla nieprzetworzonych suszonych fig przeznaczonych do produkcji past figowych mogą być podpisywane nie później niż dnia 31 maja oraz mogą zwiększyć ilości pierwotnie przewidziane w umowach o nie więcej niż 100 %.
Cena dodatkowej ilości ustanowiona w umowie dodatkowej może różnić się od ceny określonej zgodnie z ust. 4 lit. e).
7.
W przypadku suszonych śliwek i fig cena, o której mowa w ust. 4 lit. e) i ust. 6, nie może zawierać, w szczególności, kosztów związanych z pakowaniem, załadunkiem, transportem, rozładunkiem oraz płatności podatków, które, w danym przypadku, muszą być wykazane oddzielnie.
Cena nie może być niższa niż cena minimalna ustalona zgodnie z art. 6b rozporządzenie (WE) nr 2201/96.
Artykuł 4
W przypadku zobowiązania do dostaw w rozumieniu art. 3 ust. 2 lit. b), umowy obejmujące produkcję członków organizacji producentów, której to dotyczy, są uważane za zawarte po przesłaniu do właściwych władz następujących szczegółów:
a) nazwiska i adresu każdego producenta oraz danych informacyjnych i powierzchni gruntów, na których producent uprawia surowce;
b) całkowitych oszacowanych zbiorów;
c) ilości przeznaczonej do przetworzenia;
d) zobowiązania organizacji producentów do przetworzenia ilości dostarczonych zgodnie z umową, o której mowa.
Informacje te muszą być wysłane przed dniem 20 maja, w przypadku pomidorów i w granicach czasu ustalonego w art. 5 ust. 3, w przypadku innych produktów.
Artykuł 5
1.
W przypadku pomidorów, brzoskwiń i gruszek organizacje producentów podpisujące umowy przekazują kopię każdej umowy i, w danym przypadku, umowy dodatkowe do niej do organu wyznaczonego przez Państwo Członkowskie, w którym mieści się jego siedziba.
Całkowita ilość objęta umowami podpisanymi przez daną organizację producentów nie może przewyższać, dla każdego produktu, ilości przeznaczonych do przetworzenia wskazanych przez tą organizację producentów zgodnie z ust. 5 oraz art. 4.
2.
Przetwórcy suszonych śliwek i suszonych fig przekazują kopię każdej umowy i, w danym przypadku, umowę dodatkową do niej do organu wyznaczonego przez Państwo Członkowskie, w którym ma miejsce przetwarzanie.
3.
Takie kopie muszą dotrzeć do właściwych władz nie później niż 10 dni roboczych po podpisaniu umowy lub umowy dodatkowej do niej i nie wcześniej niż 5 dni roboczych po rozpoczęciu dostaw.
4.
W wyjątkowych i należycie uzasadnionych przypadkach Państwa Członkowskie mogą zaakceptować umowy i umowy dodatkowe do nich, które dotarły do ich władz po terminie ustalonym w ust. 3, pod warunkiem że tak późne otrzymanie nie przeszkodzi ich kontroli.
5.
Organizacje producentów podpisujące umowy na pomidory, brzoskwinie lub gruszki przesyłają do organu, o którym mowa w ust. 1, następujące informacje podane z podziałem na produkty:
a) nazwisko i adres każdego producenta objętego umowami oraz dane informacyjne i powierzchnie gruntów, na których producent uprawia surowce;
b) całkowite oszacowane zbiory;
c) ilość przeznaczoną do przetworzenia;
d) w przypadku pomidorów, średnie zbiory na hektar pomidorów okrągłych i/lub podłużnych wyprodukowanych przez organizację w poprzednich dwóch latach gospodarczych.
Informacje te przekazuje się przed dniem 20 maja w przypadku pomidorów i dołącza, w przypadku brzoskwiń i gruszek, do informacji przekazanych, o których mowa w ust. 1.
6.
Jeżeli organizacja producentów, o której mowa w ust. 5:
a) sprzedaje ilości przeznaczone do przetworzenia produkowane przez członków innych organizacji producentów zgodnie z art. 11 ust. 1 lit. c) pkt 3 akapit drugi i trzeci rozporządzenia (WE) nr 2200/96, i/lub
b) przekazuje korzyści systemu pomocy producentom indywidualnym zgodnie z art. 3 ust. 3 i 6a ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2201/96,
informacje wymagane w ust. 5 dostarcza się do organizacji producentów podpisującej umowę przez organizacje producentów, o których mowa w lit. a), i producentów indywidualnych, o których mowa w lit. b).
7.
Organizacje producentów oraz indywidualni producenci, o których mowa odpowiednio w ust. 6 lit. a) i b), podpisują porozumienia z organizacjami producentów, o których mowa w ust. 5.
Porozumienia te obejmują całą produkcję produktu, którego dotyczą, dostarczonego do przetworzenia przez zainteresowane wyżej wymienione organizacje producentów i indywidualnych producentów oraz muszą zawierać przynajmniej:
a) liczbę lat gospodarczych objętych porozumieniem;
b) ilości mające być dostarczone do przetworzenia, podane z podziałem na producentów i z podziałem na produkty;
c) skutki niewykonania porozumienia.
Kopie porozumień przekazuje się razem z umowami.
Artykuł 6
Dla celów art. 4 w przypadku pomidorów, brzoskwiń i gruszek oraz art. 5 ust. 5, system identyfikacji działek to system wykorzystywany do zintegrowanego systemu, o którym mowa w art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3508/92. Powierzchnie są podawane w hektarach do dwóch miejsc po przecinku. Art. 6 ust. 7 rozporządzenia (EWG) nr 3887/92 stosuje się do celów określenia powierzchni działek w czasie kontroli na miejscu, przewidzianych w art. 18 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 7
1.
Bez uszczerbku dla przypadków objętych art. 3 ust. 2 lit. b), gdzie płatności mogą być dokonane przez otwarcie kredytu, wszystkie płatności za surowce:
a) dokonywane przez przetwórców organizacjom producentów,
b) dokonywane przez organizacje producentów swoim członkom i producentom, o których mowa w art. 5 ust. 6,
c) jeżeli członkowie organizacji producentów sami są organizacją z osobowością prawną składającą się z producentów, dokonywane przez takie osoby prawne producentom,
są dokonywane przez bank lub przekazem pocztowym.
2.
Płatności, o których mowa w ust. 1 lit. b) i c) dokonuje się w ciągu 15 dni roboczych oraz, w przypadku suszonych śliwek i fig, obejmują całą kwotę płatności, o której mowa w ust. 1 lit. a).
Tytuł III
Informacje do dostarczenia
Artykuł 8
1.
Przetwórcy i organizacje producentów chcące partycypować w systemie pomocy informują właściwe władze Państw Członkowskich o danych określonych przez te władze, podając wszystkie informacje potrzebne Państwu Członkowskiemu do zarządzania i monitorowania systemu pomocy.
Państwa Członkowskie mogą zdecydować, że te informacje:
a) zgłaszane są tylko przez nowych uczestników w systemie, jeżeli otrzymały już one konieczne informacje dotyczące innych uczestników;
b) obejmują pojedynczy rok gospodarczy, kilka lat gospodarczych lub nieograniczony termin.
2.
Każdego roku gospodarczego, przynajmniej 5 dni roboczych przed rozpoczęciem dostaw lub przetwarzania, beneficjenci pomocy albo organizacje producentów albo przetwórcy zgłaszają do właściwych władz tydzień, w którym rozpoczną się dostawy lub przetwarzanie.
Organizacje producentów i przetwórców uważa się za zwolnione z tego obowiązku, jeżeli dostarczą dowód, że przesłały tę informację przynajmniej 8 dni przed tym terminem.
3.
W wyjątkowych i należycie uzasadnionych przypadkach Państwa Członkowskie mogą zaakceptować zawiadomienie od organizacji producentów i przetwórców po terminie określonym w ust. 2.
Jednakże w takich przypadkach, żadna pomoc nie zostanie przyznana organizacjom producentów lub przetwórcom za ilości już dostarczone lub będące w trakcie dostawy, chyba że mogą być przeprowadzone kontrole konieczne do ustalenia zakwalifikowania się na przyznanie pomocy, które zadowolą właściwe władze.
4.
Przetwórcy chcący wytwarzać mieszanki owoców i gotowe sosy, o których mowa odpowiednio w art. 1 ust. 2 lit. c) i o), zawiadamiają właściwe władze Państwa Członkowskiego, przed początkiem roku gospodarczego, o składzie produktu, który ma być wytworzony, wyszczególniając wagę netto każdego składnika.
Skład ten nie może być zmieniony po rozpoczęciu roku gospodarczego.
Artykuł 9
Każdego roku przetwórcy przekazują do organu wyznaczonego przez Państwo Członkowskie następujące informacje:
1.
W przypadku pomidorów, brzoskwiń i gruszek nie później niż dnia 1 lutego:
i) ilość surowców przetworzonych w produkty finalne wymienione w art. 1 ust. 2, podaną w rozbiciu na:
- ilości otrzymane na podstawie umowy,
- ilości nieobjęte umowami;
ii) ilość finalnych produktów otrzymanych z każdej ilości, o której mowa w pkt i).
W przypadku przetworów z pomidorów, ilość produktów finalnych do zgłoszenia dla każdej kategorii surowca, o którym mowa w lit. i), musi być podana z podziałem na:
- koncentrat pomidorowy o zawartości suchej masy według wagi 28 % lub więcej, ale mniej niż 30 %,
- pomidory całe, bez skórek, zakonserwowane, odmian podłużnych,
- inne przetwory z pomidorów.
Ilości soku pomidorowego i koncentratu pomidorowego dodane do pomidorów zakonserwowanych muszą być włączone do ilości pomidorów, albo bez skórki albo nie-obranych;
iii) ilość produktów finalnych w magazynie na koniec poprzedniego roku gospodarczego, podana, w przypadku przetworów z pomidorów, z podziałem na produkty sprzedane lub produkty niesprzedane, z jednej strony, oraz zgodnie z ppkt ii) z drugiej strony.
Zawiadomienia te muszą podawać oddzielnie ilości produktów, o których mowa w art. 1 ust. 2 lit. a), b), i), k), l), m) i n), użytych do wytworzenia przetworów, o których mowa w art. 1 ust. 2 lit. c) i o). Zgłoszenie informacji wymaganych zgodnie z powyższym pkt ii) musi podawać oddzielnie ilości otrzymanych produktów, o których mowa w art. 1 ust. 2 lit. c) i o), podanych według produktów użytych, o których mowa w art. 1 ust. 2 lit. a), b), i), k), l), m) i n).
2.
W przypadku suszonych śliwek i fig, najpóźniej 15 maja:
a) ilość surowców użytych dnia 1 maja;
b) ilość produktów finalnych otrzymanych z surowców, o których mowa w lit. a), podanych w rozbiciu na produkty, na które płacona jest pomoc i produkty, na które pomoc nie jest płacona oraz według klas jakości;
c) ilość produktów, o których mowa w lit. a) i b), trzymanych w magazynie do dnia 1 maja.
Tytuł IV
Surowce
Artykuł 10
1.
Bez uszczerbku dla jakiegokolwiek minimalnego kryterium jakości ustanowionego lub mogącego być ustanowionym zgodnie z procedurą określoną w art. 46 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, surowce dostarczane do przetwórcy w ramach umów przetwórczych muszą być zdrowe i zadowalającej jakości handlowej oraz odpowiednie dla przetwórstwa.
2.
Jeżeli nie są ustanowione minimalne kryteria jakości zgodnie z procedurą określoną w art. 46 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, Państwo Członkowskie może ustalić minimalne kryteria jakości dla surowców, gdzie stosowne w kontekście rozszerzenia międzybranżowych porozumień na mocy art. 21 powyższego rozporządzenia.
Artykuł 11
1.
Kwit dostawy wydawany jest dla każdej partii pomidorów, brzoskwiń i gruszek dostarczonych na podstawie umowy i dopuszczonych do przetworzenia w zakładzie przetwórczym i musi wyszczególniać:
a) datę i czas rozładunku;
b) precyzyjne zidentyfikowanie użytego środka transportu;
c) numer identyfikacyjny umowy, którego dotyczy dostawa;
d) wagę brutto i wagę netto;
e) jeżeli właściwe, stopę redukcji obliczoną na podstawie minimalnych kryteriów jakości ustanowionych zgodnie z art. 10.
Kwity dostaw są podpisywane przez przetwórców lub ich reprezentantów oraz przez organizacje producentów lub ich reprezentantów.
Każdy kwit musi mieć numer identyfikacyjny.
Zarówno przetwórcy, jak i organizacje producentów zachowują kopie kwitów dostaw.
Dla ułatwienia kontroli organizacja producentów przesyła także kopię, nie później niż drugiego dnia roboczego tygodnia następującego po tygodniu dostawy, do organu wyznaczonego przez Państwo Członkowskie, gdzie znajduje się główna siedziba oraz, w danym przypadku, do organu wyznaczonego przez Państwo Członkowskie, gdzie prowadzony jest proces przetwórczy.
Dokumenty wymagane przez prawo krajowe mogą być użyte dla celów tego artykułu pod warunkiem że zawierają wszystkie informacje, o których mowa w tym ustępie.
2.
Jeżeli wszystkie lub część dostaw należy do producentów, o których mowa w art. 5 ust. 6 lit. a) lub b), organizacja producentów wysyła kopię kwitu określonego w ust. 1 do każdej zainteresowanej organizacji producentów i indywidualnego producenta.
Tytuł V
Wnioski o pomoc
Artykuł 12
1.
W przypadku pomidorów, brzoskwiń i gruszek organizacje producentów przedkładają swoje wnioski o pomoc do organu wyznaczonego przez Państwo Członkowskie, w którym znajduje się ich główna siedziba.
Przetwórcy suszonych śliwek i fig przedkładają wnioski do organu wyznaczonego przez Państwo Członkowskie, w którym prowadzony jest proces przetwórczy.
2.
W przypadku pomidorów, brzoskwiń i gruszek na rok gospodarczy może być przedłożony tylko jeden wniosek o pomoc.
Wnioski muszą dotrzeć do właściwych władz nie później niż w następujących terminach danego roku gospodarczego:
- dnia 20 listopada dla pomidorów,
- dnia 31 stycznia dla brzoskwiń i gruszek.
3.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić, aby wnioski o zaliczkę pomocy były przedkładane do 30 września, obejmując całą ilość pomidorów, brzoskwiń i gruszek dostarczonych do przetworzenia przed 15 września.
4.
W przypadku suszonych śliwek przetwórcy przedkładają trzy wnioski o pomoc dla każdego roku gospodarczego:
a) pierwszy dla produktów przetworzonych do 15 stycznia;
b) drugi dla produktów przetworzonych od dnia 16 stycznia do dnia 30 kwietnia; oraz
c) trzeci dla produktów przetworzonych w pozostałej części danego roku gospodarczego.
Wnioski o pomoc, o których mowa w lit. a) i b), przedkładane są w ciągu 30 dni od wygaśnięcia terminu przetwórczego, którego dotyczą, a wnioski, o których mowa w lit. c), do dnia 30 listopada następnego roku gospodarczego.
5.
W przypadku suszonych fig, przetwórcy przedkładają trzy wnioski o pomoc dla każdego roku gospodarczego:
a) pierwszy dla produktów przetworzonych do 30 listopada;
b) drugi dla produktów przetworzonych od 1 grudnia do końca lutego; oraz
c) trzeci dla produktów przetworzonych w pozostałej części danego roku gospodarczego.
Wnioski o pomoc, o których mowa w lit. a) i b) przedkładane są w ciągu 30 dni od wygaśnięcia terminu przetwórczego, którego dotyczą, a wnioski, o których mowa w lit. c) do 31 października następnego roku gospodarczego.
6.
W wyjątkowych i uzasadnionych przypadkach, Państwa Członkowskie mogą zaakceptować wnioski o pomoc po nieprzekraczalnych terminach ustanowionych w tym artykule, pod warunkiem że nie przeszkodzi to kontrolom odnoszącym się do systemu pomocy do produkcji.
7.
Jeżeli wnioski o pomoc przedkładane są po terminach wymienionych w ust. 2, 4 i 5, pomoc jest obniżana o 1 % na dzień opóźnienia.
Pomoc nie jest przyznawana, jeżeli wniosek jest spóźniony więcej niż 15 dni.
Przepisy te nie mają zastosowania w przypadku, gdy stosuje się ust. 6.
Artykuł 13
1.
Wnioski o pomoc dla pomidorów, brzoskwiń i gruszek podają dla każdego produktu przynajmniej następujące informacje:
a) nazwę i adres organizacji producentów;
b) ilość objętą wnioskiem o pomoc. Ilość podana według umowy nie może przewyższać ilości dopuszczonej do przetworzenia, po odjęciu każdej zastosowanej stopy redukcji.
c) średnią cenę sprzedaży dla ilości dostarczonej w ramach umowy;
d) ilość dostarczoną w tym samym terminie w inny sposób niż w ramach umowy oraz średnią cenę sprzedaży.
2.
Wnioski o pomoc dla suszonych śliwek i fig podają dla każdego produktu przynajmniej następujące informacje:
a) nazwę i adres przetwórcy;
b) ilość produktów objętych wnioskiem o pomoc, podaną w rozbiciu na różne stawki stosowanej pomocy, razem w ilością produktów nieobjętych systemem pomocy otrzymanych w tym samym terminie;
c) ilość surowca użytego, według umowy, do uzyskania każdej kategorii produktów, o których mowa w lit. b);
d) oświadczenie przetwórcy tej treści, że produkty finalne spełniają normy jakości ustanowione zgodnie z art. 8 rozporządzenia (WE) nr 2201/96;
e) kopie polecenia przelewu, o którym mowa w art. 7 ust. 1 lit. a).
W przypadku zobowiązania do dostaw takie kopie mogą być zastąpione przez oświadczenie producenta tej treści, że przetwórca kredytuje go ceną przynajmniej równą cenie minimalnej. Takie kopie lub oświadczenia podają informacje o stosownych umowach.
Wnioski o pomoc są dopuszczalne tylko wtedy, gdy cena minimalna zapłacona jest w całości za cały surowiec użyty w produkcie finalnym objętym wnioskiem o pomoc.
3. Wnioski o zaliczkę pomocy, o których mowa w art. 12 ust. 3, zawierają informacje wyszczególnione w ust. 1 lit. a) i b).
Właściwy organ Państwa Członkowskiego wypłaca należną kwotę między 16 a 31 października po kontroli wniosków, w szczególności pod kątem kwitów dostaw, o których mowa w art. 11.
Wypłacanie zaliczek pomocy wymaga zdeponowania zabezpieczenia równego 110 % pomocy.
Jeżeli okaże się, że wypłacona zaliczka przewyższa należną kwotę, z zabezpieczenia zostanie utracona kwota równa podwójnej wielkości nadwyżki.
Bez uszczerbku dla czwartego akapitu zabezpieczenie zwalnia się, gdy właściwa władza wypłaci pomoc, opierając się na wniosku, o którym mowa w art. 12 ust. 2.
W przypadku złożenia wniosku o zaliczkę pomocy, wniosek o pomoc, o którym mowa w art. 12 ust. 2, obejmuje cały rok gospodarczy, dodatkowo muszą być podane ilości, o których mowa w ust. 1 lit. b) i d), w rozbiciu na dwa terminy, tzn. do dnia 15 września i od dnia 16 września.
Artykuł 14
1.
Kwota pomocy dla pomidorów, brzoskwiń i gruszek wypłacana jest przez właściwy organ Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się główna siedziba organizacji producentów podpisującej umowę, jak tylko organ ten skontroluje wnioski o pomoc i ustali, że produkty objęte powyższym wnioskiem zostały dostarczone i dopuszczone do przetworzenia, przede wszystkim na podstawie kontroli, o których mowa w art. 18 ust. 1 ppkt i).
Jeżeli proces przetwórczy odbywa się w innym Państwie Członkowskim, to Państwo Członkowskie dostarcza do Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się główna siedziba organizacji producentów podpisującej umowę, dowody, że produkt faktycznie był dostarczony i dopuszczony do przetworzenia.
W ciągu 15 dni roboczych po otrzymaniu pomocy organizacja producentów wypłaca całą otrzymaną kwotę, za pośrednictwem banku lub przekazem płatniczym, swoim członkom oraz, w danym przypadku, producentom, o których mowa w art. 5 ust. 6. W przypadkach objętych art. 3 ust. 2 lit. b), płatność może być dokonana poprzez otwarcie kredytu.
Jeżeli organizacja producentów składa się w całości lub w części z członków, którzy sami są organizacjami z osobowością prawną utworzonymi przez producentów, należności, o których mowa w trzecim akapicie, wypłacane są producentom przez wspomniane organizacje członkowskie w ciągu 15 dni roboczych.
2.
Pomoc dla suszonych śliwek i fig wypłacana jest przez właściwy organ Państwa Członkowskiego, w którym produkt jest przetwarzany, niezwłocznie, gdy ustali on, że wymagania dla uzyskania pomocy zostały spełnione.
Jeżeli proces przetwórczy ma miejsce poza Państwem Członkowskim, w którym uprawiany był produkt, to Państwo Członkowskie dostarcza dowodów do Państwa Członkowskiego wypłacającego pomoc, że mająca być płacona cena minimalna była zapłacona.
3.
Żadna pomoc nie zostanie przyznana na ilości, odnośnie których konieczne kontrole dotyczące uprawnień do pomocy nie były przeprowadzone.
4.
Pomoc wypłacana jest organizacjom producentów i przetwórcom nie później niż 60 dni po dacie, na którą jest przedłożony wniosek.
Tytuł VI
Kontrole i kary
Artykuł 15
1.
Bez uszczerbku dla tytułu VI rozporządzenia (WE) nr 2200/96, Państwa Członkowskie podejmują konieczne kroki, aby:
a) zapewnić, że niniejsze rozporządzenie jest przestrzegane;
b) zapobiegać i ścigać nieprawidłowości oraz stosować kary, określone w niniejszym rozporządzeniu.
c) odzyskać sumy stracone w wyniku nieprawidłowości lub zaniedbań;
d) weryfikować rejestry, o których mowa w art. 16 i 17, upewniając się, że zgadzają się z księgowością wymaganą od organizacji producentów i przetwórców przez prawo krajowe;
e) przeprowadzać niezapowiedziane kontrole, o których mowa w art. 18 i 19, we właściwych terminach;
f) przeprowadzać kontrole gruntów obsadzonych pomidorami, o których mowa w art. 18 ust. 1, po obsadzeniu i przed zbiorami.
2.
Państwa Członkowskie muszą zaplanować ich ilościowekontrole na podstawie analizy ryzyka, która bierze pod uwagę między innymi:
a) obserwacje dokonane w czasie kontroli przeprowadzanych w poprzednich latach;
b) zmiany od poprzedniego roku;
c) zbiorysurowca według jednorodnych obszarów produkcji;
d) stosunek między ilościami dostarczonymi a szacowanym całkowitym zbiorem;
e) zbiory surowca w przeliczeniu na produkt końcowy;
Kryteria analizy ryzyka muszą być regularnie uaktualniane.
3.
Jeżeli zostaną stwierdzone nieprawidłowości lub anomalie, Państwo Członkowskie zwiększa częstotliwość i ilość kontroli, o których mowa w art. 18 i 19, uwzględniając wagę wykrytych uchybień.
Artykuł 16
1.
Organizacje producentów prowadzą rejestry dla każdego z produktów dostarczonych do przetworzenia zgodnie z rozporządzeniem 2201/96, zawierające przynajmniej następujące informacje:
a) w przypadku ilości dostarczonych w ramach umów:
i) partie produktów dostarczone każdego dnia oraz numer identyfikacyjny umowy, którego dotyczą;
ii) ilość każdej dostarczonej partii produktu i, w przypadku pomidorów, brzoskwiń i gruszek, ilość dopuszczoną do przetworzenia, po odjęciu każdej redukcji oraz numer identyfikacyjny związanego z nią kwitu dostawy;
b) w przypadku ilości dostarczonych inaczej niż w ramach umowy:
i) partie produktów dostarczonych każdego dnia oraz tożsamość przetwórcy;
ii) ilość każdej dostarczonej i dopuszczonej do przetworzenia partii produktu.
2.
Organizacje producentów muszą trzymać dostępne dla krajowych władz kontrolnych wszystkie informacje potrzebne dla sprawdzenia czy niniejsze rozporządzenie jest przestrzegane.
W przypadku pomidorów, brzoskwiń i gruszek te informacje muszą czynić możliwym ustalenie, dla każdego produktu objętego umową, powiązania pomiędzy powierzchniami, dostarczonymi ilościami, kwitami dostaw oraz płatnościami pomocy oraz cenami.
3.
Państwa Członkowskie mogą zdecydować, jaka forma rejestrów, o których mowa w ust. 1 i 2, jest przyjęta i czy powinny być one skomputeryzowane.
4.
Rejestry i dokumenty księgowe wymagane zgodnie z prawem krajowym mogą być użyte dla celów tego artykułu pod warunkiem że zawierają wszystkie informacje, o których mowa w ust. 1.
Organizacje producentów muszą podporządkować się wszystkim inspekcjom i kontrolom uważanym przez Państwo Członkowskie za konieczne i trzymać wszystkie dodatkowe rejestry wymagane przez Państwo Członkowskie dla celów kontroli uważanych za konieczne.
Artykuł 17
1.
Przetwórcy prowadzą rejestry pokazujące przynajmniej:
a) w przypadku ilości nabytych w ramach umów:
i) partie produktów nabytych i dopuszczonych w przedsiębiorstwie do przetworzenia każdego dnia oraz numer identyfikacyjny umowy, którego dotyczą;
ii) ilość każdej partii produktu dopuszczonej do przetworzenia oraz numer identyfikacyjny odnośnego kwitu dostawy;
b) w przypadku ilości nabytych inaczej niż w ramach umowy:
i) partie produktów otrzymane każdego dnia oraz nazwisko i adres sprzedającego;
ii) ilość każdej partii produktu dopuszczonej do przetworzenia;
c) ilości każdego produktu finalnego wymienionego w art. 1 ust. 2 otrzymane każdego dnia, z odpowiadającymi ilościami surowca, wyszczególniając ilości otrzymane z partii produktów zatwierdzonych w ramach umów;
d) ilości i cenę każdego produktu finalnego nabytego przez przetwórcę każdego dnia, podając nazwisko i adres sprzedającego.
Te informacje mogą być rejestrowane przez powołanie się na dokumenty wspierające, pod warunkiem, że te ostatnie zawierają wyżej wymienione szczegóły;
e) ilości i cenę każdego produktu finalnego opuszczającego teren przetwórni każdego dnia, podając nazwisko i adres odbiorcy.
Te informacje mogą być rejestrowane przez powołanie się na dokumenty wspierające pod warunkiem, że te ostatnie zawierają wyżej wymienione szczegóły;
W przypadku suszonych śliwek i fig informacje wymagane w lit. c) muszą wyszczególniać oddzielnie ilość produktu finalnego, na który wypłacana jest pomoc.
2. Przetwórcy muszą prowadzić oddzielne rejestry dla produktów, o których mowa w art. 1 ust. 2 lit. a), b), i), k), l), m) i n), używanych do wytworzenia mieszanek owoców i gotowych sosów, o których mowa w art. 1 ust. 2 lit. c) i o), wykazując następujące informacje dodatkowe do tych wykazanych w ust. 1 lit. a)–d):
a) ilości mieszanek owoców i gotowych sosów otrzymanych każdego dnia, podanych według składu produktu w rozumieniu art. 8 ust. 4;
b) ilości i ceny mieszanek owoców i gotowych sosów opuszczających teren przetwórni, według partii towaru, ze szczegółami dotyczącymi odbiorcy;
c) ilości i ceny produktów, o których mowa w art. 1 ust. 2 lit. a), b), i), k), l), m) i n), nabytych i wchodzących do przedsiębiorstwa każdego dnia, ze szczegółami dotyczącymi sprzedającego.
3.
Przetwórcy muszą codziennie uaktualniać swoje rejestry zapasów produktów, o których mowa w ust. 1 lit. c)–e) oraz ust. 2 lit. a)–c), dla każdego zakładu.
4.
Przetwórcy muszą trzymać dowody płatności dla wszystkich surowców nabytych w ramach umów i dowody płatności dla wszystkich sprzedaży i zakupów produktów finalnych przez pięć lat, licząc od końca roku gospodarczego przetworzenia, którego dotyczą.
5.
Przetwórcy podporządkowują się wszystkim inspekcjom i kontrolom uważanym przez Państwo Członkowskie za konieczne i prowadzą wszystkie dodatkowe rejestry wymagane przez Państwo Członkowskie dla celów kontroli uważanych za konieczne.
6.
Państwa Członkowskie mogą zdecydować, jak forma rejestrów, o których mowa w ust. 1 i 2, jest przyjęta i czy powinny być one skomputeryzowane.
7.
Rejestry i dokumenty księgowe wymagane zgodnie z prawem krajowym mogą być użyte dla celów tego artykułu, pod warunkiem że zawierają wszystkie informacje, o których mowa w ust. 1–3.
Artykuł 18
1.
Dla każdej organizacji producentów dostarczającej pomidory, brzoskwinie i gruszki do przetwórstwa oraz dla każdego produktu i roku gospodarczego, przeprowadza się następujące kontrole:
i) kontrole fizyczne na przynajmniej:
- 5 % powierzchni uprawnej, o której mowa w art. 4 i art. 5 ust. 5,
- 5 % ilości dostarczonych do przetwórstwa w ramach każdej umowy, w celu sprawdzenia, czy zgadzają się z kwitami, o których mowa w art. 11, oraz czy spełniają minimalne wymagania jakościowe;
ii) kontrole administracyjne i księgowe odnośnie przynajmniej 5 % producentów objętych umowami, w celu sprawdzenia, czy szczegóły dotyczące każdego produktu, w szczególności powierzchnie, całkowity zbiór, ilość sprzedana przez organizację producentów, ilość dostarczona do przetwórni oraz ilość wykazana na kwitach dostaw, zgadzają się z zapłaconymi cenami, o których mowa w art. 7 ust. 1, oraz wypłaconą pomocą, o której mowa w art. 14 ust. 1;
iii) kontrole administracyjne i księgowe dla zweryfikowania, czy ilości produktów dostarczonych do organizacji producentów przez producentów, o których mowa w art. 5 ust. 5 i 6, ilości dostarczone do przetworzenia, kwity dostaw, o których mowa w art. 11, oraz ilości znajdujące się we wnioskach o pomoc zgadzają się z zapłaconymi cenami, o których mowa w art. 7 ust. 1 oraz wypłaconą pomocą, o której mowa w ar. 14 ust. 1;
iv) kontrole administracyjne i księgowe odnośnie przynajmniej 5 % umów, o których mowa w art. 5 ust. 7;
v) kontrole wszystkich wniosków o pomoc i dokumentów towarzyszących.
2.
Dla przetwórców pomidorów, brzoskwiń i gruszek przeprowadza się dla każdego zakładu przetwórczego, produktu i roku gospodarczego następujące kontrole:
i) kontrole odnośnie przynajmniej 5 % produktów finalnych, w celu zweryfikowania, czy przetwarzanie faktycznie miało miejsce oraz czy spełniają obowiązujące minimalne normy jakości;
ii) kontrole administracyjne i księgowe odnośnie przynajmniej 5 % produktów finalnych, w celu zweryfikowania zbiorów surowców przetworzonych wyrażonych w przeliczeniu na produkt finalny otrzymany w ramach umowy i inaczej niż w ramach umowy;
iii) kontrole fizyczne i księgowe muszą być przeprowadzone odnośnie wszystkich zapasów produktów finalnych obecnych w magazynie przynajmniej dwa razy każdego roku dla zapewnienia, że zgadzają się one z produktami finalnymi wytworzonymi, nabytymi i sprzedanymi.
Artykuł 19
1.
Dla każdej organizacji producentów dostarczającej suszone śliwki i figi kontrole administracyjne i księgowe są przeprowadzane w odniesieniu do przynajmniej 5 % producentów objętych umowami, w celu zweryfikowania, czy zgadza się poniższe:
- surowce dostarczone przez każdego producenta do przetworzenia, oraz
- płatności, o których mowa w art. 7.
2.
Dla każdego zakładu przetwórczego, produktu finalnego oraz roku gospodarczego:
a) niezapowiedziane kontrole fizyczne są przeprowadzane odnośnie przynajmniej 5 % produktów finalnych mogących uzyskać pomoc, w celu zweryfikowania, czy spełniają obowiązkowe minimalne normy jakości.
Jeżeli wyniki analiz oficjalnych próbek nie zgadzają się ze szczegółami znajdującymi się w rejestrach przetwórców oraz wskazują, że nie spełniają Wspólnotowych minimalnych wymagań jakościowych, żadna pomoc nie będzie wypłacana danym uczestnikom przetwarzania;
b) administracyjne i księgowe kontrole są przeprowadzane w celu zweryfikowania:
i) czy ilości surowców użytych w przetwórstwie odpowiadają tym wskazanym we wniosku o pomoc,
ii) czy zapłacona cena za surowce przetworzone na produkty, o których mowa w lit. a), jest przynajmniej równa ustalonej cenie minimalnej,
iii) poleceń przelewów, o których mowa w art. 7.
Artykuł 20
1.
Jeżeli stwierdzono dla danego produktu, że pomoc dla produktu zastosowana odnośnie jakiegokolwiek roku gospodarczego przewyższa kwotę należną, wtedy ta kwota jest obniżana, o ile różnica nie jest wyraźnie spowodowana błędem.
Obniżka równa jest różnicy.
Jeżeli pomoc jest już wypłacona, beneficjent musi zwrócić podwójną różnicę, plus odsetki obliczone za termin, jaki upłynął między płatnością a zwrotem dokonanym przez beneficjenta.
Stopa oprocentowania jest tą stosowaną przez Europejski Bank Centralny w jego głównych operacjach finansowych, publikowaną w serii "C"Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich, obowiązującą w dniu bezprawnej płatności plus trzy punkty procentowe.
2.
Jeżeli różnica, o której mowa w ust. 1, jest większa niż 20 %, beneficjent traci uprawnienia do pomocy oraz jeżeli pomoc jest już wypłacona, zwraca całą pomoc, plus odsetki wyliczone zgodnie z ust. 1.
Jeżeli różnica jest większa niż 30 %, organizacja producentów lub przetwórca tracą jakiekolwiek uprawnienia do pomocy dla danego produktu przez następne trzy lata gospodarcze.
3.
Kwoty zwracane i należne odsetki płacone są właściwej agencji płatniczej i potrącane od wydatków finansowanych przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej.
4.
Państwa Członkowskie podejmą niezbędne kroki dla zapewnienia, że pomoc i ceny są płacone odpowiednio zgodnie z art. 7 i 14.
Przewidują one w szczególności kary nakładane na osoby pełniące odpowiedzialne funkcje w organizacjach producentów proporcjonalne do wagi wykrytych nieprawidłowości.
5.
Jeżeli kontrole powierzchni uprawnych, o których mowa w art. 18 ust. 1 lit. i), wykażą rozbieżności pomiędzy powierzchnią deklarowaną i tą aktualnie określoną, na poziomie skontrolowanej całej powierzchni uprawnej, pomoc do wypłacenia organizacji producentów jest obniżana, o ile różnica nie jest wyraźnie wynikiem błędu:
- o procent ustalonej rozbieżności, jeżeli jest to więcej niż 5 %, ale nie więcej niż 20 % określonej aktualnie powierzchni,
- o 30 %, jeżeli rozbieżność jest większa niż 20 % określonej aktualnie powierzchni.
6.
Jeżeli organizacja producentów popełnia dalsze nieprawidłowości, Państwo Członkowskie cofa organizacji uznanie lub wstępne uznanie w przypadku grupy producentów, która otrzymała wstępne uznanie.
Artykuł 21
1. Z wyjątkiem przypadków "siły wyższej", jeżeli zostanie stwierdzone, że cała ilość pomidorów, brzoskwiń i gruszek dopuszczonych do przetworzenia w ramach umów nie została przetworzona na jeden z produktów wymienionych w art. 1 ust. 2, przetwórca musi zapłacić kwotę równą podwójnej kwocie jednostkowej pomocy pomnożonej przez ilość danego surowca, która nie została przetworzona, plus odsetki obliczone zgodnie z art. 20 ust. 1.
Dodatkowo, zatwierdzenie przetwórcy, o którym mowa w art. 3 ust. 1, zawiesza się:
- na rok gospodarczy w zależności od ustalenia, czy różnica, o której mowa w akapicie pierwszym, jest równa lub nie przekracza 10 %,
- na dwa lata gospodarcze w zależności od ustalenia, czy różnica jest większa niż 10 %, ale równa lub niższa niż 20 %,
- na trzy lata gospodarcze w zależności od ustalenia, czy różnica jest większa niż 20 %.
Dla celów zastosowania pierwszego i drugiego akapitu, każda ilość produktów finalnych, z dozwoloną tolerancją 5 %, niespełniających minimalnych standardów jakości jest traktowana jako ilość nieprzetworzona.
2.
Ponadto Państwa Członkowskie przewidują, że uznanie, o którym mowa w art. 3 ust. 1, jest cofane przetwórcom w następujących przypadkach:
- jeżeli organizacja producentów sporządzi przy udziale przetwórcy błędną deklarację,
- jeżeli przetwórca nie wypłaci ceny, o której mowa w art. 3 ust. 4 lit. e),
- jeżeli przetwórca nie wypłaci kar, o których mowa w ust. 1.
Państwo Członkowskie podejmuje decyzję o długości czasu, po jakim przetwórca może przedstawić nowy wniosek o uznanie, mając na względzie wagę przypadku.
3.
Kwoty zwracane i należne odsetki płacone są właściwej agencji płatniczej i potrącane od wydatków finansowanych przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej.
Artykuł 22
1.
Zastosowanie się do wspólnotowych i krajowych progów ustalane jest w każdym Państwie Członkowskim, którego dotyczy, na podstawie ilości objętych wnioskami pomocy, w przypadku pomidorów, oraz ilości, dla których pomoc jest płacona, w przypadku brzoskwiń i gruszek.
2.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne kroki dla stworzenia wzajemnej administracyjnej współpracy z punktu widzenia zapewnienia, że niniejsze rozporządzenie jest właściwie stosowane.
Tytuł VII
Notyfikacje do Komisji
Artykuł 23
Każde Państwo Członkowskie notyfikuje Komisji:
1. Przed rozpoczęciem roku gospodarczego oświadczenie, że zastosowało art. 5 ust. 4 rozporządzenia 2201/96 oraz ilości każdej podgrupy.
2.
Najpóźniej do 10 grudnia następujące informacje:
a) całkowitą ilość pomidorów objętych wnioskami o pomoc, podaną w rozbiciu na podgrupy, gdzie stosowne;
b) oszacowaną ilość nieprzetworzonych suszonych fig, suszonych śliwek, brzoskwiń i gruszek przeznaczonych na przetworzenie na jeden z produktów wymienionych w art. 1 ust. 2.
3.
Najpóźniej do dnia 1 marca w przypadku pomidorów, do dnia 15 kwietnia w przypadku brzoskwiń i gruszek oraz do dnia1 czerwca w przypadku śliwek i suszonych fig, następujące informacje, podane w rozbiciu na produkty objęte umową i nieobjęte umową:
a) ilość produktów finalnych wymienionych w art. 1 ust. 2 lit. a)–o);
b) ilość surowców użytych do wytworzenia każdego z produktów, o których mowa w lit. a);
c) ilość produktów, o których mowa w lit. a), w składzie pod koniec poprzedniego roku gospodarczego, w przypadku produktów przetworzonych z pomidorów, brzoskwiń i gruszek, podaną z rozbiciem na produkty sprzedane i niesprzedane w przypadku pomidorów oraz dnia 1 maja w przypadku śliwek i suszonych fig;
d) w przypadku pomidorów:
- całkowita powierzchnia w hektarach obsadzona w ciągu roku gospodarczego,
- średni zbiór, wyrażony w tonach na hektar, w roku gospodarczym,
- powierzchnia i zbiór, podany z rozbiciem na odmiany podłużne i okrągłe,
- średnia zawartość rozpuszczalnej suchej masy pomidorów używanych do produkcji koncentratu pomidorowego;
e) informacje wymagane w lit. a)–c) muszą zawierać ilości produktów, o których mowa w art. 1 ust. 2 lit. a), b), i), k), l), m) i n), użytych do wytworzenia produktów, o których mowa w ust. 2 lit. c) i o) powyższego artykułu;
f) całkowita ilość wykonana każdego produktu, o którym mowa w art. 1 ust. 2 lit. c) i o), podana z rozbiciem na produkty, o których mowa w art. 1 ust. 2 lit. a), b), i), k), l), m) i n) powyższego artykułu zużyte do ich wykonania.
4.
Nie później niż dnia 1 czerwca raport dotyczący kontroli wykonanych w czasie aktualnego roku gospodarczego, wyszczególniający liczbę kontroli i wyniki, podane w rozbiciu na typy wyników.
5.
W przypadku pomidorów ilości objęte umowami, nie później niż 60 dni po ostatecznej dacie podpisania umów.
Tytuł VIII
Przepisy przejściowe i końcowe
Artykuł 24
1. Jeżeli umowy są zawarte między indywidualnymi producentami a przetwórcami zgodnie z art. 3 ust. 1 akapit drugi art. 6a ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 2201/96, art. 3–7, 10–15, 18–20 oraz art. 22 niniejszego rozporządzenia ma zastosowanie, między innymi, dla roku gospodarczego 2001/02.
2. Państwa Członkowskie podejmują niezbędne kroki w celu zapewnienia, że art. 3 ust. 1 akapit drugi oraz art. 6a ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 2201/96 są przestrzegane.
3.
W przypadku pomidorów, dla roku gospodarczego 2001/02:
- przetwórców, którzy brali udział w systemie pomocy w roku gospodarczym 2000/01 oraz nowych przetwórców zaczynających swoją działalność uważa się za zatwierdzonych, chyba że Państwo Członkowskie zadecyduje inaczej,
- bez względu na art. 6, dane referencyjne o gruntach są to referencyjne dane katastralne lub inne informacje uznane przez organ kontroli za równoważne,
- bez względu na art. 3 ust. 3, ostateczna data podpisania umów to dzień 31 marca 2001 r.
4.
W przypadku brzoskwiń i gruszek, bez względu na art. 6, dane referencyjne o gruntach do dnia 1 stycznia 2003 r. są to referencyjne dane katastralne lub inne informacje uznane przez organ kontroli za równoważne.
Artykuł 25
Rozporządzenia (EWG) nr 1709/84, (WE) nr 504/97 oraz (WE) nr 661/97 tracą moc z końcem roku gospodarczego 2000/01 dla każdego produktu, którego dotyczą.
Rozporządzenie (EWG) nr 2022/92 niniejszym traci moc.
Artykuł 26
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 464/2001
z dnia 7 marca 2001 r.
uzupełniające Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 w sprawie wpisu niektórych nazw do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" przewidzianego w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2081/92 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2796/2000 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 3 i 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 Hiszpania przesłała Komisji dwa wnioski o zarejestrowanie pewnych nazw jako nazw pochodzenia.
(2) Zgodnie z art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia wnioski uznano za spełniające wszelkie wymogi ustanowione w tym rozporządzeniu, w szczególności za zawierające wszystkie wymagane informacje, zgodnie z jego art. 4.
(3) Komisja nie otrzymała deklaracji sprzeciwu na mocy art. 7 tego rozporządzenia, w odniesieniu do nazw podanych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, po ich opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [3].
(4) Dlatego nazwy te powinny zostać wpisane do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" i tym samym podlegać ochronie w całej Wspólnocie jako chronione nazwy pochodzenia.
(5) Załącznik do niniejszego rozporządzenia stanowi uzupełnienie Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2400/96 [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 138/2001 [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nazwy w niniejszym Załączniku dodaje się w Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 i wpisuje jako chronione nazwy pochodzenia (PDO) lub chronione oznaczenia geograficzne (PGI) do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" przewidzianego w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 466/2001
z dnia 8 marca 2001 r.
ustalające najwyższe dopuszczalne poziomy dla niektórych zanieczyszczeń w środkach spożywczych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 315/93 z dnia 8 lutego 1993 r. ustanawiające procedury Wspólnoty w odniesieniu do zanieczyszczeń w żywności [1], w szczególności jego art. 2 ust. 3,
po konsultacji z Naukowym Komitetem ds. Żywności (NKŻ),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (EWG) nr 315/93, w celu ochrony zdrowia publicznego, muszą być ustalone najwyższe dopuszczalne poziomy dla określonych zanieczyszczeń w środkach spożywczych.
Najwyższe dopuszczalne poziomy muszą być przyjęte w formie nie zamkniętego wspólnotowego wykazu, który może zawierać poziomy tych samych zanieczyszczeń w różnych środkach spożywczych.
Mogą być też sprecyzowane metody pobierania próbek i analizy.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 194/97 z dnia 31 stycznia 1997 r., ustalające najwyższe dopuszczalne poziomy dla niektórych zanieczyszczeń w środkach spożywczych [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1566/1999 [3], było zmieniany kilka razy w istotnym zakresie.
Ze względu na konieczność dalszych zmian, celem zachowania przejrzystości, rozporządzenie to powinno zostać ponownie opracowane.
(3) W celu ochrony zdrowia publicznego zasadniczą sprawą jest utrzymanie zanieczyszczeń na poziomach, które są dopuszczalne ze względów toksykologicznych.
Gdziekolwiek jest to tylko możliwe, obecność zanieczyszczeń musi być gruntownie zmniejszana środkami dobrych praktyk rolniczych i wytwarzania, celem osiągnięcia wyższego poziomu ochrony zdrowia, szczególnie w odniesieniu do wrażliwych społeczności
(4) Ze względu na rozbieżności między przepisami Państw Członkowskich dotyczących najwyższych dopuszczalnych poziomów zanieczyszczeń w niektórych środkach spożywczych i wynikające z tego ryzyko zakłócenia konkurencji, niezbędne są środki wspólnotowe w celu zapewnienia jednolitości rynku, przy jednoczesnym zachowaniu zasady proporcjonalności.
(5) Państwa Członkowskie muszą przyjąć właściwe środki nadzoru dotyczące występowania zanieczyszczeń w środkach spożywczych.
(6) Dotychczas, legislacja wspólnotowa nie ustala najwyższych dopuszczalnych poziomów zanieczyszczeń w żywności przeznaczonej dla niemowląt i małych dzieci, objętej dyrektywą Komisji 91/321/EWG [4], ostatnio zmienioną dyrektywą 1999/50/WE [5] oraz dyrektywą Komisji 96/5/WE [6], ostatnio zmienioną dyrektywą 1999/39/WE [7].
Po przeprowadzeniu konsultacji z Komitetem Naukowym ds. Żywności, tak szybko jak to jest możliwe, należy ustalić szczególne najwyższe dopuszczalne poziomy dla tych środków spożywczych.
Do tego czasu poziomy ustalone w niniejszym rozporządzeniu, powinny mieć zastosowanie również do tych środków spożywczych, o ile nie zostały ustanowione bardziej surowe poziomy w tym zakresie przez ustawodawstwo krajowe.
(7) Składniki żywności użyte do produkcji złożonych środków spożywczych powinny spełniać wymagania dotyczące najwyższych dopuszczalnych poziomów ustalone w niniejszym rozporządzeniu, przed ich dodaniem do złożonych produktów środków spożywczych, w celu uniknięcia rozcieńczenia.
(8) Warzywa są głównym źródłem azotanów dla spożycia przez ludzi.
Komitet Naukowy ds. Żywności w swojej opinii z dnia 22 września 1995 r. stwierdził, że całkowite spożycie azotanów jest zwykle znacznie poniżej dopuszczalnego dziennego spożycia.
Jednakże Komitet zalecił kontynuowanie wysiłków mających na celu zmniejszenie narażenia na azotany poprzez żywność i wodę, z tego względu, że azotany mogą zostać zamienione na azotyny i nitrozaminy, i nalegają celem przyjęcia dobrych praktyk rolniczych celem zapewnienia utrzymania zawartości azotanów na tak niskich poziomach, jak jest to racjonalnie osiągalne.
Komitet Naukowy ds. Żywności podkreślił, że obawa dotycząca obecności azotanów nie powinna zniechęcać do zwiększenia spożycia warzyw, ze względu na to, że warzywa spełniają podstawową funkcję żywieniową i odgrywają ważną rolę w ochronie zdrowia.
(9) Szczególne środki zmierzające do zapewnienia lepszej kontroli źródeł azotanów, wraz z kodeksami dobrej praktyki rolniczej mogą pomóc obniżenia poziomów azotanów w warzywach.
Jednakże warunki klimatyczne mają również wpływ na zawartości azotanów w niektórych warzywach.
Z tego też względu powinny być ustalone różne najwyższe dopuszczalne poziomy azotanów dla warzyw, w zależności od sezonu.
Warunki klimatyczne są bardzo zróżnicowane w różnych częściach Wspólnoty.
Dlatego też, Państwa Członkowskie powinny być uprawnione, w okresie przejściowym, do dopuszczania do obrotu sałaty i szpinaku uprawianego na ich terytoriach i przeznaczonego do spożycia na ich terytorium, o wyższych poziomach azotanów niż poziomy ustalone w załączniku I ppkt 1.1 i 1.3, pod warunkiem że te występujące ilości azotanów pozostają na dopuszczalnym poziomie z punktu widzenia zdrowia publicznego.
(10) Producenci sałaty i szpinaku mający siedzibę w Państwach Członkowskich, którzy otrzymali wspomniane wyżej upoważnienie, powinni stopniowo modyfikować swoje metody gospodarki rolnej przez stosowanie dobrych praktyk rolniczych, zalecanych na poziomie krajowym, tak, aby spełnić wymagania dotyczące najwyższych dopuszczalnych poziomów ustanowione na poziomie wspólnotowym do końca okresu przejściowego.
Pożądane jest osiągnięcie wspólnych wartości w możliwie najkrótszym czasie.
(11) Poziomy ustalone dla sałaty i szpinaku powinny zostać ponownie poddane przeglądowi i, jeśli to możliwe, zmniejszone przed dniem 1 stycznia 2002 r.
Przegląd ten będzie się opierać na monitorowaniu przeprowadzonym przez Państwa Członkowskie oraz na zastosowaniu kodeksów dobrej praktyki rolniczej w celu ustalenia najwyższych dopuszczalnych poziomów na tak niskim poziomie, jak jest to racjonalnie osiągalne.
(12) Monitorowanie poziomów azotanów w sałacie i szpinaku oraz stosowanie dobrych praktyk rolniczych przeprowadzane jest przy użyciu środków proporcjonalnych do pożądanego celu, uzyskanych wyników monitoringu, w szczególności w świetle zagrożeń i uzyskanych doświadczeń.
Stosowanie kodeksów dobrej praktyki rolniczej w niektórych Państwach Członkowskich będzie ściśle przestrzegane.
Z tego względu właściwe jest, aby co roku Państwa Członkowskie informowały o wynikach monitoringu oraz sprawozdaniu dotyczącym podjętych środków i dokonanego postępu w stosowaniu kodeksów dobrej praktyki rolniczej do zmniejszenia poziomów zawartości azotanów, a także aby wymiana poglądów między Państwami Członkowskimi w sprawie tych sprawozdań odbywała się corocznie.
(13) Dla sałaty gruntowej ustalone są niższe dopuszczalne zawartości niż dla sałaty uprawianej szklarniowo, oraz w celu umożliwienia skutecznej kontroli, w przypadku braku dokładnego etykietowania, dopuszczalne poziomy ustalone dla sałaty gruntowej powinny mieć zastosowanie również do sałaty uprawnianej szklarniowo.
(14) Aflatoksyny są mikotoksynami wytwarzanymi przez niektóre gatunki Aspergillus, które rozwijają się przy wysokich temperaturach i dużej wilgotności.
Aflatoksyny są genotoksycznymi rakotwórczymi substancjami i mogą występować w żywności w znacznych ilościach.
Dla tego typu substancji nie ma wartości progowej, poniżej której nie obserwuje się szkodliwego oddziaływania.
Z tego też względu nie może być ustalone tolerowane dzienne dopuszczalne pobranie.
Obecny stan wiedzy naukowej i technicznej oraz udoskonalenia w produkcji i technikach magazynowania nie zapobiegają rozwojowi tych pleśni, a w konsekwencji nie umożliwiają całkowitej eliminacji występowania aflatoksyn w żywności.
Dlatego też zalecane jest ustalenie dopuszczalnych poziomów na tak niskim poziomie, jak tylko jest to racjonalnie osiągalne.
(15) Należy popierać wysiłki zmierzające do usprawniania metod produkcji, zbiorów i magazynowania, w celu zmniejszenia rozwoju pleśni.
Grupa aflatoksyn obejmuje wiele związków o zróżnicowanej toksyczności i częstości występowania w żywności.
Aflatoksyna B1 jest bez porównania najbardziej toksycznym związkiem.
Zalecane jest, ze względów bezpieczeństwa, ograniczenie zarówno całkowitej zawartości aflatoksyn w żywności (związków B1, B2, G1 oraz G2), jak i zawartości aflatoksyny B1.
Aflatoksyna M1 jest produktem przemiany metabolicznej aflatoksyny B1 i występuje w mleku i produktach mlecznych, pochodzących od zwierząt, które karmione były zanieczyszczoną paszą.
Nawet jeśli aflatoksyna M1 jest uznana za mniej niebezpieczną genotoksyczną substancję rakotwórczą niż aflatoksyna B1, konieczne jest, aby zapobiegać jej występowaniu w mleku i przetworach mlecznych przeznaczonych do spożycia przez człowieka, w szczególności przez małe dzieci.
(16) Uznaje się, że sortowanie lub inne metody fizycznego przetwarzania umożliwiają zmniejszenie zawartości aflatoksyn w orzechach arachidowych, orzechach i suszonych owocach.
W celu zminimalizowania oddziaływania na handel, zalecane jest dopuszczenie wyższej zawartości aflatoksyn w tych produktach, które nie są przeznaczone do bezpośredniego spożycia przez człowieka, lub też użycia jako składnik środka spożywczego.
W tych przypadkach najwyższe dopuszczalne poziomy aflatoksyn były ustalone przy jednoczesnym uwzględnieniu zarówno znanych możliwych skutków wspomnianych wyżej metod przetwarzania, odpowiednio w odniesieniu do orzechów arachidowych, orzechów i suszonych owoców, jak też potrzeby spełnienia, po przetworzeniu, wymagań dotyczących najwyższych dopuszczalnych limitów, ustalonych dla tych produktów, przeznaczonych do bezpośredniego spożycia przez ludzi lub produktów, które mają być użyte jako składnik środków spożywczych.
W przypadku zbóż, nie można wykluczyć, że metody sortowania lub inne metody fizycznego przetwarzania mogą zmniejszyć poziom zanieczyszczeń aflatoksynami.
W celu umożliwienia sprawdzenia rzeczywistej skuteczności tych metod oraz, jeśli to niezbędne, ustalenia specjalnych najwyższych dopuszczalnych zawartości dla nieprzetworzonych zbóż, przewiduje się zastosowanie na określony czas najwyższych dopuszczalnych limitów, ustanowionych w załączniku I, które dotyczą jedynie zbóż i produktów ich przetworzenia przeznaczonych do bezpośredniego spożycia przez ludzi, lub użycia jako składnik w środkach spożywczych.
W przypadku braku danych, uzasadniających ustalenie szczególnego najwyższego dopuszczalnego limitu dla nieprzetworzonego zboża, po upływie właściwie określonego czasu, najwyższy dopuszczalny limit ustanowiona dla zbóż i przetworzonych ich produktów, przeznaczonych do bezpośredniego spożycia przez ludzi lub użycia jako składnik żywności, będzie mieć również zastosowanie do nieprzetworzonych zbóż.
(17) Celem umożliwienia skutecznej kontroli dotyczącej respektowania różnych najwyższych dopuszczalnych limitów ustalonych dla produktów o których mowa, niezbędne jest odpowiednie etykietowanie produktów, aby znać dokładnie miejsce ich przeznaczenia.
Produkty o poziomie aflatoksyn przekraczającym najwyższy dopuszczalny limit nie mogą być wprowadzone do obrotu, ani same, ani po zmieszaniu z innymi środkami spożywczymi, ani też jako składnik innych środków spożywczych.
Zgodnie z art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 315/93, Państwa Członkowskie mogą utrzymać swoje przepisy prawa krajowego dotyczące najwyższych dopuszczalnych limitów zawartości aflatoksyn w niektórych środkach spożywczych, dla których nie zostały przyjęte żadne przepisy wspólnotowe.
(18) Absorpcja ołowiu może stanowić poważne zagrożenie dla zdrowia publicznego.
Ołów może wywoływać ograniczenie rozwoju zdolności percepcyjnych i możliwości intelektualnych u dzieci oraz wzrost ciśnienia krwi i choroby sercowo-naczyniowe u dorosłych.
W okresie ostatniej dekady poziomy ołowiu w żywności znacznie się zmniejszyły dzięki świadomości szkodliwego wpływu ołowiu na zdrowie oraz wysiłkom skierowanym na źródła zanieczyszczeń ołowiem, zmierzającym do zmniejszenia emisji ołowiu i poprawy zapewnienia jakości wykonywanych analiz chemicznych.
W swojej opinii z dnia 19 czerwca 1992 r. Naukowy Komitet ds. Żywności stwierdził, że średni poziom ołowiu w środkach spożywczych nie wydaje się być powodem do zaniepokojenia, jednakże należy podjąć długoterminowe działania mające na celu dalsze obniżanie średniego poziomu zawartości ołowiu w środkach spożywczych.
Dlatego najwyższe dopuszczalne poziomy powinny być tak niskie, jak to jest racjonalnie osiągalne.
(19) Kadm może kumulować się w organizmie człowieka i może wywoływać zaburzenia funkcjonowania nerek, uszkodzenia kośćca i osłabienia zdolności rozrodczych.
Nie można wykluczyć, iż kadm wywiera na człowieka działanie rakotwórcze.
W swojej opinii z dnia 2 czerwca 1995 r. Naukowy Komitet ds. Żywności zalecił podjęcie większych wysiłków celem zmniejszenia narażenia na pobranie kadmu w procesie żywienia, jako że środki spożywcze są głównym źródłem pobrania kadmu przez człowieka.
Dlatego najwyższe dopuszczalne poziomy powinny być ustalone na tak niskim poziomie, jak to jest racjonalnie osiągalne.
(20) Metylortęć może wywoływać zmiany w normalnym rozwoju mózgu niemowląt, a przy wyższych poziomach może powodować zmiany neurologiczne u dorosłych. zanieczyszczenia rtęcią występują głównie w rybach i produktach rybołówstwa.
W celu ochrony zdrowia publicznego, najwyższe dopuszczalne zawartości rtęci w produktach rybołówstwa określone zostały w decyzji Komisji 93/351/EWG [8].
Dla zachowania przejrzystości, odpowiednie środki ustanowione w tej decyzji powinny zostać przeniesione do niniejszego rozporządzenia oraz zostać uaktualnione.
Poziomy powinny być tak niskie, jak to jest racjonalnie osiągalne, biorąc pod uwagę, że z powodów fizjologicznych określone gatunki gromadzą rtęć w swoich tkankach łatwiej niż inne.
(21) 3-monochloropropan-1,2-diol (3-MCPD) powstaje podczas przetwarzania żywności w określonych warunkach.
W szczególności, może być on produkowany podczas wytwarzania aromatycznego składnika żywności, hydrolizowanego białka roślinnego, który jest produkowany metodą hydrolizy kwasowej (acid-HVP).
W ciągu minionych lat, przez dostosowywanie procesów produkcji, osiągnięto znaczne obniżenie zawartości 3-MCPD we wspomnianym wyżej produkcie.
Niedawno, kilka Państw Członkowskich zgłaszało również wysoki poziom zawartości 3-MCPD w określonych próbkach sosu sojowego.
W celu egzekwowania dobrej praktyki produkcyjnej oraz ochrony zdrowia konsumentów powinny zostać ustalone najwyższe dopuszczalne zawartości 3-MCPD.
W swojej opinii z dnia 16 grudnia 1994 r., potwierdzonej dnia 12 czerwca 1997 r., Naukowy Komitet ds. Żywności zalecił, aby 3-MCPD został uznany za genotoksyczny środek rakotwórczy, i aby pozostałości 3-MCPD w środkach spożywczych były niewykrywalne.
Przeprowadzone niedawno badania toksykologiczne wskazują, że substancja ta nie działa in vivo jako genotoksyczna substancja rakowórcza.
(22) Najwyższe dopuszczalne poziomy 3-MCPD, ustanowione w załączniku I, ustalone zostały na podstawie opinii Naukowego Komitetu ds. Żywności w świetle nowych badań.
NKŻ dokona ponownej oceny toksyczności 3-MCPD.
Ponownie powinna zostać rozważona odpowiedniość ustalonych najwyższych dopuszczalnych poziomów, jak tylko dostępna będzie nowa opinia Naukowego Komitetu ds. Żywności.
Od Państw Członkowskich wymaga się zbadania innych środków spożywczych z punktu widzenia występowania 3-MCPD, w celu rozważenia potrzeby ustalenia najwyższych dopuszczalnych poziomów dla dodatkowych środków spożywczych.
(23) Każdy najwyższy dopuszczalny poziom, przyjęty na poziomie wspólnotowym, będzie musiał być ponownie poddawany regularnemu przeglądowi, aby uwzględnić postęp nauki i rozwój technologii oraz usprawnienia w wytwarzaniu lub praktykach rolniczych w celu osiągania stale zmniejszających się poziomów.
(24) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Środki spożywcze wskazane w załączniku I nie mogą, gdy są wprowadzone do obrotu, zawierać wyższych poziomów zanieczyszczeń niż te, które określone są w tym Załączniku.
2.
Najwyższe dopuszczalne poziomy określone w załączniku I odnoszą się do jadalnej części wymienionych środków spożywczych.
3.
Stosuje się metody pobierania próbek i metody analiz, określone w załączniku I.
Artykuł 2
1.
W przypadku produktów, innych niż produkty wymienione na podstawie art. 4 ust. 1, które są produktami suszonymi, rozcieńczonymi, przetworzonymi lub złożonymi z więcej niż jednego składnika, najwyższy dopuszczalny poziom mający zastosowanie, jest poziomem ustanowionym w załączniku I, uwzględniając odpowiednio:
a) zmiany stężenia zanieczyszczeń, spowodowanych procesami suszenia lub rozcieńczania;
b) zmiany stężenia zanieczyszczeń spowodowanych przez proces przetwarzania;
c) odpowiednich proporcji składników w produkcie; oraz
d) analitycznej granicy oznaczania ilościowego.
Akapit pierwszy stosuje się, o ile dla tych suszonych, rozcieńczonych, przetworzonych lub złożonych produktów nie są ustalone szczególne najwyższe dopuszczalne poziomy.
2.
Najwyższe dopuszczalne poziomy określone w załączniku I stosuje się również do żywności przeznaczonej dla niemowląt i małych dzieci, objętej dyrektywą 91/321/EWG oraz dyrektywą 96/5/WE, o ile nie zostały ustalone bardziej surowe wymagania dotyczące poziomów zanieczyszczeń przez ustawodawstwo krajowe dotyczące określonych produktów, przy odpowiednim uwzględnieniu zmian stężenia zanieczyszczeń wynikających z suszenia, rozcieńczania lub przetwarzania oraz odpowiednich stężeń składników w produkcie.
Szczególne najwyższe dopuszczalne poziomy zanieczyszczeń dla tych środków spożywczych ustalane są najpóźniej do dnia 5 kwietnia 2004 r.
3. Bez uszczerbku dla przepisów art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 3, zakazane jest użycie produktów, które nie spełniają wymagań dotyczących najwyższych dopuszczalnych poziomów określonych w załączniku I, jako składników żywności do produkcji złożonych środków spożywczych.
Artykuł 3
1.
W uzasadnionych przypadkach, Państwa Członkowskie mogą, na okres przejściowy, zezwolić na wprowadzanie do obrotu świeżej sałaty i świeżego szpinaku, uprawianych oraz przeznaczonych do spożycia na ich terytorium, o wyższych poziomach azotanów niż poziomy ustalone jako najwyższe dopuszczalne poziomy w załączniku I ppkt 1.1 i 1.3, pod warunkiem że zastosowane są kodeksy dobrych praktyk rolniczych w celu osiągnięcia stopniowego postępu zmierzającego do uzyskania poziomów zanieczyszczeń określonych w niniejszym rozporządzeniu.
Państwa Członkowskie każdego roku informują inne Państwa Członkowskie oraz Komisję o podjętych krokach celem wykonania przepisów akapitu pierwszego.
2.
Do dnia 30 czerwca każdego roku Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o wynikach przeprowadzonego przez siebie monitoringu oraz przekazują sprawozdanie na temat podjętych środków oraz dokonanego postępu dotyczącego zastosowania i doskonalenia kodeksów dobrej praktyki rolniczej celem zmniejszenia poziomów azotanów w sałacie i szpinaku.
Informacje te powinny zawierać również dane, na których opierają się stosowane w danym Państwie Członkowskim kodeksy dobrej praktyki rolniczej.
3.
Państwa Członkowskie, do których nie stosuje się ust. 1, przeprowadzają monitorowanie poziomów zawartości azotanów w sałacie i szpinaku oraz stosowanie dobrych praktyk rolniczych, stosując środki proporcjonalnie do pożądanego celu, uzyskanych wyników monitoringu, w szczególności biorąc pod uwagę zagrożenia i uzyskane doświadczenie.
Artykuł 4
1.
Najwyższe dopuszczalne poziomy aflatoksyn, mające zastosowanie do produktów zgodnie z tym co ustanowiono w załączniku I ppkt 2.1.1.1 i 2.1.2.1, stosuje się do ich przetworzonych produktów, o ile dla takich przetworzonych produktów nie zostały ustalone szczególne najwyższe dopuszczalne limity zawartości.
2.
W odniesieniu do aflatoksyn w produktach określonych w załączniku I ppkt 2.1, zabrania się:
a) mieszania produktów spełniających wymagania dotyczące najwyższych dopuszczalnych poziomów określonych w załączniku I, z produktami przekraczającymi te najwyższe dopuszczalne poziomy lub też mieszania produktów, które powinny być poddane sortowaniu lub innemu fizycznemu przetwarzaniu, z produktami przeznaczonymi do bezpośredniego spożycia przez ludzi lub użycia jako składnik środka spożywczego;
b) użycia produktów, które nie spełniają wymagań dotyczących najwyższych dopuszczalnych poziomów określonych w załączniku I ppkt 2.1.1.1, 2.1.2.1 oraz 2.1.3, jako składników do wytwarzania innych środków spożywczych;
c) detoksykacji produktów przez przetwarzanie chemiczne.
3.
Orzechy arachidowe, orzechy oraz owoce suszone nie spełniające wymagań dotyczących najwyższych dopuszczalnych poziomów określonych w załączniku I pakt 2.1.1.1. oraz zboża nie spełniające wymagań dotyczących najwyższych dopuszczalnych poziomów określonych w załączniku I ppkt 2.1.2.1 mogą być wprowadzone do obrotu pod warunkiem że produkty te:
a) nie są przeznaczone do bezpośredniego spożycia przez ludzi lub użycia jako składnik środków spożywczych;
b) spełniają wymagania dotyczące najwyższych dopuszczalnych poziomów określonych w załączniku I ppkt 2.1.1.2, dla orzechów arachidowych i załączniku I ppkt 2.1.1.3, dla orzechów i owoców suszonych;
c) zostały poddane wtórnemu przetworzeniu obejmującemu sortowanie lub inne fizyczne przetwarzanie oraz po tym przetworzeniu warunki dotyczące najwyższych dopuszczalnych poziomów określone w załączniku I ppkt 2.1.1.1 i 2.1.2.1 są spełnione, a w wyniku przetworzenia nie powstają inne szkodliwe pozostałości;
d) są etykietowane poprzez wyraźne wskazanie ich miejsca przeznaczenia i zawierają wskazówkę "produkt, przed spożyciem przez człowieka lub użyciem jako składnik środka spożywczego, musi być poddany sortowaniu lub innemu fizycznemu przetworzeniu w celu zmniejszenia zawartości aflatoksyn".
Artykuł 5
1.
Na podstawie wyników kontroli przeprowadzonych przez Państwa Członkowskie w celu sprawdzenia zgodności z najwyższym dopuszczalnymi poziomami azotanów, ustanowionymi w załączniku I sekcja 1, sprawozdań dotyczących stosowania i usprawniania kodeksów dobrej praktyki rolniczej, celem zmniejszenia poziomów azotanów oraz oceny danych, na których Państwa Członkowskie oparły swoje dobre praktyki rolnicze, co pięć lat, a po raz pierwszy raz przed dniem 1 stycznia 2002 r., Komisja dokonuje przeglądu najwyższych dopuszczalnych poziomów którego ogólnym celem jest zmniejszanie tych poziomów.
2.
Na podstawie nowych danych naukowych oraz wyników kontroli przeprowadzonych przez Państwa Członkowskie w celu sprawdzenia spełnienia wymagań dotyczących najwyższych dopuszczalnych poziomów metali ciężkich i 3-MCPD, określonych w sekcjach 3 i 4 załącznika I, co pięć lat, a po raz pierwszy raz przed dniem 5 kwietnia 2003 r., Komisja podejmuje dokonuje przeglądu najwyższych dopuszczalnych poziomów, którego ogólnym celem jest zapewnienie wysokiego poziomu ochrony zdrowia konsumenta.
Artykuł 6
Rozporządzenie (WE) nr 194/97 traci moc z dniem 5 kwietnia 2002 r.
Odniesienia do uchylonego rozporządzenia są traktowane jak odniesienia do niniejszego rozporządzenia i rozumie się zgodnie z tabelą korelacji w załączniku II.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) 468/2001
z dnia 6 marca 2001 r.
nakładające ostateczne cła antydumpingowe na przywóz niektórych wag elektronicznych pochodzących z Japonii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej [1], w szczególności jego art. 9 i 11,
uwzględniając wniosek złożony przez Komisję po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
1.
Środki podlegające przeglądowi dotyczące Japonii
(1) W kwietniu 1993 r. rozporządzeniem (EWG) 993/93 [2] Rada nałożyła ostateczne środki antydumpingowe na przywóz niektórych wag elektronicznych pochodzących z Japonii.
2.
Obowiązujące środki dotyczące innych krajów
(2) W październiku 1993 r. rozporządzeniem (EWG) 2887/93 [3] Rada nałożyła ostateczne środki antydumpingowe na przywóz niektórych wag elektronicznych pochodzących z Singapuru.
W 1995 r. środki te zostały zmienione rozporządzeniem (WE) 2937/95 [4] w następstwie dochodzenia, które wykazało, że margines dumpingu wzrósł w wyniku przyjętych ceł.
Środki te są również przedmiotem przeglądu, który rozpoczęto w październiku 1998 r. [5]
(3) 16 września 1999 r. Komisja opublikowała w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [6] zawiadomienie o wszczęciu postępowania antydumpingowego zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) 384/96 (zwanego dalej "podstawowym rozporządzeniem") dotyczącego przywozu do Wspólnoty niektórych wag elektronicznych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Republiki Korei i Tajwanu.
Dochodzenie to podsumowano w listopadzie 2000 r. rozporządzeniem Rady (WE) 2605/2000 [7], nakładającym ostateczne środki antydumpingowe na przywóz niektórych wag elektronicznych pochodzących z tych krajów.
3.
Wniosek o wszczęcie postępowania przeglądowego
(4) Po opublikowaniu zawiadomienia o zbliżającym się terminie wygaśnięcia środków antydumpingowych obowiązujących w odniesieniu do przywozu niektórych wag elektronicznych pochodzących z Japonii [8], Komisja otrzymała wniosek z dnia 23 stycznia 1998 r. o przeprowadzenie przeglądu środków zgodnie z art. 11 ust. 2 podstawowego rozporządzenia.
(5) Wniosek został wniesiony w imieniu producentów wspólnotowych, których łączna produkcja stanowiła znaczną część całkowitej produkcji rozważanego produktu we Wspólnocie.
(6) Wniosek został uzasadniony tym, że wygaśniecie środków prawdopodobnie doprowadziłoby do utrzymania się lub ponownego wystąpienia dumpingu i wyrządzenia szkody przemysłowi wspólnotowemu. Ustaliwszy, po konsultacji z Komitetem Doradczym, że istnieją wystarczające dowody do wszczęcia przeglądu, Komisja wszczęła dochodzenie na podstawie art. 11. ust. 2 i 3 podstawowego rozporządzenia [9]. Wszczęcie przez Komisję dochodzenia na podstawie art. 11 ust. 3 zostało oparte na zarzucie zamieszczonym we wniosku, zgodnie z którym od czasu poprzedniego dochodzenia marginesy dumpingu znacznie wzrosły a wygaśnięcie środków doprowadziłoby do zwiększenia dumpingu i szkody.
4.
Dochodzenie
(7) Komisja z urzędu powiadomiła składających wniosek producentów wspólnotowych, zainteresowanych producentów eksportujących, importerów i Eurocommerce (stowarzyszenie dużych i małych użytkowników we Wspólnocie).
Przedstawiciele krajów wywozu także zostali powiadomieni z urzędu.
Zainteresowane strony otrzymały możliwość przedstawienia swych stanowisk na piśmie oraz wystąpienia z wnioskiem o wysłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu przeglądu.
(8) Komisja przesłała kwestionariusze zainteresowanym stronom i otrzymała odpowiedzi od trzech producentów wspólnotowych oraz dwóch producentów japońskich, z których tylko jeden wywoził rozważany produkt do Wspólnoty w trakcie okresu dochodzenia.
Komisja wysłała również kwestionariusze do importerów oraz stowarzyszenia użytkowników.
Dwóch importerów udzieliło odpowiedzi.
Nie otrzymano odpowiedzi od stowarzyszenia użytkowników oraz użytkowników indywidualnych.
(9) Komisja przejrzała i zweryfikowała wszystkie informacje uważane za niezbędne do celu określenia prawdopodobieństwa utrzymania się lub ponownego wystąpienia dumpingu i szkody dla interesu Wspólnoty.
Przeprowadzono także weryfikacje w lokalach następujących przedsiębiorstw:
Producenci eksportujący:
- Yamato Scale Co.
Ltd, Akashi
- Ishida Co.
Ltd., Kyoto
Składający wniosek producenci wspólnotowi:
- Bizerba GmbH & Co.
KG, Balingen, Niemcy
- GEC Avery Limited, (spółka zależna General Electric Company, plc), Birmingham, Zjednoczone Królestwo
- Testut/Lutrana SA, Béthune, Francja
Importerzy:
- Digi Nederland B.V., Purmerend, Niderlandy
- Carrin and Co.
NV, Antwerpia, Belgia.
(10) Dochodzenie dotyczące utrzymywania się lub ponownego wystąpienia dumpingu obejmowało okres od 1 kwietnia 1997 r. do 31 marca 1998 r. (zwany dalej "okresem dochodzenia").
Prześledzenie utrzymywania się i ponownego wystąpienia szkody objęło okres od 1994 r. do końca okresu dochodzenia (zwanego dalej "okresem analizowanym").
(11) Ze względu na złożoność dochodzenia, w szczególności oddziaływania efektu EUR na dochodzenie (patrz: motyw 34) oraz trudności w opracowaniu ustaleń spowodowane brakiem współpracy, obecny przegląd przekroczył okres 12 miesięcy, w czasie których powinien zostać zakończony zgodnie z art. 11 ust. 5 podstawowego rozporządzenia.
(12) Wszystkie strony zostały poinformowane o zasadniczych faktach i okolicznościach, na podstawie których zamierzano zalecić utrzymanie obecnych środków.
Przyznano im także okres, w ciągu którego mogły składać oświadczenia wynikające z ujawnienia tych faktów i okoliczności.
Uwzględniono uwagi złożone przez strony i, gdzie właściwe, ustalenia zostały odpowiednio zmienione.
B. PRODUKT ROZWAŻANY I PRODUKT PODOBNY
1.
Produkt rozważany
(13) Rozważanym produktem, podobnie jak w pierwotnym dochodzeniu, są wagi elektroniczne używane w handlu detalicznym (zwane dalej "wagami elektronicznymi"), posiadające cyfrowy wyświetlacz ciężaru, ceny jednostkowej i ceny należnej (bez względu na to, czy wyposażone są w urządzenie drukujące te dane, czy nie) objęte kodem CN ex84238150.
Istnieją różne modele wag elektronicznych, o różnych parametrach pracy i różnej technologii wykonania.
W związku z tym przemysł wyróżnia trzy klasy takich wag: niską, średnią i wysoką.
Wagi elektroniczne mogą być wolnostojące, bez wbudowanych drukarek; występują także modele wyższej klasy posiadające układy wstępnego ustawiania przy pomocy klawiszy i z możliwością integracji danych do komputerowych systemów kontroli i zarządzania.
(14) Mimo że potencjalne możliwości użytkowania wag elektronicznych mogą się zmieniać, podstawowe cechy fizyczne i techniczne różnych modeli wag elektronicznych są podobne.
Ponadto dochodzenie wykazało, że między tymi trzema klasami brak wyraźnych linii podziału, modele należące do sąsiednich klas często są zamienne.
Tak jak w pierwotnym dochodzeniu, do celów obecnego dochodzenia należy więc przyjąć, że jest to ten sam produkt.
2.
Produkt podobny
(15) Ustalono, że różne rodzaje wag elektronicznych produkowanych i sprzedawanych w Japonii, pomimo różnic dotyczących wielkości, żywotności, napięcia zasilania lub modelu, mają te same podstawowe cechy techniczne i fizyczne co wagi elektroniczne wywożone z Japonii do Wspólnoty i dlatego powinny być traktowane jako produkty podobne.
Podobnie, oprócz pomniejszych różnic technicznych wagi elektroniczne wyprodukowane we Wspólnocie są pod wszelkimi względami podobne do wag elektronicznych wywożonych z Japonii do Wspólnoty.
C. DUMPING I PRAWDOPODOBIEŃSTWO PONOWNEGO WYSTĄPIENIA DUMPINGU
1.
Uwagi wstępne
(16) Jak określono powyżej, niniejsze dochodzenie stanowi połączenie przeglądu związanego z wygaśnięciem środków, przeprowadzanego na podstawie art. 11 ust. 2 podstawowego rozporządzenia oraz przeglądu tymczasowego, przeprowadzanego na podstawie z art. 11 ust. 3, który został wszczęty w celu sprawdzenia informacji zawartych we wniosku o przeprowadzenie przeglądu wskazujących, że rozmiary wyrządzającego szkodę dumpingu wzrosły. Komisja podjęła decyzję aby nie rozpoczynać przeglądu przeprowadzanego na podstawie art. 11 ust. 3 ze względu na to, że wielkość sprzedaży producentów eksportujących na rynek wspólnotowy nie była wysoka i nie było wystarczających dowodów trwałej zmiany okoliczności. Stąd wnioski Komisji oparte są na ustaleniach poczynionych na mocy art. 11 ust. 2 dotyczących prawdopodobieństwa utrzymywania się lub ponownego wystąpienia wyrządzającego szkodę dumpingu w przypadku zniesienia istniejących środków.
(17) Zgodnie z danymi Eurostatu w okresie dochodzeniaprzywieziono z Japonii do Wspólnoty około 995 wag elektronicznych, podczas gdy w pierwotnym okresie dochodzenia przywieziono 19000 sztuk, co stało się podstawą do wprowadzenia środków podlegających obecnemu przeglądowi.
Współpraca w niniejszym dochodzeniu została bardzo ograniczona (łącznie 35 sztuk lub mniej niż 4 % przywozu) i ograniczyła się do częściowej współpracy z dwoma producentami: Yamato Scales Co.
Ltd i Ishida Co.
Ltd, z których ostatni nie dokonywał wywozu na rynek wspólnotowy w trakcie okresu dochodzenia.
Dla porównania w poprzednim dochodzeniu podjęto współpracę z czterema producentami eksportującymi.
2.
Prawdopodobieństwo utrzymywania się lub ponownego wystąpienia dumpingu
(18) Zgodnie z art. 11 ust. 2 podstawowego rozporządzenia, celem przeglądu związanego z wygaśnięciem środków jest ustalenie czy wygaśnięcie środków może doprowadzić do utrzymania się lub ponownego wystąpienia wyrządzającego szkodę dumpingu.
Prawdopodobieństwo utrzymywania się dumpingu
(19) Badając prawdopodobieństwo utrzymywania się dumpingu w przypadku zniesienia środków, niezbędne jest ustalenie czy w danej chwili dumping występuje oraz czy prawdopodobne jest jego utrzymanie się.
(20) Tylko dwóch producentów dostarczyło uwagi w odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu dochodzenia.
Obaj podjęli jedynie częściową współpracę.
Jeden z nich nie dokonywał wywozu do Wspólnoty w trakcie okresu dochodzenia i dlatego nie dostarczył informacji dotyczących cen eksportowych, podczas gdy drugi producent dokonywał wywozu do Wspólnoty, ale nie dostarczył pełnych informacji dotyczących wartości normalnej.
Trzej inni producenci uczestniczący w poprzednim dochodzeniu tym razem odmówili współpracy.
W tych okolicznościach Komisja ustalając istnienie dumpingu, korzystała z bardzo ograniczonych informacji od producentów japońskich.
(21) Częściowo współpracujące przedsiębiorstwo, Yamato Scales Co.
Ltd, dostarczyło kompletne informacje dotyczące swoich cen eksportowych, ale nie dostarczyło kompletnych informacji na temat wartości normalnych, ponieważ dostarczone dane obejmowały jedynie 1/3 krajowej sprzedaży rozważanego produktu (pozostałej sprzedaży dokonano na rzecz powiązanych dystrybutorów). Przedsiębiorstwo to nie dostarczyło również żadnych danych dotyczących kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych ani kosztów administracyjnych poniesionych w związku ze sprzedażą krajową.
Porównanie tych cen eksportowych z niepełnymi danymi dotyczącymi wartości normalnych wykazało, że w odniesieniu do sprzedaży tego eksportera dokonywanej na rynek wspólnotowy występował znaczny dumping.
Także porównanie tych cen eksportowych z wartością normalna konstruowaną dla tego producenta w pierwotnym dochodzeniu wykazało istnienie znacznego dumpingu.
(22) Co więcej, jeden z japońskich producentów eksportujących, którego przywóz w okresie dochodzenia stanowił przeważającą część przywozu wag elektronicznych z Japonii, odmawiając współpracy potwierdził, że stosował ceny dumpingowe w swoim wywozie do Wspólnoty.
Komisja przeanalizowała także dane Eurostatu i średnia cena całego przywozu z Japonii wynikająca z tych danych potwierdziła ustalenia dotyczące dumpingu, gdyż cena w ten sposób ustalona była niższa od wszystkich wartości normalnych ustalonych dla częściowo współpracującego przedsiębiorstwa.
(23) Ze względu na prawie zupełny brak współpracy, powyższe dane zostały uznane za dostępne fakty w rozumieniu art. 18 podstawowego rozporządzenia.
Jak wskazano powyżej, dane te wskazują na istnienie znaczącego marginesu dumpingu.
(24) Ze względu na wahania kursu waluty japońskiej od czasu poprzedniego dochodzenia, spadek wartości jena w stosunku do waluty z faktury tj. dolara amerykańskiego również został uwzględniony, jednak stwierdzono, że wzrost cen eksportowych w jenach od czasu pierwotnego badania był częściowo równoważony przez znaczny spadek cen eksportowych w dolarach (zgodnie z danymi Eurostatu).
Zostało to potwierdzone ustaleniami poczynionymi w odniesieniu do częściowo współpracującego przedsiębiorstwa, w przypadku którego spadek wartości jena nie spowodował obniżenia marginesu dumpingu, o ile można wysnuć taki wniosek z niepełnych danych.
Co więcej, jasne było że spadek wartości jena jest tymczasowy.
(25) W uzupełnieniu ustaleń dotyczących występowania znacznego dumpingu w trakcie okresu dochodzenia nie otrzymano żadnych informacji wskazujących, że mało prawdopodobne jest utrzymanie się dumping w przypadku zniesienia środków.
W rzeczywistości dowody dostępne dla Komisji wyraźnie wskazują, że taki przywóz dokonywany byłby w niedalekiej przyszłości po cenach dumpingowych, o ile środki zostałyby zniesione.
W szczególności należy zauważyć, że rynek wspólnotowy jest dla eksporterów atrakcyjny ponieważ – na podstawie informacji uzyskanych od częściowo współpracującego przedsiębiorstwa – ceny we Wspólnocie są znacznie wyższe niż ceny na innych rynkach państw trzecich (Tajwan, Malezja), na które to przedsiębiorstwo również dokonywało wywozu.
(26) Ponadto należy także zauważyć, że przez lata ceny w Japonii utrzymywały się na wyższym poziomie niż gdzie indziej.
Dlatego też mało prawdopodobne jest, że ta sytuacja ulegnie zmianie w krótszym czy średnim okresie, co sprawia, że utrzymywanie się dumpingu jest bardzo prawdopodobne.
Prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia dumpingu
(27) Wychodząc z założenia, że skutkiem zastosowania środków było zmniejszenie przywozu z Japonii do Wspólnoty, zbadano problem wpływu zniesienia środków na ceny i wzrost rozmiarów dumpingu we Wspólnocie tj. możliwość ponownego wystąpienia dumpingu.
(28) Istnieją dane wskazujące, że zarówno częściowo współpracujące przedsiębiorstwa oraz przedsiębiorstwa, które nie podjęły współpracy, prawdopodobnie znów zaczną dokonywać przywozu swoich produktów w dużych ilościach.
Po pierwsze zniesienie tych środków uczyniłoby ze Wspólnoty atrakcyjny rynek zbytu dla eksporterów japońskich, gdyż ceny we Wspólnocie są nieznacznie wyższe niż na innych rynkach państw trzecich, na których obecni są producenci eksportujący.
Dlatego, mając na uwadze, że wywóz z Japonii do tych krajów utrzymuje się na wysokim poziomie, prawdopodobne wydaje się jego choćby częściowe przekierowanie na rynek wspólnotowy.
Po drugie, rynek wspólnotowy jest bardzo ważny ze względu na swój rozmiar i nie wydaje się aby zainteresowani eksporterzy nie wyciągnęli korzyści ze zniesienia środków.
(29) W odniesieniu do cen, jakie zostałyby zastosowane przy ponownym pojawieniu się przywozu, nie ma powodów do przypuszczeń, że będą one się różnić od cen stosowanych w obecnym przywozie, mimo że jego rozmiary są niewielkie.
Można przypuszczać, że niższe ceny mogą być przesłanką znacznego wzrostu przywozu.
Ponowne wystąpienie dumpingu uprawdopodobnia fakt, że jak wskazano w motywie 25, japoński wywóz na rynki państw trzecich (Tajwan i Malezja), na których nie obowiązują środki antydumpingowe dokonywany jest po cenach dumpingowych.
Nie ma również żadnych danych wskazujących, że względnie wysokie ceny w Japonii mają się zmienić w najbliższym czasie.
D. SYTUACJA NA WSPÓLNOTOWYM RYNKU WAG ELEKTRONICZNYCH
1.
Struktura przemysłu wspólnotowego
(30) Ponieważ obecne środki antydumpingowe zostały wprowadzone na przywóz wag elektronicznych z Japonii w 1993 r., przemysł wspólnotowy został poddany programowi restrukturyzacji i koncentracji celem utrzymania jego konkurencyjności.
W poprzednim dochodzeniu współpracę podjęło łącznie dziesięć przedsiębiorstw, jednakże w wyniku procesu restrukturyzacji tylko sześć z tych przedsiębiorstw nadal prowadziło działalność w okresie dochodzenia.
Trzy z tych przedsiębiorstw podjęły współpracę w obecnym dochodzeniu.
W trakcie dochodzenia okazało się, że pozostali producenci wspólnotowi także zostali objęci procesem restrukturyzacji.
(31) Współpracujący producenci wspólnotowi reprezentowali w okresie dochodzenia41 % całkowitej produkcji wspólnotowej i dlatego też stanowią zgodnie art. 4 ust. 1 podstawowego rozporządzenia znaczącą część produkcji wspólnotowej.
Producenci ci zwani są dalej "przemysłem wspólnotowym".
Dodatkowo dwa duże przedsiębiorstwa poprały wniosek o przegląd środków niemniej nie współpracowały w pełni w dochodzeniu.
Reprezentatywność produkcji wspólnotowej popierającej skargę przekraczała zatem zdecydowanie 50 %.
(32) Należy zauważyć, że w celu powyższego obliczenia reprezentatywności produkcji wspólnotowej, zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. a) i ust. 2 podstawowego rozporządzenia, wszystkie przedsiębiorstwa działające we Wspólnocie powiązane z producentami eksportującymi z krajów, z których przywóz odbywa się po cenach dumpingowych zostały wyłączone z definicji całkowitej produkcji wspólnotowej.
2.
Konsumpcja wag elektronicznych na rynku wspólnotowym
(33) Konsumpcja we Wspólnocie została obliczona przy użyciu zweryfikowanych danych dotyczących sprzedaży dostarczonych przez przemysł wspólnotowy, danych liczbowych zawartych we wniosku (dotyczących sprzedaży niewspółpracujących producentów wspólnotowych) oraz danych dotyczących wielkości przywozu uzyskanych za pośrednictwem Eurostatu.
W okresie analizowanym konsumpcja przedstawiała się następująco:
Konsumpcja wag elektronicznych we Wspólnocie
(sztuki) _BAR_
1994 _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ Okres dochodzenia _BAR_
174448 _BAR_ 161682 _BAR_ 172314 _BAR_ 177391 _BAR_ 184990 _BAR_
(34) Wzrost konsumpcji w 1997 r. oraz w okresie dochodzenia był głównie spowodowany jednorazowym wzrostem zamówień detalicznych po wprowadzeniu EUR ("efekt EUR").
Od 1997 r. sprzedawcy detaliczni, zabezpieczając się przed skutkami wprowadzenia EUR, dokonywali zakupów nowych modeli, które były przystosowane do stosowania nowej waluty.
Ponieważ odbiorcy detaliczni zaczęli dokonywać wymiany starych wag elektronicznych, wzrósł popyt na wagi elektroniczne, a w konsekwencji wzrosła również sprzedaż.
Poprawa sytuacji będzie krótkotrwała i oczekuje się spadku sprzedaży do normalnego poziomu przed 2000 r., dalszego spadku do poziomu niższego od 2001 r. i powrotu do poziomu normalnego przed 2004 r.
3.
Rozważany przywóz
Wielkość przywozu
(35) W oparciu o informacje z Eurostatu (dla kodu TARIC
8423815010
), przywóz wag elektronicznych z Japonii w analizowanym okresie kształtował się w sposób następujący:
Wielkość przywozu
(sztuki) _BAR_
_BAR_ 1994 _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ Okres dochodzenia _BAR_
Przywóz z Japonii _BAR_ 1320 _BAR_ 474 _BAR_ 954 _BAR_ 1606 _BAR_ 995 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 0,8 % _BAR_ 0,3 % _BAR_ 0,6 % _BAR_ 0,9 % _BAR_ 0,5 % _BAR_
Polityka cenowa producentów eksportujących
(36) W odniesieniu do cen importowych, za najwłaściwsze uznano wykorzystanie informacji dostarczonych przez jedynego współpracującego producenta, który w trakcie okresu dochodzenia dokonywał wywozu do Wspólnoty.
Ze względu na charakter produktu, za reprezentatywne uznano zbadanie polityki cenowej producenta eksportującego w trakcie okresu dochodzenia poprzez porównanie jego cen eksportowych z cenami podobnych modeli sprzedawanych przez przemysł wspólnotowy.
O ile uznano, że wykorzystanie wspomnianych modeli pozwala na dokonanie słusznego porównania, mała wielkość wywozu sprzedanego przez tego producenta eksportującego znacznie utrudniała wyciągnięcie przejrzystych wniosków.
Jednakże na podstawie danych dotyczących ograniczonej ilości transakcji istniały przesłanki, że rozważany producent eksportujący dokonywał sprzedaży po bardzo niskich cenach w porównaniu z cenami oferowanymi przez przemysł wspólnotowy.
Było także oczywiste, że spadek cen tych modeli w trakcie analizowanego okresu był w przybliżeniu odzwierciedlany przez obniżenie cen oferowanych przez przemysł wspólnotowy (wymienione w akapicie 42).
4.
Sytuacja przemysłu wspólnotowego
(37) Zgodnie z art. 3 ust. 5 podstawowego rozporządzenia badanie wpływu dumpingowego przywozu na przemysł wspólnotowy objęło ocenę wszystkich czynników ekonomicznych i wskaźników mających związek ze stanem przemysłu.
Niektóre czynniki nie zostały jednakże uwzględnione szczegółowo w podanych niżej wynikach badania, ponieważ nie uznano ich za odpowiednie dla sytuacji przemysłu wspólnotowego w trakcie prowadzenia omawianego dochodzenia.
Należy także zauważyć, że żaden z tych czynników nie dostarcza informacji o charakterze determinującym.
Produkcja, wykorzystanie zdolności produkcyjnych i zapasy
(38) Produkcja wszystkich typów wag elektronicznych spadła w okresie od 1994 do 1996 r. a następnie wzrosła na skutek efektu EUR, jak wyjaśniono w akapicie 34.
Wskaźnik wykorzystania zdolności produkcyjnych przemysłu wspólnotowego wzrósł w analizowanym okresie o 6 %.
Przemysł wspólnotowy — produkcja i zdolności produkcyjne
Wskaźnik: 1994 = 100 _BAR_ 1994 _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ Okres dochodzenia _BAR_
Wielkość produkcji wszystkich typów wag elektronicznych _BAR_ 74829 _BAR_ 70862 _BAR_ 69926 _BAR_ 77057 _BAR_ 75915 _BAR_
Zdolność produkcyjna (wszystkie typy wag elektronicznych) _BAR_ 105446 _BAR_ 106770 _BAR_ 100338 _BAR_ 99888 _BAR_ 100625 _BAR_
Wykorzystanie zdolności produkcyjnych (wszystkie wagi elektroniczne) _BAR_ 71 % _BAR_ 66 % _BAR_ 70 % _BAR_ 77 % _BAR_ 75 % _BAR_
Uznano, że poziom zapasów nie mógł być uznany za mający znaczący wpływ na sytuację przemysłu wspólnotowego, ponieważ przemysł wspólnotowy produkował na zamówienie, wobec czego nadwyżki niemalże nie istniały.
Wielkość sprzedaży
(39) Sprzedaż wszystkich sztuk wag elektronicznych ogółem dokonana przez przemysł wspólnotowy na rynku wspólnotowym spadła w okresie od 1994 do 1996 r., by następnie wzrosnąć wskutek efektu euro, jak wyjaśniono w motywie 34.
Sprzedaż w sztukach
_BAR_ 1994 _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ Okres dochodzenia _BAR_
Sprzedaż przemysłu wspólnotowego _BAR_ 58245 _BAR_ 54307 _BAR_ 53485 _BAR_ 57794 _BAR_ 58002 _BAR_
Obrót sprzedaży
(40) Obrót sprzedaży przemysłu wspólnotowego na rynku wspólnotowym dotyczący wszystkich typów wag elektronicznych spadł w okresie 1994–1997 r., by następnie wzrosnąć wskutek efektu euro, jak wyjaśniono w motywie 38.
Obrót w ECU
(1000 ECU) _BAR_
_BAR_ 1994 _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ Okres dochodzenia _BAR_
Sprzedaż przemysłu wspólnotowego _BAR_ 87445 _BAR_ 80679 _BAR_ 77066 _BAR_ 74079 _BAR_ 77902 _BAR_
Udział w rynku i wzrost
(41) Udział w rynku przemysłu wspólnotowego spadł w okresie dochodzenia z 33,4 % w 1994 r. do 31,4 %.
Dlatego też przemysł wspólnotowy nie mógł w pełni skorzystać z rozwoju rynku.
Kształtowanie się cen
(42) Analizy cen wag elektronicznych we Wspólnocie dokonano z uwzględnieniem cen sprzedaży wszystkich modeli sprzedanych przez przemysł wspólnotowy.
Średnie ważone ceny sprzedaży dla niepowiązanych odbiorców w okresie analizowanym kształtowały się następująco:
Kształtowanie się cen wag elektronicznych
(ECU/sztuka) _BAR_
_BAR_ 1994 _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ Okres dochodzenia _BAR_
Wszystkie typy wag elektronicznych _BAR_ 1576 _BAR_ 1562 _BAR_ 1508 _BAR_ 1321 _BAR_ 1404 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 99 _BAR_ 96 _BAR_ 84 _BAR_ 89 _BAR_
Ceny sprzedaży wszystkich klas spadły między 1994 r. a okresem dochodzenia o 11 %.
Średni spadek cen w tej wysokości dotyczył wszystkich klas wag elektronicznych.
Rentowność
(43) Jak wskazuje poniższa tabela, zysk netto z obrotu był dodatni przez cały okres, ale na początku okresu analizowanego był stale poniżej poziomu uważanego za niezbędny dla przetrwania przemysłu.
Lepsze wyniki liczbowe dla 1997 r. i dla okresu dochodzenia były spowodowane dwoma czynnikami: powyżej wspomnianym efektem EUR, który spowodował nagły wzrost sprzedaży oraz, w mniejszym zakresie, wpływami restrukturyzacji przemysłu na dużą skalę opisanej w motywie 30.
Zysk (zwrot z obrotu netto) we Wspólnocie
_BAR_ 1994 _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ Okres dochodzenia _BAR_
Przemysł wspólnotowy _BAR_ 2,2 % _BAR_ 3,1 % _BAR_ 1,6 % _BAR_ 4,9 % _BAR_ 9,6 % _BAR_
Inne związane czynniki
(44) Nie dokonano szczegółowej analizy przepływu środków finansowych, zdolności pozyskiwania kapitału (lub inwestycji) i zwrotu z inwestycji, ponieważ taka analiza odnosiłaby się do sytuacji danego przedsiębiorstwa jako całości.
Produkcja o innych profilach tych przedsiębiorstw stanowi ponad 50 % ich obrotów i dlatego analiza taka nie odzwierciedlałaby sytuacji związanej z rozważanym produktem.
Jeśli chodzi o wpływ wielkości rzeczywistego marginesu dumpingu na przemysł wspólnotowy, wpływ ten nie może być uznany za bez znaczenia, biorąc pod uwagę wielkość oraz ceny importowe z rozważanych krajów.
Wydajność, zatrudnienie i płace
(45) Poniższa tabela wskazuje, że w analizowanym okresie zatrudnienie w przemyśle wspólnotowym spadło o 29 %.
Wydajność w przeliczeniu na jednego pracownika
_BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ Okres dochodzenia _BAR_
Liczba wyprodukowanych sztuk _BAR_ 74829 _BAR_ 70862 _BAR_ 69926 _BAR_ 77057 _BAR_ 75915 _BAR_
Liczba pracowników _BAR_ 1370 _BAR_ 1305 _BAR_ 1208 _BAR_ 1063 _BAR_ 978 _BAR_
Wydajność _BAR_ 55 _BAR_ 54 _BAR_ 58 _BAR_ 72 _BAR_ 78 _BAR_
(46) Wydajność w przeliczeniu na jednego pracownika wzrosła o 42 % w analizowanym okresie.
(47) Nie przeprowadzono szczegółowej analizy dotyczącej płac, ponieważ duże znaczenie w całej działalności tych przedsiębiorstw miała produkcja o innych profilach.
Dlatego taka analiza odnosiłaby się do przedsiębiorstwa jako całości i nie byłaby reprezentatywna dla rozważanego produktu.
Wnioski dotyczące sytuacji przemysłu wspólnotowego
(48) Przemysł wspólnotowy został poddany programowi znaczącej restrukturyzacji na skutek czego poprawiły się techniki produkcji oraz dystrybucji.
Jednakże wciąż podlegał on presji cenowej, co zawęziło marże i doprowadziło do straty udziału w rynku oraz zmniejszenia zatrudnienia.
Rentowność poprawiła się pod koniec okresu analizowanego, ale jak wspomniano w motywie 34, było to głównie spowodowane jednorazowym pozytywnym wpływem efektu euro, a oczekuje się, że poziom zysku ustabilizuje się na poziomie odnotowanym w głównej części analizowanego okresu.
Uważa się zatem, że przemysł wspólnotowy nie wyszedł całkowicie z niekorzystnej sytuacji, w jakiej znajdował się w czasie poprzedniego dochodzenia.
E. PRAWDOPODOBIEŃSTWO UTRZYMANIA SIĘ LUB PONOWNEGO WYSTĄPIENIA SZKODY
1.
Analiza sytuacji japońskich producentów eksportujących
(49) Rozwój przywozu z Japonii opisano w akapicie 35.
Japońscy producenci eksportujący kontynuowali sprzedaż na rynek wspólnotowy i jak wykazały dane dostarczone przez przemysł wspólnotowy, koncentrowali się na sprzedaży modeli jednego typu na niektóre rynki Państw Członkowskich i nie oferowali całego wachlarza asortymentu.
Zarzut ten został przeanalizowany przez Komisję i z danych liczbowych dostarczonych przez importerów wynikało jasno, że przywóz rzeczywiście skupił się na niektórych rynkach, co do których eksporterzy mieli świadomość, że są na nich w stanie konkurować głównie dzięki zastosowaniu niskich cen, nawet bez potrzeby dokonywania dużych transakcji czy też bez systemu dystrybucji, który z kolei niezbędny jest do funkcjonowania przemysłu wspólnotowego.
(50) Współpracujący importerzy wykazali, że zmniejszenie przywozu z Japonii było spowodowane przeniesieniem produkcji do innych krajów i twierdzili, że ze względu na trwały charakter przeniesienia produkcji, prawdopodobieństwo wzrostu produkcji wag elektronicznych w Japonii i w konsekwencji wywozu do Wspólnoty w przyszłości jest nikłe.
W związku z tym należy zauważyć, że przebieg dochodzeń antydumpingowych dotyczących rozważanego produktu wskazuje na mobilność produkcji i na to, że może ona być dosyć łatwo przeniesiona do krajów nieobjętych środkami.
Dochodzenie wykazało, że mobilność ta była o tyle większa, że kiedy w przeszłości produkcja została przeniesiona z Japonii do innych krajów Azji Południowo-Wschodniej, znacząca ilość części (głównie komponentów elektronicznych) była nadal dostarczana z Japonii.
Na tej podstawie Komisja uznała, że jeżeli zezwoli się na wygaśnięcie środków nałożonych na przywóz rozważanego produktu, w przeciwieństwie do opinii współpracujących importerów, nie można wykluczyć, że wywóz z Japonii szybko osiągnąłby poprzedni poziom.
W świetle ustaleń niniejszego dochodzenia, jeśli dumping miałby się utrzymać, można oczekiwać, że taki przywóz odbywałby się po cenach dumpingowych.
(51) Oprócz powyższych punktów odnoszących się do stosunkowo łatwego przenoszenia produkcji należy dodać, że dane liczbowe uzyskane od częściowo współpracujących eksporterów świadczą o tym, że wykorzystanie zdolności produkcyjnych zakładów w Japonii wynosiło w okresie dochodzenia zaledwie 50 %.
Świadczy to o tym, że istnieje duży margines dla wzrostu produkcji i wywozu w przypadku gdyby zniesiono środki, ponieważ nie istnieje drugi tak duży rynek, który byłby w stanie wchłonąć taką dodatkową wielkość produkcji.
(52) Należy również zauważyć, że ten producent eksportujący sprzedaje również po niskich cenach na inne rynki (na przykład Malezja i Tajwan).
Na podobnym poziomie sprzedaży co sprzedaż na rynek wspólnotowy, cena sprzedaży na rynek Malezji i Tajwanu była o około 30 % niższa niż cena sprzedaży (na podstawie ceny cif z wyłączeniem ceł antydumpingowych) takiego samego modelu na rynku wspólnotowym.
Sugeruje to wyraźnie, że rynek wspólnotowy byłby bardzo atrakcyjny dla japońskich producentów eksportujących, jeżeli nie istniałyby środki antydumpingowe.
(53) Oczywiste jest także, że wspólnotowe ceny importowe zaobserwowane w trakcie okresu dochodzenia na podstawie niewielkiej ilości transakcji były na niskim poziomie pomimo obowiązujących środków antydumpingowych, ale ze względu na niewielką ilość transakcji nie powodowały presji na ceny przemysłu wspólnotowego.
Zniesienie środków zwiększyłoby elastyczność cenową eksporterów i importerów.
Producenci eksportujący mogliby skorzystać ze wzrostu cen eksportowych, tym niemniej wzrost cen prawdopodobnie byłby ograniczony, tak aby zwiększyć atrakcyjność produktu.
Jednakże z braku ceł antydumpingowych, bardziej prawdopodobne jest obniżenie cen importowych i w konsekwencji wywarcie presji na ceny przemysłu wspólnotowego.
2.
Analiza sytuacji przemysłu wspólnotowego
(54) Ze względu na fakt, że wagi elektroniczne są produktem jest względnie dojrzałym, przewiduje się, że wspólnotowy rynek wag elektronicznych pozostanie w najbliższym czasie stosunkowo stabilny.
W trakcie okresu dochodzenia przemysł wspólnotowy korzystał z nagłego wzrostu sprzedaży spowodowanego efektem euro, jednakże jak wyjaśniono w motywie 34, nie będzie to miało trwałego charakteru i można oczekiwać, że może on zostać w przyszłości zrównoważony spadkiem sprzedaży.
Według średniookresowych przewidywań ceny będą się ponownie stopniowo, lecz wolno, obniżać.
Przemysł wspólnotowy nie może zatem spodziewać się wzrostu w bliższym lub dalszym czasie wielkości sprzedaży, a w dodatku oczekiwane jest dalsze kurczenie się jego udziału w rynku ze względu na dużą presję ze strony przywozu z państw trzecich.
Ta sytuacja znacznie pogorszyłaby się, jeżeli dopuszczono by do zniesienia środków nałożonych na przywóz produktów z Japonii, ponieważ można oczekiwać znacznego wzrostu przywozu, gdyż obecne możliwości produkcyjne byłyby w większym zakresie wykorzystane w Japonii lub produkcja zostałaby przeniesiona z powrotem do Japonii z krajów, do których przeniesiono ją z powodu nałożenia środków antydumpingowych.
(55) Ceny sprzedaży spadły o średnio 10,9 % w okresie od 1994 r. do okresu dochodzenia i oczekuje się, że ten trend utrzyma się, jeżeli przemysł wspólnotowy będzie się starał utrzymać swój udział w rynku.
Obecne zjawisko przenoszenia sprzedaży detalicznej z małych sklepów do sieci dużych supermarketów również wpłynęło negatywnie na ceny ze względu na możliwości negocjacyjne tych sieci.
Sieci supermarketów negocjują warunki sprzedaży wag elektronicznych bezpośrednio z producentami.
W trakcie dochodzenia stało się jasne, że ci duzi nabywcy detaliczni korzystali z niskich cenowo ofert japońskich producentów eksportujących, tak aby spowodować spadek cen.
Mając na uwadze oczekiwaną podwyższoną atrakcyjność rynku wspólnotowego można spodziewać się, że korzystanie z niskich cenowo ofert może doprowadzić do znacznego spadku cen i w konsekwencji spowodować prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia szkody.
3.
Wnioski dotyczące ponownego wystąpienia szkody
(56) W świetle powyższej analizy uważa się, że wygaśniecie środków nałożonych na przywóz prawdopodobnie doprowadziłoby do ponownego wystąpienia szkody w rozumieniu art. 11 ust. 2 podstawowego rozporządzenia.
Dochodząc do takiego wniosku Komisja wzięła pod uwagę fakt, że japońscy producenci eksportujący mogliby wpłynąć na rynek wspólnotowy w o wiele większym stopniu niż wynikałoby to z ich udziału w rynku w trakcie okresu dochodzenia.
Jeżeli środki antydumpingowe zostaną zniesione prawdopodobne będzie, że dumping obejmie większą część przywozu.
Wniosek ten jest dodatkowo poparty poziomem niewykorzystanych możliwości produkcyjnych w Japonii, stosunkową łatwością przenoszenia zakładów produkcyjnych z kraju do kraju oraz ustaleniami przytoczonymi powyżej w motywie 52, dotyczącymi stałej atrakcyjności rynku wspólnotowego dla producentów eksportujących.
(57) Wygaśnięcie środków pogorszyłoby zatem sytuację przemysłu wspólnotowego, w ostateczności nawet zagrażając trwałości wspólnotowej produkcji wag elektronicznych.
F. INTERES WSPÓLNOTY
1.
Uwagi ogólne
(58) Zgodnie z art. 21 podstawowego rozporządzenia sprawdzono, czy przedłużenie stosowania ceł antydumpingowych byłoby sprzeczne z interesem Wspólnoty jako całości.
Określenie interesu Wspólnoty zostało oparte na uwzględnieniu wszelkich innych interesów tj. przemysłu wspólnotowego, importerów i pośredników handlowych oraz użytkowników rozważanego produktu.
Do celów oceny prawdopodobnego wpływu utrzymania środków Komisja zażądała informacji od wszystkich wyżej wymienionych zainteresowanych stron.
(59) Należy przypomnieć, że w poprzednim dochodzeniu przyjęcie środków nie zostało uznane za sprzeczne z interesem Wspólnoty.
Co więcej obecne dochodzenie ma charakter przeglądu, czyli analizy sytuacji, w której środki antydumpingowe już obowiązują.
W konsekwencji czas i charakter obecnego dochodzenia pozwalają na dokonanie oceny jakichkolwiek negatywnych skutków wprowadzonych środków antydumpingowych na działalność zainteresowanych stron.
2.
Interes przemysłu wspólnotowego
(60) Z uwagi na trwającą słabą ekonomiczną sytuację przemysłu wspólnotowego, szczególnie w zakresie niewystarczającej rentowności (na początku okresu analizowanego i w dalszej perspektywie), zatrudnienia i udziału w rynku Komisja uznaje, że w przypadku braku środków zapobiegających wyrządzającemu szkodę dumpingowi, sytuacja przemysłu wspólnotowego może się pogorszyć.
W wyniku ustaleń poprzedniego dochodzenia obejmującego wagi elektroniczne z Japonii oczekiwano, że niektórzy producenci wspólnotowi prawdopodobnie wstrzymają produkcję wag elektronicznych oraz że, ze względu na poziom poniesionych przez niektórych producentów strat, zredukowane zostanie zatrudnienie.
Pomimo iż w 1993 r. utrzymano środki, nadal redukowano zatrudnienie ze względu na proces koncentracji obejmujący rozliczne połączenia i przejęcia.
(61) Dalsze kurczenie się lub osłabianie przemysłu wspólnotowego miałoby negatywne skutki dla zatrudnienia oraz inwestycji w samym przemyśle i pociągnęłoby za sobą dalsze konsekwencje zarówno dla dostawców dla przemysłu jak i powiązanych z przemysłem wspólnotowym innych sektorów.
W rzeczywistości technologie wag elektronicznych i całego szeregu innych produktów są ze sobą ściśle powiązane.
Przykładem tego są inne rodzaje wag elektronicznych (takich jak wagi przemysłowe) oraz urządzeń używanych w handlu detalicznym (na przykład krajalnice).
Każda utrata technologicznego know-how w zakresie produkcji wag elektronicznych oznaczać będzie globalną utratę konkurencyjności w tych powiązanych sektorach.
(62) Dodatkowo dochodzenie wykazało, że przemysł wspólnotowy dołożył wszelkich starań, aby sprostać konkurencji Japonii oraz innych krajów.
Przykładami takich kroków są:
a) Postęp w kierunku większej koncentracji (mniejsza liczba przedsiębiorstw).
b) Likwidowanie nadmiernych zdolności produkcyjnych.
c) Większe wykorzystanie nowoczesnych technik produkcyjnych (np. produkcja na zamówienie, zwiększona mechanizacja i komputeryzacja).
d) Poprawa wydajności.
e) Obniżenie kosztów przez składnie zamówień na wytworzenie niektórych części, oraz.
f) Inwestowanie w nowe modele produktu.
(63) Producenci wspólnotowi wykazali zatem chęć i zaangażowanie w utrzymanie konkurencyjnej obecności na rynku wspólnotowym i gotowi są skorzystać ze środków antydumpingowych zapobiegających nieuczciwemu handlowi.
3.
Interes importerów
(64) Komisja rozważyła interesy importerów ze Wspólnoty oraz otrzymała odpowiedzi od dwóch przedsiębiorstw (wymienionych w motywie 9), które w trakcie okresu dochodzenia przywoziły rozważany produkt z Japonii.
Importerzy uznali, że środki powinny zostać zniesione ponieważ wstrzymywały możliwość sprzedaży przez nich wysokiej jakości produktu, który nie był produkowany przez przemysł wspólnotowy.
Jednakże Komisja stwierdziła, że przywożony model był podobny do jednego z najlepszej jakości modeli produkowanych i sprzedawanych przez przemysł wspólnotowy, które to modele były produktami konkurencyjnymi względem siebie i stąd definiowanymi jako podobne.
(65) W odniesieniu do sprzedaży dokonywanej przez importerów i jej opłacalności oczywiste jest, że zniesienie środków umożliwiłoby importerom obniżkę cen odsprzedaży i zwiększenie marży.
W świetle powyższych ustaleń dotyczących dumpingu i szkody, ten wzrost rentowności wynikałby wyłącznie z utrzymującego się dumpingu.
4.
Interes użytkowników
(66) Komisja starała się nawiązać współpracę z organem reprezentującym interesy punktów sprzedaży detalicznej, łącznie z interesami dużych użytkowników rozważanego produktu (supermarkety) w celu określenia czy miał miejsce znaczący wpływ dumpingu na użytkowników.
(67) Komisja została nieoficjalnie poinformowana przez ten organ, że nie otrzymano odpowiedzi od użytkowników detalicznych.
W rzeczywistości nie ujawniły się żadne inne zainteresowane strony.
Ten brak współpracy jest bez wątpienia powodowany bardzo małym udziałem wag elektronicznych w całkowitych kosztach użytkowników.
Wpływ utrzymujących się środków na wysoce konkurencyjny rynek może zostać uznany za nieistotny.
5.
Wnioski
(68) Niski poziom współpracy ze strony użytkowników i importerów wyraźnie utrudnia wyciągnięcie wniosków dotyczących wpływu zachowania środków na te podmioty.
Uznano jednak, że wpływ ten byłby nieznaczny, w szczególności dla sektora detalicznego, w którym udział wag elektronicznych w całkowitych kosztach jest bardzo mały.
(69) Należy jednakże zauważyć, że istnieje prawdopodobieństwo ponownego wyrządzenia istotnej szkody przemysłowi wspólnotowemu, który dołożył wszelkich starań aby zachować konkurencyjność.
Przemysł wspólnotowy odczuwa tymczasowe korzyści efektu euro, jednakże jeżeli środki zostaną wycofane oraz w związku ze słabnięciem efektu euro prawdopodobne jest, że przemysł wspólnotowy w przyszłości osłabnie, a przetrwanie całej produkcji wspólnotowej będzie zagrożone.
(70) Wobec powyższego Komisja uznaje, że nie ma istotnych przyczyn, dla których interes Wspólnoty pozostawałby w sprzeczności z utrzymaniem środków antydumpingowych.
G. ŚRODKI OSTATECZNE
(71) Należy przypomnieć, że obecny przegląd został rozpoczęty zarówno w oparciu o art. 11 ust. 2 jak i art. 11 ust. 3 podstawowego rozporządzenia. Jak wyjaśniono w akapicie 16, Komisja zdecydowała się nie dokonywać przeglądu na podstawie art. 11 ust. 3. Stąd wnioski Komisji oparte są na ustaleniach poczynionych na mocy art. 11 ust. 2 dotyczących prawdopodobieństwa utrzymywania się lub ponownego wystąpienia wyrządzającego szkodę dumpingu w przypadku zniesienia istniejących środków.
(72) W konsekwencji istniejące cła antydumpingowe powinny być utrzymane:
Yamato Scale Co.
Ltd, Akashi _BAR_ 15,3 % _BAR_
Tokyo Electric Co.
Ltd, Tokyo _BAR_ 22,5 % _BAR_
Teraoka Seiko Co.
Ltd, Tokyo _BAR_ 22,6 % _BAR_
Ishida Co.
Ltd, Kyoto _BAR_ 31,6 % _BAR_
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa _BAR_ 31,6 % _BAR_
(73) Z przyczyn wyjaśnionych w motywie 11 dotyczących czasu trwania dochodzenia, uznaje się za właściwe, aby czas obowiązywania środków ograniczyć do czterech lat,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz pochodzących z Japonii wag elektronicznych używanych w handlu detalicznym, obecnie klasyfikowanych do kodu CN ex84238150 (kod TARIC 8423815010).
2.
Cło obliczone na podstawie ceny netto na granicy Wspólnoty, przed zapłaceniem cła wynosi:
31,6 % (dodatkowy kod TARIC
8697
), z wyjątkiem wag elektronicznych używanych w handlu detalicznym produkowanych przez następujące przedsiębiorstwa, wobec których stosuje się następujące stawki:
Yamato Scale Co.
Ltd, Akashi (dodatkowy kod TARIC 8696) _BAR_ 15,3 % _BAR_
Tokyo Electric Co.
Ltd, Tokyo (dodatkowy kod TARIC 8694) _BAR_ 22,5 % _BAR_
Teraoka Seiko Co.
Ltd, Tokyo (dodatkowy kod TARIC 8695) _BAR_ 22,6 % _BAR_
3.
Jeżeli nie ustalono inaczej, stosuje się obowiązujące przepisy dotyczące opłat celnych.
Artykuł 2
Cła antydumpingowe nakłada się na okres czterech lat począwszy od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 469/2001
z dnia 6 marca 2001 r.
nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych wag elektronicznych pochodzących z Singapuru
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej [1], w szczególności jego art. 9 i 11,
uwzględniając wniosek Komisji, złożony po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
1.
Poprzednie dochodzenia dotyczące Singapuru
(1) Rozporządzeniem (EWG) nr 1103/93 [2] Komisja nałożyła tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz do Wspólnoty niektórych wag elektronicznych objętych kodem CN ex84238150, pochodzących z Singapuru i Republiki Korei.
(2) W październiku 1993 r. rozporządzeniem (EWG) nr 2887/93 [3], Rada nałożyła ostateczne środki antydumpingowe na przywóz niektórych wag elektronicznych pochodzących z Singapuru i Republiki Korei.
W 1995 r. środki stosowane do producentów eksportujących z Singapuru zostały zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2937/95 [4] na skutek, których podniesiono poziom ceł, ponieważ stwierdzono, że singapurscy producenci eksportujący dokonywali absorpcji obowiązujących ceł.
2.
Ostatnie dochodzenia dotyczące rozważanego produktu
(3) W kwietniu 1993 r. rozporządzeniem (EWG) nr 993/93 [5], Rada nałożyła ostateczne środki antydumpingowe na przywóz niektórych wag elektronicznych pochodzących z Japonii.
Środki te są również przedmiotem przeglądu, który rozpoczęto w kwietniu 1998 r. [6].
(4) W dniu 16 września 1999 r. Komisja opublikowała zawiadomienie w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [7], ogłaszające wszczęcie postępowania antydumpingowego, zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (zwanego dalej "podstawowym rozporządzeniem"), dotyczącego przywozu do Wspólnoty niektórych wag elektronicznych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Republiki Korei i Tajwanu.
Dochodzenie to podsumowano w listopadzie 2000 r. rozporządzeniem Rady (WE) nr 2605/2000 [8], nakładającym ostateczne środki antydumpingowe na przywóz niektórych wag elektronicznych pochodzących z tych krajów.
3.
Wniosek o przegląd
(5) W następstwie opublikowania zawiadomienia o zbliżającym się wygaśnięciu obowiązujących środków antydumpingowych nałożonych na przywóz niektórych wag elektronicznych pochodzących z Singapuru i Republiki Korei [9], Komisja otrzymała wniosek o przegląd środków (stosujących się wyłącznie do Singapuru) na podstawie art. 11 ust. 2 podstawowego rozporządzenia.
Wniosek został wniesiony w imieniu producentów wspólnotowych, których łączna produkcja stanowiła znaczną część całkowitej produkcji rozważanego produktu we Wspólnocie.
(6) Wniosek został uzasadniony tym, że wygaśniecie środków prawdopodobnie doprowadziłoby do utrzymania się lub ponownych wystąpienia dumpingu i wyrządzenia szkody przemysłowi wspólnotowemu. Ustaliwszy, po konsultacji z Komitetem Doradczym, że istnieją wystarczające dowody do rozpoczęcia przeglądu, Komisja zgodnie z art. 11. ust. 2 i 3 podstawowego rozporządzenia rozpoczęła dochodzenie [10]. Rozpoczęcie przez Komisję dochodzenia na podstawie art. 11 ust. 3 zostało oparte na zarzucie zamieszczonym we wniosku, zgodnie z którym od czasu poprzedniego dochodzenia marginesy dumpingu znacznie wzrosły a wygaśnięcie środków doprowadziło by do zwiększenia dumpingu i szkód.
4.
Dochodzenie
(7) Komisja oficjalnie poinformowała producentów wspólnotowych popierających wniosek o przegląd, producentów eksportujących i stowarzyszenie konsumentów, uznanych za zainteresowanych, jak również przedstawicieli krajów wywozu, i dała zainteresowanym stronom możliwość przedstawienia swoich poglądów na piśmie i żądania wysłuchania w terminie określonym w niniejszym zawiadomieniu o wszczęciu przeglądu.
(8) Komisja wysłała kwestionariusze do stron uznanych za zainteresowane i otrzymała odpowiedzi od dwóch producentów wspólnotowych i jednego producenta eksportującego z Singapuru.
Komisja wysłała również kwestionariusze do importerów i do Eurocommerce, stowarzyszenia reprezentującego dużych i małych użytkowników wspólnotowych.
Nie otrzymano formalnej odpowiedzi ani ze strony importerów, użytkowników ani ze strony stowarzyszenia użytkowników.
(9) Komisja poszukiwała i weryfikowała wszelkie informacje, które uznała za niezbędne do określenia prawdopodobieństwa utrzymania się lub ponownego wystąpienia dumpingu i szkody i ustalenia interesu Wspólnoty.
Przeprowadzono także wizyty weryfikacyjne w lokalach następujących przedsiębiorstw.
Producent eksportujący:
- Teraoka Weigh System PTE Ltd, Singapur
Producenci wspólnotowi:
- Bizerba GmbH & Co.
KG, Balingen, Niemcy
- GEC Avery Ltd (spółka zależna General Electric Company, plc), Birmingham, Zjednoczone Królestwo
(10) Dochodzenie dotyczące utrzymywania się i ponownego wystąpienia dumpingu objęło okres od dnia 1 października 1997 r. do dnia 30 września 1998 r. (zwany dalej "okresem dochodzenia").
Prześledzenie utrzymywania się i ponownego wystąpienia szkody objęło okres od 1994 r. do końca okresu dochodzenia (zwany dalej "okresem analizowanym").
(11) Z powodu złożoności dochodzenia, w szczególności oddziaływania efektu euro (patrz motyw 39) na niniejsze dochodzenie, obecny przegląd przekroczył okres 12 miesięcy, w którym powinien być normalnie zakończona, zgodnie z art. 11 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.
(12) Wszystkie strony zostały poinformowane o zasadniczych faktach i okolicznościach na podstawie których zamierzano zalecić utrzymanie obecnych środków.
Przyznano im także okres, w ciągu którego mogły składać oświadczenia wynikające z ujawnienia tych faktów i okoliczności.
Uwagi złożone przez strony uwzględniono i, gdzie właściwe, ustalenia zostały odpowiednio zmienione.
B. ROZWAŻANY PRODUKT I PRODUKT PODOBNY
1.
Rozważany produkt
(13) Rozważanym produktem jest, tak jak w poprzednim dochodzeniu, waga elektroniczna używana w handlu detalicznym (zwane dalej "wagą elektroniczną"), posiadająca cyfrowy wyświetlacz ciężaru, ceny jednostkowej i ceny należnej (bez względu na to, czy waga wyposażona jest w urządzenie drukujące te dane, czy nie) objęta kodem CN ex84238150.
Istnieją różne modele wag elektronicznych, o różnych parametrach pracy i różnej technologii wykonania.
W tym aspekcie przemysł wag elektronicznych wyróżnia trzy klasy takich wag: niska, średnia i wysoka.
Wagi elektroniczne mogą być wolnostojące, bez wbudowanych drukarek; występują także modele wyższej klasy posiadające układy wstępnego ustawiania przy pomocy klawiszy i z możliwością integracji danych do komputerowych systemów kontroli i zarządzania.
(14) Mimo że potencjalne możliwości użytkowania wag elektronicznych mogą się zmieniać, podstawowe cechy fizyczne i techniczne różnych modeli wag elektronicznych są podobne.
Ponadto dochodzenie wykazało, że między tymi trzema klasami brak wyraźnych linii podziału, modele należące do sąsiednich klas często są zamienne.
Tak jak w pierwotnym dochodzeniu, do celów obecnego dochodzenia należy więc przyjąć, że jest to ten sam produkt.
2.
Produkt podobny
(15) Ustalono w trakcie dochodzenia, że różne rodzaje wag elektronicznych produkowanych w Singapurze i sprzedawane na tamtym rynku, mimo dotyczących wielkości, żywotności, napięcia zasilania lub modelu, mają te same podstawowe cechy techniczne i fizyczne co wagi elektroniczne wywożone z Singapuru do Wspólnoty i dlatego powinny być traktowane jako produkty podobne.
Podobnie, oprócz pomniejszych różnic technicznych wagi elektroniczne wyprodukowane we Wspólnocie są pod wszelkimi względami podobne do wag elektronicznych wywożonych z Singapuru do Wspólnoty.
C. DUMPING I PRAWDOPODOBIEŃSTWO JEGO PONOWNEGO WYSTĄPIENIA
1.
Uwagi wstępne
(16) Jak określono powyżej, niniejsze dochodzenie stanowi połączenie przeglądu związanego z wygaśnięciem środków przeprowadzanego na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego oraz przeglądu tymczasowego, przeprowadzanego na podstawie art. 11 ust. 3, który został zainicjowany w celu sprawdzenia informacji wskazującej, że rozmiary wyrządzającego szkodę dumpingu wzrosły. Komisja podjęła decyzję, aby nie rozpoczynać przeglądu przeprowadzanego na podstawie art. 11 ust. 3 ze względu na to, że wielkość sprzedaży producentów eksportujących na rynek wspólnotowy nie była wysoka i nie było wystarczających dowodów ciągłej zmiany okoliczności. Stąd wnioski Komisji oparte są na ustaleniach poczynionych na mocy art. 11 ust. 2 dotyczących prawdopodobieństwa utrzymywania się lub ponownego wystąpienia wyrządzającego szkodę dumpingu w przypadku zniesienia istniejących środków.
(17) Zgodnie z danymi Eurostat w okresie dochodzenia przywieziono z Singapuru do Wspólnoty około 449 wag elektronicznych, podczas gdy w poprzednim okresie dochodzenia przywieziono 4500 sztuk, co stało się podstawą do wprowadzenia środków podlegających obecnemu przeglądowi.
(18) Jedyny współpracujący producent z Singapuru, Teraoka Weigh System PTE Ltd, poinformował, że wywiózł do Wspólnoty 315 sztuk.
Odniesienie do Eurostat wskazuje, że jest to 70 % wywozu do Wspólnoty, co wskazuje na istotny brak współpracy.
2.
Prawdopodobieństwo utrzymywania się i ponownego wystąpienia dumpingu
(19) Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, celem przeglądu związanego z wygaśnięciem środków jest ustalenie czy wygaśnięcie środków doprowadziłby czy też nie do utrzymania się lub ponownego wystąpienia wyrządzającego szkodę dumpingu.
Prawdopodobieństwo utrzymania się dumpingu
(20) Badając prawdopodobieństwo utrzymywania się dumpingu w przypadku wygaśnięcia środków, niezbędne jest ustalenie, czy w danej chwili dumping występuje oraz czy prawdopodobne jest jego utrzymanie się.
Pod tym względem stosują się ustalenia poczynione w trakcie przeglądu na podstawie art. 11 ust. 3, dotyczące określenia dumpingu.
Prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia dumpingu
(21) Ponieważ ustalenia dotyczące prawdopodobnego utrzymywania się dumpingu nie mogą być samodzielnie uważane za decydujące o tym, czy środki powinny być utrzymane czy uchylone, zważywszy, że opierają się one na niskim poziomie wywozu do Wspólnoty modelu, który jest stopniowo wycofywany, zbadano również prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia dumpingu w przypadku uchylenia środków.
Pod tym względem istnieją wskaźniki, które powodują, że jest prawdopodobne odnowienie przywozu do Wspólnoty w znacznych ilościach.
Jest prawdopodobne, że wzrost sprzedaży miałby dwa źródła: z jednej strony transfer zdolności produkcyjnych, które są stosunkowo mobilne, z jednostek związanych z producentami eksportującymi z Singapuru z innych rynków państw trzecich z powrotem do Singapuru; i z drugiej strony przeniesienie części sprzedaży z licznych rynków państw trzecich do Wspólnoty, aby wykorzystać nieco wyższe ceny na rynku wspólnotowym.
Co więcej, istnienie obowiązujących środków skierowanych przeciwko Japonii zwiększa to prawdopodobieństwo.
(22) Producent eksportujący utrzymywał, że nie jest prawdopodobne przeniesienie z powrotem do Singapuru produkcji, która następnie mogłaby być sprzedawana do Wspólnoty, w szczególności produkcji jednostek usytuowanych we Wspólnocie.
Jednakże te jednostki nie współpracowały w niniejszym dochodzeniu i niemożliwe było dokonanie oceny tych argumentów.
W każdym razie historia niniejszego produktu wskazuje na to, że produkcja jest bardzo mobilna i że można ją przenieść w stosunkowo krótkim czasie, w odpowiedzi na takie wydarzenia, jak nałożenie ceł antydumpingowych.
Dla przykładu jednostki we Wspólnocie zostały utworzone po nałożeniu takich ceł.
(23) W odniesieniu do cen importowych, jakie powinny być zastosowane przy przywozie do Wspólnoty, są powody, aby sądzić, że kształtowałyby się one na poziomie dumpingowym, zważywszy w szczególności, że wywóz znacznej ilości produktów z Singapuru na rynki państw trzecich, gdzie nie obowiązują środki (m.in. Stany Zjednoczone Ameryki, Kanada, Malezja, Indonezja, Republika Korei, Izrael i Tajlandia), odbywa się po cenach dumpingowych.
Jeżeli ceny stosowane na rynkach państw trzecich byłyby także stosowane w sprzedaży do Wspólnoty, mielibyśmy również do czynienia z dumpingiem.
Byłoby tak samo, gdyby ceny te były nieco wyższe, aby odzwierciedlać nieco wyższe ceny obecnie przeważające we Wspólnocie, w porównaniu z cenami w państwach trzecich.
Co więcej, nic nie wskazuje na to, że stosunkowo wysoki poziom cen w Singapurze zmieni się w krótkim czasie i dlatego uważa się za rozsądne przyjąć, biorąc pod uwagę historię dumpingową niniejszego produktu, że jakiekolwiek znaczne odnowienie wywozu do Wspólnoty odbywałoby się po cenach niższych niż ceny stosowane w Singapurze.
(24) Producent eksportujący utrzymywał, że nie ma dowodów na to, że transakcje sprzedaży do tych innych państw trzecich zostały przeprowadzone przez niego na poziomie dumpingowym i w tym względzie przedstawił wyliczenia dotyczące wywozu jednego modelu jak również marżę zysku uzyskiwaną dla tego modelu we Wspólnocie.
Jednakże przedstawione dowody nie pozwoliły na określenie czy powyższa sprzedaż była czy też nie była dokonywana po cenach dumpingowych w szczególności dlatego, że dostarczone informacje dotyczyły tylko jednego modelu, a także dlatego, że zysk ze sprzedaży do Wspólnoty był nieistotny.
Obserwacje Komisji dotyczące dumpingu wobec tych państw trzecich zostały ustalone na podstawie dostarczonych przez producenta eksportującego informacji dotyczących całej sprzedaży do państw trzecich i to pokazało wyraźny ślad dumpingu, ponieważ ceny eksportowe generalnie były znacznie niższe od cen stosowanych w Singapurze.
Określenie dumpingu na mocy art. 11 ust. 3.
(25) Zgodnie z przypuszczeniem zwartym we wniosku o przegląd, w myśl którego margines dumpingu mógłby wzrosnąć, gdyby wycofano środki, dochodzenie objęło przegląd dumpingu w trakcie okresu dochodzenia.
W tym kontekście tylko jeden producent eksportujący współpracował w dochodzeniu i podczas dochodzenia twierdził, że dumping w jego sprzedaży do Wspólnoty już nie występuje i że środki, które stosują się do jej wywozu, powinny być wycofane.
(26) W odniesieniu do przypuszczenia sformułowanego przez producenta eksportującego, że dumping zniknął i że środki powinny być uchylone, wzięto pod uwagę fakt, że w okresie dochodzenia środki obowiązywały i dlatego też mogły mieć w wpływ na obliczenie dumpingu, w szczególności w stosunku do wielkości sprzedaży i wysokości cen eksportowych stosowanych przy wywozie do Wspólnoty.
W okresie wyznaczonym na niniejsze dochodzenie wielkość wywozu producenta eksportującego wyniosła 315 sztuk.
Była to znacznie mniejsza ilość niż ilość wywieziona w okresie dochodzenia, co doprowadziło do zastosowania obowiązujących środków, ale ten poziom, jako taki, nie został uznany za niewystarczający do ponownego obliczenia nowego marginesu dumpingu.
Jednakże większość przywozu była skierowana do importera w Niderlandach, który nie współpracował przy niniejszym dochodzeniu, ale utrzymywał stosunki z producentem eksportującym, które wychodziły poza czystą relację: kupujący i sprzedający.
Brak współpracy tej strony nie pozwolił na odpowiednie badanie czy ta relacja mogła mieć wpływ na ceny rozważanego wywozu.
(27) Co więcej, producent eksportujący poinformował o istnieniu powiązanej strony we Wspólnocie, która również nie współpracowała w niniejszym dochodzeniu poza przedstawieniem ogólnych informacji na temat swojej działalności.
Stąd też nie było możliwości ustalenia na pewno czy przedsiębiorca ten była bezpośrednio lub pośrednio zaangażowana w sprzedaż produktu podobnego we Wspólnocie.
(28) Poza tym producent eksportujący oparł swoje twierdzenie o braku dumpingu na porównaniu ceny eksportowej jednego modelu przeznaczonego na wywóz do Wspólnoty z ceną nowszej wersji modelu będącej w sprzedaży w Singapurze, skorygowaną o ponad 20 %, dla uwzględnienia domniemanych wyższych kosztów produkcji modelu sprzedawanego w Singapurze.
(29) W każdym razie producent eksportujący nie przedstawił żadnych dowodów na to, by różnice te miały wpływ na ceny stosowane na rynku singapurskim.
Na przykład nie przedstawiono dowodów w odniesieniu do cen starych i nowych modeli, kiedy nowe modele zostały wprowadzone na rynek.
Sprzedaż do państw trzecich, poza Wspólnotą, została zbadana celem stwierdzenia czy mogłaby ona dostarczyć podstaw do ewentualnych korekt, i pokazała ona, że kiedy dwa modele były sprzedawane na tym samym rynku nie było wyraźnego układu cen, który mógłby uzasadnić żądanie korekty.
W przypadku niektórych państw ceny obydwu modeli były w przybliżeniu takie same, w przypadku niektórych państw "starsza" wersja miała wyższą cenę, w przypadku niektórych państw nowsza wersja miała wyższą cenę.
Średnie porównanie cen tych dwóch modeli w państwach trzecich wskazuje, że nowsza wersja osiągnęła cenę około 6 % wyższą.
(30) W tych okolicznościach zauważono, że dumping zniknąłby jedynie, jeśli korekta, której domagano się z tytułu różnych cech fizycznych, zostałaby dokonana, natomiast, gdyby tak się nie stało, albo gdyby ta korekta objęła jedynie różnicę cen obu modeli w odniesieniu do trzecich rynków, znaczny dumping nadal miałby miejsce.
(31) Zatem stosunkowo niska wielkość przywozu dotycząca tylko jednego modelu, który jest wycofywany i który nie ma równorzędnego modelu sprzedawanego w Singapurze i brak udziału w dochodzeniu powiązanych lub stowarzyszonych stron we Wspólnocie, co najmniej w stopniu, który wykracza poza typową relację: kupujący i sprzedający, prowadzi do wniosku, że nie można ustalić wiarygodnego i trwałego marginesu dumpingu dla okresu dochodzenia.
(32) Z tego samego powodu odrzucono wniosek o wzmocnienie środków.
Środki mogą być zmienione na podstawie ustaleń poczynionych w okresie dochodzenia, jeżeli można je uznać za wiarygodne i trwałe.
W tym względzie nie było wiarygodnych dowodów, które mogłyby uzasadnić zwiększenie środków.
W gruncie rzeczy istnienie środków okazało się mieć istotny wpływ na zapobieżenie dumpingowi o znacznych rozmiarach.
(33) W przypadku tych producentów eksportujących mających swe siedziby w Singapurze, którzy nie współpracowali przy dochodzeniu, dumping został ustalony na podstawie dostępnych faktów, zgodnie z art. 18 ust. 1 podstawowego rozporządzenia.
W tym względzie właściwe jest uznanie, że najbardziej rozsądne okoliczności faktyczne to te, które ustalono w poprzednim dochodzeniu.
Dlatego pozostały margines dumpingu został określony poprzez utrzymanie poprzedniego pozostałego marginesu w wysokości 31,0 %, wyrażonego jako procent ceny cif na granicy Wspólnoty.
Wniosek
(34) Przegląd przeprowadzany na podstawie art. 11 ust. 2 wskazuje, że gdyby wycofano środki, zaistniałoby prawdopodobieństwo utrzymywania się i/lub ponownego wystąpienia dumpingu. Przegląd przeprowadzany na podstawie art. 11 ust. 3 nie mógłby być dokonany, ponieważ taki przegląd jest uzasadniony jedynie w przypadku gdy wykazana jest trwała zmiana w okolicznościach.
D. SYTUACJA NA WSPÓLNOTOWYM RYNKU WAG ELEKTRONICZNYCH
1.
Struktura przemysłu wspólnotowego
(35) Od czasu wprowadzenia w 1993 r. obowiązujących środków antydumpingowych na przywóz wag elektronicznych z Singapuru przemysł wspólnotowy został poddany programowi restrukturyzacji i koncentracji celem utrzymania jego konkurencyjności.
Łącznie dziewięciu przedsiębiorców współpracowało podczas poprzedniego dochodzenia, ale w wyniku procesu restrukturyzacji w przemyśle w okresie dochodzenia pozostało tylko pięciu przedsiębiorców.
Jak wspomniano w motywie 8, dwóch z nich współpracowało w bieżącym dochodzeniu.
W trakcie dochodzenia okazało się, że pozostali producenci wspólnotowi także zostali objęci procesem restrukturyzacji.
(36) Producenci wspólnotowi, którzy podjęli współpracę reprezentowali w okresie dochodzenia 39 % całkowitej produkcji wspólnotowej i dlatego też stanowią znaczącą część produkcji wspólnotowej.
Producenci ci będą zwani dalej "przemysłem wspólnotowym".
Dodatkowo dwa duże przedsiębiorstwa poparły wniosek o przegląd środków, niemniej nie współpracowały w pełni w dochodzeniu.
Reprezentatywność produkcji wspólnotowej popierające skargę przekraczała zatem zdecydowanie 50 %.
(37) Należy zauważyć, że w celu dokonania powyższego obliczenia reprezentatywności produkcji wspólnotowej zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. a) i art. 4 ust. 2 podstawowego rozporządzenia każdy przedsiębiorca działający we Wspólnocie powiązany z producentami eksportującymi z krajów, z których przywóz odbywa się po cenach dumpingowych, zostały wyłączone z definicji całkowitej produkcji wspólnotowej.
2.
Konsumpcja wag elektronicznych na rynku wspólnotowym
(38) Konsumpcja we Wspólnocie została obliczona przy użyciu zweryfikowanych danych dotyczących sprzedaży dostarczonych przez przemysł wspólnotowy, danych liczbowych podanych we wniosku o przegląd (dotyczących sprzedaży nie współpracujących producentów wspólnotowych) oraz danych dotyczących wielkości przywozu uzyskanych za pośrednictwem Eurostat.
W okresie analizowanym konsumpcja przedstawiała się następująco.
Konsumpcja wag elektronicznych we Wspólnocie
(jednostki) _BAR_
1994 _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ Okres dochodzenia _BAR_
174448 _BAR_ 161682 _BAR_ 172314 _BAR_ 177391 _BAR_ 191341 _BAR_
(39) Wzrost konsumpcji w 1997 r. oraz w okresie dochodzenia był głównie spowodowane jednorazowym wzrostem zamówień detalicznych po wprowadzeniu euro ("efekt euro").
Od 1997 r., sprzedawcy detaliczni zabezpieczając się przed skutkami wprowadzenia euro dokonywali zakupów nowych modeli, które były przystosowane do stosowania nowej waluty.
Spowodowało to zwiększony popyt na wagi elektroniczne we Wspólnocie i wielkość sprzedaży wzrosła.
Ta poprawa sytuacji będzie krótkotrwała i oczekuje się spadku sprzedaży do normalnego poziomu przed 2000 r., dalszego spadku do poziomu niższego od 2001 r. i powrotu do poziomu normalnego przed 2004 r.
(40) Alternatywne dane liczbowe dotyczące konsumpcji zostały dostarczone przez prawnych przedstawicieli producentów eksportujących z Singapuru.
Były to szacunki oparte w znacznej mierze na danych liczbowych z 1996 r. dotyczących jednego Państwa Członkowskiego.
Dlatego też Komisja uznała, że informacje ze źródeł wyżej wymienionych są bardziej dokładne, kompletne i aktualne.
3.
Rozważany przywóz
Wielkość przywozu
(41) W oparciu o informacje z Eurostat (dla kodu TARIC
8423815010
) przywóz wag elektronicznych z Singapuru w analizowanym okresie kształtował się w sposób następujący.
Wielkość przywozu
(jednostki) _BAR_
_BAR_ 1994 _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ Okres dochodzenia _BAR_
Przywóz z Singapuru _BAR_ 1785 _BAR_ 3776 _BAR_ 863 _BAR_ 987 _BAR_ 449 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 1,0 % _BAR_ 2,3 % _BAR_ 0,5 % _BAR_ 0,6 % _BAR_ 0,2 % _BAR_
(42) Spadek wielkości przywozu w 1996 r. można w znacznej mierze przypisać wzrostowi stawki cła stosującego się do Teraoka Weigh System PTE Ltd po przeprowadzeniu dochodzenia w celu stwierdzenia absorpcji, w wyniku którego przyjęto rozporządzenie (WE) nr 2937/95.
(43) Sprzedaż współpracującego producenta eksportującego z Singapuru na rynek wspólnotowy w okresie dochodzenia obejmowała tylko jeden model (zwany dalej Modelem A), przywożony w okresie analizowanym w bardzo małych ilościach, jak następuje.
Wielkość przywozu
(jednostki) _BAR_
_BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ Okres dochodzenia _BAR_
Model A _BAR_ 1 _BAR_ 487 _BAR_ 738 _BAR_ 315 _BAR_
(44) Teraoka Weigh System PTE Ltd poddała pod rozwagę fakt, że udział w rynku przywozu z Singapuru był tak niski, że należało go uznać za utrzymujący się na poziomie minimalnym.
Jednakże należy zauważyć, że przepisy o poziomach minimalnych w podstawowym rozporządzeniu odnoszą się jedynie do postępowań prowadzonych po raz pierwszy na podstawie art. 5, a nie do przeglądu istniejących środków przeprowadzanego na podstawie art. 11.
W dodatku należy oczekiwać, że istnienie środków może mieć wpływ na zmniejszenie wielkości przywozu z tego kraju.
Polityka cenowa producentów eksportujących
(45) W świetle znaczącego braku współpracy ze strony producentów eksportujących Komisja musiała ocenić, jakie informacje są dostępne, aby przeprowadzić analizę polityki cenowej producentów eksportujących.
W tym względzie nie uznano za właściwe posłużenie się informacjami Eurostatu, ponieważ nie było w nich zaznaczone jakich modeli dotyczyły.
Dlatego też uznano za najbardziej właściwe posłużenie się informacjami dostarczonymi przez jedynego producenta eksportującego, który przedłożył dane dotyczące sprzedaży na rynek wspólnotowy.
Porównanie między cenami reprezentatywnych modeli wprowadzanych do obrotu przez przemysł wspólnotowy i porównywalnym modelem współpracującego producenta eksportującego zostało przeprowadzone na podstawie sprzedaży, z wyłączeniem ceł antydumpingowych, na tym samym poziomie obrotu (ceny pośredników/importerów) w okresie dochodzenia.
Nie trzeba było dokonywać korekty z tytułu różnic w jakości, ponieważ modele były identyczne z punktu widzenia kupującego i w pełni porównywalne.
O ile uznano, że te modele pozwalały na słuszne porównanie, niska wartość wywozu sprzedanego przez producenta eksportującego niewątpliwie utrudnia, o ile nie uniemożliwia, wyciągnięcie jasnych wniosków.
Jednakże na podstawie ograniczonej ilości dostępnych transakcji, stwierdzono znaczne podcinanie cen przez rozważany dumpingowy przywóz.
(46) Należy tu podkreślić, że współpracujący producent eksportujący dostarczył mylną informację dotyczącą statusu głównego importera objętego powyższym obliczeniem.
Na początku służby Komisji zostały poinformowane, że importer nie był powiązany z singapurskim eksporterem, ale na późniejszym etapie zostali oni określeni mianem "część grupy Teraoka".
Chociaż importer nie współpracował w dochodzeniu i z tego powodu jego związku z producentem eksportującym nie dało się ostatecznie ustalić, Komisja przyjęła, że możliwy związek pozostaje bez wpływu na importowe ceny kupna, i posługiwała się nimi jako najlepszym dostępnym źródłem informacji zgodnie z art. 18 podstawowego rozporządzenia.
4.
Sytuacja przemysłu wspólnotowego
(47) Zgodnie z art. 3 ust. 5 podstawowego rozporządzenia badanie wpływu dumpingowego przywozu na przemysł wspólnotowy objęło ocenę wszystkich czynników ekonomicznych i wskaźników mających związek ze stanem przemysłu.
Niektóre czynniki nie zostały jednak uwzględnione szczegółowo w podanych niżej wynikach postępowania, ponieważ nie uznano ich za odpowiednie dla sytuacji przemysłu wspólnotowego w trakcie prowadzenia omawianego dochodzenia.
Należy też zauważyć, że żaden z tych czynników nie dostarcza informacji o charakterze determinującym.
Produkcja, wykorzystanie zdolności produkcyjnych i zapasy
(48) Produkcja wszystkich wag elektronicznych spadła w okresie od 1994 r do 1996 r., ale potem wzrosła na skutek efektu euro, tak jak to wyjaśniono w motywie 39.
Wskaźnik wykorzystania zdolności produkcyjnych przez przemysł wspólnotowego wzrósł w analizowanym okresie o 13 %.
Produkcja i zdolności produkcyjne przemysłu wspólnotowego
Wskaźnik: 1994 = 100 _BAR_ 1994 _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ Okres dochodzenia _BAR_
Wielkość wszystkich wyprodukowanych wag elektronicznych _BAR_ 100 _BAR_ 93 _BAR_ 95 _BAR_ 104 _BAR_ 102 _BAR_
Zdolność (wszystkie modele wag elektronicznych wag) _BAR_ 100 _BAR_ 101 _BAR_ 98 _BAR_ 98 _BAR_ 90 _BAR_
Stopa wykorzystania zdolności (wszystkie modele wag elektronicznych) _BAR_ 100 _BAR_ 92 _BAR_ 98 _BAR_ 105 _BAR_ 113 _BAR_
Uznano, że poziom zapasów nie mógł być uznany za mający znaczący wpływ na sytuację przemysłu wspólnotowego, ponieważ przemysł wspólnotowy produkował na zamówienie, wobec czego nadwyżki niemalże nie istniały.
Wielkość sprzedaży
(49) Sprzedaż wszystkich sztuk wag elektronicznych ogółem dokonana przez przemysł wspólnotowy na rynku wspólnotowym spadła w okresie od 1994 r. do 1996 r. by następnie wzrosnąć wskutek efektu euro, jak wyjaśniono w motywie 39.
Wielkość sprzedaży w sztukach
Wskaźnik: 1994 = 100 _BAR_ 1994 _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ Okres dochodzenia _BAR_
Sprzedaż przemysłu wspólnotowego _BAR_ 100 _BAR_ 91 _BAR_ 94 _BAR_ 100 _BAR_ 103 _BAR_
Obrót
(50) Obrót handlowy przemysłu wspólnotowego na rynku wspólnotowym dotyczący wszystkich typów wag elektronicznych spadł w okresie od 1994 r. do 1997 r., ale potem wzrósł wraz z efektem euro, jak wyjaśniono w motywie 39.
Obrót
Wskaźniks: 1994 = 100 _BAR_ 1994 _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ Okres dochodzenia _BAR_
Sprzedaż przemysłu wspólnotowego _BAR_ 100 _BAR_ 93 _BAR_ 90 _BAR_ 85 _BAR_ 90 _BAR_
Udział w rynku i wzrost
(51) Udział w rynku przemysłu wspólnotowego spadł o 3 punkty procentowe od 1994 r. do końca okresu dochodzenia.
Dlatego przemysł wspólnotowy nie mógł w pełni skorzystać z rozwoju rynku.
Kształtowanie się cen
(52) Analizy cen wag elektronicznych we Wspólnocie dokonano z uwzględnieniem cen sprzedaży wszystkich modeli sprzedanych przez przemysł wspólnotowy.
Średnie ważone ceny sprzedaży dla niepowiązanych odbiorców w okresie analizowanym kształtowały się następująco.
Kształtowanie się cen wag elektronicznych
(Ecu/sztuka) _BAR_
Wskaźnik: 1994 = 100 _BAR_ 1994 _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ Okres dochodzenia _BAR_
Wszystkie wagi elektroniczne _BAR_ 100 _BAR_ 103 _BAR_ 95 _BAR_ 83 _BAR_ 87 _BAR_
Ceny sprzedaży wszystkich klas spadły między 1994 r. a okresem dochodzeniao 13 %.
Średni spadek cen w tej wysokości dotyczył wszystkich klas wag elektronicznych.
Rentowność
(53) Całkowity zwrot z obrotu wagami elektronicznymi wzrósł od niskich poziomów dodatnich w 1994 r. do ponad 10 % w okresie dochodzenia.
Na początku okresu analizowanego, zwrot z obrotu był konsekwentnie poniżej poziomu uznanego za konieczny dla przetrwania przemysłu.
Lepsze wyniki liczbowe dla 1997 r. i dla okresu dochodzenia były spowodowane dwoma czynnikami: powyżej wspomnianym efektem euro, który spowodował nagły wzrost sprzedaży oraz, w mniejszym zakresie, wpływami szeroko zakrojonej restrukturyzacji przemysłu opisanej w motywie 35. W dodatku istnienie środków antydumpingowych również odnosi pozytywny skutek.
Inne czynniki związane z wynikami
(54) Nie dokonano szczegółowej analizy przepływu środków finansowych, zdolności pozyskiwania kapitału (lub inwestycji) i zwrotu z inwestycji, ponieważ taka analiza odnosiłaby się do sytuacji danego przedsiębiorstwa jako całości.
Produkcja o innych profilach tych przedsiębiorstw stanowi ponad 50 % ich obrotów i dlatego analiza taka nie odzwierciedlałaby sytuacji związanej z rozważanym produktem.
W odniesieniu do wpływu na przemysł wspólnotowy rozmiarów obecnego marginesu dumpingu, ze względu na stosowane ceny importowe wielkość przywozu i z rozważanych krajów, nie może on być uznany za nieznaczny.
Wydajność, zatrudnienie i płace
(55) Poniższa tabela pokazuje, że w okresie analizowanym zatrudnienie w przemyśle wspólnotowym zmniejszyło się o 32 %.
Wydajność w przeliczeniu na jednego pracownika
Wskaźnik: 1995 = 100 _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ Okres dochodzenia _BAR_
Ilość wyprodukowanych sztuk produktu _BAR_ 100 _BAR_ 93 _BAR_ 95 _BAR_ 104 _BAR_ 102 _BAR_
Liczba zatrudnionych _BAR_ 100 _BAR_ 94 _BAR_ 86 _BAR_ 75 _BAR_ 68 _BAR_
Produktywność w przeliczeniu na jednego pracownika _BAR_ 100 _BAR_ 99 _BAR_ 111 _BAR_ 138 _BAR_ 150 _BAR_
(56) Wydajność w przeliczeniu na jednego pracownika wzrosła o 50 % w analizowanym okresie.
(57) Nie przeprowadzono szczegółowej analizy dotyczącej płac, ponieważ duże znaczenie w całej działalności tych przedsiębiorstw miała produkcja o innych profilach.
Dlatego taka analiza odnosiłaby się do przedsiębiorstwa jako całości i nie byłaby reprezentatywna dla rozważanego produktu.
Wniosek w sprawie sytuacji przemysłu wspólnotowego
(58) Przemysł wspólnotowy został poddany programowi znaczącej restrukturyzacji na skutek czego poprawiły się techniki produkcji oraz dystrybucji.
Jednakże wciąż podlegał on presji cenowej, co zawęziło marże i doprowadziło do straty udziału w rynku oraz zmniejszenia zatrudnienia.
Rentowność poprawiła się pod koniec okresu dochodzenia, ale jak wspomniano w motywie 39, było to głównie spowodowane jednorazowym pozytywnym wpływem efektu euro natomiast oczekuje się, że poziom zysku ustabilizuje na poziomie odnotowanym w głównej części analizowanego okresu.
Uważa się zatem, że przemysł wspólnotowy nie wyszedł całkowicie z niekorzystnej sytuacji, w jakiej znajdował się w czasie poprzedniego dochodzenia.
E. PRAWDOPODOBIEŃSTWO PONOWNEGO WYSTĄPIENIA SZKODY
1.
Analiza sytuacji singapurskich producentów eksportujących
(59) Rozwój przywozu z Singapuru przedstawiony został w akapicie 41.
Zastosowanie zwiększonych antydumpingowych ceł w efekcie dochodzenia w celu stwierdzenia absorpcji, które rozpoczęto w grudniu 1995 r., ma od tej daty wpływ na poziom przywozu.
(60) Chociaż w mniejszych niż przedtem ilościach, producenci eksporterzy z Singapuru kontynuowali sprzedaż na rynek wspólnotowy i przemysł składający zażalenie poinformował, że koncentrowali się oni na sprzedaży modeli jednego typu na niektóre rynki Państw Członkowskich i nie oferowali całego wachlarza asortymentu.
Zarzut ten został przeanalizowany przez Komisję i z danych liczbowych dostarczonych przez importerów wynikało jasno, że przywóz rzeczywiście skupił się na niektórych rynkach, co do których eksporterzy mieli świadomość, że są na nich w stanie konkurować głównie dzięki zastosowaniu niskich cen, nawet bez potrzeby dokonywania dużych transakcji czy też bez systemu dystrybucji, który z kolei niezbędny jest dla funkcjonowania przemysłu wspólnotowego.
Wspólnotowy sektor detaliczny jest coraz bardziej zdominowany przez wielkie sieci supermarketów, które negocjują roczne kontrakty zakupu wag elektronicznych.
Dlatego też rynek wag elektronicznych jest podatny na presją cenową w formie ofert o niskich cenach by podnieść oddolną presję na ceny.
Dlatego też Komisja uważa, że oferty o niskich cenach towarów przywiezionych z Singapuru z łatwością mogłyby doprowadzić do ponownego wyrządzenia szkody, jeżeli dopuści się do wygaśnięcia stosownych środków antydumpingowych.
(61) Historia dochodzeń antydumpingowych odnoszących się do tego produktu pokazała, że produkcja jest mobilna.
Komisja jest zdania, że jeśliby wygasły środki dotyczące przywozu rozważanego produktu, wywóz z Singapuru szybko odzyskałby dawny szkodliwy poziom i z perspektywy ustaleń poczynionych w niniejszym dochodzeniu ten dumping nadal trwa przy dumpingowych cenach.
Szczególnie stosuje się to w przypadku gdy główny producent z Singapuru jest powiązany z producentem w Japonii; tj. w kraju, co do którego stwierdzono również prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia wyrządzającego szkodę dumpingu.
(62) W uzupełnieniu powyższego punktu dotyczącego przenoszenia produkcji dane liczbowe otrzymane od współpracującego producenta eksportującego były niejasne w odniesieniu do wykorzystania zdolności produkcyjnych.
Poinformowano nas, że wykorzystanie zdolności wyniosło 63 % poziomu tytułowej produkcji i ponad 100 % osiąganego poziomu produkcji w okresiedochodzenia.
Jednakże Komisja stanęła na stanowisku, że mobilność produkcji i łatwość uruchamiania nowych urządzeń oznaczają, że produkcja i wywóz mogłyby wzrosnąć, gdyby środki wygasły.
(63) Główny producent eksportujący poinformował, że urządzenia produkcyjne utrzymują się obecnie na terytorium Wspólnoty, co oznacza, że nie jest prawdopodobne by wywóz z Singapuru do Wspólnoty wzrósł, gdyby środki wygasły.
Jednakże te jednostki produkcyjne nie współpracowały w dochodzeniu.
Na podstawie ograniczonego zakresu dostarczonych informacji jawiło się jasno, że we Wspólnocie produkuje się bardzo mały asortyment modeli i służby Komisji stwierdziły, że przywóz z Singapuru byłby przyciągany celem zaoferowania pełnego asortymentu, Rzeczywiście gdyby pozwolono na wygaśnięcie środków, jest możliwe, że produkcja z terytorium Europy wróciłaby z powrotem do Singapuru.
(64) Należałoby również zauważyć, że główny producent eksportujący prowadzi sprzedaż po niskich cenach również na inne rynki (Stany Zjednoczone Ameryki, Kanada, Izrael, Republika Korei, Indonezja i Malezja).
Z całkowitej wielkości sprzedaży w liczbie 665 jednostek cena sprzedaży (z wyłączeniem cła) była około 9 % niższa niż cena tego samego produktu na rynku wspólnotowym.
Sugeruje to wyraźnie, że rynek wspólnotowy byłby bardzo atrakcyjny dla producentów importerów z Singapuru, gdyby nie istniały środki antydumpingowe.
(65) Gdyby środki wygasły, to ceny pozostałyby na niskim i dumpingowym poziomie, a przywóz wywierałby presję na rynek wspólnotowy z powodu zwiększonej wielkości, który prawdopodobnie pojawiłby się za sprawą zwiększonej atrakcyjności rynku.
2.
Analiza sytuacji przemysłu wspólnotowego
(66) W okresie dochodzenia przemysł wspólnotowy przeżywał rozkwit wielkości sprzedaży spowodowany przez efekt euro, ale jak wyjaśniono w motywie 39, nie będzie to stałe zjawisko.
Biorąc pod uwagę potencjał dumpingowego przywozu po niskich cenach z Singapuru, w razie uchylenia środków, można oczekiwać, że ceny i udział rynku wspólnotowym będą ulegały dalszej erozji.
(67) Ceny sprzedaży spadły średnio o 13,3 % w okresie od 1994 r. do okresu dochodzenia i przewiduje się, że trend będzie się utrzymywał, ponieważ przemysł wspólnotowy czyni wysiłki, by utrzymać swój udział w rynku.
3.
Wniosek w sprawie ponownego wystąpienia szkody
(68) W świetle ustaleń w motywach 59–67, stwierdzono, że wygaśnięcie środków nałożonych na przywóz doprowadzić może do ponownego wyrządzenia szkody, tak jak to zostało zdefiniowane przez różne wskaźniki użyte w art. 3 ust. 5 podstawowego rozporządzenia.
Przy dochodzeniu do niniejszego wniosku Komisja wzięła pod uwagę fakt, że wspólnotowy rynek wag elektronicznych jest podatny na presje cenowe, ponieważ jest zdominowany przez dużych użytkowników.
(69) Komisja wzięła pod rozwagę wniosek, że urządzenia do produkcji mogą być przenoszone stosunkowo łatwo z kraju do kraju, co zwiększa dostępną zdolność, a motywy 59–65 wskazują na utrzymująca się atrakcyjność rynku wspólnotowym dla producentów eksportujących z Singapuru w porównaniu z niektórymi rynkami państw trzecich.
(70) Dlatego też wygaśnięcie środków prawdopodobnie doprowadziłoby do ponownego wyrządzenia szkody przemysłowi wspólnotowemu, ostatecznie stwarzając ryzyko dla trwałości produkcji wspólnotowej.
F. INTERES WSPÓLNOTY
1.
Uwagi ogólne
(71) Zgodnie z art. 21 rozporządzenia podstawowego sprawdzono czy przedłużenie stosowania ceł antydumpingowych byłoby sprzeczne z interesem Wspólnoty jako całości.
Określenie interesu Wspólnoty zostało oparte na uwzględnieniu interesów różnych grup tj. przemysłu wspólnotowego, importerów i pośredników handlowych oraz użytkowników rozważanego produktu.
W celu dokonania oceny możliwego wpływu przedłużenia stosowania środków, Komisja zwróciła się do wszystkich zainteresowanych o dostarczenie informacji.
(72) Należy przypomnieć, że w poprzednim dochodzeniu wprowadzenie środków nie było uznane za sprzeczne z interesem Wspólnoty.
Co więcej, obecne dochodzenie ma charakter przeglądu czyli analizy sytuacji w której środki antydumpingowe już obowiązują.
W konsekwencji czas i charakter obecnego dochodzenia pozwalają na dokonanie oceny jakichkolwiek negatywnych skutków wprowadzonych środków antydumpingowych na działalność zainteresowanych stron.
(73) Komisja rozważała również skutki ceł antydumpingowych na wagi elektroniczne przywożone z Singapuru w odniesieniu do specyficznych interesów przemysłu wspólnotowego i innych zainteresowanych stron, w tym profesjonalnych użytkowników końcowych.
2.
Interes przemysłu wspólnotowego
(74) Z uwagi na trwającą słabą ekonomiczną sytuację przemysłu wspólnotowego, szczególnie w zakresie niewystarczającej rentowności (na początku okresu analizowanego i w dalszej perspektywie), zatrudnienia i udziału w rynku Komisja uważa, że w przypadku braku środków zapobiegających wyrządzającemu szkodę dumpingowi, sytuacja przemysłu wspólnotowego może się pogorszyć.
W wyniku ustaleń poprzedniego postępowania przeglądowego dotyczącego wag elektronicznych z Singapuru oczekiwano, że niektórzy producenci wspólnotowi prawdopodobnie wstrzymają produkcję wag elektronicznych oraz że, ze względu na poziom poniesionych przez niektórych producentów strat, zredukowane zostanie zatrudnienie.
Pomimo iż środki w 1993 r. zostały zachowane nadal redukowano zatrudnienie ze względu na proces koncentracji obejmujący rozliczne połączenia i przejęcia.
(75) Dalsze kurczenie się lub osłabianie przemysłu wspólnotowego miałoby negatywne skutki dla poziomu zatrudnienia oraz inwestycji w samym przemyśle i pociągnęłoby za sobą dalsze konsekwencje zarówno dla dostawców dla przemysłu jak i powiązanych z przemysłem wspólnotowym innych sektorów.
W rzeczywistości technologie wag elektronicznych i całego szeregu innych produktów są ze sobą ściśle powiązane.
Przykładem tego są inne rodzaje wag elektronicznych (takich jak wagi przemysłowe) oraz urządzeń używanych w handlu detalicznym (np. krajalnice).
Każda utrata technologicznego know-how w zakresie produkcji wag elektronicznych oznaczać będzie globalną utratę konkurencyjności w powiązanych sektorach.
(76) Dodatkowo dochodzenie wykazało, że przemysł wspólnotowy dołożył wszelkich starań, aby sprostać konkurencji Singapuru oraz innych krajów.
Przykładami kolejnych działań są:
a) postęp w kierunku większej koncentracji (mniejsza liczba przedsiębiorców;
b) likwidowanie nadmiernych zdolności produkcyjnych;
c) większe wykorzystanie nowoczesnych technik produkcyjnych (np. produkcja na zamówienie, mechanizacja i komputeryzacja pracy);
d) poprawa wydajności;
e) obniżenie kosztów przez składnie zamówień na wytworzenie niektórych części przez podwykonawców i;
f) Inwestowanie w nowe modele produktu.
(77) Producenci wspólnotowi wykazali zatem chęć i zaangażowanie w zachowanie konkurencyjnej obecności na rynku wspólnotowym i gotowi są skorzystać ze środków antydumpingowych zapobiegających nieuczciwemu obrotowi.
3.
Interesy innych stron
(78) Komisja starała się nawiązać współpracę z instytucją reprezentującą interesy punktów sprzedaży detalicznej łącznie z interesami dużych użytkowników (supermarkety) tak, aby określić czy znaczący wpływ dumpingu na użytkowników miał miejsce.
(79) Komisja została nieoficjalnie poinformowana przez tę instytucję, że użytkownicy detaliczni nie dostarczyli jej żadnych danych na ten temat.
W rzeczywistości nie ujawniły się żadne inne zainteresowane strony.
Ten brak współpracy jest bez wątpienia powodowany bardzo małym udziałem wag elektronicznych w całkowitych kosztach użytkowników.
Wpływ zachowanych środków na wysoce konkurencyjny rynek może być uznany za nieistotny.
(80) Komisja starała się również pozyskać opinie importerów we Wspólnocie, ale nie nadeszły żadne odpowiedzi na nasz kwestionariusz.
Jest oczywiste, że usunięcie środków umożliwiłoby importerom zredukowanie cen sprzedaży i podniesienie marży.
Jednakże z perspektywy powyższych ustaleń dotyczących dumpingu i szkody, ten wzrost rentowności wynikałby wyłącznie z utrzymującego się dumpingu.
4.
Wniosek
(81) Niski poziom współpracy ze strony użytkowników i importerów wyraźnie utrudnia sformułowanie wniosku dotyczącego wpływu środków antydumpingowych na te sektory.
Jednakże przyjęto stanowisko, że wpływ tren byłby nieznaczny, szczególnie w sektorze detalicznym gdzie udział w kosztach reprezentowany przez wagi elektroniczne jest bardzo mały.
(82) Należy jednakże zauważyć, że istnieje prawdopodobieństwo ponownego wyrządzenia istotnej szkody przemysłowi wspólnotowemu, który dołożył wszelkich starań, aby zachować konkurencyjność.
Przemysł wspólnotowy odczuwa tymczasowe korzyści efektu euro, jednakże jeżeli środki zostaną wycofane oraz w związku ze słabnięciem efektu euro prawdopodobne jest, że przemysł wspólnotowy w przyszłości osłabnie a przetrwanie całej produkcji wspólnotowej będzie zagrożone.
(83) Wobec powyższego Komisja uznaje, że nie ma istotnych powodów, dla których interes Wspólnoty pozostawałby w sprzeczności z utrzymaniem środków antydumpingowych.
G. ŚRODKI OSTATECZNE
(84) Należy przypomnieć, że obecny przegląd został otwarty zarówno w oparciu o art. 11 ust. 2 jak i art. 11 ust. 3 podstawowego rozporządzenia. Otwarcie na mocy art. 11 ust. 3 zostało zainicjowane, aby zbadać zarzut złożony przez przemysł wspólnotowy, w myśl którego okoliczności uległy zmianie i wygaśnięcie środków przyniosłoby w efekcie wzrost dumpingu. W tym przypadku Komisja postanowiła nie przeprowadzać przeglądu z art. 11 ust. 3 z powodów wyjaśnionych w akapicie 16. Wyniki ustaleń Komisji zostały zatem oparte na wnioskach określonych na mocy art. 11 ust. 2 odnoszących się do prawdopodobieństwa utrzymywania się i ponownego wystąpienia wyrządzającego szkodę dumpingu w przypadku zniesienia istniejących środków.
(85) Ponieważ przyjęto stanowisko, że zaprzestanie stosowania środków prawdopodobnie doprowadziłby do utrzymania się lub ponownego wystąpienia wyrządzającego szkodę dumpingu, następujące cła antydumpingowe powinny być nałożone na mocy art. 11 ust. 2 podstawowego rozporządzenia:
Tereoka Weigh System PTE Ltd _BAR_ 15,4 % _BAR_
Pozostali przedsiębiorcy niewspółpracujący _BAR_ 31,0 % _BAR_
(86) Z przyczyn dotyczących czasu trwania dochodzenia, wyjaśnionych w motywie 11, uznaje się za właściwe, aby okres środków ograniczyć do czterech lat,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz wag elektronicznych używanych w handlu detalicznym, które zawierają cyfrowy wyświetlacz ciężaru, ceny jednostkowej i ceny należnej (bez względu na to waga wyposażona jest w urządzenie umożliwiające wydrukowanie tych danych czy nie), obecnie klasyfikowanych w ramach kodu CN ex84238150 (kod TARIC 8423815010 i pochodzących z Singapuru).
2.
Cło obliczone na podstawie ceny netto franco granica Wspólnoty, przed zapłaceniem cła wynosi:
31,0 % (dodatkowy kod TARIC 8704), z wyjątkiem wag elektronicznych produkowanych przez przedsiębiorstwo wymienione poniżej, do którego stosuje się następującą stawkę:
Tereoka Weigh System PTE Ltd (TARIC dodatkowy kod 8703). _BAR_ 15,4 % _BAR_
3.
Stosuje się obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych, chyba że ustalono inaczej.
Artykuł 2
Cła antydumpingowe nakłada się na okres czterech lat od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 495/2001
z dnia 13 marca 2001 r.
zmieniające Załącznik do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3508/92 ustanawiającego zintegrowany system zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3508/92 z dnia 27 listopada 1992 r. ustanawiające zintegrowany system zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1593/2000 [2], w szczególności jego art. 9a ust. 1 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 9a rozporządzenia (EWG) nr 3508/92 Państwa Członkowskie zapewnią, że środki, które nie są określone w art. 1, ale wymienione w Załączniku do tego rozporządzenia, jak w przypadku lnu i konopi, są zgodne ze zintegrowanym systemem zarządzania i kontroli.
(2) Zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1672/2000 z dnia 27 lipca 2000 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1251/1999 ustanawiające system wsparcia producentów niektórych roślin uprawnych, włączając do niego len i konopie uprawiane na włókno [3], wypłata pomocy bezpośredniej do lnu i konopi została włączona do systemu wsparcia dla producentów niektórych roślin uprawnych, który bezpośrednio podlega zintegrowanemu systemowi zarządzania i kontroli.
(3) Dlatego odniesienie do lnu i konopi w Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 3508/92 jest nieaktualne.
Załącznik musi zostać odpowiednio zmieniony.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu EFOGR,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 3508/92 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 500/2001
z dnia 14 marca 2001 r.
w sprawie ustanowienia szczegółowych zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2847/93 w odniesieniu do monitorowania połowów statków rybackich Wspólnoty na wodach państw trzecich i na pełnym morzu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejska,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołóstwa [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2846/98 [2], w szczególności jego art. 18 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Państwa Członkowskie są zobowiązane, na mocy art. 18 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, powiadamiać Komisję za pomocą przekazu komputerowego o każdej ilości złowionych zasobów przez statki pływające pod ich banderą i działające na wodach będących pod władzą lub zwierzchnictwem państw trzecich oraz na pełnym morzu, a ponadto każdej informacji otrzymanej na podstawie art. 17 ust. 2.
(2) Należy określić szczegóły informacji, które należy przekazać, odstępów czasu, w jakich należy przekazywać informacje i formatu, do jakiego należy się stosować przekazując dane raporty.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Rybołówstwa i Akwakultury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Każde Państwo Członkowskie, przed zakończeniem pierwszego miesiąca każdego kwartału, powiadamia Komisję za pomocą przekazu komputerowego o ilościach każdego z zasobów niepodlegających TAC lub o kwotach połowowych statków pływających pod jego banderą, na wodach będących pod władzą lub zwierzchnictwem państw trzecich oraz na pełnym morzu:
- wyładowanych bezpośrednio na jego terytorium w czasie poprzedniego kwartału,
- wyładowanych bezpośrednio w państwach trzecich w czasie poprzedniego kwartału,
- przeładowanych na statek państwa trzeciego w czasie poprzedniego kwartału.
2.
Każde Państwo Członkowskie, przed zakończeniem pierwszego miesiąca każdego kwartału, powiadamia Komisję za pomocą przekazu komputerowego o ilościach złowionych przez statki rybackie pływające pod banderą innego Państwa Członkowskiego na wodach będących pod władzą lub zwierzchnictwem państw trzecich oraz na pełnym morzu i wyładowanych na jego terytorium w czasie poprzedniego kwartału.
3.
Państwo Członkowskie dostarczając sprawozdania określone w ust. 1 i 2, zachowuje format tych sprawozdań określony w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 503/2001
z dnia 14 marca 2001 r.
zmieniające i zawierające sprostowanie rozporządzenia (WE) nr 562/2000 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 w odniesieniu do skupu wołowiny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], w szczególności jego art. 47 ust. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zaradzenia wyjątkowej sytuacji na rynkach, wynikającej z ostatnich wydarzeń związanych z gąbczastą encefalopatią bydła (BSE), dokonano licznych zmian w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 562/2000 [2], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 283/2001 [3], i odstępstw od niego.
(2) Artykuł 21 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 562/2000 ustanawia, iż trybowania mogą być przeprowadzane jedynie w zatwierdzonych zakładach rozbioru mięsa i za pomocą jednego lub więcej przyległych tunelów zamrażalniczych.
Na mocy akapitu drugiego Komisja, pod pewnymi warunkami i na wniosek Państwa Członkowskiego, może przyznać na ograniczony okres odstępstwo od tego przepisu.
Z uwagi na wielkie ilości wołowiny, do której przejęcia mogą zostać wezwane Państwa Członkowskie, wszystkim Państwom Członkowskim należy zezwolić na skorzystanie z tej możliwości na sześć miesięcy, pod warunkiem że wprowadzi się bardziej rygorystyczne środki inspekcji.
(3) Artykuł 16 ust. 2 akapit pierwszy włoskiej wersji rozporządzenia (WE) nr 562/2000 zawiera błąd.
Błąd ten powinien zostać sprostowany.
(4) W związku z tym, rozporządzenie (WE) nr 562/2000 powinno zostać zmienione.
(5) Z uwagi na sytuację niniejsze rozporządzenie powinno niezwłocznie wejść w życie.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 562/2000 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 21 ust. 1 dodaje się, co następuje:
"Jednakże w wypadku praktycznych trudności i w odniesieniu do przetargów przeprowadzanych w okresie od dnia 15 marca do dnia 15 września 2001 r., Państwa Członkowskie mogą odstąpić od przepisów akapitu pierwszego, pod warunkiem że wprowadzą one środki inspekcji, aby zagwarantować pełen monitoring całego skupowanego mięsa.
Zainteresowane Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o środkach, jakie przyjmują."
2.
(Dotyczy jedynie wersji włoskiej).
W art. 16 ust. 2 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"L’aggiudicatario procede alla consegna dei prodotti entro i diciassette giorni di calendario a partire dal primo giorno lavorativo successivo alla pubblicazione del regolamento che fissa il prezzo massimo d’acquisto e i quantitativi di carni bovine acquistati all’intervento."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 509/2001
z dnia 15 marca 2001 r.
uzupełniające Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 w sprawie wpisu niektórych nazw do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" przewidzianego w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2081/92 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2796/2000 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 3 i 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 Włochy i Francja przesłały Komisji dwa wnioski o zarejestrowanie pewnych nazw jako nazw pochodzenia.
(2) Zgodnie z art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia wnioski uznano za spełniające wszelkie wymogi ustanowione w tym rozporządzeniu, w szczególności za zawierające wszystkie wymagane informacje, zgodnie z jego art. 4.
(3) Komisja nie otrzymała deklaracji sprzeciwu na mocy art. 7 tego rozporządzenia, w odniesieniu do nazw podanych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia po ich opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [3].
(4) Dlatego nazwy te powinny zostać wpisane do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" i tym samym podlegać ochronie w całej Wspólnocie jako chronione nazwy pochodzenia.
(5) Załącznik do niniejszego rozporządzenia stanowi uzupełnienie Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2400/96 [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 464/2001 [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nazwy w niniejszym Załączniku dodaje się w Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 i wpisuje jako chronione nazwy pochodzenia do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" przewidzianego w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 532/2001
z dnia 16 marca 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2561/1999 ustanawiające normę handlową dla grochu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2826/2000 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2561/1999 z dnia 3 grudnia 1999 r. ustanawiającego normę handlową dla grochu [3] zawiera przepisy dotyczące definicji, klasyfikacji, prezentowania i oznakowania grochu.
(2) W celu zapewnienia przejrzystości na rynku światowym przepisy te powinny być zmienione, aby wyznaczyć jasny rozdział między grochem łuskanym a grochem przeznaczonym do spożycia w strączkach.
Norma dla grochu zalecana przez Europejską Komisję Gospodarczą Narodów Zjednoczonych przewiduje taki rozdział i dostosowuje kryteria dotyczące klasyfikacji oraz zasady dotyczące oznakowania do właściwości każdej z tych dwóch grup grochu.
Ponadto groch przeznaczony do spożycia w strączkach jest sprzedawany z usuniętymi końcówkami, norma powinna zostać dostosowana do takiej praktyki handlowej.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2561/1999 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie 20. dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001
z dnia 15 marca 2001 r.
wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 62 ust. 2 lit. b) pkt i),
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 62 ust. 2) lit. b) Traktatu Rada ma uchwalić zasady dotyczące wiz na planowane pobyty nie dłuższe niż trzy miesiące, w tym kontekście konieczne jest ustalenie listy tych państw trzecich, których obywatele podlegają obowiązkowi wizowemu przy przekraczaniu granic zewnętrznych, oraz tych, których obywatele są zwolnieni z tego obowiązku.
Artykuł 61 wymienia te listy między środkami towarzyszącymi, które są bezpośrednio związane ze swobodnym przepływem osób w ramach obszaru wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości.
(2) Niniejsze rozporządzenie wynika z dorobku Schengen, zgodnie z Protokołem włączającym go w ramy Unii Europejskiej, zwanym dalej "Protokołem z Schengen".
Nie ma to wpływu na zobowiązania Państw Członkowskich, wynikające z dorobku prawnego zdefiniowanego w załączniku A do decyzji 1999/435/WE z dnia 20 maja 1999 r. dotyczącej definicji dorobku Schengen do celów określenia, zgodnie ze stosownymi postanowieniami Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską i Traktatu o Unii Europejskiej, podstawy prawnej dla każdego z postanowień lub decyzji stanowiących dorobek Schengen [3].
(3) Niniejsze rozporządzenie stanowi dalsze rozwinięcie tych postanowień, w odniesieniu do których zezwolono na ściślejszą współpracę w ramach Protokołu z Schengen i mieści się w obszarze określonym w art. 1 lit.
B) decyzji 1999/437/WE z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie niektórych warunków stosowania Układu zawartego przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącego włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen [4].
(4) Na podstawie art. 1 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską Irlandia oraz Zjednoczone Królestwo nie uczestniczą w przyjęciu niniejszego rozporządzenia.
W rezultacie i bez uszczerbku dla postanowień art. 4 wspomnianego protokołu przepisów niniejszego rozporządzenia nie stosuje się ani do Irlandii, ani do Zjednoczonego Królestwa.
(5) Ustalenie tych państw trzecich, których obywatele podlegają obowiązkowi wizowemu, oraz tych z niego zwolnionych jest dokonywane w drodze przemyślanej, indywidualnej oceny szeregu kryteriów odnoszących się, między innymi, do nielegalnej imigracji, porządku oraz bezpieczeństwa publicznego i do stosunków Unii Europejskiej z państwami trzecimi, z uwzględnieniem skutków spójności i wzajemności regionalnej.
Należy również ustanowić mechanizm wspólnotowy umożliwiający stosowanie zasady wzajemności, w przypadku gdy jedno z państw trzecich wymienionych w załączniku II do niniejszego rozporządzenia podejmie decyzję o nałożeniu na obywateli jednego lub więcej Państw Członkowskich obowiązku wizowego.
(6) Z uwagi na to, że Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym zwalnia obywateli Islandii, Lichtensteinu i Norwegii z obowiązku wizowego, kraje te nie zostały uwzględnione na liście załącznika II niniejszego dokumentu.
(7) Jeżeli chodzi o bezpaństwowców lub osoby ze statusem uchodźcy, bez uszczerbku dla zobowiązań w ramach umów międzynarodowych podpisanych przez Państwa Członkowskie, w szczególności Umowy europejskiej w sprawie zniesienia wiz dla uchodźców, podpisanej w Strasburgu dnia 20 kwietnia 1959 r., decyzja odnośnie do nałożenia lub zniesienia obowiązku wizowego powinna opierać się na państwie trzecim, w którym osoby te stale zamieszkują i które wydało ich dokumenty podróży; jednakże biorąc pod uwagę różnice w ustawodawstwie krajowym w zakresie bezpaństwowców i osób o statusie uchodźcy, Państwa Członkowskie mogą zdecydować, czy te kategorie osób podlegają obowiązkowi wizowemu, w przypadku gdy państwo trzecie, w którym stale zamieszkują lub które wydało ich dokumenty podróży, jest państwem trzecim, którego obywatele są zwolnieni z obowiązku wizowego.
(8) W szczególnych przypadkach, gdy uzasadnione są specjalne zasady przyznawania wiz, Państwa Członkowskie mogą wyłączyć niektóre kategorie osób z obowiązku wizowego lub nałożyć go na nie na mocy prawa międzynarodowego publicznego lub zwyczaju.
(9) W celu zapewnienia, że system administrowany jest w sposób jawny, a zainteresowane osoby są poinformowane, każde Państwo Członkowskie powinno powiadomić pozostałe Państwa Członkowskie oraz Komisję o środkach podejmowanych przez siebie na mocy niniejszego rozporządzenia.
Z tych samych powodów informacje takie muszą zostać również opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
(10) Zasady regulujące wkraczanie na terytorium Państw Członkowskich lub wydawanie wiz nie mają wpływu na zasady obecnie regulujące uznawanie ważności dokumentów podróży.
(11) Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w art. 5 Traktatu uchwalenie rozporządzenia ustalającego listę państw trzecich, których obywatele podlegają obowiązkowi wizowemu przy przekraczaniu granic zewnętrznych, oraz tych, których obywatele są zwolnieni z tego obowiązku, jest zarówno koniecznym, jak i właściwym środkiem zapewnienia, że wspólne zasady wizowe działają skutecznie.
(12) Niniejsze rozporządzenie zapewnia pełną harmonizację w odniesieniu do państw trzecich, których obywatele podlegają obowiązkowi wizowemu przy przekraczaniu granic zewnętrznych Państw Członkowskich, oraz tych, których obywatele są zwolnieni z tego obowiązku.
Jednakże stosowanie zwolnienia z obowiązku wizowego w stosunku do obywateli niektórych państw trzecich, które zostały wymienione w załączniku II, wejdzie w życie dopiero w późniejszym terminie.
W tym celu Rada podejmie decyzję odnośnie do każdego z tych państw na podstawie sprawozdań sporządzonych przez Komisję,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Obywatele państw trzecich figurujących na liście w załączniku I objęci są obowiązkiem wizowym przy przekraczaniu granic zewnętrznych Państw Członkowskich.
2.
Bez uszczerbku dla postanowień art. 8 ust. 2 obywatele państw trzecich znajdujących się na liście w załączniku IIsą zwolnieni z obowiązku określonego w ust. 1 w przypadku pobytów nie dłuższych niż trzy miesiące łącznie.
3.
Obywatele nowych państw trzecich, wchodzących wcześniej w skład państw wymienionych na listach w załącznikach I i II, podlegają odpowiednio przepisom ust. 1 i 2, pod warunkiem i do czasu, gdy Rada zadecyduje inaczej w ramach procedury ustanowionej we właściwych postanowieniach Traktatu.
4.
Wprowadzenie przez państwo trzecie, znajdujące się na liście w załączniku II, obowiązku wizowego w stosunku do obywateli któregoś z Państw Członkowskich stanowi podstawę zastosowania następujących postanowień, bez uszczerbku dla postanowień umów, które Wspólnota mogła zawrzeć z tym państwem trzecim, przyznając mu zwolnienie z obowiązku wizowego:
a) Państwo Członkowskie może notyfikować Komisji i Radzie na piśmie fakt, że państwo trzecie wprowadziło wobec jego obywateli obowiązek wizowy;
b) w przypadku takiej notyfikacji zobowiązanie Państw Członkowskich do poddania obywateli wspomnianego państwa trzeciego obowiązkowi wizowemu zostanie wprowadzone tymczasowo 30 dni po notyfikacji, chyba że Rada kwalifikowaną większością postanowi inaczej we wcześniejszym terminie;
c) tymczasowe wprowadzenie obowiązku wizowego zostaje opublikowane przez Radę przed wywołaniem skutku w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich;
d) Komisja zbada wszelkie wnioski Rady lub Państwa Członkowskiego odnośnie do przedstawienia Radzie propozycji zmian w załącznikach do niniejszego rozporządzenia, aby włączyć zainteresowane państwo trzecie do załącznika I i usunąć je z załącznika II;
e) jeżeli przed przyjęciem przez Radę zmiany do załączników do niniejszego rozporządzenia państwo trzecie unieważni swą decyzję o wprowadzeniu obowiązku wizowego, zainteresowane Państwo Członkowskie niezwłocznie notyfikuje o powyższym na piśmie Komisji oraz Radzie;
f) notyfikacja taka zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Tymczasowe wprowadzenie obowiązku wizowego dla obywateli zainteresowanego państwa trzeciego traci moc w ciągu 7 dni od dnia publikacji.
Artykuł 2
Do celów niniejszego rozporządzenia "wiza" oznacza zezwolenie udzielone lub decyzję podjętą przez Państwo Członkowskie, wymagane do wjazdu na jego terytorium w celu:
- zamierzonego pobytu w tym lub w kilku Państwach Członkowskich, nie dłuższego niż trzy miesiące ogółem,
- tranzytu przez terytorium tego lub kilku Państw Członkowskich, z wyjątkiem tranzytu w obrębie lotniska.
Artykuł 3
Bez uszczerbku dla zobowiązań zaciągniętych w ramach Umowy europejskiej w sprawie zniesienia wiz dla uchodźców, podpisanej w Strasburgu dnia 20 kwietnia 1959 r., osoby ze statusem uchodźcy oraz bezpaństwowcy:
- podlegają obowiązkowi wizowemu, w przypadku gdy państwo trzecie, w którym zamieszkują na stałe lub które wydało ich dokumenty podróży, jest jednym z państw trzecich wymienionych na liście w załączniku I,
- mogą zostać zwolnieni z obowiązku wizowego, w przypadku gdy państwo trzecie, w którym zamieszkują na stałe lub które wydało ich dokumenty podróży, jest jednym z państw trzecich wymienionych na liście w załączniku II.
Artykuł 4
1. Państwo Członkowskie może przewidzieć odstępstwa od obowiązku wizowego przewidzianego w art. 1 ust. 1 lub od zwolnienia z obowiązku wizowego przewidzianego w art. 1 ust. 2 w stosunku do:
a) posiadaczy paszportów dyplomatycznych, paszportów dla osób pełniących obowiązki oficjalne oraz innych paszportów oficjalnych;
b) cywilnych załóg samolotów i statków;
c) załogi i obsługi lotu odbywających loty w ramach misji awaryjnych lub ratunkowych oraz innych osób niosących pomoc w przypadku katastrofy lub wypadku;
d) członków cywilnych załóg statków żeglujących po wodach międzynarodowych;
e) posiadaczy listów żelaznych wystawionych przez niektóre międzynarodowe organizacje międzyrządowe swym urzędnikom.
2.
Państwo Członkowskie może znieść obowiązek wizowy wobec ucznia posiadającego obywatelstwo państwa trzeciego wymienionego na liście w załączniku I, który zamieszkuje na stałe w państwie trzecim wymienionym na liście w załączniku II i podróżuje w ramach wycieczki szkolnej jako członek grupy uczniów pod opieką nauczyciela szkoły.
3.
Państwo Członkowskie może przewidzieć odstępstwa od zniesienia obowiązku wizowego przewidzianego w art. 1 ust. 2 w odniesieniu do osób prowadzących działalność zarobkową w trakcie swego pobytu.
Artykuł 5
1.
W okresie dziesięciu dni roboczych od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia każde Państwo Członkowskie powiadomi pozostałe Państwa Członkowskie oraz Komisję o środkach, jakie podjęło na podstawie art. 3 tiret drugie i art. 4.
Podobnie powiadomi o wszelkich dalszych zmianach odnośnie do podjętych środków w ciągu pięciu dni roboczych.
2.
Komisja opublikuje środki, o których powiadomiono na podstawie ust. 1, w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie nie ma wpływu na kompetencje Państw Członkowskich w odniesieniu do uznawania państw, jednostek terytorialnych i paszportów, dokumentów podróży i tożsamości wystawionych przez ich władze.
Artykuł 7
1.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 574/1999 [5] zastępuje się niniejszym rozporządzeniem.
2.
Ostateczne wersje Wspólnych Instrukcji Konsularnych (WIK) i Wspólnego Podręcznika (WP), ponieważ wynikają z decyzji Komitetu Wykonawczego Schengen z dnia 28 kwietnia 1999 r. (SCH/Kom–Wyk (99) 13), otrzymują brzmienie:
1) nagłówek załącznika 1 część I WIK oraz załącznika 5 część I WP otrzymuje brzmienie:
"Wspólna lista państw trzecich, których obywatele podlegają obowiązkowi wizowemu nałożonemu rozporządzeniem (WE) nr 539/2001";
2) listę z załącznika 1 część I WIK oraz z załącznika 5 część I WP zastępuje się listą z załącznika I niniejszego rozporządzenia;
3) nagłówek załącznika 1 część II WIK i załącznika 5 część II WP otrzymuje brzmienie:
"Wspólna lista państw trzecich, których obywatele są zwolnieni z obowiązku wizowego rozporządzeniem (WE) nr 539/2001";
4) listę z załącznika 1 część II WIK oraz z załącznika 5 część II WP zastępuje się listą z załącznika IIniniejszego rozporządzenia;
5) w załączniku 1 część III WIK i w załączniku 5 część III WP skreśla się.
3.
Decyzje Komitetu Wykonawczego Schengen z dnia 15 grudnia 1997 r. (SCH/Com — Wyk (97) 32) i z dnia 16 grudnia 1998 r.
Artykuł 8
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
2. Jednakże w przypadku obywateli państwa wymienionego w załączniku II oznaczonego gwiazdką data wejścia w życie art. 1 ust. 2 zostaje określona w późniejszym terminie przez Radę, działającą zgodnie z art. 67 ust. 3 Traktatu, na podstawie sprawozdania określonego w następnym akapicie.
W tym celu Komisja zażąda od zainteresowanego państwa wskazania zobowiązań, które gotowe jest zaciągnąć w sprawie nielegalnej imigracji i nielegalnego pobytu, w tym repatriacji osób z tego kraju, które przebywają tam nielegalnie, i złoży stosowne sprawozdanie Radzie.
Komisja składa Radzie pierwsze sprawozdanie, wraz z wszelkimi przydatnymi zaleceniami, nie później niż dnia 30 czerwca 2001 r.
Do czasu przyjęcia przez Radę aktu wyrażającego wspomnianą wyżej decyzję obowiązek ustanowiony w art. 1 ust. 1 odnosi się do obywateli tego kraju.
Artykuły 2-6 niniejszego rozporządzenia stosuje się w całości.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w Państwach Członkowskich zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 544/2001
z dnia 20 marca 2001 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 w odniesieniu do dodatkowej pomocy finansowej funduszom operacyjnym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2826/2000 [2], w szczególności jego art. 48,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 15 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 stanowi upoważnienie dla Państw Członkowskich do wypłaty organizacjom producentów krajowej pomocy finansowej poza funduszem operacyjnym. Państwa Członkowskie mają prawo wnosić do Wspólnoty o częściowy zwrot dodatkowej pomocy.
(2) Sposób finansowania tej pomocy, określony w art. 52 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, został zmieniony od 1 stycznia 2000 r. na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz zmieniającego i uchylającego niektóre rozporządzenia [3]. Pomoc ta ma być uważana w przyszłości za interwencję służącą stabilizacji rynku rolnego w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 1258/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [4].
(3) W tych okolicznościach należy ustanowić szczegółowe zasady w celu dopasowania sposobu finansowania do nowej sytuacji.
Przepisy powinny dotyczyć w szczególności ustanowienia poziomu dostępnej pomocy wspólnotowej porównywalnego z wcześniejszą pomocą dostępną we wspólnotowych ramach wsparcia.
(4) Z uwagi na zastosowanie przepisu w art. 56 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 od dnia 1 stycznia 2000 r. konieczne jest stosowanie przepisów niniejszego rozporządzenia do pomocy wypłacanej za roczne okresy rozpoczynające się w określonym powyżej terminie.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wydatki określone w art. 15 ust. 6 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 2200/96 są finansowane z Sekcji Gwarancji EFOGR na poziomie 50 % pomocy finansowej przyznanej organizacji producentów.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 545/2001
z dnia 20 marca 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1623/2000 ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina w odniesieniu do mechanizmów rynkowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2826/2000 [2], w szczególności jego art. 33,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 46 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1623/2000 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2786/2000 [4], ustanawia niektóre szczegółowe przepisy wykonawcze w sprawie dostarczania produktów ubocznych produkcji wina do doświadczeń. Przepisy te nie są dostatecznie jasne, a ich brzmienie wymaga odpowiedniej zmiany.
(2) Artykuł 64 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000 ustanawia niektóre szczegółowe przepisy wykonawcze w sprawie pomocy w odniesieniu do składowania alkoholu powstającego w wyniku destylacji, określonej w art. 29 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999. Przepisy te nie są dostatecznie jasne, a ich brzmienie wymaga odpowiedniej zmiany.
(3) Środki działania przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. W art. 46 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"W przypadku producentów, którzy dostarczają wino i produkty uboczne ich własnej produkcji do nadzorowanych doświadczeń prowadzonych przez Państwa Członkowskie, stosuje się przepisy określone w art. 45, 46 i 47, a pomoc wypłacana jest na rzecz osoby upoważnionej do prowadzenia doświadczenia, według stawki 0,277 EUR/% obj./hl." .
2. W art. 64 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1623/2000 tiret drugie i trzecie otrzymują brzmienie:
"— przez okres co najmniej sześciu miesięcy i najwyżej 12 miesięcy w okresie biegnącym od dnia 1 grudnia danego roku winnego do dnia 30 listopada następnego roku.
Jednakże w odniesieniu do roku winnego 2000/01 pomoc dodatkowa może być wypłacana na podstawie wniosków o przyznanie pomocy złożonych w okresie biegnącym od dnia 1 grudnia 2000 r. do dnia 30 maja 2001 r. oraz przez okres co najmniej sześciu miesięcy i najwyżej 12 miesięcy." .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 556/2001
z dnia 21 marca 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2316/1999 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1251/1999 ustanawiającego system wsparcia producentów niektórych roślin uprawnych w odniesieniu do obszarów odłogowanych oraz spis uprawnionych odmian lnu i konopi
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1251/1999 z dnia 17 maja 1999 r. ustanawiające system wsparcia producentów niektórych roślin uprawnych [1], ostatnio zmienione przez rozporządzenie (WE) nr 1672/2000 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2316/1999 [3], ostatnio zmienione przez rozporządzenie (WE) nr 2860/2000 [4], ustanawia szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1251/1999 z uwzględnieniem warunków przyznawania płatności obszarowych dla niektórych roślin uprawnych i określające warunki odłogowania.
(2) Artykuł 18 wyżej wymienionego rozporządzenia ogranicza uprawnienie do otrzymywania płatności z tytułu odłogowania do obszarów, które w poprzednim roku były uprawiane w celu zbioru plonów, odłogowane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1251/1999 lub wycofane z produkcji roślin uprawnych bądź zalesione zgodnie z prawem dotyczącym rozwoju obszarów wiejskich.
(3) Stosowanie niniejszych warunków nie ma już praktycznego znaczenia ze względu na długi okres, który upłynął od ich wprowadzenia.
Poza tym kontrole zgodności z niniejszym artykułem związane są z nieproporcjonalnie dużym wysiłkiem w odniesieniu do celu kontroli.
Te restrykcyjne warunki powinny być zatem zniesione w celu uproszczenia zasad.
(4) Nowe odmiany lnu i konopi uprawiane na włókno mogą zostać uznane za kwalifikujące się.
Te odmiany powinny być włączone do spisu odmian lnu i konopi uprawianych na włókno kwalifikujących się do wsparcia w załączniku XII do rozporządzenia (WE) nr 2316/1999.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2316/1999 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 18 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 18
"Odłogowanie"; oznacza pozostawienie odłogiem obszaru kwalifikującego się do płatności obszarowych w rozumieniu art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1251/1999.";
2) w załączniku XII pkt 1 dodaje się odmiany "Adélie" i "Caesar Augustus";
3) w załączniku XII pkt 2a dodaje się odmianę "Uso 31";
4) w załączniku XII pkt 2b dodaje się odmianę "Delta-Ilosa" i skreśla się odmianę "Uso 31".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 586/2001
z dnia 26 marca 2001 r.
w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1165/98 dotyczącego krótkoterminowej statystyki w zakresie definicji Głównych Grup Przemysłowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1165/98 z dnia 19 maja 1998 r.
[1] dotyczące krótkoterminowych statystyk, w szczególności jego art. 3 oraz art. 17 lit. c),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1165/98 ustanowiło wspólne ramy opracowywania krótkoterminowych statystyk Wspólnoty w sprawie cyklów koniunkturalnych.
(2) Zgodnie z art. 3 i art. 17 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1165/98, środki wykonawcze są konieczne w odniesieniu do definicji Głównych Grup Przemysłowych.
(3) Definicja Głównych Grup Przemysłowych opiera się na statystycznej klasyfikacji działalności gospodarczej we Wspólnocie Europejskiej, rozporządzenie Rady (EWG) nr 3037/90 [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 761/93 [3], (NACE rev.
1).
Posługuje się ona poziomem grup (3 cyfry) do rozróżniania Głównych Grup Przemysłowych.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią przedstawioną przez Komitet ds. Programu Statystycznego powołany decyzją Rady 89/382/EWG, Euratom [4],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Definicja Głównych Grup Przemysłowych
Przydzielenie grup NACE rev. 1 do Głównych Grup Przemysłowych zostało zdefiniowane w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Brak dostępnych danych na temat poziomu grupy NACE rev. 1
Państwa Członkowskie, które nie prowadzą obliczeń danych statystycznych objętych rozporządzeniem (WE) nr 1165/98 na poziomie szczegółowości grup NACE rev.
1, mogą obliczać krajowe wagi dla grup w ramach działu w celu przeprowadzenia podziału danych opartych na działach na grupy.
Państwa Członkowskie, które stosują przydział do Głównych Grup Przemysłowych częściowo lub w całości w oparciu o działy NACE rev. 1 powiadamiają Eurostat o wagach wykorzystywanych do podziału na grupy NACE rev. 1.
Artykuł 3
Wprowadzenie w życie definicji
Państwa Członkowskie stosują definicje określone w załączniku w zakresie danych statystycznych przekazywanych w zastosowaniu rozporządzenia (WE) nr 1165/98, nie później niż trzy miesiące po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia; stosując definicje określone w załączniku Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, żeby istniejące dane statystyczne objęte rozporządzeniem (WE) nr 1165/98 zostały zmienione w drodze ponownego przeliczenia lub oszacowania spełniającego wymogi tych definicji.
Artykuł 4
Informacja na temat zgodności z definicjami
Każde Państwo Członkowskie przekazuje Komisji, na jej wniosek, wszelkie istotne informacje na temat zgodności, w obrębie tego Państwa Członkowskiego, z definicjami określonymi w załączniku.
Artykuł 5
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 587/2001
z dnia 26 marca 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2461/1999 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1251/1999 w zakresie użytkowania gruntów odłogowanych do produkcji surowców wykorzystywanych we Wspólnocie do wytwarzania produktów nieprzeznaczonych pierwotnie do spożycia przez ludzi
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1251/1999 z dnia 17 maja 1999 r. ustanawiające system wsparcia dla producentów niektórych upraw roślinnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1672/2000 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Konopie objęte kodem CN 5302 używane są do nowych celów produkcyjnych, na przykład do izolacji paneli lub do produkcji cegieł, bez potrzeby, w niektórych przypadkach, oddzielenia włókna od zdrewniałej części łodygi. Jest to nieżywnościowe wykorzystanie spełniające założenia rozporządzenia Komisji (WE) nr 2461/1991 z dnia 19 listopada 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1251/1999 w zakresie użytkowania gruntów odłogowanych do produkcji surowców wykorzystywanych we Wspólnocie do wytwarzania produktów nieprzeznaczonych pierwotnie do spożycia przez ludzi [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2555/2000 [4].
(2) Do końca roku gospodarczego 2000/01 konopie przeznaczone do tego rodzaju celów kwalifikują się do wspólnotowej pomocy w ramach wspólnej organizacji rynku lnu i konopi, regulowanej rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1308/70 [5], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 2826/2000 [6] oraz (EWG) nr 619/71 [7], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1420/98 [8] oraz rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 1164/89 [9], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1313/2000 [10]. Od roku gospodarczego 2001/02 konopie będą włączone do systemu wsparcia dla producentów niektórych roślin uprawnych, ustanowionego rozporządzeniem (WE) nr 1251/99. Jednakże tylko konopie przeznaczone do produkcji włókna będą się kwalifikować do pomocy obszarowej przewidzianej w tym rozporządzeniu oraz do pomocy dla przetwórstwa przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1673/2000 z dnia 27 lipca 2000 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków lnu i konopi uprawianych na włókno [11]. Ponieważ w takich okolicznościach nie występuje ryzyko wielokrotnych wypłat wspólnotowej pomocy wykluczone rozporządzeniem (WE) nr 2461/1999, konopie przetwarzane na produkty nieobjęte rozporządzeniem (WE) nr 1673/2000 mogą zostać dodane do załącznika I rozporządzenia (WE) nr 2461/1999.
(3) W celu zapobieżenia hodowaniu nielegalnych odmian konopi powinny zostać narzucone warunki uprawy oraz szczególne środki kontroli ustanowione dla konopi uprawianych na włókno na mocy rozporządzenia (WE) nr 1251/1999 oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 2316/1999 [12], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2860/2000 [13].
(4) Ponadto rozwinęły się nowe technologie grzewcze, tak że w urządzeniach grzewczych może być wykorzystywane jako paliwo całkowicie nieprzetworzone zboże lub niektóre rośliny oleiste, takie jak: soja lub rzepak, rzepik lub ziarna słonecznika.
Surowce te mogą być również przetwarzane w gospodarstwie do produkcji biopaliwa, takiego jak olej rzepakowy, lub do produkcji energii, na przykład elektrycznej.
Takie wykorzystanie surowców, które mają wysokie wartości grzewcze, jest wykorzystaniem do celów innych niż cele żywnościowe, spełniającym cele rozporządzenia (WE) nr 2461/1999.
(5) W celu ułatwienia wykorzystania tych surowców jako paliwa Państwa Członkowskie powinny zezwalać na spalanie zbóż lub niektórych roślin oleistych, zebranych z gruntów odłogowanych wnioskodawcy, w urządzeniach grzewczych używanych w gospodarstwie rolnym wnioskodawcy.
(6) W celu zapobieżenia wykorzystywaniu tych surowców do innych celów Państwa Członkowskie muszą podjąć niezbędne kroki w celu zapewnienia, aby środki ustanowione w celu przyznania pomocy były prawidłowo stosowane i przewidywały w szczególności denaturyzowanie zbóż lub roślin oleistych.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2461/1999 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 3 dodaje się ust. 1a w brzmieniu:
"1a.
W przypadku upraw konopi płatności są również uzależnione od tego, czy wykorzystane zostały odmiany, których zawartość tetrahydrokanabinolu nie przekracza 0,2 % oraz które są wymienione w załączniku XII do rozporządzenia (WE) nr 2316/1999 na dzień 15 maja roku gospodarczego poprzedzającego rok, na który wnioskowana jest płatność.
Nasiona tych odmian muszą posiadać certyfikację zgodnie z dyrektywą Rady 69/208/EWG [14].
W związku z kontrolami ustanowionymi w art. 21a niniejszego rozporządzenia po okresie kwitnienia konopie muszą dalej rosnąć co najmniej przez następne 10 dni.
Jednakże Państwo Członkowskie może zezwolić na zbiór konopi przed upływem tego dziesięciodniowego terminu, jeśli dany producent został już poddany kontroli na mocy art. 21a lub jeśli wszystkie kontrole na mocy art. 21a zostały zakończone.".
2.
Artykuł 3 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
W drodze odstępstwa od ust. 2 i 3 Państwa Członkowskie mogą zezwolić wnioskodawcom na:
a) użycie wszystkich zbóż lub wszystkich oleistych objętych kodami CN 12010090, ex12050090 oraz 12060091 zebranych z określonych gruntów odłogowanych:
i) jako paliwa do ogrzewania ich gospodarstwa rolnego,
ii) do produkcji na terenie gospodarstwa energii lub biopaliwa;
b) na przetworzenie na biogaz objęty kodem CN 27112900 w ich gospodarstwach wszystkich surowców zbieranych z określonych gruntów odłogowanych.
W takim przypadku wnioskodawcy zobowiązują się, w drodze deklaracji zamiast umowy określonej w art. 4, do wykorzystania lub bezpośredniego przetworzenia surowca objętego deklaracją.
Państwa Członkowskie, stosując akapit pierwszy, wprowadzają odpowiednie środki kontroli, aby zapewnić, że surowiec jest bezpośrednio wykorzystany w gospodarstwie lub przetworzony na biogaz objęty kodem CN 27112900.
Ponadto zboża lub nasiona roślin oleistych wykorzystane bezpośrednio w gospodarstwie jako paliwo muszą być denaturyzowane, zgodnie z metodami ustanowionymi przez Państwo Członkowskie.
O środkach przewidzianych w akapitach poprzednich oraz jakichkolwiek do nich zmianach powiadamiana jest Komisja do dnia 30 listopada roku poprzedzającego rok zbiorów, w którym stosuje się te środki.
W przypadku roku gospodarczego 2001/02 powiadamiana jest o tych środkach przed dniem 31 maja 2001 r.
Artykuł 4–21 stosuje się mutatis mutandis.".
3.
Na końcu art. 5 dodaje się akapit w brzmieniu:
"W przypadku upraw konopi wniosek musi także:
a) dostarczyć informacji na temat ilości wykorzystanych nasion, w kilogramach na hektar;
b) mieć dołączone urzędowe etykiety z opakowań wykorzystanych nasion, wprowadzone na mocy art. 10 dyrektywy 69/208/EWG lub przepisów przyjętych zgodnie z tym artykułem.
W przypadku gdy siew ma miejsce po upłynięciu ostatecznego terminu na złożenie wniosku o płatność, etykiety muszą zostać złożone najpóźniej do dnia 30 czerwca następującego po złożeniu wniosku.
Państwa Członkowskie mogą ustanowić, że etykiety, po ich okazaniu właściwym władzom, mają zostać zwrócone plantatorom, w przypadkach gdy istnieje potrzeba ich okazania innym władzom krajowym.".
4.
W rozdziale II sekcja 9 dodaje się art. 21a w brzmieniu:
"Artykuł 21a
W przypadku upraw konopi stosuje się system kontroli zawartości tetrahydrokanabinolu w konopiach ustanowiony przez Państwa Członkowskie dla konopi przeznaczonej do produkcji włókna zgodnie z art. 5a ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1251/1999 oraz art. 7b ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 2316/1999.".
5.
W załączniku I dodaje się kod CN w brzmieniu:
"ex53021000 _BAR_ Konopie siewne surowe lub roszone w celu przetworzenia na produkty, nieobjęte rozporządzeniem (WE) nr 1673/2000 (Cannabis sativa L.)". _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 588/2001
z dnia 26 marca 2001 r.
wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 1165/98 dotyczące krótkoterminowych statystyk w odniesieniu do definicji zmiennych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1165/98 z dnia 19 maja 1998 r. dotyczące krótkoterminowych statystyk [1], w szczególności jego art. 3 i art. 17 lit. c),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1165/98 ustaliło wspólne ramy dla sporządzania statystyk krótkoterminowych Wspólnoty dotyczących cyklu koniunkturalnego.
(2) Zgodnie z art. 17 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1165/98 niezbędne jest przyjęcie środków wykonawczych dotyczących definicji zmiennych.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Programu Statystycznego powołanego decyzją Rady 89/382/EWG, Euratom [2],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Definicja zmiennych
Rozporządzenie (WE) nr 1165/98 szczegółowo określa w załączniku A (c) (1), w załączniku B (c) (1), w załączniku C (c) (1) oraz w załączniku D (c) (1) zmienne, które mają zostać objęte statystykami krótkoterminowymi.
Definicje zmiennych, jak również cele, właściwości oraz obliczanie odpowiednich wskaźników zostały przedstawione w Załączniku.
Artykuł 2
Wdrożenie definicji
Państwa Członkowskie stosują definicje określone w Załączniku w odniesieniu do zbierania danych statystycznych, objętych rozporządzeniem (WE) 1165/98, nie później niż w rok po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia.
Państwa Członkowskie zapewniają zgodność definicji danych statystycznych, objętych rozporządzeniem (WE) nr 1165/98, z definicjami określonymi w Załączniku, nie później niż przy następnej zmianie roku bazowego przewidzianej w art. 11 rozporządzenia (WE) 1165/98.
Państwa Członkowskie przy stosowaniu definicji określonych w Załączniku podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, że istniejące dane statystyczne, objęte rozporządzeniem (WE) 1165/98 zostaną uaktualnione za pomocą ponownego obliczenia lub estymacji, w celu spełnienia tych definicji.
Wyniki dla zmiennej, które różnią się nie więcej niż 0,2 % od wyników zmiennej zgodnej z definicjami zmiennej ustanowionymi w Załączniku uważa się za zgodne.
Artykuł 3
Informacje o zgodności z definicjami
Każde Państwo Członkowskie przekazuje Komisji na jej wniosek, wszelkie istotne informacje dotyczące zgodności danych statystycznych w tym Państwie Członkowskim z definicjami określonymi w Załączniku.
Artykuł 4
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 590/2001
z dnia 26 marca 2001 r.
wprowadzające odstępstwa i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 562/2000 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 w odniesieniu do skupu wołowiny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], w szczególności jego art. 38 ust. 2 i art. 47 ust. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ostatnie wydarzenia związane z gąbczastą encefalopatią bydła (BSE) doprowadziły do znacznej utraty zaufania konsumentów do bezpieczeństwa wołowiny i cielęciny.
Spowodowało to gwałtowny spadek konsumpcji i znaczny spadek cen, który może utrzymywać się przez pewien czas.
Wskutek tego rynek wołowiny i cielęciny został poważnie zakłócony i istnieje ryzyko, iż może on załamać się całkowicie.
(2) Z uwagi na opisaną powyżej sytuację rynkową oraz w celu poprawy skuteczności środków, które mają być podjęte, należy, w ramach interwencji, przewidzianej w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 562/2000 z dnia 15 marca 2000 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 w odniesieniu do skupu wołowiny [2], ostatnio zmienionym przez rozporządzenie (WE) nr 503/2000 [3], odebrać dodatkowe produkty, tusze zwierząt, które przekraczają maksymalną wagę obecnie dopuszczalną i które musiały być przetrzymywane przez okres dłuższy niż zazwyczaj z uwagi na niski popyt, a także należy czasowo dostosować zwiększenie średniej ceny rynkowej w celu obliczania maksymalnej ceny skupu, aby uwzględnić w szczególności wzrost kosztów i spadek przychodów w tym sektorze.
(3) W rozporządzeniu Komisji (WE) nr 716/96 z dnia 19 kwietnia 1996 r. przyjmującym nadzwyczajne środki wspierania rynku wołowiny w Zjednoczonym Królestwie [4], ostatnio zmienionym przez rozporządzenie (WE) nr 1176/2000 [5], zostały przyjęte specjalne środki w odniesieniu do bydła w wieku powyżej 30 miesięcy, hodowanego w Zjednoczonym Królestwie.
Środki te obejmują ubój a następnie zniszczenie takiego bydła.
W związku z tym wykastrowane zwierzęta ze Zjednoczonego Królestwa przekraczające ten wiek nie kwalifikują się do publicznej interwencji.
Ponadto, decyzja Komisji 2000/764/WE [6], ostatnio zmieniona przez decyzję 2001/8/WE [7], w sprawie badania bydła na obecność gąbczastej encefalopatii bydła, stanowi, że wszystkie zwierzęta z gatunku bydła w wieku powyżej 30 miesięcy będące przedmiotem normalnego uboju z przeznaczeniem do spożycia przez ludzi muszą być poddane badaniom w formie jednego z zatwierdzonych szybkich testów wymienionych w załączniku IVa do decyzji Komisji 98/272/WE [8], najpóźniej począwszy od dnia 1 lipca 2001 r.
Zwierzęta, które nie zostały poddane tym testom, nie mogą być odebrane w ramach publicznej interwencji w celu dalszego zbytu na rynku.
(4) Aby interwencja osiągnęła swój pełny wymiar wobec trudnej sytuacji rynkowej, należy zezwolić na skup interwencyjny ćwierćtusz, których cena ustalana jest na podstawie cen półtusz.
(5) Artykuł 10 i 16 rozporządzenia (WE) nr 562/2000 określają odpowiednio terminy składania ofert przetargowych oraz terminy dostaw.
Uwzględniając dni ustawowo wolne od pracy przypadające w drugim kwartale 2001 r., do celów praktycznych należy zmienić terminy końcowe składania ofert przetargowych w drugim kwartale oraz terminy dostaw w odniesieniu do ostatniej procedury przetargowej w pierwszym kwartale 2001 r.
(6) Aby zaradzić dalszemu zakłóceniu rynku, które może wynikać z wprowadzenia na rynek znacznej liczby zwierząt opasowych płci męskiej pochodzących ze Wspólnoty, które były trzymane w swoich gospodarstwach pochodzenia z powodu braku popytu i dla których gospodarstwa te nie mają już paszy, należy przyjąć niezbędne środki wspierania zgodnie z art. 38 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 oraz należy zezwolić na skup tusz takich zwierząt. Ponadto, w celu uniknięcia skupu zwierząt prawie gotowych do wprowadzenia na rynek, należy wprowadzić limit dotyczący wagi tusz kwalifikujących się do tych uzgodnień. Ponieważ bydło ras wymienionych w załączniku I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2342/1999 z dnia 28 października 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny w odniesieniu do systemu premii [9], ostatnio zmienione przez rozporządzenie (WE) nr 192/2001 [10], nie jest uznawane za należące do ras mięsnych, nie powinno kwalifikować się do tego typu interwencji. W celu uniknięcia powielania przyznawanej pomocy należy wprowadzić mechanizm, który uzależnia wypłatę pełnej ceny skupu od niezłożenia wniosku przez producenta o premię specjalną, określoną w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999, w odniesieniu do tego zwierzęcia. Ostatecznie, normalny system interwencyjny, przewidziany w rozporządzeniu (WE) nr 1254/1999, wymaga dodatkowych uzupełnień lub odstępstw.
(7) Artykuł 20 rozporządzenia (WE) nr 562/2000 upoważnia Państwa Członkowskim do trybowania całości lub części skupowanego mięsa.
Z uwagi na bieżący kryzys wymóg trybowania całości mięsa mógłby pomóc w zwolnieniu powierzchni magazynowej niezbędnej do przyjęcia dużych ilości wołowiny, które prawdopodobnie zostaną skupowane oraz mógłby ułatwić późniejszy zbyt mięsa.
Należy dlatego odpowiednio zmienić wyżej wymieniony art. 20, dając Państwom Członkowskim czas umożliwiający wprowadzenie tego środka.
(8) W związku z tym rozporządzenie (WE) nr 562/2000 powinno zostać uchylone lub zmienione.
(9) Komitet Zarządzający ds. Wołowiny i Cielęciny nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Nie naruszając przepisów art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 562/2000 dodatkowe produkty, które mogą być przedmiotem skupu interwencyjnego, są następujące:
- kategoria A, klasa O2 i klasa O3,
- Irlandia: kategoria C, klasa O4,
- Zjednoczone Królestwo – Irlandia Północna: kategoria C, klasa O4.
2. Na zasadzie odstępstwa lub w uzupełnieniu przepisów art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 562/2000:
a) Następujące produkty nie mogą być przedmiotem skupu interwencyjnego:
i) tusze lub półtusze wykastrowanych zwierząt hodowanych w Zjednoczonym Królestwie w wieku powyżej 30 miesięcy,
ii) w pozostałych Państwach Członkowskich: tusze i półtusze wykastrowanych zwierząt w wieku powyżej 30 miesięcy, które nie zostały poddane żadnemu z zatwierdzonych szybkich testów wymienionych w załączniku IVa do decyzji 98/272/WE;
b) ćwierci z pięcioma żebrami otrzymane poprzez proste cięcie tusz lub półtusz, określonych w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 562/2000; cena ćwierci jest wyliczana przy zastosowaniu współczynnika 0,80 w stosunku do ceny tusz.
3. Nie naruszając przepisu art. 4 ust. 2 lit. g) rozporządzenia (WE) nr 562/2000 w drugim kwartale 2001 r. maksymalna waga tusz, określona w odnośnej literze, wynosi:
- 430 kg w przypadku pierwszych dwóch procedur przetargowych,
- 410 kg w przypadku trzeciej i czwartej procedury przetargowej,
- 390 kg w przypadku ostatnich dwóch procedur przetargowych.
4.
Nie naruszając art. 10 zdania pierwszego rozporządzenia (WE) nr 562/2000 nieprzekraczalny termin składania ofert przetargowych w drugim kwartale 2001 r. przypada na godz.12.00 w południe (czas brukselski) w następujących dniach:
- 17 kwietnia,
- 1, 15 i 29 maja,
- 12 i 26 czerwca.
5. Nie naruszając przepisów art. 16 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 562/2000 termin dostawy w przypadku ostatniej procedury przetargowej w marcu 2001 r. upływa dnia 21 kwietnia 2001 r.
6.
Nie naruszając przepisów art. 36 rozporządzenia (WE) nr 562/2000:
a) w przypadku zaproszeń do składania ofert na mocy art. 47 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 kwota, którą należy dodać do średniej ceny rynkowej, wynosi 14 EUR na 100 kg wagi tuszy;
b) w przypadku zaproszeń do składania ofert na mocy art. 47 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 kwota, którą należy dodać o średniej ceny rynkowej, wynosi 7 EUR na 100 kg wagi tuszy.
7.
Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 562/2000 i z niniejszym rozporządzeniem, skup również otwiera się w odniesieniu do tusz i półtusz zwierząt płci męskiej pochodzenia wspólnotowego w wieku poniżej 12 miesięcy w kategorii A i w wieku poniżej 14 miesięcy w kategorii C.
W tym przypadku:
- zwierzęta należą do ras niewymienionych w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 2342/1999,
- waga tusz wynosi między 140 a 200 kg, a tusze nie wykazują żadnych deformacji ani anomalii wagi wobec wieku zwierzęcia,
- w przypadku gdy tusze i półtusze zgłoszone do interwencji pochodzą od zwierząt przynajmniej w wieku dziewięciu miesięcy, cenę skupu wypłacaną na rzecz wybranego oferenta zmniejsza się o 68 EUR na każdą dostarczoną półtuszę. Jednakże w przypadku gdy dostarczony jest dowód, że nie złożono wniosku o premię specjalną w odniesieniu do danego zwierzęcia, zmniejszenie to nie ma zastosowania,
- oferowana cena nie jest powiązana z jakością produktu,
- art. 13 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 562/2000 stosuje się do skupu określonego w niniejszym artykule. Jednakże ustanowione współczynniki mogą różnic się od tych ustanowionych w powyższym artykule w przypadku skupu innych produktów,
- następujące przepisy rozporządzenia (WE) nr 562/2000 nie mają zastosowania:
a) art. 4 ust. 3 lit. b) i c), z wyjątkiem tych, które dotyczą oznakowania wskazującego kategorię i numeru ubojowego;
b) art. 18 ust. 3;
c) art. 20, w przypadku zwierząt w wieku poniżej 12 miesięcy;
d) art. 36;
e) informacje w załączniku II odnoszące się do klasyfikacji produktów.
Ponadto, w odniesieniu do produktów zakupionych zgodnie z niniejszym artykułem:
- nie naruszając przepisów art. 11 ust. 5 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 562/2000 przetargi muszą dotyczyć co najmniej 5 ton,
- informując Komisję o przetargach, agencje interwencyjne muszą określić ilości nimi objęte,
- produkty takie składowane są oddzielnie w łatwo identyfikowalnych partiach, według procedury przetargowej lub według miesiąca składowania,
- powiadomienia przewidziane w art. 31 ust. 1–4 rozporządzenia (WE) nr 562/2000 przesyła się oddzielnie od zgłoszeń wymaganych dla innych produktów objętych skupem interwencyjnym.
Artykuł 2
Artykuł 20 rozporządzenia (WE) nr 562/2000 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 20
Wymagania dotyczące trybowania
Wołowina skupowana przez agencje interwencyjne jest trybowana w całości."
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 593/2001
z dnia 27 marca 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 528/1999 ustanawiające środki w celu poprawy jakości produkcji oliwy z oliwek
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2826/2000 [2], w szczególności jego art. 5 ust. 11,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 5 ust. 9 rozporządzenia nr 136/66/EWG ustanawia, że procent pomocy produkcyjnej jest przyznany w odniesieniu do wszystkich lub części plantatorów w celu finansowania środków regionalnych w producenckich Państwach Członkowskich w celu poprawy jakości produkcji oliwy z oliwek oraz wpływu na środowisko.
(2) Mechanizm ustalania pułapów finansowych, przewidziany w art. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 528/1999 [3], nie zezwala na rozdział sumy obecnie potrącanej.
Pułapy ustalone dla cykli produkcyjnych po wyznaczeniu pomocy na rok gospodarczy powinny zostać dostosowane zgodnie z różnicą między kalkulacją opartą o szacowaną produkcję a tą opartą o produkcję rzeczywistą w danym roku gospodarczym.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 528/1999 dodaje się następujący akapit:
"Pułapy są dostosowane w oparciu o różnicę między kalkulacją potrącenia z pomocy w oparciu o szacowaną produkcję a kalkulacją opartą o rzeczywistą produkcję w roku gospodarczym poprzedzającym ten, na podstawie którego ustalane są pułapy zgodnie z akapitem drugim."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 602/2001
z dnia 28 marca 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1501/95 w odniesieniu do warunków wypłaty refundacji wywozowych do produktów objętych kodem CN 100190, 1101, 1102 oraz ex2302
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1666/2000 [2], w szczególności jego art. 13,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 90/2001 [4], stanowi, że gdy zróżnicowana refundacja ma zastosowanie w stosunku do określonego państwa trzeciego, uprawnienie do otrzymania refundacji jest nabywane w związku z przywozem do tego państwa trzeciego.
Artykuł 14, 15 i 16 tego rozporządzenia określają warunki wypłat refundacji, jeśli ma zastosowanie zróżnicowana refundacja, w szczególności określają dokumenty, które muszą być przedstawione w celu udowodnienia przybycia produktu do miejsca przeznaczenia.
(2) Jeśli ma zastosowanie zróżnicowana refundacja, art. 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 800/1999 stanowią, że część refundacji, obliczonej przy zastosowaniu najniższej stawki refundacji, jest płacona na wniosek eksportera po dostarczeniu dowodów, że produkt opuścił obszar celny Wspólnoty.
(3) Rozporządzenie Rady (WE) nr 2851/2000 [5] ustanawia niektóre koncesje w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych dla niektórych produktów rolnych oraz przewiduje w celu dostosowania, jako środek autonomiczny i tymczasowy, niektóre koncesje rolne przewidziane Układem Europejskim z Rzeczpospolitą Polską.
Jedną z tych koncesji jest zniesienie refundacji dla pszenicy zwyczajnej, mąki i otrębów wywożonych do Polski.
(4) Artykuł 7a rozporządzenia Komisji (WE) nr 1162/95 z dnia 23 maja 1995 r. ustanawiającego specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz zbóż i ryżu [6], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 409/2001 [7] stanowi, że przedsiębiorcy muszą przedstawić właściwym władzom w trakcie przywozu do Polski niektórych produktów objętych kodami CN 100190, 1101, 1102 oraz ex2302 uwierzytelnionych odpisów pozwoleń na wywóz oraz odpowiednich zgłoszeń wywozowych. Pozwolenie na wywóz zawiera ściśle określone informacje gwarantujące, że w odniesieniu do danego produktu nie przyznano żadnej refundacji wywozowej. Polskie władze zobowiązały się do kontroli zgodności z art. 7a rozporządzenia (WE) nr 1162/95.
(5) Należy zatem wziąć pod uwagę te szczególne uzgodnienia, które weszły w życie z dniem 1 marca 2001 r., podczas stosowania powyższych przepisów rozporządzenia (WE) nr 800/1999, polegające na nieobciążaniu zbędnymi kosztami eksporterów handlujących z państwami trzecimi.
W tym celu nie należy brać pod uwagę faktu, że podczas określania najniższej stawki refundacji nie ustalono refundacji dla danego miejsca przeznaczenia.
(6) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1501/95 [8], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2513/98 [9], ustanawia niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych do zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż i dlatego powinno zostać zmienione w celu włączenia odstępstw wymaganych dla rozporządzenia (WE) nr 800/1999.
(7) Niniejsze rozporządzenie powinno niezwłocznie wejść w życie.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1501/95 dodaje się art. 13a w brzmieniu:
"Artykuł 13a
1.
Jeśli zróżnicowanie refundacji jest jedynie wynikiem braku ustalenia refundacji dla Polski oraz nie naruszając art. 16 rozporządzenia (WE) nr 800/1999, dowód na wypełnienie formalności celnych w przywozie nie jest wymagany w przypadku wypłaty refundacji do produktów objętych kodami CN 100190, 1101, 1102 oraz ex2302.
2.
Fakt braku ustalenia refundacji w stosunku do wywozu do Polski produktów objętych kodami CN 100190, 1101, 1102 oraz ex2302 nie jest brany pod uwagę przy ustalaniu najniższej stawki refundacji w rozumieniu art. 18 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 800/1999."
.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 609/2001
z dnia 28 marca 2001 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 w odniesieniu do programów operacyjnych, funduszy operacyjnych i pomocy finansowej Wspólnoty oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 411/97
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2826/2000 [2], w szczególności jego art. 48,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 15 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 przewiduje pomoc finansową, jaka ma być przyznana organizacjom producentów ustanawiającym fundusz operacyjny zgodnie z niektórymi zasadami i w określonych granicach.
Artykuł 13 przyznaje pomoc finansową dla istniejących organizacji producentów, które potrzebują okresu przejściowego w celu spełnienia warunków dla ich uznania.
Artykuł 16 ustanawia niektóre przepisy wykonawcze dotyczące programów operacyjnych oraz plany działania w przypadku organizacji producentów uznanych na mocy art. 13.
Należy ustanowić szczegółowe zasady stosowania tych przepisów.
(2) W celu wspierania zagregowania podaży i ułatwienia wykonania niektórych środków w ramach programów operacyjnych organizacje producentów powinny być w stanie powierzyć część lub całość wykonania działań w ramach swojego programu operacyjnego uznanemu stowarzyszeniu organizacji producentów.
Jednakże dla uniknięcia nadużyć lub podwójnego finansowania niezbędne są w tym celu szczególne przepisy.
(3) Dla ułatwienia stosowania systemu należy jasno określić produkcję organizacji producentów wprowadzoną do obrotu, łącznie ze specyfikacją wskazującą, czy dany produkt kwalifikuje się do otrzymania pomocy oraz wskazaniem fazy obrotu, w której ma być obliczona wartość produkcji. Aby zagwarantować równe traktowanie wszystkich produktów przeznaczonych do przetwarzania, a kwalifikujących się do systemu pomocy w ramach rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków przetworów owocowych i warzywnych [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2699/2000 [4] oraz rozporządzenia (WE) nr 2202/96 z dnia 28 października 1996 r. wprowadzającego wspólnotowy system pomocy dla producentów niektórych owoców cytrusowych [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2699/2000, pomoc, określoną w art. 2 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 i art. 1 rozporządzenia (WE) nr 2202/96 należy dodać do odpowiedniej wartości produkcji wprowadzonej do obrotu. W celu zachowania spójności pułapy dla wspólnotowej pomocy finansowej należy obliczać na podstawie wartości produkcji wprowadzonej do obrotu w ciągu 12-miesięcznego okresu. W celu zapewnienia podmiotom gospodarczym elastyczności tego systemu Państwa Członkowskie mogą określić ograniczoną liczbę możliwości obliczania okresu 12-miesięcznego; ponadto należy umożliwić dodatkowe metody obliczania produkcji nadającej się do wprowadzenia do obrotu w przypadku rocznych wahań lub niewystarczających danych. W celu uniknięcia nadużyć w systemie należy zabronić organizacjom producentów zmiany okresów referencyjnych w czasie trwania programu.
(4) W celu zapewnienia właściwego wykorzystania wspólnotowych funduszy należy ustanowić zasady zarządzania funduszami operacyjnymi oraz dotyczące wkładów finansowych członków do funduszy organizacji.
W szczególności należy określić, że wkłady finansowe członków organizacji producentów oparte są na produkcji wprowadzonej do obrotu, wykorzystanej do obliczania wspólnotowej pomocy finansowej.
Różne poziomy wkładów mogą być ustalone w celu uwzględnienia różnych poziomów udziału w programie operacyjnym różnych grup członków, pod warunkiem że zbiorowy charakter programu operacyjnego nie zostaje osłabiony.
(5) W celu należytego zarządzania należy ustanowić procedury przedstawiania i zatwierdzania programów operacyjnych, w tym terminy, aby umożliwić właściwym władzom odpowiednią ocenę informacji i aby środki i działania były włączone lub wyłączone z programów.
Ponieważ programy są zarządzane w oparciu o podstawę roczną, należy przewidzieć, że programy niezatwierdzone przed daną datą należy odroczyć o rok.
(6) Należy ustanowić roczną procedurę zmiany programów operacyjnych na następny rok, w celu każdorazowego uwzględniania nowych warunków, niemożliwych do przewidzenia przy początkowej ich prezentacji.
Ponadto należy umożliwić dokonanie zmian środków w ciągu roku realizacji programu.
Wszystkie te zmiany powinny podlegać pewnym ograniczeniom i warunkom, podlegającym określeniu przez Państwa Członkowskie wraz z obowiązkowym powiadomieniem właściwych władz o tych zmianach, w celu zapewnienia zachowania ogólnych celów w już zatwierdzonych programach.
(7) Dla celów bezpieczeństwa finansowego i prawnego, konieczne jest sporządzenie wykazów działań i wydatków, które mogą lub nie mogą być objęte programami operacyjnymi; wykazy te powinny mieć charakter otwarty.
Dla przejrzystości i łatwości w stosowaniu zasad wspólnotowych kryteria kwalifikujące niektóre środki powinny, w stosownym przypadku, spełniać wytyczne określone w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiającym przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych [6].
Niektóre działania i wydatki powinny być dopuszczalne tymczasowo lub w pewnych granicach.
(8) W celu należytego zarządzania wspólnotowymi finansami organizacja producentów, w imieniu swoim i swoich członków, powinna złożyć pisemne zobowiązanie do niekorzystania z podwójnego finansowania wspólnotowego lub krajowego w odniesieniu do środków kwalifikujących się do finansowania wspólnotowego na mocy niniejszego rozporządzenia.
(9) W celu zapewnienia skutecznej realizacji programów operacyjnych do dnia 15 grudnia roku poprzedzającego realizację programu organizacje producentów otrzymają powiadomienie o decyzjach właściwych władz w sprawie programów operacyjnych i zatwierdzonej kwoty pomocy finansowej.
(10) W celu uniknięcia trudności w przepływie gotówkowym należy udostępnić organizacjom producentów korzystanie z systemu zaliczek, którym towarzyszą odpowiednie zabezpieczenia.
Należy przewidzieć, że w celu uniknięcia systematycznego zwrotu zaliczek płatności te nie powinny przekraczać minimalnego poziomu pomocy finansowej.
Należy umożliwić stopniowe zwolnienie zabezpieczenia w miarę realizacji programu operacyjnego do maksymalnej wysokości 80 % wypłaconych zaliczek, pozostawiając resztę do chwili wypłacenia kwoty pomocy.
Należy ustanowić alternatywny system dla zwrotów w ciągu roku już poniesionych wydatków.
(11) W celu zapewnienia właściwego stosowania systemu należy określić, jakie informacje należy zawrzeć we wnioskach o pomoc.
Aby zapobiec nieprzewidzianym okolicznościom przy realizacji programów operacyjnych, dopuszcza się możliwość przeniesienia na następny rok wniosków o zaliczki lub wypłaty dotyczące działań, które z powodów niezależnych od organizacji producentów nie mogły być wykonane w ustalonych terminach.
Wszystkie wnioski powinny podlegać kontroli administracyjnej w celu weryfikacji.
W celu należytego zarządzania finansami należy ustanowić kary za zbyt późne złożenie wniosków o pomoc finansową.
(12) Pułap wspólnotowej pomocy finansowej stosuje się do wszystkich wniosków na poziomie ustalonym w art. 15 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 2200/96.
(13) Działania organizacji producentów i ich skuteczność należy poddać stałej kontroli.
Może to być osiągnięte poprzez okresowe sprawozdania i ocenę.
(14) Biorąc pod uwagę wysoki stopień odpowiedzialności i inicjatywy przekazanej organizacjom producentów, należy ustanowić surowe procedury kontroli wraz z karami zapobiegawczymi w przypadku naruszenia przepisów.
Kary te powinny być wymierzane proporcjonalnie do powagi naruszenia.
W celu zapewnienia sprawiedliwego traktowania należy ustanowić warunki umożliwiające objęcie działań niekwalifikujących się, włączonych przez pomyłkę przez organizację producentów do programu operacyjnego i zatwierdzonego przez Państwo Członkowskie, przy czym Państwa Członkowskie nie powinny być zobowiązane do odmowy wypłaty pomocy lub odzyskiwania wypłaconych kwot, zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości.
(15) Właściwym władzom odpowiedzialnym za sprawdzenie możliwości wykorzystania proponowanych środków w programach operacyjnych i ich realizację należy zapewnić możliwość wprowadzenia uzupełniających środków krajowych w celu zapewnienia właściwego stosowania tego systemu.
(16) Niniejsze rozporządzenie stosuje się do wszystkich programów operacyjnych, które mają być zrealizowane od 2001 r.
Programy już zatwierdzone, których stosowanie jest kontynuowane w 2001 r., należy zmienić, chyba że zaawansowany stan ich realizacji czyni to nieodpowiednim.
(17) W celu zapewnienia właściwego stosowania tego systemu Państwa Członkowskie powinny przekazać wszystkie informacje związane ze środkami uzupełniającymi i dodatkowymi podjętymi w ramach niniejszego rozporządzenia.
Odpowiednią dokumentację działań organizacji producentów i wykorzystania funduszy operacyjnych należy udostępnić Komisji do celów statystycznych, budżetowych i kontrolnych.
(18) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
PRZEDMIOT I ZAKRES
Artykuł 1
1. Zasady ustanowione w niniejszym rozporządzeniu stosuje się do pomocy finansowej Wspólnoty, funduszy operacyjnych i programów operacyjnych określonych w art. 15 ust. 1 i ust. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 2200/96 oraz do planów działań określonych w art. 13 ust. 2 lit. a) tego rozporządzenia.
2.
Dla celów niniejszego rozporządzenia plany działań są traktowane w ten sam sposób jak programy operacyjne.
Artykuł 2
1.
Przez "organizacje producentów" określone w niniejszym rozporządzeniu rozumie się organizacje uznane zgodnie z art. 11 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 oraz organizacje określone w art. 13 tego rozporządzenia, z zastrzeżeniem przewidzianych w nich warunków.
2. Jeśli uznane "stowarzyszenie organizacji producentów" działa w imieniu swoich członków w celu pełnego zarządzania ich funduszami operacyjnymi zgodnie z art. 16 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, dla celów niniejszego rozporządzenia stowarzyszenia organizacji producentów są traktowane w ten sam sposób jak organizacja producentów.
3.
Uznane stowarzyszenie organizacji producentów może działać w imieniu swoich członków w celu częściowej realizacji ich programów operacyjnych.
W tych przypadkach Państwa Członkowskie mogą upoważnić takie stowarzyszenia do przedstawienia częściowego programu operacyjnego w ich własnym imieniu:
i) złożonego z działań określonych, ale niewykonanych przez członków organizacji producentów w ramach ich programów operacyjnych;
ii) zgodnie z przepisami art. 4, 5, 6, 7 i 8; częściowy program rozpatrywany jest razem z programami operacyjnymi członków organizacji producentów.
W tym przypadku Państwa Członkowskie zapewniają, aby:
a) działania te były w pełni finansowane z wkładów członków organizacji producentów wypłacanych z funduszy operacyjnych tych organizacji;
b) działania te i odpowiadające im udziały finansowe wymienione były w programie operacyjnym każdej uczestniczącej organizacji producentów;
c) nie było żadnego ryzyka podwójnego finansowania.
4.
Organizacje producentów mogą kwalifikować się do wspólnotowej pomocy finansowej na warunkach określonych w art. 15 i 16 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 oraz na warunkach ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu.
Przepisy rozporządzenia (WE) nr 2200/96 oraz niniejszego rozporządzenia odnoszące się do weryfikacji i kar stosuje się zarówno do stowarzyszeń organizacji producentów, jak i do członków organizacji producentów.
5.
Dla celów niniejszego rozporządzenia "wartość produkcji wprowadzonej do obrotu" oparta jest na produkcji osiąganej przez członków organizacji producentów:
a) w odniesieniu do której uznano organizacje producentów;
b) zbywanej na warunkach ustanowionych w art. 11 ust. 1 lit. c) pkt 3 akapit pierwszy i drugi, z wyjątkiem:
i) tiret pierwszego;
ii) tiret drugiego, w przypadkach nieznacznych ilości produktu wprowadzonego do obrotu jako świeży lub dla przemysłu przetwórczego przez samych członków producentów, rozporządzenia (WE) nr 2200/96;
c) fakturowanej na etapie "loco producent":
i) w stosownym przypadku jako "produkt opakowany lub przygotowany, ale nieprzetworzony";
ii) bez podatku od wartości dodanej (VAT);
iii) bez uwzględnienia wewnętrznych kosztów transportu1 [7],
Państwa Członkowskie określają, w stosownym przypadku, obniżki, które mają być stosowane do fakturowanej wartości za produkty fakturowane na różnych etapach przetwarzania lub dostawy/transportu;
d) oraz, w stosownym przypadku, kwocie pomocy przewidzianej w art. 2 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 oraz w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 2202/96, otrzymywanej przez organizacje producentów w tym samym okresie;
e) oraz, zgodnie z warunkami ustalonymi przez Państwa Członkowskie w celu uniknięcia podwójnego naliczania, produkcji osiąganej przez członków, którzy występują z lub przystępują do organizacji producentów do momentu przedstawienia programu operacyjnego lub zmian w tym programie, w rozumieniu art. 6 ust. 1 niniejszego rozporządzenia.
6. Roczny pułap pomocy finansowej, określony w art. 15 ust. 5 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 2200/96 jest obliczany każdego roku na podstawie wartości produkcji wprowadzonej do obrotu w ciągu 12-miesięcznego okresu referencyjnego ustalonego przez Państwa Członkowskie, którego podstawę może stanowić:
a) rzeczywisty okres 12-miesięczny, rozpoczynający się nie wcześniej niż dnia 1 stycznia, dwa lata przed rokiem, w którym program operacyjny został zrealizowany i kończący się nie później niż dnia 30 czerwca roku poprzedzającego rok programu operacyjnego; lub
b) średnia wartość trzech kolejnych okresów 12-miesięcznych między dniem 1 stycznia czwartego roku i dniem 30 czerwca roku poprzedzającego rok programu operacyjnego.
7.
Państwa Członkowskie mogą określać różne okresy referencyjne dla różnych organizacji producentów, uwzględniając różnice w produkcji, sprzedaży i okresach obrachunkowych dla różnych produktów lub grup produktów.
Okres referencyjny nie zmienia się podczas programu operacyjnego, z wyjątkiem należycie uzasadnionych sytuacji.
8.
Jeżeli obniżenie wartości produktu wynikało z przyczyn niezależnych od odpowiedzialności i kontroli organizacji producentów, wartość produkcji wprowadzonej do obrotu określona w ust. 6 nie jest mniejsza niż 65 % wartości w poprzednim okresie referencyjnym.
9.
Jeżeli ostatnio uznane organizacje producentów posiadają niewystarczające dane historyczne o produkcji wprowadzonej do obrotu w celu stosowania przepisu ust. 6, za wartość produkcji wprowadzonej do obrotu uważa się wartość produkcji nadającej się do wprowadzenia do obrotu przewidzianą przez organizację producentów w celu jej uznania.
10.
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne do zebrania informacji na temat wartości produkcji wprowadzonej do obrotu, w rozumieniu ust. 5, przez organizacje producentów, które nie przedstawiły programów operacyjnych.
ROZDZIAŁ II
FUNDUSZE I PROGRAMY OPERACYJNE
Artykuł 3
Fundusze operacyjne
1. Fundusze operacyjne ustanowione przez organizacje producentów określone w art. 15 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 są:
a) wykorzystywane wyłącznie do transakcji związanych z:
1) realizacją programu operacyjnego,
2) zarządzaniem funduszem operacyjnym i
3) finansowaniem wycofania, zgodnie z art. 15 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2200/96;
b) zarządzane:
1) w formie konta bankowego założonego w instytucji finansowej w Państwie Członkowskim, w którym znajduje się główna siedziba organizacji producentów; lub
2) na wniosek organizacji producentów i na podstawie decyzji wydanej przez Państwo Członkowskie, w formie rachunkowości finansowej prowadzonej przez organizację, obejmującej rachunkowość dotyczącą poszczególnych działań, umożliwiającą identyfikację każdego pojedynczego wydatku i dochodu odnoszących się do funduszu operacyjnego oraz ich sprawdzenie i poświadczenie corocznie przez zewnętrznych audytorów.
2.
Wkłady finansowe do funduszu operacyjnego są pobierane zgodnie z przepisem art. 15 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2200/96.
Organizacja producentów może ustalić opłatę wyrównawczą:
a) na podstawie wielkości lub wartości produkcji wprowadzonej do obrotu lub połączenia obydwu tych kryteriów;
b) na różnych poziomach dla różnych produktów lub grup członków na podstawie obiektywnych kryteriów określonych przez organizację producentów, z uwzględnieniem w szczególności różnych poziomów uczestnictwa w programie operacyjnym różnych grup członków, pod następującymi warunkami:
i) jeżeli zbiorowy charakter programów operacyjnych nie jest osłabiony;
ii) jeżeli wkład każdego pojedynczego członka tej grupy jest obliczany na podstawie określonej w ust. 2 lit. a).
3.
Program operacyjny uważa się za mający charakter zbiorowy, jeśli jego działania:
i) angażują znaczną liczbę lub odsetek członków; i
ii) są zatwierdzane demokratycznie przez członków organizacji producentów.
4.
Na warunkach określonych przez Państwa Członkowskie, organizacje producentów mogą uiszczać zaliczki na poczet wkładów członkowskich do funduszu na dany rok realizacji programu operacyjnego, pod warunkiem zrekompensowania opłat pobranych od swoich członków przed dniem 31 stycznia następnego roku.
5. Żadna kwota wpływająca na fundusz operacyjny inna niż wkłady członków nie kwalifikuje się do pomocy finansowej określonej w art. 15 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2200/96.
Artykuł 4
Przedłożenie programu operacyjnego Państwom Członkowskim
Proponowane programy operacyjne przedstawiane są do zatwierdzenia właściwym władzom w Państwie Członkowskim, w którym organizacja producentów ma swoją siedzibę główną, do 15 września roku poprzedzającego rok, w którym mają zostać zrealizowane.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą odroczyć tę datę.
Artykuł 5
Zatwierdzanie programu operacyjnego przez Państwa Członkowskie
1.
Właściwe władze krajowe podejmują decyzje w sprawie programów i funduszy do 15 grudnia roku, w którym przed- łożono im programy.
2.
Właściwe władze sprawdzają:
a) wszelkimi odpowiednimi sposobami, w tym za pomocą inspekcji na miejscu, dokładność informacji przedstawionej zgodnie z art. 8 ust. 1 lit. b), c) i e);
b) zgodność celów programów z art. 15 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 lub w przypadku planów działań zgodność ich celów z art. 11 ust. 2 tego rozporządzenia;
c) kwalifikację proponowanych działań i wydatków, z uwzględnieniem działań określonych w art. 8 ust. 2 i przykładowy wykaz działań i wydatków niekwalifikujących się do pomocy określonej w załączniku I;
d) spójność ekonomiczną i jakość techniczną proponowanych programów, rzetelność oszacowań i planu finansowego oraz planowania wykonania.
3.
Właściwe władze krajowe, odpowiednio:
a) zatwierdzają programy, które odpowiadają wymaganiom art. 15 i 16 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 oraz wymaganiom niniejszego rozdziału;
b) wnoszą o zmianę proponowanych programów, wówczas zatwierdza się tylko programy, które zawierają żądane zmiany;
c) odrzucają programy.
Właściwe władze krajowe powiadamiają organizacje producentów o podjętych decyzjach.
4.
Programy operacyjne zatwierdzone do 15 grudnia są realizowane od 1 stycznia następnego roku.
Realizacja programów zatwierdzonych po 15 grudnia jest odraczana o rok.
Artykuł 6
Zmiany programów operacyjnych
1.
Organizacje producentów mogą zażądać zmian na kolejny rok/kolejne lata programów operacyjnych każdego roku do dnia 15 września. Zmiany zostają wówczas wprowadzone w dniu 1 stycznia następnego roku.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą odroczyć datę przedstawiania wniosków.
2.
Do wniosków o zmiany dołącza się dokumentację dodatkową uzasadniającą powód, charakter i wpływ zmian.
Właściwe władze podejmują decyzje w sprawie wniosków o zmianę programów operacyjnych do dnia 15 grudnia, po uwzględnieniu dostarczonych dowodów i z uwzględnieniem weryfikacji władz, zgodnie z art. 5 ust. 2.
Jeżeli decyzja nie zostaje podjęta w powyższym terminie, wniosek uważa się za odrzucony.
3.
Na warunkach ustalonych przez Państwa Członkowskie i z zastrzeżeniem zatwierdzenia przez Państwa Członkowskie w ciągu każdego danego roku organizacje producentów mogą być upoważnione do:
a) jedynie częściowej realizacji swoich programów operacyjnych;
b) zmiany zawartości programu operacyjnego.
Zmiany mogą obejmować przedłużenie programów operacyjnych, pod warunkiem że całkowity czas jego trwania nie przekracza pięciu lat;
c) zmiany kwoty funduszu operacyjnego zatwierdzonego do finansowania wycofania, zgodnie z art. 15 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 2200/96 w granicach ustanowionych w art. 15 ust. 3 akapit trzeci i w art. 23 ust. 3, 4 i 5,
pod warunkiem że ogólne cele programu operacyjnego są utrzymane, a kwota funduszu operacyjnego określona w art. 9 ust. 1 nie jest przekroczona.
4.
Państwa Członkowskie określają warunki dokonywania zmian w programach operacyjnych w ciągu roku, zgodnie z ust. 3 lit. a) i b) niniejszego artykułu bez uprzedniego zatwierdzenia przez Państwa Członkowskie.
Zmiany te kwalifikują się do finansowania, jeżeli niezwłocznie są podane do wiadomości właściwym władzom przez organizację producentów.
5. Jakikolwiek wzrost kwoty funduszu operacyjnego zatwierdzonej do finansowania wycofania, zgodnie z art. 15 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 2200/96 podlega we wszystkich przypadkach uprzedniemu zatwierdzeniu przez właściwe władze.
Artykuł 7
Format programu operacyjnego
Programy operacyjne są realizowane w okresach rocznych począwszy od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia.
Artykuł 8
Zawartość programu operacyjnego
1. Proponowane programy operacyjne spełniają wymogi art. 15 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 lub, w przypadku planów działań, po zakończeniu planu działań, zgodności z art. 11 ust. 2 niniejszego rozporządzenia.
W programach operacyjnych zawarte są co najmniej następujące informacje:
a) czas trwania programu operacyjnego;
b) opis początkowej sytuacji, w szczególności w zakresie produkcji, wprowadzenia do obrotu i sprzętu;
c) cele programu, z uwzględnieniem perspektywy produkcji i zbytu;
d) działania do podjęcia i środki do użycia, aby osiągnąć cele w każdym roku realizacji programu;
e) aspekty finansowe, mianowicie:
i) metody obliczania i poziom wkładów finansowych;
ii) procedura finansowania funduszu operacyjnego, określonego w art. 3;
iii) w stosownym przypadku, wszelkie informacje niezbędne do uzasadnienia różnych poziomów pobieranego wkładu zgodnie z art. 3;
iv) budżet i harmonogram podejmowanych działań w każdym roku realizacji programu.
2.
Proponowane programy operacyjne, określone w ust. 1, mogą obejmować w szczególności:
a) koszty roślin w przypadku roślin wieloletnich (rośliny wieloletnie, drzewa i krzewy);
b) specjalne koszty:
i) produkcji ekologicznej, zintegrowanej lub doświadczalnej2 [8];
ii) ekologicznych materiałów ochrony roślin [9];
iii) środków przyjaznych środowisku (w tym opakowania podlegające recyklingowi i/lub opakowania wielokrotnego użytku);
iv) środków poprawy jakości (w tym kwalifikowany materiał siewny i roślinny),
dla maksymalnego okresu 10 lat na każdy środek, od początku pierwszego programu operacyjnego;
c) koszty ogólne związane w szczególności z funduszem lub programem operacyjnym [10] poprzez wypłatę ryczałtu równego 2 % zatwierdzonego funduszu operacyjnego i do maksymalnej kwoty 180000 EUR [11];
d) koszty personelu (w tym koszty płac, jeśli są one pokrywane przez organizację producentów) wynikające ze środków:
i) dotyczących poprawy lub utrzymania wysokiego poziomu jakości lub ochrony środowiska;
ii) dotyczących poprawy poziomu wprowadzenia do obrotu,
których wykonanie wiąże się z wykorzystaniem wykwalifikowanego personelu.
Jeśli w takich przypadkach organizacja producentów wykorzystuje personel własny lub członków, należy udokumentować czas pracy;
e) inwestycje w środki transportu wyposażone w chłodnie lub pojazdy z regulowaną atmosferą;
f) dodatkowe zewnętrzne koszty transportu, w porównaniu z kosztami drogowego transportu rzeczy, ponoszone przy korzystaniu z kolei lub statku w celu ochrony środowiska, określone przez Państwa Członkowskie za kilometr ryczałtowo;
g) koszty spotkań i programów szkoleniowych dotyczących wykonania działań w programie operacyjnym, w tym diet dla uczestników obejmujących koszty transportu i zakwaterowania (w stosownym przypadku ryczałtowo);
h) ogólna promocja i promocja etykiet zbiorowych [12].
Nazwy geograficzne są dozwolone wyłącznie, gdy:
i) są objęte rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2081/92 [13] i wykorzystują w szczególności chronione nazwy pochodzenia lub chronione oznaczenia geograficzne; lub
ii) jeśli nazwy geograficzne pełnią rolę drugorzędną w stosunku do głównego przesłania i ich stosowanie nie jest zastrzeżone dla danych organizacji producentów.
Materiały promocyjne muszą zawierać godło Wspólnoty Europejskiej (tylko w przypadku mediów wizualnych) z następującą adnotacją: "Kampania finansowania z funduszy pomocowych Wspólnoty Europejskiej";
i) koszty prawne i administracyjne łączenia organizacji producentów lub ich przejęcia, studiów wykonalności i propozycji zleconych przez organizacje producentów w tym względzie;
j) sprzęt używany w rozumieniu warunków ustanowionych w zasadzie nr 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1685/2000 [14];
k) ziemia niezabudowana, której zakup jest konieczny do przeprowadzenia objętej programem inwestycji, na warunkach ustanowionych w ppkt 1.1 lit. a), b) i c) oraz ppkt 1.2 zasady nr 5 rozporządzenia (WE) nr 1685/2000 [15];
l) leasing w ramach wartości rynkowej netto przedmiotu i na warunkach ustanowionych w pkt 3 zasady nr 10 rozporządzenia (WE) nr 1685/2000;
m) najem jako alternatywa dla zakupu, w przypadkach uzasadnionych ekonomicznie;
n) zakup nieruchomości na warunkach ustanowionych w ppkt 2.1, 2.2 i 2.3 zasady nr 6 rozporządzenia nr 1685/2000;
o) inwestycje lub działania w gospodarstwach indywidualnych, pod warunkiem:
i) że zbiorowy charakter programu operacyjnego w rozumieniu art. 3 ust. 3 niniejszego rozporządzenia nie jest osłabiony; i
ii) że właściwe przepisy są sporządzone w celu odzyskania inwestycji lub jej wartości w przypadku wystąpienia członka z organizacji;
p) zastąpienie inwestycji, pod warunkiem że wartość końcowa zastąpionych inwestycji jest albo:
i) dodana do funduszu operacyjnego organizacji producentów; albo
ii) odjęta od kosztów zastąpienia.
Inwestycje, w tym inwestycje w ramach umów leasingowych, których okres spłaty przekracza czas trwania programu operacyjnego mogą być przeniesione do następnego programu operacyjnego pod warunkiem podania odpowiedniego uzasadnienia ekonomicznego, w szczególności wtedy, gdy okres amortyzacji podatkowej jest dłuższy niż pięć lat.
3.
Proponowane programy operacyjne nie obejmują działań lub wydatków znajdujących się w otwartym wykazie działań i wydatków niekwalifikowanych znajdującym się w załączniku I.
4.
Proponowane programy operacyjne są dopuszczalne wyłącznie, jeśli towarzyszy im:
a) dowód ustanowienia funduszu operacyjnego, określonego w art. 3;
b) pisemne zobowiązanie organizacji producentów do wykonania rozporządzenia nr 2200/96 i niniejszego rozporządzenia oraz nieskorzystania z bezpośredniego lub pośredniego, podwójnego wspólnotowego lub krajowego finansowania jej ani jej członków w odniesieniu do środków i/lub działań kwalifikowanych do wspólnotowego finansowania w ramach niniejszego rozporządzenia.
ROZDZIAŁ III
POMOC FINANSOWA WSPÓLNOTY
Artykuł 9
Oszacowanie funduszy operacyjnych
1. Każdego roku do dnia 15 września i w stosownym przypadku, w tym samym okresie, w którym przedstawiane są propozycje programów operacyjnych określonych w art. 4 niniejszego rozporządzenia lub wnioski o zmiany określone w art. 6 ust. 2, zgodnie z art. 16 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, organizacje producentów realizujące programy operacyjne przekazują Państwom Członkowskim szacunkowe kwoty funduszy operacyjnych na następny rok.
Podstawę obliczenia szacunkowej kwoty funduszy operacyjnych stanowią:
a) czynniki określone w art. 16 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, zawarte w proponowanych programach operacyjnych oraz szacunkowe wydatki na wycofanie określone w art. 15 ust. 3;
b) wartość produkcji wprowadzonej do obrotu, określonej zgodnie z art. 2 ust. 5 niniejszego rozporządzenia.
2. Jeśli proponowane programy zostają zatwierdzone, Państwa Członkowskie ustalają uzgodnioną kwotę pomocy finansowej, określoną w art. 16 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 2200/96.
3.
Do dnia 15 grudnia Państwa Członkowskie powiadamiają organizacje producentów o:
a) zatwierdzonych kwotach pomocy finansowej, określonych w ust. 2 niniejszego artykułu;
b) decyzjach w sprawie programów operacyjnych, określonych w art. 5 ust. 1 lub zmianach w programach operacyjnych, określonych w art. 6 ust. 2 niniejszego rozporządzenia, zgodnie z art. 16 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2200/96.
4.
Państwa Członkowskie składają Komisji szacunkowe sprawozdanie o funduszach operacyjnych w ramach przewidzianych na mocy art. 17 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 10
Zaliczki
1.
Organizacjom producentów udziela się na ich wniosek zaliczki, w zależności od funduszu operacyjnego, jaki będzie wykorzystany do finansowania programu operacyjnego.
Wnioski o zaliczki są sporządzane w styczniu, kwietniu, lipcu i październiku.
Obejmują przewidywane wydatki z tytułu programów operacyjnych w okresie trzymiesięcznym, poczynając od miesiąca, w którym złożono wniosek.
Całkowite kwoty zaliczek wypłaconych na dany rok nie mogą przekraczać 90 % zatwierdzonej kwoty pomocy finansowej na program operacyjny.
2.
Zaliczki są wypłacane po wniesieniu zabezpieczenia równego 100 % zaliczki, na warunkach określonych przez Państwa Członkowskie:
i) w celu zapewnienia, że finansowy wkład do funduszu operacyjnego został złożony zgodnie z art. 3 ust. 2, 3 i 4;
ii) w celu zapewnienia, że wcześniejsze zaliczki zostały rzeczywiście wykorzystane.
Wnioski o zwrot zabezpieczenia można składać w ciągu roku wraz z odpowiednią dokumentacją dodatkową.
Zabezpieczenia zostaną zwrócone do maksymalnej wysokości 80 % wypłaconych zaliczek.
3.
Zabezpieczenia są wnoszone na warunkach ustanowionych w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2220/85 [16].
Podstawowy wymóg w rozumieniu art. 20 tego rozporządzenia obejmuje dokonanie działań ustalonych w programach operacyjnych z zastrzeżeniem zobowiązań, określonych w art. 8 ust. 4 lit. b) niniejszego rozporządzenia.
W przypadku niespełnienia podstawowego wymogu lub poważnego niespełnienia obowiązków określonych w art. 8 ust. 4 lit. b) zabezpieczenie ulega przepadkowi, bez uszczerbku dla innych kar, stosowanych zgodnie z art. 48 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 oraz art. 15 niniejszego rozporządzenia.
W przypadku niespełnienia innych wymogów zabezpieczenie ulegające przepadkowi uzależnione jest od wagi stwierdzonej nieprawidłowości.
4.
Alternatywnie, organizacje producentów mogą wnioskować o uczestnictwo w systemie wniosków o część pomocy finansowej Wspólnoty, obejmującej:
a) wydatki z tytułu programu operacyjnego.
Wnioski są przedkładane w kwietniu, lipcu i październiku i obejmują wydatki poniesione podczas trzech poprzedzających miesięcy.
Wnioskom towarzyszy odpowiednia dokumentacja dodatkowa.
Całkowite wypłaty w odniesieniu do wniosków o częściowe finansowanie nie mogą przekroczyć 90 % zatwierdzonej kwoty pomocy finansowej na program operacyjny lub rzeczywistych wydatków, cokolwiek jest mniejsze;
b) wycofanie. Wnioski mogą, w stosownym przypadku, być przedstawiane razem z wnioskami określonymi w ust. 4 lit. a). Wnioski te podlegają ograniczeniom ustanowionym w art. 15 ust. 3 akapit trzeci i w art. 23 ust. 3, 4, 5 rozporządzenia (WE) nr 2200/96.
Artykuł 11
Wnioski organizacji producentów o pomoc
1.
Wnioski o pomoc finansową lub jej saldo są przedstawiane tylko raz w odniesieniu do każdego programu, nie później niż dnia 31 stycznia roku następującego po tym, do którego się odnoszą.
2.
Wnioskom towarzyszą dokumenty dodatkowe, zawierające następujące informacje:
a) wartość produkcji wprowadzanej do obrotu w rozumieniu art. 2 ust. 5;
b) finansowy wkład wyznaczony dla każdego członka i wpłacony do funduszu operacyjnego, zgodnie z art. 15 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 2200/96 i art. 3 niniejszego rozporządzenia, na produkcję wprowadzaną do obrotu w rozumieniu art. 2 ust. 5 niniejszego rozporządzenia;
c) wydatki poniesione w odniesieniu do programu operacyjnego;
d) część funduszu operacyjnego wydana na finansowanie wycofania zgodnie z art. 15 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, poziom rekompensat i/lub dodatków wypłaconych członkom, a także zgodność z ograniczeniami ustanowionymi w art. 15 ust. 3 akapit trzeci i art. 23 ust. 3, 4 i 5 tego rozporządzenia.
3.
Wnioski o pomoc finansową lub jej saldo mogą obejmować wydatki przewidziane, ale nie poniesione, dotyczące działań, co do których właściwe władze krajowe mają wystarczające dowody, że:
i) działania te nie mogły być przeprowadzone przed dniem 31 grudnia roku realizacji programu operacyjnego z powodów niezależnych od danej organizacji producentów, i że mogą być przeprowadzone przed dniem 30 kwietnia następnego roku;
ii) równoważny wkład z organizacji producentów jest trzymany w funduszu operacyjnym.
Pomoc zostaje wypłacona i zabezpieczenie złożone zgodnie z art. 10 ust. 2 zostaje wniesione tylko pod warunkiem że dowód wykonania przewidzianych wydatków, określonych w poprzednim akapicie, zostanie przedstawiony do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku, na który dane wydatki zostały przewidziane i na podstawie rzeczywiście przewidzianego prawa do uzyskania pomocy.
4.
Wnioski i dołączona do nich dokumentacja dodatkowa podlegają kontroli administracyjnej.
Państwa Członkowskie wypłacają pomoc finansową należną organizacjom producentów najpóźniej w dniu 30 czerwca roku następującego po roku realizacji programu.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą odroczyć ten termin do dnia 31 sierpnia.
5.
W przypadku gdy wnioski o pomoc finansową lub jej saldo są przedstawione po terminie określonym w ust. 1, pomoc zostaje zmniejszona o 1 % za każdy dzień opóźnienia.
6.
W wyjątkowych i dobrze uzasadnionych przypadkach Państwa Członkowskie mogą przyjąć wnioski o pomoc finansową lub jej saldo po terminie określonym w ust. 1 i nie stosować przepisów ust. 5, jeśli nie stanowi to uszczerbku dla przeprowadzenia kontroli lub dla terminu płatności przez Państwa Członkowskie, określonego w ust. 4.
Artykuł 12
Sprawozdania dotyczące wniosków o pomoc
Państwa Członkowskie składają Komisji sprawozdanie dotyczące szczegółowych informacji w sprawie wniosków o pomoc w ramach przewidzianych na mocy art. 17 niniejszego rozporządzenia.
ROZDZIAŁ IV
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 13
Sprawozdania organizacji producentów
1.
Realizacja programów operacyjnych i działania dotyczące wycofania, kwalifikujące się do finansowania przez Wspólnotę w ramach funduszu operacyjnego, są przedstawiane w rocznych sprawozdaniach, które:
a) towarzyszą wnioskom o pomoc finansową lub w stosownym przypadku wnioskom o saldo;
b) obejmują programy operacyjne zrealizowane w roku poprzednim oraz wycofanie;
c) zawierają uzasadnione szczegóły:
i) głównych zmian programów operacyjnych; i
ii) różnic między szacunkową i rzeczywistą kwotą wnioskowanej pomocy.
2.
Sprawozdania końcowe zastępują sprawozdania określone w akapicie pierwszym za ostatni rok stosowania programów operacyjnych.
Takim końcowym sprawozdaniom towarzyszy ocena programów operacyjnych przygotowana, w stosownym przypadku, z pomocą specjalnego biura konsultingowego.
Oceny te muszą obejmować osiągnięcie celów programu, a w miarę potrzeby – szczegółowe zmiany działań i/lub metod, które zostały lub zostaną uwzględnione, kiedy zostaną sporządzone kolejne programy operacyjne.
Artykuł 14
Kontrole
1.
Państwa Członkowskie przeprowadzają kontrole organizacji producentów, z niewielkim wcześniejszym powiadomieniem lub bez wcześniejszego powiadomienia, w tym kontrole na miejscu, aby zapewnić skuteczną weryfikację zgodności z warunkami przyznania pomocy, w szczególności z:
a) wykonaniem środków w programie operacyjnym, w szczególności dotyczących inwestycji;
b) rzeczywistych kosztów i wydatków ponoszonych w porównaniu z kwotami zgłoszonymi.
2.
Kontrole, określone w ust. 1 dotyczą co najmniej znacznej próbki wniosków każdego roku.
Próbka musi reprezentować co najmniej 20 % organizacji producentów i 30 % całkowitej wspólnotowej pomocy.
W przypadku gdy kontrole ukazują znaczne nieprawidłowości w regionie lub części regionu lub specjalnej organizacji producentów, właściwe władze przeprowadzają dodatkowe kontrole w danym roku i zwiększają liczbę wniosków przeznaczonych do sprawdzenia w następnym roku.
3.
Właściwe władze ustalają, które organizacje producentów należy kontrolować, w szczególności na podstawie analizy ryzyka i reprezentatywności pomocy.
Analiza ryzyka uwzględnia:
a) kwotę pomocy;
b) tendencję programów rocznych w stosunku do ubiegłego roku;
c) wyniki kontroli z lat poprzednich;
d) inne parametry, określone przez Państwa Członkowskie.
4.
Każda organizacja producentów musi być co najmniej raz skontrolowana przed wypłaceniem jej pomocy lub salda dotyczącego ostatniego roku realizacji programu operacyjnego.
5.
Państwa Członkowskie składają Komisji sprawozdanie dotyczące szczegółowych informacji w sprawie kontroli, w ramach przewidzianych na mocy art. 17 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 15
Odzyskiwanie i sankcje
1.
Kwoty nienależnie wypłacone zostają odzyskane, a w odniesieniu do danej organizacji producentów zastosowane zostają sankcje, w szczególności jeśli:
a) rzeczywista wartość produkcji wprowadzonej do obrotu w rozumieniu art. 2 ust. 5 jest mniejsza niż kwota użyta do obliczania wspólnotowej pomocy finansowej; lub
b) fundusz operacyjny był utrzymywany w sposób niezgodny z art. 15 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 lub został wykorzystany na cele inne niż te określone w art. 15 ust. 2 tego rozporządzenia; lub
c) program operacyjny został zrealizowany w sposób niezgodny z warunkami jego zatwierdzenia przez dane Państwo Członkowskie, bez uszczerbku dla art. 6 niniejszego rozporządzenia.
2. Bez uszczerbku dla przepisów art. 7 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1258/1999 [17], w przypadku środka, co do którego w późniejszym terminie okazało się, że nie kwalifikuje się, a który był wykonywany zgodnie z programem operacyjnym zatwierdzonym przez Państwo Członkowskie, może ono:
a) wypłacić odpowiednią należną kwotę pomocy; lub
b) nie przystępować do odzyskiwania pomocy już wypłaconej,
jeśli postępują w ten sposób w porównywalnych przypadkach finansowanych z budżetu państwa i jeśli organizacja producentów nie działała w sposób niedbały.
3.
Jeśli odzyskiwanie i/lub sankcje stosują się jak w ust. 1, od beneficjenta/wnioskodawcy wymaga się:
a) we wszystkich przypadkach gdy pomoc została już wypłacona:
i) w przypadku oczywistego błędu – przelania kwot zapłaconych nienależnie wraz z odsetkami,
ii) w przypadku oszustwa – przelania podwojonych kwot zapłaconych nienależnie wraz z odsetkami;
iii) we wszystkich innych przypadkach – zwrotu kwot nienależnie wypłaconych, powiększonych o 20 % wraz z odsetkami;
b) w przypadkach, w których wnioski o pomoc finansową zostały przedstawione zgodnie z art. 11 niniejszego rozporządzenia, ale pomocy nie wypłacono:
i) w przypadku oszustwa – zapłaty kwot nienależnie wnioskowanych;
ii) we wszystkich przypadkach innych niż oczywisty błąd – zapłaty 20 % kwoty nienależnie wnioskowanej.
4.
Odsetki określone w ust. 3 lit. a) są obliczane:
a) na podstawie okresu, który minął między wypłaceniem a zwrotem należności przez beneficjenta;
b) według stawek stosowanych przez Europejski Bank Centralny w jego głównych działaniach refinansowych, publikowanych w serii "C"Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich i obowiązujących w dniu, w którym dokonano nienależnej płatności, plus trzy punkty procentowe.
5.
Kwoty odzyskane, z nagromadzonymi odsetkami, zostają wypłacone odpowiedzialnej agencji płatniczej i potrącone przez nią z wydatków finansowanych przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej.
6.
W przypadku fałszywej deklaracji, złożonej umyślnie lub w wyniku poważnego zaniedbania, dana organizacja producentów zostaje pozbawiona wspólnotowej pomocy finansowej na rok następujący po roku, w odniesieniu do którego stwierdzono fałszywą deklarację.
7.
Przepisy ust. 1-6 stosuje się bez uszczerbku dla innych kar, nakładanych zgodnie z art. 48 rozporządzenia (WE) nr 2200/96.
8.
Państwa Członkowskie składają Komisji sprawozdanie dotyczące szczegółowych informacji w sprawie odzyskiwania i sankcji, w ramach przewidzianych na mocy art. 17 niniejszego rozporządzenia.
ROZDZIAŁ V
Artykuł 16
Przepisy Państw Członkowskich
1.
Państwa Członkowskie mogą przyjąć przepisy uzupełniające do rozporządzenia (WE) nr 2200/96 i do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do działań i wydatków zakwalifikowanych do pomocy.
2.
Państwa Członkowskie składają Komisji sprawozdanie dotyczące szczegółowych informacji w sprawie przepisów przyjętych w ramach przewidzianych na mocy art. 17 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 17
Sprawozdania Państw Członkowskich
1.
Państwa Członkowskie składają sprawozdanie o danych finansowych i jakościowych dotyczących organizacji producentów, funduszach operacyjnych i programach operacyjnych oraz kontrolach, zgodnie z załącznikiem II.
2.
Państwa Członkowskie informują Komisję o wszystkich środkach i warunkach określonych przez siebie w ramach niniejszego rozporządzenia, w szczególności o:
a) procedurze finansowania funduszy operacyjnych, zgodnie z art. 8 ust. 1 lit. e) ppkt i), ii) i iii);
b) warunkach określonych w celu umożliwienia sporządzania zmian w ciągu roku w programach operacyjnych, zgodnie z art. 6 ust. 3 i 4;
c) przepisach ustanowionych, w stosownym przypadku, do celu stosowania art. 15 ust. 2;
d) przepisach przyjętych na mocy art. 16 ust. 1.
Artykuł 18
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 411/97 [18] traci moc.
Jednakże przepisy art. 10 rozporządzenia (WE) nr 411/97 w dalszym ciągu są stosowane do funduszy operacyjnych odnoszących się do roku 2000.
Artykuł 19
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich z następującymi przepisami:
a) programy operacyjne zatwierdzone przez Państwa Członkowskie przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia i które w dalszym ciągu stosuje się do 2001 r., muszą być zgodne z niniejszym rozporządzeniem, jeśli to jest możliwe w drodze zmian wnioskowanych przez organizacje producentów do dnia 15 września 2001 r.;
b) Państwa Członkowskie mogą przewidzieć zachowanie programów zatwierdzonych przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia, jeśli dostosowanie ich byłoby niewłaściwe ze względu na stan ich zaawansowania;
c) na wniosek zainteresowanych stron przepisy art. 15 można stosować do przypadków wynikłych przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 610/2001
z dnia 29 marca 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 708/98 w sprawie przejmowania ryżu niełuskanego przez agencje interwencyjne i ustalenia stosowanych kwot korekcyjnych oraz podwyżek i redukcji ceny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3072/95 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1667/2000 [2], w szczególności jego art. 8 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Warunki wymagane do przejęcia ryżu niełuskanego przez agencje skupu interwencyjnego zostały określone w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 708/98 [3], zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 691/1999 [4].
Artykuł 2 tego rozporządzenia ustanawia warunki, na których ryż jest może zostać zatwierdzony do skupu interwencyjnego i art. 3, ustanawiający kryteria stosowania zwyżek i obniżek cen, szczególnie w odniesieniu do wydajności po przetworzeniu.
(2) Doświadczenie z ostatnich lat obrotowych wskazuje, że ilości ryżu wyprodukowane po przetworzeniu oferowane do skupu interwencyjnego są zwykle określane powyżej podstawowych ilości wyszczególnionych w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 708/98 część B.
(3) W celu wzmocnienia roli skupu interwencyjnego w celach bezpieczeństwa i wspierania produkcji ryżu wysokiej jakości, należy zaostrzyć kryteria skupu interwencyjnego;
(4) Dostosowanie ilości wyprodukowanych po przetworzeniu wyszczególnionych w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 708/98 część B wraz z obniżeniem aktualnych zwyżek cen i obniżeniem tolerancji odchyleń od podstawowych ilości wyprodukowanych, okazuje się być najbardziej efektywnym sposobem wspierania produkcji ryżu wysokiej jakości i jednocześnie zagwarantowania wysokiej jakości ryżu przechowywanego przez agencje skupu interwencyjnego;
(5) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie dostarczył opinii w czasie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 708/98 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 2 ust. 2 tiret drugie otrzymuje brzmienie:
"– wydajność po przetworzeniu jest nie mniejsza niż 7 punktów poniżej podstawowej wydajności wyszczególnionej w załączniku II część B".
2) Załącznik II zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 645/2001
z dnia 30 marca 2001 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2559/2000 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wspomnianego rozporządzenia konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, która jest w całości lub w części oparta na Nomenklaturze Scalonej lub która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy poddział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego.
(3) Zgodnie z wyżej wymienionymi ogólnymi regułami towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3.
(4) Właściwe jest, że na wiążącą informację taryfową dotyczącą klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia można powoływać się przez okres trzech miesięcy, zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 2700/2000 [4].
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 wspomnianej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu, można się powoływać przez okres trzech miesięcy zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 646/2001
z dnia 30 marca 2001 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2559/2000 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów określonych w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne zasady interpretacji Nomenklatury Scalonej i te zasady stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej bądź która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego.
(3) Na mocy wyżej wymienionych ogólnych zasad, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2 z przyczyn określonych w kolumnie 3.
(4) Właściwe jest, że na wiążącą informację taryfową dotyczącą klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, posiadacz może się powoływać przez okres trzech miesięcy, zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 2700/2000 [4].
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN określonych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu, można się powoływać przez okres trzech miesięcy zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 648/2001
z dnia 30 marca 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2366/98 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania systemu pomocy produkcyjnej w odniesieniu do oliwy z oliwek w latach gospodarczych 1998/99, 1999/2000 i 2000/01
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2826/2000 [2],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1638/98 z dnia 20 czerwca 1998 r. zmieniające rozporządzenie nr 136/66/EWG w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [3], w szczególności jego art. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2261/84 z dnia 17 czerwca 1984 r. ustanawiające ogólne zasady przyznawania pomocy na produkcję oliwy z oliwek oraz organizacjom producentów [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1639/98 [5], w szczególności jego art. 19,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zarządzanie i monitorowanie systemu pomocy produkcyjnej w odniesieniu do oliwy z oliwek wymaga dodatkowych informacji poza przewidzianymi rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2366/98 z dnia 30 października 1998 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania systemu pomocy produkcyjnej w odniesieniu do oliwy z oliwek w latach gospodarczych 1998/99, 1999/2000 i 2000/01 [6], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1273/1999 [7], w szczególności w odniesieniu do nowych zasadzeń określonych w art. 5, jednorodnych strefach produkcji określonych w art. 6, ilości produkowanych przez młyny określone w art. 11 wyżej wymienionego rozporządzenia, a także krajowych przepisów w sprawie kar.
(2) W celu uproszczenia obciążeń administracyjnych należy unikać ustanawiania jakichkolwiek wymagań, które nie są absolutnie niezbędne.
(3) Zgodnie z art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 2261/84, Państwa Członkowskie muszą podjąć niezbędne kroki w celu zapewnienia, że produkt jest uprawniony do pomocy.
Dane środki dotyczą między innymi działalności zatwierdzonych młynów.
Stwierdzono potrzebę dodatkowych kontroli niektórych młynów, w szczególności, gdy ich sytuacja uniemożliwia dokonanie na podstawie obiektywnego stanu rzeczywistego jasnego potwierdzenia danych zawartych w deklaracjach składanych przez te młyny lub przez inne podmioty gospodarcze, lub jeżeli istnieje potrzeba wyeliminowania wszelkiego ryzyka dalszych nieprawidłowości poza tymi, które już wykryto.
W takich przypadkach dodatkowe kontrole powinny obejmować codzienne przekazywanie niektórych danych dotyczących rachunku stanu zapasów.
(4) Zgodnie z art. 11a rozporządzenia nr 136/66/EWG, poszczególne Państwa Członkowskie muszą podejmować niezbędne kroki w celu uznania za karalne naruszenia przepisów dotyczących systemów pomocy. Zgodnie z art. 2 lit. d) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2262/84 z dnia 17 lipca 1984 r. wprowadzającego szczególne środki w sektorze oliwy z oliwek [8], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 150/1999 [9], Państwa Członkowskie mają podjąć specjalne i właściwe środki w celu uznania za karalne wszelkich naruszeń przez młyny zobowiązań wynikających z rozporządzenia (EWG) nr 2261/84. Artykuł 13 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2261/84 stanowi, że zatwierdzenie młyna zostaje cofnięte w przypadkach gdy przestaje być spełniany którykolwiek z warunków zatwierdzenia, określonych w ust. 1 tego artykułu. Warunki zatwierdzenia ustanawia się w art. 7, 8 i 9 rozporządzenia (WE) nr 2366/98. Artykuł 4 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2262/84 przewiduje wycofanie cofnięcie zatwierdzenia młyna na okres od jednego do pięciu lat gospodarczych w przypadkach gdy występują znaczące różnice między ilościami wytłaczanych oliwek lub produkowanej oliwy oraz ilościami zawartymi w ewidencji towarowej, lub jeżeli zostanie uznane, że ewidencje towarowe te są niepełne lub przekazywane w niepełny sposób.
(5) W celu ułatwienia stosowania przepisów dotyczących kar ustanowionych w wielu rozporządzeniach Rady, musi zostać wyszczególniona kolejność ich egzekwowania oraz i muszą zostać zdefiniowane koncepcje, określone w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2262/84. W szczególności, w celu zapewnienia, że związane z nimi surowe kary są zarezerwowane dla poważnych naruszeń, należy wyszczególnić niektóre różnice w ilościach, biorąc pod uwagę rozmiar młynów oraz uwzględniane okresy. W tym kontekście należy ustanowić, że w odniesieniu do wszystkich ilości oliwy z pierwszego tłoczenia, mogących kwalifikować się do objęcia pomocą, wykrycie naruszenia dotyczącego właściwości fizyczno-chemicznych kategorii oliwy wyszczególnionej w deklaracji należy traktować jako wykrycie poważnego naruszenia w ewidencji towarowej. Dodatkowo należy wyszczególnić, że nieprawidłowości skorygowane w niektórych terminach, innych niż te, określone w art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2262/84, nie są objęte art. 13 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2261/84, ale że kary muszą być nakładane zgodnie z art. 11a rozporządzenia nr 136/66/EWG.
(6) Informacje, które zgodnie z art. 10 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2366/98 muszą być dostarczane przez producentów lub ich organizacje, stanowią istotny element systemu pomocy produkcyjnej i jego kontroli.
(7) Należy ustanowić kryteria stosowania art. 13 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2261/84 dotyczącego przyznawania zatwierdzeń młynów podlegających specjalnym uzgodnieniom w odniesieniu do kontroli.
W celu ustalenia, czy młyn kwalifikuje się do stosowania wyżej wymienionych mechanizmów, jego produkcję podczas przetwarzania oliwy powinno porównywać się z produkcją innych młynów w tym samym regionie na poziomie NTS III, albo na wyspie stanowiącej część regionu na poziomie NTS III [10].
Ponadto, w zależności od powagi popełnionego naruszenia, dany młyn powinien być poddany przynajmniej systemowi dodatkowej kontroli.
W celu uniknięcia wszelkich opóźnień przy wprowadzaniu tego systemu w okresie działania młynów należy ustanowić nieprzekraczalny termin na składanie do Komisji wniosków o zatwierdzenie uwarunkowane specjalnymi mechanizmami kontroli, należy też ustanowić przepisy dotyczące udzielania tymczasowych zatwierdzeń.
(8) Artykuł 16 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2366/98 stanowi, że, w zależności od wyników przeprowadzanych kontroli, wypłaty zaliczek mogą być dokonywane począwszy od dnia 16 października każdego roku gospodarczego.
W niektórych przypadkach należy odroczyć datę płatności w celu przeprowadzenia dodatkowych kontroli danych producentów i młynów.
Jest to uzasadnione w przypadkach gdy produkcja, w odniesieniu do której złożono wniosek o przyznanie pomocy, odpowiada plonom lub uzyskowi o wiele wyższym od tych, które oszacowano w odniesieniu do danego obszaru, lub gdy ma miejsce wniosek o zawieszenie zatwierdzenia dla danego młyna na okres co najmniej jednego roku.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2366/98 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 5 dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
"4.
Przed dniem 31 października 2001 r. Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o środkach podjętych w celu monitorowania stosowania powyższych ust. 2 i 3 i karania sprawców oraz o ilości drzew oliwnych w latach gospodarczych 1998/99 i 1999/2000, co do których, zgodnie z ust. 2:
- złożono deklarację zamiaru dokonania zasadzeń,
- Państwo Członkowskie uważa, że zastępują one drzewa wykarczowane,
- Państwo Członkowskie uważa, że zgodnie z art. 4 są one zasadzane w ramach przyjętego programu,
- Państwo Członkowskie uważa, że są to zasadzenia dodatkowe, i że nie kwalifikują się one do przyznawania pomocy po dniu 31 października 2001 r."
2.
W art. 6 ust. 1 lit. a) dodaje się co następuje:
"— szacunkowa liczba uprawianych drzew oliwnych,
— szacunkowy obszar upraw oliwek,
— średni uzysk oliwy z oliwek pierwszego tłoczenia z jednego kilograma oliwek."
3.
W art. 7 skreśla się ustęp ostatni.
4.
W art. 8:
a) w lit. b) tiret drugie wyrazy "do właściwej agencji, oraz, gdzie jest to stosowne, do agencji odpowiedzialnej za kontrole" zastępuje się "do agencji odpowiedzialnej za kontrole lub, w przypadku jej braku, do właściwej agencji";
b) dodaje się lit. d) w brzmieniu:
"d) w odniesieniu do systemu dodatkowych kontroli obejmującego w szczególności przekazywanie dziennych informacji o ilościach wytłaczanych oliwek, otrzymanych ilościach oliwy i wytłoczyn z oliwek, bieżących zapasach oliwy oraz ilości zużytej energii elektrycznej.
Bez uszczerbku dla sprawozdań miesięcznych informacje te muszą być w ciągu następnego dnia roboczego przekazywane agencji kontroli lub, w przypadku jej braku, właściwej agencji."
5.
Dodaje się art. 9a w brzmieniu:
"Artykuł 9a
1. Zgodnie z art. 7, 8 i 9 niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do każdego młyna, który nie spełnia warunków określonych w art. 13 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2261/84, zatwierdzenie wycofuje się na okres odpowiadający powadze naruszenia.
Zawieszenie zatwierdzenia, określonego w akapicie pierwszym, stosuje się niezależnie od innych kar, w tym kar finansowych ustanowionych w art. 11a rozporządzenia nr 136/66/EWG.
2.
W przypadku naruszeń innych niż te, określone w ust. 3, Państwa Członkowskie mogą podjąć decyzję, by nie wycofywać zatwierdzenia i zastosować inną karę, jeżeli młyn po pierwszym wykryciu naruszenia warunków uzyskania zatwierdzenia wprowadza w życie środki niezbędne do naprawienia tego naruszenia w terminie określonym przez Państwo Członkowskie, a w każdym razie nie później niż po upływie 90 dni.
Zainteresowane strony zostają powiadomione o tym nieprzekraczalnym terminie nie później niż 45 dni od wykrycia naruszenia.
3.
W przypadku kar określonych w ust. 1, zezwolenie dla młyna zostaje wycofane na okres od jednego do pięciu lat gospodarczych, jeżeli Państwo Członkowskie wykryje nieprawidłowości obejmujące znaczącą różnicę między ilościami wytłaczanych oliwek lub uzyskanej oliwy i ilościami wykazanymi w ewidencji towarowej, lub jeżeli te ewidencje towarowe prowadzono nieprawidłowo, albo też zawarte w nich informacje były nieprawidłowo przekazywane.
Uznaje się, że dopuszczono się naruszeń określonych w akapicie pierwszym, jeżeli wykryto jedną z następujących okoliczności:
a) różnice polegające na nadwyżce przekraczającej 25 % lub 30 ton oliwy między całkowitą ilością zgłoszoną od początku roku gospodarczego w stosunku do ilości obliczonej na podstawie:
- możliwości produkcyjnych,
- wykorzystywanej energii lub siły roboczej,
- ilości oliwek wprowadzonych do młyna w stosunku do ilości wytłoczonej oliwy,
- ilości i w przypadkach, które tego wymagają, składu otrzymanych wytłoczyn z oliwek,
- rzeczywistych zapasów oliwek, oliwy lub wytłoczyn z oliwek;
b) wynikającej z analizy próbek, określonych w art. 8 lit. a), obecności olejów nieodpowiadających cechom oliwy pierwszego tłoczenia, określonym w pkt 1 Załącznika do rozporządzenia nr 136/66/EWG;
c) opóźnień w okresie od grudnia do kwietnia tego samego roku gospodarczego przekraczających:
- 20 dni w przypadku przekazywania sprawozdań miesięcznych określonych w art. 8 lit. b).
Jednakże minimalną wartość różnicy, określonej w lit. a), ustala się na 50 ton dla młyna o możliwościach produkcyjnych wynoszących ponad 5 ton w ciągu ośmiogodzinnego dnia pracy lub 500 ton w skali rocznej."
6.
W art. 10:
a) w ust. 1 akapit trzeci wyrazy "Organizacje producentów przekazują informacje określone w drugim akapicie właściwemu organowi Państwa Członkowskiego lub właściwej agencji kontrolnej" zastępuje się: "Organizacje producentów przekazują informacje, określone w akapicie drugim agencji kontroli lub, w przypadku braku takiej agencji, właściwemu organowi w Państwie Członkowskim";
b) dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
"3.
W przypadku braku deklaracji ilości w odniesieniu do każdego miejsca przeznaczenia oraz deklaracji o stanie zapasów, określonej w ust. 1, zainteresowane Państwo Członkowskie stosuje właściwą karę."
7.
Artykuł 11 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 11
1.
Nie później niż do dziesiątego dnia drugiego miesiąca następującego po danym miesiącu producenckie Państwa Członkowskie przekazują Komisji dane dotyczące całkowitej ilości oliwy wyprodukowanej od początku roku gospodarczego, uzyskane na podstawie miesięcznych deklaracji młynów.
2.
Na wniosek młyna, któremu cofnięto zatwierdzenie, Państwo Członkowskie może przyznać zatwierdzenie przy zastosowaniu specjalnych mechanizmów kontroli na warunkach, przewidzianych w art. 13 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2261/84.
Te warunki spełniane są jedynie wówczas, jeżeli produkcja oliwy w danym młynie w okresie od listopada do marca tego samego roku gospodarczego jest wyższa od możliwości produkcyjnych w analogicznym okresie poprzedniego roku gospodarczego innych młynów w tym samym regionie na poziomie NTS III, albo na wyspie stanowiącej część regionu na poziomie NTS III, w którym znajduje się młyn.
Nie później niż w ciągu drugiego miesiąca od chwili zawieszenia zatwierdzenia zainteresowane Państwo Członkowskie przedstawia Komisji wniosek młyna o zatwierdzenie w ramach specjalnych uzgodnień dotyczących kontroli, podając przy tym uzasadnienie oraz wyszczególniając rodzaje kontroli, które zobowiązuje się zastosować w odniesieniu do danego młyna.
Jeżeli Komisja nie wyda opinii w ciągu 45 dni, wniosek uważa się za przyjęty.
W przypadku zatwierdzenia wycofanego między dniem 1 sierpnia a dniem 31 marca, na wniosek zainteresowanego młyna i jeżeli jej produkcja spełnia warunki wskazane w akapicie pierwszym, Państwo Członkowskie może przy zastosowaniu zaproponowanych przez siebie specjalnych uzgodnień dotyczących kontroli przyznać tymczasowe zatwierdzenie do wygaśnięcia nieprzekraczalnego terminu ustanowionego przez Komisję w akapicie drugim."
8.
W art. 12 ust. 5 datę "1 września" zastępuje się "5 września".
9.
W art. 14 ust. 4 datę "1 kwietnia" zastępuje się "15 maja".
10.
W art. 16:
a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Bez uszczerbku dla ust. 2 i w zależności od wyników przeprowadzanych kontroli, od dnia 16 października każdego roku gospodarczego Państwa Członkowskie wypłacają zaliczkę określoną w art. 12 rozporządzenia (EWG) nr 2261/84.";
b) ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Wypłata co najmniej 25 % zaliczki zostaje odroczona w przypadkach:
a) producentów składających wnioski o przyznanie pomocy produkcyjnej:
- w odniesieniu do ilości ponad dwukrotnie przekraczającej produkcję wynikającą na podstawie zadeklarowanej liczby drzew oliwnych i przeciętny plon z obszaru jednorodnego, na którym znajduje się większość gospodarstwa,
- w odniesieniu do produkcji pochodzącej z obszaru jednorodnego, na którą wnioski o pomoc odpowiadają wielkości całkowitej produkcji przekraczającej o ponad 30 % ilość wynikającą na podstawie średniego uzysku z danego obszaru i liczby drzew oliwnych w gospodarstwach zlokalizowanych w większości na danym obszarze;
b) producentów, których produkcja pochodzi głównie z młynów, wobec których postawiono wniosek o wycofanie zatwierdzenia na okres od jednego do pięciu lat.
Marginesy, w jakim przekraczane są ilości wynikające ze średniego plonu, określonego w lit. a), mogą być do dnia 15 października każdego roku gospodarczego dostosowywane przez Państwa Członkowskie o około 20 % przy uwzględnieniu przeciętnych plonów na obszarze danego obszaru regionalnego.
W przypadkach określonych w lit. a) lub do chwili podjęcia decyzji w sprawie wniosków, określonych w lit. b), płatność zaliczki zostaje odroczona do dnia 1 kwietnia po zakończeniu roku gospodarczego.
Jednak Państwa Członkowskie mogą podjąć decyzję, by nie odraczać wypłacenia zaliczki lub by skrócić okres zawieszenia w przypadkach gdy dodatkowa analiza dostarcza obiektywnego dowodu na ilość produkcji podaną w deklaracjach zainteresowanej strony."
c) ust. 2 otrzymuje oznaczenie ust. 3.
11.
W art. 30 dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
"4.
Młyn zostaje poddany dodatkowym kontrolom określonym w art. 8 lit. d), jeżeli:
a) kontrole nie są w stanie zweryfikować deklaracji młyna w wielu przypadkach lub gdy należy uwzględnić znaczne wielkości, w szczególności, gdy większość kontroli przeprowadzonych w zastosowaniu ust. 3 nie dostarcza dowodów dostawy takich ilości oliwy, jaką dany młyn zadeklarował;
b) jest to uzasadnione nieprawidłowościami, za które przewidziane są kary, w szczególności, gdy należy uwzględnić wniosek o wycofanie zatwierdzenia na okres od jednego do pięciu lat gospodarczych;
c) zatwierdzenia udzielono w ramach specjalnych uzgodnień dotyczących kontroli, określonych w art. 13 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2261/84;
d) co najmniej 25 % całkowitej produkcji młyna jest otrzymywana od producentów, określonych w art. 16 ust. 2 lit. a), z wyjątkiem przypadków, gdy dodatkowe analizy dostarczają obiektywnych dowodów wystarczających dla Państwa Członkowskiego.
Dodatkowe kontrole stosuje się począwszy od drugiego miesiąca następującego po miesiącu, w którym przeprowadzono dane kontrole, oraz co najmniej do końca następnego roku gospodarczego albo, jeżeli jest to właściwe, do chwili gdy Państwo Członkowskie podejmuje decyzję w sprawie proponowanej kary."
12.
W art. 32 akapit drugi dodaje się następujący tekst:
"W szczególności Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję w ciągu miesiąca poprzedzającego początek każdego roku gospodarczego o obowiązujących przepisach krajowych dotyczących kar w odniesieniu do każdego z przypadków nieprawidłowości."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 652/2001
z dnia 30 marca 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 23/2001 ustanawiające specjalne środki dla sektora wołowiny, które odstępują od przepisów rozporządzenia (WE) nr 800/1999, rozporządzenia (EWG) nr 3719/88, rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 i rozporządzenia (EWG) nr 1964/82
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], w szczególności jego art. 29 ust. 2 lit. a), art. 33 ust. 12 i art. 41,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Środki w dziedzinie ochrony zdrowia, przyjęte przez władze niektórych państw trzecich odnośnie do wywozu bydła i wołowiny w następstwie wystąpienia przypadków gąbczastej encefalopatii bydła, spowodowały poważne skutki ekonomiczne dla eksporterów.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 23/2001 [2] wprowadza środki mające na celu złagodzenie niektórych z tych poważnych skutków.
(3) Środki przyjęte przez państwa trzecie wciąż obowiązują, a w pewnych przypadkach zostały zaostrzone.
(4) Szkodliwe skutki dla eksporterów ze Wspólnoty powinny zostać ograniczone poprzez przedłużenie niektórych terminów.
(5) W świetle tej sytuacji niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie niezwłocznie.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuły 2, 3 i 4 rozporządzenia (WE) nr 23/2001 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 2
1.
Na żądanie posiadacza pozwolenia na wywóz wydane na mocy rozporządzenia (WE) nr 1445/95, o które wnioskowano do dnia 20 lutego 2001 r., zostają unieważnione, jeżeli ich ważność nie wygasła przed dniem 1 listopada 2000 r., a odnośne zabezpieczenie zostaje zwolnione.
2.
Na wniosek eksportera w przypadku produktów, w odniesieniu do których do dnia 20 lutego 2001 r.:
- celne formalności eksportowe zostały dokonane lub które zostały objęte jedną z celnych procedur kontrolnych, określonych w art. 4 i 5 rozporządzenia (EWG) nr 565/80, termin sześćdziesięciu dni na opuszczenie obszaru celnego Wspólnoty, określony w art. 30 ust. 1 lit. b) pkt i) rozporządzenia (EWG) nr 3719/88, art. 32 ust. 1 lit. b) pkt i) rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 oraz art. 7 ust. 1 i art. 34 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 800/1999, zostaje przedłużony do 210 dni. Jednakże przedłużenie tego terminu jest ograniczone do dnia 31 grudnia 2001 r.,
- celne formalności eksportowe zostały dokonane, ale które jeszcze nie opuściły obszaru celnego Wspólnoty lub zostały objęte jedną z celnych procedur kontrolnych określonych w art. 4 i 5 rozporządzenia (EWG) nr 565/80, eksporter zwraca każdą refundację wypłaconą zaliczkowo, a różne zabezpieczenia odnoszące się do tych operacji zostają zwolnione,
- formalności celne zostały dokonane i które opuściły obszar celny Wspólnoty, mogą zostać ponownie przywiezione i dopuszczone do swobodnego obrotu we Wspólnocie.
Eksporter zwraca każdą refundację wypłaconą zaliczkowo, a różne zabezpieczenia odnoszące się do tych operacji zostają zwolnione,
- formalności celne zostały dokonane i które opuściły obszar celny Wspólnoty, mogą zostać ponownie przywiezione i objęte postępowaniem zawieszającym w strefie wolnocłowej, składzie wolnocłowym lub w składzie celnym przez maksymalnie 120 dni przed dotarciem do miejsca przeznaczenia; nie ma to wpływu na wypłatę refundacji za faktyczne miejsca przeznaczenia lub zabezpieczenie wniesione w odniesieniu do pozwolenia.
Artykuł 3
Nie naruszając art. 6 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (EWG) nr 1964/82, na wniosek eksportera, jeśli celne formalności eksportowe lub formalności związane z objęciem towarów jedną z celnych procedur kontrolnych, określonych w art. 4 i 5 rozporządzenia (EWG) nr 565/80, nie zostały dokonane do dnia 20 lutego 2001 r., w odniesieniu do całkowitej ilości mięsa objętej zaświadczeniem, przewidzianym w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1964/82, wydanym przed dniem 20 lutego 2001 r., eksporter zachowuje specjalną refundację z tytułu ilości wywożonych i dopuszczonych do konsumpcji w państwie trzecim. Wymagania art. 6 ust. 2 i 3 rozporządzenia (EWG) nr 1964/82 nie mają zastosowania w tych przypadkach.
Wyżej wymienione przepisy stosuje się również, jeżeli w wyniku stosowania ust. 2 art. 2 tiret drugie lub trzecie niniejszego rozporządzenia część całkowitej ilości objętej zaświadczeniem przewidzianym w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1964/82 nie została dopuszczona do konsumpcji w państwie trzecim.
Artykuł 4
1. Artykuł 18 ust. 3 lit. a), zmniejszenie o 20 % przewidziane w art. 18 ust. 3 lit. b) tiret drugie oraz zwiększenie o 10 % i 15 %, określone odpowiednio w art. 25 ust. 1 i w art. 35 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 800/1999, nie mają zastosowania do wywozu dokonanego na podstawie pozwoleń, o które wnioskowano do dnia 20 lutego 2001 r.
2.
Jeżeli uprawnienie do otrzymania refundacji wywozowej zostaje utracone, kara określona w art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 800/1999 nie ma zastosowania."
.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 653/2001
z dnia 30 marca 2001 r.
ustalające maksymalną kwotę pomocy wyrównawczej wynikającą z kursu walutowego funta szterlinga stosowanego w dniu 31 grudnia 2000 r. i w dniu 1 stycznia 2001 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2799/98 z dnia 15 grudnia 1998 r. ustanawiające porozumienia agromonetarne dotyczące euro [1], w szczególności jego art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2799/98 stanowi, że płatności wyrównawcze mogą zostać dokonane w przypadkach, gdy kurs walutowy stosowany w dniu terminu operacyjnego jest niższy niż kurs stosowany poprzednio; jednakże zasady tej nie stosuje się do kwot, dla których stosowano kurs niższy niż nowy kurs w okresie 24 miesięcy bezpośrednio poprzedzający wejście w życie nowego kursu.
(2) Kurs walutowy funta szterlinga stosowany w terminie operacyjnym przypadającym na dzień 31 grudnia 2000 r. i dzień 1 stycznia 2001 r. był niższy niż stosowany poprzednio.
(3) Pomoc wyrównawcza ma zostać przyznana na warunkach określonych w rozporządzeniu (WE) nr 2799/98 i w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2808/98 z dnia 22 grudnia 1998 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania agromonetarnego systemu dla euro w rolnictwie [2], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 2452/2000 [3].
(4) Kwoty pomocy wyrównawczej są ustanowione zgodnie z art. 5 i 9 rozporządzenia (WE) nr 2799/98 i art. 10 rozporządzenia (WE) nr 2808/98.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opiniami odpowiednich Komitetów Zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Maksymalne kwoty pierwszej transzy pomocy wyrównawczej, które mogą być wypłacone przez Zjednoczone Królestwo w wyniku obniżki kursów walutowych odnotowanej w terminach operacyjnych przypadających w dniu 31 grudnia 2000 r. i w dniu 1 stycznia 2001 r. funta szterlinga w stosunku do kursów walutowych stosowanych poprzednio, są określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 654/2001
z dnia 30 marca 2001 r.
ustalające maksymalną kwotę dopłaty wyrównawczej ze względu na znaczące rewaluacje funta szterlinga i korony szwedzkiej w 2000 roku
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2799/98 z dnia 15 grudnia 1998 r. ustanawiające agromonetarne porozumienia dotyczące euro [1], w szczególności jego art. 4 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W 2000 r. wystąpiła znacząca rewaluacja, zgodnie z definicją w art. 1 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 2799/98, funta szterlinga i korony szwedzkiej.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 2799/98 stanowi, że Państwa Członkowskie mogą przyznać dopłatę wyrównawczą rolnikom w przypadku znaczącej rewaluacji; taka dopłata musi być przyznana na warunkach ustanowionych w wyżej wymienionym rozporządzeniu i w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2808/98 z dnia 22 grudnia 1998 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania agromonetarnego systemu dla euro w rolnictwie [2], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 2452/2000 [3].
(3) Maksymalne kwoty pierwszej transzy dopłaty wyrównawczej są ustalone zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 2799/98.
(4) Na mocy art. 4 ust. 3 i art. 4 ust. 6 lit. a) wyżej wymienionego rozporządzenia dane kwoty muszą zostać zmniejszone lub zniesione w przypadku sektora, w którym cena rynkowa w Państwach Członkowskich, których to dotyczy, była równa lub wyższa od średnich cen rynkowych Państw Członkowskich, których waluty nie uległy znaczącej rewaluacji w tym samym okresie. Warunki te nie są spełnione w sektorach wołowiny i cielęciny, zboża, mleka i przetworów mlecznych w dwóch krajach, których to dotyczy. W związku z tym wyżej wymienione kwoty nie muszą być dostosowane.
(5) Na mocy art. 4 ust. 3 i art. 4 ust. 6 lit. b) tego rozporządzenia kwota jednej lub więcej transz może zostać zmniejszona w przypadku, gdy zaobserwowano, że związek między datą rewaluacji a datami terminów operacyjnych w sektorze, którego to dotyczy, jest taki, że nie ma uzasadnienia dla przyjęcia, że rewaluacja miała wpływ w rozpatrywanym okresie; warunek ten jest spełniony w sektorze cukru, dla którego stawka aktualnie stosowana w roku gospodarczym 2000/01 nie jest jeszcze znana. Maksymalne kwoty pierwszej transzy określone w art. 4 ust. 6 akapit przedostatni rozporządzenia (WE) nr 2799/98, służące za podstawę wyliczenia drugiej i trzeciej transzy, które zostałyby ustalone, gdyby lit. b) nie była stosowana, powinny z tego powodu zostać także ustalone.
(6) Należy również określić okres przewidziany w art. 8 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 2808/98, który musi być ustalony przed przyznaniem płatności wyrównawczych.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opiniami właściwych Komitetów Zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla Zjednoczonego Królestwa maksymalna kwota pierwszej transzy dopłaty wyrównawczej określonej w art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2799/98 wynosi 224,12 milionów EUR w przypadku znaczącej rewaluacji, która wystąpiła w 2000 r.
Maksymalna kwota określona w art. 4 ust. 6 akapit przedostatni rozporządzenia (WE) nr 2799/98 służąca za podstawę wyliczenia drugiej i trzeciej transzy dopłaty wyrównawczej wynosi 235,35 milionów EUR w przypadku znaczącej rewaluacji, która wystąpiła w 2000 r.
Artykuł 2
Dla Szwecji maksymalna kwota pierwszej transzy dopłaty wyrównawczej określonej w art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2799/98 wynosi 11,12 milionów EUR w przypadku znaczącej rewaluacji, która wystąpiła w 2000 r.
Maksymalna kwota określona art. 4 ust. 6 akapit przedostatni rozporządzenia (WE) nr 2799/98 służąca za podstawę wyliczenia drugiej i trzeciej transzy dopłaty wyrównawczej wynosi 11,84 milionów EUR w przypadku znaczącej rewaluacji, która wystąpiła w 2000 r.
Artykuł 3
Okres określony w art. 8 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 2808/98 kończy się najpóźniej dnia 31 grudnia 2000 r.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 678/2001
z dnia 26 lutego 2001 r.
dotyczące zawarcia Porozumień w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Republiką Bułgarii, Republiką Węgierską i Rumunią w sprawie wzajemnych preferencyjnych koncesji handlowych na niektóre wina i wyroby spirytusowe oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 933/95
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 wraz z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Republiką Bułgarii w sprawie wzajemnego ustanowienia kontyngentów taryfowych na niektóre wina [1], zostało podpisane dnia 29 listopada 1993 r. i rozszerzone przez Porozumienie w formie wymiany listów [2] podpisane dnia 8 lutego 2000 r.
(2) Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Republiką Węgierską w sprawie wzajemnego ustanowienia kontyngentów taryfowych na niektóre wina [3], zostało podpisane dnia 29 listopada 1993 r. i rozszerzone przez Porozumienie w formie wymiany listów [4] podpisane dnia 3 lutego 2000 r.
(3) Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Rumunią w sprawie wzajemnego ustanowienia kontyngentów taryfowych na niektóre wina [5], zostało podpisane dnia 26 listopada 1993 r. i rozszerzone przez Porozumienie w formie wymiany listów [6] podpisane dnia 11 lutego 2000 r.
(4) Te trzy Porozumienia wygasają w dniu 31 grudnia 2000 r.
(5) Zgodnie z dyrektywami przyjętymi przez Radę, Komisja i trzy kraje stowarzyszone przeprowadziły negocjacje w sprawie wzajemnych koncesji handlowych na niektóre wina i wyroby spirytusowe oraz w sprawie wzajemnej ochrony i kontroli nazw win i oznaczeń wyrobów spirytusowych.
Te wyniki negocjacji będą musiały zostać zintegrowane w ramach Układów Europejskich w formie protokołów dodatkowych.
(6) W oczekiwaniu na procedurę przyjmowania i wejścia w życie wymienionych protokołów dodatkowych oraz w celu wykonania od dnia 1 stycznia 2001 r. wyników negocjacji w kwestii nowych dwustronnych koncesji handlowych na niektóre wina i wyroby spirytusowe, powinny zostać przyjęte Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a trzema krajami stowarzyszonymi w sprawie wzajemnych preferencyjnych koncesji handlowych na niektóre wina i wyroby spirytusowe.
Dwustronne koncesje celne przewidziane przez te trzy Porozumienia w formie wymiany listów powinny być identyczne z tymi, które przewiduje się w protokołach dodatkowych do Układów Europejskich.
Te Porozumienia w formie wymiany listów powinny wygasnąć w momencie wejścia w życie wymienionych protokołów dodatkowych.
(7) Rozporządzenie Rady (WE) nr 933/95 z dnia 10 kwietnia 1995 r. otwierające i stanowiące o administrowaniu wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na niektóre wina pochodzące z Bułgarii, Węgier i Rumunii [7] powinno zostać zmienione zgodnie ze wspomnianymi Porozumieniami przejściowymi w formie wymiany listów.
(8) W celu ułatwienia wykonania niektórych przepisów tych Porozumień Komisja powinna zostać upoważniona do przyjęcia niezbędnego ustawodawstwa w celu ich wprowadzenia w życie, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 75 rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [8],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Republiką Bułgarii w sprawie wzajemnych preferencyjnych koncesji handlowych na niektóre wina i wyroby spirytusowe.
Tekst Porozumienia załączony jest do niniejszego rozporządzenia (załącznik II).
Artykuł 2
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Republiką Węgierską w sprawie wzajemnych preferencyjnych koncesji handlowych na niektóre wina i wyroby spirytusowe.
Tekst Porozumienia załączony jest do niniejszego rozporządzenia (załącznik III).
Artykuł 3
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Rumunią w sprawie wzajemnych preferencyjnych koncesji handlowych na niektóre wina i wyroby spirytusowe.
Tekst tego Porozumienia załączony jest do niniejszego rozporządzenia (załącznik IV).
Artykuł 4
Niniejszym upoważnia się Przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby uprawnionej do podpisania Porozumienia, tak aby stało się ono wiążące dla Wspólnoty.
Artykuł 5
Niniejszym upoważnia się Komisję do przyjęcia niezbędnych aktów w celu wykonania Porozumień, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 75 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.
Artykuł 6
Artykuł 1 rozporządzenia (WE) nr 933/95 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
1.
Od dnia 1 stycznia 2001 r. oraz bez uszczerbku dla ust. 2, należności celne obowiązujące przy przywozie następujących produktów pochodzących z Bułgarii, Węgier i Rumunii, powinny zostać zawieszone na poziomach i w granicach kontyngentów taryfowych wskazanych w odniesieniu do każdego produktu:
a) Wina pochodzące z Bułgarii:
Nr porządkowy _BAR_ Kod CN _BAR_ Opis _BAR_ Roczna ilość (hl) _BAR_ Cło w ramach kontyngentu celnego _BAR_
09.7001 _BAR_ ex220410 _BAR_ Wino musujące, w pojemnikach zawierających nie więcej niż 2 litry _BAR_ 1800 _BAR_ wolne _BAR_
09.7003 _BAR_ ex220421 _BAR_ Wino ze świeżych winogron _BAR_ 485000 _BAR_ wolne _BAR_
09.7005 _BAR_ ex220429 _BAR_ Wino ze świeżych winogron _BAR_ 195000 _BAR_ wolne _BAR_
b) Wina pochodzące z Węgier:
Nr porządkowy _BAR_ Kod CN _BAR_ Opis _BAR_ Roczna ilość od 1.1.2001 (hl) _BAR_ Roczny wzrost od 1.1.2002 (hl) _BAR_ Stosowana stawka celna _BAR_
09.7010 _BAR_ ex220410 _BAR_ Wino musujące gatunkowe, w pojemnikach zawierających nie więcej niż 2 litry _BAR_ 300000 _BAR_ 15000 _BAR_ wolne _BAR_
ex220421 _BAR_ Wino ze świeżych winogron _BAR_
09.7007 _BAR_ ex220429 _BAR_ Wino ze świeżych winogron _BAR_ 115000 _BAR_ 0 _BAR_ wolne _BAR_
c) Wina pochodzące z Rumunii:
Nr porządkowy _BAR_ Kod CN _BAR_ Opis _BAR_ Roczna ilość (hl) _BAR_ Cło w ramach kontyngentu celnego _BAR_
09.7013 _BAR_ ex220410ex220421ex220429 _BAR_ Wino ze świeżych winogron _BAR_ 300000 _BAR_ wolne _BAR_
2.
Dostęp w ramach kontyngentów taryfowych określonych w ust. 1, powinien być ograniczony do win, którym towarzyszy wypełniony dokument VI 1 lub wyciąg VI 2, zgodnie z przepisami rozporządzenia (EWG) nr 3590/85 [15]."
Artykuł 7
Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 933/95 zastępuje się załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2001 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 681/2001
z dnia 3 kwietnia 2001 r.
uchylające czasowo rozporządzenie (WE) nr 1370/95 ustanawiające szczegółowe zasady wprowadzania w życie systemu pozwoleń na wywóz w sektorze wieprzowiny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2759/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wieprzowiny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1365/2000 [2], w szczególności jego art. 8 ust. 2, art. 13 ust. 12 i art. 22,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 3 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1370/95 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2898/2000 [4], stanowi, iż pozwolenia na wywóz mają być wydawane w środę następującą po tygodniu, w którym złożono wnioski, pod warunkiem że od tego czasu Komisja nie podjęła żadnego ze środków szczególnych.
(2) Uwzględniając dni ustawowo wolne od pracy w 2000 r. oraz wynikającą z tego nieregularność publikacji Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich, termin potrzebny na rozpatrzenie wniosków jest zbyt krótki, by zapewnić efektywne zarządzanie rynkiem i dlatego powinien zostać czasowo przedłużony.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wieprzowiny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie naruszając przepisów art. 3 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1370/95, pozwolenia, o które wnioskowano w ciągu niżej wymienionych okresów, wydaje się we wskazanych terminach, pod warunkiem że żaden ze szczególnych środków, określonych w ust. 4 wspomnianego artykułu, nie zostanie podjęty przed danymi terminami:
- od dnia 9 do dnia 13 kwietnia 2001 r., wydanie dnia 19 kwietnia 2001 r.,
- od dnia 23 do dnia 27 kwietnia 2001 r., wydanie dnia 4 maja 2001 r.,
- od dnia 28 maja do dnia 1 czerwca 2001 r., wydanie dnia 7 czerwca 2001 r.,
- od dnia 17 do dnia 21 grudnia 2001 r., wydanie dnia 3 stycznia 2002 r.,
- od dnia 24 do dnia 28 grudnia 2001 r., wydanie dnia 7 stycznia 2002 r.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie (WE) nr 685/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 4 kwietnia 2001 r.
dotyczące podziału między Państwa Członkowskie zezwoleń otrzymanych na mocy porozumień ustanawiających określone warunki dla drogowego przewozu rzeczy i wspierania transportu kombinowanego między Wspólnotą Europejską a Republiką Bułgarii oraz między Wspólnotą Europejską a Republiką Węgierską
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 71,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W drodze decyzji Rady 2001/265/WE [4] i 2001/266/WE [5] z dnia 19 marca 2001 r. Wspólnota Europejska zawarła z Republiką Bułgarii oraz Republiką Węgierską umowy ustanawiające niektóre warunki dla transportu drogowego towarów oraz promocji transportu kombinowanego.
(2) Umowy te stanowią, że Wspólnota otrzymywać będzie odpowiednio od Bułgarii i Węgier zezwolenia na tranzyt drogowy.
(3) Niezbędne jest ustanowienie zasad obejmujących dystrybucję i zarządzanie zezwoleniami, które są udostępniane Wspólnocie.
(4) Z przyczyn praktycznych i związanych z zarządzaniem zezwolenia te powinny zostać udostępnione Państwom Członkowskim przez Komisję.
(5) W tym celu powinna zostać ustanowiona metoda alokacji.
Następnie Państwa Członkowskie powinny dokonać rozdziału przyznanych im zezwoleń między przedsiębiorstwa zgodnie z obiektywnymi kryteriami.
(6) W celu zapewnienia optymalnego wykorzystania zezwoleń wszelkie nieprzyznane zezwolenia powinny zostać zwrócone do Komisji w celu ich ponownej dystrybucji.
(7) Przyznawanie zezwoleń powinno być oparte na kryteriach, które w pełni uwzględniają istniejące przewozy transportem lądowym między Grecją a pozostałymi Państwami Członkowskimi,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia zasady podziału między Państwa Członkowskie zezwoleń dostępnych dla Wspólnoty na mocy art. 6 ust. 2 umów między Wspólnotą Europejską a Republiką Bułgarii oraz między Wspólnotą Europejską a Republiką Węgierską, ustanawiających niektóre warunki dla transportu drogowego towarów oraz promocji transportu kombinowanego (zwanych dalej "umowami").
Artykuł 2
1.
Komisja przyznaje zezwolenia zgodnie z ust. 2, 3 i 4.
2.
Zezwolenia rozdzielane są między Państwa Członkowskie zgodnie z Załącznikiem.
W świetle doświadczeń, w szczególności w zakresie zmian w kierunkach i natężeniu ruchu, w miarę potrzeb, a najwcześniej trzy lata po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia, Komisja przedstawi Radzie wniosek w sprawie decyzji w sprawie modyfikacji rozdzielania zezwoleń między Państwa Członkowskie.
3.
Zezwolenia na każdy rok rozdzielane są przed 15 października roku poprzedniego.
4.
Liczba zezwoleń do podziału w pierwszym roku stosowania którejkolwiek z umów zostanie dostosowana proporcjonalnie, jeśli umowa weszła w życie po dniu 1 stycznia tego roku.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie rozdzielają zezwolenia między przedsiębiorstwa posiadające siedziby na ich terytorium zgodnie z obiektywnymi i niedyskryminacyjnymi kryteriami.
Artykuł 4
Przed dniem 15 września każdego roku właściwe władze Państw Członkowskich zwracają Komisji te zezwolenia, które na podstawie dostępnych danych i oszacowań prawdopodobnie nie zostaną wykorzystane przed końcem tego roku.
Komisja rozdziela te zwrócone zezwolenia, biorąc pod uwagę klucz podziału zawarty w Załączniku oraz wnioski Państw Członkowskich o dodatkowe zezwolenia.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 703/2001
z dnia 6 kwietnia 2001 r.
określające substancje czynne środków ochrony roślin poddane ocenie w drugim etapie programu pracy określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz weryfikujące wykaz Państw Członkowskich wyznaczonych jako sprawozdawcy dla tych substancji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2001/21/WE [2],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 451/2000 z dnia 28 lutego 2000 r. ustanawiające szczegółowe zasady realizacji drugiego i trzeciego etapu programu pracy określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG [3], w szczególności jego art. 5 ust. 2 i 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Producenci pragnący zapewnić włączenie do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG substancji czynnych, które były dopuszczone do obrotu w dniu 26 czerwca 1993 r. oraz zostały wymienione w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 451/2000, mieli obowiązek powiadomić stosowne Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy o tym zamierzeniu najpóźniej do dnia 31 sierpnia 2000 r.
(2) Państwa Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy poinformowały Komisję, czy takie powiadomienia spełniały kryteria dopuszczalności przewidziane w części I załącznika V do rozporządzenia (WE) nr 451/2000 wymagane przez art. 5 ust. 1 tego rozporządzenia.
(3) Komisja, wraz ze Stałym Komitetem ds. Zdrowia Roślin dokonała rewizji tych powiadomień w celu ustalenia czy zostały one otrzymane przez Państwa Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy przed terminem i czy spełniają one kryteria dopuszczalności.
(4) Dlatego należy podjąć decyzję określającą substancje czynne, które zostaną poddane ocenie w ramach niniejszego rozporządzenia oraz osoby upoważnione do działania jako powiadamiający dla tych substancji.
(5) Wyznaczenie Państw Członkowskich pełniących rolę sprawozdawców w drugim etapie programu pracy przewidzianego w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG zostało ustalone w art. 4 ust. 1 i załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 451/2000. Z powodu braku równowagi, która się pojawiła po zbadaniu wniosków dotyczących włączenia do załącznika I rolę sprawozdawcy w odniesieniu do niektórych substancji czynnych powinny zostać przekazane innemu Państwu Członkowskiemu.
(6) W celu zapewnienia, że rewizja wymagana zgodnie z art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG zostanie zakończona w określonym czasie, należy ustalić termin na przedłożenie Państwu Członkowskiemu pełniącemu rolę sprawozdawcy dokumentacji oraz pozostałych technicznych lub naukowych informacji wymaganych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 451/2000.
(7) Nazwy i adresy producentów, którzy przedłożyli powiadomienia spełniające wyżej wspomniane wymogi, powinny zostać opublikowane, aby zapewnić utrzymane kontaktu w celu przedstawienia zbiorowej dokumentacji.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Wykaz substancji czynnych, które zostaną poddane ocenie w ramach rozporządzenia (WE) nr 451/2000, jest określony w kolumnie A załącznika I do niniejszego rozporządzenia.
2.
Państwo Członkowskie wyznaczone jako sprawozdawca w odniesieniu do każdej z substancji określonej w ust. 1, zostało wskazane w kolumnie B załącznika I do niniejszego rozporządzenia obok odpowiedniej substancji czynnej.
3.
Producenci, którzy w stosownym czasie przedłożyli powiadomienia zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 451/2000, zostali wymienieni w kolumnie C załącznika I do niniejszego rozporządzenia za pomocą trzy lub pięcioliterowego kodu obok odpowiedniej substancji czynnej.
Nazwa i adres każdego producenta zostały określone dla każdego kodu w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Termin, określony w art. 5 ust. 4 lit. c) i d) rozporządzenia (WE) nr 451/2000 do przedłożenia Państwu Członkowskiemu pełniącemu rolę sprawozdawcy dokumentacji oraz pozostałych istotnych informacji jest ustalony na dzień 30 kwietnia 2002 r.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 maja 2001 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 704/2001
z dnia 6 kwietnia 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2300/97 w sprawie szczegółowych zasad wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1221/97 ustanawiającego ogólne zasady dotyczące stosowania środków usprawniających produkcję i obrót miodem
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1221/97 z dnia 25 czerwca 1997 r. ustanawiające ogólne zasady dotyczące stosowania środków usprawniających produkcję i obrót miodem [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2070/98 [2], w szczególności jego art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2300/97 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1438/2000 [4], ustanawia przepisy w celu wykonania środków usprawniających produkcję i obrót miodem.
(2) Wnioski ze sprawozdania Komisji do Rady i Parlamentu Europejskiego w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1221/97 ustanawiającego ogólne zasady dotyczące stosowania środków usprawniających produkcję i obrót miodem [5] przewidują wprowadzenie uproszczonego zarządzania w celu zezwolenia Państwom Członkowskim co roku na zwykłe przedstawienie jakichkolwiek zmian lub dostosowań do programów przedstawionych poprzedniego roku.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2300/97 otrzymuje brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o swoich programach przed dniem 15 kwietnia każdego roku.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą po prostu powiadomić o jakichkolwiek zmianach lub dostosowaniach do programów zgłoszonych w roku poprzednim."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 716/2001
z dnia 10 kwietnia 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2789/1999 ustanawiające normę handlową w odniesieniu do winogron deserowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2826/2000 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2789/1999 z dnia 22 grudnia 1999 r. ustanawiającego normę handlową w odniesieniu do winogron deserowych [3] ustanawia przepisy w sprawie klasyfikacji według wielkości, prezentacji i oznakowania winogron deserowych.
(2) W celu zapewnienia przejrzystości na rynku światowym przepisy te powinny zostać zmienione.
Norma handlowa w odniesieniu do winogron deserowych zalecana przez Europejską Komisję Gospodarczą Narodów Zjednoczonych została ostatnio zmieniona w celu umożliwienia mieszania w każdym opakowaniu winogron deserowych odmian Chasselas rouge i Chasselas blanc, aby zapewnić specjalne oznakowanie winogron uprawianych pod szkłem, a więc podlegających specjalnym zasadom dotyczącym wielkości, oraz w celu jasności niektórych przepisów dotyczących małych opakowań konsumenckich.
(3) Wzrasta wielkość produkcji kilku nowych odmian.
Odmiany te powinny zatem zostać włączone do wykazu odmian zawartego w dodatku do normy wspólnotowej w odniesieniu do winogron deserowych, jako odmiany wielkoowocowe lub jako odmiany drobnoowocowe.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 2789/1999 wprowadza się następujące zmiany:
1) W tytule III (Przepisy dotyczące wielkości) akapit czwarty otrzymuje brzmienie:
"Dla wszystkich klas: w każdym opakowaniu konsumenckim nieprzekraczającym 1 kg wagi netto dopuszcza się obecność jednej kiści o masie poniżej wymaganej masy minimalnej w celu dostosowania wskazanej wagi, pod warunkiem że kiść ta spełnia wszystkie pozostałe wymagania dla wymienionej klasy."
2) W tytule V (Przepisy dotyczące prezentacji) część A (Jednorodność) akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"W przypadku winogron pakowanych w małe opakowania konsumenckie o wadze netto nieprzekraczającej 1 kg nie jest wymagana jednorodność odmiany i pochodzenia."
3) W tytule V (Przepisy dotyczące prezentacji) część A (Jednorodność) po akapicie trzecim dodaje się akapit w brzmieniu:
"Włączenie do każdego opakowania kiści o różnych kolorach do celów dekoracyjnych jest dozwolone w przypadku odmiany Chasselas."
4) W tytule VI (Przepisy dotyczące oznakowania) część B (Rodzaj produktu) dodaje się tiret w brzmieniu:
"— "pod szkłem"., gdzie stosowne".
5) W dodatku część 2 lit. a) (Odmiany wielkoowocowe) dodaje się następujące odmiany:
"Danuta" po "Danlas",
"Isa" po "Imperial Napoleon",
"Ora" po "Olivette noire",
"Prima" po "Planta Nova".
6) W dodatku część 2 lit. b) (Odmiany drobnoowocowe) po odmianie "Delizia di Vaprio" dodaje się odmianę "Exalta".
7) W tytule IV (Przepisy dotyczące tolerancji) część B otrzymuje brzmienie:
"B. Tolerancje dotyczące wielkości
i) klasa ekstra i klasa I
10 % wagowo kiści niespełniających wymogów wielkości dla danej klasy, ale spełniających wymogi klasy bezpośrednio niższej;
ii) klasa II
10 % wagowo kiści niespełniających wymogów wielkości danej klasy, ale ważących nie mniej niż 75 g."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie 20. dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 717/2001
z dnia 10 kwietnia 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 790/2000 ustanawiające normy handlowe w odniesieniu do pomidorów
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2826/2000 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik do rozporządzenia Komisji (WE) nr 790/2000 z dnia 14 kwietnia 2000 r. ustanawiającego normy handlowe w odniesieniu do pomidorów [3] ustanawia przepisy dotyczące klasyfikacji pomidorów.
(2) W celu zapewnienia przejrzystości na rynku światowym przepisy te powinny zostać zmienione.
Norma dla pomidorów zalecana przez Europejską Komisję Gospodarczą Narodów Zjednoczonych została ostatnio zmieniona w celu ustanowienia, że pomidory czereśniowe nie mogą mieć zaleczonych pęknięć, nawet w klasie II.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W tytule II (Przepisy dotyczące jakości) część B (Klasyfikacja) ppkt iii) (Klasa II) tiret trzecie Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 790/2000 otrzymuje brzmienie:
"— zaleczone pęknięcia nie większe niż 3 cm długości w przypadku okrągłych, prążkowanych lub wydłużonych pomidorów."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie 20. dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 718/2001
z dnia 10 kwietnia 2001 r.
dostosowujące rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 w zakresie kodów Nomenklatury Scalonej dla orzechów areca (lub betel) i cola
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 234/79 z dnia 5 lutego 1979 r. w sprawie procedury dostosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej używanej dla produktów rolnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3290/94 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2388/2000 z dnia 13 października 2000 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [3] zmienia Nomenklaturę Scaloną, w szczególności w zakresie orzechów areca (lub betel) i cola.
(2) Należy zatem dostosować tabelę w art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2826/2000 [5].
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, w tabeli, zwrot
"ex0802 _BAR_ Inne orzechy, świeże lub suszone, także łuskane lub obrane, z wyjątkiem orzechów areca (lub betel) lub cola z podpozycji 08029030" _BAR_
zastępuje się zwrotem:
"ex0802 _BAR_ Pozostałe orzechy, świeże lub suszone, także łuskane lub obrane, z wyjątkiem orzechów areca (lub betel) lub cola objętych podpozycją 08029020" _BAR_ .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 719/2001
z dnia 10 kwietnia 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 590/2001 wprowadzające odstępstwa i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 562/2000 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 w odniesieniu do skupu wołowiny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], w szczególności jego art. 47 ust. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 590/2001 [2] wprowadza pewną liczbę zmian i odstępstw do rozporządzenia Komisji (WE) nr 562/2000 [3] w celu rozwiązania nadzwyczajnej sytuacji na rynku, wynikającej z ostatnich wydarzeń związanych z gąbczastą encefalopatią bydła (BSE).
(2) Z uwagi na powyższą sytuację oraz w celu zwiększenia skuteczności środków interwencyjnych ustanowionych w rozporządzeniu (WE) nr 590/2001 należy wprowadzić odstępstwa od art. 4 ust. 2 lit. g) rozporządzenia (WE) nr 562/2000 odnoszące się do dwóch kwietniowych procedur przetargowych przez zezwolenie na skup zwierząt o większej wadze przy jednoczesnym ograniczeniu ich ceny skupu do poziomu maksymalnej dopuszczalnej wagi.
(3) Dlatego też rozporządzenie (WE) nr 590/2001 powinno zostać zmienione.
(4) Z uwagi na rozwój sytuacji niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie niezwłocznie.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 590/2001 otrzymuje brzmienie:
"3. Nie naruszając przepisów art. 4 ust. 2 lit. g) rozporządzenia (WE) nr 562/2000, w odniesieniu do drugiego kwartału 2001 r. maksymalna waga tusz, o których mowa, wynosi:
- 430 kg w odniesieniu do dwóch pierwszych procedur przetargowych; jednakże tusze ważące więcej niż 430 kg mogą być przedmiotem skupu interwencyjnego, ale w tym przypadku cena skupu nie może być wyższa od ceny za wagę maksymalną,
- 410 kg w odniesieniu do trzeciej i czwartej procedury przetargowej,
- 390 kg w odniesieniu do dwóch ostatnich procedur przetargowych."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 724/2001
z dnia 4 kwietnia 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 850/98 w sprawie zachowania zasobów połowowych poprzez środki techniczne dla ochrony niedojrzałych organizmów morskich
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu skutecznego wykonywania różnych rodzajów działalności połowowej oraz zachowania zasobów połowowych należy doprecyzować lub poprawić niektóre warunki ustanowione w rozporządzeniu (WE) nr 850/98 [4].
(2) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 850/98,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 850/98 wprowadza się następujące zmiany:
1. w art. 4 ust. 4 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) W odniesieniu do każdego rejsu połowowego, podczas którego wykorzystuje się wyłącznie sieci ciągnione o tym samym rozmiarze oczek, wyładunki są zakazane w każdym wypadku, gdy połów dokonany w każdym z regionów lub obszarów geograficznych wymienionych w załącznikach I–V oraz pozostawiony na pokładzie, nie jest zgodny z odpowiednimi warunkami ustanowionymi we właściwym załączniku.";
2. w art. 5 skreśla się ust. 5.
3. w art. 6 ust. 1 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"1. a) Zabrania się przewożenia na pokładzie oraz używania jakiegokolwiek włoku dennego, niewodu duńskiego oraz podobnej sieci ciągnionej o liczbie oczek sieci przekraczającej 100 w każdym obwodzie worka włoka sensu stricte, z wyjątkiem połączeń oraz brzegów.
Przepis ten stosuje się do włoków dennych, niewodów duńskich oraz podobnych sieci ciągnionych, w których wielkość oczek sieci mieści się w przedziale od 90—119 milimetrów.";
4. w art. 7,
a) ustęp 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
Bez względu na ust. 1 lit. a) każdy włok denny, niewód duński oraz podobna sieć ciągniona, w których wielkość oczek sieci mieści się w przedziale od 70-79 milimetrów, wyposażony jest w panel o kwadratowych oczkach sieci mających wielkość równą bądź większą niż 80 milimetrów.";
b) na końcu ust. 5 dodaje się następujący tekst:
"lub w siatkę sortującą, której stosowanie ustalają warunki określone w art. 46.";
5. artykuł 10 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 10
Dragi zostają wyłączone z przepisów art. 4.
Jednakże każdy rejs, podczas którego dragi są przewożone na pokładzie, zabrania się co następuje:
a) przeładunku organizmów morskich; oraz
b) zatrzymywania na pokładzie oraz wyładunku jakiejkolwiek ilości organizmów morskich, chyba że co najmniej 95 % wagowo tych organizmów stanowią małże.";
6. w art. 18 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
"4. a) W odniesieniu do połowów krabów jadalnych dokonanych za pomocą koszy lub klatek, maksymalnie 1 % wagowo całkowitego połowu krabów jadalnych lub ich części zatrzymanych na pokładzie podczas rejsu połowowego, bądź wyładowanych na końcu każdego rejsu, mogą stanowić oderwane szczypce krabów.
b) W odniesieniu do połowów krabów jadalnych dokonanych za pomocą narzędzi połowowych innych niż kosze i klatki, na pokładzie w każdym czasie rejsu połowowego może zostać zatrzymane lub wyładowane na końcu każdego rejsu połowowego maksymalnie 75 kg oderwanych szczypiec krabów.";
7. w art. 22 ust. 3 skreśla się akapit ostatni;
8. w art. 28 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) od dnia 1 października do dnia 31 stycznia następnego roku, na obszarze geograficznym ograniczonym linią łączącą kolejno następujące współrzędne:
- szerokość geograficzna 43° 46,5' N, długość geograficzna 7° 54,4' W,
- szerokość geograficzna 44° 1,5' N, długość geograficzna 7° 54,4' W,
- szerokość geograficzna 43° 25' N, długość geograficzna 9° 12' W,
- szerokość geograficzna 43° 10' N, długość geograficzna 9° 12' W";
b) w ust. 1 skreśla się lit. b);
9. tytuł art. 29 otrzymuje brzmienie "Warunki stosowane obszarów odniesieniu do głównych obszarów dojrzewania gładzicy";
10. załącznik VI zastępuje się tekstem z załącznika I do niniejszego rozporządzenia;
11. w załączniku X wprowadza się następujące zmiany:
a) punkt 1 otrzymuje brzmienie:
"1. Kombinacja wielkości oczek sieci: 16-31 mm + <100 mm
Połów zatrzymany na pokładzie składa się z co najmniej 20 % dowolnej mieszanki krewetek (Pandalus montagui, Crangon spp. oraz Palaemon spp.).";
b) punkt 4 otrzymuje brzmienie:
"4. Kombinacja wielkości oczek sieci: 80-99 mm + <100 mm
Połów zatrzymany na pokładzie składa się z co najmniej 45 % dowolnej mieszanki tych organizmów morskich określonych w załączniku I, jako gatunków docelowych w odniesieniu do wielkości oczek sieci między 80 a 99 mm.";
12. w załączniku XII wprowadza się następujące zmiany:
- minimalna wielkość gładzicy (Pleuronectes platessa) w regionach 1-5, z wyjątkiem Skagerrak oraz Kattegat, wynosi 27 cm,
- przypis związany jest z odniesieniem do minimalnej wielkości wynoszącej 15 cm dla ostroboka (Trachurus spp.) w regionach 1—5, z wyjątkiem Skagerrak oraz Kattegat, który brzmi:"Żadna wielkość minimalna nie stosuje się do ostroboka (Trachurus picturatus) poławianego na wodach sąsiadujących z Azorami oraz będących pod władzą lub jurysdykcją Portugalii.",
- zapis "Małgiew piaskołaz (Spisula solidissima)" otrzymuje brzmienie "Małgiew piaskołaz (Spisula solida)", oraz
- minimalna wielkość langusty (Palinurus spp.) w regionach 1—5, z wyjątkiem Skagerrak oraz Kattegat, wynosi 95 cm,
- dla gatunku kraba jadalnego (Cancer pagurus), zapis "ICES IV b, c na południe od 56° N: 115 mm" otrzymuje brzmienie "ICES IV b oraz c na południe od 56° N: 130 mm, z wyjątkiem obszaru ograniczonego przez punkt o współrzędnych 53)28'22″ N i 0° 09'24' E znajdujący się na wybrzeżu Anglii, linię prostą łączącą ten punkt z 53° 28'22″N i 0°22'24″ E, 6 milową granicę Zjednoczonego Królestwa, oraz prostą linię łączącą punkt o współrzędnych 51° 54'06 N i 1° 30'30' E z punktem na wybrzeżu Anglii o współrzędnych 51° 55'48″ N i 1° 17'00″ E, gdzie minimalna wielkość wyładunku wynosi 115 mm";
13. w załączniku XIII wprowadza się następujące zmiany:
- w pkt 3 skreśla się wyrazy "lub langusty",
- dodaje się pkt 8 w brzmieniu:
"8.
Wielkość langusty jest mierzona w sposób przedstawiony na rysunku 7, jako długość pancerza od czubka otworu gębowego do środkowego punktu tylnej krawędzi pancerza.",
- rysunek 7 zastępuje się rysunkiem znajdującym się w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 732/2001
z dnia 11 kwietnia 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1498/1999 ustanawiające zasady wykonywania rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 w odniesieniu do wymiany informacji między Państwami Członkowskimi a Komisją dotyczących sektora mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1670/2000 [2], w szczególności jego art. 40,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1498/1999 [3], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1535/2000 [4], przewiduje, między innymi, przekazywanie danych dotyczących ilości produktów, na które w ramach różnych ustaleń dotyczących przywozu wydaje się pozwolenia na przywóz.
(2) Należy uwzględnić przesyłanie takich danych dotyczących pozwoleń wydanych na przywóz, na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 2414/98 z dnia 9 listopada 1998 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania ustaleń mających zastosowanie w przywozie niektórych przetworów mlecznych pochodzących z Państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) i uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 1150/90 [5], oraz w odniesieniu do przywozu z zachodnich krajów bałkańskich na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 2007/2000 z dnia 18 września 2000 r. wprowadzającego nadzwyczajne środki handlowe dla krajów i terytoriów uczestniczących lub powiązanych z procesem stabilizacji i stowarzyszania Unii Europejskiej, zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 2820/98 oraz uchylającego rozporządzenia (WE) nr 1763/1999 i (WE) nr 6/2000 [6], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2563/2000 [7].
(3) Dlatego należy odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1498/1999.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1498/1999 wprowadza się następujące zmiany:
a) W art. 7 akapit pierwszy dodaje się pkt 6 i 7 w brzmieniu:
"6. nie później niż dziesiątego dnia każdego miesiąca za miesiąc poprzedni, ilości produktów objętych pozwoleniami na przywóz wydanymi na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 2414/98 [8], w podziale według kodu Nomenklatury Scalonej (CN) i kod kraju pochodzenia (kod komputerowy 6 IDES);
7. nie później niż dziesiątego dnia każdego miesiąca za miesiąc poprzedni, ilości produktów objętych pozwoleniami na przywóz wydanymi na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 2007/2000 [9], w podziale według kodu Nomenklatury Scalonej (CN) i kod kraju pochodzenia (kod komputerowy 6 IDES)."
b) Dodaje się art. 7a w brzmieniu:
"Artykuł 7a
Państwa Członkowskie przesyłają Komisji do dnia 31 maja 2001 r. dane, do których odnosi się pkt 6 i 7 art. 7 akapit pierwszy, w podziale według miesiąca, za styczeń, luty i marzec."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 maja 2001 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 747/2001
z dnia 9 kwietnia 2001 r.
ustalające zarządzanie wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi oraz ilościami referencyjnymi w odniesieniu do produktów kwalifikujących się do preferencji na podstawie umów z niektórymi krajami śródziemnomorskimi oraz uchylające rozporządzenia (WE) nr 1981/94 i (WE) nr 934/95
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Protokoły Dodatkowe do umów o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą z jednej strony a Algierską Republiką Ludowo-Demokratyczną [1], Arabską Republiką Egiptu [2], Jordańskim Królestwem Haszymidzkim [3], Syryjską Republiką Arabską [4] z drugiej strony, a także uzupełniający Protokół do Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Maltą [5] określiły ulgi celne, z których niektóre zostały objęte wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi i ilościami referencyjnymi.
(2) Protokół ustanawiający warunki i procedury wdrażające drugi etap Układu ustanawiającego Stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Cypryjską oraz dostosowujący niektóre przepisy tego Układu [6], uzupełniony rozporządzeniem Rady (WE) nr 3192/94 z dnia 19 grudnia 1994 r. zmieniającym ustalenia odnoszące się do przywozu do Wspólnoty niektórych produktów rolnych pochodzących z Cypru [7], także ustala ulgi celne, których część jest objęta kontyngentami taryfowymi i ilościami referencyjnymi.
(3) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1764/92 z dnia 29 czerwca 1992 r. zmieniające ustalenia dotyczące przywozu do Wspólnoty niektórych produktów rolnych pochodzących z Algierii, Cypru, Egiptu, Izraela, Jordanii, Libanu, Malty, Maroka, Syrii i Tunezji [8] przyspieszyło znoszenie ceł i ustaliło wzrost wielkości kontyngentów taryfowych i ilości referencyjnych określonych w Protokołach do układów o stowarzyszeniu lub współpracy z tymi krajami śródziemnomorskimi.
(4) Ustalenia dotyczące przywozu do Wspólnoty pomarańczy pochodzących z Cypru, Egiptu oraz Izraela zostały dostosowane na mocy umów w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Cyprem [9], między Wspólnotą Europejską a Arabską Republiką Egiptu [10] oraz między Wspólnotą Europejską a Izraelem [11].
(5) Decyzja nr 1/98 Rady Stowarzyszenia WE — Turcja z dnia 25 lutego 1998 r. w sprawie systemu handlu produktami rolnymi [12] ustala ulgi celne, z których część jest uwzględniona w ramach kontyngentów taryfowych.
(6) Euro-Śródziemnomorski Tymczasowy Układ Stowarzyszeniowy w sprawie handlu i współpracy między Wspólnotą Europejską z jednej strony a Organizacją Wyzwolenia Palestyny (OWP) na rzecz palestyńskich władz Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy [13] z drugiej strony, jak również euro-śródziemnomorskie układy ustanawiające Stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony a Republiką Tunezyjską [14], Królestwem Maroka [15], Państwem Izrael [16] z drugiej strony określają ulgi celne, których część jest objęta kontyngentami taryfowymi i ilościami referencyjnymi.
(7) Te ulgi celne zostały ustanowione na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1981/94 z dnia 25 lipca 1994 r. otwierającego i zarządzającego wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na niektóre produkty pochodzące z Algierii, Cypru, Egiptu, Izraela, Jordanii, Malty, Maroka, Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy, Tunezji i Turcji i przewidującego szczegółowe zasady poszerzania i dostosowywania tych kontyngentów taryfowych [17], a także na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 934/95 z dnia 10 kwietnia 1995 r. ustanawiającego wspólnotowy nadzór statystyczny w ramach ilości referencyjnych na określoną liczbę produktów pochodzących z Cypru, Egiptu, Izraela, Jordanii, Malty, Maroka, Syrii, Tunezji oraz Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy [18].
(8) Ponieważ obydwa rozporządzenia Rady (WE) nr 1981/94 i (WE) nr 934/95 były kilkakrotnie i zasadniczo zmieniane, powinny być teraz na nowo przygotowane i uproszczone zgodnie z rezolucją Rady z dnia 25 października 1996 r. w sprawie uproszczenia i usprawnienia wspólnotowych rozporządzeń i procedur celnych [19]. W interesie usprawniania wprowadzania określonych środków taryfowych przepisy dotyczące kontyngentów taryfowych i ilości referencyjnych powinny być zebrane w jednym rozporządzeniu, które uwzględnia kolejne zmiany rozporządzeń (WE) nr 1981/94 i (WE) nr 934/95, wraz ze zmianami do kodów Nomenklatury Scalonej i podpozycji TARIC.
(9) Ponieważ odnośne umowy preferencyjne są zawarte na czas nieokreślony, właściwe jest nieograniczanie czasu obowiązywania niniejszego rozporządzenia.
(10) Uprawnienie do korzystania z ulg celnych podlega obowiązkowi przedstawienia władzom celnym odpowiedniego dowodu pochodzenia zgodnie z umowami preferencyjnymi zawartymi między Wspólnotą Europejską a krajami śródziemnomorskimi.
(11) W przypadku gdy zostaje przekroczona ilość referencyjna, wyżej wymienione umowy preferencyjne określają, że w następnym okresie preferencyjnym Wspólnota posiada możliwość zastąpienia ulg przyznanych w ramach tej ilości referencyjnej, kontyngentem taryfowym w tej samej wysokości.
(12) W wyniku umów osiągniętych w ramach wielostronnych negocjacji Rundy Urugwajskiej opłaty celne Wspólnej Taryfy Celnej stały się tak samo korzystne w odniesieniu do niektórych produktów jak ulgi celne przyznane na te produkty w śródziemnomorskich umowach preferencyjnych.
A zatem nie jest już konieczne ustalenie zarządzania kontyngentem taryfowym na przetworzone lub zakonserwowane mięso z indyka pochodzące z Izraela lub ilości referencyjnej na pochodzący z Maroka groch przeznaczony do siewu.
(13) Decyzje Rady lub Komisji zmieniające Nomenklaturę Scaloną i kody TARIC nie pociągają za sobą żadnych zasadniczych zmian.
Ze względu na uproszczenie i terminowe publikowanie rozporządzeń wprowadzających w życie wspólnotowe kontyngenty taryfowe i ilości referencyjne, które zostały określone w nowych układach preferencyjnych, protokołach, wymianach listów lub innych umowach zawartych między Wspólnotą a krajami śródziemnomorskimi, oraz w zakresie, w jakim te akty już określają produkty uprawnione do preferencji taryfowych w ramach kontyngentów taryfowych i ilości referencyjnych, ich wielkości, ceł, okresów obowiązywania i wszelkich kryteriów dopuszczalności, właściwe jest ustalenie, że Komisja, po zasięgnięciu opinii Komitetu Kodeksu Celnego, może wprowadzać wszelkie konieczne zmiany i techniczne poprawki do niniejszego rozporządzenia.
Nie wpływa to na specyficzną procedurę określoną w rozporządzeniu Rady (WE) nr 3448/93 z dnia 6 grudnia 1993 r. ustanawiającym zasady handlu mające zastosowanie do niektórych towarów pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych [20].
(14) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [21] skodyfikowało zasady zarządzania kontyngentami taryfowymi przeznaczonymi do stosowania zgodnie z porządkiem chronologicznym dat deklaracji celnych oraz do nadzoru przywozu preferencyjnego.
(15) Ze względu na szybkość i skuteczność wymiana informacji między Państwami Członkowskimi a Komisją powinna się odbywać, w miarę możliwości, za pośrednictwem łącza telematycznego.
(16) Uprawnienie do korzystania z ulg celnych na róże wielkokwiatowe, róże drobnokwiatowe, goździki jednokwiatowe (kwiat) i goździki wielokwiatowe (gałązka) jest uzależnione od spełnienia warunków określonych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 4088/87 z dnia 21 grudnia 1987 r. ustalającym warunki stosowania preferencyjnych stawek celnych w przywozie niektórych kwiatów pochodzących z Cypru, Izraela, Jordanii, Maroka oraz Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy [22].
(17) Wina pochodzące z Algierii, Maroka i Tunezji, które posiadają zarejestrowane oznaczenie pochodzenia, muszą być zaopatrzone w świadectwo oznaczenia pochodzenia zgodne ze wzorem określonym w umowie preferencyjnej albo w dokument V I 1 lub wyciąg V I 2 zaopatrzony w komentarz zgodnie z art. 9 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3590/85 z dnia 18 grudnia 1985 r. w sprawie zaświadczeń i raportów analitycznych wymaganych do przywozu wina, soku winogronowego oraz moszczu winogronowego [23].
(18) Uprawnienie do korzystania z kontyngentu taryfowego na wina likierowe pochodzące z Cypru jest uzależnione od spełnienia warunku, zgodnie z którym wina te są oznaczone jako "wina likierowe" w dokumencie V I 1 lub wyciągu V I 2, określonych w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 3590/85.
(19) Decyzja Rady z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie zawarcia Umowy w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Republiką Tunezji dotyczącej wzajemnych środków łagodzących oraz zmiany protokołów Rolnych do Układu o Stowarzyszeniu między Wspólnotą Europejską a Tunezją [24] ustalają nowe ulgi celne oraz zmiany w odniesieniu do istniejących ulg, z których część jest objęta wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi i ilościami referencyjnymi.
(20) Środki konieczne do wprowadzenia w życie niniejszego rozporządzenia powinny być przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [25],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ulgi celne w ramach wspólnotowych kontyngentów taryfowych lub w ramach ilości referencyjnych
Produkty pochodzące z Algierii, Maroka, Tunezji, Egiptu, Jordanii, Syrii, Izraela, Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy, Turcji, Malty i Cypru, wymienione w załącznikach I–XI, wprowadzane do swobodnego obrotu we Wspólnocie, podlegają zwolnieniu z cła lub obniżonym stawkom celnym w granicach wspólnotowych kontyngentów taryfowych bądź w ramach ilości referencyjnych, w okresach i zgodnie z przepisami określonymi w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 2
Szczególne przepisy dotyczące kontyngentów taryfowych na świeże kwiaty cięte i pąki kwiatowe
1.
Stosowanie kontyngentów taryfowych na świeże kwiaty cięte i pąki kwiatowe na mocy rozporządzenia Komisji może być zawieszone, a stawki celne Wspólnej Taryfy Celnej mogą być ponownie wprowadzone w odniesieniu do róż wielkokwiatowych, róż drobnokwiatowych, goździków jednokwiatowych (kwiat) i goździków wielokwiatowych (gałązka), w przypadku gdy nie są przestrzegane warunki cenowe przewidziane w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 4088/87.
2.
Przywóz do Wspólnoty produktów, wobec których ponownie zostały wprowadzone stawki celne Wspólnej Taryfy Celnej, nie jest objęty właściwym kontyngentem taryfowym w okresie obowiązywania tych wyżej wymienionych stawek.
Artykuł 3
Szczególne warunki uprawniające do korzystania z kontyngentów taryfowych na niektóre wina
1.
Uprawnienie do korzystania ze wspólnotowych kontyngentów taryfowych wymienionych w załącznikach I–III o nr porządkowych 09.1001, 09.1107 i 09.1205 jest uzależnione od przedstawienia świadectwa oznaczenia pochodzenia wina wydanego przez właściwe władze algierskie, marokańskie czy tunezyjskie, zgodnie ze wzorem przedstawionym w załączniku XII, albo dokumentu V I 1 lub wyciągu V I 2 opatrzonego w komentarz zgodnie z art. 9 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3590/85.
2.
Uprawnienie do korzystania z kontyngentu taryfowego o nr porządkowym 09.1417, określonego w załączniku XI, na wina likierowe pochodzące z Cypru jest uzależnione od spełnienia warunku, zgodnie z którym wina te są oznaczone jako "wina likierowe" w dokumencie V I 1 lub wyciągu V I 2, określonego w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 3590/85.
Artykuł 4
Zarządzanie kontyngentami taryfowymi i ilościami referencyjnymi
1.
Komisja zarządza kontyngentami taryfowymi, określonymi w niniejszym rozporządzeniu, zgodnie z art. 308a–308c rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
2.
Produkty wprowadzone do swobodnego obrotu korzystające ze stawek preferencyjnych, w szczególności te, które zostały przewidziane w ramach ilości referencyjnych wymienionych w art. 1, podlegają wspólnotowemu nadzorowi zgodnie z art. 308d rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
Komisja, w porozumieniu z Państwami Członkowskimi, podejmuje decyzję w sprawie pozostałych produktów nieobjętych ilościami referencyjnymi, które zostaną objęte nadzorem.
3.
Wymiana informacji dotyczących zarządzania kontyngentami taryfowymi oraz ilościami referencyjnymi między Państwami Członkowskimi a Komisją odbywa się, w miarę możliwości, za pośrednictwem łączy elektronicznych.
Artykuł 5
Nadanie uprawnień
1. Bez uszczerbku dla procedury określonej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 3448/93 Komisja, zgodnie z procedurą określoną w art. 6 ust. 2 niniejszego rozporządzenia, może przyjąć przepisy konieczne do wykonania niniejszego rozporządzenia, dotyczące w szczególności:
a) koniecznych zmian i technicznych poprawek, uwzględniających kolejne zmiany do kodów Nomenklatury Scalonej i podpozycji TARIC;
b) koniecznych zmian wynikających z wejścia w życie nowych umów, protokołów, wymiany listów czy też innych porozumień między Wspólnotą a krajami śródziemnomorskimi i aktów przyjętych przez Radę, o ile te umowy, protokoły, wymiany listów lub akty Rady określają produkty, do których stosuje się preferencje taryfowe w ramach kontyngentów taryfowych i ilości referencyjnych, ich wielkości, ceł, okresów obowiązywania i kryteriów kwalifikujących.
2.
Przepisy przyjęte zgodnie z ust. 1 nie upoważniają Komisji do:
a) przenoszenia ilości preferencyjnych z jednego okresu do innego;
b) przeniesienia ilości z jednego kontyngentu taryfowego lub ilości referencyjnej do innego kontyngentu taryfowego lub ilości referencyjnej;
c) przeniesienia ilości z kontyngentu taryfowego do ilości referencyjnej i na odwrót;
d) zmiany harmonogramu ustanowionego w umowach, protokołach, wymianie listów lub aktach Rady;
e) przyjmowania przepisów wpływających na kontyngenty taryfowe zarządzane za pomocą pozwoleń na przywóz.
Artykuł 6
Komitet Zarządzający
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet Kodeksu Celnego, utworzony na mocy art. 248a rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 [26], zwany dalej "Komitetem".
2.
Do odniesień do przepisów niniejszego ustępu stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres wskazany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin.
Artykuł 7
Współpraca
Państwa Członkowskie i Komisja ściśle ze sobą współpracują w celu zapewnienia przestrzegania przepisów niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 8
Utrata mocy
Rozporządzenia (WE) nr 1981/94 oraz (WE) 934/95 tracą moc.
Odniesienia do rozporządzeń (WE) nr 1981/94 i (WE) nr 934/95 uważa się za odniesienia do niniejszego rozporządzenia i odczytuje się je według tablicy zgodności przedstawionej w załączniku XIII.
Artykuł 9
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
W odniesieniu do wymienionych w załączniku III kontyngentów taryfowych o nr porządkowych 09.1211, 09.1215, 09.1217, 09.1218, 09.1219 oraz 09.1220 niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2001 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 749/01
z dnia 18 kwietnia 2001 r.
zmieniające załącznik II do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2908/2000 [2], w szczególności jego art. 7 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2377/90 maksymalne limity pozostałości muszą być ustalane stopniowo dla wszystkich substancji czynnych farmakologicznie stosowanych we Wspólnocie w weterynaryjnych produktach leczniczych przeznaczonych do podawania zwierzętom służącym do produkcji żywności.
(2) Maksymalne limity pozostałości powinny być ustalane wyłącznie po zbadaniu w ramach Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych wszystkich istotnych informacji dotyczących bezpieczeństwa pozostałości danych substancji dla konsumentów środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego i wpływu pozostałości na przetwórstwo przemysłowe środków spożywczych.
(3) Przy ustalaniu maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego niezbędne jest określenie gatunków zwierząt, u których mogą występować pozostałości, poziomów, jakie mogą występować w odpowiednich tkankach mięsnych uzyskanych z leczonego zwierzęcia (tkanka docelowa), i rodzaju pozostałości istotnej dla monitorowania pozostałości (pozostałość znacznikowa).
(4) Jak to określono we właściwym ustawodawstwie Wspólnoty, maksymalne limity pozostałości powinny być zwykle ustalone dla tkanek docelowych wątroby lub nerek.
Jednakże w handlu międzynarodowym wątroba i nerki są często usuwane z tusz, i dlatego maksymalne limity pozostałości powinny być zawsze ustalane również dla tkanek mięśniowych lub tłuszczowych.
(5) W przypadku weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych do stosowania u niosek, zwierząt mlecznych lub pszczół miodnych maksymalne poziomy pozostałości muszą zostać ustalone również dla jaj, mleka i miodu.
(6) W załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 dodaje się tiamylal i tiopental sodu.
(7) W celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia, przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia powinien być przewidziany odpowiedni okres w celu umożliwienia Państwom Członkowskim przeprowadzenia wszelkich dostosowań, które mogą być konieczne w odniesieniu do zezwoleń na wprowadzanie do obrotu danych weterynaryjnych produktów leczniczych, wydanych zgodnie z dyrektywą Rady 81/851/EWG [3], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2000/37/WE [4].
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 750/2001
z dnia 18 kwietnia 2001 r.
zmieniające załącznik II do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 749/2001 [2], w szczególności jego art. 7 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2377/90 maksymalne limity pozostałości muszą być ustanawiane stopniowo dla wszystkich substancji farmakologicznie czynnych, stosowanych w weterynaryjnych produktach leczniczych we Wspólnocie, przeznaczonych do podawania zwierzętom służącym do produkcji żywności.
(2) Maksymalne limity pozostałości powinny zostać określone wyłącznie po analizie wszelkich istotnych informacji dotyczących bezpieczeństwa tych pozostałości dla konsumentów środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz wpływu tych pozostałości na przebieg procesów przetwórstwa przemysłowego środków spożywczych, przeprowadzanej w ramach Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych.
(3) Przy ustanawianiu maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego należy określić gatunki zwierząt mogących wykazywać obecność pozostałości; limity tych pozostałości w tkankach mięsnych uzyskiwanych ze zwierząt leczonych (tkanka docelowa) oraz charakter pozostałości właściwej do kontroli limitu pozostałości (pozostałość znacznikowa).
(4) Zgodnie z przepisami odpowiedniego ustawodawstwa wspólnotowego maksymalny limit pozostałości do celów kontroli powinien być zazwyczaj ustanawiany dla tkanek docelowych wątroby lub nerek.
Niemniej jednak ponieważ wątroba i nerki są często usuwane z tusz będących przedmiotem handlu międzynarodowego, należy także ustanowić maksymalne limity pozostałości dla tkanki mięśniowej i tłuszczowej.
(5) Należy ustanowić maksymalne limity pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych dla niosek, zwierząt mlecznych lub pszczół miodnych w odniesieniu do jaj, mleka i miodu.
(6) W załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać kwas acetylosalicylowy, DL-lizynę kwasu acetylosalicylowego, carbasalat wapnia i acetylosalicylan sodu.
(7) W celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia przed jego wejściem w życie należy przewidzieć odpowiedni okres, aby umożliwić Państwom Członkowskim przyjęcie wszelkich dostosowań, które mogą okazać się niezbędne w związku z dopuszczeniem do obrotu określonych weterynaryjnych produktów leczniczych, przyznanym zgodnie z dyrektywą Rady 81/851/EWG [3], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2000/37/WE [4].
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie (WE) nr 761/2001 Parlamentu Europejskiego I Rady
z dnia 19 marca 2001 r.
dopuszczające dobrowolny udział organizacji w systemie zarządzania środowiskiem i audytu środowiskowego we Wspólnocie (EMAS)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [3], w świetle wspólnego tekstu zatwierdzonego przez komitet pojednawczy 20 grudnia 2000 r.,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 Traktatu stanowi, że jednym z zadań Wspólnoty jest wspieranie w całej Wspólnocie stałego rozwoju oraz, że uchwała z 1 lutego 1993 r. [4] podkreśla znaczenie takiego stałego rozwoju.
(2) Program "W kierunku zrównoważonego rozwoju", przedstawiony przez Komisję i zatwierdzony w odniesieniu do jego ogólnych rozwiązań uchwałą z dnia 1 lutego 1993 r, podkreśla rolę i obowiązki organizacji, zarówno w umacnianiu gospodarki jak i ochronie środowiska w całej Wspólnocie.
(3) Program "W kierunku zrównoważonego rozwoju" wzywa do rozszerzenia zakresu instrumentów w dziedzinie ochrony środowiska naturalnego oraz do wykorzystywania mechanizmów rynkowych w celu zobowiązania organizacji do przyjęcia w tej dziedzinie podejścia aktywnego wykraczającego poza zapewnienie zgodności ze wszystkimi odpowiednimi wymaganiami regulacji odnoszących się do środowiska.
(4) Komisja powinna popierać spójne podejście do aktów prawnych opracowywanych na poziomie wspólnotowym w dziedzinie ochrony środowiska naturalnego.
(5) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1836/93 z dnia 29 czerwca 1993 r. dopuszczające dobrowolny udział spółek sektora przemysłowego w systemie zarządzania środowiskiem i audytu środowiskowego we Wspólnocie [5] wykazało swoją skuteczność we wspieraniu poprawy działań przemysłu w dziedzinie środowiska.
(6) Doświadczenie zdobyte podczas wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1836/93 powinno być wykorzystane do zwiększania zdolności systemu zarządzania środowiskiem i audytu środowiskowego we Wspólnocie (EMAS) w celu poprawy ogólnych działań organizacji w dziedzinie środowiska.
(7) EMAS powinien być udostępniony wszystkim organizacjom mającym wpływ na środowisko, dostarczając im środków do kierowania tymi wpływami i poprawy ich ogólnego działania w dziedzinie środowiska.
(8) Zgodnie z zasadami pomocniczości i proporcjonalności, określonych w art. 5 Traktatu, skuteczność EMAS we wnoszeniu wkładu w poprawę działania w dziedzinie środowiska organizacji europejskich może być lepiej osiągnięty na poziomie wspólnotowym.
Niniejsze rozporządzenie ogranicza się do zapewnienia jednakowego wykonania EMAS w całej Wspólnocie poprzez określenie wspólnych reguł, procedur i zasadniczych wymogów dotyczących EMAS, podczas gdy środki, które mogą być odpowiednio wykonane na poziomie krajowym, są pozostawione Państwom Członkowskim.
(9) Organizacje powinny być zachęcane do dobrowolnego uczestnictwa w EMAS, które może im przynieść dodatkowe korzyści w postaci mechanizmów kontrolnych, redukcji kosztów i poprawy wizerunku publicznego.
(10) Ważne jest, aby małe i średnie przedsiębiorstwa uczestniczyły w EMAS, a ich udział powinien być wspierany przez ułatwienie dostępu do informacji, do istniejących funduszy wsparcia i do instytucji publicznych oraz poprzez ustanowienie lub wspieranie działań w zakresie pomocy technicznej.
(11) Informacje dostarczane przez Państwa Członkowskie powinny być wykorzystane przez Komisję do oceny zapotrzebowania na opracowanie szczególnych środków, mających na celu zwiększenie udziału w EMAS organizacji, w szczególności małych i średnich przedsiębiorstw.
(12) Przejrzystość i wiarygodność organizacji wdrażających systemy zarządzania środowiskiem są większe, jeżeli ich system zarządzania, program audytu oraz oświadczenie o środowisku są poddawane badaniu w celu sprawdzenia, czy spełniają odpowiednie wymagania niniejszego rozporządzenia, oraz, jeżeli oświadczenie o środowisku i jego późniejsze aktualizacje są zatwierdzone przez akredytowanych inspektorów ochrony środowiska.
(13) Dlatego też konieczne jest zapewnienie i stałe podnoszenie kwalifikacji inspektorów ochrony środowiska poprzez zapewnienie niezależnego i neutralnego systemu akredytacji, szkolenia i właściwego nadzoru ich działalności w celu zagwarantowania pełnej wiarygodności EMAS.
W tym celu należy ustanowić ścisłą współpracę między krajowymi instytucjami akredytującymi.
(14) Należy zachęcać organizacje do opracowywania i powszechnego udostępniania okresowych oświadczeń o środowisku dostarczających opinii publicznej i innym zainteresowanym stronom informacji o ich działaniach w dziedzinie środowiska
(15) Państwa Członkowskie mogą tworzyć mechanizmy zachęcające organizacje do uczestnictwa w EMAS.
(16) Komisja powinna zapewnić krajom kandydującym pomoc techniczną w stworzeniu struktur niezbędnych do stosowania EMAS.
(17) Dodatkowo, do ogólnych wymagań systemu zarządzania środowiskiem, EMAS kładzie szczególny nacisk na następujące elementy: zgodność z prawem, poprawę działania w dziedzinie środowiska, a także na zewnętrzną komunikację i zaangażowanie pracowników.
(18) Komisja powinna dostosować załączniki do niniejszego rozporządzenia, za wyjątkiem załącznika V, uznać europejskie i międzynarodowe normy dotyczące zagadnień ochrony środowiska mające znaczenie dla EMAS oraz ustanowić wytyczne we współpracy z zainteresowanymi stronami EMAS w celu zapewnienia konsekwentnego wdrożenia wymagań EMAS we wszystkich Państwach Członkowskich.
Opracowując wytyczne Komisja powinna wziąć pod uwagę wspólnotową politykę ochrony środowiska oraz, w szczególności tam, gdzie jest to stosowne, wspólnotowe prawodawstwo, jak również zobowiązania międzynarodowe.
(19) Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia należy przyjąć zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r., ustanawiającą warunki wykonania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [6].
(20) Niniejsze rozporządzenie powinno zostać poddane przeglądowi, w stosownym przypadku, w świetle doświadczenia uzyskanego po pewnym okresie jego działania.
(21) Instytucje europejskie powinny dołożyć starań w celu przyjęcia zasad ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu.
(22) Niniejsze rozporządzenie przejmuje i zastępuje rozporządzenie (EWG) 1836/93, które powinno zatem zostać uchylone,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
System zarządzania środowiskiem i audytu środowiskowego oraz jego cele
1.
Ustanawia się system zarządzania środowiskiem i audytu środowiskowego we Wspólnocie, dopuszczający dobrowolny udział organizacji, zwany dalej EMAS, służący ocenie i poprawie działania organizacji w dziedzinie środowiska oraz dostarczaniu odpowiednich informacji opinii publicznej i innym zainteresowanym stronom.
2.
Celem EMAS jest wspieranie ciągłej poprawy działania organizacji w dziedzinie środowiska poprzez:
a) stworzenie i wdrażanie przez organizacje systemów zarządzania środowiskiem opisanych w załączniku I;
b) systematyczną i obiektywną okresową ocenę działania takich systemów, opisanych w załączniku I;
c) dostarczanie informacji o działaniach w dziedzinie środowiska oraz prowadzenie otwartego dialogu ze społeczeństwem i innymi zainteresowanymi stronami;
d) aktywne zaangażowanie pracowników organizacji oraz właściwe szkolenia wstępne i zaawansowane, które umożliwią aktywne uczestnictwo w realizacji zadań wymienionych w lit. a).
Przedstawiciele pracowników są również włączeni, jeśli wyrażą takie życzenie.
Artykuł 2
Definicje
Dla celów niniejszego rozporządzenia:
a) "polityka ochrony środowiska" oznacza ogólne cele i zasady działania organizacji w odniesieniu do środowiska, w tym ich zgodność ze wszystkimi odpowiednimi wymaganiami regulacji odnoszących się do środowiska, a także zobowiązania do ciągłej poprawy działania w dziedzinie środowiska; polityka ochrony środowiska dostarcza ramy do określenia i weryfikacji celów środowiskowych ogólnych i szczegółowych;
b) "ciągła poprawa działania w dziedzinie środowiska" oznacza proces powiększania, z roku na rok, wymiernych efektów działania systemu zarządzania środowiskiem związanych z prowadzonym przez organizację zarządzaniem istotnymi aspektami środowiskowymi, oparty na polityce ochrony środowiska, celach ogólnych i szczegółowych; poprawa wyników nie musi następować we wszystkich sferach działalności równocześnie;
c) "działanie w dziedzinie środowiska" oznacza wyniki prowadzonego przez organizację zarządzania aspektami środowiskowymi;
d) "zapobieganie zanieczyszczeniom" oznacza stosowanie procesów, praktyk, materiałów lub produktów, które pozwalają na unikanie, zmniejszenie lub kontrolę zanieczyszczenia, do których można włączyć recykling, oczyszczanie, zmiany w procesach, mechanizmy kontroli, racjonalne wykorzystywanie zasobów i stosowanie materiałów zastępczych;
e) "przegląd środowiskowy" oznacza wstępną kompleksową analizę zagadnień związanych ze środowiskiem, oddziaływania oraz dokonań związanych z działalnością organizacji (załącznik VII);
f) "aspekt środowiskowy" oznacza składnik działalności organizacji, produkty lub usługi, które mogą oddziaływać na środowisko (załącznik VI); istotny aspekt środowiskowy oznacza aspekt środowiskowy, który ma lub może mieć znaczący wpływ na środowisko naturalne;
g) "wpływ na środowisko naturalne" oznacza każdą zmianę w środowisku, korzystną lub szkodliwą, która w całości lub częściowo wynika z działalności organizacji, jej produktów lub usług;
h) "program środowiskowy" oznacza opis działań (obowiązki i środki), podjętych lub zaplanowanych dla osiągnięcia celów ogólnych i szczegółowych w dziedzinie środowiska wraz z określeniem terminów ich osiągnięcia;
i) "ogólny cel środowiskowy" oznacza ogólny cel w zakresie ochrony środowiska wynikający z polityki ochrony środowiska, jaki organizacja zamierza zrealizować, i tam, gdzie ma to zastosowanie, określony ilościowo;
j) "szczegółowy cel środowiskowy" oznacza szczegółowy wymóg działania, tam, gdzie ma to zastosowanie, określony ilościowo w odniesieniu do całości lub części organizacji, wynikający z ogólnych celów środowiskowych i który musi być ustalony i osiągnięty w celu zrealizowania tych celów ogólnych;
k) "system zarządzania środowiskiem" oznacza część ogólnego systemu zarządzania, która obejmuje strukturę organizacyjną, czynności planowania, zakres odpowiedzialności, praktyki, procedury, procesy i zasoby służące rozwijaniu, wykonywaniu, osiąganiu, przeglądaniu i utrzymaniu polityki ochrony środowiska;
l) "audyt środowiskowy" oznacza narzędzie zarządzania obejmujące systematyczną, udokumentowaną, okresową i obiektywną ocenę skutku działania organizacji, systemu zarządzania i procesów służących ochronie środowiska w celu:
i) ułatwienia kontroli zarządczej praktyk mogących wywierać wpływ na środowisko;
ii) oceny zgodności z polityką ochrony środowiska, w tym z ogólnymi i szczegółowymi celami organizacji z zakresu ochrony środowiska (załącznik II);
m) "cykl audytu" oznacza okres czasu, w którym wszystkie działania organizacji poddaje się audytowi (załącznik II);
n) "audytor" oznacza osobę fizyczną lub grupę osób należących do personelu organizacji lub z zewnątrz, działających w imieniu kierownictwa organizacji, posiadających — indywidualnie lub zbiorowo — kompetencje określone w załączniku II, pkt 2.4 oraz wystarczającą niezależność w zakresie kontrolowanych działań, aby dokonać obiektywnej oceny;
o) "oświadczenie o środowisku" oznacza informacje, wyszczególnione w załączniku III, pkt 3.2 lit. a)–g);
p) "zainteresowana strona" oznacza osobę fizyczną lub grupę osób, w tym organy władzy, zainteresowane działaniem organizacji w dziedzinie środowiska lub dotknięte jego skutkami;
q) "inspektor ochrony środowiska" oznacza każdą osobę lub organizację niezależną od organizacji poddanej inspekcji, która uzyskała akredytację zgodnie z warunkami i procedurami określonymi w art. 4;
r) "system akredytacji" oznacza system akredytacji i nadzoru inspektorów ochrony środowiska, zarządzany przez bezstronną instytucję lub organizację wyznaczoną lub utworzoną przez Państwo Członkowskie (jednostkę akredytującą), posiadającą wystarczające zasoby i kompetencje oraz właściwe procedury umożliwiające wykonywanie funkcji określonych dla tego systemu niniejszym rozporządzeniem;
s) "organizacja" oznacza spółkę, korporację, firmę, przedsiębiorstwo, organ lub instytucję albo część lub kombinację powyższych, posiadające lub nie osobowość prawną, publiczne lub państwowe, mające własne funkcje i administrację;
Podmiot, który ma zostać zarejestrowany jako organizacja w ramach EMAS jest uzgodniony z inspektorem ochrony środowiska oraz, w stosownych przypadkach, z właściwymi organami, z uwzględnieniem wytycznych Komisji, ustanowionych zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 14 ust. 2, jednak nie przekracza granic jednego Państwa Członkowskiego. Najmniejszym podmiotem, który może zostać wzięty pod uwagę jest obiekt. W wyjątkowych okolicznościach określonych przez Komisję zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 14 ust. 2, podmiot kwalifikowany do rejestracji w ramach EMAS może być mniejszy od obiektu, np. jednostka pełniąca własne funkcje.
t) "obiekt" oznacza cały teren na geograficznie wydzielonym obszarze, podlegający kontroli zarządczej organizacji, obejmującej działania, produkty i usługi, łącznie z całą infrastrukturą, wyposażeniem i materiałami;
u) "właściwe organy" oznaczają krajowe, regionalne lub lokalne organy wyznaczone przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 5 do wykonywania zadań określonych w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 3
Udział w EMAS
1.
EMAS jest systemem otwartym dla wszystkich organizacji, które pracują nad poprawą całości swego działania w dziedzinie środowiska.
2.
Aby organizacja została zarejestrowania w EMAS musi ona:
a) prowadzić przegląd środowiskowy swojej działalności, produktów i usług, zgodnie z załącznikiem VII i w odniesieniu do zagadnień wymienionych w załączniku VI, oraz, w świetle ustaleń tego przeglądu, wdrożyć system zarządzania środowiskiem obejmujący wszystkie wymagania określone w załączniku I, w szczególności zapewnienie zgodności z właściwymi przepisami z zakresu ochrony środowiska.
Jednakże organizacje posiadające certyfikowany system zarządzania środowiskiem, uznany zgodnie z wymaganiami art. 9, przystępując do wykonania EMAS nie muszą przeprowadzać formalnego przeglądu środowiskowego, jeśli informacje niezbędne dla identyfikacji i oceny aspektów środowiskowych, określonych w załączniku VI, dostępne są w certyfikowanym systemie zarządzania środowiskiem;
b) przeprowadzić lub spowodować przeprowadzenie audytu środowiskowego zgodnie z wymaganiami wymienionymi w załączniku II.
Sposób przeprowadzenia audytu ma pozwolić na ocenę działania w dziedzinie środowiska organizacji;
c) przygotować, zgodnie z załącznikiem III pkt 3.2, oświadczenie o środowisku.
Oświadczenie takie ma zwracać szczególną uwagę na wyniki osiągane przez organizację w trakcie realizacji jej ogólnych i szczegółowych celów środowiskowych oraz na wymóg kontynuowania poprawy działania w dziedzinie środowiska. Oświadczenie uwzględnia również potrzeby zainteresowanych stron w zakresie informacji;
d) posiadać skontrolowany przegląd środowiskowy, w stosownym przypadku system zarządzania, procedurę audytu i oświadczenie o środowisku w celu sprawdzenia czy spełniają one właściwe wymagania niniejszego rozporządzenia, a także uzyskać zatwierdzenie oświadczenia o środowisku przez inspektora ochrony środowiska w celu zapewnienia jego zgodności z wymogami załącznika III;
e) przesłać zatwierdzone oświadczenie o środowisku właściwym organom Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się organizacja starająca się o rejestrację oraz udostępnić oświadczenie opinii publicznej po dokonaniu rejestracji.
3.
W celu kontynuowania uczestnictwa w systemie organizacja musi:
a) posiadać skontrolowany system zarządzania środowiskiem i program audytu zgodnie z wymaganiami załącznika V pkt 5.6;
b) przesyłać niezbędne, roczne, zatwierdzone aktualizacje oświadczenia o środowisku do właściwych organów oraz udostępniać je opinii publicznej.
Odstępstwa w zakresie częstotliwości wykonywania aktualizacji oświadczeń możliwe są w okolicznościach ustanowionych w wytycznych Komisji przyjętych zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 14 ust. 2.
Dotyczy to w szczególności małych organizacji i małych przedsiębiorstw, zgodnie z zaleceniem Komisji 96/280/WE [7] i przypadków, gdy nie występuje zmiana operacyjna w systemie zarządzania środowiskiem.
Artykuł 4
System akredytacji
1.
Państwa Członkowskie ustanawiają system akredytacji niezależnych inspektorów ochrony środowiska oraz system nadzoru nad ich działaniami.
W tym celu Państwa Członkowskie mogą wykorzystać istniejące instytucje akredytujące lub właściwe organy określone w art. 5 albo powołać inny organ o właściwym statusie.
Państwa Członkowskie zapewniają, że skład tych systemów daje gwarancję ich niezależności i bezstronności w realizacji przypisanych im zadań.
2.
Państwa Członkowskie zapewnią pełne funkcjonowanie systemów w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
3.
Podczas tworzenia i kierowania systemami akredytacji Państwa Członkowskie dokonują stosownych konsultacji z zaangażowanymi stronami.
4.
Akredytacja inspektorów ochrony środowiska i nadzór nad ich działalnością są zgodne z wymaganiami określonymi w załączniku V.
5.
Inspektorzy ochrony środowiska, akredytowani w jednym z Państw Członkowskich mogą przeprowadzać inspekcje w każdym innym Państwie Członkowskim, zgodnie z wymaganiami ustanowionymi w załączniku V. Państwo Członkowskie, w którym prowadzona jest inspekcja powiadamiane jest o jej rozpoczęciu oraz czynność ta jest przedmiotem nadzoru ze strony systemu akredytacji
6.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o środkach podjętych na mocy niniejszego artykułu oraz o stosownych zmianach w strukturze i procedurach systemu akredytacji.
7.
Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 14 ust. 2, Komisja wspiera współpracę między Państwami Członkowskimi, w szczególności w celu uniknięcia niezgodności między załącznikiem V a kryteriami, warunkami i procedurami stosowanymi przez krajowe organy akredytujące do celów akredytacji i nadzoru inspektorów ochrony środowiska tak, aby zapewnić jednolity poziom kwalifikacji inspektorów.
8.
Organy akredytujące powołują forum, w skład którego wchodzą wszystkie organy akredytujące. Forum ma na celu dostarczanie Komisji informacji i środków umożliwiających wypełnienie przez nią zobowiązania na mocy ust. 7.
Forum zbiera się przynajmniej raz do roku, w obecności przedstawiciela Komisji.
W stosownym przypadku forum opracowuje wytyczne w zakresie akredytacji, kompetencji i nadzoru inspektorów ochrony środowiska.
Dokumenty zawierające opracowane wytyczne podlegają procedurze przewidzianej w art. 14 ust. 2.
W celu zapewnienia harmonijnego rozwoju funkcjonowania organów akredytujących i procesów inspekcji we wszystkich Państwach Członkowskich, forum opracowuje procedury kontroli wzajemnych.
Celem kontroli wzajemnych jest zapewnienie spełniania wymogów niniejszego rozporządzenia przez systemy akredytacji Państw Członkowskich.
Sprawozdanie z kontroli wzajemnych przedkładane jest Komisji, która przesyła je do informacji Komitetu określonego w art. 14 ust. 1 oraz udostępnia opinii publicznej.
Artykuł 5
Właściwe organy
1.
W ciągu 3 miesięcy od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, każde Państwo Członkowskie ustanawia właściwy organ odpowiedzialny za wykonywanie zadań określonych niniejszym rozporządzeniem, w szczególności jego art. 6 i art. 7 oraz powiadamia o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby skład właściwych organów dawał gwarancję ich niezależności i neutralności oraz, że organy te stosują przepisy niniejszego rozporządzenia w sposób spójny.
3.
Państwa Członkowskie posiadają wytyczne dotyczące zawieszenia i wykreślenia z rejestru organizacji, stosowane przez właściwe organy.
Właściwe organy posiadają procedury umożliwiające w szczególności:
- uwzględnianie uwag zainteresowanych stron dotyczących zarejestrowanych organizacji oraz
- odmowę rejestracji, wykreślenie z rejestru lub zawieszenie rejestracji organizacji.
4.
Właściwy organ jest odpowiedzialny za rejestrowanie organizacji w ramach EMAS i dlatego sprawuje on kontrolę nad wprowadzeniem i utrzymywaniem organizacji w rejestrze.
5.
Właściwe organy wszystkich Państw Członkowskich spotykają się przynajmniej raz do roku w obecności przedstawiciela Komisji.
Celem tych spotkań jest zapewnienie spójności procedur dotyczących rejestracji organizacji w ramach EMAS, w tym również zawieszenia lub wykreślenia z rejestru.
Właściwe organy realizują kontrole wzajemne w celu wypracowania jednolitego rozumienia praktycznego podejścia do problemów rejestracji.
Sprawozdanie z działań w zakresie kontroli wzajemnych przedkładane jest Komisji, która przesyła je do wiadomości Komitetu wymienionego w art. 14 ust. 1 oraz udostępnia opinii publicznej.
Artykuł 6
Rejestracja organizacji
Rejestracja organizacji prowadzona jest przez właściwe organy zgodnie z następującymi zasadami:
1.
Jeśli właściwy organ:
- otrzymał zatwierdzone oświadczenie o środowisku oraz
- otrzymał wypełniony formularz, zawierający przynajmniej informacje wymienione w załączniku VIII od organizacji, oraz
- otrzymał jakąkolwiek opłatę rejestracyjną, która może być nałożona na mocy art. 16, oraz
- uznaje, na podstawie otrzymanych dowodów, w szczególności poprzez informacje uzyskane od właściwych organów przestrzegania prawa dotyczące stosowania się organizacji do właściwych przepisów ochrony środowiska, że organizacja spełnia wszystkie wymagania niniejszego rozporządzenia,
rejestruje on organizację składającą wniosek i nadaje jej numer rejestracyjny.
Właściwy organ informuje kierownictwo organizacji, że została ona wpisana do rejestru.
2.
Jeśli właściwy organ otrzymał sprawozdanie z nadzoru od organu akredytującego o istnieniu dowodów na to, że czynności inspektora ochrony środowiska nie zostały wykonane w sposób dostatecznie prawidłowy, aby potwierdzić spełnianie przez organizację składającą wniosek wymogów określonych w niniejszym rozporządzeniu, odmawia on rejestracji lub zawiesza ją, w stosownym przypadku, do czasu uzyskania zapewnienia stosowania się przez organizację do EMAS.
3.
Jeżeli organizacja nie zdoła przedstawić właściwemu organowi w ciągu trzech miesięcy od chwili zaistnienia takiego obowiązku:
- zatwierdzonej rocznej aktualizacji oświadczenia o środowisku, lub
- wypełnionego formularza, zawierającego przynajmniej informacje wymienione w załączniku VIII od organizacji, lub
- żadnej właściwej opłaty rejestracyjnej,
organizacja zostaje, w zależności od charakteru i zakresu uchybienia, zawieszona lub wykreślona z rejestru.
Właściwy organ informuje kierownictwo organizacji o przyczynach podjętej decyzji.
4.
Jeśli w jakimkolwiek momencie właściwy organ uznaje, na podstawie otrzymanych dowodów, że organizacja nie spełnia już jednego lub więcej warunków określonych w niniejszym rozporządzeniu, organizacja zostaje zawieszona lub wykreślona z rejestru, w stosownym przypadku, w zależności od charakteru i zakresu uchybienia.
Jeśli właściwy organ zostanie poinformowany przez właściwe organy przestrzegania prawa o naruszeniu przez organizację odpowiednich wymagań rozporządzeń dotyczących ochrony środowiska, odmówi rejestracji tej organizacji lub zawiesi jej rejestrację.
5.
Przed wydaniem odmowy rejestracji, zawieszeniem lub wykreśleniem organizacji z rejestru niezbędne jest przeprowadzenie konsultacji z zainteresowanymi stronami, które przedstawiają właściwemu organowi niezbędne dowody, na których opiera on swoją decyzję.
Właściwy organ informuje kierownictwo organizacji o przyczynach podjętych środków oraz procesie dyskusji z właściwymi organami odpowiedzialnymi za stosowanie prawa.
6.
Odmowa lub zawieszenie zostają zniesione, jeśli właściwy organ otrzyma zadowalające informacje, potwierdzające spełnianie przez organizację warunków EMAS lub zadowalające informacje od właściwego organu przestrzegania prawa, że naruszenie zostało usunięte i organizacja poczyniła stosowne kroki zabezpieczające przed jego ponownym wystąpieniem.
Artykuł 7
Wykaz zarejestrowanych organizacji i inspektorów ochrony środowiska
1.
Organ akredytujący ustanawia, poddaje przeglądowi i aktualizuje wykazy inspektorów ochrony środowiska oraz ich zakres akredytacji w ich Państwie Członkowskim. Powiadamia on również Komisję oraz właściwy organ każdego miesiąca o zmianach tego wykazu, w sposób bezpośredni lub poprzez władze krajowe, w zależności od decyzji danego Państwa Członkowskiego.
2.
Właściwe organy ustanawiają i utrzymują oraz co miesiąc aktualizują wykaz organizacji zarejestrowanych w ich Państwie Członkowskim.
Powiadamiają też Komisję o comiesięcznych zmianach tego wykazu w sposób bezpośredni lub poprzez władze krajowe, w zależności od decyzji właściwego Państwa Członkowskiego, mogą też zorganizować system wymiany informacji między sektorem gospodarki oraz obszarem kompetencji właściwymi dla sieci delegowanych organów lokalnych.
3.
Rejestr inspektorów ochrony środowiska i organizacji zarejestrowanych w EMAS prowadzony jest przez Komisję, która udostępnia go opinii publicznej.
Artykuł 8
Logo
1.
Organizacje uczestniczące w EMAS mają prawo do używania logo określonego w załączniku IV tylko pod warunkiem posiadania ważnej rejestracji w systemie.
Specyfikacje techniczne dotyczące reprodukowania logo zostają przyjęte zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 14 ust. 2 i opublikowane przez Komisję.
2.
Logo EMAS może być stosowane przez organizacje w następujących przypadkach:
a) na zatwierdzonych informacjach, zgodnie z opisem podanym w załączniku III, pkt 3.5, przy spełnieniu warunków zdefiniowanych w wytycznych Komisji, przyjętych zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 14 ust. 2, które zapobiegają niezgodności z etykietami produktów ekologicznych (w takim przypadku należy stosować wersję 2 logo w formie zaprezentowanej w załączniku IV);
b) na zatwierdzonych oświadczeniach o środowisku (w takim przypadku należy stosować wersję 2 logo w formie zaprezentowanej w załączniku IV);
c) na papierze firmowym zarejestrowanych organizacji (w takim przypadku należy stosować wersję 1 logo w formie zaprezentowanej w załączniku IV);
d) na materiałach informacyjnych upowszechniających udział organizacji w EMAS (w takim przypadku należy stosować wersję 1 logo w formie zaprezentowanej w załączniku IV);
e) na lub w reklamach produktów, działań i usług, tylko przy spełnieniu warunków zdefiniowanych w wytycznych Komisji przyjętych zgodnie z art. 14 ust. 2, które zapobiegają niezgodności z etykietami produktów ekologicznych.
3.
Logo nie jest stosowane w następujących przypadkach:
a) na produktach lub ich opakowaniach zbiorczych,
b) łącznie z porównywalnymi twierdzeniami dotyczącymi innych produktów, działań i usług.
Jednakże, w ramach oceny przewidzianej w art. 15 ust. 3, Komisja rozważa wyjątkowe okoliczności, w jakich możliwe jest stosowanie logo i dla tych przypadków przyjmuje, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 14 ust. 2, szczególne zasady, które zapobiegają niezgodności z etykietami produktów ekologicznych.
Artykuł 9
Związki z normami europejskimi i międzynarodowymi
1.
Organizacje wdrażające europejskie lub międzynarodowe normy w zakresie zagadnień dotyczących środowiska właściwe dla EMAS oraz posiadające uzyskany zgodnie z właściwymi procedurami certyfikat, potwierdzający przestrzeganie przez nie tych norm, są uważane za spełniające odpowiednie wymagania niniejszego rozporządzenia pod warunkiem, że:
a) normy te zostały uznane przez Komisję, stanowiącą zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 14 ust. 2;
b) wymagania akredytacji dla organu certyfikującego są uznane przez Komisję stanowiącą zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 14 ust. 2.
Odniesienia dotyczące uznanych norm (włączając właściwe działy EMAS, do których mają zastosowanie) oraz uznane wymogi akredytacyjne zostają opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
2.
Zarejestrowanie w ramach EMAS organizacji określonych w ust. 1 możliwe jest po wykazaniu przez te organizacje inspektorowi ochrony środowiska zgodności z wymaganiami nie objętymi uznanymi normami.
Artykuł 10
Związki z innymi aktami prawnymi z zakresu ochrony środowiska we Wspólnocie
1.
EMAS pozostaje bez uszczerbku dla:
a) prawa wspólnotowego lub
b) prawa krajowego lub norm technicznych nieregulowanych prawem wspólnotowym oraz
c) obowiązków organizacji wynikających z tego prawa oraz norm dotyczących kontroli ochrony środowiska.
2.
Państwa Członkowskie rozważają możliwość uwzględnienia faktu rejestracji w EMAS, przeprowadzonej zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, we wdrażaniu i stosowaniu prawa ochrony środowiska tak, aby uniknąć niepotrzebnego powielania wysiłków zarówno organizacji jak i właściwych organów przestrzegania prawa.
Państwa Członkowskie informują Komisję o środkach podjętych w tym zakresie.
Komisja przekazuje informacje otrzymane od Państw Członkowskich do Parlamentu Europejskiego i Rady w najszybszym możliwym terminie, nie rzadziej niż raz na trzy lata.
Artykuł 11
Wspieranie uczestnictwa organizacji, w szczególności małych i średnich przedsiębiorstw
1.
Państwa Członkowskie wspierają udział organizacji w EMAS, mając w szczególności na uwadze zapewnienie uczestnictwa małych i średnich przedsiębiorstw, poprzez:
- ułatwianie dostępu do informacji, funduszy wsparcia, instytucji publicznych i zamówień publicznych, bez uszczerbku dla przepisów wspólnotowych regulujących zamówienia publiczne,
- ustanawianie lub wspieranie środków w zakresie pomocy technicznej, w szczególności w powiązaniu z inicjatywami ze strony właściwych lokalnych lub profesjonalnych punktów kontaktowych (np. lokalne władze, izby handlowe, stowarzyszenia handlowe lub rzemieślnicze),
- ustalenie opłat rejestracyjnych w racjonalnej wysokości wspierającej szersze uczestnictwo.
Celem wspierania uczestnictwa małych i średnich przedsiębiorstw, również tych skupionych na właściwie wydzielonych geograficznie terenach, lokalne władze we współpracy ze stowarzyszeniami przemysłowymi, izbami handlowymi i stronami zainteresowanymi mogą oferować pomoc w określeniu znaczących wpływów na środowisko.
Małe i średnie przedsiębiorstwa mogą następnie wykorzystać te informacje w celu zdefiniowania programów środowiskowych i ustanowienia ogólnych i szczegółowych celów środowiskowych dla ich systemu zarządzania EMAS.
Ponadto, na szczeblu regionalnym lub krajowym można rozwinąć programy zaprojektowane dla wspierania uczestnictwa małych i średnich przedsiębiorstw, np. podejście "krok po kroku", które docelowo prowadzą do rejestracji w ramach EMAS.
Taki system ma na celu unikanie niepotrzebnych obciążeń administracyjnych jego uczestników, w szczególności małych organizacji.
2.
W celu zachęcenia do uczestnictwa organizacji w EMAS, Komisja i inne instytucje Wspólnoty jak również inne władze publiczne na szczeblu krajowym, rozważają sposób uwzględnienia, bez uszczerbku dla prawa wspólnotowego, faktu rejestracji w ramach EMAS w kontekście ustanawiania kryteriów obowiązujących w ich polityce zamówień publicznych.
3.
Państwa Członkowskie informują Komisję o środkach podjętych na podstawie niniejszego artykułu.
Komisja przekazuje otrzymane informacje od Państw Członkowskich do Parlamentu Europejskiego i Rady w najszybszym możliwym terminie, nie rzadziej niż raz na trzy lata.
Artykuł 12
Informacja
1.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje odpowiednie środki, aby zapewnić że:
a) organizacje zostały poinformowane o treści niniejszego rozporządzenia;
b) opinia publiczna została poinformowana o celach i zasadniczych elementach EMAS.
Państwa Członkowskie wykorzystują, w stosownych przypadkach, we współpracy m.in. ze stowarzyszeniami przemysłowymi, organizacjami konsumenckimi, organizacjami ekologicznymi, związkami zawodowymi i instytucjami lokalnymi, profesjonalne publikacje, lokalną prasę, kampanie promocyjne lub jakiekolwiek inne środki dostępne w celu wspierania ogólnej wiedzy o EMAS.
2.
Państwa Członkowskie informują Komisję o środkach podjętych na podstawie niniejszego artykułu.
3.
Komisja jest odpowiedzialna za wspieranie EMAS na poziomie wspólnotowym.
W szczególności analizuje ona, w drodze konsultacji z członkami Komitetu określonego w art. 14 ust. 1, możliwości rozprzestrzeniania najlepszych praktyk przy użyciu właściwych dla tego celu sposobów i środków.
Artykuł 13
Naruszenia
Państwa Członkowskie podejmują właściwe środki prawne lub administracyjne w przypadku niewypełnienia przepisów niniejszego rozporządzenia oraz powiadamiają Komisję o tych środkach.
Artykuł 14
Komitet
1.
Komisja jest wspierana przez komitet.
2.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu, zastosowanie mają art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów art. 8 tej decyzji.
Okres określony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE wynosi trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala regulamin wewnętrzny.
Artykuł 15
Przegląd
1.
Nie później niż pięć lat po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia, Komisja dokona przeglądu EMAS w świetle doświadczeń zdobytych w trakcie jego działania i, w razie konieczności, przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie propozycje odpowiednich zmian.
2.
Wszystkie załączniki do niniejszego rozporządzenia, z wyjątkiem załącznika V, przyjęte są przez Komisję stanowiącą zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 14 ust. 2 w świetle doświadczeń zdobytych w trakcie działania EMAS i w odpowiedzi na określone potrzeby w zakresie wytycznych do wymagań EMAS.
3.
We współpracy z Państwami Członkowskimi, nie później niż 5 lat po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia, Komisja ocenia w szczególności stosowanie, rozpoznawanie i interpretację logo EMAS w szczególności przez opinię publiczną i inne zainteresowane strony oraz decyduje, czy istnieje potrzeba zmiany logo i wymogów jego stosowania.
Artykuł 16
Koszty i opłaty
1.
Możliwe jest ustanowienie, zgodnie z ustaleniami Państw Członkowskich, systemu opłat mających na celu pokrycie kosztów administracyjnych poniesionych w związku z procedurami rejestracyjnymi organizacji i akredytacją oraz nadzorem inspektorów ochrony środowiska oraz innych kosztów związanych z EMAS.
2.
Państwa Członkowskie informują Komisję o środkach podjętych na podstawie niniejszego artykułu.
Artykuł 17
Uchylenie rozporządzenia (EWG) nr 1836/93
1.
Rozporządzenie (EWG) nr 1836/93 traci moc z datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, z zastrzeżeniem ust. 2-5 niniejszego artykułu.
2.
Pozostają w mocy krajowe systemy akredytacji i właściwe organy utworzone zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 1836/93.
Państwa Członkowskie modyfikują procedury stosowane przez systemy akredytacji i właściwe organy na mocy odpowiednich przepisów niniejszego rozporządzenia.
Państwa Członkowskie zapewniają pełną zdolność funkcjonowania tych systemów w terminie 12 miesięcy od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
3.
Inspektorzy ochrony środowiska akredytowani zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 1836/93 mogą kontynuować swą działalność zgodnie z wymogami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu.
4.
Obiekty zarejestrowane zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 1836/93 pozostają w rejestrze EMAS.
Nowe wymagania niniejszego rozporządzenia zostają sprawdzone podczas następnej inspekcji obiektu.
Jeśli termin następnej inspekcji wypada wcześniej niż 6 miesięcy po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia, termin ten może zostać przedłużony o 6 miesięcy, w porozumieniu z inspektorem ochrony środowiska i właściwymi organami.
5.
Ustęp 3 i 4 stosuje się także do akredytowanych inspektorów ochrony środowiska i obiektów zarejestrowanych zgodnie z art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 1836/93, pod warunkiem uznania przez właściwe instytucje akredytujące i właściwe organy, iż inspektorzy i zarejestrowane obiekty spełniają wszystkie wymogi rozporządzenia (EWG) nr 1836/93 i powiadomienia o tym fakcie Komisji.
Artykuł 18
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w DziennikuUrzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 784/2001
z dnia 23 kwietnia 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1227/2000 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina w odniesieniu do potencjału produkcyjnego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2826/2000 [2], w szczególności jego art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuły 11 i 13 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 stanowią, że restrukturyzacja i zmiana przeznaczenia winnic obejmuje karczowanie i ponowne obsadzenie obszarów obsadzonych winoroślą objętych planami opracowanymi przez Państwa Członkowskie.
Jednakże w pewnych przypadkach zaistniała sytuacja strukturalna powoduje przyznawanie praw na nowe zasadzenia.
Przyznanie takiego prawa musi zostać ograniczone do obszaru ściśle niezbędnego z technicznego punktu widzenia do osiągnięcia celów restrukturyzacji.
Należy uwzględnić, by możliwości i warunki takiego działania uzupełniały się wzajemnie.
(2) W praktyce zakres prac rolnych związanych z restrukturyzacją i zmianą przeznaczenia winnic powinien być wykonywany na poziomie danej działki.
W celu ułatwienia wdrożenia danego planu warunki, na podstawie których producenci mają prawo do zaliczkowej wypłaty pomocy, powinny zostać uzgodnione przed zastosowaniem konkretnego środka.
(3) Sformułowanie art. 16 ust. 1 lit. a) nie zostało prawidłowo przedstawione w tabeli 4.1 Załącznika (z wyjątkiem wersji portugalskiej, angielskiej, niemieckiej i fińskiej).
Celem uniknięcia jakichkolwiek pomyłek należy powyższe dwa teksty wzajemnie dostosować.
(4) Komitet Zarządzający ds. Wina nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1227/2000 [3] wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 13 lit. c) dodaje się następujący akapit:
"Niniejsze przepisy obejmują stosowanie praw do nowych zasadzeń. Stanowią one, że powyższe prawa mogą być stosowane tylko wtedy, gdy są one technicznie konieczne i nie mogą przekroczyć 10 % całkowitego obszaru objętego danym planem. Przepisy te zakładają również dokonanie odpowiedniej obniżki w udzielonej pomocy dla obszarów, o których mowa."
2.
W art. 15 lit. c) po wyrazach
"odnośnie do innych środków"
dodaje się:
"na tej samej parceli."
3.
W tabeli 4.1 Załącznika (poza wersjami w języku portugalskim, angielskim, niemieckim i fińskim) poniższy przypis nr 2 zastępuje się przypisem:
"Wydatki poniesione do chwili obecnej wykazane (w art. 16 ust. 1 lit. a) niniejszego rozporządzenia)."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 789/2001
z dnia 24 kwietnia 2001 r.
zastrzegające dla Rady uprawnienia wykonawcze w odniesieniu do niektórych szczegółowych przepisów i procedur praktycznych rozpatrywania wniosków wizowych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 62 ust. 2 i 3,
uwzględniając inicjatywę Republiki Finlandii [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólne instrukcje konsularne (WIK) w sprawie wiz dla placówek dyplomatycznych i konsulatów, wymienione pod numerem SCH/Com-ex (99) 13 w załączniku A art. 1 do decyzji Rady 1999/435/WE z dnia 20 maja 1999 r. dotyczące definicji dorobku Schengen do celów określenia, zgodnie ze stosownymi postanowieniami Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską i Traktatu o Unii Europejskiej, podstawy prawnej dla każdego z przepisów lub decyzji stanowiących dorobek Schengen [3], zostały ustanowione w celu wykonania przepisów tytułu II rozdział 3 Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec i Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach, podpisanej w Schengen w dniu 19 czerwca 1990 r., zwanej dalej "Konwencją".
(2) Niektóre szczegółowe przepisy i procedury praktyczne dotyczące rozpatrywania wniosków wizowych w placówkach dyplomatycznych i konsularnych Państw Członkowskich uczestniczących w ściślejszej współpracy określonej w art. 1 Protokołu włączającego dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej, zwanego dalej "Protokołem", zawarte w WIK i załącznikach do nich, muszą zostać przyjęte oraz regularnie uzupełniane i uaktualniane w celu spełnienia wymagań operacyjnych właściwych władz konsularnych.
(3) Ponadto podręcznik dotyczący dokumentów, do których można dołączyć wizę, wymienionych pod numerami SCH/Com-ex (98) 56 i SCH/Com-ex (99) 14 w załączniku A do decyzji 1999/435/WE, został ustanowiony na mocy załącznika 11 do WIK.
Konieczne jest, aby przepisy tego podręcznika zostały przyjęte i były regularnie uzupełniane i uaktualniane w celu spełnienia wymagań operacyjnych właściwych władz konsularnych.
(4) Ponadto podręcznik dotyczący wydawania wiz Schengen w tych państwach trzecich, w których brak jest przedstawicielstw wszystkich państw Schengen, został ustanowiony jako dokument SCH/II (95) 16, 19 rev., wymieniony pod numerem SCH/Com-ex (99) 13 w załączniku A do decyzji 1999/435/WE.
Konieczne jest również, aby przepisy tego podręcznika zostały przyjęte i były regularnie uzupełniane i uaktualniane.
(5) Ostatecznie, zgodnie z decyzją Rady 2000/645/WE z dnia 17 października 2000 r. zawierającą sprostowanie dorobku Schengen zawartego w dokumencie Komitetu Wykonawczego Schengen SCH/Com-ex (94) 15 rev. [4], dokument SCH/II–Vision (99) 5 (zwany dalej "Siecią Konsultacyjną Schengen (specyfikacja techniczna)"), który ustanawia między innymi zasady, zgodnie z którymi musi być stosowana skomputeryzowana procedura konsultacji organów centralnych, określonych w art. 17 ust. 2 Konwencji, do celów wydawania wiz, jest załączony do decyzji Komitetu Wykonawczego Schengen SCH/Com-ex (94) 15 rev.
Konieczne jest również, aby przepisy Sieci Konsultacyjnej Schengen (specyfikacja techniczna) zostały przyjęte i były regularnie uzupełniane i uaktualniane.
(6) Różne postanowienia tytułu II rozdział 3 Konwencji, w szczególności jej art. 17 oraz WIK, przewidują podjęcie decyzji wykonawczych przez Komitet Wykonawczy powołany przez porozumienia z Schengen przyjęte przed dniem 1 maja 1999 r., zastąpiony obecnie przez Radę na podstawie art. 2 Protokołu z Schengen.
Na podstawie art. 1 tego Protokołu, współpraca w kontekście dorobku Schengen będzie prowadzona w instytucjonalnych i prawnych ramach Unii Europejskiej, a także z poszanowaniem odpowiednich postanowień Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.
(7) Z powyższych względów właściwe jest ustanowienie wspólnotowej procedury podejmowania takich decyzji wykonawczych.
(8) Ponieważ Państwa Członkowskie mają zwiększoną rolę w odniesieniu do prowadzenia polityki wizowej, odzwierciedlając delikatność tych zagadnień, w szczególności ze względu na relacje polityczne z państwami trzecimi, Rada zastrzega sobie, na okres przejściowy pięciu lat, określony w art. 67 ust. 1 Traktatu, prawo jednomyślnego przyjmowania, uzupełniania i uaktualniania szczegółowych przepisów i procedur praktycznych, o których mowa powyżej, przy trwającym, dokonywanym przez Radę przeglądzie warunków, na jakich takie uprawnienia wykonawcze mogłyby zostać przyznane Komisji po zakończeniu okresu przejściowego.
(9) Niektóre z tych przepisów i procedur wymagają poufności, aby zapobiec ryzyku ich nadużyć.
(10) Konieczne jest także zapewnienie procedury, według której członkowie Rady i Komisji byliby bez zbędnej zwłoki informowani o wszelkich zmianach podręcznika dotyczącego dokumentów, do których można dołączyć wizę, podręcznika dotyczącego wydawania wiz Schengen w tych państwach trzecich, w których brak jest przedstawicielstw wszystkich Państw Schengen, załączników 6 i 9 Sieci Konsultacyjnej Schengen (specyfikacja techniczna) oraz tych załączników do WIK, które w całości lub w części składają się z wykazów faktycznych informacji, jakie każde Państwo Członkowskie musi dostarczyć zgodnie z aktualnie stosowanymi przez nie zasadami, które to zmiany z powyższych względów nie są objęte procedurą przyjmowania, uzupełniania poprzez akt Rady.
(11) Te elementy WIK i załączników do nich, które nie są objęte żadną z procedur dokonywania zmian zawartych w niniejszym rozporządzeniu, zmieniane są zgodnie z postanowieniami zawartymi w tytule IV Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, w szczególności w jego art. 62 ust. 2 i 3 oraz art. 67.
(12) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego instrumentu i dlatego nie jest nim związana ani objęta jego stosowaniem.
Uwzględniając fakt, że niniejszy instrument jest aktem mającym na celu rozwijanie dorobku Schengen, zgodnie z postanowieniami tytułu IV Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, stosuje się art. 5 wymienionego wyżej Protokołu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Rada, stanowiąc jednomyślnie, z inicjatywy jednego ze swoich członków lub na wniosek Komisji, zmienia, jeżeli jest to konieczne, części II, III, V, VI, VII, VIII WIK, jak również załącznik 2 (z wyłączeniem części B oraz z wyłączeniem wymogów wizowych dotyczących krajów wymienionych w części A, które nie muszą być przedmiotem wcześniejszych konsultacji) oraz części I i III załącznika 3, jak również załączniki 6, 10, 11, 12, 13, 14 i 15 do niego.
2.
Rada, stanowiąc jednomyślnie, z inicjatywy jednego ze swoich członków lub na wniosek Komisji zmienia, jeżeli jest to konieczne, wstęp oraz części I–III Sieci Konsultacyjnej Schengen (specyfikacja techniczna), jak również załączniki 2, 2A, 3, 4, 5, 7 i 8 do niej.
3.
W zakresie, w jakim zmiany takie dotyczą przepisów i procedur tajnych, informacje w nich zawarte zostają udostępnione tylko wyznaczonym przez Państwa Członkowskie władzom i osobom należycie upoważnionym przez każde Państwo Członkowskie lub przez instytucje Wspólnot Europejskich albo w inny sposób upoważnionym do otrzymania takich informacji.
Artykuł 2
1.
Każde Państwo Członkowskie poinformuje sekretarza generalnego Rady o tym, jakich zmian chce dokonać w WIK, w odniesieniu do części III załącznika 1 do WIK, części A załącznika 2 do WIK (z wyłączeniem wymogów wizowych dotyczących krajów wymienionych w tej części, które muszą być przedmiotem wcześniejszych konsultacji) oraz części B załącznika 2, części II załącznika 3 i załączników 4, 5, 7 i 9 do niego, podręcznika dotyczącego dokumentów, do których można dołączyć wizę, podręcznika dotyczącego wydawania wiz Schengen w tych państwach trzecich, w których brak jest przedstawicielstwa wszystkich Państw Schengen oraz załączników 6 i 9 Sieci Konsultacyjnej Schengen (specyfikacja techniczna).
2.
Każde Państwo Członkowskie chcące dokonać zmiany załącznika 4, 5B, 5C, 7 lub 9 do WIK przedkłada uprzednią propozycję takiej zmiany innym Państwom Członkowskim i daje im możliwość odniesienia się do tej propozycji.
3.
Zmiany dokonane zgodnie z ust. 1 i 2 uważa się za skuteczne z dniem, w którym sekretarz generalny poinformuje o tych zmianach członków Rady oraz Komisję.
Artykuł 3
Sekretariat Generalny Rady jest odpowiedzialny za przygotowywanie aktualnych wersji WIK i załączników do nich, podręcznika dotyczącego dokumentów, do których można dołączyć wizę, podręcznika dotyczącego wydawania wiz Schengen w tych państwach trzecich, w których brak jest przedstawicielstwa wszystkich Państw Schengen oraz Sieci Konsultacyjnej Schengen (specyfikacja techniczna), w celu zawarcia w nich zmian dokonanych zgodnie z przepisami art. 1 i 2.
W razie potrzeby Sekretariat przekaże te wersje Państwom Członkowskim.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego przyjęcia.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich, zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 790/2001
z dnia 24 kwietnia 2001 r.
zastrzegające dla Rady uprawnienia wykonawcze w odniesieniu do niektórych szczegółowych przepisów i procedur praktycznych przeprowadzania kontroli granicznej i nadzoru
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 62 ust. 2 lit. a) i b) i art. 67 ust. 1,
uwzględniając inicjatywę Republiki Portugalskiej [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólny Podręcznik [3] został ustanowiony w celu wdrożenia postanowień tytułu II rozdział 2 Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach, podpisanej w Schengen dnia 19 czerwca 1990 r., zwanej dalej "Konwencją".
(2) Niektóre szczegółowe przepisy i praktyczne procedury przeprowadzania kontroli granicznych i nadzoru na granicach zewnętrznych Państw Członkowskich uczestniczących w ściślejszej współpracy określonej w art. 1 Protokołu z Schengen, zawarte we Wspólnym Podręczniku i załącznikach do niego, muszą zostać przyjęte oraz regularnie uzupełniane i uaktualniane tak, aby spełniały wymagania operacyjne właściwych służb granicznych.
(3) Różne postanowienia tytułu II rozdział 2 Konwencji, w szczególności jej art. 8, przewidują podjęcie decyzji wykonawczych przez Komitet Wykonawczy, powołany przez umowy z Schengen przyjęte przed dniem 1 maja 1999 r., zastąpiony obecnie przez Radę na podstawie art. 2 Protokołu z Schengen.
Na podstawie art. 1 niniejszego protokołu współpraca w zakresie dorobku Schengen będzie prowadzona w instytucjonalnych i prawnych ramach Unii Europejskiej, a także z poszanowaniem odpowiednich postanowień Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.
(4) Dlatego właściwe jest ustanowienie procedury podejmowania takich decyzji wykonawczych w akcie wspólnotowym.
(5) Ponieważ Państwa Członkowskie mają zwiększoną rolę w odniesieniu do prowadzenia polityki granicznej, odzwierciedlając delikatność tych zagadnień, w szczególności ze względu na relacje polityczne z państwami trzecimi, Rada zastrzega sobie, na okres przejściowy pięciu lat, określony w art. 67 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, prawo jednomyślnego przyjmowania, uzupełniania i uaktualniania szczegółowych przepisów i procedur praktycznych, określonych wyżej, do czasu dokonania przez Radę przeglądu warunków, na jakich takie uprawnienia wykonawcze mogłyby zostać przyznane Komisji po zakończeniu okresu przejściowego.
(6) Niektóre z tych przepisów i procedur wymagają poufności w celu zapobieżenia ryzyku wystąpienia nadużyć.
(7) Konieczne jest także zapewnienie procedury, według której członkowie Rady i Komisja byliby niezwłocznie informowani o wszelkich zmianach załączników do Wspólnego Podręcznika, które w całości lub w części składają się z wykazów faktycznych informacji, jakie każde Państwo Członkowskie musi dostarczyć zgodnie z aktualnie stosowanymi przez nie zasadami, które to zmiany z powyższych względów nie są objęte procedurą przyjmowania, uzupełniania lub uaktualniania poprzez akt Rady.
(8) Te elementy Wspólnego Podręcznika i załączników do niego, które nie są objęte żadną z zawartych w niniejszym rozporządzeniu procedur dokonywania zmian ani nie odpowiadają żadnemu z elementów Wspólnych Instrukcji Konsularnych w sprawie wiz dla placówek dyplomatycznych i konsulatów (zwanych dalej "Wspólnymi Instrukcjami Konsularnymi") [4], które mogą być zmieniane zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 789/2001 [5], zmieniane są zgodnie z przepisami zawartymi w tytule IV Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 62 ust. 2 lit. a) i art. 67.
(9) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego instrumentu i dlatego nie jest nim związana ani objęta jego stosowaniem.
Uwzględniając fakt, że niniejszy instrument jest aktem mającym na celu rozwijanie dorobku Schengen zgodnie z postanowieniami tytułu IV Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, stosuje się art. 5 wymienionego wyżej protokołu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Rada, stanowiąc jednomyślnie, z inicjatywy jednego ze swoich członków lub na wniosek Komisji, zmieni, jeżeli będzie to konieczne, część I pkt 1.2, 1.3, 1.3.1, 1.3.3, 2.1, 3.1.2, 3.1.3, 3.1.4, 3.2.4, 4.1, 4.1.1, 4.1.2, oraz część II pkt 1.1, 1.3, 1.4.1, 1.4.1a, 1.4.4, 1.4.5, 1.4.6, 1.4.7, 1.4.8, 2.1, 2.2.2, 2.2.3, 2.2.4, 2.3, 3.1, 3.2, 3.3.1, 3.3.2, 3.3.3, 3.3.4, 3.3.5, 3.3.6, 3.3.7, 3.3.8, 3.4, 3.5, 4.1, 4.2, 5.2, 5.3, 5.4, 5.5, 5.6, 6.4, 6.5, 6.6, 6.7, 6.8, 6.9, 6.10 i 6.11, jak również załącznik 9 do Wspólnego Podręcznika.
2.
W zakresie, w jakim zmiany takie dotyczą przepisów i procedur tajnych, informacje w nich zawarte są udostępniane tylko wyznaczonym przez Państwa Członkowskie organom i osobom należycie upoważnionym przez każde Państwo Członkowskie lub przez instytucje Unii Europejskiej, albo w inny sposób upoważnionym do otrzymania takich informacji.
Artykuł 2
1.
Każde Państwo Członkowskie informuje sekretarza generalnego Rady o tym, jakich zmian chce dokonać w części I pkt 1.3.2 oraz w załącznikach 1, 2, 3, 7, 12 i 13 Wspólnego Podręcznika.
2.
Zmiany dokonane zgodnie z ust. 1 uważa się za skuteczne z dniem, w którym sekretarz generalny poinformuje o tych zmianach członków Rady oraz Komisję.
Artykuł 3
Sekretariat Generalny Rady jest odpowiedzialny za przygotowywanie aktualnych wersji Wspólnego Podręcznika i załączników do niego w celu zawarcia w nich zmian dokonanych zgodnie z przepisami art. 1 i 2 niniejszego rozporządzenia oraz zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 789/2001, w odniesieniu do tych elementów Wspólnych Instrukcji Konsularnych, które odpowiadają niektórym załącznikom do Wspólnego Podręcznika.
W razie potrzeby Sekretariat przekaże te wersje Państwom Członkowskim.
Artykuł 4
Zmiany w załącznikach 4, 5, 5a, 6, 6a, 6b, 6c, 8, 8a, 10, 11, 14a i 14b Wspólnego Podręcznika dokonywane są zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 789/2001.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem przyjęcia.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w Państwach Członkowskich, zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 807/2001
z dnia 25 kwietnia 2001 r.
zmieniające załączniki I-III do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 750/2001 [2], w szczególności jego art. 6, 7 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem (EWG) 2377/90 maksymalne limity pozostałości muszą być ustanawiane stopniowo dla wszystkich substancji farmakologicznie czynnych, stosowanych w weterynaryjnych produktach leczniczych we Wspólnocie, przeznaczonych do podawania zwierzętom służącym do produkcji żywności.
(2) Maksymalne limity pozostałości powinny zostać określone wyłącznie po analizie wszelkich istotnych informacji dotyczących bezpieczeństwa tych pozostałości dla konsumentów środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz wpływu tych pozostałości na przebieg procesów przetwórstwa przemysłowego środków spożywczych, przeprowadzanej w ramach Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych.
(3) Przy ustanawianiu maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego należy określić gatunki zwierząt mogących wykazywać obecność pozostałości; limity tych pozostałości w tkankach mięsnych uzyskiwanych ze zwierząt leczonych (tkanka docelowa) oraz charakter pozostałości właściwej do kontroli limitu pozostałości (pozostałość znacznikowa).
(4) Zgodnie z przepisami odpowiedniego prawodawstwa wspólnotowego maksymalny limit pozostałości do celów kontroli powinien być zazwyczaj ustanawiany dla tkanek docelowych wątroby lub nerek; niemniej jednak ponieważ wątroba i nerki są często usuwane z tusz będących przedmiotem handlu międzynarodowego, należy także ustanowić maksymalne limity pozostałości dla tkanki mięśniowej i tłuszczowej.
(5) Należy ustanowić maksymalne limity pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych dla niosek, zwierząt mlecznych lub pszczół miodnych w odniesieniu do jaj, mleka i miodu.
(6) W załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 dodaje się cefoperazon, cyhalotrynę, linkomycynę, nafcylinę, netobiminę, foksym, tiamulinę i cyflutrynę.
(7) W załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 dodaje się "liniowe kwasy alkilobenzenosulfonowe o długościach łańcucha alkilowego w zakresie od C9 do C13, zawierające mniej niż 2,5 % łańcuchów dłuższych niż C13".
(8) W celu umożliwienia zakończenia badań naukowych należy przedłużyć tymczasowy okres obowiązywania maksymalnych poziomów pozostałości dla cefacetrylu, kwasu oksolinowego i permetryny.
(9) W celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia przed jego wejściem w życie należy przewidzieć odpowiedni okres czasu, aby umożliwić Państwom Członkowskim przyjęcie wszelkich dostosowań, które mogą okazać się niezbędne w związku z dopuszczeniem do obrotu określonych weterynaryjnych produktów leczniczych, przyznanym zgodnie z dyrektywą Rady 81/851/EWG [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 2000/37/WE [4].
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach I, II i III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 826/2001
z dnia 27 kwietnia 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 590/2001 wprowadzające odstępstwa i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 562/2000 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 w odniesieniu do skupu wołowiny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], w szczególności jego art. 47 ust. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 590/2001 [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 719/2001 [3], wprowadza szereg zmian i odstępstw do rozporządzenia Komisji (WE) nr 562/2000 [4] w celu zajęcia się nadzwyczajną sytuacją rynkową wynikającą z ostatnich wydarzeń związanych z gąbczastą encefalopatią bydła (BSE). Późniejsza epidemia pryszczycy (FMD) spowodowała konieczność wprowadzenia niektórych dalszych poprawek.
(2) Na zasadzie odstępstwa od art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 562/2000, art. 1 ust. 2 lit. b rozporządzenia (WE) nr 590/2001) uwzględnia skup pięciożebrowych ćwierćtusz przednich. Z uwagi na uzyskane doświadczenie należy ustanowić niektóre zasady przyjmowania do skupu powyższych ćwierćtusz.
(3) Artykuł 1 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 590/2001 uwzględnia, dla pierwszych dwóch procedur przetargowych w okresie drugiego kwartału 2001 r., możliwość skupu tusz ważących więcej niż wynosi maksymalna waga ograniczająca w tym przypadku ceny skupu do tych wyznaczonych dla maksymalnej dopuszczalnej wagi. W celu wyjaśnienia sytuacji w odniesieniu do zakupów ćwierćtusz należy wprowadzić ograniczenie w zakresie drugiej procedury przetargowej poprzez limitowanie ich ceny skupu do 40 % ceny maksymalnej przyjmowanej do skupu wagi tusz.
(4) Dlatego też rozporządzenie (WE) nr 590/2001 należy odpowiednio zmienić.
(5) Z uwagi na rozwój sytuacji niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie niezwłocznie.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 590/2001 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 1 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3. Nie naruszając przepisów art. 4 ust. 2 lit. g) rozporządzenia (WE) nr 562/2000, na okres drugiego kwartału 2001 r. maksymalna waga tusz wynosi:
- 430 kg w odniesieniu do pierwszej procedury przetargowej; jednakże tusze ważące więcej niż 430 kg mogą być skupowane interwencyjnie, ale w tym przypadku cena skupu nie może być wyższa od ceny za maksymalną wagę,
- 430 kg w odniesieniu do drugiej procedury przetargowej; jednakże tusze ważące więcej niż 430 kg mogą zostać skupione interwencyjnie, ale w tym przypadku zapłacona cena skupu nie może być wyższa od ceny za maksymalną wagę lub w przypadku ćwierćtusz cena skupu nie przekroczy 40 % ceny maksymalnej przyjmowanej do skupu wagi tusz,
- 410 kg w odniesieniu do trzeciej i czwartej procedury przetargowej,
- 390 kg w odniesieniu do ostatnich dwóch procedur przetargowych.";
2) W art. 1 po ust. 5 dodaje się ust. 5a w brzmieniu:
"5a.
Nie naruszając przepisów art. 17 rozporządzenia (WE) nr 562/2000, gdzie przyjmowanie do skupu zostało ograniczone do przednich ćwierćtusz, te ostatnie muszą być oferowane łącznie z odpowiadającą im tylną ćwierćtuszą w celu zatwierdzenia ich przez agencję interwencyjną w taki sposób, aby ciężar maksymalny, wygląd i klasyfikacja tusz, od których one pochodzą mogły zostać sprawdzone.
Jednakże kiedy wstępna kontrola przednich i tylnych ćwierćtusz została dokonana zgodnie z warunkami określonymi w ust. 3 tego artykułu, przednie ćwierćtusze zatwierdzone w czasie tej kontroli mogą zostać przedstawione do ostatecznego przyjęcia w centrum interwencyjnym bez tylnych ćwierćtusz, pod warunkiem że zostały dowiezione tam w zaplombowanych środkach transportu.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 883/2001
z dnia 24 kwietnia 2001 r.
ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w odniesieniu do handlu z państwami trzecimi produktami w sektorze wina
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2826/2000 [2], w szczególności jego art. 1 ust. 3, art. 46, 59 ust. 3, art. 60 ust. 4, art. 61 ust. 4, art. 63 ust. 8, art. 64 ust. 5 i art. 68 ust. 3,
a także mając na uwadze co następuje:
(1) Tytuł VII rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 określa ogólne zasady handlu z państwami trzecimi i odwołuje się do szczegółowych zasad stosowania, które mają być przyjęte przez Komisję.
(2) Dotychczas zasady te zawarte były w wielu rozporządzeniach Wspólnoty. W interesie zarówno podmiotów gospodarczych we Wspólnocie oraz władz odpowiedzialnych za stosowanie zasad Wspólnoty wszystkie te przepisy zostały zebrane w jednym tekście i rozporządzenia Komisji dotyczące tematów obecnie objętych niniejszym rozporządzeniem uchyla się, mianowicie: rozporządzenie (EWG) nr 3388/81 z dnia 27 listopada 1981 r. ustanawiające specjalne szczegółowe zasady w odniesieniu do pozwoleń na przywóz i wywóz w sektorze wina [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2739/1999 [4]; rozporządzeniem (EWG) nr 3389/81 z dnia 27 listopada 1981 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania refundacji wywozowych w sektorze wina [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2730/95 [6]; rozporządzenie (EWG) nr 3590/85 z dnia 18 grudnia 1985 r. dotyczące zaświadczeń i raportów analitycznych wymaganych do przywozu wina, soku winogronowego oraz moszczu winogronowego [7], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 960/98 [8]; rozporządzenie (WE) nr 1685/95 z dnia 11 lipca 1995 r. wprowadzające system wydawania pozwoleń na wywóz dla produktów sektora wina oraz zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 338/81 ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz w sektorze wina [9], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2512/2000 [10]; oraz rozporządzenie (WE)nr 1281/1999 z dnia 18 czerwca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania systemu cen wejścia dla soku winogronowego oraz moszczu [11].
(3) Niniejsze rozporządzenie powinno zawierać obecne zasady i przystosować je do nowych wymogów rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.
Zasady te powinny być jednocześnie uproszczone, ujednolicone i niektóre luki powinny być zapełnione.
(4) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1291/2000 ustala wspólne szczegółowe zasady wykonywania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz oraz świadectw o wcześniejszym wyznaczeniu refundacji dla produktów rolnych [12].
Zasady te są uzupełniane o zasady właściwe dla sektora wina, zwłaszcza w odniesieniu do składania wniosków oraz informacji, które powinny się pojawić we wnioskach o wydanie pozwolenia i na samych pozwoleniach.
(5) Zgodnie z przepisami art. 59 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, cały przywóz do Wspólnoty podlega wymogowi przedstawienia pozwolenia na przywóz. Przyznanie jakiejkolwiek refundacji wywozowej wymaga przedstawienia pozwolenia na wywóz.
(6) Biorąc pod uwagę zmiany w zawartości alkoholu, które wynikają z długich podróży, w tym zwłaszcza w trakcie załadunku i rozładunku danego produktu, dopuszczona jest dodatkowa tolerancja ponad margines błędu, określony w metodach analitycznych, wykorzystywanych zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 2676/90 z dnia 17 września 1990 r. określającym wspólnotowe metody analizy wina [13], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1622/2000 [14].
(7) W sytuacji, gdy system pozwoleń na przywóz i wywóz ma działać prawidłowo, pozwolenia powinny zawierać minimum pewnych informacji.
W związku z tym, ważne jest by właściwe władze wydające pozwolenia były informowane przez zainteresowane strony kraju pochodzenia lub przeznaczenia produktu.
Dopuszczalne jest, by importerzy lub eksporterzy mogli żądać zmiany kraju pochodzenia lub przeznaczenia zgodnie z pewnymi warunkami.
(8) Bazując na zdobytym doświadczeniu, dopuszczono by pojedyncze pozwolenie zawierało podtytułyWspólnej Taryfy Celnej odnoszące się do skoncentrowanego soku winogronowego i moszczu winogronowego, nieskoncentrowanego soku winogronowego i moszczu winogronowego oraz wina ze świeżych winogron.
(9) Okres ważności pozwoleń powinien uwzględniać praktykę oraz zwyczajowe okresy dostaw właściwe dla handlu międzynarodowego.
W przypadku pozwoleń na wywóz, okres ten jest krótszy w celu uniknięcia spekulacji wnioskami o wydanie pozwolenia na wywóz.
(10) Art. 59 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 określa, że wydanie pozwoleń jest uwarunkowane złożeniem zabezpieczenia, które przepada w całości lub w części, jeśli transakcja nie zostanie przeprowadzona lub tylko częściowo zostanie przeprowadzona. Stawka zabezpieczenia powinna zostać ustalona.
(11) W celu umożliwienia Komisji całościowego przeglądu rozwoju wymiany handlowej, Państwa Członkowskie powinny regularnie przekazywać informacje dotyczące ilości oraz produktów, dla których wydano pozwolenie na przywóz.
Pożądanym jest, by informacje te były przesyłane co tydzień na standardowym formacie.
Jednocześnie, w celu zapewnienia prawidłowego zarządzania rynkiem wina, Państwa Członkowskie powinny natychmiast poinformować Komisję o tym, że ilości na które złożono wnioski o wydanie pozwoleń na przywóz mogą powodować zakłócenia na rynku.
(12) Art. 63 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 ustanawia pozwolenia na wywóz jako podstawę do zapewnienia zgodności z zobowiązaniami odnośnie do wielkości wywozu wynikającej z porozumień multilateralnych zawartych w ramach negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej. Powinny zostać określone szczegółowe zasady składania wniosków i wydawania pozwoleń.
(13) Poprzednie doświadczenia w stosowaniu zasad odnośnie do wydawania pozwoleń na wywóz w sektorze wina wskazują, że ilości dostępne dla wywozu powinny być lepiej dystrybuowane w trakcie roku uprawy wina w celu zapewnienia, że nie zostaną przedwcześnie wyczerpane.
Całkowita ilość dostępna w każdym roku winiarskim rozdzielona jest na dwumiesięczne okresy, z których każdy podlega działaniom kontrolnym, umożliwiającym zwłaszcza, by ilości niewykorzystane w jednym okresie były przeniesione do następnego okresu.
(14) Niezbędny jest okres odczekaniana początku każdego roku winiarskiego, by można było dokonać oceny sytuacji, w celu ustalenia stawek refundacji wywozowych na właściwym poziomie. Odpowiednio, nie można złożyć wniosków o wydanie pozwolenia na wywóz przed dniem 16 września każdego roku.
(15) Artykuł 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych dla produktów rolnych [15], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 90/2001 [16], wprowadza możliwość rozszerzenia ważności pozwoleń na wywóz na produkty inne niż te, które zostały określone w pozwoleniu, zakładając że produkty te należą do tej samej kategorii lub grupy produktów, które powinny zostać określone. Grupy produktów, które przewidziano w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 800/1999 powinny zostać, do celów proporcjonalności, określone w sektorze wina, by uniknąć nadmiernych kar.
(16) Komisja jest w stanie przyjąć specjalne środki w celu zapewnienia, że ilość dostępna w każdym okresie jest zgodna z kategorią produktów oraz strefą przeznaczenia.
Dodatkowo, w celu ograniczenia niektórym eksporterom możliwości składania spekulacyjnych wniosków na ilości znacząco przekraczające ich zapotrzebowanie oraz w celu ochrony przed takimi praktykami eksporterów, którzy wnioskują o swoje rzeczywiste zapotrzebowanie, ilość, o którą może wnioskować każdy z eksporterów powinna być ograniczona do ilości dostępnej na dany okres.
(17) Decyzja o wnioskach o wydanie pozwolenia na wywóz jest przekazywana po okresie odczekania.
Okres ten umożliwia Komisji ocenę ilości, o które wnioskowano i zaangażowane w związku z nimi wydatki oraz przyjęcie wszelkich specjalnych środków, które mogą być zastosowane do danych wniosków.
(18) W celu zapewnienia, że ustalenia funkcjonują prawidłowo oraz mając na względzie uniknięcie spekulacji, prawa wynikające z pozwoleń nie powinny być przenoszone.
(19) W celu zarządzania tymi ustaleniami, Komisja powinna posiadać szczegółowe informacje o złożonych wnioskach o wydanie pozwolenia oraz o wykorzystaniu wydanych pozwoleń.
Mając na względzie sprawność administracyjną, do celów komunikacji między Państwami Członkowskimi a Komisją wykorzystywany jest standardowy formularz.
(20) Art. 60 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 określa, że dla soków i moszczy, w stosunku do których stosowanie opłat celnych zależy od ceny importowej produktu, rzeczywista wartość ceny jest weryfikowana zarówno poprzez sprawdzanie każdej partii lub poprzez wykorzystanie zryczałtowanej wartości importowej.
Obecne przepisy dotyczące przywozu soku winogronowego oraz moszczy do Wspólnoty, biorąc pod uwagę zwłaszcza nieregularność tego przywozu zarówno pod względem ilości i częstotliwości oraz miejsca przywozu i pochodzenia tych produktów, nie zezwalają na wyliczenie reprezentatywnej zryczałtowanej wartości celnej w celu weryfikacji rzeczywistej wartości ceny importowej.
Zgodnie z tymi uwarunkowaniami, cena ta powinna być weryfikowana poprzez sprawdzenie każdej partii.
(21) Cena importowa, na podstawie której przywożony produkt jest klasyfikowanych we Wspólnej Taryfie Celnej musi być równa cenie fob tego produktu powiększonej o koszt ubezpieczenia oraz transportu do miejsca wejścia na obszar celny Wspólnoty.
(22) Zwroty powinny być ustalane okresowo.
Uzyskane doświadczenie odnośnie do trendów cen w handlu międzynarodowym wskazuje, że wystarczające jest ustalenie refundacji co najmniej raz do roku.
(23) Podjęte są niezbędne działania mające na celu zapewnienie, że wina stołowe kwalifikujące się do uzyskania refundacji mają cechy jakościowe charakterystyczne dla win stołowych regionu produkcyjnego, z którego pochodzą, a Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne działania w celu przeprowadzenia kontroli.
(24) W celu uzyskania refundacji, eksporterzy zobowiązaniy są do przedstawienia dowodu, że dany produkt spełnia normy jakościowe Wspólnoty oraz informowania właściwych władz Państwa Członkowskiego zarówno o pochodzeniu oraz zaangażowanych ilościach wina.
W tym celu wskazują między innymi również numery oraz daty dokumentów towarzyszących transportowi określonych w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2238/93 z dnia 26 lipca 1993 r. w sprawie dokumentów towarzyszących dla przewozu wyrobów winiarskich oraz prowadzenia odpowiednich rejestrów [17], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1592/1999 [18].
Jednakże zgodnie z art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2238/93 Państwa Członkowskie mogą określić, że dany dokument nie musi być przedstawiany dla określonych produktów w określonych sytuacjach.
W związku z tym niezbędne dla zapewnienia skutecznej kontroli jest określenie, by Państwa Członkowskie nie korzystały same z tego przepisu w odniesieniu do systemu refundacji.
(25) W przypadku dostaw zaopatrzeniowych samolotów i statków, które kwalifikują się do uzyskania refundacji nie zawsze jest łatwo, zwłaszcza w Państwach Członkowskich nie będących producentami, uzyskać niezbędne dokumenty we właściwym czasie, co jest związane z trudnością stwierdzenia z wyprzedzeniem terminów dostaw. W związku z tym należy pamiętać, że przedstawienie wymaganych dowodów może zatem stanowić niewspółmierne obciążenie w odniesieniu do niewielkich ilości win stołowych, które zwykle stanowią przedmiot takich indywidualnych dostaw, dla handlowców którzy nie stosują procedury określonej w art. 26 rozporządzenia (WE) nr 800/1999 lub w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 565/80 z dnia 4 marca 1980 r. w sprawie zaliczki refundacji wywozowych dla produktów rolnych [19], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2026/83 [20].
(26) Artykuł 68 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 określa, że przywożonym produktom, których dotyczy ten artykuł towarzyszy zaświadczenie oraz raport z analizy wydany przez jednostkę lub służby określone przez państwa trzecie, z których produkt pochodzi. Określone są wymogi, które powinien spełniać raport z analizy.
(27) Zgodnie z art. 68 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 powinny zostać określone warunki co do niestosowania zaświadczeń oraz raportów z analizy dla produktów, które są przywożone z państw trzecich w ograniczonych ilościach oraz zapakowanych w małe pojemniki.
W celu ułatwienia kontroli wymóg odnośnie do ilości uważany jest za spełniony w przypadku przywozu z państw trzecich, których łączny roczny wywóz do Wspólnoty był dotychczas bardzo mały.
W tym przypadku, w celu uniknięcia rozregulowania handlu, wino musi nie tylko pochodzić z tych krajów ale również być z nich przywożone.
(28) W celu harmonizacji, wyjątek odnośnie do wymogu przedstawienia zaświadczenia lub raportu z analizy dla wyrobów winiarskich, które są przywożone do Wspólnoty, powinien być zgodny z zasadami celnymi odnośnie do zwolnień oraz przepisów stosowanych do dokumentów towarzyszących partiom wyrobów winiarskich wewnątrz Wspólnoty.
(29) Niektóre państwa trzecie, które ustanowiły efektywny system kontroli swoich producentów wina wdrożony przez ich instytucje lub służby, zgodnie z art. 68 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, wyraziły zainteresowanie możliwościami autoryzowania samych producentów do wydawania zaświadczeń oraz raportów z analizy.
W celu ułatwienia handlu z tymi państwami trzecimi, zakładając że zawarły one zobowiązania ze Wspólnotą, które zawierają klauzule dotyczące bliższej współpracy w celu przeciwdziałania oszustwom oraz utrzymują dobre relacje handlowe ze Wspólnotą, właściwym jest by je autoryzować, w sposób zbliżony do tego, który ma zastosowanie dla win pochodzących ze Wspólnoty, w celu traktowania dokumentów wydanych przez samych producentów jako dokumenty wydane przez dane jednostki lub służby w państwach trzecich, zakładając, że dają oni wystarczające zabezpieczenia oraz kładą nacisk na właściwe kontrole przy wydaniu każdego dokumentu.
Wymaga się od początku, by te zasady obowiązywały wyłącznie w okresie próbnym w celu sprawdzenia skuteczności nowego systemu.
(30) Opublikowana będzie lista zawierająca nazwy i adresy agencji oraz laboratoriów autoryzowanych w państwach trzecich do wystawiania zaświadczeń oraz raportów z analizy w celu umożliwienia władzom we Wspólnocie, które nadzorują przywóz produktów winiarskich, przeprowadzania, tam gdzie jest to konieczne, niezbędnych kontroli.
(31) W celu ułatwienia kontroli przez właściwe władze Państw Członkowskich określone są formy oraz, tam gdzie jest to niezbędne, zawartość zaświadczeń oraz raportów z analiz.
(32) Zaświadczenia oraz, w razie potrzeby, raporty z analizy dotyczące każdej partii przywożonego produktu są sprawdzane w celu uniknięcia oszustw.
Dokumenty muszą towarzyszyć każdej partii do momentu umieszczenia ich pod kontrolę Wspólnoty.
(33) Biorąc pod uwagę praktykę handlową, w przypadku gdy partia wina jest rozdzielona, właściwe władze powinny być upoważnione do uzyskania wyciągu z zaświadczenia oraz raportu z analizy opracowanych pod ich kontrolą, by mogły one towarzyszyć każdej nowej partii wynikającej z rozdziału.
(34) W celu zapewnienia szybkiej i sprawnej ochrony konsumentów, istotne jest zapewnienie możliwości zawieszenia nowych przepisów przed końcem okresu próbnego, w przypadku wystąpienia oszustw lub zagrożenia dla zdrowia konsumentów.
(35) Ustanowione są również proste zasady dotyczące dokumentów przygotowywanych dla przywozu z państw trzecich innych niż kraj pochodzenia wyrobów winiarskich, w przypadku gdy wyrób ten nie został poddany znaczącemu przetworzeniu.
(36) Z art. 45 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 wynika jasno, że wyroby winiarskie mogą być kierowane do bezpośredniego spożycia przez ludzi we Wspólnocie wyłącznie wtedy, gdy zostały wyprodukowane przy zastosowaniu praktyk enologicznych dozwolonych we Wspólnocie.
Ponadto, kiedy przywieziony produkt został poddany wzbogaceniu, zakwaszeniu lub odkwaszeniu, powinny zostać ustalone przepisy zezwalające skierowanie produktu do bezpośredniego spożycia we Wspólnocie przez ludzi, tylko jeśli wypełnione są ograniczenia określone we Wspólnocie dla stref uprawy winorośli, których naturalne warunki są ekwiwalentne do tych, które są w regionie z którego pochodzi przywieziony produkt.
(37) Zadania eksporterów i władz powinny zostać uproszczone poprzez wymóg oświadczenia, że alkohol dodany do win likierowych oraz win alkoholizowanych do destylacji jest pochodzenia winnego, co zostanie włączone do dokumentu V I 1 bez potrzeby dodatkowego dokumentu dla tego oświadczenia.
W tym samym celu powinno się zezwolić na stosowanie dokumentu V I 1 jako zaświadczenia potwierdzającego nazwę pochodzenia wymaganego do przywozu win kwalifikujących się do redukcji ceł.
Jednakże nie jest wymagane zaświadczenie lub raport z analizy w przypadku niektórych win, jeśli zostało przedstawione zaświadczenie nazwy pochodzenia.
Zezwala się na stosowanie dokumentu V I 1 do potwierdzania nazwy pochodzenia wspomnianych win likierowych i jednocześnie nie jest konieczne uzupełnienie części dotyczącej raportu z analizy.
(38) Zgodnie z przepisami art. 68 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, wina inne niż wina musujące oraz wina likierowe pochodzące z państw trzecich, które są przeznaczone do bezpośredniego spożycia we Wspólnocie przez ludzi, nie mogą zostać przywiezione do Wspólnoty, jeśli ogólna zawartość alkoholu lub ich ogólna kwasowość przekracza lub nie osiąga określonych wartości granicznych. Jednakże, art. 68 ust. 1 lit. a) powyższego rozporządzenia określa wyjątki w przypadkach, gdy wino określone na podstawie oznaczenia geograficznego ma specjalną charakterystykę jakościową.
(39) W przypadku win pochodzących z Węgier oraz Szwajcarii, które charakteryzują się specjalną jakością i są produkowane w ograniczonych ilościach, maksymalna zawartość alkoholu lub maksymalna ogólna kwasowość jest przekroczona lub, odpowiednio, nieosiągnięta, co wskazuje na specjalne tradycyjne metody produkcji, handel tymi winami na rynku Wspólnoty jest dozwolony.
Jednakże w celu zapewnienia zgodności z wymogami, które muszą być spełnione zanim będzie można korzystać z tych praw, na dokumentach przywożonych, wprowadzonych przez niniejsze rozporządzenie, wymagane jest zaświadczenie oficjalnej jednostki kraju pochodzenia.
(40) W związku z tym, że między Wspólnotą Europejską a Węgrami i Rumunią [21] odpowiednio, zostały zawarte porozumienia w sprawie kontroli i wzajemnej ochrony nazw win, Wspólnota podjęła się przyznać specjalne zwolnienie dla win węgierskich na nieograniczony czas oraz przyznać takie same specjalne zwolnienie dla określonych win jakościowych pochodzących z Rumunii.
(41) Definicje niektórych produktów określonych w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 mogą mieć zastosowanie wyłącznie do produktów uzyskanych we Wspólnocie.
W związku z tym, niezbędne jest zdefiniowanie odpowiadających im produktów pochodzących z państw trzecich.
Definicje tych produktów pochodzących z państw trzecich, w stosunku do których zastosowanie ma niniejsze rozporządzenie, powinny być możliwie jak najbardziej zbliżone do definicji stosowanych dla produktów wspólnotowych.
(42) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1608/2000 [22], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 731/2001 [23], które ustanawia przejściowe zasady do czasu wprowadzenia ostatecznych zasad stosowania rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, stosuje do dnia 31 stycznia 2001 r. niektóre przepisy odnoszące się do zagadnień objętych niniejszym rozporządzeniem. Odpowiednio, w celu uniknięcia jakiejkolwiek przerwy w handlu produktami objętymi niektórymi z tych przepisów oraz przez niniejsze rozporządzenie, niniejsze rozporządzenie powinno stosować się od dnia 1 lutego 2001 r.
(43) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
POZWOLENIA NA PRZYWÓZ I WYWÓZ
Artykuł 1
Wspólne zasady stosowania
Wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz oraz świadectw o wcześniejszym wyznaczeniu refundacji dla produktów rolnych, które są określone w rozporządzeniu (WE) nr 1291/2000, mają zastosowanie do pozwoleń, o których mowa w niniejszym rozdziale.
Artykuł 2
Informacje podawane na pozwoleniach
1.
Tam, gdzie kod Nomenklatury Scalonej określa zawartość alkoholu w produkcie, dopuszcza się tolerancję 0,4 % objętości w stosunku do tej specyfikacji, do celów określonych na pozwoleniu.
Rubryka 20 pozwolenia na przywóz i wywóz powinna zawierać jeden z poniższych zapisów:
- "Tolerancia de 0,4 % vol"
- "Tolerance 0,4 % vol"
- "Toleranz 0,4 % vol"
- "Ανοχή 0,4 % vol"
- "Tolerance of 0,4 % vol"
- "Tolérance de 0,4 % vol"
- "Tolleranza di 0,4 % vol"
- "Tolerantie van 0,4 % vol"
- "Tolerância de 0,4 % vol"
- "Sallittu poikkeama 0,4 til- %"
- "Tolerans 0,4 vol %."
2.
Rubryka 8 pozwolenia na przywóz i wywóz podaje kraj pochodzenia.
Rubryka 7 wniosków o wydanie pozwolenia na przywóz i pozwoleń na wywóz zawiera kraj przeznaczenia lub strefę przeznaczenia tak, jak określono w art. 9 ust. 6 niniejszego rozporządzenia.
Jeśli wskazana jest strefa przeznaczenia, to zaznaczona powinna być pozycja "tak" w rubryce "obowiązkowe".
Jeśli wskazany jest kraj przeznaczenia to zaznaczana jest pozycja "nie" w rubryce "obowiązkowe".
Dodatkowo rubryka 20 wniosków o wydanie pozwolenia na wywóz oraz pozwoleń zawiera wyrażenie: "strefa X jest obowiązkowa".
Na wniosek zainteresowanej strony, kraj przeznaczenia może być zastąpiony przez inny należący do tej samej strefy przeznaczenia.
3.
Rubryka 14 wniosków o wydanie pozwolenia na przywóz oraz pozwoleń na przywóz zawiera następujące dodatkowe informacje dotyczące koloru wina lub moszczu:
"białe" lub "czerwone/różowe".
4. Wnioskodawcy mogą zawrzeć w pojedynczym wniosku o wydanie pozwolenia na przywóz produkty objęte więcej niż jednym kodem taryfy poprzez wypełnienie rubryk 15 i 16 wniosku zgodnie z poniższym:
- rubryka 15: opis produktu, tak jak podano w Nomenklaturze Scalonej,
- rubryka 16: kody CN.
Opisy produktów oraz kody CN podane we wniosku są umieszczane również na pozwoleniu na przywóz.
Artykuł 3
Termin ważności
1. Pozwolenia na przywóz są ważne od dnia ich wydania w rozumieniu art. 23 ust. 1 rozporządzenia (WE) 1291/2000 do końca czwartego miesiąca następującego po tej dacie.
2. Pozwolenia na wywóz są ważne od daty ich wydania w rozumieniu art. 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 do końca drugiego miesiąca następującego po tej dacie, lecz nie mogą pod żadnymi warunkami pozostać ważne po dniu 31 sierpnia obowiązującego roku GATT.
Artykuł 4
Zabezpieczenia
1.
Zabezpieczenie dla pozwolenia na przywóz jest następujące:
- skoncentrowany sok winogronowy oraz moszcz: 2,5 EUR/hl,
- pozostałe soki winogronowe oraz moszcze: 1,25 EUR/hl,
- wina destylowane oraz wina alkoholizowane: 1,25 EUR/hl,
- wina musujące oraz wina likierowe: 2,5 EUR/hl.
2.
Zabezpieczenie dla pozwolenia na wywóz wynosi 8 EUR na hektolitr dla produktów objętych kodami CN 20096011, 20096019, 20096051, 20096071, 22043092 i 22043096 oraz 2,5 EUR na hektolitr dla pozostałych produktów.
Artykuł 5
Przekazywanie informacji dotyczących pozwoleń na przywóz
W każdy czwartek lub w pierwszy dzień pracujący po nim następujący, jeśli czwartek jest świętem państwowym, Państwa Członkowskie, wykorzystując wzór określony w załączniku 1, przekazują Komisji, informacje o ilościach i krajach pochodzenia produktów, na które wydano pozwolenie na przywóz w trakcie poprzedniego tygodnia, w rozbiciu na kody Nomenklatury Scalonej oraz kody nomenklaturowe krajów, do celów statystyki handlu zagranicznego Wspólnoty.
Jeśli wydaje się, że ilości, na które złożone zostały wnioski o wydanie pozwolenia na przywóz w Państwie Członkowskim, mogą stwarzać ryzyko wystąpienia zakłóceń na rynku, to Państwo Członkowskie natychmiast informuje odpowiednio Komisję oraz przekazuje informację o tych ilościach w rozbiciu na rodzaj produktu.
ROZDZIAŁ II
DOTYCZĄCE POZWOLEŃ NA WYWÓZ ZGODNIE Z POROZUMIENIAMI GATT
Artykuł 6
Cel
Zgodnie z Porozumieniem w sprawie Rolnictwa zawartym w trakcie Rundy Urugwajskiej wielostronnych negocjacji handlowych, zwanym dalej "Porozumieniem", niniejszy rozdział określa dodatkowe szczegółowe zasady stosowane do wydawania pozwoleń na wywóz z wcześniejszym wyznaczeniem refundacji.
Artykuł 7
Rozłożenie ogólnej ilości w ciągu roku oraz składanie wniosków
1.
Ogólna ilość dostępna dla każdego roku GATT jest rozdzielona na sześć części.
Wnioski o wydanie pozwolenia na wywóz mogą być składane na:
- 25 % ogólnej ilości, do dnia 15 listopada,
- 25 % ogólnej ilości, do dnia 15 stycznia,
- 15 % ogólnej ilości, do dnia 15 marca,
- 15 % ogólnej ilości, do dnia 30 kwietnia,
- 10 % ogólnej ilości, do dnia 30 czerwca,
- 10 % ogólnej ilości, do dnia 31 sierpnia,
2.
Ilości niewykorzystane w jednym okresie są automatycznie przenoszone do następnego terminu w ramach tego samego roku.
3.
Wnioski o wydanie pozwolenia na wywóz na pierwszy okres mogą być składane począwszy od 16 września każdego roku.
Artykuł 8
Kategorie oraz grupy produktów
1.
Kategorie produktów, o których mowa w art. 14 ustęp drugi rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 są określone w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
2. Grupy produktów, o których mowa w art. 4, ust. 2 akapit pierwszy tiret drugie rozporządzenia (WE) nr 800/1999, które mogą zostać wprowadzone na podstawie wniosku o wydanie pozwolenia na wywóz oraz samego pozwolenia zgodnie z art. 14 ustęp czwarty rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 są określone w załączniku III do tego rozporządzenia.
Artykuł 9
Wnioski o wydanie pozwolenia na wywóz
1.
Wnioski o wydanie pozwolenia na wywóz mogą być składane do właściwych władz od godziny 13.00 w środę do następnego wtorku.
2.
Wnioski o wydanie pozwolenia na wywóz, które zostały złożone w okresie określonym w ust. 1 przez pojedynczego eksportera nie mogą przekraczać ilości 30000 hektolitrów na strefę przeznaczenia, jak określono w ust. 6.
Wnioski dotyczące tej samej strefy przeznaczenia muszą być składane do właściwych władz oraz zgrupowane w pojedynczym przekazie.
Jeśli eksporter złoży wnioski na łączną ilość większą niż 30000 hektolitrów na jedną strefę to wszystkie dane wnioski są odrzucane przez jednostkę, do której zostały złożone.
Jeśli łączna ilość dostępna na strefę jest mniejsza niż 30000 hektolitrów, to jednostka, do której składane są wnioski, redukuje wnioski eksporterów, którzy przekroczyli ilości, w celu dostosowania ich do dostępnej ilości.
3.
Pozwolenia na wywóz są wydawane w poniedziałek następujący po wtorku, określonym w ust. 6, lub w następny dzień roboczy, jeśli poniedziałek jest świętem państwowym, zakładając, że Komisja nie podjęła żadnych specjalnych środków w tym czasie.
4. Jeśli ilości, na które złożono wnioski o wydanie pozwolenia, o których poinformowano Komisję w dniu ustalonym zgodnie z art. 12 ust. 1, przekraczają ilości dostępne na okres o którym mowa w art. 7 ust.1, Komisja ustala procentowy współczynnik akceptacji stosowany do wszystkich wspomnianych wniosków i zawiesza składanie wniosków o wydanie pozwolenia do rozpoczęcia następnego okresu.
5.
Jeśli wydawanie pozwoleń może spowodować ryzyko wcześniejszego wykorzystania budżetu dla sektora wina, który jest określony zgodnie z Porozumieniem, to Komisja może zaakceptować oczekujące wnioski lub odrzucić wnioski, na które nie wydano pozwoleń na wywóz oraz zawiesić składanie pozwoleń na wywóz nie dłużej niż na 10 dni pracujących, chociaż decyzja o przedłużeniu zawieszenia może zostać podjęta zgodnie z procedurą określoną w art. 75 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.
Jeśli wydawanie pozwoleń może spowodować ryzyko przekroczenia budżetu dla sektora wina, który jest określony zgodnie z Porozumieniem, to Komisja może ustanowić procentowy współczynnik akceptacji stosowany do wszystkich wniosków złożonych oraz zawiesić składanie wniosków do końca roku gospodarczego.
6.
Działania określone w ust. 4 i 5 mogą być dostosowane do kategorii produktów oraz strefy przeznaczenia.
Strefy przeznaczenia są następujące:
- Strefa 1: Afryka,
- Strefa 2: Azja oraz Oceania,
- Strefa 3: Europa Wschodnia włączając WNP, oraz
- Strefa 4: Europa Zachodnia.
Kraje w każdej strefie przeznaczenia są określone w załączniku IV.
7.
W przypadkach, gdy ilości, o które wnioskowano zostały odrzucone lub zredukowane, to zabezpieczenie określone w art. 4 ust. 2 jest natychmiast zwolnione w stosunku do ilości, na które wnioski nie zostały zaakceptowane.
8.
W drodze odstępstwa od ust. 3, w przypadku gdy ustalony jest mniejszy niż 85-procentowy współczynnik akceptacji, to pozwolenia wydawane są trzeciego dnia roboczego następującego po opublikowaniu tego współczynnika w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Przed wydaniem pozwolenia, eksporter może zarówno wycofać swój wniosek, wówczas zabezpieczenie określone w art. 4 ust. 2 jest natychmiastowo zwalniane, lub w trybie ekspresowym może zaakceptować pozwolenie, wówczas pozwolenie jest natychmiastowo wydawane.
Artykuł 10
Przekazywanie pozwoleń
Wydane pozwolenia na wywóz nie mogą być przekazywane.
Artykuł 11
Tolerancje
Dodatkowe ilości wywożone w ramach tolerancji określonych w art. 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 nie kwalifikują się do uzyskania refundacji.
Przynajmniej jeden z poniższych z zapisów zostaje wprowadzony w rubryce 22 pozwoleń:
- Restitución válida para… (cantidad por la que se haya expedido el certificado) como máximo
- Restitutionen omfatter højst… (den mængde, licensen er udstedt for)
- Erstattung gültig für höchstens… (Menge, für die die Lizenz erteilt wurde)
- Επιστςοφή πον ισχύει για… (ποσότητα για οποία εκδίδεται το πιοτοποιητικό) κατ ανώτατο όριο
- Refund valid for not more than… (quantity for which licence is issued)
- Restitution valable pour… (quantité pour laquelle le certificat est délivré) au maximum
- Restituzione valida al massimo per… (quantitativo per il quale è rilasciato il titolo)
- Restitutie voor ten hoogste… (hoeveelheid waarvoor het certificaat is afgegeven)
- Restituição válida para… (quantidade em relação à qual é emitido o certificado), no máximo
- Vientituki voimassa enintään… (määrä, jolle todistus on annettu) osalta
- Bidrag som gäller för högst… (kvantitet för vilken licensen skall utfärdas).
Artykuł 12
Przekazywanie informacji przez Państwa Członkowskie
1.
Państwa Członkowskie w każdą środę lub w następny dzień roboczy, jeśli środa jest świętem publicznym, przekazują do Komisji następujące informacje o:
a) wnioskach o wydanie pozwoleń na wywóz z wcześniejszym wyznaczeniem stawki refundacji, złożonych pomiędzy środą poprzedzającego tygodnia a wtorkiem, lub o braku wniosków;
b) ilościach, na które wydano pozwolenia na wywóz w poprzedni poniedziałek lub, jeśli miało to miejsce, w trakcie przerwy, o której mowa art. 9 ust. 8;
c) ilościach, na które wnioski o wydanie pozwolenia zostały wycofane w poprzednim tygodniu zgodnie z art. 9 ust. 8.
Informacje te określają również strefy przeznaczenia, tak jak określono w art. 9 ust. 6.
2.
Państwa Członkowskie przed 15 dniem każdego miesiąca przekazują informację do Komisji odnośnie do poprzedniego miesiąca o:
a) ilościach na które wydano pozwolenia, a które nie zostały wykorzystane, wraz ze strefami przeznaczenia, tak jak określono w art. 9 ust. 6;
b) ilościach na które zostały przyznane zwroty bez pozwolenia, zgodnie z art. 4 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 800/1999;
Informacje te zawierają ilości określone w ust. 1 oraz stawkę refundacji.
3.
Informacje określone w ust. 1 zawierają:
a) ilości w hektolitrach dla każdego dwunastocyfrowego kodu nomenklatury produktów rolnych dla refundacji wywozowych.
Jeśli pozwolenie było wydane na więcej niż jeden jedenastocyfrowy kod w tej samej kategorii określonej w załączniku III, powinien zostać podany numer kategorii;
b) ilości dla każdego kodu, rozdzielone według przeznaczenia, jeśli stawka refundacji różni się w zależności od kierunku przeznaczenia;
c) stawki refundacji stosowane do ilości, o których mowa w ust. 1 lit. c).
Jeśli stawka refundacji była zmieniana w trakcie okresu wnioskowania o pozwolenie, wnioski muszą być rozdzielone wg każdego okresu, z zastosowaniem różnej stawki refundacji.
4.
Wszystkie informacje zgodnie z ust. 1–3, włączając "zerowe" informacje, są dokonywane przy wykorzystaniu wzoru określonego w załączniku V.
Artykuł 13
Decyzje Komisji
1.
Jeśli, w świetle notyfikacji przekazanych zgodnie z art. 12 ust. 2 lit a), dostępna stanie się ponownie wystarczająca ilość, to Komisja może zadecydować o ponownym otwarciu procedury składania wniosków o wydanie pozwoleń na wywóz.
2.
Komisja poinformuje Państwa Członkowskie raz w miesiącu do jakiego poziomu ilości i jakie wydatki określone w corocznym poziomie zobowiązań przewidzianym w Porozumieniu w ramach roku GATT zostały wykorzystane i, w przypadku gdy to nastąpi, o ich wykorzystaniu.
ROZDZIAŁ III
USTALENIA DOTYCZĄCE CENY WEJŚCIA DLA SOKU I MOSZCZU WINOGRONOWEGO
Artykuł 14
Sprawdzanie partii
1.
Dla produktów objętych kodami CN 200960 oraz 220430, wymienionych w załączniku I, części trzeciej, sekcji I, załączniku 2 do Wspólnej Taryfy Celnej oraz będących przedmiotem przepisów o cenie wejścia, faktyczna cena importowa będzie weryfikowana poprzez sprawdzenie każdej partii.
2.
"Partia" oznacza towary przedstawione zgodnie z deklaracją do przeznaczenia do wolnego obrotu.
Każda deklaracja może zawierać wyłącznie towary o jednym i tym samym pochodzeniu objęte pojedynczym kodem Nomenklatury Scalonej.
Artykuł 15
Kontrolowanie
1.
Cena importowa, na podstawie, której produkty o których mowa w art. 14 są klasyfikowane w Nomenklaturze Scalonej musi być równa cenie fob tych produktów w ich kraju pochodzenia powiększonej o koszt ubezpieczenia i transportu do punktu wejścia na obszar celny Wspólnoty.
2.
W przypadku gdy cena importowa nie może być określona na podstawie ust. 1 tego artykułu to produkty, o których mowa w art. 14, są klasyfikowane w Nomenklaturze Scalonej na podstawie wartości celnej określonej zgodnie z art. 30 i 31 rozporządzenia Rady nr 2913/92 [24].
ROZDZIAŁ IV
REFUNDACJE WYWOZOWE W SEKTORZE WINA
Artykuł 16
Częstotliwość
Zwroty wywozowe w sektorze wina są poddawane przeglądowi okresowemu, przynajmniej raz w każdym roku gospodarczym.
Artykuł 17
Wymóg pozwolenia
Z wyjątkiem dostaw na cele specjalne określone w art. 36 rozporządzenia (WE) nr 800/1999 oraz dostaw ilości określonych w załączniku III(K) rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 zwroty przyznawane są po przedstawieniu dowodu, że produkt został wywieziony zgodnie z pozwoleniem na wywóz.
Artykuł 18
Dowód
1.
Zwroty są przyznawane po przedstawieniu dowodu, że wywiezionemu produktowi towarzyszyło w momencie wywozu zaświadczenie analityczne wydane przez oficjalną jednostkę w Państwie Członkowskim produkującym lub w Państwie Członkowskim wywozu, która potwierdza, że produkt spełnia standardy jakościowe Wspólnoty dla tego rodzaju produktów lub, w przypadku braku takich standardów, standardy krajowe stosowane przez Państwo Członkowskie wywozu.
W przypadku win stołowych lub win likierowych innych niż wina likierowe produkowane w określonych regionach, przedstawiany jest ponadto dowód potwierdzający, że zostały one zaaprobowane przez komitet organoleptyczny powołany przez Państwo Członkowskie wywozu.
W przypadku, gdy to Państwo Członkowskie nie jest producentem, przedstawia się również dowód, że dane wino jest wspólnotowym winem stołowym lub winem likierowym.
Zaświadczenie wymienione w akapicie pierwszym zawiera przynajmniej:
a) Dla win stołowych oraz win likierowych innych niż wina gatunkowe wyprodukowane w określonym regionie:
- kolor,
- ogólną zawartość alkoholu w objętości,
- rzeczywistą zawartość alkoholu w objętości,
- ogólną kwasowość,
- oraz tam, gdzie ma to zastosowanie, potwierdzenia że dane wino, tak jak określono w art. 28 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, zostało wyprodukowane w ilości przekraczającej normalną ilość lub ilość tego wina, w przypadku wywozu, wynikającą z kupażu lub mieszania;
b) dla skoncentrowanego moszczu winogronowego, wynik uzyskany na refraktometrze w temp. 20 °C, zgodnie z metodą określoną w załączniku I (6) rozporządzenia 1493/1999.
2.
Eksporterzy są zobowiązani do informowania właściwych władz Państwa Członkowskiego o:
a) pochodzeniu i ilościach wykorzystanego wina dla win uzyskanych z kupażu;
b) liczbie i datach towarzyszących dokumentów.
3.
W przypadku wywozu win stołowych, dla których wnioskowany zwrot wynika z kupażu (zgodnie z zasadami określonymi w tytule II rozdziału V rozporządzenia nr 1622/2000) lub mieszania win stołowych kwalifikujących się do różnych stawek refundacji, kwota refundacji należna eksporterowi jest wyliczana w proporcji do ilości wina kupażowanego lub mieszanego.
Artykuł 19
Kontrole przeprowadzane przez Państwa Członkowskie
1.
Państwa Członkowskie mogą określić, że potwierdzenie, o którym mowa w art. 18 ust. 1 tiret drugie, może zostać przyznane przez regionalne komitety, które potwierdzają, że wino posiada charakterystykę wina stołowego właściwego dla regionu produkcyjnego, z którego pochodzi.
2. Państwa Członkowskie podejmą wszelkie niezbędne kroki do przeprowadzenia kontroli wspomnianych w art. 17 i 18. Jednakże nie stosuje się przepisów art. 18 z wyjątkiem ust. 2 lit. b), do dostaw win w odniesieniu do art. 26 ust.1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 800/1999, dla których procedura określona w art. 36 tego rozporządzenia lub w rozporządzeniu (EWG) nr 565/80 nie ma zastosowania.
3. Dla celów art. 18 ust. 2 lit. b), Państwo Członkowskie wywozu może nie zezwolić na stosowanie przepisów art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2238/93.
ROZDZIAŁ V
ZAŚWIADCZENIA ORAZ RAPORTY Z ANALIZY WINA, SOKU ORAZ MOSZCZU Z WINOGRON STOSOWANE W PRZYWOZIE
Sekcja 1
Ogólne
Artykuł 20
Wymagane dokumenty
Zaświadczenia oraz raporty z analizy określone, odpowiednio, w art. 68 ust. 1 lit. a) ppkt i) i ii) rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 mają formę jednolitego dokumentu:
a) jego część "zaświadczenie" jest przygotowana przez jednostkę państwa trzeciego, z którego pochodzą produkty;
b) jego część "raport z analizy" jest przygotowana przez oficjalne laboratorium uznane przez państwo trzecie, z którego pochodzą produkty.
Artykuł 21
Treść raportu z analizy
Raport z analizy zawiera następujące informacje:
a) w przypadku win i moszczy winogronowych będących w procesie fermentacji:
- ogólną zawartość alkoholu w objętości,
- faktyczną zawartość alkoholu w objętości;
b) w przypadku moszczu winogronowego oraz soku winogronowego, gęstość;
c) w przypadku win, moszczu winogronowego oraz soku winogronowego:
- ogólny suchy wyciąg,
- ogólną kwasowość,
- zawartość kwasów lotnych,
- zawartość kwasu cytrynowego,
- ogólną zawartość dwutlenku siarki,
- obecność odmian uzyskanych poprzez krzyżówki międzygatunkowe (bezpośrednie hybrydy producenta lub inne odmiany nienależące do gatunku Vitis vinifera).
Artykuł 22
Zwolnienia
1.
Nie jest wymagane przedłożenie zaświadczenia lub raportu z analizy w przypadku produktów pochodzących i przywożonych z państw trzecich w oznakowanych pojemnikach o pojemności nie większej niż pięć litrów, zamkniętych przy pomocy jednorazowego zamknięcia, gdy łączna transportowana ilość, niezależnie czy przewożona w oddzielnych partiach czy nie, przekracza 100 litrów.
2.
Ponadto nie jest wymagane przedłożenie zaświadczenia lub raportu z analizy dla:
a) ilości produktów nieprzekraczających 30 litrów na podróżnego, zawartych w osobistym bagażu podróżnego w rozumieniu art. 43 rozporządzenia Rady (EWG) nr 918/83 [25];
b) ilości wina nieprzekraczającej 30 litrów, która jest przesyłana w partiach od jednej osoby prywatnej do drugiej w rozumieniu art. 29 rozporządzenia (EWG) nr 918/83;
c) wina i soku z winogron w oznakowanych pojemnikach o pojemności nie większej niż pięć litrów, zamkniętych przy pomocy jednorazowego zamknięcia, pochodzącego i przywożonego z państw trzecich, których łączny przywóz do Wspólnoty jest mniejszy niż 1000 hektolitrów.
Kraje te są podane w załączniku VI;
d) wina i soku winogronowego będącego częścią dobytku osób prywatnych, które się przeprowadzają;
e) wina i soku winogronowego przeznaczonego na targi, jak określono w odpowiednich przepisach rozporządzenia (EWG) nr 918/83, zakładając, że produkty te umieszczone są w oznakowanych pojemnikach o pojemności nie większej niż dwa litry, zamkniętych przy pomocy jednorazowego zamknięcia;
f) ilości wina, moszczu winogronowego oraz soku winogronowego przywożonego do celów naukowych oraz eksperymentów technicznych, do maksymalnej ilości jednego hektolitra;
g) win oraz soku winogronowego przeznaczonego na cele dyplomatyczne, konsularne lub podobnych jednostek, które są przywożone jako część ich bezcłowego przydziału;
h) win i soku winogronowego przechowywanego na pokładzie międzynarodowych środków transportu jako zapasy żywnościowe.
3.
Przypadek zastosowania wyjątku określonego w ust. 1 nie może być powiązany z przypadkami zastosowania wyjątków określonych w ust. 2.
Artykuł 23
Wyłączenie
Rozdział ten nie dotyczy win likierowych Boberg, którym towarzyszy zaświadczenie potwierdzające nazwę pochodzenia.
Sekcja 2
Stawiane wymogi oraz szczegółowe zasady przygotowywania i używania zaświadczeń oraz raportów z analizy do przywozu wina, soku winogronowego oraz moszczu winogronowego
Artykuł 24
Dokument V I 1
1.
Zaświadczenie oraz raport z analizy dla każdej partii przeznaczonej do przywozu do Wspólnoty są przygotowane na pojedynczym dokumencie V I 1.
"Partia" oznacza ilość produktu, która jest przewożona przez jednego komitenta do jednego odbiorcy.
Dokument ten jest przygotowany na formularzu V I 1 odpowiadającym wzorowi określonemu w załączniku VII oraz spełnia wymogi techniczne określone w załączniku VIII.
Powinien zostać podpisany przez urzędnika z oficjalnej jednostki oraz przez urzędnika z uznanego laboratorium, tak jak określono w art. 29.
2.
Jeśli dany produkt nie jest przeznaczony do bezpośredniego spożycia przez ludzi, nie jest konieczne wypełnianie części dotyczącej "raportu z analizy" formularza V I 1.
W przypadku win umieszczonych w oznakowanych pojemnikach o pojemności niewiększej niż 60 litrów, zamkniętych przy pomocy jednorazowego zamknięcia, oraz zakładając, że wino to pochodzi z kraju pojawiającego się w załączniku IX, który zaoferował specjalne gwarancje zaakceptowane przez Komisję to sekcja raportu z analizy formularza V I 1 wypełnia się wyłącznie w odniesieniu do:
- faktycznej zawartości alkoholu w objętości,
- ogólnej kwasowości,
- ogólnej zawartości dwutlenku siarki.
Artykuł 25
Opis dokumentów
1.
Formularz V I 1 składa się, kolejno, z wypisanego maszynowo lub ręcznie oryginału oraz kopii.
Formularz V I 2 składa się, kolejno, z oryginału i dwóch kopii.
Formularz V I 2 jest wyciągiem przygotowanym zgodnie z wzorem określonym w załączniku X, zawierającym informacje pojawiające się na dokumencie V I 1 oraz innym wyciągiem V I 2 poświadczonym przez wspólnotowy urząd celny.
Zarówno oryginał jaki i kopia towarzyszą produktowi.
Formularze V I 1 oraz V I 2 wypełnia się bądź maszynowo bądź ręcznie lub przy pomocy równoważnych środków technicznych uznanych przez oficjalną jednostkę.
Formularze wypisywane ręcznie uzupełnia się atramentem, drukowanymi literami.
Nie jest dozwolone poprawianie lub nadpisywanie.
Wszelkie zmiany są dokonywane przez skreślanie niewłaściwych danych oraz, tam gdzie to konieczne, dodawanie tych wymaganych.
Wszelkie zmiany dokonane w ten sposób muszą zostać zatwierdzone przez autora oraz podstemplowane, w zależności od przypadku, przez oficjalną jednostkę, laboratorium lub służby celne.
2. Dokumenty V I 1 oraz wyciągi V I 2 zawierają numer kolejny przyznany przez, w przypadku dokumentów V I 1, oficjalną jednostkę, której urzędnik podpisuje zaświadczenie oraz, w przypadku wyciągów V I 2, przez służby celne, które poświadczają je zgodnie z art. 28 ust. 2 i 3.
Artykuł 26
Procedura uproszczona
1.
Dokumenty V I 1 przygotowywane przez producentów wina w państwach trzecich określonych w załączniku IX, które przedstawiły specjalne gwarancje zaakceptowane przez Wspólnotę są traktowane jako zaświadczenia lub raporty z analizy przygotowane przez agencje oraz laboratoria zawarte na liście, o której mowa w art. 29, zakładając, że producenci uzyskali indywidualne uznanie od właściwych władz z tych państw trzecich oraz są przedmiotem inspekcji przez nie dokonywanych.
2.
Zatwierdzeni producenci, jak określono w ust. 1 korzystają z formularza V I 1, podając w rubryce 10 nazwę i adres oficjalnej jednostki w państwie trzecim, która ich zatwierdziła.
Producenci uzupełniają formularz wpisując ponadto:
- w rubryce 1, swoje nazwy i adresy oraz ich numery rejestracyjne w państwach trzecich określonych w załączniku IX,
- w rubryce 11, przynajmniej informacje, o których mowa w art. 24 ust. 2.
Podpisują się w miejscu przewidzianym w rubrykach 10 i 11 po przekreśleniu słów „ nazwisko i tytuł urzędnika”.
Niewymagany jest stempel, ani nazwa i adres laboratorium.
Artykuł 27
Odstępstwa
1.
Stosowanie art. 24, ust. 2 oraz art. 26 może zostać zawieszone, jeśli zostanie stwierdzone, że produkty, w stosunku do których stosuje się te przepisy są przedmiotem falsyfikacji, która może spowodować zagrożenie życia konsumentów lub są wynikiem praktyk enologicznych, które nie są zatwierdzone we Wspólnocie.
2.
Art. 24 ust. 2 oraz art. 26 mają zastosowanie do momentu wejścia w życie porozumienia wynikającego z negocjacji ze Stanami Zjednoczonymi Ameryki odnośnie do porozumienia dotyczącego handlu winem, ale najpóźniej do dnia 31 grudnia 2003 r.
Artykuł 28
Zastosowanie
1.
Oryginał, kopię dokumentu V I 1 lub wyciągu V I 2 przekazuje się do właściwych władz w Państwie Członkowskim, po zakończeniu formalności celnych, w którym to państwie formalności celne wymagane do skierowania partii produktu do wolnego obrotu zostały przeprowadzone.
Władze, jeśli jest to konieczne, potwierdzają odwrotną stronę dokumentu V I 1 lub wyciągu V I 2. Zwracają oryginał do zainteresowanej osoby oraz przechowują kopię przez przynajmniej pięć lat.
2.
Jeśli partia ma być uznana za pełną przed wprowadzeniem do wolnego obrotu, to nowy komitent przekazuje służbom celnym kontrolującym partię, dokument V I 1 lub wyciąg V I 2 odnoszący się do tej partii oraz, jeśli jest to konieczne, sukcesywnie wypełniany formularz V I 2.
Władze weryfikują, czy informacje umieszczone na dokumencie V I 1 zgadzają się z tymi umieszczonymi na formularzu V I 2 lub, czy szczegóły umieszczone w wyciągu V I 2 zgadzają się z tymi, które zostały umieszczone w sukcesywnie wypełnionym formularzu V I 2, po czym podstemplowują drugi z dokumentów, który wtedy stanie się dokumentem ekwiwalentnym do wyciągu V I 2, a następnie potwierdzić dokument lub poprzedni wyciąg.
Władze zwracają wyciąg oraz oryginał dokumentu V I 1 lub poprzedni wyciąg V I 2 do nowego spedytora i przechowywać kopię dokumentów lub poprzedniego wyciągu przez przynajmniej pięć lat.
Jednakże formularz V I 2 nie musi być wypełniany, jeśli partia produktów jest powrotnie wywożona do państw trzecich.
3.
Jeśli partia została rozdzielona przed wprowadzeniem produktu do wolnego obrotu, zainteresowana strona przedstawia służbom celnym nadzorującym tą partię, oryginał oraz kopię dokumentu V I 1 lub wyciąg V I 2 dotyczące partii, która została rozdzielona wraz z formularzem V I 2 oraz dwiema kopiami sukcesywnie wypełnionymi dla każdej nowej partii.
Władze weryfikują czy informacje wprowadzone na dokumencie V I 1 lub na wyciągu V I 2 zgadzają się z tymi, które zostały wprowadzone w sukcesywnie wypełnionym formularzu V I 2 dla każdej nowej partii, po czym podstemplowują drugi z dokumentów, który wtedy stanie się dokumentem ekwiwalentnym do wyciągu V I 2, a następnie potwierdzić odwrotną stronę dokumentu V I 1 lub wyciągu V I 2, na podstawie którego był oparty.
Zwracają poprzednio uzupełniony wyciąg V I 2 do zainteresowanej osoby i przechowują kopię każdego z tych dokumentów przez przynajmniej pięć lat.
Artykuł 29
Lista właściwych organów
1.
Na podstawie informacji przekazanych przez właściwe organy państw trzecich, Komisja określi i będzie aktualizować listy zawierające nazwy, adresy agencji, laboratoriów oraz adresy producentów wina autoryzowanych do wypisywania dokumentów V I 1.
Listy te opublikuje w serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.
2.
Informacje przekazywane przez właściwe organy w państwach trzecich, o których mowa w ust. 1, zawierają:
a) nazwy oraz adresy oficjalnych agencji oraz laboratoriów zatwierdzonych lub powołanych do celów wystawiania dokumentów V I 1;
b) nazwy, adresy oraz oficjalne numery rejestrowe producentów wina autoryzowanych do wystawiania dokumentów V I 1.
Listy zawierają wyłącznie agencje oraz laboratoria, jak określono w lit. a) akapit pierwszy, które zostały autoryzowane przez właściwe organy danego państwa trzeciego do przedstawiania, na życzenie, Komisji lub Państwom Członkowskim, wszelkich informacji wymaganych do oceny danych pojawiających się na dokumencie.
3.
Listy są aktualizowane, zwłaszcza w celu uwzględnienia wszelkich zmian w adresach oraz/lub nazwie agencji lub laboratoriów.
Artykuł 30
Przywóz pośredni
W przypadkach, gdy wino jest wywożone z państwa trzeciego, na którego terytorium zostało wyprodukowane (zwanego dalej: "krajem pochodzenia") do innego państwa trzeciego (zwanego dalej: "krajem wywozu"), z którego jest wywożone do Wspólnoty, właściwe władze kraju wywozu mogą wystawić dokument V I 1 dla danego wina na podstawie dokumentu V I 1 lub innego równoważnego, wystawionego przez właściwe władze kraju pochodzenia, bez przeprowadzania dalszych analiz wina, jeśli wino to:
a) zostało rozlane do butelek i oznaczone etykietą w kraju pochodzenia i pozostaje w takim stanie; lub
b) jest wywożone w dużych ilościach z kraju pochodzenia i rozlewane do butelek oraz oznaczane etykietami w kraju wywozu bez dalszego przetwarzania.
Właściwe władze w kraju wywozu potwierdzają, że dane wino, którego dotyczy pierwszy punkt, spełnia warunki tam określone.
Artykuł 31
Przestrzeganie praktyk enologicznych
1. Zgodnie z przepisami art. 45 i art. 46 ust. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 oraz przepisów przyjętych do ich wdrożenia, produkty pochodzące z państw trzecich mogą zostać przedstawione lub dostarczone do bezpośredniego spożycia przez ludzi tylko i wyłącznie, jeśli zostały wyprodukowane, w przypadku praktyk enologicznych określonych w załączniku V (C), (D) i (E) rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, zgodnie z ograniczeniami przyjętymi dla stref uprawy winorośli we Wspólnocie, dla których naturalne warunki produkcji są równoważne dla tych w regionach produkcyjnych, z których pochodzą.
Oszacowanie równoważności warunków produkcji zostanie przeprowadzone na podstawie propozycji właściwych władz zainteresowanego państwa trzeciego, zgodnie z procedurą określoną w art. 75 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.
2.
Jeśli właściwe władze Państwa Członkowskiego podejrzewają, że produkt pochodzący z państwa trzeciego nie spełnia przepisów ust. 1, bezzwłocznie informują o tym Komisję.
Artykuł 32
Specjalne zasady dla niektórych win
1.
W przypadku win likierowych oraz win alkoholizowanych do destylacji, dokument V I 1 traktowany jest jako obowiązujący wyłącznie, gdy oficjalna agencja, o której mowa w art. 29, wprowadziła w rubryce 15 zapis:
"alkohol, który został dodany do tego wina jest potwierdzony jako alkohol winny"
Zapisowi towarzyszą następujące informacje:
a) pełna nazwa i adres agencji wydającej;
b) podpis urzędnika agencji;
c) stempel agencji.
2.
Dla win kwalifikujących się do redukcji ceł w przywozie do Wspólnoty, dokumenty V I 1 mogą służyć jako certyfikat poświadczający nazwę pochodzenia, które kwalifikuje się do takich ustaleń, jeśli oficjalna agencja wprowadziła w rubryce 15 następujący zapis:
"potwierdza się, że dane wino, którego dotyczy niniejszy dokument zostało wyprodukowane w rejonie uprawy winorośli… i któremu nadano nazwę pochodzenia podaną w rubryce 6 zgodnie z warunkami kraju pochodzenia."
Zapisowi temu towarzyszy informacja, o której mowa w ust. 1 akapit drugi.
ROZDZIAŁ VI
ODSTĘPSTWA ANALITYCZNE DLA NIEKTÓRYCH PRZYWOŻONYCH WIN
Artykuł 33
1.
Wymienione niżej wina mogą być przywożone do Wspólnoty, do bezpośredniego spożycia przez ludzi:
a) wina pochodzące z Węgier, których ogólna zawartość alkoholu w objętości przekracza 15 % vol. bez wzbogacania, określone:
i) przez słowa "Tokaji Aszu" lub "Tokaji Aszu-eszencia" lub "Tokaji Eszencia" lub "Tokaji Szamorodni"; lub
ii) terminem "Kueloenleges Minoségue bor" (wino najwyższej jakości), uzupełnionym określeniem geograficznym i jednym z poniższych:
- "késöl szüretelésü bor",
- "válagatott szüretelésü bor",
- "töppedt szölöböl készült bor",
- "aszubor";
b) wina pochodzące ze Szwajcarii porównywalne do win jakości psr, gdy są obowiązkowo określone przez oznaczenie geograficzne i których ogólna kwasowość wyrażona w kwasie winowym jest mniejsza niż 4,5 ale większa niż 3 gramy na litr oraz przynajmniej w 85 % zostały uzyskane z winogron jednej lub więcej z poniżej przedstawionych odmian winorośli:
- Chasselas,
- Müller-Thurgau,
- Sylvaner,
- Pinot noir,
- Merlot;
c) wina pochodzące z Rumunii, których ogólna zawartość alkoholu w objętości przekracza 15 %, bez wzbogacania, określone jako "VSOC" lub "Vinuri de calitate superioara cu denumite de origine si trepte de calitate" oraz zawierające jedno z poniższych oznaczeń geograficznych:
- Cernavoda,
- Cotnari,
- Medgidia,
- Murfatlar,
- Nazarcea,
- Pietroasa.
2.
Do celów ust. 1 lit. a), b) i c) oficjalna agencja w kraju pochodzenia autoryzowana do wystawiania dokumentu V I 1, jak określono w niniejszym rozporządzeniu, wprowadza następujący wpis w rubryce 15:
"Niniejszym potwierdza się, że to wino spełnia warunki określone w art. 68 ust. 1 lit. b) ppkt i) i ii) rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 oraz w rozporządzeniu (WE) nr 883/2001."
Oficjalna agencja potwierdza ten wpis poprzez przystawienie stempla.
ROZDZIAŁ VII
DEFINICJE NIEKTÓRYCH PRODUKTÓW W SEKTORZE WINA POCHODZĄCYCH Z PAŃSTW TRZECICH
Artykuł 34
Definicje
Definicje wymienionych niżej produktów w sektorze winiarskim, pochodzących z państw trzecich i objętych kodami CN 2009 oraz 2004 są takie jak podano w załączniku XI:
a) świeży moszcz winogronowy ze wstrzymaną fermentacją poprzez dodanie alkoholu;
b) skoncentrowany moszcz winogronowy;
c) rektyfikowany skoncentrowany moszcz winogronowy;
d) wino likierowe;
e) wino musujące;
f) napowietrzone wino musujące;
g) wino półmusujące;
h) napowietrzone wino półmusujące;
i) wino z przejrzałych winogron.
ROZDZIAŁ VIII
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 35
Uchylenie
Niniejszym tracą moc rozporządzenia (EWG) nr 3388/81, (EWG) nr 3389/81, (EWG) nr 3590/85 oraz (WE) nr 1685/95 i (WE) nr 1281/1999.
Artykuł 36
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 lutego 2001 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 884/2001
z dnia 24 kwietnia 2001 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania dotyczące dokumentów towarzyszących przewozowi produktów winiarskich oraz rejestrów prowadzonych w sektorze wina
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2826/2000 [2], w szczególności jego art. 70 ust. 3,
a także mając na uwadze co następuje:
(1) W celu ustanowienia jednolitego rynku we Wspólnocie, co wymaga zniesienia granic między Państwami Członkowskimi, władze odpowiedzialne za nadzór nad składowaniem i obrotem produktami winiarskimi muszą dysponować niezbędnymi środkami do przeprowadzania skutecznych kontroli, zgodnie z jednolitymi zasadami ustanowionymi na poziomie wspólnotowym.
(2) Na mocy art. 70 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 produkty winiarskie mogą zostać wprowadzone do obrotu we Wspólnocie wyłącznie w przypadku, gdy towarzyszy im poddany urzędowej kontroli dokument towarzyszący. Na mocy art. 70 ust. 2 osoby fizyczne lub prawne, w których posiadaniu znajdują się produkty winiarskie, zobowiązane są do prowadzenia rejestrów przychodu i rozchodu w odniesieniu do tych produktów.
(3) Działania zmierzające do harmonizacji podatków we Wspólnocie zostały podjęte na mocy dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przemieszczania oraz kontrolowania [3], ostatnio zmienionej dyrektywą 2000/47/WE [4], i rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2719/92 z dnia 11 września 1992 r. w sprawie towarzyszącego dokumentu urzędowego dotyczącego przepływu w ramach systemu zawieszania podatku produktów objętych podatkiem akcyzowym [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2225/93 [6], i rozporządzenia (EWG) nr 3649/92 z dnia 17 grudnia 1992 r. w sprawie uproszczonego dokumentu towarzyszącego w wewnątrzwspólnotowym przepływie produktów objętych podatkiem akcyzowym, przeznaczonych do konsumpcji w Państwie Członkowskim wysyłki [7].
W celu ustanowienia jednolitych zasad stosowanych we Wspólnocie oraz dla uproszczenia formalności administracyjnych wobec podmiotów gospodarczych i osób fizycznych zasady wspólnotowe powinny zostać poddane przeglądowi w świetle doświadczeń i wymogów jednolitego rynku.
W szczególności dokumenty towarzyszące przewozowi produktów winiarskich, przeznaczone do celów podatkowych, powinny również być stosowane do celu potwierdzenia autentyczności danych produktów.
(4) Wyżej wymienione przepisy dotyczące sporządzania towarzyszących dokumentów urzędowych oraz uproszczonych dokumentów towarzyszących odnoszą się do zasad poświadczania pochodzenia oraz jakości niektórych rodzajów wina.
Należy w związku z tym ustanowić zasady dotyczące takiego poświadczania.
Należy również ustanowić zasady poświadczania pochodzenia niektórych win nieobjętych formalnościami podatkowymi przy przewozie, w szczególności w odniesieniu do wywozu.
W celu uproszczenia formalności administracyjnych w odniesieniu do osób fizycznych oraz zniesienia obowiązku wykonywania przez właściwe władze rutynowych zadań należy ustanowić przepisy, które pozwalałyby właściwym władzom na upoważnienie podmiotów wysyłających, które spełniają określone warunki, do wprowadzania w dokumentach towarzyszących adnotacji potwierdzającej pochodzenie wina, bez uszczerbku dla wykonywania odpowiednich kontroli.
(5) Przewozowi produktów winiarskich nieobjętych powyższymi formalnościami podatkowymi powinien towarzyszyć dokument umożliwiający właściwym władzom monitorowanie przepływu takich produktów.
Jakikolwiek dokument handlowy zawierający informacje niezbędne do identyfikacji produktu i śledzenia jego przepływu może zostać uznany za odpowiedni do tego celu.
(6) Monitorowanie produktów winiarskich przewożonych luzem wymaga szczególnej uwagi, ponieważ produkty te są narażone na praktyki oszukańcze w stopniu większym niż produkty opatrzone etykietami, przechowywane w butelkach wyposażonych w zamknięcia nienadające się do ponownego użycia.
W takich wypadkach powinno się wymagać dodatkowych informacji oraz wcześniejszego zatwierdzenia dokumentu towarzyszącego.
(7) W celu uniknięcia zbędnego komplikowania formalności administracyjnych w przypadku przewozu spełniającego określone kryteria nie powinno się wymagać żadnego dokumentu.
(8) Dokumenty towarzyszące przewozowi produktów winiarskich oraz odpowiednie wpisy w rejestrach stanowią całość.
W celu zapewnienia, aby właściwe władze w drodze sprawdzania rejestrów były w stanie skutecznie monitorować przepływ i składowanie produktów winiarskich, w szczególności w ramach współpracy między władzami w różnych Państwach Członkowskich, zasady dotyczące prowadzenia rejestrów powinny zostać zharmonizowane na poziomie wspólnotowym.
(9) Substancje wykorzystywane w niektórych praktykach enologicznych, w szczególności wzbogacanie, dokwaszanie i słodzenie, są szczególnie narażone na niebezpieczeństwo nieuczciwego wykorzystania.
Dla tych substancji powinny być zatem prowadzone rejestry w celu umożliwienia właściwym władzom nadzorowania ich przepływu i wykorzystania.
(10) Dokument towarzyszący przewozowi produktów winiarskich przewidziany przez przepisy wspólnotowe stanowi bardzo użyteczne źródło informacji dla organów odpowiedzialnych za zapewnienie zgodności z przepisami wspólnotowymi i krajowymi w sektorze wina.
Państwom Członkowskim powinno zezwolić się na ustanowienie dodatkowych przepisów w celu stosowania niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do przewozu rozpoczynającego się na ich terytorium.
(11) Artykuł 18 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2238/93 z dnia 26 lipca 1993 r.
[8] w sprawie dokumentów towarzyszących przewozowi produktów winiarskich i prowadzenia rejestrów w sektorze wina, ostatnio zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1592/1999 z dnia 20 lipca 1999 r.
[9], wprowadza możliwość ustanawiania przez Państwa Członkowskie przepisów dodatkowych lub przepisów szczególnych w odniesieniu do danych produktów znajdujących się w obrocie na ich terytorium.
Jeden z tych przepisów stanowi, że informacje dotyczące gęstości winogron mogą być zastąpione w okresie przejściowym odesłaniem do gęstości wyrażonej stopniami Oechslego.
Ten okres przejściowy wygasł pierwotnie w dniu 31 sierpnia 1996 r., ale został przedłużony do dnia 31 lipca 2000 r.
Jest to tradycyjna praktyka stosowana głównie przez drobnych producentów rolnych, którzy wciąż potrzebują kilku lat na dostosowanie się do nowych przepisów dotyczących gęstości.
Powyższy termin powinien zatem zostać zastąpiony terminem 31 lipca 2002 r.
(12) Tekst włoskiej wersji językowej rozporządzenia Komisji (WE) nr 2238/93 opublikowany w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich w 1993 r. zawiera błąd. Artykuł 4 ust. 2 akapit pierwszy tekstu włoskiej wersji językowej rozporządzenia odnosi się do art. 9 dyrektywy 92/12/EWG, a nie do całości dyrektywy 92/12/EWG. Władze Włoch stosowały tekst włoskiej wersji językowej rozporządzenia, zatem aby umożliwić im podjęcie niezbędnych działań w celu stosowania nowego, poprawionego tekstu bez stwarzania trudności podmiotom gospodarczym, art. 4 ust. 2 niniejszego rozporządzenia powinien wejść w życie we Włoszech sześć miesięcy później.
(13) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejsze rozporządzenie ustanawia szczegółowe zasady stosowania art. 70 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 w odniesieniu do dokumentów towarzyszących przewozowi produktów winiarskich, bez uszczerbku dla stosowania dyrektywy 92/12/EWG.
Niniejsze rozporządzenie ustanawia:
a) zasady poświadczania pochodzenia win gatunkowych produkowanych w określonych regionach oraz pochodzenia win stołowych, w stosunku do których można używać oznaczenia geograficznego w dokumentach towarzyszących przewozowi tych win. Zasady te są ustanowione również na mocy przepisów wspólnotowych opartych na dyrektywie 92/12/EWG;
b) zasady wydawania dokumentów towarzyszących przewozowi produktów winiarskich wymienionych w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999:
- na terytorium Państwa Członkowskiego, w przypadku gdy takim przesyłkom nie towarzyszy dokument wymagany na mocy przepisów wspólnotowych opartych na dyrektywie 92/12/EWG,
- przy wywozie do państwa trzeciego,
- w handlu wewnątrzwspólnotowym, gdy:
- przewozu dokonuje drobny producent, od którego w Państwie Członkowskim, w którym rozpoczyna się przewóz, nie wymaga się sporządzania uproszczonego dokumentu towarzyszącego, lub
- przewożony produkt winiarski nie podlega podatkowi akcyzowemu;
c) dodatkowe przepisy w odniesieniu do sporządzania:
- towarzyszącego dokumentu urzędowego lub dokumentu handlowego stosowanego zamiast towarzyszącego dokumentu urzędowego,
- uproszczonego dokumentu towarzyszącego lub dokumentu handlowego stosowanego zamiast uproszczonego dokumentu towarzyszącego,
w celu towarzyszenia przewozowi produktów winiarskich wymienionych w art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 1493/1999.
2.
Niniejsze rozporządzenie ustanawia również zasady prowadzenia przez podmioty znajdujące się w posiadaniu produktów winiarskich w ramach prowadzonej przez nie działalności rejestrów przyjęcia i wydania.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) "właściwy organ" oznacza organ, który w danym Państwie Członkowskim odpowiada za wykonanie niniejszego rozporządzenia;
b) "producent" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną albo grupę takich osób, które mają lub miały w posiadaniu świeże winogrona, moszcz winogronowy lub młode wino, którego fermentacja jeszcze się nie zakończyła, oraz które przetwarzają je lub zlecają ich przetworzenie na wino;
c) "drobny producent" oznacza producenta, który produkuje średnio mniej niż 1000 hektolitrów wina rocznie.
Za średni poziom produkcji Państwa Członkowskie uznają produkcję osiągniętą w okresie co najmniej trzech kolejnych lat.
Państwa Członkowskie mogą nie uznać za drobnych producentów tych producentów, którzy kupują świeże winogrona lub moszcz winogronowy w celu przetworzenia na wino;
d) "detalista" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną albo grupę takich osób, których działalność gospodarcza obejmuje bezpośrednią sprzedaż wina konsumentowi w małych ilościach, określonych przez poszczególne Państwa Członkowskie, z uwzględnieniem specjalnych cech handlu i dystrybucji, ale nie takie osoby, które wykorzystują piwnice wyposażone odpowiednio do przechowywania wina oraz, w stosownym przypadku, w urządzenia do butelkowania win w znacznych ilościach, lub które angażują się w handel wędrowny wina przewożonego luzem;
e) "towarzyszący dokument urzędowy" oznacza dokument spełniający wymogi rozporządzenia (EWG) nr 2719/92;
f) "uproszczony dokument towarzyszący" oznacza dokument spełniający wymogi rozporządzenia (EWG) nr 3649/92;
g) "podmiot gospodarczy, który nie przechowuje zapasów" oznacza osobę fizyczną lub prawną albo grupę takich osób, które zawodowo prowadzą działalność polegającą na kupnie lub sprzedaży produktów winiarskich, ale nie dysponują obiektami do składowania takich produktów;
h) "uznane zamknięcie" oznacza zamknięcie pojemników o nominalnej pojemności pięciu litrów lub mniejszej, zgodnie z wykazem w załączniku I;
i) "butelkowanie" oznacza umieszczanie danego produktu, do celów handlowych, w opakowaniach o pojemności nieprzekraczającej 60 litrów;
j) "butelkujący" oznacza osobę fizyczną lub prawną albo grupę takich osób, które zajmują się butelkowaniem lub zlecają przeprowadzanie butelkowania w ich imieniu.
TYTUŁ I
Dokumenty towarzyszące przewozowi produktów winiarskich
Artykuł 3
1.
Wszystkie osoby fizyczne lub prawne, grupy osób, w tym podmioty gospodarcze nieprzechowujące zapasów, których miejsce zamieszkania lub siedziba przedsiębiorstwa znajduje się na terytorium obszaru celnego Wspólnoty oraz które przewożą produkty winiarskie lub zlecają przewóz produktów winiarskich, sporządzają na swoją odpowiedzialność dokument towarzyszący takiemu przewozowi, zwany dalej "dokumentem towarzyszącym".
Dokument towarzyszący zawiera co najmniej następujące informacje, zgodnie ze wskazówkami wymienionymi w załączniku II:
a) nazwę i adres wysyłającego;
b) nazwę i adres odbiorcy;
c) numer referencyjny do celów identyfikacji dokumentu towarzyszącego;
d) datę sporządzenia dokumentu oraz datę wysyłki, w przypadku gdy różni się ona od daty sporządzenia dokumentu;
e) opis handlowy przewożonego produktu zgodnie z przepisami wspólnotowymi i krajowymi;
f) ilość przewożonego produktu;
W przypadku przewozu w pojemnikach o nominalnej pojemności powyżej 60 litrów dokument zawiera również:
g) w przypadku:
- wina: rzeczywiste stężenie alkoholu,
- produktów niesfermentowanych: współczynnik załamania światła lub gęstość,
- młodego wina, którego fermentacja jeszcze się nie zakończyła, oraz moszczu winogronowego w trakcie fermentacji: całkowite stężenie alkoholu;
h) w przypadku win i moszczu winogronowego:
- strefa uprawy winorośli zgodnie z rozgraniczeniem przedstawionym w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, z której pochodzi przewożony produkt, z zastosowaniem następujących skrótów: A, B, CIa), CIb), CII, CIIIa) i CIIIb),
- czynności określone w załączniku II, którym poddano przewożone produkty.
2.
Za dokumenty towarzyszące uznaje się następujące dokumenty:
a) dla produktów poddanych formalnościom dotyczącym przemieszczania przewidzianym w dyrektywie 92/12/EWG:
- w przypadku dopuszczenia do obrotu z zawieszeniem podatku akcyzowego – dokument urzędowy lub dokument handlowy sporządzony zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2719/92,
- w przypadku przemieszczania wewnątrzwspólnotowego i zwolnienia do celów konsumpcji w Państwie Członkowskim wysyłki – uproszczony dokument towarzyszący lub dokument handlowy wypełniony zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 3649/92;
b) dla produktów nieobjętych formalnościami dotyczącymi przemieszczania przewidzianymi w dyrektywie 92/12/EWG każdy dokument zawierający minimum informacji określonych w ust. 1, jak również wszelkie dodatkowe informacje wymagane przez Państwa Członkowskie i sporządzony zgodnie z niniejszym tytułem.
3.
Państwa Członkowskie mogą wymagać w odniesieniu do przewozu produktów określonych w ust. 2 lit. b) rozpoczynającego się na ich terytorium, aby dokument towarzyszący był sporządzony zgodnie ze wzorem określonym w załączniku III.
W przypadku gdy przewóz rozpoczyna się i kończy na ich terytorium, Państwa Członkowskie mogą znieść wymóg stanowiący, że dokumenty towarzyszące są podzielone na rubryki oraz że informacje są ponumerowane w sposób określony we wzorze wymienionym w załączniku III.
4.
W przypadku gdy dokument towarzyszący jest wypełniony w celu załączenia do przesyłki produktu winiarskiego w pojemnikach o pojemności nominalnej powyżej 60 litrów, numer referencyjny dokumentu musi być przypisany przez właściwy organ, którego nazwa i adres są w nim wskazane.
Organem tym może być urząd kontroli podatkowej.
Numery referencyjne stanowią część ciągłej serii.
Są one wcześniej nadrukowane na dokumentach towarzyszących przesyłce.
Należycie wypełniony oryginał określonego w akapicie pierwszym dokumentu towarzyszącego oraz jego kopię zatwierdza się przed przewozem, a następnie przy każdej czynności przewozu:
- za pomocą pieczęci właściwego organu Państwa Członkowskiego, w którym rozpoczyna się przewóz, lub
- przez nadawcę za pomocą zalecanej pieczęci lub odcisku maszyny stemplującej zatwierdzonej przez właściwy organ.
W przypadku gdy stosuje się dokument urzędowy lub dokument handlowy zgodny z rozporządzeniem (EWG) nr 2719/92 lub uproszczony dokument towarzyszący lub dokument handlowy zgodny z rozporządzeniem (EWG) nr 3649/92, egzemplarze nr 1 i 2 są zatwierdzane przed rozpoczęciem przewozu zgodnie z procedurą przewidzianą w trzecim akapicie.
Artykuł 4
Nie naruszając art. 3 ust. 1, nie wymaga się żadnego dokumentu towarzyszącego:
1) w przypadku produktów winiarskich w pojemnikach o nominalnej pojemności powyżej 60 litrów, przesyłce:
a) winogron, wytłoczonych lub nie lub moszczu winogronowego, przewożonych przez samych producentów winorośli w ich imieniu z winnic będących ich własnością lub z innego należącego do nich zakładu, w przypadku gdy całkowita odległość drogowa nie przekracza 40 km i taki przewóz ma miejsce:
- w przypadku indywidualnych producentów: do ich zakładów produkcji wina,
- w przypadku producentów należących do grup: do zakładu produkcji wina należącego do grupy.
W wyjątkowych przypadkach maksymalna odległość 40 km może zostać zwiększona przez właściwe władze do 70 km;
b) winogron, wytłoczonych lub nie, przewożonych przez samych producentów lub w ich imieniu przez osoby trzecie, inne niż odbiorca, z ich własnych winnic:
- w przypadku gdy taki przewóz ma miejsce do zakładu produkcji wina odbiorcy, który jest położony w obrębie tej samej strefy uprawy winorośli, oraz
- w przypadku gdy całkowita odległość drogowa nie przekracza 40 km.
W wyjątkowych przypadkach właściwe władze mogą zwiększyć tę maksymalną odległość do 70 km;
c) octu winnego;
d) każdego produktu, w stosunku do którego właściwe władze zezwoliły na taki przewóz, w ramach tej samej lokalnej jednostki administracyjnej lub do lokalnej jednostki administracyjnej w bezpośrednim sąsiedztwie lub, jeśli udzielone zostało indywidualne zezwolenie, przewóz w ramach tej samej regionalnej jednostki administracyjnej, jeżeli produkt:
- jest przewożony między dwoma zakładami tego samego przedsiębiorstwa, z zastrzeżeniem przepisów art. 12 ust. 2 lit. a), lub
- nie zmienia właściciela i jeżeli przewóz dokonywany jest do celów produkcji wina, przetwarzania, składowania lub butelkowania;
e) wytłoczyn winogronowych i drożdżowego osadu winiarskiego:
- do destylarni, jeżeli produktowi towarzyszy specyfikacja wysyłkowa przewidziana przez właściwe władze Państwa Członkowskiego, w którym rozpoczyna się przewóz, lub
- w przypadku gdy dokonuje się przewozu do celów wycofania produktu z procesu produkcji wina na mocy art. 27 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999;
2) w przypadku produktów w pojemnikach o nominalnej pojemności 60 litrów lub mniejszej i z zastrzeżeniem dyrektywy 92/12/EWG, przesyłkom:
a) produktów w pojemnikach opatrzonych etykietami, wyposażonych w uznane zamknięcie nienadające się do ponownego użycia, na którym widnieje oznaczenie umożliwiające identyfikację butelkującego oraz o nominalnej pojemności pięciu litrów lub mniejszej, jeżeli całkowita ilość nie przekracza:
- pięciu litrów w przypadku skoncentrowanego moszczu winogronowego, rektyfikowanego lub nie,
- 100 litrów wszystkich innych produktów;
b) wina lub soku winogronowego przeznaczonego na cele reprezentacyjne w dyplomacji, dla konsulatów i podobnych instytucji, w granicach przyznanych im zwolnień;
c) wina lub soku winogronowego:
- w ramach przeprowadzki gospodarstwa domowego i nieprzeznaczonych na sprzedaż,
- z przeznaczeniem do spożycia na pokładzie statku, samolotu lub pociągu;
d) wina i moszczu winogronowego w trakcie fermentacji, przewożonego przez podmioty prywatne i przeznaczonego do spożycia na potrzeby indywidualne odbiorcy lub jego rodziny, inne niż przesyłki określone w lit. a), w przypadku gdy przewożona ilość nie przekracza 30 litrów;
e) każdego produktu przeznaczonego do przeprowadzania doświadczeń naukowych lub technicznych, jeżeli całkowita przewożona ilość nie przekracza 1 hektolitra;
f) próbek handlowych;
g) próbek do urzędowej agencji lub laboratorium.
W przypadku zwolnienia z wymogu dostarczania jakiegokolwiek dokumentu towarzyszącego, określonego w lit. a)-e), wysyłający inni niż detaliści lub osoby prywatne zbywające od czasu do czasu omawiane produkty na rzecz innych osób prywatnych muszą być w stanie udowodnić w każdym momencie poprawność wszelkich wpisów przewidzianych dla rejestrów, o których mowa w tytule II lub innych rejestrów wymaganych przez dane Państwo Członkowskie.
Artykuł 5
1.
W przypadku gdy właściwy organ stwierdzi, że osoba fizyczna lub prawna lub grupa takich osób, które przewożą produkt winiarski lub zlecają przewóz tego produktu, dokonała poważnego naruszenia przepisów wspólnotowych w sektorze wina lub przepisów krajowych przyjętych zgodnie z nimi albo, jeżeli ten organ ma uzasadniony powód do podejrzeń, że dokonano takiego naruszenia, może on żądać, aby została zastosowana następująca procedura:
Wysyłający wypełnia dokument towarzyszący i występuje o zatwierdzenie przez właściwy organ.
Przyznanie zatwierdzenia może być uzależnione od warunków dotyczących przyszłego wykorzystania produktu.
Zatwierdzenie zawiera pieczęć, podpis urzędnika właściwego organu i datę.
Powyższą procedurę stosuje się również do przewozu produktów, których warunki produkcji lub skład nie są zgodne z przepisami wspólnotowymi lub krajowymi.
2.
W odniesieniu do wszelkiego przewozu na obszarze celnym Wspólnoty produktów pochodzących z państw trzecich dopuszczonych do swobodnego obrotu dokument towarzyszący zawiera:
- numer dokumentu VI 1, wypełniony zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 883/2001 [10],
- datę wypełnienia dokumentu,
- nazwę i adres organu państwa trzeciego, który wypełnił dokument lub upoważnił producenta do jego wypełnienia.
3.
Wszelkie osoby lub organy wypełniające dokumenty towarzyszące przewozowi produktów winiarskich oraz osoby, które przechowywały takie produkty, zachowują kopie tych dokumentów.
Artykuł 6
1. Dokument towarzyszący uznaje się za należycie wypełniony, jeżeli zawiera informacje ustanowione w art. 3 ust. 1 niniejszego rozporządzenia. W przypadku gdy stosowany jest dokument zgodny z rozporządzeniem (EWG) nr 2719/92 lub rozporządzeniem (EWG) nr 3649/92, dodatkowo zawiera on wszelkie informacje ustanowione w art. 3 ust. 1 niniejszego rozporządzenia. Ponadto w przypadku przewozu do destylarni wina wzmocnionego do destylacji towarzyszący dokument urzędowy lub uproszczony dokument towarzyszący, lub dokumenty handlowe zamiast dwóch ostatnich dokumentów muszą spełniać wymogi art. 68 ust. 2 lit. a) i art. 70 ust. 2 lit. e) rozporządzenia Komisji (WE) nr 1623/2000 z dnia 25 lipca 2000 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina w odniesieniu do mechanizmów rynkowych [11].
2.
Dokument towarzyszący może być wykorzystany wyłącznie do pojedynczego przewozu.
Pojedynczy dokument towarzyszący może być wypełniony w celu załączenia do przewozu jednej przesyłki od tego samego nadawcy do tego samego odbiorcy:
- dwóch lub więcej partii produktu tej samej kategorii, lub
- dwóch lub więcej partii produktu różnych kategorii, pod warunkiem że są one umieszczone w opatrzonych etykietami pojemnikach o pojemności nominalnej 60 litrów lub mniejszej i wyposażonych w uznane zamknięcie nienadające się do ponownego użycia, oznaczonych w sposób umożliwiający identyfikację butelkującego.
3.
Dokumenty towarzyszące przesyłce produktów winiarskich muszą wskazywać datę rozpoczęcia przewozu.
W przypadku określonym w art. 5 ust. 1 lub w przypadku gdy dokument towarzyszący przesyłce jest wypełniany przez właściwy organ, dokument jest ważny wyłącznie, jeżeli przewóz rozpoczyna się nie później niż piątego dnia roboczego następującego odpowiednio po dniu zatwierdzenia lub wypełnienia.
4.
W przypadku gdy produkty są przewożone w oddzielnych przegrodach tego samego pojemnika transportowego lub są zmieszane w trakcie przewozu, musi zostać wypełniony dokument towarzyszący każdej partii bez względu na to, czy jest ona przewożona oddzielnie czy jako mieszanka.
W takich dokumentach wskazuje się, zgodnie z przepisami ustanowionymi przez każde Państwo Członkowskie, wykorzystanie produktu zmieszania.
Jednakże wysyłający lub osoby upoważnione mogą uzyskać zezwolenie Państwa Członkowskiego na wypełnienie pojedynczego dokumentu towarzyszącego dla całej ilości produktu powstałego w wyniku zmieszania.
W takich przypadkach właściwy organ udziela odpowiednich wskazówek dotyczących sposobu dostarczenia dowodu w odniesieniu do kategorii, pochodzenia i ilości różnych ładunków.
5.
W przypadku gdy zostanie stwierdzone, że przesyłka, której musi towarzyszyć dokument, jest przewożona bez tego dokumentu lub towarzyszący jej dokument zawiera fałszywe, błędne lub niekompletne dane, właściwy organ Państwa Członkowskiego, w którym stwierdzono ten fakt, lub jakakolwiek inna agencja odpowiedzialna za zapewnienie zgodności z przepisami wspólnotowymi i krajowymi w sektorze wina podejmuje niezbędne środki w celu:
- uregulowania tego przewozu poprzez skorygowanie istotnych błędów albo poprzez wypełnienie nowego dokumentu,
- w stosownym przypadku – zastosowania kar w odniesieniu do wszelkich nieprawidłowości, proporcjonalnie do ich wagi, w szczególności przez zastosowanie art. 5 ust. 1.
Właściwy organ lub inna agencja określona w akapicie pierwszym pieczętuje poprawione lub wypełnione zgodnie z tym przepisem dokumenty.
Skorygowanie nieprawidłowości nie może opóźniać danego przewozu o okres dłuższy niż jest to absolutnie niezbędne.
W przypadku poważnych lub powtarzających się nieprawidłowości organy władz regionalnych lub lokalnych, właściwe ze względu na miejsce rozładunku, informują organy władz regionalnych lub lokalnych właściwe ze względu na miejsce załadunku.
W przypadku przewozu na terytorium Wspólnoty takie informacje są przekazywane zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2729/2000 z dnia 14 grudnia 2000 r. ustanawiającym szczegółowe przepisy wykonawcze w sprawie kontroli w sektorze wina [12].
6.
W przypadku gdy niemożliwe jest uregulowanie przewozu w rozumieniu ust. 5 akapit pierwszy, właściwy organ lub agencja, które wykryły nieprawidłowość, wstrzymują przewóz.
Informują one wysyłającego o wstrzymaniu przewozu oraz o wynikających z tego konsekwencjach.
Środki takie mogą obejmować zakaz wprowadzania tego produktu do obrotu.
7.
W przypadku gdy część lub całość produktu przewożonego na mocy dokumentu towarzyszącego jest odrzucona przez odbiorcę, odbiorca na odwrocie tego dokumentu umieszcza adnotację "odrzucony przez odbiorcę" oraz wpisuje datę i składa swój podpis, oraz, w stosownym przypadku, podaje odrzuconą ilość w litrach lub kilogramach.
W takim przypadku produkt może zostać zwrócony wysyłającemu z użyciem tego samego dokumentu towarzyszącego albo może zostać zdeponowany w obiektach przewoźnika aż do momentu wypełnienia nowego dokumentu towarzyszącego przewozowi kolejnej wysyłki produktu.
Artykuł 7
1.
Dokumenty towarzyszące uznaje się za poświadczające nazwę pochodzenia win gatunkowych produkowanych w określonym regionie geograficznym (psr) lub oznaczenie pochodzenia win stołowych, w stosunku do których można używać oznaczenia geograficznego, o ile są poprawnie wypełnione:
- przez wysyłających, którzy są producentami przewożonego wina i którzy nie nabywają ani nie sprzedają produktów winiarskich otrzymanych z winogron zebranych z obszarów uprawy winorośli innych niż te, których nazwy stosują oni w celu oznaczenia wina otrzymanego z ich własnej produkcji,
- przez wysyłających nieobjętych zakresem przepisów tiret pierwszego, pod warunkiem że poprawność oznaczenia została poświadczona przez właściwy organ na dokumencie towarzyszącym na podstawie informacji zawartych w dokumentach towarzyszących poprzednim przesyłkom danego produktu,
- zgodnie z art. 5 ust. 1, pod warunkiem że następujące wymogi są spełnione:
a) i) dokument towarzyszący jest wypełniony zgodnie ze wzorem ustanowionym w odniesieniu do:
- towarzyszącego dokumentu urzędowego określonego w Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 2719/92, lub
- uproszczonego dokumentu towarzyszącego określonego w Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 3649/92, lub
- dokumentu towarzyszącego wymienionego w załączniku III do niniejszego rozporządzenia; albo
ii) w przypadku gdy przewóz nie odbywa się poprzez terytorium innego Państwa Członkowskiego, jeden z dokumentów określonych w art. 3 ust. 2 lit. b);
b) następujące informacje umieszcza się we właściwym miejscu w dokumencie towarzyszącym:
- dla win gatunkowych produkowanych w określonym regionie geograficznym (psr): "niniejszy dokument potwierdza pochodzenie win gatunkowych produkowanych w określonym regionie geograficznym (psr) w nim określonych",
- dla win stołowych, w stosunku do których można używać oznaczenia geograficznego: "niniejszy dokument potwierdza pochodzenie win stołowych w nim określonych";
c) adnotacje określone w lit. b) są zatwierdzane przez właściwy organ poprzez postawienie jego pieczęci, umieszczenie daty i podpisu przez osobę odpowiedzialną, stosownie do przypadku:
- na egzemplarzach nr 1 i 2, jeśli stosuje się wzór określony w lit. a) ppkt i) tiret drugie, lub
- na oryginale dokumentu towarzyszącego i kopii, jeśli stosuje się wzór określony w art. 3 ust. 2 lit. b);
d) numer referencyjny dokumentu towarzyszącego został przyznany przez właściwy organ;
e) w przypadku przesyłek z Państwa Członkowskiego niebędącego Państwem Członkowskim producenta, dokument towarzyszący, na mocy którego produkt jest wysyłany, poświadcza nazwę pochodzenia lub oznaczenie geograficzne, jeżeli zawiera:
- numer referencyjny,
- datę wypełnienia,
- nazwę i adres organu wymienionego w dokumentach, na mocy których produkt został przewieziony przed ponownym wysłaniem oraz w których zostało zawarte poświadczenie nazwy pochodzenia lub oznaczenia geograficznego.
Państwa Członkowskie mogą ustanowić obowiązek poświadczania nazwy pochodzenia win gatunkowych produkowanych w określonym regionie geograficznym (psr) oraz oznaczenia pochodzenia win stołowych wyprodukowanych na ich terytorium.
2.
Właściwe władze każdego Państwa Członkowskiego mogą zezwolić podmiotom wysyłającym spełniającym warunki wymienione w ust. 3 na wpisywanie albo wcześniejsze nadrukowywanie poświadczenia nazwy pochodzenia lub oznaczenia pochodzenia na dokumencie towarzyszącym, pod warunkiem że takie poświadczenie:
a) zostało uprzednio zatwierdzone pieczęcią właściwego organu, podpisem osoby odpowiedzialnej i datą, lub
b) zostało zatwierdzone przez wysyłających za pomocą specjalnej pieczęci zatwierdzonej przez właściwy organ i zgodnej ze wzorem określonym w załączniku IV; pieczęć może być wcześniej nadrukowana na formularzach, pod warunkiem że są one wydrukowane przez zaakceptowaną do tego celu drukarnię.
3.
Zezwolenie określone w ust. 2 jest przyznawane wyłącznie wysyłającym:
- którzy regularnie wysyłają wina gatunkowe produkowane w określonym regionie geograficznym (psr) i/lub wina stołowe, w stosunku do których można używać oznaczenia geograficznego, oraz
- po potwierdzeniu, następującym po złożeniu wstępnego wniosku, stwierdzającym, że rejestry przychodu i rozchodu są prowadzone zgodnie z tytułem II, zapewniając w ten sposób poprawność danych zawartych w dokumentach poddawanych kontroli.
Właściwe władze mogą odmówić zezwolenia wysyłającym, którzy nie dają takich gwarancji.
Mogą one odwołać zezwolenie, w szczególności gdy wysyłający nie spełniają już wymogów ustanowionych w akapicie pierwszym lub nie dają już wymaganych gwarancji.
4.
Wysyłający, którym przyznawane jest zezwolenie określone w ust. 2, zobowiązani są do podejmowania wszelkich niezbędnych środków w celu zabezpieczenia specjalnej pieczęci lub formularzy z zamieszczoną pieczęcią właściwego organu.
5.
W handlu z państwami trzecimi wyłącznie dokumenty towarzyszące wypełnione zgodnie z ust. 1 w zakresie wywozu z Państwa Członkowskiego produkcji poświadczają:
- w odniesieniu do win gatunkowych produkowanych w określonym regionie geograficznym (psr) – zgodność nazwy pochodzenia produktu z odpowiednimi przepisami wspólnotowymi i krajowymi,
- w odniesieniu do win stołowych określonych na mocy art. 51 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 – zgodność oznaczenia geograficznego produktu z odpowiednimi przepisami wspólnotowymi i krajowymi.
Jednakże w przypadku wywozu z Państwa Członkowskiego niebędącego Państwem Członkowskim produkcji uznaje się, że dokument towarzyszący wypełniony zgodnie z ust. 1, na mocy którego produkt podlega wywozowi, poświadcza nazwę pochodzenia lub oznaczenie geograficzne, jeśli zawiera:
- numer referencyjny,
- datę wypełnienia, oraz
- nazwę i adres organu określonego w ust. 1, wskazanego w dokumentach, na mocy których produkt został przewieziony przed wywozem oraz w których została poświadczona nazwa pochodzenia lub oznaczenie geograficzne.
6. Uznaje się, że dokument towarzyszący poświadcza nazwę pochodzenia przywożonego wina, gdy jest wypełniony zgodnie z art. 5 ust. 2 z zastosowaniem jednego ze wzorów określonych w ust. 1 akapit pierwszy lit. a).
Artykuł 8
1.
W przypadku gdy odbiorca ma siedzibę na terytorium Wspólnoty, stosuje się następujące zasady w odniesieniu do dokumentów towarzyszących:
a) jeżeli produkt przewożony zwolniony jest z podatku akcyzowego (pkt 1.5, uwagi ogólne, uwagi wyjaśniające załączone do rozporządzenia (EWG) nr 2719/92);
b) jeśli produkt przewożony na terytorium Wspólnoty podlega podatkowi akcyzowemu i został już dopuszczony do spożycia w Państwie Członkowskim wysyłki (pkt 1.5, uwagi ogólne, uwagi wyjaśniające załączone do rozporządzenia (EWG) nr 3649/92);
c) w przypadkach nieobjętych lit. a) lub b):
i) w przypadku gdy stosuje się dokument towarzyszący wymagany do celów przewozu określonego w lit. a) i b):
- egzemplarz nr 1 jest zachowywany przez wysyłającego,
- egzemplarz nr 2 towarzyszy produktowi od miejsca załadunku do miejsca rozładunku i jest przekazywany odbiorcy lub jego przedstawicielowi;
ii) w przypadku gdy stosowany jest inny dokument towarzyszący:
- oryginał dokumentu towarzyszącego towarzyszy produktowi od miejsca załadunku do miejsca rozładunku i jest przekazywany odbiorcy lub jego przedstawicielowi,
- kopia jest zachowywana przez wysyłającego.
2.
W przypadku gdy odbiorca ma siedzibę poza obszarem celnym Wspólnoty, oryginał i kopia lub, w stosownym przypadku, egzemplarze nr 1 i nr 2 dokumentu towarzyszącego przesyłce są przedstawiane na poparcie zgłoszenia wywozowego we właściwym urzędzie celnym Państwa Członkowskiego wywozu.
Urząd celny zapewnia, aby rodzaj, data i numer przedstawionego dokumentu zostały wskazane w zgłoszeniu wywozowym oraz aby typ, data i numer zgłoszenia wywozowego zostały wskazane w oryginale dokumentu towarzyszącego oraz w kopii, oraz, w stosownym przypadku, w egzemplarzach nr 1 i nr 2 dokumentu towarzyszącego.
Urzędy celne w punkcie wyjścia z obszaru celnego Wspólnoty wprowadzają jedną z poniższych adnotacji na obu egzemplarzach dokumentu towarzyszącego oraz stawiają pieczęć w celu potwierdzenia zgodności z oryginałem:
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
oraz wręczają opieczętowane egzemplarze dokumentu zawierające powyższą adnotację eksporterowi lub jego przedstawicielowi.
Eksporter zapewnia, aby jeden egzemplarz towarzyszył przewozowi produktu objętego wywozem.
3.
Informacje określone w ust. 2 akapit pierwszy określają co najmniej rodzaj, datę i numer dokumentu oraz, w odniesieniu do zgłoszeń wywozowych, nazwę i adres organu właściwego w zakresie wywozu.
4.
Produktom winiarskim, które są czasowo wywożone w ramach uszlachetniania biernego przewidzianego w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2913/92 [13] i rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2454/93 [14] do jednego z Państw Członkowskich Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) w celu ich składowania, dojrzewania lub pakowania, musi towarzyszyć karta informacyjna ustanowiona na mocy zalecenia Rady Współpracy Celnej z dnia 3 grudnia 1963 r.
Karta ta zawiera w rubrykach zarezerwowanych dla opisu produktu opis zgodny ze wspólnotowymi i krajowymi przepisami oraz ilość przewożonego wina.
Powyższe informacje pochodzą z oryginału dokumentu towarzyszącego, na mocy którego wino zostało przewiezione do urzędu celnego, w którym wydawana jest karta informacyjna.
Rodzaj, data i numer dokumentu określonego powyżej, który wcześniej towarzyszył przesyłce odnotowywane są również w karcie informacyjnej.
W przypadku gdy karta informacyjna jest należycie sporządzona przez właściwy urząd celny EFTA dla produktu wskazanego w akapicie pierwszym, który jest wprowadzany ponownie na obszar celny Wspólnoty, dokument ten uznaje się za równoważny dokumentowi towarzyszącemu przy przewozie, o ile urząd celny właściwy ze względu na miejsce przeznaczenia we Wspólnocie lub właściwy ze względu na dopuszczenie do użytku domowego zapewni, że dokument zawiera w rubryce "opis towarów" informację określoną w akapicie pierwszym.
Odpowiedni urząd celny we Wspólnocie pieczętuje kopię lub fotokopię dokumentu dostarczonego przez odbiorcę lub jego przedstawiciela i zwraca mu ją do celów niniejszego rozporządzenia.
5.
W odniesieniu do win gatunkowych produkowanych w określonym regionie geograficznym (psr) i win stołowych, w stosunku do których można używać oznaczenia geograficznego, wywożonych do państw trzecich na mocy dokumentu towarzyszącego, zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, omawiany dokument, odpowiadający świadectwu pochodzenia produktów, musi być przedstawiony dla poparcia innych dokumentów w sposób wiarygodny dla właściwego organu, gdy takie wina są wprowadzone do swobodnego obrotu we Wspólnocie, w przypadku gdy wina nie spełniają warunków określonych w ust. 2 lub stanowią towary zwrócone w rozumieniu rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 i jego przepisów wykonawczych.
Dany urząd celny zatwierdza kopię lub fotokopię świadectwa nazwy pochodzenia dostarczoną przez odbiorcę lub jego przedstawiciela i zwraca mu ją do celów niniejszego rozporządzenia, pod warunkiem że dokumenty potwierdzające są uznane za wiarygodne.
Artykuł 9
Jeżeli w trakcie przewozu z powodu siły wyższej lub innych nieprzewidzianych wypadków przesyłka, w odniesieniu do której wymagany jest dokument towarzyszący, zostaje podzielona lub w całości albo częściowo uległa stracie, przewoźnik występuje do organu właściwego ze względu na miejsce wystąpienia wypadku lub działania siły wyższej z wnioskiem o sporządzenie oświadczenia o stanie faktycznym.
Jeżeli jest to możliwe, przewoźnik powiadamia również właściwy organ znajdujący się najbliżej miejsca, w którym wypadek lub siła wyższa miały miejsce, w celu umożliwienia podjęcia środków niezbędnych do uregulowania danego przewozu.
Środki takie mogą opóźnić dany przewóz wyłącznie o czas niezbędny do jego uregulowania.
Artykuł 10
W przypadku przewozu ilości większej niż 60 litrów jednego z niepakowanych produktów winiarskich wymienionych poniżej wymagany jest dokument określony dla przesyłki oraz jego kopia, z zastosowaniem papieru samokopiującego (NCR) lub kalki maszynowej lub jakiejkolwiek innej dopuszczonej przez właściwy organ formy kopii:
a) produkty pochodzenia wspólnotowego:
- wino nadające się do otrzymania wina stołowego,
- wino przeznaczone do przetworzenia na wino gatunkowe produkowane w określonym regionie geograficznym (psr),
- moszcz winogronowy w trakcie fermentacji,
- skoncentrowany moszcz winogronowy, rektyfikowany lub nie,
- świeży moszcz winogronowy z fermentacją zatrzymaną przez dodanie alkoholu,
- sok winogronowy,
- skoncentrowany sok winogronowy,
- winogrona stołowe przeznaczone do przetwarzania na produkty inne niż wymienione w art. 42 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999;
b) produkty niepochodzące ze Wspólnoty:
- świeże winogrona, z wyłączeniem winogron stołowych,
- moszcz winogronowy,
- skoncentrowany moszcz winogronowy,
- moszcz winogronowy w trakcie fermentacji,
- skoncentrowany moszcz winogronowy, rektyfikowany lub nie,
- świeży moszcz winogronowy z fermentacją zatrzymaną przez dodanie alkoholu,
- sok winogronowy,
- skoncentrowany sok winogronowy,
- wino likierowe do przygotowania produktów nieobjętych kodem CN 2204.
To samo odnosi się do następujących produktów, bez względu na ich pochodzenie i przewożoną ilość, bez uszczerbku dla wyjątków określonych w art. 4:
- drożdżowy osad winiarski,
- wytłoczyny winogronowe z przeznaczeniem do destylacji lub innej formy przetwórstwa przemysłowego,
- piquette,
- wino wzmocnione do destylacji,
- wino z odmian winogron niewymienionych jako odmiany winorośli właściwej w klasyfikacji sporządzonej przez Państwa Członkowskie na mocy art. 19 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 dla jednostki administracyjnej, w której są one zbierane,
- produkty, które nie mogą być zaoferowane ani dostarczone do bezpośredniego spożycia przez ludzi.
Wysyłający przesyła, stosując najdogodniejszą metodę, właściwemu miejscowo organowi, na terytorium którego ma miejsce załadunek, kopię określoną w akapicie pierwszym nie później niż w pierwszym dniu roboczym następującym po dniu, w którym towary opuściły miejsce załadunku.
Organ ten, stosując najdogodniejszą metodę, przesyła właściwemu miejscowo organowi, na terytorium którego znajduje się miejsce rozładunku, powyższą kopię nie później niż w pierwszym dniu roboczym następującym po dniu jej przedstawienia lub wydania, jeżeli odpowiada on za jej wypełnienie.
TYTUŁ II
Rejestry
Artykuł 11
1.
Osoba fizyczna lub prawna lub grupa takich osób, które przechowują produkty winiarskie, niezależnie od tego, czy do celów zawodowych, czy handlowych, prowadzą rejestry przychodu i rozchodu tych produktów, zwane dalej "rejestrami".
Jednakże:
a) Rejestrów nie muszą prowadzić:
- detaliści,
- sprzedający napoje do celów konsumpcyjnych wyłącznie na terenie swoich obiektów;
b) rejestry nie są wymagane dla octu winnego.
2.
Państwa Członkowskie mogą postanowić, że:
a) podmioty gospodarcze, które nie przechowują zapasów, zobowiązane są do prowadzenia rejestrów zgodnie z zasadami i procedurami ustanowionymi przez te państwa;
b) osoby fizyczne i prawne oraz grupy takich osób, które przechowują zapasy oraz oferują na sprzedaż wyłącznie produkty winiarskie w małych pojemnikach spełniających wymogi dotyczące prezentacji, określone w art. 4 ust. 2 lit. a), nie prowadzą rejestrów, pod warunkiem że przyjęcie, wydanie i stan zapasów mogą być sprawdzone w każdym czasie na podstawie innych dokumentów, w szczególności dokumentów handlowych stosowanych do celów rachunkowości.
3.
Osoby zobowiązane do prowadzenia rejestrów odnotowują przyjęcie i wydanie każdej partii produktów określonych w ust. 1, do lub z ich obiektów, oraz operacje określone w art. 14 ust. 1, po ich przeprowadzeniu.
Osoby te muszą również być w stanie przedstawić w odniesieniu do każdego wpisu do rejestru przyjęcia i wydania produktów dokument, który towarzyszył odpowiedniej przesyłce, lub jakikolwiek inny dokument potwierdzający, w szczególności dokument handlowy.
Artykuł 12
1.
Rejestr składa się:
- z ustalonych rubryk ponumerowanych kolejno, albo
- z nowoczesnego odpowiedniego systemu księgowego zatwierdzonego przez właściwe władze, pod warunkiem że dane, które powinny być do takiego rejestru wprowadzone, znajdują się w nim.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą postanowić, że:
a) rejestry prowadzone przez podmioty gospodarcze nieprowadzące żadnych operacji wymienionych w art. 14 ust. 1 ani nieprowadzące żadnych praktyk enologicznych mogą przyjąć formę wszelkich dokumentów towarzyszących przewozowi produktów winiarskich;
b) rejestry prowadzone przez producentów mogą przybrać formę adnotacji na odwrotnej stronie deklaracji zbioru, produkcji i zapasów przewidzianych w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1294/96 z dnia 4 lipca 1996 r. [15]
2.
Rejestry prowadzone są odrębnie dla każdego przedsiębiorstwa, na terenie obiektów, w których przechowywane są produkty.
Jednakże właściwe władze mogą przyznać zezwolenie, w stosownym przypadku udzielając wskazówek:
a) w przypadku produktów przechowywanych w różnych magazynach należących do tego samego przedsiębiorstwa w tej samej jednostce administracyjnej lub jednostce znajdującej się w jej bezpośrednim sąsiedztwie, w odniesieniu do prowadzenia rejestrów w miejscu, w którym znajduje się siedziba przedsiębiorstwa;
b) w odniesieniu do rejestrów prowadzonych przez wyspecjalizowane przedsiębiorstwa,
pod warunkiem że przyjęcie, wydanie oraz stan zapasów mogą być sprawdzone w każdym momencie w faktycznym miejscu przechowywania produktów na podstawie innych dokumentów potwierdzających.
W przypadku gdy detaliści sprzedający produkty bezpośrednio konsumentom należą do jednego przedsiębiorstwa i są zaopatrywani przez jeden lub więcej centralnych magazynów również należących do tego przedsiębiorstwa, wówczas takie centralne magazyny zobowiązane są, bez uszczerbku dla przepisów art. 11 ust. 2 lit. b), do prowadzenia rejestrów; dostawy do wyżej wymienionych detalistów odnotowywane są w tych rejestrach jako wydanie.
3.
W odniesieniu do produktów wpisanych do rejestrów prowadzi się osobne rachunki dla:
- każdej z kategorii określonych w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 albo w art. 34 rozporządzenia (WE) nr 883/2001,
- każdego wina gatunkowego produkowanego w określonym regionie geograficznym (psr) i produktów przeznaczonych do przetwarzania na wina gatunkowe produkowane w określonym regionie geograficznym (psr) z winogron zebranych w tym samym określonym regionie,
- każdego wina stołowego oznaczonego nazwą obszaru geograficznego i produktów przeznaczonych do przetwarzania na takie wino stołowe produkowane z winogron zebranych w tym samym obszarze uprawy winorośli.
Wina gatunkowe produkowane w określonym regionie geograficznym (psr) różnego pochodzenia umieszczone w pojemnikach o pojemności nie większej niż 60 litrów, opatrzone etykietami zgodnie z przepisami wspólnotowymi, które są nabywane od osób trzecich i przechowywane w celu sprzedaży, mogą być zapisywane na tym samym rachunku, pod warunkiem że właściwa władza lub agencja, lub organ upoważniony przez tę władzę wyraziły zgodę i że wpisy przyjęcia i wydania poszczególnego wina gatunkowego produkowanego w określonym regionie geograficznym (psr) umieszczane są w nim odrębnie; znajduje to również zastosowanie do win stołowych oznaczonych za pomocą oznaczenia geograficznego.
W przypadku gdy jakość wina gatunkowego produkowanego w określonym regionie geograficznym (psr) zostanie obniżona, fakt ten odnotowuje się w rejestrze.
4.
Państwa Członkowskie ustalają maksymalny dopuszczalny odsetek ubytków wynikających z parowania w trakcie składowania, czynności przetwórczych lub zmian w kategorii produktu.
Jeżeli rzeczywiste ubytki przekraczają:
- w trakcie przewozu zakres tolerancji określony w załączniku II.B.1.2, oraz
- w przypadkach wskazanych w akapicie pierwszym maksymalny odsetek ustalony przez Państwo Członkowskie,
prowadzący rejestry sporządza pisemne sprawozdanie, w terminie ustanowionym przez Państwa Członkowskie, dla właściwego dla danego terytorium organu, który podejmuje niezbędne środki.
Państwa Członkowskie określają, w jaki sposób dokonuje się wpisów dotyczących:
- potrzeb osobistych producenta i jego rodziny,
- wszelkich przypadkowych zmian w objętości produktów.
Artykuł 13
1.
W odniesieniu do każdego przyjęcia i wydania produktów w rejestrze podaje się:
- numer kontrolny produktu, w przypadku gdy taki numer jest wymagany na mocy przepisów wspólnotowych lub krajowych,
- datę przeprowadzenia czynności,
- rzeczywistą ilość przyjętą lub wydaną,
- dany produkt, opisany zgodnie z odpowiednimi przepisami wspólnotowymi lub krajowymi,
- odniesienie do dokumentu, który towarzyszy lub towarzyszył danej przesyłce.
W przypadkach określonych w art. 7 ust. 5 odniesienie do dokumentu, na podstawie którego produkt był wcześniej przewożony, odnotowuje się w pozycji wydania.
2.
Raz w roku, w terminie, który może być ustalony przez Państwa Członkowskie, rejestry przychodu i rozchodu produktów muszą zostać zamknięte.
Dokonuje się inwentaryzacji zapasów w kontekście rocznego bilansu.
Istniejące zapasy muszą zostać zarejestrowane jako przyjęcie w rejestrze pod datą następującą po sporządzeniu bilansu rocznego.
Jeżeli bilans roczny wykazuje różnice między zapasami teoretycznymi a rzeczywistymi, należy to odnotować w zamkniętych księgach.
Artykuł 14
1.
W rejestrze odnotowuje się następujące czynności:
- zwiększenie stężenia alkoholu,
- dokwaszanie,
- odkwaszenie,
- słodzenie,
- mieszanie,
- butelkowanie,
- destylację,
- produkcję wina musującego, wina musującego gazowanego, wina półmusującego i wina półmusującego gazowanego,
- produkcję wina likierowego,
- produkcję skoncentrowanego moszczu winogronowego, rektyfikowanego lub nie,
- stosowanie węgla enologicznego,
- stosowanie żelazocyjanku potasu,
- wzmacnianie wina do destylacji,
- inne procesy polegające na dodaniu alkoholu,
- przetworzenie na produkt innej kategorii, w szczególności na wino aromatyzowane,
- stosowanie elektrodializy.
W przypadku gdy przedsiębiorstwo posiada zezwolenie na prowadzenie uproszczonych rejestrów zgodnie z art. 12 ust. 1 akapit drugi, właściwy organ może przyjąć duplikaty powiadomień określonych w załączniku V.G.5 do rozporządzenia (WE) nr 1439/1999 dokonywanych na mocy art. 22 i 29 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1622/2000 z dnia 24 lipca 2000 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina oraz wspólnotowy kodeks praktyk i procesów enologicznych [16], jako równoważne wpisom do rejestrów w odniesieniu do czynności zwiększania stężenia alkoholu, dokwaszania i odkwaszania.
2.
Dla każdej z czynności określonych w ust. 1 rejestry inne niż określone w ust. 3 wymieniają:
- przeprowadzoną czynność i jej datę,
- rodzaj i ilość wykorzystanych produktów,
- ilość produktu otrzymanego w wyniku tej czynności,
- ilość produktu użytego do zwiększenia stężenia alkoholu, zakwaszenia i odkwaszenia, słodzenia i wzmocnienia do destylacji,
- opis produktów przed i po danej czynności, zgodnie z odpowiednimi przepisami wspólnotowymi i krajowymi,
- oznaczenia umieszczone na pojemnikach, w których produkty wpisane do rejestrów były umieszczone przed czynnością oraz w których umieszczono je po tej czynności,
- w przypadku butelkowania – liczbę butelek napełnionych produktem,
- w przypadku butelkowania na zlecenie – nazwę i adres butelkującego.
W przypadku gdy produkt zmienia kategorie bez poddawania go jednej z czynności wymienionych w ust. 1 akapit pierwszy, w szczególności w przypadku fermentacji moszczu winogronowego, w rejestrze odnotowuje się ilości oraz rodzaj produktu uzyskanego po zmianie.
Gdy wino jest wzmacniane do destylacji, informacje określone w art. 68 ust. 2 lit. a) i art. 70 ust. 2 lit. e) rozporządzenia (WE) nr 1623/2000 muszą również być umieszczone w rejestrze.
3.
W przypadku produkcji wina musującego rejestry podają dla każdego przygotowanego cuvée:
- datę przygotowania,
- datę butelkowania w przypadku gatunkowych win musujących i gatunkowych win musujących produkowanych w określonym regionie geograficznym (psr),
- ilość cuvée oraz opis, pojemność i rzeczywiste oraz potencjalne stężenie alkoholu każdego ze składników cuvée,
- każdą z praktyk wymienionych w art. 24 rozporządzenia (WE) nr 1622/2000,
- ilość użytego tirage liqueur,
- ilość expedition liqueur,
- liczbę otrzymanych butelek z określeniem, w miarę potrzeb, rodzaju wina musującego, przy zastosowaniu terminu związanego z resztkową zawartością cukru, pod warunkiem że termin ten pojawia się na etykiecie.
4.
W przypadku produkcji wina likierowego rejestry podają w odniesieniu do każdej partii:
- datę dodania produktów wymienionych w pkt 14 załącznika I.B.b do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999,
- rodzaj i ilość dodanego produktu.
Artykuł 15
1.
Prowadzący rejestry zobowiązani są do prowadzenia indywidualnych rejestrów lub rachunków w odniesieniu do przyjęcia i wydania następujących produktów i materiałów przechowywanych przez nich niezależnie od ich przeznaczenia, włączając wykorzystanie na terenie ich własnych obiektów:
- sacharozy,
- skoncentrowanego moszczu gronowego,
- rektyfikowanego skoncentrowanego moszczu winogronowego,
- produktów używanych do dokwaszania,
- produktów używanych do odkwaszania,
- spirytusu uzyskanego z destylacji wina.
Prowadzenie indywidualnych rejestrów lub rachunków nie zwalnia z wymogu powiadamiania określonego w załączniku V.G.5 do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.
2.
Indywidualne rejestry lub rachunki określone w ust. 1 podają oddzielnie dla każdego produktu:
a) w przypadku przyjęcia:
- nazwę lub nazwę handlową i adres dostawcy z odwołaniem, w stosownym przypadku, do dokumentu, który towarzyszył przewozowi produktu,
- przyjętą ilość,
- datę przyjęcia;
b) w przypadku wydania:
- wydaną ilość,
- datę wykorzystania lub wydania,
- w miarę potrzeby, nazwę lub nazwę handlową i adres odbiorcy.
Artykuł 16
1.
Wpisy w indywidualnych rejestrach lub rachunkach:
- określonych w art. 11, 12 i 13 – są dokonywane w przypadku przyjęcia nie później niż w dniu roboczym następującym po przyjęciu oraz, w przypadku wydania, nie później niż trzeciego dnia roboczego następującego po wysyłce,
- określonych w art. 14 – są dokonywane nie później niż pierwszego dnia roboczego następującego po danej czynności, a w przypadku wzmacniania, tego samego dnia,
- określonych w art. 15 – są dokonywane w przypadku przyjęcia i wydania nie później niż następnego dnia roboczego po dniu przyjęcia lub wysyłki, a w przypadku wykorzystania – w dniu wykorzystania.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą zezwolić na dłuższe terminy nieprzekraczające 30 dni, w szczególności jeśli stosowane są rejestry skomputeryzowane, pod warunkiem że kontroli można dokonywać przy przyjęciu, wydaniu i czynnościach określonych w art. 14 w każdym czasie na podstawie innych dokumentów potwierdzających oraz pod warunkiem że te dokumenty są uznane za wiarygodne przez właściwe władze lub agencję, lub organ upoważniony przez te władze.
2.
Nie naruszając ust. 1 akapit pierwszy i z zastrzeżeniem przepisów przyjętych przez Państwa Członkowskie na mocy art. 17, przesyłki tego samego produktu mogą być wpisane w rejestrze wydania jako miesięczna suma, w przypadku gdy produkt jest umieszczony wyłącznie w pojemnikach określonych w art. 4 ust. 2 lit. a).
Artykuł 17
1.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić na dostosowanie istniejących rejestrów oraz ustanowić dodatkowe zasady lub bardziej rygorystyczne wymagania dotyczące prowadzenia i kontroli rejestrów.
W szczególności mogą one wprowadzić wymóg prowadzenia oddzielnych rachunków dla określonych produktów lub prowadzenie oddzielnych rejestrów dla niektórych kategorii produktów lub dla niektórych czynności określonych w art. 14 ust. 1.
2.
W przypadku gdy stosuje się przepisy art. 5 ust. 2, Państwa Członkowskie mogą postanowić, że rejestry będą prowadzone przez właściwy organ lub agencję, lub organ upoważniony prze tę agencję.
TYTUŁ III
Przepisy ogólne i przejściowe
Artykuł 18
1.
Państwa Członkowskie mogą:
a) przewidzieć obowiązek prowadzenia rejestrów zapasów zamknięć stosowanych do umieszczania produktów w pojemnikach o nominalnej pojemności pięciu litrów lub mniejszej zgodnie z art. 4 ust. 2 lit. a), które mają być dopuszczone do obrotu na ich terytorium, ze wskazaniem w tych rejestrach szczegółowych danych;
b) wymagać dodatkowych informacji w odniesieniu do dokumentów towarzyszących przesyłkom produktów winiarskich wyprodukowanych na ich terytorium, w przypadku gdy takie informacje są niezbędne do kontroli;
c) ustanowić, gdy wymaga tego stosowanie skomputeryzowanego systemu rejestracji zapasów, miejsce, w którym mają być wpisywane niektóre obowiązkowe informacje w dokumentach towarzyszących przesyłkom produktów winiarskich, jeżeli przewóz rozpoczyna się na ich terytorium, pod warunkiem, że układ graficzny wzorów określonych w art. 7 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) pozostaje niezmieniony;
d) zezwolić w odniesieniu do przewozu rozpoczynającego i kończącego się na ich terytorium, bez przewozu przez terytorium innego Państwa Członkowskiego lub państwa trzeciego, i w okresie przejściowym upływającym w dniu 31 lipca 2002 r., na zastąpienie informacji dotyczących gęstości winogron gęstością wyrażoną w stopniach Oechslego;
e) ustanowić, że dokumenty towarzyszące przewozowi wypełniane na ich terytorium wskazywać będą nie tylko dzień, ale również godzinę rozpoczęcia przewozu;
f) ustanowić zgodnie z przepisami art. 4 ust. 1, że nie będą wymagane żadne dokumenty, w przypadku gdy winogrona wytłoczone lub niewytłoczone lub moszcz winogronowy są przewożone przez producentów, którzy należą do grupy producentów i wyprodukowali winogrona lub moszcz winogronowy sami lub w ramach grupy producentów mającej dany produkt w posiadaniu lub w przypadku gdy takie produkty są przewożone w imieniu takich producentów lub grup producentów do punktu skupu lub do zakładów produkcji wina tej grupy, pod warunkiem że taki przewóz rozpoczyna i kończy się w tej samej strefie uprawy winorośli oraz w przypadku gdy dany produkt jest przeznaczony do przetwarzania na wino gatunkowe produkowane w określonym regionie geograficznym (psr), w obrębie danego określonego regionu, z uwzględnieniem obszaru bezpośrednio przylegającego;
g) ustanowić, że:
- wysyłający wypełnia jedną lub więcej kopii dokumentów towarzyszących czynnościom przewozu rozpoczynającego się na ich terytorium,
- odbiorca wypełnia jedną lub więcej kopii dokumentów towarzyszących czynnościom przewozu rozpoczynającego się w innym Państwie Członkowskim lub w państwie trzecim i który kończy się na ich terytorium.
W takich przypadkach określają one sposób stosowania takich kopii;
h) ustanowić, że odstępstwo określone w art. 4 ust. 1 lit. b), dotyczące zwolnienia z obowiązku używania dokumentu towarzyszącego w odniesieniu do niektórych przesyłek winogron nie może być wykorzystane do przewozu rozpoczynającego i kończącego się na ich terytorium;
i) ustanowić, że w przypadku przewozu określonego w art. 10 rozpoczynającego się na ich terytorium i kończącego się na terytorium innego Państwa Członkowskiego, wysyłający razem z kopiami sporządzonymi na mocy tego artykułu musi przesyłać nazwę i adres właściwego organu miejsca rozładunku.
2.
Bez uszczerbku dla art. 21 dyrektywy 92/12/EWG Państwa Członkowskie nie mogą zakazać lub utrudniać przemieszczania produktów umieszczonych w pojemnikach o nominalnej pojemności nie większej niż 5 litrów, określonych w art. 4 ust. 2 lit. a), ze względu na zastosowane zamknięcia, w przypadku gdy zamknięcie lub rodzaj zastosowanego opakowania znajduje się w wykazie w załączniku I.
Jednakże w odniesieniu do produktów pakowanych na ich własnym terytorium, Państwa Członkowskie mogą zakazać stosowania niektórych zamknięć lub rodzajów opakowań znajdujących się w wykazie w załączniku I lub uzależnić stosowanie takich zamknięć od pewnych warunków.
Artykuł 19
1.
Bez uszczerbku dla innych bardziej rygorystycznych przepisów, które mogą zostać przyjęte przez Państwa Członkowskie w celu stosowania ich ustawodawstwa lub procedur krajowych ustanowionych dla innych celów, dokumenty towarzyszące oraz kopie wymagane na mocy niniejszego rozporządzenia muszą być przechowywane przez okres co najmniej pięciu lat od końca roku kalendarzowego, w którym zostały wypełnione.
2.
Rejestry i dokumenty dotyczące czynności w nich opisanych muszą być przechowywane przez okres co najmniej pięciu lat od zamknięcia odnoszących się do nich rachunków.
W przypadku gdy jeden lub więcej rachunków w rejestrze dotyczącym nieznacznych ilości wina nie jest jeszcze zamknięty, takie rachunki mogą zostać przeniesione do następnego rejestru, pod warunkiem że w oryginalnym rejestrze wpisana zostanie uwaga o takim przeniesieniu.
W takim przypadku okres pięciu lat określony w akapicie pierwszym rozpoczyna się w dniu przeniesienia.
Artykuł 20
1.
Każdy Państwo Członkowskie powiadamia Komisję o:
- nazwie i adresie właściwego organu lub organów upoważnionych do wykonania niniejszego rozporządzenia,
- w stosownym przypadku, nazwie i adresie każdego organu upoważnionego przez właściwe władze do celów wykonania niniejszego rozporządzenia.
2.
Każde Państwo Członkowskie powiadamia Komisję o:
- wszelkich późniejszych zmianach dotyczących właściwych władz i organów określonych w ust. 1,
- środkach, które podjęły w celu wykonania niniejszego rozporządzenia, w przypadku gdy środki te mają szczególną wartość dla celów współpracy między Państwami Członkowskimi określonej w rozporządzeniu (WE) nr 2729/2000.
Artykuł 21
1.
Rozporządzenie (EWG) nr 2238/93 niniejszym traci moc.
2.
Odniesienia do rozporządzenia uchylonego na mocy ust. 1 interpretuje się jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
3. Jednakże włoska wersja art. 4 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2238/93 pozostaje w mocy we Włoszech do dnia 30 września 2001 r.
Artykuł 22
Artykuł 4 ust. 2 niniejszego rozporządzenia wchodzi w życie we Włoszech w dniu 1 października 2001 r.
Artykuł 23
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 885/2001
z dnia 24 kwietnia 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3201/90, (WE) nr 1622/2000 i (WE) nr 883/2001 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania wspólnej organizacji rynku wina w odniesieniu do win pochodzących z Kanady i mających prawo do nazwy "Icewine"
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2826/2000 [2], w szczególności jego art. 46, 68 i 80,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1608/2000 z dnia 24 lipca 2000 r. ustanawiające środki przejściowe do czasu przyjęcia ostatecznych środków wykonawczych do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 731/2000 [4], przewiduje rozszerzenie do dnia 31 marca 2001 r. okresu obowiązywania niektórych przepisów Rady uchylonych na podstawie art. 81 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 w oczekiwaniu na sfinalizowanie i przyjęcie środków wprowadzających w życie wymienione rozporządzenie, w szczególności rozporządzenia Rady (EWG) nr 2392/89 z dnia 24 lipca 1989 r. ustanawiającego ogólne zasady opisu i prezentacji win oraz moszczy gronowych [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1427/96 [6].
(2) Artykuł 13 ust. 2 lit. b) i ust. 3 lit. a) rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3201/90 z dnia 16 października 1990 r. ustanawiającego szczegółowe zasady opisu i prezentacji win oraz moszczy gronowych [7], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1640/2000 [8], przewiduje odstępstwa od art. 30 i 31 rozporządzenia (EWG) nr 2392/89 w odniesieniu do niektórych przywożonych win, z uwzględnieniem możliwości stosowania nazwy odmiany winorośli i roku zbiorów.
(3) Artykuł 26 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 2392/89 określa, iż dane szczegółowe dotyczące wyższej jakości przewidzianej w krajowych przepisach państwa trzeciego w odniesieniu do rynku krajowego tego państwa muszą zostać uznane przez Wspólnotę, zanim można je będzie stosować na rynku wspólnotowym.
(4) Załącznik XII do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1622/2000 z dnia 24 lipca 2000 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 [9], zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2451/2000 [10], przewiduje odstępstwa od zawartości dwutlenku siarki w odniesieniu do niektórych win (przewidzianych w art. 19 tego rozporządzenia). Załącznik XIII do tego rozporządzenia przewiduje odstępstwa od zawartości kwasu lotnego w odniesieniu do niektórych win (przewidzianych w art. 20 tego rozporządzenia).
(5) Artykuł 33 rozporządzenia (WE) nr 883/2001 z dnia 24 kwietnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w odniesieniu do wymiany handlowej produktów w sektorze wina z państwami trzecimi [11] przewiduje możliwość analitycznych odstępstw w przypadku niektórych przywożonych win, w szczególności win o rzeczywistej objętościowej mocy alkoholu niższej niż 9 % obj. i łącznej objętościowej mocy alkoholu przekraczającej 15 % obj., bez wzbogacania określonego w art. 68 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.
(6) Wina pochodzące z Kanady, z prawem do nazwy "Icewine", są produkowane w warunkach zbliżonych do warunków stosowanych we Wspólnocie przy produkcji wina z prawem do nazwy "Eiswein".
W celu dopuszczenia do przywozu i obrotu win kanadyjskich z prawem do nazwy "Icewine", z etykietami zawierającymi sformułowania stosowane w odniesieniu do tych win, konieczne są powyższe odstępstwa w stosunku do tych win, z uwzględnieniem możliwości podawania na etykietach nazwy odmiany winorośli, roku zbiorów i szczegółów dotyczących wyższej jakości oraz zawartości dwutlenku siarki, zawartości kwasu lotnego, rzeczywistej objętościowej mocy alkoholu i łącznej objętościowej mocy alkoholu.
(7) Obecnie trwają negocjacje między Wspólnotą, reprezentowaną przez Komisję, a Kanadą na temat ogólnej umowy w sprawie handlu winem. Obie strony zamierzają zawrzeć korzystną umowę w rozsądnym terminie.
W celu ułatwienia dyskusji należy uwzględnić powyższe odstępstwa jako środek przejściowy do czasu wejścia w życie umowy będącej wynikiem rozmów.
(8) Komitet Zarządzający ds. Wina nie wydał opinii w terminie ustalonym przez przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 3201/90 wprowadza się następujące zmiany:
a) w art. 13 ust. 2 lit. b) dodaje się tiret w brzmieniu:
"—
;
b) w art. 13 ust. 3 lit. a) dodaje się tiret w brzmieniu:
"—
;
c) w załączniku I po rozdziale 3a
"Australia"
dodaje się rozdział w brzmieniu:
"4.
KANADA
- "Icewine", możliwe z określeniem "VQA" lub wyrazami "Vintners Quality Alliance"."
Artykuł 2
1.
W załączniku XII do rozporządzenia (WE) nr 1622/2000 dodaje się akapit w brzmieniu:
"W dodatku do załącznika V(A) do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 podwyższa się do 400 mg/l maksymalną zawartość dwutlenku siarki w przypadku wina białego pochodzącego z Kanady i z prawem do oznaczenia "Icewine", o resztkowej zawartości cukru wyrażonego jako cukier inwertowany, nie mniejszej niż 5 g/l" .
2.
W załączniku XII do rozporządzeniu (WE) nr 1622/2000 dodaje się literę w brzmieniu:
"g) dla win pochodzących z Kanady:
35 miliekwiwalentów na litr w odniesieniu do win z prawem do oznaczenia "Icewine"."
Artykuł 3
W rozporządzeniu (WE) nr 883/2001 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 33 ust. 1 dodaje się lit. d) w brzmieniu:
"d) wina pochodzące z Kanady, o rzeczywistej objętościowej mocy alkoholu nie mniejszej niż 7 % obj. i łącznej objętościowej mocy alkoholu przekraczającej 15 % obj., bez wzbogacania, oznaczone:
- za pomocą oznaczenia geograficznego, oraz
- za pomocą terminu "Icewine",
na warunkach ustanowionych przez ustawodawstwo prowincji Ontario i Kolumbii Brytyjskiej."
2) W art. 33 ust. 2 dodaje się odniesienie do lit. d).
3) W załączniku VI skreśla się wyraz "Kanada".
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 896/2001
z dnia 7 maja 2001 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 404/93 w odniesieniu do uzgodnień dotyczących przywozu bananów do Wspólnoty
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 404/93 z dnia 13 lutego 1993 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku bananów [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 216/2001 [2], w szczególności jego art. 20,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzeniem (WE) nr 216/2001 Rada zmieniła przepisy dotyczące przywozu bananów, wprowadzone w tytule IV rozporządzenia (EWG) nr 404/93.
W szczególności otworzyła autonomiczny kontyngent taryfowy C w wysokości 850000 ton o wysokości cła 300 EUR/t jako dodatkowy do 2200000 ton zabezpieczonych w ramach Światowej Organizacji Handlu (WTO) oraz dodatkowy kontyngent w wysokości 353000 ton.
Należy przyjąć wszystkie niezbędne przepisy wykonawcze, w tym takie środki przejściowe, jakie są uzasadnione wejściem w życie niniejszego rozporządzenia z dniem 1 lipca 2001 r., oraz przepisów dotyczących przywozu według stawek Wspólnej Taryfy Celnej.
(2) Na mocy art. 18 ust. 1 akapit ostatni rozporządzenia (EWG) nr 404/93 w przypadku braku umowy ze stronami WTO szczególnie zainteresowanymi dostawą bananów nie ma potrzeby przyznawania kontyngentów taryfowych A i B dla państw dostawców.
(3) Artykuł 19 rozporządzenia (EWG) nr 404/93 dopuszcza zarządzanie kontyngentami taryfowymi według metody opartej na uwzględnianiu tradycyjnych przepływów handlowych ("tradycyjne/nowe") i/lub innych metod.
Wprowadzenie w życie nowych przepisów od drugiego półrocza 2001 r. wymaga przyznania dostępu do kontyngentów taryfowych importerom tradycyjnym, którzy w okresie referencyjnym na własny rachunek podjęli się zakupu świeżych produktów od producentów z państw trzecich lub ich produkcji oraz wysyłki i rozładowania na obszarze celnym Wspólnoty.
Dla celów niniejszego rozporządzenia działania te określane są "przywozem pierwotnym".
(4) Należy przyjąć jednolitą definicję importerów tradycyjnych dla wszystkich kontyngentów taryfowych, a ich ilości referencyjne powinny być określone na tych samych zasadach, ale oddzielnie w zależności od tego, czy importerzy ci dostarczyli w okresie referencyjnym na rynek Wspólnoty banany pochodzące z państw trzecich spoza obszaru AKP lub banany nieobjęte tradycyjnym przywozem z krajów AKP, lub tradycyjne banany AKP w okresie referencyjnym, w rozumieniu definicji określonej w art. 16 rozporządzenia (EWG) nr 404/93, stosowanego przed zmianą wprowadzoną rozporządzeniem (WE) nr 216/2001.
(5) Okresem referencyjnym, jaki należy stosować do zdefiniowania kategorii importerów i określenia ilości referencyjnych importerów tradycyjnych, powinien być okres trzyletni od 1994 do 1996 r.
Okres trzyletni od 1994 do 1996 r. jest okresem najwcześniejszym, dla którego Komisja posiada dostatecznie wiarygodne dane dotyczące przywozu pierwotnego.
Zastosowanie tego okresu może także rozwiązać trwający od kilku lat spór z niektórymi partnerami handlowymi Wspólnoty.
W świetle dostępnych danych określonych do celów zarządzania kontyngentami ustanowionymi w 1998 r. nie ma potrzeby rejestracji importerów tradycyjnych.
(6) Część kontyngentów taryfowych należy zarezerwować dla importerów nietradycyjnych.
Część ta musi umożliwić importerom niezajmującym się przywozem pierwotnym w okresie referencyjnym kontynuację handlu i dostosowanie do nowych przepisów, jak również przystąpienie do handlu nowych importerów, co zachęca do zdrowej konkurencji.
(7) Kilkuletnie doświadczenie stosowania wspólnotowych uzgodnień dotyczących przywozu bananów wskazuje potrzebę zacieśnienia kryteriów stosowanych dla importerów nietradycyjnych oraz kryteriów kwalifikujących dla nowych importerów, aby uniknąć rejestracji czysto fikcyjnych podmiotów i przyznawania przydziału na fikcyjne lub spekulacyjne wnioski o kontyngenty.
W szczególności uzasadnione jest żądanie posiadania minimalnego doświadczenia w przywozie świeżych bananów.
Także aby uniknąć rozpatrywania wniosków o roczne przydziały na kontyngenty nieadekwatne do rzeczywistych możliwości importerów i które nie prowadzą do wydania pozwolenia na przywóz odpowiednich ilości, złożenie wniosku o pozwolenie na przywóz w zakresie odpowiednich ilości oraz złożenie wniosku o roczny przydział powinno podlegać wymogowi przedstawienia zabezpieczenia tytułem otrzymania pozwolenia na przywóz.
Zabezpieczenie powinno zostać zwolnione bez opóźnień w wysokości proporcjonalnej do stopnia rzeczywistego wykorzystania swoich rocznych przydziałów i dostarczenia dowodu wysyłki i rozładunku towarów we Wspólnocie i wprowadzenia do wolnego obrotu na własny rachunek.
W tym samym celu warunkiem przyznania rocznego przydziału na kolejne lata powinna być minimalna stawka wykorzystania ostatniego rocznego przydziału.
(8) Importerom należy przypomnieć, że mogą się łączyć lub zrzeszać na warunkach określonych w przepisach krajowych w celu wypełniania ich obowiązków i wykonywania praw wynikających z niniejszego rozporządzenia.
(9) Należy przyjąć przepisy dotyczące rejestracji importerów nietradycyjnych, określające ich roczne przydziały oraz weryfikacje i kontrole, jakie mają przeprowadzić właściwe władze krajowe, w tym podjęte działania w przypadku niespełnienia niektórych obowiązków, w szczególności jeśli chodzi o rejestrację i zgłoszenia do celów otrzymania przydziału na podstawie ustaleń dotyczących przywozu.
(10) W celu wprowadzenia w życie uzgodnień o kontyngentach taryfowych w dniu 1 lipca 2001 r. właściwe jest utrzymanie, z potrzebnymi dostosowaniami, przepisów administracyjnych opartych na okresach ustanowionych rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2362/98 z dnia 28 października 1998 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady nr 404/93 w zakresie przywozu bananów do Wspólnoty [3], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1632/20004.
Zasady te dotyczą w szczególności ustalenia ilości wskaźnikowych na pierwsze trzy kwartały, pułapów dla wniosków indywidualnych, częstotliwości przedstawiania wniosków o pozwolenie i wydawania pozwolenia oraz wydawania pozwolenia na ponowne wykorzystanie niewykorzystanych ilości.
Jednakże fakt, że kontyngenty taryfowe A i B, z jednej strony, i kontyngenty C z drugiej strony są zarządzane oddzielnie, w odniesieniu do części przydzielonej dla importerów tradycyjnych oznacza, że ci importerzy mogą przedstawiać wnioski o pozwolenia tylko na podstawie kontyngentu taryfowego, w odniesieniu do którego przyznano im ilość referencyjną, o czym zostali powiadomieni.
(11) Dla celów art. 18 ust. 6 i 7 rozporządzenia (EWG) nr 404/93 istnieje potrzeba określenia pozycji tworzących bilans produkcji, spożycia, przywozu i wywozu, który należy przygotować przed zwiększeniem niezależnego kontyngentu w przypadku wzrostu popytu lub zaistnienia wyjątkowych okoliczności wpływających na dostawy na rynek Wspólnoty.
(12) Z wyjątkiem sytuacji, gdy wyraźnie przewidziano odstępstwa, należy stosować rozporządzenie Komisji (WE) nr 1291/2000 z dnia 9 czerwca 2000 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz oraz świadectw o wcześniejszym wyznaczeniu refundacji dla produktów rolnych 5, ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 369/2001 [4].
Zgodnie z art. 9 tego rozporządzenia prawa wynikające z pozwolenia mogą być przenoszone przez właściciela tylko jeden raz w ramach jednego pozwolenia lub wyciągu z pozwolenia w okresie ich ważności.
(13) Zasady dotyczące przeniesienia pozwoleń należy określić w świetle definicji kategorii importera określonych niniejszym rozporządzeniem.
Ograniczone przeniesienie pozwolenia na jednego nabywcę na pozwolenie lub jego wyciąg pozwoli na rozwój stosunków handlowych między różnymi zarejestrowanymi importerami.
Jednakże nie powinno się zachęcać do sztucznego handlu, spekulacji lub zaburzeń normalnego handlu poprzez umożliwianie przeniesienia pozwolenia przez importerów nietradycyjnych na rzecz importerów tradycyjnych.
(14) Należy określić wszelkie sposoby komunikowania się między importerami, Państwami Członkowskimi a Komisją zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, w szczególności w celu ustanowienia ilości referencyjnych i przydziałów kontyngentów dla importerów, okresowego zarządzania kontyngentami taryfowymi oraz monitorowania rynku.
(15) W ramach środków przejściowych koniecznych do stosowania nowych uzgodnień z dniem 1 lipca 2001 r. należy przewidzieć odstępstwa od przepisów administracyjnych w sprawie harmonogramu rejestracji importerów nietradycyjnych i w sprawie przekazywania właściwym władzom krajowym dokumentacji dotyczącej ich rejestracji.
(16) Ponadto należy ustalić ilości, jakie można przywozić w trzecim kwartale 2001 r. w ramach kontyngentów taryfowych oraz pułap na indywidualne wnioski o pozwolenia składane przez importerów, jak również ścisły harmonogram składania tych wniosków.
(17) Zmiany wprowadzone niniejszym rozporządzeniem do uzgodnień dotyczących przywozu bananów do Wspólnoty, w celu określenia importerów nietradycyjnych, stwarzają potrzebę weryfikacji i kontroli, przeprowadzanych przez właściwe władze krajowe, działające we współpracy z Komisją.
Działania te mogą, w razie potrzeby, prowadzić do skorygowania przydziałów przyznanych importerom.
Wówczas może się zdarzyć, między innymi, że przydziały te nie będą mogły być uważane za prawa nabyte, ani nie będą mogły być przedmiotem prawnie uzasadnionych oczekiwań importerów.
(18) Rozporządzenie (WE) nr 2362/98 niniejszym traci moc.
(19) Na podstawie art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 395/2001 [5], rozporządzenie (WE) nr 216/2001 stosuje się od dnia 1 lipca 2001 r.
W celu umożliwienia importerom odnoszenia korzyści w ramach niniejszego rozporządzenia od tego dnia należy wprowadzić środki przejściowe pozwalające Państwom Członkowskim i Komisji na zebranie wszystkich odpowiednich informacji w celu zapewnienia stosowania pozwoleń począwszy od dnia 1 lipca 2001 r.
(20) Komitet Zarządzający ds. Bananów nie wydał opinii w terminie ustalonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
TYTUŁ I
PRZEPISY WSTĘPNE
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia szczegółowe zasady stosowania uzgodnień dotyczących przywozu bananów w ramach kontyngentów taryfowych przewidzianych w art. 18 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 404/93 oraz poza tymi kontyngentami.
Artykuł 2
Kontyngenty taryfowe, określone w art. 1, są udostępniane w sposób następujący:
a) 83 % dla "importerów tradycyjnych", jak określono w art. 3 ust. 1;
b) 17 % dla "importerów nietradycyjnych", jak określono w art. 6.
TYTUŁ II
ZARZĄDZANIE KONTYNGENTAMI TARYFOWYMI
Rozdział 1
Definicja importera
Sekcja I: "Importerzy tradycyjni"
Artykuł 3
Dla celów niniejszego rozporządzenia:
1) "importerzy tradycyjni" oznaczają podmioty gospodarcze, osoby fizyczne lub prawne, indywidualnych przedsiębiorców lub grupy, ustanowione we Wspólnocie w okresie ustalania ich ilości referencyjnych, które na własny rachunek zakupiły minimalną ilość bananów pochodzących z państw trzecich od producentów lub, stosownie, wyprodukowały, wysyłały, sprzedawały takie produkty we Wspólnocie.
Działania określone w poprzednim akapicie zwane są dalej "przywozem pierwotnym".
Minimalna ilość, określona w akapicie pierwszym, wynosi 250 ton przywożonych w danym roku okresu referencyjnego.
Ta minimalna ilość wynosi 20 ton, o ile obrót lub przywóz dotyczy jedynie bananów o długości mniejszej lub równej 10 centymetrom;
2) "importerzy tradycyjni A/B" oznaczają importerów tradycyjnych, którzy dokonali przywozu minimalnej ilości "bananów z państw trzecich" w ramach przywozu pierwotnego i/lub bananów "nietradycyjnych AKP" zgodnie z definicjami określonymi w art. 16 rozporządzenia (EWG) nr 404/93, zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1637/98 [6];
3) "importerzy tradycyjni C" oznaczają importerów tradycyjnych, którzy dokonali przywozu minimalnej ilości "tradycyjnych bananów AKP" w ramach przywozu pierwotnego zgodnie z definicjami w powyższym art. 16, zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1637/98.
Artykuł 4
1. Ilość referencyjna dla każdego importera tradycyjnego A/B, który złoży pisemny wniosek nie później niż dnia 11 maja 2001 r., zostaje ustalona na podstawie średniej ilości bananów z przywozu pierwotnego z państw trzecich i/lub nietradycyjnych bananów AKP w latach 1994, 1995 i 1996 r., uwzględnionych dla 1998 r. do celów zarządzania kontyngentem taryfowym na przywóz bananów z państw trzecich i nietradycyjnych bananów AKP, zgodnie z przepisami art. 19 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 404/93 stosowanego w 1998 r. do kategorii importerów określonych w ust. 1 lit. a) tego artykułu.
2.
Ilość referencyjna dla każdego tradycyjnego importera C, który przedstawi pisemny wniosek nie później niż dnia 11 maja 2001 r., zostaje ustanowiona na podstawie średniej ilości przywozu pierwotnego tradycyjnych bananów AKP w latach 1994, 1995 i 1996, ustalonej na 1998 r. jako tradycyjne ilości bananów AKP.
3.
Importerzy ustanowieni w wyniku połączenia innych importerów tradycyjnych, mający własne prawa na podstawie niniejszego rozporządzenia, korzystają z tych samych praw, co poprzedni importerzy.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o sumie ilości referencyjnych, określonych w art. 4 ust. 1 i 2, nie później niż dnia 15 maja 2001 r.
2.
Wykorzystując informacje otrzymane na podstawie ust. 1 i w świetle całkowitych ilości dostępnych w ramach kontyngentów taryfowych A/B i C, Komisja, tam, gdzie jest to właściwe, ustanawia jednolity współczynnik dostosowujący, stosujący się do ilości referencyjnej każdego importera.
3.
W przypadkach, w których stosuje się przepisy ust. 2, nie później niż dnia 7 lipca 2001 r., właściwe władze informują każdego importera o jego ilości referencyjnej skorygowanej o współczynnik dostosowujący.
4.
Właściwe władze każdego Państwa Członkowskiego wymienione są w Załączniku.
Zmiany w liście wprowadza Komisja na wniosek danego Państwa Członkowskiego.
Sekcja II: "Importerzy nietradycyjni"
Artykuł 6
Dla celów niniejszego rozporządzenia "importerzy nietradycyjni" oznaczają podmioty gospodarcze ustanowione we Wspólnocie w czasie ich rejestracji, które:
a) zostały zaangażowane niezależnie i na własny rachunek w działalność gospodarczą polegającą na przywozie do Wspólnoty świeżych bananów, oznaczonych kodem CN 08030019 w ciągu jednego z dwóch lat bezpośrednio poprzedzających rok, w odniesieniu do którego wnioskują o rejestrację;
b) na podstawie tej działalności, przywoziły produkty za zgłoszoną wartość celną równą 1200000 EUR lub większą w okresie określonym w lit. a); i
c) nie posiadają ilości referencyjnej jako importerzy tradycyjni w ramach kontyngentu taryfowego, w odniesieniu do którego wnioskują o rejestrację na podstawie art. 7, i którzy nie są osobą fizyczną lub prawną związaną, w rozumieniu art. 143 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 [7], z importerem tradycyjnym.
Artykuł 7
1.
Importerzy mogą być zarejestrowani w wybranym przez siebie Państwie Członkowskim jako nietradycyjny importer w ramach kontyngentu taryfowego A/B i/lub kontyngentu taryfowego C.
Tradycyjni importerzy w ramach kontyngentu taryfowego mogą być rejestrowani jako importerzy nietradycyjni w ramach kontyngentu taryfowego, na który nie posiadają ilości referencyjnej.
Jednakże importerzy tradycyjni C mogą być zarejestrowani jako importerzy nietradycyjni w ramach kontyngentu taryfowego A/B tylko na podstawie dostarczenia dowodu przywożenia bananów z państw trzecich i/lub nietradycyjnych bananów AKP do wysokości zgłoszonej wartości celnej, określonej w art. 6 lit. b), we wskazanym okresie.
2.
Do celów rejestracji importerzy przesyłają właściwym władzom, wymienionym w Załączniku, następującą dokumentację dodatkową:
a) dowód wpisu do rejestru handlowego Państwa Członkowskiego lub inny alternatywny dowód akceptowany przez te władze; oraz
b) dowód przywożenia bananów, w drodze przedstawianych pozwoleń na przywóz lub w przypadkach, gdy pozwolenie jest nieobowiązkowe, odpowiednie dokumenty celne; oraz
c) egzemplarz poświadczenia niezależnego, profesjonalnego, zarejestrowanego licencjonowanego biegłego księgowego, poświadczający przywóz do wartości wymaganej w art. 6 lit. b) lub egzemplarz odpowiednich zgłoszeń celnych noszący pieczęć władz celnych.
3.
Wnioski o rejestrację są składane do 1 października każdego roku.
4.
W celu przedłużenia rejestracji importerzy dostarczają właściwym władzom dowód, że dokonali przywozu na własny rachunek w wysokości co najmniej 50 % przyznanej im ilości na obecny rok.
Do celów przedłużenia rejestracji na 2002 r. ilość tę ustala się na poziomie 30 %.
Wnioski o przedłużenie rejestracji są składane do 1 października każdego roku wraz z wykorzystanym pozwoleniem na przywóz, dowodem uiszczenia cła należnego w dniu zakończenia formalności celnych przywożonych i egzemplarzem pozwolenia(-ń) na przywóz na obecny kwartał.
5.
Do 10 października każdego roku Państwa Członkowskie notyfikują Komisji wykaz importerów, którzy złożyli wnioski o rejestrację i o przedłużenie rejestracji, a w przypadku przedłużenia numery seryjne pozwolenia lub wyciągi pozwolenia, wykorzystane i wydane.
W razie potrzeby Komisja przesyła ten wykaz innym państwom w celu ułatwienia wykrycia lub zapobieżenia fałszywym roszczeniom importerów.
Komisja może opublikować szczegóły zawarte w notyfikacjach dostarczonych przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 8
1.
Składając wnioski o rejestrację lub jej przedłużenie, importerzy w tym samym czasie wnioskują też o roczne przydziały kontyngentów.
W celu zatwierdzenia wnioski te:
a) nie mogą obejmować ilości większej niż 12,5 % całkowitej ilości przyznanej rocznie dla importerów nietradycyjnych; oraz
b) są zaopatrzone w dowód złożenia zabezpieczenia w wysokości 150 EUR za tonę, zgodnie z tytułem III rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2220/85 [8].
2.
Zabezpieczenie określone w ust. 1 lit. b) zostaje zwolnione stopniowo, w wysokości proporcjonalnej do ilości rzeczywiście przywiezionych, o ile importerzy dostarczą dowód wysyłki i rozładunku na własny rachunek na terytorium celnym Wspólnoty.
W przypadkach zaistnienia okoliczności siły wyższej zabezpieczenie nie ulega przepadkowi.
Dowód wysyłki dostarczany jest przez przedstawienie egzemplarza konosamentu manifestu morskiego lub, stosownie, dokument przewozu drogą lądową lub powietrzną, wystawionego na nazwisko importera dla ilości rzeczywiście przywożonych.
Dowód rzeczywistego przywozu dostarczany jest przez przedstawienie egzemplarza pozwoleń na przywóz wykorzystanych i dowodu płatności wartości cła.
Artykuł 9
1.
Najpóźniej do 10 października każdego roku właściwe władze przesyłają Komisji wykaz zarejestrowanych importerów nietradycyjnych, wskazując przy każdym z nich roczny wnioskowany przydział.
2.
W przypadku gdy całkowita ilość przydziałów wnioskowanych w ramach danego kontyngentu taryfowego A/B lub C przekracza ilość dostępną dla importerów nietradycyjnych, Komisja niezwłocznie ustala procent obniżenia, jaki będzie stosowany do każdego wniosku o przydział.
3. W przypadku gdy procedura opisana w pierwszym akapicie powoduje, że roczny przydział przyznany importerowi jest mniejszy od wnioskowanego, zabezpieczenie przewidziane w art. 8 ust. 1 lit. b) zostaje zwolnione w ilości proporcjonalnej do dokonanej obniżki.
Najpóźniej do 15 listopada każdego roku właściwe władze Państw Członkowskich ustalają i notyfikują ilość przyznaną każdemu importerowi nietradycyjnemu na następny rok.
Artykuł 10
1.
Państwa Członkowskie są odpowiedzialne za zapewnienie zgodności z przepisami niniejszej sekcji.
W szczególności Państwa Członkowskie sprawdzają, aby importerzy prowadzili aktywną działalność handlową we Wspólnocie na własny rachunek jako importerzy w sektorze określonym w art. 6 i jako niezależne ekonomiczne jednostki w dziedzinie zarządzania, personelu i prowadzonej działalności.
W przypadku uzasadnionych podejrzeń o niedopełnienie tych warunków, wnioski o rejestrację i wnioski o roczny przydział są akceptowane jedynie na podstawie dostarczenia przez importera właściwym władzom krajowym satysfakcjonującego je dowodu spełnienia tych warunków.
2.
Państwa Członkowskie i Komisja wymieniają wszelkie informacje niezbędne do stosowania niniejszego artykułu.
Artykuł 11
1.
Właściwe władze krajowe rejestrują jako importerów nietradycyjnych wszystkie podmioty gospodarcze, które przedstawiają właściwy wniosek, bez względu na to, czy są to osoby fizyczne czy prawne, pojedyncze podmioty lub ich grupy, pod warunkiem że zostały prawnie ustanowione zgodnie z ustawodawstwem krajowym dotyczącym prowadzenia danej działalności gospodarczej i spełniają przepisy niniejszego rozporządzenia.
Grupa podmiotów może zostać zarejestrowana jako importer nietradycyjny, jeśli jej członkowie wspólnie spełniają wymogi niniejszego rozporządzenia.
Grupa wspiera każdego ze swoich członków w korzystaniu z praw i wypełnianiu obowiązków.
2.
Importerzy ustanowieni w wyniku połączenia innych nietradycyjnych importerów, posiadający własne prawa na podstawie niniejszego rozporządzenia, korzystają z tych samych praw, co poprzedni importerzy.
Artykuł 12
1.
Niedopełnienie przez importerów nietradycyjnych obowiązku rejestracji tylko w jednym Państwie Członkowskim prowadzi do odrzucenia wszystkich wniosków o rejestrację, które złożono, oraz do odwołania wszelkich już przyznanych rocznych przydziałów.
Ponadto niedopełnienie prowadzi do zakazu przedkładania dalszych wniosków w ciągu roku następującego po wykryciu tej nieprawidłowości.
2.
W przypadku fałszerstwa lub przedstawienia fałszywej dokumentacji w celu otrzymania rejestracji lub rocznego przydziału rejestracja lub przydział zostają cofnięte, bez uszczerbku dla stosowania odpowiedniego ustawodawstwa krajowego.
W takich przypadkach zabezpieczenie określone w art. 8 ust. 1 lit. b) ulega przepadkowi całości.
Ponadto w takich przypadkach zakazane jest wnioskowanie o nową rejestrację przez importera w jakimkolwiek Państwie Członkowskim w ciągu dwóch lat następujących po roku, w którym wykryto nieprawidłowość.
Rozdział 2
Zasady wydawania pozwoleń na przywóz
Artykuł 13
1.
Do celów administracyjnych ilości kontyngentów taryfowych A i B, przewidziane w art. 18 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (EWG) nr 404/93, dodaje się.
Wnioski dotyczące kontyngentów A i B są rozpatrywane razem.
Kontyngent taryfowy C, przewidziany w art. 18 ust. 1 lit. c) powyższego rozporządzenia, zarządzany jest oddzielnie.
2.
Importerzy tradycyjni A/B mogą przedstawiać wnioski o pozwolenie wyłącznie w ramach kontyngentu taryfowego A/B.
Importerzy tradycyjni C mogą przedstawiać wnioski o pozwolenie wyłącznie w ramach kontyngentu taryfowego C.
Importerzy tradycyjni określeni w pierwszych dwóch akapitach mogą przedstawiać wnioski o pozwolenia w ramach innego kontyngentu taryfowego, jeśli są zarejestrowani jako importerzy nietradycyjni na ten kontyngent.
3.
Importerzy nietradycyjni mogą przedstawić wnioski o pozwolenia na przywóz w ramach kontyngentów taryfowych A/B lub C lub w ramach obu tych grup, jeśli zarejestrowani są na kontyngenty A/B i C.
Artykuł 14
1.
W pierwszych trzech kwartałach roku, w celu wydania pozwoleń na przywóz, może być ustalona ilość wskaźnikowa wyrażona jako procent dostępnych ilości w każdym kontyngencie taryfowym.
2.
W odniesieniu do pierwszych trzech kwartałów roku dopuszcza się decyzję, że wnioski o pozwolenia złożone przez danego importera nie mogą łącznie przekraczać określonego procentu ilości referencyjnej, ustalonej na mocy art. 5 rocznego przydziału określonego na mocy art. 9 ust. 3.
Artykuł 15
1.
Wnioski o pozwolenie na przywóz na każdy kwartał przedstawiane są właściwym władzom Państwa Członkowskiego wymienionym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w ciągu pierwszych siedmiu dni miesiąca poprzedzającego kwartał, na który wydawane są pozwolenia.
Wnioski o pozwolenia na przywóz przedstawiane są właściwym władzom Państwa Członkowskiego, które ustaliło ilość referencyjną, w przypadku importerów tradycyjnych, oraz Państwa Członkowskiego, w którym importerzy są zarejestrowani, w przypadku importerów nietradycyjnych.
2.
Stosowne wnioski o pozwolenia przedstawiane:
a) przez importerów tradycyjnych A/B zawierają sformułowanie "Wniosek o pozwolenie importera tradycyjnego A/B – rozporządzenie (WE) nr 896/2001";
b) przez importerów tradycyjnych C zawierają sformułowanie: "Wniosek o pozwolenie importera tradycyjnego C – rozporządzenie (WE) nr 896/2001";
c) przez importerów nietradycyjnych zawierają sformułowanie: "Wniosek o pozwolenie importera nietradycyjnego A/B – rozporządzenie (WE) nr 896/2001" lub "Wniosek o pozwolenie importera nietradycyjnego C – rozporządzenie (WE) nr 896/2001".
3.
Wnioski o pozwolenie przedstawione przez importera są akceptowane, tylko jeśli:
a) zawierają sformułowanie podane w ust. 2;
b) dotyczą ilości nie większej niż dostępna w kontyngencie taryfowym wskazanym we wniosku, ilość taka jest publikowana okresowo przed rozpoczęciem okresu przedstawiania wniosków;
c) dotyczą całkowitej ilości nie większej niż ilość wynikająca ze stosowania art. 14 ust. 2 na dany kwartał lub niż pozostały bilans ilości referencyjnej lub rocznego przydziału tego importera.
4.
Wyrazy określone w ust. 2 wpisuje się w rubrykę 20 formularza pozwolenia.
Artykuł 16
Właściwe władze notyfikują Komisji ilości objęte wnioskami o pozwolenie w ciągu dwóch dni roboczych od zakończenia okresu przedstawiania wniosków.
W notyfikacji tej przedstawiają ilości wnioskowane, w rozbiciu na kontyngenty taryfowe A/B i kontyngent taryfowy C, podobnie jak w przypadku importerów tradycyjnych i nietradycyjnych.
Artykuł 17
W przypadku gdy ilości wnioskowane na dany kwartał przewyższają jakąkolwiek ilość wskaźnikową określoną na mocy art. 4 lub przekraczają ilości dostępne, określa się procentowe obniżenie stosownie do wnioskowanych ilości.
Artykuł 18
1.
Właściwe władze wydają pozwolenie na przywóz nie później niż 23 dnia miesiąca, w którym sporządzono wniosek.
W przypadku gdy dzień ten nie jest dniem roboczym, pozwolenie zostaje wydane najpóźniej następnego dnia roboczego.
2.
Nie naruszając art. 23 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, okres ważności pozwolenia na przywóz rozpoczyna się w dniu jego rzeczywistego wydania i wygasa siódmego dnia czwartego miesiąca, w którym zostało wydane.
Data rzeczywistego wydania pozwolenia jest włączona w okres ważności pozwolenia.
Artykuł 19
1.
Niewykorzystane ilości objęte danym pozwoleniem są ponownie przyznawane, na wniosek, temu samemu importerowi do wykorzystania w następnym kwartale, ale tylko w ciągu roku, na który wydano pierwotne pozwolenie, bez względu na to, czy jest on ich właścicielem czy nabywcą.
Ponowny przydział wykonywany jest dla przywozu bananów w ramach kontyngentu, na który wydano pozwolenie, w pełni lub częściowo niewykorzystane.
Zabezpieczenie z tytułu pierwotnego pozwolenia zostaje zatrzymane w wysokości proporcjonalnej do niewykorzystanej ilości.
2.
Wnioski o ponowny przydział przedstawiane są w okresie ustanowionym w art. 15 ust. 1 wraz z oryginałem lub uwierzytelnionym odpisem niewykorzystanego lub częściowo niewykorzystanego pozwolenia oraz dowodem przedstawienia zabezpieczenia określonego w art. 24.
Wnioski o ponowny przydział i pozwolenie na ponowny przydział zawierają następujące sformułowanie w rubryce 20: "Pozwolenie na ponowny przydział – art. 19 rozporządzenia (WE) nr 896/001" oraz jeden z czterech następujących wpisów: "importer tradycyjny A/B", "importer tradycyjny C", "importer nietradycyjny A/B" lub "importer nietradycyjny C".
3.
Wnioski o ponowny przydział nie podlegają jakiemukolwiek proporcjonalnemu obniżeniu, które może być określone na mocy art. 17.
4.
W terminie ustanowionym w art. 16 właściwe władze notyfikują Komisji ilości objęte jakimkolwiek wnioskiem o pozwolenia na ponowny przydział.
Artykuł 20
1.
Prawa wynikające z pozwoleń wydanych zgodnie z niniejszym rozdziałem są przenoszalne na pojedynczego importera na warunkach określonych w art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, bez uszczerbku dla ust. 2 niniejszego artykułu.
2.
Prawa mogą być przenoszalne jedynie:
a) między importerami tradycyjnymi, w ramach jednolitego kontyngentu taryfowego, A/B lub C,
b) przez importerów tradycyjnych importerom nietradycyjnym zarejestrowanym na mocy art. 7, w ramach jednolitego kontyngentu taryfowego, A/B albo C,
c) między importerami nietradycyjnymi zarejestrowanymi w ramach jednolitego kontyngentu taryfowego, A/B lub C.
Artykuł 21
1.
Przed terminem wygaśnięcia okresu ważności pozwolenia na przywóz importerzy zgłaszają bez opóźnień właściwym władzom wszystkie ilości bananów, które zostały dopuszczone do swobodnego obrotu, a następnie powrotnie wywiezione ze Wspólnoty.
Jednocześnie zwracają oni tym samym władzom oryginały pozwolenia na przywóz.
2.
W ciągu miesiąca od zakończenia każdego kwartału właściwe władze notyfikują Komisji wszystkie ilości powrotnie wywiezione, określając w każdym przypadku kategorię importera (tradycyjny lub nietradycyjny), dla którego pozwolenie na przywóz zostało wydane, wraz z numerem seryjnym odpowiednich pozwoleń na przywóz lub wyciągów pozwoleń.
3.
W ciągu następnego kwartału, ale w tym samym roku, w którym wydano pozwolenie oryginalne, posiadaczowi lub nabywcy oryginalnego pozwolenia wydaje się jedno lub więcej pozwoleń, do wysokości ilości powrotnie wywiezionych.
4.
Właściwe władze sprawdzają, czy ilości zgłoszone na mocy ust. 1 zostały w rzeczywistości powrotnie wywiezione ze Wspólnoty.
5.
Ilości bananów powrotnie wywiezionych nie są uwzględniane przy obliczaniu ilości referencyjnych importerów tradycyjnych i przydziałów importerów nietradycyjnych.
Akapit pierwszy dotyczy także powrotnego wywozu przeprowadzonego w 1994 r. z Państw Członkowskich do Austrii, Finlandii lub Szwecji, oraz powrotnego przywozu z tych państw do państw trzecich, w tym Wspólnoty, w jej kształcie na dzień 31 grudnia 1994 r.
TYTUŁ III
PRZEPISY DOTYCZĄCE PRZYWOZU BANANÓW POZA KONTYNGENTAMI TARYFOWYMI
Artykuł 22
1.
Wnioski o pozwolenie na przywóz mogą być przedstawiane w każdym Państwie Członkowskim.
2.
Wnioski o pozwolenie oraz pozwolenie zawierają następujące sformułowanie w rubryce 20: "Przywóz poza kontyngentem – art. 22 rozporządzenia (WE) nr 896/2001".
3.
Pozwolenia są wydawane bezzwłocznie, zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000.
Okres ważności pozwoleń wynosi trzy miesiące.
4.
W ciągu miesiąca od zakończenia każdego kwartału Państwa Członkowskie notyfikują Komisji ilości objęte pozwoleniem wydanym na podstawie niniejszego artykułu.
TYTUŁ IV
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 23
Dla celów art. 18 ust. 6 i 7 rozporządzenia (EWG) nr 404/9 bilans pokazujący produkcję, spożycie, przywóz oraz wywóz Wspólnoty jest oparty na:
a) dostępnych danych dotyczących ilości bananów sprzedanych we Wspólnocie w poprzednim roku, w rozbiciu na ich pochodzenie;
b) przewidywanej wielkości wspólnotowej produkcji i sprzedaży bananów;
c) przewidywanej wielkości przywozu bananów wszelkiego pochodzenia;
d) przewidywanej wielkości spożycia, na podstawie ostatnich tendencji w spożyciu i zmianach cen rynkowych.
Artykuł 24
1.
Wnioskom o pozwolenie na przywóz towarzyszy dowód złożenia zabezpieczenia, na podstawie tytułu III rozporządzenia (EWG) nr 2220/85.
Zabezpieczenie to wynosi 50 EUR na tonę.
Jednakże wymóg ten nie dotyczy wniosków o pozwolenia złożonych przez importerów nietradycyjnych na podstawie uzgodnień dotyczących przywozu, przewidzianych w tytule II.
2.
W przypadku wydania pozwolenia na ilości niższe niż wnioskowane zabezpieczenie w zakresie ilości nieprzyznanej zostaje bezzwłocznie zwolnione.
Artykuł 25
Rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 stosuje się z wyjątkiem art. 5 ust. 1 tiret czwarte i art. 8 ust. 4 i 5 przy uwzględnieniu odstępstw zawartych w niniejszym rozporządzeniu.
Nie naruszając art. 35 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, dowód akceptacji zgłoszenia przywozowego na daną ilość zostaje dostarczony w ciągu 30 dni od upływu okresu ważności pozwolenia na przywóz, z wyjątkiem przypadków wystąpienia siły wyższej.
Artykuł 26
1.
Urzędy celne, w których złożono zgłoszenie przywozowe celem dopuszczenia do swobodnego obrotu bananów z państw trzecich w ramach uzgodnień kontyngentów taryfowych:
a) przechowują egzemplarz każdego pozwolenia na przywóz i wyciągu z pozwolenia po akceptacji zgłoszenia o dopuszczeniu do swobodnego obrotu; oraz
b) przekazują pod koniec każdego okresu dwutygodniowego drugi egzemplarz każdego pozwolenia na przywóz lub załączonego do niego wyciągu władzom Państwa Członkowskiego wymienionym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, odpowiedzialnym za wydawanie pozwolenia.
Pod koniec każdego dwutygodniowego okresu władze te przekazują egzemplarz otrzymanego pozwolenia i wyciągi właściwym władzom Państw Członkowskich, wymienionym w powyższym Załączniku, które wydały te dokumenty.
2.
W przypadku zaistnienia wątpliwości co do autentyczności pozwolenia, wyciągu lub jakiejkolwiek informacji lub podpisu na przedstawionym dokumencie lub co do statusu importera wypełniającego formalności związane z dopuszczeniem do swobodnego obrotu lub w imieniu którego formalności są dokonywane i w przypadku podejrzenia nieprawidłowości urzędy celne, w których przedstawiono dokumenty, bezzwłocznie informują drogą telekomunikacyjną władze swojego państwa, zgodnie z ust. 1.
Państwo to przekazuje niezwłocznie drogą telekomunikacyjną informacje właściwym władzom, które wydały dokumenty, oraz Komisji w celu przeprowadzenia dokładnej kontroli.
Komisja przekazuje organom celnym Państw Członkowskich wykaz importerów tradycyjnych i nietradycyjnych, działających w ramach danych uzgodnień dotyczących przywozu, którzy mogą być posiadaczami lub nabywcami pozwolenia na przywóz lub jego wyciągu.
3.
Na podstawie informacji otrzymanej zgodnie z ust. 1 i 2 właściwe władze Państw Członkowskich wymienione w Załączniku przeprowadzają dodatkowe kontrole potrzebne do zapewnienia właściwego stosowania uzgodnień o kontyngentach taryfowych, w szczególności odnoszących się do weryfikacji ilości przywiezionych w ramach tych uzgodnień, przez dokładne porównanie wydanych pozwoleń i wyciągów z pozwoleń z pozwoleniami i wyciągami faktycznie wykorzystanymi.
W tym celu weryfikują w szczególności autentyczność i zgodność wykorzystanych dokumentów oraz ich wykorzystanie przez importerów zarejestrowanych na podstawie tytułu II.
Artykuł 27
Państwa Członkowskie przekazują Komisji następujące dane statystyczne i ekonomiczne:
a) w każdą środę: ceny hurtowe żółtych bananów, w podziale według kraju pochodzenia, według notowań z poprzedniego tygodnia na reprezentatywnych rynkach, wymienionych w art. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 3223/94 [9];
b) szczegóły, w podziale według pochodzenia, dotyczące ilości bananów oznaczonych kodem CN [10]08030019, dopuszczonych do swobodnego obrotu zgodnie z art. 308d rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 do celów kontroli przywozu w ramach kontyngentów taryfowych;
c) dziesiątego dnia miesiąca następującego po upływie ważności okresu pozwolenia na przywóz dla każdego kwartału: ilości objęte wydanymi pozwoleniami na przywóz, ilości objęte pozwoleniami wykorzystywanymi i zwróconymi organowi wydającemu oraz ilości objęte pozwoleniami niewykorzystanymi;
d) na żądanie: przewidywana produkcja i sprzedaż.
TYTUŁ V
UZGODNIENIA PRZEJŚCIOWE
Artykuł 28
1.
Ilości dostępne w drugiej połowie 2001 r. wynoszą:
- dla kontyngentów taryfowych A/B: 1137159 ton,
- dla kontyngentu taryfowego C: 509359 ton.
2.
W drugiej połowie 2001 r. ilość referencyjna dla każdego importera tradycyjnego, ustanowiona zgodnie z art. 4 i po stosowaniu art. 5 ust. 2, zostaje pomnożona przez współczynnik 0,4454 w przypadku importerów tradycyjnych A/B i współczynnik 0,5992 w przypadku importerów tradycyjnych C.
Nie naruszając art. 5 ust. 3, nie później niż dnia 7 czerwca 2001 r. właściwe władze powiadamiają każdego importera o jego ilości referencyjnej, dostosowanej o współczynnik dostosowujący.
Artykuł 29
1.
Nie naruszając art. 7, najpóźniej dnia 18 maja 2001 r. importerzy nietradycyjni przedstawiają swoje wnioski o rejestrację na drugą połowę 2001 r. w wybranym przez siebie Państwie Członkowskim.
2.
Najpóźniej do dnia 29 maja 2001 r. Państwa Członkowskie przekazują informacje o importerach nietradycyjnych na drugą połowę 2001 r., wymagane na mocy art. 7 ust. 5.
3.
Korzystając z informacji uzyskanych na mocy ust. 2, Komisja ustala ilości wszystkich przydziałów dla importerów nietradycyjnych, przyznanych na drugie półrocze 2001 r.
4.
Najpóźniej do 7 czerwca właściwe władze powiadamiają każdego importera nietradycyjnego o jego przyznanych przydziałach na drugie półrocze 2001 r.
Artykuł 30
1.
Nie naruszając art. 15, importerzy przedstawiają wnioski o pozwolenia na przywóz na trzeci kwartał 2001 r. między dniami 11 a 14 czerwca 2001 r.
W celu otrzymania akceptacji wnioski o pozwolenia przedstawione przez jednego importera nie mogą przekraczać całkowitej ilości:
a) 54 % ilości referencyjnej w przypadku importerów tradycyjnych;
b) 54 % przydziałów w przypadku importerów nietradycyjnych.
2.
Właściwe władze krajowe wydają pozwolenia na przywóz najpóźniej do dnia 30 czerwca 2001 r.
Pozwolenia są wydawane w celu dopuszczenia do swobodnego obrotu od dnia 1 lipca 2001 r.
Wnioski o pozwolenia i same pozwolenia posiadają następujące sformułowanie w rubryce 24: "Wydano w celu dopuszczenia do swobodnego obrotu od dnia 1 lipca 2001 r."
TYTUŁ VI
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 31
Rozporządzenie (WE) nr 2362/98 traci moc z dniem 1 lipca 2001 r.
Jednakże przepisy tego rozporządzenia stosuje się w dalszym ciągu do pozwoleń na przywóz wydanych na rok 2001.
Artykuł 32
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 898/2001
z dnia 7 maja 2001 r.
uzupełniające załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 w sprawie wpisu niektórych nazw do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" przewidzianego w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2081/92 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia w odniesieniu do produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2796/2000 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 3 i ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, Hiszpania przesłała Komisji wniosek o zarejestrowanie nazwy jako oznaczenia geograficznego.
(2) Zgodnie z art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia, wniosek uznano za spełniający wszelkie wymogi ustanowione w tym rozporządzeniu, w szczególności za zawierający wszystkie wymagane informacje, zgodnie z jego art. 4.
(3) Komisja nie otrzymała żadnej deklaracji sprzeciwu na mocy art. 7 tego rozporządzenia, w odniesieniu do nazwy podanej w załączniku do tego rozporządzenia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [3].
(4) Dlatego, nazwa ta powinna zostać wpisana do "rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" i tym samym podlegać ochronie w całej Wspólnocie jako chronione oznaczenie geograficzne.
(5) Załącznik do niniejszego rozporządzenia stanowi uzupełnienie załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2400/96 [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 509/2001 [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nazwę w niniejszym załączniku dodaje się do załącznika do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 i wpisuje jako chronione oznaczenie geograficzne do "rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" przewidzianego w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 901/2001
z dnia 7 maja 2001 r.
nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz mocznika pochodzącego z Rosji
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed przywozem dumpingowym z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1], w szczególności jego art. 11 ust. 2,
uwzględniając wniosek złożony przez Komisję po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
1.
Poprzednie dochodzenia
(1) W 1987 r. Komisja nałożyła tymczasowe cło antydumpingowe [2] na przywóz mocznika pochodzącego między innymi z byłego Związku Radzieckiego.
Rozporządzeniem (EWG) nr 3339/87 [3] Rada przyjęła zobowiązania w odniesieniu do przywozu mocznika między innymi z byłego Związku Radzieckiego.
Decyzją Komisji 89/143/EWG [4], zobowiązania te zostały potwierdzone. W marcu 1993 r.
Komisja zainicjowała przegląd decyzji przyjmującej zobowiązania w związku z przywozem mocznika pochodzącego między innymi z byłego Związku Radzieckiego [5].
Doprowadziło to do nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego rozporządzeniem Rady (WE) nr 477/95 [6] na mocznik pochodzący z Federacji Rosyjskiej ("Rosja").
Wysokość nałożonego cła równa była różnicy między 115 ECU za tonę a ceną netto franco na granicy Wspólnoty przed odprawą celną, jeśli ta cena była niższa.
2.
Dochodzenia dotyczące innych krajów
(2) W październiku 2000 r. wszczęto dochodzenie antydumpingowe dotyczące przywozu mocznika pochodzącego z Białorusi, Bułgarii, Chorwacji, Egiptu, Estonii, Litwy, Libii, Polski, Rumunii i Ukrainy [7].
Postępowanie to toczy się nadal.
3.
Obecne dochodzenie
3.1. Wniosek o przeprowadzenie postępowania przeglądowego
(3) We wrześniu 1999 r. Komisja opublikowała zawiadomienie o zbliżającym się terminie wygaśnięcia [8] środków antydumpingowych obowiązujących w odniesieniu do przywozu mocznika pochodzącego z Rosji.
Komisja otrzymała następnie wniosek o przeprowadzenie przeglądu tych środków na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 384/96 [9] ("rozporządzenie podstawowe").
Wniosek ten został wniesiony dnia 3 grudnia 1999 r. przez Europejskie Stowarzyszenie Producentów Nawozów (EFMA) w imieniu producentów reprezentujących znaczną część wspólnotowej produkcji mocznika ("rozpatrywany produkt").
W uzasadnieniu wniosku podano, że z uwagi na wygaśnięcie środków istnieje prawdopodobieństwo utrzymania się lub ponownego wystąpienia dumpingu i szkody dla przemysłu wspólnotowego.
3.2. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania
(4) Po ustaleniu po konsultacji z Komitetem Doradczym, że istnieją dostateczne dowody uzasadniające wszczęcie przeglądu, Komisja w marcu 2000 r [10] wszczęła dochodzenie na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
3.3. Okres dochodzenia
(5) Okres dochodzenia przeznaczony na badanie skutków utrzymania lub ponownego wystąpienia dumpingu i szkody obejmował okres od dnia 1 stycznia 1999 r. do dnia 31 grudnia 1999 r. ("OD").
Badanie dotyczące tendencji istotnych dla dokonania oceny utrzymania się lub ponownego wystąpienia szkody ("okres objęty przeglądem") obejmowało okres od dnia 1 stycznia 1996 r. do końca OD.
3.4. Strony zainteresowane dochodzeniem
(6) Komisja z urzędu powiadomiła składających wniosek producentów wspólnotowych, producentów eksportujących z Rosji, importerów, użytkowników i stowarzyszenia uznane za strony zainteresowane oraz przedstawicieli zainteresowanego kraju wywozu o wszczęciu dochodzenia.
Komisja przesłała kwestionariusze producentom eksportującym, producentom wspólnotowym, importerom, użytkownikom i stowarzyszeniom uznanym za strony zainteresowane, jak również stronom, które zgłosiły swoje zainteresowanie w terminie ustalonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
Ponadto został powiadomiony jedyny producent w Republice Słowackiej, która została uznana za właściwy kraj analogiczny, oraz przesłano mu kwestionariusz.
(7) Jedenastu producentów wspólnotowych, jeden producent z kraju analogicznego, jeden importer, jedno stowarzyszenie użytkowników i jeden użytkownik wypełnili kwestionariusze.
Nie otrzymano odpowiedzi na kwestionariusze z rozpatrywanego kraju wywozu.
3.5. Weryfikacja otrzymanych informacji
(8) Komisja przejrzała i zweryfikowała wszystkie informacje uważane za niezbędne do celu ustalenia skutków utrzymania się lub ponownego wystąpienia dumpingu oraz szkody oraz interesu Wspólnoty.
Komisja dała również bezpośrednio zainteresowanym stronom możliwość przedstawienia swych stanowisk na piśmie oraz wystąpienia z wnioskiem o wysłuchanie.
(9) Wizyty weryfikacyjne przeprowadzono w siedzibach następujących przedsiębiorstw:
Producenci wspólnotowi:
Hydro Agri Brunsbüttel, Niemcy
Hydro Agri Italia SpA, Włochy
Irish Fertilizer Industries Ltd., Irlandia
Producent z kraju analogicznego:
Duslo, as, Šal'a, Słowacja
Importer niepowiązany:
Cargill BV, Amsterdam, Niderlandy
Użytkownicy/stowarzyszenie użytkowników:
Sadepan Chimica SRL, Viadana, Włochy
Svenska Lantmännen, Stockholm, Szwecja.
B. PRODUKT ROZPATRYWANY I PRODUKT PODOBNY
1.
Produkt rozpatrywany
(10) W niniejszym dochodzeniu rozpatrywanym produktem jest ten sam produkt, który podlegał poprzedniemu dochodzeniu, tj. mocznik.
Jest on produkowany najczęściej z amoniaku, który z kolei produkowany jest z gazu ziemnego.
Może przybierać postać płynną lub stałą.
Mocznik w postaci stałej może być wykorzystywany w rolnictwie i przemyśle.
Mocznik klasy rolnej może być stosowany albo jako nawóz, który rozrzuca się na glebę, albo jako dodatek do paszy dla zwierząt.
Mocznik klasy przemysłowej jest surowcem do produkcji niektórych klejów i tworzyw sztucznych.
Mocznik w postaci płynnej może być wykorzystywany zarówno jako nawóz, jak i do celów przemysłowych.
Wszystkie rodzaje mocznika mają jednakowe podstawowe właściwości fizyczne i chemiczne i do celów obecnego przeglądu mogą być traktowane jako jeden produkt.
(11) Rozpatrywany produkt objęty jest kodami CN 31021010 i 31021090. Jedno ze stowarzyszeń importerów twierdziło, że mocznik przywożony w ramach kodu CN 31021090 powinien zostać wykluczony z obecnego przeglądu ze względu na to, że od wielu lat nie był przywożony.
(12) W odniesieniu do tego twierdzenia należy zauważyć, że nawet jeżeli mocznik klasyfikowany w ramach kodu CN 31021090 nie był przez lata przywożony, to jednak jest jasne, że produkt klasyfikowany w ramach tego kodu CN należy do tej samej kategorii, która stanowi "rozpatrywany produkt", a ponadto nie można wykluczyć, że jego przywóz będzie w przyszłości prowadzony.
2.
Produkt podobny
(13) Dochodzenie wykazało, że produkt wytwarzany i sprzedawany przez producentów wspólnotowych na rynku wspólnotowym jest pod wszelkimi względami podobny do mocznika produkowanego w Rosji i wywożonego do Wspólnoty.
Dlatego też jest on uważany za produkt podobny w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
Stwierdzono także, że mocznik wywożony z Rosji do Wspólnoty i mocznik produkowany i sprzedawany na rynku krajowym Słowacji, która została wybrana na kraj analogiczny, były podobne.
C. UTRZYMANIE SIĘ LUB PONOWNE WYSTĄPIENIE DUMPINGU
(14) Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego badano czy wygaśnięcie środków może prowadzić do utrzymania się i/lub ponownego wystąpienia dumpingu.
(15) W trakcie OP przywieziono z Rosji 25 kiloton mocznika (w porównaniu ze 117 kilotonami przywiezionymi w trakcie poprzedniego OD (1992 r.) i 271 kilotoną w 1986 r.).
Oznacza to udział w rynku wielkości 0,4 %.
1.
Prawdopodobieństwo utrzymania się dumpingu
1.1. Kraj analogiczny
(16) Wartość normalna została oparta, zgodnie z art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego, na informacjach uzyskanych w państwie trzecim o gospodarce rynkowej, gdzie rozpatrywany produkt jest również wytwarzany i sprzedawany.
W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania Komisja zasugerowała Republikę Słowacką jako właściwy kraj analogiczny, ponieważ była wykorzystywana jako kraj analogiczny w ostatnim dochodzeniu, a procesy produkcyjne i dostęp do surowców są porównywalne z procesami i dostępem przeważającym w Rosji.
(17) Stowarzyszenie importerów sprzeciwiało się wyborowi Republiki Słowackiej na kraj analogiczny z następujących powodów: Republika Słowacka w przeciwieństwie do Rosji nie jest producentem gazu ziemnego.
Ponieważ gaz jest podstawowym surowcem do produkcji mocznika, stanowi on główny element w koszcie gotowego produktu.
Ponadto twierdzono, że Republika Słowacka jest całkowicie zależna od rosyjskich dostaw gazu, za które płaci bardzo wysokie ceny.
Dlatego też twierdzono, że wykorzystywanie Republiki Słowackiej jako kraju analogicznego spowoduje sztuczne podniesienie normalnej wartości, czego rezultatem będzie sztucznie wysoki margines dumpingu.
(18) Po drugie, stowarzyszenie importerów twierdziło, że ze względu na znaczenie gazu w produkcji mocznika każdy kraj analogiczny w tym przypadku powinien być krajem produkującym gaz.
Stowarzyszenie importerów proponowało Norwegię, Kanadę lub Arabię Saudyjską jako alternatywne kraje analogiczne.
(19) W odniesieniu do pierwszego twierdzenia należy zauważyć, że ceny rosyjskiego gazu na rynku rosyjskim są bardzo zaniżone i nie są określane przez siły rynkowe.
Ponadto nie przedstawiono dowodów na to, by ceny gazu na rynku słowackim były wyższe niż w innych gospodarkach rynkowych.
Komisja nie znalazła na to żadnego potwierdzenia, porównując ceny gazu w Słowacji w trakcie OD z cenami gazu w innych gospodarkach rynkowych.
Dlatego też nie można uznać, że wybór Republiki Słowackiej na kraj analogiczny może powodować sztuczne podniesienie wartości normalnej.
W odniesieniu do drugiego argumentu Komisja zbadała, czy którykolwiek z zaproponowanych krajów byłby bardziej właściwy.
Wybór Norwegii nie byłby oczywiście dobrym wyborem ze względu na fakt, że nie produkuje ona mocznika.
Arabia Saudyjska uznana została za nieodpowiednią, ponieważ prawodawstwo tego kraju dopuszcza sztucznie niskie ceny surowców dla krajowego przemysłu korzystającego z gazu ziemnego oraz zapewnia ulgi inwestycyjne dla rodzimego przemysłu nawozowego.
Natomiast w odniesieniu do Kanady nie uzyskano możliwości współpracy z kanadyjskim przemysłem mocznikowym.
(20) Wybór Republiki Słowackiej na kraj analogiczny został więc utrzymany z następujących powodów: w poprzednim dochodzeniu była wykorzystywana jako kraj analogiczny, procesy produkcyjne i dostęp do surowców są porównywalne z procesami i dostępem przeważającym w Rosji; ceny gazu ziemnego w Republice Słowackiej były konkurencyjne i nie wyższe niż ceny gazu w innych gospodarkach rynkowych; możliwe było uzyskanie wysokiego poziomu współpracy z tym krajem.
Jedyny słowacki producent zgodził się na współpracę podczas dochodzenia i ustalono również, że sprzedaż krajowa tego producenta jest reprezentatywna w porównaniu z wielkością wywozu z Rosji do Wspólnoty.
(21) Na tej podstawie uznano, że Republika Słowacka jest właściwym i racjonalnym wyborem kraju analogicznego w celu ustalenia wartości normalnej przy przywozie mocznika pochodzącego z Rosji.
1.2. Wartość normalna
(22) W pierwszej kolejności zbadano, czy sprzedaż krajowa współpracującego słowackiego producenta jest reprezentatywna w porównaniu z przywozem do Wspólnoty objętym dochodzeniem.
W tym celu uznano za właściwe wyłączenie sprzedaży podmiotom powiązanym, jako nieprowadzoną w ramach zwykłego obrotu handlowego.
Po wyłączeniu tej sprzedaży uznano, że bezpośrednia sprzedaż współpracującego słowackiego producenta jest dostatecznie reprezentatywna ze względu na to, że osiąga znaczące rozmiary w porównaniu z przeciętną wielkością stwierdzonego wywozu sprzedanego do Wspólnoty przez rosyjskich producentów eksportujących w trakcie OD.
(23) Ustalono wówczas, że bezpośrednia sprzedaż niepowiązanym klientom może być uznawana za prowadzoną w ramach zwykłego obrotu handlowego, porównując ceny krajowe i koszty produkcji.
(24) Wartość normalna została więc ustalona jako średnia ważona faktycznych cen całej bezpośredniej sprzedaży niezwiązanym klientom na rynku słowackim.
1.3. Cena eksportowa
(25) Ze względu na to, że nie było współpracujących producentów eksportujących, cena eksportowa została ustalona na podstawie dostępnych danych, zgodnie z art. 18 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
W tym przypadku dokonano tego poprzez odniesienie do przeciętnej ceny importowej zanotowanej przez Eurostat.
1.4. Porównanie
(26) Ze względu na to, że mocznik jest towarem masowym, którego koszty transportu stanowią znaczną część ceny sprzedaży, uznano za właściwe przeprowadzenie porównania na podstawie cen ex works.
Dokonano stosownych uwzględnień w formie korekty ze względu na różnice mające wpływ na porównywalność cen, zgodnie z art. 2 ust. 10 podstawowego rozporządzenia.
W szczególności dokonano korekty normalnej wartości ze względu na koszty pakowania, podczas gdy dokonano korekty ceny eksportowej ze względu na koszty transportu powstałe w Rosji oraz koszty frachtu z Rosji do Wspólnoty na podstawie informacji zawartych w skardze oraz na podstawie innych dostępnych informacji.
1.5. Margines dumpingu
(27) Zgodnie z art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego margines dumpingu został ustalony poprzez porównanie średniej ważonej wartości normalnej w kraju analogicznym ze średnią ceną eksportową za tonę w oparciu o dane Eurostatu.
(28) Porównanie wykazało istnienie znacznego dumpingu (ponad 35 %).
Poziom dumpingu jest zatem wyższy niż w poprzednim dochodzeniu (28,2 %).
1.6. Wniosek
(29) Żadne fakty ustalone podczas dochodzenia nie wskazują na to, aby poziom ustalonego dumpingu miał zniknąć lub nawet ulec obniżeniu w przypadku uchylenia środków antydumpingowych.
Dlatego też uznano, że w przypadku uchylenia środków istnieje prawdopodobieństwo utrzymania się przywozu z Rosji po cenach dumpingowych.
Jednakże ze względu na niewielkie rozmiary wywozu w trakcie OD uznano również za właściwe zbadanie, czy istnieje prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia dumpingu przy zwiększeniu wielkości wywozu, jeśli istniejące środki zostaną uchylone.
2.
Prawdopodobieństwo kontynuacji dumpingu
2.1. Analiza sytuacji rozpatrywanego kraju
(30) Jak wskazano powyżej, uznano, że przywóz do Wspólnoty dokonywany był po cenach dumpingowych.
Jednakże wielkość przywozu w trakcie OD była niska (0,4 % wspólnotowej konsumpcji).
Dlatego zbadano następnie, czy inne okoliczności mogą wskazywać na prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia dalszego przywozu dumpingowego w przypadku uchylenia środków.
2.1.1. Zdolności produkcyjne i ich wykorzystanie
(31) Ze względu na brak współpracy ze strony rosyjskich eksporterów Komisja, zgodnie z art. 18 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, oparła swoją analizę na informacjach zawartych we wniosku o przeprowadzenie przeglądu, jak również na informacjach uzyskanych z niezależnego specjalistycznego studium rynku przedstawionego w trakcie dochodzenia przez składającego skargę.
(32) Zgodnie z powyżej wymienionymi źródłami rosyjska zdolność produkcyjna mocznika w ostatnich latach szacowana jest na około 5300 kiloton rocznie.
Te same źródła określają faktyczną rosyjską produkcję jako wynoszącą około 3700 kiloton rocznie.
Zatem rosyjscy producenci są w stanie wyprodukować dodatkowo 1600 kiloton rocznie, co stanowi 26,5 % konsumpcji wspólnotowej w 1999 r.
2.1.2. Rosyjski wywóz do Brazylii, Meksyku i Turcji
(33) W odniesieniu do możliwości zwiększenia sprzedaży rosyjskiego mocznika na rynkach państw trzecich Komisja stwierdziła, że wywóz mocznika z Rosji do państw trzecich ma już miejsce.
W 1999 r. zanotowano duże wielkości wywozu do Brazylii, Meksyku i Turcji i nic nie wskazuje na to, aby krajowa konsumpcja w tych państwach miała w najbliższych latach znacząco wzrosnąć.
Dlatego też jest mało prawdopodobne, aby wymienione rynki wchłonęły w pełni jakiekolwiek dodatkowe ilości mocznika, które rosyjscy producenci są w stanie wyprodukować.
(34) Co do cen eksportowych stwierdzono, że cena rosyjskiego materiału sprzedawanego na rynkach brazylijskim, meksykańskim i tureckim znajdowała się znacznie poniżej poziomu ceny rosyjskich dostaw dla Wspólnoty.
(35) Wydaje się zatem, że przywóz do Brazylii, Meksyku i Turcji prowadzony jest po cenach w większym stopniu dumpingowych niż rosyjski przywóz do Wspólnoty.
(36) Biorąc pod uwagę bliskość rosyjskich producentów do rynku europejskiego i większy możliwy margines cen eksportowych na tym rynku, prawdopodobne jest, że w przypadku uchylenia środków co najmniej część rosyjskiego wywozu do Brazylii, Meksyku i Turcji zostałaby skierowana do Wspólnoty.
2.2. Wniosek
(37) Duże niewykorzystane rosyjskie zdolności produkcyjne, znacząca wielkość rosyjskiego wywozu do Brazylii, Meksyku i Turcji oraz niski poziom cen eksportowych do tych krajów (niższy nawet niż poziom cen przy wywozie z Rosji do Wspólnoty, które już są w znacznym zakresie cenami dumpingowymi i które są generalnie niższe niż ceny przemysłu wspólnotowego) wskazują na prawdopodobieństwo, że wygaśnięcie obecnie stosowanych środków antydumpingowych wobec przywozu rozpatrywanego produktu z Rosji doprowadziłoby do ponownego wystąpienia znacznych wielkości dumpingowego wywozu na rynek wspólnotowy.
(38) Bez stosowania tych środków wielkość rosyjskiego wywozu mogłaby z łatwością osiągnąć poziom poprzedniego OD, tj. 117 kiloton, czy nawet poziom z 1994 r., tj. 300 kiloton.
Jest bardzo prawdopodobne, gdy uwzględnić bliskość Rosji do rynku wspólnotowego.
Ceny przy wywozie z Rosji do Brazylii, Meksyku i Turcji w trakcie OD mogą służyć jako wskaźnik poziomu cen prawdopodobnego przyszłego wywozu do Wspólnoty.
Istnieje zatem prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia wysokiego dumpingu w znaczących wielkościach.
D. DEFINICJA PRZEMYSŁU WSPÓLNOTOWEGO
(39) Postępowanie wykazało, że w trakcie OD 11 składających wniosek producentów wspólnotowych reprezentowało ponad 85 % wspólnotowej produkcji mocznika. Z tego względu stanowią oni przemysł wspólnotowy w rozumieniu art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 4 podstawowego rozporządzenia.
E. ANALIZA SYTUACJI NA RYNKU WSPÓLNOTOWYM
1.
Konsumpcja
(40) Widoczną wspólnotową konsumpcję mocznika określono na podstawie wielkości sprzedaży przemysłu wspólnotowego na rynku wspólnotowym, wielkości sprzedaży innych producentów wspólnotowych, jak również przywozu do Wspólnoty mocznika z rozpatrywanego kraju i z wszystkich innych państw trzecich.
Przy ustalaniu konsumpcji wspólnotowej nie uwzględniano produkcji na własne potrzeby producenta, ponieważ produkcja ta nie jest sprzedawana na wolnym rynku, lecz dalej przetwarzana w celu uzyskania innego produktu końcowego, dla którego rozpatrywany produkt jest jedynie jednym ze składników.
Przemysł wspólnotowy nie dokonywał przywozu ani w inny sposób nie nabywał mocznika na własne potrzeby.
Dlatego też sprzedaż mocznika produkowanego i używanego na własnym rynku nie stanowiła konkurencji dla sprzedaży mocznika produkowanego na sprzedaż rynku innym niż rynek własny i dlatego nie zachodziło prawdopodobieństwo, że przywóz towarów po cenach dumpingowych będzie wywierał na nią wpływ.
(41) Na tej podstawie konsumpcja wzrosła w sposób stały o 25,8 % podczas okresu objętego przeglądem, z około 4,8 miliona ton w 1996 r. do około 6 milionów ton w trakcie OD.
2.
Przywóz z rozpatrywanego kraju
2.1. Wielkość i udział w rynku
(42) Należy zwrócić uwagę, że wielkość przywozu z Rosji była nadal znacząca w latach 1990–1994, osiągając poziom 300 kiloton w 1994 r.
W tym czasie stosowane były środki antydumpingowe w formie zobowiązania.
Według danych Eurostatu po zmianie formy środka w 1995 r. na cło zanotowano gwałtowny spadek między rokiem 1995 a 1996.
Przyczyną tego spadku była zmiana formy środka.
Następnie w latach 1996–1998 wielkość przywozu pozostawała stała i ponownie znacznie spadła w trakcie OD.
Nie można wykluczyć, że do tego spadku przyczynił się znaczny wzrost wywozu do Wspólnoty z innych państw trzecich.
(43) Udział przywozu z rozpatrywanego kraju we Wspólnocie spadł z 0,9 % w 1996 r. do 0,4 % w trakcie OD.
2.2. Ceny
(44) Średnie importowe ceny cif rozpatrywanego przywozu znacznie wzrosły po nałożeniu w 1995 r. cła antydumpingowego opartego na minimalnej cenie importowej.
Od 1998 r. zauważono istotny spadek cen importowych.
Jednakże od 1997 r., a jeszcze wyraźniej od 1998 r., rosyjskie ceny mocznika znajdowały się w górnym przedziale cen stosowanych we Wspólnocie przez producentów eksportujących z innych państw trzecich, co częściowo tłumaczy, dlaczego przywóz pochodzący z Rosji nie mógł zdobyć udziału w rynku.
(45) Stowarzyszenie importerów domagało się, aby Komisja do celu porównania cen wzięła pod uwagę różnice jakości między rosyjskim mocznikiem a mocznikiem produkowanym przez przemysł wspólnotowy.
Z tego względu obecnie stosowane środki włączają 10 % korekty ze względu na jakość.
Ponadto zakres przeglądu w związku z wygaśnięciem, w przeciwieństwie do zakresu niektórych przeglądów tymczasowych, nie wymaga nowego obliczenia marginesu szkody opartego na porównaniu cen.
3.
Sytuacja ekonomiczna przemysłu wspólnotowego
3.1. Produkcja
(46) Całkowita produkcja przez przemysł wspólnotowy mocznika przeznaczonego na sprzedaż na rynku wspólnotowym, tzn. z wyłączeniem produkcji na własne potrzeby, która stanowiła około 25 % całej produkcji, wzrosła o 7,5 % między rokiem 1996 a OD.
Znaczący wzrost miał miejsce w latach 1996–1997, natomiast między rokiem 1998 a OD produkcja nieznacznie spadła.
3.2. Zdolności produkcyjne i ich wykorzystanie
(47) Stopień wykorzystania zdolności był stosunkowo stały na poziomie około 86 % w 1996 i 1997 r.
Następnie spadł do 84,7 % w 1998 r. i do 82,5 % w trakcie OD.
(48) Jednakże amon wykorzystywany do produkcji mocznika może być również wykorzystywany do produkcji innych nawozów.
Na stopień wykorzystania zdolności produkcyjnych mocznika oraz ich rozwój ma więc także wpływ rozwoju innych nawozów.
3.3. Sprzedaż we Wspólnocie
(49) Całkowita wielkość sprzedaży przemysłu wspólnotowego na rynku wspólnotowym wzrosła z około 3,2 miliona ton w 1996 r. do około 3,8 miliona ton w trakcie OD, co stanowi wzrost o 17 %.
Wzrost sprzedaży był najbardziej zauważalny między 1997 a 1998 r.
3.4. Zapasy
(50) Poziom zapasów nie jest uznawany za istotny wskaźnik szkodliwości, co wynika z sezonowego charakteru sprzedaży, faktu że mocznik przeznaczony na własne potrzeby jest składowany razem z mocznikiem sprzedawanym na rynku jako taki oraz ze względu na fakt, że mocznik jest częściowo składowany przez samych producentów, częściowo zaś przez spółdzielnie rolników.
3.5. Udział w rynku
(51) Przy ogólnym poszerzaniu się rynku, pomimo wzrostu wielkości sprzedaży, udział przemysłu wspólnotowego w rynku wspólnotowym zmniejszył się z około 67 % w 1996 r. do około 63 % w trakcie OD i w ten sposób przemysł wspólnotowy nie odniósł korzyści z poszerzenia rynku.
3.6. Ceny
(52) Średnie ceny sprzedaży przemysłu wspólnotowego spadały w każdym roku od 1996 r. do OD, co spowodowało ogólny spadek o niemal 40 % między rokiem 1996 a OD, zgodnie z ogólną tendencją cen na rynku.
Czynnikami mającymi wpływ na tę tendencję wydają się być obecność przywozu z innych państw trzecich na rynku wspólnotowym oraz dumping uznany za dotyczący innych nawozów, takich jak azotan amonu i roztwory saletrzano-mocznikowe, który wywołał efekt obniżających się cen w odniesieniu do wszystkich nawozów azotowych.
Ponadto należy zauważyć, że w kwietniu 1997 r. Chińska Republika Ludowa wprowadziła zakaz przywozowy odnoszący się do mocznika.
Chiński rynek jest w przybliżeniu czterokrotnie większy niż rynek wspólnotowy i przed zapadnięciem tej decyzji był w większości zaopatrywany przez przywóz.
Zakaz przywozowy miał więc wpływ na ceny mocznika we Wspólnocie, ponieważ wiele państw trzecich dostarczało znaczną część swojego wywozu do Chińskiej Republiki Ludowej.
Zmniejszające się ceny energii (gaz ziemny jest podstawowym surowcem do produkcji mocznika) również mogły mieć wpływ na ceny sprzedaży.
3.7. Rentowność i zwrot z inwestycji
(53) Rentowność przemysłu wspólnotowego, wyrażona jako procent wartości sprzedaży netto, spadała w sposób stały między rokiem 1996 a OD.
Tendencję tę należy oceniać w świetle ewolucji cen, która przebiegała podobnie.
Rentowność stała się ujemna w 1998 r. i poziom strat wzrósł znacznie w trakcie OD.
(54) Zwrot z inwestycji podczas okresu objętego przeglądem podążał za tendencją spadkową rentowności.
Ta ujemna tendencja jest jeszcze bardziej widoczna ze względu na połączone skutki spadku rentowności i zwiększenia inwestycji.
3.8. Przepływ środków pieniężnych
(55) Przepływ środków pieniężnych generowany przez przemysł wspólnotowy w związku ze sprzedażą mocznika charakteryzuje się bardzo ścisłą zgodnością z tendencjami rentowności.
3.9. Zdolność do pozyskania kapitału
(56) Przedsiębiorstwa wytwarzające mocznik stanowią część większych grup.
Nie zgłaszano trudności w tym zakresie.
3.10. Zatrudnienie, wydajność i płace
(57) Między rokiem 1996 a OD zatrudnienie spadło z 1638 do 1469 pracowników, co oznacza spadek o około 10 %.
Wydajność pracy rosła w sposób stały podczas okresu objętego przeglądem.
Płace spadły w 1997 r., jednakże następnie wzrosły w ślad za tendencją wydajności.
3.11 Inwestycje
(58) Przemysł wspólnotowy dokonał poważnych inwestycji między rokiem 1996 a OD.
Należy zwrócić uwagę, że część tych inwestycji stanowią także inwestycje związane z zakładami produkującymi amon, stanowiące inwestycje o długim okresie zwrotu.
Inwestycje były głównie związane z bezpośrednimi inwestycjami w zakłady i maszyny związane z procesem produkcyjnym mocznika i amonu.
4.
Przywóz z innych państw trzecich
(59) Wielkość przywozu mocznika z państw trzecich innych niż Rosja wzrosła między rokiem 1996 a OD o około 665 tysięcy ton, z 1187 tysięcy ton do 1852 tysięcy ton, według danych Eurostatu.
(60) Wydaje się, że wzrost ten należy interpretować w świetle zakazu przywozowego odnoszącego się do mocznika, który został wprowadzony w kwietniu 1997 r. w Chińskiej Republice Ludowej, a który doprowadził niektóre państwa do przekierowania swojego wywozu do innych państw.
Te inne państwa trzecie zwiększyły swój udział w rynku wspólnotowym o 6 punktów procentowych między rokiem 1996 a OD.
Odpowiednie średnie ceny importowe cif, według danych Eurostatu, spadły znacznie między rokiem 1996 a OD.
5.
Wniosek
(61) Podczas gdy konsumpcja na rynku wspólnotowym wzrosła, to w roku 1996, tj. niezwłocznie po wprowadzeniu cła w 1995 r., udział w rynku Rosji spadł już poniżej 1 %.
Średnia cena tego przywozu deklarowana przy poborze cła zmalała i w trakcie OD znajdowała się poniżej minimalnej ceny importowej 115 ECU za tonę.
Rosyjski przywóz nie był w stanie zdobyć udziału w rynku, co wynikało również ze wzrastającej obecności na rynku wspólnotowym innych państw trzecich, których ceny były niższe od cen rosyjskich od 1997 r.
(62) Spodziewana poprawa sytuacji przemysłu wspólnotowego nie nastąpiła, przede wszystkim ze względu na zwiększoną obecność na rynku dostawców z innych państw trzecich.
Podczas gdy wielkość produkcji i sprzedaży wzrosła, inne wskaźniki ekonomiczne, tj. wykorzystanie zdolności produkcyjnych, udziały w rynku, ceny, rentowność, zwrot z inwestycji, przepływ środków pieniężnych i zatrudnienie znacznie spadły.
W szczególności gwałtowny spadek cen sprzedaży przemysłu wspólnotowego miał negatywny wpływ na jego rentowność.
Sytuacje tę należy oceniać w świetle zwiększonej obecności na rynku wspólnotowym przywozu z innych państw trzecich, które uzyskały znaczne udziały w rynku po wprowadzeniu środków.
Należy zauważyć, że w październiku 2000 r. zostało wszczęte dochodzenie antydumpingowe dotyczące przywozu mocznika pochodzącego z kilku państw trzecich (Białorusi, Bułgarii, Chorwacji, Egiptu, Estonii, Litwy, Libii, Polski, Rumunii i Ukrainy).
Dlatego też przemysł wspólnotowy nadal znajduje się w trudnej sytuacji.
F. PRAWDOPODOBIEŃSTWO PONOWNEGO WYSTĄPIENIA SZKODY
(63) W odniesieniu do możliwych dla przemysłu wspólnotowego skutków wygaśnięcia obowiązujących środków rozważono następujące czynniki oraz elementy opisane w motywach 37 i 38.
(64) Istnieją wyraźne sygnały, że przywóz pochodzący z Rosji nadal będzie prowadzony po cenach dumpingowych.
Ponadto istnieje prawdopodobieństwo, że wielkość przywozu znacznie wzrośnie, biorąc pod uwagę, że rosyjscy producenci eksportujący mają odpowiedni potencjał, aby podnieść wielkość produkcji i wywozu w związku z ich dużymi niewykorzystanymi możliwościami produkcyjnymi.
Co więcej, konsumpcja krajowa w Rosji w najbliższej przyszłości prawdopodobnie pozostanie na stosunkowo niskim poziomie.
(65) Uwzględniając zachowania rosyjskich eksporterów w zakresie cen eksportowych na rynkach państw trzecich, a mianowicie Brazylii, Turcji i Meksyku, można uznać za prawdopodobne, że rosyjscy producenci eksportujący przyjmą agresywną politykę cenową we Wspólnocie w celu odzyskania utraconych wcześniej udziałów w rynku.
Rzeczywiście, jak ustalono we wcześniejszym dochodzeniu dotyczącym nawozów, nawet małe wielkości o niskich cenach mogą mieć znaczący zakłócający i szkodliwy skutek w odniesieniu do rynku tego towaru.
(66) Przemysł wspólnotowy nadal znajduje się w trudnej sytuacji, w szczególności pod względem rentowności, która znacznie poprawiła się zaraz po wprowadzeniu środków, jednak następnie ponownie poważnie się pogorszyła.
Biorąc pod uwagę niepewną sytuację przemysłu wspólnotowego, prawdopodobna wielkość i ceny przywozu z Rosji po ewentualnym uchyleniu środków mogą spowodować jeszcze większe ryzyko dla przemysłu wspólnotowego.
Ich wpływ na przemysł wspólnotowy byłby według wszelkiego prawdopodobieństwa istotny.
(67) Na podstawie powyższego wyciągnięto wniosek, że uchylenie środków najprawdopodobniej spowoduje ponowne wystąpienie szkody spowodowanej przywozem mocznika z Rosji.
G. INTERES WSPÓLNOTY
1.
Wstęp
(68) Zgodnie z art. 21 podstawowego rozporządzenia zbadano, czy przedłużenie i zmiana istniejących środków antydumpingowych nie byłyby sprzeczne z interesem Wspólnoty jako całości.
Interes Wspólnoty określono na podstawie oceny różnych interesów stron zainteresowanych, tj. przemysłu wspólnotowego, importerów i podmiotów gospodarczych, jak również użytkowników rozpatrywanego produktu.
Do celów oceny prawdopodobnego skutku utrzymania lub nieutrzymania środków antydumpingowych, Komisja zażądała informacji od wszystkich wyżej wymienionych zainteresowanych stron.
(69) Należy przypomnieć, że w poprzednim dochodzeniu przyjęcie środków nie zostało uznane za sprzeczne z interesem Wspólnoty.
Ponadto jest faktem, że obecne dochodzenie stanowi przegląd, przez co obejmuje analizę sytuacji przy istniejących już środkach antydumpingowych.
Obecny przegląd uwzględnił zatem wszelkie skutki niekorzystne dla stron podczas okresu przypadającego po nałożeniu środków.
(70) Komisja przesłała kwestionariusze do 44 importerów, jednego stowarzyszenia importerów, pięciu stowarzyszeń użytkowników i jednego użytkownika rozpatrywanego produktu i otrzymała odpowiedzi od jednego importera, jednego użytkownika, jednego stowarzyszenia użytkowników i jednego stowarzyszenia importerów.
(71) Na tej podstawie zbadano, czy pomimo wniosku dotyczącego dumpingu, sytuacji przemysłu wspólnotowego i prawdopodobieństwa ponownego wystąpienia wyrządzającego szkodę dumpingu nie istniały ważne przyczyny, które doprowadziłyby do wniosku, że utrzymywanie środków nie leży w tym szczególnym przypadku w interesie Wspólnoty.
2.
Przemysł wspólnotowy
(72) Uważa się, że w razie nieutrzymania środków antydumpingowych nałożonych w poprzednim dochodzeniu istnieje prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia wyrządzającego szkodę dumpingu i sytuacja przemysłu wspólnotowego, która w badanym okresie się pogorszyła, pogorszy się jeszcze bardziej.
(73) Przemysł wspólnotowy wykazał strukturalną siłę umożliwiającą dostosowanie się do zmieniających się warunków rynkowych.
Wykazały to w szczególności zyski przemysłu osiągane do 1997 r. oraz jego inwestycje w nowoczesne zdolności produkcyjne.
Sukces tych działań w dużym stopniu zależy od istnienia uczciwej konkurencji na rynku wspólnotowym.
Z tego względu należy zwrócić uwagę, że w październiku 2000 r. zostało wszczęte dochodzenie antydumpingowe dotyczące przywozu mocznika pochodzącego Białorusi, Bułgarii, Chorwacji, Egiptu, Estonii, Litwy, Libii, Polski, Rumunii i Ukrainy.
Z drugiej strony spadek zatrudnienia, rentowności i cen sprzedaży były tak znaczne, że niedawno przemysł wspólnotowy zamknął znaczną część swoich zdolności produkcyjnych w zakresie nawozów azotowych.
3.
Importerzy
(74) Z 44 importerów, którzy otrzymali kwestionariusze, odpowiedział tylko jeden.
Z zasady twierdził on, że jest przeciwny utrzymaniu środków.
Jednakże biorąc pod uwagę niewielkie znaczenie mocznika dla jego działalności uznano, że utrzymanie środków nie wpłynie w znacznym stopniu na tego importera.
(75) Ze względu na niski poziom współpracy fakt, że importerzy na ogół zajmują się szeroką gamą nawozów, z których mocznik jest tylko jednym oraz fakt, że mocznik dostępny był z wielu innych źródeł niepodlegających obecnie środkom antydumpingowym, wyciągnięto wniosek, że wszelkie negatywne dla importerów skutki utrzymania środków nie byłyby czynnikiem nakazującym zniesienie tych środków.
4.
Użytkownicy
(76) Użytkownikami rozpatrywanego produktu są przede wszystkim rolnicy i przedsiębiorstwa produkujące kleje i tworzywa sztuczne.
Komisja wysłała kwestionariusze do kilku stowarzyszeń użytkowników na poziomie europejskim i krajowym.
Otrzymano odpowiedź od jednego stowarzyszenia użytkowników zrzeszającego 11 spółdzielni rolniczych i od jednego użytkownika.
Obaj respondenci są z zasady przeciwni utrzymania środków.
Jednakże w trakcie OD żaden z nich nie używał mocznika pochodzącego z Rosji.
Członkowie stowarzyszenia użytkowników przez cały okres objęty przeglądem kupowali bardzo małe ilości mocznika pochodzącego z innych źródeł.
Indywidualny użytkownik nie miał trudności z nabyciem mocznika pochodzącego z innych państw trzecich w czasie obowiązywania środków.
(77) Należy zauważyć że, jak to ustalono również w poprzednich dochodzeniach, nawozy stanowią tylko małą część całkowitych kosztów ponoszonych przez rolników.
W odniesieniu do powyższego oraz uwzględniając niski poziom współpracy uznano, że obecnie stosowane środki nie wywierają znaczącego negatywnego wpływu na użytkowników mocznika.
W związku z tym należy zauważyć, że żaden z użytkowników nie twierdził, że nastąpił ogólny wzrost cen mocznika i/lub spadek jego rentowności od czasu wprowadzenia obecnie stosowanych środków.
Mając na uwadze powyższe oraz uwzględniając niski poziom współpracy wyciągnięto wniosek, że wszelkie negatywne dla użytkowników skutki utrzymania środków nie byłyby czynnikiem nakazującym zniesienie tych środków.
5.
Wniosek
(78) Wobec powyższego stwierdza się, że nie ma istotnych powodów dotyczących interesu Wspólnoty przeciwko utrzymaniu środków.
H. ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE
(79) Wszystkie zainteresowane strony zostały poinformowane o zasadniczych faktach i okolicznościach, na podstawie których postanowiono zarekomendować utrzymanie istniejącego cła antydumpingowego w odniesieniu do mocznika pochodzącego z Rosji.
Otrzymały one także czas na złożenie oświadczeń po uzyskaniu tych informacji.
Nie wpłynęły żadne komentarze, które miałyby taki charakter, aby mogły spowodować zmianę powyższych wniosków.
(80) Z powyższego wynika, jak przewidziano w art. 11 ust. 2 podstawowego rozporządzenia, że obecnie obowiązujące środki antydumpingowe w odniesieniu do przywozu mocznika pochodzącego z Rosji powinny zostać utrzymane,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz pochodzącego z Rosji mocznika objętego kodami CN 31021010 i 31021090.
2.
Wysokość ostatecznego cła antydumpingowego równa jest różnicy między kwotą 115 EUR za tonę, stanowiącą minimalną cenę importową, a ceną netto franco granica Wspólnoty przed cłem, we wszystkich przypadkach, gdy ta druga cena jest niższa od minimalnej ceny importowej.
3.
W razie uszkodzenia towarów przed wprowadzeniem do swobodnego obrotu, kiedy cena faktycznie zapłacona bądź należna ulega zmniejszeniu, przy określaniu wartości celnej, zgodnie z art. 145 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 [11], minimalną cenę importową określoną powyżej obniża się o procent odpowiadający obniżeniu ceny faktycznie zapłaconej bądź należnej.
Należne cło jest w takich przypadkach równe różnicy między obniżoną minimalną cenę importową a obniżoną ceną netto franco granica Wspólnoty przed odprawą celną.
4.
Jeżeli nie ustalono inaczej, stosuje się obowiązujące przepisy dotyczące opłat celnych.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 902/2001
z dnia 7 maja 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 978/2000 nakładające ostateczne cło wyrównawcze na przywóz włókien syntetycznych z poliestru pochodzących z Australii, Indonezji i Tajwanu
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2026/97 z dnia 6 października 1997 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej [1], w szczególności jego art. 15,
uwzględniając wniosek przedstawiony przez Komisję, po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 978/2000 [2] nałożyło ostateczne cło wyrównawcze na przywóz włókien syntetycznych z poliestru pochodzących z Australii, Indonezji i Tajwanu.
(2) W następstwie dwóch skarg złożonych do Sądu Pierwszej Instancji przeciwko Radzie przez tajwańskich producentów eksportujących, ubiegających się o unieważnienie rozporządzenia (WE) nr 978/2000 zgodnie z art. 230 Traktatu, stało się oczywiste, że część metodologii zastosowanej w celu ustalenia poziomu subsydiowania w odniesieniu do Tajwanu w rozporządzeniu (WE) nr 978/2000 jest niezgodna ze sposobem analizowania i traktowania przez instytucje wspólnotowe praktycznie identycznych danych w kolejnych postępowaniach.
W przypadku jednego konkretnego programu subsydiowania, "ulgę podatkową z tytułu zakupienia sprzętu zautomatyzowanego i przeznaczonego do kontroli zanieczyszczeń", przyznawaną za sprzęt zakupywany na miejscu, uznano za podlegającą opłacie wyrównawczej, zgodnie z rozporządzeniem będącym przedmiotem skargi.
Jednakże obliczenia dotyczące kwoty subsydium objętej opłatą wyrównawczą uzyskane tą metodą zostały zmienione w kolejnych postępowaniach dotyczących przywozu niektórych rodzajów politereftalanu etylenu pochodzącego z Tajwanu.
Dokonano odniesienia do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1741/2000 [3], rozporządzenia Rady (WE) nr 2603/2000 [4], między innymi kończących postępowanie antysubsydyjne dotyczące przywozu niektórych rodzajów politereftalanu etylenu pochodzącego z Tajwanu.
W takiej sytuacji zdecydowano dokonać ponownej analizy obliczeń dotyczących kwoty subsydium w przypadku przywozu z Tajwanu, w szczególności w celu ustalenia, czy zastosowanie zmienionej metody miałoby realny wpływ na wyniki w odniesieniu do tego kraju.
Stwierdzono, że ten konkretny program subsydiowania istnieje tylko w Tajwanie i dlatego nie uznano go za część dochodzenia w sprawie subsydiowania dotyczącego przywozu z Australii i Indonezji.
(3) Ponowne badanie w odniesieniu do Tajwanu wykazało, że zmieniona metoda doprowadziła do ustalenia subsydiów de minimis, tj. na ogólnokrajowym poziomie subsydiowania poniżej 1 %.
Dlatego środki wyrównawcze dotyczące przywozu włókien poliestrowych z Tajwanu powinny zostać uchylone z mocą wsteczną.
(4) W odniesieniu do potencjalnego skutku uchylenia środków w odniesieniu do Tajwanu dla wstępnych ustaleń dotyczących przywozu włókien syntetycznych z poliestru z Australii i Indonezji, zbadano, czy ustalenia dotyczące subsydiowania de minimis w odniesieniu do Tajwanu w sposób niekorzystny wpływają na wnioski dotyczące szkody, skutku przyczynowego i interesu Wspólnoty.
Stwierdzono, że, biorąc pod uwagę znaczny wzrost wielkości przywozu i udziału w rynku oraz wysoki poziom podcięcia cenowego w odniesieniu do przywozu pochodzącego z Australii i Indonezji, wstępne ustalenia nie są podważone, o ile dotyczą one przywozu z tych krajów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 978/2000 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 1 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Nakłada się ostateczne cło wyrównawcze na przywóz włókien odcinkowych syntetycznych z poliestrów, niezgrzeblonych, nieczesanych ani nieprzerobionych w inny sposób do przędzenia:, objętych kodem CN 55032000 i pochodzących z Australii i Indonezji.";
2) W art. 1 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Stawkę celną stosowaną do podstawy netto, franco granica Wspólnoty, przed opłaceniem cła, dla produktów wytworzonych przez wymienione przedsiębiorstwa, ustala się w następujący sposób dla produktów pochodzących z:
1.
Australii
Przedsiębiorstwo _BAR_ Stawka celna (%) _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
Leading Synthetics Pty Ltd, Melbourne, Victoria _BAR_ 6,0 _BAR_ A059 _BAR_
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa australijskie _BAR_ 6,0 _BAR_ A999 _BAR_
2.
Indonezji
Przedsiębiorstwo _BAR_ Stawka celna (%) _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
PT.
Indorama Synthetics TbK Graha Irama, 17th floor J1.
H. R. Rasuna Said Blok X-l Kav.
1-2 PO Box 3375 Jakarta 12950 _BAR_ 0 _BAR_ A051 _BAR_
PT.
Panasia Indosyntec TbK J1.
Garuda 153/74 Bandung 40184 _BAR_ 0 _BAR_ A052 _BAR_
PT.
Susilia Indah Synthetic Fiber Industries J1.
Kh.
Zainul Arifin Kompleks Ketapang Indah Blok B 1 n. 23 Jakarta 11 140 _BAR_ 0 _BAR_ A054 _BAR_
PT.
GT Petrochem Industries TbK Exim Melati Building, 9th floor J1.
M.H. Thamrin Kav.
8-9 Jakarta 10230 _BAR_ 0 _BAR_ A053 _BAR_
PT.
Teijin Indonesia Fiber Corporation TbK 5th floor Mid Plaza 1 J1.
Jend.
Sudiman Kav.
10-11 Jakarta 10220 _BAR_ 0 _BAR_ A055 _BAR_
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa _BAR_ 10 _BAR_ A999" _BAR_
3) W art. 2 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"Kwoty zabezpieczone z tytułu tymczasowego cła wyrównawczego na przywóz z Australii, na mocy rozporządzenia (WE) nr 123/2000, zostają pobrane według stawki cła nałożonego ostatecznie niniejszym rozporządzeniem.
Kwoty zabezpieczone przekraczające stawki ostatecznego cła wyrównawczego zostają zwolnione.".
Artykuł 2
Wszelkie cła wyrównawcze pobrane w odniesieniu do przywozu z Tajwanu na mocy rozporządzenia (WE) nr 978/2000 zostają zwrócone zainteresowanym importerom.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 908/2001
z dnia 8 maja 2001 r.
zmieniające po raz drugi rozporządzenie (WE) nr 23/2001 ustanawiające specjalne środki dla sektora wołowiny, które odstępują od przepisów rozporządzenia (WE) nr 800/1999, rozporządzenia (EWG) nr 3719/88, rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 i rozporządzenia (EWG) nr 1964/82
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], w szczególności jego art. 29 ust. 2 lit. a), art. 33 ust. 12 i art. 41,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Środki w dziedzinie ochrony zdrowia, przyjęte przez władze niektórych państw trzecich, odnośnie do wywozu bydła i wołowiny w następstwie wystąpienia przypadków gąbczastej encefalopatii bydła, spowodowały poważne skutki ekonomiczne dla eksporterów.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 23/2001 [2], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 652/2001 [3], wprowadza środki mające na celu złagodzenie niektórych z tych poważnych skutków.
(3) Przypadki pryszczycy, które wystąpiły w kilku Państwach Członkowskich, doprowadziły do przyjęcia środków ochronnych na mocy dyrektywy Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącej kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [4], ostatnio zmienionej dyrektywą 92/118/EWG [5], w szczególności jej art. 10, oraz na mocy dyrektywy Rady 89/662/EWG z dnia 11 grudnia 1989 r. dotyczącej kontroli weterynaryjnych w handlu wewnątrzwspólnotowym w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [6], ostatnio zmienionej dyrektywą 92/118/EWG, w szczególności jej art. 9.
(4) Środki przyjęte przez niektóre państwa trzecie wciąż obowiązują, a w pewnych przypadkach zostały zaostrzone.
(5) W celu ograniczenia szkodliwych skutków dla eksporterów ze Wspólnoty, pryszczyca powinna wchodzić w zakres rozporządzenia (WE) nr 23/2001; w ten sposób należy zezwolić na zastosowanie specjalnych środków wprowadzających odstępstwa oraz na przedłużenie niektórych terminów.
(6) W świetle tej sytuacji niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie niezwłocznie.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 1, 2, 3 i 4 rozporządzenia (WE) nr 23/2001 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 1
1. Niniejsze rozporządzenie stosuje się do produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999.
2.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się wyłącznie w przypadku gdy eksporter udowodni zgodnie z wymogami właściwych organów, że nie mógł dokonać wywozu wskutek:
a) wprowadzenia środków w dziedzinie ochrony zdrowia przez organy krajów przeznaczenia w następstwie wystąpienia przypadków gąbczastej encefalopatii bydła; lub
b) wprowadzenia, w następstwie wykrycia przypadków pryszczycy we Wspólnocie, środków przyjętych zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym lub środków w dziedzinie ochrony zdrowia przez organy krajów przeznaczenia.
Właściwe organy opierają swoją ocenę na dokumentach handlowych określonych w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 4045/89.
Artykuł 2
1.
Na żądanie posiadacza, pozwolenia na wywóz wydane na mocy rozporządzenia (WE) nr 1445/95, o które wnioskowano do dnia 30 marca 2001 r., zostają unieważnione, jeżeli ich ważność nie wygasła przed dniem 1 listopada 2000 r., a odnośne zabezpieczenie zostaje zwolnione.
2.
Na wniosek eksportera, w przypadku produktów, w odniesieniu do których do dnia 30 marca 2001 r.:
- celne formalności eksportowe zostały dokonane lub które zostały objęte jedną z celnych procedur kontrolnych, określonych w art. 4 i 5 rozporządzenia (EWG) nr 565/80, termin sześćdziesięciu dni na opuszczenie obszaru celnego Wspólnoty, określony w art. 32 ust. 1 lit. b) i) rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 oraz w art. 7 ust. 1 i art. 34 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 800/1999, zostaje przedłużony do 210 dni. Jednakże przedłużenie tego terminu jest ograniczone do dnia 31 grudnia 2001 r.
- celne formalności eksportowe zostały dokonane, ale które jeszcze nie opuściły obszaru celnego Wspólnoty lub zostały objęte jedną z celnych procedur kontrolnych określonych w art. 4 i 5 rozporządzenia (EWG) nr 565/80, eksporter zwraca każdą refundację wypłaconą zaliczkowo, a różne zabezpieczenia odnoszące się do tych operacji zostają zwolnione,
- formalności celne zostały dokonane i które opuściły obszar celny Wspólnoty, mogą zostać ponownie przywiezione i dopuszczone do swobodnego obrotu we Wspólnocie.
Eksporter zwraca każdą refundację wypłaconą zaliczkowo, a różne zabezpieczenia odnoszące się do tych operacji zostają zwolnione,
- formalności celne zostały dokonane i które opuściły obszar celny Wspólnoty, mogą zostać ponownie przywiezione i objęte postępowaniem zawieszającym w strefie wolnocłowej, składzie wolnocłowym lub składzie celnym przez maksymalnie 210 dni przed dotarciem do miejsca przeznaczenia. Nie ma to wpływu na wypłatę refundacji za faktyczne miejsca przeznaczenia lub na zabezpieczenie wniesione w odniesieniu do pozwolenia.
Artykuł 3
W drodze odstępstwa od art. 6 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (EWG) nr 1964/82, na wniosek eksportera, jeśli celne formalności eksportowe lub formalności związane z objęciem towarów jedną z celnych procedur kontrolnych, określonych w art. 4 i 5 rozporządzenia (EWG) nr 565/80, nie zostały dokonane do dnia 30 marca 2001 r., w odniesieniu do całkowitej ilości mięsa objętej zaświadczeniem, przewidzianym w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1964/82, wydanym przed dniem 30 marca 2001 r., eksporter zachowuje specjalną refundację z tytułu ilości wywożonych i dopuszczonych do konsumpcji w państwie trzecim. Wymagania art. 6 ust. 2 i 3 rozporządzenia (EWG) nr 1964/82 nie mają zastosowania w tych przypadkach.
Wyżej wymienione przepisy stosuje się również, jeżeli, w wyniku stosowania ust. 2 art. 2 tiret drugie lub trzecie niniejszego rozporządzenia, część całkowitej ilości objętej zaświadczeniem, przewidzianym w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1964/82 nie została dopuszczona do konsumpcji w państwie trzecim.
Artykuł 4
1. Artykuł 18 ust. 3 lit. a), zmniejszenie o 20 % przewidziane w art. 18 ust. 3 lit. b) tiret drugie, oraz zwiększenie o 10 % i 15 %, określone odpowiednio w art. 25 ust. 1 i w art. 35 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 800/1999 nie mają zastosowania do wywozu dokonanego na podstawie pozwoleń, o które wnioskowano do dnia 30 marca 2001 r.
2. Jeżeli uprawnienie do otrzymania refundacji wywozowej zostaje utracone, kara określona w art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 800/1999 nie ma zastosowania."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 909/2001
z dnia 8 maja 2001 r.
powodujące wszczęcie dochodzenia dotyczącego zarzucanego naruszenia środków antydumpingowych nałożonych rozporządzeniem Rady (WE) nr 368/98 w sprawie przywozu glifozyny pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej przez przywóz glizfozyny przesyłanej z Malezji lub Tajwanu oraz poddawanie tego przywozu rejestracji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2238/2000 [2], w szczególności jego art. 13 ust. 3 i art. 14 ust. 5,
po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. WNIOSEK
(1) Zgodnie z art. 13 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 384/96 ("rozporządzenie podstawowe"), Komisja otrzymała wniosek o wszczęcie dochodzenia dotyczącego zarzutu naruszenia środków antydumpingowych nałożonych na przywóz glifozyny pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej.
(2) Wniosek został złożony przez Europejskie Stowarzyszenie ds. Glifozyny (EGA) dnia 26 marca 2001 r. w imieniu większości producentów glifozyny ze Wspólnoty.
B. PRODUKT
(3) Produktem, którego dotyczy zarzut naruszenia jest glifozyna, produkowana w różnych stopniach stężenia i postaciach, z których podstawowe to: preparowany (o ogólnej zawartości glifozyny 36 %), sól (62 %), zbrylona (84 %) oraz kwas (95 %), obecnie objęte kodami CN ex29310095 (kod TARIC 2931009580) i ex38083027 (kod TARIC 3808302710) Kody te podaje się wyłącznie do celów informacyjnych.
C. ŚRODKI OBOWIĄZUJĄCE
(4) Środki aktualnie obowiązujące oraz względem których przedstawiany jest zarzut naruszenia, to środki antydumpingowe nałożone rozporządzeniem Rady (WE) nr 368/98 [3], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1086/2000 [4].
Zgodnie z art. 12 rozporządzenia podstawowego, ostatnie z wymienionych rozporządzeń podwyższało stawkę stosowanej opłaty celnej do 48 %.
D. UZASADNIENIE
(5) Wniosek zawiera wystarczające dowody potwierdzające, że środki antydumpingowe nałożone na przywóz glifozyny pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej zostały naruszone albo w drodze transportu produktu przez terytorium Malezji lub Tajwanu, albo przez przygotowywanie glifozyny pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej w Malezji lub na Tajwanie w celu powtórnego wywozu produktu do Wspólnoty, przy czym wydaje się, że nie ma wystarczającego usprawiedliwienia ekonomicznego, ani nie istnieje żaden uzasadniony powód dla takiego dochodzenia.
(6) Przedłożone dowody przedstawiają się następująco:
a) wniosek wykazuje, że po nałożeniu środków zaszła znacząca zmiana w strukturze handlu w odniesieniu do wywozu do Wspólnoty z Chińskiej Republiki Ludowej, Malezji i Tajwanu.
Przywóz z Malezji i Tajwanu znacznie wzrósł, natomiast przywóz z Chińskiej Republiki Ludowej znacząco spadł.
Wydaje się, że ta zmiana w strukturze handlu wynika z transportu glifozyny pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej przez terytorium Malezji lub Tajwanu, a także z przygotowywania glifozyny pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej w Malezji lub na Tajwanie.
Przygotowywanie jest czynnością stosunkowo prostą, która obejmuje rozcieńczanie soli glifozyny wodą oraz mieszanie jej ze środkiem czynnym powierzchniowo.
Wydaje się, że nie ma żadnego usprawiedliwienia ekonomicznego, ani powodu dla takiego dochodzenia, poza obowiązywaniem cła antydumpingowego nałożonego na glifozynę pochodzącą z Chińskiej Republiki Ludowej;
b) ponadto, wniosek zawiera wystarczające dowody potwierdzające, że skutki naprawcze obowiązujących opłat antydumpingowych dotyczących glifozyny zostały naruszone zarówno pod względem ilości, jak i ceny.
Wydaje się, że przywóz z Chińskiej Republiki Ludowej został zastąpiony przez znaczące wielkości przywozu glifozyny z Malezji i Tajwanu.
Ponadto, istnieją wystarczające dowody potwierdzające, że ta zwyżka przywozu realizowana jest po cenach znacznie niższych niż cena ustalona w dochodzeniu podstawowym;
c) wreszcie, wniosek zawiera wystarczające dowody wykazujące, że dumping ma miejsce w odniesieniu do przywozu realizowanego z Malezji lub Tajwanu, względem uprzednio ustalonej wartości normalnej.
E. PROCEDURA
(7) W świetle powyższego Komisja uznała, że istnieją wystarczające dowody usprawiedliwiające rozpoczęcie dochodzenia, zgodnie z art. 13 rozporządzenia podstawowego, oraz poddanie przywozu glifozyny dostarczonej z Malezji lub Tajwanu, nawet deklarowanej jako pochodzącej z Malezji lub Tajwanu, rejestracji zgodnej z art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.
i) Kwestionariusze
(8) Aby uzyskać informacje istotne dla dochodzenia, Komisja roześle kwestionariusze do producentów i eksporterów z Malezji i Tajwanu wymienionych we wniosku, do importerów we Wspólnocie oraz do eksporterów z Chińskiej Republiki Ludowej znanych Komisji, a także do władz Chińskiej Republiki Ludowej, Malezji i Tajwanu.
Tam, gdzie jest to właściwe, informacje można również uzyskiwać od przedstawicieli przemysłu wspólnotowego.
(9) W każdym przypadku, wszystkie zainteresowane strony powinny skontaktować się z Komisją nie później niż przewiduje to harmonogram podany w art. 3, by dowiedzieć się, czy wymieniono je we wniosku oraz, jeśli jest to konieczne, poprosić o kwestionariusz w terminie ustalonym w harmonogramie podanym w art. 3 ust. 1 niniejszego rozporządzenia pod warunkiem że harmonogram podany w art. 3 ust. 2 niniejszego rozporządzenia dotyczy wszystkich zainteresowanych Stron.
(10) Władze Chińskiej Republiki Ludowej, a także Malezji i Tajwanu zostaną powiadomione o rozpoczęciu dochodzenia oraz otrzymają kopię wniosku.
ii) Gromadzenie informacji oraz wysłuchanie
(11) Niniejszym, wszystkie zainteresowane Strony zaprasza się do wyrażenia ich opinii na piśmie oraz przedstawienie dowodów na poparcie wyrażonych opinii.
Ponadto, Komisja może wysłuchać zainteresowanych Stron pod warunkiem że przedłożą pisemny wniosek i wykażą, że istnieją szczególne powody, dla których powinny zostać wysłuchane.
iii) Świadectwa braku naruszenia
(12) Zgodnie z art. 13 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, organy celne mogą wydać importerom świadectwa zwalniające przywóz rozważanego produktu z rejestracji lub środków, jeśli przywóz nie stanowi naruszenia.
(13) Ponieważ wydanie takiego świadectwa wymaga uprzedniej zgody instytucji Wspólnoty, wnioski o wydanie takiej zgody należy jak najszybciej skierować do Komisji tak, aby możliwe było ich rozważenie w trakcie przeprowadzania dochodzenia w oparciu o dokładną analizę ich przesłanek merytorycznych.
F. REJESTRACJA
(14) Na podstawie art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, przywóz rozważanego produktu należy poddać rejestracji po to, by zagwarantować, że jeśli dochodzenie udowodni wystąpienie naruszenia, można pobrać dumpingowe opłaty celne od glifozyny wysyłanej z Malezji lub Tajwanu z mocą wsteczną od daty wszczęcia niniejszego dochodzenia.
G. HARMONOGRAMY
(15) W interesie sprawnego administrowania, należy ustalić harmonogramy, w ramach których:
- zainteresowane Strony mogą ujawnić się przed Komisją, przedstawić swoje opinie na piśmie oraz przedłożyć odpowiedzi na kwestionariusze lub wszelkie inne informacje, które należy wziąć pod uwagę w trakcie prowadzenia dochodzenia,
- zainteresowane Strony mogą sporządzić pisemny wniosek o wysłuchanie ich przez Komisję.
H. BRAK WSPÓŁPRACY
(16) W przypadkach, w których któraś z zainteresowanych Stron odmawia dostępu do informacji, lub w inny sposób nie dostarcza niezbędnych informacji w ustalonych terminach, albo poważnie zakłóca przebieg dochodzenia, zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego, ustalenia wstępne lub końcowe, pozytywne lub negatywne, można sporządzić w oparciu o dostępne fakty.
Jeśli okaże się, że któraś z zainteresowanych Stron dostarczyła informacje fałszywe lub błędne, informacji tych nie bierze się pod uwagę, wykorzystuje się natomiast jedynie dostępne fakty,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym, zgodnie z art. 13 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 384/96, wszczyna się dochodzenie dotyczące przywozu do Wspólnoty glifozyny objętej kodami CN ex29310095 (kod TARIC 2931009580 ) iex38083027 (kod TARIC 3808302710), przesyłanej z Malezji lub Tajwanu, nawet deklarowanej jako pochodząca z Malezji lub Tajwanu.
Artykuł 2
1. Na podstawie art. 13 ust. 3 i art. 14 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 384/96, organom celnym nakazuje się podjęcie właściwych kroków prowadzących do zarejestrowania przywozu do Wspólnoty określonego w art. 1 niniejszego rozporządzenia.
2.
Rejestracja wygasa dziewięć miesięcy od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
3. Przywozu nie poddaje się procedurze rejestracyjnej, jeśli towarzyszy mu świadectwo wydane przez organy celne zgodnie z art. 13 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 384/96.
Artykuł 3
1.
O kwestionariusze należy się ubiegać przed Komisją w terminie 15 dni od opublikowania niniejszego rozporządzenia w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
2.
Zainteresowane Strony, jeśli ich opinie mają być wzięte pod uwagę w trakcie prowadzenia dochodzenia, muszą się ujawnić kontaktując się z Komisją, przedstawiając swoje opinie na piśmie oraz przedkładając odpowiedzi na kwestionariusz lub wszelkie inne informacje w terminie 40 dni od daty opublikowania niniejszego rozporządzenia w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, chyba że ustalono inaczej.
3.
We wspomnianym powyżej terminie 40 dni, zainteresowane Strony mogą się również ubiegać o wysłuchanie ich przez Komisję.
4.
Wszelkie informacje dotyczące przedmiotowej sprawy, wszelkie wnioski o wysłuchanie lub o wydanie kwestionariusza, a także wszelkie wnioski o umocowanie świadectw potwierdzających brak naruszenia należy sporządzić na piśmie (nie w formie elektronicznej, chyba że ustalono inaczej), należy w nich wskazać nazwę, adres, adres poczty elektronicznej, numer telefonu, faksu i/lub numery telefonów i należy je przesłać na następujący adres:
Komisja Europejska
Dyrekcja Generalna ds. Handlu
Dyrekcje B i C
TERV 0/13
Rue de la Loi/Wetstraat 200
B-1049 Brussels
Faks (32–2) 295 65 05
Teleks COMEU B 21877
.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 911/2001
z dnia 10 maja 2001 r.
rozszerzające wykaz produktów wymienionych w załączniku I do rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 718/2001 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Klasyfikacja wykorzystująca wspólne obowiązkowe normy dla świeżych owoców i warzyw przewiduje ramy odniesienia, które zachęcają do sprawiedliwego handlu i przejrzystości rynku oraz eliminują z rynku produkty o niesatysfakcjonującej jakości.
Pomaga też poprawić rentowność produkcji.
(2) Z pomocą przedstawicieli sektora z Europejskiego Stowarzyszenia Hodowców Pieczarek, Grupa Robocza ds. Normalizacji Produktów Łatwo Psujących się i Rozwoju Jakości Europejskiej Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych (EKGNZ) jednomyślnie przyjęła nową normę dla pieczarek hodowlanych rodzaju Agaricus.
Ponadto, mając na uwadze, że obecnie znaczna wielkość i wartość wewnątrzwspólnotowego i pozawspólnotowego handlu pieczarkami hodowlanymi wewnątrz i poza Wspólnotą uzasadnia przyjęcie normy, produkt powinien być dodany do wykazu produktów, które będą dostarczane klientowi w stanie świeżym i podlegają normom.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do wykazu znajdującego się w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 2200/96 dodaje się pieczarki hodowlane.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 912/2001
z dnia 10 maja 2001 r.
ustanawiające normę handlową w odniesieniu do fasoli
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 911/2001 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Fasola występuje wśród produktów wymienionych w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 2200/96, w odniesieniu do których należy przyjąć normy. Rozporządzenie Komisji nr 58 ustanawiające wspólne normy jakości w odniesieniu do niektórych produktów wymienionych w załączniku I B do rozporządzenia nr 23 w sprawie stopniowego tworzenia wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2561/1999 [4], było przedmiotem wielu zmian i przestało zapewniać przejrzystość prawną.
(2) Normy, o których mowa, powinny zostać zmienione, a rozporządzenie nr 58 uchylone.
W tym celu dla zachowania przejrzystości na rynku światowym należy uwzględnić normy w odniesieniu do fasoli rekomendowane przez Grupę Roboczą ds. Normalizacji Produktów Łatwo Psujących się i Rozwoju Jakości przy Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ (EKG/ONZ).
(3) Stosowanie wymienionych norm powinno spowodować usunięcie z obrotu produktów o nieodpowiedniej jakości, ukierunkowanie produkcji na zaspokajanie wymogów konsumentów oraz ułatwienie handlu opartego na uczciwej konkurencji, wspomagając w ten sposób poprawę rentowności produkcji.
(4) Normy mają zastosowanie do wszystkich etapów obrotu.
Transport na duże odległości, składowanie przez pewien okres oraz różne zabiegi, którym poddawane są produkty, mogą powodować pewne pogorszenie jakości, wynikające z biologicznego rozwoju produktów lub ich podatności na psucie się.
Tego rodzaju pogorszenie powinno zostać wzięte pod uwagę przy stosowaniu norm na etapach obrotu następujących po wysyłce.
Ponieważ produkty klasy ekstra muszą być szczególnie starannie sortowane i pakowane, w ich przypadku należy uwzględnić jedynie ewentualną utratę świeżości i jędrności.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Normami handlowymi dla fasoli objętej kodem CN 070820 są normy określone w Załączniku.
Normę stosuje się na wszystkich etapach obrotu, na warunkach określonych w rozporządzeniu (WE) nr 2200/96.
Jednakże na etapach następujących po wysyłce produkty mogą wykazywać w stosunku do wymogów określonych normą:
- nieznaczny ubytek świeżości i jędrności, oraz
- w przypadku produktów w klasach innych niż klasa ekstra może mieć miejsce nieznaczne pogorszenie jakości spowodowane ich rozwojem i skłonnością do psucia się.
Artykuł 2
Rozporządzenie nr 58 traci moc.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 913/2001
z dnia 10 maja 2001 r.
zmieniające Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 1107/96 w sprawie rejestracji oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia zgodnie z procedurą określoną w art. 17 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2081/92
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2796/2000 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 rząd hiszpański zażądał, aby nazwa "Mahón", zarejestrowana jako chroniona nazwa pochodzenia na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1107/96 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2703/2000 [4], otrzymała brzmienie "Mahón-Menorca".
(2) Po rozpatrzeniu tego żądania zmiany nie uznano za nieznaczną, ponieważ jest to zmiana samej zarejestrowanej nazwy, mogłaby ona wpłynąć na prawa posiadaczy nazwy, jak również mieć wpływ na prawa producentów trzecich.
(3) Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 oraz ze względu na to, że zmiana nie jest nieznaczna, procedura ustanowiona w art. 6 musi być stosowana mutatis mutandis.
(4) Zmianę uważa się za zgodną z rozporządzeniem (EWG) nr 2081/92.
Komisja nie otrzymała deklaracji sprzeciwu w rozumieniu art. 7 tego rozporządzenia po opublikowaniu nazwy w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [5].
(5) W wyniku tego, zmiana nazwy "Mahón" na "Mahón-Menorca" powinna zostać zarejestrowana poprzez dokonanie odpowiedniej zmiany w Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1107/96.
(6) Zgodnie z art. 6 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, zmiana nazwy "Mahón" na "Mahón-Menorca" musi zostać opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE: Artykuł 1
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 937/2001
z dnia 11 maja 2001 r.
dotyczące zezwolenia na nowe zastosowania dodatków, nowe preparaty dodatków, przedłużenia tymczasowego zezwolenia i 10-letniego zezwolenia na dodatek do pasz
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. w sprawie dodatków do pasz [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2697/2000 [2], w szczególności jej art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 70/524/EWG przewiduje, że zezwolenie na nowe dodatki lub nowe zastosowania mogą być przyznane po przeprowadzeniu przeglądu wniosku złożonego zgodnie z art. 4 tej dyrektywy.
(2) Artykuł 9e ust. l dyrektywy przewiduje, że tymczasowe zezwolenie na nowe dodatki lub nowe zastosowania dodatków może zostać przyznane, jeśli spełnione są warunki art. 3a lit. b)–e) i jeśli zasadne jest założenie, w związku z dostępnymi wynikami, że w przypadku stosowania w żywieniu zwierząt wywołuje jeden ze skutków określonych w art. 2 lit. a). Takie tymczasowe zezwolenie może być przyznane na okres do czterech lat w przypadku dodatków określonych w załączniku C do dyrektywy część II.
(3) Ocena przedłożonych dokumentacji w odniesieniu do nowych zastosowań preparatów enzymatycznych i zawierających mikroorganizmy opisanych w załącznikach I i II wskazuje, że spełniają one wyżej wymienione warunki i w związku z tym mogą być dopuszczone tymczasowo na okres czterech lat.
(4) Przedłożono nowe dane w celu rozszerzenia zezwolenia na preparat enzymatyczny, tymczasowo wymienionego pod nr 11, na nową postać fizyczną.
Ocena przedłożonych dokumentacji wskazuje, że nowa postać fizyczna może zostać tymczasowo dopuszczona.
(5) Dnia 1 października 2000 r. zezwolenia na preparat zawierający mikroorganizmamy nr 1 Bacillus cereus var. toyoi (NCIMB 40112) zostało tymczasowo odnowione na czas określony, w celu zapewnienia wystarczającego czasu na dokonanie ponownej oceny bezpieczeństwa tego szczepu bakterii w odniesieniu do produkcji toksyn, zgodnie z wnioskiem Komitetu Naukowego ds. Żywienia Zwierząt (SCAN) z dnia 17 lutego 2000 r. w sprawie bezpieczeństwa stosowania gatunku bacillus w żywieniu zwierząt.
(6) Zgodnie z opinią Naukowego Komitetu ds. Żywienia Zwierząt w sprawie Bacillus cereus var. toyoi (NCIMB 40112), przyjętą dnia 21 marca 2001 r., ocena przedłożonych dokumentacji wskazuje, że produkt ten można uznać za bezpieczny, jeśli chodzi o wytwarzanie toksyn. W związku z tym, można wznowić tymczasowe zezwolenia na produkt.
(7) Artykuł 2 (aaa) dyrektywy 70/524/EWG wymaga, aby zezwolenia na kokcydiostatyki były powiązane z osobą odpowiedzialną za ich wprowadzanie do obrotu.
(8) Artykuł 9b dyrektywy 70/524/EWG przewiduje, że zezwolenia na takie substancje powinny być przyznawane na okres 10 lat od daty wejścia w życie ostatecznego zezwolenia, jeśli spełnione są wszystkie warunki ustanowione w art. 3a dyrektywy 70/524/EWG.
(9) Ocena przedłożonych dokumentacji wskazuje, że kokcydiostatyk opisany w załączniku IV spełnia wszystkie wymagania art. 3a, kiedy jest stosowany do określonej kategorii zwierząt i zgodnie z warunkami podanymi we wspomnianym Załączniku.
(10) Ocena przedłożonej dokumentacji wskazuje, że mogą być wymagane niektóre procedury w celu ochrony pracowników przed narażeniem na działanie dodatków.
Jednakże taką ochronę powinno zapewnić stosowanie przepisów dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy [3].
(11) Komitet Naukowy ds. Żywienia Zwierząt wydał pozytywną opinię w odniesieniu do bezpieczeństwa preparatów enzymatycznych i preparatów zawierających mikroorganizmy oraz kokcydiostatyku oraz w odniesieniu do korzystnego wpływu tego ostatniego na produkcję zwierzęcą, zgodnie z warunkami opisanymi we wspomnianym Załączniku.
(12) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Preparaty należące do grupy "Enzymy", wymienione w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, są dopuszczone do stosowania jako dodatki stosowane w żywieniu zwierząt na warunkach ustanowionych w tym załączniku.
Artykuł 2
Preparaty należące do grupy "Mikroorganizmy", wymienione w załączniku II do niniejszego rozporządzenia, są dopuszczone do stosowania jako dodatki stosowane w żywieniu zwierząt na warunkach ustanowionych w tym załączniku.
Artykuł 3
Tymczasowe zezwolenia na preparat należący do grupy "Mikroorganizmy", wymienione w załączniku III, zostają wznowione na warunkach ustanowionych w tym załączniku.
Artykuł 4
Dodatek należący do grupy "Kokcydiostatyki i inne środki farmaceutyczne", wymieniony w załączniku IV do niniejszego rozporządzenia jest dopuszczony do stosowania jako dodatek stosowany w żywieniu zwierząt na warunkach ustanowionych w tym załączniku.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 939/2001
z dnia 14 maja 2001 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 104/2000 w zakresie przyznawania zryczałtowanej pomocy w odniesieniu do niektórych produktów rybołówstwa
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 104/2000 z dnia 17 grudnia 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków produktów rybołówstwa i akwakultury [1], w szczególności jego art. 24 ust. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 24 rozporządzenia Rady (WE) nr 104/2000, uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3759/92 [2] z mocą od dnia 1 stycznia 2001 r., przewiduje zryczałtowaną pomoc przyznawaną na pewnych warunkach organizacjom producentów, które wycofują z rynku produkty wymienione w załączniku IV do tego rozporządzenia.
(2) W celu harmonizacji i uproszczenia, procedury wymagane w kontekście zryczałtowanej pomocy powinny być takie same jak te, które stosuje się do rekompensaty finansowej i pomocy na okres przejściowy, tak jak to ustalono w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2509/2000 z dnia 15 listopada 2000 r., ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 104/2000 w zakresie przyznawania rekompensat finansowych za wycofywanie niektórych produktów rybołówstwa [3], oraz w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2814/2000 z dnia 21 grudnia 2000 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 104/2000 w odniesieniu do przyznawania pomocy na okres przejściowy dla niektórych produktów rybołówstwa [4]. Na tej podstawie powinny zostać ustanowione warunki przyznawania zryczałtowanej pomocy, a ponadto powinno zostać uchylone rozporządzenie Komisji (EWG) nr 4176/88 z dnia 28 grudnia 1988 r. ustanawiające szczegółowe zasady przyznawania zryczałtowanej pomocy w odniesieniu do niektórych produktów rybołówstwa [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3516/93 [6].
(3) Artykuł 6 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 2406/96 z dnia 26 listopada 1996 r. ustanawiającego wspólne normy handlowe w odniesieniu do niektórych produktów rybołówstwa [7], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) 2578/2000 [8], przewiduje, że produkty, które zostały zaklasyfikowane jako kategoria B, nie kwalifikują się do pomocy finansowej przyznawanej ze względu na wycofywanie przewidzianej w ramach wspólnej organizacji rynku. Biorąc pod uwagę, że tylko produkty należące do klasy Extra, "E" i "A" kwalifikują się do zryczałtowanej pomocy, określonej w art. 24 rozporządzenia (WE) nr 104/2000, obliczenie ilości podlegającej tej pomocy powinno być oparte jedynie na tych kategoriach produktów.
(4) Należy określić warunki, jakie mają być spełniane przez organizacje producentów w kontekście systemu zryczałtowanej pomocy.
(5) Zryczałtowana pomoc może zostać wypłacona wyłącznie na koniec roku połowowego.
Należy jednak ustanowić przepisy dotyczące możliwości przyznawania zaliczek, z zastrzeżeniem złożenia zabezpieczenia.
(6) Państwa Członkowskie powinny być upoważnione do ustalania standardowej wartości stosowanej do obliczania zryczałtowanej pomocy, w podziale według miejsca przeznaczenia wycofywanych produktów, tak jak to określono w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 1051/83 z dnia 9 czerwca 1983 r. w sprawie zbytu niektórych produktów rybołówstwa, które były objęte działaniem środków stabilizacji rynku [9], zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 1106/90 [10].
(7) Aby pomóc w zagwarantowaniu jakości produktów i rozdysponowaniu tych produktów na rynku, powinny zostać określone minimalne warunki mające zastosowanie do przetwórstwa, oraz warunki odnoszące się składowania i ponownego wprowadzania do obrotu produktów przetworzonych.
(8) W celu zwiększenia efektywności kontroli, odbiorcy pomocy powinni przechowywać ewidencję towarową zawierającą liczby dotyczące wprowadzania do obrotu, wycofywania z obrotu oraz ilości przenoszonych każdego miesiąca (w kilogramach), oraz powinni dostarczać te informacje Państwu Członkowskiemu.
W celu właściwego zarządzania mechanizmem uznaje się za wystarczający wymóg ewidencji towarowej podczas minimalnego okresu składowania.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Produktów Rybołówstwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
Przepisy ogólne
Artykuł 1
Aby zakwalifikować się do zryczałtowanej pomocy, organizacje producentów przesyłają, przed rozpoczęciem roku połowowego, właściwym władzom w Państwach Członkowskich wykaz produktów w podziale według kategorii i autonomiczną cenę wycofania określoną w art. 24 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 104/2000.
Organizacje producentów mogą stosować autonomiczną cenę wycofania, przekraczającą poziom maksymalny określony w art. 24 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 104/2000, w stosunku do jednej lub większej liczby kategorii produktów. Jednakże tracą prawo do zryczałtowanej pomocy w stosunku do kategorii, w odniesieniu do której przekroczony został maksymalny poziom.
Artykuł 2
Zryczałtowana pomoc jest wypłacana danym organizacjom producentów tylko wtedy gdy właściwe władze Państw Członkowskich upewnią się, że ilości, w odniesieniu do których stosowana jest pomoc, nie przekraczają limitów określonych w art. 24 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 104/2000.
ROZDZIAŁ II
Warunki przyznawania zryczałtowanej pomocy określonej w art. 24 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 104/2000 (zwanej dalej "zryczałtowaną rekompensatą")
Artykuł 3
Wymagania ustanowione w art. 1—4 i 7 rozporządzenia (WE) nr 2509/2000 stosuje się odpowiednio do przyznawania zryczałtowanej rekompensaty.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie ustalają standardową wartość, która będzie stosowana do obliczania zryczałtowanej rekompensaty oraz związanych z nią zaliczek, w podziale według przeznaczenia wycofywanych produktów, zgodnie z art. 1 lit. b), c) i d) rozporządzenia (EWG) nr 1501/83.
Wartość standardową ustala się na początku roku połowowego i jest ona taka sama dla wszystkich organizacji producentów uznanych przez dane Państwo Członkowskie. Wartość tę ustala się na podstawie średnich wpływów ze sprzedaży na rynkach zbytu danego Państwa Członkowskiego, z sześciu miesięcy poprzedzających ustalenie tej wartości.
Wartość ta zostanie zmieniona, jeżeli zostaną odnotowane znaczne i długotrwałe zmiany we wpływach na rynku danego Państwa Członkowskiego.
ROZDZIAŁ III
Warunki przyznawania zryczałtowanej pomocy określonej w art. 24 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 104/2000 (zwanej dalej "zryczałtowaną premią")
Artykuł 5
1.
Kwota zryczałtowanej premii jest obliczana na początku każdego roku połowowego zgodnie z procedurą określoną w art. 38 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 104/2000.
Kwota ta jest ustalana w odniesieniu do jednostki wagi i ma zastosowanie do wagi netto każdego produktu wymienionego w załączniku IV do tego rozporządzenia.
2.
Kwota zryczałtowanej premii jest obliczana na podstawie rzeczywistych technicznych i finansowych kosztów działań wymaganych do stabilizacji i składowania danych produktów, jakie odnotowano we Wspólnocie podczas poprzedniego roku połowowego.
3.
Za koszty techniczne uznawane są:
a) koszty energii;
b) koszty pracy związane ze składowaniem i zwalnianiem ze składu;
c) koszty materiałów zużytych do bezpośredniego opakowania;
d) koszty przetwarzania (składniki);
e) koszty transportu z miejsca wyładunku do miejsca przetwarzania.
4.
Koszty finansowe stanowią zryczałtowaną sumę w wysokości 10 EUR na tonę za rok 2001.
Następnie zryczałtowana suma jest dostosowywana każdego roku przy użyciu stopy procentowej ustalanej corocznie, zgodnie z art. 5 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1883/78 [11].
5.
Poziom zryczałtowanej premii ustalony na dany rok połowowy stosuje się do produktów, których składowanie rozpoczęto w ciągu danego roku, bez względu na koniec okresu składowania.
Artykuł 6
Artykuł 3 ust. 1 i 2 oraz art. 4 rozporządzenia (WE) nr 2814/2000 stosuje się mutatis mutandis do przyznawania zryczałtowanej premii.
Artykuł 7
Zryczałtowana premia jest wypłacana organizacjom producentów tylko wtedy gdy właściwe władze Państwa Członkowskiego upewnią się, że ilości, w odniesieniu do których stosuje się premię, zostały przetworzone i składowane, lub zakonserwowane, a następnie ponownie umieszczone na rynku zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 2814/2000.
ROZDZIAŁ IV
Przepisy końcowe
Artykuł 8
1.
Wnioski o wypłacenie zryczałtowanej pomocy są składane przez organizacje producentów właściwym władzom Państwa Członkowskiego, nie później niż w ciągu czterech miesięcy od zakończenia danego roku połowowego.
Wniosek zawiera przynajmniej informacje podane w Załączniku.
2.
Zaliczki są przyznawane każdego miesiąca na wniosek zainteresowanej organizacji producentów w odniesieniu do wycofanych lub przeniesionych ilości, pod warunkiem że organizacja złoży zabezpieczenie w wysokości przynajmniej 105 % kwoty zaliczki.
3.
Kwota zaliczki lub pomocy jest określana na podstawie tymczasowego stosunku ilości wycofanych do ilości przeznaczonych do sprzedaży w danym okresie.
Obliczenie tej kwoty jest dostosowywane w ciągu dwóch miesięcy po danym miesiącu, na podstawie transakcji rzeczywiście przeprowadzonych i odnotowanych przy użyciu wzoru określonego w Załączniku.
4.
Władze krajowe wypłacają zryczałtowaną pomoc w ciągu ośmiu miesięcy po zakończeniu roku połowowego.
Każde Państwo Członkowskie powiadamia pozostałe Państwa Członkowskie i Komisję o nazwie i adresie organu wyznaczonego do wypłacenia zryczałtowanej pomocy.
Artykuł 9
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają system kontroli w celu weryfikacji, czy informacje podane we wnioskach o płatności odpowiadają ilościom rzeczywiście wprowadzanym do sprzedaży i wycofanym z obrotu przez dane organizacje producentów.
2.
Organizacje producentów zapewniają przechowywanie przez beneficjentów pomocy ewidencji towarowej zgodnie ze wzorem określonym w Załączniku.
3.
Organizacje producentów każdego miesiąca informują Państwo Członkowskie o dacie, gatunkach i ilościach wycofanych lub przeniesionych.
Artykuł 10
Państwa Członkowskie poinformują Komisję o środkach podjętych na mocy niniejszego rozporządzenia niezwłocznie po ich przyjęciu, a w każdym przypadku najpóźniej do dnia 1 lipca 2001 r. Poinformują również Komisję o istniejących środkach w dziedzinie objętej art. 9 ust. 1 przed dniem 1 lipca 2001 r.
Artykuł 11
Rozporządzenie (EWG) nr 4176/88 traci moc.
Artykuł 12
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Urzędowym Dzienniku Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 950/2001
z dnia 14 maja 2001 r.
nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych folii aluminiowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Rosji
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1], w szczególności jego art. 9,
uwzględniając wniosek Komisji przedłożony po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
1.
Wszczęcie dochodzenia
(1) Dnia 18 lutego 2000 r. Komisja ogłosiła zawiadomienie o wszczęciu postępowania antydumpingowego w sprawie przywozu do Wspólnoty niektórych folii aluminiowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (zwanej dalej ChRL) i Rosji, poprzez opublikowanie zawiadomienia w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [2] (zwanego dalej "zawiadomieniem o wszczęciu postępowania").
(2) Dochodzenie to zostało wszczęte na skutek skargi wniesionej w styczniu 2000 r. przez Europejskie Stowarzyszenie Producentów Metali ("Eurometaux") w imieniu: Alcan Europe, Elval, Eurofoil, Lawson Mardon Star Ltd, Pechiney Rhenalu oraz VAW Aluminium Business Unit Foil, które razem reprezentują większą część wspólnotowej produkcji niektórych folii aluminiowych, tj. 71 %.
W skardze tej zawarto dowód dumpingu wymienionego produktu, jak również wynikającej z niego istotnej szkody, co zostało uznane za wystarczający powód do wszczęcia dochodzenia antydumpingowego.
2.
Dochodzenie
(3) O wszczęciu dochodzenia Komisja zawiadomiła oficjalnie producentów eksportujących, importerów oraz znanych Komisji użytkowników zainteresowanych sprawą, przedstawicieli zainteresowanych krajów wywozu, składających skargę oraz innych producentów wspólnotowych.
Zainteresowane strony miały możliwość wyjaśnienia swoich poglądów na piśmie oraz zażądania przesłuchania, w terminie podanym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
(4) Niektóre ze stron przedstawiły swoje opinie na piśmie.
Wszystkim stronom, które wnioskowały o to w powyższym terminie i przedstawiły istnienie szczególnych powodów, dla których powinny zostać przesłuchane, taka możliwość została zagwarantowana.
(5) Komisja rozesłała kwestionariusze do wszystkich zainteresowanych stron oraz do wszystkich innych przedsiębiorstw, które przedstawiły się w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
W celu umożliwienia producentom eksportującym z Chin i Rosji przedłożenia podania dotyczącego traktowania na warunkach gospodarki rynkowej ("MET") lub traktowania indywidualnego, w przypadku wyrażenia takiego życzenia, Komisja rozesłała do zainteresowanych przedsiębiorstw chińskich i rosyjskich formularz podania dotyczącego traktowania na warunkach gospodarki rynkowej oraz traktowania indywidualnego.
Odpowiedzi na formularzach podania przedłożyło jedno przedsiębiorstwo chińskie i jedno przedsiębiorstwo rosyjskie.
(6) Odpowiedzi udzieliło sześciu producentów wspólnotowych zgłaszających skargę, dwóch importerów niepowiązanych we Wspólnocie, sześciu użytkowników, jeden producent z Chin, jeden producent z Rosji oraz jeden producent z kraju analogicznego.
Komisja otrzymała również informacje od innego producenta wspólnotowego oraz trzech dostawców surowców.
(7) Komisja poszukiwała i zweryfikowała wszelkie informacje, które uważała za niezbędne do ustalenia dumpingu, powstałej szkody oraz interesu Wspólnoty z przeprowadzeniem wizyt weryfikacyjnych w następujących przedsiębiorstwach:
a) producent z ChRL
- Bohai Aluminium Industries Ltd, Qinhuangdao;
b) producent z Rosji
- Joint Stock Company "United Company Siberian Aluminium", Moskwa (włącznie ze spółkami powiązanymi Metcare Management SA, zarejestrowaną w Panama City oraz Eximal Ltd, zarejestrowaną w Belize, jak również powiązaną spółką handlową Sibirsky Aluminium Foil Corp. (byłą Hover Commercial Corp.) zarejestrowaną na Brytyjskich Wyspach Dziewiczych);
c) niepowiązani importerzy we Wspólnocie
- Countinho Caro + Co International Trading GmbH, Hamburg, Niemcy;
d) producent z kraju analogicznego
- Alcan, Cleveland, Ohio, Stany Zjednoczone Ameryki;
e) producenci wspólnotowi zgłaszający skargę
- Alcan Europe, Rogerstone, Zjednoczone Królestwo
- Elval, Inofita Viotia, Grecja
- Eurofoil, Dudelange, Luksemburg
- Lawson Mardon Star Ltd, Bridgnorth, Zjednoczone Królestwo
- Pechiney Rhenalu, Francja
- VAW Aluminium Business Unit Foil, Bonn (DNiemcy), działająca w imieniu VAW Grevenbroich, Grevenbroich, Niemcy; VAW SLIM SpA, Cisterna di Latina, Włochy oraz VAW INASA SA, Irurzun, Hiszpania ;
f) użytkownicy we Wspólnocie
- Fora Folienfabrik GmbH, Radolfzell, Niemcy
- ITS Foil and Film Rewinding bv, Apeldoorn, Niderlandy.
(8) Dochodzenie w sprawie dumpingu i poniesionej szkody objęło okres od dnia 1 stycznia 1999 r. do dnia 31 grudnia 1999 r. (zwany dalej okresem dochodzenia lub OD).
Dokonano analizy danych za okres od dnia 1 stycznia 1996 r. do końca okresu dochodzenia (zwany dalej "rozważanym okresem") w odniesieniu do tendencji istotnych dla oceny szkody.
3.
Środki tymczasowe
(9) Ze względu na potrzebę dalszego zbadania niektórych aspektów dumpingu, jak również wpływu, jaki miał rozważany przywóz na przemysł wspólnotowy, tymczasowe środki antydumpingowe nie zostały nałożone, zażądano dostarczenia dodatkowych informacji i dochodzenie było kontynuowane.
Przeprowadzono dochodzenie na miejscu, w pomieszczeniach niepowiązanego importera towarów od rosyjskiego producenta eksportującego w Hamburgu, jak również rozesłano kwestionariusz dodatkowy dotyczący produktów tej samej kategorii ogólnej do tego samego rosyjskiego producenta eksportującego.
B. PRODUKT ROZWAŻANY I PRODUKT PODOBNY
1.
Produkt rozważany
(10) Rozważanym produktem jest folia aluminiowa o grubości 0,009 mm lub większej, lecz nieprzekraczającej 0,018 mm, bez podkładu, nieprzetworzona dalej z wyjątkiem zrolowania, przedstawiana w zwojach o szerokości nieprzekraczającej 650 mm; produkt dający się klasyfikować w ramach kodu CN ex76061110.
Rozważany produkt jest powszechnie nazywany folią aluminiową do użytku domowego ("AHF").
(11) AHF wytwarzana jest przez walcowanie do żądanej grubości hutniczych wlewków aluminiowych lub foliowego materiału wyjściowego.
Po odwalcowaniu folia jest wyżarzana w procesie termicznym w celu uzyskania giętkości.
Po walcowaniu i wyżarzaniu folia jest formowana i zwijana w zwoje rolkowe o szerokości nieprzekraczającej 650 mm.
Rozmiar rolki folii zależny jest od jej zastosowania, ponieważ użytkownicy tego produktu ("przedsiębiorstwa zajmujące się przewijaniem folii" oraz "przedsiębiorstwa zajmujące się nawijaniem folii na szpule") nawiną AHF na mniejsze rolki przeznaczone do sprzedaży detalicznej.
Przewinięta AHF w małych rolkach jest następnie używana do krótkoterminowego pakowania do różnych celów (przeważnie w gospodarstwie domowym, cateringu, sprzedaży detalicznej żywności i kwiatów).
(12) Dochodzenie wykazało, że istnieje wyraźna różnica między AHF i folią aluminiową do dalszego przetwarzania (ACF) pod względem ich podstawowych własności fizycznych i zastosowania produktów.
(13) Biorąc pod uwagę własności fizyczne, to AHF jest produkowana przeważnie jako folia o grubościach od 0,009 mm do 0,018 mm, podczas gdy ACF jest produkowana przeważnie jako folia o grubościach poniżej 0,009 mm (standardowo 0,0065 mm) oraz powyżej 0,018 mm (standardowo 0,020 do 0,040 mm), grubość folii jest czynnikiem decydującym o zastosowaniu, a tym samym o jej przydatności do dalszego przetwarzania.
Ponadto AHF przedstawiana jest w rolkach o szerokości nieprzekraczającej 650 mm, podczas gdy ACF przedstawiana jest w rolkach o szerokości 700–1200 mm.
Z informacji dostarczonych przez zainteresowane strony wynika, że nie można zmienić szerokości rolki po jej wyżarzeniu.
Należy także zauważyć, iż w obu wymienionych przypadkach kryterium decydującym o zastosowaniu rozpatrywanego produktu jest szerokość rolki: AHF będzie przewijana na małe rolki końcowe o tej samej szerokości co rolki pierwotne, podczas gdy ACF będzie dalej przekształcana (tj. drukowana, laminowana, zawijana itd.), a następnie cięta do wymaganego rozmiaru, co jest powodem stosowania w tym przypadku zwojów folii o większych rozmiarach, które umożliwią bardziej wydajne wykorzystanie produktu.
(14) Powyższe różnice w grubości i szerokości w znacznym zakresie określają podstawowe zastosowanie produktu.
Rzeczywiście, AHF jest produktem do krótkoterminowego pakowania do różnych celów, głównie w gospodarstwie domowym, cateringu, sprzedaży detalicznej żywności i kwiatów.
Natomiast ACF jest dalej przetwarzana (przekształcana) i cięta na kawałki o wymaganych rozmiarach i kształtach, z przeznaczeniem do długoterminowej konserwacji płynów (np. mleka, UHT, soków owocowych) oraz produkcji długoterminowych opakowań konserwujących (żywność, kosmetyki, czekolada, papierosy, środki lecznicze itd.).
(15) Na zakończenie, AHF i ACF uważane są, do celów niniejszego dochodzenia, jako dwa różne produkty.
(16) Ponadto ustalono również, iż wszystkie AHF mają zasadniczo te same własności fizyczne, techniczne i chemiczne oraz używane są w tym samym celu.
Dlatego AHF stanowi jeden rodzaj produktu.
2.
Produkt podobny
(17) Dochodzenie wykazało, iż AHF produkowana w ChRL i w Rosji, a następnie wywożona do Wspólnoty oraz AHF produkowana i sprzedawana we Wspólnocie mają te same podstawowe własności fizyczne i chemiczne; tj. folia aluminiowa o grubości między 0,009 mm a 0,018 mm, przedstawiona w formie zwojów o szerokości do 650 mm.
Ponadto ma ona to samo końcowe wykorzystanie, tj. używana jest do krótkoterminowego pakowania do różnych celów.
(18) To samo ustalono dla AHF produkowanej i sprzedawanej w Stanach Zjednoczonych Ameryki (USA), które posłużyły jako kraj analogiczny.
Należy tu zwrócić uwagę na fakt, iż AHF nie była sprzedawana na rynku krajowym w Rosji.
(19) W świetle powyższych faktów stwierdza się, iż wyżej wymienione folie AHF są produktem podobnym, w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 (zwanego dalej "podstawowym rozporządzeniem").
C. DUMPING
1.
Uwagi wstępne
(20) Ustalono, że podczas okresu dochodzenia w każdym z danych krajów był tylko jeden producent eksportujący do Wspólnoty.
Producenci stanowili praktycznie cały wywóz z rozważanych krajów do Wspólnoty.
2.
Traktowanie na warunkach gospodarki rynkowej ("MET")
(21) Na podstawie art. 2 ust. 7 lit. b) podstawowego rozporządzenia wartość normalną dla produktu z ChRL i Rosji określono na podstawie cen lub wartości konstruowanych tych producentów, którzy mogą wykazać, iż spełniają kryteria ustanowione w niniejszym art. 2 ust. 7 lit. c), tj. że działają zgodnie z warunkami gospodarki rynkowej. Jedyny producent z ChRL oraz producent z Rosji zażądali traktowania na warunkach gospodarki rynkowej i w związku z tym otrzymali do wypełnienia formularz podania, w którym wyszczególniono wszystkie istotne informacje. Wyniki tych postępowań przekazano Komitetowi Doradczemu, a następnie po konsultacji zdecydowano przyznać status MET tylko producentowi z Rosji.
a) ChRL
(22) Z dostarczonej informacji wynikało, iż większość udziałów jedynego chińskiego producenta eksportującego była własnością państwa oraz że przewodniczący rady dyrektorów został wyznaczony przez podmiot państwowy.
Dlatego wysunięto wniosek, że nie można zagwarantować, że nie będzie istotnej ingerencji państwa w tym przypadku, a zatem nie zostały spełnione kryteria zawarte w art. 2 ust. 7 lit. c) tiret pierwsze podstawowego rozporządzenia.
Z tego też powodu zdecydowano, że przedsiębiorstwu nie można przyznać traktowania na warunkach gospodarki rynkowej.
(23) Rozważane przedsiębiorstwo wniosło sprzeciw od decyzji nieprzyznania mu traktowania na warunkach gospodarki rynkowej podając jako główne uzasadnienie, iż jest ono partnerem USA w wspólnym przedsiębiorstwie oraz jest wyłącznie odpowiedzialne za zarządzanie swoją działalnością, co stanowi gwarancję niezależności od ingerencji państwa.
Jednakże biorąc pod uwagę tylko ten jeden fakt, iż przewodniczący rady dyrektorów wyznaczony jest przez podmiot będący własnością państwową, argument ten został uznany za niewystarczający, aby unieważnić powyższe ustalenia.
b) Rosja
(24) Dochodzenie wykazało, iż w przedsiębiorstwie tym podejmowano decyzje dotyczące kosztów i nakładów zgodnie z wymogami rynku, bez istotnej ingerencji państwa, oraz że wartość kosztów i ważniejszych nakładów odpowiadała wartościom rynkowym.
Przedsiębiorstwo to posiadało jeden pełny zestaw podstawowej dokumentacji księgowej, która została poddana niezależnemu audytowi zgodnie z międzynarodowymi standardami rachunkowości.
Na koszty produkcji i sytuację finansową przedsiębiorstwa nie miały znaczniejszego wpływu zakłócenia przeniesione z poprzedniego nierynkowego systemu gospodarczego, a przedsiębiorstwo podlegało przepisom prawa upadłościowego i prawa własności, co gwarantowało jego stabilność.
Na koniec, przeliczanie kursów walut odbywało się tam według stawek rynkowych.
W oparciu o powyższe ustalenia zdecydowano, iż zostały spełnione kryteria zawarte w art. 2 ust. 7 lit. c) podstawowego rozporządzenia i dlatego przedsiębiorstwu temu należy przyznać traktowanie w warunkach gospodarki rynkowej.
3.
Traktowanie indywidualne
(25) Jedyny chiński producent również zgłosił podanie o przyznaniu mu indywidualnego traktowania, tj. określenie indywidualnego marginesu dumpingu w oparciu o indywidualne ceny eksportowe tego przedsiębiorstwa.
(26) Rozważane przedsiębiorstwo nie było w stanie wykazać, iż jest ono wystarczająco niezależne od władz chińskich oraz że spełniło wszystkie wymagane kryteria.
W szczególności, ponieważ przedsiębiorstwo to jest w większości własnością państwa, nie może ono zagwarantować nieingerencji państwa w jego ceny eksportowe oraz ilości i warunki sprzedaży.
W konsekwencji zdecydowano nie przyznawać temu przedsiębiorstwu statusu indywidualnego traktowania.
(27) W każdym jednak przypadku, ponieważ dochodzenie wykazało, że sprzedaż na wywóz do Wspólnoty dokonywana przez współpracującego chińskiego producenta eksportującego stanowiła całość wywozu z ChRL do Wspólnoty podczas okresu dochodzenia, to sprawa indywidualnego traktowania poszczególnych eksporterów w niniejszym dochodzeniu nie jest tak istotna, gdyż ogólnokrajowa opłata celna została ustalona w oparciu o dane odnoszące się do jedynego producenta eksportującego.
4.
Kraj analogiczny
(28) Zgodnie z przepisami art. 2 ust. 7 podstawowego rozporządzenia, w celu ustalenia wartości normalnej dla chińskiego przedsiębiorstwa niespełniającego wymagań MET, należy wybrać kraj analogiczny o gospodarce rynkowej.
Wymieniony kraj analogiczny musiał być również wybrany w celu przeprowadzenia dochodzenia w odniesieniu do przywozu pochodzącego z Rosji.
Było to konieczne, aby zapewnić dostępne dane w przypadku, gdyby rosyjski producent nie dostarczył tych danych.
(29) Strony wnoszące skargę sugerowały, aby wykorzystać do tego celu Turcję.
Również Komisja, w swoim zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, przewidywała wykorzystanie Turcji jako kraju analogicznego i zaprosiła zainteresowane strony o przedstawienie swoich uwag na ten temat.
(30) W terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania chińscy i rosyjscy producenci zgłosili swój sprzeciw w odniesieniu do tego wyboru, podając liczne uzasadnienia.
Przedsiębiorstwo chińskie argumentowało, iż Turcja nie jest odpowiednim krajem analogicznym, biorąc pod uwagę dostęp do surowców, zasoby energetyczne, stosowaną technologię, wielkość produkcji, reprezentatywność sprzedaży krajowej oraz konkurencyjność.
Argumentowało ono również, że powyższe kryteria mogłaby spełnić tylko Rosja, która ma porównywalne do ChRL wskaźniki w odniesieniu do rozważanego produktu.
Alternatywnie, chiński producent uznał Wenezuelę jako kraj bardziej odpowiedni niż Turcja do wybrania go jako kraj analogiczny, biorąc pod uwagę jego koszty energii, urządzenia do produkcji oraz zdolność produkcyjną.
Także rosyjskie przedsiębiorstwo argumentowało, że między Rosją i Turcją istnieją istotne różnice pod względem procesu produkcyjnego, poziomu konkurencji i kosztów energii.
(31) W przypadku Turcji zostało ustalone, iż współpracujący producent nie wykazywał żadnej sprzedaży krajowej dla odbiorców niepowiązanych.
Dlatego, aby znaleźć bardziej odpowiedni kraj analogiczny, Komisja skontaktowała się z pewną liczbą znanych producentów w tych krajach, które ewentualnie mogłyby posłużyć jako alternatywne kraje analogiczne.
(32) Wniosek chińskiego producenta eksportującego o wykorzystanie Rosji jako kraju analogicznego nie mógł zostać przyjęty z kilku powodów.
Rozważany produkt nie był sprzedawany na rynku krajowym w Rosji oraz był tam tylko jeden działający producent.
Ponadto, jak to wyjaśniono dokładniej poniżej, należy wykorzystać w znacznej mierze informacje dostępne z danego kraju analogicznego jak również dane w stosunku do Rosji.
(33) Skontaktowano się również z producentami w Wenezueli i Indiach, lecz odmówili oni współpracy.
(34) Skontaktowano się również z dwoma producentami w USA.
Jeden z nich odmówił współpracy, lecz drugi wyraził zgodę.
Ustalono, że nakładane przez to przedsiębiorstwo ceny były ustalane w zwykłym obrocie handlowym i w sposób uzasadniony odpowiadały poziomowi cen rynkowych w USA.
Ponadto, biorąc pod uwagę, iż rynek krajowy w USA jest największy na świecie oraz że jest on otwarty na przywóz dzięki stosunkowo niskim opłatom celnym przywozowym, jak również to, że działa tam kilku lokalnych konkurujących ze sobą producentów, Komisja nie uznała za niewłaściwy wyboru USA jako kraju analogicznego.
5.
ChRL
a) Wartość normalna
(35) Wartość normalną ustalono w oparciu o ceny krajowe analogicznego producenta w USA, który został uznany za producenta reprezentatywnego.
Rzeczywiście ustalono, iż wielkość realizowanej przez niego sprzedaży była większa od wielkości wywożonej z ChRL do Wspólnoty.
(36) Ponadto ustalono, iż sprzedaż w USA rozpatrywanego produktu, który został uznany jako wyżej wymieniony produkt podobny, była realizowana w normalnym trybie handlowym zgodnie z art. 2 ust. 4 podstawowego rozporządzenia.
Dlatego też wartość normalną ustalono w oparciu o średnią ważoną z cen rzeczywiście zapłaconych we wszystkich krajowych transakcjach sprzedaży dla klientów niezależnych.
b) Cena eksportowa
(37) Dochodzenie wykazało, że wymieniony jedyny chiński producent realizował całą sprzedaż na wywóz rozpatrywanego produktu do klientów niezależnych we Wspólnocie.
W związku z tym jego ceny eksportowe obliczono zgodnie z art. 2 ust. 8 podstawowego rozporządzenia, tj. w oparciu o ceny rzeczywiście zapłacone lub należne do zapłaty przez tych klientów niezależnych.
c) Porównanie
(38) Do celów uczciwego porównania na mocy art. 2 ust. 10 podstawowego rozporządzenia został dokonany odpowiedni dodatek w formie dostosowania dla różnic wpływających na porównywalność cenową.
Na tej podstawie dostosowania te dotyczyły kosztów transportu, ubezpieczenia, pakowania i kredytu.
d) Margines dumpingu
(39) Zgodnie z przepisami art. 2 ust. 10 i 11 podstawowego rozporządzenia margines dumpingu został ustalony na podstawie porównania między średnią ważoną wartością normalną i średnią ważoną ceną eksportową ustaloną na poziomie loco zakład i na tym samym poziomie obrotu.
(40) Ustalony w ten sposób margines dumpingu, wyrażony jako procent ceny cif granica Wspólnoty, wynosi dla:
Chińskiej Republiki Ludowej: 26,8 %
6.
Rosja
a) Wartość normalna
(41) Na podstawie art. 2 ust. 3 i 4 podstawowego rozporządzenia, w przypadku braku sprzedaży krajowej produktu podobnego, jego wartość normalna musiała być ustalona na bazie wartości konstruowanej. Wartość normalną skonstruowano na podstawie kosztów produkcji poniesionych przez zainteresowanego producenta eksportującego w celu wytworzenia danego produktu wywożonego plus uzasadniona kwota na koszty sprzedaży, koszty ogólne i koszty administracyjne ("SG&A") oraz zyski, zgodnie z art. 2 ust. 3 i 6 podstawowego rozporządzenia.
(42) W przypadku braku sprzedaży krajowej przez rosyjskiego producenta eksportującego, jak również przez innych rosyjskich producentów, Komisja przewidziała, zgodnie z wymogami art. 2 ust. 6 lit. b), ustalenie kosztów SG&A oraz zysków w oparciu o wielkości produkcji i sprzedaży produktu, który należy ogólnie do tej samej kategorii, tj. gładkiej folii, szczególnie folii ACF, dla rozważanego przedsiębiorstwa na rynku krajowym.
(43) Od przedsiębiorstwa zażądano dostarczania tych informacji, najpierw w trakcie dochodzenia na miejscu, a następnie poprzez dostarczanie wypełnionych kwestionariuszy uzupełniających.
Jednakże przedsiębiorstwo odmówiło dostarczenia tych informacji z powodu, jak twierdziło dużej ilości pracy potrzebnej do ich przygotowania.
Ponadto dochodzenie ujawniło liczne nieprawidłowości (wyjaśnione bardziej szczegółowo poniżej), do których należy zaliczyć trudności w ustaleniu poziomu cen dla obliczenia kosztów energii, a konkretnie jednego z ważnych elementów kosztów oraz wyceny aktywów tego przedsiębiorstwa.
W obliczu istotnych braków informacji w odniesieniu do produktów tej samej kategorii oraz odmowy dostarczenia jej przez przedsiębiorstwo, ustalono wartość normalną na podstawie art. 18 podstawowego rozporządzenia, w sposób określony poniżej.
(44) Konstruowana wartość normalna została ustalona z użyciem możliwe jak największej ilości informacji pochodzących z przedsiębiorstwa.
Jednakże z przyczyn podanych poniżej do danych dostarczonych przez przedsiębiorstwo musiały być wprowadzone następujące dostosowania:
(45) W przypadku kosztów energii ustalono, że wymienione przedsiębiorstwo płaciło niezwykle niskie ceny ustalane przez przedsiębiorstwo energetyczne, którego większość udziałów posiadało państwo, i nie można było ustalić, że cena ta w sposób uzasadniony odpowiadała kosztom związanym z produkcją energii elektrycznej.
Przedsiębiorstwo to nie było w stanie wykazać, że rachunki za energię elektryczną były w pełni zapłacone, z powodu stosowanego tam systemu płatności na rachunek otwarty.
Dlatego wysunięto wnioski, iż nie można polegać na tak ustalanych kosztach energii i dlatego zdecydowano się na zastosowanie średniej taryfy cen za energię, według której rozliczają się producenci aluminium na świecie, a która jest opublikowana w prasie gospodarczej.
(46) Jeżeli chodzi o amortyzację, ustalono, że większość aktywów przedsiębiorstwa została pozyskana w 1998 r. po bardzo niskich cenach, drogą kupna na aukcji majątku poprzedniej osoby prawnej, która zbankrutowała.
Aby dostosować rachunkowość przedsiębiorstwa do ogólnie przyjętego poziomu prowadzenia rachunkowości ("GAAP"), audytor przedsiębiorstwa zażądał dokonania niezależnej wyceny jej nieruchomości, zakładu oraz sprzętu.
Wycena ta doprowadziła do skorygowania wartości, która jest teraz zgodna z rzeczywistą sytuacją tego przedsiębiorstwa.
Wielkość amortyzacji przedsiębiorstwa została odpowiednio dostosowana, zgodnie z wymogami GAAP.
(47) Jeżeli chodzi o koszty SG&A i zysk, zdecydowano, w przypadku braku innych rosyjskich producentów eksportujących lub producenta objętego dochodzeniem oraz wiarygodnych danych w odniesieniu do produkcji i sprzedaży na rynku krajowym produktów tej samej kategorii ogólnej, wielkości te należy ustalić zgodnie z art. 2 ust. 6 lit. c) podstawowego rozporządzenia.
W związku z tym koszty SG&A i zysk wyliczono w oparciu o reprezentatywne wielkości sprzedaży krajowej realizowanej w normalnym obrocie handlowym przez analogicznego producenta w USA.
Marżę zysku wyliczono w oparciu o dane z działalności huty i walcowni folii, w celu ukazania w prawidłowy sposób pełnego zysku osiąganego z produkcji i sprzedaży rozpatrywanego produktu.
b) Cena eksportowa
(48) Całość sprzedaży rozważanego produktu realizowanej przez przedsiębiorstwo rosyjskie na rynku wspólnotowym była dokonywana za pośrednictwem powiązanych z nim przedsiębiorstw handlowych zarejestrowanych na Brytyjskich Wyspach Dziewiczych, które kolejno odsprzedawały AHF niezależnemu importerowi we Wspólnocie.
Dlatego też cenę eksportową ustalono w oparciu o ceny rzeczywiście zapłacone lub należne do zapłaty przez niezależnego klienta we Wspólnocie wymienionego przedsiębiorstwa z Wysp Dziewiczych.
c) Porównanie
(49) Do celów należytego porównania na mocy art. 2 ust. 10 podstawowego rozporządzenia został dokonany odpowiedni dodatek w formie dostosowania dla różnic wpływających na porównywalność cenową.
W tym względzie dostosowania te zostały sporządzone dla kosztów transportu, ubezpieczenia, kosztów pomocniczych, kredytu, kosztów posprzedażnych i prowizji.
d) Margines dumpingu
(50) Zgodnie z art. 21 ust. 10 i 11 podstawowego rozporządzenia margines dumpingu ustalono na podstawie porównania między średnią ważoną wartością normalną i średnią ważoną ceną eksportową ustaloną na poziomie loco zakład i na tym samym poziomie obrotu.
(51) Ponieważ w Rosji był tylko jeden znany Komisji producent rozważanego produktu, Komisja uznała za stosowne ustalenie pozostałego marginesu dumpingu na poziomie indywidualnego marginesu dumpingu ustalonego dla współpracującego producenta eksportującego z tego kraju.
(52) Ustalone w ten sposób marginesy dumpingu, wyrażone jako procent ceny cif granica Wspólnoty, wynoszą:
- dla Joint Stock Company "United Company Siberian Aluminium": 14,9 %
- dla wszystkich pozostałych przedsiębiorstw: 14,9 %.
D. PRZEMYSŁ WSPÓLNOTOWY
1.
Definicja produkcji wspólnotowej
(53) Do celów ustalenia, czy przemysł wspólnotowy poniósł szkodę oraz, w tym kontekście, do określenia wielkości konsumpcji i różnych wskaźników ekonomicznych związanych z sytuacją przemysłu wspólnotowego należało zbadać, czy wymienioną szkodę i wielkość konsumpcji powinno się oceniać w odniesieniu do całości produkcji wspólnotowej, czy też należy się skupić na analizie produkcji wspólnotowej przeznaczonej na otwarty rynek.
(54) Część produkcji wspólnotowej nie jest przeznaczona do sprzedaży na rynku, lecz raczej na użytek wewnętrznych przedsiębiorstw, do wykorzystania w celu dalszego przetwarzania w podległych im zakładach.
Dlatego produkcję tę można uznać za produkcję na rynek opanowany.
W związku z tym zbadano, czy istniał tam wyraźny rozdział między wolnym rynkiem i rynkiem opanowanym.
Ustalono, że AHF przekazywana do przedsiębiorstw zajmujących się przewijaniem folii powiązanych w ramach jednej organizacji nie konkurowała z AHF przywożoną z ChRL i Rosji oraz z AHF sprzedawaną przez producentów wspólnotowych na wolnym rynku.
Na podstawie powyższych ustaleń wysunięto wniosek, że badanie wpływu przywozu dumpingowego na sytuację przemysłu wspólnotowego powinno się skupić na wolnym rynku.
Należy tu zauważyć, że nie stwierdzono, aby któryś z producentów wspólnotowych wnoszących skargę był aktywny na rynku opanowanym.
(55) Folia AHF jest produkowana na wolnym rynku wspólnotowym przez następujące przedsiębiorstwa:
- sześciu producentów wspólnotowych, w imieniu których została wniesiona skarga, a którzy współpracowali w niniejszym dochodzeniu;
- dwóch innych producentów, którzy nie wnosili skargi; jeden z nich dostarczał ogólnych informacji na poparcie skargi, ale żaden z nich nie zgłaszał sprzeciwu wobec niniejszego dochodzenia (ILA Group (I) oraz Laminazione Sottile (I)).
(56) Dlatego wszyscy ci producenci stanowią całość produkcji wspólnotowej, w rozumieniu art. 4 ust. 1 podstawowego rozporządzenia.
2.
Definicja przemysłu wspólnotowego
(57) Zbadano, czy współpracujący producenci wspólnotowi, którzy wnieśli skargę, reprezentują większą część wspólnotowej produkcji ogółem rozważanego produktu.
Ponieważ podczas okresu dochodzenia wnoszący skargę producenci wspólnotowi stanowili 82 % wspólnotowej produkcji AHF przeznaczonej na wolny rynek, wysunięto wniosek, że stanowią oni przemysł wspólnotowy w rozumieniu art. 4 ust. 1 oraz art. 5 ust. 4 podstawowego rozporządzenia.
Dalej są oni zwani "przemysłem wspólnotowym".
Należy tu zauważyć, iż wnoszący skargę producenci wspólnotowi stanowią również większą część całej produkcji wspólnotowej, tj. włącznie z AHF przeznaczoną na rynek opanowany.
E. SZKODA
1.
Konsumpcja wspólnotowa
(58) Konsumpcja wspólnotowa została określona na podstawie dostarczonych informacji przez przemysł wspólnotowy na temat wielkości jego sprzedaży na rynku wspólnotowym, informacje dostarczone przez innego producenta współpracującego oraz podane w skardze dane szacunkowe w odniesieniu do sprzedaży realizowanej na rynku wspólnotowym przez innego producenta wspólnotowego; informacje dostarczone przez współpracujących producentów eksportujących odnoszących się do wielkości ich wywozu do Wspólnoty, informacje Eurostatu oraz informacje dostarczone przez importerów i użytkowników AHF we Wspólnocie.
(59) Konsumpcja ta wzrastała z 71300 ton w 1996 r. do 80742 ton w 1997 r. i 88032 ton w 1998 r.
Następnie konsumpcja obniżyła się do 86117 ton podczas okresu dochodzenia.
W całym rozważanym okresie konsumpcja wzrosła o 21 %.
2.
Przywóz do Wspólnoty z zainteresowanych krajów
a) Łączna ocena wpływu rozważanego przywozu
(60) Zbadano, czy wpływ rozważanego przywozu powinien być oceniany łącznie, biorąc pod uwagę warunki określone w art. 3 ust. 4 podstawowego rozporządzenia.
(61) Ustalono, że dla obydwu wymienionych krajów marginesy dumpingu stanowiły więcej niż minimalny zdefiniowany w art. 9 ust. 3 podstawowego rozporządzenia, oraz że wielkość przywozu z każdego z tych dwóch krajów nie była nieznaczną wielkością.
Ponadto ustalono, iż łączna ocena byłaby prawidłowa również w świetle warunków konkurencji między rozważanym przywozem a warunków konkurencji między rozważanym przywozem i wspólnotowym produktem podobnym.
W rzeczywistości dochodzenie wykazało, iż AHF przywożone z dwóch rozważanych krajów były pod każdym względem podobne do siebie oraz podobne do AHF wytwarzanej i sprzedawanej we Wspólnocie.
Wielkość przywozu z dwóch rozważanych krajów była znaczna i stale wzrastała między 1996 r. a okresem dochodzenia.
W tym samym okresie udziały tych dwóch krajów w rynku również odpowiednio wzrosły.
Ponadto ustalono, iż w rozważanym okresie ceny importowe, zarówno z Chin, jak i z Rosji były poniżej cen przemysłu wspólnotowego, w czasie gdy sprzedaż odbywała się poprzez te same lub podobne kanały handlu oraz w podobnych warunkach handlowych.
(62) Z powyższych powodów wysunięto wniosek, że skutki rozważanego przywozu powinny być oceniane łącznie.
b) Wielkość przywozu dumpingowego i jego udział w rynku
(63) Wielkość przywozu AHF z rozważanych krajów wzrastała w sposób stały z 622 ton w 1996 r. do 9149 ton w 1997 r., 16922 ton w 1998 r. i 16387 ton podczas okresu dochodzenia.
(64) Udział przywozu z tych krajów w rynku wspólnotowym wzrastał z 0,9 % w 1996 r. do 11,3 % w 1997 r., 19,2 % w 1998 r., a następnie nieznacznie spadł, tj. do 19,0 % podczas okresu dochodzenia.
c) Ceny przywozu dumpingowego
i) Kształtowanie się cen
(65) Między 1996 r. i 1997 r. średnie ceny jednostkowe AHF przywożonej z rozważanych krajów, na poziomie cen dostawy do klienta, wzrosły z 1,83 EUR/kg do 2,02 EUR/kg; tj. o 10 %.
Między 1997 r. i 1998 r. ceny wzrosły o dalsze 31 %, tj. do 2,57 EUR/kg.
Między 1998 r. a okresem dochodzenia ceny te spadły o 17 %, tj. do 2,14 EUR/kg.
Należy tu zwrócić uwagę na fakt, iż w całym rozważanym okresie ceny importowe pozostawały poniżej cen uzyskiwanych przez przemysł wspólnotowy.
ii) Podcięcie cenowe
(66) Do celów analizy podcięcia cenowego ceny AHF sprzedawanej przez przemysł wspólnotowy zostały porównane z cenami importowymi, zarówno z Chin, jak i z Rosji, na rynek wspólnotowy podczas okresu dochodzenia.
(67) Ceny importowe z Chin i Rosji są cenami podanymi przez współpracujących producentów eksportujących w ich należycie dostosowanym kwestionariuszu; ceny te były odpowiednie dla określenia opłat celnych i kosztów po przywozie, na poziomie cen na podstawie pierwszego niepowiązanego klienta.
Ceny przemysłu wspólnotowego zostały podane w kwestionariuszach dotyczących cen sprzedaży we Wspólnocie dla pierwszego niepowiązanego klienta na podstawie dostawy.
(68) Rosyjski producent argumentował, że ceny produktu rosyjskiego należy dostosować z powodu niższej jakości rosyjskiej folii AHF wywożonej do Wspólnoty.
Twierdził on, że rosyjska folia AHF była produkowana z niższej jakości stopu (tj. stopu 8011), podczas gdy AHF produkowana we Wspólnocie mogła być ze stopu o wyższej jakości (tj. stopu 8006).
Dochodzenie wykazało jednak, iż wszyscy z wyjątkiem jednego producenta wspólnotowego używali przy produkcji AHF stopu 8011.
Jednakże na podstawie dostarczonych przez użytkowników informacji ustalono, iż przy wyborze AHF nie kierują się oni rodzajem stopu.
Ponadto nie można było stwierdzić, czy różnice w jakości folii AHF wyprodukowanych z różnych stopów miały wpływ na różnice cen.
W związku z powyższym nie można było przyznać wymienionego dostosowania cenowego.
(69) Na podstawie powyższych danych ustalone dla każdego kraju marginesy podcięcia cenowego, wyrażone jako procent cen uzyskiwanych przez przemysł wspólnotowy, wynoszą 1 % dla ChRL oraz 6 % dla Rosji.
Jednakże wymienione wielkości marginesów podcięcia cenowego należy rozpatrywać w świetle znacznego spadku cen, jakiego doświadczył przemysł wspólnotowy podczas okresu dochodzenia, czego dowodem są straty poniesione przez ten przemysł.
3.
Sytuacja przemysłu wspólnotowego
a) Produkcja, zdolności produkcyjne i wykorzystanie zdolności produkcyjnych
(70) W okresie 1996 r. i 1997 r. wielkość produkcji pozostawała na poziomie około 59000 ton pomimo wzrostu konsumpcji o 13 %.
Między 1997 r. i 1998 r. wielkość produkcji spadła o 9 %, do około 54000 ton, podczas gdy w tym samym okresie konsumpcja wzrosła o dalsze 9 %.
Między 1998 r. a okresem dochodzenia wielkość produkcji pozostała na tym samym poziomie.
(71) Między 1998 r. a okresem dochodzenia zdolność produkcyjna przemysłu wspólnotowego była względnie stabilna i wynosiła około 70500 ton, z wyjątkiem 1997 r., kiedy to wzrosła do 72000 ton.
Zdolność produkcyjna została obliczona przez uwzględnienie urządzeń, które były przeznaczone wyłącznie do użycia w produkcji AHF.
Pomimo iż, z technicznego punktu widzenia, te same urządzenia produkcyjne mogą być użyte do produkcji zarówno AHF jak i ACF, to w praktyce przemysł wspólnotowy przeznaczał określone urządzenia wyłącznie do wytwarzania jednego lub drugiego produktu, z powodu dużych kosztów związanych z przestawianiem procesu produkcyjnego z jednego produktu na inny.
(72) Wykorzystanie zdolności produkcyjnej zmniejszało się od 1997 r. z powodu obniżenia produkcji.
Należy zauważyć, iż zakładając stałe koszty związane z wytworzeniem AHF, obniżenie stopnia wykorzystania zdolności produkcyjnej ma znaczny wpływ na koszty produkcji.
b) Zapasy
(73) Analizując stan zapasów należy zauważyć, że folia AHF jest produkowana na zamówienie.
W związku z tym wszelkie zapasy są faktycznie określoną ilością produktu oczekującego na dostawę do klienta.
Dlatego, w tym kontekście, wielkość zapasów nie wydaje się być istotnym czynnikiem w badaniu sytuacji gospodarczej przemysłu wspólnotowego.
c) Wielkość sprzedaży, udziału w rynku i wzrost gospodarczy
(74) Między 1996 r. i 1997 r. wielkość sprzedaży spadła z 49386 ton do 48700 ton pomimo wzrostu konsumpcji o 13 %.
Między 1997 r. i 1998 r. sprzedaż spadła o 7 %, do 45402 ton, pomimo dalszego wzrostu konsumpcji o 9 %.
Między 1998 r. i okresem dochodzenia sprzedaż nieznacznie spadla do 45241 ton, podczas gdy konsumpcja spadła o 2 %.
(75) Udział przemysłu wspólnotowego w rynku zmniejszył się z 69,3 % w 1996 r. do 60,3 % w 1997 r. i 51,6 % w 1998 r. Podczas okresu dochodzenia odnotowano nieznaczny wzrost do 52,5 %.
d) Ceny i czynniki wpływające na ceny
(76) W okresie od 1996 r. do 1997 r. ceny wzrosły o 8 %, czyli z 2,25 EUR/kg do 2,44 EUR/kg, podczas gdy pełne koszty jednostkowe ponoszone przez przemysł wspólnotowy wzrosły o 7 %.
Między 1997 r. i 1998 r. ceny wzrosły o dalsze 8 %, do 2,64 EUR/kg, podczas gdy pełne koszty jednostkowe wzrosły tylko o 4 %.
Między 1998 r. a okresem dochodzenia ceny spadły o 14 %, do 2,28 EUR/kg, podczas gdy pełne koszty jednostkowe spadły tylko o 5 %.
(77) W szczególności odnotowany między 1996 r. i 1997 r. wzrost pełnego kosztu produkcji był spowodowany w większości wzrostem kosztów surowców, które stanowią około 55 % całości kosztów produkcji.
Ponieważ wzrost cen sprzedaży był wtedy większy od wzrostu pełnego kosztu produkcji, to przemysł wspólnotowy zmniejszył swoje straty.
(78) Jednakże między 1997 r. i 1998 r., pomimo obniżenia kosztu surowców (-2 %), pełny koszt jednostkowy produkcji wzrósł o 4 %, głównie z powodu wzrostu stałych kosztów jednostkowych produkcji wynikających z obniżenia wielkości produkcji (-9 %).
Niemniej ceny sprzedaży uzyskiwane przez przemysł wspólnotowy wzrosły o 8 % i dlatego poprawił on swoją rentowność.
(79) Między 1998 r. a okresem dochodzenia pełny koszt jednostkowy produkcji przemysłu wspólnotowego zmniejszył się o 5 %, głównie z powodu mniejszych kosztów surowców (-9 %).
W tym samym okresie przemysł wspólnotowy ucierpiał na skutek znacznego spadku cen, ponieważ obniżenie cen jego produktu było dużo większe od obniżenia pełnych kosztów produkcji.
(80) Należy zauważyć, że koszty surowców pokrywają się z cenami aluminium surowego, notowanymi na Londyńskiej Giełdzie Metali ("LME").
e) Rentowność, przepływ środków pieniężnych, zwrot z inwestycji oraz zdolność pozyskiwania kapitału
(81) Między 1996 r. i 1997 r. rentowność przemysłu wspólnotowego, wyrażona w kategoriach zwrotu ze sprzedaży netto na rynku wspólnotowym, uległa nieznacznej poprawie, zmniejszono straty z -2,2 % do -1,3 % w stosunku do wielkości obrotów.
Ta nieznaczna poprawa spowodowana była wzrostem cen sprzedaży uzyskiwanych przez przemysł wspólnotowy przy tempie wzrostu cen większym od tempa wzrostu pełnych kosztów jednostkowych.
Między 1997 r. i 1998 r. rentowność przemysłu wspólnotowego nadal wzrastała aż do 3 %, poprzez podnoszenie cen powyżej kosztów całkowitych.
Między 1998 r. a okresem dochodzenia przemysł wspólnotowy poniósł straty wyrażone spadkiem rentowności do -7,3 %, co było spowodowane ogólnym ostrym spadkiem cen.
(82) Jeżeli chodzi o przepływ środków pieniężnych i zwrot z inwestycji, to od rozważanych przedsiębiorstw można było uzyskać te wskaźniki tylko całościowo.
Ponieważ rozważany produkt reprezentuje tylko część ogólnej działalności tych przedsiębiorstw, wskaźniki te nie mogą dostarczyć istotnych informacji w odniesieniu do sytuacji panującej w sektorze produkcji AHF.
(83) Żaden z producentów wspólnotowych nie informował, że miał trudności z pozyskaniem kapitału.
Ma to związek przypuszczalnie z faktem, iż większość producentów wspólnotowych należy do dużych grup przedsiębiorstw o zasięgu światowym.
Jednakże należy zauważyć, iż największy producent wspólnotowy AHF ogłosił planowane zamknięcie swojego zakładu produkcji AHF we Wspólnocie, między innymi z powodu pogorszenia sytuacji finansowej.
f) Inwestycje
(84) W okresie dochodzenia wielkość zrealizowanych inwestycji wzrosła z około 3 milionów EUR w 1996 r. i w 1997 r. do około 17 milionów EUR w 1998 r. i około 10 milionów EUR podczas okresu dochodzenia.
Inwestycje te stanowiły około 2,5 % obrotów przemysłu wspólnotowego w 1996 r., 14,5 % w 1998 r. oraz 9,9 % podczas okresu dochodzenia.
Jest to dowód nieustannych wysiłków, jakie podejmuje przemysł wspólnotowy w celu zmodernizowania swoich urządzeń produkcyjnych oraz poprawy konkurencyjności.
Poczynione inwestycje dotyczyły przeważnie zastąpienia maszyn w celu zoptymalizowania wydajności produkcji.
Ponieważ inwestycje w tym sektorze ulegają deprecjacji w dłuższym okresie (ponad 20 lat), to poziom zrealizowanych inwestycji w okresie 1998 r. i okresie dochodzenia nie mógł mieć wpływu na ogólne zmniejszenie rentowności w tym samym okresie.
g) Zatrudnienie, wydajność i płace
(85) Między 1996 r. i 1997 r. liczba zatrudnionych pracowników nie ulegała zmianie i wynosiła 435 osób, lecz w 1998 r. zatrudnienie spadło do 388 osób i pozostawało na tym poziomie podczas okresu dochodzenia.
Należy zauważyć, iż pracownicy ci są zatrudnieni zarówno przy produkcji AHF, jak i przy produkcji innych produktów foliowych, dlatego wielkość zatrudnienia ogółem została rozdzielona według wielkości produkcji.
(86) Wydajność produkcji przemysłu wspólnotowego, mierzona w tonach produktu na pracownika wzrosła w okresie dochodzenia o 3 %.
Dane liczbowe w odniesieniu do wydajności odpowiadają w dużym stopniu rozdziałowi pracowników, którego dokonano w celu określenia poziomu zatrudnienia.
(87) Jeżeli chodzi o płace, to między 1996 r. i okresem dochodzenia ogólna kwota płac wzrosła o 7 %.
h) Wielkość marginesu dumpingu
(88) Jeżeli chodzi o wpływ wielkości rzeczywistego marginesu dumpingu na przemysł wspólnotowy, to, biorąc pod uwagę wielkość i ceny importowe z rozważanych krajów, nie można go pominąć.
4.
Wniosek w sprawie szkody
(89) Między 1996 r. a okresem dochodzenia wielkość przywozu AHF pochodzącego z rozważanych krajów zwiększyła się o 2600 %, z 600 ton do ponad 16000 ton.
Wynikiem tego był ogólny wzrost udziału tego przywozu w rynku o 18 punktów procentowych w okresie, gdy konsumpcja wzrosła o 21 %.
Przez cały okres badany ceny importowe były niższe od cen uzyskiwanych przez przemysł wspólnotowy.
(90) Między 1996 r. a okresem dochodzenia sytuacja przemysłu wspólnotowego pogorszyła się w kategoriach wielkości produkcji (-8 %) oraz wielkości sprzedaży (-8 %), pomimo wzrostu konsumpcji we Wspólnocie tj. 21 %.
Konsekwencją tego było gwałtowne zmniejszenie się udziału przemysłu wspólnotowego w rynku z 69 % do 52 %, tj. 17 punktów procentowych.
(91) W szczególności między 1996 r. i 1997 r. przemysł wspólnotowy poprawił swoją rentowność, ponieważ wielkość wzrostu jego cen sprzedaży była większa od wielkości wzrostu pełnych kosztów jednostkowych.
W tym samym okresie przemysł wspólnotowy utracił dotychczasową wielkość sprzedaży i swój udział w rynku.
Między 1997 r. i 1998 r. przemysł wspólnotowy nadal poprawiał swoją rentowność poprzez podnoszenie cen powyżej wzrostu pełnych kosztów jednostkowych.
W konsekwencji zwiększona rentowność miała miejsce kosztem dalszej utraty wielkości sprzedaży i udziału w rynku.
Między 1998 r. a okresem dochodzenia przemysł wspólnotowy obniżył swoje ceny sprzedaży znacznie poniżej wielkości obniżenia pełnych kosztów jednostkowych.
Takie tłumienie cen przyniosło przemysłowi wspólnotowemu poważne straty, które podczas okresu dochodzenia osiągnęły -7 %.
(92) Po upływie okresu dochodzenia jeden z największych producentów wspólnotowych ogłosił planowane zamknięcie swojego zakładu produkcji AHF we Wspólnocie, ponieważ nie mógł utrzymać się na rynku z powodu strat ponoszonych w tym sektorze produkcji.
(93) W związku z powyższym oraz na podstawie przedstawionych dowodów w odniesieniu do zmniejszenia produkcji i sprzedaży, zmniejszenia udziału w rynku i tłumienia cen prowadzącego do poważnych strat, wysunięto wniosek, iż podczas okresu dochodzenia przemysł wspólnotowy poniósł istotne szkody w rozumieniu art. 3 i ust. 1 podstawowego rozporządzenia.
F. ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY
(94) Zgodnie z art. 3 ust. 6 i 7 podstawowego rozporządzenia zbadano, czy przywóz dumpingowy AHF pochodzącej z rozważanych krajów spowodował szkody w przemyśle wspólnotowym w stopniu umożliwiającym zaklasyfikowanie ich jako szkód istotnych.
Zbadano także znane czynniki, inne niż przywóz dumpingowy, które mogły w tym samym czasie wyrządzać szkodę przemysłowi wspólnotowemu w celu zapewnienia, że możliwe szkody spowodowane przez te czynniki nie były przypisane przywozowi dumpingowemu.
1.
Skutki przywozu dumpingowego z rozważanych krajów
(95) Znaczny wzrost wielkości przywozu pochodzącego z rozważanych krajów oraz zwiększenie w okresie dochodzenia ich udziału w rynku, przy cenach pozostających stale poniżej cen przemysłu wspólnotowego, zbiegł się w czasie z pogorszeniem się sytuacji przemysłu wspólnotowego pod względem produkcji, wielkości sprzedaży, udziału w rynku oraz ogólnego spadku cen, prowadząc do znacznych strat poniesionych podczas okresu dochodzenia.
(96) W szczególności, znacznie wzrosła wielkość przywozu z około 600 ton w 1996 r. do około 16000 ton podczas okresu dochodzenia.
Największy wzrost miał miejsce między 1997 r. i 1998 r., co zbiegło się w czasie ze zmniejszeniem produkcji i sprzedaży realizowanej przez przemysł wspólnotowy.
Wzrost udziału tego przywozu w rynku wspólnotowym został uzyskany kosztem spadku udziału przemysłu wspólnotowego w tym rynku, którego sprzedaż spadła o 8 % w tym okresie.
(97) Między 1996 r. a 1998 r. przemysł wspólnotowy zwiększał ceny sprzedaży w celu dostosowania ich do wzrastających kosztów, co spowodowało zmniejszenie wielkości jego produkcji, sprzedaży i udziału w rynku, lecz pewną poprawę rentowności.
Ta poprawa rentowności była bardziej zauważalna w 1998 r., kiedy to średnia różnica między ceną importową i ceną przemysłu wspólnotowego była na najniższym poziomie.
(98) Jednakże między 1998 r. a okresem dochodzenia przemysł wspólnotowy był zmuszony obniżać swoje ceny, aby dostosować je do rozważanych cen importowych i utrzymać w ten sposób wielkość sprzedaży, co spowodowało pogorszenie rentowności.
Należy tu zauważyć, iż rynek folii AHF jest nasycony i wrażliwy na zmiany cen oraz że ceny importowe z rozważanych krajów zostały znacznie obniżone między 1998 r. a okresem dochodzenia, co spowodowało podcięcie cenowe przemysłu wspólnotowego podczas okresu dochodzenia.
(99) Dlatego Komisja uznała, że presja wywierana przez rozważany przywóz, który poprzez obniżenie cen zwiększył swoją wielkość i udział w rynku, spowodowała ogólny spadek cen uzyskiwanych przez przemysł wspólnotowy i pogorszenie jego sytuacji finansowej.
(100) W związku z powyższym wysunięto wniosek, iż dumpingowy przywóz folii AHF pochodzącej z rozważanych krajów miał istotny wpływ na szkody poniesione przez przemysł wspólnotowy podczas okresu dochodzenia, w rozumieniu art. 3 ust. 6 podstawowego rozporządzenia.
2.
Wpływ innych czynników
(101) Zgodnie z art. 3 ust. 7 podstawowego rozporządzenia zbadano, czy inne czynniki niż przywóz dumpingowy z rozważanych krajów mogły przyczynić się do powstania istotnej szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy, w celu zapewnienia, że możliwe szkody spowodowane przez te czynniki nie były przypisane przywozowi dumpingowemu.
W tym kontekście zbadano następujące czynniki: wielkość i ceny importowe z innych państw trzecich, kształtowanie się cen surowców oraz czy przemysł wspólnotowy mógł ponieść szkody ze swojej winy, z powodu przestawienia swojej produkcji na wytwarzanie folii ACF.
a) Przywóz pochodzący z innych państw trzecich
(102) W rozważanym okresie wielkość przywozu z innych państw trzecich pozostawała na tym samym poziomie i wynosiła około 11000 ton, z wyjątkiem 1998 r., gdy przywóz z tych krajów wzrósł do 14000 ton.
Dlatego przywóz ten nie odbywał się kosztem konsumpcji, która wzrosła w okresie dochodzenia, a nawet utracił 3 punkty procentowe swojego udziału w rynku wspólnotowym.
(103) W szczególności, w okresie dochodzenia przywóz ten odbywał się tylko z trzech krajów innych niż rozważane kraje, tj. Chorwacji, Turcji i Wenezueli, a jego udział w rynku wspólnotowym wynosił ponad 2 %.
i) Chorwacja
(104) Na podstawie danych statystycznych zgłoszonych przez Eurostat ustalono, że przywóz folii AHD pochodzącej z Chorwacji kształtował się na poziomie 1758 ton w 1996 r., 737 ton w 1997 r., 1478 ton w 1998 r. i 1778 ton podczas okresu dochodzenia.
W okresie dochodzenia jego udział w rynku wspólnotowym spadł o 0,4 punkta procentowego.
Przez cały ten okres ceny importowe, rozpatrywane jako ceny na poziomie dostawy do klienta, pozostawały powyżej cen ChRL, Rosji i przemysłu wspólnotowego, chociaż nie można wykluczyć, że w cenach tych zawarte były również ceny produktów innych niż AHF (tj. ceny folii ACF).
(105) W związku ze spadkiem udziału tego przywozu w rynku wspólnotowym oraz jego poziomem cen wysunięto wniosek, iż przywóz pochodzący z Chorwacji nie przyczynił się do powstania istotnej szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy.
ii) Turcja
(106) Wielkość przywozu pochodzącego z Turcji wzrosła z 4935 ton w 1996 r. do 7777 ton w 1998 r., a następnie obniżyła się do 2446 ton podczas okresu dochodzenia.
Udział tego przywozu w rynku wspólnotowym wzrósł z 6,9 % w 1996 r. do 8,8 % w 1998 r., a następnie obniżył się do 2,8 % podczas okresu dochodzenia.
Jak wynika z informacji dostarczonych przez współpracujących użytkowników, którzy podczas okresu dochodzenia reprezentowali ponad 80 % całego przywozu AHF pochodzącego z Turcji, między 1997 r. a okresem dochodzenia ceny importowe z Turcji były dużo wyższe od cen uzyskiwanych przez rozważane kraje oraz pozostawały na równi z cenami przemysłu wspólnotowego.
(107) W związku ze zmniejszeniem się wielkości tureckiego przywozu i jego udziału w rynku podczas okresu dochodzenia oraz poziomem jego cen, można wysunąć wniosek, że przywóz pochodzący z Turcji nie przerwał związków przyczynowych, jakie istniały między przywozem dumpingowym, a istotną szkodą poniesioną przez przemysł wspólnotowy.
iii) Wenezuela
(108) Wielkość przywozu pochodzącego z Wenezueli kształtowała się na poziomie 2210 ton w 1996 r., 1533 ton w 1997 r., 2779 ton w 1998 r. oraz 3843 ton podczas okresu dochodzenia.
Udział tego przywozu w rynku wspólnotowym wzrósł w tym samym okresie z 3,1 % do 4,5 %.
Jak wynika z informacji zgłoszonych przez Eurostat, ceny importowe były wyższe od cen uzyskiwanych przez rozważane kraje oraz przemysł wspólnotowy, z wyjątkiem 1998 r.
Należy również zauważyć, że informacje zgłoszone przez Eurostat pokrywają się z tymi dostarczonymi przez współpracujących importerów niepowiązanych, którzy podczas okresu dochodzenia reprezentowali około 15 % całości przywozu wspólnotowego z Wenezueli.
(109) W związku z poziomem cen przywozu z Wenezueli można wysunąć wniosek, że przywóz AHF z Wenezueli nie przerwał związków przyczynowych, jakie istniały między przywozem dumpingowym a istotną szkodą poniesioną przez przemysł wspólnotowy podczas okresu dochodzenia.
b) Kształtowanie się cen surowców
(110) Rozważono również, czy na poniesioną przez przemysł wspólnotowy szkodę nie miało wpływu kształtowanie się cen pierwotnego aluminium, które jest podstawowym surowcem do produkcji folii, a jego ceny stanowią 55 % całości kosztów produkcji w przemyśle wspólnotowym.
(111) Między 1996 r. a 1998 r. ceny przemysłu wspólnotowego mogły odzwierciedlać proces kształtowania się cen surowców.
Jednakże między 1998 r. a okresem dochodzenia obniżenie się tych cen było większe od obniżenia się całości kosztów, włącznie z obniżeniem się cen surowców, co spowodowało, że przemysł ten poniósł 7,3 % strat.
W konsekwencji wysunięto wniosek, iż kształtowanie się cen surowców nie miało wpływu na istotne szkody poniesione przez przemysł wspólnotowy podczas okresu dochodzenia.
c) Szkody własne spowodowane preferowaniem produkcji ACF
(112) Argumentowano, iż zmniejszenie się wielkości sprzedaży i produkcji AHF było spowodowane przez sam przemysł wspólnotowy, którzy zamiast produkować AHF preferował produkcję folii ACF dającej większe zyski.
Twierdzono, że ponieważ urządzenia produkcyjne mogą być stosowane zarówno do produkcji folii AHF jak i ACF, to przemysł wspólnotowy preferował produkowanie folii ACF, która ma wyższą wartość dodaną.
(113) Wielkość produkcji AHF przez przemysł wspólnotowy obniżyła się o 8 % między 1996 r. a okresem dochodzenia.
W tym samym okresie wielkość produkcji ACF wzrosła o 18 %.
Między 1996 r. a okresem dochodzenia udział produkcji AHF w całej produkcji różnych folii zmniejszył się z 25 % do 21 %.
(114) Po pierwsze, pomimo że z technicznego punktu widzenia folie AHF i ACF mogą być produkowane na tych samych urządzeniach, to w praktyce producenci ustawiają te urządzenia na produkcję tylko jednej lub drugiej folii, aby zwiększyć wydajność i zminimalizować koszty związane ze zmianą ustawień roboczych tych urządzeń.
Po drugie, wielkość produkcji ACF nie wzrastała w tej samej proporcji, w jakiej obniżyła się produkcja AHF, lecz jej wzrost był zgodny ze wzrostem popytu na ACF.
Po trzecie, znaczne inwestycje, jakie zostały poczynione przez przemysł wspólnotowy w 1998 r. i podczas okresu dochodzenia wskazują na jego zaangażowanie w kontynuowaniu produkcji AHF.
Podsumowując, przemysł wspólnotowy posiadał wystarczające rezerwy zdolności produkcyjnych dla zwiększenia produkcji AHF, lecz nie mógł ich wykorzystać z powodu znacznego wzrostu przywozu dumpingowego.
(115) W związku z powyższym wysunięto wniosek, iż poniesione szkody nie były spowodowane przez przemysł wspólnotowy poprzez przestawienie jego produkcji na ACF.
d) Wniosek w sprawie związku przyczynowego
(116) Ustalono podczas okresu dochodzenia, że znaczny wzrost wielkości i udziału w rynku przywozu rozważanego przywozu, znaczące obniżenie jego cen oraz poziom podcięcia cenowego, jak również ogólny spadek cen miały istotny negatywny wpływ na wielkość i ceny sprzedaży przemysłu wspólnotowego, co kolejno wpłynęło niekorzystnie na wiele wskaźników ekonomicznych, a przede wszystkim na rentowność.
Ponadto nie znaleziono żadnych innych czynników, które mogłyby mieć niekorzystny wpływ na szkody poniesione przez przemysł wspólnotowy.
(117) Dlatego wysunięto wniosek, że istotne szkody poniesione przez przemysł wspólnotowy zostały spowodowane przywozem folii AHF pochodzącej z ChRL i Rosji, w rozumieniu art. 3 ust. 6 podstawowego rozporządzenia.
G. INTERES WSPÓLNOTY
(118) W celu ustalenia, czy interwencja leży w interesie Wspólnoty, przeprowadzono dochodzenie w sprawie prawdopodobnych skutków nałożenia lub nienałożenia środków antydumpingowych oraz ich wpływu na zainteresowane podmioty gospodarcze.
W tym celu zażądano dostarczenia informacji przez wszystkie zainteresowane strony, włącznie z producentami wspólnotowymi, dostawcami surowców, importerami/podmiotami gospodarczymi oraz użytkownikami.
1.
Przemysł wspólnotowy
a) Charakter i struktura przemysłu wspólnotowego
(119) Przemysł wspólnotowy składa się z sześciu przedsiębiorstw produkujących folię aluminiową, w których udział produkcji folii AHF wynosił około 21 % całości produkcji wytworzonej podczas okresu dochodzenia.
Wielkość produkcji różnych typów folii jest wzajemnie od siebie uzależniona w celu poszerzenia możliwości rozdziału kosztów stałych i kosztów ogólnych w całym sektorze produkcji folii.
Czterech z sześciu producentów wspólnotowych folii we Wspólnocie ma zintegrowane źródła zaopatrzenia, tj. zaopatruje się w zapas folii aluminiowej z przedsiębiorstw należących do tej samej grupy.
(120) Produkcja folii AHF jest kapitałochłonna i wysoko zautomatyzowana.
Ustalono, że przemysł wspólnotowy przeznacza swoje urządzenia na wytwarzanie tylko folii AHF, aby zwiększyć wydajność i zminimalizować koszty ponoszone przy zmianie ustawień maszyn.
Podczas okresu dochodzenia wielkość siły roboczej bezpośrednio związanej z produkcją AHF wynosiła w przemyśle wspólnotowym około 388 pracowników.
Całkowite zatrudnienie w tych przedsiębiorstwach wynosiło około 4400 osób.
b) Żywotność przemysłu wspólnotowego
(121) Aktualna sytuacja przemysłu wspólnotowego wskazuje na to, iż jest on zdolny do rozwoju i konkurencyjny.
Jest to widoczne, gdy weźmiemy pod uwagę: po pierwsze, jego pozycję na rynku wspólnotowym, gdzie jest on solidnym uczestnikiem rynku i partnerem dla przemysłu użytkowników jego produktu; po drugie, stopień inwestycji i wymiany maszyn; po trzecie, ostatnio przeprowadzoną restrukturyzację i wzrost wydajności uzyskany poprzez racjonalizację produkcji i modernizację maszyn; i na koniec jego wyniki osiągane w wywozie AHF, wyrażające się 13 % i 15 % udziałem w sprzedaży ogółem zrealizowanej w okresie dochodzenia przez przemysł wspólnotowy.
(122) Podsumowując, przemysł wspólnotowy udowodnił, iż jest on strukturalnie przemysłem żywotnym i zdolnym do rozwoju, o czym świadczy restrukturyzacja działalności produkcyjnej, jaką przeprowadził on dla rozważanego produktu, aby utrzymać swój poziom rentowności i wydajności produkcji.
c) Możliwe skutki nałożenia lub nienałożenia środków antydumpingowych
(123) Jeżeli środki antydumpingowe nie zostaną nałożone, to przemysł wspólnotowy będzie nadal poddawany presji przywozu dumpingowego, a wynikający z tego ogólny spadek cen doprowadziłby do pogorszenia jego rentowności.
W przypadku dalszego trwania takiej sytuacji, producenci wspólnotowi mogliby być zmuszeni do zamknięcia niektórych linii produkcyjnych lub nawet całych zakładów produkujących tylko AHF.
(124) Jak już wspomniano powyżej, biorąc pod uwagę fakt, jak ważnym dla produkcji AHF jest odpowiednie rozdzielenie kosztów stałych i ogólnych na całą sferę produkcji folii aluminiowej, zamknięcie linii produkcyjnych AHF mogłoby doprowadzić nawet do zaprzestania przez przedsiębiorstwa produkcji wszystkich folii aluminiowych.
Przykładem tego może być, ogłoszona w grudniu 2000 r. przez jednego z producentów wspólnotowych, zapowiedź planów zamknięcia jego zakładów produkcyjnych w Zjednoczonym Królestwie.
(125) Z drugiej strony, jeżeli środki antydumpingowe zostaną nałożone, to należy się spodziewać wystąpienia dwóch następujących skutków.
Po pierwsze, przemysł wspólnotowy mógłby zwiększyć wielkość sprzedaży, co doprowadziłoby do lepszego wykorzystania zdolności produkcyjnych i zwiększenia jego udziału w rynku; po drugie, ceny mogłyby również umiarkowanie wzrosnąć, chociaż najprawdopodobniej nie o całą wielkość cła antydumpingowego, ponieważ nie pozwoliłyby na to takie czynniki, jak nadal istniejąca konkurencja między producentami wspólnotowymi, przywóz z rozważanych krajów oraz przywóz pochodzący z innych państw trzecich.
(126) Dlatego należy się spodziewać, iż obniżenie kosztów jednostkowych na skutek zwiększenia stopnia wykorzystania zdolności produkcyjnych, w połączeniu z umiarkowanym wzrostem cen, pozwoli przemysłowi wspólnotowemu na odzyskanie swojej rentowności i udziału w rynku.
2.
Dostawcy surowców dla przemysłu wspólnotowego
(127) Jak już wspomniano powyżej, czterech z sześciu producentów folii we Wspólnocie ma zintegrowane źródła zaopatrzenia, tj. zaopatruje się w surowce (uzupełnia zapas folii aluminiowej) z przedsiębiorstw należących do tej samej grupy.
(128) Informacje na temat nałożenia lub nienałożenia środków antydumpingowych dostarczyło trzech następujących dostawców surowca:
- Alcan Rolled Products UK, Newport, Zjednoczone Królestwo,
- Lawson Mardon Star Ltd, Bridgnorth, Zjednoczone Królestwo,
- Pechiney Rhenalu Neuf Brisach, Biesheim, Francja.
(129) Na podstawie informacji dostarczonych przez powyższe przedsiębiorstwa ustalono, że ich udział w sprzedaży surowca foliowego dla wspólnotowych producentów AHF w sprzedaży ogółem we Wspólnocie wynosił około 20 %.
Sprzedaż ogółem surowca foliowego dla wspólnotowych producentów AHF obniżyła się o 2 % między 1997 r. a okresem dochodzenia, podczas gdy zyski obniżyły się w tym okresie o 5 %.
Zatrudnienie związane z produkcją surowca foliowego wynosiło podczas okresu dochodzenia około 380 osób.
(130) Dostawcy surowca stwierdzili, że w przypadku zaprzestania produkcji AHF we Wspólnocie mogliby oni nie znaleźć innych alternatywnych klientów.
Jeden z dostawców surowca poinformował, że likwidacja przemysłu wspólnotowego mogłaby zagrozić istnieniu jego linii recyklingu, ponieważ produkcja tej linii jest uzależniona od dostaw odpadów poprodukcyjnych AHF.
(131) Biorąc pod uwagę wielkość udziału, jaki mają dostawy surowca foliowego dla wspólnotowych producentów AHF w stosunku do całości działalności dostawców, jest prawdopodobne, że zmniejszenie wielkości sprzedaży lub nawet likwidacja tej produkcji może mieć istotny niekorzystny wpływ na działalność gospodarczą tych dostawców.
Z drugiej strony, poprawa sytuacji wspólnotowych producentów AHF będzie mieć przypuszczalnie korzystny wpływ na działalność dostawców surowca do Wspólnoty, jeśli chodzi o zwiększoną sprzedaż surowca foliowego, a w konsekwencji – wzrost zatrudnienia.
3.
Importerzy niepowiązani/podmioty gospodarcze we Wspólnocie
(132) Na dostarczony kwestionariusz odpowiedziało dwóch z trzech importerów niepowiązanych/podmiotów gospodarczych.
Jednak tylko jeden z nich dostarczył informacje, które były istotne dla dokonania oceny prawdopodobnych skutków nałożenia lub nienałożenia środków antydumpingowych.
Jednakże przedsiębiorstwo to nie dokonało przywozu AHF z rozważanych krajów, lecz tylko z państwa trzeciego.
Ponadto przywóz AHF stanowił niewielką i mało istotną część działalności tego przedsiębiorstwa, tj. wynosił poniżej 3 % całości obrotów.
W związku z powyższym wysunięto wniosek, iż nałożenie środków antydumpingowych nie wpłynie niekorzystnie na sytuację wspólnotowych importerów/podmiotów gospodarczych.
4.
Użytkownicy AHF we Wspólnocie
a) Charakter i struktura przemysłu użytkowników
(133) Użytkownicy wspólnotowi ("przedsiębiorstwa zajmujące się przewijaniem folii" oraz "przedsiębiorstwa zajmujące się nawijaniem folii na szpule") zakupują folię AHF nawiniętą na bębny, a następnie przewijają ją na mniejsze rolki, dostosowane formatem do konsumpcji krajowej.
Przewijanie folii AHF jest czynnością nieskomplikowaną przy niskiej wartości dodanej do AHF.
W sektorze tym nie stwierdzono istotnych barier, istotnych do odnotowania.
(134) Na kwestionariusz odpowiedziało siedmiu z piętnastu znanych użytkowników wspólnotowych.
Ponadto dwóch dodatkowych użytkowników zawiadomiło o swojej działalności, lecz nie dostarczyło potrzebnych informacji.
Dlatego nie zostali oni wzięci pod uwagę przy dokonywaniu analizy wpływu środków antydumpingowych na użytkowników.
(135) Na kwestionariusz odpowiedzieli następujący użytkownicy:
- CeDo Household Products Ltd, Telford, Zjednoczone Królestwo, występujące również w imieniu Poly-lina i Paclan,
- Childwood Ltd, w Ashton-in-Makerfield, Zjednoczone Królestwo,
- Comital Cofresco SpA, Volpiano, Włochy,
- Ecopla France, Saint Vincent de Mercuze, Francja,
- Fora Folienfabrik GmbH, Radolfzell, Niemcy,
- ITS Foil and Film Rewinding bv, Apeldoorn, Niderlandy,
- Vita Emballage A/S, Rødovre, Dania.
(136) Jeżeli chodzi o wielkość tych przedsiębiorstw, to jedno ze współpracujących przedsiębiorstw zajmujących się przewijaniem folii jest dużym przedsiębiorstwem wytwarzającym różnego rodzaju produkty jednorazowego użytku z przeznaczeniem dla gospodarstwa domowego, takie jak np. folię aluminiową, folię plastykową, papier do piekarników, woreczki do zamrażania żywności i wkłady do koszy.
Inne współpracujące przedsiębiorstwo zajmujące się przewijaniem folii jest powiązane z producentem folii AHF, który dostarcza ją wyłącznie do dalszego przetwarzania.
Pozostałych pięciu użytkowników to małe i średnie przedsiębiorstwa zajmujące się przewijaniem folii, działające w branży różnych opakowań do użytku domowego.
b) Dane zebrane od współpracujących użytkowników
(137) Ustalono, że udział AHF w całości obrotów uzyskiwanych przez współpracujących użytkowników wynosi około 33 %.
Z informacji zgłoszonych przez współpracujących użytkowników wynika, że obroty w sektorze handlu folią aluminiową wzrosły o 8 % w okresie 1997 r. i 1998 r., a następnie wzrosły o kolejne 3 % między 1998 r. a okresem dochodzenia.
Podczas okresu dochodzenia użytkownicy ci zatrudniali ogółem około 2300 pracowników, z których około 470 było, bezpośrednio lub pośrednio, zatrudnionych w sektorze produkcji folii aluminiowej.
(138) Ilość AHF zakupionego przez współpracujących użytkowników wzrosła o 57 % między 1997 r. i okresem dochodzenia, tj. z 23000 ton w 1997 r. do 35500 ton w okresie dochodzenia.
Podczas okresu dochodzenia wielkości ich zakupów wynosiły 40 % ogólnej wartości sprzedaży zrealizowanej przez producentów wspólnotowych, 64 % wartości całego przywozu pochodzącego z ChRL oraz 72 % wartości całego przywozu pochodzącego z Rosji.
(139) W odniesieniu do rentowności sprzedaży we Wspólnocie produktów zawierających AHF, mieściła się ona w przedziale od 0,1 % do 6 %, przy średnim ważonym zysku wynoszącym około 3 % podczas okresu dochodzenia.
Średnia rentowność przedsiębiorstw zajmujących się przewijaniem folii spadła z 3,5 % w 1997 r. do 3,3 % w 1998 r. i 2,9 % w IP.
Należy tu zauważyć, że wymieniony średni ważony zysk odzwierciedla sytuację, w jakiej znajdują się niektórzy użytkownicy działający na rynku, gdzie istnieje pewna nadwyżka zdolności produkcyjnych.
(140) Dochodzenie wykazało, iż koszty pozyskania folii AHF wynoszą od 72 % do 85 % całości kosztów wytworzenia produktu końcowego, czyli jej średni udział w kosztach ogólnych wynosi 80 %.
c) Skutki nałożenia lub nienałożenia środków antydumpingowych
(141) Jeżeli zostały nałożone środki antydumpingowe, to, ponieważ koszt AHF wynosi 80 % ogólnych kosztów produkcji ponoszonych przez przedsiębiorstwa zajmujące się przewijaniem folii, proponowane cła antydumpingowe spowodowałyby prawdopodobnie umiarkowany wzrost kosztów użytkowników.
(142) W związku z tym należy zauważyć, że nawet gdyby zainteresowani producenci zwiększyli swoje ceny o pełną kwotę tego cła, to i tak ceny importowe pozostałyby nadal na poziomie niższym od cen ustalonych przez te kraje w 1998 r., gdy były one najwyższe.
(143) Jeżeli nie zostały nałożone środki antydumpingowe, to ewentualne zaprzestanie działalności sektora przemysłu folii AHF we Wspólnocie mogłoby spowodować ograniczenia dostaw i w związku z tym pogorszenie sytuacji użytkowników.
d) Argumenty podnoszone przez współpracujących użytkowników na temat skutków nałożenia środków antydumpingowych
i) Brak możliwości przeniesienia zwiększonych kosztów na klientów
(144) Niektórzy użytkownicy argumentowali, że wzrost kosztów spowodowany nałożeniem ceł antydumpingowych nie mógłby być przeniesiony na klientów, którymi są w większości duże sklepy detaliczne mające możliwość dyktowania cen z powodu ich dużej siły nabywczej.
(145) Na podstawie informacji dostarczonych przez współpracujących użytkowników ustalono, iż uzyskiwane przez nich ceny zmieniają się w dużym stopniu zgodnie ze zmianami cen aluminium ustalanych przez giełdę LME oraz cen folii AHF.
W okresie dochodzenia ceny aluminium według LME wahały się znacznie, osiągając maksymalny roczny wzrost o 11 % oraz maksymalny roczny spadek o 9 %, podczas gdy wskaźnik cen uzyskiwanych przez użytkowników kształtował się od poziomu 100 w 1997 r. do 107 w 1999 r., a następnie do 96 podczas okresu dochodzenia.
W związku z tym wymienione wahanie kosztów ponoszonych przez użytkowników może być wyrażone w ich cenach sprzedaży.
(146) Tak więc nie można wykluczyć, że użytkownicy mogą przenosić na swoich klientów niewielkie podwyżki cen wynikające z nałożenia środków antydumpingowych.
ii) Niedobór dostaw
(147) Przytoczono dowody, iż przemysł wspólnotowy celowo nie dostarcza folii AHF użytkownikom, preferując koncentrowanie produkcji na wyrobach o większej wartości dodanej, takich jak ACF.
Twierdzono również, iż po nałożeniu środków antydumpingowych przemysł wspólnotowy nie będzie w stanie zwiększyć swojej produkcji z powodu już wysokiego stopnia wykorzystania swoich zdolności produkcyjnych.
Argumentowano też, że ten ostatni czynnik w połączeniu z nałożeniem środków antydumpingowych może doprowadzić do wystąpienia braków AHF na rynku wspólnotowym.
(148) Jak już wspomniano w motywie 114, przemysł wspólnotowy jest zaangażowany w produkcję AHF.
Ponadto, jak wynika z informacji dostarczonej przez użytkowników współpracujących, ilość AHF zakupionej przez nich od przemysłu wspólnotowego wzrosła o 62 % w okresie od 1997 r. do okresu dochodzenia.
Ponadto ustalono, że przemysł wspólnotowy posiada wystarczające rezerwy zdolności produkcyjnych, w postaci urządzeń przeznaczonych wyłącznie do produkcji AHF, aby mógł on zwiększyć produkcję tego produktu.
(149) Co więcej, nawet gdy zostaną nałożone środki antydumpingowe, to należy się spodziewać, że zainteresowani producenci będą nadal kontynuować wywóz do Wspólnoty, aczkolwiek po cenach niedumpingowych lub niepowodujących szkody dla przemysłu wspólnotowego.
Ponadto ustalono, że istnieje pewna liczba alternatywnych źródeł zaopatrzenia, które nie są przedmiotem środków antydumpingowych, a których udział w rynku wspólnotowym wynosił około 13 % w okresie dochodzenia.
(150) W świetle powyższych faktów jest mało prawdopodobne, aby nałożenie środków antydumpingowych mogło doprowadzić do wystąpienia niedoborów w zaopatrzeniu na rynku wspólnotowym.
iii) Substytucja produktów
(151) Argumentowano, że nałożenie środków antydumpingowych może zwiększyć ceny produktu końcowego, co z kolei mogłoby doprowadzić do przestawienia się konsumentów na zakup innych materiałów przeznaczonych do pakowania, takich jak folia plastykowa i/lub papier foliowany.
(152) Dochodzenie wykazało, że popyt na folię AHF jest w dużym stopniu niezależny od wahań cenowych, a to dzięki specjalnym własnościom, jakie zapewnia folia AHF do pakowania i owijania produktów.
W rzeczy samej, AHF zachowuje niezmienne własności przy wszystkich temperaturach; działa ona jako nieprzepuszczalna bariera zabezpieczająca żywność przed pochłanianiem lub utratą wilgoci, zapachu i smaku; jest produktem bardzo higienicznym, niezatrzymującym mikroorganizmów; jest łatwa do formowania i szczególnie odpowiednia do pakowania żywności dzięki swojej lekkości i wytrzymałości.
(153) Dowodem na to jest fakt, że pomimo znacznych wahań cen aluminium (które jest surowcem do produkcji AHF) w rozpatrywanym okresie, ceny AHF wzrosły w tym okresie o ponad 21 %.
(154) Podsumowując, jest mało prawdopodobne, aby nałożenie środków antydumpingowych mogło spowodować przestawienie się klientów z AHF na inne materiały przeznaczone do pakowania do użytku domowego.
5.
Konkurencja i czynniki zakłócające handel
(155) Jeżeli chodzi o wpływ środków antydumpingowych na konkurencję we Wspólnocie, to niektóre zainteresowane strony wysuwały argument, że wprowadzenie opłat celnych może doprowadzić do wycofania się producentów eksportujących z rynku wspólnotowego, co znacznie osłabi konkurencję i zwiększy i tak już dominującą pozycję tych wspólnotowych przedsiębiorstw zajmujących się przewijaniem folii, które są powiązane ze wspólnotowymi dostawcami AHF.
(156) Jednakże najbardziej prawdopodobnym wariantem jest ten, że zainteresowani producenci będą nadal wywozić AHF do Wspólnoty, choć już po cenach niepowodujących szkody dla przemysłu wspólnotowego, ponieważ osiągnęli już mocną pozycję we Wspólnocie, a producenci wspólnotowi nie dysponują zdolnościami produkcyjnymi potrzebnymi do zaspokojenia całego popytu na rynku wspólnotowym.
Z drugiej strony, gdyby środki antydumpingowe nie zostały nałożone, to nie można wykluczyć, że przemysł wspólnotowy mógłby wtedy znacznie zmniejszyć produkcję AHF lub w ogóle jej zaprzestać, wzmacniając w ten sposób pozycję producentów eksportujących AHF i osłabiając znacznie konkurencję na rynku wspólnotowym.
(157) Ponadto ustalono, że istnieje pewna liczba alternatywnych źródeł zaopatrzenia w AHF (z innych krajów niż kraje zainteresowane), z których zaopatrują się niezintegrowane przedsiębiorstwa zajmujące się przewijaniem folii.
W okresie dochodzenia przywóz z tych innych państw trzecich stanowił około 13 % całości konsumpcji.
(158) Na koniec, dochodzenie wykazało, że jeżeli chodzi o wysuwane argumenty na temat dominującej pozycji zintegrowanych przedsiębiorstw zajmujących się przewijaniem folii we Wspólnocie, to konsumenci wspólnotowi wykazują raczej ograniczone przywiązanie do określonej marki produktu, jak również nie ma tam istotnych barier (zwłaszcza natury technologicznej) przeciwko wejściu na rynek innych producentów.
Dlatego też jest raczej niemożliwe, aby jakiekolwiek przedsiębiorstwo zajmujące się przewijaniem folii mogło działać niezależnie od potrzeb klientów i wymogów konkurencji.
(159) Biorąc pod uwagę, że przemysł wspólnotowy nie jest w stanie zaspokoić całego zapotrzebowania rynku wspólnotowego oraz że, jak już wspomniano powyżej, przywóz pochodzący z krajów zainteresowanych najprawdopodobniej będzie nadal kontynuowany, to konkurencja nadal pozostanie silna nawet po nałożeniu środków antydumpingowych.
Dlatego nałożenie ceł antydumpingowych, jeżeli będzie to miało miejsce, nie ograniczy użytkownikom możliwości wyboru ani też nie osłabi konkurencji.
6.
Wniosek w sprawie interesu Wspólnoty
(160) Biorąc pod uwagę powyższe argumenty, stwierdzono, że nie istnieją istotne przyczyny z punktu widzenia interesu Wspólnoty, które przemawiają przeciwko przyjęciu środków antydumpingowych.
H. OSTATECZNE ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE
1.
Poziom zniwelowania szkody
(161) Aby ustalić poziom opłat celnych, które mają być ostatecznie nałożone, wzięto pod uwagę obliczone marginesy dumpingu oraz kwotę opłaty celnej koniecznej do zniwelowania szkody, jakiej doznał przemysł wspólnotowy.
(162) W tym celu konieczne było ustalenie na początku uzasadnionej minimalnej marży zysku przed opodatkowaniem, którą mógłby osiągnąć przemysł wspólnotowy w przypadku braku przywozu dumpingowego.
Ustalono, że pięcioprocentowa marża zysku stanowi odpowiednie minimum; w tym celu wzięto pod uwagę rentowność uzyskiwaną z produkcji folii ACF, która jest produktem najbardziej zbliżonym, niepodlegającym szkodliwemu dumpingowi, oraz potrzebę realizacji inwestycji długoterminowych, jaką odczuwa przemysł wspólnotowy.
(163) Konieczny wzrost cen ustalono w oparciu o porównanie średniej ważonej ceny importowej, ustalonej do obliczania wielkości zaniżania cen, z ceną AHF niepowodującą szkody, w jakiej sprzedawał swój produkt przemysł wspólnotowy na rynku wspólnotowym podczas okresu dochodzenia.
Tę niepowodującą szkody cenę otrzymano poprzez dodanie do cen sprzedaży przemysłu wspólnotowego równowartości średnich rzeczywistych strat poniesionych przez ten przemysł podczas okresu dochodzenia oraz wyżej wymienionej pięcioprocentowej marży zysku.
Otrzymaną po dokonaniu tego porównania różnicę wyrażono w procentach ogólnej wartości CIF w przywozie, tj. marginesu szkody.
2.
Ostateczne opłaty celne
(164) W świetle powyższych ustaleń oraz zgodnie z art. 9 ust. 4 podstawowego rozporządzenia Komisja uznała, że powinno być nałożone ostateczne cło antydumpingowe w wysokości równej ustalonym przez Komisję marginesom dumpingu, chyba że wielkości marginesu szkody okażą się niższe, w którym to przypadku zostaną zastosowane te ostatnie.
(165) W przypadku przywozu rozważanego produktu z Rosji, pozostała wysokość cła powinna być ustalona w oparciu o stawkę celną ustanowioną dla jednego współpracującego producenta eksportującego.
(166) W oparciu o powyższe dane zaproponowano następujące ostateczne opłaty celne:
Kraj _BAR_ Przedsiębiorstwo _BAR_ Stawka cła antydumpingowego _BAR_
ChRL _BAR_ Wszyscy producenci eksportujący _BAR_ 15,0 % _BAR_
Rosja _BAR_ Joint Stock Company "United Company Siberian Aluminium" _BAR_ 14,9 % _BAR_
Wszyscy pozostali producenci _BAR_ 14,9 % _BAR_
(167) Wyszczególnione w niniejszym rozporządzeniu stawki indywidualnego cła antydumpingowego dla przedsiębiorstw zostały wyznaczone w oparciu o ustalenia uzyskane z obecnego dochodzenia.
W związku z tym odzwierciedlają one sytuację stwierdzoną podczas dochodzenia w odniesieniu do danych przedsiębiorstw.
Te stawki cła (w przeciwieństwie do stawki cła obowiązującego dla całego kraju i stosowanego do "wszystkich innych przedsiębiorstw") odnoszą się wyłącznie do przywozu towarów pochodzących z danego kraju i wytwarzanych przez dane przedsiębiorstwa, czyli przez wymienione osoby prawne.
Przywożone produkty, wytworzone przez inne przedsiębiorstwo, niewymienione w części operacyjnej niniejszego rozporządzenia z nazwy i adresu, także podmioty powiązane z przedsiębiorstwami, które zostały szczególnie wymienione, nie mogą korzystać z tych stawek i stosują stawkę celną mającą zastosowanie do "wszystkich innych przedsiębiorstw".
(168) Wszelkie podania dotyczące zastosowania tych indywidualnych stawek cła antydumpingowego (na przykład po zmianie nazwy podmiotu lub po ustanowieniu nowych podmiotów zajmujących się produkcją lub sprzedażą) powinny być bezzwłocznie kierowane do Komisji [3] wraz ze wszystkimi właściwymi informacjami, w szczególności dotyczącymi zmian w działalności przedsiębiorstwa w zakresie produkcji, sprzedaży krajowej lub na wywóz, związanej na przykład z taką zmianą nazwy lub zmianami w odniesieniu do podmiotów zajmujących się produkcją i sprzedażą.
Komisja, jeśli uzna za stosowne, po konsultacji z Komitetem Doradczym, wprowadzi odpowiednie zmiany do rozporządzenia poprzez aktualizację wykazu przedsiębiorstw korzystających z indywidualnych stawek cła.
3.
Zobowiązania
(169) Producenci z Chin i Rosji zaoferowali podjęcie zobowiązania w rozumieniu art. 8 ust. 1 rozporządzenia tymczasowego.
Jeżeli chodzi o chińskiego producenta eksportującego, to biorąc pod uwagę, że nie otrzymał on MES, zobowiązanie to nie może być zaakceptowane, ponieważ nie zawiera ono koniecznych gwarancji ze strony władz chińskich, które umożliwiałyby odpowiedni monitoring.
W tych okolicznościach powinno zostać nałożone cło antydumpingowe w wysokości ustalonego ostatecznego marginesu dumpingu.
(170) Rosyjski producent eksportujący zgodził się sprzedawać rozpatrywany produkt po cenach równych lub większych od tych poziomów cen, które znoszą szkodliwe skutki dumpingu.
Ponadto przedsiębiorstwo zobowiązało się dostarczać Komisji regularne i szczegółowe sprawozdania, co umożliwi skuteczne monitorowanie jego zobowiązań.
Co więcej, charakter produktu i struktura sprzedaży tego przedsiębiorstwa jest taka, że ryzyko obejścia tych zobowiązań jest ograniczone.
(171) Aby umożliwić Komisji skuteczne monitorowanie przestrzegania przez przedsiębiorstwo realizacji tego zobowiązania, w chwili przedstawiania odpowiednim władzom celnym wniosku o dopuszczenie produktu do swobodnego obrotu należy przedłożyć fakturę handlową zawierającą (co najmniej) te elementy, które podano w Załączniku, aby mógł on uzyskać zwolnienie z cła antydumpingowego.
Taki poziom informacji jest również konieczny w celu umożliwienia władzom celnym ustalenia z wystarczającą precyzją, czy transport produktu odpowiada dokumentom handlowym oraz czy jest on dokonywany w ramach wymienionego zobowiązania.
Jeżeli taka faktura nie zostanie przedstawiona lub nie odpowiada ona rozważanemu produktowi przedstawionemu do kontroli celnej, to będzie musiała być uiszczona oplata celna według odpowiedniej stawki cła antydumpingowego.
(172) Należy wziąć pod uwagę, że w przypadku naruszenia warunków lub wycofania się z wymienionego zobowiązania, bądź w przypadku podejrzeń o niedotrzymanie tych warunków może być nałożone cło antydumpingowe, zgodnie z przepisami art. 8 ust. 9 i 10 podstawowego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym zostaje nałożone ostateczne cło antydumpingowe na przywożoną z Chińskiej Republiki Ludowej i Rosji folię aluminiową o grubości nie mniejszej niż 0,009 mm i nie większej niż 0,018 mm, bez podłoża, walcowaną, nieobrobioną więcej, w zwojach o szerokości nieprzekraczającej 650 mm, objętą kodem CN ex76071110 (kod TARIC 7607111010).
2.
Stawka ostatecznego cła antydumpingowego, stosowanego do ceny netto franco na granicy Wspólnoty przed uiszczeniem opłat celnych, wynosi dla produktów wyprodukowanych przez:
Kraj _BAR_ Przedsiębiorstwo _BAR_ Stawka cła antydumpingowego _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
ChRL _BAR_ Wszyscy producenci _BAR_ 15,0 % _BAR_ — _BAR_
Rosja _BAR_ Joint Stock Company "United Company Siberian Aluminium", ul. Studencheskaya 33/4, Moskwa, Rosja _BAR_ 14,9 % _BAR_ A255 _BAR_
Wszyscy pozostali producenci _BAR_ 14,9 % _BAR_ A999 _BAR_
3.
Bez względu na przepisy art. 1 ust. 1, ostateczne cło antydumpingowe nie ma zastosowania do przywozu dopuszczonego do swobodnego obrotu zgodnie z art. 2.
4.
Jeżeli nie wyszczególniono inaczej, to obowiązujące przepisy dotyczące opłat celnych nadal mają zastosowanie.
Artykuł 2
1.
Przywóz produktów zgłoszonych do procedury dopuszczenia do swobodnego obrotu zgodnie z dodatkowym kodem TARIC A256, podlega zwolnieniu z opłat celnych nałożonych zgodnie z art. 1, jeżeli zostały one wyprodukowane i dostarczone przez Siberian Aluminium (Sayan Foil, Sayanogorsk) oraz zafakturowane bezpośrednio przez Rual Trade Limited, Suites 7B & 8B, 50 Town Range, Gibraltar, dla Sibirsky Aluminium GmbH, Graf-Adolf-Platz 1–2, D-40213, Düsseldorf, pod warunkiem że do tego przywozu jest załączona faktura handlowa zawierająca co najmniej elementy wyszczególnione w Załączniku.
2.
Zwolnienie z cła jest przyznawane pod warunkiem, że towary zgłoszone i przedstawione do odprawy celnej dokładnie odpowiadają opisowi podanemu w fakturze handlowej.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 962/2001
z dnia 17 maja 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2879/2000 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2702/1999 w sprawie działań informacyjnych i promocyjnych dotyczących produktów rolnych w państwach trzecich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2702/1999 z dnia 14 grudnia 1999 r. w sprawie działań informacyjnych i promocyjnych dotyczących produktów rolnych w państwach trzecich [1], w szczególności jego art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2879/2000 [2] ustanawia szczegółowe zasady stosowania powyższego rozporządzenia.
(2) Artykuł 9 rozporządzenia (WE) nr 2879/2000 określa terminy, w których Państwa Członkowskie przesyłają Komisji wykaz wybranych przez nie programów i organów wykonawczych.
Pierwszy termin wyznaczony jest na dzień 15 maja 2001 r.
(3) Ze względu na trudności we wprowadzaniu w życie nowych uzgodnień, niektóre Państwa Członkowskie poprosiły o więcej czasu w pierwszym roku.
(4) W celu ułatwienia rozpoczęcia stosowania ustaleń, termin na dostarczanie programów do Komisji powinien zostać przedłożony do dnia 15 czerwca 2001 r.
(5) Działania przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią wyrażoną na wspólnym posiedzeniu komitetów zarządzających w sprawie promocji produktów rolnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Pojedyńczy Artykuł
W art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2879/2000, zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:
"Nie później niż do dnia 30 kwietnia każdego roku, a począwszy od dnia 15 czerwca 2001 r., Państwa Członkowskie przesyłają Komisji listę wyselekcjonowanych przez nie przez nie programów i organów wykonawczych, załączając kopię każdego programu."
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 963/2001
z dnia 17 maja 2001 r.
w sprawie szczegółowych zasad stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1259/1999 w zakresie dodatkowego wspólnotowego wsparcia oraz przekazywania informacji Komisji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1259/1999 z dnia 17 maja 1999 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej [1], w szczególności jego art. 11 tiret pierwsze,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Środki w zakresie rozwoju obszarów wiejskich finansowane za pośrednictwem dodatkowego wsparcia Wspólnoty określonego w art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1259/1999 stanowią część programu rozwoju obszarów wiejskich zgodnie z art. 41–44 rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), zmieniające i uchylające niektóre rozporządzenia [2]. Z tego powodu Komisja ocenia proponowane środki pod względem zgodności z art. 33 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Komisji (WE) nr 1750/1999 z dnia 23 lipca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 672/2001 [4].
(2) Konieczne jest ustalenie terminów określonych w art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1259/1999, regulującego dostępność dodatkowego wsparcia Wspólnoty.
(3) Artykuł 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1259/1999 przewiduje wykorzystanie kwot udostępnionych wskutek obniżenia wypłat na niektóre dodatkowe środki, na istniejące środki w zakresie rozwoju obszarów wiejskich.
To wsparcie mogłoby służyć także wsparciu dodatkowych beneficjentów istniejących środków, włączając w to beneficjentów nowych zobowiązań odnoszących się do dodatkowych działań w ramach środków już istniejących, jak również wsparciu dodatkowych środków.
Nie powinny być one jednak wykorzystywane do zwykłego zwiększania wspólnotowych stawek współfinansowania środków już przewidzianych w dokumentach programów rozwoju obszarów wiejskich.
W celu zapewnienia możliwości prześledzenia wykorzystania wsparcia źródło finansowania dla planu wieloletniego działania przedsięwziętego przez beneficjenta musi pozostawać takie samo aż do końca przedsięwzięcia.
(4) Aby Komisja była w pełni poinformowana o środkach podjętych przez Państwa Członkowskie w celu wdrażania rozporządzenia (WE) nr 1259/1999, stosownie do jego art. 9, należy przyjąć zasady dotyczące treści i terminów przekazywania informacji.
(5) Wspólny komitet wyłoniony z Komitetów Zarządzających ustanowionych przez art. 42 rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 [5] oraz odpowiednie artykuły innych rozporządzeń w sprawie wspólnej organizacji rynków rolnych nie wydały opinii w terminie przewidzianym przez ich przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dodatkowe wsparcie wspólnotowe
1. Kwoty potrącone zgodnie z art. 3 ust. 2 i art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1259/1999 zostaną wykorzystane na wypłaty dodatkowego wsparcia Wspólnoty przewidzianego w art. 5 ust. 2 tego rozporządzenia najpóźniej do końca trzeciego roku budżetowego następującego po tym, w trakcie którego zostały potrącone.
2. Dodatkowe wsparcie Wspólnoty do jednego lub więcej środków określonych w art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1259/1999 powinno zawierać wsparcie przyznane:
a) dodatkowym beneficjentom istniejących środków zawartych w dokumentach programów rozwoju obszarów wiejskich, jak określono w art. 44 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999; i/lub
b) dodatkowym środkom, które mają być zawarte w dokumentach programów rozwoju obszarów wiejskich.
Procent wkładu Wspólnoty do takiego dodatkowego wsparcia jest taki sam jak ten, który jest przewidziany w dokumencie programu rozwoju obszarów wiejskich w odniesieniu do danego środka.
3. Działanie wieloletnie podejmowane przez beneficjenta nie może być finansowane na przemian – jednego roku za pośrednictwem wsparcia Wspólnoty, określonego w art. 33 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1750/1999, a innego roku za pośrednictwem dodatkowego wsparcia Wspólnoty przewidzianego w art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1259/1999.
Artykuł 2
Przekazywanie informacji do Komisji
1.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji w odniesieniu do art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1259/1999 oraz w odniesieniu do każdego z sektorów wymienionych w Załączniku do tego rozporządzenia:
a) analizę sytuacji użytkowanych gruntów rolnych oraz danej produkcji z odniesieniem do potencjalnych wpływów na środowisko;
b) szczegółowy opis właściwych środków na rzecz środowiska przewidzianych w art. 3 ust. 1 tego rozporządzenia, które podjęły one w świetle analizy określonej w lit. a);
c) szczegółowy opis kar, o podjętych zgodnie z art. 3 ust. 2 tego rozporządzenia.
2.
W przypadku gdy Państwa Członkowskie wybrały wdrażanie art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1259/1999, przekażą one szczegółowy opis środków podjętych w tym celu.
3.
Państwa Członkowskie przekażą szczegółowy opis wszelkich innych środków przyjętych na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1259/1999.
4.
Opisy określone w ust. 1, 2 i 3 odnoszą się do całego odpowiedniego ustawodawstwa Państwa Członkowskiego i/lub Wspólnoty.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji takie ustawodawstwo krajowe na jej wniosek.
5.
Informacje określone w ust. 1, 2 i 3 są sporządzane niezwłocznie po przyjęciu danego środka.
Dla tych środków, które zostały przyjęte między dniem 1 stycznia 2000 r. a dniem 31 lipca 2001 r. opisy muszą być przekazane do dnia 30 września 2001 r.
6. Państwa Członkowskie powinny co roku, nie później niż do dnia 30 września, przedstawiać uaktualnienie przeznaczenia, jako dodatkowego wsparcia Wspólnoty, kwot potrąconych zgodnie z art. 3 ust. 2 i art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1259/1999, wraz z oświadczeniem o wydatkach na mocy art. 37 rozporządzenia (WE) nr 1750/1999.
Artykuł 3
Sprawozdanie roczne
1.
Coroczne sprawozdanie okresowe w sprawie wdrażania środków i kar określonych w art. 2 ust. 1, 2 i 3 wraz z oceną ich efektów jest przedstawiane Komisji do dnia 30 kwietnia każdego roku.
Pierwsze sprawozdanie okresowe powinno zostać przedstawione do dnia 30 kwietnia 2002 r. i powinno obejmować środki i kary wprowadzone w latach 2000 i 2001.
Każde sprawozdanie okresowe zawiera następujące informacje:
a) podsumowanie dostępnych danych fizycznych i finansowych w sprawie wprowadzania środków i kar określonych w art. 2 ust. 1, 2 i 3 wraz z analizą tych danych zawierającą szczegóły napotkanych poważnych problemów;
b) ocenę postępów w osiąganiu założonych celów operacyjnych, w oparciu o informacje dostarczone w ramach lit. a).
2.
W przypadku gdy Komisja nie otrzyma sprawozdania do dnia 30 kwietnia każdego roku albo sprawozdanie jest w sposób oczywisty niekompletne, Komisja powinna zawiesić w stosunku do danych Państw Członkowskich wypłatę zaliczki odnoszącej się do wydatku w ramach podpozycji 1A Sekcji Gwarancji EFOGR, jak następuje:
a) jeżeli sprawozdanie nie zostanie dostarczone do dnia 15 maja lub dostarczone do tego dnia jest w sposób oczywisty niekompletne, kwota równoważna kwotom odliczonym na podstawie art. 3 ust. 2 i art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1259/1999 między dniem 1 maja a dniem 15 października poprzedniego roku zostanie potrącona z zaliczek, które mają być wypłacane na początku czerwca;
b) jeżeli sprawozdanie zostanie dostarczone po dniu 15 czerwca lub dostarczone po tej dacie jest w sposób oczywisty niekompletne, kwota równoważna kwotom odliczonym na podstawie art. 3 ust. 2 i art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1259/1999 między dniem 16 października a dniem 30 kwietnia zostanie potrącona z zaliczek, które mają być wypłacone na początku lipca.
3.
Wypłata do odpowiednich Państw Członkowskich kwoty potrąconej zgodnie z ust. 2 jest uzależniona od dostarczenia kompletnego sprawozdania i jest dokonywana wraz z wypłaconą później drugą zaliczką.
Artykuł 4
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 973/2001
z dnia 14 maja 2001 r.
ustanawiające niektóre środki techniczne dotyczące ochrony zasobów gatunków masowo migrujących
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze co następuje:
(1) Wspólnota zatwierdziła w drodze decyzji 98/392/WE [3] Konwencję Narodów Zjednoczonych o Prawie Morza, zawierającą przepisy i zasady odnoszące się do ochrony i zarządzania żywymi zasobami morza.
W ramach swoich szerszych zobowiązań międzynarodowych Wspólnota bierze udział w podejmowaniu wysiłków zmierzających do ochrony zasobów rybnych na wodach międzynarodowych.
(2) Zgodnie z decyzją 86/237/EWG [4], od dnia 14 listopada 1997 r. Wspólnota stała się Umawiającą się Stroną Międzynarodowej Komisji Ochrony Tuńczyka Atlantyckiego, zwanej dalej "Konwencją ICCAT".
(3) Konwencja ICCAT stanowi ramy dla współpracy regionalnej w zakresie ochrony i zarządzania tuńczykiem i gatunkami tuńczykopodobnymi na Oceanie Atlantyckim i przylegających morzach, poprzez ustanowienie Międzynarodowej Komisji Ochrony Tuńczyka Atlantyckiego, zwanej dalej "ICCAT", oraz przyjęcie zaleceń dotyczących ochrony i zarządzania na obszarze Konwencji, które stają się wiążące dla Umawiających się Stron.
(4) ICCAT zaleciła pewną ilość środków technicznych dla niektórych zasobów gatunków masowo migrujących w Atlantyku i Morzu Śródziemnym, określając między innymi dozwolony rozmiar i wagę ryb oraz ograniczenia połowów na niektórych obszarach i w niektórych okresach, przy wykorzystaniu określonych narzędzi połowowych oraz ograniczenia pojemności.
Zalecenia te są wiążące dla Wspólnoty i dlatego powinny zastać wykonane.
(5) Niektóre środki techniczne przyjęte przez ICCAT zostały włączone do rozporządzenia Rady (WE) Nr 1626/94 z dnia 27 czerwca 1994 r. ustanawiającego niektóre środki techniczne dla zachowania zasobów połowowych na Morzu Śródziemnym [5] oraz rozporządzenia Rady (WE) Nr 850/98 z dnia 30 marca 1998 r. w sprawie zachowania zasobów połowowych poprzez techniczne środki dla ochrony młodocianych stadiów organizmów morskich [6].
W celu zapewnienia przejrzystości środki te powinny zostać zebrane w niniejszym rozporządzeniu, a odpowiednie artykuły wyżej wymienionych rozporządzeń powinny zostać uchylone.
(6) Uwzględniając tradycyjne praktyki połowowe na niektórych obszarach, należy przyjąć przepisy szczególne dotyczące prowadzenia połowu i zatrzymywania na pokładzie niektórych gatunków tuńczyka.
(7) Wspólnota zatwierdziła w drodze decyzji 95/399/WE [7] Umowę o utworzeniu Komisji ds. Tuńczyka na Oceanie Indyjskim.
Umowa ta przewiduje przydatne ramy dla bliższej współpracy międzynarodowej oraz dla racjonalnego wykorzystania tuńczyka i gatunków pokrewnych na Oceanie Indyjskim, poprzez utworzenie Komisji ds. Tuńczyka na Oceanie Indyjskim, zwanej dalej "IOTC", oraz przyjęcie zaleceń w sprawie ochrony i zarządzania na obszarach IOTC, które są wiążące dla Umawiających się Stron.
(8) IOTC przyjęła zalecenie ustanawiające środki techniczne dla niektórych zasobów masowo migrujących w Oceanie Indyjskim.
Zalecenia te są wiążące dla Wspólnoty i dlatego powinny zostać wykonane.
(9) Wspólnota w drodze decyzji 1999/337/WE [8] podpisała Porozumienie w sprawie międzynarodowego programu ochrony delfinów oraz w drodze decyzji 1999/386/WE [9] zdecydowała o jego tymczasowym stosowaniu do czasu zatwierdzenia.
Dlatego Wspólnota powinna stosować postanowienia zawarte w tym Porozumieniu.
(10) Cele Porozumienia zawierają stopniowe ograniczenie przypadkowej śmiertelności delfinów podczas połowów tuńczyka za pomocą okrężnicy we wschodniej części Oceanu Spokojnego, tak aby osiągnąć poziom zerowy poprzez ustanowienie rocznych limitów oraz długoterminową stabilność zasobów tuńczyka na obszarze objętym Porozumieniem.
(11) Część postanowień tego Porozumienia zostało włączonych do rozporządzenia (WE) nr 850/98.
Przepisy takie powinny zostać włączone do niniejszego rozporządzenia.
(12) Wspólnota posiada interes w prowadzeniu połowów we wschodniej części Oceanu Spokojnego, a ponadto ubiegała się o przystąpienie do Międzyamerykańskiej Komisji ds. Tuńczyka Tropikalnego, zwanej dalej "IATTC".
Do czasu przystąpienia oraz zgodnie z jej zobowiązaniami w zakresie współdziałania z innymi Stronami zaangażowanymi w zarządzanie i ochronę zasobów w tym regionie na podstawie Konwencji Narodów Zjednoczonych o Prawie Morza, środki techniczne przyjęte przez IATTC powinny być stosowane przez Wspólnotę.
Dlatego takie środki powinny zostać włączone do prawa wspólnotowego.
(13) Środki niezbędne w celu wykonania niniejszego rozporządzenia powinny być przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [10],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia techniczne środki ochrony mające zastosowanie do statków pływających pod banderą Państw Członkowskich, oraz wpisanych do rejestru we Wspólnocie, zwanych dalej "statkami rybackimi Wspólnoty", w zakresie prowadzenia połowu i wyładunku niektórych zasobów gatunków masowo migrujących, określonych w załączniku I.
TYTUŁ I
DEFINICJE
Artykuł 2
Do celów niniejszego rozporządzenia, stosuje się następujące definicje wód morskich:
a) Obszar 1 :
wszystkie wody Oceanu Atlantyckiego oraz mórz przyległych, objętych Konwencją ICCAT, jak to określono w jej art. 1;
b) Obszar 2 :
wszystkie wody Oceanu Indyjskiego objęte Umową o utworzeniu IOTC, jak to określono w jej art. 2;
c) Obszar 3 :
wszystkie wody wschodniej części Oceanu Spokojnego, jak to określono w art. 3 Porozumienia w sprawie międzynarodowego programu ochrony delfinów.
TYTUŁ II
ŚRODKI TECHNICZNE STOSOWANE NA OBSZARZE 1
Rozdział 1
Ograniczenia wykorzystywania niektórych rodzajów statków i narzędzi połowowych
Artykuł 3
1.
W okresie od dnia 1 listopada do dnia 31 stycznia na obszarze określonym w ust. 2 w odniesieniu do statków rybackich Wspólnoty zakazane jest:
- kotwiczenie przedmiotów pływających,
- poławianie pod sztucznymi przedmiotami,
- poławianie pod naturalnymi przedmiotami,
- poławianie przy wykorzystaniu statków pomocniczych,
- wrzucanie do morza sztucznych przedmiotów pływających z przytwierdzonymi bojami lub bez nich,
- instalowanie boi na pływających przedmiotach znalezionych w morzu,
- wykorzystywanie przedmiotów pływających do zwabienia ryb tak, aby zebrały się pod statkiem,
- holowanie pływających przedmiotów poza obszarem.
2.
Obszar określony w ust. 1, ustala się w następujący sposób:
- południowa granica na 4o szerokości geograficznej południowej,
- północna granica na 5o szerokości geograficznej północnej,
- zachodnia granica na 20o długości geograficznej zachodniej,
- wschodnia granica na wybrzeżu Afryki.
3.
Zakazane jest, aby statki rozpoczynały lub kontynuowały połowy bez obserwatora na pokładzie, na obszarze i podczas trwania okresu określonego w ust. 1 i 2.
4.
Do dnia 31 grudnia 2002 r., Państwa Członkowskie podejmą niezbędne kroki w celu wyznaczenia obserwatorów oraz zapewnienia, że zostaną oni umieszczeni na wszystkich statkach pływających pod ich banderami lub wpisanych do rejestru na ich terytorium, które zamierzają prowadzić działalność połowową na obszarze określonym w ust. 2.
5.
Bez uszczerbku dla ust. 4 Państwa Członkowskie podejmą niezbędne kroki w celu zapewnienia, że właściwie wyznaczeniobserwatorzy pozostaną na statkach rybackich, na które zostali wyznaczeni, do czasu aż zostaną zastąpieni przez innych obserwatorów.
6.
Kapitan statku Wspólnoty prowadzący połowy na obszarze i podczas trwania okresu określonego w ust. 1 i 2 przyjmie obserwatora i podczas jego pobytu na statku będzie z nim współpracował przy wykonywaniu jego obowiązków.
Kapitan statku wskazany do przyjęcia obserwatora na statek podejmie wszelkie należyte starania, aby ułatwić jego przybycie i odejście.
Ponadto podczas pobytu obserwatora na pokładzie kapitan statku zobowiązany jest do dostarczenia należytego zakwaterowania oraz sprawnych urządzeń.
7.
Praktyczne uzgodnienia dotyczące ust. 4, 5 i 6 zostaną określone w załączniku II.
8.
Nie później niż do dnia 1 maja każdego roku Państwa Członkowskie prześlą Komisji wyczerpujące sprawozdanie oceniające zawartość i wnioski wynikające ze sprawozdań obserwatorów wyznaczonych na statki pływające pod ich banderami.
9.
Okres wskazany w ust. 1 i w ust. 2 oraz uzgodnienia dotyczące wyznaczenia obserwatorów wymienionych w załączniku II, mogą zostać zmienione przez Komisję zgodnie z zaleceniami ICCAT, które są wiążące dla Wspólnoty, oraz zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 19 ust. 2.
Artykuł 4
1.
Zakazane jest zatrzymywanie na pokładzie jakiejkolwiek ilości bonito, opastuna lub albakory, które zostały złowione przy użyciu okrężnic w wodach będących pod władzą lub jurysdykcją Portugalii, na podobszarze ICES X na północ od 36o 30' N lub na obszarach CECAF na północ od 31o N i na wschód od 17o 30' W oraz zakazane jest prowadzenie połowu wymienionych gatunków na danych obszarach przy użyciu tych narzędzi.
2.
Zakazane jest zatrzymywanie na pokładzie tuńczyka złowionego przy użyciu pławnic na wodach będących pod władzą lub jurysdykcją Hiszpanii lub Portugalii, na podobszarach ICES VIII, IX i X lub na obszarach CECAF wokół Wysp Kanaryjskich i Madery oraz zakazane jest prowadzenie połowu wymienionych gatunków na danych obszarach przy użyciu tych narzędzi.
Artykuł 5
1.
Zakazane jest prowadzenie połowów tuńczyka czerwonego sieciami obstawowymi w okresie:
- od dnia 1–31 maja na całym Morzu Śródziemnym oraz od dnia 16 lipca do dnia 15 sierpnia na Morzu Śródziemnym z wyłączeniem Adriatyku w odniesieniu do statków prowadzących połowy wyłącznie lub głównie na Adriatyku,
- od dnia 16 lipca do dnia 15 sierpnia na całym Morzu Śródziemnym oraz od dnia 1 do 31 maja na Adriatyku w odniesieniu do statków prowadzących połowy wyłącznie lub głównie na Morzu Śródziemnym, z wyłączeniem Adriatyku.
Państwa Członkowskie zapewnią, że wszystkie statki pływające pod ich banderami lub wpisane do rejestru na ich terytorium podlegają powyższym zasadom.
Do celów niniejszego rozporządzenia, południową granicą Morza Adriatyckiego jest linia przechodząca między albańsko-grecką granicą a Przylądkiem Santa Maria di Leuca.
2.
Zakazane jest wykorzystywanie samolotów lub helikopterów w celu wspomagania połowów tuńczyka czerwonego na Morzu Śródziemnym w okresie od dnia 1–30 czerwca.
3.
Zakazane jest prowadzenie połowów tuńczyka czerwonego przy pomocy sznurów haczykowych powierzchniowych ze statków o długości przekraczającej 24 m w okresie od dnia 1 czerwca do dnia 31 lipca każdego roku.
Długością mającą zastosowanie jest długość określona przez ICCAT i podana w załączniku III.
4.
Definicje okresów i obszarów określone w niniejszym artykule oraz długość statków podana w załączniku III mogą zostać zmienione przez Komisję zgodnie z zaleceniami ICCAT, które są wiążące dla Wspólnoty, oraz zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 19 ust. 2.
Rozdział 2
Wielkość minimalna
Artykuł 6
1.
Gatunki masowo migrujące są niewymiarowe, jeśli ich wymiary są mniejsze niż minimalne wymiary określone w załączniku IV dla danego gatunku.
2.
Wymiary określone w załączniku IV mogą zostać zmienione przez Komisję zgodnie z zaleceniami ICCAT, które są wiążące dla Wspólnoty, oraz zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 19 ust. 2.
Artykuł 7
1.
Ryby niewymiarowe gatunków masowo migrujących nie mogą być zatrzymywane na pokładzie, przeładowywane, wyładowywane, transportowane, składowane, wystawiane lub oferowane na sprzedaż, sprzedawane lub wprowadzane do obrotu.
Gatunki takie są niezwłocznie wyrzucane z powrotem do morza.
Jednakże poprzedni akapit nie ma zastosowania do gatunków określonych w załączniku IV złowionych przez przypadek, których łączna liczba osobników stanowi nie więcej niż 15 % ilości wyładowanych.
W przypadku tuńczyka czerwonego tolerancji tej nie stosuje się do ryb ważących mniej niż 3,2 kg.
2.
Zakazane jest we Wspólnocie dopuszczanie do swobodnego obrotu lub wprowadzanie do obrotu, niewymiarowych ryb gatunków masowo migrujących pochodzących z państw trzecich.
Artykuł 8
Pomiar wymiarów ryb gatunków masowo migrujących jest przeprowadzany zgodnie z art. 18 rozporządzenia (WE) nr 850/98.
Rozdział 3
Ograniczenie liczby statków
Artykuł 9
1.
Rada, stanowiąc zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 8 ust. 4 i) rozporządzenia (EWG) nr 3760/92 [11], ustali liczbę i łączną nośność podaną w tonach rejestrowych brutto (BRT) statków rybackich Wspólnoty o długości przekraczającej 24 metry, przeznaczonych do połowu opastuna jako gatunku docelowego.
Parametry te powinny zostać ustalone jako średnia liczba i nośność podana w tonach rejestrowych brutto statków rybackich Wspólnoty, przeznaczonych do połowu opastuna jako gatunku docelowego na obszarze 1 podczas okresu od 1991–1992 r.
2.
Nie później niż do dnia 31 stycznia każdego roku Państwa Członkowskie przekażą Komisji wykaz wszystkich statków pływających pod ich banderami i wpisanych do rejestrów na ich terytoriach, zamierzających prowadzić połowy opastuna na obszarze 1 podczas danego roku.
3.
Wykaz zawiera wewnętrzny numer przydzielony każdemu statkowi w rejestrze statków rybackich, zgodnie z art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2090/98 [12].
4. Na podstawie informacji dostarczonych przez Państwa Członkowskie zgodnie z ust. 2 i 3, Rada stanowiąc zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 8 ust. 4 ii) rozporządzenia (EWG) nr 3760/92, może rozdzielić między Państwa Członkowskie liczbę statków rybackich oraz łączną nośność podaną w tonach rejestrowych brutto, określoną zgodnie z ust. 1.
5.
Przed dniem 15 sierpnia każde Państwo Członkowskie prześle Komisji wykaz statków rybackich o długości przekraczającej 24 metry, przeznaczonych do połowu opastuna jako gatunku docelowego.
Komisja prześle te informacje do sekretariatu ICCAT przed dniem 31 sierpnia każdego roku.
6.
Wykaz określony w ust. 5 zawiera następujące informacje:
- nazwę statku, numer rejestrowy,
- poprzednią banderę – tam, gdzie ma to zastosowanie,
- międzynarodowy sygnał wywoławczy – tam, gdzie ma to zastosowanie,
- rodzaj statku, jego długość oraz liczbę ton rejestrowych brutto,
- nazwę (nazwisko) i adres właściciela statku lub właścicieli.
Artykuł 10
1.
Rada, stanowiąc zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 8 ust. 4 i) rozporządzenia (EWG) nr 3760/92, ustali liczbę statków rybackich Wspólnoty prowadzących połowy albakory jako gatunku docelowego na Północnym Atlantyku.
Powinna zostać ustalona średnia liczba statków rybackich Wspólnoty, przeznaczonych do połowu albakory jako gatunku docelowego na Północnym Atlantyku, w okresie od 1993–1995 r.
2.
Najpóźniej do dnia 31 stycznia każdego roku Państwa Członkowskie przekażą Komisji wykaz wszystkich statków pływających pod ich banderami i wpisanych do rejestrów na ich terytoriach, zamierzających prowadzić połowy albakory jako gatunku docelowego na Północnym Atlantyku na obszarze 1 podczas danego roku.
3.
Wykaz zawiera wewnętrzny numer przydzielony każdemu statkowi w rejestrze statków rybackich, zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) Nr 2090/98.
4. Na podstawie informacji przesłanych zgodnie z ust. 2 i 3 przez Państwa Członkowskie Rada, stanowiąc zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 8 ust. 4 ii) rozporządzenia (EWG) nr 3760/92, może rozdzielić między Państwa Członkowskie liczbę statków ustalonych zgodnie z ust. 1.
5.
Przed dniem 15 maja każde Państwo Członkowskie prześle Komisji wykaz statków pływających pod ich banderami, wykonujących ukierunkowane połowy albakory na Północnym Atlantyku.
Do dnia 31 grudnia 2001 r. taki wykaz nie obejmuje statków rybackich wykonujących połowy doświadczalne w inny sposób, aniżeli za pomocą pławnic.
Komisja prześle te informacje do sekretariatu ICCAT przed dniem 30 maja każdego roku.
Rozdział 4
Inne środki
Artykuł 11
Państwa Członkowskie mogą zachęcać do wykorzystywania ochronnych linek płoszących na krętlikach, aby żywe marliny błękitne oraz marliny białe mogły być łatwo uwolnione.
Artykuł 12
Bez względu na art. 31 rozporządzenia (WE) Nr 850/98 w Skagerrak i Kattegat można używać prądu elektrycznego i harpunów do połowu tuńczyka i żarłacza olbrzymiego (Cetorhinus maximus).
TYTUŁ III
ŚRODKI TECHNICZNE STOSOWANE NA OBSZARZE 2
Artykuł 13
1.
Przed dniem 15 czerwca każde Państwo Członkowskie prześle Komisji wykaz statków o długości przekraczającej 24 metry, pływających pod ich banderami, które prowadziły połowy opastuna, tuńczyka żółtopłetwego oraz bonito podczas poprzedniego roku na obszarze 2.
Komisja prześle te informacje do sekretariatu ICCAT przed dniem 30 czerwca każdego roku.
2.
Wykaz określony w ust. 1 zawiera następujące informacje:
- nazwę statku, numer rejestrowy,
- poprzednią banderę – tam, gdzie ma to zastosowanie,
- międzynarodowy sygnał wywoławczy – tam, gdzie ma to zastosowanie,
- rodzaj statku, jego długość oraz liczbę ton rejestrowych brutto,
- nazwę (nazwisko) i adres właściciela statku, użytkownika lub czarterującego.
TYTUŁ IV
ŚRODKI TECHNICZNE STOSOWANE NA OBSZARZE 3
Artykuł 14
1.
Tylko statki rybackie Wspólnoty prowadzące połowy na warunkach określonych w Porozumieniu w sprawie międzynarodowego programu ochrony delfinów, które miały przydzielone DML, są uprawnione podczas połowu tuńczyka żółtopłetwego na obszarze 3 do otaczania ławic lub grup delfinów za pomocą okrężnic.
2.
"DML" oznacza limit śmiertelności delfinów określony w art. 5 Porozumienia w sprawie międzynarodowego programu ochrony delfinów.
Artykuł 15
1.
Przed dniem 15 września każde Państwo Członkowskie prześle Komisji:
- wykaz statków pływających pod ich banderami z nośnością większą niż 363 ton metrycznych (400 ton netto), które miały przydzielone DML na cały nadchodzący rok;
- wykaz statków pływających pod ich banderami, które prawdopodobnie będą poławiały na obszarze w trakcie nadchodzącego roku;
- wykaz statków pływających pod ich banderami, które wnioskowały o DML dla pierwszej lub drugiej połowy nadchodzącego roku;
- dla każdego statku wnioskującego o DML certyfikat stanowiący, że statek posiadał właściwe do ochrony delfinów narzędzia połowowe i wyposażenie oraz że jego kapitan ukończył zatwierdzony kurs szkoleniowy w zakresie ratowania i wypuszczania delfinów.
2.
Państwa Członkowskie zapewnią, aby wnioski o DML były zgodne z warunkami ustanowionymi w Porozumieniu w sprawie międzynarodowego programu ochrony delfinów oraz ze środkami ochronnymi przyjętymi przez IATTC.
3.
Komisja zbada wykazy oraz upewni się, że są one zgodne z przepisami Porozumienia w sprawie międzynarodowego programu ochrony delfinów i środkami ochronnymi przyjętymi przez IATTC, oraz prześle je dyrektorowi IATTC.
W przypadku gdy badanie wykaże, że wniosek nie spełnia warunków określonych w niniejszym ustępie, Komisja niezwłocznie poinformuje zainteresowane Państwo Członkowskie o niemożności przesłania całości lub części wniosku dyrektorowi IATTC, z podaniem powodów.
4.
Komisja prześle każdemu Państwu Członkowskiemu łączną liczbę DML, która ma być rozdzielona między statki pływające pod ich banderami.
5.
Do dnia 15 stycznia każdego roku każde Państwo Członkowskie prześle Komisji podział DML dokonany między statki pływające pod jego banderą.
6.
Do dnia 1 lutego każdego roku Komisja prześle dyrektorowi IATTC wykaz i podział DML dokonany między statki rybackie Wspólnoty.
Artykuł 16
1.
Zakazane jest wykorzystanie statków pomocniczych do wspomagania statków prowadzących połowy za pomocą urządzeń powodujących koncentrację ryb.
2.
Zakazane są przeładunki na morzu.
TYTUŁ V
PRZEPISY MAJĄCE OGÓLNE ZASTOSOWANIE
Artykuł 17
1.
Zakazane jest otaczanie ławic lub grup ssaków morskich za pomocą okrężnic, z wyjątkiem statków określonych w art. 14.
2.
Niezależnie od rodzaju wód ust. 1 stosuje się do każdego statku pływającego pod banderą Państwa Członkowskiego lub wpisanego do rejestru w Państwie Członkowskim.
TYTUŁ VI
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 18
Niezbędne środki w celu wykonania art. 3 ust. 9, art. 5 ust. 4 i art. 6 ust. 2 zostaną przyjęte zgodnie z procedurą regulacyjną określoną w art. 19 ust. 2.
Artykuł 19
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet powołany na mocy art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 3760/92.
2.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu zastosowanie mają art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres przewidziany w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 20
1.
Skreśla się art. 24, 33 i 41 rozporządzenia (WE) nr 850/98 oraz zapisy w załączniku XII odnoszące się do tuńczyka czerwonego i włócznika.
2.
Skreśla się art. 3a i 5a rozporządzenia (WE) nr 1626/94 zapisy w załączniku IV odnoszące się do tuńczyka czerwonego i włócznika, a także załącznik V.
3.
Odniesienia do wyżej wskazanych rozporządzeń, artykułów, załączników są interpretowane jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia oraz są odczytywane zgodnie z tabelą korelacji w załączniku V.
Artykuł 21
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 974/2001
z dnia 14 maja 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3911/92 w sprawie wywozu dóbr kultury
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ustanowienie unii gospodarczej i walutowej oraz przyjęcie euro mają wpływ na treść ostatniego akapitu pozycji B Załącznika do rozporządzenia (EWG) nr 3911/92 [4] ustanawiającego wyrażone w ecu wartości dóbr kultury, do których zastosowanie ma to rozporządzenie.
Akapit ten ustanawia, że przeliczenie wspomnianych wartości na waluty krajowe nastąpi z dniem 1 stycznia 1993 r.
(2) Na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1103/97 z dnia 17 czerwca 1997 r. w sprawie niektórych przepisów odnoszących się do wprowadzenia euro [5], jakiekolwiek odniesienia do ecu w instrumentach prawnych, z dniem 1 stycznia 1999 r. zostały zastąpione odniesieniami do euro po przeliczeniu po kursie jeden do jednego.
W przypadku niewprowadzenia zmian do rozporządzenia (EWG) nr 3911/92, tym samym pozostawiając bez zmiany stały kurs walutowy obowiązujący w dniu 1 stycznia 1993 r., Państwa Członkowskie, których walutą jest euro, nadal stosowałyby różne kwoty przeliczone na podstawie kursu walutowego z roku 1993, a nie na podstawie kursów wymiany nieodwołalnie ustalonych w dniu 1 stycznia 1999 r. i sytuacja taka trwałaby tak długo, jak taka zasada wymiany stanowiłaby integralną część rozporządzenia.
(3) Dlatego też ostatni akapit pozycji C Załącznika do rozporządzenia (EWG) nr 3911/92 powinien zostać zmieniony w taki sposób, aby od dnia 1 stycznia 2002 Państwa Członkowskie, których walutą jest euro, bezpośrednio stosowały wartości wyrażone w euro i ustanowione w prawodawstwie wspólnotowym.
Dla pozostałych Państw Członkowskich, które nadal będą przeliczały te progi na waluty krajowe, należy w dogodnym terminie przed dniem 1 stycznia 2002 r przyjąć kurs walutowy oraz należy ustanowić odpowiednie przepisy w celu automatycznego i okresowego dostosowania tego kursu przez te Państwa w celu wyrównania różnic między kursem walutowym waluty krajowej a kursem euro.
(4) Wydaje się, że wartość 0 (zero) określona w pozycji B Załącznika do rozporządzenia (EWG) nr 3911/92 mająca zastosowanie jako próg finansowy dla niektórych kategorii dóbr kultury może być interpretowana w sposób zagrażający skutecznemu zastosowaniu rozporządzenia.
W związku z tym, że wartość 0 (zero) oznacza, że dobra, niezależnie od ich wartości należące do omawianych kategorii, nawet jeżeli mają wartość nieznaczną lub zerową mają być uznawane za "dobra kultury" w rozumieniu wspomnianego rozporządzenia, niektóre organy interpretowały to w taki sposób, że przedmiotowe dobra kultury nie mają żadnej wartości a w związku z tym nie podlegają ochronie, jaką zapewnia to rozporządzenie.
(5) W związku z powyższym, w celu uniknięcia jakichkolwiek pomyłek w tej kwestii, cyfra 0 powinna zostać zastąpiona bardziej precyzyjnym wyrażeniem niepozostawiającym wątpliwości co do potrzeby ochrony przedmiotowych dóbr,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W pozycji B Załącznika do rozporządzenia (EWG) nr 3911/92 wprowadza się następujące zmiany:
1) tytuł
"WARTOŚĆ: 0 (zero)"
otrzymuje brzmienie:
"WARTOŚĆ:
Niezależnie od wartości.";
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2002 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie (WE) nr 985/2001 europejskiego banku centralnego
z dnia 10 maja 2001 r.
zmieniające rozporządzenie EBC/1999/4 w sprawie uprawnień Europejskiego Banku Centralnego do nakładania sankcji
(EBC/2001/4)
RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 110 ust. 3,
uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, w szczególności jego art. 34.3 i art. 19.1,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2532/98 z dnia 23 listopada 1998 r. dotyczące uprawnień Europejskiego Banku Centralnego do nakładania sankcji [1], w szczególności jego art. 6 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie EBC/1999/4 z dnia 23 września 1999 r. w sprawie uprawnień Europejskiego Banku Centralnego do nakładania sankcji [2] powinno zostać zmienione z następujących powodów:
dotychczasowe doświadczenia pokazały, że istniejąca procedura gromadzenia informacji istotnych dla określania i wprowadzenia w życie sankcji, w szczególności wymiana początkowej dokumentacji i materiałów między EBC a krajowymi bankami centralnymi, okazała się nadmiernie kłopotliwa.
Zatem procedura ta wymaga uproszczenia w celu stworzenia skutecznego i solidnego systemu zarządzania sankcjami, opartego na sprawnej procedurze przy jednoczesnym zagwarantowaniu takiego samego poziomu pewności prawnej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zmiany w rozporządzeniu EBC/1999/4
Artykuł 9 ust. 5 rozporządzenia EBC/1999/4 otrzymuje brzmienie:
"5.
Wszelkie informacje istotne dla określenia i wprowadzenia w życie sankcji będą przechowywane przez właściwy krajowy bank centralny lub EBC, w odpowiednim przypadku, w aktach, przez co najmniej pięć lat od dnia, w którym decyzja w sprawie wprowadzenia sankcji stanie się ostateczna.
Właściwy krajowy bank centralny przekaże EBC kopie całej początkowej dokumentacji i materiałów związanych z postępowaniem w sprawie naruszenia przepisów, będące w jego posiadaniu."
Artykuł 2
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego czwartego dnia następnego miesiąca po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 991/2001
z dnia 21 maja 2001 r.
zmieniające Załącznik do dyrektywy Rady 92/14/EWG w sprawie limitów operacyjnych statków powietrznych objętych częścią II rozdział 2 tom 1 załącznika 16 do Konwencji o Międzynarodowym Lotnictwie Cywilnym, wydanie 2 (1988)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/14/EWG z dnia 2 marca 1992 r. w sprawie limitów operacyjnych statków powietrznych objętych częścią II rozdział 2 tom 1 załącznika 16 do Konwencji o Międzynarodowym Lotnictwie Cywilnym, wydanie 2 (1988) [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 1999/28/WE [2], w szczególności jej art. 9a,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 3 dyrektywy 92/14/EWG wyłącza samoloty wymienione w Załączniku do tej dyrektywy, pod warunkiem, w szczególności, że są one używane przez osoby fizyczne lub prawne z siedzibą w kraju, w którym te statki powietrzne zostały zarejestrowane w ściśle określonym okresie referencyjnym.
(2) Artykuł 9a dyrektywy 92/14/EWG, zmieniony dyrektywą Rady 98/20/WE [3], wprowadza procedurę uproszczoną dla zmian Załącznika w celu zapewnienia pełnej zgodności z kryteriami.
(3) Od wejścia w życie dyrektywy 1999/28/WE, która jako pierwsza zmieniła Załącznik do dyrektywy 92/14/EWG w sprawie podstawy procedury uproszczonej, niektóre statki powietrzne uwzględnione w Załączniku zostały zniszczone, a inne zostały wykreślone z rejestrów odpowiednich krajów; odpowiednie wpisy tych statków powietrznych powinny zostać skreślone z Załącznika.
(4) Niektóre z omawianych kwalifikujących się statków powietrznych w ciągu 2001 r. osiągną wiek 25 lat; dlatego należy wprowadzić do Załącznika odpowiednie zapisy.
(5) Jest ponadto pożądane zaktualizowanie Załącznika wobec wszelkich mogących się zdarzyć zmian w kodzie rejestracyjnym po stronie operatora lub uwzględnionego taboru lotniczego.
(6) Ograniczony charakter oraz zakres zmian w Załączniku, jak również pilność uzasadniają zmianę w zastosowanym rodzaju dokumentu prawnego.
(7) Jest konieczne dla niniejszego rozporządzenia, aby weszło ono w życie w trybie pilnym, w celu niezwłocznego umożliwienia zainteresowanym stronom skorzystania z wyłączenia, jakie ono przewiduje.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Przepisów Bezpieczeństwa Lotniczego [4], ustanowionym rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3922/91 z dnia 16 grudnia 1991 r. w sprawie harmonizacji wymagań technicznych i procedur administracyjnych w dziedzinie lotnictwa cywilnego [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2871/2000 [6],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do dyrektywy 92/14/EWG zostaje niniejszym zmieniony zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 993/2001
z dnia 4 maja 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2700/2000 [2] Parlamentu Europejskiego i Rady, w szczególności jego art. 247,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia jednolitego i niezawodnego działania w pełni skomputeryzowanej procedury tranzytowej do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2787/2000 [4], należy wprowadzić przepisy prawne służące rozwojowi, uzupełnieniu, a w razie potrzeby uaktualnieniu istniejących ram prawnych dla skomputeryzowanego systemu tranzytowego.
(2) Wymiana informacji między organami celnymi w urzędach wyjścia i urzędach tranzytowych z wykorzystaniem technologii informatycznej i sieci komputerowych spowoduje bardziej skuteczną kontrolę procedur tranzytowych, przy jednoczesnym zwolnieniu przewoźników z obowiązku przedstawiania noty tranzytowej w każdym urzędzie tranzytowym.
(3) W celu monitorowania wykorzystywania gwarancji z pełnym pokryciem i zwolnienia z obowiązku składania gwarancji konieczne jest ustalenie przewidywanej kwoty należności celnych i innych należności związanych z procedurami tranzytowymi w przypadkach, gdy nie są dostępne dane wymagane dla takich obliczeń.
Jednakże organy celne powinny być upoważnione do ustalania odmiennych liczb na podstawie innych informacji, które mogą być im znane.
(4) W odniesieniu do gwarancji monitorowanych przez skomputeryzowany system tranzytowy, powinno być możliwe zwolnienie z obowiązku przedstawiania w urzędzie wyjścia dokumentów gwarancyjnych w wersji papierowej.
(5) W odniesieniu do skomputeryzowanej kontroli gwarancji indywidualnej w formie zaświadczeń, właściwe jest zobowiązanie poręczyciela do dostarczenia do urzędu składania gwarancji wszelkich wymaganych informacji o wydanych zaświadczeniach.
(6) W celu zmaksymalizowania korzyści osiąganych ze skomputeryzowanego systemu tranzytowego przez organy celne i podmioty gospodarcze, właściwe jest rozszerzenie również na upoważnionego odbiorcę obowiązku wymiany informacji z urzędem przeznaczenia, z wykorzystaniem techniki przetwarzania danych.
(7) Skomputeryzowane środowisko pozwoli na znaczące skrócenie obecnych ograniczeń czasowych przy wszczynaniu procedury poszukiwawczej.
(8) Dostęp do elektronicznych danych tranzytowych będzie ułatwiony przez drukowanie Numeru Ewidencyjnego Operacji Tranzytowej (MRN) w standardowej formie kodu kreskowego na Tranzytowym Dokumencie Towarzyszącym, co przyspieszy i usprawni procedurę.
(9) Powinien zostać uproszczony i zracjonalizowany tytuł III części II rozporządzenia (EWG) nr 2454/93, dotyczący składu celnego, uszlachetniania czynnego, przetwarzania pod kontrolą celną, czasowego wwozu oraz uszlachetniania biernego.
Tytuł V rozdziału I, obejmujący strefy wolnocłowe i składy wolnocłowe, powinien zostać zmieniony.
(10) Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 (zwane dalej "Kodeksem"), zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2700/2000, stworzyło podstawy dla ustanowienia warunków bardziej elastycznego dostępu do niektórych procedur, przez zastąpienie wykazu pozytywnego badaniem warunków ekonomicznych w przypadku przetwarzania pod kontrolą celną, przez skoncentrowanie badań warunków ekonomicznych przed wystawieniem zezwoleń na uszlachetnianie czynne wrażliwych towarów oraz, w uszlachetnianiu biernym, zwiększając zastosowanie metody wymiaru opodatkowania opartej o koszty operacji.
(11) Współzależność między przepisami regulującymi procedurę uszlachetniania czynnego a systemem refundacji wywozowych w sektorze produktów i towarów rolnych wymaga bardziej szczegółowych zasad w następstwie ograniczenia subsydiów wywozowych uzgodnionych w ramach Światowej Organizacji Handlu.
(12) Całość zasad dotyczących gospodarczych procedur celnych musi ulec racjonalizacji, biorąc pod uwagę fakt, iż w każdej z pięciu gospodarczych procedur celnych stosuje się pewną ilość identycznych przepisów.
W celu uniknięcia powtarzania zasad przepisy wspólne dla dwóch lub więcej procedur powinny być zawarte w jednym rozdziale.
Część ta dotyczy w szczególności zezwoleń – włączając te angażujące kilka administracji – oraz uproszczenia w zakresie przepisów regulujących zezwolenia uproszczone, ewidencję zapasów, współczynnik produktywności, odsetki wyrównawcze, metody zakończenia procedur, transferów i współpracę administracyjną, jak również ujednoliconej struktury formularzy wniosków i zezwoleń.
W celu wprowadzenia większej elastyczności do zasad proceduralnych powinna być ustanowiona możliwość przyznawania, pod pewnymi warunkami, zezwolenia z mocą wsteczną na okres jednego roku.
(13) Kodeks, zmieniony rozporządzeniem (WE) nr 2700/2000, stworzył także podstawę umożliwiającą Państwom Członkowskim wyznaczanie stref wolnocłowych, w których będzie przeprowadzana kontrola i formalności celne oraz znajdą zastosowanie przepisy dotyczące długu celnego zgodnie z wymogami procedury składu celnego.
Strefy wolnocłowe będą stąd rozróżniane zgodnie z rodzajem kontroli, jakiej są poddawane.
(14) Przejrzystość wszelkich zasad powinna zostać poprawiona przez bardziej rygorystyczną strukturę oraz większą zwięzłość przepisów, a także przez unikanie, w miarę możliwości, pokrywania się przepisów celnych i rolnych.
(15) Ilość załączników powinna być znacznie ograniczona.
Niektóre powinny zostać włączone do właściwego tekstu (nr 69a, 74, 95); inne powinny zostać połączone (67 i 68; 70, 75a, 81, 82, 84, 98 i 106; 71, 72 i 83; 85, 86, 88, 89 i 107); wreszcie inna grupa powinna zostać skreślona, z uwagi na raczej wyjaśniający, ilustracyjny czy przykładowy charakter treści ich treści.
Powinny zostać ustanowione dwa nowe załączniki (70 i 73).
(16) Międzynarodowy handel używaną i zapakowaną odzieżą przeżywa gwałtowny wzrost.
W celu ułatwienia takiego handlu właściwe jest określenie reguły pochodzenia stosowanej do używanej odzieży i innych używanych artykułów, które zostały zebrane i zapakowane.
Reguła przyjęta przez Komitet ds. Reguł Pochodzenia WTO w kontekście międzynarodowej harmonizacji niepreferencyjnych reguł pochodzenia (Porozumienie WTO w sprawie reguł pochodzenia) opiera określanie pochodzenia używanej odzieży i innych używanych artykułów na koncepcji ostatniego znaczącego przekształcenia.
(17) Rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 powinno być odpowiednio zmienione.
(18) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2454/93 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 220 ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:
a) w lit. b) wyrazy "art. 556 ust. 1 akapit drugi" zastępuje się wyrazami "art. 508 ust. 1";
b) w lit. c) i d) po wyrazach "pisemne zezwolenie na daną procedurę celną" dodaje się wyrazy "lub kopia wniosku o zezwolenie, o ile zastosowanie znajduje art. 508 ust. 1.";
c) w lit. e) wyrazy: "art. 751 ust. 1 akapit drugi" zastępuje się wyrazami: "art. 508 ust. 1";
2) w art. 229 ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:
a) w zdaniu wprowadzającym, "art. 696" zastępuje się wyrazami "art. 497 ust. 3 akapit drugi";
b) w lit. a) tiret pierwsze i drugie otrzymują brzmienie:
- "— zwierzęta na sezonowy wypas lub wypas albo do prowadzenia prac lub transportu oraz inne towary spełniające warunki określone w art. 567 akapit drugi, lit. a),
- — opakowania określone w art. 571 lit. a), noszące trwałe, nieusuwalne oznakowanie osoby mającej siedzibę poza obszarem celnym Wspólnoty,";
c) w lit. a) tiret czwarte wyrazy "art. 671 ust. 2 lit. c)" zastępuje się wyrazami "art. 569";
3) artykuł 232 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Następujące przedmioty, jeśli nie zostały zgłoszone organom celnym na piśmie lub ustnie, uważa się za zgłoszone do czasowego wwozu czynnością określoną w art. 233, z zastrzeżeniem art. 579:
a) rzeczy osobistego użytku i towary do celów sportowych wwożone przez podróżujących zgodnie z art. 563;
b) środki transportu określone w art. 556–561;
c) majątek marynarzy, używany na statkach biorących udział w międzynarodowym ruchu morskim na podstawie art. 564 lit. a).";
4) w art. 251 dodaje się pkt 1c:
"1c. Jeśli zezwolenie z mocą wsteczną przyznaje się na mocy:
- artykuł 294 na dopuszczenie do swobodnego obrotu z preferencyjnym traktowaniem taryfowym lub o zredukowanej albo zerowej stawce celnej z uwagi na ostateczne przeznaczenie towarów, lub
- artykuł 508 na gospodarczą procedurę celną.";
5) w art. 268 ust. 3 i 269 ust. 3, wyrazy "art. 529–534" zastępuje się wyrazami "art. 524";
6) w art. 270 ust. 1 akapit trzeci, wyrazy "art. 497–502" zastępuje się wyrazami "art. 497, 498 oraz 499";
7) w art. 272 ust. 2, wyrazy "art. 529–534" zastępuje się wyrazami "art. 524";
8) w art. 275 ust. 1, wyrazy "art. 556 ust. 1 akapit drugi" zastępuje się wyrazami "art. 508 ust. 1";
9) w części I tytułu IX rozdział 3, po art. 277 dodaje się podsekcję w brzmieniu:
"Podsekcja 4
Przepisy wspólne
Artykuł 277a
W przypadku gdy dwa lub więcej zezwolenia dotyczące gospodarczych procedur celnych są przyznawane tej samej osobie, a jedna procedura kończy się rozpoczynając inną procedurę z wykorzystaniem lokalnej procedury odprawy celnej, zgłoszenie nie musi być wymagane." ;
10) artykuł 278 ust. 3 lit. d) otrzymuje brzmienie:
"d) żadna procedura uproszczona nie ma zastosowania do wspólnotowych towarów rolnych określonych w art. 524 i poddanych procedurze składu celnego.";
11) artykuł 313 ust. 2 lit. b) i c) otrzymują brzmienie:
"b) towary magazynowane czasowo lub w wolnym obszarze celnym o kontroli typu I w rozumieniu art. 799 albo w składzie wolnocłowym;
c) towary poddane postępowaniu zawieszającemu lub umieszczone w wolnym obszarze celnym o kontroli typu II w rozumieniu art. 799.";
12) artykuł 313a ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Regularna linia żeglugowa oznacza regularną usługę przewożenia towarów na statkach, które pływają jedynie między portami znajdującymi się w obszarze celnym Wspólnoty i nie mogą płynąć z, płynąć do, ani zawijać do jakichkolwiek punktów poza tym obszarem lub do portu na tym obszarze będącego wolnym obszarem celnym o kontroli typu I w rozumieniu art. 799.";
13) w art. 313b wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 3 lit. d) tiret pierwsze otrzymuje brzmienie:
"— na trasach, dla których wymagane jest zezwolenie, nie zawijać do żadnego portu w państwie trzecim albo, w wolnym obszarze celnym o kontroli typu I w rozumieniu art. 799, do portu na obszarze celnym Wspólnoty oraz, że nie zostanie przeprowadzony przeładunek na pełnym morzu oraz,";
b) ustęp 7 otrzymuje brzmienie:
"7.
Jeśli statek rodzaju określonego w art. 313a ust. 1 zostanie zmuszony okolicznościami wykraczającymi poza jego kontrolę do przeładunku na morzu lub do czasowego wejścia do portu w państwie trzecim lub w wolnym obszarze celnym o kontroli typu i w rozumieniu art. 799 do portu na obszarze celnym Wspólnoty, przedsiębiorstwo żeglugowe bezzwłocznie zawiadamia organy celne następnych portów zawinięcia na przewidzianej trasie statku.";
14) w art. 322 ust. 2 skreśla się wyrazy "w rozumieniu art. 670";
15) w art. 346 ust. 1 dodaje się akapit trzeci w brzmieniu:
"Jednakże w przypadku gdy dane dotyczące gwarancji są wymieniane między urzędem składania gwarancji a urzędem wyjścia z wykorzystaniem technologii informatycznej i sieci komputerowej, oryginał dokumentu gwarancyjnego jest zatrzymywany w urzędzie wyjścia.";
16) w art. 347 dodaje się ust. 3a:
"3a.
Jeżeli urząd składania gwarancji wymienia dane dotyczące gwarancji z urzędami wyjścia z wykorzystaniem technologii informatycznej i sieci komputerowych, gwarant jest zobowiązany do przekazywania do urzędu składania gwarancji wszelkich wymaganych informacji dotyczących zaświadczeń gwarancji indywidualnej, które wydał, zgodnie z zasadami przyjętymi przez właściwe organy celne.";
17) w art. 359 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Notę tranzytową sporządzoną na formularzu zgodnym ze wzorem przedstawionym w załączniku 46, przewoźnik przedstawia w każdym urzędzie tranzytowym, gdzie jest ona zatrzymywane.
Jednakże w przypadku gdy dane dotyczące tranzytu są wymieniane między urzędem wyjścia a urzędem tranzytowym z wykorzystaniem technologii informatycznej i sieci komputerowej, nota tranzytowa nie musi być przedstawiana.";
18) w art. 365 dodaje się ust. 1a w brzmieniu:
"1a.
W przypadkach, gdzie stosuje się przepisy sekcji 2 podsekcja 7, a organy celne Państw Członkowskich wywozu nie otrzymały "Komunikatu o przybyciu"; w terminie, w którym towary muszą być przedstawione w urzędzie przeznaczenia, organy te powiadamiają o tym głównego zobowiązanego i wzywają do dostarczenia dowodu zakończenia procedury.";
19) w art. 366 ust. 1 dodaje się akapit trzeci w brzmieniu:
"W przypadkach, gdzie stosuje się przepisy sekcji 2 podsekcja 7, organy celne również wszczynają niezwłocznie procedurę poszukiwawczą za każdym razem w sytuacji, gdy nie otrzymują "Komunikatu o przybyciu"; w terminie, w którym towary muszą być przedstawione w urzędzie przeznaczenia lub "Informacja o wynikach kontroli"; w terminie sześciu dni po otrzymaniu "Komunikatu o przybyciu";.";
20) dodaje się art. 368a w brzmieniu:
"Artykuł 368a
W przypadku gdy urząd składania gwarancji i urząd wyjścia znajdują się w różnych Państwach Członkowskich, wówczas komunikaty dotyczące wymiany danych o gwarancjach są zgodne ze strukturą i danymi określonymi w porozumieniu między poszczególnymi organami celnymi.";
21) artykuł 369 otrzymuje brzmienie:
"Urząd wyjścia z chwilą zwolnienia towarów przesyła dane na temat procedury tranzytu wspólnotowego do zadeklarowanego urzędu przeznaczenia używając "Komunikatu informującego wyprzedzająco o dostarczeniu towaru"; oraz do każdego zadeklarowanego urzędu celnego tranzytowego używając "Komunikatu informującego wyprzedzająco o przewozie towaru przez granicę";.
Komunikaty te zawierają dane wynikające ze zgłoszenia tranzytowego, po uwzględnieniu ewentualnych poprawek i uzupełnień.
Komunikaty te powinny być zgodne ze strukturą i danymi określonymi w porozumieniu między poszczególnymi organami celnymi.";
22) dodaje się art. 369a w brzmieniu:
"Artykuł 369a
Urząd tranzytowy rejestruje przekroczenie granicy na podstawie "Komunikatu informującego wyprzedzająco o przewozie towaru przez granicę"; otrzymanego z urzędu wyjścia.
Kontrole towarów przeprowadza się w urzędzie tranzytowym na podstawie "Komunikatu informującego wyprzedzająco o przewozie towaru przez granicę";.
Urząd wyjścia jest informowany o przekroczeniu granicy za pomocą komunikatu "Zawiadomienie o przekroczeniu granicy";.
Komunikat ten powinien być zgodny ze strukturą i danymi określonymi w porozumieniu między poszczególnymi organami celnymi.";
23) w art. 379 ust. 1 dodaje się akapit drugi w brzmieniu:
"W celu zastosowania przepisów akapitu pierwszego, dla każdej procedury tranzytowej oblicza się kwotę długu celnego, który może powstać.
W wypadku braku niezbędnych danych, kwota ta określana jest w wysokości 7000 EUR, chyba że na podstawie innych informacji dostępnych organom celnym kwotę tę można określić w innej wysokości.";
24) w art. 383 ust. 2 dodaje się akapit drugi w brzmieniu:
"Jednakże jeżeli dane dotyczące gwarancji są wymieniane między urzędem składania gwarancji i urzędem wyjścia z wykorzystaniem technologii informatycznej i sieci komputerowych, poświadczenia nie są przedstawiane w urzędzie wyjścia.";
25) artykuł 408 ust. 1 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) niezwłocznie przesłać urzędowi przeznaczenia karty nr 4 i 5 deklaracji tranzytowej, która towarzyszyła przesyłce, wskazując jednocześnie datę przybycia przesyłki i stan nałożonych zamknięć. Powyższe nie ma zastosowania, jeżeli komunikacja odbywa się z wykorzystaniem technologii przetwarzania danych.";
26) dodaje się art. 408a w brzmieniu:
"Artykuł 408a
1.
Jeżeli urząd przeznaczenia stosuje przepisy sekcji 2 podsekcja 7, wówczas osoby mogą uzyskać status upoważnionego odbiorcy, jeżeli poza spełnieniem warunków określonych w art. 373, używają techniki przetwarzania danych do komunikowania się z organami celnymi.
2.
Upoważniony odbiorca informuje urząd przeznaczenia o przybyciu towarów przed ich rozładunkiem.
3.
W zezwoleniu określa się w szczególności sposób i termin otrzymania przez upoważnionego odbiorcę od urzędu przeznaczenia danych z "Komunikatu informującego wyprzedzająco o dostarczeniu towaru" w celu odpowiedniego stosowania art. 371."
27) w art. 427 ust. 2 skreśla się wyrazy "w rozumieniu art. 670 lit. g)".
28) W części II tytuł III (art. 496–787) otrzymuje brzmienie:
"TYTUŁ III
GOSPODARCZE PROCEDURY CELNE
ROZDZIAŁ 1
Przepisy podstawowe wspólne dla więcej niż jednej procedury
Sekcja 1
Definicje
Artykuł 496
"procedura" oznacza gospodarczą procedurę celną;
"zezwolenie" oznacza zezwolenie udzielone przez organy celne do zastosowania procedury;
"zezwolenie pojedyncze" oznacza zezwolenie związane z różnymi administracjami celnymi obejmujące rozpoczęcie i/lub zakończenie procedur, składowanie, kolejne procesy uszlachetniania lub zastosowanie;
"posiadacz" oznacza posiadacza zezwolenia;
"urząd nadzorujący" oznacza urząd celny wskazany w zezwoleniu jako upoważniony do nadzorowania procedur;
"urząd objęcia" oznacza urząd lub urzędy celne wskazane w zezwoleniu jako upoważnione do przyjęcia zgłoszeń poddających towary procedurze;
"urząd zakończenia" oznacza urząd lub urzędy celne wskazane w zezwoleniu jako upoważnione do przyjęcia zgłoszeń przypisujących towary, po poddaniu procedurze, do nowego dozwolonego przeznaczenia celnego lub, w przypadku uszlachetnienia biernego, do przyjęcia zgłoszenia do swobodnego obrotu;
"obrót trójstronny" oznacza obrót, gdzie urząd zakończenia nie jest taki sam jak urząd objęcia;
"księgi rachunkowe" oznaczają handlowe, podatkowe lub inne materiały księgowe posiadacza, lub takie dane prowadzone w jego imieniu;
"ewidencja" oznacza dane zawierające wszelkie niezbędne informacje i szczegóły techniczne na jakimkolwiek nośniku, umożliwiające organom celnym sprawowanie nadzoru i kontroli nad procedurą, w szczególności nad przepływem i zmiennym statusem towarów; w procedurze składu celnego, ewidencja jest nazywana ewidencją zapasów;
"główne produkty kompensacyjne" oznaczają produkty kompensacyjne, dla których została zatwierdzona procedura produkcji;
"uboczne produkty kompensacyjne" oznaczają produkty kompensacyjne stanowiące konieczny produkt uboczny operacji przetworzenia inne niż główne produkty kompensacyjne wskazane w zezwoleniu;
"okres do zakończenia" oznacza czas, przed upływem którego produktom lub towarom musi zostać przypisane nowe dozwolone przeznaczenie celne, także, zależnie od sprawy, w celu ubiegania się o zwrot należności przywozowych po uszlachetnieniu czynnym (system ceł zwrotnych), lub w celu otrzymania całkowitego lub częściowego zwolnienia z należności przywozowych w momencie dopuszczenia do swobodnego obrotu po uszlachetnieniu biernym.
Sekcja 2
Wniosek o zezwolenie
Artykuł 497
1.
Wniosek o zezwolenie musi być sporządzony na piśmie z zastosowaniem wzoru wskazanego w załączniku 67.
2.
Organy celne mogą zezwolić na złożenie wniosku o przedłużenie lub zmianę zezwolenia w drodze zwykłego podania na piśmie.
3.
W przypadkach opisanych poniżej, wniosek o zezwolenie może być sporządzony za pomocą zgłoszenia celnego na piśmie lub za pomocą technik przetwarzania danych wykorzystując zwykłą procedurę:
a) dla uszlachetnienia czynnego, w przypadkach, w których zgodnie z art. 539, warunki ekonomiczne uznaje się za spełnione, z wyjątkiem wniosków obejmujących towary ekwiwalentne;
b) dla przetwarzania pod kontrolą celną, w przypadkach, w których zgodnie z art. 552 ust. 1 akapit pierwszy, warunki ekonomiczne uznaje się za spełnione;
c) dla czasowego wwozu, włączając zastosowanie karnetu ATA lub CPD;
d) dla uszlachetniania biernego, gdy procesy uszlachetniania dotyczą napraw, włączając standardowy system wymiany bez uprzedniego przywozu:
i) dla dopuszczenia do swobodnego obrotu po uszlachetnieniu biernym przy wykorzystaniu standardowego systemu wymiany z uprzednim przywozem;
ii) dla dopuszczenia do swobodnego obrotu po uszlachetnieniu biernym przy wykorzystaniu standardowego systemu wymiany bez uprzedniego przywozu, jeżeli istniejące zezwolenie nie obejmuje takiego systemu, a organy celne zezwalają na jego zmianę;
iii) dla dopuszczenia do swobodnego obrotu po uszlachetnieniu biernym, jeśli operacja przetworzenia dotyczy towarów o niehandlowym charakterze.
Wniosek o zezwolenie może zostać złożony w formie ustnego zgłoszenia celnego dla czasowego wwozu, zgodnie z art. 229, pod warunkiem przedstawienia dokumentu wystawionego zgodnie z art. 499 akapit trzeci;
Wniosek o zezwolenie może zostać złożony w formie zgłoszenia celnego dla czasowego wwozu przez jakikolwiek inny akt, zgodnie z art. 232 ust. 1.
4.
Wnioski o pojedyncze zezwolenie, z wyjątkiem czasowego wwozu, są sporządzane zgodnie z ust. 1.
5.
Organy celne mogą wymagać, aby wniosek o czasowy wwóz z całkowitym zwolnieniem z należności przywozowych zgodnie z art. 578 został sporządzony zgodnie z ust. 1.
Artykuł 498
Wniosek o zezwolenie na mocy art. 497, składany jest:
a) dla składu celnego: organom celnym właściwym dla miejsca, które ma być zatwierdzone jako skład celny lub gdzie prowadzone są główne księgi rachunkowe wnioskodawcy;
b) dla uszlachetniania czynnego oraz przetwarzania pod kontrolą celną: organom celnym właściwym dla miejsca, gdzie przeprowadzona ma zostać operacja przetworzenia;
c) dla czasowego wwozu: organom celnym właściwym dla miejsca, gdzie towary maja zostać użyte, bez uszczerbku dla przepisów art. 580 ust. 2 akapit drugi;
d) dla uszlachetniania biernego: organom celnym właściwym dla miejsca, gdzie znajdują się towary, które mają zostać zgłoszone do czasowego wwozu.
Artykuł 499
W przypadku gdy organy celne uznają jakąkolwiek informację podaną we wniosku za niewystarczającą, mogą zażądać od wnioskodawcy dodatkowych danych szczegółowych.
W szczególności w przypadkach gdy wniosek może zostać złożony przez sporządzenie zgłoszenia celnego, władze celne żądają, bez uszczerbku dla przepisów art. 220, aby wraz z wnioskiem złożony został dokument wystawiony przez zgłaszającego, zawierający przynajmniej następujące informacje, chyba że takie informacje zostaną uznane za zbędne lub mogą zostać wpisane do formularza użytego dla zgłoszenia pisemnego:
a) nazwisko i adres wnioskodawcy, zgłaszającego i operatora;
b) charakter przetworzenia lub zastosowania towarów;
c) opis techniczny towarów i produktów kompensacyjnych lub przetworzonych oraz sposób ich identyfikacji;
d) kody warunków ekonomicznych zgodnie z załącznikiem 70;
e) szacowany współczynnik produktywności oraz sposoby, w jaki ma on zostać określony;
f) szacowany okres do zakończenia;
g) proponowany urząd zakończenia;
h) miejsce przetworzenia lub zastosowania;
i) proponowane formalności transferowe;
j) w przypadku ustnych deklaracji celnych, wartość i ilość towarów.
W przypadku gdy dokument, określony w akapicie drugim jest przedstawiany wraz z ustnym zgłoszeniem celnym dla czasowego wwozu, jest on wystawiany w dwóch egzemplarzach, a jeden egzemplarz jest podpisywany przez organy celne i przekazywany zgłaszającemu.
Sekcja 3
Pojedyncze zezwolenie
Artykuł 500
1.
W przypadku gdy wniosek dotyczy pojedynczego zezwolenia, niezbędna jest uprzednia zgoda zainteresowanych władz, zgodnie z procedurą określoną w ust. 2 i 3.
2.
W przypadku czasowego wwozu wniosek składany jest organom celnym właściwym dla miejsca pierwszego zastosowania, bez uszczerbku dla przepisów art. 580 ust. 2 akapit drugi.
W innych przypadkach jest on składany organom celnym właściwym dla miejsca, gdzie prowadzone są główne rachunki księgowe wnioskodawcy, co ułatwia oparte na audycie kontrolowanie procedury oraz gdzie przeprowadzana jest przynajmniej część z operacji składowania, przetwarzania lub czasowego wywozu, które ma objąć zezwolenie.
3.
Takie właściwe organy celne zgodnie z ust. 2 informują o wniosku i projekcie zezwolenia pozostałe zainteresowane organy celne, które potwierdzają datę otrzymania informacji w terminie 15 dni.
Pozostałe zainteresowane organy celne zawiadamiają w terminie 30 dni od daty otrzymania projektu zezwolenia o jakichkolwiek zastrzeżeniach.
Jeśli w powyższym czasie złożone są zastrzeżenia i nie zostanie osiągnięte porozumienie, wniosek zostaje odrzucony w zakresie, którego dotyczyły zastrzeżenia.
4.
Organy celne mogą wydać zezwolenie, jeśli nie otrzymały w terminie 30 dni zastrzeżeń dotyczących projektu.
Przesyłają one kopię uzgodnionego zezwolenia do wszystkich zainteresowanych organów celnych.
Artykuł 501
1. W przypadku gdy kryteria i warunki przyznania pojedynczego zezwolenia są ogólnie uzgodnione między dwoma lub większą liczbą administracji celnych, wspomniane administracje mogą również, za pomocą zwykłego powiadomienia, zmienić wcześniejsze uzgodnienia zgodnie z art. 500 ust. 1 oraz informacje, zgodnie z art. 500 ust. 4 akapit drugi.
2.
Powiadomienie jest wystarczające zawsze, gdy:
a) pojedyncze zezwolenie jest przedłużane, z zastrzeżeniem zmian o mniejszym znaczeniu, anulowane lub cofnięte;
b) wniosek o pojedyncze zezwolenie dotyczy czasowego wwozu i nie zostaje sporządzony w oparciu o wzór z załącznika 67.
3.
Powiadomienie nie jest wymagane, gdy:
a) jedynym elementem dotyczącym innej administracji celnej jest obrót trójstronny w procedurze uszlachetniania czynnego lub biernego, bez użycia podsumowujących arkuszy informacyjnych;
b) stosowane są karnety ATA lub CPD;
c) zezwolenie na czasowy wwóz jest przyznawane przez przyjęcie ustnego zgłoszenia lub jakikolwiek inny akt zgłoszenia.
Sekcja 4
Warunki ekonomiczne
Artykuł 502
1.
Z wyjątkiem sytuacji, gdy warunki ekonomiczne uważane są za wypełnione zgodnie z rozdziałem 3, 4 lub 6, zezwolenie nie zostaje przyznane bez sprawdzenia warunków ekonomicznych przez organy celne.
2.
Dla procedury uszlachetniania czynnego (rozdział 3), sprawdzenie to ustala ekonomiczną nieopłacalność zastosowania zasobów wspólnotowych ze szczególnym uwzględnieniem następujących kryteriów, które zostały opisane szczegółowo w załączniku 70 część B:
a) niedostępności towarów wyprodukowanych we Wspólnocie mających tę samą jakość i charakterystykę techniczną jak towary przewidziane do przywozu do celów planowanych procesów uszlachetniania;
b) różnic w cenie między towarami wyprodukowanymi we Wspólnocie a przewidzianymi do przywozu;
c) zobowiązań umownych.
3.
Dla procedury przetwarzania pod kontrolą celną (rozdział 4), przez sprawdzenie ustala się czy zastosowanie zasobów niewspólnotowych umożliwia, aby czynności przetworzenia zaistniały lub zostały utrzymane we Wspólnocie.
4.
Dla procedury uszlachetnienia biernego (rozdział 6), przez sprawdzenie ustala się czy:
a) istnieje prawdopodobieństwo, że dokonanie przetworzenia poza Wspólnotą przyniesie poważne niekorzyści wspólnotowym podmiotom dokonującym przetworzenia; lub
b) dokonanie przetworzenia we Wspólnocie jest nieopłacalne ekonomicznie lub nie jest wykonalne z powodów technicznych lub wobec zobowiązań umownych.
Artykuł 503
Sprawdzenie warunków ekonomicznych, angażujące Komisję, może mieć miejsce:
a) jeśli zainteresowane organy celne pragną przeprowadzić konsultacje przed lub po wydaniu zezwolenia;
b) jeśli inna administracja celna wyraża sprzeciw wobec wydanego zezwolenia;
c) z inicjatywy Komisji.
Artykuł 504
1.
W przypadku gdy rozpoczyna się sprawdzanie zgodnie z art. 503, sprawa zostaje przesłana do Komisji.
Zawiera ona wyniki już przeprowadzonego sprawdzenia.
2.
Komisja wysyła potwierdzenie otrzymania sprawy lub, w przypadku podejmowania działań z własnej inicjatywy, powiadamia o tym zainteresowane organy celne.
W konsultacji z nimi Komisja określa czy wymagane jest sprawdzenie warunków ekonomicznych w ramach Komitetu.
3.
W przypadku gdy sprawa jest przedłożona Komitetowi, organy celne informują wnioskodawcę lub posiadacza, iż taka procedura została wszczęta oraz, jeśli wniosek jest w trakcie załatwiania, że zawieszone zostały ograniczenia czasowe ustanowione w art. 506.
4.
Rozstrzygnięcie Komitetu jest brane pod uwagę przez zainteresowane organy celne oraz przez jakiekolwiek inne organy celne mające do czynienia z podobnymi zezwoleniami bądź wnioskami.
Rozstrzygnięcie może zostać opublikowane w serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.
Sekcja 5
Decyzja w sprawie zezwolenia
Artykuł 505
Zezwolenie jest przyznawana przez organy celne właściwe dla podejmowania decyzji:
a) dla wniosku na mocy art. 497 ust. 1 przy zastosowaniu wzoru ustanowionego w załączniku 67;
b) dla wniosku na mocy art. 497 ust. 3 przez przyjęcie zgłoszenia celnego;
c) dla wniosku o przedłużenie lub zmianę, przez każdy stosowny akt.
Artykuł 506
Wnioskodawca jest informowany o decyzji w sprawie wydania zezwolenia lub powodach, dla których wniosek został odrzucony, w terminie 30 dni lub 60 dni, w przypadku procedury składu celnego, od daty złożenia wniosku lub daty, w której organy celne otrzymały wszystkie wymagane uzupełnienia lub informacje dodatkowe.
Terminów tych nie stosuje się w przypadku pojedynczego zezwolenia chyba że wydane jest na mocy art. 501.
Artykuł 507
1.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 508, zezwolenie wchodzi w życie z datą wydania lub jakąkolwiek późniejszą datą podaną w zezwoleniu.
W przypadku prywatnego składu celnego, organy celne mogą wyjątkowo wyrazić zgodę na zastosowanie procedury wcześniej niż będzie miało miejsce faktyczne wydanie zezwolenia.
2.
Dla zezwolenia procedur składu celnego nie ustanawia się żadnych ograniczeń okresu ważności.
3.
Dla uszlachetniania czynnego, przetworzenia pod kontrolą celną, uszlachetniania biernego, okres ważności nie przekracza trzech lat od daty, od której zezwolenie stało się skuteczne, z wyjątkiem przypadków o odpowiednio umotywowanych rzetelnych podstawach.
4.
Na drodze odstępstwa od ust. 3, dla towarów poddanych procedurze uszlachetniania czynnego objętych częścią A załącznika 73, okres ważności nie przekracza sześciu miesięcy.
W przypadku mleka i przetworów mlecznych określonych w art. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/99 [5], okres ważności nie przekracza trzech miesięcy.
Artykuł 508
1.
Z wyjątkiem procedury składu celnego, organy celne mogą wydać zezwolenie z mocą wsteczną.
Bez uszczerbku dla ust. 2 i 3, zezwolenie z mocą wsteczną ma skutek najwcześniej z datą złożenia wniosku.
2.
Jeśli wniosek dotyczy przedłużenia zezwolenia dla tego samego rodzaju operacji i towarów, zezwolenie może zostać przyznane z mocą wsteczną od daty wygaśnięcia pierwotnego zezwolenia.
3.
W warunkach nadzwyczajnych, moc wsteczna zezwolenia może być dalej przedłużona, lecz nie więcej niż na okres jednego roku przed datą złożenia wniosku, pod warunkiem że istnieje udowodniona potrzeba gospodarcza oraz, że:
a) wniosek nie odnosi się do próby oszustwa lub oczywistego zaniedbania;
b) okres ważności, który zostałby ustanowiony na mocy art. 507 nie zostanie przekroczony,
c) księgi rachunkowe wnioskodawcy potwierdzają, że wszelkie wymagania procedury mogą zostać uznane za wypełnione oraz, gdzie stosowne, towary mogą zostać zidentyfikowane dla okresu o którym mowa, a takie księgi pozwalają na kontrolę procedury; oraz
d) dokonane mogą zostać wszelkie formalności konieczne do uregulowania sytuacji towarów, włączając, w razie potrzeby, unieważnienie deklaracji.
Sekcja 6
Inne przepisy dotyczące funkcjonowania procedur
Podsekcja 1
Przepisy ogólne
Artykuł 509
1.
Środki polityki handlowej przewidziane w aktach wspólnotowych stosuje się do poddawania procedurom towarów niewspólnotowych jedynie w zakresie, w jakim odnoszą się do przywozu towarów na obszar celny Wspólnoty.
2.
W przypadku gdy produkty kompensacyjne inne niż te, określone w załączniku 75, uzyskane w procedurze uszlachetnienia czynnego, są dopuszczane do swobodnego obrotu, środki polityki handlowej, które mają być stosowane, są tymi, które stosuje się przy dopuszczaniu do swobodnego obrotu przywożonych towarów.
3.
W przypadku gdy produkty przetworzone, uzyskane w procedurze przetwarzania pod kontrolą celną, są dopuszczane do swobodnego obrotu, środki polityki handlowej stosowane do tych produktów są stosowane jedynie wtedy, gdy przywożone towary podlegają takim środkom.
4.
W przypadku gdy akty wspólnotowe przewidują środki polityki handlowej w momencie dopuszczenia do swobodnego obrotu, środki takie nie są stosowane do produktów kompensacyjnych dopuszczonych do swobodnego obrotu w następstwie uszlachetnienia biernego:
- które zachowały pochodzenie wspólnotowe w rozumieniu art. 23 i 24 Kodeksu;
- obejmujących naprawę, włączając standardowy system wymiany;
- w następstwie kolejnych operacji przetworzenia zgodnie z art. 123 Kodeksu.
Artykuł 510
Bez uszczerbku dla przepisów art. 161 ust. 5 Kodeksu urząd nadzorujący może zezwolić na złożenie zgłoszenia celnego w urzędzie celnym innym niż wskazany w zezwoleniu.
Urząd nadzorujący ustala sposób, w jaki będzie o tym informowany.
Podsekcja 2
Transfery
Artykuł 511
Zezwolenie określa czy oraz na jakich warunkach przepływ towarów lub produktów objętych procedurą zawieszającą między różnymi miejscami albo do pomieszczeń innego posiadacza może odbywać się bez zakończenia procedury (transfer), co podlega, w przypadkach innych niż czasowy wwóz, prowadzeniu ewidencji.
Transfer nie jest możliwy, jeśli miejscem wysyłki lub przybycia towarów jest skład typu B.
Artykuł 512
1.
Transfer między różnymi miejscami określonymi w jednym zezwoleniu może być przeprowadzony bez żadnych formalności celnych.
2.
Transfer z urzędu wejścia do należących do posiadacza lub operatora pomieszczeń albo miejsca zastosowania, może zostać przeprowadzony na podstawie zgłoszenia dla objęcia procedurą.
3.
Transfer do urzędu wyjścia w celu powrotnego wywozu może mieć miejsce w ramach procedury.
W takim przypadku procedura nie ulegnie zakończeniu do momentu, kiedy towary lub produkty zgłoszone do powrotnego wywozu faktycznie opuszczą obszar celny Wspólnoty.
Artykuł 513
Transfer od jednego posiadacza do drugiego może mieć miejsce jedynie wtedy, gdy ten drugi wprowadza transferowane towary lub produkty do procedury na podstawie zezwolenia do stosowania miejscowej procedury odprawy.
Powiadomienie organów celnych i wprowadzenie do ewidencji towarów lub produktów, określonych w art. 266, odbywa się w momencie ich przybycia do pomieszczeń drugiego posiadacza.
Zgłoszenie uzupełniające nie jest wymagane.
W przypadku czasowego wwozu, transfer od jednego posiadacza do drugiego może także mieć miejsce, jeśli ten drugi spowoduje objęcie towarów procedurą przez złożenie zgłoszenia celnego na piśmie przy wykorzystaniu procedury standardowej.
Przeprowadzane formalności określone są w załączniku 68.
Na podstawie otrzymanych towarów lub produktów, drugi posiadacz jest zobowiązany do objęcia ich procedurą.
Artykuł 514
Transfer podlegający zwiększonemu ryzyku, określony w załączniku 44 c, powinien zostać objęty gwarancją na warunkach odpowiadających warunkom przewidzianym w procedurze tranzytu.
Podsekcja 3
Ewidencja
Artykuł 515
Organy celne zobowiązują posiadacza, operatora lub określonego właściciela składu do prowadzenia ewidencji, z wyjątkiem czasowego wwozu lub sytuacji, kiedy nie uznają tego za niezbędne.
Organy celne mogą zatwierdzić jako ewidencję istniejące księgi rachunkowe zawierające właściwe dane szczegółowe.
Urząd nadzorujący może nakazać utworzenie ewidencji wszystkich lub części towarów objętych procedurą.
Artykuł 516
Ewidencja określona w art. 515 oraz jeśli jest wymagana na mocy art. 581 ust. 2 dla czasowego wwozu, zawiera następujące informacje:
a) informacje zawarte w polach minimalnego wykazu określonego w załączniku 37 dla zgłoszenia objęcia procedurą;
b) dane szczegółowe deklaracji, przez które towarom zostaje przypisane przeznaczenie celne kończące procedurę;
c) datę i właściwe dane szczegółowe innych dokumentów celnych oraz jakichkolwiek innych dokumentów odnoszących się do objęcia i zakończenia;
d) charakter procesów uszlachetniania, rodzaje traktowania lub czasowego zastosowania;
e) odpowiednio współczynnik produktywności lub sposób jego obliczania;
f) informacje umożliwiające monitorowanie towarów, włączając ich umiejscowienie i dane szczegółowe wszelkich transferów;
g) opisy handlowe lub techniczne konieczne do identyfikacji towarów;
h) dane szczegółowe umożliwiające monitorowanie przemieszczania w ramach procedury uszlachetnienia czynnego przeprowadzanej z towarami ekwiwalentnymi.
Jednakże organy celne mogą zaniechać wymogu dostarczenia niektórych z powyższych informacji, jeśli nie wpływa to w sposób oczywisty na kontrolę lub nadzór procedury dla towarów, które mają być składowane, przetworzone lub zastosowane.
Podsekcja 4
Współczynnik produktywności oraz wzór obliczeniowy
Artykuł 517
1.
Jeśli ma to znaczenie dla procedur objętych rozdziałem 3, 4 i 6, współczynnik produktywności lub metoda obliczania współczynnika, obejmując współczynniki przeciętne, są ustalane w zezwoleniu lub w chwili obejmowania towaru procedurą.
Taki współczynnik powinien być ustalony, o ile to możliwe, na podstawie danych dotyczących produkcji lub danych technicznych lub, jeśli nie są one dostępne, na podstawie danych odnoszących się do operacji tego samego rodzaju.
2.
W szczególnych okolicznościach, organy celne mogą ustalić współczynnik produktywności po objęciu towarów procedurą, jednak nie później niż kiedy przypisuje się im nowe przeznaczenie celne.
3.
Standardowe współczynniki produktywności określone dla uszlachetniania czynnego w załączniku 69 stosuje się do operacji tam określonych.
Artykuł 518
1.
Proporcja towarów przywożonych/czasowo wywożonych włączonych do produktów kompensacyjnych obliczana jest w celu:
- określenia należności przywozowych, które będą naliczane,
- określenia kwoty do odliczenia, kiedy powstanie dług celny, lub
- zastosowania środków polityki handlowej.
Obliczenia te będą odpowiednio przeprowadzane zgodnie z metodą skali ilościowej, metodą skali wartości lub jakąkolwiek inną metodą dającą podobne wyniki.
Do celów tych obliczeń produkty kompensacyjne obejmować będą produkty przetworzone lub pośrednie.
2.
Metoda skali ilościowej stosowana jest w przypadku, gdy:
a) tylko jeden rodzaj produktu kompensacyjnego powstaje w wyniku procesu uszlachetnienia; w takim przypadku ilość towarów przywożonych/czasowo wywożonych uznana za znajdującą się w ilości produktów kompensacyjnych dla których zaciągnięty został dług celny jest proporcjonalna do tej drugiej kategorii produktów, jako procent ogólnej ilości produktów kompensacyjnych;
b) kilka rodzajów produktów kompensacyjnych powstaje w wyniku procesu uszlachetnienia oraz wszystkie składniki towarów przywożonych/czasowo wywożonych znajdują się w każdym z tych produktów kompensacyjnych; w takim przypadku ilość towarów przywożonych/czasowo wywożonych uznana za znajdującą się w ilości danego produktu kompensacyjnego, dla którego zaciągnięty został dług celny, jest proporcjonalna do:
i) stosunku między tym konkretnym rodzajem produktu kompensacyjnego, niezależnie od faktu, czy powstał dług celny, a ilością ogólną wszystkich produktów kompensacyjnych, oraz
ii) stosunku między ilością produktów kompensacyjnych, dla których powstał dług celny a ilością ogólną produktów kompensacyjnych jednego rodzaju.
Przy podejmowaniu decyzji czy warunki zastosowania metod określonych w lit. a) lub b) zostały wypełnione, nie bierze się pod uwagę strat.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 862, straty oznaczają: proporcję towarów przywożonych/czasowo wywożonych zniszczonych i utraconych w toku czynności przetwarzania, w szczególności przez parowanie, osuszanie lub odpowietrzanie gazu lub wypłukiwanie.
W procedurze uszlachetniania biernego wtórne produkty kompensacyjne, które stanowią odpady, złom, pozostałości i ścinki, są traktowane jak straty.
3.
Metoda skali wartości jest stosowana, jeśli metoda skali ilościowej nie jest użyteczna.
Ilość towarów przywożonych/czasowo wywożonych uznana za obecną w ilości danego produktu kompensacyjnego powodującego dług celny jest proporcjonalna do:
a) wartości konkretnego rodzaju produktu kompensacyjnego, niezależnie od powstania długu celnego, jako procentu wartości ogólnej wszystkich produktów kompensacyjnych; oraz
b) wartości produktów kompensacyjnych, dla których powstał dług celny, jako procent wartości ogólnej produktów kompensacyjnych tego rodzaju.
Wartość każdego z różnych produktów kompensacyjnych do użycia przy zastosowaniu skali wartości jest ostatnią ceną loco zakład we Wspólnocie lub ostatnią ceną sprzedaży we Wspólnocie produktów identycznych lub podobnych, pod warunkiem że na ceny te nie miały wpływu stosunki między nabywcą a sprzedawcą.
4.
Jeśli wartość nie może zostać ustalona według ust. 3, jest ona określana przy użyciu jakiejkolwiek rozsądnej metody.
Podsekcja 5
Odsetki wyrównawcze
Artykuł 519
1.
W przypadku gdy dług celny powstał w stosunku do produktów kompensacyjnych lub towarów przywożonych poddanych procedurze uszlachetniania czynnego lub czasowego wwozu, odsetki wyrównawcze są należne na sumę przywozu za dany okres.
2.
Stosowane są trzymiesięczne stopy procentowe rynku pieniężnego publikowane w załączniku statystycznym do biuletynu miesięcznego Europejskiego Banku Centralnego.
Stosowaną stopą jest ta stosowana na dwa miesiące przed miesiącem, w którym powstał dług celny, oraz dla Państwa Członkowskiego, w którym miała miejsce lub powinna mieć miejsce pierwsza operacja lub zastosowanie, jak określono w zezwoleniu.
3.
Odsetki są nakładane na bazie miesięcznej, począwszy od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym towary przywożone, dla których powstał dług celny, zostały objęte procedurą.
Okres powinien zostać zamknięty ostatniego dnia miesiąca, w którym powstał dług celny.
W przypadku gdy sprawa dotyczy uszlachetnienia czynnego (system ceł zwrotnych) i dopuszczenie do swobodnego obrotu jest wymagane na podstawie art. 128 ust. 4 Kodeksu, okres rozpoczyna się pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym zostały spłacone lub umorzone należności przywozowe.
4.
Ustępy 1, 2 i 3 nie mają zastosowania do następujących przypadków:
a) kiedy okres brany pod uwagę jest krótszy od jednego miesiąca;
b) kiedy właściwa suma odsetek wyrównawczych nie przekracza 20 EUR na powstały dług celny;
c) kiedy dług celny występuje, aby umożliwić zastosowanie preferencyjnych środków taryfowych na mocy umowy między Wspólnotą a państwem trzecim na przywóz do tego państwa;
d) kiedy odpady i złom powstające ze zniszczenia są dopuszczone do swobodnego obrotu;
e) kiedy wtórne produkty kompensacyjne określone w załączniku 75 są dopuszczane do swobodnego obrotu, o ile są proporcjonalne do ilości wywiezionych głównych produktów kompensacyjnych;
f) kiedy dług celny powstał w wyniku wniosku o dopuszczenie do swobodnego obrotu na mocy art. 128 ust. 4 Kodeksu, o ile należności przywozowe, które należy zapłacić za dane produkty, nie zostały jeszcze faktycznie zwrócone lub umorzone;
g) kiedy posiadacz wnioskuje o dopuszczenie do swobodnego obrotu i przedstawia dowód, że okoliczności szczególne niewynikające z żadnego zaniedbania lub oszustwa z jego strony uniemożliwiają lub powodują nieopłacalnym przeprowadzenie operacji powrotnego wywozu w warunkach, które przewidywał i rzetelnie uzasadnił, ubiegając się o zezwolenie;
h) kiedy dług celny powstał i w odniesieniu wniesione jest odpowiednie w tym zakresie zabezpieczenie w postaci depozytu gotówkowego do tego długu;
i) kiedy dług celny powstał zgodnie z art. 201 ust. 1 lit. b) Kodeksu lub wynika z dopuszczenia do swobodnego obrotu towarów, które zostały poddane procedurze czasowego wwozu na mocy art. 556–561, 563, 565, 568, 573 lit. b) i 576 niniejszego rozporządzenia.
5.
W przypadku operacji uszlachetniania czynnego, w których liczba towarów przywożonych i/lub produktów kompensacyjnych powoduje nieopłacalnym zastosowanie przepisów ust. 2 i 3, organy celne, na wniosek zainteresowanego, mogą pozwolić, aby metody uproszczone dające podobne wyniki zostały zastosowane dla obliczenia odsetek wyrównawczych.
Podsekcja 6
Zakończenie
Artykuł 520
1.
W przypadku gdy towary przywożone lub czasowo wywożone, zostały, na podstawie dwóch lub więcej deklaracji, poddane procedurze na mocy jednego zezwolenia:
- w przypadku procedur zawieszających, przypisanie towarów lub produktów do nowego przeznaczenia celnego jest uważane za zakończenie procedury dla towarów przywożonych objętych na mocy najwcześniejszej z deklaracji;
- w przypadku uszlachetnienia czynnego (system ceł zwrotnych) lub uszlachetniania biernego, produkty kompensacyjne są uważane za otrzymane odpowiednio z danych towarów przywożonych lub czasowo wywożonych, objętych na mocy najwcześniejszej z deklaracji.
Zastosowanie akapitu pierwszego nie prowadzi do powstania nieuzasadnionych korzyści związanych z należnościami przywozowymi.
Posiadacz może wnioskować o zakończenie procedury w odniesieniu do określonych towarów przywożonych lub czasowo wywożonych.
2.
W przypadku gdy towary poddane procedurze są umieszczone razem z innymi towarami i następuje całkowite zniszczenie lub nieodwracalna strata, organy celne mogą przyjąć dowody przedstawione przez posiadacza, wskazujące faktyczną ilość towarów poddanych procedurze, które uległy zniszczeniu lub stracie.
Jeśli posiadacz nie jest w stanie przedstawić takich dowodów, ilość towarów, które uległy zniszczeniu lub stracie, jest ustalana przez odniesienie do proporcji towarów tego typu poddanych procedurze w czasie, gdy nastąpiło zniszczenie lub strata.
Artykuł 521
1.
Najpóźniej w momencie wygaśnięcia okresu zakończenia procedury, bez względu na to, czy zastosowana zostaje agregacja zgodnie z art. 118 ust. 2 akapit drugi Kodeksu:
- w przypadku uszlachetniania czynnego (system zawieszeń) lub przetwarzania pod kontrolą celną, kwit zakończenia jest dostarczany do urzędu nadzorującego w przeciągu 30 dni,
- w przypadku uszlachetniania czynnego (system ceł zwrotnych), wniosek o zwrot lub umorzenie należności przywozowych musi być złożony w urzędzie nadzorującym w terminie sześciu miesięcy.
Jeśli wymagają tego szczególne okoliczności, organy celne mogą przedłużyć ten okres, nawet jeśli już wygasł.
2.
Kwit lub wniosek powinien zawierać następujące szczegóły, o ile urząd nadzorujący nie zadecyduje inaczej:
a) odpowiednie dane szczegółowe zezwolenia;
b) ilość każdego rodzaju towarów przywożonych, w stosunku do których wnioskuje się o zakończenie procedury, zwrot lub umorzenie, bądź towarów przywożonych poddanych procedurze na mocy systemu obrotu trójstronnego;
c) kod CN towarów przywożonych;
d) stawkę ceł przywozowych, której podlegają towary przywożone, oraz, odpowiednio, ich wartość celną;
e) dane szczegółowe deklaracji obejmujących procedurą towary przywożone;
f) rodzaj i ilość produktów kompensacyjnych lub przetworzonych albo towarów w niezmienionym stanie oraz przeznaczenie celne, któremu zostały one przypisane, łącznie z danymi szczegółowymi odpowiednich deklaracji, inne dokumenty celne lub wszelkie pozostałe dokumenty odnoszące się do zakończenia i okresów zakończenia;
g) wartość produktów kompensacyjnych lub przetworzonych, jeśli do celów zakończenia zastosowana jest metoda skali wartości;
h) współczynnik produktywności;
i) wysokość należności przywozowych, które mają zostać zapłacone lub zwrócone albo umorzone, oraz, stosownie, wszelkie odsetki wyrównawcze, które mają zostać zapłacone.
W przypadku gdy kwota ta dotyczy wniosku z art. 546, jest ona podawana;
j) w przypadku przetworzenia pod kontrolą celną, kod CN produktów przetwarzanych i elementy konieczne dla ustalenia wartości celnej.
3.
Urząd nadzorujący może sporządzić kwit zakończenia.
Sekcja 7
Współpraca administracyjna
Artykuł 522
Organy celne przekazują Komisji następujące informacje w przypadkach, w formie i w ramach czasowych określonych w załączniku 70:
a) w odniesieniu do uszlachetniania czynnego i przetwarzania pod kontrolą celną:
i) o wydanych zezwoleniach,
ii) o wnioskach odrzuconych lub zezwoleniach anulowanych lub cofniętych z powodu niespełnienia warunków ekonomicznych;
b) w odniesieniu do uszlachetnienia biernego:
i) o zezwoleniach wystawionych zgodnie z art. 147 ust. 2 Kodeksu,
ii) o wnioskach odrzuconych lub zezwoleniach anulowanych lub cofniętych z powodu niespełnienia warunków ekonomicznych.
Komisja udostępnia te dane szczegółowe administracjom celnym.
Artykuł 523
W celu udostępnienia ważnych informacji innym urzędom celnym zaangażowanym w zastosowanie procedur, na wniosek zainteresowanego lub z inicjatywy organów celnych, wystawione mogą zostać następujące arkusze informacyjne określone w załączniku 71, o ile organy celne nie uzgodnią innych sposobów wymiany informacji:
a) dla procedury składu celnego – arkusz informacyjny INF8, w celu przekazywania informacji o elementach oceny długu celnego stosowanych dla towarów przed dokonaniem zabiegów zwyczajowych;
b) dla uszlachetniania czynnego:
i) arkusz informacyjny INF1, w celu przekazywania informacji na temat wysokości opłat celnych, odsetek wyrównawczych, środków bezpieczeństwa i polityki handlowej,
ii) arkusz informacyjny INF9, w celu przekazywania informacji na temat produktów kompensacyjnych, którym ma zostać przypisane inne przeznaczenie celne lub w obrocie trójstronnym,
iii) arkusz informacyjny INF5, w celu przekazywania informacji na temat otrzymania zwolnienia na towary przywożone, informacji na temat uprzedniego wywozu w ramach obrotu trójstronnego,
iv) arkusz informacyjny INF7, w celu przekazywania informacji umożliwiających dokonanie zwrotu lub umorzenia cła w ramach systemu ceł zwrotnych;
c) dla czasowego wwozu, arkusz informacyjny INF6, w celu przekazywania informacji na temat elementów do oceny długu celnego lub wysokości ceł już nałożonych na przewożone towary;
d) dla uszlachetniania biernego – arkusz informacyjny INF2, w celu przekazywania informacji na temat czasowego wywozu towarów w obrocie trójstronnym, w celu uzyskania częściowego lub całkowitego zwolnienia dla produktów kompensacyjnych.
ROZDZIAŁ 2
Skład celny
Sekcja 1
Przepisy ogólne
Artykuł 524
Do celów niniejszego rozdziału, w odniesieni do produktów rolnych "towary wstępnie sfinansowane" oznaczają towary wspólnotowe przeznaczone do wywozu w niezmienionym stanie, które podlegają opłacie sumy równej refundacji wywozowej zanim towary te zostaną wywiezione, jeśli taka opłata jest przewidziana w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 565/80 [6].
Artykuł 525
1.
W przypadku publicznego składu celnego, zastosowanie ma następująca klasyfikacja:
a) typ A, w przypadku gdy odpowiedzialność spoczywa na właściciel składu;
b) typ B, w przypadku gdy odpowiedzialność spoczywa na deponencie;
c) typ F, w przypadku gdy skład jest prowadzony przez organy celne.
2.
W przypadku prywatnego składu celnego, odpowiedzialność spoczywa na właścicielu składu, który jest jednocześnie deponentem, lecz niekoniecznie właścicielem towarów, wówczas ma zastosowanie następująca klasyfikacja:
a) typ D, w przypadku gdy dopuszczenie do swobodnego obrotu odbywa się przez procedurę odprawy lokalnej i może zostać przyznane na podstawie charakteru, wartości celnej i ilości towarów branych pod uwagę w chwili objęcia ich procedurą;
b) typ E, w przypadku gdy procedura ma zastosowanie, choć towary nie muszą być składowane w miejscu zatwierdzonym jako skład celny;
c) typ C, w przypadku gdy nie ma zastosowania określona sytuacja według lit. a) i b).
3.
Zezwolenie na skład celny typu E może przewidywać zastosowanie procedur ustanowionych dla typu D.
Sekcja 2
Dodatkowe warunki dotyczące przyznawania zezwolenia
Artykuł 526
1.
Przyznając zezwolenia organy celne precyzują pomieszczenia lub jakakolwiek inną lokalizację zatwierdzoną jako skład celny typu A, B, C lub D. Mogą także zatwierdzić czasowe pomieszczenia i urządzenia do magazynowania jako takie typy składu lub używać ich jako składu typu F.
2.
Jedna lokalizacja nie może w tym samym czasie zostać zatwierdzona jako więcej niż jeden skład celny.
3.
W przypadku gdy towary stanowią niebezpieczeństwo lub istnieje prawdopodobieństwo, że spowodują zepsucie innych towarów lub z innych powodów wymagają specjalnych pomieszczeń i urządzeń do magazynowania, zezwolenia mogą precyzować, iż mogą one zostać umieszczone jedynie w pomieszczeniach specjalnie wyposażonych dla ich przyjęcia.
4.
Składy typu A, C, D i E mogą zostać zatwierdzone jako magazyny żywności w rozumieniu art. 40 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/99 [7].
5.
Pojedyncze zezwolenia mogą być przyznawane jedynie dla prywatnych składów celnych.
Artykuł 527
1.
Zezwolenia mogą być przyznawane jedynie wtedy, gdy jakiekolwiek zamierzone zabiegi zwyczajowe, uszlachetnianie czynne lub przetwarzanie pod kontrolą celną towarów, nie dominuje nad składowaniem towarów.
a.
Zezwolenia nie są przyznawane, jeśli pomieszczenia składu celnego lub urządzenia do magazynowania są wykorzystywane do celów sprzedaży detalicznej.
Jeśli towary sprzedawane są detalicznie ze zwolnieniem z należności przywozowych, zezwolenie może jednak zostać przyznane:
a) podróżującym do państw trzecich;
b) na mocy umów dyplomatycznych lub konsularnych;
c) członkom organizacji międzynarodowych lub siłom NATO.
b.
Do celów art. 86 tiret drugie Kodeksu, przy sprawdzaniu czy koszty administracyjne procedury składu celnego są niewspółmierne do danych potrzeb ekonomicznych, organy celne biorą pod uwagę miedzy innymi typ składu celnego i procedurę, która może w nim zostać zastosowana.
Sekcja 3
Ewidencja zapasów
Artykuł 528
1.
W składach typu A, C, D i E, osobą wyznaczoną do prowadzenia ewidencji zapasów jest właściciel składu.
2.
W składach typu F, prowadzący je urząd celny prowadzi ewidencje celną w miejscu ewidencji zapasów.
3.
W składach typu B, w miejsce ewidencji zapasów, urząd nadzorujący zachowuje deklaracje objęcia procedurą.
Artykuł 529
1.
Ewidencja zapasów ukazuje w każdym momencie bieżący stan składu towarów, które pozostają pod działaniem procedury składu celnego.
W terminach wyznaczonych przez organy celne, właściciel składu celnego przedkłada wykaz wspomnianych zapasów w urzędzie nadzorującym.
2.
W przypadkach, w których stosuje się art. 112 ust. 2 Kodeksu, wartość celna towarów przed dokonaniem zabiegów zwyczajowych jest ukazywana w ewidencji zapasów.
3.
Informacje na temat czasowego wyprowadzenia towarów i towarów składowanych wspólnie, zgodnie z art. 534 ust. 2, są ukazywane w ewidencji zapasów.
Artykuł 530
1.
W przypadku gdy towary są obejmowane procedurą składu celnego typu E, wpis do ewidencji zapasów ma miejsce wtedy, gdy przybywają one do pomieszczeń magazynowych posiadacza.
2.
W przypadku gdy skład celny służy również za pomieszczenie czasowego składowania towarów, wpis do ewidencji zapasów ma miejsce w momencie przyjęcia zgłoszenia do procedury.
3.
Wpis do ewidencji towarów dotyczący zakończenia procedury ma miejsce najpóźniej, gdy towary opuszczają skład celny lub pomieszczenia magazynowe posiadacza.
Sekcja 4
Inne przepisy dotyczące prowadzenia procedury
Artykuł 531
Towary niewspólnotowe mogą przechodzić zabiegi zwyczajowe wymienione w załączniku 72.
Artykuł 532
Towary mogą być czasowo wyprowadzane na okres nieprzekraczający trzech miesięcy.
W przypadkach uzasadnionych okolicznościami, okres ten może zostać przedłużony.
Artykuł 533
Wnioski o zezwolenie na dokonanie zabiegów zwyczajowych lub na czasowe wyprowadzenie towarów ze składu celnego są składane na piśmie osobno dla każdego przypadku do urzędu nadzorującego.
Muszą one zawierać wszelkie dane szczegółowe konieczne dla zastosowania procedury.
Zezwolenia takie mogą zostać przyznane jako część zezwolenia na prowadzenie procedury składu celnego.
W takim przypadku urząd nadzorujący, w sposób przez siebie określony, zostaje poinformowany, że takie zabiegi mają zostać dokonane lub że towary mają zostać czasowo wyprowadzone.
Artykuł 534
1.
W przypadku gdy towary wspólnotowe są przechowywane w pomieszczeniach składu celnego lub pomieszczeniach magazynowych stosowanych w procedurze składu celnego, dla identyfikacji takich towarów mogą zostać ustanowione konkretne metody w celu, w szczególności, odróżnienia ich od towarów obejmowanych procedurą składu celnego.
2.
Organy celne mogą zezwolić na wspólne składowanie, jeśli niemożliwa jest identyfikacja w każdym momencie statusu celnego każdego rodzaju towarów.
Towary wstępnie finansowane są wyłączone z takich zezwoleń.
Towary we wspólnym składowaniu dzielą ten sam ośmiocyfrowy kod CN, tę samą jakość handlową i te same opisy techniczne.
3.
Do celów deklaracji do przeznaczenia celnego, towary we wspólnym składowaniu, jak również, w szczególnych okolicznościach, towary dające się zidentyfikować, które spełniają warunki ust. 2 akapit drugi, mogą zostać uznane albo za towary wspólnotowe albo za towary niewspólnotowe.
Stosowanie akapitu pierwszego nie pociąga jednak za sobą nadania danego statusu celnego ilości towarów większej niż ilość faktycznie posiadająca ten status, która jest składowana w składzie celnym lub pomieszczeniu magazynowym w momencie wyprowadzenia towarów zgłoszonych do przeznaczenia celnego.
Artykuł 535
1.
W przypadku gdy operacje uszlachetniania czynnego lub przetwarzania pod kontrolą celną są przeprowadzane w pomieszczeniach składu celnego lub pomieszczeniach magazynowych, wówczas przepisy art. 534 stosuje się odpowiednio do towarów objętych tymi procedurami.
Jednakże w przypadku gdy operacje te dotyczą uszlachetniania czynnego bez równoważności lub przetworzenia pod kontrolą celną, wówczas odniesieniu do towarów wspólnotowych nie mają zastosowania przepisy art. 534 w sprawie wspólnego składowania.
2.
Wpisy do ewidencji pozwalają organom celnym na szczegółowe monitorowanie w każdym momencie sytuacji wszystkich towarów lub produktów objętych tymi procedurami.
ROZDZIAŁ 3
Uszlachetnianie czynne
Sekcja 1
Przepisy ogólne
Artykuł 536
Do celów niniejszego rozdziału:
"uprzedni wywóz" oznacza system, w którym produkty kompensacyjne otrzymane z towarów ekwiwalentnych mają być wywiezione zanim towary przywożone zostaną objęte procedurą przy użyciu systemu zawieszeń;
"przetworzenie robocze" oznacza jakiekolwiek przetworzenie towarów przywożonych bezpośrednio lub pośrednio umieszczonych w dyspozycji posiadacza, które jest przeprowadzane zgodnie ze specyfikacjami w imieniu głównego zobowiązanego, mającego siedzibę w państwie trzecim, zazwyczaj w zamian za pokrycie jedynie kosztów przetworzenia.
Sekcja 2
Dodatkowe warunki dotyczące wydania zezwolenia
Artykuł 537
Zezwolenie jest wydawane jedynie wtedy, gdy wnioskodawca ma zamiar dokonać powrotnego wywozu lub wywozu głównych produktów kompensacyjnych.
Artykuł 538
Zezwolenie może także zostać wydane na towary określone w art. 114 ust. 2 lit. c) tiret czwarte Kodeksu, z wyjątkiem:
a) paliw, źródeł energii innych niż potrzebne do badania produktów kompensacyjnych lub wykrywania usterek w towarach przywożonych wymagających naprawy;
b) smarów innych niż potrzebne do badania, dostosowania lub wycofania produktów kompensacyjnych;
c) wyposażenia i narzędzi.
Artykuł 539
Warunki ekonomiczne uznane są za wypełnione z wyjątkiem sytuacji, kiedy wniosek dotyczy towarów przywożonych określonych w załączniku 73.
Jednakże warunki są również uznawane za wypełnione, kiedy wniosek dotyczy towarów przywożonych określonych w załączniku 73, o ile:
a) wniosek dotyczy:
i) czynności obejmujących towary o charakterze niehandlowym,
ii) umowy o przetworzenie robocze,
iii) przetworzenia produktów kompensacyjnych już otrzymanych przez przetworzenie na mocy poprzedniego zezwolenia, przyznanie którego podlegało sprawdzeniu warunków ekonomicznych,
iv) zabiegów zwyczajowych określonych w art. 531,
v) naprawy,
vi) przetworzenia pszenicy durum, oznaczonej kodem CN 10011000 w celu produkcji makaronu oznaczonego kodami CN 19021100 oraz 190219; lub
b) połączona wartość towarów przywożonych na wnioskodawcę i na rok kalendarzowy dla ośmiocyfrowego kodu CN nie przekracza 150000 EUR; lub
c) zgodnie z art. 11 rozporządzenia Rady (WE) nr 3448/93 [8] sprawa dotyczy towarów przywożonych określonych w części A załącznika 73 i wnioskodawca przedstawi dokument wystawiony przez właściwy organ zezwalający na objęcie tych towarów procedurą, w ramach ograniczeń ilościowych określonych na podstawie bilansu dostaw.
Artykuł 540
Zezwolenie określa środki i metody identyfikacji towarów przywożonych w produktach kompensacyjnych i ustala warunki właściwego przeprowadzenia operacji z zastosowaniem towarów ekwiwalentnych.
Takie metody identyfikacji lub warunki mogą obejmować sprawdzanie ewidencji.
Sekcja 3
Przepisy dotyczące przeprowadzenia procedury
Artykuł 541
1.
Zezwolenie precyzuje czy i na jakich warunkach towary ekwiwalentne, określone w art. 114 ust. 2 lit. e) Kodeksu i dzielące ten sam ośmiocyfrowy kod CN, tę samą jakość handlową, oraz ten sam opis techniczny jak towary przywożone mogą zostać zastosowane w procesach uszlachetniania.
2.
Może zostać dozwolone, aby towary ekwiwalentne były na wyższym etapie produkcji niż towary przywożone, jeśli zasadnicza część przetworzenia jest przeprowadzana w przedsiębiorstwie posiadacza lub w przedsiębiorstwie, gdzie operacja jest przeprowadzana w jego imieniu, poza sytuacjami nadzwyczajnymi.
3.
Przepisy szczególne, ustanowione w załączniku 74, stosuje się do towarów określonych w tym załączniku.
Artykuł 542
1.
Zezwolenie precyzuje okres zakończenia.
W przypadku gdy wymagają tego okoliczności, okres ten może zostać przedłużony nawet wtedy, kiedy wygasł już okres ustalony początkowo.
2.
W przypadku gdy okres rozliczenia wygasa w określonym dniu dla wszystkich towarów objętych procedurą w danym okresie, zezwolenie może przewidywać, że okres zakończenia zostanie automatycznie przedłużony dla wszystkich towarów pozostających pod procedurą w tym terminie.
Jednakże organy celne mogą zażądać, aby przeznaczenie celne zostało przypisane takim towarom w okresie, który wyznaczą.
3.
Niezależnie od tego, czy stosowane jest rozliczenie lub czy ma zastosowanie ust. 2, okres rozliczenia dla produktów kompensacyjnych lub towarów w stanie niezmienionym nie powinien przekroczyć:
a) czterech miesięcy, w przypadku mleka i przetworów mlecznych określonych w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999;
b) dwóch miesięcy, w przypadku uboju bez tuczenia zwierząt określonego w dziale 1 CN;
c) trzech miesięcy, w przypadku tuczenia (łącznie z ubojem, gdzie jest on stosowany) zwierząt oznaczonych kodami CN 0104 oraz 0105;
d) sześciu miesięcy, w przypadku tuczenia (łącznie z ubojem, gdzie jest on stosowany) pozostałych zwierząt określonych w dziale 1 CN;
e) sześciu miesięcy, w przypadku przetwarzania mięsa;
f) sześciu miesięcy, w przypadku przetwarzania innych produktów rolnych z rodzaju uprawnionego do zaliczek na refundacje wywozowe określone w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 565/80, i przetworzonych w produkty lub towary określone w art. 2 lit. b) lub c) tego rozporządzenia.
W przypadkach, gdy przeprowadzane są kolejne procesy uszlachetniania lub, gdy wymagają tego nadzwyczajne okoliczności, okresy te mogą zostać przedłużone na wniosek, przy czym okres całkowity nie może przekroczyć dwunastu miesięcy.
Artykuł 543
1.
W przypadku uprzedniego wywozu, zezwolenie określa okres, w ciągu którego towary niewspólnotowe muszą zostać zgłoszone do procedury, z uwzględnieniem czasu potrzebnego na zaopatrzenie i transport do Wspólnoty.
2.
Okres określony w ust. 1 nie powinien przekroczyć:
a) trzech miesięcy, w przypadku towarów podlegających organizacji wspólnego rynku;
b) sześciu miesięcy, w przypadku wszystkich pozostałych towarów.
Jednakże okres sześciu miesięcy może zostać przedłużony, jeśli posiadacz przedstawi uzasadniony wniosek, pod warunkiem że okres całkowity nie przekroczy dwunastu miesięcy.
W przypadku gdy wymagają tego okoliczności, przedłużenie może zostać dozwolone nawet po wygaśnięciu pierwotnego okresu.
Artykuł 544
Do celów zakończenia procedury lub ubiegania się o zwrot ceł przywozowych, następujące przypadki są uważane za powrotny wywóz lub wywóz:
a) dostarczenie produktów kompensacyjnych osobom, które są uprawnione do zwolnienia z należności przywozowych na mocy Konwencji wiedeńskiej o stosunkach dyplomatycznych z dnia 18 kwietnia 1961 r., Konwencji wiedeńskiej o stosunkach konsularnych z dnia 24 kwietnia 1963 r. lub innych konwencji konsularnych albo Konwencji nowojorskiej o misjach specjalnych z dnia 16 grudnia 1969 r.;
b) dostarczenie produktów kompensacyjnych do sił zbrojnych innych państw stacjonujących na terytorium Państwa Członkowskiego, jeżeli Państwo Członkowskie udziela specjalnego zwolnienia z należności przywozowych zgodnie z art. 136 rozporządzenia (EWG) nr 918/83;
c) dostarczenie cywilnego samolotu; jednakże urząd nadzorujący zezwala na zakończenie procedury, kiedy towary przywożone zostaną zastosowane po raz pierwszy do wytworzenia, naprawy, modyfikacji lub konwersji cywilnego samolotu lub jego części, pod warunkiem że ewidencja posiadacza umożliwia zweryfikowanie, że procedura jest stosowana i prowadzona w sposób poprawny;
d) dostarczenie statku kosmicznego i jego wyposażenia; jednakże urząd nadzorujący zezwala na zakończenie procedury, kiedy towary przywożone zostaną po raz pierwszy zastosowane do wytworzenia, naprawy, modyfikacji, lub konwersji satelitów, ich pojazdów wynoszących i wyposażenia stacji naziemnych oraz ich części, które są integralną częścią systemów, pod warunkiem że ewidencja posiadacza umożliwia zweryfikowanie, że procedura jest stosowana i prowadzona w sposób poprawny;
e) usunięcie zgodnie ze stosownymi przepisami wtórnych produktów kompensacyjnych, których zniszczenie pod nadzorem celnym jest zabronione z przyczyn ekologicznych; dla tych celów, posiadacz udowadnia, że zakończenie procedury zgodnie z normalnymi zasadami jest albo niemożliwe albo nieopłacalne ekonomicznie.
Sekcja 4
Przepisy dotyczące działania systemu zawieszeń
Artykuł 545
1.
Zastosowanie towarów ekwiwalentnych do procesów uszlachetniania zgodnie z art. 115 Kodeksu, nie podlega formalnościom objęcia towarów procedurą.
2.
Towary ekwiwalentne i produkty kompensacyjne z nich uczynione stają się towarami niewspólnotowymi, a towary przywożone towarami wspólnotowymi w momencie zatwierdzenia deklaracji zakończenia procedury.
Jednakże tam gdzie towary przywożone są wprowadzane na rynek przed zakończeniem procedury, zmieniają status w momencie wprowadzenia na rynek.
W przypadkach szczególnych, gdy oczekuje się, że towary ekwiwalentne nie będą obecne w takim momencie, organy celne mogą zezwolić, na wniosek posiadacza na przedstawienie towarów ekwiwalentnych w terminie późniejszym, ustalonym przez nie w rozsądnym okresie.
3.
W przypadku uprzedniego wywozu:
- produkty kompensacyjne stają się produktami niewspólnotowymi w momencie zatwierdzenia zgłoszenia wywozowego pod warunkiem że towary, które mają zostać wywiezione są już objęte procedurą;
- towary przywożone stają się produktami wspólnotowymi w momencie objęcia ich procedurą.
Artykuł 546
Zezwolenie określa czy produkty kompensacyjne lub towary w niezmienionym stanie mogą zostać dopuszczone do swobodnego obrotu bez zgłoszenia celnego, bez uszczerbku dla środków zakazu i ograniczeń.
W takim przypadku są one uważane za dopuszczone do swobodnego obrotu, jeśli nie zostało im przypisane przeznaczenie celne w momencie wygaśnięcia okresu rozliczenia.
Do celów art. 218 ust. 1 akapit pierwszy Kodeksu, zgłoszenie o dopuszczeniu towarów do swobodnego obrotu uważa się za złożone i przyjęte, a dopuszczenie za przyznane w momencie przedstawienia kwitu rozliczenia.
Produkty lub towary stają się towarami wspólnotowymi w momencie wprowadzania do obrotu.
Artykuł 547
W przypadku dopuszczenia do swobodnego obrotu produktów kompensacyjnych, pola 15, 16, 34, 41 i 42 deklaracji stosuje się do towarów przywożonych.
Alternatywnie, stosowne informacje mogą być również dostarczone za pomocą arkusza informacyjnego INF1 lub jakiegokolwiek innego dokumentu towarzyszącego deklaracji.
Artykuł 548
1.
Wykaz produktów kompensacyjnych podlegających należnościom przywozowym stosownym dla nich na mocy art. 122 lit. a) tiret pierwsze Kodeksu znajduje się w załączniku 75.
2.
W przypadku gdy produkty kompensacyjne inne niż wspomniane w wykazie określonym w ust. 1 zostaną zniszczone, traktowane są tak, jakby zostały powrotnie wywiezione.
Artykuł 549
1.
W przypadku gdy produkty kompensacyjne lub towary w niezmienionym stanie zostają objęte jedną z procedur zawieszających lub wprowadzone do wolnego obszaru celnego o kontroli typu I w rozumieniu art. 799 lub w składzie wolnocłowym lub umieszczone w wolnym obszarze celnym o kontroli typu II w rozumieniu art. 799, umożliwiając zakończenie procedury, dokumenty lub ewidencje stosowane dla wspomnianego przeznaczenia celnego lub jakiekolwiek dokumenty je zastępujące, posiadają jedno z następujących oznaczeń:
- Mercancías PA/S,
- AF/S-varer,
- AV/S-Waren,
- Εμπορεύματα ET/A,
- IP/S goods,
- Marchandises PA/S,
- Merci PA/S,
- AV/S-goederen,
- Mercadorias AA/S,
- SJ/S-tavaroita,
- AF/S-varor.
2.
W przypadku gdy towary przywożone objęte procedurą podlegają konkretnym środkom polityki handlowej i takie środki nadal stosują się w momencie, kiedy towary, albo w niezmienionym stanie albo w postaci produktów kompensacyjnych, zostają objęte jedną z procedur zawieszających lub wprowadzone w wolnym obszarze celnym o kontroli typu 1 w rozumieniu art. 799 lub w składzie wolnocłowym lub umieszczane w wolnym obszarze celnym o kontroli typu II w rozumieniu art. 799, oznaczenie określone w ust. 1 jest uzupełniane jednym z następujących wyrażeń:
- Política comercial,
- Handelspolitik,
- Handelspolitik,
- Εμπορική πολιτική,
- Commercial policy,
- Politique commerciale,
- Politica commerciale,
- Handelspolitiek,
- Politica comercial,
- Kauppapolitiikka,
- Handelspolitik.
Sekcja 5
Przepisy dotyczące obsługi systemu ceł zwrotnych
Artykuł 550
W przypadku gdy towarom objętym systemem ceł zwrotnych przypisywane jest przeznaczenie celne, określone w art. 549 ust. 1, wskazania wymagane dla tych przepisów są następujące:
- Mercancías PA/R,
- AF/T-varer,
- AV/R-Waren,
- Εμπορεύματα ET/E,
- IP/D goods,
- Marchandises PA/R,
- Merci PA/R,
- AV/T-goederen,
- Mercadorias AA/D,
- SJ/T-tavaroita,
- AF/R-varor.
ROZDZIAŁ 4
Przetwarzanie pod kontrolą celną
Artykuł 551
1.
Ustalenia dotyczące przetwarzania pod kontrolą celną mają zastosowanie do towarów, których przetworzenie prowadzi do powstania produktów podlegających niższej kwocie należności przywozowych niż ta, która jest stosowana do towarów przywożonych.
Procedura jest również stosowana do towarów, które muszą zostać poddane operacjom w celu zapewnienia ich zgodności z wymogami technicznymi dla dopuszczenia do swobodnego obrotu.
2.
Artykuł 542 ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio.
3.
Do celów ustalenia wartości celnej produktów przetwarzanych zgłoszonych do swobodnego obrotu, zgłaszający może wybrać którąkolwiek z metod określonych w art. 30 ust. 2 lit a), b) lub c) Kodeksu lub wartość celną towarów przywożonych powiększoną o koszty przetworzenia.
Artykuł 552
1.
Dla typów towarów i operacji innych niż wspomniane w części A załącznika 76, warunki ekonomiczne są uważane za wypełnione.
Dla pozostałych typów towarów i operacji odbywa się sprawdzanie warunków ekonomicznych.
2.
Dla typów towarów i operacji wspomnianych w części B załącznika 76 i nieporuszanych w części A, sprawdzenie warunków ekonomicznych odbywa się w ramach Komitetu.
Stosuje się art. 504 ust. 3 i 4.
ROZDZIAŁ 5
Czasowy wwóz
Sekcja 1
Przepisy ogólne
Artykuł 553
1.
Zwierzęta, o ile nie mają znikomej wartości handlowej, urodzone ze zwierząt objętych procedurą są uważane za towary niewspólnotowe i same obejmowane są tą procedurą.
2.
Organy celne zapewniają, że całkowity okres, na który towary pozostają pod procedurą dla jednego celu i pod odpowiedzialnością jednego posiadacza, nie przekracza 24 miesięcy, nawet jeśli procedura została zakończona przez objęcie inną procedurą zawieszającą i w jej następstwie dokonało się ponowne objęcie czasowym wwozem.
Jednakże na wniosek posiadacza, mogą one przedłużyć ten okres na czas, kiedy towary nie są stosowane, zgodnie z warunkami przez nie ustanowionymi.
3.
Do celów art. 140 ust. 3 Kodeksu, szczególne okoliczności oznaczają jakiekolwiek wydarzenie, w wyniku którego towary muszą być używane przez dłuższy okres dla wypełnienia celów operacji czasowego wwozu.
4.
Towary objęte procedurą muszą pozostać w tym samym stanie.
Dopuszczalne są naprawy i konserwacja, włączając przeglądy i regulacje lub środki mające na celu zachowanie towarów lub zapewnienie ich zgodności z wymogami technicznymi dla ich zastosowania w procedurze.
Artykuł 554
Czasowy wwóz z całkowitym zwolnieniem z należności przywozowych (zwany dalej: "całkowitym zwolnieniem z należności przywozowych") jest przyznawany jedynie zgodnie z art. 555–578.
Czasowy wwóz z częściowym zwolnieniem z należności przywozowych nie jest przyznawany dla towarów konsumpcyjnych.
Sekcja 2
Warunki całkowitego zwolnienia z należności przywozowych
Podsekcja 1
Środki transportu
Artykuł 555
1.
Do celów niniejszej podsekcji:
"zastosowanie handlowe" oznacza zastosowanie środków transportu dla transportu osób lub towarów za odpłatnością lub w ramach działalności gospodarczej przedsiębiorstwa;
"zastosowanie do celów prywatnych" oznacza inne niż handlowe zastosowanie środków transportu;
"ruch wewnętrzny" oznacza przewóz osób lub towarów zabranych lub załadowanych na obszarze celnym Wspólnoty w celu wysadzenia lub wyładunku na miejscu znajdującym się w tym obszarze.
2.
Środki transportu obejmują normalne części zapasowe, akcesoria i wyposażenie im towarzyszące.
Artykuł 556
Całkowite zwolnienie z należności przywozowych jest przyznawane paletom.
Procedura jest także zamykana, jeśli palety tego samego rodzaju i zasadniczo tej samej wartości są wywożone lub powrotnie wywożone.
Artykuł 557
1.
Całkowite zwolnienie z należności przywozowych jest przyznawane kontenerom, w przypadku gdy są one oznaczone trwale oraz w miejscu stosownym i wyraźnie widocznym następującymi informacjami:
a) identyfikacja właściciela lub użytkownika może mieć miejsce bądź przez stwierdzenie jego pełnej nazwy, bądź też przez ustaloną identyfikację. Symbole takie jak emblematy lub flagi są wyłączone;
b) z wyłączeniem nadwozi zamiennych przeznaczonych do kombinowanego transportu drogowo-kolejowego, oznaczenia identyfikacyjne i numery kontenera, podane przez właściciela lub użytkownika; jego ciężar własny, włączając na stałe zamocowane kompletne wyposażenie;
c) z wyłączeniem kontenerów stosowanych w transporcie powietrznym, oznaczenie kraju przynależności kontenera, pokazane albo w pełnym brzmieniu albo przez kod kraju zgodny z ISO alfa-2 kodem kraju ustanowionym w międzynarodowych normach ISO 3166 lub 6346 albo przez rozpoznawalny akronim używany dla oznaczania kraju na rejestracjach pojazdów mechanicznych w międzynarodowym ruchu drogowym, lub w cyfrach w przypadku nadwozi zamiennych używanych w kombinowanym transporcie drogowo-kolejowym.
W przypadku gdy wniosek o zezwolenie jest wystawiany zgodnie z art. 497 ust. 3 lit. c) akapit pierwszy, kontenery są monitorowane przez osobę reprezentowaną na obszarze celnym Wspólnoty będącą w stanie udzielić w każdym momencie informacji na temat lokalizacji oraz szczegółów objęcia i zakończenia.
2.
Kontenery mogą być stosowane w ruchu wewnętrznym przed powrotnym wywozem.
Jednakże mogą zostać użyte jedynie raz podczas każdego pobytu w Państwie Członkowskim, dla transportu towarów załadowanych i przeznaczonych do rozładunku na obszarze tego samego Państwa Członkowskiego, jeżeli w przeciwnym wypadku miałyby odbyć drogę bez ładunku w ramach tego obszaru.
3.
Zgodnie z warunkami Konwencji genewskiej o traktowaniu celnym kontenerów pool używanych w przewozie międzynarodowym (Konwencja kontenerów pool) [9]; z dnia 21 stycznia 1994 r., zatwierdzonej decyzją Rady 95/137/WE, organy celne zezwalają na zakończenie procedury, jeśli kontenery tego samego rodzaju i tej samej wartości są wywożone i powrotnie wywożone.
Artykuł 558
1.
Całkowite zwolnienie z należności przywozowych jest przyznawane środkom transportu drogowego, kolejowego, powietrznego, morskiego i wodnego transportu śródlądowego, w przypadku gdy:
a) są zarejestrowane poza obszarem celnym Wspólnoty na nazwisko osoby mającej siedzibę poza tym obszarem; jednakże jeśli środki takie nie są zarejestrowane, warunek ten może zostać uznany za spełniony, w przypadku gdy są one własnością osoby mającej siedzibę poza obszarem celnym Wspólnoty;
b) stosowane są przez osobę mająca swą siedzibę poza tym obszarem, bez uszczerbku dla przepisów art. 559, 560 i 561; oraz
c) w przypadku zastosowania handlowego i z wyjątkiem środków transportu kolejowego są używane wyłącznie do transportu, który zaczyna się lub kończy poza obszarem celnym Wspólnoty; jednakże mogą one być używane w ruchu wewnętrznym, gdzie stanowią tak przepisy obowiązujące w dziedzinie transportu, w szczególności dotyczące dopuszczenia i działalności.
2.
W przypadku gdy środki transportu określone w ust. 1 są wynajęte przez profesjonalne przedsiębiorstwo zajmujące się wynajmem, mające swoją siedzibę na obszarze celnym Wspólnoty, osobie mającej swą siedzibę poza tym obszarem, muszą zostać powrotnie wywiezione w przeciągu ośmiu dni od wejścia w życie umowy.
Artykuł 559
Osoby mające swe siedziby na obszarze celnym Wspólnoty korzystają z całkowitego zwolnienia z należności przywozowych, w przypadku gdy:
a) środki transportu są udostępnione takim osobom na zasadzie umowy, na mocy której każda sieć może używać pojazdów innych sieci jako swoich własnych;
b) przyczepa jest dołączona do środka transportu drogowego zarejestrowanego na obszarze celnym Wspólnoty;
c) środki transportu są stosowane w połączeniu z nagłą sytuacją, zaś ich użycie nie przekracza pięciu dni, lub
d) środki transportu są używane przez profesjonalne przedsiębiorstwo zajmujące się wynajmem do celów powrotnego wywozu w terminie nie dłuższym niż pięć dni.
Artykuł 560
1.
Osoby fizyczne mające miejsce zamieszkania na obszarze celnym Wspólnoty korzystają z całkowitego zwolnienia z należności przywozowych, w przypadku gdy używają w celach prywatnych środków transportu okazjonalnie, na zalecenie posiadacza rejestracji, który przebywa na obszarze celnym w momencie używania.
Takie osoby również korzystają z całkowitego zwolnienia jeśli używają prywatnie środki transportu wynajmowane na podstawie pisemnej umowy, okazjonalnie:
a) aby wrócić do swojego miejsca zamieszkania we Wspólnocie;
b) aby opuścić Wspólnotę; lub
c) jeśli jest to ogólnie dozwolone przez zainteresowaną administrację celną.
2.
Środki transportu są powrotnie wywożone lub zwracane przedsiębiorstwu zajmującemu się wynajmem, mającemu swoją siedzibę na obszarze celnym Wspólnoty w terminie:
a) pięciu dni od wejścia w życie umowy, w przypadku określonym w ust. 1 lit. a);
b) ośmiu dni od wejścia w życie umowy, w przypadku, określonym w ust. 1 lit. c).
Środki transportu są powrotnie wywożone w terminie dwóch dni od wejścia w życie umowy w przypadku określonym w ust. 1 lit. b).
Artykuł 561
1.
Całkowite zwolnienie z należności przywozowych jest przyznawane, w przypadku gdy środki transportu mają zostać zarejestrowane czasowo na obszarze celnym Wspólnoty w celu powrotnego wywozu w imieniu jednej z następujących osób:
a) na nazwisko osoby mającej swą siedzibę poza obszarem celnym Wspólnoty;
b) na nazwisko osoby fizycznej mającej miejsce zamieszkania na obszarze celnym Wspólnoty, jeśli osoba taka przygotowuje się do zamiany stałego miejsca zamieszkania na miejsce poza tym obszarem.
W przypadku, określonym w lit. b) środki transportu muszą być wywiezione w terminie trzech miesięcy od daty rejestracji.
2.
Całkowite zwolnienie z należności przywozowych jest przyznawane, w przypadku gdy środki transportu są używane do celów handlowych lub prywatnych przez osobę fizyczną zamieszkałą na obszarze celnym Wspólnoty i zatrudnioną przez właściciela środków transportu, mającego swą siedzibę poza tym obszarem lub w inny sposób upoważnioną przez właściciela.
Użycie do celów prywatnych musi być przewidziane w umowie o pracę.
Organy celne mogą zakazać odprawy czasowej środków transportu na podstawie niniejszego przepisu w przypadku systematycznego używania.
3.
Całkowite zwolnienie z należności przywozowych w wyjątkowych przypadkach może być przyznawane, jeśli środki transportu są używane do celów handlowych w ograniczonym terminie przez osoby zamieszkałe na obszarze celnym Wspólnoty.
Artykuł 562
Bez uszczerbku dla innych przepisów szczególnych, okresy zakończenia są następujące:
a) dla środków transportu kolejowego: 12 miesięcy;
b) dla środków transportu w zastosowaniu handlowym innym niż transport kolejowy: czas konieczny do przeprowadzenia operacji przewozowych;
c) dla środków transportu drogowego używanych prywatnie:
- przez studentów: okres pobytu studenta na obszarze celnym Wspólnoty dla wyłącznego celu odbywania studiów;
- przez osoby wypełniające zadania o konkretnym okresie trwania: okres, przez jaki taka osoba przebywa na obszarze celnym Wspólnoty dla wyłącznego celu wypełnienia tych zadań;
- w innych przypadkach obejmujących zwierzęta juczne lub pociągowe oraz ciągnięte przez nie pojazdy: sześć miesięcy;
d) dla środków transportu lotniczego używanych prywatnie: sześć miesięcy;
e) dla środków transportu morskiego i wodnego śródlądowego używanych prywatnie: 18 miesięcy.
Podsekcja 2
Rzeczy osobistego użytku oraz sprzęt sportowy przywożony przez podróżnych; majątek marynarzy
Artykuł 563
Całkowite zwolnienie z należności przywozowych jest przyznawane, w przypadku gdy rzeczy osobistego użytku, w rozsądnych granicach potrzebne w podróży oraz sprzęt sportowy, są przywożone przez podróżnego, którego definicja znajduje się w art. 236 A) ust. 1.
Artykuł 564
Całkowite zwolnienie z należności przywozowych jest przyznawane dla majątku marynarzy w następujących sytuacjach:
a) w przypadku gdy jest on używany na statku zaangażowanym w międzynarodowy ruch morski;
b) w przypadku gdy jest on wyładowany z takiego statku i czasowo używany przez załogę na lądzie;
c) w przypadku gdy jest on używany przez załogę takiego statku w przedsięwzięciach kulturalnych lub społecznych kierowanych przez organizacje nienastawione na przynoszenie dochodu lub w miejscach kultu, gdzie odbywają się regularnie nabożeństwa dla marynarzy.
Podsekcja 3
Materiały do pomocy w sytuacjach katastrof; sprzęt medyczny, chirurgiczny i laboratoryjny; zwierzęta; towary do użytku w strefach przygranicznych
Artykuł 565
Całkowite zwolnienie z należności przywozowych jest przyznawane materiałom do pomocy w sytuacjach katastrof, jeżeli są one wykorzystywane w połączeniu ze środkami przedsięwziętymi w celu walki ze skutkami katastrof lub podobnych sytuacji oddziałujących na obszar celny Wspólnoty i przeznaczone dla organów państwowych lub organów zatwierdzonych przez właściwe władze.
Artykuł 566
Całkowite zwolnienie z należności przywozowych jest przyznawane w przypadku gdy sprzęt medyczny, chirurgiczny lub laboratoryjny jest wysyłany jako pożyczka na prośbę szpitala lub innej instytucji medycznej, która pilnie potrzebuje takiego sprzętu, jako uzupełnienia ich własnego niedostatecznego wyposażenia i gdy jest on przeznaczony do celów diagnostycznych lub leczniczych.
Artykuł 567
Całkowite zwolnienie z należności przywozowych jest przyznawane dla zwierząt będących własnością osoby zamieszkałej poza obszarem celnym Wspólnoty.
Takie zwolnienie jest przyznawane następującym towarom przeznaczonym do działalności w szczególnych warunkach strefy przygranicznej, która została zdefiniowana przez obowiązujące przepisy:
a) materiałom będącym własnością osoby zamieszkałej w strefie przygranicznej przylegającej do przygranicznej strefy czasowego wwozu i stosowane przez osobę zamieszkałą w przylegającej strefie przygranicznej;
b) towarom używanym do budowy, naprawy lub konserwacji infrastruktury będącej pod odpowiedzialnością władz publicznych w takiej strefie przygranicznej.
Podsekcja 4
Nośniki dźwięku, obrazu lub danych, materiały reklamowe; wyposażenie profesjonalne, materiały pedagogiczne i wyposażenie naukowe
Artykuł 568
Całkowite zwolnienie z należności przywozowych jest przyznawane towarom:
a) przenoszącym dźwięk, obraz lub informacje przetwarzania danych do celów prezentacji przed skomercjalizowaniem lub bezpłatnym lub dla nagrania ścieżki dźwiękowej, podkładu głosowego lub zrobienia kopii; lub
b) stosowanym wyłącznie do celów reklamowych.
Artykuł 569
1.
Całkowite zwolnienie z należności przywozowych jest przyznawane, jeżeli wyposażenie profesjonalne jest:
a) własnością osoby mającej siedzibę poza obszarem celnym Wspólnoty;
b) przywożone albo przez osobę mającą siedzibę poza obszarem celnym Wspólnoty albo przez pracownika właściciela, przy czym pracownik ten może mieć miejsce zamieszkania na obszarze celnym Wspólnoty; oraz
c) używane przez importera lub pod jego nadzorem, poza przypadkami koprodukcji audiowizualnej.
2.
Nie obejmuje ono wyposażenia, które ma być używane bądź do produkcji na skalę przemysłową, bądź do opakowania towarów albo (z wyłączeniem narzędzi ręcznych) do eksploatacji bogactw naturalnych, do budowy, naprawy lub konserwacji nieruchomości, do wykonywania prac ziemnych albo prac podobnych.
Artykuł 570
Całkowite zwolnienie z należności przywozowych jest przyznawane, jeśli materiały pedagogiczne i wyposażenie naukowe są:
a) własnością osoby mającej swoją siedzibę poza obszarem celnym Wspólnoty;
b) przywożone przez publiczne lub prywatne ośrodki naukowe, kształcące lub szkolące zawodowo oraz zasadniczo nie służą celom zarobkowym, lecz są wyłącznie używane w nauczaniu, szkoleniu zawodowym, lub badaniach naukowych na odpowiedzialność tychże ośrodków;
c) przywożone w rozsądnych ilościach, biorąc pod uwagę cel przywozu; oraz
d) nieużywane do celów czysto handlowych.
Podsekcja 5
Opakowania, formy, barwniki, bloki, rysunki, szkice, narzędzia pomiarowe, kontrolne i badawcze oraz podobne artykuły; specjalistyczne narzędzia i przyrządy; towary służące do testów lub podlegające testom; próbki, zastępcze środki produkcji
Artykuł 571
Całkowite zwolnienie z należności przywozowych jest przyznawane, w przypadku gdy opakowania:
a) przywożone z zawartością i są przeznaczone do powrotnego wywozu puste lub wypełnione;
b) przywożone puste, są przeznaczone do powrotnego wywozu z zawartością.
Opakowania nie mogą być stosowane w ruchu wewnętrznym, chyba że w celu wywozu towarów.
W przypadku opakowań przywożonych z zawartością, stosuje się to jedynie od momentu opróżnienia ich zawartości.
Artykuł 572
1.
Całkowite zwolnienie z należności przywozowych jest przyznawane w przypadku gdy formy, barwniki, bloki, rysunki, szkice, instrumenty pomiarowe i kontrolne oraz inne podobne artykuły są:
a) własnością osoby mającej siedzibę poza obszarem celnym Wspólnoty; oraz
b) stosowane przy produkcji przez osobę mającą siedzibę na obszarze celnym Wspólnoty, a przynajmniej 75 % produkcji pochodzącej z ich zastosowania jest wywożone.
2.
Całkowite zwolnienie z należności przywozowych jest przyznawane narzędziom i przyrządom specjalistycznym, jeśli towary te są:
a) własnością osoby mającej swą siedzibę poza obszarem celnym Wspólnoty; oraz
b) udostępniane bezpłatnie osobie, mającej swą siedzibę na obszarze celnym Wspólnoty w celu wytwarzania towarów, które w całości są przeznaczone do wywozu.
Artykuł 573
Całkowite zwolnienie z należności przywozowych jest przyznawane następującym towarom:
a) poddawanym testom, eksperymentom lub będącym przedmiotem pokazów;
b) towarom przywożonym, podlegającym testom akceptowalnej jakości w związku z umowami sprzedaży zawierającymi przepisy o testach akceptowalnej jakości i poddawane takim testom;
c) towarom używanym do przeprowadzania testów, eksperymentów lub pokazów niestanowiącym źródła zysków finansowych.
Dla towarów, określonych w lit. b), okres zakończenia wynosi sześć miesięcy.
Artykuł 574
Całkowite zwolnienie z należności przywozowych jest przyznawane, jeśli próbki są przywożone w rozsądnych ilościach i używane jedynie w celu pokazania lub prezentacji na obszarze celnym Wspólnoty.
Artykuł 575
Całkowite zwolnienie z należności przywozowych jest przyznawane, jeśli zastępcze środki produkcji są udostępniane czasowo klientowi przez dostawcę lub przeprowadzającego naprawę, w oczekiwaniu na dostawę lub naprawę podobnych towarów.
Okres zakończenia wynosi sześć miesięcy.
Podsekcja 6
Towary przeznaczone na imprezy publiczne lub do sprzedaży
Artykuł 576
1.
Całkowite zwolnienie z należności przywozowych jest przyznawane towarom, które mają być wystawione lub użyte podczas imprezy publicznej niezorganizowanej wyłącznie dla sprzedaży tych towarów lub są otrzymywane podczas takich wydarzeń z towarów objętych procedurą.
W wyjątkowych przypadkach, właściwe organy celne mogą zezwolić na procedurę w wypadku innych imprez.
2.
Całkowite zwolnienie z należności przywozowych jest przyznawane towarom do zatwierdzenia, jeżeli nie mogą być przywożone jako próbki, zaś nadawca ze swej strony chce je sprzedać i odbiorca może podjąć decyzję o ich zakupie po dokonaniu sprawdzenia.
Okres zakończenia wynosi dwa miesiące.
3.
Całkowite zwolnienie z należności przywozowych jest przyznawane następującym przedmiotom:
a) dziełom sztuki, przedmiotom kolekcjonerskim oraz antykom, które zostały zdefiniowane w "załączniku I" dyrektywy 77/388/EWG, przywożonym do celów wystawowych, z możliwością sprzedaży;
b) towarom innym niż nowo wyprodukowane, przywożonym w celu sprzedaży na aukcji.
Podsekcja 7
Części zamienne, sprzęt i wyposażenie; pozostałe towary
Artykuł 577
Całkowite zwolnienie z należności przywozowych jest przyznawane, jeśli części zapasowe, sprzęt i wyposażenie są stosowane do napraw i konserwacji, włączając przeglądy, regulacje i prace konserwacyjne towarów objętych procedurą.
Artykuł 578
Całkowite zwolnienie z należności przywozowych może zostać przyznane, jeśli towary inne niż wymienione w art. 556–577 lub niespełniające wymogów tych artykułów, przywożone są:
a) okazjonalnie i na okres nieprzekraczający trzech miesięcy; lub
b) w konkretnych sytuacjach niemających skutków gospodarczych.
Sekcja 3
Przepisy dotyczące prowadzenia procedury
Artykuł 579
W przypadkach, gdy rzeczy osobistego użytku, towary przywożone do celów sportowych lub środki transportu są zgłaszane ustnie albo jakimkolwiek innym aktem w celu objęcia procedurą, organy celne mogą zażądać pisemnej deklaracji, jeżeli suma należności przywozowych jest wysoka lub istnieje poważne ryzyko niespełnienia wymogów procedury.
Artykuł 580
1.
Deklaracje dla objęcia procedurą przy użyciu karnetów ATA/CPD są przyjmowane, jeśli są wystawiane w państwie uczestniczącym oraz potwierdzane i gwarantowane przez stowarzyszenie tworzące część międzynarodowego łańcucha gwarancyjnego.
Jeżeli dwustronne lub wielostronne umowy nie przewidują inaczej, "państwo uczestniczące" oznacza Umawiającą się Stronę Konwencji ATA lub Konwencji stambulskiej, która przyjęła zalecenia Rady Współpracy Celnej z dnia 25 czerwca 1992 r. w sprawie przyjęcia karnetu ATA i karnetu CPD dla procedury odprawy czasowej.
2.
Ustęp 1 stosuje się tylko wówczas, gdy karnety ATA/CPD:
a) odnoszą się do towarów i zastosowań objętych tymi konwencjami lub umowami;
b) są poświadczone przez organy celne w odpowiedniej sekcji na pierwszej stronie; oraz
c) są ważne na całym obszarze celnym Wspólnoty.
Karnet ATA/CPD jest przedstawiany w urzędzie wejścia na obszar celny Wspólnoty, z wyjątkiem sytuacji, kiedy taki urząd nie jest w stanie sprawdzić wypełnienia warunków procedury.
3.
Artykuły 454, 455 oraz 458–461 stosuje się mutatis mutandis dla towarów objętych procedurą i karnetami ATA.
Artykuł 581
1.
Bez uszczerbku dla specjalnego systemu gwarancji dla karnetów ATA/CPD, objęcie procedurą przez deklarację na piśmie podlega przepisom bezpieczeństwa, poza przypadkami określonymi w załączniku 77.
2.
W celu ułatwienia kontroli procedury, organy celne mogą żądać prowadzenia ewidencji.
Artykuł 582
1.
W przypadku gdy towary objęte procedurą zgodnie z art. 576 kończą ją przez wejście do swobodnego obrotu, kwota długu jest ustalana na podstawie elementów oceny odpowiednich dla tych towarów w momencie przyjęcia zgłoszenia do swobodnego obrotu.
W przypadku gdy towary objęte procedurą zgodnie z art. 576 są wprowadzane do obrotu, uważa się je za przedstawione organom celnym, jeśli są zgłoszone do dopuszczenia do swobodnego obrotu przed zakończeniem okresu zwolnienia.
2.
Do celów zakończenia procedury w stosunku do towarów określonych w art. 576 ust. 1, ich konsumpcja, zniszczenie lub bezpłatne rozdanie wśród publiczności podczas imprezy uważa się za powrotny wywóz, o ile ich ilość odpowiada charakterowi imprezy, liczbie gości i zakresu udziału posiadacza w wydarzeniu.
Akapitu pierwszego nie stosuje się do napojów alkoholowych, wyrobów tytoniowych lub paliw.
Artykuł 583
W przypadku gdy towary objęte procedurą są obejmowane jedną z procedur zawieszających lub wprowadzone do wolnego obszaru celnego o kontroli typu I w rozumienia art. 799 lub składu wolnocłowego albo umieszczone w wolnym obszarze celnym o kontroli typu II w rozumieniu art. 799, co pozwala na rozliczenie czasowego wwozu, dokumenty inne niż karnety ATA/CPD lub ewidencja stosowana dla wspomnianego przeznaczenia celnego lub jakiekolwiek inne zastępujące je dokumenty posiadają jedno z następujących oznaczeń:
- Mercancías IT,
- MI-varer,
- VV-Waren,
- Εμπορεύματα ΠΕ,
- ΤA goods,
- Marchandises ΑΤ,
- Merci ΑΤ,
- TI-goederen,
- Mercadorias IT,
- VM-tavaroita,
- TI-varor.
Artykuł 584
Dla środków transportu kolejowego używanych wspólnie na mocy umowy procedura jest także zakończona, jeśli środki transportu kolejowego tego samego rodzaju lub tej samej wartości jak oddane do dyspozycji osobie, mającej swą siedzibę na obszarze celnym Wspólnoty, są wywożone lub powrotnie wywożone.
ROZDZIAŁ 6
Uszlachetnianie bierne
Sekcja 1
Dodatkowe warunki dotyczące przyznawania zezwoleń
Artykuł 585
1.
Z wyjątkiem przypadków, gdy istnieją przesłanki do odmiennej oceny sytuacji, za zasadniczy interes przetwórców wspólnotowych uważa się, aby nie ponieśli oni poważnej szkody.
2.
W przypadku gdy wniosek o zezwolenie sporządzany jest przez osobę, która wywozi towary czasowo wywożone bez zamiaru przeprowadzenia procesów uszlachetniania, organy celne przeprowadzają wcześniejsze sprawdzenie warunków ustanowionych w art. 147 ust. 2 Kodeksu na podstawie dokumentów towarzyszących.
Artykuły 503 i 504 stosuje się mutatis mutandis.
Artykuł 586
1.
Zezwolenie określa środki i metody ustalenia, czy produkty kompensacyjne powstały z przetworzenia towarów czasowo wywożonych lub weryfikacji oraz czy spełnione są warunki zastosowania standardowego systemu wymiany.
Takie środki i metody mogą obejmować użycie dokumentu informacyjnego zamieszczonego w załączniku 104 oraz badanie ewidencji.
2.
W przypadku gdy charakter procesów uszlachetniania nie umożliwia ustalenia, iż produkty kompensacyjne powstały z towarów czasowo wywożonych, zezwolenie może jednak zostać przyznane w należycie uzasadnionych przypadkach pod warunkiem że wnioskodawca jest w stanie zaoferować wystarczające gwarancje, że towary zastosowane w procesach uszlachetniania mają ten sam ośmiocyfrowy kod CN, tę samą jakość handlową i te same opisy techniczne co towary czasowo wywożone.
Zezwolenie określa warunki dla stosowania procedury.
Artykuł 587
W przypadku gdy celem wniosku o procedurę jest naprawa, towary czasowo wywożone muszą być zdatne do naprawy, zaś procedura nie może zostać wykorzystana do podniesienia wydajności technicznej towarów.
Sekcja 2
Przepisy dotyczące prowadzenia procedur
Artykuł 588
1.
Zezwolenie określa okres rozliczenia.
Jeśli wymagają tego okoliczności, okres taki może zostać przedłużony nawet po wygaśnięciu okresu ustalonego pierwotnie.
2.
Artykuł 157 ust. 2 Kodeksu stosuje się nawet po wygaśnięciu pierwotnie ustalonego okresu.
Artykuł 589
1.
Deklaracja obejmująca procedurą towary czasowo wywożone jest sporządzana zgodnie z przepisami ustalonymi dla wywozu.
2. W przypadku uprzedniego przywozu, dokumenty towarzyszące deklaracji dla swobodnego obrotu obejmują egzemplarz zezwolenia, chyba że wniosek o takie zezwolenie składany jest zgodnie z art. 497 ust. 3 lit. d). Artykuł 220 ust. 3 stosuje się mutatis mutandis.
Sekcja 3
Przepisy dotyczące obliczania ulgi celnej
Artykuł 590
1.
Do celów obliczenia kwoty do odliczenia nie bierze się pod uwagę ceł antydumpingowych ani wyrównawczych.
Wtórne produkty kompensacyjne, które stanowią odpady, pozostałości, ścinki i resztki są uznane za włączone.
2.
Przy ustalaniu wartości towarów wywożonych czasowo zgodnie z jedną z metod, określoną w art. 151 ust. 2 akapit drugi Kodeksu, koszty załadunku, transportu oraz ubezpieczenia towarów czasowo wywożonych do miejsca, gdzie odbyła się operacja przetworzenia lub ostatnia z takich operacji, nie są włączone do:
a) wartości towarów czasowo wywożonych, która jest brana pod uwagę przy ustalaniu wartości celnej produktów kompensacyjnych zgodnie z art. 32 ust. 1 lit. b) pkt i) Kodeksu; lub
b) kosztów przetworzenia, jeżeli wartość towarów czasowo wywożonych nie może być ustalona zgodnie z art. 32 ust. 1 lit. b) pkt i) Kodeksu.
Koszty załadunku, transportu, oraz ubezpieczenia produktów kompensacyjnych z miejsca, gdzie odbyła się operacja przetworzenia lub ostatnia z takich operacji do miejsca wejścia na obszar celny Wspólnoty, wlicza się do kosztów przetworzenia.
Koszty załadunku, transportu oraz ubezpieczenia obejmują:
a) prowizje i koszty pośrednictwa, poza prowizjami od zakupu;
b) koszty kontenerów niebędących integralną częścią towarów czasowo wywożonych;
c) koszty pakowania, włączając robociznę i materiały;
d) koszty obsługi powstałe w związku z transportem towarów.
Artykuł 591
Częściowe zwolnienie z należności przywozowych przez branie kosztów operacji przetworzenia za podstawę wartości cła jest przyznawane na wniosek.
Z wyjątkiem towarów o charakterze niehandlowym, akapitu pierwszego nie stosuje się, jeżeli towary czasowo wywożone, które nie pochodzą ze Wspólnoty w rozumieniu tytułu II dział 2 sekcja 1 Kodeksu, zostały dopuszczone do swobodnego obrotu po zerowej stawce celnej.
Artykuł 592
W przypadku przedsiębiorstw często przeprowadzających procesy uszlachetniania na mocy zezwolenia nieobejmującego naprawy, organy celne mogą, na wniosek posiadacza, ustalić średnią stawkę cła stosowaną do wszystkich takich operacji (połączone zakończenie).
Stawka ta jest określana dla każdego okresu nieprzekraczającego dwunastu miesięcy i stosowana jest tymczasowo dla produktów kompensacyjnych dopuszczonych do swobodnego obrotu podczas tego okresu.
Pod koniec każdego okresu, organy celne dokonują końcowych obliczeń i w razie potrzeby stosują przepisy art. 220 ust. 1 lub art. 236 Kodeksu.
29) dział I (art. 799–840) tytułu V części II otrzymuje brzmienie:
"DZIAŁ 1
STREFY WOLNOCŁOWE I SKŁADY WOLNOCŁOWE
Sekcja 1
Przepisy wspólne dla sekcji 2 i 3
Podsekcja 1
Definicje i przepisy ogólne
Artykuł 799
"kontrola typu I" oznacza kontrole głównie oparte o istnienie ogrodzenia;
"kontrola typu II" oznacza kontrole głównie oparte na formalnościach przeprowadzanych zgodnie z wymogami procedury składu celnego;
"operator" oznacza dowolną osobę, która prowadzi działalność obejmującą składowanie, obróbkę, przetwarzanie, sprzedaż lub nabywanie towarów w wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym.
Artykuł 800
Każda osoba może zwrócić się z wnioskiem do organów celnych wyznaczonych przez Państwa Członkowskie o część obszaru celnego Wspólnoty, aby został wyznaczony wolnym obszarem celnym lub o utworzenie składu wolnocłowego.
Artykuł 801
1.
Wniosek o zezwolenie na budowę w wolnym obszarze celnym składa się na piśmie.
2.
Wniosek, określony w ust. 1, określa działalność, dla której budynek będzie wykorzystywany, oraz podaje wszelkie pozostałe informacje, które umożliwią organom celnym wyznaczonym przez Państwa Członkowskie dokonanie oceny podstaw dla przyznania zezwolenia.
3.
Właściwe organy celne przyznają zezwolenia w przypadkach, gdy nie jest utrudnione stosowanie przepisów celnych.
4.
Ustępy 1, 2 i 3 stosuje się także w przypadku dostosowywania budynku w wolnym obszarze celnym lub budynku stanowiącego skład wolnocłowy.
Artykuł 802
Organy celne Państw Członkowskich przekazują Komisji następujące informacje dotyczące:
a) stref wolnocłowych istniejących i działających we Wspólnocie zgodnie z klasyfikacją na mocy art. 799;
b) wyznaczonych organów celnych, którym musi zostać przedłożony wniosek określony w art. 804.
Komisja publikuje informacje określone w lit. a) i b) w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, seria C.
Podsekcja 2
Zatwierdzenie ewidencji zapasów
Artykuł 803
1.
Prowadzenie przez operatora działalności podlega zatwierdzeniu przez organy celne ewidencji zapasów określone:
- w art. 176 Kodeksu, w przypadku wolnego obszaru celnego o kontroli typu I lub składu wolnocłowego,
- w art. 105 Kodeksu w przypadku wolnego obszaru celnego o kontroli typu II.
2.
Zatwierdzenie jest wystawiane na piśmie.
Jest ono przyznawane jedynie podmiotom gospodarczym dającym wszelkie konieczne gwarancje dotyczące zastosowania przepisów dotyczących stref wolnocłowych lub składów wolnocłowych.
Artykuł 804
1.
Wniosek o zatwierdzenie ewidencji zapasów powinien być złożony na piśmie organom celnym wyznaczonym przez Państwo Członkowskie, w którym znajduje się wolny obszar celny lub skład wolnocłowy.
2.
Wniosek określony w ust. 1 określa, jaka działalność jest przewidziana, a informacja ta jest uważana za powiadomienie określone w art. 172 ust. 1 Kodeksu.
Zawiera ono następujące elementy:
a) szczegółowy opis ewidencji zapasów prowadzonej lub takiej, która ma być prowadzona;
b) rodzaj i status celny towarów, do których odnosi się działalność;
c) tam gdzie ma zastosowanie, procedurę celną, w ramach której działalność ta ma być prowadzona;
d) jakiekolwiek inne informacje potrzebne organom celnym w celu zapewnienia właściwego stosowania danych przepisów.
Sekcja 2
Przepisy mające zastosowanie do wolnych obszarów celnych o kontroli typu I i do składów wolnocłowych
Podsekcja 1
Kontrole
Artykuł 805
Ogrodzenie otaczające strefy wolnocłowe ma za zadanie ułatwić dozór celny poza wolnym obszarem celnym i zapobiec nieprawidłowemu wyprowadzaniu towarów z tego obszaru.
Akapit pierwszy odnosi się także, mutatis mutandis, do składów wolnocłowych.
Teren bezpośrednio za ogrodzeniem ma za zadanie umożliwiać odpowiedni dozór celny.
Wstęp na wspomniany teren wymaga zgody wymienionych organów.
Artykuł 806
Ewidencja zapasów prowadzona dla strefy wolnocłowej lub składu wolnocłowego zawiera w szczególności:
a) dane szczegółowe dotyczące oznaczeń, numerów identyfikacyjnych, liczby i rodzaju opakowań, ilości i zwykłego opisu handlowego towarów oraz odpowiednio oznaczenia identyfikacyjne kontenera;
b) informacje umożliwiające monitorowanie towarów w każdym momencie, w szczególności monitorowanie ich umiejscowienia, przeznaczenia celnego im przypisanego po składowaniu w wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym lub ich powrotnego przywozu do innej części obszaru celnego Wspólnoty;
c) właściwe dane szczegółowe dokumentu przewozowego użytego przy wprowadzeniu i wyprowadzeniu towarów;
d) oznaczenie statusu celnego oraz odpowiednio właściwe dane szczegółowe świadectwa stwierdzającego status, określone w art. 812;
e) dane szczegółowe zabiegów zwyczajowych;
f) zależnie od sprawy, jedno z oznaczeń określonych w art. 549, 550, lub 583;
g) dane szczegółowe dotyczące towarów, które nie podlegałyby w momencie dopuszczenia do swobodnego obrotu lub czasowego wwozu należnościom przywozowym lub środkom polityki handlowej, których zastosowanie i miejsce przeznaczenie musi być sprawdzone.
Organy celne mogą zaniechać żądania części z tych informacji, jeśli nie będzie to miało wpływu na nadzór lub kontrolę strefy wolnocłowej lub składu wolnocłowego.
W przypadku gdy do celów procedury celnej musi być prowadzona ewidencja, zawarte w niej informacje nie muszą się pojawiać w ewidencji zapasów.
Artykuł 807
Procedury uszlachetniania czynnego lub przetwarzania pod kontrolą celną są kończone w stosunku do produktów kompensacyjnych, produktów przetworzonych lub produktów w niezmienionym stanie umieszczonych w strefie wolnocłowej lub w składzie wolnocłowym przez wpis do ewidencji zapasów strefy wolnocłowej lub składu wolnocłowego.
Odpowiednie dane szczegółowe takiego wpisu są zapisywane w ewidencjach uszlachetniania czynnego lub przetwarzania pod kontrolą celną, zależnie od przypadku.
Podsekcja 2
Pozostałe przepisy dotyczące prowadzenia strefy wolnocłowej o kontroli typu I i składów wolnocłowych
Artykuł 808
Środki polityki handlowej przewidziane w aktach Wspólnoty stosuje się do towarów niewspólnotowych umieszczonych w strefie wolnocłowej lub składzie wolnocłowym jedynie w takim zakresie, w jakim odnoszą się one do wejścia towarów na obszar celny Wspólnoty.
Artykuł 809
W przypadkach, gdzie elementy oceny długu celnego, które mają zostać wzięte pod uwagę są tymi stosowanymi przed przejściem przez towary zabiegów zwyczajowych, określonych w załączniku 72, wystawiony może zostać arkusz informacyjny INF8 zgodnie z art. 523.
Artykuł 810
Skład towarów spożywczych może zostać ustanowiony w wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym zgodnie z art. 40 rozporządzenia (WE) nr 800/1999.
Artykuł 811
W przypadku powrotnego wywozu towarów niewspólnotowych, które nie są rozładowywane lub są przeładowywane, nie wymagane jest powiadomienie określone w art. 182 ust. 3 Kodeksu.
Artykuł 812
W przypadkach, gdy organy celne poświadczają wspólnotowy lub niewspólnotowy status towarów zgodnie z art. 170 ust. 4 Kodeksu wykorzystują formularz odpowiadający wzorowi i przepisom załącznika 109.
Operator poświadcza wspólnotowy status towarów przy użyciu tego formularza, w przypadku gdy towary niewspólnotowe są zgłoszone do dopuszczenia do swobodnego obrotu zgodnie z art. 173 lit. a) Kodeksu, łącznie z sytuacją, gdy kończy procedury uszlachetniania czynnego lub przetworzenia pod kontrolą celną.
Sekcja 3
Przepisy stosowane do stref wolnocłowych o kontroli typu II
Artykuł 813
Bez uszczerbku dla zastosowania przepisów sekcji 1 oraz art. 814, przepisy ustanowione dla procedury składu celnego stosuje się do strefy wolnocłowej o kontroli typu II.
Artykuł 814
W przypadku gdy towary niewspólnotowe, które nie są rozładowywane, lub które są jedynie przeładowywane, zostają umieszczone w wolnym obszarze celnym przy zastosowaniu lokalnej procedury odprawy i później powrotnie wywożone przy zastosowaniu tej samej procedury, organy celne mogą uwolnić operatora od obowiązku informowania właściwego organu celnego o każdym przyjeździe lub odjeździe takich towarów.
W takim przypadku środki kontroli uwzględniają specjalny charakter sytuacji.
Krótkoterminowe składowanie towarów w związku z takim przeładunkiem jest uważane za integralną część przeładunku." ;
30) do art. 859 wprowadza się następujące zmiany:
a) punkt 6 otrzymuje brzmienie:
"6. w przypadku towaru składowanego czasowo lub objętego procedurą celną, wyprowadzenie tego towaru poza obszar celny Wspólnoty lub jego wprowadzenie do wolnego obszaru celnego o kontroli typu I w rozumieniu art. 799 bądź do składu wolnocłowego bez spełnienia niezbędnych formalności.";
b) punkt 9 otrzymuje brzmienie:
"9. w ramach uszlachetniania czynnego i przetwarzania pod kontrolą celną, przekroczenie limitu czasowego przeznaczonego na przedstawienie rozliczenia procedury, o ile limit zostałby przedłużony, jeśli wniosek o takie przedłużenie zostałby złożony na czas.";
c) dodaje się pkt 10:
"10. przekroczenie limitu czasowego przeznaczonego na czasowe wyprowadzenie ze składu celnego, o ile limit czasowy zostałby przedłużony, jeśli wniosek o takie przedłużenie zostałby złożony na czas.";
31) w załączniku 10 dodaje się następujący wiersz:
"6309 _BAR_ Używane ubranie i inne używane artykuły _BAR_ Zbieranie i pakowanie do wysyłki;" _BAR_
32) w załączniku 37 do tytułu I B) ust. 2 lit. f) ppkt aa) dodaje się akapit w brzmieniu:
"W przypadku gdy zezwolenie dla składu celnego typu E przewiduje zastosowanie procedury ustanowionej dla składu typu D, wymagane są także pola 33 i 47.";
33) w załączniku 37a wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia;
34) w załączniku 38 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem II do niniejszego rozporządzenia;
35) w załączniku 45a wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem III do niniejszego rozporządzenia;
36) w załączniku 47a wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem IV do niniejszego rozporządzenia;
37) załączniki 67–103 zastępuje się tekstem (załączniki 67–77) zawartym w załączniku V do niniejszego rozporządzenia;
38) skreśla się załączniki I05, 106 i 107.
Artykuł 2
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
2.
Artykuł 1 pkt 1–30 oraz 32–38 stosuje się od dnia 1 lipca 2001 r.
3.
Każde zezwolenie przyznające status upoważnionego odbiorcy jest zgodne z art. 408a rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 do dnia wyznaczonego przez organy celne, a najpóźniej do dnia 31 maja 2004 r.
Przed dniem 1 stycznia 2004 r. Komisja oceni wykonanie art. 408a rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 w odniesieniu do art. 367–371 tego rozporządzenia.
Ocena będzie oparta no sprawozdaniu sporządzonym na podstawie wkładów Państw Członkowskich.
Komisja może podjąć decyzję na tej podstawie i zgodnie z procedurą komitetu, jeżeli i na jakich warunkach konieczne jest odroczenie daty określonej w akapicie pierwszym.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 995/2001
z dnia 22 maja 2001 r.
wprowadzające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 2516/2000 zmieniające wspólne zasady europejskiego systemu rachunków krajowych i regionalnych we Wspólnocie (ESA 95) odnośnie do podatków i składek na zabezpieczenie społeczne
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2223/96 z dnia 25 czerwca 1996 r. w sprawie europejskiego systemu rachunków krajowych i regionalnych we Wspólnocie (ESA 95) [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2516/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady [2], w szczególności jego art. 2 ust. 2 i art. 3 ust. 2,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2516/2000 zmieniające wspólne zasady ESA odnośnie do podatków i składek na zabezpieczenie społeczne, w szczególności jego art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 2223/96/WE w sprawie systemu ESA 95 zawiera wzorce ramowe wspólnych norm, definicji, klasyfikacji oraz reguł rachunkowości stosowanych przy sporządzaniu rachunków Państw Członkowskich z uwagi na wymóg prowadzenia statystyki we Wspólnocie w celu uzyskania porównywalnych wyników między Państwami Członkowskimi.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 2516/2000 zapewnia porównywalność oraz przejrzystość między Państwami Członkowskimi w rejestrowaniu podatków oraz składek na zabezpieczenie społeczne prowadzonej w systemie ESA 95 oraz gwarantuje wyższy porównywalności w odniesieniu do stosowania procedury nadmiernego deficytu.
W skład pożyczek netto udzielonych/zaciągniętych przez administracje publiczną nie będą wchodziły kwoty podatków oraz składki na zabezpieczenie społeczne mało prawdopodobne do zebrania.
(3) W celu zastosowania rozporządzenia (WE) nr 2516/2000 w terminie sześciu miesięcy od daty jego przyjęcia Komisja wprowadzi potrzebne zmiany do załącznika A do rozporządzenia (WE) nr 2223/96.
(4) Artykuł 2 ust. 2 i art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2223/96 ustanawiają warunki przyjęcia przez Komisję zmian do systemu ESA 95, w szczególności poprawek, które należy wprowadzić do załącznika B do wyżej wspomnianego rozporządzenia.
(5) Zasięgnięto opinii Komitetu ds. Statystyki w Dziedzinie Monetarnej, Finansowej oraz Bilansu Płatniczego powołanego przez Radę na mocy decyzji 91/115/EWG [3], zmienionej decyzją 96/174/WE [4].
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Programu Statystycznego (SPC) powołanego decyzją 89/382/EWG, Euratom [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku A i B do rozporządzenia (WE) nr 2223/96 wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 996/2001
z dnia 22 maja 2001 r.
zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 1764/86, (EWG) nr 2319/89 i (EWG) nr 2320/89 ustanawiające minimalne wymagania jakościowe dla przetworów z pomidorów, gruszek i brzoskwiń objętych systemem pomocy produkcyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków przetworów owocowych i warzywnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2699/2000 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 przewiduje system pomocy dla organizacji producentów, które dostarczają pomidorów, brzoskwiń i gruszkek do przetworzenia na produkty wymienione w załączniku I do tego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1764/86 z dnia 27 maja 1986 r. w sprawie minimalnych wymagań jakości dla produktów opartych na pomidorach kwalifikujących się do pomocy produkcyjnej [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1593/98 [4], (EWG) nr 2319/89 z dnia 28 lipca 1989 r. w sprawie minimalnych wymagań jakości dla gruszek odmian Williams i Rocha w syropie i naturalnym soku owocowym korzystających z systemu pomocy produkcyjnej [5] oraz (EWG) nr 2320/89 z dnia 28 lipca 1989 r. w sprawie minimalnych wymogów jakości dla brzoskwiń w syropie i brzoskwiń w naturalnym soku owocowym w celu zastosowania systemu pomocy produkcyjnej [6] ustanawiają minimalne wymagania jakościowe dla wymienionych przetworów. Powyższe rozporządzenia powinny zostać zmienione w sposób uwzględniający zmiany do systemu pomocy wprowadzone rozporządzeniem Rady (WE) nr 2699/2000.
(3) Wymogi jakościowe ustanowione w rozporządzeniach (EWG) nr 1764/86, (EWG) nr 2319/89 i (EWG) nr 2320/89 są szczegółowymi zasadami stosowania, niezależnie od zasad ustanowionych rozporządzeniem Komisji (WE) nr 449/2001 z dnia 2 marca 2001 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 w odniesieniu do systemu pomocy dla przetworów owocowych i warzywnych [7], które uchyliło i zastąpiło rozporządzenie Komisji (WE) nr 504/97 [8].
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1764/86 wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia minimalne wymagania jakościowe, które muszą spełniać przetwory z pomidorów określone w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 449/2001.".
2) W art. 2, 3, 8, art. 10 ust. 3 lit a) oraz w art. 11 wyrażenie "rozporządzenie (WE) nr 504/97" zastępuje się wyrażeniem "rozporządzenie (WE) nr 449/2001".
Artykuł 2
W rozporządzeniu (EWG) nr 2319/89 wprowadza się następujące zmiany:
1) Tytuł otrzymuje brzmienie:
"ustanawiające minimalne wymagania jakościowe dla gruszek odmian Williams i Rocha w syropie i/lub naturalnym soku owocowym objętych systemem pomocy produkcyjnej."
2) Artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia minimalne wymagania jakościowe, które muszą spełniać konserwowane gruszki odmian Williams i Rocha w syropie i/lub naturalnym soku owocowym, zwane dalej "gruszkami w syropie i/lub naturalnym soku owocowym". określone w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 449/2001.".
Artykuł 3
W rozporządzeniu (EWG) nr 2320/89 wprowadza się następujące zmiany:
1) Tytuł otrzymuje brzmienie:
"ustanawiające minimalne wymagania jakościowe dla brzoskwiń w syropie i/lub naturalnym soku owocowym objętych systemem pomocy produkcyjnej."
2) Artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia minimalne wymagania jakościowe, które muszą spełniać brzoskwinie konserwowane w syropie i/lub naturalnym soku owocowym, określone w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 449/2001.".
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 997/2001
z dnia 22 maja 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 805/1999 ustanawiające pewne środki w celu wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 718/1999 w sprawie polityki w zakresie zdolności przewozowych floty wspólnotowej w celu wspierania żeglugi śródlądowej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 718/1999 z dnia 29 marca 1999 r. w sprawie polityki w zakresie zdolności przewozowych floty wspólnotowej, mającej na celu wspieranie żeglugi śródlądowej [1], w szczególności jego art. 9 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 7 rozporządzenia (WE) nr 718/1999 wymaga od Komisji ustanowienia szczegółowych zasad wykonania wspólnotowej polityki w zakresie zdolności przewozowych floty wspólnotowej zgodnie z definicją określoną w tym rozporządzeniu.
(2) Artykuł 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 805/1999 [2], zmieniony rozporządzeniem (WE) nr 1532/2000 [3], ustanawiającego pewne środki w celu wykonania rozporządzenia (WE) nr 718/1999, ustanowił obowiązujące od dnia 29 kwietnia 1999 r. stosunki dla zasady "stary za nowy".
(3) Artykuł 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 718/1999 wymaga stałej redukcji stosunku "stary za nowy", aby jak najszybciej i regularnie doprowadzić go do zera najpóźniej do dnia 29 kwietnia 2003 r.
(4) Artykuł 1 rozporządzenia (WE) nr 1532/2000 zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 805/1999 zmniejszyło stosunki "stary za nowy" z datą od dwudziestego dnia po ich opublikowaniu, to znaczy od dnia 3 sierpnia 2000 r.
(5) Prawny obowiązek zmniejszenia stosunków do zera najpóźniej do dnia 29 kwietnia 2003 r. oraz rozwój sytuacji gospodarczej w różnych sektorach rynku żeglugi śródlądowej sprawiają, że celowe jest ponowne zmniejszenie stosunków "stary za nowy".
(6) Dlatego niezbędne jest zmniejszenie różnych stosunków "stary za nowy" wymienionych w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 718/1999 oraz ustalonych w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 805/1999, zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1532/2000, jednakże bez niweczenia ulepszeń strukturalnych przeprowadzonych od 1990 r. Stosunek dla statków do przewożenia ładunków suchych powinien być zmniejszony do 0,60:1, ponieważ sektor stale się rozwija; stosunek dla zbiornikowców wymaga mniejszego dostosowania, do 0,90:1, ponieważ sytuacja w tym sektorze pozostaje niepokojąca i brak oznak wzrostu; większego dostosowania wymaga stosunek dla pchaczy, do 0,25:1, ponieważ występujące w tym sektorze nadwyżki zdolności przewozowych są niewielkie.
(7) Środki ustanowione w niniejszym rozporządzeniu zostały zaopiniowane przez Grupę Ekspertów ds. Polityki Zdolności Przewozowej i Promocji Floty Wspólnotowej, ustanowioną art. 6 rozporządzenia (WE) nr 805/1999,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 805/1999 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 4 ust. 1 stosunek "0,80:1" zastępuje się stosunkiem "0,60:1".
2.
W art. 4 ust. 2 stosunek "1,15:1" zastępuje się stosunkiem "0,90:1".
3.
W art. 4 ust. 3 stosunek "0,50:1" zastępuje się stosunkiem "0,25:1".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 999/2001
z dnia 22 maja 2001 r.
ustanawiające zasady dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych przenośnych gąbczastych encefalopatii
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 152 ust. 4 lit. b),
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
działając zgodnie z procedurą ustaloną w Artykule 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Od wielu lat wiadomo, że pewna liczba odrębnych postaci przenośnych gąbczastych encefalopatii (TSE) występuje osobno u ludzi i u zwierząt.
Gąbczastą encefalopatię bydła (BSE) po raz pierwszy stwierdzono u bydła w 1986 r., a w latach następnych stwierdzono, że występuje u innych gatunków zwierząt.
W 1996 r. opisano nową odmianę choroby Creutzfeldta-Jakoba (CJD).
Pojawia się coraz więcej dowodów na istnienie podobieństwa między zarazkiem wywołującym BSE a zarazkiem wywołującym wspomnianą nową odmianę choroby Creutzfelda-Jakoba.
(2) Od 1990 r. Wspólnota przyjęła wiele przepisów w celu ochrony zdrowia ludzi i zwierząt przed zagrożeniem BSE.
Przepisy te oparte są na postanowieniach zabezpieczających dyrektyw w sprawie środków dotyczących zdrowia zwierząt.
Wobec skali zagrożenia, jakie stwarzają pewne odmiany TSE dla zdrowia ludzi i zwierząt, właściwe jest przyjęcie określonych przepisy zapobiegania, kontroli oraz zwalczania tych chorób.
(3) Niniejsze rozporządzenie dotyczy bezpośrednio zdrowia publicznego oraz ma znaczenie dla działania rynku wewnętrznego.
Obejmuje swym zakresem produkty wymienione w załączniku I do Traktatu, jak również produkty, które nie są tam uwzględnione.
W konsekwencji właściwym rozwiązaniem jest wybór art. 152 ust. 4 lit. b) Traktatu jako podstawy prawnej.
(4) Komisja uzyskała opinie naukowe, zwłaszcza od Naukowego Komitetu Kierującego oraz Naukowego Komitetu ds. Przepisów Weterynaryjnych Związanych ze Zdrowiem Publicznym, na temat kilku aspektów TSE.
Opinie te obejmują rady na temat środków mających na celu zmniejszenie możliwego ryzyka dla ludzi i zwierząt wynikającego z kontaktu z produktami pochodzącymi z zarażonych zwierząt.
(5) Przepisy niniejsze powinny mieć zastosowanie do produkcji oraz wprowadzania na rynek żywych zwierząt oraz produktów pochodzenia zwierzęcego.
Jednakże nie ma potrzeby, aby miały zastosowanie do produktów kosmetycznych oraz leczniczych, urządzeń medycznych lub materiałów wyjściowych, bądź też produktów pośrednich, do których zastosowanie mają inne określone przepisy, zwłaszcza dotyczące niestosowania określonych materiałów niebezpiecznych.
Nie powinny również mieć zastosowania do produktów pochodzenia zwierzęcego, które nie stanowią niebezpieczeństwa dla zdrowia zwierząt i ludzi, gdyż są przeznaczone do celów innych niż wyrób żywności, karmy czy nawozów.
Jest właściwym zapewnienie stanu, w którym produkty pochodzenia zwierzęcego wyłączone z zakresu niniejszego rozporządzenia przechowuje się oddzielnie od produktów objętych jej zakresem, chyba że spełniają one co najmniej takie same normy zdrowotne, co te drugie.
(6) Należy spowodować podjęcie przez Komisję środków zabezpieczających w przypadkach, w których ryzyko płynące z TSE nie zostało potraktowane w sposób odpowiedni przez właściwe organy Państwa Członkowskiego lub państwa trzeciego.
(7) Należy ustalić procedurę określania stanu epidemiologicznego danego Państwa Członkowskiego, państwa trzeciego i jednego z ich regionów, w dalszej części dokumentu zwanych "państwami lub regionami" w odniesieniu do BSE, w oparciu o rozprzestrzenianie się nowych zachorowań oraz ryzyko narażenia ludzi, z zastosowaniem dostępnych informacji.
Państwa Członkowskie oraz państwa trzecie, które zdecydują się nie ubiegać się o określenie ich stanu, powinny być zaklasyfikowane przez Komisję do danej kategorii na podstawie wszystkich dostępnych jej informacji.
(8) Państwa Członkowskie powinny ustanowić programy edukacyjne dla osób i instytucji zaangażowanych w zapobieganie i kontrolę TSE, jak również dla weterynarzy, rolników oraz pracowników związanych z transportem, sprzedażą i ubojem zwierząt hodowlanych.
(9) Państwa Członkowskie powinny przeprowadzać coroczny program monitorowania BSE i scrapie jak również powinny informować Komisję i inne Państwa Członkowskie o jego wynikach oraz pojawieniu się nowej postaci TSE.
(10) Pewne tkanki zwierząt przeżuwających należy uznać za określony materiał niebezpieczny w oparciu o patogenezę TSE oraz stan epidemiologiczny państwa bądź regionu pochodzenia lub przebywania danych zwierząt.
Wspomniany określony materiał niebezpieczny należy usuwać i niszczyć w sposób pozwalający na uniknięcie ryzyka dla zdrowia ludzi i zwierząt.
W szczególności nie powinno się wprowadzać go na rynek w celu zastosowania go do produkcji żywności, paszy czy nawozów.
Jednakże należy zapewnić podobny poziom ochrony zdrowia za pomocą badania przesiewowego w kierunku TSE, przeprowadzanego u poszczególnych zwierząt, gdy tylko zostanie w pełni zatwierdzone do użytku.
Nie należy dopuszczać stosowania technik uboju stwarzających ryzyko spowodowania skażenia innych tkanek materiałem z mózgu w krajach lub regionach innych niż kraje czy regiony o małym ryzyku wystąpienia BSE.
(11) Należy podjąć środki mające na celu zapobieganie przeniesieniu TSE na ludzi lub zwierzęta poprzez zabronienie karmienia pewnymi kategoriami białka zwierzęcego pewnych kategorii zwierząt oraz poprzez zabronienie stosowania w żywności pewnych materiałów pochodzących od przeżuwaczy.
Zakazy takie powinny być proporcjonalne do istniejącego ryzyka.
(12) Podejrzenie obecności danego rodzaju TSE u zwierzęcia należy zgłosić odpowiednim organom, które powinny niezwłocznie podjąć wszelkie stosowne środki, w tym ograniczenie przemieszczania się podejrzanego zwierzęcia w okresie oczekiwania na wyniki badania bądź zabicie go pod nadzorem urzędowym.
Jeśli odpowiednie organy nie są w stanie wykluczyć możliwości wystąpienia TSE, powinny zlecić wykonanie odpowiednich badań oraz przechować zwłoki zwierzęcia w warunkach nadzoru urzędowego do czasu postawienia diagnozy.
(13) W przypadku oficjalnego potwierdzenia obecności TSE odpowiednie organy powinny podjąć wszelkie konieczne środki, obejmujące zniszczenie zwłok, przeprowadzenie badań w celu identyfikacji wszystkich zagrożonych zwierząt oraz poddanie ograniczeniom przemieszczania się zwierząt oraz produktów pochodzenia zwierzęcego, uznanych za zagrożone.
Właścicielom zwierząt należy w możliwie najkrótszym czasie zrekompensować stratę zwierząt oraz produktów pochodzenia zwierzęcego, zniszczonych zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia.
(14) Państwa Członkowskie powinny sporządzić plany pozwalające na realizację przepisów krajowych na wypadek wybuchu epidemii BSE.
Plany takie powinny być zatwierdzone przez Komisję.
Należy doprowadzić do rozszerzenia tego postanowienia na przypadki TSE inne niż BSE.
(15) Należy ustalić przepisy dotyczące wprowadzanie na rynek pewnych zwierząt żywych oraz produktów pochodzenia zwierzęcego; istniejące przepisy Wspólnoty w sprawie identyfikacji i rejestracji bydła ustalają wprowadzenie systemu pozwalającego na ustalenie pochodzenia zwierząt od danej matki i stada, zgodnie z normami międzynarodowymi.
Podobne gwarancje należy stworzyć w odniesieniu do bydła przywożonego z państw trzecich.
Zwierzętom oraz produktom pochodzenia zwierzęcego, objętym zakresem przepisów Wspólnoty, przemieszczającym się w ramach handlu wewnątrz Wspólnoty lub przywożonym z państw trzecich, powinny towarzyszyć świadectwa wymagane we wspomnianych przepisach, uzupełnione tam gdzie to konieczne, zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
(16) Należy zabronić wprowadzenia na rynek pewnych produktów pochodzenia zwierzęcego, uzyskanych z bydła pochodzącego z regionów o wysokim ryzyku.
Jednakże zakaz ten nie powinien mieć zastosowania do pewnych produktów pochodzenia zwierzęcego wytworzonych w warunkach kontrolowanych ze zwierząt, w odniesieniu do których wykazano, że nie stanowią dużego ryzyka zakażenia TSE.
(17) W celu zapewnienia przestrzegania przepisów dotyczących zapobiegania, kontroli i zwalczania TSE konieczne jest pobieranie próbek do badań laboratoryjnych według ustalonych procedur, które dałyby pełny obraz epidemiologiczny sytuacji dotyczącej TSE.
W celu zapewnienia jednolitych procedur diagnostycznych oraz uzyskiwanych wyników powinno się ustalić krajowe oraz wspólnotowe laboratoria referencyjne oraz wiarygodne metody naukowe obejmujące szybkie testy ze swoistością w odniesieniu do TSE.
Szybkie testy należy stosować w jak najszerszym zakresie.
(18) W Państwach Członkowskich należy przeprowadzać kontrole na szczeblu Wspólnoty w celu zapewnienia jednolitego stosowania wymogów dotyczących zapobiegania, kontroli oraz zwalczania TSE oraz należy ustanowić przepisy dotyczące realizacji procedur kontrolnych.
W celu zapewnienia wprowadzenia przez państwa trzecie gwarancji podobnych do gwarancji stosowanych przez Wspólnotę i dotyczących przywozu do Wspólnoty żywych zwierząt oraz produktów pochodzenia zwierzęcego, należy przeprowadzać wspólnotowe inspekcje przeprowadzane na miejscu oraz kontrole mające na celu sprawdzenie, czy eksportujące państwa trzecie spełniają warunki przywozu.
(19) Przepisy handlowe dotyczące TSE powinny być oparte na międzynarodowych normach, wytycznych lub zaleceniach we wszystkich przypadkach, w których takowe istnieją.
Jednakże można przyjąć mające naukowe uzasadnienie przepisy pozwalające na osiągnięcie wysokiego poziomu ochrony zdrowia, jeśli przepisy oparte na odpowiednich międzynarodowych normach, wytycznych lub zaleceniach nie pozwalałyby na osiągnięcie odpowiedniego poziomu ochrony zdrowia.
(20) Niniejsze rozporządzenia należy poddać ponownej analizie w miarę pojawiania się nowych danych naukowych.
(21) Należy przyjąć, w ramach niniejszego rozporządzenia, niezbędne przepisy przejściowe dotyczące w szczególności regulacji stosowania określonych materiałów niebezpiecznych.
(22) Przepisy konieczne do realizacji niniejszego rozporządzenia należy przyjąć zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r., ustalającą procedurę realizacji uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [4].
(23) W celu realizacji niniejszego rozporządzenia należy ustalić procedury ustanawiające ścisłą i skuteczną współpracę między Komisją a Państwami Członkowskimi w obrębie Stałego Komitetu Weterynaryjnego, Stałego Komitetu ds. Paszy oraz Stałego Komitetu ds. Artykułów Żywnościowych.
(24) Biorąc pod uwagę, że przepisy dotyczące realizacji niniejszego rozporządzenia są ustaleniami ogólnymi w rozumieniu art. 2 decyzji 1999/468/WE, należy je przyjąć zgodnie z procedurą regulacyjną ustaloną w art. 5 wspomnianej decyzji,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Zakres
1.
Niniejsze rozporządzenie określa przepisy dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania przenośnych gąbczastych encefalopatii u zwierząt.
Ma zastosowanie do produkcji oraz wprowadzania na rynek żywych zwierząt oraz produktów pochodzenia zwierzęcego jak również, w pewnych określonych przypadkach, ich wywozu.
2.
Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do:
a) produktów kosmetycznych i leczniczych lub urządzeń medycznych, bądź ich materiałów wyjściowych lub produktów pośrednich;
b) produktów, które nie są przeznaczone do stosowania w żywności dla ludzi, pożywienia dla zwierząt lub nawozów, bądź ich materiałów wyjściowych lub produktów pośrednich;
c) produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do stosowania jako eksponaty, materiały dydaktyczne, do badań naukowych, do badań specjalnych lub do analizy, pod warunkiem, że produkty te nie zostaną ostatecznie spożyte lub zużyte przez ludzi bądź zwierzęta inne niż zwierzęta trzymane dla potrzeb odpowiednich programów badawczych;
d) zwierząt żywych stosowanych w badaniach naukowych lub przeznaczonych do takich badań.
Artykuł 2
Rozdzielanie żywych zwierząt oraz produktów pochodzenia zwierzęcego
W celu uniknięcia przypadków przeniesienia zakażenia lub zamiany mogących mieć miejsce wśród zwierząt żywych lub produktów pochodzenia zwierzęcego, o których mowa w art. 1 ust. 1 oraz produktów pochodzenia zwierzęcego, o których mowa w art. 1 ust. 2 lit. a), b) i c), lub żywych zwierząt, o których mowa w art. 1 ust. 2 lit. d), należy je trzymać osobno przez cały czas, chyba że takie żywe zwierzęta lub produkty pochodzenia zwierzęcego są wytwarzane przynajmniej w takich samych warunkach ochrony zdrowia w odniesieniu do TSE.
Należy przyjąć przepisy dotyczące realizacji przepisów niniejszego artykułu zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 24 ust. 2.
Artykuł 3
Definicje
1.
Do celów niniejszego rozporządzenia zastosowanie mają wymienione poniżej definicje:
a) TSE: wszelkie przenośne gąbczaste encefalopatie z wyjątkiem postaci występujących u ludzi;
b) wprowadzenie na rynek: wszelkie działania mające na celu sprzedaż żywych zwierząt lub produktów pochodzenia zwierzęcego, objętych zakresem niniejszego rozporządzenia, stronie trzeciej na obszarze Wspólnoty, lub wszelkie inne formy dostawy za zapłatą lub nieodpłatnie do takiej strony trzeciej, bądź przechowywanie ich z zamiarem dostawy do takiej strony trzeciej;
c) produkty pochodzenia zwierzęcego: wszelkie produkty uzyskane lub zawierające produkt uzyskany ze zwierzęcia, objęte przepisami dyrektywy 89/662/EWG [5] lub dyrektywy 90/425/EWG [6];
d) materiały wyjściowe: surowce lub wszelkie inne produkty pochodzenia zwierzęcego, z których, lub za pomocą których wytwarza się produkty, o których mowa w art. 1 ust. 2 lit. a) i b);
e) właściwy organ: centralny organ Państwa Członkowskiego uprawniony do zapewnienia stosowania wymogów niniejszego rozporządzenia lub wszelki organ, któremu wspomniany organ centralny przekazał takie uprawnienia, w szczególności dotyczące kontroli paszy; tam, gdzie to właściwe, definicja obejmuje również odpowiedni organ państwa trzeciego;
f) kategoria: jedna z kategorii klasyfikacji, o których mowa w rozdziale C załącznika II;
g) określony materiał niebezpieczny: tkanki określone w załączniku V; o ile nie wskazano inaczej, definicja nie obejmuje produktów zawierających lub uzyskanych z tych tkanek;
h) zwierzę podejrzane o zakażenie TSE: żywe, zabite lub martwe zwierzę, które wykazuje lub wykazywało zaburzenia neurologiczne lub zaburzenia zachowania bądź postępujące pogorszenie się stanu ogólnego związane z zaburzeniami ośrodkowego układu nerwowego, lub w stosunku do którego dane zgromadzone na podstawie badań klinicznych, odpowiedzi na leczenie, badania sekcyjnego czy też pośmiertnej analizy laboratoryjnej nie pozwalają na ustalenie innego rozpoznania.
Gąbczaste encefalopatie bydła należy podejrzewać u bydła, które wykazało dodatni wynik szybkiego testu swoistego dla BSE;
i) gospodarstwo: miejsce, w którym zwierzęta objęte zakresem niniejszego rozporządzenia są przechowywane, trzymane, hodowane, wykorzystywane w określonych celach lub pokazywane publiczności;
j) pobieranie próbek: pobieranie próbek, zapewniające statystycznie prawidłową reprezentację, od zwierząt lub ich otoczenia, lub z produktów pochodzenia zwierzęcego, do celów ustalenia rozpoznania choroby, związków rodzinnych, nadzoru zdrowotnego lub kontroli braku czynników mikrobiologicznych lub pewnych materiałów w produktach pochodzenia zwierzęcego;
k) nawozy: substancje zawierające produkty pochodzenia zwierzęcego zastosowane w glebie w celu zwiększenia wzrostu upraw; mogą obejmować pozostałości trawienia z produkcji biogazów lub kompostowania;
l) szybkie testy: metody analityczne, o których mowa w rozdziale C pkt 4 załącznika X i których wyniki znane są w przeciągu 24 godzin;
m) test alternatywny: badania, o których mowa w art. 8 ust. 2, które są stosowane jako alternatywa w stosunku do uzyskania określonego materiału niebezpiecznego.
2.
Zastosowanie mają również definicje szczególne podane w załączniku I.
3.
W przypadkach, w których pojęcia zastosowane w niniejszym rozporządzeniu nie są określone w ust. 1 lub załączniku I, zastosowanie mają odpowiednie definicje podane w rozporządzeniu (WE) nr 1760/2000 [7] oraz definicje podane lub zgodne z dyrektywą 64/432/EWG [8], 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 91/68/EWG [9], o ile jest w niniejszym tekście odniesienie do nich.
Artykuł 4
Środki zabezpieczające
1.
W odniesieniu do realizacji przepisów zabezpieczających zastosowanie mają zasady i przepisy ustalone w art. 9 dyrektywy 89/662/EWG, art. 10 dyrektywy 90/425/EWG, art. 18 dyrektywy 91/496/EWG [10] oraz art. 22 dyrektywy 97/78/WE [11].
2.
Przepisy zabezpieczające należy stosować zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 24 ust. 2 oraz jednocześnie powiadamiać o nich Parlament Europejski, podając przyczyny.
ROZDZIAŁ II
OKREŚLENIE STATUSU BSE
Artykuł 5
Klasyfikacja
1.
Status dotyczący BSE Państwa Członkowskiego, państwa trzeciego lub jednego z ich regionów (zwanych w dalszej części dokumentu "państwami" lub "regionami") można określić jedynie na podstawie kryteriów ustalonych w rozdziale A załącznika II, a wynik analizy ryzyka na podstawie wszystkich możliwych czynników występowania gąbczastej encefalopatii bydła, określonych w rozdziale B załącznika II oraz ich rozwoju w czasie.
Państwa Członkowskie i państwa trzecie, które chcą pozostać na liście krajów dopuszczonych do wywozu żywych zwierząt lub innych produktów, o których traktuje niniejsze rozporządzenie, do Wspólnoty dostarczą Komisji wniosek o określenie statusu BSE w na ich terytorium, wraz ze stosowną informacją nt. kryteriów wyszczególnionych w rozdziale A załącznika II oraz nt. potencjalnych czynników ryzyka wyszczególnionych w rozdziale B załącznika II, jak również o ich rozwoju w czasie.
2.
Decyzję w sprawie poszczególnych wniosków umieszczającą państwo Członkowskie lub państwo trzecie bądź region państwa Członkowskiego lub państwa trzeciego, które złożyły taki wniosek, w jednej z kategorii określonych w rozdziale C załącznika II, podejmowane są z uwzględnieniem kryteriów i potencjalnych czynników ryzyka ustalonych w ust. 1, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 24 ust. 2.
Decyzję taką podejmuje się w terminie do sześciu miesięcy od złożenia wniosku oraz odpowiednich informacji, o których mowa w drugim akapicie ust. 1.
Jeśli Komisja uzna, że przedstawione dowody nie obejmują informacji ustalonych w rozdziale A i B załącznika II, poprosi o dostarczenie dodatkowych informacji w określonym terminie.
Ostateczną decyzję podejmuje się zatem w terminie do sześciu miesięcy od złożenia wszystkich informacji.
Po ustaleniu przez Międzynarodowy Urząd ds. Chorób Odzwierzęcych (OIE) procedury klasyfikacji państw według kategorii oraz jeśli urząd ten umieścił państwo składające wniosek w jednej z takich kategorii, może zapaść decyzja o dokonaniu ponownej oceny kategoryzacji wspólnotowej dotyczącej danego państwa zgodnie z pierwszym akapitem niniejszego ustępu, jeśli to stosowne, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 24 ust. 2.
3.
Jeśli Komisja uzna, że informacja przedłożona przez państwo Członkowskie lub państwo trzecie zgodnie z rozdziałem A i B załącznika II jest niewystarczająca lub niejasna, może, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 24 ust. 2, określić status BSE tego państwa Członkowskiego lub Państwa trzeciego w oparciu o pełną analizę ryzyka.
Taka analiza ryzyka może obejmować miarodajny przegląd statystyczny sytuacji epidemiologicznej dotyczącej TSE w składającym wniosek Państwie Członkowskim czy państwie trzecim, w oparciu o zastosowanie szybkich testów w ramach procedury badania przesiewowego.
Komisja weźmie pod uwagę kryteria klasyfikacyjne stosowane przez OIE.
W tym celu należy zatwierdzić szybkie testy zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 24 ust. 2 i umieszczoną w wykazie ustalonym w rozdziale C pkt 4 załącznika X.
Taką procedurę przesiewową mogą również zastosować Państwa Członkowskie oraz państwa trzecie, które chcą stosować klasyfikację, jaką przeprowadziły na tej podstawie, zatwierdzoną przez Komisję zgodnie z procedurą ustaloną w art. 24 ust. 2.
Koszty takiej procedury przesiewowej ponosi dane Państwo Członkowskie lub państwo trzecie.
4.
Państwa Członkowskie lub państwa trzecie, które nie złożyły wniosku zgodnie z ust. 1 w terminie do sześciu miesięcy od dnia 1 lipca 2001 r., uznane zostaną, w odniesieniu do wysyłki z ich terytorium żywych zwierząt lub produktów pochodzenia zwierzęcego, za państwa należące do kategorii 5, o której mowa w rozdziale C załącznika II, do czasu złożenia przez nie takiego wniosku.
5.
Państwa Członkowskie jak najszybciej powiadomią Komisję o wszelkich danych epidemiologicznych lub innych danych, które mogłyby doprowadzić do zmiany statusu BSE, zwłaszcza wyników programów monitorujących ustalonych w art. 6.
6.
Decyzja o utrzymaniu państwa trzeciego na jednej z list ustalonych w przepisach Wspólnoty w celu zezwolenia na wywóz do Wspólnoty żywych zwierząt lub produktów pochodzenia zwierzęcego, w stosunku do których niniejsze rozporządzenie ustanawia określone przepisy, zostanie podjęta zgodnie z procedurą ustaloną w art. 24 ust. 2 i będzie to decyzja warunkowa w świetle dostępnych informacji lub tam gdzie uzna się, że występuje TSE – dostarczonych informacji ustalonych w ust. 1.
W przypadku odmowy dostarczenia wspomnianych informacji w terminie do sześciu miesięcy od daty prośby Komisji, zastosowanie mają przepisy ust. 4 niniejszego artykułu do czasu złożenia i oceny takich informacji zgodnie z ust. 2 i 3.
Prawo państw trzecich do wywozu do Wspólnoty żywych zwierząt lub produktów pochodzenia zwierzęcego, w stosunku do których niniejsze rozporządzenie ustala określone przepisy, zgodnie z warunkami opartymi na ich kategorii ustalonej przez Komisję, jest prawem warunkowym związanym ze zobowiązaniem się do jak najszybszego powiadamiania Komisji na piśmie o wszelkich danych epidemiologicznych lub innych, które mogłyby prowadzić do zmiany statusu BSE.
7.
Można podjąć decyzję, zgodnie z procedurą ustaloną w art. 24 ust. 2, o zmianie klasyfikacji BSE dotyczącej Państwa Członkowskiego lub państwa trzeciego, lub jednego z jego regionów, zgodnie z wynikami badań kontrolnych ustalonych w art. 21.
8.
Decyzja, o której mowa w ust. 2, 3, 4, 6 i 7, opiera się na ocenie ryzyka, z uwzględnieniem zalecanych kryteriów ustalonych w rozdziałach A i B załącznika II.
ROZDZIAŁ III
ZAPOBIEGANIE TSE
Artykuł 6
System monitorujący
1.
Każde z Państw Członkowskich przeprowadzi doroczny program monitorujący BSE oraz scrapie zgodnie z rozdziałem A załącznika III. Program taki będzie obejmować procedury przesiewowe z zastosowaniem szybkich testów.
Szybkie testy stosowane w tym celu winny być przedmiotem zatwierdzenia zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 24 ust. 2 oraz wykazaną w rozdziale C pkt 4 załącznika X.
2.
Każde z Państw Członkowskich poinformuje Komisję oraz pozostałe Państwa Członkowskie, w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego, o pojawieniu się TSE innego niż BSE.
3.
Należy prowadzić rejestr wszelkich urzędowych badań i badań laboratoryjnych zgodnie z rozdziałem B załącznika III.
4.
Państwa Członkowskie winny przedłożyć Komisji coroczny raport obejmujący przynajmniej informacje, o których mowa w rozdziale B części I załącznika III. Raport dotyczący każdego roku kalendarzowego należy przedkładać najpóźniej do 31 marca roku następnego.
Komisja przedstawi streszczenie raportów krajowych obejmujących przynajmniej informacje, o których mowa w rozdziale B części II załącznika III, Stałemu Komitetowi Weterynaryjnemu w terminie do trzech miesięcy od przyjęcia wspomnianych raportów.
Artykuł 7
Zakazy dotyczące karmienia zwierząt
1.
Zabronione jest karmienie zwierząt przeżuwających białkiem pochodzącym ze ssaków.
2.
Ponadto zakaz, o którym mowa w ust. 1, należy rozszerzyć na zwierzęta oraz produkty pochodzenia zwierzęcego zgodnie z pkt 1 załącznika IV.
3.
Ustęp 1 i 2 obowiązują bez wpływu na przepisy ustalone w pkt 2 załącznika IV.
4.
Państwa Członkowskie lub ich regiony należące do kategorii 5 nie mogą wywozić lub przechowywać pokarmu przeznaczonego dla zwierząt hodowlanych, który zawiera białko uzyskane ze ssaków, ani pokarmu przeznaczonego dla ssaków, oprócz psów i kotów, który zawiera przetworzone białko pochodzące od ssaków.
Państwa trzecie lub ich regiony należące do kategorii 5 nie mogą wywozić do Wspólnoty pokarmu przeznaczonego dla inwentarza zwierzęcego, który zawiera białko uzyskane ze ssaków, ani pokarmu przeznaczonego dla ssaków, oprócz psów i kotów, który zawiera przetworzone białko pochodzące ze ssaków.
5.
Przepisy dotyczące wykonania przepisów niniejszego artykułu, zwłaszcza przepisy dotyczące zapobiegania przenoszeniu się zakażenia oraz metod pobierania próbek oraz analiz wymaganych do kontroli zgodności z przepisami niniejszego artykułu, przyjmowane są zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 24 ust. 2.
Artykuł 8
Określony materiał niebezpieczny
1.
Określony materiał niebezpieczny należy usuwać i niszczyć zgodnie z pkt 2, 3, 4 oraz 8 załącznika V.
Określony materiał niebezpieczny lub materiał przetworzony z niego można wprowadzać na rynek lub, w razie potrzeby, wywozić jedynie w celu jego ostatecznego zniszczenia zgodnie z pkt 3 i 4 lub, jeśli to właściwe, pkt 7 lit. c) lub 8 załącznika V. Nie można go przywozić do Wspólnoty.
Transport określonego materiału niebezpiecznego przez terytorium musi się odbywać zgodnie z wymogami art. 3 dyrektywy 91/496/EWG.
2.
Ustęp 1 nie ma zastosowania do tkanek pochodzących ze zwierząt, które przeszły badanie alternatywne zatwierdzone dla tego konkretnego celu zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 24 ust. 2 oraz wymienione w rozdziale C pkt 5 załącznika X, i stosowanej zgodnie z warunkami podanymi w pkt 5 załącznika V oraz w przypadkach, w których wyniki testu są ujemne.
Państwa Członkowskie, które zatwierdzą wspomniany test alternatywny, muszą poinformować pozostałe Państwa Członkowskie oraz Komisję.
3.
W Państwach Członkowskich lub ich regionach, które są umieszczone w kategorii 2, 3, 4 i 5, o których mowa w rozdziale C załącznika II, uszkodzenia, po uprzednim ogłuszeniu, ośrodkowego układu nerwowego za pomocą wydłużonego narzędzia w kształcie pręta wprowadzonego do jamy czaszki nie należy stosować u bydła, owiec ani kóz, których mięso przeznaczone jest do spożycia przez ludzi lub zwierzęta.
4.
Dane odnoszące się do wieku, podane w załącznika V, należy regularnie modyfikować.
Modyfikacje takie muszą być oparte na najnowszych dowodach naukowych dotyczących statystycznego prawdopodobieństwa wystąpienia TSE w odpowiednich grupach wiekowych populacji bydła, owiec i kóz na terenie Wspólnoty.
5. W drodze odstępstwa od ust. 1-4 można przyjąć decyzję, zgodnie z procedurą ustaloną w art. 24 ust. 2, w odniesieniu do daty skutecznego stosowania art. 7 ust. 1 lub tam, gdzie to stosowne, w państwach trzecich, daty zakazu stosowania białka ssaków w pokarmie dla zwierząt przeżuwających w każdym z państw lub regionów umieszczonych w kategorii 3 lub 4, w celu ograniczenia stosowania niniejszego artykułu do zwierząt urodzonych przed tą datą w tych państwach lub regionach.
Podobnie, w drodze odstępstwa od ust. 1-4, po konsultacji z odpowiednim komitetem naukowym oraz na podstawie oceny zapadalności, rozprzestrzeniania się i narażenia zdrowia ludzkiego można przyjąć decyzję zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 24 ust. 2, celem zezwolenia na stosowanie do pożywienia, karmy i nawozów kręgosłupa i zwojów korzonków grzbietowych bydła znajdującego się lub przybywającego z każdego z państw lub ich regionów umieszczonych w kategorii 5.
6.
Przepisy dotyczące wykonania przepisów niniejszego artykułu przyjmowane są zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 24 ust. 2.
Artykuł 9
Produkty pochodzenia zwierzęcego uzyskane lub zawierające materiał ze zwierząt przeżuwających
1.
Nie można wytwarzać produktów pochodzenia zwierzęcego wymienionych w załączniku VI z materiału ze zwierząt przeżuwających pochodzących z państw lub ich regionów umieszczonych w kategorii 5, chyba że są wytwarzane zgodnie z procesami produkcyjnymi zatwierdzonymi zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 24 ust. 2.
2.
Kości czaszki oraz kręgosłupa bydła, owiec i kóz pochodzących z państw lub ich regionów, które umieszczone są w kategoriach 2, 3, 4 lub 5, nie można stosować do produkcji mięsa odzyskiwanego w sposób mechaniczny.
3.
Ustęp 1 i 2 nie mają zastosowania, w świetle kryteriów ustalonych w pkt 5 załącznika V, do przeżuwaczy, które przeszły badanie alternatywne uznane zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 24 ust. 2, w przypadku gdy wyniki badania są ujemne.
4.
Przepisy dotyczące wykonania przepisów niniejszego artykułu przyjmowane są zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 24 ust. 2.
Artykuł 10
Programy edukacyjne
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, aby personel właściwego organu, laboratoriów diagnostycznych i uczelni rolniczych oraz weterynaryjnych, urzędowi weterynarze, praktykujący lekarze weterynarii, personel rzeźni oraz hodowcy zwierząt, dozorcy i treserzy zwierząt otrzymali przeszkolenie dotyczące objawów klinicznych, epidemiologii oraz w przypadku personelu odpowiedzialnego za przeprowadzenie badań kontrolnych - interpretacji wyników badań laboratoryjnych odnoszących się do TSE.
2.
W celu zapewnienia skutecznej realizacji programów edukacyjnych określonych w ust. 1 może zostać przyznana pomoc finansowa ze strony Wspólnoty.
Wielkość takiej pomocy określa się zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 24 ust. 2.
ROZDZIAŁ IV
KONTROLA I ZWALCZANIE TSE
Artykuł 11
Powiadamianie
Bez uszczerbku dla dyrektywy 82/894/EWG [12] Państwa Członkowskie zapewniają, aby zwierzę podejrzane o zakażenie TSE było natychmiast zgłaszane odpowiednim władzom.
Państwa Członkowskie regularnie informują się nawzajem oraz Komisję o zgłoszonych przypadkach TSE.
Odpowiednie organy niezwłocznie podejmą środki ustalone w art. 12 niniejszego rozporządzenia wraz z innymi koniecznymi środkami.
Artykuł 12
Przepisy odnoszące się do podejrzanych zwierząt
1.
Zwierzę podejrzane o zakażenie TSE poddaje się urzędowemu ograniczeniu przemieszczania się do czasu poznania wyników badań klinicznych i epidemiologicznych przeprowadzonych przez właściwy organ lub zabić w celu przeznaczenia do badania laboratoryjnego pod kontrolą urzędową.
Jeśli podejrzewa się BSE u bydła w gospodarstwie na terenie Państwa Członkowskiego, wszystkie inne zwierzęta tego rodzaju z tego gospodarstwa poddaje się urzędowemu ograniczeniu przemieszczania się do czasu poznania wyników badań.
Jeśli podejrzewa się BSE u owiec lub kóz w gospodarstwie na terenie Państwa Członkowskiego na podstawie obiektywnych danych takich jak wyniki testów pozwalających na praktyczne rozróżnienie między różnymi postaciami TSE, wszystkie pozostałe owce i kozy z tego gospodarstwa poddaje się urzędowemu ograniczeniu przemieszczania się do czasu poznania wyników badania.
Jeśli istnieją dowody na to, że nie jest prawdopodobne, że gospodarstwo, w którym przebywało zwierzę w czasie istnienia podejrzenia, jest gospodarstwem, w którym mogło dojść do narażenia zwierzęcia na kontakt z BSE, właściwy organ może zadecydować o tym, że jedynie zwierzę podejrzane o zakażenie poddane będzie urzędowemu ograniczeniu przemieszczania się.
W razie konieczności właściwy organ może również zadecydować, że inne gospodarstwa lub jedynie gospodarstwo, w którym doszło do narażenia na kontakt z czynnikiem zakaźnym, poddane będzie urzędowej kontroli w zależności od dostępnych danych epidemiologicznych.
Zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 24 ust. 2 oraz w drodze odstępstwa od przepisów drugiego, trzeciego i czwartego akapitu niniejszego ustępu, Państwo Członkowskie może być zwolnione ze stosowania urzędowego ograniczenia przemieszczania się zwierząt, jeśli stosuje ono środki stwarzające podobne zabezpieczenia.
2. Gdy właściwy organ zadecyduje, że nie można wykluczyć możliwości wystąpienia zakażenia TSE, zwierzę takie zabija się, jeśli jest jeszcze żywe; jego mózg oraz wszystkie inne tkanki określone przez właściwy organ, usuwa i przesyła do urzędowo zatwierdzonego laboratorium, krajowego laboratorium referencyjnego wskazanego w art. 19 ust. 1 lub do wspólnotowego laboratorium referencyjnego wskazanego w art. 19 ust. 2, do badania zgodnie z metodami badawczymi określonymi w art. 20.
3.
Wszystkie części ciała podejrzanego zwierzęcia, łącznie ze skórą, powinny pozostawać pod oficjalną kontrolą aż do postawienia rozpoznania negatywnego lub zniszczenia ich zgodnie z pkt 3 lub 4 załącznika V.
4.
Przepisy dotyczące wykonania przepisów niniejszego artykułu przyjmowane są zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 24 ust. 2.
Artykuł 13
Środki stosowane po stwierdzeniu obecności TSE
1.
W przypadku oficjalnego stwierdzenia obecności TSE jak najszybciej stosuje się wymienione poniżej środki:
a) wszystkie części ciała zwierzęcia zostają całkowicie zniszczone zgodnie z załącznikiem V, z wyjątkiem materiału zachowanego do celów dokumentacji zgodnie z rozdziałem B częścią III pkt 2 załącznikiem III;
b) przeprowadza się dochodzenie celem identyfikacji wszystkich zagrożonych zwierząt zgodnie z pkt 1 załącznika VII;
c) wszystkie zwierzęta oraz produkty pochodzenia zwierzęcego, o których mowa w pkt 2 załącznika VII, które na podstawie dochodzenie, o którym mowa w lit. b), zidentyfikowano jako zagrożone, zostają zabite i całkowicie zniszczone zgodnie z pkt 3 i 4 załącznika V.
W drodze odstępstwa od niniejszego ustępu Państwa Członkowskie mogą zastosować inne środki zapewniające podobny poziom zabezpieczenia, jeśli środki takie zostały zatwierdzone zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 24 ust. 2.
2.
W oczekiwaniu na wykonanie przepisów, o których mowa w ust. 1 lit. b) i c), gospodarstwo, na którym przebywało zwierzę w chwili potwierdzenia obecności TSE, obejmuje się kontrolą urzędową, a przemieszczanie się zwierząt narażonych na TSE oraz produktów pochodzenia zwierzęcego, uzyskanych z tych zwierząt z tego gospodarstwa oraz do niego, zostaje poddane nadzorowi właściwego organu w celu natychmiastowego wykrycia i identyfikacji takich zwierząt oraz produktów pochodzenia zwierzęcego.
Jeśli istnieją dane świadczące o małym prawdopodobieństwie, że gospodarstwo, na którym przebywało zakażone zwierzę w chwili potwierdzenia obecności TSE, jest gospodarstwem, w którym zwierzę zostało narażone na TSE, właściwy organ może zadecydować, że kontrolą urzędową należy objąć obydwa gospodarstwa lub tylko gospodarstwo, w którym doszło do narażenia zwierzęcia na kontakt z TSE.
3. Państwa Członkowskie, które wprowadziły program zastępczy zapewniający podobne środki zabezpieczające ustalone w art. 12 ust. 1 akapicie piątym, mogą w drodze odstępstwa od wymogów ust. 1 lit. b) i c) być zwolnione zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 24 ust. 2, z wymogów stosowania urzędowych ograniczeń przemieszczania się zwierząt oraz z wymogu zabijania i niszczenia zwierząt.
4. Właścicielom niezwłocznie rekompensuje się stratę zwierząt, które zostały zabite lub produktów pochodzenia zwierzęcego zniszczonych zgodnie z art. 12 ust. 2 oraz ust. 1 lit. a) i c) niniejszego artykułu.
5.
Bez uszczerbku dla przepisów dyrektywy 82/894/EWG potwierdzenie obecności TSE innych niż BSE należy zgłaszać Komisji corocznie.
6.
Przepisy dotyczące wykonania przepisów niniejszego artykułu przyjmowane są zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 24 ust. 2.
Artykuł 14
Plan kryzysowy
1.
Państwa Członkowskie opracują, zgodnie z ogólnymi kryteriami przepisów wspólnotowych w sprawie kontroli chorób zwierząt, wytyczne określające środki krajowe, jakie należy podjąć oraz wskazujące zakres kompetencji oraz odpowiedzialności w przypadku potwierdzenia wystąpienia TSE.
2.
Tam, gdzie to konieczne dla zapewnienia jednolitego stosowania przepisów Wspólnoty można dokonać harmonizacji wytycznych zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 24 ust. 2.
ROZDZIAŁ V
WPROWADZANIE NA RYNEK ORAZ WYWÓZ
Artykuł 15
Żywe zwierzęta, ich nasienie, zarodki oraz komórki jajowe
1.
Wprowadzanie na rynek bądź, w razie konieczności, wywóz bydła, owiec lub kóz oraz ich nasienia, zarodków i komórek jajowych podlega wymogom ustalonym w załączniku VIII lub, w przypadku przywozu, wymogom ustalonym w załączniku IX.
Żywym zwierzętom oraz ich zarodkom i komórkom jajowym winny towarzyszyć odpowiednie świadectwa zdrowia zwierząt, wymagane przez przepisy Wspólnoty, zgodnie z art. 17 lub, w przypadku przywozu, art. 18.
2.
Wprowadzanie na rynek potomstwa pierwszego pokolenia, nasienia, zarodków oraz komórek jajowych zwierząt podejrzanych lub chorych na TSE podlega wymogom ustalonym w rozdziale B załącznika VIII.
3.
Przepisy dotyczące wykonania przepisów niniejszego artykułu przyjmowane są zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 24 ust. 2.
Artykuł 16
Wprowadzanie na rynek produktów pochodzenia zwierzęcego
1.
Wymienione poniżej produkty pochodzenia zwierzęcego uzyskane ze zdrowych zwierząt przeżuwających nie są przedmiotem ograniczeń dotyczących wprowadzania ich na rynek ani, w razie konieczności, wywozu, zgodnie z przepisami niniejszego artykułu, rozdziału C i D załącznika VIII oraz rozdziału A, C, F i G załącznika IX:
a) produkty pochodzenia zwierzęcego objęte zakresem przepisów art. 15, zwłaszcza nasienie, zarodki oraz komórki jajowe;
b) i) surowe mleko w rozumieniu dyrektywy 92/46/EWG [13];
ii) mleko do produkcji wyrobów na bazie mleka w rozumieniu dyrektywy 92/46/EWG;
iii) mleko spożywcze poddane obróbce termicznej w rozumieniu dyrektywy 92/46/EWG;
iv) fosforan dwuwapniowy (bez śladu białka czy tłuszczu);
v) skóra w rozumieniu dyrektywy 92/118/EWG [14];
vi) żelatyna w rozumieniu dyrektywy 92/118/EWG, uzyskana ze skór, o których mowa w v);
vii) kolagen pochodzący ze skór, o których mowa w v).
2.
Produkty pochodzenia zwierzęcego przywożone z państwa trzeciego, umieszczone w kategorii 2, 3, 4 i 5 muszą pochodzić od zdrowego bydła, owiec i kóz, które nie zostały poddane uszkodzeniu ośrodkowego układu nerwowego, o którym mowa w art. 8 ust. 3, ani zabite poprzez wstrzyknięcie gazu do jamy czaszki.
3.
Produktów pochodzenia zwierzęcego zawierających materiały uzyskane z bydła pochodzącego z Państwa Członkowskiego, regionu Państwa Członkowskiego lub państwa trzeciego zaklasyfikowanego do kategorii 5 nie wprowadza się na rynek, chyba że pochodzą od:
a) zwierząt urodzonych po dacie wejścia w życie zakazu karmienia zwierząt przeżuwających białkiem zwierzęcym uzyskanym ze ssaków; lub
b) zwierząt, które urodziły się, były hodowane oraz pozostają w stadach z udokumentowanym brakiem występowania BSE przez co najmniej 7 lat.
Ponadto nie wysyła się produktów pochodzenia zwierzęcego z Państwa Członkowskiego lub regionu Państwa Członkowskiego umieszczonego w kategorii 5 do innego Państwa Członkowskiego ani przywozi z państwa trzeciego umieszczonego w kategorii 5.
Zakaz ten nie obowiązuje w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego, wymienionych w rozdziale C załącznika VIII, i spełniających wymogi rozdziału C załącznika VIII. Musi im towarzyszyć świadectwo zdrowia zwierzęcia wydane przez weterynarza urzędowego zaświadczającego, że zostały one wyprodukowane zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia.
4.
Kiedy zwierzę transportuje się z kraju lub regionu do kraju lub regionu umieszczonego w innej kategorii, klasyfikuje się je do najwyższej kategorii państw lub regionów, w których przebywały przez dwadzieścia cztery godziny, chyba że można dostarczyć odpowiednie gwarancje świadczące, że zwierzę nie otrzymywało karmy z kraju lub regionu zaklasyfikowanego do najwyższej kategorii.
5.
Produktom pochodzenia zwierzęcego, dla których niniejszy artykuł ustanawia określone przepisy, towarzyszy odpowiednie świadectwo zdrowia zwierzęcia lub dokumenty handlowe wymagane przez przepisy Wspólnoty zgodnie z art. 17 i 18 lub, jeśli takie świadectwa bądź dokumenty nie zostały ustalone w przepisach Wspólnoty, świadectwo zdrowia lub dokument handlowy, którego wzór należy ustanowić zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 24 ust. 2.
6.
Do celów przywozu do Wspólnoty produkty pochodzenia zwierzęcego muszą spełniać warunki ustalone w rozdziale A, C, F i G załącznika IX.
7.
Zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 24 ust. 2, przepisy ust. 1-6 można rozszerzyć na inne produkty pochodzenia zwierzęcego.
Przepisy dotyczącego wykonania przepisów niniejszego artykułu przyjmuje się z zastosowaniem takiej samej procedury.
Artykuł 17
Zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 24 ust. 2, świadectwa zdrowia, o których mowa w załączniku F do dyrektywy 64/432/EWG, wzory II i III w załączniku E do dyrektywy 91/68/EWG oraz w odpowiednie świadectwa zdrowia ustalone w przepisach Wspólnoty odnoszących się do handlu nasieniem, zarodkami oraz komórkami jajowymi bydła, owiec lub kóz uzupełnia się, tam gdzie to konieczne, o odniesienia do kategorii określających klasyfikację Państwa Członkowskiego lub regionu pochodzenia podanego zgodnie z art. 5.
Odpowiednie dokumenty handlowe odnoszące się do handlu produktami pochodzenia zwierzęcego uzupełnia się, tam gdzie to konieczne, o odniesienia do kategorii Państwa Członkowskiego lub regionu pochodzenia podanego przez Komisję zgodnie z art. 5.
Artykuł 18
Odpowiednie świadectwa zdrowia odnoszące się do przywozu ustalonego przepisami Wspólnoty uzupełnia się, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 24 ust. 2, w odniesieniu do państw trzecich zaklasyfikowanych do danej kategorii zgodnie z art. 5, o określone wymogi ustalone w załączniku IX w jak najszybszym terminie od podjęcia decyzji klasyfikacyjnej.
ROZDZIAŁ VI
LABORATORIA REFERENCYJNE, POBIERANIE PRÓBEK, BADANIE ORAZ KONTROLE
Artykuł 19
Laboratoria referencyjne
1.
Krajowe laboratoria referencyjne w każdym z Państw Członkowskich, ich funkcje oraz obowiązki wymienione są w rozdziale A załącznika X.
2.
Laboratorium referencyjne Wspólnoty, jego funkcje oraz obowiązki wymienione są w rozdziale B załącznika X.
Artykuł 20
Pobieranie próbek oraz metody laboratoryjne
1.
Pobieranie próbek oraz badanie laboratoryjne na obecność TSE wykonuje się z zastosowaniem metod i procedur ustalonych w rozdziale C załącznika X.
2.
Tam, gdzie to konieczne dla zapewnienia jednolitego stosowania przepisów niniejszego artykułu, przyjmuje się przepisy wykonawcze, w tym dotyczące metod potwierdzenia BSE u owiec i kóz, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 24 ust. 2.
Artykuł 21
Kontrole wspólnotowe
1.
Eksperci z Komisji mogą przeprowadzić doraźnie badania kontrolne we współpracy z właściwymi organami Państw Członkowskich, w stopniu koniecznym do jednolitego stosowania niniejszego rozporządzenia.
Państwo Członkowskie, na którego terytorium przeprowadza się badania kontrolne, zapewnia ekspertom wszelką możliwą pomoc konieczną do wykonania ich obowiązków.
Komisja informuje właściwy organ o wynikach wykonanych badań kontrolnych.
Przepisy dotyczące stosowania niniejszego artykułu, zwłaszcza przepisy regulujące procedurę współpracy z organami krajowymi, przyjmuje się zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 24 ust. 2.
2.
Wspólnotowe badania kontrolne dotyczące państw trzecich przeprowadza się zgodnie z art. 20 i 21 dyrektywy 97/78/WE.
ROZDZIAŁ VII
PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE
Artykuł 22
Przepisy przejściowe dotyczące określonych materiałów niebezpiecznych
1.
Przepisy części A załącznika XI obowiązują przez okres co najmniej sześciu miesięcy od dnia 1 lipca 2001 r. i przestaną obowiązywać natychmiast po dacie przyjęcia decyzji zgodnie z art. 5 ust. 2 lub 4, kiedy to wejdzie w życie art. 8.
2. Wyniki miarodajnego przeglądu statystycznego przeprowadzonego zgodnie z art. 5 ust. 3 podczas okresu przejściowego stosuje się w celu potwierdzenia bądź odrzucenia wyników analizy ryzyka, o których mowa w art. 5 ust. 1, z uwzględnieniem kryteriów klasyfikacyjnych określonych przez OIE.
3.
Po zasięgnięciu rady odpowiedniego komitetu naukowego przyjmuje się szczegółowe przepisy dotyczące takiego przeglądu statystycznego zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 24 ust. 2.
4.
Kryteria ustalone w części B załącznika XI są minimalnymi kryteriami, które należy spełnić stosując taki przegląd statystyczny.
Artykuł 23
Zmiany załączników oraz przepisy przejściowe
Po zasięgnięciu rady odpowiedniego komitetu naukowego w sprawie dowolnego problemu, który mógłby mieć wpływ na zdrowie publiczne, wprowadza się zmiany bądź uzupełnienia do załączników oraz przyjmuje odpowiednie przepisy przejściowe zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 24 ust. 2.
Zgodnie ze tą procedurą przyjmuje się przepisy przejściowe na maksymalny okres dwóch lat, celem zmiany bieżących przepisów na przepisy określone w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 24
Komitety
1.
Komisji udzieli pomocy Stały Komitet Weterynaryjny.
Jednakże w sprawach dotyczących wyłącznie karmy zwierzęcej Komisja uzyska pomoc ze strony Stałego Komitetu ds. Paszy, a w sprawach dotyczących wyłącznie artykułów żywnościowych - ze strony Stałego Komitetu ds. Artykułów Żywnościowych.
2.
Gdy dokonywane jest odniesienie do niniejszego ustępu, zastosowanie ma art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, zgodnie z jej art. 8.
Okres, o którym mowa w art. 5 ust. 6 tej decyzji, wynosi trzy miesiące, a w przypadku środków zabezpieczających, o których mowa w art. 4 ust. 2 niniejszego rozporządzenia, 15 dni.
3.
Każdy z komitetów przyjmuje swoje przepisy proceduralne.
Artykuł 25
Konsultacja komitetów naukowych
Należy zasięgać rady odpowiednich komitetów naukowych we wszelkich sprawach objętych zakresem niniejszego rozporządzenia, które mogłyby mieć wpływ na zdrowie publiczne.
Artykuł 26
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie jest stosowane od dnia 1 lipca 2001 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1004/2001
z dnia 22 maja 2001 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r.
[1] w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2559/2000 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej, bądź która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego.
(3) Zgodnie z wyżej wymienionymi ogólnymi regułami towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3.
(4) Właściwe jest, że na wiążącą informację taryfową dotyczącą klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, posiadacz może się powoływać przez okres trzech miesięcy, zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Rady i Parlamentu Europejskiego (WE) nr 2700/2000 [4].
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 wspomnianej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu, można się powoływać przez okres trzech miesięcy zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1006/2001
z dnia 23 maja 2001 r.
zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1432/94, (WE) nr 1486/95, (WE) nr 2305/95, (WE) nr 571/97, (WE) nr 1898/97 i (WE) nr 2562/98 ustanawiające zasady stosowania pozwoleń na przywóz w sektorze wieprzowiny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2759/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wieprzowiny [1], ostatnio zmienione rozporządzaniem (WE) nr 1365/2000 [2], w szczególności jego art. 8, 11 i 22,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 774/94 z dnia 29 marca 1994 r. otwierające i ustalające zarządzanie niektórymi wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na wysokiej jakości wołowinę oraz na wieprzowinę, mięso drobiowe, pszenicę i mieszankę żyta z pszenicą, otręby, śrutę i inne pozostałości [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2198/95 [4], w szczególności jego art. 7,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1095/96 z dnia 18 czerwca 1996 r. w sprawie wprowadzania koncesji określonych na liście koncesyjnej CXL sporządzonej w wyniku zakończenia negocjacji GATT XXIV.6 [5], w szczególności jego art. 1,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1706/98 z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie uzgodnień dotyczących produktów rolnych oraz towarów uzyskanych dzięki przetworzeniu produktów rolnych pochodzących z Państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (Państw AKP) i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 715/90 [6], w szczególności jego art. 30 ust. 1,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1349/2000 z dnia 19 czerwca 2000 r. ustanawiające niektóre koncesje w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty rolne i przewidujące dostosowanie jako środka autonomicznego i przejściowego niektórych koncesji rolnych przewidzianych w Układzie Europejskim z Estonią [7], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2677/2000 [8], w szczególności jego art. 1 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1727/2000 z dnia 31 lipca 2000 r. ustanawiające niektóre koncesje w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty rolne i przewidujące dostosowanie jako środka autonomicznego i przejściowego niektórych koncesji rolnych przewidzianych w Układzie Europejskim z Węgrami [9], w szczególności jego art. 1 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2290/2000 z dnia 9 października 2000 r. ustanawiające niektóre koncesje w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty rolne i przewidujące dostosowanie jako środka autonomicznego i przejściowego niektórych koncesji rolnych przewidzianych w Układzie Europejskim z Bułgarią [10], w szczególności jego art. 1 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2341/2000 z dnia 17 października 2000 r. ustanawiające niektóre koncesje w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty rolne i przewidujące dostosowanie jako środka autonomicznego i przejściowego niektórych koncesji rolnych przewidzianych w Układzie Europejskim z Łotwą [11], w szczególności jego art. 1 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2433/2000 z dnia 17 października 2000 r. ustanawiające niektóre koncesje w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty rolne i przewidujące dostosowanie jako środka autonomicznego i przejściowego niektórych koncesji rolnych przewidzianych w Układzie Europejskim z Republiką Czeską [12], w szczególności jego art. 1 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2434/2000 z dnia 17 października 2000 r. ustanawiające niektóre koncesje w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty rolne i przewidujące dostosowanie jako środka autonomicznego i przejściowego niektórych koncesji rolnych przewidzianych w Układzie Europejskim z Republiką Słowacką [13], w szczególności jego art. 1 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2435/2000 z dnia 17 października 2000 r. ustanawiające niektóre koncesje w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty rolne i przewidujące dostosowanie jako środka autonomicznego i przejściowego niektórych koncesji rolnych przewidzianych w Układzie Europejskim z Rumunią [14], w szczególności jego art. 1 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2475/2000 z dnia 7 listopada 2000 r. ustanawiające niektóre koncesje w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty rolne i przewidujące dostosowanie jako środka autonomicznego i przejściowego niektórych koncesji rolnych przewidzianych w Układzie Europejskim ze Słowenią [15], w szczególności jego art. 1 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2766/2000 z dnia 14 grudnia 2000 r. ustanawiające niektóre koncesje w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty rolne i przewidujące dostosowanie jako środka autonomicznego i przejściowego niektórych koncesji rolnych przewidzianych w Układzie Europejskim z Litwą [16], w szczególności jego art. 1 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2851/2000 z dnia 22 grudnia 2000 r. ustanawiające niektóre koncesje w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty rolne i przewidujące dostosowanie jako środka autonomicznego i przejściowego niektórych koncesji rolnych przewidzianych w Układzie Europejskim z Rzeczpospolitą Polską i uchylające rozporządzenie (WE) nr 3066/95 [17], w szczególności jego art. 1 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1432/94 [18], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1377/2000 [19], ustanawia szczegółowe zasady stosowania w sektorze wieprzowiny uzgodnień dotyczących przywozu przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 774/94 otwierającym i ustalającym zarządzanie niektórymi wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na wieprzowinę i inne produkty rolne.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1486/95 [20], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1378/2000 [21], otwiera i ustala zarządzanie kontyngentami taryfowymi w sektorze wieprzowiny.
(3) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2305/95 [22], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2867/2000 [23], ustanawia szczegółowe zasady stosowania w sektorze wieprzowiny uzgodnień przewidzianych w umowach o wolnym handlu między Wspólnotą, z jednej strony, a Estonią, Łotwą i Litwą, z drugiej strony.
(4) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 571/97 [24], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2868/2000 [25], ustanawia szczegółowe zasady stosowania w sektorze wieprzowiny Umowy przejściowej w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, Europejską Wspólnotą Węgla i Stali i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Republiką Słowenii, z drugiej strony.
(5) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1898/97 [26], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2866/2000 [27], ustanawia szczegółowe zasady stosowania w sektorze wieprzowiny systemu objętego rozporządzeniami (WE) nr 1727/2000, (WE) nr 2290/2000, (WE) nr 2433/2000, (WE) nr 2434/2000, (WE) nr 2435/2000 i (WE) nr 2851/2000 i uchyla rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2698/93 [28] i (WE) nr 1590/94 [29].
(6) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2562/98 [30] ustanawia szczegółowe zasady stosowania uzgodnień stosowanych do przywozu niektórych produktów z wieprzowiny pochodzących z Państw AKP i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 904/90 [31].
(7) Okres ważności pozwoleń na przywóz powinien wygasać z końcem każdego roku kontyngentowego w dniu 31 grudnia lub 30 czerwca.
W celu zapewnienia możliwości ciągłości handlu w ramach systemów przywozu wieprzowiny i w celu zapewnienia wydajnego zarządzania konieczne jest, aby okres składania wniosków o pozwolenia na przywóz przypadał w miesiącu poprzedzającym każdy kwartał.
W celu zapewnienia dostatecznie szybkiego wydawania pozwoleń konieczne jest ograniczenie okresu, w którym można składać wnioski, z 10 do 7 dni.
(8) W celu zagwarantowania właściwego zarządzania ilościami na mocy rozporządzeń (WE) nr 2305/95 i (WE) nr 2562/98, konieczne jest ustalenie ostatecznego terminu ważności pozwolenia na koniec każdego roku kontyngentowego.
(9) Aby ułatwić handel wieprzowiną i zharmonizować poziomy zabezpieczeń w odniesieniu do pozwoleń na przywóz w ramach sektorów mięsa, konieczne jest dokonanie przeglądu poziomu zabezpieczeń ustalonego w rozporządzeniu (WE) nr 2562/98.
(10) W celu zagwarantowania właściwego zarządzania systemami dotyczącymi przywozu konieczne jest, aby precyzyjne informacje dotyczące faktycznie przywiezionych ilości były dostarczane przez Państwa Członkowskie.
Dla jasności konieczne jest stosowanie jednolitego formularza w celu przekazywania Komisji przez Państwa Członkowskie informacji o ilościach.
(11) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wieprzowiny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1432/94 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 4 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Wnioski o pozwolenia składa się w pierwszych siedmiu dniach miesiąca poprzedzającego każdy okres wskazany w art. 2.";
2) w art. 4 dodaje się ust. 7 w brzmieniu:
"7.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję, przed końcem czwartego miesiąca następującego po każdym okresie rocznym określonym w załączniku I, o ilości faktycznie przywiezionych produktów na podstawie niniejszego rozporządzenia w ciągu tego okresu.
Wszystkie powiadomienia, włącznie z powiadomieniami, iż nie było żadnego przywozu, dokonywane są przy użyciu wzoru przedstawionego w załączniku IV.";
3) załącznik I do niniejszego rozporządzenia dodaje się jako załącznik IV do rozporządzenia (WE) nr 1432/94.
Artykuł 2
W rozporządzeniu (WE) nr 1486/95 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 5 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Wnioski o pozwolenia składa się w pierwszych siedmiu dniach miesiąca poprzedzającego każdy okres wskazany w art. 3.";
2) w art. 5 dodaje się ust. 8 w brzmieniu:
"8.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję, przed końcem czwartego miesiąca następującego po każdym okresie rocznym określonym w załączniku I, o ilości faktycznie przywiezionych produktów na podstawie niniejszego rozporządzenia w ciągu tego okresu.
Wszystkie powiadomienia, włącznie z powiadomieniami, iż nie było żadnego przywozu, dokonywane są przy użyciu wzoru przedstawionego w załączniku IV.";
3) załącznik I do niniejszego rozporządzenia dodaje się jako załącznik IV do rozporządzenia (WE) nr 1486/95.
Artykuł 3
W rozporządzeniu (WE) nr 2305/95 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 4 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Wnioski o pozwolenia składa się w pierwszych siedmiu dniach miesiąca poprzedzającego każdy okres wskazany w art. 2.";
2) w art. 4 dodaje się ust. 8 w brzmieniu:
"8.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję, przed końcem czwartego miesiąca następującego po każdym okresie rocznym określonym w załączniku I, o ilości faktycznie przywiezionych produktów na podstawie niniejszego rozporządzenia w ciągu tego okresu.
Wszystkie powiadomienia, włącznie z powiadomieniami, iż nie było żadnego przywozu, dokonywane są przy użyciu wzoru przedstawionego w załączniku V.";
3) artykuł 5 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 5
Do celów art. 21 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88 pozwolenia na przywóz są ważne przez 150 dni od daty ich faktycznego wydania.
Jednakże pozwolenia nie są ważne po dniu 30 czerwca roku wydania.
Pozwolenia na przywóz wydane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem nie podlegają przeniesieniu.";
4) załącznik II do niniejszego rozporządzenia dodaje się jako załącznik V do rozporządzenia (WE) nr 2305/95.
Artykuł 4
W rozporządzeniu (WE) nr 571/97 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 4 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Wnioski o pozwolenia składa się w pierwszych siedmiu dniach miesiąca poprzedzającego każdy okres wskazany w art. 2.";
2) w art. 4 dodaje się ust. 8 w brzmieniu:
"8.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję, przed końcem czwartego miesiąca następującego po każdym okresie rocznym określonym w załączniku I, o ilości faktycznie przywiezionych produktów na podstawie niniejszego rozporządzenia w ciągu tego okresu.
Wszystkie powiadomienia, włącznie z powiadomieniami, iż nie było żadnego przywozu, dokonywane są przy użyciu wzoru przedstawionego w załączniku IV.";
3) załącznik I do niniejszego rozporządzenia dodaje się jako załącznik IV do rozporządzenia (WE) nr 571/97.
Artykuł 5
W rozporządzeniu (WE) nr 1898/97 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 4 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Wnioski o pozwolenia składa się w pierwszych siedmiu dniach miesiąca poprzedzającego każdy okres wskazany w art. 2.";
2) w art. 4 dodaje się ust. 7 w brzmieniu:
"7.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję, przed końcem czwartego miesiąca następującego po każdym okresie rocznym określonym w załączniku I, o ilości faktycznie przywiezionych produktów na podstawie niniejszego rozporządzenia w ciągu tego okresu.
Wszystkie powiadomienia, włącznie z powiadomieniami, iż nie było żadnego przywozu, dokonywane są przy użyciu wzoru przedstawionego w załączniku V.";
3) załącznik II do niniejszego rozporządzenia dodaje się jako załącznik V do rozporządzenia (WE) nr 1898/97.
Artykuł 6
W rozporządzeniu (WE) nr 2562/98 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 4 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Wnioski o pozwolenia składa się w pierwszych siedmiu dniach miesiąca poprzedzającego każdy okres wskazany w art. 2.";
2) w art. 4 dodaje się ust. 6 w brzmieniu:
"6.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję, przed końcem czwartego miesiąca następującego po każdym okresie rocznym określonym w załączniku I, o ilości faktycznie przywiezionych produktów na podstawie niniejszego rozporządzenia w ciągu tego okresu.
Wszystkie powiadomienia, włącznie z powiadomieniami, iż nie było żadnego przywozu, dokonywane są przy użyciu wzoru przedstawionego w załączniku IV.";
3) artykuł 5 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 5
Do celów art. 21 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88 pozwolenia na przywóz produktów określonych w art. 1 akapit trzeci są ważne przez 150 dni od daty ich faktycznego wydania.
Jednakże pozwolenia nie są ważne po dniu 31 grudnia roku wydania.
Pozwolenia na przywóz wydane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem nie podlegają przeniesieniu.";
4) artykuł 6 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 6
W odniesieniu do wniosków o pozwolenia na przywóz wszystkich produktów określonych w art. 1 należy wnieść zabezpieczenie w wysokości 20 EUR za 100 kilogramów.";
5) załącznik I do niniejszego rozporządzenia dodaje się jako załącznik IV do rozporządzenia (WE) nr 2562/98.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1010/2001
z dnia 23 maja 2001 r.
dotyczące minimalnych wymagań jakościowych dla mieszanek z owoców w ramach wspólnotowego systemu pomocy produkcyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków przetworów owocowych i warzywnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2699/2000 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 przewiduje utworzenie systemu pomocy dla organizacji producentów, którzy dostarczają brzoskwinie i gruszki celem przetwarzania na produkty wymienione w załączniku I do tego rozporządzenia.
(2) Mieszanki z owoców w syropie i w naturalnym soku owocowym zostały dodane do powyższego załącznika na mocy rozporządzenia (WE) nr 2699/2000.
Minimalne wymagania jakościowe dla tych produktów powinny zostać określone na podstawie tradycyjnych i uczciwych metod produkcyjnych celem uniknięcia produkcji produktów, na które nie ma popytu lub które mogą powodować zakłócenia na rynku.
(3) Wymogi jakościowe określone w niniejszym rozporządzeniu stanowią środki wykonawcze w uzupełnieniu do rozporządzeń Komisji (EWG) nr 2319/89 [3] i (EWG) nr 2320/89 [4], ostatnio zmienionych rozporządzeniem (WE) nr 996/2001 [5], ustalających minimalne wymagania jakościowe dla, odpowiednio, gruszek Williams i Rocha oraz brzoskwiń w syropie i w naturalnym soku owocowym, które zostały zakwalifikowane do systemu pomocy produkcyjnej oraz w uzupełnieniu do rozporządzenia Komisji (WE) nr 449/2001 z dnia 2 marca 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady nr (WE) nr 2201/96 w zakresie systemu pomocy dotyczącego przetworów owocowych i warzywnych [6].
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustala minimalne wymagania jakościowe, które spełniać muszą mieszanki z owoców w syropie i/lub w naturalnym soku owocowym, dalej zwane "mieszankami z owoców", o których mowa w art. 1 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 449/2001.
Artykuł 2
Mieszanki z owoców muszą spełniać następujące minimalne wymagania:
a) Minimalna zawartość brzoskwiń i gruszek wynosi 60 % suchej masy netto mieszanki.
b) Brzoskwinie i gruszki są w formie owoców całych, połówek, ćwiartek, plasterków lub kostek, jak określono w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2319/89 oraz (EWG) nr 2320/89.
c) Minimalne wymagania jakościowe, określone w art. 2, 3 ust. 4, 5 i 6, oraz art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2319/89 dla gruszek Williams i Rocha w syropie i/lub naturalnym soku owocowym oraz w (EWG) nr 2320/89 dla brzoskwiń w syropie i/lub naturalnym soku owocowym, stosują się do brzoskwiń i gruszek jako składników mieszanek owocowych.
Artykuł 3
1.
Mieszanka z owoców stanowi co najmniej 90 % objętości opakowania.
2.
Sucha masa netto mieszanki stanowi przeciętnie co najmniej następujące części procentowe pojemności opakowania, wyrażone w gramach:
Rodzaj owoców _BAR_ Opakowania zawierające nominalną zawartość wody _BAR_
425 ml lub więcej _BAR_ mniej niż 425 ml _BAR_
całe _BAR_ 50 % _BAR_ 46 % _BAR_
połówki _BAR_ 54 % _BAR_ 46 % _BAR_
ćwiartki _BAR_ 56 % _BAR_ 46 % _BAR_
plasterki _BAR_ 56 % _BAR_ 46 % _BAR_
kostka _BAR_ 56 % _BAR_ 50 % _BAR_
3.
W przypadku pakowania mieszanek z owoców do opakowań szklanych pojemność jest obniżana o 20 ml przed obliczeniem części procentowych, które zostały określone w ust. 1 i 2.
Artykuł 4
1.
Przetwórcy owoców codziennie i regularnie sprawdzają podczas przetwarzania, czy mieszanki owocowe spełniają wymagania niniejszego rozporządzenia oraz rejestrują wyniki takich kontroli.
2.
Wszystkie opakowania są oznakowane danymi, które identyfikują firmę przetwarzającą oraz podają datę produkcji.
Oznakowanie, które może być w formie kodu, jest zatwierdzane przez właściwe władze Państwa Członkowskiego, w którym ma miejsce produkcja.
Władze te mogą przyjąć dodatkowe przepisy odnoszące się do powyższego oznakowania.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1017/2001
z dnia 17 maja 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 296/96 z dnia 16 lutego 1996 r. w sprawie danych przekazywanych przez Państwa Członkowskie oraz miesięcznego księgowania wydatków finansowanych przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), oraz ustanawiające niektóre szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1259/1999
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1258/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [1], w szczególności jego art. 4 i 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Państwa Członkowskie mogą przeznaczyć kwoty zwolnione przez obniżenie lub cofnięcie płatności na mocy art. 3 i 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1259/1999 z dnia 17 maja 1999 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej [2] do niektórych środków pomocy dla rozwoju obszarów wiejskich, przewidziane w art. 5 ust. 2 tego rozporządzenia. W celu zapewnienia, że kwoty te są odpowiednio zarządzane oraz nadzorowane i że są wykorzystane zgodnie z zasadami Sekcji Gwarancji EFOGR, muszą zostać ustanowione dla nich reguły rachunkowości.
(2) Artykuł 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 963/2001 z dnia 17 maja 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1259/1999 w zakresie dodatkowego wspólnotowego wsparcia oraz przekazywania informacji Komisji [3] stanowi, że kwoty wstrzymane zgodnie z art. 3 i 4 rozporządzenia (WE) nr 1259/1999 muszą zostać wykorzystane na wypłacenie dodatkowego wspólnotowego wsparcia najpóźniej do końca trzeciego roku budżetowego następującego po roku, w którym zostały wstrzymane; rozporządzenie Komisji (WE) nr 296/96 [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2785/2000 [5], powinno zostać odpowiednio dostosowane.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 296/96 wprowadza się następujące zmiany:
1.
Tytuł otrzymuje brzmienie:
"Rozporządzenie Komisji (WE) nr 296/96 z dnia 16 lutego 1996 r. w sprawie danych przekazywanych przez Państwa Członkowskie oraz miesięcznego księgowania wydatków finansowanych przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR)."
2.
W art. 2 dodaje się ust. 2, 3, 4 i 5 w brzmieniu:
"2.
Kwoty wstrzymane od wypłacenia pomocy, określone w art. 3 i 4 rozporządzenia (WE) nr 1259/1999, muszą zostać zapisane na dobro specjalnego rachunku otwartego dla każdej agencji płatniczej lub specjalnego oddzielnego rachunku otwartego przez każde Państwo Członkowskie.
Księgowanie musi pozwalać na identyfikację pochodzenia tego zapisu w odniesieniu do płatności danej pomocy na rzecz beneficjenta.
3.
Państwa Członkowskie mogą ponownie rozdzielić zebrane w ten sposób kwoty na inne agencje płatnicze w celu ich wykorzystania.
Kwoty te należy zapisać na dobro rachunku agencji płatniczej, jak określono w ust. 2 lub, a tam gdzie stosowne, na dobro rachunku przeznaczonego wyłącznie do finansowania dodatkowego wsparcia wspólnotowego, określonego w art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1259/1999.
4.
W przypadku otrzymania odsetek z niewykorzystanych funduszy, należy je dodać do salda dostępnego na koniec każdego roku budżetowego.
Odsetki te są wykorzystywane przez Państwa Członkowskie do finansowania dodatkowego wsparcia wspólnotowego, określonego w art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1259/1999, lub są potrącane z zaliczek zgodnie z art. 6 niniejszego rozporządzenia.
5. Agencje płatnicze muszą prowadzić rachunki wydatków na podstawie środków przewidzianych w art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1259/1999, które są odrębne od rachunków pozostałych wydatków związane z rozwojem obszarów wiejskich. Rachunki te należy rozróżnić w zakresie każdej płatności między krajowym finansowaniem a finansowaniem wynikającym ze stosowania art. 3 i 4 rozporządzenia (WE) nr 1259/1999."
3.
Artykuł 6 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 6
Kwoty wstrzymane zgodnie z art. 3 i 4 rozporządzenia (WE) nr 1259/1999 oraz możliwe odsetki od nich, które nie zostały wypłacone zgodnie z art. 1 rozporządzenia (WE) nr 963/2001, są potrącane z zaliczek związanych z wydatkami z października dla danego roku budżetowego."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1035/2001
z dnia 22 maja 2001 r.
ustanawiające system dokumentacji połowów dla Dissostichus spp.
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Konwencja o zachowaniu żywych zasobów morskich Antarktyki, zwana dalej "Konwencją", została zatwierdzona decyzją 81/691/EWG [3] i weszła w życie w odniesieniu do Wspólnoty dnia 21 maja 1982 r.
(2) Konwencja przewiduje ramy współpracy regionalnej w sprawie zachowania i zarządzania fauną i florą morską Antarktyki poprzez ustanowienie Komisji ds. Zachowania Żywych Zasobów Morskich Antarktyki, zwaną dalej "CCAMLR", oraz przyjęcie środków ochronnych, które stają się wiążące dla Umawiających się Stron.
(3) Podczas swojego 18. dorocznego posiedzenia w listopadzie 1999 r. CCAMLR przyjęła środek ochronny 170/XVIII ustanawiający system dokumentacji połowów dla Dissostichus spp.
(4) Wprowadzenie systemu dokumentacji połowów dla Dissostichus spp. ma na celu poprawę monitoringu handlu międzynarodowego gatunkami i ustalenie pochodzenia wszystkich Dissostichus spp. przywożonych z terytoriów Umawiających się Stron CCAMLR lub wywożonych na ich terytoria.
(5) Dokumentacja połowów powinna także umożliwiać ustalenie, czy Dissostichus spp. zostały odłowione na obszarze objętym Konwencją wsposób zgodny ze środkami ochronnymi CCAMLR oraz gromadzenie danych dotyczących połowów w celu ułatwienia naukowej oceny zasobów.
(6) Środek ochronny 170/XVIII stał się wiążący dla wszystkich Umawiających się Stron z dniem 9 maja 2000 r.
Dlatego też Wspólnota powinna wprowadzić go w życie.
(7) Aby umożliwić CCAMLR osiągnięcie celu, jakim jest zachowanie gatunków, należy zastosować obowiązek przedstawiania dokumentacji połowów w odniesieniu do każdego przywozu Dissostichus spp.
(8) Środki niezbędne do wprowadzenia w życie niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [4],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
Przepisy ogólne
Artykuł 1
Cel
Niniejsze rozporządzenie ustanawia ogólne zasady i zasady regulujące wprowadzeniem w życie przez Wspólnotę systemu dokumentacji połowów dla Dissostichus spp. przyjętego przez CCAMLR.
Artykuł 2
Zakres
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do:
a) wszystkich Dissostichus spp. wyładowanych lub przeładowanych przez wspólnotowe statki rybackie;
b) wszystkich Dissostichus spp. przywożonych do Wspólnoty lub wywożonych lub powrotnie wywożonych ze Wspólnoty.
Artykuł 3
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) "Dissostichus spp.": oznacza ryby gatunków Dissostichus eleginoides i Dissostichus mawsoni;
b) "dokumentacja połowów": oznacza dokument zawierający informacje wyszczególnione w załączniku I i przedstawione zgodnie ze wzorem przedstawionym w załączniku II;
c) "obszar CCAMLR": oznacza obszar stosowania określony w art. 1 Konwencji.
ROZDZIAŁ II
Obowiązki państwa bandery
Artykuł 4
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że w każdym przypadku gdy Dissostichus spp. są wyładowane lub przeładowane, statki pływające pod ich banderą uprawnione do uczestniczenia w połowach Dissostichus spp. należycie wypełniły dokumentację połowów.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie środki niezbędne w celu zapewnienia, że każdemu przeładunkowi Dissostichus spp. na statki pływające pod ich banderą towarzyszy należycie wypełniona dokumentacja połowów.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie dostarczają formularze dokumentacji połowów każdemu ze statków pływających pod ich banderą uprawnionych do połowów Dissostichus spp. i tylko takim statkom.
Artykuł 7
Państwa Członkowskie zapewniają, że każdy formularz dokumentacji połowów przez nie wydawany zawiera właściwy numer identyfikacyjny, jak wskazano w załączniku I.
Państwa Członkowskie wprowadzają także na każdym formularzu dokumentacji połowów numer licencji połowowej lub zezwolenia uprawniającego do połowów Dissostichusspp., które wydały statkom pływającym pod ich banderą.
ROZDZIAŁ III
Obowiązki kapitana
Artykuł 8
1.
Kapitan wspólnotowego statku rybackiego zapewnia, że każdemu wyładunkowi lub przeładunkowi Dissostichus spp. na jego statek lub z jego statku towarzyszy należycie wypełniona dokumentacja połowów.
2.
Kapitan wspólnotowego statku rybackiego, który otrzymał jeden lub więcej formularzy dokumentacji połowów postępuje według następujących procedur przed każdym wyładunkiem lub przeładunkiem Dissostichus spp.:
a) zapewnia, że wszystkie obowiązkowe informacje wymienione w załączniku I są dokładnie zapisane w dokumentacji połowów;
b) jeśli wyładunek lub przeładunek dotyczy połowu obu gatunków Dissostichus, kapitan zapisuje w dokumentacji połowów szacowaną całkowitą wagę połowu, który ma być wyładowany lub przeładowany, i wskazuje szacunkową wagę każdego z gatunków;
c) jeśli wyładunek lub przeładunek dotyczy obu gatunków Dissostichus złowionych na różnych podobszarach i/lub podziałach statystycznych, kapitan zapisuje w dokumentacji połowów szacunkową wagę każdego gatunku złowionego na każdym z podobszarów i/lub podziałów statystycznych,
d) kapitan przekazuje do Państwa Członkowskiego będącego państwem bandery statku, za pomocą najszybszych dostępnych środków elektronicznych, numer dokumentacji połowów, terminy w jakich połów miał miejsce, gatunki, rodzaj lub rodzaje przetwarzania, szacunkową wagę do wyładunku oraz obszar lub obszary połowów, datę wyładunku lub przeładunku oraz port i kraj wyładunku lub statek przeładunku, a także żąda numeru potwierdzenia od Państwa Członkowskiego będącego państwem bandery.
Przepisy wykonawcze w tym celu mogą zostać przyjęte przez Komisję zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 25 ust. 2.
Artykuł 9
Po potwierdzeniu przez Państwo Członkowskie będące państwem bandery, że połów, który ma zostać wyładowany lub przeładowany, odpowiada zezwoleniu statku na połowy, przekazuje ono numer potwierdzenia kapitanowi za pomocą najszybszych środków elektronicznych.
Kapitan zapisuje numer potwierdzenia w dokumentacji połowów.
Przepisy wykonawcze w odniesieniu do niniejszego artykułu mogą zostać przyjęte przez Komisję zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 25 ust. 2.
Artykuł 10
1.
Niezwłocznie po każdym wyładunku lub przeładunku Dissostichus spp. kapitan wspólnotowego statku rybackiego lub jego upoważniony przedstawiciel, który otrzymał jeden lub więcej formularzy dokumentacji połowów:
a) w przypadku przeładunku uzyskuje na dokumentacji połowów podpis kapitana statku, na który przeładowywany jest połów;
b) w przypadku wyładunku uzyskuje w dokumentacji połowów:
- podpisane i opieczętowane zatwierdzenie urzędowego przedstawiciela w porcie wyładunku lub w strefie wolnego handlu, i
- podpis osoby, która odbiera połów w porcie wyładunku lub w strefie wolnego handlu.
2.
W przypadku gdy połów jest rozdzielany podczas wyładunku, wspomniany kapitan lub jego upoważniony przedstawiciel przedstawia kopię dokumentacji połowów każdej osobie, która otrzymuje część połowu w porcie wyładunku lub w strefie wolnego handlu.
Kapitan lub jego upoważniony przedstawiciel zapisuje na kopii dokumentacji połowów wielkość i pochodzenie połowu otrzymanego przez tę osobę oraz uzyskuje jej podpis.
Informacje na temat połowu określonego w niniejszym ustępie mogą zostać zmienione w celu stosowania środków ochronnych CCAMLR, które stają się obowiązujące dla Wspólnoty zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 25 ust. 3.
3.
Wspomniany kapitan lub jego upoważniony przedstawiciel niezwłocznie podpisuje i przekazuje za pomocą najszybszych dostępnych środków elektronicznych kopię lub gdy wyładowany połów był dzielony, kopie podpisanych dokumentacji połowów do Państwa Członkowskiego będącego państwem bandery statku.
Dostarcza on także kopię podpisanej dokumentacji każdej osobie, która otrzymuje część połowu.
Przepisy wykonawcze w odniesieniu do niniejszego ustępu mogą zostać przyjęte przez Komisję zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 25 ust. 2.
Artykuł 11
Kapitan wspólnotowego statku rybackiego lub jego upoważniony przedstawiciel zachowuje oryginał podpisanej lub podpisanych dokumentacji połowów i zwraca je Państwu Członkowskiemu będącemu państwem bandery statku, nie później niż miesiąc po zakończeniu sezonu połowów.
Przepisy wykonawcze w odniesieniu do niniejszego artykułu mogą zostać przyjęte przez Komisję zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 25 ust. 2.
Artykuł 12
1.
Kapitan lub jego upoważniony przedstawiciel wspólnotowego statku rybackiego, na który został przeładowany połów, niezwłocznie po wyładunku Dissostichus spp. uzyskuje na dokumentacji połowów otrzymanej od statków, z których nastąpił przeładunek:
- podpisane i opieczętowane zatwierdzenie urzędowego przedstawiciela w porcie wyładunku lub w strefie wolnego handlu, i
- podpis osoby, która odbiera połów w porcie wyładunku lub w strefie wolnego handlu.
2.
W przypadku gdy połów jest rozdzielany podczas wyładunku, wspomniany kapitan lub jego upoważniony przedstawiciel przedstawia kopię dokumentacji połowów każdej osobie, która otrzymuje część połowu w porcie wyładunku lub w strefie wolnego handlu.
Kapitan lub jego upoważniony przedstawiciel zapisuje na kopii dokumentacji połowów wielkość i pochodzenie połowu otrzymanego przez tę osobę oraz uzyskuje jej podpis.
Informacje na temat połowu określonego w niniejszym ustępie mogą zostać zmienione w celu stosowania środków ochronnych CCAMLR, które stają się obowiązujące dla Wspólnoty zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 25 ust. 3.
3.
Wspomniany kapitan lub jego upoważniony przedstawiciel niezwłocznie podpisuje i przekazuje za pomocą najszybszych dostępnych środków elektronicznych kopię lub gdy wyładowany połów był dzielony, kopie podpisanej i opieczętowanej dokumentacji połowów do państwa bandery, które wydało te dokumentacje połowów.
Dostarcza on także podpisaną kopię każdej osobie, która otrzymuje część połowu.
Przepisy wykonawcze w odniesieniu do niniejszego artykułu mogą zostać przyjęte przez Komisję zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 25 ust. 2.
ROZDZIAŁ IV
Obowiązki Państw Członkowskich w przypadku wyładunku, przywozu, wywozu lub powrotnego wywozu Dissostichus spp.
Artykuł 13
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne w celu ustalenia pochodzenia wszystkich Dissostichus spp. przywożonych na ich terytorium lub wywożonych z ich terytorium oraz w celu ustalenia, czy Dissostichus spp. złowione na obszarze objętym Konwencją zostały złowione w sposób zgodny ze środkami ochronnymi CCAMLR.
Artykuł 14
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że każdemu wyładunkowi Dissostichus spp. w ich portach towarzyszy należycie wypełniona dokumentacja połowów.
Artykuł 15
1.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że każdej wysyłce Dissostichus spp. przywożonych na ich terytorium towarzyszy zatwierdzona dla wywozu lub zatwierdzona dla powrotnego wywozu dokumentacja lub dokumentacje połowów odpowiadające całkowitej ilości Dissostichus spp. zawartych w wysyłce.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, że ich organy celne lub inni właściwi urzędowi przedstawiciele wymagają i sprawdzają dokumentację przywozową każdej wysyłki Dissostichus spp. przywożonych na ich terytorium w celu sprawdzenia, czy zawiera ona zatwierdzoną dla wywozu lub zatwierdzoną dla powrotnego wywozu dokumentację lub dokumentacje połowów odpowiadające całkowitej ilości Dissostichus spp., zawartych w wysyłce.
Wspomniani przedstawiciele mogą także badać zawartość każdej wysyłki w celu sprawdzenia informacji zawartych w dokumentacji lub dokumentacjach połowów.
3.
Zatwierdzona dla wywozu Dissostichus spp. dokumentacja połowów:
a) zawiera wszystkie informacje wyszczególnione w załączniku I oraz wszystkie wymagane podpisy, i
b) zawiera zaświadczenie podpisane i opieczętowane przez urzędowego przedstawiciela państwa wywozu, poświadczające dokładność informacji zawartych w dokumentacji.
Artykuł 16
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że każdej wysyłce Dissostichus spp. powrotnie wywożonych z ich terytorium towarzyszy zatwierdzona dla powrotnego wywozu dokumentacja lub dokumentacje połowów odpowiadające całkowitej ilości Dissostichus spp. zawartych w wysyłce.
Zatwierdzona dla powrotnego wywozu dokumentacja połowów jest zgodna ze wzorem przedstawionym w załączniku III i zawiera informacje określone w art. 19.
ROZDZIAŁ V
Obowiązki importerów i eksporterów
Artykuł 17
Przywóz Dissostichus spp. jest zakazany, gdy danej partii nie towarzyszy dokumentacja połowów.
Artykuł 18
1.
Dla każdej wysyłki Dissostichus spp., które mają zostać wywiezione z Państwa Członkowskiego wyładunku, eksporter wpisuje do każdej dokumentacji połowów:
a) ilość każdego gatunku Dissostichus spp. zawartą w wysyłce zadeklarowanej w dokumentacji;
b) nazwę (nazwisko) i adres importera wysyłki i miejsce przywozu;
c) swoją nazwę i adres.
Po podpisaniu każdej dokumentacji połowów, uzyskuje on podpisane i opieczętowane zatwierdzenie dokumentacji połowów przez właściwe władze Państwa Członkowskiego wywozu.
2.
Informacje wymienione w niniejszym ustępie mogą zostać zmienione w celu stosowania środków ochronnych CCAMLR, które stają się obowiązuje dla Wspólnoty zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 25 ust. 3.
Artykuł 19
1.
W przypadku powrotnego wywozu reeksporter dostarcza dane szczegółowe dotyczące:
a) wagi netto produktów wszystkich gatunków, które mają być powrotnie wywiezione, wraz z numerem dokumentacji połowów, do której odnosi się każdy gatunek i produkt;
b) nazwy (nazwiska) i adresu importera wysyłki, miejsca przywozu oraz nazwy (nazwiska) i adresu eksportera.
Następnie uzyskuje on podpisane i opieczętowane zatwierdzenie przez właściwe władze w Państwie Członkowskim powrotnego wywozu wszystkich danych szczegółowych.
2.
Informacje dotyczące połowu wymienione w ust. 1 mogą zostać zmienione w celu stosowania środków ochronnych CCAMLR, które stają się obowiązujące dla Wspólnoty zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 25 ust. 3.
ROZDZIAŁ VI
Przekazywanie danych
Artykuł 20
Państwo Członkowskie będące państwem bandery niezwłocznie przekazuje Sekretariatowi CCAMLR, za pomocą najszybszych dostępnych środków elektronicznych i z kopią dla Komisji, kopie określone w art. 10 i 12.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekazują Sekretariatowi za pomocą najszybszych dostępnych środków elektronicznych, i z kopią dla Komisji, kopię zatwierdzonych dla wywozu lub zatwierdzonych dla powrotnego wywozu dokumentacji połowów, tak aby mogły zostać udostępnione wszystkim Umawiającym się Stronom następnego dnia roboczego.
Artykuł 21
Państwa Członkowskie notyfikują Komisji, która informuje Sekretariat CCALMR, nazwę organu lub władz krajowych (podając nazwy, adresy, numery telefonów i faksów oraz adresy e-mail) odpowiedzialnych za wydawanie i zatwierdzanie dokumentacji połowów.
Artykuł 22
Państwa Członkowskie corocznie najpóźniej do dnia 15 września przekazują do Komisji w celu przekazywania Sekretariatowi CCAMLR dane otrzymane z dokumentacji połowów na temat pochodzenia i ilości Dissostichusspp. przywożonych na ich terytorium lub wywożonych z ich terytorium.
ROZDZIAŁ VII
Przepisy końcowe
Artykuł 23
Załączniki I, II i III mogą zostać zmienione w celu stosowania środków ochronnych CCAMLR, które stają się obowiązujące dla Wspólnoty zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 25 ust. 3.
Artykuł 24
Środki niezbędne w celu wykonania art. 8 ust. 2 lit. d), art. 9, art. 10 ust. 3, art. 11 i art. 12 ust. 3 są przyjmowane zgodnie z procedurą zarządzania określoną w art. 25 ust. 2.
Środki, jakie mają zostać podjęte zgodnie z art. 10 ust. 2, art. 12 ust. 2, art. 18 ust. 2, art. 19 ust. 2 i art. 23 są przyjmowane zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 3.
Artykuł 25
1.
Komisję wspiera komitet utworzony na mocy art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 3760/92 [5].
2.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
3.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE.
4. Okres określony w art. 4 ust. 3 i art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
Artykuł 26
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 1036/2001
z dnia 22 maja 2001 r.
zakazujące przywozu opastuna (Thunnus obesus) pochodzącego z Belize, Kambodży, Gwinei Równikowej, Saint Vincent, Grenadyn i Hondurasu
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zasoby połowowe, będące zużywalnymi zasobami naturalnymi, muszą być chronione w imię równowagi biologicznej i globalnego bezpieczeństwa żywnościowego.
(2) W 1998 r. Międzynarodowa Komisja Ochrony Tuńczyka Atlantyckiego (ICCAT), której Wspólnota Europejska jest Umawiającą się Stroną, przyjęła rezolucję 98–18 dotyczącą nieudokumentowanych i nieuregulowanych połowów tuńczyka na dużą skalę przez statki poławiające za pomocą sznurów haczykowych na obszarze objętym Konwencją.
(3) Dane zasoby nie mogą być efektywnie zarządzane przez Umawiające się Strony ICCAT, których rybacy są zobowiązani do zmniejszania swoich połowów tuńczyka błękitnopłetwego, chyba że wszystkie strony niebędące Umawiającymi się Stronami będą współpracować z ICCAT i przestrzegać środków ochronnych i zarządzania.
(4) ICCAT ustaliła, że Belize, Kambodża, Gwinea Równikowa, Saint Vincent, Grenadyny i Honduras są państwami, których statki odławiają opastuna w sposób obniżający skuteczność zastosowanych przez tę organizację środków ochronnych opastuna, popierając swoje ustalenia danymi dotyczącymi połowów, handlu i obserwacji statków.
(5) Próby ICCAT czynione w celu zachęcenia pięciu spośród sześciu wspomnianych państw do przestrzegania środków ochrony i zarządzania w odniesieniu do opastuna nie przyniosły żadnych rezultatów.
Hondurasowi przyznano dodatkowy czas na udowodnienie stosowania środków ochrony i zarządzania.
W związku z tym wyniki podjętych przez ten kraj środków będą rozpatrywane na corocznym spotkaniu w 2001 r.
(6) ICCAT zalecił Umawiającym się Stronom podjęcie odpowiednich środków w celu zakazania przywozu produktów z opastuna pochodzącego z Belize, Kambodży, Gwinei Równikowej, Saint Vincent oraz Grenadyn i Hondurasu.
Środki te zostaną zniesione w chwili, gdy potwierdzone zostanie stosowanie przez te kraje praktyk połowowych zgodnych ze środkami ICCAT.
Środki te muszą zostać wykonane przez Wspólnotę, posiadającą wyłączne kompetencje w tym zakresie.
(7) W przypadku produktów z opastuna pochodzącego z Hondurasu, zakaz ICCAT wejdzie w życie z dniem 1 stycznia 2002 r., jeśli kraj ten na spotkaniu ICCAT w 2001 r. nie dostarczy dokumentów potwierdzających zgodność jego działalności połowowej ze środkami ochrony i zarządzania ICCAT.
(8) Środki te są zgodne ze zobowiązaniami Wspólnoty w zakresie innych umów międzynarodowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Dopuszczenie do swobodnego obrotu we Wspólnocie opastuna (Thunnus obesus) o kodach CN ex03019990, ex03023919, ex03023999, ex03034941, ex03034943, ex03034949, ex03034990, ex03041038, ex03041098, ex03042045, ex03049097, ex03052000, ex03053090, ex03054980, ex03055990, ex03056990, ex16041411, ex16041416, ex16041418 iex16042070 pochodzącego z Belize, Kambodży, Gwinei Równikowej, Saint Vincent oraz Grenadyn i Hondurasu jest zabronione.
2.
Zakazuje się wyładunku produktów wymienionych w ust. 1 do celów tranzytu wspólnotowego.
Artykuł 2
Niniejszego rozporządzenia nie stosuje się do ilości produktów określonych w art. 1 ust. 1, w odniesieniu do których można wykazać w zadowalający sposób właściwym władzom krajowym, że znajdowały się one na terytorium Wspólnoty w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia i zostały dopuszczone do swobodnego obrotu nie później niż 14 dni od tego dnia.
Artykuł 3
Artykuł 1 i 2 stosuje się do opastuna (Thunnus obesus) o kodach CN ex03019990, ex03023919, ex03023999, ex03034941, ex03034943, ex03034949, ex03034990, ex03041038, ex03041098, ex03042045, ex03049097, ex03052000, ex03053090, ex03054980, ex03055990, ex03056990, ex16041411, ex16041416, ex16041418 iex16042070 pochodzącego z Hondurasu.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2001 r.
Artykuł 3 stosuje się od dnia 1 stycznia 2002 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1037/2001
z dnia 22 maja 2001 r.
zezwalające na oferowanie i dostarczanie do bezpośredniego spożycia przez ludzi niektórych przywożonych win, które mogły być poddane procesom enologicznym nieprzewidzianym w rozporządzeniu (WE) nr 1493/1999
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], w szczególności jego art. 45 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 45 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, które zastąpiło rozporządzenie (EWG) nr 822/87 [2], z mocą od dnia 1 sierpnia 2000 r., ustanawia, że odstępstwa określone w ust. 1 w odniesieniu do przywożonych produktów mają być przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 133 Traktatu.
(2) Artykuł 68 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 ustanawia, że produkty określone w art. 1 ust. 2 lit. a) i b) tego rozporządzenia mogą być przywożone tylko wówczas, gdy towarzyszy im świadectwo stwierdzające, że odpowiadają one przepisom regulującym produkcję, obrót oraz, stosownie do przypadku, dostarczanie do bezpośredniego spożycia przez ludzi w państwach trzecich, z których pochodzą.
(3) Rozporządzenie (EWG) nr 1873/84 [3] przewiduje odstępstwo zezwalające na przywóz ze Stanów Zjednoczonych do Wspólnoty win, które poddano niektórym procesom enologicznym nieprzewidzianym przez reguły wspólnotowe.
W odniesieniu do niektórych procesów enologicznych takie zezwolenie jest ważne tylko do dnia 31 grudnia 2003 r.
(4) Artykuł 81 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 uchylił, z mocą od dnia 1 sierpnia 2000 r., pewną liczbę rozporządzeń Rady, w tym rozporządzenie (EWG) nr 1873/84. Jednakże rozporządzenie Komisji (WE) nr 1608/2000 z dnia 24 lipca 2000 r. ustanawiające środki przejściowe do czasu przyjęcia ostatecznych środków mających na celu wykonanie rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [4] przewiduje, że niektóre przepisy rozporządzenia (EWG) nr 1873/84 obowiązują do chwili przyjęcia przez Radę tego rozporządzenia, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2003 r.
(5) Obecnie trwają negocjacje między Wspólnotą, reprezentowaną przez Komisję, a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w celu zawarcia porozumienia w sprawie handlu winem.
Dotyczą one w szczególności odpowiednich procesów enologicznych obydwu stron, jak również ochrony oznaczeń geograficznych.
Na spotkaniu w dniu 23 października 2000 r.
Rada ds. Rolnictwa uwzględniła sprawozdanie Komisji w sprawie negocjacji przewidzianych w art. 1 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 1873/84 i potwierdziła swoją wolę dokonania postępów w tych negocjacjach i wyznaczenia im określonego kierunku działań.
(6) W celu zapewnienia sprawnego postępu w negocjacjach przepisy rozporządzenia (EWG) nr 1873/84 powinny być rozszerzone, a procesy enologiczne Stanów Zjednoczonych określone w Załączniku ust. 1 lit. b) do rozporządzenia (EWG) nr 1873/84 powinny nadal być dopuszczane na zasadach przejściowych do chwili wejścia w życie porozumienia będącego wynikiem negocjacji, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2003 r., zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 2839/98 zmieniającym rozporządzenie (EWG) nr 1873/84.
(7) W świetle postępów w zakresie ram prawnych i procesów enologicznych, techniczne aspekty Załącznika powinny być uaktualnione, aby je dostosować do obecnie obowiązujących uregulowań w tej dziedzinie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Bez względu na przepisy art. 45 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1493/1999, zezwala się na oferowanie i dostarczanie do bezpośredniego spożycia przez ludzi we Wspólnocie produktów objętych kodami CN 220410, 220421, 220429 oraz 22043010 otrzymywanych z winogron zebranych i przerobionych na wino na terytorium Stanów Zjednoczonych Ameryki, zgodnie z przepisami Stanów Zjednoczonych, w odniesieniu do których podczas wytwarzania lub składowania mogły być stosowane jeden lub więcej procesów enologicznych wymienionych w ust. 1 lit. a) i b) Załącznika do tego rozporządzenia.
Jednakże w odniesieniu do procesów enologicznych wymienionych w ust. 1 lit. b) Załącznika zezwolenie takie jest ważne tylko do chwili wejścia w życie porozumienia będącego wynikiem negocjacji ze Stanami Zjednoczonymi Ameryki w celu zawarcia porozumienia w sprawie handlu winem, dotyczącego w szczególności procesów enologicznych i ochrony oznaczeń geograficznych, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2003 r.
2.
Państwa Członkowskie nie mogą zakazywać oferowania lub dostarczania do bezpośredniego spożycia przez ludzi wina otrzymywanego z winogron zebranych i przerobionych na wino na terytorium Stanów Zjednoczonych Ameryki, zgodnie z obowiązującymi w tym kraju przepisami, w oparciu o zasadę, że mogły zostać zastosowane jeden lub więcej procesów enologicznych wymienionych w ust. 2 lit. a) i b) Załącznika.
3.
Wina uzyskane z winogron zebranych i przerobionych na wino na terytorium Stanów Zjednoczonych Ameryki, do których dodawano cukier w roztworze wodnym, nie mogą być oferowane lub dostarczane do bezpośredniego spożycia przez ludzi we Wspólnocie.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1038/2001
z dnia 22 maja 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1251/1999 ustanawiające system wsparcia producentów niektórych roślin uprawnych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 36 i 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1251/1999 [4] stanowi, że kwalifikacja do płatności obszarowych wymaga od producentów odłogowania ustalonego z góry procentu ich ziemi, odłogowane w ten sposób obszary mogą być również użytkowane do celów pozażywnościowych.
(2) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2092/91 z dnia 24 czerwca 1991 r. w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych [5] ustanawia specjalne zasady rozwoju ekologicznej gospodarki rolnej, w szczególności ograniczonego stosowania nawozów.
(3) Uprawa pastewnych roślin strączkowych to agronomiczna praktyka naturalnego przywracania urodzajności gleby; dlatego też dla rozwoju produkcji ekologicznej produktów rolnych ważne jest powiększenie takich upraw.
(4) Aby zachęcić do rozwoju metod produkcji ekologicznej, należy usankcjonować użytkowanie odłogowanej w ramach systemu wsparcia ziemi pod rośliny uprawne w celu uprawy na niej pastewnych roślin strączkowych przez gospodarstwa rolne uczestniczące w programie produkcji całościowej, przewidzianym rozporządzeniem (EWG) nr 2092/91,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1251/1999 wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 6 ust. 3 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"3.
Odłogowana ziemia może być użytkowana do:
- produkcji materiałów używanych do wytwarzania na obszarze Wspólnoty produktów nieprzeznaczonych bezpośrednio do spożycia przez ludzi czy zwierzęta, pod warunkiem, iż stosowane są skuteczne kontrole,
- uprawy w gospodarstwie rolnym pastewnych roślin strączkowych, zagospodarowanych całościowo w ramach jego własnej produkcji, zgodnie z zobowiązaniami ustanowionymi w rozporządzeniu (EWG) nr 2092/91.";
2) ustęp 1 art. 9 tiret dziewiąte otrzymuje brzmienie:
"— dotyczące odłogowania, w szczególności te odnoszące się do art. 6 ust. 3; niniejsze warunki określają pastewne rośliny strączkowe, jakie mogą być uprawiane na ziemi odłogowanej i w odniesieniu do niniejszego ustępu akapit pierwszy tiret pierwsze mogą obejmować uprawę roślin uprawnych bez rekompensaty;".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie komisji (WE) NR 1043/2001
z dnia 30 maja 2001 r.
zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1431/94, (WE) nr 1474/95, (WE) nr 1866/95, (WE) nr 1251/96, (WE) nr 2497/96, (WE) nr 1899/97, (WE) nr 1396/98 i (WE) nr 704/1999 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania w sektorach mięsa drobiowego i jaj niektórych wspólnotowych kontyngentów taryfowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2771/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1516/96 [2], w szczególności jego art. 3 ust. 2, art. 6 ust. 1 i art. 15,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2916/95 [4], w szczególności jego art. 15,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2783/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnego systemu handlu albuminą jaja kurzego i albuminą mleka [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2916/95, w szczególności jego art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1 i art. 10,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 774/94 z dnia 29 marca 1994 r. otwierające i ustalające zarządzanie niektórymi wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na wysokiej jakości wołowinę oraz na wieprzowinę, mięso drobiowe, pszenicę i mieszankę żyta z pszenicą, otręby, śrutę i inne pozostałości [6], zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2198/95 [7], w szczególności jego art. 7,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1095/96 z dnia 18 czerwca 1996 r. w sprawie wprowadzenia koncesji określonych w Harmonogramie CXL sporządzonym w wyniku zakończenia negocjacji GATT XXIV.6 [8], w szczególności jego art. 1,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1706/98 z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie uzgodnień dotyczących produktów rolnych oraz towarów uzyskanych dzięki przetworzeniu produktów rolnych pochodzących z Państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (Kraje AKP) i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 715/90 [9], w szczególności jego art. 30 ust. 1,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1349/2000 z dnia 19 czerwca 2000 r. ustanawiające niektóre koncesje w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty rolne i przewidujące dostosowanie, jako środka autonomicznego i przejściowego, niektórych koncesji rolnych przewidzianych w Układzie Europejskim z Estonią [10], zmienione rozporządzaniem (WE) nr 2677/2000 [11], w szczególności jego art. 1 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1727/2000 z dnia 31 lipca 2000 r. ustanawiające niektóre koncesje w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty rolne i przewidujące dostosowanie, jako środka autonomicznego i przejściowego, niektórych koncesji rolnych przewidzianych w Układzie Europejskim z Węgrami [12], w szczególności jego art. 1 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2290/2000 z dnia 9 października 2000 r. ustanawiające niektóre koncesje w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty rolne i przewidujące dostosowanie, jako środka autonomicznego i przejściowego, niektórych koncesji rolnych przewidzianych w Układzie Europejskim z Bułgarią [13], w szczególności jego art. 1 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2341/2000 z dnia 17 października 2000 r. ustanawiające niektóre koncesje w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty rolne i przewidujące dostosowanie, jako środka autonomicznego i przejściowego, niektórych koncesji rolnych przewidzianych w Układzie Europejskim z Łotwą [14], w szczególności jego art. 1 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2433/2000 z dnia 17 października 2000 r. ustanawiające niektóre koncesje w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty rolne i przewidujące dostosowanie, jako środka autonomicznego i przejściowego, niektórych koncesji rolnych przewidzianych w Układzie Europejskim z Republiką Czeską [15], w szczególności jego art. 1 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2434/2000 z dnia 17 października 2000 r. ustanawiające niektóre koncesje w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty rolne i przewidujące dostosowanie, jako środka autonomicznego i przejściowego, niektórych koncesji rolnych przewidzianych w Układzie Europejskim z Republiką Słowacką [16], w szczególności jego art. 1 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2435/2000 z dnia 17 października 2000 r. ustanawiające niektóre koncesje w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty rolne i przewidujące dostosowanie, jako środka autonomicznego i przejściowego, niektórych koncesji rolnych przewidzianych w Układzie Europejskim z Rumunią [17], w szczególności jego art. 1 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2475/2000 z dnia 7 listopada 2000 r. ustanawiające niektóre koncesje w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty rolne i przewidujące dostosowanie, jako środka autonomicznego i przejściowego, niektórych koncesji rolnych przewidzianych w Układzie Europejskim ze Słowenią [18], a szczególności jego art. 1 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2766/2000 z dnia 14 grudnia 2000 r. ustanawiające niektóre koncesje w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty rolne i przewidujące dostosowanie, jako środka autonomicznego i przejściowego, niektórych koncesji rolnych przewidzianych w Układzie Europejskim z Litwą [19], w szczególności jego art. 1 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2851/2000 z dnia 22 grudnia 2000 r. ustanawiające niektóre koncesje w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty rolne i przewidujące dostosowanie, jako środka autonomicznego i przejściowego, niektórych koncesji rolnych przewidzianych w Układzie Europejskim Porozumieniu z Rzeczpospolitą Polską i uchylające rozporządzenie (WE) nr 3066/95 [20], w szczególności jego art. 1 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1431/94 [21], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2719/1999 [22], ustanawia szczegółowe zasady stosowania uzgodnień dotyczących przywozu w sektorze mięsa drobiowego, przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 774/94 otwierającym i ustalającym zarządzanie niektórymi wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na mięso drobiowe i niektóre inne produkty rolne.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1474/95 [23], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1356/2000 [24], otwierające i ustalające zarządzanie niektórymi kontyngentami taryfowymi w sektorze jaj i albuminy jaja kurzego wynikających z porozumień zawartych w trakcie Rundy Urugwajskiej wielostronnych negocjacji handlowych.
(3) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1866/95 [25], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2807/2000 [26], ustanawia procedury stosowania w sektorze mięsa drobiowego uzgodnień przewidzianych w umowach o wolnym handlu i kwestiach związanych z handlem między Wspólnotą z jednej strony, a Estonią, Litwą i Łotwą, z drugiej strony.
(4) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1255/96 [27], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1357/2000 [28], otwiera i ustala zarządzanie kontyngentem taryfowym w sektorze mięsa drobiowego.
(5) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2497/96 [29], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1514/97 [30], ustanawia procedury stosowania w sektorze mięsa drobiowego uzgodnień przewidzianych w Układzie o Stowarzyszeniu i Umowie przejściowej między Wspólnotą Europejską a Państwem Izrael.
(6) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1899/97 [31], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2865/2000 [32], ustanawia zasady stosowania w sektorach mięsa drobiowego i jaj ustaleń objętych rozporządzeniem Rady (WE) nr 3066/95 i uchyla rozporządzenia (EWG) nr 2699/93 i (WE) nr 1559/94.
(7) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1396/98 [33], ustanawia procedury stosowania w sektorze mięsa drobiowego rozporządzenia Rady (WE) nr 779/98 w sprawie przywozu do Wspólnoty produktów rolnych pochodzących z Turcji, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 4115/86 i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 3010/95.
(8) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 704/1999 [34], ustanawia szczegółowe zasady stosowania uzgodnień dotyczących przywozu jaj i produktów drobiowych pochodzących z Państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (Kraje AKP) i uchyla rozporządzenie (EWG) nr 903/90.
(9) Ważność pozwoleń na przywóz powinna wygasać pod koniec każdego roku kontyngentowego w dniu 31 grudnia lub dniu 30 czerwca.
W celu umożliwienia ciągłego handlu w ramach ustaleń dotyczących przywozu jaj i mięsa drobiowego oraz w celu zapewnienia sprawnego zarządzania, okres składania pozwoleń powinien przypadać na miesiąc poprzedzający każdy kwartał.
W celu zapewnienia efektywnego i wystarczającego wydawania pozwoleń, okres składania wniosków powinien zostać skrócony z 10 do 7 dni.
(10) W celu zapewnienia właściwego zarządzania ilościami zgodnie z rozporządzeniami Komisji (WE) nr 1866/95, (WE) nr 2497/96, (WE) nr 1899/97 oraz (WE) 1396/98 ostateczny termin ważności pozwoleń powinien być ustalany pod koniec każdego roku kontyngentowego.
(11) W celu zapewnienia prawidłowego zarządzania ustaleniami dotyczącymi przywozu, Komisja powinna posiadać w swojej dyspozycji odpowiednie informacje dostarczone przez Państwa Członkowskie dotyczące faktycznie przywożonych ilości.
Dla celów jasności, Państwa Członkowskie powinny zastosować jednolity wzór powiadamiania Komisji o ilościach.
(12) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniach (WE) nr 1866/95, (WE) nr 2497/96, (WE) nr 1899/97 i (WE) nr 1396/98 wprowadza się następujące zmiany:
a) w art. 4 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Wnioski o pozwolenie wnoszone są w okresie pierwszych siedmiu dni miesiąca poprzedzającego każdy okres czasu, jak określono w art. 2.";
b) w art. 4 dodaje się ust. 8 w brzmieniu:
"8.
Przed końcem czwartego miesiąca upływającego po każdym rocznym okresie wyznaczonym w załączniku I Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o łącznej ilości produktów przywiezionych w tym okresie dla każdej z grup określonej na podstawie niniejszego rozporządzenia.
Wszystkie powiadomienia, w tym powiadomienia "zerowe"; są sporządzane przy wykorzystaniu wzoru z załącznika IV do niniejszego rozporządzenia.";
c) w art. 5 akapit pierwszy dodaje się następujące zdanie:"Jednakże ważność pozwoleń nie wykracza poza koniec ostatniego okresu w roku określonym w art. 2, dla którego wydano pozwolenie.".
Artykuł 2
W rozporządzeniu (WE) nr 1431/94 wprowadza się następujące zmiany:
a) w art. 4 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Wnioski o pozwolenie wnoszone są w okresie pierwszych siedmiu dni miesiąca poprzedzającego każdy okres czasu, jak określono w art. 2.";
b) w art. 4 dodaje się ust. 7 w brzmieniu:
"7.
Przed końcem czwartego miesiąca upływającego po każdym rocznym okresie wyznaczonym w załączniku I Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o łącznej ilości produktów przywiezionych w tym okresie dla każdej z grup określonej na podstawie niniejszego rozporządzenia.
Wszystkie powiadomienia, w tym powiadomienia "zerowe". są sporządzane przy wykorzystaniu wzoru z załącznika IV do niniejszego rozporządzenia.".
Artykuł 3
W rozporządzeniach (WE) nr 1474/95 i (WE) nr 1251/96 wprowadza się następujące zmiany:
a) w art. 5 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Wnioski o pozwolenie wnoszone są w okresie pierwszych siedmiu dni miesiąca poprzedzającego każdy okres czasu, jak określono w art. 2.";
b) w art. 5 dodaje się ust. 8 w brzmieniu:
"8.
Przed końcem czwartego miesiąca upływającego po każdym rocznym okresie wyznaczonym w załączniku I Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o łącznej ilości produktów przywiezionych w tym okresie dla każdej z grup określonej na podstawie niniejszego rozporządzenia.
Wszystkie powiadomienia, w tym powiadomienia "zerowe" są sporządzane przy wykorzystaniu wzoru z załącznika IV do niniejszego rozporządzenia."
Artykuł 4
W rozporządzeniu (WE) nr 704/1999 wprowadza się następujące zmiany:
a) w art. 4 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
Wnioski o pozwolenie wnoszone są w okresie pierwszych siedmiu dni miesiąca poprzedzającego każdy okres czasu, jak określono w art. 3.";
b) w art. 4 dodaje się ust. 9 w brzmieniu:
"9.
Przed końcem czwartego miesiąca upływającego po każdym rocznym okresie wyznaczonym w załączniku I, Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o łącznej ilości produktów przywiezionych w tym okresie dla każdej z grup określonej na podstawie niniejszego rozporządzenia.
Wszystkie powiadomienia, w tym powiadomienia "zerowe". są sporządzane przy wykorzystaniu wzoru z załącznika IV do niniejszego rozporządzenia.".
Artykuł 5
Załącznik do niniejszego rozporządzenia dodaje się jako załącznik IV do rozporządzeń (WE) nr 1431/94, (WE) nr 1474/95, (WE) nr 1866/95, (WE) nr 1251/96, (WE) nr 2497/96, (WE) nr 1899/97, (WE) nr 1396/98 i (WE) nr 704/1999.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 30 maja 2001 r.
w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 255 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
działając zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W art. 1 akapit drugi Traktatu o Unii Europejskiej stawia na pierwszym miejscu koncepcję przejrzystości, głosząc, że Traktat wyznacza nowy etap w procesie tworzenia jeszcze bliższych związków między narodami Europy, w których decyzje są podejmowane tak otwarcie, jak to tylko możliwe i możliwie najbliżej obywatela.
(2) Przejrzystość pozwala obywatelom na bliższe uczestnictwo w procesie podejmowania decyzji i gwarantuje, że administracja cieszy się większą prawowitością, jest bardziej skuteczna i odpowiedzialna względem obywateli w systemie demokratycznym.
Przejrzystość przyczynia się do umacniania zasad demokracji i szacunku dla praw podstawowych określonych w art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej oraz w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej.
(3) Wnioski ze spotkań Rady Europejskiej, które odbyły się w Birmingham, Edynburgu i Kopenhadze, kładły nacisk na potrzebę wprowadzania większej przejrzystości do prac instytucji Unii.
Niniejsze rozporządzenie konsoliduje inicjatywy już podjęte przez te instytucje z zadaniem poprawienia przejrzystości procesu decyzyjnego.
(4) Celem niniejszego rozporządzenia jest zapewnienie możliwie największego prawa do publicznego dostępu do dokumentów oraz wytyczenie ogólnych zasad i ograniczeń związanych z takim dostępem, zgodnie z art. 255 ust. 2 Traktatu WE.
(5) Ponieważ kwestia dostępu do dokumentów nie jest objęta postanowieniami Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Producentów Węgla i Stali oraz Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, Parlament Europejski, Rada i Komisja powinny, zgodnie z deklaracją nr 41 załączoną do Aktu Końcowego Traktatu z Amsterdamu, sporządzić wytyczne na podstawie niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do dokumentów objętych wyżej wspomnianymi Traktatami.
(6) Szerszy dostęp do dokumentów powinien być udzielony w przypadkach gdy instytucje sprawują władzę ustawodawczą, także na mocy delegowanych uprawnień, przy jednoczesnym zachowaniu skuteczności procesu podejmowania przez te instytucje decyzji.
Dokumenty takie powinny być dostępne bezpośrednio w maksymalnym możliwym zakresie.
(7) Zgodnie z art. 28 ust. 1 i art. 41 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej, prawa dostępu odnoszą się także do dokumentów związanych ze wspólną polityką zagraniczną i polityką bezpieczeństwa oraz współpracy policyjnej i sądowej w sprawach karnych. Każda instytucja powinna przestrzegać własnych zasad bezpieczeństwa.
(8) W celu zapewnienia pełnego wprowadzenia niniejszego rozporządzenia do wszelkich działań Unii, wszystkie agencje założone przez instytucje powinny stosować się do zasad określonych w niniejszym rozporządzeniu.
(9) W związku z wysoce sensytywną zawartością niektóre dokumenty powinny być traktowane w sposób specjalny.
Ustalenia dotyczące informowania Parlamentu Europejskiego o treści takich dokumentów powinny być dokonane z mocy umowy pomiędzy instytucjami.
(10) W celu zapewnienia większej przejrzystości w pracach instytucji dostęp do dokumentów powinien być udzielany przez Parlament Europejski, Radę i Komisję nie tylko w przypadku dokumentów sporządzanych przez instytucje, lecz również dokumentów przez nie otrzymywanych.
W tym kontekście przywołuje się, że deklaracja nr 35 załączona do Aktu Końcowego Traktatu z Amsterdamu stanowi, iż Państwo Członkowskie może zażądać, by Komisja czy Rada nie udostępniały stronom trzecim dokumentu pochodzącego z tego Państwa bez jego uprzedniej zgody.
(11) Zasadniczo wszelkie dokumenty instytucji powinny być publicznie dostępne.
Jednakże w niektórych wypadkach należy chronić interes prywatny i publiczny za pomocą wyjątków.
Instytucje powinny być uprawnione do ochrony swoich wewnętrznych konsultacji i rozważań tam, gdzie niezbędne jest chronienie ich możliwości wykonywania tych zadań.
Przy ustanawianiu wyjątków instytucje powinny wziąć pod uwagę zasady ustawodawcze Wspólnoty dotyczące ochrony danych osobistych na wszelkich obszarach działalności Unii.
(12) Wszelkie zasady dotyczące dostępu do dokumentów instytucji powinny być zgodne z niniejszym rozporządzeniem.
(13) W celu zapewnienia, że prawo dostępu jest w pełni poszanowane, należy zastosować dwustopniową procedurę administracyjną, z dodatkową możliwością postępowania sądowego lub skargi do rzecznika praw obywatelskich.
(14) Każda instytucja powinna podjąć kroki niezbędne do informowania opinii publicznej o nowych postanowieniach, jakie wchodzą w życie, oraz szkolenia personelu w pomaganiu obywatelom w korzystaniu z ich praw zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
W celu ułatwienia obywatelom korzystania z ich praw każda instytucja powinna zapewnić dostęp do rejestru dokumentów.
(15) Nawet jeśli ani celem, ani przedmiotem niniejszego rozporządzenia nie jest wprowadzanie poprawek do krajowych ustawodawstw dotyczących dostępu do dokumentów, niniejszym objaśnia się jednoznacznie, że z mocy zasady lojalnej współpracy, jaką rządzą się stosunki między instytucjami a Państwami Członkowskimi, Państwa Członkowskie powinny zadbać o to, by nie utrudniać właściwego wprowadzania niniejszego rozporządzenia i powinny przestrzegać zasad bezpieczeństwa instytucji.
(16) Niniejsze rozporządzenie nie narusza istniejących praw dostępu do dokumentów dla Państw Członkowskich, władz sądowniczych czy instytucji prawodawczych.
(17) Zgodnie z art. 255 ust. 3 Traktatu WE, każda instytucja podejmuje indywidualne postanowienia dotyczące dostępu do swoich dokumentów w swoich zasadach postępowania.
Decyzja Rady 93/731/WE z dnia 20 grudnia 1993 r. dotycząca publicznego dostępu do dokumentów Rady [3], decyzja Komisji 94/90/EWWiS, WE, Euratom z dnia 8 lutego 1994 r. dotycząca publicznego dostępu do dokumentów Komisji [4], decyzja Parlamentu Europy 97/632/WE, EWWiS, Euratom z dnia 10 lipca 1997 r. dotycząca publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego [5], jak też i przepisy dotyczące charakteru poufnego dokumentów dotyczących Schengen, powinny być, w danym przypadku, zmienione lub uchylone,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cel
Celem niniejszego rozporządzenia jest:
a) określenie zasad, warunków i ograniczeń na bazie publicznego lub prywatnego interesu rządzącego prawem dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (dalej zwanych "instytucjami") przewidzianych art. 255 Traktatu WE w taki sposób, by zapewnić możliwie najszerszy dostęp do dokumentów,
b) ustalenie zasad zapewniających możliwie najłatwiejsze wykonanie tego prawa, i
c) promowanie dobrych praktyk administracyjnych w odniesieniu do dostępu do dokumentów.
Artykuł 2
Beneficjenci i zakres
1.
Każdy obywatel Unii, każda osoba fizyczna lub prawna zamieszkała lub mająca siedzibę w Państwie Członkowskim ma prawo dostępu do dokumentów instytucji, zgodnie z zasadami, warunkami i ograniczeniami wytyczonymi w niniejszym rozporządzeniu.
2.
W oparciu o te same zasady, warunki i ograniczenia, instytucje mogą udzielać dostępu do dokumentów wszelkimi osobom fizycznym lub prawnym niezamieszkałym i niemającym siedziby w Państwie Członkowskim.
3.
Niniejsze rozporządzenie odnosi się do wszelkich dokumentów przechowywanych przez instytucje, tj. dokumentów sporządzanych lub otrzymywanych przez nie i pozostających w ich posiadaniu, na wszystkich obszarach działalności Unii Europejskiej.
4.
Bez naruszenia art. 4 i 9, dokumenty zostaną udostępnione opinii publicznej po otrzymaniu pisemnego wniosku lub bezpośrednio w formie elektronicznej lub poprzez rejestr.
W szczególności dokumenty sporządzone lub otrzymane w trybie procedury ustawodawczej zostaną bezpośrednio udostępnione zgodnie z art. 12.
5.
Dokumenty sensytywne zgodnie z definicją art. 9 ust. 1 będą podlegały specjalnemu traktowaniu zgodnie z tym artykułem.
6.
Niniejsze rozporządzenie nie narusza praw publicznego dostępu do dokumentów przechowywanych przez instytucje, który może wynikać z instrumentów prawa międzynarodowego czy aktów instytucji wprowadzających je.
Artykuł 3
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) "dokument" oznacza wszelkie treści bez względu na nośnik (zapisane na papierze, przechowywane w formie elektronicznej czy jako dźwięk, nagranie wizualne czy audiowizualne) dotyczące kwestii związanych z polityką, działalnością i decyzjami mieszczącymi się w sferze odpowiedzialności tych instytucji;
b) "strona trzecia" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną lub każdy podmiot spoza rzeczonych instytucji, w tym Państwa Członkowskie czy instytucje niebędące instytucjami Wspólnoty oraz organizacje i państwa trzecie.
Artykuł 4
Wyjątki
1.
Instytucja odmówi dostępu do dokumentu, jeśli ujawnienie go naruszyłoby ochronę:
a) interesu publicznego w odniesieniu do:
- bezpieczeństwa publicznego,
- kwestii obronnych i wojskowych,
- stosunków międzynarodowych,
- finansowej, monetarnej czy ekonomicznej polityki Wspólnoty lub Państwa Członkowskiego;
b) prywatności i integralności osoby fizycznej, w szczególności w odniesieniu do ustawodawstwa Wspólnoty związanych z ochroną danych osobowych.
2.
Instytucje odmówią dostępu do dokumentu, jeśli ujawnienie go naruszyłoby ochronę:
- interesów handlowych osoby fizycznej lub prawnej, w tym własności intelektualnej,
- postępowania sądowego lub porady prawnej,
- celu kontroli, śledztwa czy audytu,
chyba że za ujawnieniem przemawia interes publiczny.
3. Dostęp do dokumentu sporządzonego przez instytucję do celów wewnętrznych lub otrzymanego przez instytucję, który odnosi się do spraw, w przypadku których decyzja nie została wydana przez instytucję, może zostać nieudzielony, jeśli ujawnienie takiego dokumentu poważnie naruszyłoby proces podejmowania decyzji przez tę instytucję, chyba że za ujawnieniem przemawia interes publiczny.
Dostęp do dokumentu zawierającego opinie do wykorzystania wewnętrznego jako część rozważań i konsultacji wstępnych w obrębie rzeczonej instytucji nie zostanie udzielony nawet po podjęciu decyzji, jeśli ujawnienie takiego dokumentu poważnie naruszyłoby proces podejmowania decyzji przez tę instytucję, chyba że za ujawnieniem przemawia interes publiczny.
4.
W odniesieniu do dokumentów stron trzecich, instytucja skonsultuje się z tą stroną trzecią z zamiarem oceny, czy wyjątek opisany w ust. 1 i 2 może mieć zastosowanie, chyba że jest jednoznaczne, że dokument ten zostanie ujawniony lub nie.
5.
Państwo Członkowskie może zażądać od instytucji nieujawniania dokumentu pochodzącego od tego Państwa Członkowskiego bez jego uprzedniej zgody.
6.
Jeśli wyjątki dotyczą jedynie części tego dokumentu, pozostałe części dokumentu powinny być ujawnione.
7.
Wyjątki podana w ust. 1–3 będą miały zastosowanie wyłącznie na okres, przez który ochrona ta jest uzasadniona w oparciu o treść dokumentu.
Wyjątki mogą obejmować maksymalny okres 30 lat.
W przypadku dokumentów objętych wyjątkiem z powodów dotyczących prywatności oraz interesów handlowych oraz w wypadku dokumentów sensytywnych, wyjątki mogą, jeśli to konieczne, obowiązywać nadal po tym okresie.
Artykuł 5
Dokumenty w Państwach Członkowskich
Jeśli Państwo Członkowskie otrzyma od instytucji żądanie dotyczące dokumentu będącego w jego posiadaniu, o ile nie jest jednoznaczne, że dokument ten zostanie ujawniony lub nie, Państwo Członkowskie skonsultuje się z rzeczoną instytucją w celu podjęcia decyzji, która nie będzie naruszać realizacji celów niniejszego rozporządzenia.
Państwa Członkowskie mogą zamiast tego skierować żądanie do instytucji.
Artykuł 6
Wnioski
1.
Wnioski o udzielenie dostępu do dokumentu będą składane w dowolnej formie pisemnej, także w formie elektronicznej, w jednym z języków wymienionych w art. 314 Traktatu WE oraz w wystarczająco precyzyjny sposób, by pozwolić instytucji na zidentyfikowanie dokumentu.
Wnioskodawca nie jest zobowiązany do podania uzasadnienia wniosku.
2.
Jeśli wniosek nie jest wystarczająco precyzyjny, instytucja zwróci się do wnioskodawcy o objaśnienie i udzieli wnioskodawcy wystarczającej pomocy w dokonaniu tego, na przykład dostarczając informacji o publicznych rejestrach dokumentów.
3.
W przypadku wniosków odnoszących się do bardzo długich dokumentów lub bardzo dużej liczby dokumentów, rzeczona instytucja może nieformalnie porozumiewać się z wnioskodawcą w celu znalezienia optymalnego rozwiązania.
4.
Instytucje zapewnią obywatelom pomoc i informację dotyczące metod i miejsc składania wniosków o dostęp do dokumentów.
Artykuł 7
Wstępne przetwarzanie wniosków
1.
Wszelkie wnioski o dostęp do dokumentów będą bezzwłocznie rozpatrzone.
Wnioskodawca otrzyma potwierdzenie wpłynięcia wniosku.
W ciągu 15 dni roboczych od daty wpłynięcia wniosku instytucja udzieli dostępu do żądanego dokumentu lub i zapewni w tym okresie dostęp zgodnie z art. 10 lub, w pisemnej odpowiedzi, poda przyczyny całkowitej lub częściowej odmowy i poinformuje wnioskodawcę o jego prawie do złożenia wniosku potwierdzającego zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu.
2.
W przypadku całkowitej lub częściowej odmowy, wnioskodawca może w ciągu 15 dni roboczych od daty otrzymania odpowiedzi od instytucji złożyć wniosek potwierdzający, w którym zwróci się do instytucji o ponowne rozpatrzenie jej decyzji.
3.
W przypadkach wyjątkowych, na przykład w wypadku wniosku odnoszącego się do bardzo długiego dokumentu lub bardzo dużej liczby dokumentów, limit czasowy podany w ust. 1 może zostać rozszerzony o kolejne 15 dni roboczych, pod warunkiem że wnioskodawca zostanie powiadomiony z wyprzedzeniem i z podaniem dokładnych powodów.
4.
Brak odpowiedzi ze strony instytucji w ciągu określonego limitu czasowego uprawnia wnioskodawcę do złożenia wniosku potwierdzającego.
Artykuł 8
Przetwarzanie wniosków potwierdzających
1.
Wniosek potwierdzający zostanie rozpatrzony bezzwłocznie.
W ciągu 15 dni roboczych od dnia rejestracji wniosku instytucja udzieli dostępu do żądanego dokumentu i zapewni w tym okresie dostęp zgodnie z art. 10 lub, w pisemnej odpowiedzi, poda przyczyny całkowitej lub częściowej odmowy.
W przypadku całkowitej lub częściowej odmowy instytucja poinformuje wnioskodawcę o dostępnych dla niego środkach zaradczych, a mianowicie wszczęciu postępowania sądowego wobec instytucji lub złożenia skargi u rzecznika praw obywatelskich, zgodnie z warunkami ustalonymi odpowiednio w art. 230 i 195 Traktatu WE.
2.
W przypadkach wyjątkowych, na przykład w wypadku wniosku odnoszącego się do bardzo długiego dokumentu lub bardzo dużej liczby dokumentów, limit czasowy podany w ust. 1 może zostać rozszerzony o kolejne 15 dni roboczych, pod warunkiem że wnioskodawca zostanie powiadomiony z wyprzedzeniem i z podaniem dokładnych powodów.
3.
Brak odpowiedzi ze strony instytucji w podanymi limicie czasowym będzie uważany za odpowiedź odmowną i będzie uprawniał wnioskodawcę do wszczęcia postępowania sądowego wobec instytucji lub złożenia skargi u rzecznika praw obywatelskich, zgodnie z odpowiednimi postanowieniami Traktatu WE.
Artykuł 9
Traktowanie dokumentów sensytywnych
1.
Dokumenty sensytywne to dokumenty pochodzące od instytucji lub utworzonych przez nie agencji, z Państw Członkowskich, państw trzecich lub Organizacji Międzynarodowych, zaklasyfikowane jako "TRÈS SECRET/TOP SECRET", "SECRET" lub "CONFIDENTIEL" zgodnie z przepisami obowiązującymi w danej instytucji, które chronią podstawowe interesy Państw Członkowskich w obszarach objętych art. 4 ust. 1 lit. a), a mianowicie w obszarze bezpieczeństwa publicznego, obrony i spraw wojskowych.
2.
Wnioski o dostęp do dokumentów sensytywnych zgodnie z procedurami opisanymi w art. 7 i 8 będą rozpatrywane wyłącznie przez osoby mające prawo zapoznania się z tymi dokumentami.
Osoby te określą także, bez naruszenia art. 11 ust. 2, które odniesienia do dokumentów sensytywnych mogą być zawarte w rejestrze publicznym.
3.
Dokumenty sensytywne zostaną ujęte w rejestrze lub ujawnione wyłącznie za zgodą instytucji, która je stworzyła.
4.
Instytucja, która zdecyduje się odmówić dostępu do dokumentu sensytywnego, poda powody swojej decyzji w sposób, który nie zaszkodzi interesom chronionym w art. 4.
5.
Państwa Członkowskie podejmą odpowiednie kroki w celu zapewnienia, że przy rozpatrywaniu wniosków o dostęp do dokumentów sensytywnych przestrzegane są zasady niniejszego artykułu i art. 4.
6.
Przepisy instytucji w odniesieniu do dokumentów sensytywnych zostaną ujawnione publicznie.
7.
Komisja i Rada poinformują Parlament Europejski w kwestiach dotyczących dokumentów sensytywnych zgodnie z przepisami ustalonymi przez instytucje.
Artykuł 10
Dostęp po złożeniu wniosku
1.
Wnioskodawca będzie miał dostęp do dokumentów przez zapoznanie się z nimi na miejscu lub przez otrzymanie kopii, w tym, jeśli taka jest dostępna, kopii elektronicznej, zgodnie z preferencjami wnioskodawcy.
Kosztami wytworzenia i przesłania kopii można obciążyć wnioskodawcę.
Cena nie będzie przekraczała rzeczywistego kosztu wytworzenia i przesłania kopii.
Zapoznanie się z dokumentem na miejscu, skopiowanie mniej niż 20 stron A4 i bezpośredni dostęp w formie elektronicznej lub poprzez rejestr będą bezpłatne.
2.
Jeśli dokument został już ujawniony przez rzeczoną instytucję i jest łatwo dostępny dla wnioskodawcy, instytucja może wywiązać się ze swego obowiązku udostępnienia dokumentu poprzez poinformowanie wnioskodawcy w jaki sposób uzyskać żądany dokument.
3.
Dokumenty będą dostarczane w istniejącej wersji i formacie (także w formacie elektronicznym lub alternatywnym, jak pismo Braille'a. duży druk lub taśma) z pełnym poszanowaniem preferencji wnioskodawcy.
Artykuł 11
Rejestry
1.
Aby wprowadzić w życie prawa obywateli zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, każda instytucja zapewni dostęp publiczny do rejestru dokumentów.
Dostęp do rejestru zostanie zapewniony w formie elektronicznej.
Odniesienia do dokumentów będą wprowadzane w rejestrze bezzwłocznie.
2.
W przypadku każdego dokumentu rejestr będzie zawierał numer referencyjny (zawierający, jeśli istnieje, referencje międzyinstytucjonalne), przedmiot i krótki opis treści dokumentu oraz datę jego otrzymania lub sporządzenia oraz zapisania w rejestrze.
Referencje zostaną sporządzone w sposób nienaruszający ochrony interesów zgodnie z art. 4.
3.
Instytucje podejmą bezzwłocznie kroki zmierzające do stworzenia rejestru i uruchomienia go do dnia 3 czerwca 2002 r.
Artykuł 12
Dostęp bezpośredni w formie elektronicznej lub poprzez rejestr
1.
Tak, jak tylko będzie to możliwe, instytucje udostępnią dokumenty bezpośrednio w formie elektronicznej lub poprzez rejestr zgodnie z regulaminem rzeczonej instytucji.
2.
W szczególności dokumenty ustawodawcze, tj. dokumenty sporządzone lub otrzymane w związku z procedurami dotyczącymi przyjęcia aktów, które są prawnie wiążące dla lub w Państwach Członkowskich, będą dostępne bezpośrednio zgodnie z art. 4 i 9.
3.
Jeśli to możliwe, inne dokumenty, w szczególności dokumenty odnoszące się do stworzenia polityki lub strategii, powinny być dostępne bezpośrednio.
4.
Jeśli dostęp bezpośredni nie jest zapewniony przez rejestr, rejestr w możliwie największym stopniu wskaże położenie dokumentu.
Artykuł 13
Publikacja w Dzienniku Urzędowym
1. Poza aktami określonymi w art. 254 ust. 1 i 2 Traktatu WE i art. 163 akapit pierwszy Traktatu Euratom, następujące dokumenty będą publikowane w Dzienniku Urzędowym zgodnie z art. 4 i 9:
a) wnioski Komisji;
b) wspólne stanowiska przyjęte przez Radę zgodnie z procedurami określonymi w art. 251 i 252 Traktatu WE oraz przyczyny leżące u podstaw tych wspólnych stanowisk, jak również stanowiska Parlamentu Europejskiego dotyczące tych procedur;
c) decyzje ramowe i decyzje określone w art. 34 ust. 2 Traktatu WE;
d) konwencje ustanowione przez Radę zgodnie z art. 34 ust. 2 Traktatu WE;
e) konwencje podpisane przez Państwa Członkowskie w oparciu o art. 293 Traktatu WE;
f) umowy międzynarodowe zawarte przez Wspólnotę lub zgodnie z art. 24 Traktatu WE.
2.
O ile to możliwe, w Dzienniku Urzędowym zostają opublikowane następujące dokumenty:
a) inicjatywy przedstawione Radzie przez Państwo Członkowskie zgodnie z art. 67 ust. 1 Traktatu WE lub zgodnie z art. 34 ust. 2 Traktatu WE;
b) wspólne stanowiska wspomniane w art. 34 ust. 2 Traktatu WE;
c) dyrektywy inne niż wspomniane w art. 254 ust. 1 i 2 Traktatu WE, decyzje inne niż określone w art. 254 ust. 1 Traktatu WE, zalecenia i opinie.
3.
Każda instytucja może w swoim regulaminie postępowania określić, jaki inne dokumenty będą publikowane w Dzienniku Urzędowym.
Artykuł 14
Informacje
1.
Każda instytucja podejmie odpowiednie kroki w celu informowania społeczeństwa o prawach, jakie ma ono w związku z niniejszym rozporządzeniem.
2.
Pastwa Członkowskie będą współpracowały z instytucjami w dostarczaniu obywatelom informacji.
Artykuł 15
Praktyka administracyjna w instytucjach
1.
Instytucje stworzą dobre praktyki administracyjne w celu ułatwienia wykonania praw dostępu zagwarantowanych niniejszym rozporządzeniem.
2.
Instytucje stworzą komitet międzyinstytucjonalny mający na celu zbadanie najlepszych praktyk, postępowanie w przypadku ewentualnych konfliktów i omawianie możliwych przyszłych ulepszeń w dostępie publicznym do dokumentów.
Artykuł 16
Reprodukowanie dokumentów
Niniejsze rozporządzenie nie będzie naruszało żadnych istniejących przepisów dotyczących prawa autorskiego, które moją ograniczać prawa strony trzeciej do reprodukowania czy badania ujawnionych dokumentów.
Artykuł 17
Sprawozdania
1.
Każda instytucja opublikuje corocznie sprawozdanie za poprzedni rok wyszczególniające liczbę przypadków, w których instytucja odmówiła prawa dostępu do dokumentów, przyczyny takich odmów oraz liczbę dokumentów sensytywnych nieujętych w rejestrze.
2.
Najpóźniej do dnia 31 stycznia 2004 r. Komisja opublikuje sprawozdanie dotyczące wdrożenia zasad niniejszego rozporządzenia oraz poda zalecenia w tym, jeśli będą miały zastosowanie, propozycje zmian niniejszego rozporządzenia oraz program działań środków zaradczych, jakie maja zostać podjęte przez instytucje.
Artykuł 18
Środki zmierzające do wprowadzenia w życie
1.
Każda instytucja dostosuje swój własny regulamin do przepisów niniejszego rozporządzenia.
Zmiany wchodzą w życie z dniem 3 grudnia 2001 r.
2.
W ciągu sześciu miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego regulaminu, Komisja zbada zgodność rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 354/83 z dnia 1 lutego 1983 r. dotyczącego otwarcia dla dostępu publicznego archiwów historycznych Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej [6] z niniejszym rozporządzeniem w celu zapewnienia zachowania i archiwizacji dokumentów w możliwie najszerszym zakresie.
3.
W ciągu trzech miesięcy od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia Komisja zbada zgodność istniejących przepisów dotyczących dostępu do dokumentów z niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 19
Wejście w życie
Niniejszej rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1050/2001
z dnia 22 maja 2001 r.
dostosowujące po raz szósty system pomocy dla bawełny wprowadzony protokołem 4 załączonym do Aktu Przystąpienia Grecji
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając protokół 4 w sprawie bawełny [1], załączony do Aktu Przystąpienia Grecji, w szczególności jego ust. 11,
uwzględniając wniosek Komisji [2],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [3],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Kontrola działania systemu pomocy i systemu wsparcia w odniesieniu do roślin uprawnych, przewidziana w ust. 11 protokołu 4 załączonego do Aktu Przystąpienia Grecji, ujawniła potrzebę dostosowania systemu dla bawełny.
(2) Środki dotyczące bawełny zostały określone w protokole 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1554/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego ogólne zasady stosowania systemu pomocy dla bawełny i uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 2169/81 [5] oraz w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 1964/87 z dnia 2 lipca 1987 r. dostosowującym system pomocy dotyczący bawełny wprowadzony protokołem 4 załączonym do Aktu Przystąpienia Grecji [6]. System przewidziany w protokole 4 powinien zostać utrzymany, w szczególności w celu uproszczenia, upoważnienie Rady do dostosowywania systemu i środki wykonawcze dotyczące pomocy dla produkcji bawełny powinny zostać zgromadzone w jednym rozporządzeniu Rady,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W protokole 4 załączonym do Aktu Przystąpienia Grecji wprowadza się następujące zmiany:
1) ustęp 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
System określony w ust. 2 powinien obejmować przyznanie pomocy dla produkcji.";
2) ustęp 6 otrzymuje brzmienie:
"6.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, na wniosek Komisji i po konsultacji z Parlamentem Europejskim, podejmuje decyzje o koniecznych dostosowaniach systemu wprowadzonego na mocy niniejszego protokołu oraz zatwierdza ogólne zasady niezbędne dla wprowadzenia w życie przepisów niniejszego protokołu.";
3) skreśla się ust. 7, 8, 8a, 9, 10, 11 i 12;
4) ustęp 13 otrzymuje oznaczenie ust. 7.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1051/2001
z dnia 22 maja 2001 r.
w sprawie pomocy produkcyjnej dla bawełny
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając protokół 4 w sprawie bawełny [1], załączony do Aktu Przystąpienia Grecji, w szczególności jego ust. 6,
uwzględniając wniosek Komisji [2],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [3],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Badanie funkcjonowania programu pomocowego przewidzianego w protokole 4 ust. 11, załączonego do Aktu Przystąpienia Grecji ujawnia potrzebę utrzymania istniejących ustaleń dotyczących bawełny, lecz z pewnymi zmianami.
(2) Środki odnoszące się do bawełny są ustanowione w protokole 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1554/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającym ogólne zasady systemu pomocy w odniesieniu do bawełny oraz uchylającym rozporządzenie (EWG) nr 2169/81 [5] i w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 1964/87 z dnia 2 lipca 1987 r. dostosowującym system pomocy w odniesieniu do bawełny wprowadzony protokołem 4 załączonym do Aktu Przystąpienia Grecji [6]. Ustalenia przewidziane w protokole 4 powinny być utrzymane, w szczególności możliwość dostosowywania systemu przez Radę, a wszystkie środki wykonawcze potrzebne do przyznania pomocy powinny być zgromadzone w jednym rozporządzeniu Rady w celu uproszczenia istniejącej sytuacji.
(3) Protokół 4 ust. 6 stanowi, że należy przyjąć konieczne środki w celu stosowania systemu pomocy w odniesieniu do bawełny.
Płatność produkcyjna, przewidziana w protokole 4 ust. 3, opiera się obecnie w ramach gwarantowanych ilości krajowych na systemie, który zapewnia producentom cenę minimalną oraz, za pośrednictwem pomocy wypłacanych przedsiębiorstwom odziarniającym, pokrywa różnicę między ceną orientacyjną a ceną na rynku światowym.
W świetle dotychczasowego doświadczenia należy utrzymać podstawy systemu i jego różnorodne elementy.
(4) Cena orientacyjna, cena minimalna należna producentom oraz gwarantowane ilości krajowe powinny być ustalone na poziomie utrzymującym równowagę osiągniętą między zbiorami oraz umożliwiającym podmiotom gospodarczym prowadzenie programów średnioterminowej produkcji i przetwarzania.
(5) Należy utrzymać w mocy przepisy określające cenę bawełny nieodziarnionej na rynku światowym.
Cenę tę można ustalić na podstawie stosunku między ceną bawełny odziarnionej a ceną ustaloną dla bawełny nieodziarnionej.
Przy ustalaniu ceny bawełny odziarnionej należy uwzględnić oferty cen na rynku światowym oraz notowania na tych giełdach, które mają znaczenie dla handlu międzynarodowego.
(6) Należy utrzymać obecny mechanizm, zgodnie z którym przekroczenie pewnej ilości produkcji wiąże się z proporcjonalnym zmniejszeniem ceny orientacyjnej w Państwie Członkowskim odpowiedzialnym za przekroczenie, w celu zapewnienia uczciwego stosowania kar.
Niemniej obniżka ceny orientacyjnej może być ograniczona z zastrzeżeniem nieprzekroczenia pewnego poziomu wydatków, uwzględniając w szczególności średnią światową cenę rynkową.
Skutki mechanizmu gwarantowanych ilości krajowych muszą być stosowane zarówno do ceny minimalnej, jak i do pomocy.
(7) Obecnie obowiązująca obniżka procentowa ceny orientacyjnej, równa połowie przekroczenia gwarantowanej ilości krajowej, w pewnych okolicznościach może zagrozić dyscyplinie budżetowej.
Procent ten powinien być zatem zwiększany od określonego poziomu progowego produkcji.
(8) W celu zapewnienia zrównoważenia systemu płatność produkcyjna powinna być odtąd w całości wypłacana beneficjentom, z zastrzeżeniem różnych obniżek przewidzianych w przepisach wspólnotowych.
Przy obecnym stanie struktur produkcyjnych pomoc musi być przyznana przedsiębiorstwom odziarniającym, płacącym cenę co najmniej równą cenie minimalnej i zaliczkę tej ceny oraz akceptującym określone warunki dotyczące kontroli ilości kwalifikujących się do pomocy.
(9) Kwota pomocy jest różna, w zależności od ceny na rynku światowym i od potrzeb odnoszących się do ilości bawełny kwalifikującej się do pomocy, zależnych od okresu, w którym wniosek o pomoc jest składany.
Obecny system umożliwia przedsiębiorstwom odziarniającym ustalanie w swoich wnioskach o pomoc takiej kwoty, w szczególności na podstawie daty zawarcia umów sprzedaży bawełny odziarnionej, znajdującej się w ich posiadaniu.
W celu dalszego ułatwiania sprzedaży bawełny odziarnionej na rynku światowym zaleca się w przyszłości umożliwienie zawierania umów przed okresem zbiorów, a zatem przedłużenie okresu, w jakim mogą być składane wnioski o pomoc.
(10) Nie wydaje się wskazane regulowanie stosunków umownych między producentami a przedsiębiorstwami odziarniającymi na poziomie wspólnotowym.
Należy utrzymać oraz wyrazić w bardziej szczegółowy sposób obecnie obowiązującą zasadę wspólnej zgody między umawiającymi się stronami.
(11) Kwota przyznawanej pomocy nie może być ujawniona do chwili określenia rzeczywistej produkcji w każdym Państwie Członkowskim.
Aby skompensować negatywne skutki przedterminowej płatności pomocy, należy nadal wprowadzać przepisy umożliwiające wypłacenie części pomocy w formie zaliczki.
(12) Państwo Członkowskie będące producentem musi ustanowić mechanizmy kontrolne, konieczne do zapewnienia prawidłowego funkcjonowania systemu pomocowego, z wykorzystaniem – w odpowiednich przypadkach – zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli przewidzianego w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3508/92 z dnia 27 listopada 1992 r. ustanawiającym zintegrowany system zarządzania i kontroli niektórych programów pomocowych Wspólnoty [7].
(13) Uprawa bawełny w regionach nieodpowiednich do tego celu wywołuje prawdopodobnie negatywne skutki dla środowiska, jak również dla gospodarki rolnej tych regionów, w których zbiory bawełny są znaczne.
Aby uwzględnić kryteria środowiskowe, Państwa Członkowskie powinny określić i przyjąć takie środki ochrony środowiska, jakie uznają za właściwe do uregulowania wykorzystywania użytków rolnych do produkcji bawełny.
W przyszłości Państwa Członkowskie muszą wprowadzić środki ograniczające zbiory w ramach kryteriów środowiskowych i przypomnieć producentom o potrzebie przestrzegania obowiązującego prawodawstwa.
Dwa Państwa Członkowskie będące głównymi producentami bawełny powinny sporządzić sprawozdanie na temat wpływu krajowych środków ochrony środowiska na sektor bawełny w momencie umożliwiającym dokonanie oceny.
(14) W celu ułatwienia wprowadzenia systemu pomocowego i właściwego nim zarządzania, powinny zostać przyjęte przepisy w zakresie procedury ustanawiającej ścisłą współpracę między Państwami Członkowskimi a Komisją w ramach komitetu zarządzającego.
Do tego celu należy wykorzystać Komitet Zarządzający ds. Włókien Naturalnych przewidziany w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1673/2000 z dnia 27 lipca 2000 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków lnu i konopi uprawianych na włókno [8].
(15) Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia powinny być przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [9].
(16) W celu zapewnienia zależności wspólnotowych wydatków związanych ze stosowaniem środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu od przepisów finansowych i walutowych oraz właściwych procedur, a także z uwagi na szczególnie rolniczy charakter bawełny nieodziarnionej, w obszarze tym powinno być stosowane rozporządzenie Rady (WE) nr 1258/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [10] i rozporządzenie Rady (WE) nr 2799/98 z dnia 15 grudnia 1998 r. ustanawiające agromonetarne ustalenia dotyczące euro [11].
(17) Zmiany do systemu przewidzianego w niniejszym rozporządzeniu powinny być wprowadzone w możliwie sprawny sposób, dlatego też wymagane może być zastosowanie środków przejściowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
ZASADY OGÓLNE
Artykuł 1
1.
Niniejsze rozporządzenie ustanawia szczegółowe środki potrzebne do przyznania płatności produkcyjnej przewidzianej w protokole 4 ust. 3 załączonego do Aktu Przystąpienia Grecji.
2.
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) "bawełna nieodziarniona" oznacza owoc rośliny bawełny (Gossypium), który osiągnął dojrzałość i został zebrany oraz który zawiera fragmenty strąków i liści, a także substancji glebowych;
b) "bawełna odziarniona" oznacza włókna bawełny (inne niż puch bawełniany i odpady), niezgrzeblone ani nieczesane, z których zostały usunięte nasiona oraz większość fragmentów strąków i liści, a także substancji glebowych.
3.
Rok gospodarczy trwa od dnia 1 września do dnia 31 sierpnia.
Artykuł 2
1.
Kwota płatności produkcyjnej na bawełnę nieodziarnioną jest ustalana przez Komisję na podstawie różnicy między:
- ceną orientacyjną ustaloną dla bawełny nieodziarnionej zgodnie z art. 3 ust. 1 i art. 7, a
- ceną na rynku światowym ustaloną zgodnie z art. 4.
2.
Pomoc przyznawana jest na bawełnę nieodziarnioną zakupioną po cenie przynajmniej równej cenie minimalnej ustalonej zgodnie z art. 3 ust. 2 i art. 9.
ROZDZIAŁ II
MECHANIZM CENOWY
Artykuł 3
1.
Cenę orientacyjną ustala się na 106,30 EUR/100 kg bawełny nieodziarnionej.
Cena ta odnosi się do bawełny:
- posiadającej solidną i dobrą jakość handlową,
- o zawartości wilgotności równej 10 % i zawartości zanieczyszczeń równej 3 %,
- o właściwościach niezbędnych do wyprodukowania, po odziarnieniu, 32 % włókien klasy 5 (biały półprodukt) o 28 mm długości (1–3/32).
2.
Cenę minimalną ustala się na 100,99 EUR/100 kg bawełny nieodziarnionej za wyselekcjonowaną jakościowo bawełnę o cenie orientacyjnej loko gospodarstwo.
Artykuł 4
1.
Cena bawełny nieodziarnionej na rynku światowym jest ustalana przy uwzględnieniu historycznych związków między ceną bawełny odziarnionej na rynku światowym a wyliczoną ceną bawełny nieodziarnionej.
Cena ta jest ustalana okresowo przez Komisję na podstawie ceny bawełny odziarnionej na rynku światowym określonej w art. 5.
2.
Jeżeli cena bawełny nieodziarnionej na rynku światowym nie może być ustalona zgodnie z ust. 1, jest ona określana na podstawie ostatniej ustalonej ceny.
Artykuł 5
1.
Cena bawełny odziarnionej na rynku światowym jest ustalana na podstawie klasy 5 (biały półprodukt) o długości włókna 28 mm (1–3/32), z uwzględnieniem ofert cenowych na rynku światowym oraz notowań na tych giełdach, które mają znaczenie dla handlu międzynarodowego.
Cena ta jest ustalana na podstawie najbardziej korzystnych ofert i notowań spośród tych rzeczywistych cen rynkowych cif produktu dostarczonego do portu wspólnotowego, które są uznawane za reprezentatywne.
2.
Jeżeli zarejestrowane oferty i notowania nie spełniają wymogów określonych w ust. 1, wprowadza się niezbędne korekty.
ROZDZIAŁ III
MECHANIZM STABILIZACJI
Artykuł 6
Wprowadza się gwarantowaną krajową ilość bawełny nieodziarnionej, która w każdym roku gospodarczym wynosi:
- 782000 ton w odniesieniu do Grecji,
- 249000 ton w odniesieniu do Hiszpanii,
- 1500 ton w odniesieniu do każdego spośród pozostałych Państw Członkowskich.
Artykuł 7
1.
Środki określone w niniejszym artykule stosuje się z zastrzeżeniem art. 8.
2.
Jeżeli podczas roku gospodarczego suma rzeczywistej produkcji w Hiszpanii i Grecji przekracza 1031000 ton, wówczas cenę orientacyjną określoną w art. 3 ust. 1 w odniesieniu do tego roku gospodarczego zmniejsza się w każdym Państwie Członkowskim, w którym rzeczywista produkcja przekracza gwarantowaną ilość krajową.
3.
Cena orientacyjna jest zmniejszana dla danego Państwa Członkowskiego o udział procentowy oparty na wskaźniku, o który została przekroczona gwarantowana ilość krajowa.
Niemniej jeżeli rzeczywista produkcja w Hiszpanii albo Grecji jest niższa niż gwarantowana ilość krajowa, wówczas różnica między całkowitą rzeczywistą produkcją w obu Państwach Członkowskich a 1031000 tonami jest wyrażana jako wskaźnik gwarantowanej ilości krajowej, który został przekroczony, a cena orientacyjna jest zmniejszana na podstawie tego wskaźnika.
4.
Obniżka ceny orientacyjnej jest równa 50 % wskaźnika przekroczenia określonego w ust. 3.
Jeżeli jednak suma rzeczywistej produkcji w Hiszpanii i Grecji, obniżona o 1031000 ton, jest wyższa niż 469000 ton, wówczas obniżka ceny orientacyjnej o 50 % jest zwiększana o 2 pkt procentowe:
- w przypadku Grecji dla każdej partii 15170 ton w całości lub jej części, której produkcja przekracza gwarantowaną ilość krajową powiększoną o 356000 ton,
- w przypadku Hiszpanii dla każdej partii 4830 ton w całości lub jej części, której produkcja przekracza gwarantowaną ilość krajową, powiększoną o 113000 ton.
Artykuł 8
Jeżeli podczas roku gospodarczego:
- był stosowany art. 7,
- średnia ważona cena na rynku światowym, przyjęta w celu ustalenia kwoty pomocy, jest większa od 30,20 EUR/20 kg, oraz
- całkowite wydatki budżetowe na system pomocowy są mniejsze niż 770 milionów EUR,
reszta pozostała z budżetu określonego w tiret trzecie, jest wykorzystywana do zwiększenia pomocy dla każdego Państwa Członkowskiego, w którym rzeczywista produkcja przekracza gwarantowaną dla niego ilość krajową.
Niemniej kwota pomocy, powiększana zgodnie z akapitem pierwszym, nie może przekroczyć:
- albo kwoty pomocy obliczonej bez zastosowania art. 7,
- albo kwoty pomocy obliczonej po zastosowaniu art. 7 w odniesieniu do 1120000 ton bawełny nieodziarnionej podzielonej na gwarantowaną ilość krajową w wysokości 270000 ton dla Hiszpanii oraz 850000 ton dla Grecji.
Artykuł 9
Cenę minimalną określoną w art. 3 ust. 2 zmniejsza się o taką samą kwotę jak cenę orientacyjną zgodnie z art. 7.
ROZDZIAŁ IV
BENEFICJENCI POMOCY
Artykuł 10
Pomoc jest wypłacana w całości beneficjentom określonym w art. 11 i 12, którzy złożyli wniosek.
Artykuł 11
W celu otrzymania pomocy przedsiębiorstwa odziarniające bawełnę inne niż przedsiębiorstwa określone w art. 12 muszą:
a) złożyć podpisaną umowę określającą w szczególności płatność co najmniej równą cenie minimalnej jako zapłatę dla producenta i zawierającą klauzulę, która stwierdza, że:
- w przypadku stosowania art. 7 uzgodniona cena będzie dostosowana na skutek wpływu stosowania tego artykułu na pomoc,
- jeżeli jakość dostarczonej bawełny różni się od jakości określonej w art. 3 ust. 2, to cena uzgodniona będzie dostosowana na mocy wspólnej zgody między umawiającymi się stronami, proporcjonalnie do wpływu różnicy jakości na cenę odziarnionego produktu w odniesieniu do ceny określonej w art. 5;
b) zapłacić zaliczkę na poczet ceny minimalnej w wysokości ustalanej za wspólną zgodą między umawiającymi się stronami, z zastrzeżeniem warunków podanych poniżej;
c) prowadzić ewidencję zapasów bawełny odziarnionej i nieodziarnionej, spełniającą wymogi, które zostaną ustanowione, oraz dostarczyć inne dokumenty niezbędne do sprawdzenia uprawnień do pomocy;
d) przekazać dowód, że dostarczona w ramach umowy bawełna jest przedmiotem deklaracji dotyczącej obsianego obszaru, określonej w art. 16 ust. 2.
Artykuł 12
1.
W celu otrzymania pomocy przedsiębiorstwa odziarniające bawełnę, które odziarniają ją w imieniu indywidualnych producentów lub grup producentów spełniających kryteria ustanowione w protokole 4 ust. 4, muszą:
a) złożyć oświadczenie, zatwierdzone przez producenta lub grupę producentów, podając szczegóły warunków, na jakich przeprowadzane jest odziarnianie, oraz określając, w jaki sposób pomoc jest wykorzystywana;
b) zobowiązać się do przekazania pełnej kwoty pomocy indywidualnym producentom lub, w odpowiednich przypadkach, zainteresowanym grupom producentów;
c) spełnić warunki określone w art. 11 lit. c);
d) przekazać dowód, że bawełna określona w oświadczeniu wymienionym w lit. a) jest przedmiotem deklaracji o obsianym obszarze określonym w art. 16 ust. 2;
e) przekazać dowód, że grupy producentów są zobligowane do spełnienia zobowiązania równoważnego klauzuli w umowie określonej w art. 11 lit. a) oraz zobowiązania tych grup do prowadzenia i przygotowania dokumentów potwierdzających dotyczących płatności ceny minimalnej swoim członkom.
2.
Niespełnienie z własnej winy klauzuli lub zobowiązania określonego w ust. 1 lit. e), przez grupę producentów prowadzących odziarnianie uważane jest za niedopełnienie kryteriów określonych w protokole 4 ust. 4.
ROZDZIAŁ V
PRZYZNANIE POMOCY
Artykuł 13
Pomoc wypłacana jest przez Państwo Członkowskie będące producentem, na którego terytorium odbywa się odziarnianie.
Artykuł 14
1.
Kwota pomocy do wypłacenia jest kwotą obowiązującą w dniu złożenia wniosku o pomoc.
Wnioski o pomoc są składane, jeżeli to wymagane – wraz z zabezpieczeniem, w ustalonym okresie, w odniesieniu do ilości bawełny nieodziarnionej, jaka musi być wprowadzona do przedsiębiorstwa odziarniającego bawełnę po rozpoczęciu roku gospodarczego oraz przed datą, która zostanie ustalona.
2.
Uprawnienie do pomocy jest nabywane, gdy bawełna jest odziarniana.
Niemniej pomoc może być wypłacana zaliczkowo, na wniosek zainteresowanej strony, od dnia 16 października po rozpoczęciu następnego roku gospodarczego, gdy bawełna nieodziarniona jest wprowadzana do przedsiębiorstwa odziarniającego, pod warunkiem że zostało wniesione odpowiednie zabezpieczenie.
Kwota zaliczki jest ustalana zgodnie z ust. 3.
Pozostała część pomocy jest wypłacana najpóźniej przed zakończeniem roku gospodarczego, zaraz po ustaleniu wszelkich korekt kwoty pomocy wynikających ze stosowania art. 7.
3. Kwota zaliczki jest równa cenie orientacyjnej określonej w art. 3 ust. 1, pomniejszonej o cenę światową, a następnie obniżonej o kwotę obliczoną zgodnie z art. 7, niemniej przy zastąpieniu rzeczywistej produkcji przez szacunek produkcji ustalony zgodnie z art. 19 ust. 2 tiret pierwsze plus 15 %.
Od dnia 16 grudnia po rozpoczęciu następnego roku gospodarczego kwotę zaliczki określonej w akapicie pierwszym zastępuje się uaktualnioną kwotą, obliczoną przy wykorzystaniu tej samej metody, lecz na podstawie uaktualnionej prognozy produkcji, ustalonej zgodnie z art. 19 ust. 2 tiret drugie, powiększoną przynajmniej o 7,5 %.
Zaliczki wypłacone między dniem 16 października a dniem 15 grudnia zostaną odpowiednio powiększone, z wyjątkiem przypadków, gdy różnica między dwiema kwotami jest mniejsza niż 1 EUR/100 kg.
Artykuł 15
1.
Pomoc jest wypłacana tylko w odniesieniu do produktów o solidnej i dobrej jakości handlowej.
2.
Jeżeli ilość bawełny odziarnionej jest mniejsza lub równa 33 % ilości bawełny nieodziarnionej, która została wprowadzona do przedsiębiorstwa odziarniającego bawełnę, wówczas pomoc jest przyznawana dla ilości bawełny odziarnionej pomnożonej przez 100 i podzielonej przez 32.
Jeżeli ilość bawełny odziarnionej jest większa niż 33 % ilości bawełny nieodziarnionej, która została wprowadzona do przedsiębiorstwa odziarniającego bawełnę, wówczas pomoc jest przyznawana dla ilości bawełny nieodziarnionej pomnożonej przez 33 i podzielonej przez 32.
3.
Ilość bawełny odziarnionej jest równa jej wadze, skorygowanej – jeżeli to niezbędne – o różnicę między:
- udziałem procentowym zarejestrowanych zanieczyszczeń w stosunku do reprezentatywnego udziału procentowego dla klasy 5 bądź zarejestrowaną klasą i klasą nr 5, a
- udziałem procentowym zarejestrowanej zawartości wilgotności w stosunku do poziomu reprezentatywnego włókna handlowego.
Artykuł 16
1.
Państwo Członkowskie będące producentem określa system kar i kontroli, który umożliwia w szczególności zagwarantowanie przestrzegania ceny minimalnej, oraz ustala:
- ilość wspólnotowej bawełny nieodziarnionej, która została wprowadzona do każdego przedsiębiorstwa odziarniającego,
- ilość wspólnotowej bawełny nieodziarnionej, która została odziarniona,
- ilość bawełny odziarnionej uzyskanej w każdym przedsiębiorstwie odziarniającym z bawełny wymienionej w tiret pierwsze.
2.
Państwa Członkowskie będące producentami określają system deklaracji o zasianych obszarach, w szczególności w celu zapewnienia, że bawełna objęta wnioskami o pomoc ma ustalone pochodzenie.
Artykuł 17
1.
Państwa Członkowskie ustalają w odniesieniu do sektora bawełny:
- środki mające na celu poprawę środowiska, w szczególności techniki uprawy zmierzające do ograniczenia negatywnego wpływu na środowisko,
- programy badawcze służące rozwojowi bardziej sprzyjających środowisku metod uprawy,
- środki informowania producentów o wynikach takich badań oraz korzyściach związanych z wykorzystywaniem wspomnianych technik.
2.
Państwa Członkowskie podejmują takie działania w zakresie ochrony środowiska, jakie uważają za stosowne w odniesieniu do szczególnej sytuacji obszarów rolnych użytkowanych do produkcji bawełny.
Ponadto Państwa Członkowskie podejmują niezbędne kroki w celu przypomnienia producentom, że wymaga się od nich stosowania prawodawstwa dotyczącego ochrony środowiska.
3.
W stosownych przypadkach Państwa Członkowskie ograniczają obszary uprawnione do pomocy produkcyjnej na nieodziarnioną bawełnę, uwzględniając obiektywne kryteria, odnoszące się do:
- gospodarki rolnej tych regionów, gdzie bawełna jest główną uprawą,
- gleby i klimatu określonych obszarów,
- gospodarki wodą nawadniającą,
- systemów płodozmianu i metod upraw przyczyniających się do poprawy środowiska.
4.
Przed dniem 31 grudnia 2004 r. Republika Grecka i Królestwo Hiszpanii przekażą Komisji sprawozdanie dotyczące sytuacji środowiskowej w sektorze bawełny oraz wpływu środków krajowych przyjętych zgodnie z ust. 1–3.
ROZDZIAŁ VI
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 18
1.
Komisję wspomaga Komitet Zarządzający ds. Włókien Naturalnych, ustanowiony na podstawie art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1673/2000 (zwany dalej "Komitetem").
2.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu zastosowanie mają art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Ustala się okres przewidziany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE na jeden miesiąc.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin.
Artykuł 19
1.
Szczegółowe zasady wykonania niniejszego rozporządzenia przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18 ust. 2.
Zasady te dotyczą między innymi informacji, które mają być przekazywane Komisji przez Państwa Członkowskie, oraz wszelkich koniecznych środków kontroli w celu ochrony interesów finansowych Wspólnoty Europejskiej przed nadużyciami i innymi nieprawidłowościami.
Środki te mogą być oparte na zintegrowanym systemie zarządzania i kontroli, ustanowionym na mocy rozporządzenia (EWG) nr 3508/92.
2.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 18 ust. 2, Komisja ustala dla każdego Państwa Członkowskiego, przed upływem terminów, które mają być określone:
- na podstawie wielkości prognozowanych zbiorów, szacunek produkcji określonej w art. 14 ust. 3 akapit pierwszy oraz wypadkową tymczasową obniżkę ceny orientacyjnej,
- na podstawie postępów w zbiorach, uaktualniony szacunek produkcji określony w art. 14 ust. 3 akapit drugi oraz wypadkową tymczasową obniżkę ceny orientacyjnej,
- w szczególności na podstawie ilości, w odniesieniu do których wnioskuje się o pomoc, rzeczywistą produkcję w bieżącym roku gospodarczym wraz z obniżką ceny orientacyjnej określoną w art. 7 oraz wzrostem pomocy określonym w art. 8.
Artykuł 20
Rozporządzenia (WE) nr 2799/98 oraz nr 1258/1999 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej stosuje się, mutatis mutandis, do ustaleń przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 21
Jeżeli niezbędne okaże się wprowadzenie środków przejściowych w celu ułatwienia wprowadzenia korekt do systemu ustanowionego w niniejszym rozporządzeniu, środki te przyjmowane są zgodnie z procedurą określoną w art. 18 ust. 2.
Środki te stosuje się najpóźniej do końca roku gospodarczego 2001/2002.
Artykuł 22
Rozporządzenia (EWG) nr 1964/87 oraz (WE) nr 1554/95 niniejszym tracą moc.
Artykuł 23
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 września 2001 r.
Jednakże art. 21 stosuje się od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1081/2001
z dnia 1 czerwca 2001 r.
zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1476/95, (EWG) nr 1963/79 i (WE) nr 2768/98 oraz uchylające rozporządzenie (EWG) nr 205/73 w sprawie wymiany między Państwami Członkowskimi a Komisją informacji dotyczących olejów i tłuszczów
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2826/2000 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 2, art. 12a i art. 20a ust. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wszystkie z wyjątkiem kilku przepisów rozporządzenia Komisji (EWG) nr 205/73 z dnia 25 stycznia 1973 r. w sprawie wymiany między Państwami Członkowskimi a Komisją informacji dotyczących olejów i tłuszczów [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1058/87 [4], nie mają dłużej zastosowania. Dlatego też rozporządzenie to powinno zostać uchylone, a przepisy art. 4 i 5 w sprawie informacji dotyczących refundacji handlowych i produkcyjnych powinny zostać włączone do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1476/95 z dnia 28 czerwca 1995 r. ustanawiającego specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz oliwy z oliwek [5] oraz rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1963/79 z dnia 6 września 1979 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania refundacji produkcyjnych do oliwy z oliwek wykorzystywanej w produkcji niektórych konserwowanych środków spożywczych [6], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1458/89 [7].
(2) Monitorowanie cen rynkowych dla różnych kategorii oliwy z oliwek jest istotne dla określenia, czy konieczne jest zastosowanie przepisów rozporządzenia Komisji (WE) nr 2768/98 z dnia 21 grudnia 1998 r. w sprawie systemu pomocy dla prywatnego składowania oliwy z oliwek [8].
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Po art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1476/95 dodaje się art. 1a w brzmieniu:
"Artykuł 1a
1.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o ilościach, dla których zostały wydane pozwolenia na przywóz lub wywóz, podając dane szczegółowe dotyczące ilości oraz, w przypadkach określonych w art. 2 ust. 1, pochodzenie przywozu:
a) nie później niż piątego i dwudziestego dnia każdego miesiąca na poprzednie dwa tygodnie w przypadku produktów wymienionych w art. 1 ust. 2 lit. c) rozporządzenia nr 136/66/EWG;
b) w trakcie pierwszego miesiąca po zakończeniu każdego roku gospodarczego w przypadku produktów wymienionych w art. 1 ust. 2 lit. d) i e) tego rozporządzenia.
Jeśli Państwo Członkowskie uważa, że przywóz lub wywóz ilości objętych wnioskami o pozwolenia wniesionymi w tym Państwie Członkowskim grozi zakłóceniem rynku, niezwłocznie powiadamia Komisję, wskazując, w sposób wcześniej określony, ilości, w odniesieniu do których złożono wnioski o pozwolenia, a pozwolenia nie zostały jeszcze wydane lub zatwierdzone, oraz ilości, na które wydano pozwolenia w trakcie bieżących dwóch tygodni.
2.
Do celów niniejszego artykułu:
a) "dwa tygodnie poprzedzające piąty dzień każdego miesiąca" oznacza okres od 16. do końca miesiąca poprzedzającego określoną datę;
b) "dwa tygodnie poprzedzające dwudziesty dzień każdego miesiąca" oznacza okres od 1. do 15. tego miesiąca."
.
2.
Po art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1963/79 dodaje się art. 2a w brzmieniu:
"Artykuł 2a
W odniesieniu do refundacji produkcyjnej określonej w art. 20a rozporządzenia nr 136/66/EWG Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję w trakcie pierwszego miesiąca każdego roku gospodarczego o ilościach oliwy z oliwek poddanych kontroli w trakcie poprzedzającego roku gospodarczego." .
3.
Po art. 3 rozporządzenia (WE) nr 2768/98 dodaje się art. 3a w brzmieniu:
"Artykuł 3a
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję, najpóźniej w każdą środę, o średnich cenach w poprzedzającym tygodniu różnych kategorii oliwy z oliwek określonych w Załączniku do rozporządzenia nr 136/66/EWG na głównych rynkach reprezentatywnych na ich terytorium.
Gdzie stosowne, cenom towarzyszą dane szczegółowe dotyczące wielkości oraz reprezentatywności danych transakcji." .
Artykuł 2
Rozporządzenie (EWG) nr 205/73 traci moc.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1082/2001
z dnia 1 czerwca 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 562/2000 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 w odniesieniu do skupu wołowiny oraz zawierające sprostowanie rozporządzenia (WE) nr 590/2001 wprowadzającego odstępstwo od i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 562/2000
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], w szczególności jego art. 47 ust. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 562/2000 [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 590/2001 [3], ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 w odniesieniu do skupu wołowiny. W szczególności art. 17 rozporządzenia (WE) nr 562/2000 ustala określone warunki przejęcia i inspekcji wstępnych.
(2) Na zasadzie odstępstwa od art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 562/2000 art. 1 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 590/2001, ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 826/2001 [4], przewiduje skup ćwierci przednich z pięcioma żebrami. W celu wyjaśnienia sytuacji w odniesieniu do wstępnych inspekcji w przypadku przejęcia ćwierci zasady muszą zostać zmienione.
(3) Artykuł 1 ust. 2 lit. b) angielskiej wersji rozporządzenia (WE) nr 590/2001 zawiera błąd. Tym samym w art. 1 ust. 7 akapit ostatni rozporządzenia (WE) nr 590/2001 wyraz "artykułem" zastępuje się wyrazem "ustępem".
(4) Rozporządzenie (WE) nr 562/200 i rozporządzenie (WE) nr 590/2001 powinny zostać tym samym zmienione i odpowiednio poprawione.
(5) W świetle rozwoju wypadków niniejsze rozporządzenie musi niezwłocznie wejść w życie.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 17 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 562/2000 akapit drugi zastępuje się następującym tekstem:
"Takie kontrole obejmują partie produktów powyżej 20 ton półtusz, co zostało ustalone przez agencję interwencyjną.
Jednakże jeśli oferta obejmuje ćwierci, agencja interwencyjna może dopuścić partie towaru powyżej 20 ton półtusz.
Jeżeli więcej niż 20 % ogólnej ilości półtuszy w jakiejkolwiek kontrolowanej partii zostaje odrzucone, cała partia zostaje odrzucona zgodnie z ust. 6." .
Artykuł 2
W rozporządzeniu (WE) nr 590/2001 wprowadza się następujące zmiany:
1) (Dotyczy jedynie wersji angielskiej).
2) W art. 1 ust. 7 akapit ostatni zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:
"Co więcej, w odniesieniu do produktów kupowanych zgodnie z tym ustępem.".
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1091/2001
z dnia 28 maja 2001 r.
w sprawie swobody przemieszczania się na podstawie wizy długoterminowej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 62 ust. 2 lit. b) pkt ii) i art. 63 ust. 3 lit. a),
uwzględniając inicjatywę Republiki Francuskiej [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Może nastąpić różnica w czasie między przybyciem na terytorium Państwa Członkowskiego osoby posiadającej narodową wizę długoterminową wystawioną przez to Państwo Członkowskie i chwilą, gdy osoba ta otrzymuje dokument pobytowy, umożliwiający jej swobodne poruszanie się po terytorium innych Państw Członkowskich.
(2) Należy przedsięwziąć kroki w celu ułatwienia swobodnego przemieszczania się posiadaczom narodowych wiz długoterminowych do czasu wystawienia ich dokumentów pobytowych w drodze zastrzeżenia, że takie wizy, które obecnie umożliwiają ich posiadaczom tylko jednorazowy przejazd przez terytoria innych Państw Członkowskich w celu dotarcia do terytorium Państwa, które wystawiło wizę, są jednocześnie ważne jako wizy krótkoterminowe, pod warunkiem że wnioskodawcy spełniają warunki wjazdu i stałego miejsca zamieszkania ustanowione w Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r., podpisanej w Schengen dnia 19 czerwca 1990 r.
(3) Środek ten jest pierwszym krokiem w harmonizacji warunków wystawiania narodowych wiz długoterminowych.
(4) Konwencja wykonawcza do Układu z Schengen i Wspólne Instrukcje Konsularne w sprawie wiz dla placówek dyplomatycznych i konsularnych [3] powinny być odpowiednio zmienione.
(5) Niniejszy instrument stanowi rozwinięcie dorobku Schengen, zgodnie z Protokołem włączającym dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej, jak przewidziano w załączniku A do decyzji Rady 1999/435/WE dotyczącej definicji dorobku Schengen do celów określenia, zgodnie ze stosownymi postanowieniami Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską i Traktatu o Unii Europejskiej, podstawy prawnej dla każdego z postanowień lub decyzji stanowiących dorobek Schengen [4].
(6) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego instrumentu i stosownie do tego nie podlega zobowiązaniom wynikającym ze stosowania instrumentu, ani nie jest objęta jego zastosowaniem.
Mając na uwadze, że niniejszy instrument ma na celu rozwijanie dorobku Schengen według przepisów tytułu IV Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania zdecyduje, zgodnie z art. 5 Protokołu, o wdrożeniu do swego prawa krajowego niniejszego instrumentu, w okresie sześciu miesięcy od dnia przyjęcia tego instrumentu przez Radę.
(7) W stosunku do Republiki Islandii i Królestwa Norwegii niniejszy instrument konstytuuje rozwój dorobku Schengen w rozumieniu Układu zawartego dnia 18 maja 1999 r. między Radą Unii Europejskiej a tymi dwoma Państwami [5].
(8) Na podstawie art. 1 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Irlandia i Zjednoczone Królestwo nie uczestniczą w przyjęciu niniejszej decyzji.
W konsekwencji, bez uszczerbku dla art. 4 niniejszego Protokołu, przepisów niniejszego instrumentu nie stosuje się ani w stosunku do Irlandii, ani w stosunku do Zjednoczonego Królestwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 18 Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 18
Wizy na pobyt przekraczający trzy miesiące są narodowymi wizami wystawionymi przez jedno z Państw Członkowskich zgodnie z jego ustawodawstwem krajowym.
W okresie nie dłuższym niż trzy miesiące od pierwszego dnia ważności wizy wizy takie są jednocześnie ważne jako wizy krótkoterminowe, pod warunkiem że zostały wydane zgodnie ze wspólnymi warunkami i kryteriami przyjętymi według lub na mocy odpowiednich przepisów rozdziału 3, sekcja 1, a posiadacze wiz spełniają warunki wjazdu określone w art. 5 ust. 1 lit. a), c), d) i e).
W przeciwnym razie takie wizy umożliwiają jedynie ich posiadaczom przejazd przez terytoria innych Państw Członkowskich w celu dotarcia do terytorium Państwa, które wystawiło wizę, o ile posiadacze wiz nie spełniają warunków wjazdu określonych w art. 5 ust. 1 lit. a), d) i e) lub nie są na krajowej liście ostrzegawczej Państwa Członkowskiego, przez którego terytorium usiłują dokonać przejazdu."
.
Artykuł 2
W części I sekcja 2.2 Wspólnych Instrukcji Konsularnych dotyczących wiz otrzymuje brzmienie:
"2.2. Wizy długoterminowe
Wizy na pobyt przekraczające trzy miesiące są narodowymi wizami wystawionymi przez jedno z Państw Członkowskich zgodnie z jego ustawodawstwem krajowym.
Jednakże takie wizy, przez okres nie dłuższy niż trzy miesiące od pierwszego dnia ważności wizy, są jednocześnie ważne jako zwykłe wizy krótkoterminowe, pod warunkiem że zostały wydane zgodnie ze wspólnymi warunkami i kryteriami przyjętymi według lub na mocy odpowiednich przepisów rozdziału 3 sekcja 1 Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen, a ich posiadacze spełniają warunki wjazdu określone w art. 5 ust. 1 lit. a), c), d) i e) Konwencji i odtworzone w części IV niniejszych instrukcji.
W przeciwnym razie takie wizy umożliwiają jedynie ich posiadaczom przejazd przez terytoria innych Umawiających się Stron w celu dotarcia do terytorium Państwa Członkowskiego, które wystawiło wizę, o ile posiadacze wiz nie spełniają warunków wjazdu określonych w art. 5 ust. 1 lit. a), d) i e) Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen lub nie są na krajowej liście wpisów do celów odmowy wjazdu Państwa Członkowskiego, przez którego terytorium usiłują dokonać przejazdu."
.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1092/2001
z dnia 30 maja 2001 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2202/96 wprowadzającego wspólnotowy system pomocy dla producentów niektórych owoców cytrusowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2202/96 z dnia 28 października 1996 r. wprowadzające wspólnotowy system pomocy dla producentów niektórych owoców cytrusowych [1] ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2699/2000 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 2, art. 3 ust. 4 i art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 2202/96 ustanawia system pomocy dla organizacji producentów, które dostarczają do przetwórstwa niektórych owoców, zbieranych na terenie Wspólnoty, wymienionych w art. 1 niniejszego rozporządzenia.
(2) W celu jednakowego stosowania systemu, powinny zostać określone lata gospodarcze i równoważne okresy dla owoców cytrusowych.
(3) System pomocy dla producentów niektórych owoców cytrusowych oparty jest na umowach między uznanymi lub wstępnie uznanymi organizacjami producentów na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 911/2001 [4], z jednej strony a przetwórcami z drugiej strony.
W pewnych okolicznościach organizacje producentów mogą działać w charakterze przetwórców.
Dla celów stosowania systemu pomocy należy określić rodzaje i czas obowiązywania umów oraz dane, które powinny być w nich zawarte.
(4) Dla każdego z produktów określonych w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 2202/96, umowy muszą być zawarte przed daną datą, aby organizacje producentów mogły sporządzić swoje plany i zagwarantować przetwórcom stałe dostawy surowców.
W celu zapewnienia najlepszej efektywności systemu, strony takich umów powinny jednakże być upoważnione do dokonywania w nich zmian wynikających z dostosowania pierwotnie ustalonych ilości do danej granicy.
(5) W celu usprawnienia funkcjonowania systemu, władze powinny znać wszystkie organizacje producentów wprowadzające na rynek produkcję swoich członków, członków innych organizacji producentów oraz producentów indywidualnych, którzy chcą korzystać z systemu pomocy.
Przetwórcy podpisujący umowy z tymi organizacjami producentów powinni przesyłać władzom wymagane informacje w celu zapewnienia, że system funkcjonuje poprawnie.
(6) Istnieje ścisłe powiązanie między surowcem dostarczanym do przetwórstwa a uzyskiwanym produktem gotowym.
Dlatego surowiec powinien spełniać określone minimalne wymogi.
(7) Wnioski o pomoc dla każdego produktu muszą zawierać wszelkie informacje niezbędne do sprawdzenia ich zgodności z informacjami zawartymi w umowie.
(8) W celu zapewnienia, że system pomocy jest stosowany prawidłowo, organizacje producentów i przetwórcy muszą przekazywać właściwe informacje i uaktualniać stosowną dokumentację, a także określać w szczególności obszary uprawy pomarańcz, małych owoców cytrusowych, cytryn, grejpfrutów i pomelo, na podstawie rozporządzenia Rady (EWG) nr 3508/92 z dnia 27 listopada 1992 r. ustanawiającego zintegrowany system zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 495/2001 [6] oraz rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 3887/92 z dnia 23 grudnia 1992 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli [7], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 2721/2000 [8], w celach wszelkich inspekcji i kontroli uważanych za niezbędne.
(9) Dla celów zarządzania systemem pomocy, należy ustanowić procedury kontroli bezpośredniej i dokumentacyjnej w odniesieniu do dostaw i przetwórstwa, kontrole muszą obejmować wystarczająco reprezentatywną ilość wniosków o pomoc i muszą być ustanowione pewne kary dla organizacji producentów i przetwórców, którzy naruszają przepisy, w szczególności poprzez przedstawianie fałszywych deklaracji, poprzez niedotrzymywanie warunków umów lub poprzez nieprzetworzenie dostarczonych produktów.
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu mają zastąpić środki ustanowione w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1169/97 z dnia 26 czerwca 1997 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2202/96 wprowadzającego wspólnotowy system pomocy dla producentów niektórych owoców cytrusowych [9], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2729/1999 [10]. Rozporządzenie to traci moc.
(11) Komitet Zarządzający ds. Owoców i Warzyw nie wydał opinii w terminie ustalonym przez swojego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
DEFINICJE I LATA GOSPODARCZE
Artykuł 1
Dla celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
a) przez "organizacje producentów" należy rozumieć organizacje producentów jak określono w art. 11 i 13 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 i organizacje producentów wstępnie uznane na mocy art. 14 tego rozporządzenia;
b) przez "stowarzyszenie organizacji producentów" należy rozumieć stowarzyszenia jak określono w art. 16 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2200/96;
c) przez "producenta indywidualnego" należy rozumieć każdą osobę fizyczną lub prawną jak określono w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2202/96, nie należącą do organizacji producentów i uprawiającą w swoim gospodarstwie surowiec przeznaczony do przetwórstwa;
d) przez "przetwórcę" należy rozumieć przedsiębiorstwo przetwarzające, prowadzące działalność w celach gospodarczych i na własną odpowiedzialność, posiadające jeden lub więcej zakładów przetwórczych produkujących jeden lub więcej produktów wymienionych w załączniku 1 do rozporządzenia (WE) nr 2202/96.
Artykuł 2
1.
Lata gospodarcze w rozumieniu art. 6 rozporządzenia (WE) nr 2202/96 są następujące:
a) od dnia 1 października do dnia 30 września w przypadku:
- słodkich pomarańcz,
- mandarynek, klementynek i satsuma,
- grejpfrutów i pomelo;
b) od dnia 1 czerwca do dnia 31 maja w przypadku cytryn.
2.
Pomoc dla organizacji producentów dostarczających mandarynki, klementynki i satsuma przyznaje się wyłącznie na podstawie produktów dostarczonych do przemysłu przetwórczego w okresie od dnia 1 października do dnia 30 czerwca.
3. Dla danego roku gospodarczego "okres równoważny", określony w art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2202/96, jest następujący:
- od dnia 1 lipca poprzedniego roku do dnia 30 czerwca bieżącego roku w przypadku pomarańcz,
- od dnia 1 października do dnia 30 czerwca bieżącego roku gospodarczego w przypadku mandarynek, klementynek i satsuma,
- od dnia 1 lipca poprzedniego roku gospodarczego do dnia 30 czerwca bieżącego roku w przypadku grejpfrutów i pomarańcz,
- od dnia 1 marca poprzedniego roku gospodarczego do dnia 28/29 lutego bieżącego roku w przypadku cytryn.
ROZDZIAŁ II
UMOWY
Artykuł 3
1.
Umowy określone w art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2202/96, na których opiera się system pomocy (dalej zwane "umowami") zawierane są na piśmie.
Umowy zawierane są oddzielnie na każdy z podstawowych produktów, wymienionych w art. 1 niniejszego rozporządzenia i posiadają numer identyfikacyjny.
Umowa przybiera jedną z następujących form:
a) umowy między organizacją producentów lub stowarzyszeniem organizacji producentów a przetwórcą;
b) zobowiązania do dostawy, jeśli organizacja producentów jest jednocześnie przetwórcą.
W każdym momencie i dla każdego z produktów podstawowych wymienionych w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 jedna roczna i/lub wieloletnia umowa może być realizowana przez daną organizację producentów i danego przetwórcę.
2.
Umowy obejmują:
a) cały dany rok gospodarczy w przypadku umowy jednorocznej;
b) co najmniej trzy lata gospodarcze w przypadku umów wieloletnich w rozumieniu art. 3 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 2202/96.
W przypadku klementynek zawierane są oddzielne umowy dla dwóch możliwych sposobów zastosowania: na sok lub na segmenty.
3.
Umowy muszą określać w szczególności:
a) nazwę i adres umawiającej się organizacji producentów;
b) nazwę i adres przetwórcy;
c) ilość surowca, który należy dostarczyć do przetwórstwa, ilość tę rozbija się na lata gospodarcze w przypadku umów wieloletnich;
d) terminarz dostaw do przetwórcy;
e) zobowiązanie przetwórcy do przetworzenia dostarczonych ilości objętych daną umową;
f) cenę płaconą dla organizacji producentów za surowiec, która może różnić się w zależności od odmiany produktu i/lub jakości i/lub trzymiesięcznego okresu dostawy; cena ta jest płacona tylko przelewem bankowym lub pocztowym.
Umowa wskazuje również etap dostawy, do którego stosuje się tę cenę oraz warunki płatności.
Termin płatności nie może przekroczyć 90 dni od daty dostawy każdej partii.
g) rekompensatę wypłacaną w przypadku niewywiązania się którejkolwiek ze stron ze zobowiązań umownych, w szczególności dotyczących terminów płatności i zobowiązań dotyczących dostawy oraz przyjęcia ilości objętych umową.
4. W przypadku umów jednorocznych, cena określona w ust. 3 lit. f), może być dostosowana za zgodą obu stron, w drodze pisemnych zmian, określonych w poniższym art. 5 ust. 2 i wyłącznie dla dodatkowych ilości ustalonych przez te zmiany.
5. Umowy wieloletnie obejmują zarówno produkcję członków organizacji producentów podpisujących umowy, jak i produkcję członków innych organizacji producentów, do których stosuje się art. 11 ust. 1 lit. c) pkt 3 tiret drugie i trzecie rozporządzenia (WE) nr 2200/96.
6.
Aby zakwalifikować się do pomocy określonej w tabeli 2 załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 2202/96 ilości dostarczone na podstawie umów wieloletnich muszą wynosić co najmniej 1000 ton dla jednej umowy, jednego produktu i roku gospodarczego.
7.
W przypadku umów wieloletnich cena określona w powyższym ust. 3 lit. f), dla każdego roku gospodarczego jest ustalana podczas podpisywania stosownej umowy.
Jednakże, cena stosowana w danym roku gospodarczym może być skorygowana, za zgodą obu stron, poprzez dokonanie pisemnej zmiany do umowy przed dniem 1 lipca danego roku gospodarczego w przypadku cytryn i przed dniem 1 listopada danego roku gospodarczego w przypadku innych produktów.
8.
Państwa Członkowskie mogą przyjąć dodatkowe przepisy w odniesieniu do umów, w szczególności w zakresie rekompensat wypłacanych przez przetwórców lub organizacje producentów, które nie wywiązały się ze swoich zobowiązań umownych.
Artykuł 4
W przypadku zobowiązania do dostawy w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) umowy obejmujące produkcję członków zainteresowanych organizacji producentów uważa się za zawarte po złożeniu do właściwych władz następujących danych szczegółowych:
a) nazwiska i adresu każdego producenta, danych referencyjnych oraz powierzchni działek, na których każdy producent uprawia surowiec;
b) szacunkowych całkowitych zbiorów;
c) ilości przeznaczonych do przetwórstwa w rozbiciu na rodzaje umów;
d) terminarza dostaw, określonego w art. 3 ust. 3 lit. d);
e) zobowiązania organizacji producentów do przetworzenia ilości dostarczonych w ramach danej umowy.
Informacje te wysyła się do właściwych władz przed upływem terminu przewidzianego w art. 6.
Artykuł 5
1.
Umowy zawierane są nie później niż:
a) dnia 1 listopada w przypadku pomarańcz, mandarynek, klementynek, satsuma, grejpfrutów i pomelo;
b) dnia 1 lipca w przypadku cytryn.
2.
W przypadku umów jednorocznych, ilości początkowo ustanowione w umowie o przetworzenie określonej w art. 3 ust. 3 lit. c), mogą być zmienione za zgodą obu stron poprzez wprowadzenie jednej lub dwóch pisemnych zmian.
Całkowita ilość ustanowiona w zmianie(-ach) nie może przekroczyć 40 % ilości początkowo ustanowionej w umowie.
W przypadku dwóch zmian, każda z nich nie może przekroczyć 20 % powyższej rocznej ilości.
Zmiany zawierają numer identyfikacyjny umowy, której dotyczą.
Ilości dostarczane przez nowych członków określone w art. 8 ust. 5, są włączane do zmian.
3.
W przypadku umów wieloletnich, ilości początkowo ustanowione na każdy rok, w rozumieniu art. 3 ust. 3 lit. c), mogą być zmienione na piśmie za zgodą obu stron.
Zmiany zawierają numer identyfikacyjny umowy, której dotyczą.
Umowy zawierane są przed dniem 1 lipca danego roku w przypadku cytryn i przed dniem 1 listopada danego roku w przypadku innych produktów.
Ilości, które dostarcza się każdego roku zgodnie ze zmianami, nie przekraczają 40 % ilości początkowo ustanowionej w umowie dla danego roku.
Artykuł 6
1.
Organizacje producentów podpisujące umowy przesyłają jeden egzemplarz każdej umowy i wszelkich zmian do umowy organowi wyznaczonemu przez Państwo Członkowskie, w którym znajduje się siedziba i, jeżeli zachodzi taka potrzeba, organowi wyznaczonemu przez Państwo Członkowskie, w którym ma miejsce przetwórstwo.
Egzemplarze te muszą dotrzeć do właściwych władz nie później, niż po 10 dniach roboczych od zawarcia umowy lub zmiany do umowy i nie później niż pięć dni roboczych przed rozpoczęciem dostawy.
Całkowita ilość zawarta we wszystkich umowach podpisanych przez daną organizację producentów nie może przekroczyć dla danego produktu ilości przeznaczonej do przetwórstwa wskazanej przez tę organizację producentów zgodnie z art. 4 lit. c) i art. 8 ust. 1 lit. c).
2.
W wyjątkowych i właściwie uzasadnionych przypadkach, Państwa Członkowskie mogą zatwierdzać umowy i zmiany do nich, które zostaną złożone do właściwych władz po ustalonym terminie przewidzianym w ust. 1 pod warunkiem, że późne przesłanie nie utrudnia przeprowadzania kontroli.
ROZDZIAŁ III
DOSTARCZANE INFORMACJE
Artykuł 7
1.
Organizacje producentów, które chcą uczestniczyć w systemie pomocy przewidzianym w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 2202/96 i przetwórcy, którzy chcą podpisać umowy z tymi organizacjami producentów, informują o tym organ wyznaczony przez Państwo Członkowskie, w którym znajduje się ich siedziba, a w razie konieczności, właściwe władze wyznaczone przez Państwo Członkowskie, w którym ma miejsce przetwarzanie, nie później niż 30 dni przed rozpoczęciem roku gospodarczego.
Przekazują one wtedy dane informacje wymagane przez Państwa Członkowskie w celu zarządzania i inspekcji systemu pomocy.
Informacje muszą zawierać godzinową wydajność ekstrakcji, pasteryzacji i koncentracji każdego zakładu przetwórczego.
Państwa Członkowskie mogą zdecydować, że informacje te:
a) są przekazywane tylko przez nową organizację producentów lub nowych przetwórców, jeśli niezbędna informacja dla innych podmiotów jest już dostępna;
b) obejmują pojedynczy rok gospodarczy, kilka lat gospodarczych lub okres nieograniczony.
2.
Co najmniej pięć dni roboczych przed rozpoczęciem dostawy lub przetwarzania każdego roku gospodarczego, organizacje producentów i przetwórcy powiadamiają właściwe władze o tygodniu, w którym rozpocznie się dostawa i przetwórstwo.
Uznaje się, że organizacje producentów i przetwórcy wypełnili ten obowiązek, jeśli udowodnią, że wysłali te informacje co najmniej osiem dni roboczych przed upływem tego terminu.
3.
W wyjątkowych i właściwie uzasadnionych przypadkach, Państwa Członkowskie mogą przyjąć informację od organizacji producentów i przetwórców po upływie terminu ustalonego w ust. 2.
Jednakże w takich przypadkach nie będzie przyznana pomoc dla organizacji producentów lub przetwórców za ilości już dostarczone lub będące w trakcie dostarczania, chyba że można przeprowadzić kontrolę w celu ustalenia uprawnienia do pomocy w stopniu zadowalającym właściwe władze.
Artykuł 8
1.
Organizacja producentów podpisująca umowy przesyła następujące informacje, w rozbiciu na produkty, organowi wyznaczonemu przez Państwo Członkowskie, w którym znajduje się jej siedziba zarządu:
a) nazwisko i adres każdego producenta objętego umowami, dane referencyjne i powierzchnie działek, na których każdy producent uprawia surowiec;
b) szacunkowy całkowity zbiór;
c) ilość przeznaczoną do przetwórstwa;
d) średni zbiór organizacji producentów z hektara i średni procent tej ilości przeznaczonej do przetwórstwa w ciągu poprzednich dwóch lat gospodarczych.
2.
Informację, określoną w ust. 1, dostarcza organizacja producentów lub zainteresowani producenci indywidualni do organizacji producentów podpisującej umowę, która przekazuje je organowi wyznaczonemu przez Państwo Członkowskie, w którym organizacja producentów podpisująca umowę:
a) wprowadza na rynek ilości przeznaczone do przetwórstwa, wyprodukowane przez członków innych organizacji producentów na podstawie art. 11 ust. 1 lit. c) pkt 3 tiret drugie i trzecie rozporządzenia (WE) nr 2200/96; i/lub
b) przekazuje korzyści z systemu pomocy indywidualnym producentom na mocy art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2202/96.
3.
Aby zakwalifikować się do pomocy, organizacja producentów i producenci indywidualni, określeni w ust. 2, podpisują porozumienia z organizacją producentów podpisującą umowę.
Porozumienia te obejmują całą produkcję owoców cytrusowych dostarczoną do przetwórstwa przez daną organizację producentów lub zainteresowanych producentów indywidualnych i muszą wskazać co najmniej następujące dane:
a) ilość lat gospodarczych objętych porozumieniem;
b) ilości dostarczane do przetwórstwa, w rozbiciu na producentów i produkty oraz w oparciu o terminarz dostaw, określony w art. 3 ust. 3 lit. d);
c) konsekwencje niewypełnienia zobowiązań porozumienia.
Państwa Członkowskie mogą przyjąć dodatkowe przepisy obejmujące porozumienia, określone w akapicie pierwszym, w szczególności w odniesieniu do rekompensaty wypłacanej przez organizacje producentów lub producentów indywidualnych w przypadku niewypełnienia zobowiązań umownych.
4.
Informacja określona w ust. 1 i 2 wraz z kopiami porozumień określonych w ust. 3, jest wysyłana organowi określonemu w ust. 1, w ciągu 30 dni od rozpoczęcia danego roku gospodarczego.
5.
Jeśli producent wstępuje do organizacji producentów po dacie określonej w ust. 4, informacja określona w ust. 1 i 2 oraz w razie potrzeby porozumienia określone w ust. 3, odnoszące się do tego nowego członka wysyłane są organowi określonemu w ust. 1, nie później niż 30 dni od dnia, w którym jego członkostwo staje się skuteczne.
6.
Dla celów art. 4 lit. a) i ust. 1 lit. a) niniejszego artykułu:
- stosowanym systemem identyfikacji działek jest zintegrowany system określony w art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3508/92. Powierzchnię deklaruje się w hektarach do drugiego miejsca po przecinku. Artykuł 6 ust. 7 rozporządzenia (EWG) nr 3887/92 stosuje się w celu określenia powierzchni działek podczas kontroli na miejscu przewidzianych w art. 19 ust. 1 lit. a),
- nazwisko i adres każdego producenta może być zastąpiony jakąkolwiek inną informacją wymaganą przez ustawodawstwo krajowe w celu umożliwienia niedwuznacznej identyfikacji producenta w stopniu zadowalającym właściwe władze.
ROZDZIAŁ IV
SUROWCE
Artykuł 9
Produkty dostarczane przez organizacje producentów do przetwórców na podstawie umowy muszą spełniać minimalne wymagania ustanowione w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 10
1.
Nie później niż do godziny 18.00 poprzedzającego dnia roboczego, organizacja producentów powiadamia organ o każdej dostawie, wyznaczony przez Państwo Członkowskie, w którym znajduje się jej siedziba zarządu oraz, w razie potrzeby, organ wyznaczony przez Państwo Członkowskie, w którym ma miejsce przetwarzanie.
Powiadomienie obejmuje dostarczoną ilość, dokładne określenie zastosowanych środków transportu i numer identyfikacyjny umowy odnoszącej się do danej dostawy.
Informacja ta jest przesyłana drogą elektroniczną lub faksem/teleksem, a organ, do którego jest ona adresowana, prowadzi pisemny rejestr tych powiadomień przez co najmniej trzy lata.
Właściwy organ może wymagać jakiejkolwiek dodatkowej informacji, którą uzna za niezbędną do przeprowadzenia kontroli bezpośredniej dostawy.
Jeżeli dane z pierwszego akapitu miałyby być zmienione po ich zgłoszeniu, zmienione dane muszą być zgłoszone przed rozpoczęciem dostaw w taki sam sposób, jak dokonano powiadomienia wstępnego.
Wstępne powiadomienie może zostać zmienione tylko raz.
2.
Zaświadczenie dostawy wydaje się dla każdej partii produktu dostarczanego w ramach umowy i przyjętego do przetwórstwa w zakładzie przetwórczym, z wyznaczeniem następujących danych:
a) daty i czasu wyładunku;
b) dokładnego określenia zastosowanego środka transportu;
c) numeru identyfikacyjnego umowy, której dotyczy dana partia;
d) masy brutto i masy netto;
e) w stosownych przypadkach, stawki redukcji obliczonej na podstawie kryterium minimalnej jakości ustanowionej w Załączniku.
Zaświadczenia dostaw sporządzane są w czterech egzemplarzach. Podpisywane są przez przetwórcę lub jego przedstawiciela i przez organizację producentów, lub jej przedstawiciela.
Podpisom towarzyszą słowa: "zatwierdzony przez".
Każde zaświadczenie posiada numer identyfikacyjny.
Przetwórcy i organizacje producentów przechowują kopie zaświadczeń dostawy do celów inspekcji, a organizacja producentów przesyła kopie organom określonym w ust. 1, nie później niż w terminie pięciu dni roboczych po danym tygodniu dostawy.
3.
Jeśli cała dostawa lub jej partia należy do producentów określonych w art. 8 ust. 2 lit. a) lub b), umawiająca się organizacja producenta przesyła kopię zaświadczenia określonego w ust. 2, do każdej zainteresowanej organizacji producentów i producentów indywidualnych.
4.
Dla każdego kwartału od początku roku gospodarczego, nie później niż do dziesiątego dnia następnego miesiąca, organizacje producentów zawiadamiają organy wyznaczone przez Państwo Członkowskie, w którym znajduje się ich siedziba zarządu, a w razie potrzeby, organy wyznaczone przez Państwo Członkowskie, w którym ma miejsce przetwarzanie, o dostarczonych ilościach w rozbiciu na partie i produkty.
Ilości dostarczone na mocy umowy są podawane w rozbiciu na umowy i na podstawie odpowiadających kwot pomocy.
5.
Dla celów niniejszego artykułu, dokumenty wymagane na mocy prawa krajowego mają zastosowanie pod warunkiem, że zawierają wszystkie informacje określone w ust. 2.
Artykuł 11
1.
Dla każdego kwartału od początku roku gospodarczego, nie później niż do dziesiątego dnia następnego miesiąca, przetwórcy, którzy zawierają umowy z organizacjami producentów przesyłają organom wyznaczonym przez Państwo Członkowskie, w którym znajduje się siedziba zarządu organizacji producentów a, w razie potrzeby organom wyznaczonym przez Państwo Członkowskie, w którym ma miejsce przetwarzanie, w rozbiciu na produkty:
a) ilość produktów otrzymanych dla każdej partii i dla każdej umowy i ilość produktów nie objętych tymi umowami;
b) ilości otrzymanego soku, w rozbiciu na stężenie Brixa, wyznaczając otrzymane ilości z partii dostarczonych na podstawie umów;
c) przeciętną masę plonu wyrażoną w soku otrzymanym z surowca oraz stężenie Brixa dla tego soku;
d) ilości otrzymanych segmentów, wyznaczając ilości otrzymane z partii dostarczonych w ramach umowy.
Ilości te wyrażane są jako masa netto.
Powiadomienia podpisywane są przez przetwórcę, który poświadcza ich zgodność swoim podpisem.
2.
W ciągu 45 dni po zakończeniu procesu przetwarzania w roku gospodarczym, przetwórcy powiadamiają organ określony w ust. 1, w odniesieniu do każdego produktu o:
a) otrzymanych ilościach, w rozbiciu na uzyskane produkty gotowe;
b) ilościach otrzymanych w ramach umowy, w rozbiciu na okresy dostawy i rodzaje umów (jednoroczne lub wieloletnie);
c) otrzymanych ilościach w ramach umowy, w rozbiciu na uzyskane produkty gotowe;
d) ilości otrzymanego produktu gotowego z każdej ilości określonej w lit. a). W przypadku soku, ilości te rozbija się według stężenia Brixa;
e) ilości produktów gotowych otrzymanych z każdej ilości określonej w lit. c). W przypadku soku, ilości te rozbija się według stężenia Brixa;
f) ilości każdego produktu gotowego składowanego w magazynie po zakończeniu procesu przetwarzania w danym roku gospodarczym.
Ilości te wyrażane są jako masa netto.
ROZDZIAŁ V
WNIOSKI O POMOC
Artykuł 12
1.
Organizacje producentów składają swoje wnioski o pomoc na poszczególne produkty i lata gospodarcze organowi wyznaczonemu przez Państwo Członkowskie, w którym znajduje się jej siedziba zarządu.
Takie wnioski o pomoc przesyłane są:
a) dla ilości przyjętych do przetwórstwa w ciągu pierwszej połowy roku gospodarczego, ale nie później niż do:
- dnia 31 grudnia w przypadku cytryn,
- dnia 30 kwietnia w przypadku innych produktów;
b) dla ilości przyjętych do przetwórstwa w ciągu drugiej połowy roku gospodarczego, z wyjątkiem mandarynek i klementynek, nie później niż do:
- dnia 30 czerwca następnego roku gospodarczego w przypadku cytryn,
- dnia 31 października następnego roku gospodarczego w przypadku pomarańcz, grejpfrutów i pomelo;
c) w przypadku mandarynek i klementynek przyjętych do przetwórstwa w ciągu trzeciego kwartału roku gospodarczego, ale nie później niż dnia 31 lipca.
2.
W sytuacjach wyjątkowych i należycie uzasadnionych, Państwa Członkowskie mogą przyjmować wnioski o pomoc po terminie ustanowionym w ust. 1 pod warunkiem, że nie spowoduje to negatywnego skutku dla kontroli systemu pomocy dla produkcji.
3.
Jeśli wnioski o pomoc zostały złożone po upływie terminu ustanowionego w ust. 1, pomoc jest pomniejszana o 1 % za każdy dzień opóźnienia.
Pomocy nie przyznaje się, jeśli opóźnienie przekracza piętnaście dni.
Przepisy te nie są stosowane, gdy stosowany jest ust. 2.
4.
W przypadku klementynek muszą zostać sporządzone oddzielne wnioski o pomoc dla dwóch możliwych rodzajów przetwórstwa: na sok i na segmenty.
Artykuł 13
1.
Każdy wniosek o pomoc określony w art. 12, musi zawierać następujące informacje:
a) nazwę i adres organizacji producentów;
b) ilość objętą wnioskiem o pomoc.
Ilość ta, w rozbiciu na umowy i na podstawie odpowiadającej kwoty pomocy, nie może przekroczyć ilości przyjętej do przetwórstwa, po odjęciu jakichkolwiek stawek redukcji;
c) średnią cenę sprzedaży dla ilości dostarczonej w ramach umowy;
d) ilość dostarczoną w tym samym okresie poza umowami i jej średnią cenę sprzedaży.
2. Pomoc jest wypłacana przez właściwy organ w Państwie Członkowskim, w którym organizacja producentów podpisująca umowę posiada siedzibę zarządu, natychmiast po dokonaniu przez ten organ kontroli określonej w art. 19 ust. 1 lit. a) i sprawdzeniu zgodności dla danego produktu wniosku o pomoc z zaświadczeniami dostawy określonymi w art. 10 ust. 2.
Jeśli przetwarzanie ma miejsce w innym Państwie Członkowskim, to Państwo Członkowskie dostarcza Państwu Członkowskiemu, w którym znajduje się siedziba zarządu organizacji producentów podpisującej umowę, dowody, że produkt został faktycznie dostarczony i przyjęty do przetwórstwa.
Pomocy nie udziela się, jeśli nie dostarczono dowodów określonych w poprzednim akapicie, pomocy nie udziela się również za ilości, w odniesieniu, do których kontrole określone w akapicie pierwszym, nie zostały przeprowadzona.
Artykuł 14
Pomoc wypłacana jest organizacjom producentów:
a) za ilości przyjęte do przetwórstwa w ciągu pierwszej połowy roku gospodarczego, ale nie później niż do:
- dnia 28 lub dnia 29 lutego w przypadku cytryn,
- dnia 30 czerwca w przypadku innych produktów;
b) za ilości przyjęte do przetwórstwa w ciągu drugiej połowy roku gospodarczego, za wyjątkiem mandarynek i klementynek, ale nie później niż do:
- dnia 31 sierpnia następnego roku gospodarczego w przypadku cytryn,
- dnia 31 grudnia następnego roku gospodarczego w przypadku pomarańcz, grejpfrutów i pomelo;
c) w przypadku mandarynek i klementynek przyjętych do przetwórstwa w ciągu trzeciego kwartału roku gospodarczego, ale nie później niż dnia 30 września.
Artykuł 15
W ciągu 15 dni roboczych od otrzymania pomocy organizacja producentów wypłaca w całości otrzymane kwoty przekazem bankowym lub pocztowym swoim członkom i, jeśli stosowne, producentom określonym w art. 8 ust. 2 lit. a) i b). W przypadkach objętych art. 3 ust. 1 lit. b), dokonuje się wypłaty przez uruchomienie linii kredytowej.
Jeśli organizacja producentów składa się w całości lub części z członków, którzy sami są organizacją posiadającą osobowość prawną, złożoną z producentów, płatności przewidzianych w pierwszym akapicie są wypłacane przez te organizacje członkom w ciągu 15 dni roboczych.
ROZDZIAŁ VI
KONTROLE I KARY
Artykuł 16
1.
Bez uszczerbku dla tytułu VI rozporządzenia (WE) nr 2200/96, Państwa Członkowskie podejmują niezbędne kroki w celu:
a) zapewnienia, że niniejsze rozporządzenie jest przestrzegane;
b) zapobiegania i ścigania sądownego za oraz stosowania kar przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu;
c) odzyskiwania utraconych kwot w wyniku nieprawidłowości lub zaniedbania;
d) weryfikowania zapisów przewidzianych w art. 17 i 18, w celu stwierdzenia, że są one zgodne z rachunkowością organizacji producentów i przetwórców wymaganą na mocy prawa krajowego;
e) przeprowadzania niezapowiedzianych kontroli określonych w art. 19, w ciągu właściwych okresów.
2.
Państwa Członkowskie muszą planować swoje kontrole na podstawie analizy ryzyka, które biorą pod uwagę między innymi:
a) wyniki kontroli przeprowadzonych we wcześniejszych latach;
b) postępy od ubiegłego roku;
c) surowiec uzyskany z jednorodnej strefy produkcyjnej;
d) współczynnik ilości dostarczonej w stosunku do szacowanego całkowitego zbioru;
e) plon surowca wyrażony ilością produktu gotowego.
Kryteria analizy ryzyka są regularnie uaktualniane.
3.
Jeśli zostały ujawnione nieprawidłowości lub anomalie, Państwa Członkowskie zwiększają częstotliwość i procentowy udział kontroli określonych w art. 19, w zależności od wagi wykrytych uchybień.
Artykuł 17
1.
Organizacje producentów dostarczające produkty do przetwórstwa prowadzą rejestr każdego dostarczanego produktu.
Rejestr ten obejmuje następujące informacje:
a) w przypadku dostarczonej ilości w ramach umowy wieloletniej:
i) partie dostarczanego każdego dnia, numer identyfikacyjny umowy, której dotyczy;
ii) masę netto każdej partii dostarczonej i przyjętej do przetwórstwa, po odjęciu wszelkich potrąceń, oraz numer identyfikacyjny stosownego zaświadczenia dostawy;
b) w przypadku ilości dostarczonych na podstawie umowy jednorocznej:
i) partie dostarczane każdego dnia, numer identyfikacyjny umowy, której dotyczą;
ii) masę netto każdej partii dostarczonej i przyjętej do przetwórstwa, po odjęciu wszelkich potrąceń, oraz numer identyfikacyjny stosownego zaświadczenia dostawy;
iii) całkowitą ilość dostarczoną każdego dnia, w rozbiciu na stosowną pomoc;
c) w przypadku ilości dostarczonych poza umowami:
i) partie dostarczone każdego dnia, nazwa i adres przetwórcy;
ii) masa netto każdej partii dostarczonej i przyjętej do przetwórstwa.
2.
Organizacje producentów i producenci, określone w art. 8 ust. 2, udostępniają krajowym władzom kontrolnym wszystkie informacje niezbędne do sprawdzenia zgodności z niniejszym rozporządzeniem.
W przypadku każdego podstawowego produktu informacja ta musi umożliwiać określenie dla każdego producenta objętego umową, czy powierzchnie, całkowity zbiór, całkowite ilości dostarczone do organizacji producentów i ilości dostarczone do przetwórstwa odpowiadają wypłatom pomocy.
Organizacja producentów i producenci określone w art. 8 ust. 2, przedkładają wszystkim kontrolom i inspekcjom uznanym za niezbędne przez właściwe władze dokumenty oraz prowadzą wszelkie dodatkowe rejestry uważane przez te władze za niezbędne do celów kontroli.
3.
Państwa Członkowskie mogą zdecydować o zastosowaniu materiału lub elektronicznej formy prowadzenia rejestrów przewidzianych w ust. 1 i 2.
Rejestry lub dokumenty rachunkowe wymagana na mocy przepisów krajowych, mogą być stosowane do celów niniejszego artykułu pod warunkiem, że zawierają wszystkie informacje określone w ust. 1.
Artykuł 18
1.
Przetwórcy prowadzą rejestry każdego zakupionego produktu.
Rejestry te powinny zawierać następujące informacje:
a) w przypadku ilości zakupionej od organizacji producentów w ramach umowy:
i) partie otrzymywane każdego dnia i numer identyfikacyjny umowy, której dotyczą;
ii) masę netto każdej otrzymanej i przyjętej do przetwórstwa partii, numer identyfikacyjny właściwego zaświadczenia dostawy i dokładne określenie rodzaju zastosowanego środka transportu;
b) w przypadku innych zakupionych ilości:
i) partie otrzymane każdego dnia, numer i adres sprzedawcy;
ii) masę netto każdej partii;
c) ilość soku otrzymanego każdego dnia, w rozbiciu na stężenie Brixa, wyznaczając ilości otrzymanych z partii dostarczonych na mocy umowy;
d) ilość segmentów otrzymanych każdego dnia, wyznaczając ilości otrzymane z partii dostarczanych w ramach umowy;
e) ilości i ceny produktów gotowych, kupowanych przez przetwórcę każdego dnia, z podaniem nazwy i adresu wskazanego sprzedawcy.
W przypadku soku, ilości te rozbija się według stężenia Brixa;
f) ilości i ceny każdego produktu gotowego opuszczającego lokal przedsiębiorstwa przetwórcy każdego dnia, z podaniem nazwy i adresu odbiorcy.
W przypadku soku, ilości te rozbija się według stężenia Brixa. Informacje te mogą być rejestrowane z podaniem odniesienia do dokumentacji potwierdzającej, przechowywanej w innym miejscu pod warunkiem, że posiadają one wymienione wyżej dane szczegółowe;
g) ilości każdego produktu gotowego składowanego w magazynie na koniec roku gospodarczego. W przypadku soku, ilości te rozbija się według stężenia Brixa.
Ilości te wyrażane są jako masa netto.
2.
Przetwórca zachowuje dowody płatności za wszelki surowiec, zakupiony na podstawie umowy lub pisemnych zmian do niej, w ciągu pięciu lat po zakończeniu danego roku przetwórczego.
Przetwórcy przechowują również dowody wszelkich zakupów lub sprzedaży wyprodukowanego soku przez okres pięciu lat.
Przetwórcy uaktualniają codziennie swoje rejestry soku i/lub segmentów w odniesieniu do każdego zakładu przetwórczego.
3.
Przetwórcy poddają się wszelkim inspekcjom i kontrolom uważanym przez właściwe władze za niezbędne i prowadzą dodatkowe rejestry wymagane przez te władze do celów kontroli.
4.
Państwa Członkowskie mogą zdecydować o zastosowaniu materiałów lub elektronicznej formy prowadzenia rejestrów określonych w ust. 1 i 3.
Rejestry lub dokumenty rachunkowe wymagane na mocy przepisów krajowych, mogą być zastosowane dla wypełnienia przepisów niniejszego artykułu pod warunkiem, że zawierają one wszystkie informacje, określone w ust. 1.
Artykuł 19
1.
Dla każdej organizacji producentów, produktu gotowego i roku gospodarczego:
a) kontrolę bezpośrednią przeprowadza się co najmniej w odniesieniu do:
- 5 % powierzchni określonej w art. 4 i 8 ust. 1 i ust. 2,
- 20 % ilości dostarczonej do przetwórstwa w ramach każdej umowy w celu sprawdzenia zgodności z zaświadczeniem dostawy określonym w art. 10 ust. 2, oraz zgodności z minimalnymi wymogami jakości określonymi w art. 9;
b) kontrole administracyjne i księgowe przeprowadza się co najmniej w odniesieniu do:
- 5 % produktów objętych umową w celu sprawdzenia w szczególności, że dla każdego producenta powierzchnie, całkowity zbiór, ilości dostarczone do organizacji przetwórcy i ilości dostarczone do przetworzenia są zgodne z wypłaconymi dopłatami określonych w art. 15,
- 10 % porozumień określonych w art. 8 ust. 3;
c) kontrole administracyjne i księgowe przeprowadza się w celu sprawdzenia, czy ilości produktów dostarczone do organizacji producentów przez producentów określonych w art. 8 ust. 1 i 2, ilości dostarczone do przetwórstwa, zaświadczenie dostawy określone w art. 10, oraz ilości podane we wniosku o pomoc są zgodne z wypłatą pomocy na mocy art. 15;
d) kontrolę administracyjną przeprowadza się w odniesieniu do wszystkich wniosków o pomoc określonych w art. 12.
2.
Dla każdego przetwórcy, zakładu, otrzymanego produktu i roku gospodarczego:
a) kontrole bezpośrednie przeprowadza się co najmniej w odniesieniu do:
- 10 % otrzymanych produktów gotowych w celu sprawdzenia uzyskanego surowca w ramach umowy i poza umową;
b) kontrole administracyjne i księgowe przeprowadza się co najmniej w odniesieniu do:
- 5 % partii otrzymanej na podstawie każdego rodzaju umowy (jednoroczne lub wieloletnie).
Obejmują one rzeczywiste powiązanie z umową, zaświadczeniem dostawy określonym w art. 10 ust. 2, dokładna identyfikacja zastosowanego środka transportu oraz wypełnienie minimalnych wymagań, ustanowionych w art. 9,
- 10 % przekazów pieniężnych określonych w art. 3 ust. 3 lit. f);
c) kontrolę bezpośrednią i księgową przeprowadza się w magazynie, co najmniej dwa razy do roku i obejmuje ona wszystkie magazyny produktów gotowych w celu sprawdzenia, czy odpowiadają one zakupionym lub sprzedanym produktom gotowym.
Ponadto kontrole są przeprowadzane w celu zapewnienia, że:
a) faktury sprzedaży i zakupów dla soku zgadzają się;
b) ilości surowca otrzymane przez przemysł, ilości wyprodukowanego soku, ilości zakupionego soku i ilości soku sprzedanego lub znajdującego się w magazynie zgadzają się.
Artykuł 20
1.
Jeśli w odniesieniu do danego produktu stwierdzono, że wnioskowana pomoc w ciągu dowolnego roku gospodarczego przekracza należną kwotę, wówczas kwotę tę redukuje się chyba że różnica powstała na skutek oczywistej pomyłki.
Redukcja jest równa różnicy.
Jeżeli pomoc już została wypłacona, beneficjent zwraca podwójną różnicę, powiększoną o odsetki obliczone za okres między dokonaniem wypłaty a zwrotem dokonanym przez beneficjenta.
Odsetkami do zastosowania są odsetki Europejskiego Banku Centralnego przyjęte dla operacji refinansowania, opublikowane w serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich, obowiązujące w dniu dokonania nienależnej wypłaty, powiększone o trzy punkty procentowe.
2.
Jeżeli różnica określona w ust. 1, przekracza 20 %, beneficjent traci prawo do pomocy, a w przypadku gdy pomoc już została wypłacona, zwraca całą kwotę dopłaty, powiększoną o odsetki obliczone zgodnie z ust. 1.
Jeśli różnica wynosi więcej niż 30 %, organizację producentów również wyklucza się z systemu pomocy w odniesieniu do danego produktu na okres trzech lat gospodarczych.
3.
Zwróconą kwotę i należne odsetki wpłaca się do właściwej agencji płatniczej i odlicza od wydatków finansowanych przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej.
4.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne kroki dla zapewnienia, że przepisy o wypłacie pomocy są przestrzegane zgodnie z art. 15.
Przewidują one w szczególności kary współmiernie do wagi nieprawidłowości, nakładane na pracowników organizacji producentów.
5.
Za wyjątkiem przypadków działania siły wyższej, jeżeli zostanie stwierdzone, że ilość dostarczona lub wyprodukowana na podstawie umowy wieloletniej w danym roku gospodarczym jest mniejsza, niż minimalna ilość ustalona w art. 3 ust. 6, pomoc jest odpowiednio redukowana o 50 % w danym roku gospodarczym.
Jeśli pomoc została już wypłacona, beneficjent zwraca różnicę między wypłaconą pomocą a należną pomocą, powiększoną o odsetki obliczone zgodnie z ust. 1.
Jeśli trzy lub więcej umów wieloletnich nie zostaną zrealizowane w odniesieniu do dostarczenia minimalnej ilości w danym roku gospodarczym, dana organizacja producentów zostaje niedopuszczona do podpisywania kolejnych umów wieloletnich od momentu, gdy zostanie stwierdzone uchybienie.
Państwa Członkowskie ustalają czas trwania takiego zawieszenia w zależności od wagi uchybienia.
Zawieszenie powinno trwać co najmniej dwa lata gospodarcze.
Pierwszy akapit stosuje się do każdej umowy.
6.
Za wyjątkiem przypadków działania siły wyższej, jeżeli zostanie stwierdzone, że ilość dostarczona do przetwórstwa w ciągu danego roku gospodarczego w ramach każdej umowy określonej w art. 3 ust. 2 lit. a) i b), jest mniejsza od ilości objętych umową dla tego roku gospodarczego, łącznie ze wszystkimi zmianami do umowy, dopłata jest pomniejszana o:
- 20 %, jeżeli rozbieżności między ilościami przyjętymi do przetwórstwa a ilościami objętymi umową są większe lub równe 20 %, ale mniejsze niż 30 % ilości objętych umową,
- 30 %, jeżeli rozbieżności między ilościami przyjętymi do przetwórstwa a ilościami objętymi umową są równe lub większe niż 30 %, ale mniejsze niż 40 % ilości objętych umową,
- 40 %, jeżeli rozbieżności między ilościami przyjętymi do przetwórstwa a ilościami objętymi umową są równe lub większe niż 40 %, ale mniejsze niż 50 % ilości objętych umową.
Nie przyznaje się pomocy, jeżeli rozbieżności między ilościami przyjętymi a objętymi umową są równe lub większe niż 50 % ilości objętych umową.
Jeżeli pomoc została już wypłacona, organizacje producentów zwracają różnicę między pomocą wypłaconą a pomocą należną, powiększoną o odsetki obliczone zgodnie z ust. 1.
W przypadku umowy wieloletniej, gdzie możliwe jest jednoczesne zastosowanie ust. 5 i 6, nakłada się wyższe kary.
7.
W przypadku stwierdzenia, że umowa przetwórcza została częściowo lub całkowicie zerwana przed upływem jej terminu, organizacje producentów, które podpisały umowę, zwracają 40 % otrzymanej pomocy z tytułu umowy, powiększoną o odsetki obliczone zgodnie z ust. 1 akapit drugi.
Dodatkowo, w przypadku umów wieloletnich:
- organizacja producentów, która zerwała w tym samym roku gospodarczym dwie umowy przed upływem terminu ich ważności, nie może zawrzeć żadnej umowy wieloletniej zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2202/96 przez trzy lata gospodarcze, od daty wykrycia zerwania umowy przez właściwe władze Państwa Członkowskiego,
- za wyjątkiem przypadku bankructwa producenta, niedostarczenie produktu w jednym z lat gospodarczych w ramach umowy uważa się za zerwanie danej umowy.
8.
Jeśli kontrole powierzchni określone w art. 19 ust. 2 lit. a) wykażą rozbieżności między powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią wykazaną, na poziomie całej sprawdzonej powierzchni, pomoc wypłacana organizacji producentów jest pomniejszana chyba że rozbieżności powstały na skutek oczywistej pomyłki:
- o procent ustalonej rozbieżności. Jeśli jest to więcej niż 5 %, ale nie więcej niż 20 % powierzchni wykazanej,
- o 30 %, jeśli rozbieżności wynoszą więcej niż 30 % ustalonej powierzchni.
W ten sposób obliczona redukcja pomocy jest obniżana do połowy, jeśli powierzchnia zadeklarowana jest mniejsza od powierzchni ustalonej.
9.
Jeśli organizacja producentów dopuści się kolejnego uchybienia, Państwo Członkowskie wycofuje uznanie takiej organizacji lub wstępne uznanie w przypadku organizacji producentów wstępnie uznanych.
Artykuł 21
1. Z wyjątkiem przypadków działania siły wyższej, jeśli ustalono, że cała ilość przyjętego produktu do przetwórstwa na podstawie umowy nie została przetworzona na jeden z produktów wymienionych w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 2202/96, przetwórca zwraca kwotę równą podwojonej wypłaconej kwocie pomocy jednostkowej, pomnożonej przez ilość surowca, który nie został przetworzony, powiększonej o odsetki obliczone zgodnie z art. 20 ust. 1.
Ponadto przetwórca nie może podpisać kolejnych umów:
- w odniesieniu do roku gospodarczego następującego po stwierdzeniu uchybień, jeżeli różnica, określona w ust. 1, wynosi 10 % lub mniej,
- w odniesieniu do dwóch lat gospodarczych następujących p po stwierdzeniu uchybień, jeżeli różnica określona w ust. 1, wynosi więcej niż 10 %, ale nie więcej niż 20 %,
- w odniesieniu do trzech lat gospodarczych następujących po stwierdzeniu uchybień, jeżeli różnica określona w ust. 1, wynosi więcej niż 20 %.
2.
Dodatkowo Państwa Członkowskie wykluczają przetwórcę z systemu pomocy przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 2201/96:
- jeśli organizacja producentów sporządza fałszywą deklarację we współpracy z przetwórcą,
- jeśli przetwórca nie płaci ceny określonej w art. 3 ust. 3 lit. f),
- jeśli przetwórca nie płaci kar przewidzianych w ust. 1.
Państwa Członkowskie podejmują decyzję w sprawie długości okresu, w ciągu którego przetwórca nie może brać udziału w systemie przetwórstwa, biorąc pod uwagę wagę sprawy.
3.
Odzyskane kwoty i należne odsetki wypłaca się do właściwej agencji płatniczej i potrąca z wydatków finansowanych z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej.
Artykuł 22
1.
Przestrzeganie krajowych i wspólnotowych progów ocenia się na podstawie ilości dostarczonej do przetwórstwa zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2202/96 w każdym zainteresowanym Państwie Członkowskim.
2.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia wzajemnej współpracy administracyjnej dla należytego stosowania niniejszego rozporządzenia.
ROZDZIAŁ VII
POWIADOMIENIA KOMISJI
Artykuł 23
1.
Każde Państwo Członkowskie powiadamia Komisję o:
a) ilościach każdego subprogu przed rozpoczęciem każdego roku gospodarczego, jeśli odwołało się do art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2202/96;
b) ilości każdego produktu objętego umową w bieżącym roku gospodarczym, w rozbiciu na rodzaje umów:
i) nie później niż dnia 15 sierpnia w przypadku cytryn;
ii) nie później niż dnia 15 grudnia w przypadku innych produktów;
c) ilości każdego produktu dostarczonego do przetwórstwa na mocy rozporządzenia (WE) nr 2202/96 w okresach określonych w art. 2 ust. 3;
i) nie później niż dnia 1 kwietnia bieżącego roku gospodarczego w przypadku cytryn;
ii) nie później niż dnia 1 sierpnia bieżącego roku gospodarczego w przypadku innych produktów;
W przypadku klementynek, ilość rozbija się na produkty dostarczane dla przetwórstwa na segmenty z jednej strony i na sok z drugiej strony.
2.
Nie później niż dnia 1 stycznia następnego roku gospodarczego zainteresowane Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o:
a) ilości otrzymanego każdego produktu przez przetwórcę w rozbiciu na uzyskane produkty gotowe;
b) ilość każdego produktu otrzymanego przez przetwórcę w ramach umowy, w rozbiciu na rodzaje umów (umowy jednoroczne lub wieloletnie);
c) ilości każdego produktu otrzymanego przez przetwórcę na podstawie umowy, w rozbiciu na uzyskane produkty gotowe;
d) ilości produktów gotowych otrzymanych z każdej ilości określonej w lit. a). W przypadku soku ilości te podaje się w rozbiciu na stężenie Brixa;
e) ilości produktów gotowych uzyskanych z każdej ilości określonej w lit. c). W przypadku soku ilości te podaje się w rozbiciu na stężenie Brixa;
f) ilościach produktów gotowych na składzie po zakończeniu czynności przetwórczych w tym roku gospodarczym;
g) ilościach każdego produktu objętego umową i dostarczonego w ramach umowy (jednorocznej lub wieloletniej);
h) ilościach każdego produktu dostarczonego, w rozbiciu na odpowiednią kwotę pomocy;
i) wydatkach wyrażonych w walucie narodowej na pomoc wypłacaną organizacjom producentów za każdy produkt.
Ilości wyrażane są jako masa netto.
3.
Nie później niż dnia 1 stycznia następnego roku gospodarczego, przygotowywane jest sprawozdanie w odniesieniu do kontroli przeprowadzonych w ciągu poprzedniego roku gospodarczego, z wyszczególnieniem liczby kontroli i ich wyników, w rozbiciu na rodzaje wyników dla każdego produktu.
ROZDZIAŁ VIII
PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE
Artykuł 24
Nie naruszając art. 8 ust. 6, odniesienia do działek na rok gospodarczy 2001/02 są danymi katastralnymi lub dowolnymi innymi odniesieniami uznanymi za równoważne przez organy kontrolne.
Artykuł 25
Rozporządzenie (EWG) nr 1169/97 niniejszym traci moc z końcem 2000/01 roku gospodarczego dla każdego z poszczególnych produktów.
Artykuł 26
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1093/2001
z dnia 1 czerwca 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 245/2001 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1673/2000 w sprawie wspólnej organizacji rynku lnu i konopi uprawianych na włókno
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1673/2000 z dnia 27 lipca 2000 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków lnu i konopi uprawianych na włókno [1], w szczególności jego art. 9 i 14,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu wyjaśnienia niektórych przepisów rozporządzenia Komisji (WE) nr 245/2001 [2] w sprawie szczegółowych zasad stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1673/2000, konieczne jest wprowadzenie zmian w treści tego rozporządzenia.
(2) Artykuł 5 rozporządzenia (WE) nr 1673/2000 zawiera przepisy mające na celu zapobieganie rynkowej dystrybucji konopi uprawianych na włókno, pochodzących z nielegalnych upraw.
Artykuł ten przewiduje wydawanie pozwoleń na przywóz konopi oraz ustanowienie systemu kontroli przywozu konopi i nasion konopi, a także ograniczenia przywozu nasion konopi innych niż przeznaczonych do siewu przez uprawnionych importerów.
Należy przygotować standardowe pozwolenie stwierdzające zgodność przywożonych konopi z ustanowionymi warunkami.
Zainteresowane Państwa Członkowskie powinny dokonać ustaleń systemu kontroli przywożonej konopi oraz uzgodnień w sprawie nadawania uprawnień importerom nasion konopi z przeznaczeniem innym niż do siewu.
Należy także ustanowić odpowiednie przepisy dotyczące handlu nasionami konopi między Państwami Członkowskimi.
(3) W celu umożliwienia Państwom Członkowskimi oraz podmiotom gospodarczym dostosowania się do nowych przepisów związanych z przywozem konopi, należy stworzyć przepisy stosowane od dnia 1 listopada 2001 r.
Środki kontroli, obowiązujące przed tą datą, stosuje się do dnia 31 października 2001 r.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Lnu i Konopi,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 245/2001 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 6 ust. 2 lit. e), po wyrazie "słomę" dodaje się wyrazy "oraz umów o przetwarzanie".
2) W art. 15 ust. 1 lit. c) otrzymuje brzmienie:
"c) na każdy rok gospodarczy, zestawienie ilościowe dotyczące długiego włókna lnianego, krótkiego włókna lnianego i włókna konopnego uzyskiwanych ze słomy pochodzącej z Wspólnoty, magazynowanych na koniec danego okresu."
3) Dodaje się art. 17a w brzmieniu:
"Artykuł 17a
Przywożone konopie
1.
Pozwolenie wskazane w art. 5 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1673/2000 wystawiane jest w formie zgodnej z wzorcem przedstawionym w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Pozwolenie jest wydawane jedynie tym przywożącym Państwom Członkowskim, które spełniają wszystkie ustanowione warunki.
Bez uszczerbku dla ust. 2, zainteresowane Państwa Członkowskie określają warunki, które powinien spełniać wniosek o wydanie pozwolenia, zakres i przedmiot pozwolenia.
Jednakże, pola 1, 2, 4, 14, 15, 16, 17, 18, 20, 24 oraz 25 formularza pozwolenia muszą zostać wypełnione.
System kontroli, określony w art. 5 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1673/2000, ustala się w każdym zainteresowanym Państwie Członkowskim.
2.
Do celów art. 5 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia (WE) nr 1673/2000, zainteresowane Państwa Członkowskie są obowiązane ustalić odpowiednie procedury nadawania uprawnień importerom nasion konopi z przeznaczeniem innym niż do siewu.
Procedury te zawierają dokładne sprecyzowanie warunków przyznawania takich uprawnień i określenie kar, które będą obowiązywać w przypadku gdy warunki te zostaną naruszone.
W przypadku przywozu nasion konopi, określonych w akapicie pierwszym, pozwolenie na przywóz, określone w ust. 1, wydaje się jedynie w przypadku gdy uprawniony importer zobowiąże się, że przedstawi właściwym władzom, w terminie i zgodnie z warunkami określonymi przez Państwo Członkowskie, odpowiednie dokumenty świadczące, iż nasiona konopi objęte pozwoleniem zostało wykorzystane w okresie krótszym niż 12 miesięcy od daty wystawienia pozwolenia, na podjęcie jednego z niżej wymienionych działań:
- uczynienie nasion niezdatnymi do siewu,
- wymieszanie z nasionami innymi niż konopie, do celów żywienia zwierząt, przy czym zawartość nasion konopi wynosiła najwyżej 15 % całej mieszanki, zaś w wyjątkowych wypadkach najwyżej 25 %, na wniosek uprawnionego importera, opatrzony uzasadnieniem,
- ponowny wywóz do państwa trzeciego.
Jednakże, jeżeli część nasion konopi objęta pozwoleniem nie została wykorzystana do celów, określonych w akapicie poprzedzającym w terminie 12 miesięcy, Państwo Członkowskie ma prawo, na wniosek uprawnionego importera przedstawiającego odpowiednie uzasadnienie, przedłużyć termin ważności na jeden lub dwa okresy sześciomiesięczne.
Dokumenty zaświadczające, określone w akapicie drugim, są sporządzane przez podmioty, które wykonują opisane działania i zawierają co najmniej następujące informacje:
- nazwę/nazwisko podmiotu, pełny adres, Państwo Członkowskie oraz podpis podmiotu,
- opis przeprowadzonego działania spełniającego warunki ustanowione w akapicie drugim oraz datę wykonywania,
- ilość nasion konopi w kilogramach, poddawanych działaniu.
3.
W oparciu o analizę ryzyka, dane Państwo Członkowskie jest obowiązane przeprowadzać kontrole prawidłowości świadectw, odnoszące się do działań określonych w ust. 2 akapit drugi, wykonywanych na jego terytorium.
W uzasadnionych wypadkach, przywożące Państwo Członkowskie przesyła zainteresowanym Państwom Członkowskim kopie zaświadczeń dotyczących działań przeprowadzanych na swoim terytorium, dostarczane im przez uprawnionych importerów.
W przypadku wykrycia nieprawidłowości podczas kontroli, określonej w akapicie pierwszym, Państwo Członkowskie jest obowiązane powiadomić o tym właściwą władzę importera danego Państwa Członkowskiego.
4.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o przyjętych przepisach w zakresie stosowania ust. 1 i 2.
Nie później niż do dnia 31 stycznia każdego roku, Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o nałożonych karach lub podejmowanych środkach przewidywanych w przypadku wykrycia nieprawidłowości w poprzedzającym roku gospodarczym.
Państwa Członkowskie przesyłają Komisji, która przesyła je pozostałym Państwom Członkowskim, nazwy i adresy władz odpowiedzialnych za wydawanie pozwolenia oraz kontrole określone w niniejszym artykule."
4) W art. 19 akapit trzeci otrzymuje brzmienie:
"Rozporządzenia (EWG) nr 1523/71, (EWG) nr 1164/89, (EWG) nr 1784/93 oraz (WE) nr 452/1999 stosuje się nadal w odniesieniu do lat gospodarczych 1998/99, 1999/2000 oraz 2000/01."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1096/2001
z dnia 5 czerwca 2001 r.
zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1143/98, (WE) nr 1081/1999, (WE) nr 1128/1999 i (WE) 1247/1999 w sektorze wołowiny i cielęciny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], w szczególności jego art. 32 ust. 1,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1095/96 z dnia 18 czerwca 1996 r. w sprawie wprowadzania koncesji określonych na liście koncesyjnej CXL sporządzonej w wyniku zakończenia negocjacji GATT XXIV.6 [2], w szczególności jego art. 1 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Następujące rozporządzenia ustanawiają zasady zarządzania kontyngentami taryfowymi na żywe bydło:
- rozporządzenie Komisji (WE) nr 1143/98 z dnia 2 czerwca 1998 r. ustanawiające szczegółowe zasady dotyczące kontyngentu taryfowego na krowy i jałówki określonych ras górskich pochodzące z różnych państw trzecich, przeznaczonych do innych celów niż ubój oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1012/98 [3], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1081/1999 [4],
- rozporządzenie Komisji (WE) nr 1081/1999 z dnia 26 maja 1999 r. otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi na przywóz byków, krów i jałówek niektórych ras alpejskich i górskich, przeznaczonych do innych celów niż ubój, uchylające rozporządzenie (WE) nr 1012/98 oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1143/98,
- rozporządzenie Komisji (WE) nr 1128/1999 z dnia 28 maja 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania kontyngentu taryfowego na cielęta ważące nie więcej niż 80 kilogramów, pochodzące z niektórych państw trzecich [5], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2857/2000 [6],
- rozporządzenie Komisji (WE) nr 1247/1999 z dnia 16 czerwca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania kontyngentu taryfowego na żywe bydło ważące od 80 do 300 kilogramów i pochodzące z niektórych państw trzecich, zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2857/2000 [7].
(2) W celu rozłożenia kontyngentów, powinna zostać zastosowana metoda przewidziana w art. 32 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 1254/1999, przy uniknię ciu dyskryminacji zainteresowanych podmiotów gospodarczych. Dostęp do danych kontyngentów powinien zostać rozszerzony na podmioty gospodarcze określonych jako "nowo przybyli".
(3) Zaistniał gwałtowny wzrost liczny "nowo przybyłych", składających wnioski na niektóre kontyngenty taryfowe.
Dlatego też kryterium dostępu tych podmiotów do kontyngentu w zakresie handlu żywymi zwierzętami powinno być bardziej rygorystyczne.
(4) BSE i pryszczyca zakłóciły handel inwentarzem żywym.
Dlatego też okresy referencyjne ustalone dla tradycyjnych i nowo przybyłych powinny zakończyć się przez rozpoczęciem kryzysu.
(5) W celu zapobieżenia spekulacjom:
- należy ustalić środki bezpieczeństwa odnoszące się do przywozu,
- należy wykluczyć możliwość zbywania pozwoleń na przywóz.
(6) W celu zobowiązania podmiotów gospodarczych do składania wniosków o pozwolenia na przywóz w odniesieniu do wszystkich przyznanych praw do przywozu, zobowiązanie to powinno być podstawowym wymogiem zgodnie ze znaczeniem treści rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2220/85 z dnia 22 lipca 1985 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu zabezpieczeń w odniesieniu do produktów rolnych [8], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1932/1999 [9].
(7) Rozporządzenie wymienione w akapicie pierwszym powinno zostać odpowiednio zmienione.
(8) W świetle terminów składania wniosków o prawa do przywozu, rozporządzenie musi wejść w życie bezzwłocznie.
(9) Komitet Zarządzający ds. Wołowiny i Cielęciny nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1143/98 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 2 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1. Kontyngent określony w art. 1 ust. 1 zostaje podzielony na dwie części, 70 % tj. 4900 sztuk i 30 %, tj. 2100 sztuk, odpowiednio.
a) pierwsza część, równa 70 %, jest przydzielona importerom we Wspólnocie, którzy mogą przedstawić dowód na przywóz zwierząt w ramach kontyngentu o numerze seryjnym 09.4563 w ciągu 36 miesięcy poprzedzających rok przedmiotowego przywozu.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą zaakceptować jako ilość referencyjną prawa do przywozu w roku poprzedzającym, jeżeli kontyngent nie został przydzielony na skutek błędu administracyjnego właściwego organu krajowego importerom, którym to prawo przyznano.
b) Druga część, równa 30 %, jest przydzielona importerom, którzy mogą dostarczyć dowód na przywóz z państw trzecich co najmniej 75 sztuk żywego bydła objętego kodem CN 0102 w okresie 12 miesięcy poprzedzających rok przedmiotowego przywozu.
Jednakże w roku przywozu od dnia 1 lipca 2001 r. do dnia 30 czerwca 2002 r., okres referencyjny określony w lit. a) akapit pierwszy biegnie od dnia 1 lipca 1997 r. do dnia 30 czerwca 2000 r., oraz okres określony w lit. b) biegnie od dnia 1 lipca 1999 r. do dnia 30 czerwca 2000 r.".
2.
Po art. 5 dodaje się art. 5a w brzmieniu:
"Artykuł 5a
1.
Zabezpieczenie odnoszące się do praw do przywozu wynosi 3 EUR za sztukę i musi zostać złożone do właściwego organu razem z wnioskiem o prawo do przywozu.
2.
Wniosek o pozwolenie na przywóz musi zostać sporządzony na przyznaną ilość.
Obowiązek ten stanowi podstawowy wymóg w znaczeniu art. 20 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85.
3.
Jeżeli decyzja w sprawie przydziału przez Komisję zgodnie z art. 5 prowadzi do zastosowania obniżki procentowej, zabezpieczenie zostanie zwolnione w odniesieniu do wnioskowanych praw do przywozu przekraczających prawa przyznane.".
3.
Na końcu art. 6 dodaje się ust. 7 w brzmieniu:
"7. Nie naruszając art. 9 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 [10], pozwolenia na przywóz wydane zgodnie z tym rozporządzeniem są niezbywalne i zapewniają prawo do korzystania z kontyngentu taryfowego tylko imiennie, według nazwy/nazwiska widniejącego w zgłoszeniu o dopuszczenie do swobodnego obrotu, towarzyszącemu pozwoleniu.".
Artykuł 2
W rozporządzeniu (WE) nr 1081/1999 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 2 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Każda z dwóch wielkości kontyngentu określonych w art. 1 ust. 1 zostaje podzielona na dwie części, 70 %, tj. 3500 głów, oraz 30 %, tj. 1500 głów, odpowiednio:
a) pierwsza część każdej wielkości kontyngentu, równa 70 %, jest przydzielona importerom we Wspólnocie, którzy mogą dostarczyć dowód na przywóz zwierząt w ramach kontyngentu o numerze seryjnym 09.0001 i/lub 09.0003, w terminie 36 miesięcy poprzedzających rok przedmiotowego przywozu.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą zaakceptować jako ilość referencyjną, prawa do przywozu w roku poprzedzającym, jeżeli kontyngent nie został przydzielony na skutek błędu administracyjnego właściwego organu krajowego importerom, którym to prawo przyznano;
b) druga część, 30 %, zostanie przydzielona importerom, którzy mogą dostarczyć dowód na przywóz z państw trzecich co najmniej 75 sztuk żywego bydła objętego kodem CN 0102 w okresie 12 miesięcy poprzedzających rok przedmiotowego przywozu.
Jednakże w roku przywozu od dnia 1 lipca 2001 r. do dnia 30 czerwca 2002 r., okres referencyjny określony w lit. a) akapit pierwszy biegnie od dnia 1 lipca 1997 r. do dnia 30 czerwca 2000 r., oraz okres określony w lit. b) biegnie od dnia 1 lipca 1999 r. do dnia 30 czerwca 2000 r.".
2.
Po art. 5 dodaje art. 5a w brzmieniu:
"Artykuł 5a
1.
Zabezpieczenie odnoszące się do praw do przywozu wynosi 3 EUR za sztukę i musi zostać złożone do właściwego organu razem z wnioskiem o prawo do przywozu.
2.
Wniosek o pozwolenie na przywóz musi zostać sporządzony na przyznaną ilość.
Obowiązek ten stanowi podstawowy wymóg w znaczeniu art. 20 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85.
3.
Jeżeli decyzja w sprawie przydziału przez Komisję zgodnie z art. 5 prowadzi do zastosowania obniżki procentowej, zabezpieczenie zostanie zwolnione w odniesieniu do wnioskowanych praw do przywozu przekraczających prawa przyznane.".
Artykuł 3
W rozporządzeniu (WE) nr 1128/1999 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 2 ust. 3 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Jednakże w roku przywozu od dnia 1 lipca 2001 r. do dnia 30 czerwca 2002 r., okres referencyjny określony w lit. a) akapit pierwszy biegnie od dnia 1 lipca 1997 r. do dnia 30 czerwca 2000 r., oraz okres określony w lit. b) biegnie od dnia 1 lipca 1999 do dnia 30 czerwca 2000 r.".
2.
W art. 4 ust. 2 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Dla celów art. 2 ust. 3 lit. a), podmioty gospodarcze przedstawią właściwym organom aktualne wnioski o prawa do przywozu wraz z dowodem określonym w art. 2 ust. 6 najpóźniej do dnia 21 czerwca roku poprzedzającego rok przedmiotowego przywozu."
3.
W art. 4 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3. Dla celów art. 2 ust. 3 lit. b) wnioski o prawa do przywozu, wraz z dowodem określonym w art. 2 ust. 6, muszą zostać złożone przez podmioty gospodarcze do dnia 21 czerwca roku poprzedzającego rok przedmiotowego przywozu.
Każdy wnioskodawca może złożyć tylko jeden wniosek.
Jeśli ten wnioskodawca złoży więcej niż jeden wniosek, wszystkie wnioski pochodzące od tej samej osoby zostaną uznane za nieważne.
Nie można złożyć wniosku o prawa do przywozu na liczbę sztuk przekraczającą 10 % dostępnej liczby.
Po weryfikacji przedstawionych dokumentów, Państwa Członkowskie przekażą je Komisji najpóźniej do dziesiątego dnia roboczego po zakończeniu okresu składania wniosków listę wnioskodawców oraz wnioskowane ilości.".
4.
Po art. 5 dodaje się art. 5a w brzmieniu:
"Artykuł 5a
1.
Zabezpieczenie odnoszące się do praw do przywozu wynosi 3 EUR za sztukę i musi zostać złożone do właściwego organu razem z wnioskiem o prawo do przywozu.
2.
Wniosek o pozwolenie na przywóz musi zostać sporządzony na przyznaną ilość.
Obowiązek ten stanowi podstawowy wymóg w znaczeniu art. 20 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85.
3.
Jeżeli decyzja w sprawie przydziału przez Komisję zgodnie z art. 5 prowadzi do zastosowania obniżki procentowej, zabezpieczenie zostanie zwolnione w odniesieniu do wnioskowanych praw do przywozu przekraczających prawa przyznane.".
5.
Na końcu art. 6 dodaje się ust. 8 w brzmieniu:
"8. Nie naruszając art. 9 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 [11], pozwolenia na przywóz wydane zgodnie z tym rozporządzeniem są niezbywalne i zapewniają prawo do korzystania z kontyngentu taryfowego tylko imiennie, według nazwy/nazwiska widniejącego w zgłoszeniu o dopuszczenie do swobodnego obrotu, towarzyszącemu pozwoleniu.".
Artykuł 4
W rozporządzeniu (WE) nr 1247/1999 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 2 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
W celu zakwalifikowania się na kontyngent przewidziany w art. 1, wnioskodawca musi być osoba fizyczną lub prawną i musi w sposób zadowalający właściwe organy zainteresowanych Państw Członkowskich udowodnić, że w czasie złożenia wniosku dokonał przywozu i/lub wywozu co najmniej 75 sztuk zwierząt objętych kodem CN 010290 w okresie 12 miesięcy przed rokiem przedmiotowego przywozu; wnioskodawca musi być zarejestrowany w danym kraju do celów podatku VAT.
Jednakże w roku przywozu od dnia 1 lipca 2001 r. do dnia 30 czerwca 2002 r., okres referencyjny określony w lit. a) akapit pierwszy biegnie od dnia 1 lipca 1997 r. do dnia 30 czerwca 2000 r., oraz okres określony w lit. b) biegnie od dnia 1 lipca 1999 r. do dnia 30 czerwca 2000 r.".
2.
Po art. 4a dodaje się art. 4a w brzmieniu:
"Artykuł 4a
1.
Zabezpieczenie odnoszące się do praw do przywozu wynosi 3 EUR za sztukę i musi zostać złożone do właściwego organu razem z wnioskiem o prawo do przywozu.
2.
Wniosek o pozwolenie na przywóz musi zostać sporządzony na przyznaną ilość.
Obowiązek ten stanowi podstawowy wymóg w znaczeniu art. 20 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85.
3.
Jeżeli decyzja w sprawie przydziału przez Komisję zgodnie z art. 5 prowadzi do zastosowania obniżki procentowej, zabezpieczenie zostanie zwolnione w odniesieniu do wnioskowanych praw do przywozu przekraczających prawa przyznane
."
3. Na końcu art. 5 dodaje się ust. 8 w brzmieniu:
"8. Nie naruszając art. 9 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000, pozwolenia na przywóz wydane zgodnie z tym rozporządzeniem są niezbywalne i zapewniają prawo do korzystania z kontyngentu taryfowego tylko imiennie, według nazwy/nazwiska widniejącego w zgłoszeniu o dopuszczenie do swobodnego obrotu, towarzyszącemu pozwoleniu.".
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1098/2001
z dnia 5 czerwca 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3149/92 ustanawiające szczegółowe zasady dostaw żywności z zapasów interwencyjnych do wykorzystania przez osoby najbardziej poszkodowane we Wspólnocie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3730/87 z dnia 10 grudnia 1987 r. ustanawiające ogólne zasady dostaw żywności z zapasów interwencyjnych do wyznaczonych organizacji, celem rozdysponowania jej między osoby najbardziej poszkodowane we Wspólnocie [1], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2535/95 [2], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3149/92 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2760/1999 [4], wykonanie rocznego planu dystrybucji, określonego w art. 2 ust. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, trwa od 1 października do 30 września następnego roku. W świetle doświadczeń oraz biorąc pod uwagę szczególne wymogi dystrybucji wśród korzystających z tego środka, najbardziej poszkodowanych osób we Wspólnocie, dystrybucja do organizacji charytatywnych powinna trwać do dnia 31 października roku jej wykonania. Powinno to także umożliwiać skrócenie etapu przejściowego między wykonaniem dwóch kolejnych planów.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opiniami zainteresowanych komitetów zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 3 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3149/92 otrzymuje brzmienie:
"1.
Wykonanie planu trwa od 1 października do dnia 30 września następnego roku.
Jednakże dystrybucja do organizacji charytatywnych może być kontynuowana do dnia 31 października roku jej wykonania." .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1105/2001
z dnia 30 maja 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1911/91 w sprawie stosowania przepisów prawa wspólnotowego do Wysp Kanaryjskich
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Akt Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii, w szczególności jego art. 25 ust. 4 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 5 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1911/91 [4] ustanowił okres przejściowy, który pozwolił władzom Hiszpanii na wprowadzenie podatku od produkcji i przywozu (APIM) wszelkich produktów sprowadzonych na Wyspy Kanaryjskie, bądź wyprodukowanych na ich obszarze.
(2) Artykuł 6 ust. 1 określonego rozporządzenia ustanowił okres przejściowy w celu stopniowego wprowadzenia Wspólnej Taryfy Celnej (WTC) na Wyspach Kanaryjskich.
(3) Obydwa okresy przejściowe wygasły dnia 31 grudnia 2000 r.
(4) W październiku oraz listopadzie 2000 r. władze Hiszpanii wystąpiły o przedłużenie wspomnianych okresów przejściowych oraz możliwości stosowania środków wprowadzonych rozporządzeniem (EWG) nr 1911/91.
(5) W lipcu i październiku 2000 r. władze Hiszpanii poinformowały o nowym podatku, który zostanie wprowadzony na Wyspach Kanaryjskich i którego celem jest zrekompensowanie niekorzystnych warunków, określonych w art. 299 ust. 2 Traktatu.
(6) Wniosek zawierał dokumentację wskazującą na to, że mimo poprawy sytuacji gospodarczej na Wyspach Kanaryjskich w okresie przejściowym pełna integracja regionu doprowadzi do spadku aktywności w obszarze przemysłu i handlu, a co za tym idzie — zwiększenia bezrobocia w odnośnych sektorach.
(7) Jednakże, z uwagi na brak czasu, dokonanie pełnej oceny wpływu zakończenia stosowania lub zmiany środków zaradczych na sytuację gospodarczą i społeczną Wysp Kanaryjskich nie była możliwa.
(8) w celu zapewnienia zainteresowanym podmiotom gospodarczym prowadzenie działalności w warunkach stabilności tych przepisów prawnych, które mają wpływ na ich działalność, wskazane jest przedłużenie okresów przejściowych o rok.
(9) Z chwilą zakończenia wspomnianej wyżej oceny Komisja, o ile zajdzie taka potrzeba, przedstawi nowy wniosek, uwzględniając cele art. 299 ust. 2 Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 5 ust. 1 i 6 oraz art. 6 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1911/91 datę "dnia 31 grudnia 2000 r." zastępuje się datą "dnia 31 grudnia 2001 r.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1112/2001
z dnia 6 czerwca 2001 r.
dotyczące odstępstw od przepisów rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 58/97 w odniesieniu do statystyk usług ubezpieczeniowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 58/97 z dnia 20 grudnia 1996 r. w sprawie statystyk strukturalnych dotyczących przesiębiorstw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 410/98 [2], w szczególności jego art. 12 lit. x),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 58/97 ustanowiło wspólne ramy tworzenia statystyk Wspólnoty w zakresie struktury, działalności, funkcjonowania oraz konkurencyjności w sektorze ubezpieczeniowym we Wspólnocie.
(2) Art. 11 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 58/97 ustanawia możliwość uchylenia przepisów załączników do tego rozporządzenia w czasie okresu przejściowego.
(3) Państwa Członkowskie zwróciły się o odstępstwa od niektórych przepisów załącznika 5 do rozporządzenia (WE, Euratom) nr 58/97, w zakresie statystyk usług ubezpieczeniowych na okres 2000–2002; ponieważ systemy gromadzenia danych w Państwach Członkowskich wymagają dalszych dostosowań, niezbędne jest udzielenie odstępstw.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Programu Statystycznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Udziela się odstępstw w zakresie cech objętych wykazem B, wymienionych w załączniku 5 do rozporządzenia (WE, Euratom) nr 58/97 w sekcji 4 ust. 4 na lata referencyjne 2000–2002, zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1116/2001
z dnia 5 czerwca 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3677/90 ustanawiające środki, które powinny być podjęte w celu uniemożliwiania wykorzystywania niektórych substancji do nielegalnego wytwarzania środków odurzających i substancji psychotropowych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (EWG) nr 3677/90 [1] ustanawia środki, które mają zostać podjęte w celu uniemożliwiania wykorzystywania niektórych substancji do nielegalnego wytwarzania środków odurzających i substancji psychotropowych.
(2) Środki mające zastosowanie do olejku sasafrasowego są obecnie poddawane różnym sposobom wykładni we Wspólnocie, od kiedy olejek sasafrasowy jest uznawany za mieszaninę zawierającą safrol i dlatego podlega kontroli w niektórych Państwach Członkowskich, podczas gdy inne Państwa Członkowskie uważają go za produkt naturalny niepodlegający kontroli.
Wprowadzenie do definicji substancji ujętej w wykazie odniesienia do produktu naturalnego powinno usunąć tę rozbieżność i z tego względu umożliwić przeprowadzanie kontroli olejku sasafrasowego.
Definicja powinna obejmować tylko produkty naturalne, z których substancje ujęte w wykazie mogą zostać łatwo ekstrahowane.
(3) Ustanowienie procedury współpracy jest przewidziane w planie działań na rzecz zwalczania narkomanii zatwierdzonego przez Radę Europejską w Santa Maria de Feira w dniach 19 i 20 czerwca 2000 r.
W celu wspierania współpracy między władzami Państw Członkowskich a przemysłem chemicznym, w szczególności w odniesieniu do substancji, które, chociaż nie są objęte zasadami dotyczącymi prekursorów, mogą zostać wykorzystane w nielegalnym wytwarzaniu narkotyków syntetycznych, Komisja powinna zostać obarczona odpowiedzialnością za sporządzenie wytycznych w celu wsparcia przemysłu chemicznego.
(4) Przepisy rozporządzenia (EWG) nr 3677/90 dotyczące procedur komitetu powinny zostać zmienione w celu uwzględnienia decyzji Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999r. ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [2].
(5) Rozporządzenie (EWG) nr 3677/90 powinno zostać odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 3677/90 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 1 ust. 2 lit a) otrzymuje brzmienie:
"a) "substancja sklasyfikowana"; oznacza wszelkie substancje wymienione w Załączniku, włącznie z mieszaninami i produktami naturalnymi zawierającymi takie substancje.
Nie obejmuje to leków, preparatów farmaceutycznych, mieszanin, produktów naturalnych lub innych preparatów zawierających substancje sklasyfikowane, które są łączone w taki sposób, że substancje takie nie mogą być łatwo wykorzystane lub odzyskiwane za pomocą dających się łatwo zastosować oraz ekonomicznie wykonalnych środków;";
2) dodaje się art. 3a w brzmieniu:
"Artykuł 3a
Wytyczne
1.
W celu ułatwienia współpracy określonej w art. 3 oraz w celu rozszerzenia jej na substancje niesklasyfikowane, które są powszechnie wykorzystywane w nielegalnym wytwarzaniu środków odurzających i substancji psychotropowych, Komisja, stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 10 ust. 2, opracowuje i aktualizuje wytyczne w celu wspierania przemysłu chemicznego.
2.
Wytyczne dostarczają w szczególności:
a) informacji, w jaki sposób rozpoznawać podejrzane transakcje oraz powiadamiać o nich;
b) regularnie uaktualnianego wykazu niesklasyfikowanych substancji, które są powszechnie wykorzystywane w nielegalnym wytwarzaniu środków odurzających i substancji psychotropowych, w celu umożliwienia branży dobrowolnego monitorowania handlu tymi substancjami;
c) innych informacji, które mogą zostać uznane za użyteczne.
3. Państwa Członkowskie zapewniają, że wytyczne oraz wykaz, określone w ust. 2 lit. b), są regularnie upowszechniane w sposób uznany za odpowiedni przez właściwe władze zgodnie z celami wytycznych.";
3) artykuł 10 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 10
1.
Komisję wspiera Komitet.
2.
W przypadku dokonania odniesienia do tego ustępu stosuje się art. 4 i art. 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres ustanowiony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1120/2001
z dnia 7 czerwca 2001 r.
wprowadzające odstępstwo od rozporządzenia (WE) nr 609/2001 w odniesieniu do wprowadzania niektórych przepisów na 2001 r. i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 412/97
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1] ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 911/2001 [2], w szczególności jego art. 48,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 609/2000 [3] ustanawia szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 w odniesieniu do programów operacyjnych, funduszy operacyjnych oraz wspólnotowej pomocy finansowej, a także uchyla rozporządzenie Komisji (WE) nr 411/97 [4].
(2) Artykuł 11 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 609/2001 określa ostateczny termin płatności pomocy finansowej należnej organizacjom producentów na dzień 31 sierpnia.
Załącznik II określa terminy przekazywania Komisji informacji przez Państwa Członkowskie na dzień 1 czerwca i na dzień 1 października każdego roku.
(3) Zgodnie z art. 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 609/2001, próba losowa rocznie przeprowadzanych kontroli musi obejmować co najmniej 20 % organizacji producentów.
(4) Przepisy te przedstawiają dodatkowe ograniczenia administracyjne dla Państw Członkowskich w porównaniu z przepisami rozporządzenia (WE) nr 411/97: dla 2001 r. czas dostępny między datą wejścia w życie rozporządzenia (WE) nr 609/2001 z dnia 2 kwietnia 2001 r. a terminami dla wprowadzenia przepisów art. 11 ust. 4 i art. 14 ust. 2 oraz załącznika II jest krótszy niż ma to miejsce w zwykłym roku zastosowania.
(5) W celu umożliwienia Państwom Członkowskim rozpatrywania wniosków o pomoc finansową organizacji producentów, jeżeli jest to utrudnione na skutek wymienionych nowych ograniczeń administracyjnych, właściwe jest określenie nowego terminu na dzień 15 października 2001 r., dla wypłaty pomocy finansowej na mocy przepisów art. 11 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 609/2001, w odniesieniu do funduszy operacyjnych na 2000 r.
(6) Właściwe jest określenie nowego terminu na dzień 31 października 2001 r. dla przekazywania Komisji informacji przez Państwa Członkowskie zgodnie z załącznikiem II do rozporządzenia (WE) nr 609/2001 w odniesieniu do informacji dotyczących 2000 r.
(7) Właściwe jest ustalenie 10 % minimalnej stawki procentowej dla próby losowej od rocznie przeprowadzanych kontroli organizacji producentów przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 14 ust. 2 w ciągu 2001 r. w przypadku gdy Państwa Członkowskie z przyczyn administracyjnych nie są w stanie zapewnić prawidłowego i pełnego wykonania tego przepisu.
(8) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 412/97 z dnia 3 marca 1997 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 w odniesieniu do uznawania organizacji producentów [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1493/97 [6], przewiduje w art. 9, że Państwa Członkowskie przedstawiają roczne sprawozdanie o organizacjach producentów. Sprawozdanie to zostało zastąpione wymogami sprawozdawczymi rozporządzenia (WE) nr 609/2001 i nie jest już dłużej wymagane przez służby Komisji dla wymagań sprawozdawczych począwszy od 2000 r.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie mogą odroczyć płatność pomocy finansowej na rzecz organizacji producentów zgodnie z art. 11 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 609/2001 względem funduszy operacyjnych na 2000 r., najpóźniej do dnia 15 października 2001 r.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie przesyłają Komisji informacje przewidziane w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 609/2001 w odniesieniu do 2000 r., najpóźniej do dnia 31 października 2001 r.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie przeprowadzają kontrole organizacji producentów zgodnie z art. 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 609/2001, w 2001 r., przy próbie losowej wynoszącej co najmniej 10 % organizacji producentów i 30 % pomocy wspólnotowej.
Artykuł 4
Artykuł 9 rozporządzenia (WE) nr 412/97 uchyla się.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1121/2001
z dnia 7 czerwca 2001 r.
ustalające współczynniki dostosowujące, jakie mają być stosowane w odniesieniu do ilości referencyjnej każdego tradycyjnego podmiotu gospodarczego w ramach kontyngentów taryfowych na przywóz bananów
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 404/93 z dnia 13 lutego 1993 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku bananów [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 216/2001 [2],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 896/2001 z dnia 7 maja 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 404/93 w odniesieniu do uzgodnień dotyczących przywozu bananów do Wspólnoty [3], w szczególności jego art. 5 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 896/2001, w świetle łącznych ilości dostępnych w ramach kontyngentów taryfowych A/B i C oraz informacji otrzymanych od Państw Członkowskich dotyczących sumy ilości referencyjnych ustalonych odpowiednio dla tradycyjnych podmiotów gospodarczych A/B i dla tradycyjnych podmiotów gospodarczych C zgodnie z art. 4 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia, Komisja ma ustalić, gdzie właściwe, jednolity współczynnik dostosowujący, jaki ma być stosowany w odniesieniu do ilości referencyjnej każdego z podmiotów.
(2) Zgodnie z informacjami przesłanymi przez Państwa Członkowskie na mocy art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 896/2001 suma ilości referencyjnych wynosi 1964154 tony dla tradycyjnych podmiotów gospodarczych A/B i 725180 ton dla tradycyjnych podmiotów gospodarczych C. W związku z tym musi zostać ustalony współczynnik dostosowujący, stosowany w odniesieniu do ilości referencyjnej w każdej z dwóch kategorii tradycyjnych podmiotów gospodarczych.
(3) Należy przypomnieć, że w odniesieniu do drugiej połowy 2001 r. ilość referencyjna dla każdego z tradycyjnych podmiotów gospodarczych podlega przepisom art. 28 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 896/2001.
(4) Niniejsze rozporządzenie musi wejść w życie bezzwłocznie, uwzględniając terminy ustanowione rozporządzeniem (WE) nr 896/2001.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Bananów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. W odniesieniu do kontyngentów taryfowych A/B i C przewidzianych w art. 18 rozporządzenia (EWG) nr 404/93 współczynnik dostosowujący przewidziany w art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 896/2001 wynosi:
- dla każdego tradycyjnego podmiotu gospodarczego A/B: 1,07883,
- dla każdego tradycyjnego podmiotu gospodarczego C: 0,97286.
2. Na drugą połowę 2001 r. ilość referencyjna dla każdego tradycyjnego podmiotu gospodarczego ustalona zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 896/2001 zostaje po zastosowaniu ust. 1 dostosowana za pomocą współczynnika ustanowionego w art. 28 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 896/2001.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1135/2001
z dnia 8 czerwca 2001 r.
zmieniające przepisy dotyczące klasyfikacji według wielkości, prezentacji i oznakowania ustalonych w normach handlowych dla niektórych świeżych warzyw oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 659/97
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 911/2001 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 2 i art. 48,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 ustanawia, że przy przyjmowaniu norm dla świeżych owoców i warzyw Komisja musi brać pod uwagę normy międzynarodowe ustanowione przez Europejską Komisję Gospodarczą Narodów Zjednoczonych. Normy te ustanawiają, że oberżyny, kalafiory, kapusty i cukinie mogą być wprowadzone do obrotu w formie produktu miniaturowego, podlegając szczególnym przepisom w sprawie prezentacji i etykietowania. Rozporządzenia ustanawiające normy handlowe dla tych produktów powinny zostać odpowiednio zmienione, tj. rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1292/81 z dnia 12 maja 1981 r. ustanawiające normy jakości oberżyn i cukinii [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 888/97 [4], rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1591/87 z dnia 5 czerwca 1987 r. ustanawiające normy jakości kapusty, kapusty brukselskiej, selera naciowego i szpinaku [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1168/1999 [6] oraz rozporządzenie Komisji (WE) nr 963/98 z dnia 7 maja 1998 r. ustalające normy handlowe dla kalafiorów i karczochów [7], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2551/1999 [8].
(2) Niektóre odmiany cukini, oberżyny, kalafiora i kapusty mogą osiągać dojrzałość zanim osiągną minimalne wielkości ustanowione odpowiednimi normami handlowymi.
Dlatego normy te powinny zostać ustalone w taki sposób, aby wymagania co do wielkości nie stosowały się do produktów miniaturowych.
Jednakże przepisy muszą być ustanowione w celu zapewnienia jednorodności wielkości i odpowiedniego oznakowania produktu miniaturowego.
(3) Istnieje bezsprzeczne zainteresowanie handlowe obrotem mieszaninami odmian produktu miniaturowego.
Dlatego należy przewidzieć taką prezentację danych miniaturowych warzyw i ustalić odpowiednie przepisy w sprawie etykietowania.
(4) Podczas działań wycofania należy unikać jakiegokolwiek ryzyka pomylenia produktu miniaturowego i produktu odmian nieminiaturowych lub tych, które nie były dostatecznie rozwinięte. Aby zapobiec nadużyciom i zapewnić efektywność kontroli, rozporządzenie Komisji (WE) nr 659/97 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 w zakresie ustaleń interwencyjnych w sektorze owoców i warzyw [9], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 398/2000 [10], powinno zostać zmienione w taki sposób, aby możliwość wycofania produktu luzem bez klasyfikacji według wielkości nie była rozszerzona na produkt miniaturowy.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1292/81 wprowadza się następujące zmiany:
1) W załączniku II (Normy jakości oberżyn), tytuł III (Przepisy dotyczące wielkości) dodaje się następujący akapit i należące do niego przypisy w brzmieniu:
"Wymagań dotyczących wielkości nie stosuje się do produktów miniaturowych [a] Produkt miniaturowy oznacza rodzaj lub odmianę oberżyny, uzyskaną w hodowli roślin i/lub za pomocą specjalnych technik upraw, wyłączając oberżyny odmian nieminiaturowych, nie w pełni rozwinięte lub które nie osiągnęły odpowiednich wielkości.
Muszą być spełnione wszystkie inne wymagania norm.."
2) W załączniku II (Normy jakości oberżyn), tytuł V (Przepisy dotyczące prezentacji), ust.
A (Jednorodność) po akapicie drugim dodaje się akapit w brzmieniu:
"Miniaturowe oberżyny muszą w uzasadniony sposób być jednorodne pod względem wielkości.
Mogą one być zmieszane z innymi miniaturowymi produktami o odmiennym rodzaju i pochodzeniu."
3) W załączniku II (Normy jakości oberżyn), tytuł VI (Przepisy dotyczące oznakowania), ust. D (Specyfikacje handlowe) dodaje się tiret w brzmieniu:
"— "oberżyny mini", "bakłażanki" lub inny stosowny termin na produkt miniaturowy, jeżeli to właściwe.
Jeżeli kilka rodzajów produktów miniaturowych jest wymieszane w tym samym opakowaniu, to muszą być wymienione wszystkie produkty i ich odpowiednie pochodzenie."
4) W załączniku III (Normy jakości cukini), tytuł III (Przepisy dotyczące wielkości lub wagi) dodaje się akapit i należące do niego przypisy w brzmieniu:
"Wymagań dotyczących wielkości nie stosuje się do produktów miniaturowych [2] Produkt miniaturowy oznacza rodzaj lub odmianę oberżyny, uzyskaną w hodowli roślin i/lub za pomocą specjalnych technik upraw, wyłączając oberżyny odmian nieminiaturowych, nie w pełni rozwinięte lub które nie osiągnęły odpowiednich wielkości.
Muszą być spełnione wszystkie inne wymagania norm.."
5) W załączniku III (Normy jakości cukini), tytuł V (Przepisy dotyczące prezentacji), ust.
A (Jednorodność) po akapicie pierwszym dodaje się akapit w brzmieniu:
"Miniaturowe cukinie muszą w uzasadniony sposób być jednorodne pod względem wielkości.
Mogą być zmieszane z innymi miniaturowymi produktami o odmiennym rodzaju i pochodzeniu."
6) W załączniku III (Normy jakości cukini), tytuł VI (Przepisy dotyczące oznakowania), ust. D (Specyfikacje handlowe) dodaje się tiret w brzmieniu:
"— "cukinie mini", "cukinki" lub inny stosowny termin na produkt miniaturowy, jeżeli to właściwe.
Jeżeli kilka rodzajów produktów miniaturowych jest wymieszane w tym samym opakowaniu, to muszą być wymienione wszystkie produkty i ich odpowiednie pochodzenie."
Artykuł 2
W załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 1591/87 wprowadza się następujące zmiany:
1) W tytule III (Przepisy dotyczące wielkości) dodaje się następujący akapit i należące do niego przypisy w brzmieniu:
"Wymagań dotyczących wielkości nie stosuje się do produktów miniaturowych [a] Produkt miniaturowy oznacza rodzaj lub odmianę oberżyny, uzyskaną w hodowli roślin i/lub za pomocą specjalnych technik upraw, wyłączając oberżyny odmian nieminiaturowych, nie w pełni rozwinięte lub które nie osiągnęły odpowiednich wielkości.
Muszą być spełnione wszystkie inne wymagania norm.."
2) W tytule V (Przepisy dotyczące prezentacji), ust.
A (Jednorodność) po akapicie drugim dodaje się akapit w brzmieniu:
"Miniaturowa kapusta musi w uzasadniony sposób być jednorodna pod względem wielkości.
Może być zmieszana z innymi miniaturowymi produktami o odmiennym rodzaju i pochodzeniu."
3) W tytule VI (Przepisy dotyczące oznakowania), ust. D (Specyfikacje handlowe) dodaje się tiret w brzmieniu:
"— "oberżyny mini", "bakłażanki" lub inny stosowny termin na produkt miniaturowy, jeżeli to właściwe.
Jeżeli kilka rodzajów produktów miniaturowych jest wymieszane w tym samym opakowaniu, to muszą być wymienione wszystkie produkty i ich odpowiednie pochodzenie."
Artykuł 3
W załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 963/98 wprowadza się następujące zmiany:
1) W tytule III (Przepisy dotyczące wielkości) dodaje się następujący akapit i należące do niego przypisy w brzmieniu:
"Wymagań dotyczących wielkości nie stosuje się do produktów miniaturowych [2] Produkt miniaturowy oznacza rodzaj lub odmianę oberżyny, uzyskaną w hodowli roślin i/lub za pomocą specjalnych technik upraw, wyłączając oberżyny odmian nieminiaturowych, nie w pełni rozwinięte lub które nie osiągnęły odpowiednich wielkości.
Muszą być spełnione wszystkie inne wymagania norm.."
2) W tytule V (Przepisy dotyczące prezentacji), ust.
A (Jednorodność) po akapicie pierwszym dodaje się akapit w brzmieniu:
"Miniaturowe kalafiory muszą w uzasadniony sposób być jednorodne pod względem wielkości.
Mogą być zmieszane z innymi miniaturowymi produktami o odmiennym rodzaju i pochodzeniu."
3) W tytule VI (Przepisy dotyczące oznakowania), ust. D (Specyfikacje handlowe) dodaje się tiret w brzmieniu:
"— "kalafiory mini", "kalafiorki" lub inny stosowny termin na produkt miniaturowy, jeżeli to właściwe.
Jeżeli kilka rodzajów produktów miniaturowych jest wymieszane w tym samym opakowaniu, to muszą być wymienione wszystkie produkty i ich odpowiednie pochodzenie."
Artykuł 4
W art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 659/97 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Jakiekolwiek pomidory wycofane od dnia 16 lipca do dnia 15 października, jak również produkty miniaturowe określone w stosownych normach handlowych, muszą spełniać odpowiednie normy handlowe."
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1148/2001
z dnia 12 czerwca 2001 r.
w sprawie kontroli zgodności norm handlowych mających zastosowanie do świeżych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 911/2001 [2], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2251/92 z dnia 29 lipca 1992 r. w sprawie kontroli jakości świeżych owoców i warzyw [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 766/97 [4], musi zostać w wielu miejscach zmienione, aby uwzględnić rozwój handlu świeżymi owocami i warzywami oraz jego wyższy profesjonalizm, jak również zmiany we wspólnej organizacji rynku w tym sektorze, a także w celu wyjaśnienia szeregu niejasności w tym rozporządzeniu. W celu ich uproszczenia oraz zachowania przejrzystości zasady powinny być całkowicie zmienione, należy uchylić rozporządzenie (EWG) nr 2251/92.
(2) Państwa Członkowskie muszą wyznaczyć organy kontroli, które na każdym etapie obrotu są odpowiedzialne za przeprowadzanie oceny zgodności.
Uwzględniając wysoce odmienne okoliczności w Państwach Członkowskich, jeden z tych organów w Państwie Członkowskim powinien być odpowiedzialny za kontakty między wszystkimi wyznaczonymi organami oraz za koordynację ich działań.
(3) Kontrole zgodności powinny być przeprowadzane za pomocą pobierania próbek i powinny koncentrować się na podmiotach gospodarczych, które najprawdopodobniej posiadają towary nie odpowiadające normom.
W zależności od właściwości swojego rynku krajowego Państwa Członkowskie muszą ustanawiać zasady ustalające pierwszeństwo kontroli w odniesieniu do poszczególnych kategorii podmiotów gospodarczych.
W celu zapewnienia przejrzystości zasady te powinny zostać notyfikowane Komisji.
Z uwagi na to, iż wiedza na temat podmiotów gospodarczych i ich głównych cech jest nieodzownym narzędziem w analizie dokonywanej przez Państwa Członkowskie, istotne jest utworzenie bazy danych dotyczących podmiotów gospodarczych zajmujących się świeżymi owocami i warzywami w każdym Państwie Członkowskim, z uwzględnieniem rejestru sporządzonego zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2251/92.
(4) Wywóz owoców i warzyw do państw trzecich musi odpowiadać normom. Państwa Członkowskie muszą zapewnić, że ma to miejsce i poświadczać zgodność, zgodnie z Protokołem Genewskim w sprawie standaryzacji świeżych owoców i warzyw oraz suchych i suszonych owoców, zawartego w ramach programu Europejskiej Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych i OECD dotyczącego stosowania norm międzynarodowych do owoców i warzyw.
Przywóz świeżych owoców i warzyw z państw trzecich musi odpowiadać normom handlowym lub przynajmniej normom im równoważnym.
Dlatego kontrole zgodności muszą być przeprowadzane przed wprowadzeniem wymienionych towarów na wspólnotowy obszar celny, z wyjątkiem drobnych partii, uważanych przez władze kontrolne za obarczone niskim ryzykiem.
W niektórych państwach trzecich, zapewniających dostateczne gwarancje zgodności, kontrole mogą być przeprowadzane przez organy kontroli danych państw trzecich.
W przypadku wykorzystywania tego rodzaju możliwości Państwa Członkowskie mają regularnie sprawdzać ważność kontroli przeprowadzanych przez organy kontroli państwa trzeciego i powiadamiać Komisję o wynikach tych weryfikacji.
(5) Nie wymaga się, aby produkty przeznaczone do przetwórstwa były zgodne z tymi normami, a więc bezwzględnie należy zapewnić, aby nie były one sprzedawane na rynku produktów świeżych.
Produkty przeznaczone do przetwórstwa powinny być odpowiednio oznakowane, a w niektórych przypadkach powinien im towarzyszyć certyfikat przetwórstwa potwierdzający ostateczne przeznaczenie i pozwalający na dokonanie kontroli.
(6) Owoce i warzywa poddane ocenie zgodności z normami handlowymi powinny podlegać kontroli tego samego rodzaju na wszystkich etapach obrotu.
W tym celu powinny zostać przyjęte wytyczne kontrolne zalecane przez Europejską Komisję Gospodarczą Narodów Zjednoczonych, zgodne z kolei z odpowiednimi zaleceniami OECD.
Jednakże przepisy szczególne powinny być ustanowione w odniesieniu do kontroli na etapie sprzedaży detalicznej.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie przeprowadzają kontrole na wszystkich etapach obrotu w zakresie zgodności z normami handlowymi ustanowionymi w art. 7, 8 i 9 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 2
Właściwe organy
1.
Każde Państwo Członkowskie wyznacza jeden właściwy organ odpowiedzialny za koordynację i kontakty w zakresie objętym niniejszym rozporządzeniem, zwany dalej "organem koordynującym".
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji:
- nazwę oraz pocztowy i elektroniczny adres organu koordynującego, który powołały w zastosowaniu ust. 1,
- nazwę oraz pocztowy i elektroniczny adres organów kontroli, które wyznaczyły w zastosowaniu art. 7 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 2200/96, zwanych dalej "organami kontroli", oraz
- dokładny opis odpowiednich zakresów działalności organów kontroli, które wyznaczyły.
3.
Organ koordynujący może być organem kontroli lub jednym z organów kontroli lub każdym innym organem wyznaczonym zgodnie z ust. 1.
4.
Wykaz organów koordynujących powołanych przez Państwa Członkowskie jest publikowany przez Komisję w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich seria C.
Artykuł 3
Baza danych obejmująca podmioty gospodarcze
1.
Państwa Członkowskie tworzą bazę danych obejmującą podmioty gospodarcze zajmujące się owocami i warzywami, która zgodnie z warunkami określonymi w niniejszym artykule zawiera wykaz podmiotów gospodarczych zajmujących się obrotem świeżymi owocami i warzywami, w odniesieniu do których ustanowiono normy w zastosowaniu art. 2 rozporządzenia (WE) nr 2200/96.
Pod pojęciem "podmiot gospodarczy" rozumie się każdą osobę fizyczną lub prawną, posiadającą świeże owoce i warzywa podlegające normom handlowym, w celu ich prezentowania lub oferowania do sprzedaży, sprzedaży lub ich obrotu w każdy inny sposób na własny rachunek lub w imieniu strony trzeciej na terytorium Wspólnoty i/lub ich wywozu do państwa trzeciego.
Państwa Członkowskie określają warunki, na których poniższe podmioty gospodarcze zostają lub nie zostają włączone do bazy danych:
- podmioty gospodarcze, których działalność jest zwolniona z obowiązku zgodności z normami handlowymi na podstawie z art. 3 rozporządzenia (WE) nr 2200/96,
- osoby fizyczne lub prawne, których działalność w sektorze owoców i warzyw jest ograniczona albo do przewozu towarów albo do sprzedaży małych ilości na etapie detalicznym.
2.
W przypadku gdy baza danych składa się z kilku odmiennych elementów organ koordynujący zapewnia, że baza danych, jej elementy oraz ich aktualizacja są jednolite.
Aktualizacja dokonywana jest w szczególności przez organy kontroli wykorzystujące informacje zebrane w czasie kontroli przeprowadzanej na wszystkich etapach obrotu.
3.
Omawiana baza danych zawiera w odniesieniu do każdego podmiotu gospodarczego: numer rejestracyjny, nazwę, adres, informacje potrzebne do zaliczenia go do jednej z kategorii wymienionych w art. 4 niniejszego rozporządzenia, w szczególności informacje na temat jego pozycji w łańcuchu obrotu, informację dotyczącą znaczenia firmy, informację dotyczącą danych zebranych w czasie poprzednich kontroli każdego podmiotu gospodarczego, jak również inne informacje, które uważane są za niezbędne do celów kontroli.
4.
Podmioty gospodarcze muszą dostarczyć informacje uznane przez Państwa Członkowskie za niezbędne do stworzenia i aktualizowania bazy danych.
Państwa Członkowskie określają warunki, na których podmioty gospodarcze nie utworzone na ich terytorium, ale zajmujące się handlem na tym terytorium, wykazuje się w bazie danych tych państw.
Artykuł 4
Kontrole zgodności na rynku wewnętrznym
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają system pobierania próbek przy kontrolach w zakresie zgodności produktów posiadanych przez podmioty gospodarcze na wszystkich etapach obrotu, z normami handlowymi.
W ramach tego systemu Państwa Członkowskie określają, w oparciu o analizę ryzyka dotyczącej podmiotu gospodarczego zajmującego się obrotem towarami niezgodnymi z normami handlowymi, częstotliwość, z jaką muszą być wykonywane kontrole przez organy kontroli, która musi być wystarczająca, aby zapewnić zgodność z regułami wspólnotowymi, w odniesieniu do każdej uprzednio określonej kategorii podmiotu gospodarczego.
Omawiana analiza ryzyka odnosić się będzie w szczególności do wielkości firm, ich pozycji w łańcuchu obrotu, informacji zebranych w czasie poprzednich kontroli oraz innych ewentualnych parametrów, określonych przez Państwa Członkowskie.
Podmioty gospodarcze zajmujące się przygotowaniem i pakowaniem owoców i warzyw, szczególnie w regionie produkcji, podlegają kontrolom o większej częstotliwości niż inne kategorie podmiotów gospodarczych.
Kontrole mogą nastąpić także w czasie transportu.
W przypadku gdy kontrole ujawniają znaczące nieprawidłowości, organy kontroli zwiększają częstotliwość kontroli u podmiotów gospodarczych, których to dotyczy.
2.
Podmioty gospodarcze muszą zapewnić organom kontroli wszystkie informacje, które te organy kontroli uważają za konieczne w celu zorganizowania i przeprowadzania kontroli.
3.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić podmiotom gospodarczym, na etapie wysyłki gwarantującym jednolity i wysoki stopień zgodności wysyłanych przez nich owoców i warzyw podlegających normom handlowym, na stosowanie wzoru przedstawionego w załączniku III, przy etykietowaniu każdego opakowania. Zezwolenia udziela się na okres trzech lat z możliwością przedłużenia.
Dodatkowo podmioty gospodarcze korzystające z tej możliwości muszą:
- posiadać pracowników kontroli, którzy otrzymali przeszkolenie zatwierdzone przez Państwo Członkowskie,
- posiadać odpowiedni sprzęt do przygotowania i pakowania produktu,
- zobowiązać się do prowadzenia kontroli zgodności towarów, które wysyłają oraz posiadać rejestr, w którym zapisywane są wszystkie czynności przeprowadzanych kontroli.
Gdy podmioty gospodarcze nie mogą dłużej gwarantować wysokiego i jednolitego stopnia zgodności lub gdy jeden z wyżej wymienionych warunków nie jest już spełniany, Państwo Członkowskie cofa zezwolenie dla podmiotu gospodarczego na stosowanie wzoru w załączniku III przy etykietowaniu każdego opakowania.
4.
Organ koordynujący podaje do wiadomości Komisji przepisy dotyczące systemu kontroli określonego w ust. 1 przed zastosowaniem niniejszego rozporządzenia.
Powiadomienie to obejmuje różne kategorie podmiotów gospodarczych, które zostały zidentyfikowane oraz częstotliwość kontroli określoną w odniesieniu do każdej z nich, jak również, gdzie to stosowne, szczegółowe warunki wprowadzenia w życie przepisów ust. 3, szczegółowe warunki wprowadzenia w życie przepisów art. 5 ust. 1, łącznie z minimalnym odsetkiem kontroli w odniesieniu do różnych podmiotów gospodarczych, których to dotyczy.
Organ ten niezwłocznie powiadamia Komisję o wszystkich kolejnych zmianach w tym systemie.
Artykuł 5
Kontrole zgodności w punkcie wywozu
1.
Na etapie wywozu właściwy organ kontroli zapewnia poprzez kontrolę zgodności, że produkty przeznaczone do wywozu do państw trzecich opuszczają obszar celny Wspólnoty jedynie w przypadku gdy są zgodne z normami handlowymi.
Eksporterzy muszą dostarczyć organom kontroli wszelkie informacje, które organy te uważają za niezbędne w celu zorganizowania i przeprowadzania kontroli.
W odniesieniu do podmiotów gospodarczych spełniających warunki stosowania przepisów wymienionych w art. 4 ust. 3 Państwa Członkowskie mogą określić w stosunku do każdej odnośnej kategorii podmiotów gospodarczych i na podstawie analizy ryzyka minimalny odsetek przesyłek i ilości, które podlegają kontroli zgodności przeprowadzanej przez właściwy organ kontroli na etapie wywozu.
Odsetek ten musi być wystarczający do zapewnienia zgodności z regułami wspólnotowymi.
W przypadku gdy kontrole ujawniają znaczące nieprawidłowości, organy kontroli zwiększają odsetek sprawdzanych przesyłek realizowanych przez podmioty gospodarcze, których to dotyczy.
2.
Organ kontroli wystawia świadectwo zgodności, jak określono w załączniku I, dla każdej partii przeznaczonej do wywozu uznanej przez nie za zgodną z normami handlowymi, po zakończeniu czynności kontrolnych wymienionych w ust. 1. W przypadku gdy przesyłka wywozowa składa się z kilku partii, zgodność tych partii można poświadczyć na jednym świadectwie, w którym wyraźnie wymienia się różne partie składające się na daną przesyłkę.
3.
Zgłoszenie wywozowe może zostać przyjęte przez właściwe władze celne tylko wtedy, gdy:
- towarom towarzyszy albo świadectwo określone w ust. 2, albo świadectwo określone w art. 8 ust. 2, lub gdy
- właściwy organ kontroli poinformował władze celne w odpowiedni sposób że w odniesieniu do danych partii wystawione było jedno z dwóch wymienionych świadectw.
Artykuł 6
Kontrole zgodności w punkcie przywozu
1.
Przed dopuszczeniem do swobodnego obrotu kontroluje się produkty z państw trzecich w zakresie zgodności z normami handlowymi.
Importerzy muszą dostarczyć organom kontroli wszelkie informacje, które organy te uważają za niezbędne w celu zorganizowania i przeprowadzania kontroli wymienionych w ust. 2 niniejszego artykułu oraz w art. 7 ust. 5.
2.
Nie naruszając przepisów art. 7 organ inspekcji urzędowej w punkcie przywozu przeprowadza kontrolę zgodności w stosunku do każdej sprowadzonej partii oraz, w przypadku gdy wymienione produkty odpowiadają wymaganym normom, wystawia świadectwo zgodności, jak określono w załączniku I. W przypadku gdy przesyłka przywozowa składa się z kilku partii, zgodność tych partii można poświadczyć na jednym świadectwie, w którym wyraźnie wymienia się różne partie składające się na daną przesyłkę.
3.
Władze celne zezwalają na dopuszczenie do swobodnego obrotu tylko wtedy, gdy:
- towarom towarzyszy świadectwo, określone w ust. 2, świadectwo określone w art. 7 ust. 3 albo świadectwo określone w art. 8 ust. 2, lub gdy
- właściwy organ kontroli poinformował władze celne w odpowiedni sposób, że w odniesieniu do danych partii wystawione było jedno z wymienionych świadectw.
4.
Nie naruszając ust. 1, 2 i 3, w przypadku gdy właściwy organ kontroli w punkcie przywozu uważa, iż istnieje niskie ryzyko, że niektóre partie o masie niższej niż lub równej 500 kilogramów nie odpowiadają normom handlowym, może zaniechać kontroli tych partii.
W tym celu wysyła ona ostemplowane oświadczenie do władz celnych albo informuje wymienione władze celne w inny sposób, że można przeprowadzać procedury odprawy celnej.
Artykuł 7
Zatwierdzenie czynności kontrolnych przeprowadzanych przez państwa trzecie przed przywozem do Wspólnoty
1.
Na wniosek państwa trzeciego Komisja może zatwierdzić, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 46 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, czynności związane z kontrolą zgodności przeprowadzone przez dane państwo trzecie przed przywozem do Wspólnoty.
2.
Zatwierdzenie, określone w ust. 1, może zostać udzielone państwom trzecim, które o to wnioskują i na których terytorium spełnione są normy handlowe Wspólnoty lub przynajmniej normy równoważne w przypadku produktów wywożonych do Wspólnoty.
W zatwierdzeniu wskazuje się władzę publiczną państwa trzeciego, na której spoczywa odpowiedzialność związana z wykonywaniem czynności kontrolnych wymienionych w ust. 1.
Władze te odpowiadają za kontakty ze Wspólnotą.
Zatwierdzenie określa także organy kontroli kierujące odpowiednimi kontrolami, zwane dalej "organami kontroli państwa trzeciego".
Zatwierdzenie może mieć jedynie zastosowanie w odniesieniu do produktów pochodzących z danego państwa trzeciego i może być ograniczone do niektórych produktów.
Komisja publikuje wykaz zatwierdzeń przyznanych państwom trzecim, zgodnie z warunkami niniejszego artykułu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich seria C.
3.
Organy kontroli państwa trzeciego muszą być organami urzędowymi lub urzędowo uznawanymi przez władze wymienione w ust. 2, zapewniającymi wystarczające gwarancje i posiadającymi niezbędny personel, wyposażenie i pomieszczenia w celu przeprowadzania kontroli zgodnie z metodami wymienionymi w art. 9 ust. 1 lub metodami równoważnymi.
Organy kontroli państwa trzeciego przygotowują w odniesieniu do każdej partii skontrolowanej przed jej wprowadzeniem na obszar celny Wspólnoty albo świadectwo zgodności wymienione w załączniku I, albo inny formularz uzgodniony między Komisją a państwem trzecim.
W przypadku gdy przesyłka przywozowa składa się z kilku partii, zgodność tych partii można poświadczyć na jednym świadectwie, w którym wyraźnie wymienia się różne partie składające się na daną przesyłkę.
4.
Komisja może zawiesić zatwierdzenie w przypadku ustalenia, że w znaczącej liczbie partii i/lub ilościach towary nie odpowiadają informacjom zawartym w świadectwach zgodności wystawionych przez organy kontroli państwa trzeciego.
5.
Państwa Członkowskie prowadzą kontrole w punkcie przywozu produktów przywożonych zgodnie z warunkami wymienionymi w niniejszym artykule w zakresie zgodności z normami, przeprowadzając kontrole zgodności w odniesieniu do każdego zainteresowanego państwa trzeciego, w stosunku do znaczącej części przesyłek i ilości przywożonych na wymienionych warunkach.
Część ta musi być wystarczająca, aby zapewnić zgodność z regułami wspólnotowymi przez organy kontroli państwa trzeciego.
Państwa Członkowskie zapewniają, że środki ustanowione w art. 9 ust. 3 są stosowane w odniesieniu do skontrolowanych partii, w przypadku gdy partie te nie odpowiadają normom handlowym.
W przypadku gdy kontrole ujawniają znaczące nieprawidłowości, Państwa Członkowskie bezzwłocznie powiadamiają Komisję, a organy kontroli zwiększają odsetek przesyłek i ilości kontrolowanych zgodnie z przepisami niniejszego artykułu.
6.
Organ koordynujący przedstawia Komisji co kwartał, najpóźniej do końca kwartału następującego po zakończeniu danego kwartału, informację dotyczącą każdego państwa trzeciego i danego produktu, obejmującą dane na temat liczby partii i łącznych ilości przywiezionych zgodnie z ust. 1, dane na temat liczby partii i łącznych ilości skontrolowanych w zakresie zgodności, jak określono w ust. 5, oraz na temat tych partii, co do których organy kontroli stwierdziły, że nie odpowiadają one danym wymienionym w świadectwach zgodności wystawionych przez organ kontroli państwa trzeciego, ze wskazaniem ilości w odniesieniu do każdej partii oraz rodzaju wad dających podstawę do powyższych ustaleń.
7.
Władze celne dostarczają organowi koordynującemu i/lub organom kontroli wszelkie informacje niezbędne w celu zastosowania przepisów niniejszego artykułu.
Artykuł 8
Produkty przeznaczone do przetwórstwa
1.
Dla celów stosowania niniejszego rozporządzenia produktami przeznaczonymi do przetwórstwa są świeże owoce i warzywa podlegające normom handlowym, które są wysyłane do zakładów przetwórstwa, gdzie są przetwarzane na produkty sklasyfikowane w pozycji CN, innej niż pozycja odnosząca się do wyjściowego produktu świeżego.
2.
Właściwe organy kontroli wystawiają świadectwa przetwórstwa przewidziane w załączniku II w odniesieniu do produktów przeznaczonych na wywóz do państw trzecich oraz produktów przywożonych do Wspólnoty, w przypadku gdy tego rodzaju produkty są przeznaczone do przetwórstwa i dlatego, zgodnie z art. 3 ust. 3 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 2200/96, nie podlegają ocenie zgodności z normami handlowymi.
Organy te zapewniają, że przestrzegane są przepisy szczególne dotyczące etykietowania ustanowione w ust. 3.
3.
W przypadku przywozu, po wystawieniu świadectwa określonego w ust. 2, właściwy organ kontroli niezwłocznie wysyła do organu koordynującego Państwa Członkowskiego, w którym ma nastąpić przetwórstwo, kopię wymienionego świadectwa oraz dalsze informacje potrzebne do ewentualnej kontroli czynności przetwórstwa.
Po przetworzeniu zakład przetwórstwa zwraca świadectwo do właściwego organu kontroli, który zapewnia, że produkty zostały rzeczywiście przetworzone.
4.
Opakowanie zbiorcze produktów przeznaczonych do przetwórstwa musi być wyraźnie oznakowane przez pakującego wyrazami "przeznaczone do przetwórstwa" albo z innym równoważnym sformułowaniem.
W przypadku towarów wysyłanych luzem, bezpośrednio ładowanych na środki transportu, oznaczenie to musi być podane w dokumencie towarzyszącym towarom albo musi widnieć na kwicie umieszczonym w widocznym miejscu wewnątrz środków transportu.
5.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie środki, jakie uznają za konieczne, w szczególności odnoszące się do współpracy z pozostałymi zainteresowanymi Państwami Członkowskimi, mające na celu zapobieganie wysyłce towarów przeznaczonych na rynek świeżych owoców i warzyw poza rejon ich produkcji jako towarów przeznaczonych do przetwórstwa.
Artykuł 9
Metoda kontroli
1.
Kontrole zgodności przewidziane w niniejszym rozporządzeniu, z wyjątkiem kontroli w punkcie detalicznej sprzedaży konsumentowi finalnemu, przeprowadza się, z zastrzeżeniem odmiennych uregulowań przewidzianych na podstawie niniejszego rozporządzenia, zgodnie z metodami w załączniku IV.
Państwa Członkowskie ustanawiają przepisy szczególne dla kontroli zgodności w punkcie detalicznej sprzedaży konsumentowi finalnemu.
2.
W przypadku gdy inspektorzy stwierdzają, że towary odpowiadają normom handlowym, organ kontroli może wystawić świadectwo zgodności, jak określono w załączniku I. W każdym przypadku świadectwo to wystawia się w punkcie przywozu lub wywozu.
3.
W przypadku gdy towary nie odpowiadają normom, organ kontroli wystawia orzeczenie o niezgodności do wiadomości podmiotu gospodarczego lub jego przedstawicieli.
Towary, w odniesieniu do których zostało wystawione orzeczenie o niezgodności, nie mogą być przemieszczane bez zezwolenia organu kontroli, który wydał takie orzeczenie.
Wydanie zezwolenia może wymagać spełnienia warunków określonych przez organ kontroli.
Podmioty gospodarcze mogą podjąć decyzję o doprowadzeniu wszystkich lub niektórych towarów do stanu zgodności.
Towary doprowadzone do stanu zgodności nie mogą być wprowadzane do obrotu przed zapewnieniem przez właściwy organ kontroli za pomocą wszystkich odpowiednich środków, że dane towary rzeczywiście zostały doprowadzone do stanu zgodności.
Organ ten wystawia, gdzie to stosowne, świadectwo zgodności, jak określono w załączniku I w odniesieniu do partii lub części partii wyłącznie po doprowadzeniu towarów do stanu zgodności.
Artykuł 10
Przepisy końcowe
1.
Organy kontroli Państw Członkowskich, na których terytorium stwierdzono, że partia towarów z innego Państwa Członkowskiego nie odpowiada normom z powodu wad lub pogorszenia jakości, które mogły zostać wykryte w czasie pakowania, bezzwłocznie powiadamiają o takich przypadkach niezgodności stwierdzonej do etapu obrotu hurtowego, łącznie z centrami dystrybucji, władze w innych Państwach Członkowskich, których może to dotyczyć.
2.
W przypadku gdy stwierdzono przy przywozie z państwa trzeciego, że towary nie odpowiadają normom, organ koordynujący danego Państwa Członkowskiego bezzwłocznie powiadamia o tym Komisję i organy koordynujące pozostałych Państw Członkowskich, których może to dotyczyć, które następnie przekazują powyższą informację jako konieczną na ich terytorium.
Komisja jest powiadamiana za pośrednictwem systemu elektronicznego wskazanego przez Komisję.
3.
Dla celów stosowania niniejszego rozporządzenia w przypadku produktów, w odniesieniu do których przyjęto normy handlowe, faktury i dokumenty towarzyszące muszą wskazywać klasę jakości, kraj pochodzenia produktów oraz, gdzie to stosowne, fakt, iż są one przeznaczone do przetwórstwa.
Wymóg ten nie ma zastosowania w odniesieniu do detalicznej sprzedaży konsumentowi finalnemu.
Artykuł 11
1.
Rozporządzenie (EWG) nr 2251/92 niniejszym traci moc.
2.
Podmioty gospodarcze zwolnione z kontroli towarów w czasie wysyłki, na mocy art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2251/92, mogą stosować opakowania zbiorcze z przytwierdzoną etykietą przewidzianą w załączniku III do niniejszego rozporządzenia do dnia 31 grudnia 2002 r.
3. Świadectwa kontroli wystawione zgodnie z art. 3 ust. 9 rozporządzenia (EWG) nr 2251/92 są ważne do wygaśnięcia terminu ważności wymienionego w rubryce 12 przedmiotowych świadectw. Świadectwa przetwórstwa wystawione zgodnie z art. 10 rozporządzenia (EWG) nr 2251/92 są ważne do dnia 31 stycznia 2002 r.
Artykuł 12
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1157/2001
z dnia 13 czerwca 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2316/1999 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1251/1999 ustanawiającego system wsparcia producentów niektórych roślin uprawnych i uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 3887/92 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli dla niektórych wspólnotowych systemów pomocy
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1251/1999 z dnia 17 maja 1999 r. ustanawiające system wsparcia producentów niektórych roślin uprawnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1038/2001 [2], w szczególności jego art. 9,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3508/92 z dnia 27 listopada 1992 r. ustanawiające zintegrowany system zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 495/2001 [4], w szczególności jego art. 12,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2316/1999 [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 556/2001 [6], ustanawia szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1251/1999 w zakresie warunków przyznawania płatności obszarowych w odniesieniu do niektórych roślin uprawnych i określa zasady regulujące odłogowanie.
(2) Artykuł 3 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 2316/1999 stanowi, że dane obszary muszą być uprawiane, w warunkach normalnego wzrostu, co najmniej do początku kwitnienia lub do 30 czerwca w przypadku niektórych upraw, do czasu następującego po stadium dojrzałości mlecznej w przypadku roślin o wysokiej zawartości białka oraz przez co najmniej 10 dni po ustaniu kwitnienia w przypadku konopi.
Z doświadczenia wynika, że w pewnych przypadkach, wskutek wyjątkowych warunków pogodowych, rośliny uprawne normalnie uprawiane nie osiągają tych terminów.
Aby dochody farmerów w mniejszym stopniu zależały od warunków pogodowych, takie obszary pod pewnymi warunkami powinny nadal kwalifikować się do pomocy.
(3) W celu zapobieżenia wypłat pomocy w odniesieniu do traw na kiszonki, na mocy różnych środków, uprawiane działki zarejestrowane pod produkcję kwalifikowanego materiału siewnego zgodnie z dyrektywą Rady 66/401/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawieobrotu materiałem siewnym roślin pastewnych [7], ostatnio zmienioną dyrektywą 98/96/WE [8], nie powinny się kwalifikować do płatności obszarowych.
(4) Rozporządzenie (WE) nr 1038/2001 pozwala producentom ekologicznym na wykorzystanie uprawy roślin strączkowych na obszarach odłogowanych.
Należy określić zarówno takie uprawy, jak i zasady regulujące przyznawanie pomocy.
(5) Jeżeli wszyscy producenci mają skorzystać z możliwości przewidzianej w rozporządzeniu (WE) nr 1038/2001, musi być ustalony nowy termin zmiany wniosków o płatności obszarowe, przewidziany w art. 4 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3887/92 [9], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2721/2000 [10].
(6) Rozporządzenie Rady (WE) nr 823/2001 z dnia 24 kwietnia 2001 r., zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 738/93 zmieniające środki przejściowe regulujące wspólną organizację rynku zbóż i ryżu w Portugalii, przewidziane rozporządzeniem (EWG) nr 3653/90 [11], utrzymuje na rok gospodarczy 2001/02 stawkę pomocy specjalnej stosowaną w 2000/01 r. W celu spójności powinien zostać skorygowany dodatek do pomocy za obowiązkowe odłogowanie w Portugalii, ustalony rozporządzeniem (WE) nr 2316/1999.
(7) Nowa odmiana lnu uprawianego na włókno może zostać uznana za kwalifikującą się do pomocy.
Powinna zostać dodana do wykazu odmian uprawnionych w ramach systemu pomocy określonego w załączniku XII do rozporządzenia (WE) nr 2316/1999.
(8) Aby dopuścić tę nową odmianę do wykorzystania w roku gospodarczym 2001/02, powinna ona zostać włączona do wykazu, z mocą wsteczną od dnia 15 maja 2001 r., zgodnie z art. 7a ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 2316/1999.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż oraz Komitetu Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2316/1999 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 3 dodaje się ust. 1a w brzmieniu:
"1a Nie naruszając ust. 1 lit. c), obszary w pełni obsiane roślinami uprawnymi, które uprawiane zgodnie z normami lokalnymi nie osiągają terminów ustalonych w tym ustępie w odniesieniu do różnych rodzajów upraw w wyniku wyjątkowych warunków pogodowych uznanych przez Państwa Członkowskie, nadal kwalifikują się do płatności obszarowych pod warunkiem że przed upływem tych terminów dane obszary nie są użytkowane w żadnym innym celu."
2.
W art. 7 ust. 1 dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Obszary zarejestrowane pod uprawę kwalifikowanego materiału siewnego traw zgodnie z dyrektywą 66/401/EWG w ciągu danego roku gospodarczego, nie kwalifikują się do płatności obszarowych."
3.
Dodaje się art. 23a w brzmieniu:
"Artykuł 23a
1.
Do celów stosowania art. 6 ust. 3 tiret drugie rozporządzenia (WE) nr 1251/1999 "uprawa strączkowych roślin pastewnych" oznacza obszar obsiany jedną lub więcej odmianami wymienionymi w załączniku XIV.
Dopuszcza się zasiewy mieszane w połączeniu ze zbożami i/lub trawami, pod warunkiem że:
a) obszar jest obsiany głównie strączkowymi roślinami pastewnymi;
b) nie mogą być one zbierane oddzielne
W przypadku gdy szczególne regionalne normy środowiskowe ustanowione przez Państwa Członkowskie dla upraw ekologicznych ustanawiają pułap obszaru obsianego strączkowymi roślinami pastewnymi, warunek dotyczący obszarów obsianych głównie strączkowymi roślinami pastewnymi ustanowiony w lit. a) jest spełniany, jeśli spełnia wymogi co najmniej 85 % limitu ustalonego przez Państwa Członkowskie.
2.
Obszary, na których uprawy strączkowych roślin pastewnych określonych w ust. 1 kwalifikują się między dniem 15 stycznia a dniem 31 sierpnia do systemu pomocy przewidzianego w rozporządzeniu Rady (WE) 603/95 z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku suszu paszowego [12], nie kwalifikują się do płatności obszarowych."
4.
W załączniku IX liczbę "6,57" dla dodatku w euro za odłogowanie w Portugalii za rok 2001/02 zastępuje się liczbą "9,64".
5.
Załącznik XI zastępuje się załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia.
6.
W załączniku XII pkt 1 dodaje się "Rosalin" do odmian lnu uprawianego na włókno.
7.
Dodaje się nowy załącznik XIV zawierający tekst znajdujący się w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Nie naruszając przepisów art. 4 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 3887/92, wnioski o pomoc obszarową, złożone w odniesieniu do roku gospodarczego 2001/02 i obejmujące gospodarstwa spełniające wymogi wszystkich przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 2092/91 [13], mogą zostać zmienione tak, aby obejmowały nowe obszary zgłoszone jako odłogowane.
Deklaracje zmian muszą być złożone najpóźniej do dnia 1 lipca 2001 r.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1162/2001
z dnia 14 czerwca 2001 r.
ustanawiające środki w celu odnowienia zasobów morszczuka w podobszarach ICES III, IV, V, VI i VII i w rejonach ICES VIII a, b, d, e oraz związanych z tym warunków kontroli działalności statków rybackich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3760/92 z dnia 20 grudnia 1992 r. ustanawiające wspólnotowy system rybołówstwa i akwakultury [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1181/98 [2], w szczególności jego art. 15 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W listopadzie 2000 r. Międzynarodowa Rada Badań Morza zwróciła uwagę, że zasoby morszczuka w podobszarach ICES III, IV, V, VI i VII oraz w rejonach ICES VIII a, b, d, e są poważnie zagrożone wyczerpaniem.
(2) Większość tych zasobów morszczuka żyje w podobszarach ICES V, VI i VII oraz w rejonach ICES VIII a, b, d, e.
(3) Podczas spotkania Rady w dniach 14 i 15 grudnia 2000 r. Komisja i Rada uznały pilną potrzebę ustanowienia planu odnowienia tych zasobów morszczuka.
(4) Najpilniejszą potrzebę stanowi obecnie zredukowanie połowów młodocianego morszczuka przez:
- ustanowienie ogólnego zwiększenia rozmiaru oczek w sieciach ciągnionych stosowanych do połowu morszczuka, w tym celu należy odstąpić od przepisów dotyczących rozmiaru oczek w ciągnionych narzędziach połowowych, określonych w załącznikach I i II do rozporządzenia Rady (WE) nr 850/98 z dnia 30 marca 1998 r. w sprawie zachowania zasobów połowowych poprzez techniczne środki dla ochrony młodocianych stadiów organizmów morskich [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem 973/2001 [4],
- ustanowienie obszarów geograficznych charakteryzujących się występowaniem znacznych ilości młodocianego morszczuka oraz określenie, że połowy w tych obszarach za pomocą sieci ciągnionych dopuszczone są wyłącznie pod warunkiem że oczka w tych sieciach posiadają duży rozmiar,
- ustanowienie dodatkowych warunków zapewniających zmniejszenie połowów młodocianego morszczuka przy zastosowaniu włoków rozprzowych.
(5) W celu zebrania informacji na temat połowów młodocianego morszczuka przez niektóre statki poławiające morszczuka oraz statki dokonujące połowu homarców, należy na takich statkach umieścić obserwatorów, biorąc pod uwagę poziom działalności połowowej każdego z Państw Członkowskich na odpowiednich obszarach.
(6) W celu zapewnienia zgodności ze środkami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu należy wprowadzić dodatkowe środki kontrolne w stosunku do środków określonych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiającym system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2846/98 [6] oraz szczegółowe programy kontroli określone w art. 34c tego rozporządzenia.
(7) W świetle ostatnich opinii naukowych ICES oraz wyników prowadzonych obecnie prób w zakresie bardziej selektywnego sprzętu połowowego, można zaproponować dalsze środki ochronne stosowane przy połowach homarca, w trakcie których dochodzi do znaczącego ubocznego połowu morszczuka,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do statków rybackich poławiających w obrębie podobszarów ICES V i VI i rejonów ICES VII b, c, f, g, h, j, k oraz rejonów ICES VII a, b, d, e.
Artykuł 2
1. Nie naruszając warunków określonych w art. 4 ust. 4 oraz art. 15 rozporządzenia (WE) nr 850/98, wielkość połowu morszczuka (Merluccius merluccius), zatrzymanego na pokładzie statków wyposażonych w jakiekolwiek ciągnione narzędzia połowowe o rozmiarze oczek 55-99 mm, nie może przekraczać 20 % wielkości całkowitego połowu organizmów morskich zatrzymanych na pokładzie.
2.
Warunków określonych w ust. 1 nie stosuje się do statków, których całkowita długość wynosi poniżej 12 metrów, jeżeli powrócą one do portu w ciągu 24 godzin od chwili ostatniego opuszczenia portu.
Artykuł 3
Zabronione jest stosowanie:
a) z wyłączeniem podobszarów ICES V i VI — wszelkich przymocowanych zakończeń sieci na dorsze lub przedłużeń sieciowych sieci ciągnionych, z wyjątkiem włoków rozprzowych o rozmiarze oczek powyżej 55 mm, niewykonanych z materiału sieciowego o pojedynczym splocie, w którym nie ma splotów o grubości powyżej 6 mm, lub z materiału sieciowego o podwójnym splocie, w którym nie ma splotów grubszych niż 4 mm;
b) wszelkich przydennych sieci ciągnionych, z wyjątkiem włoków rozprzowych, wyposażonych w zakończenia sieciowe na dorsze o rozmiarze oczek 70-89 mm, jeżeli wyżej wspomniane zakończenie sieciowe posiada ponad 120 oczek w obwodzie z każdej strony, nie licząc połączeń i wzmocnionych brzegów sieci;
c) wszelkich przydennych sieci ciągnionych, jeżeli posiadają jakiekolwiek czworoboczne oczka, w których ramiona oczek nie mają zbliżonej długości;
d) wszelkich przydennych sieci ciągnionych, jeżeli zakończenie sieciowe o oczkach poniżej 100 mm zostało przymocowane w inny sposób niż poprzez wszycie do części sieci poprzedzającej zakończenie sieciowe na dorsze.
Artykuł 4
Zabronione jest przewożenie na pokładzie lub rozwijanie włoków rozprzowych o rozmiarze oczek równym lub większym niż 70 mm, z wyjątkiem przypadków gdy cała górna połowa poprzedzającej części sieci pokryta jest materiałem sieciowym, w którym nie występują oczka o rozmiarze mniejszym niż 180 mm oraz gdy jest przymocowana:
- bezpośrednio do liny górnej sieci, lub
- do nie więcej niż trzech rzędów materiału sieciowego w przypadku każdego rozmiaru oczek, przymocowanego bezpośrednio do liny górnej sieci.
Pokrycie sieci powinno sięgać tylnej części sieci przynajmniej do liczby oczek określonej przez:
a) iloraz określonej w metrach, długości ramy sieci przez 12;
b) iloczyn wyniku uzyskanego w lit. a) przez 5400;
c) iloraz wyniku uzyskanego w lit. b) przez rozmiar najmniejszego oczka w pokrywie sieci określony w milimetrach;
d) pominięcie wszystkich części dziesiętnych lub innych wartości ułamkowych w wyniku otrzymanym w lit. c).
Artykuł 5
1.
Do celów ust. 2 określa się następujące obszary geograficzne:
a) obszar wyodrębniony za pomocą linii prostych łączących kolejne współrzędne geograficzne z wyłączeniem wszystkich części obszaru położonego w obrębie 12 mil morskich liczonych od linii podstawowej Irlandii:
53° 30′ N, 11° 00′ W
53° 30′ N, 12° 00′ W
53° 00′ N, 12° 00′ W
51° 00′ N, 11° 00′ W
49° 30′ N, 11° 00′ W
49° 30′ N, 07° 00′ W
51° 00′ N, 07° 00′ W
51° 00′ N, 10° 30′ W
51° 30′ N, 11° 00′ W
53° 30′ N, 11° 00′ W;
b) obszar wyodrębniony za pomocą linii prostych łączących kolejne współrzędne geograficzne z wyłączeniem wszystkich części obszaru położonego w obrębie 12 mil morskich liczonych od linii podstawowej Francji:
48° 00′ N, 06° 00′ W
48° 00′ N, 07° 00′ W
45° 00′ N, 02° 00′ W
44° 00′ N, 02° 00′ W
punkt na linii brzegowej Francji na szerokości 44° 00′ N
punkt na linii brzegowej Francji na szerokości 45° 30′ N
45° 30′ N, 02° 00′ W
45° 45′ N, 02° 00′ W
48° 00′ N, 06° 00′ W.
W celach orientacyjnych mapa wyżej wymienionych obszarów została przedstawiona w załączniku I.
2.
W granicach obszarów określonych w ust. 1:
- zabronione jest prowadzenie wszelkiej działalności połowowej przy zastosowaniu sieci ciągnionych o rozmiarze oczek 55-99 mm,
- zabronione jest częściowe lub całkowite zanurzenie albo zarzucanie w inny sposób sieci ciągnionych, bez względu na cel, jeżeli rozmiar oczek takiej sieci wynosi 55—99 mm,
- wszystkie sieci ciągnione o rozmiarze oczek 55—99 mm podwiązuje się i ształuje zgodnie z przepisami określonymi w art. 20 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93.
W granicach obszaru określonego w ust. 1 lit. a):
- zabronione jest prowadzenie wszelkiej działalności połowowej przy zastosowaniu wszelkich trwale umocowanych sieci o rozmiarze oczek poniżej 120 mm,
- zabronione jest częściowe lub całkowite zanurzanie lub zarzucanie w inny sposób trwale umocowanych sieci o rozmiarze oczek poniżej 120 mm,
- wszystkie trwale umocowane sieci o rozmiarze oczek poniżej 120 mm podwiązuje się i ształuje zgodnie z przepisami, określonymi w art. 20 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93.
W granicach obszaru określonego w ust. 1 lit. b):
- zabronione jest prowadzenie wszelkiej działalności połowowej przy zastosowaniu wszelkich trwale umocowanych sieci o rozmiarze oczek poniżej 100 mm,
- zabronione jest częściowe lub całkowite zanurzanie lub zarzucanie w inny sposób trwale umocowanych sieci, bez względu na cel, jeżeli rozmiar oczek takiej sieci wynosi poniżej 100 mm,
- wszystkie trwale umocowane sieci o rozmiarze oczek poniżej 100 mm podwiązuje się i ształuje zgodnie z przepisami, określonymi, w art. 20 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93.
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie, na czas trwania rejsów wskazanych w załączniku II, zapewniają obecność co najmniej jednego obserwatora na pokładzie wspólnotowych statków rybackich pływających pod ich banderą, zarzucających sieci ciągnione o oczkach w rozmiarze 70-99 mm, w każdym z obszarów geograficznych wyodrębnionych za pomocą linii prostych łączących kolejne współrzędne geograficzne:
a) punkt na linii brzegowej Irlandii na szerokości 53° 30′ N
53° 30′ N, 11° 00′ W
51° 30′ N, 11° 00′ W
51° 00′ N, 10° 30′ W
51° 00′ N, 07° 00′ W
punkt na linii brzegowej Irlandii na szerokości 07° 00′ N;
b) punkt na linii brzegowej Francji na szerokości 48° 00′ N
48° 00′ N, 06° 00′ W
45° 45′ N, 02° 00′ W
45° 30′ N, 02° 00′ W
punkt na linii brzegowej Francji na szerokości 45° 30′ N.
2.
Na czas trwania co najmniej 10 rejsów odbywanych przez wspólnotowe statki rybackie pływające pod banderą danego państwa i dokonujące połowów za pomocą włoków przydennych, w których co najmniej jeden rząd oczek o rozmiarze powyżej 350 mm jest zamocowany bezpośrednio do liny górnej sieci oraz jeżeli włok taki jest jednocześnie holowany przez dwa statki — zainteresowane Państwa Członkowskie zapewniają obecność jednego lub więcej liczby obserwatorów pokładowych, zarówno w granicach obszarów geograficznych wyodrębnionych na mocy art. 5, jak i poza tymi granicami.
3.
Każde Państwo Członkowskie ustanawia przykładowy plan w zakresie wprowadzenia warunków określonych w ust. 1 i 2, ze wskazaniem, między innymi, rozmieszczenia obserwatorów w poszczególnych obszarach geograficznych oraz przekazuje taki plan Komisji w celu jego zatwierdzenia.
4.
Obserwatorzy odnotowują każde użycie sieci rybackich, rozmiar oczek włoku i położenie geograficzne czynności oraz wykonują odpowiednio ustaloną procedurę pobierania próbek, aby ustalić:
a) całkowitą ilość, według wagi, morszczuka, homarców oraz innych organizmów morskich, odłowionych przy każdorazowym użyciu sieci rybackiej;
b) długość, w zaokrągleniu do centymetra w dół, morszczuka odłowionego przy każdorazowym użyciu sieci rybackiej;
c) całkowitą ilość wyładunku, według wagi, morszczuka, homarców oraz innych organizmów morskich;
d) długość wyładowanego morszczuka, w zaokrągleniu do centymetra w dół.
5.
Kapitan wspólnotowego statku rybackiego wyznaczonego do przyjęcia na pokład obserwatora ułatwia obserwatorowi wejście i zejście ze statku oraz zapewnia mu wszelkie właściwe udogodnienia w zakresie zakwaterowania i pracy na statku.
6.
W celach orientacyjnych obszary określone w ust. 1 zostały przedstawione w Załączniku.
Artykuł 7
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby we wskazanej w załączniku III liczbie przypadków z ładunków statków, które dokonywały połowów przy użyciu sieci ciągnionych o rozmiarach oczek 70-99 mm w obszarach określonych w art. 6 ust. 1 pod nieobecność obserwatora na pokładzie, zostały pobrane próbki niezwłocznie po dokonaniu wyładunku.
W tym celu każde Państwo Członkowskie ustala plan kontroli próbek, określający, między innymi, przekazywanie próbek z każdego obszaru geograficznego oraz przekazuje plan do zatwierdzenia Komisji.
2.
Kontrola próbek ma na celu oszacowanie:
a) całkowitej ilości wyładowanego morszczuka, homarców oraz wszystkich innych organizmów morskich;
b) w zaokrągleniu do centymetra w dół — całkowitej długości wyładowanego morszczuka.
Artykuł 8
W terminie 220 dni od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia Państwa Członkowskie przesyłają Komisji szczegółowe sprawozdanie z dokonanych czynności i z wyników pracy obserwatorów wyznaczonych na statki wspólnotowe pływające pod banderą danego państwa oraz wyniki kontroli próbek pobieranych z wyładunków.
Artykuł 9
1.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje konieczne działania w celu nałożenia na kapitana lub jego przedstawiciela obowiązku informowania o szczegółach wejścia do oraz opuszczenia obszarów wyodrębnionych w art. 5 ust. 1, w przypadku statku rybackiego pływającego pod banderą tego państwa, który zamierza dokonać połowów lub też ich dokonał na warunkach określonych w art. 5.
2.
Przekazywane informacje określone w ust. 1 obejmują:
- nazwę statku,
- kod (wejście "do", opuszczenie "z"),
- datę, czas oraz położenie geograficzne,
- nazwisko kapitana.
Kapitan wspólnotowego statku rybackiego odnotowuje w dzienniku okrętowym wyżej wspomniane informacje oraz datę przekazania tych informacji.
3.
Statek wyposażony w sprawny automatyczny system monitorowania w czasie rzeczywistym, uznawany przez prawodawstwo wspólnotowe, jest zwolniony z warunków określonych w ust. 1.
4.
Kapitan lub jego przedstawiciel na danym statku dokonują przekazania informacji określonych w ust. 1 jednocześnie do państwa bandery statku oraz do nadbrzeżnego Państwa Członkowskiego lub do Państw Członkowskich odpowiedzialnych za monitorowanie działalności statków, w zależności od tego, czy dany statek prowadzi działalność połowową na wodach nadbrzeżnego Państwa Członkowskiego lub Państw odpowiedzialnych za monitorowanie lub wodach będących pod jego/ich jurysdykcją.
Artykuł 10
1.
Zabronione jest przechowywanie na pokładzie wspólnotowego statku rybackiego jakichkolwiek ilości morszczuka zmieszanych lub połączonych z jakimikolwiek innymi gatunkami organizmów morskich.
2.
Kapitanowie wspólnotowych statków rybackich zapewniają konieczną pomoc inspektorom Państw Członkowskich, aby umożliwić porównawczą kontrolę ilości zgłoszonych w dzienniku okrętowym z odłowem morszczuka znajdującym się na pokładzie do celów weryfikacji.
Artykuł 11
1.
Kapitan wspólnotowego statku rybackiego lub jego przedstawiciel, zamierzający w jakimkolwiek przypadku dokonać wyładunku 250 kg lub więcej morszczuka w którymkolwiek z Państw Członkowskich, na co najmniej na cztery godziny przed wyładunkiem informuje właściwe organy tego Państwa Członkowskiego o:
- miejscu wyładunku,
- spodziewanym czasie przybycia tego miejsca,
- ilości morszczuka zatrzymanego na pokładzie,
- ilości morszczuka, która ma zostać wyładowana.
2.
W każdym przypadku gdy ze wspólnotowego statku rybackiego ma nastąpić wyładunek powyżej 500 kg morszczuka, kapitan statku zapewnia dokonanie takiego wyładunku wyłącznie w portach wskazanych w art. 12.
3.
Właściwe organy Państw Członkowskich, w których nastąpić ma wyładunek co najmniej 250 kg lub więcej morszczuka, mogą wprowadzić zasadę, że rozładunek można rozpocząć wyłącznie po uzyskaniu zgody tych organów.
Artykuł 12
1.
Każde Państwo Członkowskie wskazuje porty, w których dokonuje się wszystkich wyładunków morszczuka przekraczających 500 kg.
2.
Każde Państwo Członkowskie, w terminie 15 dni od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, przekazuje Komisji wykaz wskazanych portów, a po upływie 30 dni od tej daty — dane na temat powiązanych kontroli oraz procedur nadzoru, w tym terminy i warunki zapisywania oraz zgłaszania ilości morszczuka w ramach każdego wyładunku.
Komisja przekazuje te informacje wszystkim Państwom Członkowskim.
Artykuł 13
1. W przypadku gdy wyładunki morszczuka nie są wystawione po raz pierwszy na sprzedaż na aukcji zgodnie z art. 9 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, Państwa Członkowskie zapewniają, że:
- miejsce ustalenia wagi partii wyładunku morszczuka jest wyznaczane przez właściwe organy Państwa Członkowskiego, w którym nastąpił wyładunek,
- o ilości danej partii powiadamia się niezwłocznie centra aukcyjne lub inne podmioty wyznaczone przez właściwe organy.
2.
Właściwe organy danego Państwa Członkowskiego mogą nałożyć obowiązek ważenia jakiejkolwiek ilości morszczuka wyładowanej w tym Państwie, przed dalszym transportem w inne miejsca.
3. Nie naruszając warunków ustanowionych w art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, wszystkim ilościom morszczuka, które transportuje się do innych punktów niż do miejsca wyładunku lub odbiorcy importera, towarzyszy kopia jednej z deklaracji przewidzianych w art. 8 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93 odnosząca się do transportowanej ilości morszczuka. W przypadku transportu morszczuka zabronione jest posługiwanie się kopią dokumentu T2M, zgodnie z art. 13 ust. 4 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 2847/93.
Artykuł 14
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1192/2001
z dnia 18 czerwca 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2219/92 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw dla Madery odnoszących się do przetworów mlecznych i ustanawiające przewidywany bilans dostaw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1600/92 z dnia 15 czerwca 1992 r. dotyczące szczególnych środków dla Azorów i Madery odnoszących się do niektórych produktów rolnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2826/2000 [2], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1696/92 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2596/93 [4], w szczególności ustala szczegółowe zasady stosowania szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw niektórych produktów rolnych dla Azorów i Madery.
(2) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2219/92 [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1030/2001 [6], w szczególności ustala szczegółowe zasady stosowania szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw przetworów mlecznych dla Madery i przewidywany bilans dostaw dla Madery na okres od dnia 1 lipca 2000 r. do dnia 30 czerwca 2001 r.
(3) Należy dokonać korekty bilansu dostaw w przypadku dowiedzenia takiej konieczności oraz dostosować ilości produktów w ciągu roku w ramach całkowitej ilości ustalonej zgodnie z wymaganiami regionu.
W celu spełnienia wymagań Madery w odniesieniu do przetworów mlecznych szacowane w prognozie bilansu dostaw ilości takich przetworów muszą być dostosowane.
Załącznik I do rozporządzenia (EWG) nr 2219/92 powinien zostać odpowiednio zmieniony.
(4) Środki przewidziane niniejszym rozporządzeniem są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (EWG) nr 2219/92 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1200/2001
z dnia 19 czerwca 2001 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2559/2000 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów określonych w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej.
Reguły te stosuje się także do każdej innej nomenklatury, opartej w całości lub w części na Nomenklaturze Scalonej, lub która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego.
(3) Zgodnie z wyżej wymienionymi ogólnymi regułami, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane pod odpowiednimi kodami CN wskazanymi w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3.
(4) Właściwe jest, aby na wiążące informacje taryfowe dotyczące klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, wydane przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodne z przepisami niniejszego rozporządzenia, ich posiadacz mógł się nadal powoływać przez okres trzech miesięcy, na mocy przepisów art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 2700/2000 [4].
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane w Nomenklaturze Scalonej pod odpowiednimi kodami CN określonymi w kolumnie 2 wspomnianej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu, można się powoływać zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 przez okres trzech miesięcy.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1201/2001
z dnia 18 czerwca 2001 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej i w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2559/2000 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej, załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, o których mowa w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 określiło ogólne zasady wykładni Nomenklatury Scalonej. Zasady te stosuje się również do każdej nomenklatury, która jest w całości albo w części oparta na Nomenklaturze Scalonej lub dodaje do niej dalsze działy i która została ustalona w drodze przepisów szczególnych prawa wspólnotowego, w celu stosowania środków taryfowych i innych środków związanych z wymianą towarową.
(3) Zgodnie ze wspomnianymi zasadami ogólnymi towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia należy klasyfikować przy pomocy kodów CN, wskazanych w kolumnie 2, na mocy uzasadnienia przedstawionego w kolumnie 3.
(4) Właściwe jest, że na wiążącą informację taryfową dotyczącą klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej wydaną przez organy celne Państw Członkowskich niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia można nadal powoływać się, zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 2700/2000 [4], przez okres trzech miesięcy.
(5) Środki przewidziane niniejszym rozporządzeniem są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary wymienione w kolumnie 1 załączonej tabeli należy klasyfikować w Nomenklaturze Scalonej za pomocą kodów CN wskazanych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia można nadal się powoływać, zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92, przez okres trzech miesięcy.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1202/2001
z dnia 19 czerwca 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 174/1999 ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 w odniesieniu do pozwoleń na wywóz i refundacji wywozowych do mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1] ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1670/2000 [2], w szczególności jego art. 30 ust. 1 i art. 31 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 20a rozporządzenia Komisji (WE) nr 174/1999 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 806/2001 [4],ustanawia przepisy stosowane w odniesieniu do zarządzania kontyngentem mleka w proszku przy wywozie do Republiki Dominikańskiej zgodnie z Protokołem Ustaleń między Wspólnotą Europejską a Republiką Dominikańską, zatwierdzonym decyzją Rady 98/486/WE [5].
Należy wyjaśnić zakres przepisu o okresie ważności pozwoleń na wywóz wydawanych w ramach kontyngentu.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 20a ust. 13 rozporządzenia (WE) nr 174/1999 otrzymuje brzmienie:
"13. Nie naruszając przepisów art. 6, pozwolenia na wywóz zachowują ważność od dnia ich rzeczywistego wydania w rozumieniu art. 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 do dnia 30 czerwca roku kontyngentowego, w odniesieniu do którego złożono wniosek o wydanie pozwolenia."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1205/2001
z dnia 19 czerwca 2001 r.
zmieniające po raz pierwszy rozporządzenie Rady (WE) nr 2488/2000 utrzymujące zamrożenie funduszy w stosunku do Pana Milosevica i osób z nim powiązanych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2488/2000 z dnia 10 listopada 2000 r. utrzymujące zamrożenie funduszy w stosunku do Pana Milosevica i osób z nim powiązanych oraz uchylające rozporządzenia (WE) nr 1294/1999 i (WE) nr 607/2000 oraz art. 2 rozporządzenia (WE) nr 926/98 [1], w szczególności jego art. 4 ust. 2 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 1 rozporządzenia (WE) nr 2488/2000 wszystkie fundusze i inne środki finansowe znajdujące się poza Federalną Republiką Jugosławii i należące do Pana Milosevica i osób fizycznych z nim powiązanych zostają zamrożone; fundusze te oraz środki finansowe nie są udostępniane osobom wymienionym w załączniku I do rozporządzenia ani też na korzyść tych osób.
Komisja jest uprawniona do wprowadzania zmian do tego załącznika, z uwzględnieniem decyzji wykonujących wspólne stanowisko 2000/696/WPZiB [2].
(2) Wspólnym stanowiskiem 2001/155/WPZiB [3] Rada zmieniła przepisy wspólnego stanowiska 2000/696/WPZiB w odniesieniu do zakazu wstępu do Unii Europejskiej.
Dlatego należy wprowadzić zmiany do rozporządzenia (WE) nr 2488/2000.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego, o którym mowa w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 2488/2000,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 2488/2000 zastępuje się tekstem Załącznika do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 1206/2001
z dnia 28 maja 2001 r.
w sprawie współpracy między sądami Państw Członkowskich przy przeprowadzaniu dowodów w sprawach cywilnych lub handlowych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 61 lit. c) i art. 67 ust. 1,
uwzględniając inicjatywę rządu Republiki Federalnej Niemiec [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Unia Europejska za cel wyznaczyła sobie utrzymanie i rozwój Unii Europejskiej jako przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, w której zapewniony jest swobodny przepływ osób.
W celu stopniowego ustanawiania takiego obszaru, Wspólnota ma przyjąć, między innymi, niezbędne dla właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego środki dotyczące współpracy sądowej w sprawach cywilnych.
(2) W celu właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego należy usprawnić współpracę między sądami przy przeprowadzaniu dowodów, w szczególności współpraca ta powinna ulec w tym zakresie uproszczeniu i przyspieszeniu.
(3) Na spotkaniu w Tampere dnia 15 i 16 października 1999 r., Rada Europejska przypomniała, że należy przygotować nowe uregulowania proceduralne w sprawach transgranicznych, w szczególności w kwestii przeprowadzania dowodów.
(4) Obszar tych zagadnień mieści się w zakresie art. 65 Traktatu.
(5) Cel proponowanych działań, a mianowicie usprawnienie współpracy między sądami przy przeprowadzaniu dowodów w sprawach cywilnych lub handlowych, nie może być osiągnięty w wystarczającym stopniu przez Państwa Członkowskie, ale może być lepiej zrealizowany na poziomie Wspólnoty.
Wspólnota może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości, jak określono w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w niniejszym artykule, rozporządzenie nie wykracza poza działania niezbędne do osiągnięcia tych celów.
(6) Do chwili obecnej nie ma uregulowań wiążących wszystkie Państwa Członkowskie w sprawie przeprowadzania dowodów.
Konwencja haska z dnia 18 marca 1970 r., o przeprowadzaniu dowodów za granicą w sprawach cywilnych lub handlowych ma zastosowanie tylko do 11 Państw Członkowskich Unii Europejskiej.
(7) Często sprawą zasadniczą dla decyzji w sprawie cywilnej lub handlowej toczącej się przed sądem w Państwie Członkowskim jest przeprowadzenie dowodów w innym Państwie Członkowskim, dlatego działanie Wspólnoty nie może ograniczać się do przekazywania dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych lub handlowych, które mieszczą się w zakresie rozporządzenia Rady (WE) nr 1348/2000 z dnia 29 maja 2000 r., w sprawie doręczania w Państwach Członkowskich sądowych i pozasądowych dokumentów w sprawach cywilnych i handlowych [4].
Zachodzi, zatem potrzeba dalszego usprawniania współpracy między sądami Państw Członkowskich przy przeprowadzania dowodów.
(8) Skuteczność procedur sądowych w sprawach cywilnych lub handlowych wymaga, aby przekazywanie i realizacja wniosków o przeprowadzenie dowodów odbywały się między sądami Państw Członkowskich bezpośrednio i za pomocą możliwie najszybszych środków.
(9) Szybkość przekazywania wniosków o przeprowadzenie dowodów wymaga korzystania ze wszelkich stosownych środków, pod warunkiem że zachowane są pewne warunki dotyczące czytelności i wiarygodności otrzymanego dokumentu.
Aby zapewnić największą przejrzystość i pewność prawną, wniosek o przeprowadzanie dowodów musi zostać przekazany na formularzu wypełnionym w języku Państwa Członkowskiego sądu wezwanego lub w innym języku akceptowanym przez to Państwo.
Z tych samych powodów, na tyle na ile to możliwe, w dalszych kontaktach między danymi sądami powinny również być używane formularze.
(10) Wniosek o przeprowadzenia dowodów powinien zostać wykonany szybko.
Jeżeli nie jest możliwe, aby wniosek ten został wykonany w ciągu 90 dni od daty jego otrzymania przez sąd wezwany, sąd ten powinien zawiadomić o tym sąd wzywający podając przyczyny uniemożliwiające szybkie wykonanie wniosku.
(11) Aby zapewnić skuteczność niniejszego rozporządzenia, możliwość odmowy wykonania wniosku o przeprowadzenie dowodów powinna być ograniczona do ściśle ograniczonych sytuacji.
(12) Sąd wezwany powinien wykonać wniosek zgodnie z prawem jego Państwa Członkowskiego.
(13) Strony i ich pełnomocnicy, jeśli zostali ustanowieni, powinny mieć możliwość obecności przy przeprowadzaniu dowodów, jeżeli takie rozwiązanie dopuszcza prawo Państwa Członkowskiego sądu wzywającego, aby móc obserwować postępowanie sądowe w sposób podobny jak przy przeprowadzaniu dowodów w Państwie Członkowskim sądu wzywającego.
Powinni oni również mieć prawo do uczestnictwa w celu odgrywania bardziej aktywnej roli w procesie przeprowadzania dowodów.
Jednakże warunki, na jakich strony te mogłyby uczestniczyć w tym procesie powinny zostać ustalone przez sąd wezwany zgodnie z prawem jego Państwa Członkowskiego.
(14) Przedstawiciele sądu wzywającego powinni mieć możliwość obecności przy przeprowadzaniu dowodów, o ile jest to zgodne z prawem Państwa Członkowskiego sądu wzywającego, aby mieć lepsze możliwości oceny tych dowodów.
Powinni oni mieć także prawo żądania uczestnictwa przy przeprowadzaniu dowodów na warunkach ustalonych przez sąd wezwany, zgodnie z prawem obowiązującym w jego Państwie Członkowskim, aby mogli pełnić bardziej aktywną rolę w procesie przeprowadzaniu dowodów.
(15) Aby ułatwić proces przeprowadzania dowodów, sąd w danym Państwie Członkowskim, zgodnie z prawem tego państwa, powinien mieć możliwość przeprowadzania dowodów bezpośrednio w innym Państwie Członkowskim na warunkach określonych przez jednostki centralne lub właściwe władze wezwanego Państwa Członkowskiego, o ile to Państwo wyrazi zgodę.
(16) Wykonanie wniosku, zgodnie z art. 10, nie powinno powodować powstania roszczeń o zwrot jakichkolwiek opłat lub kosztów.
Niemniej jednak, jeżeli sąd wezwany zażąda zwrotu, to wynagrodzenia biegłych i tłumaczy, a także koszty związane ze stosowaniem art. 10 ust. 3 i 4 nie powinny obciążać tego sądu i powinny zostać zwrócone.
W takim przypadku sąd wzywający powinien podjąć niezbędne środki, aby bezzwłocznie zapewnić zwrot.
Jeśli potrzebna jest opinia biegłego, sąd wezwany, przed przystąpieniem do przeprowadzania dowodu, może zwrócić się do sądu wzywającego o złożenie depozytu lub wpłacenie zaliczki w związku ze spodziewanymi kosztami pozyskania takich opinii.
(17) Niniejsze rozporządzenie ma pierwszeństwo w stosunku do przepisów konwencji międzynarodowych zawartych przez Państwa Członkowskie w tym obszarze zagadnień.
Państwa Członkowskie powinny mieć swobodę w zawieraniu umów lub porozumień pozwalających na dalsze usprawnienia we współpracy w zakresie przeprowadzania dowodów.
(18) Informacje przekazywane stosownie do niniejszego rozporządzenia powinny być należycie chronione.
Od momentu obowiązywania dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r., w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych [5] oraz dyrektywy 97/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r., dotyczącej przetwarzania danych osobowych oraz ochrony prywatności w sektorze telekomunikacyjnym [6], nie ma potrzeby wprowadzania szczegółowych przepisów w tej sprawie w niniejszym rozporządzeniu.
(19) Środki niezbędne dla wykonania niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r., [7] ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji.
(20) Do celów sprawnego funkcjonowania niniejszego rozporządzenia Komisja powinna dokonać przeglądu jego stosowania i zaproponować zmiany, jakie mogą okazać się konieczne.
(21) Zjednoczone Królestwo i Irlandia, zgodnie z art. 3 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, powiadomiły o zamiarze przyjęcia i stosowania niniejszego rozporządzenia.
(22) Dania, zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, nie przyjmuje niniejszego rozporządzenia i w związku z tym, nie jest nim związana ani nie podlega jego przepisom,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zakres
1.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się w sprawach cywilnych i handlowych, w przypadku gdy sąd jednego z Państw Członkowskich, zgodnie z obowiązującym w tym państwie prawem, zwróci się:
a) do właściwego sądu innego Państwa Członkowskiego o przeprowadzenie dowodu; lub
b) o przeprowadzenie dowodu bezpośrednio w innym Państwie Członkowskim.
2.
Nie można zwracać się z wnioskiem w celu uzyskania dowodu, który nie jest przeznaczony do wykorzystania w toczącym się lub przyszłym postępowaniu.
3.
W niniejszym rozporządzeniu wyrazy "Państwo Członkowskie" oznacza Państwa Członkowskie z wyjątkiem Danii.
Artykuł 2
Bezpośrednie przekazywanie wniosków między sądami
1.
Wnioski zgodnie z art. 1 ust. 1 lit. a), zwane dalej "wnioskami", są przekazywane przez sąd, przed którym toczy się lub będzie się toczyć postępowanie, zwany dalej "sądem wzywającym" bezpośrednio do właściwego sądu innego Państwa Członkowskiego, zwanego dalej "sądem wezwanym", w celu przeprowadzania dowodów.
2.
Każde Państwo Członkowskie sporządzi wykaz sądów właściwych do przeprowadzania dowodów stosownie do niniejszego rozporządzenia.
Wykaz ten będzie zawierał również informacje o właściwości miejscowej tych sądów oraz, w stosownych przypadkach, o ich właściwości szczególnej.
Artykuł 3
Jednostka centralna
1.
Każde Państwo Członkowskie wyznaczy jednostkę centralną odpowiedzialną za:
a) dostarczanie informacji sądom;
b) poszukiwanie rozwiązań dla wszelkich trudności, jakie mogą powstać w związku z wnioskiem;
c) w wyjątkowych przypadkach, przesyłanie wniosku do właściwego sądu na żądanie sądu wzywającego.
2.
Państwa federacyjne, państwa, w których obowiązuje więcej niż jeden system prawny lub państwa, w skład, których wchodzą autonomiczne jednostki terytorialne, mogą wskazać kilka jednostek centralnych.
3.
Każde Państwo Członkowskie wyznacza również jednostkę centralną, określoną w ust. 1 lub jeden bądź więcej właściwy organ, który będzie odpowiedzialny za podejmowanie decyzji w sprawie wniosków, zgodnie art. 17.
ROZDZIAŁ II
PRZEKAZYWANIE I WYKONANIE WNIOSKÓW
Sekcja 1
Przekazywanie wniosków
Artykuł 4
Forma i treść wniosku
1.
Wniosek jest sporządzany przy wykorzystaniu formularza A, lub w stosownych przypadkach, formularza I, których wzory podane są załączniku.
Wniosek zawiera następujące dane szczegółowe:
a) sąd wzywający i, w stosownych przypadkach, sąd wezwany;
b) nazwiska i adresy stron postępowania oraz ich pełnomocników, jeśli zostali ustanowieni;
c) rodzaj i przedmiot sprawy oraz krótkie przedstawienie faktów;
d) opis dowodów, jakie mają być przeprowadzone;
e) w przypadku wniosku o przesłuchanie osoby:
- nazwiska oraz adresy osób, które mają być przesłuchane,
- pytania, które mają być zadane osobom przesłuchiwanym oraz opis faktów, co do których mają oni być przesłuchani,
- w stosownych przypadkach, powołanie się na prawo do odmowy składania zeznań zgodnie z prawem Państwa Członkowskiego sądu wzywającego,
- wszelkie wymagania dotyczące tego, czy zeznania mają być składane pod przysięgą, czy z przyrzeczeniem oraz wskazanie szczególnej formy tej przysięgi lub przyrzeczenia,
- w stosownych przypadkach, wszelkie inne informacje, które sąd wzywający uznaje za potrzebne;
f) jeżeli wniosek dotyczy innej formy przeprowadzenia dowodów, dokumenty lub przedmioty, które mają być sprawdzone;
g) w stosownych przypadkach, wszelkie inne wnioski zgodnie z art. 10 ust. 3 i 4, oraz art. 11 i 12 oraz wszelkie informacje potrzebne do stosowania tych artykułów.
2.
Wniosek oraz wszelkie dołączone do niego dokumenty są wyłączone z obowiązku uwierzytelnienia lub wszelkich innych równoważnych formalności.
3.
Załączone dokumenty, które sąd wzywający uważa za niezbędne do wykonania wniosku, są tłumaczone na język, w którym wniosek jest sformułowany.
Artykuł 5
Język
Wniosek oraz wszelkie informacje, zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, sporządzane są w języku urzędowym wezwanego Państwa Członkowskiego lub, jeżeli w tym Państwie Członkowskim jest kilka języków urzędowych, w języku lub w jednym z języków urzędowych miejsca, w którym mają być przeprowadzone dowody, lub w innym języku, który wezwane Państwo Członkowskie wskazało.
Każde Państwo Członkowskie wskazuje język urzędowy lub języki urzędowe instytucji Wspólnoty Europejskiej inne niż swój własny, które są przez to państwo akceptowane przy wypełnianiu formularzy.
Artykuł 6
Przekazywanie wniosków i innych informacji
Wnioski i inne informacje, zgodnie z niniejszym rozporządzeniem przekazywane są w możliwie najszybszy sposób, który Państwo Członkowskie wskaże jako możliwy do zaakceptowania.
Przekazanie może odbywać się przy wykorzystaniu wszystkich stosownych środków, pod warunkiem że otrzymany dokument dokładnie oddaje zawartość wysłanego dokumentu, oraz że wszystkie informacje w nim podane są czytelne.
Sekcja 2
Otrzymywanie wniosków
Artykuł 7
Otrzymywanie wniosków
1.
W ciągu siedmiu dni od otrzymania wniosku, właściwy sąd wezwany wysyła do sądu wzywającego potwierdzenie otrzymania wniosku, używając w tym celu formularza B, którego wzór podany jest w załączniku.
Jeżeli wniosek nie odpowiada wymaganiom ustanowionym w art. 5 i 6, sąd wezwany umieszcza w tym potwierdzeniu odpowiedni wpis.
2.
Jeżeli wykonanie wniosku spełniającego wymagania ustanowione w art. 5 i sporządzonego na formularzu A, którego wzór podany jest w załączniku, nie podlega jurysdykcji sądu, do którego wniosek ten został skierowany, sąd ten przekazuje wniosek do właściwego sądu swojego Państwa Członkowskiego i zawiadamia o tym sąd wzywający, używając w tym celu formularza A, którego wzór podany jest w załączniku.
Artykuł 8
Wniosek niekompletny
1.
Jeżeli wniosek nie może być wykonany, ponieważ nie zawiera wszystkich niezbędnych informacji zgodnie z art. 4, sąd wezwany zawiadamia o tym sąd wzywający bezzwłocznie, najpóźniej w ciągu 30 dni od otrzymania wniosku, używając w tym celu formularza C, którego wzór podany jest w załączniku oraz zwraca się o dostarczenie przez sąd wzywający brakujących informacji, które powinny zostać podane w sposób możliwie najbardziej precyzyjny.
2.
Jeżeli wniosek nie może być wykonany, ponieważ wymagane jest złożenie depozytu lub wpłacenie zaliczki zgodnie z art. 18 ust. 3, sąd wezwany zawiadamia o tym sąd wzywający bezzwłocznie, najpóźniej w ciągu 30 dni od otrzymania wniosku, używając w tym celu formularza C, którego wzór podany jest w załączniku oraz zawiadamia sąd wzywający o sposobie złożenia depozytu lub wpłacenia zaliczki.
Sąd wezwany potwierdza otrzymanie depozytu lub zaliczki bezzwłocznie, najpóźniej w ciągu 10 dni od otrzymania depozytu lub zaliczki, używając formularza D, którego wzór podany jest w załączniku.
Artykuł 9
Uzupełnienie wniosku
1.
Jeżeli sąd wezwany, zgodnie z art. 7 ust. 1, dokonał na potwierdzeniu otrzymania wniosku wpisu o niespełnieniu w otrzymanym wniosku warunków ustanowionych w art. 5 i 6 lub zawiadomił sąd wzywający zgodnie z art. 8, że wniosek nie może zostać wykonany, ponieważ nie zawiera wszystkich niezbędnych informacji, zgodnie z art. 4, wtedy termin, określony w art. 10, zaczyna biec od momentu, w którym sąd wezwany otrzyma właściwie wypełniony wniosek.
2.
Jeżeli sąd wezwany zwrócił się o wniesienie depozytu lub wpłacenie zaliczki zgodnie z art. 18 ust. 3, termin zaczyna biec od momentu dokonania tych wpłat przez sąd wzywający.
Sekcja 3
Przeprowadzenie dowodu przez sąd wezwany
Artykuł 10
Przepisy ogólne dotyczące wykonania wniosku
1.
Sąd wezwany wykonuje wniosek bezzwłocznie, najpóźniej w ciągu 90 dni od jego otrzymania.
2.
Sąd wezwany, wykonuje wniosek zgodnie z prawem obowiązującym w jego Państwie Członkowskim.
3.
Sąd wzywający, może zwrócić się o wykonanie wniosku zgodnie ze specjalną procedurą przewidzianą przez prawo jego Państwa Członkowskiego, używając w tym celu formularza A, którego wzór podany jest w załączniku.
Sąd wezwany zastosuje się do takich wymogów, chyba że procedura taka jest niezgodna z prawem Państwa Członkowskiego sądu wezwanego lub występują inne poważne trudności praktyczne.
Jeżeli sąd wezwany nie zastosuje się do takich wymogów na skutek jednej z powyższych przyczyn, zawiadamia o tym sąd wzywający, używając w tym celu formularza E, którego wzór podany jest w załączniku.
4.
Sąd wzywający może zwrócić się do sądu wezwanego o korzystanie z technik łączności przy przeprowadzaniu dowodów, w szczególności z możliwości wideokonferencji i telekonferencji.
Sąd wezwany stosuje się do takiego wymogu sądu wzywającego, chyba że procedura taka nie jest zgodna z prawem Państwa Członkowskiego sądu wezwanego albo istnieją inne poważne trudności praktyczne.
Jeżeli sąd wezwany, nie zastosuje się do takiego wymogu na skutek jednej z powyższych przyczyn, zawiadamia o tym sąd wzywający, używając w tym celu formularza E, którego wzór podany jest w załączniku.
Jeżeli sąd wzywający lub sąd wezwany, nie ma dostępu do środków technicznych, określonych powyżej, sąd mający dostęp do nich, może udostępnić je na mocy wzajemnego porozumienia.
Artykuł 11
Wykonanie wniosku w obecności i przy udziale stron
1.
Jeżeli prawo Państwa Członkowskiego sądu wzywającego to przewiduje, strony i ich pełnomocnicy, jeśli zostali ustanowieni, mają prawo być obecni przy przeprowadzaniu dowodów przez sąd wezwany.
2.
Sąd wzywający zawiadamia we wniosku sąd wezwany, że strony i ich pełnomocnicy, jeśli zostali ustanowieni, będą obecni i, gdzie jest to właściwe, że ich udział jest wymagany, używając w tym celu formularza A, którego wzór podany jest w załączniku.
Informacja taka może być podana w innym stosownym terminie.
3.
Jeżeli udział stron i ich pełnomocników, jeśli zostali ustanowieni, jest wymagany przy przeprowadzaniu dowodów, sąd wezwany określa, zgodnie z art. 10, warunki takiego uczestnictwa.
4.
Sąd wezwany powiadamia strony i ich pełnomocników, jeśli zostali ustanowieni, o czasie i miejscu postępowania oraz, gdzie jest to właściwe, o warunkach, na jakich ich udział będzie możliwy, używając w tym celu formularza F, którego wzór podany jest w załączniku.
5.
Przepisy ust. 1-4 nie pozbawiają sądu wezwanego możliwości żądania stawienia się i udziału stron i ich pełnomocników, jeśli zostali ustanowieni, podczas przeprowadzania dowodu, jeżeli taka możliwość jest przewidziana przez prawo jego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 12
Wykonanie wniosku w obecności i przy udziale przedstawicieli sądu wzywającego
1.
O ile jest to zgodne z prawem Państwa Członkowskiego sądu wzywającego, przedstawiciele tego sądu mają prawo być obecni przy przeprowadzaniu dowodu przez sąd wezwany.
2.
Do celów niniejszego artykułu termin "przedstawiciel" obejmuje sędziów wyznaczonych przez sąd wzywający zgodnie z prawem jego Państwa Członkowskiego.
Sąd wzywający może również wyznaczyć, zgodnie z prawem jego Państwa Członkowskiego, inną osobę, taką jak biegły.
3.
Sąd wzywający zawiadamia we wniosku sąd wezwany, że jego przedstawiciele będą obecni oraz, gdzie jest to właściwe, że ich udział przy przeprowadzaniu dowodów jest wymagany, korzystając w tym celu z formularza A, którego wzór podany jest w załączniku.
Informacja ta może być również podana w innym stosownym terminie.
4.
Jeżeli przy przeprowadzaniu dowodów wymagany jest udział przedstawicieli sądu wzywającego, sąd wezwany określa, zgodnie z art. 10 warunki tego udziału.
5.
Sąd wezwany powiadamia sąd wzywający o czasie i miejscu postępowania oraz, gdzie jest to właściwe, o warunkach, na których jego przedstawiciele mogą uczestniczyć w postępowaniu, używając w tym celu formularza F, którego wzór podany jest w załączniku.
Artykuł 13
Środki przymusu
W miarę potrzeby sąd wezwany wykonując wniosek, stosuje właściwe środki przymusu w przypadkach i w zakresie przewidzianym przez prawo jego Państwa Członkowskiego dla wykonywania wniosków złożonych przez władze krajowe sądu wezwanego lub przez zainteresowane strony.
Artykuł 14
Odmowa wykonania wniosku
1.
Wniosek o przesłuchanie osoby nie będzie wykonany, jeśli dana osoba skorzysta z prawa do odmowy składania zeznań lub nie może składać zeznań:
a) zgodnie z prawem Państwa Członkowskiego sądu wezwanego;
b) zgodnie z określonym we wniosku prawem Państwa Członkowskiego sądu wzywającego lub, w razie potrzeby, zgodnie z potwierdzonym na wniosek sądu wezwanego prawem Państwa Członkowskiego sądu wzywającego.
2.
W uzupełnieniu podstaw, określonych w ust. 1, można odmówić wykonania wniosku tylko wtedy, gdy:
a) wniosek nie wchodzi w zakres niniejszego rozporządzenia jak ustalono w art. 1; lub
b) wykonanie wniosku zgodnie z prawem Państwa Członkowskiego sądu wezwanego nie podlega władzy sądowniczej; lub
c) sąd wzywający, zgodnie z art. 8, w terminie 30 dni od zwrócenia się przez sąd wezwany o uzupełnienie wniosku, nie stosuje się do żądania sądu wezwanego; lub
d) depozyt lub zaliczka nie zostały wpłacone, zgodnie z art. 18 ust. 3, w terminie 60 dni od zwrócenia się o wpłacenie przez sąd wezwany.
3.
Sąd wezwany nie może odmówić wykonania wniosku wyłącznie na tej podstawie, że na mocy prawa jego Państwa Członkowskiego, sąd tego państwa posiada wyłączną jurysdykcję w danej sprawie lub, że prawo tego Państwa Członkowskiego nie dopuszcza możliwości postępowania w tej sprawie.
4.
Jeżeli odmówiono wykonania wniosku na podstawie jednego z powodów określonych w ust. 2, sąd wezwany powiadamia o tym sąd wzywający w ciągu 60 dni od otrzymania wniosku, używając w tym celu formularza H, którego wzór podany jest w załączniku.
Artykuł 15
Powiadamianie o opóźnieniu
Jeżeli sąd wezwany, nie jest w stanie wykonać wniosku w terminie 90 dni od otrzymania, zawiadamia o tym sąd wzywający, używając w tym celu formularza G, którego wzór podany jest w załączniku.
W zawiadomieniu sąd wezwany podaje przyczyny opóźnienia a także szacowany czas, jaki uznaje za niezbędny dla wykonania wniosku.
Artykuł 16
Procedura po wykonaniu wniosku
Sąd wezwany wysyła bezzwłocznie do sądu wzywającego dokumenty świadczące o wykonaniu wniosku oraz, gdzie jest to właściwe, zwraca dokumenty otrzymane od sądu wzywającego.
Do dokumentów tych załącza się potwierdzenie wykonania wniosku, sporządzone na formularzu H, którego wzór podany jest w załączniku.
Sekcja 4
Bezpośrednie przeprowadzanie dowodu przez sąd wzywający
Artykuł 17
1.
Jeżeli sąd zwraca się o przeprowadzenie dowodu bezpośrednio w innym Państwie Członkowskim, przedstawia wniosek jednostce centralnej tego Państwa lub właściwym władzom, określonym w art. 3 ust. 3, używając w tym celu formularza I, którego wzór podany jest w załączniku.
2.
Bezpośrednie przeprowadzenie dowodu może mieć miejsce tylko wtedy, jeżeli może ono zostać wykonane na zasadzie dobrowolności, bez potrzeby stosowania środków przymusu.
Jeśli bezpośrednie przeprowadzenie dowodu wymaga przesłuchania osoby, sąd wzywający zawiadamia tę osobę, że przeprowadzenie dowodu odbywa się na zasadzie dobrowolności.
3.
Dowód przeprowadza sędzia lub inna osoba, taka jak biegły, która zostanie wyznaczona zgodnie z prawem Państwa Członkowskiego sądu wzywającego.
4.
W ciągu 30 dni od otrzymania wniosku, jednostka centralna lub właściwe władze Państwa Członkowskiego sądu wezwanego, zawiadamiają sąd wzywający o tym, czy wniosek został przyjęty i, jeśli zachodzi taka potrzeba, na jakich warunkach zgodnie z prawem Państwa Członkowskiego sądu wezwanego, ma być wykonany; używając w tym celu formularza J, którego wzór podany jest w załączniku.
W szczególności jednostka centralna lub właściwe władze mogą wyznaczyć sąd swego Państwa Członkowskiego, który będzie uczestniczył w przeprowadzaniu dowodów tak, aby zapewnić należyte stosowanie się do niniejszego artykułu i do warunków, jakie zostały ustalone.
Jednostka centralna lub właściwe władze, wspierają wykorzystywanie technik łączności, takich jak wideokonferencje czy telekonferencje.
5.
Jednostka centralna lub właściwe władze, mogą odmówić bezpośredniego przeprowadzania dowodów tylko wtedy, gdy:
a) wniosek nie wchodzi w zakres niniejszego rozporządzenia, jak ustalono w art. 1;
b) wniosek nie zawiera wszelkich niezbędnych informacji, zgodnie z art. 4; lub
c) bezpośrednie przeprowadzenie wnioskowanego dowodu jest sprzeczne z podstawowymi zasadami prawa ich Państwa Członkowskiego.
6.
Bez uszczerbku dla warunków ustanowionych zgodnie z ust. 4, sąd wzywający wykonuje wniosek zgodnie z prawem swego Państwa Członkowskiego.
Sekcja 5
Koszty
Artykuł 18
1.
Wykonanie wniosku, zgodnie z art. 10, nie powoduje powstania roszczeń o zwrot jakichkolwiek opłat lub kosztów.
2.
Niemniej jednak, jeżeli sąd wezwany wymaga tego, sąd wzywający zapewnia zwrot, bez opóźnienia;
- wynagrodzeń wypłaconych biegłym i tłumaczom, oraz
- kosztów wynikłych w związku ze stosowaniem art. 10 ust. 3 i 4.
Obowiązek pokrycia wynagrodzeń lub kosztów, regulowany jest przez prawo Państwa Członkowskiego sądu wzywającego.
3.
W przypadku konieczności wydania opinii przez biegłego, sąd wezwany może przed wykonaniem wniosku, zwrócić się do sądu wzywającego o złożenie odpowiedniego depozytu lub zaliczki na żądane opłaty.
We wszystkich innych przypadkach, depozyt lub zaliczka nie są warunkami wykonania wniosku.
Depozyt lub zaliczka wpłacane są przez strony, jeśli jest to przewidziane przez prawo Państwa Członkowskiego sądu wzywającego.
ROZDZIAŁ III
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 19
Przepisy wykonawcze
1.
Komisja opracowuje i regularnie aktualizuje podręcznik, dostępny również w wersji elektronicznej, który zawiera informacje przekazane przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 22 i z obowiązującymi porozumieniami lub umowami zgodnie z art. 21.
2.
Aktualizacja tych informacji lub wprowadzanie zmian technicznych w standardowych formularzach ustalonych w załączniku, odbywa się zgodnie z procedurą doradczą ustaloną w art. 20 ust. 2.
Artykuł 20
Komitet
1.
Komisję wspiera Komitet Doradczy.
2.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu, stosuje się art. 3 i 7 decyzji 1999/468/WE.
3.
Komitet przyjmuje własny regulamin.
Artykuł 21
Związek z istniejącymi lub przyszłymi umowami bądź porozumieniami między Państwami Członkowskimi
1.
Niniejsze rozporządzenie w sprawach, których dotyczy, ma pierwszeństwo w stosunku do przepisów określonych w dwustronnych lub wielostronnych umowach bądź porozumieniach zawartych przez Państwa Członkowskie, w szczególności w Konwencji haskiej z dnia 1 marca 1954 r., dotyczącej procedury cywilnej i w Konwencji haskiej o przeprowadzaniu dowodów za granicą w sprawach cywilnych lub handlowych z dnia 18 marca 1970 r., w stosunkach między Państwami Członkowskimi, które są ich stronami.
2.
Niniejsze rozporządzenie nie narusza praw Państw Członkowskich do utrzymywania w mocy lub zawierania umów bądź porozumień między dwoma lub więcej państwami w celu dalszego usprawnienia przeprowadzania dowodów, pod warunkiem że są one zgodne z niniejszym rozporządzeniem.
3.
Państwa Członkowskie przesyłają do Komisji:
a) do dnia 1 lipca 2003 r. kopie umów lub porozumień utrzymanych w mocy między Państwami Członkowskimi, określonych w ust. 2;
b) kopie umów lub porozumień zawartych między Państwami Członkowskimi, określonych w ust. 2, a także projekty takich umów lub porozumień, które zamierzają przyjąć; i
c) wszelkie wypowiedzenia lub zmiany takich umów lub porozumień.
Artykuł 22
Informowanie
Do dnia 1 lipca 2003 r., każde Państwo Członkowskie przekaże Komisji następujące dane:
a) wykaz sądów, zgodnie z art. 2 ust. 2, z podaniem ich właściwości miejscowej i, gdzie jest to właściwe, właściwości szczególnej;
b) nazwy i adresy jednostek centralnych i właściwych władz, zgodnie z art. 3, z podaniem ich właściwości miejscowej;
c) środki techniczne służące do przyjmowania wniosków dostępne w sądach podanych w wykazie, zgodnie z art. 2 ust. 2;
d) języki akceptowane dla wniosków, określone w art. 5.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o wszelkich zaistniałych zmianach w tych danych.
Artykuł 23
Kontrola
Nie później niż dnia 1 stycznia 2007 r., a następnie, co pięć lat, Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu sprawozdanie ze stosowania niniejszego rozporządzenia ze szczególnym zwróceniem uwagi na praktyczne stosowanie art. 3 ust. 1 lit. c) i ust. 3 oraz art. 17 i 18.
Artykuł 24
Wejście w życie
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2001 r.
2.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2004 r., z wyjątkiem art. 19, 21 i 22, które stosuje się od dnia 1 lipca 2001 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w Państwach Członkowskich zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 1207/2001
z dnia 11 czerwca 2001 r.
w sprawie procedur ułatwiających wystawianie świadectw przewozowych EUR.1, sporządzanie deklaracji na fakturze i formularzy EUR.2 i wydawanie zezwoleń niektórym upoważnionym eksporterom w ramach przepisów regulujących handel na warunkach preferencyjnych między Wspólnotą Europejską i niektórymi krajami oraz uchylające rozporządzenie (EWG) nr 3351/83
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jej art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3351/83 z dnia 14 listopada 1983 r. w sprawie procedury ułatwiającej wystawianie świadectw przewozowych EUR.1 i wystawianie formularzy EUR.2 w ramach przepisów regulujących handel na warunkach preferencyjnych między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a niektórymi krajami [1] zapewnia poprawne stosowanie reguł dotyczących preferencyjnego pochodzenia w stosunku do wywozu ze Wspólnoty do niektórych państw trzecich.
(2) Od przyjęcia rozporządzenia (EWG) nr 3351/83 zaszło wiele zmian w sprawach celnych.
(3) W kontekście jednolitego rynku stwierdzono, że firmy wywożące towary z jednego lub kilku Państw Członkowskich innych niż kraj, w którym mają swą siedzibę, a chcące zastosowania wobec nich procedur uproszczonych, dla wydania dowodu pochodzenia, muszą niekiedy zwracać się z wnioskiem o osobne zezwolenie w stosunku do każdego Państwa Członkowskiego wywozu.
Pożądane jest uproszczenie procedury, a jednocześnie zapewnienie, by mechanizmy preferencyjnych ustaleń mogły nadal działać właściwie.
(4) Organy odpowiedzialne za wystawienie lub sprawdzenie dowodów pochodzenia powinny być w stanie wypełnić zobowiązania Wspólnoty w ramach umów preferencyjnych w wymaganych terminach.
(5) Z myślą o zapewnieniu jasności przepisów należy uchylić rozporządzenie (EWG) nr 3351/83 i zastąpić je niniejszym rozporządzeniem,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zakres
Niniejsze rozporządzenie ustanawia zasady mające ułatwić:
a) wystawianie świadectw przewozowych EUR.1 przez organy Państw Członkowskich, sporządzanie deklaracji na fakturze lub formularzy EUR.2 przez eksporterów Wspólnoty;
b) wystawienie zezwoleń zatwierdzonego eksportera, ważnych w kilku Państwach Członkowskich;
c) funkcjonowanie metod współpracy administracyjnej między Państwami Członkowskimi.
Artykuł 2
Deklaracje dostawcy i ich stosowanie
1.
Dostawcy dostarczają za pośrednictwem deklaracji informacje dotyczące statusu produktów w odniesieniu do preferencyjnych reguł pochodzenia towarów.
2.
Deklaracje dostawcy mogą być używane przez eksporterów jako dowody, w szczególności na poparcie wniosków o wystawienie świadectw przewozowych EUR.1 lub jako podstawa sporządzenia deklaracji na fakturze lub formularza EUR.2.
Artykuł 3
Wypełnianie deklaracji dostawcy
Z wyjątkiem przypadków przewidzianych w art. 4 dostawca dostarcza odrębną deklarację dla każdej przesyłki towarów.
Dostawca załącza tę deklarację na fakturze handlowej odnoszącej się do tej przesyłki lub na specyfikacji wysyłkowej albo na każdym innym dokumencie handlowym, który opisuje towar w dostatecznych szczegółach pozwalających na jego zidentyfikowanie.
Dostawca może dostarczyć deklarację w dowolnym czasie, nawet po zrealizowaniu dostawy towarów.
Artykuł 4
Długoterminowa deklaracja dostawcy
1.
Jeżeli dostawca systematycznie zaopatruje określonego odbiorcę, którego towary, których status pochodzenia w odniesieniu do preferencyjnych reguł pochodzenia powinien pozostać stały przez dłuższy czas, może on przedłożyć jedną deklarację dostawcy obejmującą kolejne wysyłki tych towarów zwaną dalej "długoterminową deklaracją dostawcy".
Długoterminowa deklaracja dostawcy może zostać wystawiona na okres do jednego roku od dnia przedłożenia deklaracji.
2.
Długoterminowa deklaracja dostawcy może zostać wystawiona z mocą wsteczną.
W takich przypadkach jej ważność nie może przekroczyć okresu roku od chwili jej wprowadzenia.
3.
Dostawca niezwłocznie informuje odbiorcę, jeśli długoterminowa deklaracja dostawcy odnosząca się do dostarczanych towarów utraciła ważność.
Artykuł 5
Forma i sporządzanie deklaracji dostawcy
1.
Dla produktów pochodzących deklaracja dostawcy jest wystawiana w formie wymaganej na formularzu określonym w załączniku I lub, dla długoterminowych deklaracji, na formularzu określonym w załączniku II.
2.
Dla produktów, które przeszły obróbkę lub przetwarzanie we Wspólnocie bez uzyskania statusu preferencyjnego pochodzenia towarów deklaracja dostawcy jest sporządzana w formie wymaganej na formularzu określonym w załączniku III, a w przypadku długoterminowych deklaracji dostawcy w sposób opisany w załączniku IV.
3.
Na deklarację dostawcy nanoszony jest oryginalny własnoręczny podpis dostawcy i może być ona sporządzona w formie drukowanej.
Jednak w przypadku gdy faktury i deklaracje dostawy są wystawiane za pomocą komputera, deklaracje nie muszą mieć własnoręcznego podpisu, pod warunkiem że dostawca wystawi odbiorcy pisemne zobowiązanie akceptujące pełną odpowiedzialność za każdą deklarację dostawcy, która go obciąża, tak jakby nosiła jego własnoręczny podpis.
Artykuł 6
Świadectwa informacyjne INF 4
1.
W celu sprawdzenia dokładności lub autentyczności deklaracji dostawcy organy celne mogą wezwać eksportera, aby uzyskał od dostawcy świadectwo informacyjne INF 4, korzystając z formularza w załączniku V.
2.
Świadectwo informacyjne INF 4 wystawiają organy celne Państwa Członkowskiego, w którym dostawca ma siedzibę.
Powyższe organy mają prawo domagać się wszelkich dowodów i przeprowadzać kontrole dokumentów dostawcy lub dokonywać innych czynności kontrolnych, jakie uznają za odpowiednie.
3.
Organy celne wystawiają świadectwo informacyjne INF 4 w ciągu trzech miesięcy od daty otrzymania wniosku od dostawcy, informując jednocześnie czy deklaracja dostarczona przez dostawcę była poprawna.
4.
Wypełnione świadectwo jest doręczane dostawcy celem przesłania go eksporterowi, który przekazuje je odpowiednim organom celnym.
Artykuł 7
Przechowywanie deklaracji i dokumentów uzupełniających
1.
Dostawca, który wypełnia deklarację dostawcy, przechowuje całą dokumentację dowodową potwierdzającą poprawność deklaracji przez okres co najmniej trzech lat.
2.
Organy celne, do których został dostarczony wniosek o wystawienie świadectwa informacyjnego INF 4 przechowują ten wniosek przez okres co najmniej trzech lat.
Artykuł 8
Otrzymanie statusu zatwierdzonego eksportera
1.
Eksporter, który często wywozi towary z Państwa Członkowskiego innego niż kraj, w którym ma swą siedzibę, może uzyskać status zatwierdzonego eksportera w zakresie wywozu tych towarów.
W tym celu przedkłada wniosek do właściwych organów celnych Państwa Członkowskiego, w którym ma zarówno siedzibę, jak i dokumentację zawierającą dowody pochodzenia.
2.
Gdy organy określone w ust. 1 są przekonane, że warunki wymienione w protokołach pochodzenia do odpowiednich umów lub w prawodawstwie wspólnotowym w zakresie autonomicznych systemów preferencyjnych są spełnione oraz gdy wystawiają upoważnienie, to wówczas informują one administracje celne zainteresowanego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 9
Wzajemna pomoc administracyjna
Organy celne Państw Członkowskich pomagają sobie wzajemnie przy sprawdzaniu poprawności informacji zawartych w deklaracjach dostawców oraz przy zapewnianiu, by system zatwierdzonych eksporterów działał właściwie.
Artykuł 10
Sprawdzanie deklaracji dostawcy
1.
W przypadku gdy eksporter nie może przedstawić świadectwa informacyjnego INF 4 w ciągu czterech miesięcy od daty wystąpienia o to świadectwo przez organy celne, to organy celne Państwa Członkowskiego wywozu mogą bezpośrednio zwrócić się do organów Państwa Członkowskiego, gdzie siedzibę ma dostawca, o potwierdzenie statusu odnośnych produktów w odniesieniu do preferencyjnych reguł pochodzenia.
2.
Do celów ust. 1 organy celne Państwa Członkowskiego wywozu przesyłają organom celnym Państwa Członkowskiego, do którego zapytanie jest adresowane wszelkie dostępne informacje i podają uzasadnienie swego zapytania.
Aby poprzeć swoje zapytanie, dostarczają wszelkie uzyskane dokumenty lub informacje, które sugerują, że deklaracja dostawcy nie jest poprawna.
3.
Weryfikację przeprowadzają organy celne Państwa Członkowskiego, w którym została wystawiona deklaracja dostawcy.
Powyższe organy mogą zażądać wszelkich dowodów, przeprowadzić kontrole ksiąg producenta lub przeprowadzić każdą inną weryfikację, jaką uznają za stosowną.
4.
Organy celne występujące o weryfikację są jak najszybciej informowane o jej rezultatach za pośrednictwem świadectwa informacyjnego INF 4.
5.
W przypadku gdy organy celne kraju wywozu nie uzyskają odpowiedzi w okresie pięciu miesięcy od daty zgłoszenia prośby o weryfikację albo w przypadku gdy odpowiedź nie zawiera wystarczających informacji aby udowodnić rzeczywiste pochodzenie produktów, to organy te uznają za nieważne świadectwa przewozowe EUR.1, deklaracje na fakturze lub formularze EUR.2 wystawione na podstawie danych dokumentów.
Artykuł 11
Uchylenie
Rozporządzenie (EWG) nr 3351/83 niniejszym traci moc.
Odniesienia do uchylonego rozporządzenia należy traktować jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 12
Przepisy przejściowe
1.
Deklaracje dostawcy, włączając długoterminowe deklaracje dostawcy, wystawione przed datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia pozostają ważne.
2.
Deklaracje dostawcy, zgodne ze wzorami zawartymi w rozporządzeniu (EWG) nr 3351/83, mogą być nadal wystawiane przez okres 12 miesięcy od momentu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
3.
Formularze świadectwa informacyjnego INF 4 określone w załączniku V do rozporządzenia (EWG) nr 3351/83 mogą być nadal używane przez okres 12 miesięcy od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 13
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1235/2001
z dnia 22 czerwca 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1529/2000 ustanawiające wykaz odmian Cannabis sativa L. kwalifikujących się do objęcia pomocą na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 2358/71
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2358/71 z dnia 26 października 1971 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku nasion [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2371/2000 [2], w szczególności jego art. 3 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 1 rozporządzenia Komisji (WE) 1529/2000 [3] stanowi, że odmiany Cannabis sativa L. kwalifikujące się do objęcia pomocą zgodnie z art. 3 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2358/71 są odmianami wymienionymi w załączniku B do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1164/89 z dnia 28 kwietnia 1989 r. ustanawiającego szczegółowe zasady dotyczące pomocy w odniesieniu do lnu włóknistego i konopi [4]. Rozporządzenie to zostaje zastąpione z mocą od dnia 1 lipca 2001 r. rozporządzeniem Komisji nr 245/2001 [5], które określa szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1673/2000 [6] w sprawie wspólnejorganizacji rynków lnu i konopi uprawianych na włókno.
(2) W celu zapewnienia jednolitego stosowania w całej Wspólnocie zasad przyznawania pomocy w zakresie objętym rozporządzeniem (EWG) nr 2358/71 rozporządzenie (WE) nr 1529/2000 powinno zostać zmienione w odniesieniu do wykazu odmian lnu i konopi uprawianych na włókno, kwalifikujących się do systemu wsparcia producentów niektórych roślin uprawnych wymienionych w załączniku XII do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2316/1999 [7], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1157/2001 [8].
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Nasion,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 1 rozporządzenia (WE) 1529/2000 otrzymuje brzmienie:
"Odmiany Cannabis sativa L. kwalifikujące się do objęcia pomocą na mocy art. 3 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2358/71 stanowią odmiany wymienione w załączniku XII do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2316/1999 [9]."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1239/2001
z dnia 19 czerwca 2001 r.
korygujące rozporządzenie (WE) nr 2201/96 w sprawie wspólnej organizacji rynków przetworów owocowych i warzywnych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 36 i 37,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 2699/2000 [2] zmieniło między innymi tytuł I rozporządzenia (WE) nr 2201/96 [3] i odpowiednio dostosowało, bez zmiany zawartości, przepisy dotyczące systemu pomocy dla przetwarzania suszonych fig i śliwek pochodzących ze śliwek z gatunku dÈnte.
System ten, poprzednio zawarty w art. 2–6 rozporządzenia (WE) nr 2201/96, obecnie jest ustanowiony przez art. 6a tego rozporządzenia.
Aby wziąć pod uwagę takie nowe przedstawienie, należy zmienić treść art. 31 wspomnianego rozporządzenia, które określa wydatki finansowane przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR).
(2) W tym samym art. 31 odniesienie do rozporządzenia (EWG) nr 729/70 [4], które zostało uchylone, powinno zostać zastąpione odniesieniem do rozporządzenia Rady (WE) nr 1258/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 31 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 31
Wydatki poniesione na mocy art. 2, art. 6a, art. 7, art. 9 ust. 4 i 5 oraz art. 10 ust. 3 uważa się za interwencyjnie przeznaczone do ustabilizowania rynków rolnych w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 1258/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [6]."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1244/2001
z dnia 19 czerwca 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1259/1999 ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Statystyki wskazują, że wielu rolników otrzymuje bardzo niewielkie kwoty pomocy w ramach różnych systemów wsparcia zwiększających dochód, które stanowią element wspólnej polityki rolnej.
Systemy pomocy nie różnią się w zależności od wysokości kwot otrzymywanych przez rolników, a warunki ich uzyskania oraz przepisy administracyjne i przepisy z zakresu kontroli są dla wszystkich takie same.
(2) Ustanowienie uproszczonego systemu pomocy dla rolników otrzymujących niewielkie kwoty może przyczynić się do ograniczenia obciążeń administracyjnych, z którymi rolnicy się stykają, oraz ograniczenia tego rodzaju obciążeń w funkcjonowaniu administracji państwowej oraz Komisji.
Za zasadne należy uznać sprawdzenie efektywności tego rodzaju systemu w okresie próbnym.
Rolnicy uprawnieni do otrzymywania niewielkich kwot pomocy bądź ci spośród nich, którzy wyrażą zgodę na otrzymanie niewielkiej kwoty w ramach pomocy, powinni otrzymywać na uproszczonych warunkach, w ustalonym okresie minimalnym, jedną ogólną kwotę raz w roku.
Z uwagi na swój tymczasowy charakter udział w systemie powinien być dobrowolny zarówno dla Państw Członkowskich, jak i tych rolników z Państw Członkowskich, którzy decydują się na stosowanie systemu.
(3) W celu uproszczenia procedur administracyjnych Państwom Członkowskim powinno przysługiwać prawo przyznawania rolnikom uczestniczącym w systemie pojedynczych, łącznych płatności obejmujących pomoc przyznaną w ramach takiego uproszczonego systemu oraz pomoc przyznaną w ramach innych systemów wsparcia.
(4) Bez uszczerbku dla obowiązujących wspólnych zasad dla systemów wsparcia bezpośredniego ustanowionych rozporządzeniem (WE) nr 1259/1999 [3], biorąc pod uwagę, że system ma charakter próbny, zasadne jest przyznanie Komisji instrumentów w zakresie niezbędnym dla wprowadzenia systemu.
Ponadto, w celu zachowania uproszczonego charakteru programu, w określonych, dobrze rozpoznanych i uzasadnionych przypadkach, może okazać się konieczne odstępstwo od przyjętych zasad, opisanych w odpowiednich rozporządzeniach dotyczących środków pomocowych, jak również od rozporządzenia Rady (EWG) nr 3508/92 z dnia 27 listopada 1992 r. ustanawiającego zintegrowany system zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy [4].
(5) Rozporządzenie (WE) nr 1259/1999 ustanawia wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej.
Dlatego właściwe jest jego uzupełnienie tak, aby obejmowało ono ten uproszczony system.
(6) Należy przyjąć środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1998 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1259/1999 wprowadza się następujące zmiany:
1) dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 2a
1.
Wprowadza się uproszczony system na lata kalendarzowe 2002–2005, w ramach którego Państwa Członkowskie mogą decydować o dokonywaniu płatności objętych następującymi systemami wsparcia, na warunkach określonych w niniejszym artykule i na zasadach przyjętych w celu jego stosowania:
- płatności obszarowe dla roślin uprawnych, obejmujące płatności do kiszonek z trawy, kwoty uzupełniające, płatności za odłogowanie, dodatkowa pomoc dla pszenicy durum oraz pomoc specjalna, przewidziana w art. 2, 4 i 5 rozporządzenia (WE) nr 1251/1999 [6],
- płatności obszarowe dla roślin strączkowych, przewidziane w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1577/96 [7],
- płatności obszarowe dla ryżu, przewidziane w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 3072/95 [8],
- premia specjalna, premia za krowy mamki, łącznie z premiami wypłaconymi na jałówki i łącznie z dodatkowymi krajowymi premiami za krowy mamki, jeżeli premie te są współfinansowane, płatności z tytułu ekstensyfikacji produkcji, jak również dodatkowe płatności, w przypadku gdy ich przydzielenie towarzyszy przyznaniu pomocy przewidzianej w niniejszym tiret, jak przewidują art. 4, 6, 10, 13 i 14 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 [9],
- premia na owce i kozy oraz dodatki wyrównawcze dla obszarów rolniczych o mniej korzystnych warunkach gospodarowania, przewidziane w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 2467/98 [10],
Rozporządzenia wymienione w pierwszym akapicie w dalszej części rozporządzenia zwane są "określonymi rozporządzeniami";.
2.
Udział w systemie uproszczonym jest dobrowolny.
Wnioskodawcy mają prawo dostępu do systemu, o ile otrzymali pomoc w ramach co najmniej jednego systemu wsparcia nim objętego w ciągu każdego z trzech lat kalendarzowych poprzedzających rok złożenia wniosku.
Rolnicy otrzymujący świadczenie z tytułu wcześniejszego przejścia na emeryturę, na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1257/1999, nie mogą być uczestnikami systemu.
3.
Kwota pomocy, która może zostać przyznana rolnikowi w ramach systemu, jest kwotą najwyższą spośród:
a) średnich kwot przyznanych na podstawie określonych rozporządzeń w ciągu trzech lat kalendarzowych poprzedzających rok złożenia wniosku;
b) łącznej kwoty przyznanej na podstawie rozporządzeń w roku kalendarzowym poprzedzających rok, w którym wniosek został złożony.
Przy naliczaniu uwzględnia się płatności na powierzchnię pól uprawnych lnu zwyczajnego oraz konopi, określone w art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 1308/70 [11].
W przypadku stosowania art. 4 niniejszego rozporządzenia, w trakcie okresów referencyjnych określonych w lit. a) i b), kwoty wymienione w wyżej wymienionych lit. a) i b) zostają naliczone jako kwoty, które byłyby przyznane przed stosowaniem art. 4.
4.
Kwota określona w ust. 3 nie może przekraczać 1250 EUR.
Jednakże bez uszczerbku dla ust. 5 wnioskodawcy, którzy byliby uprawnieni do otrzymania wyższych kwot na podstawie określonych rozporządzeń, mogą decydować o przystąpieniu do uproszczonego systemu, o ile wyrażą zgodę na przydzielenie im kwoty nieprzekraczającej kwoty maksymalnej.
Pomoc w ramach uproszczonego systemu jest przyznawana raz w roku, począwszy od roku, w którym wystąpiono z wnioskiem o wyrażenie zgody na udział w systemie, do roku 2005.
5.
Państwa Członkowskie mogą decydować o stosowaniu art. 4 do uproszczonego systemu.
6.
Wnioskodawcy zobowiążą się do utrzymania gruntów rolnych w stanie pozwalającym na ich zagospodarowanie.
Mogą oni użytkować grunty w dowolnym celu związanym z uprawą roli, z wyjątkiem uprawy konopi objętych kodem CN 53021000.
Państwa Członkowskie określają pojęcie dobrych warunków uprawy roli, biorąc pod uwagę w szczególności działania podjęte w celu wykonania niniejszego rozporządzenia oraz stosowania art. 19 ust. 4. rozporządzenia (WE) nr 2316/19998 [*******] Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2316/1999 z dnia 22 października 1999 r. ustanawiając szczegółowe przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 1251/1999 ustanawiającego system premii dla producentów niektórych roślin uprawnych (Dz.U. L 280 z 30.10.1999, str. 43). Rozporządzenie ostatnio zmienione przez rozporządzenie (WE) nr 946/2001 (Dz.U. L 133 z 16.5.2001, str. 8)..
7.
Państwa Członkowskie mogą zdecydować o wprowadzeniu uproszczonego systemu na poziomie krajowym lub regionalnym oraz o połączeniu terminów przekazywania płatności w ramach uproszczonego systemu z terminem przekazywania płatności w ramach każdego innego systemu wsparcia.";
2) artykuł 11 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 11
Szczegółowe zasady
1. Komisję wspiera Komitet Zarządzający ds. Zbóż ustanowiony na mocy art. 23 rozporządzenia (WE) nr 1766/92 [*] Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż (Dz.U. L 181 z 1.7.1992, str. 21). Rozporządzenie ostatnio zmienione przez rozporządzenie (WE) nr 1666/2000 (Dz.U. L 193 z 29.7.2000, str. 1). lub, gdzie stosowne, przez inne odpowiednie komitety zarządzające.
2.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
3.
Okres przewidziany w art. 4 ust. 3. decyzji 1999/468/WE ustala się na jeden miesiąc.
4.
Zgodnie z ust. 2 Komisja przyjmuje:
- szczegółowe zasady stosowania art. 2a wraz z wszelkimi odstępstwami od odpowiednich rozporządzeń oraz rozporządzenia (EWG) nr 3508/92 [**] Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3508/92 z dnia 27 listopada 1992 r. ustanawiające zintegrowany system zarządzania i kontroli niektórych programów pomocowych Wspólnoty (Dz.U. L 355 z 5.12.1992, str. 1). Rozporządzenie ostatnio zmienione przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 495/2001 (Dz.U. L 72 z 14.3.2001, str. 6)., które są niezbędne dla zachowania uproszczonego charakteru systemu, w szczególności przepisy związane z warunkami przystąpienia, datą złożenia wniosku i wypłatą oraz przepisami z zakresu kontroli, jak również szczegółowe zasady pozwalające na uniknięcie podwójnych roszczeń w odniesieniu do powierzchni gruntu oraz produkcji, objętych uproszczonym systemem,
- zmiany do Załącznika, które mogą okazać się konieczne biorąc pod uwagę kryteria ustalone w art. 1, oraz
- gdzie właściwe, szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozporządzenia obejmujące w szczególności środki niezbędne do tego, aby uniknąć obchodzenia art. 3 i 4, jak również środki dotyczące art. 7."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego o publikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1248/2001
z dnia 22 czerwca 2001 r.
zmieniające załączniki III, X i XI do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do nadzoru epidemiologicznego i badań pasażowalnych encefalopatii gąbczastych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiające zasady w celu zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych pasażowalnych encefalopatii gąbczastych [1], w szczególności jego art. 20 ust. 2 i art. 23,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Szczegółowe zasady monitorowania pasażowalnych gąbczastych encefalopatii (TSE) u bydła, owiec i kóz zostały ustanowione w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 999/2001.
Zasady te obejmują systematyczne przeprowadzanie badań bydła w wieku powyżej 30 miesięcy wchodzącego w skład łańcucha pokarmowego oraz przeprowadzanie badań na próbkach losowych bydła w wieku powyżej 30 miesięcy nie wchodzącego w skład łańcucha pokarmowego.
Dodatkowo, badane będzie całe bydło podlegające natychmiastowemu ubojowi oraz zwierzęta chore w momencie uboju przeprowadzanego w celu zniszczenia na mocy programu uboju zwierząt powyżej 30 miesięcy (OTMS).
Kozy i owce z objawami klinicznymi odpowiadającymi TSE będą poddane intensywnemu nadzorowi.
(2) Z powodu wykrycia encefalopatii gąbczastej (BSE) u dwóch sztuk bydła w wieku 28 miesięcy podczas rutynowego badania zwierząt poddawanych natychmiastowemu ubojowi oraz w celu zapewnienia systemu wczesnego ostrzegania o wystąpieniu jakichkolwiek niekorzystnych tendencji występowania BSE u młodych zwierząt, dla niektórych populacji objętych ryzykiem limit wiekowy powinien zostać obniżony do 24 miesięcy.
(3) Podczas monitorowania przeprowadzonego w pierwszym kwartale 2001 r., pozytywne przypadki występowania BSE zostały wykryte we wszystkich Państwach Członkowskich z wyjątkiem Grecji, Luksemburga, Austrii, Finlandii i Szwecji.
Liczba sztuk bydła należącego do niektórych grup ryzyka badanych w powyższych Państwach Członkowskich wynosiła: 248 w Grecji, 763 w Luksemburgu, 3295 w Austrii, 4527 w Finlandii i 8254 w Szwecji.
(4) W swojej opinii z dnia 6 lipca 2000 r. na temat geograficznego ryzyka BSE (GBR) Naukowy Komitet Sterujący (SSC) stwierdził, że poziom (GBR) wynosi III w Luksemburgu (BSE stwierdzone na niskim poziomie), a w Austrii, Finlandii i Szwecji wynosi II (BSE mało prawdopodobne, lecz niewykluczone).
Grecja nie przedstawiła dokumentacji umożliwiającej ocenę, powołując się na zakłócenia techniczne i prawne.
(5) W świetle monitorowania przeprowadzonego w Austrii, Finlandii i Szwecji oraz oceny dokonanej przez SSC, obecność BSE w tych Państwach Członkowskich jest mało prawdopodobna, ale niewykluczona.
Jeśli BSE występuje, może zostać najprawdopodobniej wykryta w drodze przeprowadzenia badań zwierząt padłych w gospodarstwach, podlegających natychmiastowemu ubojowi lub zidentyfikowanych jako chore podczas uboju.
Tym Państwom Członkowskim powinno się zatem zezwolić na zredukowanie przeprowadzania badań u zdrowego bydła poddawanego ubojowi.
(6) Z uwagi na dodatkowe informacje o wystąpieniu BSE w Zjednoczonym Królestwie, badanie w ramach programu uboju zwierząt powyżej 30 miesięcy powinno zostać rozszerzone na zwierzęta urodzone w rok po skutecznym wprowadzeniu zakazu odnoszącego się do pasz dla zwierząt.
Inne sztuki bydła poddawane ubojowi w ramach programu uboju zwierząt powyżej 30 miesięcy powinny być poddawane losowym badaniom.
(7) Państwom Członkowskim należy zezwolić na dobrowolne przeprowadzanie badań innych sztuk bydła, w szczególności w przypadku, gdy zwierzęta te są uznawane za stanowiące podwyższone ryzyko, pod warunkiem, że badania przeprowadza się w sposób niezakłócający handlu.
(8) Konieczne jest zapewnienie większej przejrzystości środków podejmowanych po przeprowadzeniu badania bydła oraz wprowadzenie środków zapobiegających wprowadzeniu do łańcucha pokarmowego tusz potencjalnie zarażonych przez tusze poddane badaniu z wynikiem dodatnim.
(9) W celu poprawy wykrywania trzęsawki owiec i kóz należy wprowadzić przeprowadzanie wyrywkowych szybkich testów poubojowych.
W celu otrzymania bardziej pełnego obrazu sytuacji, konieczne jest przeprowadzenie badania na losowo wybranych próbkach w dwóch różnych pogłowiach docelowych: zwierząt padłych w gospodarstwach oraz zwierząt poddawanych ubojowi.
(10) W Państwach Członkowskich o małych krajowych stadach owiec i kóz trudne jest przeprowadzenie pobierania próbek, mających znaczenie statystyczne w obydwu pogłowiach docelowych.
W tych Państwach Członkowskich powinno się zatem zezwolić na przeprowadzanie badań na próbkach mniejszej wielkości, ale ukierunkowanych na zwierzęta, w odniesieniu do których prawdopodobieństwo wykrycia przypadków pozytywnych jest najwyższe.
(11) Z uwagi na rolę odporności genetycznej w rozwoju klinicznej postaci trzęsawki owiec oraz możliwości zastosowania programów hodowli w zapobieganiu, zwalczaniu i eliminacji trzęsawki, należy określić genotyp wszystkich przypadków trzęsawki oraz genotyp szczepu u przypadków, u których wykryto odporność genetyczną na trzęsawkę.
(12) Należy uaktualnić wykaz narodowych laboratoriów referencyjnych.
(13) W następstwie wprowadzenia szybkich testów do programów monitorowania owiec i kóz, konieczne jest ustanowienie odpowiednich metod diagnostycznych oraz protokołów.
Ponadto, metody diagnostyczne oraz protokoły ustanowione w odniesieniu do bydła powinny zostać uaktualnione.
(14) Zgodnie z art. 22 rozporządzenia (WE) nr 999/2001, ostateczna analiza statystyczna będzie wykorzystywana w celu potwierdzenia lub unieważnienia wyniku analizy ryzyka, przeprowadzonej w pierwszym etapie określania statusu BSE w danym państwie lub regionie.
Minimalne kryteria dla analizy statystycznej są ustanowione w części B załącznika XI.
Ze względu na niższe ryzyko BSE w Austrii, Finlandii i Szwecji, zgodnie z oceną SSC oraz nieproporcjonalny udział zasobów, w stosunku do tych Państw Członkowskich powinno zostać przewidziane odstępstwo w celu wyłączenia z badań zwierząt padłych w gospodarstwach w odległych obszarach o niskiej gęstości pogłowia zwierząt.
(15) W celu zapewnienia przejrzystości, decyzje Komisji 98/272/WE [2] w sprawie pomiarów epidemiologicznych pasażowalnych encefalopatii gąbczastych (TSE), ostatnio zmienione decyzją 2001/8/WE [3], oraz 2000/764/WE [4] w sprawie badania bydła na obecność gąbczastej encefalopatii bydła, zmienione decyzją 2001/8/WE, powinny zostać uchylone.
(16) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 999/2001 wprowadza się następujące zmiany:
1. Tekst w załączniku III zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
2. Tekst w załączniku X rozdział A pkt 3 zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
3. Tekst w załączniku X rozdział C zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku III do niniejszego rozporządzenia.
4. Tekst w załączniku XI rozdział B zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku IV do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
1.
Decyzje 98/272/WE i 2000/764/WE tracą moc.
2.
Odniesienia do uchylonych decyzji uważa się za odniesienia do rozporządzenia (WE) nr 999/2001.
W szczególności, odniesienia do załącznika IVA do decyzji 98/272/WE uważa się za odniesienia do załącznika X rozdział C pkt 4, do rozporządzenia (WE) nr 999/2001.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1252/2001
z dnia 26 czerwca 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1445/76 określające różne odmiany Lolium perenne L.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2358/71 z dnia 26 października 1971 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku nasion [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2371/2000 [2], w szczególności jego art. 3 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1445/76 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1389/2000 [4], wymieniło odmiany Lolium perenne L. o wysokiej odporności, późne lub średniopóźne, oraz odmiany Lolium perenne L. o niskiej odporności, średniopóźne, średniowczesne lub wczesne w rozumieniu przepisów dostosowanych zgodnie z art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2358/71.
(2) Od ostatniej zmiany rozporządzenia (EWG) nr 1445/76 kwalifikowany materiał siewny niektórych odmian Lolium perenne L. nie jest już wprowadzany do obrotu, podczas gdy kwalifikowany materiał siewny innych odmian pojawił się na rynku i po raz pierwszy zostanie dopuszczony do obrotu podczas roku gospodarczego 2001/02.
Poza tym stosowanie kryteriów klasyfikacji wobec niektórych odmian Lolium perenne L. powoduje ich włączenie do jednego z wyżej wymienionych wykazów.
Załączniki do rozporządzenia (EWG) nr 1445/76 powinny zostać odpowiednio zmienione.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Nasion,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załączniki I i II do rozporządzenia (EWG) nr 1445/76 zastępuje się załącznikami do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2001 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1253/2001
z dnia 26 czerwca 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1227/2000 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina, w odniesieniu do potencjału produkcyjnego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1] ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2826/2000 [2], w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 16 i 17 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1227/2000 z dnia 31 maja 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina, w odniesieniu do potencjału produkcyjnego [3], zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 784/2001 [4], ustanawiają zasady dotyczące finansowania systemu restrukturyzacji i konwersji.
(2) Państwa Członkowskie otrzymały przydziały finansowe na rok budżetowy 2000/2001 na podstawie decyzji Komisji 2000/503/WE z dnia 25 lipca 2000 r. ustalającej orientacyjne przydziały finansowe między Państwa Członkowskie w odniesieniu do liczby hektarów przeznaczonych na restrukturyzację i konwersję winnic na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 na rok gospodarczy 2000/2001 [5].
(3) Zasady przewidują w szczególności przeniesienie wydatków przyznanych Państwu Członkowskiemu, ale rzeczywiście przez niego nieponiesionych do dnia 30 czerwca, na rzecz innych Państw Członkowskich, które wnioskowały o ten przydział i które do dnia 30 czerwca rzeczywiście wykorzystały całe przydziały im przyznane.
Zasady te przewidują ponadto obniżanie kwot przyznawanych Państwom Członkowskim w kolejnych latach budżetowych, w przypadku gdy dane Państwo Członkowskie nie wykorzystało wydatków przyznanych na bieżący rok budżetowy.
(4) Podczas pierwszego roku stosowania systemu restrukturyzacji i konwersji niektóre Państwa Członkowskie miały trudności z wprowadzeniem i stosowaniem systemu.
Zastosowanie zasad określonych w art. 16 i 17 doprowadziłoby do nadmiernej redukcji kwot dostępnych na restrukturyzację i konwersję w tych Państwach Członkowskich w bieżącym i w kolejnym roku budżetowym.
W innych Państwach Członkowskich trudności takie wystąpiły na mniejszą skalę, ale oznaczają, że Państwa te nie będą w stanie wydać całej przyznanej kwoty do dnia 30 czerwca, ale powinny zdążyć do dnia 15 października.
(5) W związku z tym za stosowne uważa się, aby przejściowo w roku budżetowym 2000/2001 ograniczyć te nadmierne redukcje przez umożliwienie przeniesienia, w dopuszczalnych granicach, wydatków rzeczywiście nieponiesionych do dnia 30 czerwca 2001 r. na rzecz Państw Członkowskich, które do tego terminu w pełni wykorzystały przyznane kwoty.
(6) Za stosowne uważa się również, aby przejściowo w roku budżetowym 2000/2001 umożliwić przeniesienie wydatków rzeczywiście nieponiesionych do dnia 30 czerwca 2001 r. na rzecz Państw Członkowskich, które wykorzystały znaczną część swojego przydziału do wysokości ich pierwotnego przydziału.
(7) W celu umożliwienia Państwom Członkowskim składania wniosków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, konieczne jest jego wejście w życie najpóźniej do dnia 30 czerwca 2001 r.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1227/2000 dodaje się ust. 8 w brzmieniu:
"8.
W odniesieniu do roku budżetowego 2000/2001:
a) Państwo Członkowskie, które na mocy art. 16 ust. 1 lit. a) powiadamia Komisję o kwocie mniejszej niż 75 % przydziału finansowego przyznanego na mocy decyzji Komisji 2000/503/WE [6] może, najpóźniej do dnia 30 czerwca, przesłać Komisji wniosek o dalsze finansowanie wydatków w roku budżetowym 2000/2001 powyżej kwoty zgłoszonej Komisji na mocy art. 16 ust. 1 lit. a);
b) wniosek Państwa Członkowskiego złożony zgodnie z lit a) niniejszego ustępu zostaje przyjęty w zakresie, w którym kwota zaakceptowana oraz kwota zgłoszona na mocy art. 16 ust. 1 lit. a) nie przekraczają 75 % łącznej sumy środków przydzielonych temu Państwu Członkowskiemu decyzją 2000/503/WE. Komisja powiadamia Państwa Członkowskie możliwie najszybciej, po dniu 30 czerwca, o zakresie, w którym wnioski mogą być przyjęte;
c) Państwo Członkowskie, które na mocy art. 16 ust. 1 lit. a) powiadamia Komisję o kwocie w wysokości co najmniej 75 % przydziału finansowego przyznanego temu Państwu Członkowskiemu decyzją 2000/503/WE, ale mniejszej niż łączna wielkość przydziału, może przesłać Komisji, najpóźniej do dnia 30 czerwca, wniosek o dalsze finansowanie wydatków w roku budżetowym 2000/2001 powyżej kwoty zgłoszonej Komisji na mocy art. 16 ust. 1 lit. a);
d) wniosek Państwa Członkowskiego złożony zgodnie z lit. c) niniejszego ustępu zostaje przyjęty w zakresie, w którym kwota zaakceptowana oraz kwota zgłoszona na mocy art. 16 ust. 1 lit. a) nie przekraczają łącznej sumy środków przydzielonych temu Państwu Członkowskiemu decyzją 2000/503/WE. Komisja powiadamia Państwa Członkowskie możliwie najszybciej, po dniu 30 czerwca, o zakresie, w którym ich wnioski mogą być przyjęte;
e) w drodze odstępstwa od przepisów ust. 2, wnioski składane przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 16 ust. 1 lit. b) zostają przyjęte na zasadzie pro rata poprzez wykorzystanie kwot dostępnych po odjęciu, w odniesieniu do wszystkich Państw Członkowskich, sumy kwot zgłoszonych zgodnie z art. 16 ust. 1 lit. a) oraz łącznych kwot zaakceptowanych na mocy lit. b) i d) niniejszego ustępu od łącznej kwoty środków przydzielonych Państwom Członkowskim decyzją 2000/503/WE. Komisja powiadamia Państwa Członkowskie możliwie najszybciej, po dniu 30 czerwca, o zakresie, w którym ich wnioski mogą być przyjęte."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001
z dnia 19 czerwca 2001 r.
w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 36 i 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dla właściwego funkcjonowania wspólna polityka rolna wymaga wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru, obejmującej w szczególności cukier oraz izoglukozę i syrop inulinowy, które są ciekłymi substytutami cukru.
(2) Dla osiągnięcia celów wspólnej polityki rolnej, w szczególności w celu zapewnienia, aby wspólnotowi plantatorzy buraków cukrowych i trzciny cukrowej nadal korzystali z niezbędnych gwarancji w odniesieniu do zatrudnienia i standardu życia, należy ustabilizować rynek cukru.
Cel ten może zostać osiągnięty poprzez umożliwienie agencjom interwencyjnym skupu cukru.
W tym celu cena interwencyjna cukru białego powinna zostać ustalona dla obszarów, w których nie występuje deficyt, jak również cena interwencyjna dla cukru surowego oraz, co roku dla każdego z obszarów, w których występuje deficyt, pochodna cena interwencyjna dla cukru białego oraz, jeżeli jest to konieczne, dla cukru surowego.
Cena interwencyjna musi zostać ustalona na poziomie, który zagwarantuje odpowiedni dochód producentom buraków cukrowych i trzciny cukrowej przy jednoczesnym uwzględnieniu interesów konsumentów.
Takie gwarancje cenowe dla cukru również odnoszą się do syropów cukrowych, izoglukozy i syropu inulinowego, których ceny są oparte na cenach cukru.
Z uwagi na perspektywę finansową i zasady budżetowe przyjęte przez Radę Europejską w Berlinie w marcu 1999 r., interwencyjne ceny w sektorze cukru powinny zostać ustalone na cały okres obowiązywania nowych ustaleń.
(3) Cena interwencyjna musi zostać ustalona dla jakości standardowych cukru białego oraz cukru surowego, które należy określić.
Takie jakości standardowe powinny wyrażać średnią jakość reprezentatywną cukru produkowanego we Wspólnocie oraz powinny zostać określone na podstawie kryteriów stosowanych w handlu cukrem.
Poza tym musi również istnieć możliwość dokonania przeglądu takich jakości standardowych celem uwzględnienia, w szczególności, wymogów handlowych oraz postępów w technikach analizy.
(4) Sytuacja geograficzna francuskich departamentów zamorskich wymaga właściwych środków dla cukru produkowanego w tych departamentach.
(5) Tak, aby nie ingerować w ceny określone powyżej, agencje interwencyjne muszą dokonywać sprzedaży cukru po cenie wyższej niż cena interwencyjna, o ile nie jest on przeznaczony do wywozu bez względu na to czy nie jest dalej przetwarzany, czy też występuje w postaci przetworzonych produktów, bądź też stosowany jest jako pasza dla zwierząt.
Jedną z konsekwencji tej zasady jest fakt, że cukier nie może zostać udostępniony organizacjom charytatywnym w celu wykorzystania do spożycia przez ludzi we Wspólnocie.
Niemniej jednak powinna istnieć możliwość zbycia cukru w ten sposób w drodze pojedynczych działań pomocowych w sytuacjach kryzysowych, mających na celu zapewnienie dostępności dostaw, które jednocześnie stanowią działalność humanitarną.
Działania takie są efektywne jedynie wówczas, gdy są niezwłocznie wykonywane. W takich przypadkach należy dlatego zastosować najwłaściwszą procedurę.
(6) Podobnie jak produkty ze skrobi, cukier jest produktem podstawowym, który może być stosowany w przemyśle chemicznym do wytwarzania podobnych produktów.
Dlatego należy zapewnić harmonijny rozwój wykorzystania takich produktów podstawowych.
Należy przyjąć system refundacji produkcyjnych, który pozwoli na powiększenie rynków zbytu cukru ponad tradycyjne ilości; w tym celu powinna istnieć odtąd możliwość udostępnienia danych produktów temu przemysłowi po obniżonej cenie.
(7) Zasady takie powinny zapewnić uczciwe traktowanie zarówno wytwórców jak i producentów podstawowych produktów.
Dodatkowo oprócz ceny podstawowej, będącej pochodną ceny interwencyjnej dla cukru białego, wpływy przedsiębiorstw ze sprzedaży melasy, które mogą zostać oszacowane na 7,61 EUR za 100 kg, pochodzących z ceny melasy oszacowanej na 8,21 EUR za 100 kg, jak również koszty poniesione przy przetwarzaniu i dostarczaniu buraków do zakładów produkcyjnych, oraz na podstawie zbioru, który dla Wspólnoty może zostać oszacowany na 130 kg cukru białego na tonę buraków standardowej jakości, należy wyznaczyć minimalne ceny za buraki A przeznaczone do przetwarzania na cukier A oraz za buraki B przeznaczone do przetwarzania na cukier B, które będą płacone przez wytwórców cukru dokonujących zakupu buraków.
(8) Potrzebne są szczególne instrumenty dla zapewnienia odpowiedniej równowagi praw i obowiązków między wytwórcami a plantatorami, w szczególności należy ustanowić standardowe przepisy wspólnotowe regulujące stosunki umowne między nabywcami i sprzedawcami buraków jak również należy przyjąć odpowiednie środki w tym samym celu w odniesieniu do trzciny cukrowej.
Przepisy odnoszące się do normalnego okresu trwania i rozplanowania dostaw, miejsc gromadzenia i kosztów transportu, miejsc odbioru oraz pobierania próbek, zwrotu wysłodków czy też dotyczące płatności równoważnej rekompensaty, jak również terminów płatności zaliczek wpływają na cenę rzeczywistą buraków otrzymywaną przez sprzedawcę.
Różnorodność warunków naturalnych, sytuacji ekonomicznej i technicznej utrudnia istnienie jednolitych warunków zakupu buraków na całym obszarze Wspólnoty.
Istnieją porozumienia branżowe między wytwórcami lub organizacjami wytwórców oraz organizacjami plantatorów.
Przepisy ramowe powinny zdefiniować gwarancje minimalne wymagane zarówno przez plantatorów buraków jak i przemysł w celu zapewnienia sprawnego funkcjonowania gospodarki cukrowej, oraz należy utrzymać możliwości ustanawiania odstępstwa dla porozumień branżowych od niektórych zasad określonych w załączniku III.
(9) Przyczyny, które dotychczas doprowadziły do przyjęcia przez Wspólnotę systemu kwot produkcyjnych dla cukru, izoglukozy i syropu inulinowego wciąż pozostają aktualne.
Jednakże system ten został tak dostosowany, aby uwzględniał rozwój sytuacji w ostatnim okresie w produkcji, mając na celu dostarczenie Wspólnocie instrumentów niezbędnych do zapewnienia, w sprawiedliwy a zarazem skuteczny sposób, żeby producenci sami pokrywali pełne koszty zbytu nadwyżek produkcji wspólnotowej wykraczającej ponad spożycie oraz mając na celu wypełnienie wspólnotowych zobowiązań w ramach porozumień, będących wynikiem Rundy Urugwajskiej wielostronnych negocjacji handlowych, zwanych dalej "GATT", zatwierdzonych na mocy decyzji 94/800/WE [4].
(10) Porozumienie w sprawie rolnictwa zawarte w ramach porozumień GATT (zwane dalej "Porozumieniem") w szczególności nakłada na Wspólnotę obowiązek stopniowego zmniejszania wsparcia dla wywozu produktów rolnych, w szczególności cukru w ramach gwarancji kwot produkcyjnych.
Porozumienie przewiduje zmniejszanie wsparcia dla wywozu, zarówno w odniesieniu do ilości, jakich dotyczy, jak i poziomu danych subsydii, w trakcie okresu przejściowego.
Pierwszym krokiem w dostosowaniu gwarancji, powinno być rozdzielenie różnicy odnotowanej dla danego roku gospodarczego między wolumenem potencjalnego wywozu ze Wspólnoty, a kwotą ustanowioną w Porozumieniu między cukier, izoglukozę oraz syrop inulinowy, proporcjonalnie do udziału kwot każdego z tych produktów w całkowitej kwocie ustanowionej dla wszystkich tych trzech produktów dla Wspólnoty.
Jednakże system taki powinien mieć zastosowanie tylko w ograniczonym okresie czasu i powinien być uważany jako system przejściowy.
W szczególności z uwagi na perspektywy finansowe oraz zasady budżetowe przyjęte przez Radę Europejską w Berlinie w marcu 1999 r. jak również na potrzebę uwzględnienia postępu negocjacji w ramach WTO, należy utrzymać system kwot na lata gospodarcze od 2001/2002 do 2005/2006.
(11) Wspólna organizacja rynków w sektorze cukru opiera się, po pierwsze na zasadzie, że producenci powinni ponosić pełną odpowiedzialność finansową za straty poniesione w każdym roku gospodarczym wynikające ze zbytu tej części produkcji wspólnotowej, w ramach kwoty, która stanowi nadwyżkę ponad wewnętrzne spożycie Wspólnoty oraz, po drugie, na zróżnicowaniu gwarancji cenowych dla zbytu, odzwierciedlających kwoty produkcyjne przydzielone każdemu przedsiębiorstwu.
Kwoty produkcyjne dla cukru są przydzielane każdemu przedsiębiorstwu na podstawie jego rzeczywistej produkcji podczas określonego okresu odniesienia.
(12) Ponieważ zobowiązania dotyczące zmniejszania wsparcia dla wywozu zostały wykonane w trakcie okresu przejściowego, podstawowe ilości cukru i izoglukozy oraz kwoty dla syropu inulinowego powinny zostać utrzymane na ich obecnym poziomie, jednak musi istnieć możliwość dostosowania odpowiednich gwarancji, w razie wystąpienia takiej konieczności, w celu umożliwienia Wspólnocie wywiązania się z jej zobowiązań podjętych w ramach Porozumienia, przy jednoczesnym uwzględnieniu podstawowych czynników mających wpływ na sytuację w sektorze cukru.
Należy utrzymać sektorowy system samofinansowania poprzez opłaty produkcyjne oraz system kwot produkcyjnych.
(13) Producenci zatem powinni nadal ponosić odpowiedzialność finansową poprzez płacenie podstawowych opłat produkcyjnych, jakimi obciążona jest cała produkcja cukru A i B, które są jednak ograniczone do 2 % ceny interwencyjnej dla cukru białego, oraz opłaty B, jaką obciążona jest produkcja cukru B do limitu wynoszącego 37,5 % tej ceny.
W niektórych okolicznościach producenci izoglukozy i syropu inulinowego również płacą określoną część tych opłat.
Nakładanie opłat w opisany powyżej sposób oznacza, że w niektórych latach gospodarczych produkcja cukru nie jest w pełni samofinansująca się. W takich przypadkach powinna zostać nałożona dodatkowa opłata wyrównawcza.
(14) Mając na względzie równe traktowanie, dodatkowa opłata wyrównawcza powinna zostać obliczona dla każdego przedsiębiorstwa na podstawie jego udziału w dochodzie uzyskanym z opłat produkcyjnych, zapłaconych przez to przedsiębiorstwo w danym roku gospodarczym.
Należy zatem wyznaczyć współczynnik dla całej Wspólnoty określający dla danego roku gospodarczego stosunek między całością odnotowanych strat a całym dochodem uzyskanym z danych opłat produkcyjnych.
Konieczne jest określenie warunków, na jakich sprzedawcy buraków i trzciny cukrowej mają współuczestniczyć w likwidacji pozostałej kwoty strat za dany rok gospodarczy.
(15) W dowolnym roku gospodarczym, spożycie, produkcja, przywóz, zapasy i poziomy przeniesienia na kolejny rok, oraz średnia strata, która może zostać poniesiona w ramach systemu samofinansowania, mogą być tak kształtowane, że kwoty produkcyjne przeznaczone dla każdego przedsiębiorstwa w sektorze cukru doprowadzą do uzyskania wolumenu wywozu przekraczającego wolumen określony w Porozumieniu.
Gwarancje związane z kwotami powinny dlatego być dostosowane w każdym roku gospodarczym tak, aby Wspólnota mogła wywiązać się ze swoich zobowiązań.
(16) Struktura podziału cukru, izoglukozy i syropu inulinowego powinna być odzwierciedlona w dalszym podziale między Państwa Członkowskie w celu uwzględnienia gwarancji związanych z kwotami przydzielonymi przedsiębiorstwom produkcyjnym w każdym Państwie Członkowskim, tak aby gwarancje takie mogły zostać dostosowane w sposób, który nie wpływa na istniejącą równowagę między kwotami i udziałem w kosztach.
Należy zatem wyznaczyć współczynnik redukcji dla gwarancji A i B dla każdego Państwa Członkowskiego oparty na maksymalnych obciążeniach odpowiadających takim gwarancjom.
Każde Państwo Członkowskie powinno następnie dokonać podziału między przedsiębiorstwa, który uwzględni gwarancje wynikające dla każdego przedsiębiorstwa z jego własnych kwot.
(17) Na kwoty A i B wywiera wpływ, w następstwie fuzji lub przeniesienia przedsiębiorstwa, przeniesienie własności przez przedsiębiorstwo jednej z jego fabryk czy też zaprzestania działalności przedsiębiorstwa lub jednej z jego fabryk.
Należy ustanowić warunki dostosowania przez Państwa Członkowskie kwot dla danych przedsiębiorstw, zapewniając zarazem, aby zmiany w kwotach przedsiębiorstw produkujących cukier nie oddziaływały ujemnie na interesy danych producentów buraków lub producentów trzciny.
(18) Biorąc pod uwagę potrzebę uwzględnienia niektórych dostosowań strukturalnych przemysłu przetwórczego oraz uprawy buraków i trzciny cukrowej w okresie, w którym kwoty takie są stosowane, należy zezwolić Państwom Członkowskim na zmiany kwot dla przedsiębiorstw o maksymalnie 10 %.
Jednakże ze względu na szczególną sytuację w sektorze cukru w Hiszpanii, Włoszech oraz francuskich departamentach zamorskich, limit ten nie powinien być stosowany w tych regionach podczas wykonywania planów restrukturyzacyjnych.
(19) Przydzielanie kwot produkcyjnych przedsiębiorstwom jest sposobem zapewnienia, że producentom płacone są ceny wspólnotowe oraz że posiadają oni rynek zbytu dla swojej produkcji; interesy wszystkich zainteresowanych stron, w szczególności producentów buraków i trzciny cukrowej, powinny zostać wzięte pod uwagę przy przenoszeniu kwot w obrębie regionów produkcyjnych.
(20) Celem rozszerzenia rynków zbytu dla cukru i izoglukozy na rynku wewnętrznym Wspólnoty, należy stworzyć możliwość wyłączenia z produkcji całości cukru bądź izoglukozy przeznaczone do wytwarzania we Wspólnocie produktów innych niż środki spożywcze, w rozumieniu systemu kwotowego, na warunkach, które zostaną ustanowione.
(21) Wspólnotowy rynek cukru jak również rynek izoglukozy i syropu inulinowego wymaga wprowadzenia wspólnego systemu handlowego na zewnętrznych granicach Wspólnoty.
System handlowy wraz z opłatami przywozowymi oraz refundacje wywozowe przyczyni się do ustabilizowania rynku wspólnotowego, w szczególności, poprzez zapobieganie oddziaływaniu wahań cenowych rynku światowego na ceny obowiązujące wewnątrz Wspólnoty.
Należy zatem nałożyć opłaty na przywóz z państw trzecich jak również należy stosować refundacje wywozowe do tych państw, aby zrekompensować różnicę między cenami na rynku cukru wewnątrz i poza Wspólnotą w przypadku gdy ceny na rynku światowym są niższe niż ceny wspólnotowe, oraz aby zapewnić niektóre środki ochrony dla wspólnotowego przemysłu zajmującego się przetwarzaniem izoglukozy i syropu inulinowego.
(22) W celu zapewnienia, aby te regulacje handlowe mogły właściwie funkcjonować, musi istnieć możliwość uregulowania lub wprowadzenia zakazu stosowania ustaleń dotyczących uszlachetniania czynnego w przypadku gdy wymaga tego sytuacja na rynku.
(23) Jeżeli deficyt na rynku światowym doprowadzi do wyższych cen na rynku światowym niż ceny obowiązujące we Wspólnocie, bądź, jeżeli cała Wspólnota lub jej część nie może uzyskać normalnych dostaw, musi istnieć możliwość podjęcia działań w odpowiednim czasie w celu uniknięcia sytuacji, w której regionalne nadwyżki są wywożone do państw trzecich, podczas gdy nienormalny wzrost cen wspólnotowych uniemożliwia dalsze zaopatrywanie konsumentów po rozsądnych cenach.
(24) Właściwe organy muszą mieć możliwość stałego monitorowania przepływów w handlu z państwami trzecimi tak, aby mogły dokonać oceny tendencji oraz zastosować takie środki spośród przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, jakie mogą okazać się niezbędne.
W tym celu powinien istnieć system pozwoleń na przywóz i wywóz, wydawanych dopiero po złożeniu kaucji w celu zapewnienia, że operacja objęta wnioskiem o pozwolenie jest faktycznie wykonywana.
(25) System należności celnych umożliwia zwolnienie wszystkich innych form ochrony na zewnętrznych granicach Wspólnoty.
Jednakże w wyjątkowych okolicznościach mechanizm cen i należności celnych może się załamać.
Tak więc, aby nie pozostawić rynku wspólnotowego bez ochrony przed zakłóceniami, które mogą wystąpić w takich przypadkach, Wspólnota powinna mieć możliwość natychmiastowego podejmowania takich środków, jakie są niezbędne.
Środki takie muszą być zgodne z zobowiązaniami Wspólnoty w ramach porozumień GATT.
Ponadto, w celu zapobieżenia problemom w zakresie dostaw na rynek Wspólnoty, musi istnieć możliwość zawieszania należności celnych na niektóre produkty cukrownicze.
(26) Wspólnota dokonała całościowego badania swojego przemysłu rafinacyjnego.
Badanie to wykazało, że jeżeli ma zostać osiągnięty bardziej stały i bardziej regularny strumień dostaw do zakładów rafinacyjnych w granicach Wspólnoty, niezbędne jest jasne oszacowanie tradycyjnie zakładanego maksymalnego zapotrzebowania na cukier surowy przeznaczony do rafinacji na cukier biały w każdym z danych Państw Członkowskich, a mianowicie Finlandii, Francji, Portugalii i Zjednoczonym Królestwie, przy zastosowaniu obiektywnych danych wyjściowych, jak również przy uwzględnieniu ilości cukru przeznaczanego do bezpośredniego spożycia, odnotowanych dla roku gospodarczego 1994/1995.
Należy zatem wprowadzić specjalną umowę preferencyjną w zakresie dostępu do rynku wspólnotowego, pozwalającą przemysłowi rafinacyjnemu na przywóz na specjalnych warunkach pewnych ilości surowego cukru trzcinowego pochodzącego z krajów AKP, będących stroną protokołu 3 do załącznika IV do Umowy o Partnerstwie AKP-WE jak również pochodzącego z Indii i innych krajów na mocy porozumień z tymi krajami.
Ilości takie zostaną ustanowione w ramach limitów tradycyjnie zakładanego maksymalnego zapotrzebowania, określonych powyżej na podstawie prognozowanego bilansu dostaw, w momencie, gdy zostanie dokonana rafinacja całego dostępnego surowego cukru trzcinowego i cukru z buraków pochodzenia wspólnotowego oraz preferencyjnego cukru surowego jak również cukru surowego pochodzącego z krajów korzystających z kontyngentów taryfowych na mocy koncesji handlowych udzielonych przez Wspólnotę.
W celu zbilansowania zobowiązań Wspólnoty dotyczących obniżenia wsparcia dla wywozu, należy zmniejszyć ilości przywożone w celu pokrycia tradycyjnego zapotrzebowania przemysłu rafinacyjnego.
(27) Na mocy art. 1 wspomnianego Protokołu oraz art. 1 Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Indii w sprawie cukru trzcinowego, takie uzgodnienia dotyczące preferencyjnego przywozu muszą zostać wykonane w ramach wspólnej organizacji rynku cukru.
(28) Konieczne jest stworzenie środków dla zapewnienia, że surowy cukier trzcinowy przywożony na mocy wspomnianych porozumień preferencyjnych jest poddawany rafinacji w oparciu o możliwie najuczciwsze warunki konkurencji.
(29) Rafinacja cukru jest ważną działalnością zarówno na poziomie światowym jak i we Wspólnocie, szczególnie jeżeli chodzi o zakłady rafinacyjne przetwarzające cukier surowy na cukier biały.
Z technicznego punktu widzenia proces rafinacji zamienia trzcinę cukrową w produkty o wysokiej jakości, które mogą sprostać wymaganiom rynku.
Ponadto takie zakłady rafinacyjne znajdują się na obszarach o wysokiej konsumpcji.
Wspólnotowy portowy przemysł rafinacyjny jest zatem cennym uzupełnieniem przemysłu przetwórstwa buraków, zwłaszcza w Finlandii, kontynentalnej części Portugalii, Zjednoczonym Królestwie oraz południowej i zachodniej Francji.
(30) Badanie dostaw do portowych zakładów rafinacyjnych w obrębie Wspólnoty wskazuje, że należy przyznać specjalny priorytetowy dostęp dla surowego cukru trzcinowego pochodzącego z krajów AKP, będących stroną protokołu nr 3 oraz Indii, w ramach specjalnych porozumień wynegocjowanych między Wspólnotą a państwami, określonymi w protokole nr 3 i/lub innymi krajami oraz oparty na oszacowaniu zapotrzebowania Wspólnoty, w momencie gdy zostanie dokonana rafinacja całego dostępnego surowego cukru trzcinowego i buraczanego we Wspólnocie, preferencyjnego cukru surowego jak również cukru surowego pochodzącego z krajów korzystających z kontyngentów taryfowych na mocy koncesji handlowych udzielonych przez Wspólnotę.
(31) Do roku gospodarczego 2000/2001 przemysł rafinacyjny otrzymywał wspólnotową pomoc dostosowawczą do rafinacji preferencyjnego surowego cukru trzcinowego oraz cukru surowego z trzciny i buraków zbieranych we Wspólnocie.
W świetle doświadczenia pomoc ta powinna być kontynuowana jak również należy dostosować ją do tendencji gospodarczych w sektorze cukru, w szczególności do marż w przemyśle wytwórczym i rafinacyjnym.
(32) Niektóre środki przejściowe mogą okazać się niezbędne, przy czym potrzeba taka może pojawić się w momencie przejścia od jednego roku gospodarczego do drugiego jak również podczas jednego roku gospodarczego.
Należy zatem umożliwić przyjęcie odpowiednich środków.
(33) W celu ułatwienia wykonania niniejszego rozporządzenia potrzebna jest procedura ścisłej współpracy między Państwami Członkowskimi a Komisją w ramach Komitetu Zarządzającego ds. Cukru.
(34) Z uwagi na szczególne cechy oraz wielkość gospodarstw rolnych, przemysł buraczany w południowych Włoszech napotyka ciągłe trudności.
Uprawa buraków na tym obszarze jest niezbędna w celu regeneracji gleby zawierającej wyjątkowo wysoką zawartość gliny oraz w celu uniknięcia powrotu do uprawy monokulturowej; Włochy powinny zatem uzyskać pozwolenie na przyznanie regionom południowym krajowej pomocy przez okres kolejnych pięciu lat gospodarczych w odniesieniu do tej samej kwoty oraz na tych samych warunkach jak dla roku gospodarczego 2000/2001.
Produkcja trzciny cukrowej w Hiszpanii doświadcza specyficznych problemów w nadążaniu za innymi uprawami; w celu utrzymania tej szczególnej produkcji, Hiszpania powinna zatem uzyskać pozwolenie na udzielanie krajowej pomocy dla produkcji trzciny cukrowej przez okres kolejnych pięciu lat gospodarczych w odniesieniu do tej samej kwoty oraz na tych samych warunkach jak dla roku gospodarczego 2000/2001.
Produkcja buraków w Portugalii, uwzględniając fakt, że jest to nowy przemysł, napotyka ciągłe trudności; mając na względzie takie trudności należy zachęcać producentów buraków cukrowych do zwiększania produkcji; Portugalia powinna zatem uzyskać pozwolenie na udzielanie krajowej pomocy dla produkcji buraków przez okres kolejnych pięciu lat gospodarczych w odniesieniu do tej samej kwoty oraz na tych samych warunkach jak dla roku gospodarczego 2000/2001.
Warunki klimatyczne utrudniają uprawę buraków w Finlandii, co prowadzi do znaczących wahań w produkcji; w związku z tym Finlandia powinna uzyskać zezwolenie na przyznanie ryczałtowego zwrotu kosztów składowania przeniesionego cukru C oraz należy określić szczegółowe zasady odnoszące się do takich zwrotów.
(35) Aby uwzględnić cele ekologiczne Państwa Członkowskie powinny opracować i wprowadzić w życie właściwe środki odnoszące się do środowiska, jakie uważają za stosowne, przy uwzględnieniu wykorzystania gruntów rolnych w celu produkcji produktów określonych w art. 1.
W przyszłości Państwa Członkowskie mogą stosować środki mające na celu wspieranie produkcji zgodnie z obiektywnymi kryteriami odnoszącymi się do środowiska jak również mające na celu przypomnienie producentom potrzeby przestrzegania obowiązującego ustawodawstwa.
Państwa Członkowskie muszą przedłożyć sprawozdanie dotyczące wpływu krajowych środków ekologicznych na sektor produkcji rolnej w sektorze cukru.
(36) Na mocy art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1258/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [5], wydatki poniesione przez Państwa Członkowskie związane z wypełnianiem zobowiązań wynikających z zastosowania niniejszego rozporządzenia zostaną poniesione przez Wspólnotę.
(37) Należy przyjąć środki niezbędne do stosowania niniejszego rozporządzenia zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1998 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [6].
(38) Ustalenia dotyczące wsparcia wprowadzone na mocy niniejszego rozporządzenia zastępują ustalenia przewidziane na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 2038/1999 z dnia 13 września 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [7], które musi zostać uchylone wraz z rozporządzeniami (EWG) nr 206/68 [8], (EWG) nr 431/68 [9], (EWG) nr 447/68 [10], (EWG) nr 2049/69 [11], (EWG) nr 793/72 [12], (EWG) nr 741/75 [13], (EWG) nr 1358/77 [14], (EWG) nr 1789/81 [15], (EWG) nr 193/82 [16], (EWG) nr 1010/86 [17] oraz (EWG) nr 2225/86 [18] ustanawiającymi ogólne zasady jego wykonania.
(39) Rozporządzenie (WE) nr 2038/1999 ustanowiło system wyrównawczy dla kosztów składowania.
Ponieważ system wprowadzony na mocy niniejszego rozporządzenia nie zawiera takiego systemu, należy przyjąć przepisy przejściowe w celu złagodzenia przejścia od starego systemu do nowego.
W tym celu, po pierwsze, saldo starego sytemu wyrównawczego dla kosztów składowania powinno zostać odliczone, jeżeli jest ono ujemne, lub dodane, jeżeli jest ono dodatnie, do systemu finansowania zbytu nadwyżek produkcji wspólnotowej w sektorze cukru oraz, po drugie, datę zbytu dla celów płatności opłaty z tytułu skladowania od składowanego cukru w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, należy uważać ostatni dzień roku gospodarczego 2000/2001.
(40) Należy umożliwić przyjmowanie przejściowych zasad w celu złagodzenia przejścia od systemu przewidzianego na mocy rozporządzenia (WE) nr 2038/1999, do nowych ustaleń wprowadzonych na mocy niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zakres i definicje
1.
Wspólna organizacja rynków w sektorze cukru ustanowiona na mocy niniejszego rozporządzenia obejmuje następujące produkty:
Kod CN _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_
_BAR_ Cukier trzcinowy lub buraczany i chemicznie czysta sacharoza, w postaci stałej _BAR_
_BAR_ Buraki cukrowe _BAR_
12129200 _BAR_ Trzcina cukrowa _BAR_
_BAR_ Melasa powstała z ekstrakcji lub rafinacji cukru _BAR_
_BAR_ Cukier klonowy i syrop klonowy _BAR_
1702609517029099 _BAR_ Pozostałe cukry w postaci stałej oraz syropy cukrowe, niezawierające dodatku środków aromatyzujących lub barwiących, z wyłączeniem laktozy, glukozy, maltodekstryny i izoglukozy _BAR_
17029060 _BAR_ Sztuczny miód, również zmieszany z miodem naturalnym _BAR_
17029071 _BAR_ Karmel zawierający w masie 50 % sacharozy lub więcej w substancji suchej _BAR_
21069059 _BAR_ Aromatyzowane lub barwione syropy cukrowe, inne niæ syropy izoglukozowe, laktozowe, glukozowe i z maltodekstryny _BAR_
_BAR_ Wysłodki buraczane, wytłoczyny z trzciny cukrowej i inne odpady z produkcji cukru _BAR_
_BAR_ Izoglukoza _BAR_
_BAR_ Aromatyzowane lub barwione syropy izoglukozowe _BAR_
_BAR_ Syrop inulinowy _BAR_
2.
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) "cukry białe" oznaczają cukry bez dodatku aromatu, barwy lub też innych substancji, zawierające, w stanie suchym, wagowo 99,5 % lub więcej sacharozy określonej metodą polarymetryczną;
b) "cukry surowe" oznaczają cukry bez dodatku aromatu, barwy lub też innych substancji, zawierające, w stanie suchym, wagowo mniej niż 99,5 % sacharozy określonej metodą polarymetryczną;
c) "izoglukoza" oznacza produkt otrzymany z glukozy lub jej polimerów z zawartością wagowo w stanie suchym, co najmniej 10 % fruktozy;
d) "syrop inulinowy" oznacza bezpośredni produkt otrzymywany poprzez hydrolizę inuliny lub oligofruktoz, zawierający w stanie suchym, co najmniej 10 % fruktozy w postaci wolnej lub jako sacharoza;
e) "cukier A" i "izoglukoza A" oznacza każdą ilość produkcji cukru lub izoglukozy przypisaną dla konkretnego roku gospodarczego w ramach kwoty A danego przedsiębiorstwa;
f) "cukier B" i "izoglukoza B" oznacza każdą ilość produkcji cukru lub izoglukozy przypisaną do konkretnego roku gospodarczego, która przekracza kwotę A ale mieści się w sumie kwot A i B danego przedsiębiorstwa;
g) "cukier C" i "izoglukoza C" oznacza każdą ilość produkcji cukru lub izoglukozy przypisaną do konkretnego roku gospodarczego, która wykracza ponad sumę kwot A i B danego przedsiębiorstwa lub przedsiębiorstwa, które nie posiada kwot;
h) "buraki A" oznaczają wszystkie buraki przetworzone na cukier A;
i) "buraki B" oznaczają wszystkie buraki przetworzone na cukier B;
j) "syrop inulinowy A" oznacza każdą ilość produkcji syropu inulinowego, wyrażoną jako ekwiwalent cukru/izoglukozy, przypisaną dla konkretnego roku gospodarczego w ramach kwoty A danego przedsiębiorstwa;
k) "syrop inulinowy B" oznacza każdą ilość produkcji syropu inulinowego, wyrażoną jako ekwiwalent cukru/izoglukozy, przypisaną do konkretnego roku gospodarczego, która przekracza kwotę A ale mieści się w sumie kwot A i B danego przedsiębiorstwa;
l) "syrop inulinowy C" oznacza każdą ilość produkcji syropu inulinowego, wyrażoną jako ekwiwalent cukru/izoglukozy, przypisaną do konkretnego roku gospodarczego, która wykracza ponad sumę kwot A i B danego przedsiębiorstwa lub przedsiębiorstwa, które nie posiada kwot;
m) dla wszystkich produktów wymienionych w ust. 1, "rok gospodarczy" oznacza okres rozpoczynający się dnia 1 lipca i kończący się dnia 30 czerwca następnego roku.
TYTUŁ I
RYNEK WEWNĘTRZNY
ROZDZIAŁ 1
Ceny
Artykuł 2
1.
Dla lat gospodarczych od 2001/2002 do 2005/2006, dla cukru białego:
a) cena interwencyjna wynosi 63,19 EUR/100 kg;
b) pochodna cena interwencyjna jest ustalana każdego roku dla każdego z obszarów deficytowych.
2.
Dla lat gospodarczych 2001/2002–2005/2006, cena interwencyjna dla cukru surowego wynosi 52,37 EUR/100 kg.
Jeżeli wystąpi potrzeba wprowadzenia do obrotu cukru surowego wyprodukowanego na obszarze deficytowym, można ustanowić pochodną cenę interwencyjną dla takiego cukru.
3.
Ceny interwencyjne określone w ust. 1 i 2 stosuje się do cukru niepakowanego, loco zakład, ładowanego na środki transportu wybrane przez nabywcę.
Obowiązują one w odniesieniu do cukru białego i cukru surowego o jakości standardowej, opisanej w załączniku I.
4.
Postępując zgodnie z procedurą określoną w art. 42 ust. 2, Komisja ustala, w razie potrzeby, pochodne ceny interwencyjne dla cukru białego każdego roku oraz dla cukru surowego.
Pochodne ceny interwencyjne są ustalane po uwzględnieniu kosztów transportowania cukru z obszarów objętych nadwyżką do obszarów deficytowych.
Komisja może dokonać zmiany załącznika I zgodnie z tą samą procedurą.
Artykuł 3
1.
Dla lat gospodarczych od 2001/2002 do 2005/2006 podstawowa cena buraków o jakości standardowej wynosi 47,67 EUR za tonę dostarczoną do miejsca gromadzenia.
Jakość standardowa buraków opisana jest w załączniku II.
2.
Komisja może dokonać zmiany załącznika II zgodnie z procedurą określoną w art. 42 ust. 2.
Artykuł 4
1.
Dla lat gospodarczych od 2001/2002 do 2005/2006:
a) cena minimalna buraka A wynosi 46,72 EUR za tonę;
b) z zastrzeżeniem art. 15 ust. 5, cena minimalna buraka B wynosi 32,42 EUR za tonę.
2.
Dla obszarów, dla których ustalono pochodną cenę interwencyjną dla cukru białego, ceny minimalne buraków A i buraków B zostają powiększone o kwotę równą różnicy między pochodną ceną interwencyjną dla danego obszaru a ceną interwencyjną, przy czym kwota taka zostaje skorygowana o współczynnik 1,30.
Artykuł 5
1.
Z zastrzeżeniem przepisów art. 21 oraz przepisów przyjętych na mocy art. 14, wytwórcy cukru dokonujący skupu buraków:
a) nadających się do przetworzenia w cukier;
oraz
b) przeznaczonych do przetworzenia w cukier,
muszą zapłacić co najmniej cenę minimalną, dostosowaną poprzez podwyższenie lub obniżenie ceny w celu uwzględnienia odchyleń od jakości standardowej.
2.
Cena minimalna określona w ust. 1 odpowiada:
a) na obszarach nie objętych deficytem:
- cenie minimalnej buraków A, w przypadku buraków podlegających przetworzeniu na cukier A,
- cenie minimalnej buraków B, w przypadku buraków podlegających przetworzeniu na cukier B;
b) na obszarach deficytowych:
- cenie minimalnej buraków A dostosowanej zgodnie z art. 4 ust. 2, w przypadku buraków podlegających przetworzeniu na cukier A,
- cenie minimalnej buraków B dostosowanej zgodnie z art. 4 ust. 2, w przypadku buraków podlegających przetworzeniu na cukier B.
3.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu, jak również podwyższenie lub obniżenie ceny, zostaną przyjęte zgodnie z procedurą, określoną w art. 42 ust. 2.
Artykuł 6
1.
Porozumienia branżowe oraz umowy zawierane między nabywcami i sprzedawcami buraków muszą odpowiadać przepisom standardowym ustanowionym w załączniku III do niniejszego rozporządzenia, w szczególności w odniesieniu do warunków regulujących kupno, dostawę, przejęcie oraz płatności za buraki.
2.
Warunki zakupu trzciny cukrowej są regulowane na podstawie porozumień branżowych zawartych między wspólnotowymi producentami trzciny cukrowej, a wspólnotowymi wytwórcami cukru.
Warunki zakupu surowców rolnych do produkcji syropu inulinowego są regulowane na podstawie porozumień branżowych między wspólnotowymi plantatorami takich surowców a producentami syropu inulinowego.
3.
W miarę potrzeby szczegółowe zasady stosowania ust. 1 i 2 zostaną przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 42 ust. 2.
4.
W przypadku braku porozumień branżowych dane Państwo Członkowskie może podjąć niezbędne kroki na mocy niniejszego rozporządzenia w celu ochrony interesów zainteresowanych stron.
Dane Państwo Członkowskie niezwłocznie informuje Komisję o środkach podjętych na mocy akapitu pierwszego.
Artykuł 7
1.
Przez cały rok gospodarczy oraz z zastrzeżeniem warunków określonych zgodnie z ust. 5 i 6, agencja interwencyjna wyznaczona przez każde Państwo Członkowskie produkujące cukier musi dokonywać skupu cukru białego i surowego wyprodukowanego w ramach przyznanych kwot, który został wytworzony z buraków i trzciny zebranej we Wspólnocie, pod warunkiem uprzedniego zawarcia między sprzedawcą a agencją interwencyjną umowy składu dotyczącej danego cukru.
Agencje interwencyjne dokonują skupu po cenie interwencyjnej lub po pochodnej cenie interwencyjnej, w odpowiednim przypadku, obowiązującej dla obszaru, na którym znajduje się cukier w czasie dokonywania skupu.
Jeżeli jakość cukru odbiega od jakości standardowej, dla której została ustalona cena interwencyjna, cena taka zostaje odpowiednio podwyższona lub obniżona.
2.
Można podjąć decyzję o przyznaniu premii w odniesieniu do cukru, który zostanie uznany za nienadający się do spożycia przez ludzi, w jednej z sytuacji określonych w art. 23 ust. 2 Traktatu.
3. Podjęto decyzję o przyznaniu refundacji produkcyjnych dla produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. a) i f) oraz dla syropów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. d), oraz dla chemicznie czystej fruktozy (lewulozy) objętej kodem CN 17025000 jako produkt pośredni, o ile takie podlegają jednej z sytuacji określonej w art. 23 ust. 2 Traktatu, jak również, gdy są wykorzystywane do wytwarzania niektórych produktów przemysłu chemicznego.
Refundacja jest ustalana przy uwzględnieniu w szczególności kosztów wynikających z wykorzystania przywożonego cukru, które musiałyby zostać poniesione przez przemysł chemiczny w przypadku zaopatrywania się na rynku światowym.
4.
Ryczałtowa pomoc wspólnotowa jest przyznawana za zbyt w europejskich regionach Wspólnoty cukru wyprodukowanego we francuskich departamentach zamorskich.
Pomoc taka odnosi się do:
- rafinacji w zakładach rafinacyjnych w europejskich regionach Wspólnoty cukru produkowanego w tych departamentach, w szczególności zgodnie z ich zyskiem,
- transportu cukru wyprodukowanego we francuskich departamentach zamorskich do europejskich regionów Wspólnoty oraz, w odpowiednim przypadku, jego składowania w tych departamentach,
kwoty ryczałtowe za koszty transportu z każdego departamentu do europejskich regionów Wspólnoty zawierają w szczególności:
- kwotę ryczałtową odzwierciedlającą koszty transportu od loco zakład do FOB port,
- kwotę ryczałtową odzwierciedlającą koszty przewozu od FOB port do CIF statku do europejskich portów Wspólnoty oraz związane z tym koszty ubezpieczenia.
Jeżeli wymaga tego dostawa do zakładów rafinacyjnych, cukier surowy wytworzony z buraków zebranych we Wspólnocie może kwalifikować się do środków określonych w akapicie pierwszym.
Do celów niniejszego artykułu, "zakład rafinacyjny" oznacza jednostkę produkcyjną, której wyłączna działalność polega na rafinacji cukru surowego lub wyprodukowanych syropów przed fazą krystalizacji.
5.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu zostaną przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 42 ust. 2, biorąc pod uwagę w szczególności:
- minimalne wymagania jakościowe i ilościowe dla interwencji,
- wzrosty i obniżki cen mające zastosowanie do interwencji,
- procedury i wymagania odnoszące się do przejmowania przez agencje interwencyjne,
- warunki przyznawania premii oraz kwoty takich premii,
- warunki przyznawania refundacji produkcyjnych oraz kwoty takich refundacji,
- możliwość ograniczenia przyznawania refundacji produkcyjnych, w miarę potrzeby, dla lewulozy w stosunku do ogólnej ilości tego produktu określonej dla Wspólnoty,
- możliwość przyznania refundacji produkcyjnych dla produktów określonych w art. 1 ust. 1 lit. h),
- środki określone w ust. 4.
Artykuł 8
W przypadku zastosowania art. 31, w celu udzielenia pomocy przy zapewnieniu dostaw do Wspólnoty lub do jednego z jej regionów, Komisja przyjmuje specjalne środki interwencyjne zgodnie z procedurą określoną w art. 42 ust. 2.
W wyniku stosowania takich środków wspólnotowi wytwórcy cukru nie mogą być zobowiązani do sprzedaży cukru agencjom interwencyjnym.
Artykuł 9
1.
Agencje interwencyjne mogą dokonywać sprzedaży cukru wyłącznie po cenie wyższej niż cena interwencyjna.
Jednakże można podjąć decyzję pozwalającą agencjom interwencyjnym na dokonywanie sprzedaży cukru po cenie równej lub niższej niż cena interwencyjna, jeżeli cukier taki jest przeznaczony:
- do wykorzystania jako pasza dla zwierząt, lub
- do wywozu bez dalszego przetworzenia bądź też po przetworzeniu w produkty wymienione w załączniku I do Traktatu lub też w towary wymienione w załączniku V do niniejszego rozporządzenia.
2.
Jednakże nie naruszając przepisu ust. 1, można zadecydować, że agencje interwencyjne mogą udostępnić posiadany przez nie nieprzetworzony cukier do spożycia przez ludzi na rynku wewnętrznym Wspólnoty, organizacjom charytatywnym - uznanym przez dane Państwo Członkowskie lub przez Komisję w przypadku gdy Państwo Członkowskie nie uznało takich organizacji - po cenie niższej niż cena interwencyjna lub nieodpłatnie, w celu bezpłatnej dystrybucji jako część pojedynczych działań pomocowych w sytuacji kryzysowej.
3.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu i decyzji dotyczących udostępnienia cukru na mocy ust. 2 zostaną przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 42 ust. 2.
ROZDZIAŁ 2
Kwoty
Artykuł 10
1.
Rozdział 2 stosuje się do lat gospodarczych od 2001/2002 do 2005/2006.
2.
Podstawowymi ilościami dla produkcji cukru A i B, izoglukozy i syropu inulinowego są ilości ustanowione w art. 11 ust. 2.
3.
Gwarancje zbytu cukru, izoglukozy i syropu inulinowego wyprodukowanych w ramach kwoty mogą zostać zmniejszone dla jednego lub kilku lat gospodarczych w celu wypełnienia zobowiązań Wspólnoty w ramach Porozumienia w sprawie Rolnictwa zawartego na mocy art. 300 ust. 2 Traktatu.
4.
Do celów stosowania ust. 3, ilości gwarantowane w ramach kwot będą ustanawiane przed dniem 1 października dla każdego roku gospodarczego na podstawie prognoz odnoszących się do produkcji, przywozu, spożycia, składowania, przeniesienia, pozostałej ilości przeznaczonej na wywóz oraz średnich strat, które prawdopodobnie mogą zostać poniesione przez system samofinansowania w rozumieniu art. 15 ust. 1 lit. d).
Jeżeli prognozy takie wykażą, że ilości pozostałe przeznaczone na wywóz dla danego roku gospodarczego są wyższe niż maksimum ustanowione w Porozumieniu, to ilości gwarantowane zostaną obniżone o taką różnicę, zgodnie z procedurą określoną w art. 42 ust. 2.
Różnica taka zostanie podzielona między cukier, izoglukozę i syrop inulinowy procentowo według udziału sum kwot A i B każdego produktu dla całej Wspólnoty.
Jest ona następnie dalej rozdzielana na Państwa Członkowskie oraz na produkty przy zastosowaniu odpowiedniego współczynnika w sposób określony w tabeli poniżej:
Regiony _BAR_ 1 _BAR_ 2 _BAR_ 3 _BAR_
Współczynnik mający zastosowanie do cukru wyrażonego jako cukier biały _BAR_ Współczynnik mający zastosowanie do izoglukozy w substancji suchej _BAR_ Współczynnik mający zastosowanie do syropu inulinowego jako ekwiwalentu cukru/izoglukozy _BAR_
Cukier A _BAR_ Cukier B _BAR_ Izoglukoza A _BAR_ Izoglukoza B _BAR_ Syrop inulinowy A _BAR_ Syrop inulinowy B _BAR_
BLEU _BAR_ 0,046201 _BAR_ 0,009920 _BAR_ 0,225547 _BAR_ 0,062024 _BAR_ 0,556265 _BAR_ 0,130955 _BAR_
Dania _BAR_ 0,027206 _BAR_ 0,008015 _BAR_ – _BAR_ – _BAR_ – _BAR_ – _BAR_
Niemcy _BAR_ 0,224812 _BAR_ 0,069174 _BAR_ 0,104246 _BAR_ 0,024551 _BAR_ – _BAR_ – _BAR_
Grecja _BAR_ 0,012352 _BAR_ 0,001235 _BAR_ 0,037978 _BAR_ 0,008944 _BAR_ – _BAR_ – _BAR_
Hiszpania _BAR_ 0,026459 _BAR_ 0,001102 _BAR_ 0,166138 _BAR_ 0,017721 _BAR_ – _BAR_ – _BAR_
Francja (kontynent) _BAR_ 0,213231 _BAR_ 0,063239 _BAR_ 0,061081 _BAR_ 0,015898 _BAR_ 0,058922 _BAR_ 0,013847 _BAR_
Francuskie departamenty zamorskie _BAR_ 0,019298 _BAR_ 0,002063 _BAR_ – _BAR_ – _BAR_ – _BAR_ – _BAR_
Irlandia _BAR_ 0,007752 _BAR_ 0,000775 _BAR_ – _BAR_ – _BAR_ – _BAR_ – _BAR_
Włochy _BAR_ 0,082491 _BAR_ 0,015514 _BAR_ 0,059803 _BAR_ 0,014083 _BAR_ – _BAR_ – _BAR_
Niderlandy _BAR_ 0,053393 _BAR_ 0,014083 _BAR_ 0,026804 _BAR_ 0,006313 _BAR_ 0,194365 _BAR_ 0,045646 _BAR_
Portugalia (kontynent) _BAR_ 0,002323 _BAR_ 0,000232 _BAR_ 0,029213 _BAR_ 0,006880 _BAR_ – _BAR_ – _BAR_
Portugalia (autonomiczny region Azorów) _BAR_ 0,000387 _BAR_ 0,000039 _BAR_ – _BAR_ – _BAR_ – _BAR_ – _BAR_
Zjednoczone Królestwo _BAR_ 0,044297 _BAR_ 0,004430 _BAR_ 0,084713 _BAR_ 0,022596 _BAR_ – _BAR_ – _BAR_
Austria _BAR_ 0,022673 _BAR_ 0,005292 _BAR_ – _BAR_ – _BAR_ – _BAR_ – _BAR_
Szwecja _BAR_ 0,014327 _BAR_ 0,001433 _BAR_ – _BAR_ – _BAR_ – _BAR_ – _BAR_
Finlandia _BAR_ 0,005683 _BAR_ 0,000568 _BAR_ 0,023151 _BAR_ 0,002316 _BAR_ – _BAR_ – _BAR_
5.
Państwo Członkowskie rozdziela następnie przypadającą mu część różnicy między przedsiębiorstwa produkcyjne mające siedzibę na jego terytorium na podstawie stosunku między ich kwotami A i B dla danego produktu a podstawową ilością A i podstawową ilością B dla Państwa Członkowskiego dla takiego produktu.
Wyprodukowany cukier, izoglukoza oraz syrop inulinowy przekraczający zagwarantowane ilości jest traktowany jako cukier C, izoglukoza C oraz syrop inulinowy C.
6.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu, w szczególności dotyczące obniżania ilości gwarantowanej oraz, w danym przypadku, dotyczące dostosowania tej ilości mając na względzie ustanowienie ilości gwarantowanej dla kolejnego roku gospodarczego, zostaną przyjęte zgodnie z procedurą, określoną w art. 42 ust. 2.
Artykuł 11
1.
Zgodnie z warunkami niniejszego rozdziału, Państwa Członkowskie przydzielają kwoty A i B każdemu przedsiębiorstwu produkującemu cukier, każdemu przedsiębiorstwu produkującemu izoglukozę oraz każdemu przedsiębiorstwu produkującemu syrop inulinowy, posiadającemu siedzibę na ich terytorium oraz którym przydzielono kwotę A i B w roku gospodarczym 2000/2001.
2.
Do celów rozdysponowania kwot A i B, określonych w ust. 1, podstawowe ilości ustala się w sposób następujący:
1.
Podstawowe ilości A
Regiony _BAR_ a)Podstawowa ilość A dla cukru _BAR_ b)Podstawowa ilość A dla izoglukozy _BAR_ c)Podstawowa ilość A dla syropu inulinowego _BAR_
Dania _BAR_ 325000,0 _BAR_ – _BAR_ – _BAR_
Niemcy _BAR_ 2612 913,3 _BAR_ 28 643,3 _BAR_ – _BAR_
Grecja _BAR_ 288638,0 _BAR_ 10435,0 _BAR_ – _BAR_
Hiszpania _BAR_ 957082,4 _BAR_ 74619,6 _BAR_ – _BAR_
Francja (kontynent) _BAR_ 2506487,4 _BAR_ 15747,1 _BAR_ 19847,1 _BAR_
Francuskie departamenty zamorskie _BAR_ 463872,0 _BAR_ – _BAR_ – _BAR_
Irlandia _BAR_ 181145,2 _BAR_ – _BAR_ – _BAR_
Włochy _BAR_ 1310903,9 _BAR_ 16432,1 _BAR_ – _BAR_
Niderlandy _BAR_ 684112,4 _BAR_ 7364,6 _BAR_ 65519,4 _BAR_
Austria _BAR_ 314028,9 _BAR_ – _BAR_ – _BAR_
Portugalia (kontynent) _BAR_ 63380,2 _BAR_ 8,027,0 _BAR_ – _BAR_
Autonomiczny region Azorów _BAR_ 9048,2 _BAR_ – _BAR_ – _BAR_
Finlandia _BAR_ 132806,3 _BAR_ 10792,0 _BAR_ – _BAR_
Szwecja _BAR_ 334784,2 _BAR_ – _BAR_ – _BAR_
Unia Gospodarcza Belgii i Luksemburga _BAR_ 674905,5 _BAR_ 56150,6 _BAR_ 174218,6 _BAR_
Zjednoczone Królestwo _BAR_ 1035115,4 _BAR_ 21502,0 _BAR_ – _BAR_
2.
Podstawowe ilości B
Regiony _BAR_ a)Podstawowa ilość B dla cukru _BAR_ b)Podstawowa ilość B dla izoglukozy _BAR_ c)Podstawowa ilość B dla syropu inulinowego _BAR_
Dania _BAR_ 95745,5 _BAR_ – _BAR_ – _BAR_
Niemcy _BAR_ 803982,2 _BAR_ 6745,5 _BAR_ – _BAR_
Grecja _BAR_ 28863,8 _BAR_ 2457,5 _BAR_ – _BAR_
Hiszpania _BAR_ 39878,5 _BAR_ 7959,4 _BAR_ – _BAR_
Francja (kontynent) _BAR_ 752259,5 _BAR_ 4098,6 _BAR_ 4674,2 _BAR_
Francuskie departamenty zamorskie _BAR_ 46372,5 _BAR_ – _BAR_ – _BAR_
Irlandia _BAR_ 18114,5 _BAR_ – _BAR_ – _BAR_
Włochy _BAR_ 246539,3 _BAR_ 3869,8 _BAR_ – _BAR_
Niderlandy _BAR_ 180447,1 _BAR_ 1734,5 _BAR_ 15430,5 _BAR_
Austria _BAR_ 73297,5 _BAR_ – _BAR_ – _BAR_
Portugalia (kontynent) _BAR_ 6338,0 _BAR_ 1890,3 _BAR_ – _BAR_
Autonomiczny region Azorów _BAR_ 904,8 _BAR_ – _BAR_ – _BAR_
Finlandia _BAR_ 13280,4 _BAR_ 1079,7 _BAR_ – _BAR_
Szwecja _BAR_ 33478,0 _BAR_ – _BAR_ – _BAR_
Unia Gospodarcza Belgii i Luksemburga _BAR_ 144906,1 _BAR_ 15441,0 _BAR_ 41028,2 _BAR_
Zjednoczone Królestwo _BAR_ 103511,5 _BAR_ 5735,3 _BAR_ – _BAR_
3. Bez uszczerbku dla przepisów art. 10 ust. 3, 4, 5 i 6 oraz art. 12, kwotami A i B dla przedsiębiorstw produkujących cukier, przedsiębiorstw produkujących izoglukozę oraz przedsiębiorstw produkujących syrop inulinowy są kwoty przyznane przez Państwa Członkowskie na rok gospodarczy 2000/2001 przed zastosowaniem przepisu art. 26 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 2038/1999, skorygowane według podstawowych ilości ustalonych w ust. 2 zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 10 ust. 5.
4.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu zostaną przyjęte, w miarę potrzeb, zgodnie z procedurą określoną w art. 42 ust. 2.
Artykuł 12
1.
Państwa Członkowskie mogą dokonać przeniesienia kwot A i B między przedsiębiorstwami zgodnie z niniejszym artykułem oraz po uwzględnieniu interesów każdej z zainteresowanych stron, a w szczególności producentów buraków cukrowych i trzciny cukrowej.
Akapit pierwszy nie ma zastosowania do syropu inulinowego.
2.
Państwa Członkowskie mogą zredukować kwoty A i B każdego przedsiębiorstwa produkującego cukier lub przedsiębiorstwa produkującego izoglukozę znajdującego się na ich terytorium o nie więcej niż 10 % kwoty A lub kwoty B, w odpowiednim przypadku, ustanowionej dla każdego przedsiębiorstwa na mocy art. 11.
Limit 10 %, określony w akapicie pierwszym nie ma zastosowania we Włoszech, Hiszpanii oraz francuskich departamentach zamorskich w przypadku gdy kwoty są przenoszone na mocy planów restrukturyzacyjnych w sektorach buraczanym, trzcinowym oraz cukrowy w danych regionach oraz w zakresie niezbędnym do umożliwienia wykonania takich planów.
Należy niezwłocznie powiadomić Komisję o planach restrukturyzacyjnych i wynikających z nich środkach wpływających na kwoty A i B.
3.
W ten sposób wycofane ilości kwot A i kwot B są przydzielane przez Państwa Członkowskie jednemu lub większej liczbie innych przedsiębiorstw, bez względu na to czy posiadają już kwotę czy też nie, znajdujących się w tym samym regionie, w rozumieniu art. 11 ust. 2, w którym znajdują się przedsiębiorstwa, z których wycofano te ilości.
Niemniej jednak Francja może obniżyć kwoty A przedsiębiorstw znajdujących się w jej departamentach zamorskich, tak jak to zostało ustalone na mocy art. 11, o nie więcej niż 30000 ton cukru białego oraz może rozdzielić w ten sposób wycofane ilości jednemu lub większej liczbie innych przedsiębiorstw mających siedzibę w kontynentalnej części Francji.
Kwota A każdego danego przedsiębiorstwa po obniżeniu nie może być niższa niż średnia ilość cukru, jaki ten zakład wyprodukował w ramach swojej kwoty, w każdym z następujących lat gospodarczych: 1977/1978, 1978/1979 i 1979/1980.
4.
Załącznik IV ustanawia szczegółowe zasady dostosowania kwot w przypadku fuzji lub przeniesienia własności przedsiębiorstw.
5.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu zostaną przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 42 ust. 2.
Artykuł 13
1.
Cukier C nieprzeniesiony na mocy art. 14, izoglukoza C i syrop inulinowy C nie mogą być zbywane na wspólnotowym rynku wewnętrznym, lecz muszą być wywożone bez dalszego przetworzenia przed dniem 1 stycznia następującym z upływem danego roku gospodarczego.
Artykuł 7, 27 i 33 nie mają zastosowania do cukru C, izoglukozy C i syropu inulinowego C.
2.
Wyjątkowo oraz w zakresie niezbędnym do zagwarantowania zaopatrzenia we wspólnotowy cukier, można podjąć decyzję, że art. 33 stosuje się do cukru C. W takim przypadku należy równocześnie podjąć decyzję o tym, że cała ilość danego cukru C może zostać ostatecznie zbyta na rynku wewnętrznym bez pobrania kwoty przewidzianej w ust. 3 niniejszego artykułu.
3.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu zostaną przyjęte zgodnie z procedurą, określoną w art. 42 ust. 2.
Zasady takie powinny przewidywać w szczególności opłatę, która będzie nakładana na cukier C, izoglukozę C i syrop inulinowy C, określone w ust. 1, dla których nie przedstawiono żadnego dowodu, przed datą, która zostanie określona, potwierdzającego ich wywóz bez dalszego przetworzenia w ciągu ustanowionego okresu.
Artykuł 14
1.
Każde przedsiębiorstwo może podjąć decyzję o przeniesieniu całości lub części cukru, który wyprodukowało w ilości przewyższającej jego kwotę na kolejny rok gospodarczy tak, aby cukier taki był traktowany jako część produkcji tego roku.
Decyzja taka jest nieodwołalna.
Każde przedsiębiorstwo może podjąć decyzję o przeniesieniu całości lub części swojej produkcji cukru A i cukru B, który stał się cukrem C po zastosowaniu przepisów art. 10 ust. 3, 4, 5 i 6 na następny rok gospodarczy tak, aby cukier taki był traktowany jako część produkcji tego roku.
Taka decyzja jest nieodwołalna.
Ponadto nie podlega ona żadnym limitom, jakie mogą zostać ustanowione na mocy ust. 4 niniejszego artykułu.
2.
Przedsiębiorstwa, które podjęły decyzję określoną w ust. 1:
- informują dane Państwo Członkowskie, przed dniem 1 lutego, o ilości lub ilościach cukru podlegających przeniesieniu, oraz
- podejmują kroki w celu składowania takiej ilości lub takich ilości przez okres 12 kolejnych miesięcy od daty, która zostanie określona.
Jednakże datę 1 lutego określoną w akapicie pierwszym tiret pierwsze zastępuje się:
a) dla przedsiębiorstw znajdujących się w Hiszpanii, dniem 15 kwietnia w przypadku produkcji cukru buraczanego oraz dniem 20 czerwca w przypadku produkcji cukru trzcinowego;
b) dla przedsiębiorstw znajdujących się w Zjednoczonym Królestwie, dniem 15 lutego;
c) dla przedsiębiorstw znajdujących się we francuskich departamentach zamorskich Gwadelupy i Martyniki, dniem 1 maja.
Jeżeli ostateczna produkcja przedsiębiorstwa w danym roku gospodarczym wyniosła mniej niż wynosiło oszacowanie dokonane w momencie podjęcia decyzji o przeniesieniu, wówczas ilość przeniesiona może zostać skorygowana z mocą wsteczną przed dniem 1 sierpnia następnego roku gospodarczego.
3.
Jeżeli klęska żywiołowa taka jak susza lub powódź dotknie region Wspólnoty, można podjąć decyzję, zgodnie z procedurą określoną w art. 42 ust. 2, o skróceniu okresu obowiązkowego składowania określonego w ust. 2 akapit pierwszy tiret drugie dla ilości cukru wystarczającej do zapewnienia normalnego zaopatrzenia dotkniętego regionu.
4.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu, które mogą ograniczyć ilości cukru, które mogą zostać przeniesione, zostaną przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 42 ust. 2.
Zasady takie powinny przewidywać, w szczególności, opłatę, która będzie nakładana na cukier stanowiący część ilości składowanej na mocy ust. 2 akapit pierwszy tiret drugie, który jest zbywany w trakcie trwania okresu obowiązkowego składowania.
Artykuł 15
1.
Przed końcem każdego roku gospodarczego należy zarejestrować:
a) prognozę produkcji cukru A i B, izoglukozy A i B oraz syropu inulinowego A i B przypisanych do danego roku gospodarczego;
b) prognozę ilości cukru, izoglukozy i syropu inulinowego zbywanych w celu spożycia we Wspólnocie podczas danego roku gospodarczego;
c) nadwyżkę przeznaczoną na wywóz uzyskaną poprzez odjęcie ilości określonej w lit. b) od ilości określonej w lit. a);
d) oszacowanie średniej straty lub dochodu na tonę cukru wynikającego z wywiązania się ze zobowiązań dotyczących wywozu podczas bieżącego roku gospodarczego.
Taka średnia strata lub dochód są równe różnicy między całkowitą kwotą refundacji a całkowitą kwotą opłat na całkowity wolumen związany z danymi zobowiązaniami dotyczącymi wywozu.
e) oszacowanie całkowitej straty lub dochodu uzyskanego poprzez pomnożenie nadwyżki, określonej w lit. c), przez średnią stratę lub dochód określone w lit. d).
2.
Przed końcem roku gospodarczego 2005/2006 oraz bez uszczerbku dla art. 10 ust. 3, 4, 5 i 6, dla lat gospodarczych od 2001/2002 do 2005/2006 następujące jest rejestrowane kumulacyjnie:
a) nadwyżka przeznaczona na wywóz ustalona na podstawie ostatecznej produkcji cukru A i B, izoglukozy A i B oraz syropu inulinowego A i B jak również ostateczna ilość cukru, izoglukozy i syropu inulinowego zbywanego w celu spożycia we Wspólnocie;
b) średnia strata lub dochód na tonę cukru wynikający z całości danych zobowiązań dotyczących wywozu, obliczony przy zastosowaniu metody opisanej w ust. 1 lit. d) akapit drugi powyżej;
c) całkowita starta lub dochód uzyskane poprzez pomnożenie nadwyżki określonej w lit. a) przez średnią stratę lub dochód, określony w lit. b);
d) całkowita suma pobranych podstawowych opłat produkcyjnych i opłat B.
Oszacowanie całkowitej straty lub dochodu określonych w ust. 1 lit. e) jest dostosowywane w oparciu o różnicę między kwotami określonymi w lit. c) i d).
3.
Bez uszczerbku dla art. 18 ust. 1, jeżeli wielkości odnotowane w oparciu o ust. 1 i dostosowane zgodnie z ust. 2 powodują przewidywalną całkowitą stratę, wówczas strata taka powinna zostać podzielona przez szacowaną produkcję cukru A i B, izoglukozy A i B oraz syropu inulinowego A i B przypisaną do bieżącego roku gospodarczego.
Wynikająca stąd kwota jest nakładana na wytwórców jako podstawowa opłata produkcyjna na ich produkcję cukru A i B, izoglukozy A i B oraz syropu inulinowego A i B.
Jednakże opłata ta nie może przekraczać:
- dla cukru, 2 % ceny interwencyjnej za cukier biały,
- dla syropu inulinowego, wyrażonego jako ekwiwalent cukru/izoglukozy, poprzez zastosowanie współczynnika 1,9, maksymalnej kwoty płatnej za cukier biały, oraz
- dla izoglukozy, udziału podstawowej produkcyjnej opłaty poniesionej przez wytwórców cukru.
4.
Jeżeli maksymalna dozwolona podstawowa opłata produkcyjna nie pokrywa w pełni całkowitej straty określonej w ust. 3 akapit pierwszy, niepokryte saldo jest dzielone przez szacowaną produkcję cukru B, izoglukozy B i syropu inulinowego B przypisaną do danego roku gospodarczego.
Wynikająca stąd kwota jest nakładana na wytwórców jako opłata B na ich produkcję cukru B, izoglukozy B oraz syropu inulinowego B.
Jednakże z zastrzeżeniem ust. 5, taka opłata nie może przekroczyć:
- dla cukru B, 30 % ceny interwencyjnej dla cukru białego,
- dla syropu inulinowego B, wyrażonego jako ekwiwalent cukru/izoglukozy poprzez zastosowanie współczynnika 1,9, maksymalnej kwoty płatnej za cukier biały B, oraz
- dla izoglukozy B, udziału opłaty B poniesionej przez wytwórców cukru.
5.
W przypadku gdy wielkości odnotowane w oparciu o ust. 1 wskazują, że przewidywana całkowita strata dla bieżącego roku gospodarczego najprawdopodobniej nie zostanie pokryta oczekiwanymi wpływami z opłat z powodu górnych ograniczeń podstawowej opłaty produkcyjnej i opłaty B ustalonych w ust. 3 i 4, wówczas maksymalna wielkość procentowa określona w ust. 4 tiret pierwsze zostaje dostosowana w zakresie niezbędnym do pokrycia całkowitej straty, nie przekraczając jednak 37,5 %.
Skorygowana maksymalna wartość procentowa dla opłaty B jest ustalana dla bieżącego roku gospodarczego przed dniem 15 września.
Należy odpowiednio dostosować minimalną cenę za buraki B określoną w art. 4 ust. 1 lit. b).
6. Wszystkie straty wynikające z przyznania refundacji produkcyjnych na mocy art. 7 ust. 3 są uwzględniane przy obliczaniu całkowitej straty określonej w ust. 1 lit. e).
7.
Opłaty określone w niniejszym artykule są pobierane przez Państwa Członkowskie.
8.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu zostaną przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 42 ust. 2 oraz obejmują w szczególności:
- kwoty opłat, które mają być zebrane,
- zweryfikowaną maksymalną wartość procentową dla opłaty B,
- dostosowaną cenę minimalną za buraki B, odpowiadającą zweryfikowanej maksymalnej wielkości procentowej dla opłaty B.
Artykuł 16
1. W przypadku gdy całkowita strata zarejestrowana dla danego roku gospodarczego w oparciu o art. 15 ust. 1 i 2 nie została w pełni pokryta wpływami z opłat produkcyjnych dla takiego roku gospodarczego po zastosowaniu art. 15 ust. 3, 4 i 5, należy nałożyć na wytwórców dodatkową opłatę, bez uszczerbku dla art. 4, aby pokryć nieuregulowane saldo całkowitej straty.
2.
Dodatkową opłatę określa się dla każdego przedsiębiorstwa produkującego cukier, dla każdego przedsiębiorstwa produkującego izoglukozę i dla każdego przedsiębiorstwa produkującego syrop inulinowy poprzez pomnożenie całkowitej sumy należnej od przedsiębiorstwa w postaci opłat produkcyjnych za dany rok gospodarczy przez współczynnik, który zostanie określony.
Współczynnikiem takim dla całej Wspólnoty jest stosunek, pomniejszony o 1, między całkowitą stratą odnotowaną na mocy art. 15 ust. 1 i 2 dla danego roku gospodarczego i wpływami z podstawowych opłat produkcyjnych i opłat B należnych odpowiednio od wytwórców cukru, izoglukozy i syropu inulinowego za ten rok gospodarczy.
3.
Zainteresowani wytwórcy dokonują płatności dodatkowej opłaty przed dniem 15 grudnia następującym po roku gospodarczym, za który jest ona należna.
Wytwórcy cukru mogą odzyskać w ten sposób część nałożonej na nich dodatkowej opłaty, w odpowiednim przypadku, od sprzedawców trzciny lub buraków wyprodukowanych we Wspólnocie.
Tak odzyskana kwota nie może przekraczać maksymalnej kwoty stanowiącej udział sprzedawców buraków i trzciny w podstawowej opłacie produkcyjnej i opłacie B, przewidzianych w art. 15, za dany rok gospodarczy pomnożonej przez współczynnik określony w ust. 2 niniejszego artykułu.
Kwota określona w akapicie drugim jest odzyskiwana z buraków dostarczonych w czasie danego roku gospodarczego.
Jednakże zainteresowane strony mogą uzgodnić, że refundacja jest odzyskiwana w odniesieniu do buraków dostarczonych w następnym roku gospodarczym.
4.
Wpływy z dodatkowych opłat określonych w ust. 1 niniejszego artykułu są ujawniane na potrzeby informacji odnotowywanych na mocy art. 15 ust. 2.
5.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu, w szczególności współczynnika określonego w ust. 2, są przyjmowane zgodnie z procedurą określoną w art. 42 ust. 2.
Artykuł 17
1.
Wytwórcy syropu inulinowego mogą odzyskać część nałożonych na nich podstawowych opłat produkcyjnych, opłat B oraz dodatkowych opłat od sprzedawców surowca rolnego wykorzystywanego do wytworzenia takiego syropu inulinowego.
Kwota w ten sposób odzyskana nie może przekraczać kwoty poniesionej przez plantatorów buraków za dany rok gospodarczy; jest ona ustalana na mocy porozumień branżowych lub umów na podstawie ceny zakupu surowców rolnych dostarczanych w celu wytworzenia syropu inulinowego podczas danego roku gospodarczego.
2.
Szczegółowe zasady stosowania ust. 1 są przyjmowane w razie konieczności, zgodnie z procedurą określoną w art. 42 ust. 2.
Artykuł 18
1.
Jeżeli po zastosowaniu art. 15 i 16 do roku gospodarczego 2000/2001, zostanie stwierdzone, że faktyczna całkowita strata dla tego roku gospodarczego:
a) nie została w pełni pokryta wpływami z opłaty produkcyjnej oraz, jeśli to stosowne, z dodatkowej opłaty, powstałe obciążenie finansowe jest dodawane do oszacowania całkowitej straty określonej w art. 15 ust. 1 lit. e) za dany rok gospodarczy;
b) jest mniejsza niż wpływy z opłat produkcyjnych oraz, jeśli to stosowne, z dodatkowych opłat, różnica jest, w odpowiednim przypadku, odliczana od szacunku całkowitej straty lub doliczana do szacunku całkowitego dochodu, wynikającego z zastosowania art. 15 i 16 do danego roku gospodarczego.
2. Gdy podstawowa opłata produkcyjna jest niższa niż maksymalna kwota określona w art. 15 ust. 3 lub, gdy opłata B jest niższa niż maksymalna kwota określona w art. 14 ust. 4, dostosowana, w razie potrzeby, zgodnie z art. 15 ust. 4, wytwórcy cukru muszą dokonać płatności na rzecz sprzedawców buraków w wysokości 60 % różnicy między maksymalną kwotą danej opłaty a kwotą faktycznie pobraną.
Kwota płatna za tonę buraków jest ustalana dla jakości standardowej.
Wzrosty i obniżki ceny określone w art. 5 stosują się do tej kwoty.
3.
Wspólnotowi wytwórcy cukru mogą odzyskać 60 % danej opłaty od sprzedawców trzciny wyprodukowanej we Wspólnocie w oparciu o ilość cukru, dla której została nałożona opłata.
4.
Państwa Członkowskie zapewnią na podstawie informacji dostarczonych przez wytwórców cukru, aby płatność za buraki była zgodna z odpowiednimi regułami wspólnotowymi.
5.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu są przyjmowane zgodnie z procedurą określoną w art. 42 ust. 2.
Artykuł 19
1.
W umowach na dostawy buraków do produkcji cukru należy dokonać rozróżnienia w zależności od tego czy ilości cukru wytworzonego z buraków stanowią:
a) cukier A;
b) cukier B;
c) cukier inny niż cukier A i B.
Każde przedsiębiorstwo produkujące cukier dostarczy Państwu Członkowskiemu, w którym produkuje cukier następujące informacje dotyczące:
- ilości buraków określonych w lit. a), w stosunku do których zawarli umowy przedsiewne oraz zawartości cukru, na jakiej oparto te umowy oraz
- odpowiadającego szacunkowego uzysku.
Państwa Członkowskie mogą wymagać dodatkowych informacji.
2.
Nie naruszając art. 5 ust. 2 lit. b), wytwórcy cukru, którzy nie podpisali umów przedsiewnych na dostawy na ilość buraków równą ich kwocie A, po cenie minimalnej za buraki A, muszą zapłacić co najmniej taką cenę minimalną za wszystkie buraki, które przetwarzają na cukier.
3.
Na podstawie porozumień branżowych można dokonać odstępstwa od ust. 1 i 2 pod warunkiem że dane Państwo Członkowskie wyrazi zgodę.
4.
Ogólne zasady stosowania niniejszego artykułu są ustanowione w załączniku III.
5.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu oraz, w razie potrzeby, kryteria, które mają być stosowane przez wytwórców przy rozdziale buraków między sprzedawców, ilości buraków, które mają być objęte umowami przedsiewnymi w rozumieniu ust. 1, są przyjmowane zgodnie z procedurą określoną w art. 42 ust. 2.
Artykuł 20
1.
Można podjąć decyzję, że cukier lub izoglukoza wykorzystywana do produkcji niektórych produktów nie jest uważana za produkcję w rozumieniu niniejszego rozdziału.
2.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu, w szczególności wyjątki określone w ust. 1, są przyjmowane zgodnie z procedurą określoną w art. 42 ust. 2.
Artykuł 21
1.
Wytwórcy cukru mogą dokonywać zakupu buraków do produkcji cukru C lub cukru określonego w art. 20 po cenie niższej niż ceny minimalne buraków określonych w art. 4 ust. 1.
2.
Dla ilości zakupionych buraków odpowiadającej ilości cukru:
- zbytej na rynku wewnętrznym na mocy art. 13 ust. 3, lub
- przeniesionej na kolejny rok gospodarczy na mocy art. 14,
wytwórcy cukru, w odpowiednim przypadku, dostosowują cenę zakupu tak, aby była ona co najmniej równa cenie minimalnej buraków A.
3.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu są przyjmowane, w razie potrzeby, zgodnie z procedurą określoną w art. 42 ust. 2.
TYTUŁ II
HANDEL Z PAŃSTWAMI TRZECIMI
ROZDZIAŁ 1
Zasady ogólne
Artykuł 22
1.
Przywóz do oraz wywóz ze Wspólnoty jakiegokolwiek produktu wymienionego w art. 1 ust. 1 lit. a), b), c), d), f), g) i h) jest objęty wymogiem przedstawienia pozwolenia na przywóz lub wywóz.
Państwa Członkowskie wydają pozwolenia wszystkim wnioskodawcom, bez względu na to gdzie mają oni swoją siedzibę we Wspólnocie oraz bez uszczerbku dla środków podjętych w celu zastosowania art. 26 i 27, oraz art. 6 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 2820/98 [27].
Pozwolenia na przywóz i wywóz są ważne na terenie całej Wspólnoty.
Pozwolenia takie są wydawane po złożeniu zabezpieczenia w celu zagwarantowania, że produkty zostaną przywiezione lub wywiezione w trakcie trwania okresu ważności pozwoleń; z wyjątkiem przypadków siły wyższej, zabezpieczenie przepada w całości lub w części w razie niedokonania przywozu lub wywozu lub też w przypadku gdy jest on dokonywany wyłącznie częściowo podczas trwania takiego okresu.
2.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 42 ust. 2:
a) ustalenia przewidziane w ust. 1 mogą zostać rozszerzone tak, aby objęły produkty wymienione w art. 1 ust. 1 lit. e);
b) zostaną przyjęte szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu, w szczególności dotyczące okresu ważności pozwoleń oraz, w miarę potrzeby, terminu wydania pozwolenia.
Artykuł 23
1.
O ile przepisy niniejszego rozporządzenia nie stanowią inaczej, stawki ceł we wspólnej taryfie celnej stosują się do produktów wymienionych w art. 1.
2.
Nie naruszając ust. 1, w celu zapewnienia, aby rynek Wspólnoty był odpowiednio zaopatrzony w cukier surowy przeznaczony do rafinacji objęty kodami CN 170 11110 i 17011210, melasa objęta kodem CN 1703 poprzez przywóz z państw trzecich, Komisja może zawiesić w całości lub w części stosowanie ceł przywozowych na takie produkty oraz może ustanowić szczegółowe zasady odnoszące się do takiego zawieszenia zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 42 ust. 2.
Zawieszenie może mieć zastosowanie w trakcie trwania okresów, gdy cena na światowym rynku wraz z cłem przywozowym we wspólnej taryfie celnej:
- jest wyższa niż cena interwencyjna na dany produkt, w przypadku cukru surowego,
- w przypadku melasy, jest wyższa niż cena melasy stosowana do obliczenia dochodu ze sprzedaży melasy przez wytwórców cukru na potrzeby ustalenia ceny podstawowej za buraki dla danego roku gospodarczego.
Artykuł 24
1.
W celu zapobieżenia lub przeciwdziałania negatywnemu wpływowi na wspólnotowy rynek wynikającemu z przywozu niektórych produktów rolnych, przywóz jednego lub większej ilości produktów po stawce celnej ustanowionej we wspólnotowej taryfie celnej podlega płatności dodatkowej należności przywozowej, jeżeli zostaną spełnione warunki określone w art. 5 Porozumienia w sprawie Rolnictwa zawartego na mocy art. 300 Traktatu w ramach Rundy Urugwajskiej wielostronnych negocjacji handlowych, o ile taki przywóz nie doprowadzi do zaburzeń na rynku Wspólnoty lub gdy efekty byłyby niewspółmierne do zamierzonego celu.
2.
Cenami progowymi, poniżej których można nałożyć dodatkowe należności przywozowe są ceny przekazane Światowej Organizacji Handlu przez Wspólnotę.
Wolumen progu, który musi zostać przekroczony, aby nałożyć dodatkową należność przywozową, określany jest w szczególności na podstawie wielkości przywozu do Wspólnoty podczas trzech lat poprzedzających rok, w którym występuje negatywne oddziaływanie określone w ust. 1 lub istnieje prawdopodobieństwo jego wystąpienia.
3.
Ceny importowe, jakie należy wziąć pod uwagę przy nakładaniu dodatkowych należności przywozowych, określane są na podstawie cen importowych CIF danego ładunku.
Ceny importowe CIF są sprawdzane w tym celu w oparciu o ceny reprezentatywne dla danego produktu na światowym rynku lub na rynku przywozu do Wspólnoty dla danego produktu.
4.
Komisja przyjmuje szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu zgodnie z procedurą określoną w art. 42 ust. 2.
Takie szczegółowe zasady określają w szczególności:
a) produkty, na które można nałożyć dodatkowe należności przywozowe na mocy warunków art. 5 Porozumienia w sprawie rolnictwa;
b) inne kryteria niezbędne do zapewnienia prawidłowego stosowania ust. 1 zgodnie z art. 5 tego Porozumienia.
Artykuł 25
Dla melasy:
- cena na rynku światowym określona w art. 23 ust. 2, oraz
cena reprezentatywna określona w art. 24 ust. 3,
- stosują się do jakości standardowej.
Jakość standardowa może zostać ustanowiona zgodnie z procedurą określoną w art. 42 ust. 2.
Artykuł 26
1.
Kontyngenty taryfowe na produkty wymienione w art. 1 wynikające z porozumień zawartych w ramach Rundy Urugwajskiej wielostronnych negocjacji handlowych są otwierane i administrowane w oparciu o szczegółowe zasady przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 42 ust. 2.
2.
Zarządzenie kontyngentami oparte jest na zastosowaniu jednej lub kilku z następujących metod:
- metoda oparta na porządku chronologicznym, w którym składane są wnioski (według zasady "kto pierwszy ten lepszy"),
- metoda proporcjonalnego podziału wnioskowanych ilości po złożeniu wniosków (metoda "badania równoczesnego"),
- metoda uwzględniająca tradycyjne struktury handlu (metoda "przywozów tradycyjnych i nowych").
Można przyjąć inne odpowiednie metody.
Unikać należy jakiejkolwiek dyskryminacji w stosunku do danych importerów.
3.
Którakolwiek metoda administrowania jest przyjęta, uwzględnia ona należycie wymagania w zakresie zaopatrzenia rynku Wspólnoty oraz konieczność utrzymania równowagi rynkowej, ale równocześnie może opierać się na metodach stosowanych przy administrowaniu kontyngentami w przeszłości, takimi jak te określone w ust. 1, bez uszczerbku dla praw wynikających z porozumień zawartych w ramach negocjacji Rundy Urugwajskiej.
4.
Szczegółowe zasady określone w ust. 1 przewidują kwoty roczne, w razie potrzeby, odpowiednio rozłożone w ciągu całego roku i określają zastosowaną metodę administrowania oraz, w odpowiednim przypadku, zawierają:
a) gwarancje obejmujące rodzaj, miejsce wytworzenia i miejsce pochodzenia produktu;
b) uznawanie dokumentu używanego w celu weryfikacji gwarancji określonych w lit. a); oraz
c) warunki do wydawania pozwoleń na przywóz oraz terminu ich ważności.
Artykuł 27
1. W zakresie niezbędnym do umożliwienia wywozu produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. a), c) i d) bez dalszego przetworzenia lub w postaci towarów wymienionych w załączniku V, na podstawie notowań rynku światowego lub cen w przypadku produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. a), c) i d), oraz w ramach limitów wynikających z porozumień zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu, różnica między takimi notowaniami lub cenami, a cenami we Wspólnocie może zostać pokryta refundacjami wywozowymi.
Refundacja wywozowa dla cukru surowego nie może przekroczyć refundacji wywozowej przyznanej dla cukru białego.
2.
Refundacje wywozowe mogą zostać przyznane dla produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. f), g) i h) i wywożonych bez dalszego przetworzenia lub w postaci towarów wymienionych w załączniku V.
Kwota refundacji na 100 kg substancji suchej jest ustalana ze szczególnym uwzględnieniem:
a) refundacji stosowanej do wywozu produktów objętych kodem CN 17023091;
b) refundacji stosowanej do wywozu produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. d);
c) aspektów gospodarczych planowanego wywozu.
3.
Refundacje dotyczące produktów wymienionych w art. 1 wywożonych w postaci towarów wymienionych w załączniku V nie mogą być wyższe niż te obowiązujące w stosunku do tych samych produktów wywożonych bez dalszego przetworzenia.
4.
Metodą przyjętą do rozdzielania ilości, które mogą zostać wywiezione z refundacją jest metoda, która:
a) jest najbardziej odpowiednia dla danego typu produktu i sytuacji rynkowej, oraz która pozwala na jak najbardziej efektywne wykorzystanie dostępnych zasobów, mając na względzie wydajność i strukturę wywozu wspólnotowego, nie doprowadzając jednakże do dyskryminacji między dużymi i małymi eksporterami;
b) jest najmniej niewygodna administracyjnie dla eksporterów, nie lekceważąc jednak wymagań administracyjnych;
c) nie dyskryminuje różnych eksporterów.
5.
Refundacje są takie same dla całej Wspólnoty.
Mogą się one różnić w zależności od przeznaczenia, w zależności od sytuacji na rynku światowym lub szczególnych wymagań niektórych rynków.
Refundacje są ustalane zgodnie z procedurą określoną w art. 42 ust. 2.
Refundacje mogą być ustalane:
a) w regularnych odstępach czasu;
b) w oparciu o procedurę przetargową dla produktów, dla których taka procedura była stosowana w przeszłości.
Refundacje ustalane w regularnych odstępach czasu mogą, w miarę potrzeby, być dostosowywane w okresie interwencyjnym przez Komisję na wniosek Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy.
Oferty przetargowe złożone w odpowiedzi na zaproszenie nie będą rozpatrywane w przypadku braku złożenia zabezpieczenia.
Z wyjątkiem przypadków działania siły wyższej, zabezpieczenia ulegają całkowitemu lub częściowemu przepadkowi, jeżeli oferenci nie wypełnią lub wypełnią jedynie częściowo swoje zobowiązania w ramach procedury przetargowej.
W przypadku produktów niedenaturowanych wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. a), c) i d) wywożonych bez dalszego przetworzenia, mają również zastosowanie art. 28, 29 i 30.
6.
Przy ustalaniu kwoty refundacji należy wziąć pod uwagę w szczególności konieczność uwzględnienia równowagi między wykorzystaniem podstawowych produktów wspólnotowych na wywóz jako towary przetworzone do państw trzecich a wykorzystaniem produktów z tych państw dopuszczonych do uszlachetniania czynnego.
7.
Refundacje są przyznawane na produkty określone w ust. 1 wywożone bez dalszego przetworzenia wyłącznie na wniosek i po przedłożeniu odpowiedniego pozwolenia na wywóz.
8.
Refundacją stosowaną przy wywozie produktów wymienionych w art. 1, wywiezionych bez dalszego przetworzenia jest refundacja obowiązująca na dzień złożenia wniosku o pozwolenie oraz, w przypadku refundacji zróżnicowanych, refundacja obowiązująca na ten sam dzień:
a) dla miejsca przeznaczenia wskazanego w pozwoleniu;
lub
b) dla faktycznego miejsca przeznaczenia, jeżeli różni się ono od miejsca przeznaczenia wskazanego w pozwoleniu.
W takim przypadku kwota obowiązująca nie może przekroczyć kwoty obowiązującej w odniesieniu do miejsca przeznaczenia wskazanego w pozwoleniu.
Właściwe środki mogą zostać podjęte w celu przeciwdziałania nadużyciu elastyczności przewidzianej w niniejszym ustępie.
9.
Przepisy ust. 7 i 8 mogą zostać rozszerzone na produkty wymienione w art. 1 oraz wywożone w postaci towarów wymienionych w załączniku V, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 16 rozporządzenia (WE) nr 3448/93.
10.
Można odstąpić od stosowania przepisów ust. 7 i 8 w przypadku produktów wymienionych w art. 1, dla których refundacje są wypłacane w ramach działań dotyczących pomocy żywnościowej, zgodnie z procedurą określoną w art. 42 ust. 2.
11.
Refundacja jest wypłacana po przedstawieniu dowodu na to, że:
- produkty zostały wywiezione ze Wspólnoty,
oraz
- w przypadku zróżnicowanej refundacji produkty osiągnęły miejsce przeznaczenia wskazane w pozwoleniu lub inne miejsce przeznaczenia, dla którego ustalono refundację, bez uszczerbku dla ust. 8 lit. b) akapit pierwszy. Wyjątkowo można odstąpić od tej zasady zgodnie z procedurą określoną w art. 42 ust. 2, pod warunkiem ustanowienia warunków, które zapewniają równoważne gwarancje.
Mogą zostać ustanowione dodatkowe zasady zgodnie z procedurą określoną w art. 42 ust. 2.
12.
Nie przyznaje się refundacji na produkty niedenaturowane określone w art. 1 ust. 1 lit. a) wywożone bez dalszego przetworzenia o ile, w odpowiednim przypadku, zostały one:
a) uzyskane z buraków cukrowych lub trzciny cukrowej zebranych na obszarze Wspólnoty;
b) przywiezione do Wspólnoty na mocy art. 35;
c) uzyskane z jednego z produktów przywiezionych na mocy art. 35.
13. Nie przyznaje się refundacji na produkty niedenaturowane, określone w art. 1 lit. c) i d), wywożone bez dalszego przetworzenia, które nie są pochodzenia wspólnotowego lub, które nie zostały uzyskane z cukru przywożonego do Wspólnoty na mocy ust. 12 lit. b) lub nie zostały otrzymane z produktów określonych w ust. 12 lit. c).
14.
Zapewnia się zgodność z ograniczeniami ilościowymi, wynikającymi z porozumień zawartych na mocy art. 300 Traktatu, za pomocą pozwoleń na wywóz wydanych dla okresów referencyjnych przewidzianych w takich porozumieniach oraz mających zastosowanie do danych produktów.
15.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu, włączając w to uregulowania dotyczące ponownego rozdzielania nieprzydzielonych lub niewykorzystanych ilości wywozowych oraz dotyczące zmiany załącznika V, przyjmowane są zgodnie z procedurą, określoną w art. 42 ust. 2.
Jednakże szczegółowe zasady stosowania ust. 6 w przypadku produktów określonych w art. 1, wywożonych w postaci towarów wymienionych w załączniku V, są przyjmowane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 16 rozporządzenia (WE) nr 3448/93.
Artykuł 28
1.
Niniejszy artykuł stosuje się do ustalania refundacji za produkty niedenaturowane, określone w art. 1 ust. 1 lit. a), wywożone bez dalszego przetworzenia.
2.
Gdy refundacje za produkty określone w art. 1 ust. 1 lit. a) są ustalane w regularnych odstępach czasu:
a) refundacje są ustalane co dwa tygodnie.
Można jednak zaprzestać takiego ustalania zgodnie z procedurą określoną w art. 42 ust. 2, jeżeli zostanie stwierdzone, że nie występują żadne nadwyżki cukru we Wspólnocie na wywóz po cenach panujących na rynku światowym.
W takim przypadku nie przyznaje się żadnych refundacji;
b) przy ustalaniu refundacji uwzględnia się sytuację na wspólnotowym i światowym rynku cukru, w szczególności następujące elementy:
- cenę interwencyjną dla cukru białego dla obszaru Wspólnoty, na którym zanotowano największą nadwyżkę lub cenę interwencyjną dla cukru surowego dla tego obszaru Wspólnoty, który jest uważany za reprezentatywny dla wywozu takiego cukru,
- koszty transportu cukru z obszarów określonych w tiret pierwszym do portów lub innych punktów wywozowych ze Wspólnoty,
- koszty handlowe oraz opłaty przeładunkowe, transportowe i za opakowanie poniesione przy wprowadzaniu cukru do obrotu na rynku światowym,
- notowania lub ceny zarejestrowane dla cukru na rynku światowym,
- aspekty gospodarcze proponowanego wywozu, oraz
- limity wynikające z porozumień zawartych na mocy art. 300 Traktatu.
3.
W przypadku gdy refundacja za produkty określone w art. 1 ust. 1 lit. a) ustalana jest w oparciu o procedurę przetargową:
a) przedmiotem przetargu jest określenie kwoty refundacji;
b) właściwe organy Państw Członkowskich ogłaszają zaproszenie do składania ofert zgodnie z instrumentem prawnie wiążącym wszystkie Państwa Członkowskie.
Instrument taki ustanawia warunki procedury przetargowej, która musi gwarantować równy dostęp wszystkim osobom mającym siedzibę we Wspólnocie;
c) warunki procedury przetargowej zawierają termin składania ofert. W ciągu trzech dni roboczych następujących po dniu wygaśnięcia terminu należy ustanowić maksymalną kwotę refundacji, której dotyczy procedura przetargowa, zgodnie z procedurą określoną w art. 42 ust. 2, w świetle otrzymanych ofert. Przy obliczaniu maksymalnej kwoty, uwzględnia się sytuację zaopatrzenia oraz ceny we Wspólnocie, ceny i potencjalne rynki zbytu na rynku światowym jak również koszty poniesione przy wywozie cukru.
Według tej samej procedury można również ustalić maksymalną ilość.
d) w przypadku gdy można dokonać wywozu z refundacją niższą niż ta, która wynikałby z uwzględnienia różnicy między cenami we Wspólnocie a cenami na rynku światowym oraz w przypadku gdy wywóz dotyczy szczególnego przeznaczenia, można wymagać od właściwych władz Państw Członkowskich wydania specjalnego zaproszenia do składania ofert, którego warunki przewidują:
- że oferty mogą zostać złożone w każdym momencie do chwili zakończenia procedury przetargowej, oraz
- maksymalną kwotę refundacji, obliczoną w świetle wymagań odnoszących się do danego wywozu;
e) jeżeli oferowana kwota refundacji w ofercie:
- przekracza ustalone maksimum, właściwe władze Państw Członkowskich mogą odrzucić taką ofertę,
- nie przekracza maksimum, władze takie ustalają refundację w kwocie równej refundacji zaoferowanej w danej ofercie.
4.
W przypadku cukru surowego:
a) refundacja ustalona jest dla jakości standardowej określonej w załączniku I;
b) refundacje ustalane w regularnych odstępach czasu na mocy ust. 2 lit. a):
- nie mogą przekroczyć 92 % ustalonej za ten sam okres refundacji w odniesieniu do cukru białego.
Jednakże limit ten nie ma zastosowania do refundacji ustalanych w odniesieniu do cukru krystalicznego,
- są mnożone dla każdej danej operacji wywozowej przez przelicznik, uzyskany poprzez podzielenie przez 92 uzysku wywożonego cukru surowego, obliczonego zgodnie z załącznikiem I;
c) maksymalna kwota określona w ust. 3 lit. c), ustalona w oparciu o procedurę przetargową, nie może przekroczyć 92 % maksymalnej kwoty ustalonej w tym samym czasie dla cukru białego na mocy niniejszego ustępu.
Artykuł 29
1.
Refundacja za produkty niedenaturowane wymienione w art. 1 ust. 1 lit. c) wywożone bez dalszego przetworzenia jest ustalana każdego miesiąca przy uwzględnieniu:
a) ceny melasy wykorzystanej do obliczenia dochodu ze sprzedaży melasy przez wytwórców cukru na potrzeby ustanowienia podstawowej ceny za buraki cukrowe dla danego roku gospodarczego;
b) cen i potencjalnych rynków zbytu melasy na rynku Wspólnoty;
c) notowań lub cen zarejestrowanych dla melasy na rynku światowym, oraz
d) aspektów gospodarczych proponowanego wywozu.
Jednakże można zaprzestać ustalania w regularnych odstępach czasu zgodnie z procedurą określoną w art. 42 ust. 2, jeżeli zostanie stwierdzone, że nie występują żadne nadwyżki melasy we Wspólnocie na wywóz po cenach panujących na rynku światowym.
W takim przypadku nie przyznaje się żadnych refundacji.
2.
W wyjątkowych okolicznościach kwota refundacji może zostać ustalona w oparciu o procedurę przetargową w odniesieniu do określonych ilości oraz określonych obszarów Wspólnoty.
Celem procedury przetargowej jest określenie kwoty refundacji.
Właściwe organy danych Państw Członkowskich zorganizują procedurę przetargową w oparciu o zezwolenie ustanawiające zasady, jakie powinny być przestrzegane, które muszą gwarantować równy dostęp wszystkim osobom mającym siedzibę we Wspólnocie.
Artykuł 30
1.
Podstawowa kwota refundacji jest ustalana każdego miesiąca dla produktów niedenaturowanych wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. d), wywożonych bez dalszego przetworzenia.
Jednakże można zaprzestać ustalania w regularnych odstępach czasu zgodnie z procedurą określoną w art. 42 ust. 2, jeżeli regularne ustalanie refundacji do cukru białego bez dalszego przetworzenia jest zawieszone.
W takim przypadku nie przyznaje się żadnych refundacji.
2.
Podstawowa kwota refundacji do produktów określonych w ust. 1, z wyjątkiem sorbozy, jest równa jednej setnej kwoty otrzymanej przy uwzględnieniu:
a) różnicy między ceną interwencyjną w odniesieniu do cukru białego dla obszaru Wspólnoty o największej nadwyżce w miesiącu, dla którego ustalana jest kwota podstawowa, a notowaniami lub cenami za cukier biały odnotowanymi na rynku światowym;
b) konieczności znalezienia równowagi między:
- wykorzystaniem wspólnotowych produktów podstawowych w produkcji przetworzonych towarów na wywóz do państw trzecich, oraz
- wykorzystaniem produktów z państw trzecich sprowadzonych w ramach uzgodnień dotyczących procesu uszlachetniania czynnego.
3.
W przypadku sorbozy podstawowa kwota refundacji jest równa podstawowej kwocie refundacji minus jedna setna obowiązującej refundacji produkcyjnej.
4.
Stosowanie podstawowej kwoty refundacji może zostać ograniczone do szczególnych produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. d).
Artykuł 31
W zakresie niezbędnym do prawidłowego funkcjonowania wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru, Komisja może zabronić całkowicie lub częściowo stosowania ustaleń dotyczących uszlachetniania czynnego produktów wymienionych w art. 1 ust. 1, zgodnie z procedurą określoną w art. 42 ust. 2.
Artykuł 32
1.
Ogólne zasady interpretowania nomenklatury scalonej oraz specjalne zasady dotyczące jej stosowania stosują się do klasyfikacji taryfowej produktów objętych niniejszym rozporządzeniem; nomenklatura taryfowa wynikająca ze stosowania niniejszego rozporządzenia zostaje włączona do wspólnej taryfy celnej.
2.
Jeśli niniejsze rozporządzenie lub zasady przyjęte stosownie do niniejszego rozporządzenia nie stanowią inaczej, w handlu z państwami trzecimi zakazuje się:
a) nakładania jakiejkolwiek opłaty o działaniu równoważnym jak należności celne;
b) stosowania ograniczeń ilościowych lub środków o równoważnym działaniu.
Artykuł 33
1.
W przypadku gdy cena cukru na rynku światowym jest wyższa niż cena interwencyjna, można zastosować wywozową opłatę wyrównawczą w odniesieniu do danego cukru.
Taka opłata jest obowiązkowa, gdy cena CIF cukru białego lub surowego jest wyższa niż cena interwencyjna plus 10 %.
Wywozowa opłata wyrównawcza może zostać określona w oparciu o procedurę przetargową.
W przeciwnym razie naliczoną opłatą jest opłata obowiązująca w dniu wywozu.
2.
W przypadku gdy cena CIF cukru białego lub surowego jest wyższa niż cena interwencyjna plus 10 %.
Rada może podjąć decyzję, stanowiąc na wniosek Komisji zgodnie z procedurą głosowania ustanowioną w art. 37 ust. 2 Traktatu, o przyznaniu subsydium przywozowego dla danego produktu.
W przypadku stwierdzenia, że dostawy dostępne we Wspólnocie nie są wystarczające do:
a) zaspokojenia potrzeb we Wspólnocie
lub
b) zaspokojenia potrzeb głównego regionu spożycia we Wspólnocie,
Rada podejmuje decyzję, stanowiąc na wniosek Komisji zgodnie z procedurą głosowania ustanowioną w art. 37 ust. 2 Traktatu, o przyznaniu subsydium przywozowego oraz o ustanowieniu zasad jego wykonania.
Zasady takie określą w szczególności ilość cukru białego lub surowego objętego subsydium, okres trwania subsydium oraz, jeśli jest to właściwe importujące regiony.
3.
Następujące są ustanowione zgodnie z procedurą określoną w art. 42 ust. 2:
a) ceny CIF określone w ust. 1 i 2;
b) wywozowe opłaty wyrównawcze ustalone w oparciu o procedurę przetargową;
c) inne szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu.
W przypadku produktów określonych w art. 1 ust. 1 lit. b), c), d), f), g) i h), można przyjąć przepisy podobne do zawartych w ust. 1 i 2, zgodnie z procedurą określoną w art. 42 ust. 2.
4.
Kwoty inne niż te określone w ust. 3, wynikające ze stosowania niniejszego artykułu, zostają ustalone przez Komisję.
Artykuł 34
1.
Jeżeli przywóz lub wywóz powoduje lub stanowi groźbę poważnych zakłóceń na rynku Wspólnoty w odniesieniu do jednego lub większej liczby produktów wymienionych w art. 1, które to zakłócenia mogą zagrozić osiągnięciu celów ustanowionych w art. 33 Traktatu, można podjąć właściwe środki w handlu z państwami trzecimi do momentu ustania takich zakłóceń lub groźby zakłóceń.
Rada, stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 37 ust. 2 Traktatu, przyjmuje ogólne zasady wykonania niniejszego ustępu oraz określa przypadki i granice, w ramach których Państwa Członkowskie mogą podjąć środki ochronne.
2.
Jeżeli wystąpi sytuacja określona w ust. 1, Komisja podejmuje decyzję dotyczącą niezbędnych środków, na wniosek Państwa Członkowskiego albo z własnej inicjatywy; Państwa Członkowskie są powiadamiane o środkach, które są stosowane niezwłocznie.
Komisja podejmuje decyzję na wniosek Państwa Członkowskiego w ciągu trzech dni roboczych od momentu jego otrzymania.
3.
Środki, co do których Komisja podjęła decyzję, mogą zostać przedłożone Radzie przez każde Państwo Członkowskie w ciągu trzech dni roboczych od dnia, w którym o nich powiadomiono.
Rada zbiera się niezwłocznie.
Stanowiąc większością kwalifikowaną, może ona zmienić lub uchylić dane środki.
4.
Niniejszy artykuł stosuje się zgodnie ze wspólnotowymi zobowiązaniami wynikającymi z porozumień zawartych na mocy art. 300 ust. 2 Traktatu.
ROZDZIAŁ 2
Ustalenia dotyczące preferencji przywozowych
Artykuł 35
Artykuł 36, 37 i 38 stosuje się do cukru trzcinowego, zwanego dalej "cukrem preferencyjnym", objętego kodem CN 1701, pochodzącego z państw wymienionych w załączniku VI oraz przywożonego do Wspólnoty na mocy:
a) protokołu 3 do załącznika IV do Umowy o Partnerstwie AKP-WE;
b) Umowy w sprawie trzciny cukrowej zawartej między Wspólnotą Europejską a Republiką Indii.
Artykuł 36
W przypadku gdy jakość cukru preferencyjnego przywożonego na mocy art. 35 oraz nabywanego przez agencje interwencyjne lub też innych przedstawicieli wyznaczonych przez Wspólnotę odbiega od jakości standardowej, należy dostosować ceny gwarantowane przy pomocy podwyższenia czy też obniżenia ceny.
Artykuł 37
1.
Żadne należności przywozowe nie stosują się do przywozu cukru preferencyjnego na mocy art. 35.
2.
Cukier preferencyjny nie korzysta z żadnych odstępstw od zakazów określonych w art. 32 ust. 2.
Artykuł 38
1.
Dla lat gospodarczych 2001/2002–2005/2006, pomoc dostosowawcza jest przyznawana jako środek interwencyjny w przemyśle rafinującym preferencyjny surowy cukier trzcinowy przywożony do Wspólnoty w tym celu na mocy art. 35.
2.
Pomoc określona w ust. 1, może zostać przyznana wyłącznie dla ilości kwalifikujących się na mocy art. 35, które są poddawane rafinacji na cukier biały w zakładach rafinacyjnych, określonych w art. 7 ust. 4.
Pomoc dla produkcji danego cukru białego wynosi 0,10 EUR na 100 kilogramów, wyrażonego w cukrze białym.
3.
W okresie wskazanym w ust. 1, dodatkowa podstawowa pomoc w wysokości 0,10 EUR na 100 kilogramów, wyrażona w cukrze białym, jest przyznawana w celu umożliwienia zakładom rafinacyjnym, określonym w art. 7 ust. 4, dokonania rafinacji surowego cukru trzcinowego wyprodukowanego we francuskich departamentach zamorskich, zmierzając do przywrócenia równowagi cenowej między takim cukrem a cukrem preferencyjnym.
4.
Pomoc dostosowawcza oraz pomoc dodatkowa mogą zostać dostosowane, tak aby uwzględniały tendencje gospodarcze w sektorze cukru, w szczególności marże w przemyśle wytwórczym i rafinacyjnym.
5.
Na mocy art. 7 ust. 4 akapit drugi oraz warunków, które zostaną określone, system pomocy przewidzianej w ust. 1–3 niniejszego artykułu może zostać rozszerzony na cukier surowy wyprodukowany z buraków zebranych we Wspólnocie oraz poddany rafinacji w zakładach rafinacyjnych określonych w art. 7.
6.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu, w szczególności dostosowań, określonych w ust. 4, zostaną przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 42 ust. 2.
Artykuł 39
1. Podczas okresu wskazanego w art. 38 ust. 1, w celu zapewnienia odpowiednich dostaw do wspólnotowych zakładów rafinacyjnych, określonych w art. 7 ust. 4, należy nałożyć zredukowaną stawkę celną, zwaną dalej "cłem specjalnym", na przywóz surowego cukru trzcinowego zwanego następnie "specjalnym cukrem preferencyjnym", pochodzącego z państw, określonych w art. 35 oraz innych państw, z którymi zawarto umowy, oraz z zastrzeżeniem warunków tam ustanowionych, w szczególności minimalnej ceny kupna płaconej przez zakłady rafinacyjne.
2.
Do celów ust. 1 oraz bez uszczerbku dla ust. 5, domniemane maksymalne zapotrzebowanie na rok gospodarczy, wyrażone w cukrze białym, przemysłu rafinacyjnego w:
a) Finlandii _BAR_ wynosi 59925 ton; _BAR_
b) kontynentalnej Francji _BAR_ wynosi 296627 ton; _BAR_
c) kontynentalnej Portugalii _BAR_ wynosi 291633 ton; _BAR_
d) Zjednoczonym Królestwie _BAR_ wynosi 1128581 ton. _BAR_
3.
Bez uszczerbku dla ust. 5, ilości cukru surowego trzcinowego i cukru surowego buraczanego zebranych we Wspólnocie dostępnych dla przemysłu rafinacyjnego, z lub bez rozróżnienia pochodzenia, zostaną określone na podstawie wyczerpującej wspólnotowej prognozy bilansu dostaw cukru surowego dla każdego roku gospodarczego lub części roku gospodarczego.
Bilans taki może być korygowany w czasie roku gospodarczego.
Do celów określenia takich ilości, ilościami cukru z francuskich departamentów zamorskich i ilościami cukru preferencyjnego przeznaczonego do bezpośredniego spożycia umieszczanymi w każdym bilansie są ilości określone dla roku gospodarczego 1994/1995, pomniejszone o prognozę lokalnego spożycia we francuskich departamentach zamorskich w czasie danego roku gospodarczego.
Jeżeli bilans wskazuje, że kwoty dostępne będą niewystarczające do sprostania maksymalnym potrzebom określonym w ust. 2, należy ustanowić niezbędne środki w celu umożliwienia danym Państwom Członkowskim przywozu brakujących ilości jako specjalnego cukru preferencyjnego na mocy umów dotyczących przywozu po specjalnej stawce celnej, przewidzianej w umowach określonych w ust. 1.
4.
Z wyjątkiem przypadków działania siły wyższej, gdy szacowane maksymalne potrzeby Państwa Członkowskiego ustanowione w ust. 2 lub po skorygowaniu na mocy ust. 5 zostają przekroczone, kwota odpowiadająca pełnej obowiązującej stawce celnej dla danego roku gospodarczego zostaje naliczona od ilości równej przekroczeniu, zwiększonej o pomoc, określoną w art. 38 oraz, a jeśli to właściwe, o najwyższą dodatkową stawkę celną odnotowaną w czasie takiego roku gospodarczego.
Jednakże w przypadku surowego cukru preferencyjnego oraz gdy dokonano przeglądu na mocy ust. 5, ilości przekraczające skorygowane, domniemane maksymalne potrzeby w ramach limitu ilości ustanowionego w ust. 2, mogą zostać sprzedane agencjom interwencyjnym na warunkach określonych w art. 36, o ile nie mogą zostać wprowadzone do obrotu we Wspólnocie.
5. W przypadku gdy stosuje się art. 10 ust. 3, 4, 5 i 6, suma szacowanych, maksymalnych potrzeb, określonych w ust. 2 niniejszego artykułu, jest obniżana dla danego roku gospodarczego o ilość równą sumie specjalnego cukru preferencyjnego potrzebnego do pokrycia domniemanych, maksymalnych potrzeb określonych na mocy ust. 3 niniejszego artykułu, oraz obniżana o taki sam procent, jaki został zastosowany do sumy podstawowych ilości A dla cukru wspólnotowego na mocy art. 10 ust. 5.
Takie obniżenie maksymalnych potrzeb jest rozdzielane między dane Państwa Członkowskie, aby odzwierciedlić stosunek między ilością ustaloną dla każdego z nich w ust. 2, a sumą ilości ustaloną w niniejszym ustępie.
6.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu, w szczególności dotyczące wykonania i administrowania umowami określonymi w ust. 1, są przyjmowane zgodnie z procedurą określoną w art. 42 ust. 2.
TYTUŁ III
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 40
Można podjąć wszelkie środki niezbędne w celu zapobieżenia zakłóceniom na rynku cukru spowodowanym zmianami poziomów cen przy przejściu z jednego roku gospodarczego do drugiego lub podczas jednego roku gospodarczego, zgodnie z procedurą określoną w art. 42 ust. 2.
Artykuł 41
Państwa Członkowskie i Komisja przekazują sobie wzajemnie informacje niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia.
Zasady odnoszące się do przekazywania i rozpowszechniania takich informacji są przyjmowane zgodnie z procedurą określoną w art. 42 ust. 2.
Artykuł 42
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet Zarządzający ds. Cukru (zwany dalej "Komitetem").
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego artykułu, stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres wskazany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na jeden miesiąc.
3.
Komitet przyjmuje regulamin wewnętrzny.
Artykuł 43
Komitet może rozważyć wszelkie inne kwestie wniesione przez jego przewodniczącego z jego lub jej własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
Artykuł 44
Towary wymienione w art. 1 ust. 1, które są wytwarzane lub otrzymywane z produktów nie objętych art. 23 ust. 2 oraz art. 24 Traktatu nie są dopuszczane do swobodnego obrotu w ramach Wspólnoty.
Artykuł 45
Artykuł 87, 88 i 89 Traktatu stosują się do produkcji i handlu produktami wymienionymi w art. 1 ust. 1, chyba że niniejsze rozporządzenie stanowi inaczej
Artykuł 46
1.
Udziela się Włochom upoważnienia na przyznanie pomocy dostosowawczej, która nie może przekroczyć 5,43 EUR za 100 kilogramów cukru białego producentom buraków cukrowych oraz, gdy sytuacja tego wymaga, producentom cukru za produkcję odpowiadającej ilości cukru wytworzonej w ramach kwot A i B każdego przedsiębiorstwa produkującego cukier w następujących regionach: Abruzja, Molise, Apulia, Sardynia, Kampania, Basilicata, Kalabria i Sycylia.
2.
Jednakże w przypadku gdy wystąpią nadzwyczajne okoliczności związane z realizowanymi planami restrukturyzacyjnymi przemysłu cukrowniczego w tych regionach, Włochy mogą, stosownie do danego roku gospodarczego, dostosować pomoc określoną w ust. 1.
Przy stosowaniu art. 87, 88 i 89 Traktatu, Komisja określi w szczególności czy taka pomoc jest zgodna z planami restrukturyzacyjnymi.
3.
Udziela się Hiszpanii upoważnienia na przyznanie pomocy dostosowawczej, która nie może przekroczyć 7,25 EUR za 100 kilogramów cukru białego, producentom trzciny cukrowej znajdującym się na jej terytorium przy produkcji odpowiadającej ilości cukru wytworzonej w ramach kwot A i B, każdego przedsiębiorstwa produkującego cukier z trzciny.
4.
Udziela się Portugalii upoważnienia na przyznanie pomocy dostosowawczej, która nie może przekroczyć 3,11 EUR za 100 kilogramów cukru białego producentom buraków cukrowych znajdującym się na kontynentalnej części jej terytorium przy produkcji odpowiadającej ilości cukru wytworzonej w ramach kwot A i B każdego przedsiębiorstwa produkującego cukier.
5.
Udziela się Finlandii upoważnienia na przyznanie ryczałtowego zwrotu kosztów składowania cukru C przeniesionego zgodnie z art. 14.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego ustępu są przyjmowane zgodnie z procedurą określoną w art. 42 ust. 2.
6.
Dane Państwa Członkowskie przedkładają Komisji środki podjęte dla każdego roku gospodarczego stosownie do ust. 1–5.
7.
Niniejszy artykuł stosuje się w odniesieniu do lat gospodarczych od 2001/2002 do 2005/2006.
Artykuł 47
1.
W odniesieniu do działalności rolniczej podlegającej zakresowi niniejszego rozporządzenia, Państwa Członkowskie podejmą takie środki odnoszące się do środowiska, jakie uważają za właściwe mając na względzie sytuację wykorzystywanych użytków rolnych oraz sytuację, która odzwierciedla potencjalne oddziaływanie takiej działalności na środowisko.
Środki takie są ustanawiane zgodnie z wymaganiami środowiskowymi uwzględniającymi warunki topograficzne, glebowe i klimatyczne na danych obszarach, gospodarkę nawadniającą oraz płodozmian jak również metody uprawy mogące polepszyć stan środowiska.
Jeżeli jest to konieczne, Państwa Członkowskie, przestrzegając postanowień art. 87, 88 i 89 Traktatu, wspierają producentów rolnych w sektorze cukru przy pomocy programów badawczych przeznaczonych do opracowania metod uprawy bardziej przyjaznych środowisku, oraz przy pomocy publikacji wyników takich programów badawczych.
2.
Państwa Członkowskie ustanawiają odpowiednie kary proporcjonalne do wagi konsekwencji środowiskowych wynikających z niespełnienia wymagań środowiskowych, określonych w ust. 1.
3.
Państwa Członkowskie przedstawią Komisji, do dnia 30 czerwca 2002 r., sprawozdanie dotyczące sytuacji w zakresie środowiska w odniesieniu do produkcji rolnej w sektorze cukru oraz dotyczące wpływu środków krajowych przyjętych na mocy ust. 1 i 2.
TYTUŁ IV
PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE
Artykuł 48
Saldo pozostałe z zastosowanego systemu w celu wyrównania kosztów składowania w czasie roku gospodarczego 2000/2001 na mocy rozporządzenia (WE) nr 2038/1999, zostanie odliczone, jeżeli jest ono ujemne, lub dodane, jeżeli jest ono dodatnie, na mocy systemu określonego w art. 15 i 16 niniejszego rozporządzenia dla roku gospodarczego 2001/2002.
W przypadku cukru znajdującego się w składach w dniu 30 czerwca 2001 r. w ramach systemu w celu wyrównania kosztów składowania przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 2038/1999, datą zbycia w celach pobrania opłaty za składowanie jest dzień 30 czerwca 2001 r.
Artykuł 49
Rozporządzenia (WE) nr 2038/1999, (EWG) nr 206/68, (EWG) nr 431/68, (EWG) nr 447/68, (EWG) nr 2049/69, (EWG) nr 793/72, (EWG) nr 741/75, (EWG) nr 1358/77, (EWG) nr 1789/81, (EWG) nr 193/82, (EWG) nr 1010/86 oraz (EWG) nr 2225/86 niniejszym tracą moc.
Odniesienia do rozporządzeń (WE) nr 2038/1999, (EWG) nr 206/68, (EWG) nr 431/68, (EWG) nr 793/72, (EWG) nr 741/75 oraz (EWG) nr 193/82 należy odczytywać jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia zgodnie z tabelą korelacji znajdującą się w załączniku VII.
Artykuł 50
1.
Komisja może podjąć wszelkie środki przejściowe wymagane do zapewnienia sprawnego przejścia od uregulowań obowiązujących dla roku gospodarczego 2000/2001 do uregulowań wprowadzonych na mocy niniejszego rozporządzenia, zgodnie z procedurą, określoną w art. 42 ust. 2.
Środki te mogą stanowić odstępstwo od niniejszego rozporządzenia.
2.
Na podstawie badań Komisji dotyczących sytuacji rynkowej, wszelkich aspektów systemu kwot, cen, stosunków branżowych oraz analizy wzrostu konkurencji, wynikających z międzynarodowych zobowiązań Unii Europejskiej, Komisja przedłoży sprawozdanie na początku 2003 r., wraz z ewentualnymi odpowiednimi wnioskami.
Artykuł 51
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od roku gospodarczego 2001/2002.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1261/2001
z dnia 27 czerwca 2001 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 w odniesieniu do umów na dostawy buraków oraz wzrostów i obniżek cen mających zastosowanie do ceny buraków
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 5 ust. 3 oraz art. 19 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik III do rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 ustanawiający przepisy ramowe odnoszące się do umów i porozumień handlowych dotyczących zakupu buraków definiuje umawiające się strony jako sprzedawców buraków z jednej strony i wytwórców cukru z drugiej strony.
Sprzedawca może sprzedawać albo buraki uprawiane przez siebie, albo buraki, które zakupił od plantatora.
Jednakże mając na względzie znaczenie umów w ramach systemu kwot, wyłącznie umowa zawarta między wytwórcą a plantatorem może być rozumiana jako umowa na dostawy do celów art. 19 ust. 2 tego rozporządzenia.
(2) Artykuł 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 przewiduje, że wytwórca może przenieść część swojej produkcji na kolejny rok gospodarczy, tak aby była ona traktowana jako część produkcji z tego roku. W konsekwencji dla tego roku gospodarczego wytwórca zobligowany jest zawrzeć umowy na dostawy buraków po cenie minimalnej wyłącznie w odniesieniu do ilości cukru mieszczącej się w ramach jego podstawowej kwoty, której jeszcze nie wykorzystał. Dlatego wymóg określony w art. 19 ust. 2 tego rozporządzenia powinien zostać dostosowany w przypadku przeniesienia produkcji cukru.
(3) W celu zapewnienia prawidłowego działania systemu kwot należy zdefiniować pojęcia "przedsiewne" oraz "cena minimalna", stosowane w art. 19 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001.
(4) Artykuł 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 wymaga od wytwórców cukru, nabywających buraki nadające się do przetworzenia w cukier oraz przeznaczone do przetworzenia w cukier w ramach maksymalnej kwoty, zapłaty co najmniej ceny minimalnej skorygowanej o wzrosty lub obniżki cen w celu umożliwienia uwzględnienia odchyleń od jakości standardowej.
(5) Jakość, a w związku z tym wartość buraków cukrowych, w znacznym stopniu zależy od zawartości cukru.
(6) Najbardziej odpowiednią metodą ustalenia wartości buraków o jakości odbiegającej od jakości standardowej jest ustanowienie skali wzrostów i obniżek cen wyrażonych jako procent ceny minimalnej.
(7) Doświadczenie zdobyte przez zainteresowane strony przez bardzo długi okres pokazuje, że powinny one mieć możliwość uwzględniania w umowach lub porozumieniach handlowych definicji buraków nadających się do przetworzenia w cukier.
Można również ustanowić skalę wspólnotową dla buraków uważanych na obszarze całej Wspólnoty za nadające się do przetworzenia w cukier.
Należy określić dalsze obniżki w przypadku, gdy definicja ta odnosi się do zawartości cukru poniżej najniższej zawartości cukru w skali wspólnotowej.
Należy ustanowić przepisy odnoszące się do sporządzenia takiej definicji przez Państwa Członkowskie w przypadku, gdy umawiające się strony nie porozumieją się co do definicji.
(8) W znacznej mierze z powodu warunków klimatycznych wartość przemysłowa buraków uprawianych we Włoszech znacząco odbiega od wartości buraków uprawianych na północy Wspólnoty.
Należy zatem uwzględnić powyższą różnicę w wartości przemysłowej buraków.
(9) Szczegółowe zasady stosowania ustanowione w niniejszym rozporządzeniu zastępują szczegółowe zasady ustanowione w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 246/68 z dnia 29 lutego 1968 r. ustanawiającym szczegółowe zasady odnoszące się do różnicowania umów na dostawy buraków [2], w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2497/69 z dnia 12 grudnia 1969 r. w sprawie wzrostów i obniżek cen mających zastosowanie do ceny buraków [3] oraz w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2571/69 z dnia 22 grudnia 1969 r. w sprawie obniżek mających zastosowanie do cen w odniesieniu do buraków cukrowych we Włoszech [4]. Rozporządzenia te powinny dlatego zostać uchylone.
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do celów art. 19 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 umowa zawarta między wytwórcą cukru a sprzedawcą buraków uprawiającym buraki uważana jest za umowę dostawy.
Artykuł 2
Do celów art. 19 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 podstawowa kwota wytwórcy, który przenosi część swojej produkcji na kolejny rok gospodarczy stosownie do art. 14 tego rozporządzenia, zostaje zredukowana w odniesieniu do tego roku o przeniesioną ilość.
Artykuł 3
Wyłącznie umowy zawarte przed zasiewami oraz
- przed dniem 1 kwietnia we Włoszech i Grecji, lub
- przed dniem 1 maja w pozostałych Państwach Członkowskich
Artykuł 4
Cena minimalna, określona w art. 19 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, zostaje skorygowana dla każdej dostawy buraków poprzez zastosowanie wzrostów i obniżek cen ustalonych na mocy art. 5 tego rozporządzenia.
Artykuł 5
1. Cena minimalna, określona w art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, zostaje, za każde 0,1 % zawartości sacharozy:
a) podwyższona o nie mniej niż:
i) 0,9 % za zawartość przekraczającą 16 %, lecz nieprzekraczającą 18 %;
ii) 0,7 % za zawartość przekraczającą 18 %, lecz nieprzekraczającą 19 %;
iii) 0,5 % za zawartość przekraczającą 19 %, lecz nieprzekraczającą 20 %;
b) obniżona o nie więcej niż:
i) 0,9 % za zawartość poniżej 16 %, lecz nie poniżej 15,5 %;
ii) 1,0 % za zawartość poniżej 15,5 %, lecz nie poniżej 14,5 %.
Cena za buraki o zawartości sacharozy przewyższającej 20 % nie może być niższa niż skorygowana cena minimalna za buraki o 20 % zawartości sacharozy.
2.
Bez względu na ust. 1 procentowe wzrosty i obniżki we Włoszech, określone w ust. 1 lit. a) i b), zostają pomnożone przez współczynnik wynoszący 0,75.
Artykuł 6
1.
Umowy oraz porozumienia handlowe w rozumieniu art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 mogą przewidywać, w odniesieniu do wzrostów i obniżek, określonych w art. 5:
a) dalsze wzrosty za zawartość sacharozy powyżej 20 %; oraz
b) dalsze obniżki za zawartość sacharozy poniżej 14,5 %.
Takie umowy oraz porozumienia mogą definiować, w przypadku buraków o zawartoci sacharozy poniżej 14,5 %, buraki nadające się do przetworzenia w cukier, jeżeli takie umowy oraz porozumienia przewidują dalsze obniżki za zawartość sacharozy poniżej 14,5 %, ale powyżej minimalnej zawartości sacharozy okrelonej w takiej definicji.
Jeżeli definicja, określona w akapicie drugim, nie została zawarta w umowach oraz porozumieniach, dane Państwo Członkowskie może ustanowić taką definicję.
W takim przypadku ustala ono równocześnie dalsze obniżki, określone w tym akapicie.
2.
Nie uchybiając przepisom ust. 1, cena minimalna, określona w art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, zostaje obniżona we Włoszech o nie więcej niż 0,75 % za każde 0,1 % zawartości sacharozy, w przypadku gdy zawartość sacharozy wynosi poniżej 14,5 %.
Artykuł 7
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1262/2001
z dnia 27 czerwca 2001 r.
ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 w odniesieniu do zakupu i sprzedaży cukru przez agencje interwencyjne
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 7 ust. 5 oraz art. 9 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 przewiduje zakup cukru określonego rodzaju przez agencje interwencyjne.
(2) Wprowadzenie w życie wspólnotowych środków interwencyjnych wymaga, aby cukier był przejmowany przez agencje interwencyjne w określonym miejscu.
Stosownie do tego przejmowany może być tylko cukier znajdujący się w zatwierdzonym magazynie w chwili przedstawiania oferty.
System interwencji ogranicza się do cukru wyprodukowanego z buraków lub trzciny zebranej we Wspólnocie, a gwarancja cen i sprzedaży ogranicza się do producentów, którym przydzielono kontyngent podstawowy.
(3) Doświadczenie zdobyte w sektorze cukru pokazało znaczenie swobodnej konkurencji przy sprzedaży cukru.
Swobodna konkurencja może być wspierana, jeżeli niezależne podmioty gospodarcze uczestniczą w obrocie cukrem.
Dlatego pozycja tych przedsiębiorstw w sektorze cukru powinna być wzmocniona.
W tym celu powinny one mieć możliwość oferowania wspólnotowego cukru w ramach interwencji tak, aby mogły dokonywać transakcji handlowych w normalnych warunkach.
(4) Agencje interwencyjne są odpowiedzialne za zakupione towary.
Muszą one dlatego podejmować wszelkie niezbędne kroki, aby zapewnić, że w czasie gdy cukier jest oferowany w ramach interwencji, jest on składowany w warunkach wymaganych dla zachowania cukru w dobrym stanie.
Aby zapewnić sprawne funkcjonowanie mechanizmu interwencji, musi istnieć możliwość zawierania przez sprzedawców umów składu z agencjami interwencyjnymi.
(5) W odniesieniu do warunków przyznawania i wycofywania zatwierdzenia magazynu należy wziąć pod uwagę wymogi przechowywania cukru w dobrym stanie oraz jego łatwo dostępny odbiór, usytuowanie geograficzne, jak również zdolności wyładunkowe oraz – w odpowiednich przypadkach – sprawne pakowanie, które jest zapewniane przez wnioskodawców w odniesieniu do oferowanego przez nich cukru.
(6) Rozszerzenie możliwości korzystania z interwencji na wyspecjalizowane przedsiębiorstwa zajmujące się handlem cukrem wymaga, w zakresie przyznawania i wycofywania zatwierdzenia, zdefiniowania obiektywnych kryteriów oceny tego rodzaju działalności, w szczególności w przypadku znaczącego udziału w handlu cukrem.
W razie potrzeby należy pozostawić Państwom Członkowskim możliwość wprowadzenia dodatkowych warunków oraz wycofania zatwierdzenia w przypadku ich niespełnienia.
Każde przyznanie, przedłużenie lub wycofanie zatwierdzenia powinno być podane do wiadomości Komisji.
(7) Rozporządzenie Rady (Euratom) nr 3954/87 z dnia 22 grudnia 1987 r. ustanawiające maksymalny dozwolony poziom skażenia radioaktywnego środków spożywczych i pasz po awarii jądrowej lub jakimkolwiek innym przypadku zagrożenia radiologicznego [2], zmienione rozporządzeniem (Euratom) nr 2218/89 [3], ustanawia procedurę postępowania w przypadkach zagrożenia radiologicznego w celu ustalenia poziomów skażenia radioaktywnego, którym muszą odpowiadać środki spożywcze i pasze, jeżeli mają być oferowane do sprzedaży.
W związku z tym nie można skupować produktów rolnych, w których poziomy skażenia radioaktywnego są przekroczone.
(8) Nie należy dopuszczać do interwencji cukru posiadającego właściwości, które będą stanowić przeszkodę w późniejszym jego zbywaniu i prawdopodobnie powodować utratę jego właściwości podczas składowania.
(9) Aby ułatwić zarządzanie mechanizmami interwencji, cukier powinien być oferowany partiami.
Należy dlatego określić, co to jest partia, w szczególności wielkość partii.
(10) Agencja interwencyjna musi znać wszelkie fakty potrzebne do ustalenia, czy oferta odpowiada wszystkim wymaganym warunkom.
W tym celu strona składająca ofertę musi przedstawić jej wszystkie konieczne informacje.
(11) Agencja interwencyjna jest uprawniona do uzależnienia przyjęcia oferty od zawarcia ze sprzedającym umowy składu, o ile uzna to za konieczne.
Dla zachowania jednolitości postanowienia zasadnicze, które muszą być zawarte w takich umowach, w szczególności dotyczące okresu ważności umów powinny zostać określone.
(12) Zatwierdzone silosy i magazyny muszą zapewniać optymalne warunki składowania cukru.
Na ogół przyjęte jest, że w prawidłowych warunkach cukier może być składowany bez ryzyka pogorszenia jego jakości, przez około dwanaście miesięcy.
W przypadku zawarcia ze sprzedającym umowy składu uzasadnione jest, że pozostaje on odpowiedzialny za jakość danego cukru przez okres w zasadzie nieprzekraczający dwunastu miesięcy, niezależnie od terminu przeniesienia prawa własności.
(13) Artykuł 7 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 przewiduje, że szczegółowe zasady wykonywania, które zostaną przyjęte, muszą obejmować tabele wzrostów i obniżek cen mających zastosowanie do cen interwencyjnych, w celu uwzględnienia jakości oferowanego cukru.
Aby możliwe było określenie danych w tych tabelach, cukier musi być klasyfikowany według jakości.
Klasyfikacja ta oraz wzrosty i obniżki cen, jakie z niej wynikają, mogą być ustalone na podstawie obiektywnych danych, zwykle wykorzystywanych w transakcjach handlowych.
(14) Aby uniknąć jakiejkolwiek dyskryminacji w traktowaniu zainteresowanych stron oraz biorąc pod uwagę obecne praktyki administracyjne obowiązujące w Państwach Członkowskich, należy ustalić jednolite warunki płatności i odbioru towaru, z umową składu lub bez, w szczególności odnośnie do terminów, w jakich operacje te mają być przeprowadzane.
(15) Może się okazać konieczne, aby cukier oferowany w ramach interwencji, ze względu na późniejsze przeznaczenie, był dostarczany w workach.
Dlatego agencja interwencyjna powinna mieć możliwość domagania się pewnych rodzajów opakowań wykorzystywanych zwykle w handlu pod warunkiem, że koszty z tym związane zostaną ustalone jako stawka ryczałtowa.
(16) Jeżeli agencja interwencyjna wymaga pewnych rodzajów opakowań, stawka ryczałtowa przez nią płacona odnosi się do worków będących w idealnym stanie.
Jeżeli zawarta jest umowa składu, wówczas stawka kosztów pakowania powinna być ustalona zgodnie ze stanem worków.
(17) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1265/69 z dnia 1 lipca 1969 r. ustanawiające metody określania jakości cukru skupowanego przez agencje interwencyjne [4], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1280/71 [5], ogranicza się do aspektów technicznych związanych z tymi metodami.
Ponadto, ponieważ metody te nie mogą dostarczyć bardzo dokładnych wyników, musi być dopuszczony margines błędu.
Dodatkowo należy wprowadzić odpowiednie procedury arbitrażu w celu rozstrzygnięcia wszelkich sporów wynikających z porównywania sprzecznych wyników analiz.
(18) Celem interwencji jest umożliwienie czasowego wycofywania produktów wynikającego z nierównowagi rynku z zamiarem ich odsprzedaży w chwili poprawy sytuacji rynkowej.
Skutkiem tego produkty oferowane w ramach interwencji, stosownie do przypadku, muszą być odpowiednie do spożycia przez ludzi lub zwierzęta.
(19) Cukier będący w posiadaniu agencji interwencyjnych musi być sprzedawany w sposób niedyskryminujący między wspólnotowymi odbiorcami oraz na jak najlepszych warunkach ekonomicznych.
Z zasady cele te mogą być osiągnięte przy wykorzystaniu systemu przetargów.
Aby uniemożliwić zbyt cukru na niekorzystnych warunkach rynkowych, zaproszenia do składania ofert powinny być uzależnione od uzyskania uprzedniego zezwolenia.
W pewnych okolicznościach preferowane jest zastosowanie innych procedur niż przetargi.
(20) Ze względu na zmiany w regułach określających interwencję, powinny być ustalone nowe szczegółowe zasady sprzedaży cukru przez agencje interwencyjne w drodze przetargu.
(21) Aby zapewnić, że wszystkie zainteresowane strony we Wspólnocie są równo traktowane, zaproszenia do składania ofert, wydane przez agencje interwencyjne muszą odpowiadać jednolitym regułom.
W związku z tym konieczne jest zapewnienie, że cukier jest rzeczywiście przekazany do zamierzonego wykorzystania.
(22) Aby uwzględnić szczególne właściwości sektora cukru potrzebne są określone przepisy specjalne.
W szczególności w celu umożliwienia uczestnictwa jak największej liczbie potencjalnych oferentów, możliwe powinno być ustalenie maksymalnej ilości, jaką każdy z oferentów może zaoferować do zakupu.
Ponadto z uwagi na częste wahania cen i notowań cukru oferenci nie powinni być związani swoimi ofertami, jeżeli decyzja jest wydawana po określonej przez nich dacie i terminie.
(23) Do celów określenia kosztów składowania istotne jest w szczególności ustalenie, kiedy następuje przeniesienie prawa własności cukru.
(24) Kryteria stosowane do ustalania kategorii sprzedanego cukru białego oraz wydajności sprzedanego cukru surowego powinny być takie same jak kryteria stosowane, gdy cukier jest skupowany przez agencje interwencyjne.
Równość traktowania wszystkich zainteresowanych stron może być zapewniona tylko przez wprowadzenie jednolitych i dokładnie określonych przepisów dla dostosowania, w zależności od przypadku, ceny sprzedaży, premii denaturacyjnych lub refundacji eksportowych, a także korygujących pozwoleń na wywóz w przypadku gdy stwierdza się, że cukier ma inną jakość niż podana w zaproszeniu do składania ofert.
(25) Szczegółowe zasady wykonywania ustanowione w niniejszym rozporządzeniu zastępują przepisy zawarte w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 258/72 z dnia 3 lutego 1972 r. ustanawiającym szczegółowe zasady dotyczące sprzedaży cukru w drodze przetargu przez agencje interwencyjne [6], zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 260/96 [7] oraz w rozporządzeniu (EWG) nr 2103/77 z dnia 23 września 1977 r. ustanawiającym szczegółowe zasady zakupu przez agencje interwencyjne cukru wyprodukowanego z buraków i z trzciny zebranej we Wspólnocie [8], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 260/96, które w związku z tym muszą zostać uchylone.
(26) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
TYTUŁ I ZAKUP
ROZDZIAŁ I Przepisy ogólne
Artykuł 1
1.
Agencja interwencyjna skupuje cukier tylko wtedy, gdy jest on oferowany przez:
a) beneficjenta kontyngentu podstawowego;
b) wyspecjalizowany w handlu cukrem podmiot gospodarczy, zatwierdzony przez Państwo Członkowskie, na którego terytorium podmiot ten ma swoją siedzibę.
2.
Oferta jest przedstawiana na piśmie agencji interwencyjnej Państwa Członkowskiego będącego producentem cukru, na którego terytorium znajduje się oferowany cukier w momencie składania oferty.
3.
W ramach kontyngentu może być przejęty tylko cukier, który w momencie składania oferty znajduje się w zatwierdzonym składzie.
Zatwierdzenie jest przyznawane przez właściwe władze danego Państwa Członkowskiego.
ROZDZIAŁ II Zatwierdzenia
Artykuł 2
1.
Z zastrzeżeniem ust. 2 niniejszego artykułu, zatwierdzenie, przewidziane w art. 1 ust. 3, może zostać wydane wyłącznie na silosy i magazyny, które:
a) odpowiadają wymogom koniecznym przy przechowywaniu cukru w dobrym stanie;
b) są usytuowane w miejscu zapewniającym warunki transportowe konieczne do odbioru cukru;
c) są usytuowane w okolicach rafinerii cukru lub w rejonie produkcji cukru.
2.
Zatwierdzenie silosów i magazynów, określonych w ust. 1, jest wydawane tylko dla:
a) całkowitej ilości nieprzekraczającej pięćdziesięciokrotnej zdolności dziennego workowania, z wykorzystaniem worków określonych w art. 18 ust. 2 i likwidacji zapasów, którą wnioskodawca zobowiązuje się oddać do dyspozycji danej agencji interwencyjnej podczas odbioru, w przypadku gdy chodzi o silosy do składowania luzem, wyposażone w możliwości takiego sposobu pakowania;
b) całkowitej ilości nieprzekraczającej pięćdziesięciokrotnej dziennej zdolności wyładunkowej pakowanego w worki cukru, zgodnie z art. 18 ust. 2, którą wnioskodawca zobowiązuje się oddać do dyspozycji danej agencji interwencyjnej podczas odbioru, w przypadku gdy chodzi o magazyny do składowania cukru w workach;
c) całkowitej ilości nieprzekraczającej pięćdziesięciokrotnej dziennej zdolności dla cukru wyładowywanego luzem, którą wnioskodawca zobowiązuje się oddać do dyspozycji danej agencji interwencyjnej podczas odbioru, w przypadku gdy chodzi o silosy i magazyny do składowania cukru surowego luzem.
3.
Zatwierdzenie wydawane jest na wniosek zainteresowanej strony, na każdy silos lub też magazyn, który spełnia według oceny przeprowadzonej przez agencję interwencyjną, warunki, określone w ust. 1.
Zatwierdzenie może jednak zostać ograniczone do silosów lub magazynów, które już były wykorzystywane do składowania cukru.
Zatwierdzenie wskazuje w szczególności całkowitą ilość, na którą jest wydawane, a także dzienną zdolność wyładunkową oraz, w razie potrzeby, zdolności workowania, określonej w ust. 2 lit. a).
4.
Zatwierdzenie zostaje cofnięte, kiedy warunki wymienione w ust. 1 lub w ust. 2 nie są już spełniane.
5.
Zatwierdzenie jest wydawane lub cofane przez agencję interwencyjną.
Artykuł 3
1.
W rozumieniu art. 1 ust. 1 lit. b) za "wyspecjalizowany w handlu cukrem podmiot gospodarczy" uważa się osobę:
a) której jedna z zasadniczych form działalności polega na hurtowym obrocie cukrem i która zakupuje lub też może być uważana za przypuszczalnie zakupującą co najmniej 10000 ton wspólnotowego cukru w trakcie jednego roku gospodarczego; oraz
b) która nie zajmuje się detaliczną sprzedażą cukru.
2.
Z zastrzeżeniem ust. 3-6 zatwierdzenie, przewidziane w art. 1 ust. 1 lit. b), wydawane jest przez zainteresowane Państwo Członkowskie wszystkim wnioskodawcom, którzy spełniają lub też co do których uważa się, że mogą spełniać warunki określone w ust. 1, w trakcie danego roku gospodarczego.
3.
Z zastrzeżeniem ust. 5, zatwierdzenie jest wydawane na określony rok gospodarczy.
Zatwierdzenie jest przedłużane na następny rok gospodarczy, o ile wnioskodawca może nadal być uważany w tym roku gospodarczym za podmiot wyspecjalizowany.
4.
Państwo Członkowskie może wprowadzić dodatkowe warunki przyznawania zatwierdzenia.
Zatwierdzenie może zostać cofnięte, gdy stwierdza się, że zainteresowana osoba nie spełnia już takich dodatkowych warunków lub też, gdy nie jest już w stanie ich spełniać.
5.
Zatwierdzenie jest cofane, gdy stwierdza się, że zainteresowana osoba już nie spełnia lub nie jest w stanie spełniać jakiegokolwiek z warunków ustanowionych w ust. 1.
Przyznanie, przedłużenie lub cofnięcie zatwierdzenia może nastąpić w trakcie roku gospodarczego, lecz bez skutku retroaktywnego.
6.
Przyznawanie, przedłużanie lub też cofanie zatwierdzenia na mocy niniejszego artykułu jest przekazywane w formie pisemnej zainteresowanej osobie po podaniu tej informacji do wiadomości Komisji przez zainteresowane Państwo Członkowskie.
ROZDZIAŁ III Oferty
Artykuł 4
1.
Cukier oferowany w ramach interwencji odpowiada następującym wymogom:
a) musi być wyprodukowany w ramach kontyngentu podczas roku gospodarczego, w którym oferta jest przedstawiana.
Jednakże cukier wyprodukowany w danym roku gospodarczym bezpośrednio poprzedzającym rok, w którym przedstawiono ofertę, może jeszcze zostać zaoferowany:
- do dnia 31 sierpnia następnego roku we Włoszech,
- do dnia 30 września następnego roku w pozostałych europejskich regionach Wspólnoty;
b) jest w postaci krystalicznej.
2.
W uzupełnieniu do spełnienia warunków ustalonych w ust. 1 oferowany w ramach interwencji cukier biały jest odpowiedniej i dobrej jakości handlowej, w stanie sypkim, o wilgotności nieprzekraczającej 0,06 %.
3.
W uzupełnieniu do spełnienia warunków ustalonych w ust. 1 oferowany w ramach interwencji cukier surowy jest odpowiedniej i dobrej jakości handlowej, którego wydajność, obliczona zgodnie z załącznikiem I do rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 pkt II, nie jest niższa niż 89 %.
Ponadto:
a) surowy cukier trzcinowy ma współczynnik bezpieczeństwa nieprzekraczający 0,30;
b) surowy cukier buraczany posiada:
- wartość pH, która nie jest niższa od 7,9 w chwili przyjęcia oferty,
- zawartość cukru inwertowanego nieprzekraczającą 0,07 %,
- temperaturę, która nie pociąga za sobą żadnego ryzyka zepsucia,
- współczynnik bezpieczeństwa, który nie jest wyższy od 0,45, w przypadku gdy stopień polaryzacji wynosi 97 lub powyżej, lub
- zawartość wilgoci nieprzekraczającą 1,4 %, w przypadku gdy stopień polaryzacji jest poniżej 97.
Współczynnik bezpieczeństwa określa się dzieląc procentową zawartość wilgoci w danym cukrze przez różnicę między 100 a stopniem polaryzacji tego cukru.
4.
Uważa się, że cukier oferowany do sprzedaży nie jest odpowiedniej i dobrej jakości handlowej do celów ust. 2 i 3, jeżeli przekracza maksymalne dozwolone poziomy radioaktywności, określone na podstawie rozporządzenia (Euratom) nr 3954/87.
Poziom skażenia radioaktywnego produktu jest monitorowany tylko wtedy, gdy wymaga tego sytuacja, oraz w trakcie niezbędnego okresu.
W razie potrzeby okres trwania i zakres kontroli są określane zgodnie z procedurą określoną w art. 42 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001.
Artykuł 5
Jedynie cukier, który poprzednio nie był przedmiotem zakupu interwencyjnego i jest w posiadaniu strony przedstawiającej ofertę, może być oferowany do interwencji.
Artykuł 6
Cały cukier oferowany w ramach interwencji jest przekazywany partiami.
Do celów niniejszego rozporządzenia określenie "partia" oznacza 500 ton cukru jednolitego pod względem jakościowym i opakowania, który w całości jest składowany w tym samym miejscu.
Jednakże w przypadku gdy oferowana jest większa ilość, nadwyżka przewyższająca 500 ton lub jej wielokrotność również stanowią partię.
Artykuł 7
1.
Oferta kierowana pod adresem agencji interwencyjnej wskazuje:
a) nazwisko i adres strony składającej ofertę;
b) magazyn, w którym cukier znajduje się w chwili składania oferty;
c) zdolność wyładowczą, i w razie potrzeby, zdolność workowania, gwarantowane przy odbiorze oferowanego cukru;
d) ilość netto oferowanego cukru;
e) rodzaj, jakość oferowanego cukru i rok gospodarczy, w którym został on wyprodukowany;
f) rodzaj opakowania.
2.
Agencja interwencyjna może wymagać dodatkowych informacji.
3.
Do oferty dołączona jest deklaracja stron zaświadczająca, że dany cukier nie był uprzednio zakupiony w ramach interwencji, że są one jego właścicielami oraz że cukier odpowiada wymogom ustalonym w art. 4 ust. 1 lit. a).
Artykuł 8
1.
Oferty pozostają ważne przez okres trzech tygodni od daty ich złożenia.
Jednakże mogą zostać one wycofane w trakcie wyżej wspomnianego okresu za zgodą agencji interwencyjnej.
2.
Agencja interwencyjna rozpatruje oferty.
Zatwierdza je nie później niż do końca okresu, określonego w ust. 1.
Jednakże agencja interwencyjna odrzuca oferty, jeśli procedura rozpatrywania wykazuje, że pewien z warunków nie został spełniony.
3.
Umowy zakupu określają rodzaj opakowania cukru, który ma zostać zakupiony.
W razie potrzeby mogą one zawierać klauzulę, że agencja interwencyjna zastrzega sobie prawo do wymagania przy odbiorze jednego lub kilku rodzajów opakowań, określonych w art. 18 ust. 2.
4.
Umowy zakupu mogą być rozwiązane wyłącznie za zgodą obu stron oraz przed odbiorem cukru.
ROZDZIAŁ IV Umowy składu
Artykuł 9
1.
Z zastrzeżeniem art. 17 ust. 4 umowy składu, które mają być zawarte przed dokonaniem zakupu między stronami składającymi oferty a agencją interwencyjną zawierane są na okres nieokreślony.
2.
Umowy składu stają się skuteczne w terminie, w którym tymczasowa zapłata określona w art. 16 ust. 1 została uiszczona i wygasają na zakończenie dziesięciodniowego okresu, w trakcie którego odbiór ilości danego cukru zostaje zakończony.
3.
Umowy składu w szczególności:
a) określają, że umowa wygasa zgodnie z warunkami wymienionymi w niniejszym rozporządzeniu po wypowiedzeniu z terminem przynajmniej dziesięciodniowym;
b) określają, że agencja interwencyjna może wymagać, aby umowa została przedłużona poza termin ustalony dla odbioru cukru, jeśli stwierdzi, że strona przedstawiająca ofertę nie wywiązała się ze swojego zobowiązania zgodnie z art. 2 ust. 2, w którym to przypadku ust. 4 nie ma zastosowania;
c) wyszczególniają wysokość kosztów składowania, ponoszonych przez agencję interwencyjną;
d) wymagają od sprzedającego, aby załadował cukier na wskazane przez agencję interwencyjną środki transportu oraz poniósł koszty takiego załadunku.
4.
Agencja interwencyjna pokrywa koszty składowania, począwszy od dziesięciodniowego okresu, w ramach którego dokonywana jest tymczasowa płatność za cukier, do chwili zakończenia umowy składu.
5.
Takie koszty składowania w odniesieniu do cukru składowanego w silosach lub magazynach przedsiębiorstw cukrowniczych nie mogą przekraczać kwoty 0,048 EUR na 100 kilogramów za okres dziesięciodniowy.
Jednakże agencja interwencyjna może podnieść kwotę maksymalnie o 35 % w przypadku gdy cukier jest składowany w silosach lub w magazynach dzierżawionych przez stronę składającą ofertę poza przedsiębiorstwami cukrowniczymi, w szczególnych sytuacjach maksymalnie o 50 %.
6.
"Okres dziesięciodniowy" oznacza jeden z następujących okresów każdego miesiąca kalendarzowego: od pierwszego do dziesiątego, od jedenastego do dwudziestego, lub od dwudziestego pierwszego do końca miesiąca.
Artykuł 10
1.
Przeniesienie prawa własności cukru stanowiącego przedmiot umowy składu następuje w tym samym czasie co dokonanie tymczasowej płatności za ten cukier.
2.
Do chwili odbioru sprzedający pozostaje odpowiedzialny za jakość cukru, określonego w ust. 1 oraz za opakowanie, w którym cukier został przyjęty przez agencję interwencyjną.
Artykuł 11
1.
Jeżeli zostanie stwierdzone, że ilość cukru nie odpowiada wymaganiom, określonym w art. 4, sprzedający niezwłocznie zastępuje tę ilość równoważną ilością cukru wymaganej jakości, składowaną albo w tym samym miejscu składowania, albo w innym miejscu zatwierdzonym do celów interwencji.
2.
Jeżeli dany cukier jest składowany w jednym z rodzajów opakowań wymienionych w art. 18 ust. 2 oraz zostanie stwierdzone, że dane opakowanie nie odpowiada określonym warunkom, agencja interwencyjna wymaga, aby sprzedający zastąpił worki opakowaniami o wymaganym standardzie.
ROZDZIAŁ V Cena zakupu
Artykuł 12
Cukier biały dzieli się na cztery kategorie w następujący sposób:
a) kategoria 1: cukier o wyższej od standardowej jakości;
b) kategoria 2: cukier o standardowej jakości;
c) kategoria 3 i 4: cukier jakości niższej od standardowej.
Artykuł 13
1.
Cukier kategorii 1 posiada następujące właściwości:
a) zdrowy i dobrej jakości handlowej, suchy, jednolicie granulowany, o sypkich kryształkach;
b) maksymalna zawartość wilgoci: 0,06 %;
c) zawartość cukru inwertowanego: 0,04 %;
d) ponadto cukier kategorii 1 ma takie właściwości, iż liczba punktów nie przekracza ośmiu w całości ani też:
- sześciu w odniesieniu do zawartości popiołów,
- czterech pod względem typu barwy określonego zgodnie z metodą Instytutu Technologii Rolniczej i Cukrownictwa w Brunszwiku, zwaną dalej "metodą brunszwicką",
- trzech pod względem barwy roztworu, określonego zgodnie z metodą Międzynarodowej Komisji ds. jednolitych metod analizy cukru, zwaną dalej "metodą ICUMSA".
Jeden punkt odpowiada:
a) 0,0018 % zawartości popiołów ustalonej zgodnie z metodą ICUMSA przy 28o Briksa;
b) 0,5 jednostki typu barwy ustalanej zgodnie z metodą brunszwicką;
c) 7,5 jednostki barwy roztworu ustalonej zgodnie z metodą ICUMSA;
2.
Cukier kategorii 3 posiada następujące cechy:
a) zdrowy i dobrej jakości handlowej, suchy, jednolicie granulowany, o sypkich kryształkach;
b) minimalna polaryzacja: 99,7 oS;
c) maksymalna zawartość wilgoci: 0,06 %;
d) maksymalna zawartość cukru inwertowanego: 0,04 %;
e) typ barwy: maksimum nr 6 określony zgodnie z metodą brunszwicką.
3.
Cukier kategorii 4 zawiera cukier, który nie mieści się w kategoriach 1-3.
Artykuł 14
Cena interwencyjna mająca zastosowanie do 100 kilogramów cukru białego jest:
a) obniżana o 0,73 EUR w odniesieniu do cukru kategorii 3;
b) obniżana o 1,31 EUR w odniesieniu do cukru kategorii 4.
Artykuł 15
1.
Cena interwencyjna mająca zastosowanie do 100 kilogramów cukru surowego jest:
a) podwyższana, gdy wydajność cukru jest wyższa niż 92 %;
b) obniżana, gdy wydajność cukru jest niższa od 92 %.
2.
Kwota podwyżki lub obniżki, wyrażona w EUR na 100 kilogramów, jest równa różnicy między ceną interwencyjną za cukier surowy a tą samą ceną pomnożoną przez współczynnik.
Współczynnik otrzymuje się przez podzielenie wydajności danego cukru surowego przez 92 %.
3.
Wydajność cukru surowego oblicza się zgodnie z załącznikiem I do rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 pkt II.
Artykuł 16
1.
Z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, w terminie ośmiu tygodni od dnia przedstawienia oferty, agencja interwencyjna dokonuje tymczasowej płatności kwoty ustalonej na podstawie informacji zawartych w ofercie oraz ceny zakupu.
Kwota tymczasowej płatności za cukier surowy określona w akapicie pierwszym jest obliczana na podstawie 92 % wydajności ryczałtowej.
2.
Tymczasowa płatność jest dokonywana pod warunkiem, że sprzedający złoży zabezpieczenie równe 5 % danej kwoty jako gwarancję, że informacje podane w ofercie są prawdziwe.
3.
Agencja interwencyjna dokonuje ostatecznej płatności ceny skupu, gdy tylko znane są ostateczne wyniki sprawdzenia masy i analiz przeprowadzonych na próbkach, określonych w art. 19.
Wszelkie koszty pakowania są wypłacane po stwierdzeniu stanu worków podczas odbioru.
Wszelkie różnice między sprawdzoną masą a ostatecznymi wynikami analiz próbek z jednej strony, a odpowiednimi informacjami zawartymi w ofercie z drugiej strony, są uwzględniane w trakcie ostatecznego dokonywania płatności ceny skupu, w szczególności zgodnie z art. 14 i 15.
4.
Z wyjątkiem przypadków siły wyższej zabezpieczenie, określone w ust. 2, jest zwracane dopiero wówczas, kiedy:
a) ostateczne wyniki sprawdzenia masy oraz wyniki dotyczące analiz nie prowadzą do zmniejszenia ceny zakupowanego cukru;
b) w terminie trzech tygodni od dnia otrzymania wezwania do uiszczenia wpłaty, sprzedający dokona zwrotu kwoty płatności tymczasowej, określonej w ust. 1, przewyższającej wartość kwoty należnej.
Zabezpieczenie jest zwracane niezwłocznie.
Ulega ono przepadkowi, jeżeli przepisy niniejszego rozporządzenia nie są przestrzegane.
ROZDZIAŁ VI Odbiór
Artykuł 17
1.
Z zastrzeżeniem innego rodzaju umowy zawartej między agencją interwencyjną a sprzedającym, cukier pozostaje aż do chwili odbioru w silosie lub magazynie, w którym był składowany w momencie złożenia oferty.
2.
Odbioru dokonuje się w obecności sprzedającego lub jego przedstawiciela.
3.
W chwili odbioru z silosu lub z magazynu skupiony cukier jest ładowany przez sprzedającego na środek transportu, którego wybór należy do agencji skupu interwencyjnego.
4.
Z zastrzeżeniem art. 34 zakupiony cukier jest odbierany:
a) najpóźniej do dnia 30 września następnego roku, w przypadku ofert zatwierdzonych między dniem 1 października a dniem 31 marca;
b) najpóźniej do końca siódmego miesiąca następującego po miesiącu, w którym oferta została zatwierdzona, w przypadku ofert zaakceptowanych między dniem 1 kwietnia a dniem 30 września.
5.
Jednakże agencja interwencyjna może uzgodnić ze sprzedającym, że odbiór, określony w ust. 4, dokonany zostanie po wygaśnięciu terminów określonych w tym ustępie.
W takich przypadkach agencja interwencyjna:
a) zawiera ze sprzedającym umowę składu na uzgodniony okres;
b) przed zakończeniem wspomnianego okresu i na własny koszt zleca ekspertom, określonym w art. 19, dokonania analizy próbek, określonych w wyżej wspomnianym artykule oraz sprawdzenie masy cukru;
c) reguluje ostatecznie płatność ceny skupu zgodnie z art. 16;
d) może zgodzić się, na wniosek sprzedającego, że obowiązek załadunku zakupionego cukru spełniony jest przez uiszczenie zapłaty związanych z tym kosztów.
Koszty te ustalane są na podstawie stawek obowiązujących w dniu upływu odpowiedniego maksymalnego terminu, określonego w ust. 4.
Artykuł 18
1.
Z zastrzeżeniem ust. 2–4 niniejszego artykułu sprzedający dostarcza cukier luzem.
2.
Agencje interwencyjne mogą wymagać, aby cukier był dostarczany w jednym lub kilku z następujących rodzajów opakowań:
a) w nowych workach jutowych o pojemności netto 50 kilogramów, z wewnętrzną wkładką polietylenową o grubości co najmniej 0,04 milimetra, o ciężarze minimalnym zestawu jutowo-polietylenowego wynoszącym 450 gramów;
b) w nowych workach jutowych o pojemności netto 50 kilogramów, z wewnętrzną wkładką polietylenową o grubości co najmniej 0,05 milimetra, o minimalnym ciężarze zestawu jutowo-polietylenowego wynoszącym 420 gramów.
Agencje interwencyjne mogą wyrazić zgodę, aby cukier był sprzedawany w nowych workach jutowych o pojemności netto 50 kilogramów, z wewnętrzną wkładką polietylenową, o ciężarze zestawu jutowo-polietylenowego wynoszącym 400 gramów.
W celu wyrażenia takiej zgody agencja interwencyjna może określić minimalną grubość wkładki polietylenowej, jak również szczególną jakość worka jutowego.
3.
W przypadku, gdy agencja interwencyjna wymaga lub akceptuje jeden bądź kilka rodzajów opakowań przewidzianych w ust. 2, ponosi koszty tego pakowania.
Dodatkowo agencja interwencyjna informuje sprzedającego w odpowiednim terminie przed odbiorem, o rodzaju lub rodzajach opakowań określonych w ust. 2, których wymaga lub, które będzie akceptować.
Kwotę ryczałtową pokrywającą koszty opakowań, określonych w ust. 2 akapit pierwszy lit. a) i b), ustala się na 1,70 EUR za 100 kg cukru.
Kwotę ryczałtową pokrywającą koszty opakowań, określonych w ust. 2 akapit drugi ustala się na 1,57 EUR za 100 kg cukru.
4.
Agencja interwencyjna może wyrazić zgodę na to, aby cukier był dostarczany w innego rodzaju opakowaniach niż te, które zostały przewidziane w ust. 2.
W takim przypadku agencja interwencyjna nie ponosi kosztów związanych z pakowaniem, a sprzedający obowiązani są dostarczyć cukier luzem na własny koszt w trakcie odbioru, o ile dojdzie do porozumienia w sprawie pakowania cukru między sprzedającym a stroną, która w dalszej kolejności odkupuje cukier od agencji interwencyjnej.
Artykuł 19
1.
W trakcie odbioru eksperci zatwierdzeni przez właściwe władze zainteresowanego Państwa Członkowskiego lub też eksperci wyznaczeni za obopólną zgodą przez agencję interwencyjną i sprzedającego dokonują pobrania czterech próbek na potrzeby analizy.
Po jednej próbce przeznacza się dla każdej z umawiających się stron.
Pozostałe dwie próbki przechowywane są przez eksperta lub laboratorium zatwierdzone przez właściwe władze.
Każda z próbek analizowana jest dwukrotnie, a średnia z obydwu wyników uważana jest za wynik analizy danej próbki.
2.
W przypadku sporu między umawiającymi się stronami na temat kategorii skupionego cukru stosuje się następujące zasady:
a) w przypadku gdy stwierdzone różnice między wynikami analiz, które zlecili sprzedający i kupujący, wynoszą:
- dla cukru kategorii 1 nie więcej niż jeden punkt dla każdej z właściwości, określonych w art. 13 ust. 1 lit. d), lub
- dla cukru kategorii 2 nie więcej niż dwa punkty dla każdej z właściwości przyjętych dla określenia tej kategorii, jeżeli chodzi o właściwości określane za pomocą punktów,
średnia arytmetyczna obu wyników jest wartością decydującą przy stwierdzeniu kategorii danego cukru.
Jednakże na wniosek jednej z umawiających się stron analiza arbitrażowa wykonywana jest przez laboratorium, określone w ust. 1.
W tym przypadku tworzy się średnią arytmetyczną z wyniku analizy arbitrażowej i wyników analizy dokonanej albo przez sprzedającego, albo przez kupującego, w zależności od tego, który bliższy jest wynikowi analizy arbitrażowej.
Średnia ta ma decydujące znaczenie dla stwierdzenia kategorii cukru.
Jeżeli wartość wyniku analizy arbitrażowej leży pośrodku wyników analiz zleconych przez sprzedającego i przez kupującego, to analiza arbitrażowa jest jedyną, która posiada znaczenie decydujące dla stwierdzenia kategorii cukru;
b) kiedy stwierdzona różnica jest większa od wskazanej w tiret pierwsze lub drugie, w zależności od przypadku w lit. a) akapit pierwszy, analiza arbitrażowa dokonywana jest przez laboratorium zatwierdzone przez właściwe władze.
W tym przypadku stosuje się lit. a) akapit drugi;
c) w przypadku sporów dotyczących górnej granicy typu barwy cukru w odniesieniu do kategorii 3, polaryzacji, wilgotności lub zawartości cukru inwertowanego, stosuje się taką samą procedurę jak w lit. a) i b).
Jednakże różnice, określone w lit. a) zastępuje się przez:
- 1,0 jednostkę typu barwy dla cukru kategorii 3,
- 0,2°S w przypadku polaryzacji,
- 0,02 % w przypadku zawartości wilgoci,
- 0,01 % w przypadku zawartości cukru inwertowanego.
3.
Koszty związane z analizą arbitrażową:
a) zgodnie z ust. 2 lit. a) akapit drugi, ponoszone są przez umawiającą się stronę zgłaszającą wniosek o przeprowadzenie analizy;
b) zgodnie z ust. 2 lit. b), ponoszone są w równych częściach przez agencję interwencyjną i sprzedającego.
4.
Jeżeli powstaje spór w odniesieniu do wydajności zakupionego cukru surowego w związku z zastosowaniem ust. 1, wówczas analiza arbitrażowa jest przeprowadzana przez laboratorium, określone w ust. 1.
W tym przypadku wyciąga się średnią arytmetyczną z wyniku analizy arbitrażowej i z wyników analizy dokonanej albo przez sprzedającego, albo przez kupującego, który bliższy jest wyniku analizy arbitrażowej.
Średnia ta ma znaczenie decydujące dla ustanowienia wydajności danego cukru surowego.
Jeżeli wartość wyniku analizy arbitrażowej leży pośrodku wyników analiz zleconych przez sprzedającego i przez kupującego, analiza arbitrażowa jest jedyną, która ma znaczenie decydujące dla ustanowienia wydajności cukru surowego.
Koszty związane z analizą arbitrażową ponoszone są przez umawiającą się stronę, która nie zgadza się z wynikiem analizy przeprowadzonej zgodnie z ust. 1.
Artykuł 20
1.
Z zastrzeżeniem art. 17 ust. 5 eksperci, określeni w art. 19, w trakcie odbioru sprawdzają masę sprzedanego cukru.
Sprzedający podejmuje wszelkie konieczne kroki umożliwiające ekspertom dokonanie sprawdzenia masy i pobrania próbek.
2.
Koszty związane ze sprawdzeniem masy ponoszone są przez sprzedającego.
3.
Koszty dotyczące ekspertów, którzy dokonują sprawdzenia masy i pobrania próbek, ponoszone są przez agencję interwencyjną.
TYTUŁ II SPRZEDAŻ
ROZDZIAŁ I Przepisy ogólne
Artykuł 21
1. Agencje interwencyjne mogą sprzedawać cukier wyłącznie po podjęciu decyzji w tej sprawie zgodnie z procedurą określoną w art. 42 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001.
2. Sprzedaż cukru zgodnie z warunkami, określonymi w art. 9 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, odbywa się w drodze procedury przetargowej lub innej procedury sprzedaży.
Sprzedaż cukru do celów określonych w art. 9 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, odbywa się w drodze procedury przetargowej.
3.
Celem procedury przetargowej jest ustalenie, w zależności od przypadku, ceny sprzedaży, kwoty premii denaturacyjnej lub kwoty refundacji wywozowej.
Warunki procedury przetargowej, w tym zamierzone wykorzystanie cukru, który ma być rozdysponowany, są ustalane po podjęciu decyzji w sprawie wydania zaproszenia do składania ofert przetargowych.
4.
Warunki procedury przetargowej muszą gwarantować równy dostęp i traktowanie wszystkim zainteresowanym stronom, bez względu na to, gdzie we Wspólnocie mają siedzibę.
ROZDZIAŁ II Sprzedaż w drodze przetargu
Artykuł 22
1.
Zaproszenie do przetargu jest wystawiane przez zainteresowaną agencję interwencyjną i dotyczy ilości posiadanego przez nią cukru.
2.
Agencja interwencyjna sporządza zaproszenie do przetargu, które jest publikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Agencja interwencyjna może także opublikować zaproszenie do przetargu lub zlecić taką publikację w dowolnym miejscu.
3.
Publikacja w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich ma miejsce przynajmniej dziesięć dni przed wygaśnięciem okresu składania ofert.
4.
W zaproszeniu przedstawia się w szczególności:
a) nazwę i adres agencji interwencyjnej, wystawiającej zaproszenie do przetargu;
b) warunki procedury przetargowej;
c) termin składania ofert przetargowych;
d) partie cukru oferowane do przetargu, a w odniesieniu do każdej partii:
w szczególności:
- numer referencyjny,
- ilość,
- jakość odnośnego cukru,
- rodzaj opakowania,
- umiejscowienie magazynu, w którym cukier jest składowany,
- okres dostawy,
- wszelkie urządzenia znajdujące się w magazynie, służące do ładowania na środki transportu rzecznego, morskiego lub kolejowego.
Zaproszenie do przetargu może zawierać inne informacje.
5.
Agencja interwencyjna wprowadza takie mechanizmy, jakie uważa za konieczne do umożliwienia zainteresowanym stronom, które o to wnioskują, badania cukru oferowanego do sprzedaży.
Artykuł 23
1.
Przyjęcie oferty wybranego oferenta jest równoważne z zawarciem umowy sprzedaży na daną ilość przyznanego cukru.
Przyjęcie oferty jest dokonywane, w zależności od przypadku, na podstawie następujących czynników zawartych w ofercie przetargowej:
a) ceny do zapłacenia przez wybranego oferenta;
b) kwoty premii denaturacyjnej;
c) kwoty refundacji wywozowej.
2.
Cena do zapłacenia przez wybranego oferenta jest:
a) ceną wskazaną w ofercie przetargowej, w przypadku ust. 2 lit. a);
b) ceną wskazaną w warunkach zaproszenia do przetargu, w przypadku ust. 2 lit. b) i c).
Artykuł 24
1.
Do celów niniejszego rozdziału "cel wykorzystania" oznacza:
a) żywienie zwierząt;
b) wywóz;
c) inne cele, które w razie potrzeby zostaną określone.
2.
Do celów niniejszego rozdziału "partia" oznacza pewną ilość towaru o jednolitej jakości, opakowaną w taki sam sposób i składowaną w tym samym miejscu.
Artykuł 25
1.
Do celów procedury przetargowej określane są następujące warunki:
a) całkowita ilość lub ilości oferowane do przetargu;
b) cel wykorzystania;
c) termin składania ofert przetargowych;
d) cena do zapłacenia przez wybranego oferenta, jeżeli cukier jest przeznaczony do żywienia zwierząt lub do wywozu.
2.
Mogą zostać określone dodatkowe warunki, w szczególności:
a) minimalna cena za cukier oferowany do sprzedaży w innym celu niż żywienie zwierząt lub wywóz;
b) maksymalna kwota premii denaturacyjnej lub refundacja eksportowa, zwane dalej odpowiednio "premią" i "refundacją";
c) minimalna ilość na oferenta lub na partię;
d) maksymalna ilość na oferenta lub na partię;
e) szczególny okres ważności certyfikatu na premię denaturacyjną lub pozwolenie na wywóz, zwane dalej odpowiednio "certyfikatem" i "pozwoleniem".
Artykuł 26
1.
Jeżeli sytuacja na rynku cukru we Wspólnocie tego wymaga może być wystawione stałe zaproszenie do przetargu.
W okresie ważności stałego zaproszenia do przetargu wystawiane są częściowe zaproszenia do przetargu.
2.
Stałe zaproszenie do przetargu jest publikowane jedynie do celów jego wydania.
Po opublikowaniu zaproszenie może być zmienione lub zastąpione w okresie ważności stałego zaproszenia do przetargu.
Jest ono zmieniane lub zastępowane, jeżeli modyfikowane są warunki procedury przetargowej podczas jego okresu ważności.
Artykuł 27
1.
Oferenci albo przekazują oferty przetargowe na piśmie do agencji interwencyjnej z potwierdzeniem odbioru, albo dostarczają oferty przetargowe do agencji interwencyjnej listem poleconym, teleksem lub telegramem.
2.
Oferty przetargowe określają:
a) procedurę, do której odnosi się oferta;
b) nazwisko/nazwę i adres oferenta;
c) numer partii;
d) ilość, do której odnosi się oferta przetargowa;
e) na 100 kilogramów, gdzie to właściwe, wyrażaną w eur z dokładnością do trzech miejsc po przecinku:
- proponowaną cenę, z wyłączeniem płatności wewnętrznych,
- kwotę proponowanej premii, lub
- kwotę proponowanej refundacji.
Agencja interwencyjna może wymagać dodatkowych informacji.
3.
Oferta przetargowa, która dotyczy kilku partii, jest uważana za zawierającą tyle ofert przetargowych, ilu partii dotyczy.
4.
Oferty przetargowe są ważne tylko wtedy, gdy:
a) przed wygaśnięciem terminu na złożenie oferty przetargowej, zostanie dostarczony dowód, że zostało złożone zabezpieczenie przetargu;
b) w odniesieniu do ilości cukru przyznanego albo do premii czy zwrotu zawierają oświadczenie oferenta zobowiązujące do:
- ubiegania się o certyfikat i złożenia wymaganego w związku z tym zabezpieczenia, jeżeli procedura przetargowa odnosi się do cukru przeznaczonego do żywienia zwierząt,
- ubiegania się o pozwolenie i złożenia wymaganego w związku z tym zabezpieczenia, jeżeli procedura przetargowa odnosi się do cukru przeznaczonego do wywozu.
5.
Oferta przetargowa może przewidywać, że ma być traktowana jako złożona tylko wtedy, gdy wybór oferty:
a) dotyczy całości lub określonej części ilości wskazanej w ofercie,
b) został dokonany nie później niż w terminie określonym przez oferenta.
6.
Oferty niezłożone zgodnie z niniejszym artykułem lub zawierające inne warunki niż te, które zostały wskazane w zaproszeniu do przetargu, nie są brane pod uwagę.
7.
Po złożeniu oferta nie może być wycofana.
Artykuł 28
1.
Zabezpieczenie przetargu za 100 kilogramów cukru białego lub surowego wynosi:
a) 0,73 EUR za cel wykorzystania, określony w art. 24 ust. 1 lit. a) i c);
b) 1,46 EUR za cel wykorzystania, określony w art. 24 ust. 1 lit. b).
2.
Oferenci mogą składać zabezpieczenie w gotówce albo w formie gwarancji udzielanej przez instytucję spełniającą kryteria ustalone przez Państwa Członkowskie, w których oferta została złożona.
Państwa Członkowskie informują Komisję o rodzajach instytucji upoważnionych do udzielenia gwarancji oraz o kryteriach określonych w akapicie pierwszym.
Komisja informuje o tym pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 29
1.
Oferty rozpatrywane są przez agencję interwencyjną na sesjach niepublicznych.
Osoby obecne podczas rozpatrywania ofert zobowiązują się zachować tajemnicę.
2.
Komisja jest niezwłocznie informowana o przedłożonych ofertach przetargowych.
Artykuł 30
Jeżeli warunki procedury przetargowej nie określają ceny minimalnej ani kwoty maksymalnej na premię lub zwrot, to są one ustalane na podstawie art. 42 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 po rozpatrzeniu ofert, z uwzględnieniem koniunktury rynkowej i potencjalnego rynku zbytu. Jednakże może zostać podjęta decyzja o nie uwzględnieniu oferty.
Artykuł 31
1.
Z wyjątkiem sytuacji, gdy zostaje podjęta decyzja o nie uwzględnieniu oferty w ramach procedury przetargowej, a także z zastrzeżeniem ust. 2 i 3 niniejszego artykułu, wybiera się ofertę tego oferenta, która nie jest niższa niż cena minimalna lub wyższa niż kwota maksymalna premii bądź zwrotu.
2.
W odniesieniu do każdej partii dokonuje się wyboru oferty tego oferenta, który proponuje albo najwyższą cenę, albo najniższą kwotę premii lub zwrotu.
Jeżeli dana partia nie jest w pełni rozliczona w ramach przetargu, to pozostała jej część jest przyznawana pozostałym oferentom w zależności od kwoty podanej w ich ofertach, poczynając od kolejnej najwyższej ceny albo kolejnej najniższej premii lub zwrotu.
3.
Jeżeli kilku oferentów proponuje taką samą cenę albo taką samą kwotę premii lub zwrotu za jedną partię lub część partii, agencja interwencyjna przyznaje daną ilość:
a) albo proporcjonalnie do wskazanych ilości w danych ofertach;
b) albo dzieląc tę ilość między oferentów w porozumieniu z nimi;
c) albo w drodze losowania.
Artykuł 32
1.
Jeżeli cukier jest przeznaczony do żywienia zwierząt, wówczas dokonanie wyboru oferty:
a) przyznaje prawo do wydania certyfikatu w odniesieniu do ilości, na jaką przyznana jest premia, w szczególności ze wskazaniem premii określonej w ofercie przetargowej;
b) pociąga za sobą obowiązek ubiegania się o taki certyfikat na daną ilość w agencji interwencyjnej, w której została złożona oferta.
Jeżeli cukier jest przeznaczony do wywozu, dokonanie wyboru oferty:
a) przyznaje prawo do wydania pozwolenia w odniesieniu do ilości, na jaką przyznany jest zwrot, w szczególności ze wskazaniem tego zwrotu oraz, w przypadku cukru białego, kategorii określonej w zaproszeniu do przetargu;
b) pociąga za sobą obowiązek ubiegania się o takie pozwolenie na daną ilość oraz, w przypadku cukru białego, o daną kategorię do agencji interwencyjnej, w której została złożona oferta przetargowa.
2.
Prawa są wykonywane i obowiązki spełniane w terminie osiemnastu dni po wygaśnięciu terminu składania ofert przetargowych.
3.
Prawa i obowiązki wynikające z wyboru oferty nie są przenoszalne.
Artykuł 33
1.
Agencja interwencyjna niezwłocznie powiadamia wszystkich oferentów o rezultatach ich udziału w procedurze przetargowej.
Przesyła również oświadczenia wybranym oferentom o wybranej ofercie.
2.
Oświadczenia o wybranej ofercie określają co najmniej:
a) procedurę, której dotyczy oferta przetargowa;
b) numer partii oraz przyznaną ilość;
c) w zależności od przypadku cenę, kwotę premii lub kwotę zwrotu, zaakceptowane w odniesieniu do ilości, określonej w lit. b).
Artykuł 34
1.
Z wyjątkiem przypadków siły wyższej zakupiony cukier jest odbierany ze składu nie później niż cztery tygodnie po dniu, w którym oświadczenie określone w art. 33 zostało otrzymane.
Zamiast odbioru cukru ze składu, wybrany oferent może uzgodnić z agencją interwencyjną, że w tym terminie zostanie zawarta umowa składu z podmiotem zajmującym się składowaniem danego cukru.
Jednakże, jeżeli istnieją techniczne problemy z odbiorem ze składu, agencja interwencyjna może w razie potrzeby zezwolić na dłuższy okres odbioru określonych partii ze składu.
2.
W przypadkach siły wyższej agencja interwencyjna ustala niezbędne środki w związku z okolicznościami powołanymi przez wybranego oferenta.
Artykuł 35
1.
Wybrany oferent nie może odebrać zakupionego cukru ze składu ani zawrzeć umowy składu na mocy art. 34 ust. 1 do chwili wystawienia zamówienia odbioru na przyznaną ilość.
Jednakże zamówienia odbioru mogą być wystawiane na części tej ilości.
Zamówienia odbioru są wystawiane przez daną agencję interwencyjną na wniosek zainteresowanej strony.
2.
Agencja interwencyjna nie wystawia zamówienia odbioru do chwili potwierdzenia, że wybrany oferent albo złożył zabezpieczenie w celu zagwarantowania płatności ceny za przyznany cukier w ustalonym terminie albo dostarczył instrument przenaszalny.
Zabezpieczenie lub instrument przenaszalny odpowiadają cenie, która ma być zapłacona przez wybranego oferenta za ilość cukru, na którą wnioskowano w zamówieniu odbioru.
Artykuł 36
1.
Należność za przyznany cukier musi być wpłacona na konto agencji interwencyjnej nie później niż trzydziestego dnia po wystawieniu zamówienia odbioru.
2.
Z wyjątkiem przypadków siły wyższej zabezpieczenie, określone w art. 35 ust. 2 jest zwracane tylko w odniesieniu do ilości, za którą wybrany oferent wpłacił należność na konto agencji interwencyjnej w terminie określonym w ust. 1.
Zabezpieczenie jest zwracane niezwłocznie.
3.
W przypadkach siły wyższej agencja interwencyjna ustala środki niezbędne w związku z okolicznościami powołanymi przez wybranego oferenta.
Artykuł 37
1.
Prawo własności cukru przyznanego w ramach procedury przetargowej jest przenoszone, gdy cukier jest odbierany ze składu.
2.
Jednakże agencja interwencyjna i wybrany oferent mogą uzgodnić, że prawo własności jest przenoszone na innym etapie.
Jeżeli agencja interwencyjna i wybrany oferent osiągnęli porozumienie na mocy art. 34 ust. 1, wówczas mogą ustalić, na jakim etapie ma się odbyć przeniesienie prawa własności.
Porozumienie w sprawie przeniesienia prawa własności jest ważne tylko wtedy, gdy jest zawarte na piśmie.
Artykuł 38
1.
Artykuł 19 stosuje się do celów ustalenia kategorii lub wydajności cukru, o którym mowa, gdy jest on odbierany ze składu.
2.
Jednakże po wybraniu oferty umawiające się strony mogą uzgodnić, że kategoria lub wydajność, ustalone przez agencję interwencyjną w chwili zakupu cukru, stosują się do cukru sprzedanego w ramach procedury przetargowej.
Artykuł 39
1.
Jeżeli zastosowanie art. 19 prowadzi do ustalenia, że cukier biały ma kategorię niższą niż kategoria wskazana w zaproszeniu do przetargu, cena za cukier przeznaczony do wykorzystania, określony w art. 24 ust. 1 lit. b) i c), podlega dostosowaniu poprzez zastosowanie art. 14.
2.
Jeżeli zostaje ustalone, że cukier biały przeznaczony na wywóz ma kategorię inną niż kategoria wskazana w zaproszeniu do przetargu, wówczas kategoria wymieniona w pozwoleniu jest korygowana.
3.
Jeżeli zastosowanie art. 19 prowadzi do ustalenia, że wydajność cukru surowego jest inna niż wskazana w zaproszeniu do składania ofert:
a) cena za ten cukier jest dostosowywana poprzez stosowanie art. 15;
b) kwota premii lub dopłaty jest dostosowywana poprzez pomnożenie jej przez współczynnik równy ustalonej wydajności, podzielony przez wydajność wskazaną w zaproszeniu do przetargu.
Artykuł 40
1.
Z wyjątkiem przypadków siły wyższej zabezpieczenie przetargu jest zwracane tylko w odniesieniu do ilości, na które:
a) wybrany oferent:
- po spełnieniu wymogów wnioskował albo o certyfikat albo o pozwolenie,
- złożył zabezpieczenie lub dostarczył instrument przenaszalny, określony w art. 35 ust. 2,
- odebrał cukier ze składu w ustalonym terminie, lub
b) nie wybrano żadnej oferty.
2.
Zabezpieczenie niezwłocznie podlega zwrotowi.
3.
W przypadkach siły wyższej agencja interwencyjna ustala środki niezbędne w związku z okolicznościami powołanymi przez wybranego oferenta.
TYTUŁ III PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 41
Rozporządzenia (EWG) nr 258/72 oraz (EWG) nr 2103/77 tracą moc.
Artykuł 42
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2001 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1265/2001
z dnia 27 czerwca 2001 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 w odniesieniu do przyznawania refundacji produkcyjnych do niektórych produktów cukrowych stosowanych w przemyśle chemicznym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 7 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 podjęto decyzję o przyznaniu refundacji produkcyjnych do cukru, nieprzetworzonej izoglukozy oraz syropów cukrowych objętych tym rozporządzeniem oraz chemicznie czystej fruktozy (lawulosy) objętych kodem CN 17025000, jako produktów pośrednich używanych w wytwarzaniu niektórych produktów przemysłu chemicznego.
(2) Dla nieprzetworzonej izoglukozy należy ustanowić regulacje zbliżone do tych dotyczących cukru białego używanego w przemyśle chemicznym.
(3) W przypadku gdy dokładnie określone półprodukty otrzymywane są z jednej strony we Wspólnocie bezpośrednio z produktu podstawowego, z wyjątkiem produktów objętych innym systemem refundacji produkcyjnych, a z drugiej strony są stosowane do wytwarzania chemikaliów wymienionych w załącznikuI do niniejszego rozporządzenia, należy ustanowić przepisy umożliwiające przyznawanie refundacji produkcyjnych do tych półproduktów.
Możliwość tę należy zapewnić nawet w przypadku gdy półprodukty są stosowane w Państwie Członkowskim innym niż państwo ich wytworzenia.
W tym celu, z jednej strony należy ustanowić, że refundację produkcyjną przyznaje się do produktu podstawowego służącego do wytworzenia ilości półproduktu wykorzystywanego jak wskazano powyżej oraz, z drugiej strony, że refundacja ta zostanie określona przy użyciu tego samego współczynnika zysku, co współczynniki ustalone do obliczania refundacji wywozowych do tych samych półproduktów.
(4) Stosowanie regulacji dotyczących refundacji produkcyjnych do półproduktów wymaga zdefiniowania tych produktów oraz wprowadzenia właściwego systemu weryfikacji.
Weryfikacja ta, po uprzednim jej zatwierdzeniu, powinna obejmować etap wytwarzania półproduktu oraz etap przetworzenia go na gotowy produkt chemiczny, w celu upewnienia się, że podstawowy produkt, zgodnie z definicją, jest faktycznie wykorzystywany do wytworzenia produktu chemicznego wymienionego w załączniku I do tego rozporządzenia oraz, że nie dokonano dwukrotnej wypłaty refundacji produkcyjnej.
(5) Cukier może być używany jako produkt podstawowy w przemyśle chemicznym w ten sam sposób, co produkty skrobiowe.
Konieczne jest zatem zapewnienie harmonijnego rozwoju wykorzystywania tych podstawowych produktów.
W tym celu należy ustanowić przepisy dotyczące stosowania systemu refundacji produkcyjnych, uwzględniając cenę cukru na rynku wspólnotowym i wahania światowych cen cukru.
(6) Regulacje dotyczące produktów cukrowych używanych do wytwarzania produktów chemicznych mają z jednej strony na celu promowanie rozwoju wykorzystania produktów cukrowych przez przemysł chemiczny oraz, z drugiej strony, rozwój biotechnologii w oparciu o te produkty podstawowe, poprzez wyrównywanie cen cukru na rynkach światowych.
Uwzględniając powyższe, system zapewnia stopniowe stosowanie zasady ustalania refundacji produkcyjnych poprzez odniesienie do ceny cukru na rynkach światowych oraz rynkach wspólnotowych, ze standardową kwotą 6,45 EUR za 100 kg dodawaną do ceny światowej.
Ta standardowa kwota odpowiada kosztom wysyłki przy wywozie cukru wspólnotowego, uwzględniając element ryczałtowy, mający w szczególności zapobiec sprzedaży cukru po cenie niższej niż cena na rynkach światowych, która z natury rzeczy jest bardzo niestabilna.
Doświadczenia uzyskane z działania omawianych regulacji wskazują na potrzebę, z jednej strony, stworzenia wspólnotowemu przemysłowi chemicznemu wykorzystującemu produkty cukrowe, warunków porównywalnych do warunków obowiązujących w przemyśle chemicznym, który zaopatruje się na światowych rynkach cukru a, z drugiej strony, jeszcze szerszego otwarcia nie spożywczych rynków zbytu przed wspólnotowym przemysłem wytwarzającym produkty cukrowe.
W tym celu konieczne jest utrzymanie tych regulacji, stosujących w pełni wyłączne odniesienie do światowych i wspólnotowych rynków cukru.
(7) Cukier surowy oraz syropy o wysokim stopniu czystości, obliczone zgodnie z art. 1 ust. 5 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1443/82 z dnia 8 czerwca 1982 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania systemu kwot w sektorze cukru [2], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 392/94 [3], powinny również kwalifikować się do otrzymywania refundacji produkcyjnych, jeżeli używane są w przemyśle chemicznym. Refundacja produkcyjna do tych produktów podstawowych powinna więc być równa refundacji do cukru białego, odpowiednio dostosowanej przez odniesienie do uzysku lub zawartości sacharozy. W przypadku izoglukozy, refundacje produkcyjne należy przyznawać z zastrzeżeniem takich samych warunków, jak w przypadku refundacji wywozowych do tego produktu.
(8) Należy ustanowić przepisy umożliwiające miesięczne ustalanie refundacji produkcyjnej, z uwzględnieniem w szczególności okresów referencyjnych, które mają być zdefiniowane oraz notowań, które mają być rejestrowane w celu określenia ceny cukru na rynku światowym.
Uwzględniając miesięczne ustalanie dopłat, należy przyjąć w tym celu okresy referencyjne wynoszące około jednego miesiąca.
(9) Ponieważ sprzedaż nadwyżek cukru na rynkach państw nieczłonkowskich odbywa się niemal całkowicie z zastosowaniem procedury przetargowej, podstawą do określenia ceny cukru na rynku światowym używaną do ustalenia refundacji produkcyjnej powinna być średnia ważona refundacji wywozowych ustalana w drodze wyżej wspominanej procedury przetargowej w danym okresie referencyjnym.
(10) W celu zapobiegania nadużyciom należy ustanowić przepisy dotyczące przyznawania refundacji produkcyjnych wyłącznie w przypadku gdy na podstawie kontroli zostanie wykluczona możliwość innych zastosowań.
W celu umożliwienia przeprowadzania tego rodzaju kontroli refundacja produkcyjna powinna być wypłacana wyłącznie przetwórcy i na jego wniosek.
W niektórych przypadkach omawiane kontrole mogą być dokonywane w sposób bardziej skuteczny, jeśli towarzyszyć im będzie procedura zatwierdzania.
W związku z tym Państwo Członkowskie, na którego terytorium odbywa się przetworzenie, powinno mieć swobodę podejmowania decyzji w odniesieniu do konieczności uzyskania takiej zgodny przez przetwórcę.
(11) Refundacji produkcyjnej nie przyznaje się w przypadku braku dokładnych informacji.
Konieczne jest, aby osoby, które mogą kwalifikować się do otrzymania refundacji zostały zobowiązane do złożenia wcześniejszego pisemnego wniosku zawierającego określone informacje.
(12) Ze względu na to, że produkty podstawowe w sektorze cukru są perfekcyjnie wymienne z produktami podstawowymi w sektorze zbóż i ryżu, należy unikać nieuzasadnionych różnic w ich traktowaniu. W tym celu należy ustanowić przepisy dotyczące cukru, podobne do przepisów zawartych w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 1722/93 z dnia 30 czerwca 1993 r., ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/82 oraz (EWG) nr 1418/76 dotyczącego refundacji produkcyjnych odpowiednio w sektorze zbóż i ryżu [4], ostatnio zmienionych rozporządzeniem (WE) nr 87/1999 [5], w celu zwrotu zabezpieczenia. Przepisy te zezwalają na zwrot zabezpieczenia proporcjonalnie do ilości, w stosunku do których nastąpiło przetworzenie produktu podstawowego w okresie ważności świadectwa refundacji produkcyjnej.
(13) Do celów dowodowych i do celów kontroli konieczne jest wprowadzenie świadectwa refundacji o odpowiednio długim okresie ważności umożliwiającym dokonywanie regulacji długoterminowych oraz zawierającym informacje niezbędne do ustalenia refundacji produkcyjnej.
W celu zapewnienia, że dany cukier wykorzystywany jest zgodnie z celem, z powodu którego wystawiono świadectwo refundacji, należy przewidzieć, że wyłącznie wnioskodawca może wystąpić z roszczeniem na podstawie świadectwa oraz dopiero po przetworzeniu danej produkcji podstawowej.
(14) Ze względu na to, że ostateczna płatność z tytułu refundacji produkcyjnej może być dokonana dopiero po zakończeniu przetwarzania, a także uwzględniając fakt, że w interesie handlowym leży jak najszybsze otrzymanie zapłaty, należy ustanowić przepisy umożliwiające realizację takiej płatności bezzwłocznie po przetworzeniu.
(15) Ustalony okres ważności świadectw refundacji produkcyjnych jest wystarczająco długi, aby móc objąć sześciomiesięczny okres ustalania refundacji produkcyjnych oraz świadectwa takie muszą wskazywać refundacje produkcyjne ważne w dniu otrzymania wniosku.
Z tego powodu, w okresie między dniem otrzymania wniosku o wydanie świadectwa refundacji oraz dniem przetworzenia danego produktu podstawowego może nastąpić zmiana ceny interwencyjnej cukru ustalonej dla obszarów niedeficytowych.
Mając na uwadze, że refundacje produkcyjne ustalane są na podstawie wspólnotowej ceny cukru oraz wahań cen światowych, konieczne jest w związku z tym ustalenie zasady umożliwiającej dostosowywanie dopłat w sposób uwzględniający wszelkie zmiany ceny interwencyjnej ustalonej w EUR w odniesieniu do cukru między dniem otrzymania wniosku a dniem przetwarzania danego produktu podstawowego.
(16) W celu umożliwienia sprawdzenia wykorzystania produktów podstawowych zgodnie z zamierzonym celem, konieczne jest powołanie w każdym Państwie Członkowskim właściwego organu mającego dostęp do wszelkich niezbędnych informacji.
W celu przeciwdziałania skutkom opóźnień w wypłacie refundacji, należy ustanowić przepisy umożliwiające wypłatę zaliczki posiadaczowi świadectwa niezwłocznie po poddaniu produktów podstawowych kontroli, w zamian za co na posiadacza świadectwa powinien zostać nałożony obowiązek wpłacenia zabezpieczenia jako gwarancji dla zainteresowanego Państwa Członkowskiego na wypadek, gdyby produkt podstawowy nie został przetworzony zgodnie z warunkami ustanowionymi w świadectwie refundacji.
Jednakże zainteresowane Państwo Członkowskie powinno mieć swobodę decydowania w sprawie podjęcia właściwych środków, w wypadku gdyby posiadacze świadectw nie mogli wywiązać się z swoich zobowiązań w wyniku działania siły wyższej.
(17) Doświadczenie uzyskane po wprowadzeniu nowych regulacji dotyczących refundacji produkcyjnych w dniu 1 lipca 1986 r., w szczególności od chwili ich zmiany w dniu 1 lipca 1990 r., wskazuje na potrzebę zapewnienia bardziej skutecznego stosowania ustaleń, szczególnie na etapie składania wniosku o refundacje produkcyjne.
W tym celu konieczne jest poszerzenie marginesu, w ramach którego uznaje się, że zainteresowana strona wypełniła podstawowy wymóg przetworzenia produktu podstawowego lub półproduktu w sposób uwzględniający ograniczenia techniczne procesu przetwórczego, zwłaszcza w wypadku procesów fermentacji, gdzie uzysk może podlegać dużym wahaniom w zależności od reakcji mikroorganizmów.
Konieczne jest również ustanowienie większego stopnia tolerancji dla przypadków, w których w wyniku niepowodzenia procesu przetwórca zmuszony jest użyć większą ilość produktu podstawowego niż przewidywano początkowo, może on tego dokonać bez konieczności sporządzania całej specjalnej dokumentacji, aby móc się zakwalifikować do otrzymania refundacji produkcyjnej dla tej dodatkowej ilości przetworzonego w ten sposób produktu.
(18) Zasady składania wniosku ustanowione w niniejszym rozporządzeniu zastępują zasady określone w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 1729/78 z dnia 24 lipca 1978 r. ustanawiającym szczegółowe zasady składania wniosków w odniesieniu do refundacji produkcyjnych do cukru używanego w przemyśle chemicznym [6], zmienionego ostatnio rozporządzeniem (WE) nr 1148/98 [7], które w związku z tym powinno zostać uchylone.
(19) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Do celów niniejszego rozporządzenia "produkty podstawowe" oznaczają:
a) produkty określone w art. 1 ust.1 lit. a) i f) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001; oraz
b) syrop cukrowy określony w art. 1 ust.1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 oraz objęte kodami CN ex17026095 i ex17029099 o stopniu czystości co najmniej 85 %,
używane przy wytwarzaniu produktów przemysłu chemicznego wymienionych w załączniku I.
2.
Półprodukty wymienione w załączniku II otrzymywane we Wspólnocie bezpośrednio z wyżej wymienionych produktów podstawowych, z wyjątkiem produktów objętych innym systemem refundacji produkcyjnych i wykorzystywane do wytwarzania produktów chemicznych wymienionych w załączniku I traktuje się w taki sam sposób, jak te produkty podstawowe.
3.
Chemicznie czysta fruktoza (lewulosa) objęta kodem CN 17025000 jest, jako półprodukt, uważana za jeden z produktów podstawowych, jeżeli otrzymuje się ją we Wspólnocie bezpośrednio z wyżej wspominanych produktów podstawowych, z wyjątkiem produktów objętych innym systemem refundacji produkcyjnych i wykorzystywana jest do przetwarzania na jeden z produktów chemicznych wymienionych w załączniku I.
Artykuł 2
1.
Refundacje produkcyjne przyznawane są przez Państwo Członkowskie, na terytorium którego odbywa się przetwarzanie produktów podstawowych.
2.
Państwo Członkowskie może przyznać refundację po zapewnieniu przez kontrolę celną lub inspekcję administracyjną dającą równoważne gwarancje, że produkty podstawowe wykorzystywane są do celu określonego we wniosku, określonym w art. 3.
Artykuł 3
1.
Refundacje produkcyjne przyznaje się wyłącznie przetwórcom, którzy zagwarantują, że kontrola przewidziana w art. 2 ust. 2 może być przeprowadzona w dowolnym momencie oraz przetwórcom, którzy złożyli wniosek dokładnie określający produkt chemiczny, do którego wytworzenia ma zostać wykorzystany produkt podstawowy.
2.
Zainteresowane Państwo Członkowskie może uzależnić prawo do otrzymania refundacji od uprzedniego zatwierdzenia przetwórców określonych w ust. 1.
Artykuł 4
Kwota refundacji produkcyjnej na 100 kilogramów białego cukru jest ustalona z uwzględnieniem światowej ceny rynkowej cukru białego, plus standardowa kwota w wysokości 6,45 EUR na 100 kilogramów cukru białego, a także wspólnotowej ceny cukru.
Stosuje się następujące definicje:
a) światowa cena rynkowa cukru: wspólnotowa cena cukru pomniejszona o średnie refundacje wywozowe do cukru białego odnotowane w danym okresie referencyjnym, określonym w art. 9 ust. 2, po odjęciu standardowej kwoty 6,45 EUR na 100 kilogramów;
b) wspólnotowa cena cukru: cena interwencyjna w odniesieniu do cukru białego.
Artykuł 5
Kwota refundacji produkcyjnej przyznana na 100 kilogramów cukru surowego jest równa jednej setnej kwoty stosowanej w przypadku wykorzystania cukru białego, pomnożonej przez uzysk z wykorzystanego cukru surowego, który to dochód zostanie określony zgodnie z załącznikiem I do rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 pkt II.
Artykuł 6
Kwota refundacji produkcyjnej przyznawana na 100 kilogramów syropów sacharozy jest równa jednej setnej kwoty stosowanej w przypadku wykorzystania cukru białego pomnożonej przez:
a) zawartość sacharozy użytego syropu, w przypadku gdy stopień czystości tego syropu jest nie mniejszy niż 98 %; lub
b) zawartość ekstraktywnego cukru użytego syropu, określona zgodnie art. 1 ust. 5 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 1443/82, w przypadku gdy stopień czystości syropu wynosi co najmniej 85 %, ale mniej niż 98 %.
Artykuł 7
Kwota refundacji produkcyjnej przyznana na 100 kilogramów suchej masy produktu podstawowego określonego w art. 1 ust. 1 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 jest równa kwocie refundacji produkcyjnej stosowanej w przypadku cukru białego.
Refundacje produkcyjne przyznaje się jedynie wtedy, gdy produkt:
a) został otrzymany w drodze izomeryzacji glukozy;
b) zawiera co najmniej 41 % fruktozy w masie w stanie suchym; oraz
c) wykazuje, że całkowita zawartość polisacharydów i oligosacharydów łącznie z di- lub trisacharydami, nie przekracza 8,5 % w masie w stanie suchym.
Artykuł 8
Kwota refundacji produkcyjnej przyznawana na 100 kilogramów użytej lewulozy, wyrażonej jako masa sucha, jest równa refundacji produkcyjnej stosowanej w odniesieniu do 100 kilogramów cukru białego w dniu otrzymania wniosku o refundację produkcyjną.
Artykuł 9
1.
Refundacja produkcyjna do cukru białego jest ustalana miesięcznie dla okresów rozpoczynających się pierwszego dnia każdego miesiąca.
2.
Do celów ustalenia refundacji produkcyjnej zgodnie z ust. 1, okresem referencyjnym obowiązującym do ustalenia refundacji wywozowych w odniesieniu do cukru białego, stanowiącym podstawę określenia światowych cen rynkowych cukru zgodnie z art. 4 ust. 2 lit. a), jest okres rozpoczynający się 16 dnia miesiąca przed miesiącem poprzedzającym każdy z terminów określonych w ust. 1 i kończący się 15 dnia miesiąca bezpośrednio poprzedzającego dany termin.
3.
W odniesieniu do światowych cen rynkowych cukru, średnią określoną w art. 4 lit. a), stanowi średnia ważona refundacji wywozowych w odniesieniu do cukru białego ustalana zgodnie z procedurą przetargową w danym okresie referencyjnym zgodnie z definicją ust. 2.
4.
Kwota refundacji produkcyjnej przyznawana na 100 kilogramów cukru białego w czasie każdego miesiąca określonego w ust. 1 jest równa różnicy między wspólnotową ceną cukru stosowaną w miesiącu, dla którego ustalana jest refundacja a światową ceną rynkową cukru określaną dla danego okresu referencyjnego.
5.
W przypadku znacznych zmian cen cukru na rynkach światowych oraz na rynkach wspólnotowych w okresie zdefiniowanym w ust. 1, dopłata obliczona zgodnie z ust. 2, 3 i 4 może być dostosowana tak, aby uwzględnić te zmiany.
Artykuł 10
1.
Wniosek o przyznanie refundacji produkcyjnej składa się na piśmie właściwemu organowi Państwa Członkowskiego, w którym produkt podstawowy zostanie poddany przetworzeniu.
Wniosek wskazuje:
a) nazwę/nazwę firmy oraz adres przetwórcy;
b) rodzaj i ilość produktu podstawowego, który zostanie przetworzony, wyrażone w przeliczeniu na biały cukier lub, w przypadku izoglukozy, w przeliczeniu na suchą masę;
c) pozycję taryfy oraz opis produktu chemicznego, do produkcji którego zostanie wykorzystany produkt podstawowy;
d) miejsce przetwarzania.
2.
W przypadku gdy wniosek o wydanie świadectwa refundacji sporządzony przez przetwórcę dotyczy półproduktu:
a) poza informacjami wymaganymi zgodnie z ust. 1, wniosek musi określać:
- rodzaj i ilość produktu podstawowego, który został wykorzystany w produkcji półproduktu,
- nazwę lub nazwę firmy i adres producenta półproduktu,
- miejsce wytworzenia półproduktu, oraz
b) z zastrzeżeniem ust. 3 akapit drugi, towarzyszą mu:
- oryginalny dokument, wystawiony producentowi półproduktu na jego wniosek przez właściwy organ Państwa Członkowskiego, na terytorium którego wytwarzany jest półprodukt, zaświadczające, że półprodukt wyprodukowano bezpośrednio i wyłącznie z produktu podstawowego, lub
- oświadczenie przetwórcy, w którym zobowiązuje się do dostarczenia dokumentu określonego w tiret pierwsze, przed upływem okresu ważności świadectwa refundacji, o wydanie którego się ubiega.
Dokument określony w akapicie pierwszym lit. b) musi wskazywać co najmniej:
a) rodzaj oraz ilość produktu podstawowego użytego do wytworzenia danego półproduktu;
b) rodzaj oraz ilość danego półproduktu;
c) nazwisko lub nazwę firmy oraz adres producenta półproduktu;
d) miejsce wytwarzania półproduktu.
W celu wystawienia dokumentu określonego w akapicie pierwszym lit. b), Państwo Członkowskie może określić warunki uzupełniające w stosunku do warunków określonych w ust. 1 akapit drugi.
3.
Do celów stosowania ust. 2:
a) wystawienie dokumentu określonego w ust. 2 akapit pierwszy lit. b) jest uzależnione od udzielenia wcześniejszej zgody producentowi półproduktu przez Państwo Członkowskie, na którego terytorium produkt ten ma być wytwarzany;
b) prawo do otrzymania refundacji produkcyjnej uwarunkowane jest od udzielenia przetwórcy wcześniejszego zezwolenia przez Państwo Członkowskie, na terytorium którego wspomniany przetwórca będzie przetwarzał półprodukt w produkt chemiczny określony w załączniku I.
Zezwolenia określone w akapicie drugim udzielane są przez zainteresowane Państwo Członkowskie, jeżeli wnioskodawca umożliwi każdorazowo przeprowadzenie niezbędnych weryfikacji.
4.
Państwa Członkowskie mogą wymagać dodatkowych informacji.
Artykuł 11
1.
Do wniosku o wydanie świadectwa refundacji dołącza się zabezpieczenie, od którego uzależnione jest wydanie świadectwa refundacji określonego w art. 12.
2.
Kwota zabezpieczenia wynosi 3,78 EUR na 100 kilogramów cukru wyrażonego jako biały cukier lub, w przypadku izoglukozy, na 100 kilogramów suchej masy.
W przypadku półproduktu zabezpieczenie na 100 kilogramów produktu jest równe kwocie, określonej w akapicie pierwszym, pomnożonej przez współczynnik określony w załączniku II dla danego półproduktu, przy czym współczynnik jest dostosowywany, w odpowiednim przypadku, zgodnie z zawartością masy suchej przez zastosowanie, mutatis mutandis, wzoru odpowiadającego współczynnikowi przewidzianemu w załączniku II.
3.
Podstawowym wymogiem w rozumieniu art. 20 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2220/85 [8], który należy spełnić w celu otrzymania zwrotu zabezpieczenia określonego w ust. 2, jest:
a) w przypadku półproduktu, złożenie przez przetwórcę dokumentu określonego w art. 10 ust. 2 lit. b) akapit pierwszy, oraz przetworzenie ilości półproduktu podanej we wniosku w produkt chemiczny, wymieniony w załączniku I, w okresie ważności danego świadectwa refundacji, lub
b) w pozostałych przypadkach, przetworzenie ilości produktu podstawowego określonej we wniosku w produkt chemiczny, wymieniony w załączniku I, w okresie ważności danego świadectwa refundacji.
Jednakże w odniesieniu do podstawowego wymogu dotyczącego przetwarzania, jeżeli zainteresowana osoba w okresie ważności świadectwa refundacji przetworzyła co najmniej 90 % ilości produktu podstawowego lub ilości półproduktu wskazanej we wniosku, uznaje się, że spełniła ona podstawowy wymóg wskazany w akapicie pierwszym lit. a) lub b).
4.
Stosowanie ust. 1 i 2 w odniesieniu do zwrotu zabezpieczenia uzależnione jest od przepisów dotyczących force majeure oraz tytułu V rozporządzenia (EWG) nr 2220/85.
Artykuł 12
1.
Państwa Członkowskie wydają na podstawie wniosku świadectwa refundacji.
2.
Państwa Członkowskie stosują krajowe formularze świadectw refundacji, które, z zastrzeżeniem przepisów innych rozporządzeń, dyrektyw lub decyzji przyjętych przez instytucje wspólnotowe, zawierają co najmniej informacje określone w ust. 3.
W przypadku gdy świadectwo określone w ust. 1 dotyczy półproduktu, poza informacjami wymaganymi zgodnie z ust. 3 lit. a), b), d), e) i f), powinno zawierać szczegóły zawarte we wniosku o wydanie tego świadectwa, zgodnie z art. 10 ust. 2.
3.
Świadectwo refundacji wskazuje:
a) nazwisko i adres posiadacza;
b) datę otrzymania wniosku;
c) rodzaj oraz ilość produktu podstawowego, który ma być poddany przetworzeniu, wyrażoną w przeliczeniu na biały cukier lub, w przypadku izogukozy, w przeliczeniu na suchą masę;
d) przewidywane zastosowanie produktu podstawowego;
e) refundacje produkcyjne w odniesieniu do białego cukru stosowane w dniu otrzymania wniosku;
f) ostatni dzień ważności świadectwa;
g) miejsce przetwarzania.
Artykuł 13
Do celów art. 10 ust. 1 akapit drugi oraz art. 12 ust. 3:
a) za jeden i ten sam produkt podstawowy uznaje się:
i) biały cukier objęty kodem CN 17019910; cukier zawierający dodany aromat lub barwnik objęty kodem CN 17019100; cukier zawierający inne substancje dodane objęte kodem CN 17019990 oraz syropy sacharozy o stopniu czystości 85 % lub większej objęte kodami CN 17026095 i 17029099;
ii) cukier surowy objęty kodami CN 170111 i 170112;
iii) izoglukozę objętą kodami CN ex17024010, 17026010 oraz 17029030;
iv) półprodukty określone w art. 2;
b) wskazanie zastosowania produktu podstawowego może, na wniosek i za zgodą właściwych władz zainteresowanego Państwa Członkowskiego, składać się jedynie z rozdziału nomenklatury scalonej, która obejmuje produkt lub produkty chemiczne, które mają być wytworzone.
Artykuł 14
1.
Wydanie świadectwa refundacji uprawnia do wypłaty refundacji produkcyjnej wskazanej w świadectwie:
a) w przypadku półproduktów, jeżeli dokument określony w art. 10 ust. 2 lit. b) akapit pierwszy jest złożony w określonym terminie oraz po przetworzeniu półproduktu zgodnie z warunkami ustanowionymi w świadectwie refundacji;
b) w innych przypadkach, po przetworzeniu produktu podstawowego zgodnie z warunkami ustanowionymi w świadectwie refundacji.
W przypadku gdy ilość przetworzonego produktu podstawowego lub półproduktu przekracza ilość wskazaną w świadectwie refundacji nie więcej niż o 5 %, ilość dodatkową tego produktu uważa się za przetworzoną w ramach tego świadectwa z prawem do wypłaty refundacji produkcyjnej w nim wskazanej.
2.
Prawa wynikające ze świadectwa nie mogą być przenoszone na inne osoby.
Artykuł 15
Świadectwo refundacji jest ważne od dnia otrzymania wniosku do końca piątego miesiąca następującego po miesiącu, w którym otrzymano wniosek o przyznanie refundacji produkcyjnej.
Artykuł 16
1.
W przypadku gdy w okresie od dnia otrzymania wniosku o przyznanie refundacji produkcyjnej do dnia przetworzenia produktu podstawowego nastąpi zmiana ceny interwencyjnej cukru białego ustalonej w euro dla obszarów niedeficytowych, omawiane refundacje produkcyjne dostosowuje się do ilości przetworzonego produktu podstawowego od momentu wystąpienia tej zmiany.
2.
Do celów dokonania dostosowania określonego w ust. 1, właściwy organ Państwa Członkowskiego wydający dane świadectwo refundacji zamieszcza w tym świadectwie w chwili jego wystawiania następujące sformułowanie "dostosować zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1260/2001 w odniesieniu do działań dotyczących przetwarzania wykonywanych od dnia zastosowania nowej ceny interwencyjnej".
Dostosowania dokonuje się przy wypłacie refundacji produkcyjnej.
3.
W przypadku gdy produktem podstawowym jest cukier biały, dostosowania określonego w ust. 1 dokonuje się poprzez odpowiednie zwiększenie lub zmniejszenie refundacji produkcyjnej o różnicę, wyrażoną w euro na 100 kilogramów cukru, między ceną interwencyjną cukru białego dla obszarów niedeficytowych obowiązującą w dniu otrzymania wniosku o wydanie świadectwa a odpowiadającą jej ceną obowiązującą w dniu przetwarzania danego produktu podstawowego.
4.
W przypadku gdy produktem podstawowym jest cukier surowy standardowej jakości, dostosowania określonego w ust. 1 dokonuje się przez odpowiednie zwiększenie lub zmniejszenie refundacji produkcyjnej o różnicę, wyrażoną w EUR na 100 kilogramów cukru, między ceną interwencyjna cukru surowego obowiązującą w dniu otrzymania wniosku o wydanie świadectwa a odpowiadającą jej ceną obowiązującą w dniu przetwarzania danego produktu podstawowego.
5. W przypadku gdy uzysk cukru surowego różni się od normy jakości określonej w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 pkt II, kwotą refundacji dostosowaną zgodnie z ust. 4, przyjętą do wypłaty jest kwota ustalona przez zastosowanie art. 5 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1423/95 [9].
6.
W przypadku gdy produktem podstawowym jest syrop sacharozy, dostosowania ustanawia się zgodnie z ust. 4 i art. 6.
7.
W przypadku gdy produktem podstawowym jest izoglukoza dostosowania ustanawia się zgodnie z ust. 4 i stosuje się na 100 kilogramów suchej masy danego produktu.
Artykuł 17
1.
Państwa Członkowskie wyznaczają władze odpowiedzialne za kontrolę przetwarzania produktów podstawowych.
2.
Posiadacz świadectwa refundacji przekazuje władzom określonym w ust. 1 na piśmie, w terminie odpowiednim do przeprowadzenia kontroli, następujące informacje:
a) swoje nazwisko/nazwę i adres;
b) rodzaj oraz ilość produktów podstawowych, które mają zostać przetworzone;
c) miejsce, w którym znajdują się dane produkty podstawowe w momencie dostarczenia informacji.
Państwa Członkowskie mogą wymagać dodatkowych informacji.
Artykuł 18
Państwa Członkowskie po poddaniu produktów podstawowych kontroli mogą wypłacić posiadaczowi świadectwa refundacji zaliczkę w kwocie nieprzekraczającej 80 % refundacji produkcyjnej wskazanej w świadectwie.
Artykuł 19
1.
Państwo Członkowskie może wymagać przy wypłacie zaliczki złożenia zabezpieczenia lub uznanej równoważnej gwarancji obliczonej w sposób zapewniający spłatę zaliczki plus 5 %.
2.
Zabezpieczenie zwraca się po przetworzeniu zgodnie z warunkami ustanowionymi w świadectwie refundacji lub po spłacie zaliczki plus 5 %.
3.
Z zastrzeżeniem ust. 4. spłata określona w ust. 1 jest proporcjonalna do ilości produktów podstawowych, które nie zostały przetworzone zgodnie z warunkami ustanowionymi w świadectwie refundacji.
Jeżeli zaliczka nie zostanie zwrócona, zabezpieczenie przepada proporcjonalnie do kwoty zaliczki, która nie została odzyskana.
4.
W przypadku gdy nie można przeprowadzić przetworzenia na warunkach ustalonych w świadectwie refundacji ze względu na okoliczności uznawane za siłę wyższą oraz jeśli składany jest wniosek o uwzględnienie takich okoliczności, zainteresowane Państwo Członkowskie podejmuje środki, które uzna za niezbędne w odniesieniu do powołanych okoliczności.
Artykuł 20
Po poinformowaniu właściwego organu przez zainteresowaną stronę o produkcie chemicznym, do wytworzenia którego użyto cukru, refundacja produkcyjna lub, w przypadku gdy wypłacono zaliczkę, różnica między kwotą zaliczki, a kwotą refundacji produkcyjnej wypłacana jest:
a) nie wcześniej niż po ustaleniu, że produkty podstawowe zostały przetworzone zgodnie z warunkami ustalonymi w świadectwie refundacji;
b) najpóźniej na koniec miesiąca następującego po miesiącu, w którym ustalono, że przetwarzanie zostało zakończone.
Artykuł 21
Refundacja produkcyjna wypłaca się do ilości produktu podstawowego lub półproduktu przetworzonego w granicach określonych w art. 14 ust. 1 akapit drugi.
Kwota refundacji produkcyjnej przyznana na 100 kilogramów wykorzystanego półproduktu jest równa refundacji produkcyjnej stosowanej na 100 kilogramów cukru białego w dniu otrzymania wniosku, pomnożonej przez współczynnik ustalony w załączniku II dla danego półproduktu, współczynnik ten dostosowywany jest, w miarę potrzeby, zgodnie z zawartością suchej masy przez zastosowanie wzoru odpowiadającego współczynnikowi przewidzianemu w załączniku II.
Artykuł 22
Rozporządzenie (EWG) nr 1729/78 traci moc.
Jednakże rozporządzenie (EWG) nr 1729/78 stosuje się nadal do działań przetwórczych, w odniesieniu do których złożono wnioski o przyznanie refundacji produkcyjnej przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 23
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2001 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1271/2001
z dnia 27 czerwca 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1443/98 ustanawiające bilans dostaw dla Wysp Kanaryjskich w sektorze produktów z ryżu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1601/92 z dnia 15 czerwca 1992 r. dotyczące szczególnych środków dla Wysp Kanaryjskich w odniesieniu do niektórych produktów rolnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2826/2000 [2], w szczególności jego art. 3 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2790/94 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1620/1999 [4], ustanawia szczegółowe zasady wykonywania konkretnych uzgodnień w sprawie dostaw niektórych produktów rolnych na Wyspy Kanaryjskie;
(2) Do celów stosowania art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1601/92 należy sporządzić prognozę bilansu dostaw na Wyspy Kanaryjskie w sektorze produktów z ryżu.
Bilans ten musi zostać sporządzony na podstawie potrzeb tego regionu.
Załącznik do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1443/98 [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1359/2000 [6], należy zastąpić Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
(3) Do czasu wprowadzenia w życie reformy dotyczącej konkretnych uzgodnień w sprawie dostaw i w celu uniknięcia przerw w stosowaniu obowiązujących w tym zakresie konkretnych uzgodnień należy sporządzić bilans dostaw na okres od dnia 1 lipca do dnia 31 grudnia 2001 r.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 1443/98 zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2001 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1274/2001
z dnia 27 czerwca 2001 r.
zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 807/2001 [2], w szczególności jego art. 6, 7 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2377/90 maksymalne limity pozostałości muszą być ustalane stopniowo dla wszystkich substancji farmakologicznie czynnych stosowanych we Wspólnocie w weterynaryjnych produktach leczniczych przeznaczonych do podawania zwierzętom służącym do produkcji żywności.
(2) Maksymalne limity pozostałości powinny być ustalane wyłącznie po zbadaniu w ramach Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych wszystkich istotnych informacji dotyczących bezpieczeństwa pozostałości danych substancji dla konsumentów środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego i wpływu pozostałości na przetwórstwo przemysłowe środków spożywczych.
(3) Przy ustalaniu maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego niezbędne jest określenie gatunków zwierząt, u których mogą występować pozostałości, poziomów jakie mogą występować w odpowiednich tkankach mięsnych uzyskanych z leczonego zwierzęcia (tkanka docelowa) i rodzaju pozostałości istotnej dla monitorowania pozostałości (pozostałość znacznikowa).
(4) W celu kontrolowania pozostałości, jak to przewidziano we właściwym prawodawstwie Wspólnoty, maksymalne poziomy pozostałości powinny być zwykle ustalone dla tkanek docelowych wątroby lub nerek.
Jednakże wątroba i nerki są często usuwane z tusz w międzynarodowym handlu i dlatego, maksymalne limity pozostałości powinny być zawsze ustalane również dla tkanki mięśniowej lub tłuszczowej.
(5) W przypadku weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych do stosowania u ptactwa nieśnego, zwierząt mlecznych lub pszczół miodnych maksymalne limity pozostałości muszą zostać ustalone również dla jaj, mleka i miodu.
(6) W załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać meloksykam i tylmikozynę.
(7) W celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia przed jego wejściem w życie należy przewidzieć odpowiedni okres w celu umożliwienia Państwom Członkowskim dokonania wszelkich dostosowań, które mogą okazać się niezbędne w odniesieniu do pozwoleń na dopuszczenie do obrotu określonych weterynaryjnych produktów leczniczych, przyznanych zgodnie z dyrektywą Rady 81/851/EWG [3], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2000/37/WE [4].
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1282/2001
z dnia 28 czerwca 2001 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w odniesieniu do zbierania informacji w celu identyfikacji produktów winiarskich i monitorowania rynku wina oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1623/2000
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2826/2000 [2], w szczególności jego art. 23, 33 i 73,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Art. 18 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 stanowi, że od producentów winogron przeznaczonych do produkcji wina oraz od producentów moszczu i wina wymaga się sporządzania deklaracji zbiorów w odniesieniu do ostatniego zbioru, oraz że producenci wina i moszczu i handlowcy inni niż detaliści, muszą przedstawić każdego roku deklarację zapasów.
(2) Artykuł ten stanowi również, że Państwa Członkowskie mogą także wymagać, aby handlowcy zajmujący się handlem winogronami przedstawili deklaracje o ilościach winogron wprowadzonych do obrotu.
(3) W celu ułatwienia operacji zarządzania rynkiem, powinien zostać ustanowiony termin sporządzania deklaracji.
Ponieważ zbiory odbywają się w odmiennych terminach w różnych Państwach Członkowskich, terminy ostateczne na składanie deklaracji przez producentów powinny być zróżnicowane.
Powinny także być przyjęte przepisy, które wymagają, aby handlowcy sprzedający produkty winiarskie przed datami ustalonymi na sporządzenie deklaracji, sporządzali określone deklaracje.
(4) Jednakże producenci, którzy mogą dostarczyć wszelkich wymaganych informacji o produkcji wina w jednej deklaracji, nie potrzebują sporządzać dwóch deklaracji.
Bardzo drobni producenci mogą być zwolnieni z obowiązku sporządzania deklaracji, o ile ich całkowita produkcja stanowi bardzo mały udział procentowy w produkcji wspólnotowej.
(5) W celu ułatwienia stosowania niniejszego rozporządzenia dane szczegółowe, które muszą być przedstawione w deklaracjach powinny być ustanowione w postaci tabelarycznej, przy czym Państwa Członkowskie powinny decydować o formie, w jakiej przedsiębiorcy mają je dostarczać.
Powinny być także określone terminy, w jakich Państwa Członkowskie mają zebrać centralnie dane i przekazać je Komisji oraz sposób, w jaki dane te mają być przekazywane.
(6) Kategoria "pozostałe wina" powinna zostać zdefiniowana zgodnie z klasyfikacją odmian winorośli, które mogą być uprawiane we Wspólnocie, w oparciu o ustalenia Państw Członkowskich zgodnie z art. 19 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.
(7) Informacje odnoszące się do obszarów mogły być niedokładne, jeżeli deklarujący nie posiadał odpowiednich środków do ich sprawdzenia.
Dlatego w takich przypadkach należy wprowadzić przepis ustalający kary różniące się w zależności od przedstawionego w deklaracji stopnia niedokładności.
(8) Ustalenia w zakresie kar muszą przewidywać wystarczający stopień proporcjonalności w odniesieniu do deklaracji składanych przez uprawiających winorośl, które zawierają opuszczenia lub błędy.
Dlatego kary powinny się różnić w zależności od korekt wprowadzanych do deklaracji.
(9) Deklaracje zbiorów i zapasów składane przez różne zainteresowane strony są obecnie jedynym sposobem zapewnienia prawidłowej wiedzy o ilościach wyprodukowanego wina i zapasów wina.
Dlatego muszą być podjęte odpowiednie kroki w celu zapewnienia, że deklaracje są przedstawiane przez zainteresowane strony oraz że są one kompletne i prawidłowe, obejmujące zastosowanie kar, a w przypadkach gdy deklaracje nie są przedkładane albo gdy po ich złożeniu okazuje się, że są nieprawdziwe lub niekompletne.
Aby ułatwić przetwarzanie danych odnoszących się do deklaracji, każda deklaracja przedłożona we właściwej jednostce administracyjnej powinna być rozpatrywana niezależnie od innych deklaracji, które ten sam producent mógł przedstawić w innej jednostce administracyjnej w danym Państwie Członkowskim.
(10) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2392/86 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1631/98 [4], przewiduje utworzenie wspólnotowego rejestru winnic.
Powinno się zezwolić Państwom Członkowskim posiadającym uzupełniony rejestr na wykorzystywanie niektórych danych z tego rejestru, jeżeli deklaracje takich danych nie przewidują.
(11) Niektóre informacje muszą być dostępne na rynku wina dla zapewnienia, że może on być monitorowany.
W uzupełnieniu danych przekazywanych w zestawieniach różnych deklaracji, zasadnicze znaczenie mają informacje o dostawach, wykorzystaniu i cenach wina.
A zatem powinno się wymagać od Państw Członkowskich, aby takie zbierały i przesyłały w pewnych określonych terminach informacje do Komisji.
(12) W związku z tym należy przypomnieć, że w celu zapewnienia skutecznego monitorowania rynku oraz, aby we właściwym czasie umożliwić sporządzenie prognoz budżetowych, muszą być przestrzegane terminy ustalone dla przesłania tych informacji.
(13) Aby zapewnić konieczną spójność między karami przewidzianymi w niniejszym rozporządzeniu a karami ustanowionymi w tym samym celu w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1623/2000 [5], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 545/2001 [6], powyższe rozporządzenie powinno zostać zmienione, a kary odpowiednio dostosowane.
(14) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 w odniesieniu do zbierania informacji w celu identyfikacji produktów winiarskich i monitorowania rynku wina są jak ustanowiono w niniejszym rozporządzeniu.
ROZDZIAŁ I Deklaracje zbiorów
Artykuł 2
1.
Osoby fizyczne lub prawne lub też grupy takich osób, które zajmują się zbiorem winogron, zwane dalej "dokonującymi zbiorów", każdego roku składają właściwym organom w Państwach Członkowskich deklarację zbiorów w odniesieniu do określonej jednostki administracyjnej, która przynajmniej zawiera informacje określone w tabeli A oraz, gdy jest to właściwe, w tabeli B znajdujących się w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić na przedkładanie jednej deklaracji na gospodarstwo.
2.
Nie wymaga się składania deklaracji zbiorów przez dokonujących zbiorów:
a) których cała produkcja winogron jest przeznaczona do spożycia w postaci nieprzetworzonej lub na suszenie lub na bezpośrednie przetwarzanie na sok winogronowy;
b) jeśli gospodarstwo obejmuje mniej niż 10 arów obszaru zajętego przez winorośl, z którego żadna część zbiorów nie jest lub nie będzie sprzedawana w jakiejkolwiek postaci;
c) jeżeli gospodarstwo obejmuje mniej niż 10 arów obszaru zajętego przez winorośl oraz którzy dostarczają całość produkcji ze swoich zbiorów do spółdzielczej wytwórni win lub grupy, do której należą lub z którą są zrzeszeni.
W takim przypadku dokonujący zbiorów muszą dostarczyć do spółdzielczej wytwórni win lub grupy deklarację określającą:
i) nazwisko, imię i adres plantatora winorośli;
ii) ilość dostarczonych winogron;
iii) powierzchnie i położenie obszarów zajętych przez dane winorośle.
Spółdzielcza wytwórnia win lub grupa sprawdza, czy dane zawarte w deklaracji zgadzają się z posiadanymi przez nich informacjami.
3.
Nie naruszając przepisów ust. 1 akapit pierwszy oraz bez uszczerbku dla zobowiązań wynikających z art. 4, Państwa Członkowskie mogą zwolnić z obowiązku składania deklaracji zbiorów:
a) dokonujących zbiorów, którzy sami przetwarzają całość swoich zbiorów winogron na wino lub zlecają przetworzenie w swoim imieniu;
b) dokonujących zbiorów, którzy są zrzeszeni lub należą do spółdzielni winiarskiej lub grupy producentów oraz dostarczają całość swoich zbiorów do tej spółdzielni lub grupy w postaci winogron lub moszczu, włączając dokonujących zbiorów określonych art. 4 ust. 4.
Artykuł 3
Obszar przedstawiany w deklaracji określonej w art. 2 jest obszarem zajętym przez winorośl w cyklu produkcyjnym w jednostce administracyjnej określonej przez dane Państwo Członkowskie.
ROZDZIAŁ II Deklaracje produkcji, obróbki lub sprzedaży
Artykuł 4
1.
Osoby fizyczne lub prawne, bądź też grupy takich osób, włączając spółdzielnie produkujące wino, którzy ze zbiorów bieżącego roku wyprodukowali wino lub posiadają, w terminach określonych w art. 11 ust. 1, produkty inne niż wino, składają każdego roku właściwemu organowi wyznaczonemu przez Państwa Członkowskie, deklarację produkcji, która zawiera przynajmniej informacje określone w tabeli C przedstawionej w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
2.
Państwa Członkowskie mogą ustanowić, że osoby fizyczne lub prawne, bądź też grupy takich osób, w tym spółdzielnie produkujące wino, którzy przed upływem terminów określonych w art. 11 ust. 1 dokonali przetworzenia lub sprzedaży produktów, z których powstaje wino, na bieżący rok gospodarczy składają właściwym organom deklarację o obróbce lub sprzedaży zawierającą przynajmniej informacje określone w tabeli C.
3.
Od dokonujących zbiorów określonych w art. 2. ust. 2 oraz producentów, którzy uzyskują poprzez winifikację produktów zakupionych na swoim terenie mniej niż 10 hektolitrów wina, które nie zostało lub nie będzie wprowadzone do obrotu w żadnej postaci, nie wymaga się składania deklaracji produkcji lub, gdy jest to właściwe, deklaracji obróbki lub sprzedaży.
4.
Zwolnienie z obowiązku składania deklaracji produkcji jest także przyznawane dokonującym zbiorów należącym do spółdzielni winiarskiej, od której wymaga się składania deklaracji lub dokonującym zbiorów z nią zrzeszonych, którzy dostarczają swoją produkcję winogron do tej wytwórni win i jednocześnie rezerwują sobie prawo do uzyskiwania, w procesie wytwarzania wina, ilości mniejszej niż 10 hektolitrów na potrzeby spożycia domowego.
5.
W przypadku osób fizycznych lub prawnych lub też grup takich osób, które wprowadzają do obrotu surowce i produktu wczesnej fazy produkcji wina Państwa Członkowskie podejmują konieczne środki w celu zapewnienia, że producenci, od których wymaga się składania deklaracji, są w stanie uzyskać różnorodne dane, które muszą podać w deklaracjach.
Artykuł 5
Nie naruszając art. 4, Państwa Członkowskie, które zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2392/86 wprowadziły corocznie aktualizowany rejestr winnic lub podobny instrument kontroli administracyjnej, mogą zwolnić osoby fizyczne lub prawne, grupy takich osób lub dokonujących zbiorów określonych w wyżej wymienionym artykule, z obowiązku składania deklaracji powierzchni.
W takich przypadkach właściwe organy Państw Członkowskich same uzupełniają deklaracje określane w wyżej wymienionym artykule w oparciu o dane zawarte w tym rejestrze.
ROZDZIAŁ III Deklaracje zapasów
Artykuł 6
1.
Każdego roku osoby fizyczne lub prawne, bądź też grupy takich osób, inne niż prywatni konsumenci i detaliści, składają właściwym organom Państw Członkowskich deklaracje zapasów moszczu gronowego, skoncentrowanego moszczu gronowego, rektyfikowanego skoncentrowanego moszczu gronowego oraz wina posiadanego przez te osoby w dniu 31 lipca.
W odniesieniu do wspólnotowych produktów winiarskich, takie deklaracje nie zawierają produktów uzyskanych z winogron zebranych w tym samym roku kalendarzowym.
Jednakże Państwa Członkowskie, w których roczna produkcja wina nie przekracza 25000 hektolitrów, mogą zwolnić handlowców innych niż detaliści, którzy posiadają małe zapasy, z obowiązku sporządzenia deklaracji określonych w akapicie pierwszym, jeżeli właściwe organy są w stanie przekazać do Komisji dane statystyczne dotyczące posiadanych tych zapasów w danym Państwie Członkowskim.
2.
"Detalista" w rozumieniu ust. 1 oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną lub grupę takich osób, których działalność gospodarcza obejmuje sprzedaż wina w małych ilościach bezpośrednio konsumentom, za wyjątkiem osób, które wykorzystują piwnice wyposażone w taki sposób, aby przechowywać i przemieszczać wino w dużych ilościach.
Ilości określone w pierwszym akapicie, są ustalane przez każde Państwo Członkowskie, ze szczególnym uwzględnieniem określonych cech handlu i dystrybucji.
3.
Deklaracja przewidziana w ust. 1 zawiera przynajmniej informacje określone w tabeli D przedstawionej w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
ROZDZIAŁ IV Przepisy wspólne
Artykuł 7
1.
Państwa Członkowskie sporządzają wzór formularza dla różnych deklaracji oraz zapewniają, że formularze te zawierają przynajmniej pozycje określone w tabelach A, B, C oraz D przedstawionych w Załączniku.
Formularze określone powyżej nie muszą zawierać wyraźnego odniesienia do powierzchni, jeżeli Państwo Członkowskie może to ustalić z pewnością na podstawie innych informacji zawartych w deklaracji, jak na przykład obszar objęty produkcją i całkowite zbiory gospodarstwa, czy też w rejestrze winnic.
Informacje zawarte w deklaracjach określonych w pierwszym akapicie, są zbierane centralnie na poziomie krajowym.
Państwa Członkowskie przyjmują konieczne środki kontrolne dla zapewnienia, że informacje podane w deklaracjach są dokładne.
Państwa Członkowskie informują Komisję o tych środkach i przesyłają wzory formularzy sporządzonych zgodnie z akapitem pierwszym.
2.
Państwa Członkowskie, których obszary zajęte winoroślą nie przekraczają 100 ha oraz posiadające:
- niektóre informacje, które muszą pojawić się w deklaracjach określonych w rozdziałach I oraz II, z innych aktów administracyjnych, mogą zostawić te miejsca w deklaracjach puste;
- wszystkie informacje, które muszą pojawić się w deklaracjach określonych w rozdziałach I oraz II, z innych aktów administracyjnych, mogą zwolnić przedsiębiorców z obowiązku składania tych deklaracji.
Państwa Członkowskie, do których nie stosuje się tytułu II rozdział I i II rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 zgodnie z art. 21 niniejszego rozporządzenia, oraz które posiadają:
- niektóre informacje, które muszą pojawić się w deklaracjach określonych w rozdziale III, z innych aktów administracyjnych, mogą zostawić te miejsca w deklaracjach puste,
- wszystkie informacje, które muszą pojawić się w deklaracjach określonych w rozdziale III, z innych aktów administracyjnych, mogą zwolnić przedsiębiorców z obowiązku składania tych deklaracji.
Artykuł 8
Dla celów sporządzenia deklaracji określonych w art. 2 i 4, "inne wina" oznaczają wina uzyskane z winogron odmian wymienionych w klasyfikacji odmian winorośli sporządzonej przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 19 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 dla tej samej jednostki administracyjnej, co obie odmiany winorośli właściwej oraz, w zależności od przypadku, odmian winogron stołowych, odmian do produkcji suszonych winogron lub odmian do produkcji alkoholu winnego.
Jednakże dla celów deklaracji określonej w art. 4, "inne wina" w rozumieniu akapitu pierwszego oznacza wyłącznie wina przeznaczone do produkcji alkoholu winnego z zarejestrowaną nazwą pochodzenia lub wina przeznaczonego do obowiązkowej destylacji określonej w art. 28 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.
Artykuł 9
Ilości produktów, które mają być zapisane w deklaracjach przewidzianych w art. 2, 4 oraz 6, są wyrażane w hektolitrach wina.
Ilości skoncentrowanego moszczu gronowego oraz rektyfikowanego skoncentrowanego moszczu gronowego zapisywane w deklaracji określonej w art. 4, są wyrażane w hektolitrach tych produktów.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą ustanowić, że ilości w deklaracjach przewidzianych w art. 2, mają być wyrażone w kwintalach zamiast w hektolitrach.
Aby przeliczyć ilości produktów innych niż wino na hektolitry wina, Państwa Członkowskie mogą ustalić współczynniki, które mogą różnić się obiektywnymi kryteriami mającymi wpływ na przeliczenie.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o współczynnikach oraz o zestawieniu przewidzianym w art. 14.
Ilość wina, która ma być zapisana w deklaracjach produkcji przewidzianej w art. 4, jest całkowitą ilością uzyskaną w chwili zakończenia zasadniczej fermentacji alkoholowej, obejmującą winiarski osad drożdżowy.
Artykuł 10
Niniejsze rozporządzenie nie narusza jakichkolwiek przepisów Państw Członkowskich w sprawie deklaracji zbiorów, produkcji, obróbki lub wprowadzania do obrotu oraz zapasów, które mówią o przekazywaniu pełniejszych informacji, w szczególności poprzez objęcie szerszej grupy osób niż osoby przewidziane w art. 2, 4 i 6.
Artykuł 11
1.
Deklaracje określone w art. 2 oraz 4, są składane nie później niż do dnia 10 grudnia.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą ustalić wcześniejszy termin lub terminy.
Państwa Członkowskie mogą także określić dzień, w którym podczas sporządzania deklaracji brane są pod uwagę posiadane ilości.
2.
Deklaracje określone w art. 6, są sporządzane nie później niż do 10 września w odniesieniu do ilości posiadanych w dniu 31 lipca.
Jednakże, Państwa Członkowskie mogą ustalić wcześniejszy termin lub terminy.
ROZDZIAŁ V Kary
Artykuł 12
Osoby, od których wymaga się przedstawienia deklaracji zbiorów, produkcji, wprowadzania do obrotu lub wykorzystania oraz zapasów, które nie przedstawiły takich deklaracji w terminach określonych w art. 11, nie kwalifikują się, za wyjątkiem przypadków siły wyższej, do otrzymania środków określonych w art. 24, 29, 30, 34 i 35 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 na dany rok winny lub następny rok winny.
Jednakże, przekroczenie terminów określonych w pierwszym akapicie o nie więcej niż pięć dni roboczych powoduje 15 % obniżkę tylko w odniesieniu do kwot wypłacanych za dany rok winny oraz 30 % obniżkę, jeżeli te terminy są przekraczane o nie więcej niż 10 dni roboczych.
Artykuł 13
1.
Osoby, od których wymaga się przedstawienia deklaracji zbiorów, produkcji, wprowadzania do obrotu lub obróbki oraz zapasów, i które złożyły według właściwych organów Państw Członkowskich deklaracje niekompletne lub nieprawidłowe, mogą kwalifikować się do środków określonych w art. 24, 29, 30, 34, i 35 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 tylko wtedy, gdy opuszczone lub nieprawidłowe informacje nie mają zasadniczego znaczenia dla właściwego stosowania tych środków.
2.
Z wyłączeniem przypadków siły wyższej, gdy deklaracje, określone w niniejszym rozporządzeniu według właściwych organów Państw Członkowskich, są niekompletne lub nieprawidłowe oraz gdy opuszczone lub nieprawidłowe informacje mają zasadnicze znaczenie dla właściwego stosowania odnośnych środków, dane Państwo Członkowskie stosuje następujące kary, niezależnie od stosowanych jakichkolwiek kar krajowych:
a) w przypadku środków określonych w art. 24, 34 i 35 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, pomoc jest pomniejszana o:
- taki sam udział procentowy co korekta procentowa wprowadzona do zadeklarowanej ilości, jeżeli ta korekta wynosi 5 % lub mniej,
- podwojony udział procentowy wprowadzonej korekty do zadeklarowanej ilości, jeżeli ta korekta wynosi więcej niż 5 %, lecz nie więcej niż 20 %.
Nie przyznaje się tej pomocy oraz pomocy na następny rok winny, jeżeli wprowadzona korekta do zadeklarowanej ilości wynosi więcej niż 20 %.
Jeżeli pomyłka wykryta w deklaracji wynika z informacji dostarczonej przez innych przedsiębiorców lub współpracowników, których nazwy są wpisane do wymaganych dokumentów, a informacja ta nie może być uprzednio sprawdzona przez osobę składającą deklarację, wówczas pomoc jest ograniczana tylko o udział procentowy wprowadzonej korekty;
b) w przypadku środków określonych w art. 29 i 30 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, gdy za wino dostarczone do destylacji jeszcze nie zapłacono, cena płatna przez gorzelnika deklarującemu producentowi jest ograniczana w następujący sposób:
- o taki sam udział procentowy co korekta wprowadzona do zadeklarowanego wolumenu, procentowo, jeżeli ta korekta wynosi 5 % lub mniej,
- o podwojony udział procentowy wprowadzonej korekty do zadeklarowanego wolumenu, jeżeli ta korekta wynosi więcej niż 5 %, lecz nie więcej niż 20 %.
Te ceny oraz ceny na następny rok winny nie zostaną wypłacone, jeżeli wprowadzona do ilości korekta wynosi więcej niż 20 %.
Jeżeli pomyłka wykryta w deklaracji wynika z informacji przekazanej przez innych przedsiębiorców lub współpracowników, których nazwy są wpisane do wymaganych dokumentów, a informacja ta nie może być sprawdzona a priori przez osobę składającą deklarację, wówczas pomoc jest ograniczana tylko o udział procentowy wprowadzonej korekty.
Właściwe organy dokonują korekty pomocy, która ma być wypłacona gorzelnikowi, w proporcji do ceny wypłaconej producentowi.
3.
Jeżeli pomoc określona w ust. 2 lit. a) już została wypłacona, właściwe organy odzyskują wypłaconą nadpłatę pomocy powiększoną o odsetki liczone po kursie bieżącym w Państwie Członkowskim od dnia wypłaty pomocy do chwili ich odzyskania.
Każda kwota będąca nadpłatą w formie zaliczki pomocy uzyskanej w ramach obowiązujących przepisów musi być zwrócona do właściwej agencji wraz z odsetkami liczonymi po kursie bieżącym w Państwie Członkowskim od dnia wypłaty zaliczki do chwili jej odzyskania.
ROZDZIAŁ VI Komunikaty sporządzane przez Państwa Członkowskie
Artykuł 14
W terminach umożliwiających przekazanie informacji określonych w art. 16, Państwa Członkowskie sporządzają:
a) krajowe zestawienie deklaracji produkcji przewidziane w art. 4 oraz, gdy jest to właściwe, współczynniki wykorzystywane do przeliczenia ilości produktów innych niż wino z kwintali na hektolitry wina w różnych regionach produkcyjnych;
b) krajowe zestawienie deklaracji zapasów przewidziane w art. 6;
c) szacunek prawdopodobnej ilości produktów winiarskich otrzymanych na ich terytoriach w bieżącym roku gospodarczym;
d) ocenę tych danych, które pozwalają na oszacowanie dostaw produktów winiarskich i wykorzystanych ilości na ich terytoriach w bieżącym roku gospodarczym;
e) tymczasowe sprawozdanie z poprzedniego roku gospodarczego oraz sprawozdanie końcowe z roku gospodarczego poprzedzającego poprzedni rok.
Artykuł 15
1.
W celu rejestrowania cen Państwa Członkowskie, z wyłączeniem państw, do których nie stosuje się tytuł II rozdział I i II rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 zgodnie z art. 21 niniejszego rozporządzenia, dokonują identyfikacji obszarów produkcyjnych składających się z regionów uprawy winorośli, gdzie produkcja ma charakter wystarczająco jednolity.
2.
Państwa Członkowskie dokonują identyfikacji giełd na każdym obszarze, gdzie ceny mają być rejestrowane.
3.
Co 14 dni na tych giełdach, za pomocą wszelkich odpowiednich środków, rejestrowane są ceny czerwonego i białego wina stołowego bez oznaczeń geograficznych oraz ilości wprowadzone do obrotu.
4.
Ceny określone powyżej są cenami loco zakład producenta bez opakowania.
Artykuł 16
1.
Państwa Członkowskie przesyłają Komisji:
a) najpóźniej do dnia 15 września i dnia 30 listopada bieżącego roku winiarskiego, szacunki, określone w art. 14 lit. c), o prawdopodobnej ilości produktów winiarskich otrzymanych na ich terytoriach;
b) najpóźniej do dnia 30 listopada, zestawienie deklaracji zapasów określonych w art. 14 lit. b);
c) najpóźniej do 30 listopada, oceny tych danych określonych w art. 14 lit. d), które pozwalają na oszacowanie dostaw produktów winiarskich i wykorzystanych ilości na ich terytoriach;
d) najpóźniej do dnia 15 listopada, tymczasowe sprawozdanie z poprzedniego roku winiarskiego, a najpóźniej do dnia 15 marca, sprawozdanie końcowe z roku winiarskiego poprzedzającego rok określony w art. 14 lit. e).
Sprawozdania są przesyłane do Eurostatu, Urzędu Statystycznego Wspólnot Europejskich;
e) najpóźniej do dnia 15 lutego, krajowe zestawienie deklaracji produkcji określone w art. 14 lit. a) lub szacunkowe zestawienie.
W przypadku przesłania szacunku ostateczne wyniki muszą być przesłane najpóźniej do dnia 15 kwietnia.
Notyfikacje przesyłane pocztą elektroniczną są potwierdzane przesyłką pocztową w powyższych terminach, zgodnie z potwierdzeniem znaku pieczęci pocztowej.
2.
Państwa Członkowskie przesyłają Komisji informację o:
a) przed dniem 1 sierpnia 2001 r.:
- rozgraniczeniu ustalonych obszarów produkcyjnych,
- szacowanej produkcji regionów tworzących te obszary produkcyjne za poprzednie pięć lat winnych,
- nazwach wybranych rynków na każdym obszarze, gdzie mają być rejestrowane ceny,
- przyjętych uregulowaniach w celu dokonywania rejestracji cen;
b) co drugi wtorek licząc od dnia 1 sierpnia 2001 r., cenach i ilościach wprowadzanych do obrotu, wraz z wszelkimi pozostałymi informacjami, które uważa się za użyteczne dla oceny tendencji rynkowych na obszarach produkcyjnych;
c) jakichkolwiek zmianach odnośnie danych określonych w lit. a) tiret pierwsze i trzecie.
ROZDZIAŁ VII Przepisy ogólne i końcowe
Artykuł 17
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o wszelkich istotnych nowych zdarzeniach, które prawdopodobnie zmieniają w zasadniczy sposób ocenę rozporządzalnych ilości oraz ilości wykorzystanych opartych na ostatecznej informacji za ostatnie lata.
Artykuł 18
W uzupełnieniu do wykorzystywania danych z deklaracji w celach statystycznych, są one wykorzystywane do celów stosowania rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.
W szczególności, dane dotyczące podziału produkcji na wina stołowe, wina gatunkowe produkowane w określonym regionie geograficznym (psr) i pozostałe wina określają prawa i obowiązki producentów na podstawie tego rozporządzenia.
Artykuł 19
Komisja zapewnia, że otrzymywane przez nią informacje na podstawie niniejszego rozporządzenia są właściwie rozpowszechniane.
Artykuł 20
W art. 74 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
Agencja interwencyjna odzyskuje od producenta kwotę równą kilku lub wszystkim kwotom dopłat wypłaconych gorzelnikowi w przypadkach, gdy producent nie spełnia wymogów ustanowionych przez reguły wspólnotowe w sprawie operacji destylacji z jednego z następujących powodów:
a) nie złożenie przez producenta w przedstawianiu deklaracji zbiorów, produkcji lub zapasów w wymaganym terminie.
Kwota, która ma być odzyskana, jest ustalona zgodnie z zasadami ustanowionymi w art. 12 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1282/2001 [7];
b) złożenie jednej z deklaracji określonych w lit. a), w formie niekompletnej lub nieprawidłowej według właściwego organu Państwa Członkowskiego, jeśli brakujące lub nieprawidłowe dane mają zasadnicze znaczenie dla zastosowania danego środka.
Kwota, która ma być odzyskana, jest ustalona zgodnie z zasadami ustanowionymi w art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1282/2001;
c) niespełnienie obowiązków ustanowionych w art. 37 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, jeżeli naruszenie jest wykryte lub zgłoszone gorzelnikowi po dokonaniu wypłaty ceny minimalnej na podstawie wcześniejszych deklaracji.
Całość pomocy wypłaconej gorzelnikowi jest odzyskiwana."
Artykuł 21
Akty uchylone
Rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2396/84 [8] oraz (WE) nr 1294/96 [9] niniejszym tracą moc.
Artykuł 22
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1285/2001
z dnia 28 czerwca 2001 r.
odrzucające wykaz wniosków o rejestrację nazw przekazany zgodnie z art. 17 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2081/92 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2796/2000 [2], w szczególności jego art. 17,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja w sprawie 314 wniosków niemieckich, przekazanych zgodnie z art. 17 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, o rejestrację "wód mineralnych" jako chronionych nazw pochodzenia, jest w trakcie rozpatrywania.
(2) W przypadku przynajmniej 125 z tych 314 wniosków, proponowane nazwy nie są nazwami geograficznymi i w konsekwencji nie są "nazwami pochodzenia", określonymi w art. 2 lit. a) tego rozporządzenia.
(3) Artykuł 2 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 zezwala w pewnych okolicznościach na uznanie tradycyjnych geograficznych lub niegeograficznych nazw jako nazw pochodzenia.
Artykuł ten, który jest wyjątkiem od ogólnej zasady, nie może być zastosowany do żadnego z tych 125 wniosków, ponieważ nie zostało jasno uzasadnione, że proponowane nazwy są tradycyjnie przypisane do poszczególnych obszarów geograficznych.
Zatem nie można zarejestrować tych 125 wniosków.
(4) W przypadku 15 z 314 wniosków niemieckich, przekazanych zgodnie z art. 17 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, o rejestrację "wód mineralnych", proponowane nazwy są nazwami geograficznymi, ale zawierają "liczby", które pomagają rozróżniać "wody mineralne" mające te same nazwy.
Nazwy pochodzenia zawierające "liczby" nie są przyjmowane, ponieważ celem rozporządzenia jest ochrona jedynie nazw geograficznych.
Zatem nie można zarejestrować tych 15 wniosków.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Regulacyjnego ds. Oznaczeń Geograficznych i Nazw Pochodzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wnioski o rejestrację, zgodnie z art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, nazw wymienionych w załączniku do niniejszego rozporządzenia zostają odrzucone.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1318/2001
z dnia 29 czerwca 2001 r.
przyjmujące bilans i ustalające pomoc dla dostaw produktów z sektorów jaj i mięsa drobiowego na Wyspy Kanaryjskie na podstawie uzgodnień przewidzianych w art. 2, 3 i 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1601/92
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1601/92 z dnia 15 czerwca 1992 r. dotyczące szczególnych środków dla Wysp Kanaryjskich w odniesieniu do produktów rolnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2826/2000 [2], w szczególności jego art. 3 ust. 4 i art. 4 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W stosowaniu art. 2, 3 i 4 rozporządzenia (EWG) nr 1601/92 niezbędnym jest ustalenie dla sektorów jaj i mięsa drobiowego i na rok gospodarczy 2001/02, z jednej strony, ilości mięsa i jaj w prognozie bilansu dostaw, które korzystają ze zwolnienia z ceł przy przywozie z państw trzecich lub z pomocy dla dostaw pochodzących z pozostałej części Wspólnoty, a z drugiej strony, ilości materiału hodowlanego pochodzącego ze Wspólnoty, które korzystają z pomocy z w celu rozwoju możliwości produkcyjnych na Archipelagu Kanaryjskim.
(2) Właściwe jest ustalenie kwot wymienionej pomocy dla dostaw na archipelag, z jednej strony, mięsa i jaj oraz, z drugiej strony, materiału hodowlanego pochodzącego z pozostałej części Wspólnoty.
Pomoc ta musi zostać ustalona z uwzględnieniem w szczególności kosztów dostawy z rynku światowego, warunków wynikających z położenia geograficznego archipelagu oraz podstawy aktualnych cen na wywóz do państw trzecich zwierząt lub produktów, o których mowa.
(3) Wspólne szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące systemu dostaw dla Wysp Kanaryjskich niektórych produktów rolnych zostały przewidziane w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2790/94 [3], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1620/1999 [4].
(4) Do czasu wejścia w życie reformy konkretnych uzgodnień w sprawie dostaw i w celu uniknięcia przerw w stosowaniu obowiązujących konkretnych uzgodnień w sprawie dostaw, należy ustanowić bilans dostaw na okres od dnia 1 lipca do dnia 31 grudnia 2001 r.
(5) Na mocy rozporządzenia (EWG) nr 1601/92, uzgodnienia w sprawie dostaw stosuje się od dnia 1 lipca; przepisy niniejszego rozporządzenia powinny wejść w życie niezwłocznie.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Na podstawie art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1601/92, w prognozie bilansu dostaw ilości produktów z sektorów jaj i mięsa drobiowego, które korzystają ze zwolnienia z ceł przywozowych na produkty lub które korzystają z pomocy wspólnotowej dla produktów pochodzących z pozostałej części Wspólnoty, określone są w załączniku I.
Artykuł 2
1. W celu zastosowania art. 3 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1601/92 pomoc dla produktów zawartych w prognozie bilansu dostaw oraz pochodzących z rynku wspólnotowego określona jest w załączniku II.
2.
Produkty korzystające z pomocy zostają wyszczególnione zgodnie z przepisami rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3846/87 [5] w szczególności sektorów 8 i 9 jego załącznika.
Artykuł 3
Pomoc przewidziana w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1601/92 dla dostaw na Wyspy Kanaryjskie materiału hodowlanego ptactwa domowego pochodzącego ze Wspólnoty, jak również liczba piskląt i jaj wylęgowych, które z tej pomocy korzystają, określone są w załączniku III.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2001 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1322/2001
z dnia 29 czerwca 2001 r.
zmieniające załączniki I oraz III do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 807/2001 [2], w szczególności jego art. 6, 7 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2377/90 konieczne jest stopniowe ustalanie maksymalnych dopuszczalnych limitów pozostałości dla wszystkich substancji farmakologicznie czynnych stosowanych we Wspólnocie w leczniczych produktach weterynaryjnych przeznaczonych do podawania zwierzętom, od których pochodzą produkty spożywcze.
(2) Maksymalne dopuszczalne limity pozostałości powinny zostać ustalone tylko po zbadaniu w Komitecie ds. Medycznych Produktów Weterynaryjnych wszystkich istotnych informacji dotyczących bezpieczeństwa pozostałości danej substancji dla konsumenta środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego i wpływu tych pozostałości na przetwórstwo przemysłowe środków spożywczych.
(3) Ustalając maksymalne dopuszczalne limity pozostałości leczniczych produktów weterynaryjnych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego, konieczne jest określenie gatunków zwierząt, u których pozostałości mogą być obecne, limity, jakie mogą być obecne w każdej istotnej tkance mięsnej uzyskanej od leczonych zwierząt (tkanka docelowa) oraz rodzaj pozostałości mającej istotne znaczenie dla monitorowania pozostałości (pozostałość znacznikowa).
(4) Przy kontroli pozostałości, przewidzianej właściwym ustawodawstwem wspólnotowym, maksymalne dopuszczalne limity pozostałości powinny być zwykle ustalane dla tkanek docelowych wątroby i nerek; jednakże wątroba i nerki są często usuwane z tusz zwierzęcych w handlu międzynarodowym i dlatego maksymalne dopuszczalne limity pozostałości należy zawsze ustalać dla tkanek mięśniowych i tłuszczowych.
(5) W przypadku medycznych produktów weterynaryjnych przeznaczonych do stosowania u niosek, zwierząt mlecznych lub pszczół miodnych maksymalne dopuszczalne limity pozostałości muszą zostać ustalone dla jaj, mleka lub miodu.
(6) W załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dopisać florfenikol.
(7) W celu umożliwienia zakończenia badań naukowych należy przedłużyć tymczasowy okres obowiązywania maksymalnych limitów pozostałości uprzednio określonych w załączniku III do rozporządzenia (EWG) 2377/90 dla cefalonium, morantelu oraz metamizolu.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach I i III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1324/2001
z dnia 29 czerwca 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1617/93 w zakresie konsultacji w sprawie taryf pasażerskich i przydziału czasu na start lub lądowanie w portach lotniczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3976/87 z dnia 14 grudnia 1987 r. w sprawie stosowania art. 85 ust. 3 Traktatu do pewnych kategorii porozumień i praktyk uzgodnionych w sektorze transportu lotniczego [1], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jego art. 2,
uwzględniając opublikowanie projektu niniejszego rozporządzenia [2],
uwzględniając konsultację z Komitetem Doradczym ds. Porozumień i Pozycji Dominujących w Transporcie Lotniczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 1617/93 [3], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1083/1999 [4], Komisja przyznała wyłączenie grupowe między innymi na konsultacje w sprawie taryf za przewóz pasażerów i ich bagaży w rejsowych połączeniach lotniczych oraz przydział czasu na start lub lądowanie w portach lotniczych i harmonogramy lotniskowe.
Rozporządzenie jest stosowane do dnia 30 czerwca 2001 r.
(2) Komisja zapoczątkowała konsultacje na temat tego, czy wyłączenie grupowe dotyczące konsultacji w sprawie taryf pasażerskich powinno zostać utrzymane w swojej obecnej formie.
Konsultacje te zakończą się do końca 2001 r.
Po tych konsultacjach Komisja może złożyć wnioski o nowe wyłączenie grupowe lub zapoczątkować procedurę indywidualną.
Aktualne wyłączenie blokowe dotyczące konsultowania taryf pasażerskich należy zatem przedłużyć o jeden rok.
(3) Obowiązujące w 1993 r. przyczyny przyznania wyłączenia grupowego w odniesieniu do porozumień i uzgodnionych praktyk w sprawie przydziału czasu na start lub lądowanie w portach lotniczych oraz harmonogramów lotniskowych między portami wewnątrz Wspólnoty pozostają dziś w pełni aktualne.
Dlatego właściwe jest przedłużenie tego wyłączenia grupowego.
W celu stworzenia możliwości dostosowania tego wyłączenia grupowego, kiedy zostaną przyjęte przewidywane zmiany do rozporządzenia Rady (EWG) nr 95/93 z dnia 18 stycznia 1993 r. w sprawie wspólnych zasad przydzielania czasu na start lub lądowanie w portach lotniczych Wspólnoty [5], przedłużenie to należy przyznać na trzy lata.
(4) Rozporządzenie (EWG) nr 1617/93 należy zatem odpowiednio zmienić,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1617/93 art. 7 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Stosuje się do dnia 30 czerwca 2002 r. w zakresie wyłączenia dotyczącego konsultacji w sprawie taryf za przewóz pasażerów i ich bagaży oraz do dnia 30 czerwca 2004 r. w zakresie wyłączenia dotyczącego przydziału czasu na start lub lądowanie w portach lotniczych oraz harmonogramu lotniskowego w portach lotniczych."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2001 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1326/2001
z dnia 29 czerwca 2001 r.
ustanawiające środki przejściowe, umożliwiające przejście do przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 999/2001 ustanawiającego zasady dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych przenośnych encefalopatii gąbczastych oraz zmieniające załączniki VII i XI do tego rozporządzenia
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiające zasady dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych przenośnych encefalopatii gąbczastych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1248/2001 [2], w szczególności jego art. 23,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 7, 9 oraz 15-18 rozporządzenia (WE) nr 999/2001 ustanawiają zasady dotyczące żywienia zwierząt i nakładają dalsze restrykcje w odniesieniu do produktów pochodzących od przeżuwaczy oraz w zakresie sprzedaży żywych zwierząt i produktów pochodzenia zwierzęcego.
Różnice w wymogach określonych tymi przepisami zależą od sklasyfikowania pod względem statusu w zakresie BSE Państwa Członkowskiego lub określonych państw trzecich.
Klasyfikacji pod względem określenia statusu BSE dokonuje się na podstawie kryteriów ustanowionych w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 999/2001.
Do dzisiejszego dnia nie podjęto decyzji o sklasyfikowaniu któregokolwiek z Państw Członkowskich lub państwa trzeciego według kategorii opartych na nowych przepisach na mocy art. 5.
Przepisy tego rozporządzenia powinny wejść w życie w całości od dnia 1 lipca 2001 r., jeżeli na podstawie art. 23 nie zostaną przyjęte środki przejściowe.
W przypadku braku decyzji w zakresie klasyfikacji, nie można stosować art. 7, 9 oraz 15-18; w związku z tym niezbędne jest wprowadzenie środków przejściowych.
(2) Środki przejściowe odnośnie do niektórych przepisów opartych na klasyfikacji, w szczególności zasad dotyczącychmateriałów określonego ryzyka, zostały już przewidziane w art. 22, który przewiduje, że stosuje się je, co najmniej do dnia 1 stycznia 2002 r. i przestają obowiązywać niezwłocznie po dniu przyjęcia decyzji w sprawie klasyfikacji zgodnie z art. 5, z którym to dniem stosuje się art. 8 dotyczący materiałów określonego ryzyka.
Do celów jasności do innych artykułów opartych na klasyfikacji powinno się stosować takie same przepisy przejściowe dotyczące przejścia z przepisów przejściowych na przepisy rozporządzenia.
(3) Reguły wspólnotowe dotyczące przenośnej gąbczastej encefalopatii w sprawie zakazów dotyczących żywienia zwierząt, obowiązujące bezpośrednio przed wprowadzeniem w życie rozporządzenia (WE) nr 999/2001, zostały ustanowione w decyzji Rady 2000/766/WE [3] dotyczącej niektórych środków ochronnych w odniesieniu do przenośnych gąbczastych encefalopatii oraz do stosowania białek zwierzęcych w żywieniu zwierząt oraz w decyzji Komisji 2001/9/WE [4], ostatnio zmienionych decyzją 2001/165/WE [5] dotyczącej środków kontroli niezbędnych do wykonania decyzji 2000/766/WE.
Decyzja 2000/766/WE zawiesza do dnia 30 czerwca 2001 r. możliwość żywienia, z niektórymi wyjątkami, przetworzonym białkiem zwierzęcym wszelkich zwierząt gospodarskich.
W dniu 24 kwietnia 2001 r. Rada postanowiła, że okres stosowania tej decyzji należy przedłużyć.
Ze względu na to, jako środek przejściowy niezbędne jest wprowadzenie stosownych zmian w tej ostatniej z decyzji.
Wszelkie dalsze zmiany będą uzależnione od decyzji w sprawie klasyfikacji Państw Członkowskich, jak również od skuteczności środków kontroli wprowadzonych przez poszczególne Państwa Członkowskie.
(4) Wspólnotowe reguły dotyczące przenośnej gąbczastej encefalopatii w zakresie wprowadzania do obrotu i wywozu żywego bydła oraz niektórych produktów pochodzenia bydlęcego, obowiązujące bezpośrednio przed wprowadzeniem w życie rozporządzenia (WE) nr 999/2001, zostały ustanowione w, albo zostały przyjęte zgodnie z, decyzją Komisji 92/290/EWG z dnia 14 maja 1992 r. dotyczącej niektórych środków ochronnych odnoszących się do zarodków bydlęcych w związku z gąbczastą encefalopatią bydła (BSE) w Zjednoczonym Królestwie [6], decyzją Rady 98/256/WE z dnia 16 marca 1998 r. dotyczącą wyjątkowych środków w celu ochrony przed gąbczastą encefalopatią bydła, zmieniającą decyzję 94/474/WE i uchylającą decyzję 96/239/WE [7], decyzja Komisji 98/351/WE z dnia 29 maja 1998 r. ustalająca datę rozpoczęcia wysyłania produktów bydlęcych z Irlandii Północnej w ramach Systemu Stad Certyfikowanych na Wywózna mocy z art. 6 ust. 5 decyzji Rady 98/256/WE [8], decyzją Komisji 1999/514/WE z dnia 23 lipca 1999 r. ustalającą datę rozpoczęcia wysyłania produktów bydlęcych ze Zjednoczonego Królestwa w ramach systemu wywozu opartego na dacie na mocy art. 6 ust. 5 decyzji Rady 98/256/WE [9], decyzją Komisji 2000/345/WE z dnia 22 maja 2000 r. ustalającą datę rozpoczęcia wysyłania niektórych produktów z Portugalii do Niemiec w celu spalenia na mocy art. 3 ust. 6 decyzji 98/653/WE [10], decyzją Komisji 2000/371/WE z dnia 6 czerwca 2000 r. ustalającą datę rozpoczęcia wysyłania byków do walk z Portugalii do Francji na mocy art. 3 ust. 7 decyzji 98/653/WE [11], decyzją Komisji 2000/372/WE z dnia 6 czerwca 2000 r. ustalającą datę rozpoczęcia wysyłania byków do walk z Portugalii do Hiszpanii na mocy art. 3 ust. 7 decyzji 98/653/WE [12], oraz decyzją Komisji 200/376/WE z dnia 18 kwietnia 2001 r. w sprawie środków wymaganych w związku z wystąpieniem gąbczastej encefalopatii bydła w Portugalii oraz w sprawie wprowadzenia w życie systemu wywozu opartego na dacie [13]. Z tego względu, podczas okresu przejściowego decyzje te pozostają w mocy.
(5) Wspólnotowe reguły dotyczące przenośnej gąbczastej encefalopatii w zakresie materiałów określonego ryzyka, obowiązujące bezpośrednio przed wprowadzeniem w życie rozporządzenia (WE) nr 999/2001, zostały ustanowione, albo zostały przyjęte zgodnie z decyzją Komisji 2000/418/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. regulującej wykorzystanie materiałów określonego ryzyka w zakresie przenośnych gąbczastych encefalopatii oraz zmieniającą decyzję 94/474/WE [14], ostatnio zmienioną decyzją 2001/384/WE [15].
W decyzji tej wprowadzono zmiany w odniesieniu do kręgosłupa bydła, odzyskiwanego mechanicznie mięsa oraz przywozu z państw trzecich, po przyjęciu przez Radę w dniu 12 lutego 2001 r. wspólnego stanowiska (WE) nr 8/2001 w sprawie przyjęcia rozporządzenia (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego zasady w celu zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych przenośnych encefalopatii gąbczastych [16].
Załącznik XI do tego rozporządzenia ustanawia przepisy dotyczące materiałów określonego ryzyka, stosowanych w okresie przejściowym.
Z tego względu należy uaktualnić sekcję A tego załącznika w taki sposób, aby objęte zostały przepisy w zakresie materiałów określonego ryzyka, przyjęte od czasu przyjęcia wspólnego stanowiska przez Radę.
(6) Do czasu podjęcia decyzji w zakresie klasyfikacji państw trzecich, oraz w charakterze środka zapobiegawczego, należy ustanowić przepisy, na mocy których minimalne środki ochronne przewidziane w rozporządzeniu (WE) nr 999/2001 w odniesieniu do przywozu ze wszystkich państw trzecich, nie uważanych za wolne od BSE, stosuje się do wszystkich przypadków przywozu żywego bydła, zarodków i komórek jajowych.
Ponadto usunięcie materiałów określonego ryzyka z produktów przeznaczonych na żywność i pasze stanowi jedyny i najistotniejszy środek ochrony zdrowia publicznego.
Z tego względu wskazane jest rozszerzenie, w charakterze środka przejściowego, wykazu produktów objętych ograniczeniami w przywozie, zgodnie z decyzją 2000/418/WE, w celu objęcia wszystkich produktów zawierających materiał bydlęcy, owczy lub kozi, w stosunku do których wystawiono wspólnotowe świadectwa zdrowia.
Jednakże, te państwa trzecie, które odniosą korzyści z odstępstwa od przepisów decyzji 2000/418/WE, powinny także skorzystać z odstępstwa od tegośrodka przejściowego.
W celu przestrzegania zobowiązań międzynarodowych w ramach Porozumienia Światowej Organizacji Handlu w sprawie stosowania środków sanitarnych i fitosanitarnych, w szczególności procedur notyfikacyjnych, przepisów odnoszących się do przywozu nie powinno się stosować aż do dnia 1 października 2001 r.
(7) Załącznik II do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 ustanawia szczegółowe zasady dotyczące środków, jakie mają zostać wprowadzone po potwierdzeniu wystąpienia TSE.
Zasady te powinny zostać uaktualnione w taki sposób, aby odzwierciedlały szczegółowe techniczne przepisy w zakresie zwalczania BSE, stosowane przez Państwa Członkowskie, biorąc pod uwagę opinię Naukowego Komitetu Sterującego (SSC), z dnia 15 września 2000 r. w sprawie uboju bydła związanego z BSE.
SSC stwierdził w tej opinii, że "na obecnym etapie (całkowity) ubój stada odniósł już pewien skutek, zarówno, w zakresie wyeliminowania w inny sposób nie podlegających stwierdzeniu przypadków, jak i w zakresie zabezpieczenia przed występowaniem przyszłych przypadków.
Jednakże (…) zasadniczo taki sam skutek można osiągnąć w drodze uboju stad wszystkich zwierząt urodzonych lub wyhodowanych w tym samym stadzie, co stado z potwierdzonym przypadkiem choroby w okresie w przybliżeniu dwunastu miesięcy przed i po dniu urodzenia przypadku zarejestrowanego ubój ze względu na grupę urodzenia".
SSC zalecił ubój, co najmniej ze względu na grupę urodzenia, we wszystkich przypadkach wystąpienia lokalnego przypadku BSE, niezależnie od ogólnej sytuacji epidemiologicznej.
Z tego względu wskazane jest wprowadzenie odpowiednich zmian w szczegółowych przepisach dotyczących zwalczania BSE, odpowiednio poprzez wprowadzenie zasady swobody wyboru uboju całego stada w zależności od ogólnej sytuacji lokalnej.
(8) Do celów jasności decyzji Komisji 94/474/WE z dnia 27 lipca 1994 r. dotyczącej niektórych środków ochronnych odnoszących się do gąbczastej encefalopatii bydła i uchylającej decyzje 89/469/EWG oraz 90/200/EWG [17], należy uchylić decyzję Komisji 94/381/WE z 27 czerwca 1994 r. dotyczącą niektórych środków ochronnych w odniesieniu do gąbczastej encefalopatii bydła i żywienia białkami pochodzącymi od ssaków [18] oraz decyzję 2000/418/WE regulującą wykorzystanie materiałów stanowiących ryzyko w zakresie przenośnych gąbczastych encefalopatii i zmieniającą decyzję 94/474/WE.
(9) Stały Komitet Weterynaryjny nie wyraził opinii; z tego powodu w dniu 15 czerwca 2001 r.
Komisja przedstawiła propozycję środków Radzie zgodnie z art. 24 rozporządzenia (WE) nr 999/2001, przy czym Rada zobowiązana jest do podjęcia działań w ciągu trzech miesięcy.
(10) Jednakże Rada ani nie przyjęła środków, ani nie sprzeciwiła się propozycji, oraz w dniu 19 czerwca 2001 r. postanowiła, że w wyznaczonym okresie jej stanowisko nie ulegnie zmianie.
(11) W okolicznościach wymagających uwzględnienia pilnej potrzeby wprowadzenia w życie takich środków, oraz wobec faktu, iż Parlament Europejski został prawidłowo poinformowany zgodnie z przepisami decyzji Rady 1999/468/WE [19], oraz bez uszczerbku dla przepisów art. 8 tej decyzji, środki takie powinny zostać obecnie przyjęte przez Komisję bez zbędnej zwłoki,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Jako środek przejściowy wprowadzający odstępstwa od przepisów rozporządzenia (WE) nr 999/2001:
1.
Przepisy rozporządzenia (WE) nr 999/2001 wymienione w załączniku I do niniejszego rozporządzenia nie mają zastosowania do Państwa Członkowskiego lub państwa trzeciego do dnia wejścia w życie decyzji określającej status tego Państwa Członkowskiego lub państwa trzeciego pod względem BSE przyjętej na podstawie art. 5 rozporządzenia (WE) nr 999/2001.
Do tego dnia do określonego Państwa Członkowskiego lub państwa trzeciego stosuje się załącznik XI sekcja D. Decyzja taka nie wchodzi w życie przed dniem 1 stycznia 2002 r.;
2. Artykuł 7 ust. 2, 3 i 4 nie ma zastosowania do Państwa Członkowskiego do czasu wejścia w życie decyzji określającej status tego Państwa Członkowskiego pod względem BSE oraz do czasu skutecznego obowiązywania na terytorium tego Państwa Członkowskiego przepisów wspólnotowych dotyczących żywienia zwierząt w zakresie przenośnych gąbczastych encefalopatii. Załącznik XI sekcja C ma zastosowanie do tego Państwa Członkowskiego do czasu, gdy na jego terytorium będą miały zastosowanie przepisy art. 7 ust. 2-4.
Artykuł 2
1.
W art. 4 decyzji 2000/766/WE skreśla się akapit drugi i trzeci.
2.
Decyzje 94/381/WE, 94/474/WE oraz 2000/418/WE tracą moc.
Artykuł 3
W rozporządzeniu (WE) nr 999/2001 wprowadza się następujące zmiany:
1.
Tekst załącznika VII zastępuje się tekstem załącznika II do niniejszego rozporządzenia.
2.
Tekst załącznika XI sekcja A zastępuje się tekstem załącznika III do niniejszego rozporządzenia.
3.
Tekst załącznika XI uzupełnia się tekstem załącznika IV do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 lipca 2001 r.
Jednakże przepisy załącznika XI sekcja A pkt 5, tiret czwarte do tiret siódme, tiret dziewiąte i tiret dziesiąte, oraz sekcji D pkt 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 999/2001, ostatnio zmienione niniejszym rozporządzeniem, stosuje się od dnia 1 października 2001 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1334/2001
z dnia 2 lipca 2001 r.
dotyczące tymczasowego zezwolenia na stosowanie nowych dodatków paszowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotyczącą dodatków paszowych [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2697/2000 [2], w szczególności jej art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 70/524/EWG stanowi, że można zezwolić na stosowanie nowych dodatków po przeprowadzeniu przeglądu wniosku złożonego zgodnie z art. 4 dyrektywy.
(2) Art. 9e ust. 1 dyrektywy przewiduje, że tymczasowe zezwolenie na stosowanie nowego dodatku może zostać przyznane, jeśli spełnione są warunki art. 3a lit. b)–e) dyrektywy i jeśli rozsądnie jest założyć, w związku z dostępnymi wynikami, że kiedy stosowany jest w żywieniu zwierząt, posiada jeden ze skutków określonych w art. 2 lit. a). Takie tymczasowe zezwolenie może być przyznane na okres do czterech lat w przypadku dodatku określonego w załączniku C do dyrektywy część II, łącznie ze stymulatorami wzrostu.
(3) Art. 2 lit. aaa) dyrektywy 70/524/EWG wymaga, aby uzyskanie zezwolenia na stymulatory wzrostu było powiązane z osobą odpowiedzialną za wprowadzenie ich do obrotu.
(4) Ocena dokumentacji przedłożonej w odniesieniu do zezwolenia na stosowanie dimrówczanu potasu należącego do grupy "stymulatory wzrostu" opisanej w Załączniku pokazuje, że spełnia on wyżej wymienione warunki i dlatego można zezwolić na jego stosowanie tymczasowo na okres czterech lat.
(5) Ocena dokumentacji wskazuje, że wymagane mogą być niektóre procedury w celu ochrony pracowników przed narażeniem na działanie dodatku.
Ochrona taka powinna jednakże być zapewniona przez stosowanie dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy [3].
(6) Komitet Naukowy ds. Żywienia Zwierząt przedstawił korzystną opinię w odniesieniu do bezpieczeństwem dla zwierząt, użytkowników, konsumentów i środowiska naturalnego stymulatorów wzrostu na warunkach opisanych w wymienionym Załączniku.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zezwala się na tymczasowe stosowanie dodatku należącego do grupy "Stymulatory wzrostu" wymienionego w Załączniku do niniejszego rozporządzenia jako dodatek stosowany w żywieniu zwierząt, na warunkach ustanowionych w tym Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1338/2001
z dnia 28 czerwca 2001 r.
ustanawiające środki niezbędne dla ochrony euro przed fałszowaniem
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 123 ust. 4 zdanie trzecie,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 974/98 z dnia 3 maja 1998 r. w sprawie wprowadzenia euro przewiduje wprowadzenie do obiegu banknotów euro [4] przez Europejski Bank Centralny (EBC) i krajowe banki centralne (KBC) uczestniczących Państw Członkowskich, oraz wprowadzenie do obiegu monet euro przez uczestniczące Państwa Członkowskie począwszy od dnia 1 stycznia 2002 r.; dlatego system ochrony euro przed fałszowaniem musi zostać przyjęty szybko, aby mógł rozpocząć działanie przed wprowadzeniem do obiegu banknotów i monet euro.
(2) Ustalenia wprowadzone przez Akt Rady z dnia 26 lipca 1995 r. sporządzający Konwencję w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Policji (Konwencja o Europolu) [5] i przez decyzję Rady z dnia 29 kwietnia 1999 r. rozszerzającą mandat Europolu na walkę z fałszowaniem pieniędzy i środków płatniczych [6] są tak przygotowane, aby zwalczać podrabianie w ogólności.
(3) W swojej decyzji ramowej z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie zwiększenia ochrony poprzez sankcje karne i inne sankcje przeciw fałszowaniu w związku z wprowadzeniem euro [7], Rada przyjęła przepisy mające na celu zapewnienie, że euro jest chronione we właściwy sposób przez skuteczne środki prawa karnego.
(4) Środki mające na celu ochronę euro przed podrabianiem dotyczą Wspólnoty jako część jej właściwości w odniesieniu do jednej waluty; prawna ochrona euro nie może być we właściwy sposób zapewniona wyłącznie przez pojedyncze Państwa Członkowskie, ponieważ banknoty i monety euro będą w obiegu poza terytoriami uczestniczących Państw Członkowskich.
Wobec tego konieczne jest przyjęcie legislacji wspólnotowej określającej środki konieczne, aby obieg banknotów i monet euro odbywał się w odpowiednich warunkach, w celu zapewnienia ogólnie efektywnej i spójnej ochrony euro przed działaniami mogącymi zagrozić jego wiarygodności, a tym samym w celu przyjęcia właściwych środków, aby wszystko było gotowe we właściwym terminie przed dniem 1 stycznia 2002 r.
(5) Do celów stosowania niniejszego rozporządzenia konieczne jest określenie lub przejęcie istniejących definicji niektórych pojęć, takich jak podrabianie euro, dane techniczne i statystyczne oraz organy krajowe właściwe do prowadzenia badań między innymi w celu gromadzenia i analiz danych dotyczących podrabiania, włącznie z centralnymi biurami przewidzianymi w art. 12 Konwencji Genewskiej.
(6) Należy zapewnić, aby dane techniczne i statystyczne zebrane przez właściwe organy krajowe dotyczące podrobionych banknotów i monet euro i w miarę możliwości niezatwierdzonych banknotów zostały przekazane do EBC, zezwalając jednocześnie właściwym organom krajowym oraz Komisji w ramach jej właściwości na dostęp do tych danych.
Ponadto przewiduje się, że Europol będzie miał dostęp do tych danych na podstawie porozumienia zawartego między nim a EBC.
(7) Centrum Analiz Podrabiania (CAP), ustanowione i zarządzane pod auspicjami EBC zgodnie z jego wytycznymi [8], centralizuje klasyfikację i analizy danych technicznych odnoszących się do podrobionych banknotów.
(8) Techniczny program postępowania z podrobionymi monetami euro zaakceptowany przez Radę dnia 28 lutego 2000 r. dokonuje odniesienia do systematycznego gromadzenia przez EBC informacji technicznych dotyczących podrabiania euro, ustanowienia na poziomie europejskim Europejskiego Centrum Technicznego i Naukowego (ECTN) dla analiz technicznych i klasyfikacji podrobionych monet euro i na poziomie krajowym Krajowych Centrów Analiz Monet (KCAM).
(9) Stworzony został przepis umożliwiający ustanowienie ECTN tymczasowo jako osobnej i niezależnej jednostki administracyjnej Mennicy Paryskiej na podstawie wymiany listów między Przewodniczącym Rady i francuskim Ministrem Finansów z dnia 28 lutego i dnia 9 czerwca 2000 r.; jego zadania muszą być określone w niniejszym rozporządzeniu; przyszły status i stała siedziba główna ECTN zostaną określone przez Radę w odpowiednim czasie.
(10) Konieczne jest zapewnienie, aby podrobione banknoty euro były przekazywane do identyfikacji krajowym centrom analiz – KCA; podrobione monety powinny być przekazywane do KCAM.
(11) Konieczne jest zapewnienie, aby instytucje kredytowe i wszelkie inne przedsiębiorstwa uczestniczące w sortowaniu i publicznym rozprowadzaniu banknotów i monet w ramach prowadzonej działalności zawodowej, włącznie z tymi, których działalność polega na wymianie banknotów i monet, takie jak kantory wymiany walut, były zmuszone do wycofania z obiegu banknotów i monet euro, o których wiedzą lub mają wystarczające powody podejrzewać, że zostały podrobione, i przekazania ich właściwym organom krajowym.
Dodatkowo konieczne jest zapewnienie, aby Państwa Członkowskie podjęły kroki w celu nałożenia sankcji, które uznają za właściwe w przypadku niewywiązania się powyższych przedsiębiorstw ze swoich obowiązków.
(12) Konieczne jest zorganizowanie ścisłej i regularnej współpracy między właściwymi organami krajowymi, Komisją i EBC w celu zapewnienia skutecznej i spójnej ochrony euro, w szczególności w odniesieniu do wymiany informacji z wyjątkiem danych osobowych, wzajemnej współpracy i pomocy między Wspólnotą a organami krajowymi, oraz wsparcia naukowego i kształcenia zawodowego.
W tym celu Komisja, bez uszczerbku dla roli przydzielonej EBC w zakresie ochrony euro przed podrabianiem, w sposób regularny, w odpowiednim komitecie doradczym z wiodącymi uczestnikami walki z podrabianiem euro (włącznie z EBC, ECTN, Europolem i Interpolem), będzie kontynuowała konsultacje w sprawie poprawy warunków ogólnej ochrony euro, w oparciu o inicjatywy legislacyjne mające na celu wzmocnienie zapobiegania i zwalczania podrabiania.
(13) W celu zapewnienia wymiany pełnych, aktualnych i porównywalnych danych należy przyjąć przepisy zapewniające krajową centralizację informacji strategicznych i operacyjnych oraz obowiązek przekazywania danych.
W tym celu należy przyjąć przepisy przewidujące, by Państwa Członkowskie podjęły konieczne kroki w celu umożliwienia urzędom centralnym wypełnienie ich misji zgodnie z Konwencją Genewską w celu zapewnienia wymiany informacji między nimi i krajowymi jednostkami Europolu.
(14) Uzupełniający charakter zadań różnych partnerów Wspólnoty, z pomocą, jakiej może udzielić Europol zgodnie z decyzją Rady z dnia 29 kwietnia 1999 r., musi zebrać razem wszystkie narzędzia wymagane do ochrony euro przed szkodliwymi konsekwencjami wynikającymi z nielegalnej działalności podrabiania.
Europol wypełnia swoje funkcje bez uszczerbku dla kompetencji Wspólnoty Europejskiej; ściśle przestrzegając własnych kompetencji, Europol i Wspólnota Europejska powinny ustanowić formy współpracy umożliwiające im wykonywanie ich odpowiednich funkcji jak najskuteczniej; w tym celu należy dać pierwszeństwo organizacji ścisłej i regularnej współpracy na podstawie właściwych porozumień, które mają być zawarte między Europolem i EBC, z jednej strony, i między Europolem i Komisją, z drugiej strony, zgodnie z odpowiednimi postanowieniami Konwencji o Europolu.
(15) Biorąc pod uwagę, że euro będzie używane przez państwa trzecie jako waluta transakcji międzynarodowych, należy przyjąć przepisy dotyczące strukturalnej współpracy między wszystkimi istotnymi podmiotami w przypadku podrabiania w państwach trzecich.
(16) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu nie naruszają kompetencji Państw Członkowskich do stosowania krajowego prawa karnego do celów ochrony euro przed podrabianiem,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ 1
CEL I DEFINICJE
Artykuł 1
Cel
1.
Celem niniejszego rozporządzenia jest ustanowienie środków koniecznych w celu wprowadzania do obiegu banknotów i monet euro w taki sposób, aby uchronić je przed fałszowaniem.
2.
Do celu stosowania niniejszego rozporządzenia "fałszowanie" oznacza następujące działania:
a) wszelkie oszukańcze wytwarzanie lub zmiana banknotów lub monet euro niezależnie od zastosowanych środków;
b) oszukańcze wprowadzenie do obiegu podrobionych banknotów euro lub podrobionych monet euro;
c) przywóz, wywóz, transport, odbiór lub otrzymywanie podrobionych banknotów euro lub podrobionych monet euro w celu wprowadzenia ich do obiegu i ze świadomością, że są one podrobione;
d) oszukańcze wytwarzanie, odbiór, otrzymywanie lub posiadanie:
- narzędzi, artykułów, programów komputerowych oraz innych środków specjalnie przystosowanych do oszukańczego wytwarzania lub zmiany banknotów lub monet euro,
lub
- hologramów lub innych składników służących do ochrony banknotów i monet euro przed oszukańczym wytwarzaniem lub zmianą.
3.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się bez uszczerbku dla stosowania krajowego prawa karnego w zakresie ochrony euro przed fałszowaniem.
Artykuł 2
Definicje
W rozumieniu niniejszego rozporządzenia:
a) "podrobione banknoty" i "podrobione monety" oznaczają banknoty i monety denominowane w euro lub mające wygląd banknotów lub monet euro, które zostały oszukańczo wyprodukowane lub zmienione;
b) "właściwe organy krajowe" oznaczają organy wyznaczone przez Państwa Członkowskie do:
- identyfikowania podrobionych banknotów i monet;
- gromadzenia i analizowania danych technicznych i statystycznych odnoszących się do podrobionych banknotów, w szczególności krajowe banki centralne i inne uprawnione organy;
- gromadzenia i analizowania danych technicznych i statystycznych odnoszących się do podrobionych monet, w szczególności krajowe mennice, krajowe banki centralne i inne uprawnione organy;
- gromadzenia danych odnoszących się do fałszowania euro i poddawania ich analizie, w szczególności krajowe biura centralne określone w art. 12 Konwencji Genewskiej;
c) "instytucje kredytowe" oznaczają instytucje kredytowe określone w art. 1 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. odnoszącej się do podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe [9];
d) "dane techniczne i statystyczne" oznaczają dane, za pomocą których podrobione banknoty i podrobione monety mogą zostać zidentyfikowane (opis techniczny rodzaju podrobienia) i dane dotyczące liczby podrobionych banknotów i podrobionych monet według ich pochodzenia, w szczególności geograficznego;
e) "Konwencja Genewska" oznacza konwencję międzynarodową o zwalczaniu fałszowania pieniędzy, podpisaną w Genewie w dniu 20 kwietnia 1929 r. [10];
f) "Konwencja o Europolu" oznacza konwencję z dnia 26 lipca 1995 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Policji (Europolu) [11].
ROZDZIAŁ 2
DANE TECHNICZNE I STATYSTYCZNE
Artykuł 3
Gromadzenie i dostęp
1.
Techniczne i statystyczne dane odnoszące się do podrobionych banknotów i podrobionych monet wykrytych w Państwach Członkowskich są gromadzone i indeksowane przez właściwe organy krajowe.
Dane te są przekazywane Europejskiemu Bankowi Centralnemu do przechowania i przetwarzania.
2.
Europejski Bank Centralny gromadzi i przechowuje techniczne i statystyczne dane odnoszące się do podrobionych banknotów i podrobionych monet wykrytych w państwach trzecich.
3.
Właściwe organy krajowe oraz, w zakresie swojej właściwości, Komisja, mają dostęp do danych technicznych i statystycznych przechowywanych przez Europejski Bank Centralny.
Europol posiada dostęp do tych danych na mocy porozumienia między nim a Europejskim Bankiem Centralnym zgodnie z odpowiednimi postanowieniami Konwencji o Europolu oraz przepisami przyjętymi na jej podstawie.
Artykuł 4
Obowiązek przekazywania podrobionych banknotów do identyfikacji
1.
W porozumieniu z Europejskim Bankiem Centralnym Państwa Członkowskie wyznaczają lub ustanawiają Krajowe Centrum Analiz (KCA), zgodnie z ich prawem krajowym i praktyką.
2.
Właściwe organy krajowe zezwalają na sprawdzenie przez KCA banknotów, w odniesieniu do których istnieje podejrzenie, że zostały podrobione, i bezzwłocznie dostarczają im konieczne próbki każdego typu banknotów, o które wystąpiło KCA, w odniesieniu do których istnieje podejrzenie, że zostały sfałszowane, w celu identyfikacji i analizy, oraz będące w ich posiadaniu dane techniczne i statystyczne.
KCA przesyła Europejskiemu Bankowi Centralnemu każdy nowy rodzaj banknotu, w odniesieniu do którego istnieje podejrzenie, że został sfałszowany według kryteriów przyjętych przez Europejski Bank Centralny.
3.
Ustęp 2 stosuje się w taki sposób, że nie uniemożliwia użycia lub zatrzymania banknotów, w odniesieniu do których istnieje podejrzenie, że zostały sfałszowane, jako dowodu w postępowaniu karnym.
4.
Europejski Bank Centralny ogłasza odpowiednie wyniki końcowe swych analiz i klasyfikacji każdego nowego typu podrobionych banknotów właściwym organom krajowym oraz Komisji zgodnie z jej zakresem właściwości.
Europejski Bank Centralny przedstawia wyniki Europolowi zgodnie z porozumieniem określonym w art. 3 ust. 3.
Artykuł 5
Obowiązek przekazywania podrobionych monet do identyfikacji
1.
Państwa Członkowskie wyznaczają lub ustanawiają Krajowe Centrum Analiz Monet (KCAM), zgodnie z ich prawem krajowym i praktyką.
2.
Właściwe organy krajowe zezwalają na badanie przez KCAM monet, w odniesieniu do których istnieje podejrzenie, że zostały sfałszowane, i bezzwłocznie dostarczają konieczne próbki każdego typu monet, o które wystąpił KCAM, w odniesieniu do których istnieje podejrzenie, że są sfałszowane, do analizy i identyfikacji, oraz będące w ich posiadaniu dane techniczne i statystyczne.
KCAM przesyła do Europejskiego Centrum Technicznego i Naukowego (ECTN) każdy nowy typ monety, w odniesieniu do której istnieje podejrzenie, że została sfałszowana według kryteriów przyjętych przez Europejskie Centrum Techniczne i Naukowe; w tym celu Europejski Bank Centralny dostarcza KCAM będące w jego posiadaniu dane techniczne i statystyczne odnoszące się do podrobionych monet euro.
3.
Ustęp 2 stosuje się w taki sposób, że nie wyłącza użycia lub zatrzymania monet, w odniesieniu do których istnieje podejrzenie, że zostały sfałszowane, jako dowodu w postępowaniu karnym.
4.
ECTN analizuje i klasyfikuje każdy nowy typ podrobionej monety euro.
W tym celu ECTN posiada dostęp do danych technicznych i statystycznych odnoszących się do podrobionych monet euro przechowywanych przez EBC.
ECTN przekazuje odpowiednie wyniki końcowe swoich analiz właściwym organom krajowym oraz, zgodnie z ich zakresem właściwości, Komisji i Europejskiemu Bankowi Centralnemu.
Europejski Bank Centralny przekazuje te wyniki Europolowi zgodnie z porozumieniem określonym w art. 3 ust. 3.
ROZDZIAŁ 3
OBOWIĄZKI I SANKCJE
Artykuł 6
Obowiązki instytucji kredytowych
1.
Instytucje kredytowe i wszelkie inne instytucje biorące udział w sortowaniu i publicznym rozprowadzaniu banknotów i monet jako działalności zawodowej włącznie z przedsiębiorstwami, których działalność polega na wymianie banknotów i monet, takie jak kantory wymiany walut, zobowiązane są do wycofania z obiegu wszystkich otrzymanych banknotów i monet euro, o których wiedzą lub mają wystarczające powody podejrzewać, że zostały sfałszowane.
Niezwłocznie przekazują je właściwym organom krajowym.
2.
Państwa Członkowskie podejmują właściwe środki, aby zapewnić, że przedsiębiorstwa określone w ust. 1, które nie wykonują swoich obowiązków wynikających z wymienionego ustępu, zostaną poddane skutecznym, proporcjonalnym i odstraszającym sankcjom.
3.
Do dnia 1 stycznia 2002 r. Państwa Członkowskie przyjmą przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne w celu stosowania niniejszego artykułu.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję i Europejski Bank Centralny.
ROZDZIAŁ 4
WSPÓŁPRACA I WZAJEMNA POMOC
Artykuł 7
Współpraca w celu ochrony euro przed fałszowaniem
1.
W celu zapewnienia efektywnej ochrony euro przed fałszowaniem Państwa Członkowskie, Komisja i Europejski Bank Centralny współpracują, z jednej strony między sobą, a z drugiej z Europolem, zgodnie z Konwencją o Europolu oraz przepisami przyjętymi na jej podstawie.
W tym celu Komisja i Europejski Bank Centralny prowadzą negocjacje w celu zawarcia we właściwym terminie porozumienia z Europolem.
2.
W szczególności właściwe organy krajowe, Komisja i Europejski Bank Centralny w wykonywaniu swych odpowiednich zadań współpracują w zakresie:
- wymiany informacji o zapobieganiu fałszowaniu i zwalczaniu wprowadzania do obiegu podrobionych banknotów i podrobionych monet;
- dostarczania regularnych informacji o wpływie fałszowania dla celów analiz strategicznych;
- zapewniania wzajemnej pomocy w zakresie zapobiegania fałszowaniu i zwalczania wprowadzania do obiegu podrobionych banknotów i podrobionych monet, które uwzględnia między innymi wsparcie naukowe i szkolenia z logistycznym wsparciem Państw Członkowskich.
3.
W ramach wzajemnej pomocy krajowe biura centralne określone w art. 12 Konwencji Genewskiej i Europejski Bank Centralny oraz, gdzie to konieczne, Komisja, w ramach ich odpowiednich właściwości i bez uszczerbku dla roli Europolu, przyjmują przepisy dla systemu przekazywania danych technicznych (wczesnego ostrzegania).
Artykuł 8
Centralizacja informacji na poziomie krajowym
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że gdy tylko zostaje wykryty jakikolwiek przypadek fałszowania, informacja na poziomie krajowym jest przekazywana do krajowego biura centralnego celem jej dalszego przekazania do Europolu poprzez krajową jednostkę Europolu.
2.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie środki konieczne w celu zapewnienia wymiany informacji między krajowym biurem centralnym a krajową jednostką Europolu.
Artykuł 9
Stosunki zewnętrzne
1.
Komisja i Państwa Członkowskie współpracują z państwami trzecimi i organizacjami międzynarodowymi w ścisłym powiązaniu z Europejskim Bankiem Centralnym.
Współpraca taka obejmuje pomoc konieczną dla zapobiegania i zwalczania fałszowania euro zgodnie z postanowieniami odnoszącymi się do zapobiegania niezgodnej z prawem działalności, zawartymi w układach o współpracy, stowarzyszeniu i porozumieniach przedakcesyjnych.
2.
Rada zapewnia, że układy o współpracy, stowarzyszeniu oraz porozumienia przedakcesyjne między Wspólnotą Europejską a państwami trzecimi zawierają przepisy umożliwiające stosowanie art. 3 ust. 2.
ROZDZIAŁ 5
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 10
Właściwe organy krajowe
1.
Państwa Członkowskie wysyłają Europejskiemu Bankowi Centralnemu i Komisji wykaz właściwych organów krajowych określonych w art. 2 lit. b).
2.
Wykazy te zostają opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 11
Niezatwierdzone banknoty
W miarę możliwości przepisy ustanowione w art. 3, 4, 7, 8 i 9 stosują się do banknotów denominowanych w euro, które zostały wyprodukowane przy użyciu zgodnych z prawem urządzeń lub sprzętu z naruszeniem przepisów, zgodnie z którymi właściwe organy mogą emitować walutę, lub wprowadzone do obiegu z naruszeniem warunków, zgodnie z którymi właściwe organy mogą wprowadzać walutę do obiegu oraz bez zgody tych organów.
Artykuł 12
Stosowanie
Artykuły 1–11 stosuje się w tych Państwach Członkowskich, które przyjęły euro jako swoją jedną walutę.
Artykuł 13
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2002 r.
Jednakże stosuje się ono z dniem jego opublikowania w odniesieniu do banknotów i monet, które jeszcze nie zostały wyemitowane, ale których emisja jest planowana.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w Państwach Członkowskich zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1339/2001
z dnia 28 czerwca 2001 r.
rozszerzające działanie rozporządzenia (WE) nr 1338/2001 ustanawiającego środki niezbędne dla ochrony euro przed fałszowaniem na Państwa Członkowskie, które nie przyjęły euro jako swojej jednej waluty
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, a w szczególności jego art. 308,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przyjmując rozporządzenie (WE) nr 1338/2001 [3] Rada przewidziała, że jego art. 1–11 będą obowiązywać w Państwach Członkowskich, które przyjęły euro jako swoją jedną walutę.
(2) Jednakże ważne jest, aby euro korzystało z takiej samej ochrony w Państwach Członkowskich, które go nie przyjęły; w tym celu konieczne jest przyjęcie niezbędnych przepisów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Rozszerza się stosowanie art. 1–11 rozporządzenia (WE) nr 1338/2001 na Państwa Członkowskie, które nie przyjęły euro jako swojej jednej waluty.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1343/2001
z dnia 3 lipca 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 449/2001 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 w zakresie systemu pomocy dla przetworów owocowych i warzywnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków przetworów owocowych i warzywnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2699/2000 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 3 ust. 4 lit. e) rozporządzenia Komisji (WE) nr 449/2001 [3] przewiduje, że warunki regulujące płatności za surowiec dokonywane przez przetwórcę organizacji producentów są ustanowione w umowach oraz przewiduje w szczególności, że termin płatności nie może przekroczyć 60 dni od daty dostawy każdej partii.
(2) W celu zapewnienia wymaganej elastyczności i stworzenia łatwiejszego systemu udzielania pomocy termin ten powinien zostać wydłużony do końca drugiego miesiąca następującego po miesiącu, w którym miała miejsce dostawa.
Niniejszy przepis powinien obejmować jedynie umowy zawarte po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 3 ust. 4 lit. e) otrzymuje brzmienie:
"e) cenę płaconą za surowiec, która może różnić się zależnie od odmiany i/lub jakości i/lub okresu dostawy.
W przypadku pomidorów, brzoskwiń i gruszek umowa wskazuje także etap dostawy, do którego ma zastosowanie ta cena, oraz warunki płatności.
W żadnym przypadku termin płatności nie może przekraczać dwóch miesięcy, licząc od końca miesiąca, w którym miała miejsce dostawa każdej partii." .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1347/2001
z dnia 28 czerwca 2001 r.
uzupełniające Załącznik do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1107/96 w sprawie rejestracji oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia zgodnie z procedurą określoną w art. 17 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2081/92
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych [1], w szczególności jego art. 17, ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wystąpiono o przedłożenie dodatkowych informacji w sprawie nazwy zgłoszonej przez Niemcy na podstawie art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 w celu zapewnienia, że jest ona zgodna z art. 2 i 4 tego rozporządzenia.
Dodatkowe informacje wykazują, że nazwa ta jest zgodna z wyżej wymienionymi artykułami.
Nazwa ta powinna więc zostać zarejestrowana i dodana do Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1107/96 [2].
(2) Po zgłoszeniu przez władze niemieckie wniosku w sprawie rejestracji nazwy "Bayerisches Bier" jako chronione oznaczenie geograficzne, władze niderlandzkie i duńskie poinformowały Komisję o istniejących już znakach towarowych piwa, które zawierają tę nazwę.
(3) Dodatkowe informacje potwierdzają istnienie nazwy "Bavaria" jako ważnego znaku towarowego.
W świetle powyższych faktów oraz dostępnych informacji stwierdzono, że rejestracja nazwy "Bayerisches Bier" nie mogła narazić na wprowadzenie konsumenta w błąd co do prawdziwej identyfikacji produktu.
W rezultacie oznaczenie geograficzne "Bayerisches Bier" i znak towarowy "Bavaria" nie stanowią sytuacji, o której mowa w art. 14, ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
(4) Używanie niektórych znaków towarowych, na przykład niderlandzkiego znaku towarowego "Bavaria" i duńskiego znaku towarowego "Høker Bajer", może być kontynuowane bez względu na rejestrację oznaczenia geograficznego "Bayerisches Bier" tak długo, jak długo znaki te spełniają warunki przewidziane w art. 14 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
(5) Zgodnie z art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, rodzajowy charakter nazwy utrudniający jej rejestrację, musi być oceniany w odniesieniu do sytuacji Wspólnoty jako całości.
W tej szczególnej sprawie, mimo dowodów, że terminy "bajersk" i "bajer" oraz tłumaczenie na język duński nazwy "Bayerisches", stały się synonimami wyrazu "piwo", więc powszechnie używanym wyrazem, ogólny charakter nazwy "Bayerisches" lub jej tłumaczeń na inne języki oraz jej użycie w Państwach Członkowskich nie zostały dowiedzione.
(6) Komitet ustanowiony na mocy art. 15 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego nie dostarczył opinii,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nazwę w Załączniku do niniejszego rozporządzenia dodaje się do Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 1107/96.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1356/2001
z dnia 4 lipca 2001 r.
uzupełniające załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 w sprawie wpisu niektórych nazw do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" przewidzianego w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2081/92 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2796/2000 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 3 i 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 Włochy przesłały Komisji wniosek o rejestrację nazwy jako oznaczenie geograficzne.
(2) Zgodnie z art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia stwierdzono, że wniosek spełnia wszystkie wymogi określone w tym rozporządzeniu, w szczególności zawiera wszystkie informacje wymagane zgodnie z art. 4 rozporządzenia.
(3) Po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [3] nazwy wymienionej w załączniku do niniejszego rozporządzenia Komisja nie otrzymała w odniesieniu do niej żadnego oświadczenia sprzeciwu na podstawie art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
(4) W rezultacie omawiana nazwa powinna zostać wpisana do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" i tym samym podlegać ochronie w całej Wspólnocie jako chronione oznaczenia geograficzne.
(5) Załącznik do niniejszego rozporządzenia stanowi uzupełnienie załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2400/96 [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 898/2001 [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nazwę wymienioną w załączniku do niniejszego rozporządzenia dodaje się do załącznika do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 i wpisuje jako chronione oznaczenie geograficzne (PGI) do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" przewidzianego w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1370/2001
z dnia 5 lipca 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 174/1999 ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 w odniesieniu do pozwoleń na wywóz i refundacji wywozowych do mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1670/2000 [2], w szczególności jego art. 26 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 174/1999 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1202/2001 [4], ustanawia specjalne szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 [5] w odniesieniu do pozwoleń na wywóz i refundacji wywozowych do mleka i przetworów mlecznych. Aby zagwarantować niezakłócone funkcjonowanie systemu, jak również zmniejszyć ryzyko wniosków spekulacyjnych i zakłóceń systemu w odniesieniu do niektórych przetworów mlecznych, należy podwyższyć zabezpieczenie ustalone w niniejszym rozporządzeniu.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 9 rozporządzenia (WE) nr 174/1999 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 9
Wartość zabezpieczenia określonego w art. 15 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 [6] jest równa procentowi refundacji ustalonemu dla każdego kodu produktu oraz obowiązującemu w dniu przedłożenia wniosku o wydanie pozwolenia na wywóz, w sposób określony poniżej:
a) 5 % na produkty objęte kodem CN 0405;
b) 30 % na produkty objęte kodem CN 040210;
c) 30 % na produkty objęte kodem CN 0406;
d) 20 % na pozostałe produkty.
Zabezpieczenie nie może jednak być mniejsze niż 6 EUR/100 kg.
Wartość refundacji określonej w akapicie pierwszym wylicza się na całkowitą ilość danego produktu, z wyjątkiem przetworów mlecznych zawierających dodatek cukru.
Na przetwory mleczne zawierające dodatek cukru wartość refundacji określonej w ustępie pierwszym jest równa kwocie uzyskanej przez pomnożenie całkowitej ilości produktu przez stawkę refundacji przypadającą na jeden kilogram produktu mlecznego."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1383/2001
z dnia 6 lipca 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1372/95 ustanawiające szczegółowe zasady wprowadzania w życie systemu pozwoleń na wywóz w sektorze mięsa drobiowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2916/95 [2], w szczególności jego art. 3 ust. 2, art. 8 ust. 13 i art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1372/95 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2337/1999 [4], ustanawia szczegółowe zasady wprowadzenia systemu pozwoleń na wywóz w sektorze mięsa drobiowego.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1291/2000 [5] ustanawia wspólne szczegółowe zasady wprowadzenia systemu pozwoleń na przywóz i wywóz oraz świadectw o wcześniejszym wyznaczeniu refundacji na produkty rolne.
Artykuł 14 tego rozporządzenia ustanawia, że pozwolenia na wywóz muszą posiadać 12-cyfrowy kod produktu nomenklatury produktów rolnych do celów refundacji wywozowych lub kody produktów objętych tą samą kategorią.
(3) W świetle zdobytego doświadczenia i w celu ułatwienia korzystania z pozwoleń dla różnych postaci całych kurczaków w danej chwili objętych różnymi kategoriami produktów, wszystkie te produkty powinny być wywożone na podstawie tego samego pozwolenia.
Kategorie produktów ustanowione w załączniku I rozporządzenia (WE) nr 1372/95 dlatego powinny zostać zmienione poprzez dodanie produktów objętych kategorią 4 do kategorii 3.
(4) Zabezpieczenia ustalone w załączniku I muszą zostać dostosowane do ostatnich zmian w refundacjach, a wykaz państw w załączniku IV musi odzwierciedlać w danej chwili proponowane miejsca przeznaczenia.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załączniki I i IV do rozporządzenia (WE) nr 1372/95 zastępuje się odpowiednimi załącznikami do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie (WE) nr 1386/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 5 czerwca 2001 r.
zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i członków ich rodzin, przemieszczających się we Wspólnocie oraz (EWG) nr 574/72 w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 42 i 308,
uwzględniając wniosek Komisji [1], przedstawiony po konsultacji z Komisją Administracyjną ds. Zabezpieczenia Społecznego Pracowników Migrujących,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Należy dokonać pewnych zmian w rozporządzeniach Rady (EWG) nr 1408/71 [4] i (EWG) nr 574/72 [5].
Zmiany takie związane są ze zmianami, jakie Państwa Członkowskie dokonały w swym ustawodawstwie dotyczącym zabezpieczenia społecznego.
(2) W następstwie notyfikowania przez rząd francuski przewodniczącemu Rady deklaracji wprowadzającej stosowanie rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 do dwóch francuskich uzupełniających systemów emerytalnych: ARRCO i AGIRC, wydaje się odpowiednim ułatwienie stosowania niniejszego rozporządzenia do tych systemów poprzez dodanie nowych punktów do części C załącznika IV i do załącznika VI, głównie w celu uwzględnienia uzupełniającego charakteru tych systemów w porównaniu z podstawowymi zasadami oraz faktu, że przyznawane przez nie świadczenia wyliczane są na podstawie liczby uzyskanych punktów emerytalnych, niezależnie od przebytych okresów ubezpieczenia.
(3) Należy wyjaśnić, że świadczenia na mocy austriackiego ustawowego systemu pomocy specjalnej powinny być udzielane zgodnie z przepisami tytułu III rozdział 3 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71.
(4) W celu uwzględnienia orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich z dnia 11 czerwca 1998 r. w sprawie C-275/96 Kuusijärvi przeciwko Riksförsäkringsverket [6], sekcja "N. SZWECJA" załącznika VI powinna zostać zmieniona.
(5) Konieczne jest wprowadzenie zmian w art. 34 ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 574/72 w celu oddzielenia go od art. 34 ust. 4 i zaprzestania stosowania procedury zwrotu kosztów z ustaleniem górnej granicy, gdy koszty zostały poniesione podczas pobytu w Państwie Członkowskim, które nie przewiduje stawek zwrotu kosztów.
(6) Konieczne jest wprowadzenie zmian w art. 93 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 574/72 w celu uwzględnienia rozporządzenia Rady (WE) nr 307/1999 [7], które rozszerza na studentów zakres zastosowania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71.
(7) Należy zmienić art. 107 rozporządzenia (EWG) nr 574/72 po wprowadzeniu EUR z dniem 1 stycznia 1999 r.
(8) W celu osiągnięcia swobodnego przepływu pracowników najemnych, konieczna jest zmiana zasad dotyczących koordynacji krajowego systemu zabezpieczenia społecznego w drodze instrumentu prawnego Wspólnoty, który jest wiążący i bezpośrednio stosowany w każdym Państwie Członkowskim.
(9) Z wyjątkiem art. 42 Traktat nie przewiduje, w zakresie przyjęcia niniejszego rozporządzenia, podstawy prawnej innej niż uprawnienia przyznane na mocy art. 308,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku IIa, IV i VI do rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
W rozporządzeniu (EWG) nr 574/72 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 34 ust. 5 otrzymuje brzmienie:
"5.
Jeżeli ustawodawstwo Państwa Członkowskiego pobytu nie przewiduje stawek zwrotu, właściwa instytucja może dokonać zwrotu przewidzianego w ust. 4 bez konieczności uzyskania zgody zainteresowanego W żadnym przypadku wysokość zwrotu nie może przekraczać wysokości rzeczywiście poniesionych kosztów.";
2) artykuł 93 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1. Rzeczywista kwota świadczeń rzeczowych udzielonych zgodnie z art. 19 ust. 1 i 2 rozporządzenia pracownikom najemnym i osobom pracującym na własny rachunek oraz członkom ich rodzin, zamieszkującym na terytorium tego samego Państwa Członkowskiego, jak również świadczeń rzeczowych udzielonych zgodnie z art. 21 ust. 2, art. 22, 22a, art. 25 ust. 1, 3 i 4, art. 26, art. 31, 34a lub 34b rozporządzenia zwracana jest przez właściwą instytucję instytucji, która udzieliła wyżej wymienionych świadczeń, zgodnie z tym co wskazują rachunki tej ostatniej.";
3) w art. 107 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Do celów przepisów wymienionych poniżej:
a) rozporządzenie: art. 12 ust. 2, 3 i 4, art. 14d ust. 1, art. 19 ust. 1 lit. b), ostatnie zdanie, art. 22 ust. 1 pkt ii), ostatnie zdanie, art. 25 ust. 1 lit. b), przedostatnie zdanie, art. 41 ust. 1 lit. c) i d), art. 46 ust. 4, art. 46a ust. 3, art. 50, art. 52 lit. b), ostatnie zdanie, art. 55 ust. 1 pkt ii), ostatnie zdanie, art. 70 ust. 1, pierwszy akapit, art. 71 ust. 1 lit. a) pkt ii) i lit. b) pkt ii), zdanie przedostatnie;
b) rozporządzenie wykonawcze: art. 34 ust. 1, 4 i 5,
kursem wymiany na waluty kwot wyrażonych w innej walucie będzie kurs, wyliczony przez Komisję na podstawie średniej miesięcznej, w okresie referencyjnym, o którym mowa w ust. 2, kursów referencyjnych wymiany walut ogłaszanych przez Europejski Bank Centralny.";
b) ustęp 3 skreśla się.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1392/2001
z dnia 9 lipca 2001 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 3950/92 ustanawiającego opłatę dodatkową w sektorze mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3950/92 z dnia 28 grudnia 1992 r. ustanawiające opłatę dodatkową w sektorze mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 603/2001 [2], w szczególności jego art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Aby uwzględnić nowe przepisy rozporządzenia (EWG) nr 3950/92, zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1256/1999 [3] oraz wieloletnie doświadczenie, należy wprowadzić zmiany oraz, tam gdzie jest to konieczne, uprościć niektóre przepisy rozporządzenia Komisji (EWG) nr 536/93 z dnia 9 marca 1993 r., ustalającego szczegółowe zasady stosowania opłaty dodatkowej w sektorze mleka i przetworów mlecznych [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1255/98 [5], a także niektóre przepisy decyzji Komisji 93/673/WE z 10 grudnia 1993 r. ustalającej zryczałtowaną redukcję zaliczek uwzględnianych przy wydatkach rolnych w przypadku niespełnienia przepisów odnoszących się do składania rocznego kwestionariusza w sprawie stosowania uzgodnień dotyczących dodatkowych opłat w sektorze mleka wprowadzonych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3950/92 [6]. Ze względu na fakt, że poprawki te mają zostać wprowadzone, rozporządzenie (EWG) nr 536/93 powinno zostać przeredagowane dla jasności, tak aby uwzględniało przepisy decyzji 93/673/WE.
(2) Rozporządzenie dotyczy, po pierwsze – dodatkowych czynników niezbędnych do ostatecznego obliczenia dodatkowej opłaty do zapłaty przez producentów, po drugie – środków dla zapewnienia dokonania płatności opłaty we właściwym czasie oraz zasad działań kontrolnych w celu zapewnienia poprawnego sposobu poboru tej opłaty.
(3) Należy określić cechy mleka uważane za reprezentatywne, w szczególności sposób, w jaki zawartość tłuszczu w mleku będzie brana pod uwagę przy przygotowywaniu ostatecznego oświadczenia dotyczącego dostarczonych ilości.
Obliczenie to opiera się na referencyjnej zawartości tłuszczu, którą musi być, podobnie jak w przypadku indywidualnej ilości referencyjnej, do której się odnosi, zawartość, zarejestrowana dnia 31 marca 2002 r.
Niezbędne są specjalne przepisy obejmujące przypadki, gdy ilość referencyjna dla dostaw jest wyższa lub została ustalona poprzez przeliczenie ilości referencyjnej dla sprzedaży bezpośredniej.
Doświadczenie wskazuje na potrzebę istnienia bardzo szczegółowych zasad mających zastosowanie do producentów mleka, rozpoczynających produkcję.
(4) Konieczne jest jasne określenie, iż w żadnym przypadku indywidualne korekty zaniżające, odnoszące się do zawartości tłuszczu w dostarczonym mleku, nie mogą prowadzić do unikania zapłacenia należnej opłaty za jakąkolwiek ilość, przewyższającą gwarantowaną ilość łączną dla danego Państwa Członkowskiego.
(5) Aby zapewnić sprawną realizację uzgodnień, ważne jest, aby, z jednej strony, sprawdzić czy dane przekazane przez nabywców oraz producentów są dokładne, oraz czy należna opłata została opłacona przed dniem 1 września a także, z drugiej strony, zagwarantować, by obciążeniem płacenia opłaty byli faktycznie obarczeni producenci odpowiedzialni za przekroczenie krajowych ilości referencyjnych.
W tym celu, Państwa Członkowskie powinny odgrywać większą rolę w prowadzeniu działań kontrolnych oraz wymierzaniu kar, które zobowiązane są wprowadzić dla zapewnienia prawidłowego poboru opłaty.
Konieczne jest także określenie końcowych terminów oraz liczby kontroli niezbędnych do sprawdzenia, w danym okresie czy wszystkie zaangażowane strony postępują zgodnie z przyjętymi ustaleniami.
W sytuacji niespełnienia podstawowych wymagań należy zastosować odpowiednie kary.
(6) Zgodnie z art. 2 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3950/92, Komisja odpowiedzialna jest za ustanowienie kryteriów do określenia priorytetowych kategorii producentów, mogących skorzystać ze zwrotu opłaty, w sytuacji gdy Państwo Członkowskie zadecydowało o niepełnym rozdysponowaniu niewykorzystanych ilości na swoim terytorium. Państwo Członkowskie może zostać upoważnione do stosowania innych kryteriów, w konsultacji z Komisją, jedynie w przypadku gdy kryteria ustanowione przez Komisję nie mogą być w pełni zastosowane na jego terytorium.
(7) Na mocy rozporządzenia (EWG) nr 3950/92, główna odpowiedzialność za właściwą realizację uzgodnień spoczywa na nabywcach.
Jest więc konieczne zatwierdzenie przez Państwa Członkowskie nabywców działających na ich terytorium oraz ustalenie szczegółowych zasad postępowania w przypadkach, gdy nabywcy postępują niezgodnie z rozporządzeniem.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Cel i zakres
Niniejsze rozporządzenie ustala szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (EWG) nr 3950/92 w zakresie obliczania i płatności opłaty dodatkowej, środków kontroli oraz informacji przedstawianych przez Państwa Członkowskie.
ROZDZIAŁ II
OBLICZANIE OPŁATY
Artykuł 2
Definicje i ekwiwalenty
1. Do celów obliczenia opłaty dodatkowej wprowadzonej rozporządzeniem (EWG) nr 3950/92 "ilość mleka lub ekwiwalentu mleka wprowadzonego na rynek" danego Państwa Członkowskiego, w rozumieniu art. 2 ust. 1 tego rozporządzenia, oznacza łączną ilość mleka lub ekwiwalentu mleka, opuszczającego jakiekolwiek gospodarstwo na terytorium tego Państwa Członkowskiego.
2.
Ilości przedstawione przez producentów do obróbki lub przetwórstwa w ramach umowy traktowane są jak dostawy.
W przypadku dostaw mleka całkowicie lub częściowo odtłuszczonego, producenci muszą udowodnić, dla spełnienia wymogów właściwego organu, iż podstawą wyznaczenia należnej opłaty była zawartość tłuszczu w mleku.
W przypadku braku takiego dowodu, przy obliczaniu opłaty mleko to traktowane jest jako pełnotłuste.
3.
W przypadku innych przetworów mlecznych wprowadzanych na rynek, Państwa Członkowskie określają ilości mleka wykorzystanego do ich produkcji, z zastosowaniem następującej receptury równoważności:
a) 1 kg śmietany = 0,263 kg mleka x % zawartość tłuszczu w śmietanie wyrażona w jednostkach masy;
b) 1 kg masła = 22,5 kg mleka;
c) w przypadku sera i wszystkich innych przetworów mlecznych, Państwa Członkowskie mogą określić ekwiwalenty wykorzystując w szczególności zawartość masy suchej i zawartości tłuszczu w różnych typach wytwarzanego sera lub przetworów, lub ustalić ilości ekwiwalentów mleka według stawki ryczałtowej poprzez odniesienie do liczby krów mlecznych posiadanych przez producenta i średniej mleczności na krowę reprezentatywnej dla danego stada.
Jeżeli producent może dostarczyć dowód spełniający wymogi właściwego organu, wykazujący ilości mleka faktycznie zużytego do wytworzenia tych przetworów, Państwa Członkowskie wykorzystają ten dowód w miejsce wspomnianych wyżej ekwiwalentów.
4.
Ceną docelową stosowaną na potrzeby wyliczenia opłaty jest cena obowiązująca w ostatnim dniu danego 12-miesięcznego okresu.
Artykuł 3
Reprezentatywna zawartość tłuszczu
1.
Cechami mleka, w tym zawartością tłuszczu, określonymi w art. 11 rozporządzenia (EWG) nr 3950/92 są cechy związane z indywidualną ilością referencyjną dostępną w dniu 31 marca 2002 r.
W przypadku gdy indywidualna ilość referencyjna ulega zmianie po dacie, o której mowa w akapicie pierwszym, stosuje się ust. 2–6 tego artykułu.
2.
W przypadku gdy dodatkowe ilości referencyjne pochodzą z rezerw krajowych, reprezentatywna zawartość tłuszczu w mleku pozostaje bez zmian.
3. W przypadku gdy ilości referencyjne dla dostaw są zwiększone lub ustalone na mocy art. 4 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3950/92, reprezentatywna zawartość tłuszczu związana z ilością referencyjną przeliczoną na dostawy wynosi 3,8 %.
Jednakże reprezentatywna zawartość tłuszczu ilości referencyjnej dla dostaw pozostaje bez zmian, jeżeli producent przedstawi stosowne uzasadnienie, spełniające wymogi właściwego organu.
4.
W przypadku zastosowania art. 6 i 7 i art. 8 lit. d) i e) rozporządzenia (EWG) nr 3950/92, reprezentatywna zawartość tłuszczu jest przekazana razem z ilością referencyjną, z którą jest związana.
5.
W przypadku gdy stosuje się art. 8 lit. b) lub art. 8a lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 3950/92, łączna reprezentatywna zawartość tłuszczu ilości referencyjnych rozdzielonych lub przekazanych pozostaje bez zmian w stosunku do zawartości w ilościach udostępnionych.
W tym celu, ilość mleka dostępnego dla powtórnego rozdziału lub przekazania może zostać ponownie obliczona przy danej zawartości tłuszczu lub, w przeciwnym razie, reprezentatywna zawartość tłuszczu może zostać ponownie obliczona dla danej dostępnej ilości mleka.
6.
W przypadkach określonych w ust. 3, akapit pierwszy i w ust. 4 i 5, wynikowa reprezentatywna zawartość tłuszczu jest równa średniej początkowej oraz przekazanej lub przeliczonej zawartości reprezentatywnej, ważonej początkowymi i transferowanymi lub przeliczonymi ilościami referencyjnymi.
7.
W przypadku producentów, których cała ilość referencyjna pochodzi z rezerw krajowych i którzy rozpoczęli produkcję po dniu 1 kwietnia 1992 r., reprezentatywna zawartość tłuszczu w ich mleku jest średnią zawartością tłuszczu w mleku dostarczonym w pierwszych 12 miesiącach produkcji.
Następujące przepisy stosuje się, jednakże jeżeli zawartość reprezentatywna przekroczy średnią krajową zawartość tłuszczu w mleku zebranym w danym Państwie Członkowskim w 12-miesięcznym okresie referencyjnym, w którym rozpoczęto produkcję:
a) zainteresowani producenci mogą nie skorzystać z ujemnej korekty, przewidzianej w art. 4 ust. 1 akapit trzeci niniejszego rozporządzenia, chyba że dostarczą dowód na poparcie, iż jest inaczej;
b) tam, gdzie znajdują zastosowanie art. 6 i 7, art. 8 lit. b), d) i e) i art. 8a lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 3950/92, reprezentatywna zawartość tłuszczu w mleku, którego dotyczy przekazywana ilość referencyjna, zostaje zmniejszona do wyżej wymienionej średniej zawartości krajowej.
Artykuł 4
Porównywanie zawartości tłuszczu
1.
Aby przygotować, dla każdego producenta, ostateczną deklarację do celów obliczenia opłaty, określonej w art. 5, należy porównać średnią zawartość tłuszczu w dostarczonym mleku i/lub ekwiwalentu mleka z reprezentatywną zawartością tłuszczu dla danego producenta.
W przypadku dodatniej różnicy, ilość dostarczonego mleka lub ekwiwalentu mleka zostaje zwiększona o 0,18 % za każdy 0,1 grama dodatkowego tłuszczu na kilogram mleka.
W przypadku ujemnej różnicy, ilość dostarczonego mleka lub ekwiwalentu mleka zostaje zmniejszona o 0,18 % za każdy 0,1 gram dodatkowego tłuszczu na kilogram mleka.
Jeżeli ilość dostarczonego mleka wyrażona jest w litrach, korekta w wysokości 0,18 % za 0,1 gram zawartości tłuszczu zostanie pomnożona przez współczynnik 0,971.
2.
Jeżeli ilość mleka zebranego w danym Państwie Członkowskim jest większa, niż ilość zebrana zweryfikowana zgodnie z ust. 1, opłacie podlega różnica między ilością zebraną a ilością referencyjną dla dostaw dostępnych w ramach danego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 5
Zestawienie dostaw
1.
Na koniec każdego z okresów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3950/92, nabywcy opracowują zestawienie dla każdego producenta, wykazujące co najmniej ilość i zawartość tłuszczu w mleku i/lub ekwiwalencie mleka dostarczonym przez poszczególnych producentów w tym okresie.
W przypadku lat przestępnych, ilość mleka lub ekwiwalentu mleka zostaje zmniejszona o 1/60 ilości dostarczonych w lutym i marcu.
2.
Do dnia 15 maja każdego roku, nabywcy przesyłają właściwemu organowi danego Państwa Członkowskiego podsumowanie zestawień producentów, wykazujące co najmniej łączną ilość oraz średnią zawartość tłuszczu w dostarczonym mleku i/lub ekwiwalencie mleka oraz, w przypadku istnienia takiego wymogu na mocy decyzji Państwa Członkowskiego, również, dla każdego producenta, ilość referencyjną i reprezentatywną zawartość tłuszczu, ilość zweryfikowaną zgodnie z art. 4 ust. 1, sumę indywidualnych ilości referencyjnych oraz ilości zweryfikowanych, a także średnią zawartość tłuszczu dla produkcji tych producentów.
Tam gdzie stosowne, nabywcy składają deklarację, że w danym okresie nie otrzymali żadnych dostaw.
3.
Z wyjątkiem przypadków siły wyższej, należycie uznanych przez właściwy organ, nabywcy, którzy nie stosują się do terminów określonych w ust. 2, będą zobowiązani do wpłaty kwoty równej opłacie za przekroczenie o 0,01 % ilości mleka oraz ekwiwalentu mleka, dostarczonych im przez producentów za każdy jeden dzień kalendarzowy spóźnienia.
W przypadku gdy ilości te nie są znane ze względu na brak stosownej deklaracji, zostaną one oszacowane przez właściwy organ.
Kwota przypadająca do zapłaty nie może być mniejsza niż 100 EUR i większa niż 100000 EUR.
4.
O ile deklaracja nie zostanie złożona przed dniem 1 lipca, po upływie 30 dni po dokonaniu urzędowego zawiadomienia przez Państwo Członkowskie stosowane są kary przewidziane w art. 13 ust. 3. z wyjątkiem sytuacji określonych w ust. 4 akapit drugi tego artykułu.
W okresie tym stosuje się ust. 3 niniejszego artykułu.
Artykuł 6
Deklaracje sprzedaży bezpośredniej
1.
W przypadku sprzedaży bezpośredniej, na koniec każdego z okresów, określonych w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3950/92, producenci przygotowują deklarację podsumowującą, w podziale na poszczególne przetwory, ilości mleka i/lub innych przetworów mlecznych sprzedanych bezpośrednio do konsumpcji i/lub hurtowni, zakładów fermentacji sera lub jednostek handlu detalicznego.
W przypadku lat przestępnych, ilość mleka lub ekwiwalentu mleka zostaje zredukowana o 1/60 ilości sprzedanych bezpośrednio w lutym i marcu lub o 1/366 ilości sprzedanych bezpośrednio w danym 12-miesięcznym okresie.
2.
Do dnia 15 maja każdego roku, producenci przesyłają swoje deklaracje do właściwego organu danego Państwa Członkowskiego.
Państwo Członkowskie może zobowiązać producentów z referencyjnymi ilościami do sprzedaży bezpośredniej do złożenia deklaracji, że w danym okresie w ogóle nie sprzedali mleka, o ile sytuacja taka miała miejsce.
3.
Producenci, którzy nie przestrzegają terminu, określonego w ust. 2, zobowiązani są do zapłaty kwoty w wysokości równej opłacie należnej za przekroczenie o 0,01 % ich referencyjnej ilości do sprzedaży bezpośredniej za każdy dzień kalendarzowy spóźnienia.
Jednakże kwota przypadająca do zapłaty nie może być mniejsza od 100 EUR i większa od 1000 EUR.
W przypadku przekroczenia krajowej ilości referencyjnej do sprzedaży bezpośredniej producenci, którzy przekroczyli swoje ilości referencyjne podlegają również opłacie za całą ilość przekroczenia i nie mogą skorzystać z powtórnego rozdziału niewykorzystanych ilości referencyjnych, zgodnie z art. 2 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 3950/92.
W przypadku gdy producenci złożyli nieprawidłowe deklaracje, Państwo Członkowskie zobowiązuje ich do zapłacenia kwoty proporcjonalnej do danej ilości mleka oraz wagi mającej miejsce nieprawidłowości, do wysokości równej teoretycznej opłacie, która byłaby pobrana za daną ilość mleka po dokonaniu stosownej korekty.
4.
Jeżeli deklaracja nie zostanie złożona do dnia 1 lipca, po upływie 30 dni, w stosunku do ilości referencyjnej ilości dla sprzedaży bezpośredniej danego producenta stosuje się art. 5 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3950/92.
W okresie tym stosuje się ust. 3 akapit pierwszy niniejszego artykułu.
5.
Kar, określonych w ust. 3 i 4 nie stosuje się, gdy Państwo Członkowskie uzna wystąpienie siły wyższej lub stwierdzi, że nieprawidłowość nie była skutkiem działania celowego lub w rezultacie poważnego zaniedbania lub gdy nieprawidłowość jest nieznaczna pod względem jej wpływu na realizację uzgodnień lub skuteczności działań kontrolnych.
ROZDZIAŁ III
PŁATNOŚĆ OPŁATY
Artykuł 7
Powiadomienie o opłacie
Właściwy organ informuje lub potwierdza nabywcom oraz, w przypadku sprzedaży bezpośredniej, producentom, wysokość opłaty przypadającej do zapłacenia przez każdego nich po ponownym rozdziale lub bez powtórnego rozdziału, na mocy decyzji Państwa Członkowskiego, całości lub części niewykorzystanych ilości referencyjnych bezpośrednio do konkretnych producentów lub, w uzasadnionych przypadkach, nabywców w celu ich przyszłego rozdziału między zainteresowanych producentów.
Artykuł 8
Termin płatności
1.
Do dnia 1 września każdego roku, nabywcy oraz, w przypadku sprzedaży bezpośredniej, producenci podlegający opłatom, wpłacają właściwemu organowi należną kwotę, zgodnie z zasadami przewidzianymi przez dane Państwo Członkowskie.
2.
W przypadku niezastosowania się do terminu płatności, kwoty należne oprocentowane są w stosunku rocznym według trzymiesięcznych stóp referencyjnych obowiązujących w dniu 1 września każdego roku, ustalonych dla każdego Państwa Członkowskiego zgodnie z załącznikiem II, plus jeden punkt procentowy.
Oprocentowanie, określone w akapicie pierwszym, zasila konto Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR).
3. Państwa Członkowskie podejmują wszelkie dodatkowe środki niezbędne do zapewnienia płatności opłat należnych Wspólnocie w terminie ustanowionym zgodnie z art. 7 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 296/96 [7].
4. W przypadku gdy zestaw dokumentów, określony w art. 3 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 296/96, który Państwo Członkowskie przekazuje Komisji każdego miesiąca, wskazuje, że termin płatności nie został dotrzymany, Komisja dokonuje redukcji zaliczki przekazywanej na konto wydatków rolniczych proporcjonalnie do kwoty należnej lub jej wartości prognozowanej.
Artykuł 9
Kryteria rozdzielania nadwyżki opłaty
1. Tam gdzie stosowne, Państwa Członkowskie określają priorytetowe kategorie producentów, określone w art. 2 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3950/92, według jednego lub większej ilości następujących kryteriów obiektywnych, w kolejności ważności:
a) formalne uznanie przez właściwy organ Państwa Członkowskiego, że całość lub część opłaty została nałożona na skutek błędu;
b) geograficzna lokalizacja gospodarstwa, w szczególności obszary górskie, określone w art. 18 rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 [8];
c) maksymalna obsada zwierząt gospodarskich utrzymywanych w danym gospodarstwie do celów hodowli ekstensywnej;
d) kwota przekroczenia indywidualnej ilości referencyjnej;
e) ilość referencyjna producenta.
2.
W sytuacji, gdy dostępne w danym okresie środki finansowe nie zostały wykorzystane po zastosowaniu kryteriów określonych w ust. 1, po konsultacji z Komisją, Państwo Członkowskie przyjmuje inne obiektywne kryteria.
ROZDZIAŁ IV
REZERWA KRAJOWA
Artykuł 10
Objęcie rezerwą krajową
Ilości referencyjne, które nie zostały albo nie są już przydzielane poszczególnym zainteresowanym, są włączone do rezerwy krajowej, określonej w art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 3950/92.
Referencyjne ilości dla dostaw oraz dla sprzedaży bezpośredniej są rejestrowane oddzielnie.
ROZDZIAŁ V
KONTROLE
Artykuł 11
Działania kontrolne przeprowadzane przez Państwa Członkowskie
1.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie działania niezbędne do tego, by opłata od ilości mleka i ekwiwalentów mleka wprowadzanego na rynek ponad ilości, określone w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 3950/92 była prawidłowo nakładana oraz, w przypadku dostaw, by opłata była ponoszona przez odpowiednich producentów.
2.
Państwa Członkowskie podejmują wszystkie dalsze środki konieczne do tego, by:
a) zweryfikować przypadki całkowitego lub częściowego zaprzestania produkcji mleka i/lub ilości referencyjnych zgodnie z art. 8 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 3950/92 wszędzie tam, gdzie stosowne przepisy tego rozporządzenia znajdują zastosowanie;
b) zapewnić, że zainteresowane strony są świadome sankcji karnych i administracyjnych, którym podlegają w przypadku niezastosowania się do rozporządzenia (EWG) nr 3950/92 lub niniejszego rozporządzenia.
3.
Państwa Członkowskie przeprowadzają bezpośrednią analizę dokładności księgowania ilości mleka i ekwiwalentów mleka wprowadzanych na rynek oraz, w tym celu, dokonują kontroli transportu mleka podczas odbioru z gospodarstw, w szczególności dokonują kontroli:
a) w lokalach nabywców, oświadczeń i deklaracji, o których mowa w art. 5 ust. 2, wiarygodności zapisów stanu zapasów i dostaw, o których mowa w art. 14 ust. 2 i 3, w świetle dokumentów handlowych oraz innych dokumentów pokazujących, w jaki sposób odebrane mleko i ekwiwalenty mleka zostały wykorzystane;
b) w lokalach producentów prowadzących sprzedaż bezpośrednią, wiarygodności deklaracji, o której mowa w art. 6 ust. 1, oraz ewidencji towarowej, o której mowa w art. 14 ust. 5.
Artykuł 12
Liczba oraz częstotliwość kontroli
1. Kontrole przewidziane w art. 11 ust. 3 zostają zorganizowane przez Państwa Członkowskie na podstawie analizy ryzyka, z uwzględnieniem, w szczególności, deklaracji zaprzestania działalności oraz przypadków, w których zestawienia i deklaracje, określone w art. 5 ust. 2 i art. 6 ust. 2 nie zostały przedstawione.
2.
Dla każdego okresu, określonego w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3950/92, kontrole zostają wykonane nie później niż w ciągu 21 miesięcy od zakończenia okresu, do którego się odnoszą.
Kontrole te nie mogą obejmować mniej, niż:
a) 40 % ilości mleka zadeklarowanego w danym okresie, w przypadku stosowania art. 11 ust. 3 lit. a);
b) 5 % liczby zainteresowanych producentów, w przypadku stosowania art. 11 ust. 3 lit. b).
Kontrole są uważane za zakończone w momencie udostępnienia stosownego sprawozdania kontrolnego.
Każdy producent jest poddany kontroli przynajmniej raz na pięć lat.
Artykuł 13
Zatwierdzanie nabywców
1.
Działanie na terytorium Państwa Członkowskiego wymaga zatwierdzenia nabywcy przez to Państwo Członkowskie.
2 Bez uszczerbku dla bardziej restrykcyjnych przepisów określonych przez dane Państwo Członkowskie, nabywcy są zatwierdzeni jedynie w przypadku gdy:
a) przedstawią dokumenty wymagane, w świetle danych przepisów krajowych, do potwierdzenia ich statusu handlowca;
b) posiadają lokale w Państwie Członkowskim, gdzie zapisy dotyczące ewidencji towarowej, rejestry oraz inne dokumenty, określone w art. 14 ust. 2, mogą być konsultowane przez właściwy organ;
c) prowadzą aktualizację powyższych zapisów dotyczących stanu zapasów, rejestrów oraz innych dokumentów, określonych w art. 14 ust. 2;
d) przedstawiają oświadczenia oraz deklaracje, przewidziane w art. 5 ust. 2 właściwemu organowi danego Państwa Członkowskiego przynajmniej raz w roku.
3.
Bez uszczerbku dla kar istniejących w chwili obecnej lub wprowadzanych w przyszłości przez dane Państwo Członkowskie, zatwierdzenie zostaje wycofane, gdy warunki, ustanowione w ust. 2 lit. a) i b) przestają być spełniane.
W przypadku stwierdzenia, że nabywca przedstawił niepoprawne oświadczenie lub deklarację lub nie wywiązuje się z obowiązku określonego w ust. 2 lit. c) lub w sposób powtarzający się nie wywiązuje się z innych obowiązków nałożonych przez rozporządzenie (EWG) nr 3950/92, niniejsze rozporządzenie lub odpowiednie przepisy krajowe, Państwo Członkowskie wycofuje zatwierdzenie lub żąda uiszczenia kwoty proporcjonalnej do ilości mleka, której to dotyczy oraz wagi stwierdzonej nieprawidłowości.
4.
Zatwierdzenie może być wznowione na żądanie nabywcy po upływie przynajmniej sześciu miesięcy, przy założeniu zadowalających wyników dalszych szczegółowych działań kontrolnych.
Kary, określone w ust. 3, nie są nakładane w przypadku gdy Państwo Członkowskie uznaje wystąpienie siły wyższej lub stwierdza, że nieprawidłowość nie została popełniona świadomie bądź w wyniku poważnego zaniedbania lub gdy waga nieprawidłowości jest znikoma w odniesieniu do realizacji uzgodnień lub skuteczności działań kontrolnych.
Artykuł 14
Obowiązki nabywców i producentów
1.
Producenci zobowiązani są do zapewnienia, iż dostawy realizowane są jedynie dla zatwierdzonych nabywców.
W przypadku realizowania dostaw do nabywców nie zatwierdzonych, Państwo Członkowskie może wprowadzić stosowne kary.
2. Nabywcy udostępniają do wglądu właściwemu organowi Państwa Członkowskiego, w okresie przynajmniej trzech lat od końca roku sporządzenia dokumentów, zapisy dotyczące ewidencji towarowej prowadzone dla okresów 12-miesięcznych, podające nazwę i adres każdego producenta, informacje przewidziane w art. 5 ust. 2 za każdy miesiąc lub okres czterech tygodni w przypadku ilości dostarczonych oraz corocznie w przypadku innych informacji, a także inne dokumenty handlowe, korespondencję i inne informacje, określone w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 4045/89 [9], umożliwiając weryfikację ewidencji towarowej.
3.
Nabywcy mają obowiązek prowadzić zapisy, na potrzeby opłat dodatkowych, wszystkich ilości mleka i/lub przetworów mlecznych im dostarczonych; w tym celu, nabywcy zachowują do wglądu właściwemu organowi, przez okres przynajmniej trzech lat od końca roku sporządzenia dokumentów, wykaz nabywców i podmiotów prowadzących obróbkę lub przetwarzanie mleka i/lub innych przetworów mlecznych dostarczających im mleko lub inne przetwory mleczne oraz, dla każdego miesiąca, ilości dostarczonych przez każdego dostawcę.
4.
W momencie odbioru z gospodarstw, do mleka i/lub innych przetworów mlecznych zostaje dołączony dokument identyfikujący dostawę.
Dodatkowo, nabywcy przechowują zapisy dotyczące każdej indywidualnej dostawy przez okres przynajmniej trzech lat od końca roku ich sporządzenia.
5.
Producenci prowadzący sprzedaż bezpośrednią zachowują do wglądu właściwego organu danego Państwa Członkowskiego, przez okres przynajmniej trzech lat od końca roku sporządzenia dokumentów, zapisy, prowadzone dla okresów 12-miesięcznych, ewidencji towarowej, podające szczegółowe informacje, w rozbiciu na poszczególne miesiące i poszczególne przetwory, dotyczące ilości mleka i/lub przetworów mlecznych sprzedanych bezpośrednio do konsumpcji i/lub hurtowni, zakładom fermentacji sera lub jednostkom handlu detalicznego, razem z rejestrami inwentarza utrzymywanego w danym gospodarstwie i wykorzystywanego do produkcji mleka zgodnie z art. 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1760/2000 [10], oraz innych dokumentów uzupełniających, umożliwiających weryfikację ewidencji towarowej.
ROZDZIAŁ VI
POWIADOMIENIA I PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 15
Powiadomienia
1.
Państwa Członkowskie notyfikują Komisji:
a) środki podjęte w celu zastosowania rozporządzenia (EWG) nr 3950/92, niniejszego rozporządzenia oraz wszelkie zmiany do nich, w ciągu jednego miesiąca od ich podjęcia;
b) swoje należycie uzasadnione decyzje, na podstawie art. 6 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3950/92;
c) do dnia 1 marca każdego roku, ilości przekazywane zgodnie z art. 6 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia nr 3950/92;
d) wyniki i informacje konieczne do oceny działań podjętych na mocy art. 8 lit. a) i b) rozporządzenia (EWG) 3950/92;
e) do dnia 1 września każdego roku, właściwie wypełnione kwestionariusze według wzoru przedstawionego w załączniku I;
f) metody zastosowane do celów niniejszego rozporządzenia w zakresie pomiaru masy lub, gdzie stosowne, przeliczenia ilości na masę, uzasadnienia wybranych współczynników oraz dokładnych okolicznościach w których znajdują zastosowanie, a także wszelkie kolejne ich zmiany.
2.
W sytuacji, gdy przepisy odnoszące się do kwestionariusza, określonego w ust. 1 lit. e) nie są przestrzegane, Komisja wstrzymuje stosowanie stopy ryczałtowej, na mocy art. 14 rozporządzenia Rady (WE) nr 2040/2000 [11], w stosunku do zaliczek przekazywanych na konto wydatków rolniczych Państw Członkowskich.
Kwota jest równa procentowi opłaty, należnej za teoretyczne przekroczenie łącznej ilości referencyjnej obliczonej w następujący sposób:
a) w sytuacji, gdy kwestionariusz nie został złożony do dnia 1 września lub brakuje danych niezbędnych do obliczenia opłaty, 0,01 % za każdy tydzień opóźnienia;
b) w sytuacji, gdy ma miejsce rozbieżność ponad 10 % między sumą ilości dostarczonych lub sprzedanych bezpośrednio, zgłoszonych w uzupełnieniach, o których mowa w ust. 3, a ilościami zgłoszonymi w pierwotnym kwestionariuszu, procent ten wynosi 0,1 %.
3.
W przypadku gdy informacja wymagana w kwestionariuszu, określonym w ust. 1 lit. e) ulega zmianie, w szczególności w wyniku działań kontrolnych przewidzianych w art. 11, przekazuje się Komisji poprawiony kwestionariusz do dnia 1 grudnia, dnia 1 marca, dnia 1 czerwca i dnia 1 września każdego roku.
Artykuł 16
Utrata mocy
1.
Rozporządzenie (EWG) nr 536/93 oraz decyzja 93/673/WE niniejszym tracą moc.
2.
Odniesienia do rozporządzenia (EWG) nr 536/93 rozumiane są jak odniesienia do niniejszego rozporządzenia i odczytywane są zgodnie z tabelą korelacji przedstawioną w załączniku III.
Artykuł 17
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 31 marca 2002 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1400/2001
z dnia 10 lipca 2001 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1230/2001 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wspomnianego rozporządzenia konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej bądź która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy poddział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego.
(3) Na mocy wyżej wymienionych ogólnych reguł towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3.
(4) Właściwe jest, że na wiążącą informację taryfową dotyczącą klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, posiadacz może się powoływać przez okres trzech miesięcy, zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2700/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady [4].
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 wymienionej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu, można się powoływać przez okres trzech miesięcy zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1413/2001
z dnia 12 lipca 2001 r.
zmieniające po raz szósty rozporządzenie (WE) nr 785/95 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 603/95 w sprawie wspólnej organizacji rynku suszu paszowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 603/95 z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku suszu paszowego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1347/95 [2], w szczególności jego art. 18,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W art. 2 ust. 1 lit. a) tiret trzecie rozporządzenia Komisji (WE) nr 785/95 z dnia 6 kwietnia 1995 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 603/95 w sprawie wspólnej organizacji rynku suszu paszowego [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 676/1999 [4] stanowi, że całe rośliny zbierane jako zielone z niedojrzałym ziarnem, które należą do grupy zbóż wyszczególnionych w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 1765/92 [5] pkt 1, a które były uprawiane na gruntach niezgłoszonych we wniosku o przyznanie pomocy dla danego obszaru w ramach dofinansowania upraw rolnych, określonego w tym rozporządzeniu, zostają uznane za "susz paszowy" w celu uniknięcia sytuacji dokonania dwukrotnej wypłaty pomocy dla tych samych parceli gruntów.
(2) Wymienione wyżej rozporządzenie (EWG) nr 1765/95 zostało uchylone i zastąpione rozporządzeniem Rady (WE) nr 1251/1999 [6].
(3) W związku z tym należy odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 785/95.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Suszu Paszowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 2 ust. 1 lit. a) tiret trzecie rozporządzenia (WE) nr 785/95 otrzymuje brzmienie:
"— całe rośliny zbierane jako zielone z niedojrzałym ziarnem, znajdujące się w wykazie zbóż w załączniku I do rozporządzenia Rady (WE) nr 1251/1999 [7] pkt 1 i uprawiane na gruntach niezgłoszonych we wniosku o przyznanie pomocy dla danego obszaru w ramach dofinansowania upraw rolnych przewidzianych w tym rozporządzeniu,"
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1447/2001
z dnia 28 czerwca 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 ustanawiające przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 161 i 299 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 29 ust. 3 lit.
A) rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 [4] przewiduje możliwość udziału z funduszy w maksymalnej wysokości 85 % całkowitych kosztów kwalifikowanych jedynie na rzecz regionów peryferyjnych państwa członkowskiego objętego funduszem spójności oraz na rzecz oddalonych wysp greckich, które znajdują się w gorszej sytuacji z powodu swojego odległego położenia.
(2) Artykuł 299 ust. 2 traktatu stwierdza, że wszystkie regiony peryferyjnych napotykają takie same przeszkody, zwłaszcza odosobnienie i wyspiarski charakter, które mogą poważnie hamować ich rozwój.
(3) Zatem art. 29 ust. 3 lit.
A) rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 powinien zostać zmieniony, aby ustalić maksymalny udział funduszy na poziomie 85 % całkowitych kosztów kwalifikowanych dla wszystkich regionów peryferyjnych, niezależnie od tego, czy państwo członkowskie objęte jest funduszem spójności, jeżeli nie pociąga to za sobą inwestycji w projekty infrastrukturalne generujące znaczące przychody netto lub inwestycje w przedsiębiorstwa.
(4) Artykuł 29 ust. 4 lit.
B) rozporządzenia (we) nr 1260/1999 ustanawia, że w przypadku inwestycji w przedsiębiorstwa, udział funduszy nie może przekraczać 35 % całkowitych kosztów kwalifikowanych w regionach objętych celem 1.
(5) Wszystkie regiony peryferyjne kwalifikują się do celu 1 funduszy strukturalnych w okresie od dnia 1 stycznia 2000 r. Do dnia 31 grudnia 2006 r. Zgodnie z decyzją komisji 1999/502/we z dnia 1 lipca 1999 r. Ustalającą wykaz regionów objętych celem 1 funduszy strukturalnych na okres 2000-2006.
(6) Wzrost maksymalnego poziomu pomocy z funduszy strukturalnych w przypadku inwestycji w małych i średnich przedsiębiorstwach znajdujących się w regionach peryferyjnych wydawałby się niezbędny z uwagi na trudności napotykane przez te przedsiębiorstwa, w celu wniesienia znaczącego wkładu w rozwój tych regionów.
(7) Artykuł 29 ust. 4 lit.
B) rozporządzenia (we) nr 1260/1999 powinien zatem zostać zmieniony tak aby, w przypadku inwestycji w małych i średnich przedsiębiorstwach położonych w regionach peryferyjnych pomoc z funduszy mogła wynosić do 50 % całkowitych kosztów kwalifikowanych.
(8) Na podstawie art. 14 rozporządzenia (we) nr 1260/1999, każdy plan, wspólnotowe ramy wsparcia, program operacyjny i jednolity dokument programowy obejmować powinien siedmioletni okres, a okres programowania rozpocznie się dnia 1 stycznia 2000 r.
W interesie spójności oraz w celu uniknięcia dyskryminacji beneficjentów tego samego programu, odstępstwa przewidziane w niniejszym rozporządzeniu muszą, wyjątkowo, mieć zastosowanie do całego okresu programowania.
(9) Artykuł 13 rozporządzenia rady (ewg) nr 2019/93 z dnia 19 lipca 1993 r. Wprowadzającego szczególne środki dla mniejszych wysp morza egejskiego dotyczące niektórych produktów rolnych [5], przewiduje odstępstwa strukturalne dla tych wysp.
Artykuł ten został uchylony rozporządzeniem rady (we) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. W sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z europejskiego funduszu orientacji i gwarancji rolnej (efogr), zmieniającym i uchylającym niektóre rozporządzenia [6].
Wyjątkowe położenie i charakter geograficzny mniejszych wysp morza egejskiego stanowi utrudnienie w dostosowaniu i rozwoju ich obszarów wiejskich, które może być zrekompensowana poprzez zwiększenie udziału funduszy strukturalnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1260/1999 wprowadza się następujące zmiany:
1.
Artykuł 29 ust. 3 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) maksymalnie 75 % całkowitych kosztów kwalifikowanych oraz, co do zasady, co najmniej 50 % kwalifikowanych wydatków publicznych w przypadku środków podejmowanych w regionach objętych Celem 1.
W przypadku gdy regiony znajdują się w Państwie Członkowskim objętym Funduszem Spójności, wkład Wspólnoty może wzrosnąć, w wyjątkowych i należycie uzasadnionych przypadkach, maksymalnie do 80 % całkowitych kosztów kwalifikowanych oraz maksymalnie do 85 % całkowitych kosztów kwalifikowanych w odniesieniu do odosobnionych wysp greckich, które znajdują się w gorszej sytuacji z powodu ich odległego położenia.
Wkład Wspólnoty w odniesieniu do wszystkich regionów peryferyjnych może wzrosnąć, w wyjątkowych i należycie uzasadnionych przypadkach, maksymalnie do 85 % całkowitych kosztów kwalifikowanych;"
2.
W art. 29 ust. 4 lit. b) akapit drugi dodaje się następujący punkt:
"ii) 50 % całkowitych kosztów kwalifikowanych w regionach peryferyjnych oraz, wyjątkowo, także na mniejszych wyspach Morza Egejskiego w przypadku inwestycji zgodnych z rozporządzeniem (WE) nr 1257/1999, w przypadku inwestycji w małych i średnich przedsiębiorstwach." Punkty ii) i iii) otrzymują oznaczenie odpowiednio iii) i iv). Artykuł 2
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1451/2001
z dnia 28 czerwca 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2792/1999 ustanawiające szczegółowe zasady i uregulowania dotyczące pomocy strukturalnej wspólnoty w sektorze rybołówstwa
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37 i art. 299 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 2792/1999 [4] ustala maksymalną stopę pomocy z instrumentu finansowego orientacji rybołówstwa (FIFG) zgodnie z pułapami ustanowionymi w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiającym przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych [5].
(2) Jednakże limity, które stosuje się w odniesieniu do FIFG, są poniżej szczególnych przepisów określonych w rozporządzeniu (WE) nr 1260/1999 dla niektórych kategorii regionów celu 1.
Limity stosowane dla FIFG powinny dlatego zostać dostosowane w odniesieniu do szczególnych trudności każdej z tych kategorii regionów.
W odniesieniu do regionów peryferyjnych w szczególności konieczne jest uwzględnienie czynników wskazanych w art. 299 ust. 2 Traktatu, gdyż czynniki te mogą być niszczące dla ich rozwoju.
(3) W związku z tym rozporządzenie (WE) nr 2792/1999 powinno zostać zmienione.
(4) Na podstawie art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999, każdy plan, Wspólnotowe Ramy Wsparcia, program operacyjny i jednolity dokument programowy obejmuje siedmioletni okres, a okres programowania rozpoczyna się 1 stycznia 2000 r.
W interesie spójności oraz w celu uniknięcia dyskryminacji beneficjentów tego samego programu, odstępstwa przewidziane w niniejszym rozporządzeniu muszą wyjątkowo mieć zastosowanie do całego okresu programowania,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Tabelę 3 załącznika IV do rozporządzenia (WE) nr 2792/1999 zastępuje się następującą tabelą:
"TABELA 3
_BAR_ Grupa 1 _BAR_ Grupa 2 _BAR_ Grupa 3 _BAR_ Grupa 4 _BAR_
Regiony celu 1 _BAR_ 50 % ≤ A ≤ 75 % B ≥ 25 % _BAR_ A ≤ 35 % B ≥ 5 % C ≥ 60 % _BAR_ A ≤ 35 % B ≥ 5 % C ≥ 40 % _BAR_ A ≤ 75 % B ≥ 5 % C ≥ 20 % _BAR_
Regiony celu 1 zlokalizowane w Państwie Członkowskim objęte Funduszem Spójności _BAR_ 50 % ≤ A ≤ 80 % B ≥ 20 % _BAR_ A ≤ 35 % B ≥ 5 % C ≥ 60 % _BAR_ A ≤ 35 % B ≥ 5 % C ≥ 40 % _BAR_ A ≤ 75 % B ≥ 5 % C ≥ 20 % _BAR_
Regiony peryferyjne _BAR_ 50 % ≤ A ≤ 85 % B ≥ 15 % _BAR_ A ≤ 40 % B ≥ 10 % C ≥ 50 % _BAR_ A ≤ 50 % B ≥ 5 % C ≥ 25 % _BAR_ A ≤ 75 % B ≥ 5 % C ≥ 20 % _BAR_
Oddalone wyspy greckie, które znajdują się w gorszej sytuacji z powodu swojego odległego położenia _BAR_ 50 % ≤ A ≤ 85 % B ≥ 15 % _BAR_ A ≤ 35 % B ≥ 5 % C ≥ 60 % _BAR_ A ≤ 35 % B ≥ 5 % C ≥ 40 % _BAR_ A ≤ 75 % B ≥ 5 % C ≥ 20 % _BAR_
Inne obszary _BAR_ 25 % ≤ A ≤ 50 % B ≥ 50 % _BAR_ A ≤ 15 % B ≥ 5 % C ≥ 60 % _BAR_ A ≤ 15 % B ≥ 5 % C ≥ 60 % _BAR_ A ≤ 50 % B ≥ 5 % C ≥ 30 % _BAR_
W przypadku inwestycji w małe oraz średnie przedsiębiorstwa w rozumieniu zalecenia Komisji 96/280/WE [10], stawki (A) dla grup 2 oraz 3 mogą zostać powiększone o kwotę form finansowania innych niż pomoc bezpośrednia, pod warunkiem że takie powiększenie nie przekracza wielkości 10 % całkowitego kosztu kwalifikującego się do objęcia pomocą.
Wielkość zobowiązania beneficjanta zmniejsza się odpowiednio.
Skrócony opis odstępstw przewidzianych zgodnie z akapitem pierwszym włącza się do programów operacyjnych lub jednolitych dokumentów programowych w odniesieniu do danych obszarów, określonych w art. 18 oraz art. 19 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1452/2001
z dnia 28 czerwca 2001 r.
wprowadzające szczególne środki dla niektórych produktów rolnych z francuskich departamentów zamorskich, zmieniające dyrektywę 72/462/EWG i uchylające rozporządzenia (EWG) nr 525/77 i (EWG) nr 3763/91 (Poseidom)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 36, 37 i art. 299 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzją 89/687/EWG [2] Rada przyjęła program specjalny z uwagi na peryferyjny i wyspiarski charakter francuskich departamentów zamorskich (Poseidom), zgodnie ze wspólnotową polityką pomocy regionom peryferyjnym.
Celem tego programu jest ułatwienie gospodarczego i społecznego rozwoju tych regionów oraz umożliwienie im skorzystania z uczestnictwa w jednolitym rynku, którego są integralną częścią, pomimo ich geograficznego i gospodarczego oddalenia.
Program wymaga zastosowania wspólnej polityki rolnej (WPR) w tych regionach i przewiduje przyjęcie specjalnych środków. W szczególności przewiduje środki poprawy warunków produkcji i obrotu produktami rolnymi w tych departamentach oraz zmniejszenie skutków ich wyjątkowego położenia geograficznego i ograniczeń, o których mowa w art. 299 ust. 2 Traktatu.
(2) Szczególne położenie geograficzne francuskich departamentów zamorskich (FDZ) zwiększa koszty transportu podstawowych produktów, przetwórstwa i środków produkcji rolnej.
Ponadto, obiektywne czynniki wynikające z wyspiarskiego charakteru i znacznego oddalenia poważnie ograniczają podmioty gospodarcze i przedsiębiorców działających w FDZ.
Jest to szczególnie dotkliwe w przypadku dostawy zbóż, z których większość nie jest i nie może być uprawiana w FDZ na dużą skalę, co oznacza, że muszą one być sprowadzane.
Gorsze warunki mogą zostać poprawione poprzez zmniejszenie cen tych podstawowych produktów.
Dlatego, należy wprowadzić specjalne uzgodnienia w sprawie dostaw w celu zapewnienia dostarczania produktów miejscowych do FDZ oraz zmniejszenia dodatkowych kosztów wynikających z odległości, wyspiarskiego charakteru i peryferyjnego położenia FDZ.
(3) W tym celu, niezależnie od przepisów art. 23 Traktatu, przywóz danych produktów z państw trzecich powinien być zwolniony ze stosowanych należności przewozowych.
(4) Aby obniżyć ceny w FDZ i zmniejszyć koszty wynikające z odległości, wyspiarskiego charakteru i peryferyjnego położenia FDZ przy zachowaniu konkurencyjności produktów Wspólnoty, należy przyznać pomoc na dostawy produktów wspólnotowych do FDZ.
Taka pomoc powinna uwzględniać dodatkowe koszty transportu do FDZ i ceny stosowane przy wywozie do państw trzecich, a w przypadku środków produkcji rolnej i produktów przeznaczonych do przetwórstwa, dodatkowe koszty wynikające z ich wyspiarskiego charakteru i peryferyjnego położenia.
(5) Ponieważ ilości objęte szczególnymi uzgodnieniami w sprawie dostaw są ograniczone do zaspokojenia potrzeb FDZ, uzgodnienia te nie szkodzą właściwemu funkcjonowaniu rynku wewnętrznego.
Ponadto, korzyści gospodarcze wynikające ze szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw nie powinny wywoływać zakłóceń w handlu danymi produktami.
Należy, więc zabronić ponownego wysyłania czy powrotnego wywozu tych produktów z FDZ.
Jednakże zakaz ten nie obejmuje obrotu handlowego między terytoriami FDZ.
Zakaz nie dotyczy także, przetwórstwa i z zastrzeżeniem niektórych warunków, wywozu do państw trzecich w celu wspierania handlu regionalnego, ani nie dotyczy tradycyjnych przesyłek do pozostałych obszarów Wspólnoty.
(6) Korzyści gospodarcze wynikające ze szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw powinny obniżyć koszty produkcji i cenę dla użytkownika końcowego.
Korzyści te powinny być przyznawane tylko pod warunkiem, że zostaną one faktycznie przekazane użytkownikowi końcowemu, co należy nadzorować.
(7) Z uwagi na bieżący rozwój rynku rolnego w Gujanie Francuskiej, rozporządzenie (EWG) nr 3763/91 [3] wprowadziło środki wspierające uprawę ryżu.
Termin stosowania tych środków upłynął w roku gospodarczym 1996, a ponieważ zainteresowane państwa nie wniosły o jego przedłużenie, środki te powinny zostać zniesione.
Wprowadzono środki mające na celu zbywanie i wprowadzanie do obrotu części ryżu uprawianego na miejscu w Gwadelupie, Martynice i w pozostałych obszarach Wspólnoty.
Ponieważ nie cała produkcja miejscowa może być wykorzystana w regionie, a brakuje warunków i wyposażenia do składowania produktów na miejscu, środki te są niezbędne do zachowania równowagi w lokalnym sektorze produkcji i będą obowiązywać na warunkach ustanowionych w obowiązujących przepisach.
(8) Należy wspierać tradycyjny chów zwierząt na potrzeby lokalnej konsumpcji w FDZ.
W tym celu należy odstąpić od niektórych przepisów dotyczących organizacji wspólnego rynku ograniczających produkcję, aby uwzględnić rozwój oraz szczególne warunki produkcji lokalnej, które całkowicie różnią się od warunków w pozostałych Państwach Członkowskich.
Do tego celu można także dążyć pośrednio poprzez finansowanie programów hodowlanych, związanych z zakupem rasowych zwierząt zarodowych, zwierząt hodowlanych lepiej dostosowanych do warunków lokalnych, poprzez premię za krowy mamki oraz premię ubojową, oraz w stosownych przypadkach, umożliwianie przywozu byków z innych państw przeznaczonych do tuczenia pod określonymi warunkami, oraz odstępowanie od wymogów przywozowych dla zwierząt i artykułów żywnościowych pochodzenia zwierzęcego.
(9) Należy poprawić warunki dostawy świeżych przetworów mlecznych, obecnie pochodzących głównie z przywozu, na rynki lokalne w FDZ.
Cel ten można osiągnąć poprzez kontynuowanie pomocy dla produkcji mleka na potrzeby konsumpcji lokalnej okresowo oceniane na podstawie bilansu dostaw, a z drugiej strony poprzez zaprzestanie stosowania ustaleń w sprawie dodatkowej opłaty wyrównawczej od producentów mleka krowiego określonej w rozporządzeniu (EWG) nr 3950/92 [4].
Należy odstąpić od tych przepisów z uwagi na złe warunki dostaw typowe dla regionów peryferyjnych, całkowicie odmiennych od tych, które przeważają na pozostałym obszarze Wspólnoty oraz potrzebę rozwoju produkcji lokalnej.
(10) Wspólnota finansuje regionalne programy pomocy w celu wspierania produkcji i wprowadzania do obrotu lokalnych produktów branży mleczarskiej i hodowlanej na Martynice i Réunion jako tymczasowy środek na lata 1996–2000.
Lokalny stopień samowystarczalności pod względem tych produktów jest nadal niski.
Pomoc Wspólnoty może się przydać tylko, jeśli lokalne struktury produkcyjne będą potrafiły wprowadzać strategie dostosowane do lokalnych warunków, mające na celu rozwój gospodarczy, przestrzenną koordynację produkcji oraz zwiększanie fachowości producentów.
Pomoc tę należy na razie kontynuować jako środek tymczasowy, aby pomóc wprowadzać nowoczesną produkcję o wysokiej jakości.
Przyjęto zasadę rozszerzania tego wsparcia na Gujanę Francuską i Gwadelupę, pod warunkiem stworzenia lokalnych organizacji skupiających producentów z różnych branż.
(11) W sektorze owocowym, warzywnym, roślinnym i kwiaciarskim wprowadzono środki w celu zwiększenia wydajności gospodarstw i jakości produktów, poprawy struktury produkcji i dystrybucji, stworzenia produktów przetwarzanych na miejscu i zachowania niektórych tradycyjnych produktów (wanilii, olejków eterycznych itp.), w celu rozwoju lokalnego handlu, przetwórstwa i wywozu tych produktów.
Środki te należy kontynuować, gdyż zaczęły się one przyczyniać do zwiększania konkurencyjności lokalnych produktów na dynamicznych rynkach, umacniając ich pozycję na rynku Wspólnoty oraz zwiększając zadowolenie konsumentów i liczbę kanałów dystrybucji.
(12) Rozporządzenie (EWG) nr 525/77 [5] stworzyło system płatności produkcyjnej dla producentów ananasów konserwowych, który ma zastosowanie tylko do Martyniki.
Z uwagi na szczególne cechy tego systemu oraz obszaru produkcji, a także w celu harmonizacji prawa i administracji, program ten zostaje uwzględniony w niniejszym rozporządzeniu, a rozporządzenie (EWG) nr 525/77 traci moc.
Aby zapewnić przyszłość uprawy ananasów, należy zmobilizować wszystkich uczestników tego sektora.
Uprawa ananasów jest szczególnie ważna w Martynice z przyczyn społecznych i gospodarczych.
Ananasy są drogie w uprawie, a ich przetwory konkurują z produktami państw trzecich.
Należy dalej udzielać wsparcia przetwórstwu, zapewnić przetrwanie małym gospodarstwom, zapewniać regularne dostawy dla przemysłu przetwórczego i wzmacniać pozycję organizacji producentów oraz pozwalać na zwiększenie średnioterminowej rentowności oraz w stosownych przypadkach ułatwiać wprowadzanie świeżych produktów do obrotu.
(13) Sektor trzciny cukrowej jest istotny dla gospodarki FDZ.
FDZ ciągle są w niekorzystnej sytuacji z powodu oddalenia, wyspiarskiego i peryferyjnego charakteru, trudno dostępnych górskich obszarów, małych i rozrzuconych gospodarstw, nielicznych zakładów produkcyjnych, wysokich kosztów transportu miejscowego oraz trudnego dostępu z powodu złych dróg, co zwiększa koszty.
Uprawa, a szczególnie zbiór trzciny cukrowej, jest także trudniejsza niż uprawa buraków na kontynencie europejskim.
W celu właściwego rozwoju tego sektora i zmniejszenia tych niedogodności należy zastosować środki zmierzające do częściowego zrekompensowania dodatkowych kosztów transportu trzciny z pól do punktów skupu.
(14) Rum jest produktem o dużym znaczeniu gospodarczym dla FDZ, która potrzebuje rynków jego zbytu.
Stopniowa rezygnacja z niektórych obecnych preferencji dla produkcji rumu znacząco zmniejszyłaby zarobki producentów.
Należy dalej stosować środki wspierające uprawy trzciny cukrowej i jej bezpośrednie przetwarzanie na rolniczy rum oraz syrop cukrowy, ponieważ stabilizują one dostawę trzciny do destylarni, które mogą dzięki temu planować i racjonalnie inwestować w zakłady produkcyjne. Środki te zwiększają także zyski plantatorów trzciny cukrowej, zachęcają ich do polepszania metod uprawy, zachęcają do zwiększenia wydajności i dostarczania trzciny o wyższej jakości.
(15) Producenci rolni w FDZ powinni być zachęcani do dostarczania produktów o wysokiej jakości. Należy wspierać wprowadzanie tych produktów do obrotu, w tym celu można oznaczyć je znakiem graficznym Wspólnoty.
(16) Zdrowotność upraw w FDZ stanowi szczególny problem, co wynika ze szczególnych uwarunkowań klimatycznych i stosowania nieadekwatnych środków zwalczania.
Należy zastosować programy zwalczania szkodliwych organizmów, łącznie z metodami organicznymi.
Należy określić udział finansowy Wspólnoty w takich programach.
(17) Rozporządzenie (WE) nr 1257/1999 [6] określa środki rozwoju obszarów wiejskich, które mogą otrzymywać pomoc Wspólnoty i ustala warunki otrzymania takiej pomocy.
(18) Rozporządzenie to wychodzi naprzeciw niedogodnościom związanym z odległym i peryferyjnym położeniem FDZ oraz poprawia warunki wytwarzania i handlu produktami rolnymi.
(19) Struktury niektórych gospodarstw rolniczych oraz przedsiębiorstw przetwórczych czy handlowych z siedzibą w FDZ mają poważne wady i stoją przed szczególnymi trudnościami.
Należy odstąpić od stosownych przepisów ograniczających lub zabraniających udzielenia dotacji z niektórych pomocy strukturalnych, przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 1257/1999 odnośnie do pewnych typów inwestycji.
(20) Artykuł 29 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 ogranicza przyznawanie pomocy dla gospodarki leśnej odnośnie do lasów i obszarów leśnych należących do prywatnych właścicieli, gmin i ich związków.
Większość lasów i obszarów leśnych znajdujących się w FDZ należy do władz publicznych innych niż gminy.
W tych okolicznościach, warunki określone w wyżej wymienionym artykule powinny być bardziej elastyczne.
(21) Finansowy wkład Wspólnoty w trzy z towarzyszących środków, określonych w art. 35 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999, może wynosić w przypadku regionów peryferyjnych do 85 % łącznej dopuszczalnej kwoty. Z drugiej strony, zgodnie z art. 47, ust. 2 akapit drugi tiret trzecie rozporządzenia (WE) nr 1257/1999, finansowy wkład Wspólnoty w środki pomocy dla rolnictwa i ochrony środowiska, które stanowią czwarty środek towarzyszący, jest ograniczony do 75 % dla wszystkich obszarów objętych Celem 1. Z uwagi na znaczenie rolnictwa i ochrony środowiska dla rozwoju obszarów wiejskich, należy zharmonizować stopień udziału finansowego Wspólnoty we wszystkich środkach towarzyszących dla regionów peryferyjnych.
(22) Na podstawie art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 [7], każdy plan, Wspólnotowe Ramy Wsparcia, program działania czy jednolity dokument programowy powinien obejmować okres siedmioletni. Okres objęty planem biegnie od dnia 1 stycznia 2000 r.
W celu zapewnienia spójności i uniknięcia dyskryminacji beneficjentów tego samego programu, odstępstwa przewidziane w niniejszym rozporządzeniu powinny, w drodze wyjątku, mieć zastosowanie do całego okresu objętego planem.
(23) W celu złagodzenia szczególnych ograniczeń gospodarki rolnej w FDZ wynikających z ich oddalenia, wyspiarskiego i peryferyjnego charakteru, niewielkiego obszaru, górzystego terenu, klimatu i gospodarczego uzależnienia od niewielkiej liczby produktów, można odstąpić od stałej zasady Komisji zabraniającej pomocy państwowych odnośnie do produkcji, przetwórstwa i handlu produktami rolnymi wymienionymi w załączniku I do Traktatu.
(24) Należy umożliwić przyjęcie przepisów przejściowych w celu ułatwienia przejścia z systemu określonego w zmienionym rozporządzeniu (EWG) nr 3763/91 oraz od systemu ustalonego w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 525/77 na nowy system ustalony w niniejszym rozporządzeniu oraz, na wypadek rozszerzenia środków istniejących, zapewnienia niezbędnej ciągłości.
(25) Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia przyjmuje się zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [8];
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustala szczególne środki obejmujące niektóre produkty rolne i wychodzące naprzeciw trudnościom wynikającym z oddalenia, peryferyjnego i wyspiarskiego charakteru francuskich departamentów zamorskich (FDZ).
TYTUŁ I SZCZEGÓLNE UZGODNIENIA W SPRAWIE DOSTAW
Artykuł 2
1.
Wprowadza się niniejszym szczególne uzgodnienia w sprawie dostaw produktów rolnych wymienionych w załączniku. I do niniejszego rozporządzenia i niezbędnych dla ludzi, w przemyśle przetwórczym i jako środki do produkcji rolnej w FDZ.
2.
Tworzone są prognozy bilansu dostaw określające ilości produktów rolnych wymienionych w załączniku I i potrzebnych do wypełnienia warunków dostaw każdego roku. Osobne prognozy bilansu dostaw są tworzone na podstawie potrzeb przemysłu zajmującego się przetwórstwem i pakowaniem produktów przeznaczonych do obrotu lokalnego, do wywozu pod określonymi warunkami do państw trzecich lub do tradycyjnych przesyłek do pozostałych obszarów Wspólnoty.
Artykuł 3
1.
Żadne cło nie jest stosowane w stosunku do bezpośredniego przywozu z państw trzecich do FDZ, produktów objętych szczególnymi uzgodnieniami w sprawie dostaw, w granicach ilości określonych w bilansie dostaw.
2.
Aby zapewnić objęcie wymogami dotyczącymi ilości, ceny i jakości, ustanowione zgodnie z art. 2, uwzględniając udział Wspólnoty w dostawach, pomoc przyznaje się do dostawy do FDZ produktów Wspólnoty składowanych w ramach interwencji publicznej lub dostępnych na rynku Wspólnoty.
Pomoc taka uwzględnia dodatkowe koszty transportu do FDZ i ceny stosowane przy wywozie do państw trzecich, a w przypadku środków do produkcji rolnej i produktów przeznaczonych do przetwórstwa, dodatkowe koszty wynikające z wyspiarskiego charakteru i peryferyjnego położenia.
3.
Przy wdrażaniu szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw, należy zwrócić w szczególności uwagę na następujące kwestie:
- szczególne wymogi FDZ oraz określone wymogi jakościowe w przypadku produktów przeznaczonych do przetwórstwa oraz przeznaczonych na środki do produkcji rolnej,
- obrót handlowy z pozostałymi obszarami Wspólnoty,
- gospodarczy aspekt proponowanej pomocy.
4.
Uprawnienie do otrzymania pomocy z tytułu szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw zależy od faktycznego obniżenia ceny końcowej dla konsumentów w wyniku korzyści gospodarczych wynikających ze zwolnienia z ceł przywozowych lub z pomocy w odniesieniu do dostaw z pozostałych obszarów Wspólnoty.
5.
Produkty objęte szczególnymi uzgodnieniami w sprawie dostaw nie mogą być ponownie wywożone do państw trzecich lub ponownie wysyłane do pozostałych obszarów Wspólnoty.
Niniejszy zakaz nie dotyczy handlu między terytoriami FDZ.
W przypadku przetwarzania danych produktów w FDZ, powyższy zakaz nie stosuje się do wywozu do państw trzecich ani do tradycyjnych wysyłek przetworzonych produktów do pozostałych obszarów Wspólnoty, zgodnie z warunkami ustalonymi przez Komisję z zastosowaniem procedury, określonej w art. 19 ust. 2.
Nie są udzielane żadne refundacje wywozowe.
6.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego Tytułu zostaną przyjęte zgodnie z procedurą, określoną w art. 23 ust. 2.
Obejmują one w szczególności:
- ustalanie pomocy w odniesieniu do dostaw z pozostałych obszarów Wspólnoty,
- przepisy zapewniające faktyczne obniżenie cen końcowych dla konsumentów,
- wprowadzenie, w razie potrzeby, systemu licencji na przywóz lub dostawy.
Komisja opracowuje bilansy dostaw zgodnie z art. 23 ust. 2.
Komisja może korygować te bilanse oraz spis produktów w załączniku I, przy zastosowaniu tej samej procedury, w odpowiedzi na zmiany popytu w FDZ.
Artykuł 4
Naliczonej opłaty wyrównawczej ustalonej w art. 10 i 11 rozporządzenia (WE) nr 1766/92 [9] nie stosuje się do przywozu do Réunion otrębów zbożowych o kodzie SN nr 2302 30 pochodzących z państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, do wysokości 8000 ton rocznie.
TYTUŁ II ŚRODKI MAJĄCE NA CELU UDZIELENIE POMOCY PRODUKTOM MIEJSCOWYM
ROZDZIAŁ I RYŻ
Artykuł 5
1.
Udziela się pomocy wspólnotowej do corocznych umów dotyczących zbytu i wprowadzania do obrotu ryżu zebranego w Gujanie Francuskiej, na terenie Gwadelupy, Martyniki i pozostałych obszarów Wspólnoty, w granicach rocznej kwoty 12000 ton ekwiwalentu całkowicie bielonego ryżu.
Udzielana jest pomoc w odniesieniu do zbytu i wprowadzania do obrotu w pozostałych obszarach Wspólnoty do wysokości 4000 ton.
Umowy są podpisywane między producentami w Gujanie Francuskiej a osobami fizycznymi i prawnymi z siedzibą w Gwadelupie, Martynice i pozostałych obszarach Wspólnoty.
Kwota pomocy wynosi 10 % wartości produktów sprzedawanych w Gwadelupie, Martynice lub pozostałych obszarach Wspólnoty, dla towarów dostarczonych do pierwszego portu wyładunku.
Ten próg zostaje zwiększony do 13 %, w przypadku gdy dostawcą jest grupa lub stowarzyszenie producentów.
Pomoc udzielana jest nabywcy, który handluje produktami w ramach umów rocznych.
2.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu zostaną przyjęte, w razie potrzeby, zgodnie z procedurą, określoną w art. 23 ust. 2.
Przy zastosowaniu tej samej procedury Komisja może zmienić roczną ilość 12000 ton, ustaloną w ust. 1 akapit pierwszy.
ROZDZIAŁ II INWENTARZ ŻYWY I PRZETWORY MLECZNE
Artykuł 6
1.
W sektorze hodowlanym pomoc jest udzielana odnośnie do dostaw do FDZ zwierząt czystorasowych, zwierząt z ras przeznaczonych do obrotu handlowego i produktów pochodzenia zwierzęcego pochodzących ze Wspólnoty.
2.
Warunki przyznawania pomocy są ustalane biorąc pod uwagę, w szczególności, zapotrzebowanie FDZ na dostawy w celu rozpoczęcia produkcji hodowlanych, genetycznego ulepszania inwentarza żywego i zapotrzebowania na gatunki najlepiej dostosowane do warunków miejscowych.
Pomoc będzie wypłacana w przypadku dostaw towarów, które spełniają zasady wspólnotowe.
3.
Przy ustalaniu wysokości pomocy będą brane pod uwagę:
- warunki i w szczególności koszty dostawy do FDZ wynikające z ich geograficznego położenia,
- cena produktów na rynku wspólnotowym i na rynku światowym,
- oclenie lub nie przywozu z państw trzecich,
- gospodarczy aspekt proponowanej pomocy.
4.
Artykuł 3 ust. 4 i 5 stosuje się do towarów kwalifikujących się do pomocy zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu.
5.
Spis produktów, stopień pomocy, określonej w ust. 1, oraz szczegółowe zasady stosowania tego artykułu zostaną przyjęte zgodnie z procedurą, określoną w art. 23 ust. 2.
Artykuł 7
1.
Dopóki liczba miejscowych byczków nie osiągnie poziomu zapewniającego rozwój miejscowej produkcji wołowiny, oraz w granicach, określonych w art. 9, można będzie sprowadzać bydło z państw trzecich dla tuczenia na miejscu i spożycia w FDZ, bez stosowania opłat celnych, określonych w art. 30 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 [10].
Artykuł 3 ust. 4 i 5 stosuje się do zwierząt kwalifikujących się do zwolnienia określonych w akapicie pierwszym niniejszego ustępu.
2.
Liczba zwierząt kwalifikujących się do zwolnienia, określonego w ust. 1, jest ustalana w momencie zaistnienia usprawiedliwionej potrzeby przywozu, uwzględniając rozwój produkcji miejscowej.
Ta liczba oraz szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu, w szczególności minimalny okres tuczenia, zostaną ustalone zgodnie z procedurą określoną w art. 23 ust. 2.
Zwolnienie to jest przyznawane przede wszystkim hodowcom zwierząt tucznych, u których przynajmniej 50 % zwierząt jest pochodzenia miejscowego.
Artykuł 8
Do dyrektywy 72/462/EWG [11] dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 31a
Nie naruszając art. 13 dyrektywy 91/496/EWG [12] i art. 18 dyrektywy 97/78/WE [13], Komisja może odstąpić od zawartych w nich przepisów względem przywozu do FDZ, zgodnie z procedurą ustaloną w art. 29 niniejszej dyrektywy.
Po przyjęciu decyzji, określonej w akapicie pierwszym, zasady obowiązujące po przywozie są ustalane zgodnie z tą procedurą."
Artykuł 9
1.
Pomoc, przewidzianą w lit. a) i b) akapit drugi, przyznaje się w celu wsparcia tradycyjnej działalności związanej z produkcją wołowiny i cielęciny oraz środkami służącymi poprawie jakości produktów, w granicach potrzeb żywnościowych FDZ okresowo ocenianych w kontekście bilansu dostaw.
Bilanse te uwzględniają także zwierzęta dostarczane zgodnie z art. 6 i 7.
a) Dodatek do premii za krowy mamki, przewidziane w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999, jest wypłacany producentom wołowiny i cielęciny.
Dodatek ten wynosi 50 EUR za krowę mamkę w posiadaniu hodowcy w dniu przedłożenia wniosku.
b) Dodatek do premii ubojowych, przewidziany w art. 11 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999, jest wypłacany producentom wołowiny i cielęciny.
Dodatek ten wynosi 25 EUR na sztukę.
2.
Przepisy związane z:
a) regionalnym limitem ustalonym w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 dotyczącym premii specjalnej;
b) indywidualnym limitem dla zwierząt w gospodarstwie, ustalonym w art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 1254/1999 dotyczącym podstawowej premii za krowy mamki;
c) krajowym limitem ustalonym w art. 11 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 dotyczącym premii ubojowej;
d) zagęszczenia zwierząt w gospodarstwie, ustalonego w art. 12 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999;
nie stosują się do FDZ w przypadku premii specjalnych, podstawowej premii za krowy mamki lub premii dodatkowych, określonych w ust. 1 lit. a) i b) niniejszego artykułu.
3.
Premie podstawowe i dodatkowe, określone w ust. 1 i 2, są przyznawane każdego roku dla ilości odpowiednio do 10000 byków, 35000 krów mamek i 20000 ubitych zwierząt.
4.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu zostaną przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 23 ust. 2.
Obejmują one tworzenie bilansów, określonych w ust. 1 niniejszego artykułu, ich ewentualne aktualizacje uwzględniające zmiany wymogów oraz,
a) w przypadku specjalnych premii za byki, obejmują:
- utrzymanie liczby zwierząt, dla których została udzielona premia specjalna w FDZ w 1994 r., w ramach limitu regionalnego ustalonego w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999,
- przyznawanie premii dla grup do 90 zwierząt w danej grupie wiekowej, w danym roku kalendarzowym i w danym gospodarstwie.
b) w przypadku premii za krowy mamki:
- gwarantują w stosownym zakresie prawa producentów, którym została udzielona premia na mocy art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999,
- mogą tworzyć specjalny fundusz rezerwowy dla FDZ i określać specjalne warunki przydzielania lub ponownego rozdzielania praw uwzględniając cele sektora hodowli zwierząt; rozmiar funduszu rezerwowego jest określony na podstawie limitu określonego w ust. 3 oraz liczby premii przyznanych w 1994 r.;
c) w przypadku premii ubojowych, obejmują:
- utrzymanie liczby zwierząt, dla których została udzielona premia ubojowa w FDZ w 2000 r., w ramach limitu krajowego określonego w art. 38 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2342/1999 [14].
Szczegółowe zasady wdrażania mogą ustalać dodatkowe warunki przyznawanie premii dodatkowych.
Komisja może zmodyfikować limity ustalone w ust. 3 przy zastosowaniu tej samej procedury.
Artykuł 10
1.
Udziela się pomocy w celu zwiększenia produkcji mleka krowiego, w granicach lokalnego zapotrzebowania w FDZ, przeznaczonego na przetwory mleczne przeznaczone do spożycia przez ludzi. Zapotrzebowanie takie jest szacowane każdego roku gospodarczego w bilansie dostaw.
Nie udziela się pomocy w odniesieniu do mleka wykorzystywanego przy produkcji mleka odtłuszczonego przeznaczonego na paszę dla zwierząt.
Pomoc jest przyznawana producentom i grupom producentów od ilości mleka dostarczanego mleczarniom.
Pomoc ta jest wypłacana poprzez mleczarnie.
Kwota pomocy wynosi 8,45 EUR za 100 kilogramów mleka o pełnej zawartości tłuszczu.
Pomoc będzie wypłacana każdego roku do maksymalnej ilości 40000 ton mleka.
2.
Dodatkowy system opłat wyrównawczych dla producentów mleka krowiego przewidziany w rozporządzeniu (EWG) nr 3950/92 nie stosuje się w FDZ.
3.
Komisja przyjmuje szczegółowe zasady stosowania tego artykułu oraz bilansu, określonego w ust. 1 zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23 ust. 2.
Komisja może zmodyfikować maksymalną ilość, określoną w ust. 1 akapit czwarty, przy zastosowaniu tej samej procedury.
Artykuł 11
1.
W okresie 2001–2006 przyznawana będzie pomoc dla Martyniki i Réunion w celu wdrożenia całościowych programów wspierających produkcję i wprowadzanie do obrotu miejscowych produktów sektorów mleczarskiego i hodowlanego.
W 2001 r. będzie przyznawana pomoc w odniesieniu do rocznych programów przejściowych.
Te całościowe programy będą trwać pięć lat, przez okres 2002–2006 r.
Programy te mogą obejmować środki zachęcające do poprawy jakości i higieny, wprowadzania do obrotu, restrukturyzacji sektorów, racjonalizacji organizacji produkcji i marketingu, zapewniania informacji miejscowej o produktach wysokiej jakości oraz świadczenia pomocy technicznej.
Programy te nie mogą obejmować przyznawania pomocy innej niż premie ustalone w art. 9 i 10.
Pogramy te są przygotowywane i wdrażane przez właściwe organy wyznaczone przez Państwo Członkowskie, ściśle współdziałające z istniejącymi organizacjami międzybranżowymi uznanymi za najbardziej reprezentatywne dla danego sektora.
2.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą, określoną w art. 23 ust. 2.
Właściwe władze przedstawiają Komisji projekty programów, które nie trwają dłużej niż pięć lat.
Komisja przyjmuje je zgodnie z procedurą określoną w art. 23 ust. 2.
Zgodnie z tą samą procedurą, Komisja może rozszerzyć zakres stosowania niniejszego artykułu na departamenty Gwadelupy i Gujany Francuskiej, o ile zostaną założone w tych departamentach organizacje międzybranżowe.
3.
Każdego roku władze francuskie przedstawiają sprawozdanie z realizacji tych programów.
Przed końcem 2005 r. Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie sprawozdanie oceniające stosowanie środków, określonych w niniejszym artykule, z załączonymi ewentualnymi właściwymi wnioskami.
ROZDZIAŁ III OWOCE, WARZYWA, ROŚLINY I KWIATY
Artykuł 12
1.
Pomoc przyznaje się w odniesieniu do owoców, warzyw, kwiatów i roślin żywych wymienionych w rozdziałach 6, 7 i 8 nomenklatury scalonej, pieprzu i owoców rodzaju Capsicum oraz Pimenta o kodzie CN 0904 oraz przypraw o kodzie CN 0910 zebranych w FDZ i przeznaczonych na rynek krajowy.
W przypadku Martyniki i Gwadelupy nie będzie przyznawana pomoc w odniesieniu do bananów innych niż plantany o kodzie CN 08030011.
Przyznaje się pomoc w odniesieniu do produktów zgodnych ze wspólnymi normami określonymi w legislacji wspólnotowej lub, w przypadku braku takich norm, zgodnych z wymogami określonymi w umowach dostaw.
Pomoc jest udzielana pod warunkiem zawarcia umów dostawy na okres jednego roku lub więcej lat między producentami indywidualnymi lub grupami producentów, lub organizacjami producentów, określonymi w art. 11, 13 i 14 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 [15], a dystrybutorami, restauracjami i podobnymi podmiotami lub władzami miejscowymi.
Pomoc jest udzielana wyżej wymienionym producentom indywidualnym, grupom producentów i organizacjom producentów w granicach rocznych limitów ustalonych dla każdej kategorii produktów.
Ustala się wysokość ryczałtowej pomocy dla każdej z kategorii produktów, które mają zostać określone, na podstawie przeciętnej wartości objętych nią produktów.
Wysokość pomocy zależeć będzie od tego, czy jest ona przyznawana organizacjom producentów, określonym w art. 11, 13 i 14 rozporządzenia (WE) nr 2200/96.
2.
Udziela się pomocy w wysokości do 6,04 euro za kilogram dla produkcji zielonej wanilii o kodzie CN ex09050000 i używanej do produkcji suszonej (czarnej) wanilii lub wyciągów z wanilii.
Udziela się pomocy do wysokości rocznego limitu 75 ton produktu.
3.
Udziela się pomocy w odniesieniu do produkcji podstawowych olejków geraniowych o kodzie CN 330121 i wetiwerowych o kodzie CN 330126, w wysokości 44,68 EUR za kilogram.
Pomoc ograniczona jest do rocznego limitu w wysokości 30 ton olejku geraniowego i do 5 ton olejku wetiwerowego.
4.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą, określoną w art. 23 ust. 2.
Tę samą procedurę stosuje się przy ustalaniu kategorii produktów i wysokości pomocy, określonej w ust. 1 niniejszego artykułu, oraz w miarę potrzeby przy niezbędnej modyfikacji maksymalnych ilości, określonych w ust. 2 i 3 niniejszego artykułu.
Artykuł 13
1.
Udziela się pomocy w odniesieniu do przetwórstwa owoców i warzyw uzyskanych z produktów zebranych w FDZ.
Płatność produkcyjna wypłacana jest przetwórcom, którzy zapłacili producentom za surowce więcej niż wynosi cena minimalna dla umów między producentami lub uznanymi organizacjami producentów w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 2200/96 a przetwórcami lub ich prawnie uznanymi organizacjami lub stowarzyszeniami.
Państwa Członkowskie ustalają cenę minimalną na surowce na podstawie powiązanych z nimi kosztów produkcji.
2.
Ryczałtowa kwota pomocy jest ustalana dla każdej kategorii produktów, w odniesieniu do cen zastosowanych surowców miejscowych oraz cen takich surowców pochodzących z przywozu.
3.
Udziela się pomocy w granicach rocznych limitów ilościowych dla każdej kategorii produktów.
4.
Spis przetworzonych produktów, co do których przyznano pomoc oraz szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu zostają przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 23 ust. 2.
Tę samą procedurę stosuje się przy ustalaniu kategorii produktów i wysokości pomocy, określonej w ust. 2 niniejszego artykułu oraz limitów ilościowych, określonych w ust. 3 niniejszego artykułu.
Artykuł 14
1.
Władze francuskie przedkładają Komisji program wsparcia sektora ananasowego na Martynice.
Program ma na celu poprawę warunków uprawy, handlu i przetwórstwa ananasów, restrukturyzację i zwiększenia konkurencyjności tego sektora oraz ochronę małych gospodarstw.
Ananasy uprawiane na Martynice nie kwalifikują się do pomocy na mocy art. 13.
2.
Władze francuskie przedkładają Komisji projekty programów trwających nie dłużej niż pięć lat, łącznie ze sprawozdaniem na temat realizacji programu poprzedniego.
Komisja przyjmuje je zgodnie z procedurą, ustaloną w art. 23 ust. 2.
Artykuł 15
1.
Udziela się pomocy w odniesieniu do corocznych umów dotyczących zbytu i wprowadzania do obrotu produktów rolnych, określonych w art. 12 ust. 1.
Pomoc ta jest udzielana do rocznego limitu wynoszącego 3000 ton danego produktu będącego przedmiotem handlu dla danego departamentu.
Umowy są podpisywane między indywidualnymi producentami lub organizacjami producentów, określonymi w art. 11, 13 i 14 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, a osobami fizycznymi i prawnymi z siedzibą na innych obszarach Wspólnoty.
2.
Kwota pomocy wynosi 10 % ceny produkcji wprowadzonej do obrotu, z dostawą do miejsca przeznaczenia.
3.
Pomoc jest udzielana nabywcom, którzy zobowiązują się wprowadzać do obrotu produkty z departamentów zamorskich w ramach umów, określonych w ust. 1.
4.
Jeśli środki przewidziane w ust. 1, są podejmowane w ramach spółek joint venture zakładanych w celu wprowadzania do obrotu produktów zebranych w FDZ przez producentów, grupy lub stowarzyszenia producentów w tych departamentach i osoby fizyczne lub prawne mające siedzibę na innych obszarach Wspólnoty, a partnerzy tych przedsięwzięć zobowiązują się wymieniać się wiedzą i doświadczeniem wymaganym dla osiągnięcia celów spółki joint venture przez okres co najmniej trzech lat, to kwota pomocy określona w ust. 2 zostaje zwiększona do 13 % wartości rocznej produkcji wspólnie wprowadzanej do obrotu.
5.
Pomoc, przewidziana w niniejszym artykule, jest także wypłacana na zasadach ustalonych w ust. 1–4, w stosunku do:
- przetworów owoców i warzyw zebranych w FDZ,
- podstawowych olejków geraniowych o kodzie CN 330121 i wetiwerowych o kodzie CN 330126,
- suszonej (czarnej) wanilii o kodzie CN ex09050000 oraz wyciągów z wanilii o kodzie CN 33019090,
dla których zawarto coroczne umowy odnośnie do ich zbytu i wprowadzenia do obrotu.
6.
Jednakże w stosunku do melonów o kodzie CN ex08071900 oraz ananasów o kodzie CN ex08043000, pomoc może być udzielana w departamencie dla ilości przekraczających 3000 ton, jeśli nie przekroczy się łącznej ilości kwalifikującej się do pomocy w całym FDZ.
7.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu zostaną przyjęte zgodnie z procedurą, określoną w art. 23 ust. 2.
ROZDZIAŁ IV CUKIER ORAZ SEKTOR RUMU I TRZCINY CUKROWEJ
Artykuł 16
1.
Udziela się pomocy w odniesieniu do transportu trzciny z pól do punktów skupu dla plantatorów, dla których właściwe organy określone przez dane Państwo Członkowskie sporządziły potwierdzenia dostaw do zakładów przetwórczych.
2.
Wysokość pomocy jest określana na podstawie odległości oraz innych obiektywnych kryteriów dotyczących transportu. Nie może ona przekroczyć połowy kosztów transportu tony towarów ryczałtowo ustalonych przez władze francuskie dla każdego departamentu.
Artykuł 17
1. Pomoc jest udzielana dla bezpośredniego przetwórstwa trzciny cukrowej zbieranej w FDZ na syrop cukrowy lub rum rolniczy zdefiniowany w art. 1 ust. 4 lit. a) pkt 2 rozporządzenia (EWG) nr 1576/89 [16].
Pomoc jest udzielana producentowi syropu cukrowego lub destylarni, pod warunkiem że zapłacą oni producentowi trzciny cukrowej określoną cenę minimalną.
2.
Udziela się pomocy:
- odnośnie do syropu cukrowego, do ilości 250 ton rocznie,
- odnośnie do rumu rolniczego, do wysokości łącznej objętości 75600 hektolitrów czystego alkoholu.
Artykuł 18
Szczegółowe zasady stosowania przepisów niniejszego rozdziału, rozmiar pomocy oraz cenę minimalną, określoną w art. 17 ust. 1, ustala się zgodnie z procedurą, określoną w art. 23 ust. 2.
ROZDZIAŁ V ZNAK GRAFICZNY
Artykuł 19
1.
Organizacje zawodowe określają warunki stosowania znaków graficznych mających na celu propagowanie i promocję przeznaczonych do spożycia produktów rolnych wysokiej jakości naturalnych lub przetworzonych, typowych dla FDZ jako regionów peryferyjnych.
Władze francuskie przekazują takie propozycje i swoją opinię Komisji w celu zatwierdzenia.
Wykorzystanie znaku jest nadzorowane przez władze lub organ wyznaczony przez właściwe władze francuskie.
2.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu zostaną przyjęte w razie potrzeby zgodnie z procedurą określoną w art. 23 ust. 2.
TYTUŁ III ŚRODKI OCHRONY ROŚLIN
Artykuł 20
1.
Władze francuskie przedstawiają Komisji programy mające na celu tępienie organizmów szkodliwych dla roślin i produktów roślinnych.
Programy te określają w szczególności zamierzone cele, zaplanowane środki, ich okres stosowania i budżet.
Programy przedstawione zgodnie z niniejszym artykułem nie dotyczą środków ochrony bananów.
2.
Wspólnota bierze udział w finansowaniu takich programów na podstawie analizy technicznej sytuacji w danym regionie.
3.
Udział finansowy Wspólnoty oraz kwota pomocy ustalane są zgodnie z procedurą ustaloną w art. 23 ust. 2.
Środki kwalifikujące się do przyznania pomocy Wspólnoty określane są zgodnie z tą samą procedurą.
4.
Udział taki może obejmować do 60 % wydatków kwalifikujących się do przyznania pomocy.
Płatność dokonywana jest na podstawie dokumentacji dostarczonej przez władze francuskie.
Komisja może zlecić ekspertom, określonym w art. 21 dyrektywy 2000/29/WE [17], zorganizowanie i przeprowadzenie w swoim imieniu badań.
TYTUŁ IV ODSTĘPSTWA NATURY STRUKTURALNEJ
Artykuł 21
1. Nie naruszając przepisów art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r., łączna wartość pomocy w odniesieniu do inwestycji w szczególności promujących zróżnicowanie, restrukturyzację bądź przejście na samowystarczalne rolnictwo przez gospodarstwa rolne o niewielkich rozmiarach, które to rozmiary zostaną określone w dodatku do programu, określonym w art. 19 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999, nie przekracza 75 % całości inwestycji kwalifikujących się do pomocy.
2. Nie naruszając przepisów art. 28 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999, łączna wartość pomocy w odniesieniu do inwestycji w zakłady przetwórstwa i handlu produktami rolnymi, na które składają się głównie lokalne produkty w sektorach, które zostaną określone w dodatku do programu, określonym w art. 19 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999, nie przekracza 65 % całości inwestycji kwalifikujących się do pomocy. Łączna wartość pomocy małym i średnim przedsiębiorstwom na tych samych warunkach nie przekracza 75 %.
3. Ograniczenia przewidziane w art. 29 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 nie mają zastosowania do lasów tropikalnych oraz obszarów leśnych znajdujących się na terytorium FDZ.
4. Nie naruszając przepisów art. 47 ust. 2 akapit drugi tiret trzecie rozporządzenia (WE) nr 1257/1999, udział Wspólnoty w środkach dla rolnictwa i ochrony środowiska, przewidzianych w art. 22, 23 i 24 niniejszego rozporządzenia, wynosi 85 %.
5.
Krótki opis planowanych na mocy niniejszego artykułu środków, jest częścią jednolitego dokumentu programowego dla FDZ, określonego w art. 19 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999.
TYTUŁ V PRZEPISY OGÓLNE I KOŃCOWE
Artykuł 22
Środki potrzebne do stosowania niniejszego rozporządzenia przyjmuje się zgodnie z trybem postępowania określonym w art. 23 ust. 2.
Artykuł 23
1.
Komisję wspiera Komitet Zarządzający ds. Zbóż ustanowiony zgodnie z art. 22 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 lub komitety zarządzające utworzone przez inne rozporządzenia w sprawie wspólnej organizacji rynku danych produktów.
W przypadku produktów rolnych objętych rozporządzeniem (EWG) nr 827/68 [18] oraz produktów nieobjętych wspólną organizacją rynków, Komisję wspiera Komitet Zarządzający ds. Chmielu ustanowiony na mocy art. 20 rozporządzenia (EWG) nr 1696/71 [19].
W kwestiach znaku graficznego i w innych przypadkach przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, Komisję wspiera Komitet Zarządzający ds. Świeżych Owoców i Warzyw ustanowiony na mocy rozporządzenia (WE) nr 2200/96.
W realizacji tytułu III Komisję wspiera Stały Komitet ds. Zdrowia Roślin utworzony na mocy decyzji 76/894/EWG [20].
W realizacji tytułu IV Komisję wspiera Komitet ds. Rozwoju i Przekształceń Strukturalnych regionów ustanowiony na mocy art. 48 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 i Komitet ds. Struktury Agrarnej i Rozwoju Wsi ustanowiony na mocy art. 50 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999.
2.
Przy odwoływaniu się do niniejszego ustępu zastosowanie mają art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Jednakże w przypadku tytułu III zastosowanie ma procedura ustalona w art. 18 dyrektywy 2000/29/WE.
Okres przewidziany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE wynosi jeden miesiąc.
3.
Komitety przyjmują własne regulaminy wewnętrzne.
Artykuł 24
W przypadku produktów rolnych wymienionych w załączniku I do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, do których zastosowanie mają art. 87, 88 i 89 tego Traktatu, Komisja może wyrazić zgodę na pomoc dla sektora produkcji, przetwórstwa i wprowadzania do obrotu tych produktów, w celu złagodzenia szczególnych ograniczeń rolnictwa w FDZ wynikających z ich oddalenia, wyspiarskiego i peryferyjnego charakteru.
Artykuł 25
Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu, z wyjątkiem art. 21, stanowią ingerencję mającą na celu stabilizację rynków rolnych w rozumieniu art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1258/1999 [21]
Artykuł 26
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne w celu zapewnienia stosowania się do przepisów niniejszego rozporządzenia, w szczególności w zakresie inspekcji i kar administracyjnych. Informują o tym Komisję.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu zostaną przyjęte w razie potrzeby zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23 ust. 2.
Artykuł 27
1.
Francja przedstawia Komisji coroczne sprawozdanie na temat realizacji środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu.
2.
Przed końcem piątego roku stosowania systemu, Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie ogólne sprawozdanie oceniające efekty działań przedsięwziętych na mocy niniejszego rozporządzenia, łącznie z ewentualnymi właściwymi propozycjami.
Artykuł 28
Rozporządzenie (EWG) nr 3763/91 traci moc.
Odniesienia do rozporządzenia (EWG) nr 3763/91 rozumiane są jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia oraz odczytywane zgodnie z tabelą korelacji przedstawioną w załączniku II.
Rozporządzenie (EWG) nr 525/77 traci moc z rokiem gospodarczym 2002/2003.
Komisja może, zgodnie z procedurą ustaloną w art. 23 ust. 2, przyjąć konieczne środki przejściowe w celu zapewnienia płynnego przejścia z systemu obowiązującego w roku 2000 lub roku gospodarczym 2000/2001 na system wynikający ze środków wprowadzonych niniejszym rozporządzeniem.
W przypadku rozszerzenia istniejących środków Komisja zapewnia niezbędną ciągłość.
Artykuł 29
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie stosuje się od chwili jego wejścia w życie.
Jednakże:
- artykuł 10 stosuje się od dnia 1 stycznia 2001 r.,
- artykuł 11 stosuje się od dnia 1 stycznia 2001 r.,
- artykuł 16 stosuje się do trzciny zbieranej począwszy od roku gospodarczego 2001/2002 włącznie,
- artykuł 21 stosuje się od dnia 1 stycznia 2000 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1453/2001
z dnia 28 czerwca 2001 r.
wprowadzające szczególne środki dla niektórych produktów rolnych z Azorów i Madery oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1600/92 (Poseima)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 36, 37 i art. 299 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzją 91/315/EWG [2] Rada przyjęła program opcji szczególnych ze względu na oddalenie i wyspiarski charakter Madery i Azorów (Poseima), zgodnie z polityką Wspólnoty wspierania regionów peryferyjnych.
Celem programu jest ułatwienie rozwoju gospodarczego i społecznego regionów i umożliwianie im skorzystania z zalet wspólnego rynku, którego są nieodłączną częścią, pomimo czynników obiektywnych pozostawiających je w izolacji geograficznej i ekonomicznej.
Program wymaga, aby WPR była stosowana w tych regionach i zapewnia przyjęcie szczególnych środków, w szczególności mających poprawić warunki, w których produkty rolne są produkowane i sprzedawane oraz złagodzić skutki ich wyjątkowego położenia geograficznego i ograniczenia, uwzględnione w art. 299 ust. 2 Traktatu.
(2) Szczególne położenie geograficzne Madery i Azorów powoduje dodatkowe koszty transportu w dostarczaniu niezbędnych produktów przeznaczonych do spożycia przez ludzi, do przetworzenia oraz na surowce rolne.
Ponadto, czynniki obiektywne wynikające z wyspiarskiego charakteru nakładają na podmioty gospodarcze i producentów na tych wyspach dalsze ograniczenia, które istotnie utrudniają ich działalność.
Trudności te mogą być złagodzone przez obniżenie ceny tych niezbędnych produktów.
Właściwym wobec tego jest przyjęcie szczególnych przepisów gwarantujących dostawy na wyspy i wyrównujących dodatkowe koszty wynikające z ich oddalenia, charakteru wyspiarskiego i peryferyjnego położenia.
(3) W tym celu, niezależnie od art. 23 Traktatu, przywóz produktów rolnych z państw trzecich powinien być zwolniony ze stosowanych należności przywozowych.
Uwzględniając ich pochodzenie i regulacje celne na mocy przepisów prawa wspólnotowego produkty, które zostały wprowadzone na terytorium obszaru celnego Wspólnoty na podstawie procedury uszlachetniania czynnego lub procedury składu celnego powinny być uważane za przywóz bezpośredni do celów przyznawania świadczeń wynikających z konkretnych uzgodnień ustaleń sprawie dostaw.
(4) W celu osiągnięcia celu obniżenia cen w tych regionach i ograniczenia dodatkowych kosztów wynikających z oddalenia, wyspiarskiego charakteru i peryferyjnego położenia tych regionów, z równoczesnym zachowaniem konkurencyjności produktów Wspólnoty, powinna zostać przyznana pomoc na dostawy na te wyspy produktów pochodzenia wspólnotowego.
Przy udzielaniu takiej pomocy powinien być brany pod uwagę dodatkowy koszt transportu na Maderę i Azory, ceny stosowane w wywozie do państw trzecich oraz w przypadku nakładów na produkcję rolną i towarów przeznaczonych do przetwarzania, dodatkowy koszt charakteru wyspiarskiego i peryferyjnego położenia.
(5) Ponieważ ilości, których dotyczą przepisy szczególne dotyczące dostaw są ograniczone do wymogów zapotrzebowania tych regionów na dostawy, uzgodnienia te nie zakłócają sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego.
Ponadto, korzyści ekonomiczne konkretnych uzgodnień w sprawie dostaw nie powinny powodować zakłóceń w handlu produktami.
Ponowna wysyłka i ponowny wywóz tych produktów z Azorów i Madery powinien być wobec tego zabroniony.
Jednakże ten zakaz nie stosuje się do przepływów handlowych pomiędzy regionami Madery i Azorów.
Zakaz ten nie stosuje się również do przetwarzania, z zastrzeżeniem niektórych warunków, do eksportu do państw trzecich w celu wspierania handlu regionalnego lub do tradycyjnych wysyłek do pozostałej części Wspólnoty.
(6) Korzyści ekonomiczne wynikające z konkretnych uzgodnień w sprawie dostaw powinny zostać przekazywane tak, aby obniżyć koszty produkcji i ceny w zakresie obejmującym cały łańcuch produkcji i dystrybucji, aż do użytkownika końcowego, osiągając kulminację w obniżeniu cen konsumpcyjnych.
Powinny wobec tego być przyznawane tylko pod warunkiem że są przekazywane i w tym celu musi być przeprowadzone monitorowanie.
(7) System pomocy regionalnej dla owoców i roślin jadalnych, korzeni i bulw, kwiatów i roślin żywych okazał się nieodpowiedni, szczególnie ze względu na powolność, złożoność procedur i sposób, w jaki ukształtowana była struktura systemu proponowanej pomocy.
Z zachęcających wyników reformy Poseidom w tym sektorze powinny być wyciągnięte wnioski i powinna zostać ustanowiona pomoc w zakresie sprzedaży i przetwarzania, z uwzględnieniem dostaw na rynek Madery i Azorów.
Taka pomoc powinna pomóc lokalnej produkcji w konkurencji z produktami innego pochodzenia na rynkach o wysokim wzroście, lepiej spełnić wymagania konsumentów i nowych kanałów dystrybucji, poprawić efektywność produkcji farm i podnieść jakość produktów.
Sprzedaż tych produktów, zarówno świeżych jak i przetworzonych powinna być kontynuowana i powinny one być promowane na rynku Wspólnoty.
Analiza ekonomiczna każdego regionu powinna pomóc rozwinąć strukturę sektora w tych dwóch regionach.
(8) Z powodów zarówno ekonomicznych jak i środowiskowych koniecznym jest utrzymanie winorośli, najszerzej rozpowszechnionej uprawy na Maderze.
W celu wspierania miejscowej produkcji, przyznaje się ryczałtową stawkę pomocy regionalnej na uprawę winorośli do produkcji gatunkowych win wytwarzanych w określonych regionach.
Tę pomoc również stosuje się do Azorów.
(9) Podobnie nie stosuje się wobec tych dwóch regionów mechanizmów regulacji rynku i dopłat za odłogowanie.
(10) Producenci rolni Azorów i Madery powinni być zachęcani do dostarczania produktów wysokiej jakości i obrót tymi produktami powinien być wspomagany; w tym względzie, użycie znaku graficznego Wspólnoty może pomóc osiągnąć ten cel.
(11) Tradycyjna hodowla zwierząt hodowlanych powinna być wspierana na Maderze, aby pomóc w spełnieniu wymagań konsumpcji lokalnej.
W tym celu konieczne są odstępstwa od niektórych przepisów organizacji wspólnego rynku ograniczających produkcję tak, aby wziąć pod uwagę rozwój i szczególne warunki produkcji lokalnej, które są całkiem różne od warunków panujących w pozostałej części Wspólnoty.
Cel ten może być również osiągany pośrednio poprzez finansowanie programów ulepszania genetycznego związanych z zakupem zwierząt rozpłodowych czystej krwi, przez zakup komercyjnych ras lepiej przystosowanych do lokalnych warunków oraz przez uzupełnianie premii za krowy mamki i premii ubojowej; do czasu rozwoju lokalnej hodowli zwierząt hodowlanych powinny zostać przyjęte tymczasowe przepisy dotyczące dostarczania samców zwierząt do tuczenia; liczba takich zwierząt, które mają być dostarczane każdego roku jest określana w taki sposób, aby nie ograniczyć realizacji wspomnianego wyżej celu.
Prognozę wymagań lokalnej konsumpcji sporządza się w bilansie okresowym.
W celu zapewnienia, że pomoc Wspólnoty może być skutecznie dostarczona, szeroki program pomocy działaniom lokalnym w sektorach zwierząt hodowlanych i przetworów mlecznych powinien umożliwić tym sektorom zdefiniowanie i wdrożenie strategii przystosowanej do lokalnego otoczenia rozwoju ekonomicznego, organizacji przestrzennej produkcji i zwiększenia profesjonalizmu producentów.
(12) Na Maderze pomoc dla spożycia przez ludzi świeżych przetworów mlecznych jest wypłacana mleczarniom.
Pomoc ta nie przyczyniła się do zachowania równowagi między dostawami miejscowymi i zewnętrznymi głównie ze względu na poważne trudności strukturalne mające wpływ na ten sektor i jego niską zdolność adaptacji do nowych warunków ekonomicznych.
W konsekwencji planuje się skierowanie tej pomocy, w kontekście bilansu dostaw, na zbieranie lokalnej produkcji powiązane z zezwoleniem na produkcję regenerowanego mleka UHT z mleka w proszku pochodzenia wspólnotowego, w celu pełniejszego pokrycia lokalnej konsumpcji.
(13) Potrzeba utrzymania lokalnej produkcji za pomocą bodźców uzasadnia niestosowanie rozporządzenia (EWG) nr 3950/92 [3].
Wyjątek taki powinien być ustanowiony w granicach do 4000 ton odpowiadających obecnej produkcji w wysokości 2000 ton i rozsądnej możliwości zwiększenia produkcji ocenionej obecnie na maksymalnie 2000 ton.
(14) Produkcja ziemniaka ma zasadnicze znaczenie dla Madery, zarówno z przyczyn ekonomicznych, społecznych i środowiskowych.
Mała wielkość farm i koszt nakładów powodują bardzo wysokie koszty produkcji.
Specjalna pomoc przyznawana jest produkcji ziemniaków do spożycia przez ludzi w celu wspierania miejscowej produkcji zaspokajającej potrzeby wzorców konsumpcji na wyspach.
(15) Pomoc dla sektora rumu z trzciny cukrowej na Maderze przyznawana jest na wsparcie lokalnej produkcji trzciny cukrowej potrzebnej do wytworzenia produktów powstałych z jej przetworzenia, w granicach wymogów wynikających z metod używanych tradycyjnie w regionie.
(16) Likiery powinny nadal być wytwarzane na wyspach przy użyciu tradycyjnych metod. W tym celu należy wspomagać kupno skoncentrowanych moszczy i alkoholu winiarskiego wyprodukowanych w pozostałej części Wspólnoty i przez przyznanie pomocy na leżakowanie takich win.
Aby wspomóc wysiłki dokonywane w celu zachowania jakości i autentyczności tych produktów, pomoc powinna zostać przyznana na ich sprzedaż.
(17) Pomoc powinna zostać przyznana Maderze na produkcję wikliny, która jest istotna jako dodatek do gospodarki rolnej oraz dostarcza środki egzystencji rodzinnym przedsiębiorstwom rzemieślniczym na najsłabiej rozwiniętych obszarach wysp.
(18) Trudności techniczne i socjoekonomiczne nie pozwoliły na pełną i terminową konwersję obszarów obsadzonych mieszanymi szczepami winorośli zabronionymi przez wspólną organizację rynku wina.
Wino produkowane przez takie winnice przeznaczone jest wyłącznie do tradycyjnego lokalnego spożycia; dodatkowy termin pozwoli na konwersję takich winnic z zachowaniem regionalnej struktury ekonomicznej silnie zależnej od uprawy winorośli.
Portugalia powinna corocznie notyfikować Komisji o postępach konwersji tych obszarów.
(19) Produkcja mleka i hodowla bydła stanowią oparcie gospodarki rolnej Azorów i w udzielaniu wsparcia dla tego sektora powinno się brać pod uwagę istotne znaczenie tych działalności zarówno w kategoriach społecznych, jak i ekonomicznych, szczególnie dla pomniejszych farmerów.
W celu zapewnienia przetrwania tradycyjnej działalności w tym sektorze, premia za krowy mamki i pomoc na krowy mleczne powinna nadal być uzupełniana w granicach dostępnej kwoty lokalnej.
Powinno zostać wprowadzone uzupełnienie premii ubojowych i pomocy przyznawanej na zbycie nadwyżki młodych byków, dla których nie można znaleźć rynku zbytu na wyspach i które muszą być wysłane do pozostałej części Wspólnoty, co stanowi istotny dodatkowy koszt, biorąc pod uwagę położenie geograficzne regionu.
W celu zapewnienia, że pomoc Wspólnoty może być skutecznie dostarczona, szeroki program pomocy działaniom lokalnym w sektorach zwierząt hodowlanych i przetworów mlecznych powinien umożliwić tym sektorom na zdefiniowanie i wdrożenie strategii przystosowanych do lokalnego otoczenia rozwoju ekonomicznego, organizacji przestrzennej produkcji i zwiększenie profesjonalizmu producentów.
(20) Działalność rolnicza na Azorach jest silnie uzależniona od produkcji mleka.
Ta zależność, połączona z innymi trudnościami wynikającymi z peryferyjnego położenia i braku rentownej produkcji alternatywnej, jest niekorzystna dla ich rozwoju ekonomicznego.
Potrzeby lokalnego spożycia na tych wyspach zaspokajane przez lokalną produkcję powinny być wzięte pod uwagę i należy dokonać odstąpienia od niektórych przepisów w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych w zakresie ograniczania produkcji, na okres czterech lat sprzedaży rozpoczynających się w sezonie 1999/2000, uwzględniając poziom rozwoju i lokalne warunki produkcji.
Chociaż ten środek stanowi odstąpienie od art. 34 ust. 2 akapit drugi Traktatu, ogranicza się on do producentów mleka na Azorach i ma marginalny znaczenie ekonomiczne w porównaniu do całkowitej kwoty dla Portugalii.
Powinno to umożliwić dalszą restrukturyzację sektora na Azorach w czasie stosowania tego środka bez zakłócania rynku mleka i bez widocznego wpływu na prawidłowe działanie systemu opłat na poziomie Portugalii i Wspólnoty.
(21) W odniesieniu do produkcji roślinnej na Azorach, niewielki obszar upraw, niewielki rozmiar i rozdrobnienie farm oraz ekstensywny charakter produkcji powodują wysokie koszty produkcji.
Istotnym jest, aby te plony rolne (burak, cykoria, ziemniaki, tytoń, ananasy, winorośl, herbata itp.) były nadal uprawiane jako przeciwwaga dominacji hodowli zwierząt hodowlanych i dla zapewnienia, że pomoc przyznawana lokalnemu przemysłowi przetwórczemu będzie kontynuowana.
(22) Ponadto, produkcja likierów na Azorach przy użyciu tradycyjnych metod powinna być kontynuowana przez przyznanie pomocy na leżakowanie wina "verdelho".
(23) Szczególne problemy związane z klimatem i nieodpowiednimi środkami kontroli stosowanymi na Maderze dotyczą zdrowia roślin pochodzących z plonów rolnych.
Powinny zostać wdrożone programy walki ze szkodliwymi organizmami, włączając metody naturalne.
Powinien zostać określony finansowy udział Wspólnoty w takich programach.
(24) Rozporządzenie (WE) nr 1257/1999 [4] ustanawia środki dotyczące rozwoju wsi, którym może być przyznane wsparcie Wspólnoty oraz ustala warunki uzyskania takiego wsparcia.
(25) Niniejsze rozporządzenie zmierza do określenia środków prawnych, aby zaradzić trudnościom wynikającym z peryferyjnego i wyspiarskiego charakteru tych regionów.
(26) Struktura niektórych gospodarstw rolnych lub przedsiębiorstw przetwórczych lub handlowych położonych w tych regionach wykazuje poważne niedoskonałości i jest dotykana szczególnymi trudnościami.
Wobec pewnych typów inwestycji powinny być przyjęte przepisy w celu odstępstwa od przepisów ograniczających lub zapobiegających przyznaniu pewnych środków pomocy strukturalnej przewidzianych przez rozporządzenie (WE) nr 1257/1999.
(27) Artykuł 29 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 ogranicza przyznawanie wsparcia dla lasów i obszarów zalesionych, należących do prywatnych właścicieli i jednostek samorządu terytorialnego oraz ich związków.
Część lasów i obszarów zalesionych położonych w tych regionach należy do władz publicznych innych niż samorząd terytorialny.
W tych okolicznościach, warunki ustanowione w art. 29 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 powinny mieć bardziej elastyczny charakter.
(28) Udział finansowy Wspólnoty w trzech ze środków towarzyszących, określonych w art. 35 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 może stanowić do 85 % łącznych uzasadnionych kosztów w regionach peryferyjnych. Z drugiej strony, zgodnie przepisami art. 47 ust. 2 drugi akapit tiret trzecie rozporządzenia (WE) nr 1257/1999, udział finansowy Wspólnoty w środkach rolno-środowiskowych, które składają się na czwarty środek towarzyszący, ogranicza się do 75 % na wszystkich obszarach, których dotyczy Cel 1. Ze względu na znaczenie jakie nadaje się sytuacji rolno-środowiskowej w kontekście rozwoju wsi, stawka udziału finansowego Wspólnoty powinna być zharmonizowana w regionach peryferyjnych dla wszystkich środków towarzyszących.
(29) W art. 24 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 i w załączniku do rozporządzenia ustala się maksymalne roczne kwoty spełniające warunki pomocy rolno-środowiskowej Wspólnoty. W celu uwzględnienia szczególnej sytuacji środowiskowej niektórych wrażliwych obszarów pastwisk na Azorach i w celu zachowania krajobrazu oraz tradycyjnych cech gruntów rolnych, w szczególności na obszarach uprawy tarasowej na Maderze, w przypadku niektórych szczególnych środków, powinny być przyjęte przepisy umożliwiające zwiększenie kwot tych środków do wysokości dwukrotnej.
(30) Zgodnie z art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 [5] każdy plan, Wspólnotowe Ramy Wsparcia, program operacyjny i jednolity dokument programowy powinien obejmować okres siedmiu lat, a bieg okres programowania powinien się rozpoczynać w dniu 1 stycznia 2000 r.
W interesie spójności i aby uniknąć różnicowania w traktowaniu beneficjentów tego samego programu, odstępstwa przewidziane w niniejszym rozporządzeniu powinny być wyjątkowo stosowanie do całego okresu oprogramowania.
(31) Odstępstwo od jednolitej polityki Komisji w zakresie niezezwalania na publiczną pomoc operacyjną dla produkcji, przetwarzania i obrotu produktami rolnymi, których dotyczy załącznik I Traktatu, może być przyznane w celu złagodzenia szczególnych ograniczeń, którym podlega gospodarka rolna na Azorach i Maderze w wyniku ich oddalenia, wyspiarskiego charakteru, peryferyjnego położenia, niewielkiej powierzchni, górskiego terenu, klimatu i swojej zależności ekonomicznej od niewielkiej liczby produktów.
(32) Środki niezbędne dla wykonania niniejszego rozporządzenia powinny być przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą procedury wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [6],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W niniejszym rozporządzeniu ustanawia się szczególne środki w celu złagodzenia trudności spowodowanych oddaleniem, wyspiarskim charakterem i peryferyjnym położeniem Azorów i Madery w odniesieniu do niektórych produktów rolnych.
TYTUŁ I
PRZEPISY SZCZEGÓLNE DOTYCZĄCE DOSTAW
ARTYKUŁ 2
Przepisy szczególne dotyczące dostaw zostają niniejszym wprowadzone dla produktów rolnych wymienionych na liście stanowiącej załącznik I i II do niniejszego rozporządzenia, które są istotne dla spożycia przez ludzi, przetwarzania i jako surowce rolnicze na Azorach i Maderze.
Sporządzona zostanie prognoza bilansu dostaw, określająca ilość produktów rolnych wymienionych na liście stanowiącej załącznik I i II do niniejszego rozporządzenia, aby spełnić coroczne wymogi związane z dostawami. Odrębna prognoza bilansu może być sporządzona dla wymogów przemysłu zajmującego się przetwarzaniem i pakowaniem produktów przeznaczonych na rynek lokalny, na wywóz pod pewnymi warunkami do państw trzecich lub jako tradycyjna wysyłka do pozostałej części Wspólnoty.
Artykuł 3
1.
Nie stosuje się ceł w bezpośrednim przywozie na Azory i Maderę produktów objętych konkretnymi uzgodnieniami w sprawie dostaw, o ile produkty pochodzą z państw trzecich, w ramach limitów ilościowych określonych w bilansie dostaw.
Produkty, które znalazły się na obszarze celnym Wspólnoty na mocy procedury uszlachetniania czynnego lub procedury składu celnego, do celów niniejszego tytułu, uważa się za bezpośredni przywóz.
2.
W celu zapewnienia spełnienia wymogów ustanowionych zgodnie z art. 2 w zakresie ilości, ceny i jakości, jednocześnie uwzględniając zachowanie udziału Wspólnoty w dostawach, na dostawy na Azory i Maderę produktów znajdujących się w posiadaniu publicznych magazynów interwencyjnych lub dostępnych na rynku Wspólnoty przyznaje się pomoc.
Taka pomoc ustala się z uwzględnieniem dodatkowych kosztów transportu na Azory i Maderę i cen zastosowanych w wywozie do państw trzecich oraz, w przypadku produktów rolnych przeznaczonych do przetworzenia, dodatkowego kosztu wynikającego z wyspiarskiego charakteru i peryferyjnego położenia.
3.
Podczas wdrażania konkretnych uzgodnień w sprawie dostaw, bierze się w szczególności pod uwagę następujące czynniki:
- szczególne zapotrzebowanie Azorów i Madery oraz w przypadku produktów przeznaczonych do przetworzenia i surowców rolnych, w szczególności wymogi jakości,
- obroty handlowe z pozostałą częścią Wspólnoty,
- ekonomiczne aspekty proponowanej pomocy.
4.
Uprawnienia na mocy konkretnych uzgodnień w sprawie dostaw uwarunkowane są tym, że korzyści ekonomiczne wynikające ze zwolnienia z należności celnych lub z pomocy w przypadku dostaw z pozostałej części Wspólnoty są rzeczywiście przekazywane końcowemu użytkownikowi.
5.
Produkty, których dotyczą przepisy szczególne dotyczące dostaw, nie mogą być poddane ponownemu wywozowi do państw trzecich lub poddane ponownemu wysłaniu do pozostałej części Wspólnoty.
Ten zakaz nie ma zastosowania do obrotów handlowych pomiędzy Azorami i Maderą.
W przypadku gdy dane produkty są przetwarzane na Azorach i Maderze, powyższy zakaz nie ma zastosowania do wywozu przetworzonych produktów z Azorów i Madery do państw trzecich, zgodnie z warunkami ustalonymi przez Komisję na mocy procedury, określonej w art. 35 ust. 2.
W przypadku gdy dane produkty są przetwarzane na Azorach i Maderze, powyższy zakaz nie ma zastosowania do tradycyjnych wysyłek przetworzonych produktów do pozostałej części Wspólnoty.
Żadna dopłata wywozowa nie zostanie przyznana.
6.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego tytułu zostaną przyjęte zgodnie z procedurą, określoną w art. 35 ust. 2.
Obejmują one:
- ustalenie pomocy dla dostaw z pozostałej części Wspólnoty,
- przepisy zapewniające, że przyznane korzyści są rzeczywiście przekazywane końcowym użytkownikom,
- jeżeli to konieczne, wprowadzenie systemu licencji importowych lub licencji na dostawy.
Komisja opracowuje bilanse dostaw zgodnie z procedurą określoną w art. 35 ust. 2.
Może dokonywać przeglądu tych bilansów i listy produktów w załącznikach I i II zgodnie z tą samą procedurą, w świetle zmian zapotrzebowania Azorów i Madery.
Podczas określania zapotrzebowania Azorów na cukier surowy, pod uwagę bierze się rozwój lokalnej produkcji buraka cukrowego.
Ilości, do których odnoszą się uzgodnienia w sprawie dostaw ustala się tak, aby zapewnić, że łączna ilość cukru rafinowanego na Azorach każdego roku nie przekracza 10000 ton.
Artykuł 9 rozporządzenia (EWG) nr 2038/1999 [7] nie ma zastosowania do Azorów.
TYTUŁ II
ŚRODKI WSPIERAJĄCE LOKALNE PRODUKTY
ROZDZIAŁ I
ŚRODKI WSPÓLNE DLA OBU REGIONÓW
SEKCJA 1
Zwierzęta hodowlane
Artykuł 4
1.
W sektorze zwierząt hodowlanych, dostawom na Azory i Maderę zwierząt czystorasowych, zwierząt ras komercyjnych, produktów zwierząt hodowlanych pochodzących ze Wspólnoty, z wyjątkiem dostaw byków czystej krwi na Azory, przyznana zostanie pomoc.
2.
Warunki przyznawania pomocy ustanawia się, uwzględniając w szczególności wymagania dotyczące dostaw na Azory i Maderę, pozwalające na rozpoczęcie produkcji i genetycznego ulepszania zwierząt hodowlanych oraz zapotrzebowania na rasy najlepiej przystosowane do lokalnych warunków.
Ta pomoc powinna być wypłacana za dostawę towarów, które spełniają wymagania określone w przepisach Wspólnoty.
3.
Podczas ustalania wysokości pomocy uwzględnia się następujące czynniki:
- warunki i w szczególności koszty dostaw na Azory i Maderę wynikające z ich położenia geograficznego;
- cena produktów na rynku Wspólnoty i na rynku światowym;
- czy na przywóz z państw trzecich są, czy nie są nakładane cła;
- ekonomiczny aspekt proponowanej pomocy.
4.
Artykuł 3 ust. 4 i 5 stosuje się do towarów kwalifikujących się do przyznania pomocy na podstawie ust. 1 niniejszego artykułu.
5.
Listę produktów objętych pomocą, poziomy przydzielonej pomocy określonej w ust. 1 niniejszego artykułu i szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą, określoną w art. 35 ust. 2.
SEKCJA 2
Owoce, warzywa, rośliny i kwiaty
Artykuł 5
1.
Pomoc przyznaje się w odniesieniu do owoców, warzyw, kwiatów i roślin żywych wymienionych w rozdziałach 6, 7 i 8 Nomenklatury Scalonej, herbaty objętej kodem CN 0902, miodu objętego kodem CN 040900 oraz owoców gatunku Capsicum i gatunku Pimenta objętych kodem CN 0904, zbieranych lub produkowanych lokalnie i przeznaczonych na dostawy na rynki odpowiednich regionów produkcji.
Niniejszej pomocy nie przyznaje się na banany hodowane na Maderze.
Pomoc przyznaje się na produkty, które spełniają wspólne normy ustanowione na mocy ustawodawstwa Wspólnoty lub w przypadku gdy nie obowiązują takie normy, na mocy specyfikacji zapisanych w umowach dostawy.
Przyznanie pomocy jest uzależnione od zawarcia umów dostaw obowiązujących przez rok lub dłużej pomiędzy indywidualnymi producentami, grupami producentów lub organizacjami producentów, określonych w art. 11, 13 i 14 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 [8], a przemysłem rolno-spożywczym lub dystrybutorami, restauracjami lub podobnymi, albo władzami lokalnymi.
Pomoc wypłaca się wyżej wymienionym producentom indywidualnym, grupom producentów lub organizacjom producentów w granicach ustanowionych kwot rocznych ustalonych dla każdej kategorii produktów.
Kwotę pomocy ustala się na podstawie stawki ryczałtowej dla każdej kategorii produktów, w odniesieniu do średniej wartości produktów objętych pomocą.
Kwota pomocy jest zróżnicowana zależnie od tego, czy beneficjant jest jedną z organizacji producentów określonych w art. 11, 13 i 14 rozporządzenia (WE) nr 2200/96.
2.
Niniejszego artykułu nie stosuje się do ananasów produkowanych na Azorach.
3.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 35 ust. 2.
Kategorie produktów i kwoty pomocy, określone w ust. 1, ustala się zgodnie z tą samą procedurą.
Artykuł 6
1.
Pomoc przyznaje się dla zawartych rocznych umów dotyczących sprzedaży świeżych i przetworzonych produktów zaliczonych do produktów, określonych w art. 5 ust. 1.
W przypadku roślin i kwiatów, pomoc nie zależy od zawarcia rocznej umowy.
Pomoc wypłaca się do wielkości 3000 ton na produkt rocznie, dla każdego z dwóch regionów.
Umowy zawiera się pomiędzy indywidualnymi producentami, grupami producentów lub organizacjami producentów określonymi w art. 11, 13 i 14 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, zarejestrowanymi na wyspach, a osobami fizycznymi lub prawnymi, zarejestrowanymi w pozostałej części Wspólnoty.
2.
Kwota pomocy wynosi 10 % wartości produkcji sprzedawanej franco miejsce dostarczenia.
3.
Pomoc przyznaje się sprzedawcom, którzy zawarli umowy, określone w ust. 1, z podmiotem zarejestrowanym w pozostałej części Wspólnoty.
4.
W przypadku gdy środki, określonych w ust. 1 niniejszego artykułu, podejmowane są przez spółki joint venture utworzone w celu sprzedaży produktów zainteresowanych regionów, przez producentów z tych wysp lub organizacje albo związki producentów w tych regionach i osoby fizyczne lub prawne zarejestrowane w pozostałej części Wspólnoty oraz w przypadku gdy partnerzy podejmują się połączyć wiedzę i know-how, konieczne do osiągnięcia celu spółki joint venture przez okres co najmniej trzech lat, kwota pomocy określona w ust. 2 zostaje zwiększona do 13 % wartości wspólnie sprzedawanej produkcji rocznie.
5.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu zostaną przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 35 ust. 2.
Artykuł 7
1.
Udział Wspólnoty w finansowaniu analizy ekonomicznej i badań dotyczących świeżych i przetworzonych owoców oraz sektora warzywnego w każdym z dwóch regionów, ze specjalnym uwzględnieniem owoców tropikalnych, wynosi maksymalnie 100000 EUR.
Z przeprowadzanych analiz powinna wynikać ekonomiczna i techniczna ocena sektora w każdym regionie.
Podczas przeprowadzania analizy przykłada się szczególną wagę do danych dotyczących dostaw i kosztów przetwórstwa oraz bada się warunki i zakres rozwoju i sprzedaży na poziomie regionalnym oraz międzynarodowym, uwzględniając konkurencję na rynku światowym.
2.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu zostaną przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 35 ust. 2.
SEKCJA 3
Wino
Artykuł 8
Przepisy rozdziału II tytułu II oraz rozdziałów I i II tytułu III rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 [9] i rozdziału III rozporządzenia (WE) nr 1227/2000 [10] nie stosują się do Azorów i Madery.
Artykuł 9
1.
Stawka ryczałtowa pomocy na hektar uprawy zostaje przyznana na ciągłą uprawę winorośli przeznaczoną do produkcji gatunkowych win psr produkowanych w określonych regionach, w tradycyjnych strefach produkcji.
Następujące obszary mogą być objęte pomocą:
a) obszary, na których zasadzono szczepy winorośli należące do szczepów sklasyfikowanych przez Państwa Członkowskie jako nadające się do produkcji każdego z gatunkowych win psr produkowanych na ich terytorium, określone w art. 19 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999,
b) obszary w przypadku gdy plon z hektara jest niższy od wartości maksymalnej ustalonej przez Państwa Członkowskie wyrażonej jako ilość gron, moszczu lub wina, na warunkach przewidzianych w części I załącznika VI do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.
2.
Kwota pomocy wynosi 650 EUR na hektar rocznie.
Pomoc jest wypłacana grupom producentów lub ich związkom.
Jednakże pomoc jest przyznawana również indywidualnym producentom na okres przejściowy.
Podczas tego okresu, cała pomoc będzie wypłacana przez Instytut Win Madery i Komisję Uprawy Winorośli Azorów zgodnie z zasadami ustanowionymi na mocy procedury określonej w art. 35 ust. 2.
3.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu zostaną przyjęte w razie potrzeby zgodnie z procedurą określoną w art. 35 ust. 2.
Artykuł 10
1. Nie naruszając przepisów art. 19 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, winogrona z pochodzących wprost od producenta zabronionych hybrydowych szczepów winorośli (Noah, Othello, Isabelle, Jacquez, Clinton i Herbemont) zebrane na Azorach i Maderze mogą zostać użyte do produkcji wina, które musi pozostać w tych regionach.
2.
Do dnia 31 grudnia 2006 r. Portugalia stopniowo zlikwiduje winnice obsadzone pochodzącymi wprost od producenta zabronionymi hybrydowymi szczepami winorośli, korzystając tam, gdzie stosowne, ze wsparcia przewidzianego w rozdziale III tytułu II rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.
3.
Portugalia corocznie notyfikuje Komisję o postępie dokonanym w dziedzinie konwersji i restrukturyzacji obszarów obsadzonych pochodzącymi wprost od producenta zabronionymi hybrydowymi szczepami winorośli.
SEKCJA 4
Znak graficzny
Artykuł 11
1.
Warunki użycia znaku graficznego wprowadzonego w celu zapewnienia większej świadomości i konsumpcji produktów rolnych wysokiej jakości, naturalnych lub przetworzonych, szczególnych dla Azorów i Madery jako najbardziej oddalonych regionów, są proponowane przez organizacje zawodowe.
Władze Portugalii przesyłają takie wnioski wraz ze swoją opinią do zatwierdzenia przez Komisję.
Użycie znaku jest monitorowane przez władze publiczne lub organ zatwierdzony przez właściwe władze Portugalii.
2.
Szczegółowe zasady odnoszące się stosowania niniejszego artykułu zostaną przyjęte w razie potrzeby zgodnie z procedurą określoną w art. 35 ust. 2.
ROZDZIAŁ II
ŚRODKI WSPIERAJĄCE LOKALNE PRODUKTY NA MADERZE
SEKCJA 1
Zwierzęta hodowlane i przetwory mleczne
Artykuł 12
1.
Do czasu, gdy liczba młodych sztuk bydła nie osiągnie lokalnie poziomu wystarczającego do utrzymania tradycyjnej produkcji wołowiny i w granicach bilansu, określonego w art. 12:
a) ceł określonych w art. 30 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 [11] nie stosuje się do przywozu bydła z państw trzecich, przeznaczonego do tuczenia na miejscu i konsumpcji na wyspach;
b) pomoc przyznaje się na dostawę zwierząt, określonych w lit. a), pochodzących ze Wspólnoty, obejmującą do 1000 sztuk. Prawo pierwszeństwa przyznaje się producentom hodującym zwierzęta do tuczu, z których przynajmniej 50 % jest lokalnego pochodzenia.
Artykuł 3 ust. 4 i 5 stosuje się do towarów spełniających warunki środków określonych w pierwszym akapicie niniejszego artykułu.
2.
Liczbę zwierząt spełniających warunki środków, określonych w ust. 1 niniejszego artykułu, ustala się w okresowej prognozie bilansu dostaw, biorąc pod uwagę rozwój lokalnej produkcji.
Te liczby, kwota pomocy, określonej w ust. 1 lit. b) niniejszego artykułu, i szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu, włączając w szczególności minimalną długość trwania okresu tuczu, ustala się zgodnie z procedurą, określoną w art. 35 ust. 2.
Artykuł 13
1.
Pomoc, przewidziana w ust. 2 i 3 niniejszego artykułu, jest przyznawana w celu wspierania tradycyjnych działań związanych z produkcją wołowiny i cielęciny oraz środkami poprawy jakości produktu, w granicach potrzeb konsumpcyjnych Madery, zgodnie z szacunkiem dokonanym w kontekście okresowego bilansu dostaw.
W bilansie bierze się także pod uwagę zwierzęta hodowlane, dostarczone na mocy art. 4 i zwierzęta, których dotyczą przepisy szczególne dotyczące dostaw przewidziane w art. 12.
2.
Dodatek do premii ubojowej przewidzianej na mocy art. 11 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 wypłaca się producentom każdego ubitego, lokalnie tuczonego zwierzęcia.
Wysokość tego dodatku wynosi 25 EUR na głowę.
Dodatek do premii przyznaje się corocznie w limicie 2500 ubitych zwierząt.
3.
Dodatek do premii za prowadzenie hodowli krów mlecznych, przewidziany w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 wypłaca się producentom wołowiny i cielęciny.
Wysokość tego dodatku wynosi 50 EUR na każdą krowę mamkę hodowaną przez producenta w dniu, w którym złożony zostaje wniosek.
4.
Przepisów dotyczących:
a) regionalnego pułapu ustanowionego w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999, dotyczącego premii specjalnej;
b) indywidualnego pułapu dla zwierząt hodowanych w gospodarstwie, ustanowionego w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999, dotyczącego podstawowej premii za krowy mamki;
c) krajowego pułapu określonego w art. 11 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 dotyczącego podstawowej premii ubojowej
nie stosuje się do Madery w przypadku premii specjalnej, premii dla krowy mamki, premii ubojowej i premii uzupełniającej, określonych w ust. 2 i 3 niniejszego artykułu.
5.
Premia podstawowa i premie dodatkowe, określone w ust. 3, są przyznawane każdego roku za maksymalnie odpowiednio: 2000 sztuk byków, 1000 krów mamek i 6000 ubitych zwierząt.
6.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 35 ust. 2.
Dotyczą one sporządzania bilansów, określonych w ust. 1 niniejszego artykułu, i wszelkich przeglądów sporządzanych w celu uwzględnienia zmieniających się wymagań, oraz
a) w odniesieniu do specjalnej premii za byki, przewidują:
- "zamrożenie", w ramach regionalnego pułapu ustalonego w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999, liczby zwierząt na Maderze, na które w roku 2000 przyznana została premia specjalna,
- przyznanie premii w ramach limitu 90 zwierząt na grupę wiekową na rok kalendarzowy i na gospodarstwo;
b) w odniesieniu do premii za krowy mamki, te szczegółowe zasady:
- zawierają przepisy gwarantujące w koniecznym stopniu prawa producentów, którym premia została przyznana na mocy art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999,
- mogą przewidywać ustanowienie szczególnej rezerwy dla Madery i specjalnych warunków przyznawania lub przenoszenia praw, biorąc pod uwagę zamierzone cele w sektorze gospodarki rolnej zwierząt hodowlanych; wielkość rezerwy jest ustalana na podstawie pułapu, określonego w ust. 5 i liczby premii przyznanych w roku 2000;
c) w odniesieniu do premii ubojowej, przewidują:
- "zamrożenie", w ramach regionalnego pułapu ustalonego w art. 38 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2342/1999 [12], liczby zwierząt, na które w roku 2000 przyznana została premia ubojowa.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu mogą zawierać dodatkowe warunki przyznania premii uzupełniających.
Komisja może dokonać przeglądu pułapów ustalonych w ust. 5, zgodnie z tą samą procedurą.
Artykuł 14
1.
W okresie od 2002 do 2006 r., przyznawana będzie pomoc w celu wdrożenia szerokiego programu wspierania produkcji i handlu lokalną produkcją w sektorach zwierząt hodowlanych i przetworów mlecznych na Maderze.
Program może zawierać środki w celu zachęcenia do poprawy jakości i higieny, sprzedaży, organizacji sektora, racjonalizacji produkcji i struktur handlowych, lokalnej komunikacji w odniesieniu do produktów wysokiej jakości i udostępniane pomocy technicznej.
Program może nie zawierać przyznawania pomocy, oprócz premii wypłacanych na mocy art. 13 i 15.
Program zostanie przygotowany i wdrożony przez właściwe władze wyznaczone przez państwo członkowskie, w bliskiej współpracy z najbardziej reprezentatywnymi w danych sektorach organizacjami producentów lub ich związkami.
2.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu ustanawia się zgodnie z procedurą określoną w art. 35 ust. 2.
Projekty programów, które mają obowiązywać przez nie więcej niż pięć lat, przedstawia się Komisji przez właściwe władze.
Komisja zatwierdzi je zgodnie z procedurą określoną w art. 35 ust. 2.
3.
Corocznie władze Portugalii przedstawią sprawozdanie o wdrożeniu programu.
Przed końcem roku 2005, Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie oceniające zastosowanie środków, określonych w niniejszym artykule, wraz z odpowiednimi wnioskami, jeśli będzie to stosowne.
Artykuł 15
1.
Pomoc, określona w ust. 2 jest przyznawana, aby wspomóc tradycyjne działania związane z produkcją krowiego mleka i środków zmierzających do poprawy jakości produktu w granicach potrzeb konsumpcyjnych Madery, ocenionych w kontekście okresowego bilansu dostaw.
W bilansie bierze się pod uwagę przetwory mleczne, których dotyczą uzgodnienia w sprawie dostaw, określone w art. 2.
2.
Pomoc zostaje przyznana na konsumpcję lokalnie produkowanych świeżych przetworów z mleka krowiego w granicach potrzeb konsumpcyjnych Madery, ocenianych okresowo.
Kwota pomocy wynosi 12 EUR/100 kg pełnego mleka dostarczonego do mleczarni, aby zapewnić sprzedaż powyższych produktów na lokalnym rynku.
Pomoc jest wypłacana na rzecz mleczarni.
3.
Dodatkowy system opłat mający zastosowanie do producentów krowiego mleka, przewidziany w rozporządzeniu (EWG) nr 3950/92 [13], nie ma zastosowania w stosunku do Madery w ramach limitu lokalnej produkcji wynoszącego 4000 ton mleka.
4.
Nie naruszając art. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 2597/97 [14], produkcja na Maderze regenerowanego mleka UHT z mleka w proszku pochodzącego ze Wspólnoty jest dozwolona w granicach wymagań lokalnej konsumpcji, o ile ten środek zapewnia, że lokalnie produkowane mleko jest zbierane i znajduje rynki zbytu.
Ten produkt jest przeznaczony tylko do lokalnej konsumpcji.
5.
Komisja dokona przeglądu pomocy, określonej w ust. 2 niniejszego artykułu, i przyjmie szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu, zgodnie z procedurą, określoną w art. 35 ust. 2.
Szczegółowe zasady określają w szczególności ilość lokalnie produkowanego świeżego mleka włączonego do regenerowanego mleka UHT, określonego w ust. 4 niniejszego artykułu.
SEKCJA 2
Ziemniaki
Artykuł 16
1.
Dotacja na hektar uprawy zostaje przyznana na uprawę ziemniaków przeznaczonych do spożycia przez ludzi, objętych kodami CN 07019050 i 07019090.
Kwota pomocy wynosi 596,9 EUR na hektar rocznie.
Pomoc jest także wypłacana do limitu 2000 hektarów uprawianych i takich, z których zbierany jest plon, rocznie.
2.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu zostaną przyjęte zgodnie z procedurą określoną art. 35 ust. 2.
SEKCJA 3
Trzcina cukrowa – cukier – rum
Artykuł 17
1.
Stawka ryczałtowa pomocy dla obszaru jest przyznawana każdego roku producentom trzciny cukrowej.
2.
Kwota pomocy wynosi 500 EUR na hektar uprawiany i taki, z którego zbierany jest plon, rocznie.
Pomoc jest wypłacana do limitu 100 hektarów.
Artykuł 18
1. Pomoc przyznaje się na bezpośrednie przetwarzanie trzciny cukrowej produkowanej na Maderze na syrop cukrowy (mel de cana) lub rum rolniczy, zgodnie z definicją art. 1 ust. 4 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 1576/89 [15].
Pomoc jest wypłacana na rzecz producentów syropu cukrowego lub zajmujących się destylacją, pod warunkiem że zapłacili producentowi trzciny cukrowej cenę minimalną, która zostanie ustalona.
2.
Pomoc jest przyznawana na produkcję rocznej ilości 250 ton syropu cukrowego i 2500 hektolitrów alkoholu o mocy 71,8o, w przypadku rumu rolniczego.
Artykuł 19
Kwota pomocy przewidzianej w art. 17 i 18, minimalna cena płacona producentom i szczegółowe zasady stosowania powyższych artykułów przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 35 ust. 2.
SEKCJA 4
Wino
Artykuł 20
1.
Pomoc przewidziana w niniejszym artykule jest przyznawana, aby wspomóc przygotowanie likierów Madera w granicach wymagań, wynikających z metod tradycyjnie używanych w regionie.
2.
Pomoc przyznaje się na zakup rektyfikowanych, skoncentrowanych moszczy w pozostałej części Wspólnoty, do użytku w produkcji wina, w celu słodzenia likierów.
3.
Pomoc przyznaje się na zakup alkoholu winiarskiego.
Warunki dla tego szczególnego rynku zbytu zostaną ustanawiane tak, aby zapewnić, że rynki alkoholi i napojów spirytusowych we Wspólnocie nie zostaną zakłócone.
4.
Podczas ustalania kwoty pomocy bierze się pod uwagę następujące czynniki:
a) warunki, a w szczególności koszty dostawy na Maderę wynikające z jej położenia geograficznego;
b) cenę produktów na rynku Wspólnoty i na rynku światowym;
c) ekonomiczny aspekt proponowanej pomocy.
Nie przyznaje się refundacji eksportu z Madery moszczy i alkoholu winnego.
5.
Przyznaje się pomoc na leżakowanie likierów z Madery, w maksymalnej wysokości limitu do 20000 hektolitrów rocznie.
Pomoc wypłaca się na likiery, które wymagają pięciu lub więcej lat leżakowania.
Pomoc wypłaca się za każdą partię w czasie obejmującym trzy lata sprzedaży.
Kwota pomocy wynosi 0,040 EUR na hektolitr dziennie.
6.
Czasową pomoc przyznaje się każdego roku na wysyłkę wina z Madery i jego sprzedaż na rynkach Wspólnoty.
Kwota pomocy wynosi 0,2 EUR na butelkę, do limitu 2,5 miliona litrów rocznie.
7.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu zostaną przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 35 ust. 2.
SEKCJA 5
Wiklina
Artykuł 21
1.
Stawka ryczałtowa pomocy dla obszarów zostaje przyznana każdego roku producentom wikliny.
2.
Kwota pomocy wynosi 575 EUR na hektar uprawianych i takich, z których zbierany jest plon, do limitu 200 hektarów.
3.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu zostaną przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 35 ust. 2.
ROZDZIAŁ III
ŚRODKI WSPIERAJĄCE LOKALNE PRODUKTY
SEKCJA 1
Zwierzęta hodowlane i przetwory mleczne na Azorach
Artykuł 22
1.
Pomoc przewidziana w niniejszym artykule, jest przyznawana w celu wspierania tradycyjnych działań ekonomicznych w sektorach wołowiny i cielęciny oraz mleka na Azorach.
2.
Dodatek do premii ubojowej przewidziany w art. 11 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 jest wypłacany na rzecz producentów każdego ubitego zwierzęcia.
Wysokość kwoty tego dodatku wynosi 25 EUR na głowę.
3.
Dodatek do premii za prowadzenie hodowli krów mlecznych przewidziany w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 jest wypłacany na rzecz producentów wołowiny i cielęciny.
Wysokość kwoty tego dodatku wynosi 50 EUR na każdą krowę mamkę hodowaną przez producenta w dniu, w którym złożony zostaje wniosek.
4.
Przepisy dotyczące:
a) regionalnego pułapu ustanowionego w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999, dotyczącego premii specjalnej;
b) krajowego pułapu ustanowionego w art. 11 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999, dotyczącego podstawowej;
nie mają zastosowania w stosunku do Azorów w przypadku premii specjalnej, premii ubojowej i premii uzupełniającej określonych w ust. 2 niniejszego artykułu.
5.
Premie podstawowa i uzupełniająca określone w ust. 2, przyznaje się każdego roku za maksymalnie odpowiednio 40000 sztuk młodych byków i 33000 ubitych zwierząt.
6.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 35 ust. 2.
Obejmują one wszelkie przeglądy, w których bierze się pod uwagę zmieniające się wymagania i przewidują:
a) w odniesieniu do specjalnej premii za byki:
- "zamrożenie", w ramach regionalnego pułapu ustalonego w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1254/2000 liczby zwierząt na Azorach, na które w roku 2000 przyznana została premia specjalna,
b) w odniesieniu do premii ubojowej:
- "zamrożenie", w ramach pułapu ustalonego w art. 38 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 2342/2000 liczby zwierząt, na które w roku 2000 została przyznana premia ubojowa.
Szczegółowe zasady zastosowania mogą zawierać dodatkowe warunki przyznawania premii uzupełniających.
Komisja może dokonać przeglądu pułapów ustalonych w ust. 5, zgodnie z tą samą procedurą.
7.
Premia specjalna zostaje przyznana dla utrzymania stada mlecznego do maksymalnie 78000 sztuk.
Dopłatę wypłaca się producentom.
Wysokość kwoty dopłaty wynosi 96,6 EUR na krowę hodowaną przez producenta w dniu, w którym złożony zostaje wniosek.
8.
Przyznawana jest dopłata do prywatnego składowania tradycyjnie wyprodukowanych serów:
- S. Jorge, mający przynajmniej trzy miesiące,
- Ilha, mający przynajmniej 45 dni.
Wysokość dopłaty ustala się zgodnie z procedurą określoną w ust. 10.
9.
Pomoc wprowadza się w celu zbytu w innych regionach Wspólnoty młodych byków urodzonych na Azorach.
Kwota tej pomocy wynosi 40 EUR na wysłaną sztukę i będzie jest przyznana na najwyżej 20000 zwierząt producentom, którzy hodowali te zwierzęta przynajmniej trzy miesiące przed wysyłką.
10.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu zostaną przyjęte w razie potrzeby zgodnie z procedurą określoną w art. 35 ust. 2.
Artykuł 23
1. W okresie przejściowym obejmującym lata sprzedaży 1999/2000, 2000/01, 2001/02 i 2002/03, do celów podziału między producentów opłat, określonych w art. 2 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia (EWG) nr 3950/92, jedynie producentów, zgodnie z definicją art. 9 lit. c) tego rozporządzenia, zarejestrowani i produkujący na Azorach, których ilości rynkowe przekraczają ilość referencyjną powiększoną o odsetki, określone w trzecim akapicie niniejszego ustępu, uważa się za przyczyniających się do przekroczenia.
Dodatkowe opłaty są należne za ilości przekraczające zwiększoną ilość referencyjną po ponownym rozdysponowaniu nie zużytych ilości z zapasu, wynikającego z tego zwiększenia, wśród producentów, określonych w pierwszym akapicie, i proporcjonalnie do ilości referencyjnej dostępnej każdemu producentowi.
Odsetki, określone w pierwszym akapicie, są równe stosunkowi między ilością 73000 ton a sumą ilości referencyjnych dostępnych w każdym gospodarstwie w dniu 31 marca 2000 r. stosuje się je w stosunku do każdego producenta jedynie do ilości referencyjnych dostępnych dla tego producenta w dniu 31 marca 2000 r.
2. Ilość sprzedanego mleka lub ekwiwalentu mleka, która przekracza ilość referencyjną, ale jest zgodna z odsetkami, określonych w ust. 1 niniejszego artykułu, po ponownym rozdysponowaniu, określonego w ust. 1, nie jest brana pod uwagę przy ustalaniu jakichkolwiek przekroczeń w Portugalii, obliczanych zgodnie z art. 2 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia (EWG) nr 3950/92.
Artykuł 24
1.
Przed dniem wejścia w życie środków podjętych na podstawie art. 23, Republika Portugalska notyfikuje o nich Komisji.
Artykuł 25
1.
Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 35 ust. 2 Komisja przyjmuje, w miarę potrzeb, środki konieczne do stosowania art. 23.
Artykuł 26
1.
W okresie od 2002 do 2006 roku przyznawana będzie pomoc w celu wdrożenia szerokiego programu wspierania produkcji i obrotu lokalnymi produktami w sektorach zwierząt hodowlanych i przetworów mlecznych na Azorach.
Program może obejmować środki w celu zachęcenia do poprawy jakości i higieny, sprzedaży, lokalnej komunikacji odnośnie do produktów wysokiej jakości i udostępniane pomocy technicznej.
Program może nie obejmować przyznania pomocy dodatkowej do premii wypłacanej na mocy art. 22.
Program zostanie przygotowany i wdrożony przez właściwe władze wyznaczone przez Państwo Członkowskie, w bliskiej współpracy z najbardziej reprezentatywnymi organizacjami producentów lub ich związkami w danych sektorach.
2.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu ustanawia się zgodnie z procedurą określoną w art. 35 ust. 2.
Projekty programów, które mają obowiązywać przez nie więcej niż pięć lat, zostają przedstawione Komisji przez właściwe władze.
Komisja zatwierdza je zgodnie z procedurą określoną w art. 35 ust. 2.
3.
Corocznie władze Portugalii przedstawią sprawozdanie dotyczące wdrożenia programu.
Przed końcem roku 2005, Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie oceniające stosowanie środków, określonych w niniejszym artykule, wraz z odpowiednimi wnioskami, jeśli będzie to stosowne.
SEKCJA 2
Ananasy
Artykuł 27
Pomoc przyznaje się na produkcję ananasów objętych kodami CN 08043000 do limitu 2000 ton rocznie.
Kwota pomocy wynosi 1,20 EUR na kilogram.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu zostaną przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 35 ust. 2.
SEKCJA 3
Cukier
Artykuł 28
1.
Stawka ryczałtowa pomocy na obszar jest przyznana w celu rozwoju produkcji buraka cukrowego według limitu obszaru odpowiadającego produkcji 10000 ton białego cukru rocznie.
Kwota pomocy wynosi 800 EUR na hektar zasiany i taki, z którego zbierany jest plon.
2.
Specjalną pomoc przyznaje na przetwarzanie buraka cukrowego zebranego na Azorach na cukier biały, do ogólnego limitu produkcji 10000 ton rafinowanego cukru rocznie.
Kwota pomocy wynosi 27 EUR na 100 kilogramów rafinowanego cukru.
Może być przyjęta zgodnie z procedurą określoną art. 35 ust. 2.
3.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu zostaną przyjęte zgodnie z procedurą określoną art. 35 ust. 2.
SEKCJA 4
Tytoń
Artykuł 29
1.
Na zbiór liści tytoniu odmiany Burley P., do limitu 250 ton, zostanie przyznana premia uzupełniająca, oprócz premii wprowadzonej na mocy tytułu I rozporządzenia (EWG) nr 2075/92 [16].
Kwota premii uzupełniającej wynosi 0,24 EUR na kilogram liści tytoniu.
Szczegółowe zasady stosowania systemu premii ustalone w rozporządzeniu (WE) nr 2848/98 [17], stosuje się do premii uzupełniającej, z wyjątkiem szczególnych odstępstw przyjętych zgodnie z procedurą określoną w art. 35 ust. 2.
2.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu zostaną przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 35 ust. 2.
SEKCJA 5
Sadzeniaki ziemniaka, cykoria i herbata
Artykuł 30
1.
Pomoc przyznaje się na produkcję sadzeniaków objętych kodami CN 07011000, do limitu 200 hektarów.
Kwota pomocy wynosi 596,9 EUR na hektar.
2.
Pomoc przyznaje się na produkcję cykorii objętej kodem CN 12129910, do maksymalnego obszaru 200 hektarów rocznie.
Kwota pomocy wynosi 596,9 EUR na hektar.
3.
Pomoc przyznaje się na zawarcie rocznych kontraktów na sprzedaż ziemniaków, określonych w ust. 1 niniejszego artykułu, na tych samych warunkach, co warunki ustanowione w art. 6.
4.
Pomoc na hektar przyznaje się na uprawę herbaty.
Kwota pomocy wynosi 800 EUR rocznie na hektar, z którego został zebrany plon.
Pomoc będzie wypłaca się za najwyżej 100 hektarów.
5.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu zostaną przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 35 ust. 2.
Artykuł 31
Pomoc przyznaje się na leżakowanie wina "verdelho" z Azorów do maksymalnie 4000 hektolitrów rocznie.
Pomoc jest wypłacana za wino "verdelho", które wymaga trzech lub więcej lat leżakowania.
Jest ona wypłacana za każdą partię w okresie obejmującym trzy lata sprzedaży.
Kwota pomocy wynosi 0,08 EUR na hektolitr dziennie.
TYTUŁ III
ŚRODKI DOTYCZĄCE ZDROWIA ROŚLIN
ARTYKUŁ 32
1.
Właściwe władze przedstawią Komisji programy kontroli organizmów szkodliwych dla roślin i produktów roślinnych.
W programach określa się w szczególności cele, które mają być osiągnięte, środki, które zostaną podjęte, czas trwania ich stosowania i koszt.
Programy przedłożone na mocy niniejszego artykułu nie dotyczą środków ochronnych w odniesieniu do bananów.
2.
Wspólnota wnosi wkład do finansowania takich programów na podstawie technicznej analizy sytuacji regionu.
3.
Decyzja w sprawie finansowego udziału Wspólnoty i kwoty pomocy zostanie podjęta zgodnie z procedurą określoną w art. 35 ust. 2.
Środki spełniające warunki finansowania przez Wspólnotę są ustalane zgodnie z tą samą procedurą.
4.
Udział finansowy Wspólnoty może pokryć do 75 % uzasadnionych kosztów.
Wypłaty będą dokonywane na podstawie dokumentacji przedłożonej przez właściwe władze.
W razie konieczności, Komisja może organizować przeprowadzane w jej imieniu przez ekspertów inspekcje, określone w art. 21 dyrektywy 2000/29/WE [18].
TYTUŁ IV
ODSTĘPSTWA STRUKTURALNE
ARTYKUŁ 33
1. Nie naruszając przepisów art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999, łączna wartość pomocy wyrażona jako odsetek od wielkości uzasadnionych inwestycji nie przekracza 75 % dla inwestycji, mających w szczególności zachęcać do dywersyfikacji, restrukturyzacji lub przestawienia rolnictwa na rentowną gospodarkę rolną opartą na gospodarstwach rolnych małych rozmiarów ekonomicznych, które zdefiniuje się w uzupełnieniu programu, określonym w art. 18 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999.
2. Nie naruszając przepisów art. 28 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999, łączna wartość pomocy wyrażona jako odsetek od wielkości uzasadnionych inwestycji, nie przekracza 65 % dla inwestycji w przedsiębiorstwa zajmujące się przetwarzaniem i sprzedażą produktów rolnych pochodzących głównie z lokalnej produkcji w sektorach, które zdefiniuje się w uzupełnieniu programu, określonym w art. 18 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999. Łączna wartość pomocy dla małych i średnich wielkości przedsiębiorstw, na tych samych warunkach, nie przekracza 75 %.
3. Ograniczenie ustanowione w art. 29 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999, nie ma zastosowania w stosunku do lasów subtropikalnych lub obszarów zalesionych położonych na Azorach i Maderze.
4. Nie naruszając art. 47 ust.2 trzecie tiret drugiego akapitu rozporządzenia (WE) nr 1257/1999, wkład Wspólnoty w środki rolno-środowiskowe przewidziane w art. 22, 23 i 24 tego rozporządzenia wynosi 85 %.
5. Nie naruszając przepisy art. 24 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999, maksymalne kwoty roczne uzasadnionej pomocy wspólnotowej przewidziane w załączniku do niniejszego rozporządzenia mogą być zwiększona najwyżej dwukrotnie w przypadku środków mających chronić jeziora na Azorach i środków służących zachowaniu krajobrazu i tradycyjnych cech gruntów rolnych, w szczególności konserwację kamiennych murów podtrzymujących tarasy na Maderze.
6.
Sumaryczny opis środków planowanych na mocy niniejszego artykułu jest włączany do programów operacyjnych dla tych regionów, określonych w art. 18 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999.
TYTUŁ V
PRZEPISY OGÓLNE I KOŃCOWE
ARTYKUŁ 34
Środki konieczne do wdrożenia niniejszego rozporządzenia zostaną przyjęte zgodnie z procedurą zarządzania, określoną w art. 35 ust. 2.
Artykuł 35
1.
Komisja będzie wspierana przez Komitet Zarządzający ds. Zboża ustanowiony na mocy art. 22 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 [19] lub komitety zarządzające ustanowione na mocy innych rozporządzeń w sprawie wspólnej organizacji rynków danych produktów.
W przypadku produktów rolnych, określonych w rozporządzeniu (EWG) nr 827/68 [20] i produktów nie objętych wspólną organizacją rynku, Komisję wspiera Komitet Zarządzający ds. Chmielu ustanowiony na mocy art. 20 rozporządzenia (EWG) nr 1696/71 [21].
W przypadku znaku graficznego i w innych przypadkach przewidzianych przez niniejsze rozporządzenia, Komisję wspiera Komitet Zarządzający ds. Świeżych Owoców i Warzyw ustanowiony na mocy rozporządzenia (WE) nr 2200/96.
Do celów wdrożenia tytułu III, Komisję wspiera Stały Komitet ds. Zdrowia Roślin ustanowiony na mocy decyzji 76/894/EWG [22].
Do celów wdrożenia tytułu IV, Komisję wspiera Komitet ds. Rozwoju i Przekształceń Regionów oraz Komitet ds. Struktury Agrarnej i Rozwoju Wsi ustanowiony odpowiednio na mocy art. 48 i art. 50 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999.
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu mają zastosowanie art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Jednakże w przypadku tytułu III, stosuje się procedurę ustaloną w art. 18 dyrektywy 2000/29/WE.
Ustala się okres przewidziany wart.
4 ust. 3 decyzji nr 1999/468/WE na jeden miesiąc.
3.
Komitety przyjmują ich regulaminy wewnętrzne.
Artykuł 36
Wobec produktów rolnych, objętych załącznikiem I do Traktatu, do których stosuje się art. 87–89, Komisja może zezwolić na udzielanie pomocy operacyjnej w sektorach produkcji, przetwarzania i handlu tymi produktami, w celu złagodzenia skutków szczególnych ograniczeń rolnictwa na Azorach i Maderze wynikających z ich oddalenia, wyspiarskiego charakteru i peryferyjnego położenia.
Artykuł 37
Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu, z wyjątkiem art. 33, stanowią interwencję zmierzającą do stabilizacji rynków rolnych w rozumieniu art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1258/1999 [23].
Artykuł 38
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia zgodności z niniejszym rozporządzeniem, w szczególności w odniesieniu do kontroli i kar administracyjnych oraz powiadamiają o tym Komisję.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu zostaną przyjęte zgodnie z procedurą, określonej w art.35 ust. 2.
Artykuł 39
1.
Portugalia przedstawia Komisji roczne sprawozdanie w sprawie wdrożenia środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu.
2.
Nie później niż na koniec piątego roku stosowania systemu, Komisja przedstawi Parlamentowi i Radzie ogólne sprawozdanie przedstawiające wpływ działań podjętych na podstawie niniejszego rozporządzenia, wraz z odpowiednimi wnioskami, jeżeli będzie to stosowne.
Artykuł 40
Rozporządzenie (EWG) nr 1600/92 [24] niniejszym traci moc.
Odniesienia do rozporządzenia (EWG) nr 1600/92 rozumiane są jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia i są odczytywane zgodnie z tabelą korelacji przedstawioną w załączniku III.
Artykuł 41
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 33 stosuje się od dnia 1 stycznia 2000 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1454/2001
z dnia 28 czerwca 2001 r.
wprowadzające szczególne środki dla niektórych produktów rolnych z Wysp Kanaryjskich oraz uchylające rozporządzenie (EWG) nr 1601/92 (Poseican)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 36, 37 i 299 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy rozporządzenia (EWG) nr 1911/91 [2] Wyspy Kanaryjskie są częścią obszaru celnego Wspólnoty i wszystkie wspólne polityki mają tam zastosowanie, bez uszczerbku dla szczególnych środków przyjętych w celu uwzględnienia ich szczególnych ograniczeń i tradycyjnego systemu gospodarczego oraz podatkowego.
Artykuł 2 i 10 tego rozporządzenia stanowią, że pełna realizacja wspólnej polityki rolnej zależy od wejścia w życie szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw.
Ponadto, realizacji wspólnej polityki rolnej mają towarzyszyć szczególne środki dotyczące produkcji rolnej na wyspach.
(2) Decyzją 91/314/EWG [3] Rada przyjęła program opcji szczególnych ze względu na oddalenie i wyspiarski charakter Wysp Kanaryjskich (Poseican), zgodnie z polityką Wspólnoty wspierania najbardziej peryferyjnych regionów.
Celem programu jest ułatwienie rozwoju gospodarczo - społecznego regionu oraz umożliwianie mu skorzystania z zalet jednolitego rynku, którego jest nieodłączną częścią, pomimo czynników obiektywnych pozostawiających go w izolacji geograficznej i gospodarczej.
Program wymaga, aby WPR była realizowana w tym regionie i zapewnia przyjęcie szczególnych środków, w szczególności mających poprawić tamtejsze warunki wytwarzania i wprowadzania do obrotu produktów rolnych oraz złagodzić skutki wyjątkowego położenia geograficznego i ograniczeń, jak uwzględniono w art. 299 ust. 2 Traktatu.
(3) Szczególne położenie geograficzne Wysp Kanaryjskich powoduje dodatkowe koszty transportu przy dostawach podstawowych produktów przeznaczonych do spożycia przez ludzi, przetwórstwa oraz produkcji rolnej.
Ponadto, czynniki obiektywne wynikające z wyspiarskiego charakteru i najbardziej peryferyjnego położenia nakładają na podmioty gospodarcze i producentów na Wyspach Kanaryjskich dalsze ograniczenia, które istotnie utrudniają ich działalność.
Trudności te mogą być złagodzone przez obniżenie ceny tych produktów podstawowych.
Właściwym wobec tego jest przyjęcie szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw by zagwarantować dostawy na te wyspy i kompensować dodatkowe koszty wynikające z ich oddalenia, wyspiarskiego charakteru i najbardziej peryferyjnego położenia.
(4) W tym celu, nie naruszając art. 23 Traktatu, przywóz danych produktów z państw trzecich powinien być zwolniony ze stosowanych należności przywozowych.
Biorąc pod wagę ich pochodzenie i regulacje celne przypisane im na mocy przepisów wspólnotowych produkty, które zostały wprowadzone na obszar celny Wspólnoty na mocy ustaleń dotyczących uszlachetniania czynnego lub składu celnego należy uważać za przywóz bezpośredni do celów przyznawania świadczeń wynikających ze szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw.
(5) W celu obniżenia cen na Wyspach Kanaryjskich i minimalizowania dodatkowych kosztów wynikających z ich oddalenia, wyspiarskiego charakteru i najbardziej peryferyjnego położenia, przy jednoczesnym utrzymaniu konkurencyjności produktów Wspólnoty, powinna zostać przyznana pomoc na dostawy na te wyspy produktów pochodzących ze Wspólnoty.
Przy przyznawaniu takiej pomocy powinien być brany pod uwagę dodatkowy koszt transportu na Wyspy Kanaryjskie, ceny stosowane w wywozie do państw trzecich oraz, w przypadku środków do produkcji rolnej i towarów przeznaczonych do przetwarzania, dodatkowy koszt wyspiarskiego charakteru i najbardziej peryferyjnego położenia.
(6) Ponieważ ilości, których dotyczą szczególne uzgodnienia w sprawie dostaw są ograniczone do zapotrzebowania na dostawy na Wyspach Kanaryjskich, uzgodnienia te nie zakłócają właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego.
Ponadto, korzyści gospodarcze szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw nie powinny powodować zakłóceń w handlu danymi produktami.
Należy więc zakazać ponownej wysyłki lub powrotnego wywozu tych produktów z Wysp Kanaryjskich.
Niemniej możliwy jest powrotny wywóz produktów w stanie nieprzetworzonym lub produktów powstałych w wyniku lokalnego pakowania takich produktów pod pewnymi warunkami tak, aby umożliwić handel regionalny.
W przypadku przetwarzania zakaz ten nie powinien mieć zastosowania do tradycyjnych towarów wywozowych lub wysyłek.
(7) Korzyści gospodarcze wynikające ze szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw powinny zostać przekazane tak, aby obniżyć koszty produkcji i ceny w całym łańcuchu produkcji i dystrybucji aż do użytkownika końcowego, skutkując niższymi cenami dla konsumentów.
Powinny wobec tego być przyznawane tylko pod warunkiem że są faktycznie przekazywane i w tym celu musi być prowadzone monitorowanie.
(8) Należy wspierać tradycyjną hodowlę zwierząt gospodarskich, by pomóc spełnić wymagania konsumpcji lokalnej.
W tym celu konieczne są odstępstwa od niektórych przepisów organizacji wspólnego rynku ograniczających produkcję, uwzględniając rozwój i szczególne warunki produkcji lokalnej, zdecydowanie różniące się od warunków panujących w pozostałej części Wspólnoty.
Cel ten może także być osiągany pośrednio, poprzez finansowanie programów doskonalenia genetycznego związanych z zakupem zwierząt hodowlanych czystorasowych, przez zakup ras handlowych, lepiej przystosowanych do lokalnych warunków i przez dodanie premii za krowy mamki oraz premii za ubój.
Prognoza wymagań lokalnej konsumpcji jest sporządzana w bilansie okresowym.
Aby zapewnić, że pomoc Wspólnoty może być skutecznie zorganizowana, szeroki program wspierania działań lokalnych w sektorach zwierząt gospodarskich i przetworów mlecznych powinien umożliwić danym sektorom określenie i wdrożenie strategii przystosowanej do lokalnych warunków rozwoju gospodarczego, przestrzennej organizacji produkcji i zwiększania profesjonalizmu producentów.
W trakcie rozwoju lokalnej hodowli zwierząt gospodarskich program ten może zawierać tymczasowe przepisy w sprawie dostaw zwierząt płci męskiej do tuczenia, liczbę takich zwierząt, które mają być dostarczane każdego roku jest ograniczaną tak, aby nie zagrozić realizacji powyższego celu.
Może on także dostarczać środków wspierających produkcję mleka w sektorze owiec i kóz, zorganizować ten sektor, złagodzić trudności w przetwórstwie i obrocie serów z lokalnych farm wyprodukowanych z mleka owczego i koziego, zaradzić rozdrobnieniu dostaw, poprawić jakość mleka i wspomagać zróżnicowanie.
(9) Sektor owiec i kozłów otrzymuje wsparcie poprzez dodatkowe premie przyznawane producentom z Wysp Kanaryjskich za ciężkie jagnięta.
Ten środek umożliwił rozwój lokalnej produkcji, ważnej z przyczyn społecznych, gospodarczych i środowiskowych, ponieważ działalność ta skoncentrowana jest w najbardziej niekorzystnych obszarach wysp, gdzie nie istnieją inne alternatywy.
Środek ten powinien być kontynuowany.
(10) Pomoc dla przetworów z mleka krowiego przeznaczonych do spożycia przez ludzi jest wypłacana mleczarniom tak, aby wyprodukowane mleko mogło być zbyte w sposób normalny na rynku lokalnym.
Rozszerzenie tej pomocy na inne produkty umożliwiło sektorowi zaadaptowanie się do zmieniających się zwyczajów konsumpcyjnych.
Poziom samowystarczalności jest nadal bardzo niski, więc środek ten powinien być kontynuowany.
(11) Schemat pomocy regionalnej dla owoców i jadalnych warzyw, korzeni i bulw, kwiatów i żywych roślin okazał się nieodpowiedni, szczególnie ze względu na powolność, złożoność procedur i sposób, w jaki zorganizowana była proponowana pomoc.
Należy wyciągnąć wnioski z zachęcających wyników reformy Poseidom w tym sektorze i należy przewidzieć pomoc w zakresie obrotu i przetwórstwa mającą na celu zaopatrywanie rynku na Wyspach Kanaryjskich.
Pomoc taka musi ułatwić lokalnym produktom rolnym konkurowanie z produktami innego pochodzenia na rynkach o wysokim wzroście, lepiej spełnić wymagania konsumentów i nowych kanałów dystrybucji, poprawić produktywność gospodarstw i podnieść jakość produktów.
Obrót tymi produktami, zarówno świeżymi jak i przetworzonymi powinien być kontynuowany i powinny one być promowane na rynku Wspólnoty.
Badania gospodarcze pomogą poprawić strukturę sektora.
(12) Produkcja ziemniaka ma zasadnicze znaczenie dla Wysp Kanaryjskich, zarówno z przyczyn gospodarczych, społecznych, jak i środowiskowych.
Uprawiane obszary są położone na obszarach o średniej wysokości, gdzie trudne warunki terenowe i rozdrobnienie gospodarstw (uprawa tarasowa) wraz z wysokimi kosztami nakładów powodują bardzo wysokie koszty produkcji.
Szczególna pomoc przyznawana jest produkcji ziemniaków przeznaczonych do spożycia przez ludzi, aby wspomóc miejscową produkcję zaspokajającą potrzeby lokalnego modelu konsumpcji na wyspach.
Zniesienie tymczasowych środków ograniczających dostawy ziemniaków przeznaczonych do spożycia przez ludzi w trudnych okresach dla obrotu produkcji lokalnej spowodowało, że sektor stał się bardzo wrażliwy.
Wobec tego planuje się przyznanie pomocy na lokalny obrót produkcji ziemniaka.
(13) Z przyczyn ekonomicznych i środowiskowych konieczne jest, aby winorośl, najbardziej rozpowszechniona uprawa, była nadal uprawiana, gdyż uprawa winorośli jest praktykowana na suchych obszarach i na ziemi, która jest szczególnie podatna na erozję.
Aby wesprzeć miejscową produkcję przyznaje się ryczałtową pomoc obszarową na uprawę winorośli do produkcji win gatunkowych produkowanych w określonych regionach.
Podobnie nie mają zastosowania ani premia z tytułu zaniechania, ani mechanizmy rynkowe, z wyjątkiem destylacji w sytuacji kryzysowej, która może być stosowana, gdy rynek jest wyjątkowo zakłócony w wyniku problemów z jakością.
(14) Uprawa tytoniu na wyspach jest ważna z przyczyn historycznych.
Z gospodarczego punktu widzenia przetwórstwo tytoniu pozostaje jedną z najważniejszych dziedzin działalności przemysłowej w regionie.
Ze społecznego punktu widzenia uprawa tytoniu jest bardzo pracochłonna i jest prowadzona przez rozdrobnione gospodarstwa.
Ponieważ uprawa nie jest wystarczająco dochodowa, grozi jej zaprzestanie.
Tytoń jest obecnie uprawiany tylko na niewielkich obszarach na wyspie La Palma, gdzie używany jest do rzemieślniczego wyrobu cygar.
Hiszpania powinna wobec tego otrzymać upoważnienie do dalszego przyznawania pomocy uzupełniającej pomoc Wspólnoty tak, aby udało się zachować tę tradycyjną uprawę w celu wspierania związanej z nią działalności rzemieślniczej.
Ponadto, aby utrzymać produkcję wyrobów tytoniowych, przywóz surowca tytoniowego i częściowo przetworzonego tytoniu na Wyspy Kanaryjskie powinien nadal być zwolniony z cła, do rocznego limitu 20000 ton równoważnika pozbawionego włókien surowca tytoniowego.
(15) Tradycyjny miód na Wyspach Kanaryjskich produkowany jest przez miejscowy gatunek pszczół dobrze przystosowanych do lokalnych warunków, ale niezbyt wydajnych.
Gatunek ten jest zagrożony wyginięciem i zastąpieniem przez gatunki, które są bardziej opłacalne dla pszczelarzy.
Wypłacanie pomocy związkom pszczelarzy produkujących tradycyjny miód określonej jakości powinno wobec tego być kontynuowane i dostosowana powinna być liczba uli lokalnych pszczół, kwalifikujących się do pomocy.
(16) Producenci rolni na Wyspach Kanaryjskich powinni być zachęcani do dostarczania produktów wysokiej jakości, a obrót tymi produktami powinien być wspomagany; w tym względzie w osiągnięciu celu może pomóc użycie znaku graficznego Wspólnoty.
(17) Rozporządzenie (WE) nr 1257/1999 [4] ustanawia środki rozwoju obszarów wiejskich, którym może być przyznane wsparcie Wspólnoty oraz określa warunki uzyskania takiego wsparcia.
(18) Niniejsze rozporządzenie zmierza do zaradzenia trudnościom wynikającym z odległego i wyspiarskiego charakteru tego regionu.
(19) Struktura niektórych gospodarstw rolnych lub przedsiębiorstw przetwórczych lub handlowych położonych na tych wyspach wykazuje poważne braki i jest nękana szczególnymi trudnościami.
Dla odstępstw w przypadku niektórych typów inwestycji odpowiednio powinny być przyjęte przepisy ograniczające lub zapobiegające przyznaniu pewnych środków pomocy strukturalnej, przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 1257/1999.
(20) Wkład finansowy Wspólnoty na trzy ze środków towarzyszących określonych w art. 35 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999, może stanowić do 85 % łącznych kwalifikujących się kosztów w najbardziej peryferyjnych regionach. Z drugiej strony, zgodnie z art. 47 ust. 2 akapit drugi tiret trzecie tego rozporządzenia, wkład finansowy Wspólnoty na środki rolno-środowiskowe, które stanowią czwarty środek towarzyszący, są ograniczone do 75 % dla wszystkich obszarów objętych Celem 1. Ze względu na wagę przypisywaną zagadnieniom rolno-środowiskowymi w kontekście rozwoju obszarów wiejskich, stawka wkładu finansowego Wspólnoty powinna być zharmonizowana dla wszystkich środków towarzyszących w najbardziej peryferyjnych regionach.
(21) Zgodnie z art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 [5] każdy plan, ramy wsparcia wspólnotowego, program operacyjny i jednolity dokument programowy ma obejmować okres siedmiu lat, a okres programowania rozpocznie się dnia 1 stycznia 2000 r.
W interesie spójności i aby uniknąć dyskryminacji beneficjantów tego samego programu, odstępstwa przewidziane w niniejszym rozporządzeniu powinny, wyjątkowo, mieć zastosowanie do całego okresu programowania.
(22) Odstępstwo od jednolitej polityki Komisji niezezwalania na publiczne wsparcie operacyjne produkcji, przetwarzania i obrotu produktami rolnymi, objętych załącznikiem I do Traktatu, może być przyznane w celu złagodzenia szczególnych ograniczeń rolnictwa na Wyspach Kanaryjskich w wyniku ich oddalenia, wyspiarskiego charakteru i najbardziej peryferyjnego położenia, rozdrobnienia, górzystego terenu i klimatu oraz ich zależności gospodarczej od niewielkiej liczby produktów.
(23) Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [6],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia szczególne środki w celu zaradzenia trudnościom spowodowanym oddaleniem, wyspiarskim charakterem i najbardziej peryferyjnym położeniem Wysp Kanaryjskich w odniesieniu do niektórych produktów rolnych.
TYTUŁ I SZCZEGÓLNE UZGODNIENIA W SPRAWIE DOSTAW
ARTYKUŁ 2
1.
Niniejszym wprowadza się szczególne uzgodnienia w sprawie dostaw produktów rolnych wyszczególnionych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, które stanowią zasadnicze produkty przeznaczone do spożycia przez ludzi, przetwarzania oraz produkcji rolnej na Wyspach Kanaryjskich.
2.
Sporządza się prognozę bilansu dostaw, określającą ilość produktów rolnych wyszczególnionych w załączniku I i niezbędnych do zaspokojenia zapotrzebowania na dostawy na każdy rok. Osobna prognoza bilansu może być sporządzona do celów przemysłu przetwarzającego i pakującego produkty przeznaczone na rynek lokalny i do tradycyjnego wywozu lub wysyłek do pozostałej części Wspólnoty.
Artykuł 3
1.
W bezpośrednim przywozie na Wyspy Kanaryjskie produktów objętych szczególnymi uzgodnieniami w sprawie dostaw nie stosuje się żadnych ceł, o ile pochodzą one z państw trzecich, w ramach limitów ilościowych określonych w bilansie dostaw.
Produkty wprowadzone na obszar celny Wspólnoty w ramach ustaleń dotyczących uszlachetniania czynnego lub składu celnego do celów niniejszego tytułu uważa się za bezpośredni przywóz.
2.
W celu zapewnienia spełnienia wymagań ustanowionych zgodnie z art. 2 w zakresie ilości, ceny i jakości, jednocześnie uwzględniając zachowanie udziału Wspólnoty w dostawach, przyznaje się pomoc na dostawy na Wyspy Kanaryjskie produktów Wspólnoty przetrzymywanych w publicznych magazynach interwencyjnych lub dostępnych na rynku Wspólnoty.
Taką pomoc ustala się z uwzględnieniem dodatkowych kosztów transportu na Wyspy Kanaryjskie i cen zastosowanych wobec wywozu do państw trzecich oraz, w przypadku produktów przeznaczonych do produkcji rolnej oraz przetwarzania, dodatkowych kosztów wynikających z wyspiarskiego charakteru i najbardziej peryferyjnego położenia.
3.
Przy wprowadzaniu w życie szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw bierze się pod uwagę w szczególności, co następuje:
- szczególne wymagania Wysp Kanaryjskich oraz, w przypadku produktów przeznaczonych do przetwarzania i produkcji rolnej, szczególne wymogi jakości,
- obroty handlowe z pozostałą częścią Wspólnoty,
- gospodarczy aspekt proponowanej pomocy.
4.
Uprawnienia na mocy szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw uwarunkowane są tym, że korzyści gospodarcze wynikające ze zwolnienia z należności przywozowych lub z pomocy w przypadku dostaw z pozostałej części Wspólnoty są faktycznie przekazywane końcowemu użytkownikowi.
5.
Produkty, których dotyczą szczególne uzgodnienia w sprawie dostaw nie mogą być powrotnie wywożone do państw trzecich lub ponownie wysłane do pozostałej części Wspólnoty.
Jednakże produkty w stanie nieprzetworzonym lub produkty paczkowane pakowane lokalnie mogą być powrotnie wywożone do państw trzecich zgodnie z warunkami ustanowionymi przez Komisję zgodnie z procedurą określoną w art. 21 ust. 2.
Jeżeli dane produkty są przetwarzane na Wyspach Kanaryjskich, powyższy zakaz nie ma zastosowania do tradycyjnego wywozu lub transportu przetworzonych produktów do pozostałej części Wspólnoty.
Nie przyznaje się żadnej refundacji wywozowej.
6.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego tytułu przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 21 ust. 2.
Obejmują one:
- ustalenie pomocy dla dostaw z pozostałej części Wspólnoty,
- przepisy zapewniające, że przyznane korzyści są faktycznie przekazywane końcowym użytkownikom,
- jeżeli to konieczne, wprowadzenie systemu pozwoleń na przywóz lub licencji na dostawy.
Komisja opracowuje bilanse dostaw zgodnie z procedurą określoną w art. 21 ust. 2.
Może ona dokonać przeglądu tych bilansów i wykazy produktów w załączniku I, zgodnie z tą samą procedurą, w świetle zmian zapotrzebowania Wysp Kanaryjskich.
TYTUŁ II ŚRODKI WSPIERAJĄCE LOKALNE PRODUKTY
ROZDZIAŁ I ZWIERZĘTA GOSPODARSKIE I PRZETWORY MLECZNE
ARTYKUŁ 4
1.
W sektorze zwierząt gospodarskich przyznaje się pomoc na dostawy na Wyspy Kanaryjskie zwierząt czystorasowych, zwierząt ras handlowych oraz produktów zwierzęcych pochodzących ze Wspólnoty.
2.
Warunki przyznawania pomocy ustanawia się z uwzględnieniem, w szczególności, wymagań dotyczących dostaw na Wyspy Kanaryjskie, pozwalających na rozpoczęcie produkcji i genetycznego ulepszania zwierząt gospodarskich oraz zapotrzebowania na rasy najlepiej przystosowane do lokalnych warunków.
Pomoc ta wypłacana jest za dostawę towarów, które spełniają lokalne wymagania określone w regułach wspólnotowych.
3.
Podczas ustalania wysokości pomocy uwzględnia się następujące czynniki:
- warunki i w szczególności koszty dostaw na Wyspy Kanaryjskie, wynikające z ich położenia geograficznego,
- cenę produktów na rynku Wspólnoty i na rynku światowym,
- czy na przywóz z państw trzecich są nakładane cła,
- gospodarczy aspekt proponowanej pomocy.
4.
Artykuł 3 ust. 4 i 5 stosuje się do produktów kwalifikujących się do pomocy na mocy ust. 1 niniejszego artykułu.
5.
Wykaz produktów i poziomy przydzielonej pomocy określonej w ust. 1 niniejszego artykułu oraz szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 21 ust. 2.
Artykuł 5
1.
Pomoc określona w ust. 2 i 3 niniejszego artykułu jest przyznawana, aby wspomóc tradycyjne działania związane z produkcją wołowiny i cielęciny oraz środki mające poprawić jakość produktu w granicach potrzeb konsumpcyjnych wysp, zgodnie z szacunkiem dokonanym w kontekście okresowego bilansu dostaw.
Bilans bierze pod uwagę również zwierzęta hodowlane dostarczone na mocy art. 4 i zwierzęta objęte środkami przewidzianymi art. 7 ust. 1. akapit trzeci
2.
Dodatek do premii za ubój przewidzianej w art. 11 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 [7], w wysokości 25 EUR za sztukę, jest wypłacany producentom każdego ubitego zwierzęcia.
3.
Dodatek do premii za prowadzenie hodowli krów mamek przewidzianej w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 jest wypłacany producentom wołowiny i cielęciny.
Wysokość tego dodatku wynosi 50 EUR za każdą krowę mamkę hodowaną przez producenta w dniu, w którym złożony zostaje wniosek.
4.
Przepisów odnoszących się do:
a) regionalnego pułapu ustanowionego art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999, dotyczącego premii specjalnej;
b) indywidualnego pułapu dla zwierząt hodowanych w gospodarstwie ustanowionego w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999, w odniesieniu do podstawowej premii od krów mamek;
c) indywidualnego pułapu ustanowionego w art. 11 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999, w odniesieniu do podstawowej premii z tytułu uboju;
d) obsady zwierząt hodowanych w gospodarstwie, ustanowionej w art. 12 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999, w odniesieniu do premii specjalnej i podstawowej premii od krów mamek,
nie stosuje się na Wyspach Kanaryjskich w przypadku premii specjalnej, podstawowej premii od krów mamek, premii za ubój i dodatkowych premii określonych w ust. 2 i 3 niniejszego artykułu.
5.
Premie podstawowa i dodatkowa określone w ust. 2 i 3 są przyznawane każdego roku za odpowiednio maksymalnie 10000 sztuk bydła płci męskiej, 5000 krów mamek i 15000 ubitych zwierząt.
6.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 21 ust. 2.
Dotyczą one opracowywania bilansów określonych w ust. 1 niniejszego artykułu i wszelkich przeglądów, biorąc pod uwagę zmieniające się wymagania oraz:
a) w doniesieniu do premii specjalnej za bydło płci męskiej, przewidują:
- "zamrożenie", w ramach regionalnego pułapu ustalonego w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 liczby zwierząt na Wyspach Kanaryjskich, na które w 2000 r. przyznana została premia specjalna,
- przyznanie premii w ramach limitu 90 zwierząt na grupę wiekową na rok kalendarzowy i na gospodarstwo;
b) w odniesieniu do premii od krów mamek, te szczegółowe przepisy:
- zawierają przepisy gwarantujące, w stopniu koniecznym, prawa producentom, którym premia została przyznana na mocy art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999,
- mogą przewidywać ustanowienie szczególnej rezerwy dla Wysp Kanaryjskich i szczególnych warunków dla nadawania lub przekazywania praw, biorąc pod uwagę zamierzone cele w sektorze hodowli zwierząt gospodarskich; wielkość rezerwy jest określona na podstawie pułapu ustalonego w ust. 5 i liczby premii przyznanych na 2000 r.;
c) jeśli chodzi o premię za ubój, przewidują:
- "zamrożenie", w ramach pułapu ustalonego w art. 38 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2342/1999 [8], liczby zwierząt, na które w 2000 r. przyznana została premia z tytułu uboju.
Szczegółowe przepisy wykonawcze mogą zawierać dodatkowe warunki przyznania premii dodatkowych.
Komisja może dokonać przeglądu pułapów ustalonych w ust. 5 zgodnie z tą samą procedurą.
Artykuł 6
1. Dodatkową premię przyznaje się, oprócz premii za owce maciorki wypłacanej na mocy art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2467/98 [9], producentom lekkich jagniąt, według definicji w art. 4 ust. 3 tego rozporządzenia.
Kwota premii dodatkowej jest równa różnicy między kwotami premii określonymi na mocy art. 5 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 2467/98, wypłacanymi producentom odpowiednio ciężkich jagniąt i lekkich jagniąt plus różnica między kwotami szczególnej pomocy dla środków wiejskich określonych w art. 1 ust. 1 tiret pierwsze i drugie rozporządzenia (EWG) nr 1323/90 [10].
2. Dodatkowa premia określona zgodnie z ust. 1 jest także wypłacana procentom mięsa koziego, bez uszczerbku dla wypłacania premii przewidzianej w art. 5 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 2467/98.
3.
Premie określone w ust. 1 i 2 niniejszego artykułu są przyznawane na tych samych warunkach, jak te ustanowione dla przyznawania tych premii producentom mięsa baraniego i mięsa koziego na mocy art. 5 rozporządzenia (WE) 2467/98.
4.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się według potrzeb, zgodnie z procedurą określoną w art. 21 ust. 2.
Artykuł 7
1.
W okresie od 2002 r. do 2006 r. przyznawana jest pomoc w celu wprowadzenia w życie na Wyspach Kanaryjskich szerokiego programu wspierania produkcji i obrotu lokalnymi produktami w sektorach zwierząt gospodarskich i przetworów mlecznych.
Program ten może zawierać środki zachęcające do poprawiania jakości i higieny, obrotu produktami jakościowymi, organizacji sektora, racjonalizacji produkcji i struktur handlowych pozwalających na grupowe zakupy, lokalnej komunikacji odnośnie do produktów jakościowych i zapewniania pomocy technicznej.
W sektorze wołowiny i cielęciny program może zawierać możliwość dostaw zwierząt płci męskiej przeznaczonych do tuczu aż do chwili, gdy lokalna liczba młodych sztuk bydła płci męskiej osiągnie poziom wystarczający do utrzymania tradycyjnej produkcji wołowiny i w granicach bilansu przewidzianego na mocy art. 5. priorytet na takie zwierzęta nadawany jest producentom hodującym zwierzęta do tuczu, z których przynajmniej 50 % jest lokalnego pochodzenia.
Program jest przygotowywany i wprowadzany w życie przez właściwe władze wyznaczone przez Państwo Członkowskie, w bliskiej współpracy z najbardziej reprezentatywnymi organizacjami producentów lub ich związkami w danych sektorach.
Może on nie obejmować przyznawania pomocy, jako dodatku do indywidualnych premii wypłacanych producentom bezpośrednio na mocy niniejszego rozporządzenia w sektorze zwierząt gospodarskich, zgodnie z art. 5, 6 i 8.
2.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 21 ust. 2.
Projekty programów, które mają działać nie dłużej niż przez pięć lat, zostają przedstawione Komisji przez właściwe władze.
Komisja zatwierdza je zgodnie z procedurą określoną w art. 21 ust. 2.
3.
Każdego roku władze Hiszpanii przedstawiają sprawozdanie dotyczące wprowadzenia w życie programu.
Przed końcem 2005 r. Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie zastosowania środków określonych w niniejszym artykule, wraz z odpowiednimi propozycjami, jeśli ma to zastosowanie.
Artykuł 8
1.
Pomoc przyznaje się na lokalnie produkowane przetwory z mleka krowiego przeznaczone do spożycia przez ludzi, w granicach zapotrzebowania konsumpcyjnego wysp, szacowanego okresowo.
Pomoc jest wypłacana mleczarniom.
Wysokość pomocy wynosi 8,45 EUR na 100 kg mleka pełnego.
2.
Komisja dokonuje przeglądu pomocy określonej w ust. 1 niniejszego artykułu i przyjmuje szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu zgodnie z procedurą określoną w art. 21 ust. 2.
Płatności uzależnione są od tego, czy wynikające z nich korzyści są faktycznie przekazywane konsumentom.
ROZDZIAŁ II OWOCE, WARZYWA, ROŚLINY I KWIATY
ARTYKUŁ 9
1.
Pomoc przyznaje się na owoce, jadalne warzywa, korzenie i bulwy, kwiaty i żywe rośliny wyszczególnione w działach 6, 7 i 8 Nomenklatury Scalonej, zbierane na Wyspach Kanaryjskich i przeznaczone na dostawy na rynek Wysp Kanaryjskich.
Pomoc przyznaje się na produkty, które spełniają wspólne normy ustanowione przez prawodawstwo wspólnotowe lub tam, gdzie nie istnieją takie normy, specyfikacje zapisane w umowach dostawy.
Przyznanie pomocy jest uzależnione od zawarcia umów dostawy obowiązujących przez rok lub dłużej między indywidualnymi producentami, grupami producentów lub organizacjami producentów określonymi w art. 11,13 i 14 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 [11], a przemysłem spożywczym lub dystrybutorami, restauracjami i tym podobnymi albo władzami lokalnymi.
Pomoc jest wypłacana wyżej wymienionym producentom indywidualnym, grupom producentów lub organizacjom producentów, w granicach kwot rocznych określonych dla każdej kategorii produktów.
Kwotę pomocy ustala się na zasadzie ryczałtu dla każdej z kategorii produktów, które zostaną określone na podstawie średniej wartości nieobjętych nią towarów.
Kwota pomocy jest zróżnicowana zależnie od tego, czy beneficjant jest jedną z organizacji producentów określonych w art. 11, 13 i 14 rozporządzenia (WE) nr 2200/96.
Pomocy nie przyznaje się na banany objęte kodem CN 080300, pomidory objęte kodem CN 070200 lub młode ziemniaki objęte kodem CN 07019050, zbierane od dnia 1 stycznia do dnia 31 marca.
2.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 21 ust. 2.
Kategorie produktów i kwoty pomocy określone w ust. 1, ustala się zgodnie z tą samą procedurą.
Artykuł 10
1.
Pomoc przyznaje się na zawarcie rocznych umów dotyczących handlu świeżymi i przetworzonymi produktami wyszególnionymi w art. 9 oraz roślinami leczniczymi objętymi kodami CN 1211, które są zbierane na Wyspach Kanaryjskich.
Tę Pomoc przyznaje się także na pomidory objęte kodem CN 070200 na warunkach ustanowionych w ust. 2 akapit trzeci niniejszego artykułu.
Umowy są zawierane między indywidualnymi producentami lub organizacjami producentów określonymi w art. 11, 13 i 14 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, ustanowionymi na Wyspach Kanaryjskich a osobami fizycznymi lub prawnymi ustanowionymi w pozostałej części Wspólnoty.
2.
Kwota pomocy wynosi 10 % wartości produkcji sprzedanej franco miejsce dostarczenia.
Pomoc jest wypłacana do limitu w wysokości 10000 ton na produkt rocznie.
Jednakże dla pomidorów objętych kodem CN 070200 kwota pomocy wynosi 0,76 EUR/100 kg do limitu 300000 ton rocznie.
3.
Pomoc przyznaje się nabywcom, którzy podejmą się sprzedaży produktów z Wysp Kanaryjskich na podstawie umów określonych w ust. 1.
4.
Tam, gdzie obrotu produktami określonymi w ust. 1 niniejszego artykułu, podejmują się wspólne przedsiębiorstwa w celu obrotu produktami z Wysp Kanaryjskich przez producentów z tych wysp lub organizacji producentów określonych w art. 11, 13 i 14 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 i osób fizycznych lub prawnych ustanowionych w pozostałej części Wspólnoty i tam, gdzie partnerzy podejmują się zebrać wspólnie wiedzę i know-how konieczne, aby osiągnąć cel wspólnego przedsięwzięcia przez okres co najmniej trzech lat, kwota pomocy zostaje zwiększona do 13 % wartości rocznie wspólnie sprzedawanej produkcji.
5.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 21 ust. 2.
Artykuł 11
1.
Wspólnota wnosi maksymalnie 100000 EUR do finansowania analizy gospodarczej i badań sektorów świeżych i przetworzonych owoców i warzyw na Wyspach Kanaryjskich, ze szczególnym uwzględnieniem tropikalnych produktów rolnych.
Badania te dostarczają gospodarczo - technicznej oceny sektora.
Szczególną uwagę zwraca się na dane dotyczące dostaw i koszty przetwórstwa oraz zbadanie warunków i zakresu rozwoju i sprzedaży na poziomie regionalnym i międzynarodowym, biorąc pod uwagę konkurencję na rynku światowym.
2.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 21 ust. 2.
ROZDZIAŁ III WINO
ARTYKUŁ 12
Rozdział II tytułu II i III rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 [12] oraz rozdział III rozporządzenia (WE) nr 1227/2000 [13], w odniesieniu do potencjału produkcyjnego nie mają zastosowania do Wysp Kanaryjskich, z wyjątkiem destylacji w sytuacji kryzysowej określonej w się art. 30 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, jeżeli występuje wyjątkowe zakłócenie rynku spowodowane problemami z jakością.
Artykuł 13
1.
Pomoc od hektara przyznaje się na dalszą uprawę winorośli przeznaczonej do produkcji win o kontrolowanej jakości w tradycyjnych strefach produkcji.
Do pomocy kwalifikują się następujące obszary:
a) obszary, na których zasadzono szczepy winorośli należące do szczepów sklasyfikowanych przez Państwa Członkowskie jako nadające się do produkcji każdego z win o kontrolowanej jakości produkowanych na ich terytorium, jak określono w art. 19 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999; oraz
b) obszary, w przypadku których plon z hektara jest niższy od wartości maksymalnej ustalonej przez Państwa Członkowskie wyrażonej jako ilość winogron, moszczu gronowego lub wina na warunkach przewidzianych w załączniku VI część I do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.
2.
Kwota pomocy wynosi 476,76 EUR na hektar rocznie.
Pomoc wypłacana jest grupom producentów lub ich związkom.
Jednakże pomoc przyznawana jest również indywidualnym producentom w okresie przejściowym.
W czasie tego okresu całą pomocą zarządza się zgodnie z zasadami ustalonymi zgodnie z procedurą określoną w art. 21 ust. 2.
3.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się według potrzeb zgodnie z procedurą określoną w art. 21 ust. 2.
ROZDZIAŁ IV ZIEMNIAKI
ARTYKUŁ 14
1.
Pomoc od hektara przyznawana jest na uprawę ziemniaków przeznaczonych do spożycia przez ludzi, objętych kodami CN 07019050 i 07019090.
2.
Kwota pomocy wynosi 596 EUR na hektar.
Pomoc jest wypłacana do limitu w wysokości 9000 hektarów rocznie uprawianych i takich, z których zbierany jest plon.
3.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się według potrzeb zgodnie z procedurą, określoną w art. 21 ust. 2.
ROZDZIAŁ V TYTOŃ
ARTYKUŁ 15
Hiszpania zostaje niniejszym upoważniona do przyznania pomocy do produkcji tytoniu na Wyspach Kanaryjskich, jako dodatku do premii przewidzianych w tytule I rozporządzenia (EWG) nr 2075/92 [14].
Przyznanie tej pomocy nie może powodować dyskryminacji między producentami na wyspach.
Kwota pomocy nie jest wyższa niż premia wspólnotowa określona w akapicie pierwszym.
Pomoc dodatkowa wypłacana jest za maksimum 10 ton rocznie.
Artykuł 16
1.
Nie stosuje się opłat celnych w przywozie bezpośrednim na Wyspy Kanaryjskie surowca tytoniowego i częściowo przetworzonego tytoniu objętych odpowiednio:
- kodem CN 2401,
i następującymi podpozycjami:
- 240110 Tytoń nieodżyłowany,
- 240120 Tytoń częściowo lub całkowicie odżyłowany,
- ex240120 Zewnętrzne warstwy do cygar prezentowane na podpórkach, w szpulach do produkcji tytoniu,
- 240130 Odpady tytoniowe,
- ex24021000 Niewykończone cygara bez opakowań,
- ex24031000 Tytoń do palenia (gotowe mieszanki do produkcji papierosów, cygar, cygar z obciętymi końcami i cygaretek),
- ex24039100 Tytoń "homogenizowany" lub "odtworzony" zarówno w postaci arkuszy lub pasków, jak i nie,
- ex24039990 Tytoń ekspandowany.
Wyjątek określony w akapicie pierwszym ma zastosowanie do produktów przeznaczonych do lokalnej produkcji wyrobów tytoniowych, do rocznego limitu przywozu wynoszącego 20000 ton równoważnika pozbawionego włókien surowca tytoniowego.
2.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się według potrzeb zgodnie z procedurą określoną w art. 21 ust. 2.
ROZDZIAŁ VI MIÓD
ARTYKUŁ 17
1.
Pomoc przyznaje się na produkcję jakościowego miodu właściwego Wyspom Kanaryjskim, produkowanego przez lokalny gatunek "czarnych pszczół".
Pomoc wypłacana jest zrzeszeniom pszczelarzy, uznanym przez właściwe władze, na podstawie liczby aktywnych uli czarnych pszczół, do limitu w wysokości 15000 uli.
Kwota pomocy wynosi 20 EUR na aktywny ul na rok gospodarczy.
Do celów niniejszego artykułu rok gospodarczy rozpoczyna się dnia 1 lipca i kończy dnia 30 czerwca następnego roku.
2.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się według potrzeb zgodnie z procedurą, określoną w art. 21 ust. 2.
ROZDZIAŁ VII ZNAK GRAFICZNY
ARTYKUŁ 18
1.
Warunki używania znaku graficznego wprowadzonego w celu zapewnienia większej świadomości i konsumpcji jakościowych produktów rolnych, naturalnych lub przetworzonych, właściwych Wyspom Kanaryjskim jako najbardziej peryferyjnym regionom, są proponowane przez organizacje zawodowe.
Władze Hiszpanii przekazują takie propozycje wraz ze swoją opinią do zatwierdzenia przez Komisję.
Używanie znaku jest monitorowane przez władze publiczne lub organ zatwierdzony przez właściwe władze Hiszpanii.
2.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się według potrzeb zgodnie z procedurą, określoną w art. 21 ust. 2.
TYTUŁ III ODSTĘPSTWA STRUKTURALNE
ARTYKUŁ 19
1. Nie naruszając art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 całkowita kwota pomocy, wyrażona jako wartość procentowa kwalifikujących się inwestycji nie przekracza 75 % dla inwestycji mających w szczególności zachęcić do zróżnicowania, restrukturyzacji lub zmiany w kierunku zrównoważonego rolnictwa w gospodarstwach rolnych niewielkich rozmiarów gospodarczych zdefiniowanych w uzupełnieniu programu określonego w art. 18 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999.
2. Nie naruszając art. 28 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 całkowita kwota pomocy wyrażona jako wartość procentowa kwalifikujących się inwestycji nie przekracza 65 % dla inwestycji w przedsiębiorstwa zaangażowane w przetwórstwo i obrót produktami rolnymi składającymi się głównie z lokalnych produktów rolnych w sektorach definiowanych w uzupełnieniu programu określonego w art. 18 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999. Całkowita kwota pomocy dla małych i średnich przedsiębiorstw, na tych samych warunkach, nie przekracza 75 %.
3. Nie naruszając art. 47 ust. 2 akapit drugi tiret trzecie rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 wkład Wspólnoty w środki rolno - środowiskowe przewidziane w art. 22, 23 i 24 tego rozporządzenia wynosi 85 %.
4.
Łączny opis środków zaplanowanych na mocy niniejszego artykułu jest włączany do programów operacyjnych dla tego regionu określonych w art. 18 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999.
TYTUŁ IV PRZEPISY OGÓLNE I KOŃCOWE
ARTYKUŁ 20
Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia przyjmuje się zgodnie z procedurą zarządzania określoną w art. 21 ust. 2.
Artykuł 21
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet Zarządzający ds. Zbóż, ustanowiony na mocy art. 22 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 [15] lub przez komitety zarządzające ustanowione na mocy innych rozporządzeń w sprawie wspólnej organizacji rynków danych produktów.
W przypadku produktów rolnych, określonych w rozporządzeniu (EWG) nr 827/68 [16] i produktów nieobjętych wspólną organizacją rynku, Komisja jest wspomagana przez Komitet Zarządzający ds. Chmielu ustanowiony na mocy art. 20 rozporządzenia (EWG) nr 1696/71 [17].
W przypadku znaku graficznego i innych przypadkach przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, Komisja jest wspomagana przez Komitet Zarządzający ds. Świeżych Owoców i Warzyw ustanowiony na mocy rozporządzenia (WE) nr 2200/96.
Do celów wykonania tytułu III Komisja jest wspomagana przez Komitet ds. Rozwoju i Przekształceń Regionów oraz Komitet ds. Struktury Agrarnej i Rozwoju Wsi, ustanowione odpowiednio na mocy art. 48 i 50 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999.
2.
Jeżeli dokonywane jest odniesienie do niniejszego ustępu, stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres przewidziany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE wynosi jeden miesiąc.
3.
Komitety przyjmują swoje regulaminy.
Artykuł 22
W odniesieniu do produktów rolnych objętych załącznikiem I do Traktatu i do których stosuje się art. 87, 88 i 89, Komisja może zezwolić na pomoc operacyjną w sektorach produkujących, przetwarzających i sprzedających te produkty, w celu złagodzenia skutków szczególnych ograniczeń rolnictwa na Wyspach Kanaryjskich wynikających z ich oddalenia, wyspiarskiego charakteru i najbardziej peryferyjnego położenia.
Artykuł 23
Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu, z wyjątkiem art. 19, stanowią interwencję mającą na celu ustabilizowanie rynków rolnych w rozumieniu art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1258/1999 [18].
Artykuł 24
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia zgodności z niniejszym rozporządzeniem, w szczególności w odniesieniu do kontroli i sankcji administracyjnych, oraz powiadamiają o tym Komisję.
Szczegółowe przepisy stosowania niniejszego tytułu przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 21 ust. 2.
Artykuł 25
1.
Hiszpania przedstawia Komisji roczne sprawozdanie w sprawie wykonania środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu.
2.
Nie później niż na koniec piątego roku stosowania systemu Komisja przedstawia Parlamentowi i Radzie ogólne sprawozdanie prezentujące wpływ działań, podjętych na mocy niniejszego rozporządzenia, wraz z odpowiednimi propozycjami, jeżeli ma to zastosowanie.
Artykuł 26
Rozporządzenie (EWG) nr 1601/92 [19] traci moc.
Odniesienia do rozporządzenia (EWG) nr 1601/92 rozumiane są jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia i są odczytywane zgodnie z tabelą korelacji przedstawioną w załączniku II.
Artykuł 27
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 19 stosuje się od dnia 1 stycznia 2000 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 1455/2001
z dnia 28 czerwca 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1254/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Aby umożliwić tradycyjną hodowlę bydła, rozporządzenia Rady (WE) nr 1452/20012, (WE) nr 1453/20013 i (WE) nr 1454/20014, wprowadzające szczególne środki dla niektórych produktów rolnych dla francuskich departamentów zamorskich, Azorów i Madery oraz Wysp Kanaryjskich, odpowiednio przewidują wprowadzenie szczególnych ograniczeń w liczbie zwierząt kwalifikujących się do premii specjalnych, premii za krowy mamki oraz premii za ubój.
(2) Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 1254/19995 ustanawia regionalne pułapy dla Państwa Członkowskiego dotyczące specjalnych premii.
Załącznik II do niniejszego rozporządzenia ustanawia krajowe pułapy dotyczące premii za krowy mamki.
Pułapy te nie mogą dotyczyć wprowadzenia szczególnych ograniczeń wspomnianych powyżej.
W związku z tym powinno zostać określone, że w przypadku Francji, Portugalii i Hiszpanii pułapy te zawierają w sobie podpułapy, które oparte są na liczbie premii wypłaconych w odniesieniu do określonego roku producentom we francuskich departamentach zamorskich, na Azorach i Maderze oraz na Wyspach Kanaryjskich, i są przeznaczone wyłącznie dla producentów z tych regionów.
Pozostałe kwalifikujące się do otrzymania premii zwierzęta dodaje się do tych w załącznikach I i II do rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 aż do momentu osiągnięcia szczególnych ograniczeń dla premii specjalnych i premii za krowy mamki wprowadzonych rozporządzeniami (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001 oraz (WE) nr 1454/2001,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1254/1999 wprowadza się następujące zmiany:
1. załącznik I zastępuje się załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia;
2. załącznik II zastępuje się załącznikiem II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1456/2001
z dnia 16 lipca 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2549/2000 ustanawiające dodatkowe środki techniczne w celu odnowienia zasobów dorsza w Morzu Irlandzkim (rejon ICES VIIa)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Warunki ustanowione w rozporządzeniu (WE) nr 2549/2000 [4] mają na celu zapewnienie selektywności sprzętu połowowego stosowanego na Morzu Irlandzkim w taki sposób, aby jedynie nieliczne młode dorsze ulegały schwytaniu.
(2) Artykuł 2 ust. 1 i 2 stwierdza, że zabronione jest używanie dennych sieci ciągnionych innych niż włoki ramowe składające się worka włoka i/lub części wydłużonej wykonanej całkowicie lub częściowo z wielokrotnie zwiniętych materiałów sieciowych, oraz jakiejkolwiek ciągnionej sieci dennej innej niż włoki ramowe składające się z worka włoka i/lub części wydłużonej, której grubość splotu przekracza 6 mm.
(3) Jednakże ostatnie opinie naukowe pokrywają się z opinią rybaków, że worek włoka i/lub część wydłużona skonstruowana z podwójnego splotu o grubości nie większej niż 4 mm, technicznie stanowi ekwiwalent worka włoka i/lub części wydłużonej obecnie zdefiniowanej.
(4) Niektórzy rybacy domagają się rozstawienia worków włoka o podwójnym splocie.
(5) Artykuł 3 tego rozporządzenia odnosi się do warunków, które były odpowiednie jedynie podczas 2000 r., powinien on zostać zastąpiony przepisami określającymi wymagane zmiany.
(6) Rozporządzenie (WE) nr 2549/2000 powinno zostać odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 3 rozporządzenia (WE) nr 2549/2000 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
Bez względu na warunki ustanowione w art. 2 ust. 1 i 2, przy stosowaniu sieci ciągnionych na Morzu Irlandzkim, dozwolone jest stosowanie worka włoka i/lub wydłużonej części wykonanej z dwukrotnie oplecionego materiału sieciowego, dla którego grubość pojedynczego splotu nie przekracza 4 mm."
.
Artykuł 2
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1470/2001
z dnia 16 lipca 2001 r.
nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym poborze cła tymczasowego nałożonego na przywóz świetlówek kompaktowych ze scaloną elektroniką (CFL) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1], w szczególności jego art. 9,
uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. ŚRODKI TYMCZASOWE
Podcięcie cen
(1) Komisja rozporządzeniem (WE) nr 255/2001 [2] ("rozporządzenie tymczasowe"), wprowadziła tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz świetlówek kompaktowych ze scaloną elektroniką ("CFL") objętych kodem CN ex85393190 i pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej ("ChRL").
B. DALSZA PROCEDURA
Podcięcie cen
(2) W następstwie ujawnienia zasadniczych faktów i okoliczności, na podstawie których podjęto decyzję o wprowadzeniu tymczasowych środków na przywóz świetlówek kompaktowych ze scaloną elektroniką pochodzących z ChRL i po opublikowaniu rozporządzenia tymczasowego, kilka zainteresowanych stron przedłożyło swoje uwagi na piśmie.
Strony, które o to wnioskowały, otrzymały także możliwość ustnego wypowiedzenia się.
(3) Komisja prowadziła dalsze dochodzenie i weryfikację informacji uznanych za niezbędne dla dokonania ostatecznych ustaleń.
(4) Strony powiadomiono o zasadniczych faktach i okolicznościach, na podstawie których zamierzano zalecić nałożenie ostatecznego cła antydumpingowego i ostateczne pobranie kwot zabezpieczonych w postaci cła tymczasowego.
Ponadto stronom przyznano okres, w którym mogły zrobić przezentacje po tym powiadomieniu.
(5) Rozpatrzono komentarze stron, przedstawione ustnie i w formie pisemnej i w przypadkach, w których uznano to za właściwe, odpowiednio skorygowano wstępne ustalenia.
C. WSZCZĘCIE POSTĘPOWANIA
Podcięcie cen
(6) Niektóre zainteresowane strony podnosiły, że niektóre państwa trzecie, a mianowicie Polska i Węgry, powinny być włączone do postępowania antydumpingowego, gdyż nie włączenie tych krajów byłoby dyskryminacją.
(7) W odniesieniu do tej sprawy potwierdza się, że nie można wszcząć żadnego równoległego postępowania przeciw Polsce i Węgrom, gdyż na podstawie informacji, dostępnych na etapie wszczynania postępowania, Komisja nie miała żadnych dowodów na istnienie szkodliwego dumpingu w odniesieniu do przywozu z tych krajów.
W związku z tym roszczenie to zostało odrzucone.
D. TOWAR OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I TOWAR PODOBNY
Podcięcie cen
(8) Niektórzy producenci eksportujący stwierdzili, że świetlówki kompaktowe ze scaloną elektroniką wyprodukowane w ChRL są nieporównywalne ze świetlówkami wyprodukowanymi we Wspólnocie, gdyż chińscy producenci przeznaczają do wywozu jedynie świetlówki kompaktowe ze scaloną elektroniką o okresie działania krótszym niż 6000 godzin, które nie były produkowane przez przemysł wspólnotowy.
(9) Dochodzenie wykazał, że zarówno chińscy producenci, jak i producenci ze Wspólnoty produkują świetlówki kompaktowe ze scaloną elektroniką o okresie działania poniżej 6000 godzin oraz świetlówki kompaktowe ze scaloną elektroniką o okresie działania przekraczającym 6000 godzin.
Ponadto potwierdzono, że porównania, które zostały przeprowadzone do celów obliczenia marginesu szkody i obniżenia cen opierały się na świetlówkach kompaktowych ze scaloną elektroniką o porównywalnym okresie działania.
Wobec tego roszczenie odrzucono.
E. DUMPING
Podcięcie cen
1.
Wartość normalna
Podcięcie cen
(10) Różne zainteresowane strony miały zastrzeżenia co do wyboru Meksyku, jako właściwego państwa trzeciego o gospodarce rynkowej do celów ustanowienia normalnej wartości dla ChRL.
(11) Niektóre zainteresowane strony wnioskowały o wykorzystanie normalnej wartości ustalonej na podstawie krajowej sprzedaży dwóch chińskich producentów eksportujących, którym przyznano traktowanie według zasad gospodarki rynkowej, zamiast określania normalnej wartości w oparciu o gospodarkę rynkową państwa trzeciego. art. 2 ust. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 ("rozporządzenie podstawowe"), przewiduje, że w przypadku przywozu z krajów takich, jak ChRL, normalne wartości należy ustalać w oparciu o cenę lub skonstruowaną wartość w gospodarce rynkowej państwa trzeciego, chyba że producent wywozu spełnia kryteria wymienione w ust. 7 lit. c) tego artykułu. Nie było zatem możliwości zastosowania się do tego wniosku.
(12) W konsekwencji powyższego i w braku nowych argumentów dotyczących wyboru Meksyku jako kraju analogicznego, potwierdza się ustalenia wymienione w motywie 32 rozporządzenia tymczasowego dotyczące wyboru Meksyku.
(13) Potwierdza się, że normalne wartości dla każdego typu towaru wywożonego do Wspólnoty przez chińskich producentów eksportujących, ustalono w oparciu o informacje dostarczone przez współpracującego producenta w kraju analogicznym.
(14) Wobec braku jakichkolwiek innych dowodów odnośnie do tej pozycji potwierdza się wstępne ustalenia określone w motywach 14–34 rozporządzenia tymczasowego.
2.
Cena eksportowa
Podcięcie cen
(15) Jeden z producentów eksportujących podnosił, że jeden rodzaj towaru został niewłaściwie zakodowany i dostarczył dowód, że taki błąd popełniono.
Roszczenie to zostało sprawdzone i przyjęte, a błąd został poprawiony.
(16) Jeden z producentów eksportujących podnosił, że jest błąd pisarski w odniesieniu do niektórych cen CIF w niektórych transakcjach sprzedaży Wspólnoty.
Roszczenie to zostało sprawdzone i potwierdzone a w jego następstwie ceny poddano przeglądowi.
(17) W braku jakichkolwiek uwag odnośnie do tej pozycji potwierdza się wstępne ustalenia określone w motywach 35–38 rozporządzenia tymczasowego.
3.
Porównanie
Podcięcie cen
(18) W braku jakichkolwiek uwag odnośnie do tej pozycji, potwierdza się wstępne ustalenia określone w motywach 39–41 rozporządzenia tymczasowego.
4.
Margines dumpingu
Podcięcie cen
(19) Zrewidowano obliczenia dotyczące dumpingu w celu ustalenia istnienia struktury cen eksportowych, które różniłyby się znacznie w zależności od nabywców, regionów lub okresów oraz porównania średniej ważonej, średniej normalnej wartości i średniej ważonej ceny eksportowej (dalej zwane "metodą średnia - do - średniej") odzwierciedlających pełen zakres praktykowanego dumpingu.
Szczegółowa analiza wspólnotowych transakcji wywozowych ujawniła, w odniesieniu do jednego z chińskich producentów eksportujących, strukturę ceny eksportowej, która różni się znacznie w zależności od nabywców i regionów, a także od okresów.
Stwierdzono zwłaszcza że ceny eksportowe tego producenta eksportującego do Danii do określonego importera, i pod koniec okresu dochodzenia były znacznie niższe.
Ponadto metoda średnia - do - średniej nie odzwierciedla pełnego zakresu dumpingu uprawianego przez tego eksportującego producenta.
Obliczenie marginesu dumpingu dla tego eksportującego producenta oparto w konsekwencji na średniej ważonej normalnej wartości porównanej do wszystkich indywidualnych transakcji wywozowych do Wspólnoty.
W odniesieniu do wszystkich pozostałych eksportujących producentów obliczenie marginesu dumpingu oparto na metodzie średnia - do - średniej.
(20) W wyniku tych zmian indywidualne marginesy dumpingu są następujące:
Changzhou Hailong Electronics & Light Fixtures Co.
Ltd, Changzhou _BAR_ 59,5 % _BAR_
City Bright Lighting (Shenzhen) Ltd, Shenzhen _BAR_ 17,1 % _BAR_
Deluxe Well Enterprises Ltd, Shenzhen _BAR_ 37,1 % _BAR_
Lisheng Electronic & Lighting (Xiamen) Co.
Ltd, Xiamen _BAR_ de minimis _BAR_
Philips & Yarning Lighting Co.
Ltd, Shanghai _BAR_ 61,8 % _BAR_
Sanex Electronics Co.
Ltd, Suzhou _BAR_ 20,2 % _BAR_
Shenzhen Zuoming Electronic Co.
Ltd, Shenzhen _BAR_ 8,4 % _BAR_
Zhejiang Yankon Group Co., Ltd (poprzednio znane jako Zhejiang Sunlight Group Co., Ltd), Shangyu _BAR_ 35,3 % _BAR_
(21) Wielkość ogólnokrajowego marginesu dumpingu w odniesieniu do ChRL ustalono na tej podstawie na 66,1 %.
F. SZKODA
Podcięcie cen
1.
Uwagi wstępne
Podcięcie cen
(22) Sprawdzono czy wykluczenie przywozu przypisywanego producentowi eksportującemu który, jak stwierdzono, że nie stosował dumpingu, miałoby jakiś znaczący wpływ na analizę aspektów szkody i związku przyczynowego.
Stwierdzono, że nawet, gdyby taki przywóz wyłączono z analizy, to wnioski co do istnienia istotnej szkody spowodowanej przywozem towarów po cenach dumpingowych pozostałyby bez zmian, w szczególności wobec znacznego podcięcia cenowego i zwiększenia wielkości i udziału w rynku, a także obniżenia cen sprzedaży, co miałoby nawet większe znaczenie.
2.
Definicja przemysłu wspólnotowego
Podcięcie cen
(23) Europejska Federacja Przedsiębiorstw Oświetleniowych ("strona powodowa") podnosi, że przy analizie szkód należało uwzględnić dane odnoszące się do Philips Lighting B.V. ("Philips"), gdyż ta firma także poniosła szkodę.
Powołano się na sprawozdanie Zespołu WTO dotyczące bielizny pościelowej z Indii [3], podnosząc, że na obradach tego Zespołu stwierdzono, że Wspólnota błędnie oparła analizę szkód na różnych grupach wspólnotowych producentów.
(24) Należy zauważyć, że sprawozdanie Zespołu nie jest w tym względzie znaczące.
W istocie, sprawozdanie Zespołu opiera się na przypadku, w którym zastosowano metodologię pobierania próbek.
W tym kontekście, w przeciwieństwie do skarg strony powodowej, w sprawozdaniu Zespołu stwierdzono, że przy ocenie sytuacji przemysłu krajowego kraju przywozu nie należy w rozważaniach uwzględniać producentów, którzy nie są częścią przemysłu wspólnotowego.
Uwzględniając fakt, że Philips wycofał skargę po rozpoczęciu postępowania i że wstrzymał produkcję świetlówek kompaktowych ze scaloną elektroniką we Wspólnocie wkrótce po okresie dochodzenia, firma ta nie może być już uważana za część przemysłu wspólnotowego, zgodnie z art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
W konsekwencji roszczenie odrzucono.
(25) Niektóre zainteresowane strony ponawiały argument, że spółki, tworzące przemysł wspólnotowy same dokonywały przywozu przedmiotowych towarów z ChRL, a zatem nie powinny być częścią przemysłu wspólnotowego.
Stwierdzono także, że przywóz świetlówek kompaktowych ze scaloną elektroniką przez strony powodowe wyniósł podczas okresu dochodzenia co najmniej 10 % całego przywozu z ChRL do Wspólnoty.
(26) Dalsze dochodzenie potwierdziło, że podczas okresu dochodzenia średnio 14,6 % całkowitej sprzedaży świetlówek kompaktowych ze scaloną elektroniką przez producentów Wspólnoty pochodziło z przedmiotowego kraju.
Jednakże ta działalność handlowa nie miała wpływu na ich status jako producentów Wspólnoty, gdyż podstawowa działalność tych producentów pozostawała we Wspólnocie a ich działalność handlową można wytłumaczyć potrzebą uzupełnienia asortymentu towarów tak, aby zaspokajały popyt, a także próbą obrony się przed tanim przywozem spowodowanym dumpingiem.
Odnośnie roszczeń, które strony poszkodowane obliczyły w okresie dochodzenia co najmniej na 10 % całkowitego przywozu do Wspólnoty z ChRL, należy zauważyć, że po pierwsze te roszczenia nie zostały udowodnione, a po drugie, dochodzenie wykazało, że w rzeczywistości przywożone ilości stanowiły znacznie niższy procent.
Roszczenia te zostały dlatego odrzucone i potwierdzono ustalenia wymienione w motywach 51–53 rozporządzenia tymczasowego.
3.
Przywóz z ChRL
Podcięcie cen
(27) W odniesieniu do marginesów podcięcia cenowego, niektórzy producenci eksportujący podnosili, że ceny przemysłu wspólnotowego zastosowane w tych obliczeniach, były niespójne, gdyż w pewnych przypadkach wspólnotowe ceny na świetlówki kompaktowe ze scaloną elektroniką o określonej mocy były wyższe niż ceny świetlówek kompaktowych ze scaloną elektroniką o wyższej mocy, podczas gdy powinny być niższe.
(28) Z uwagi na powyższe potwierdzono, że w niektórych przypadkach przemysł wspólnotowy sprzedawał świetlówki kompaktowe ze scaloną elektroniką o określonej mocy po cenach, które były wyższe od odpowiednich cen świetlówek kompaktowych ze scaloną elektroniką o wyższej mocy.
Jednakże to samo dotyczy świetlówek kompaktowych ze scaloną elektroniką produkowanych przez producentów eksportujących, którzy wysunęli ten argument.
Ceny zależą oczywiście nie tylko od mocy, ale także od innych czynników, takich jak, między innymi koszt produkcji jednostkowej, który może się bardzo zmieniać, zależnie od, między innymi, ilości wyprodukowanych sztuk danego rodzaju świetlówki kompaktowej ze scaloną elektroniką lub od sprzedanej ilości.
(29) Jedna z zainteresowanych stron przedstawiła fakt, że ceny detaliczne we Wspólnocie pozostają niemal stabilne między rokiem 1996 a okresem dochodzenia, natomiast w tym samym czasie ceny importowe zmniejszyły się.
Stwierdzono dlatego, że obliczenie marginesu podcięcia cenowego było mylące, gdyż opierało się na cenach importowych, które nie odzwierciedlają sytuacji na rynku.
(30) Należy w związku z tym przypomnieć, że marginesy podcięcia cenowego zazwyczaj ustala się porównując ceny producentów eksportujących, dostosowane do poziomu CIF, i faktyczne ceny przemysłu Wspólnoty loco zakład dla pierwszego niezależnego klienta na tym samym poziomie handlu.
W tym przypadku, ponieważ zarówno producenci eksportujący, jak i przemysł wspólnotowy sprzedawali w okresie dochodzenia dla tych samych kategorii klientów, dla porównania cen na tym samym poziomie handlu nie były konieczne żadne dostosowania.
Ponadto, porównanie w oparciu o rzeczywiście zapłacone ceny detaliczne nie odzwierciedlałoby postępowania producentów eksportujących, dotyczącego ustalania cen w odniesieniu do przemysłu wspólnotowego, lecz raczej postępowanie dystrybutorów i detalistów kupujących świetlówki kompaktowe ze scaloną elektroniką wszelkiego pochodzenia we Wspólnocie.
(31) Wobec powyższego poddano przeglądowi marginesy podcięcia cenowego oraz dokonano ich poprawek w oparciu o zrewidowane ceny eksportowe, jak to wyjaśniono powyżej, a także po korekcie błędu, jaki pojawił się w walucie użytej przez jednego z eksportujących producentów.
Zrewidowane średnie ważone marginesów podcięcia cenowego, wyrażone procentowo w stosunku do cen przemysłu wspólnotowego, są następujące:
Państwo: ChRL _BAR_ Podcięcie cenowe _BAR_
Margines podcięcia współpracujących producentów eksportujących _BAR_ Między 13,7 % a 45,1 % _BAR_
4.
Sytuacja przemysłu wspólnotowego
(32) Wobec braku nowych dowodów, potwierdza się wstępne ustalenia wymienione w motywach 64–83 rozporządzenia tymczasowego, co oznacza, że przemysł wspólnotowy poniósł w okresie dochodzenia istotną szkodę.
5.
Związek przyczynowy
(33) Jedna z zainteresowanych stron podnosiła, że w przeciwieństwie do tego, co oświadczono w motywie 90 rozporządzenia tymczasowego, w okresie dochodzeniaceny towarów pochodzących z Polski były na tym samym poziomie lub nawet niższe od cen towarów przywożonych pochodzących z ChRL.
(34) W odniesieniu do tej sprawy ceny towarów przywożonych pochodzących z Polski, zostały ustalone na podstawie danych Eurostat, z uwzględnieniem jednostkowych cen importowych, jak zostało to wykonane w odniesieniu do przywozu towarów pochodzących z ChRL, a nie tak, jak zostało to wykonane przez stronę wnoszącą to roszczenie, w cenach importowych na tonę.
Z uwagi na powyższe roszczenie odrzucono.
(35) Wobec braku nowych dowodów, potwierdza się ustalenia dotyczące związku przyczynowego wymienione w motywach 84–99 rozporządzenia tymczasowego, co oznacza, że przywóz towarów po cenach dumpingowych spowodował istotną szkodę poniesioną przez przemysł wspólnotowy.
6.
Interes Wspólnoty
(36) Niektóre zainteresowane strony podnosiły, że środki antydumpingowe mogłyby spowodować wzrost cen importowych z zainteresowanego kraju, co miałoby znaczny wpływ na sytuację finansową importerów świetlówek kompaktowych ze scaloną elektroniką we Wspólnocie.
(37) W odniesieniu do wzrostu cen importowych na rynku Wspólnoty, wydaje się być mało prawdopodobne, by średnie ceny znacząco wzrosły wobec niskiego poziomu ceł w odniesieniu do niektórych chińskich eksportujących producentów w szczególności wobec faktu, że na największego eksportera pod względem wielkości wywozu cło nie zostało nałożone.
Tym niemniej, nawet wobec możliwości wzrostu ceny eksportowej, są uzasadnione odpowiednie środki, gdyż przywrócą one uczciwą konkurencję na rynku wspólnotowym.
Ponadto, jest mało prawdopodobne, by przywóz znacznie zmalał, nawet gdyby wzrost kosztów został przeniesiony na konsumentów. Ci ostatni nadal mają silne bodźce ekonomiczne, by kupować świetlówki energooszczędne.
Co do skutku nałożenia cła antydumpingowego na finansową sytuację importerów, potwierdzono wobec braku nowych dowodów, że wprawdzie nie można wykluczyć negatywnego wpływu na tych importerów, których interesy są w znacznym stopniu zdominowane działalnością związaną ze świetlówkami kompaktowymi ze scaloną elektroniką, ale finansowa sytuacja tych importerów, którzy prowadzą działalność w ramach szerokiego asortymentu innych towarów, lub handlują wyłącznie z producentami eksportującymi, na których nie nałożono żadnego cła, nie zmieni się znacząco ze względu na cła.
Niniejszym potwierdza się wstępne ustalenia zawarte w motywach 106–109 rozporządzenia tymczasowego.
(38) Niektóre zainteresowane strony podnosiły, że cła w znaczący sposób wpłyną na wzrost cen detalicznych i będą miały negatywny wpływ na konsumentów.
(39) W odniesieniu do tej sprawy, każdy ewentualny wzrost zależy w istocie od kilku czynników, takich jak np. zachowanie rynkowe chińskich producentów eksportujących, umiejętności importerów w zakresie przeniesienia każdego wzrostu cen importowych na detalistów lub konsumentów oraz zakresu zmian w modelu przywozowej wymiany handlowej ze względu na fakt, że niektórzy chińscy producenci eksportujący płacą niskie cła lub nie płacą cła w ogóle.
(40) Jeden z importerów wnioskował, aby Komisja skontaktowała się z krajowymi stowarzyszeniami użytkowników i konsumentów w celu oceny wspólnotowego zainteresowania tymi środkami.
(41) W odniesieniu do tej sprawy należy przypomnieć, że zgodnie z art. 21 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, do zainteresowanych stron należy zgłoszenie się do Komisji i dostarczenie jej swoich wniosków.
Niemniej jednak w tym przypadku Komisja skontaktowała się z Organizacją Europejskich Konsumentów (BEUC), która jest przedstawicielem 32 niezależnych krajowych organizacji konsumenckich w Europie.
Po opublikowaniu rozporządzenia tymczasowego, Europejska Federacja Nieruchomości (EPF), która reprezentuje przemysł zarządzający między innymi, oświetleniem w budynkach mieszkalnych i handlowych, przyszła z pomocą i potwierdziła, że cena jest głównym kryterium, jakim kierują się użytkownicy przy wyborze dostawcy świetlówek kompaktowych ze scaloną elektroniką.
Jednakże EPF nie dostarczyła żadnej konkretnej informacji na temat tego, jak cła wpłynęłyby na ceny detaliczne i w konsekwencji na zachowanie użytkowników i konsumentów.
(42) Niektóre zainteresowane strony stwierdziły, że cła antydumpingowe są sprzeczne z prowadzoną przez Wspólnotę polityką oszczędności energii, gdyż spowodują wzrost cen detalicznych dla konsumentów, i w konsekwencji zmniejszenie sprzedaży świetlówek energooszczędnych (CFL).
(43) W odniesieniu do tej sprawy, nie można oczekiwać, by przemysł Wspólnoty ponosił koszty polityki oszczędności energii we Wspólnocie i ponosił szkodę wskutek nieuczciwych praktyk.
Co więcej, należy zauważyć, że średnio, w porównaniu z lampami żarowymi, świetlówki kompaktowe ze scaloną elektroniką zużywają 20 % energii i działają pięć razy dłużej, co w rezultacie daje świetlówkom kompaktowym ze scaloną elektroniką znaczną przewagę, jeśli idzie o koszty.
Dlatego, nawet w przypadku umiarkowanego wzrostu ceny, konsumenci nadal będą mieli silny bodziec ekonomiczny do kupowania świetlówek kompaktowych ze scaloną elektroniką.
(44) Niektóre zainteresowane strony podnosiły, że obciążenie środkami antydumpingowymi byłoby wbrew interesom Wspólnoty, z uwagi na zagrożenie konkurencji ze względu na zmianę notowań cen.
Ten antykonkurencyjny skutek zaostrzyłby się poprzez eliminację z rynku Wspólnoty chińskich świetlówek kompaktowych ze scaloną elektroniką.
(45) Dochodzenie wykazało, że wprawdzie krajowe władze zajmujące się konkurencją, podjęły decyzję dotyczącą wymiany notowań cenowych między producentami wspólnotowymi, jednak decyzja ta nie odnosi się do towarów objętych postępowaniem.
W odniesieniu do towarów objętych postępowaniem, nie znaleziono dowodów nielegalnych praktyk konkurencyjnych między producentami Wspólnoty.
Co więcej Komisja nie jest ma wiadomości na temat jakichkolwiek problemów związanych z konkurencją na rynku Wspólnoty, odnoszących się do towarów objętych postępowaniem.
Ostatecznie biorąc pod uwagę poziom ceł nałożonych na niektórych chińskich eksportujących producentów, jest prawdopodobne, że znacząca część chińskiej konkurencji pozostanie aktywna na rynku wspólnotowym i że nadal będą dostępne alternatywne źródła zaopatrzenia od producentów wspólnotowych i producentów z innych państw trzecich nieobciążonych cłem, w szczególności z Polski i Węgier, których udział w rynku wyniósł około 15 % w okresie dochodzenia.
(46) Z uwagi na powyższe potwierdza się ustalenia wymienione w motywach 100–118 rozporządzenia tymczasowego, czyli, że z punktu widzenia interesów Wspólnoty, nie ma żadnych nieodwołalnych powodów, żeby nie nakładać cel antydumpingowych.
G. ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE
1.
Poziom zniesienia szkód
(47) Zgodnie z art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, cło antydumpingowe powinno odpowiadać marginesowi dumpingu, o ile margines szkody nie jest niższy.
Aby ustalić poziom środków, które mają być ostatecznie nałożone, został ustanowiony poziom zniesienia szkody.
(48) Jeden z producentów eksportujących podnosił, że marża zysku w wysokości 8 %, stosowana do obliczenia ceny nieszkodliwej dla przemysłu wspólnotowego, jest zbyt wysoka, ponieważ obniżenie marży zysku jest normalne ze względu na warunki rynku, który stał się bardziej dojrzały.
(49) Należy zauważyć, po pierwsze, że rynek świetlówek kompaktowych ze scaloną elektroniką rozszerza się, konsumpcja wzrosła o 117 % między 1996 r. a okresem dochodzenia, a więc w tych okolicznościach malejący zysk nie wydaje się być prawdopodobny.
Należy także przypomnieć, że przemysł wspólnotowy osiągnął poziom rentowności około 8 % w 1997 r., a rok później sytuacja przemysłu wspólnotowego zaczęła się pogarszać, z jednoczesnym wzrostem wielkości przywozu i spadkiem cen importowych z ChRL.
Po drugie, jak stwierdzono w motywie 105 rozporządzenia tymczasowego, świetlówki kompaktowe ze scaloną elektroniką są produktami nowoczesnymi, wymagającymi wytężonej pracy działów badawczo-rozwojowych.
Aby pozostać konkurencyjnym, trzeba stale udoskonalać nowe, coraz bardziej skomplikowane modele.
Uwzględniając wyżej wymienione czynniki, wydaje się, że marża zysku na poziomie 8 % może być osiągnięta z zastrzeżeniem braku szkodliwego dumpingu.
(50) Z uwagi na powyższe, potwierdza się metodologię zastosowaną do ustanowienia poziomu zniesienia szkody, jak określono w motywach 121–122 rozporządzenia tymczasowego.
(51) Z uwagi na powyższe w odniesieniu do marginesów podcięcia cenowego poprawiono i zmieniono także margines szkody.
2.
Forma i poziom ostatecznych środków
(52) W świetle powyższego uznaje się, że zgodnie z art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, należy nałożyć ostateczne cło antydumpingowe na poziomie ustalonych marginesów szkody stwierdzonej w odniesieniu do firmy Philips & Yaming i na poziomie marginesów dumpingowych stwierdzonych dla pozostałych eksportujących producentów.
(53) Indywidualne stawki cła antydumpingowego dla poszczególnych spółek określone w niniejszym rozporządzeniu zostały ustanowione na podstawie ustaleń w ramach niniejszego dochodzenia.
W związku z tym odzwierciedlają one sytuację stwierdzoną podczas dochodzenia, odnoszącą się do tych spółek.
Te stawki celne (w przeciwieństwie do ogólnokrajowych stawek celnych odnoszących się do "wszystkich innych spółek") mają wyłączne zastosowanie do przywozu towarów pochodzących z zainteresowanego kraju, wyprodukowanych przez poszczególne spółki, i w ten sposób przez poszczególne wymienione osoby prawne.
Przywożone towary wyprodukowane przez jakąkolwiek inną spółkę, niewymienioną w niniejszym rozporządzeniu z podaniem nazwy i adresu, łącznie z jednostkami powiązanych z tymi, które są wymienione, nie mogą korzystać z tych stawek i podlegają stawkom celnym mającym zastosowanie "do wszystkich pozostałych spółek".
(54) Wszelkie wnioski dotyczące zastosowania indywidualnych antydumpingowych stawek celnych (np. po zmianie nazwy podmiotu lub po ustanowieniu nowych jednostek produkcyjnych lub handlowych) powinny być bezzwłocznie skierowane do Komisji [4] wraz z wszelkimi istotnymi informacjami, w szczególności z podaniem zmian w działalności danej spółki związanych z produkcją, sprzedażą krajową lub wywozem związanych na przykład ze zmianą nazwy lub zmianą produkcji i zmianą jednostki sprzedającej.
Komisja, jeśli uzna za stosowne, po konsultacji z Komitetem Doradczym wprowadzi właściwe zmiany do rozporządzenia poprzez aktualizację wykazu spółek korzystających z indywidualnych stawek cła.
3.
Pobieranie tymczasowego cła
(55) W związku z zakresem stwierdzonych marginesów dumpingu oraz w świetle poziomu szkody wyrządzonej przemysłowi wspólnotowemu, uznaje się za niezbędne, by kwoty zabezpieczone w formie tymczasowego cła antydumpingowego, nałożone rozporządzeniem tymczasowym zostały ostatecznie pobrane w wysokości odpowiadającej stawce cła nałożonego ostatecznie.
W przypadku gdy stawka cła ostatecznego jest wyższa od stawki cła tymczasowego, tylko kwoty zabezpieczone na poziomie ceł tymczasowych zostaną ostatecznie pobrane.
4.
Zmiana nazwy firmy jako przedmiot indywidualnej stawki cła antydumpingowego
(56) Rozporządzenie tymczasowe nakłada indywidualną stawkę celną w wysokości 35,4 % producentowi eksportującemu Zhejiang Sunlight Group Co., Ltd.
Spółka ta poinformowała Komisję, że zmieniła nazwę na Zhejiang Yankon Group Co., Ltd. Spółka prosiła Komisję o zmianę rozporządzenia w celu zapewnienia, że zmiana nazwy nie wpłynęła na prawa spółki do korzystania z indywidualnej stawki celnej mającej zastosowanie do spółki pod jej poprzednią nazwą.
(57) Komisja sprawdziła dostarczone informacje, które wykazały, że zmiana nazwy nie wywarła wpływu na całą działalność przedsiębiorstwa, związaną z produkcją, sprzedażą i wywozem towarów objętych postępowaniem.
Dlatego Komisja doszła do wniosku, że zmiana nazwy w żaden sposób nie wpływa na ustalenia rozporządzenia tymczasowego.
(58) Dlatego sumy zabezpieczone w wyniku tymczasowego cła antydumpingowego nałożonego rozporządzeniem tymczasowym w odniesieniu do towarów produkowanych przez Zhejiang Sunlight Group Co., Ltd powinny być ostatecznie pobierane w wysokości stawki celnej ostatecznie nałożonej na towary produkowane przez Zhejiang Yankon Group Co., Ltd, a dodatkowy kod TARIC A241 poprzednio przypisany do Zhejiang Sunlight Group Co., Ltd, ma zastosowanie do Zhejiang Yankon Group Co., Ltd,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz elektronicznych kompaktowych fluorescencyjnych lamp wyładowczych, z jedną lub więcej szklanymi bańkami, ze wszystkimi elementami oświetleniowymi przymocowanymi do podstawy lampy lub włączonymi do jej podstawy, objętych kodem CN ex85393190 (kod TARIC 85393190*91), i pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej.
2.
Stawkę celną mającą zastosowanie do ceny netto na granicy Wspólnoty, przed ocleniem, w odniesieniu do towarów produkowanych przez następujących producentów ustala się następująco:
Producent _BAR_ Stawka celna % _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
Changzhou Hailong Electronics & Light Fixtures Co., Ltd Luoyang, Changzhou, Jiangsu Changzhou 213104 Chińska Republika Ludowa _BAR_ 59,5 _BAR_ A234 _BAR_
City Bright Lighting (Shenzhen) Ltd Shenzhen Chińska Republika Ludowa _BAR_ 17,1 _BAR_ A235 _BAR_
Deluxe Well Enterprises Ltd Block 17–18, Hong Qiao Tao Industrial Zone Bao An Yuan Shenzhen Chińska Republika Ludowa _BAR_ 37,1 _BAR_ A236 _BAR_
Lisheng Electronic & Lighting (Xiamen) Co., Ltd Xiamen Chińska Republika Ludowa _BAR_ 0,0 _BAR_ A237 _BAR_
Philips & Yarning Lighting Co., Ltd 1805 Hu Yi Highway Malu Jia Ding District Shangai 201801 Chińska Republika Ludowa _BAR_ 32,3 _BAR_ A238 _BAR_
Sanex Electronics Co., Ltd Xin Su Industrial Area, Jiangsu Suzhou 215001 Chińska Republika Ludowa _BAR_ 20,2 _BAR_ A239 _BAR_
Shenzhen Zuoming Electronic Co.
Ltd Shenzhen,Guangdong Chińska Republika Ludowa _BAR_ 8,4 _BAR_ A240 _BAR_
Zhejiang Sunlight Group Co., Ltd 129 Fengshan Road, Zhejiang Shangyu 213104 Chińska Republika Ludowa _BAR_ 35,3 _BAR_ A241 _BAR_
Wszystkie inne przedsiębiorstwa _BAR_ 66,1 _BAR_ A999 _BAR_
3.
Stosuje się obowiązujące przepisy dotyczące opłat celnych, o ile nie ustalono inaczej.
Artykuł 2
1.
Sumy zabezpieczone w drodze tymczasowego cła antydumpingowego na mocy rozporządzenia (WE) nr 255/2001 na przywóz elektronicznych kompaktowych fluorescencyjnych lamp wyładowczych, z jedną lub kilkoma szklanymi lampami, ze wszystkimi elementami zapłonu i elektronicznymi częściami składowymi umocowanymi do cokołu podstawy lampy lub zintegrowanymi w cokole z podstawą lampy, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej są pobierane według stawki ostatecznie nałożonego cła.
Sumy zabezpieczone w drodze ceł tymczasowych na mocy rozporządzenia (WE) nr 255/2001 na przywóz towarów produkowanych przez Zhejiang Sunlight Group Co.pobiera się według stawki ostatecznie nałożonej na przywóz wyprodukowany przez Ltd Zhejiang Yankon Group Co., Ltd (dodatkowy kod TARIC A241).
2.
Sumy zabezpieczone, przekraczające stawkę ostatecznego cła antydumpingowego, są zwolnione.
W przypadku gdy stawka nałożonego ostatecznego cła antydumpingowego przewyższa stawkę cła tymczasowego ostatecznie pobiera się jedynie sumy zabezpieczone na poziomie cła tymczasowego.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 1478/2001
z dnia 18 lipca 2001 r.
zmieniające załączniki I, II oraz III do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego[1], ostatnio zmienione przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 1322/2001[2], w szczególności jego art. 6, 7 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2377/90, maksymalne limity pozostałości muszą być ustalane stopniowo dla wszystkich substancji farmakologicznie czynnych, które są stosowane we Wspólnocie w weterynaryjnych produktach leczniczych przeznaczonych do podawania zwierzętom służącym do produkcji żywności.
(2) Maksymalne limity pozostałości powinny być ustalane wyłącznie po zbadaniu w ramach Komitetu ds. weterynaryjnych produktów leczniczych wszystkich istotnych informacji dotyczących bezpieczeństwa pozostałości danych substancji dla konsumenta środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego i wpływu pozostałości na przetwórstwo przemysłowe środków spożywczych.
(3) Przy ustalaniu maksymalnych limitów pozostałości dla pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego, niezbędne jest określenie gatunków zwierząt, u których mogą występować pozostałości, poziomów jakie mogą występować w odpowiednich tkankach mięsnych uzyskanych z leczonego zwierzęcia (tkanka docelowa) i rodzaju pozostałości istotnej dla monitorowania pozostałości (pozostałość znacznikowa).
(4) Do celów kontroli pozostałości, jak przewidziano we właściwym prawodawstwie wspólnotowym, maksymalne limity pozostałości powinny być zwykle ustalane dla tkanek docelowych wątroby lub nerek.
Jednakże wątroba i nerki są często usuwane z tusz w międzynarodowym handlu i dlatego maksymalne limity pozostałości powinny być zawsze ustalane dla tkanki mięśniowej lub tłuszczowej.
(5) W przypadku weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych do stosowania u ptactwa nieśnego, zwierząt mlecznych lub pszczół miodnych, maksymalne limity pozostałości muszą zostać ustalone również dla jaj, mleka i miodu.
(6) W załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać bacytracynę(mleko krowie), rafoksanid, kumafos, cyromazynę oraz doramektynę(jelenie, łącznie z reniferami).
(7) W załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać amprolium oraz kwas tiludronowy, sól disodowa.
(8) Aby umożliwić zakończenie badań naukowych należy przedłużyć tymczasowy okres obowiązywania maksymalnych limitów pozostałości dla piperazyny, określony uprzednio w załączniku III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90.
(9) W celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia, przed jego wejściem w życie, należy przewidzieć odpowiedni okres w celu umożliwienia Państwom Członkowskim dokonania wszelkich dostosowań, które mogą okazać się niezbędne w odniesieniu do pozwoleń na dopuszczenie do obrotu określonych weterynaryjnych produktów leczniczych, udzielonych zgodnie z dyrektywą Rady 81/851/EWG[3], ostatnio zmienioną przez dyrektywę Komisji 2000/37/WE[4].
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach I, II i III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany jak określono w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/2001
z dnia 19 lipca 2001 r.
ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 3448/93 w odniesieniu do obejmowania pewnych ilości niektórych produktów podstawowych wymienionych w załączniku I do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską ustaleniami dotyczącymi przetwórstwa wewnętrznego bez uprzedniego badania warunków gospodarczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3448/93 z dnia 6 grudnia 1993 r. ustanawiające zasady handlu mające zastosowanie do niektórych towarów pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2580/2000 [2], w szczególności jego akapit trzeci art. 11 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 3448/93 niektóre ilości pewnych produktów podstawowych w rozumieniu art. 11 wspomnianego rozporządzenia mogą być obejmowane wewnętrznymi ustaleniami dotyczącymi przetwórstwa bez uprzedniego badania warunków gospodarczych określonych w art. 117 lit. c) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Rady i Parlamentu Europejskiego (WE) nr 2700/2000 [4]. Należy przyjąć ustalenia w celu wprowadzenia tej możliwości oraz sprawdzania i planowania ilości tych produktów.
(2) W tym celu należy ustanowić procedurę umożliwiającą określenie tych ilości przy zastosowaniu bilansu.
Aby zapewnić przejrzystość tej procedury, bilans ten powinien być badany przez Grupę Ekspertów ds. zagadnień horyzontalnych związanych z handlem przetworzonymi produktami rolnymi niewymienionymi w załączniku I, a ilości powinny być na czas ogłaszane.
(3) Do celów przyznawania takich ilości należy przewidzieć szczególne świadectwo pozwalające na uzyskanie stosownych zezwoleń celnych.
(4) Ponieważ wspomniana procedura musi zapewniać dostęp przemysłu przetwórczego Wspólnoty do surowców rolnych na konkurencyjnych warunkach, a system refundacji wywozowych nie daje takiej gwarancji z powodu limitów nałożonych przez porozumienia zawarte zgodnie z art. 300 Traktatu, ta procedura musi koncentrować się na przedsiębiorcach, których potrzeby refundacji pozostają częściowo lub w całości niespełnione.
(5) Zasady składania wniosków, udzielania, stosowania i przyznawania tych świadectw, a także ich cechy techniczne powinny zostać określone w sposób pozwalający na elastyczne stosowanie odpowiedniej procedury i właściwe zarządzanie.
Dlatego w dużej mierze należy stosować procedurę już stosowaną w przypadku niektórych świadectw rolnych, ustanowioną w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1291/2000 z dnia 9 czerwca 2000 r. ustalającym wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i na wywóz oraz świadectw o wcześniejszym wyznaczeniu refundacji dla produktów rolnych [5].
(6) Ponieważ Komisja uwzględnia wszystkie przedsiębiorstwa przetwarzające produkty rolne, wszelkie towary nieujęte w załączniku I muszą być brane pod uwagę łącznie.
Wyżej opisana procedura musi więc przewidywać produkcję na mocy wewnętrznych ustaleń dotyczących przetwórstwa w dwóch etapach, z których każdy jest wykonywany przez inne przedsiębiorstwo.
(7) Należy określić, że zezwolenia te mogą być dostarczane w trzech transzach; ponadto należy przewidzieć awaryjne udostępnianie jednej lub kilku transz tych świadectw w nieprzewidzianych sytuacjach, szczególnie rynkowych, a także możliwość przeniesienia praw z tytułu tych świadectw.
(8) Należy przewidzieć przekazywanie danych statystycznych o stosowaniu świadectw w celu umożliwienia sprawdzania i planowania ilości danych produktów podstawowych.
(9) Komitet Zarządzający ds. zagadnień horyzontalnych związanych z handlem przetworzonymi produktami rolnymi niewymienionymi w załączniku I do Traktatu nie przedstawił opinii w terminie określonym przez swojego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zakres niniejszego rozporządzenia
1.
Obejmowanie pewnych ilości produktów podstawowych wymienionych w art. 11 rozporządzenia (WE) nr 3448/93 wewnętrznymi ustaleniami dotyczącymi przetwórstwa bez uprzedniego badania warunków gospodarczych jest uzależnione, w trakcie okresu ważności, od okazania świadectwa przetwórstwa wewnętrznego (zwanego dalej "świadectwem IP").
2.
Można udzielić dwóch kolejnych zezwoleń na przetwórstwo wewnętrzne – jednego dla objęcia produktu podstawowego, a drugiego dla objęcia produktu pośredniego odpowiadającego produktowi podstawowemu.
W takim przypadku warunki gospodarcze są uważane za spełnione dla każdego z tych zezwoleń, jeśli każdy z wniosków o zezwolenie został przedłożony na podstawie tego samego świadectwa IP.
Artykuł 2
Bilans
1.
Najpóźniej do dnia 21 września każdego roku Komisja sporządza bilans opisany w art. 11 rozporządzenia (WE) nr 3448/93 i przedstawia go Grupie Ekspertów ds. zagadnień horyzontalnych związanych z handlem przetworzonymi produktami rolnymi niewymienionymi w załączniku I (zwanej dalej "Grupą Ekspertów").
2.
Jeśli szacunkowa kwota potrzebna do refundacji przekroczy dostępne środki, ilości rozmaitych produktów podstawowych o ośmiocyfrowym kodzie Nomenklatury Scalonej będą ustalane według bilansu.
Artykuł 3
Wstępna publikacja dostępnych ilości
Łączne ilości każdego produktu podstawowego określone zgodnie z art. 2 ust. 2 są ogłaszane najpóźniej 30 września każdego roku w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Zgodnie z art. 21, 22 i 23 świadectwa dla tych ilości mogą zostać przyznane w trzech transzach.
Artykuł 4
Wnioski o wydanie świadectw IP
1.
O świadectwo IP ubiegać się może jedynie przedsiębiorca będący tytularnym posiadaczem ważnego świadectwa refundacji w rozumieniu rozporządzenia Komisji (WE) nr 1520/2000 [6] lub będący tytularnym posiadaczem świadectwa wydanego w poprzednim roku budżetowym.
Jednakże o świadectwo może ubiegać się każdy przedsiębiorca, który otrzymał refundacje w trakcie bieżącego lub poprzedniego roku budżetowego, w wypadkach, w których ma zastosowanie akapit drugi art. 14 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1520/2000.
2.
Należy składać osobny wniosek dla każdej ilości dostępnego pojedynczego produktu podstawowego o ośmiocyfrowym kodzie Nomenklatury Scalonej.
Jeden przedsiębiorca może złożyć w jednej transzy tylko jeden wniosek na każdy produkt podstawowy.
Władze przyjmują jedynie wnioski o świadectwa z załączonym pisemnym oświadczeniem wnioskodawcy, że w danej transzy nie złożył on ani nie złoży żadnego innego wniosku o świadectwa IP dla tego samego produktu podstawowego w Państwie Członkowskim, w którym wystąpił o wydanie takiego świadectwa, ani w żadnym innym Państwie Członkowskim.
Jeśli złożony został więcej niż jeden wniosek na ten sam produkt podstawowy, wszystkie wnioski zostają odrzucone.
3.
Łączna ilość produktu podstawowego, o którą stara się przedsiębiorca w danej transzy, nie może przekroczyć 5000 ton w przypadku produktów podstawowych objętych organizacją wspólnego rynku przetworów mlecznych, cukru i ryżu, a 20000 ton w przypadku produktów objętych organizacją wspólnego rynku zbóż.
Artykuł 5
Składanie wniosków o wydanie świadectw
1.
Nie przyjmuje się wniosków o świadectwa, które nie zostały przedłożone lub wysłane właściwemu organowi na formularzach drukowanych lub wypełnionych zgodnie z art. 9.
Właściwe organy mogą jednak przyjmować pisemne wiadomości przesłane drogą elektroniczną bądź za pośrednictwem środków łączności, o ile zawierają one wszystkie dane wymagane w formularzach.
Państwa Członkowskie mogą wymagać, aby pisemna wiadomość przesłana drogą elektroniczną lub za pośrednictwem środków łączności została potwierdzona wnioskiem na formularzu wydrukowanym lub wypełnionym zgodnie z art. 9, przekazanym lub dostarczonym bezpośrednio właściwemu organowi. Datą złożenia takiego wniosku będzie wtedy data otrzymania przez właściwy organ takiej pisemnej wiadomości przesłanej drogą elektroniczną bądź za pośrednictwem środków łączności.
Wymóg ten nie będzie wpływał na ważność pisemnych wniosków przesłanych drogą elektroniczną lub za pośrednictwem środków łączności.
W przypadku wniosków o świadectwa składanych drogą elektroniczną właściwe władze Państw Członkowskich określą sposób zamiany metody ręcznego podpisu na inną metodę, która może być oparta na zastosowaniu kodów.
2.
Wnioski o świadectwa mogą zostać wycofane jedynie listem wysłanym pocztą zwykłą, za pośrednictwem środków łączności lub pocztą elektroniczną. Wniosek taki musi zostać otrzymany przez właściwe władze przed godziną 13 w dniu złożenia wniosku, z wyjątkiem przypadków zadziałania siły wyższej.
Artykuł 6
Procedura składania wniosków
1.
Za dzień złożenia wniosku o świadectwo przyjmuje się dzień, w którym zostaje on otrzymany przez właściwy organ, pod warunkiem że nastąpi to przed godziną 13. Nie ma znaczenia, czy wniosek został dostarczony właściwemu organowi bezpośrednio czy też listem wysłanym pocztą zwykłą, za pośrednictwem środków łączności lub pocztą elektroniczną.
2.
Wniosek o świadectwo otrzymany przez właściwe organy w sobotę, w niedzielę lub w dniu świątecznym lub po godzinie 13 w dniu roboczym jest traktowany jako wniosek złożony pierwszego dnia roboczego po dniu jego faktycznego otrzymania.
3.
Jeśli ostatni dzień okresu składania wniosków wyrażonego w dniach wypada w sobotę, niedzielę lub dzień świąteczny, termin ten zostaje przedłużony do następnego dnia roboczego do godziny 13.
Powyższe przedłużenie terminu nie jest jednak uwzględniane przy określaniu okresu ważności świadectwa.
4.
Terminy określone w niniejszym rozporządzeniu są terminami według czasu belgijskiego.
Artykuł 7
Odrzucanie wniosków
Wnioski zawierające warunki nieuwzględnione w zasadach Wspólnoty są odrzucane.
Artykuł 8
Wypisy
Wypisy ze świadectw mają taką samą wagę prawną jak same świadectwa, w ramach ilości, dla których zostały wydane.
Artykuł 9
Zasady używania i projektowania formularzy
1. Z zastrzeżeniem drugiego akapitu art. 5 ust. 1 oraz art. 11 ust. 1 wnioski o świadectwa, same świadectwa oraz ich wypisy są sporządzane na formularzach zgodnych ze wzorami w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, nagłówek "Świadectwo przywozowe AGRIM", z następującymi zmianami:
a) nagłówek "Świadectwo przywozowe AGRIM" zostaje usunięty lub wykreślony bądź na nagłówku tym nadrukowuje się wyrazy "świadectwo IP".
Można to czynić środkami mechanicznymi lub elektronicznymi;
b) skreśla się sekcje 7 i 8;
c) skreśla się tytuł sekcji 11;
d) skreśla się sekcję 19 wzoru świadectwa;
e) w sekcji 20 wzoru wniosku o świadectwo oraz w sekcji 24 wzoru świadectwa dodaje się pozycję "Świadectwo UC, o którym mowa w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1520/2000, dla celów produkcji towarów nieobjętych załącznikiem I" ręcznie albo środkami mechanicznymi lub elektronicznymi.
Formularze takie muszą być wypełniane zgodnie z podanymi w nich wskazówkami.
2.
Formularze świadectw są sporządzane w zestawach zawierających w podanej kolejności: egzemplarz pierwszy, egzemplarz drugi oraz wniosek, łącznie z dodatkowymi egzemplarzami świadectwa.
Państwa Członkowskie mogą zwalniać wnioskodawców od wypełniania zestawów określonych w poprzednim akapicie, wymagając jedynie wypełniania formularza wniosku.
Jeśli ilość, na którą wystawiono świadectwo, jest mniejsza niż ilość określona w oryginalnym wniosku, druga ilość musi być podana jedynie na formularzu wniosku.
Formularze dla wypisów ze świadectw są sporządzane w zestawach zawierających w podanej kolejności: egzemplarz pierwszy i egzemplarz drugi.
3.
Formularze i ich dodatkowe strony są drukowane na białym papierze bez ścieru drzewnego, przygotowanym do pisania, o gramaturze co najmniej 40 g/m2.
Rozmiar papieru wynosi 210 x 297 mm, z tolerancją długości –5-+8 mm, interlinią 4,24 mm (szósta część cala) i z dokładnie odwzorowanym rozmieszczeniem elementów formularzy.
Obie strony egzemplarza pierwszego oraz strona kartek dodatkowych, na której powinny się pojawić przypisania, są ponadto oznaczone drukowanym zielonym wzorem w plecionkę, by zapobiec wszelkim fałszerstwom metodami mechanicznymi czy chemicznymi.
4.
Drukowaniem formularzy zajmują się Państwa Członkowskie.
Formularze mogą być także drukowane przez drukarnie wyznaczone przez Państwo Członkowskie, w którym mają one siedzibę.
W takim wypadku na każdym formularzu znajduje się odniesienie do upoważnienia udzielonego przez dane Państwo Członkowskie.
Każdy formularz zawiera nazwę oraz adres drukarni lub znak ją identyfikujący, a także indywidualny numer seryjny, z wyjątkiem formularza wniosku oraz dodatkowych stron.
Numer ten jest poprzedzony następującymi literami odpowiadającymi Państwu Członkowskiemu wydającemu dokument: "AT" dla Austrii, "BE" dla Belgii, "DE" dla Niemiec, "DK" dla Danii, "EL" dla Grecji, "ES" dla Hiszpanii, "FI" dla Finlandii, "FR" dla Francji, "IE" dla Irlandii, "IT" dla Włoch, "LU" dla Luksemburga, "NL" dla Niderlandów, "PT" dla Portugalii, "SE" dla Szwecji i "UK" dla Wielkiej Brytanii.
W momencie ich wydania świadectwa i wypisy mogą mieć numer wydania przyznany przez wydający je organ.
5.
Wnioski, świadectwa i wypisy są wypełniane maszynowo lub komputerowo.
Wnioski, świadectwa i wypisy są drukowane i wypełniane w jednym z oficjalnych języków Wspólnoty, określonym przez właściwe władze wydającego Państwa Członkowskiego.
Państwa Członkowskie mogą także dopuszczać wnioski wypełnione atramentem i drukowanymi literami.
6.
Pieczęcie organów wydających i organów zajmujących się przypisaniem są wyciskane pieczątką metalową, najlepiej ze stali.
Organ wydający może też używać zamiast pieczęci zwykłej pieczęci suchej z perforowanymi literami lub cyframi.
7.
Właściwe władze Państw Członkowskich mogą, jeśli to konieczne, wymagać tłumaczeń świadectw i ich wypisów na jeden z urzędowych języków danego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 10
Procedura wydawania wypisów
1.
Na wniosek tytularnego posiadacza świadectwa lub cesjonariusza oraz po złożeniu pierwszego egzemplarza dokumentu organ wydający lub agencje wyznaczone przez każde Państwo Członkowskie mogą wydać jeden lub więcej wypisów z tego dokumentu.
Wypisy są sporządzane co najmniej w dwóch egzemplarzach. Egzemplarz pierwszy, zwany "egzemplarzem posiadacza" i oznaczony kodem "Nr 1", jest wydawany lub przesyłany wnioskodawcy. Egzemplarz drugi, zwany "egzemplarzem organu wydającego" i oznaczony kodem "Nr 2", pozostaje w organie wydającym.
Na egzemplarzu nr 1 organ wydający wypis określa ilość, dla której dany wypis został wydany.
Obok tej ilości na egzemplarzu nr 1 zamieszczane jest słowo "wypis".
2.
Nie sporządza się dalszych wypisów z wypisu ze świadectwa.
3. Tytularny posiadacz zwraca egzemplarz nr 1 wypisu wykorzystanego lub nieaktualnego do organu wydającego świadectwo, z załączonym egzemplarzem nr 1 świadectwa, na podstawie którego został on sporządzony, żeby organ wydający mógł dostosować wpisy na egzemplarzu nr 1 świadectwa do wpisów na egzemplarzu nr 1 wypisu.
Artykuł 11
Świadectwa elektroniczne
1.
Z zastrzeżeniem art. 9 świadectwa mogą być wydawane i stosowane przy użyciu systemów komputerowych, zgodnie ze szczegółowymi zasadami ustalonymi przez właściwe władze.
Świadectwa takie są dalej zwane "świadectwami elektronicznymi".
Treść świadectwa elektronicznego musi być identyczna z treścią świadectwa papierowego.
2.
Tytularni posiadacze lub cesjonariusze świadectw elektronicznych, którzy zamierzają używać ich w Państwie Członkowskim niepodłączonym do skomputeryzowanego systemu wydawania dokumentów, muszą zwrócić się o sporządzenie wypisu z takich świadectw.
Wypisy te są niezwłocznie wydawane bez dodatkowych kosztów na formularzu, o którym mowa w art. 9 ust. 1.
Wypisy te wydawane są w formie dokumentu papierowego w Państwach Członkowskich podłączonych do systemu skomputeryzowanego wydawania dokumentów.
Artykuł 12
Liczba egzemplarzy świadectw IP
Z zastrzeżeniem art. 11 świadectwa te są sporządzane co najmniej w dwóch egzemplarzach. Egzemplarz pierwszy, zwany "egzemplarzem posiadacza" i oznaczony kodem "Nr 1", jest niezwłocznie wydawany wnioskodawcy. Egzemplarz drugi, zwany "egzemplarzem organu wydającego" i oznaczony kodem "Nr 2", pozostaje w organie wydającym.
Artykuł 13
Okres ważności świadectw IP
1.
Świadectwa IP są ważne do końca trzeciego miesiąca po dacie złożenia wniosku o ich wydanie.
2.
Do celu określenia okresu ważności świadectw są one uważane za wydane w dniu złożenia o nie wniosku, z wliczeniem tego dnia do okresu ich ważności.
Świadectw tych nie można jednak używać do momentu ich faktycznego wydania.
3. Za okazaniem egzemplarza nr 1 ważnego świadectwa UC lub wypisu z takiego świadectwa i przy spełnieniu warunków ustalonych w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2454/93 [7] przedsiębiorca może złożyć pojedynczy wniosek do organów celnych Państwa Członkowskiego o zezwolenie na stosowanie wewnętrznych ustaleń dotyczących przetwórstwa w stosunku do ilości produktu podstawowego mniejszej lub równej ilości określonej na świadectwie lub wypisie. Uważa się w takim przypadku, że zostały spełnione warunki gospodarcze, o których mowa w art. 117 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Na mocy art. 14 może jednak zostać następnie przyjęty drugi wniosek.
W części II sekcji I kolumny 29 oraz sekcji I kolumny 30 egzemplarza nr 1 organy celne określają ilość, na którą został faktycznie złożony wniosek.
W celu poświadczenia daty złożenia wniosku organy celne podpisują i pieczętują sekcję I kolumny 32 oryginału egzemplarza nr 1.
Organy celne przesyłają następnie w ciągu 15 dni właściwie wypełniony oryginał egzemplarza nr 1 organowi wydającemu, określonemu w sekcji I. Jeżeli jednak ma zastosowanie art. 14 ust. 1, organy celne przesyłają organowi wydającemu kopię wypełnionego egzemplarza nr 1, zatrzymując oryginał.
W przypadku świadectwa elektronicznego może to nastąpić drogą elektroniczną.
Artykuł 14
Drugi wniosek o wydanie zezwolenia
1.
Na wniosek przedsiębiorcy oraz przed złożeniem wniosku o pierwsze zezwolenie na przetwórstwo wewnętrzne organ wydający lub organ wyznaczony przez każde Państwo Członkowskie (lub jeden z tych organów, jeśli wyznaczono ich kilka) zamieszcza poniższy właściwie uzupełniony tekst w sekcji XX świadectwa lub, jeżeli to stosowne, wypisu:
- Solicitud de segunda autorización prevista por […] para la admisión del producto de código NC […] con arreglo al apartado 2 del artículo 1 del Reglamento (CE) no 1488/2001
- Påtænkt ansøgning om anden tilladelse fra… med henblik på henførsel of produktet… (KN-koden anføres) i henhold til artikel 1, stk.
2, i forordning (EF) nr. 1488/2001
- Antrag auf eine zweite Bewilligung vorgesehen von…, zwecks Überführung des Erzeugnisses der KN-Position… gemäß Artikel 1 Absatz 2 der Verordnung (EG) Nr. 1488/2001
- Αίτηση παροχής δεύτερης άδειας που ζητήθηκε από τον… για την εμπορία του προϊόντος του κώδικα ΣΟ… σύμφωνα με το άρθρο 1, παραγράφος 2 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ.
1488/2001
- Application by… for a second authorisation for the placement of the product… [insert CN code] in accordance with Article 1(2) of Regulation (EC) No 1488/2001
- Demande de deuxième autorisation envisagée par… pour le placement de produit de code NC… conformément à l’article 1 paragraphe 2 du règlement (CE) no 1488/2001
- Domanda di seconda autorizzazione, richiesta da… per l’iscrizione del prodotto del codice NC… ai sensi dell’articolo 1, paragrafo 2, del regolamento (CE) n. 1488/2001
- Aanvraag voor een tweede vergunning van… voor de plaatsing van het product met GN-code… overeenkomstig artikel 1, lid 2, van Verordening (EG) nr. 1488/2001
- Pedido de segunda autorização previsto por… para a colocação do produto do código NC… em conformidade com o n.o 2 do artigo 1.o do Regulamento (CE) n.o 1488/2001
- Toinen lupahakemus, jonka tekee…, tuotteen, jonka CN-koodi on…, saattamiseksi sisäiseen jalostusmenettelyyn asetuksen (EY) N:o 1488/2001 1 artiklan 2 kohdan mukaisesti
- En andra tillståndsansökan planeras av… för aktiv förädling av en produkt med KN-kod… enligt artikel 1.2 i förordning (EG) nr 1488/2001.
Dla drugiego wniosku o zezwolenie przedsiębiorca może wyznaczyć tylko jednego wnioskodawcę i tylko jeden produkt, może też wymagać tylko jednego wpisu.
Dany organ składa ponadto pieczęć poświadczającą datę złożenia wniosku.
2.
Przedsiębiorca, posiadacz pierwszego zezwolenia, powiadamia organy celne o ilości produktu, o którym mowa we wpisie określonym w akapicie drugim ust. 1.
Po otrzymaniu powiadomienia, o którym mowa w powyższym akapicie, organy celne zamieszczają poniższy właściwie uzupełniony tekst w sekcji XX świadectwa po wpisie, o którym mowa w ust. 1:
- Por una cantidad de… kg
- For… kg
- Fur eine Menge von… kg
- Για ποσότητα… Kg
- For… kg
- Pour une quantité de… Kg
- Per una quantità di… kg
- Voor een hoeveelheid van… kg
- Para uma quantidade de… kg
- Määrälle… kg
- För en kvantitet på… kg.
W ciągu 15 dni roboczych od powiadomienia, o którym mowa w akapicie pierwszym, organy celne przekazują oryginał egzemplarza nr 1 organowi wydającemu określonemu w sekcji I.
3.
Po otrzymaniu egzemplarza nr 1 zgodnie z ust. 2 dany organ oblicza liczbę dni kalendarzowych pozostałych do końca okresu ważności, z odniesieniem do daty złożenia wniosku, o którym mowa w akapicie pierwszym art. 13 ust. 3.
Przyjmuje się, że pełny miesiąc ma 30 dni.
4.
W dniu powiadomienia, o którym mowa w ust. 2, posiadacz świadectwa zwraca się z wnioskiem o przekazanie praw lub, jeżeli to stosowne, zwrócenie ich przedsiębiorcy, o którym mowa w ust. 1, zgodnie z art. 15.
5.
Na wniosek przedsiębiorcy określonego we wpisie w powyższym ust. 1 dany organ zwraca świadectwo po przekazaniu praw lub, jeżeli to stosowne, zwróceniu, o którym mowa w ust. 4, i po zamieszczeniu następującego, właściwie wypełnionego wpisu w sekcji XI:
- Nueva fecha de fin de validez:…
- Ny udløbsdato…
- Neues Ende der Gültigkeitsdauer:…
- Νέα ημερομηνία λήξης ισχύος…
- New expiry date:…
- Nouvelle date de fin de validité le…
- Nuova data di scadenza della validità:…
- Nieuwe datum waarop geldigheidsduur afloopt:…
- Nova data de termo de validade:…
- Uusi voimassaolon päättymispäivä on…
- Ny sista giltighetsdag…
Nowa data ważności jest wyznaczana przez dodanie okresu obliczonego w ust. 3 do daty otrzymania wniosku, o którym mowa w poprzednim akapicie.
6. Za okazaniem egzemplarza nr 1 ważnego świadectwa IP lub wypisu, zgodnie z warunkami określonymi w rozporządzeniu (EWG) nr 2454/93, przedsiębiorca może złożyć wniosek o zezwolenie na przetwórstwo wewnętrzne dla ilości mniejszej lub równej ilości produktu określonej na świadectwie lub wypisie, zgodnie z ust. 1. Uważa się w takim przypadku, że zostały spełnione warunki gospodarcze, o których mowa w art. 117 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
W części II sekcji II kolumny 29 oraz sekcji II kolumny 30 egzemplarza nr 1 organy celne określają ilość, na którą faktycznie został złożony wniosek.
W celu poświadczenia daty złożenia wniosku organy celne podpisują i pieczętują sekcję II kolumny 32 oryginału egzemplarza nr 1.
W ciągu 15 dni roboczych organy celne przekazują właściwie wypełniony oryginał egzemplarza nr 1 organowi wydającemu określonemu w sekcji I.
7.
W przypadku świadectwa elektronicznego może to nastąpić drogą elektroniczną.
Artykuł 15
Przekazanie praw
1.
Tytularny posiadacz praw z tytułu świadectw może je przekazać w okresie ważności tych świadectw.
Prawa z tytułu jednego świadectwa lub jego wypisu można przekazać tylko jednemu cesjonariuszowi.
2.
Cesjonariusze nie mogą przekazywać swoich praw dalej; mogą je jedynie zwrócić tytularnemu posiadaczowi.
W takich przypadkach organ wydający zamieszcza jeden z poniższych wpisów w sekcji VI świadectwa:
- Retrocesión al titular el…
- Tilbageføring til indehaveren den…
- Rückübertragung auf den Lizenzinhaber am…
- Εκ νέου παραχώρηση στο δικαιούχο στις…
- Rights transferred back to the titular holder on… [date]
- Rétrocession au titulaire le…
- Retrocessione al titolare in data…
- Aan de titularis geretrocedeerd op…
- Retrocessão ao titular em…
- Palautus todistuksenhaltijalle…
- Återbördad till licensinnehavaren den…
3.
W przypadku złożenia wniosku o przekazanie praw przez tytularnego posiadacza lub zwrot praw tytularnemu posiadaczowi przez cesjonariusza organ wydający lub agencja (lub agencje) wyznaczona przez każde Państwo Członkowskie zamieszcza na świadectwie lub, jeżeli to stosowne, wypisie poniższe dane:
a) nazwę i adres cesjonariusza lub wpis, o którym mowa w ust. 2;
b) datę takiego wpisu, poświadczoną pieczęcią organu lub agencji.
4.
Przekazanie lub zwrot praw tytularnemu posiadaczowi ma miejsce w dniu zamieszczenia takiego wpisu.
Artykuł 16
Skutki wpisów zamieszczonych przez organy Państwa Członkowskiego
Świadectwa i wypisy wydane przez organy Państwa Członkowskiego oraz wpisy i adnotacje zamieszczone przez nie mają takie same skutki prawne w każdym innym Państwie Członkowskim jak dokumenty wydane oraz wpisy i adnotacje zamieszczone przez władze tych Państw Członkowskich.
Artykuł 17
Błędne wpisy na świadectwach
1.
Wpisy w świadectwach i wypisach nie mogą być modyfikowane po ich zamieszczeniu.
2.
W razie wątpliwości co do poprawności wpisów na świadectwie lub wypisie na wniosek danej strony lub właściwych władz danego Państwa Członkowskiego świadectwo takie lub wypis zostają zwrócone organowi wydającemu.
Jeśli organ wydający zdecyduje, że należy wprowadzić poprawkę, wycofuje on wypis lub świadectwo razem z innymi wcześniej wydanymi wypisami i niezwłocznie wydaje poprawiony wypis lub poprawione świadectwo, razem z poprawionymi wypisami z tego świadectwa.
Poprawione dokumenty zawierają wpis "świadectwo poprawione dnia…" lub "wypis poprawiony dnia…", a wszelkie wcześniejsze wpisy na takich egzemplarzach zostaną przekopiowane.
Jeśli organ wydający nie widzi potrzeby poprawienia świadectwa czy wypisu, zamieszcza na nim swoją pieczęć i adnotację "potwierdzone dnia… zgodnie z art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1488/2001".
Artykuł 18
Zwrot świadectwa organowi wydającemu
1.
Na wniosek organu wydającego tytularny posiadacz musi zwrócić świadectwo oraz wypisy z tego świadectwa.
2.
Zgodnie z niniejszym artykułem lub art. 17 na wniosek danej strony właściwe organy krajowe wydają jej potwierdzenie przy zwrocie lub zatrzymaniu zakwestionowanego dokumentu.
Artykuł 19
Sprawdzanie autentyczności
1.
W razie wątpliwości co do autentyczności świadectwa, wypisu lub wpisów czy adnotacji na świadectwie, właściwe władze krajowe zwracają dokument lub jego fotokopię danemu organowi w celu weryfikacji.
Dokumenty można także zwracać w ramach wyrywkowej kontroli. W takim przypadku zwraca się jedynie fotokopie tego dokumentu.
2.
Na wniosek danej strony właściwe organy krajowe wydają jej potwierdzenie przy zwrocie lub zatrzymaniu zakwestionowanego dokumentu zgodnie z ust. 1.
Artykuł 20
Utrata świadectwa
Jeśli posiadacz lub cesjonariusz świadectwa IP może przedstawić właściwym władzom przekonujący dowód, że świadectwo lub wypis z tego świadectwa nie zostały wykorzystane całkowicie lub w części i że nie mogą one być używane, szczególnie z powodu całkowitego czy częściowego zniszczenia, organ wydający świadectwo oryginalne wystawia zastępcze świadectwo lub wypis na ilość towarów równą pozostałej dostępnej ilości.
Świadectwo lub wypis zastępczy zawiera informację oraz wpisy pojawiające się w dokumencie, który zastępuje.
Artykuł 21
Pierwsza transza wydawanych świadectw IP – współczynnik redukcji
1.
Pierwsza transza wydawanych świadectw obejmuje do 60 % ilości podstawowych produktów opublikowanych zgodnie z art. 3.
Po dacie publikacji, o której mowa w art. 3, i nie później niż 14 października każdego roku każdy przedsiębiorca może złożyć wniosek o wydanie jednego świadectwa IP dla jednego produktu podstawowego.
2.
Najpóźniej do dnia 21 października Państwa Członkowskie informują Komisję o wnioskach na każdy produkt podstawowy, podając ilość, na którą złożono wnioski, oraz nazwę firmy odpowiedniego przedsiębiorcy.
3.
W stosownych przypadkach Komisja ustala współczynnik redukcji dla każdego produktu podstawowego na podstawie ilości, o których mowa w akapicie pierwszym ust. 1.
Komisja publikuje dane współczynniki w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich w ciągu pięciu dni roboczych po dacie określonej w ust. 2.
W stosownych przypadkach w ciągu pięciu dni roboczych po dacie ustalonej w ust. 2 Komisja informuje dane Państwa Członkowskie o wnioskach odrzuconych z tego powodu, że ten sam przedsiębiorca złożył je w kilku Państwach Członkowskich na ten sam produkt podstawowy.
4.
W ciągu pięciu dni roboczych po upływie okresu ustalonego w akapicie trzecim ust. 3 właściwe władze danego Państwa Członkowskiego mogą wydawać świadectwa, na które zostały złożone wnioski.
5.
Jeśli ustalono współczynnik redukcji, świadectwa wydane dla każdego wniosku muszą uwzględniać ilość zamawianego produktu podstawowego pomnożoną przez dany współczynnik redukcji.
Organ wydający zaznacza w sekcjach XVII i XVIII ilość, dla której wydano świadectwo.
Artykuł 22
Druga i trzecia publikacja dostępnych ilości
Komisja regularnie analizuje balans pod kątem prognozowanego wolumenu wywozu danych produktów oraz sytuacji na rynku każdego produktu podstawowego, a następnie przedkłada go do zbadania Grupie Ekspertów.
Jeśli prognozowane kwoty należnych refundacji przekraczają dostępne środki finansowe, Komisja określa pozostałą ilość dostępną dla każdego produktu podstawowego, biorąc pod uwagę ilości dotychczas rozdzielone świadectwami oraz ilości niewykorzystane, o których została poinformowana zgodnie z art. 25.
Ilość ta jest publikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich po raz drugi do dnia 31 stycznia każdego roku oraz po raz trzeci do dnia 31 maja każdego roku.
Artykuł 23
Druga i trzecia transza wydawanych świadectw IP – współczynnik redukcji
1.
Druga transza wydawanych świadectw obejmuje do 60 % ilości produktów podstawowych opublikowanych zgodnie z akapitem drugim art. 22.
Trzecia transza wydawanych świadectw obejmuje do 100 % ilości produktów podstawowych opublikowanych zgodnie z akapitem drugim art. 22.
2.
Każdy przedsiębiorca może składać wniosek o świadectwo IP dla każdego produktu podstawowego w ciągu 10 dni roboczych po publikacji, o której mowa w akapicie drugim art. 22.
3.
W ciągu pięciu dni roboczych po upływie okresu, o którym mowa w ust. 2, Państwa Członkowskie informują Komisję o łącznych ilościach każdego produktu podstawowego, na które zostały złożone wnioski, podając ilości będące przedmiotem wniosków oraz nazwy firmowe przedsiębiorców składających wnioski.
4.
Na podstawie ilości opublikowanych zgodnie z art. 21 Komisja ustala w razie konieczności współczynnik redukcji dla każdego produktu podstawowego.
5.
Procedura określona w akapicie drugim i trzecim art. 21 ust. 3 i art. 21 ust. 4 i 5 ma zastosowanie.
Artykuł 24
Awaryjne udostępnienie świadectw IP
W ciągu całego roku budżetowego Komisja może w pilnych przypadkach określić pozostałą ilość dostępną dla każdego produktu podstawowego określonego ośmiocyfrowym kodem Nomenklatury Scalonej, biorąc pod uwagę ilości już rozdzielone w formie świadectw oraz ilości niewykorzystane, o których została poinformowana zgodnie z art. 25.
Ilość ta jest publikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Procedura określona w art. 23 ust. 2, 3, 4 i 5 ma zastosowanie.
Komisja przedkłada najpierw właściwy bilans do zbadania Grupie Ekspertów.
Artykuł 25
Dane statystyczne
1.
Do 15 marca każdego roku budżetowego, na podstawie powiadomień, o których mowa w pierwszym akapicie art. 13 ust. 3, Państwa Członkowskie przesyłają Komisji dane o łącznych ilościach każdego produktu podstawowego, dla którego udzielono zezwolenia celnego oraz dla którego wydano świadectwo zgodnie z art. 21.
2.
Do 15 marca każdego roku budżetowego, na podstawie powiadomień, o których mowa w pierwszym akapicie art. 13 ust. 3, Państwa Członkowskie przesyłają Komisji dane o łącznych ilościach każdego produktu podstawowego, dla którego udzielono zezwolenia celnego oraz dla którego wydano świadectwo zgodnie z art. 23 i 24.
3.
Do 1 maja roku budżetowego następującego po roku, w którym udzielono zezwoleń celnych na podstawie niniejszego rozporządzenia, Państwa Członkowskie informują Komisję o faktycznych ilościach każdego produktu podstawowego przywożonego na podstawie tych zezwoleń celnych.
Artykuł 26
Wzajemna pomoc i powiadamianie Komisji
1.
Jeżeli to konieczne dla właściwego stosowania niniejszego rozporządzenia, właściwe władze Państw Członkowskich wymieniają informacje o świadectwach i wypisach z tych świadectw oraz nieprawidłowościach i naruszeniach z nimi związanych.
2.
Państwa Członkowskie niezwłocznie informują Komisję o nieprawidłowościach i naruszeniach niniejszego rozporządzenia.
3.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji nazwy i adresy organów wydających świadectwa i wypisy ze świadectw.
Komisja publikuje te informacje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 1496/2001
z dnia 20 lipca 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1209/2001 wprowadzające odstępstwo od rozporządzenia (WE) nr 562/2000 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 w odniesieniu do skupu wołowiny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny[1], w szczególności jej art. 47 ust. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1209/2001[2] wprowadza szereg odstępstw od rozporządzenia Komisji (WE) nr 562/2000[3] w celu uregulowania wyjątkowej sytuacji rynkowej wynikającej z ostatnich wydarzeń związanych z gąbczastą encefalopatią bydła (BSE).
Kolejne epidemie pryszczycy spowodowały, że niezbędne jest wprowadzenie pewnych dalszych zmian.
(2) Odpowiednie jest wprowadzenie możliwości skupowania tusz ważących więcej niż maksymalna waga przy ograniczeniu w tym przypadku ceny skupu do poziomu maksymalnej dopuszczalnej wagi.
W odniesieniu do skupu ćwierci ograniczenie to powinno mieć zastosowanie poprzez wprowadzenie limitu ich ceny skupu do 40 % maksymalnej ceny płaconej za tusze.
(3) W związku z tym rozporządzenie (WE) nr 1209/2001 powinno zostać zmienione.
(4) W świetle rozwoju wydarzeń niniejsze rozporządzenie musi niezwłocznie wejść w życie.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1209/2001 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3. Nie naruszając art. 4 ust. 2 lit. g) rozporządzenia (WE) nr 562/2000, w trzecim kwartale 2001 r. maksymalna waga tusz określona w wyżej wymienionym rozporządzeniu wynosi 390 kg; jednakże tusze ważące więcej niż 390 kilogramów mogą być objęte interwencją, ale w takim przypadku cena skupu nie przekracza ceny maksymalnej wagi lub, w przypadku ćwierci, cena skupu nie przekracza ceny 40 % maksymalnej dopuszczalnej wagi."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1508/2001
z dnia 24 lipca 2001 r.
ustanawiające normę handlową dla cebuli i zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2213/83
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 911/2001 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Cebula należy do produktów wymienionych w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 2200/96, w odniesieniu do których muszą zostać przyjęte normy. Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2213/83 z dnia 28 lipca 1983 r. ustanawiające normy jakości cebuli i cykorii liściowej [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2390/97 [4], zostało zmienione i nie zapewnia już przejrzystości prawnej.
(2) W celu uzyskania przejrzystości przepisy dotyczące cebuli powinny zostać oddzielone od przepisów dotyczących innych produktów objętych rozporządzeniem (EWG) nr 2213/83.
Dlatego też omawiane przepisy powinny zostać ponownie sformułowane, a załącznik I do rozporządzenia 2213/83 powinien zostać uchylony.
W tym celu, a także dla zachowania przejrzystości na rynku światowym, należy uwzględnić normy dla cebuli, zalecane przez Grupę Roboczą ds. Normalizacji Produktów Łatwo Psujących się i Rozwoju Jakości Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ (EKG/ONZ).
(3) Stosowanie wymienionych norm powinno spowodować usunięcie z obrotu produktów o nieodpowiedniej jakości, ukierunkowanie produkcji na zaspokajanie wymogów konsumentów oraz ułatwienie handlu opartego na uczciwej konkurencji, wspomagając w ten sposób poprawę rentowności.
(4) Normy mają zastosowanie do wszystkich etapów obrotu.
Transport na duże odległości, składowanie przez pewien okres oraz różne zabiegi, którym poddawane są produkty, mogą powodować pewne pogorszenie, wynikające z biologicznego rozwoju produktów lub ich podatności na psucie się.
Tego rodzaju pogorszenie powinno zostać wzięte pod uwagę przy stosowaniu norm na etapach obrotu następujących po wysyłce.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Normą handlową dla cebuli objętej kodem CN 07031019 jest norma określona w Załączniku.
Normę stosuje się na wszystkich etapach obrotu, zgodnie z warunkami określonymi w rozporządzeniu (WE) nr 2200/96.
Jednakże na etapach następujących po wysyłce, produkty mogą wykazywać w stosunku do wymogów określonych normą nieznaczne obniżenie świeżości i turgoru, jak również nieznaczne pogorszenie jakości wynikające z ich rozwoju oraz ich podatności na psucie się.
Artykuł 2
W rozporządzeniu (EWG) nr 2213/83 wprowadza się następujące zmiany:
1) W tytule skreśla się wyrazy "cebuli i"
2) W art. 1 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Normą handlową dla cykorii liściowej objętej kodem CN 07052100 jest norma określona w Załączniku do niniejszego rozporządzenia"
3) Skreśla się załącznik I.
4) W załączniku II tytuł otrzymuje brzmienie "Załącznik"
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1512/2001
z dnia 23 lipca 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1254/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 36 i 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomicznego-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rynek wołowiny i cielęciny został poważnie zakłócony w wyniku braku zaufania konsumentów, zaniepokojonych pojawianiem się nowych przypadków gąbczastej encefalopatii bydła (BSE) i ich niezadowoleniem w stosunku do produktów tego sektora.
Popyt gwałtownie zmniejszył się w wyniku gwałtownego spadku spożycia i wywozu oraz z powodu wzrostu liczby inwentarza żywego zatrzymanego w gospodarstwach.
Powoduje to poważne pogorszenie sytuacji na rynku, trudne do opanowania.
Należy podjąć szereg środków mających na celu regulację rynku poprzez obniżanie wielkości przyszłej produkcji.
(2) Specjalna premia w odniesieniu do bydła płci męskiej przewidziana w art. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 [4] jest jednym z głównych instrumentów wsparcia produkcji wołowiny/cielęciny.
Obecnie premia podlega pułapowi regionalnemu.
Jeśli liczba zwierząt, która może kwalifikować się do specjalnej premii, byłaby mniejsza, stanowiłoby to mniejszą zachętę do produkcji.
Dlatego na czas ograniczony należy wprowadzić obniżenie pułapu regionalnego na podstawie wypłat dokonanych w latach poprzednich.
Ponadto, aby zachęcić producentów do przekształcenia bydła opasowego na woły, które hodowane są przez dłuższy okres na użytkach zielonych, druga płatność premii powinna być możliwa w odniesieniu do wołów, w przypadku których pierwsza płatność została zrealizowana, gdy mieściły się w kategorii buhajów.
(3) Odstępstwo umożliwiające Państwom Członkowskim zmianę limitu pogłowia wynoszącego 90 zwierząt na gospodarstwo lub uchylenie tego limitu oraz zmianę grupy wiekowej określającej przyznanie premii specjalnej może spowodować zwiększenie liczby zwierząt kwalifikujących się do premii w dużych jednostkach produkcyjnych.
W celu ograniczenia działania tego bodźca należy zaplanować ścisłe stosowanie wymienionego limitu pogłowia poprzez uzależnienie możliwości jego zmiany lub uchylenia od uwzględniania aspektów środowiska naturalnego oraz aspektów zatrudnienia w ramach polityki rozwoju obszarów wiejskich.
(4) Ze względu na to, że produkcja wołowiny/cielęciny zależy głównie od liczby krów, przyszła produkcja mięsa może zostać obniżona poprzez zmniejszenie liczby krów mamek.
W tym celu należy wzmocnić efekt ograniczający produkcję poprzez zaliczenie jałówek do grupy zwierząt kwalifikujących się do premii za krowy mamki przewidzianej w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999, wprowadzając na czas określony minimalny procent w odniesieniu do jałówek, jak również zwiększając maksymalny procent takich zwierząt.
Uwzględniając zredukowaną liczebność stada wskutek pryszczycy, zobowiązanie to nie miałoby zastosowania w Zjednoczonym Królestwie w 2002 r. oraz byłoby ograniczone w 2003 r.
Niesie to ze sobą odpowiednie dostosowania do odrębnego pułapu krajowego w odniesieniu do jałówek, określonego w art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999.
W celu uproszczenia zarządzania danym środkiem producenci ubiegający się o niewielką liczbę premii byliby zwolnieni z tego warunku.
W celu osiągnięcia obniżenia produkcji możliwość ponownego przydziału uprawnień do premii, zwróconych do rezerwy krajowej, powinna zostać również zawieszona na czas określony.
W celu uwzględnienia zmniejszenia ze względu na pryszczycę liczby dostępnych krów mamek należy wyłączyć Zjednoczone Królestwo ze stosowania tego środka w 2002 r.
(5) Liczba zwierząt kwalifikujących się do premii specjalnej oraz premii za krowy mamki jest obecnie ograniczona przez stosowanie obsady zwierząt wynoszącej dwie jednostki żywego inwentarza na hektar na podstawie art. 12 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999.
W celu zmniejszenia liczby zwierząt w gospodarstwach hodowli intensywnej, które kwalifikują się do tych premii, oraz w celu pobudzenia ekstensyfikacji należy stopniowo obniżyć obsadę zwierząt do 1,9 jednostek żywego inwentarza w 2002 r. oraz do 1,8 jednostek żywego inwentarza w 2003 r.
(6) Aby poradzić sobie z bieżącą produkcją spowodowaną spadkiem spożycia, ilości, które muszą zostać objęte skupem, prawdopodobnie doprowadzą do przekroczenia pułapu określonego w art. 47 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999. Pułap ten powinien zostać zastąpiony przez wyższy pułap na 2001 r. w celu zapobieżenia nadużywaniu systemu "siatki bezpieczeństwa" przewidzianego w art. 47 ust. 5 wyżej wymienionego rozporządzenia.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu mają na celu zajęcie się obecną sytuacją na rynku.
Rozwój sytuacji może spowodować konieczność zastosowania nowych środków w przyszłości,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1254/1999 wprowadza się następujące zmiany:
1. w art. 4 ust. 2 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Jednakże na 2001 r. drugą płatność określoną w lit. b) tiret drugie można również przyznać w odniesieniu do bydła, w stosunku do którego została zrealizowana pierwsza płatność określona w lit. a)."
2. w art. 4 ust. 4 dodaje się akapit w brzmieniu:
Belgia _BAR_ 228787 _BAR_
Dania _BAR_ 221688 _BAR_
Niemcy _BAR_ 1536113 _BAR_
Grecja _BAR_ 141606 _BAR_
Hiszpania _BAR_ 643525 _BAR_
Francja _BAR_ 1734779 _BAR_
Irlandia _BAR_ 1028153 _BAR_
Włochy _BAR_ 478997 _BAR_
Luksemburg _BAR_ 18922 _BAR_
Niderlandy _BAR_ 126346 _BAR_
Austria _BAR_ 338720 _BAR_
Portugalia _BAR_ 160720 _BAR_
Finlandia _BAR_ 200000 _BAR_
Szwecja _BAR_ 233481 _BAR_
Zjednoczone Królestwo _BAR_ 1361978 _BAR_
Obecne przypisy do załącznika I zachowują ważność w tym okresie.
Jednakże w okresie tym pułap maksymalny dla Zjednoczonego Królestwa określony w ostatnim przypisie wynosi 1461978."
3. w art. 4 ust. 5 tiret pierwsze otrzymuje brzmienie:
"— na podstawie obiektywnych kryteriów stanowiących część polityki rozwoju obszarów wiejskich oraz jedynie pod warunkiem iż biorą one pod uwagę aspekty środowiska naturalnego, jak również aspekty zatrudnienia, zmienić lub uchylić limit pogłowia wynoszący 90 zwierząt na każde gospodarstwo i grupę wiekową, oraz,"
4. w art. 4 ust. 7 lit. b) dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Jednakże w odniesieniu do bydła określonego w ust. 2 akapit drugi kwotę premii wyznacza się w wysokości 98 EUR."
5. w art. 6 ust. 2 akapit pierwszy liczby "80 %" i "20 %" zastępuje się odpowiednio liczbami "60 %" i "40 %";
6. w art. 6 ust. 2 dodaje się akapit drugi, trzeci i czwarty w brzmieniu:
"Jednakże w latach 2002 i 2003 liczba hodowanych jałówek jest równa co najmniej 15 % całkowitej liczby zwierząt, w odniesieniu do których wystąpiono o premię.
W Zjednoczonym Królestwie obowiązek hodowania minimalnej liczby jałówek nie obowiązuje w 2002 r. i jest ograniczony do 5 % w 2003 r.
Warunku dotyczącego minimalnej liczby jałówek nie stosuje się w odniesieniu do producenta składającego wniosek o premię za mniej niż 14 krów mamek."
7. w art. 9 ust. 3 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Jednakże w latach 2002 i 2003 uprawnienia zwrócone do rezerwy krajowej zgodnie z ust. 4 tiret drugie nie powinny być ponownie przydzielane do dnia 31 grudnia 2003 r.
W odniesieniu do Zjednoczonego Królestwa zasadę tę stosuje się tylko w 2003 r."
8. w art. 10 ust. 1 dodaje się akapit trzeci, czwarty i piąty w brzmieniu:
"Jednakże w latach 2002 i 2003 takie odrębne pułapy krajowe wynoszą co najmniej 10 % i nie przekraczają 40 % pułapu krajowego dla danego Państwa Członkowskiego, określonego w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Jeśli w latach 2002 i 2003 Państwa Członkowskie zdecydują o stosowaniu możliwości przewidzianej w akapicie pierwszym, premie za krowy mamki przyznaje się wszystkim producentom hodującym liczbę jałówek równą 5 % i najwyżej 20 % całkowitej liczby zwierząt, w odniesieniu do których wystąpiono o premię.
Warunku dotyczącego minimalnej liczby jałówek nie stosuje się w odniesieniu do producenta składającego wniosek o premię za mniej niż 14 krów mamek."
9. w art. 12 ust. 1 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:
"Łączną liczbę zwierząt uprawnionych do premii specjalnej i premii za krowy mamki ogranicza się poprzez zastosowanie obsady zwierząt w gospodarstwie, wynoszącej dwie jednostki żywego inwentarza na hektar i na rok kalendarzowy.
Obsada zwierząt wynosi 1,9 jednostki żywego inwentarza od dnia 1 stycznia 2002 r. oraz 1,8 jednostki żywego inwentarza od dnia 1 stycznia 2003 r."
10. w art. 47 ust. 2 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Skup taki nie może obejmować więcej niż 350000 ton rocznie dla całej Wspólnoty.
Jednakże w 2001 r. maksymalny skup ustala się na poziomie 500000 ton."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1513/2001
z dnia 23 lipca 2001 r.
zmieniające rozporządzenia nr 136/66/EWG oraz (WE) nr 1638/98 w odniesieniu do przedłużenia okresu obowiązywania systemu pomocy oraz strategii jakości dla oliwy z oliwek
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1638/98 z dnia 20 lipca 1998 r. zmieniające rozporządzenie nr 136/66/EWG w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [3] wprowadziło środki stosowane dla trzech lat gospodarczych: 1998/99, 1999/2000 oraz 2000/01.
Celem tego trzyletniego okresu było danie Komisji czasu na zebranie i analizę informacji potrzebnych dla opracowania, w 2000 roku, propozycji dla Rady dotyczącej reformy wyżej wymienionej wspólnej organizacji rynku.
Podczas gdy środki wprowadzone tym rozporządzeniem pozwoliły na dokonanie licznych ulepszeń we wspólnej organizacji rynku, zgromadzone w ciągu dwóch pierwszych lat gospodarczych informacje oraz zebrane doświadczenia nie są ani kompletne, ani wystarczające, aby umożliwić Komisji opracowanie zasadniczych i ostatecznych wniosków w odniesieniu do wspólnej organizacji rynku olejów oraz tłuszczów dla ich wprowadzenia w życie od dnia 1 listopada 2001 r.
(2) Niezbędne jest dokonanie oceny wyników okresu przejściowego przewidzianej w 1998 r. w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1638/98 oraz w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1639/98 z dnia 20 lipca 1998 r. zmieniającym rozporządzenie (EWG) nr 2261/84 ustanawiające ogólne zasady przyznawania pomocy na produkcję oliwy z oliwek oraz organizacjom producentów [4]. W celu otrzymania informacji o rezultatach wszystkich środków wprowadzanych w życie do roku gospodarczego 1998/99 oraz umożliwienia zebrania bardziej szczegółowych informacji o sektorze oraz przeprowadzenia bardziej szczegółowych analiz niezbędne jest przedłużenie okresu obowiązywania obecnych przepisów aż do końca roku gospodarczego 2003/04, w szczególności tych ustanowionych w rozporządzeniu nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1996 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [5].
(3) Rozwiązania dotyczące kontroli pomocy wypłacanej producentom zależą w dużym stopniu od istnienia oraz sprawnego działania systemu informacji geograficznej (SIG), określonego w rozporządzeniu (WE) nr 1638/98.
System informacji geograficznej (SIG) ma zasadnicze znaczenie dla niektórych z rozwiązań mających podlegać kontroli w przyszłości i co najmniej użyteczny dla pozostałych z nich.
Dlatego też należy już obecnie ustalić, że od dnia 1 listopada 2003 r. systemy pomocy obejmują wyłącznie drzewa oliwne włączone do zweryfikowanego jako sprawnie działającego SIG.
(4) Rozwój sytuacji na rynku oliwy z oliwek wskazuje na potrzebę wspólnej strategii ukierunkowanej na poprawę jakości produktów, obejmującej wpływ na środowisko oraz zwierającej, między innymi, zachęty do poprawiania struktury sektora oraz dostosowywania się do klasyfikacji oliwy z oliwek oraz oliwy z wytłoczyn z oliwek.
(5) W celu zapewnienia sprawnego funkcjonowania sektora należy wprowadzić zaaprobowany przez organizacje producentów system zachęt do wprowadzania w życie programów poprawy jakości i jej poświadczania oraz do poprawy zarządzania sektorem oliwy z oliwek i rynkiem.
Do ustanowienia szczegółowych przepisów dotyczących określenia niektórych elementów przyszłego systemu, na przykład w odniesieniu do tworzenia tych organizacji oraz sporządzania, oceniania oraz zatwierdzania programów przez Państwa Członkowskie, będzie potrzeba około jednego roku.
W celu umożliwienia jak najszybszego wprowadzenia w życie określonych działań należy już obecnie ustalić podstawowe założenia systemu, w odniesieniu do którego zostanie podjęta decyzja o jego wprowadzeniu od dnia 1 listopada 2002 r.
(6) Opisy oraz definicje oliwy z oliwek oraz oliwy z wytłoczyn z oliwek są w niektórych przypadkach niezadowalające i mogą prowadzić do nieporozumień zarówno wśród konsumentów, jak i producentów.
Problemy takie powodują zakłócenia na rynku, a w celu ich uniknięcia należy opisy i definicje zawarte w Załączniku do rozporządzenia nr 136/66/EWG zastąpić nowymi.
(7) W celu zachowania naturalnych właściwości oliwy z oliwek pierwszego tłoczenia należy wykluczyć stosowanie środków wspomagających proces tłoczenia oliwy o oddziaływaniu chemicznym lub biochemicznym.
(8) Postęp osiągnięty przez producentów oraz olejarnie doprowadził do wzrostu produkcji oliwy z oliwek pierwszego tłoczenia i ekstra oliwy z oliwek pierwszego tłoczenia oraz do spadku produkcji oliwy zwykłej.
By umożliwić uwzględnienie tego rozwoju rynku w klasyfikacji oliwy z oliwek pierwszego tłoczenia oraz pozwolić na korzystanie z niego konsumentom, należy zmniejszyć maksymalną kwasowość ekstra oliwy z oliwek pierwszego tłoczenia i usunąć z wykazu rodzajów oliwy z oliwek "zwykłą oliwę z oliwek pierwszego tłoczenia" i włączyć ją do grupy oliwy z oliwek "lampante".
(9) Nazwa własna "oliwa z oliwek" jest obecnie używana na określenie rodzaju, określonego w pkt 3 Załącznika do rozporządzenia nr 136/66/EWG, a mianowicie mieszanki rafinowanej oliwy z oliwek i oliwy z oliwek pierwszego tłoczenia innej niż oliwa "lampante".
Kombinacja ta prowadzi do nieporozumień mogących wprowadzać w błąd niewystarczająco zorientowanych konsumentów i powodować zakłócenia na rynku.
Dlatego też mieszanki należy oznaczać w szczególny sposób, bez obniżania jednak jakości danego rodzaju oliwy, docenianej przez znaczną część rynku.
(10) Dzięki postępowi osiągniętemu przez rafinerie możliwe jest przyjęcie definicji rafinowanej oliwy z oliwek poprzez obniżenie procentu jej maksymalnej kwasowości.
(11) Definicja surowej oliwy z wytłoczyn z oliwek powinna obejmować oliwę otrzymywaną przy zastosowaniu środków mechanicznych i odpowiadać, z wyjątkiem niektórych właściwości szczególnych, właściwościom oliwy z oliwek lampante, ponieważ niektóre z nich posiadają właściwości, które są typowe dla tradycyjnej surowej oliwy z wytłoczyn z oliwek.
(12) By sektor miał czas na niezbędne dostosowania, obowiązek używania nowych opisów i definicji należy wprowadzić dopiero po dwóch latach.
(13) Środki niezbędne dla wdrożenia przepisów rozporządzenia nr 136/66/EWG powinny być przyjmowane zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą procedury stosowania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [6],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu nr 136/66/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 4 ust. 2 wyrazy "lata gospodarcze 1998/1999 do 2000/01" zastępuje się wyrazami "lata gospodarcze 1998/1999 do 2003/04";
2) w art. 5 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 2 wyrazy "lata gospodarcze 1998/1999 do 2000/01" zastępuje się wyrazami "lata gospodarcze 1998/1999 do 2003/04";
b) w ust. 9 akapit pierwszy wyrazy "poprawy jakości produkcji oliwy" zastępuje się wyrazami "poprawy jakości oliwy z oliwek oraz produkcji oliwek stołowych";
c) w ust. 9 akapit drugi:
i) wyrazy "latach gospodarczych 1998/1999 do 2000/01" zastępuje się wyrazami "latach gospodarczych 1998/1999 do 2003/04";
ii) wyrazy "producentom oliwy z oliwek" zastępuje się wyrazami "producentom oliwy z oliwek oraz oliwek stołowych";
3) w art. 20d ust. 1 akapit drugi wyrazy "lata gospodarcze 1998/1999 do 2000/01" zastępuje się wyrazami "lata gospodarcze 1998/1999 do 2003/04";
4) uchyla się art. 27;
5) artykuł 38 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 38
1.
Komisja jest wspomagana przez "Komitet Zarządzający ds. Olejów i Tłuszczów";, zwany dalej "Komitetem";.
2.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego artykułu mają zastosowanie art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres przewidziany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na jeden miesiąc.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.";
6) Załącznik zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
W rozporządzeniu (WE) nr 1638/98 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 akapit pierwszy wyrazy "latach gospodarczych 1998/1999 do 2000/01" zastępuje się wyrazami "latach gospodarczych 1998/1999 do 2002/03";
b) w ust. 2 akapit drugi wyrazy "trzech lat gospodarczych 1998/1999 do 2000/01" zastępuje się wyrazami "pięciu lat gospodarczych 1998/1999 do 2002/03";
c) w ust. 4 wyrazy "lata gospodarcze 1998/1999 do 2000/01" zastępuje się wyrazami "lata gospodarcze 1998/1999 do 2002/03";
2) dodaje się art. 2a w brzmieniu:
"Artykuł 2a
Od dnia 1 listopada 2003 r. drzewa oliwne oraz odpowiadające im obszary, których obecność nie jest potwierdzona przez system informacji geograficznej ustanowiony zgodnie z art. 2 niniejszego rozporządzenia, albo pochodząca z nich oliwa z oliwek nie mogą stanowić podstawy dla wypłacania pomocy producentom oliwek w ramach wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów.";
3) w art. 3 ust. 2 liczbę "2000" zastępuje się liczbą "2003" oraz datę "1 listopada 2001 r." zastępuje się datą "1 listopada 2004 r.";
4) dodaje się art. 4a w brzmieniu:
"Artykuł 4a
1.
W ramach wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów, z mocą od dnia 1 listopada 2002 r., Państwa Członkowskie produkujące oliwę z oliwek mogą, jeżeli jest to właściwe, wycofać, w ramach określonych limitów, część pomocy przeznaczonej dla producentów oliwy z oliwek i/lub oliwek stołowych, by zapewnić wspólnotowe finansowanie programów działania opracowywanych przez zatwierdzone organizacje producentów, zatwierdzone organizacje międzybranżowe lub inne zatwierdzone organizacje podmiotów gospodarczych albo ich związki w jednym albo większej liczbie następujących obszarów:
a) badania rynkowe oraz zarządzanie administracyjne w sektorze oliwy z oliwek oraz oliwek stołowych;
b) poprawa w zakresie wpływu uprawy oliwek na środowisko;
c) poprawa jakości produkcji oliwy z oliwek oraz oliwek stołowych;
d) system identyfikacji, certyfikacji oraz ochrony jakości oliwy z oliwek oraz oliwek stołowych, z upoważnienia administracji krajowej.
2.
Do celów niniejszego artykułu "zatwierdzone organizacje międzybranżowe". oznaczają osoby prawne, które:
- są utworzone z przedstawicieli reprezentujących działalność gospodarczą, związanych z produkcją i/lub handlem, i/lub przetwarzaniem produktów, określonych w art. 1 ust. 2 lit. c) i d) rozporządzenia nr 136/66/EWG;
- są ustanowione z inicjatywy wszystkich lub niektórych organizacji albo stowarzyszeń, które je tworzą,
- zostały uznane przez Państwa Członkowskie, na terenie których działają.
3.
Limity określone w ust. 1 są ustalane w celu zapobieżenia powstawaniu zakłóceń rynkowych:
- przez Radę na wniosek Komisji, w odniesieniu do całości określonych działań, a następnie,
- przez Komisję, w odniesieniu do każdego obszaru określonego w ust. 1, zgodnie z procedurą zarządzającą przewidzianą w art. 4 decyzji 1999/468/WE.
W ramach ustalonych limitów, maksymalne finansowanie przez Wspólnotę programów działania, określonych w ust. 1 jest równe części pomocy zarezerwowanej przez Państwa Członkowskie.
Finansowanie to obejmuje kwalifikujące się do tego wydatki w maksymalnej wysokości:
- 100 % – na działania w obszarach określonych w lit. a) i b),
- 100 % – na inwestycje w aktywa trwałe oraz 75 % na inne działania w obszarze określonym w lit. c),
- 50 % – na działania w obszarze określonym w lit. d).
Państwo Członkowskie zapewni zainteresowanym finansowanie uzupełniające, uwzględniając wkład finansowy podmiotów gospodarczych, który jest obowiązkowy w odniesieniu do działań w obszarach określonych w ust. 1 lit. c) i d) i w tym drugim przypadku powinien wynosić co najmniej 25 %.
4.
Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 38 rozporządzenia nr 136/66/EWG Komisja określa:
a) warunki dla zatwierdzania organizacji podmiotów gospodarczych oraz ich związków;
b) rodzaje działań kwalifikujących się do przyznawania pomocy, podejmowanych w ramach programów w czterech obszarach określonych w ust. 1;
c) procedury dla zatwierdzenia programów przez Państwa Członkowskie;
d) środki dotyczące kontroli oraz sankcji;
e) pozostałe szczegółowe zasady, które mogą być potrzebne dla szybkiego wprowadzania w życie, począwszy od dnia 1 listopada 2002 r. tych programów.".
5. w art. 5 akapit pierwszy datę "1 listopada 2001 r." zastępuje się datą "1 listopada 2004 r.".
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1514/2001
z dnia 23 lipca 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1696/71 w sprawie wspólnej organizacji rynku chmielu
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 36 i 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 12 ust. 5 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1696/71 [4] zastrzega, że kwota pomocy dla wspólnotowych producentów chmielu zostaje wyznaczona na okres pięciu lat od zbiorów w 1996 r. do zbiorów w 2000 r.
(2) Jak ustanowiono w art. 18 rozporządzenia (EWG) nr 1696/71, Komisja przedstawiła Radzie sprawozdanie w sprawie rozwoju sektora chmielu we Wspólnocie Europejskiej.
Zgodnie z tym sprawozdaniem, produkcja stopniowo dostosowuje się do wymaganego zapotrzebowania zarówno z punktu widzenia ilości, w wyniku redukcji powierzchni areału i produkowanych ilości, jak i z punktu widzenia jakości, w wyniku zmiany uprawianych odmian, czego w szczególności domagał się przemysł piwowarski.
(3) Kwota pomocy przyznawana obecnie będzie nadal przyznawana przez okres trzech lat, i powinno zostać sporządzone sprawozdanie obejmujące ten nowy okres.
(4) Środki niezbędne dla realizacji rozporządzenia (EWG) nr 1696/71 powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1696/71 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 12 ust. 5 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) Pomoc na hektar będzie taka sama dla wszystkich grup odmian.
Na okres ośmiu lat od zbiorów w 1996 r., będzie to kwota 480 EUR/ha.";
2) W art. 12 ust. 5 lit. d) otrzymuje brzmienie:
"d) Wstrzymana pomoc może być sumowana przez okres najwyżej trzech lat, na końcu tego okresu cała wstrzymana pomoc musi zostać wykorzystana.";
3) w art. 18 akapit drugi "dnia 1 września 2000 r." zastępuje się "dnia 31 grudnia 2003 r.";
4) Skreśla się art. 19;
5) Artykuł 20 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 20
1.
Komisję wspiera "Komitet Zarządzający ds. Chmielu" (zwany dalej "Komitetem").
2.
W przypadku gdy zostaną dokonane odniesienia do niniejszego artykułu, stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres ustanowiony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE zostaje ustalony na jeden miesiąc.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1515/2001
z dnia 23 lipca 2001 r.
w sprawie środków, które Wspólnota może podjąć po przyjęciu przez organ ds. rozstrzygania sporów WTO sprawozdania dotyczącego zagadnień antydumpingowych i antysubsydyjnych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy rozporządzenia (WE) nr 384/96 [1], Rada przyjęła wspólne reguły ochrony przeciwko przywozowi dumpingowemu z krajów nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej.
(2) Na mocy rozporządzenia (WE) nr 2026/97 [2] Rada przyjęła wspólne reguły ochrony przed subwencjonowanym przywozem z krajów nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej.
(3) Na mocy Porozumienia z Marakeszu ustanawiającego Światową Organizację Handlu ("WTO"), przyjęto ustalenia w sprawie Reguł i Procedur Zarządzających Rozstrzyganiem Sporów ("PZRS").
Na mocy PZRS, powołano Organ Rozstrzygania Sporów ("ORS").
(4) Aby umożliwić Wspólnocie, jeśli Wspólnota uzna to za właściwe, wprowadzenie środków przyjętych na mocy rozporządzenia (WE) nr 384/96 lub rozporządzenia (WE) nr 2026/97 zgodnych z zaleceniami i ustaleniami zawartymi w sprawozdaniu przyjętym przez ORS, należy wprowadzić przepisy szczególne.
(5) Instytucje Wspólnoty mogą uznać za właściwe odwołanie, wprowadzenie zmian lub przyjęcie wszelkich innych środków szczególnych w odniesieniu do środków podjętych na mocy rozporządzenia (WE) nr 384/96 lub rozporządzenia (WE) nr 2026/97, w tym środków, które nie podlegają procedurze rozstrzygania sporu na mocy PZRS, w celu wzięcia pod uwagę wykładni prawnych przedstawionych w sprawozdaniu przyjętym przez ORS.
Ponadto, tam, gdzie jest to właściwe, instytucje Wspólnoty powinny mieć możliwość zawieszenia lub poddania takich środków rewizji.
(6) Ponowne rozpatrzenie sprawy na mocy PZRS nie podlega harmonogramom.
Zalecenia ujęte w sprawozdaniach przyjętych przez ORS posiadają wyłącznie skutek przyszły.
W związku z tym, za właściwe uznaje się stwierdzenie, czy wszelkie środki przyjęte na mocy tego rozporządzenia staną się skuteczne z datą ich wejścia w życie chyba że ustalono inaczej, a co za tym idzie, nie stanowią podstawy do żądania zwrotu opłat celnych pobranych przed ta datą,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. W każdym przypadku, gdy ORS przyjmuje sprawozdanie dotyczące środków przyjętych przez Wspólnotę na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96, rozporządzenia (WE) nr 2026/97 lub tego rozporządzenia ("środek kwestionowany"), działając względem projektu przedłożonego przez Komisję w oparciu o zwykłą większość oraz po konsultacjach z Komitetem Doradczym powołanym na podstawie art. 15 rozporządzenia (WE) nr 384/96 lub art. 25 rozporządzenia (WE) nr 2026/97 ("Komitet Doradczy"), Rada może przyjąć jeden lub większą liczbę środków, które uznaje za właściwe:
a) odwołać lub wprowadzić zmiany do kwestionowanego środka, lub;
b) przyjąć wszelkie pozostałe środki szczególne, które w tym okolicznościach uznaje się za właściwe.
2.
Do celów przyjęcia środków na mocy ust. 1, Komisja może poprosić zainteresowane strony o dostarczenie wszystkich informacji niezbędnych do uzupełnienia informacji uzyskanych w toku badania skutkującego przyjęciem środka kwestionowanego.
3.
Jeśli przed przyjęciem środków na mocy ust. 1 lub w momencie ich przyjęcia, właściwe jest przeprowadzenie rewizji, rewizję tę podejmuje Komisja po konsultacjach z Komitetem Doradczym.
4.
Jeśli właściwe jest zawieszenie środka kwestionowanego lub środka, do którego wprowadzono zmiany, Rada przyznaje takie zawieszenie na czas nieokreślony, działając w odniesieniu do projektu Komisji w oparciu o zwykłą większość głosów oraz po konsultacjach z Komitetem Doradczym.
Artykuł 2
1.
Jeśli Rada uzna to za właściwe, może również przyjąć wszelkie środki wspomniane w art. 1 ust. 1 w celu wzięcia pod uwagę wykładni prawnych przedstawionych w sprawozdaniu przyjętym przez ORS w odniesieniu do środka niekwestionowanego.
2.
Do celów przyjęcia środków z mocy ust. 1, Komisja może poprosić zainteresowane strony o dostarczenie wszystkich informacji niezbędnych do uzupełnienia informacji uzyskanych w toku badania skutkującego przyjęciem środka niekwestionowanego.
3.
Jeśli przed przyjęciem środków na mocy ust. 1 lub w momencie ich przyjęcia właściwe jest przeprowadzenie rewizji, rewizję tę podejmuje Komisja, po konsultacjach z Komitetem Doradczym.
4.
Jeśli właściwe jest zawieszenie środka kwestionowanego lub środka, do którego wprowadzono zmiany, Rada przyznaje takie zawieszenie na czas nieokreślony, działając w odniesieniu do projektu Komisji w oparciu o zwykłą większość oraz po konsultacjach z Komitetem Doradczym.
Artykuł 3
Wszelkie środki przyjęte na podstawie tego rozporządzenia stają się skuteczne od daty ich wejścia w życie i nie stanowią podstawy do zwrotu opłat celnych pobranych przed tą data chyba że ustalono inaczej.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1526/2001
z dnia 26 lipca 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 388/92 określające szczegółowe zasady wykonania szczególnych ustaleń w odniesieniu do dostawy produktów zbożowych do francuskich departamentów zamorskich (FDZ) i ustanawiające przewidywany bilans dostaw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3763/91 z dnia 16 grudnia 1991 r. wprowadzające szczególne środki w odniesieniu do niektórych produktów rolnych na rzecz francuskich departamentów zamorskich [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1448/2001 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ilości produktów uprawnionych do konkretnych uzgodnień w sprawie dostaw są ustalane w drodze okresowych prognoz bilansów, które mogą być korygowane zgodnie z zasadniczymi wymogami rynku, mając na uwadze lokalną produkcję oraz tradycyjny obrót handlowy.
(2) Na podstawie art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3763/91 prognoza bilansu podaży produktów zbożowych dla francuskich departamentów zamorskich (FDZ) na 2001 r. była ustanowiona rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 388/92 [3], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 110/2001 [4]. W celu spełnienia potrzeb tego regionu muszą zostać dokonane zmiany niniejszej prognozy bilansu podaży. W następstwie tego rozporządzenie (EWG) nr 388/92 powinno zostać zmienione.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 388/92 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1543/2001
z dnia 27 lipca 2001 r.
ustanawiające normy handlowe w odniesieniu do sałaty i endywii o karbowanych liściach i endywii szerokolistnej (Batavian)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 911/2001 [2] w szczególności jego art. 2 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Sałata oraz cykoria karbowana i eskariola znajdują się wśród produktów wymienionych w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 2200/96, dla których muszą być przyjęte normy. Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 79/88 z dnia 13 stycznia 1988 r. ustanawiające normy jakości w odniesieniu do sałaty, endywii o liściach karbowanych i endywii szerokolistnej (Batavian) [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1455/1999 [4] było wielokrotnie zmieniane i nie jest już w stanie zapewnić jasności z prawnego punktu widzenia.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 79/88 powinno zostać uchylone, natomiast zawarte w nim przepisy powinny zostać ujęte na nowo.
W tym celu, a także w interesie zachowania przejrzystości na rynku światowym, należy wziąć pod uwagę normy dla sałaty i endywii o liściach karbowanych i endywii szerokolistnej (Batavian) zalecane przez Grupę Roboczą ds. Normalizacji Produktów Łatwo Psujących się i Rozwoju Jakości Europejskiej Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych (EKG ONZ).
(3) Stosowanie tych norm powinno doprowadzić do usunięcia z rynku produktów o niezadowalającej jakości, dostosowania produkcji do wymagań konsumentów i ułatwienia handlu opartego na uczciwej konkurencji, doprowadzając tym samym do poprawy rentowności.
(4) Normę tę stosuje się na wszystkich etapach obrotu.
Transport na dalekie odległości, przechowywanie przez pewien okres oraz różne procesy, jakim poddawane są produkty, mogą powodować pewne pogorszenie ich jakości ze względu na rozwój biologiczny produktu lub jego stosunkową podatność na szybkie psucie się.
Należy wziąć pod uwagę takie pogorszenie jakości przy stosowaniu norm na wszystkich etapach obrotu następujących po wysyłce produktów.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE
Artykuł 1
W Załączniku do niniejszego rozporządzenia wymieniona jest norma handlowa dla następujących produktów:
- sałata, kod CN 070511 i 070519,
- endywia o liściach karbowanych i endywia szerokolistna (Batavian), kod CN 070528.
Normę stosuje się na wszystkich etapach obrotu zgodnie z warunkami ustanowionymi w rozporządzeniu (WE) nr 2200/96.
Jednakże na etapach, które następują po wysyłce, produkty mogą w porównaniu z wymaganiami określonych norm, wykazywać nieznaczne obniżenie świeżości i jędrności oraz nieznaczne pogorszenie spowodowane ich rozwojem i ich tendencją do szybkiego psucia się.
Artykuł 2
Rozporządzenie (EWG) nr 79/88 traci moc.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie 20. dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1553/2001
z dnia 30 lipca 2001 r.
zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1322/2001 [2], w szczególności jego art. 6, 7 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2377/90 maksymalne limity pozostałości muszą być ustalane stopniowo dla wszystkich substancji farmakologicznie czynnych stosowanych we Wspólnocie w weterynaryjnych produktach leczniczych przeznaczonych do podawania zwierzętom służącym do produkcji żywności.
(2) Maksymalne limity pozostałości powinny być ustalane wyłącznie po zbadaniu w ramach Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych wszystkich istotnych informacji dotyczących bezpieczeństwa pozostałości danych substancji dla konsumentów środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego i wpływu pozostałości na przetwórstwo przemysłowe środków spożywczych.
(3) Przy ustalaniu maksymalnych poziomów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego niezbędne jest określenie gatunków zwierząt, u których mogą występować pozostałości, poziomów, jakie mogą występować w odpowiednich tkankach mięsnych uzyskanych z leczonego zwierzęcia (tkanka docelowa), i rodzaju pozostałości istotnej dla monitorowania pozostałości (pozostałość znacznikowa).
(4) W celu kontrolowania pozostałości, jak to przewidziano we właściwym prawodawstwie Wspólnoty, maksymalne limity pozostałości powinny być zwykle ustalane dla tkanek docelowych wątroby lub nerek.
Jednakże wątroba i nerki są często usuwane z tusz w międzynarodowym handlu i dlatego maksymalne poziomy pozostałości powinny być zawsze ustalane również dla tkanki mięśniowej lub tłuszczowej.
(5) W przypadku weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych do stosowania u ptactwa nieśnego, zwierząt mlecznych lub pszczół miodnych maksymalne poziomy pozostałości muszą zostać ustalone również dla jaj, mleka i miodu.
(6) W załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać cefapirynę, kwas klawulanowy oraz moksydektynę.
(7) W celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia, przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia powinien być przewidziany odpowiedni okres w celu umożliwienia Państwom Członkowskim przeprowadzenia wszelkich dostosowań, które mogą okazać się niezbędne w odniesieniu do pozwoleń na dopuszczenie do obrotu określonych weterynaryjnych produktów leczniczych, wydanych zgodnie z dyrektywą Rady 81/851/EWG [3], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2000/37/EWG [4].
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 zostaje niniejszym zmieniony, jak określono w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1554/2001
z dnia 30 lipca 2001 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 dotyczącego wprowadzania do obrotu cukru produkowanego we francuskich departamentach zamorskich oraz wyrównywania warunków cenowych z preferencyjnym cukrem surowym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 7 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 7 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 przewiduje stawkę ryczałtową pomocy wspólnotowej dla cukru produkowanego we francuskich departamentach zamorskich wprowadzanego do obrotu w europejskich regionach wspólnotowych. Pomoc przeznaczona jest dla cukru surowego produkowanego we francuskich departamentach zamorskich, który ma być rafinowany w rafineriach położonych w europejskich regionach wspólnotowych i transportowany do europejskich regionów wspólnotowych albo, gdy jest to niezbędne, składowany w tych departamentach.
(2) Pomoc w odniesieniu do rafinacji w rafineriach wspólnotowych ma na celu zaopatrywanie tych rafinerii w cukier produkowany we francuskich departamentach zamorskich po tej samej cenie jak cukier preferencyjny.
(3) Koszty transportu morskiego zależą głównie od wielkości statku, która z kolei jest określana przez głębokość wody w portach załadunku we francuskich departamentach zamorskich.
Doświadczenie pokazało, iż właśnie z powodu specyficznych cech portów cukier jest często transportowany z niektórych tych departamentów do Wspólnoty na statkach o zarejestrowanym tonażu mniejszym niż 20000 ton; jednostka frachtowa na trasie Wyspy Karaibskie – Zjednoczone Królestwo jest ustanawiana na podstawie statków z zarejestrowanym tonażem netto między 25000 ton a 30000 ton.
Dlatego też koszty transportu ponoszone przez podmioty gospodarcze mogą być nieproporcjonalne do jednostki frachtowej ustanawianej w oparciu o stawkę ryczałtową.
Dlatego też szczegółowe zasady stosowania stawki ryczałtowej powinny przewidywać możliwość dostosowania jednostki frachtowej na trasie Wyspy Karaibskie – Zjednoczone Królestwo, gdy pozwala na to wielkość używanych statków.
(4) Artykuł 5 ust. 4 protokołu 3 w sprawie cukru AKP występujący w Umowie o Partnerstwie AKP-WE [2] zastrzega, że cena gwarantowana odnosi się do niepakownego cukru, dostarczanego na bazie cif wspólnotowe porty europejskie, ustalana dla cukru standardowej jakości.
Gdy wydajność cukru preferencyjnego różni się od wydajności cukru jakości standardowej, stosowana skala podwyżek jest równa stosowanej w handlu międzynarodowym, która jest różna od skali stosowanej w tych samym celu zgodnie z regułami wspólnotowymi dotyczącymi cukru surowego produkowanego we Wspólnocie.
By wyrównać warunki cenowe między dwoma rodzajami cukru surowego, różnica wynikająca ze stosowania jednej albo drugiej skali powinna być wyrównywana w drodze szczególnej transakcji na korzyść podmiotów dokonujących rafinacji cukru surowego produkowanego we francuskich departamentach zamorskich.
(5) Pomoc w odniesieniu do rafinacji gwarantowana jest tylko dla takich ilości cukru surowego pochodzącego z francuskich departamentów zamorskich, jakie mogą być rafinowane na cukier biały w europejskich regionach wspólnotowych, przy uwzględnieniu dostępnych wielkości dostaw takiego cukru, które są systematycznie ustanawiane we wspólnotowym bilansie dostaw dla cukru surowego.
(6) Ponieważ producenci tego cukru nie mają w swoich fabrykach dużych pomieszczeń do składowania, cały cukier przeznaczony do zbytu do rafinerii na obszarze wspólnotowym jest wysyłany bezpośrednio po jego wyprodukowaniu do składowania w silosach portowych.
Dlatego też ci producenci muszą ponosić z wyprzedzeniem koszty transportu cukru z fabryki do portu załadunku.
W ostatnich latach nieregularność dostaw wydłużała okres tego wyprzedzenia, ponieważ cukier spędzał więcej czasu w portowych silosach, zwiększając przez to koszty ponoszone przez zainteresowanych producentów.
Dlatego uzasadnione jest przyznawanie zaliczki na poczet ostatecznej wypłaty płatności pomocy równej wartości jej składnika fob.
W celu otrzymania zaliczki od wnioskujących należy wymagać złożenia zabezpieczenia, jak również należy ustanowić inne warunki, jakie mają być spełnione w celu wypłacenia zaliczki, w szczególności w odniesieniu do ilości danego cukru.
(7) Należy ustanowić szczegółowe zasady ustalania wagi oraz plonu cukru, w szczególności wówczas, gdy produkty tego rodzaju są transportowane luzem na tym samym statku, ale w imieniu kilku producentów.
(8) Między dniem załadunku danego cukru oraz dniem dopełnienia formalności przywozowych umożliwiających właściwej agencji wypłatę pomocy upływa zwykle znaczny okres.
Dlatego też należy ustanowić przepis dotyczący wypłat zaliczkowych.
(9) Należy ustanowić odpowiednie środki kontroli rafinowanego cukru i w tym celu należy zdefiniować pojęcie rafinacji.
(10) Szczegółowe zasady ustanowione w niniejszym rozporządzeniu zastępują przepisy zawarte w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2750/86 z dnia 3 września 1986 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania środków dotyczących wprowadzania do obrotu cukru produkowanego we francuskich departamentach zamorskich i zmieniającym po raz czwarty rozporządzenie (EWG) nr 3016/78 [3], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 350/1999 [4]. Rozporządzenie to powinno zatem zostać uchylone.
(11) Środki te należy stosować od początku roku gospodarczego 2001/2002.
(12) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawka ryczałtowa pomocy wspólnotowej przyznawana jest jako środek interwencyjny w odniesieniu do cukru produkowanego we francuskich departamentach zamorskich wprowadzanego do obrotu w europejskich regionach wspólnotowych.
Artykuł 2
1.
Na wiosek złożony do właściwych władz francuskich producentom cukru, określonego w art. 1 i dostarczanego do portów europejskich we Wspólnocie, przyznawana jest na rok gospodarczy 2001/2002 pomoc złożona z następujących składników:
a) zryczałtowanej kwoty za tonę cukru wyrażonej jako cukier biały dla pokrycia kosztów transportu od etapu loco fabryka do etapu portu fob, ustalonej w wysokości:
- 17 EUR za tonę dla Reunion oraz Martyniki,
- 24 EUR za tonę dla Gwadelupy;
b) jednolitej zryczałtowanej kwoty dla pokrycia kosztów transportu morskiego od etapu portu fob w departamencie zamorskim do etapu europejskich portów cif we Wspólnocie i związanych kosztów ubezpieczenia;
c) zryczałtowanej kwoty na 100 kilogramów cukru surowego wyrażonego jako cukier biały składowanego przez producentów na koniec każdego miesiąca, ustalonej w wysokości 0,33 EUR na miesiąc.
2.
Ta kwota zryczałtowana określona w ust. 1 lit. b) oparta jest na jednostce frachtowej na trasie Wyspy Karaibskie – Zjednoczone Królestwo ustanowionej przez Freight Committee of the United Terminal Sugar Market Association of London i zawarta w londyńskiej cenie dnia dla cukru obowiązującej w dniu sporządzenia konosamentu dla danego cukru.
Kwota jest przeliczana na EUR według kursu wymiany stosowanego do ustalania ceny cif i jest dostosowywana w oparciu o stawkę ryczałtową w celu uwzględnienia kosztów ubezpieczenia różnicy między wartością cukru na rynku światowym a jego wartością we Wspólnocie.
Kwota jest następnie mnożona przez współczynnik równy 1,00 podzielone przez plon danego cukru.
Dostosowana kwota jest ustalana przez Komisję i notyfikowana właściwym władzom francuskim.
3.
Właściwe władze francuskie mogą dostosowywać kwotę, określoną w ust. 1 lit. b) w oparciu o stawkę ryczałtową, jeżeli faktyczne koszty transportu ponoszone przez producenta przekraczają tę kwotę w wyniku tego, że wykorzystywane statki posiadają zarejestrowany tonaż netto niższy niż 20000 ton.
Dostosowanie na każdy miesiąc oraz każdy obszar geograficzny (Antyle/Reunion) jest równoważne kwocie nieprzekraczającej średniej różnicy odnotowanej dla transportu luzem w okresie 12 miesięcy poprzedzających miesiąc wysyłki cukru z portów we francuskich departamentach zamorskich między faktycznymi kosztami frachtu dla statków z zarejestrowanym tonażem netto mniejszym niż 20000 ton, ustalonymi na podstawie konosamentów, oraz jednostką frachtową na trasie Wyspy Karaibskie – Zjednoczone Królestwo, określoną w ust. 1 lit. b).
Dostosowanie może być zwiększone o nie więcej niż 25 %, jeżeli statki wykorzystywane ze względu na warunki portowe mają zarejestrowany tonaż netto mniejszy niż 7000 ton.
Właściwe władze francuskie bezzwłocznie powiadamiają Komisję o dokonywanych zmianach, wyszczególniając w szczególności liczbę statków oraz dane kwoty, oraz przekazują odpowiednie dokumenty uzupełniające.
Artykuł 3
1.
Pomoc określona w art. 2 stosuje się do wagi przyjętej w chwili przybycia wyrażonej jako cukier biały zgodnie ze wzorem plonu określonym w art. 4.
Jeżeli transport luzem nie pozwala na zidentyfikowanie poszczególnych partii, do całego przedmiotowego cukru ma zastosowanie średni plon dla całego ładunku.
2.
Pomoc określona w art. 2 jest wypłacana po przedstawieniu przez zainteresowanego producenta:
a) dowodu uznawanego przez zainteresowane Państwo Członkowskie, że dany cukier został wprowadzony na obszar europejskich regionów wspólnotowych; oraz
b) konosamentu, wyników analiz oraz faktury ostatecznej.
Analizy są prowadzone przed dokonaniem wyładunku na partiach po 250 ton w odniesieniu do całego ładunku przez laboratorium zatwierdzone przez Państwo Członkowskie, na którego terytorium cukier został wprowadzony.
3.
Płatność zaliczkowa może być równa 90 % kwoty ustalonej na podstawie wagi podanej w fakturze pro forma i wyrażonej jako cukier biały, na podstawie stawki ryczałtowej plonu wynoszącej 96 %.
Wnioski o płatność zaliczkową składane są przez zainteresowanych producentów i towarzyszą im konosament i faktura pro forma.
4.
Bez uszczerbku dla przepisów ust. 2 wysokość wstępnej zaliczki może być, na wniosek producenta albo producentów danego cukru surowego, równa składnikowi pomocy określonemu w art. 2 ust. 1 lit. a).
Ta zaliczka wstępna jest traktowana jako pierwsza rata zaliczki przewidzianej w ust. 3.
Pierwsza zaliczka wypłaty jest obliczana na podstawie wagi zanotowanej w silosie portu załadunku przez właściwe władze francuskie albo osoby działające na ich odpowiedzialność i wyrażonej jako cukier biały na podstawie stawki ryczałtowej plonu wynoszącej 96 %.
W chwili składania wniosków określonych w akapicie pierwszym wnoszone jest zabezpieczenie odpowiadające kwocie wnioskowanej zaliczki.
Zabezpieczenie to jest zwalniane w odniesieniu do ilości, za które została dokonana ostateczna wypłata całkowitej pomocy określonej w art. 2 ust. 1 lit. a) i b) zgodnie z ust. 1.
Wnioskodawca ma wybór dostarczenia zabezpieczenia w gotówce albo w formie gwarancji udzielanej przez instytucje spełniającej kryteria ustanowione przez Francję.
Część zabezpieczenia albo zabezpieczenie, które nie jest zwolnione, podlega przepadkowi w odniesieniu do ilości cukru, dla której nie zostały spełnione odpowiednie zobowiązania.
Artykuł 4
1.
W przypadku cukru określonego w art. 1, którego rafinacji dokonano w rafinerii zlokalizowanej w europejskich regionach wspólnotowych, pomoc przyznawana jest zainteresowanym rafineriom w odniesieniu do każdej dziesiątej części procentu wydajności przekraczającej 92 % kwoty równej 0,0387 % ceny interwencyjnej dla cukru surowego na rok gospodarczy, w którym odbywa się rafinacja.
2.
Ustęp 1 stosuje się do wysokości pułapu ilościowego, jaki zostanie ustalony odpowiednio do regionów wspólnotowych, w których może być prowadzona rafinacja.
Ilości wskazane w akapicie pierwszym są ustalane zgodnie z procedurą określoną w art. 42 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 na podstawie wspólnotowego bilansu dostaw cukru surowego oraz dla rafinacji takiego cukru w europejskich regionach wspólnotowych.
3.
Całkowita kwota pomocy określonej w ust. 1 jest przyznawana na wniosek przedsiębiorstw, które dokonały rafinacji danego cukru, składany do właściwych władz Państwa Członkowskiego, na którego terytorium miała miejsce rafinacja.
Artykuł 5
Wnioskom o pomoc określonym w art. 4 towarzyszą dowody akceptowane przez zainteresowane Państwa Członkowskie, potwierdzające, że rafinowany cukier został pozyskany z cukru surowego wyprodukowanego we francuskich departamentach zamorskich.
W tym celu oraz na wniosek zainteresowanej strony dany cukier surowy jest poddawany kontroli celnej albo innej kontroli administracyjnej zapewniającej takie same gwarancje.
Do celów przyznawania tej pomocy "rafinacja" oznacza przerób cukru surowego, jak określono w art. 1 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, na cukier biały, jak określono w art. 1 ust. 2 lit. a) tego rozporządzenia.
Artykuł 6
Zainteresowane Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję, w odniesieniu do każdego miesiąca, i w terminie dwóch miesięcy po upływie danego miesiąca, o ilościach, wyrażonych jako cukier biały, dla których została przyznana pomoc na podstawie, odpowiednio, art. 2 oraz 4, i o kwotach pomocy odpowiadających tym ilościom.
Artykuł 7
Rozporządzenie (EWG) nr 2750/86 traci moc.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1555/2001
z dnia 30 lipca 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1859/82 dotyczące wyboru gospodarstw przekazujących dane do celów określania dochodów gospodarstw rolnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady 79/65/EWG z dnia 15 czerwca 1965 r. ustanawiające sieć zbierania danych rachunkowych o dochodach i prowadzonej działalności gospodarczej gospodarstw rolnych w Europejskiej Wspólnocie Gospodarczej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1256/97 [2], w szczególności jego art. 4 ust. 4 oraz art. 6 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 4 rozporządzenia nr 79/65/EWG określa, iż zakres badań obejmuje gospodarstwa rolne o rozmiarze gospodarczym równym, albo większym, niż próg wyrażony w europejskiej jednostce wielkości (ESU) w rozumieniu załącznika III do decyzji Komisji 85/377/EWG z dnia 7 czerwca 1985 r. ustanawiającej wspólnotową typologię gospodarstw rolnych [3], ostatnio zmienionego decyzją 1999/725/WE [4].
(2) Artykuł 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1859/82 z dnia 12 lipca 1982 r. dotyczącego wyboru gospodarstw przekazujących dane do celów określania dochodów gospodarstw rolnych [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 285/2000 [6], ustanawia progi na rok 1995 oraz na następne lata obrachunkowe.
(3) Zmiana strukturalna doprowadziła do spadku liczby najmniejszych gospodarstw oraz ich udziału w całkowitej produkcji rolniczej, sprawiając, że ich wykorzystanie w badaniach obejmujących najbardziej istotne części działalności rolnej (stanowiące co najmniej 90 % globalnej standardowej marży brutto) jest niepotrzebne.
(4) W przypadku Włoch właściwym wydaje się podniesienie progu z 2 ESU do 4 ESU, lecz z przyczyn praktycznych niniejsza modyfikacja nie może być wprowadzona przed rokiem obrachunkowym 2002.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Wspólnoty ds. Sieci Danych Rachunkowych Gospodarstw Rolnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 2 rozporządzenia (EWG) nr 1859/82 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Dla roku obrachunkowego 2001 (okres 12 kolejnych miesięcy rozpoczynający się między dniem 1 stycznia a dniem 1 lipca 2001 r.) i dla następnych lat obrachunkowych próg, określony w art. 4 rozporządzenia nr 79/65/EWG, wyrażony w ESU, ustala się następująco:
—Belgia: _BAR_ 16 ESU _BAR_
—Niderlandy _BAR_ 16 ESU _BAR_
—Dania _BAR_ 8 ESU _BAR_
—Niemcy _BAR_ 8 ESU _BAR_
—Francja _BAR_ 8 ESU _BAR_
—Luksemburg _BAR_ 8 ESU _BAR_
—Austria _BAR_ 8 ESU _BAR_
—Finlandia _BAR_ 8 ESU _BAR_
—Szwecja _BAR_ 8 ESU _BAR_
—Zjednoczone Królestwo(z wyjątkiem Irlandii Północnej) _BAR_ 16 ESU _BAR_
—Irlandia Północna _BAR_ 8 ESU _BAR_
—Irlandia _BAR_ 2 ESU _BAR_
—Włochy _BAR_ 2 ESU _BAR_
—Grecja _BAR_ 2 ESU _BAR_
—Hiszpania _BAR_ 2 ESU _BAR_
—Portugalia _BAR_ 2 ESU _BAR_
Dla Włoch próg określony w akapicie pierwszym będzie wynosił 4 ESU w roku obrachunkowym 2002 (okres 12 kolejnych miesięcy rozpoczynający się między dniem 1 stycznia a dniem 1 lipca 2001 r.) i w następnych latach obrachunkowych."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1563/2001
z dnia 31 lipca 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1520/2000 ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria dla ustalania wysokości sum takich refundacji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3448/93 z dnia 6 grudnia 1993 r. ustanawiające zasady handlu mające zastosowanie do niektórych towarów pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2580/2000 [2], w szczególności jego art. 8 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Niezbędne jest wyjaśnienie i sprecyzowanie niektórych przepisów dotyczących świadectw refundacji oraz niektórych przepisów dotyczących wykorzystania załącznika D przewidzianych w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1520/2000 [3], zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 2390/2000 [4].
(2) W celu skuteczniejszego wykorzystania świadectw refundacji należy zapewnić możliwość ich przenoszenia, jednakże bez wspierania zwiększenia ilości wniosków składanych w celach spekulacyjnych.
Osoba, na rzecz której dokonuje się przeniesienia, powinna zostać wskazana przed złożeniem wniosku o wydanie świadectwa.
(3) Podmioty gospodarcze zachowują swoje prawo do refundacji, jeżeli postępują zgodnie z mającymi zastosowanie zasadami oraz nie złożyły wniosku o refundację szczególną w terminie trzech miesięcy od dnia, w którym organy celne przyjęły zgłoszenie wywozowe.
W takich przypadkach zabezpieczenie lub jego część odpowiadająca świadectwu refundacji zostaje zatrzymana.
(4) Należy ustanowić przepisy szczególne dotyczące świadectw refundacji w przypadku przetargu nieograniczonego w państwie trzecim w celu umożliwienia europejskim podmiotom gospodarczym składania ofert na warunkach konkurencyjnych.
Jednakże w celu uproszczenia procedura powinna być w znacznym stopniu oparta na tej przewidzianej w art. 49 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 z dnia 9 czerwca 2000 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji do produktów rolnych [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1095/2001 [6].
(5) Dla uproszczenia procedur administracyjnych należy ustanowić procedury specjalne dla zwalniania zabezpieczenia, włączając w to w szczególności warunki jego częściowego zwalniania oraz próg, poniżej którego zabezpieczenie, które powinno zostać zatrzymane, może zostać zwolnione.
(6) W celu pełnego wykorzystania zakresu wywozu produktów rolnych korzystających z refundacji muszą istnieć przepisy podobne do tych określonych w art. 35 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, a podmioty gospodarcze należy zachęcać do szybkiego zwracania świadectw, które nie zostały całkowicie wykorzystane w okresie budżetowym.
(7) Z powodu zmian wprowadzanych niniejszym rozporządzeniem należy dostosować odniesienia do artykułów rozporządzenia (WE) nr 1291/2000.
(8) W celu skuteczniejszego wykorzystania dostępnych funduszy, w szczególności w następstwie potrzeby wypełniania przez Komisję jej zobowiązań międzynarodowych, musi istnieć procedura dostosowania progu, powyżej którego nie ma zastosowania zwolnienie niektórych eksporterów z obowiązku przedstawiania świadectw.
Niezbędne są również szczególne uzgodnienia umożliwiające podmiotom gospodarczym, które nie chcą już korzystać ze zwolnienia z obowiązku prezentowania świadectw w chwili zmiany okresu budżetowego, skuteczniejsze wykorzystanie progu przewidzianego w art. 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1520/2000.
Ponadto w celu zapewnienia, aby zobowiązania międzynarodowe Wspólnoty były wypełniane przed zakończeniem roku budżetowego, muszą istnieć procedury zawieszania płatności w związku ze świadectwami refundacji wydanymi w odpowiednim okresie budżetowym.
(9) Uwzględniając doświadczenia nabyte od chwili wprowadzenia świadectw refundacji, należy dostosować procedury przewidziane w załączniku F do rozporządzenia (WE) nr 1520/2000.
(10) Należy umożliwić stosowanie niektórych przepisów niniejszego rozporządzenia od dnia 9 lipca.
Dlatego też wejście w życie powinno nastąpić możliwie jak najszybciej po dacie jego opublikowania.
(11) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Horyzontalnych Zagadnień dotyczących Handlu Przetworzonymi Produktami Rolnymi niewymienionymi w załączniku I,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1520/2000 wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 6 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Bez uszczerbku dla przepisów określonych w art. 6a, świadectwo refundacji nie może być przenoszone na inne osoby. Korzystać z niego może wyłącznie jego posiadacz."
2) Dodaje się art. 6a w brzmieniu:
"Artykuł 6a
1.
Zobowiązań wynikających z pozwoleń lub świadectw nie przenosi się.
W okresie ważności pozwoleń lub świadectw dopuszcza się możliwość przenoszenia przez właściciela tytularnego wynikających z niego praw pod warunkiem że tego rodzaju przeniesienie dotyczy tylko jednego pozwolenia, świadectwa lub wyciągu z tych dokumentów i jest dokonywane na rzecz osoby, na rzecz której dokonuje się przeniesienia, a jej nazwisko i adres wpisane są w rubryce 20 wniosku o wydanie świadectwa refundacji.
Przeniesienie takie odnosi się do ilości, które nie zostały jeszcze rozdzielone, do świadectwa lub wszystkich wyciągów ze świadectwa.
Przed wydaniem świadectwa w rubryce 22 należy wprowadzić następujący wpis uzupełniony zgodnie ze szczegółami podanymi we wniosku: "Istnieje możliwość przeniesienia praw na… (nazwisko i adres osoby, na rzecz której dokonuje się przeniesienia)".
Jeżeli adres i nazwisko ewentualnej osoby, na rzecz której dokonuje się przeniesienia, nie zostało podana we wniosku o świadectwo, skreśla się rubrykę 6.
2.
Osoby, na rzecz których dokonuje się przeniesienia, nie mogą otrzymanych praw przenosić dalej, jednakże mogą one przenosić je z powrotem na rzecz właściciela tytularnego.
W takim przypadku organ wydający świadectwo zamieszcza w sekcji 6 świadectwa jeden z następujących wpisów:
- retrocesión al titular, el…
- tilbageføring til indehaveren den…
- Rückübertragung auf den Bescheinigungsinhaber am…
- εκ νέου παραχώρηση στο δικαιούχο στις…
- rights transferred back to the titular holder on [date]
- rétrocession au titulaire le…
- retrocessione al titolaire in data…
- aan de titularis geretrocedeerd op…
- retrocessão ao titular em…
- palautus todistuksenhaltijalle…
- återbördad till licensinnehavaren den…
3.
W przypadku wniosku o przeniesienie złożonego przez właściciela tytularnego lub wniosku o przeniesienie zwrotne na rzecz właściciela tytularnego przez osobę, na rzecz której dokonano przeniesienia, organ wydający świadectwo, agencja lub agencje wyznaczone przez każde z Państw Członkowskich wprowadzają do świadectw lub, w odpowiednim przypadku, do sporządzonych z nich wyciągów:
a) nazwisko oraz adres osoby, na rzecz której dokonuje się przeniesienia, jak wskazano zgodnie z ust. 1 lub wpis określony w ust. 2;
b) datę dokonania takiego wpisu potwierdzoną pieczęcią organu lub agencji.
4.
Przeniesienie lub przeniesienie zwrotne praw właścicielowi tytularnemu stają się skuteczne z dniem dokonania wpisu."
3) W art. 7 dodaje się ust. 5 w brzmieniu:
"5.
Refundacja, o którą wnioskuje się na podstawie specjalnego wniosku, niestanowiącego zgłoszenia wywozowego, przyznawana jest na podstawie stosowanych warunków, w szczególności tych określonych w art. 6.
Bez uszczerbku dla przepisów akapitu poprzedniego, jeżeli trzymiesięczny termin określony w ust. 4 nie został dotrzymany, zobowiązań określonych w ust. 3 nie można uważać za wypełnionych, w związku z tym zabezpieczenie przewidziane w art. 11 zostaje zatrzymane w odniesieniu do przedmiotowych ilości."
4) Dodaje się art. 10a w brzmieniu:
"Artykuł 10a
1.
Niniejszy artykuł ma zastosowanie do świadectw refundacji wnoszonych w celu wcześniejszego ustalenia refundacji wywozowej w dniu złożenia wniosku, w związku z przetargiem ogłoszonym w państwie trzecim przywozu.
Wyrażenie "przetarg" rozumiane jest jako nieograniczone zaproszenie do składania ofert, ogłaszane przez publiczne agencje państw trzecich lub międzynarodowe podmioty prawa publicznego, w odpowiedzi na które należy w określonym terminie składać oferty, o których przyjęciu decydują te agencje lub podmioty.
Do celów niniejszego artykułu siły zbrojne określone w art. 36 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 800/1999 uważa się za państwo przywozu.
2.
Eksporterzy, którzy w odpowiedzi na ogłoszenie o przetargu określone w ust. 1 złożyli lub zamierzają złożyć oferty, mogą, na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 8 ust. 5, 6 i 9, z zastrzeżeniem warunków określonych w ust. 10 oraz pod warunkiem spełnienia warunków przewidzianych w ust. 3, zwracać się z wnioskiem o wydanie jednego lub większej liczby świadectw, które zostaną wydane pod warunkiem udzielenia zamówienia eksporterowi.
3.
Niniejszy artykuł stosuje się tylko w razie podania w ogłoszeniu o przetargu co najmniej danych szczegółowych o;
- państwie przywozu oraz agencji ogłaszającej przetarg,
- ostatecznym terminie składania ofert,
- określonej ilości produktów objętych przetargiem.
Przy składaniu wniosku o wydanie świadectwa zainteresowane strony przekazują te dane szczegółowe wystawiającej agencji.
Wniosek lub wnioski o wydanie świadectwa nie mogą być złożone wcześniej niż 15 dni przed końcowym terminem składania ofert, ale muszą być złożone najpóźniej do godziny 13.00 ostatniego dnia terminu składania ofert.
Kwota określona w składanym wniosku o świadectwo lub świadectwa nie może przekraczać ilości odpowiadającej tej, którą określono we wniosku o wcześniejsze ustalenie stawki refundacji zgodnie z ust. 1 akapit pierwszy, określonej w ogłoszeniu o przetargu.
Nie uwzględnia się tolerancji lub opcji przewidzianych w ogłoszeniu o przetargu.
4. Nie naruszając przepisów art. 15 ust. 2 rozporządzenia (WE) 1291/2000, w przypadku składania wniosku o świadectwo nie jest konieczne złożenie zabezpieczenia.
5.
W terminie 44 dni od upływu terminu składania ofert, z wyjątkiem przypadków siły wyższej, wnioskodawca powiadamia organ wydający świadectwo, listownie lub faksem, w taki sposób, aby organ wydający otrzymał nie później niż w dniu upływu 44-dniowego terminu informację o tym, że:
a) udzielono mu zamówienia;
b) lub nie udzielono mu zamówienia;
c) lub nie złożył on oferty;
d) lub nie może poznać wyników przetargu w określonym terminie z powodów od niego niezależnych.
6.
Nie przyjmuje się wniosków o świadectwa, jeżeli w okresie, którego dotyczą wnioski o wydanie świadectwa refundacji, wydanie świadectwa zostało zawieszone zgodnie z art. 8 ust. 8 akapit drugi.
Żaden szczególny środek podjęty po upływie wspomnianego terminu nie stanowi przeszkody wydania jednego lub większej liczby świadectw w odniesieniu do przedmiotowego przetargu, w przypadku spełnienia przez wnioskodawcę następujących warunków:
a) informacja określona w ust. 3 akapit pierwszy jest odpowiednio udokumentowana;
b) przedstawiony został dowód udzielenia wnioskodawcy zamówienia;
c) przedstawione zostało zamówienie; lub
d) w przypadku gdy brak zamówienia jest usprawiedliwiony, składa się dokumentację poświadczającą powstanie zobowiązania w stosunku do innej strony lub stron zamawiających lub, wraz z potwierdzeniem wystawionym przez bank tej strony lub stron, otwarcia nieodwołalnej akredytywy przez instytucję finansową nabywcy w odniesieniu do uzgodnionej dostawy;
e) zostało złożone zabezpieczenie wymagane dla wydania świadectwa.
Świadectwo lub świadectwa wydawane są tylko na kraj określony w ust. 3 akapit pierwszy tiret pierwsze.
Umieszcza się w nim informacje o przetargu.
Całkowita kwota objęta wydanym świadectwem lub świadectwami odpowiada całkowitej kwocie, przy zastosowaniu wcześniej ustalonej stawki refundacji zgodnie z ust. 1 akapit pierwszy, na którą udzielono zamówienia wnioskodawcy, i na którą przedstawił on zamówienie lub dokumentację określone w lit. d); kwota ta nie może przekroczyć kwoty, której dotyczył wniosek.
W drodze wyjątku od art. 9 ust. 1 oraz art. 9 ust. 2 akapit pierwszy i drugi, świadectwa refundacji wydane zgodnie z niniejszym artykułem są ważne od daty ich wydania w rozumieniu art. 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000. Świadectwa refundacji są ważne nie dłużej niż do końca ósmego miesiąca następującego po miesiącu ich wydania lub do dnia 30 września każdego roku, w zależności od tego, co nastąpi wcześniej. Wcześniej ustalone stawki refundacji są ważne do ostatniego dnia ważności świadectwa.
Nie można wydać świadectwa na kwotę odpowiadającą ilości, w zakresie której wnioskodawcy nie udzielono zamówienia, lub jeżeli wnioskodawca nie spełnił któregokolwiek z warunków określonych w akapicie drugim lit. a), b), c), i e) lub, jeżeli ma to zastosowanie w akapicie drugim lit. a), b), d) oraz e).
Posiadacz świadectwa lub świadectw jest uważany za objętego w pierwszej kolejności zobowiązaniem do zwrócenia każdej nienależnie wypłaconej refundacji, w przypadku gdy zostanie ustalone, że świadectwo lub świadectwa zostały wydane na podstawie zamówienia lub zobowiązania określonych w lit. d) nieodpowiadających przetargowi ogłoszonemu w państwie trzecim.
7.
W przypadkach określonych w ust. 5 lit. b), c) i d) nie wydaje się świadectwa w związku z wnioskiem określonym w ust. 3.
8.
Nie wydaje się świadectwa, jeżeli wnioskodawca nie spełnia warunków określonych w ust. 5.
Jednakże jeżeli wnioskodawca przedstawi organowi wydającemu dowód poświadczający, że końcowy termin składania ofert został odroczony:
- o nie więcej niż 10 dni, to wniosek zachowuje ważność, a 44 dniowy termin do powiadomienia o danych szczegółowych określonych w ust. 5 zaczyna skutecznie biec od nowego ostatecznego terminu składania ofert,
- o więcej niż 10 dni, wniosek traci ważność.
9. a) Jeżeli oferent, którego oferta została wybrana, wykaże zgodnie z wymogami właściwego organu, że z powodów od niego niezależnych i niestanowiących przypadku siły wyższej, organ, który ogłosił przetarg, unieważnił zamówienie, właściwy organ zwalnia zabezpieczenie w przypadku gdy wcześniej ustalona stawka refundacji w odniesieniu do produktu podstawowego, odpowiadająca największej refundacji porównanej do innych wykorzystanych produktów podstawowych, jest wyższa lub równa stawce refundacji obowiązującej ostatniego dnia ważności świadectwa.
b) Jeżeli oferent, którego oferta została wybrana, wykaże, zgodnie z wymogami właściwego organu, że z powodów od niego niezależnych i niestanowiących przypadku siły wyższej, organ, który ogłosił przetarg, zobowiązał go do przyjęcia zmian w zamówieniu, właściwy organ może wydłużyć okres ważności świadectwa oraz okres wcześniejszego ustalenia do dnia 30 września.
c) Jeżeli oferent, którego oferta została wybrana, przedstawi dowód, że w przetargu lub zamówieniu udzielonemu w wyniku rozstrzygnięcia przetargu, przewidziany jest margines błędu lub opcja ponad 5 %, a organ, który ogłosił przetarg, skorzysta z tej klauzuli, obowiązek wywozu uważa się za wykonany, jeżeli wywieziona ilość jest nie więcej niż o 10 % mniejsza od ilości, w odniesieniu do której wydano świadectwo, pod warunkiem że wcześniej ustalona stawka refundacji w odniesieniu do produktu podstawowego odpowiadająca największej refundacji porównanej do innych wykorzystanych produktów podstawowych jest wyższa lub równa stawce refundacji obowiązującej ostatniego dnia ważności świadectwa.
W takim przypadku stawkę 95 %, określoną w art. 12 ust. 4, zastępuje się stawką 90 %.
d) Podczas porównywania wcześniej ustalonej stawki refundacji ze stawką obowiązującą ostatniego dnia ważności świadectwa uwzględnia się, gdzie sytuacja tego wymaga, inne kwoty przewidziane zgodnie z regułami wspólnotowymi.
10.
W drodze wyjątku od art. 8 wnioski o wydanie świadectwa refundacji mogą być składane zgodnie z niniejszym artykułem, począwszy od dnia 1 października każdego okresu budżetowego.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają Komisję o danych szczegółowych określonych w ust. 3 akapit pierwszy oraz o kwotach, dacie i czasie złożenia wniosku w odniesieniu do każdego ze świadectw.
Komisja informuje Państwa Członkowskie w terminie dwóch dni roboczych od daty powiadomienia, czy ma zastosowanie ust. 12 akapit trzeci.
11.
W przypadku wniosków, które nie zostały jeszcze złożone, Komisja może zawiesić stosowanie ust. 2, zgodnie z warunkami wymienionymi w art. 8 ust. 8 akapit drugi i trzeci.
12.
Do celów stosowania ust. 6 akapit pierwszy Komisja może uznać, że nie istnieje zagrożenie niewypełnienia zobowiązań międzynarodowych, jeżeli suma kwot odpowiadających pojedynczemu przetargowi, w stosunku do których podmiot lub podmioty gospodarcze złożyły jeden lub więcej wniosków o świadectwo, i w stosunku do których świadectwa nie zostały jeszcze wydane, nie przekracza kwoty 2 milionów EUR.
Jednakże limit ten może zostać zwiększony do 4 milionów EUR, jeżeli żaden ze współczynników redukcji, opublikowanych od początku okresu budżetowego i określonych w art. 8 ust. 5, nie przekracza 50 %.
Świadectwa refundacji nie są wydawane podmiotom gospodarczym, jeżeli dana kwota dodana do kwot objętych wnioskami o świadectwo w ramach tego samego przetargu przekracza obowiązujący limit."
5) Artykuł 12 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 12
1.
Jeżeli współczynnik redukcji jest stosowany zgodnie z art. 8 ust. 5 i 8, część zabezpieczenia równa kwocie złożonej pomnożonej przez współczynnik redukcji jest bezzwłocznie zwalniana.
2.
Jeżeli wnioskodawca wycofuje swój wniosek o świadectwo, jak przewiduje art. 8 ust. 6, zwalnia się 94 % złożonego zabezpieczenia.
3.
Zabezpieczenie zostaje zwolnione w całości w przypadku gdy posiadacz świadectwa wnioskował o refundacje stanowiące łącznie 95 % kwoty, na jaką świadectwo zostało wydane.
Na wniosek właściciela tytularnego Państwa Członkowskie mogą zwalniać zabezpieczenie w ratach proporcjonalnych do ilości, dla których został przedstawiony dowód określony w art. 7 ust. 4, pod warunkiem że przedstawiony został dowód, iż wystąpiono z wnioskiem o kwotę równą co najmniej 5 % kwoty wskazanej w świadectwie.
4.
Jeżeli świadectwo refundacji zostało wykorzystane w 95 % kwoty, dla której zostało wydane, część zabezpieczenia równa 25 % różnicy między 95 % kwoty, dla której świadectwo zostało wydane, a kwotą refundacji rzeczywiście wykorzystaną, ulega przepadkowi.
Ponadto jeżeli całkowita kwota zabezpieczenia, która powinna ulec przepadkowi, wynosi 60 EUR lub mniej, dane Państwo Członkowskie zwalnia całe zabezpieczenie.
5.
Jednakże:
- jeżeli świadectwo lub wyciąg ze świadectwa zostaje zwrócony do organu wydającego w trakcie okresu odpowiadającego początkowym dwóm trzecim okresu jego ważności, odpowiadająca kwota zabezpieczenia ulegająca przepadkowi zostaje zmniejszona o 40 %; do tego celu część dnia liczy się jako cały dzień;
- jeżeli świadectwo lub wyciąg ze świadectwa zostaje zwrócony do organu wydającego w trakcie okresu odpowiadającego ostatniej jednej trzeciej okresu jego ważności lub w miesiącu następującym po miesiącu, w którym wygasa jego ważność, odpowiadająca kwota zabezpieczenia ulegająca przepadkowi zostaje zmniejszona o 25 %.
Powyższy ustęp ma zastosowanie do świadectw lub wyciągów ze świadectw zwróconych organom wydającym w okresie budżetowym, w czasie trwanie którego zostały wydane, oraz pod warunkiem że zostały zwrócone wcześniej niż 30 dni przed końcem tego okresu."
6) W art. 14 ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie:
"2.
Przepisy niniejszego artykułu stosuje się do wywozu dokonywanego przez eksportera, który nie posiadał świadectwa refundacji od początku odnośnego okresu budżetowego, i który nie posiada takiego świadectwa w dniu wywozu.
Wnioski złożone przez eksportera na warunkach wymienionych w ust. 2 załącznika F-VI w trakcie roku budżetowego i przed złożeniem wniosku w stosunku do danego wywozu nie przekraczają równowartości 50000 EUR.
Do celów stosowania poprzedniego akapitu, jeżeli właściwe władze uznają za specjalny wniosek zgłoszenie celne w rozumieniu art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 800/1999, datą jego złożenia może być, za zgodą właściwych władz, dzień przyjęcia danego zgłoszenia celnego przez organ celny.
Artykuł ten ma zastosowanie wyłączenie do Państw Członkowskich, w których towary zostały wytworzone lub zmontowane.
3.
Nie później niż piątego dnia każdego miesiąca Państwa Członkowskie powiadomią Komisję o kwotach refundacji przyznanych zgodnie z niniejszym artykułem od szesnastego dnia do końca poprzedniego miesiąca, oraz nie później niż dwudziestego dnia każdego miesiąca o kwotach refundacji przyznanych na mocy niniejszego artykułu od pierwszego do piętnastego dnia bieżącego miesiąca.
Jeżeli suma kwot, o której powiadomiły Państwa Członkowskie, osiąga 20 milionów EUR, Komisja może zawiesić stosowanie przepisów ust. 1 i 2 w odniesieniu do wywozu towarów nieobjętych świadectwem refundacji.
Uwzględniając zarówno kwoty, o których Państwa Członkowskie powiadomiły Komisję w zastosowaniu akapitu pierwszego, jak i wypełnianie przez Wspólnotę Europejską jej zobowiązań międzynarodowych, Komisja może dostosować kwotę przewidzianą w akapicie drugim w odniesieniu do okresu budżetowego.
W takim przypadku publikuje ona nową kwotę w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich."
7) Artykuł 15 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 1, następujące przepisy rozporządzenia (EWG) nr 1291/2000 nie mają zastosowania do świadectw refundacji określonych w niniejszym rozporządzeniu:
- art. 9, 12, 14, 21, 24, 32, 33, 35, 42, 46, 47, 49 oraz 50,
- art. 8 ust. 2,
- art. 8 ust. 4,
- art. 18 ust. 1,
- art. 36 ust. 5."
8) W art. 16 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 3 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Jednakże jeżeli dane towary są wymienione w kolumnach 1 i 2 załącznika D, zainteresowanej stronie przyznaje się refundację, na jej wyraźne żądanie, z uwzględnieniem charakteru i ilości produktów podstawowych przy obliczaniu takiej refundacji, określanej na podstawie analizy towarów przeznaczonych do wywozu oraz zgodnie z tabelą przeliczeniową zamieszczoną w załączniku D. Właściwe władze podejmują decyzję dotyczącą warunków przeprowadzenia analizy.";
b) ustęp 8 otrzymuje brzmienie:
"8.
W odniesieniu do wywozu dokonanego między dniem 1 a dniem 15 października każdego roku, refundacji nie można wypłacać przed dniem 16 października.
W odniesieniu do wywozu dokonanego za okazaniem świadectwa refundacji wydanego w odniesieniu do okresu budżetowego, jak również w przypadku gdy Komisja stwierdzi, że może wystąpić niebezpieczeństwo niewypełnienia przez Wspólnotę jej zobowiązań międzynarodowych, wypłaty refundacji zaplanowane po zakończeniu tego okresu nie mogą zostać dokonane przed dniem 16 października, w którym to przypadku termin określony w art. 49 ust. 8 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 800/1999 może zostać tymczasowo wydłużony o trzy miesiące i 15 dni.
W przypadku stosowania poprzedniego akapitu Komisja publikuje ten przepis przed dniem 20 września w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich."
9) W załączniku F wprowadza się następujące zmiany:
a) w sekcji I ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
"Pozwolenia na wywóz lub świadectwa o wcześniejszym ustaleniu refundacji"; są opatrzone pieczęcią "świadectwo refundacji nie załącznik I";.
Informacja ta może zostać skomputeryzowana.
Wnioskodawcy muszą wypełnić rubryki 4, 8, 17 i 18 oraz w miarę potrzeb rubrykę 7.
Kwotę w rubrykach 17 i 18 podaje się w euro.
Rubryk 13–16 nie wypełnia się.
W rubryce 20 wnioskodawcy zobowiązani są określić, czy planują wykorzystać świadectwo refundacji jedynie w Państwie Członkowskim, w którym zostało wystawione, czy wnioskują o świadectwo refundacji, które jest ważne w całej Wspólnocie.
Wnioskodawcy muszą wpisać w rubryce 20 wyrazy "art. 8–1"; lub inne wyrazy zgodnie z wymogami właściwego organu, jeżeli wniosek odnosi się do świadectwa przewidzianego zgodnie z art. 8 ust. 1, lub wyrazy "art. 8–8"; lub inne wyrazy zgodnie z wymogami właściwego organu, jeżeli odnosi się on do świadectwa przewidzianego zgodnie z art. 8 ust. 8–10.
Wnioskodawcy muszą wpisać miejsce i datę złożenia wniosku oraz go podpisać.
Jeżeli wniosek dotyczy pomocy żywnościowej, w rubryce 20 muszą także wpisać jedno ze wskazań określonych w art. 10 niniejszego rozporządzenia lub w art. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 59/98 [7].";
b) w sekcji II ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Wniosek o wyciąg ze świadectwa refundacji.
Każdy posiadacz świadectwa refundacji może zwrócić się o wydanie wyciągu ze świadectwa na kwotę nieprzekraczającą kwoty, która nie jest odnotowana na oryginale świadectwa w dniu wydawania wyciągu w szczególności, jeżeli wnioski o refundację w odniesieniu do planowanego wywozu nie będą przedkładane w Państwie Członkowskim, które wystawiło świadectwo refundacji.
W tym przypadku kwotę, na jaką składany jest wniosek o wyciąg, odnotowuje się na oryginale świadectwa, a wyciąg wydaje się na podstawie wniosku sporządzonego na formularzu określonym w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 i zawierającego jednocześnie następujące informacje:
- w rubrykach 1 i 2 nazwę organu, który wystawił świadectwo refundacji, w odniesieniu do którego składany jest wniosek o wcześniejsze ustalenie oraz numer oryginału świadectwa,
- w rubryce 4 nazwę/nazwisko posiadacza świadectwa refundacji,
- w rubrykach 17 i 18 kwotę z wnioskowanego wyciągu, wyrażoną w euro.";
c) sekcja IV otrzymuje brzmienie:
"IV.
Wydawanie świadectw refundacji bez wcześniejszego ustalenia refundacji, do wykorzystania w całej Wspólnocie
Przedmiotowe świadectwa wypełnia się w taki sam sposób jak świadectwo określone w sekcji III.
Skreśla się rubrykę 21.
W przypadku gdy posiadacz takiego świadectwa refundacji wnioskuje o wcześniejsze ustalenie stawek refundacji, zobowiązany jest on zwrócić oryginał świadectwa oraz wydane uprzednio wyciągi.
W rubryce 22 świadectwa wpisuje się "Refundacja ważna, dnia (data), wcześniejsze ustalenie, dnia (data)."."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1564/2001
z dnia 31 lipca 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 562/2000 w odniesieniu do opakowań próżniowych niektórych kawałków wołowiny objętej skupem interwencyjnym oraz zawierające sprostowanie rozporządzenia (WE) nr 1209/2001
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmieniane rozporządzeniem (WE) nr 1512/2001 [2], w szczególności jego art. 47 ust. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 562/2000 z dnia 15 marca 2000 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 w odniesieniu do skupu wołowiny [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1082/2001 [4], ustanawia w szczególności zasady w zakresie pakowania kawałków mięsa bezpośrednio po jego odkostnianiu oraz szczególne wymagania dla interwencyjnego odkostniania.
(2) W oparciu o doświadczenie, niezbędnym jest wyjaśnienie sytuacji w odniesieniu do możliwości pakowania próżniowego niektórych pojedynczych kawałków mięsa wołowego objętego skupem interwencyjnym.
(3) Artykuł 1 ust. 2 lit. b) angielskiej wersji rozporządzenia Komisji (WE) nr 1209/2001 z dnia 20 czerwca 2001 r. wprowadzającego odstępstwo od rozporządzenia (WE) nr 562/2000 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 w odniesieniu do skupu wołowiny [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1496/2001 [6], zawiera błąd. Dlatego rozporządzenie to powinno zostać poprawione.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku V do rozporządzenia (WE) nr 562/2000 dodaje się pkt 3 w brzmieniu:
"3.
PAKOWANIE PRÓŻNIOWE NIEKTÓRYCH POJEDYNCZYCH KAWAŁKÓW
Państwa Członkowskie mogą zadecydować o dopuszczeniu pakowania próżniowego zamiast indywidualnego pakowania, jak przewidziano w pkt 1 dla kawałków o kodach INT 12, 13, 14, 15, 16, 17 oraz 19."
Artykuł 2
Artykuł 1 ust. 2 lit. b) angielskiej wersji rozporządzenia (WE) nr 1209/2001 otrzymuje brzmienie:
"b) w drodze interwencji można skupować: pięciożebrowe ćwierćtusze przednie otrzymane przy użyciu prostego cięcia z tuszy oraz półtuszy określonych w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 562/2000; cena ćwierćtuszy przednich jest obliczana przez zastosowanie współczynnika 0,80 do ceny tuszy."
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1565/2001
z dnia 31 lipca 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2191/81 w sprawie przyznawania pomocy w odniesieniu do zakupu masła przez instytucje i organizacje o celu niezarobkowym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1670/2000 [2], w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2191/81 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1207/98 [4], przewiduje przyznawanie pomocy w odniesieniu do zakupu masła przez instytucje i organizacje o celu niezarobkowym.
Ze względu na obecną sytuację na rynku masła oraz poziom sprzedaży na mocy tego rozporządzenia, stawka pomocy musi zostać obniżona.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 2 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (EWG) nr 2191/81 kwotę "105 ECU" zastępuje się przez "100 EUR".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1566/2001
z dnia 12 lipca 2001 r.
wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 577/98 w sprawie organizacji badania sondażowego dotyczącego siły roboczej we Wspólnocie i dotyczące specyfikacji modułu ad hoc dla 2002 r. w sprawie zatrudnienia osób niepełnosprawnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 577/98 z dnia 9 marca 1998 r. w sprawie organizacji badania sondażowego dotyczącego siły roboczej we Wspólnocie [1], w szczególności jego art. 4 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1626/2000 [2] określony został program modułów ad hoc odnoszących się do badań siły roboczej w latach 2001-2004 obejmujący moduł ad hoc w sprawie zatrudnienia osób niepełnosprawnych.
(2) Zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 577/98 szczegółowy wykaz informacji, które należy zebrać w module ad hoc, należy sporządzić co najmniej 12 miesięcy przed początkiem okresu referencyjnego dla tego modułu.
(3) Istnieje potrzeba opracowania wyczerpującego i porównywalnego zbioru danych dotyczących sytuacji osób niepełnosprawnych na rynku pracy, zgodnie z rezolucją Rady z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie równości szans osób niepełnosprawnych [3], która wzywa Komisję do podjęcia odpowiednich działań wspólnie z Państwami Członkowskimi, w szczególności w ramach europejskich wytycznych w sprawie zatrudnienia oraz zgodnie ze zintegrowanymi zasadami osiągania równości, w celu monitorowania i analizowania rozwoju zatrudnienia osób niepełnosprawnych, dokonywanych na podstawie porównywalnych danych.
(4) Środki przewidziane niniejszym rozporządzeniem są zgodne z opinią Komitetu ds. Programu Statystycznego powołanego decyzją Rady nr 89/382/EWG, Euratom [4],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Szczegółowy wykaz informacji, które należy zebrać w 2002 r. w module ad hoc w sprawie zatrudnienia osób niepełnosprawnych, ustanowiony jest w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) 1575/2001
z dnia 25 czerwca 2001 r.
w sprawie zawarcia Czwartego Protokołu ustanawiającego warunki połowów przewidzianych w Umowie w sprawie rybołówstwa zawartej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą, z jednej strony, a Rządem Danii oraz Rządem Lokalnym Grenlandii, z drugiej strony
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37 w powiązaniu z art. 300 ust. 2 i 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na podstawie art. 2 ust. 1 i art. 6 Umowy w sprawie rybołówstwa zawartej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą, z jednej strony, a Rządem Danii oraz Rządem Lokalnym Grenlandii, z drugiej strony [3], Strony wynegocjowały Czwarty Protokół ustanawiającego warunki połowów przewidziane w wymienionej Umowie, który ma wejść w życie pod koniec okresu stosowania Trzeciego Protokołu.
(2) W wyniku tych negocjacji, nowy Protokół został parafowany dnia 13 września 2000 r.
(3) Na mocy nowego Protokołu, rybacy wspólnotowi będą korzystać z możliwości prowadzenia połowów w wodach podlegających jurysdykcji Grenlandii od dnia 1 stycznia 2001 do dnia 31 grudnia 2006 r.
(4) W interesie Wspólnoty leży zatwierdzenie tego Protokołu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Czwarty Protokół, ustanawiający warunki połowów przewidzianych w Umowie w sprawie rybołówstwa zawartej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą, z jednej strony, a Rządem Danii oraz Rządem Lokalnym Grenlandii, z drugiej strony, zostaje niniejszym zatwierdzony w imieniu Wspólnoty.
Tekst Protokołu jest załączony do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osób umocowanych do podpisania Protokołu, aby stał się on wiążący dla Wspólnoty.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1577/2001
z dnia 1 sierpnia 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 296/96 w sprawie danych przekazywanych przez Państwa Członkowskie oraz miesięcznego księgowania wydatków finansowanych przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1258/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [1], w szczególności jego art. 7 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 14 rozporządzenia Rady (WE) nr 2040/2000 z dnia 26 września 2000 r. w sprawie dyscypliny budżetowej [2] przewiduje, że Komisja może obniżyć lub zawiesić miesięczne zaliczki z Sekcji Gwarancji EFOGR dla Państw Członkowskich. W celu zgodności z harmonogramem ustanowionym w tym artykule oraz w celu usprawnienia zarządzania, art. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 296/96 z dnia 16 lutego 1996 r. w sprawie danych przekazywanych przez Państwa Członkowskie oraz miesięcznego księgowania wydatków finansowanych przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1017/2001 [4], powinien zostać zmieniony.
(2) Obecny system rozliczania rachunków przewiduje dla corocznych deklaracji, że muszą być przekazane nie później niż do dnia 10 lutego roku następującego po zakończonym roku budżetowym.
Zależnie czy dotyczy to rachunków związanych z publicznym składowaniem, deklaracje te podwajają te, które mają być wysłane do dnia 20 grudnia zgodnie z art. 5 ust. 2 akapit ostatni rozporządzenia (WE) nr 296/96.
W wyniku czego ostatnie dokumenty nie muszą być już przekazywane.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Funduszu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 296/96 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 4 ust. 1, 2 i 4, wyrazy "art. 13 decyzji 94/729/WE" zastępuje się wyrazami "art. 14 rozporządzenia (WE) nr 2040/2000".
2. W art. 4 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Kontrole przestrzegania terminów związanych z wypłatą zaliczek na księgowanie wydatków są dokonywane dwukrotnie każdego roku budżetowego:
- dla wydatków dokonywanych do dnia 31 marca,
- dla wydatków dokonywanych do dnia 31 lipca.
Wszelkie przekroczenia terminów w sierpniu, wrześniu oraz październiku są brane pod uwagę w decyzji o rozliczeniu rachunków, o ile nie zostały odnotowane przed ostateczną decyzją roku budżetowego odnoszącego się do zaliczek."
3.
W art. 5 ust. 2 akapit ostatni skreśla się wyrazy "i dnia 20 grudnia".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1578/2001
z dnia 1 sierpnia 2001 r.
określające wrażliwe obszary produkcyjne i/lub grupy odmian wysokiej jakości zwolnione ze stosowania programu odkupu kwot w sektorze surowca tytoniowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2075/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku surowca tytoniowego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1336/2000 [2], w szczególności jego art. 14a,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 34 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2848/98 z dnia 22 grudnia 1998 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2075/92 w zakresie systemu premii, określania kwot produkcyjnych i przyznawania specjalnej pomocy grupom producentów w sektorze surowca tytoniowego [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1441/2001 [4], Komisja musi ustalić, na podstawie wniosków Państw Członkowskich, które wrażliwe obszary produkcyjne i/lub grupy odmian o wysokiej jakości, maksymalnie do 25 % gwarantowanego progu każdego Państwa Członkowskiego, mają być zwolnione ze stosowania programu odkupu kwot.
(2) Na wniosek niektórych Państw Członkowskich grupy odmian o wysokiej jakości powinny zostać ustalone.
(3) Ponieważ art. 35 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2848/98 stanowi, że Państwo Członkowskie musi podać do publicznej wiadomości zamiar sprzedaży, tak aby inni producenci mogli dokonać zakupu odpowiednich kwot, zanim zostaną one rzeczywiście odkupione, niniejsze rozporządzenie musi być stosowane od dnia 31 sierpnia 2001 r.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Tytoniu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ilości grup odmian o wysokiej jakości zwolnione z odkupu kwot w zbiorze 2001 r. są następujące:
w Portugalii:
Grupa I: _BAR_ 1251 ton _BAR_
Grupa II: _BAR_ 283 tony _BAR_
we Francji:
Grupa I: _BAR_ 1432,606 ton _BAR_
Grupa II: _BAR_ 2492,750 ton _BAR_
Grupa III: _BAR_ 1004,381 ton _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1591/2001
z dnia 2 sierpnia 2001 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania systemu pomocy dla bawełny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając protokół 4 w sprawie bawełny załączony do Aktu Przystąpienia Grecji [1], ostatnio zmieniony rozporządzeniem Rady (WE) nr 1050/2001 [2],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1051/2001 z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie pomocy produkcyjnej dla bawełny [3], w szczególności jego art. 19 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ze względu na wahania, którym zwykle podlegają ceny na światowym rynku włókna, średnia cena rynku światowego nieodziarnionej bawełny powinna być określana kilka razy w miesiącu.
Dla ułatwienia zbytu bawełny na rynku światowym konieczne jest określenie okresu, w którym cena jest ustalona i w którym składane mogą być wnioski o pomoc, z uwzględnieniem terminów wymaganych dla odpowiedniego zarządzania systemem pomocy.
(2) W przypadku braku reprezentatywnych ofert lub notowań dotyczących nieodziarnionej bawełny cena tego produktu powinna być ustalana na podstawie ceny rynku światowego odziarnionej bawełny.
Do celów art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 należy ustalić współczynniki reprezentatywne dla historycznie ukształtowanego związku między ceną rynku światowego odziarnionej bawełny a ceną obliczaną dla bawełny nieodziarnionej.
(3) Oferty i notowania należy dostosować w taki sposób, by kompensowały one wszelkie odchylenia od jakości i warunków dostawy, dla których ustalana jest cena rynku światowego.
(4) Artykuł 8 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 przewiduje zwiększanie kwoty pomocy do pewnych maksymalnych pułapów oraz jeżeli są spełnione niektóre warunki.
Powinny zostać ustanowione zasady ustalania tego zwiększenia.
W świetle konieczności ustalenia dostosowań i wzrostów kwota pomocy powinna być ustalana po dokonaniu tych dostosowań i wzrostów, ale przed terminem końcowym wypłacania kwot bilansu pomocy przed końcem roku gospodarczego.
(5) Należy ustanowić szczegółowe zasady składania wniosków o pomoc w celu zastosowania kwot pomocy do odpowiednich ilości bawełny kwalifikujących się do przyznania pomocy, na podstawie ściśle wyznaczonego okresu składania dotyczących tych ilości wniosków o pomoc.
W celu zapobieżenia spekulacji podczas okresów występowania nagłych zakłóceń na światowym rynku włókien właściwe jest zezwolenie na składanie wniosków o pomoc w takich okresach, z zastrzeżeniem szczególnych warunków.
(6) W celu sprawdzenia ilości nieodziarnionej bawełny pochodzącej ze Wspólnoty, dostarczanej do każdego zakładu odziarniania, muszą zostać ustalone odpowiednie kontrole.
W tym celu należy zdefiniować pojęcia "partii" i "dostawy partii na teren zakładu", wymagane powinny być wnioski o prowadzenie nadzorowanego składowania i powinny zostać ustalone szczegółowe zasady składania takich wniosków.
W celu zapobieżenia zbyt długiemu przetrzymywaniu przez plantatorów nieodziarnionej bawełny powodującemu obniżenie jakości składowanego produktu Państwa Członkowskie powinny zostać upoważnione do ustalenia terminu końcowego składania wniosków o prowadzenie nadzorowanego składowania, wcześniejszego niż termin końcowy składania wniosków o pomoc.
Z powodów związanych z zarządzaniem bawełna powinna być odziarniana w określonym czasie.
(7) Należy ustanowić szczegółowe zasady obliczania i wypłacania zaliczek na poczet pomocy.
Wypłata zaliczek powinna być uwarunkowana wniesieniem zabezpieczenia, w celu zapewnienia, że przedmiotowe kwoty są wypłacane lub przepadają, jeżeli dane zobowiązanie nie jest wykonane.
Jeżeli przepisy nie stanowią inaczej, zabezpieczenia takie muszą spełniać wymagania podane w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2220/85 z dnia 22 lipca 1985 r. ustanawiającym wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu zabezpieczeń w odniesieniu do produktów rolnych [4], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1932/1999 [5].
(8) Wypłacenie producentom zaliczki na cenę minimalną jest w szczególności jednym z wymagań, które muszą spełnić przedsiębiorstwa dokonujące odziarniania na rachunek własny, aby kwalifikowały się one do przyznania pomocy.
Dlatego też należy ustanowić szczegółowe zasady obliczania i wypłacania producentowi tej zaliczki na cenę minimalną.
(9) W celu zapewnienia, że bawełna objęta wnioskiem o pomoc jest właściwego pochodzenia, musi być możliwe zidentyfikowanie obszarów uprawy bawełny za pomocą systemu identyfikującego działki rolne, przewidzianego w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3508/92 z dnia 27 listopada 1992 r. ustanawiającym zintegrowany system zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy [6], ostatnio zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 495/2001 [7].
(10) W celu umożliwienia sprawdzania uprawnień do otrzymywania pomocy, w szczególności przestrzegania ceny minimalnej, należy określić warunki, jakie muszą być spełnione przez umowy przewidziane w art. 11 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1051/2001.
W tym celu należy dokonać odniesienia do księgowania zapasów przedsiębiorstw.
(11) Jeżeli odziarnianie wykonywane jest w imieniu stron trzecich, powinny być ustanowione szczegółowe zasady wypłacania i zarządzania pomocą w takich przypadkach, jak również obowiązki zainteresowanych stron.
(12) Musi istnieć system kontroli zapewniających prawidłowe przeprowadzanie tych operacji.
Należy ustanowić szczegółowe zasady dotyczące takich kontroli.
(13) Należy ustanowić kary na wypadek niestosowania się do przepisów niniejszego rozporządzenia.
Kary te muszą być odpowiednio odstraszające, pozostając w zgodzie z zasadą proporcjonalności.
(14) W celu umożliwienia odpowiedniego zarządzania systemem pomocy konieczne jest określenie, jakie informacje podmioty gospodarcze powinny przesyłać do właściwych organów i jakie informacje Państwa Członkowskie powinny przekazywać Komisji.
(15) W celu umożliwienia dokonywania wypłat zaliczek w miarę upływu roku gospodarczego należy ustalić terminy, określone w art. 19 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001.
(16) W celu zapewnienia płynnego przejścia na nowy system w roku gospodarczym 2001/2002 potrzebne są przepisy przejściowe dotyczące opracowania niektórych dokumentów przed rozpoczęciem tego roku gospodarczego.
(17) Rozporządzenie (WE) nr 1051/2001 wprowadza nowy system pomocy produkcyjnej dla bawełny od rozpoczęcia roku gospodarczego 2001/02 i uchyla rozporządzenia Rady (EWG) nr 1964/87 [8] i (WE) nr 1554/95 [9], z mocą od dnia 1 września 2001 r. Dlatego też rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1201/89 z dnia 3 maja 1989 r. ustanawiające zasady wykonania systemu pomocy dla bawełny [10] należy uchylić, z mocą od rozpoczęcia roku gospodarczego 2001/2002.
(18) W celu zapewnienia stosowania niniejszego rozporządzenia od dnia 1 września 2001 r. powinno ono wejść w życie następnego dnia po jego opublikowaniu.
(19) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Włókien Naturalnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cel
Niniejsze rozporządzenie ustanawia szczegółowe zasady wykonania systemu pomocy produkcyjnej dla bawełny, wprowadzonego protokołem 4 w sprawie bawełny załączonym do Aktu Przystąpienia Grecji i rozporządzeniem (WE) nr 1051/2001.
Artykuł 2
Cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej
1.
Komisja ustala cenę rynku światowego bawełny nieodziarnionej w euro na 100 kilogramów, na okres od 1 lipca przed początkiem danego roku gospodarczego do następującego 31 marca.
Cena jest ustalana ostatniego dnia roboczego poprzedzającego pierwszy, jedenasty i dwudziesty pierwszy dzień każdego miesiąca i wchodzi w życie w dniu następującym po dniu jej ustalenia.
Brane pod uwagę dni robocze to dni stosowane przez Komisję.
Kurs walutowy euro stosowany dla ustalenia ceny rynku światowego jest równy kursowi stosowanemu w dniu, w którym ustalane są oferty i notowania, określone w art. 3.
Jednakże w przypadku istotnych zmian na rynku światowym ceny bawełny wyrażonej w euro, o 5 % lub więcej, Komisja może bezzwłocznie zmienić cenę określoną w akapicie pierwszym.
2.
Cena rynku światowego nieodziarnionej bawełny jest równa odsetkowi ceny bawełny odziarnionej, ustalonej zgodnie z art. 3.
Odsetek ten ustala się na:
a) 20,6, jeżeli cena wynosi 110 EUR lub mniej za 100 kilogramów;
b) 21,8, jeżeli cena jest większa niż 110 EUR, ale mniejsza niż 120 EUR za 100 kilogramów;
c) 23,0, jeżeli cena jest większa niż 120 EUR, ale mniejsza niż 130 EUR za 100 kilogramów;
d) 24,4, jeżeli cena wynosi 130 EUR lub więcej za 100 kilogramów.
3.
Po ustaleniu ceny określonej w ust. 1 Komisja, najszybciej jak to możliwe, informuje o tym Państwa Członkowskie, w każdym przypadku nie później niż przed datą wejścia ceny w życie.
Artykuł 3
Cena rynku światowego bawełny odziarnionej
1.
W celu ustalenia ceny rynku światowego bawełny odziarnionej Komisja bierze pod uwagę średnią ofert i notowań otrzymywanych z jednej lub wielu giełd europejskich reprezentatywnych dla rynku bawełny dostarczonej na warunkach CIF do portu wspólnotowego i pochodzącej z różnych krajów dostawców, uważanych za najbardziej reprezentatywne dla handlu międzynarodowego.
Uwzględniane oferty i notowania odnoszą się do roku gospodarczego, na który ustalana jest cena, i do wysyłek, które mają być dokonane w ciągu najbliższych miesięcy po dniu ustalenia ceny.
2.
Jeżeli oferty i notowania dotyczą:
a) bawełny odziarnionej o jakości innej niż jakość, dla której ustalona jest cena orientacyjna, zostają one dostosowane w sposób przedstawiony w załączniku I;
b) nasion bawełny dostarczanych na warunkach c oraz f, zostają one zwiększone o 0,2 % w celu uwzględnienia kosztów ubezpieczenia;
c) bawełny dostarczonej na warunkach FAS, FOB lub w inny sposób, zostają one zwiększone odpowiednio o najniższe koszty załadunku, transportu i ubezpieczenia od punktu wysyłki lub załadunku do miejsca przekroczenia granicy.
Artykuł 4
Obliczanie i ustalanie pomocy
1.
Nie później niż dnia 30 czerwca danego roku gospodarczego Komisja ustala kwotę pomocy dla nieodziarnionej bawełny mającą zastosowanie do każdego okresu, na który została ustalona cena rynku światowego nieodziarnionej bawełny zgodnie z art. 2 ust. 1.
2.
Kwota pomocy przyznawanej w euro na 100 kilogramów jest równa kwocie obowiązującej w dniu złożenia wniosku o pomoc zgodnie z art. 5.
3.
W celu ustalenia wielkości pomocy ustanawia się zgodnie z ust. 4 i 5 zwiększenie, określone w art. 8 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001.
4.
Różnica między 770 mln EUR a łącznymi wydatkami budżetu na system pomocy, obliczona zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001, jest dzielona przez rzeczywistą całkowitą produkcję Państw Członkowskich, których rzeczywista produkcja krajowa przekracza gwarantowaną ilość krajową.
Zwiększenie jest równe wynikowi dzielenia określonego w akapicie pierwszym, bez uszczerbku dla art. 8 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1051/2001.
5.
Jeżeli jednak:
a) rzeczywista produkcja w Hiszpanii i Grecji przekracza odpowiednią gwarantowaną produkcję krajową tych krajów i
b) kwota pomocy, zwiększona zgodnie z ust. 4, przekracza jeden lub więcej pułapów ustanowionych w art. 8 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 w Grecji lub Hiszpanii, ale nie w obydwu tych krajach,
zwiększenie mające zastosowanie w Państwie Członkowskim, określone w lit. b) powyżej, jest obliczane tak, aby kwota zwiększonej pomocy była równa niższemu z dwu mających zastosowanie pułapów.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 8 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 zwiększenie mające zastosowanie do drugiego z tych Państw Członkowskich jest obliczane przy uwzględnieniu akapitu pierwszego tak, aby uzyskać całkowity poziom wydatków Wspólnoty nieprzekraczający 770 mln EUR.
Artykuł 5
Wnioski o pomoc
1.
W celu zakwalifikowania do przyznania pomocy produkcyjnej dla bawełny zakłady odziarniania składają wnioski o pomoc do organu wyznaczonego przez Państwo Członkowskie, zwanego dalej "właściwym organem".
Wnioski składane są od dnia 1 lipca przed rozpoczęciem roku gospodarczego, którego dotyczy wniosek o pomoc, do dnia 31 marca tego roku gospodarczego.
2.
Wnioski o pomoc zawierają następujące informacje:
- nazwisko, imiona, adresy i podpis składającego wniosek,
- datę wniosku,
- ilość nieodziarnionej bawełny, której dotyczy wniosek o pomoc.
3.
Jeżeli wniosek o pomoc złożony jest przed złożeniem wniosku o nadzorowane składowanie określone w art. 6, ważny jest on tylko wtedy, gdy zostanie złożone zabezpieczenie w wysokości 12 euro za 100 kilogramów.
Zabezpieczenie jest zwalniane proporcjonalnie do ilości, w odniesieniu do których spełniony jest obowiązek nadzorowanego składowania, przewidziany w art. 6 ust. 1.
Do zabezpieczeń przewidzianych w niniejszym ustępie mają zastosowanie przepisy rozporządzenia (EWG) nr 2220/85, a obowiązek przewidziany w akapicie pierwszym stanowi wymóg podstawowy w rozumieniu art. 20 tego rozporządzenia.
4. Bez uszczerbku dla przepisów art. 6 ust. 5 wnioski o pomoc złożone w okresie obowiązywania ceny rynku światowego nieodziarnionej bawełny, ustalonej zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001, mogą dotyczyć tylko ilości podlegających nadzorowanemu składowaniu w dniu złożenia wniosku.
Artykuł 6
Wnioski o nadzorowane składowanie
1.
W przypadku dostarczenia nieodziarnionej bawełny do zakładu odziarniania zakład identyfikuje partię, ilość i dotyczącą jej umowę (lub umowy) oraz składa wniosek o nadzorowane składowanie.
Umawiające się strony pobierają wtedy, na podstawie wzajemnego porozumienia, próbki konieczne do ustalenia jakości każdej partii.
2.
Partia to określona ilość nieodziarnionej bawełny, której nadawany jest numer w chwili jej dostarczenia na teren zakładu odziarniania.
Nieodziarnioną bawełnę uznaje się za dostarczoną na teren zakładu odziarniania, gdy znajdzie się ona w:
a) jakimkolwiek budynku lub innym miejscu w obrębie zakładu odziarniania bawełny; lub
b) jakimkolwiek miejscu przechowywania poza zakładem odziarniania, zapewniającym wystarczające i odpowiednie bezpieczeństwo do celów kontroli przechowywanych produktów i które zostało uprzednio zatwierdzone przez jednostkę kontrolującą.
Poza przypadkami wystąpienia siły wyższej lub jeżeli jednostka kontrolująca udzieli wcześniejszego zezwolenia, nieodziarniona bawełna dostarczona na teren zakładu odziarniania, w odniesieniu do której złożono wniosek o nadzorowane składowanie, nie może opuścić zakładu nieodziarniona.
3.
Wnioski o nadzorowane składowanie jednej lub więcej partii są składane jednostkom kontrolującym zakłady odziarniania między 1 września a 31 marca danego roku gospodarczego.
Państwo Członkowskie może ustalić termin końcowy w okresie między wyżej wymienionymi datami.
Jednakże w przypadku niesprzyjających warunków pogodowych Państwa Członkowskie mogą zezwolić na przyjęcie do nadzorowanego składowania w ciągu ostatnich pięciu dni roboczych marca.
4.
Wnioski o nadzorowane składowanie zawierają następujące informacje:
- nazwisko, imiona, adresy i podpis składającego wniosek,
- datę wniosku,
- ilość nieodziarnionej bawełny, której dotyczy wniosek o pomoc,
- numer lub numery przedmiotowych partii,
- numer identyfikacyjny umowy lub umów dotyczących każdej partii,
- tam, gdzie ma to zastosowanie, bez uszczerbku dla przepisów ust. 5 oświadczenie, że wniosek o pomoc zostanie złożony w terminie późniejszym.
5.
Ilości przyjęte do nadzorowanego składowania są ustalane na podstawie wniosków o pomoc bez odniesienia do konkretnych partii, zgodnie z porządkiem chronologicznym, w jakim składane są wnioski.
6.
Ilość przyjęta do nadzorowanego składowania musi zostać odziarniona w terminie ustanowionym przez dane Państwo Członkowskie oraz w każdym przypadku w ciągu 90 dni od jej dostarczenia do zakładu nadzorowanego składowania.
W ciągu 90 dni od przyjęcia do nadzorowanego składowania oraz w każdym przypadku do 10 kwietnia danego roku gospodarczego zakład odziarniania powiadamia Państwo Członkowskie o ilości odziarnionej bawełny wyprodukowanej z danej ilości bawełny nieodziarnionej przyjętej do nadzorowanego składowania, wyszczególniając ilości oziarnione dla stron trzecich zgodnie z art. 12 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001.
Ilość odziarnionej bawełny stwierdza się, stosując metodę określoną w załączniku II.
Artykuł 7
Zaliczki na poczet pomocy
1.
Od chwili rozpoczęcia nadzorowanego składowania, ale nie przed 16 października danego roku gospodarczego Państwa Członkowskie przyznają zainteresowanym podmiotom zaliczkę na poczet pomocy, pod warunkiem złożenia zabezpieczenia w wysokości, co najmniej 110 % wartości zaliczki.
Zaliczka jest wypłacana w ciągu 20 dni następujących po dniu złożenia wniosku.
Na wniosek zainteresowanych stron zaliczki wypłacane do dnia 16 grudnia danego roku gospodarczego są, tam gdzie ma to zastosowanie, zwiększane zgodnie z art. 14 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1051/2001. Wnioskom takim towarzyszy dodatkowe zabezpieczenie ustalone na poziomie zapewniającym zgodność z akapitem pierwszym.
2. Kwota zaliczki w euro na 100 kilogramów jest równa cenie orientacyjnej określonej w art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001, pomniejszonej o:
a) cenę rynku światowego, określoną w art. 2 niniejszego rozporządzenia; i
b) w odpowiednim przypadku, tymczasowe zmniejszenie ceny orientacyjnej, określone w art. 16 ust. 1 lub 2 niniejszego rozporządzenia.
Wypłacana zaliczka jest równa kwocie określonej w akapicie pierwszym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku o nadzorowane składowanie, pomnożonej przez ilość objętą wnioskiem o wypłacenie zaliczki.
3.
Do zabezpieczeń przewidzianych w niniejszym artykule ma zastosowanie rozporządzenie (EWG) nr 2220/85.
Nie naruszając art. 19 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 2220/85, zabezpieczenie zaliczki zostaje zwolnione:
a) do wysokości 60 % po 1 kwietnia danego roku gospodarczego, dla ilości spełniających wymagania określone w art. 6 ust. 6 akapit pierwszy; i
b) w całości, między pierwszym a piętnastym dniem następującym po wypłacie salda pomocy, określonej w art. 14 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1051/2001, proporcjonalnie do ilości, dla których Państwo Członkowskie przyznało pomoc.
Jednakże jeżeli zostaną stwierdzone istotne nieprawidłowości, wszystkie dostępne zabezpieczenia złożone przez zakład odziarniania w danym roku gospodarczym są zwalniane zgodnie z lit. b) akapit drugi.
Zabezpieczenie przepada proporcjonalnie do kwoty, o jaką wypłacona zaliczka przekracza kwotę przyznanej pomocy.
Artykuł 8
Zaliczka na cenę minimalną
Nie później niż 30 dni po złożeniu wniosku o nadzorowane składowanie, wszystkie zakłady odziarniania, zgodnie z art. 11 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001, wypłacają producentom zaliczkę na cenę minimalną w odniesieniu do ilości objętych wnioskiem, uwzględniając:
a) tymczasowe zmniejszenia ceny orientacyjnej określone w art. 16 ust. 1 i 2; i
b) jakość dostarczonego produktu, zgodnie z art. 11 lit. a) tiret drugie rozporządzenia (WE) nr 1051/2001.
Jednakże jeżeli zaliczka na cenę minimalną określona w poprzednim akapicie odnosi się do ilości podlegających nadzorowanemu składowaniu między 1 a 25 września danego roku gospodarczego, zaliczka jest wypłacana producentowi między nadchodzącym dniem 16 a 26 października.
Artykuł 9
Deklaracja obszarów uprawy
1.
Przed upływem terminu końcowego ustalonego przez Państwo Członkowskie wszyscy wspólnotowi plantatorzy bawełny składają wnioski o pomoc dla obszarów, jak przewidziano w zintegrowanym systemie zarządzania i kontroli, przez zadeklarowanie wielkości obszarów upraw w następnym roku gospodarczym.
Przedmiotowa plantacja lub plantacje są identyfikowane zgodnie z systemem identyfikacji działek rolnych, przewidzianym w zintegrowanym systemie zarządzania i kontroli.
W przypadku gdy ma to zastosowanie, plantatorzy składają poprawioną deklarację w celu uwzględnienia obszarów rzeczywistej uprawy bawełny do dnia ustalonego przez Państwo Członkowskie i nie później niż do 31 maja danego roku gospodarczego.
2.
Jeżeli zadeklarowane obszary różnią się od tych stwierdzonych w wyniku kontroli, Państwa Członkowskie dostosowują przedmiotowe deklaracje.
Bez uszczerbku dla kar ustanowionych zgodnie z art. 14 ust. 1 Państwa Członkowskie uwzględniają te dostosowania podczas ustalania całkowitego zadeklarowanego obszaru.
Artykuł 10
Umowa
1.
Najpóźniej w chwili przyjęcia nieodziarnionej bawełny do nadzorowanego składowania zakłady odziarniania składają do właściwego organu jedną lub więcej umów w odniesieniu do każdej partii.
2.
Umowy zawierają co najmniej następujące informacje szczegółowe:
a) nazwiska, imiona, adresy i podpisy umawiających się stron;
b) datę podpisania i rok siewu;
c) powierzchnię obszaru wyrażoną w hektarach i arach wraz z identyfikacją działki lub działek rolnych, zgodnie z systemem identyfikacji działek rolnych, ustanowionym w ramach zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli;
d) odniesienie do deklaracji obszarów uprawy bawełny; jeżeli jednak deklaracja nie jest dostępna w chwili zawarcia umowy, odniesienie do niej jest dodawane do umowy, gdy tylko deklaracja zostaje złożona oraz w każdym przypadku nie później niż 1 czerwca poprzedzającego dany rok gospodarczy;
e) ilość zebraną na obszarze określonym w lit. c), której dotyczy umowa, lub, jeżeli umowa została zawarta przed zbiorem, zobowiązanie producenta do dostarczenia i kupującego do przyjęcia dostawy ilości zebranej na danym obszarze.
W takim przypadku umawiające się strony dokonują oszacowania ilości na podstawie tradycyjnej wielkości plonów odnotowywanej w danym regionie;
f) cenę sprzedaży nieodziarnionej bawełny na jednostkę wagi uściśloną, jak następuje:
i) cena sprzedaży jest ustalana dla bawełny standardowej o jakości ustanowionej dla ceny orientacyjnej, z gospodarstwa; dostosowanie tej ceny w celu uwzględnienia różnic między jakością standardową a jakością dostarczonej bawełny jest ustalane w drodze wzajemnego porozumienia zgodnie z art. 11 lit. a) tiret drugie rozporządzenia (WE) nr 1051/2001;
ii) w przypadku gdy ma zastosowanie art. 7 oraz, gdzie właściwe, art. 8 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001, cena sprzedaży jest modyfikowana przez odpowiednie, wynikające kwoty;
g) warunki wypłacania zaliczki na ceny minimalne i ceny sprzedaży, w szczególności w odniesieniu do terminów, dostosowania do jakości oraz sposobu obliczania tych kwot.
Artykuł 11
Odziarnianie w imieniu stron trzecich
1.
Nie naruszając przepisów art. 10, niniejszy artykuł ma zastosowanie do bawełny, która ma zostać odziarniona w imieniu indywidualnego producenta lub grupy producentów, zgodnie z art. 12 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001.
2.
Nie później niż 10 dni przed dniem przyjęcia pierwszej przedmiotowej ilości do nadzorowanego składowania, zakład odziarniania składa właściwemu organowi deklarację odziarniania w imieniu strony trzeciej.
3.
Deklaracja zawiera:
a) nazwiska, adresy i podpisy umawiających się stron;
b) sposób, w jaki zakład odziarniania zarządza wnioskami przewidzianymi w art. 5 i wnioskami o nadzorowane składowanie, przewidzianymi w art. 6;
c) sposób, w jaki zakład odziarniania zapewnia, by w odpowiednim przypadku indywidualni producenci lub grupy producentów spełniły obowiązki dające im uprawnienia do korzystania z pomocy;
d) zobowiązanie, że pomoc i zaliczka zostaną przekazane odpowiednio umawiającemu się indywidualnemu producentowi lub grupie producentów.
Zobowiązanie jest wykonane, gdy grupa przedstawia dowód, że zobowiązała się wypłacić każdemu członkowi co najmniej cenę minimalną, dostosowaną zgodnie z art. 11 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1051/2001. W tym celu grupa producentów podaje w szczególności cenę, po której producenci dostarczają nieodziarnioną bawełnę zgodnie z art. 10 ust. 2 lit. f) i g).
4.
Gdy bawełna jest odziarniana w imieniu indywidualnego producenta lub grupy producentów, art. 10 ust. 2 lit. d) stosuje się odpowiednio.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 5 i 6 wnioski o pomoc i wnioski o nadzorowane składowanie zawierają odniesienie do deklaracji odziarniania w imieniu strony trzeciej.
Właściwy organ może przekazać dokumenty określone w art. 5 i 6, dotyczące wniosku o pomoc i wniosku o nadzorowane składowanie danemu indywidualnemu producentowi lub grupie producentów na ich wniosek.
Artykuł 12
Ewidencja towarowa
Ewidencja towarowa przewidziana w art. 11 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 zawiera co najmniej następujące informacje, przedstawione odrębnie w odniesieniu do bawełny zebranej na obszarze Wspólnoty i poza nim:
a) ilość wyprodukowanej odziarnionej bawełny, z odniesieniem do bawełny nieodziarnionej przyjętej do nadzorowanego składowania;
b) ilość bawełny nieodziarnionej, odziarnionej, nasion i lintersu bawełnianego pozostające na składzie pierwszego dnia każdego miesiąca;
c) w odniesieniu do każdej partii produktów określonych w lit. b) odpowiednie ilości i numery potwierdzenia odbioru i faktury lub inne równoważne dokumenty wystawione dla każdej partii;
d) w odniesieniu do każdej partii produktów, określonych w lit. b), opuszczającej zakład odziarniający, odpowiednie ilości i numery potwierdzenia odbioru i faktury lub inne równoważne dokumenty wystawiane dla każdej partii.
Artykuł 13
Kontrole
1.
Jednostka kontrolująca wyznaczona przez Państwo Członkowskie producenta sprawdza:
a) czy deklaracje obszarów upraw bawełny są dokładne, przez kontrole na miejscu odnoszące się do nie mniej niż 5 % deklaracji;
b) czy są spełniane wymagania ustanowione w art. 10;
c) czy ilość bawełny objęta wnioskiem o pomoc jest zgodna z całkowitą ilością nieodziarnionej bawełny wyprodukowanej na obszarach wskazanych w umowach;
d) czy ilość odziarnionej bawełny przekazanej przez zakłady odziarniające zgodnie z art. 6 ust. 6 akapit drugi jest podana dokładnie;
e) czy ewidencja towarowa przewidziana w art. 11 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 była prowadzona zgodnie z art. 12 niniejszego rozporządzenia.
W szczególności kontrola ustala, czy faktury i inne dokumenty określone w art. 12 zostały podpisane przez dające się zidentyfikować podmioty gospodarcze mogące, jeżeli konieczne, wykazać pochodzenie nieodziarnionej bawełny zgodnie z wymogami danego Państwa Członkowskiego;
f) w drodze kontroli porównawczej, czy działki rolne wymienione w umowach odpowiadają działkom zadeklarowanym przez plantatorów w ich deklaracjach obszarów upraw bawełny.
2.
Jeżeli zostaną stwierdzone nieprawidłowości w związku z deklaracją obszaru określoną w art. 9, pod warunkiem zastosowania kar określonych w art. 14 ust. 1, pomoc jest przyznawana dla ilości bawełny, w odniesieniu do których zostały spełnione wszystkie inne wymogi.
3.
Jeżeli za kontrolę odpowiedzialnych jest kilka jednostek, Państwo Członkowskie ustanawia w tym celu system koordynacji.
Artykuł 14
Kary
1.
Państwa Członkowskie ustanawiają system kar za naruszanie przepisów niniejszego rozporządzenia i podejmują wszelkie środki konieczne w celu zapewnienia jego zastosowania.
Kary są efektywne, współmierne i odstraszające.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o tym systemie nie później niż do dnia 31 grudnia 2001 r. oraz o wszelkich wprowadzanych do niego zmianach, tak szybko jak to możliwe.
2.
Bez uszczerbku dla kar ustanowionych przez Państwo Członkowskie w odniesieniu do danego roku gospodarczego:
a) każdy zakład odziarniania składający fałszywą deklarację umyślnie lub na skutek rażącego zaniedbania jest wykluczany z systemu pomocy na następny rok gospodarczy;
b) każda grupa producentów działająca niezgodnie z przepisami art. 11 ust. 3 lit. d) jest wykluczana z systemu pomocy na następny rok gospodarczy.
3.
Z wyjątkiem przypadków wystąpienia siły wyższej, jeżeli wnioski o pomoc są składane po dniu 31 marca danego roku gospodarczego, kwota pomocy mającej zastosowanie w tym dniu zostaje zmniejszona o 1 % za każdy dzień roboczy opóźnienia.
Wnioski składane z więcej niż 25-dniowym opóźnieniem nie są rozpatrywane.
Artykuł 15
Powiadamianie
1.
Państwa Członkowskie producenci przekazują do Komisji informacje o nazwach i adresach organów wyznaczonych do wykonywania niniejszego rozporządzenia, gdy tylko zostaną one wyznaczone.
2.
Nie później niż 15 dnia każdego miesiąca Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję, wyszczególniając każdy okres, na który mają zastosowanie różne ceny rynku światowego, o:
a) ilościach objętych w poprzednim miesiącu wnioskami o pomoc;
b) odpowiadających im ilościach przyjętych w poprzednim miesiącu do nadzorowanego składowania.
3. Nie później niż 30 stycznia każdego roku Hiszpania i Grecja informują Komisję o środkach i programach przyjmowanych na mocy art. 17 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 w odniesieniu do następnego roku gospodarczego.
4.
Państwa Członkowskie producenci przekazują Komisji informacje:
a) nie później niż 15 maja każdego roku:
i) o sumach ilości, dla których w bieżącym roku gospodarczym została przyznana pomoc, w rozbiciu na każdy okres, na który ma zastosowanie inna cena rynku światowego;
ii) o sumach ilości bawełny odziarnionej w bieżącym roku gospodarczym w imieniu indywidualnych producentów lub grup producentów, zgodnie z art. 12 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001;
iii) o średniej jakości odziarnionej bawełny oraz średnich plonach odziarnionej bawełny i nasion bawełnianych odnotowanych w bieżącym roku gospodarczym;
b) nie później niż 31 sierpnia każdego roku:
i) informację o obszarach upraw bawełny w bieżącym roku, jeżeli konieczne, dostosowaną zgodnie z art. 9 ust. 2;
ii) prognozę odpowiadającej im produkcji nieodziarnionej bawełny;
c) nie później niż 25 listopada każdego roku:
i) najbardziej aktualne dane liczbowe dotyczące ilości przyjętych do składowania nadzorowanego;
ii) poprawione prognozy dotyczące produkcji nieodziarnionej bawełny.
5.
Jeżeli zostają stwierdzone istotne nieprawidłowości, w szczególności jeżeli dotyczą one 5 % lub więcej obszarów poddanych kontroli zgodnie z art. 13 ust. 1 lit. a), Państwa Członkowskie natychmiast informują o tym Komisję, oświadczając, jakie środki zostały przyjęte.
6.
Jeżeli Państwo Członkowskie decyduje się, zgodnie z art. 6 ust. 3 akapit drugi, ustalić termin końcowy składania wniosków o nadzorowane składowanie przypadający przed 31 marca, przyjmuje ono ten nowy termin nie później niż 30 dni przed jego nadejściem i niezwłocznie informuje o tym Komisję.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie zgodnie z art. 6 ust. 3 akapit drugi decyduje o zezwoleniu na przyjmowanie do nadzorowanego składowania w okresie ostatnich pięciu dni marca, powiadamia o tym Komisję nie później niż 10 dni przed tym okresem.
Artykuł 16
Ustalanie produkcji szacowanej i rzeczywistej
1. Szacunkowa produkcja nieodziarnionej bawełny określona w art. 14 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 oraz wynikające z niej tymczasowe zmniejszenia ceny orientacyjnej są ustalane przed 10 września danego roku gospodarczego.
2. Poprawiona prognoza produkcji określona w art. 14 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 oraz wynikające z niej nowe tymczasowe zmniejszenie ceny orientacyjnej są ustalane przed dniem 1 grudnia danego roku gospodarczego.
3.
Rzeczywista produkcja, zmniejszenie obiektywnej ceny orientacyjnej określone w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 i jakiekolwiek zwiększenie pomocy określone w art. 8 tego rozporządzenia, są ustalane przed 15 czerwca danego roku gospodarczego.
Artykuł 17
Środki przejściowe
W odniesieniu do roku gospodarczego 2001/2002 deklaracje obszarów upraw określone w art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 1201/89 oraz umowy i deklaracje odziarniania określone w art. 10 tego rozporządzenia złożone przed dniem 1 września 2001 r. uważa się za równoważne deklaracjom obszarów upraw, umowom i deklaracjom odziarniania złożonym w imieniu stron trzecich, określonym odpowiednio w art. 9, 10 i 11 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 18
Uchylenie rozporządzeń
Rozporządzenie (EWG) nr 1201/89 traci moc z dniem 1 września 2001 r.
Artykuł 19
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1592/2001
z dnia 2 sierpnia 2001 r.
zawierające sprostowanie rozporządzeń (WE) nr 562/2000 oraz (WE) nr 690/2001 w sektorze wołowiny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmieniane rozporządzeniem (WE) nr 1512/2001 [2], w szczególności jego art. 38 ust. 2 oraz art. 47 ust. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 562/2000 [3], ostatnio zmieniane rozporządzeniem (WE) nr 1082/2001 [4], ustanawia szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 w odniesieniu do skupu wołowiny. W szczególności art. 17 rozporządzenia (WE) nr 562/2000 ustala niektóre warunki, które muszą zostać spełnione przy przetargach.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 690/2001 z dnia 3 kwietnia 2001 r. w sprawie specjalnych środków wspierania rynku w sektorze wołowiny [5] przewiduje zakupy w drodze przetargu określonej jakości wołowiny.
W szczególności załącznik II do tego rozporządzenia ustala niektóre warunki, które muszą zostać spełnione przy przetargach.
(3) Artykuł 11 ust. 5 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 562/2000 oraz załącznik II do rozporządzenia (WE) nr 690/2001 zawierają błędy językowe w wersji angielskiej. Dlatego obydwa rozporządzenia powinny zostać odpowiednio poprawione.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 562/2000 wprowadza się następujące zmiany:
Artykuł 2
W rozporządzeniu nr 690/2001 wprowadza się następujące zmiany: [Dotyczy wyłącznie wersji angielskiej]
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1601/2001
z dnia 2 sierpnia 2001 r.
nakładające ostateczne cło antydumpingowe oraz upoważniające do ostatecznego poboru tymczasowego cła antydumpingowego na przywóz niektórych lin oraz kabli żelaznych lub stalowych pochodzących z Republiki Czeskiej, Rosji, Tajlandii i Turcji
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej [1], w szczególności jego art. 9,
uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony po konsultacji z Komitetem Doradczym,
A. PROCEDURA
1.
Środki tymczasowe
(1) Rozporządzeniem (WE) nr 230/2001 [2] ("rozporządzenie tymczasowe"), Komisja nałożyła tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz niektórych lin i kabli żelaznych lub stalowych pochodzących z Republiki Czeskiej, Rosji, Tajlandii i Turcji oraz na zatwierdzone przedsięwzięcia oferowane przez niektórych producentów eksportujących z Republiki Czeskiej i Turcji.
(2) Żadne cła tymczasowe nie zostały nałożone na przywóz z Republiki Korei ("Korei") i Malezji z uwagi na ujawnienie w obydwu przypadkach marginesów dumpingu de minimis.
2.
Dalsza procedura
(3) Po ujawnieniu istotnych faktów i okoliczności, na podstawie których zdecydowano się nałożyć tymczasowe środki antydumpingowe, wiele zainteresowanych stron przedłożyło swoje uwagi na piśmie.
Stronom, które wystąpiły z takim wnioskiem, także umożliwiono wypowiedzenie się.
(4) Komisja nadal poszukiwała i sprawdzała wszelkie informacje uznane za konieczne do opracowania ostatecznych ustaleń.
(5) Wszystkie strony zostały poinformowane o istotnych faktach i okolicznościach na podstawie których zamierzano zalecić:
a) nałożenie ostatecznego cła antydumpingowego na przywóz lin stalowych pochodzących z Republiki Czeskiej, Rosji, Tajlandii i Turcji oraz ostateczne pobranie kwot zabezpieczonych w postaci cła tymczasowego;
b) zakończenie postępowań dotyczących przywozu stalowych lin pochodzących z Korei i Malezji bez nakładania ceł.
(6) Stronom przyznano również czas na przedstawienie uwag w sprawie niniejszego ujawnienia.
(7) Uwagi w formie ustnej i pisemnej złożone przez zainteresowane strony zostały rozpatrzone i, w uzasadnionych przypadkach, ostateczne ustalenia zostały odpowiednio zmienione.
B. PRODUKT OBJĘTY PROCEDURĄ ORAZ PRODUKT PODOBNY
1.
Produkt objęty procedurą
(8) Rozporządzenie tymczasowe zawiera opis produktu objętego procedurą jako lin i kabli, w tym lin zamkniętych, z żelaza lub stali, ale nie ze stali nierdzewnej, o maksymalnym wymiarze przekroju poprzecznego powyżej 3 mm, z dołączonym osprzętem lub bez (określane w branży terminem liny z drutów stalowych).
(9) Niektóre zainteresowane strony ponowiły swoje roszczenie, by liny stalowe zostały podzielone na dwie grupy: niektóre ze stron rozróżniały tak zwane liny stalowe ogólnego zastosowania oraz liny stalowe o wysokiej sprawności, podczas gdy jeszcze inne rozróżniały standardowe liny ogólnego zastosowania i liny specjalnego zastosowania.
Strony twierdziły, że te liny nie mogą być uznawane za ten sam produkt po uwzględnieniu ich odmiennej charakterystyki fizycznej i technicznej, odmiennych metod produkcji, braku znaczącej wymienności, odrębnych rynków docelowych oraz braku znaczącej konkurencji.
(10) W tym względzie należy najpierw zauważyć, że chociaż liny stalowe są produkowane w szerokim asortymencie z pewnym zróżnicowaniem fizycznym i technicznym, to jednak wszystkie posiadają tę samą podstawową charakterystykę fizyczną (tj. druty stalowe, które tworzą splotkę; splotki, które są owinięte wokół rdzenia i tworzą liny, oraz sam rdzeń) oraz tę samą podstawową charakterystykę techniczną (wszystkie mają określoną liczbę drutów w splotce, splotek w linie, określoną średnicę i budowę).
Produkty z dolnej i górnej półki nie są wymienne, w przeciwieństwie do produktów z grup sąsiadujących.
Ustalono zatem, że pewien stopień nakładania się i konkurencji istnieje między linami stalowymi z różnych grup.
Co więcej, produkty z tej samej grupy mogą mieć różne zastosowania.
(11) Po drugie, rozróżnienie między linami stalowymi ogólnego zastosowania oraz o wysokiej sprawności oparte jest na ich zastosowaniach, tj. liny stalowe nadające się do różnych zastosowań w przeciwieństwie do lin stalowych, które mogą być wykorzystywane wyłącznie w określonych przypadkach.
Należy zauważyć, że zainteresowane strony nie były w stanie wykazać, że istnieje wyraźne rozróżnienie między dowolną z tych dwóch grup.
Co więcej, takie zróżnicowanie nie uwzględnia faktu, że istnieją grupy sąsiadujące, w których liny stalowe ogólnego zastosowania konkurują bezpośrednio z linami stalowymi specjalnego zastosowania, a co za tym idzie, są wymienne.
(12) Wreszcie rozróżnienie między linami stalowymi standardowymi i specjalnymi dotyczy faktu ich wyprodukowania zgodnie z określoną normą (ISO, DIN itd.) lub ich niezgodności ze standardem ("specjalne liny stalowe"; te specjalne liny stalowe są czasami modyfikacją standardowych), niezależnie od konkretnego zastosowania liny stalowej.
Należy wspomnieć, że podstawowa charakterystyka fizyczna i techniczna jest wspólna dla obu, niezależnie od tego czy są to liny stalowe standardowe czy też specjalne.
Ponadto istnieją sąsiadujące grupy produktów, w których standardowa lina stalowa konkuruje ze specjalną, gdyż obydwie mogą być stosowane do tych samych celów, a co za tym idzie, są wymienne.
(13) Z uwagi na powyższe, tymczasowe ustalenia opisane w motywach 9–13 rozporządzenia tymczasowego znajdują niniejszym potwierdzenie.
2.
Produkt podobny
(14) W rozporządzeniu tymczasowym uznano, że liny stalowe produkowane i sprzedawane przez branżę wspólnotową we Wspólnocie niczym nie różnią się od lin stalowych wywożonych do Wspólnoty z zainteresowanych krajów i od tych produkowanych i sprzedawanych na rynkach krajowych zainteresowanych krajów.
Podobnie liny stalowe produkowane i sprzedawane na rynku krajowym w Korei są takie same jak te pochodzące z Rosji i wywożone do Wspólnoty.
(15) Niektóre zainteresowane strony utrzymywały, że liny stalowe sprzedawane przez branżę wspólnotową we Wspólnocie różnią się od tych przywożonych z zainteresowanych krajów.
W szczególności twierdzono, że liny stalowe przywożone z zainteresowanych krajów były linami stalowymi ogólnego zastosowania, podczas gdy te sprzedawane przez branżę wspólnotową były głównie linami stalowymi o wysokiej sprawności. Stąd postępowanie powinno ograniczać się do lin stalowych ogólnego zastosowania, jeżeli w ogóle.
Zażądano również, by liny stalowe projektowe zostały wyłączone z zakresu środków, jako że branża wspólnotowa jest w zasadzie wyłącznym dostawcą na rynku Wspólnoty.
(16) Należy zauważyć, że w postępowaniach antydumpingowych produkt objęty procedurą oraz produkt podobny są definiowane poprzez odniesienie do podstawowej charakterystyki fizycznej, technicznej i/lub chemicznej oraz podstawowe zastosowanie.
Z chwilą zdefiniowania produktu objętego procedurą, tj. produkt produkowany w zainteresowanych krajach i wywożony do Wspólnoty, należy ustalić, czy produkt produkowany i sprzedawany na rynkach krajowych w zainteresowanych krajach oraz produkt produkowany i sprzedawany przez branżę wspólnotową we Wspólnocie są takie same jak produkt objęty procedurą.
W tym względzie fakt, że określony rodzaj produktu nie jest produkowany we Wspólnocie jest bez znaczenia.
(17) Co się tyczy w szczególności lin stalowych projektowych, które są opracowane zgodnie z wymogami klienta i są wytwarzane po udzieleniu zamówień w drodze przetargu, należy zaznaczyć, że posiadają one tę samą podstawową charakterystykę fizyczną i techniczną co pozostałe liny stalowe.
W każdym razie nawet jeśli branża wspólnotowa dysponuje wyraźną przewagą wynikającą z bliskości, to należy wspomnieć, że nic nie stoi na przeszkodzie, by producenci eksportujący uczestniczyli w przetargach.
(18) Dlatego stwierdzono, że podstawowe charakterystyki fizyczne i techniczne oraz podstawowe zastosowania lin stalowych przywożonych z zainteresowanych krajów oraz tych produkowanych i sprzedawanych przez branżę wspólnotową we Wspólnocie, są takie same.
(19) Z uwagi na powyższe, ustalenia w motywach 9–13 rozporządzenia tymczasowego znajdują niniejszym potwierdzenie.
C. DUMPING
1.
Ogólna metodologia
a) Wartość normalna
(20) Niektórzy współpracujący producenci eksportujący kwestionowali metodologię wykorzystywaną do ustalania kwot zysku powiększających koszty wytworzenia oraz koszty sprzedaży, ogólne i administracyjne wydatki w przypadku uciekania się do tworzonych wartości normalnych.
W przypadku rosyjskich i tajlandzkich współpracujących producentów eksportujących, Komisja bez uzasadnienia zawyżała marże zysku poprzez określenie całkowitych zysków netto wyłącznie na podstawie sprzedaży uzyskanej w normalnych warunkach handlu, a nie w oparciu o całkowite obroty całej sprzedaży produktu objętego procedurą na rynku krajowym.
W przypadku czeskiego współpracującego producenta eksportującego, Komisja powinna wyłączyć sprzedaż krajową tych rodzajów lin stalowych, których wielkość sprzedaży jest niższa niż 5 % wielkości sprzedaży tego samego rodzaju lin wywożonych do Wspólnoty.
Ponieważ ceny takiej sprzedaży zazwyczaj nie są brane pod uwagę przy ustalaniu wartości normalnej z racji braku ich reprezentatywności, powinny być one także pomijane przy określaniu marży zysku.
(21) Na mocy zapisu art. 2 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 384/96 ("podstawowe rozporządzenie") kwota zysków musi opierać się na danych dotyczących produkcji i sprzedaży, w normalnych warunkach handlu, produktu podobnego na rynku krajowym kraju wywozu, gdzie takie dane są dostępne.
W rezultacie nie istnieje potrzeba wyrażania rozsądnej marży zysku w zestawie danych, w tym przychodów ze sprzedaży, które muszą zostać pominięte, jako będące poza normalnymi warunkami handlu.
Z powyższego wynika również, że z chwilą ustalenia, że sprzedaż krajowa produktu podobnego jest reprezentatywna zgodnie z art. 2 ust. 2 podstawowego rozporządzenia, właściwe byłoby wówczas uwzględnienie całej sprzedaży dokonywanej w normalnych warunkach handlu.
Ponadto zysk wykorzystywany do sporządzania wartości normalnej jest ustalany na poziomie spółki i produktu podobnego.
Sprzedaż krajowa w normalnych warunkach handlu dla danego modelu może być zróżnicowana w przypadku gdy sprzedaż ta jest osiągana w niereprezentatywnych ilościach w zestawieniu z wielkością wywożoną.
Ceny takiej sprzedaży są tym samym pomijane jako niereprezentatywne do celów ustalenia wartości normalnej porównywalnego, wywożonego modelu.
Wpływ wszelkich potencjalnie niereprezentatywnych danych jest neutralizowany z chwilą zagregowania sprzedaży wszystkich modeli sprzedawanych na rynku krajowym na poziomie spółki, pod warunkiem że całkowita sprzedaż krajowa w normalnych warunkach handlu przekracza 5 % wywozu do Wspólnoty.
(22) Ponadto współpracujący tajlandzki producent eksportujący kwestionował również zasadność marży zysku wynikającej ze stosowania wymienionej powyżej metodologii.
Ustalana marża zysku wynikała z bezpośredniego stosowania odpowiedniej metodologii w odniesieniu do danych przedstawionych przez współpracującego producenta eksportującego.
(23) Tym samym roszczenia te zostały odrzucone.
(24) Z uwagi na powyższe, tymczasowe ustalenia opisane w motywach 18–25 oraz 68–70 rozporządzenia tymczasowego znalazły niniejszym potwierdzenie.
b) Cena eksportowa oraz porównanie
(25) Wobec braku nowych informacji na temat ogólnej metodologii ustalania ceny eksportowej oraz porównania pomiędzy wartością normalną a ceną eksportową, tymczasowe ustalenia opisane w motywach 26–28 rozporządzenia tymczasowego znajdują potwierdzenie.
c) Marginesy dumpingu dla badanych spółek
(26) Ogólna metodologia ustalania marginesów dumpingu dla badanych spółek opisana w motywie 29 tymczasowego rozporządzenia znajduje potwierdzenie.
(27) Należy wreszcie zauważyć, że w przypadkach gdzie producent eksportujący wywoził więcej niż jeden rodzaj produktu do Wspólnoty, średni ważony całkowity margines dumpingu był określany w drodze obliczenia dumpingu stwierdzonego w przypadku poszczególnych rodzajów bez zerowania ujemnych różnic między wartością normalną a ceną eksportową poszczególnych rodzajów.
d) Margines dumpingu dla spółek niewspółpracujących
(28) Wobec braku nowych informacji na temat ogólnej metodologii ustalania końcowych marginesów dumpingu tymczasowe ustalenia opisane w motywach 30–34 rozporządzenia tymczasowego znajdują niniejszym potwierdzenie.
2.
Republika Czeska
(29) Wobec braku nowych informacji na temat braku współpracy jednego z czeskich producentów eksportujących z Republiki Czeskiej, tymczasowe ustalenia opisane w motywach 30–34 rozporządzenia tymczasowego znajdują niniejszym potwierdzenie.
a) Wartość normalna
(30) Po nałożeniu ceł tymczasowych ŽDB a.s. przedstawiło dodatkowe wyjaśnienie w sprawie podziału kosztów sprzedaży ogólnych i administracyjnych.
Koszty sprzedaży ogólne i administracyjne zostały zrewidowane przez pomniejszenie o pozycje, co do których zostało dowiedzione w stopniu zadowalającym Komisję, że nie mają żadnego związku z produkcją i sprzedażą produktu objętego procedurą.
b) Cena eksportowa
(31) ŽDB a.s. utrzymywała, że wywóz do Wspólnoty odbywający się za pośrednictwem jej powiązanego eksportera powinien zostać pominięty przy ustalaniu jego ceny eksportowej.
Było to oparte na roszczeniu, że ten powiązany eksporter nie wywoził już lin stalowych do Wspólnoty, ponieważ ŽDB a.s. zlikwidował jeden ze swoich zakładów we wrześniu 2000 r. (po zakończeniu okresu badanego), który produkował większość lin stalowych sprzedawanych przez powiązanego eksportera w trakcie okresu badanego.
(32) Argument ten nie może być przyjęty.
Zdarzenia, które miały miejsce po zakończeniu okresu badanego, mogą być brane pod uwagę w wyjątkowych przypadkach, pod warunkiem że nałożenie cła antydumpingowego na podstawie okresu badanego mogłoby być w oczywisty sposób niewłaściwe.
W rzeczywistości zdarzenia te mogłyby zostać wykorzystane jedynie wówczas, gdy ich skutki są oczywiste, niekwestionowane, trwałe, niepodatne na manipulowanie i gdyby nie wynikały z umyślnego działania podejmowanego przez zainteresowane strony.
Sam fakt, że jeden z zakładów produkcyjnych został zamknięty, nie przeszkadza powiązanemu eksporterowi w sprzedaży lin stalowych produkowanych w innym zakładzie ŽDB a.s.
Należy również zauważyć, że ów powiązany eksporter od czasu do czasu sprzedawał liny stalowe produkowane w tym innym zakładzie w trakcie okresu badanego.
Dlatego stwierdzono, że nie zostały spełnione warunki umożliwiające uwzględnienie rzekomego zaprzestania wywozu lin stalowych przez powiązanego eksportera przy ustalaniu ceny eksportowej ŽDB a.s.
(33) Z uwagi na powyższe, tymczasowe ustalenia opisane w motywie 38 rozporządzenia tymczasowego znalazły niniejszym potwierdzenie.
c) Porównanie
(34) ŽDB a.s. kwestionowała 5 % dostosowanie zakładanej prowizji odejmowanej od cen naliczanych przez powiązanego eksportera niezależnym klientom ze Wspólnoty ponieważ nie odpowiadałoby to rzeczywiście uiszczanej prowizji.
Ponadto ŽDB a.s. twierdziło, że powiązany eksporter powinien być traktowany jako dział wywozu ŽDB a.s.
W przypadku gdyby obie spółki były powiązane i tworzyły jeden podmiot gospodarczy, odejmowanie zakładanej prowizji byłoby nieuzasadnione.
(35) Badanie ustaliło, że powiązany eksporter nie zastępuje działu wywozu ŽDB a.s.
W rzeczywistości dział wywozu ŽDB a.s. również zajmuje się wywozem bez udziału powiązanego eksportera.
Uczciwe porównanie na poziomie cen ex-works wymaga pomniejszenia cen naliczanych przez powiązanego eksportera niezależnym klientom we Wspólnocie w oparciu o zakładaną prowizję odpowiadającą dodatkowej roli handlowej powiązanego eksportera, która może zostać uznana za zbliżoną do roli pośrednika handlowego z prowizyjnym wynagrodzeniem.
W rezultacie 5 % dostosowanie zostało utrzymane.
(36) ŽDB a.s. żądała dostosowania przy tworzeniu wartości normalnych z tytułu kosztów pakowania, ponieważ koszty te zostały ujęte w kosztach sprzedaży ogólnych i administracyjnych, a dostosowanie uwzględniające koszt szpul zostało dokonane w cenie eksportowej.
Komisja ustaliła, że nie istnieją rzekome różnice w kosztach pakowania ujętych w cenie eksportowej i wartości normalnej na poziomie cen ex-works.
W rzeczywistości kwoty z tytułu transportu, ubezpieczenia i pakowania podawane w pozycji koszty sprzedaży ogólne i administracyjne nie obejmowały żadnych kosztów pakowania, ponieważ były one równe kwotom podawanym w postaci dostosowania z tytułu samego frachtu krajowego i ubezpieczenia.
Nawet zakładając, że ŽDB a.s. nie dokonało rozbicia kosztów transportu, ubezpieczenia i pakowania aby zażądać dostosowania wartości normalnej, roszczenie takie było nieuzasadnione, ponieważ dostosowanie zostało dokonane w odniesieniu do zgłaszanej kwoty z tytułu frachtu krajowego oraz ubezpieczenia.
Tym samym roszczenie zostało odrzucone.
(37) Dostosowanie z tytułu kosztów transportu dla jednej transakcji zostało zmienione w celu wykorzystania rzeczywistych kosztów, ponieważ na etapie tymczasowym było ono oparte, z braku innych informacji, na danych szacunkowych.
(38) Tymczasowe ustalenia opisane w motywach 39 oraz 40 rozporządzenia tymczasowego zostają niniejszym potwierdzone z wyjątkiem poprawek opisanych powyżej.
d) Margines dumpingu
(39) Zgodnie z art. 2 ust. 11 podstawowego rozporządzenia, średnia ważona wartość normalna każdego rodzaju produktu objętego procedurą została porównana ze średnią ważoną ceną eksportową dla każdego rodzaju.
(40) Po zrewidowaniu obliczeń ostatecznie ustalony margines dumpingu, wyrażony jako procent ceny importowej CIF granica Wspólnoty bez opłaconego cła, wynosi w przypadku
- ŽDB a.s. 30,7 %.
(41) Wobec braku nowych informacji w tym względzie metodologia określona w motywie 43 rozporządzenia tymczasowego w celu ustalenia końcowego marginesu dumpingu została niniejszym potwierdzona.
Na tej podstawie ostateczny końcowy margines dumpingu został ustalony na poziomie 47,1 %.
3.
Republika Korei
a) Wartość normalna
(42) Wobec braku nowych informacji na temat metodologii ustalania wartości normalnej, tymczasowe ustalenia opisane w motywach 45–49 rozporządzenia tymczasowego zostają niniejszym potwierdzone.
b) Cena eksportowa
(43) Wobec braku nowych informacji na temat metodologii ustalania ceny eksportowej, tymczasowe ustalenia opisane w motywie 50 rozporządzenia tymczasowego zostają niniejszym potwierdzone.
c) Porównanie
(44) Wobec braku nowych informacji na temat metodologii porównywania, tymczasowe ustalenia opisane w motywach 51–54 rozporządzenia tymczasowego zostają potwierdzone.
d) Margines dumpingu
(45) Zgodnie z art. 2 ust. 11 podstawowego rozporządzenia średnia ważona wartość normalna rodzaju produktu objętego procedurą została porównana ze średnią ważoną ceną eksportową dla każdego rodzaju.
(46) Po zrewidowaniu obliczeń ostatecznie ustalone marginesy dumpingu, wyrażone jako procent ceny importowej CIF granica Wspólnoty bez opłaconego cła wynoszą w przypadku:
- Kiswire Ltd. 0 %
- Chung Woo Rope Co. 0 %
- DSR Wire Corp. 0 %.
(47) W motywie 57 rozporządzenia tymczasowego ustalono, że w zestawieniu z danymi zgłaszanymi przez Eurostat, trzej współpracujący producenci eksportujący wydają się stanowić całość koreańskiego wywozu do Wspólnoty w zakresie produktu objętego procedurą.
Zgłaszający skargę twierdził, że koreańscy producenci, którzy nie współpracowali w badaniu, w rzeczywistości dokonali wywozu do Wspólnoty w trakcie okresu badanego i dlatego, zdaniem zgłaszającego skargę, konieczne mogłoby być nałożenie na ich wywóz pozostałego cła.
Komisja mogła następnie potwierdzić, że w rzeczywistości przynajmniej jeden niewspółpracujący producent dokonał wywozu do Wspólnoty w trakcie okresu badanego.
(48) Mimo wysokiego poziomu współpracy stwierdzono, że jeden z producentów umyślnie nie współpracował i dlatego końcowy margines dumpingu został ustalony na poziomie najwyższego marginesu dumpingu dla reprezentatywnych transakcji dokonywanych przez współpracujących producentów eksportujących.
(49) Wreszcie średni ważony margines dumpingu dla Korei został ponownie obliczony.
Proporcje wywozu do Wspólnoty ze strony eksporterów niewspółpracujących musiały zostać oszacowane na mocy art. 18 podstawowego rozporządzenia.
W tym celu wykorzystano dane pochodzące z poprzedniego postępowania w sprawie tego samego produktu.
Uzyskany margines dumpingu dla Korei wynosi mniej niż 2 % wyrażone jako procent ceny importowej CIF granica Wspólnoty bez opłaconego cła.
Dlatego na podstawie art. 9 ust. 3 podstawowego rozporządzenia, badanie prowadzone w odniesieniu do Republiki Korei powinno zostać zakończone.
4.
Malezja
a) Wartość normalna
(50) Wobec braku nowych informacji na temat metodologii ustalania wartości normalnej, tymczasowe ustalenia opisane w motywach 59 i 60 rozporządzenia tymczasowego zostają niniejszym potwierdzone.
b) Cena eksportowa
(51) Wobec braku nowych informacji na temat metodologii ustalania ceny eksportowej, tymczasowe ustalenia opisane w motywie 61 rozporządzenia tymczasowego zostają niniejszym potwierdzone.
c) Porównanie
(52) Wobec braku nowych informacji na temat metodologii porównania, tymczasowe ustalenia opisane w motywach 52 i 63 rozporządzenia tymczasowego zostają niniejszym potwierdzone.
d) Margines dumpingu
(53) Zgodnie z art. 2 ust. 11 podstawowego rozporządzenia średnia ważona wartość normalna każdego rodzaju produktu objętego procedurą została porównana ze średnią ważoną ceną eksportową dla każdego rodzaju.
(54) Po zrewidowaniu obliczeń ostatecznie ustalony margines dumpingu, wyrażony jako procent ceny importowej CIF granica Wspólnoty bez opłaconego cła, wynosi w przypadku:
- Kiswire Sdn.
Bhd. 0 %.
(55) Zgłaszający skargę twierdził, że malezyjscy producenci, którzy nie współpracowali w badaniu, mogli dokonywać wywozu do Wspólnoty w trakcie okresu badanego.
Ponieważ nie przedstawiono żadnych dowodów dla uzasadnienia tego roszczenia uznania, Komisja nie mogła potwierdzić, czy wywóz niewspółpracujących producentów do Wspólnoty rzeczywiście miał miejsce w okresie badanym.
(56) Tymczasowe ustalenia określone w motywie 66 rozporządzenia tymczasowego zostały tym samym potwierdzone.
Dlatego na podstawie art. 9 ust. 3 podstawowego rozporządzenia, badanie w odniesieniu do Malezji powinno zostać zakończone.
5.
Tajlandia
a) Wartość normalna
(57) Wobec braku nowych informacji na temat metodologii ustalania wartości normalnej, tymczasowe ustalenia opisane w motywach 68 i 70 rozporządzenia tymczasowego zostają niniejszym potwierdzone.
b) Cena eksportowa
(58) Współpracujący producent eksportujący twierdził, że przy sporządzaniu ceny eksportowej Komisja powinna wykorzystać dane w sprawie marż zysku uzyskanych przez jej powiązanych importerów zgodnie z art. 2 ust. 9 podstawowego rozporządzenia.
Przedstawił on, iż powiązani importerzy działali również w charakterze niepowiązanych importerów przy przywozie produktów podobnych pochodzących z państw trzecich, oraz że marże zysku uzyskiwane z tego handlu powinny zostać wykorzystane.
(59) Jednakże art. 2 ust. 9 podstawowego rozporządzenia wymaga, by marże zysku wykorzystywane do tworzenia ceny eksportowej były na rozsądnym poziomie.
Należy zauważyć, że jeden z danych powiązanych importerów nie wykazuje żadnego zysku oraz że poziom zysku innego powiązanego importera reprezentuje jedynie 0,8 % jego obrotów.
Zyski na tym poziomie nie mogą być uznawane za rozsądne, szczególnie jeżeli porównamy je z marżami zysku współpracujących niepowiązanych importerów uzyskanymi w trakcie poprzedniego postępowania dotyczącego tego samego produktu.
(60) Co więcej, wątpliwe jest, czy marża zysku uzyskiwana przez powiązanego importera w ramach jego rzekomej roli w charakterze niepowiązanego importera może zostać uznana za wiarygodną ponieważ najprawdopodobniej będzie ona pod wpływem sprzedaży prowadzonej po cenach transferowych między powiązanymi stronami.
(61) Z uwagi na powyższe, tymczasowe ustalenia opisane w motywie 71 rozporządzenia tymczasowego zostają niniejszym potwierdzone.
c) Porównanie
(62) Producent współpracujący twierdził, że metodologia wykorzystywana przez Komisję w dostosowywaniu wartości normalnej rodzajów sugerowanych przez producenta eksportującego jako ściśle przypominających, w celu postawienia ich na poziomie porównywalnym z ceną eksportową, nie jest poprawna, ponieważ zawiera, poza różnicą w koszcie wytworzenia, kwotę kosztów sprzedaży ogólnych i administracyjnych oraz zysków, które nie powinny być brane pod uwagę.
(63) Zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. a) podstawowego rozporządzenia kwota dostosowania z tytułu różnic w "charakterystyce fizycznej" odpowiada rozsądnemu szacunkowi wartości rynkowej tej różnicy.
W rezultacie rozsądny szacunek nie może ograniczać się do różnic w kosztach wytworzenia i musi również uwzględniać rozsądną kwotę kosztów sprzedaży, ogólnych i administracyjnych kosztów oraz zysków.
(64) Z uwagi na powyższe, tymczasowe ustalenia opisane w motywach 72 i 73 rozporządzenia tymczasowego zostają niniejszym potwierdzone.
d) Margines dumpingu
(65) Zgodnie z art. 2 ust. 11 podstawowego rozporządzenia, średnia ważona wartość normalna każdego rodzaju produktu objętego procedurą została porównana ze średnią ważoną ceną eksportową dla każdego rodzaju.
(66) Po zrewidowaniu obliczeń ostatecznie ustalony margines dumpingu, wyrażony w jako procent ceny importowej CIF granica Wspólnoty bez opłaconego cła, wynosi w przypadku:
- Usha Siam Steel Industries Public Company Limited: 28,9 %.
(67) Wobec braku nowych informacji na temat metodologii wykorzystywanej do ustalania końcowego marginesu dumpingu, tymczasowe ustalenia opisane w motywie 76 rozporządzenia tymczasowego zostają niniejszym potwierdzone.
Na tej podstawie ostateczny końcowy margines dumpingu zostaje ustalony na poziomie 42,8 %.
6.
Turcja
a) Wartość normalna oraz cena eksportowa
(68) Wobec braku nowych informacji na temat wartości normalnej oraz ceny eksportowej, tymczasowe ustalenia opisane w motywach 78–80 rozporządzenia tymczasowego zostają niniejszym potwierdzone.
b) Porównanie
(69) Nowe dowody zostały przedstawione w odniesieniu do dostosowania do wartości normalnej żądanej przez jednego producenta eksportującego z tytułu podatku w wysokości 3 % płaconego od przywożonych surowców nabywanych na warunkach odroczonej płatności i które nie zostałyby ściągnięte w odniesieniu do surowców do wykorzystania przy wytwarzaniu lin stalowych przeznaczonych na wywóz.
Dowiedziono, w sposób zadowalający Komisję, że 3 % podatek obciążał surowce zawarte w linach stalowych sprzedawanych na rynkach krajowych, a nie był on pobierany w odniesieniu do surowców zawartych w linach stalowych wywożonych do Wspólnoty.
W rezultacie roszczenie zostało przyjęte.
(70) Jeden producent eksportujący ponowił swoje żądanie dokonania dostosowania wartości normalnej z tytułu różnic w poziomie handlu, uzasadniając to faktem, że cały wywóz do Wspólnoty trafia do detalistów, natomiast sprzedaż krajowa trafia do detalistów i użytkowników końcowych.
Nowe wyjaśnienia oraz dowody, które zostały przedstawione, mają pomóc w ustaleniu, że ten producent eksportujący pełnił różne funkcje w ramach wspomnianych dwóch kanałów dystrybucji.
Podana powyżej informacja została przedstawiona na bardzo zaawansowanym etapie badania i nie była nigdy wcześniej wymieniana, chociaż zadawano pytania dotyczące różnic w funkcjach pełnionych w odniesieniu do krajowych użytkowników końcowych i detalistów, po zapoznaniu się z odpowiedziami na pytania kwestionariusza i ponownie w czasie badaniu na miejscu.
Odpowiedzi z kwestionariusza, odpowiedź na żądanie przesłania dodatkowych informacji oraz wyjaśnień uzyskanych na miejscu uzasadniały różnicę w cenie wyłącznie faktem konieczności odsprzedaży produktów przez detalistów, którzy tym samym nie byli w stanie zaakceptować cen na poziomie użytkownika.
Ponadto Komisja ponownie sprawdziła, czy zachowana została różnica w cenach poprzez porównanie cen naliczanych użytkownikom końcowym i detalistom za ten sam rodzaj lin stalowych i w tym samym miesiącu, z uwzględnieniem wysokiej inflacji w Turcji w trakcie okresu badanego.
Porównanie to wykazało istnienie znacznego zróżnicowania cen w ramach tej samej kategorii klientów krajowych i nie wykazało istnienia stale wyższych cen żądanych od użytkowników końcowych.
W tych okolicznościach roszczenie zostało odrzucone, a tymczasowe ustalenia opisane w motywie 83 rozporządzenia tymczasowego zostają niniejszym potwierdzone.
(71) Tymczasowe ustalenia opisane w motywach 81 oraz 83–88 rozporządzenia tymczasowego zostają niniejszym potwierdzone z wyjątkiem poprawek opisanych powyżej.
c) Margines dumpingu
(72) Zgodnie z art. 2 ust. 11 podstawowego rozporządzenia, średnia ważona wartość normalna każdego rodzaju produktu objętego procedurą została porównana ze średnią ważoną ceną eksportową dla każdego rodzaju.
(73) Po zrewidowaniu obliczeń ostatecznie ustalony margines dumpingu, wyrażony jako procent ceny importowej CIF granica Wspólnoty bez opłaconego cła wynosi w przypadku:
- Celik Halat ve tel.: Sanayii A.S.: 55,2 %
- Has Celik ve Halat San Tic A.S.: 17,8 %.
(74) Wobec braku nowych informacji w tym względzie, metodologia określona w motywie 91 rozporządzenia tymczasowego do ustalania końcowego marginesu dumpingu zostaje niniejszym potwierdzona.
Na tej podstawie ostateczny końcowy margines dumpingu został ustalony na tym samym poziomie co najwyższy margines ustalany dla spółek współpracujących, tj. 55,2 %.
7.
Rosja
a) Aspekty ogólne
i) Analiza status ugospodar kirynkowej
(75) Wobec braku nowych informacji w tym względzie ustalenie, że jeden rosyjski producent eksportujący był uznawany za niewspółpracującego przy badaniu zostaje potwierdzone.
Po opublikowaniu rozporządzenia tymczasowego, współpracujący producenci eksportujący przedstawili uwagi w sprawie określania statusu gospodarki rynkowej, zasadniczo ponawiając uwagi zgłoszone już wcześniej, po ujawnieniu w sprawie proponowanego określenia żądania uznania statusu gospodarki rynkowej i rozstrzygniętego wraz z ujawnieniem w sprawie tymczasowych ustaleń.
Należy zauważyć, że ponieważ JSC ChSPZ miał już możliwość zgłaszania uwag po ujawnieniu proponowanego określania statusu gospodarki rynkowej, a uwagi te nie wniosły żadnych nowych faktów ani też nie wskazały nowych aspektów, które podważałyby ustalenia Komisji, określanie statusu gospodarki rynkowej pozostaje w mocy przez czas trwania badania zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. c) podstawowego rozporządzenia.
W każdym przypadku sprzeciwy zgłaszane po opublikowaniu rozporządzenia tymczasowego nie miałyby wpływu na określanie statusu gospodarki rynkowej.
(76) Współpracujący producent eksportujący kwestionował odrzucenie swojego wniosku dotyczącego statusu gospodarki rynkowej z trzech głównych powodów.
Spółka utrzymywała, że: i) nieprzestrzeganie trzymiesięcznego terminu na określenie statusu stanowiło naruszenie jego oczekiwań prawnych, prawa do obrony oraz zasady dobrego administrowania; ii) wniosek o pełną odpowiedź na kwestionariusz dotyczący dumpingu (w tym na temat odpowiednich danych do ustalenia wartości normalnej) nakłada na spółkę niepotrzebne, dodatkowe obciążenie; oraz iii) określenie dotyczące statusu gospodarki rynkowej oparte jest na błędnej interpretacji art. 2 ust. 7 lit. c) podstawowego rozporządzenia i na niewłaściwej interpretacji lub analizie rzeczywistej sytuacji wnioskodawcy.
W szczególności, koszty określone jako nieodzwierciedlające zasadniczo wartości rynkowych nie stanowiły dużego udziału w opinii producenta.
Posiadał on jeden podstawowy zestaw dokumentacji księgowej (a mianowicie ten opracowany zgodnie z rosyjskim ustawodawstwem); jego dokumentacja księgowa została niezależnie poddana kontroli zgodnie z międzynarodowymi standardami rachunkowości, a istniejące różnice między rosyjskimi a międzynarodowymi standardami rachunkowości mogłyby skutkować dostosowaniem lub uzgodnieniem raczej niż odrzuceniem żądania uznania statusu gospodarki rynkowej; płatności dokonywane poprzez pokrycie zadłużenia w trakcie okresu badanego były wyjątkowe, przeprowadzone zgodnie z rzeczywistymi wartościami rynkowymi i dotyczyły niewielkich czynników kosztu niezwiązanych z produktem objętym procedurą i jako takie nie mogły kwalifikować się jako wymiana barterowa lub kompensacyjna.
(77) Chociaż nie kwestionuje się faktu, że Komisja nie była w stanie zakończyć procesu określania statusu gospodarki rynkowej w ciągu trzech miesięcy od wszczęcia badania, to jednak ustalenia zostały ujawnione spółce, kiedy tylko było to możliwe zgodnie z zasadą prawidłowej administracji.
Prawa spółki do obrony oraz jej oczekiwania co do tego, że będzie mogła zgłaszać uwagi do każdej propozycji i przedkładać istotne informacje przydatne do ustalenia nie zostały w żaden sposób naruszone, gdyż spółka została poproszona o przedstawienie swoich poglądów i przedstawienie ewentualnych kontrargumentów w sprawie proponowanego określania statusu gospodarki rynkowej. Przyznano jej również rozsądną okres czasu na podjęcie tych działań.
Dodatkowo spółka została poproszona o zgłoszenie uwag w sprawie wyboru kraju analogicznego.
Jak stwierdzono powyżej, uwagi otrzymane w odpowiedzi na ujawnienie określania statusu gospodarki rynkowej nie wniosły żadnych nowych faktów ani okoliczności, które mogłyby unieważnić ustalenia Komisji.
(78) Uznano za pożądane zażądanie pełnej odpowiedzi na kwestionariusz w celu umożliwienia Komisji przejścia do ustalania wartości normalnej na podstawie danych przedstawionych przez spółkę w przypadku gdyby status gospodarki rynkowej okazał się uzasadniony.
Jeżeli chodzi o dodatkowe obciążenia wynikające z konieczności udzielenia odpowiedzi na pytania kwestionariusza, niektóre z informacji wymaganych do odpowiedzenia na kwestionariusz powinny były również stanowić część formularza dotyczącego żądania uznania statusu gospodarki rynkowej.
W każdym razie w należyty sposób uwzględniono szczególne okoliczności napotykane przez spółkę, która dwukrotnie uzyskała tygodniowe przesunięcie wstępnego nieprzekraczalnego terminu.
(79) Przeciwnie do danych przedstawionych przez spółkę, weryfikacja na miejscu oraz wyjaśnienia złożone przez spółkę ujawniły, że w przypadku kilku ważnych czynników ich koszt nie odzwierciedla zasadniczo ich wartości rynkowej.
Ważnym jest zaznaczenie, że spółka miała więcej niż jeden zestaw sprawozdań finansowych.
Złożyła i) sprawozdania finansowe w dolarach amerykańskich opracowane zgodnie z międzynarodowymi standardami rachunkowości, ale poddane kontroli, oraz ii) sprawozdania finansowe poddane kontroli zgodnie z rosyjskimi zasadami rachunkowości, które odbiegają od przyjętych Międzynarodowych Standardów Rachunkowości.
Pomimo licznych pytań spółka nie dostarczyła żadnych wyjaśnień w sprawie sposobu uzgodnienia niezgodności wykrytych między wspomnianymi różnymi zestawami sprawozdań finansowych, a tym samym nie dowiodła istnienia jednego zestawu rachunków.
Ponadto, nie przedstawiono też żadnych dowodów na to, że którykolwiek z tych rachunków został niezależnie poddany kontroli zgodnie z międzynarodowymi standardami rachunkowości.
Istnienie licznych "trójstronnych" transakcji było wymienione w sprawozdaniach finansowych w dolarach amerykańskich w 1998 r.
Spółka nie mogła przedstawić takich sprawozdań finansowych za 1999 r. w celu ustalenia, czy wspomniana praktyka została wstrzymana w trakcie okresu badanego, a Komisja dopatrzyła się w przypadku znaczącej kwoty transakcji (opłata za użytkowanie gruntów w 1999 r., zaopatrzenie w wodę, tj. koszty ogólne, które dotyczą wszystkich produktów), że płatności zostały dokonane częściowo przez inną spółkę lub w drodze wzajemnych rozliczeń, sama spółka przyznała, że tego rodzaju praktyki były stosowane.
ii) Wybórkrajuanalogicznego
(80) Po opublikowaniu rozporządzenia tymczasowego, zgłaszający skargę zakwestionował wybór Korei jako kraju analogicznego zamiast Republiki Czeskiej.
Ten drugi kraj był przewidziany (wraz z Brazylią) jako właściwy kraj analogiczny w zawiadomieniu o wszczęciu procedury.
Zgłaszający skargę twierdził, że wybór Korei faworyzował rosyjskich producentów eksportujących, co pokazała różnica w przejściowych marginesach dumpingu między Rosją a Republiką Czeską.
Fakt, że katalogi producentów czeskich i rosyjskich producentów proponują ten sam asortyment lin stalowych do sprzedaży krajowej i wywozowej, również podważałby tok rozumowania wymieniony w motywie 99 rozporządzenia tymczasowego przeciwnym wyborowi Republiki Czeskiej.
(81) Powody postrzegania Korei jako właściwego państwa trzeciego z gospodarką rynkową zostały ujawnione wszystkim zainteresowanym stronom na odpowiednim etapie badania.
Uwagi zostały otrzymane jedynie przez zainteresowanych producentów eksportujących, którzy zgodzili się z dokonanym wyborem.
Wobec braku sprzeciwu, Korea została wybrana jako właściwy kraj analogiczny.
Co więcej, fakt, że katalogi czeskich i rosyjskich producentów zawierały te same rodzaje lin stalowych nie ma w tym przypadku żadnego związku ze sprawą, ponieważ występuje jedynie niewielkie pokrywanie się między rodzajami lin stalowych wywożonych przez rosyjskich producentów eksportujących do Wspólnoty, a rodzajami lin stalowych sprzedawanych w trakcie okresu badanego przez czeskiego współpracującego producenta eksportującego na rynku krajowym.
Nie zostały wysunięte żadne inne argumenty, które poddawałyby w wątpliwość stosowność wyboru Korei jako kraju analogicznego.
(82) W tych okolicznościach, decyzja o wykorzystaniu Korei jako właściwego kraju analogicznego została podtrzymana.
iii) Traktowanieindywidualne
(83) Wobec braku nowych informacji w sprawie indywidualnego traktowania, tymczasowe ustalenia opisane w motywach 101–105 rozporządzenia tymczasowego zostają niniejszym potwierdzone.
b) Wartość normalna
(84) Współpracujący producent eksportujący utrzymywał, że wykorzystanie przy tworzeniu wartości normalnych nadmiernie zawyża jego margines dumpingu.
Sugerował on rozszerzenie wykorzystania krajowych cen sprzedaży poprzez rozluźnienie niektórych charakterystyk wykorzystywanych do definiowania różnych modeli i rodzajów lin stalowych oraz, w ten sposób, zwiększenie liczby rodzajów lin sprzedawanych na rynku koreańskim, które są porównywalne z rodzajami wywożonymi przez niego do Wspólnoty.
(85) art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego stanowi, że w przypadku przywozu z krajów takich jak Rosja, wartości normalne powinny być ustalane na podstawie ceny lub wartości tworzonej w państwie trzecim o gospodarce rynkowej, chyba że producent eksportujący spełnia kryteria określone w lit. c) wymienionego powyżej przepisu.
Dlatego spełnienie tego żądania okazało się niemożliwe.
(86) Z uwagi na powyższe, tymczasowe ustalenia opisane w motywie 106 rozporządzenia tymczasowego zostały niniejszym potwierdzone.
c) Cena eksportowa
(87) Wobec braku nowych informacji w sprawie ceny eksportowej, tymczasowe ustalenia opisane w motywie 107 rozporządzenia tymczasowego zostają niniejszym potwierdzone.
d) Porównanie
(88) Współpracujący producent eksportujący kwestionował wykorzystanie kosztów kraju analogicznego w celu ustalenia dostosowań cen eksportowych w odniesieniu do kosztów transportu i kosztów związanych (przeładunek, ładowanie oraz koszty dodatkowe).
Twierdził on, że wykorzystywane powinny być jego własne koszty, ponieważ są one wypłacane na rzecz niezależnych spedytorów i ubezpieczycieli, a zatem odzwierciedlają ceny rynkowe.
Takie podejście byłoby również spójne z podejściem przyjmowanym przez Komisję w odniesieniu do dostosowań dotyczących kosztów prowizji, pakowania oraz kredytu.
Ewentualnie, współpracujący producent eksportujący wystąpił o odliczenie na koszty transportu, które uznał za nieuzasadnione.
(89) Żądanie uzasadnienia dostosowania w sprawie kosztów transportu i powiązanych ponoszonych przez rosyjskiego producenta eksportującego nie mogło zostać przyjęte.
W rzeczywistości producent ten nie był traktowany na warunkach gospodarki rynkowej.
Co więcej nie przedstawiono żadnych dowodów na to, że koszty te odzwierciedlają sytuacji na rynku.
Odliczenie na koszty transportu oparte było na danych zebranych i sprawdzonych w kraju analogicznym.
Zgodnie ze zgłoszonym żądaniem, wynik został ponownie sprawdzony i potwierdzony.
(90) Rozpatrując wyżej wymienione roszczenie i mając na uwadze wnioski określone w poprzednim motywie, Komisja zrewidowała swoje podejście w odniesieniu do kosztów pakowania i oparła dostosowanie na danych uzyskanych od producenta kraju analogicznego.
(91) Dostosowania cen eksportowych w odniesieniu do kredytu i prowizji pozostały bez zmian ponieważ nie było prawdopodobnym ich zakłócenie przez nierynkowe otoczenie gospodarcze.
(92) Tymczasowe ustalenia opisane w motywach 108 i 109 rozporządzenia tymczasowego zostają niniejszym potwierdzone z wyjątkiem poprawek opisanych powyżej
e) Margines dumpingu
(93) Zgodnie z art. 2 ust. 11 podstawowego rozporządzenia, średnia ważona wartość normalna każdego rodzaju produktu objętego procedurą została porównana ze średnią ważoną ceną eksportową dla każdego rodzaju.
(94) Po zrewidowaniu obliczeń, ostatecznie ustalony margines dumpingu, wyrażony jako procent ceny importowej CIF granica Wspólnoty bez opłaconego cła wynosi w przypadku:
- Cherepovetsky Staleprokatny Zavod: 36,1 %.
(95) Wobec braku nowych informacji w tym względzie, metodologia określona w motywie 112 rozporządzenia tymczasowego wykorzystywana do ustalania końcowego marginesu dumpingu zostaje niniejszym potwierdzona.
Na tej podstawie ostateczny końcowy margines dumpingu został ustalony na poziomie 50,7 %.
D. PRZEMYSŁ WSPÓLNOTOWY
(96) Wobec braku nowych informacji w sprawie przemysłu wspólnotowego, tymczasowe ustalenia opisane w motywach 114–120 rozporządzenia tymczasowego zostają niniejszym potwierdzone.
E. SZKODY
1.
Zbieranie danych na temat szkód
(97) Niektóre zainteresowane strony nie zgodziły się z metodologią przyjętą przez Komisję w celu uzyskania informacji z całego przemysłu wspólnotowego związanego z produktem objętym procedurą, odnoszącym się do produkcji, zdolności produkcyjnej, wykorzystania zdolności produkcyjnej, sprzedaży, zapasów i zatrudnienia oraz opierając analizę pozostałych wskaźników szkód na próbce spółek działających w ramach przemysłu wspólnotowego.
Twierdziły one, że wspomniana metodologia jest niewystarczająca, by zaspokoić zobowiązania Wspólnoty na mocy art. 3 ust. 5 podstawowego rozporządzenia.
(98) W trakcie ustanowienia tymczasowych ustaleń, Komisja oceniła wszystkie odpowiednie czynniki oraz wskaźniki gospodarcze, które mają wpływ na stan przemysłu zgodnie z art. 3 ust. 5 podstawowego rozporządzenia i zastosowała metodologię pobierania próbek opisaną w art. 17 podstawowego rozporządzenia. Pobieranie próbek, które jest w pełni zgodne z wymogami art. 3 ust. 5 podstawowego rozporządzenia, było konieczne z uwagi na liczbę zgłaszających skargę/popierających wspólnotowych producentów oraz na potrzebę ograniczenia badania do rozsądnej liczby stron, które mogły zostać rozsądnie zbadane w ramach dostępnego czasu (próbka pięciu spółek). Należy zauważyć, że ani wybór próbki, ani też jej reprezentatywność nie były poddawane w wątpliwość przez żadną z zainteresowanych stron.
(99) Z uwagi na powyższe, metodologia popisana w motywach 123–125 rozporządzenia tymczasowego została niniejszym potwierdzona.
2.
Widoczna konsumpcja Wspólnoty
(100) Jedna z zainteresowanych stron kwestionowała sprawozdanie zawarte w motywie 128, że spadek widocznej konsumpcji w 1999 r. można wyjaśnić sprzedażą zapasów nagromadzonych w 1998 r. przez importerów/pośredników handlowych.
Twierdziła ona, że przyczynami spadku widocznej konsumpcji były decyzje podejmowane w sektorach żeglugi morskiej i rybołówstwa Wspólnoty o zakupie lin stalowych w państwach trzecich z pominięciem odprawy celnej we Wspólnocie przez określoną liczbę importerów oraz zwiększenie sprzedaży lin stalowych dla przybrzeżnych platform wiertniczych położonych poza granicami Wspólnoty w celu uniknięcia skutków nałożenia środków antydumpingowych.
(101) Po pierwsze, istotne jest zauważenie, że żadne dowody nie zostały przedstawione na poparcie tego zarzutu.
(102) Po drugie, przypomina się, iż widoczna konsumpcja, tj. wielkość sprzedaży sporządzona przez wspólnotowych producentów oraz wielkość przywozu do Wspólnoty pochodzącego z państw trzecich, niekoniecznie odzwierciedla rzeczywistą konsumpcję zainteresowanych użytkowników.
(103) Wreszcie, biorąc pod uwagę niski procent całkowitych kosztów ponoszonych przez użytkowników, a reprezentowanych przez liny stalowe, który został ujawniony w kontekście poprzedniego badania, mało prawdopodobnym wydaje się, by sektory rybołówstwa i żeglugi morskiej decydowały o dokonywanych zakupach lin stalowych zgodnie z ich trasami dostawy.
(104) Z uwagi na powyższe, tymczasowe ustalenia opisane w motywach 126–128 rozporządzenia tymczasowego zostają niniejszym potwierdzone.
3.
Łączna ocena skutków danego przywozu
(105) Wobec braku nowych informacji w sprawie łącznej oceny skutków danego przywozu, tymczasowe ustalenia opisane w motywach 129–132 rozporządzenia tymczasowego zostają niniejszym potwierdzone.
4.
Przywóz z danych krajów
a) Wielkość oraz udział w rynku przywozu dumpingowego
(106) Tajlandzki producent eksportujący twierdził, że jego wywóz do Wspólnoty był nieznaczny przez cały badany okres.
(107) Przywóz lin stalowych pochodzących z Tajlandii stanowił 1,5 % w 1999 r. oraz 2 % w okresie badanym, i dlatego był nieznaczny zgodnie z art. 9 ust. 3 podstawowego rozporządzenia. Co więcej, reprezentował on 4,6 % wielkości wspólnotowego przywozu produktu objętego procedurą pochodzącego z państw trzecich w 1999 r. oraz 6,5 % w okresie badanym, a co za tym idzie, przekraczał również 3 % próg ustalony w ramach Porozumienia Antydumpingowego WTO.
(108) Z uwagi na powyższe, tymczasowe ustalenia opisane w motywach 133 i 134 rozporządzenia tymczasowego zostają niniejszym potwierdzone.
b) Ceny przywozu dumpingowego
i) Zmiana cen
(109) Wobec braku nowych informacji w sprawie zmian cen, tymczasowe ustalenia opisane w motywie 135 rozporządzenia tymczasowego są potwierdzone.
ii) Stosowanie dumping owychcen
(110) Jedna z zainteresowanych stron stwierdziła, że podwójna konwersja przeprowadzona przez Komisję - z waluty faktury na walutę krajową kraju wywozu, a następnie na EUR - naruszyła art. 2.4.1 Porozumienia Antydumpingowego WTO.
(111) W tym względzie należy zauważyć, że art. 2.4.1 Porozumienia Antydumpingowego WTO nie jest odpowiedni dla obliczania dumpingowych cen, ale jedynie dla ustalenia dumpingu.
Jednakże w celu usunięcia rozbieżności wynikających z konwersji dwóch walut, obliczenia wszystkich producentów eksportujących zostały zrewidowane jak wnioskowano.
Wartości CIF w walucie dostarczanej przez producentów eksportujących zostały bezpośrednio przeliczone na EUR w oparciu o właściwe kursy wymiany.
(112) Jeden z tureckich producentów eksportujących utrzymywał, że dostosowanie do poziomu handlu oparte jest na niewłaściwym wyborze importera, ponieważ ten ostatni nie jest ani klientem producenta eksportującego, ani importerem lin stalowych z Turcji.
Ponadto turecki przedsiębiorca twierdził, że poziom dostosowania jest zbyt wolny.
Na poparcie swego roszczenia producent eksportujący dostarczył próbkę własnych faktur sprzedaży na określone rodzaje lin stalowych wystawionych niepowiązanemu importerowi ze Wspólnoty oraz faktury sprzedaży tego ostatniego wystawione klientom ze Wspólnoty.
Na późniejszym etapie w celu poparcia zgłoszonego wniosku zostały również przedłożone sprawozdania finansowe niepowiązanego importera.
Uzyskany w ten sposób marża, która odzwierciedlała całkowitą różnicę między cenami zakupu a odsprzedaży, była wyższa od tej stosowanej przez Komisję na etapie tymczasowym.
(113) Należy po pierwsze zauważyć, że wobec braku uzasadnionych informacji w tym punkcie pochodzących od jedynego współpracującego niepowiązanego importera, ceny producentów eksportujących zostały dostosowane w odniesieniu do różnic w wysokości poziomu handlu na podstawie dostępnych informacji, tj. danych dostarczonych przez stowarzyszenie importerów we Wspólnocie i popartych dowodami przedstawionymi przez jednego z jego członków.
Warto również zaznaczyć, że na początku badania, Komisja skontaktowała się z niepowiązanym importerem proponowanym przez tureckiego producenta eksportującego, który jednak nie odpowiedział na pytania kwestionariusza ani nie dostarczył Komisji żadnych informacji.
Dostosowanie ujawnione stowarzyszeniu importerów nie spotkało się z żadnymi sprzeciwami.
Ponadto, dostosowanie uwzględniło wszystkie odpowiednie koszty ponoszone przez niepowiązanych importerów między przywozem a sprzedażą loco fabryka, a co za tym idzie, nie odzwierciedlało całkowitej marży naliczanej między ceną zakupu a odsprzedaży, jak twierdził turecki producent eksportujący.
Z uwagi na powyższe, uznano, że dostosowanie dokonane na etapie tymczasowym odpowiednio odzwierciedla różnice w poziomie handlu.
Tym samym żądanie zostało odrzucone.
(114) Niektóre zainteresowane strony utrzymywały, że wytrzymałość na rozciąganie, przeciwnie do oświadczenia Komisji w motywie 137 rozporządzenia tymczasowego, była głównym czynnikiem określającym ceny i zażądały stosowania tego kryterium, aby uniknąć zwiększenia marginesu zaniżania cen.
(115) Mimo iż analiza wytrzymałości na rozciąganie dla poszczególnych rodzajów lin na poziomie spółki nie wykazała wyraźnego wzorca wyceny, to porównanie cen producentów eksportujących z tymi obowiązującymi w przemyśle wspólnotowym ujawniło, że wytrzymałość na rozciąganie rzeczywiście jest czynnikiem wpływającym na cenę.
Zaniżone ceny zostały więc ponownie obliczone, z uwzględnieniem wytrzymałości na rozciąganie jako kryterium określenia kategorii produktów.
(116) W oparciu o metodologię wyjaśnioną w motywach 136–139 rozporządzenia tymczasowego, przy uwzględnieniu wymienionych powyżej zmian oraz poprawek błędów maszynowych, różnica między cenami, wyrażona jako procent średniej ważonej ceny (ex-works) obowiązującej w przemyśle wspólnotowym, tj. marginesie dumpingu, została przedstawiona w poniższej tabeli.
Kraj _BAR_ Spółka _BAR_ Margines dumpingu (%) _BAR_
Republika Czeska _BAR_ ŽDB a.s. _BAR_ 24,1 _BAR_
Rosja _BAR_ Cherepovetsky Staleprokatny Zavod _BAR_ 41,8 _BAR_
Tajlandia _BAR_ Usha Siam Steel Industries Public Company Limited _BAR_ 14,2 _BAR_
Turcja _BAR_ Celik Halat ve tel.: Sanayii A.S. _BAR_ 16,4 _BAR_
Has Celik ve Halat San Tic A.S. _BAR_ 27,0 _BAR_
5.
Sytuacja przemysłu wspólnotowego
a) Inwestycje oraz zdolność do pozyskiwania kapitału
(117) Niektóre zainteresowane strony twierdziły, że wpływ inwestycji nie może być rozważany jedynie w kategoriach amortyzacji oraz odsetek zapłaconych w celu finansowania inwestycji, ale że analiza powinna również obejmować zdolność kredytową, wartość spółki oraz zestawienie kosztów/korzyści wykorzystania środków finansowych.
(118) Należy zauważyć, że analiza zdolności kredytowej została przeprowadzona w motywie 153 rozporządzenia tymczasowego.
(119) Wartość spółki może zostać zdefiniowana jako nadwyżka, która musi zostać wypłacona w celu nabycia części lub całości działającej spółki, powyżej wartości aktywów netto będących własnością tej spółki (nabywana wartość spółki jest kapitalizowana w postaci aktywów).
Jako taka będzie ona analizowana wyłącznie w sytuacji gdy amortyzacja wartości spółki wpłynęła na rentowność, co nie miało miejsca.
(120) Wreszcie, analiza kosztów i korzyści inwestycji dokonywanych przez przemysł wspólnotowy, która wykracza poza analizę przeprowadzoną w odniesieniu do wpływu inwestycji w rentowność znajduje się poza zakresem prowadzonego postępowania.
(121) Te same zainteresowane strony utrzymywały, że Komisja odkryła w trakcie badania prowadzonego w ramach poprzedniego postępowania antydumpingowego, że inwestycje dokonywane przez przemysł wspólnotowy uległy znacznemu obniżeniu między latami 1994 i 1998, oraz że ich wpływ na warunki amortyzacji i należne odsetki w badanym okresie również powinien być przedmiotem analizy.
(122) Chociaż konsumpcja kapitału trwałego w badanym okresie wzrosła o 9 %, konsumpcja zakładów produkcyjnych i maszyn w rzeczywistości zmalała o 3 %, co wskazuje, że inwestycje nie były nadmierne, ale konieczne do zastąpienia w pełni zamortyzowanych starych maszyn.
Dane liczbowe o konsumpcji kapitału trwałego również odzwierciedlają opłaty amortyzacyjne wynikające z inwestycji dokonanych przed badanym okresem.
Jak stwierdzono w motywie 152 rozporządzenia tymczasowego wpływ wzrostu amortyzacji na rentowność jest niewielki.
(123) Z uwagi na powyższe, tymczasowe ustalenia opisane w motywach 151–153 rozporządzenia tymczasowego są potwierdzone.
b) Pozostałe czynniki
(124) Wobec braku nowych informacji w sprawie pozostałych odpowiednich czynników szkód, tymczasowe ustalenia opisane w motywach 141–150 oraz 154–157 rozporządzenia tymczasowego są potwierdzone.
c) Wniosek w sprawie szkody
(125) Na podstawie powyższego potwierdza się, że po nałożeniu środków antydumpingowych w 1999 r. sytuacja w przemyśle wspólnotowym ustabilizowała się w okresie badanym, ale pozostawała słaba: produkcja była nadal w dużej mierze stabilna, panowała stagnacja wykorzystania zdolności produkcyjnej, a zapasy pozostawały na tym samym poziomie.
Mimo iż sprzedaż nieznacznie wzrosła z 66331 ton w 1999 r. do 67671 ton w okresie badanym, udział w rynku przemysłu wspólnotowego nie zwiększył się mimo przywróconej, skutecznej konkurencji ze strony krajów objętych środkami antydumpingowymi.
Ceny sprzedaży obowiązujące w przemyśle wspólnotowym również pozostawały zasadniczo na tym samym poziomie, mimo nałożenia środków antydumpingowych w 1999 r.
(126) Jeżeli chodzi o rentowność przemysłu wspólnotowego, to mimo niewielkiej poprawy wyników, przejście od straty -1,4 % do osiągnięcia progu rentowności w badanym okresie, nadal pozostawała ona na tyle słaba, że jej długotrwała żywotność nie była nadal zapewniona.
(127) Dlatego przemysł wspólnotowy niewiele zyskał z nałożenia środków antydumpingowych w 1999 r. z uwagi na wzrost wielkości przywozu z danych krajów po cenach, które były znacznie niższe od tych obowiązujących w przemyśle wspólnotowym.
(128) Z uwagi na powyższe, tymczasowe ustalenia opisane w motywach 158–161 rozporządzenia tymczasowego, tj. że przemysł wspólnotowy poniósł istotne szkody w rozumieniu art. 3 podstawowego rozporządzenia są potwierdzone.
F. ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY
(129) Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń, niektóre zainteresowane strony stwierdziły, że nie istnieje związek przyczynowy między przywozem towarów po cenach dumpingowych a szkodami ponoszonymi przez przemysł wspólnotowy oraz że ewentualne szkody powinny być przypisywane połączeniu następujących czynników: spadku widocznej konsumpcji, szkód własnych spowodowanych błędnymi decyzjami podejmowanymi przez przemysł wspólnotowy dotyczący prowadzonych inwestycji i zdolności produkcyjnej; oraz przywozu z pozostałych państw trzecich, w tym tego pochodzącego z Korei i Malezji, w przypadku których nie dopatrzono się dumpingu.
(130) Ponieważ żadne nowe informacje nie zostały przedstawione w sprawie sytuacji pozostałych wspólnotowych producentów i zmian cen surowców, tymczasowe ustalenia opisane w motywach 172, 173 oraz 180–182 rozporządzenia tymczasowego są potwierdzone.
1.
Rozwój widocznej konsumpcji
(131) Niektóre zainteresowane strony utrzymywały, że malejąca sprzedaż i produkcja przemysłu wspólnotowego odzwierciedlają tendencje w widocznej konsumpcji, co dowodziło, że to drugie, a nie przywóz towarów po cenach dumpingowych z danych krajów, był przyczyną wszelkich szkód ponoszonych przez przemysł wspólnotowy.
(132) Co się tyczy widocznej konsumpcji, użyteczne wydaje się przypomnienie ustaleń zawartych w motywach 126–128 oraz 169–171 rozporządzenia tymczasowego.
(133) Podczas gdy widoczna konsumpcja znacznie wzrosła w 1998 r.
(9 %), nie przyniosła ona jednak wiele korzyści przemysłowi wspólnotowemu (2 % wzrost sprzedaży na rzecz niepowiązanych klientów we Wspólnocie), chociaż właściwe kraje zwiększyły swój wywóz do Wspólnoty o 42 % w tym samym roku, w czasie gdy nie obowiązywały żadne środki antydumpingowe.
Wyraźne skurczenie się środków antydumpingowych, nie wpłynęło na dane kraje, które odnotowały dalszy 89 % wzrost wywozu do Wspólnoty.
To wyraźnie pokazuje, że to nie spadek konsumpcji powoduje szkody w przemyśle wspólnotowym, ale inne czynniki, takie jak trwały, wysoki wzrost przywozu towarów po cenach dumpingowych z danych krajów.
(134) Z uwagi na powyższe, tymczasowe ustalenia opisane w motywach 169–171 rozporządzenia tymczasowego są potwierdzone.
2.
Szkody wyrządzone przez same spółki w wyniku błędnych decyzji inwestycyjnych
(135) Niektóre zainteresowane strony utrzymywały, że niski poziom rentowności przemysłu wspólnotowego w okresie badanym (0 %) spowodowany był błędnymi decyzjami podjętymi przez przemysł w celu zwiększenia inwestycji.
(136) Jak już wyjaśniono w motywie 122 powyżej, konsumpcja zakładów i maszyn spadła o 3 % w badanym okresie, co wskazuje, że inwestycje nie były nadmierne, ale konieczne do zastąpienia starych, w pełni już zamortyzowanych maszyn.
Inwestycja ta niewątpliwie przyczyniła się do zwiększenia zdolności produkcyjnych, ale potrzebne było utrzymanie konkurencyjności przemysłu wspólnotowego.
Niska rentowność przemysłu wspólnotowego była głównie skutkiem niższej wielkości sprzedaży oraz faktu, że musiała ona dostosować swoje ceny do cen nisko wycenionego, przywozu towarów po cenach dumpingowych pochodzącego z danych krajów.
(137) Te same zainteresowane strony twierdziły również, że niektórzy producenci wspólnotowi nie potrafili zmienić swojej pozycji na rynku w obliczu konkurencji, gdyż nie poczynili inwestycji w nową technologię produkcji, nie wprowadzili innowacji w ramach badań i rozwoju w ich linii produktów, oraz zracjonalizować całą prowadzoną działalność.
(138) Ustalono, że przemysł wspólnotowy inwestował w nową technologię produkcji, był zdolny wprowadzić innowacje i zracjonalizował swoją działalność.
W odniesieniu do tego ostatniego punktu warto wspomnieć reorganizację działalności produkcyjnej i handlowej wielu wspólnotowych producentów.
(139) Dlatego stwierdzono, że sytuacja w przemyśle wspólnotowym w okresie badanym nie może być przypisywana błędnym decyzjom podejmowanym przez przemysł wspólnotowy w zakresie prowadzonych przez nią inwestycji.
3.
Przywóz z pozostałych państw trzecich
(140) Jeżeli chodzi o pozostałe państwa trzecie, to niektóre zainteresowane strony zażądały dołożenia starań w celu upewnienia się, że wpływ przywozu z pozostałych państw trzecich nie jest przypisywany przywozowi z danych krajów.
Rosyjscy producenci eksportujący twierdzili, że przywóz pochodzący z Rumunii nie tylko zaniża ceny przemysłu wspólnotowego, ale również ich własne ceny.
a) Korea i Malezja
(141) Przywóz z Korei i Malezji odnotował znaczny wzrost w badanym okresie (288 %) i przyczynił się do zwiększenia udziału tych krajów w rynku z 2,4 % w 1997 r. do 19 % w okresie badanym.
Dowiedziono, że ich ceny, z wyjątkiem jednego koreańskiego producenta eksportującego, zaniżają ceny sprzedaży przemysłu wspólnotowego w okresie badanym.
(142) Chociaż wzrost przywozu pochodzącego z danych krajów był niższy niż w badanym okresie (215 %), ich udział w rynku w okresie badanym (10,8 %) nadal pozostawał wyższy od udziału Korei i Malezji.
Ponadto całkowity margines dumpingu w okresie badanym określony dla Korei i Malezji był znacznie niższy od tego ujawnionego w przypadku danych krajów.
(143) Tym samym przemysł wspólnotowy najprawdopodobniej byłby w stanie zwiększyć swą sprzedaż mimo konkurencji ze strony przywozu pochodzącego z Korei i Malezji, gdyby niedumpingowy przywóz z danych krajów.
Dlatego wpływ tego pierwszego czynnika nie był na tyle znaczący, by zerwać związek przyczynowy między przywozem towarów po cenach dumpingowych a sytuacją przemysłu wspólnotowego.
b) Pozostałe państwa trzecie, z wyłączeniem Korei i Malezji
(144) Wielkość sprzedaży państw trzecich innych niż te objęte obecnym badaniem zmniejszyła się o 63 % w badanym okresie, głównie z powodu spadku przywozu z krajów objętych środkami antydumpingowymi.
W tym kontekście udział w rynku pozostałych państw trzecich (z wyłączeniem danych krajów, tj. Korei i Malezji) skurczył się z 24,6 % w 1997 r. do 9,7 % w okresie badanym.
Wśród krajów wymienionych przez zainteresowane strony jako przynoszące szkody przemysłowi wspólnotowemu jedynie Polska i Rumunia posiadały w okresie badanym udziały w rynku wynoszące przynajmniej 1 %.
(145) Jeżeli chodzi o Polskę, to w badanym okresie jej udział w rynku spadł z 3,3 % do 2,9 %, natomiast cena sprzedaży 1 kg wzrosła o 23 %.
W tym kontekście, nie można twierdzić, że Polska przyczyniła się do poniesienia przez przemysł wspólnotowy istotnych szkód.
(146) Jeżeli chodzi o Rumunię, to jej udział w rynku pozostał stabilny w badanym okresie (0,9 % w 1997 r.; 1,1 % w 1998 r.; 0,9 % w 1999 r. oraz 1 % w okresie badanym), podczas gdy przywóz pochodzący z tego kraju wzrósł o 8 % z 1398 ton w 1997 r. do 1510 ton w okresie badanym. W badanym okresie, ceny 1 kg rumuńskiej liny stalowej były, z wyjątkiem 1998 r., regularnie wyższe niż te uzyskiwane przez rosyjskich producentów eksportujących i niższe niż te żądane przez przemysł wspólnotowy. Można założyć, że, biorąc pod uwagę stabilny udział w rynku Rumunii (który był nieznaczny w 1997 r. i 1999 r.), jej wpływ na przemysł wspólnotowy nie był na tyle duży, by zerwać związek przyczynowy między danym przywozem a sytuacją tej przemysłu wspólnotowego.
(147) Z uwagi na powyższe, tymczasowe ustalenia opisane w motywach 174–179 rozporządzenia tymczasowego są potwierdzone.
4.
Wniosek
(148) Potwierdza się, że chociaż pozostałe czynniki, a mianowicie przywóz z Korei, Malezji i Rumunii mogły mieć negatywny wpływ na sytuację przemysłu wspólnotowego w okresie badanym, wpływ ten nie był na tyle znaczący, by zerwać związek przyczynowy między przywozem dumpingowym a sytuacją przemysłu wspólnotowego.
Dlatego ustalono, że wzięty oddzielnie przywóz z danych krajów przynosił istotne szkody przemysłowi wspólnotowemu opisane w motywach 164–168 rozporządzenia tymczasowego.
G. INTERES WSPÓLNOTY
1.
Zbieranie informacji oraz interes przemysłu wspólnotowego
(149) Wobec braku nowych informacji w sprawie zbierania informacji oraz interesu przemysłu wspólnotowego, tymczasowe ustalenia opisane w motywach 186–196 rozporządzenia tymczasowego są potwierdzone.
2.
Interes przemysłu dostawców
(150) Jedna zainteresowana strona utrzymywała, że nałożenie środków będzie miało negatywny wpływ na sytuację dostawców surowców, gdyż Komisja nie wzięła pod uwagę szkodliwych skutków obowiązujących środków antydumpingowych na sytuację tych dostawców drucianych prętów, eksportujących na rzecz producentów w państwach trzecich objętych wspomnianymi środkami.
(151) Jedyny współpracujący dostawca surowców (producent drutu stalowego) wskazywał, że nałożenie środków będzie korzystne dla prowadzonej przez niego działalności.
Spółka ta wywoziła również do państw trzecich, w tym krajów objętych poprzednim i obecnym badaniem.
Ponadto osiągnięte wnioski w rozporządzeniu tymczasowym w sprawie interesu przemysłu dostawców nie były kwestionowane przez żadnego dostawcę surowców.
(152) Z uwagi na powyższe, tymczasowe ustalenia opisane w motywach 197–201 rozporządzenia tymczasowego są potwierdzone.
3.
Interes importerów/pośredników handlowych
(153) Jedno ze stowarzyszeń importerów utrzymywało, że ponieważ liny stalowe stanowią główną działalność większości importerów, to istotne jest zatem dla nich posiadanie odpowiedniego poziomu sprzedaży, żeby zachować opłacalność.
Ponadto stowarzyszenie dowodziło, że wspólnotowi producenci posiadają własne zintegrowane kanały dystrybucji i odmawiają prowadzenia sprzedaży za pośrednictwem niezależnych pośredników handlowych.
Sytuacja importerów stanie się tym samym coraz bardziej niepewna, biorąc pod uwagę liczbę krajów objętych środkami antydumpingowymi.
(154) Po pierwsze, zainteresowane strony nie przedstawiły żadnych nowych elementów w sprawie tych kwestii, które mogłyby zmienić ustalenia osiągnięte na etapie tymczasowym.
(155) Ponadto ustalono, że istnieją alternatywne źródła zaopatrzenia niepodlegające środkom, w tym przemysł wspólnotowy. Chociaż prawdą jest, że wielu wspólnotowych producentów ma własne zintegrowane kanały dystrybucji, informacje dostarczane przez przemysł wspólnotowy wykazują, że prowadzą oni również sprzedaż za pośrednictwem niepowiązanych importerów/pośredników handlowych we Wspólnocie. Dlatego argument powinien zostać odrzucony.
(156) Inna zainteresowana strona twierdziła, że środki wyeliminują konkurencję z przywozu z korzyścią dla koreańskich i malezyjskich lin stalowych, które zaleją rynek Wspólnoty.
To doprowadzi do powstania dalszych szkód w przemyśle wspólnotowym, ograniczy źródła zaopatrzenia i będzie dyskryminować klientów lin stalowych pochodzących z danych krajów.
(157) Chociaż prawdopodobne jest, że koreańscy i malezyjscy producenci eksportujący zwiększą swój udział w rynku, mało prawdopodobne wydaje się, że zaleją oni rynek Wspólnoty, biorąc pod uwagę ich obecne prawie pełne wykorzystanie zdolności produkcyjnej oraz fakt, że poziom cen zaniżanych w przypadku tych krajów jest niższy (lub nawet żaden w przypadku jednego koreańskiego producenta eksportującego) niż ten ustalony dla danych krajów.
Jeżeli chodzi o dyskryminację, istotne jest zauważyć, że dyskryminacja nie ma miejsca w tym względzie, ponieważ przywóz z Korei i Malezji, w przeciwieństwie do innych danych krajów, nie został uznany za dumpingowy.
Dlatego argument powinien zostać odrzucony.
(158) Z uwagi na powyższe, tymczasowe ustalenia opisane w motywach 202–207 rozporządzenia tymczasowego są potwierdzone.
4.
Interes użytkowników
(159) Wobec braku nowych informacji w sprawie interesu użytkowników, tymczasowe ustalenia opisane w motywach 208–211 rozporządzenia tymczasowego są potwierdzone.
5.
Wniosek w sprawie interesu Wspólnoty
(160) Z uwagi na powyższe, tymczasowe ustalenia opisane w motywach 212–215 rozporządzenia tymczasowego są potwierdzone, tj. nie istnieją żadne istotne przyczyny na gruncie interesu Wspólnoty przeciwko nakładaniu środków antydumpingowych.
H. OSTATECZNE ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE
1.
Poziom wyeliminowania szkód
(161) W oparciu o metodologię wyjaśnioną w motywach 216–219 rozporządzenia tymczasowego, przy uwzględnieniu zmian wymienionych w motywach 111 i 115 powyżej oraz poprawki błędów maszynowych, średnie ważone ceny eksportowe lin stalowych zostały porównane z cenami sprzedaży naliczanymi przez przemysł wspólnotowy na rynku Wspólnoty - dostosowanymi, by odzwierciedlać marżę zysku w wysokości 5 %.
Różnica zostaje następnie wyrażona jako procent cen eksportowych CIF granica Wspólnoty producenta eksportującego.
2.
Ostateczne środki antydumpingowe
(162) W świetle powyższego uznaje się, że ostateczne cło antydumpingowe powinno być nakładane na poziomie stwierdzonym marginesów dumpingowych, z wyjątkiem dwóch spółek - jednej z Tajlandii i drugiej z Turcji - w których przypadku cło powinno zostać nałożone na poziomie marży szkód, która jest niższa, zgodnie z art. 9 ust. 4 podstawowego rozporządzenia.
Kraj _BAR_ Spółka _BAR_ Cło ostateczne (%) _BAR_
Republika Czeska _BAR_ ŽDB a.s. _BAR_ 30,7 _BAR_
Wszystkie pozostałe spółki _BAR_ 47,1 _BAR_
Rosja _BAR_ Cherepovetsky Staleprokatny Zavod _BAR_ 36,1 _BAR_
Wszystkie pozostałe spółki _BAR_ 50,7 _BAR_
Tajlandia _BAR_ Usha Siam Steel Industries Public Company Limited _BAR_ 24,8 _BAR_
Wszystkie pozostałe spółki _BAR_ 42,8 _BAR_
Turcja _BAR_ Celik Halat ve tel.: Sanayii A.S. _BAR_ 31,0 _BAR_
Has Celik ve Halat San Tic A.S. _BAR_ 17,8 _BAR_
Wszystkie pozostałe spółki _BAR_ 31,0 _BAR_
3.
Zakończenie postępowania w odniesieniu do Korei i Malezji bez nakładania środków
(163) Z uwagi na wyniki badania dotyczącego Korei i Malezji i zważywszy, że margines dumpingu ujawniony w przypadku tych dwóch krajów znajduje się poniżej 2 % progu określonego w art. 9 ust. 3 podstawowego rozporządzenia, postępowanie powinno zostać zakończone bez nakładania środków antydumpingowych na przywóz produktu objętego procedurą, pochodzący z Korei i Malezji.
Postępowanie dotyczące przywozu pochodzącego z Korei i Malezji zostało zakończone decyzją Komisji 2001/602/WE z dnia 26 lipca 2001 r. w sprawie przyjęcia zobowiązań w związku z postępowaniem antydumpingowym dotyczącym przywozu niektórych lin oraz kabli żelaznych lub stalowych pochodzących z Republiki Czeskiej, Republiki Korei, Malezji, Rosji, Tajlandii i Turcji oraz zamykającą postępowanie dotyczące przywozu pochodzącego z Republiki Korei oraz Malezji [3].
4.
Zobowiązania
(164) Zobowiązania oferowane przez producentów eksportujących w Republice Czeskiej i Turcji zostały przyjęte na etapie tymczasowym.
Ustalone ceny minimalne zostały zmienione, by odzwierciedlić ostateczne ustalenia badania.
(165) Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń, producenci eksportujący z Rosji i Tajlandii oferowali zobowiązania cenowe zgodnie z art. 8 ust. 1 podstawowego rozporządzenia.
Czyniąc tak, zgodzili się sprzedawać produkt objęty procedurą w lub powyżej cen, które eliminują szkodliwe skutki dumpingu.
Spółki będą również dostarczać Komisji regularne oraz szczegółowe informacje dotyczące prowadzonego wywozu do Wspólnoty, co oznacza, że zobowiązania te mogą być skutecznie monitorowane przez Komisję.
Ponadto charakter produktu, struktura spółek oraz ich wzorce sprzedaży są takie, że ryzyko obejścia uzgodnionych zobowiązań jest ograniczone.
(166) Z uwagi na powyższe, oferowane zobowiązania są uznawane za zaakceptowane, a zainteresowane spółki zostały poinformowane o istotnych faktach, uwarunkowaniach i zobowiązaniach, na których opiera się ich przyjęcie.
(167) W celu dalszego umożliwienia Komisji skutecznego monitorowania zgodności spółek z ich zobowiązaniami, kiedy wniosek o dopuszczenie do swobodnego obrotu jest przedstawiony odpowiednim organom celnym, zwolnienie z cła antydumpingowego jest uzależnione od przedstawienia faktury handlowej zawierającej przynajmniej te elementy, które zostały wymienione w Załączniku.
Ten poziom informacji jest również konieczny, by umożliwić organom celnym upewnienie się, z odpowiednią dokładnością, że wysyłki odpowiadają dokumentacji handlowej.
W przypadku nieprzedstawienia takiej faktury lub niezgodności faktury z produktem przedstawionym organom celnym, właściwe będzie odprowadzenie odpowiedniej stawki cła antydumpingowego.
(168) Należy zauważyć, że w przypadku naruszenia zobowiązania lub wycofania się z niego, lub też podejrzenia jego naruszenia na produkty nałożone może zostać cło antydumpingowe, na mocy art. 8 ust. 9 i 10 podstawowego rozporządzenia.
(169) Ponadto, zgodnie z art. 8 ust. 6 podstawowego rozporządzenia, badanie w sprawie dumpingu, szkód i interesu Wspólnoty zostało zakończone w odniesieniu do danych krajów, niezależnie od zobowiązań przyjętych w trakcie badania. Zobowiązania oferowane przez dwóch producentów eksportujących z Tajlandii i Rosji zostały przyjęte na mocy decyzji 2001/602/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Ostateczne cło antydumpingowe zostaje niniejszym nałożone na przywóz lin i kabli żelaznych lub stalowych, w tym lin zamkniętych, z wyłączeniem lin i kabli ze stali nierdzewnej, o maksymalnym wymiarze przekroju poprzecznego przekraczającym 3 mm, z przymocowanym osprzętem lub nie, objętych kodami CN , 73121082, 73121084, 73121086, 73121088 oraz 73121099, pochodzących z Republiki Czeskiej, Rosji, Tajlandii i Turcji.
2.
Stawkę ostatecznego cła antydumpingowego stosowaną do ceny netto, wolnej od cła granica Wspólnoty, produktów pochodzących z krajów wymienionych poniżej, przedstawia się następująco:
Kraj _BAR_ Stawka celna (%) _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
Republika Czeska _BAR_ 47,1 _BAR_ A999 _BAR_
Rosja _BAR_ 50,7 _BAR_ A999 _BAR_
Tajlandia _BAR_ 42,8 _BAR_ A999 _BAR_
Turcja _BAR_ 31,0 _BAR_ A999 _BAR_
3.
Powyższe stawki nie mają zastosowania do produktów wytworzonych przez spółki wymienione poniżej, które podlegają następującym stawkom cła antydumpingowego:
Kraj _BAR_ Spółka _BAR_ Stawka celna (%) _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
Republika Czeska _BAR_ ŽDB a.s.
Bezručova 300, 735 93 Bohumin,Czech Republic _BAR_ 30,7 _BAR_ A216 _BAR_
Rosja _BAR_ Open Joint Stock Company CherepoveskyStaleprokatny Zavod, Russia 162600, Ccherepovest _BAR_ 36,1 _BAR_ A217 _BAR_
Tajlandia _BAR_ Usha Siam Steel Ind.
Public Company Limited 888/116 Mahatun Plaza Building,Plenchit Road, Bangkok 10330, Thailand _BAR_ 24,8 _BAR_ A218 _BAR_
Turcja _BAR_ Celik Halat ve tel.: Sanayii A.S. Fahrettin Kerim Gokai Cad.
No 14 Denizciler iş Merkezi A. Blok Kat.1 _BAR_ 31,0 _BAR_ A219 _BAR_
Has Celik ve Halat Sanayi Ticaret A.S. Hacilar Yolu 8 Km.
Kayseri Turkiye _BAR_ 17,8 _BAR_ A220 _BAR_
4.
Obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych mają zastosowanie, chyba że określono inaczej.
Artykuł 2
1.
Przywóz w ramach jednego z następujących dodatkowych kodów TARIC, które są produkowane i bezpośrednio wywożone (tj. wysyłane i fakturowane) przez spółkę wymienioną poniżej do spółki we Wspólnocie działającej w charakterze importera, będzie zwolniony z ceł antydumpingowych nałożonych na mocy art. 1 pod warunkiem że są one przywożone zgodnie z ust. 2.
Kraj _BAR_ Spółka _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
Republika Czeska _BAR_ ŽDB a.s.
Bezručova 300, 735 93 Bohumin,Czech Republic _BAR_ A216 _BAR_
Rosja _BAR_ Open Joint Stock Company CherepoveskyStaleprokatny Zavod, Russia 162600, Ccherepovest _BAR_ A217 _BAR_
Tajlandia _BAR_ Usha Siam Steel Ind.
Public Company Limited 888/116 Mahatun Plaza Building,Plenchit Road, Bangkok 10330, Thailand _BAR_ A218 _BAR_
Turcja _BAR_ Celik Halat ve tel.: Sanayii A.S. Fahrettin Kerim Gokai Cad.
No 14 Denizciler iş Merkezi A. Blok Kat.1 _BAR_ A219 _BAR_
Has Celik ve Halat Sanayi Ticaret A.S. Hacilar Yolu 8 Km.
Kayseri Turkiye _BAR_ A220 _BAR_
2.
Przywóz wymieniony w ust. 1 jest zwolniony z cła, pod warunkiem że:
a) faktura handlowa zawierająca przynajmniej elementy wymienione w Załączniku zostanie przedstawiona organom celnym Państw Członkowskich przy przedstawieniu zgłoszenia o dopuszczeniu do swobodnego obrotu, oraz
b) towary zgłoszone i przedstawione organom celnym odpowiadają dokładnie opisowi zawartemu w fakturze handlowej.
Artykuł 3
1.
Jeżeli chodzi o przywóz produktu opisanego w art. 1 ust. 1 pochodzącego z Republiki Czeskiej, Tajlandii i Turcji, kwoty zabezpieczone w drodze tymczasowego cła antydumpingowego nałożonego na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 230/2001 z dnia 2 lutego 2001 r. są pobierane według stawki ostatecznie nałożonego cła. Zabezpieczone kwoty przekraczające ostateczną stawkę ceł antydumpingowych zostaną zwrócone.
2. Jeśli chodzi o przywóz produktu opisanego w art. 1 ust. 1 pochodzącego z Rosji, zabezpieczone kwoty w drodze tymczasowego cła antydumpingowego nałożonego na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 230/2001 z dnia 2 lutego 2001 r. są zbierane w wysokości stawki cła nałożonego tymczasowo.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1609/2001
z dnia 6 sierpnia 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1622/2000 ustanawiające niektóre szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina oraz ustanawiające wspólnotowy kodeks praktyk i procesów enologicznych w odniesieniu do metod analizy
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2826/2000 [2], w szczególności jego art. 46,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1622/2000 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1609/2001 [4], utrzymuje w mocy rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2676/90 z dnia 17 września 1990 r. określające wspólnotowe metody analizy wina [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 761/1999 [6], z wyjątkiem zwykłych metod, które nie będą dłużej opisywane od dnia 1 sierpnia 2001 r.
(2) Kilka ze zwykłych metod analizy jest normalnie wykorzystywanych przez laboratoria kontrolne Państw Członkowskich, a ich precyzja oraz dokładność, ustalona w drodze prowadzonych we współpracy studiów analitycznych, wydaje się być taka sama jak referencyjne metody analizy przewidziane w rozporządzeniu (EWG) nr 2676/90.
Ponadto Międzynarodowe Biuro ds. Winorośli i Wina zorganizowało badania potwierdzające niektóre z tych metod, mając na celu ich uznanie jako metod referencyjnych.
Taki przegląd ważności zwykłych metod będzie wymagał dalszych dwóch lat badań, w trakcie których zaleca się utrzymanie metod w postaci opisanej w rozporządzeniu (EWG) nr 2676/90.
(3) W związku z tym rozporządzenie (WE) nr 1622/2000 należy zmienić w taki sposób, aby zniesienie zwykłych metod opisanych w Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 2676/90 zostało przełożone o dwa lata.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 44 rozporządzenia (WE) nr 1622/2000 datę "dnia 1 sierpnia 2001 r." zastępuje się datą "dnia 1 sierpnia 2003 r".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1613/2001
z dnia 7 sierpnia 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 896/2001 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 404/93 w odniesieniu do uzgodnień dotyczących przywozu bananów do Wspólnoty
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 404/93 z dnia 13 lutego 1993 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku bananów [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 216/2001 [2], w szczególności jego art. 20,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 896/2001 [3] ustanawia nowe szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (EWG) nr 404/93 w zakresie zarządzania kontyngentami taryfowymi przewidzianymi w art. 18 ust. 1 tego rozporządzenia, mające zastosowanie od dnia 1 lipca 2001 r.
(2) Artykuł 8 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 896/2001 ustanawia, iż dostarczeniem dowodu wysyłki w przypadku nietradycyjnych importerów jest przedstawienie egzemplarza konosamentu lub manifestu morskiego lub stosownie, dokumentu przewozu drogą lądową lub powietrzną, wystawionego na nazwisko importera, dla ilości rzeczywiście przywożonych.
W celu zapewnienia jednolitego stosowania niniejszego przepisu należy określić, iż wymagany dowód musi dotyczyć wysyłki z kraju pochodzenia towarów, niezależnie od wykorzystanych środków transportu.
Niniejszą zmianę należy zastosować po raz pierwszy w stosunku do wysyłek związanych z przywozem realizowanym w czwartym kwartale 2001 r.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Bananów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 8 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 896/2000 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Dowód wysyłki dostarczany jest przez przedstawienie egzemplarza konosamentu lub manifestu morskiego lub stosownie, dokumentu przewozu drogą lądową lub powietrzną, dotyczącego wysyłki z kraju pochodzenia, wystawionego na nazwisko importera dla ilości rzeczywiście przywożonych."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1614/2001
z dnia 7 sierpnia 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2771/1999 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do interwencji na rynku masła i śmietany
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1670/2000 [2], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2771/1999 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 213/2001 [4], ustanawia, iż skup w ramach procedury przetargowej zostanie otwarty lub zawieszony, gdzie właściwe, przez Komisję w Państwie Członkowskim, zgodnie z procedurą zarządzania ustanowioną w art. 42 rozporządzenia (WE) 1255/1999, z chwilą zaobserwowania, iż ceny rynkowe w tych Państwach Członkowskich są niższe bądź wyższe niż 92 % ceny interwencyjnej w ciągu dwóch kolejnych tygodni. Na mocy art. 8 tego rozporządzenia, w każdy czwartek Komisja musi zarejestrować poziom cen rynkowych w każdym Państwie Członkowskim, na podstawie cen, o których one powiadamiają.
(2) Ponieważ dane zasady wymagają prowadzenia skupu w ramach procedury przetargowej otwieranej albo zawieszanej niezwłocznie po drugim kolejnym zarejestrowaniu cen rynkowych, które są niższe bądź wyższe niż 92 % ceny interwencyjnej, decyzja, podjęcie decyzji w zakresie powyższych działań nie jest kwestią uznania i musi być podjęta przez Komisję tak szybko jak to możliwe, bez odwoływania się do procedury zarządzania ustanowionej w art. 42 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999.
(3) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie ustanowionym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 2 rozporządzenia (WE) nr 2771/1999 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
1. Z chwilą zaobserwowania, zgodnie z art. 8 ust. 4 niniejszego rozporządzenia, że cena rynkowa w Państwach Członkowskich jest niższa niż 92 % ceny interwencyjnej, w ciągu kolejnych dwóch tygodni, Komisja rozpoczyna skup w ramach procedury przetargowej w danych Państwach Członkowskich, zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999.
2. Z chwilą zaobserwowania, zgodnie z art. 8 ust. 4 niniejszego rozporządzenia, że cena rynkowa w Państwach Członkowskich jest równa bądź wyższa niż 92 % ceny interwencyjnej, w ciągu kolejnych dwóch tygodni, Komisja zawiesza skupowanie w ramach procedury przetargowej w danych Państwach Członkowskich, zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1615/2001
z dnia 7 sierpnia 2001 r.
ustanawiające normy handlowe dla melonów i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1093/97
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 911/2001 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 2 i art. 3 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Melony są wymienione w wykazie produktów w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 2200/96, dla których należy przyjąć normy. Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1093/97 z dnia 16 czerwca 1997 r. ustanawiające normy handlowe mające zastosowanie do melonów i arbuzów [3], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 850/2000 [4] zostało zmienione i utraciło jasność prawną.
(2) W interesie jasności, zasady w sprawie melonów należy oddzielić od zasad w sprawie innych produktów na mocy rozporządzenia (WE) nr 1093/97.
Zasady te powinny zostać ponownie sformułowane, a załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 1093/97 powinien zostać skreślony.
W tym celu, a także do celów zachowania przejrzystości na rynku światowym należy uwzględnić normy dla melonów zalecane przez Grupę Roboczą ds. Normalizacji Produktów Łatwo Psujących Się i Rozwoju Jakości Europejskiej Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych (EKG NZ).
Norma ta została ostatnio zmieniona w celu rozróżnienia minimalnych kryteriów dojrzałości dla melonów rodzaju Charentais i innych rodzajów melonów.
(3) Stosowanie tych norm powinno doprowadzić do usunięcia z rynku produktów o niezadowalającej jakości, podniesienia jakości produkcji do poziomu wymagań konsumentów oraz ułatwienia handlu opartego na uczciwej konkurencji, a tym samym pomóc w poprawie rentowności.
(4) Normy stosowane są na wszystkich etapach obrotu.
Na pewien stopień pogorszenia jakości produktów mogą mieć wpływ takie czynniki, jak transport na duże odległości, składowanie przez określony czas oraz różne procesy, którym poddawane są produkty podatne na procesy biologiczne i z natury łatwo się psujące.
Tego rodzaju pogorszenie jakości należy brać pod uwagę przy stosowaniu norm na etapach obrotu po wysyłce.
(5) Artykuł 3 ust. 3 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 2200/96 przewiduje możliwość odstępstwa od norm obowiązujących w odniesieniu do owoców i warzyw produkowanych w danym regionie, sprzedawanych w tym regionie detalicznie dla ustalonego, tradycyjnego spożycia lokalnego. Niektóre odmiany melonów produkowane w Hiszpanii i Portugalii tradycyjnie sprzedaje się w regionie ich produkcji luzem, tj. po załadowaniu bezpośrednio na środki transportu lub przedział środków transportu. Ta praktyka handlowa podlegała rozporządzeniom Komisji (WE) nr 1332/97 [5] oraz (WE) nr 1438/97 [6] wprowadzającym odstępstwa, odpowiednio dla Portugalii i Hiszpanii, od norm handlowych w odniesieniu do melonów. Dla jasności i uproszczenia, odstępstwa te należy włączyć do niniejszego rozporządzenia, a rozporządzenia (WE) nr 1332/97 i (WE) nr 1438/97 należy uchylić.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Norma jakości melonów, objętych kodem CN 08071900, jest zamieszczona w załączniku.
Normę tę stosuje się na wszystkich etapach obrotu na warunkach ustanowionych w rozporządzeniu (WE) nr 2200/96.
Jednakże na etapach następujących po wysyłce, produkty mogą wykazywać nieznaczny brak świeżości i jędrności w porównaniu z wymaganiami tej normy, a także nieznaczne pogorszenie ze względu na procesy w nich zachodzące i skłonności do psucia się.
Artykuł 2
Nie naruszając przepisów niniejszego rozporządzenia, następujące melony można sprzedawać detalicznie luzem, w regionie ich produkcji w danym Państwie Członkowskim:
a) melony produkowane w Portugalii z wyjątkiem rodzaju Charentais, Ogen i Galia,
b) melony o podłużnym kształcie produkowane w Hiszpanii.
Dokument lub, gdzie stosowne, powiadomienie określone w art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 towarzyszące każdej przesyłce musi zawierać, poza innymi wymaganymi informacjami, następujące oznaczenie: "Tylko do sprzedaży detalicznej w… (regionie produkcji)".
Artykuł 3
W rozporządzeniu (WE) nr 1093/97 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W tytule skreśla się wyrazy "melonów i".
2.
W art. 1 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Normą jakości dla arbuzów, objętych kodem CN 08071100, jest norma podana w załączniku."
3.
Skreśla się załącznik I.
4.
W załączniku II tytuł otrzymuje brzmienie: "Załącznik".
Artykuł 4
Rozporządzenia (WE) nr 1332/97 i (WE) nr 1438/97 tracą moc.
Odniesienia do uchylonych rozporządzeń należy traktować jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1621/2001
z dnia 8 sierpnia 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1661/1999 w zakresie certyfikatu eksportowego wymaganego dla produktów rolnych i wykazu urzędów celnych umożliwiających zgłoszenie produktów do swobodnego obrotu na obszarze Wspólnoty
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 737/90 z dnia 22 marca 1990 r. w sprawie warunków regulujących przywóz produktów rolnych pochodzących z państw trzecich w następstwie awarii w elektrowni jądrowej w Czarnobylu [1], zmienione ostatnio rozporządzeniem (WE) nr 616/2000 [2], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 1 ust. 3 lit. b) rozporządzenia Komisji (WE) nr 1661/1999 z dnia 27 lipca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 737/90 w sprawie zasad regulujących przywóz produktów rolnych pochodzących z państw trzecich w następstwie wypadku w elektrowni jądrowej w Czarnobylu [3], zmienionego ostatnio rozporządzeniem (WE) nr 1627/2000 [4], produkty wymienione w załączniku I do tego rozporządzenia mogą być zgłaszane do swobodnego obrotu w Państwie Członkowskim przeznaczenia w ograniczonej liczbie urzędów celnych. Wykaz tych urzędów celnych znajduje się w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1661/1999.
(2) Uwzględniając wniosek właściwych władz niemieckich, do wykazu należy dodać pewną liczbę urzędów celnych na terytorium Niemiec.
(3) W czerwcu 2000 r. zespół kontroli Biura ds. Żywności i Weterynarii (FVO) przeprowadził inspekcję w Bułgarii, w celu dokonania oceny tamtejszych urządzeń i środków kontroli skażenia radioaktywnego w środkach spożywczych, w szczególności w grzybach niepochodzących z hodowli.
(4) W sprawozdaniu z inspekcji zaleca się zmianę certyfikatu eksportowego zawartego w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 1661/1999, w celu zapewnienia, że reprezentacyjne próbki z partii grzybów przeznaczonych do wywozu na obszar Wspólnoty pobiera osoba niezależna i uprawniona.
(5) W związku z tym rozporządzenie (WE) nr 1661/1999 należy odpowiednio zmienić.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu utworzonego na mocy art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 737/90,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1661/1999 wprowadza się następujące zmiany:
1. Załącznik II zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku I do niniejszego rozporządzenia;
2. Załącznik III zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1636/2001
z dnia 23 lipca 2001 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 2018/93 w sprawie przekazywania danych statystycznych dotyczących połowów i działalności rybackiej przez Państwa Członkowskie dokonujące połowów na Atlantyku Północno-Zachodnim
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2018/93 z dnia 30 czerwca 1993 r. w sprawie przekazywania danych statystycznych dotyczących połowów i działalności rybackiej przez Państwa Członkowskie dokonujące połowów na Atlantyku Północno-Zachodnim [1], w szczególności jego art. 2 ust. 4 oraz art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na dziewiątym posiedzeniu Konferencji Stron Konwencji w Sprawie Międzynarodowego Handlu Zagrożonymi Gatunkami (CITES) w 1994 r. domagano się monitorowania danych dotyczących połowu oraz handlu rybami z gatunków należących do spodoustych (rekiny, raje, płaszczki) przez Organizację Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO) oraz przez regionalne agencje ds. rybołówstwa.
(2) Rada Naukowa Organizacji Rybołówstwa Północno Zachodniego Atlantyku (NAFO) zidentyfikowała ryby spodouste pojawiające się w połowach na Atlantyku Północno- Zachodnim i zażądała od Umawiającej się Strony NAFO przekazywania informacji dotyczących tych połowów na formularzach Statlant 21A oraz 21B prowadzonych przez FAO.
(3) Załącznik I do rozporządzenia (EWG) nr 2018/93, równoważny wyżej wymienionym kwestionariuszom Statlant 21A oraz 21B, musi zostać zmieniony w celu wypełnienia zobowiązań Wspólnoty Europejskiej jako Umawiającej się Strony Konwencji NAFO.
(4) Rada Naukowa NAFO przyjęła niektóre zmiany w opisie podobszarów oraz rejonów Atlantyku Północno-Zachodniego oraz zmiany i uzupełnienia w definicjach oraz kodach wykorzystywanych przy przekazywaniu danych dotyczących połowów.
(5) Artykuł 4 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2018/93 przewiduje, że Państwa Członkowskie, za uprzednią zgodą Komisji, mogą przekazywać dane w innej formie albo za pomocą innego nośnika niż ten określony w załączniku V do rozporządzenia.
(6) Kilka Państw Członkowskich żądało przekazywania danych w innej formie albo za pomocą innego nośnika, niż ten określony w załączniku V do rozporządzenia (EWG) nr 2018/93 (równoważny wyżej wymienionym kwestionariuszom Statlant).
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Statystyk Rolniczych ustanowionego decyzją Rady 72/279/EWG [2],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załączniki I, II oraz III do rozporządzenia (EWG) nr 2018/93 zastępuje się załącznikami I, II oraz III do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie mogą przekazywać dane w formacie określonym w załączniku IV do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji NR 1637/2001
z dnia 23 lipca 2001 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3880/91 w sprawie przekazywania przez Państwa Członkowskie prowadzące połowy na Północno-Wschodnim Atlantyku danych statystycznych dotyczących połowów nominalnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3880/91 z dnia 17 grudnia 1991 r. w sprawie przekazywania przez Państwa Członkowskie prowadzące połowy na Północno-Wschodnim Atlantyku danych statystycznych dotyczących połowów nominalnych [1], w szczególności jego art. 2 ust. 3 oraz art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dziewiąte Posiedzenie Konferencji Stron Konwencji w sprawie Międzynarodowego Handlu Zagrożonymi Gatunkami Dzikiej Fauny i Flory (CITES) w 1994 r. domagało się monitorowania danych dotyczących połowu oraz handlu gatunkami ryb spodoustych (rekiny, raje, płaszczki) przez Organizację Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO) oraz przez regionalne agencje ds. rybołówstwa.
(2) Na swoim osiemdziesiątym siódmym posiedzeniu statutowym Międzynarodowa Rada Badań Morza (ICES) postanowiła przyjąć grupowanie gatunków ryb spodoustych, które opisano w sprawozdaniu Grupy Badawczej ds. Gatunków Ryb Spodoustych oraz na wniosek FAO włączyć dane gatunki do kwestionariusza Statlant 27A w sprawie danych statystycznych dotyczących połowów na Północno-Wschodnim Atlantyku.
(3) ICES rozszerzyła swój wykaz gatunków, których połowy na Północno-Wschodnim Atlantyku są zapisywane w jej bazie danych i dlatego należy zachęcić Państwa Członkowskie do przedkładania dostępnych danych statystycznych dotyczących tych dodatkowych gatunków.
(4) Artykuł 4 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 3880/91 przewiduje, że Państwa Członkowskie, za uprzednią zgodą Eurostatu, mogą przekazywać dane w innej formie lub za pomocą innych nośników niż te wymienione w załączniku IV do wyżej wskazanego rozporządzenia.
(5) Niektóre Państwa Członkowskie wystąpiły z wnioskiem o przekazanie danych w innej formie lub przy pomocy innych nośników niż te określone w załączniku IV do rozporządzenia (EWG) nr 3880/91 (odpowiednik wyżej wymienionych kwestionariuszy Statlant).
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Statystyk Rolniczych ustanowionego decyzją Rady 72/279/EWG [2],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (EWG) nr 3880/91 zastępuje się załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie mogą przekazywać dane w formacie określonym w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1638/2001
z dnia 24 lipca 2001 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 2597/95 w sprawie przekazywania przez Państwa Członkowskie prowadzące połowy na niektórych obszarach, innych niż Atlantyk Północny, danych statystycznych dotyczących połowów nominalnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2597/95 z dnia 23 października 1995 r. w sprawie przekazywania przez Państwa Członkowskie prowadzące połowy na niektórych obszarach, innych niż Atlantyk Północny, danych statystycznych dotyczących połowów nominalnych [1], w szczególności jego art. 2 ust. 5 oraz art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dziewiąte spotkanie Konferencji Stron Konwencji w sprawie Międzynarodowego Handlu Zagrożonymi Gatunkami Dzikiej Fauny i Flory (CITES) w 1994 r. domagało się monitorowania połowów oraz danych dotyczących handlu rybami z gatunku spodoustych (rekiny, raje, płaszczki), przez Organizację Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO) oraz przez regionalne agencje ds. rybołówstwa.
(2) FAO we współpracy z odpowiednimi regionalnymi agencjami ds. rybołówstwa ustanowiło wykaz gatunków ryb spodoustych, w odniesieniu do których powinny być zbierane statystyki połowowe na kwestionariuszach systemu Statlant.
(3) Artykuł 4 rozporządzenia (WE) nr 2597/95 przewiduje, że Państwa Członkowskie przy wcześniejszym zatwierdzeniu Eurostatu mogą przedłożyć dane w różnej formie albo przy pomocy różnych środków komunikacji, innych niż wymienione w załączniku V do rozporządzenia.
(4) Niektóre Państwa Członkowskie wystąpiły z wnioskiem o przedłożenie danych w różnej formie albo przy pomocy różnych środków komunikacji, innych niż określone w załączniku V do rozporządzenia (WE) nr 2597/95 (odpowiednik wyżej wymienionych kwestionariuszy Statlant).
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Statystyk Rolnych, ustanowionego decyzją Rady 72/279/EWG [2],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik 4 do rozporządzenia (WE) nr 2597/95 zastępuje się załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie mogą przedłożyć dane w formacie określonym w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie 20 dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1639/2001
z dnia 25 lipca 2001 r.
ustanawiające minimalne i rozszerzone programy wspólnotowe w zakresie zbierania danych w sektorze rybołówstwa oraz ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1543/2000
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1543/2000 z dnia 29 czerwca 2000 r. ustanawiające ramy wspólnotowe w zakresie zbierania i zarządzania danymi niezbędnymi do prowadzenia wspólnej polityki rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 5 ust. 1 i art. 8 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1543/2000 ustanawia ramy wspólnotowe w zakresie zbierania i zarządzania danymi niezbędnymi do dokonania oceny zasobów połowowych oraz sektora rybołówstwa.
W tym celu przewiduje ono, że Państwa Członkowskie ustalą programy krajowe dotyczące zbierania i zarządzania danymi z dziedziny rybołówstwa zgodne z programami wspólnotowymi.
(2) Konieczne jest zatem ustanowienie minimalnego programu wspólnotowego, obejmującego informacje bezwzględnie konieczne do dokonania ocen naukowych oraz ustanowienie rozszerzonego programu wspólnotowego również obejmującego informacje, które mogą w decydujący sposób poprawić oceny naukowe.
(3) Informacje wymagane w zakresie każdego programu powinny być zbierane w postaci modułów ocen dotyczących zdolności połowowej i nakładu połowowego, odłowów oraz sytuacji gospodarczej sektora.
(4) Programy Państw Członkowskich dotyczące zbierania danych do ocen naukowych powinny być zgodne ze zbiorem danych w celu zarządzania pozostałymi aspektami wspólnej polityki rybołówstwa oraz ze zbiorem danych wynikających z zobowiązań Państw Członkowskich w odniesieniu do programu statystycznego Wspólnoty.
(5) Należy określić zasady dotyczące przekazywania oraz dostępu do danych, również w zakresie poufności, jak i reguły dotyczące zmian technicznych i wyjątków od programów Wspólnoty.
Należy także ustanowić procedury związane z monitorowaniem programów krajowych.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Rybołówstwa i Akwakultury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przedmiot
Ustanawia się minimalne i rozszerzone programy wspólnotowe określone w art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1543/2000, zgodnie z Załącznikiem.
Rozporządzenie ustanawia również niektóre szczegółowe zasady dotyczące danych zbieranych w ramach programów krajowych Państw Członkowskich.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
1. "segment" oznacza grupę statków jak najbardziej jednorodną pod względem cech fizycznych oraz używanych narzędzi połowowych, wynikającą z podziału segmentów objętych czwartym wieloletnim programem orientacji (MAGP IV);
2. "handlowa flota rybacka" oznacza statki zarejestrowane i posiadające licencję zgodnie z rozporządzeniem Rady nr 3690/93 [2] lub w inny sposób uprawnione do połowów w celach handlowego wykorzystania rybołówstwa; informacje w tym zakresie Państwa Członkowskie powinny przekazać do rejestru statków rybackich Wspólnoty zgodnie z rozporządzeniem Komisji nr 2090/98 [3];
3. "połowy rekreacyjne i sportowe" oznaczają wszelką działalność połowową wykonywaną w innych celach niż cele gospodarcze;
4. "dane pierwotne" oznaczają dane związane z indywidualnymi statkami, osobami fizycznymi lub prawnymi, bądź pojedynczymi próbkami;
5. "efektywna moc połowów" oznacza ocenę mocy połowów statków poprzez porównanie odłowów wykonanych przez te statki;
6. "nominalna moc połowów" oznacza moc połowów wyrażoną jako cechę fizyczną (moc silnika lub tonaż) lub jako kombinację tych cech;
7. "nakład połowowy" oznacza dla danego statku iloczyn mocy połowów i czasu trwania działalności połowowej, a dla grupy statków sumę nakładów połowowych wszystkich danych statków;
8. "rodzaj techniki" oznacza zastosowanie określonych narzędzi połowowych bądź zastosowanie jednego lub większej liczby rodzajów narzędzi połowowych wewnątrz grupy narzędzi;
9. "podział czasowy i przestrzenny" oznacza kombinację okresu czasu oraz stratyfikacji geograficznej na podobszary;
10. "wyczerpująca próbka" oznacza badania populacji w rozumieniu statystycznym odnośnie do danego parametru, jeżeli wszystkie osobniki tworzące wspomnianą populację zostały zmierzone;
11. "przemysł przetwórczy" oznacza przemysł zajmujący się przetwarzaniem i konserwowaniem ryb, skorupiaków lub mięczaków, jak również przygotowywaniem produktów zawierających ryby, skorupiaki lub mięczaki;
12. "sektor przemysłu przetwórczego" oznacza część przemysłu przetwórczego opartą na typie przetwarzania (zamrażanie, solenie/suszenie, wędzenie, puszkowanie, dania gotowe, inne) oraz na kanałach zgodnych z grupami danych gatunków (gatunki denne i głębinowe, Thunnidae, gatunki pelagiczne inne niż Thunnidae, głowonogi, małże, inne mięczaki, pozostałe);
13. "dane sumaryczne" oznaczają dane sumaryczne zgodnie z art. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1543/2000;
14. "jednostka funkcjonalna" oznacza operacyjne zgrupowanie prostokątów statystycznych odpowiadających obszarowi występowania izolowanych geograficznie zasobów biologicznych, lub łączenia się podzasobów biologicznych, tak jak to określono w dodatku II;
15. "odłów" oznacza łączny ciężar żywych ryb złowionych pierwotnie, czyli odłów brutto;
16. "wyładunek" oznacza odpowiednik ciężaru wyładowanych żywych ryb, czyli odłów nominalny;
17. "odrzut" oznacza łączny ciężar żywych ryb o niedostatecznych rozmiarach, nienadających się do sprzedaży lub w inny sposób niepożądanych, odrzuconych w chwili złowienia lub zaraz później.
Artykuł 3
Wymogi dotyczące programów krajowych
Programy krajowe ustanowione przez Państwa Członkowskie, z uwzględnieniem programów wspólnotowych określonych w załączniku, zawierają w szczególności:
a) połączenia z programami wspólnotowymi, określające zaplanowane działania według sekcji i odniesienia do danego programu;
b) elementy zestawień analitycznych, podzielone według sekcji i programu, jak również obszaru geograficznego, tak jak to określono w dodatku I poziom 2;
c) w przypadku pobierania próbek, szczegółowy opis stosowanych strategii oraz badań statystycznych pozwalający na określenie poziomu dokładności oraz zależności między kosztami i dokładnością;
d) elementy umożliwiające wykazanie współpracy i podziału zadań między Państwami Członkowskimi.
Programy podają szacunkowe poziomy dokładności określone w lit. c), najpóźniej do dnia 31 maja 2003 r.
Artykuł 4
Przedkładanie programów krajowych
Najpóźniej do dnia 31 maja każdego roku każde Państwo Członkowskie przedstawia Komisji, w sposób elektroniczny, swój program krajowy określony w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1543/2000.
Artykuł 5
Przekazywanie danych do organizacji międzynarodowych
1.
Dane określone w niniejszym rozporządzeniu mogą być przekazywane przez Państwa Członkowskie właściwym organizacjom międzynarodowym, zgodnie z przepisami szczególnymi i regulacyjnymi tych organizacji.
2.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o przekazaniu informacji określonych w ust. 1, oraz na wniosek Komisji dostarczają ich skomputeryzowaną kopię.
Artykuł 6
Koordynacja działań między Komisją i Państwami Członkowskimi
1.
Komisja bada programy krajowe oraz sprawdza, czy warunki określone w niniejszym rozporządzeniu zostały spełnione.
Jeżeli podczas badania programu krajowego przez Komisję okaże się, że nie spełnia on tych warunków, Komisja niezwłocznie powiadamia Państwo Członkowskie i proponuje zmiany tego programu.
Państwo Członkowskie może następnie przedłożyć zmieniony program krajowy.
2.
Państwa Członkowskie przedkładają najpóźniej do dnia 31 maja 2003 r. oraz do dnia 31 maja każdego następnego roku stosowania programu, sprawozdanie techniczne z działalności opisujące stan osiągnięcia celów, jakie zostały przewidziane w czasie określania programu minimalnego i programu rozszerzonego.
3.
Każde Państwo Członkowskie wskazuje właściwy organ odpowiedzialny za wykonanie niniejszego rozporządzenia, zwany dalej "korespondentem krajowym".
4.
Każde Państwo Członkowskie przekazuje Komisji i pozostałym Państwom Członkowskim najpóźniej do dnia 31 maja 2001 r. dane szczegółowe dotyczące swojego korespondenta krajowego.
5.
Korespondent krajowy informuje regularnie Komisję o postępie w zakresie programów krajowych.
Artykuł 7
Niezgodność z programami wspólnotowymi
Jeżeli Komisja uzna, że Państwo Członkowskie nie wykonuje zobowiązań określonych w modułach programów wspólnotowych oraz że dane Państwo Członkowskie otrzymało pomoc finansową Wspólnoty w zakresie tych modułów, informuje dane Państwo Członkowskie, które przeprowadzi postępowanie administracyjne.
Państwo Członkowskie powiadamia Komisję o postępie i wynikach postępowania oraz niezwłocznie przesyła jej kopię sprawozdania sporządzonego po zakończeniu postępowania, z podaniem głównych elementów, na których się ono opiera.
Komisja może zdecydować o zażądaniu zwrotu nienależnie wypłaconych kwot wraz z odsetkami za dany okres.
Artykuł 8
Zmiany techniczne i zwolnienia
1.
Komisja może zezwolić na zmianę badań określonych w załączniku sekcja G pkt 1 iii), na podstawie opinii Komitetu Naukowego, Technicznego i Gospodarczego Rybołówstwa (zwanego dalej STECF).
2. Komisja może na podstawie opinii STECF oraz zgodnie z procedurą określoną w art. 9 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1543/2000, zdecydować o zwolnieniach ze zobowiązań określonych w załączniku sekcja H i I.
Artykuł 9
Zarządzanie danymi pierwotnymi i sumarycznymi
1.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia poufności danych pierwotnych zgromadzonych na podstawie niniejszego rozporządzenia.
2.
Dane pierwotne przechowuje się przez okres czasu niezbędny do wykonania odpowiednich zadań, ale co najmniej przez pięć lat.
3.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia, aby dane sumaryczne typowe dla programów wspólnotowych były wprowadzane do komputerowych baz danych dostępnych za pomocą środków elektronicznych dla Komisji oraz dla korespondentów krajowych, zgodnie z art. 10 i 11.
4.
Dane połączone określone w ust. 3 nie mogą zawierać żadnych informacji pozwalających na identyfikację poszczególnych statków oraz osób fizycznych i prawnych.
5.
Państwa Członkowskie gwarantują bezpieczeństwo przetwarzania danych przez ich systemy komputerowe, w szczególności jeżeli przetwarzanie wymaga przesyłania ich przez sieć.
6.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki techniczne w celu ochrony danych przed przypadkowym lub umyślnym zniszczeniem, przypadkową utratą, uszkodzeniem, rozpowszechnieniem lub nieupoważnionymi konsultacjami oraz przed wszelkimi niewłaściwymi formami przetwarzania.
Artykuł 10
Dostęp Komisji do danych
1.
Jeżeli Komisja zechce wykorzystać dane połączone zgromadzone zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, wyszczególnia Państwom Członkowskim, jakich danych potrzebuje.
2.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia konsultacji tych danych na odległość lub ich powielenia, w okresie nieprzekraczającym 20 dni roboczych.
3.
Jeżeli Państwo Członkowskie nie jest w stanie spełnić żądania dostępu przedstawionego przez Komisję, musi niezwłocznie powiadomić o tym Komisję i podać przyczyny.
4.
Jeżeli Komisja utworzy plik komputerowy z danymi uzyskanymi od Państwa Członkowskiego, nie może on być przechowywany przez okres dłuższy niż 20 dni roboczych, licząc od daty wystąpienia z wnioskiem o informacje i powinien on zostać zniszczony, chyba że uzyskano pisemną zgodę danego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 11
Dostęp Państw Członkowskich do danych
1.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki dla ułatwienia dostępu korespondentów krajowych pozostałych Państw Członkowskich do komputerowej bazy danych zawierających dane sumaryczne.
2.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie o przyczynach uzasadniających zawieszenie dostępu do danych objętych niniejszym rozporządzeniem.
3.
Jeżeli korespondent krajowy pragnie uzyskać dostęp do danych będących w posiadaniu innego Państwa Członkowskiego, przesyła swój wniosek do korespondenta krajowego odpowiedzialnego za dostęp do tych danych.
Korespondent krajowy odpowie na prośbę w terminie 10 dni roboczych od momentu otrzymania wniosku i musi podać przyczyny ewentualnej odmowy.
4.
Państwa Członkowskie mogą zawierać umowy lub uzgadniać protokoły IT dotyczące dostępu komputerowego w celu ułatwienia dostępu do baz danych.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Koszty dostępu do baz danych pokrywa korespondent krajowy, który żądał dostępu do danych.
Artykuł 12
Poufność
Członkowie STECF oraz uczestnicy spotkań przez niego organizowanych nie są uprawnieni do kopiowania części lub całości danych w celu ich wykorzystania poza spotkaniem.
Artykuł 13
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1646/2001
z dnia 13 sierpnia 2001 r.
ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze w odniesieniu do przyznawania pomocy dostosowawczej dla przemysłu rafinacji preferencyjnego cukru surowego oraz dostosowujące zarówno pomoc dostosowawczą, jak i dodatkową pomoc podstawową dla przemysłu rafinacji cukru
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 38 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 38 ust. 1 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 przewiduje, że w latach gospodarczych 2001/02–2005/06 pomoc dostosowawcza przyznawana jest jako środek interwencyjny dla wspólnotowego przemysłu rafinacji preferencyjnego surowego cukru trzcinowego, wraz z dodatkową pomocą podstawową do surowego cukru trzcinowego produkowanego we francuskich departamentach zamorskich. Przepisy te określają również, iż pomoc dostosowawcza może być przyznana wyłącznie do ilości określonych w przepisach określonych w art. 35 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001.
(2) Cukier, który może kwalifikować się do pomocy rafinacyjnej, musi być cukrem preferencyjnym w rozumieniu art. 35 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001. Aby zapewnić jego pochodzenie oraz w celu monitorowania jego przywozu do Wspólnoty, należy odpowiednio dokonać odniesienia do przepisów i dokumentów ustanowionych rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 2782/76 z dnia 17 listopada 1976 r. ustalające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu cukru preferencyjnego [2], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 2665/98 [3].
(3) W celu przyznania pomocy należy przewidzieć zadowalające środki w celu monitorowania cukru rafinowanego oraz należy określić pojęcie rafinacji, formułę plonu przedmiotowego cukru surowego oraz obowiązek przeprowadzania analiz w laboratorium zatwierdzonym przez właściwe władze Państw Członkowskich, gdzie prowadzona jest rafinacja cukru.
(4) Środki zarządzania w odniesieniu do surowego cukru trzcinowego produkowanego we francuskich departamentach zamorskich i kwalifikującego się do dodatkowej pomocy podstawowej powinny być takie same jak przewidziane w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1554/2001 z dnia 30 lipca 2001 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 dotyczącego wprowadzania do obrotu cukru produkowanego we francuskich departamentach zamorskich oraz wyrównywania warunków cenowych z preferencyjnym cukrem surowym [4].
(5) Artykuł.
38 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 ustanawia, że pomoc dostosowawcza i dodatkowa pomoc może być dostosowana tak, aby wziąć pod uwagę koniunkturę gospodarczą w sektorze cukru, w szczególności rezerwy produkcyjne i rafinacyjne.
Aby wziąć pod uwagę potrzebę utrzymania równowagi rezerwy produkcyjnej oraz rezerwy rafinacyjnej, co doprowadziło do wprowadzenia tej pomocy oraz ich dostosowania w trakcie poprzedniego systemu, kwoty pomocy na rok 2001/02 powinny być utrzymane na poziomach pomocy na rok gospodarczy 2000/01.
(6) Komitet Zarządzający ds. Cukru nie dostarczył opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Pomoc przewidziana w art. 38 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, zwana dalej "pomocą", przyznawana jest na wniosek przedłożony przez przedsiębiorstwo, które rafinowało przedmiotowy preferencyjny cukier surowy, właściwym władzom Państwa Członkowskiego, w którym rafinacja miała miejsce.
2.
Wnioskowi o pomoc musi towarzyszyć dowód, że rafinowany cukier został otrzymany z preferencyjnego cukru surowego przywiezionego do Wspólnoty na mocy rozporządzenia (EWG) nr 2782/76.
Dowód ten dostarczany jest poprzez przedstawienie oryginału dokumentu określonego, w zależności od przypadku, w art. 6 ust. 1 lub art. 7 ust. 1 i 2 rozporządzenia (EWG) nr 2782/76 albo kopii tych dokumentów, poświadczonych jako autentyczna kopia przez właściwe władze importującego Państwa Członkowskiego. Władze te dokonują wpisu wymienionych adnotacji do sekcji 8 kopii, odpowiednio w art. 6 ust. 2 lub art. 7 ust. 3.
3.
Do celów przyznania pomocy
a) "rafinacja" oznacza przekształcenie w przedsiębiorstwie wnioskującego, jak określono w art. 7 ust. 4 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, cukru surowego określonego w art. 1 ust. 2 lit. b) tego rozporządzenia na cukier biały określony w art. 1 ust. 2 lit. a) tego rozporządzenia;
b) przedmiotowy cukier surowy podlega kontroli celnej lub innej kontroli administracyjnej zapewniającej takie same gwarancje.
4.
W celu ustanowienia pomocy, plon przedmiotowego cukru surowego jest obliczany poprzez dwukrotną redukcję stopnia polaryzacji tego cukru przez 100.
5.
Analizy prowadzone są po dostarczeniu przez laboratoria zatwierdzone przez właściwe władze Państwa Członkowskiego, w którym musi odbyć się rafinacja.
Jednakże jeśli cukier był już poddany analizom w celu sprawdzenia plonu przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia, analizy te uważa się za zgodne z wymogami akapitu pierwszego.
Artykuł 2
1. Dodatkowa pomoc podstawowa przewidziana w art. 38 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 jest przyznawana na wniosek przedłożony przez przedsiębiorstwo, które rafinowało cukier wyprodukowany we francuskich departamentach zamorskich.
2.
Rozporządzenie (WE) nr 1554/2001 stosuje się mutatis mutandis do dodatkowej pomocy podstawowej.
Artykuł 3
Pomoc dostosowawcza oraz dodatkowa pomoc podstawowa określone odpowiednio w art. 38 ust. 1 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 zwiększane są, w wyniku dostosowania określonego w art. 38 ust. 4 do 2,92 EUR na 100 kg cukru, wyrażonego jako cukier biały na rok gospodarczy 2001/02.
Artykuł 4
Zainteresowane Państwo Członkowskie powiadamia Komisję, dla każdego kwartału oraz w miesiącu kalendarzowym następującym po przedmiotowym kwartale, o ilościach wyrażonych jako cukier biały, dla których pomoc została przyznana oraz kwotach w walucie krajowej odpowiadających tym ilościom.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1651/2001
z dnia 14 sierpnia 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1274/91 wprowadzające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1907/90 w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do jaj
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1907/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do jaj [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 5/2001 [2], w szczególności jego art. 10 ust. 3 oraz art. 20 ust. 1 i 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1274/91 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 505/98 [4], ustanawia niezbędne przepisy w celu wykonania norm handlowych w sektorze jaj.
(2) W celu poprawy możliwości prześledzenia pochodzenia jaj oraz dokładności oznaczeń dotyczących dat podawanych przez zakłady pakowania należy wzmocnić przepisy dotyczące identyfikacji dostaw jaj od producentów do zakładów pakowania, w szczególności jeżeli chodzi o oznaczenie daty zniesienia jaj albo okresu przechowywania w pojemniku na terenie zakładu produkcyjnego, jak również przekazywanie nieklasyfikowanych jaj między punktami pakowania.
(3) W przypadku zautomatyzowanych systemów prześwietlania jaja właściwe jest zezwolenie Państwom Członkowskim na odstępstwo od wymogu ciągłego używania urządzenia.
(4) W celu zapewnienia zbieżności z istniejącymi klasami wagowymi obejmującymi rozpiętości wagowe rzędu 10 g należy wzmocnić przepisy, aby zapobiec dzieleniu rozpiętości klas wagowych na dwa pasma przy użyciu różnych kolorów opakowań albo symboli odpowiadających różnej strukturze cen, co zakłóca prawidłowy obrót i jednoznaczną informację dla konsumentów.
(5) Doświadczenie wykazało, że nie jest konieczne powiązanie odstępstwa dopuszczającego dostawę nieopakowanych jaj w niewielkich ilościach bezpośrednio od podmiotu pakującego do detalisty z odległością, na jaką dostarczany jest towar.
Obowiązek wskazania daty sortowania musi zostać zastąpiony przez oznaczenie daty przydatności do spożycia, której wskazanie jest obowiązkowe.
(6) Definicje daty przydatności do spożycia oraz zalecanej daty sprzedaży należy wyjaśnić i powiązać z okresem dostawy jaj do konsumenta wynoszącym maksymalnie 21 dni po zniesieniu jaj, ustanowionym w decyzji Rady 94/371/WE z dnia 20 czerwca 1994 r. ustanawiającej szczególne warunki zdrowia publicznego przy wprowadzaniu do obrotu niektórych rodzajów jaj [5], która sugeruje jako okres ich przydatności do spożycia maksymalnie nie więcej niż 28 dni po zniesieniu jaj.
(7) Na podstawie zdobytego doświadczenia i po przyjęciu dyrektywy Rady 1999/74/WE z dnia 19 lipca 1999 r. ustanawiającej minimalne normy dotyczące ochrony kur niosek [6] należy dostosować szczegółowe przepisy odnośnie do fakultatywnych oznaczeń na temat różnych systemów chowu, mając na celu ograniczenie liczby tych metod oraz ponowne zdefiniowanie pojęć, które mogą być stosowane w różnych językach wspólnotowych, w szczególności w odniesieniu do prowadzenia hodowli kur w klatkach bateryjnych.
Ponadto minimalne wymagania stawiane fermom drobiu w zakresie różnych systemów chowu należy dostosować do przepisów dyrektywy 1999/74/WE, chociaż niektóre dodatkowe kryteria powinny zostać ustanowione w odniesieniu do jaj z chowu wybiegowego, aby zapobiec nadużywaniu określenia wybiegów na otwartej przestrzeni.
W celu poprawy monitorowania przepływu produktów konieczne jest również ustalenie bardziej szczegółowych zasad prowadzenia ewidencji przez podmioty gospodarcze.
Na koniec fakultatywne oznaczanie systemów chowu należy rozszerzyć tak, aby uwzględniać jaja przeznaczone dla przetwórstwa, w celu wspierania obrotu produktów jajecznych wytwarzanych z jaj różnych rodzajów oraz ich kontroli.
(8) Do celów fakultatywnego oznaczania na jajach i ich opakowaniach sposobu żywienia kur niosek muszą zostać ustanowione szczegółowe zasady obejmujące w szczególności przepisy, które pozwolą na monitorowanie przepływu jaj pochodzących od kur, które żywione są szczególnego rodzaju paszą.
Zasady te powinny przewidywać minimalną zawartość zbóż, gdy czynione jest odniesienie do ich wykorzystania w paszy dla kur niosek, dla której Państwa Członkowskie mogą ustanowić ostrzejsze wymagania mające zastosowanie jedynie do producentów z zainteresowanego Państwa Członkowskiego i niezakłócające wymiany jaj we Wspólnocie.
Nadzór nad przestrzeganiem wymienionych zasad można również delegować na organy, które są niezależne od producentów i które powinny być uprawnione do odzyskiwania kosztów kontroli od podmiotów gospodarczych wykorzystujących oznaczenia na temat sposobu żywienia kur oraz systemu chowu, w świetle fakultatywnego charakteru tych oznaczeń.
(9) Artykuł 28 rozporządzenia (EWG) nr 1274/91 stanowi, że w przypadku sprzedaży konsumentowi końcowemu, sformułowania przeznaczone do stosowania na jajach i na opakowaniach mają być przedstawione w języku lub w językach łatwo zrozumiałych dla nabywców w Państwie Członkowskim, w którym ma miejsce sprzedaż detaliczna.
Wymieniony przepis należy uchylić, ponieważ zastosowanie ma art. 16 dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do etykietowania, prezentacji i reklamy środków spożywczych [7].
(10) Dlatego konieczne jest wprowadzenie odpowiednich zmian do rozporządzenia (EWG) nr 1274/91.
(11) W celu zapewnienia sprawnego przejścia do nowego systemu zasady mające zastosowanie przed dniem 1 lipca 2001 r., dotyczące oznaczeń sposobu żywienia kur powinny obowiązywać do dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Dla innych obiektów niż nowo budowane albo przebudowywane alternatywne systemy produkcji minimalne wymagania ustanowione w załączniku II lit. c) i d) do rozporządzenia (EWG) nr 1274/91, mające zastosowanie przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia, powinny obowiązywać w terminach określonych w art. 4 dyrektywy 1999/74/WE.
(12) Komitet Zarządzający ds. Mięsa Drobiowego i Jaj nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1274/91 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 1 ust. 5 otrzymuje brzmienie:
"5.
Przed opuszczeniem terenu zakładu produkcyjnego każdy pojemnik jest identyfikowany poprzez nazwę (nazwisko) i adres lub numer rejestracyjny zakładu producenta, dzień albo okres zniesienia jaj oraz datę wysyłki.
W przypadku zakładów pakowania, które są zaopatrywanych w jaja nieznajdujące się w pojemnikach przez własne jednostki produkcyjne zlokalizowane na tym samym terenie, identyfikacja następuje w zakładzie pakowania.
W przypadku gdy jaja nieklasyfikowane przesyłane są z jednego zakładu pakowania do drugiego w różnych pojemnikach, każdy pojemnik musi zostać zaopatrzony w taką informację przed opuszczeniem zakładu pakowania.
W przypadku gdy podany jest okres zniesienia jaj, określa się odpowiednio datę przydatności do spożycia oraz zalecaną datę sprzedaży zgodnie z art. 14 ust. 1a i art. 16 ust. 2. licząc od pierwszej daty wymienionego okresu."
2) W art. 3 ust. 3 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) odpowiednie urządzenie do prześwietlania jaj przystosowane do pracy ciągłej i umożliwiające oddzielne badanie jakości poszczególnych jaj.
Jeżeli używane są automatyczne urządzenia do prześwietlania, sortowania i klasyfikacji, to urządzenie musi być wyposażone w odrębną lampę do prześwietlania jaj.
W przypadku systemów zautomatyzowanych właściwe władze mogą uchylić obowiązek ciągłego używania urządzenia;"
3) W art. 8 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Na opakowaniach podaje się klasyfikację wagową za pomocą odpowiednich liter albo wyrażeń zdefiniowanych w ust. 1 albo przez połączenie obu form oznaczeń, co może zostać uzupełnione informacją na temat odpowiednich rozpiętości wagowych.
Nie stosuje się żadnych podpodziałów rozpiętości wagowych określonych w ust. 1, za pomocą różnych kolorów opakowań, symboli, znaków towarowych lub innych oznaczeń."
4) W art. 12 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
Odstępstwo określone w art. 11 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1907/90 stosuje się w przypadku dziennych ilości mniejszych niż 3600 jaj na dostawę oraz poniżej 360 jaj na nabywcę.
W dokumentach towarzyszących podaje się nazwę (nazwisko), adres oraz numer zakładu pakowania, jak również liczbę jaj, klasy jakościowe i wagowe oraz datę przydatności do spożycia."
5) W art. 14 dodaje się ust. 1a w brzmieniu:
"1a.
Data przydatności do spożycia jest datą, do której jaja klasy "A" utrzymają właściwości opisane w art. 5 ust. 1, jeżeli są prawidłowo składowane.
Datę tę ustala się najdalej na 28 dzień po zniesieniu jaj."
6) W art. 16 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Zalecana data sprzedaży jaj nie przekracza maksymalnego okresu czasu na dostawę jaj do konsumenta, wynoszący 21 dni po zniesieniu jaj, jak ustanowiono w art. 3 ust. 1 decyzji Rady 94/371/WE [8]."
7) W art. 18 wprowadza się następujące zmiany:
a) Ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
"1. W celu oznaczania systemu chowu, określonego w art. 7 oraz art. 10 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1907/90 z wyjątkiem hodowli ekologicznej określonej w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2092/91 [*] Dz.U. L 198 z 22.7.1991, str. 1., na jajach oraz opakowaniach zawierających jaja nie można używać innych wyrażeń poza tymi określonymi poniżej oraz odpowiadającym im wyrażeniom w innych językach wspólnotowych, wymienionych w załączniku II, w przypadku gdy nie są spełnione odpowiednie warunki ustanowione w załączniku III:
Na opakowaniach _BAR_ Na jajach _BAR_
Jaja z chowu na wolnym wybiegu _BAR_ wolny wybieg _BAR_
Jaja z chowu wolierowego _BAR_ woliera _BAR_
Jaja z chowu bateryjnego _BAR_ klatka _BAR_
Wymienione wyrażenia można uzupełnić oznaczeniami odnoszącymi się do szczególnych cech charakterystycznych dla odpowiednich systemów chowu.
Oznaczenia naniesione na jaja można zastąpić kodem wskazującym, odróżniającym numer producenta pozwalający na identyfikację systemu chowu, pod warunkiem że znaczenie kodu jest wyjaśnione na opakowaniu.
W przypadku sprzedaży luzem oznaczenie systemu chowu może być użyte tylko jeśli pojedyncze jaja są znakowane w gospodarstwie lub w zakładzie pakowania odpowiednim określeniem albo kodem producenta, jeżeli to drugie pozwala na identyfikację systemu chowu, pod warunkiem że znaczenie kodu jest wyjaśnione na odrębnym znaku.
W razie przydzielenia przez Państwa Członkowskie numeru odróżniającego określonego w art. 7 dyrektywy Rady 1999/74/WE [**] Dz.U. L 203 z 3.8.1999, str. 53. zakładom producenta objętym wymienioną dyrektywę nie stosuje się żadnych innych kodów.
Jeżeli Państwo Członkowskie zdecyduje się na przyznanie numerów odróżniających również zakładom nieobjętym zakresem dyrektywy 1999/74/WE, nie stosuje się żadnych innych kodów."
b) W ust. 2 akapit pierwszy zdanie wprowadzające otrzymuje brzmienie:
"2.
Zakłady pakowania uprawnione do stosowania wyrażeń określonych w ust. 1 prowadzą odrębną ewidencję dotyczącą systemu chowu przez co najmniej sześć miesięcy po zaprzestaniu przez producenta dostaw jaj lub po usunięciu stada:"
c) Ustęp 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
Jaja określone w ust. 1 dostarcza się do zakładów pakowania oraz do przedsiębiorstw przemysłu spożywczego zatwierdzonych zgodnie z dyrektywą 89/437/EWG w pojemnikach noszących jedno z wyrażeń określonych w ust. 1 w jednym lub więcej językach wspólnotowych.
Przed opuszczeniem terenu zakładu produkcyjnego pojemniki zaopatruje się w nazwę (nazwisko) oraz adres albo numer rejestracyjny producenta, rodzaj jaj, ich liczbę lub masę oraz datę wysyłki.
Dane na temat daty dostawy i wszystkie informacje występujące na pojemnikach, jak również na temat fizycznego stanu zapasów tygodniowych przechowuje się w zakładach pakowania oraz w przedsiębiorstwach przemysłu spożywczego przez okres co najmniej sześciu miesięcy."
d) Ustęp 6 otrzymuje brzmienie:
"6.
Zakłady pakowania, określone w ust. 2, prowadzą odrębną ewidencję dziennego sortowania jaj na klasy jakościowe i wagowe, jak również sprzedaży jaj i opakowań jednostkowych oznakowanych zgodnie z ust. 1, z uwzględnieniem nazwy (nazwiska) i adresu odbiorcy, liczby opakowań, liczby i/lub masy sprzedanych jaj z podziałem na klasy wagowe oraz datę dostawy, jak również fizycznego stanu zapasów tygodniowych.
Jednakże zamiast prowadzenia ewidencji sprzedaży, zakłady mogą przechowywać kopie faktur lub kwitów dostawy oznakowanych zgodnie z ust. 1.
Ewidencję taką i kopie dokumentów przechowuje się przez okres co najmniej 6 miesięcy."
e) W ust. 6a akapit pierwszy zdanie wprowadzające otrzymuje brzmienie:
"6a.
Punkty odbioru i hurtownie są zobowiązane do prowadzenia ewidencji transakcji kupna i sprzedaży oraz ewidencji fizycznych stanów magazynowych jaj określonych w ust. 1 lit. a) oraz lit. b), przez okres co najmniej sześciu miesięcy."
f) Ustęp 7a otrzymuje brzmienie:
"7a.
Przepisów ust. 2–6a nie stosuje się w przypadku, gdy używane jest wyrażenie określone w ust. 1 lit. c)."
g) Dodaje się ust. 7b w brzmieniu:
"7b.
Opakowania zawierające jaja przeznaczone dla przedsiębiorstw przemysłu spożywczego zatwierdzonych zgodnie z dyrektywą 89/437/EWG, można znakować przy pomocy oznaczeń określonych w ust. 1, pod warunkiem że jaja produkuje się w fermach drobiu spełniających odpowiednie wymogi określone w załączniku III oraz że stosuje się środki monitoringu określone w ust. 2–6."
8) W art. 18a ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1. Państwa Członkowskie podejmują wszystkie niezbędne środki w celu zapewnienia poufnego charakteru informacji dostarczonych na podstawie art. 17, art. 18 ust. 2, art. 18c ust. 1 oraz art. 19 ust. 2 w takim zakresie, w jakim dotyczą one osób fizycznych".
9) Artykuł 18b otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 18b
Nadzór nad oznaczeniami systemu chowu określonych w art. 18 ust. 1, w tym oznaczeń odnoszących się do szczególnych właściwości odpowiednich systemów chowu oraz oznaczeń dotyczących żywienia kur niosek, określonych w art. 18c, można delegować na organy wyznaczone przez Państwa Członkowskie, co zapewnia konieczną niezależność od zainteresowanych producentów i jest zgodne z kryteriami określonymi w obowiązującej normie europejskiej nr EN/45011.
Wymienione organy działają na podstawie zezwoleń oraz pod nadzorem właściwych władz zainteresowanego Państwa Członkowskiego.
Koszty kontroli poniesione przez wymienione organy pokrywa podmiot gospodarczy stosujący oznaczenia określone powyżej."
10) Dodaje się art. 18c w brzmieniu:
"Artykuł 18c
W przypadku gdy jaja klasy A oraz opakowania noszą oznaczenia wskazujące sposób żywienia kur niosek, stosuje się następujące warunki oraz warunki ustanowione w załączniku IV:
1) zakłady pakowania, które wykorzystują takie oznaczenia, prowadzą szczegółową ewidencję dostaw, z podaniem nazwy (nazwiska) i adresu lub numeru rejestracyjnego producenta, liczby lub masy jaj oraz daty dostawy.
Producent prowadzi bieżącą ewidencję ilości i rodzaju paszy dostarczanej i mieszanej na miejscu, daty dostawy oraz nazwy (nazwiska) producenta lub dostawcy paszy, liczby i wieku kur niosek, wskazując również liczbę jaj produkowanych i dostarczanych, datę wysyłki oraz nazwę (nazwisko) odbiorcy.
Ewidencję przechowuje się przez co najmniej sześć miesięcy po zaprzestaniu przez producenta dostaw jaj lub po usunięciu stada;
2) producenci i dostawcy paszy przechowują ewidencję ukazującą skład paszy dostarczanej producentom określonym w ust. 1 przez okres co najmniej sześciu miesięcy od daty wysyłki;
3) zakłady pakowania, określone w ust. 1, prowadzą odrębną ewidencję dziennej klasyfikacji jakościowej i wagowej oraz sprzedaży opakowań jednostkowych i jaj oznakowanych wyrażeniami podanymi w ust. 1, z uwzględnieniem nazwy (nazwiska) oraz adresu nabywcy, liczby lub masy sprzedanych jaj i daty dostawy, jak również stanu tygodniowych zapasów w okresie co najmniej sześciu miesięcy.
Zamiast prowadzić ewidencję sprzedaży zakłady te mogą jednakże przechowywać kopie faktur lub kwitów dostawy wskazujących sposób żywienia kur niosek;
4) opakowania transportowe zawierające jaja lub opakowania jednostkowe oznakowane oznaczeniami wskazującymi sposób żywienia kur niosek noszą takie same oznaczenia.
W przypadku sprzedaży jaj luzem oznaczenia można stosować wyłącznie w przypadku, gdy pojedyncze jaja znakowane są odpowiednimi wyrażeniami;
5) kontrole dotyczące zgodności z oświadczeniami przeprowadzane są na fermie i u producenta pasz co najmniej raz w roku;
6) przepisy ust. 1–4 stosuje się bez uszczerbku dla krajowych środków technicznych wykraczających poza minimalne wymagania wymienione w załączniku IV, które stosują się wyłącznie do producentów danego Państwa Członkowskiego, o ile są zgodne z prawem wspólnotowym i wspólnymi normami handlowymi w odniesieniu do jaj;
7) środki krajowe określone w ust. 6 przekazuje się do wiadomości Komisji;
8) w dowolnym czasie i na wniosek Komisji, Państwa Członkowskie przekazują informacje konieczne do oceny zgodności środków wymienionych w niniejszym artykule z prawem wspólnotowym i wspólnymi normami handlowymi w odniesieniu do jaj."
11) W art. 19 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Zakłady pakowania wykorzystujące wyrażenia określone w ust. 1 prowadzą szczegółową ewidencję obejmującą informacje o dostawach jaj według miejsca pochodzenia, z podaniem nazwy (nazwiska) i adresu lub numeru rejestracyjnego producenta, liczby lub masy jaj oraz daty dostawy.
Producent prowadzi bieżącą ewidencję liczby i wieku kur niosek, wskazującą również liczbę jaj produkowanych i dostarczanych, datę wysyłki oraz nazwę (nazwisko) odbiorcy.
Ewidencję taką przechowuje się przez co najmniej sześciu miesięcy po zaprzestaniu przez producenta dostaw jaj lub po usunięciu stada."
12) W art. 19 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Zakłady pakowania, określone w ust. 2, prowadzą odrębną ewidencję dziennej klasyfikacji jakościowej i wagowej oraz sprzedaży opakowań jednostkowych i jaj oznakowanych wyrażeniami określonymi w ust. 1, z uwzględnieniem nazwy (nazwiska) oraz adresu nabywcy, liczby lub masy sprzedanych jaj oraz daty dostawy, jak również stanu tygodniowych zapasów w okresie co najmniej sześciu miesięcy.
Jednakże zamiast prowadzenia ewidencji, zakłady te mogą przechowywać kopie faktur lub kwitów dostawy oznakowanych zgodnie z ust. 1."
13) W art. 20 ust. 1 tiret drugie otrzymuje brzmienie:
"— corocznie, przed dniem 1 kwietnia, o średniej liczbie kur niosek, liczbie lub masie dostarczonych jaj, dla których jest prowadzona ewidencja zgodnie z art. 18 ust. 2 i ust. 7 lit. b) oraz o liczbie lub masie jaj sprzedanych, według rejestru prowadzonego zgodnie z art. 18 ust. 6 w poprzednim roku kalendarzowym."
14) Skreśla się art. 28.
15) W załączniku I kolumna 1.
Data przydatności do spożycia, wyrazy "Cons.de pref. antes de" zastępuje się wyrazami "Cons. Pref."
16) Załącznik II zastępuje się tekstem załącznika I do niniejszego rozporządzenia.
17) Tekst załączników II oraz III do niniejszego rozporządzenia dodaje się jako załączniki III oraz IV.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 1 stosuje się z mocą od dnia 1 stycznia 2002 r.
Zasady mające zastosowanie przed dniem 1 lipca 2001 r. w odniesieniu do oznaczeń wskazujących sposób żywienia kur niosek, pozostają w mocy do dnia 31 grudnia 2001 r.
Do dat wyznaczonych w art. 4 dyrektywy 1999/74/WE, określonych w załączniku II do niniejszego rozporządzenia, minimalne wymagania określone w załączniku II lit. c) i d) do rozporządzenia (EWG) nr 1274/91 mające zastosowanie przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia, stosuje się nadal w przypadku gdy inne niż nowo budowane lub przebudowywane systemy produkcji nie zostały jeszcze doprowadzone do stanu zgodności z niniejszym artykułem.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1655/2001
z dnia 14 sierpnia 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1622/2000 ustanawiające niektóre szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina oraz ustanawiające wspólnotowy kodeks praktyk i procesów enologicznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2826/2000 [2], w szczególności jego art. 46,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Punkt A (3) załącznika V do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 zezwala na zwiększenie maksymalnej dopuszczalnej łącznej zawartości dwutlenku siarki w winie, w przypadku gdy jest to konieczne ze względu na warunki pogodowe.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1622/2000 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1609/2001 [4], ustanawia niektóre szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, w szczególności w odniesieniu do maksymalnej łącznej zawartości dwutlenku siarki.
(3) W formie listu z dnia 21 maja 2001 r. rząd Niemiec wystąpił o zezwolenie na zwiększenie maksymalnej dopuszczalnej zawartości dwutlenku siarki w winie, która ustanowiona jest na poziomie mniejszym niż 300 miligramów na litr, o maksymalnie 40 miligramów na litr wina produkowanego w Niemczech, od zbioru winogron w 2000 r., w przypadku wyjątkowo niekorzystnych warunków pogodowych.
Wniosek ten powinien zostać przyjęty.
(4) Ten środek tymczasowy jest jedynym dostępnym rozwiązaniem zapewniającym, że zbiór winogron z roku 2000 nie zostanie zmarnowany i będzie mógł być wykorzystany do produkcji win wytwarzanych w Niemczech.
(5) W związku z tym rozporządzenie (WE) nr 1622/2000 należy zmienić w sposób zezwalający na zwiększenie maksymalnej łącznej zawartości dwutlenku siarki w winach produkowanych w Niemczech od zbioru winogron w 2000 r.
(6) Komitet Zarządzający ds. Wina nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1622/2000 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 19 dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
"4.
Przypadki, w których Państwa Członkowskie mogą zezwolić, ze względu na warunki pogodowe, na zwiększenie maksymalnej łącznej zawartości dwutlenku siarki w winie, ustanowionej na poziomie niższym niż 300 miligramów na litr w pkt A załącznika V do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, o maksymalnie 40 miligramów na litr w niektórych winach produkowanych w niektórych strefach uprawy winorośli na ich terytorium, są wymienione w załączniku XIIa do niniejszego rozporządzenia."
2) Dodaje się tekst załącznika XIIa, który zamieszczony jest w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1660/2001
z dnia 16 sierpnia 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1623/2000 ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina w odniesieniu do mechanizmów rynkowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2826/2000 [2], w szczególności jego art. 33 i 36,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 58 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1623/2000 z dnia 25 lipca 2000 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina w odniesieniu do mechanizmów rynkowych [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1282/2001 [4], ustanawia zasady dotyczące pozostałych ilości, które mają być dostarczane przez producentów w ramach ich zobowiązań. W świetle zdobytego doświadczenia termin powinien być odroczony.
(2) Artykuł 63 rozporządzenia (EWG) nr 1623/2000 przewiduje wprowadzanie systemu pomocy w odniesieniu do destylacji z wina alkoholu spożywczego.
System ten został po raz pierwszy wprowadzony w roku winnym 2000/2001.
Niezbędne jest wprowadzenie zmian w świetle doświadczenia zdobytego w trakcie pierwszego roku jego stosowania.
W szczególności destylacja powinna rozpoczynać się później w ciągu roku, a odsetek produkcji, którą producenci wina mogą dostarczyć do destylacji, powinien być mniejszy.
Ponadto należy ustalić terminy dla destylacji.
(3) Artykuły 86–102 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000 ustanawiają szczegółowe zasady zbytu alkoholu przechowywanego przez agencje interwencyjne.
Powinny zostać poprawione istotne błędy, należy w szczególności dostosować kwotę płaconą za próbki, a tolerancja dla bioetanolu dotyczącego produktów wymagających rektyfikacji powinna być taka sama jak w przypadku nowych zastosowań przemysłowych.
(4) Komitet Zarządzający ds. Wina nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1623/2000 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 58 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Producenci podlegający jednemu z obowiązków określonych w art. 45 lub 52 niniejszego rozporządzenia, którzy dostarczyli co najmniej 90 % ilości produktu, który zobowiązani są dostarczyć do dnia 15 lipca bieżącego roku winnego, mogą wypełnić swoje zobowiązania dostarczając pozostałą ilość przed terminem ustalanym przez właściwy organ krajowy, który nie może przypadać później niż dnia 31 lipca następnego roku winnego";
2) w art. 63 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 i 2 otrzymują brzmienie:
"1.
Destylacja wina stołowego oraz wina nadającego się do otrzymania wina stołowego, określonego w art. 29 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, rozpoczyna się od 16 października każdego roku winnego.
2.
Ilość wina stołowego oraz wina nadającego się od otrzymania wina stołowego, które każdy producent mógł poddać destylacji, nie powinna przekraczać 30 % najwyższej produkcji takiego wina zadeklarowanej przez niego w ciągu trzech ostatnich lat winnych, włączając rok bieżący, jeżeli produkcja została już zadeklarowana.
W przypadku gdy stosuje się wymieniony powyżej poziom, ilością produkowanego wina stołowego jest ilość wina podana w deklaracji produkowanych ilości, określonych w art. 18 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, w kolumnie zatytułowanej "Wina stołowe";.";
b) dodaje się ustęp w brzmieniu:
"10.
Wino dostarczone do gorzelni musi być poddane destylacji najpóźniej do 30 września następnego roku winnego";
3) w art. 86 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Komisja, stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 75 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, ogłasza co kwartał kilka przetargów, każdy dotyczący co najmniej 50000 hektolitrów alkoholu winnego oraz, sumując, dotyczących nie więcej niż 600000 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na alkohol 100 % co kwartał, na wywóz do niektórych państw trzecich do końcowego wykorzystania w sektorze paliw silnikowych";
4) w art. 91 ust. 12 otrzymuje brzmienie:
"12.
Dana agencja interwencyjna zwraca zabezpieczenie wywozowe w odniesieniu do każdej ilości alkoholu, w stosunku do której otrzymuje dowód wywozu w ustalonym terminie.
Nie naruszając przepisów art. 23 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85 oraz z wyjątkiem przypadków siły wyższej, gdy termin wywozu zostanie przekroczony, przepadkowi ulegają następujące odsetki kwoty zabezpieczenia wywozowego w wysokości 3 EUR za hektolitr alkoholu w przeliczeniu na alkohol 100 %:
a) 15 % we wszystkich przypadkach;
b) 0,33 % kwoty pozostałej po odjęciu 15 % za każdy dzień przekroczenia terminu wywozu";
5) w art. 95 ust. 2 akapit drugi i trzeci otrzymują brzmienie:
"Zakaz ten nie odnosi się do alkoholu w kadziach nieobjętego ogłoszeniami o przetargu lub daną sprzedażą publiczną albo nieokreślonego w decyzji Komisji określonej w art. 83–93.
W szczególności z powodów logistycznych agencje interwencyjne posiadające kadzie alkoholu określone w powiadomieniu pochodzącym od Państw Członkowskich, określonym w ust. 1, mogą zastąpić dany alkohol innym alkoholem tego samego rodzaju albo zmieszać go z innym alkoholem dostarczonym do agencji interwencyjnej do czasu wydania polecenia wycofania dla danego alkoholu.
Agencje interwencyjne Państw Członkowskich powiadamiają Komisję, że alkohol został zamieniony";
6) w art. 98 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
W chwili publikacji ogłoszenia o przetargu do terminu składania ofert w odpowiedzi na zaproszenie zainteresowane strony mogą otrzymywać próbki alkoholu wystawionego na sprzedaż za opłatą 10 EUR za litr.
Ilość udostępniana indywidualnym zainteresowanym stronom nie może przekraczać pięciu litrów na kadź.
W celu zbycia, zgodnie z podsekcją III, próbki można otrzymać za tą samą opłatą w ciągu 30 dni od ogłoszenia sprzedaży publicznej";
b) ustęp 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Po terminie składania ofert lub po upływie 30 dni od ogłoszenia sprzedaży publicznej:
a) oferenci lub zatwierdzone firmy, określeni w art. 92, mogą otrzymać próbki przyznanego alkoholu;
b) oferenci, którym oferuje się alkohol zastępczy, stosownie do art. 83 ust. 3, mogą otrzymać próbki proponowanego alkoholu zastępczego.
Próbki takie, które nie mogą przekroczyć pięciu litrów na kadź, można otrzymać z agencji interwencyjnej za opłatą 10 EUR za litr";
7) w art. 100 ust. 2 lit. c) otrzymuje brzmienie:
"c) W przypadku alkoholu przyznanego do nowych zastosowań przemysłowych oraz objętego sprzedażą publiczną do wykorzystania bioetanolu w sektorze paliw silnikowych we Wspólnocie, który musi być poddany rektyfikacji przed wykorzystaniem do określonego zastosowania ostatecznego, wycofany alkohol uważa się za wykorzystany całkowicie do określonego celu, w przypadku gdy 90 % całkowitych ilości alkoholu wycofanego w ramach przetargu lub sprzedaży publicznej została wykorzystana do tego celu; wybrany oferent albo zatwierdzona firma, która zgodziła się zakupić alkohol, informuje Komisję oraz agencję interwencyjną o ilości, przeznaczeniu i zastosowaniu produktów poddanych rektyfikacji.
Jednakże straty nie mogą przekroczyć limitów określonych w lit. b)".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1669/2001
z dnia 20 sierpnia 2001 r.
zmieniające art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1917/2000 ustanawiającego niektóre przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1172/95 w odniesieniu do statystyki handlu zagranicznego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1172/95 z dnia 22 maja 1995 r. w sprawie statystyk odnoszących się do handlu towarami między Wspólnotą i jej Państwami Członkowskimi a państwami trzecimi [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 374/98 [2], w szczególności jego art. 21,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wykorzystanie progu statystycznego każdej transakcji w handlu zagranicznym może przynieść istotne oszczędności w kosztach gromadzenia informacji, kosztem ograniczonej utraty dokładności.
(2) Należy zapewnić wyczerpujący zakres danych statystycznych, szczególnie w celu ich wykorzystania na poziomie makroekonomicznym w zakresie sporządzania zbiorczej rachunkowości narodowo-gospodarczej i bilansów płatniczych.
Wykorzystanie progu statystycznego musi w związku z tym być rekompensowane za pomocą szacunków danych mieszczących się poniżej progu.
(3) Wysokość progu statystycznego obliczono w sposób pozwalający na całkowite spełnienie celu oszczędności kosztów gromadzenia informacji jednocześnie biorąc pod uwagę tendencje cenowe i respektując szczególne znaczenie oraz dokładność danych statystycznych publikowanych zgodnie z Nomenklaturą Scaloną.
(4) Pozostałe procedury mogą umożliwić uproszczenie i ograniczenie obciążenia kosztami gromadzenia danych bez wpływu na ich jakość, na przykład wykorzystując deklaracje elektroniczne.
W związku z tym, stosowanie progu statystycznego musi pozostać fakultatywne.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Statystyki Handlu Zagranicznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1917/2000 [3] otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
1.
Próg statystyczny określony w art. 12 podstawowego rozporządzenia jest stały, dla każdego rodzaju towarów, stąd też przywozy lub wywozy przekraczające wartość 1000 EUR lub 1000 kg w masie netto uwzględnia się do celów sporządzenia statystyk handlu zagranicznego.
2.
Stosowanie progu określonego w ust. 1 przez Państwa Członkowskie pozostaje fakultatywne.
3.
Dane przekazywane okresowo przez Państwa Członkowskie stosujące próg statystyczny dostosowuje się tak, aby wartość handlu mieszczącą się poniżej progu włączyć do statystyk handlu zagranicznego przynajmniej dla całości produktów.
Wobec braku zharmonizowanych przepisów przyjętych przez Komisję, zgodnie z procedurą określoną w art. 21 podstawowego rozporządzenia każde Państwo Członkowskie wykorzystuje metodę dostosowania, którą uznaje za najbardziej właściwą.
4.
Państwa Członkowskie stosujące próg statystyczny informują Komisję o wysokości tego progu oraz zastosowanej metodzie dostosowania."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) 1676/2001
z dnia 13 sierpnia 2001 r.
nakładające ostateczne cło antydumpingowe oraz ustanawiające ostateczne pobranie nałożonego cła tymczasowego na przywóz folii z politereftalanu polietylenu pochodzącej z Indii i Republiki Korei
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] (zwane dalej "rozporządzeniem podstawowym"), w szczególności jego art. 9,
uwzględniając wniosek Komisji, przedstawiony po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. ŚRODKI TYMCZASOWE
(1) Komisja, rozporządzeniem (WE) 367/2001 [2] (zwanym dalej "rozporządzeniem tymczasowym") wprowadziła tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz folii z politereftalanu polietylenu ("PET") objętej kodem CN ex39206219 i ex39206290, pochodzącej z Indii i Republiki Korei ("Korea").
(2) Należy przypomnieć, że okres dochodzenia, dotyczący dumpingu i szkód obejmował okres od dnia 1 kwietnia 1999 r. do dnia 31 marca 2000 r.
("OD"). Badanie tendencji istotnych dla analizy szkód obejmowało okres od dnia 1 stycznia 1996 r. do dnia 31 marca 2000 r. ("badany okres").
B. PÓŹNIEJSZA PROCEDURA
(3) Po nałożeniu tymczasowych środków na przywóz folii PET pochodzących z Indii i Korei, kilka z zainteresowanych stron przedstawiło pisemne uwagi.
Stronom, które wystąpiły z takim wnioskiem umożliwiono także wypowiedzenie się w formie ustnej.
(4) Komisja prowadziła dalsze badanie i weryfikację informacji uważanych za niezbędne do sformułowania ostatecznych ustaleń.
(5) Dodatkowe weryfikacje zostały przeprowadzone w pomieszczeniach następujących użytkowników:
- Emtec Magnetics GmbH, Ludwigshafen, Niemcy
- Rogers Induflex NV LEX NV, Gent, Belgia
- Leonhard Kurz GmbH & Co., Fürth, Niemcy
- Eurofoil, Blaenavon, Zjednoczone Królestwo.
(6) Wszystkie strony zostały poinformowane o istotnych faktach i rozważaniach, na podstawie których zamierzano zalecić nałożenie ostatecznych ceł antydumpingowych oraz ostatecznie pobrać kwoty zabezpieczone w postaci ceł tymczasowych.
Stronom przyznano także okres, w którym mogą przedstawić uwagi związane z ujawnieniem tych informacji.
(7) Ustne i pisemne uwagi przedstawione przez strony zostały rozważone i odpowiednio do nich, w uzasadnionych przypadkach, zmieniono tymczasowe ustalenia.
C. PRODUKT ROZPATRYWANY ORAZ PRODUKT PODOBNY
1.
Produkt rozpatrywany
a) Argumenty stron
(8) Niektórzy z producentów eksportujących powtórzyli argumenty, że metalizowane folie PET nie powinny być objęte zakresem obecnego badania ponieważ nie mogą być one uznane za podobne do bazowych folii PET ze względu na inne cechy fizyczne i techniczne, wymagają innych urządzeń i innego procesu produkcji, i w konsekwencji ich produkcja jest droższa, a w związku z tym ich cena wyższa.
Strony podnosiły też, że wykorzystanie metalizowanej folii PET jest także inne niż folii bazowej PET i jest ona klasyfikowana do innego kodu CN niż kody ex39206219 i 39206290, mianowicie do kodu 3921.
b) Ustalenia dochodzenia
(9) Dochodzenie wykazało, że proces metalizacji polegający na dodaniu metali takich jak aluminium przez proces parowania nie zmienia podstawowych, technicznych bądź fizycznych cech folii PET.
Co więcej, bazowe i metalizowane folie PET są w wielu przypadkach zamiennie wykorzystywane i mogą służyć do tych samych lub podobnych celów.
Dlatego też potwierdza się tymczasowe ustalenia przedstawione w motywie 19 rozporządzenia tymczasowego dotyczące faktu, że metalizowane i bazowe folie PET są tym samym towarem klasyfikowanym do kodu CN objętego postępowaniem tj. ex39206219 i 39206290.
(10) Należy zauważyć, iż fakt, że do wytworzenia metalizowanej folii PET wymagany jest dodatkowy etap produkcji podwyższający koszty produkcji i cenę sprzedaży, nie jest elementem, który mógłby uzasadnić wyłączenie niektórych typów PET z zakresu toczonego badania.
(11) W końcu dochodzenie wykazało, że metalizowana folia PET musi być odróżniona od folii wzmocnionej, laminowanej, na podłożu lub podobnie połączonej z innymi materiałami.
Procesy te zmieniają podstawowe fizyczne, chemiczne i techniczne cechy folii do tego stopnia, że otrzymany produkt nie może być uznany za produkt rozpatrywany.
W dodatku należy zauważyć, że tylko wtedy gdy produkt jest połączony z innymi materiałami w ten sposób to może on być klasyfikowany do kodu CN 3921.
(12) Z powodu braku innych uwag niż powyżej wymienione potwierdza się opis produktu wymieniony w motywach 9–22 rozporządzenia tymczasowego.
2.
Produkt podobny
(13) Z powodu braku jakichkolwiek uwag potwierdza się definicję produktu podobnego opisaną w motywie 23 rozporządzenia tymczasowego.
D. DUMPING
1.
Ogólna metodologia
a) Normalna wartość, cena eksportowa i porównanie
(14) Z powodu braku jakichkolwiek uwag dotyczących tych pozycji potwierdza się tymczasowe ustalenia opisane w motywach 28–34 rozporządzenia tymczasowego.
b) Margines dumpingu
(15) Potwierdza się ogólną metodologię ustanowienia marginesów dumpingu dla badanych spółek tak jak opisano w motywie 35 rozporządzenia tymczasowego.
(16) Potwierdza się ogólną metodologię ustanowienia marginesów dumpingu dla współpracujących spółek, nieobjętych grupą badaną tak jak opisano w motywie 36 rozporządzenia tymczasowego.
Podczas ustalania marginesu dumpingu dla współpracujących spółek, nieobjętych grupą badaną, żaden z marginesów zerowych i de minimis nie został pominięty.
(17) Potwierdza się ogólną metodologię ustanowienia marginesu dumpingu dla tych producentów eksportujących, którzy ani nie odpowiedzieli na rozesłany kwestionariusz ani nie ujawnili się w inny sposób tak jak opisano w motywach 37–38 rozporządzenia tymczasowego.
Niemniej jednak w przypadku Korei jako jedynego z trzech badanych producentów eksportujących co do którego wykazano stosowanie dumpingu, końcowy margines dumpingu został ustalony jako średnia ważona marginesu dumpingu reprezentatywnej ilości modeli wywożonych przez tego producenta eksportującego z najwyższym marginesem dumpingu.
(18) Należy zauważyć, że w przypadku kiedy producent eksportujący wywoził do Wspólnoty więcej niż jeden typ produktu średnia ważona ogólnego marginesu dumpingu została ustalona przez obliczenie dumpingu dla każdego typu produktu bez zerowania "negatywnego dumpingu" pojedynczego typu produktu.
2.
Indie
a) Normalna wartość i cena eksportowa
(19) Z powodu braku dalszych uwag potwierdza się ustalenia umieszczone w motywach 39–42 rozporządzenia tymczasowego.
b) Porównanie
i) Poziom handlu
(20) Jeden z indyjskich producentów eksportujących powtórzył roszczenie dotyczące dostosowania do różnic w poziomie handlu między sprzedażą produktów rozpatrywanych pośrednikom handlowym na rynku krajowym i wywozowym (motyw 47 rozporządzenia tymczasowego).
(21) Przedstawiono także, po ujawnieniu istotnych faktów i rozważań na podstawie których przyjęto środki tymczasowe, że dwa poziomy handlu (końcowych użytkowników i pośredników handlowych) istniały zarówno na rynku krajowym jak i wywozowym oraz, że wybiórcze porównanie powinno być przeprowadzone, tzn. ceny eksportowe dla pośredników handlowych powinny być porównane z normalnymi wartościami dla tych pośredników handlowych a ceny eksportowe dla końcowych użytkowników porównane z normalnymi wartościami dla tych użytkowników.
(22) Jednakże informacje przedstawione w odpowiedzi na kwestionariusz i później zweryfikowane wykazały, że nie było żadnych spójnych i wyraźnych różnic dotyczących funkcji i cen na różnych poziomach handlu dla porównywalnych modeli sprzedawanych na rynku krajowym kraju wywozu.
W następstwie tego potwierdza się ustalenia wymienione w motywach 46 i 47 rozporządzenia tymczasowego, a roszczenie i wybiórcze porównanie odrzucone.
ii) Pozostałe ulgi
(23) Indyjscy producenci eksportujący utrzymywali, że dostosowanie, wnioskowane na podstawie art. 2 ust. 10 lit. k) "Inne czynniki" i/lub art. 2 ust. 10 lit. b) "Opłaty przywozowe i podatki pośrednie" (w zależności od eksportera) podstawowego rozporządzenia w sprawie ceny eksportowej za korzyści uzyskane na podstawie systemu "paszportowego" uprawnienia celnego ("DEPB") powinno być przeprowadzone po dokonaniu wywozu. Twierdzili oni, że dochód uzyskany z DEPB doprowadził do obniżenia ceny eksportowej i dlatego Komisja powinna doliczyć ten dochód do ceny eksportowej aby zapewnić rzetelne porównanie do normalnej wartości z uwagi na to, że sprzedaż krajowa nie korzysta z takiego dochodu. Co więcej eksporterzy indyjscy utrzymywali, że pomniejszenie zgodnie z art. 14 ust. 1 podstawowego rozporządzenia, subsydiów wywozowych wyliczonych na podstawie istniejących ceł wyrównawczych, od cła antydumpingowego nie miało wystarczających podstaw prawnych ponieważ cła wyrównawcze zostały wprowadzone na podstawie innego okresu dochodzenia.
(24) art. 2 ust. 10 podstawowego rozporządzenia dopuszcza tylko możliwość dostosowania mającego znaczenie dla porównywalności cen.
W odpowiedzi na kwestionariusz oraz podczas weryfikacji na miejscu, korzyść DEPB zawsze była obliczana jako "inny dochód" a nie jako "koszt negatywny" przypisany do kosztów surowców wywożonych towarów.
Dlatego też już na podstawie księgowości spółki nie ma wyraźnego związku między ceną wywożonych towarów a uzyskanym dochodem DEPB.
(25) Przepisy art. 14 ust. 1 podstawowego rozporządzenia, które odzwierciedlają art. VI Układu GATT stanowią, że takie subsydia mogą, aczkolwiek nie bezpośrednio, być uwzględnione w dochodzeniu antydumpingowym oraz jakimkolwiek rozporządzeniu nakładającym cła antydumpingowe pod warunkiem że produkty nie są przedmiotem ani ceł antydumpingowych ani wyrównawczych mających na celu naprawienie sytuacji wynikającej z dumpingu lub subsydiowania wywozu. Uzasadnieniem art. 14 ust. 1 podstawowego rozporządzenia jest potrzeba uniknięcia podwójnego oclenia, którego celem jest naprawienie tej samej sytuacji wynikającej z dumpingu lub subsydiowania wywozu i dlatego cła wyrównawcze powinny być odjęte bez względu na okres dochodzenia na podstawie którego zostały ustalone. Zauważa się, że jak wyjaśniono w motywach 78 i 79 podstawowego rozporządzenia, dostosowanie na podstawie art. 14 ust. 1 podstawowego rozporządzenia zostało dokonane. Z tych przyczyn powyższy wniosek musiał być odrzucony.
c) Margines dumpingu
(26) Z powodu braku jakichkolwiek uwag lub nowych informacji, potwierdza się metodologię, wymienioną w motywach 51–53 rozporządzenia tymczasowego.
(27) Ostateczne marginesy dumpingu wyrażone jako procent ceny importowej CIF na granicy Wspólnoty są następujące:
Ester Industries Limited _BAR_ 64,5 % _BAR_
Flex Industries Limited _BAR_ 42,9 % _BAR_
Garware Polyester Limited _BAR_ 65,3 % _BAR_
Jindal Polyester Limited _BAR_ 0 % _BAR_
Margines dumpingu dla spółek współpracujących nienależących do badanej grupy _BAR_ 57,70 % _BAR_
Dodatkowy margines dumpingu dla spółek niewspółpracujących _BAR_ 65,3 % _BAR_
3.
Korea
a) Normalna wartość
(28) Koreańscy współpracujący producenci eksportujący argumentowali, że tzw. lokalne sprzedaże eksportowe (tj. krajowa sprzedaż przeznaczona na rynek wywozowy po dokonaniu dalszego przetworzenia i/lub po pakowaniu) została wyłączona z obliczenia normalnej wartości bezpodstawnie.
Jednakże oczywiste jest, że władze koreańskie dopuszczały do takiej sprzedaży bez lokalnego podatku od sprzedaży (VAT); sprzedający może przenieść na podmiot skupujący prawo roszczenia zwrotu cła, a sprzedaż jest zwykle dokonywana w obcej walucie.
Struktura sprzedaży w Korei wyraźnie wskazuje, że jest ona przeznaczona na wywóz i jako taka nie pozwala na rzetelne porównanie.
Dlatego też zachowuje się stanowisko na podstawie którego dokonano tymczasowych ustaleń.
(29) W świetle powyższego potwierdza się ustalenia opisane w motywie 57 rozporządzenia tymczasowego.
b) Cena eksportowa
(30) Dwaj z producentów eksportujących byli powiązani z importerami ze Wspólnoty i obaj uznali, że mając na uwadze, że operacje przeprowadzane przez importerów sprowadzały się do przefakturowywania sprzedaży bez żadnej działalności dotyczącej bezpośrednio sprzedaży, marża zysku w odniesieniu do tych importerów (5,5 %) była nadzwyczaj wysoka.
Zasugerowano, że powiązani eksporterzy nie generowali sami zysku ale otrzymywali tylko prowizję od dokonanej sprzedaży.
Pomimo to wskazana stawka prowizji nie może być uwzględniona jako niekoniecznie reprezentatywna ze względu na powiązanie stron.
Fakt, że powiązani importerzy mogą być wynagradzani według stałej stawki prowizji niekoniecznie ma związek z działalnością tych importerów.
Co więcej żaden ze zgłaszających skargę nie przedstawił żadnych szczególnych danych, które wskazywałyby, że stosowany margines nie odpowiadałby warunkom panującym na rynku.
(31) W świetle powyższego potwierdza się tymczasowe ustalenia opisane w motywie 58 podstawowego rozporządzenia.
c) Porównanie
i) Wahania kursów wymiany walut
(32) W odpowiedzi na wniosek złożony przez koreańskich producentów eksportujących ponownie rozpatrzono dostosowanie do utrzymującego się wahania kursów walutowych.
W następstwie powtórnego zbadania sprawy, średnim kursem walutowym okazał się być kurs obowiązujący dwa miesiące przez wystawieniem faktury.
ii) Stawka zwrotu cła
(33) Wszyscy koreańscy producenci eksportujący uznali, że metodologia użyta do przyznania stawki zwrotu cła na sprzedaż krajową była nieuzasadniona, w szczególności ze względu na dane surowce, które są używane do wytwarzania produktów innych niż folie PET.
Dlatego Komisja po raz drugi ponownie rozpatrzyła tę kwestię i podjęła decyzję o dwuetapowym podejściu do problemu.
(34) Po pierwsze, ilości surowca zakupionego i wykorzystanego wyłącznie do produkcji folii PET (niezależnie od tego czy przeznaczonych na rynek krajowy czy na sprzedaż eksportową) zostały obliczone z wykorzystaniem zatwierdzonych krajowych współczynników i wyrażone jako procenty całości zakupionego surowca.
Procenty te zostały dalej zastosowane wobec każdej z dostaw zakupionych surowców.
Zatem każdy surowiec był przeznaczony zarówno do sprzedaży krajowej jak i na sprzedaż wywozową każdego surowca do produkcji którego został wykorzystany we właściwych proporcjach (zarówno do produkcji produktu rozpatrywanego jak i do produkcji innych produktów).
Podział stawki zwrotu cła rozpoczęto od dostaw obciążonych najniższą stawką celną tak jak wyjaśniono w rozporządzeniu tymczasowym.
Wynik spowodował wzrost stawki zwrotu cła dla dwóch producentów eksportujących.
Potwierdza się ustalenia opisane w motywach 59–65 rozporządzenia tymczasowego łącznie z powyższymi wyjątkami dotyczącymi stawki zwrotu cła i przeliczania kursów walutowych.
d) Margines dumpingu
(35) Potwierdza się ustalenia z motywów 66 i 67 rozporządzenia tymczasowego z wyjątkiem jednego ze współpracujących producentów eksportujących który sprzeciwił się wykorzystaniu porównania średnich ważonych normalnych wartości z indywidualnymi transakcjami wywozowe w celu ustalenia marginesu dumpingu na tej podstawie, że zróżnicowanie cen eksportowych w zależności od klienta, regionu lub czasu nie uzasadnia wykorzystania średniej ważonej w metodzie transakcyjnej, według której określa się margines dumpingu.
Problem został ponownie rozpatrzony wskutek czego ustalono, że istniał schemat cen eksportowych według którego rozróżniano klientów co spowodowało, że praktykowany przez eksportera zakres dumpingu nie był znaczący.
Metodologia ustalania marginesu dumpingu w odniesieniu do badanych spółek opisana w motywach 66 i 67 rozporządzenia tymczasowego została zmieniona w odniesieniu do tego producenta eksportującego ze sposobu średniej ważonej do transakcji do sposobu średniej ważonej do średniej ważonej.
(36) Ostateczne marginesy dumpingu wyrażone jako procent ceny importowej CIF na granicy Wspólnoty są następujące:
Kolon Industries Limited _BAR_ 0,0 % _BAR_
SKC Industries Limited _BAR_ 7,5 % _BAR_
Toray Saehan Industries _BAR_ 0,0 % _BAR_
Margines dumpingu dla spółek współpracujących nienależących do badanej grupy _BAR_ 7,5 % _BAR_
Dodatkowy margines dumpingu dla spółek niewspółpracujących _BAR_ 13,4 % _BAR_
E. PRZEMYSŁ WSPÓLNOTOWY
(37) Niektórzy z indyjskich producentów eksportujących argumentowali, że zakres definicji przemysłu wspólnotowego, a w konsekwencji zakres analizy szkód nie powinien być ograniczony do trzech współpracujących skarżących producentów wspólnotowych, ale powinien być rozszerzony na wszystkich producentów wspólnotowych łącznie ze spółką Fapack, która uczestniczyła w złożeniu skargi dostarczając tylko podstawowe informacje oraz łącznie z trzema innymi producentami wspólnotowymi, którzy nie są skarżącymi i nie są powiązani z żadnym z producentów eksportujących, a którzy także dostarczyli tylko podstawowe informacje.
(38) Potwierdza się, że jak wspomniano w motywie 73 rozporządzenia tymczasowego, wszyscy z siedmiu pośredników handlowych są rzeczywiście producentami wspólnotowymi i dlatego stanowią oni produkcję wspólnotową zgodnie z art. 4 ust. 1 podstawowego rozporządzenia.
Jednakże jak wskazano w motywie 70 rozporządzenia tymczasowego, czterej producenci wspólnotowi dostarczyli tylko niektóre podstawowe informacje i nie odpowiedzieli w sposób pełny na kwestionariusz przeznaczony dla producentów wspólnotowych.
Dlatego też informacje te nie mogły posłużyć do celów ocenienia sytuacji przemysłu wspólnotowego.
Producenci ci nie byli objęci definicją przemysłu wspólnotowego.
Z tego powodu argument indyjskich producentów musiał być odrzucony.
(39) Jedna z zainteresowanych stron zakwestionowała ustalenia, że przemysł wspólnotowy miał ponad 70 % w całkowitej produkcji folii PET we Wspólnocie.
Dane te zostały ponownie rozpatrzone przez Komisję i odkryto błąd maszynowy.
Udział przemysłu wspólnotowego w całkowitej produkcji wynosi w rzeczywistości 60 %.
(40) Niektóre z zainteresowanych stron utrzymywały, że jeżeli rzeczywiście definicja produktu rozpatrywanego obejmuje metalizowane folie PET to niektórzy producenci tych folii także powinni być traktowani jako producenci wspólnotowi i powinni być objęci definicją przemysłu wspólnotowego.
(41) Dochodzenie wykazało, że spółki nim objęte nie produkują bazowych folii PET tylko nabywają je z różnych źródeł a następnie poddają je dodatkowemu procesowi metalizacji.
Ten dodatkowy etap produkcji jest wykonywany przez te spółki jednakże nie uzasadnia to uwzględnienia ich jako wspólnotowych producentów folii PET.
W rzeczywistości są oni tylko podmiotami dokonującymi przetwarzania produktu bez dokonywania zmian dotyczących jego fizycznych, technicznych i chemicznych cech.
F. SZKODA
1.
Konsumpcja Wspólnoty
(42) Z powodu braku jakichkolwiek nowych informacji, potwierdza się tymczasowe ustalenia dotyczące konsumpcji Wspólnoty tak jak opisano w motywach 76–79 rozporządzenia tymczasowego.
2.
Przywóz rozpatrywany
a) Uwagi wstępne
(43) Niektórzy z producentów eksportujących podnieśli argument, że przywóz im przypisany, co do którego stwierdzono, że nie ma cech dumpingu, nie powinien być objęty analizą szkód.
Jednakże nawet gdyby taki przywóz nie byłby objęty analizą to wnioski dotyczące istotnej szkody wyrządzonej przez przywóz dumpingowy nie uległyby zmianie.
W rzeczywistości zaniżanie ceny byłoby znaczne tak jak wzrost ilości przywożonego towaru oraz udział w rynku a pozostały przywóz, co do którego stwierdzono cechy dumpingu nadal miałby 13 % udziału w rynku Wspólnoty.
Zaobserwowany spadek cen sprzedaży również byłby znaczący.
b) Łączna ocena skutków przywozu rozpatrywanego
(44) Niektórzy z indyjskich producentów eksportujących utrzymywali, że przywóz folii PET pochodzących z Indii nie powinien być łączony z przywozem produktów pochodzących z Korei ze względu na różnice dotyczące warunków konkurencji.
Roszczenie zostało wniesione na podstawie wielkości przywozu, udziału w rynku oraz różnego rozwoju cen w okresie od 1997 r. do okresu badanego.
(45) Jeżeli chodzi o warunki konkurencji dotyczące przywozu z Korei i Indii to uwzględniając cały badany okres tj. od 1996 r. do okresu badanego a nie od 1997 r. do okresu badanego to okaże się, że wzrost przywozu, udział w rynku oraz ceny importowe rozwijały się w podobny sposób.
Potwierdza się także, że wielkość przywozu z obydwu krajów w okresie dochodzenia była znacząca.
Co więcej znaczne zaniżanie cen stwierdzono w przypadku zarówno przywozu produktów pochodzących z Indii i Korei, które były sprzedawane tymi samymi kanałami sprzedaży i na podobnych warunkach handlowych.
Dlatego podniesiony argument musi być odrzucony.
Mając to na uwadze potwierdza się wyniki ustaleń z motywu 85 rozporządzenia tymczasowego według których przywóz z tych krajów powinien podlegać ocenie łącznej.
c) Wielkość przywozu, udział w rynku oraz ceny przywozu rozpatrywanego
(46) Z powodu braku jakichkolwiek nowych informacji w odniesieniu do wielkości przywozu i cen przywozu z krajów objętych badaniem potwierdza się wstępne wyniki ustaleń.
d) Zaniżanie cen
(47) Jeżeli chodzi o margines zaniżania cen, niektórzy z indyjskich producentów eksportujących zakwestionowali fakt, że służby Komisji nie rozważyły przy obliczaniu średniej ważonej ceny eksportowej ceł wyrównawczych nałożonych na przywóz folii PET w 1999 r. pochodzących z Indii.
Powtórzyli także wniosek dotyczący poziomu dostosowania handlu ze względu na fakt, że indyjscy eksporterzy sprzedają głównie hurtownikom natomiast przemysł wspólnotowy nakierowany jest na użytkowników folii PET.
(48) Obliczenie marginesu zaniżania ceny zostało zrewidowane przez dodanie do cen eksportowych cła wyrównawczego o ile zostało ono pobrane.
Jeżeli chodzi o poziom dostosowania handlu, dalsza analiza potwierdziła po pierwsze, że jak opisano w motywie 93 rozporządzenia tymczasowego, cena sprzedaży dla hurtowników lub dla użytkowników nie zależała od rodzaju klienta lecz od wielkości zakupu i po drugie, że poziomy handlu nie są wyraźnie oddzielone oraz że nie ma wyraźnych różnic między nimi.
Co więcej potwierdza się, że przemysł wspólnotowy, w przeciwieństwie do twierdzeń niektórych zainteresowanych, również sprzedaje towar dystrybutorom i hurtownikom a nie tylko użytkownikom.
Kilka spółek rzeczywiście zaopatrywało się zarówno u producentów eksportujących z krajów objętych badaniem jak i u producentów przemysłu wspólnotowego.
(49) Przed powyższą sytuacją, zaniżanie cen było poddane przeglądowi na podstawie dowodów przedstawionych przez zainteresowane strony i zmienione kiedy sytuacja tego wymagała.
Zrewidowana średnia ważona marginesu zaniżania cen dla poszczególnych krajów jest następująca:
- Korea: z 14,9 %-36,8 %, aktualna średnia ważona 20,6 %
- Indie: z 34,5 %-44,8 %, aktualna średnia ważona 37,5 %.
3.
Sytuacja przemysłu wspólnotowego
(50) Kilka z zainteresowanych stron zakwestionowało wniosek zawarty w rozporządzeniu tymczasowym o tym, że przemysł wspólnotowy odniósł istotną szkodę wskutek tego, że niektóre czynniki dobrze się rozwinęły miedzy 1996 r. a okresem badanym (zdolność produkcyjna, produkcja, wielkość sprzedaży, wydajność, zapasy towaru i płace).
(51) W odniesieniu do tego należy zauważyć, że nie wszystkie czynniki wymienione w art. 3 ust. 5 podstawowego rozporządzenia powinny wskazywać negatywny rozwój, aby stwierdzić, że przemysł wspólnotowy poniósł istotną szkodę.
W obecnej sytuacji, przemysł wspólnotowy stracił udział w rynku i z uwagi na efekt obniżania cen importowych z danych krajów ceny sprzedaży musiały być znacznie zmniejszone co doprowadziło do dużego pogorszenia sytuacji finansowej przemysłu.
(52) Koreański producent eksportujący podniósł, że istotna szkoda jaką poniósł przemysł wspólnotowy w takiej mierze w jakiej jest on rentowny i konkurencyjny tak jak stanowi motyw 159 rozporządzenia tymczasowego oraz zachował ważną pozycję na rynku Wspólnoty w okresie badanym.
(53) Fakt, że przemysł wspólnotowy jest rentowny i konkurencyjny nie wyklucza ustaleń o istnieniu istotnej szkody.
W rzeczywistości ustalenie, że przemysł wspólnotowy jest rentowny i konkurencyjny zostało sporządzone w kontekście analizy interesów Wspólnoty, która między innymi dotyczyła skutków podjęcia lub niepodejmowania środków antydumpingowych wobec pośredników handlowych we Wspólnocie.
Wszystko to nie czyni nieważnym wniosku, że przemysł wspólnotowy odniósł istotną szkodę co udowodniona ilość czynników łącznie ze znaczącą stratą udziału w rynku Wspólnoty w okresie badanym.
Dlatego powyższy argument musi być odrzucony.
(54) Koreański producent eksportujący stwierdził, że podniesienie zdolności produkcyjnych przemysłu wspólnotowego, które miało miejsce w latach 1998 i 1999, nie kłóci się z faktem, że inwestycje przemysłu pozostawały w tym samym okresie czasu ograniczone.
W tym kontekście należy zauważyć, że inwestycje dotyczące podniesienia zdolności produkcyjnych miały miejsce w 1997 i 1998 r. tak jak opisano w motywie 108 rozporządzenia tymczasowego.
Ze względu jednak na to, że wprowadzone nowe zdolności produkcyjne dotyczyły tylko lat 1998 i 1999 podniesienie zdolności produkcyjnych i poziomu inwestycji nie dokonało się w tym samym czasie.
(55) Niektórzy z indyjskich eksporterów zarzucali, że ograniczenie przez Komisję zakresu analizy do sprzedaży krajowej przez przemysł wspólnotowy na rynek krajowy, w szczególności wielkości i cen sprzedaży, nie jest zgodne z przepisami art. 3 ust. 4 Porozumienia antydumpingowego WTO ponieważ Porozumienie odnosi się do całkowitej wielkości sprzedaży w tym do wywozu.
(56) W związku z tym należy zauważyć, że ocena szkód została przeprowadzona zgodnie z odpowiednimi przepisami rozporządzenia podstawowego oraz z dotychczasową praktyką instytucji Wspólnoty.
Dodatkowo należy zauważyć, że art. 3 ust. 4 w połączeniu z art. 3 ust. 1 i 2, Porozumienia antydumpingowego WTO jasno odnosi się do oceny wpływu przywozu dumpingowego na ceny na rynku krajowym oraz na sytuację krajowego przemysłu.
Wynika to także z samego celu tego rodzaju dochodzenia w przypadku gdy między innymi chodzi o skutki przywozu dumpingowego z jednego lub więcej krajów do Wspólnoty (a nie skutki przywozu po cenach dumpingowych na rynki państw trzecich), że szkoda dla przemysłu wspólnotowego musi zostać wykazana tylko w odniesieniu do rynku krajowego oraz, że sytuacja dotycząca wywozu lub rynków wywozowych pozostaje bez znaczenia dla oceny szkód.
Dlatego argument musi być odrzucony.
Niemniej jednak, zgodnie z dominującą praktyką wywóz dokonywany przez przemysł wspólnotowy został sprawdzony w kontekście związków przyczynowych między przywozem dumpingowym a szkodami tak jak stanowi motyw 144 rozporządzenia tymczasowego.
(57) W związku z powyższym potwierdza się tymczasowe ustalenia dotyczące istotnej szkody jaką poniósł przemysł wspólnotowy w okresie badanym.
G. ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY
(58) Niektóre z zainteresowanych stron zarzucały, że ocena związku przyczynowego została źle przeprowadzona ponieważ pogorszenie niektórych czynników związanych ze szkodami tj. rentowności, przepływu środków pieniężnych, zwrotu zainwestowanych środków oraz zdolności podniesienia kapitału powinno być rozpatrzone raczej jako związane z niezależnym, cyklicznym rozwojem, a nie z masowymi inwestycjami przemysłu wspólnotowego w badanym okresie niż ze skutkami danego przywozu.
(59) Po pierwsze nic nie wskazuje na to, że przemysł wspólnotowy odczuwa cykliczny spadek obrotów handlowych.
Po drugie dalsza analiza sytuacji finansowej przemysłu wspólnotowego potwierdziła, że pogorszenie sytuacji było głównie spowodowane spadkiem cen sprzedaży za sztukę.
Co więcej, ponieważ w badanym okresie koszt produkcji jednej sztuki towaru spadł, pogorszenie sytuacji nie może być powiązane z wyższymi kosztami produkcji związanymi z nowymi inwestycjami.
(60) W związku z powyższym oraz z powodu braku jakichkolwiek nowych informacji potwierdza się ustalenia z motywów 119–123 rozporządzenia tymczasowego.
H. INTERES WSPÓLNOTY
1.
Pośrednicy handlowi i importerzy niepowiązani
(61) Jeden z niepowiązanych importerów podniósł argument, że w przeciwieństwie do ustaleń z motywu 188 rozporządzenia tymczasowego, nałożenie ceł wyrównawczych zmniejszyło dostępność indyjskich folii PET na rynku Wspólnoty oraz, że poziom ceł antydumpingowych określony w tym rozporządzeniu uniemożliwia zaopatrywanie się w folie PET u tradycyjnych indyjskich dostawców.
Argumentowano dalej, że folie produkowane przez przemysł wspólnotowy poza Wspólnotą są przywożone przez sam przemysł oraz, że ze względu na powiązania wyeliminowałoby to jakiekolwiek inne realne źródła zaopatrzenia.
(62) W odniesieniu do tego, dane Eurostat wykazały, że między 1999 r. (tymczasowe cła wyrównawcze wprowadzono w sierpniu 1999 r.) oraz 2000 r., przywóz z Indii wzrósł o 11 %.
Jeżeli chodzi o poziom zaproponowanych ceł antydumpingowych, nie można wykluczyć, że skutkiem ich wprowadzenia będzie wzrost cen importowych.
Jednakże mając na uwadze różne poziomy zaproponowanych środków, można w tym samym czasie oczekiwać, że niektórzy z producentów eksportujących będą dalej dokonywać sprzedaży na rynek Wspólnoty aczkolwiek nie po cenach dumpingowych.
Co się tyczy istnienia alternatywnych źródeł zaopatrzenia wydaje się, że w ciągu 1999 r. zakupy folii PET dokonane przez przemysł wspólnotowy w Stanach Zjednoczonych i Japonii, w dwóch głównych krajach wywozu nieobjętych niniejszym badaniem, wyniosły około 35 % całkowitego przywozu z tych krajów.
Dlatego potwierdza się dostępność innych źródeł zaopatrzenia.
2.
Użytkownicy folii PET we Wspólnocie
(63) Należy zauważyć, że z 23 użytkowników, którzy na tymczasowym etapie podjęli współpracę i zakupujących trochę ponad 40 % całkowitej ilości przywozu z krajów objętych badaniem, tylko jeden z nich wyraził zaniepokojenie nałożeniem ceł tymczasowych.
Ta słaba reakcja ze strony zainteresowanych krajów może sugerować, że podjęte środki nie będą miały znaczącego wpływu na użytkowników.
(64) Czterech innych użytkowników, którzy ujawnili się po nałożeniu środków tymczasowych argumentowali, że nałożenie ceł mogłoby ograniczyć wybór dostawców i spowodować brak folii PET na rynku Wspólnoty.
Użytkownicy zarzucili także, że odkąd nałożono cła tymczasowe, na rynku Wspólnoty wzrosła cena folii PET co negatywnie wpłynęło na konkurencyjność na rynku światowym.
(65) W świetle tego przypomnieć należy, że jak ustalono na etapie tymczasowym, zapytani użytkownicy zakupili średnio około 58 % wykorzystanych folii PET na rynku Wspólnoty, około 28 % na rynku krajów objętych badaniem oraz około 14 % w innych państwach trzecich.
Co więcej, znaczna ilość podmiotów pozostała aktywna na rynku Wspólnoty tj. przemysł wspólnotowy oraz inni producenci wspólnotowi, podmiot gospodarczy ze Wspólnoty przynajmniej niektórzy z producentów eksportujących z krajów objętych badaniem oraz z innych państw trzecich.
Dlatego też, nawet jeżeli nie można wykluczyć, że niektórzy producenci eksportujący z krajów objętych badaniem zmniejszą ich poziom wywozu do Wspólnoty wskutek nałożenia środków antydumpingowych to mało prawdopodobne jest, że wystąpią braki towaru na rynku Wspólnoty.
Z drugiej strony jeżeli środki nie zostałyby nałożone, możliwe zlikwidowanie działalności przemysłu wspólnotowego tak jak opisano w motywie 185 rozporządzenia tymczasowego mogłoby spowodować duże ograniczenia dostaw.
(66) Jeżeli chodzi o poziom cen to należy zauważyć, że do niedawna użytkownicy korzystali ze sztucznie niskich cen wywołanych praktykami nieuczciwego handlu.
Ceny sprzedaży na rynku Wspólnoty obniżyły się między 1996 r. a okresem badanym średnio o 40 %.
Nawet jeżeli cena folii PET na rynku Wspólnoty wzrosłaby oczekiwano by jej szybkiego obniżenia.
Oczekiwanie to dodatkowo uzasadnia poziom ceł nałożonych na niektórych producentów eksportujących oraz obecności niektórych podmiotów, które konkurowałyby ze sobą na rynku Wspólnoty.
(67) Ponadto dalsza analiza i weryfikacje użytkowników potwierdziły, że folie PET jako surowiec innych produktów nie jest znaczącą pozycją w kosztach wytworzenia, że produkty zawierające w swoim składzie folię PET stanowią niewielką część całkowitej produkcji oraz, że użytkownicy również poszukują swoich produktów zarówno na rynku Wspólnoty jak i na rynkach państw trzecich nieobjętych badaniem.
Nie można jednak wykluczyć, że dla niektórych użytkowników, dla których folia PET stanowi podstawowy surowiec, cła antydumpingowe będą miały znaczący wpływ na całkowite koszty produkcji.
Niemniej jednak ustalenia przeprowadzonego dochodzenia pozostają bez zmian.
Z tego powodu potwierdza się ustalenia motywu 183 rozporządzenia tymczasowego, według których nałożenie ceł prawdopodobnie nie będzie miało znaczącego wpływu na użytkowników folii PET
3.
Wnioski dotyczące interesów Wspólnoty
(68) Z powodu braku jakichkolwiek informacji dotyczących interesów Wspólnoty potwierdza się ustalenia opisane w motywach 156–191 rozporządzenia tymczasowego.
I. OSTATECZNE ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE
1.
Poziom zniesienia szkód
(69) W oparciu o metodę wyjaśnioną w motywach 193–195 rozporządzenia tymczasowego oraz z uwzględnieniem argumentów i wyżej wymienionych zmian dotyczących obliczania poziomu zaniżania cen określony został poziom zniesienia szkód w celu określenia poziomu środków, które mają być ostatecznie nałożone.
Jednakże w odniesieniu do nierozpatrywania ceł wyrównawczych należy zauważyć, że jak wyjaśniono w motywie 198 rozporządzenia tymczasowego, subsydia wywozowe odejmowane są od zaproponowanych ceł antydumpingowych na podstawie art. 14 ust. 1 rozporządzenia podstawowego po zastosowaniu zasady zapłaty niższego cła i odpowiednio nie ma potrzeby rozważania ich przy obliczaniu poziomu zniesienia szkód.
(70) Niektórzy z indyjskich producentów eksportujących podnieśli zarzut, że margines szkody został nieprawidłowo oszacowany.
Zarzucano, że margines szkody powinien być wyrażony jako procent całkowitego obrotu CIF i nie być ograniczony do obrotu CIF porównywalnych modeli.
Oparli oni swoje argumenty na wnioskach organu apelacyjnego WTO w sprawie bielizny pościelowej [3].
(71) Po pierwsze należy zauważyć, że wnioski zostały sporządzone w kontekście obliczania dumpingu i są nieistotne w kontekście obliczania szkód.
Po drugie powszechną praktyką jest wyrażanie wielkości szkody jako procentu obrotu CIF tych modeli, które były wzięte pod uwagę przy ustaleniu tej wielkości szkód.
Zgodnie z propozycją indyjskich producentów eksportujących należałoby porównać dane liczbowe, które nie są porównywalne.
Z tych względów roszczenie musi zostać odrzucone.
(72) Przemysł wspólnotowy wykazał, że marża zysku w wysokości 13 % obrotu będzie bardziej odpowiednia niż marża w wysokości 6 %, która była wykorzystana do obliczania tymczasowego marginesu szkody.
Argumentowano, że środki kapitałowe spółki powinny co najmniej zarobić na zwrot aktywa netto, który równałby się stawkom kredytu bankowego.
Dalej utrzymywano, że taki poziom zysku został osiągnięty w 1996 r. w czasie panowania warunków uczciwej konkurencji.
(73) W związku z tym należy zauważyć, że marża zysku, która ma być wykorzystana do określenia ceny nieszkodliwej powinna być rozumiana jako poziom rentowności, który mógłby być osiągnięty w przypadku braku szkodliwego dumpingu.
Jednakże nie jest w tym przypadku ważne zdefiniowanie ostatecznego poziomu procentowego ze względu na margines szkód jest wyższy na podstawie 6 % marży zysku od marginesu dumpingu.
Dlatego argument ten nie ma żadnego praktycznego znaczenia.
(74) Mając na uwadze powyższe ustalenia oraz z powodu braku jakichkolwiek nowych dowodów, potwierdza się metodologię wykorzystaną do określenia poziomu szkód tak jak opisano w motywach 193–195 rozporządzenia tymczasowego.
2.
Forma i poziom ceł
(75) Dochodzenie wykazało, że przywożono także produkty klasyfikowany do kodu CN innego niż produkty objęte niniejszym badaniem tj. do kodów CN ex39206219 i 39206290.
Organy celne zwróciły uwagę na tę błędną klasyfikację.
(76) W świetle powyższego oraz zgodnie z art. 9 ust. 4 podstawowego rozporządzenia ostateczne cło antydumpingowe powinno być nałożone na poziomie ustalonego marginesu dumpingu ponieważ był on we wszystkich przypadkach niższy niż margines szkód.
(77) Jeżeli chodzi o pozostałe cła, które mają być stosowane wobec producentów eksportujących z badanych krajów, którzy nie podjęli współpracy to ze względu na znaczący poziom współpracy obydwu krajów, dla Indii pozostałe cła powinny być ustalone na podstawie najwyższej stawki ustanowionej dla współpracującego producenta.
Dla Korei, ze względu na to, że tylko jeden z trzech producentów eksportujących dopuszczał się dumpingu pozostałe cła powinny być ustalone zgodnie z zasadą niższego cła, na poziomie średniego ważonego marginesu dumpingu reprezentatywnej ilości modeli o najwyższym marginesie dumpingu, wywożonych przez producenta eksportującego.
(78) Jak przypomniano w motywach 50 i 198 rozporządzenia tymczasowego, art. 14 ust. 1 podstawowego rozporządzenia zobowiązuje, że żaden produkt nie będzie podlegał łącznie cłu antydumpingowemu i wyrównawczemu, których celem jest naprawienie tej samej sytuacji wynikającej z dumpingu lub subsydiowania wywozu.
W tym kontekście, fakt, że cła wyrównawcze ustalono w innym okresie badanym oraz, że wysokość subsydium wywozowego w okresie objętym badaniem antysubsydyjnym oraz okresie objętym badaniem antydumpingowym jest różny, pozostaje bez znaczenia.
Uzasadnieniem art. 14 ust. 1 podstawowego rozporządzenia jest w rzeczywistości potrzeba uniknięcia dublowania się ceł, których celem jest naprawienie tej samej sytuacji wynikającej z dumpingu lub subsydiowania wywozu i stąd cła wyrównawcze wynikające z subsydiów wywozowych powinny być odjęte bez względu na okres dochodzenia na podstawie którego je ustalono.
Zauważa się także, że nie otrzymano żadnego wniosku o przegląd środków wyrównawczych.
Dlatego też potwierdza się tymczasowe ustalenia opisane w motywach 50 i 198 rozporządzenia tymczasowego.
(79) W konsekwencji, jeżeli chodzi o cła antydumpingowe dla Indii, obowiązujące cła wyrównawcze odpowiadające subsydiom wywozowym zostały odjęte od zastosowanego cła antydumpingowego.
Dla jakiejkolwiek niewspółpracującej spółki, odjęcie odpowiada subsydiom wywozowym współpracującej spółki na podstawie którego ustanowiono pozostały margines dumpingu (pozostałe cła).
(80) Wobec powyższego oraz ze względu na ustalenia poprzedniego dochodzenia antysubsydyjnego, zaproponowane stawki cła antydumpingowego wyrażone w stosunku do ceny CIF na granicy Wspólnoty bez uwzględnienia cła są następujące:
Indie
Spółka _BAR_ Margines subsydium wywozowego _BAR_ Całkowity margines subsydium _BAR_ Margines dumpingu _BAR_ Cło wyrównawcze _BAR_ Cło antydum-pingowe _BAR_ Całkowita stawka celna _BAR_
Ester Industries Ltd _BAR_ 12,0 % _BAR_ 12,0 % _BAR_ 64,5 % _BAR_ 12,0 % _BAR_ 52,5 % _BAR_ 64,5 % _BAR_
Flex Industries Ltd _BAR_ 12,5 % _BAR_ 12,5 % _BAR_ 42,9 % _BAR_ 12,5 % _BAR_ 30,4 % _BAR_ 42,9 % _BAR_
Garware Polyester Ltd _BAR_ 2,7 % _BAR_ 3,8 % _BAR_ 65,3 % _BAR_ 3,8 % _BAR_ 62,6 % _BAR_ 66,4 % _BAR_
Jindal Polyester Ltd _BAR_ 7,0 % _BAR_ 7,0 % _BAR_ 0 % _BAR_ 7,0 % _BAR_ 0 % _BAR_ 7,0 % _BAR_
MTZ Polyesters Ltd _BAR_ 8,7 % _BAR_ 8,7 % _BAR_ 57,7 % _BAR_ 8,7 % _BAR_ 49,0 % _BAR_ 57,7 % _BAR_
Polyplex Corp. Ltd _BAR_ 19,1 % _BAR_ 19,1 % _BAR_ 57,7 % _BAR_ 19,1 % _BAR_ 38,6 % _BAR_ 57,7 % _BAR_
Wszystkie pozostałe spółki _BAR_ 12,0 % _BAR_ 19,1 % _BAR_ 65,3 % _BAR_ 19,1 % _BAR_ 53,3 % _BAR_ 72,4 % _BAR_
Korea
Spółka _BAR_ Cło antydumpingowe _BAR_
HS Industries _BAR_ 7,5 % _BAR_
Hyosung Corp _BAR_ 7,5 % _BAR_
Kohap Corp. _BAR_ 7,5 % _BAR_
Kolon Industries Limited _BAR_ 0,0 % _BAR_
SKC Industries Limited _BAR_ 7,5 % _BAR_
Toray Saehan Industries _BAR_ 0,0 % _BAR_
Wszystkie pozostałe spółki _BAR_ 13,4 % _BAR_
(81) Indywidualne stawki cła antydumpingowego dla poszczególnych spółek określone w niniejszym rozporządzeniu zostały ustalone na podstawie ustaleń niniejszego dochodzenia.
Dlatego też odzwierciedlają one sytuację zastaną w czasie dochodzenia i odnoszącą się do tych spółek.
Te stawki celne, (w przeciwieństwie do zwykłych stawek stosowanych wobec "wszystkich pozostałych spółek"), są wyłącznie stosowane do przywozu produktów z danego kraju oraz wyprodukowanego przez dane spółki oraz przez szczególne, wymienione osoby prawne.
Przywożone produkty wytworzone przez jakąkolwiek inną spółkę, niewymienione z nazwy i adresu w zasadniczej części rozporządzenia, łącznie z podmiotami powiązanymi nie mogą korzystać z tych stawek i będą podlegać stawkom stosowanym wobec "wszystkich pozostałych spółek."
(82) Wszelkie roszczenia dotyczące zastosowania indywidualnych dla danej spółki stawek antydumpingowych (np. po zmianie nazwy podmiotu lub po ustanowieniu nowych podmiotów zajmujących się produkcją lub sprzedażą) powinny być bezzwłocznie skierowane do Komisji [5]łącznie ze wszystkimi informacjami, w szczególności dotyczącymi zmiany w działalności spółki w zakresie produkcji, sprzedaży krajowej i wywozowej związanej np. zmianą nazwy, produkcji lub podmiotów zajmujących się sprzedażą.
Komisja w uzasadnionych przypadkach po konsultacji z Komitetem Doradczym wprowadzi właściwe zmiany do rozporządzenia poprzez aktualizację wykazu spółek korzystających z indywidualnych stawek celnych.
3.
Pobieranie ceł tymczasowych
(83) Ze względu na ustaloną wysokość marginesu dumpingu oraz w świetle poziomu szkód wyrządzonych przemysłowi wspólnotowemu, uważa się za konieczne aby kwoty zabezpieczone tymczasowymi cłami antydumpingowymi, nałożonymi rozporządzeniem tymczasowym powinny być ostatecznie pobrane według ostatecznie nałożonej stawki.
W przypadku kiedy stawki ostateczne są wyższe od stawek tymczasowych ostatecznie pobiera się tylko kwoty zabezpieczone na poziomie cła tymczasowego.
4.
Zobowiązania
(84) Po nałożeniu tymczasowych środków antydumpingowych, wielu producentów eksportujących z Indii złożyło zobowiązania cenowe zgodnie z art. 8 ust. 1 podstawowego rozporządzenia.
Tym samym uzgodnili oni dokonywać sprzedaży danego towaru po lub w granicach poziomu cen, który zapobiega szkodliwemu efektowi dumpingu.
Spółki będą regularnie i wyczerpująco dostarczać Komisji informacje dotyczące wywozu do Wspólnoty, tak aby umożliwić jej dokonywanie wydajnego monitorowania spółek.
Co więcej, struktura sprzedaży producentów eksportujących jest taka, że Komisja uznaje, że ryzyko obejścia stawek przez spółki jest bardzo ograniczone.
(85) Ze względu na to, propozycje spółek zostają uznane za do zaakceptowania, a spółki zostaną poinformowane o istotnych faktach, rozważaniach i zobowiązaniach na podstawie których oparto akceptację Komisji.
(86) Aby umożliwić Komisji wydajne monitorowanie zgodności działalności spółek z ich zobowiązaniami, kiedy zgłoszenie o dopuszczenie do swobodnego obrotu jest przedłożone organowi celnemu, zwolnienie z cła antydumpingowego będzie uzależnione od przedstawienia faktury zawierającej co najmniej elementy wymienione w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Informacje te są również niezbędne aby umożliwić organom celnym dokładne ustalenie, że przesyłka odpowiada dokumentom handlowym.
W przypadku gdy takiej faktury nie przedstawiono lub gdy faktura dotyczy przedstawionego produktu zastosowana będzie odpowiednia stawka cła antydumpingowego.
(87) Należy zauważyć, że w przypadku naruszenia lub wycofania zobowiązania lub zaistnienia podejrzenia jego naruszenia, na podstawie art. 8 ust. 9 i 10 podstawowego rozporządzenia, może być nałożone cło antydumpingowe.
5.
Czas stosowania środków
(88) Środki antydumpingowe będą obowiązywały do 2006 r. podczas gdy istniejące cała wyrównawcze wobec Indii wygasają w 2004 r.
W przypadku wygaśnięcia (lub zmiany) środków wyrównawczych, poziom ceł antydumpingowych powinien być zrewidowany ponieważ obecnie uwzględnia on obowiązywanie ceł wyrównawczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym ustanawia się cła antydumpingowe na przywóz folii z politereftalanu polietylenu ("PET") klasyfikowanej do kodów CN 39206219*10, 39206219*15, 39206219*25, 39206219*30, 39206219*35, 39206219*40, 39206219*45, 39206219*50, 39206219*55, 39206219*60, 39206219*62, 39206219*64, 39206219*65, 39206219*70, 39206219*75, 39206219*80, 39206219*81, 39206219*85, 39206219*87, 39206219*89, 39206219*91, 39206290*30 i 39206290*91), pochodzącej z Indii i Republiki Korei.
2.
Stawkę ostatecznego cła antydumpingowego stosowaną do ceny netto franco granica Wspólnoty, przed uiszczeniem cła, ustala się dla produktów pochodzących z wymienionych krajów w następujący sposób:
Kraj _BAR_ Spółka _BAR_ Ostateczne cło antydumpingowe (%) _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
Indie _BAR_ Ester Industries Limited 75–76, Amrit Nagar,Behind South Extension Part-I,New Delhi-110 003 India _BAR_ 52,5 _BAR_ A026 _BAR_
Indie _BAR_ Flex Industries Limited A-1, Sector 60,Noida 201 301 (U.P.)
India _BAR_ 30,4 _BAR_ A027 _BAR_
Indie _BAR_ Garware Polyester Limited Garware House 50-A, Swami Nityanand Marg Vile Parle (East) Mumbai 400 057 India _BAR_ 62,6 _BAR_ A028 _BAR_
Indie _BAR_ Jindal Polyester Limited 115–117, Indra Prakash Building 21, Barakhamba Road New Delhi 110 001 India _BAR_ 0 _BAR_ A030 _BAR_
Indie _BAR_ MTZ Polyesters Limited Saranath Centre, Upvan Area, Upper Govind Nagar, Malad (E) Mumbai 400 097 India _BAR_ 49,0 _BAR_ A031 _BAR_
Indie _BAR_ Polyplex Corporation Limited B-37, Sector-1,Noida 201 301 Dist.
Gautam Budh Nagar Uttar Pradesh India _BAR_ 38,6 _BAR_ A032 _BAR_
Indie _BAR_ All other companies _BAR_ 53,3 _BAR_ A999 _BAR_
Korea _BAR_ Kolon Industries Inc.
Kolon Tower, 1–23, Byulyang-dong Kwacheon-city, Kyunggi-do Korea _BAR_ 0,0 _BAR_ A244 _BAR_
Korea _BAR_ SKC Co., Ltd.
SKC Bldg., 23–10, Youido-Dong Yongdungpo-Gu Seoul 150–010 Korea _BAR_ 7,5 _BAR_ A224 _BAR_
Korea _BAR_ Toray Saehan Inc.
17F, LG Mapo B/D 275 Kongdug-Dong Mapo-Gu Seoul 121–721 Korea _BAR_ 0,0 _BAR_ A222 _BAR_
Korea _BAR_ HS Industries Co., Ltd Kangnam Building, 8th floor 1321, Seocho-Dong Seocho-Ku Seoul Korea _BAR_ 7,5 _BAR_ A226 _BAR_
Korea _BAR_ Hyosung Corporation 450, Kongduk-Dong Mapo-Ku Seoul Korea _BAR_ 7,5 _BAR_ A225 _BAR_
Korea _BAR_ Kohap Corp. No. 89–4, Kyungun-Dong Chongro-Ku Seoul Korea _BAR_ 7,5 _BAR_ A223 _BAR_
Korea _BAR_ All other companies _BAR_ 13,4 _BAR_ A999 _BAR_
3.
Nie naruszając przepisów art. 1 ust. 1, ostateczne cło antydumpingowe nie ma zastosowania do przywozu produktów dopuszczonych do swobodnego obrotu zgodnie z art. 2.
4.
Stosuje się obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych, chyba że ustalono inaczej.
Artykuł 2
1.
Przywóz produktów klasyfikowanych w jednym z następujących dodatkowych kodów TARIC, które są produkowane i bezpośrednio wywożone do Wspólnoty (tj. przewożone i fakturowane) przez jedną z niżej wymienionych spółek do spółki we Wspólnocie działającej jako importer, będzie zwolniony z ceł antydumpingowych nałożonych art. 1 pod warunkiem że produkty zostały przywożone zgodnie z ust. 2.
Kraj _BAR_ Spółka _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
Indie _BAR_ Ester Industries Limited 75–76, Amrit Nagar,Behind South Extension Part-I,New Delhi-110 003 India _BAR_ A026 _BAR_
Indie _BAR_ Flex Industries Limited A–1, Sector 60,Noida 201 301 (U.P.)
India _BAR_ A027 _BAR_
Indie _BAR_ Garware Polyester Limited Garware House 50–A, Swami Nityanand Marg Vile Parle (East) Mumbai 400 057 India _BAR_ A028 _BAR_
Indie _BAR_ MTZ Polyesters Limited Saranath Centre, Upvan Area Govind Nagar, Malad (E) Mumbai 400 097 India _BAR_ A031 _BAR_
Indie _BAR_ Polyplex Corporation Limited B–37, Sector-1,Noida 201 301 Dist.
Gautam Budh Nagar Uttar Pradesh India _BAR_ A032 _BAR_
2.
Przywóz wymieniony w ust. 1 będzie zwolniony z ceł po warunkiem, że:
a) do zgłoszenia o dopuszczenie towarów do swobodnego obrotu, przedłożonego organom celnym Państwa Członkowskiego, załączono fakturę handlową zawierającą co najmniej niezbędne informacje wymienione w Załączniku; oraz
b) zgłoszone i przedstawione organom celnym towary dokładnie odpowiadają opisowi na fakturze handlowej.
Artykuł 3
Kwoty zabezpieczone w formie tymczasowego cła antydumpingowego na podstawie rozporządzenia tymczasowego zostają pobrane według stawki ostatecznie nałożonego cła.
Kwoty zabezpieczone przekraczające ostateczną stawkę cła antydumpingowego zostają zwolnione.
W przypadku gdy cła ostateczne są wyższe niż cła tymczasowe, tylko kwoty zabezpieczone na poziomie ceł tymczasowych zostają ostatecznie pobrane.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1680/2001
z dnia 22 sierpnia 2001 r.
zmieniające załączniki I i II do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1553/2001 [2], w szczególności jego art. 6, 7 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2377/90 maksymalne limity pozostałości muszą być ustalane stopniowo dla wszystkich substancji farmakologicznie czynnych, które są stosowane we Wspólnocie w weterynaryjnych produktach leczniczych przeznaczonych do podawania zwierzętom służącym do produkcji żywności.
(2) Maksymalne limity pozostałości powinny być ustalane wyłącznie po zbadaniu w ramach Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych wszystkich istotnych informacji dotyczących bezpieczeństwa pozostałości danych substancji dla konsumenta środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego i wpływu pozostałości na przetwórstwo przemysłowe środków spożywczych.
(3) Przy ustalaniu maksymalnych limitów pozostałości dla pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego niezbędne jest określenie gatunków zwierząt, u których mogą występować pozostałości, poziomów, jakie mogą występować w odpowiednich tkankach mięsnych uzyskanych z leczonego zwierzęcia (tkanka docelowa) i rodzaju pozostałości istotnej dla monitorowania pozostałości (pozostałość znacznikowa).
(4) W celu kontroli pozostałości, jak przewidziano we właściwym prawodawstwie wspólnotowym, maksymalne limity pozostałości powinny być zwykle ustalane dla tkanek docelowych wątroby lub nerek.
Jednakże wątroba i nerki są często usuwane z tusz w międzynarodowym handlu i dlatego maksymalne limity pozostałości powinny być zawsze ustalane dla tkanki mięśniowej lub tłuszczowej.
(5) W przypadku weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych do stosowania u niosek, zwierząt mlecznych lub pszczół miodnych, maksymalne limity pozostałości muszą zostać ustalone również dla jaj, mleka i miodu.
(6) W załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać mebendazol.
(7) W załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać tozylochloraminę, sól sodową.
(8) W celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia przed jego wejściem w życie należy przewidzieć odpowiedni okres w celu umożliwienia Państwom Członkowskim dokonania wszelkich dostosowań, które mogą okazać się niezbędne w odniesieniu do pozwoleń na dopuszczenie do obrotu określonych weterynaryjnych produktów leczniczych, udzielonych zgodnie z dyrektywą Rady 81/851/EWG [3], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2000/37/WE [4].
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach I i II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zamiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1681/2001
z dnia 22 sierpnia 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 174/1999 ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 w odniesieniu do pozwoleń na wywóz i refundacji wywozowych do mleka i przetworów mlecznych oraz rozporządzenie (WE) nr 1498/1999 ustanawiające zasady wdrażania rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 w odniesieniu do wymiany informacji między Państwami Członkowskimi a Komisją, dotyczących sektora mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1670/2000 [2], w szczególności jego art. 26 ust. 3, art. 30, art. 31 ust. 14 i art. 40,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 174/1999 z dnia 26 stycznia 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 w odniesieniu do pozwoleń na wywóz i refundacji wywozowych do mleka i przetworów mlecznych [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1370/2001 [4], ustanawia jako ogólną zasadę, iż każdy z wywozów przetworów mlecznych, objętych wnioskiem o refundację, podlega obowiązkowi przedstawienia pozwolenia na wywóz. W celu efektywnego zarządzania wewnętrznym rynkiem odtłuszczonego mleka w proszku - produktu, który może podlegać środkom interwencyjnym - pozwolenia na wywóz w odniesieniu do tego produktu powinny być obowiązkowe i Państwa Członkowskie powinny powiadomić o tych informacjach Komisję. Dlatego, należy zmienić rozporządzenie Komisji (WE) nr 1498/1999 z dnia 8 lipca 1999 r. ustanawiające zasady wdrażania rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 w odniesieniu do wymiany informacji między Państwami Członkowskimi a Komisją, dotyczących sektora mleka i przetworów mlecznych [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 732/2001 [6].
(2) Należy poprawić błąd redakcyjny w art. 9 rozporządzenia (WE) nr 174/1999.
(3) Składnik sacharozy w przetworach mlecznych nie jest brany pod uwagę w przypadku gdy podstawowa kwota refundacji na zawartość mleka jest ustalona na poziomie zerowym.
Przepis ten powinien zostać rozszerzony na przypadki, gdy refundacja na zawartość mleka nie została ustalona.
(4) Pełne pozwolenia na wywóz bez refundacji do Stanów Zjednoczonych w ramach dodatkowego kontyngentu wynikającego z Porozumienia w sprawie rolnictwa zawartego w ramach Rundy Urugwajskiej GATT [7] (zwanego dalej "Porozumieniem w sprawie rolnictwa") nie wymagają wnoszenia zabezpieczenia.
W celu całkowitego upewnienia się, iż ten kontyngent jest rzeczywiście zrealizowany, a pozwolenia wydane w tym celu faktycznie wykorzystane, należy uwzględnić wnoszenie zabezpieczenia.
(5) W celu uproszczenia zabezpieczeń dla tymczasowych pozwoleń określonych w art. 20, należy dostosować zabezpieczenie dla pozwolenia tymczasowego oraz należy szczegółowo opisać funkcjonowanie zabezpieczenia dla pełnego pozwolenia.
(6) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie ustanowionym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 174/1999 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 1 ust. 1 dodaje się akapit drugi w brzmieniu:
"Jednakże, bez względu na akapit pierwszy, pozwolenie na wywóz musi być przedstawione dla każdego z wywozów produktów określonych w załączniku I numer II."
2) W art. 9 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) 5 % na produkty objęte kodem CN 0405;"
3) W art. 16 ust. 3 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Niemniej jednak, nie uwzględnia się składnika odpowiadającego zawartości sacharozy, jeśli podstawowa stawka refundacji w odniesieniu do zawartości przetworu mlecznego, określonego w ust. 2 akapit drugi wynosi zero lub nie jest ustalona."
4) W art. 20 ust. 2 akapit drugi "9 EUR"zastępuje się "6 EUR".
5) W art. 20 ust. 10 otrzymuje brzmienie:
"10.
Przed końcem roku, na który zostały wydane pozwolenia tymczasowe, zainteresowana strona, nawet jeżeli w grę wchodzi tylko część ilości produktów, wystąpi z wnioskiem o przyznanie pełnego pozwolenia, która zostanie niezwłocznie wydana, pod warunkiem, iż zabezpieczenie określone w ust. 2 wzrasta do całkowitej kwoty ustanowionej w art. 9 w odniesieniu do ilości, dla których pozwolenia są przydzielone.
W rubryce 20 wniosku o przyznanie pełnego pozwolenia i w samym pozwoleniu należy wpisać sformułowanie o następującej treści:
"Na wywóz do Stanów Zjednoczonych Ameryki: art. 20 rozporządzenia (WE) nr 174/1999."
Pozwolenia wystawione na podstawie niniejszego artykułu są ważne jedynie w przypadku wywozu określonego w ust. 1.
Zabezpieczenie w odniesieniu do pełnego pozwolenia zostaje zwolnione jedynie po przedstawieniu dowodu określonego w art. 35 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 [8]."
Artykuł 2
W art. 9 pkt 1 rozporządzenia (WE) nr 1498/1999 otrzymuje brzmienie:
"1. Do godziny 18.00 każdego dnia roboczego, z wyłączeniem ilości objętych wnioskami o wydanie pozwolenia na wywóz albo na mocy art. 18 i art. 19 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 174/1999 albo w odniesieniu do dostaw pomocy żywnościowej w rozumieniu art. 10 ust. 4 Porozumienia w sprawie Rolnictwa zawartego w ramach Rundy Urugwajskiej:
a) ilości, w podziale według kodu nomenklatury refundacji wywozowych dla przetworów mlecznych i według kodu miejsca przeznaczenia, objęte wnioskami o wydanie pozwoleń złożonymi w tym dniu:
i) określone w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 174/1999, z wyjątkiem określonych w art. 17 tego rozporządzenia (kod komputerowy 1 IDES);
ii) określone w art. 17 rozporządzenia (WE) nr 174/1999 (kod komputerowy 9 IDES);
gdy ma to zastosowanie, fakt, że nie wnioskowano o żadną ilość;
b) ilości, w podziale według wniosku i kodu nomenklatury refundacji wywozowych dla przetworów mlecznych oraz kodu przeznaczenia, objęte wnioskami o wydanie pozwoleń tymczasowych, jak określono w art. 8 rozporządzenia (WE) nr 174/1999, złożonymi w tym dniu, ze wskazaniem końcowego terminu składania ofert przetargowych oraz ilości produktów objętych przetargiem lub w przypadku przetargu otwartego przez siły zbrojne w rozumieniu art. 36 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 [9] bez podania ilości, z podziałem ilości przybliżonej jak wyżej (kod komputerowy 2 IDES);
c) ilości, w podziale według kodu nomenklatury refundacji wywozowych dla przetworów mlecznych oraz kodu przeznaczenia, na które ostatecznie wydano lub anulowano tego dnia tymczasowe pozwolenia określone w art. 8 rozporządzenia (WE) nr 174/1999, ze wskazaniem organu otwierającego przetarg, daty wydania tymczasowego pozwolenia i objętej nią ilości;
d) gdzie stosowne, skorygowane ilości produktów objętych przetargiem, określone w lit. b) powyżej."
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1694/2001
z dnia 24 sierpnia 2001 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1230/2001 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej bądź która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego.
(3) Na mocy wyżej wymienionych ogólnych reguł, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2 z przyczyn określonych w kolumnie 3.
(4) Właściwe jest, że na wiążącą informację taryfową dotyczącą klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, a niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, posiadacz może się powoływać przez okres trzech miesięcy, zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 2700/2000 [4], przez okres trzech miesięcy przez posiadacza.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu, można się powoływać przez okres trzech miesięcy, zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1700/2001
z dnia 28 sierpnia 2001 r.
w sprawie zawieszenia i otwarcia kontyngentów taryfowych stosowanych przy przywozie do Wspólnoty Europejskiej niektórych przetworzonych produktów rolnych pochodzących z Estonii oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1477/2000
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3448/93 z dnia 6 grudnia 1993 r. ustanawiające zasady handlu mające zastosowanie do niektórych towarów pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2580/2000 [2], w szczególności jego art. 7 ust. 2,
uwzględniając protokół 2 do Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, działającymi w ramach Unii Europejskiej z jednej strony a Republiką Estonii z drugiej strony [3], zmieniony Protokołem dostosowującym aspekty handlowe Układu Europejskiego [4], w szczególności jego art. 1 i 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2906/2000 [5] ustanowiło na rok 2001 kontyngenty taryfowe stosowane do przywozu wspólnotowego produktów pochodzących z Estonii.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1477/2000 [6] ustanawia zredukowane elementy rolne i dodatkowe opłaty celne obowiązujące od 1 lipca 2000 r. na przywóz do Wspólnoty towarów objętych rozporządzeniem Rady (WE) nr 3448/93 w ramach układów europejskich.
(3) Decyzja nr 6/2001 Rady Stowarzyszenia UE — Estonia z dnia 18 lipca 2001 r.
[7] zmienia protokół 2 do Układu Europejskiego; decyzja ta zmienia wielkość kontyngentów taryfowych oraz system obliczania zredukowanych elementów rolnych i dodatkowych opłat celnych; decyzja wchodzi w życie z dniem 1 września 2001 r.
(4) Właściwe jest zawieszenie stosowania kontyngentów ustanowionych rozporządzeniem (WE) nr 2906/2000 oraz ustanowienie nowych rocznych kontyngentów określonych w załączniku I do protokołu 2, z tego względu, że kontyngenty te nie mogą być ustanowione przed dniem 1 września 2001 r., właściwe jest ich zredukowanie na rok 2001, proporcjonalnie do okresu, który już upłynął; jednocześnie właściwe jest zniesienie zredukowanych elementów rolnych oraz dodatkowych opłat celnych ustanowionych rozporządzeniem (WE) nr 1477/2000.
(5) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [8], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 993/2001 [9], określa zasady zarządzania kontyngentami taryfowymi przeznaczonymi do wykorzystania w porządku chronologicznym według dat przyjęcia zgłoszeń do procedury dopuszczenia do swobodnego obrotu.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zagadnień Horyzontalnych dotyczących Obrotu Przetworzonymi Produktami Rolnymi niewymienionymi w załączniku I,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stosowanie kontyngentów taryfowych ustanowionych w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 2906/2000 jest zawieszone od dnia 1 września 2001 r.
Wspólnotowe kontyngenty taryfowe dla towarów pochodzących z Estonii, określone w załączniku do niniejszego rozporządzenia, ustanawia się w skali roku od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia.
Dla roku 2001 są one ustanowione od dnia 1 września do dnia 31 grudnia 2001 r.
Artykuł 2
W art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1477/2000 skreśla się ustęp szósty oraz załączniki XIII i XIV do tego rozporządzenia.
Artykuł 3
Wspólnotowe kontyngenty taryfowe określone w art. 1 są zarządzane przez Komisję zgodnie z przepisami zawartymi w art. 308a–308c rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie (WE) nr 1724/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 23 lipca 2001 r.
dotyczące działań podejmowanych w zakresie zwalczania min przeciwpiechotnych w krajach rozwijających się
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 179 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólnota Europejska jest zaniepokojona obecnością min przeciwpiechotnych i innych niewybuchów na obszarach, na których społeczności cywilne starają się przezwyciężyć skutki konfliktów zbrojnych.
(2) Miny przeciwpiechotne są przyczyną cierpień i ofiar w ludziach, w szczególności w najbiedniejszych częściach świata, i stanowią poważną przeszkodę dla rozwoju gospodarczego, hamują powrót uchodźców i wysiedleńców oraz utrudniają akcje pomocy humanitarnej, odbudowę, rehabilitację i przywracanie normalnych warunków socjalnych.
(3) Wspólnota jest zdecydowana przyczynić się w pełni do realizacji celu, jakim jest całkowite wyeliminowanie w nadchodzących latach min przeciwpiechotnych na całym świecie.
(4) Wspólnota i jej Państwa Członkowskie dokonały największego wkładu w rozszerzanie zakresu międzynarodowych wysiłków w celu przezwyciężenia tragedii związanych z minami przeciwpiechotnymi.
(5) Działanie mające na celu całkowitą eliminację min przeciwpiechotnych znajduje się nadal we wczesnym stadium i dlatego Wspólnota powinna nadal zdecydowanie przewodzić tym wysiłkom, do czasu pełnej realizacji tego celu.
(6) Niniejsze rozporządzenie stanowi bezpośrednią reakcję na postanowienia Konwencji o zakazie użycia, składowania, produkcji i transferu min przeciwpiechotnych oraz o ich zniszczeniu (Konwencja ottawska).
(7) Dlatego z pomocy finansowej powinny, w pierwszej kolejności, korzystać te kraje rozwijające się, które są zaangażowane w walkę przeciwko minom przeciwpiechotnym i są Stronami Konwencji ottawskiej.
(8) Wspólnotowe działania przeciwminowe stanowią często integralną część pomocy humanitarnej i działań związanych z rehabilitacją, odbudową lub rozwojem, będąc przy tym odrębnym i wyspecjalizowanym rodzajem działalności, podlegającym odmiennym priorytetom, wymaganiom operacyjnym i nakazom polityki.
(9) W ramach takich działań, jak również w przypadku programów ramowych na rzecz badań i rozwoju technologii dotyczących działań przeciwminowych, nowe i istniejące działania będą nadal finansowane ze specjalnych linii budżetowych, a gdzie sytuacja tego wymaga, wspierane, uzupełniane i koordynowane na podstawie niniejszego rozporządzenia.
(10) Aby umożliwić Wspólnocie skuteczne przyczynianie się do akcji zapobiegawczych dotyczących min, niezbędnym będzie zezwolenie na wspólnotowe działanie w celu niszczenia zapasów min przeciwpiechotnych, w powiązaniu z działaniami w celu niszczenia min przeciwpiechotnych pozostałych w ziemi.
(11) Należy zintensyfikować badania naukowe w celu rozwijania technologii ułatwiających wykrywanie min i bardziej precyzyjne rozpoznawanie zaminowanych obszarów.
(12) Wspólnota musi być w stanie ustalić, że sfinansowane przez nią akcje rozminowywania były skuteczne.
Dlatego musi ona korzystać ze stosownych środków technicznych, włącznie z technologią wojskową, tam gdzie jest to konieczne.
(13) Niniejsze rozporządzenie ma stworzyć podstawę dla spójnego i efektywnego podejścia dla wspólnotowych działań przeciwminowych prowadzonych w krajach rozwijających się, poprzez wspieranie zintegrowanej strategii, w ścisłej koordynacji między Komisją, Państwami Członkowskimi i społecznością międzynarodową na wszystkich etapach działań przeciwminowych.
(14) Takie podejście nie powinno przeszkadzać Wspólnocie w reagowaniu na humanitarne sytuacje krytyczne, gdziekolwiek wystąpią.
(15) Niezbędne jest zapewnienie, że działania te są zgodne z całą polityką zagraniczną Unii Europejskiej, w tym także wspólną polityką zagraniczną i bezpieczeństwa.
(16) Środki niezbędne dla wykonania niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych powierzonych Komisji [3].
(17) Problem min przeciwpiechotnych, w związku z cechującym go zagrożeniem dla życia i z uwagi na jego światowy zasięg, wymaga skutecznych, elastycznych i tam, gdzie sytuacja tego wymaga, szybkich procedur decyzyjnych odnośnie do finansowania działań wspólnotowych.
(18) Niniejsze rozporządzenie ustanawia, na cały czas swojego obowiązywania, ramy finansowe, które mają być zasadniczym punktem odniesienia dla organu budżetowego, w rozumieniu pkt 33 Porozumienia międzyinstytucjonalnego między Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją z dnia 6 maja 1999 r. w sprawie dyscypliny budżetowej i usprawnienia procedury budżetowej [4].
(19) Wspólnota powinna zapewnić maksimum przejrzystości w stosowaniu pomocy finansowej i surowe kontrole wykorzystywania środków.
(20) Ochrona interesów finansowych Wspólnot, jak również zwalczanie oszustw i nieprawidłowości, stanowią nieodłączną część niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejsze rozporządzenie ustanawia procedury dla prowadzenia działań wspólnotowych przeciwko minom przeciwpiechotnym w ramach wspólnotowej polityki współpracy na rzecz rozwoju, przy jednoczesnym rozwijaniu jednolitej i spójnej, humanitarnej strategii rozminowywania, w odpowiedzi na postanowienia Konwencji o zakazie użycia, składowania, produkcji i transferu min przeciwpiechotnych oraz o ich zniszczeniu (zwanej dalej "Konwencją ottawską").
2.
Działania określone w niniejszym rozporządzeniu są realizowane na terytorium krajów rozwijających się lub odnoszą się bezpośrednio do sytuacji powstających w krajach rozwijających się, w szczególności w krajach najbardziej narażonych oraz w krajach przezwyciężających skutki konfliktów.
Działania przeciwminowe są włączone do wszystkich strategii krajowych dla tych krajów rozwijających się, które odczuwają skutki stosowania min przeciwpiechotnych.
Artykuł 2
1.
Wspólnotowe działania realizowane na podstawie niniejszego rozporządzenia mają na celu wspomaganie krajów, które odczuwają skutki stosowania min przeciwpiechotnych, w tworzeniu warunków niezbędnych dla ich rozwoju gospodarczego i społecznego, poprzez:
a) wspieranie opracowywania, monitorowania i wdrażania cywilnej strategii dotyczącej działań przeciwminowych;
b) wspomaganie poszkodowanych krajów w zakresie wykonywania Konwencji ottawskiej;
c) tworzenie i utrzymywanie w poszkodowanych krajach międzynarodowych struktur i lokalnego potencjału dla prowadzenia działań przeciwminowych o maksymalnej skuteczności;
d) reagowanie na sytuacje krytyczne o charakterze humanitarnym, zapobieganie wypadkom i wspomaganie rehabilitacji ofiar min;
e) wspieranie wypróbowywania w realnych warunkach i wprowadzania do praktycznego użycia odpowiedniego sprzętu i technik stosowanych w działaniach przeciwminowych;
f) popieranie koordynowania z użytkownikami końcowymi sprzętu do rozminowywania, działań na wczesnych etapach badań i wspieranie korzystania z tych technologii w najbiedniejszych krajach dotkniętych problemem min;
g) wspieranie akcji rozminowywania, dostosowanych do miejscowych warunków środowiska naturalnego i uwzględniających stały rozwój regionu dotkniętego problemem min;
h) wspomaganie koordynacji działań podejmowanych przez międzynarodowe podmioty uczestniczące w działaniach przeciwminowych.
2.
Działania finansowane na podstawie niniejszego rozporządzenia mogą obejmować wszelkie czynności związane z działaniami przeciwko minom przeciwpiechotnym, które będą wspierały realizację celów niezbędnych dla rozwoju gospodarczego i społecznego, a w tym:
a) edukację uświadamiającą problem min;
b) kształcenie wyspecjalizowanego personelu;
c) badanie i oznaczanie podejrzanych terenów;
d) wykrywanie i identyfikację min przeciwpiechotnych;
e) rozminowywanie zgodne ze standardami humanitarnymi i niszczenie min przeciwpiechotnych pozostałych w ziemi, w powiązaniu z niszczeniem zapasów min przeciwpiechotnych;
f) pomoc ofiarom, rehabilitację i socjoekonomiczną reintegrację ofiar min;
g) zarządzanie informacją, łącznie z systemami informacji geograficznej;
h) inną działalność, przyczyniająca się do zmniejszania wpływu min przeciwpiechotnych na ludzi, gospodarkę i środowisko naturalne.
3.
W kontekście ust. 2 przyznaje się pierwszeństwo działaniom podejmowanym w krajach najbardziej poszkodowanych przez miny, gdzie miny przeciwpiechotne lub związane z nimi inne niewybuchy powodują wiele ofiar w ludziach, lub gdzie obecność lub podejrzewana obecność takich urządzeń stanowi główną przeszkodę dla przywrócenia działalności gospodarczej i społecznej lub dla rozwoju, i w związku z tym wymaga szczególnego, długookresowego zaangażowania, którego nie może zapewnić pomoc dotycząca humanitarnych sytuacji krytycznych lub odbudowy.
4.
W celu zapewnienia spójności, komplementarności i synergii w ramach regionalnych programów współpracy, i w kontekście projektów dotyczących pomocy humanitarnej, rehabilitacji, odbudowy i rozwoju, działania przeciwminowe, które mogą być finansowane w ramach każdego z tych programów lub projektów, są nadal finansowane z linii budżetowych, z których finansowana jest akcja główna.
Tam, gdzie jest to konieczne, działania te mogą być uzupełniane lub wspierane przez działania przeciwminowe finansowane na podstawie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Z działań finansowanych na podstawie niniejszego rozporządzenia korzystają zasadniczo te kraje, które są zaangażowane w walkę przeciwko minom przeciwpiechotnym i są Stronami Konwencji ottawskiej.
Wyjątki mogą być czynione dla humanitarnych sytuacji krytycznych, dla pomocy ofiarom min i dla akcji bezpośrednio wspierających narażone społeczności cywilne, takie jak uchodźcy i wysiedleńcy, lub w przypadku gdy nie funkcjonuje administracja krajowa.
Artykuł 4
1.
Partnerami kwalifikującymi się do otrzymania wsparcia finansowego na podstawie niniejszego rozporządzenia mogą być regionalne i międzynarodowe organizacje i agencje, organizacje pozarządowe, władze krajowe, regionalne i lokalne, ich oddziały i agencje, instytuty oraz podmioty publiczne i prywatne dysponujące szczególną wiedzą fachową i doświadczeniem.
2.
Udział w zaproszeniach do składania ofert i udzielaniu zamówień jest otwarty na równych warunkach dla osób fizycznych i prawnych z Państw Członkowskich i z kraju korzystającego z pomocy.
W wyjątkowych, należycie uzasadnionych przypadkach, udział może zostać rozszerzone na państwa trzecie.
3.
Przedsiębiorstwa i inne organizacje uczestniczące w przetargu wykazują, że prowadzą politykę operacyjną, która nie naraża ich pracowników na nadmierne ryzyko, i że polityka taka jest wsparta odpowiednim ubezpieczeniem pracowników: wypadkowym i od odpowiedzialności cywilnej.
Artykuł 5
1.
Pomoc wspólnotowa udzielana na podstawie niniejszego rozporządzenia może być wykorzystywana do finansowania pomocy technicznej, kształcenia, personelu lub innych usług związanych z działaniami przeciwminowymi; wypróbowywania sprzętu i technik; wsparcia logistycznego, nabywania, dostarczania i składowania wszelkiego sprzętu, dostaw i prac budowlanych potrzebnych do prowadzenia działań przeciwminowych; badań i konferencji oraz środków wzmacniających międzynarodową koordynację działań przeciwminowych; misji dotyczących oceny i kontroli; działań zwiększających świadomość społeczną; jak również kosztów podkreślania wspólnotowego charakteru pomocy.
2.
Finansowanie przez Wspólnotę na podstawie niniejszego rozporządzenia przyjmuje postać dotacji.
3.
W przypadku gdy działania są przedmiotem umów finansowych między Wspólnotą a krajami korzystającymi z pomocy, umowy takie przewidują, że podatki, cła i inne należności nie są pokrywane przez Wspólnotę.
Artykuł 6
Ramy finansowe dla realizacji wspólnotowych działań przeciwminowych w okresie 2002–2009 r. na podstawie wszystkich rozporządzeń mających zastosowanie w kontekście art. 2 ust. 4, wynoszą 240 milionów EUR Z tej kwoty 140 milionów EUR przeznacza się na działania przeciwminowe prowadzone na podstawie niniejszego rozporządzenia i rozporządzenia Rady (WE) nr 1725/2001 z dnia 23 lipca 2001 r. dotyczącego działań podejmowanych w zakresie zwalczania min przeciwpiechotnych w państwach trzecich innych niż kraje rozwijające się [5].
Roczne środki są zatwierdzane przez organ budżetowy w ramach limitów perspektywy finansowej.
Artykuł 7
1.
Komisja jest wspomagana przez odpowiedni komitet geograficzny.
2.
W przypadku gdy dokonuje się odniesienia do niniejszego ustępu, zastosowanie mają art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE, przy uwzględnieniu przepisów jej art. 8.
Termin określony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 8
1.
Komisja, na podstawie systematycznej wymiany informacji, w tym wymiany informacji na miejscu, ułatwia skuteczną koordynację działań pomocowych podejmowanych przez Wspólnotę i poszczególne Państwa Członkowskie, w celu zwiększenia spójności i komplementarności ich programów.
2.
Komisja może poszukiwać możliwości współfinansowania z innymi darczyńcami, w szczególności z Państwami Członkowskimi.
3.
Komisja wspiera koordynację i współpracę z międzynarodowymi ofiarodawcami i działaczami, w szczególności tymi należącymi do systemu Narodów Zjednoczonych oraz z organizacjami pozarządowymi, jak również z odpowiednimi centrami, takimi jak Międzynarodowe Genewskie Centrum Humanitarnego Rozminowywania.
4.
Podejmuje się niezbędne środki dla wskazania wielkości udziału Wspólnoty.
Artykuł 9
1.
Komisja ocenia, decyduje i zarządza działaniami objętymi niniejszym rozporządzeniem, zgodnie z obowiązującymi procedurami budżetowymi i innymi, w szczególności tymi ustanowionymi w art. 116 i 118 rozporządzenia finansowego z dnia 21 grudnia 1977 r. mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [6].
2.
Decyzje finansowe przekraczające kwotę 3 milionów EUR są podejmowane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 7 ust. 2.
3. Komisja powiadamia odpowiedni komitet określony w art. 7 ust. 1 o wszelkich decyzjach finansowych o wartości poniżej 3 milionów EUR Informacje te są udostępniane najpóźniej na tydzień przed podjęciem decyzji finansowej.
4.
Komisja może podejmować decyzje zmieniające decyzje finansowe przyjęte zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 7 ust. 2, jeżeli nie pociągają one za sobą zasadniczych zmian lub dodatkowych zobowiązań przekraczających 20 % początkowego zaangażowania.
Artykuł 10
1.
Projekty stanowią część szerszych działań na rzecz rozwoju lub odbudowy danego kraju lub regionu, są uszeregowane pod względem ważności oraz oceniane w kategoriach ich pozytywnego oddziaływania i opłacalności ekonomicznej.
2.
Jeżeli to możliwe, projekt powinien być wyraźnie zintegrowany z krajowym programem dotyczącym min przeciwpiechotnych, koordynowanym przez rząd kraju korzystającego z pomocy lub społeczność lokalną, we współpracy z organizacjami pozarządowymi, lub przez upoważnioną do tego instytucję międzynarodową.
Celem powinno być przejęcie projektu, we właściwym czasie, przez rząd kraju korzystającego z pomocy lub przez społeczność lokalną, albo przez organizacje pozarządowe, w celu wzmocnienia lokalnych możliwości i trwałości projektu.
Artykuł 11
Wszelkie porozumienia lub umowy finansowe, zawierane na podstawie niniejszego rozporządzenia przewidują, iż Komisja i Trybunał Obrachunkowy przeprowadzają kontrolę na miejscu, zgodnie ze zwykłymi procedurami przewidzianymi przez Komisję na mocy obowiązujących przepisów, w szczególności tymi, które zawarto w rozporządzeniu finansowym.
Ponadto Komisja może przeprowadzać kontrole na miejscu i inspekcje zgodnie z rozporządzeniem Rady (Euratom, WE) nr 2185/96 [7].
Środki podejmowane przez Komisję zapewniają właściwą ochronę interesów finansowych Wspólnoty zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 [8].
Artykuł 12
W celu ułatwienia koordynacji i programowania wieloletnich działań przeciwminowych, na wspólnych posiedzeniach Komitetów, określonych w art. 7 ust. 1, systematycznie prezentowany jest dokument strategiczny w sprawie min przeciwpiechotnych obejmujący wytyczne horyzontalne i priorytety wspólnotowych działań przeciwminowych oraz wzorcowe sposoby jej realizacji, który analizuje się zgodnie z procedurami określonymi w art. 7 ust. 2. Dokument strategiczny w sprawie min przeciwpiechotnych obejmuje takie sprawy jak wieloletni program indykatywny i odnosi się do istniejących programów działań przeciwminowych na poziomie krajowym i regionalnym, do wkładu innych darczyńców, włącznie z Państwami Członkowskimi i do wspólnotowych działań przeciwminowych finansowanych z innych linii budżetowych. Dokument strategiczny w sprawie min przeciwpiechotnych jest także przekazywany do wiadomości Parlamentu Europejskiego.
Artykuł 13
1.
Komisja regularnie dokonuje oceny działań finansowanych przez Wspólnotę, aby stwierdzić, czy zostały osiągnięte cele działań oraz aby ustalić wytyczne dla poprawy skuteczność przyszłych działań.
2.
Komisja przedstawia w swoim sprawozdaniu rocznym w sprawie współpracy na rzecz rozwoju prowadzonej przez WE, przekazywanym Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, informację o postępie w zakresie wszystkich działań wspólnotowych, jak również o wynikach dokonanych ocen.
Sprawozdanie określa, jakie działania zostały zrealizowane i wskazuje kwoty pochodzące z różnych linii budżetowych.
Artykuł 14
Co trzy lata po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia, Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie ogólną ocenę wszystkich wspólnotowych działań przeciwminowych wraz z propozycjami dotyczącymi przyszłego stosowania niniejszego rozporządzenia oraz, w razie potrzeby, propozycjami jego zmiany.
Artykuł 15
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do dnia 31 grudnia 2009 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1725/2001
z dnia 23 lipca 2001 r.
dotyczące działań podejmowanych w zakresie zwalczania min przeciwpiechotnych w państwach trzecich innych niż kraje rozwijające się
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 308,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólnota Europejska jest zaniepokojona istnieniem min przeciwpiechotnych oraz innych niewybuchów na terenach, na których ludność cywilna próbuje wyjść z konfliktu zbrojnego.
(2) Miny przeciwpiechotne powodują cierpienia i ofiary w ludziach, a także stanowią poważną przeszkodę w rozwoju gospodarczym, uniemożliwiają powrót uchodźców i wysiedleńców oraz zakłócają działania w zakresie pomocy humanitarnej, odbudowy i rehabilitacji, jak również przywrócenia normalnych warunków społecznych.
(3) Wspólnota jest zdecydowana w pełni przyczynić się do osiągnięcia w nadchodzących latach celu, jakim jest całkowite wyeliminowanie min przeciwpiechotnych na świecie.
(4) Wspólnota i jej Państwa Członkowskie wniosły największy wkład w szersze, międzynarodowe dążenia do przezwyciężenia tragedii, jaką są miny przeciwpiechotne.
(5) Działania mające na celu osiągnięcie całkowitego wyeliminowania min przeciwpiechotnych nadal znajdują się na wczesnym etapie i w związku z tym, Wspólnota powinna w dalszym ciągu pełnić rolę przywódczą do chwili osiągnięcia tego celu w pełni.
(6) Niniejsze rozporządzenie stanowi bezpośrednią odpowiedź na Konwencję o zakazie użycia, składowania, produkcji i transferu min przeciwpiechotnych i o ich zniszczeniu (Konwencję ottawską).
(7) Dlatego też, państwa trzecie, które przyczyniły się do walki z minami przeciwpiechotnymi i są stronami Konwencji ottawskiej, w ramach priorytetu, powinny korzystać z pomocy finansowej.
(8) Niejednokrotnie działanie Wspólnoty w zakresie zwalczania min przeciwpiechotnych stanowi integralną część działań w zakresie pomocy humanitarnej, rehabilitacji, odbudowy lub działań rozwojowych, jednocześnie będące oddzielnym i wyspecjalizowanym działaniem odpowiadającym różnorodnym priorytetom, wymogom operacyjnym oraz nakazom politycznym.
(9) Jako część tych działań, a także w przypadku programów ramowych w celu badania i rozwoju technologii zwalczania min przeciwpiechotnych, nowe oraz bieżące działania będą nadal finansowane ze szczególnych linii budżetowych i gdzie właściwe, wspierane, uzupełniane i koordynowane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
(10) Aby Wspólnota mogła skutecznie przyczyniać się do przeciwdziałania stosowaniu min przeciwpiechotnych, konieczne będzie umożliwienie Wspólnocie podjęcia działań mających na celu zniszczenie min przeciwpiechotnych znajdujących się w magazynach i na terenach zaminowanych.
(11) Należy nasilić działania badawcze mające na celu rozwój technologii ułatwiających wykrywanie min oraz identyfikowanie terenów zaminowanych z większą precyzją.
(12) Wspólnota musi stać na stanowisku gwarantującym, że działania w zakresie oczyszczania terenów z min przeciwpiechotnych finansowane przez Wspólnotę są skuteczne.
W związku z tym, musi zastosować właściwe środki techniczne, w tym, gdzie konieczne, technologię wojskową.
(13) Niniejsze rozporządzenie ma na celu stworzenie podstawy dla spójnego i skutecznego podejścia do działań Wspólnoty prowadzonych w państwach trzecich innych niż kraje rozwijające się, mających na celu walkę z minami przeciwpiechotnymi i rozwijanie ujednoliconej strategii w toku bliskiej współpracy między Komisją, Państwami Członkowskimi a społecznością międzynarodową na wszystkich etapach działań w zakresie zwalczania min przeciwpiechotnych.
(14) Podejście takie nie powinno blokować reakcji Wspólnoty na sytuacje krytyczne wymagające pomocy humanitarnej zawsze wtedy, gdy mają one miejsce.
(15) Konieczne jest zapewnienie, że działania te są spójne z polityką zagraniczną Unii Europejskiej jako całości, włączając wspólną politykę zagraniczną i bezpieczeństwa.
(16) Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia należy przyjąć zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [2].
(17) Ze względu na zagrażający życiu charakter zjawiska oraz światowy zasięg, problem min przeciwpiechotnych wymaga procedur skutecznych, elastycznych i gdzie konieczne, umożliwiających podejmowanie decyzji w zakresie finansowania działań Wspólnoty.
(18) Wspólnota powinna zapewnić jak największą przejrzystość w zakresie udzielania pomocy finansowej oraz zaostrzyć kontrole korzystania z odpowiednich środków.
(19) Ochrona interesów finansowych Wspólnoty, a także zwalczanie nadużyć i nieprawidłowości stanowi niepodzielną część tego rozporządzenia.
(20) Działania określone w tym rozporządzeniu są dostosowane do ram polityki współpracy Wspólnoty w państwach trzecich innych niż kraje rozwijające się i są konieczne do osiągnięcia jednego z celów Traktatu.
Do celów przyjęcia tego rozporządzenia, Traktat nie przewiduje uprawnień innych niż ustanowione w art. 308.
(21) art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1724/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 lipca 2001 r. dotyczącego działań przeciwko minom przeciwpiechotnym w krajach rozwijających się [3] przewiduje ramy finansowe wykonania wszystkich działań Wspólnoty w zakresie zwalczania min przeciwpiechotnych, w tym działań ustanowionych na mocy tego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejsze rozporządzenie ustanawia procedury wykonywania działań Wspólnoty w zakresie zwalczania min przeciwpiechotnych prowadzonych w ramach polityki współpracy Wspólnoty w państwach trzecich przy jednoczesnym opracowaniu jednolitej i spójnej humanitarnej strategii usuwania min przeciwpiechotnych w zakresie Konwencji o zakazie użycia, składowania, produkcji i transferu min przeciwpiechotnych oraz o ich zniszczeniu (zwanej dalej "Konwencją ottawską").
2.
Działania określone w tym rozporządzeniu wykonywane są na terytorium państw trzecich innych niż kraje rozwijające się lub dotyczą bezpośrednio sytuacji występujących w tych państwach, w szczególności w państwach wychodzących z konfliktów zbrojnych.
Działania w zakresie zwalczania min przeciwpiechotnych włącza się we wszystkie strategie krajowe oraz współpracę tych państw trzecich, które cierpią w następstwie stosowania min przeciwpiechotnych.
Artykuł 2
1.
Działania Wspólnoty podejmowane na mocy tego rozporządzenia mają na celu udzielenie pomocy państwom cierpiącym w następstwie stosowania min przeciwpiechotnych w tworzeniu warunków niezbędnych dla ich rozwoju gospodarczego i społecznego, przez:
a) wspieranie opracowywania, monitorowania i wykonywania cywilnej strategii działań w zakresie zwalczania min przeciwpiechotnych;
b) udzielenie pomocy państwom dotkniętym tym problemem w wykonywaniu przez nie Konwencji ottawskiej;
c) tworzenie i utrzymywanie struktur międzynarodowych i możliwości lokalnych w państwach dotkniętych tym problemem, umożliwiających prowadzenie działań w zakresie zwalczania min przeciwpiechotnych z najwyższą skutecznością;
d) reakcję na sytuacje krytyczne wymagające pomocy humanitarnej, zapobieganie ofiarom w ludziach i rehabilitację ofiar min przeciwpiechotnych;
e) wspieranie wewnątrzpaństwowych prób oraz wykorzystanie właściwego sprzętu oraz technik umożliwiających realizowanie działań w zakresie zwalczania min przeciwpiechotnych;
f) wspieranie współpracy z końcowymi beneficjentami działań na rzecz usuwania min przeciwpiechotnych na wczesnych etapach badania, oraz wspieranie wykorzystywania tych technologii w państwach dotkniętych problemem min przeciwpiechotnych;
g) zachęcanie do podejmowania działań na rzecz zwalczania min przeciwpiechotnych dostosowanych do otoczenia lokalnego oraz zgodnych z trwałym rozwojem regionu dotkniętego tym problemem;
h) wspieranie koordynacji między podmiotami międzynarodowymi biorącymi udział w działaniach w zakresie zwalczania min przeciwpiechotnych.
2.
Działania finansowane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem mogą obejmować wszystkie działania w zakresie zwalczania min przeciwpiechotnych, które wspierają cele niezbędne dla rozwoju gospodarczego i społecznego, w tym:
a) edukację na rzecz świadomości w zakresie problemu min przeciwpiechotnych;
b) kształcenie wykwalifikowanego personelu;
c) badanie i oznaczanie obszarów podejrzanych;
d) wykrywanie i identyfikowanie min przeciwpiechotnych;
e) usuwanie min zgodnie z normami humanitarnymi oraz niszczenie min przeciwpiechotnych znajdujących się w ziemi i równoczesne niszczenie składowanych min przeciwpiechotnych;
f) udzielanie pomocy ofiarom, rehabilitację oraz ponowną społeczno - gospodarczą integrację ofiar min przeciwpiechotnych;
g) zarządzanie informacjami, w tym systemami informacji geograficznych;
h) inną działalność przyczyniającą się od ograniczenia wpływu min przeciwpiechotnych na ludność, gospodarkę oraz środowisko.
3.
W kontekście ust. 2, należy nadać priorytet działaniom prowadzonym w państwach najbardziej dotkniętych problemem min przeciwpiechotnych, w których miny przeciwpiechotne lub innego rodzaju niewybuchy powodują wiele ofiar wśród ludności cywilnej lub, w których obecność lub podejrzenie obecności tych obiektów stanowi główną przeszkodę w odbudowywaniu aktywności gospodarczej lub społecznej lub w rozwoju, a w związku z tym, wymaga szczególnego, długoterminowego zaangażowania, którego nie jest w stanie zapewnić pomoc humanitarna w sytuacjach krytycznych lub odbudowa.
4.
W celu zapewnienia spójności, komplementarności i zgodności z regionalnymi programami działania oraz w kontekście pomocy humanitarnej, rehabilitacji, odbudowy oraz projektów rozwoju, działania w zakresie zwalczania min przeciwpiechotnych, które mogą być finansowane w ramach każdego z tych programów lub projektów, będą nadal finansowane z linii budżetowej, z której finansowane są działania podstawowe.
Działania te można, gdzie konieczne, uzupełnić lub wesprzeć działaniami podejmowanymi w zakresie zwalczania min przeciwpiechotnych finansowanymi zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 3
Z działań finansowanych na mocy tego rozporządzenia korzystają głównie te państwa, które są zaangażowane w walkę z minami przeciwpiechotnymi i są stronami Konwencji ottawskiej.
Można ustanowić wyjątki w zakresie sytuacji krytycznych wymagających pomocy humanitarnej, pomocy ofiarom min przeciwpiechotnych i działań wspierających bezpośrednio narażoną ludność cywilną, taką jak uchodźcy i wysiedleńcy lub w przypadkach, w których nie funkcjonuje administracja krajowa.
Artykuł 4
1.
Wśród partnerów uprawnionych do wsparcia finansowego na mocy tego rozporządzenia mogą się znaleźć organizacje regionalne i międzynarodowe, a także agencje, organizacje pozarządowe (NGO), rządy krajowe, prowincjonalne i lokalne, ich departamenty i agencje, instytuty oraz podmioty państwowe i prywatne posiadające właściwą wiedzę i doświadczenie.
2.
Udział w zaproszeniach do składania ofert i przyznawaniu kontraktów jest w równym stopniu otwarty dla osób fizycznych i prawnych z Państw Członkowskich oraz z państw beneficjentów.
W przypadkach wyjątkowych w pełni usprawiedliwionych, udział można rozszerzyć na państwa trzecie.
3.
Przedsiębiorstwa i pozostałe organizacje ubiegające się o kontrakty wykazują, że dysponują polityką działania, która nie naraża niepotrzebnie ich pracowników na ryzyko oraz, że polityka taka jest poparta właściwym ubezpieczeniem pracownika od następstw nieszczęśliwych wypadków i odpowiedzialności cywilnej.
Artykuł 5
1.
Pomoc wspólnotową przewidzianą na podstawie niniejszego rozporządzenia można wykorzystać na finansowanie pomocy technicznej, kształcenie, pokrycie kosztów osobowych lub pozostałych usług związanych z działaniami w zakresie zwalczania min przeciwpiechotnych; wypróbowywania urządzeń i technik; wsparcie logistyczne, zakupy, zapewnienie oraz składowanie dowolnego sprzętu, dostawy oraz prace niezbędne do zrealizowania działań w zakresie zwalczania min przeciwpiechotnych; badania i konferencje oraz środki umacniające międzynarodową koordynację działań w zakresie zwalczania min przeciwpiechotnych; ocenę i misje kontrolne; a także działania mające na celu podniesienie świadomości społecznej.
2.
Finansowanie przez Wspólnotę przewidziane na podstawie niniejszego rozporządzenia przyjmuje formę dotacji.
3.
W przypadku gdy działania są przedmiotem umów finansowych między Wspólnotą a krajami partnerskimi, umowy takie powinny stanowić, że Wspólnota nie pokrywa płatności podatków, opłat celnych lub jakichkolwiek innych kosztów.
Artykuł 6
1.
Komisję wspomaga właściwy Komitet Geograficzny.
2.
W przypadku gdy pojawia się odniesienie do tego ustępu, stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Termin ustanowiony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin.
Artykuł 7
1.
W oparciu o regularną wymianę informacji, w tym wymianę informacji w sprawie obszaru docelowego, Komisja ułatwi skuteczną koordynację dążeń pomocowych podejmowanych przez Wspólnotę i poszczególne Państwa Członkowskie w celu podniesienia spójności i komplementarności ich programów.
2.
Komisja może poszukiwać możliwości współfinansowania wraz z innymi dostarczycielami funduszy, w szczególności z Państwami Członkowskimi.
3.
Komisja wspiera koordynację i współpracę z uczestnikami oraz podmiotami międzynarodowymi, w szczególności ze stanowiącymi część systemu Narodów Zjednoczonych, a także z organizacjami pozarządowymi, jak również z właściwymi ośrodkami takimi, jak Międzynarodowe Centrum Genewskie ds. Humanitarnego Usuwania Min Przeciwpiechotnych.
4.
Podjęte zostaną środki konieczne w celu uwidocznienia udziału Wspólnoty.
Artykuł 8
1.
Komisja ocenia, decyduje i zarządza działaniami objętymi tym rozporządzeniem zgodnie z obowiązującymi procedurami budżetowymi i pozostałymi procedurami, w szczególności tymi ustanowionymi w art. 116 i 118 rozporządzenia finansowego z dnia 21 grudnia 1977 r. stosowanego do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [4].
2.
Decyzje o finansowaniu przekraczającym 3 miliony EUR podejmuje się na mocy procedury ustanowionej w art. 6 ust. 2.
3. Komisja poinformuje właściwy Komitet określony w art. 6 ust. 1 o każdej decyzji finansowej o wartości poniżej 3 milionów EUR Informacje te zostaną podane nie później niż na tydzień przed przyjęciem decyzji o finansowaniu.
4.
Komisja może podejmować decyzje zmieniające decyzje o finansowaniu zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 6 ust. 2, jeśli nie zawierają one żadnych znaczących zmian lub dodatkowych zobowiązań przekraczających 20 % zobowiązania wstępnego.
Artykuł 9
1.
Projekty stanowią część szerszych ram odbudowy przedmiotowego państwa lub regionu oraz zostanie im nadany priorytet i będą oceniane w zakresie ich pozytywnego wpływu oraz wydajności pod względem kosztów.
2.
Jeżeli możliwe, projekt należy w sposób przejrzysty włączyć do krajowego programu zwalczania min przeciwpiechotnych koordynowanego przez rząd państwa beneficjenta, społeczność lokalną współpracującą z organizacjami pozarządowymi lub przez uprawnioną do tego instytucję międzynarodową.
Celem powinno być przejęcie projektu przez rząd państwa beneficjenta, przez społeczność lokalną lub organizację pozarządową, we właściwym momencie, aby zwiększyć wydajność lokalną i trwałość projektu.
Artykuł 10
Wszystkie umowy lub kontrakty o finansowanie zawarte na mocy tego rozporządzenia uprawniają Komisję oraz Trybunał Obrachunkowy do przeprowadzania kontroli na miejscu, zgodnie ze zwykłymi procedurami przewidzianymi przez Komisję na mocy obowiązujących reguł, w szczególności tych zawartych w rozporządzeniu finansowym.
Ponadto, zgodnie z rozporządzeniem Rady (Euratom, WE) nr 2185/96 [5], Komisja może przeprowadzać kontrole i inspekcje na miejscu.
Zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 [6], środki przyjęte przez Komisję zapewniają właściwe zabezpieczenie interesów finansowych Wspólnoty.
Artykuł 11
W celu umożliwienia wieloletniej koordynacji i programowania działań w zakresie zwalczania min przeciwpiechotnych, podczas wspólnych posiedzeń Komitetu określonego w art. 6, przedstawiany będzie Dokument w sprawie Strategii Zwalczania Min Przeciwpiechotnych (APL) obejmujący główne wytyczne oraz priorytety działań Wspólnoty w zakresie zwalczania min przeciwpiechotnych, a także najlepsze metody ich osiągnięcia, celem jego rozważenia zgodnie z procedurami ustanowionymi w art. 6 ust. 2.
Dokument APL w sprawie Strategii obejmuje zagadnienia takie, jak wieloletni program orientacyjny i zawiera odniesienia do obowiązujących programów działań w zakresie zwalczania min przeciwpiechotnych na poziomie krajowym i regionalnym, do wkładu pozostałych darczyńców, w tym Państw Członkowskich, jak również do działań Wspólnoty w zakresie zwalczania min przeciwpiechotnych finansowanych z pozostałych linii budżetowych.
Dokument APL w sprawie Strategii zostanie podany do wiadomości Parlamentu Europejskiego.
Artykuł 12
Komisja będzie regularnie oceniać działania finansowane przez Wspólnotę do celów ustalenia, czy osiągnięto cele działań i zapewnienia wytycznych dotyczących poprawiania skuteczności przyszłych działań.
Artykuł 13
Co trzy lata po wejściu w życie tego rozporządzenia, Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie ogólną ocenę wszystkich działań Wspólnoty w zakresie zwalczania min przeciwpiechotnych wraz z sugestiami dotyczącymi przyszłości tego rozporządzenia oraz, jeśli jest to konieczne, propozycjami zmian.
Artykuł 14
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie (WE) nr 1726/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 23 lipca 2001 r.
zmieniające art. 21 rozporządzenia Rady (WE) nr 1292/96 w sprawie polityki pomocy żywnościowej i zarządzania pomocą żywnościową oraz działań specjalnych w celu wspierania bezpieczeństwa żywnościowego
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 179,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
stanowiąc zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólnota i jej Państwa Członkowskie są stronami wielu umów międzynarodowych dotyczących polityki pomocy żywnościowej, zarządzania pomocą żywnościową oraz działań specjalnych wspierających bezpieczeństwo żywnościowe, między innymi Konwencji o Pomocy Żywnościowej z 1999 r.
(2) Konwencję tę zatwierdzono decyzją Rady 2000/421/WE z dnia 13 czerwca 2000 r. w sprawie zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej Konwencji o Pomocy Żywnościowej z 1999 r. [3]
(3) Konieczne jest dostosowanie art. 21 rozporządzenia Rady (WE) nr 1292/96 [4] do z art. III i IV Konwencji o Pomocy Żywnościowej z 1999 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 21 rozporządzenia (WE) nr 1292/96 wprowadza się następujące zmiany:
"Artykuł 21
1.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji i po konsultacji z Parlamentem Europejskim, określa udział Wspólnoty w ogólnej kwocie pomocy w tonach pszenicy lub w wartości, albo poprzez połączenie tonażu z wartością, ustalony w Konwencji o Pomocy Żywnościowej jako całkowity udział zarówno Wspólnoty, jak i jej Państw Członkowskich.
2.
Komisja koordynuje działania Wspólnoty i Państw Członkowskich w zakresie do dostarczania pomocy przewidzianej na mocy Konwencji o Pomocy Żywnościowej oraz zapewnia, że całkowity udział Wspólnoty i jej Państw Członkowskich jest przynajmniej tak duży, jak zaangażowanie przewidziane we wspomnianej Konwencji."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1778/2001
z dnia 7 września 2001 r.
uzupełniające Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 1107/96 w sprawie rejestracji oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2081/92
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2796/2000 [2], w szczególności jego art. 17 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dla nazwy zgłoszonej przez Rząd Włoch na mocy art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 zażądano przedłożenia dodatkowych informacji w celu zapewnienia, że zgłoszona nazwa jest zgodna z art. 2 i 4 tego rozporządzenia.
(2) Po rozważeniu przekazanych dodatkowych informacji Komisja dwukrotnie przedłożyła wniosek o rejestrację do Komitetu Naukowego dla Nazw Pochodzenia, Oznaczeń Geograficznych i Świadectw o Szczególnym Charakterze, który za każdym razem wydał pozytywną opinię w sprawie rejestracji.
(3) Surowiec wykorzystywany w przedmiotowym produkcie pochodzi ze świń należących do kategorii włoskich tuczników bekonowych. Są one hodowane w obszarze produkcyjnym i karmione szczególnym rodzajem pasz opartym na miejscowych zbożach oraz produktach ubocznych miejscowej produkcji sera. Ze względu na to, że nazwa jest nazwą tradycyjną zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, tradycyjny obszar produkcyjny musi zostać uznany niezależnie od jego rozmiaru. Zapewnia się w ten sposób, że przedmiotowa nazwa odnosi się do produktu rolnego pochodzącego z określonego regionu oraz że jego jakość lub cechy charakterystyczne są głównie lub wyłącznie związane z tym szczególnym otoczeniem geograficznym i właściwymi dla niego czynnikami naturalnymi oraz ludzkimi, jak ustanowiono w art. 2 ust. 3 i art. 2 ust. 2 lit. a) tiret drugie tego rozporządzenia.
(4) Nazwa objęta wnioskiem o rejestrację nie tworzy nazwy produktu rolnego albo środka spożywczego, która pomimo że odnosi się do miejsca lub regionu, w którym produkt albo środek spożywczy był pierwotnie produkowany bądź wprowadzany do obrotu, stała się nazwą powszechną produktu rolnego lub środka spożywczego. Dlatego nie może być uważana za nazwę, która stała się nazwą rodzajową w rozumieniu art. 3 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
(5) Nazwa objęta wnioskiem o rejestrację jest chroniona na podstawie umów dwustronnych między Włochami a Niemcami, Hiszpanią, Francją oraz Austrią.
(6) Wniosek o rejestrację tej nazwy jest zgodny z wyżej wymienionymi artykułami.
Dlatego nazwa ta powinna zostać zarejestrowana i dodana do Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1107/96 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1347/2001 [4].
(7) Komitet przewidziany w art. 15 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 nie wydał opinii w czasie określonym przez jego przewodniczącego. Zgodnie z art. 5 ust. 4 decyzji Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [5] Komisja przedłożyła Radzie wniosek dotyczący środków wykonawczych oraz poinformowała o nich Parlament. Ze względu na to, że Rada nie podjęła działań w terminie trzech miesięcy przewidzianym w art. 15 akapit czwarty rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, proponowane środki mają być przyjęte przez Komisję,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nazwę wymienioną w niniejszym Załączniku dodaje się do Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 1107/96.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1786/2001
z dnia 11 września 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1722/93 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzeń Rady (EWG) nr 1766/92 oraz (EWG) nr 1418/76 dotyczących refundacji produkcyjnych w sektorach zbóż i ryżu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1666/2000 [2], w szczególności jego art. 7 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3072/95 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1667/2000 [4], w szczególności jego art. 8 lit. e),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 5 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1722/93 [5] stanowi, iż producenci pragnący wystąpić o refundację muszą złożyć swoje wnioski każdego dnia roboczego przed godziną 17.00 czasu brukselskiego.
(2) Ten termin może prowadzić do składania wniosków o charakterze spekulacyjnym o wydanie świadectw refundacji, kiedy oczekuje się ewentualnej obniżki refundacji.
(3) Dlatego termin składania wniosków o wydanie świadectwa refundacji powinien zostać przesunięty na godzinę 15.00 czasu brukselskiego.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 5 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1722/93 "17.00" zastępuje się "15.00".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1788/2001
z dnia 7 września 2001 r.
ustanawiające szczegółowe zasady wykonania przepisów dotyczących świadectwa kontroli w odniesieniu do przywozu z państw trzecich, na podstawie art. 11 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2092/91 w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2092/91 z dnia 24 czerwca 1991 r. w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 436/2001 [2], w szczególności jego art. 11 ust. 3 lit. b) i ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Niezbędne jest ustalenie procedury w celu skoordynowania na poziomie wspólnotowym niektórych kontroli w odniesieniu do produktów przywożonych z państw trzecich w związku ze znajdowaniem się tych produktów w obrocie z oznaczeniami odnoszącymi się do metody produkcji ekologicznej.
(2) W odniesieniu do produktów przywożonych w ramach procedury ustanowionej w art. 11 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 treść świadectwa kontroli jest przewidziana w tym artykule. W odniesieniu do produktów przywożonych zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 11 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 nie ma takiego przepisu. Z tego względu niezbędne jest rozszerzenie wykorzystania takiego świadectwa na produkty przywożone na podstawie art. 11 ust. 6 w celu zapewnienia, że produkty te zostały wytworzone zgodnie z zasadami produkcji równoważnymi z zasadami ustanowionymi w art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 i zostały poddane środkom kontroli o równoważnej skuteczności do środków określonych w art. 8 i 9 oraz że takie środki kontroli były stale i skutecznie stosowane w danym państwie trzecim.
(3) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3457/92 [3] ustanowiło świadectwo kontroli dla produktów przywożonych z państw trzecich zgodnie z przepisami ustanowionymi w art. 11 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91. Dla przejrzystości wspomniane rozporządzenie (EWG) nr 3457/92 zostanie zastąpione niniejszym rozporządzeniem.
(4) Niniejsze rozporządzenie stosuje się bez uszczerbku dla systemu kontroli zawartego w art. 8 i 9 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 oraz w sekcji B i C załącznika III do tego rozporządzenia.
(5) Niniejsze rozporządzenie stosuje się bez uszczerbku dla wspólnotowych przepisów celnych oraz dla innych przepisów dotyczących przywozu produktów określonych w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 w odniesieniu do obrotu we Wspólnocie.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią komitetu określonego w art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Niniejsze rozporządzenie określa szczegółowe zasady odnoszące się do świadectwa kontroli wymaganego zgodnie z art. 11 ust. 1 lit. b) i ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 oraz odnoszące się do przedłożenia takiego świadectwa przy przywozie podejmowanym zgodnie z przepisami art. 11 ust. 6 tego samego rozporządzenia.
2.
Niniejszego rozporządzenie nie stosuje się do produktów, które:
- nie są przeznaczone do dopuszczenia do swobodnego obrotu we Wspólnocie w stanie niezmienionym lub po przetworzeniu,
- są zwolnione z należności przywozowych zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 918/83 [4] ustanawiającym wspólnotowy system zwolnień celnych.
Jednakże rozporządzenie stosuje się do produktów zwolnionych z należności przywozowych zgodnie z art. 39 i 43 rozporządzenia (EWG) nr 918/83.
Artykuł 2
Do celów niniejszego rozporządzenia:
1. "świadectwo kontroli" oznacza świadectwo kontroli, które obejmuje przesyłkę i jest przewidziane w art. 11 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 oraz w art. 3 i 4 i w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
2. "przesyłka" oznacza ilość produktów w ramach jednego lub większej liczby kodów Nomenklatury Scalonej, objętych jednym świadectwem kontroli, przewożonych tymi samymi środkami transportu i pochodzącymi z tego samego państwa trzeciego;
3. "sprawdzenie przesyłki" oznacza sprawdzenie przez odpowiednie władze Państw Członkowskich świadectwa kontroli w celu spełnienia przepisów art. 4 ust. 2 oraz w przypadku gdy władze te uznają to za właściwe, produktów wodniesieniu do wymagań rozporządzenia (EWG) nr 2092/91;
4. "dopuszczenie do swobodnego obrotu we Wspólnocie" oznacza odprawę dokonywaną przez organy celne w celu zezwolenia na swobodny przepływ przesyłki we Wspólnocie;
5. "odpowiednie organy Państw Członkowskich" oznaczają organy celne lub inne władze określone przez Państwo Członkowskie.
Artykuł 3
Artykuł 11 ust. 1 lit. b), dotyczący do wymagań w zakresie wystawiania świadectwa kontroli oraz art. 11 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 stosuje się w odniesieniu do dopuszczenia do swobodnego obrotu we Wspólnocie produktów określonych w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91, w zależności od tego czy produkty te są przywożone w celu wprowadzenia ich do obrotu zgodnie z art. 11 ust. 1 lub art. 11 ust. 6 tego rozporządzenia.
Artykuł 4
1.
Dopuszczenie do swobodnego obrotu we Wspólnocie przesyłki produktów określonych w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 uzależnione jest od:
a) przedłożenia oryginału świadectwa kontroli organowi odpowiedniemu Państwu Członkowskiemu, oraz
b) sprawdzenia przesyłki przez odpowiedni organ Państwa Członkowskiego oraz potwierdzenia świadectwa kontroli zgodnie z ust. 11.
2.
Oryginał świadectwa kontroli przygotowuje się zgodnie z ust. 3-10 poniżej oraz ze wzorem i uwagami znajdującymi się w załączniku I.
3.
Świadectwo kontroli jest wystawiane przez:
a) organ lub jednostkę w państwie trzecim wymienionym w odniesieniu do danego państwa trzeciego w Załączniku do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 94/92 [5], lub
b) organ lub jednostka, które zostały przyjęte w odniesieniu do wystawiania świadectw kontroli zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 11 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91.
4.
Organ lub jednostka wystawiająca świadectwo kontroli:
a) jedynie wystawia świadectwo kontroli i potwierdza oświadczenie wpisywane w rubryce 15 po przeprowadzeniu kontroli dokumentów na podstawie wszystkich odpowiednich dokumentów kontroli, w tym w szczególności planów produkcji w odniesieniu do produktów, dokumenty transportowe i handlowe oraz po dokonaniu przez organ lub jednostkę fizycznej kontroli danej przesyłki przed jej wysłaniem z danego państwa trzeciego lub po otrzymaniu jasnego oświadczenia eksportera stwierdzającego, że odpowiednia przesyłka została wyprodukowana i/lub przygotowana zgodnie z przepisami stosowanymi przez odpowiedni organ lub jednostkę w odniesieniu do przywozu i wprowadzenia do obrotu we Wspólnocie Europejskiej produktów określonych w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 zgodnie z art. 11 ust. 1 lub 6 tego rozporządzenia;
b) nadaje numer seryjny każdemu wystawionemu świadectwu i prowadzi rejestr wydanych świadectw.
5.
Świadectwo kontroli sporządzane jest w jednym z języków urzędowych Wspólnoty i wypełniane jest w całości, z wyjątkiem pieczęci oraz podpisów, albo całkowicie drukowanymi literami, albo też w formie maszynopisu.
Wskazane jest, aby świadectwo kontroli zostało sporządzone w jednym z urzędowych języków Państwa Członkowskiego miejsca przeznaczenia.
W miarę potrzeby odpowiednie władze Państwa Członkowskiego mogą zażądać przetłumaczenia świadectwa kontroli na jeden z urzędowych języków tego Państwa Członkowskiego.
Niepoświadczone zmiany lub skreślenia powodują unieważnienie świadectwa.
6.
Świadectwo kontroli sporządza się jedynie w oryginale.
Pierwszy odbiorca, adresat lub, w przypadku gdy jest to stosowne, importer mogą wykonać kopię do celów powiadomienia organu kontrolującego lub jednostki kontrolującej zgodnie z sekcją C pkt 3 załącznika III do rozporządzenia (EWG) nr 2092/91.
Wszystkie takie kopie oznacza się wyrazem "KOPIA" lub "DUPLIKAT", który może zostać nadrukowany lub też naniesiony za pomocą pieczęci.
7. Świadectwo kontroli wymienione w ust. 3 lit. b) w chwili jego przedłożenia zgodnie z ust. 1 zawiera w rubryce 16 oświadczenie właściwego organu Państwa Członkowskiego, który udzielił zezwolenia zgodnie z procedurą określoną w art. 11 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91.
8.
Właściwy organ Państwa Członkowskiego, który udzielił zezwolenia, może przekazać kompetencje w odniesieniu do oświadczenia w rubryce 16 organowi kontrolującemu lub jednostce kontrolującej importera zgodnie z art. 8 i 9 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 lub władzom określonym jako odpowiednie organy Państwa Członkowskiego.
9.
Oświadczenie w rubryce 16 nie jest wymagane:
a) kiedy importer przedstawia oryginał dokumentu wystawiony przez właściwy organ Państwa Członkowskiego, który udzielił zezwolenia zgodnie z art. 11 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 wykazując, że przesyłka jest objęta tym zezwoleniem, lub
b) kiedy organ Państwa Członkowskiego, który udzielił zezwolenia, przedstawionego w art. 11 ust. 6, dostarczył wystarczających dowodów na to, że przesyłka jest objęta tym zezwoleniem, bezpośrednio organowi odpowiedzialnemu za sprawdzenie przesyłki.
Ta procedura bezpośredniego powiadomienia jest fakultatywna w odniesieniu do Państwa Członkowskiego, które udzieliło zezwolenia.
10.
Dokument podający dowody wymagane w ust. 9 lit. a) i b) zawiera:
- numer referencyjny zezwolenia na przywóz oraz datę wygaśnięcia tego zezwolenia,
- nazwę (nazwisko) i adres importera,
- państwo trzecie pochodzenia,
- dane dotyczące organu lub jednostki wystawiającej świadectwo, oraz, jeżeli dane te są różne, dane jednostki kontrolującej lub organu kontrolującego w państwie trzecim,
- nazwy danych produktów.
11.
Przy sprawdzaniu przesyłek produktów określonych w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91, oryginał świadectwa kontroli potwierdzany jest przez odpowiednie władze Państwa Członkowskiego w rubryce 17 i zwracany osobie, która przedłożyła świadectwo.
12.
Pierwszy odbiorca, adresat przy odbiorze przesyłki, wypełnia rubrykę 18 oryginału świadectwa kontroli w celu poświadczenia, że odbiór przesyłki został przeprowadzony zgodnie z sekcją C pkt 7 załącznika III do rozporządzenia (EWG) nr 2092/91.
Pierwszy odbiorca, adresat następnie przesyła oryginał świadectwa kontroli importerowi wymienionemu w rubryce 11 świadectwa do celów wymagań zawartych w art. 11 ust. 3 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 2092/91, chyba że świadectwo będzie musiało dalej towarzyszyć przesyłce podczas przygotowania, określonego w art. 5 ust. 1 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 5
1. W przypadku gdy w ramach celnej procedury zawieszającej na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 [6] ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, przesyłka pochodząca z państwa trzeciego przeznaczona jest do przedłożenia w Państwie Członkowskim, przed jej dopuszczeniem do swobodnego obrotu we Wspólnocie, jednej z czynności w ramach przygotowania, określonego w art. 4 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 i która może zostać przeprowadzona zgodnie z art. 522 ust. 1 i art. 552 ust. 1 lit. a) iv) rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 [7] ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia (EWG) nr 2913/92, przesyłka musi zostać poddana, przed przeprowadzeniem pierwszego przygotowania, środkom określonym w art. 4 ust. 1 niniejszego rozporządzenia.
Przygotowanie może obejmować następujące działania:
- pakowanie lub przepakowywanie, lub
- etykietowanie dotyczące przedstawienia metody produkcji ekologicznej.
Po tym przygotowaniu potwierdzony oryginał świadectwa kontroli towarzyszy przesyłce i zostanie przedstawiony odpowiedniemu organowi Państwa Członkowskiego w celu spełnienia wymagań art. 4 ust. 1 w związku z dopuszczenia przesyłki do swobodnego obrotu.
Po tej procedurze, oryginał świadectwa kontroli, w przypadku gdy jest to stosowne, jest zwracany importerowi przesyłki, wymienionemu w rubryce 11 świadectwa w celu wypełnienia wymagań zawartych w art. 11 ust. 3 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 2092/91.
2. W przypadku gdy w ramach zawieszającej procedury celnej na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92, przesyłka pochodząca z państw trzeciego przeznaczona jest do przedłożenia w Państwie Członkowskim, przed jej dopuszczeniem do swobodnego obrotu we Wspólnocie, poddawana jest podziałowi na części, przed dokonaniem podziału przesyłka ta musi być poddana środkom określonym w art. 4 ust. 1.
W odniesieniu do każdej partii powstałej po podziale, wyciąg ze świadectwa kontroli zostanie przedkładany jest odpowiedniemu organowi Państwa Członkowskiego, zgodnie ze wzorem i uwagami przedstawionymi w załączniku II.
Wyciąg ze świadectwa kontroli potwierdzany jest przez odpowiednie władze Państwa Członkowskiego w rubryce 14.
Kopia każdego potwierdzonego wyciągu ze świadectwa kontroli przechowywana jest wraz z oryginałem świadectwa kontroli przez osobę określoną jako importer pierwotny przesyłki i wymienioną w rubryce 11 świadectwa kontroli.
Kopia taka posiada oznaczenie "KOPIA" lub "DUPLIKAT", które może zostać nadrukowane lub też naniesione za pomocą pieczęci.
Po podzieleniu przesyłki, potwierdzony oryginał każdego wyciągu ze świadectwa kontroli towarzyszy danej partii i przedstawiony zostanie odpowiedniemu organowi Państwa Członkowskiego w związku z dopuszczeniem danej partii do swobodnego obrotu w celu spełnienia wymagań przepisów art. 4 ust. 1.
Odbiorca, adresat partii przy jej odbiorze wypełnia rubrykę 15 oryginału wyciągu ze świadectwa kontroli w celu poświadczenia, że odbiór tej partii towaru został przeprowadzony zgodnie z sekcją B pkt 6 załącznika III do rozporządzenia (EWG) nr 2092/91.
Odbiorca, adresat partii zachowuje wyciąg ze świadectwa kontroli do wglądu przez jednostkę kontrolującą i/lub organ kontrolujący przez okres przynajmniej dwóch lat.
3.
Czynności związane z przygotowaniem i podziałem określone w ust. 1 i 2, przeprowadza się zgodnie z odpowiednimi przepisami zawartymi w art. 8 i 9 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 oraz w sekcji B i C załącznika III, do tego rozporządzenia, w szczególności w sekcji C pkt 3 i 7. Czynności te przeprowadza się zgodnie z art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91,
Artykuł 6
Bez uszczerbku dla jakichkolwiek środków lub działań podjętych zgodnie z art. 9 ust. 9 i/lub art. 10a rozporządzenia (EWG) nr 2092/91, dopuszczenie do swobodnego obrotu we Wspólnocie produktów niespełniających wymagań zawartych w tym rozporządzeniu uzależnione jest od usunięcia z etykiet, reklam i dokumentów towarzyszących odniesień dotyczących ekologicznych metod produkcji.
Artykuł 7
Odpowiednie władze Państwa Członkowskiego oraz władze Państw Członkowskich odpowiedzialne za stosowanie rozporządzenia (EWG) nr 2092/91, a także jednostki oraz organy kontrolujące pomagają sobie nawzajem w stosowaniu niniejszego rozporządzenia.
Przed dniem 1 kwietnia 2002 r. Państwa Członkowskie powiadomią siebie nawzajem oraz Komisję o władzach, które określiły w kontekście art. 2 ust. 5, a także o upoważnieniach jakich udzieliły w odniesieniu do wykonania art. 4 ust. 8 oraz o ewentualnych procedurach, przestrzeganych na podstawie art. 4 ust. 9 lit. b). Informacje te są uaktualniane przez Państwa Członkowskie, w razie wystąpienia zmian.
Artykuł 8
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3457/92 traci moc z dniem 1 lipca 2002 r.
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich i stosuje się od dnia 1 lipca 2002 r.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1792/2001
z dnia 12 września 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2273/93 określające centra skupu interwencyjnego dla zbóż
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1666/2000 [2], w szczególności jego art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Centra skupu interwencyjnego są określone w Załączniku do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2273/93 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1997/2000 [4].
Niektóre Państwa Członkowskie zwróciły się o zmianę Załącznika i ich żądanie powinno zostać uwzględnione.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 2273/93 wprowadza się następujące zmiany:
1. W "Bundesrepublik Deutschland" sekcja "Niederpöllnitz" otrzymuje brzmienie "Harth-Pöllnitz".
2. W "Suomi/Finlandia" sekcja "Turenki" otrzymuje brzmienie "Hämeenlinna-Turenki".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1799/2001
z dnia 12 września 2001 r.
ustanawiające normę handlową dla owoców cytrusowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 911/2001 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Owoce cytrusowe znajdują się wśród produktów wymienionych w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 2200/96, dla których należy przyjąć normy. Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 920/89 z dnia 10 kwietnia 1989 r. ustanawiające normy jakości marchwi, owoców cytrusowych oraz deserowych jabłek i gruszek oraz zmieniające rozporządzenie Komisji nr 58 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1619/2001 [4], było często zmieniane i tym samym nie zapewnia już przejrzystości prawnej.
(2) Przepisy niniejszego rozporządzenia powinny być dlatego przeredagowane, a rozporządzenie (EWG) nr 920/89 traci moc.
W tym celu, a także do celów zachowania przejrzystości na rynku światowym, należy uwzględnić normy dla owoców cytrusowych zalecane przez Grupę Roboczą ds. Normalizacji Produktów Łatwo Psujących się i Rozwoju Jakości Europejskiej Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych (EKG NZ).
(3) Zastosowanie tych norm powinno usunąć z rynku produkty o niezadowalającej jakości, zapewnić produkcję zgodną z wymaganiami konsumenta oraz ułatwić handel oparty na zasadach uczciwej konkurencji, pomagając tym samym poprawić rentowność.
(4) Normy te stosuje się na wszystkich etapach obrotu.
Transport produktów na duże odległości, ich składowanie przez określony okres oraz różnorodność procesów, którym produkty są poddane, mogą stanowić przyczynę pogorszenia się produktów z uwagi na ich biologiczny rozwój oraz stosunkowo łatwą możliwość psucia.
Takie pogorszenie należy brać pod uwagę przy stosowaniu norm na wszystkich etapach obrotu od chwili jego wysyłki.
Ponieważ produkty klasy ekstra muszą być szczególnie starannie sortowane i pakowane, w ich przypadku należy uwzględnić jedynie ewentualną utratę świeżości i jędrności.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Norma handlowa dla następujących produktów jest zgodna z przepisami określonymi w Załączniku:
- słodkie pomarańcze, objęte kodem CN ex080510,
- mandarynki (włączając tangeriny oraz satsumas), klementynki, wilkingi oraz podobne hybrydy cytrusowe, objęte kodem CN 080520,
- cytryny, objęte kodem CN 08053010.
Normy te stosuje się na wszystkich etapach obrotu, zgodnie z warunkami ustanowionymi w rozporządzeniu (WE) nr 2200/96.
Jednakże na etapach następujących po wysyłce produkty mogą wykazywać w porównaniu z przepisami normy:
- niewielki ubytek świeżości i jędrności,
- dla produktów w klasach niższych niż ekstra niewielkie pogorszenie wyglądu spowodowane ich rozwojem i skłonnością do psucia się.
Artykuł 2
Rozporządzenie (EWG) nr 920/89 traci moc.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1800/2001
z dnia 13 września 2001 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 1420/1999 i rozporządzenie (WE) nr 1547/1999 w zakresie wysyłek niektórych rodzajów odpadów do Gwinei
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 259/93 z dnia 1 lutego 1993 r. w sprawie nadzoru i kontroli przesyłania odpadów w obrębie, do Wspólnoty Europejskiej oraz poza jej obszar [1], ostatnio zmienione decyzją Komisji 1999/816/WE [2], w szczególności jego art. 17 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1420/1999 z dnia 29 kwietnia 1999 r. ustanawiające wspólne zasady i procedury stosowane do wysyłki niektórych rodzajów odpadów [3] do niektórych krajów nienależących do OECD, ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 77/2001 [4], w szczególności jego art. 3 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Gwinea powiadomiła Komisję w dniu 22 marca 2001 r., że przywóz wszystkich odpadów wymienionych w kategorii GM w załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 259/93 jest akceptowany bez procedury kontrolnej.
(2) Zgodnie z art. 17 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 259/93, komitet powołany na mocy art. 18 dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów [5], ostatnio zmienionej decyzją Komisji 96/350/WE [6], został powiadomiony o urzędowym wniosku Gwinei dnia 5 kwietnia 2001 r.
(3) W celu uwzględnienia nowej sytuacji tego kraju, należy koniecznie wprowadzić zmiany jednocześnie w rozporządzeniu (WE) nr 1420/1999 oraz rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1547/1999 [7], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1552/2000 [8].
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią komitetu ustanowionego na mocy art. 18 dyrektywy 75/442/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Między tekstem odnoszącym się do GRENADY i HONGKONGU w załączniku D do rozporządzenia (WE) nr 1547/1999, dodaje się tekst w brzmieniu:
"GWINEA
Wszystkie rodzaje w sekcji GM (Odpady powstałe w przemyśle rolno-spożywczym)."
Artykuł 2
Po tekście "Wszystkie rodzaje z wyjątkiem" odnośnie do Gwinei w załączniku B do rozporządzenia (WE) nr 1420/1999 tekst:
"GJ 120 _BAR_ 630900 _BAR_ Znoszone ubrania i inne znoszone wyroby włókiennicze" _BAR_
zastępuje się tekstem:
GJ 120 _BAR_ 630900 _BAR_ Znoszone ubrania i inne znoszone wyroby włókiennicze _BAR_
"1.
2.
Wszystkie rodzaje w sekcji GM (Odpady powstałe w przemyśle rolno-spożywczym)."
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1808/2001
z dnia 30 sierpnia 2001 r.
ustanawiające szczegółowe zasady dotyczące wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97 w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 338/97 z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1579/2001 [2], w szczególności jego art. 19 ust. 1, 2 oraz 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Należy ustalić przepisy w celu wykonania rozporządzenia (WE) nr 338/97 i zapewnienia pełnej zgodności z przepisami Konwencji o międzynarodowym handlu dzikimi zwierzętami i roślinami gatunków zagrożonych wyginięciem (CITES) (zwanej dalej "Konwencją").
(2) W celu zapewnienia jednolitego wykonania rozporządzenia (WE) nr 338/97 należy ustanowić szczegółowe warunki i kryteria rozpatrywania wniosków o zezwolenia i świadectwa oraz wydawania, ważności i stosowania tych dokumentów.
W związku z tym należy ustanowić wzory, którym powinny odpowiadać formularze wymienionych dokumentów.
(3) Ponadto konieczne jest ustanowienie szczegółowych przepisów dotyczących warunków i kryteriów traktowania tych okazów gatunków zwierzęcych, które zostały urodzone i wyhodowane w niewoli oraz sztucznie rozmnażanych okazów gatunków roślin, w celu zapewnienia jednolitego wykonania odstępstw mających zastosowanie do tych okazów.
(4) Odstępstwa stosowane w przypadku okazów, które są częścią ruchomego majątku osobistego lub majątku gospodarstwa domowego, przewidziane w art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 338/97, wymagają określenia przepisów zapewniających zgodność z art. VII ust. 3 Konwencji.
(5) W celu zapewnienia jednolitego stosowania ogólnych odstępstw od zakazów obowiązujących w handlu wewnętrznym, zawartych w art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 338/97, konieczne jest ustanowienie warunków i kryteriów w odniesieniu do ich określenia.
(6) Należy ustalić procedury znakowania niektórych okazów gatunków w celu ułatwienia ich identyfikacji i zapewnienia stosowania przepisów rozporządzenia (WE) nr 338/97.
(7) Należy ustanowić przepisy dotyczące treści, formy i trybu składania okresowych sprawozdań, przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 338/97.
(8) W celu rozpatrzenia dalszych zmian w załącznikach do rozporządzenia (WE) nr 338/97 należy udostępnić wszelkie istotne informacje, szczególnie w sprawie stanu biologicznego i statusu handlowego gatunków, ich wykorzystania i metod kontroli handlu.
(9) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 939/97 z dnia 26 maja 1997 r. ustanawiające szczegółowe zasady dotyczące wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97 w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1006/98 [4], zostało kilkakrotnie znacznie zmienione; ponieważ przewiduje się wprowadzenie dalszych zmian, rozporządzenie to powinno, dla zachowania jasności, zostać uchylone i zastąpione nowym rozporządzeniem.
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Handlu Dziką Fauną i Florą,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
DEFINICJE I FORMY
Artykuł 1
Do celów niniejszego rozporządzenia i w uzupełnieniu definicji zawartych w art. 2 rozporządzenia (WE) nr 338/97:
a) "data pozyskania" oznacza datę, w której okaz został przejęty ze środowiska naturalnego, poczęty w niewoli lub sztucznie rozmnożony;
b) "potomstwo z pierwszego pokolenia (F1)" oznacza okazy poczęte w środowisku kontrolowanym z rodziców, z których co najmniej jeden został poczęty w warunkach naturalnych lub przejęty ze środowiska naturalnego;
c) "potomstwo z drugiego pokolenia (F2)" i "potomstwo z kolejnych pokoleń (F3, F4 itd.)" oznacza okazy poczęte w środowisku kontrolowanym z rodziców, którzy również zostali poczęci w środowisku kontrolowanym;
d) "stado hodowlane" oznacza wszystkie zwierzęta objęte działalnością hodowlaną, przeznaczone do rozrodu;
e) "kontrolowane środowisko" oznacza środowisko, którym steruje się w celu wyhodowania zwierząt określonych gatunków, w którym określono granice w celu zapobieżenia wejściu do lub wyjściu z kontrolowanego środowiska zwierząt, jaj lub gamet, a które posiada ogólne cechy charakterystyczne obejmujące, między innymi, sztuczne domostwa, usuwanie odpadów, ochronę zdrowia, ochronę przed drapieżcami i sztuczne karmienie;
f) "osoba normalnie zamieszkująca Wspólnotę" oznacza osobę, która mieszka we Wspólnocie co najmniej przez 185 dni w każdym roku kalendarzowym ze względu na powiązania zawodowe lub, w przypadku osoby, która nie ma powiązań zawodowych, ze względu na powiązania osobiste, które wskazują na bliskie więzi między tą osobą a miejscem jej zamieszkania.
Artykuł 2
1.
Formularze, na których sporządza się zezwolenia na przywóz, zezwolenia na wywóz, świadectwa powrotnego wywozu oraz wnioski o wydanie tych dokumentów, są zgodne ze wzorem zamieszczonym w załączniku I, z wyjątkiem pól zastrzeżonych do użytku krajowego.
2.
Formularze, na których sporządza się powiadomienie o przywozie, są zgodne ze wzorem zamieszczonym w załączniku II, z wyjątkiem pól zastrzeżonych do użytku krajowego.
Formularze te mogą zawierać numer seryjny.
3.
Formularze, na których sporządza się świadectwa, określone w art. 10 rozporządzenia (WE) nr 338/97 i wnioski o takie świadectwa, mają być zgodne ze wzorem zamieszczonym w załączniku III, z wyjątkiem pól zastrzeżonych do użytku krajowego.
Państwa Członkowskie mogą jednakże postanowić, że zamiast wdrukowanego gotowego tekstu, rubryki 18 i 19 zawierają jedynie odpowiednią certyfikację i/lub upoważnienie.
4. Forma etykiet określonych w art. 7 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 338/97 jest zgodna ze wzorem zamieszczonym w załączniku IV.
Artykuł 3
1.
Papier użyty w formularzach wymienionych w art. 2 ma być pozbawiony ścieru drzewnego, nadający się do pisania, a jego waga nie może być mniejsza niż 55 g/m2.
2.
Rozmiar formularzy wymienionych w art. 2 ust. 1, 2 i 3 wynosi 210 × 297 mm (A4); dopuszcza się maksymalne odchylenie, co do długości o 18 mm mniej i 8 mm więcej.
3.
Papier formularzy wymienionych w art. 2 ust. 1 jest:
a) biały dla formularza 1, oryginał, ze wzorem giloszowym tła, drukowany z przodu w szarym kolorze, tak aby ujawnić ewentualne fałszerstwo dokonane środkami mechanicznymi lub chemicznymi;
b) żółty dla formularza 2, kopia dla posiadacza;
c) bladozielony dla formularza 3, kopia dla kraju wywozu lub powrotnego wywozu w przypadku zezwolenia na przywóz, lub kopia do zwrotu przez organy celne organowi wydającemu, w przypadku zezwolenia na wywóz lub świadectwa powrotnego wywozu;
d) różowy dla formularza 4, kopia dla organu wydającego;
e) biały dla formularza 5, wniosek.
4.
Papier formularzy określonych w art. 2 ust. 2 jest:
a) biały dla formularza 1, oryginał;
b) żółty dla formularza 2, kopia dla importera.
5.
Papier formularzy określonych w art. 2 ust. 3 jest:
a) żółty dla formularza 1, oryginał, ze wzorem giloszowym tła, drukowany z przodu w szarym kolorze, tak aby ujawnić ewentualne fałszerstwo dokonane środkami mechanicznymi lub chemicznymi;
b) różowy dla formularza 2, kopia dla organu wydającego;
c) biały dla formularza 3, wniosek.
6.
Papier etykiet określonych w art. 2 ust. 4 jest biały.
7.
Formularze określone w art. 2 są wydrukowane i wypełnione w jednym z urzędowych języków Wspólnoty, określonym przez organy zarządzające poszczególnych Państw Członkowskich.
Tam, gdzie to konieczne, formularze zawierają tłumaczenie ich treści na jeden z urzędowych języków roboczych Konwencji.
8.
Państwa Członkowskie ponoszą odpowiedzialność za wydrukowanie formularzy określonych w art. 2, które w przypadku formularzy określonych w art. 2 ust. 1, 2 i 3 mogą stanowić część skomputeryzowanego procesu wydawania zezwoleń/świadectw.
ROZDZIAŁ II
TERMIN WYDANIA, WAŻNOŚCI I WYKORZYSTANIA DOKUMENTÓW
SEKCJA 1
Przepisy ogólne
Artykuł 4
1. Formularze należy wypełniać pismem maszynowym. Jednakże wnioski o zezwolenia i świadectwa, określone w art. 2 ust. 1 i 3, powiadomienia o przywozie, określone w art. 2 ust. 2 i etykiety, określone w art. 2 ust. 4 mogą być wypełnione pismem ręcznym, czytelnie, atramentem, wielkimi literami.
2. Z wyjątkiem formularzy wniosków i etykiet określonych w art. 2 ust. 4 pozostałe formularze nie mogą zawierać żadnych wymazań lub zmian, o ile nie zostały one potwierdzone pieczęcią i podpisem organu zarządzającego, które wydały formularz lub, w przypadku powiadomień o przywozie, określonych w art. 2 ust. 2, pieczęcią i podpisem urzędu celnego wprowadzenia.
3.
W zezwoleniach i świadectwach, jak również we wnioskach o wydanie tych dokumentów:
a) opis gatunków, w przypadku gdy jest on przewidziany, zawiera jeden z kodów zawartych w załączniku V;
b) dla podania ilości i masy netto stosuje się jednostki zawarte w załączniku V;
c) w celu podania naukowych nazw gatunków wykorzystuje się standardowe odniesienia zawierające stosowaną nomenklaturę, zawarte w załączniku VI;
d) w przypadku gdy jest to wymagane, wskazuje się cel transakcji, używając jednego z kodów zawartych w załączniku VII pkt 1;
e) podane jest źródło okazów, używając jednego z kodów zawartych w załączniku VII pkt 2, a w przypadku gdy użycie tych kodów podlega kryteriom ustanowionym w rozporządzeniu (WE) nr 338/97 lub w niniejszym rozporządzeniu, które to kryteria są spełniane, jedynie zachowując zgodność z tymi kryteriami.
4.
W przypadku gdy do któregokolwiek z formularzy, określonych w art. 2 dołączony jest załącznik stanowiący integralną część formularza, fakt ten oraz liczba stron są wyraźnie wskazane na danym zezwoleniu lub świadectwie, a każda strona załącznika zawiera:
a) numer zezwolenia lub świadectwa oraz datę jego wydania; oraz
b) podpis i pieczątkę lub pieczęć organu, który wydał zezwolenie lub świadectwo.
W przypadku gdy formularz, określony w art. 2 ust. 1, używany jest dla więcej niż jednego gatunku podczas wysyłki, dołącza się załącznik, który, w uzupełnieniu wymagań akapitu pierwszego niniejszego ustępu, dla każdego gatunku objętego wysyłką, powtarza rubryki 8-22 danego formularza, jak również pola zawarte w jego rubryce 27 w celu włączenia danych dotyczących "ilości/masy netto rzeczywiście przywożonego towaru" oraz, w stosownych przypadkach, "liczbę martwych zwierząt w momencie przybycia".
W przypadku gdy formularz określony w art. 2 ust. 3 używany jest dla więcej niż jednego gatunku, dołącza się załącznik, w którym, dla uzupełnienia wymagań akapitu pierwszego niniejszego ustępu, dla każdego gatunku powtórzone zostają rubryki 4-18 danego formularza.
5.
Przepisy ust. 1, 2, 3 lit. c) i d) oraz ust. 4 stosuje się również w kontekście decyzji w sprawie akceptowalności zezwoleń i świadectw wydanych przez państwa trzecie dla okazów, które mają być wprowadzone do Wspólnoty.
W przypadku gdy dokumenty te dotyczą okazów podlegających kontyngentom wywozowym dobrowolnie ustalonym lub przydzielonym przez Konferencję Stron Konwencji, mogą one zostać przyjęte, jedynie w przypadku gdy określają całkowitą liczbę okazów dotychczas wywożonych w roku bieżącym, włącznie z okazami objętymi danym zezwoleniem, jak również kontyngent dla danego gatunku.
Świadectwa powrotnego wywozu wydane przez państwa trzecie mogą zostać przyjęte, jedynie jeżeli określają kraj pochodzenia oraz numer i datę wydania odpowiedniego zezwolenia na wywóz oraz tam, gdzie to właściwe, należy także podać kraj ostatniego powrotnego wywozu oraz numer i datę wydania odpowiedniego świadectwa powrotnego wywozu lub zamieścić wystarczające uzasadnienie pominięcia tej informacji.
Artykuł 5
1.
Dokumenty są wydawane i wykorzystywane zgodnie z przepisami i na warunkach określonych w niniejszym rozporządzeniu oraz w rozporządzeniu (WE) nr 338/97, w szczególności jego art. 11 ust. 1-4.
Mogą one zawierać klauzule, warunki i wymagania nałożone przez organ wydający w celu zapewnienia zgodności z niniejszymi rozporządzeniami i przepisami ustawodawstwa Państw Członkowskich dotyczącymi ich wykonania.
2.
Dokumenty mają być wykorzystywane bez uszczerbku dla innych formalności związanych z przepływem towarów w ramach Wspólnoty, wprowadzaniem towarów na terytorium Wspólnoty, ich wywozem lub powrotnym wywozem ze Wspólnoty, a także z formularzami używanymi dla tych formalności.
3.
Przyjmuje się ogólną zasadę, że organy zarządzające decydują o wydaniu zezwoleń i świadectw w terminie jednego miesiąca od daty przedłożenia wypełnionego wniosku.
Jednakże w przypadku gdy organ wydający konsultuje się ze stronami trzecimi, taka decyzja może zostać podjęta jedynie po zadowalającym zakończeniu konsultacji.
Wnioskodawcy zostają powiadomieni o znacznych opóźnieniach w rozpatrywaniu ich wniosków.
Artykuł 6
Odrębne zezwolenia na przywóz, powiadomienia o przywozie, zezwolenia na wywóz lub świadectwa powrotnego wywozu są wydawane dla każdej wysyłki grupy okazów stanowiących część jednego ładunku.
Artykuł 7
1.
Okres ważności wspólnotowych zezwoleń na przywóz nie może przekraczać 12 miesięcy.
Jednakże w przypadku braku ważnego dokumentu, zgodnego z zezwoleniem, wydanego przez kraj wywozu lub powrotnego wywozu, zezwolenie na przywóz uznaje się za nieważne.
Okres ważności wspólnotowych zezwoleń na wywóz i świadectw powrotnego wywozu nie może przekraczać sześciu miesięcy.
Wspólnotowe zezwolenia i świadectwa, określone w akapicie pierwszym i drugim, po ich wygaśnięciu tracą ważność i nie mają żadnej wartości prawnej.
Posiadacz, bez nadmiernej zwłoki, zwróci oryginał i wszystkie kopie wygasłego lub niewykorzystanego wspólnotowego zezwolenia na przywóz, zezwolenia na wywóz lub świadectwa powrotnego wywozu organowi zarządzającemu, który je wydał.
2.
Świadectwa określone w art. 20 i kopie wykorzystywanego zezwolenia na przywóz dla posiadacza tracą ważność w momencie śmierci żywych okazów w nich określonych. W przypadku ucieczki żywych zwierząt, zniszczenia okazów lub gdy zapisy w rubrykach 2 i 4 świadectwa lub w rubryce 3 — w przypadku gatunków wymienionych w załączniku A do rozporządzenia (WE) nr 338/97 — oraz rubrykach 6 i 8 kopii wykorzystywanego zezwolenia na przywóz dla posiadacza dłużej nie odzwierciedlają rzeczywistej sytuacji.
Świadectwa określone w art. 20 ust. 3 lit. e) i art. 30 tracą ważność w momencie, gdy zapis w rubryce 1 dłużej nie odzwierciedla rzeczywistej sytuacji.
Dokumenty te należy zwrócić bez nadmiernej zwłoki do organu wydającego, który, w stosownych przypadkach, może wydać świadectwo odzwierciedlające tego typu zmiany zgodnie z art. 21.
3.
W przypadku wydania zezwolenia lub świadectwa zastępującego dokument, który został unieważniony, utracony, skradziony, zniszczony, lub który, w przypadku zezwolenia lub świadectwa powrotnego wywozu, stracił ważność, w nowym zezwoleniu lub świadectwie podaje się numer zastąpionego dokumentu i powód jego zastąpienia w rubryce zastrzeżonej dla zapisów dotyczących "warunków szczególnych".
4.
W przypadku unieważnienia, utraty, kradzieży lub zniszczenia zezwolenia na wywóz lub świadectwa powrotnego wywozu organ zarządzający, który wydał dokument, informuje organ zarządzający kraju przeznaczenia oraz tamtejszy sekretariat Konwencji.
Artykuł 8
1.
Uwzględniając art. 5 ust. 3, wnioski o zezwolenia na przywóz, zezwolenia na wywóz oraz świadectwa powrotnego wywozu składa się z odpowiednim wyprzedzeniem, aby umożliwić wydanie dokumentów przed wprowadzeniem okazów na terytorium Wspólnoty lub ich wywóz bądź powrotny wywóz z terytorium Wspólnoty.
Okazy nie mają prawa być poddane procedurze celnej do czasu przedstawienia wymaganych dokumentów.
2.
W przypadku wprowadzenia okazów do Wspólnoty wymagane dokumenty od państw trzecich uważa się za ważne, w przypadku gdy zostały wydane i wykorzystane w celu wywozu lub powrotnego wywozu z tego kraju przed upływem ostatniego dnia ich ważności i są używane w celu wprowadzenia okazów do Wspólnoty nie później niż sześć miesięcy od daty ich wydania.
Jednakże świadectwa pochodzenia okazów gatunków wymienionych w załączniku C do rozporządzenia (WE) nr 338/97 mogą być wykorzystywane do wprowadzenia okazów do Wspólnoty w okresie do 12 miesięcy od daty ich wydania.
3. W drodze odstępstwa od ust. 1 akapit pierwszy i ust. 2, i pod warunkiem że importer/(re)eksporter informuje właściwy organ zarządzający po przywozie/przed odprawieniem przesyłki o powodach, dla których brakuje wymaganych dokumentów, dokumenty dla okazów gatunków wymienionych w załącznikach B lub C do rozporządzenia (WE) nr 338/97, jak również dla okazów gatunków wymienionych w załączniku A do tego rozporządzenia, określonych w art. 4 ust. 5 niniejszego rozporządzenia, mogą w drodze wyjątku być wydane z mocą wsteczną, jeżeli właściwy organ zarządzający Państwa Członkowskiego, w miarę potrzeby, po konsultacji z właściwym organem zarządzającym państwa trzeciego uzyskuje wystarczające dowody na to, że:
a) (re)eksporter i/lub importer nie ponosi winy za wszelkie występujące nieprawidłowości; oraz
b) (powrotny) wywóz/przywóz danych okazów jest pod każdym innym względem zgodny z przepisami/postanowieniami:
i) rozporządzenia (WE) nr 338/97,
ii) Konwencji, oraz
iii) danego ustawodawstwa państwa trzeciego.
4.
Zezwolenia na wywóz i świadectwa powrotnego wywozu, wydane na mocy ust. 3, mają wyraźnie wskazywać, że zostały wydane z mocą wsteczną i powody takiego wydania.
W przypadku wspólnotowych zezwoleń na przywóz, zezwoleń na wywóz i świadectw powrotnego wywozu, uwagę tę należy zamieścić w rubryce 23.
5. Z wyjątkiem ust. 3 lit. b) pkt i) przepisy ust. 2, 3 i 4, zgodnie z art. 7 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 338/97, stosuje się, mutatis mutandis, do tych okazów gatunków wymienionych w załącznikach A i B do tego rozporządzenia, które są przewożone tranzytem przez terytorium Wspólnoty.
6.
W przypadku roślin sztucznie rozmnażanych z gatunków wymienionych w załącznikach B i C do rozporządzenia (WE) nr 338/97 i sztucznie rozmnażanych hybryd uzyskanych z nieodnotowanych gatunków wymienionych w załączniku A do tego rozporządzenia Państwa Członkowskie mogą postanowić, że zamiast zezwolenia na wywóz lub świadectwa powrotnego wywozu stosuje się świadectwo zdrowia roślin.
Takie świadectwa zdrowia roślin, o ile zostały wydane przez państwa trzecie, są przyjęte zamiast zezwolenia na wywóz lub świadectwa powrotnego wywozu.
7.
W przypadku gdy stosuje się świadectwo zdrowia roślin określone w ust. 6, zawiera ono naukową nazwę na poziomie gatunku lub, jeśli jest to niemożliwe dla taksonów ujętych według rodzin w załącznikach do rozporządzenia (WE) nr 338/97, na poziomie rodzaju, sztucznie rozmnażane orchidee i kaktusy wymienione w załączniku B do tego rozporządzenia mogą być określone jako takie.
Świadectwa zdrowia roślin zawierają także typ i ilość okazów i opatrzone są pieczątką, okrągłą pieczęcią lub innym szczególnym znakiem stwierdzającym, że "okazy są rozmnażane sztucznie, jak to określa CITES".
SEKCJA 2
Zezwolenia na przywóz
Artykuł 9
1.
Wnioskodawca musi, w stosownych przypadkach, wypełnić rubryki 1, 3-6 i 8-23 formularza wniosku oraz rubryki 1, 3, 4, 5 i 8-22 oryginału i wszystkich kopii.
Państwa Członkowskie mogą jednakże postanowić, że należy wypełnić jedynie formularz wniosku. W takim przypadku wniosek może obejmować więcej niż jedną wysyłkę.
2.
Należycie wypełnione formularze należy przedłożyć organowi zarządzającemu Państwa Członkowskiego miejsca przeznaczenia; zawierają one niezbędne informacje wraz z towarzyszącymi dokumentami dowodowymi wymaganymi przez organ w celu umożliwienia ustalenia, czy na podstawie art. 4 rozporządzenia (WE) nr 338/97 zezwolenie powinno być wydane.
Pominięcie informacji we wniosku wymaga uzasadnienia.
W przypadku złożenia wniosku dotyczącego okazów, dla których taki wniosek został wcześniej odrzucony, wnioskodawca musi powiadomić organ zarządzający o wcześniejszej odmowie.
Artykuł 10
1. W przypadku zezwoleń na przywóz wydanych dla okazów gatunków ujętych w dodatku I do Konwencji i wymienionych w załączniku A do rozporządzenia (WE) nr 338/97 "kopia dla kraju wywozu lub powrotnego wywozu" może zostać zwrócona do wnioskodawcy w celu jej przedłożenia organowi zarządzającemu kraju wywozu lub powrotnego wywozu. Oryginał, zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. b) pkt ii) rozporządzenia (WE) nr 338/97, należy wstrzymać do czasu przedstawienia zgodnego z nim zezwolenia na wywóz lub świadectwa powrotnego wywozu.
2.
W przypadku gdy "kopia dla kraju wywozu lub powrotnego wywozu" nie zostanie zwrócona do wnioskodawcy, wnioskodawca otrzymuje pisemne oświadczenie, że zezwolenie na przywóz zostanie wydane i na jakich warunkach.
Artykuł 11
Bez uszczerbku dla przepisów art. 23 importer lub jego upoważniony przedstawiciel składa oryginał (formularz 1), "kopię dla posiadacza" (formularz 2) oraz, w przypadku gdy zostało to określone w zezwoleniu na przywóz, dokumentację z kraju wywozu lub powrotnego wywozu w granicznym urzędzie celnym w punkcie wprowadzenia okazów na terytorium Wspólnoty, określony zgodnie z art. 12 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 338/97. Tam, gdzie to właściwe, importer lub jego upoważniony przedstawiciel wskazuje numer konosamentu lub lotniczego listu przewozowego w rubryce 26.
Artykuł 12
Po wypełnieniu rubryki 27 oryginału (formularz 1) i "kopii dla posiadacza" (formularz 2) urząd celny określony w art. 11 lub, w stosownym przypadku, art. 23 ust. 1, zwraca kopię dla posiadacza importerowi lub jego upoważnionemu przedstawicielowi. Oryginał (formularz 1) oraz wszelka dokumentacja pochodząca z kraju wywozu lub powrotnego wywozu zostaje przekazana w sposób określony w art. 19.
SEKCJA 3
Powiadomienia o przywozie
Artykuł 13
Importer lub jego upoważniony przedstawiciel musi, w stosownych przypadkach, wypełnić rubryki 1-13 oryginału (formularz 1) i "kopię dla importera" (formularz 2) powiadomienia o przywozie i, bez uszczerbku dla przepisów art. 23, złożyć je razem z dokumentacją pochodzącą z kraju wywozu lub powrotnego wywozu w punkcie wprowadzenia okazów na terytorium Wspólnoty, określonym zgodnie z art. 12 ust. 1 rozporządzenia (WE) No 338/97.
Artykuł 14
Po wypełnieniu rubryki 14 oryginału (formularz 1) i "kopii dla importera" (formularz 2) urząd celny określony w art. 13 lub, w stosownym przypadku, art. 23 ust. 1, zwraca kopię dla posiadacza importerowi lub jego upoważnionemu przedstawicielowi. Oryginał (formularz 1) oraz wszelka dokumentacja pochodząca z kraju wywozu lub powrotnego wywozu zostaje przekazana w sposób określony w art. 19.
SEKCJA 4
Zezwolenia na wywóz i świadectwa powrotnego wywozu
Artykuł 15
1.
Wnioskodawca musi, w stosownych przypadkach, wypełnić rubryki 1, 3, 4, 5 i 8-23 formularza wniosku oraz rubryki 1, 3, 4, 5 i 8-22 oryginału i wszystkich kopii.
Państwa Członkowskie mogą jednakże postanowić, że należy wypełnić jedynie formularz wniosku; w takim przypadku wniosek może obejmować więcej, niż jedną wysyłkę.
2.
Należycie wypełnione formularze należy przedłożyć organowi zarządzającemu Państwa Członkowskiego, na którego terytorium znajdują się okazy. Formularze zawierają informacje wraz z towarzyszącymi dokumentami dowodowymi wymaganymi przez organ w celu umożliwienia ustalenia, czy, na podstawie art. 5 rozporządzenia (WE) nr 338/97, zezwolenie/świadectwo powinny być wydane.
Pominięcie informacji we wniosku wymaga uzasadnienia.
W przypadku złożenia wniosku o zezwolenie lub świadectwa dotyczącego okazów, dla których taki wniosek został wcześniej odrzucony, wnioskodawca musi powiadomić organ zarządzający o wcześniejszej odmowie.
3.
W przypadku gdy w celu uzupełnienia wniosku o świadectwo powrotnego wywozu przedłożona została "kopia dla posiadacza" zezwolenia na przywóz, "kopia dla importera" w przypadku powiadomienia o przywozie lub świadectwo wydane na podstawie tych dokumentów, dokumenty te mogą być zwrócone wnioskodawcy jedynie po sprostowaniu liczby okazów, dla których pozostają one ważne; dokumentu takiego nie można zwrócić wnioskodawcy, w przypadku gdy świadectwo powrotnego wywozu przyznano dla całkowitej liczby okazów, dla których dokument zachowuje ważność lub gdy został on zastąpiony zgodnie z art. 21.
Organ zarządzający ustala ważność dokumentów uzupełniających w miarę potrzeby po konsultacji z organem zarządzającym innego Państwa Członkowskiego.
Przepisy akapitu pierwszego stosuje się również, w przypadku gdy świadectwo zostało przedłożone jako uzupełnienie wniosku o zezwolenie na wywóz.
W przypadku gdy pod nadzorem organu zarządzającego Państwa Członkowskiego okazy zostały indywidualnie oznakowane, aby można było z łatwością odnieść je do dokumentów określonych w akapitach pierwszym i drugim, nie wymaga się fizycznego przedstawiania tych dokumentów razem z wnioskiem, pod warunkiem że ich liczba zostanie podana we wniosku.
W przypadku braku dowodów uzupełniających, określonych w akapitach pierwszym, drugim i trzecim, organ zarządzający ustanawia prawne wprowadzenie do Wspólnoty lub nabycie okazów w celu ich powrotnego wywozu, w miarę potrzeby po konsultacji z organem zarządzającym innego Państwa Członkowskiego.
4.
W przypadku gdy do celów ust. 3 organ zarządzający konsultuje się z organem zarządzającym innego Państwa Członkowskiego, inne Państwo Członkowskie udziela odpowiedzi w ciągu jednego tygodnia.
Artykuł 16
(Re)eksporter lub jego upoważniony przedstawiciel przedkłada oryginał (formularz 1), "kopię dla posiadacza" (formularz 2) i "kopię do zwrotu organowi wydającemu" (formularz 3) urzędowi celnemu określonemu zgodnie z art. 12 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 338/97. Tam, gdzie to właściwe, (re)eksporter lub jego upoważniony przedstawiciel wskazuje numer konosamentu lub lotniczego listu przewozowego w rubryce 26.
Artykuł 17
Po wypełnieniu rubryki 27 urząd celny wymieniony w art. 16 zwraca oryginał (formularz 1) i "kopię dla posiadacza" (formularz 2) (re)eksporterowi lub jego upoważnionemu przedstawicielowi. "Kopia do zwrotu organowi wydającemu" (formularz 3) zostaje przekazana w sposób określony w art. 19.
Artykuł 18
W przypadku gdy Państwo Członkowskie, zgodnie z wytycznymi przyjętymi przez Konferencję Stron Konwencji, rejestruje szkółki dokonujące wywozu sztucznie rozmnażanych okazów gatunków wymienionych w załączniku A do rozporządzenia (WE) nr 338/97, może ono udostępnić szkółkom wymienione wcześniej wydane zezwolenia na wywóz dla gatunków wymienionych w załącznikach A lub B; w zezwoleniach tych, w rubryce 23, zamieszcza się numer rejestracyjny szkółki oraz następujące oświadczenie:
"Zezwolenie obowiązuje wyłącznie dla sztucznie rozmnażanych roślin, zgodnie z uchwałą CITES konf.
11.11. Obejmuje jedynie następujące taksony:…"
.
SEKCJA 5
Zwrot dokumentów przedstawionych organom celnym organowi wydającemu
Artykuł 19
1.
Urzędy celne niezwłocznie przesyłają odpowiedniemu organowi zarządzającemu ich kraju wszelkie dokumenty, które zostały mu przedłożone zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 338/97 i niniejszego rozporządzenia.
Organy zarządzające, które otrzymały takie dokumenty, niezwłocznie przesyłają te, które zostały wydane przez inne Państwa Członkowskie, odpowiednim organom zarządzającym wraz z wszelką dokumentacją uzupełniającą CITES.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1 urzędy celne mogą potwierdzić przekazanie dokumentów wydanych przez organ zarządzający ich Państwa Członkowskiego w formie elektronicznej.
SEKCJA 6
Świadectwa przewidziane w art. 10 rozporządzenia (WE) nr 338/97
Artykuł 20
1.
Organy zarządzające Państwa Członkowskiego, w którym okazy znajdują się, mogą, po otrzymaniu wniosku zgodnie z ust. 5 i 6, wydać świadectwa określone w ust. 2, 3 i 4, które służą wyłącznie do celów określonych w tych ustępach.
2. Świadectwo wydane do celów art. 5 ust. 2 lit. b), art. 5 ust. 3 i 4 rozporządzenia (WE) nr 338/97 stwierdza, że okazy:
a) zostały przejęte ze środowiska naturalnego zgodnie z ustawodawstwem obowiązującym na danym terytorium; lub
b) zostały odzyskane po ich porzuceniu lub ucieczce zgodnie z ustawodawstwem obowiązującym na danym terytorium;
c) zostały nabyte lub wprowadzone do Wspólnoty zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 338/97;
d) zostały nabyte lub wprowadzone do Wspólnoty przed dniem 1 czerwca 1997 r. zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3626/82 [5];
e) zostały nabyte lub wprowadzone do Wspólnoty przed dniem 1 stycznia 1984 r. zgodnie z przepisami Konwencji; lub
f) zostały nabyte lub wprowadzone na terytorium Państwa Członkowskiego przed datą, w której rozpoczęto wobec nich stosować przepisy rozporządzeń, określonych w lit. c) lub d), lub postanowienia Konwencji lub w której te przepisy znalazły zastosowanie w danym Państwie Członkowskim.
3. Świadectwo wydane do celów art. 8 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 338/97 stwierdza, że gatunki wymienione w załączniku A do tego rozporządzenia zwolnione są z co najmniej jednego z zakazów ustanowionych w art. 8 ust. 1 tego rozporządzenia, ponieważ:
a) zostały nabyte lub wprowadzone do Wspólnoty w okresie, gdy przepisy dotyczące gatunków wymienionych w tym załączniku lub dodatku I do Konwencji lub w załączniku C1 do rozporządzenia (EWG) nr 3626/82 nie miały wobec nich zastosowania; lub
b) pochodzą z Państwa Członkowskiego i zostały przejęte ze środowiska naturalnego zgodnie z ustawodawstwem obowiązującym na danym terytorium; lub
c) zostały odzyskane po ich porzuceniu lub ucieczce zgodnie z ustawodawstwem obowiązującym na danym terytorium; lub
d) są zwierzętami urodzonymi i wyhodowanymi w niewoli, stanowią ich część lub wywodzą się z takich zwierząt; lub
e) mają zezwolenie, aby je wykorzystać do jednego z celów określonych w art. 8 ust. 3 lit. c), e) i g) rozporządzenia (WE) nr 338/97.
4.
Świadectwo wydane do celów art. 9 rozporządzenia (WE) nr 338/97 stwierdza, że przepływ żywych okazów gatunków wymienionych w załączniku A do tego rozporządzenia, z nakazanej lokalizacji wskazanej w zezwoleniu na przywóz lub wcześniej wydanych świadectw jest prawnie dozwolony.
5.
Wnioskodawca zobowiązany jest, w stosownych przypadkach, wypełnić rubryki, 1, 2 i 4-19 formularza wniosku oraz rubryki 1 i 4-18 oryginału i wszystkich kopii.
Państwa Członkowskie mogą jednakże postanowić, że należy wypełnić jedynie formularz wniosku. W takim przypadku wniosek może obejmować więcej niż jedno świadectwo.
6.
Należycie wypełniony formularz należy przedłożyć organom zarządzającym Państwa Członkowskiego, na którego terytorium znajdują się okazy, wraz z niezbędnymi informacjami i dokumentami dowodowymi wymaganymi przez organ w celu umożliwienia ustalenia, czy świadectwo powinno być wydane.
Pominięcie informacji we wniosku wymaga uzasadnienia.
W przypadku złożenia wniosku o świadectwo dotyczące okazów, dla których taki wniosek został wcześniej odrzucony, wnioskodawca musi powiadomić organy zarządzające o wcześniejszej odmowie.
Artykuł 21
1. W przypadku gdy przesyłka objęta "kopią dla posiadacza" (formularz 2) zezwolenia na przywóz, "kopią dla importera" (formularz 2) powiadomienia o przywozie lub świadectwem została podzielona lub w przypadku gdy z innych powodów zapisy w tych dokumentach dłużej nie odzwierciedlają rzeczywistej sytuacji, organ zarządzający może dokonać koniecznych zmian zgodnie z art. 4 ust. 2 lub wydać co najmniej jedno świadectwo zgodne z przepisami i do celów określonych w art. 20 oraz po wcześniejszym ustaleniu ważności dokumentu, który ma zostać zastąpiony, w miarę potrzeby, po konsultacji z organem zarządzającym innego Państwa Członkowskiego.
2.
W przypadku gdy wydano świadectwa zastępujące "kopię dla posiadacza" (formularz 2) zezwolenia na przywóz, "kopię dla importera" (formularz 2) powiadomienia o przywozie lub wcześniej wydane świadectwo, taki dokument zostaje zachowany przez organ zarządzający wydający świadectwo.
3.
Świadectwo, które zostało utracone, skradzione lub zniszczone, może być zastąpione jedynie przez organ, który go wydał.
4.
W przypadku gdy do celów ust. 1 organ zarządzający konsultuje się z organem zarządzającym innego Państwa Członkowskiego, inne Państwo Członkowskie udziela odpowiedzi w ciągu jednego tygodnia.
SEKCJA 7
Etykiety
Artykuł 22
1. Zgodnie z art. 7 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 338/97 etykiety określone w art. 2 ust. 4 obecnego rozporządzenia używane są jedynie do przesunięcia kredytów niekomercyjnych, darowizn między zarejestrowanymi naukowcami i instytucjami naukowymi i wymiany gatunków ziół, zakonserwowanych, zasuszonych lub zasadzonych okazów muzealnych oraz żywego materiału roślinnego dla badań naukowych.
2.
Organ zarządzający Państwa Członkowskiego, w którym znajdują się i mają swoje siedziby naukowcy i instytucje naukowe określone w ust. 1, nadają im numer rejestracyjny składający się z pięciu cyfr, z których pierwsze dwie stanowią dwuliterowy, krajowy kod ISO danego Państwa Członkowskiego, a trzy ostatnie — niepowtarzalny numer nadany każdej instytucji przez właściwy organ zarządzający.
3.
Naukowcy i instytucje naukowe, o których mowa, wypełniają rubryki 1-5 etykiety i dokonując zwrotu części etykiety przeznaczonej do tego celu, niezwłocznie przekazują organowi zarządzającemu, przy których zostały zarejestrowane, wszelkie szczegółowe informacje dotyczące użycia każdej etykiety.
SEKCJA 8
Urzędy celne (poza granicznymi urzędami celnymi w punkcie wprowadzenia okazów na terytorium Wspólnoty)
Artykuł 23
1. Zgodnie z art. 4 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 338/97 w przypadku gdy przesyłka, która ma być wprowadzona do Wspólnoty, przybywa do granicznego urzędu celnego drogą morską, powietrzną lub kolejową w celu jej wysłania tym samym środkiem transportu bez przejściowego składowania, do innego urzędu celnego we Wspólnocie, określonego zgodnie z art. 12 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 338/97, kontroli i przedłożenia dokumentów przywozowych dokonuje się w urzędzie celnym, do którego przesyłka została wysłana.
2. W przypadku gdy zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 338/97 przesyłka została poddana kontroli w urzędzie celnym określonym zgodnie z art. 12 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 338/97 i wysłana do innego urzędu celnego w celu przeprowadzenia kolejnych procedur celnych, urząd celny, któremu przekazano przesyłkę, wymaga przedstawienia "kopii dla posiadacza" (formularz 2) zezwolenia na przywóz, wypełnionego zgodnie z art. 12 niniejszego rozporządzenia lub "kopii dla importera" (formularz 2) powiadomienia o przywozie, wypełnionego zgodnie z art. 14, i może przeprowadzić wszelkie kontrole, jakie uzna za konieczne w celu ustalenia zgodności z przepisami rozporządzenia (WE) nr 338/97 i niniejszego rozporządzenia.
ROZDZIAŁ III
OKAZY URODZONE I WYHODOWANE W NIEWOLI I ROZMNAŻANE SZTUCZNIE
Artykuł 24
Bez uszczerbku dla przepisów art. 25 okazy gatunków zwierzęcych uważane są za urodzone i wyhodowane w niewoli, jeżeli właściwy organ zarządzający, po konsultacji z właściwym organem naukowym Państwa Członkowskiego, uzyska wystarczające dowody na to, że:
a) okaz jest potomkiem lub wywodzi się z potomstwa urodzonego lub w inny sposób uzyskanego w środowisku kontrolowanym, z rodziców, którzy spółkowali ze sobą lub ich gamety zostały w inny sposób przeniesione do kontrolowanego środowiska, w przypadku reprodukcji seksualnej, lub z rodziców, którzy przebywali w środowisku kontrolowanym w momencie rozpoczęcia rozwoju potomstwa, w przypadku reprodukcji aseksualnej;
b) stado hodowlane zostało utworzone zgodnie z przepisami prawa, które miały do niego zastosowanie w momencie jego pozyskania i w sposób nieprzynoszący szkody dla przetrwania danych gatunków w warunkach naturalnych;
c) stado hodowlane jest utrzymywane bez wprowadzania do niego gatunków żyjących w warunkach naturalnych, z wyjątkiem sporadycznego uzupełniania zwierząt, jaj lub gamet zgodnie ze stosownymi przepisami prawa i w sposób nieprzynoszący szkody dla przetrwania danych gatunków w warunkach naturalnych, jedynie w następujących celach:
i) zapobieżenie lub zmniejszenie skali szkodliwego chowu wsobnego, przy czym wielkość takiej partii uzupełniającej powinna zostać ustalona w zależności od potrzeby nowego materiału genetycznego;
ii) pozbycie się skonfiskowanych zwierząt zgodnie z art. 16 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 338/97; lub
iii) wyjątkowo, do wykorzystania jako stado hodowlane;
d) stado hodowlane samo z siebie wydało potomstwo z drugiego pokolenia lub kolejnych pokoleń w środowisku kontrolowanym lub jest zarządzane w sposób, który okazał się skuteczny i niezawodny w wytworzeniu potomstwa drugiego pokolenia w środowisku kontrolowanym.
Artykuł 25
W przypadku gdy do celów art. 24, 32 lit. a) lub art. 33 ust. 1 właściwy organ uznaje za konieczne ustalenie przodka zwierzęcia poprzez analizę krwi lub innych tkanek, wyniki takiej analizy lub niezbędne próbki zostają udostępnione w sposób zalecony przez ten organ.
Artykuł 26
Okazy gatunków roślin uważane są za sztucznie rozmnożone, jedynie w przypadku gdy właściwy organ zarządzający, po konsultacji z właściwym organem naukowym danego Państwa Członkowskiego, uzyska wystarczające dowody na to, że:
a) okaz jest rośliną wyhodowaną z nasion, sadzonek, poprzez podziały, z tkanek przyrannych lub innych tkanek roślinnych, zarodników lub odrośli w warunkach kontrolowanych, tj. w nienaturalnym środowisku, które podlega intensywnej manipulacji na skutek interwencji człowieka, która może uprawę roli, nawożenie, odchwaszczanie, nawadnianie lub czynności pielęgnacyjne, takie jak sadzenie w doniczkach, uprawianie grządek i ochrona przed szkodliwymi warunkami pogodowymi;
b) zasoby macierzystych roślin uprawnych zostały ustalone zgodnie z przepisami prawa, które mają zastosowanie w dacie ich pozyskania i są utrzymywane w sposób nieprzynoszący szkody dla przetrwania gatunków w warunkach naturalnych;
c) zasoby macierzystych roślin uprawnych zarządzane są w sposób gwarantujący ich długotrwałe utrzymanie; oraz
d) w przypadku szczepów roślin, zarówno kłącze, jak i szczep zostały rozmnożone sztucznie zgodnie z lit. a), b) i c).
Drewno pochodzące z drzew uprawianych na plantacjach jednogatunkowych uważane jest za rozmnożone sztucznie zgodnie z akapitem pierwszym.
ROZDZIAŁ IV
RZECZY OSOBISTEGO UŻYTKU I MAJĄTEK RUCHOMY GOSPODARSTWA DOMOWEGO
Artykuł 27
Wprowadzanie do Wspólnoty rzeczy osobistego użytku i majątku ruchomego gospodarstwa domowego
1.
Odstępstwo od art. 4 rozporządzenia (WE) nr 338/97 w odniesieniu do rzeczy osobistego użytku i majątku ruchomego gospodarstwa domowego ustanowione w art. 7 ust. 3 tego rozporządzenia nie ma zastosowania do okazów wykorzystywanych w celu korzyści handlowych, sprzedawanych, wydawanych w celach handlowych, hodowanych na sprzedaż, oferowanych do sprzedaży lub transportowanych w celu sprzedaży.
Odstępstwo to stosuje się wyłącznie do okazów, włącznie z trofeami myśliwskimi, które stanowią część:
- bagażu osobistego podróżnych przybywających z państwa trzeciego, lub
- mienia osobistego osoby fizycznej zmieniającej swoje miejsce normalnego zamieszkania z państwa trzeciego na Wspólnotę,
lub które są trofeami myśliwskimi podróżnego, przywożonymi w późniejszym terminie.
2. Odstępstwo od przepisów art. 4 rozporządzenia (WE) nr 338/97 w odniesieniu do rzeczy osobistego użytku i majątku ruchomego gospodarstwa domowego, ustanowione w art. 7 ust. 3 tego rozporządzenia, nie ma zastosowania do okazów gatunków wymienionych w załączniku A tego rozporządzenia, w przypadku gdy okazy te są wprowadzane do Wspólnoty po raz pierwszy przez osobę normalnie zamieszkującą terytorium Wspólnoty lub która właśnie zamieszkała we Wspólnocie.
3.
Pierwsze wprowadzenie do Wspólnoty rzeczy osobistego użytku i majątku ruchomego gospodarstwa domowego, włącznie z trofeami myśliwskimi, przez osobę, która normalnie ma swoje miejsce normalnego zamieszkania we Wspólnocie i które obejmuje okazy gatunków wymienionych w załączniku B do rozporządzenia (WE) nr 338/97, nie wymaga przedłożenia organom celnym zezwolenia na przywóz, w przypadku gdy przedstawiono oryginał świadectwa powrotnego wywozu i jego kopię.
Organy celne przesyłają oryginał zgodnie z art. 19 i zwracają posiadaczowi ostemplowaną kopię.
4.
Ponowne wprowadzenie do Wspólnoty rzeczy osobistego użytku lub majątku ruchomego gospodarstwa domowego, włącznie z trofeami myśliwskimi, przez osobę, która ma swoje miejsce normalnego zamieszkania we Wspólnocie, i które obejmuje okazy gatunków wymienionych w załącznikach A lub B do rozporządzenia (WE) nr 338/97, nie wymaga przedłożenia organom celnym zezwolenia na przywóz, w przypadku gdy przedstawiono zatwierdzoną przez organ "kopię dla posiadacza" (formularz 2) wcześniej wykorzystanego wspólnotowego zezwolenia na przywóz lub wywóz, kopię dokumentu określonego w ust. 3 lub dowód na to, że okazy pozyskano na terytorium Wspólnoty.
5.
W drodze odstępstwa od ust. 3 i 4 wprowadzenie lub ponowne wprowadzenie do Wspólnoty następujących pozycji wymienionych w załączniku B do rozporządzenia (WE) nr 338/97 nie wymaga przedłożenia zezwolenia na przywóz lub zezwolenia na (powrotny) wywóz:
a) kawior z gatunków jesiotra (Acipenseriformes spp.) maksymalnie do 250 gramów na osobę;
b) "pałeczki deszczowe" z gatunku Cactaceae do trzech na osobę.
Artykuł 28
Wywóz i powrotny wywóz ze Wspólnoty rzeczy osobistego użytku i majątku ruchomego gospodarstwa domowego
1.
Odstępstwo od przepisów art. 5 rozporządzenia (WE) nr 338/97 w odniesieniu do rzeczy osobistego użytku i majątku ruchomego gospodarstwa domowego, ustanowione w art. 7 ust. 3 tego rozporządzenia, nie ma zastosowania do okazów wykorzystywanych w celu osiągnięcia korzyści handlowych, sprzedawanych, wydawanych w celach handlowych, hodowanych na sprzedaż, oferowanych do sprzedaży lub przewożonych w celu sprzedaży.
Odstępstwo to ma zastosowanie wyłącznie do okazów (włącznie z trofeami myśliwskimi), które stanowią część:
- bagażu osobistego podróżnych udających się do państwa trzeciego, lub
- mienia osobistego osoby fizycznej zmieniającej swoje miejsce normalnego zamieszkania ze Wspólnoty na państwo trzecie.
2. W przypadku wywozu odstępstwo od przepisów art. 5 rozporządzenia (WE) nr 338/97 w odniesieniu do rzeczy osobistego użytku i majątku ruchomego gospodarstwa domowego, ustanowione w art. 7 ust. 3 tego rozporządzenia nie ma zastosowania do okazów gatunków wymienionych w załącznikach A lub B do tego rozporządzenia.
3. Pierwsze wprowadzenie do Wspólnoty rzeczy osobistego użytku lub majątku ruchomego gospodarstwa domowego, włącznie z trofeami myśliwskimi, przez osobę normalnie zamieszkującą we Wspólnocie, które obejmuje okazy gatunków wymienionych w załącznikach A lub B do rozporządzenia (WE) nr 338/97, nie wymaga przedłożenia organom celnym świadectwa powrotnego wywozu, w przypadku gdy przedstawiono zatwierdzoną przez organ "kopię dla posiadacza" (formularz 2) wcześniej wykorzystanego wspólnotowego zezwolenia na przywóz lub wywóz, kopię określoną w art. 27 ust. 3 lub dowód na to, że okazy pozyskano na terytorium Wspólnoty.
4.
W drodze odstępstwa od ust. 2 i 3 wywóz lub powrotny wywóz następujących pozycji wymienionych w załączniku B do rozporządzenia (WE) nr 338/97 nie wymaga przedłożenia zezwolenia na wywóz lub dokumentu powrotnego wywozu:
a) kawior z gatunków jesiotra (Acipenseriformes spp.) maksymalnie do 250 gramów na osobę;
b) pałeczki deszczowe z gatunku Cactaceae do trzech na osobę.
ROZDZIAŁ V
WYŁĄCZENIA
Artykuł 29
1. W przypadku okazów określonych w art. 8 ust. 3 lit. a)-c) rozporządzenia (WE) nr 338/97 wyłączenia można przyznać, jedynie pod warunkiem że wnioskodawca przedstawił właściwemu organowi zarządzającemu wystarczające dowody na to, że warunki określone w tym artykule zostały spełnione.
2. W przypadku okazów określonych w art. 8 ust. 3 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 338/97 wyłączenia można przyznać, jedynie pod warunkiem że wnioskodawca przedstawił właściwemu organowi zarządzającemu wystarczające dowody na to, że dane okazy zostały urodzone i wyhodowane w niewoli lub rozmnożone sztucznie, zgodnie z art. 24, 25 i 26 niniejszego rozporządzenia, przy czym właściwy organ zarządzający konsultuje się z właściwym organem naukowym.
3. W przypadku okazów określonych w art. 8 ust. 3 lit. e)-g) rozporządzenia (WE) nr 338/97 wyłączenia można przyznać, jedynie pod warunkiem że wnioskodawca przedstawił właściwemu organowi zarządzającemu wystarczające dowody na to, po konsultacji z właściwym organem naukowym, że warunki określone w tym artykule zostały spełnione.
4. W przypadku okazów określonych w art. 8 ust. 3 lit. h) rozporządzenia (WE) nr 338/97 wyłączenia można przyznać, jedynie pod warunkiem że wnioskodawca przedstawił właściwemu organowi zarządzającemu wystarczające dowody na to, że dane okazy zostały przeniesione ze środowiska naturalnego Państwa Członkowskiego, zgodnie z prawem ustawodawstwa w tym państwie.
Artykuł 30
Bez uszczerbku dla przepisów art. 9 rozporządzenia (WE) nr 338/97 odstępstwo od zakazów art. 8 ust. 1 tego rozporządzenia można przyznać instytucjom naukowym zatwierdzonym przez organ zarządzający, po konsultacji z władzami naukowymi, do celów niniejszego artykułu, w drodze wydania świadectwa obejmującego wszystkie zebrane okazy gatunków wymienionych w załączniku A do tego rozporządzenia, przeznaczone do hodowli lub sztucznego rozmnażania w niewoli, co po pewnym czasie przyniesie korzyści dla ich zachowania lub do celów badawczych lub edukacyjnych służących ochronie lub zachowaniu gatunków, pod warunkiem że transakcje sprzedaży okazów prowadzone będą jedynie z innymi instytucjami naukowymi posiadającymi tego rodzaju świadectwo.
Artykuł 31
Bez uszczerbku dla przepisów art. 9 rozporządzenia (WE) nr 338/97 zakaz zakupu, oferowania zakupu lub nabycia okazów gatunków wymienionych w załączniku A do tego rozporządzenia w celach handlowych oraz przepis art. 8 ust. 3 tego rozporządzenia, zgodnie z którym wyłączenia z tych zakazów przyznaje się, wydając odrębne świadectwa dla poszczególnych przypadków, nie ma zastosowania, w przypadku gdy objęte zakazami okazy:
a) objęte są jednym ze świadectw przewidzianych w art. 20 ust. 3 i mają być wykorzystane zgodnie z celami określonymi w tym artykule; lub
b) podlegają jednemu z ogólnych wyłączeń przewidzianych w art. 32.
Artykuł 32
Zakazy art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 338/97 i przepis zawarty w art. 8 ust. 3 tego rozporządzenia, zgodnie z którym wyłączenia z zakazów przyznaje się, wydając odrębne świadectwa dla poszczególnych przypadków, nie ma zastosowania do:
a) okazów zwierząt urodzonych i wyhodowanych w niewoli z gatunków wymienionych w załączniku VIII oraz ich hybryd, pod warunkiem że okazy odnotowanych gatunków zostaną oznakowane zgodnie z art. 36 ust. 1 niniejszego rozporządzenia;
b) sztucznie rozmnażane okazy gatunków roślinnych;
c) okazy, które zostały pozyskane ponad 50 lat temu, określone w art. 2 lit. w) rozporządzenia (WE) nr 338/97.
W wyżej wymienionych przypadkach świadectwo nie jest wymagane.
Artykuł 33
1.
Do celów art. 8 ust. 3 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 338/97 Państwo Członkowskie może udostępnić wydane wcześniej świadectwa hodowcom zatwierdzonym w tymcelu przez organ zarządzający, pod warunkiem że prowadzą oni rejestry hodowli, które udostępnią właściwemu organowi zarządzającemu na wniosek.
Świadectwa te, w rubryce 20, zawierają następujące oświadczenie:
"Świadectwo jest ważne jedynie dla następujących taksonów:…"
.
2. Do celów art. 8 ust. 3 lit. d) i h) rozporządzenia (WE) nr 338/97 Państwo Członkowskie może udostępnić wydane wcześniej świadectwa osobom zatwierdzonym przez organ zarządzający, sprzedającym, na podstawie tych świadectw, martwe okazy wyhodowane w niewoli i/lub niewielkie ilości martwych okazów, które zostały legalnie przeniesione ze środowiska naturalnego na terytorium Wspólnoty, pod warunkiem że osoby te:
a) prowadzą rejestrację, którą na wniosek przedstawią właściwym organom zarządzającym, zawierającą szczegółowe informacje o sprzedanych okazach/gatunkach, przyczynie śmierci (jeśli jest znana), osobach, od których okazy zostały nabyte i którym zostały one sprzedane; oraz
b) złożą właściwemu organowi zarządzającemu roczne sprawozdanie zawierające szczegółowe informacje o sprzedaży w ciągu danego roku, rodzaju i liczbie okazów, gatunkach i sposobie nabycia okazów.
ROZDZIAŁ VI
ZNAKOWANIE OKAZÓW
Artykuł 34
1. Świadectwo do celów art. 8 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 338/97 może zostać wydane jedynie w odniesieniu do żywych kręgowców, w przypadku gdy wnioskodawca przedstawił właściwemu organowi zarządzającemu wystarczające dowody na to, że odpowiednie przepisy art. 36 niniejszego rozporządzenia zostały spełnione.
2.
Zezwolenia na przywóz dla następujących okazów mogą zostać wydane, jedynie w przypadku gdy wnioskodawca przedstawił właściwemu organowi zarządzającemu wystarczające dowody na to, że zostały one oznakowane zgodnie z art. 36 ust. 4:
a) okazy pochodzące z działalności hodowlanej prowadzonej w niewoli, zatwierdzone przez strony Konwencji;
b) okazy pochodzące z działalności gospodarstw hodowlanych, zatwierdzone przez Konferencję Stron Konwencji;
c) okazy z populacji gatunków wymienionych w dodatku I do Konwencji, dla których Konferencja Stron Konwencji zatwierdziła kontyngent wywozowy;
d) kły słoni afrykańskich i ich pocięte części, które mierzą powyżej 20 cm i ważą 1 kg;
e) surowe, garbowane i/lub wykończone skóry krokodyle, boki, ogony, gardziele, stopy, kawałki pleców i inne ich części, które są wywożone do Wspólnoty oraz całe surowe, garbowane lub wykończone skóry krokodyle i boki powrotnie wywożone do Wspólnoty;
f) żywe kręgowce z gatunków wymienionych w załączniku A do rozporządzenia (WE) nr 338/97, które należą do objazdowych ekspozycji żywych zwierząt;
g) każdy pierwotny pojemnik (puszka, słoik lub pudełko, do którego bezpośrednio pakowany jest kawior), zawierający powyżej 249 gramów kawioru, na podstawie zastosowania etykiet nienadających się do ponownego wykorzystania na każdym pierwotnym pojemniku przywiezionym do Wspólnoty z kraju pochodzenia;
h) pierwotne pojemniki zawierające mniej, niż 250 gramów kawioru, na podstawie zastosowania etykiet nienadających się do ponownego wykorzystania na wtórnych pojemnikach, włącznie z opisem zawartości pojemnika przywożonej do Wspólnoty z kraju pochodzenia.
Artykuł 35
1.
Świadectwa powrotnego wywozu dla okazów oznakowanych zgodnie z art. 34 ust. 2 lit. a)-d) i f), które nie zostały w znacznym stopniu zmodyfikowane, mogą zostać wydane, jedynie w przypadku gdy wnioskodawca przedstawił właściwemu organowi zarządzającemu wystarczające dowody na to, że oryginalne oznakowania pozostały nienaruszone.
2.
Świadectwa powrotnego wywozu dla całych surowych, garbowanych i/lub wykończonych skór krokodylich i boków mogą zostać wydane, jedynie w przypadku gdy wnioskodawca przedstawił właściwemu organowi zarządzającemu wystarczające dowody na to, że oryginalne metki fabryczne pozostały nienaruszone lub, w przypadku gdy metki te utracono lub usunięto, że okazy zostały oznakowane metką powrotnego wywozu.
3.
Zezwolenia na wywóz dla następujących okazów mogą zostać wydane, jedynie w przypadku gdy wnioskodawca przedstawił właściwemu organowi zarządzającemu wystarczające dowody na to, że zostały one oznakowane zgodnie z art. 36 ust. 4:
a) każdy pierwotny pojemnik (puszka, słoik lub pudełko, do którego bezpośrednio pakowany jest kawior), zawierający powyżej 249 gramów kawioru, na podstawie zastosowania etykiet nienadających się do ponownego wykorzystania na każdym pierwotnym pojemniku;
b) pierwotne pojemniki zawierające mniej niż 250 gramów kawioru, na podstawie zastosowania etykiet nienadających się do ponownego wykorzystania na wtórnych pojemnikach, włącznie z opisem zawartości pojemnika.
Artykuł 36
1.
Do celów art. 34 ust. 1 stosuje się następujące litery:
a) ptaki urodzone i wyhodowane w niewoli znakuje się zgodnie z ust. 5 lub, w przypadku gdy właściwy organ zarządzający jest przekonany, że tej metody nie można zastosować ze względu na fizyczne właściwości i zwyczaje ptaka, przy pomocy urządzenia radiolokacyjnego z mikroukładem, który nie może być zmieniany, o niepowtarzalnym numerze, zgodnym z normami ISO: 11784:1996 (E) i 11785:1996 (E);
b) żywe kręgowce, poza ptakami urodzonymi i wyhodowanymi w niewoli, znakuje się przy pomocy urządzenia radiolokacyjnego z mikroukładem, który nie może być zmieniany, o niepowtarzalnym numerze, zgodnym z normami ISO: 11784:1996 (E) i 11785:1996 (E); lub, w przypadku gdy właściwy organ zarządzający jest przekonany, że ta metoda jest nieodpowiednia ze względu na fizyczne właściwości i zwyczaje okazów/gatunków, dane okazy znakuje się przy pomocy pierścieni, obrączek, tatuaży itp. lub identyfikuje innymi odpowiednimi środkami.
2.
Artykuł 34 ust. 1 nie ma zastosowania, w przypadku gdy właściwy organ zarządzający jest przekonany, że w momencie wydania odpowiedniego świadectwa fizyczne właściwości objętych nim okazów nie pozwalają na bezpieczne zastosowanie jakiejkolwiek metody znakowania.
W przypadku wystąpienia tego typu okoliczności organ zarządzający odnotowuje to w rubryce 20 świadectwa lub, jeśli istnieje możliwość bezpiecznego zastosowania metody znakowania w późniejszym terminie, zawiera w tej rubryce odpowiednie klauzule.
3.
Okazy oznakowane przy pomocy urządzenia radiolokacyjnego z mikroukładem, innego niż zgodny z normami ISO 11784:1996 (E) i 11785:1996 (E) przed dniem 1 stycznia 2002 r., lub przy pomocy jednej z metod określonych w ust. 1 przed dniem 1 czerwca 1997 r., lub zgodnie z ust. 4 przed wprowadzeniem okazów do Wspólnoty uważa się za oznakowane zgodnie z ust. 1.
4.
Okazy określone w art. 34 ust. 2 i art. 35 znakuje się zgodnie z metodą zatwierdzoną i zalecaną dla nich przez Konferencję Stron Konwencji.
5.
Ptaki urodzone i wyhodowane w niewoli znakuje się przy pomocy unikalnie oznaczonej, szczelnie zamkniętej obrączki zakładanej na nogę, tj. pierścienia lub obrączki o obwodzie ciągłym, bez żadnych przerw lub złączeń, której nie próbowano w żaden sposób otworzyć, której rozmiar nie pozwala na jej usunięcie w momencie, gdy noga ptaka osiągnie pełnię wzrostu po tym, jak w pierwszych dniach życia ptaka zastosowano tę obrączkę, która została wyprodukowana specjalnie w tym celu.
Artykuł 37
W przypadku gdy na terytorium Wspólnoty znakowanie żywych zwierząt wymaga przytwierdzenia metki, obrączki, pierścienia lub innego przyrządu, oznaczenia części zwierzęcej anatomii lub wszczepienia urządzenia radiolokacyjnego z mikroukładem działania te są podejmowane z właściwą ludzką troską, w poszanowaniu dobra i naturalnych zachowań znakowanych okazów.
Artykuł 38
1.
Zgodnie z art. 36 właściwe organy Państw Członkowskich uznają metody znakowania zatwierdzone przez właściwe organy innych Państw Członkowskich.
2.
Zezwolenie lub świadectwo dotyczące okazów zawiera szczegółowe informacje o znakowaniu, w przypadku gdy taki dokument jest wymagany na mocy przepisów niniejszego rozporządzenia.
ROZDZIAŁ VII
SPRAWOZDANIA I INFORMACJE
Artykuł 39
1.
Państwa Członkowskie gromadzą dane dotyczące przywozu do Wspólnoty oraz wywozu i powrotnego wywozu ze Wspólnoty, który miał miejsce na podstawie zezwoleń i świadectw wydanych przez ich organy zarządzające, niezależnie od rzeczywistego miejsca wprowadzenia lub (powrotnego) wywozu okazów.
Państwa Członkowskie, zgodnie z art. 15 ust. 4 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 338/97, przekazują Komisji te informacje dotyczące roku kalendarzowego, przed dniem 15 czerwca następnego roku, dla gatunków wymienionych w załącznikach A, B i C do tego rozporządzenia, w formie elektronicznej, zgodnie z wytycznymi w odniesieniu do sporządzania i składania rocznych sprawozdań CITES, wydanymi przez sekretariat Konwencji.
Sprawozdania zawierają informacje o przechwyconych i skonfiskowanych przesyłkach.
2.
Informacje określone w ust. 1 są przedstawiane w dwóch odrębnych częściach:
a) jedna część dotycząca przywozu, wywozu i powrotnego wywozu okazów gatunków wymienionych w dodatkach do Konwencji; oraz
b) druga część dotycząca przywozu, wywozu i powrotnego wywozu okazów innych gatunków wymienionych w załącznikach A, B i C do rozporządzenia (WE) nr 338/97 oraz sprowadzenia do Wspólnoty okazów gatunków wymienionych w załączniku D do tego rozporządzenia.
3.
W odniesieniu do przywozu przesyłek zawierających żywe zwierzęta Państwa Członkowskie, w miarę możliwości, prowadzą rejestr udziału procentowego okazów gatunków wymienionych w załącznikach A i B do rozporządzenia (WE) nr 338/97, które były martwe w momencie ich wprowadzenia do Wspólnoty.
4.
Rejestry określone w ust. 3 przekazywane są Komisji za każdy rok kalendarzowy przed dniem 15 czerwca następnego roku dla każdego gatunku osobno, w podziale na kraje powrotnego wywozu.
5. Informacje określone w art. 15 ust. 4 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 338/97 obejmują szczegóły dotyczące środków ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych podejmowania w celu wprowadzenia w życie i wykonania przepisów rozporządzenia (WE) nr 338/97 i niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 40
1. Mając na względzie przygotowanie zmian do rozporządzenia (WE) nr 338/97 zgodnie z art. 15 ust. 5 tego rozporządzenia, Państwa Członkowskie, w odniesieniu do gatunków już wyszczególnionych i kwalifikujących się do uwzględnienia w wykazie, przesyłają do Komisji wszelkie istotne informacje dotyczące:
a) stanu biologicznego i statusu handlowego tych gatunków;
b) sposobów wykorzystania ich okazów; oraz
c) metod kontrolowania handlu tymi okazami.
2. Projekty zmian do załączników B lub D rozporządzenia (WE) nr 338/97, zgodnie z art. 3 ust. 2 lit. c) lub d), lub art. 3 ust. 4 lit. a) tego rozporządzenia zostają przedstawione przez Komisję Grupie ds. Przeglądu Naukowego w celu zasięgnięcia opinii przed ich przedłożeniem Komitetowi.
ROZDZIAŁ VIII
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 41
1. Niezwłocznie po ustanowieniu ograniczenia zgodnie z art. 4 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 338/97 i do czasu jego zniesienia Państwa Członkowskie odrzucają wnioski o zezwolenia na przywóz dotyczące okazów wywożonych z krajów dotkniętych ograniczeniem lub z krajów pochodzenia.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1 zezwolenie na przywóz można wydać, w przypadku gdy:
a) wniosek o zezwolenie na przywóz został wydany przed ustanowieniem ograniczenia; oraz
b) właściwy organ zarządzający Państwa Członkowskiego jest przekonany o istnieniu umowy lub zamówienia, którego tytułem dokonano płatności lub w wyniku którego okazy zostały już wysłane.
3.
Okres ważności zezwolenia na przywóz wydanego na mocy odstępstwa przewidzianego w ust. 2 nie może przekraczać jednego miesiąca.
4.
Ograniczenia określone w ust. 1, o ile nie są przedmiotem szczególnej decyzji podjętej w innym trybie, nie mają zastosowania do:
a) okazów urodzonych i wyhodowanych w niewoli lub rozmnażanych sztucznie, zgodnie z art. 24, 25 i 26;
b) okazów przywożonych do celów określonych w art. 8 ust. 3 lit. e), f) lub g) rozporządzenia (WE) nr 338/97;
c) okazów, żywych lub martwych, które stanowią część majątku gospodarstwa domowego osób przeprowadzających się do Wspólnoty w celu zamieszkania na jej terytorium.
Artykuł 42
Rozporządzenie (WE) nr 939/97 traci moc.
Artykuł 43
1. Świadectwa wydane zgodnie z art. 11 rozporządzenia (EWG) nr 3626/82 i art. 22 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3418/83 [6] mogą nadal być wykorzystywane do celów art. 5 ust. 2 lit. b), art. 5 ust. 3 lit. b), c) i d) i art. 5 ust. 4 akapity drugi i trzeci, oraz art. 8 ust. 3 lit. a) i d)–h) rozporządzenia (WE) nr 338/97.
2. Przyznane wyłączenia z zakazów art. 6 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3626/82 pozostają w mocy aż do ostatniego dnia ich ważności, o ile tak określono.
3.
Państwa Członkowskie mogą kontynuować wydawanie świadectw w formie ustanowionej w załączniku III rozporządzenia (WE) nr 939/97 do jednego roku po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 44
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję i sekretariat Konwencji o przepisach przyjętych specjalnie w celu wprowadzenia w życie niniejszego rozporządzenia i wszelkich instrumentach prawnych wykorzystanych i środkach podjętych w celu jego wprowadzenia w życie i stosowania.
Komisja przekazuje tę informacje innym Państwom Członkowskim.
Artykuł 45
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1809/2001
z dnia 9 sierpnia 2001 r.
zmieniające załączniki I, II, III, V, VII, VIII i IX do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3030/93 w sprawie wspólnych reguł przywozu niektórych wyrobów włókienniczych z państw trzecich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3030/93 z dnia 12 października 1993 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu niektórych wyrobów włókienniczych z państw trzecich [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 391/2000 [2], w szczególności jego art. 19,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rada podjęła decyzję z dnia 29 czerwca 2000 r. [3] w sprawie podpisania Porozumienia w formie wymiany listów zmieniającego Porozumienie między Wspólnotą Europejską a Socjalistyczną Republiką Wietnamu dotyczące handlu wyrobami włókienniczymi i odzieżowymi oraz w sprawie upoważnienia do jego tymczasowego stosowania.
(2) Rada podjęła decyzję z dnia 9 listopada 2000 r. [4] w sprawie listy wyrobów włókienniczych i odzieżowych, jakie mają zostać włączone do GATT 1994 z dniem 1 stycznia 2002 r.
(3) Rada podjęła decyzję z dnia 23 listopada 2000 r. [5] w sprawie podpisania Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Chińską Republiką Ludową dotyczącego rozszerzenia i zmiany Porozumienia między Wspólnotą Europejską a Chińską Republiką Ludową w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi oraz w sprawie upoważnienia do jego tymczasowego stosowania.
(4) Rada podjęła decyzję z dnia 4 grudnia 2000 r. [6] w sprawie zawarcia porozumień dotyczących handlu wyrobami włókienniczymi z niektórymi państwami trzecimi (Armenia, Azerbejdżan, Republika Białorusi, Chińska Republika Ludowa, Arabska Republika Egiptu, Była Jugosłowiańska Republika Macedonii, Gruzja, Kazachstan, Mołdawia, Królestwo Nepalu, Tadżykistan, Turkmenistan, Ukraina, Uzbekistan).
(5) Rada podjęła decyzję z dnia 19 grudnia 2000 r. [7] w sprawie podpisania Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską i Ukrainą dotyczącego handlu wyrobami włókienniczymi oraz w sprawie upoważnienia do jego tymczasowego stosowania.
(6) Rada podjęła decyzję z dnia 22 grudnia 2000 r. [8] w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania Porozumienia dotyczącego handlu wyrobami włókienniczymi między Wspólnotą Europejską oraz Republiką Chorwacji.
(7) Rada podjęła decyzję z dnia 26 lutego 2001 r. [9] w sprawie podpisania Porozumienia w formie wymiany Protokołu ustaleń między Wspólnotą Europejską a Demokratyczno-Socjalistyczną Republiką Sri Lanki dotyczącego uzgodnień w dziedzinie dostępu do rynku wyrobów włókienniczych i odzieżowych oraz w sprawie upoważnienia do jego tymczasowego stosowania.
(8) Rada podjęła decyzję z dnia 26 lutego 2001 r. [10] w sprawie podpisania Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Bośnią i Hercegowiną dotyczącego rozszerzenia i zmiany Porozumienia między Wspólnotą Europejską oraz Bośnią i Hercegowiną w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi oraz w sprawie upoważnienia do jego tymczasowego stosowania.
(9) Protokoły "włókiennicze" do Układów Europejskich z Łotwą i Litwą wygasły.
(10) Rada podjęła decyzję z dnia 23 lipca 2001 r. w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Republiką Estońską dotyczącego wypowiedzenia Protokołu 1 w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi i odzieżowymi do Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Estońską, z drugiej strony.
(11) Nazwa Ministerstwa Handlu w Hongkongu została zmieniona na "Ministerstwo Handlu i Przemysłu".
Władze Hongkongu dostarczyły nowe druki pozwoleń i świadectw pochodzenia.
(12) Wszystkie powyższe elementy spowodowały konieczność zmiany odnośnych partii załączników I, II, III, V, VII, VIII i IX do rozporządzenia (EWG) nr 3030/93 w celu uwzględnienia tych zmian, które mają zastosowanie do przywozu do Wspólnoty niektórych wyrobów włókienniczych pochodzących z niektórych państw trzecich w rozumieniu art. 19 wymienionego rozporządzenia.
Dla zachowania przejrzystości załączniki I, II, V, VII, VIII i IX zostały zastąpione wersjami uaktualnionymi.
(13) Aby zapewnić, że Wspólnota dotrzymuje swoich zobowiązań międzynarodowych, środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu należy stosować z mocą od dnia 1 stycznia 2001 r., z wyjątkiem porozumień z Demokratyczno-Socjalistyczną Republiką Sri Lanki, Bośnią i Hercegowiną, Ukrainą i Estonią.
(14) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Tekstylnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 3030/93 wprowadza się następujące zmiany:
1) Załącznik I zastępuje się załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia.
2) Załącznik II zastępuje się załącznikie II do niniejszego rozporządzenia.
3) W załączniku III art. 28 ust. 6 otrzymuje brzmienie:
"6.
Numer ten składa się z następujących elementów [11]:
- z dwóch liter służących do oznaczenia kraju wywozu, jak następuje:
- Argentyna = AR
- Armenia = AM
- Azerbejdżan = AZ
- Bangladesz = BD
- Białoruś = BY
- Bośnia i Hercegowina = BA
- Brazylia = BR
- Kambodża = KH
- Chiny = CN
- Chorwacja = HR
- Egipt = EG
- Była Jugosłowiańska Republika Macedonii = 96 [12]
- Gruzja = GE
- Hongkong = HK
- Indie = IN
- Indonezja = ID
- Kazachstan = KZ
- Kirgistan = KG
- Laos = LA
- Makau = MO
- Malezja = MY
- Mołdawia = MD
- Mongolia = MN
- Nepal = NP
- Pakistan = PK
- Peru = PE
- Filipiny = PH
- Federacja Rosyjska = RU
- Singapur = SG
- Korea Południowa = KR
- Sri Lanka = LK
- Tajwan = TW
- Tadżykistan = TJ
- Tajlandia = TH
- Turkmenistan = TM
- Ukraina = UA
- Zjednoczone Emiraty Arabskie = AE
- Uzbekistan = UZ
- Wietnam = VN
- z dwóch liter służących do oznaczenia planowanego Państwa Członkowskiego przeznaczenia, jak następuje:
- AT = Austria
- BL = Beneluks
- DE = Republika Federalna Niemiec:
- DK = Dania
- EL = Grecja
- ES = Hiszpania
- FI = Finlandia
- FR = Francja
- GB = Zjednoczone Królestwo
- IE = Irlandia
- IT = Włochy
- PT = Portugalia
- SE = Szwecja
- z jednocyfrowego numeru służącego do oznaczenia roku kontyngentowego lub roku rejestracji wywozu w przypadku wyrobów wymienionych w tabeli A w niniejszym załączniku, odpowiadającego ostatniej cyfrze w zapisie omawianego roku, np. "1" dla 2001 r. itd.
W przypadku wyrobów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej wymienionych w dodatku C do załącznika V numerem tym jest "7" dla 2001 r.,
- z dwucyfrowego numeru służącego do oznaczenia urzędu wystawiającego w kraju wywozu,
- z pięciocyfrowego numeru według numeracji ciągłej 00001–99999, przypisanego do konkretnego Państwa Członkowskiego przeznaczenia."
4) Tabelę A załącznika III zastępuje się załącznikiem III do niniejszego rozporządzenia.
5) Wzór druku 4 pozwolenia na wywóz z Hongkongu zastępuje się załącznikiem IV do niniejszego rozporządzenia.
6) Wzór druku 5 pozwolenia na wywóz z Hongkongu zastępuje się załącznikiem V do niniejszego rozporządzenia.
7) Wzór świadectwa pochodzenia z Hongkongu zastępuje się załącznikiem VI do niniejszego rozporządzenia.
8) Załącznik V zastępuje się załącznikiem VII do niniejszego rozporządzenia.
9) Załącznik VII zastępuje się załącznikiem VIII do niniejszego rozporządzenia.
10) Załącznik VIII zastępuje się załącznikiem IX do niniejszego rozporządzenia.
11) Załącznik IX zastępuje się załącznikiem X do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się z mocą od dnia 1 stycznia 2001 r.
W przypadku Demokratyczno-Socjalistycznej Republiki Sri Lanki oraz w przypadku Bośni i Hercegowiny niniejsze rozporządzenie stosuje się z mocą od dnia 1 marca 2001 r., a w odniesieniu do Ukrainy z mocą od dnia 26 marca 2001 r.
W przypadku Estonii niniejsze rozporządzenie stosuje się niezwłocznie po wejściu porozumienia w życie.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1812/2001
z dnia 14 września 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1886/2000 w odniesieniu do rozszerzania na niezrzeszonych niektórych zasad przyjętych przez organizacje producentów w sektorze rybołówstwa
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 104/2000 z dnia 17 grudnia 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków produktów rybołówstwa i akwakultury [1], zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 939/2001 [2], w szczególności jego art. 7ust. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1866/2000 z dnia 6 września 2000 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 104/2000 w odniesieniu do rozszerzania na niezrzeszonych niektórych zasad przyjętych przez organizacje producentów w sektorze rybołówstwa [3] zawiera w szczególności kryteria odnoszące się do oszacowywania stopnia reprezentatywności organizacji producentów w sektorze połowowym, które nie są odpowiednie dla sektora akwakultury.
Dlatego konieczne jest określenie szczególnych kryteriów w tym sektorze w zakresie reprezentatywności.
(2) Uwzględniając cechy sektora akwakultury, właściwe wydaje się także jasne określenie w tym rozporządzeniu zasad produkcji i wprowadzania do obrotu.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 1886/2000 powinno dlatego zostać zmienione.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Produktów Rybołówstwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1886/2000 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
1.
Działalność organizacji producentów w zakresie produkcji i wprowadzania do obrotu w sektorze rybołówstwa uważa się za dostatecznie reprezentatywną dla obszaru, w ramach którego proponuje się rozszerzyć zasady, o ile:
a) wprowadzanie do obrotu, przez organizacje producentów lub ich członków, gatunków, w odniesieniu do których miałyby mieć zastosowanie te zasady, stanowi więcej niż 65 % ogólnych ilości wprowadzanych do obrotu; oraz
b) liczba rybaków na pokładach statków używanych przez członków organizacji producentów stanowi więcej niż 50 % całkowitej liczby rybaków mających siedziby na obszarze, w stosunku do którego miałyby mieć zastosowanie te zasady.
2.
Do celów ust. 1 lit. a), uwzględnia się ilości wprowadzone do obrotu w poprzednim roku gospodarczym.
3.
Do celów obliczania udziału procentowego określonego w ust. 1 lit. b), uwzględnia się rybaków na pokładach statków, których całkowita długość nie przekracza 10 metrów lub wynosi 10 metrów proporcjonalnie do relacji między ilościami wprowadzanymi do obrotu przez takich rybaków a całkowitymi ilościami wprowadzanymi do obrotu na danym obszarze.
4.
Działalność organizacji producentów w zakresie produkcji i wprowadzania do obrotu w sektorze akwakultury, jak określono w ppkt 2.2 lit. a) załącznika III do rozporządzenia Rady (WE) nr 2792/1999 [4] uważa się za dostatecznie reprezentatywną dla obszaru, w ramach którego proponuje się rozszerzyć zasady, o ile produkcja organizacji producentów lub jej członków, gatunków, w odniesieniu do których miałyby mieć zastosowanie te zasady, stanowi więcej niż 40 % produkowanych ilości.
5.
Do celów stosowania ust. 4, uwzględnia się ilości wprowadzone do obrotu w poprzednim roku gospodarczym.
Artykuł 2
1. Zasady produkcji i wprowadzania do obrotu określone w art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 104/2000 obejmują następujące elementy:
a) jakość, wielkość lub wagę oraz sposób prezentacji produktów oferowanych do sprzedaży;
b) pobieranie próbek, pojemniki używane do celów sprzedaży, pakowanie i etykietowanie oraz stosowanie lodu;
c) warunki pierwszego wprowadzenia do obrotu, co może obejmować racjonalne dysponowanie produktami w celu stabilizacji rynku.
2.
W sektorze akwakultury, zasady określone w ust. 1 mogą zawierać środki dotyczące umieszczanie niedojrzałych osobników albo interwencji na innych etapach cyklu życia gatunków akwakultury, w odniesieniu do których miałyby mieć zastosowanie zasady, oraz w szczególności, przepisy dotyczące zbierania lub przechowywania, włączając zamrażanie, jakiejkolwiek nadwyżki produkcji." .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1813/2001
z dnia 14 września 2001 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 104/2000 w zakresie warunków udzielania i cofania uznania organizacjom międzybranżowym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 104/2000 z dnia 17 grudnia 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków produktów rybołówstwa i akwakultury [1], zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 939/2001 [2], w szczególności jego art. 13 ust. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 13 rozporządzenia (WE) nr 104/2000 przewiduje w szczególności, że organizacje międzybranżowe w sektorze rybołówstwa i akwakultury mogą zostać uznane, jeśli członkowie każdej z danych organizacji osiągają znaczny udział w ilościach wyprodukowanych, przetworzonych lub wprowadzonych do obrotu w danym regionie.
W celu zagwarantowania zrównoważonej obecności terytorialnej organizacje międzybranżowe muszą osiągnąć minimalny poziom reprezentatywności na każdym z objętych obszarów, jeśli prowadzą działalność w więcej niż w jednym regionie.
(2) Należy określić informacje, jakie organizacje międzybranżowe muszą przekazać Państwu Członkowskiemu w celu ich uznania.
(3) Państwa Członkowskie powinny być zobowiązane do przeprowadzania kontroli w zakresie działalności organizacji międzybranżowych oraz do powiadamiania Komisji, w regularnych odstępach czasu, o tym, czy organizacje te spełniają warunki udzielenia uznania.
(4) Niektóre aspekty procedury, według których Państwo Członkowskie udziela, odmawia udzielenia bądź cofa uznanie organizacji międzybranżowych, powinny zostać zdefiniowane.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Produktów Rybołówstwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Organizację międzybranżową uznaje się za reprezentatywną na poziomie regionalnym, w rozumieniu art. 13 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 104/2000, jeśli członkowie każdej z branży reprezentowanej przez organizację w danym regionie osiągają co najmniej 1/3 udziału w ilościach wyprodukowanych, przetwarzanych lub wprowadzanych do obrotu.
2.
W przypadku gdy organizacja międzybranżowa działa w kilku regionach, musi reprezentować co najmniej 20 % udziału w ilościach wyprodukowanych, przetwarzanych lub wprowadzanych do obrotu w każdym z danych regionów.
Artykuł 2
Wnioski o uznanie organizacji międzybranżowej, kierowane do Państwa Członkowskiego, zawierają co najmniej informacje, które dotyczą:
a) przestrzegania warunków reprezentatywności określonych w art. 1;
b) zasad organizacji lub stowarzyszeń tworzących tę organizację;
c) zasad obejmujących statut organizacji międzybranżowej;
d) szczegółów dotyczących rodzaju działalności wykonywanej przez członków tej organizacji zgodnie z art. 13 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 104/2000;
e) geograficznego obszaru działania organizacji międzybranżowej.
Organizacja międzybranżowa przesyła również Państwu Członkowskiemu wszystkie pozostałe dokumenty i uzasadniające informacje wymagane do zdefiniowania jej działalności.
Artykuł 3
1. Zgodnie z art. 13 ust. 3 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 104/2000 Państwa Członkowskie przeprowadzają co najmniej raz do roku, w szczególności w celu przedłożenia rocznego sprawozdania z działalności, kontrole mające na celu stwierdzenie, czy organizacje międzybranżowe działają zgodnie z zasadami i warunkami udzielonego uznania.
2.
Państwa Członkowskie przesyłają Komisji sprawozdanie z kontroli określonej w ust. 1 w ciągu nie dłużej niż dwóch miesięcy od jej zakończenia.
Artykuł 4
1.
Odmowa udzielenia lub cofnięcie uznania organizacji międzybranżowej należy do Państwa Członkowskiego.
2.
Jeśli Państwo Członkowskie rozważa możliwość cofnięcia uznania udzielonego organizacji międzybranżowej, powiadamia organizację o tym zamiarze łącznie z podaniem przyczyn i wzywa ją do przedłożenia swoich uwag w wyznaczonym terminie.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1815/2001
z dnia 14 września 2001 r.
zmieniające załączniki I, II i III do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1680/2001 [2], w szczególności jego art. 7 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2377/90 maksymalne limity pozostałości muszą być ustalane stopniowo dla wszystkich substancji farmakologicznie czynnych, które są stosowane we Wspólnocie w weterynaryjnych produktach leczniczych przeznaczonych do podawania zwierzętom służącym do produkcji żywności.
(2) Maksymalne limity pozostałości powinny być ustalane wyłącznie po zbadaniu w ramach Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych wszystkich istotnych informacji dotyczących bezpieczeństwa pozostałości danych substancji dla konsumenta środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego i wpływu pozostałości na przetwórstwo przemysłowe środków spożywczych.
(3) Przy ustalaniu maksymalnych limitów pozostałości dla pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego niezbędne jest określenie gatunków zwierząt, u którego mogą występować pozostałości, poziomów, jakie mogą występować w odpowiednich tkankach mięsnych uzyskanych z leczonego zwierzęcia (tkanka docelowa) i rodzaju pozostałości istotnej dla monitorowania pozostałości (pozostałość znacznikowa).
(4) Do celów kontroli pozostałości, jak przewidziano we właściwym prawodawstwie wspólnotowym, maksymalne limity pozostałości powinny być zwykle ustalane dla tkanek docelowych wątroby lub nerek.
Jednakże wątroba i nerki są często usuwane z tusz w międzynarodowym handlu i dlatego maksymalne limity pozostałości powinny być zawsze ustalane dla tkanki mięśniowej lub tłuszczowej.
(5) W przypadku weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych do stosowania u ptactwa nieśnego zwierząt mlecznych lub pszczół miodnych maksymalne limity pozostałości muszą zostać ustalone również dla jaj, mleka i miodu.
(6) W Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać deltametrynę (bydło, owce).
(7) W załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać sorbitanu trioleinian.
(8) Aby umożliwić zakończenie badań naukowych, należy przedłużyć tymczasowy okres obowiązywania tymczasowych limitów pozostałości dla deltametryny (kury), określony uprzednio w załączniku III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90.
(9) W celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia przed jego wejściem w życie należy przewidzieć odpowiedni okres w celu umożliwienia Państwom Członkowskim dokonania wszelkich dostosowań, które mogą okazać się niezbędne w odniesieniu do pozwoleń na dopuszczenie do obrotu określonych weterynaryjnych produktów leczniczych, udzielonych zgodnie z dyrektywą Rady 81/851/EWG [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 2000/37/WE [4].
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach I, II i III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zamiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1824/2001
z dnia 12 września 2001 r.
nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz zapalniczek kieszonkowych gazowych jednorazowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i przesłanych lub pochodzących z Tajwanu oraz na przywóz niektórych kieszonkowych zapalniczek działających na krzemień do wielokrotnego napełniania pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i przesłanych lub pochodzących z Tajwanu
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej [1], w szczególności jego art. 11 ust. 2 i 6,
uwzględniając wniosek Komisji, złożony po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. POPRZEDNIE PROCEDURY I ISTNIEJĄCE ŚRODKI
(1) W 1991 r. rozporządzeniem (EWG) nr 3433/91 [2], Rada nałożyła, między innymi, ostateczne cło antydumpingowe w wysokości 16,9 % na przywóz kieszonkowych zapalniczek gazowych, jednorazowych ("zapalniczek jednorazowych") pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej ("Chin").
(2) W 1995 r. rozporządzeniem Rady (WE) nr 1006/95 [3], pierwotne cło ad valorem zostało zastąpione cłem specyficznym w wysokości 0,065 ECU za zapalniczkę.
(3) Rozporządzeniem (WE) nr 192/1999 [4] Rada, w następstwie dochodzenia przeciwko obejściom, rozszerzyła powyższe środki na: a) przywóz kieszonkowych zapalniczek gazowych, jednorazowych przesłanych lub pochodzących z Tajwanu i b) przywóz niektórych zapalniczek kieszonkowych, gazowych do wielokrotnego napełnienia pochodzących z Chin lub przesłanych lub pochodzących z Tajwanu o wartości za sztukę niższej niż 0,15 EUR franco na granicy Wspólnoty, przed zapłaceniem cła.
B. AKTUALNE DOCHODZENIE
1.
Wniosek o przegląd
(4) Po opublikowaniu zawiadomienia o zbliżającym się wygaśnięciu [5] ceł antydumpingowych nałożonych rozporządzeniem Rady (WE) nr 1006/95 rozszerzonym rozporządzeniem Rady (WE) nr 192/1999 ("środki istniejące"), Komisja otrzymała wniosek o rewizję środków istniejących na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 ("rozporządzenia podstawowego").
(5) Wniosek został wniesiony dnia 3 lutego 2000 r. przez Europejską Federację Producentów Zapalniczek ("ELMF" lub "składającą wniosek"), w imieniu wspólnotowych producentów reprezentujących większość produkcji jednorazowych zapalniczek gazowych ("wspólnotowych producentów składających wniosek") we Wspólnocie.
2.
Zawiadomienie o wszczęciu postępowania
(6) Po konsultacji z Komitetem Doradczym, że istniały wystarczające dowody do rozpoczęcia przeglądu przed wygaśnięciem ceł antydumpingowych, Komisja wszczęła dochodzenie [6] na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
3.
Okres dochodzenia
(7) Dochodzenie dotyczące utrzymania się i/lub ponownego wystąpienia dumpingu i szkody objęło okres od dnia 1 stycznia 1999 r. do dnia 31 marca 2000 r. ("okres objęty dochodzeniem" lub "OD").
Sprawdzanie tendencji istotnych dla oceny prawdopodobieństwa trwania i/lub powtarzania się szkody objęło okres od dnia 1 stycznia 1996 r. do końca okresu objętego dochodzeniem ("okres przeglądu").
4.
Strony zainteresowane dochodzeniem
(8) Komisja poinformowała oficjalnie do przemysłu wspólnotowego, eksporterów i producentów w Chinach i ich przedstawicieli, chińskich władz oraz importerów i znanych użytkowników, którzy mogli być zainteresowani, o rozpoczęcie przeglądu.
Komisja przesłała kwestionariusze wszystkim wymienionym Stronom oraz tym, którzy uznali się za Strony zainteresowane w terminie określonym w zawiadomieniu o rozpoczęciu.
Dodatkowo, porozumiano się z producentem w kraju analogicznym i on także otrzymał kwestionariusz.
Strony bezpośrednio zainteresowane otrzymały możliwość przedstawienia swoich opinii na piśmie i wnioskowania o przesłuchanie.
(9) Wspólnotowi producenci składający wniosek odpowiedzieli na kwestionariusze.
Dalsze informacje otrzymano od nie składającego wniosku producenta wspólnotowego, który nie sprzeciwił się postępowaniu.
(10) Wywożący producenci z Chin nie odpowiedzieli na kwestionariusz Komisji i nie współpracowali w trakcie dochodzenia.
(11) Spośród 72 niepowiązanych importerów i użytkowników, do których się zwrócono, tylko 13 odpowiedziało i stwierdziło, że nie dokonywali lub zaprzestali przywozu omawianego wyrobu pochodzącego z Chin.
Ze wspomnianych 13, dwaj importerzy w pełni odpowiedzieli na kwestionariusz.
5.
Weryfikacja otrzymanych informacji
(12) Komisja poszukiwała i weryfikowała wszystkie informacje uważane za niezbędne do ustalenia prawdopodobieństwa utrzymania się lub ponownego wystąpienia dumpingu i szkody oraz to czy utrzymanie środków byłoby przeciwko interesowi Wspólnoty.
Zostały przeprowadzone wizje lokalne w następujących przedsiębiorstwach:
a) Producenci wspólnotowi:
BIC SA, Clichy Cedex, France,
Flamagas SA, Barcelona, Spain,
Tokai Europe GmbH, Mönchengladbach, Germany,
Swedish Match Lighter BV, Assen, Netherlands.
b) Producenci z krajów analogicznych:
Swedish Match Philippines INC., Manila, Philippines.
c) Niepowiązani importerzy wspólnotowi
Daalgo, SL, Valencia, Spain.
C. WYROBY ROZWAŻANE I WYROBY PODOBNE
(13) Wyroby rozważane stanowią tę samą grupę jak w dochodzeniach pierwotnych, tj. zapalniczki gazowe jednorazowego użytku objęte kodem CN 96131000 (kod TARIC 96131000*19) [7].
(14) Jak wykazano we wcześniejszych dochodzeniach, zapalniczki jednorazowe produkowane i sprzedawane przez wspólnotowych producentów składających wniosek i przywożone z Chin są pod każdym względem takie same lub posiadają takie same cechy fizyczne i techniczne oraz, że nie występują między nimi różnice użytkowe.
Odnosi się to także do zapalniczek produkowanych na Filipinach, które służą jako kraj analogiczny.
Dlatego są one traktowane jako wyroby podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
D. PRAWDOPODOBIEŃSTWO UTRZYMANIA LUB PONOWNEGO WYSTĄPIENIA DUMPINGU
1.
Uwagi wstępne
(15) Ustalenia w sprawie dumpingu określone poniżej powinny być oceniane w świetle faktu, że chińscy wywożący producenci nie współpracowali w dochodzeniu i że zebrane informacje musiały opierać się na dostępnych faktach, tj. na statystykach Eurostatu i chińskich danych dotyczących handlu zagranicznego, na podstawie art. 18 rozporządzenia podstawowego.
Udział rynkowy omawianego przywozu w czasie pierwotnego dochodzenia był znaczący, stanowiąc ok. 11 % łącznej konsumpcji wspólnotowej.
W okresie następującym po nałożeniu środków antydumpingowych, ten udział spadł do 9 % w 1995 r., i zmniejszył się w okresie późniejszym do ok. 1,3 % w ciągu okresu objętego dochodzeniem.
2.
Prawdopodobieństwo trwania dumpingu
a) Kraj analogiczny
(16) Istniejące środki przewidują jedno cło ogólnokrajowe na przywóz do Wspólnoty zapalniczek jednorazowych pochodzących z Chin.
Zgodnie z art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, Komisja zastosowała tę samą metodologię jak w pierwotnym dochodzeniu.
Zgodnie z tym, normalna wartość została ustalona na podstawie informacji uzyskanych z państwa trzeciego o gospodarce rynkowej ("kraj analogiczny").
(17) Tajlandia posłużyła jako kraj analogiczny w pierwotnym dochodzeniu.
W kolejnym przeglądzie były nim Filipiny, ponieważ producenci z Tajlandii odmówili współpracy i ustalono, że biorąc pod uwagę wielkość rynku krajowego, jego otwartość i stopień dostępu do części i komponentów, Filipiny jako kraj analogiczny są właściwym i uzasadnionym wyborem.
Dlatego w zawiadomieniu o wszczęciu omawianego przeglądu przed wygaśnięciem ceł antydumpingowych, przewidziano wybór Filipin ponownie jako kraj analogiczny do celów określenia wartości normalnej.
W związku z tym, że jak ustalono, informacje zebrane w trakcie poprzedniego dochodzenia rewizyjnego były nadal aktualne, a żadna z zainteresowanych stron nie zgłosiła uwag w sprawie wyboru kraju analogicznego i ponieważ filipiński producent, do którego się zwrócono, zgodził się w pełni współpracować, dlatego zgodnie z art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego, wybór kraju analogicznego dla określenia wartości normalnej dla rozważanego chińskiego wyrobu uznano za właściwy i uzasadniony.
b) Wartość normalna
(18) Po pierwsze, stwierdzono, że sprzedaż krajowa producenta filipińskiego była wystarczająco duża, aby uznać ją za reprezentatywną w rozumieniu art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
(19) Z kolei zbadano, czy sprzedaż krajowa współpracującego filipińskiego producenta niezależnym klientom może być traktowana jako normalne warunki handlowe, zgodnie z art. 2 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
Ustalono, że średnia ważona cena całkowitej sprzedaży krajowej podczas okresu objętego dochodzeniem była powyżej średniego ważonego jednostkowego kosztu produkcji, i że ilość pojedynczych transakcji sprzedaży poniżej jednostkowego kosztu produkcji była niższa niż 20 % w stosunku do sprzedaży wykorzystanej dla określenia wartości normalnej; dlatego cała sprzedaż krajowa została potraktowana jako dokonana w ramach normalnych warunków handlowych.
(20) Została określona wartość normalna, jak ustalono w art. 2 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, na podstawie ceny zapłaconej lub do zapłaty, w ramach normalnych warunków handlowych, przez krajowych klientów współpracującego filipińskiego producenta podczas okresu objętego dochodzeniem, tj. średnia ważona cen całkowitej sprzedaży krajowej określonego modelu podczas okresu objętego dochodzeniem, bez względu na to, czy sprzedaż ta była zyskowna, czy nie.
c) Cena eksportowa
(21) Pod względem przywozu do Wspólnoty, biorąc pod uwagę brak współpracy ze strony wywożących producentów z Chin, ustalenia musiały opierać się na dostępnych faktach, zgodnie z art. 18 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
Cena eksportowa została dlatego określona na podstawie udokumentowanych ofert, ponieważ ustalony w nich poziom cen został potwierdzony przez chińskie dane dotyczące handlu zagranicznego.
d) Porównanie
(22) Do celów rzetelnego porównania, i zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego, dla różnic pod względem kosztów transportu i kredytu mających wpływ na ceny i ich porównywalność został dokonany odpowiedni dodatek w formie dostosowań.
e) Margines dumpingu
(23) Zgodnie z art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego, średnia ważona wartość normalna, na postawie filipińskich cen loco zakład, została porównana do średniej ważonej ceny eksportowej na postawie chińskich cen loco zakład, na tym samym poziomie handlu.
Powyższe porównanie wykazało istnienie bardzo znaczącego dumpingu.
Ujawniona marża dumpingowa była zdecydowanie wyższa niż 80,3 % występujące w trakcie poprzedniego dochodzenia.
(24) Dochodzenie nie ujawniło powodu, dla którego dumping miałby zniknąć lub zmniejszyć się, gdyby środki zostały uchylone.
Dlatego stwierdzono, że istnieje prawdopodobieństwo utrzymania się dumpingu.
Jednakże biorąc pod uwagę niski poziom wywozu z Chin podczas okresu objętego dochodzeniem, uznano za właściwe zbadanie także czy doszłoby do ponownego wystąpienia dumpingu przy zwiększonym przywozie, gdyby istniejące środki zostały uchylone.
3.
Prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia dumpingu
(25) Do celów zbadania prawdopodobieństwa ponownego wystąpienia dumpingu w znaczących ilościach, zostały ocenione następujące czynniki: istnienie dumpingu i przyczyny obejścia, zmiany w produkcji i wykorzystanie zdolności produkcyjnych w Chinach oraz zmiany w światowym wywozie chińskich zapalniczek.
a) Istnienie dumpingu i przyczyny obejścia
(26) Margines dumpingu określony w poprzednich dochodzeniach był wysoki.
Dochodzenie przeprowadzone w ramach obecnego przeglądu wskazuje, że dumping nie zniknął i był nawet znacząco wyższy niż w czasie poprzednich dochodzeń.
(27) Istnieje też dowód obejścia nałożonych środków antydumpingowych.
Odbyło się ono w formie przeładunku na Tajwanie i zmiany wyrobu, których jedynym celem było uniknięcie płacenia cła antydumpingowego.
W rezultacie, jak stwierdzono w ust. 3, środki zostały rozszerzone w 1999 r. na przywóz z Tajwanu i przywóz niektórych zapalniczek gazowych jednorazowego użytku z Chin.
(28) Wyniki dochodzeń przeciwko obejściom jak też bieżący stosunkowo niski poziom przywozu do Wspólnoty z Chin rozważanego wyrobu wydają się dowodzić, że wprawdzie chińscy producenci wywożący nadal są bardzo zainteresowani sprzedażą do Wspólnoty, nie mogą oni ze swoimi wyrobami konkurować na rynku Wspólnoty nie używając dumpingu.
b) Zmiany produkcji i wykorzystanie zdolności produkcyjnych w Chinach
(29) Jedyne dane dotyczące krajowej produkcji i konsumpcji zapalniczek gazowych w Chinach zostały udostępnione Komisji przez składającego wniosek o omawiany przegląd i w trakcie dochodzenia, ponieważ chińscy producenci wywożący nie podjęli współpracy.
W związku z tym, że udostępnione dane nie mogły być potwierdzone przez niezależne źródła, nie było powodu, aby je podważyć.
(30) Chińska produkcja samych tylko zapalniczek działających na krzemień została oszacowana na 2,5 miliarda, to jest ponad dwukrotnie więcej niż wynosi chińska krajowa konsumpcja rozważanego wyrobu, tj. szacunkowo 1,1–1,4 miliarda sztuk, włącznie z zapalniczkami piezoelektrycznymi, które nie stanowią wyrobu rozważanego.
Jednakże liczby te są wyraźnie zaniżone w stosunku do chińskich statystyk wywozu (patrz ust. 33).
(31) Według strony internetowej www.globalsources.com w Chinach istnieje 786 dostawców zapalniczek papierosowych, z których 140 produkuje zapalniczki gazowe jednorazowego użytku i 161 do wielokrotnego napełniania.
Uważający się za największego producenta określa swoją miesięczną zdolność produkcyjną na 45 milionów zapalniczek.
Także trzy wybrane losowo przedsiębiorstwa spośród znanych dwudziestu największych, określają swoją produkcję lub zdolności na 1 miliard rocznie; jest to nieznacznie mniej niż całkowita konsumpcja zapalniczek jednorazowych i do wielokrotnego napełniania we Wspólnocie.
(32) W efekcie istniejące w Chinach potężne zdolności produkcyjne wraz z wielkością chińskiego rynku krajowego umożliwiają tamtejszym producentom wywożącym znaczą elastyczność w zmianie rynków i rodzajów wyrobu.
Wspomniani producenci mogą dlatego szybko zwiększyć produkcję i skierować ją na każdy zagraniczny rynek zbytu, włącznie ze wspólnotowym, gdyby środki miały zostać uchylone.
c) Zmiany w chińskim wywozie do państw trzecich
1.
Ogólna tendencja zwiększania wywozu
(33) Na podstawie chińskich danych dotyczących handlu zagranicznego, stwierdzono, że światowy wywóz z tego państwa zwiększył się z 1,9 miliarda sztuk zapalniczek jednorazowych i 0,2 miliarda sztuk zapalniczek do wielokrotnego napełniania w 1996 r. do odpowiednio 2,7 miliarda i 0,7 miliarda sztuk w 2000 r.
(34) Dodatkowo zaobserwowano spadek cen, z 0,06 USD w 1996 r. do 0,03 USD w 2000 r. dla zapalniczek jednorazowych i z 0,31 USD w 1996 r. do 0,14 USD w 2000 r. dla zapalniczek do wielokrotnego napełniania.
2.
Możliwe załamanie się chińskiego wywozu z powodu wprowadzenia ograniczeń w państwach trzecich
(35) Według dostępnych informacji, Kanada i Stany Zjednoczone Ameryki nałożyły ograniczenia przywozowe na chińskie zapalniczki gazowe z powodu zagrożenia bezpieczeństwa.
Rynek amerykański jest zamknięty dla zapalniczek, które mogą być użyte przez dzieci i od końca 1999 r. Kanada zakazała wejścia na rynek zapalniczek azjatyckich z powodu zagrożenia bezpieczeństwa.
To pokazuje, że istnieje nacisk chińskich wywożących producentów na znalezienie alternatywnych zagranicznych rynków zbytu.
3.
Chiński wywóz na inne reprezentatywne zagraniczne rynki zbytu
(36) Należy zauważyć, że po nałożeniu przez Radę ceł antydumpingowych w 1995 r., producenci wywożący z Chin z łatwością penetrowali inne wielkie zagraniczne rynki zbytu, jak na przykład Indonezję i - w mniejszym stopniu – Rosję oraz Japonię poprzez stosowanie cen eksportowych na podobnym niskim poziomie jak oferowane na rynku wspólnotowym.
4.
Wniosek
(37) Dochodzenie jasno wykazało, że o ile ilość zapalniczek jednorazowych przywożona do Wspólnoty z Chin w okresie objętym dochodzeniem była stosunkowo niewielka, ujawniony dla tego przywozu poziom dumpingu był nawet wyższy niż w poprzednich dochodzeniach.
(38) Dochodzenie wykazało także, że ilość wywozu chińskich zapalniczek jednorazowych do Wspólnoty najprawdopodobniej osiągnęłaby istotny poziom, gdyby istniejące środki miały zostać uchylone.
Ten wniosek został wyciągnięty w świetle istniejących w Chinach znaczących wolnych zdolności produkcyjnych i ujawnionej skali obejść.
Powyższe ukazuje stałe silne zainteresowanie chińskich producentów wywożących sprzedażą na rynek Wspólnoty.
(39) Stwierdzono także, że takie znaczące zwiększenie wywozu do Wspólnoty odbywałoby się najprawdopodobniej po cenach dumpingowych.
Dowodzą tego niskie ceny ujawnione dla chińskiego wywozu na inne główne rynki państw trzecich.
Jest mało prawdopodobne, że chińscy producenci wywożący wznowiliby znaczący wywóz do Wspólnoty bez stosowania podobnie niskich cen eksportowych, w szczególności, jeśli bieżący wywóz do Wspólnoty, nawet tak nieznaczny pod względem ilości, już ma charakter dumpingowy.
(40) Podsumowując, jest bardzo prawdopodobne, że przywóz do Wspólnoty z Chin będzie wznowiony w znaczących ilościach i po wyraźnie dumpingowych cenach, jeśli środki zostaną uchylone.
E. DEFINICJA PRZEMYSŁU WSPÓLNOTOWEGO
(41) Wspólnotowi producenci składający wniosek reprezentują ok. 95 % produkcji zapalniczek jednorazowych i dlatego stanowią przemysł wspólnotowy w rozumieniu art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
Inny producent wspólnotowy nie został potraktowany jako część przemysłu, ponieważ nie współpracował w pełni, lecz tylko dostarczył informacje niezbędne do określenia konsumpcji zapalniczek jednorazowych we Wspólnocie.
F. ANALIZA SYTUACJI NA RYNKU WSPÓLNOTY
1.
Uwaga ogólna
(42) Dla zapewnienia porównywalności tendencji rocznych, wszystkie zbadane wskaźniki dla piętnastomiesięcznego okresu objętego dochodzeniem zostały sprowadzone do warunków porównywalnych w skali roku za pomocą pomnożenia zweryfikowanych danych przez 12/15.
2.
Konsumpcja na rynku Wspólnoty
(43) Prawdopodobna konsumpcja we Wspólnocie rozważanego wyrobu została określona na podstawie:
- ilości sztuk zapalniczek jednorazowych wyprodukowanych i sprzedanych przez przemysł wspólnotowy,
- ilości sztuk sprzedanych przez producenta wspólnotowego, który nie złożył wniosku,
- przywozu zapalniczek jednorazowych do Wspólnoty z Chin na podstawie danych Eurostatu,
- przywozu zapalniczek jednorazowych do Wspólnoty ze wszystkich innych państw trzecich na podstawie danych Eurostatu,
(44) Na tej podstawie konsumpcja zapalniczek jednorazowych na rynku Wspólnoty spadła z 873 milionów sztuk w 1996 r. do ok. 770 milionów w okresie objętym dochodzeniem.
Konsumpcja zmniejszyła się między 1996 r. i 1998 r. o 14,3 %, w kolejno w 1999 r. oraz w trakcie okresu objętego dochodzeniem.
Całkowity spadek konsumpcji Wspólnoty w okresie przeglądu wyniósł 11,8 %.
Konsumpcja wspólnotowa
Źródła:
Kwestionariusz odpowiedzi z przemysłu wspólnotowego i innego wspólnotowego producenta, prognozy Eurostatu.
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ Okres objęty dochodzeniem _BAR_ Δ 1996 do okresu objętego dochodzeniem (%) _BAR_
Ilość (w milionach sztuk) _BAR_ 872,881 _BAR_ 785,833 _BAR_ 747,784 _BAR_ 761,478 _BAR_ 769,551 _BAR_ _BAR_
1996 = 100 _BAR_ 100,0 _BAR_ 90,0 _BAR_ 85,7 _BAR_ 87,2 _BAR_ 88,2 _BAR_ -11,8 _BAR_
(45) Powyższe liczby są jednakże zaniżone, ponieważ nie obejmują niektórych zapalniczek do wielokrotnego napełniania, których liczba sięga 153 milionów sztuk w 1997 r. i 104 milionów w okresie objętym dochodzeniem.
3.
Zmiany w przywozie pochodzącym z Chin
a) Wielkość przywozu i udziały rynkowe
(46) Biorąc pod uwagę, że specyficzne cło w wysokości 0,065 ECU za sztukę zostało ustanowione w 1995 r., dane dotyczące przywozu są podane także dla tego roku i odpowiednio do tego jest obliczona tendencja zmian.
Przywóz zmniejszył się z prawie 80 milionów sztuk w 1995 r. do mniej niż 10 milionów w okresie objętym dochodzeniem.
Ich udział w rynku odpowiednio się zmniejszył.
Konsumpcja w 1995 r. szacowana na 882 miliony, różniła się nieznacznie od istniejącej w 1996 r.
Przywóz z Chin
Źródło:
Eurostat.
_BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ Okres objęty dochodzeniem _BAR_
Ilość (w milionach sztuk) _BAR_ 79,569 _BAR_ 12,244 _BAR_ 7,721 _BAR_ 18,956 _BAR_ 10,345 _BAR_ 9,789 _BAR_
Udział rynkowy w% _BAR_ 9,0 _BAR_ 1,4 _BAR_ 1,0 _BAR_ 2,5 _BAR_ 1,4 _BAR_ 1,3 _BAR_
b) Zmiany cen przywozu
(47) Po nałożeniu cła antydumpingowego na zapalniczki jednorazowego użytku pochodzące z Chin, ceny, zgodnie z najlepszymi dostępnymi dowodami zebranymi z Eurostatu, chińskich statystyk i udokumentowanych ofert chińskich podmiotów gospodarczych, pozostawały nadal niższe niż ceny przemysłu wspólnotowego.
Na podstawie ustaleń w okresie objętym dochodzeniem, różnice w cenach, na tym samym poziomie handlu, wynosiły ok. 48 %, nawet włączając cło antydumpingowe.
4.
Sytuacja ekonomiczna przemysłu wspólnotowego
a) Uwaga ogólna
(48) Pozornie, środki w odniesieniu się do rozwoju niektórych wskaźników ekonomicznych wydają się spełniać swoją rolę.
Jednakże sytuacja przemysłu wspólnotowego musi być także oceniana w świetle ujawnionego obejścia, które doprowadziło do rozszerzenia cła antydumpingowego w 1999 r.
b) Produkcja
(49) Jak wykazano w tabeli poniżej, produkcja zapalniczek jednorazowych przez przemysł wspólnotowy zmniejszyła się z 1038 milionów do 912 milionów, tj. o ok. 12 %, podczas okresu przeglądu.
Przemysł wspólnotowy przeprowadził poważną restrukturyzację w tym okresie, aby sprostać konkurencji ze strony taniego przywozu.
Produkcja została dostosowana w celu uzyskania korzyści skali i zwiększono konkurencyjność w odpowiedzi na zmiany popytu, takie jak spadek konsumpcji i przywóz zapalniczek piezoelektrycznych.
Należy podkreślić, że dwa zakłady produkcyjne, w Grecji i we Francji zostały zamknięte podczas okresu przeglądu.
Produkcja
Źródło:
Kwestionariusz odpowiedzi przemysłu wspólnotowego
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ Okres objęty dochodzeniem _BAR_ Δ 1996 do okresu objętego dochodzeniem _BAR_
w milionach sztuk _BAR_ 1038,3 _BAR_ 1015,8 _BAR_ 943,9 _BAR_ 890,3 _BAR_ 911,7 _BAR_ _BAR_
1996 = 100 _BAR_ 100,0 _BAR_ 97,8 _BAR_ 90,9 _BAR_ 85,8 _BAR_ 87,8 _BAR_ -12,2 % _BAR_
c) Zdolności produkcyjne i stopa wykorzystania zdolności produkcyjnych
(50) Zdolności produkcyjne przemysłu wspólnotowego zmniejszyły się z 1221 milionów sztuk w 1996 r. do 1195 milionów w okresie objętym dochodzeniem, tj. 2,1 %.
Wykorzystanie zdolności produkcyjnych spadło z 85 % do 76 %.
Zdolności produkcyjne
Źródło:
Kwestionariusz odpowiedzi przemysłu wspólnotowego.
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ Okres objęty dochodzeniem _BAR_ Δ 1996 do okresu objętego dochodzeniem _BAR_
w milionach sztuk _BAR_ 1220,6 _BAR_ 1249,0 _BAR_ 1277,9 _BAR_ 1186,5 _BAR_ 1195,4 _BAR_ _BAR_
1996 = 100 _BAR_ 100,0 _BAR_ 102,3 _BAR_ 104,7 _BAR_ 97,2 _BAR_ 97,9 _BAR_ -2,1 _BAR_
Stopa wykorzystania zdolności w % _BAR_ 85,1 _BAR_ 81,3 _BAR_ 73,9 _BAR_ 75,0 _BAR_ 76,3 _BAR_ -10,3 _BAR_
d) Sprzedaż we Wspólnocie
(51) Wielkość sprzedaży przemysłu wspólnotowego w tym obszarze w okresie przeglądu wzrosła o 4,9 %: z ok. 555 milionów w 1996 r. do 582 milionów sztuk w okresie objętym dochodzeniem.
Sprzedaż Wspólnoty łącznie
Źródło:
Kwestionariusz odpowiedzi przemysłu wspólnotowego.
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ Okres objęty dochodzeniem _BAR_ Δ 1996 do okresu objętego dochodzeniem (%) _BAR_
sztuki (w milionach) _BAR_ 555,070 _BAR_ 585,924 _BAR_ 587,301 _BAR_ 583,180 _BAR_ 582,292 _BAR_ _BAR_
1996 = 100 _BAR_ 100,0 _BAR_ 105,6 _BAR_ 105,8 _BAR_ 105,2 _BAR_ 104,9 _BAR_ 4,9 _BAR_
e) Udział rynkowy
(52) Udział rynkowy przemysłu wspólnotowego wzrósł z ok. 64 % do ok. 76 %.
Udział rynkowy przemysłu wspólnotowego
Źródło:
Kwestionariusz odpowiedzi z przemysłu wspólnotowego i Eurostatu.
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ Okres objęty dochodzeniem _BAR_ Δ 1996 do okresu objętego dochodzeniem (%) _BAR_
w procentach _BAR_ 63,6 _BAR_ 74,6 _BAR_ 78,5 _BAR_ 76,6 _BAR_ 75,7 _BAR_ _BAR_
1996 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 117,3 _BAR_ 123,4 _BAR_ 120,4 _BAR_ 119,0 _BAR_ 19,0 _BAR_
f) Ceny sprzedaży we Wspólnocie
(52) Dochodzenie wykazało, że średnia cena sprzedaży rozważanego wyrobu przemysłu wspólnotowego spadła o 8 % podczas okresu przeglądu, z 0,237 ECU/szt. w 1996 r. do 0,217 EUR/szt. w okresie objętym dochodzeniem.
Te średnie ceny, po spadku w 1997 r. i w 1998 r. lekko wzrosły i ustabilizowały się w 1999 r. i w okresie objętym dochodzeniem.
Średnie ceny sprzedaży
Źródło:
Kwestionariusz odpowiedzi przemysłu wspólnotowego.
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ Okres objęty dochodzeniem _BAR_ Δ 1996 do okresu objętego dochodzeniem (%) _BAR_
Przemysł wspólnotowy (ECU/EUR/szt.) _BAR_ 0,237 _BAR_ 0,228 _BAR_ 0,216 _BAR_ 0,218 _BAR_ 0,217 _BAR_ _BAR_
1996 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 96,2 _BAR_ 91,1 _BAR_ 92,0 _BAR_ 91,6 _BAR_ -8,4 _BAR_
g) Rentowność
(54) Średni ważony zysk przemysłu wspólnotowego, wyrażony jako stosunek procentowy sprzedaży netto zapalniczek jednorazowych, spadł z 11,1 % w 1996 r. do 6,9 % w okresie objętym dochodzeniem.
Należy zauważyć, że rentowność różni się znacznie między członkami przemysłu wspólnotowego.
Dodatkowo, jedno z głównych przedsiębiorstw utrzymywało, że rentowność między zapalniczkami działającymi na krzemień i elektrycznymi nie może być traktowana oddzielnie i że te ostatnie są bardziej zyskowne.
Z tych przyczyn, dane dotyczące rentowności wymienione niżej mogą być zawyżone.
Inny członek przemysłu wspólnotowego spadek rentowności, jaki u niego nastąpił w latach 1998 i 1999 przypisał poważnemu załamaniu się wywozu do państw trzecich; stąd nastąpiły u niego zmniejszenie produkcji i podwyższenie całkowitych kosztów produkcji.
Podsumowując, przemysł wspólnotowy nie uzyskał zyskowności na poziomie 15 % uznanej za odpowiednią w rozporządzeniu pierwotnym (EWG) nr 3433/91 (ust. 16) i w rozporządzeniu (WE) nr 1006/95 (ust. 63) lub zyskowności na poziomie 10 % uznanej za odpowiednią w rozporządzeniu nr 423/97 [9] w sprawie przywozu zapalniczek jednorazowych pochodzących z Tajlandii, Filipin i Meksyku (ust. 81),
(55) Rentowność przemysłu wspólnotowego na rynku Wspólnoty dla rozważanego wyrobu kształtowała się następująco:
Stopa zysku
Źródło:
Kwestionariusz odpowiedzi przemysłu wspólnotowego.
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ Okres objęty dochodzeniem _BAR_ Δ 1996 do okresu objętego dochodzeniem (%) _BAR_
W procentach _BAR_ 11,1 _BAR_ 10,3 _BAR_ 7,5 _BAR_ 6,2 _BAR_ 6,9 _BAR_ _BAR_
1996 = 100 _BAR_ 100,0 _BAR_ 92,8 _BAR_ 67,6 _BAR_ 55,9 _BAR_ 62,2 _BAR_ -37,8 _BAR_
h) Zatrudnienie
(56) Zatrudnienie przy produkcji rozważanego wyrobu w przemyśle Wspólnoty zmniejszyło się z 1716 pracowników w 1996 r. do 1496 w okresie objętym dochodzeniem, tj. o 13 %.
Redukcję spowodowały przede wszystkim wysiłki przemysłu wspólnotowego w celu zwiększenia swojej konkurencyjności.
Objęły one, jak już wspomniano, zamknięcie dwóch zakładów produkcji, zwiększenie automatyzacji procesu produkcji i montowania oraz koncentrację działalności sprzedaży.
Sytuacja w zatrudnieniu w przemyśle wspólnotowym kształtowała się następująco:
Zatrudnienie (Zapalniczki jednorazowe)
Źródło:
Kwestionariusz odpowiedzi z przemysłu wspólnotowego.
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ Okres objęty dochodzeniem _BAR_ Δ 1996 t do okresu objętego dochodzeniem (%) _BAR_
Produkcja _BAR_ 1467 _BAR_ 1428 _BAR_ 1395 _BAR_ 1287 _BAR_ 1270 _BAR_ _BAR_
Inne _BAR_ 249 _BAR_ 243 _BAR_ 241 _BAR_ 230 _BAR_ 226 _BAR_ _BAR_
Łącznie _BAR_ 1716 _BAR_ 1671 _BAR_ 1636 _BAR_ 1517 _BAR_ 1496 _BAR_ _BAR_
1996 = 100 _BAR_ 100,0 _BAR_ 97,4 _BAR_ 95,3 _BAR_ 88,4 _BAR_ 87,2 _BAR_ -12,8 _BAR_
i) Wydajność
(57) Wydajność, mierzona roczną produkcją zapalniczek przypadającą na jednego pracownika produkcyjnego, nieznacznie wzrosła z 707000 sztuk w 1996 r. do ok. 718000 w okresie objętym dochodzeniem, tj. o ok. 2 %.
j) Zapasy
(58) Zapasy końcowe przemysłu wspólnotowego zapalniczek jednorazowych spadły z 166 milionów sztuk w 1996 r. do 160 milionów w okresie objętym dochodzeniem, tj. o ok. 4 %.
Zapasy kształtowały się następująco:
Zapasy końcowe
Źródło:
Kwestionariusz odpowiedzi przemysłu wspólnotowego.
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ Okres objęty dochodzeniem _BAR_ Δ 1996 do okresu objętego dochodzeniem (%) _BAR_
Sztuki (w milionach) _BAR_ 166,4 _BAR_ 178,9 _BAR_ 168,3 _BAR_ 162,8 _BAR_ 159,3 _BAR_ _BAR_
1996 = 100 _BAR_ 100,0 _BAR_ 107,5 _BAR_ 101,1 _BAR_ 97,8 _BAR_ 95,7 _BAR_ -4,3 _BAR_
k) Inwestycje
(59) Ogół inwestycji przemysłu wspólnotowego w produkcję zapalniczek jednorazowych zmniejszył się z 15 milionów ECU w 1996 r. do ok. 12 milionów EUR w okresie objętym dochodzeniem.
Poziom inwestycji przemysłu wspólnotowego odzwierciedla jego wysiłki zmierzające do racjonalizacji produkcji.
Omawiane inwestycje kształtowały się następująco:
Inwestycje
Źródło:
Kwestionariusz odpowiedzi przemysłu wspólnotowego.
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ Okres objęty dochodzeniem _BAR_ Δ 1996 do okresu objętego dochodzeniem (%) _BAR_
miliony ECU/EUR _BAR_ 15,158 _BAR_ 15,494 _BAR_ 9,066 _BAR_ 13,893 _BAR_ 12,016 _BAR_ _BAR_
1996 = 100 _BAR_ 100,0 _BAR_ 102,2 _BAR_ 59,8 _BAR_ 91,6 _BAR_ 79,3 _BAR_ -20,7 _BAR_
l) Zwrot z inwestycji
(60) Zwrot z inwestycji przemysłu wspólnotowego spadł z 41 % w 1996 r. do 14 % w okresie objętym dochodzeniem.
Kształtował się on następująco:
Zwrot z inwestycji
Źródło:
Kwestionariusz odpowiedzi przemysłu wspólnotowego
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ Okres objęty dochodzeniem _BAR_ Δ 1996 do okresu objętego dochodzeniem (%) _BAR_
W procentach _BAR_ 41 _BAR_ 34 _BAR_ 17 _BAR_ 16 _BAR_ 14 _BAR_ _BAR_
1996 = 100 _BAR_ 100,0 _BAR_ 82,9 _BAR_ 41,5 _BAR_ 39,0 _BAR_ 34,2 _BAR_ -65,8 _BAR_
m) Przepływ środków pieniężnych
(61) Przepływ środków pieniężnych przemysłu wspólnotowego rozwijał się korzystnie w okresie przeglądu, jakkolwiek zaczął zmniejszać się w czasie okresu objętego dochodzeniem.
Kształtował się on następująco:
Przepływ środków pieniężnych
Źródło:
Kwestionariusz odpowiedzi przemysłu wspólnotowego
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ Okres objęty dochodzeniem _BAR_ Δ 1996 do okresu objętego dochodzeniem (%) _BAR_
miliony ECU/EUR _BAR_ 15,575 _BAR_ 24,116 _BAR_ 17,217 _BAR_ 22,397 _BAR_ 21,102 _BAR_ _BAR_
1996 = 100 _BAR_ 100,0 _BAR_ 154,8 _BAR_ 110,5 _BAR_ 143,8 _BAR_ 135,5 _BAR_ 35,5 _BAR_
n) Płace
(62) Płace w przemyśle wspólnotowym wzrastały rocznie w przeliczeniu na osobę z 33069 ECU w 1996 r. do EUR 34828 w okresie objętym dochodzeniem, tj. o ok. 5 %.
Płace
Źródło:
Kwestionariusz odpowiedzi przemysłu wspólnotowego
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ Okres objęty dochodzeniem _BAR_ Δ 1996 do okresu objętego dochodzeniem (%) _BAR_
ECU/EUR/na osobę/na rok _BAR_ 33069 _BAR_ 33553 _BAR_ 33649 _BAR_ 34597 _BAR_ 34828 _BAR_ _BAR_
1996 = 100 _BAR_ 100,0 _BAR_ 101,5 _BAR_ 101,8 _BAR_ 104,6 _BAR_ 105,3 _BAR_ 5,3 _BAR_
o) Zdolność do pozyskiwania kapitału
(63) W okresie przeglądu przemysł wspólnotowy nie odnotował trudności z pozyskiwaniem funduszy, bądź za pośrednictwem grup, do których należą niektórzy członkowie przemysłu, bądź w formie krótkoterminowych kredytów bankowych.
p) Skala dumpingu
(64) Jeśli chodzi o wpływ skali faktycznego marginesu dumpingu ujawnionego na sytuację przemysłu wspólnotowego w okresie objętym dochodzeniem, należy zauważyć, że margines dumpingowy ujawniony dla Chin jest znacznie wyższy niż stwierdzona w dochodzeniu pierwotnym.
Sytuacja przemysłu wspólnotowego poprawiła się w pewnym stopniu po nałożeniu środków, ale nie została całkowicie uzdrowiona.
Dlatego, gdyby środki miały być uchylone, wpływ marginesu dumpingowego ujawnionego w bieżącym dochodzeniu byłby znaczący.
5.
Działalność wywozowa przemysłu wspólnotowego
(65) Wywóz jednorazowych zapalniczek przemysłu wspólnotowego do państw trzecich wyniósł 359 milionów sztuk w okresie objętym dochodzeniem w porównaniu z 495 milionami w 1996 r.
Ogólny spadek, wynoszący w okresie przeglądu ok. 27 %, należy rozpatrywać w kontekście wywozu z Chin na rynki inne niż Wspólnota po nałożeniu środków antydumpingowych w 1995 r., jak też w kontekście poważnego spowolnienia gospodarczego, jakie dotknęło niektóre przywożące państwa trzecie,
(66) Szczegółowo, kształtował się on w okresie przeglądu następująco:
Wielkość wywóz przemysłu wspólnotowego
Źródło:
Kwestionariusz odpowiedzi przemysłu wspólnotowego
_BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ Okres objęty dochodzeniem _BAR_ Δ 1996 do okresu objętego dochodzeniem (%) _BAR_
w milionach sztuk _BAR_ 494,775 _BAR_ 477,459 _BAR_ 432,232 _BAR_ 376,281 _BAR_ 359,031 _BAR_ _BAR_
1996 = 100 _BAR_ 100,0 _BAR_ 96,5 _BAR_ 87,4 _BAR_ 76,1 _BAR_ 72,6 _BAR_ -27,4 _BAR_
6.
Przywóz i ceny z państw trzecich
(67) Przywóz całkowity jednorazowych zapalniczek ze wszystkich państw trzecich innych niż Chiny zmniejszył się w okresie przeglądu z ok. 292 milionów sztuk w 1996 r. do 165 milionów okresie objętym dochodzeniem, z udziałem rynkowym odpowiednio 33,5 % i 21,4 %.
Tajwan, główny eksporter w 1997 r. dokonał wywozu tylko niewielkich ilości w okresie objętym dochodzeniem, po przyjęciu rozporządzenia (WE) nr 192/1999.
Od tego czasu głównymi eksporterami do Wspólnoty były Indonezja, Malezja i Wietnam.
Przywóz z tych trzech państw zwiększył się z 17 milionów sztuk w 1996 r. do 109 milionów w okresie objętym dochodzeniem i odpowiadający temu udział rynkowy wzrósł z 2,0 % do 14,2 %.
Średnie ceny importowe ze wspomnianych państw spadły w okresie przeglądu i wynosiły jedynie średnio 0,067 EUR/szt. w okresie objętym dochodzeniem.
W efekcie były one znacząco niższe niż ceny przemysłu wspólnotowego, ale wyższe niż ceny dostępne w przywozie z Chin.
7.
Podsumowanie
(68) W związku z tym, że środki pierwotnie nałożone zostały zmienione w 1995 r. i rozszerzone w 1999 r., sytuacja przemysłu wspólnotowego poprawiła się w odniesieniu do niektórych wskaźników ekonomicznych.
(69) Niektóre czynniki ekonomiczne w przemyśle wspólnotowym, takie jak wielkość sprzedaży i udział rynkowy, jak też zapasy wykazywały przemiany w pozytywnym kierunku w okresie przeglądu.
Sprzedaż wzrosła o 4,9 % i odpowiadający jej udział rynkowy o 19 %; w tym samym czasie zapasy zmniejszyły się o ok. 4 %.
W tym czasie rentowność przemysłu wspólnotowego spadła z 11 % w 1996 r. do ok. 7 % w okresie objętym dochodzeniem, znacznie poniżej marż zysku na poziomie 15 % i 10 % uznanych za odpowiednie we wcześniejszych dochodzeniach.
Omawiane dochodzenie potwierdziło, że ogólnie pozytywne czynniki, poza rentownością, były możliwe do uzyskania dzięki wprowadzeniu bardziej efektywnych środków antydumpingowych w latach poprzednich i dzięki restrukturyzacji zakładów przemysłu wspólnotowego.
Jednakże dochodzenie udowodniło jasno, że konkurencja ze strony przywożonych zapalniczek jednorazowych, w szczególności wynikająca z obejść, zmusiły przemysł wspólnotowy do obniżenia swoich cen sprzedaży o ponad 8 %, co negatywnie wpłynęło na rentowność.
(70) Okazało się, że udział rynkowy osiągnięty swego czasu przez chińskich eksporterów został zastąpiony przez tani przywóz z innych państw trzecich nie podlegających cłom antydumpingowym i przez zwiększoną sprzedaż przemysłu wspólnotowego.
Chiński udział rynkowy został zredukowany z 9 % w 1996 r. do nieco ponad 1 % w okresie objętym dochodzeniem.
Równolegle przemysł wspólnotowy poprawił swój udział rynkowy do ok.76 % w okresie objętym dochodzeniem w porównaniu z mniej niż 64 % w 1996 r.
Wraz ze środkami antydumpingowymi, głęboka restrukturyzacja przyspieszyła te korzystne efekty: dwie fabryki zostały zamknięte, a pozostałe zakłady zracjonalizowały produkcję, głównie kosztem zatrudnienia, zredukowanego o ok. 13 % w okresie przeglądu.
Zdolności produkcyjne zmalały o 2 %, ale w tym samym czasie produkcja została ograniczona o 12 % i wykorzystanie zdolności produkcyjnych spadło o 10 %.
(71) W podsumowaniu dochodzenie ustaliło, że jakkolwiek sytuacja przemysłu wspólnotowego poprawiła się, jest prawdopodobne, że nastąpi jej pogorszenie, jeśli środki miałyby zostać uchylone.
G. PRAWDOPODOBIEŃSTWO PONOWNEGO WYSTĄPIENIA SZKODY
(72) Do celów oceny prawdopodobnego skutku wygaśnięcia obowiązujących środków sprawdzono pewną liczbę czynników, w szczególności dostępność niewykorzystanych zdolności produkcyjnych w Chinach, zachowanie eksporterów na rynku wspólnotowym i na rynkach trzecich, ceny oferowane przez eksporterów, gdyby dopuścić do wygaśnięcia ceł i możliwy wpływ tych czynników na przemysł wspólnotowy.
(73) Dostępne informacje, już przedstawione w motywach 30–34, jak też doświadczenia z lat ubiegłych pokazują, że istnieje w Chinach wielka rozbieżność między konsumpcją z jednej strony i zdolnościami produkcyjnymi - z drugiej.
Biorąc pod uwagę atrakcyjność rynku wspólnotowego, wraz z zasadami bezpieczeństwa ograniczającymi dostęp do rynków niektórych państw trzecich, możliwości wywozowe Chin po niskich cenach do Wspólnoty są bardzo duże.
Chińskie ceny eksportowe stosowane przy wywozie do państw trzecich w 2000 r. były średnio nawet niższe od tych stosowanych przy wywozie do Wspólnoty.
Z kolei utracenie ważności przez środki przeciwko przywozowi z Chin pociągnęłoby za sobą utratę ważności środków przeciwko praktykom obejścia w odniesieniu do niektórych zapalniczek jednorazowych z Chin i Tajwanu.
Przywóz zapalniczek objętych tymi środkami, nawet przy malejącej ilości (z prawie 200 milionów sztuk w 1998 r. po 0,065 ECU za sztukę, według Eurostatu) w 2000 r. byłby nadal wysoki wynosząc prawie 52 miliony sztuk,
(74) Podsumowując, w przypadku braku środków, występuje prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia szkody i, mając także na względzie sytuację związaną z dumpingiem, występuje prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia szkodliwego dumpingu.
H. INTERES WSPÓLNOTY
1.
Wstęp
(75) Zgodnie z art. 21 rozporządzenia podstawowego, Komisja zbadała, czy przedłużenie istniejących środków antydumpingowych godziłoby w interes Wspólnoty jako całości.
Określenie interesu Wspólnoty musi opierać się na uznaniu wszystkich różnorodnych interesów, takich jak interes przemysłu wspólnotowego, importerów i użytkowników rozważanego wyrobu.
(76) W poprzednich dochodzeniach uznano, że przyjęcie, zmiana i rozszerzenie środków przeciwko zapalniczkom jednorazowym sprzedawanym po cenach dumpingowych nie naruszałoby interesów Wspólnoty.
Z kolei, w kontekście przeglądu przed wygaśnięciem środków, analiza sytuacji, w której środki antydumpingowe zostały zastosowane pozwala na ocenę niepożądanego negatywnego wpływu obowiązujących środków antydumpingowych na zainteresowane strony.
(77) Do celów oceny prawdopodobnego wpływu utrzymania środków, Komisja zażądała informacji od wszystkich wyżej wymienionych zainteresowanych stron.
Oprócz przemysłu wspólnotowego, kwestionariusze wysłano do 72 importerów.
Poza dwiema znaczącymi wspomnianymi odpowiedziami, otrzymano niewiele innych uwag.
Wszystkie zostały uwzględnione w badaniu, czy bez względu na ustalenia dotyczące prawdopodobieństwa ponownego wystąpienia szkodliwego dumpingu, zaistniały niepodważalne powody, które pozwalałyby na stwierdzenie, że utrzymanie istniejących środków nie leży w interesie Wspólnoty.
2.
Interes przemysłu wspólnotowego
(78) Gdyby środki antydumpingowe zostały uchylone, tani przywóz po cenach dumpingowych na rynek Wspólnoty zwiększyłby się zdecydowanie i sytuacja przemysłu wspólnotowego zaczęłaby ponownie się pogarszać.
(79) Przemysł wspólnotowy jest strukturalnie rentowny; przeszedł głęboką restrukturyzację i w ostatnich latach dokonał poważnych inwestycji w celu podniesienia swojej konkurencyjności.
Jednakże można przyjąć wniosek, że bez utrzymania środków antydumpingowych, jego sytuacja najprawdopodobniej pogorszy się.
3.
Interes importerów i pośredników handlowych
(80) Nieliczne odpowiedzi uzyskane od importerów/pośredników handlowych wydają się wskazywać tylko znikome zainteresowanie omawianym dochodzeniem rewizyjnym, przede wszystkim z powodu dostępności alternatywnych źródeł za granicą.
(81) Importerzy, którzy zgłosili się do dochodzenia uważają, że istniejące środki nie powinny być utrzymane.
Obawiają się przede wszystkim, że przywóz zapalniczek jednorazowych mógłby zostać zupełnie wyłączony z rynku Wspólnoty, ograniczając w ten sposób wolną konkurencję we Wspólnocie i zagrażając zawyżaniem cen oraz przestawieniem się na tańsze reklamowe upominki, inne niż zapalniczki, przez niektórych użytkowników, którzy rozprowadzają takie upominki wśród końcowych konsumentów kupujących ich podstawowe wyroby i usługi.
Jeden z importerów stwierdził, że nałożenie ceł antydumpingowych zmusiło go do zaprzestania przywozu zapalniczek.
Biorąc pod uwagę przywóz w okresie przeglądu, jego decyzja wydaje się być wynikiem innych ustaleń niż niedobór zapalniczek nie podlegających cłu.
(82) Jest prawdą, że przywóz zapalniczek działających na krzemień z Chin i Tajwanu zmniejszył się, jednakże przywóz pochodzący z innych państw wywożących, połączony z istnieniem pięciu znanych producentów we Wspólnocie gwarantowało konkurencję na rynku Wspólnoty.
Potwierdzono ponadto, że importerzy i pośrednicy handlowi mieli zapewniony łatwy dostęp do rozważanego wyrobu z innych źródeł niż przemysł wspólnotowy i rozważany przywóz.
Wreszcie, pośrednicy handlowi w coraz większym stopniu opierają swoją działalność na zapalniczkach piezoelektrycznych.
Innymi słowy, wpływ utrzymania istniejących środków na omawiany przywóz będzie prawdopodobnie znikomy.
(83) Dostępne dane wskazują, że nałożenie środków antydumpingowych nie miało negatywnego wpływu na rentowność współpracujących importerów i że najprawdopodobniej w przyszłości też nie będą ich odczuwać, jeśli istniejące środki zostaną utrzymane.
4.
Interes konsumentów
(84) Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, że na gruncie interesu Wspólnoty nie istnieją ważne powody przeciwko utrzymaniu środków.
5.
Skutki dla konkurencji na rynku Wspólnoty
(85) Uwzględniając utrzymującą się silną konkurencję na rynku Wspólnoty pomiędzy producentami wspólnotowymi, rozważanym przywozem i przywozem pochodzącym z państw trzecich, stwierdza się, że utrzymanie istniejących środków nie wpłynie negatywnie na przyszłe otoczenie konkurencyjne dla rozważanego wyrobu na rynku wspólnotowym.
6.
Wniosek w sprawie interesu Wspólnoty
(86) Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że na gruncie interesu Wspólnoty nie istnieją ważne powody przeciwko utrzymaniu środków.
I. ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE
(87) Wszystkie zainteresowane strony zostały poinformowane o zasadniczych faktach i okolicznościach, należących u podstaw utrzymania istniejących środków.
Ponadto stronom przyznano czas na przedstawienie uwag związanych z ogłoszeniem tych informacji.
Nie wpłynęły jednak żadne uwagi mogące spowodować zmianę powyższych wniosków.
Z powyższego wynika, że na mocy art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, środki antydumpingowe stosowane dla przywozu zapalniczek kieszonkowych gazowych jednorazowych i niektórych zapalniczek do wielokrotnego napełniania, pochodzących z Chin lub przesłanych lub pochodzących z Tajwanu, nałożone rozporządzeniem (EWG) nr 3433/91 zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1006/95 i rozszerzonym rozporządzeniem (WE) nr 192/1999, powinny zostać utrzymane,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz zapalniczek kieszonkowych gazowych działających na krzemień, jednorazowych objętych kodem CN 96131000 (kod TARIC 96131000*19) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej.
2.
Stawkę celną stosowaną w stosunku do ceny netto na granicy Wspólnoty przed opłatą cła, ustala się na 0,065 EUR.
Artykuł 2
Cła antydumpingowe rozszerzone rozporządzeniem (WE) nr 192/1999 w sprawie przywozu niektórych kieszonkowych zapalniczek do wielokrotnego napełniania działających na krzemień pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej lub przesłanych lub pochodzących z Tajwanu, objętych kodem CN ex96132090 (kody TARIC 96132090*21 i 96132090*29) i przywozu zapalniczek jednorazowych przesłanych z Tajwanu i objętych kodem CN 96131000 (kod TARIC 96131000*11) lub pochodzących z Tajwanu i objętych kodem CN 96131000 (kod TARIC 96131000*19) są utrzymane.
Artykuł 3
Stosuje się obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych, chyba że ustalono inaczej.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1837/2001
z dnia 10 września 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2237/77 w sprawie deklaracji podatkowej rolnika
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie nr 79/65/EWG Rady z dnia 15 czerwca 1965 r. ustanawiające sieć zbierania danych rachunkowych o dochodach i prowadzonej działalności gospodarczej gospodarstw rolnych w Europejskiej Wspólnocie Gospodarczej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1256/97 [2], w szczególności jego art. 7 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2237/77 z dnia 23 września 1977 r. w sprawie deklaracji podatkowej rolnika, która ma być wykorzystywana do celów określania dochodów gospodarstw rolnych [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1122/2000 [4], ustanawia rodzaj danych rachunkowych, jakie mają być podawane w deklaracjach podatkowych rolnika.
(2) Wskazane jest dokonanie przeglądu i ujednolicenia przepisów dotyczących danych rachunkowych, w celu uzyskania większej porównywalności danych i dostosowania ich do rosnących potrzeb wspólnej polityki rolnej.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Wspólnoty ds. Sieci Danych Rachunkowych z Gospodarstw Rolnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załączniki I, II i III do rozporządzenia (EWG) nr 2237/77 zastępuje się załącznikami I, II i III do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1840/2001
z dnia 19 września 2001 r.
zmieniające po raz trzeci rozporządzenie (WE) nr 23/2001 ustanawiające specjalne środki dla sektora wołowiny, które odstępują od przepisów rozporządzenia (WE) nr 800/1999, rozporządzenia (EWG) nr 3719/88, rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 i rozporządzenia (EWG) nr 1964/82
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1512/2001 [2], w szczególności jego art. 29 ust. 2 lit. a) i art. 41,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Środki w dziedzinie ochrony zdrowia, przyjęte przez władze niektórych państw trzecich odnośnie do wywozu bydła i wołowiny w następstwie wystąpienia przypadków gąbczastej encefalopatii bydła spowodowały poważne skutki ekonomiczne dla eksporterów.
(2) Przypadki pryszczycy, które wystąpiły w kilku Państwach Członkowskich, doprowadziły do przyjęcia środków ochronnych na mocy dyrektywy Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącej kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [3], ostatnio zmienionej dyrektywą 92/118/EWG [4], w szczególności jej art. 10, oraz na mocy dyrektywy Rady 89/662/EWG z dnia 11 grudnia 1989 r. dotycząca kontroli weterynaryjnych w handlu wewnątrzwspólnotowym ze względu na wprowadzenie rynku wewnętrznego [5], ostatnio zmienionej dyrektywą 92/118/EWG, w szczególności jej art. 9.
(3) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 23/2001 [6], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 908/2001 [7], wprowadza środki mające na celu ograniczenie poważnych skutków tych środków.
(4) Środki w dziedzinie ochrony zdrowia przyjęte przez niektóre państwa trzecie dotyczące wywozu ze Wspólnoty wciąż pozostają w mocy i w pewnych przypadkach zostały wzmocnione.
W świetle tej sytuacji należy przedłużyć niektóre terminy, ale nie mogą one przekraczać dnia 31 grudnia 2001 r.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 23/2001 art. 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
1.
Na wniosek posiadacza pozwolenia na wywóz wydane na mocy rozporządzenia (WE) nr 1445/95, o które wnioskowano do dnia 30 marca 2001 r., zostają unieważnione, jeżeli ich ważność nie wygasła przed dniem 1 listopada 2000 r., a odnośne zabezpieczenie zostaje zwolnione.
2.
Na wniosek eksportera w przypadku produktów, w odniesieniu do których do dnia 30 marca 2001 r.
- celne formalności eksportowe zostały dokonane lub które zostały objęte jedną z celnych procedur kontrolnych określonych w art. 4 i 5 rozporządzenia (EWG) nr 565/80, termin sześćdziesięciu dni na opuszczenie obszaru celnego Wspólnoty określony w art. 32 ust. 1 lit. b) pkt i) rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 oraz w art. 7 ust. 1 i art. 34 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 800/1999, zostaje przedłużony do dnia 31 grudnia 2001 r.,
- celne formalności eksportowe zostały dokonane, ale które nie opuściły jeszcze obszaru celnego Wspólnoty lub zostały objęte jedną z celnych procedur kontrolnych określonych w art. 4 i 5 rozporządzenia (EWG) nr 565/80, eksporter zwraca każdą refundację wypłaconą zaliczkowo, a różne zabezpieczenia odnoszące się do tych operacji zostają zwolnione,
- formalności celne zostały dokonane i które opuściły obszar celny Wspólnoty mogą zostać ponownie przywiezione i dopuszczone do swobodnego obrotu we Wspólnocie.
Eksporter zwraca każdą refundację wypłaconą zaliczkowo, a różne zabezpieczenia odnoszące się do tych operacji zostają zwolnione,
- formalności celne zostały dokonane i które opuściły obszar celny Wspólnoty, mogą zostać ponownie przywiezione i objęte postępowaniem zawieszającym w strefie wolnocłowej, składzie wolnocłowym lub składzie celnym do dnia 31 grudnia 2001 r. przed dotarciem do miejsca przeznaczenia; nie ma to wpływu na wypłatę refundacji za faktyczne miejsce przeznaczenia lub na zabezpieczenie wniesione w odniesieniu do pozwolenia." .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1851/2001
z dnia 20 września 2001 r.
zawierające sprostowanie rozporządzenia (WE) nr 2571/97 w sprawie sprzedaży masła po obniżonych cenach oraz przyznawania pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła, przeznaczonych do wykorzystania w produkcji ciast, lodów i innych środków spożywczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1670/2000 [2], w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik VII do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2571/97 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) 635/2000 [4], zawiera adnotacje do umieszczenia w egzemplarzu kontrolnym T5.
Kontrola wszystkich wersji językowych doprowadziła do znalezienia błędu literowego w tym Załączniku.
(2) Artykuł 22 ust. 4 tego rozporządzenia przewiduje karę za nieprzestrzeganie zobowiązań podporządkowanych, a załącznik III do tego rozporządzenia wskazuje substancje wskaźnikowe do użycia w formule B. Błędy literowe oraz błędy w tłumaczeniach zidentyfikowano podczas sprawdzania niemieckiej wersji tych przepisów.
(3) Należy dokonać niezbędnych zmian w tej wersji językowej.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
W załączniku VII do rozporządzenia (WE) nr 2571/97 pkt B lit. b) akapit drugi tiret pierwsze tiret trzecie wyraz "Butter" zastępuje się wyrazem "Butterfett".
2.
Artykuł 22 rozporządzenia (WE) nr 2571/97 oraz załącznik III do tego rozporządzenia zmienia się.
Zmiany te dotyczą tylko niemieckiej wersji rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1852/2001
z dnia 20 września 2001 r.
ustanawiające szczegółowe zasady udostępniania opinii publicznej niektórych informacji oraz ochrony informacji przekazywanych na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 258/97
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 258/97 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 1997 r. dotyczące nowej żywności i nowych składników żywności [1], w szczególności jego art. 4 ust. 5 i art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Doświadczenie wykazało potrzebę określenia szczegółowych zasad dotyczących ochrony informacji dostarczanych przez wnioskodawców w celu zapewnienia sprawnego dokonywania oceny wniosków na mocy rozporządzenia (WE) nr 258/97.
(2) Zasady te powinny zapewnić poufność informacji odnoszących się do procesu produkcji, w przypadku gdy ujawnienie takich informacji mogłoby w sposób nieproporcjonalny zaszkodzić pozycji wnioskodawcy w stosunku do konkurentów.
(3) W celu poprawienia przejrzystości działania procedur ustanowionych na mocy art. 4 rozporządzenia (WE) nr 258/97 niektóre informacje o produktach ocenianych na mocy niniejszego artykułu oraz o wynikach oceny powinny być podawane do publicznej wiadomości.
Informacje takie powinny być udostępnione przez Komisję w internecie.
(4) Zasady te powinny być zgodne z nowymi ramami legislacyjnymi ustanowionymi w dyrektywie 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylającej dyrektywę Rady 90/220/EWG [2].
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Komisja, władze krajowe Państw Członkowskich i organy właściwe do oceny żywności określone w art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 258/97 nie ujawniają informacji określonych jako poufne na mocy ust. 3, z wyjątkiem informacji, które muszą być podane do publicznej wiadomości, jeśli wymagają tego okoliczności w celu ochrony zdrowia ludzkiego.
2.
Wnioskodawca może wskazać, które z informacji przekazanych przez niego zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 258/97, odnoszących się do procesu produkcyjnego powinny być poufne, ponieważ ich ujawnienie mogłoby zaszkodzić jego pozycji rynkowej.
W takich przypadkach konieczne jest przedstawienie uzasadnienia możliwego do sprawdzenia.
3.
Właściwe władze Państwa Członkowskiego, do którego wniosek został skierowany, ustalają po konsultacji z wnioskodawcą, które z informacji odnoszących się do procesu produkcyjnego pozostają poufne i zawiadamiają wnioskodawcę, organy właściwe do oceny żywności oraz Komisję o swojej decyzji.
4.
Komisja zapewnia, że Państwa Członkowskie są zawiadamiane o wszelkich decyzjach, które są jej przekazywane na mocy ust. 3.
Artykuł 2
1. W przypadku gdy wstępna ocena wniosku jest przeprowadzana zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 258/97, Komisja podaje do publicznej wiadomości następujące informacje:
a) nazwa (nazwisko) i adres wnioskodawcy;
b) opis pozwalający na identyfikację żywności lub składników żywności;
c) zamierzone użycie żywności lub składników żywności;
d) streszczenie wniosku, z wyjątkiem tych jego części, które uznane zostały za poufne zgodnie z art. 1 ust. 3;
e) data otrzymania kompletnego wniosku.
2.
Wstępna ocena przeprowadzana przez Komisję jest podawana do publicznej wiadomości, z wyjątkiem wszelkich informacji określonych jako poufne na mocy art. 1 ust. 3, w następujący sposób:
a) jeżeli nie ma zastrzeżeń na mocy art. 6 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 258/97, sprawozdanie z oceny wstępnej jest podawane do publicznej wiadomości po upływie okresu 60 dni określonego w tym artykule i po czasie niezbędnym do zawiadomienia wnioskodawcy;
b) w przypadku gdy zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 258/97 wymagana jest decyzja zezwalająca, sprawozdanie z oceny wstępnej jest, o ile to możliwe, udostępniane opinii publicznej w tym samym czasie, kiedy przekazywana jest opinia Komitetu Naukowego ds. Żywności, lub, jeśli opinia taka nie jest wymagana, w tym samym czasie, kiedy decyzja jest publikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 3
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1879/2001
z dnia 26 września 2001 r.
zmieniające załącznik II do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1680/2001 [2], w szczególności jego art. 7 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2377/90 maksymalne poziomy pozostałości muszą być ustalane stopniowo dla wszystkich substancji farmakologicznie czynnych, stosowanych we Wspólnocie w weterynaryjnych produktach leczniczych przeznaczonych do podawania zwierzętom służącym do produkcji żywności.
(2) Maksymalne poziomy pozostałości powinny być ustalane wyłącznie po zbadaniu w ramach Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych wszystkich istotnych informacji dotyczących bezpieczeństwa pozostałości danych substancji dla konsumentów środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego i wpływu pozostałości na przetwórstwo przemysłowe środków spożywczych.
(3) Przy ustalaniu maksymalnych poziomów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego niezbędne jest określenie gatunków zwierząt, u których mogą występować pozostałości, poziomów, jakie mogą występować w odpowiednich tkankach mięsnych uzyskanych z leczonego zwierzęcia (tkanka docelowa), i rodzaju pozostałości istotnej dla monitorowania pozostałości (pozostałość znacznikowa).
(4) Jak to określono we właściwym ustawodawstwie Wspólnoty, maksymalne poziomy pozostałości powinny być zwykle ustalone dla tkanek docelowych wątroby lub nerek.
Jednakże wątroba i nerki są często usuwane z tusz w międzynarodowym handlu i dlatego maksymalne poziomy pozostałości powinny być zawsze ustalane również dla tkanek mięśniowych lub tłuszczowych.
(5) W przypadku weterynaryjnych produktów leczniczych, przeznaczonych do stosowania u ptactwa nieśnego, zwierząt mlecznych lub pszczół miodnych, maksymalne poziomy pozostałości muszą zostać ustalone również dla jaj, mleka i miodu.
(6) W załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 dodaje się witaminę A.
(7) W celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia powinien być przewidziany odpowiedni okres w celu umożliwienia Państwom Członkowskim przeprowadzenia wszelkich dostosowań, które mogą być konieczne w odniesieniu do zezwoleń na wprowadzanie do obrotu danych weterynaryjnych produktów leczniczych, które zostały wydane zgodnie z dyrektywą Rady 81/851/EWG [3], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2000/37/WE [4].
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1880/2001
z dnia 26 września 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1621/1999 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 w odniesieniu do pomocy na uprawę winogron przeznaczonych do produkcji niektórych odmian suszonych winogron
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków przetworów owocowych i warzywnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1239/2001 [2], w szczególności jego art. 7 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 13 ust. 2 lit. d) rozporządzenia Komisji (WE) nr 1621/1999 z dnia 22 lipca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 w odniesieniu do pomocy na uprawę winogron przeznaczonych do produkcji niektórych odmian suszonych winogron [3], zmienionego rozporządzeniem (WE) 2256/1999 [4], stanowi w przypadku podmiotów, które skorzystały ze środków przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 399/94 z dnia 21 lutego 1994 r. dotyczącego szczególnych środków w odniesieniu do suszonych winogron [5], zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2826/2000 [6], środki przejściowe dotyczące obowiązku używania plastikowych skrzyń przystosowanych do układania w stosy w celu dostarczania nieprzetworzonych suszonych winogron. W odpowiedzi na wniosek Grecji, która doniosła o istnieniu trudności w dostawie związanych z tego rodzaju skrzyniami, te środki przejściowe powinny być, w drodze wyjątku, przedłużone o jeden rok oraz, aby taka zmiana była możliwa, minimalna stawka tymczasowa wynosząca 75 % powinna być określona dla ilości dostarczanych i składowanych w tych skrzyniach w odniesieniu do roku gospodarczego 2001/02.
(2) Artykuł 5 ust. 1 rozporządzenia nr 1621/1999 ustanawia, że umowy muszą być zawarte do 1 sierpnia poprzedzającego dany rok gospodarczy i ustanawia w stosunku do producenta indywidualnego lub organizacji producentów obowiązek dostarczenia wszystkich zebranych ilości w plastikowych skrzyniach przystosowanych do układania w stosy, bez uszczerbku dla przepisów przejściowych ustanowionych w art. 13 ust. 2 lit. d). W świetle zmian tych przepisów przejściowych w odniesieniu do roku gospodarczego 2001/02 ostateczny termin zawarcia umów powinien zostać odroczony na dzień 30 września 2001 r. dla tego roku.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 13 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1621/1999 wprowadza się następujące zmiany:
1) litera c) otrzymuje brzmienie:
"c) umowy określone w art. 5 podpisywane są między producentami lub organizacjami producentów a przetwórcami, którzy złożyli wniosek o zarejestrowanie w bazie danych przed zawarciem umowy; umowy na lata gospodarcze 1999/2000, 2000/01 i 2001/02 zawierane są odpowiednio do dnia 1 listopada 1999 r., 1 września 2000 r. oraz 30 września 2001 r.";
2) w lit. d) tiret trzecie otrzymuje brzmienie:
"— co najmniej 75 % ilości dostarczonych i składowanych w trakcie roku gospodarczego 2001/02".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1920/2001
z dnia 28 września 2001 r.
ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 2494/95 w odniesieniu do minimalnych norm traktowania opłat za usługi proporcjonalnych do wartości transakcji w zharmonizowanym wskaźniku cen konsumpcyjnych i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2214/96
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2494/95 z dnia 23 października 1995 r. dotyczące zharmonizowanych wskaźników cen konsumpcyjnych [1], w szczególności jego art. 4 i art. 5 ust. 3,
uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 5 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 2494/95 każde Państwo Członkowskie jest zobowiązane do opracowania zharmonizowanego wskaźnika cen konsumpcyjnych (ZWCK), począwszy od wskaźnika za styczeń 1997 r.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1749/96 z dnia 9 września 1996 r. w sprawie wstępnych środków koniecznych do wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 2494/95 dotyczącego zharmonizowanych wskaźników cen towarów konsumpcyjnych [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 1688/98 [4], definiuje zakres ZWCK jako te towary i usługi, które wchodzą w zakres ostatecznych wydatków pieniężnych gospodarstwa domowego na konsumpcję i wymaga objęcia ich wskaźnikiem COICOP/ZWCK klasa 12.5.1 "Usługi finansowe, gdzie indziej niesklasyfikowane" w całości do grudnia 1999 r. bez szczególnego wyłączenia opłat naliczanych w stosunku do wartości transakcji.
(3) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2214/96 z dnia 20 listopada 1996 r. dotyczące zharmonizowanych wskaźników cen konsumpcyjnych (ZWCK): przekazywanie i upowszechnianie wskaźników częściowych ZWCK [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1749/1999 [6] wymaga zharmonizowanego wskaźnika częściowego dla COICOP/ZWCK klasy wydatków 12.6.2 "Pozostałe usługi finansowe gdzie indziej niesklasyfikowane", z wyłączeniem odsetek i opłat naliczanych w stosunku do wartości transakcji.
(4) Istnieje znaczny zakres nieporównywalności, spowodowany wyłączeniem opłat naliczanych w stosunku do wartości transakcji; konieczna jest zharmonizowana metodologia traktowania takich opłat w celu zapewnienia zgodności wynikających wskaźników ZWCK z wymogiem porównywalności ustanowionym w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 2494/95.
(5) Traktowanie opłat za usługi naliczanych w stosunku do wartości transakcji powinno być zgodne ze sposobem traktowania towarów i usług w sektorach ochrony zdrowia, edukacji i ochrony socjalnej ustanowionym w rozporządzeniu Rady (WE) nr 2166/1999 [7].
(6) Środki przewidziane niniejszym rozporządzeniem są zgodne z opinią Komitetu ds. Programów Statystycznych ustanowionego decyzją Rady 89/382/EWG, Euratom [8],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cel
Celem niniejszego rozporządzenia jest zmiana załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 2214/96 dotyczącego wskaźników częściowych zharmonizowanych wskaźników cen konsumpcyjnych, zwanych dalej "ZWCK", w odniesieniu do zakresu usług finansowych oraz ustalenie minimalnych norm traktowania opłat za usługi proporcjonalnych do wartości transakcji w celu zapewnienia ich rzetelności i właściwości oraz zgodności z wymogami porównywalności ustanowionymi w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 2494/95.
Artykuł 2
Definicje
1.
Odsetki i opłaty związane z odsetkami obejmują nominalne odsetki oraz wszelkie elementy objęte obliczaniem odsetek efektywnych.
2.
W przypadku gdy opłaty za usługi są określone jako stosunek wartości transakcji, ceny nabycia są określone jako stosunek pomnożony przez wartość reprezentatywnej transakcji w okresie bazowym lub okresie odniesienia.
Artykuł 3
Traktowanie opłat za usługi
1.
Przedmiotowe wskaźniki częściowe ZWCK oblicza się przy użyciu wzoru zgodnego ze wzorem wskaźnika typu Laspeyres używanego przy innych wskaźnikach częściowych.
Odzwierciedlają one zmianę cen na podstawie zmiany wzorca konsumpcji gospodarstw domowych oraz skład populacji konsumentów w okresie bazowym lub okresie odniesienia.
a) Ceny nabycia usług, jakie zostaną zastosowane w ZWCK są rzeczywistymi opłatami nakładanymi bezpośrednio na konsumentów w zamian za świadczone usługi.
ZWCK obejmuje opłaty wyrażone w opłacie ryczałtowej lub stawce zryczałtowanej.
b) Zmiany cen nabycia odzwierciedlające zmiany zasad odnoszących się do nich przedstawione są zmiany cen w ZWCK.
c) Zmiany cen nabycia wynikające ze zmian w wartości reprezentatywnych transakcji przedstawione są zmiany cen w ZWCK.
d) Reprezentatywne transakcje są wyrażone w jednostkach fizycznych, z wyjątkiem sytuacji, kiedy nie jest to właściwe lub możliwe, w których to przypadkach powinny być wyrażone w walucie Państwa Członkowskiego.
e) Zmiana wartości reprezentatywnych transakcji może być oszacowana poprzez zmianę we wskaźniku cen, która właściwie przedstawia dane transakcje.
W przypadku gdy istnieją, wskaźniki częściowe ZWCK lub wskaźniki agregatów są uznawane za właściwe do tego celu.
2.
Jeśli do specyfikacji są wprowadzane zmiany, będą one traktowane zgodnie z zasadami zmian w specyfikacji, w szczególności tymi, które odnoszą się do dostosowania jakości jak ustanowiono w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1749/96.
3.
W przypadku gdy usługi dostępne są dla konsumentów bezpłatnie, a następnie ponoszona jest cena rzeczywista, zmiana z ceny zerowej na cenę rzeczywistą i odwrotnie, uwzględniana jest we wskaźniku ZWCK.
4.
W przypadku gdy usługi świadczone wspólnie z innymi towarami lub usługami nie są objęte początkowo określoną opłatą i gdy następnie pobiera się za nie opłatę na innej podstawie, zmiana ta uwzględniana jest we wskaźniku ZWCK.
5.
Tam gdzie jest to uzasadnione, procedurę przewidzianą w art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2646/98 [9] dotycząca taryf stosuje się mutatis mutandis.
Artykuł 4
Usługi finansowe gdzie indziej niesklasyfikowane
Treść klasy 12.6.2, "Pozostałe usługi finansowe gdzie indziej niesklasyfikowane (S)", w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 2214/96 dotyczącego wskaźników częściowych zharmonizowanych wskaźników cen konsumpcyjnych, otrzymuje brzmienie:
"12.6.2.
Pozostałe usługi finansowe gdzie indziej niesklasyfikowane (S)
- rzeczywiste opłaty za usługi finansowe banków, urzędów pocztowych, kas oszczędnościowych, kantorów i podobnych instytucji finansowych,
- opłaty i opłaty za usługi maklerów, doradców inwestycyjnych, doradców podatkowych itp.
Z wyłączeniem:
Odsetek i opłat w jakikolwiek sposób związanych z odsetkami oraz opłaty administracyjne prywatnych funduszy emerytalnych itp." .
Artykuł 5
Pozostałe usługi gdzie indziej niesklasyfikowane
Treść klasy 12.7.0, "Pozostałe usługi gdzie indziej niesklasyfikowane (S)", w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 2214/96 dotyczącego częściowych zharmonizowanych wskaźników konsumpcyjnych otrzymuje brzmienie:
"12.7.0.
Pozostałe usługi gdzie indziej niesklasyfikowane (S)
- opłaty za usługi prawne, biura pośrednictwa pracy itd.,
- opłaty za usługi pogrzebowe,
- opłaty za usługi pośredników nieruchomości, licytatorów, sprzedawców i innych pośredników,
- opłata za fotokopie i inne formy reprodukcji dokumentów,
- opłaty za wydanie aktów urodzenia, małżeństwa i zgonu oraz innych dokumentów administracyjnych,
- opłata za ogłoszenia w gazetach i reklamy,
- opłata za usługi grafologów, astrologów, prywatnych detektywów, pracowników ochrony, biur matrymonialnych oraz poradni małżeńskich, pisarzy, różnych opłat (za miejsca, toalety, szatnie) itd.
Włącznie z:
Opłatami za usługi pośredników nieruchomości w związku z transakcjami najmu.
Z wyłączeniem:
Zgodnie z konwencjami ESA 1995, wyklucza się składki i należności za członkostwo w stowarzyszeniach zawodowych, kościołach oraz klubach społecznych, kulturalnych, rekreacyjnych oraz sportowych (ESA 1995, ppkt 3.77.e) oraz prowizje wypłacane pośrednikom obrotu nieruchomościami w związku ze sprzedażą lub zakupem aktywów niefinansowych ("Środki trwałe brutto" według ESA 1995, ppkt 3 102, 3 105a), 3 111, 3 115)."
.
Artykuł 6
Podstawowe informacje
1.
Podstawowe informacje stanowią wszystkie ceny nabycia i wagi, jakie są potrzebne do wyliczenia wskaźników częściowych ZWCK zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia.
2.
Jednostki statystyczne, powołane przez Państwa Członkowskie do współpracy przy zbieraniu lub przekazywaniu podstawowych informacji są zobowiązane do podania rzetelnych i kompletnych informacji w wymaganym czasie oraz umożliwienia organizacjom i instytucjom odpowiedzialnym za tworzenie oficjalnych statystyk uzyskanie, na ich prośbę, informacji na poziomie szczegółowości koniecznym dla oceny zgodności z wymogami porównywalności oraz jakości wskaźników częściowych ZWCK.
Artykuł 7
Porównywalność
ZWCK stworzony zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia lub zgodnie z innymi procedurami, które nie prowadzą do stworzenia wskaźnika różniącego się systematycznie więcej niż o jedną dziesiątą jednego punktu procentowego średnio w czasie jednego roku w porównaniu z rokiem ubiegłym od wskaźnika określonego zgodnie z tymi procedurami, uważa się za porównywalny.
Artykuł 8
Kontrola jakości
Państwa Członkowskie przekazują Komisji (Eurostat) informacje dotyczące procedur stworzonych do traktowania opłat za usługi proporcjonalnych do wartości transakcji tam, gdzie te procedury różnią się od tych określonych w art. 3 niniejszego rozporządzenia, przed zastosowaniem takich procedur.
Artykuł 9
Wykonanie
Przepisy niniejszego rozporządzenia Państwa Członkowskie zastosują w grudniu 2001 r. i staną się skuteczne dla wskaźnika za styczeń 2002 r.
Artykuł 10
Wprowadzenie w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1921/2001
z dnia 28 września 2001 r.
ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 2494/95 odnośnie do minimalnych norm dla korekt zharmonizowanego wskaźnika cen konsumpcyjnych oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2602/2000
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2494/95 z dnia 23 października 1995 r. dotyczące zharmonizowanych wskaźników cen konsumpcyjnych [1], w szczególności jego art. 4 i 5 ust. 3,
uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
1) Na mocy art. 5 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 2494/95 każde Państwo Członkowskie jest zobowiązane do sporządzenia zharmonizowanego wskaźnika cen konsumpcyjnych (ZWCK), począwszy od wskaźnika na miesiąc styczeń 1997 r.
2) Szczególnie istotne jest zapewnienie wysokiego stopnia wiarygodności ZWCK, który można podtrzymać poprzez ograniczenie w danym kontekście ilości korekt ZWCK do niezbędnego minimum.
3) Jest ogólnie przyjęte, że średnia roczna oraz roczne i miesięczne stopy zmian ZWCK są istotne dla pomiaru inflacji, w szczególności dla oceny zbieżności cen oraz dostarczania informacji uwzględnianych w polityce pieniężnej Europejskiego Banku Centralnego.
4) Zmiany w systemie krajowych lub zharmonizowanych zasad stanowią istotne powody dla korekt ZWCK w takim stopniu, w jakim zapewniają lub podnoszą one porównywalność, wiarygodność lub przydatność ZWCK; zmiany w systemie zharmonizowanych zasad nie powinny wymagać korekt, o ile nie postanowiono inaczej w kontekście konkretnych środków wykonawczych.
5) Artykuł 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2602/2000 z dnia 17 listopada 2000 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 2494/95 w odniesieniu do minimalnych norm traktowania obniżek cen w zharmonizowanym wskaźniku cen konsumpcyjnych [3] musi zostać zmieniony.
6) Korekty wynikające z błędów lub z nowej lub poprawionej informacji bazowej stanowią ważne powody do korekt ZWCK, gdyż mają na celu polepszenie porównywalności, wiarygodności lub przydatności ZWCK.
7) Istnieje znaczny margines różnic proceduralnych między Państwami Członkowskimi w zakresie korekty serii wskaźników.
Niezbędny jest zestaw zharmonizowanych zasad w celu zapewnienia, że ZWCK spełniają warunek porównywalności z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 2494/95, jak również warunek wiarygodności i przydatności.
8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Programu Statystycznego ustanowionego decyzją Rady 89/382/EWG, Euratom [4],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cel
Celem niniejszego rozporządzenia jest dostarczenie informacji na temat istotnych skutków wprowadzenia w życie środków określonych w rozporządzeniu (WE) nr 2494/95 i utworzenie zharmonizowanych zasad dotyczących korekt ZWCK zgodnych z tymi środkami i wystarczających do zapewnienia ich porównywalności, wiarygodności i przydatności.
Artykuł 2
Definicje
Do celu niniejszego rozporządzenia stosuje się definicje:
a) "korekta" jest zmianą ex-post w serii ZWCK, poziomu wskaźnika, stopy zmian lub wag, udostępnianą publicznie na nośniku papierowym lub elektronicznym przez Komisję (Eurostat), wpływającą na wynik do jednej dziesiętnej;
b) "błąd" jest nieumyślnym naruszeniem utworzonej zasady, wpływającym na co najmniej jedną serię ZWCK;
c) wynik "tymczasowy" jest wynikiem, który podlega korektom i będzie ostatecznie przedstawiony w późniejszym miesiącu.
Artykuł 3
Korygowanie
1.
Oficjalnie publikowane serie ZWCK mogą być korygowane.
2.
Korekty którejkolwiek z serii ZWCK na podstawie innej niż określona w art. 4, 5 lub 9 niniejszego rozporządzenia wymagają wcześniejszej zgody Komisji (Eurostat).
Ich zakres i moment wprowadzenia powinien być koordynowany z Komisją (Eurostat).
Artykuł 4
Błędy
1.
Błędy poprawia się, a wynikłe korekty wprowadza się w życie bez zbędnych opóźnień.
2.
Zainteresowane Państwa Członkowskie przekazują, z własnej inicjatywy, Komisji (Eurostat) informacje w stopniu szczegółowości niezbędnym do ocenienia wpływu na dane serie ZWCK przed ogłoszeniem korekt wynikających z błędów.
Państwa Członkowskie powiadamiają również Komisję (Eurostat) o działaniach podjętych w celu uniknięcia podobnych przypadków w przyszłości.
Artykuł 5
Nowe lub poprawione informacje
Korekty wynikające z nowej lub poprawionej informacji bazowej, które przez Państwa Członkowskie są uważane za niezbędne w celu poprawy trafności ZWCK, są wprowadzane w życie, pod warunkiem że Komisja (Eurostat) nie sprzeciwia się co do momentu ich wprowadzenia.
Artykuł 6
Zmiany w systemie zharmonizowanych zasad
O ile nie postanowiono inaczej:
1. zmiany w systemie zharmonizowanych zasad nie wymagają korekt;
2. zmiany w definicjach, metodach lub praktykach wynikające z ram regulacyjnych ZWCK stają się skuteczne wraz ze wskaźnikiem za styczeń każdego roku we wszystkich zainteresowanych Państwach Członkowskich;
3. wpływ każdej takiej zmiany ocenia się dla 12 miesięcy począwszy od wskaźnika za styczeń, kiedy zmiany stały się skuteczne;
4. jeżeli istnieje prawdopodobieństwo, że zmiany wpłyną na roczną stopę zmian wskaźnika dla wszystkich pozycji w okresie 12 miesięcy po wprowadzeniu zmiany, o co najmniej jedną dziesiątą punktu procentowego, wówczas wpływ na wskaźnik dla wszystkich pozycji zostanie oszacowany dla każdego z 12 miesięcy;
5. jeżeli dodatkowo istnieje prawdopodobieństwo wpływu na jakikolwiek wskaźnik COICOP/ZWCK, wskaźnik grupy lub klasy odpowiednio o co najmniej trzy, cztery lub pięć dziesiątych punktu procentowego, obliczonych zgodnie z art. 6 ust. 4, wpływ na dane serie wskaźników zostanie oszacowany dla każdego z 12 miesięcy.
Artykuł 7
Oszacowanie wpływu
1.
Oszacowania określone w art. 6 ust. 4 i 5 niniejszego rozporządzenia oparte są na najlepszej dostępnej metodologii w sposób uwzględniający oszczędność kosztów.
Są one przekazywane Komisji (Eurostat) najpóźniej wraz z ZWCK, do którego się odnoszą.
Należy dołączyć opis metod oszacowania i właściwe komentarze dotyczące trafności szacunków.
2.
Oszacowania powinny porównywać roczne stopy zmian w ZWCK i odpowiednich podwskaźników ze wskaźnikiem, który nie uwzględnia zmian w definicjach, metodach lub praktykach.
3.
Oszacowania określone w art. 6 ust. 4 i 5 są publicznie dostępne i zawierają właściwe uwagi dotyczące ich jakości.
Oszacowania te nie zastępują oficjalnego ZWCK.
Artykuł 8
Wydanie korekt
1.
W oficjalnej serii ZWCK wydanej przez Komisję (Eurostat) korekty są zaznaczone.
Znak korekty jest przypisany tym pierwotnym lub wtórnym seriom, których wyniki po skorygowaniu znacząco zmieniły się na poziomie opublikowanych szczegółów.
Znaki korekty pokazywane są w momencie wydania skorygowanych serii i usunięte w następnym miesiącu.
2.
Korekty ZWCK dla wszystkich pozycji, nieodnoszące się do wyników warunkowych, są publicznie ogłaszane wraz z wyjaśnieniem, ściśle skoordynowanym między zainteresowanymi Państwami Członkowskimi i Komisją (Eurostat).
Artykuł 9
Wynik tymczasowy
Jeżeli wskaźnik jest opublikowany jako warunkowy, jest on ostatecznie przedstawiany przy ogłaszaniu wskaźników dla kolejnego miesiąca.
Artykuł 10
Kontrola jakości
W przypadku korekty wynikającej z powodów innych niż określone w art. 4 lub 9, zainteresowane Państwo Członkowskie przekaże Komisji (Eurostat), na jej wniosek, informacje na poziomie szczegółowości niezbędnym do oceny wpływu na dane serie ZWCK oraz do wykazania, że korekty są zgodne z normami ZWCK.
Artykuł 11
Zmiana
Artykuł 6 rozporządzenia (WE) nr 2602/2000 dotyczącego minimalnych norm traktowania obniżek cen w ZWCK otrzymuje brzmienie:"W przypadku gdy stosowanie przepisów niniejszego rozporządzenia będzie miało wpływ na roczną stopę zmiany (m/(m-12)) wskaźnika obejmującego wszystkie pozycje o więcej niż jedną dziesiątą jednego punktu procentowego w porównaniu ze wskaźnikiem, w którym nie uwzględnia się obniżenia cen, omawiana seria wskaźnika zostanie odpowiednio skorygowana.".
Artykuł 12
Wprowadzenie w życie
Niniejsze rozporządzenie zostaje wprowadzone w życie przez Państwa Członkowskie w grudniu 2001 r. i staje się skuteczne ze wskaźnikiem za styczeń 2002 r.
Artykuł 13
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1923/2001
a dnia 28 września 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 174/1999 ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 w odniesieniu do pozwoleń na wywóz i refundacji wywozowych do mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOTY EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1670/2000 [2], w szczególności jego art. 31 ust. 14,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 1 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia Komisji (WE) 174/1999 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1681/2001 [4] ustala, że pozwolenie na wywóz musi zostać przedstawione w odniesieniu do każdego wywozu produktów określonych w załączniku I numer II. W celu zmniejszenia obciążenia władz krajowych oraz mając na celu harmonizację z pozostałymi produktami, niektóre przypadki określone w art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 z dnia 9 czerwca 2000 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji do produktów rolnych [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1095/2001 [6], powinny zostać wyłączone z tego obowiązku.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 174/1999 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Jednakże nie naruszając akapitu pierwszego, pozwolenie na wywóz musi także być przedstawione w odniesieniu do produktów określonych w załączniku I numer II, z wyjątkiem przypadków określonych w art. 2."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1934/2001
z dnia 1 października 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 296/96 w sprawie danych przekazywanych przez Państwa Członkowskie oraz miesięcznego księgowania wydatków finansowanych przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1258/1999 z dnia 17 maja 1999 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [1], w szczególności jego art. 5 ust. 3 i art. 7 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 37 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1750/1999 z dnia 23 lipca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) [2], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1763/2001 [3] przewiduje, że Państwa Członkowskie przesyłają Komisji, nie później niż do dnia 30 września każdego roku, dokument programowy rozwoju obszarów wiejskich zaświadczający o wydatkach poniesionych w bieżącym roku budżetowym oraz o wydatkach pozostałych do wypłacenia przed końcem tego roku, jak również zmienioną prognozę wydatków na kolejne lata budżetowe, do końca danego programu. Wymagane dokumenty dostarczają Komisji istotnych informacji o ewolucji wydatków na rozwój obszarów wiejskich zarówno na dany rok budżetowy, jak i na przyszłe lata, które mogą być uwzględnione przy określaniu wypłacanych zaliczek oraz przy przygotowywaniu budżetu. Dlatego art. 37 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1750/1999 przewiduje, że w przypadku gdy dokumenty określone w art. 37 ust. 1 są niekompletne lub termin nie został dotrzymany, Komisja obniża zaliczki na zaksięgowanie wydatków rolnych na podstawie czasowych i zryczałtowanych kosztów. W celu wykonania niniejszego przepisu, właściwe jest ograniczenie skutków finansowych w danym roku budżetowym przez deklarację wydatków oraz zapewnienie zawieszenia zaliczki jedynie na miesiąc wrzesień. Dlatego art. 4 ust. 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 296/96 [4], ostatnio zmieniony rozporządzeniem (WE) nr 1577/2001 [5], powinien zostać odpowiednio zmieniony.
(2) Artykuł 3 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 296/96 określa dokumenty, przekazywane do Komisji do 20 dnia każdego miesiąca w celu umożliwienia zaksięgowania we wspólnotowym budżecie wydatków poniesionych podczas poprzedniego miesiąca. Właściwe jest, aby dokumentacja ta zawierała rachunki dokumentujące wydatki związane z publicznym składowaniem określonym w art. 4 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1883/78 [6], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1259/96 [7].
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Funduszu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 296/96 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 3 ust. 6 dodaje się lit. d) w brzmieniu:
"d) rachunki dokumentujące wydatki związane z publicznym składowaniem określonym w art. 4 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1883/78";
2) w art. 4 ust. 6 otrzymuje brzmienie:
"6. W przypadku gdy dokumenty określone w art. 37 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1750/1999 [8] nie zostały otrzymane przed dniem 30 września każdego roku, Komisja może, po powiadomieniu zainteresowanego Państwa Członkowskiego, zawiesić wypłatę zaliczki odnoszącej się do wydatków poniesionych zgodnie z tym rozporządzeniem.
W przypadku gdy dokumenty zostały otrzymane między dniem 1 a 15 października, wypłata zaliczki odnoszącej się do wydatków poniesionych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1750/1999 na miesiąc wrzesień może zostać odroczona o liczbę dni odpowiadającej okresowi opóźnienia w doręczeniu dokumentów.
W przypadku gdy dokumenty zostaną otrzymane po dniu 15 października, wypłata zaliczki odnoszącej się do wydatków poniesionych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1750/1999 na miesiąc wrzesień zostaje zawieszona aż do zaliczki odnoszącej się do wydatków na miesiąc październik."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1936/2001
z dnia 27 września 2001 r.
ustanawiające środki kontroli stosowane do połowów niektórych zasobów ryb masowo migrujących
RADA WSPÓLNOTY EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólnota, począwszy od dnia 14 listopada 1997 r., stała się Umawiającą się Stroną Międzynarodowej Konwencji Ochrony Tuńczyka Atlantyckiego [3] (zwanej dalej Konwencją ICCAT).
(2) Konwencja ICCAT zapewnia ramy współpracy regionalnej dotyczącej zachowania i zarządzania zasobami tuńczyka i ryb tuńczykopodobnych w Oceanie Atlantyckim oraz morzach przylegających z ramienia Międzynarodowej Komisji Ochrony Tuńczyka Atlantyckiego (zwanej dalej Konwencją ICCAT) oraz ramy umożliwiających przyjęcie zaleceń dotyczących zachowania i zarządzania na obszarach Konwencji, które stały się obowiązujące dla Umawiających się Stron.
(3) ICCAT przyjęła szereg zaleceń tworzących zobowiązania kontroli i przeglądu, szczególnie w kwestii ustalenia i przekazywania statystyk, inspekcji portów, nadzoru statków przez satelity, obserwacji statków i przeładunków oraz kontroli statków stron niebędących Umawiającymi się Stronami i statków bezpaństwowych.
Zalecenia te stały się obowiązujące dla Wspólnoty i powinny dlatego zostać wdrożone.
(4) Niektóre zobowiązania zostały przeniesione przez rozporządzenie Rady (WE) nr 1351/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiające niektóre środki kontroli w celu zapewnienia zgodności ze środkami przyjętymi przez ICCAT [4] oraz środkami zawartymi w art. 22 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) 2742/1999 z dnia 17 grudnia 1999 r. ustalające możliwości połowowe na 2000 r. oraz związane z nimi warunki dla pewnych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych mające zastosowanie na wodach Wspólnoty oraz dla statków Wspólnoty w wodach, gdzie wymagane są ograniczenia połowów oraz rozporządzenia zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 66/98 [5]. Dla jasności, środki te powinny zostać zawarte w pojedynczym rozporządzeniu, uchylającym i zastępującym poprzednie rozporządzenia.
(5) Do celów naukowych kapitanowie statków Wspólnoty powinni postępować zgodnie z instrukcjami "Podręcznika operacyjnego do statystyki i pobierania próbek tuńczyka i ryb tuńczykopodobnych w oceanie Atlantyckim" opublikowanego przez ICCAT.
(6) Wspólnota przyjęła Porozumienie o ustanowieniu Komisji ds. Tuńczyka na Oceanie Indyjskim [6] (zwanej dalej IOTC).
Dzięki stworzeniu IOTC porozumienie dostarcza przydatnych ram do wzmocnienia współpracy międzynarodowej do celów zachowania i racjonalnego wykorzystywania tuńczyka i gatunków pokrewnych w Oceanie Indyjskim oraz przyjęcia zaleceń dotyczących zachowania i zarządzania na obszarze obowiązywania IOTC, które stają się obowiązujące dla Umawiających się Strony.
Wspólnota powinna przyjąć środki kontroli przyjęte przez IOTC.
(7) IOTC przyjęła zalecenia dotyczące gromadzenia i wymiany informacji o tuńczyku tropikalnym.
Obowiązują one również Wspólnotę, która dlatego powinna je wdrożyć.
(8) Wspólnota prowadzi działalność rybacką na wschodnim Pacyfiku i zapoczątkowała procedurę przystąpienia do Interamerykańskiej Komisji ds. Tuńczyka Tropikalnego (w dalszej kolejności określanej jako IATCC). Podczas przystępowania oraz w ramach wymagań współpracy wynikających z Konwencji Narodów Zjednoczonych ds. Prawa Morskiego powinny zostać zastosowane środki kontrolne przyjęte przez IATTC.
(9) Wspólnota, która podpisała Porozumienie ds. międzynarodowego programu ochrony delfinów [7], podjęła decyzję na mocy decyzji 1999/386/WE [8] o tymczasowym przyjęciu programu i dlatego powinna stosować środki kontrolne tego porozumienia.
(10) W celu zapewnienia respektowania obowiązujących środków kontrolnych IOTC, IATT i Porozumienia ds. międzynarodowego programu ochrony delfinów, Państwa Członkowskie powinny podjąć niezbędne działania.
(11) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r., ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki [9] rybołówstwa, ma zastosowanie do wszelkich rodzajów działalności połowowych i wszystkich związanych z nimi działań wykonywanych na terytorium i na wodach morskich będących pod władzą lub jurysdykcją Państw Członkowskich, jak również ma zastosowanie do działalności statków rybackich Wspólnoty, które prowadzą działalność na wodach państw trzecich lub na pełnym morzu, bez uszczerbku dla przepisów umów dotyczących rybołówstwa zawartych między Wspólnotą a państwami trzecimi, a także międzynarodowych konwencji, których Wspólnota jest stroną.
(12) Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiające procedury wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [10],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cel
Niniejsze rozporządzenie ustanawia środki kontroli i inspekcji dotyczące połowów zasobów gatunków ryb masowo migrujących wyszczególnionych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia i stosuje się do statków pływających pod banderą Państw Członkowskich i zarejestrowanych we Wspólnocie (zwanych dalej statkami Wspólnoty) działających w jednej ze stref wyszczególnionych w art. 2.
Artykuł 2
Strefy
Do celów niniejszego rozporządzenia wyszczególnione zostają następujące strefy morskie:
a) strefa 1:
Wszystkie wody Oceanu Atlantyckiego oraz mórz przylegających zawarte w obszarze konwencji ICCAT wyszczególnionym w art. I tej Konwencji.
b) strefa 2:
Wszystkie wody Oceanu Indyjskiego w tym obszar kompetencji wyszczególniony w art. II Porozumienia o wprowadzeniu IOTC.
c) strefa 3:
Wszystkie wody wschodniego Oceanu Spokojnego w tym obszary wyszczególnione w art. III Porozumienia ds. Międzynarodowego Programu Ochrony Delfina.
Artykuł 3
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia zastosowane zostaną następujące definicje:
a) "zaokrętowanie": zaokrętowanie na statku rybackim jednego lub więcej z upoważnionych inspektorów w celu dokonania inspekcji w obszarze kompetencji organizacji;
b) "przeładunek": wyładowanie jakiejkolwiek ilości ryb masowo migrujących i/lub produktów z takich ryb ze statku do innego statku zarówno w porcie, jak i na morzu, bez zapisu w porcie państwowym przy rozładunku;
c) "rozładunek": rozładunek wyładowanie jakiejkolwiek ilości ryb masowo migrujących i/lub produktów z takich ryb z pokładu statku poławiającego do portu lub na ląd;
d) "naruszenie": jakikolwiek domniemany czyn popełniony lub zaniechany przez statek poławiający, który został odnotowany w sprawozdaniu z inspekcji i stanowi podłoże do poważnego zarzutu złamania przepisów niniejszego rozporządzenia lub jakiegokolwiek innego rozporządzenia nakładającego zalecenia przyjęte przez regionalną organizację w jednej ze stref wymienionych w art. 2;
e) "statek niebędący Umawiającą się Stroną": statek zaobserwowany i zidentyfikowany jako biorący udział w działalności połowowej w jednej ze stref określonych w art. 2, który pływa pod banderą państwa niebędącego Umawiającą się Stroną odpowiedniego porozumienia regionalnego;
f) "statek bezpaństwowy": statek, co do którego istnieje uzasadnione podejrzenie, że nie należy do żadnego z państw.
ROZDZIAŁ I
ŚRODKI KONTROLI I INSPEKCJI STOSOWANE W STREFIE 1
Część 1
Środki kontroli
Artykuł 4
Pobieranie próbek połowu
1.
Pobieranie próbek połowów będzie przeprowadzane zgodnie z przepisami ustanowionymi w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1543/2000 z dnia 29 czerwca 2000 r. ustanawiającego ramy wspólnotowe w zakresie zbierania i zarządzania danymi niezbędnymi do prowadzenia wspólnej polityki rybołówstwa [11] oraz wymaganiami "Praktycznego podręcznika statystyki i pobierania próbek tuńczyka atlantyckiego i ryb tuńczykopodobnych" (wydanie trzecie, ICAAT, 1990).
2.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu zostaną przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 24 ust. 2.
Artykuł 5
Powiadomienia o połowach
1.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji, która z kolei przekaże Sekretariatowi Wykonawczemu ICCAT dane dotyczące rocznych połowów (zadanie I, jak zdefiniowano przez ICCAT) dla gatunków wymienionych w załączniku II.
W celu spełnienia wymagań ICAAT przesłanie danych z Państwa Członkowskiego do Komisji nie nastąpi później niż:
1 marca następnego roku: wstępne szacunki dla całego roku;
15 kwietnia roku następnego: szacunki ostateczne.
2.
Państwa Członkowskie przekazują następujące dane (zadanie II, jak zdefiniowano przez ICCAT) corocznie do Sekretariatu Wykonawczego ICCAT z elektronicznym dostępem dla Komisji:
a) dane dotyczące połowów i nakładów połowowych dla roku poprzedniego, wyszczególniając podział czasoprzestrzenny;
b) jakiekolwiek dane dotyczące sportowych połowów gatunków ryb wyszczególnionych w załączniku I.
3.
Szczegółowe zasady prowadzenia tego artykułu zostaną przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 24 ust. 2.
Artykuł 6
Informacje o połowie rekinów
1.
Państwa Członkowskie przekazują wszelkie dostępne dane dotyczące połowów i handlu rekinami do Sekretariatu Wykonawczego ICCAT z elektronicznym dostępem dla Komisji.
2.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu zostaną przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 24 ust. 2.
Artykuł 7
Połowy niezadeklarowane
Przy przywozie produktów z zamrożonego tuńczyka błękitnopłetwego oraz opastuna poławianych przez dalekomorskie statki połowowe większe niż 24 metry długości całkowitej na żądanie Komisji Państwa Członkowskie będą zbierać oraz sprawdzać możliwie największą liczbę danych i wszystkich pokrewnych informacji, takich jak nazwy statków, ich rejestrację i właścicieli, poławiane gatunki i ich masa, strefa połowowa oraz miejsce wywozu produktów.
Artykuł 8
Obserwacje statków
1.
Do celów niniejszego artykułu "obserwacja" oznacza jakąkolwiek obserwację dokonaną przez statek Państwa Członkowskiego, statek powietrzny lub organ odpowiedzialny za dokonywanie inspekcji na morzu:
- statków bezpaństwowych prawdopodobnie poławiających gatunki wyszczególnione w załączniku I,
- lub statku pływającego pod banderą innej Umawiającej się Strony, prawdopodobnie poławiającego niezgodnie z przepisami środków ochrony ICCAT,
- lub statku, jednostki lub jednostki rybackiej pływającego pod banderą strony niebędącej Umawiającą się Stroną, prawdopodobnie poławiających niezgodnie z przepisami środków ochrony ICCAT,
2.
Obserwacja zostanie przedstawiona na formularzu standardowej obserwacji i będzie zawierała w miarę możliwości wszystkie informacje wymagane tym formularzem.
Formularzowi może towarzyszyć fotografia statku.
3.
Formularze obserwacji są niezwłocznie wysyłane do właściwego organu Państwa Członkowskiego obserwatora, które niezwłocznie przekazuje je do Komisji, która z kolei powiadamia Państwo, pod którego banderą pływa zaobserwowany statek.
Komisja niezwłocznie przekazuje formularze obserwacji do Komitetu Wykonawczego ICCAT.
4.
Państwo Członkowskie po otrzymaniu obserwacji o działalności statku pływającego pod jego banderą ze strony właściwego organu Umawiającej się Strony niezwłocznie powiadamia Komisję o obserwacji i wszelkich związanych z nią informacjach, która przekazuje te informacje w odpowiednim czasie do Komitetu Wykonawczego w celu zbadania przez podległy Komitet.
5.
Właściciele statków rybackich Wspólnoty będą przekazywać odpowiednim organom wszelkie informacje o statkach podejrzewanych o połów opastuna w obszarze Konwencji, które nie znajdują się na wykazie sporządzonym przez Komitet Wykonawczy Sekretariatu ICCAT.
Państwa Członkowskie przekazują te informacje możliwie najszybciej do Komisji, która powiadamia Komitet Wykonawczy ICCAT.
6.
Szczegółowe zasady wykonywania niniejszego artykułu w kwestii układu i wymagań formularza obserwacji opisanego w ust. 2 zostaną przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 24 ust. 2.
Artykuł 9
Roczne sprawozdanie
1.
Przed dniem 15 czerwca każdego roku Państwa Członkowskie przesyłają do Komisji sprawozdanie krajowe, wykorzystując układ przyjęty przez ICCAT, zawierający a) informacje o wprowadzeniu systemu kontroli satelitarnej i b) "tabele deklaracji ICCAT" dla każdego rybołówstwa, której towarzyszą komentarze, między innymi dotyczące przekroczeń marginesów tolerancji ustalonych przez ICCAT dla minimalnej wielkości pewnych gatunków oraz działań podjętych lub działań zamierzonych.
Państwo Członkowskie poinformuje również o sposobie regulacji połowu sportowego ryb gatunków wyszczególnionych w załączniku I oraz poda szczegóły jakichkolwiek działań przeładunkowych związanych z ich statkami w ciągu ostatniego roku.
2.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu zostaną przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 24 ust. 2.
Część 2
Procedury inspekcyjne w portach
Artykuł 10
Ogólne
1.
Państwo Członkowskie powoła w portach inspektorów odpowiedzialnych za nadzór i inspekcję przeładowania oraz wyładowania gatunków wymienionych w załączniku I.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby inspekcja nie miała charakteru dyskryminującego oraz była zgodna z uzgodnieniami ICCAT w zakresie inspekcji portów.
3.
Port danego Państwa może, między innymi, skontrolować dokumenty, sprzęt rybacki i połowy na pokładzie statków rybackich przebywających dobrowolnie w jego portach lub na przybrzeżnych terminalach.
Artykuł 11
Inspektorzy
1.
Państwa Członkowskie będą wystawiały specjalny dokument identyfikacyjny, który każdy inspektor ICCAT musi nosić ze sobą i przedstawiać przed każdą inspekcją.
Wygląd karty zostanie określony zgodnie z procedurą określoną art. 24 ust. 2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji listę swoich inspektorów w celu przekazania Sekretariatowi Wykonawczemu ICCAT.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby inspektorzy ICCAT wykonywali swoje zadania zgodnie z zasadami określonymi w uzgodnieniach portowych ICCAT.
Inspektorzy pozostaną pod kontrolą operacyjną właściwych organów i będą odpowiadać przed nimi za swoje czynności.
Artykuł 12
Procedury inspekcyjne
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, aby inspektorzy ICCAT:
- podczas wykonywania inspekcji powodowali jak najmniejsze zakłócenia w działalności statków i nie powodowali pogorszenia jakości ryb,
- sporządzali sprawozdanie z inspekcji zgodnie z zasadami ustanowionymi z procedurą określoną w art. 24 ust. 2 i przekazali je do organów, przed którymi odpowiadają.
2.
Inspektorzy mają prawo sprawdzić wszystkie strefy, pokłady i kabiny statku, połowy (poddawane obróbce lub nie), sprzęt, wyposażenie i wszelką dokumentację potrzebną do zgodności kontroli ze środkami ochrony przyjętymi przez ICCAT, w tym dziennik pokładowy i dokumenty ładunku w przypadku statków macierzystych i przewoźników.
3.
Inspektorzy podpisują swoje sprawozdania w obecności właściciela, który ma prawo do dodania każdej informacji, którą uważa za istotną, oraz podpisania sprawozdania.
Inspektor zaznacza w dzienniku pokładowym, że inspekcja została dokonana.
Artykuł 13
Obowiązki kapitanów w trakcie inspekcji
Kapitanowie statków Wspólnoty:
a) nie sprzeciwiają się inspekcjom upoważnionych inspektorów w portach krajowych lub zagranicznych, nie zniechęcają lub nie utrudniają wykonywania ich pracy oraz zapewniają im bezpieczeństwo;
b) współpracują przy dokonywaniu inspekcji zgodnie z procedurami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu oraz asystują przy nich;
c) udostępniają inspektorom wszelkie środki do zbadania stref, pokładów i kabin statku, połowów (poddawanych obróbce lub nie), sprzętu, wyposażenia i wszelkiej dokumentacji potrzebnej do zgodności kontroli ze środkami ochrony przyjętymi przez ICCAT, w tym dziennik pokładowy i dokumenty ładunku.
Artykuł 14
Procedura w przypadku naruszenia
1.
Jeśli inspektor ma poważne powody, aby uważać, że statek rybacki bierze udział w aktywności naruszającej środki ochrony przyjęte przez ICCAT:
a) odnotowuje naruszenie w sprawozdaniu z inspekcji;
b) podejmuje wszelkie działania niezbędne do zabezpieczenia dowodów naruszenia:
c) niezwłocznie przesyła sprawozdanie z inspekcji do właściwego organu.
2.
Państwo Członkowskie dokonujące inspekcji niezwłocznie przesyła oryginalne sprawozdanie z inspekcji do Komisji, która z kolei przesyła je, z kopią do Sekretariatu Wykonawczego ICCAT, do właściwego organu państwa, pod którego banderą pływa poddany inspekcji statek.
Artykuł 15
Dalsze postępowanie w sprawie naruszenia
1.
Państwo Członkowskie zostaje powiadomione przez Umawiającą się Stronę ICCAT lub inne Państwo Członkowskie o naruszeniu przez statek pływający pod jego banderą podejmie szybkie działania zgodnie ze swoim ustawodawstwem krajowym w celu otrzymania i zbadania dowodów, przeprowadzenia niezbędnych badań oraz w razie potrzeby zbadania statku.
2.
Każde Państwo Członkowskie wyznacza właściwy organ mający prawo do otrzymywania dowodów o naruszeniach oraz powiadamia Komisję o jego nazwie, adresie i wszelkich szczegółach kontaktu.
3.
Państwo Członkowskie danej bandery powiadamia Komisję, która z kolei powiadamia Sekretariat Wykonawczy ICCAT, o nałożonych karach i środkach podjętych w odniesieniu do przedmiotowego statku.
Artykuł 16
Postępowanie wobec raportów z inspekcji
1.
Każde Państwo Członkowskie będzie przypisywało tę samą wartość sprawozdaniom wykonanym przez inspektorów ICCAT pochodzących z innych Państw Członkowskich, jak i Umawiających się Stron oraz do sprawozdań sporządzonych przez własnych inspektorów.
2.
Każde Państwo Członkowskie będzie współpracowało z zainteresowanymi Umawiającymi się Stronami poprzez ułatwianie, zgodnie z własnym ustawodawstwem krajowym, podjęcia kroków prawnych i innych, wynikających ze sprawozdania złożonego przez inspektora ICCAT zgodnie z uzgodnieniami inspekcji portu ICCAT.
Część 3
Statki bezpaństwowe oraz statki stron niebędących Umawiającymi się Stronami
Artykuł 17
Przeładunek
1.
Statki rybackie Wspólnoty nie mogą otrzymywać przeładunku ryb gatunków wyszczególnionych w załączniku I od statków bezpaństwowych lub pływających pod banderą strony niebędącej Umawiającą się Stroną, nieposiadającą statusu strony współpracującej, jednostki lub jednostki poławiającej.
2.
Wykaz współpracujących stron, jednostek lub jednostek rybackich przyjęty przez ICCAT jest opublikowany przez Komisję w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich seria C.
3.
Przed 15 września każdego roku Państwa Członkowskie wysyłają Komisji szczegóły przeładunków ryb z gatunków wyszczególnionych w załączniku I dokonanych podczas poprzedniego roku między statkami pływającymi pod ich banderą a statkami pływającymi pod banderą strony niebędącej Umawiającą się Stroną i posiadającą status strony współpracującej, jednostki lub jednostki rybackiej.
Komisja przesyła tę informację do Sekretariatu Wykonawczego ICCAT.
Artykuł 18
Środki kontrolne w działalności rybackiej
1.
Przedstawiciel właściwego organu Państwa Członkowskiego, który wszedł na pokład i/lub poddał inspekcji statek bezpaństwowy, niezwłocznie poinformuje Komisję o wynikach inspekcji oraz o wszelkich działaniach podjętych zgodnie z prawem międzynarodowym.
Komisja prześle tę informację niezwłocznie do Komitetu Wykonawczego ICCAT.
2.
Państwo Członkowskie zapewnia, aby każdy statek bezpaństwowy lub pod banderą strony niebędącej Umawiającą się Stroną, który wszedł do portu przeznaczenia w znaczeniu art. 28 ust. 2 lit. e) rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, został skontrolowany przez właściwy organ.
Do chwili ukończenia inspekcji połowy statku nie mogą zostać wyładowane lub przeładowane.
3.
Jeśli w wyniku inspekcji dojdzie do ujawnienia, że statek miał na pokładzie zasoby objęte zaleceniami ICCAT, Państwo Członkowskie zabrania ich wyładowania lub przeładowania.
4.
Zakaz określony w ust. 3 nie zostaje wydany, jeśli kapitan statku poddawanego inspekcji lub jego przedstawiciel wykazuje w sposób zadowalający właściwy organ, że:
a) połowy znajdujące się na pokładzie zostały wykonane poza strefą; lub
b) połowy znajdujące się na pokładzie zostały wykonane bez naruszenia obowiązujących środków ochrony.
Artykuł 19
Obywatele Państw Członkowskich
Każde Państwo Członkowskie będzie starało się, na ile pozwala jego ustawodawstwo narodowe, powstrzymać swoich obywateli od uczestnictwa w działalności stron niebędących Umawiającymi się Stronami, które stanowi konflikt ze środkami ochrony ICCAT i środkami zarządzania.
ROZDZIAŁ II
ŚRODKI KONTROLI I NADZORU PODEJMOWANE W STREFIE 2
Artykuł 20
Wstęp
Każde Państwo Członkowskie podejmuje działania niezbędne w celu zapewnienia, aby statki pływające pod ich banderą respektowały środki stosowane w tej strefie.
Artykuł 21
Obserwacje
1.
Kapitanowie statków wspólnotowych upoważnionych do połowu ryb w obrębie strefy będą przekazywać swoim władzom krajowym obserwacje o statkach stron niebędących Umawiającymi się Stronami podejrzewanych lub o których wiadomo, że wykonują połowy opastuna, tuńczyka żółtopłetwego i bonito w obrębie strefy.
2.
Państwa Członkowskie wyślą te informacje niezwłocznie do Komisji, która przekaże je do IOCT.
ROZDZIAŁ III
ŚRODKI KONTROLI I NADZORU PODEJMOWANE W STREFIE 3
Artykuł 22
Przepisy ogólne
Każde Państwo Członkowskie podejmie działania niezbędne w celu zapewnienia, aby statki pływające pod ich banderą respektowały środki IATTC transponowane do prawa Wspólnoty oraz obowiązujące w tej strefie Porozumienie ds. międzynarodowego programu ochrony delfinów.
ROZDZIAŁ IV
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 23
Środki niezbędne do wykonania art. 4 ust. 2, art. 5 ust. 3, art. 6 ust. 2, art. 8 ust. 6 i art. 9 ust. 2 zostają przyjęte zgodnie z procedurą zarządzania opisaną w art. 24 ust. 2.
Artykuł 24
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet ustanowiony na podstawie art. 17 rozporządzenia (WE) nr 3760/92.
2.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu zastosowanie mają art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres ustanowiony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 25
1.
Rozporządzenie (WE) nr 1351/1999 zostaje niniejszym uchylone.
2. W rozporządzeniu (EWG) nr 2742/1999 skreśla się art. 22
3.
Odniesienia do uchylonego rozporządzenia (WE) nr 1351/1999 są interpretowane jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia i odczytywane zgodnie z tabelą korelacji w załączniku III.
Artykuł 26
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1955/2001
z dnia 5 października 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2879/2000 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2702/1999 w sprawie działań informacyjnych i promocyjnych dotyczących produktów rolnych w państwach trzecich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2702/1999 z dnia 14 grudnia 1999 r. w sprawie działań informacyjnych i promocyjnych dotyczących produktów rolnych w państwach trzecich [1], w szczególności jego art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2879/2000 [2], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 962/2001 [3], ustanawia szczegółowe zasady stosowania powyższego rozporządzenia.
(2) Artykuł 9 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2879/2000 wyznacza ostateczny termin na dzień 30 września, jako datę podjęcia przez Komisję decyzji o przedłożonych programach oraz odpowiednich organach wprowadzających.
(3) Państwom Członkowskim przyznano więcej czasu na przysłanie do Komisji wykazu programów i organów wykonujących, wybranych na pierwszy rok.
(4) Ze względu na problemy we wprowadzaniu nowych ustaleń promocyjnych programy przedłożone przez niektóre Państwa Członkowskie okazały się niepełne i wymagały dostarczenia dodatkowych informacji, które niedawno zostały dostarczone do Komisji.
(5) W tych okolicznościach, w celu umożliwienia zbadania i wybrania programów, które powinny zostać uzupełnione, końcowa data podjęcia przez Komisję decyzji powinna zostać przesunięta na dzień 20 listopada dla pierwszego roku.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu pozostają w zgodzie z opinią złożoną na wspólnym spotkaniu komitetów zarządzających ds. promocji produktów rolnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 9 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2879/2000 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Jednakże w pierwszym roku Komisja podejmie decyzję najpóźniej dnia 20 listopada 2001 r." .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1962/2001
z dnia 8 października 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1429/95 w sprawie zasad stosowania refundacji wywozowych w sektorze przetworów owocowych i warzywnych innych niż te, przyznawane w przypadku dodawanego cukru
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków przetworów owocowych i warzywnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1239/2001 [2], w szczególności jego art. 16 ust. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1429/95 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1007/97 [4], ustanawia przepisy wykonawcze dotyczące refundacji wywozowych dla przetworów owocowych i warzywnych innych niż te, przyznawane w przypadku dodawanego cukru.
(2) Powinny zostać przeprowadzone pewne zmiany w celu bardziej efektywnego zarządzania tym programem.
(3) Ułatwiony powinien zostać sposób wyliczania zabezpieczenia wniesionego do celów złożenia wniosku o wydanie pozwolenia.
(4) Do przesyłania powiadomień do Komisji powinna być stosowana poczta elektroniczna.
(5) Należy wziąć pod uwagę dni ustawowo wolne od pracy dla Komisji oraz w Państwach Członkowskich.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1492/95 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 3 ust. 1 akapit drugi tiret pierwsze otrzymuje brzmienie:
"— wniesienie zabezpieczenia w wysokości 20 EUR na tonę wagi netto, do limitu stawki refundacji,".
2) Artykuł 6 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję, w odniesieniu do każdej kategorii produktów, o:
a) całkowitych ilościach, dla których złożono wnioski o pozwolenia, z wyjątkiem tych, które odnoszą się do wniosków odrzuconych na mocy art. 3 ust. 4;
b) całkowitych ilościach, dla których pozwolenia zostały wycofane na mocy art. 4 ust. 4;
c) całkowitych ilościach, dla których pozwolenia zostały wydane, ale niewykorzystane;
d) całkowitych ilościach niewykorzystanych w ramach tolerancji ustanowionej w art. 8 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 [5].
Jeśli nie ma żadnych ilości do zgłoszenia, powiadomienie zawiera wyraz "zero".
2.
Powiadomienia:
a) zawierają, gdzie stosowne, wyrazy "pomoc żywnościowa GATT", jeśli odnoszą się do refundacji przyznanej w połączeniu z pomocą żywnościową jak przewidziano art. 10 ust. 4 Porozumienia w sprawie rolnictwa zawartego podczas wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej;
b) przesyłane są do Komisji pocztą elektroniczną, z użyciem formularza, jaki Komisja przekazała Państwom Członkowskim.
3. a) Powiadomienia dokonywane są nie później niż o godzinie 12.00 (czas brukselski) w poniedziałki i czwartki każdego tygodnia, w przypadku wniosków złożonych każdego dnia roboczego od dnia poprzedniego powiadomienia do dnia poprzedzającego dane powiadomienie jak również w przypadku informacji, którą Państwo Członkowskie otrzymało w tym samym okresie czasu, dotyczącej ilości wycofanych lub niewykorzystanych. Jeśli poniedziałek lub czwartek przypada w dniu ustawowo wolnym od pracy dla Komisji, może ona tymczasowo zmienić dzień składania powiadomień.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1964/2001
z dnia 8 października 2001 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 2166/83 ustanawiające system przyznawania licencji dla niektórych rodzajów rybołówstwa na obszarze na północ od Szkocji (obszar Szetlandów)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3760/92 z dnia 20 grudnia 1992 r. ustanawiające wspólnotowy system rybołówstwa i akwakultury [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1181/98 [2], w szczególności jego art. 7 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2166/83 z dnia 29 lipca 1983 r. ustanawiające system przyznawania licencji dla niektórych rodzajów rybołówstwa na obszarze na północ od Szkocji (obszar Szetlandów) [3], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2502/1999 [4], ustanawia system przekazywania informacji o przemieszczaniu się wspólnotowych statków rybackich prowadzących działalność na danym obszarze za pośrednictwem jednej ze stacji radiowych wymienionych w załączniku I do wymienionego rozporządzenia.
(2) Stacje radiowe w Niemczech i Francji ostatecznie zaprzestały swojej działalności.
Dlatego odniesienia do tych stacji w odpowiednim Załączniku skreśla się.
(3) W związku z tym rozporządzenia (WE) nr 2166/83 należy zmienić.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Rybołówstwa i Akwakultury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2166/83 skreśla się następujące wiersze:
"Boulogne _BAR_ FFB _BAR_ _BAR_
Brest _BAR_ FFU _BAR_ _BAR_
Saint-Nazaire _BAR_ FFO _BAR_ _BAR_
Bordeaux _BAR_ FFC _BAR_ _BAR_
Norddeich _BAR_ DAF _BAR_ DAK _BAR_
DAH _BAR_ DAL _BAR_
DAI _BAR_ DAM _BAR_
DAJ _BAR_ DAN." _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1965/2001
z dnia 8 października 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2807/83 ustanawiające szczegółowe zasady zapisu informacji dotyczących połowów dokonywanych przez Państwa Członkowskie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2846/98 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 6 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93 wymaga, aby kapitanowie wspólnotowych statków rybackich, których długość całkowita jest równa lub większa niż 10 metrów, prowadzili dziennik połowowy. Dlatego statki rybackie, do których stosuje się to wymaganie, powinny być jasno określone w załącznikach IV i V do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2807/83 z dnia 22 września 1983 r. ustanawiającego szczegółowe zasady dla zapisu informacji dotyczących połowów dokonywanych przez Państwa Członkowskie [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2737/1999 [4].
(2) Załącznik VIIIa do rozporządzenia (EWG) nr 2807/83 zawiera wykaz stacji radiowych, za pośrednictwem których wspólnotowe statki rybackie przekazują niektóre wiadomości.
Stacje radiowe w Niemczech i Francji ostatecznie zaprzestały swojej działalności.
Dlatego skreśla się w danym załączniku odniesienia do tych stacji.
(3) Dlatego konieczna jest zmiana rozporządzenia (WE) nr 2807/83, tak aby odzwierciedlić sytuację wskazaną powyżej.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Rybołówstwa i Akwakultury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2807/83 wprowadza się następujące zmiany:
1.
Punkt 2.1.1. załączników IV i V otrzymuje brzmienie:
"2.1.1.
Statki, które zobowiązane są posiadać dziennik połowowy
Kapitanowie wspólnotowych statków rybackich, których długość całkowita jest równa lub większa niż 10 metrów, prowadzą dziennik połowowy.
Właściciele wspólnotowych statków rybackich, których długość całkowita jest mniejsza niż 10 metrów, również prowadzą dziennik połowowy, jeśli Państwo Członkowskie, pod którego flagą prowadzą działalność lub w którym są zarejestrowane tego wymaga.".
2.
W załączniku VIIIa skreśla się następujące wiersze:
"Norddeich Radio _BAR_ DAN _BAR_
Boulogne _BAR_ FFB _BAR_
Bordeaux-Arcachon _BAR_ FFC _BAR_
Saint-Nazaire _BAR_ FFO _BAR_
Brest _BAR_ FFU.". _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1971/2001
z dnia 9 października 2001 r.
uzupełniające Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 w sprawie wpisu niektórych nazw do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" przewidzianego w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2081/92 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2796/2000 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 3 i ust. 4,
a także mając na uwadze co następuje:
(1) Na podstawie art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 Belgia przesłała Komisji wniosek w sprawie rejestracji Pâté Gaumais jako oznaczenia geograficznego.
(2) Na podstawie art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 Hiszpania przesłała Komisji trzy wnioski w sprawie rejestracji nazw Aceite del Bajo Aragón, Sierra de Cazorla i Arroz de Valencia lub Arròs de València jako nazw pochodzenia oraz dwa wnioski w sprawie rejestracji nazw Botillo del Bierzo i Alcachofa de Tudela jako oznaczeń geograficznych.
(3) Zgodnie z art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia stwierdzono, że sześć wniosków spełnia wszystkie wymogi określone w tym rozporządzeniu, w szczególności, że zawierają wszystkie informacje wymagane zgodnie z art. 4 rozporządzenia.
(4) Po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [3] nazw wymienionych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia Komisja nie otrzymała w odniesieniu do nich żadnych oświadczeń sprzeciwu na podstawie art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
(5) W rezultacie omawiane nazwy powinny zostać wpisane do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" i tym samym podlegać ochronie w całej Wspólnocie jako chronione nazwy pochodzenia lub chronione oznaczenia geograficzne.
(6) Załącznik do niniejszego rozporządzenia stanowi uzupełnienie Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2400/96 [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1356/2001 [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nazwy wymienione w Załączniku do niniejszego rozporządzenia dodaje się do Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 i wpisuje jako chronione nazwy pochodzenia (PDO) lub chronione oznaczenia geograficzne (PGI) do rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych przewidzianego w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1987/2001
z dnia 8 października 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 3072/95 w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze co następuje:
(1) Artykuł 6 ust. 3 akapit ostatni rozporządzenia Rady (WE) nr 3072/95 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [4] stanowi, że płatności wyrównawcze są wypłacane między dniem 16 października a dniem 31 grudnia po rozpoczęciu danego roku obrotowego.
(2) Artykuł 8 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1251/1999 z dnia 17 maja 1999 r. ustanawiającego system wsparcia producentów niektórych roślin uprawnych [5] stanowi, że płatności te będą dokonywane między dniem 16 listopada a dniem 31 stycznia.
(3) Artykuł 6 ust. 10 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3508/92 z dnia 27 listopada 1992 r. ustanawiającego zintegrowany system zarządzania i kontroli dla niektórych wspólnotowych systemów pomocy [6] przedstawia pojedynczy wniosek dotyczący pomocy obszarowej.
(4) Artykuł 7 rozporządzenia (EWG) nr 3508/92 ustala, że zintegrowany system kontroli obejmuje wszystkie przedłożone wnioski o przyznanie pomocy.
W celu uproszczenia zarządzania płatnościami przez Państwa Członkowskie, powinny zostać uzgodnione okresy płatności dla pomocy obszarowej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 6 ust. 3 akapit ostatni rozporządzenia (WE) nr 3072/95 daty "dnia 16 października" i "dnia 31 grudnia" zastępuje się odpowiednio datami "dnia 16 listopada" i "dnia 31 stycznia".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2013/2001
z dnia 12 października 2001 r.
dotyczące tymczasowego zezwolenia na nowe zastosowanie dodatku oraz stałego zezwolenia na dodatki paszowe
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotyczącą dodatków paszowych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 2001/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [2], w szczególności jej art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 70/524/EWG przewiduje dopuszczenie nowych zastosowań dodatków po przeprowadzeniu przeglądu wniosku złożonego zgodnie z art. 4 dyrektywy.
(2) Artykuł 9e ust. 1 dyrektywy 70/524/EWG przewiduje, że tymczasowe zezwolenie na nowe zastosowanie dodatku może zostać wydane, jeżeli spełnione są warunki art. 3a lit. b)–e) oraz jeżeli w świetle dostępnych wyników uzasadnione jest domniemanie, iż w przypadku ich stosowania w żywieniu zwierząt wywołują one skutki określone w art. 2 lit. a). W przypadku dodatków określonych w części II załącznika C do dyrektywy 70/524/EWG, takie tymczasowe zezwolenia mogą zostać wydane na okres do czterech lat.
(3) Ocena dokumentacji złożonej w odniesieniu do nowego zastosowania preparatów enzymatycznych opisanych w załączniku I wykazuje, że dokumentacja ta spełnia te warunki, a zatem można je dopuścić na zasadzie tymczasowości na okres czterech lat.
(4) Ocena tej dokumentacji wykazuje także, iż należy przedsięwziąć niektóre środki ostrożności w celu uniknięcia narażenia pracowników na działanie tych dodatków.
Ochronę tę należy zapewnić przez stosowanie prawodawstwa wspólnotowego w sprawie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników w miejscu pracy.
(5) Komitet Naukowy ds. Żywienia Zwierząt wydaje pozytywną opinię dotyczącą bezpieczeństwa tych preparatów enzymatycznych.
(6) Katastrofa czarnobylska spowodowała opad cezu promieniotwórczego, który zanieczyścił rośliny pastewne w niektórych regionach Europy Północnej.
Z uwagi na długi okres fizycznego, połowicznego zaniku cezu promieniotwórczego, opad ten nadal szkodliwie wpływa na produkcję zwierzęcą.
Ta sytuacja nadzwyczajna utrzymuje się w szczególności w Norwegii.
Substancję wymienioną w załączniku II do niniejszego rozporządzenia można stosować do odkażenia skażonych roślin pastewnych.
Zatem właściwe organy norweskie, dążąc do przedłużenia terminu ważności zezwolenia na te substancje, sporządziły właściwą dokumentację.
(7) Dodatek ten przeznaczony jest do stosowania przez czas określony wyłącznie na obszarach skażonych.
W warunkach normalnych nie ma potrzeby stosowania tego dodatku, jednakże należy utrzymać jego dostępność na wypadek przyszłego wystąpienia we Wspólnocie podobnych wypadków.
(8) Ponieważ ani w okresie krajowego stosowania w Państwach Członkowskich, ani też od momentu wydania tymczasowego zezwolenia na poziomie wspólnotowym w 1996 r. nie wykryto żadnych szkodliwych skutków, spełnione są wszystkie warunki art. 3a dyrektywy 70/524/EWG.
Dlatego należy wydać zezwolenie dla tego dodatku należącego do grupy substancji wiążących radionuklidy wymienionych w załączniku II.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Preparaty należące do grupy "Enzymów" wymienione w załączniku I dopuszcza się do stosowania jako dodatki w żywieniu zwierząt na warunkach ustalonych w załączniku I.
Artykuł 2
Dodatki należące do grupy "Substancji wiążących radionuklidy" wymienione w załączniku II dopuszcza się do stosowania jako dodatki w żywieniu zwierząt na warunkach ustalonych w załączniku II.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2015/2001
z dnia 12 października 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2235/2000 w odniesieniu do okresu stosowania niektórych przepisów rozporządzeń (WE) nr 1839/95 i (WE) nr 1249/96
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1666/2000 [2], w szczególności jego art. 10 ust. 4 i art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1839/95 z dnia 26 lipca 1995 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania kontyngentów taryfowych w zakresie przywozu kukurydzy i sorgo do Hiszpanii oraz przywozu kukurydzy do Portugalii [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2235/2000 [4], ustanawia przepisy w sprawie zarządzania przedmiotowymi przywozami.
(2) Artykuł 2 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1249/96 z dnia 28 czerwca 1996 r. w sprawie zasad stosowania (należności przywozowe w sektorze zbóż) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2235/2000, przewiduje zmniejszenie cła przywozowego o 24 EUR za tonę kukurydzy twardej pod pewnymi warunkami; ze względu na wahania cen kukurydzy twardej na rynku światowym, rozporządzenie (WE) nr 2235/2000 zwiększa obniżkę cła pierwotnie przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1249/96; poziom zabezpieczeń przewidziany w rozporządzeniu (WE) nr 1249/96 został odpowiednio dostosowany.
(3) Środki przewidziane w rozporządzeniu (WE) nr 2235/2000 zostały przyjęte na okres próbny jednego roku, ze względu na rozwiązanie problemów powstałych przy zarządzaniu kontyngentami określonymi w rozporządzeniu (WE) nr 1839/95; z uwagi na to, że problemy zostały rozwiązane zgodnie z oczekiwaniami różnych zainteresowanych stron podczas okresu próbnego, przepisy rozporządzenia (WE) nr 2235/2000 stosuje się co do zasady przez czas nieokreślony.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 3 rozporządzenia (WE) nr 2235/2000 skreśla się akapit drugi.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2020/2001
z dnia 15 października 2001 r.
w sprawie nomenklatury krajów i terytoriów dla danych statystycznych w dziedzinie handlu zagranicznego Wspólnoty oraz danych statystycznych w handlu między Państwami Członkowskimi
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1172/95 z dnia 22 maja 1995 r. w sprawie statystyk odnoszących się do handlu towarami między Wspólnotą i jej Państwami Członkowskimi a państwami trzecimi [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1917/2000 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1172/95, w zakresie odpowiedzialności Komisji leży wprowadzenie nomenklatury krajów i terytoriów.
(2) Wersja wyżej wymienionej nomenklatury obowiązującej od dnia 1 stycznia 2001 r. została określona w załączniku do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2032/2000 [3].
(3) Kodowanie alfabetyczne krajów oraz terytoriów opiera się na obowiązującym standardzie ISO alpha 2 w stopniu, w jakim jest on zgodny z wymaganiami ustawodawstwa Wspólnoty; ponadto zaleca się wprowadzenie okresu przejściowego, który pozwoliłby Państwom Członkowskim na dostosowanie się do wprowadzonych zmian; w celu uproszczenia istotne jest, aby okres przejściowy skończył się w momencie wejścia w życie przepisów zmieniających zasady w sprawie Jednolitego Dokumentu Administracyjnego.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Statystyki dotyczącej Handlu Towarami z Państwami Trzecimi,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wersja nomenklatury krajów i terytoriów dla danych statystycznych w dziedzinie handlu zagranicznego Wspólnoty oraz danych statystycznych w handlu między Państwami Członkowskimi ważna od dnia 1 stycznia 2002 r. jest określona w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.
Jednakże do czasu wejścia w życie przepisów zmieniających załączniki 37 oraz 38 do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 [4], Państwa Członkowskie mogą używać trzycyfrowych kodów numerycznych przedstawionych w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2022/2001
z dnia 15 października 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1623/2000 ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina w odniesieniu do mechanizmów rynkowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2826/2000 [2], w szczególności jego art. 33,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 63 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1623/2000 z dnia 25 lipca 2000 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina w odniesieniu do mechanizmów rynkowych [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1660/2001 [4], przewiduje wprowadzenie systemu pomocy w odniesieniu do destylacji alkoholu spożywczego z wina.
System ten został wprowadzony po raz pierwszy w roku winiarskim 2000/01.
Niezbędne jest wprowadzenie zmian w świetle doświadczenia zdobytego w trakcie pierwszego roku jego stosowania.
W szczególności, w celu zapewnienia bardziej stabilnej procedury w trakcie tego roku, destylacja powinna być przeprowadzona w kilku oddzielnych transzach.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 63 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000 dodaje się akapit w brzmieniu:
"W odniesieniu do roku winiarskiego 2001/02 destylacja przeprowadzana jest w okresie od dnia 16 października do dnia 15 listopada.
Maksymalna ilość, w odniesieniu do której mogą zostać zawarte umowy lub złożone deklaracje, określone w art. 65, wynosi 7 milionów hl.
Komisja określi w późniejszym terminie dodatkowe ilości, które będą destylowane podczas jednego lub więcej okresów definiowanych zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 75 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2025/2001
z dnia 16 października 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1663/95 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 w odniesieniu do procedury rozliczania rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1258/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [1], w szczególności jego art. 4 ust. 8, art. 6 ust. 2 i art. 7 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1258/1999 i art. 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2390/1999 z dnia 25 października 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1663/95 w odniesieniu do formy i treści informacji rachunkowych, które Państwa Członkowskie muszą przechowywać do dyspozycji Komisji, do celów rozliczania rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR [2], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1863/2001 [3] wymagają, aby Państwa Członkowskie udostępniały Komisji na żądanie informacje rachunkowe. Artykuł 4 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1663/95 z dnia 7 lipca 1995 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 w odniesieniu do rozliczania rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR [4] zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2245/1999 [5] powinien zostać dostosowany do tych zasad.
(2) Wymagania dotyczące zdawania sprawozdań o kwotach odzyskiwanych w rocznej deklaracji na podstawie art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1663/95, z jednej strony, i miesięczne rachunki na podstawie art. 3 ust. 6a rozporządzenia Komisji (WE) nr 296/96 z dnia 16 lutego 1996 r. w sprawie danych przekazywanych przez Państwa Członkowskie oraz miesięcznego księgowania wydatków finansowanych przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) [6], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1934/2001 [7], z drugiej strony, są różne. Te wymagania powinny być zharmonizowane zmieniając art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1663/95.
(3) Na podstawie art. 5 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1259/1999 z dnia 17 maja 1999 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej [8], zmienionegorozporządzeniem (WE) nr 1244/2001 [9], Państwa Członkowskie mogą korzystać z kwot zwolnionych przez obniżenie lub cofnięcie płatności zgodnie z art. 3 i 4 tego rozporządzenia dla niektórych środków w ramach pomocy dla rozwoju obszarów wiejskich. Kwoty tak wstrzymane z wypłaty pomocy muszą być zapisane na dobro specjalnego rachunku otwartego dla każdej agencji płatniczej lub specjalnego oddzielnego rachunku otwartego na poziomie Państwa Członkowskiego i przeznaczone wyłącznie na finansowanie dodatkowego wsparcia wspólnotowego. Rachunek ten powinien być także częścią rocznych sprawozdań w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1663/95.
(4) Wskazówki dotyczące kryteriów zatwierdzania jako agencji płatniczej w odniesieniu do przetwarzania roszczeń przy pomocy systemu komputerowego powinny być uaktualnione w świetle postępu w przetwarzaniu komputerowym.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Funduszu.
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1663/95 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 ust. 1 akapit pierwszy tiret ostatnie i akapit drugi zdanie pierwsze skreśla się;
2) w art. 2 ust. 3 wyrazy "ust. 1" zastępuje się wyrazami "art. 4 ust. 1 lit. c) niniejszego rozporządzenia.";
3) w art. 4 ust. 1 dodaje się lit. c) w brzmieniu:
"c) pełny zapis wszystkich informacji rachunkowych wymagany do celów statystycznych i kontrolnych w formie i treści ustanowionej na podstawie art. 2 ust. 3 niniejszego rozporządzenia."
4) w art. 4 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Dokumenty i informacje rachunkowe określone w ust. 1 przesyłane są do Komisji do dnia 10 lutego roku następującego po końcu roku budżetowego, którego to dotyczy.
Dokumenty określone w ust. 1 lit. a) i b) wysyłane są w czterech kopiach lub alternatywnie w jednej kopii wraz z kopią elektroniczną."
5) w art. 5 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Rachunki określone w art. 4 ust. 1 lit a) zawierają:
a) wydatki zsumowane według pozycji i podpozycji wspólnotowego budżetu;
b) tabelę różnic, według pozycji i podpozycji, między wydatkami zadeklarowanymi w rocznej deklaracji i tymi zadeklarowanymi w miesięcznej deklaracji dla tego samego okresu w dokumencie, określonym w art. 3 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 296/96. Musi mu towarzyszyć wyjaśnienie dla każdej różnicy według podpozycji;
c) tabelę na koniec roku budżetowego, określoną w art. 3 ust. 6a lit. a) rozporządzenia (WE) nr 296/96;
d) podsumowanie działań interwencyjnych oraz deklaracja ilości i lokalizacji zapasów na koniec roku budżetowego;
e) potwierdzenie, że szczegóły każdego przemieszczenia zapasów interwencyjnych jest odnotowane w aktach agencji płatniczej;
f) tabele na koniec roku budżetowego, określone w art. 3 ust. 6a lit. b) rozporządzenia (WE) nr 296/96."
6) w Załączniku pkt 6 ppkt vi) otrzymuje brzmienie:
"Poufność, integralność i dostępność wszystkich danych komputerowych jest zapewniona przy pomocy środków przystosowanych do struktury administracyjnej, personelu oraz środowiska technologicznego każdej pojedynczej agencji płatniczej.
Finansowy i technologiczny wysiłek jest proporcjonalny do faktycznie ponoszonego ryzyka.
Dla każdego systemu komputerowego ustala się odpowiednie procedury:
a) ogólnej organizacji, zarządzania i audytu;
b) bezpieczeństwa fizycznego;
c) bezpieczeństwa danych logicznych;
d) rozwoju, programowania i konserwacji systemów;
e) działań rutynowych;
f) telekomunikacji;
g) mikrokomputerów;
h) ustalenia strategii na wypadek awarii;
i) ustawienia aplikacji."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2036/2001
z dnia 17 października 2001 r.
uzupełniające Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 w sprawie wpisu niektórych nazw do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" przewidzianego w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2081/92 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2796/2000 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 3 i 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na podstawie art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 Francja i Włochy przesłały Komisji siedem wniosków o rejestrację niektórych nazw jako nazwy pochodzenia lub oznaczenia geograficzne.
(2) Zgodnie z art. 6, ust. 1 tego rozporządzenia stwierdzono, że wnioski spełniają wszystkie wymogi określone w tym rozporządzeniu, w szczególności zawierają wszystkie informacje wymagane zgodnie z art. 4 rozporządzenia.
(3) Po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [3] nazw wymienionych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia Komisja nie otrzymała w odniesieniu do nich żadnych oświadczeń sprzeciwu na podstawie art. 7 tego rozporządzenia.
(4) W rezultacie omawiane nazwy powinny zostać wpisane do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" i tym samym podlegać ochronie w całej Wspólnocie jako chronione nazwy pochodzenia lub chronione oznaczenia geograficzne.
(5) Załącznik do niniejszego rozporządzenia stanowi uzupełnienie Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2400/96 [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1971/2001 [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nazwy wymienione w Załączniku do niniejszego rozporządzenia dodaje się do Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 i wpisuje jako chronione nazwy pochodzenia (PDO) lub chronione oznaczenia geograficzne (PGI) do rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych, przewidzianego w art. 6, ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2047/2001
z dnia 18 października 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1623/2000 ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina w odniesieniu do mechanizmów rynkowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2826/2000 [2], w szczególności jego art. 33,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Aby środek dotyczący destylacji, ustanowiony w art. 29 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, można było zastosować do jak największej liczby plantatorów, podjęto decyzję o odroczeniu wprowadzenia tego środka z dnia 1 września na dzień 16 października 2001 r.
W celu bardziej efektywnego wykorzystania tego środka producenci alkoholu, którzy pilnie potrzebują alkoholu i którzy mają w związku z tym zamiar rozpocząć destylację tak szybko, jak to możliwe, powinni dostać na to zgodę poprzez zatwierdzenie w trybie przyspieszonym umów destylacji do określonego progu procentowego.
Zmiana taka powinna obowiązywać od dnia, w którym wprowadza się środek dotyczący destylacji.
(2) Artykuł 93 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1623/2000 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1660/2001 [4], ustanawia szczegółowe zasady dotyczące publicznej sprzedaży alkoholu winnego z przeznaczeniem do wykorzystania go jako bioetanolu we Wspólnocie.
Biorąc pod uwagę zdobyte do tego czasu doświadczenie, należy zmienić niektóre zasady, włączając zasady dotyczące ilości partii przeznaczonych na sprzedaż oraz ostateczny termin wycofania alkoholu.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1623/2000 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 63 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"5a.
W drodze odstępstwa od ust. 5 Państwa Członkowskie mogą zatwierdzić umowy podpisane w okresie od dnia 16 października 2001 r. do dnia 31 października 2001 r., niezwłocznie po ich przedstawieniu w odniesieniu do ilości nieprzekraczających 20 % ilości, której dotyczą umowy.";
2) w art. 93 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Ilość alkoholu oferowanego do sprzedaży dzieli się na partie.
Komisja decyduje o składzie patii.
O ile Komisja nie zdecyduje inaczej zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 75 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, dla każdej firmy z zatwierdzonego wykazu przypisywana jest partia i każda firma z wykazu przypisana jest do danej partii.
W przypadku gdy firma nie przyjmuje alkoholu oferowanego do sprzedaży, musi o tym powiadomić Komisję i agencję interwencyjną, nie później niż 30 dni po opublikowaniu ogłoszenia o publicznej sprzedaży alkoholu.
Alkohol, który nie został przyjęty, wyłączony jest spod zakazu fizycznego przemieszczania, na mocy art. 95 ust. 2 niniejszego rozporządzenia, od dnia zgłoszenia odmowy i może zostać sprzedany podczas kolejnej sprzedaży."
b) ustęp 5 otrzymuje brzmienie:
"5.
Z wyjątkiem przypadku złożenia stałego zabezpieczenia, przed jakimkolwiek wycofaniem alkoholu i nie później niż w dniu wydania polecenia wycofania, firmy nabywające składają gwarancje wykonania w odpowiedniej agencji interwencyjnej, w celu zapewnienia, że alkohol ten zostanie wykorzystany jako bioetanol w sektorze paliwowym."
c) ustęp 6 otrzymuje brzmienie:
"6.
Cały alkohol musi zostać wycofany nie później niż sześć miesięcy od dnia powiadomienia o decyzji Komisji o udzieleniu zamówienia."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2055/2001
z dnia 19 października 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2603/1999 ustanawiające zasady przekazywania wsparcia na rzecz rozwoju obszarów wiejskich przewidzianego rozporządzeniem rady (WE) nr 1257/1999
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), zmieniające i uchylające niektóre rozporządzenia [1], w szczególności jego art. 53 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dla rozporządzeń określonych w art. 4 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2603/1999 [2], zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1929/2000 [3], art. 4 ust. 2 wyznacza datę, do której Komisja musi otrzymać wnioski o płatność w celu przedłużenia finansowania przez Sekcję Orientacji EFOGR. Ten przepis skraca ograniczenie czasowe uprzednio przewidziane decyzjami Komisji przyznającymi wsparcie z Sekcji Orientacji EFOGR, w powiązaniu z art. 21 ust. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4253/88 [4], ostatnio zmienionej rozporządzeniem (WE) nr 3193/94 [5].
(2) Krótszy nieprzekraczalny termin składania do Komisji wniosków o płatność może spowodować znaczące zakłócenie pracy Sekcji Orientacji EFOGR. Z tego powodu doradza się przesunięcie tej daty w celu umożliwienia pełnego wykorzystania kredytów dostępnych w ramach Sekcji Orientacji EFOGR.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Struktur Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. W art. 4 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 2603/1999 otrzymuje brzmienie:
"2.
Płatności wynikające ze zobowiązań, w tym dodatki wyrównawcze, dotyczące najpóźniej roku 1999, dokonane przez Państwa Członkowskie przed dniem 1 stycznia 2000 r. oraz dla których wydatki są ponoszone przez Państwa Członkowskie przed dniem 1 stycznia 2002 r., są w dalszym ciągu finansowane przez Sekcję Orientacji EFOGR zgodnie z warunkami określonymi w rozporządzeniach określonych w ust. 1 i zależne od dostępności funduszy."
2.
W art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2603/1999 otrzymuje brzmienie:
"3.
Wsparcie Wspólnoty dla wieloletnich wydatków na działania opisane w ust. 2 akapit pierwszy, na które wydatki ponoszą Państwa Członkowskie po dniu 1 stycznia 2002 r., jest finansowane przez Sekcję Orientacji EFOGR w obszarach nieobjętych Celem 1, począwszy od dnia 1 stycznia 2000 r."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2056/2001
z dnia 19 października 2001 r.
ustanawiające dodatkowe środki techniczne w celu odnowienia zasobów dorsza w Morzu Północnym i na zachód od Szkocji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 850/98 z dnia 30 marca 1998 r. w sprawie zachowania zasobów połowowych poprzez środki techniczne stosowane w celu ochrony niedojrzałych osobników organizmów morskich [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 973/2001 [2], w szczególności jego art. 45 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W listopadzie 2000 r. Międzynarodowa Rada Badań Morza wskazała, że zasoby dorsza zamieszkującego Morze Północne (podobszar ICES IV i rejon ICES IIa) oraz zasoby dorsza zamieszkującego wody na zachód od Szkocji (podobszar ICES VI i rejon ICES Vb) są zagrożone poważnym ryzykiem załamania się.
(2) Na posiedzeniu Rady dnia 14 i 15 grudnia 2000 r. Komisja i Rada zwróciły uwagę na pilne wymaganie ustalenia planu naprawczego w odniesieniu do tych zasobów dorsza.
(3) Wymaganiem o charakterze natychmiastowym jest zredukowanie połowów niedojrzałych osobników dorsza poprzez ustanowienie:
- ogólnego zwiększenia rozmiaru oczek sieci w odniesieniu do sieci ciągnionych i stałych, stosowanych do połowu dorsza, a więc w tym celu konieczne jest odstąpienie od warunków dotyczących rozmiarów oczek sieci narzędzi ciągnionych, ustanowionych w załącznikach I i VI do rozporządzenia (WE) nr 850/98, oraz
- dodatkowych warunków w celu zapewnienia, że prowadzenie połowów niedojrzałych osobników dorsza przy użyciu sieci ciągnionych o rozmiarze oczek sieci mniejszym niż 120 mm jest zredukowane.
(4) Wiele środków przewidzianych dla Morza Północnego jest również odpowiednich w odniesieniu do wód na zachód od Szkocji i dlatego powinny zostać uwzględnione w tym obszarze geograficznym, podczas gdy wymaga się, aby niektóre środki były specyficzne dla obszaru na zachód od Szkocji.
(5) Konieczne jest niezwłoczne uregulowanie powyższych kwestii, w oczekiwaniu na rewizję rozporządzenia (WE) nr 850/98, tak aby przemysł rybny miał wystarczająco dużo czasu na zmianę używanych narzędzi połowów.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Rybołówstwa i Akwakultury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do statków rybackich prowadzących połowy w obrębie wód terytorialnych Wspólnoty na podobszarach ICES IV i VI oraz rejonach ICES IIa i Vb.
2.
Niniejsze rozporządzenie nie stosuje się do statków rybackich prowadzących połowy w obrębie podobszaru ICES VI zawartego w liniach prostych łączących następujące współrzędne geograficzne:
56° 00′ szerokości geograficznej północnej i 07° 30′ długości geograficznej zachodniej
56° 00′ szerokości geograficznej północnej i 04° 00′ długości geograficznej zachodniej
55° 00′ szerokości geograficznej północnej i 04° 00′ długości geograficznej zachodniej
55° 00′ szerokości geograficznej północnej i 07° 30′ długości geograficznej zachodniej
56° 00′ szerokości geograficznej północnej i 07° 30′ długości geograficznej zachodniej
3.
W tym obszarze mają zastosowanie warunki ustanowione w art. 2 i 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2549/2000 z dnia 17 listopada 2000 r. ustanawiającego dodatkowe środki techniczne w celu odnowienia zasobów dorsza w Morzu Irlandzkim (rejon ICES VIIa) [3].
Artykuł 2
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
1) "worek włoka" oznacza worek włoka sensu stricto, jak zdefiniowano w Załączniku do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3440/84 [4] z dnia 6 grudnia 1984 r. w sprawie przyłączania urządzeń na włokach, duńskich niewodach i podobnych sieciach;
2) "przedłużacz" oznacza część wydłużającą, jak zdefiniowano w Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 3440/84.
Artykuł 3
Do celów niniejszego rozporządzenia udziały procentowe połowów zatrzymywanych na pokładzie są obliczane zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 850/98.
Artykuł 4
Bez względu na warunki ustanowione w art. 4 ust. 4 i art. 15 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 850/98:
1) Połowy uzyskane przy użyciu przydennej sieci ciągnionej o zakresie rozmiaru oczka sieci 70—79 mm i zatrzymywane na pokładzie w podobszarze ICES VI i/lub rejonie ICES Vb składają się z co najmniej 30 % homarca oraz nie więcej niż 5 % dorsza.
2) Połowy uzyskane przy użyciu przydennej sieci ciągnionej o zakresie rozmiaru oczka sieci 80—109 mm i zatrzymywane na pokładzie w rejonie ICES IIa oraz części podobszaru ICES IV na północ od linii prostych łączących następujące współrzędne geograficzne:
punkt na wschodnim wybrzeżu Zjednoczonego Królestwa na 55° 00′ szerokości geograficznej północnej,
55° 00′ szerokości geograficznej północnej i 05° 00′ długości geograficznej wschodniej,
56° 00′ szerokości geograficznej północnej i 05° 00′ długości geograficznej wschodniej,
punkt na zachodnim wybrzeżu Danii na 56° 00′szerokości geograficznej północnej,
składają się z co najmniej 30 % homarca.
3) Połowy uzyskane przy użyciu jakiejkolwiek przydennej sieci ciągnionej o zakresie rozmiaru oczka sieci 100—109 mm i zatrzymywane na pokładzie jakiegokolwiek statku rybackiego na podobszarze ICES VI i/lub rejonie ICES Vb składają si z:
- co najmniej 70 % jakiejkolwiek mieszanki plamiaka, morszczuka, witlinka, żabnicy, smuklicy, rai, płaszczki, czarniaka, homara oraz nie więcej niż 5 % dorsza, lub
- co najmniej 70 % jakiejkolwiek mieszanki gatunków docelowych zawartych w dłuższym wykazie takich gatunków docelowych o zakresie rozmiaru oczek 80—99 mm określonych w załączniku I rozporządzenia (WE) nr 850/98 i/lub molwy pospolitej, molwy niebieskiej, czarniaka, kolenia iberyjskiego, pałasza czarnego, gardłosza atlantyckiego, widlaków (Phycis spp.) i brosmy (Brosme brosme) oraz nie więcej niż 5 % dorsza.
4) Połowy uzyskane przy użyciu jakiejkolwiek przydennej sieci ciągnionej o zakresie rozmiaru oczka sieci 110—119 mm i zatrzymywane na pokładzie jakiegokolwiek statku rybackiego składają się z:
- co najmniej 70 % czarniaka oraz nie więcej niż 3 % dorsza, lub
- dla połowów uzyskanych w podobszarze ICES VI i/lub rejonie ICES Vb oraz zatrzymywanych na pokładzie — co najmniej 70 % jakiejkolwiek mieszanki gatunków docelowych zawartych w dłuższym wykazie takich gatunków docelowych o zakresie rozmiaru oczek 80—99 mm, określonych w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 850/98 i/lub molwy pospolitej, molwy niebieskiej, czarniaka, kolenia iberyjskiego, pałasza czarnego, gardłosza atlantyckiego, widlaków (Phycis spp.) i brosmy (Brosme brosme) oraz nie więcej niż 5 % dorsza.
Jednakże w 2002 r. połowy uzyskane przy użyciu jakiejkolwiek przydennej sieci ciągnionej o zakresie rozmiaru oczka sieci 110—119 mm i zatrzymywane na pokładzie jakiegokolwiek statku rybackiego mogą się składać z:
- co najmniej 50 % jakiejkolwiek mieszanki plamiaka, witlinka, gładzicy, soli, złocicy, rai, płaszczki, żabnicy i nie więcej niż 25 % dorsza dla połowów uzyskanych w podobszarze ICES IV i/lub rejonie ICES IIa, lub
- co najmniej 50 % jakiejkolwiek mieszanki plamiaka, witlinka, smuklicy, żabnicy, rai, płaszczki, halibuta niebieskiego, brosmy, molwy pospolitej i czarniaka oraz nie więcej niż 25 % dorsza dla połowów uzyskanych w podobszarze ICES VI i/lub rejonie ICES Vb.
5) Zakazane jest pozostawianie na pokładzie lub rozmieszczanie jakiejkolwiek przydennej sieci ciągnionej lub sieci o zakresie rozmiaru oczka 100—119 mm, jeśli:
- każda tego rodzaju sieć jest wyposażona w panel sieci o kwadratowych oczkach o rozmiarze oczek co najmniej 90 mm, a panel jest zainstalowany zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 7 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 850/98, lub
- połów zatrzymywany na pokładzie składa się z co najmniej 70 % jakiejkolwiek mieszanki gatunków docelowych zawartych w dłuższym wykazie takich gatunków o zakresie rozmiaru oczek 80—99 mm, określonych w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 850/98 i/lub molwy pospolitej, molwy niebieskiej, czarniaka, kolenia iberyjskiego, pałasza czarnego, gardłosza atlantyckiego, widlaków (Phycis spp.) i brosmy (Brosme brosze) i nie więcej niż 5 % dorsza, lub
- każda sieć jest związana i spakowana zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 20 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiającego system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [5].
6) Połowy dorsza zatrzymywane na pokładzie jakiegokolwiek statku posiadającego przydenną sieć ciągnioną o rozmiarach oczka sieci 32—119 mm nie stanowią więcej niż wagowo 20 % ogólnego połowu organizmów morskich zatrzymywanych na pokładzie, chyba że ustalono inaczej w ust. 1—5.
7) Połowy uzyskane przy użyciu przydennej sieci ciągnionej o rozmiarze oczek równym lub większym od 120 mm i zatrzymywane na pokładzie nie są objęte warunkami odnoszącymi się do udziałów procentowych gatunków docelowych i organizmów niebędących gatunkami docelowymi.
Artykuł 5
1.
Zakazane jest rozmieszczanie jakiejkolwiek przydennej sieci ciągnionej, która zawiera:
i) jakiekolwiek czworoboczne oczka, w których ramiona oczek nie mają zbliżonej długości;
ii) worek włoka lub jakikolwiek inny przedłużacz, którego łączna długość po rozciągnięciu przekracza 36 metrów w sieci o rozmiarze oczek równym lub większym niż 70 mm;
iii) worek włoka lub jakikolwiek inny przedłużacz, skonstruowane z więcej niż jednej warstwy tkaniny sieciowej, takie, że wymiary liniowe górnej części lub górnej warstwy wspomnianego worka włoka lub przedłużacza nie są równe wymiarowi liniowemu części dolnej lub warstwy dolnej;
iv) worek włoka lub jakikolwiek inny przedłużacz lub panel sieci o kwadratowych oczkach, które nie są skonstruowane tylko z jednego rodzaju tkaniny sieciowej;
v) worek włoka przymocowany w jakikolwiek inny sposób niż przyszyty do zewnętrznej części sieci;
vi) worek włoka i/lub jakikolwiek inny przedłużacz, o rozmiarze oczek sieci równym lub większym niż 55 mm, który nie został skonstruowany z tkaniny sieciowej o pojedynczej przędzy rybackiej, której przędza nie jest grubsza niż 8 mm, lub z tkaniny sieciowej o wielokrotnych przędzach rybackich, której przędza nie jest grubsza niż 5 mm.
2.
Z wyjątkiem włoków rozprzowych zakazane jest rozmieszczanie jakiejkolwiek przydennej sieci ciągnionej:
i) o zakresie rozmiaru oczek sieci 70—89 mm, mającej więcej niż 120 oczek w każdym obwodzie worka włoka, z wyłączeniem połączeń i obrzeża sieci;
ii) o zakresie rozmiaru oczek sieci większym niż 90 mm, mającej więcej niż 100 oczek każdym obwodzie worka włoka, z wyłączeniem połączeń i obrzeża sieci;
iii) o zakresie rozmiaru oczek sieci 70—99 mm, jeśli górna część takiej sieci składa się z panelu tkaniny sieciowej przyłączonego bezpośrednio do przodu sieci lub z nie więcej niż trzech rzędów tkaniny sieciowej o jakimkolwiek rozmiarze oczek sieci, przyłączonego bezpośrednio do przedniej części, które to wydłużają sieć do tyłu o co najmniej 15 oczek oraz są skonstruowane z tkaniny sieciowej o diamentowych oczkach, której pojedyncze oczko ma rozmiar mniejszy niż 140 mm;
iv) o zakresie rozmiaru oczek sieci 70—99 mm, chyba że panel sieci o kwadratowych oczkach o rozmiarze co najmniej 80 mm jest włączony do takiej sieci zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 7 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 850/98.
Warunki ustanowione w ppkt iii) i iv) nie mają zastosowania, bez względu na to, czy połów zatrzymywany na pokładzie i uzyskany przy użyciu sieci o zakresie rozmiaru oczek sieci 80—99 mm, składa się z:
- co najmniej 85 % przegrzebków królewskich, lub
- co najmniej 40 % soli oraz nie więcej niż 5 % dorsza.
3.
Zakazane jest posiadanie na pokładzie lub rozmieszczanie jakiegokolwiek włoka rozprzowego o rozmiarze oczek sieci równym lub większym niż 80 mm, chyba że cała górna połowa zewnętrznej części takiej sieci składa się z panelu tkaniny sieciowej, w którym pojedyncze oczko ma rozmiar mniejszy niż 180 mm, przyłączonego:
- bezpośrednio do przedniej części sieci, lub
- do nie więcej niż trzech rzędów tkaniny sieciowej o jakimkolwiek rozmiarze oczka sieci bezpośrednio przyłączonej do przedniej części sieci.
Panel tkaniny sieciowej rozciąga się w kierunku tylnej części sieci na co najmniej następującą liczbę oczek określoną przez:
i) podzielenie długości rozprza sieci w metrach przez 12;
ii) pomnożenie wyniku otrzymanego w ppkt i) przez 5400; oraz
iii) podzielenie wyniku otrzymanego w ppkt ii) przez rozmiar oczek sieci w milimetrach dla najmniejszego oczka w panel; oraz
iv) pominięcie jakichkolwiek liczb dziesiętnych lub innych ułamków w wyniku otrzymanym w ppkt iii).
Artykuł 6
1.
Zakazane jest używanie włoka rozprzowego o zakresie rozmiaru oczek sieci 32—119 mm w obrębie obszaru geograficznego:
- rejon ICES IIa,
- część podobszaru ICES IV na północ od 56° 00′ szerokości geograficznej północnej,
- rejon ICES Vb, oraz
- podobszar ICES VI na północ od 56° 00′ szerokości geograficznej północnej.
2.
Jednakże dozwolone jest używanie jakiegokolwiek włoka rozprzowego o zakresie rozmiaru oczek sieci 100—119 mm w obszarze ograniczonym wschodnim wybrzeżem Zjednoczonego Królestewa między 55° 00′ szerokości geograficznej północnej a 56° 00′ szerokości geograficznej północnej oraz liniami prostymi łączącymi następujące współrzędne geograficzne:
punkt na wschodnim wybrzeżu Zjednoczonego Królestwa na 55° 00′ szerokości geograficznej północnej,
55° 00′ szerokości geograficznej północnej i 05° 00′ długości geograficznej wschodniej,
56° 00′ szerokości geograficznej północnej i 05° 00′ długości geograficznej wschodniej,
punkt na wschodnim wybrzeżu Zjednoczonego Królestwa na 56° 00′ szerokości geograficznej północnej,
pod warunkiem że połowy uzyskane na tym obszarze przy użyciu takich narzędzi połowowych i zatrzymywane na pokładzie zawierają nie więcej niż 5 % dorsza.
3.
W obrębie podobszaru ICES IV i/lub rejonu ICES IIa zakazane jest jednoczesne posiadanie na pokładzie włoków rozprzowych o więcej niż dwóch zakresach rozmiarów oczek sieci: 32—99 mm oraz 100—119 mm oraz większym niż 120 mm.
Artykuł 7
Bez względu na warunki ustanowione w art. 11 oraz w załączniku VI do rozporządzenia (WE) nr 850/98 zakazane jest zatrzymywanie na pokładzie dorsza w ilości większej niż wagowo 30 % ogólnego połowu organizmów morskich zatrzymywanych na pokładzie i łowionych przy użyciu umocowanych na stałe narzędzi połowowych, chyba że rozmiar oczek sieci takich narzędzi jest równy lub większy niż 140 mm.
Artykuł 8
1.
Zakazane jest rozmieszczanie jakichkolwiek przydennych sieci ciągnionych o zakresie rozmiaru oczek sieci 70—79 mm w podobszarze ICES IV i/lub w rejonie ICES IIa.
Jednakże statki wspólnotowe oraz statki norweskie moją prawo w 2002 r. do prowadzenia połowu na wodach terytorialnych Wspólnoty podobszaru ICES IV przy użyciu przydennych sieci ciągnionych, innych niż włoki rozprzowe, zawierających worki włoka, których żadne pojedyncze oczko nie ma rozmiaru mniejszego niż 70 mm oraz które skonstruowane są w całości z tkaniny sieciowej o kwadratowych oczkach.
Połów uzyskany przy użyciu takich włoków i zatrzymywany na pokładzie składa się z co najmniej 30 % homarca.
2. Zakaz połowu przy użyciu przydennych włoków rozpornicowych, przydennej tuki i niewodów duńskich w północnej części podobszaru ICES IV, jak ustanowiono w art. 30 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 850/98, nie ma zastosowania.
Artykuł 9
Bez względu na przepisy ustanowione w art. 7 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 850/98 statki norweskie mają prawo prowadzić połowy na wodach terytorialnych Wspólnoty podobszaru ICES IV dla krewetek (Pandalus) przy użyciu przydennych sieci ciągnionych o zakresie rozmiaru oczek sieci 32—54 mm, w których zainstalowano urządzenia sortujące zgodnie z warunkami ustawodawstwa norweskiego.
Artykuł 10
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2064/2001
z dnia 22 października 2001 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1783/2001 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej bądź która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do wymiany towarowej.
(3) Na mocy wyżej wymienionych ogólnych reguł, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3.
(4) Właściwe jest, z zastrzeżeniem środków obowiązujących we Wspólnocie dotyczących systemów podwójnej kontroli oraz wspólnotowego nadzoru uprzedniego i następczego wyrobów włókienniczych w chwili przywozu do Wspólnoty, że na wiążące informacje taryfowe wydane przez organy celne Państw Członkowskich w odniesieniu do klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej niezgodne z przepisami niniejszego rozporządzenia, posiadacz może się powoływać przez okres 60 dni zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2700/2000 Rady i Parlamentu Europejskiego [4].
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 wspomnianej tabeli.
Artykuł 2
Z uwzględnieniem środków obowiązujących we Wspólnocie dotyczących systemów podwójnej kontroli oraz wspólnotowego nadzoru uprzedniego i następczego wyrobów włókienniczych w chwili przywozu do Wspólnoty, na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia można powoływać się przez okres 60 dni zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 2065/2001
z dnia 22 października 2001 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 104/2000 w zakresie informowania konsumentów o produktach rybołówstwa i akwakultury
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOTY EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 104/2000 z dnia 17 grudnia 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków produktów rybołówstwa i akwakultury [1], zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 939/2001 [2], w szczególności jego art. 4 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 4 rozporządzenia (WE) nr 104/2000 przewiduje, że niektóre produkty rybołówstwa mogą być oferowane do sprzedaży detalicznej tylko pod warunkiem spełnienia szeregu wymagań dotyczących informowania konsumenta.
Zakres tych wymagań powinien być określony.
(2) W świetle wymagań rynku powinna stać się możliwa zmiana wykazów handlowych oznaczeń przyjętych na terytorium Państw Członkowskich.
(3) Powinny zostać określone wymagania dotyczące informowania konsumenta, w szczególności w zakresie handlowego oznaczenia i metody hodowli danego gatunku oraz obszaru jego połowu.
(4) Tylko niewielkie ilości produktów mogą być wyłączone ze zobowiązania dotyczącego znakowania lub etykietowania, pod warunkiem że spełniają szereg wymagań, które powinny zostać zdefiniowane.
(5) Zakres informacji przekazywanej w łańcuchu obrotu powinien zostać określony.
(6) Należy umożliwić Państwu Członkowskiemu przyjęcie uzgodnień w zakresie sprawdzania możliwości podążania śladem produktów objętych niniejszym rozporządzeniem.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Produktów Rybołówstwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
Zakres
Artykuł 1
Bez uszczerbku dla przepisów stosowanych zgodnie z dyrektywą 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [3] niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do produktów rybołówstwa i akwakultury włączonych do wykazu i podlegających prezentacjom objętym działem 3 Nomenklatury Scalonej, które są wprowadzane do obrotu we Wspólnocie bez względu na ich pochodzenie, łącznie z produktami paczkowanymi.
ROZDZIAŁ II
Zmiany wykazów handlowych oznaczeń oraz wymagań dotyczących informowania konsumenta
Artykuł 2
1.
Każdy gatunek niewłączony do wykazu handlowego oznaczeń przyjętego przez Państwo Członkowskie może być wprowadzany do obrotu pod tymczasowym handlowym oznaczeniem, ustalanym przez właściwy organ Państwa Członkowskiego.
Ostateczne handlowe oznaczenie włączone do wykazu zaakceptowanych oznaczeń ustanawiane jest przez Państwo Członkowskie w ciągu pięciu miesięcy od daty przyznania danemu gatunkowi tymczasowego handlowego oznaczenia.
2.
O wszelkich zmianach w wykazie handlowych oznaczeń, zaakceptowanym przez Państwo Członkowskie, powiadamiana jest Komisja, która informuje o nich inne Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Do celów stosowania art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 104/2000 handlowe oznaczenie gatunków ustalane jest w każdym Państwie Członkowskim, zgodnie z art. 4 ust. 2 tego rozporządzenia.
W momencie sprzedaży konsumentowi końcowemu, podmioty gospodarcze mogą również wskazać nazwę naukową danych gatunków.
Artykuł 4
1. Odniesienie do metody produkcji zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 104/2000, w zależności od tego, czy produkt został złowiony w morzu lub w wodach słodkich, czy pochodzi z akwakultury, składa się z następujących wyrażeń:
- w języku hiszpańskim:
"…pescado…" lub "…pescado en aguas dulces…" lub "…criado…",
- w języku duńskim:
"…fanget…" lub "…fanget i ferskvand…" lub "…opdrættet…",
- w języku niemieckim:
"…gefangen…" lub "…aus Binnenfischerei…" lub "…aus Aquakultur…" lub "gezüchtet…",
- w języku greckim:
"…αλιενμένο…" lub "…αλιενμένο σε γλυκά νερά…" lub "…υδατοκαλλιέργειας…",
- w języku angielskim:
"…caught…" lub "…caught in freshwater…" lub "…farmed…" lub "…cultivated…",
- w języku francuskim:
"…pêché…" lub "…pêché en eaux douces…" lub "…élevé…",
- w języku włoskim:
"…prodotto della pesca…" lub "…prodotto della pesca in acque dolci…" lub "…prodotto di acquacoltura…",
- w języku niderlandzkim:
"…gevangen…" lub "…gevangen in zoet water…" lub "…aquacultuurproduct…",
- w języku portugalskim:
"…capturado…" lub "…capturado em água doce…" lub "…de aquicultura…",
- w języku fińskim:
"…pyydetty…" lub "…pyydetty makeasta vedestä…" lub "…viljelty…",
- w języku szwedzkim:
"…fiskad…" lub "…fiskad i sötvatten…" lub "…odlad…".
2.
W przypadku gatunków złowionych w morzu Państwa Członkowskie mogą zatwierdzać ominięcie odniesienia do metody produkcji w momencie sprzedaży konsumentowi końcowemu, pod warunkiem że jest oczywiste ze względu na handlowe oznaczenie oraz obszar połowu, że gatunki zostały złowione w morzu.
Takie zatwierdzenie nie może być przyznane, jeśli istnieją wątpliwości co do metody produkcji.
3.
Do celów wykazania metody produkcji produktami hodowlanymi są te, które pochodzą z akwakultury, jak określono w ust. 2.2 lit. a) załącznika III do rozporządzenia Rady (WE) nr 2792/1999 [4].
Artykuł 5
1. Oznaczenie obszaru połowów zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 104/2000 składa się:
a) w przypadku produktów złowionych w morzu — z odniesienia do jednego z obszarów wymienionych w niniejszym Załączniku;
b) w przypadku produktów złowionych w wodzie słodkiej — z odniesienia do Państwa Członkowskiego lub państwa trzeciego pochodzenia produktu;
c) w przypadku produktów wyhodowanych — z odniesienia do Państwa Członkowskiego lub państwa trzeciego, w którym produkt przechodzi końcowy etap rozwoju.
Jeśli produkt jest hodowany w więcej niż jednym Państwie Członkowskim lub państwie trzecim, Państwo Członkowskie, w którym produkt jest sprzedawany konsumentowi końcowemu może w czasie sprzedaży zażądać wskazania różnych Państw Członkowskich lub państw trzecich, w których jest on hodowany.
2.
Podmioty gospodarcze mogą bardziej precyzyjnie określić obszar połowu.
Artykuł 6
1.
Jeśli do sprzedaży oferowana jest kombinacja różnych gatunków, wskazania określone w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 104/2000 są przewidziane dla każdego gatunku.
2.
Jeśli do sprzedaży oferowana jest kombinacja składająca się z takich samych gatunków, ale otrzymanych różnymi metodami produkcji, dla każdej partii wskazuje się metodę produkcji.
Jeśli do sprzedaży oferowana jest kombinacja składająca się z takich samych gatunków, lecz otrzymanych z różnych obszarów połowów lub z różnych państw, w których hodowane są ryby, wskazuje się co najmniej obszar partii, która jest najbardziej reprezentatywna pod względem ilości, łącznie ze wskazaniem, że produkty pochodzą także z różnych obszarów połowów lub obszarów hodowli ryb.
Artykuł 7
Do celów stosowania art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 104/2000 każde Państwo Członkowskie ustala małe ilości produktów sprzedawanych bezpośrednio konsumentom, pod warunkiem że nie przekraczają one wartości 20 EUR dla każdego zakupu. Źródło tych małych ilości może stanowić jedynie własne przedsiębiorstwo sprzedawcy.
ROZDZIAŁ III
Oznaczenie pochodzenia i kontrola
Artykuł 8
Wymagane informacje dotyczące handlowego oznaczenia, metody produkcji i obszaru połowu są dostępne na każdym etapie wprowadzania do obrotu danych gatunków.
Informacje te wraz z nazwą naukową danych gatunków są zapewnione poprzez oznakowanie lub opakowanie produktu lub poprzez dokumenty handlowe towarzyszące towarom, włączając faktury.
Artykuł 9
1.
Państwa Członkowskie przyjmują uzgodnienia w zakresie sprawdzania stosowania art. 8.
2.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o środkach podjętych zgodnie z ust. 1 tak szybko, jak je przyjmą, ale najpóźniej do dnia 31 marca 2002 r.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisje najpóźniej do dnia 31 marca 2002 r. o istniejących środkach, które spełniają wymagania art. 8.
ROZDZIAŁ IV
Przepisy końcowe
Artykuł 10
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2066/2001
z dnia 22 października 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1622/2000 w odniesieniu do stosowania lizozymu w produktach winiarskich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2826/2000 [2], w szczególności jego art. 46,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik IV do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 zezwala na dodawanie lizozymu do danych produktów winiarskich.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1622/2000 z dnia 24 lipca 2000 r. ustanawiające niektóre szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina oraz ustanawiające wspólnotowy kodeks praktyk i procesów enologicznych [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1655/2001 [4], ustanawia w szczególności ograniczenia i wymagania dotyczące używania niektórych substancji dopuszczonych na mocy rozporządzenia (WE) nr 1493/1999. Maksymalne dopuszczalne dawki tych substancji określone są w załączniku IV.
(3) Doświadczenia dotyczące używania lizozymu w produkcji wina, przeprowadzone przez dwa Państwa Członkowskie, wykazały, że dodawanie tej substancji przynosi znaczne korzyści w procesie stabilizacji wina i pozwala na wytwarzanie gatunkowych win ze zredukowaną zawartością ditlenku siarki.
Można zatem zezwolić na używanie lizozymu w maksymalnych dawkach ustalonych zgodnie z wymogami technologicznymi określonymi w trakcie doświadczeń.
(4) W związku z tym rozporządzenie (WE) nr 1622/2000 należy odpowiednio zmienić w celu umożliwienia stosowania lizozymu spełniającego kryteria czystości ustanowione w dyrektywie Komisji 96/77/WE z dnia 2 grudnia 1996 r. ustanawiającej szczególne kryteria czystości dladodatków do żywności innych niż barwniki i substancje słodzące [5], ostatnio zmienionej dyrektywą 2001/30/WE [6].
(5) Komitet Zarządzający ds. Wina nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1622/2000 wprowadza się następujące zmiany:
1. dodaje się art. 11a w brzmieniu:
"Artykuł 11a
Lizozym
Lizozym, którego stosowanie przewidziane jest w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 pkt 1 lit. r) oraz pkt 3 lit. zb), może być stosowany tylko, jeżeli spełnia on wymagania określone w załączniku VIIIa do tego rozporządzenia."
2. w tabeli w załączniku IV dodaje się pozycję w brzmieniu:
Lizozym _BAR_ 500 mg/l _BAR_ 500 mg/l _BAR_
3. Dodaje się załącznik VIIIa w brzmieniu podanym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2070/2001
z dnia 23 października 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2366/98 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania systemu płatności produkcyjnych w przypadku oliwy z oliwek w latach gospodarczych 1998/99, 1999/2000 i 2000/01
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1513/2001 [2], w szczególności jego art. 5,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1638/98 z dnia 20 lipca 1998 r. zmieniające rozporządzenie nr 136/66/EWG w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [3], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1513/2001, w szczególności jego art. 2,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2261/84 z dnia 17 lipca 1984 r. ustanawiające ogólne zasady przyznawania pomocy na produkcję oliwy z oliwek oraz organizacjom producentów [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1638/98, w szczególności jego art. 19,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1513/2001, zmieniające rozporządzenia nr 136/66/EWG i (WE) nr 1638/98 w odniesieniu do przedłużenia okresu ważności systemu pomocy i strategii jakości w odniesieniu do oliwy z oliwek, przedłuża do końca roku gospodarczego 2003/04 stosowanie obowiązujących już przepisów w sektorze olejów i tłuszczów. W związku z tym powinno zostać zmienione rozporządzenie (WE) nr 2366/98 [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 648/2001 [6].
(2) Artykuł 15 rozporządzenia (EWG) nr 2261/84 określa, że jeżeli kontrole przeprowadzone w zatwierdzonych olejarniach nie potwierdzą liczb w ewidencji towarowej danej olejarni, Państwo Członkowskie musi ustalić ilość oliwy objętej systemem pomocy na każdego producenta, biorąc pod uwagę zbiory oliwek i ilość uzyskanej oliwy ustalone zgodnie ze standardowymi metodami ustanowionymi w art. 18. Aby kwalifikowane ilości odzwierciedlały możliwie dokładnie rzeczywistą produkcję danych producentów, Państwo Członkowskie musi podczas ich ustalania wziąć również pod uwagę inne obiektywne czynniki. Liczba drzew oliwnych, zbiór ustalony dla jednorodnego obszaru oraz współczynnik uwzględniający różnicę, na poziomie krajowym, między produkcją wynikającą z szacowanych zbiorów a produkcją rzeczywistą ustaloną przez Komisję zgodnie z art. 17a, ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2261/84 tworzą takie kryteria i dlatego muszą zostać włączone do obliczeń kwalifikowanych ilości.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2366/98 wprowadza się następujące zmiany:
1) w tytule wyrażenie "latach gospodarczych 1998/1999, 1999/2000 i 2000/01" zastępuje się wyrażeniem "latach gospodarczych 1998/1999, 1999/2000 i 2000/01, 2001/02, 2002/03 i 2003/04";
2) w art. 14 ust. 1 akapit drugi wyrażenie "lata gospodarcze 1998/1999, 1999/2000 i 2000/01" zastępuje się wyrażeniem "lata gospodarcze 1998/1999, 1999/2000 i 2000/01, 2001/02, 2002/03 i 2003/04";
3) w art. 15 ust. 1 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Jednakże bez uszczerbku dla jakichkolwiek roszczeń, jakie mogą wnosić przeciwko olejarni plantatorzy oliwek, ilość ta nie może przekroczyć ani ilości objętej przez każdy ze złożonych wniosków o pomoc, ani ilości uzyskanej poprzez pomnożenie:
- liczby drzew oliwnych producenta oliwek, przez
- średni zbiór z jednorodnego obszaru, w którym się znajdują, i przez
- współczynnik stanowiący stosunek produkcji ustalonej dla Państwa Członkowskiego na mocy art. 17a ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2261/84 i produkcji uzyskanej dla tego Państwa Członkowskiego przez oszacowanie zbiorów i liczby drzew oliwnych.
Liczbę drzew oliwnych ustala się proporcjonalnie do ilości danej oliwy, w przypadku gdy o pomoc wnioskuje się w odniesieniu do oliwy uzyskanej z więcej niż jednej olejarni;"
4) w art. 26 ust. 2 wyrażenie "latach gospodarczych 1998/1999, 1999/2000 i 2000/01" zastępuje się wyrażeniem "latach gospodarczych 1998/1999, 1999/2000, 2000/01, 2001/02 i 2002/03";
5) w art. 28 ust. 2 po "2000/01" dodaje się "do 2002/03";
6) w art. 30 ust. 1 akapicie trzecim wyrażenie "20 % w 2000/01" zastępuje się wyrażeniem: "20 % od 2000/01 do 2003/04";
7) w art. 32 akapit ostatni otrzymuje brzmienie:
"Przed 1 stycznia roku gospodarczego 1999/2000, 2000/01, 2001/02, 2002/03 i 2003/04 produkujące Państwa Członkowskie przedstawiają sprawozdanie podsumowujące liczbę kontroli przeprowadzonych zgodnie z art. 28, 29 i 30, liczbę przypadków, które wymagały dostosowania, z zaznaczeniem odpowiednich informacji lub danych ilości oraz kary nałożone lub będące w trakcie rozpatrywania, wraz z krótką oceną kontrolowanych uzgodnień i wszelkich napotkanych trudności."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2080/2001
z dnia 23 października 2001 r.
nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz rowerowych wewnętrznych przekładni w piastach pochodzących z Japonii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed przywozem dumpingowym z krajów nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej [1], w szczególności jego art. 9,
uwzględniając wniosek Komisji, złożony po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. POSTĘPOWANIE
1.
Wszczęcie
(1) Dnia 27 lipca 2000 r., Komisja ogłosiła zawiadomienie ("Zawiadomienie o wszczęciu") opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [2] o wszczęciu postępowania antydumpingowego w odniesieniu do przywozu do Wspólnoty wewnętrznych przekładni w piaście ("wewnętrzne przekładnie") pochodzących z Japonii.
(2) Postępowanie zostało wszczęte wskutek skargi wniesionej dnia 6 lipca 2000 r. przez SRAM Deutschland GmbH, reprezentującego większość produkcji Wspólnoty wewnętrznych przekładni.
(3) Zażalenie zawierało dowody dumpingu wymienionego produktu i poniesionej w wyniku tego znacznej szkody, które zostały uznane za wystarczające uzasadnienie do otwarcia postępowania antydumpingowego.
2.
Badanie
(4) Komisja powiadomiła oficjalnie producentów eksportujących i importerów oraz użytkowników uznanych za zainteresowanych, przedstawicieli kraju wywozu, skarżącego i innych producentów ze Wspólnoty o wszczęciu postępowania.
Strony zainteresowane otrzymały możliwość przedstawienia swoich opinii na piśmie i wnioskowania o przesłuchanie w terminie określonym w Zawiadomieniu o wszczęciu.
(5) Niektóre ze stron przedstawiły swoje opinie na piśmie.
Wszystkim stronom, które wnioskowały o to w powyższym terminie i przedstawiły istnienie szczególnych powodów, dla których powinny zostać przesłuchane, taka możliwość została zagwarantowana.
(6) Komisja wysłała kwestionariusze do wszystkich stron, o których wiedziała, że powinny być uwzględnione i do wszystkich innych przedsiębiorstw, które zgłosiły się w nieprzekraczalnym terminie określonym w Zawiadomieniu o wszczęciu.
Mające znaczenie odpowiedzi uzyskano od skarżącego wspólnotowego producenta, ośmiu niepowiązanych importerów do Wspólnoty, 35 użytkowników i jednego producenta eksportującego z Japonii.
(7) W dodatkowym kwestionariuszu zwrócono się o szczegółową informację o porównywalności produktu dla rodzajów wewnętrznych przekładni w piaście sprzedawanych na rynku Wspólnoty była wymagana wysłanym do 58 Stron (przemysł Wspólnoty, producent eksportujący, dwaj powiązani importerzy, dziewięciu niepowiązanych importerów i 45 użytkowników).
Otrzymano 49 mających znaczenie odpowiedzi.
Uzyskano także uwagi od 137 stron, głównie producentów rowerów, sprzedawców detalicznych oraz stowarzyszeń konsumentów i użytkowników.
(8) Komisja poszukiwała i weryfikowała wszelkie informacje uważane za niezbędne do ustalenia rozmiarów dumpingu, szkody i interesu Wspólnoty. Przeprowadzono także kontrole w lokalach następujących przedsiębiorstw:
A. Producent ze Wspólnoty
- SRAM Deutschland GmbH, Schweinfurt, Niemcy;
B. Producent eksportujący w Japonii
- Shimano Inc., Sakai, Japonia;
C. Powiązany importer we Wspólnocie
- Shimano Europa GmbH (Oddział niderlandzki), Nunspeet, Niderlandy
- Shimano Benelux B.V., Nunspeet, Niderlandy;
D. Niepowiązany importer we Wspólnocie
- Paul Lange & Co, Stuttgart, Niemcy.
(9) Kontrole na miejscu przeprowadzono także w lokalach następujących wspólnotowych użytkowników:
- Batavus B.V., Heerenveen, Niderlandy,
- Biria GmbH, Edingen-Neckarhausen, Niemcy,
- Epple Zweidrad GmbH, Memmingen, Niemcy,
- Helkama, Hanko, Finlandia,
- Koninklijke Gazelle B.V., Dieren, Niderlandy,
- Tunturi, Turku, Finlandia.
(10) Badanie dumpingu oraz szkody objęło okres od dnia 1 lipca 1999 r. do dnia 30 czerwca 2000 r. ("okres badania").
Pod względem tendencji istotnych dla oceny szkody, analizowano dane obejmujące okres od dnia 1 stycznia 1996 r. do dnia 30 czerwca 2000 r. ("okres rozważany"), przy czym okres przyjęty do ustaleń w sprawie podcinania i zaniżania cen to wcześniej wspomniany okres badania.
3.
Środki tymczasowe
(11) Biorąc pod uwagę potrzebę dalszego zbadania niektórych aspektów szkody, związku przyczynowego i interesu Wspólnoty, na wewnętrzne przekładnie pochodzące z Japonii nie nałożono żadnych tymczasowych środków antydumpingowych.
4.
Dalsze postępowanie
(12) Na tym etapie potrzebne były dodatkowe informacje, przede wszystkim od producenta eksportującego i wszystkie strony zostały poinformowane o wstępnej ocenie Komisji w tej sprawie.
Komisja prowadziła dalsze poszukiwanie i weryfikację informacji uważanych za niezbędne dla ostatecznych ustaleń.
W szczególności przeprowadzano dalsze badania na miejscu w lokalach producenta eksportującego w Japonii, niepowiązanego importera i użytkowników we Wspólnocie.
(13) Wszystkie strony zostały poinformowane o zasadniczych faktach i okolicznościach na podstawie których zamierzano zalecić nałożenie ostatecznego cła antydumpingowego.
Przyznano im także okres, w ciągu którego mogły składać oświadczenia wynikające z ujawnienia tych faktów i okoliczności.
(14) Uwagi w formie pisemnej i ustnej złożone przez strony uwzględniono, i, gdzie właściwe, ustalenia zostały odpowiednio zmienione.
B. PRODUKT ROZWAŻANY I PRODUKT PODOBNY
1.
Produkt rozważany
(15) Produkt rozważany stanowi wewnętrzna przekładnia w piaście, zdefiniowana jako piasta koła rowerowego ze zintegrowanym wewnętrznym mechanizmem przekładni z trzema lub więcej biegami, bez względu na to, czy mechanizm hamulcowy jest wbudowany w piastę, dołączony do piasty lub umiejscowiony na innych częściach roweru.
(16) Badanie wykazało, że rozważany produkt jest wyłącznie wykorzystywany jako zintegrowana przekładnia w piaście koła rowerowego, w celu jazdy rowerem.
(17) Badanie wykazało także, że wewnętrzna przekładnia w piaście składa się z trzech podstawowych rodzajów "piast z hamulcem nożnym" (w przypadku gdy mechanizm przekładniowy, jak też nożny mechanizm hamulcowy na tylnim kole są wbudowane w piastę), "piast z hamulcem bębnowym" (w przypadku gdy mechanizm przekładniowy, jak i hamulec ręczny są wbudowane w piastę), i "piasty z wolnym kołem" (w przypadku gdy tylko mechanizm przekładniowy jest wbudowany w piastę), przy czym wszystkie rodzaje posiadają te same podstawowe cechy fizyczne i techniczne oraz zastosowanie.
(18) Pod tym względem, producent eksportujący i niektóre inne zainteresowane strony podnieśli, że powyższe rodzaje wewnętrznych przekładni w piaście miały różne cechy fizyczne.
W szczególności zwrócili uwagę, że użytkownicy traktowaliby przekładnie w piastach biegiem hamulcem nożnym (z nożnym mechanizmem hamulcowym), hamulec bębnowy i piasty w wolnym kole (z hamulcem ręcznym) jako różne produkty z powodu różnic w mechanizmach hamulcowych.
Na tej podstawie, jak podnieśli, badanie powinno ograniczyć się wyłącznie do przekładni w piastach z hamulcem nożnym.
(19) Badanie wykazało, że główna cechą fizyczną i techniczną wewnętrznych przekładni w piaście jest mechanizm przekładniowy jako taki, który jest zawsze wbudowany w piastę.
Składa się on z zespołu przekładni wbudowanych w piastę i to odróżnia go od zewnętrznego mechanizmu przekładniowego (dérailleur).
Jakkolwiek dla obliczeń i porównań jest istotne, czy lub który rodzaj mechanizmu hamulcowego, jeśli którykolwiek, jest dodatkowo wbudowany w piastę lub dołączony do niej, nie wpływa to na podstawowe cechy i zastosowanie wewnętrznych przekładni i z tego powodu nie ma znaczenia dla definicji omawianego produktu.
(20) Dodatkowo, badanie wykazało, że różne rodzaje wewnętrznych przekładni w piaście są wymienne między sobą i mają takie samo zastosowanie.
(21) W świetle powyższego, żądanie wyłączenia niektórych rodzajów wewnętrznych przekładni w piaście z zakresu obecnego badania musiało zostać odrzucone, i wszystkie wewnętrzne przekładnie w piaście posiadające mechanizm zmiany przekładni z trzema lub więcej biegami są traktowane jako jeden i ten sam produkt do celów niniejszego postępowania.
2.
Produkt podobny
(22) Badanie wykazało, że podstawowe cechy fizyczne i techniczne wewnętrznych przekładni produkowanych i sprzedawanych przez przemysł Wspólnoty rynkowe Wspólnocie, wewnętrzne przekładnie produkowane i sprzedawane na rynku krajowym Japonii oraz wewnętrzne przekładnie przywożone do Wspólnoty z Japonii są takie same.
W efekcie, końcowe zastosowanie tych produktów jest takie samo.
(23) W świetle powyższego stwierdza się, że wszystkie te produkty są podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 (rozporządzenia "podstawowego").
C. DUMPING
1.
Wartość normalna
(24) W celu ustalenia wartości normalnej najpierw ustalono czy całkowita wielkość sprzedaży krajowej rozważanego produktu była reprezentatywna zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, tj. czy ta sprzedaż krajowa wynosiła 5 % lub więcej wielkości sprzedaży omawianego produktu wywożonego do Wspólnoty.
Stwierdzono, że ten warunek był spełniony.
(25) Producent eksportujący podniósł, że ceny niektórych modeli sprzedawanych na rynku krajowym, bardzo podobne do modeli wywożonych, mogą być wykorzystane do ustalenia wartości normalnej, gdyby zostały skorygowane według różnic w kosztach produkcji.
Komisja zweryfikowała poziom podobieństwa między dziewiętnastoma omawianymi wywożonymi modelami i dwoma podobnymi modelami sprzedawanymi na rynku krajowym i stwierdziła, że były one bardzo podobne i mogą być porównane.
(26) Następnie zbadano czy całość krajowej sprzedaży każdego modelu wywiezionego do Wspólnoty wynosi 5 % lub więcej wielkości sprzedaży tego samego modelu wywożonego do Wspólnoty.
Okazało się, że tylko cztery modele przeszły ten test.
(27) Dla tych czterech modeli zbadano, czy dokonano wystarczającej sprzedaży w ramach zwykłego obrotu handlowego zgodnie z art. 2 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
(28) Ustalono dla trzech z czterech modeli, że wielkość krajowej sprzedaży powyżej kosztów jednostkowych wynosi więcej niż 80 % sprzedaży i że średnia ważona cena jednostkowa w Japonii była wyższa niż średni ważony koszt jednostkowy.
W rezultacie, wartość normalna dla tych trzech modeli została określona na podstawie średniej ważonej ceny faktycznie zapłaconej dla całej krajowej sprzedaży tych modeli.
(29) Dla czwartego z modeli, wielkość krajowej sprzedaży powyżej kosztu jednostkowego wyniosła mniej niż 10 % sprzedaży.
Dla tego modelu i dla wszystkich innych modeli nie sprzedawanych w wystarczających ilościach na rynku japońskim, wartość normalna została skonstruowana na podstawie kosztów produkcji poniesionych przez producenta eksportującego w odniesieniu do wywożonych modele i dodatkowo uzasadnionej kwoty na koszty sprzedaży, ogólne i administracyjne oraz zysku, zgodnie z art. 2 ust. 3, 5 i 6 rozporządzenia podstawowego.
Kwota kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych opiera się na krajowej sprzedaży wewnętrznych przekładni, dokonanej w odpowiednich ilościach.
Marża zysku opiera się na krajowej sprzedaży wewnętrznych przekładni w warunkach zwykłego obrotu handlowego.
2.
Cena eksportowa
(30) Około 40 % sprzedaży na wywóz do Wspólnoty dokonane zostało bezpośrednio do niezależnych odbiorców i ceny eksportowe dla nich zostały ustalone na podstawie cen faktycznie zapłaconych lub należnych przez tych klientów zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego.
(31) Pozostałej sprzedaży dokonano do przedsiębiorstw powiązanych znajdujących się na obszarze Wspólnoty.
Dlatego ceny eksportowe na tę sprzedaż skonstruowano na podstawie art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, a mianowicie na podstawie ceny, po której przywiezione produkty były najpierw odsprzedawane niezależnemu odbiorcy.
W celu ustalenia wiarygodnej ceny eksportowej, dokonano korekty obejmującej wszystkie koszty poniesione między przywozem i odsprzedażą przez tych importerów i uzyskane zyski.
Stosowana marża zysku stanowiła średnią ważoną marżę zysku niepowiązanych importerów.
3.
Porównanie
(32) Do celów rzetelnego porównania, na mocy art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego został dokonany odpowiedni dodatek w formie dostosowania dla różnic wpływających na porównywalność cenową.
Zgodnie z tym, zastosowano dodatki dotyczące cech fizycznych, upustów, transportu, ubezpieczenia, obsługi, załadunku i kosztów dodatkowych, opakowania, kosztów kredytu i kosztów ponoszonych po sprzedaży, prowizji oraz przeliczenia walut.
4.
Margines dumpingu
(33) Zgodnie z art. 2 ust. 10 i 11 rozporządzenia podstawowego margines dumpingu został ustalony na podstawie porównania między średnią ważoną wartością normalną i średnią ważoną ceną eksportową loco zakład dla tego samego modelu i na tym samym poziomie obrotu.
(34) Porównanie to wykazało istnienie dumpingu, równoznacznego z kwotą, o którą wartość normalna przewyższa cenę importową.
Średni ważony margines dumpingu wyrażony w stosunku procentowym do ceny importowej na bazie CIF na granica Wspólnoty, przed zapłaceniem cła wynosi 36,6 %.
(35) Producent eksportujący reprezentuje całość japońskiego wywozu wewnętrznych przekładni do Wspólnoty.
Zgodnie z tym, pozostały margines dumpingu ustalony ostatecznie jest na tym samym poziomie.
D. PRZEMYSŁ WSPÓLNOTY
1.
Definicja produkcji Wspólnoty
(36) W czasie składania skargi w trakcie okresu badania działali dwaj wytwórcy produkujący rozważany produkt na rynku Wspólnoty:
- składający skargę,
- inny wspólnotowy producent ("inny wspólnotowy producent") którego udział wynosił poniżej 10 % szacowanej wspólnotowej produkcji wewnętrznych przekładni łącznie podczas okresu badania.
Inny wspólnotowy producent nie odpowiedział na kwestionariusz i nie zajął stanowiska w sprawie skargi.
(37) Producent eksportujący zażądał, aby Komisja dokonała przeglądu danych liczbowych odnoszących się do innego wspólnotowego producenta.
W związku z tym należy zauważyć, że biorąc pod uwagę brak współpracy z innym wspólnotowym producentem, musiały być wykorzystane najlepsze dostępne dane, w tym przypadku były to dane od składającego skargę i jedynego współpracującego producenta eksportującego.
Stwierdzono także, że ten wytwórca został postawiony w stan likwidacji i wstrzymał produkcję krótko po okresie badania.
(38) Na podstawie powyższego, produkcja składającego skargę i innego wspólnotowego producenta stanowi produkcję Wspólnoty łącznie w rozumieniu art. 4 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
2.
Definicja przemysłu Wspólnoty
(39) Stwierdzono, że składający skargę współpracujący wspólnotowy producent reprezentuje większą część produkcji Wspólnoty łącznie omawianego produktu, w tym przypadku powyżej 90 %. Dlatego stwierdzono, że składający skargę wspólnotowy producent stanowi przemysł Wspólnoty w rozumieniu art. 5 ust. 4 i art. 4 ust. 1 rozporządzenia podstawowego. Dalej zwany jest on "przemysłem Wspólnoty".
E. SZKODA
1.
Uwaga wstępna
(40) Biorąc pod uwagę, że występuje tylko jeden współpracujący producent eksportujący i że przemysł Wspólnoty stanowi tylko jedno przedsiębiorstwo, szczegółowe dane odnoszące się do tego przedsiębiorstwa są przedstawione w formie wskaźników w celu zachowania poufności informacji złożonych danych zgodnie z art. 19 rozporządzenia podstawowego.
2.
Konsumpcja Wspólnoty
(41) Konsumpcję Wspólnoty ustalono na podstawie wielkości sprzedaży przemysłu Wspólnoty, szacunkowej sprzedaży innego wspólnotowego producenta i przywozu japońskiego producenta eksportującego na rynek Wspólnoty.
W stosunku do sprzedaży innego wspólnotowego producenta, oszacowania dokonano na podstawie danych liczbowych przedstawionych przez przemysł Wspólnoty i producenta eksportującego.
Nie występował przywóz pochodzący z innych państw trzecich.
(42) Na tej podstawie stwierdzono, że konsumpcja wewnętrznych przekładni zmniejszyła się o 5 % w rozważanym okresie.
Podczas gdy od 1996 r. do 1998 r spadek wynosił tylko 4 %., między 1998 r. i 1999 r. nastąpił dalszy spadek o 8 %.
W okresie badania konsumpcja powróciła prawie do poziomu z 1998 r.
3.
Rozważany przywóz
a) Wielkość rozważanego przywozu
(43) Między 1996 r. a okresem badania wielkość rozważanego przywozu pochodzącego z rozważanego kraju zwiększyła się o znaczące 23 %.
Podczas gdy ten przywóz zmniejszył się o 14 % od 1996 r. do 1998 r., zwiększył się on aż o 43 % między 1998 r. i okresem badania.
Na podstawie porównania rok do roku, okazało się, że mimo spadku konsumpcji w 1999 r. (- 8 % w porównaniu do 1998 r.), rozważany przywóz wzrósł o 17 % w 1999 r. w porównaniu do 1998 r.
Ten wzrost wielkości przywozu był nawet wyraźniejszy między 1999 r. i okresem badania (+ 22 %).
b) Udział rynkowy rozważanego przywozu
(44) W rozważanym okresie, udział rynkowy rozważanego przywozu zwiększył się o ponad 30 % przy zmniejszającym się rynku Wspólnoty.
Między 1996 r. i 1998 r., udział rynkowy producenta eksportującego zmniejszył się o 10 %, ale zwiększył się o 30 % między 1998 r. i 1999 r. i o dalsze 11 % między 1999 r. i okresem badania, zgodnie z powyższymi zmianami wielkości jego przywozu.
c) Średnie ceny rozważanego przywozu
(45) Na podstawie informacji dostarczonych przez producenta eksportującego, okazało się, że między 1996 r. i 1998 r. ceny japońskich wewnętrznych przekładni sprzedawanych na rynku Wspólnoty spadły o 5 %.
Wzrosły one o 15 % w1999 r. i o dalsze 2 % w ciągu okresu badania.
W tym kontekście należy zauważyć, że tendencja cenowa jest oparta wyłącznie na danych złożonych przez producenta eksportującego, które nie mogły być zweryfikowane dla całego rozważanego okresu.
d) Zaniżenie cenowe
(46) Dla ustalenia zaniżenia cenowego, ceny wewnętrznych przekładni sprzedawanych przez przemysł Wspólnoty porównano z cenami przekładni japońskiego producenta eksportującego na stosowanymi na rynku Wspólnoty podczas okresu badania.
Porównanie to zostało wykonane dla porównywalnych rodzajów wewnętrznych przekładni i na tym samym poziomie obrotu, mianowicie na poziomie sprzedaży pierwszemu niezależnemu klientowi.
i) Porównywalność
(47) Jak wyjaśniono powyżej w ust. 7, w dodatkowym kwestionariuszu zwrócono się o szczegółową informację o porównywalności produktu w odniesieniu do różnych rodzajów wewnętrznych przekładni sprzedawanych na rynku Wspólnoty.
Na podstawie tych odpowiedzi wyłoniono bezpośrednio porównywalne rodzaje wewnętrznych przekładni produkowanych przez japońskiego producenta eksportującego i sprzedawane na rynku Wspólnoty oraz przekładnie produkowane i sprzedawane przez przemysł Wspólnoty na tym rynku.
(48) Do celów znaczącego porównania cen, zagwarantowano, że wewnętrzne przekładnie mogą być porównane według odpowiednich rodzajów biorąc pod uwagę przede wszystkim liczbę przekładni.
ii) Korekty
(49) Przemysł Wspólnoty podniósł, że niektóre wewnętrzne przekładnie sprzedawane przez producentów eksportujących na rynku Wspólnoty były wyłącznie wyposażone w osłony piast wykonane z aluminium, podczas gdy porównywalne piasty sprzedawane przez ten przemysł były wyłącznie wyposażone w osłony piast wykonane ze stali.
Przemysł Wspólnoty podniósł, że ceny producenta eksportującego powinny w związku z tym być obniżone, aby odzwierciedlić różnicę w wartości rynkowej różnych materiałów.
Japoński producent eksportujący, uznając, że korekta była właściwa podniósł, że nie powinna ona wynosić więcej niż 5 %, przy odniesieniu do różnic w koszcie produkcji.
(50) Pod tym względem badanie wykazało, że ponad 55 % piast z hamulcami nożnymi z siedmioma biegami i w 100 % piast z wolnym kołem z siedmioma biegami sprzedawanych przez producenta eksportującego w trakcie okresu badania na rynku Wspólnoty było wyposażonych w aluminiowe osłony piast, przy czym przemysł Wspólnoty sprzedawał wyłącznie porównywalne wewnętrzne przekładnie ze stalowymi osłonami.
(51) Na podstawie dostępnych dowodów, w szczególności wykazów cen producenta eksportującego stwierdzono, że wewnętrzne przekładnie wyposażone w aluminiowe osłony piast były w trakcie okresu badania o ok. 22 % droższe niż te same wewnętrzne przekładnie ze stalowymi osłonami.
Zgodnie z wykazem transakcji w trakcie okresu badania dostarczonym przez producenta eksportującego, ceny ostatecznie zafakturowane dla piast aluminiowych były wyższe jednakże tylko o 11 % od cen odpowiednich piast stalowych.
(52) Na tej podstawie stwierdzono, że istniała obiektywna różnica w wartości rynkowej między wewnętrznymi przekładniami wyposażonymi w aluminiowe osłony piast i wyposażonymi w stalowe osłony.
Ta różnica została ustalona na 11 % ceny piasty aluminiowej.
(53) Dodatkowo, zarówno przemysł Wspólnoty i producent eksportujący podnieśli, że należy dokonać dalszych korekt na podstawie zarzucanych różnic w rodzajach rozważanego produktu.
Jednakże zostali poinformowani, że żadna z zarzucanych różnic nie została oceniona jako obiektywna i wymierna przede wszystkim pod względem wartości rynkowej.
Dlatego dodatkowe wnioski z obu stron musiały zostać odrzucone.
iii) Zaniżenia cenowe
(54) Na podstawie powyższego i zgodnie z przeprowadzonymi dodatkowymi weryfikacjami, dwa rodzaje wewnętrznych przekładni (piasty z hamulcem nożnym i piasty z wolnym kołem) reprezentujące ok. 78 % sprzedaży przemysłu Wspólnoty na rynku Wspólnoty i ok.
85 % wywozu japońskiego importera, uznano za porównywalne i dokonane na tym samym poziomie obrotu. Następujące wewnętrzne przekładnie sprzedawane na rynku Wspólnoty przez przemysł Wspólnoty i producenta eksportującego porównano między sobą według odpowiednich typów:
- piasty z hamulcem nożnym z trzema biegami,
- piasty z hamulcem nożnym z siedmioma biegami,
- piasty z wolnym kołem z trzema biegami,
- piasty z wolnym kołem z siedmioma biegami.
(55) Rozważane ceny sprzedaży dla producenta eksportującego były to ceny na bazie CIF granica Wspólnoty, z uwzględnieniem opłat celnych.
Ceny sprzedaży przemysłu Wspólnoty skorygowano, gdzie konieczne, do poziomu ceny ex-works, tj. z wyłączeniem kosztów transportu.
(56) Wyniki porównania transakcji do średniej ważonej podstawy wykazały, że średni margines zaniżenia cenowego, wyrażony jako odsetek średnich cen sprzedaży przemysłu Wspólnoty wynosił 6,8 % w okresie badania.
4.
Sytuacja przemysłu Wspólnoty
a) Uwaga wstępna
(57) Zgodnie z art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, Komisja zbadała wszystkie czynniki ekonomiczne i wskaźniki mające znaczenie dla stanu przemysłu Wspólnoty na jego rynku krajowym.
b) Produkcja, zdolności produkcyjne i wykorzystanie zdolności produkcyjnych
(58) W czasie rozważanego okresu produkcja przemysłu Wspólnoty zwiększyła się o 3 %.
(59) Jednakże między 1998 r. i 1999 r. produkcja przemysłu Wspólnoty znacząco zmniejszyła się o 19 %, podczas gdy konsumpcja Wspólnoty zmniejszyła się ilościowo tylko o 8 % w tym samym okresie.
Następnie produkcja ponownie wzrosła w okresie badania (+ 18 % w porównaniu z 1999 r.), ale była poniżej poziomu 1998 r.
Ten wzrost produkcji, pomimo spadku wielkości sprzedaży przemysłu Wspólnoty na rynek krajowy, związany jest ze wzrostem wywozu przemysłu Wspólnoty do innych państw trzecich w okresie badania.
(60) Biorąc pod uwagę, że zdolności produkcyjne nie zmieniły się w rozważanym okresie, tendencja w wykorzystaniu zdolności była podobna do tendencji w produkcji, pozostając na poziomie między 50 % i 65 %.
c) Wielkość sprzedaży, udział rynkowy i wzrost
(61) Od 1996 r. do okresu badania sprzedaż przemysłu Wspólnoty niepowiązanym odbiorcom we Wspólnocie pod względem wielkości zmniejszyła się o 6 %.
W okresie 1996–1998, równolegle ze wzrostem produkcji, przemysł Wspólnoty zdołał zwiększyć sprzedaż na tym obszarze o 8 %.
Następnie, między 1998 r. i 1999 r. nastąpił spadek sprzedaży o 17 %.
Był on znacznie wyraźniejszy niż zmniejszenie się konsumpcji Wspólnoty w tym okresie, której spadek ograniczył się do - 8 %.
Nieznaczny wzrost wielkości sprzedaży między 1999 r. i okresem badania (+ 4 %) nie pozwolił przemysłowi Wspólnoty na odbudowę wcześniej utraconej sprzedaży.
(62) Jakkolwiek udział przemysłu Wspólnoty w rynku zwiększył się o 13 % między 1996 r. i 1998 r., spadł on ponownie do poziomu z 1996 r. w okresie od 1998 r. do okresu badania.
To zjawisko należy oceniać w świetle spadku konsumpcji.
Sytuacja ta wystąpiła jednocześnie ze znaczącym wzrostem o 43 % wielkości rozważanego przywozu na rynek Wspólnoty w tym samym okresie.
(63) Należy zauważyć, że producent eksportujący podniósł, iż przemysł Wspólnoty był w stanie zwiększyć swój udział rynkowy w rozważanym okresie kosztem innego wspólnotowego producenta.
Jednakże badanie wykazało, że wniosek ten nie był uzasadniony.
W rzeczywistości wzrost udziału rynkowego japońskiego producenta eksportującego w okresie badania dokonał się kosztem zarówno przemysłu Wspólnoty jak i innego wspólnotowego producenta, w szczególności między 1998 r. i okresem badania.
Faktyczne dane liczbowe wykazują, że wielkość sprzedaży utracona przez przemysł Wspólnoty i innego wspólnotowego producenta w tym okresie była całkowicie przejęta przez japońskiego producenta eksportującego.
d) Ceny i czynniki wpływające na ceny
(64) W rozważanym okresie średnie sprzedaży ceny wewnętrznych przekładni przemysłu Wspólnoty na rynku Wspólnoty spadły znacząco o 21 %.
W tym kontekście należy zauważyć, że ani różnice cen między rodzajami wewnętrznych przekładni ani wachlarz produktu przemysłu Wspólnoty na tym rynku nie zmieniły się zasadniczo w tym okresie.
Dlatego spadek średniej ceny nie jest spowodowany jakąkolwiek zmianą w wachlarzu produktu w kierunku tańszych rodzajów wewnętrznych przekładni.
(65) Podczas gdy wykazy cenowe wskazują, że ceny japońskie wydawały się wzrastać w rozważanym okresie, należy zauważyć, że nadal występowało zaniżenie cen przemysłu Wspólnoty na rynku Wspólnoty średnio o ok. 7 % w okresie badania.
Na tej podstawie, można przypuszczać, że wyższe zróżnicowanie cen między japońskim producentem eksportującym i przemysłem Wspólnoty rzeczywiście występowało w zasadniczej części rozważanego okresu.
Powodowało to w efekcie obniżkę cen krajowych do takiego stopnia, że przestawały być one opłacalne w rozważanym okresie.
Miało to w szczególności miejsce w okresie badania.
e) Zapasy
(66) W rozważanym okresie, z wyjątkiem okresu między 1997 r. i 1998 r., zapasy przemysłu Wspólnoty były na raczej niskim poziomie.
Było to spowodowane przede wszystkim faktem, że przemysł Wspólnoty produkuje głównie na zamówienie i nie gromadzi zapasów.
Na tej podstawie, jakikolwiek wpływ ruchu zapasów na sytuację przemysłu Wspólnoty, w szczególności w okresie badania, był znikomy.
Ocena zapasów nie wydaje się być istotnym czynnikiem w badaniu sytuacji ekonomicznej przemysłu Wspólnoty.
f) Rentowność i przepływ środków pieniężnych
(67) Jeśli chodzi o rentowność, straty poniesione przez przemysł Wspólnoty w 1996 r. stanowiły między 5 % i 1 % obrotów.
W 1997 r., sytuacja poprawiła się i rentowność była bliska zeru.
Między 1997 i okresem badania, po przejęciu przemysłu Wspólnoty (wcześniej Mannesmann Sachs) przez SRAM Deutschland GmbH, przemysł Wspólnoty zrestrukturyzował swoją działalność poprzez redukcję kosztów produkcji o prawie 20 %.
W rozważanym okresie redukcja kosztów była rzeczywiście wysoka i wynosiła 26 %.
Mimo to rentowność przemysłu Wspólnoty pozostała ujemna całym rozważanym okresie.
(68) W sytuacji wychodzenia z ujemnej rentowności w 1997 r., istniało rozsądne oczekiwanie, że wysiłki przemysłu Wspólnoty związane z restrukturyzacją i redukcją kosztów doprowadziłyby do uzyskania zysków.
Jednakże spadek cen odnotowany przez przemysł Wspólnoty, w szczególności w 1999 r. i w okresie badania, zniweczył te wysiłki.
To wskazuje, że bez restrukturyzacji swojej działalności straty przemysłu Wspólnoty byłyby nawet wyższe lub, że wspólnotowa produkcja wewnętrznych przekładni musiałaby zostać zupełnie wstrzymana.
Straty poniesione przez przemysł Wspólnoty w okresie badania wynosiły ok. 3 % obrotów.
Należy zauważyć, że wynik ten nie uwzględnia restrukturyzacji i nadzwyczajnych kosztów poniesionych przez przemysł Wspólnoty w rozważanym okresie.
(69) Redukcja kosztów produkcji i strat pozwoliła na poprawę przepływu środków pieniężnych wytworzonych przez przemysł Wspólnoty w rozważanym okresie.
Zgodnie ze zmianami strat ponoszonych przez przemysł Wspólnoty, przepływ środków pieniężnych znacznie się zmniejszył, w szczególności między 1997 r. i 1999 r., ale poprawił się nieco w okresie badania.
g) Inwestycje, zwrot z inwestycji zdolność pozyskiwania kapitału
(70) Inwestycje w rozważanym okresie były szczególnie wysokie w 1999 r.
Wynika to z budowy nowego zakładu produkującego wewnętrzne przekładnie ulokowanego w Niemczech, który rozpoczął działalność na początku 1999 r.
Ta inwestycja wykazuje, że przedsiębiorstwo zamierza pozostać aktywnym uczestnikiem na rynku i ma długoterminową strategię w stosunku do rozważanego produktu.
(71) W związku z tym, badanie wykazało, że restrukturyzacja podjęta przez przemysł Wspólnoty doprowadziła do nieznacznej poprawy operacyjnego zwrotu z inwestycji w okresie badania.
Jednakże ta poprawa nie umniejsza znacznie faktu, że wynik finansowy przemysłu Wspólnoty pozostawał ujemny w całym rozważanym okresie.
(72) Mimo poniesionych strat finansowych, nie stwierdzono, by przemysł Wspólnoty odczuwał poważne trudności w zdolności do pozyskiwania kapitału.
h) Zatrudnienie, wydajność i płace
(73) Zatrudnienie zmniejszyło się o 17 % od 1997 r. do 1998 r. i pozostawało stabilne aż do okresu badania mimo trudności, którym musiał sprostać przemysł Wspólnoty.
(74) Biorąc pod uwagę poziom produkcji i redukcję zatrudnienia, wydajność poprawiła się w czasie od 1997 r. do okresu badania.
(75) Kwota płac łącznie zwiększyła się nieznacznie w okresie rozważanym.
Średnia płaca na pracownika pozostawała raczej stabilna.
i) Rozmiar marginesu dumpingu
(76) Wpływ rozmiaru rzeczywistego marginesu dumpingu na przemysł Wspólnoty nie może być uznany za nieznaczny, biorąc pod uwagę wielkość i ceny rozważanego przywozu.
W istocie, badanie wykazało, że całkowity przywóz pochodzący z Japonii był sprzedawany po cenach dumpingowych na rynku Wspólnoty w okresie badania.
Presja na ceny wspólnotowe byłaby oczywiście niższa lub nawet w ogóle nie występowałaby, gdyby nie dumping.
5.
Wniosek w sprawie szkody
(77) W rozważanym okresie obecność na rynku Wspólnoty przywozu pochodzącego z Japonii istotnie zwiększyła się i główne odpowiednie wskaźniki szkody właściwe dla przemysłu Wspólnoty wykazały zmianę w kierunku negatywnym.
(78) Ta zmiana była szczególnie widoczna między 1998 r. i okresem badania, gdy wielkość rozważanego przywozu zwiększyła się o 43 %, podczas gdy konsumpcja Wspólnoty zmniejszyła się o 1 %.
To pozwoliło japońskiemu producentowi eksportującemu uzyskać znaczący dodatkowy udział w rynku Wspólnoty (12 punktów procentowych), głównie kosztem przemysłu Wspólnoty.
W tym kontekście należy zauważyć, że rozważany przywóz dokonywał zaniżenia cen przemysłu Wspólnoty o ok. 7 % w okresie badania i że ceny sprzedaży przemysłu Wspólnoty były zahamowane, nie mogąc osiągnąć poziomu opłacalności.
(79) Stwierdzono także, że główna zmiana w kierunku negatywnym w sytuacji ekonomicznej przemysłu Wspólnoty miała miejsce w tym samym okresie, mianowicie od 1998 r. do okresu badania: wielkość sprzedaży zmniejszyła się o 13 % i ceny sprzedaży - o 7 %.
Produkcja spadła o 4 % a utrata udziału rynkowego przez przemysł Wspólnoty sięgnęła siedmiu punktów procentowych.
Mimo wysiłków restrukturyzacyjnych i redukcji kosztów, rentowność pogorszyła się i pozostawała ujemna, przy czym miało to miejsce równolegle z naciskiem na ceny sprzedaży, któremu musiał sprostać przemysł Wspólnoty na swoim rynku krajowym.
(80) W świetle powyższego, w szczególności wobec spadku cen sprzedaży, rentowności i udziału rynkowego, których doznał przemysł Wspólnoty, w szczególności w okresie od 1998 r. do okresu badania, stwierdza się, że przemysł Wspólnoty poniósł znaczną szkodę w rozumieniu art. 3 ust. 1 rozporządzenia podstawowego w okresie badania.
F. ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY
1.
Wstęp
(81) Zgodnie z art. 3 ust. 6 i 7 rozporządzenia podstawowego, zbadano czy przywóz po cenach dumpingowych wewnętrznych przekładni pochodzących z Japonii spowodował szkodę w przemyśle Wspólnoty w stopniu umożliwiającym zaklasyfikowanie jej jako szkodę znaczną.
Zbadano także uznane czynniki, inne niż przywóz po cenach dumpingowych, które mogły w tym samym czasie wyrządzać szkodę przemysłowi Wspólnoty w celu zapewnienia, że możliwe szkody spowodowane przez te czynniki nie były przypisane przywozowi o cenach dumpingowych.
2.
Skutek przywozu po cenach dumpingowych
(82) W rozważanym okresie wielkość przywozu po cenach dumpingowych pochodzącego z Japonii do Wspólnoty zwiększyła się o 23 % i jego udział rynkowy wzrósł o 39 %, ten istotny przyrost nastąpił kosztem wspólnotowych producentów.
(83) Związek między szkodą poniesioną przez przemysł Wspólnoty i przywozem po cenach dumpingowych widać szczególnie w rozwoju sytuacji zaobserwowanym od 1998 r. do końca okresu badania.
W tym okresie przywóz po cenach dumpingowych pochodzący z Japonii wzrósł o 43 % w ujęciu ilościowym a udział w rynku Wspólnoty sięgnął aż 44 %.
(84) Stwierdzono, że przemysł Wspólnoty podlegał presji cenowej, o czym świadczą zaniżenia cenowe uprawiane przez japońskiego producenta eksportującego i zmiana cen przemysłu Wspólnoty, które znacznie spadały.
Presja na ceny była jeszcze bardziej wzmocniona poprzez fakt, że rynek wewnętrznych przekładni ma ceny transparentne, ze względu na tylko dwóch wytwórców.
Powyższe zmiany zbiegły się ze znaczną spadkową tendencją głównych wskaźników ekonomicznych właściwych dla przemysłu Wspólnoty od 1998 r. do okresu badania: wielkość sprzedaży zmniejszyła się o 13 %, i utracono znaczący udział w rynku.
Średnia cena sprzedaży spadła o 7 %.
W efekcie, przemysł Wspólnoty nadal ponosił straty finansowe.
(85) Stwierdza się dlatego, że przywóz po cenach dumpingowych wewnętrznych przekładni pochodzących z Japonii miał znaczący wpływ na szkodę poniesioną przez przemysł Wspólnoty, w rozumieniu art. 3 ust. 6 rozporządzenia podstawowego.
3.
Skutek innych czynników
(86) Zgodnie z art. 3 ust. 7 rozporządzenia podstawowego, zbadano czy czynniki inne niż przywóz po cenach dumpingowych pochodzący z Japonii mógł przyczynić się do powstania znacznej szkody poniesionej przez przemysł Wspólnoty dla zapewnienia, że szkody spowodowane przez inne czynniki nie są przypisane przywozowi towaru po cenach dumpingowych.
W tym kontekście, zbadano następujące czynniki: zarzut wyższych cen japońskiego producenta eksportującego, spadek konsumpcji w 1999 r., przeniesienie produkcji przez niektórych producentów rowerów do krajów Europy Środkowej i Wschodniej, działalność wywozową przemysłu Wspólnoty i sytuację innego producenta wspólnotowego.
a) Rzekome wyższe ceny producenta eksportującego
(87) Liczni użytkownicy zakwestionowali wyniki doświadczenia z cenami zaniżenia i związek przyczynowy między przywozem produktu po cenach dumpingowych pochodzącym z Japonii i szkodą poniesiona przez przemysł Wspólnoty.
Podnieśli oni, że ceny japońskich wewnętrznych przekładni były konsekwentnie wyższe niż ceny przemysłu Wspólnoty w okresie badania.
(88) Należy zauważyć, że wniosek ten został podniesiony głównie przez strony niekupujące wewnętrznych przekładni bezpośrednio od producenta eksportującego lub od jego powiązanych przedsiębiorstw na rynku Wspólnoty.
Innymi słowy, użytkownicy ci porównali ceny bezpośrednio naliczane przez przemysł Wspólnoty z cenami naliczanymi przez pośrednika sprzedającego japońskie wewnętrzne przekładnie.
Na tej podstawie, w przeciwieństwie do treści akapitu 46 ceny wewnętrznych przekładni nie są porównywane na tym samym poziomie obrotu i wykazują niewiarygodne wyniki.
(89) Komisja ustaliła zaniżenie cenowe porównując ceny japońskiego producenta eksportującego z cenami przemysłu Wspólnoty na tym samym poziomie obrotu.
Jak wyjaśniono w akapicie 56, takie porównanie wykazało, że zaniżenie cenowe istniało dla dużej ilości różnych rodzajów wewnętrznych przekładni i transakcji w okresie badania.
Zaniżenie stwierdzone w okresie badania było rzędu 7 % średniej ceny sprzedaży przemysłu Wspólnoty.
(90) Jak wspomniano w akapicie 64, 65 i76, w okresie badania stwierdzono zaniżenie cenowe japońskiego producenta eksportującego oraz spadek cen w przemyśle Wspólnoty w rozważanym okresie.
(91) W efekcie powyższy argument jest traktowany jako nieuzasadniony i dlatego zostaje odrzucony.
b) Spadek konsumpcji w 1999 r. i sytuacja rynkowa
(92) Zbadano czy spadek konsumpcji w 1999 r. był głównym czynnikiem przyczyniającym się do szkody poniesionej przez przemysł Wspólnoty.
Biorąc pod uwagę istnienie tylko dwóch głównych wytwórców na rynku Wspólnoty stwierdzono, że możliwy wpływ spadku konsumpcji i następująca po tym sytuacja rynkowa powinny być zbadane w świetle wyników ekonomicznych osiąganych przez obu wytwórców.
(93) W 1999 r., w porównaniu z 1998 r., wielkość sprzedaży przemysłu Wspólnoty zmniejszyła się o ok. 18 %, przy czym popyt zmniejszył się o 8 %, tj. w stopniu znacznie mniejszym.
Przemysł Wspólnoty stracił także ok. 9 % udziału w rynku.
W tym samym okresie producentowi eksportującemu udało się zwiększyć wielkość sprzedaży o 17 %, a udział rynkowy o 30 %.
(94) W okresie badania, w porównaniu do 1999 r., przemysł Wspólnoty zwiększył wielkość sprzedaży o 4 %, ale jego udział rynkowy spadł o 4 %.
W tym samym czasie, producentowi eksportującemu udało się dalej zwiększyć sprzedaż (22 %) i udział rynkowy (11 %) w znacznie większym stopniu niż wynosiła poprawa rynku (8 %).
(95) Na podstawie powyższych faktów, jest oczywiste, że pogorszenie pozycji przemysłu Wspólnoty w 1999 r. było znacznie poważniejsze niż spadek konsumpcji.
Podobnie, gdy sytuacja rynkowa poprawiła się w okresie badania, wyniki ekonomiczne przemysłu Wspólnoty były znacznie gorsze.
W tym samym czasie, przywóz po cenach dumpingowych wyraźnie poprawił swoją pozycję na rynku Wspólnoty.
W efekcie, w przeciwieństwie do przywozu po cenach dumpingowych stwierdza się, że spadek konsumpcji nie odgrywał znaczącej roli w szkodliwej dla przemysłu Wspólnoty sytuacji.
c) Przeniesienie produkcji niektórych producentów rowerów do krajów Europy Środkowej i Wschodniej i sprzedaż na wywóz przemysłu Wspólnoty
(96) Japoński producent eksportujący uważał, że spadek wielkości sprzedaży przemysłu Wspólnoty w rozważanym okresie był spowodowany przez ograniczenie popytu na rynku Wspólnoty.
To ograniczenie było spowodowane przesunięciem produkcji licznych klientów przemysłu Wspólnoty z tego regionu do krajów Europy Środkowej i Wschodniej w 1998 r.
Producent eksportujący uważał, że przemysł Wspólnoty nie poniósł żadnych strat w wielkości sprzedaży (i dalszych szkodliwych konsekwencji) na rynku krajowym, biorąc pod uwagę wywóz przemysłu Wspólnoty do państw Europy Środkowej i Wschodniej.
(97) W związku z tym stwierdzono, że liczba producentów rowerów, którzy przenieśli swoją produkcję do niektórych krajów Europy Środkowej i Wschodniej w rozważanym okresie jest raczej mała w porównaniu do konsumpcji Wspólnoty.
Co więcej, badanie nie wykazało, że przemysł Wspólnoty zwiększył swój wywóz w 1998 r. lub nawet w 1999 r. porównaniu do lat poprzednich.
(98) Istnieją wskazówki, że przeniesienia dokonali także klienci japońskiego producenta eksportującego.
Stwierdzono także, że liczni producenci rowerów nadal zachowali produkcję we Wspólnocie, umieszczając jednocześnie w okresie badania zakłady produkcyjne w niektórych krajach Europy Środkowej i Wschodniej.
Wpływ przemieszczeń, o ile w ogóle wystąpił, na sytuację przemysłu Wspólnoty nie może być dlatego uznany za znaczący w rozważanym okresie.
(99) Przeprowadzono także analizę wywozu realizowanego przez przemysł Wspólnoty.
Analiza wykazała, że od 1996 r. do 1999 r., sprzedaż na wywóz do państw trzecich realizowany przez przemysł Wspólnoty wynosił ok. 8 % sprzedaży łącznie, przy czym wzrósł on o 15 % w okresie badania.
Gdyby wywóz nie wzrósł, straty w ekonomice skali i wpływ na koszt jednostkowy produkcji przemysłu Wspólnoty byłyby nawet większe, prowadząc do jeszcze większych strat finansowych.
(100) Dlatego, argument że przeniesienie produkcji rowerów do krajów Europy Środkowej i Wschodniej wyjaśnia spadek sprzedaży przemysłu Wspólnoty na jego rynku krajowym jest odrzucony.
d) Inny producent wspólnotowy
(101) Następnie rozważono, czy inny producent wspólnotowy mógł się przyczynić do szkody poniesionej przez przemysł Wspólnoty. Jednakże na podstawie dostępnych faktów, inny producent wspólnotowy stracił ok.
60 % wielkości sprzedaży i ok. 60 % udziału w rynku w rozważanym okresie, pozostając z ok.
6 % udziałem rynkowym w okresie badania. Dlatego stwierdza się, że inny producent wspólnotowy nie przyczynił się do szkody poniesionej przez przemysł Wspólnoty.
4.
Wniosek w sprawie związku przyczynowego
(102) Przywóz produktu po cenach wyraźnie dumpingowych, który istotnie zwiększył się w rozważanym okresie, stwierdzone zaniżenie cenowe i zahamowanie cen, miały negatywne skutki na sytuację ekonomiczną przemysłu Wspólnoty, przede wszystkim pod względem cen i wielkości sprzedaży, które z kolei oddziaływały na udział rynkowy i rentowność.
Wpływ przywozu po cenach dumpingowych był taki, że wyrządził znaczną szkodę przemysłowi Wspólnoty.
Na podstawie powyższych faktów i okoliczności stwierdza się, że żadne inne czynniki, które mogły się przyczynić do powstania szkody poniesionej przez przemysł Wspólnoty, nie były na tyle silne by przerwać związek przyczynowy między ustaloną szkodą i wpływem rozważanego przywozu po cenach dumpingowych.
G. INTERES WSPÓLNOTY
1.
Uwagi wstępne
(103) W celu ustalenia, czy interes Wspólnoty wymagał interwencji, przeprowadzono badanie możliwych efektów nałożenia/powstrzymania się od nałożenia środków antydumpingowych na zainteresowanych wytwórców.
W tym celu zwrócono się o informacje ze wszystkich zainteresowanych stron we Wspólnocie, włącznie z przemysłem Wspólnoty, niepowiązanymi importerami/pośrednikami handlowymi i użytkownikami rozważanego produktu.
2.
Interes przemysłu Wspólnoty
(104) Stwierdzono, że przemysł Wspólnoty czynił znaczne wysiłki w rozważanym okresie w kierunku poprawy wydajności poprzez udana próbę zmniejszenia kosztów produkcji i zwiększenia konkurencyjności we Wspólnocie i w skali globalnej.
W związku z tym przemysł Wspólnoty dokonał poważnych inwestycji w 1999 r., otwierając nowy obiekt produkcyjny w celu dalszej poprawy wydajności i jakości produkcji.
Ta inwestycja została podjęta podczas przejęcia firmy Mannesmann Sachs w 1997 r., na podstawie rozsądnej oceny sytuacji rynkowej.
W rozważanym okresie przemysłowi Wspólnoty udało się zredukować koszty o 26 % i zwiększyć sprzedaż na wywóz.
Wskazuje to, że przemysł Wspólnoty jest rentowny i konkurencyjny oraz że zamierza kontynuować produkcję wewnętrznych przekładni we Wspólnocie, o ile nie zostanie wypchnięty z rynku przez przywóz produktu po cenach dumpingowych.
Wielkie inwestycje dokonane przez przemysł Wspólnoty wskazują także, że przedsiębiorstwo ma długoterminową strategię związaną z obecnością we Wspólnocie dla rozważanego produktu.
Jednakże jego przyszłość w dużym stopniu zależy od istnienia uczciwych warunków konkurencji a więc braku wyrządzającego szkodę przywozu po cenach dumpingowych na rynek Wspólnoty.
(105) Wobec charakteru szkody poniesionej przez przemysł Wspólnoty, stwierdza się, że przy braku środków antydumpingowych dalsze pogorszenie się sytuacji przemysłu Wspólnoty jest nieuniknione.
To najprawdopodobniej pociągnie za sobą dalszą szkodę i średniookresowo nawet zniknięcie tego przemysłu.
Przyjęcie środków antydumpingowych byłoby zatem w interesie przemysłu Wspólnoty.
3.
Interes niepowiązanych importerów i pośredników handlowych
(106) Spośród dziesięciu niepowiązanych importerów, do których się zwrócono, ośmiu udzieliło mających znaczenie odpowiedzi na kwestionariusz.
Reprezentują oni ok. 21 % przywozu do Wspólnoty i 8 % jej konsumpcji.
Wszyscy byli wyłącznymi dystrybutorami japońskiego producenta eksportującego.
(107) Dla ośmiu zainteresowanych współpracujących importerów, segment wewnętrznych przekładni reprezentował średnio 2,4 % (wahając się między 0 % i 8 %) ich obrotów łącznie w okresie badania.
(108) Zbadano możliwy średni wpływ proponowanego cła antydumpingowego na ogólną rentowność importerów.
Biorąc pod uwagę niski udział segmentu wewnętrznych przekładni w ich ogólnym obrocie, największy negatywny wpływ proponowanych środków na ośmiu importerów jest prawdopodobnie znikomy.
(109) W efekcie, biorąc pod uwagę średni udział segmentu wewnętrznych przekładni w ich ogólnej działalności i mając na uwadze poziom proponowanych środków stwierdza się, że interes wspólnotowych importerów nie będzie naruszony w zasadniczym stopniu.
4.
Interes użytkowników
(110) Użytkownikami rozważanego produktu są producenci i montownie rowerów jak też niektórzy sprzedawcy detaliczni we Wspólnocie.
Spośród użytkowników, do których się zwrócono, 35 złożyło mające znaczenie odpowiedzi na kwestionariusz. Tych 35 użytkowników reprezentuje ok.
32 % konsumpcji wewnętrznych przekładni łącznie we Wspólnocie. Otrzymano także uwagi od wspólnotowych stowarzyszeń użytkowników.
(111) Stwierdzono, że owi użytkownicy osiągają faktycznie średnią marżę zysku ok. 3 % ze swojej działalności łącznie i ok. 11 % z rowerów wyposażonych w wewnętrzne przekładnie.
(112) W okresie badania sprzedaż rowerów wyposażonych w wewnętrzne przekładnie (te ostatnie pochodziły z Japonii lub ze Wspólnoty) reprezentowała ok. 25 % łącznych obrotów użytkowników.
(113) Wobec ograniczonego udziału rowerów wyposażonych w wewnętrzne przekładnie w ich działalności łącznie i mając na uwadze poziom proponowanych środków oraz sytuację w zakresie rentowności współpracujących użytkowników stwierdza się, że możliwe negatywne efekty proponowanych środków dla użytkowników nie mogą przeważyć spodziewanych korzyści dla przemysłu Wspólnoty.
5.
Konkurencja i czynniki zakłócające handel
(114) Stwierdzono, że przemysł Wspólnoty zasadniczo tylko produkuje i sprzedaje rozważany produkt, przy czym producent eksportujący jest głównym uczestnikiem rynku pod względem wszystkich części rowerowych, w szczególności na rynku Wspólnoty, ale także na całym świecie.
W świetle ujawnionego zaniżenia cenowego, istniejącej presji cenowej i strat finansowych oraz utraty udziału rynkowego, nie można wykluczyć, że przemysł Wspólnoty będzie walczył, aby pozostać ważnym uczestnikiem rynku.
Ogólna silna pozycja producenta eksportującego na rynku Wspólnoty, gdzie spotyka się tylko z konkurencją w zakresie wewnętrznych przekładni i poziom środków powodują, że jest nieprawdopodobne z ekonomicznego punktu widzenia, że rynek Wspólnoty będzie zamknięty dla tego przywozu.
Także w przypadku nałożenia środków antydumpingowych będzie zagwarantowana stała obecność wewnętrznych przekładni.
(115) Niektóre strony miały dalsze podejrzenia, że środki ograniczyłyby wybór użytkowników i konsumentów i pozbawiłyby ich z korzystania z innowacji opracowanych przez japońskiego producenta eksportującego.
Jednakże jak podkreślono powyżej, stwierdza się, że wewnętrzne przekładnie pochodzące z Japonii w przyszłości będą nadal dostępne na rynku Wspólnoty dzięki powodu silnej pozycji producenta eksportującego na tym rynku w odniesieniu dużej liczby części rowerowych oraz znaczenia rynku Wspólnoty dla producenta eksportującego.
(116) Użytkownicy i konsumenci będą zatem nadal mieli wybór między konkurującymi wyrobami, jakkolwiek po cenach nie szkodliwych.
Przeciwnie, ta wolność wyboru byłaby naruszona, gdyby dopuszczono do zniknięcia przemysłu Wspólnoty, co nie jest wykluczone, gdyby nie zostały nałożone środki antydumpingowe.
(117) Środki te, w zamierzeniu, mają przywrócić uczciwą i efektywną konkurencję na rynku Wspólnoty, korygując raczej efekty zakłóceń związanych ze wyrządzającym szkodę dumpingiem praktykowanym przez japońskiego producenta eksportującego.
Powstrzymanie się od nałożenia środków w obecnym przypadku utrwaliłoby i bardziej uwidoczniło zakłócenia konkurencji, powodujące dalsze pogorszenie się sytuacji przemysłu Wspólnoty.
Gdyby przemysł Wspólnoty miał zniknąć, efektem byłaby ograniczona konkurencja i mniejszy wybór użytkowników i konsumentów na rynku Wspólnoty.
6.
Wniosek w sprawie interesu Wspólnoty
(118) Na podstawie powyższych faktów i okoliczności stwierdza się, że na gruncie interesu Wspólnoty brak jest istotnych powodów przeciwko nałożeniu środków antydumpingowych na przywóz wewnętrznych przekładni pochodzących z Japonii.
H. PROPONOWANE ŚRODKI
1.
Poziom zniesienia szkody
(119) Po ustaleniu, że rozważany przywóz produktu po cenach dumpingowych wyrządził znaczną szkodę przemysłowi Wspólnoty i że brakuje istotnych powodów przeciwko nałożeniu środków antydumpingowych, powinno zostać nałożone cło antydumpingowe na poziomie wystarczającym do usunięcia poniesionej szkody, nie przekraczające ujawnionego marginesu dumpingu.
(120) Obliczając kwotę należności celnych niezbędnych do usunięcia skutków wyrządzającego szkodę dumpingu, postanowiono, że środki powinny umożliwić przemysłowi Wspólnoty pokrycie kosztów produkcji i uzyskanie rozsądnego zysku przed opodatkowaniem, który mógłby zostać osiągnięty przy braku przywozu po cenach dumpingowych.
(121) Na tej podstawie stwierdzono, że marża zysku w wysokości 8 % obrotów łącznie może być traktowana jako właściwe minimum, którego mógłby w sposób rozsądny oczekiwać przemysł Wspólnoty w przypadku braku wyrządzającego szkodę dumpingu, przy uwzględnieniu jego udanych wysiłków restrukturyzacyjnych i redukcji kosztów oraz potrzeby długoterminowych inwestycji przemysłu Wspólnoty.
W skali globalnej, istnieją tylko dwa wielkie rynki dla wewnętrznych przekładni: Wspólnota i Japonia, gdzie nie występuje przywóz po cenach dumpingowych.
Biorąc pod uwagę znacznie wyższy zysk realizowany w Japonii, stwierdza się, że powyższa marża zysku jest ustalona bardzo ostrożnie.
(122) Zgodnie z tym, poziomy zniesienia szkody ustalono jako różnicę między kosztem produkcji przemysłu Wspólnoty, powiększoną o wspomnianą powyżej marżę zysku z jednej Strony i skorygowaną faktyczną ceną sprzedaży netto wywożonych wewnętrznych przekładni użytą dla obliczenia zaniżenia cenowego, z drugiej strony.
Ta różnica została wyrażony jako odsetek ceny netto, franco granica Wspólnoty, przed zapłaceniem cła.
W wyniku tego obliczenia margines szkody wyniósł 11,3 %.
2.
Ostateczne cło antydumpingowe
(123) W świetle powyższego i zgodnie z zasadą niższego cła określoną w art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, stwierdza się, że ostateczne cło antydumpingowe powinno zostać ustalone na poziomie marginesu szkody.
(124) Ponieważ jedyny znany japoński producent eksportujący jest zasadniczo jedynym pochodzącym z Japonii importerem do Wspólnoty, pozostałe cło jest ustalone na tym samym poziomie.
(125) Na podstawie powyższego, proponowana ostateczna stawka cła antydumpingowego wyrażona jako odsetek ceny netto, franco granica Wspólnoty, przed zapłaceniem cła wynosi jak następuje:
Przedsiębiorstwo _BAR_ Stawka cła antydumpingowego _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
Shimano Inc. _BAR_ 11,3 % _BAR_ A252 _BAR_
Pozostałe przedsiębiorstwa _BAR_ 11,3 % _BAR_ A999 _BAR_
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz wewnętrznych przekładni w piastach koła roweru ze zintegrowanym mechanizmem przekładniowym z trzema lub więcej biegami, bez względu na to, czy mechanizm hamulcowy jest wbudowany w piastę, dołączony do piasty lub umiejscowiony na innych częściach roweru, obecnie sklasyfikowanych w ramach kodu CN ex87149990, (kod TARIC: 87149990*91) i pochodzących z Japonii.
Cło stosuje się także do piast z hamulcem nożnym i hamulców wbudowanych w piastę sklasyfikowanych w ramach kodu CN ex87149410 i do piast bez mechanizmu wolnego koła lub urządzenia hamującego, innych niż piasty z hamulcem nożnym w rowerach z wolnym biegiem i hamulców wbudowanych w piastę piaście sklasyfikowanych w ramach kodu CN ex87149310, oba połączone ze zintegrowanym mechanizmem przekładniowym z trzema lub więcej przekładniami (kody TARIC: 87149410*10, 87149310*10), pochodzącymi z tego samego państwa.
2.
Stawkę ostatecznego cła antydumpingowego stosowaną do ceny netto franco granica Wspólnoty, przed zapłaceniem cła dla produktu pochodzącego z Japonii ustala się następująco:
Przedsiębiorstwo _BAR_ Stawka cła antydumpingowego _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
Shimano Inc. _BAR_ 11,3 % _BAR_ A252 _BAR_
Pozostałe przedsiębiorstwa _BAR_ 11,3 % _BAR_ A999 _BAR_
3.
Stosuje się obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych, chyba że ustalono inaczej.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenia wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2088/2001
z dnia 25 października 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2342/1999 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny w odniesieniu do systemu premii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1512/2001 [2], w szczególności jego art. 4 ust. 8, art. 6 ust. 7, art. 10 ust. 3, art. 11 ust. 5 oraz art. 20,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Obliczenie minimalnej i maksymalnej liczby jałówek wyrażonej procentowo, jak ustanowiono odpowiednio w art. 6 ust. 2 akapit pierwszy, drugi i trzeci oraz w art. 10 ust. 1 akapit czwarty rozporządzenia (WE) nr 1254/1999, może dać wynik niebędący liczbą całkowitą. Dlatego należy ustanowić przepis dotyczący takiego zaokrąglenia, aby uzyskać pełną liczbę zwierząt.
(2) Artykuł 41 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2342/1999 z dnia 28 października 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny w odniesieniu do systemu premii [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1458/2001 [4], ustala niektóre przepisy w sprawie wypłaty zaliczek. Trwający niski popyt wynikający z obaw konsumentów dotyczących chorób, które pojawiły się w ciągu ostatnich kilku miesięcy, stworzył trudną sytuację na rynku wołowiny i cielęciny, tak więc, aby umożliwić producentom sprostanie ich finansowym zobowiązaniom, powinny zostać zatwierdzone wyższe kwoty zaliczek na premie specjalne, premie za krowy mamki, premie z tytułu uboju i inne płatności dodatkowe.
(3) Z uwagi na rozwój wydarzeń niniejsze rozporządzenie powinno niezwłocznie wejść w życie.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2342/1999 wprowadza się następujące zmiany:
1) Dodaje się art. 29a w brzmieniu:
"Artykuł 29a
Zaokrąglenie liczby zwierząt
Jeżeli przy obliczaniu minimalnej i maksymalnej liczby jałówek wyrażonej procentowo zgodnie z art. 6 ust. 2 akapit pierwszy, drugi i trzeci oraz w art. 10 ust. 1 akapit czwarty rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 otrzymany wynik nie jest liczbą całkowitą, jeżeli jest to mniej niż 0,5, to liczbę tę należy zaokrąglić w dół do najbliższej liczby całkowitej, a w górę, jeśli jest to 0,5 lub więcej.".
2) W art. 41 ust. 1 ostatni akapit otrzymuje brzmienie:
"Jednakże w przypadku lat kalendarzowych 2000 i 2001 może zostać wypłacona zaliczka wynosząca 80 % premii specjalnych, premii za krowy mamki, premii z tytułu uboju oraz płatności dodatkowych.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2104/2001
z dnia 26 października 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1249/96 w sprawie zasad stosowania (należności przywozowe w sektorze zbóż) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1666/2000 [2], w szczególności jego art. 10 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1249/96 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2015/2001 [4] przewiduje różnicę 10 EUR na tonę w odniesieniu do obliczania należności przywozowych dla zbóż przywożonych drogą lądową transportem rzecznym lub morzem na statkach z portów zlokalizowanych nad Morzem Śródziemnym, Morzem Czarnym lub Morzem Bałtyckim.
Różnica ta jest oparta na kosztach transportu, które są znacząco niższe niż te wykorzystywane do obliczania należności przywozowych.
Na podstawie informacji rynkowej korzyści wynikające z bliskości są równoważone przez niedogodności wynikające z infrastruktury transportu, składowania oraz załadunku, co prowadzi do tego, że koszty frachtu przez dłuższy okres czasu są w praktyce równoważne.
Na postawie doświadczenia wydaje się, że istnienie dodatkowej należności w przywozie trudności związane z płynnością rynku.
Obniżka 10 EUR na tonę przewidziana w art. 4 powinna dlatego zostać zniesiona.
Sytuacja zostanie ponownie oceniona przed kolejnym rokiem gospodarczym.
(2) Artykuł 3 załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 1249/96 ustanawia kryteria jakości, które mają być przestrzegane w przywozie do Wspólnoty.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1908/84 [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2507/87 [6] ustanawia metody referencyjne do oznaczania jakości zbóż.
Rozporządzenie to zostało uchylone w konsekwencji zniesienia jakości standardowych dla zbóż.
Dlatego niezbędne jest odniesienie się do metod analitycznych przewidzianych w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 824/2000 z dnia 19 kwietnia 2000 r. ustanawiającym procedury przejęcia zbóż przez agencje interwencyjne oraz metody analizy do oznaczania jakości zbóż [7].
(3) Przypis w załączniku II stanowi, że w razie braku notowania potrzebnego do obliczenia reprezentatywnej przywozowej ceny CIF stosowane może być notowanie FOB podawane oficjalnie w Stanach Zjednoczonych Ameryki.
Jednakże przepis ten jest trudny do stosowania, ponieważ koszty transportu wewnętrznego w USA nie mogą być brane pod uwagę.
Dlatego przypis musi zostać zmieniony celem uwzględnienia tych kosztów transportu.
(4) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1249/96 wprowadza się następujące zmiany:
1.
Artykuł 4 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Reprezentatywne ceny CIF w przywozie dla pszenicy durum, jęczmienia, kukurydzy oraz w przypadku pszenicy zwykłej dla każdej standardowej jakości stanowią sumę komponentów określonych w ust. 1 lit. a), b), c).
W przypadkach gdy państwa trzecie uzyskają dopłaty do wywozu pszenicy zwykłej o średniej lub niskiej jakości do państw europejskich lub państw basenu Morza Śródziemnego, co może spowodować zaniżenie cen na rynku światowym, Komisja może uwzględnić tego rodzaju dopłaty przy ustalaniu reprezentatywnej ceny CIF w przywozie do Wspólnoty."
2.
Pierwszą tabelę w załączniku I zastępuje się tabelą:
"Normy klasyfikacji przywożonych produktów
(na podstawie zawartości w masie 12 % wilgoci lub równoważnej)
Produkt _BAR_ Pszenica zwykła i oplewiona, z wyłączeniem mieszanki żyta z pszenicą _BAR_ Pszenica durum _BAR_ Kukurydza twarda _BAR_ Kukurydza inna niż twarda _BAR_ Pozostałe zboża _BAR_
Kod CN _BAR_ 100190 _BAR_ 100110 _BAR_ 10059000 _BAR_ 1005109010059010 i _BAR_ 1002100310070090, i _BAR_
Jakość _BAR_ Wysoka _BAR_ Średnia _BAR_ Niska _BAR_ Wysoka _BAR_ Średnia _BAR_ Niska _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
1.Minimalna zawartość białka _BAR_ 14,0 _BAR_ 11,5 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
2.Minimalny ciężar właściwy kg/hl _BAR_ 77,0 _BAR_ 74,0 _BAR_ — _BAR_ 76,0 _BAR_ 76,0 _BAR_ — _BAR_ 76,0 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
3.Maksymalny stopień zanieczyszczenia (Schwarzbesatz) _BAR_ 1,5 _BAR_ 1,5 _BAR_ — _BAR_ 1,5 _BAR_ 1,5 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
4.Minimalna zawartość ziaren szklistych _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ 75,0 _BAR_ 62,0 _BAR_ — _BAR_ 95,0 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
5.Maksymalny indeks pławny _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ 25,0 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
3.
Tabela w załączniku II otrzymuje brzmienie:
"Giełda i odmiany wzorcowe
Produkt _BAR_ Pszenica zwykła _BAR_ Pszenica durum _BAR_ Kukurydza _BAR_ Pozostałe zboża paszowe _BAR_
Standardowa jakość _BAR_ Wysoka _BAR_ Średnia _BAR_ Niska _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Odmiana wzorcowa (typ/klasa) stanowiąca podstawę notowań giełdowych _BAR_ Hard Red. Spring No 2 _BAR_ Hard Red. Winter No 2 _BAR_ Soft Red. Winter No 2 _BAR_ Hard Amber Durum No 2 _BAR_ Yellow Corn No 3 _BAR_ US Barley No 2 _BAR_
Giełda, na której prowadzone są notowania _BAR_ Minneapolis Grain Exchange _BAR_ Kansas City Board of Trade _BAR_ Chicago Board of Trade _BAR_ Minneapolis Grain Exchange _BAR_ Chicago Board of Trade _BAR_ Minneapolis Grain Exchange _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2105/2001
z dnia 26 października 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1093/2001 w sprawie przywozu konopi
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1673/2000 z dnia 27 lipca 2000 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków lnu i konopi uprawianych na włókno [1], w szczególności jego art. 9 i 14,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1093/2001 [2], zmieniające rozporządzenie (WE) nr 245/2001 [3] ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1673/2000 ustanawia nowe zasady w zakresie przywozu konopi. Artykuł 2 rozporządzenia (WE) nr 1093/2001 stanowi, że zasady te należy stosować od dnia 1 listopada 2001 r.
(2) Utworzenie środków krajowych, odpowiadających nowym zasadom przywozu konopi wymaga zmiany ustawodawstwa danego państwa, określenia stosownych procedur administracyjnych i zmiany stosowanych praktyk.
W związku z tym, niektóre Państwa Członkowskie mogą nie być w stanie zagwarantować stosowania nowych przepisów od ustalonej daty 1 listopada 2001 r.
Wobec powyższego, należy zapewnić Państwom Członkowskim dostateczny okres czasu na wprowadzenie w życie przedmiotowych przepisów w wyznaczonym czasie i w określony sposób. Dzień 1 maja 2002 r. ustala się jako nowy termin zastosowania nowych zasad.
W rezultacie, środki kontroli będące w mocy przed poprzednim terminem muszą pozostać w mocy do dnia 30 kwietnia 2002 r.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Włókien Naturalnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1093/2001, datę "1 listopada 2001 r." zastępuje się datą "1 maja 2002 r." oraz datę "31 października 2001 r." zastępuje się datą "30 kwietnia 2002 r.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2106/2001
z dnia 26 października 2001 r.
w sprawie zawieszenia i otwarcia kontyngentów taryfowych stosowanych przy przywozie do wspólnoty niektórych przetworzonych produktów rolnych pochodzących z łotwy i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1477/2000
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3448/93 z dnia 6 grudnia 1993 r. ustanawiające zasady handlu mające zastosowanie do niektórych towarów pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2580/2000 [2], w szczególności jego art. 7 ust. 2,
uwzględniając Protokół 2 do Układu ustanawiającego Stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, działającymi w ramach Unii Europejskiej z jednej strony, a Republiką Łotewską z drugiej strony [3], w szczególności jego art. 1 i 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2906/2000 [4], otworzyło na 2001 r., kontyngenty taryfowe stosowane przy przywozie do Wspólnoty produktów pochodzących z Łotwy.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1477/2000 [5], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1700/2001 [6], ustanawia zredukowane elementy rolne i dodatkowe opłaty celne obowiązujące od dnia 1 lipca 2000 r. do przywozu do Wspólnoty towarów objętych rozporządzeniem (WE) nr 3448/43 w ramach Układów Europejskich.
(3) Decyzja Rady Stowarzyszenia EU-Łotwa nr 7/2001 z dnia 2 października 2001 r. wprowadziła zmiany do protokołu 2 do Układu Europejskiego.
Wspomniana decyzja zmienia wielkość kontyngentów taryfowych oraz system obliczania zredukowanych elementów rolnych oraz dodatkowych opłat celnych.
Decyzja wchodzi w życie z dniem 1 grudnia 2001 r.
(4) Właściwe jest zawieszenie stosowania kontyngentów otwartych rozporządzeniem (WE) nr 2906/2000 oraz otwarcie nowych kontyngentów rocznych przewidzianych w załączniku I do protokołu 2.
Ponieważ te kontyngenty roczne nie mogą być otwarte przed dniem 1 grudnia 2001 r., właściwe jest zmniejszenie ich dla roku 2001, proporcjonalnie do czasu, który już upłynął.
Jednocześnie właściwe jest zniesienie zredukowanych elementów rolnych i dodatkowych opłat celnych, przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 1477/2000.
(5) W rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r., ustanawiającym przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [7], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 993/2001 [8], zostały określone zasady zarządzania kontyngentami taryfowymi przeznaczonymi do wykorzystania zgodnie z porządkiem chronologicznym według dat zgłoszeń dopuszczenia do swobodnego obrotu.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Kwestii Horyzontalnych dotyczących obrotu przetworzonymi produktami rolnymi niewymienionymi w załączniku I,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Od dnia 1 grudnia 2001 r. zawiesza się stosowanie kontyngentów taryfowych ustanowionych w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 2906/2001.
Wspólnotowe kontyngenty taryfowe na produkty pochodzące z Łotwy, wymienione w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, są otwierane corocznie na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia.
W 2001 r. te kontyngenty są otwarte od 1 do 31 grudnia 2001 r.
Artykuł 2
Skreśla się art. 2 akapit ósmy rozporządzenia (WE) nr 1477/2000 oraz załączniki XVII i XVIII do tego rozporządzenia.
Artykuł 3
Kontyngentami taryfowymi Wspólnoty, określonymi w art. 1, Komisja zarządza zgodnie z przepisami art. 308a do 308c rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie (WE) nr 2130/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 29 października 2001 r.
w sprawie działań na rzecz pomocy przesiedleńcom w rozwijających się krajach Azji i Ameryki Łacińskiej
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 179 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
stanowiąc zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W kontekście polityki dotyczącej uchodźców Narody Zjednoczone przyjęły Konwencję dotyczącą statusu uchodźców zawartą w Genewie w dniu 28 lipca 1951 r., Protokół Nowojorski z dnia 31 stycznia 1967 r. oraz wiele rezolucji w tej dziedzinie, oraz w dziedzinie praw człowieka i prawa humanitarnego.
(2) Powszechna Deklaracja Praw Człowieka z dnia 10 grudnia 1948 r., Międzynarodowy Pakt Praw Obywatelskich i Politycznych z dnia 16 grudnia 1966 r., Międzynarodowy Pakt Praw Ekonomicznych, Socjalnych i Kulturalnych z dnia 16 grudnia 1966 r., Konwencja w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet z dnia 18 grudnia 1979 r. oraz Konwencja o Prawach Dziecka z dnia 20 listopada 1989 r. również dotyczą kwestii uchodźców.
(3) Parlament Europejski przyjął kilka rezolucji w tej dziedzinie, w tym rezolucję z dnia 16 grudnia 1983 r. w sprawie pomocy uchodźcom w krajach rozwijających się [3].
(4) Zarówno Parlament Europejski jak i Rada apelowały o większe zaangażowanie Wspólnoty w tym zakresie.
(5) Konieczne jest opracowanie zintegrowanej, spójnej i skutecznej strategii dla wspólnotowych działań dotyczących pomocy humanitarnej, rehabilitacji, pomocy przesiedleńcom i współpracy na rzecz rozwoju, w związku z dążeniem do realizacji zrównoważonej polityki rozwoju Wspólnoty Europejskiej.
(6) W szczególności niezbędne jest zintegrowanie pomocy dla przesiedleńców ze strategią rozwoju krajów i grup ludności, dla których przeznaczona jest pomoc, dlatego wspólnotowe działanie powinno ułatwić przejście od stanu sytuacji krytycznej do etapu rozwoju, wspierając integrację lub reintegrację społeczno - gospodarczą osób poszkodowanych oraz, biorąc pod uwagę konieczność eliminowania przyczyn konfliktów zbrojnych, wspierać tworzenie lub wzmacnianie struktur demokratycznych i rolę ludności w procesie rozwoju.
(7) Programy wspierające na rzecz przesiedleńców i zdemobilizowanych żołnierzy stanowią integralną część ogólnej strategii rehabilitacji dla rozwijających się krajów Azji i Ameryki Łacińskiej.
Aby programy te były skuteczne, należy koordynować pomoc na poziomie Wspólnoty oraz koordynować ją z innymi darczyńcami, organizacjami pozarządowymi (NGOs) i organizacjami działającymi w ramach Narodów Zjednoczonych, w szczególności z Wysokim Komisarzem Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców (UNHCR).
Komisja powinna odpowiadać zarówno za kontrolę jak i zapewnienie jawności funduszy przekazywanych za pośrednictwem organizacji pozarządowych i Organizacji Narodów Zjednoczonych.
Komisja ponosi ponadto polityczną odpowiedzialność za sposoby wydatkowania jej środków przez organizacje pozarządowe oraz Organizację Narodów Zjednoczonych.
(8) Należy zapewnić skuteczność i spójność wspólnotowych, krajowych i międzynarodowych mechanizmów zapobiegania i mechanizmów interwencyjnych, zarówno w celu zapobiegania konfliktom jak i w celu wspierania wszelkich pokojowych rozwiązań konfliktów politycznych i wojen, których skutkiem jest wysiedlanie ludności.
(9) Wyspecjalizowane organizacje i agencje oraz organizacje pozarządowe zdobyły znaczne doświadczenie w pomaganiu przesiedleńcom prowadząc tego rodzaju działania w przeszłości.
(10) Jest pożądane, aby akcja pomocy przesiedleńcom stanowiła część podejścia mającego na celu przejście od tak zwanego stadium utrzymywania przy życiu, do etapu, na którym osoby te staną się samowystarczalne lub mniej zależne.
(11) Konieczne jest zapewnienie skutecznych, elastycznych i szybkich procedur dla akcji pomocy w tej dziedzinie; Wspólnota powinna również zapewnić jak największą przejrzystość w przyznawaniu pomocy i ścisłą kontrolę wykorzystania przyznanych środków.
(12) Do dnia 31 grudnia 2000 r. podstawą prawną wspólnotowego działania w tym obszarze było rozporządzenie Rady (WE) nr 443/97 z dnia 3 marca 1997 r. w sprawie działań na rzecz pomocy przesiedleńcom w rozwijających się krajach Azji i Ameryki Łacińskiej [4].
Doświadczenie zdobyte podczas jego stosowania powinno znaleźć odzwierciedlenie w niniejszym rozporządzeniu.
(13) Niniejsze rozporządzenie ustanawia, na cały okres jego obowiązywania, ramy finansowe stanowiące główny punkt odniesienia, w rozumieniu pkt 33 porozumienia międzyinstytucjonalnego między Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją z dnia 6 maja 1999 r. w sprawie dyscypliny budżetowej i usprawnienia procedury budżetowej [5], dla organu budżetowego w okresie rocznej procedury budżetowej.
(14) Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia należy przyjąć zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych powierzonych Komisji [6].
(15) Ochrona interesów finansowych Wspólnoty oraz zwalczanie oszustw i nieprawidłowości stanowią integralną część niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
Cel, zakres i definicje
Artykuł 1
Wspólnota realizuje program wsparcia i pomocy przesiedleńcom w rozwijających się krajach Azji i Ameryki Łacińskiej.
Program dotyczy przesiedleńców oraz innych osób, określonych w art. 4 i przyczynia się do zaspokojenia ich potrzeb, o ile nie są one objęte pomocą humanitarną, oraz polega również na realizacji długofalowych działań mających na celu osiągnięcie samowystarczalności i integrację lub reintegrację tych osób.
Program ten musi przewidywać w szczególności zaspokojenie podstawowych potrzeb tych osób od chwili ustania pomocy udzielonej w humanitarnej sytuacji krytycznej, do czasu przyjęcia długofalowych rozwiązań mających na celu zmianę ich sytuacji
Cele programów pomocowych powinny obejmować tworzenie demokratycznych struktur i promowanie praw człowieka.
Artykuł 2
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) "przesiedleńcy" oznaczają:
i) uchodźców, zgodnie z definicją zawartą w Konwencji dotyczącej statusu uchodźców zawartej w Genewie dnia 28 lipca 1951 r. oraz w Protokole Nowojorskim z dnia 31 stycznia 1967 r., lub
ii) wysiedleńców, którzy zostali zmuszeni do szukania schronienia poza ich regionem pochodzenia w wyniku konfliktów i którzy nie posiadają statusu uchodźcy, lub
iii) byłych uchodźców lub wysiedleńców, którzy wrócili do swojego kraju lub regionu pochodzenia;
b) "zdemobilizowani żołnierze" oznaczają byłych członków sił zbrojnych, regularnych sił rządowych lub uzbrojonych grup opozycji, którzy zgodzili się złożyć broń i powrócić do życia cywilnego.
Artykuł 3
1.
Wspólnota udziela wsparcia finansowego działaniom mającym na celu w szczególności:
a) samowystarczalność i reintegrację do struktur społeczno - gospodarczych przesiedleńców oraz zdemobilizowanych żołnierzy; pomoc w zapewnieniu ich integracji lub reintegracji musi mieć na celu promowanie zrównoważonych procesów produkcji oraz może obejmować takie działania jak dostarczanie pomocy żywnościowej, rozwijanie samowystarczalności przez podjęcie produkcji rolnej, hodowli bydła i hodowli ryb, rozwijanie infrastruktury, tworzenie systemów kredytowych, podstawową edukację i kształcenie zawodowe oraz zapewnienie zadowalających standardów zdrowotnych i sanitarnych;
b) pomoc społecznościom lokalnym z obszarów przyjmujących i obszarów ponownie zasiedlanych w celu ułatwienia przyjmowania i integracji przesiedleńców oraz zdemobilizowanych żołnierzy;
c) pomaganie tym osobom w dobrowolnym powrocie i osiedleniu się w swoich krajach pochodzenia lub innych wybranych przez nie krajach, jeżeli pozwalają na to warunki;
d) wspieranie, gdzie jest to stosowne, wszelkich środków zapobiegania konfliktom i/lub godzenia stron konfliktu;
e) pomaganie tym osobom w odzyskaniu swojego dobytku lub innych praw rzeczowych oraz pomoc w rozstrzyganiu przypadków naruszania praw człowieka w odniesieniu do tych osób.
2.
Uwagę należy w szczególności zwrócić na grupy szczególnie narażone na niebezpieczeństwo, takie jak kobiety i dzieci.
3.
W ocenę potrzeb i w realizację programów pomocowych zaangażowane są wszystkie zainteresowane grupy, włączając lokalne społeczności przyjmujące.
Artykuł 4
Docelowymi beneficjentami działań określonych w art. 3 ust. 1 są:
a) przesiedleńcy w rozwijających się krajach Azji i Ameryki Łacińskiej oraz osoby pochodzące z jednego z tych krajów tymczasowo osiedlone w innym kraju rozwijającym się, oraz w wyjątkowych, należycie uzasadnionych przypadkach, w innym kraju;
b) zdemobilizowani żołnierze w rozwijających się krajach Azji i Ameryki Łacińskiej, wraz ze swoimi rodzinami oraz, gdzie sytuacja tego wymaga, ich lokalne społeczności;
c) szczególnie poszkodowana miejscowa ludność z obszarów przyjmujących, której zasoby społeczne, gospodarcze i administracyjne wykorzystywane są przy przyjmowaniu i pomaganiu przesiedleńcom i zdemobilizowanym żołnierzom, do celów projektów długoterminowych mających doprowadzić do osiągnięcia samowystarczalności i integracji lub reintegracji tych osób.
Artykuł 5
Działania przeprowadzane na podstawie niniejszego rozporządzenia są uzupełnieniem działań przewidzianych w innych narzędziach Wspólnoty, regulujących krótkoterminową pomoc humanitarną i długoterminową współpracę na rzecz rozwoju.
Artykuł 6
1.
W kontekście działań określonych w art. 3, pomoc Wspólnoty może obejmować finansowanie działania polegającego na dostarczaniu pomocy technicznej, kształceniu oraz innych usługach, dostawach, pracach budowlanych, badaniach (które, w miarę możliwości, powinny być powierzane ekspertom z kraju przyjmującego lub przebywającym w tym kraju lub powinny być przeprowadzane we współpracy z tymi ekspertami, przy udziale uniwersytetów i instytutów badawczych), audycie oraz misjach mających na celu ocenę i kontrolę.
2.
Finansowanie wspólnotowe może pokrywać nakłady inwestycyjne, w tym nabywanie nieruchomości, gdy jest to niezbędne do bezpośredniej realizacji działania oraz pod warunkiem że własność zostanie przekazana lokalnym partnerom beneficjenta lub docelowym beneficjentom działania, gdy tylko dobiegnie ono końca.
Może ono również, w należycie uzasadnionych przypadkach oraz uwzględniając fakt, że projekt musi być możliwie daleko ukierunkowany na realizację celów średnioterminowych, pokrywać powtarzające się wydatki (w tym wydatki administracyjne, koszty utrzymania i koszty eksploatacyjne), tak aby maksymalnie wykorzystać inwestycje określone w ust. 1, obsługa których stanowi tymczasowo obciążenie dla partnera.
ROZDZIAŁ II
Procedury realizacji pomocy
Artykuł 7
1.
Finansowanie wspólnotowe na podstawie niniejszego rozporządzenia przyjmuje postać dotacji.
2.
Dla każdego działania opartego na współpracy dąży się do finansowego udziału partnerów określonych w art. 10.
Udział ten będzie wnioskowany przy uwzględnieniu możliwości zainteresowanych partnerów i charakteru każdego działania.
W szczególnych przypadkach oraz kiedy partner jest organizacją pozarządową albo organizacją społeczną, może zostać wniesiony udział rzeczowy.
3.
Można szukać możliwości współfinansowania z innymi darczyńcami, w szczególności z Państwami Członkowskimi.
Artykuł 8
1.
Komisja jest odpowiedzialna za ocenianie, decydowanie i zarządzanie działaniami objętymi niniejszym rozporządzeniem, zgodnie z obowiązującymi procedurami budżetowymi i innymi, w szczególności procedurami ustanowionymi w art. 2, 116 i 118 rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [7].
2.
Wszelkie działania korzystające z pomocy Wspólnoty są realizowane zgodnie z celami określonymi w decyzji finansowej Komisji.
Artykuł 9
Działania finansowane przez Wspólnotę na podstawie niniejszego rozporządzenia są realizowane przez Komisję na wniosek partnerów albo z jej własnej inicjatywy.
Artykuł 10
1.
Partnerami uprawnionymi do uzyskania wsparcia finansowego na podstawie niniejszego rozporządzenia są organizacje regionalne i międzynarodowe, w tym agencje ONZ, organizacje pozarządowe, krajowe, regionalne i lokalne władze i agencje, organizacje społeczne oraz instytuty i podmioty gospodarcze państwowe i prywatne.
2.
Pomoc wspólnotowa jest dostępna dla partnerów, których główna siedziba mieści się w Państwie Członkowskim lub w państwie trzecim otrzymującym pomoc wspólnotową na podstawie niniejszego rozporządzenia, pod warunkiem że siedziba ta jest faktycznym ośrodkiem kierującym działalnością gospodarczą danego partnera.
W wyjątkowych przypadkach, siedziba ta może mieścić się w innym państwie trzecim.
Artykuł 11
Bez uszczerbku dla ram instytucjonalnych i politycznych, w których partnerzy prowadzą swoje działania, w celu ustalenia, czy partner może mieć dostęp do finansowania wspólnotowego, należy wziąć pod uwagę następujące elementy:
a) jego doświadczenie w dziedzinie pomocy przesiedleńcom;
b) jego zdolność zarządzania administracyjnego i zarządzania finansami;
c) jego techniczną i logistyczną zdolność do przeprowadzania planowanych działań;
d) w stosownych przypadkach, wyniki wcześniej przeprowadzonych działań, w szczególności tych, które otrzymały finansowanie wspólnotowe;
e) jego zdolność do rozwijania współpracy z innymi podmiotami społeczeństwa obywatelskiego w państwach trzecich; których dotyczy dane działanie;
f) jego zaangażowanie w obronę, przestrzeganie i promowanie praw człowieka, zasad demokracji i prawa humanitarnego.
Artykuł 12
1.
Partnerom przyznaje się pomoc jedynie wtedy, gdy na piśmie zobowiążą się oni do spełnienia warunków dotyczącym alokacji i realizacji, przewidzianymi przez Komisję.
2.
W przypadku gdy działania są przedmiotem umów finansowych między Wspólnotą a krajami korzystającymi z działań finansowanych na podstawie niniejszego rozporządzenia, umowy przewidują, że podatki, cła i inne opłaty nie są pokrywane przez Wspólnotę.
3.
Każde porozumienie lub umowa finansowa zawierane na podstawie niniejszego rozporządzenia przewiduje, że Komisja, Trybunał Obrachunkowy i Europejskie Biuro ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) może przeprowadzić, w razie potrzeby, kontrole na miejscu zgodnie ze zwyczajowym sposobem postępowania przewidzianym przez Komisję na podstawie obowiązujących przepisów, w szczególności przepisów zawartych w rozporządzeniu finansowym mającym zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich.
4.
Podejmuje się niezbędne działania w celu podkreślenia wspólnotowego charakteru pomocy udzielanej na podstawie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 13
1.
Udział w zaproszeniach do składania ofert i udzielaniu zamówień jest otwarty na równych warunkach dla wszystkich osób fizycznych i prawnych z Państw Członkowskich i kraju przyjmującego.
Może on być rozszerzony na podmioty gospodarcze w innych krajach rozwijających się oraz, w wyjątkowych przypadkach, na inne państwa trzecie.
2.
Dostawy pochodzą z kraju przyjmującego, innych krajów rozwijających się lub Państw Członkowskich.
W wyjątkowych przypadkach dostawy mogą pochodzić z innych państw.
Artykuł 14
1.
W celu osiągnięcia spójności i komplementarności, określonych w Traktacie oraz w celu zapewnienia maksymalnej skuteczności działań przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, działania te podlegają koordynacji operacyjnej na miejscu i stanowią integralną część strategii danego kraju.
2.
Komisja w powiązaniu z Państwami Członkowskimi może podejmować wszelkie inicjatywy niezbędne do zapewnienia właściwej koordynacji z innymi zainteresowanymi darczyńcami, w szczególności darczyńcami należącymi do systemu Narodów Zjednoczonych, włącznie z Biurem Wysokiego Komisarza ds. Uchodźców.
ROZDZIAŁ III
Realizacja działań
Artykuł 15
1.
Ramy finansowe dla wykonania niniejszego rozporządzenia na lata 2001–2004 ustala się niniejszym na kwotę 200 milionów EUR
2.
Roczne środki są przyznawane przez upoważniony organ budżetowy, w ramach limitów perspektywy finansowej.
Artykuł 16
Decyzje dotyczące działań, dla których finansowanie na podstawie niniejszego rozporządzenia przekracza 4 miliony EUR oraz wszelkie zmiany w tych działaniach pociągające za sobą koszty przekraczające o ponad 20 % kwotę początkowo wyznaczoną na dane działanie, przyjmowane są zgodnie z procedurą określoną w art. 18 ust. 2.
Artykuł 17
1.
Komisja jest upoważniona do zatwierdzania, bez korzystania z procedury określonej w art. 18 ust. 2, wszelkich dodatkowych zobowiązań potrzebnych do pokrycia spodziewanych lub rzeczywistych przekroczeń kosztów w związku z działaniami, w przypadku gdy przekroczenie lub dodatkowe zapotrzebowanie stanowi 20 % lub mniej początkowego zaangażowania przewidzianego w decyzji finansowej.
2. Komisja powiadamia w krótkiej formie określonej w art. 18 ust. 1 komitet o decyzjach finansowych, które zamierza podjąć w odniesieniu do działań o wartości poniżej 4 milionów EUR Informacja ta zostaje udostępniona najpóźniej na tydzień przed podjęciem decyzji.
Artykuł 18
1.
Komisję wspiera komitet utworzony na mocy art. 15 rozporządzenia Rady (EWG) nr 443/92 [8].
2.
W przypadku gdy dokonywane jest odniesienie do niniejszego ustępu, stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów jej art. 8.
Okres przewidziany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na jeden miesiąc.
3.
Komitet uchwala swój regulamin.
ROZDZIAŁ IV
Sporządzanie sprawozdań i przepisy końcowe
Artykuł 19
1.
W ramach komitetu określonego w art. 18 ust. 1, raz do roku ma miejsce wymiana poglądów na podstawie prezentacji przez przedstawiciela Komisji strategicznych wytycznych dla działań, które mają zostać przeprowadzone w następnych latach.
Wytyczne obejmują, w miarę możliwości, mierzalne cele i terminy wykonania poszczególnych działań.
Wytyczne są sporządzane po konsultacji z właściwymi urzędami odpowiedzialnymi, w terenie lub w kwaterze głównej, za programowanie, realizację i ocenę.
2.
Po upływie każdego roku budżetowego Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, w swoim sprawozdaniu rocznym w sprawie wspólnotowej polityki na rzecz rozwoju, informację o działaniach finansowanych w trakcie tego roku oraz swoje wnioski w sprawie wykonania niniejszego rozporządzenia w poprzednim roku budżetowym.
Podsumowanie dostarcza w szczególności informacji o silnych i słabych punktach działań, o podmiotach, z którymi zostały zawarte umowy oraz o wynikach niezależnych ocen dotyczących działań szczególnych.
3.
Najpóźniej na rok przed wygaśnięciem niniejszego rozporządzenia, Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie niezależne sprawozdanie zawierające ogólną ocenę wykonania niniejszego rozporządzenia aby ustalić, czy osiągnięte zostały jego cele i dostarczyć wytyczne dla poprawy skuteczności przyszłych działań.
Sprawozdanie ocenia skuteczność podjętego działania w oparciu o okresowe kontrole i niezależne oceny.
Artykuł 20
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do dnia 31 grudnia 2004 r.
Przedłużenie okresu obowiązywania niniejszego rozporządzenia będzie zależało od wyników niezależnego sprawozdania zawierającego ocenę ogólną, określonego w art. 19 ust. 3 oraz od możliwości włączenia niniejszego rozporządzenia do jednolitego rozporządzenia ramowego dla Azji i Ameryki Łacińskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2133/2001
z dnia 30 października 2001 r.
otwierające i ustalające zarządzanie niektórymi wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi i pułapami taryfowymi w sektorze zbóż oraz uchylające rozporządzenia (WE) nr 1897/94, (WE) nr 306/96 (WE) nr 1827/96, (WE) nr 1970/96, (WE) nr 1405/97, (WE) nr 1406/97 (WE), nr 2492/98, (WE) nr 2809/98 i (WE) nr 778/1999
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1666/2000 [2], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
uwzględniając decyzję Rady 95/582/WE z dnia 20 grudnia 1995 r. w sprawie zawarcia Porozumień w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską z jednej strony, a Republiką Islandii, Królestwem Norwegii i Konfederacją Szwajcarską z drugiej strony, dotyczących niektórych produktów rolnych [3], w szczególności jej art. 2,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1095/96 z dnia 18 czerwca 1996 r. w sprawie wprowadzania koncesji określonych w Harmonogramie CXL sporządzonym w wyniku zakończenia negocjacji GATT XXIV.6 [4], w szczególności jego art. 1,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1706/98 z dnia 20 czerwca 1998 r. w sprawie uzgodnień dotyczących produktów rolnych oraz towarów uzyskanych dzięki przetworzeniu produktów rolnych pochodzących z państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (państw AKP) i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 715/90 [5], w szczególności jego art. 30,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1727/2000 z dnia 31 lipca 2000 r. ustanawiające niektóre koncesje w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty rolne i przewidujące dostosowanie, jako środka autonomicznego i przejściowego, niektórych koncesji rolnych przewidzianych w Układzie Europejskim z Węgrami [6], w szczególności jego art. 1 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2290/2000 z dnia 9 października 2000 r. ustanawiające niektóre koncesje w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty rolne i przewidujące dostosowanie, jako środka autonomicznego i przejściowego, niektórych koncesji rolnych przewidzianych w Układzie Europejskim z Bułgarią [7], w szczególności jego art. 1 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającym przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [8], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 993/2001 [9], zostały określone zasady zarządzania kontyngentami taryfowymi przeznaczonymi do wykorzystania zgodnie z porządkiem chronologicznym według dat zgłoszeń celnych oraz w celu nadzoru przywozu preferencyjnego.
(2) W celu uproszczenia i ze względu na małe ilości niektórych kontyngentów i pułapów przewidzianych w decyzji 95/582/WE, decyzja Rady 97/126/WE z dnia 6 grudnia 1996 r. dotycząca zawarcia umowy między Wspólnotą Europejską z jednej strony, a rządem Danii i rządem lokalnym Wysp Owczych, z drugiej strony [10] i rozporządzenia Rady (WE) nr 1095/96, (WE) nr 1706/98, (WE) nr 1727/2000 i (WE) nr 2290/2000, rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 powinny także mieć zastosowanie do tych kontyngentów i pułapów.
(3) Ze względów administracyjnych, każdemu z kontyngentów taryfowych i pułapów należy przydzielić nowy numer seryjny.
(4) Aby zapewnić skuteczne zarządzanie kontyngentami i pułapami objętymi niniejszym rozporządzeniem, powinno być wymagane świadectwo poświadczające pochodzenie towarów.
(5) Ze względu na jakość pszenicy wymaganą dla kontyngentu nr 09.0074 i 09.0075, organy celne powinny sprawdzić zgodność z wymogami jakości przed przyznaniem prawa do skorzystania z kontyngentu.
Aby zapewnić, że te kontyngenty są skutecznie zarządzane, należy wprowadzić system zabezpieczeń.
(6) Jeśli pułapy objęte niniejszym rozporządzeniem zostaną osiągnięte w danym roku, Komisja może ponownie wprowadzić, na mocy rozporządzenia, pobieranie normalnych opłat celnych zmniejszonych o 50 %.
(7) W związku ze stosowaniem rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 do tych kontyngentów i pułapów, odnoszące się do nich szczegółowe zasady stosowania, ustanowione w rozporządzeniach Komisji (WE) nr 1897/94 [11], (WE) nr 306/96 [12], (WE) nr 1827/96 [13], 1970/96 [14], (WE) nr 1405/97 [15], (WE) nr 1406/97 [16], (WE) nr 2492/98 [17], (WE) nr 2809/98 [18] i (WE) nr 778/1999 [19] nie są konieczne. Niniejsze rozporządzenia powinny zatem zostać uchylone z mocą od dni, od których stosuje się przepisy niniejszego rozporządzenia.
(8) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie ustalonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Kontyngenty taryfowe wymienione w załączniku I są otwarte od dnia 1 lipca do dnia 30 czerwca dla każdego roku gospodarczego, począwszy od dnia 1 lipca 2002 r.
2.
Kontyngenty taryfowe wymienione w załączniku II są otwarte dla każdego roku kalendarzowego, począwszy od dnia 1 stycznia 2002 r.
3.
Pułapy taryfowe wymienione w załączniku III są otwarte dla każdego roku kalendarzowego, począwszy od dnia 1 stycznia 2002 r.
Artykuł 2
1.
Produkty przywożone w ramach kontyngentów taryfowych 09.5716 i 09.5732 są dopuszczane do swobodnego obrotu na podstawie świadectwa przewozowego EURO.1 wydawanego przez kraj wywozu, zgodnie z protokołem 4 do Układu Europejskiego zawartego z tym krajem lub deklaracji na fakturze wystawionej zgodnie z tym Protokołem.
2.
Produkty przywożone w ramach kontyngentu taryfowego 09.0779 są dopuszczane do swobodnego obrotu na podstawie świadectwa przewozowego EURO.1 wydawanego przez kraj wywozu, zgodnie z załącznikiem IV do umowy dwustronnej zawartej z tym krajem, lub deklaracji na fakturze wystawionej zgodnie z tą umową.
3.
Produkty przywożone w ramach kontyngentu taryfowego 09.0689 są dopuszczane do swobodnego obrotu na podstawie świadectwa przewozowego EURO.1 wydawanego przez kraj wywozu, zgodnie z załącznikiem IV do protokołu 3 umowy między Wspólnotą Europejską z jednej strony, a Rządem Danii i Rządem Lokalnym Wysp Owczych z drugiej strony lub deklaracji na fakturze wystawionej zgodnie z tą umową.
4.
Produkty przywożone w ramach kontyngentu taryfowego 09.1633 i pułapów taryfowych wymienionych w załączniku III do niniejszego rozporządzenia są dopuszczane do swobodnego obrotu na podstawie świadectwa przewozowego EURO.1 wydawanego przez kraj wywozu, zgodnie z protokołem 1 do załącznika V Konwencji AKP-WE.
Artykuł 3
1.
W celu zapewnienia odpowiedniej jakości produktów przywożonych w ramach kontyngentów taryfowych 09.0074 i 09.0075 uprawnienie do zerowej należności przywozowej jest uwarunkowane złożeniem przez importera składającego, poza jakimkolwiek zabezpieczeniem wymaganym na mocy art. 248 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93, zabezpieczenie przywozowe w wysokości 5 EUR za tonę właściwym organom celnym w dniu zatwierdzenia deklaracji o dopuszczeniu do swobodnego obrotu.
2.
Organy celne pobierają reprezentatywne próbki z każdego przywozu w ramach kontyngentu taryfowego 09.0075, do niezbędnych badań mających na celu ustalenie, czy jakość przywożonych towarów spełnia kryteria wymienione w załączniku IV.
Jeśli jakość jest nieodpowiednia odmawia się dostępu do kontyngentu.
3.
Organy celne pobierają reprezentatywne próbki z każdego przywozu w ramach kontyngentu taryfowego 09.0074 do niezbędnych badań mających na celu ustalenie, czy zawartość ziarna szklistego wynosi co najmniej 73 %.
Jeśli jakość jest nieodpowiednia odmawia się dostępu do kontyngentu.
4.
Zabezpieczenie przywozowe w wysokości 5 EUR za tonę ustanowione w ust. 1 jest zwalniane w odniesieniu do ilości produktów, przywożonych w ramach każdego kontyngentu, które spełniają kryteria określone w ust. 2 i 3, w zależności od tego, który z nich ma zastosowanie.
Jeśli badania wymienione w ust. 2 i 3 wykazują, że jakość przywożonego produktu jest poniżej normy, stosuje się rozporządzenie Komisji (WE) nr 1249/96 [20].
Kwotę w wysokości 5 EUR za tonę, określoną w ust. 1, zatrzymuje się jako karę.
Artykuł 4
1.
Kontyngenty taryfowe określone w art. 1 ust. 1 i.
2 są zarządzane przez Komisję zgodnie z art. 308a, 308b i 308c rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
2. Pułapy taryfowe wymienione w art. 1 ust. 3 podlegają nadzorowi Wspólnoty sprawowanemu przez Komisję w ścisłej współpracy z Państwami Członkowskimi, zgodnie z art. 308d rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
Artykuł 5
1. Rozporządzenia (WE) nr 1970/96, (WE) nr 1405/97, (WE) nr 1406/97 i (WE) nr 778/1999 tracą moc z mocą od dnia 1 lipca 2002 r.
2. Rozporządzenia (WE) nr 1897/94, (WE) nr 306/96, (WE) nr 1827/96, (WE) nr 2809/98 i (WE) nr 2492/98 tracą moc z mocą od dnia 1 stycznia 2002 r.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 lipca 2002 r. dla kontyngentów określonych w art. 1 ust. 1 oraz od dnia 1 stycznia 2002 r. dla kontyngentów i pułapów określonych w art. 1 ust. 2 i 3.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2136/2001
z dnia 23 października 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 723/97 w sprawie wykonania programów działania Państw Członkowskich dotyczących kontroli wydatków Sekcji Gwarancji EFOGR
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 1 rozporządzenia (WE) nr 723/97 [3] przewiduje udział Wspólnoty w pokrywaniu kosztów poniesionych przez Państwa Członkowskie w związku z wdrażaniem nowych programów działania, wynikających z nowych zobowiązań Wspólnoty, zatwierdzonych przez Komisję, których celem jest usprawnienie struktury bądź poprawa efektywności kontroli wydatków Sekcji Gwarancji EFOGR.
Artykuł 4 wyżej wymienionego rozporządzenia stanowi, że dofinansowanie ze strony Wspólnoty ma być przyznawane na rok kalendarzowy na okres pięciu kolejnych lat, począwszy od roku 1997, w ramach rocznego limitu przyznanych środków, za zgodą organu zajmującego się wykonaniem budżetu, w świetle perspektyw finansowych.
(2) Komisja przekazała Radzie sprawozdanie w sprawie wyników wykonania rozporządzenia (WE) nr 723/97 w okresie od 1997 do 2000 r.
Po zapoznaniu się z treścią sprawozdań oceniających, przygotowanych przez Państwa Członkowskie, oraz posiadając wiedzę o efektywności wdrożonych programów, Komisja uznaje, że Państwa Członkowskie powinny nadal otrzymywać wsparcie finansowe w celu wdrażania programów określonych w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 723/97.
(3) W szczególności z uwagi na fakt, że rozporządzeniem Rady (WE) nr 1593/2000 z dnia 17 lipca 2000 r. zmieniającym rozporządzenie (EWG) nr 3508/92 ustanawiające Zintegrowany System Zarządzania i Kontroli dla niektórych systemów pomocy wspólnotowej [4] wprowadzone zostały nowe, kosztowne techniki w zakresie usprawnienia systemu identyfikowania działek rolniczych, oparte na systemie informacji geograficznej oraz ortofotografii cyfrowej, uzasadnione jest pokrywanie przez Wspólnotę części wydatków poniesionych przez Państwa Członkowskie w ramach nowych programów działań z tego zakresu. W związku z tym, z uwagi na potrzebę zachowania jasności prawnej, zasadne jest skreślenie ostatniego tiret rozporządzenia (WE) nr 723/97.
(4) Okres, w którym Wspólnota może pokrywać wydatki, należy zatem przedłużyć o dwa lata.
(5) Wobec powyższego do rozporządzenia (WE) nr 723/97 należy wprowadzić zmiany,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 723/97 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 ust. 1 drugi akapit otrzymuje brzmienie:
"Jednakże dla programów odnoszących się do roku 2002 ostatecznym terminem przedstawienia Komisji programów działania jest dzień 31 stycznia 2002 r.";
2) w pierwszym zdaniu art. 4 ust. 1 wyrażenie "pięciu kolejnych lat" zastępuje się wyrażeniem "siedmiu kolejnych lat";
3) w art. 5 skreśla się ostatnie tiret.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 2147/2001
z dnia 31 października 2001 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2031/2001 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej bądź która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego.
(3) Na mocy wyżej wymienionych ogólnych reguł, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3.
(4) Właściwe jest, że na wiążącą informację taryfową dotyczącą klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, posiadacz może się powoływać przez okres trzech miesięcy, zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 2700/2000 [4].
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu, można się powoływać przez okres trzech miesięcy zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 2155/2001
z dnia 5 listopada 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 690/2001 w sprawie specjalnych środków wspierania rynku w sektorze wołowiny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny[1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1512/2001[2], w szczególności jego art. 38 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 690/2001 z dnia 3 kwietnia 2001 r. w sprawie specjalnych środków wspierania rynku w sektorze wołowiny[3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1648/2001[4], ustanawia w art. 5 ust. 3, że cena, którą należy zapłacić oferentowi, którego ofertę przyjęto, powinna zostać dostosowana, w przypadkach gdy tusze przejęte różnią się od klasyfikacyjnej klasy O. W Belgii bardzo duża część produkcji mięsa wołowego podlega klasom E i S. Jednakże na podstawie bieżących cen rynkowych za te zwierzęta z jednej strony i współczynnika dostosowania ustalonego w rozporządzeniu z drugiej strony, przewiduje się, że żadne tusze zakwalifikowane do obu tych klas nie będą dostarczane w ramach tego systemu. W celu poprawienia skuteczności tego środka wsparcia współczynnik ustanowiony dla klas E i S w załączniku IV powinien zostać podwyższony do poziomu lepiej odzwierciedlającego rzeczywistość rynkową.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Współczynnik "1,65" ustalony dla klas S i E w przypisie 1 załącznika IV do rozporządzenia (WE) nr 690/2001 zastępuje się przez "1,87".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2157/2001
z dnia 8 października 2001 r.
w sprawie statutu spółki europejskiej (SE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 308,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przesłanką stworzenia rynku wewnętrznego oraz polepszenia sytuacji gospodarczej i społecznej w obrębie całej Wspólnoty, jest nie tylko wyeliminowanie barier handlowych, ale także, reorganizacja struktury produkcji w wymiarze wspólnotowym. W tym celu niezbędne jest, aby przedsiębiorstwa, których działalność nie jest ograniczona do zaspokajania wyłącznie potrzeb lokalnych miały możliwość planowania i przeprowadzenia reorganizacji swojej działalności w skali całej Wspólnoty.
(2) Taka reorganizacja zakłada, że istniejące przedsiębiorstwa z różnych Państw Członkowskich otrzymują możliwość połączenia swojego potencjału gospodarczego poprzez łączenie się spółek.
Działania te mogą być realizowane wyłącznie w poszanowaniu reguł konkurencji ustanowionych w Traktacie.
(3) Działania restrukturyzacyjne i dotyczące współpracy, w których uczestniczą przedsiębiorstwa z różnych Państw Członkowskich spotykają problemy prawne, psychologiczne oraz podatkowe.
Zbliżenie prawa spółek Państw Członkowskich poprzez dyrektywy oparte na art. 44 Traktatu może pokonać niektóre z tych trudności.
Jednakże zbliżenie to nie zwalnia przedsiębiorstw podlegających różnym systemom prawnym z obowiązku wyboru formy spółki zgodnie z prawem danego państwa.
(4) Ramy prawne, w których działalność gospodarcza przedsiębiorstw musi być prowadzona we Wspólnocie, są nadal w znacznym stopniu oparte na prawach krajowych i dlatego nie odpowiadają one już ramom gospodarczym, według których działalność taka ma się rozwijać, jeżeli cele określone w art. 18 Traktatu mają zostać osiągnięte.
Sytuacja ta stanowi znaczną przeszkodę w tworzeniu grup spółek z różnych Państw Członkowskich.
(5) Państwa Członkowskie zobowiązane są zapewnić, aby przepisy, które stosuje się do spółek europejskich na podstawie niniejszego rozporządzenia, nie spowodowały ani dyskryminacji wynikającej z nieuzasadnionego traktowania spółek europejskich w porównaniu ze spółkami akcyjnymi, ani nieproporcjonalnych ograniczeń w tworzeniu spółki europejskiej lub przeniesienia jej statutowej siedziby.
(6) Niezbędne jest zapewnienie, by ekonomiczna i prawna jednolitość prowadzenia działalności gospodarczej we Wspólnocie były tożsame.
W tym celu, należy uchwalić przepisy dotyczące tworzenia spółek powstałych i prowadzących działalność zgodnie z normami rozporządzenia Wspólnoty, stosowanego bezpośrednio we wszystkich Państwach Członkowskich, równolegle ze spółkami podległymi prawu konkretnego państwa.
(7) Przepisy tego rozporządzenia pozwolą na tworzenie i zarządzanie spółkami o zasięgu europejskim, bez przeszkód wynikających z różnic i ograniczeń w terytorialnym zakresie stosowania krajowego prawa spółek.
(8) Statut europejskiej spółki akcyjnej (dalej zwanej "SE") jest jednym z tych aktów prawnych, które miały zostać przyjęte przez Radę przed 1992 r., wymienionych w Białej Księdze Komisji, dotyczącej dopełnienia procesu tworzenia rynku wewnętrznego, zatwierdzonej przez Radę Europejską, która zebrała się w Mediolanie w czerwcu 1985 r.
Rada Europejska, która zebrała się w Brukseli w 1987 r., wyraziła życzenie, aby taki statut powstał w krótkim czasie.
(9) Od czasu przedłożenia przez Komisję w 1970 r. wniosku o rozporządzenie w sprawie statutu europejskiej spółki akcyjnej, zmienionego w 1975 r., prace związane ze zbliżeniem krajowego prawa spółek posunęły się w tak znacznym stopniu, że w punktach, w których funkcjonowanie SE nie wymaga jednolitych przepisów wspólnotowych można było odwołać się do przepisów dotyczących spółek akcyjnych w Państwie Członkowskim, w którym spółka ma statutową siedzibę.
(10) Bez uszczerbku dla wszelkich potrzeb gospodarczych, jakie mogą pojawić się w przyszłości, jeżeli zasadniczy cel przepisów prawnych dotyczących SE ma zostać osiągnięty, musi jednocześnie istnieć przynajmniej możliwość stworzenia tego rodzaju spółki służącej umożliwieniu spółkom z różnych Państw Członkowskich łączenia się lub tworzenia grup kapitałowych, jak również w celu umożliwienia spółkom i innym osobom prawnym prowadzącym działalność gospodarczą i podlegającym prawom różnych Państw Członkowskich tworzenia wspólnych spółek zależnych.
(11) W tym samym kontekście, spółka akcyjna, mająca statutową siedzibę i siedzibę zarządu w obrębie Wspólnoty powinny mieć możliwość przekształcenia się w SE bez postępowania likwidacyjnego, pod warunkiem, że ma ona spółkę zależną w Państwie Członkowskim, innym niż to, w którym ma statutową siedzibę.
(12) Przepisy prawa krajowego, stosowane do spółek akcyjnych, których papiery wartościowe znajdują się w ofercie publicznej i w publicznym obrocie papierami wartościowymi, powinno stosować się także wtedy, gdy SE tworzona jest poprzez publiczną ofertę papierów wartościowych oraz do spółek akcyjnych chcących korzystać z takich instrumentów finansowych.
(13) Sama SE musi mieć formę spółki akcyjnej, jako że takie rozwiązanie jest najbardziej stosowne ze względu na potrzeby spółek prowadzących działalność gospodarczą w skali europejskiej z punktu widzenia finansowania i zarządzania.
W celu zapewnienia, żeby spółki te miały odpowiednie rozmiary, należy ustalić najniższą kwotę kapitału zakładowego, tak aby spółki dysponowały wystarczającą podstawą majątkową oraz żeby nie utrudniało to tworzenia SE małym i średnim przedsiębiorstwom.
(14) SE musi być wydajnie zarządzana i właściwie nadzorowana.
Należy uwzględnić, że obecnie we Wspólnocie obowiązują dwa różne systemy administrowania spółkami akcyjnymi.
Mimo, że SE ma prawo wybrać jeden z dwóch systemów, odpowiednie obowiązki osób odpowiedzialnych za zarządzanie i nadzorowanie powinny być jasno określone.
(15) Zgodnie z regułami oraz zasadami ogólnymi międzynarodowego prawa prywatnego, w przypadku gdy jedno przedsiębiorstwo kontroluje inne, podlegające innemu systemowi prawnemu, wynikające stąd jego prawa i obowiązki odnoszące się do ochrony akcjonariuszy mniejszościowych i osób trzecich podlegają prawu, któremu podlega przedsiębiorstwo zależne, bez uszczerbku dla zobowiązań nałożonych na przedsiębiorstwo dominujące przez prawo, któremu podlega, na przykład wymagań dotyczących sporządzania skonsolidowanych sprawozdań finansowych.
(16) Bez uszczerbku dla konsekwencji wynikających z jakiejkolwiek późniejszej koordynacji prawa poszczególnych Państw Członkowskich, żadne szczególne uregulowanie nie są w tej kwestii obecnie wymagane.
Reguły i zasady ogólne międzynarodowego prawa prywatnego powinno stosować się, dlatego zarówno w przypadku gdy SE jest spółką dominującą, jak i w przypadku gdy jest ona spółką zależną.
(17) Reguła stosowana w przypadku gdy SE jest spółką zależną musi zostać określona; w tym celu należy odwołać się do prawa, które obowiązuje w przypadku spółek akcyjnych w Państwie Członkowskim, w którym SE ma swoją statutową siedzibę.
(18) Należy zapewnić, że w przypadku naruszenia przepisów tego rozporządzenia, od Państw Członkowskich wymaga się stosowania sankcji przewidzianych przez ich prawa stosowane do spółek akcyjnych.
(19) Układy dotyczące uczestnictwa pracowników w spółce europejskiej określone są w dyrektywie 2001/86/WE [4], i przepisy te stanowią niezbędne uzupełnienie niniejszego rozporządzenia i muszą być stosowane jednocześnie.
(20) Niniejsze rozporządzenie nie obejmuje innych kwestii prawnych, takich jak przepisy dotyczące opodatkowania, konkurencji, własności intelektualnej lub niewypłacalności.
Przepisy prawa Państw Członkowskich oraz Wspólnoty stosuje się więc w wyżej wymienionych kwestiach, jak również w kwestiach nieuregulowanych niniejszym rozporządzeniem.
(21) Dyrektywa 2001/86/WE ma na celu zapewnienie, by pracownicy mieli prawo uczestnictwa w sprawach i decyzjach dotyczących funkcjonowania ich SE.
Inne przepisy socjalne i przepisy prawa pracy, zwłaszcza prawo pracowników do informowania i konsultacji zgodnie z przepisami krajowymi Państw Członkowskich, podlegają stosowanym krajowym przepisom prawnym, które na tych samych warunkach obowiązują w przypadku spółek akcyjnych.
(22) Wejście w życie niniejszego rozporządzenia musi zostać odroczone tak, aby każde Państwo Członkowskie mogło włączyć przepisy zawarte w dyrektywie 2001/86/WE do swojego prawa krajowego i wprowadzić z wyprzedzeniem odpowiednie postępowanie niezbędne do powstania funkcjonowania SE z siedzibami statutowymi na terytorium tego Państwa, tak aby rozporządzenie i dyrektywa mogły być stosowane jednocześnie.
(23) Powinno się zezwolić spółce, której siedziba zarządu znajduje się poza Wspólnotą na uczestniczenie w powstaniu SE, pod warunkiem, że spółka ta została utworzona zgodnie z prawem Państwa Członkowskiego, ma siedzibę w tym Państwie Członkowskim oraz ma rzeczywisty i ciągły kontakt z gospodarką Państwa Członkowskiego, zgodnie z zasadami ustalonymi w Programie Ogólnym w sprawie zniesienia ograniczeń dotyczących swobody przedsiębiorczości z roku 1962.
Taki kontakt istnieje w szczególności, jeśli spółka ma swój oddział w tym Państwie Członkowskim i prowadzi tam działalność.
(24) SE powinna mieć możliwość przeniesienia swojej siedziby do innego Państwa Członkowskiego.
Odpowiednia ochrona interesów akcjonariuszy mniejszościowych, którzy są przeciwni przeniesieniu, wierzycieli i posiadaczy innych praw powinna być odpowiednia.
Przeniesienie nie powinno naruszać roszczeń powstałych przed przeniesieniem.
(25) Niniejsze rozporządzenie pozostaje bez uszczerbku dla postanowień, które mogą być dodane do Konwencji brukselskiej z 1968 r. oraz do dokumentów przyjętych przez Państwa Członkowskie lub Radę, które zastępują tę Konwencję w związku z uregulowaniami dotyczącymi sądownictwa, stosowanymi w przypadku przeniesienia statutowej siedziby spółki akcyjnej z jednego Państwa Członkowskiego do innego.
(26) Działalność instytucji finansowych uregulowana jest dyrektywami szczególnymi, a prawo krajowe wprowadzające w życie te dyrektywy i dodatkowe przepisy krajowe regulujące tę działalność stosuje się w całości do SE.
(27) Z uwagi na specyficzny wspólnotowy charakter SE, ustalenia dotyczące "siedziby zarządu" przyjęte w niniejszym rozporządzeniu w odniesieniu do SE pozostają bez uszczerbku dla praw Państw Członkowskich i nie ograniczają rozwiązań, jakie mogą być przyjęte w odniesieniu do innych dokumentów Wspólnoty w odniesieniu do prawa spółek.
(28) Traktat nie określa, w odniesieniu do przyjęcia niniejszego rozporządzenia, kompetencji wykonawczych innych niż te określone w jego art. 308.
(29) Ponieważ cele zamierzonych działań, określone powyżej, nie mogą być odpowiednio osiągnięte przez Państwa Członkowskie w sytuacji, gdy europejska spółka akcyjna tworzona jest na poziomie europejskim, a mogą z uwagi na skalę i zasięg działania takiej spółki być lepiej osiągnięte na poziomie wspólnotowym, Wspólnota może podejmować środki zgodnie z zasadą pomocniczości, określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności, sformułowaną we wspomnianym artykule, niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co niezbędne do zrealizowania tych celów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
TYTUŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
1.
Spółka może zostać zawiązana w obrębie terytorium Wspólnoty w formie europejskiej spółki akcyjnej (Societas Europaea lub SE) na warunkach i w sposób określony przez niniejsze rozporządzenie.
2.
Kapitał SE podzielony jest na akcje.
Żaden z akcjonariuszy nie odpowiada za sumę wyższą niż subskrybowana.
3.
SE posiada osobowość prawną.
4.
Uczestnictwo pracowników w funkcjonowaniu SE jest regulowane przez przepisy dyrektywy 2001/86/WE.
Artykuł 2
1.
Spółki akcyjne, takie jak te, wymienione w załączniku I, powstałe zgodnie z prawem Państwa Członkowskiego, ze statutowymi siedzibami i siedzibami zarządu znajdującymi się na terytorium Wspólnoty, mogą tworzyć SE przez łączenie się spółek, pod warunkiem, że przynajmniej dwie z nich podlegają prawu różnych Państw Członkowskich.
2.
Spółki akcyjne i spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, takie jak te, wymienione w załączniku II, utworzone zgodnie z prawem Państwa Członkowskiego, ze statutowymi siedzibami i siedzibami zarządu, mieszczącymi się we Wspólnocie, mogą dążyć do utworzenia grupy kapitałowej SE, pod warunkiem, że przynajmniej dwie z nich:
a) podlegają prawu różnych Państw Członkowskich, lub
b) posiadają od co najmniej dwóch lat spółkę zależną, podległą prawu innego Państwa Członkowskiego lub oddział usytuowany w innym Państwie Członkowskim.
3.
Spółki w rozumieniu drugiego akapitu art. 48 Traktatu oraz inne osoby prawne prawa publicznego lub prywatnego, powstałe zgodnie z prawem Państwa Członkowskiego, ze statutowymi siedzibami i siedzibami zarządu we Wspólnocie, mogą tworzyć spółki zależne SE, poprzez subskrybcję ich akcji, pod warunkiem, że przynajmniej dwie z nich:
a) podlegają prawu różnych Państw Członkowskich, lub
b) posiadają od co najmniej dwóch lat spółkę zależną, podległą prawu innego Państwa Członkowskiego lub też oddział usytuowany w innym Państwie Członkowskim.
4.
Spółka akcyjna powstała zgodnie z prawem Państwa Członkowskiego, która ma swoją statutową siedzibę i siedzibę zarządu we Wspólnocie może zostać przekształcona w SE, jeżeli od co najmniej dwóch lat posiada ona spółkę zależną, podległą prawu innego Państwa Członkowskiego.
5.
Państwo Członkowskie może postanowić, że spółka, której siedziba zarządu znajduje się poza Wspólnotą, może uczestniczyć w tworzeniu SE, pod warunkiem, że spółka ta utworzona jest zgodnie z prawem Państwa Członkowskiego, ma swoją statutową siedzibę w Państwie Członkowskim oraz ma rzeczywisty i ciągły związek z gospodarką Państwa Członkowskiego.
Artykuł 3
1.
SE uznawana jest za spółkę akcyjną, która w celach zawartych w art. 2 ust. 1, 2 i 3 podlega prawu Państwa Członkowskiego, w którym ma ona swoją statutową siedzibę.
2.
SE może tworzyć jedną lub wiele spółek zależnych mających formę SE.
Przepisów prawnych Państwa Członkowskiego, w którym spółka zależna SE ma swoją statutową siedzibę, według których spółka akcyjna musi mieć więcej niż jednego akcjonariusza, nie stosuje się w przypadku spółki zależnej SE.
Przepisy prawa krajowego wprowadzające w życie dwunastą dyrektywę Rady 89/667/EWG w sprawie Prawa Spółek [5] z dnia 21 grudnia 1989 r. dotyczącą jednoosobowych spółek z ograniczoną odpowiedzialnością stosuje się odpowiednio do SE.
Artykuł 4
1.
Kapitał SE określony jest w EUR.
2.
Subskrybowany kapitał akcyjny nie powinien być niższy niż 120000 EUR.
3.
Przepisy prawa Państwa Członkowskiego, wymagające wyższego subskrybowanego kapitału akcyjnego wobec spółek prowadzących określony typ działalności stosuje się również do SE ze statutową siedzibą w tym Państwie Członkowskim.
Artykuł 5
Z zastrzeżeniem art. 4 ust. 1 i 2, kapitał SE, jego utrzymanie i zmiany z nim związane, wraz z akcjami, obligacjami i innymi papierami wartościowymi, jest regulowany przepisami, które miałyby zastosowanie do spółek akcyjnych ze statutową siedzibą w Państwie Członkowskim, w którym zarejestrowana jest SE.
Artykuł 6
Do celów niniejszego rozporządzenia, określenie "Statut SE" oznacza zarówno dokument zawiązania, gdy jest ono przedmiotem oddzielnego dokumentu, jak i Statut SE we właściwym rozumieniu.
Artykuł 7
Statutowa siedziba SE musi znajdować się na terytorium Wspólnoty, w tym samym Państwie Członkowskim, co siedziba zarządu.
Państwo Członkowskie może ponadto nakazać SE zarejestrowanej na jego terytorium obowiązek umiejscowienia siedziby zarządu i statutowej siedziby w tym samym miejscu.
Artykuł 8
1.
Statutowa siedziba SE może zgodnie z ust. 2–13 zostać przeniesiona do innego Państwa Członkowskiego.
Przeniesienie to nie wiąże się z likwidacją SE, ani z utworzeniem nowej osoby prawnej.
2.
Organ zarządzający lub administracyjny sporządza plan przeniesienia i publikuje go, zgodnie z art. 13, bez uszczerbku dla dodatkowych form publikacji, określonych przez Państwo Członkowskie, w którym mieści się statutowa siedziba.
Plan ten określa obecną firmę, siedzibę, numer rejestracyjny SE i obejmuje również następujące dane:
a) proponowaną statutową siedzibę SE;
b) proponowany Statut SE, gdy jest to właściwe, włącznie z jej nową firmą;
c) wszelkie konsekwencje, jakie przeniesienie może mieć na uczestnictwo pracowników spółki;
d) proponowany harmonogram przeniesienia;
e) wszelkie prawa zagwarantowane w celu ochrony akcjonariuszy i/lub wierzycieli.
3.
Organ zarządzający lub administracyjny opracowuje sprawozdanie wyjaśniające i uzasadniające aspekty prawne i ekonomiczne przeniesienia oraz wyjaśniające konsekwencje przeniesienia dla akcjonariuszy, wierzycieli i pracowników.
4.
Akcjonariusze i wierzyciele SE mają prawo, przynajmniej na jeden miesiąc przed walnym zgromadzeniem zwołanym w celu podjęcia uchwały o przeniesieniu, przeglądać w statutowej siedzibie SE plan przeniesienia i sprawozdanie opracowane zgodnie z ust. 3 oraz, mogą żądać otrzymania bezpłatnych kopii tych dokumentów.
5.
Państwo Członkowskie może, w przypadku gdy SE jest zarejestrowana na jego terytorium, przyjąć przepisy w celu zapewnienia odpowiedniej ochrony dla akcjonariuszy mniejszościowych, którzy są przeciwni przeniesieniu.
6.
Uchwała o przeniesieniu może zostać podjęta dopiero po upływie dwóch miesięcy, następujących po opublikowaniu planu przeniesienia.
Uchwała ta musi być podjęta zgodnie z przepisami art. 59.
7.
Zanim właściwy organ wyda zaświadczenie wymienione w ust. 8, SE musi zapewnić w stosunku do tego organu, aby, w odniesieniu do wszelkich zobowiązań, które powstały przed opublikowaniem planu przeniesienia, interesy wierzycieli i osób mających inne prawa wobec SE (włączając w to organy publiczne) były właściwie chronione, zgodnie z wymaganiami określonymi przez Państwo Członkowskie, w którym SE ma swoją statutową siedzibę przed przeniesieniem.
Państwo Członkowskie może rozszerzyć stosowanie akapitu pierwszego do zobowiązań, które powstały (lub mogą powstać) przed dokonaniem przeniesienia.
Akapity pierwszy i drugi pozostają bez uszczerbku dla stosowania wobec SE ustawodawstwa krajowego Państw Członkowskich, dotyczącego zaspokojenia roszczeń lub zabezpieczenia płatności na rzecz organów publicznych.
8.
W Państwie Członkowskim, w którym SE ma swoją statutową siedzibę, sąd, notariusz lub inny właściwy organ wydaje zaświadczenie potwierdzające dopełnienie aktów i czynności prawnych, które należy dopełnić przed przeniesieniem.
9.
Nowa rejestracja może zostać dokonana wtedy, gdy zostanie przedstawione zaświadczenie, określone w ust. 8, oraz zostanie udowodnione, że dokonano wszystkich czynności wymaganych do zarejestrowania spółki w państwie, w którym mieści się jej nowa statutowa siedziba.
10.
Przeniesienie siedziby SE oraz wynikające z tego zmiany w jej statucie są skuteczne od daty zarejestrowania SE, zgodnie z art. 12, w rejestrze nowej statutowej siedziby.
11.
Po dokonaniu rejestracji nowej siedziby SE, rejestr, który dokonał nowej rejestracji zawiadamia rejestr poprzedniej statutowej siedziby.
Wykreślenie spółki ze starego rejestru zostanie dokonane nie wcześniej niż z chwilą otrzymania zawiadomienia.
12.
Nowa rejestracja i wykreślenie ze starego rejestru muszą zgodnie z art. 13 zostać opublikowane w zainteresowanych Państwach Członkowskich.
13.
Wraz z opublikowaniem informacji o rejestracji nowej statutowej siedziby, informacja ta jest skuteczna wobec osób trzecich.
Jednakże jeżeli informacja o wykreśleniu z rejestru dawnej siedziby nie została opublikowana, osoby trzecie mogą nadal powoływać się na tę okoliczność, chyba że SE udowodni, że osoby trzecie wiedziały o zmianie siedziby spółki.
14.
Prawo Państwa Członkowskiego może stanowić, że przeniesienie statutowej siedziby spółki, której skutkiem byłaby zmiana właściwego prawa, w przypadku spółki zarejestrowanej w tym Państwie Członkowskim, nie staje się skuteczne, jeżeli właściwy organ tego Państwa Członkowskiego wyrazi sprzeciw w tej sprawie w terminie dwóch miesięcy, określonych w ust. 6.
Sprzeciw ten może być uzasadniony wyłącznie interesem publicznym.
W przypadku, gdy SE podlega nadzorowi krajowego finansowego organu nadzorczego, zgodnie z dyrektywami Wspólnoty, to prawo do wniesienia sprzeciwu w sprawie przeniesienia statutowej siedziby przysługuje również temu organowi.
Na sprzeciw ten powinna przysługiwać możliwość wniesienia środka odwoławczego do sądu.
15.
SE nie może dokonać przeniesienia statutowej siedziby, jeżeli wszczęto przeciwko niej postępowanie w sprawie o rozwiązanie, likwidację, niewypłacalność lub tymczasowe wstrzymanie płatności lub inne podobne postępowanie.
16.
W odniesieniu do dowolnej wierzytelności powstałej przed przeniesieniem statutowej siedziby do innego Państwa Członkowskiego, zgodnie z ust. 10, SE będzie uznana jako mająca statutową siedzibę w tym Państwie Członkowskim, w którym ta siedziba SE została zarejestrowana przed przeniesieniem, nawet jeśli postępowanie przeciwko SE zostało wszczęte po jego dokonaniu.
Artykuł 9
1.
SE działa w oparciu o:
a) przepisy niniejszego rozporządzenia;
b) w przypadku gdy jest to wyraźnie określone w niniejszym rozporządzeniu, przepisy swojego statutu;
lub
c) w sprawach nieuregulowanych niniejszym rozporządzeniem lub, w przypadku gdy są one uregulowane w nim jedynie częściowo, w zakresie pozostawionym poza niniejszym rozporządzeniem:
i) przepisy prawa przyjęte przez Państwa Członkowskie w celu wprowadzenia w życie specjalnych środków wspólnotowych dotyczących konkretnie SE,
ii) przepisy prawa Państw Członkowskich, które miałyby zastosowanie do spółek akcyjnych, utworzonych zgodnie z prawem Państwa Członkowskiego, w którym SE ma swoją statutową siedzibę,
iii) przepisy swojego statutu, w taki sam sposób jak spółki akcyjne, utworzone zgodnie z prawem Państwa Członkowskiego, w którym SE ma swoją statutową siedzibę.
2.
Przepisy prawa ustanowione przez Państwa Członkowskie dotyczące konkretnie SE muszą być zgodne z odpowiednimi dyrektywami, które stosuje się do spółek akcyjnych wymienionych w załączniku I.
3.
Jeżeli charakter działalności prowadzonej przez SE uregulowany jest przepisami szczególnymi prawa krajowego, to przepisy te stosuje się w całości do SE.
Artykuł 10
Z zastrzeżeniem przepisów niniejszego rozporządzenia, SE traktuje się w każdym Państwie Członkowskim tak, jak spółkę akcyjną, utworzoną zgodnie z prawem Państwa Członkowskiego, w którym ma ona swoją statutową siedzibę.
Artykuł 11
1.
Przed lub po firmie SE musi być dodany skrót SE.
2.
Wyłącznie SE może dodać do swojej firmy skrót SE.
3.
Jednakże spółki oraz inne osoby prawne zarejestrowane w Państwie Członkowskim przed datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, których firmy zawierają skrót SE, nie są zobowiązane do ich zmiany.
Artykuł 12
1.
Każdą SE rejestruje się w rejestrze Państwa Członkowskiego, w którym ma swoją statutową siedzibę, określonym przez prawo tego Państwa Członkowskiego zgodnie z art. 3 pierwszej dyrektywy Rady 68/151/EWG z dnia 9 marca 1968 r. w sprawie koordynacji gwarancji, jakie są wymagane w Państwach Członkowskich od spółek w rozumieniu art. 58 akapit drugi Traktatu, w celu uzyskania ich równoważności w całej Wspólnocie, dla zapewnienia ochrony interesów zarówno wspólników jak i osób trzecich [6].
2.
SE może zostać zarejestrowana dopiero wtedy, gdy został zawarty układ w sprawie uzgodnień dotyczących uczestnictwa pracowników, zgodnie z art. 4 dyrektywy 2001/86/WE, gdy decyzja przewidziana w art. 3 ust. 6 tej dyrektywy została podjęta, albo jeżeli zgodnie z art. 5 dyrektywy, okres przeznaczony na negocjacje dobiegł końca, a nie został zawarty układ.
3.
Warunkiem zarejestrowania SE w Państwie Członkowskim, które skorzystało z możliwości określonej w art. 7 ust. 3 dyrektywy 2001/86/WE, jest uprzednie zawarcie układu zgodnie z art. 4 dyrektywy, dotyczącego uzgodnień w sprawie uczestnictwa pracowników, obejmującego ich partycypację, lub stwierdzenie, że do chwili rejestracji w żadnej ze spółek nie obowiązywały przepisy o partycypacji pracowników.
4.
Statut SE nie może być sprzeczny z uzgodnieniami dotyczącymi uczestnictwa pracowników określonymi w ten sposób.
W przypadku, gdy nowe uzgodnienia, ustalone na podstawie dyrektywy 2001/86/WE są rozbieżne z istniejącym statutem, musi on zostać w odpowiednim zakresie zmieniony.
W takim przypadku, Państwo Członkowskie może przewidzieć, że organ zarządzający lub administracyjny SE będzie uprawniony do wprowadzenia zmian w Statucie bez podejmowania dodatkowej uchwały walnego zgromadzenia.
Artykuł 13
Dokumenty i szczegółowe informacje dotyczące SE, które muszą zostać opublikowane na podstawie niniejszego rozporządzenia, publikuje się w sposób określony przez prawo Państwa Członkowskiego, w którym SE ma swoją statutową siedzibę, zgodnie z dyrektywą 68/151/EWG.
Artykuł 14
1.
Rejestracja SE i jej wykreślenie z rejestru ogłasza się w celach informacyjnych w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich,po opublikowaniu, zgodnie z art. 13.
Ogłoszenie to powinno zawierać firmę SE, numer, datę i miejsce rejestracji SE, datę i miejsce opublikowania oraz tytuł publikacji, jak również statutową siedzibę SE i sektor jej działalności.
2.
W przypadku, gdy statutowa siedziba SE zostanie przeniesiona zgodnie z art. 8, ogłoszenie powinno zawierać informacje, określone w ust. 1, wraz z tymi, które dotyczą nowej rejestracji.
3.
Szczegółowe informacje, określone w ust. 1 muszą zostać przekazane do Urzędu Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich w ciągu jednego miesiąca od opublikowania zgodnego z art. 13.
TYTUŁ II
POWSTANIE SE
Sekcja 1
Przepisy ogólne
Artykuł 15
1.
Z zastrzeżeniem przepisów niniejszego rozporządzenia, powstanie SE jest uregulowane przez prawo, które stosuje się do spółek akcyjnych w Państwie Członkowskim, w którym SE ma swoją statutową siedzibę.
2.
Rejestracja SE musi zostać opublikowana zgodnie z art. 13.
Artykuł 16
1.
SE nabywa osobowość prawną w dniu, w którym zostaje zarejestrowana w rejestrze określonym w art. 12.
2.
Jeżeli przed zarejestrowaniem SE, w jej imieniu dokonano jakichkolwiek czynności prawnych zgodnie z art. 12, a SE nie przejmuje zobowiązań, wynikających z tych czynności już po zarejestrowaniu, to osoby fizyczne, spółki lub inne osoby prawne, które dokonały tych czynności, odpowiadają z tego tytułu solidarnie i bez ograniczeń, jeżeli nie zawarto porozumień przewidujących co innego.
Sekcja 2
Powstanie przez łączenie się spółek
Artykuł 17
1.
SE może powstać przez łączenie się spółek zgodnie z art. 2 ust. 1.
2.
Łączenie się spółek może zostać przeprowadzone zgodnie z:
a) procedurą dotyczącą łączenia się spółek przez przejęcie, ustanowioną w art. 3 ust. 1 trzeciej dyrektywy Rady 78/855/EWG [7] lub
b) procedurą dotyczącą łączenia się spółek przez zawiązanie nowej spółki, ustanowioną w art. 4 ust. 1 wymienionej dyrektywy.
W przypadku łączenia się spółek przez przejęcie, spółka przejmująca przyjmuje formę SE.
W przypadku łączenia się spółek przez zawiązanie nowej spółki, SE będzie nowo powstałą spółką.
Artykuł 18
W sprawach nieuregulowanych w niniejszej sekcji lub, w przypadku gdy jest to uregulowane częściowo w niniejszej sekcji, każda spółka uczestnicząca w powstaniu SE przez łączenie się spółek podlega przepisom właściwego dla siebie prawa Państwa Członkowskiego, stosowanego do łączenia się spółek akcyjnych zgodnie z dyrektywą 78/855/EWG.
Artykuł 19
Prawo Państwa Członkowskiego może stanowić, że spółka podlegająca prawu Państwa Członkowskiego nie może uczestniczyć w tworzeniu SE przez łączenie się spółek, jeżeli jakikolwiek właściwy organ tego Państwa Członkowskiego sprzeciwi się temu przed wydaniem zaświadczenia określonego w art. 25 ust. 2.
Sprzeciw może być uzasadniony wyłącznie interesem publicznym.
Na sprzeciw powinna przysługiwać możliwość wniesienia środka odwoławczego do sądu.
Artykuł 20
1.
Organy zarządzające lub administracyjne łączących się spółek opracowują plan połączenia.
Plan połączenia zawiera następujące informacje:
a) firmę i statutową siedzibę każdej z łączących się spółek, jak również proponowaną firmę i statutową siedzibę SE;
b) stosunek wymiany akcji i wysokość rekompensat;
c) warunki przyznania akcji SE;
d) termin, od którego akcje posiadane przez SE uprawniają do uczestnictwa w zyskach oraz wszelkie warunki szczególne wpływające na to prawo;
e) termin, od którego działania łączących się spółek, będą traktowane dla celów rachunkowych jako transakcje podejmowane na rachunek SE;
f) prawa, które zostały przyznane przez SE wspólnikom szczególnie uprawnionym spółek uczestniczących w powstaniu oraz posiadaczom papierów wartościowych innych niż akcje, lub proponowane działania ich dotyczące;
g) wszelkie korzyści szczególne, przyznawane biegłym, którzy badają plan połączenia lub członkom organów administracyjnych, zarządzających, nadzorczych lub kontrolnych łączących się spółek;
h) Statut SE;
i) informacje na temat procedur, według których zgodnie z dyrektywą 2001/86/WE zostały zawarte układy o uczestnictwie pracowników.
2.
Spółki łączące się mogą zawrzeć w planie połączenia dodatkowe informacje.
Artykuł 21
W przypadku każdej z łączących się spółek i z zastrzeżeniem wymagań dodatkowych przyjętych przez Państwo Członkowskie, którego prawu podlega dana spółka, muszą zostać opublikowane w dzienniku urzędowym Państwa Członkowskiego następujące informacje:
a) forma prawna, firma i statutowa siedziba każdej z łączących się spółek;
b) rejestr, w którym zostały złożone dokumenty, określone w art. 3 ust. 2 dyrektywy 68/151/EWG dla każdej z łączących się spółek, oraz numer wpisu do tego rejestru;
c) wskazanie warunków działań podjętych zgodnie z art. 24, dotyczących wykonywania praw wierzycieli danej spółki oraz adresu, pod którym można bezpłatnie uzyskać pełne informacje na temat tych warunków;
d) wskazanie warunków działań podjętych zgodnie z art. 24, w celu wykonania uprawnień przysługującym akcjonariuszom mniejszościowym danej spółki oraz adresu, pod którym można bezpłatnie uzyskać pełną informację na temat tych warunków;
e) proponowaną firmę i statutową siedzibę SE.
Artykuł 22
Zamiast biegłych działających na rachunek każdej z łączących się spółek, na wspólny wniosek łączących się spółek, może zgodnie z art. 10 dyrektywy 78/855/EWG, zostać wyznaczony jeden lub wielu biegłych przez sąd rejestrowy lub organ administracyjny Państwa Członkowskiego, którego prawu podlega jedna z łączących się spółek albo przyszła SE, w celu poddania analizie planu połączenia i sporządzenia szczegółowej opinii dla wszystkich akcjonariuszy.
Biegli mają prawo zażądać od każdej z łączących się spółek wszelkich informacji, jakie uważają oni za niezbędne do wypełnienia swoich funkcji.
Artykuł 23
1.
Plan połączenia się musi zostać zatwierdzony przez walne zgromadzenie każdej z łączących się spółek.
2.
Decyzję dotyczącą uczestnictwa pracowników w SE podejmuje się zgodnie z dyrektywą 2001/86/WE.
Walne zgromadzenie każdej z łączących się spółek może zastrzec, że rejestracja SE jest uzależniona od wyraźnego zatwierdzenia zawartego układu przez walne zgromadzenie.
Artykuł 24
1.
Prawo Państwa Członkowskiego, któremu podlega każda z łączących się spółek stosuje się tak, jak w przypadku łączenia się spółek akcyjnych, uwzględniając międzynarodowy charakter łączenia się spółek, w odniesieniu do ochrony interesów:
a) wierzycieli łączących się spółek;
b) posiadaczy obligacji łączących się spółek;
c) posiadaczy papierów wartościowych innych niż akcje, które są szczególnie uprawnione w stosunku do łączących się spółek.
2.
Każde Państwo Członkowskie może w stosunku do łączących się spółek, które podlegają jego prawu, przyjąć przepisy w celu zapewnienia odpowiedniej ochrony akcjonariuszy, którzy wyrazili sprzeciw wobec łączenia się spółek.
Artykuł 25
1.
Zgodność łączenia się spółek z prawem podlega kontroli w zakresie tej części procedury, dotyczącej każdej z łączących się spółek, z zastosowaniem prawa o łączeniu się spółek akcyjnych tego Państwa Członkowskiego, któremu podlega dana spółka.
2.
W każdym z zainteresowanych Państw Członkowskich sąd, notariusz lub inny właściwy organ wydaje zaświadczenie ostatecznie potwierdzające wykonanie wszystkich czynności prawnych i formalności, wymaganych przed przeprowadzeniem łączenia się spółek.
3.
Jeżeli prawo Państwa Członkowskiego, któremu podlega łącząca się spółka, przewiduje procedurę kontroli i zmian w odniesieniu do stosunku wymiany akcji, lub procedurę odszkodowania dla akcjonariuszy mniejszościowych, bez wstrzymywania rejestracji łączenia się spółek, to procedury te stosuje się tylko w przypadku gdy pozostałe łączące się spółki, znajdujące się w Państwach Członkowskich, których prawo nie określa takiej procedury, wyraźnie zaakceptują, przy przyjmowaniu planu połączenia zgodnie z art. 23 ust. 1, możliwość akcjonariuszy tej łączącej się spółki do odwołania się od takich procedur.
W takich przypadkach sąd, notariusz lub inny właściwy organ może wydać zaświadczenie, określone w ust. 2, nawet jeżeli taka procedura została już wszczęta.
Zaświadczenie musi jednakże określać, że procedura taka została wszczęta.
Decyzja wydana w tym postępowaniu jest wiążąca dla spółki przejmującej i jej akcjonariuszy.
Artykuł 26
1.
Zgodność z prawem łączenia się spółek podlega kontroli, w zakresie części procedury, która dotyczy przeprowadzania łączenia się spółek i powstania SE, wykonywanej przez sąd, notariusza lub inny organ Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się proponowana statutowa siedziba SE, właściwych do badania tej zgodności z prawem łączenia się spółek akcyjnych.
2.
W tym celu, każda z łączących się spółek, w ciągu sześciu miesięcy od czasu jego wydania, przedkłada właściwemu organowi zaświadczenie wymienione w art. 25 ust. 2, wraz z egzemplarzem planu połączenia, zatwierdzonym przez spółkę.
3.
Organ określony w ust. 1 kontroluje w szczególności, czy łączące się spółki zaakceptowały plan połączenia w takim samym brzmieniu, oraz czy uzgodnienia, dotyczące uczestnictwa pracowników zostały zawarte zgodnie z dyrektywą 2001/86/WE.
4.
Urząd ten kontroluje również, czy SE została utworzona zgodnie z wymaganiami prawa Państwa Członkowskiego, w którym ma swoją siedzibę, określoną zgodnie z art. 15.
Artykuł 27
1.
Łączenie się spółek i jednoczesne powstanie SE jest skuteczne od daty zarejestrowania SE zgodnie z art. 12.
2.
SE nie może zostać zarejestrowana przed zakończeniem czynności określonych w art. 25 i 26.
Artykuł 28
W przypadku każdej z łączących się spółek, przeprowadzenie połączenia zostaje opublikowane, tak jak przewiduje to prawo Państwa Członkowskiego zgodnie z dyrektywą 68/151/EWG.
Artykuł 29
1.
Łączenie się spółek przeprowadzone zgodnie z art. 17 ust. 2 lit. a) wywołuje następujące konsekwencje ipso iurei równocześnie:
a) wszystkie aktywa i pasywa każdej ze spółek przejmowanych są przeniesione na spółkę przejmującą;
b) akcjonariusze spółki przejmowanej stają się akcjonariuszami spółki przejmującej;
c) spółka przejmowana przestaje istnieć;
d) spółka przejmująca przyjmuje formę SE.
2.
Łączenie się spółek przeprowadzone w sposób określony w art. 17 ust. 2 lit. b) wywołuje następujące konsekwencje ipso iure i równocześnie:
a) wszystkie aktywa i pasywa łączących się spółek przechodzą na SE;
b) akcjonariusze łączących się spółek stają się akcjonariuszami SE;
c) łączące się spółki przestają istnieć.
3.
Jeżeli, w przypadku łączenia spółek akcyjnych prawo Państwa Członkowskiego wymaga dopełnienia szczególnych formalności przed przeniesieniem aktywów, praw i zobowiązań łączących się spółek wobec osób trzecich to formalności te nadal obowiązują i muszą zostać dopełnione przez łączące się spółki lub przez SE po jej zarejestrowaniu.
4.
Istniejące w dniu rejestracji SE prawa i obowiązki spółek uczestniczących w połączeniu, dotyczące warunków zatrudnienia, wynikających z prawa krajowego, praktyk i indywidualnych umów o pracę lub stosunków pracy, zostaną przeniesione na SE w momencie jej zarejestrowania.
Artykuł 30
Połączenie określone w art. 2 ust. 1 nie może zostać uznane za nieważne po zarejestrowaniu SE.
Brak kontroli zgodności z prawem łączenia się spółek według art. 25 i 26 może stanowić jeden z powodów rozwiązania SE.
Artykuł 31
1. W przypadku, gdy łączenie się spółek w rozumieniu art. 17 ust. 2 lit. a) jest przeprowadzane przez spółkę, która posiada wszystkie akcje i inne papiery wartościowe, dające prawo głosowania na walnych zgromadzeniach innej spółki, to art. 20 ust. 1 lit. b), c) i d), art. 29 ust. 1 lit. b) i art. 22 nie stosuje się. Jednakże stosuje się prawo krajowe, któremu podlega każda z łączących się spółek oraz które określa zasady łączenia się spółek akcyjnych zgodnie z art. 24 dyrektywy 78/855/EWG.
2.
W przypadku, gdy łączenie przez przejęcie przeprowadzane jest przez spółkę, która posiada akcje o łącznej wartości nominalnej nie mniejszej niż 90 % kapitału zakładowego, lecz nieobejmujące wszystkich akcji i innych papierów wartościowych dających prawo głosowania na walnych zgromadzeniach innych spółek, to sprawozdania organów zarządzających i administracyjnych, sprawozdania jednego lub kilku niezależnych biegłych oraz dokumenty niezbędne do przeprowadzenia kontroli wymagane są tylko do takiego stopnia, jak przewiduje to prawo krajowe, któremu podlega spółka przejmująca albo spółka przejmowana.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą uznać, że niniejszy ustęp może stosować się w przypadku gdy spółka posiada akcje dające 90 % lub więcej, ale nie całość praw do głosowania.
Sekcja 3
Powstanie grupy kapitałowej SE
Artykuł 32
1.
Grupa kapitałowa SE może powstać zgodnie z art. 2 ust. 2.
Spółki wspierające powstanie grupy kapitałowej SE zgodnie z art. 2 ust. 2 istnieją nadal.
2.
Organy zarządzające lub administracyjne spółek, które chcą doprowadzić do powstania grupy kapitałowej SE opracowują jednobrzmiący plan powstania grupy kapitałowej SE.
Plan ten musi zawierać sprawozdanie wyjaśniające i uzasadniające aspekty prawne i ekonomiczne powstania spółki oraz przedstawiające konsekwencje dla akcjonariuszy i pracowników, wynikające z przyjęcia grupy kapitałowej SE jako formy spółki.
Plan powstania określa również szczegółowe dane przewidziane w art. 20 ust. 1 lit. a), b), c), f), g), h) i i) oraz ustala minimalną stopę procentową akcji lub innych udziałów dla przedsięwzięcia, które akcjonariusze muszą wnieść w celu utworzenia grupy kapitałowej SE.
Ta stopa procentowa musi wynosić więcej niż 50 % stałych praw do głosowania przyznanych przez akcje.
3.
W przypadku każdej ze spółek uczestniczących w powstaniu grupy kapitałowej, plan powstania grupy kapitałowej SE musi zostać opublikowany, według procedury określonej przez prawo każdego z Państw Członkowskich zgodnie z art. 3 dyrektywy 68/151/EWG, przynajmniej na miesiąc przed terminem walnego zgromadzenia, które o tym zadecyduje.
4.
Jeden lub więcej niezależnych biegłych ze spółek uczestniczących w powstaniu grupy kapitałowej SE wyznaczonych lub zatwierdzonych przez sąd lub organ administracyjny w Państwie Członkowskim, któremu podlega każda ze spółek zgodnie z przepisami prawa krajowego, przyjętymi w wykonaniu dyrektywy 78/855/EWG, bada plan powstania opracowany zgodnie z ust. 2 i sporządza pisemną opinię dla akcjonariuszy każdej ze spółek.
W drodze porozumienia między spółkami uczestniczącymi w powstaniu grupy kapitałowej SE, może zostać sporządzona jedna wspólna opinia dla akcjonariuszy wszystkich spółek przez jednego lub kilku niezależnych biegłych, wyznaczonych lub zatwierdzonych przez sąd lub organ administracyjny w Państwie Członkowskim, któremu podlega jedna ze spółek uczestniczących w powstaniu lub planowana SE, zgodnie z prawem krajowym, przyjętym w wykonaniu dyrektywy 78/855/EWG.
5.
Opinia biegłego musi wskazywać szczególne trudności, związane z wyceną udziałów lub akcji spółki oraz wyjaśniać, czy proponowany stosunek wymiany akcji lub udziałów został ustalony należycie, jak również wskazać metody użyte dla określenia stosunku wymiennego i czy metody te są odpowiednie w danym przypadku.
6.
Walne zgromadzenie każdej ze spółek uczestniczących w powstaniu musi zatwierdzić plan powstania grupy kapitałowej SE.
Uczestnictwo pracowników w grupie kapitałowej SE ustala się zgodnie z dyrektywą 2001/86/WE.
Walne zgromadzenia każdej ze spółek uczestniczących w powstaniu może zastrzec sobie prawo do uwarunkowania rejestracji grupy kapitałowej od wyraźnej akceptacji przyjętych uzgodnień.
7.
Przepisy niniejszego artykułu stosuje się mutatis mutandis w odniesieniu do spółek z ograniczoną odpowiedzialnością.
Artykuł 33
1.
Wspólnicy spółek uczestniczących w powstaniu grupy kapitałowej SE dysponują okresem trzech miesięcy, w trakcie którego muszą poinformować spółki, czy zamierzają wnieść swoje udziały przy powstaniu grupy kapitałowej SE.
Okres ten rozpoczyna się w dniu, w którym zgodnie z art. 32 plan powstania grupy kapitałowej SE został ostatecznie ustalony.
2.
Grupa kapitałowa SE powstaje tylko wówczas, jeżeli w terminie określonym w ust. 1, wspólnicy spółek uczestniczących w powstaniu wnieśli minimalną stopę procentową do każdej ze spółek, zgodnie z planem powstania grupy kapitałowej SE oraz jeżeli wszystkie pozostałe warunki zostaną spełnione.
3.
Jeżeli wszystkie warunki powstania grupy kapitałowej SE spełniono zgodnie z ust. 2, to każda spółka uczestniczących w powstaniu musi opublikować ten fakt, w sposób określony przez prawo krajowe, któremu podlega każda ze spółek, przyjęte w wykonaniu art. 3 dyrektywy 68/151/EWG.
Wspólnicy spółek uczestniczących w powstaniu, którzy w terminie określonym w ust. 1 nie określili, czy zamierzają udostępnić swoje akcje do celów powstania grupy kapitałowej SE będą dysponowali kolejnym miesiącem, aby to uczynić.
4.
Wspólnicy, którzy wnoszą swoje papiery wartościowe do nowo powstałej SE otrzymają akcje grupy kapitałowej SE.
5.
Grupa kapitałowa SE może nie zostać zarejestrowana zanim nie zostanie udowodnione, że czynności określone w art. 32 zostały wypełnione oraz, że warunki określone w ust. 2 zostały spełnione.
Artykuł 34
Państwo Członkowskie może w przypadku spółek uczestniczących w powstaniu grupy kapitałowej SE przyjąć przepisy w celu zapewnienia ochrony wspólnikom mniejszościowym, którzy wyrażają sprzeciw wobec powstania, wierzycielom i pracownikom.
Sekcja 4
Powstanie spółki zależnej SE
Artykuł 35
SE może powstać zgodnie z art. 2 ust. 3.
Artykuł 36
Spółki i inne osoby prawne, uczestniczące w powstaniu spółki zależnej, podlegają przepisom określającym ich udział w tym powstaniu zgodnie z prawem krajowym.
Sekcja 5
Przekształcenie istniejącej spółki akcyjnej w SE
Artykuł 37
1.
SE może powstać zgodnie z art. 2 ust. 4.
2.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 12 przekształcenie spółki akcyjnej w SE nie skutkuje rozwiązaniem spółki, ani z utworzeniem nowej osoby prawnej.
3.
Statutowa siedziba spółki nie może z powodu przekształcenia zostać przeniesiona z jednego Państwa Członkowskiego do drugiego niezgodnie z art. 8.
4.
Organ zarządzający lub administracyjny danej spółki sporządza plan przekształcenia oraz sprawozdanie wyjaśniające i uzasadniające aspekty prawne i ekonomiczne przekształcenia oraz wskazujące na konsekwencje przyjęcia formy SE dla akcjonariuszy i pracowników.
5.
Plan przekształcenia musi zostać opublikowany według procedury określonej przez prawo każdego z Państw Członkowskich zgodnie z art. 3 dyrektywy 68/151/EWG przynajmniej jeden miesiąc przed walnym zgromadzeniem, zwołanym w celu podjęcia uchwały o przekształceniu spółki.
6.
Przed walnym zgromadzeniem, określonym w ust. 7, jeden lub kilku biegłych wyznaczonych lub zatwierdzonych, zgodnie z przepisami prawa krajowego przyjętymi w wykonaniu art. 10 dyrektywy 78/855/EWG, przez sąd lub organ administracyjny w Państwie Członkowskim, któremu podlega spółka akcyjna przekształcana w SE, muszą zaświadczać zgodnie z dyrektywą 77/91/EWG [8]mutatis mutandis, że aktywa netto spółki są przynajmniej równe jej kapitałowi powiększonemu o rezerwy, które nie mogą zostać podzielone zgodnie z ustawą lub Statutem.
7.
Walne zgromadzenie danej spółki zatwierdza plan przekształcenia wraz ze Statutem SE.
Uchwała walnego zgromadzenia przyjmowana jest zgodnie z przepisami prawa krajowego, przyjętego w wykonaniu art. 7 dyrektywy 78/855/EWG.
8.
Państwa Członkowskie mogą uwarunkować przekształcenie, w którym jest przewidziana partycypacja pracowników od zatwierdzenia w głosowaniu kwalifikowaną większością lub jednomyślnie tego przekształcenia.
9.
Obowiązujące w dniu rejestracji prawa i obowiązki spółki przekształconej, dotyczące warunków zatrudnienia wynikających z prawa krajowego, praktyk i poszczególnych umów o pracę lub stosunków pracy, zostaną wraz z rejestracją SE przeniesione na tę spółkę.
TYTUŁ III
STRUKTURA SE
Artykuł 38
Na warunkach określonych przez niniejsze rozporządzenie w SE działają:
a) walne zgromadzenie akcjonariuszy oraz
b) organ nadzorczy i zarządzający (system dualistyczny) lub organ administracyjny (system monistyczny), w zależności od formy przyjętej w Statucie.
Sekcja 1
System dualistyczny
Artykuł 39
1.
Organ zarządzający prowadzi sprawy SE na własną odpowiedzialność.
Państwo Członkowskie może postanowić, że jeden lub wielu przedstawicieli prowadzi działania bieżące związane z zarządzaniem, na tych samych warunkach, jakie są przewidziane w spółkach akcyjnych mających statutową siedzibę na terytorium danego Państwa Członkowskiego.
2.
Członek lub członkowie organu zarządzającego są powoływani i odwoływani z funkcji przez organ nadzorczy.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą wymagać lub zezwolić, by ustanowić w Statucie, że członek lub członkowie organu zarządzającego są powoływani i odwoływani z funkcji przez walne zgromadzenie, na tych samych warunkach, które są przewidziane w spółkach akcyjnych mających statutową siedzibę na terytorium danego Państwa Członkowskiego.
3.
Żadna osoba nie może być jednocześnie członkiem organu zarządzającego i nadzorczego tej samej SE.
Jednakże organ nadzorczy może przesunąć jednego ze swych członków do wykonywania obowiązków jako członek organu zarządzającego w przypadku wolnego miejsca pracy.
W trakcie tego okresu funkcje tej osoby jako członka organu nadzorczego są zawieszone.
Państwo Członkowskie może przewidzieć tutaj ograniczenie czasowe.
4.
Liczba członków organu zarządzającego lub zasady określające ją ustanawia się przez Statut SE.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą ustalić liczbę maksymalną i minimalną.
5.
W przypadku, gdy nie ma w prawie danego Państwa Członkowskiego przepisów dotyczących systemu dualistycznego w odniesieniu do spółki akcyjnej, mającej statutową siedzibę na terytorium danego Państwa Członkowskiego, Państwo to może przyjąć odpowiednie środki, w odniesieniu do SE.
Artykuł 40
1.
Organ nadzorczy sprawuje nadzór nad prowadzeniem spraw SE przez organ zarządzający.
Organ ten nie jest uprawniony do samodzielnego prowadzenia spraw SE.
2.
Członkowie organu nadzorczego powoływani są przez walne zgromadzenie.
Jednakże członkowie pierwszego organu nadzorczego mogą być powołani przez Statut.
Ten przepis stosuje się bez uszczerbku dla przepisów art. 47 ust. 4 oraz zawartych układów dotyczących partycypacji pracowników, ustalonych na podstawie dyrektywy 2001/86/WE.
3.
Liczba członków organu nadzorczego lub zasady, określające tę liczbę, ustanawia Statut.
Jednakże Państwo Członkowskie może określić liczbę członków organu nadzorczego SE, której siedziba znajduje się na jego terytorium lub też wskazać liczbę minimalną i/lub maksymalną.
Artykuł 41
1.
Organ zarządzający zawiadamia organ nadzorczy przynajmniej raz na trzy miesiące, o prowadzeniu spraw SE i przewidywanego rozwoju działalności SE.
2.
W uzupełnieniu regularnych informacji określonych w ust. 1, organ zarządzający zobowiązany jest do niezwłocznego informowania organu nadzorczego o wszelkich sprawach, które mogą mieć istotny wpływ na funkcjonowanie SE.
3.
Organ nadzorczy może zażądać od organu zarządzającego wszelkiego rodzaju informacji, jakie mogą być niezbędne do sprawowania nadzoru zgodnie z art. 40 ust. 1.
Państwo Członkowskie może ustalić, że każdy z członków organu nadzorczego ma prawo skorzystać z tej kompetencji.
4.
Organ nadzorczy może podjąć lub zlecić podjęcie wszelkich form dochodzeń niezbędnych do wykonywania jego obowiązków.
5.
Każdy z członków organu zarządzającego ma prawo zbadać wszelkie informacje, jakie zostają przekazane temu organowi.
Artykuł 42
Organ nadzorczy wybiera przewodniczącego spośród swoich członków.
Jeśli połowa członków organu nadzorczego powoływana jest przez pracowników, to tylko jeden człowiek powołany przez walne zgromadzenie akcjonariuszy może być wybrany na przewodniczącego.
Sekcja 2
System monistyczny
Artykuł 43
1.
Organ administracyjny prowadzi sprawy SE.
Państwo Członkowskie może przewidzieć, że jeden lub wielu przedstawicieli prowadzi bieżące sprawy związane z zarządzaniem na własną odpowiedzialność, na tych samych warunkach, jakie są przewidziane w spółkach akcyjnych, mających statutową siedzibę na terenie danego Państwa Członkowskiego.
2.
Liczba członków organu administracyjnego i zasady ją określające ustanawiane są Statucie SE.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą ustalić minimalną oraz, gdzie jest to niezbędne, maksymalną liczbę członków.
Jednakże organ administracyjny musi składać się z przynajmniej trzech członków, w przypadku gdy partycypacja pracowników regulowana jest zgodnie z dyrektywą 2001/86/WE.
3.
Członek lub członkowie organu administracyjnego powołani są przez walne zgromadzenie.
Jednakże członkowie pierwszego organu administracyjnego mogą być wskazani przez Statut.
Niniejsze przepisy stosuje się bez uszczerbku dla przepisów art. 47 ust. 4 i uzgodnień, dotyczących partycypacji pracowników, ustalonych na podstawie dyrektywy 2001/86/WE.
4.
W przypadku, gdy prawo danego Państwa Członkowskiego nie przewiduje żadnych uregulowań dotyczących systemu monistycznego w odniesieniu do spółek akcyjnych, mających statutowe siedziby na terytorium danego Państwa Członkowskiego, Państwo to może przyjąć właściwe środki w stosunku do SE.
Artykuł 44
1.
Organ administracyjny zbiera się w terminach ustanowionych w Statucie. Jednakże zbiera się przynajmniej raz na trzy miesiące, aby omówić postęp i przewidywany rozwój działalności SE.
2.
Każdy z członków organu administracyjnego ma prawo zapoznać się z wszelkimi informacjami przekazanymi organowi administracyjnemu.
Artykuł 45
Organ administracyjny wybiera spośród swoich członków przewodniczącego.
Jeżeli połowa członków tego organu powołana jest przez pracowników, to tylko jeden członek powołany przez walne zgromadzenie akcjonariuszy może być wybrany na przewodniczącego.
Sekcja 3
Przepisy wspólne dla systemu monistycznego i dualistycznego
Artykuł 46
1.
Członkowie organów spółki powoływani są na okres ustanowiony w Statucie, jednakże nieprzekraczający sześciu lat.
2.
Z zastrzeżeniem wszelkich ograniczeń ustanowionych w Statucie, członkowie mogą być powołani ponownie jeden raz lub więcej niż jeden raz, na okres ustalony zgodnie z ust. 1.
Artykuł 47
1.
Statut SE może ustanowić, że spółka lub inna osoba prawna może zostać członkiem jednego z jej organów, pod warunkiem, że prawo, które stosuje się do spółek akcyjnych w Państwie Członkowskim, w którym zarejestrowana jest SE, nie stanowi inaczej.
Wskazana spółka lub inna osoba prawna powołuje osobę fizyczną do wykonywania funkcji w danym organie.
2.
Żadna osoba nie może zostać członkiem organu SE ani przedstawicielem członka w rozumieniu ust. 1, jeżeli:
a) zgodnie z prawem Państwa Członkowskiego, w którym mieści się statutowa siedziba SE, nie może ona należeć do organów zarządzającego, nadzorczego i administracyjnego spółki akcyjnej, podległej prawu Państwa Członkowskiego, lub
b) wskutek orzeczenia sądowego lub decyzji administracyjnej, wydanych w Państwie Członkowskim, nie może ona należeć do organów zarządzającego, nadzorczego i administracyjnego spółki akcyjnej, podległej prawu Państwa Członkowskiego.
3.
Statut SE może, zgodnie z prawem, które stosuje się do spółek akcyjnych w Państwie Członkowskim, w którym mieści się siedziba SE, ustanowić specjalne warunki, jakie muszą spełniać członkowie reprezentujący akcjonariuszy.
4.
Niniejsze rozporządzenie nie narusza prawa krajowego zezwalającego, by akcjonariusze mniejszościowi lub inne osoby lub władze powoływały niektórych członków organów spółki.
Artykuł 48
1.
Statut SE musi wyszczególniać rodzaje spraw spółki, jakie wymagają udzielenia zgody organu nadzorczego dla organu zarządzającego w systemie dualistycznym, a w systemie monistycznym niezbędna jest wyraźna uchwała organu administracyjnego.
Państwo Członkowskie może jednakże przewidzieć, że w systemie dualistycznym organ nadzorczy sam może zdecydować, że niektóre rodzaje spraw wymagają jego zgody.
2.
Państwo Członkowskie może przewidzieć w odniesieniu do SE, mającej siedzibę na jego terytorium, rodzaje spraw, które muszą być określone w Statucie SE.
Artykuł 49
Członkowie organów SE są zobowiązani, nawet po ustąpieniu z urzędu, do nieujawniania jakichkolwiek posiadanych informacji dotyczących SE, których ujawnienie mogłoby zaszkodzić interesom spółki; z wyjątkiem sytuacji, kiedy ujawnienie jest wymagane lub dopuszczone przez przepisy prawa krajowego, stosowanego do spółek akcyjnych lub, kiedy jest to uzasadnione interesem publicznym.
Artykuł 50
1.
O ile Statut i niniejsze rozporządzenie nie stanowią inaczej, wewnętrzny regulamin określa kworum i podejmowanie decyzji przez organy SE:
a) kworum: przynajmniej połowa członków musi być obecna lub reprezentowana;
b) podejmowanie decyzji: większość członków musi być obecna lub reprezentowana.
2.
W przypadku, gdy w Statucie brak jest odpowiednich przepisów, przewodniczący właściwego organu ma głos rozstrzygający w przypadku równowagi głosów.
Jednakże Statut nie może stanowić inaczej, w przypadku gdy organ nadzorczy składa się w połowie z przedstawicieli pracowników.
3.
W przypadku, gdy jest przewidziana partycypacja pracowników zgodne z dyrektywą 2001/86/WE, to Państwo Członkowskie może ustalić, że kworum i podejmowanie decyzji organu nadzorczego, w drodze odstępstwa od przepisów określonych w ust. 1 i 2, podlega przepisom, stosowanym na tych samych warunkach do spółek akcyjnych, podległych prawu danego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 51
Członkowie organów zarządzających, nadzorczych lub administracyjnych SE odpowiadają, zgodnie z przepisami, które stosuje się do spółek akcyjnych w Państwie Członkowskim, w którym mieści się siedziba SE, za straty lub szkody poniesione przez SE na skutek niedotrzymania przez nich zobowiązań, wynikających z ich obowiązków wobec SE, ustanowionych przez Statut lub inne akty prawne.
Sekcja 4
Walne zgromadzenie
Artykuł 52
Walne zgromadzenie decyduje w sprawach, w których wyłączna właściwość zostaje przyznana mu przez:
a) niniejsze rozporządzenie lub
b) ustawodawstwo Państwa Członkowskiego, w którym mieści się statutowa siedziba SE, przyjęte w wykonaniu dyrektywy 2001/86/WE.
Ponadto walne zgromadzenie decyduje w sprawach, w których właściwość została przyznana walnemu zgromadzeniu spółek akcyjnych, podległych prawu Państwa Członkowskiego, w którym mieści się statutowa siedziba SE, albo na podstawie prawa Państwa Członkowskiego albo na podstawie Statutu SE zgodnego z tymi prawami.
Artykuł 53
Bez uszczerbku dla zasad ustanowionych w niniejszej sekcji, w odniesieniu do organizacji i przebiegu walnych zgromadzeń, jak również do procedury głosowania, obowiązują właściwe przepisy prawne, które stosuje się do spółek akcyjnych w Państwie Członkowskim, w którym mieści się statutowa siedziba SE.
Artykuł 54
1.
Walne zgromadzenie SE odbywa się co najmniej raz w roku kalendarzowym, w ciągu sześciu miesięcy po upływie każdego roku gospodarczego, chyba że prawo Państwa Członkowskiego, w którym mieści się statutowa siedziba SE, stosowane do spółek akcyjnych prowadzących ten sam rodzaj działalności co SE, przewiduje konieczność częstszego odbywania zgromadzeń.
Państwo Członkowskie może jednak przewidzieć, że pierwsze walne zgromadzenie może się odbyć w terminie do 18 miesięcy po powstaniu SE.
2.
Walne zgromadzenia mogą być zwoływane w dowolnym terminie przez organ zarządzający, administracyjny, nadzorczy lub jakikolwiek inny organ lub też organ właściwy, zgodnie z prawem krajowym, stosowanym do spółek akcyjnych Państwa Członkowskiego, w którym mieści się statutowa siedziba SE.
Artykuł 55
1.
Akcjonariusz lub akcjonariusze reprezentujący co najmniej 10 % kapitału zakładowego, mogą wystąpić z wnioskiem o zwołanie walnego zgromadzenia, jak również umieszczenie określonych spraw w porządku obrad walnego zgromadzenia; Statut albo ustawodawstwo krajowe mogą przyznać te uprawnienia akcjonariuszom reprezentującym mniej niż 10 % kapitału zakładowego na tych samych warunkach, które stosuje się do spółek akcyjnych.
2.
Wniosek o zwołanie walnego zgromadzenia musi zawierać punkty porządku obrad.
3.
Jeżeli po złożeniu wniosku określonego w ust. 1, walne zgromadzenie nie odbędzie się w wymaganym terminie, względnie nie później niż w terminie dwóch miesięcy od wystąpienia z wnioskiem, to sąd lub organ administracyjny posiadający właściwość miejscową w odniesieniu do statutowej siedziby SE, może zażądać zwołania walnego zgromadzenia w określonym terminie lub upoważnić akcjonariuszy, którzy złożyli wniosek lub ich przedstawicieli do zwołania walnego zgromadzenia.
Przepis niniejszy pozostaje bez uszczerbku dla przepisów prawa krajowego, które dopuszczają aby sami akcjonariusze zwoływali walne zgromadzenia.
Artykuł 56
Akcjonariusz lub akcjonariusze, którzy reprezentują co najmniej 10 % kapitału zakładowego SE, mogą wystąpić z wnioskiem, aby jeden lub kilka dodatkowych punktów zostało włączonych do porządku obrad walnego zgromadzenia.
Procedury i terminy, które stosuje się do takich wniosków, ustanawiane są przez prawo krajowe Państwa Członkowskiego, w którym mieści się statutowa siedziba SE, lub, w przypadku ich braku, przez Statut SE.
Powyższy stosunek może zostać zmniejszony przez Statut lub prawo Państwa Członkowskiego, w którym statutowa jest siedziba spółki na tych samych warunkach, jakie stosuje się do spółek z ograniczoną odpowiedzialnością.
Artykuł 57
Uchwały Walnego Zgromadzenia podejmowane są większością ważnie oddanych głosów, chyba że przepisy niniejszego rozporządzenia lub, w przypadku ich braku, przepisy prawa stosowanego do spółek akcyjnych Państwa Członkowskiego, w którym SE ma swoją statutową siedzibę, wymagają znaczącej większości.
Artykuł 58
Do oddanych głosów nie można zaliczyć głosów przypisanych akcjom, których posiadacze nie wzięli udziału w głosowaniu, wstrzymali się od oddania głosu lub zwrócili pustą lub uszkodzoną kartę do głosowania.
Artykuł 59
1.
Zmiany Statutu SE wymagają uchwały walnego zgromadzenia, podjętej większością głosów, która nie może wynosić mniej niż dwie trzecie głosów oddanych, chyba że prawo, które stosuje się do spółek akcyjnych w Państwie Członkowskim, w którym SE ma swoją statutową siedzibę, dopuszcza bardziej surowe warunki podjęcia uchwały.
2.
Każde Państwo Członkowskie może jednakże ustanowić, że zwykła większość głosów określona w ust. 1 wystarczy, o ile przynajmniej połowa subskrybowanego kapitału akcyjnego SE jest reprezentowana.
3.
Każda zmiana w Statucie SE musi zostać opublikowana zgodnie z art. 13.
Artykuł 60
1.
Jeżeli w SE istnieje wiele rodzajów akcji, to każda uchwała walnego zgromadzenia wymaga jeszcze oddzielnego głosowania w odniesieniu do każdego rodzaju akcji, których szczególne prawa mogą zostać naruszone przez tę uchwałę.
2.
W przypadku, gdy uchwała walnego zgromadzenia wymaga większości głosów określonych w art. 59 ust. 1 lub 2, większość ta wymagana jest również do oddzielnego głosowania w odniesieniu do każdego rodzaju akcji, których szczególne prawa mogą być naruszone przez tę uchwałę.
TYTUŁ IV
SPRAWOZDANIAE FINANSOWE I SKONSOLIDOWANE SPRAWOZDANIE FINANSOWE
Artykuł 61
Z zastrzeżeniem art. 62, SE podlega przepisom, które stosuje się do spółek akcyjnych według prawa Państwa Członkowskiego, w którym SE ma statutową siedzibę, dotyczącym sporządzania sprawozdań finansowych oraz, gdzie jest to właściwe, sprawozdań skonsolidowanych, sprawozdań finansowych włącznie z towarzyszącym im sprawozdaniom z działalności jednostki kontroli i opublikowania sprawozdań.
Artykuł 62
1.
Jeżeli SE, jest instytucją kredytową lub finansową to podlega ona, zgodnie z przepisami ustanowionymi przez prawo krajowe Państwa Członkowskiego, w którym SE ma swoją siedzibę, w wykonaniu dyrektywy 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. odnoszącej się do podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe [9] w kwestii rocznych sprawozdań finansowych oraz, gdzie jest to właściwe, sprawozdań skonsolidowanych, włącznie z towarzyszącym im sprawozdaniem rocznym oraz procedurą kontrolną i publikacją tych sprawozdań.
2.
Jeżeli SE jest przedsiębiorstwem ubezpieczeniowym to podlega ona, zgodnie z przepisami ustanowionymi przez prawo krajowe Państwa Członkowskiego, w którym mieści się siedziba SE, ustanowionymi w wykonaniu dyrektywy Rady 91/674/EWG z dnia 19 grudnia 1991 r. w sprawie rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych zakładów ubezpieczeń [10], w odniesieniu do opracowywania rocznych oraz, gdzie jest to stosowne, skonsolidowanych sprawozdań finansowych, włącznie z towarzyszącym im sprawozdaniem rocznym oraz procedurą kontrolną i publikacją tych sprawozdań.
TYTUŁ V
ROZWIĄZANIE, LIKWIDACJA, NIEWYPŁACALNOŚĆ I WSTRZYMANIE PŁATNOŚCI
Artykuł 63
W odniesieniu do rozwiązania, likwidacji, niewypłacalności, wstrzymania płatności i podobnych procedur, SE podlega przepisom prawa, które miałyby zastosowanie do spółek akcyjnych, które powstały zgodnie z prawem Państwa Członkowskiego, w którym mieści się siedziba SE; niniejsze stosuje się także w stosunku do przepisów dotyczących podejmowania uchwał przez walne zgromadzenie.
Artykuł 64
1.
W przypadku, gdy SE nie spełnia wymagań określonych w art. 7, Państwo Członkowskie, w którym mieści się statutowa siedziba SE, podejmuje właściwe działania w celu zobowiązania SE do zakończenia niezgodnego z prawem stanu w określonym terminie:
a) poprzez ponowne ustanowienie jej siedziby zarządu w Państwie Członkowskim, w którym mieści się jej statutowa siedziba lub
b) poprzez przeniesienie statutowej siedziby przy zastosowaniu procedury ustalonej w art. 8.
2.
Państwo Członkowskie, w którym mieści się statutowa siedziba SE, podejmuje niezbędne środki w celu zapewnienia, że SE, która nie zakończy niezgodnego z prawem stanu zgodnie z ust. 1, zostanie zlikwidowana.
3.
Państwo Członkowskie, w którym mieści się siedziba SE musi zapewnić możliwość wniesienia sądowego środka odwoławczego w odniesieniu do wszelkich stwierdzonych naruszeń art. 7.
Środki te będą miały skutek zawieszający procedur ustanowionych w ust. 1 i 2.
4.
W przypadku, gdy z inicjatywy organów lub innych zainteresowanych stron ustala się, że SE ma swoją siedzibę zarządu w Państwie Członkowskim z naruszeniem art. 7, organy tego Państwa Członkowskiego niezwłocznie zawiadamiają o tym Państwo Członkowskie, w którym SE ma swoją statutową siedzibę.
Artykuł 65
Bez uszczerbku dla przepisów prawa krajowego wymagającego dodatkowej publikacji, rozpoczęcie i zakończenie procedur rozwiązania, likwidacji, niewypłacalności, wstrzymanie płatności spółki oraz jakakolwiek decyzja o kontynuowaniu prowadzenia działalności musi zostać opublikowana zgodnie z art. 13.
Artykuł 66
1.
SE może zostać przekształcona w spółkę akcyjną, podlegającą prawu Państwa Członkowskiego, w którym ma ona swoją statutową siedzibę.
Uchwała dotycząca przekształcenia nie może zostać podjęta przed upływem dwóch lat od zarejestrowania SE lub przed zatwierdzeniem dwóch pierwszych sprawozdań finansowych na dzień kończący rok gospodarczy.
2.
Przekształcenie SE w spółkę akcyjną nie prowadzi do rozwiązania spółki, ani do powstania nowej osoby prawnej.
3.
Organ zarządzający lub administracyjny SE sporządza plan przekształcenia i sprawozdanie wyjaśniające i uzasadniające aspekty prawne i ekonomiczne przekształcenia oraz wskazujące na konsekwencje przyjęcia formy spółki akcyjnej dla akcjonariuszy i pracowników.
4.
Plan przekształcenia musi zostać opublikowany, zgodnie z procedurą, określoną przez prawo każdego z Państw Członkowskich, na podstawie art. 3 dyrektywy 68/151/EWG, przynajmniej na miesiąc przed walnym zgromadzeniem zwołanym w celu podjęcia uchwały w tej kwestii.
5.
Przed walnym zgromadzeniem, określonym w ust. 6, jeden lub kilku niezależnych biegłych wyznaczonych lub zatwierdzonych zgodnie z przepisami prawa krajowego, przyjętymi w wykonaniu art. 10 dyrektywy 78/855/EWG przez sąd lub organ administracyjny w Państwie Członkowskim, w których SE podlega przekształceniu w spółkę akcyjną, zaświadczają, że spółka ta dysponuje wartością majątkową na równi z jej kapitałem.
6.
Walne zgromadzenie SE zatwierdza plan przekształcenia wraz ze Statutem spółki akcyjnej.
Uchwałę walnego zgromadzenia podejmuje się zgodnie z przepisami prawa krajowego przyjętymi w wykonaniu art. 7 dyrektywy 78/855/EWG.
TYTUŁ VI
PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I UZUPEŁNIAJĄCE
Artykuł 67
1.
Jeżeli i tak długo, jak trzeci etap unii gospodarczej i walutowej (UGW) nie stosuje się do Państwa Członkowskiego, można stosować w odniesieniu do SE, mającej swoją statutową siedzibę na jego terytorium, te same przepisy, które dotyczą spółek akcyjnych, objętych tym ustawodawstwem w odniesieniu do sposobu wyrażania ich kapitału.
SE może, w każdym przypadku, wyrazić swój kapitał również w EUR.
W takich przypadkach kurs przeliczeniowy waluty krajowej na EUR to kurs ostatniego dnia miesiąca poprzedzającego miesiąc powstania SE.
2.
Jeżeli i tak długo, jak trzeci etap UGW nie stosuje się do Państwa Członkowskiego, w którym SE ma swoją statutową siedzibę, SE może jednak sporządzić i opublikować roczne sprawozdanie finansowe i, gdzie stosowne, skonsolidowane sprawozdanie finansowe w EUR.
Państwo Członkowskie może zażądać, aby roczne sprawozdanie finansowe i, gdzie właściwe, skonsolidowane sprawozdanie finansowe zostało sporządzone i opublikowane w walucie krajowej na tych samych warunkach jak te, ustanowione są dla spółek akcyjnych, podległych prawu tego Państwa Członkowskiego.
Nie przesądza to o dodatkowej możliwości przyznanej SE, związanej z opublikowaniem sprawozdania finansowego i, gdzie jest to właściwe, skonsolidowanego sprawozdania finansowego w EUR, zgodnie z dyrektywą Rady 90/604/EWG z dnia 8 listopada 1990 r., zmieniająca dyrektywę 78/660/EWG w sprawie rocznych sprawozdań finansowych i dyrektywę 83/349/EWG w sprawie skonsolidowanych sprawozdań finansowych w zakresie zwolnień dotyczących małych i średnich spółek oraz ogłaszania sprawozdań finansowych wyrażonych w ecu [11].
TYTUŁ VII
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 68
1.
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie właściwe przygotowania, aby nadać moc obowiązującą niniejszemu rozporządzeniu.
2.
Każde Państwo Członkowskie wyznacza właściwe organy w rozumieniu art. 8, 25, 26, 54, 55 i 64.
Następnie zawiadamia o tym Komisję i inne Państwa Członkowskie.
Artykuł 69
Najpóźniej pięć lat po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia, Komisja przedstawi Radzie i Parlamentowi Europejskiemu sprawozdanie dotyczące stosowania niniejszego rozporządzenia, jak również ewentualnych propozycji zmian, jeśli jest to właściwe.
Sprawozdanie w szczególności przeanalizuje właściwość:
a) dopuszczenia umiejscowienia siedziby zarządu i statutowej siedziby SE w różnych Państwach Członkowskich;
b) poszerzenia koncepcji łączenia się spółek w art. 17 ust. 2 w celu dopuszczenia również innych rodzajów łączenia się spółek, niż te określone w art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 1 dyrektywy 78/855/EWG;
c) ponownego przeanalizowania klauzuli właściwości miejscowej sądu art. 8 ust. 16 w świetle wszelkich przepisów, jakie mogły zostać włączone do Konwencji brukselskiej z 1968 r. lub jakichkolwiek dokumentów przyjętych przez Państwa Członkowskie lub Radę, zastępujących tę Konwencję;
d) dopuszczenia przepisów Statutu SE, przyjętych przez Państwo Członkowskie w wykonaniu upoważnień, przyznanych Państwom Członkowskim na podstawie niniejszego rozporządzenia lub na podstawie prawa, przyjętego w celu zapewnienia skutecznego stosowania niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do SE, które różni się od tych przepisów lub je uzupełnia, nawet jeśli nie byłyby one dopuszczone przez Statut spółki akcyjnej, mającej siedzibę w Państwie Członkowskim.
Artykuł 70
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 8 października 2004 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2162/2001
z dnia 7 listopada 2001 r.
zmieniające załączniki I, II i III do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1879/2001 [2], w szczególności jego art. 7 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2377/90 maksymalne limity pozostałości muszą być ustalane stopniowo dla wszystkich substancji farmakologicznie czynnych, które są stosowane we Wspólnocie w weterynaryjnych produktach leczniczych przeznaczonych do podawania zwierzętom służącym do produkcji żywności.
(2) Maksymalne limity pozostałości powinny być ustalane wyłącznie po zbadaniu w ramach Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych wszystkich istotnych informacji dotyczących bezpieczeństwa pozostałości danych substancji dla konsumenta środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego i wpływu pozostałości na przetwórstwo przemysłowe środków spożywczych.
(3) Przy ustalaniu maksymalnych limitów pozostałości dla pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego niezbędne jest określenie gatunków zwierząt, u których mogą występować pozostałości, poziomów, jakie mogą występować w odpowiednich tkankach mięsnych uzyskanych z leczonego zwierzęcia (tkanka docelowa), i rodzaju pozostałości istotnej dla monitorowania pozostałości (pozostałość znacznikowa).
(4) Do celów kontroli pozostałości, jak przewidziano we właściwym prawodawstwie wspólnotowym, maksymalne limity pozostałości powinny być zwykle ustalane dla tkanek docelowych wątroby lub nerek. Jednakże wątroba i nerki są często usuwane z tusz w międzynarodowym handlu i dlatego maksymalne limity pozostałości powinny być zawsze ustalane dla tkanki mięśniowej lub tłuszczowej.
(5) W przypadku weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych do stosowania u ptactwa nieśnego, zwierząt mlecznych lub pszczół miodnych maksymalne limity pozostałości muszą zostać ustalone również dla jaj, mleka i miodu.
(6) W załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać cefacetryl, deltametrynę oraz imidokarb.
(7) W załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać amonolaurylowy siarczan, bronopol, pantotenian wapnia oraz menthae arvensis aetheroleum.
(8) Aby umożliwić zakończenie badań naukowych, należy przedłużyć tymczasowy okres obowiązywania maksymalnych limitów pozostałości dla kanamycyny, określony uprzednio w załączniku III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90.
(9) W celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia przed jego wejściem w życie należy przewidzieć odpowiedni okres w celu umożliwienia Państwom Członkowskim dokonania wszelkich dostosowań, które mogą okazać się niezbędne w odniesieniu do pozwoleń na dopuszczenie do obrotu określonych weterynaryjnych produktów leczniczych, udzielonych zgodnie z dyrektywą Rady 81/851/EWG [3], ostatnio zmienioną dyrektywą Rady 2000/37/WE [4].
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załączniki I, II oraz III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 zostają zmienione zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2163/2001
z dnia 7 listopada 2001 r.
dotyczące uzgodnień technicznych dotyczących przesyłania danych dla statystyki dotyczącej przewozu drogowego rzeczy
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1172/98 z dnia 25 maja 1998 r. w sprawie sprawozdań statystycznych w odniesieniu do transportu drogowego rzeczy [1], zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2691/1999 [2], w szczególności jego art. 5 ust. i art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1172/98 Komisja dokona ustaleń dotyczących przesyłania danych przez Państwa Członkowskie.
(2) Konieczne jest określenie formatu, w którym dane będą przekazywane do Eurostatu, w celu zapewnienia jak najszybszego i najbardziej oszczędnego przetwarzania danych.
(3) Niniejsze rozporządzenie nie zmienia statusu zmiennych, które w rozporządzeniu (WE) nr 1172/98 są uznane za fakultatywne.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Programu Statystycznego ustanowionego na mocy decyzji Rady 89/382/EWG, Euratom [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Format techniczny przesyłania danych do Komisji (Eurostatu) jest określony w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Państwa Członkowskie będą stosować niniejszy format danych odnoszących się do roku odniesienia 2002 i kolejnych lat.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie będą przekazywać do Komisji (Eurostatu) dane i metadane wymagane przez niniejsze rozporządzenie w formie elektronicznej, zgodnie ze standardem wymiany proponowanym przez Komisję (Eurostat).
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 2165/2001
z dnia 5 listopada 2001 r.
otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentem taryfowym na przywóz kawy rozpuszczalnej objętej kodem CN 21011111
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W ostatnich latach znacznie zmniejszyła się różnorodność gatunków kawy rozpuszczalnej dostępnej na rynku Wspólnoty.
(2) Najlepszym sposobem przeciwdziałania tej tendencji jest otwarcie kontyngentu bezcłowego na ograniczoną ilość kawy rozpuszczalnej.
(3) Najlepszym sposobem zapewnienia optymalnego wykorzystania kontyngentu taryfowego jest rozmieszczenie go w porządku chronologicznym, według dat przyjęcia zgłoszeń o dopuszczenie do swobodnego obrotu.
(4) W celu zapewnienia skutecznego zarządzania kontyngentem przy przywozie kawy rozpuszczalnej z Brazylii, będącej głównym dostawcą i głównym beneficjentem kontyngentu, powinno się wymagać przedstawienia świadectwa pochodzenia.
(5) Kawę rozpuszczalną objętą kontyngentem taryfowym należy wprowadzić do obrotu we Wspólnocie zgodnie z warunkami jakości ustanowionymi dyrektywą 1999/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 lutego 1999 r. dotyczącą ekstraktów kawy i ekstraktów cykorii [1].
(6) Środki niezbędne w celu wykonania niniejszego rozporządzenia należy przyjąć zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [2],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Od dnia 1 stycznia 2002 r. przywóz kawy rozpuszczalnej objętej kodem CN 21011111 pochodzącej z dowolnego państwa kwalifikuje się do bezcłowego kontyngentu taryfowego.
Artykuł 2
Kontyngent taryfowy otwiera się corocznie, na wstępny okres trzech lat.
Ustala się następujące ilości kontyngentu:
- 10000 ton od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 31 grudnia 2002 r.,
- 12000 ton od dnia 1 stycznia 2003 r. do dnia 31 grudnia 2003 r.,
- 14000 ton od dnia 1 stycznia 2004 r. do dnia 31 grudnia 2004 r.
Artykuł 3
Kontyngent taryfowy jest podzielony na dwie części, w sposób następujący:
a) kontyngent 87,4 % ilości rocznej, o numerze porządkowym 09.2000, na przywóz z Brazylii; oraz
b) kontyngent 12,6 % ilości rocznej, o numerze porządkowym 09.2001, na przywóz z pozostałych państw trzecich.
Artykuł 4
1.
Pochodzenie kawy rozpuszczalnej kwalifikującej się do objęcia kontyngentem taryfowym ustala się zgodnie z przepisami obowiązującymi we Wspólnocie.
2.
Kwalifikacja do udziału w kontyngencie taryfowym dla Brazylii zgodnie z art. 3 uwarunkowana jest przedstawieniem świadectwa pochodzenia spełniającego warunki ustanowione w art. 47 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 [3].
Świadectwa pochodzenia przyjmuje się jedynie wtedy, gdy produkty spełniają kryteria dotyczące ustalania pochodzenia ustalone w przepisach obowiązujących we Wspólnocie.
Artykuł 5
Zgodnie z art. 308a, 308b i 308c rozporządzenia (EWG) nr 2454/93, kontyngentem taryfowym zarządza Komisja.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie może zostać zmienione w trzecim roku od otwarcia kontyngentu taryfowego w celu dostosowania wielkości kontyngentu do potrzeb rynku Wspólnoty.
Jeżeli jednak korekta nie zostanie dokonana na trzy miesiące przed dniem zamknięcia wstępnego kontyngentu taryfowego, tj. do dnia 31 grudnia 2004 r., kontyngent zostaje automatycznie przedłużony na rok następny, na ilość 14000 ton.
Kontyngent taryfowy przedłuża się następnie regularnie, jednorazowo na okres jednego roku i na tę samą ilość, chyba że zostanie przyjęta zmiana, nie później niż trzy miesiące przed zamknięciem aktualnego kontyngentu.
Artykuł 7
Środki konieczne do wykonania niniejszego rozporządzenia, w tym zmiany i dostosowania wynikające ze zmian do Nomenklatury Scalonej oraz TARIC, przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 8 ust. 2.
Artykuł 8
1.
Komisję wspomaga Komitet Kodeksu Celnego (dalej zwany "Komitetem") ustanowiony art. 247a rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 [4].
2.
W przypadku gdy dokonuje się odniesienia do niniejszego ustępu, stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres ustanowiony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE wynosi trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin.
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 2180/2001
z dnia 9 listopada 2001 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2031/2001 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wspomnianego rozporządzenia konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do każdej innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej bądź takiej, która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego.
(3) Zgodnie z wyżej wymienionymi ogólnymi regułami towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3.
(4) Właściwe jest, że na wiążącą informację taryfową dotyczącą klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, posiadacz może się powoływać przez okres trzech miesięcy, zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2700/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady [4].
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 wspomnianej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu, można się powoływać przez okres trzech miesięcy zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2181/2001
z dnia 9 listopada 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 563/82 w odniesieniu do kryterium identyfikacji młodych byków niepoddanych kastracji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1512/2001 [2],
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1208/81 z dnia 28 kwietnia 1981 r. ustanawiające wspólnotową skalę klasyfikacji tusz wołowych [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1026/91 [4], w szczególności jego art. 3 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 563/82 z dnia 10 marca 1982 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1208/81 ustanawiającego rynkowe ceny dorosłego bydła na podstawie wspólnotowej skali klasyfikacji tusz wołowych [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2090/93 [6], opiera kryterium rozróżniania tusz młodych byków niepoddanych kastracji w wieku nieprzekraczającym dwóch lat oraz tusz innych starszych zwierząt na podstawie stopnia skostnienia niektórych kręgów.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 1760/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 lipca 2000 r. ustanawiające system identyfikacji i rejestracji bydła i dotyczące etykietowania wołowiny oraz produktów z wołowiny oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 820/97 [7] ustanawia system identyfikacji i rejestracji poszczególnych sztuk bydła, który pozwala na monitorowanie tych zwierząt przez całe ich życie.
(3) W celu zapewnienia spójności i aktualności prawodawstwa kryterium identyfikacji, określonego w art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 563/82, należy zmienić w taki sposób, aby do celów weryfikacji informacja o wieku zwierzęcia w systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt gospodarskich ustanowionym w Państwach Członkowskich zgodnie z tytułem I rozporządzenia (WE) nr 1760/2000 była wykorzystywana do identyfikacji tusz niekastrowanego bydła płci męskiej w wieku nieprzekraczającym dwóch lat.
(4) Wprowadzenie w życie powinien poprzedzać wystarczająco długi okres, który pozwoli Państwom Członkowskim na dostosowanie się do nowego systemu.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 2 rozporządzenia (EWG) nr 563/82 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Dla celów stosowania art. 3 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1208/81 tusze młodych byków niepoddanych kastracji w wieku nieprzekraczającym dwóch lat oraz tusze innych niewykastrowanych zwierząt płci męskiej rozróżnia się na podstawie wieku zwierzęcia ustalanego na podstawie informacji pochodzących z systemu identyfikacji i rejestracji bydła ustanowionego w każdym Państwie Członkowskim zgodnie z tytułem I rozporządzenia (WE) nr 1760/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady [8]." .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2183/2001
z dnia 9 listopada 2001 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 104/2000 w odniesieniu do przyznawania dodatku wyrównawczego do tuńczyka przeznaczonego dla przemysłu przetwórczego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 104/2000 z dnia 17 grudnia 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku produktów rybołówstwa i akwakultury [1], w szczególności jego art. 27 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 27 rozporządzenia (WE) nr 104/2000 przewiduje wypłacanie dodatków organizacjom producentów w przypadku stwierdzenia, że ceny danych produktów w danym kwartale kalendarzowym kształtowały się poniżej określonego progu uruchamiania.
(2) Do celów stosowania systemu dodatków, należy określić poziom średniej ceny sprzedaży określonej w art. 27 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 104/2000.
(3) W odniesieniu do ilości uprawniających do dodatków należy określić zasady dotyczące składania odpowiednich wniosków i wypłacania dodatków oraz warunki przedstawiania dowodów potwierdzających wspólnotowe pochodzenie i właściwości produktów.
(4) Należy ustanowić zakres i cele procedury kontrolnej, przy czym należy pozostawić organom kontrolnym Państw Członkowskich przyjęcie odpowiednich przepisów dotyczących skutecznego systematycznego monitorowania wprowadzanego systemu.
(5) W celu zapewnienia prawidłowego funkcjonowania przedmiotowego systemu dodatków należy określić niektóre zasady dotyczące powiadamiania, jakiego powinny dokonywać Państwa Członkowskie.
(6) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 142/98 z dnia 21 stycznia 1998 r. ustanawiające szczegółowe zasady przyznawania dodatków wyrównawczych do tuńczyka przeznaczonego dla przemysłu przetwórczego [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 150/2001 [3], należy uchylić.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Produktów Rybołówstwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia szczegółowe zasady przyznawania dodatków wyrównawczych określonych w art. 27 rozporządzenia (WE) nr 104/2000.
Artykuł 2
Tryb przyznawania dodatku i jego maksymalna kwota zostaną ustalone w drodze rozporządzenia przyjętego zgodnie z procedurą określoną w art. 38 rozporządzenia (WE) nr 104/2000, w przypadku gdy zostanie zapewnione, że w przedmiotowym kalendarzowym kwartale spełnione są warunki ustanowione w art. 27 ust. 1 tego rozporządzenia.
Artykuł 3
1. Dodatek jest przyznawany organizacjom producentów, z zastrzeżeniem limitów ustanowionych w art. 27 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 104/2000 na produkty wymienione w załączniku III to tego rozporządzenia, złowionych przez jej członków oraz sprzedanych i dostarczonych przetwórcom mającym siedziby na obszarze celnym Wspólnoty w celu całkowitego i ostatecznego przetworzenia na produkty objęte pozycją HS 1604.
2.
Państwa Członkowskie dokonują sprawdzenia maksymalnych całkowitych ilości ustalonych w art. 27 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 104/2000 z uwzględnieniem zmian, jakie mogły nastąpić w zakresie członkostwa w organizacjach producentów.
Powiadamiają one o nich Komisję.
Artykuł 4
Średnia cena sprzedaży odnotowana na rynku wspólnotowym, określona w art. 27 ust. 1 tiret pierwsze rozporządzenia (WE) nr 104/2000, jest ustalana przez Komisję na podstawie średnich cen miesięcznych zgłaszanych przez Państwa Członkowskie, obliczonych na podstawie wartości i ilości sprzedanych i dostarczonych do przetworzenia, zgodnie z art. 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 80/2001 [4].
Państwa Członkowskie ustalają średnie ceny miesięczne na podstawie cen sprzedaży na pierwszym etapie sprzedaży we Wspólnocie w okresie miesiąca referencyjnego, zafakturowanych przez organizacje producentów lub członków tych organizacji.
Cena sprzedaży jest ustalana:
- w przypadku produktów sprzedawanych przy wyładunku, na pokładzie, wzdłuż nabrzeża,
- w przypadku produktów sprzedawanych w składzie po objęciu ich składowaniem przez organizację producentów lub jej członków.
Artykuł 5
W granicach wielkości ustalonych w art. 27 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 104/2000, właściwe organy danego Państwa Członkowskiego przyznają dodatki organizacjom producentów, zgodnie z art. 27 ust. 4 tego rozporządzenia.
Artykuł 6
Działaniem uwzględnianym w celu określenia podstawy do otrzymania dodatku jest sprzedaż potwierdzona fakturami wystawionymi z datą objętą danym kwartałem i brana pod uwagę w celu obliczenia średniej miesięcznej ceny sprzedaży określonej w art. 2.
Artykuł 7
1.
Wnioski o wypłatę dodatku wraz z dokumentami towarzyszącymi określonymi w ust. 2, składają zainteresowane organizacje producentów, w odniesieniu do wszelkich działań uwzględnionych w art. 4, właściwym organom Państwa Członkowskiego, w którym ma siedzibę organizacja producentów, najpóźniej w ciągu 45 dni od daty wejścia w życie rozporządzenia, przewidzianego w art. 1 ust. 1.
2.
Dokumentami towarzyszącymi są:
a) kopia faktury sprzedaży produktów, wskazująca co najmniej nazwy i adresy sprzedawcy i nabywcy określone w art. 1 ust. 2 oraz dla każdej przesyłki danej kategorii produktów:
- ilość sprzedaną,
- rzeczywiście osiągniętą cenę sprzedaży,
- datę dostawy,
- miejsce dostawy;
b) dowód wspólnotowego pochodzenia, a tym samym posiadania cech produktu wspólnotowego;
c) dowód dostarczenia przedmiotowego produktu przetwórcy zlokalizowanemu na obszarze celnym Wspólnoty;
d) dowód zapłaty za towar, zgodnie z ceną wymienioną w lit. a) tiret drugie;
e) oświadczenie przetwórcy, że zakupiona ilość jest przeznaczona do przetworzenia, zgodnie z art. 1 ust. 2.
Artykuł 8
1. Świadectwo pochodzenia wspólnotowego i posiadania wymaganych właściwości, o którym mowa w art. 7 ust. 2 lit. b), jest wystawiane na dokumencie T2M, zgodnie z art. 325—337 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 [5].
W tym celu urząd celny dopuszczający produkt na obszar celny Wspólnoty zgodnie z art. 334 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 przekaże wnioskodawcy pojedynczą kopię dokumentu T2M zawierającą sformułowanie "JEDYNA KOPIA DO CELÓW DODATKÓW WYRÓWNAWCZYCH".
Wnioskodawcą, którego nazwa występuje w polu 1 dokumentu T2M., musi być producent, który dokonał połowu produktów objętych złożonym wnioskiem o dodatek.
2. W przypadku gdy organy celne portu wyładunku odstąpią od wystawienia dokumentu T2M w rozumieniu art. 326 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93, poświadczeniem pochodzenia wspólnotowego jest deklaracja przewidziana w art. 8 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2847/93 [6] lub dokument podpisany przez właściwe organy Państwa Członkowskiego, w którym dokonano wyładunku, potwierdzające dokonanie wyładunku na obszarze celnym Wspólnoty.
3.
Dokument wystawiony jako świadectwo pochodzenia jasno wskazuje gatunki, sposób prezentacji i wagę produktów.
Jeżeli konieczne, towarzyszy mu certyfikat ważenia podczas wyładunku na obszarze celnym Wspólnoty, wystawiony przez właściwe organy Państwa Członkowskiego, w którym nastąpił wyładunek.
Artykuł 9
1.
Dodatek jest wypłacany organizacji producentów przez zainteresowane Państwo Członkowskie w ciągu 75 dni od otrzymania kompletnej dokumentacji określonej w art. 7 ust. 1, z wyjątkiem przypadków, gdy wszczęte zostało dochodzenie w celu zbadania uprawnienia do dodatku.
2.
Dodatek jest przekazywany przez organizację producentów swoim członkom w ciągu 90 dni od otrzymania kwot od Państwa Członkowskiego.
3.
Zainteresowane Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję w każdym kwartale, nie później jednak niż do końca miesiąca następującego po zakończeniu danego kwartału, o wypłatach dokonanych przez organizacje producentów i o okresie, za który zostały one przyznane, zgodnie z ust. 1, oraz o ilościach każdego z odpowiednich gatunków.
Artykuł 10
1.
Zainteresowane Państwa Członkowskie ustanowią system monitorowania w celu sprawdzania, czy produkty, których dotyczy wniosek o dodatek kwalifikują się do dodatków i czy przestrzegane są wszystkie inne odpowiednie zasady wspólnotowe.
2.
Szczegółowe zasady funkcjonowania systemu monitorowania obejmują co najmniej następujące zakresy spraw:
a) przepisy dotyczące weryfikacji pochodzenia wspólnotowego i zgodności właściwości produktów ze wspólnotowymi wymogami, w szczególności na podstawie dokumentacji statków;
b) sposób identyfikowania w rejestrach sprzedaży organizacji producentów, ich członków lub ich dostawców usług, działań branych pod uwagę w ramach tych uzgodnień i każdej przedmiotowej ilości, odniesienia do dokumentu T2M lub dokumentu zastępczego, daty sprzedaży i dostawy, nabywcy produktu, ceny, którą uzyskano za daną ilość, i numeru referencyjnego faktury.
Dlatego też wzory rejestrów sprzedaży są odpowiednio zaprojektowane;
c) niezapowiedziane kontrole w pomieszczeniach organizacji producentów, ich członków lub ich dostawców usług w celu zweryfikowania na miejscu, czy dane określone w art. 5 ust. 2 i 3, odpowiadają rzeczywistemu stanowi rzeczy;
d) bezpośrednie kontrole w zakładach przetwórczych, w szczególności w celu sprawdzenia na miejscu, czy produkty zakupione w ramach tych uzgodnień zostały faktycznie wysłane w celu ich przetworzenia, zgodnie z art. 1 ust. 2.
3.
W wyniku przeprowadzenia kontroli sporządzane jest szczegółowe sprawozdanie wykazujące, w jakim stopniu otrzymujący dodatki wypełnia ciążące na nim zobowiązania, jak również informujące o rodzaju i zakresie przeprowadzonych działań kontrolnych.
4.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję w każdym kwartale o przeprowadzonych kontrolach i ich wynikach.
Artykuł 11
Zainteresowane Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o środkach monitorowania utworzonych na mocy art. 7 nie później niż w ciągu trzech miesięcy następujących po dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia oraz jakichkolwiek dostosowań tych środków dokonanych w ciągu trzech miesięcy od daty ich wprowadzenia.
Artykuł 12
Rozporządzenie (WE) nr 142/98 traci moc.
Artykuł 13
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2200/2001
z dnia 17 października 2001 r.
dotyczące tymczasowych zezwoleń na dodatki paszowe
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotyczącą dodatków paszowych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/46/WE [2], w szczególności jej art. 3, 9e oraz 9i,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 9e ust. 1 oraz 9i ust. 1 dyrektywy przewidują, że tymczasowe zezwolenia na nowy dodatek lub nowe wykorzystanie dodatku mogą być udzielane na czas określony.
(2) Artykuł 4 dyrektywy ustanawia procedurę udzielania takich zezwoleń.
(3) Bieżące zezwolenia tymczasowe na wiele dodatków wygasają w dniu 30 września 2001 r. i właściwe jest przedłużenie ich na maksymaly okres dozwolony przez dyrektywę 70/524/EWG, czyli do czwartej rocznicy pierwszego zezwolenia tymczasowego w przypadku substancji tymczasowo dozwolonych zgodnie z art. 9e ust. 1 dyrektywy 70/524/EWG oraz do piątej rocznicy w przypadku substancji uwzględnionych w załączniku II do dyrektywy 70/524/EWG przed dniem 1 kwietnia 1998 r.
(4) Tymczasowych zezwoleń na podstawie niniejszego rozporządzenia udziela się na czas określony, lecz bez uszczerbku dla możliwości ich odwołania w dowolnym czasie zgodnie z art. 9m oraz 11 dyrektywy.
(5) Zezwolenia na stosowanie antybiotyków jako dodatków paszowych podlegają obecnie rewizji w świetle poważnych obaw dotyczących potencjalnego wpływu wykorzystania antybiotyków jako dodatków paszowych na skuteczność antybiotyków stosowanych w celach terapeutycznych u ludzi, odzwierciedleniem tych obaw jest fakt, iż Królestwo Szwecji zakazało wykorzystania antybiotyków jako dodatków paszowych na swoim terytorium na podstawie art. 11 dyrektywy oraz w świetle opinii wydanych w dniu 28 maja 1999 r. oraz w dniach 10 i 11 maja 2001 r. przez Naukowy Komitet Sterujący ds. Odporności Antybakteryjnej.
(6) Przedłużenie okresu ważności tymczasowych zezwoleń traktuje się jako środek czysto administracyjny, nie zakładający ponownej oceny rozpatrywanych dodatków.
(7) Ze względu na czytelność i spójność, niniejsze rozporządzenie obejmuje wszystkie tymczasowe zezwolenia dotyczące dodatków paszowych, których ważność nie przekracza czterech lub pięciu lat.
(8) Niniejsze rozporządzenie zastępuje rozporządzenie Komisji (WE) nr 2697/2000 z dnia 27 listopada 2000 r. dotyczące tymczasowych zezwoleń na dodatki paszowe [3]; wobec tego konieczne jest uchylenie rozporządzenia (WE) nr 2697/2000.
(9) Tymczasowe zezwolenia na większość dodatków wygasają w dniu 30 września 2001 r.; dlatego też konieczne jest stosowanie niniejszego rozporządzenia od dnia 1 października 2001 r.
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dodatki określone w załączniku do niniejszego rozporządzenia są tymczasowo dozwolone zgodnie z dyrektywą 70/524/EWG na warunkach określonych w tym załączniku.
Niniejszym rozporządzenie (WE) nr 2697/2000 traci moc.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2205/2001
z dnia 14 listopada 2001 r.
zmieniające dyrektywę Rady 70/524/EWG dotyczącą dodatków paszowych odnośnie do cofnięcia zezwolenia dla niektórych dodatków
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. w sprawie dodatków paszowych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 2001/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [2], w szczególności jej art. 9g ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z przepisami art. 9g ust. 1 dyrektywy 70/524/EWG antybiotyki i kokcydiostatyki wymienione przed dniem 1 stycznia 1988 r. w załączniku I do tej dyrektywy zostały tymczasowo zatwierdzone od dnia 1 kwietnia 1998 r. i przeniesione do rozdziału I załącznika B w celu ich ponownej oceny jako dodatków związanych z osobą odpowiedzialną za ich wprowadzanie do obrotu.
(2) Wystąpiła potrzeba przedstawienia nowych wniosków o zatwierdzenie dla wyżej wspomnianych dodatków.
Ponadto art. 9g ust. 4 dyrektywy 70/524/EWG wymagał przedłożenia dokumentacji do tych wniosków do celów ponownej oceny zgodnie z przepisami art. 4 tej dyrektywy, jednakże nie później niż do dnia 30 września 2000 r.
(3) Do dnia 1 października 2000 r. przedłożone zostały dokumentacje dla kokcydiostatyków: metychlorpindol, metychlorpindol/metylobenzokwat, amprolium, amprolium/etopabat, dimetridazol i nikarbazyn, oraz dla antybiotyku: flawofosfolipol.
(4) Zgodnie z postanowieniami art. 4 ust. 4 dyrektywy 70/524/EWG Państwa Członkowskie sprawdziły zgodność tych dokumentacji z dyrektywą Rady 87/153/EWG z dnia 16 lutego 1987 r. ustalającą wytyczne dla oceny dodatków w żywieniu zwierząt [3], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2001/79/WE [4], w terminie 60 dni od dnia wysłania do nich tych dokumentacji.
(5) Po konsultacji ze Stałym Komitetem ds. Pasz i zgodnie z postanowieniami art. 4 ust. 5 dyrektywy 70/524/EWG wnioskujący o dopuszczenie stosowania wyżej wspomnianych kokcydiostatyków zostali powiadomieni przez Komisję, że nie zostały spełnione zasady dotyczące administracyjnej prezentacji dokumentacji, ponieważ wystąpił brak pewnych danych, poczynając od identyfikacji substancji do ważnych informacji toksykologicznych.
(6) Podobnie po konsultacji ze Stałym Komitetem ds. Pasz i zgodnie z postanowieniami art. 4 ust. 5 dyrektywy 70/524/EWG wnioskujący o dopuszczenie stosowania wyżej wspomnianych antybiotyków został powiadomiony przez Komisję, że nie zostały spełnione zasady dotyczące administracyjnej prezentacji dokumentacji dla pewnych kategorii zwierząt, ponieważ wystąpił brak danych o skuteczności i danych związanych z testami tolerancji dla tych kategorii.
(7) W celu zapewnienia, że niedociągnięcia w przedkładaniu niezbędnych danych nie były spowodowane nieprzewidzianymi problemami w realizacji, wyżej wspomnianym wnioskodawcom udzielono dodatkowo trzy tygodnie na uzupełnienie brakujących informacji.
(8) Dla kilku substancji przedłożono informacje uzupełniające, ale nie były one wystarczające dla zapewnienia zgodności z dyrektywą 87/153/EWG, podczas gdy dla innych substancji w dodatkowym okresie do Komisji nie przesłano żadnych danych uzupełniających.
(9) Ponieważ wymagania dyrektywy 70/524/EWG nie zostały spełnione dla wyżej wspomnianych kokcydiostatyków, dopuszczenie stosowania dla tych dodatków należy wycofać, a ich wpisy wykreślić z rozdziału I załącznika B do tej dyrektywy.
(10) Ponieważ wymagania dyrektywy 70/524/EWG nie zostały spełnione dla antybiotyku flawofosfolipol, jeśli chodzi o pewne kategorie zwierząt, we wpisie dla tego antybiotyku załącznika B do tej dyrektywy w rozdziale I należy wprowadzić odpowiednie zmiany.
(11) Należy określić pewien ograniczony termin, w jakim istniejące zapasy kokcydiostatyków i antybiotyków objęte niniejszym rozporządzeniem mogą zostać zużyte.
(12) Stały Komitet ds. Pasz nie wyraził swojej opinii, w związku z czym Komisja w dniu 25 lipca 2001 r. zgodnie z postanowieniami art. 23 dyrektywy 70/524/EWG przedłożyła te środki Radzie, od której wymaga się podjęcia działań w terminie trzech miesięcy.
(13) Rada nie podjęła działań w wymaganym terminie.
W tym samym terminie Rada nie podjęła decyzji o odrzuceniu proponowanych środków zwykłą większością głosów.
Środki te powinny zostać przyjęte przez Komisję,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku B do dyrektywy 70/524/EWG rozdział I otrzymuje brzmienie:
1) Skreśla się następujące substancje należące do grupy kokcydiostatyków i innych środków farmaceutycznych:
- metychlorpindol,
- metychlorpindol/metylobenzokwat,
- amprolium,
- amprolium/etopabat,
- dimetridazol,
- nikarbazyn.
2) Wpisy dotyczące flawofosfolipolu otrzymują brzmienie:
a) skreśla się kategorię zwierząt "Zwierzęta futerkowe, z wyłączeniem królików";
b) kategorię zwierząt "Pozostały drób, z wyłączeniem kaczek, gęsi i gołębi" zastępuje się kategorią "Kurczęta na tucz".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie sześć miesięcy po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2241/2001
z dnia 15 listopada 2001 r.
zmieniające cło autonomiczne Wspólnej Taryfy Celnej stosowane w odniesieniu do czosnku objętego kodem CN 07032000
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską i Republiką Argentyny na podstawie art. XXVIII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu (GATT) 1994 r. w celu zmiany koncesji odnoszących się do czosnku przewidzianych w Harmonogramie CXL załączonym do GATT zatwierdzono w imieniu Wspólnoty decyzją 2001/404/WE [1].
(2) W wyniku tego zmieniono warunki przywozu czosnku od dnia 1 czerwca 2001 r.
Nowy system nakłada na przywóz czosnku objętego kodem CN 07032000, realizowany poza kontyngentem GATT, cło obejmujące stawkę 9,6 % ad valorem oraz kwotę konkretną ustaloną na 1200 EUR netto za tonę.
(3) Aby nowy system mógł całkowicie spełniać swoją rolę, ze skutkiem od dnia 1 czerwca 2001 r., podwyższa się autonomiczną stawkę celną ustaloną we Wspólnej Taryfie Celnej o kwotę konkretną identyczną z kwotą konkretną ustaloną dla cła umownego poza kontyngentem,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Autonomiczna stawka celna Wspólnej Taryfy Celnej dla czosnku objętego kodem CN 07032000 obejmuje stawkę 12 % ad valorem i kwotę konkretną w wysokości 1200 EUR netto za tonę.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2243/2001
z dnia 16 listopada 2001 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 1420/1999 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1547/1999 w zakresie wysyłek niektórych rodzajów odpadów do Kamerunu, Paragwaju i Singapuru
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 259/93 z dnia 1 lutego 1993 r. w sprawie nadzoru i kontroli przesyłania odpadów w obrębie Wspólnoty, do Wspólnoty Europejskiej i poza jej obszar [1], ostatnio zmienione decyzją Komisji nr 1999/816/WE [2], w szczególności jej art. 17 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1420/1999 z dnia 29 kwietnia 1999 r. ustanawiające wspólne zasady i procedury stosowane do wysyłki niektórych rodzajów odpadów do niektórych krajów nienależących do OECD [3], zmienione ostatnio rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1800/2001 [4], w szczególności jego art. 3 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W styczniu 2000 r.
Komisja przesłała notę werbalną do wszystkich krajów nienależących do OECD (oraz Węgier i Polski, do których nie stosuje się jeszcze decyzja OECD C(92)39 final).
Ta nota werbalna miała osiągnąć trzy cele: a) poinformować te kraje o nowych rozporządzeniach Wspólnoty; b) zwrócić się z prośbą o potwierdzenie ich stanowisk określonych w załącznikach do rozporządzenia (WE) nr 1420/1999 i rozporządzenia Komisji (WE) nr 1547/1999 z dnia 12 lipca 1999 r. określających procedury kontrolne na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 259/93, mające zastosowanie do wysyłek niektórych rodzajów odpadów do niektórych krajów, do których nie ma zastosowania decyzja OECD C(92)39 final [5], ostatnio zmienionych rozporządzeniem (WE) nr 1800/2001; i c) uzyskać odpowiedź od tych krajów, które nie odpowiedziały w 1994 r.
(2) Wśród krajów, które odpowiedziały, był Paragwaj, który powiadomił Komisję, że akceptuje przywóz niektórych rodzajów odpadów wymienionych w załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 259/93 bez procedur kontroli.
Odnośnie do innych odpadów Paragwaj wskazał, że jego stanowisko pozostaje niezmienione (odpowiedź z dnia 1 marca 2000 r.).
(3) Singapur powiadomił Komisję, że akceptuje przywóz niektórych rodzajów odpadów wymienionych w załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 259/93 bez procedur kontroli lub też zgodnie z procedurą odnoszącą się do odpadów wymienionych w załączniku III do tego samego rozporządzenia ("pomarańczowa procedura").
Odnośnie do innych odpadów Singapur wskazał, że jego stanowisko pozostaje niezmienione (odpowiedź z dnia 4 stycznia 2001 r.).
(4) Zgodnie z art. 17 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 259/93 komitet powołany na mocy art. 18 dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów [6], ostatnio zmienionej decyzją Komisji nr 96/350/WE [7], został powiadomiony o urzędowym wniosku Singapuru dnia 11 stycznia 2001 r. oraz o urzędowym wniosku Paragwaju dnia 8 lutego 2001 r.
(5) W celu uwzględnienia nowej sytuacji tych krajów konieczna jest jednoczesna zmiana rozporządzenia (WE) nr 1420/1999 i rozporządzenia (WE) nr 1547/1999.
(6) Odnośnie do Kamerunu konieczna jest zmiana sekcji GA załącznika A do rozporządzenia (WE) nr 1420/1999 w celu zapewnienia spójności z rozporządzeniem (WE) nr 1547/1999.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego na mocy art. 18 dyrektywy 75/442/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach A i D do rozporządzenia (WE) nr 1547/1999 wprowadza się zmiany wymienione w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
W załączniku A do rozporządzenia (WE) nr 1420/1999 wprowadza się zmiany wymienione w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2244/2001
z dnia 19 listopada 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1780/97 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 723/97 w sprawie wykonania programów działania Państw Członkowskich dotyczących kontroli wydatków Sekcji Gwarancji EFOGR
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 723/97 z dnia 22 kwietnia 1997 r. w sprawie wykonania programów działania Państw Członkowskich dotyczących kontroli wydatków Sekcji Gwarancji EFOGR [1], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2136/2001 [2], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 2136/2001 przedłuża o dwa lata okres pięciu lat przewidziany w rozporządzeniu (WE) nr 723/97, w odniesieniu do udziału finansowego Wspólnoty w programach działania Państw Członkowskich.
(2) W związku z terminem wprowadzenia w życie rozporządzenia (WE) nr 2136/2001, Komisja nie mogła ustalić maksymalnej kwoty udziału finansowego Wspólnoty na 2002 r., zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1780/97 z dnia 15 września 1997 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 723/97 w sprawie wykonania programów działania Państw Członkowskich dotyczących kontroli wydatków Sekcji Gwarancji EFOGR [3], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1890/98 [4]. Dlatego należy ustalić nowy termin wydania przez Komisję decyzji w roku bieżącym, jak również określić wysokość wydatków kwalifikujących się do współfinansowania przez Wspólnotę.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu EFOGR,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1780/97 dodaje się ust. 2a w brzmieniu:
"2a.
W drodze odstępstwa od akapitu pierwszego ust. 2, w terminie trzech miesięcy od terminu na przedstawienie programów przez Państwa Członkowskie, Komisja ustala na podstawie informacji dostarczonych przez Państwa Członkowskie maksymalną kwotę udziału finansowego Wspólnoty na 2002 r., wyrażoną w EUR.
Jedynie wydatki dokonywane po dniu 1 stycznia 2002 r. zostają zakwalifikowane do współfinansowania przez Wspólnotę."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2248/2001
z dnia 19 listopada 2001 r.
w sprawie niektórych procedur stosowania Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony a Republiką Chorwacji z drugiej strony oraz stosowania Umowy przejściowej między Wspólnotą Europejską a Republiką Chorwacji
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Trwa proces zawierania przez Radę Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony a Republiką Chorwacji z drugiej strony, który podpisany został w Luksemburgu dnia 29 października 2001 r. (zwany dalej "Układem o Stabilizacji i Stowarzyszeniu").
(2) Równocześnie Rada jest również w trakcie zawierania Umowy przejściowej między Wspólnotą Europejską i Republiką Chorwacji [1], podpisanej w Luksemburgu dnia 29 października 2001 r. (zwanej dalej "Umową przejściową"), która przewiduje wcześniejsze wejście w życie Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu, w zakresie handlu i przepisów związanych z handlem.
(3) Konieczne jest ustanowienie procedur stosowania niektórych przepisów zawartych w tych Umowach.
(4) Umowy te stanowią, że niektóre produkty pochodzące z Republiki Chorwacji mogą być przywożone na obszar Wspólnoty, w granicach kontyngentów taryfowych, przy obniżonej lub zerowej stawce celnej.
Dlatego konieczne jest ustanowienie przepisów dotyczących obliczania obniżonych stawek należności celnych.
(5) Umowy te wyszczególniają produkty uprawnione do tych środków taryfowych, odnośne wielkości (i ich zwiększenia), obowiązujące należności celne, okresy stosowania oraz inne kryteria kwalifikujące.
(6) Decyzje Rady lub Komisji zmieniające kody Nomenklatury Scalonej i TARIC nie pociągają za sobą żadnych zmian merytorycznych.
(7) Uwzględniając prostotę i terminową publikację rozporządzeń wprowadzających w życie kontyngenty taryfowe Wspólnoty, należy umożliwić Komisji, wspomaganej przez Komitet ustanowiony na mocy art. 248a rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [2], przyjęcie rozporządzeń otwierających kontyngenty taryfowe dla produktów rybołówstwa i zapewniających zarządzanie tymi kontyngentami.
Komisja, wspomagana przez Komitet przewidziany w art. 42 rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [3], powinna rozporządzenia otwierające kontyngenty taryfowe dla produktów z młodej wołowiny i zapewniające zarządzanie tymi kontyngentami.
(8) Cła powinny zostać całkowicie zawieszone w przypadku gdy wynikiem traktowania preferencyjnego są należności celne ad valorem wynoszące 1 % lub mniej lub też cła specyficzne wynoszące 1 EUR lub mniej.
(9) Niniejsze rozporządzenie powinno być stosowane z chwilą wejścia w życie lub tymczasowego stosowania Umowy przejściowej i będzie nadal stosowane po wejściu w życie Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu.
(10) Środki niezbędne do wprowadzenia w życie niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [4],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przedmiot
Niniejsze rozporządzenie ma na celu zdefiniowanie niektórych procedur przyjmowania szczegółowych zasad wykonania różnych przepisów Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony a Republiką Chorwacji z drugiej strony (zwanego dalej "Układem o Stabilizacji i Stowarzyszeniu") oraz Umowy przejściowej między Wspólnotą Europejską a Republiką Chorwacji (zwanej dalej "Umową przejściową").
Artykuł 2
Koncesje dotyczące młodej wołowiny
Szczegółowe zasady wykonania art. 14 ust. 2 Umowy przejściowej oraz art. 27 ust. 2 Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu, dotyczące kontyngentu taryfowego dla produktów z młodej wołowiny są przyjmowane przez Komisję zgodnie z procedurą określoną w art. 3 ust. 2.
Artykuł 3
Komitet
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet przewidziany w art. 42 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999.
2.
W przypadku dokonywania odniesienia do niniejszego ustępu, stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres ustanowiony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na jeden miesiąc.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 4
Koncesje dotyczące produktów rybołówstwa
Szczegółowe zasady wykonania art. 15 ust. 1 Umowy przejściowej oraz art. 28 ust. 1 Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu, dotyczące kontyngentów taryfowych dla ryb i produktów rybołówstwa wymienionych w załączniku Va do obu Umów są przyjmowane przez Komisję zgodnie z procedurą określoną w art. 5 ust. 2.
Artykuł 5
Komitet
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet Kodeksu Celnego ustanowiony przez art. 248a rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
2.
W przypadku dokonywania odniesienia do niniejszego ustępu stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres ustanowiony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 6
Obniżenie ceł
1.
Z zastrzeżeniem ust. 2, preferencyjne stawki celne zaokrągla się do pierwszego miejsca po przecinku.
2.
W przypadku gdy w wyniku obliczania preferencyjnej stawki celnej zgodnie z ust. 1 otrzymuje się jedną ze stawek wymienionych poniżej:
a) 1 % lub mniej w przypadku ceł ad valorem, lub
b) 1 EUR lub mniej dla każdej kwoty w przypadku ceł specyficznych,
Artykuł 7
Dostosowania techniczne
Zmiany i dostosowania techniczne szczegółowych zasad wykonania przyjętych na mocy niniejszego rozporządzenia, konieczne z powodu zmian w kodach Nomenklatury Scalonej oraz w podpozycjach kodów TARIC lub wynikające z zawarcia nowych umów, protokołów, wymiany listów lub innych aktów między Wspólnotą a Chorwacją są przyjmowane zgodnie z procedurami określonymi w art. 3 ust. 2 i art. 5 ust. 2 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 8
Wejście w życie i stosowanie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2260/2001
z dnia 21 listopada 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1371/95 ustanawiające szczegółowe zasady wprowadzania systemu pozwoleń na wywóz w sektorze jaj
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2771/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1516/96 [2], w szczególności jego art. 3 ust. 2, art. 8 ust. 13 i art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1371/95 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2336/1999 [4], ustanawia szczegółowe zasady wprowadzania systemu pozwoleń na wywóz w sektorze jaj.
(2) Stawki zabezpieczenia ustalone w załączniku I należy dostosować do ostatnich zmian w wysokości refundacji.
(3) Znaleziono błąd w kodach produktów w nomenklaturze produktów rolnych dla refundacji wywozowych wskazanych w załączniku I. Z tego względu załącznik powinien zostać poprawiony.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komisji Zarządzającej ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 1371/95 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2292/2001
z dnia 20 listopada 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2262/84 wprowadzające szczególne środki w sektorze oliwy z oliwek
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 1 ust. 5 akapit ostatni rozporządzenia Rady (EWG) nr 2262/84 [3], Rada, na wniosek Komisji, podejmuje decyzję przed dniem 1 stycznia 2001 r. o finansowaniu wydatków agencji po roku gospodarczym 2001/02.
(2) W drodze rozporządzenia Rady (WE) nr 1513/2001 z dnia 23 lipca 2001 r. zmieniającego rozporządzenia nr 136/66/EWG i (WE) nr 1638/98 w zakresie przedłużenia okresu obowiązywania systemu pomocy oraz strategii jakości dla oliwy z oliwek [4], Rada podjęła decyzję o wprowadzeniu nowego systemu pomocy od dnia 1 listopada 2004 r.
Obecny system pomocy obowiązuje do roku gospodarczego 2003/04 włącznie.
W tych okolicznościach należy ustanowić przepis o kontynuacji wkładu Wspólnoty w wydatkach poniesionych przez agencje przeprowadzające niektóre kontrole w związku z systemem pomocy produkcyjnej oliwy z oliwek do roku gospodarczego 2003/04 włącznie.
Należy też ustanowić przepis o kontynuacji tego wkładu w wydatkach ponoszonych przez agencje w roku gospodarczym 2004/05 w celu umożliwienia przeprowadzania niezbędnych, uzupełniających kontroli w odniesieniu do poprzedniego roku gospodarczego, a także zagwarantowania ciągłości systemu kontroli przewidzianego w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2262/84.
W 2003 r.
Komisja powinna rozważyć potrzebę kontynuowania wkładu Wspólnoty w wydatkach agencji po roku gospodarczym 2004/2005 w kontekście planowanych działań w związku z reformą organizacji wspólnego rynku w danym sektorze.
(3) Uwzględniając zmiany tekstu Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską niezbędne jest zastąpienie odniesienia do art. 43 ust. 2 Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2262/84 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 ust. 5 akapit przedostatni "trzech lat" zastępuje się "sześciu lat";
2) w art. 1 ust. 5 akapit ostatni otrzymuje brzmienie:
"W 2003 r. Komisja zbada potrzebę zachowania udziału Wspólnoty w wydatkach agencji i, gdzie jest to stosowne, przedstawi Radzie wniosek w kontekście decyzji w sprawie wspólnej organizacji rynku przewidzianej w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1638/98. Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 37 ust. 2 Traktatu, Rada podejmuje decyzje w sprawie wszelkiego finansowania omawianych wydatków w kontekście wymienionej decyzji."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2298/2001
z dnia 26 listopada 2001 r.
ustanawiające szczegółowe zasady wywozu produktów dostarczanych jako pomoc żywnościowa
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1666/2000 [2], w szczególności art. 9 ust. 2 i art. 13 ust. 11, oraz odpowiednie przepisy innych rozporządzeń w sprawie wspólnej organizacji rynków produktów rolnych,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dla celów stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1292/96 z dnia 27 czerwca 1996 r. w sprawie polityki pomocy żywnościowej i zarządzania pomocą żywnościową oraz działań specjalnych w celu wspierania bezpieczeństwa żywnościowego [3], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1726/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady [4], rozporządzenie Komisji (WE) nr 2519/97 [5] ustanawia ogólne zasady w celu uruchomienia dostaw produktów stanowiących wspólnotową pomoc żywnościową.
(2) Powyższe zasady uruchomienia obejmują wniosek o refundacje wywozowe w przypadku uruchomienia we Wspólnocie.
Jednakże niezbędnym jest ustanowienie przepisów szczególnych regulujących niektóre aspekty na zasadzie odstępstwa od rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych dla produktów rolnych [6], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 90/2001 [7].
W celu zagwarantowania, iż warunki konkurencji, które mają zastosowanie wobec dostaw w momencie składania ofert przetargowych, nie zostaną zmienione po przyznaniu umów w wyniku zastosowania niektórych technik, które mogą mieć wpływ na refundacje wywozowe w zależności od daty wywozu, należy przyjąć przepisy w celu uchylenia niektórych zasad stosowanych w handlu produktami rolnymi i przyznawaniu refundacji wywozowych, które są takie same dla wszystkich oferentów i pozostają niezmienione niezależnie od rzeczywistej daty wywozu.
(3) Celem zagwarantowania prawidłowego stosowania określonych wyżej przepisów, należy ustanowić przepisy administracyjne dotyczące pozwoleń wywozowych na zasadzie odstępstwa od rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 z dnia 9 czerwca 2000 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustalaniu refundacji dla produktów rolnych [8], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1095/2001 [9]. W tym celu gwarancja dostawy wniesiona przez oferenta, który wygrał przetarg na prowadzenie działań w zakresie pomocy żywnościowej, jako zabezpieczenie dotrzymania zobowiązania dostawy zgodnie z art. 10 rozporządzenia (WE) nr 2519/97, powinna być również uznana za wystarczającą gwarancję dotrzymania zobowiązań wynikających z tych pozwoleń.
(4) Dostawy realizowane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2519/97 są uznane za pomoc żywnościową w rozumieniu art. 10 ust. 4 Porozumienia w sprawie Rolnictwa w kontekście Rundy Urugwajskiej.
(5) W odniesieniu do krajowej pomocy żywnościowej niniejsze rozporządzenie stosowane jest wyłącznie do pomocy, która spełnia warunki ustanowione w art. 10 ust. 4 Porozumienia w sprawie Rolnictwa w kontekście Rundy Urugwajskiej. Te same odstępstwa powinny być stosowane do rozporządzeń (WE) nr 800/1999 i (WE) nr 1291/2000 w odniesieniu do działań stosowanych w zakresie wspólnotowej pomocy żywnościowej.
(6) Refundacje wywozowe do wspólnotowej pomocy żywnościowej są wypłacane jedynie do ilości wywiezionych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 800/1999 i tylko wtedy, gdy są przejmowane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2519/97.
(7) W zakresie stawki refundacji krajowej pomocy żywnościowej zasada przewidziana w art. 13 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 174/1999 z dnia 26 stycznia 1999 r. ustanawiającego specjalne szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 w odniesieniu do pozwoleń na wywóz i refundacji wywozowych do mleka i przetworów mlecznych [10], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1923/2001 [11], oraz w art. 11 lit. a) rozporządzenia Komisji (WE) nr 1162/95 z dnia 23 maja 1995 r. ustanawiającego specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz zbóż i ryżu [12], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 409/2001 [13], według których należy stosować refundację w wysokości ustalonej i opublikowanej przed złożeniem ofert przetargowych.
(8) Przyjęcie przepisów horyzontalnych odnoszących się do stawki refundacji stosowanej do działań krajowej pomocy żywnościowej oznacza, iż istniejące przepisy sektorowe powinny zostać skreślone.
(9) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 259/98 z dnia 30 stycznia 1998 r. ustanawiające szczegółowe zasady wywozu produktów dostarczanych jako wspólnotowa pomoc żywnościowa [14] powinny zostać zastąpione w celu dokonania niezbędnych zmian, jak również w celu jasności i skuteczności administracyjnej.
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią wszystkich zainteresowanych komitetów zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Bez uszczerbku dla wyjątkowych przepisów przyjętych przez Komisję do Działań Szczególnych niniejsze rozporządzenie stosuje się do wywozu produktów objętych rozporządzeniami w sprawie wspólnej organizacji rynków wymienionych w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, w przypadku gdy produkty są dostarczane jako wspólnotowa pomoc żywnościowa zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1292/96 i uruchamiane we Wspólnocie zgodnie z ogólnymi zasadami rozporządzenia (WE) nr 2519/97.
Stosuje się je mutatis mutandis, w przypadku gdy produkty określone w akapicie poprzedzającym dostarczane są jako krajowa pomoc żywnościowa stosowana przez Państwa Członkowskie, podlegająca jednakże szczególnym środkom krajowym na organizowanie i wskazywanie tych działań.
Artykuł 2
1. Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 800/1999 refundacja wywozowa przeznaczona do wypłaty będzie dostępna zgodnie z datą wyszczególnioną w instrumencie prawnym ustanawiającym specjalne warunki, zgodnie z którymi przeprowadzane są działania wspólnotowej pomocy żywnościowej (zwanym dalej "ogłoszeniem o przetargu").
W przypadku krajowej pomocy żywnościowej, określonej w art. 1, stosowana stawka refundacji będzie taka jak ta stosowana na dzień otwarcia przez Państwo Członkowskie zaproszenia do składania ofert przetargowych na przedmiotową dostawę.
2. W przypadku dostaw z loco zakładu lub franco przewoźnika i franco portu załadunku termin, w jakim produkty muszą opuścić obszar celny Wspólnoty, ustanowiony w art. 7 ust. 1 akapit pierwszy i art. 34 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 800/1999, nie stosuje się.
3.
Na zasadzie odstępstwa od przepisów ustanawiających ponowne dostosowanie kwot wstępnie ustalonych dopłata określona w ust. 1 nie podlega żadnemu dostosowaniu lub korekcie.
Artykuł 3
1.
Uprawnienie do refundacji będzie uwarunkowane przedłożeniem pozwolenia na wywóz, zawierającego wstępnie ustaloną dopłatę określoną w art. 2 ust. 1, stosowaną do przeprowadzenia przedmiotowych działań pomocy żywnościowej.
Pozwolenie jest ważne jedynie do wywozu przeprowadzonego w tym kontekście.
Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 40 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 okres ważności pozwolenia może być przedłużony przez właściwe władze na podstawie pisemnej i uzasadnionej prośby wybranego oferenta (zwanego dalej "dostawcą").
Pozwolenie na wywóz jest ważne jedynie na ilość wskazaną w rubryce 17 pozwolenia i dla której wnioskujący został ogłoszony dostawcą.
Rubryka 19 pozwolenia zawiera cyfrę "0".
2.
Wnioskom o pozwolenia będzie towarzyszyć dowód, iż wnioskodawca jest dostawcą wspólnotowej pomocy żywnościowej.
Dowód ten zaopatrzony będzie w kopię komunikatu wysłanego przez Komisję, powiadamiającego go o tym, iż jest on dostawcą przedmiotowej pomocy żywnościowej i jeśli jest to wymagane przez agencję wydającą — wraz z kopią ogłoszenia o przetargu.
Pozwolenia będą wydawane jedynie wtedy, kiedy zostanie przedłożony dowód, iż gwarancja dostawy, określona w art. 10 rozporządzenia (WE) nr 2519/97, została wniesiona.
Wniesienie tej gwarancji uważa się za zabezpieczenie pozwolenia.
Wyraz "zwolniony" zostanie wprowadzony odpowiednio do rubryki 11 pozwolenia.
3. W dokumencie używanym do wniosku o dopłatę, określoną w art. 5 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 800/1999 i dodatkowo do wymagań art. 16 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 — w rubryce 20 wniosku o pozwolenia i w samym pozwoleniu wywozowym zostanie wprowadzony jeden z następujących wpisów:
- Ayuda alimentaria comunitaria — Acción no …/.. o Ayuda alimentaria nacional
- Fællesskabets fødevarehjælp — Aktion nr. …/.. eller National fødevarehjælp
- Gemeinschaftliche Nahrungsmittelhilfe — Maßnahme Nr. …/.. oder Nationale Nahrungsmittelhilfe
- Κοινοτική επισιτιστική βοήθεια — Δράση αριθ. …/.. ή Εθνική επισιτιστική βοήθεια
- Community food aid — Action No …/.. or National food aid
- Aide alimentaire communautaire — Action no …/.. ou Aide alimentaire nationale
- Aiuto alimentare comunitario — Azione n. …/.. o Aiuto alimentare nazionale
- Communautaire voedselhulp — Actie nr. …/.. of Nationale voedselhulp
- Ajuda alimentar comunitária — Acção n.o …/.. ou Ajuda alimentar nacional
- Yhteisön elintarvikeapu — Toimi nro …/.. tai Kansallinen elintarvikeapu
- Livsmedelsbistånd från gemenskapen — Aktion nr …/.. eller Nationellt livsmedelsbistånd.
Wskazany numer działania to ten wyszczególniony w ogłoszeniu o przetargu.
Dodatkowo kraj przeznaczenia zostanie wskazany w rubryce 7, zarówno we wniosku o wydanie pozwolenia, jak i w samym pozwoleniu.
Artykuł 4
1. Bez uszczerbku dla przepisów art. 2 płatność refundacji wywozowej w związku ze wspólnotową pomocą żywnościową będzie dokonana zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 800/1999 i na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 16 tego rozporządzenia, w sprawie przedstawienia kopii zaświadczenia o przekazaniu lub zaświadczenia dostawy, określonym w art. 17 ust. 3 i 4 rozporządzenia (WE) nr 2519/97, poświadczonego jako wierna kopia przez biuro Komisji, do którego oferty są przysłane zgodnie z ogłoszeniem o przetargu.
Płatność refundacji, określonej w art. 21, będzie dokonana w odniesieniu do zatwierdzonej ilości netto, która jest wskazana w świadectwie przejęcia lub dostawy.
2. Przepisy art. 51 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 800/1999 nie mają zastosowania w przypadku, gdy wnioskowana refundacja jest wyższa niż refundacja przysługująca do odpowiedniego wywozu jako wynik okoliczności lub zdarzeń pozostających poza kontrolą dostawcy, które wystąpiły po zakończeniu operacji dostawy zgodnie z art. 12 ust. 5, art. 13 ust. 7, art. 14 ust. 11 lub art. 15 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 2519/97.
W przypadku gdy kraj przeznaczenia zostaje zmieniony przez beneficjenta pomocy, obniżka określona w art. 18 ust. 3 lit. b) tiret drugie rozporządzenia (WE) nr 800/1999 nie stosuje się.
Artykuł 5
Niniejszym art. 13 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 174/1999 i art. 11 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1162/95 skreśla się.
Artykuł 6
Rozporządzenie (WE) nr 259/98 niniejszym traci moc.
Jednakże jest ono nadal stosowane do dostaw wspólnotowej pomocy żywnościowej, dla których ogłoszenie o przetargu zostało opublikowane przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Jest ono stosowane do dostaw wspólnotowej pomocy żywnościowej, dla których ogłoszenie o przetargu zostało opublikowane w dniu lub po dacie wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2299/2001
z dnia 26 listopada 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 800/1999 ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych i rozporządzenie (WE) nr 1291/2000 ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji do produktów rolnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1666/2000 [2], w szczególności jego art. 9 ust. 2 i art. 13 ust. 11 oraz odpowiednie przepisy innych rozporządzeń w sprawie wspólnej organizacji rynków produktów rolnych,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2298/2001 z dnia 26 listopada 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wywozu produktów dostarczanych jako pomoc żywnościowa [3] zastrzega, iż pozwolenie na wywóz z wcześniejszym wyznaczeniem refundacji musi być przedstawiane w przypadku wywozu w kontekście działań pomocy żywnościowej z możliwością refundacji. Dlatego należy zmienić odpowiednie przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 90/2001 [5], i rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 [6], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1095/2001 [7].
(2) Artykuł 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 zwalnia pewne działania z wymogu przedstawienia pozwolenia, w tym działania objęte art. 36, 40 i 44 rozporządzenia (WE) nr 800/1999. Odniesienie w art. 24 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 do pozwoleń na te działania nie ma dlatego zastosowania i w rezultacie musi zostać skreślone.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opiniami wszystkich stosownych komitetów zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 4 rozporządzenia (WE) nr 800/1999 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"Uprawnienie do refundacji jest uzależnione od przedstawienia pozwolenia na wywóz z wcześniejszym ustaleniem refundacji, z wyjątkiem wywozu towarów.
Jednakże nie jest wymagane żadne pozwolenie, aby otrzymać refundację:
- w przypadku gdy ilości wywożone przypadające na zgłoszenie wywozowe są mniejsze lub równe ilościom wymienionym w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1291/2000,
- w przypadkach objętych art. 6, 36, 40, 44, 45 i 46 ust. 1,
- dla dostaw przeznaczonych dla sił zbrojnych Państw Członkowskich, stacjonujących w państwach trzecich." .
Artykuł 2
W rozporządzeniu (WE) nr 1291/2000 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 16 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 16
W polu 20 wniosków o wydanie pozwoleń oraz pozwoleń z wcześniejszym ustaleniem refundacji, które wystawiane są do celów działań pomocy żywnościowej w rozumieniu art. 10 ust. 4 Porozumienia w sprawie rolnictwa, zawartego w ramach wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, umieszcza się co najmniej jedno z następujących sformułowań:
- Certificado GATT – Ayuda alimentaria
- GATT-licens – fødevarehjælp
- GATT-Lizenz, Nahrungsmittelhilfe
- Πιστοποιητικό GΑΤΤ – επισιτιστική βοήθεια
- Licence under GATT – food aid
- Certificat GATT – aide alimentaire
- Titolo GATT – Aiuto alimentare
- GATT-certificaat – Voedselhulp
- Certificado GATT – ajuda alimentar
- GATT-todistus – elintarvikeapu
- GATT-licens – livsmedelsbistånd.
W polu 7 należy wskazać kraj przeznaczenia.
Pozwolenie takie jest ważne tylko w odniesieniu do wywozu, który ma zostać dokonany w ramach działań pomocy żywnościowej.";
2) w art. 24 ust. 1 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) w przypadku pozwolenia na wywóz lub świadectwa o wcześniejszym wyznaczeniu refundacji zgłoszenie dotyczące:
- wywozu, lub
- objęcia produktów uzgodnieniami przewidzianymi w art. 4 i 5 rozporządzenia (EWG) nr 565/80.".
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2302/2001
z dnia 15 listopada 2001 r.
w sprawie szczegółowych zasad stosowania art. 12 ust. 2 Porozumienia w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Księstwem Andory
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając Porozumienie w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Księstwem Andory [1], w szczególności jego art. 12 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 12 ust. 2 wymienionego Porozumienia, produkty objęte pozycjami 2402 i 2403 Zharmonizowanego Systemu, które wytwarzane są we Wspólnocie z surowca tytoniowego i które spełniają warunki art. 3 ust. 1 wymienionego Porozumienia, kwalifikują się, przy przywozie do Księstwa Andory, do stawki preferencyjnej odpowiadającej 60 % stawki stosowanej w Księstwie Andory do tych samych produktów w odniesieniu do państw trzecich.
(2) Należy ustanowić szczegółowe zasady stosowania art. 12 ust. 2 w celu zapewnienia jego jednolitej interpretacji i stosowania,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zakres stosowania
Produkty określone w art. 12 ust. 2 Porozumienia w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Księstwem Andory, zwanego dalej "Porozumieniem", kwalifikują się do stawki preferencyjnej przy przywozie do Księstwa Andory po przedstawieniu świadectwa wymienionego w Załączniku.
Artykuł 2
Ogólne warunki wystawienia
1.
Świadectwo wystawiają organy celne kraju wywozu, na wniosek eksportera lub, na jego odpowiedzialność, na wniosek jego upoważnionego przedstawiciela.
W tym celu eksporter lub jego przedstawiciel wypełnia świadectwo, którego wzór znajduje się w Załączniku, w jednym z języków, w którym sporządzone jest Porozumienie.
2.
Świadectwo wystawiane jest przez organy celne Państwa Członkowskiego Wspólnoty, jeżeli produkty objęte pozycjami 2402 i 2403 Zharmonizowanego Systemu są wytwarzane we Wspólnocie z surowca tytoniowego znajdującego się w swobodnym obrocie we Wspólnocie.
3.
Organy celne wystawiające świadectwo podejmują wszystkie niezbędne kroki w celu weryfikacji zgodności z wymaganiami.
W tym celu mają prawo żądać wszelkich dowodów oraz przeprowadzać kontrole, które uważają za właściwe.
Organy celne wystawiające świadectwo zapewniają również należyte wypełnienie formularza.
4.
Eksporter starający się o wystawienie świadectwa musi być przygotowany do przedłożenia, w każdym momencie, na wniosek organów celnych kraju wywozu, w którym wystawiany jest wniosek, wszystkich właściwych dokumentów wykazujących niezbędną obróbkę i wspólnotowy status towarów, zgodnie z wymogami art. 12 ust. 2 Porozumienia.
5.
Świadectwo wystawiane jest przez organy celne i udostępniane eksporterowi od chwili faktycznego dokonania lub zapewniania wywozu. Organ wystawiający przechowuje kopię świadectwa.
6.
Organy celne wystawiające świadectwo nadają każdemu z nich numer.
Na kopiach umieszcza się ten sam numer co na oryginale.
Artykuł 3
Zakaz zwrotu lub zwolnienia z należności celnych
1.
Surowiec tytoniowy znajdujący się w swobodnym obrocie, stosowany do wytwarzania towarów, dla których jest wystawiane lub sporządzane świadectwo zgodnie z art. 2, nie podlega we Wspólnocie zwrotowi lub zwolnieniu z należności celnych.
2.
Eksporter produktów objętych świadectwem musi być przygotowany do przedłożenia w każdym momencie na żądanie danych wspólnotowych organów celnych, wszystkich właściwych dokumentów zaświadczających, że żaden zwrot nie został uzyskany w odniesieniu do przywożonego surowca tytoniowego wykorzystanego do wytworzenia danych produktów oraz że uiszczone zostały wszystkie należności celne lub opłaty o skutku równoważnym, które mają zastosowanie do surowca tytoniowego.
Artykuł 4
Świadectwa wystawiane z mocą wsteczną
1.
W drodze odstępstwa od art. 2 ust. 5, świadectwo może w wyjątkowych przypadkach zostać wystawione po wywozie produktów, do których się odnosi, w terminie do trzech miesięcy od daty wywozu.
2.
W celu wykonania ust. 1, eksporter wskazuje w swoim wniosku miejsce i datę wywozu produktów, do których odnosi się jego wniosek, wraz z podaniem powodów złożenia wniosku.
3.
Na świadectwach wystawianych z mocą wsteczną musi być umieszczony w polu 8 jeden z następujących wpisów:
ESPEDIDO A POSTERIORI,UDSTEDT EFTERFØLGENDE,NACHTRÄGLICH AUSGESTELLT,ΕΚΔΟΘΕΝ ΕΚ ΤΩΝ ΥΣΤΕΡΩΝ,ISSUED RETROACTIVELY,DÉLIVRÉ A POSTERIORI,RILASCIATO A POSTERIORI,ACHTERAF AFGEGEVEN,EMITIDO A POSTERIORI,ANNETTU JÄLKIKÄTEEN,UTFÄRDAT I EFTERHAND,EMES A POSTERIORI.
Artykuł 5
Wystawianie duplikatu świadectwa
1.
W przypadku kradzieży, utraty lub zniszczenia świadectwa, eksporter może wystąpić do organów celnych, które wystawiły świadectwo, z wnioskiem o sporządzenie duplikatu na podstawie dokumentów wywozowych znajdujących się w ich posiadaniu.
2.
Na duplikacie świadectwa w polu 8 umieszcza się jeden z następujących wpisów:
DUPLICADO,DUPLIKAT,DUPLICATE,DUPLICATA,DUPLICATO,DUPLICAAT,SEGUNDA VIA,KAKSOISKAPPALE,DUPLICAT.
3.
Duplikat, na którym umieszcza się datę wystawienia oryginalnego świadectwa, staje się skuteczny od tej daty.
Artykuł 6
Ważność świadectwa
1.
Świadectwo jest ważne przez cztery miesiące od dnia wystawienia w kraju wywozu i musi być przedłożone we wymienionym okresie organom celnym kraju przywozu.
2.
Świadectwa przedkładane organom celnym Księstwa Andory po wygaśnięciu terminu przedłożenia określonego w ust. 1 mogą być akceptowane do celów stosowania preferencji przewidzianej w art. 12 ust. 2 Porozumienia, jeżeli niedotrzymanie terminu wynika z okoliczności wyjątkowych lub w sytuacjach, gdy produkty zostały im przedłożone przed upływem wymienionego terminu.
Artykuł 7
Wystawianie świadectw
1.
Z wnioskiem o zastosowanie stawki preferencyjnej importer musi wystąpić w chwili powstania długu celnego.
2.
Świadectwa są przedkładane organom celnym Księstwa Andory na poparcie zgłoszenia celnego będącego powodem powstania długu celnego.
Organy te mają prawo wymagać tłumaczenia świadectwa.
Artykuł 8
Dokumenty towarzyszące
Dokumenty określone w art. 2 ust. 4, służące do ustalenia, czy produkty objęte świadectwem są uprawnione do stawki preferencyjnej przewidzianej w art. 12 ust. 2 Porozumienia oraz czy spełniają pozostałe warunki niniejszego rozporządzenia, mogą być następujące:
a) dowód na wspólnotowy status wykorzystanego surowca tytoniowego, sporządzony zgodnie z odnośnymi przepisami wspólnotowymi;
b) bezpośredni dowód obróbki przeprowadzonej przez eksportera lub dostawcę w celu uzyskania danych produktów, znajdujący się na przykład w jego rachunkach lub dokumentach księgowych firmy.
Artykuł 9
Przechowywanie świadectw i dokumentów towarzyszących
1.
Eksporter ubiegający się o wystawienie świadectwa przechowuje przynajmniej przez trzy lata dokumenty określone w art. 2 ust. 4.
2.
Organy celne Księstwa Andory przechowują przynajmniej przez trzy lata świadectwa, które zostały im przedłożone.
Artykuł 10
Wzajemna pomoc
1.
Organy celne Państw Członkowskich Wspólnoty przekazują, za pośrednictwem Komisji, wzory odcisków pieczęci stosowanych w ich urzędach przy wystawianiu świadectw oraz adresy organów celnych odpowiedzialnych za weryfikację tych świadectw.
2.
W celu zapewnienia właściwego stosowania niniejszego rozporządzenia, organy celne Państw Członkowskich Wspólnoty i Andory świadczą sobie wzajemną pomoc w sprawach związanych z kontrolą autentyczności i rzetelności dokumentów oraz procedur wymienionych w poprzednich artykułach.
Artykuł 11
Późniejsza weryfikacja
1.
Późniejszą weryfikację świadectw przeprowadza się wyrywkowo lub kiedy organy celne Księstwa Andory mają uzasadnione wątpliwości co do autentyczności dokumentów, wymaganego przetworzenia i wspólnotowego statusu danych towarów lub spełnienia innych wymogów niniejszego rozporządzenia.
2.
Dla celów stosowania ust. 1 organy celne Księstwa Andory zwracają świadectwo organom celnym kraju wywozu, podając, gdzie stosowne, formalne lub merytoryczne przyczyny zbadania sprawy.
Na poparcie swojego wniosku o późniejszą weryfikację dostarczają one wszystkie dokumenty lub wszelkie uzyskane informacje pozwalające przypuszczać, że dane zawarte w świadectwie nie są rzetelne.
3.
Weryfikacje przeprowadzają organy celne kraju wywozu.
W tym celu mają one prawo żądać wszelkich dowodów oraz przeprowadzać kontrole ksiąg rachunkowych eksportera oraz wszelkich innych kontroli, które uznają za właściwe.
4.
Organy celne wnioskujące o weryfikację są informowane o wynikach w możliwie najkrótszym terminie.
Wyniki te wyraźnie powinny wskazywać, czy dokumenty są autentyczne i czy dane produkty spełniają wymogi art. 12 ust. 2.
5.
W przypadkach uzasadnionej wątpliwości oraz przy braku odpowiedzi w ciągu 10 miesięcy od daty wniosku o weryfikację lub gdy odpowiedź nie zawiera wystarczającej informacji pozwalającej określić autentyczność danego dokumentu, wymagane przetworzenie lub wykorzystany wspólnotowy status surowca tytoniowego, organy celne Księstwa Andory odmawiają prawa do skorzystania z preferencji.
Artykuł 12
Kary
Na każdą osobę, która sporządza lub powoduje sporządzenie dokumentu zawierającego nierzetelną informację w celu uzyskania preferencyjnej stawki dla produktu, zgodnie z przepisami art. 12 ust. 2 Porozumienia, nakładane są kary.
Artykuł 13
Przepisy końcowe
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2318/2001
z dnia 29 listopada 2001 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 104/2000 w zakresie uznawania organizacji producentów w sektorze rybołówstwa i akwakultury
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 104/2000 z dnia 17 grudnia 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków produktów rybołówstwa i akwakultury [1], zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 939/2001 [2], w szczególności jego art. 5 ust. 4 i art. 6 ust. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2939/94 z dnia 2 grudnia 1994 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 105/76 w sprawie uznania organizacji producentów w przemyśle rybnym [3], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1762/96 [4], wymaga wprowadzenia znaczących zmian. Dlatego rozporządzenie powinno zostać uchylone i zastąpione.
(2) Konieczne jest ustanowienie warunków i procedur dla Państw Członkowskich udzielających uznania i cofających uznania organizacjom producentów w sposób mający zagwarantować konsekwentne stosowanie zasad dotyczących wspólnej organizacji rynków produktów rybołówstwa i akwakultury.
(3) Organizacja producentów obowiązana jest, na mocy art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 104/2000, dostarczyć dowody potwierdzające aktywność gospodarczą wystarczającą do udzielenia uznania. Dlatego konieczne jest zdefiniowanie kryteriów umożliwiających stwierdzenie, czy warunek ten został spełniony.
(4) Niezbędne jest również określenie warunków udzielania uznania związkom organizacji producentów.
(5) Istnieje potrzeba ustanowienia wspólnych reguł, do których przestrzegania byliby zobowiązani członkowie organizacji producentów.
(6) Pożądane jest określenie rodzaju informacji, jakie muszą być przedstawiane przez wnioskodawcę w celu udzielenia uznania.
Nieprzekraczalne terminy wydawania decyzji dotyczących udzielenia lub odmowy uznania oraz niektóre zasady dotyczące cofnięcia uznania powinny zostać ustanowione.
(7) Należy przewidzieć środki w celu sprawdzenia zgodności z warunkami uzyskiwania uznania oraz służące określeniu konsekwencji każdego oszukańczego wnioskowania o udzielenie uznania lub oszukańczego wykorzystywania uznania.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Produktów Rybołówstwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Organizację producentów uznaje się za wystarczająco aktywną gospodarczo, zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 104/2000 do celów art. 5 ust. 2 niniejszego rozporządzenia, jeśli:
a) obszar obejmowany wnioskiem o udzielenie uznania jest określony przez Państwo Członkowskie jako obszar o wystarczającej ważności na podstawie wielkości, całkowitej pojemności statków rybackich oraz prawidłowości i wielkości wyładunków; oraz
b) spełnia jeden z poniższych warunków:
i) liczba statków rybackich obsługiwanych przez członków organizacji producentów stanowi co najmniej 20 % całkowitej liczby statków zwyczajowo obecnych na tym obszarze; lub
ii) dla gatunków lub grup gatunków, w odniesieniu do których występuje o udzielenie uznania, organizacja producentów zbywa:
- co najmniej wagowo 15 % całkowitej produkcji na jej obszarze, lub
- co najmniej wagowo 30 % całkowitej produkcji w głównym porcie lub na rynku na jej obszarze; w tym celu dane Państwo Członkowskie określa znaczenie pojęcia "główny".
2.
Państwa Członkowskie decydują, który z warunków ustanowionych w ust. 1 lit. b) jest stosowany na ich terytorium.
Państwa Członkowskie powiadamiają w ciągu dwóch miesięcy od momentu opublikowania niniejszego rozporządzenia o swojej decyzji Komisję oraz zainteresowane strony.
W przypadku zmiany struktury rynku Państwa Członkowskie mogą podjąć decyzję o zmianie powyższego warunku.
Bezzwłocznie powiadamiają Komisję i zainteresowane strony.
3. W przypadku gdy organizację producentów tworzą producenci, z których co najmniej 30 % zwykle działa na jednym lub kilku obszarach innych niż ten, na którym znajduje się port macierzysty statków obsługiwanych przez ich członków, organizację uznaje się za wystarczająco aktywną gospodarczo do celów art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 104/2000, dla gatunków lub grup gatunków, w odniesieniu do których występuje o udzielenie uznania, organizacja producentów zbywa co najmniej wagowo 4 % ogólnej produkcji krajowej.
4.
W interesie bardziej efektywnego zarządzania Państwo Członkowskie może określić udział procentowy określony w ust. 1 lit. b) ppkt ii) tiret pierwsze w przedziale 15—30 %, udział procentowy określony w ust. 1 lit. b) ppkt ii) tiret drugie w przedziale 30—50 % oraz udział procentowy dotyczący producentów określony w ust. 3 w przedziale 30—50 %.
5. Jeśli o udzielenie uznania występuje się w odniesieniu do produktów akwakultury, aktywność gospodarcza jest wystarczająca do celów art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 104/2000, jeśli organizacja producentów zbywa co najmniej 25 % całkowitej produkcji danych gatunków lub grup gatunków na obszarze produkcyjnym uznanym za wystarczająco duży przez dane Państwo Członkowskie na podstawie ustanowionych przez to państwo kryteriów.
W celu uwzględnienia specyficznych cech produkcji regionalnej Państwo Członkowskie może określić ilościowo udziały procentowe wskazane w akapicie pierwszym w przedziale 25-50 %.
Państwa Członkowskie informują Komisję o udziałach procentowych, które wybrały, w ciągu dwóch miesięcy od opublikowania niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Związek organizacji producentów może być uznany przez Państwo Członkowskie, pod warunkiem że:
a) stanowi minimalną proporcję całkowitej liczby organizacji producentów uznanych przez dane Państwo Członkowskie i działających w danej branży; oraz
b) wartość produkcji wprowadzanej na rynek przez związek stanowi co najmniej 20 % wartości produkcji krajowej w danej branży.
Artykuł 3
1. Bez uszczerbku dla rozporządzenia Komisji (WE) nr 2508/2000 [5] zasady w odniesieniu do rybołówstwa, produkcji i wprowadzania do obrotu, określone w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 104/2000, sporządza się w formie pisemnej.
2.
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 4 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 104/2000 można odstąpić od wymagania, że członkowie zbywają ich całkowitą produkcję poprzez organizację producentów, jeśli produkty są zbywane zgodnie z uprzednio ustanowionymi wspólnymi regułami.
W takich przypadkach reguły te muszą co najmniej wymagać zgodności z cenami wycofania organizacji.
3. Na zasadzie odstępstwa od art. 5 ust. 1 pkt 4 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 104/2000 ilości produktów, w odniesieniu do których członkowie organizacji producentów zawarli umowy przed wstąpieniem do organizacji producentów, nie muszą być zbywane za pośrednictwem organizacji producentów, pod warunkiem że członkowie poinformowali organizację o zakresie i okresie, na który te umowy zostały zawarte, przed wstąpieniem do organizacji, a organizacja wyraziła zgodę na uchylenie wymagania.
Artykuł 4
Występując o udzielenie uznania, wnioskodawca przedstawia:
a) statut organizacji producentów;
b) reguły i przepisy funkcjonowania organizacji producentów;
c) nazwiska osób upoważnionych do działania w imieniu i na rzecz organizacji producentów;
d) szczegóły dotyczące tych rodzajów wykonywanej działalności, na których podstawie oparty jest wniosek o udzielenie uznania;
e) dowód potwierdzający spełnienie przepisów art. 1 i 2.
Artykuł 5
W ciągu trzech miesięcy od momentu otrzymania wniosku o udzielenie uznania Państwo Członkowskie informuje na piśmie organizację producentów o podjętej decyzji.
W przypadku odmowy udzielenia uznania Państwo Członkowskie podaje powody wydania decyzji odmownej.
Artykuł 6
Jeśli Państwo Członkowskie rozważa możliwość cofnięcia uznania udzielonego organizacji, powiadamia organizację producentów o tym zamiarze, łącznie z podaniem przyczyn cofnięcia.
Państwo Członkowskie umożliwia organizacji producentów przedłożenie jej uwag w wyznaczonym terminie.
Artykuł 7
1. Zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 104/2000 Państwa Członkowskie przeprowadzają co najmniej raz do roku kontrole mające na celu stwierdzenie, czy organizacje producentów działają zgodnie z zasadami i warunkami udzielonego uznania.
2. W przypadku podjęcia decyzji o cofnięciu uznania organizacji producentów z powodu oszukańczego uzyskania lub wykonywania uznania Państwu Członkowskiemu zwracana jest wszelka pomoc finansowa przyznana na mocy art. 15 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 2792/1999 [6].
Artykuł 8
Rozporządzenie (WE) nr 2939/94 traci moc.
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2351/2001
z dnia 30 listopada 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 896/2001 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 404/93 w odniesieniu do uzgodnień dotyczących przywozu bananów do Wspólnoty
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 404/93 z dnia 13 lutego 1993 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku bananów [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 216/2001 [2], w szczególności jego art. 20,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 896/2001 [3], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1613/2001 [4], ustanawia szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (EWG) nr 404/93, mającego zastosowanie od dnia 1 lipca 2001 r., w odniesieniu do zarządzania przywozowymi kontyngentami taryfowymi, przewidzianymi w art. 18 ust. 1 tego rozporządzenia.
(2) Artykuł 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 896/2001 dotyczący metod ustanawiania ilości referencyjnych dla tradycyjnych importerów w ramach kontyngentów taryfowych A/B, zawiera odniesienia do przepisów rozporządzenia (EWG) nr 404/93 w jego pierwotnej wersji, mającej zastosowanie od dnia 1 lipca 1993 r. do dnia 31 grudnia 1998 r. Dla ułatwienia zrozumienia tych odniesień do zmienionych w międzyczasie przepisów i w odpowiedzi na żądania o wyjaśnienie, jak ten przepis ma być stosowany, powinien on zostać szczegółowo określony. Jednakże to wyjaśnienie art. 4 ust. 1 nie zmienia metody ustanawiania referencyjnych ilości dla tradycyjnych importerów w ramach kontyngentów taryfowych A/B.
(3) Artykuł 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 896/2001 ustanawia, jakie dokumenty uzupełniające importerzy nietradycyjni muszą przesłać do właściwego organu w celu rejestracji.
Przepis odnoszący się do dowodu przywozu powinien być technicznie przyjęty przez skreślenie odniesienia do przedłożenia odpowiednich dokumentów celnych, ponieważ w przywozie i tak każdy przypadek podlega przedłożeniu pozwolenia na przywóz.
(4) Angielską wersję niektórych przepisów wymienionego wyżej rozporządzenia należy również skorygować.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Bananów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 896/2001 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 4 ust. 1 dodaje się akapit drugi w brzmieniu:
"Do celów stosowaniu poprzedniego akapitu właściwe władze będą uwzględniać jedynie pierwotny przywóz dokonany w okresie referencyjnym, na podstawie ilości referencyjnych wytworzonych przez wprowadzanie do obrotu bananów pochodzących z państw trzecich i/lub bananów pochodzących z nietradycyjnych AKP."
2.
W art. 7 ust. 2 lit b) otrzymuje brzmienie:
"b) dowód przywozu bananów, przez przedłożenie użytych pozwoleń na przywóz wraz z".
Artykuł 2
2. W art. 18 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2372/2001
z dnia 4 grudnia 2001 r.
uzupełniające załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 w sprawie wprowadzenia niektórych nazw do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia oraz chronionych oznaczeń geograficznych" określonych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2081/92 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych oraz nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych oraz nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2796/2000 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 3 i 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na podstawie art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 Francja przesłała Komisji wniosek w sprawie rejestracji nazwy "Pélardon" jako nazwy pochodzenia.
(2) Zgodnie z art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia stwierdzono, że wniosek spełnia wszystkie wymogi określone w tym rozporządzeniu, w szczególności zawiera wszystkie wymagane informacje, zgodnie z art. 4 rozporządzenia.
(3) Po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [3] nazwy wymienionej w Załączniku do niniejszego rozporządzenia Komisja w odniesieniu do niej nie otrzymała żadnych deklaracji sprzeciwu na podstawie art. 7 tego rozporządzenia.
(4) W rezultacie omawiana nazwa powinna zostać wpisana do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" i tym samym podlegać ochronie w całej Wspólnocie jako chroniona nazwa pochodzenia.
(5) Załącznik do niniejszego rozporządzenia stanowi uzupełnienie Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2400/96 [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2036/2001 [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nazwę wymienioną w Załączniku do niniejszego rozporządzenia dodaje się do Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 i wpisuje jako chronioną nazwę pochodzenia (PDO) do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" przewidzianego w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2375/2001
z dnia 29 listopada 2001 r.
zmieniające rozporządzenie Komisji (WE) nr 466/2001 ustalające maksymalny poziom zawartości niektórych zanieczyszczeń w środkach spożywczych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 315/93 z dnia 8 lutego 1993 r. ustanawiające procedury Wspólnoty w odniesieniu do zanieczyszczeń w żywności [1], w szczególności jego art. 2 ust. 3,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 466/2001 [2] przewiduje, że poziomy zanieczyszczeń w środkach spożywczych, gdy wprowadza się je na rynek, nie powinny być wyższe niż poziomy określone w tym rozporządzeniu.
(2) Termin "dioksyny" obejmuje grupę 75 dibenzo-p-dioksyn polichlorowanych (PCDD) oraz grupę 135 dibenzofuranów polichlorowanych ("PCDF"), z których 17 ma charakter toksyczny.
Najbardziej toksyczny z tej grupy jest 2,3,7,8-tetrachlordibenzo-p-dioksyn (TCDD) sklasyfikowany przez Międzynarodową Agencję Badań nad Rakiem i inne cieszące się uznaniem organizacje międzynarodowe jako znany czynnik rakotwórczy u ludzi.
Komitet Naukowy ds. żywności (KNŻ), wspólnie ze Światową Organizacją Zdrowia (WHO), stwierdziły, że rakotwórczy efekt dioksyn nie występuje przy poziomach poniżej pewnego progu.
Inne niekorzystne skutki, takie jak endometrioza oraz skutki neurobehawioralne i immunosupresyjne, występują przy znacznie niższych poziomach i z tego względu traktuje się je jako istotne przy określaniu dopuszczalnej dawki.
(3) Polichlorowane bifenyle, ("PCB"), jest to grupa 209 różnych rodzin, które można podzielić na dwie grupy zależnie od ich właściwości toksycznych: 12 z nich wykazuje własności toksyczne podobne do dioksyn i w związku z tym określa się je jako "PCB dioksynopodobne".
Pozostałe PCB nie wykazują toksyczności podobnej do dioksyn, mają jednak własności toksyczne innego rodzaju.
(4) Każda rodzina dioksyn lub dioskynopodobnych PCB wykazuje nieco inny poziom toksyczności.
Aby móc podsumować toksyczność różnych rodzin z tej grupy układu okresowego, wprowadzono pojęcie współczynników toksyczności (TEF), co powinno ułatwić ocenę ryzyka i regulacje prawne.
Oznacza to, że wyniki analityczne odnoszące się do każdej z 17 rodzin dioksyn i 12 rodzin dioksynopodobnych PCB wyrażono jako pojedynczą wielkość — współczynnik stężenia toksyczności (TEQ), który można przedstawić w postaci ilościowej.
(5) Dioksyny i PCB są wyjątkowo odporne na degradację chemiczną i biologiczną i z tego względu pozostają w środowisku naturalnym i kumulują się w łańcuchu pokarmowym.
(6) Narażenie człowieka na dioksyny w ponad 90 % pochodzi ze środków spożywczych.
Udział środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego na ogół stanowi średnio do 80 % całego narażenia.
Obciążenie zwierząt dioksynami pochodzi głównie z pasz.
Dlatego też pasze, a w niektórych przypadkach również gleba, wzbudzają szczególne zaniepokojenie jako potencjalne źródła dioksyn.
(7) KNŻ przyjęło 30 maja 2001 r. opinię o ocenie ryzyka dioksyn i dioksynopodobnych PCB w artykułach spożywczych. Jest to aktualizacja oparta na nowych informacjach naukowych, udostępnionych po dniu 22 listopada 2000 r., czyli po przyjęciu przez KNŻ opinii w tej sprawie.
KNŻ ustaliło dopuszczalną dawkę tygodniową (TWI) dioksyn i dioksynopodobnych PCB na 14 pg WHO — TEQ/kg wagi ciała.
Szacunki narażenia wskazują, że dla znacznej części społeczeństwa Wspólnoty pobór żywieniowy przekracza TWI.
Dla pewnych grup ludności w niektórych krajach ryzyko może być większe ze względu na szczególne nawyki jedzeniowe.
(8) Zmniejszenie wynikającego z konsumpcji żywności narażenia ludzi na dioksyny jest, więc ważne i konieczne dla zapewnienia ochrony konsumentów.
Szczególnie wysokie poziomy dioksyn zaobserwowano w niektórych grupach produktów.
Ponieważ zanieczyszczenie żywności jest bezpośrednio zależne od zanieczyszczenia paszy, należy przyjąć jakieś jednolite podejście, aby zmniejszyć występowanie dioksyn w poszczególnych ogniwach łańcucha pokarmowego, począwszy od materiałów paszowych, poprzez zwierzęta produkujące żywność, do ludzi.
(9) Zgodnie z zaleceniami KNŻ, należy stale dążyć do ograniczenia uwalniania do środowiska naturalnego dioksyn i pokrewnych do nich związków do możliwie najniższego poziomu.
Jest to najskuteczniejszy i najbardziej wydajny sposób, aby zmniejszyć obecność dioksyn i podobnych substancji w łańcuchu pokarmowym oraz zapewnić stałe zmniejszanie obciążenia organizmu człowieka.
Jak zauważono w KNŻ, ostatnie badania mleka ludzkiego i krwi wydają się wskazywać, że poziom dioksyn przestał się obniżać.
(10) Maksymalne poziomy dioksyn i dioksynopodobnych PCB są właściwym instrumentem umożliwiającym zapobieganie niedopuszczalnie wysokiemu narażeniu ludności, i powstrzymanie rozprowadzania środków spożywczych o niedopuszczalnie wysokim stopniu zanieczyszczenia spowodowanym np. przypadkowym zanieczyszczeniem i narażeniem.
Ponadto ustalenie maksymalnych poziomów jest nieodzowne dla wprowadzenia systemu nadzoru i zapewnienia jego jednolitego stosowania.
(11) Środki oparte wyłącznie na ustanowieniu maksymalnych poziomów dioksyn i dioksynopodobnych PCB w środkach spożywczych nie będą wystarczająco skuteczne dla zmniejszenia narażenia ludzi na dioksyny, jeżeli nie ustali się tak niskich poziomów, by duża część dostarczanej żywności musiała zostać uznana za nie nadającą się do spożycia przez ludzi.
Panuje ogólna zgoda, co do tego, że aby znacznie zmniejszyć obecność dioksyn w środkach spożywczych, ustaleniu maksymalnych poziomów muszą towarzyszyć odpowiednie środki stymulujące proaktywne podejście, w tym określenie poziomu działań i wyznaczenie poziomów docelowych dla środków spożywczych, w połączeniu ze środkami mającymi ograniczyć emisje.
Poziomy docelowe określają, jakie poziomy należy osiągnąć, aby dla większości populacji zredukować narażenie ludzi do wielkości równej TWI, ustalonej przez Komitet Naukowy.
Poziomy działań są narzędziem dla właściwych władz i operatorów. Umożliwią one wyodrębnienie przypadków wymagających zidentyfikowania źródła zanieczyszczeń i podjęcia odpowiednich działań, aby je zredukować lub zlikwidować, nie tylko w razie niezgodności z przepisami niniejszego rozporządzenie, ale także wówczas, kiedy w środkach spożywczych zostaną stwierdzone znaczne poziomy dioksyn przekraczające normalne poziomy tła.
Takie podejście przyniesie stopniowe zmniejszenie poziomu dioksyn w środkach spożywczych i w ostatecznym rezultacie osiągnięcie poziomów docelowych.
Zalecenie Komisji w tej sprawie jest, zatem adresowane do Państw Członkowskich.
(12) Wprawdzie z punktu widzenia toksyczności każdy poziom powinien dotyczyć dioksyn, furanów i dioksynopodobnych PCB, na razie jednak maksymalne poziomy ustalono tylko dla dioksyn i furanów, a nie dla dioksynopodobnych PCB, gdyż dane dotyczące występowania tych ostatnich są bardzo ograniczone.
Jednakże nadal będzie się prowadziło monitorowanie, zwłaszcza obecności dioksynopodobnych PCB mając na celu włączenie tych zanieczyszczeń do maksymalnych poziomów.
(13) Niedopuszczalność zawartości dioksyn w środkach spożywczych należy oceniać przy uwzględnieniu obecnych poziomów zanieczyszczeń tła, które dla poszczególnych środków spożywczych są różne.
Maksymalny poziom należy ustalić z uwzględnieniem zanieczyszczeń tła na ścisłym, ale wykonalnym poziomie.
(14) Dla zapewnienia, że wszyscy operatorzy uczestniczący w łańcuchu pokarmowym dołożą wszelkich starań i podejmą niezbędne działania w celu ograniczenia obecności dioksyn w paszy i w pokarmie, należy w jakimś określonym terminie zrewidować maksymalne poziomy stosowania i ustalić niższe maksymalne poziomy.
Do 2006 roku należy osiągnąć ogólne zmniejszenie narażenia ludzi na dioksyny o co najmniej 25 %.
(15) Ustala się maksymalne poziomy głównie dla środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego.
Obecnie żadne z nich nie odnoszą się do produktów takich, jak mięso końskie, kozie, królicze i jaja kaczek, gęsi i przepiórek.
Na temat występowania dioksyn w tych środkach spożywczych istnieją jedynie ograniczone dane.
Ponadto mają one ograniczone znaczenie z punktu widzenia pobierania i na razie, nie ustalono dla nich maksymalnych poziomów.
Nie ma też obecnie żadnych maksymalnych poziomów w odniesieniu do produktów zbożowych, owoców i warzyw, ponieważ tego typu produkty żywnościowe mają na ogół niski stopień zanieczyszczenia i w związku z tym w niewielkim stopniu przyczyniają się do ogólnego narażenia człowieka na dioksyny.
Warto jednak regularnie monitorować poziomy dioksyn i dioksynopodobnych PCB w tych artykułach.
(16) Oleje roślinne normalnie nie zawierają znaczących ilości dioksyn i dioksynopodobnych PCB.
Ponieważ oleje roślinne są stale wprowadzane na rynek lub stosowane jako składnik środków spożywczych w charakterze domieszki do tłuszczów zwierzęcych, należy ustalić maksymalny poziom dla olei roślinnych w celach kontroli.
(17) Na podstawie obecnie dostępnych danych nie można ustalić maksymalnych poziomów dla ryb i produktów rybołówstwa.
Maksymalny poziom dioksyn w paszach dla ryb oznacza, że ryby hodowlane mają znacznie niższe poziomy dioksyn.
W przyszłości, kiedy będzie dostępnych więcej danych, może być właściwe ustalenie różnych poziomów dla różnych rodzajów ryb i produktów rybołówstwa lub dla wybranych kategorii ryb. Jak na razie mają one ograniczone znaczenie z punktu widzenia poboru.
(18) Niektóre gatunki ryb pochodzące z rejonu Bałtyku mogą zawierać wysoki poziom dioksyn.
Znaczna część tłustych ryb bałtyckich, takich jak śledzie bałtyckie i łosoś bałtycki, nie będzie odpowiadać maksymalnemu poziomowi i z tego względu zostaną one wykluczone ze szwedzkiej i fińskiej diety.
Są powody, by przypuszczać, że wykluczenie ryb z pożywienia może mieć negatywny wpływ na zdrowie w Szwecji i Finlandii.
W Szwecji i Finlandii obowiązuje system, który zapewnia konsumentom pełne informacje o zaleceniach dietetycznych dotyczących ograniczeń konsumpcji ryb z rejonu Bałtyku przez najbardziej narażone grupy ludności w celu uniknięcia potencjalnego zagrożenia zdrowia.
(19) Z danych monitorowania wynika, że w jajach z chowu wolnowybiegowego lub z kurników stałych z dużym wybiegiem poziomy dioksyn są wyższe niż w jajach z chowu bateryjnego.
Należy podjąć odpowiednie środki, które zapewnią obniżenie poziomów dioksyn w tych jajach.
Jest, zatem wskazane wprowadzenie okresu przejściowego przed zastosowaniem maksymalnych poziomów do jaj z chowu wolnowybiegowego lub z kurników stałych z dużym wybiegiem.
(20) Ważne jest obniżenie całkowitego zanieczyszczenia dioksynami w środkach spożywczych.
Konieczny jest, w zatem zakaz mieszania środków spożywczych spełniających wymogi maksymalnych poziomów z środkami spożywczymi przekraczającymi te maksymalne poziomy.
(21) Z uwagi na dysproporcje między Państwami Członkowskimi i wynikające z nich ryzyko zakłócenia konkurencji, potrzebne są środki wspólnotowe, aby chronić zdrowie publiczne oraz zapewnić jednolitość rynku przy jednoczesnym przestrzeganiu zasady proporcjonalności.
(22) W związku z tym należy zmienić rozporządzenie (WE) nr 466/2001.
(23) Zgodnie z art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 315/93, przepisy, które mogą mieć wpływ na zdrowie publiczne skonsultowano z KNŻ.
(24) Stały Komitet ds. środków spożywczych nie wydał pozytywnej opinii.
Komisja nie mogła, zatem przyjąć przepisów, które przewidywała zgodnie z procedurą ustaloną w art. 8 rozporządzenia Rady (EWG) nr 315/93,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 466/2001 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 1 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"1a.
W drodze odstępstwa od ust. 1, Szwecja i Finlandia są upoważnione podczas okresu przejściowego, do dnia 31 grudnia 2006 r., do wprowadzenia na rynek ryb pochodzących z rejonu Bałtyku, przeznaczonychdo konsumpcji na terytorium tych państw, z poziomem dioksyn przekraczającym poziomy ustalone w załączniku I sekcji 5 pkt 5.2., pod warunkiem że istnieje system, który zapewnia konsumentom pełną informację zaleceń dietetycznych dotyczących ograniczenia konsumpcji ryb z rejonu Bałtyku przez najbardziej narażone grupy ludności w celu uniknięcia potencjalnych zagrożeń dla zdrowia.
Późniejsze stosowanie niniejszego odstępstwa zostanie rozważone w ramach przeglądu załącznika I sekcji 5, przewidzianego w art. 5 ust. 3.
Szwecja i Finlandia będą informowały Komisję do dnia 31 grudnia każdego roku o wynikach prowadzonego przez siebie monitoringu poziomów dioksyn w rybach z rejonu Bałtyku i powiadomią o środkach podjętych w celu zmniejszenia narażenia ludzi na dioksyny z ryb z rejonu Bałtyku.";
2.
Wprowadza się następujący artykuł:
"Artykuł 4a
W odniesieniu do dioksyn w produktach, o których mowa w sekcji 5 załącznika I, zabrania się:
a) mieszania środków spożywczych spełniających wymogi maksymalnych poziomów ze środkami spożywczymi przekraczającymi te maksymalne poziomy;
b) wykorzystywania produktów nie spełniających wymogów maksymalnych poziomów jako składnika przy produkcji innych środków spożywczych.";
3.
W art. 5 dodaje się następujący ustęp:
"3.
Komisja dokona przeglądu sekcji 5 załącznika I po raz pierwszy najpóźniej do dnia 31 grudnia 2004 r. pod kątem nowych danych na temat obecności dioksyn i dioksynopodobnych PCB, zwłaszcza w związku z uwzględnieniem dioksynopodobnych PCB w dopuszczalnych poziomach, które mają być ustalone.
Sekcja 5 załącznika I zostanie poddana kolejnemu przeglądowi najpóźniej do dnia 31 grudnia 2006 r. w celu znacznego obniżenia maksymalnych poziomów i ewentualnego ustalenia maksymalnych poziomów dla innych środków spożywczych.";
4.
Załącznik I zostaje zmieniony zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po opublikowaniu go w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2379/2001
z dnia 5 grudnia 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1148/2001 w sprawie kontroli zgodności norm handlowych mających zastosowanie do świeżych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 911/2001 [2], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1148/2001 z dnia 12 czerwca 2001 r. w sprawie kontroli zgodności norm handlowych mających zastosowanie do świeżych owoców i warzyw [3] ustanawia warunki, na jakich Komisja może zatwierdzić czynności kontrolne wykonywane przez niektóre państwa trzecie dla produktów wywożonych do Wspólnoty.
(2) Zgodnie z art. 7 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1148/2001 organy kontroli państwa trzeciego, które uzyskały takie zatwierdzenie, wystawiają certyfikaty zgodności produktów, które organy celne Wspólnoty mogą przyjąć do celów dopuszczenia tych produktów do swobodnego obrotu. Dlatego należy ustanowić wspólne charakterystyki dla certyfikatów wystawianych przez państwa trzecie dotyczące w szczególności oryginału i kopii takich certyfikatów, ich formatu, drukowania, metod kompletowania, przydziałów numerów i kodów oraz archiwowania, a także umieszczanych na nich podpisów i odcisków pieczęci.
(3) Artykuł 7 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1148/2001 przewiduje system kontroli wyrywkowych przeprowadzanych przez Państwa Członkowskie w sprawie certyfikatów wystawianych przez państwa trzecie. Jednakże kontrole takie należy przeprowadzać a posteriori, jeżeli pojawią się wyraźne wątpliwości co do autentyczności certyfikatów lub prawdziwości podanych w nich informacji.
(4) W celu wykonania art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1148/2001 należy stworzyć system współpracy administracyjnej między Wspólnotą a każdym z zainteresowanych państw trzecich, tak by wszystkie wymagane informacje mogły być udostępnione właściwym organom we Wspólnocie.
Należy określić treść i warunki tej współpracy administracyjnej.
(5) Gdzie konieczne, zatwierdzenie czynności kontrolnych przeprowadzanych przez niektóre państwa trzecie może wymagać organizacji wizyt na miejscu w celu oceny systemów inspekcji wywozu w tych państwach.
W takich przypadkach należy przyjąć przepisy przewidujące możliwość wykorzystania specjalnych służb inspektorów w sektorze owocowo-warzywnym utworzonych na mocy art. 40 rozporządzenia (WE) nr 2200/96.
(6) Należy też uzupełnić wzór podany w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1148/2001.
(7) W rezultacie należy zmienić rozporządzenie (WE) nr 1148/2001.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1148/2001 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 7 wprowadza się następujące zmiany:
a) ust. 2 akapit czwarty otrzymuje brzmienie:
"Do celów zatwierdzenia określonego w ust. 1 Komisja może wykorzystać specjalne służby inspektorów w sektorze owocowo-warzywnym utworzone na podstawie art. 40 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 do przeprowadzania wizyt na miejscu w celu kontroli, czy inspekcje przeprowadzane w danym państwie trzecim są zgodne z przepisami niniejszego artykułu i, w odpowiednim przypadku, sformułowania zalecenia mającego na celu poprawę stopnia zgodności z normami towarów wywożonych do Wspólnoty przez to państwo trzecie.";
b) w ust. 3 dodaje się akapity w brzmieniu:
"Standardowe formularze, na których wystawia się certyfikaty, przewidziane w akapicie drugim niniejszego ustępu, są określane w ramach zatwierdzenia określonego w ust. 1.
Na certyfikacie umieszczony jest wyraz "oryginał";.
Gdy wymagane są dodatkowe kopie, są one ostemplowane wyrazem "kopia";.
Właściwe organy we Wspólnocie akceptują wyłącznie oryginał certyfikatu.
Formularz ma wymiary 210 × 297 mm; dopuszcza się tolerancję długości do plus 8 mm lub minus 5 mm.
Papier użyty na formularze jest biały, bez mechanicznych wad, zwymiarowany do pisania i waży nie mniej niż 40 g/m2.
Formularze są drukowane i wypełniane w jednym z urzędowych języków Wspólnoty.
Formularze wypełnia się przy wykorzystaniu procesu mechanograficznego lub podobnego.
Wpisów nie wolno wycierać ani nadpisywać.
Wszelkie zmiany wprowadza się, skreślając nieprawidłowe dane i, w odpowiednim przypadku, dodając wymagane dane.
Zmiany takie są sygnowane przez osobę wprowadzającą je i potwierdzane przez organ wystawiający.
Każdy certyfikat ma swój numer seryjny, drukowany lub nie, który umożliwia zidentyfikowanie formularza oraz jest ostemplowany przez organ wystawiający i podpisany przez osobę lub osoby do tego upoważnione.
Organ wystawiający zachowuje kopię każdego wystawionego przez siebie certyfikatu.";
c) ustęp 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
Komisja może zawiesić zatwierdzenie w przypadku ustalenia, że w znaczącej liczbie partii i/lub ilości towary nie odpowiadają informacjom zawartym w certyfikatach zgodności wystawionych przez organy kontroli państwa trzeciego lub, gdy nie ma zadowalającej odpowiedzi na żądania kontroli a posteriori, określone w ust. 5a.";
d) dodaje się ust. 5a w brzmieniu:
"5a.
Kiedykolwiek pojawią się wątpliwości co do autentyczności certyfikatu, określonego w ust. 3 akapit drugi lub prawdziwości informacji w nim zawartych, przeprowadza się kontrolę a posteriori.
Właściwy organ we Wspólnocie zwraca certyfikat bądź jego kopię urzędowemu korespondentowi w państwie trzecim, jak określono w ust. 2 akapit drugi, podając w odpowiednim przypadku powody zapytania i wszelkie uzyskane informacje sugerujące, że certyfikat nie jest autentyczny lub informacje w nim zawarte są nieprawdziwe.
Komisja jest zawiadamiana możliwie jak najszybciej o wnioskach o przeprowadzenie kontroli a posteriori oraz o wynikach w odniesieniu do każdego wniosku.
W przypadku wystąpienia z wnioskiem o przeprowadzenie kontroli a posteriori importer danych produktów może wystąpić do właściwych organów kontroli o przeprowadzenie kontroli zgodności określonej w art. 6.";
e) dodaje się ust. 8 w brzmieniu:
"8.
Niniejszy artykuł stosuje się z zastrzeżeniem ustanowienia procedury współpracy administracyjnej między Wspólnotą a każdym zainteresowanym państwem trzecim.
W tym celu zainteresowane państwa trzecie przysyłają Komisji wszystkie istotne informacje o czynnościach kontrolnych, w szczególności wzory odcisków pieczęci używanych przez organy kontroli i, w odpowiednim przypadku, niezwłocznie wszelkie zmiany tych informacji.
Komisja przekazuje te informacje i wszelkie późniejsze zmiany koordynującym organom Państw Członkowskich, które informują o tym organy celne i inne właściwe organy.
Po ustanowieniu współpracy administracyjnej i po jakiejkolwiek istotnej zmianie informacji przekazanych przez zainteresowane państwo trzecie, zarówno w ramach tej współpracy administracyjnej, jak i w odniesieniu do nazw i adresów urzędowego korespondenta i organów kontroli, Komisja publikuje stosowne zawiadomienie w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, seria C.";
2) załącznik III zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2380/2001
z dnia 5 grudnia 2001 r.
dotyczące dopuszczenia do stosowania dodatku paszowego na okres 10 lat
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. w sprawie dodatków paszowych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 2001/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [2], w szczególności jej art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2(aaa) dyrektywy 70/524/EWG zobowiązuje do tego, aby zezwolenia na kokcydiostatyki powiązane były z podmiotem odpowiedzialnym za wprowadzanie ich do obrotu.
(2) Artykuł 9 dyrektywy 70/524/EWG przewiduje, że substancja może zostać dopuszczona do stosowania, jeżeli spełnione zostaną wszystkie warunki ustanowione w art. 3a wymienionej dyrektywy.
(3) Ocena przedłożonej dokumentacji wykazuje, że kokcydiostatyk opisany w Załączniku spełnia wszystkie wymagania art. 3a dyrektywy 70/524/EWG, o ile jest stosowany z przeznaczeniem dla wskazanej grupy zwierząt na warunkach przedstawionych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia; w związku z tym substancję należy na tych warunkach dopuścić do obrotu.
(4) Artykuł 9b dyrektywy 70/524/EWG przewiduje, że zezwolenia dla takich substancji wydaje się na okres 10 lat od dnia, w którym zaczyna obowiązywać ostateczne zezwolenie.
(5) Ocena przedłożonej dokumentacji wykazuje, że konieczne mogą być pewne procedury ochrony pracowników przed narażeniem na dodatki.
Ochronę takąnależy zapewnić w drodze zastosowania dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy [3].
(6) Komitet Naukowy ds. Żywienia Zwierząt wydał pozytywną opinię w odniesieniu do bezpieczeństwa oraz korzystnego wpływu kokcydiostatyków na produkcję zwierzęcą przy spełnieniu warunków przedstawionych w omawianym Załączniku.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dodatek należący do grupy "kokcydiastyki i pozostałe środki farmaceutyczne" wymieniony w Załączniku do niniejszego rozporządzenia jest dopuszczony jako dodatek do stosowania w żywieniu zwierząt na warunkach ustanowionych w tym Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2382/2001
z dnia 4 grudnia 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1267/1999 ustanawiające Instrument Przedakcesyjnej Polityki Strukturalnej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 308,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
w następstwie konsultacji opinii Komitetu Regionów,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Pierwsze środki korzystania z wspólnotowej pomocy zgodnie z Instrumentem Przedakcesyjnej Polityki Strukturalnej (ISPA - Instrument Przedakcesyjnej Polityki Strukturalnej) utworzonym rozporządzeniem (WE) nr 1267/1999 [4] zostały ocenione i zatwierdzone przez Komisję w ciągu 2000 r.
(2) Niektóre przepisy rozporządzenia (WE) nr 1267/1999 winny być poprawione w świetle doświadczeń nabytych w międzyczasie w ocenie i zatwierdzaniu środków finansowania zgodnie z Instrumentem Przedakcesyjnej Polityki Strukturalnej.
(3) W szczególności współfinansowanie środkami wraz z międzynarodowymi instytucjami finansowymi i stosowanie finansowania prywatnego są kluczowymi elementami funkcjonowania Instrumentu Przedakcesyjnej Polityki Strukturalnej.
W niektórych przypadkach, dostęp do źródeł finansowania innych niż pomoc wspólnotowa jest istotna dla umożliwienia krajom beneficjentom współ-finansowania środkami, które w pełni odpowiadają warunkom dopuszczenia i celom Instrumentu Przedakcesyjnej Polityki Strukturalnej.
(4) W celu umożliwienia lub ułatwienia współ-finansowania wraz z międzynarodowymi instytucjami finansowymi i/lub źródłami prywatnymi, winien być przygotowany przepis o możliwości odstępstwa, po zbadaniu każdego poszczególnego przypadku, od zasad ogólnych udziału w zaproszeniach do przetargu i kontraktów, współfinansowanych zgodnie z Instrumentem Przedakcesyjnej Polityki Strukturalnej.
(5) Artykuł 114 ust. 2 rozporządzenia finansowego z dnia 21 grudnia 1977 r. stosowany do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [5] przewiduje, iż w wyjątkowych przypadkach i z właściwym uzasadnieniem, można zdecydować, na podstawie szczególnych warunków ustanowionych w podstawowych instrumentach zarządzających współpracą i zgodnie z właściwymi procedurami autoryzacji, o umożliwieniu obywatelom państw trzecich ubiegania się o kontrakty w drodze przetargu. Rozporządzenie (WE) nr 1267/1999 jest takim podstawowym instrumentem.
(6) W związku z tym, użytecznej inspiracji mogą dostarczyć niektóre przepisy stosowane zgodnie z programem Phare utworzonym rozporządzeniem (EWG) nr 3906/89 [6] w sprawie pomocy gospodarczej niektórym krajom Europy Środkowej i Wschodniej.
(7) Wymagana jest bardziej precyzyjna definicja koncepcji wydatków kwalifikujących się tak, by umożliwić współfinansowanie środków Instrumentu Przedakcesyjnej Polityki Strukturalnej z innych źródeł zewnętrznej pomocy.
(8) Postanowienia rozporządzenia (WE) nr 1267/1999 winny ponadto być przyjęte celem uwzględnienia decyzji Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [7].
(9) Traktat nie przewiduje, dla przyjęcia niniejszego rozporządzenia, uprawnień innych niż te przewidziane art. 308,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1267/1999 wprowadza następujące zmiany:
1. Dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 6a
Udzielenie zamówień
1.
W przypadku środków, dla których Wspólnota jest jedynym źródłem pomocy zewnętrznej, udział w zaproszeniach do przetargu i kontraktach będzie otwarty na równych prawach dla wszystkich osób fizycznych i prawnych Państw Członkowskich i państw, określonych w art. 1 ust. 1 akapit drugi.
2.
Ustęp 1 będzie stosowany również do współ-finansowania.
W przypadku współ-finansowania, jednakże udział państw trzecich w zaproszeniach do przetargu i kontraktów może być autoryzowany przez Komisję, po zbadaniu każdego poszczególnego przypadku."
2. Dodaje się następujący ustęp art. 7:
"8.
W przypadku gdy środki są współ-finansowane razem z międzynarodowymi instytucjami finansowymi, wydatki spełniające warunki dopuszczenia określone w ust. 7 lecz ponoszone zgodnie z procedurami właściwymi dla zewnętrznych źródeł finansowania innych niż pomoc wspólnotowa i ponoszone przez te instytucje finansowe mogą być używane do obliczania ogólnych wydatków kwalifikujących się do tych środków."
3. art. 14 ust. 1, 2 i 3 otrzymuje brzmienie:
"1.
Komisja jest wspomagana przez komitet, składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji (zwany dalej "Komitet").
Europejski Bank Inwestycyjny wyznaczy przedstawiciela bez prawa głosu.
2.
W przypadku gdy czynione jest odniesienie do niniejszego ustępu, stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
3.
Okres przewidziany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE zostanie ustalony w ciągu jednego miesiąca."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2396/2001
z dnia 7 grudnia 2001 r.
ustanawiające normę handlową w odniesieniu do porów
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 911/2001 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z załącznikiem I do rozporządzenia (WE) nr 2200/96 normy w odniesieniu do porów zostały przyjęte na mocy rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1076/89 [3], zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 888/97 [4].
(2) W celu zachowania przejrzystości na rynku światowym należy wziąć pod uwagę normę w odniesieniu do porów zalecaną przez Grupę Roboczą ds. Normalizacji Produktów Łatwo Psujących się i Rozwoju Jakości Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ (EKG/ONZ).
Ponadto wskazane jest przyznanie większej tolerancji dla klasy I porów wczesnych.
Dlatego też niezbędne jest uchylenie rozporządzenia (EWG) nr 1076/89 i zastąpienie go nowym rozporządzeniem ustanawiającym normy uwzględniające ten stan faktyczny.
(3) Stosowanie tych norm powinno doprowadzić do usunięcia z rynku produktów o niezadowalającej jakości, podniesienia jakości produkcji do poziomu wymagań konsumentów oraz ułatwienia handlu opartego na uczciwej konkurencji, a tym samym pomóc w poprawie rentowności.
(4) Normy stosowane są na wszystkich etapach obrotu.
Na pewien stopień pogorszenia jakości produktów mogą mieć wpływ takie czynniki, jak transport na duże odległości, składowanie ponad określony czas oraz różne procesy, którym są poddawane produkty ze swojej natury wrażliwe na zmiany biologiczne i łatwo się psujące.
Tego rodzaju pogorszenie jakości należy brać pod uwagę przy stosowaniu norm na etapach obrotu od chwili jego wysyłki.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Norma handlowa dla porów objętych kodem CN 07039000 określona jest w Załączniku.
Normę tę stosuje się na wszystkich etapach obrotu, zgodnie z warunkami ustanowionymi w rozporządzeniu (WE) nr 2200/96.
Jednakże na etapach, które następują po wysyłce, produkty mogą, w porównaniu z wymaganiami normy, wykazywać nieznaczne obniżenie świeżości i jędrności oraz nieznaczne pogorszenie spowodowane ich rozwojem i tendencją do szybkiego psucia się.
Artykuł 2
Rozporządzenie (EWG) nr 1076/89 traci moc.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2414/2001
z dnia 7 grudnia 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 539/2001 wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych Państw Członkowskich oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 62 ust. 2 lit. b) i),
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (EWG) nr 539/2001 [2] wymienia Rumunię wśród państw trzecich, których obywatele są zwolnieni z obowiązku wizowego, stwierdza jednak, że zwolnienie obywateli Rumunii z obowiązku wizowego uzależnione jest od późniejszego podjęcia w tej sprawie decyzji przez Radę.
Decyzja ta miała być podjęta na podstawie odpowiedniego sprawozdania, które Komisja miała przedstawić Radzie najpóźniej do dnia 30 czerwca 2001 r.
(2) W swoim sprawozdaniu z dnia 29 czerwca 2001 r. Komisja wskazała, że Rumunia dokonała niezaprzeczalnych postępów w odniesieniu do nielegalnej imigracji z tego kraju, polityki wizowej Rumunii oraz kontroli na własnych granicach.
Komisja przedstawiła również zobowiązania podjęte przez Rumunię w tej dziedzinie.
Komisja postanowiła zarekomendować Radzie zwolnienie obywateli Rumunii z obowiązku wizowego, począwszy od dnia 1 stycznia 2002 r.
(3) Dla zastosowania zwolnienia obywateli Rumunii z obowiązku wizowego powinny zostać skreślone utrzymujące tymczasowo obowiązek wizowy przepisy rozporządzenia (WE) nr 539/2001.
(4) Na podstawie art. 1 Protokołu w sprawie stanowiska Wielkiej Brytanii i Irlandii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Irlandia i Wielka Brytania nie uczestniczą w przyjęciu niniejszego rozporządzenia.
Konsekwentnie, nie naruszając przepisów art. 4 tego Protokołu, przepisy niniejszego rozporządzenia nie mają zastosowania do Irlandii ani Zjednoczonego Królestwa.
(5) W odniesieniu do Republiki Islandii oraz Królestwa Norwegii niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, należące do terytorium określonego w art. 1 lit. b) decyzji Rady nr 1999/437/WE z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie niektórych warunków stosowania Układu zawartego przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącego włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku z Schengen [3],
(12) Niniejsze rozporządzenie zapewnia pełną harmonizację, odnosi się bowiem do państw trzecich, których obywatele są objęci obowiązkiem wizowym przy przekraczaniu granic zewnętrznych Państw Członkowskich i których obywatele są zwolnieni z tego obowiązku.
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 539/2001 wprowadza się następujące zmiany:
1) punkt dwunasty preambuły otrzymuje brzmienie:
"(12) Niniejsze rozporządzenie zapewnia pełną harmonizację, odnosi się bowiem do państw trzecich, których obywatele są objęci obowiązkiem wizowym przy przekraczaniu granic zewnętrznych Państw Członkowskich i których obywatele są zwolnieni z tego obowiązku.";
2) w art. 1 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"Obywatele państw trzecich wymienionych w wykazie stanowiącym załącznik II są zwolnieni z obowiązku określonego w ust. 1, gdy ich całkowity pobyt nie przekracza trzech miesięcy.";
3) artykuł 8 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 8
Artykuł 2 Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2415/2001
z dnia 10 grudnia 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2666/2000 w sprawie pomocy dla Albanii, Bośni i Hercegowiny, Chorwacji, Federalnej Republiki Jugosławii i Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii oraz rozporządzenie (WE) nr 2667/2000 w sprawie Europejskiej Agencji Odbudowy
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 308,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólnota Europejska jest zobowiązana do udzielenia pomocy finansowej Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii, w tym do wspierania wykonania Umowy ramowej z dnia 13 sierpnia 2001 r.
(2) Sytuacja w tym kraju wymaga skutecznego i szybkiego dostarczenia pomocy wspólnotowej, dla której najlepsza będzie realizacja na poziomie lokalnym.
(3) Europejska Agencja Odbudowy, zwana dalej "Agencją", ustanowiona na mocy rozporządzenia (WE) nr 2667/2000 [3], posiada szerokie doświadczenie i jest odpowiednia do dostarczania pomocy wspólnotowej.
(4) Rozporządzenie (WE) nr 2666/2000 [4] i rozporządzenie (WE) nr 2667/2000 należy zmienić w celu rozszerzenia działalności Agencji na Byłą Jugosłowiańską Republikę Macedonii.
(5) Realizację pomocy wspólnotowej w Federalnej Republice Jugosławii i Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii, będącej przedmiotem przepisów zawartych w innych dokumentach, Komisja może delegować na Agencję.
(6) Traktat nie przewiduje dla przyjęcia niniejszego rozporządzenia, innych kompetencji niż wymienione w art. 308,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2666/2000 wprowadza się następujące zmiany: w art. 4 ust. 1 i 2 wyrazy "Federalnej Republiki Jugosławii" zastępuje się wyrazami: "Federalnej Republiki Jugosławii i dla Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii".
Artykuł 2
W rozporządzeniu (WE) nr 2667/2000 wprowadza się następujące zmiany:
1. art. 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
1.
Komisja może przekazać Agencji następujące zadania:
i) realizacje pomocy wspólnotowej przewidzianej w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 2666/2000 dla Federalnej Republiki Jugosławii i Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii;
ii) realizacje pomocy wspólnotowej przyjętej przez Komisję na podstawie innych dostępnych instrumentów dotyczących tych krajów. W takich przypadkach działanie to jest prowadzone zgodnie z przepisami zawartymi w stosownych rozporządzeniach a art. 2 ust. 1 lit. b) i c), art. 2 ust. 2, 3 i 4, art. 4 i art. 5 ust. 1 lit. a)-c) oraz lit. h) niniejszego rozporządzenia nie mają zastosowania.
2.
W tym celu ustanawia się Europejską Agencję Odbudowy, zwaną dalej "Agencją", której głównym zadaniem jest realizacja pomocy Wspólnoty, określona w ust. 1."
2.
W art. 2 ust. 1 lit. b) wyrazy "Federalnej Republiki Jugosławii" zastępuje się wyrazami "Federalnej Republiki Jugosławii i Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii".
3.
W art. 4 ust. 10 wyrazy "Federalnej Republiki Jugosławii" zastępuje się wyrazami "Federalnej Republiki Jugosławii i Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii".
4.
W art. 7 ust. 3 akapit pierwszy wyrazy "Federalnej Republiki Jugosławii" zastępuje się wyrazami "Federalnej Republiki Jugosławii i Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii".
5.
W art. 7 ust. 3 akapit drugi wyrazy "Federalnej Republiki Jugosławii" zastępuje się wyrazami "Federalnej Republiki Jugosławii i dla Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii".
6. W art. 15 wyrazy "Federalnej Republiki Jugosławii" zastępuje się wyrazami "Federalnej Republiki Jugosławii i dla Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii".
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2419/2001
z dnia 11 grudnia 2001 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3508/92
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3508/92 z dnia 27 listopada 1992 r. ustanawiające zintegrowany system zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 495/2001 [2], w szczególności jego art. 12,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zintegrowany system zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowiony rozporządzeniem (EWG) nr 3508/92 (dalej nazywany "systemem zintegrowanym") okazał się efektywnym i skutecznym środkiem realizacji systemów płatności bezpośrednich, po raz pierwszy wprowadzonych w rezultacie reformy wspólnej polityki rolnej w 1992 r., a następnie rozwiniętych w ramach środków Agendy 2000; rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3887/92 z dnia 23 grudnia 1992 r., ustalające szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2721/2000 [4], było od czasu wejścia w życie przy różnych okazjach zmieniane; co więcej, doświadczenie, w szczególności wprowadzenie narzędzi elektronicznych do administracji programami wykazało, że należy dokonać przeglądu wielu przepisów tego rozporządzenia; istnieje potrzeba wprowadzenia kolejnych zmian, rozporządzenie (EWG) nr 3887/92 powinno zostać zastąpione niniejszym rozporządzeniem, w interesie przejrzystości i racjonalizacji.
(2) Do celów skutecznej kontroli oraz zapobiegania przypadkom składania wielu wniosków o pomoc w różnych agencjach płatniczych na obszarze jednego Państwa Członkowskiego, Państwa Członkowskie powinny przewidzieć jednolity system identyfikacji rolników składających wnioski o pomoc z zastrzeżeniem systemu zintegrowanego.
Jednakże Państwa Członkowskie powinny mieć przyznane okresy przejściowe dla wprowadzenia tego systemu.
(3) W świetle istnienia różnych systemów identyfikacyjnych w całej Wspólnocie, Państwa Członkowskie powinny zostać upoważnione do ustanowienia systemu identyfikacji obszarów z zastosowaniem innych jednostek niż działki rolne; możliwości takiej powinny towarzyszyć pewne obowiązki w celu zapewnienia rzetelności takiej identyfikacji; ponadto, każde Państwo Członkowskie, w celu zapewnienia skutecznego monitorowania, powinno ustalać minimalny rozmiar działki rolnej, jaka może zostać zgłoszona we wniosku o pomoc obszarową.
(4) Należy wyjaśnić pojęć "działka rolna" oraz "obszar uprawy paszowej", aby zapewnić właściwe zgłaszanie i identyfikację działek.
(5) Należy ustanowić przepis dotyczący treści wniosku o pomoc obszarową.
W celu zapewnienia skutecznej kontroli, każdy rodzaj użytkowania ziemi powinien być zgłoszony we wniosku o pomoc obszarową.
W przypadku gdy Państwa Członkowskie wprowadziły systemy zarządzania i kontroli dla pozostałych, odnoszących się do obszaru wspólnotowych systemów pomocy, które są zgodne z systemem zintegrowanym zgodnie z art. 9a rozporządzenia (EWG) nr 3508/92, Państwa Członkowskie powinny uzyskać możliwość odstępstw od tego wymogu.
(6) Istnieje potrzeba ustanowienia szczególnych przepisów dotyczących szczególnej sytuacji grup producentów w sektorze produkcji mięsa baraniego i koziego, zgodnie z definicją art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3493/90 z dnia 27 listopada 1990 r. ustanawiającego ogólne zasady przyznawania premii dla producentów mięsa baraniego i koziego [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2825/2000 [6].
(7) Wniosek o pomoc obszarową, składany jedynie w celu trwałych użytków zielonych, nie musi być koniecznie przedłożony właściwym władzom w tym samym terminie, co zwykłe wnioski o pomoc obszarową w szczególności, ponieważ zarządzanie programem kontroli trwałych użytków zielonych nie musi odbywać się według tego samego harmonogramu, co kontrola obszarów roślin uprawnych.
Dlatego, Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość przewidzenia, dla wniosków o pomoc obszarową, składanie ich później niż w terminie ustalonym zgodnie z art. 6 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3508/92.
Jednakże data ustalana przez Państwo Członkowskie nie powinna być późniejsza niż dzień 1 lipca.
(8) Rolnicy powinni być uprawnieni do zmiany ich wniosków o pomoc obszarową do ostatecznego terminu zasiewu, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1251/1999 z dnia 17 maja 1999 r. ustanawiającego system wsparcia producentów niektórych roślin uprawnych [7], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1038/2001 [8], o ile przestrzegane są wszystkie szczegółowe wymogi odpowiednich przepisów sektorowych, a właściwe władze nie poinformowały jeszcze rolnika o błędach zawartych we wniosku o pomoc ani nie powiadomiły o wynikach przeprowadzonej kontroli na miejscu ujawniającej błędy, w odniesieniu do części objętej zmianą.
(9) Rolnicy ubiegający się jedynie o pomoc, która nie jest powiązana z obszarem, powinni być zwolnieni z wymogu składania wniosku o pomoc obszarową.
(10) W celu ułatwienia zarządzania różnymi systemami pomocy w odniesieniu do inwentarza żywego należy ustanowić wspólne przepisy dotyczące szczegółów, które powinien zawierać wniosek o pomoc w odniesieniu do inwentarza żywego.
(11) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1760/2000 z dnia 17 lipca 2000 r. ustanawiające system identyfikacji i rejestracji bydła i dotyczące etykietowania wołowiny i produktów z wołowiny oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 820/97 [9] wymaga od hodowców bydła przekazywania danych na temat tych zwierząt do skomputeryzowanej bazy danych. Artykuł 21 rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [10], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1512/2001 [11], stanowi, iż pomoc może być wypłacana jedynie dla zwierząt, które zostały odpowiednio zidentyfikowane i zarejestrowane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1760/2000. Skomputeryzowana baza danych zyskała również daleko idące znaczenie w zakresie administracji danymi systemami pomocy. Rolnicy składający wnioski w ramach właściwych systemów pomocy powinni mieć we właściwym czasie zapewniony dostęp do odpowiednich informacji.
(12) Państwa Członkowskie powinny być upoważnione do korzystania z informacji zawartych w skomputeryzowanej bazie danych w celu wprowadzania uproszczonych procedur w zakresie składania wniosków pod warunkiem, że skomputeryzowana baza danych jest wiarygodna.
Dlatego należy zapewnić, by informacje zawarte w skomputeryzowanej bazie danych mogły stanowić część wniosku o pomoc.
(13) Zgodnie z nowymi formami komunikowania się, Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość przyjmowania krajowych przepisów zezwalających na przekazywanie przez rolników informacji w ramach systemu zintegrowanego drogą elektroniczną.
(14) W przypadku gdy wnioski o pomoc zawierają oczywiste omyłki, powinna istnieć możliwość ich prostowania w każdym czasie.
(15) Niezbędne jest przestrzeganie terminów składania wniosków o pomoc oraz wprowadzania zmian we wnioskach o pomoc obszarową, aby umożliwić krajowym administracjom zaplanowanie a następnie przeprowadzanie skutecznych kontroli poprawności wniosków o pomoc.
Dlatego należy ustanowić przepis dotyczący terminów, w których akceptowane są wnioski złożone po upływie terminu.
Dodatkowo w celu zachęcenia rolników do przestrzegania terminów powinny być stosowane obniżki.
W przypadku gdy rolnik musi jedynie zgłosić trwałe użytki zielone, i dlatego musi złożyć wniosek o pomoc obszarową, kontrole mogą być zaplanowane w inny sposób.
W odniesieniu do takich sytuacji mogą być przewidziane mniejsze obniżki oraz powinny być przewidziane dłuższe terminy.
W przypadku gdy Państwa Członkowskie korzystają z możliwości wyznaczenia późniejszego terminu składania wniosków o pomoc obszarową odnoszących się jedynie do trwałych użytków zielonych, złożenie wniosku po terminie wyznaczonym przez Państwo Członkowskie nie powinno już jednak być dopuszczalne.
(16) Rolnicy powinny mieć prawo do wycofania swoich wniosków o pomoc obszarową lub ich części w każdym czasie, o ile właściwe władze nie poinformowały jeszcze rolnika o błędach zawartych we wniosku o pomoc ani nie powiadomiły o przeprowadzonej na miejscu kontroli ujawniającej błędy w odniesieniu do części wniosku, której dotyczy wycofanie.
(17) Przestrzeganie przepisów dotyczących systemów pomocy zarządzanych w ramach systemu zintegrowanego powinno być skutecznie monitorowane W tym celu, a także po to aby zapewnić zharmonizowany poziom monitorowania we wszystkich Państwach Członkowskich, konieczne jest ustalenie szczegółowych kryteriów oraz procedur technicznych dotyczących przeprowadzania kontroli administracyjnych i kontroli na miejscu zarówno w odniesieniu do pomocy obszarowej jak i pomocy w odniesieniu do inwentarza żywego.
W odpowiednim przypadku, Państwa Członkowskie powinny zobowiązać się do połączenia poszczególnych kontroli na mocy niniejszego rozporządzenia, jak również tych przewidzianych jednocześnie w pozostałych przepisach wspólnotowych.
(18) Powinna zostać określona minimalna liczba rolników obejmowanych kontrolą na miejscu w ramach różnych systemów pomocy.
W odniesieniu do rolników ubiegających się o udzielenie pomocy w ramach różnych systemów w odniesieniu do bydła, należy przewidzieć zastosowanie jednolitego zintegrowanego systemu opartego na gospodarstwie.
(19) Minimalny rozmiar próbki podlegającej kontroli na miejscu powinien zostać opracowany częściowo w oparciu o analizy ryzyka, częściowo zaś opierać się na kontroli wyrywkowej.
Należy wyznaczyć główne czynniki, jakie należy brać pod uwagę przy analizie ryzyka.
(20) Określenie znaczących nieprawidłowości powinno wymagać zwiększeniem poziomu kontroli na miejscu, w bieżącym i kolejnym roku, w celu osiągnięcia akceptowalnego poziomu pewności poprawności danych wniosków o pomoc.
(21) Kontrole na miejscu rolników składających wnioski o pomoc niekoniecznie muszą być przeprowadzane na indywidualnym zwierzęciu lub działce rolnej.
W niektórych przypadkach mogą być przeprowadzane kontrole oparte na określonej próbce.
Jednakże w przypadku gdy jest to dozwolone, próbka powinna być rozszerzona w takim stopniu, by gwarantować rzetelny i reprezentatywny poziom pewności.
W niektórych przypadkach może zaistnieć konieczność rozszerzenia próbki w celu pełnej kontroli.
Państwa Członkowskie powinny określić kryteria doboru próbki przeznaczonej do kontroli.
(22) W celu zapewnienia skuteczności kontroli na miejscu, istotne jest poinformowanie personelu przeprowadzającego kontrole o powodzie wyboru kontroli na miejscu.
Państwa Członkowskie powinny prowadzić rejestr takich informacji.
(23) W celu umożliwienia władzom krajowym, jak i właściwym organom wspólnotowym, podjęcia działań wynikających z przeprowadzonych kontroli na miejscu, szczegóły kontroli powinny być rejestrowane w sprawozdaniach z kontroli.
Rolnik lub przedstawiciel powinien mieć możliwość podpisania sprawozdania.
Jednakże w przypadku kontroli za pomocą teledetekcji, Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość zapewnienia takiego prawa jedynie w przypadkach gdy kontrola wykazuje istnienie nieprawidłowości.
Ponadto, niezależnie od rodzaju kontroli na miejscu, rolnik powinien, w przypadku wykrycia nieprawidłowości, otrzymać kopię sprawozdania.
(24) Kontrole na miejscu dotyczące obszaru składają się z dwóch części, z których pierwsza odnosi się do weryfikacji i dokonania pomiaru zgłoszonych działek rolnych na podstawie posiadanego materiału graficznego, zdjęcia lotniczego itd.
Druga część obejmuje fizyczną inspekcję działek w celu weryfikacji zgłoszonej uprawy i jej jakości, jak również rzeczywistych rozmiarów działek rolnych.
W razie konieczności powinno się przeprowadzić pomiary.
Fizyczna inspekcja w polu może być przeprowadzona w oparciu o próbkę.
(25) Powinny zostać ustanowione szczegółowe zasady dotyczące określania obszarów oraz stosowanych metod pomiarowych.
W odniesieniu do określania obszaru działek rolnych kwalifikujących się do płatności obszarowych, doświadczenie wykazało, iż konieczne jest określenie dopuszczalnej szerokości niektórych obiektów, w szczególności żywopłotów, rowów i murów.
W związku z specyficznymi potrzebami środowiska, właściwym jest dopuszczenie elastyczności w granicach wziętych pod uwagę przy ustalaniu regionalnych plonów, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1251/1999.
(26) Powinny zostać ustanowione warunki wykorzystywania teledetekcji do kontroli na miejscu oraz należy ustanowić przepis dotyczący kontroli bezpośrednich w przypadkach, gdy fotointerpretacja zdjęć nie prowadzi do pewnych wyników.
(27) Rozkład i minimalny zakres kontroli na miejscu rolników ubiegających się o pomoc w odniesieniu do inwentarza żywego powinna być określone w celu zapewnienia zharmonizowanej kontroli na poziomie wszystkich Państw Członkowskich.
W celu skutecznej kontroli prawidłowości deklaracji zawartych we wnioskach o pomocy, oraz informacji do skomputeryzowanej bazy danych, niezbędne jest przeprowadzenie głównej części takiej kontroli na miejscu o ile zwierzęta nadal muszą być utrzymywane w gospodarstwie, zgodnie ze zobowiązaniem do przetrzymania.
(28) Właściwa identyfikacja i rejestracja bydła stanowi warunek kwalifikacji na podstawie art. 21 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999.
Dlatego też należy zapewnić, by pomoc wspólnotowa była przyznawana jedynie w dla bydła zidentyfikowanego i zarejestrowanego zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1760/2000.
Kontrole takie powinny być przeprowadzane również w odniesieniu do bydła jeszcze niewykazanego, ale które może być przedmiotem wniosku pomoc w przyszłości.
Z powodu stworzenia kilku systemów pomocy w odniesieniu do bydła, bydło takie jest w wielu przypadkach ujmowane jedynie we wnioskach o pomoc po opuszczeniu przez nie gospodarstwa.
(29) Powinien zostać ustanowiony szczególny przepis dotyczący kontroli w ubojniach, w celu sprawdzenia czy zwierzęta wykazane we wnioskach o pomocy kwalifikują się oraz czy informacje zawarte w skomputeryzowanej bazie danych są prawidłowe.
Państwa Członkowskie powinny zostać upoważnione do stosowania dwóch różnych podstaw wyboru ubojni do takich kontroli.
(30) Zależnie od premii ubojowej przyznawanej po wywozie danego bydła, konieczne są szczególne przepisy wraz ze wspólnotowymi przepisami kontrolnymi odnoszącymi się do wywozu w ogóle, z uwagi na różnice w zakresie celów kontroli.
(31) Przepisy kontrolne przewidziane dla pomocy w odniesieniu do inwentarza żywego powinny również, w odpowiednim przypadku, być stosowane w odniesieniu do płatności dodatkowych zgodnie z art. 15 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999.
(32) W celu zapewnienia skutecznej ochrony interesów finansowych Wspólnoty, powinny zostać podjęte odpowiednie środki zwalczające nieprawidłowości i nadużycia finansowe.
Z uwagi na odmienny charakter poszczególnych systemów pomocy odrębne przepisy powinny zostać wprowadzone dla systemów pomocy obszarowej z jednej strony, z drugiej strony systemów pomocy w odniesieniu do żywego inwentarza.
(33) Obniżki i wyłączenia powinny zostać ustanowione z uwzględnieniem zasady proporcjonalności oraz szczególnych problemów związanych z przypadkami siły wyższej jak również wyjątkowymi i zwykłymi okolicznościami.
Takie obniżki i wyłączenia powinny zostać uszeregowane zgodnie z powagą nieprawidłowości oraz powinny przewidywać całkowite wyłączenie na określony czas z jednego lub kilku systemów pomocy.
(34) Przepisy dotyczące obniżek i wyłączeń powinny uwzględniać szczegóły różnych systemów pomocy z zastrzeżeniem zintegrowanego systemu.
W odniesieniu do wniosków o pomoc obszarową nieprawidłowości zazwyczaj dotyczą części obszarów, a zawyżone zgłoszenia odnoszące się do jednej działki mogą zostać skompensowane zaniżonymi zgłoszeniami pozostałych działek z tej samej grupy upraw.
Zależnie od danych wniosków o pomoc w odniesieniu do inwentarza żywego, stwierdzenie nieprawidłowości prowadzi do niekwalifikowania się danego zwierzęcia.
W odniesieniu do wniosków o pomoc obszarową, w przypadku których stwierdzone zostały nieprawidłowości, należy przewidzieć możliwość, by w ramach pewnego marginesu tolerancji wnioski o pomoc powinny jedynie być poprawiane, a obniżki zaczynać się dopiero po przekroczeniu tego marginesu.
W odniesieniu do wniosków o pomoc w odniesieniu do inwentarza żywego, powinny być przewidziane obniżki począwszy od pierwszego zwierzęcia, w przypadku którego stwierdzono nieprawidłowości, lecz niezależnie od poziomu obniżki należy zastosować łagodniejsze sankcje, w przypadku gdy wykryte nieprawidłowości dotyczą trzech lub mniejszej liczby zwierząt.
We wszystkich pozostałych przypadkach dotkliwość sankcji powinna być uzależniona od procentu zwierząt ze stwierdzonymi nieprawidłowościami.
(35) Przepisy szczególne muszą uwzględnić szczegóły dotyczące rolników ubiegających się o pomocy w odniesieniu do inwentarza żywego i zgłaszających w tym celu obszar uprawy.
Jeżeli zawyżone zgłoszenie takich obszarów nie prowadzi do zwiększenia wysokości płatności dla inwentarza żywego, nie powinno się przewidywać żadnych sankcji.
(36) Rolnicy powinni mieć możliwość dokonywania zamiany krów mamek, jałówek i krów mlecznych w dozwolonych granicach na podstawie odpowiednich przepisów sektorowych.
(37) W związku z systemami pomocy w odniesieniu do bydła oraz zgodnością z systemem identyfikacji i rejestracji bydła ustanowionego w rozporządzeniu (WE) nr 1760/2000, należy wprowadzić przepisy z jednej strony w odniesieniu do bydła, które zostało już wykazane we wnioskach o pomocy a z drugiej strony do bydła, które nie zostało jeszcze wykazane, ale może stać się przedmiotem wniosków o pomoc w przyszłości.
Bydło nie wykazane dotychczas we wnioskach o pomoc stanowi potencjalne ryzyko dla Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR).
Z uwagi na strukturę systemów pomocy jeśli zwierzęta takie są przedmiotem wniosku o pomoc, niezgodność z systemem może często nie zostać wykryta.
Ponadto zgodność z systemem identyfikacji i rejestracji bydła ma kluczowe znaczenie w celu wprowadzenia uproszczonych procedur składania wniosków opartych na skomputeryzowanej bazie danych.
Zgodność z systemem przed rzeczywistym złożeniem wniosku o pomoc jest dlatego ważne aby zapewnić skuteczną ochronę finansowych interesów Wspólnoty.
Zasada umożliwiająca prostowanie oczywistych omyłek w każdym czasie powinna jednakże być stosowana również do błędnych powiadomień lub błędnych wprowadzeń do elementów tego systemu.
(38) W przypadku gdy rolnik, z uwagi na zwykłe okoliczności, nie jest w stanie wypełnić zobowiązań przetrzymania wynikających z przepisów sektorowych, obniżki i wyłączenia nie powinny być stosowane.
(39) Z uwagi na znaczenie ubojni dla sprawnego funkcjonowania niektórych systemów pomocy w odniesieniu do bydła, powinien również zostać wprowadzony przepis odnoszący się do przypadków wydawania przez ubojnię na skutek rażącego niedbalstwa lub świadomie, fałszywych zaświadczeń lub deklaracji.
(40) Zależnie od nieprawidłowości dotyczących płatności dodatkowych, przewidzianych w art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999, Państwa Członkowskie powinny przewidzieć sankcje będące równoważne tym przewidzianym w odniesieniu do systemów pomocy obszarowej lub w odniesieniu do zwierząt, chyba że jest to niewłaściwe.
W takim przypadku Państwa Członkowskie powinny przewidzieć odpowiednie równoważne sankcje.
(41) Co do zasady obniżek i wyłączeń nie powinno się stosować w przypadku gdy rolnik przedstawił informacje rzeczywiście prawidłowe lub w przypadku gdy może wykazać, iż nie ponosi winy.
(42) Rolnicy powiadamiający, w każdym czasie, właściwe władze krajowe, o nieprawidłowych wnioskach o pomoc, niezależnie od przyczyny nieprawidłowości nie powinni być objęci obniżkami lub wyłączeniami, pod warunkiem że rolnik nie został wcześniej powiadomiony o zamiarze właściwych władz przeprowadzenia kontroli na miejscu oraz właściwe władze nie poinformowały go jeszcze o wykryciu żadnej nieprawidłowości we wniosku.
To samo powinno dotyczyć nieprawidłowych danych zawartych w skomputeryzowanej bazie danych.
(43) W przypadku gdy w stosunku do tego samego rolnika muszą być zastosowane różne obniżki, powinny być one stosowane w sposób od siebie niezależny i indywidualny.
Ponadto obniżki i wyłączenia przewidziane niniejszym rozporządzeniem powinny być stosowane bez uszczerbku dla dodatkowych sankcji zgodnych z wszystkimi pozostałymi przepisami prawa wspólnotowego lub krajowego.
(44) Zarządzanie niewielkimi kwotami stanowi jest uciążliwym zadaniem dla właściwych władz Państw Członkowskich.
Dlatego też właściwe jest upoważnienie Państw Członkowskich do niewypłacania kwot pomocy poniżej niektórych minimalnych limitów oraz nieżądania zwrotu nienależnie wypłaconych kwot, gdy dotyczy to kwot minimalnych.
(45) W przypadku gdy rolnik, na skutek działania siły wyższej lub innych wyjątkowych okoliczności, nie jest w stanie wypełnić obowiązków wynikających z przepisów sektorowych, nie powinien tracić prawa do wypłaty pomocy.
Należy w szczególności określić, jakie przypadki mogą być uznane przez właściwe władze za wyjątkowe okoliczności.
(46) W celu zapewnienia jednolitego stosowania na obszarze Wspólnoty zasady dobrej wiary, w przypadku gdy nienależnie wypłacone kwoty są odzyskiwane, warunki, w których można powoływać się na tę zasadę, powinny zostać ustanowione bez uszczerbku dla traktowania danego wydatku w kontekście rozliczania rachunków zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1258/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [12].
(47) Należy ustanowić zasady określające, kto jest uprawniony do pomocy w niektórych przypadkach przekazania gospodarstwa.
(48) Co do zasady Państwa Członkowskie powinny podejmować wszelkie dalsze działania niezbędne dla sprawnego funkcjonowania niniejszego rozporządzenia.
Państwa Członkowskie powinny udzielać sobie w miarę potrzeby wzajemnej pomocy.
(49) Komisja powinna, w odpowiednim przypadku, być informowana o wszelkich środkach podejmowanych przez Państwa Członkowskie w celu wprowadzeniu zmian w stosowaniu systemu zintegrowanego.
W celu umożliwienia Komisji skutecznego monitorowania zintegrowanego systemu, Państwa Członkowskie powinny przesyłać jej niektóre roczne kontrolne statystyczne.
(50) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Funduszu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
TYTUŁ I PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Zakres
Niniejsze rozporządzenie ustanawia szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli (zwanego dalej systemem zintegrowanym) utworzonego na mocy rozporządzenia (EWG) nr 3508/92.
Pozostaje on bez uszczerbku dla przepisów szczególnych ustanowionych w rozporządzeniach dotyczących systemów pomocy indywidualnej.
Artykuł 2
Definicje
Dla celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
a) "system identyfikacji i rejestracji bydła": system identyfikacji i rejestracji bydła ustanowiony rozporządzeniem (WE) nr 1760/2000;
b) "paski informacyjne na uszach zwierzęcia": paski informacyjne na uszach zwierzęcia do indywidualnej identyfikacji, w rozumieniu art. 3 lit. a) i art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1760/2000;
c) "skomputeryzowana baza danych": skomputeryzowana baza danych, w rozumieniu art. 3 lit. b) i art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1760/2000;
d) "paszport zwierzęcia": paszport zwierzęcia wydawany w rozumieniu art. 3 lit. c) i art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1760/2000;
e) "rejestr": rejestr prowadzony przez opiekunów zwierząt zgodnie z art. 4 dyrektywy Rady 92/102/EWG [13] lub art. 3 lit. d) i art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1760/2000;
f) "elementy systemu identyfikacji i rejestracji bydła": elementy, określone w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1760/2000;
g) "kod identyfikacyjny": kod identyfikacyjny, w rozumieniu art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1760/2000;
h) "nieprawidłowości": każda niezgodność z odpowiednimi regułami przyznawania danej pomocy;
i) "wniosek o pomoc obszarową": wniosek o wypłatę pomocy w ramach systemów pomocy, w rozumieniu art. 1 ust. 1 lit. a) oraz art. 1 ust. 1 lit. b) iii) rozporządzenia (EWG) nr 3508/92, łącznie z deklaracją innego rodzaju użytkowania obszaru, w szczególności deklaracja obszaru uprawy paszowej do celów wniosków o pomoc w odniesieniu do żywego inwentarza;
j) "wniosek o pomoc w odniesieniu do żywego inwentarza": wniosek o wypłatę pomocy w ramach systemów pomocy, określonych w art. 1 ust. 1 lit. b) i) i ii) rozporządzenia (EWG) nr 3508/92;
k) "użytkowanie": użytkowanie obszarów według typu uprawy lub okrywy roślinnej lub też braku uprawy;
l) "systemy pomocy w odniesieniu do bydła": systemy pomocy, określone w art. 1 lit. b) i) rozporządzenia (EWG) nr 1508/92;
m) "systemy pomocy w odniesieniu do owiec/kóz": system pomocy, określony w art. 1 ust. 1 lit. b) ii) rozporządzenia (EWG) nr 3508/92;
n) "wykazane bydło": bydło objęte wnioskiem o pomoc w odniesieniu do inwentarza żywego w ramach systemów pomocy w odniesieniu do bydła;
o) "niewykazane bydło": bydło dotychczas nieobjęte wnioskiem o pomoc w odniesieniu do inwentarza żywego, lecz potencjalnie kwalifikujące się do pomocy w ramach systemów pomocy w odniesieniu do bydła;
p) "okres przetrzymania": okres, podczas którego zwierzę wykazane do udzielenia pomocy musi być trzymane w gospodarstwie zgodnie z następującymi przepisami:
- art. 5 i art. 9 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2342/1999 [14] w odniesieniu do premii specjalnej za byki,
- art. 16 rozporządzenia (WE) nr 2342/1999 w odniesieniu do premii za krowy mamki,
- art. 37 rozporządzenia (WE) nr 2342/1999 w odniesieniu do premii ubojowej,
- art. 1 ust. 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2700/93 [15]; w odniesieniu do pomocy wypłacanej za owce i kozy;
q) "opiekun zwierząt": każda osoba fizyczna lub prawna odpowiedzialna za zwierzęta stale lub czasowo, w tym w czasie transportu lub na rynku;
r) "wyznaczony obszar": obszar, dla którego zostały spełnione wszystkie warunki ustanowione w regułach przyznawania pomocy;
s) "wyznaczone zwierzę": zwierzę, dla którego zostały spełnione wszystkie warunki ustanowione w regułach przyznawania pomocy;
t) "okres premiowy": okres, którego dotyczą wnioski o pomoc niezależnie od momentu ich złożenia.
Artykuł 3
Identyfikacja rolników ubiegających się o pomoc w ramach systemu zintegrowanego
Państwa Członkowskie wprowadzają jednolity system rejestrowania tożsamości każdego rolnika składającego wniosek o pomoc w ramach systemu zintegrowanego.
Artykuł 4
Identyfikacja i minimalny rozmiar działek rolnych
1.
System identyfikacyjny określony w art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3508/92, działa na poziomie działki rolnej.
Państwa Członkowskie mogą przewidzieć wykorzystanie w tym celu zamiast działki rolnej, innej jednostki, takiej jak działka katastralna lub blok produkcyjny.
Państwa Członkowskie zapewniają, w takich przypadkach, rzetelną identyfikację działek w szczególności wymagają składania wniosków o pomoc zawierających szczegółowe dane i lub aby towarzyszyły im dokumenty określone przez właściwe władze umożliwiające zlokalizowanie i dokonanie pomiaru każdej działki rolnej.
2.
Każde Państwo Członkowskie określa minimalny rozmiar działek rolnych, w odniesieniu do których może zostać złożony wniosek o pomoc.
Jednakże minimalny rozmiar nie może przekraczać 0,3 ha.
Artykuł 5
Zasady ogólne odnoszące się do działek rolnych
1.
Dla celów niniejszego rozporządzenia:
a) działka, na której znajdują się drzewa i jest jednocześnie wykorzystywana do produkcji roślinnej objętej art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3508/92 jest uważana za działkę rolną, pod warunkiem że przewidywana może być prowadzona w podobny sposób jak na działkach bez drzew w tym samym obszarze;
b) w przypadku gdy obszar uprawy paszowej jest użytkowany wspólnie, właściwe władze krajowe przyporządkowują go indywidualnym rolnikom proporcjonalnie do ich użytkowania lub prawa do użytkowania danego obszaru;
c) każdy obszar uprawy paszowej musi być dostępny dla hodowanych zwierząt przez okres minimum siedmiu miesięcy, począwszy od daty, określanej przez Państwo Członkowskie, między 1 stycznia a 31 marca.
2.
W przypadku gdy obszar uprawy paszowej znajduje się na terytorium Państwa Członkowskiego innego niż główne miejsce prowadzenia działalności rolnika. Obszar ten na wniosek rolnika uznaje się za część jego gospodarstwa, pod warunkiem że:
a) jest usytuowany w bezpośrednim sąsiedztwie gospodarstwa, oraz
b) zasadnicza część gruntów rolnych użytkowanych przez danego rolnika znajduje się w Państwie Członkowskim, w którym ma on swoje główne miejsce prowadzenia działalności.
TYTUŁ II WNIOSKI O POMOC
ROZDZIAŁ I Wnioski o pomoc obszarową
Artykuł 6
Wymogi odnoszące się do wniosków o pomoc obszarową
1.
Wniosek o pomoc obszarową zawiera wszystkie informacje konieczne w celu ustalenia uprawnień do otrzymania pomocy, w szczególności:
a) tożsamość rolnika;
b) szczegółowe dane umożliwiające identyfikację wszystkich działek rolnych w gospodarstwie, ich powierzchnię wyrażoną w hektarach, z dokładnością do dwóch miejsc po przecinku, lokalizację, użytkowanie, czy działka rolna jest nawadniana oraz dany system pomocy;
c) deklaracja rolnika, iż jest świadomy wymogów odnoszących się do danej pomocy.
2. Wniosek o pomoc obszarową złożony przez rolnika, który jest członkiem grupy producentów, określonej w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3493/90, i który w odniesieniu do tego samego roku kalendarzowego ubiega się o udzielenie pomocy zarówno w ramach systemu pomocy w odniesieniu owiec/kóz, oraz o pomoc w ramach innego systemu wspólnotowego, określa wszystkie działki rolne użytkowane przez grupę producentów. W takich przypadkach obszar uprawy paszowej jest rozdzielany między rolników proporcjonalnie do ich indywidualnych limitów określonych zgodnie z art. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2467/98 [16], według stanu na dzień 1 stycznia danego roku.
3. Jeśli wniosek o pomoc obszarową dotyczy jedynie trwałych użytków zielonych, dane Państwo Członkowskie może przewidzieć, że może on zostać złożony w późniejszym terminie niż ten, ustalony zgodnie z art. 6 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3508/92, lecz nie później niż w dniu 1 lipca.
Artykuł 6 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia (EWG) nr 3508/92 stosuje się mutatis mutandis.
Artykuł 7
Deklaracje odnoszące się do poszczególnych użytkowań
1.
Użytkowania obszaru, wymienione w załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 3508/92 składane są oddzielnie.
2. Deklaracje użytkowania obszaru niewymienione w art. 1 ust. 1 lub w załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 3508/92 składane są na podstawie jednej lub kilku pozycji "pozostałe użytkowania".
3.
Państwa Członkowskie mogą przewidzieć, że ust. 1 i 2 nie stosuje się w przypadku gdy informacje takie zostały udostępnione właściwym władzom w ramach innych systemów administracji i kontroli gwarantujących zgodność z systemem zintegrowanym, zgodnie z art. 9a rozporządzenia (EWG) nr 3508/92.
Artykuł 8
Zmiany wniosków o pomoc obszarową
1.
Z zastrzeżeniem ust. 3, po upływie terminu składania wniosków o pomoc obszarową istnieje możliwość dodania do wniosku indywidualnych działek rolnych dotychczas niewykazanych, jak również wprowadzenia zmian dotyczących użytkowania lub systemu pomocy, pod warunkiem spełnienia wymogów wynikających z reguł mających zastosowanie do danego systemu pomocy.
2.
O dodanie działek rolnych oraz zmiany zgodne z ust. 1 powiadamia się pisemnie właściwe władze najpóźniej w ostatecznym dniu siewu lub ustalonym zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1251/1999.
Artykuł 6 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia (EWG) nr 3508/92 stosuje się mutatis mutandis.
3.
W przypadku gdy właściwe władze poinformowały już rolnika o nieprawidłowościach we wniosku o pomoc lub w przypadku gdy powiadomiły go o zamiarze przeprowadzenia kontroli na miejscu, oraz gdy kontrola na miejscu ujawniła nieprawidłowości, uzupełnienia i zmiany, zgodne z ust. 1 i 2, nie są dozwolone w odniesieniu do działek rolnych, których dotyczą nieprawidłowości.
Artykuł 9
Wyjątki od wniosków o pomoc obszarową
Wniosek o pomoc obszarową nie musi być składany przez rolnika ubiegającego się o jakąkolwiek z następujących pomocy w odniesieniu do inwentarza żywego:
a) premia pozasezonowa, przewidziana w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999;
b) premia ubojowa, przewidziana w art. 11 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999;
c) specjalna premia za byki i/lub premia za krowy mamki, w przypadku gdy rolnik jest zwolniony wymogów dotyczącego stawki obsady zwierząt sprzedaży na podstawie art. 12 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999, pod warunkiem że rolnik nie ubiega się o płatność za ekstensyfikację, przewidzianą w art. 13 tego rozporządzenia;
d) pomocy przewidzianej na podstawie systemu pomocy w odniesieniu do owiec/kóz.
ROZDZIAŁ II Wnioski o pomoc w odniesieniu do inwentarza żywego
Artykuł 10
Wymogi odnoszące się do wniosków o pomoc w odniesieniu do inwentarza żywego
1.
Wniosek o pomocy w odniesieniu do inwentarza żywego zawiera wszystkie konieczne informacje w celu ustalenia uprawnień do pomocy, w szczególności:
a) tożsamość rolnika;
b) odniesienie do wniosku o pomoc obszarową, jeśli już został złożony;
c) liczbę zwierząt każdego rodzaju, w odniesieniu do których zostały złożone wnioski o jakąkolwiek pomoc oraz dla bydła kod identyfikacyjny zwierząt;
d) tam, gdzie ma to zastosowanie, zobowiązanie zaciągnięte przez rolnika do utrzymywania zwierząt, określone lit. c), w jego gospodarstwie w okresie utrzymywania oraz informacje na temat miejsca lub miejsc gdzie zwierzęta będą trzymane w danym okresie lub okresach;
e) tam, gdzie ma to zastosowanie – indywidualny limit lub indywidualny pułap dla danych zwierząt;
f) tam, gdzie ma to zastosowanie, indywidualną ilość referencyjną mleka dostępną dla rolnika 31 marca lub jeśli dane Państwo Członkowskie postanowi skorzystać z możliwości odstępstwa, przewidzianego w art. 44a rozporządzenia (WE) nr 2342/1999, 1 kwietnia danego roku kalendarzowego; w przypadku gdy ilość ta jest nieznana w dniu składania wniosku, powiadamia się o niej właściwy organ przy najbliższej okazji;
g) deklaracja rolnika, że jest świadomy wymogów danej pomocy.
Jeżeli zwierzę jest przenoszone do innego miejsca w podczas okresu przetrzymania, rolnik informuje pisemnie, z wyprzedzeniem właściwe władze.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają każdemu opiekunowi zwierząt prawo do uzyskania od właściwych władz w rozsądnych odstępach czasowych i bez zbędnej zwłoki, informacji o danych odnoszących się do niego oraz jego zwierząt, przechowywanych w skomputeryzowanej bazie danych.
W chwili składania wniosku o pomoc rolnik poświadcza, że informacje te są poprawne i kompletne lub poprawia wszystkie błędy i uzupełnienia ewentualne braki.
3.
Państwa Członkowskie mogą postanowić, że niektóre z informacji określonych w ust. 1 nie muszą być włączane do wniosku o pomoc, w przypadku gdy zostały wcześniej przekazane właściwym władzom.
Państwa Członkowskie mogą w szczególności wprowadzić procedury, dzięki którym dane zawarte w skomputeryzowanej bazie danych mogą być wykorzystywane do celów związanych z wnioskiem, pod warunkiem że skomputeryzowana baza danych zapewnia odpowiedni poziom zabezpieczeń i możliwości operacyjnych niezbędny dla właściwego zarządzania odnośnymi systemami pomocy.
4.
Państwa Członkowskie mogą przewidzieć, że niektóre z informacji określonych w ust. 1 mogą lub są przekazywane za pośrednictwem organu lub organów przez nie zatwierdzonych.
Jednakże rolnik pozostaje odpowiedzialny za przekazane dane.
ROZDZIAŁ III Przepisy wspólne
Artykuł 11
Przekazywanie drogą elektroniczną
1.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić na wymagane powiadamianie na podstawie niniejszego rozporządzenia przez rolnika właściwych władz drogą elektroniczną.
W takim przypadku należy podjąć właściwe środki dla zapewnienia, by:
a) rolnik został jednoznacznie zidentyfikowany oraz spełnia wszystkie wymogi;
b) wszystkie niezbędne dokumenty towarzyszące właściwe władze otrzymały w tych samych terminach, jak w przypadku przekazywania drogą nieelektroniczną;
c) nie miała miejsca jakakolwiek dyskryminacja między rolnikami wykorzystującymi nieelektroniczne środki składania dokumentów wybierającymi przekaz elektroniczny.
2.
Przekazywanie do skomputeryzowanej bazy ma skutek elektronicznego powiadamiania w rozumieniu ust. 1 pod warunkiem że skomputeryzowana baza danych zapewnia odpowiedni poziom zabezpieczeń i możliwości operacyjnych niezbędny dla właściwej administracji odnośnymi systemami pomocy.
Artykuł 12
Prostowanie oczywistych omyłek
Bez uszczerbku dla przepisów art. 6–11, w przypadku wykrycia oczywistych omyłek przez właściwe władze, wniosek o pomocy może być prostowany każdym czasie po jego złożeniu.
Artykuł 13
Złożenie wniosku o pomoc po terminie
1.
Z wyjątkiem przypadku siły wyższej lub wyjątkowych okoliczności w rozumieniu art. 48, złożenie wniosku o pomoc obszarową lub w odniesieniu do inwentarza żywego po terminie ustanowionym w odpowiednich przepisach sektorowych prowadzi do obniżenia o 1 %, za każdy dzień roboczy, kwot, do otrzymania których rolnik byłby uprawniony, jeśli wniosek o pomoc zostałby wniesiony w terminie.
Jeśli opóźnienie wynosi więcej niż 25 dni kalendarzowych, wniosek uznawany jest za niedopuszczalny.
Opóźnione złożenie wniosku o pomoc obszarową, który dotyczy jedynie trwałych użytków zielonych, prowadzi do obniżenia, za każdy kolejny dzień roboczy o 0,5 %, kwot, do otrzymania których rolnik byłby uprawniony w ramach określonych systemów pomocy.
W przypadku gdy wnioski takie zostaną złożone później niż w dniu 1 lipca, uznawane są za niedopuszczalne.
Jednakże w przypadku gdy Państwa Członkowskie korzystają z możliwości przewidzianej w art. 6 ust. 3, nie stosuje się obniżek w odniesieniu do wniosków o pomoc złożonych przed datą ustaloną przez Państwo Członkowskie.
Wnioski o pomoc złożone po takiej dacie uznaje się za niedopuszczalne.
2.
Dokonanie zmiany we wniosku o pomoc obszarową po ostatecznym terminie zasiewu, określonym w art. 8 ust. 2, prowadzi do 1 % obniżki za każdy dzień roboczy kwot odnoszących się do rzeczywistego użytkowania danych działek rolnych.
Zmiany do wniosku o pomoc obszarową są przyjmowane jedynie do ostatniego dnia składania wniosków o pomoc obszarową określonego w ust. 1.
Jednakże w przypadku gdy termin ten jest wcześniejszy lub taki sam jak ostateczny termin zasiewu określony w art. 8 ust. 2 zmiany do wniosku o pomoc obszarową uznaje się za niedopuszczalne po ostatecznym możliwym terminie zasiewu.
3.
Spóźnione złożenie wniosku o pomoc obszarową nie pociąga za sobą obniżek lub wyłączeń z pomocy w odniesieniu do inwentarza żywego, określonej w art. 9.
4.
W odniesieniu do obszaru uprawy paszowej, w przypadku gdy wniosek o pomoc obszarową został złożony z opóźnieniem, wynikające z tego obniżka jest uzupełnieniem do wszystkich pozostałych obniżek stosowanych w sytuacji spóźnionego złożenia wniosku o pomoc, określoną w art. 12 i 13 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999
Artykuł 14
Wycofanie wniosku o pomoc
1.
Wniosek o pomoc może być w całości lub w części wycofany w każdym czasie.
Jednakże w przypadku gdy właściwa władza powiadomiła już rolnika o nieprawidłowościach w złożonym wniosku o pomoc lub gdy rolnik został przez właściwy organ powiadomiony o zamiarze przeprowadzenia kontroli na miejscu, a kontrola na miejscu wykazała istnienie nieprawidłowości, wycofanie takie nie jest dozwolone w odniesieniu do tych części wniosku o pomoc, dotkniętym nieprawidłowościami.
2.
Wycofanie wniosku, zgodnie z ust. 1, stawia wnioskodawcę w sytuacji, w jakiej znajdował się przed złożeniem wniosku o pomoc lub daną część wniosku.
TYTUŁ III KONTROLE
Artykuł 15
Zasada ogólna
Kontrole administracyjne oraz kontrole na miejscu są przeprowadzane w sposób zapewniający skuteczną weryfikację zgodności z warunkami, zgodnie z którymi przyznawana jest pomoc.
ROZDZIAŁ I Kontrole administracyjne
Artykuł 16
Kontrole przekrojowe
Kontrole administracyjne, określone w art. 8 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3508/92, obejmują, w szczególności:
a) kontrolę przekrojową zadeklarowanych działek rolnych i zwierząt w celu uniknięcie zbiegu przyznawania tej samej pomocy w odniesieniu do tego samego roku kalendarzowego lub gospodarczego oraz zapobieżenie przypadkom jakiejkolwiek kumulacji pomocy przyznawanej w ramach wspólnotowych systemów pomocy opartych na deklaracjach dotyczących obszaru;
b) kontrolę przekrojową przy pomocy skomputeryzowanej bazy danych w celu weryfikacji uprawnień do pomocy.
ROZDZIAŁ II Kontrole na miejscu
Sekcja I Przepisy wspólne
Artykuł 17
Zasady ogólne
1.
Kontrola na miejscu jest niezapowiedziana.
Jednakże pod warunkiem że cel kontroli nie jest zagrożony dopuszcza się wcześniejsze powiadomienie ograniczone do absolutnie niezbędnego minimum.
Powiadomienie takie, poza odpowiednio uzasadnionymi przypadkami, nie przekracza 48 godzin.
2.
Tam gdzie jest to uzasadnione, kontrola na miejscu, przewidziana w niniejszym rozporządzeniu, jak również wszelkie inne kontrole przewidziane w regułach wspólnotowych, przeprowadzane są w tym samym czasie.
3.
Jeżeli rolnik lub jego przedstawiciel uniemożliwi przeprowadzenie kontroli na miejscu, stosowny wniosek lub wnioski o pomoc są odrzucane.
Artykuł 18
Wskaźniki kontroli
1.
Ogólna liczba kontroli na miejscu przeprowadzanych w każdym roku obejmuje co najmniej:
a) 5 % rolników składających wnioski o pomoc obszarową;
b) 5 % rolników składających wnioski o pomoc w odniesieniu do inwentarza żywego w ramach systemów pomocy w odniesieniu do bydła, z wyjątkiem przypadków, w których skomputeryzowana baza danych nie zapewnia odpowiedniego poziomu zabezpieczeń i możliwości operacyjnych niezbędnych dla właściwego zarządzania odnośnymi systemami pomocy, kiedy procent ten jest zwiększany do 10 %.
Kontrole na miejscu obejmują również co najmniej 5 % wszystkich zwierząt na system pomocy, dla których złożono wnioski;
c) 10 % wszystkich rolników składających wnioski o udzielenie pomocy w ramach systemu pomocy w odniesieniu do owiec/kóz.
2.
Jeśli kontrole na miejscu ujawnią istnienie znaczących nieprawidłowości w kontekście danego systemu pomocy lub regionu lub części regionu, właściwe władze odpowiedniego zwiększają ilości kontroli na miejscu w bieżącym roku oraz odpowiedniego zwiększenia procentu rolników objętych kontrolami na miejscu w roku następnym.
3.
W przypadku gdy przewidziane jest, że poszczególne elementy kontroli na miejscu mogą być przeprowadzane na podstawie próbki, próbka taka musi gwarantować rzetelny i reprezentatywny poziom kontroli.
Państwa Członkowskie ustanawiają kryteria doboru próbki.
Jeżeli kontrole na próbce ujawniają nieprawidłowości, wielkość i zakres próbki są odpowiednio rozszerzane.
Artykuł 19
Dobór wniosków podlegających kontroli na miejscu
1.
Rolnicy objęci kontrolami na miejscu wybierani są przez właściwe władze w oparciu o analizę ryzyka oraz elementu reprezentatywności złożonych wniosków o pomoc.
Analiza ryzyka uwzględnia:
a) kwotę pomocy;
b) liczbę działek rolnych oraz obszar lub liczbę zwierząt, dla których złożono wnioski o pomoc;
c) zmiany w porównaniu z rokiem poprzednim;
d) wyniki badań przeprowadzonych w ubiegłych latach;
e) przypadki niezgodności z rozporządzeniem (WE) nr 1760/2000;
f) rolników, którzy są nieznacznie powyżej lub poniżej pułapów lub limitów odpowiednich do przyznawania pomocy;
g) przypadki zamiany zwierząt na podstawie art. 37;
h) inne czynniki, które zostaną określone przez Państwa Członkowskie.
W celu zapewnienia elementu, Państwa Członkowskie dokonują losowego doboru między 20–25 % minimalnej liczby rolników objętych kontrolami na miejscu.
2.
Właściwa władza prowadzi rejestr powodów, jakie zadecydowały o wyborze każdego rolnika do kontroli na miejscu.
Inspektor przeprowadzający kontrolę na miejscu jest informowany odpowiednio przed powiadomieniem o kontroli na miejscu.
Artykuł 20
Sprawozdanie z kontroli
1.
Każda kontrola na miejscu stanowi przedmiot sprawozdania, umożliwiającego zapoznanie się ze szczegółami przeprowadzonych kontroli.
Sprawozdanie wskazuje, w szczególności:
a) skontrolowane systemy pomocy i wnioski;
b) obecne osoby;
c) skontrolowane działki rolne, zmierzone działki rolne, wyniki pomiarów zmierzonej działki rolnej oraz wykorzystane metody pomiarowe;
d) liczbę i rodzaj stwierdzonych zwierząt oraz, w odpowiednim przypadku, numery pasków identyfikacyjnych na uszach zwierząt, wpisów do rejestru i skomputeryzowanej bazie danych, oraz wszystkie inne skontrolowane dokumenty towarzyszące, wyniki kontroli, a także, w odpowiednim przypadku, uwagi szczegółowi odnoszące się do poszczególnych zwierząt i/lub ich kodu identyfikacyjnego;
e) czy powiadomiono rolnika o wizycie i jeśli tak okres wcześniejszego powiadomienia;
f) wskazanie wszystkich dalszych zastosowanych środków kontroli.
2.
Rolnik lub jego przedstawiciel ma możliwość podpisania sprawozdania w celu poświadczenia swojej obecności podczas kontroli oraz dodania uwag.
W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości, rolnik otrzymuje kopię sprawozdania z kontroli.
W przypadku kontroli na miejscu przeprowadzanej przy pomocy teledetekcji zgodnie z art. 23, Państwa Członkowskie mogą zdecydować o nieudostępnianiu rolnikowi ani jego przedstawicielowi sprawozdania z kontroli do podpisu, jeżeli nie ujawniono żadnych nieprawidłowości podczas kontroli za pomocą teledetekcji.
Sekcja II Kontrole na miejscu wniosków o pomoc obszarową
Artykuł 21
Elementy kontroli na miejscu
Kontrola na miejscu obejmuje wszystkie działki rolne, w odniesieniu do których złożone zostały wnioski o pomoc w ramach systemów pomocy w rozumieniu art. 1 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3508/92. Jednakże rzeczywista kontrola w tym zakresie, jako część kontroli na miejscu może zostać ograniczony do próbki co najmniej połowy działek rolnych, w odniesieniu do których złożone zostały wnioski.
Artykuł 22
Wyznaczanie obszaru
1.
Obszar działek rolnych jest ustalany przy pomocy wszelkich odpowiednich środków określanych przez właściwe władze, które zapewniają pomiar z dokładnością co najmniej równoważną do tej wymaganej w przypadku oficjalnych pomiarów dokonywanych na podstawie przepisów krajowych.
Właściwe władze ustalają margines tolerancji uwzględniając rodzaj stosowanej metody pomiarowej, rzetelność dostępnych dokumentów oficjalnych, czynników lokalnych, takich jak nachylenie i kształt danej działki oraz przepisy ust. 2.
2.
Całkowity obszar działki rolnej może być brany pod uwagę pod warunkiem że jest ona w pełni użytkowana zgodnie ze zwyczajowymi normami w danym Państwie Członkowskim lub regionie.
W innych przypadkach uwzględniany jest rzeczywiście użytkowany obszar.
W odniesieniu do tych regionów, w przypadku gdy niektóre cechy w szczególności żywopłoty, rowy i mury stanowią tradycyjną część dobrych praktyk uprawy rolnej lub użytkowania, Państwa Członkowskie mogą zdecydować, że odpowiedni obszar uznawany jest za część w pełni użytkowanego obszaru, pod warunkiem że nie przekracza całkowitej szerokości ustalanej przez Państwa Członkowskie.
Szerokość ta musi odpowiadać tradycyjnej szerokości w danym regionie i nie przekracza 2 metrów.
Państwa Członkowskie mogą, po wcześniejszym powiadomieniu Komisji, dopuścić szerokość większą niż 2 metry, jeżeli te obszary zostały wzięte pod uwagę przy ustalaniu plonów w danych regionach.
3.
Kwalifikacja działek rolnych jest weryfikowana przy pomocy wszelkich właściwych środków.
W tym celu, w miarę potrzeby, może być wymagany dodatkowy dowód.
Artykuł 23
Teledetekcja
1.
Jeżeli Państwo Członkowskie korzysta z teledetekcji w odniesieniu do całej lub części badanej próbki, określonej w art. 18 ust. 1 lit. a), stosuje się następujące reguły:
a) strefy do skontrolowania za pomocą metody teledetekcji, zależnie od możliwości, są dobierane z uwzględnieniem odpowiednich czynników ryzyka określanych przez Państwo Członkowskie;
b) przepisy art. 19 stosuje się jedynie, w przypadku gdy nie wszyscy rolnicy składający wnioski o pomoc oraz objęci daną strefą są przedmiotem kontroli na miejscu.
2.
Zależnie od kontroli dokonywanych za pomocą teledetekcji, dane Państwo Członkowskie:
a) dokonuje fotointerpretacji zdjęć satelitarnych lub lotniczych wszystkich działek rolnych kontrolowanych w celu rozpoznania pokrycia gruntu oraz pomiaru obszaru;
b) przeprowadza kontrolę na miejscu wszystkich wniosków, w odniesieniu do których fotointerpretacja nie umożliwia weryfikacji rzetelności deklaracji, zgodnie z wymogami właściwych władz.
3.
Jeżeli Państwo Członkowskie korzysta z teledetekcji, dodatkowe kontrole określone w art. 18 ust. 2 przeprowadzane są za pomocą tradycyjnych kontroli na miejscu, jeżeli nie jest już dłużej możliwe przeprowadzanie ich za pomocą teledetekcji.
Sekcja III Kontrole na miejscu wniosków o pomoc w odniesieniu do inwentarza żywego
Artykuł 24
Termin kontroli na miejscu
1. Minimalna liczba kontroli na miejscu, przewidzianych w art. 18 ust. 1 lit. b), dla systemów pomocy innych niż te przewidziane w art. 4 ust. 6 oraz art. 11 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999, jest przeprowadzana w okresie przetrzymania, dla co najmniej jednego z danych systemów pomocy.
2.
Co najmniej 50 % minimalnej liczby kontroli na miejscu, przewidzianych w art. 18 ust. 1 lit. c), jest przeprowadzana w okresie przetrzymania.
Jednakże minimalna liczba kontroli na miejscu jest przeprowadzana w całości w okresie przetrzymania w Państwach Członkowskich, gdzie system ustanowiony dyrektywą 92/102/EWG dotyczący owiec i kóz, w szczególności w odniesieniu do identyfikacji zwierząt i właściwego prowadzenia rejestrów, nie jest w pełni wprowadzony w życie oraz stosowany.
Artykuł 25
Elementy kontroli na miejscu
1.
Kontrola na miejscu obejmuje cały inwentarz żywy, dla którego zostały złożone wnioski o pomocy w ramach systemów pomocy oraz, w przypadku kontroli systemów pomocy w odniesieniu do bydła, również bydła niewykazanego.
2.
Kontrola na miejscu obejmuje w szczególności:
a) sprawdzenie, czy liczba zwierząt obecnych w gospodarstwie, w odniesieniu do której złożone zostały wnioski o pomoc oraz liczba niewykazanego bydła, odpowiada liczbie zwierząt wprowadzonych do rejestrów, a w przypadku bydła – liczbie zwierząt zgłoszonej do skomputeryzowanej bazy danych;
b) w odniesieniu do systemów pomocy w odniesieniu do bydła, kontrole:
- poprawność wpisów w rejestrze oraz zgłoszeń do skomputeryzowanej bazy danych na podstawie próbki dokumentów towarzyszących, takich jak faktury kupna i sprzedaży, zaświadczenia o uboju, świadectwa weterynaryjne oraz, tam, gdzie ma to zastosowanie, paszporty zwierząt, w odniesieniu do zwierząt dla których wnioski o pomoc zostały złożone w okresie 12 miesięcy przed kontrolą na miejscu,
- czy informacje przechowywane w skomputeryzowanej bazie danych odpowiadają informacjom zapisanym w rejestrze na podstawie próbki w odniesieniu do zwierząt, dla których wnioski o pomoc zostały złożone w okresie 12 miesięcy przed kontrolą na miejscu,
- czy wszystkie zwierzęta obecne w gospodarstwie i przetrzymywane w ramach obowiązku przetrzymywania kwalifikują się do udzielenia wnioskowanej pomocy,
- czy całość bydła obecne w gospodarstwie jest oznakowana paskami identyfikacyjnymi na uszach, i czy towarzyszą im, tam, gdzie jest to konieczne, paszporty zwierząt oraz czy zostały wpisane do rejestru i należycie zgłoszone do skomputeryzowanej bazy danych. Kontrole te przeprowadzane są indywidualnie dla każdego byka nadal trzymanego na podstawie zobowiązania do przetrzymywania, w odniesieniu do którego złożony został wniosek o premię specjalną za wołowinę, z wyjątkiem wniosków złożonych zgodnie z art. 4 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 We wszystkich innych przypadkach kontrola poprawności wpisu w paszporcie zwierzęcym, rejestrze i zgłoszeniu do skomputeryzowanej bazy danych może zostać dokonane na podstawie próbki;
c) w odniesieniu do systemu pomocy w odniesieniu do owiec/kóz kontrola na podstawie rejestru, czy wszystkie zwierzęta, w odniesieniu do których wnioski o pomoc zostały złożone w okresie 12 miesięcy przed kontrolą na miejscu, były trzymane w gospodarstwie w okresie przetrzymywane, a także sprawdzenie poprawności wpisów w rejestrze na podstawie próbki dokumentów towarzyszących, takich jak faktury kupna i sprzedaży oraz świadectwa weterynaryjne.
Artykuł 26
Środki kontrolne w odniesieniu do kontroli na miejscu w ubojniach
1.
W odniesieniu do premii specjalnej za wołowinę, przewidzianej w art. 4 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 oraz premii ubojowej, przewidzianej w art. 11 tego rozporządzenia, kontrole na miejscu przeprowadza są w ubojniach.
W takim przypadku Państwa Członkowskie również przeprowadzają kontrole na miejscu:
a) w co najmniej 30 % wszystkich ubojni, wyselekcjonowanych na podstawie analizy ryzyka, w takim przypadku kontrola obejmuje próbkę 5 % łącznej liczby bydła, ubitego w danej ubojni w okresie 12 miesięcy przed kontrolą na miejscu; lub
b) w co najmniej 20 % tych ubojni, które zostały uprzednio zatwierdzone zgodnie ze szczególnymi kryteriami wiarygodności określanymi przez Państwa Członkowskie, i zostały wybrane na podstawie analizy ryzyka, w takim przypadku kontrola obejmuje próbkę 2 % łącznej liczby bydła, ubitego w danej ubojni w okresie 12 miesięcy przed kontrolą na miejscu.
Wymienione kontrole na miejscu obejmują a posteriori szczegółową kontrolę dokumentów, porównanie z pozycjami do świadectw uboju lub zastępujących je informacji, które zostały przesłane do pozostałych Państw Członkowskich zgodnie z art. 35 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2342/1999.
2.
Kontrole na miejscu w ubojniach obejmują kontrole bezpośrednie procedur ubojowych przeprowadzane w dniu kontroli na miejscu na podstawie próbki.
W miarę potrzeby kontroluje się czy tusze przedstawione do ważenia kwalifikują się do pomocy.
Artykuł 27
Środki kontrolne w odniesieniu premii przyznawanych po dokonaniu wywozu
1.
W zakresie premii ubojowej przyznawanej za bydło wywiezione do państw trzecich zgodnie z art. 11 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999, wszystkie czynności załadunkowe, podlegają kontrolom na miejscu, które są przeprowadzane w następujący sposób:
a) w trakcie załadunku, weryfikowana jest czy całość bydła jest oznaczona paskami identyfikacyjnymi na uszach.
Ponadto, co najmniej 10 % w ten sposób weryfikowanego bydła kontroluje się indywidualnie w celu weryfikacji ich identyfikacji;
b) podczas opuszczania terytorium Wspólnoty:
- w przypadku, urzędowa plomba celna została zastosowana do środków transportu, sprawdza się czy plomba jest nieuszkodzona.
Jeśli plomba jest nieuszkodzona, kontrola wyrywkowa jest przeprowadzana tylko w razie powstania wątpliwości co do prawidłowości ładunku,
- w przypadku gdy urzędowa plomba celna została zastosowana do środków transportu, lub w przypadku gdy plomba celna jest uszkodzona, co najmniej 50 % bydła, które było indywidualnie skontrolowane w trakcie załadunku,, zostaje ponownie skontrolowane.
2. Paszporty zwierząt są przekazywane właściwym władzom zgodnie z art. 6 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1760/2000.
3. Agencja płatnicza w rozumieniu art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1258/1999, która jest odpowiedzialna za wypłatę premii szczegółowo bada wnioski o pomoc na podstawie dokumentacji płatności oraz innych dostępnych informacji, zwracając szczególną uwagę na dokumenty odnoszące się do wywozu i uwagi właściwe władze kontrolne oraz sprawdza czy paszporty zwierząt zostały przekazane zgodnie z ust. 2.
Artykuł 28
Szczególne przepisy dotyczące płatności dodatkowych
W odniesieniu do płatności dodatkowych, przewidzianych w art. 15 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999, Państwo Członkowskie w odpowiednim przypadku, stosuje przepisy niniejszego tytułu.
Jeśli stosowanie tych przepisów nie jest właściwe z uwagi na strukturę systemu płatności dodatkowych, Państwa Członkowskie stosują metody kontroli zapewniające poziom kontroli równoważny do tego, jaki został ustanowiony w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 29
Szczególne przepisy dotyczące sprawozdania z kontroli
1. W przypadku gdy Państwa Członkowskie przeprowadzają kontrole na miejscu na mocy niniejszego rozporządzenia wraz z inspekcjami, na podstawie rozporządzenia Komisji (WE) nr 2630/97 [17], sprawozdanie z kontroli, przewidzianej w art. 20, jest uzupełniane przez sprawozdania zgodne z art. 2 ust. 5 tego rozporządzenia.
2.
W odniesieniu do kontroli w ubojniach, przewidzianych w art. 26 ust. 1, sprawozdanie z kontroli, przewidzianej w art. 20, może zawierać wskazanie w rachunkach ubojni, które zwierzęta zostały poddane kontroli.
W odniesieniu do kontroli przewidzianej w art. 26 ust. 2, sprawozdanie między innymi zawiera numery identyfikacyjne zwierząt, wagę tusz oraz daty uboju, w odniesieniu do wszystkich ubitych zwierząt i skontrolowanych w dniu kontroli na miejscu.
3.
W odniesieniu do kontroli przewidzianej w art. 27, sprawozdanie z kontroli może zawierać jedynie wskazanie bydła w ten sposób skontrolowane.
4.
W przypadku gdy kontrole na miejscu, przeprowadzone zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, ujawnią przypadki niezgodności z przepisami tytułu I rozporządzenia (WE) nr 1630/2000, kopie sprawozdania z kontroli, przewidzianego w art. 20, są niezwłocznie przesyłane władzom odpowiedzialnym za wprowadzenie w życie rozporządzenia (WE) nr 2630/97.
TYTUŁ IV PODSTAWA DO OBLICZANIA POMOCY, OBNIŻEK I WYŁĄCZEŃ
ROZDZIAŁ I Ustalenia w odniesieniu do wniosków o pomoc obszarową
Artykuł 30
Zasady ogólne
Do celów tego rozdziału wyróżnia się następujące grupy upraw:
a) obszary uprawy paszowej zadeklarowane w celach art. 12 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999;
b) obszary uprawy paszowej inne niż teren pastwiskowy oraz inne niż obszary użytkowane do produkcji roślin uprawnych w rozumieniu art. 13 ust. 3 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 zadeklarowane do celów art. 13 tego rozporządzenia;
c) pastwisko w rozumieniu art. 13 ust. 3 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 zadeklarowane do celów art. 13 tego rozporządzenia;
d) trwałe użytki zielone zadeklarowane do celów art. 19 rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 [18];
e) obszary uprawne, do których stosowane są różne stawki pomocy;
f) grunty odłogowane oraz, gdzie stosowe, grunty odłogowane, do których stosowane są różne stawki pomocy.
Artykuł 31
Podstawa obliczania
1.
Jeżeli stwierdzi się, że obszar należący do danej grupy upraw jest większy niż zadeklarowany we wniosku o pomoc, zadeklarowany obszar stosowany jest do obliczania pomocy.
2.
Bez uszczerbku dla obniżek i wyłączeń zgodnych z art. 32–35, jeżeli obszar zadeklarowany we wniosku o pomoc przekracza ustalony obszar dla grupy upraw w wyniku kontroli administracyjnej lub kontroli na miejscu, pomoc obliczana jest w oparciu o obszar ustalony dla tej grupy upraw.
3.
Obliczenie maksymalnego kwalifikującego się obszaru do płatności dla producentów roślin uprawnych dokonuje się na podstawie gruntów odłogowanych oraz na podstawie proporcjonalnej dla każdej danej uprawy.
Jednakże płatności dla producentów roślin uprawnych, w odniesieniu do ustalonego gruntu odłogowanego, obniżane są tylko do poziomu odpowiadającego obszarowi, jaki byłby niezbędny do produkcji 92 ton zboża zgodnie z art. 6 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 1251/1999.
4.
Jeżeli rolnik nie byłby w stanie wykonać swoich zobowiązań w wyniku siły wyższej lub wyjątkowych okoliczności w rozumieniu art. 48, zachowuje on prawo do pomocy w odniesieniu do obszaru kwalifikującego się do niej w momencie wystąpienia siły wyższej lub wyjątkowych okoliczności.
Artykuł 32
Obniżki i wyłączenia w przypadku zawyżonych zgłoszeń
1.
Jeżeli w odniesieniu do danej grupy upraw obszar zadeklarowany przekracza obszar ustalony zgodnie z art. 31 ust. 2, pomoc obliczana jest na podstawie obszaru ustalonego, pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy, jeśli różnica jest większa niż 3 % lub dwa hektary, lecz nie więcej niż 20 % ustalonego obszaru.
Jeśli różnica jest większa niż 20 % obszaru ustalonego, pomoc obszarowa nie jest przyznawana dla danej grupy upraw.
2. Jeżeli w odniesieniu do całości ustalonego obszaru objętego wnioskiem o pomoc w ramach systemów pomocy, określonych w art. 1 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 3508/92, zadeklarowany obszar przekracza obszar ustalony zgodnie z art. 31 ust. 2 o więcej niż 30 %, rolnikowi odmawia się udzielenia pomocy, do jakiej byłby uprawniony na podstawie art. 31 ust. 2 w danym roku kalendarzowym w ramach tych systemów pomocy.
Jeżeli różnica jest większa niż 50 %, rolnik jest ponownie wykluczony od otrzymywania pomocy do kwoty, równej tej która była przedmiotem odmowy zgodnie z akapitem pierwszym. Kwota ta podlega odliczeniu od wszelkich wypłat pomocy w ramach jakichkolwiek systemów pomocy, określonych w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3508/92, do których rolnik jest uprawniony w kontekście składanych przez niego wniosków w okresie trzech lat następujących po zakończenia roku kalendarzowego, w którym dokonane zostały ustalenia.
Artykuł 33
Umyślne nieprzestrzeganie
W przypadku gdy różnice między zadeklarowanym obszarem a obszarem ustalonym zgodnie z art. 31 ust. 2 wynikają z nieprawidłowości dokonanych umyślnie, pomoc, do której rolnik byłby uprawniony na podstawie art. 31 ust. 2 w ramach danego systemu pomocy nie jest mu przyznawana w danym roku kalendarzowym.
Ponadto w przypadku gdy różnica jest większa niż 20 % ustalonego obszaru, rolnik jest wykluczany ponownie od otrzymywania pomocy do kwoty, która była przedmiotem odmowy zgodnie z akapitem pierwszym. Kwota ta podlega odliczeniu od wszelkich płatności pomocowych w ramach jakichkolwiek systemów pomocy, określonych w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3509/92, do których rolnik jest uprawniony w kontekście wniosków, składanych przez niego w okresie trzech lat następujących po roku kalendarzowego, w którym dokonane zostały ustalenia.
Artykuł 34
Obliczanie powierzchni paszowej określonego w art. 12 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999
1.
Artykuł 31, art. 32 ust. 1 oraz art. 33 stosuje się do obliczania powierzchni paszowej dla przyznawania pomocy, określonej w art. 12 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999.
2. W przypadku gdy stwierdzona różnica między powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią ustaloną zgodnie z art. 31 ust. 2 jest większa niż 50 %, rolnik zostaje ponownie wyłączony, w ramach wniosków o pomoc składanych przez niego w okresie trzech lat następujących po roku kalendarzowym, w którym dokonano ustaleń, w odniesieniu do powierzchni paszowej, równej powierzchni, dla której odmówiono pomocy na podstawie art. 32 ust. 1 akapit drugi.
3.
Obniżki i wyłączenia zgodne z ust. 1 i 2 stosuje się jedynie, jeśli zadeklarowana powierzchnia skutkuje lub skutkowałby wyższymi płatnościami.
Artykuł 35
Obliczanie powierzchni paszowej dla dopłat ekstensyfikacyjnych zgodnie z art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999
1.
Dopłata ekstensyfikacyjna, przewidziana w art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999, nie może być przyznawana dla większej liczby zwierząt, niż ta dla której mogą zostać wypłacone płatności określone w art. 12 tego rozporządzenia, po zastosowaniu art. 34 niniejszego rozporządzenia.
2.
Bez uszczerbku dla ust. 1, dana powierzchnia paszowa jest ustalana zgodnie z art. 31.
Jeżeli pułap wskaźnika obsady zwierząt nie został przekroczony w odniesieniu do tak ustalonej powierzchni, powierzchnia ustalona jest podstawą do obliczania dopłaty ekstensyfikacyjnej.
Jeżeli pułap ten jest przekroczony, ogólna kwota pomocy, do której rolnik jest uprawniony na podstawie wniosków o pomoc w ramach systemów pomocy, określonych w art. 12 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999, złożonych w danym roku kalendarzowym, obniżana jest o 50 % kwoty, którą rolnik otrzymał lub otrzymałby jako dopłatę ekstensyfikacyjną.
3.
W przypadku gdy różnica między zadeklarowaną powierzchnią a powierzchnią ustaloną wynika z nieprawidłowości popełnionych umyślnie oraz gdy pułap wskaźnika obsady zwierząt jest przekroczony w odniesieniu do ustalonej powierzchni, odmawia się wypłacenia całej kwoty pomocy, określonej w ust. 2.
Ponadto w takim przypadku stosuje się odpowiednio art. 33 akapit drugi.
ROZDZIAŁ II Ustalenia dla wniosków o pomoc w odniesieniu do inwentarza żywego
Artykuł 36
Podstawa obliczania
1.
W przypadku gdy ma zastosowanie indywidualny limit lub indywidualny pułap, liczba zwierząt wykazana we wnioskach o pomoc jest obniżana do wysokości limitu lub pułapu określonego dla danego rolnika.
2.
W żadnym wypadku pomoc nie może zostać przyznana dla większej liczby zwierząt niż wykazana we wniosku o pomoc.
3.
Bez uszczerbku dla art. 38 i 39, jeżeli liczba zwierząt zadeklarowana we wniosku o pomoc przewyższa liczbę ustaloną jako wynik kontroli administracyjnej lub kontroli na miejscu, pomoc obliczana jest na podstawie wykazanych zwierząt.
Jednakże jeśli rolnik nie jest w stanie wykonać swojego zobowiązania do przetrzymania w wyniku siły wyższej lub wyjątkowych okoliczności w rozumieniu art. 48, zachowuje on prawo do pomocy w odniesieniu do liczby zwierząt kwalifikujących się w momencie działania siły wyższej lub zaistnienia nadzwyczajnych okoliczności.
4.
W przypadku, stwierdzenia niezgodności z systemem identyfikacji i rejestracji bydła, stosuje się co następuje:
a) bydło, które utraciło jeden z dwóch pasków identyfikacyjnych na uszach uważa się za wykazane, pod warunkiem że jest jasno i indywidualnie zidentyfikowane przy pomocy innych elementów systemu identyfikacji i rejestracji bydła;
b) w przypadku gdy stwierdzone nieprawidłowości dotyczą niepoprawnych wpisów w rejestrze lub paszportach zwierząt, dane zwierzę uznawane jest za niewykazane, w przypadku gdy błędy takie zostały wykryte przynajmniej podczas dwóch kontroli w okresie 24 miesięcy.
We wszystkich pozostałych przypadkach dane zwierzęta są uważa się za niewykazane po pierwszym ustaleniu.
Przepisy art. 12 stosuje się w odniesieniu do wpisów i zgłoszeń do systemu identyfikacji oraz rejestracji bydła.
Artykuł 37
Zastąpienie
1. Bydło obecne w gospodarstwie uznawane jest za wykazane, jeżeli jest odpowiednio zidentyfikowane we wniosku o pomoc. Jednakże krowy mamki lub jałówki, w odniesieniu do których zostały złożone wnioski o pomoc na podstawie art. 6 ust. 2 lub art. 10 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999, a także krowy mleczne, w odniesieniu do których wnioski takie zostały złożone zgodnie z art. 13 ust. 4 tego rozporządzenia, mogą być zastąpione w okresie przetrzymania w granicach przewidzianych w tych artykułach bez utraty prawa do płatności z tytułu wnioskowanej pomocy.
2.
Zmian zgodnie z ust. 1 dokonuje się w terminie 20 dni następujących po zaistnieniu wydarzenia zmuszającego do zastąpienia i są wprowadzane do rejestru nie później niż trzy dni po dniu zastąpienia.
Właściwa władza, do której został złożony dany wniosek o pomocy, informowana jest w terminie dziesięciu dni roboczych po dokonaniu zmiany.
Artykuł 38
Obniżki i wyłączenia bydła wykazanego do celów pomocy
1.
W przypadku gdy dla wniosków o pomoc w ramach systemów pomocy w odniesieniu do bydła stwierdzona jest różnica między liczbą zwierząt zadeklarowanych a wykazaną zgodnie z art. 36 ust. 3, ogólna kwota pomocy, do której rolnik jest uprawniony w ramach tych systemów w danym okresie premiowym, obniżana jest o procent ustalany zgodnie z ust. 3, o ile stwierdzone nieprawidłowości dotyczą nie więcej niż 3 zwierząt.
2.
Jeżeli stwierdzone nieprawidłowości dotyczą więcej niż 3 zwierząt ogólna kwota pomocy, do której rolnik jest uprawniony w ramach tych systemów w danym okresie premiowym obniża się o:
a) procent ustalany zgodnie z ust. 3, jeżeli nie jest on większy niż 10 %; lub
b) dwukrotny procent ustalany zgodnie z ust. 3, jeżeli e jest on większy niż 10 %, ale nie większy niż 20 %.
Jeżeli procent ustalony zgodnie z ust. 3 jest większy niż 20 %, pomoc do której rolnik byłby uprawniony na podstawie art. 36 ust. 3 jest przedmiotem odmowy, w ramach danych systemów dla danego okresu premiowego
Jeżeli procent ustalony zgodnie z ust. 3 jest większy niż 50 %, rolnik zostaje ponownie wyłączony z otrzymywania pomocy do kwoty równej kwocie, która byłaby przedmiotem odmowy zgodnie z akapitem pierwszym.
Kwota ta podlega odliczeniu od płatności pomocowych w ramach systemów pomocy w odniesieniu do bydła, do których rolnik jest uprawniony w kontekście wniosków, składanych przez niego w okresie trzech lat następującym po roku kalendarzowym, w którym zostały dokonane ustalenia.
3.
W celu ustalenia procentów, określonych w ust. 1 i 2, bydło wykazane w ramach wszystkich systemów pomocy w odniesieniu do bydła go w danym okresie premiowym, w którym stwierdzono nieprawidłowości, jest dzielona przez całe wykazane bydło dla danego okresu premiowego.
4. W przypadku gdy różnice między liczbą zwierząt zadeklarowanych a liczbą ustaloną zgodnie z art. 36 ust. 3 wynika z nieprawidłowości popełnionych umyślnie, pomoc do której rolnik byłby uprawniony na podstawie art. 36. ust. 3 jest przedmiotem odmowy w ramach systemów pomocy w odniesieniu do bydła lub odnośnych systemów dla danego okresu premiowego.
W przypadku gdy różnica ustalona zgodnie z treścią ust. 3 jest większa niż 20 %, rolnik zostaje ponownie wyłączony od otrzymywania pomocy do kwoty równej kwocie, która byłaby przedmiotem odmowy zgodnie z akapitem pierwszym.
Kwota ta podlega odliczeniu od wszelkich płatności pomocowych w ramach systemów pomocy w odniesieniu do bydła, do których rolnik jest uprawniony w kontekście wniosków, składanych przez niego w okresie trzech lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym zostały dokonane ustalenia.
Artykuł 39
Nieprzestrzeganie przepisów dotyczących identyfikacji i rejestracji bydła niewykazanego
1.
Jeżeli przypadki nieprzestrzegania przepisów systemu identyfikacji i rejestracji bydła stwierdzone zostały w wyniku kontroli na miejscu dotyczącej bydła niewykazanego, ogólna kwota pomocy, do której rolnik jest uprawniony na podstawie art. 36 ust. 3 w ramach systemów pomocy w odniesieniu do bydła go dla danego okresu premiowego, tam gdzie właściwe po zastosowaniu obniżek zgodnie z art. 38, jest, z wyjątkiem przypadków wystąpienia siły wyższej lub wyjątkowych okoliczności w rozumieniu art. 48, obniżana o kwotę, obliczaną na podstawie wzoru wskazanego w ust. 2.
Ten sam przepis stosuje się w przypadku gdy większa liczba bydła została wprowadzona lub zgłoszona do elementów systemu identyfikacji i rejestracji bydła niż ta, która w rzeczywistości znajduje się w gospodarstwie.
Artykuł 36 ust. 4 stosuje się mutatis mutandis.
2.
Obliczenia, określone w ust. 1, przeprowadza się zgodnie z następującym wzorem:
+++++ TIFF +++++
Symbole użyte w tym wzorze oznaczają:
a = liczba przypadków niezgodności z systemem identyfikacji i rejestracji bydła;
b = liczba bydła obecnego w gospodarstwie podczas kontroli na miejscu;
c = przeciętna liczba bydła w gospodarstwie w roku, w którym przeprowadzana jest kontrola na miejscu poprzez stosowanie mutatis mutandis metod użytych do celów art. 32 rozporządzenia (WE) nr 2342/1999;
d = ogólna kwota pomocy, do której rolnik jest uprawniony na podstawie art. 36 ust. 3 w ramach systemów pomocy w odniesieniu do bydła dla danego okresu premiowego, gdzie stosowne po zastosowaniu obniżek zgodnie z art. 38.
3.
W przypadku przeprowadzania kilku kontroli na miejscu w odniesieniu do tego samego rolnika w ciągu jednego roku, wszelkie obniżki, które mają być zastosowane zgodnie z ust. 1 obliczane są na podstawie średniej arytmetycznej wyników ustalonych dla każdej kontroli na miejscu.
4.
Jeżeli nieprzestrzeganie określone w ust. 1 jest umyślne, rolnikowi przyznaje się żadnej pomocy w ramach danego systemu lub systemów w odnośnym okresie premiowym.
Artykuł 40
Obniżki i wyłączenia w odniesieniu do owiec/kóz wykazanych do celów pomocy
W przypadku gdy dla wniosków o pomoc w ramach systemów pomocy w odniesieniu do kóz/owiec stwierdzona jest różnica między liczbą zwierząt zadeklarowanych a liczbą ustaloną zgodnie z art. 36 ust. 3, art. 38 ust. 2, 3 i 4 stosuje się mutatis mutandis począwszy od pierwszego zwierzęcia, w odniesieniu do którego zostały stwierdzone nieprawidłowości.
Artykuł 41
Zwykłe okoliczności
Obniżki i wyłączenia, przewidziane w art. 38 i 40 nie mają zastosowania w przypadkach, w których, w związku z zaistnieniem zwykłych okoliczności mających wpływ na trzodę lub stado, rolnik nie jest w stanie wykonać obowiązku przetrzymania zwierząt, w odniesieniu do których złożył wniosek o pomoc, o ile uprzednio powiadomił o tym pisemnie właściwy organ w terminie dziesięciu dni roboczych od spostrzeżenia zmniejszenia liczby zwierząt.
Bez uszczerbku dla rzeczywistych okoliczności branych pod uwagę w indywidualnych przypadkach, właściwe władze mogą w szczególności uznać następujące zwykłe okoliczności na stan trzody lub stada:
a) śmierć zwierzęcia na skutek choroby;
b) śmierć zwierzęcia na skutek wypadku, za który nie można obciążyć odpowiedzialnością rolnika.
Artykuł 42
Fałszywe zaświadczenia i deklaracje wydawane przez ubojnie
W zakresie deklaracji lub zaświadczeń wydawanych przez ubojnie w związku z premiami ubojowymi zgodnie z art. 35 rozporządzenia (WE) nr 2342/1999, jeżeli stwierdzono, że ubojnia wydała zaświadczenia lub deklarację na skutek rażącego niedbalstwa lub umyślnie, dane Państwo Członkowskie stosuje właściwe krajowe sankcje.
W przypadku gdy takie nieprawidłowości zostaną stwierdzone po raz drugi, dana ubojnia jest pozbawiana na okres przynajmniej jednego roku prawa do wydawania ważnych deklaracji i zaświadczeń do celów premii.
Artykuł 43
Ustalenia w odniesieniu do płatności dodatkowych
W zakresie płatności dodatkowych, przewidzianych w art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999, Państwa Członkowskie przewidują do celów obniżek i wyłączeń, że co do istoty, są równoważne do tych przewidzianych niniejszym tytule.
ROZDZIAŁ III Przepisy wspólne
Artykuł 44
Wyjątki od stosowania obniżek i wyłączeń
1.
Obniżki i wyłączenia, przewidziane w niniejszym tytule, nie mają zastosowania w przypadku gdy rolnik złożył wniosek poprawny pod względem faktycznym lub gdy może wykazać, że jest niewinny.
2.
Obniżki i wyłączenia przewidziane w niniejszym tytule, nie mają zastosowania w odniesieniu do tych części wniosku o pomoc, odnośnie do których rolnik informował właściwy organ na piśmie, że wniosek o pomoc jest nieprawidłowy lub zdezaktualizował się od czasu złożenia, pod warunkiem że rolnik nie został powiadomiony o zamiarze właściwego organu przeprowadzenia kontroli na miejscu oraz że ten organ nie poinformował rolnika o jakichkolwiek nieprawidłowościach we wniosku.
Informacje podane przez rolnika określone w akapicie pierwszym powodują, że wniosek jest dostosowywany do rzeczywistej sytuacji.
Artykuł 45
Zmiany i dostosowania wprowadzeń do skomputeryzowanej bazie danych
1.
W odniesieniu do wykazanego bydła art. 44 stosuje się od dnia złożenia wniosku o pomoc ma zastosowanie do błędów i opuszczeń w stosunku do wprowadzeń do skomputeryzowanej bazy danych.
2.
W odniesieniu do bydła go niewykazanego obniżki i wyłączenia, przewidziane w art. 39, nie mają zastosowania, jeśli rolnik powiadomi właściwy organ o zmianach i dostosowaniach pozycji skomputeryzowanej bazy danych, pod warunkiem że rolnik nie został wcześniej powiadomiony o zamiarze właściwego organu przeprowadzenia kontroli na miejscu.
TYTUŁ V PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 46
Płatności minimalne
Państwa Członkowskie mogą postanowić o nieprzyznawaniu żadnej pomocy, jeśli jej kwota na jeden wniosek o pomoc nie przekracza 50 EUR.
Artykuł 47
Kumulacja sankcji
1.
Obniżki i wyłączenia, na podstawie niniejszego rozporządzenia, stosuje się niezależnie od siebie i indywidualnie.
2.
Z zastrzeżeniem art. 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 2988/95 [19], obniżki i wyłączenia, na podstawie niniejszego rozporządzenia, pozostają bez uszczerbku dla dodatkowych sankcji wynikających ze wszystkich pozostałych przepisów prawa wspólnotowego lub krajowego.
Artykuł 48
Siła wyższa i wyjątkowe okoliczności
1.
Przypadki siły wyższej lub wyjątkowych okoliczności, wraz ze stosownymi dowodami zgodnymi z wymogami właściwej władzy podlegają zgłoszeniu tej władzy na piśmie w terminie dziesięciu dni roboczych od daty ustania tych okoliczności.
2.
Za wyjątkowe okoliczności właściwa władza może w szczególności uznać takie wydarzenia jak:
a) śmierć rolnika;
b) długotrwała niezdolność rolnika do pracy;
c) groźna klęska żywiołowa powodująca poważne skutki dla gruntów rolnych gospodarstwa;
d) zniszczenie na skutek wypadku budynków inwentarskich w gospodarstwie;
e) epizotia atakująca część lub całość inwentarza żywego rolnika.
Artykuł 49
Zwrot nienależnych płatności
1.
W przypadku dokonania nienależnej płatności, rolnik zwraca daną kwotę powiększoną o odsetki obliczone zgodnie z ust. 3.
2.
Państwa Członkowskie mogą zdecydować, że zwrot nienależnej płatności dokonuje się przez potrącenie tej kwoty z jakiejkolwiek zaliczki lub płatności w ramach systemu pomocy, określonego w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3508/92, dokonywanej na rzecz rolnika po dacie podjęcia decyzji o zwrocie.
Jednakże rolnik może zwrócić tę kwotę nie czekając na dokonanie potrącenia.
3.
Odsetki obliczane są za okres między powiadomieniem a obowiązkiem rolnika do zwrotu oraz zwrotem lub potrąceniem.
Stosowana stopa odsetek jest obliczana zgodnie z przepisami prawa krajowego, lecz nie jest ona niższa niż stopa procentowa stosowana w przepisach krajowych w odniesieniu do przypadków zwrotu kwot pieniężnych.
4.
Obowiązek zwrotu określony w ust. 1 nie ma zastosowania jeżeli dana płatność została dokonana na skutek pomyłki właściwej władzy lub innej władzy oraz jeśli błąd nie mógł w zwykłych okolicznościach zostać wykryty przez rolnika.
Jednakże w przypadku gdy błąd dotyczy elementów stanu faktycznego związanych z obliczaniem danej płatności, akapit pierwszy stosuje się jedynie, jeśli o decyzji o zwrocie nie powiadomiono zainteresowanego w terminie 12 miesięcy od płatności.
5.
Obowiązek zwrotu, określony w ust. 1 nie ma zastosowania, jeżeli okres między datą płatności pomocy a datą pierwszego powiadomienia beneficjenta przez właściwe władze o nieuzasadnionym charakterze danej płatności jest dłuższy niż dziesięć lat.
Jednakże jeśli beneficjent działał w dobrej wierze, okres wskazany akapicie pierwszym jest ograniczony do czterech lat.
6.
Kwoty podlegające zwrotowi na skutek zastosowania obniżek i wyłączeń na podstawie art. 13 i tytułu IV są objęte okresem przedawnienia wynoszącym cztery lata.
7.
Przepisy ust. 4 i 5 nie mają zastosowania w przypadku zaliczek.
8.
Państwa Członkowskie mogą zadecydować o nieodzyskiwaniu kwot równych 100 EUR lub mniejszych, bez odsetek, na rolnika i na okres premiowy, pod warunkiem że nieodzyskiwanie tych kwot jest możliwe na podstawie przepisów prawa krajowego.
Artykuł 50
Przekazywanie gospodarstw
1.
Dla celów niniejszego artykułu:
a) "przekazanie gospodarstwa" oznacza sprzedaż, dzierżawę lub jakikolwiek inny podobny rodzaj transakcji w odniesieniu do danych jednostek produkcyjnych;
b) "przekazujący" oznacza rolnika, którego gospodarstwo jest przekazywane innemu rolnikowi;
c) "przejmujący" oznacza rolnika, na rzecz którego gospodarstwo jest przekazywane.
2.
W przypadku gdy przekazywane jest całe gospodarstwo przez jednego rolnika na rzecz drugiego po złożeniu wniosku o pomoc i przed spełnieniem wszystkich warunków przyznawania pomocy, przekazującemu nie przyznaje się żadnej pomocy w odniesieniu do przekazywanego gospodarstwa.
3.
Pomoc, o którą ubiega się przekazujący przyznawana jest przejmującemu w przypadku gdy:
a) w czasie przekazywania ustalanym przez Państwa Członkowskie przejmujący poinformuje właściwe władze o przekazaniu i zwróci się o wypłacenie pomocy;
b) przejmujący przedstawia wszystkie dowody przekazania wymagane przez właściwe władze;
c) zostały spełnione wszystkie warunki do przyznania pomocy w odniesieniu do przekazywanego gospodarstwa.
4.
Po tym, jak przejmujący informuje właściwe władze o dokonaniu przekazaniu gospodarstwa i zwraca się o wypłacenie pomocy zgodnie z ust. 3 lit. a):
a) wszystkie prawa i obowiązki przekazującego wynikające ze stosunku prawnego między przekazującym a właściwym organem powstałe na skutek złożenia wniosku o pomoc przechodzą na przejmującego;
b) wszelkie działania niezbędne do przyznania pomocy i wszystkie deklaracje złożone przez przekazującego przed przekazaniem są przypisane przejmującemu do celów stosowania odpowiednich reguł wspólnotowych;
c) gospodarstwo przekazane uważa się, w odpowiednim przypadku, za odrębne gospodarstwo w odniesieniu do roku gospodarczego lub danego okresu premiowego.
5.
W przypadku gdy wniosek o pomoc zostanie złożony po wykonaniu czynności niezbędnych dla przyznania pomocy a gospodarstwo przekazywane jest w całości przez jednego rolnika na rzecz drugiego po rozpoczęciu tych czynności lecz przed spełnieniem wszystkich warunków przyznawania pomocy, pomoc może zostać przyznana przejmującemu, pod warunkiem że warunki ust. 3 lit. a) i b) zostały spełnione.
W takim przypadku ust. 4 lit b) stosuje się.
6.
Państwa Członkowskie mogą zdecydować gdzie stosowne o przyznaniu pomocy przekazującemu.
W takim przypadku:
a) żadna pomoc nie jest przyznawana przejmującemu, oraz
b) Państwa Członkowskie zapewniają analogiczne stosowanie wymogów określonych w ust. 2 do 5.
Artykuł 51
Środki dodatkowe i pomoc wzajemna między Państwami Członkowskimi
1.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie dalsze środki wymagane dla zapewnienia właściwego stosowania niniejszego rozporządzenia i będą udzielać sobie wzajemnej pomocy niezbędnej do celów kontroli wymaganych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
W tym celu Państwa Członkowskie mogą, w przypadku gdy niniejsze rozporządzenie nie przewiduje właściwych obniżek i wyłączeń, ustanowić również właściwe sankcje krajowe w odniesieniu do producentów i innych uczestników obrotu rynku, takich jak ubojnie czy stowarzyszenia, zaangażowanych w procedury związane z przyznawaniem pomocy, w celu zapewnienia przestrzegania wymogów kontrolnych takich jak aktualny rejestru stada w gospodarstwie, lub przestrzeganie obowiązku zgłoszenia.
2.
W razie potrzeby lub w oparciu o stosowne przepisy, Państwa Członkowskie udzielą sobie nawzajem pomocy w celu zapewnienia skutecznych kontroli oraz zagwarantowania autentyczności przedkładanych dokumentów i/lub dokładności wymienianych danych.
Artykuł 52
Powiadomienia
1.
W przypadku gdy Państwa Członkowskie wprowadzają zmiany w realizacji systemu zintegrowanego, powiadamiają one o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przesyłają Komisji, najpóźniej do 31 marca każdego roku, dla roślin uprawnych oraz najpóźniej do 31 sierpnia każdego roku dla premii za zwierzęta, sprawozdania obejmujące poprzedni rok kalendarzowy oraz w szczególności odnoszące się do następujących dziedzin:
a) stanu wprowadzania w życie systemu zintegrowanego;
b) liczby wniosków jak również ogólnego obszaru i całkowitej liczby zwierząt w rozbiciu na poszczególne systemy pomocy, w rozumieniu art. 1 rozporządzenia 3508/92;
c) liczby wniosków jak również ogólnego obszaru oraz całkowitej liczby zwierząt objętych kontrolami;
d) wyników przeprowadzonych kontroli, wskazujących zastosowane obniżki i wyłączenia w zastosowaniu tytułu IV.
W tym samym czasie, gdy powiadomienia określone w pierwszym akapicie, odnoszące się do premii dla zwierząt, przesyłane są do Komisji, Państwa Członkowskie powiadamiają również wszystkich beneficjentów, którzy otrzymali pomoc w ramach systemów pomocy objętych zakresem systemu zintegrowanego.
W sytuacjach wyjątkowych, Państwa Członkowskie mogą, w porozumieniu z Komisją, odstąpić od terminów określonych w akapicie pierwszym.
3.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o krajowych środkach podjętych na mocy niniejszego rozporządzenia.
4.
Skomputeryzowana baza danych ustanowiona jako część systemu zintegrowanego jest wykorzystywana do wspierania informacji wyszczególnionych w ramach przepisów sektorowych, jakie Państwa Członkowskie mają obowiązek przesyłać Komisji.
TYTUŁ VI PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE
Artykuł 53
Uchylenie
1.
Rozporządzenie (EWG) nr 3887/92 niniejszym traci moc.
Jednakże nadal jest stosowane w odniesieniu do wniosków o pomoc, odnoszących się do lat gospodarczych lub okresów premiowych, które rozpoczynają się przed 1 stycznia 2002 r.
2.
Odniesienia do rozporządzenia (EWG) nr 3887/92 rozumiane są jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia i są odczytywane zgodnie z tabelą korelacji przedstawioną w załączniku.
Artykuł 54
Wejście w życie
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
2.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do wniosków o pomoc odnoszących się do lat gospodarczych lub okresów premiowych rozpoczynających się od 1 stycznia 2002 r.
Artykuł 3 oraz art. 52 ust. 2 stosuje się z mocą od 1 stycznia 2003 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie (WE) NR 2422/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 6 listopada 2001 r.
w sprawie wspólnotowego programu znakowania sprawności energetycznej urządzeń biurowych
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
działając zgodnie z procedurą ustaloną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Urządzenia biurowe mają znaczący udział w całkowitym zużyciu energii elektrycznej.
Zgodnie z wnioskami Rady z maja 1999 r. w sprawie strat podczas stanu gotowości użytkowych urządzeń elektronicznych, najbardziej skutecznym środkiem zmniejszenia zużycia energii elektrycznej przez urządzenia biurowe jest zmniejszenie zużycia podczas stanu gotowości.
Różnorodne modele dostępne na rynku wspólnotowym mają bardzo różne poziomy zużycia energii podczas stanu gotowości.
(2) Niemniej istnieją inne środki zmniejszenia zużycia energii elektrycznej takich urządzeń — wyłączenie, bez pogarszania jego funkcjonalności, gdy nie są one używane.
Komisja powinna ustalić, które środki są właściwe dla wykorzystania tych potencjalnych możliwości oszczędzania energii.
(3) Należy wspierać działania mające na celu właściwe funkcjonowanie rynku wewnętrznego.
(4) Pożądane jest koordynowanie krajowych inicjatyw w zakresie znakowania energetycznego celem zminimalizowania jego niekorzystnego wpływu na przemysł i handel.
(5) Właściwe jest przyjęcie wysokiego poziomu ochrony za podstawę propozycji w celu zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych w Państwach Członkowskich w zakresie zdrowia, bezpieczeństwa, ochrony środowiska naturalnego i ochrony konsumenta.
Niniejsze rozporządzenie przyczynia się do wysokiego poziomu ochrony zarówno środowiska naturalnego, jak i konsumenta przez dążenie do znacznej poprawy sprawności energetycznej tego rodzaju urządzeń.
(6) Ponieważ Państwa Członkowskie nie mogą osiągnąć celów proponowanego działania w wystarczającym stopniu, zaś można je osiągnąć w lepszym stopniu na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może przedsięwziąć środki zgodnie z zasadą subsydiarności określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tymże artykule, niniejsze rozporządzenie nie wychodzi poza to, co jest niezbędne dla osiągnięcia tych celów.
(7) Poza tym, art. 174 Traktatu wzywa do ochrony i poprawy stanu środowiska naturalnego oraz rozważnego i racjonalnego wykorzystywania zasobów naturalnych, te dwa cele znajdują się wśród celów polityki Wspólnoty w zakresie środowiska naturalnego.
Wytwarzanie energii elektrycznej i jej zużycie odpowiadają za 30 % emisji wytwarzanego przez człowieka dwutlenku węgla (CO2) i około 35 % zużycia pierwotnej energii we Wspólnocie.
Te udziały procentowe rosną, a straty podczas stanu gotowości urządzeń elektrycznych stanowią około 10 % zużycia przez nie energii.
(8) Ponadto decyzja Rady 89/364/EWG z dnia 5 czerwca 1989 r. w sprawie przyjęcia wspólnotowego programu działania dla poprawy efektywności użytkowania energii elektrycznej [4] stawia sobie podwójny cel zachęcać konsumentów do preferowania urządzeń i sprzętu o dużej sprawności elektrycznej i poprawić sprawność urządzeń i sprzętu.
Potrzebne są dalsze kroki w celu poprawy informowania konsumentów.
(9) Protokół Ramowej Konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie Zmian Klimatycznych (UNFCCC — UN Framework Convention on Climatic Changes) uzgodniony w Kyoto w dniu 10 grudnia 1997 r. wzywa do ograniczenia emisji gazów cieplarnianych przez Wspólnotę o 8 % najpóźniej w latach 2008—2012.
Dla osiągnięcia tego celu konieczne są bardziej zdecydowane środki celem zmniejszenia emisji CO2 we Wspólnocie.
(10) Ponadto decyzja 2179/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 września 1998 r. w sprawie rewizji wspólnotowego programu polityki i działań w odniesieniu do środowiska naturalnego i stałego rozwoju "Ku trwałemu rozwojowi" [5] wskazała jako sprawę kluczową dla integracji wymagań ochrony środowiska w odniesieniu do energii, postanowienie o znakowaniu sprawności energetycznej urządzeń.
(11) Rezolucja Rady z dnia 7 grudnia 1998 r. w sprawie sprawności energetycznej we Wspólnocie Europejskiej [6] wzywa do szerszego stosowania znakowania urządzeń i sprzętu.
(12) Pożądane jest koordynowanie wymagań w zakresie sprawności energetycznej, znakowania i metod badań wszędzie tam, gdzie jest to właściwe.
(13) Większość urządzeń biurowych o wysokiej sprawności energetycznej jest dostępna przy niewielkich lub bez żadnych dodatkowych koszów i dlatego w wielu przypadkach oszczędność w energii elektrycznej, w rozsądnie krótkim czasie, pokrywa wszelki dodatkowy koszt.
W związku z tym cele oszczędności energii i zmniejszenia CO2 można osiągnąć w opłacalny sposób, bez niekorzystnych efektów dla konsumenta lub przemysłu.
(14) Handel urządzeniami biurowymi prowadzi się na całym świecie.
Umowa między Stanami Zjednoczonymi Ameryki i Wspólnotą Europejską w sprawie koordynacji programów znakowania sprawności energetycznej urządzeń biurowych ułatwi handel międzynarodowy i ochronę środowiska naturalnego w odniesieniu do tych urządzeń.
Niniejsze rozporządzenie ma na celu wprowadzenie w życie we Wspólnocie wyżej wymienionej umowy.
(15) Aby mieć wpływ na wymagania dotyczące stosowanego na całym świecie oznakowania Energy Star, Wspólnota powinna uczestniczyć w systemie znakowania i w tworzeniu koniecznych warunków technicznych.
Komisja musi dokonywać regularnych przeglądów, aby upewnić się, czy kryteria techniczne są dostatecznie ambitne i aby w dostateczny sposób uwzględnić interesy Wspólnoty.
(16) Konieczny jest efektywny system wprowadzania w życie, aby zapewnić, że program znakowania sprawności energetycznej urządzeń biurowych jest realizowany właściwie, gwarantuje uczciwe warunki konkurencji dla producentów i chroni prawa konsumenta.
(17) Niniejsze rozporządzenie ogranicza się do produktów wyposażenia biurowego.
(18) Dyrektywa Rady 92/75/EWG z dnia 22 września 1992 r. w sprawie wskazania poprzez etykietowanie oraz standardowe informacje o produkcie, zużycia energii oraz innych zasobów przez urządzenia gospodarstwa domowego [7] nie jest najodpowiedniejszym środkiem w odniesieniu do urządzeń biurowych.
Najbardziej opłacalnym środkiem promowania sprawności energetycznej urządzeń biurowych jest program dobrowolnego znakowania.
(19) Celem efektywnego i bezstronnego wprowadzenia w życie programu, zadanie uczestniczenia w ustalaniu i sprawdzaniu warunków technicznych należy powierzyć odpowiedniemu organowi, Urzędowi Wspólnoty Europejskiej ds. Energy Star (ECESB).
ECESB powinien składać się z krajowych przedstawicieli.
(20) Należy zapewnić, aby program znakowania sprawności urządzeń biurowych był spójny i skoordynowany z priorytetami polityki Wspólnoty i z innymi oznakowaniami wspólnotowymi lub programami świadectw jakości, takimi jak programy ustanowione dyrektywą 92/75/EWG i rozporządzeniem (WE) nr 1980/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 lipca 2000 r. w sprawie rewidowanego programu przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego [8].
(21) Pożądane jest koordynowanie wspólnotowego programu Energy Star i innych dobrowolnych projektów znakowania energetycznego urządzeń biurowych we Wspólnocie, aby uniknąć zamieszania wśród konsumentów i potencjalnych zakłóceń na rynku.
(22) Należy zagwarantować przejrzystość wdrażania systemu i zapewnić spójność z odpowiednimi międzynarodowymi normami, aby ułatwić przystąpienie do systemu i uczestniczenie w nim producentom i eksporterom z krajów spoza Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cele
Niniejsze rozporządzenie ustala zasady wspólnotowego programu znakowania sprawności energetycznej urządzeń biurowych (dalej zwanego "programem Energy Star") określonego w Umowie między rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki i Wspólnotą Europejską w sprawie koordynacji programów znakowania sprawności energetycznej urządzeń biurowych (dalej zwanej "Umową").
Uczestnictwo w programie Energy Star jest dobrowolne.
Artykuł 2
Zakres
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do grupy urządzeń biurowych określonych w załączniku C do Umowy, podlegającemu zmianom zgodnie z art. X Umowy.
Artykuł 3
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) "wspólne logo" oznacza znak określony w Załączniku;
b) "uczestnicy programu" są to producenci, firmy montujące, eksporterzy, importerzy, detaliści i inne grupy lub instytucje, które zobowiązały się do popierania określonych produktów wyposażenia biurowego o dużej sprawności energetycznej spełniających wymagania programu Energy Star i które przez fakt zarejestrowania się w Komisji wybrały uczestnictwo w programie Energy Star;
c) "wymagania techniczne" oznaczają wymagania w zakresie sprawności energetycznej i eksploatacyjnej, łącznie z metodami badań, stosowane do kwalifikowania produktów wyposażenia biurowego o dużej sprawności energetycznej do wspólnego logo.
Artykuł 4
Zasady ogólne
1.
Program Energy Star jest koordynowany, odpowiednio, z innymi uzgodnieniami wspólnotowymi w zakresie znakowania lub świadectw jakości, a także z takimi programami, jak w szczególności wspólnotowy program przyznawania oznakowań ekologicznych ustanowiony rozporządzeniem (EWG) nr 880/92 i wskazanie poprzez znakowanie oraz standardowe informacje o produkcie, zużycia energii oraz innych zasobów przez urządzenia gospodarstwa domowego ustanowiony dyrektywą 92/75/EWG.
2.
Wspólne logo może być stosowane przez uczestników programu i inne organy na ich urządzeniach biurowych i w związanej z tym promocji.
3.
Urządzenia biurowe, które mają zgodę "Agencji Ochrony Środowiska Stanów Zjednoczonych" (USEPA) na stosowanie wspólnego logo, uważa się za zgodne z niniejszym rozporządzeniem, o ile nie ma dowodów świadczących przeciw temu.
4.
Bez uszczerbku dla jakichkolwiek przepisów wspólnotowych w sprawie oceny zgodności i znakowania zgodności i/lub żadnej umowy międzynarodowej zawartej między Wspólnotą i państwami trzecimi w zakresie dostępu do rynku Wspólnoty, produkty objęte niniejszym rozporządzeniem wprowadzane na rynek Wspólnoty mogą być badane przez Komisję lub Państwa Członkowskie celem sprawdzenia ich zgodności z wymaganiami niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 5
Rejestrowanie uczestników programu
1.
Wnioski o przyjęcie na uczestnika programu można składać do Komisji.
2.
Decyzję zezwalającą na przyjęcie składającego wniosek na uczestnika programu podejmuje Komisja, po sprawdzeniu, że składający wniosek zgodził się spełnić wytyczne dla użytkownika logo zawarte w załączniku B do Umowy.
Komisja publikuje uaktualnioną listę uczestników programu i przekazuje ją Państwom Członkowskim na zwykłych zasadach.
Artykuł 6
Promocja i informacja
1.
Komisja dołoży wszelkich starań w celu wspierania we współpracy z Państwami Członkowskimi i członkami Urzędu Wspólnoty Europejskiej ds. Energy Star (ECESB), stosowania wspólnego logo poprzez odpowiednie akcje uświadamiające i kampanie informacyjne skierowane do konsumentów, dostawców, handlowców i ogółu społeczeństwa.
2.
Każde Państwo Członkowskie, wykorzystując wszystkie możliwe instrumenty Wspólnoty, stara się zapewnić, aby konsumenci i inne zainteresowane organy były poinformowane i miały dostęp do szczegółowej informacji na temat programu Energy Star.
3.
Celem wspierania nabywania urządzeń biurowych ze wspólnym logo, Komisja i inne instytucje Wspólnoty, jak również inne władze publiczne na szczeblu krajowym bez uszczerbku dla przepisów krajowych i wspólnotowych oraz kryteriów ekonomicznych, zachęcają do stosowania wymagań dotyczących dużej sprawności energetycznej i przy określaniu swych wymagań w odniesieniu do urządzeń biurowych domagają się spełniania co najmniej wymagań technicznych Energy Star.
Artykuł 7
Inne dobrowolne systemy znakowania energetycznego
1.
Istniejące i nowe systemy dobrowolnego znakowania energetycznego urządzeń biurowych w Państwach Członkowskich mogą istnieć wspólnie z programem Energy Star.
2.
Komisja i Państwa Członkowskie działają w celu zapewnienia niezbędnej koordynacji między programem Energy Star i krajowymi oraz innymi systemami znakowania w Państwach Członkowskich.
Artykuł 8
Urząd Wspólnoty Europejskiej ds. Energy Star
1.
Komisja ustanawia Urząd Wspólnoty Europejskiej ds. Energy Star (ECESB) składający się z krajowych przedstawicieli określonych w art. 9, a także odpowiednich zainteresowanych stron.
ECESB sprawdza realizację we Wspólnocie programu Energy Star i służy, jeśli to konieczne, radą i pomocą Komisji, aby umożliwić jej pełnienie roli organu zarządzającego.
2.
W rok po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia, a następnie każdego roku, Urząd Wspólnoty Europejskiej ds. Energy Star opracowuje raport w sprawie wchodzenia na rynek produktów noszących wspólne logo i w sprawie istniejącej technologii zmniejszania zużycia energii.
3.
Komisja powinna upewnić się, czy w zakresie swej działalności Urząd Wspólnoty Europejskiej ds. Energy Star przestrzega w odniesieniu do każdej grupy urządzeń biurowych, zrównoważonego udziału wszystkich odpowiednich zainteresowanych stron, takich jak producenci, detaliści, importerzy, przedstawiciele ochrony środowiska i organizacje konsumenckie, których ta grupa urządzeń dotyczy.
4.
Komisja uchwala regulamin Urzędu Wspólnoty Europejskiej ds. Energy Star, biorąc pod uwagę opinie przedstawicieli Państw Członkowskich w ECESB.
5.
Komisja informuje Parlament Europejski i Radę o działalności Urzędu Wspólnoty Europejskiej ds. Energy Star.
Artykuł 9
Przedstawiciele krajowi
Każde Państwo Członkowskie wyznacza, w zależności od przypadku, biegłych w zakresie krajowej polityki energetycznej, władze lub osoby (dalej zwane "przedstawicielami krajowymi") odpowiedzialne za wykonywanie zadań przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu.
W przypadku gdy wyznaczono więcej niż jednego krajowego przedstawiciela, Państwo Członkowskie ustala ich odpowiednie uprawnienia i stosowane do nich zasady koordynacji.
Artykuł 10
Plan pracy
Zgodnie z celami określonymi w art. 1, Komisja, po konsultacji z ECESB, uchwala w ciągu sześciu miesięcy od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia plan pracy i przedstawia go Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
Plan pracy obejmuje strategię rozwoju programu, określającą na następne trzy lata:
- cele w zakresie poprawy sprawności energetycznej, biorąc pod uwagę potrzebę dążenia do wysokiego poziomu ochrony konsumenta i środowiska naturalnego i wchodzenie na rynek, do czego program Energy Star powinien dążyć na szczeblu Wspólnoty,
- otwarty wykaz urządzeń biurowych, które należy w pierwszej kolejności objąć programem Energy Star,
- wstępne propozycje kampanii edukacyjnych i promocyjnych i innych niezbędnych działań,
- propozycje koordynacji i współpracy między programem Energy Star i innymi systemami dobrowolnego znakowania energetycznego w Państwach Członkowskich.
Okresowo dokonuje się przeglądu planu pracy.
Pierwszy raz dokonuje się przeglądu najpóźniej 12 miesięcy po przedłożeniu planu pracy Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, a następnie co 12 miesięcy.
Artykuł 11
Procedury przygotowawcze przed rewizją warunków technicznych
Mając na względzie przygotowanie zmiany warunków technicznych i grup urządzeń biurowych wymienionych w załączniku C do Umowy i przed złożeniem projektu propozycji lub odpowiedzi Agencji Ochrony Środowiska StanówZjednoczonych (USEPA) zgodnie z procedurami ustanowionymi w Umowie i w decyzji Rady 2001/469/WE z dnia 14 maja 2001 r. w sprawie zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej Umowy między rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki i Wspólnotą Europejską w sprawie koordynacji programów znakowania sprawności energetycznej urządzeń biurowych [9], należy podjąć następujące kroki.
1.
Komisja może poprosić Urząd Wspólnoty Europejskiej ds. Energy Star (ECESB) o propozycje dotyczące rewizji Umowy.
ECESB może także z własnej inicjatywy występować z propozycjami do Komisji.
2.
Komisja konsultuje się z ECESB za każdym razem, gdy otrzyma od Agencji Ochrony Środowiska Stanów Zjednoczonych (USEPA) propozycję rewizji Umowy.
3.
W przypadku gdy ECESB przekazuje Komisji swoją opinię, bierze pod uwagę wykonalność i wyniki badania rynku oraz istniejącą technologię w zakresie zmniejszania zużycia energii.
Komisja w szczególności bierze pod uwagę cel, jakim jest ustalenie warunków technicznych na wysokim poziomie, z należnym uwzględnieniem dostępnej technologii i związanych z tym kosztów, w zakresie zmniejszenia zużycia energii, analizowanego w raporcie Urzędu Wspólnoty Europejskiej ds. Energy Star (ECESB), określonym w art. 8 ust. 2.
Artykuł 12
Nadzór nad rynkiem i kontrola nadużyć
1.
Wspólne logo należy stosować tylko w związku z produktami objętymi Umową i zgodnie z wytycznymi dla użytkownika logo zawartymi w załączniku B do Umowy.
2.
Jakakolwiek nieprawdziwa lub wprowadzająca w błąd reklama albo stosowanie oznakowań lub logo, które prowadzą do mylenia ich ze wspólnym logo, wprowadzonym niniejszym rozporządzeniem, są zabronione.
3.
Komisja zapewni właściwe stosowanie wspólnego logo, podejmując lub koordynując działania opisane w art. VIII, ust. 2, 3 i 4 Umowy.
Państwa Członkowskie podejmą odpowiednie działania celem zapewnienia zgodności z przepisami niniejszego rozporządzenia na ich własnym terytorium i powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie mogą przekazywać Komisji dowody nieprzestrzegania postanowień przez uczestników programu lub inne instytucje celem podjęcia wstępnego działania.
Artykuł 13
Wprowadzenie w życie
W ciągu 12 miesięcy od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia Państwa Członkowskie powiadomią Komisję o podjętych środkach celem zapewnienia jego przestrzegania.
Artykuł 14
Rewizja
Przed przystąpieniem przez Strony Umowy do rozmów o przedłużeniu Umowy, zgodnie z jej art. XII, Komisja oceni program Energy Star w świetle doświadczeń uzyskanych w ciągu jego działania.
Komisja sporządzi i przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie do dnia 15 stycznia 2005 r. raport z obserwacji sprawności energetycznej na rynku urządzeń biurowych we Wspólnocie, oceniający skuteczność programu Energy Star i proponujący, jeśli to konieczne, środki uzupełniające ten program.
Raport dokona analizy wyników dialogu między UE i USA, w szczególności zbada, czy warunki techniczne w programie Energy Star są dostatecznie skuteczne.
Artykuł 15
Postanowienia końcowe
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzydziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie (WE) nr 2423/2001 Europejskiego Banku Centralnego
z dnia 22 listopada 2001 r.
dotyczące skonsolidowanego bilansu sektora monetarnych instytucji finansowych
(EBC/2001/13)
RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2533/98 z dnia 23 listopada 1998 r. dotyczące zbierania informacji statystycznych przez Europejski Bank Centralny [1], w szczególności jego art. 5 ust. 1 i art. 6 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2531/98 z dnia 23 listopada 1998 r. dotyczące stosowania stóp rezerw obowiązkowych przez Europejski Bank Centralny [2], w szczególności jego art. 6 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 2819/98 Europejskiego Banku Centralnego z dnia 1 grudnia 1998 r. dotyczące skonsolidowanych bilansów w sektorze monetarnych instytucji finansowych (EBC/1998/16) [3] zostało zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1921/2000 (EBC/2000/8) [4]; obecnie ze względu na wprowadzenie znacznych poprawek do wspomnianego rozporządzenia, należy ponownie zredagować omawiane przepisy, scalając je w jednolitym tekście niniejszego rozporządzenia.
(2) Do wykonania swoich zadań Europejski System Banków Centralnych (ESBC) wymaga utworzenia skonsolidowanych bilansów w sektorze monetarnych instytucji finansowych (MIF).
Jego głównym celem jest dostarczenie Europejskiemu Bankowi Centralnemu (EBC) pełnego statystycznego obrazu sytuacji na rynku pieniężnym w uczestniczących Państwach Członkowskich, postrzeganych jako jeden obszar gospodarczy.
Statystyki te obejmują zagregowane aktywa i pasywa finansowe, obejmujące kapitały, wysokiej jakości przepływy pieniężne w zakresie pożyczek i kredytów, a także ulepszone przepływy dotyczące pakietów papierów wartościowych.
(3) Zgodnie z przepisami Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (zwanego dalej "Traktatem") i na warunkach ustanowionych w Statucie Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego (zwanym dalej "Statutem") EBC wydaje rozporządzenia niezbędne do wykonania zadań ESBC określonych w Statucie, a w niektórych przypadkach ustanowionych w przepisach przyjętych przez Radę, określonych w art. 107 ust. 6 Traktatu.
(4) Artykuł 5.1 Statutu zobowiązuje EBC do gromadzenia z pomocą krajowych banków centralnych (KBC) od właściwych organów krajowych lub bezpośrednio od podmiotów gospodarczych, informacji statystycznych, które są konieczne do realizacji zadań Europejskiego Systemu Banków Centralnych.
Artykuł 5.2 Statutu stanowi, że KBC wykonują, w możliwym zakresie, zadania określone w art. 5.1.
(5) Może okazać się konieczne, a w efekcie może zmniejszyć obciążenia sprawozdawcze, by informacje statystyczne niezbędne do spełnienia wymogów sprawozdawczych EBC w zakresie statystyki były pobierane przez KBC od rzeczywistej populacji objętej sprawozdaniem w ramach szerszego zakresu sprawozdawczego, który KBC samodzielnie określają zgodnie z prawem wspólnotowym lub krajowym albo z przyjętą praktyką, służącego innym celom statystycznym, pod warunkiem że nie zagraża to realizacji wymagań statystycznych EBC.
W celu zapewnienia przejrzystości wskazane jest, aby w tych przypadkach powiadamiać podmioty objęte sprawozdaniem, że dane są gromadzone również do innych celów statystycznych.
W szczególnych przypadkach EBC może opierać się na informacjach statystycznych gromadzonych do takich celów dla spełnienia jego wymagań.
(6) Artykuł 3 rozporządzenia (WE) nr 2533/98 zobowiązuje EBC do określenia rzeczywistej populacji objętej sprawozdaniem, mieszczącej się w granicach referencyjnej populacji objętej sprawozdaniem i uprawnia ją do pełnego lub częściowego zwolnienia szczególnych kategorii podmiotów objętych sprawozdaniem ze swoich wymagań w zakresie sprawozdawczości statystycznej. Artykuł 6 ust. 4 stanowi, że EBC może przyjąć rozporządzenia określające warunki, na których może być wykonywane prawo do weryfikacji lub do obowiązkowego gromadzenia informacji statystycznych.
(7) Artykuł 5 rozporządzenia (WE) nr 2531/98 upoważnia EBC do przyjmowania rozporządzeń lub decyzji w celu zwolnienia instytucji z wymagań dotyczących stóp rezerw obowiązkowych, określenia przesłanek wyłączenia i odliczenia z podstawy rezerw zobowiązań wobec innych instytucji oraz do ustanowienia zróżnicowanych współczynników rezerw dla szczególnych kategorii zobowiązań.
Na mocy art. 6 EBC ma prawo uzyskiwania od instytucji informacji koniecznych do stosowania stóp rezerw obowiązkowych oraz prawo do weryfikowania dokładności i jakości informacji, które instytucje dostarczają w celu wykazania zgodności z wymogami w zakresie stóp rezerw obowiązkowych.
Jest to wskazane w celu zmniejszenia ogólnych obciążeń w zakresie sprawozdawczości w odniesieniu do informacji statystycznych, dotyczących bilansu miesięcznego, aby były one także wykorzystywane do regularnego obliczania podstawy rezerw dla instytucji kredytowych z zastrzeżeniem systemu stóp rezerw obowiązkowych ESBC.
(8) Artykuł 4 rozporządzenia (WE) nr 2533/98 stanowi, że Państwa Członkowskie prowadzą we własnym zakresie odpowiednie statystyki i w pełni współpracują z ESBC w celu zapewnienia wykonania zobowiązań wynikających z art. 5 Statutu.
(9) Uznając, że przepisy przyjęte przez EBC na mocy art. 34.1 Statutu nie przyznają żadnych praw i nie nakładają żadnych obowiązków na nieuczestniczące Państwa Członkowskie, art. 5 Statutu stosuje się zarówno do uczestniczących, jak i nieuczestniczących Państw Członkowskich.
Rozporządzenie WE nr 2533/98 przypomina, że art. 5 Statutu wraz z art. 5 Traktatu nakłada obowiązek opracowania i wdrożenia na poziomie krajowym wszystkich środków uznanych przez nieuczestniczące Państwa Członkowskie za odpowiednie do gromadzenia informacji statystycznych koniecznych do spełnienia wymogów ESBC w zakresie sprawozdawczości statystycznej i do terminowego przygotowania się w dziedzinie statystyki do roli uczestniczących Państw Członkowskich.
(10) W celu ułatwienia zarządzania płynnością finansową EBC i instytucji kredytowych wymogi dotyczące rezerw powinny być potwierdzone najpóźniej pierwszego dnia okresu utrzymywania rezerw; wyjątkowo może powstać potrzeba przedłożenia przez instytucje kredytowe przeglądu w podstawie naliczania rezerw lub w wymogach dotyczących rezerw, które zostały potwierdzone; procedury potwierdzania lub uznawania wymagań dotyczących stóp rezerw obowiązkowych nie naruszają obowiązku podmiotów objętych sprawozdaniem do stałego przekazywania prawidłowych informacji statystycznych oraz do przeglądu nieprawidłowych informacji statystycznych, które mogły być już przekazane.
(11) Konieczne jest określenie szczególnych procedur odnoszących się do łączenia się i podziałów z udziałem instytucji kredytowych w celu wyjaśnienia obowiązków tych instytucji w zakresie wymagań dotyczących rezerw; definicje łączenia się i podziałów ustanowione w niniejszym rozporządzeniu opierają się na definicjach już istniejących we wtórnym prawodawstwie wspólnotowym odnoszącym się do spółek akcyjnych.
Wymienione definicje zostały przystosowane do celów niniejszego rozporządzenia; procedury te pozostają bez uszczerbku dla możliwości utrzymywania stóp rezerw obowiązkowych przez pośrednika.
(12) Statystyki pieniężne EBC pochodzą z danych statystycznych bilansów MIF, gromadzonych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2819/98 (EBC/1998/16), przygotowanym podczas drugiego etapu unii gospodarczej i walutowej, dlatego też zostały uznawane jedynie za minimalny zbiór danych wymaganych do celów polityki pieniężnej.
Co więcej, rozporządzenie obejmowało jedynie gromadzenie danych na temat kapitałów ujętych w bilansie, nie uwzględniając sprawozdawczości w zakresie danych dotyczących rewaluacji, wymaganej do zestawienia statystyk przepływów pieniężnych dla odpowiedników szerokiego agregatu pieniężnego M3, na podstawie którego ustalane są stopy wzrostu. Po uwzględnieniu tych ograniczeń konieczne było wzmocnienie statystyki bilansu MIF.
(13) Konieczne jest rozszerzenie miesięcznych wymagań w celu zapewnienia podziału zobowiązań z tytułu depozytów według podsektora, i dalej według zapadalności/waluty, a pożyczek według podsektora/zapadalności i przeznaczenia, ponieważ te podziały uznaje się za istotne do celów polityki pieniężnej.
Obejmuje to integrację danych wcześniej gromadzonych jedynie co kwartał.
(14) Konieczne jest terminowe uzyskiwanie danych statystycznych dotyczących kapitału i przepływów dla pieniężnych wielkości zagregowanych i ich odpowiedników.
Ze skonsolidowanego bilansu w ujęciu kapitałowym uzyskuje się statystyki przepływów, wykorzystując dodatkowe informacje statystyczne odnoszące się do zmian kursów walutowych, innych zmian w wartości papierów wartościowych, do odpisów/przeszacowań pożyczek oraz do pozostałych dostosowań, takich jak ponowne klasyfikacje.
(15) Konieczne jest zapewnienie dostępności odpowiednio zharmonizowanych i wysokiej jakości danych w odniesieniu do odpisów poprzez skierowanie żądania do podmiotów składających sprawozdania statystyczne.
Istnieje również potrzeba gromadzenia danych na temat przeszacowania papierów wartościowych.
(16) Usuwa się oddzielną kategorię bilansową o nazwie "papier wartościowy rynku pieniężnego" i łączy się ją z kategorią danych "wyemitowane dłużne papiery wartościowe" po stronie pasywów.
Instrumenty zaliczane do tej kategorii księguje się w pozycji "wyemitowane dłużne papiery wartościowe" i przyporządkowuje się według ich pierwotnego okresu zapadalności.
Odpowiednie ponowne przyporządkowanie zostało dokonane również po stronie aktywów w bilansie monetarnych instytucji finansowych.
(17) W definicji depozytów należy również uwzględnić wykorzystywanie sald stanowiących kwoty przedpłat w kontekście pieniądza elektronicznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia określenia "podmioty składające sprawozdanie", "uczestniczące Państwo Członkowskie", "rezydent" i "będący rezydentem" mają takie samo znaczenie jak zdefiniowane w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 2533/98.
Artykuł 2
Rzeczywista populacja objęta sprawozdaniem
1.
Rzeczywista populacja objęta sprawozdaniem obejmuje monetarne instytucje finansowe będące rezydentami na terytorium uczestniczących Państw Członkowskich.
Do celów statystycznych do MIF zalicza się instytucje kredytowe będące rezydentami, jak określono w prawie wspólnotowym, oraz wszystkie pozostałe instytucje finansowe będące rezydentami, których działalność gospodarcza polega na przyjmowaniu depozytów i/lub bliskich substytutów depozytów od podmiotów innych niż MIF, a także udzielających na własny rachunek (przynajmniej w sensie ekonomicznym) pożyczek i/lub inwestujących w papiery wartościowe.
2.
KBC mogą odstąpić od niektórych wymagań w odniesieniu do małych MIF, pod warunkiem że ich udział w miesięcznym skonsolidowanym bilansie wynosi co najmniej 95 % ogólnego bilansu MIF w ujęciu kapitałowym w każdym uczestniczącym Państwie Członkowskim.
KBC sprawdzają wypełnienie tego warunku w odpowiednim czasie w celu udzielenia lub wycofania, gdy konieczne, odstępstwa z mocą obowiązującą od początku każdego roku.
Artykuł 3
Wykaz MIF do celów statystycznych
1.
Zgodnie z zasadami klasyfikacji określonymi w sekcji I część 1 załącznika I, EBC ustala i prowadzi wykaz MIF do celów statystycznych, biorąc pod uwagę wymagania w zakresie częstotliwości i terminów, które wynikają z jego stosowania w kontekście systemu stóp rezerw obowiązkowych ESBC.
Ustanowienie i prowadzenie wykazu MIF do celów statystycznych należy do Zarządu EBC.
2.
Wykaz MIF do celów statystycznych oraz jego aktualizacja jest w odpowiedni sposób udostępniana przez KBC i EBC zainteresowanym instytucjom, w tym elektronicznie przez internet lub na wniosek zainteresowanych podmiotów składających sprawozdanie w formie tradycyjnej (na papierze).
3.
Wykaz MIF do celów statystycznych ma charakter wyłącznie informacyjny.
Jednakże w przypadku gdy ostatnia dostępna wersja wykazu zgodnie z ust. 2 jest nieprawidłowa, EBC nie nakłada sankcji na żaden podmiot, który nie wypełnił ściśle stawianych mu wymagań w zakresie sprawozdawczości w takim zakresie, w jakim opierał się on w dobrej wierze na wykazie nieprawidłowym.
Artykuł 4
Wymagania w zakresie sprawozdawczości statystycznej
1.
Do realizacji celów systematycznego tworzenia skonsolidowanego bilansu sektora MIF, w ujęciu kapitałowym i przepływów, rzeczywista populacja objęta sprawozdaniem przekazuje KBC w Państwie Członkowskim, w którym dana MIF jest rezydentem, miesięczne sprawozdania zawierające informacje statystyczne odnoszące się do bilansu na koniec miesiąca i miesięcznych dostosowań przepływów w odniesieniu do odpisów oraz rewaluację cen w odniesieniu do pakietów papierów wartościowych w okresie sprawozdawczym.
Dane szczegółowe dotyczące niektórych pozycji bilansowych przekazywane są kwartalnie, w ujęciu kapitałowym.
2.
Wymagane informacje statystyczne są wymienione w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
3.
Wymagane informacje statystyczne są przekazywane zgodnie z minimalnymi normami regulującymi tryb ich przekazywania, dokładność, zgodność pojęciową oraz tryb zgłaszania poprawek, jak określono w załączniku IV do niniejszego rozporządzenia.
4.
KBC określają i wdrażają uzgodnienia sprawozdawcze obowiązujące rzeczywistą populację objętą sprawozdaniem, z uwzględnieniem rozwiązań przyjętych w danym kraju.
KBC zapewniają, że te uzgodnienia sprawozdawcze dają wymagane informacje statystyczne i pozwalają na dokładne sprawdzenie ich zgodności z minimalnymi normami w zakresie przekazywania, dokładności, zgodności pojęciowej i przeglądów, określonych w art. 4 ust. 3.
5.
Odstępstwa określone w art. 2 ust. 2 obniżają wymagania w zakresie sprawozdawczości statystycznej MIF w sposób następujący:
- instytucje kredytowe, do których stosuje się odstępstwa, podlegają obniżonym wymaganiom w zakresie sprawozdawczości określonym w załączniku II do niniejszego rozporządzenia,
- małe MIF, niebędące instytucjami kredytowymi, podlegają obniżonym wymaganiom w zakresie sprawozdawczości określonym w załączniku III do niniejszego rozporządzenia.
Małe MIF mogą nie korzystać z odstępstw i stosować się do pełnych wymagań w zakresie sprawozdawczości.
6.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 2 ust. 2, KBC mogą udzielić odstępstwa funduszom rynku pieniężnego (FRP) w odniesieniu do sprawozdawczości w zakresie sprawozdań dotyczących zmian wyceny, zwalniając FRP ze wszystkich wymagań w zakresie składania sprawozdań dotyczących zmian wyceny.
7.
KBC mogą odstąpić od częstotliwości i terminów składania sprawozdań w zakresie rewaluacji ceny papierów wartościowych oraz żądać tych danych w układzie kwartalnym w tych samych terminach jak danych dotyczących kapitału przekazywanych w układzie kwartalnym, z zastrzeżeniem zachowania zgodności z następującymi wymaganiami:
- podmioty składające sprawozdanie dostarczają KBC istotne informacje na temat zastosowanych metod wyceny, w tym ilościowych wskazań określających procentowo udział instrumentów podlegających różnym metodom wyceny w całości pakietu,
- w przypadku znacznej rewaluacji ceny, KBC są uprawnione do zażądania od podmiotów składających sprawozdanie dodatkowych informacji odnoszących się do miesiąca wystąpienia tego zjawiska.
8.
W przypadku łączenia się, podziału lub innego rodzaju reorganizacji mogącej wpływać na wywiązanie się z obowiązków statystycznych, podmiot składający sprawozdanie uczestniczący w tym procesie informuje odpowiedni KBC, gdy zamiar przeprowadzenia takiej operacji zostaje ogłoszony, we właściwym czasie przed łączeniem, podziałem czy reorganizacją, o planowanych procedurach mających na celu spełnienie wymagań w zakresie sprawozdawczości statystycznej wymienionych w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 5
Wykorzystanie przekazywanych informacji statystycznych do celów rozporządzenia (WE) nr 2818/98 (EBC/1998/15)
1.
Informacje statystyczne przekazywane przez instytucje kredytowe zgodnie z niniejszym rozporządzeniem są wykorzystywane przez każdą instytucję kredytową do wyliczenia podstawy rezerw zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2818/98 Europejskiego Banku Centralnego z dnia 1 grudnia 1998 r. w sprawie stosowania stóp rezerw obowiązkowych (EBC/1998/15) [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1921/2000 (EBC/2000/8).
W szczególności każda instytucja kredytowa wykorzystuje tę informację do weryfikacji wypełnienia wymagania dotyczącego rezerw w trakcie okresu utrzymania.
2.
Bez uszczerbku dla obowiązków nałożonych na podmioty składające sprawozdanie na mocy art. 4 i załącznika IV do niniejszego rozporządzenia, instytucje kredytowe zobowiązane do utrzymania stóp rezerw obowiązkowych mogą zgłaszać korekty do podstawy wymiaru rezerw oraz do wymagań, co do wysokości rezerw, zgodnie z procedurami wymienionymi w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 2818/98 (EBC/1998/15).
3.
Przepisy szczególne i przejściowe do celów zastosowania systemu stóp rezerw obowiązkowych ESBC są określone w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Przepisy szczególne tego załącznika mają pierwszeństwo przed przepisami rozporządzenia (WE) nr 2818/98 (EBC/1998/15).
Artykuł 6
Weryfikacja i obowiązkowe gromadzenie danych
Prawo do weryfikacji lub obowiązkowego gromadzenia informacji, które podmioty składające sprawozdanie powinny dostarczać zgodnie z wymaganiami w zakresie sprawozdawczości statystycznej określonymi w niniejszym rozporządzeniu, jest wykonywane przez KBC bez uszczerbku dla prawa EBC do samodzielnego wykonania powyższego prawa.
Prawo to jest wykonywane w szczególności wówczas, gdy instytucja znajdująca się w rzeczywistej populacji objętej sprawozdaniem nie przestrzega norm minimalnych w zakresie przekazywania, dokładności, zgodności pojęciowej i korekt, przedstawionych w załączniku IV do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 7
Przepisy przejściowe
Przepisy przejściowe dotyczące stosowania części niniejszego rozporządzenia są ustanowione w załączniku V do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 8
Uchylenie
1.
Rozporządzenie (WE) nr 2819/98 (EBC/1998/16) traci moc.
2.
Odniesienia do uchylonego rozporządzenia traktuje się jak odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 9
Postanowienie końcowe
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.
Sporządzono we Frankfurcie nad Menem, dnia 22 listopada 2001 r.
W imieniu Rady Prezesów EBC
Willem F. Duisenberg
Prezes
[1] Dz.U. L 318 z 27.11.1998, str. 8.
[2] Dz.U. L 318 z 27.11.1998, str. 1.
[3] Dz.U. L 356 z 30.12.1998, str. 7.
[4] Dz.U. L 229 z 9.9.2000, str. 34.
[5] Dz.U. L 356 z 30.12.1998, str. 1.
--------------------------------------------------
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2424/2001
z dnia 6 grudnia 2001 r.
w sprawie rozwoju Systemu Informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 66,
uwzględniając inicjatywę Królestwa Belgii i Królestwa Szwecji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) System Informacyjnego Schengen, ustanowiony na mocy postanowień tytułu IV Konwencji z 1990 r. wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach, dalej zwanej "Konwencją z Schengen z 1990 r.", stanowi zasadniczy instrument stosowania przepisów dorobku Schengen włączonego w ramy Unii Europejskiej.
(2) W swojej obecnej postaci System Informacyjny Schengen posiada zdolność obsłużenia nie więcej niż 18 uczestniczących w nim państw.
W chwili obecnej działa on w 13 Państwach Członkowskich i dwóch innych państwach (Islandia i Norwegia), a w najbliższej przyszłości będzie funkcjonował w Zjednoczonym Królestwie i Irlandii.
Jednakże nie został on zaprojektowany do obsłużenia zwiększonej liczby Państw Członkowskich Unii Europejskiej po jej rozszerzeniu.
(3) Z tego powodu, a także w celu wykorzystania najnowszych osiągnięć w dziedzinie informatyki oraz umożliwienia wprowadzenia nowych funkcji, konieczne jest opracowanie nowej, drugiej generacji Systemu Informacyjny Schengen (SIS II) zgodnie z tym, co zostało już potwierdzone w decyzji SCH/Com-ex (97) 24 Komitetu Wykonawczego z dnia 7 października 1997 r. [3].
(4) Wydatki ponoszone na opracowanie SIS II będą pokrywane z budżetu Unii Europejskiej zgodnie ze stosowanymi wnioskami Rady z dnia 29 maja 2001 r.
Wraz z decyzją Rady nr 2001/886/WSiSW z dnia 6 grudnia 2001 r w sprawie rozwoju Systemu Informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II) [4], niniejsze rozporządzenie stwarza podstawy prawne wymagane do przeznaczenia w budżecie Unii niezbędnych środków na utworzenie SIS II oraz do wykonania tej części budżetu.
(5) Podstawę prawną stanowią dwa akty: niniejsze rozporządzenie oparte na art. 66 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz decyzja Rady oparta na art. 30 ust. 1 lit. a) i b), art. 31 lit. a) i b) i art. 34 ust. 2 lit. c) Traktatu o Unii Europejskiej. Wynika to z tego, że zgodnie ze wskazaniem art. 92 Konwencji z Schengen z 1990 r. System Informacyjny Schengen umożliwia organom wyznaczonym przez Umawiające się Strony, za pomocą zautomatyzowanej procedury wyszukiwania, dostęp do wpisów dotyczących osób i majątku do celów kontroli granicznej oraz innych kontroli policyjnych i celnych przeprowadzanych w danym kraju zgodnie z prawem krajowym oraz do celów wydawania wiz, dokumentów pobytowych i wykonywania prawodawstwa dotyczącego cudzoziemców w kontekście przepisów dorobku Schengen odnoszących się do przepływu osób.
(6) Fakt, że na podstawę prawną niezbędną do tego, aby umożliwić finansowanie rozwoju SIS II z budżetu Unii składają się dwa odrębne instrumenty, nie narusza zasady, że System Informacyjny Schengen stanowi i powinien stanowić jeden zintegrowany system informacji oraz że SIS II musi być rozwijany jako taki.
(7) Niniejsze rozporządzenie pozostaje bez uszczerbku dla przyszłego przyjęcia niezbędnych przepisów szczegółowo opisujących działanie i wykorzystanie SIS II, w szczególności: zasad określania kategorii danych wprowadzanych do systemu i celów, dla których dane te są wprowadzane i kryteriów ich wprowadzania, zasad dotyczących zawartości informacji SIS, w tym odpowiedzialności za ich prawidłowość, zasad dotyczących okresu utrzymywania wpisów, ich konsolidacji i kompatybilności, zasad dostępu do danych SIS oraz zasad ochrony danych osobowych i ich kontroli.
(8) Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [5].
(9) Niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, należącego do obszaru określonego w art. 1 dział G decyzji Rady 1999/437/WE z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie niektórych warunków stosowania Układu zawartego przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącego włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen [6] oraz art. 8 ust. 2 decyzji Rady 2000/365/WE dotyczącej wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen [7].
(10) Konieczne jest zawarcie porozumienia pozwalającego na udział przedstawicieli Islandii i Norwegii w pracach komitetów wspierających Komisję w wykonywaniu jej uprawnień wykonawczych.
Porozumienie takie było przedmiotem rozważań w ramach wymiany listów, między Wspólnotą a Islandią i Norwegią, załączonych do wskazanego wyżej Układu o Stowarzyszeniu [8].
(11) Zgodnie z art. 3 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską Zjednoczone Królestwo poinformowało listem z dnia 6 września 2001 r. o swojej woli uczestniczenia w przyjęciu i stosowaniu niniejszego rozporządzenia.
(12) Niniejsze rozporządzenie i uczestnictwo Zjednoczonego Królestwa w jego przyjęciu i stosowaniu pozostają bez uszczerbku dla porozumień w sprawie częściowego uczestnictwa Zjednoczonego Królestwa w dorobku Schengen, określonych w decyzji Rady 2000/365/WE.
(13) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego rozporządzenia i w związku z tym nie jest związana jego treścią ani objęta zakresem jego stosowania.
Biorąc pod uwagę, że niniejsze rozporządzenie stanowi element dorobku Schengen w rozumieniu przepisów tytułu IV części trzeciej Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania zgodnie z art. 5 wspomnianego Protokołu zadecyduje o wprowadzeniu w życie niniejszego instrumentu do własnego prawa krajowego w okresie sześciu miesięcy od jego przyjęcia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
System Informacyjny Schengen, ustanowiony na podstawie postanowień tytułu IV Konwencji z Schengen z 1990 r., zastępuje się nowym systemem, Systemem Informacyjnym Schengen II (SIS II), który umożliwia włączenie nowych Państw Członkowskich do tego systemu.
Artykuł 2
SIS II jest rozwijany przez Komisję jako jeden, zintegrowany system, zgodnie z procedurami określonymi w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 3
Środki niezbędne do rozwoju SIS II, w odniesieniu do zagadnień innych, niż wymienione w art. 4, są przyjmowane zgodnie z procedurą zarządzania, określoną w art. 5 ust. 2.
Artykuł 4
Środki niezbędne do rozwoju SIS II w odniesieniu do zagadnień wymienionych poniżej są przyjmowane zgodnie z procedurą regulacyjną określoną w art. 5 ust. 3:
a) projekt fizycznej architektury systemu, w tym sieci komunikacyjnej;
b) aspekty techniczne mające wpływ na ochronę danych osobowych;
c) aspekty techniczne mające poważne następstwa finansowe dla budżetów Państw Członkowskich lub mające poważne skutki techniczne dla systemów krajowych Państw Członkowskich;
d) opracowanie wymogów w zakresie bezpieczeństwa.
Artykuł 5
1.
Komisja jest wspomagana odpowiednio przez Komitet zarządzający lub regulacyjny.
2.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres ustanowiony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE określa się na dwa miesiące.
3.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 i 7 decyzji nr 1999/468/WE.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE określa się na dwa miesiące.
4.
Każdy z komitetów uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 6
Na koniec każdego półrocza, a po raz pierwszy na koniec drugiego półrocza 2002 r., Komisja przedstawia Radzie i Parlamentowi Europejskiemu sprawozdanie okresowe na temat postępu prac związanych z rozwojem SIS II.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2429/2001
z dnia 12 grudnia 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1623/2000 ustalające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina w zakresie mechanizmów rynkowych oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 442/2001 otwierające destylację interwencyjną, przewidzianą w artykule 30 rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w odniesieniu do win stołowych w Portugalii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2826/2000 [2], w szczególności jego art. 33,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W wyniku otwarcia destylacji interwencyjnej w Portugalii w sezonie 2000/01 potrzebne są dodatkowe, publiczne pomieszczenia i urządzenia do składowania alkoholu, który zostanie dostarczony do agencji interwencyjnej.
Wymaga to dużych prac instalacyjnych, których nie można ukończyć na czas.
Sytuacja ta uniemożliwia destylarniom dotrzymania terminu dostawy alkoholu, tj. 30 listopada 2001 r.
Dlatego też termin ten należy przedłużyć o jeden miesiąc a niniejszą zmianę zastosować od 1 grudnia 2001 r.
(2) Na mocy art. 62 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1623/2000 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2047/2001 [4] termin, o którym mowa, dotyczy produktów ubocznych. Na mocy art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 442/2001 [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1233/2001 [6] termin, o którym mowa, dotyczy alkoholu wyprodukowanego w ramach tej destylacji.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. W art. 62 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000 dodaje się następujący akapit:
"bez względu na akapit pierwszy, w odniesieniu do Portugalii i roku winnego 2000/01, gorzelnie mogą dostarczać produkty o zawartości alkoholu przynajmniej 92 % obj. do agencji interwencyjnej najpóźniej do 31 grudnia po tym sezonie."
2.
Artykuł 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 442/2001 otrzymuje brzmienie:
"3.
Wino dostarcza się do gorzelni najpóźniej do 20 lipca 2001 r.
Otrzymany alkohol zostanie dostarczony do agencji interwencyjnej najpóźniej do 31 grudnia 2001 r."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2430/2001
z dnia 12 grudnia 2001 r.
uzupełniające Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2301/97 w sprawie wpisu niektórych nazw do Rejestru świadectw o szczególnym charakterze przewidzianym w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2082/92 w sprawie świadectw o szczególnym charakterze dla produktów rolnych i środków spożywczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2082/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie świadectw o szczególnym charakterze dla produktów rolnych i środków spożywczych [1], w szczególności jego art. 9 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 2082/92 Szwecja przedstawiła zgłoszenie do Komisji dotyczące nazwy "Falukorv", która ma zostać wpisana do Rejestru świadectw o szczególnym charakterze.
(2) Określenie "tradycyjna specjalność gwarantowana" może być używane tylko w stosunku do nazw wpisanych do tego rejestru.
(3) Żaden sprzeciw na podstawie art. 8 tego rozporządzenia nie został przesłany do Komisji po ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [2] nazwy wymienionej w tym Załączniku.
(4) W rezultacie nazwa wymieniona w Załączniku powinna być wpisana do Rejestru świadectw o szczególnym charakterze i tym sposobem być chroniona w ramach Wspólnoty jako tradycyjna specjalność gwarantowana na mocy art. 13 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2082/92.
(5) Powyższy Załącznik uzupełnia Załącznik do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2301/97 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1482/2000 [4],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nazwa podana w niniejszym Załączniku zostaje dodana do Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 2301/97 i zostaje wpisana do rejestru świadectw o szczególnym charakterze zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2082/92.
Jest ona chroniona zgodnie z art. 13 ust. 2 tego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2432/2001
z dnia 20 listopada 2001 r.
zmieniające i aktualizujące rozporządzenie (WE) nr 1334/2000 ustanawiające wspólnotowy system kontroli eksportu produktów i technologii podwójnego zastosowania
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy rozporządzenia (WE) nr 1334/2000 [1], produkty podwójnego zastosowania (w tym oprogramowanie i technologia) eksportowane ze Wspólnoty podlegają skutecznej kontroli.
(2) W celu umożliwienia Państwom Członkowskim i Wspólnocie wypełnienia zobowiązań międzynarodowych załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 1334/2000 ustanawia wspólny wykaz produktów i technologii podwójnego zastosowania, określonych w art. 3 tego rozporządzenia, które wprowadza uzgodnione na poziomie międzynarodowym kontrole podwójnego zastosowania, w tym Porozumienie z Wassenaar, System Kontrolny Technologii Rakietowych (MTCR), Grupę Dostawców Sprzętu Jądrowego (NSG), Grupę Australijską i Konwencję o zakazie broni chemicznej (CWC).
(3) Artykuł 11 rozporządzenia (WE) nr 1334/2000 określił, że załączniki I i IV zostaną uaktualnione zgodnie z odpowiednimi obowiązkami i zobowiązaniami oraz ewentualnymi zmianami do nich, które każde Państwo Członkowskie przyjęło jako członek międzynarodowych reżimów nieproliferacji oraz uzgodnień dotyczących kontroli eksportu lub w wyniku ratyfikacji odpowiednich Traktatów międzynarodowych.
(4) W celu uwzględnienia zmian przyjętych na posiedzeniu plenarnym Porozumienia z Wassenaar w dniu 1 grudnia 2000 r., posiedzeniu plenarnym Grupy Australijskiej w dniu 5 października 2000 r., posiedzeniu plenarnym Systemu Kontrolnego Technologii Rakietowych (MTCR) w dniu 13 października 2000 r. i Grupy Dostawców Sprzętu Jądrowego w dniu 23 czerwca 2000 r., załączniki I i IV powinny zostać zmienione.
(5) W celu ułatwienia konsultacji organom kontroli eksportu i podmiotom gospodarczych konieczne jest opublikowanie uaktualnionej i ujednoliconej wersji załączników do rozporządzenia (WE) nr 1334/2000, uwzględniającej wszystkie zmiany przyjęte przez Państwa Członkowskie na forach międzynarodowych w roku 2000.
(6) Jednocześnie, dla zapewnienia przejrzystości, właściwe jest dostosowanie odniesień wprowadzonych w rozporządzeniu (WE) nr 1334/2000 do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [2].
(7) W związku z tym rozporządzenie (WE) nr 1334/2000 powinno zostać zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1334/2000 wprowadza się następujące zmiany:
a) w art. 14 wyrazy "Przepisy art. 463–470 i 843 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93" zastępuje się wyrazami "Przepisy art. 843 i 912a—912g rozporządzenia (EWG) nr 2454/93";
b) załączniki zastępuje się załącznikami do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzydziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 2458/2001
z dnia 14 grudnia 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 327/98 otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi na przywóz ryżu i ryżu łamanego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1095/96 z dnia 18 czerwca 1996 r. w sprawie wprowadzania koncesji określonych w harmonogramie CXL sporządzonym w wyniku zakończenia negocjacji GATT XXIV.6 [1], w szczególności jego art. 1,
uwzględniając decyzję Rady 96/317/WE z dnia 13 maja 1996 r. dotyczącą podsumowania wyników konsultacji prowadzonych z Tajlandią na mocy art. XXIII GATT [2], w szczególności jej art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 327/98 z dnia 10 lutego 1998 r. otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi na przywóz ryżu i ryżu łamanego [3], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 648/98 [4], zawiera w załączniku I świadectwa wywozowe na wywóz z Tajlandii oraz w załączniku III model, zgodnie z którym Państwa Członkowskie przekazują Komisji powiadomienia.
(2) Tajlandia zmieniła swoje świadectwa wywozowe, w związku z tym należy zastąpić załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 327/98.
(3) Doświadczenie w zarządzaniu kontyngentami dowiodło korzyści, jakie płyną z podawania numeru świadectwa wywozowego w powiadomieniach składanych Komisji przez Państwa Członkowskie.
W związku z tym należy zmienić rozporządzenie (WE) nr 327/98 i zastąpić załącznik III do tego rozporządzenia.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 327/98 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 8 tiret pierwsze otrzymuje brzmienie:
"— w terminie dwóch dni roboczych od ich wydania ilości, w podziale według ośmiocyfrowego kodu CN, oraz państwa pochodzenia objęte wydanymi pozwoleniami na przywóz, wraz ze szczegółami zawierającymi datę wydania, numer świadectwa wywozowego oraz nazwę i adres posiadacza,".
2.
Załączniki I i III zastępuje się załącznikami I i II.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2464/2001
z dnia 14 grudnia 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1623/2000 ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina w zakresie mechanizmów rynkowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2826/2000 [2], w szczególności jego art. 26, 33, 36 i 37,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Art. 52–57 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1623/2000 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2047/2001 [4], ustanawiają przepisy dla wina otrzymywanego z odmian winogron klasyfikowanych zarówno jako odmiany winogron winnych, jak i odmiany winogron przeznaczonych do innych celów.
Powyższe przepisy muszą zostać dostosowane do realnej sytuacji obecnie panującej na rynku oraz muszą zostać zaktualizowane.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 1493/1999 przewiduje, że część takiego wina, nieuważanego za wino normalnie wyprodukowane, powinna zostać poddana destylacji.
W celu uniknięcia jakichkolwiek wątpliwości w zastosowaniu destylacji, definicja tej ilości powinna zostać wyraźnie ustalona.
(3) Odnośnie wina otrzymywanego z odmian winogron sklasyfikownych zarówno jako winogrona odmian winnych, jak i odmian dla produkcji napojów spirytusowych destylowanych z wina, z oznaczeniem pochodzenia, ilość takiego wina uważanego za wyprodukowane normalnie powinna zostać zmodyfikowana w niektórych regionach w celu uwzględnienia znacznego spadku na obszarze tych regionów produkcji napojów spirytusowych destylowanych z wina.
Jednakże powyższa modyfikacja jest ograniczona do okresu dwóch lat, ponieważ planuje się przeprowadzenie pogłębionej analizy działania tego systemu w regionach, o których mowa.
(4) Odnośnie regionów, które są głównymi producentami powyższych win i w związku z tym przypuszczalnie destylują poważne ilości wina, w celu ułatwienia działania tego systemu i jego kontroli na szczeblu Wspólnoty, ilość wina przeznaczonego do destylacji powinna zostać określona na poziomie regionalnym, a szczegóły dotyczące prawidłowego wykonania odpowiednich zobowiązań w zakresie destylacji przez indywidualnych producentów powinny zostać w gestii Państw Członkowskich.
W tym przypadku po pierwsze, destylacja nie powinna zostać uruchomiona do momentu, kiedy całkowita produkcja przeznaczona do wyrobu wina danego regionu przekroczy całkowitą ilość normalnie produkowaną w regionie, i po drugie, aby zapewnić możliwość uruchomienia innego systemu przez Państwa Członkowskie, co umożliwi powstanie różnicy pomiędzy sumą indywidualnych zobowiązań a całkowitą ilością w regionie przeznaczoną do destylacji.
(5) W końcu, niektóre artykuły powinny zostać przeredagowane.
(6) Ponieważ przewidziane środki nie wpływają na prawa zainteresowanych przedsiębiorców oraz muszą obejmować cały rok winny, muszą one zatem zostać wdrożone od początku bieżącego roku winnego.
(7) Komitet Zarządzający ds. Wina nie wydał swojej opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Art. 52–57 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 52
Określenie ilości normalnie produkowanej
1.
W przypadku wina otrzymywanego z odmian winogron sklasyfikowanych jako odmiany zarówno winne i odmiany przeznaczone dla innych celów, jak określono w art. 28 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, całkowita ilość normalnie produkowana zostanie ustalona dla każdego zainteresowanego regionu.
Całkowita ilość normalnie produkowana obejmuje:
- produkty winiarskie przeznaczone do produkcji wina stołowego oraz wina nadającego się do wytworzenia wina stołowego,
- moszcz przeznaczony do produkcji skoncentrowanego moszczu i rektyfikowany skoncentrowany moszcz do celów jego wzbogacenia,
- moszcz przeznaczony do produkcji win likierowych z oznaczeniem pochodzenia,
- produkty winiarskie do produkcji napojów spirytusowych destylowanych z wina z oznaczeniem pochodzenia.
Okres referencyjny obejmuje następujące lata winne:
- 1974/75 do 1979/80 w ramach Wspólnoty Dziesięciu,
- 1978/79 do 1983/84 w Hiszpanii i Porugalii,
- 1988/89 do 1993/94 w Austrii.
W przypadku wina otrzymywanego z odmian winogron sklasyfikowanych jako odmiany zarówno winne, jak i odmiany przeznaczone do produkcji napojów spirytusowych destylowanych z wina z oznaczeniem pochodzenia, całkowita ilość normalnie produkowana w regionie w okresie referencyjnym zostanie zredukowana do ilości, które były poddawane w tym okresie destylacji innej niż dla produkcji napojów spirytusowych destylowanych z wina z oznaczeniem pochodzenia.
Ponadto w sytuacji, kiedy ilość normalnie produkowana w tym regionie wynosi ponad 5 mln hl, całkowita ilość normalnie produkowana zostaje zredukowana o 1,4 mln hl dla lat winobrania 2001/02 i 2002/03.
2.
W regionach wymienionych w ust. 1 ilość normalnie produkowaną na hektar ustalają zainteresowane Państwa Członkowskie poprzez określenie dla tego samego okresu referencyjnego wymienionego w tym ustępie udziału wina otrzymywanego z winogron odmian sklasyfikowanych na terenie tej samej jednostki administracyjnej jako zarówno odmiany winogron winnych, jak i odmian winogron stosowanych dla innych celów.
Od roku winnego 1998/1999 w zakresie wina otrzymywanego z winogron odmian sklasyfikowanych w tej samej jednostce administracyjnej zarówno odmiany winogron winnych, jak i odmian dla produkcji napojów spirytusowych z wina z oznaczeniem pochodzenia, Państwa Członkowskie zezwolą producentom na otrzymywanie premii z roku winnego 1997/98 w zamian za stałe zrzeczenie się części ich areału uprawy winogron, co zostało określone w art. 8 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 w celu utrzymania po karczowaniu w ciągu pięciu lat winnych, ilości normalnie produkowanej na poziomie wykazanym przed karczowaniem.
Artykuł 53
Określenie ilości wina przeznaczonego do destylacji
1. Wszyscy producenci podlegający zobowiązaniu na mocy art. 28 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 dokonują destylacji całkowitej ilości ich produkcji przeznaczonej do wytwarzania wina pomniejszonej o ilość normalnie produkowaną określoną w art. 52 ust. 2 oraz ilości wina przywożonego z obszaru Wspólnoty w ciągu danego roku winnego.
Dodatkowo producenci mogą odjąć od ilości przewidzianych do destylacji na podstawie powyższej kalkulacji maksymalną ilość 10 hl.
2.
W przypadku kiedy ilość normalnie produkowana jest większa niż 5 mln hl, całkowita ilość wina przeznaczonego do destylacji na mocy art. 28 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 zostanie określona dla każdego regionu przez Państwo Członkowskie.
Obejmie ono całkowitą ilość przeznaczoną do produkcji wina pomniejszoną o całkowitą ilość normalnie produkowaną, jak określono w art. 52, oraz ilości wina wywożonego z obszaru Wspólnoty w ciągu danego roku winnego.
W powyższych regionach:
- Państwo Członkowskie rozdziela całkowitą ilość wina przeznaczonego do destylacji w danym regionie pomiędzy indywidualnych producentów wina w tym regionie zgodnie z obiektywnymi kryteriami oraz bez dyskryminacji, a następnie powiadamia odpowiednio o tym Komisję,
- zezwala się na destylację, jeżeli całkowita ilość przeznaczona do wyrobu wina w regionie w danym roku winnym przekracza całkowitą ilość normalnie produkowaną w danym regionie,
- w każdym roku winnym dopuszcza się do destylacji różnicę 200000 hl wynikającą z ilości regionalnej i łącznej kwoty indywidualnej.
Artykuł 54
Terminy dostaw wina do destylacji
Wino należy dostarczyć do zatwierdzonej gorzelni najpóźniej do 15 lipca danego roku winnego.
W przypadkach uregulowanych w art. 68 niniejszego rozporządzenia, wino należy dostarczyć do destylacji do zatwierdzonego producenta wina (gdzie wino nasycane jest alkoholem) najpóźniej do 15 czerwca danego roku winnego.
W celu odjęcia ilości wina od ilości przeznaczonych do destylacji, wino jest wywożone z obszaru Wspólnoty najpóźniej do 15 lipca danego roku winnym.
Artykuł 55
Cena skupu
1.
W terminie trzech miesięcy od dostawy, gorzelnia płaci producentom za dostarczoną ilość cenę skupu wymienioną w art. 28 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.
Powyższa cena obowiązuje na bazie EXW produkcji ilości masowych.
2.
W przypadku wina otrzymywanego z odmian winogron sklasyfikowanych zarówno jako odmiany winne winogron, jak i odmiany do produkcji napojów spirytusowych destylowanych z wina, zgodnie z art. 28 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, Państwa Członkowskie mogą zróżnicować cenę skupu płaconą producentom z zastrzeżeniem rentowności.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie gwarantują przeciętną cenę faktycznie płaconą za całe destylowane wino na poziomie 1,34 EUR/% vol/hl.
Artykuł 56
Pomoc wypłacana gorzelniom
Pomoc przewidzianą w art. 28 ust. 5 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 ustala się na bazie mocy alkoholowej obliczanej jako objętość na hl produktu otrzymywanego w procesie destylacji, jak następuje:
a)alkohol neutralny: _BAR_ 0,7728 EUR _BAR_
b)napoje spirytusowe destylowane z wina, nieprzerobionego alkoholu i destylatu wina: _BAR_ 0,6401 EUR _BAR_
W przypadku skorzystania z możliwości zróżnicowania ceny skupu zgodnie z art. 55 ust. 2, wspomniane w pierwszym akapicie dopłaty są różnicowane o równoważną kwotę.
Nie wypłaca się żadnej dopłaty za alkohol otrzymany z ilości wina dostarczonego do destylacji, która przekracza o więcej niż 2 % kwotę, jaką producent przedestylował na podstawie art. 53 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 57
Wyjątki odnośnie zakazu przenoszenia wina
W przypadku odstępstwa na mocy art. 28 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, wino objęte tym artykułem może zostać przeniesione do:
a) urzędu celnego w celu wypełnienia wywozowych formalności celnych, aby po dokonaniu tych formalności opuścić obszar celny Wspólnoty, lub
b) pomieszczeń uznanego producenta wina alkoholizowanego dla destylacji w związku z jego wzmocnieniem."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 2487/2001
z dnia 18 grudnia 2001 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 2007/2000 w odniesieniu do stosunków handlowych z Bośnią i Hercegowiną, Republiką Chorwacji, Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii i Republiką Słowenii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2007/2000 z dnia 18 września 2000 r. wprowadzające nadzwyczajne środki handlowe dla krajów i terytoriów uczestniczących lub powiązanych z procesem stabilizacji i stowarzyszania Unii Europejskiej, zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2820/98 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1763/1999 i (WE) nr 6/2000 [1], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2563/2000 [2], w szczególności jego art. 9 i 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rada jest w trakcie zawierania Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii z drugiej, który został podpisany w dniu 9 kwietnia 2001 r.
Do czasu zakończenia procedury niezbędnej dla jego wejścia w życie, między Wspólnotą Europejską a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii została zawarta umowa przejściowa obejmująca handel i przepisy dotyczące handlu, która weszła w życie w dniu 1 czerwca 2001 r.
(2) Rada jest w trakcie zawierania Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Republiką Chorwacji z drugiej, który został podpisany w dniu 29 października 2001 r.
Do czasu zakończenia procedury niezbędnej dla jego wejścia z życie, między Wspólnotą Europejską a Republiką Chorwacji, została podpisana w dniu 29 października 2001 r. umowa przejściowa obejmująca handel i przepisy dotyczące handlu, która będzie stosowana od dnia 1 stycznia 2002 r.
(3) Układy o Stabilizacji i Stowarzyszeniu oraz umowy przejściowe ustanawiają umowny system handlowy między Wspólnotą Europejską a odpowiednio Republiką Chorwacji oraz Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, obejmujący dwustronne koncesje handlowe, które po stronie Wspólnoty są równoważne z koncesjami stosowanymi w ramach jednostronnych autonomicznych środków handlowych przewidzianych rozporządzeniem (WE) nr 2007/2000.
Ponadto do wyrobów włókienniczych pochodzących z Republiki Chorwacji i Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii przyznano nieograniczony bezcłowy dostęp oraz określono szczególne dwustronne koncesje na produkty rybołówstwa i na młodą wołowinę.
(4) Dlatego należy zmienić rozporządzenie (WE) nr 2007/2000, celem uwzględnienia tych zmian.
W szczególności właściwe jest usunięcie Republiki Chorwacji i Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii z listy beneficjentów koncesji taryfowych przyznawanych na te same produkty w ramach umownych systemów handlowych.
Ponadto, niezbędne będzie obniżenie wielkości globalnego kontyngentu taryfowego na konkretne produkty, na które przyznaje się kontyngenty taryfowe w ramach systemów umownych.
(5) Republika Chorwacji i Była Jugosłowiańska Republika Macedonii pozostaną beneficjentami rozporządzenia (WE) nr 2007/2000 jedynie w takim zakresie, w jakim rozporządzenie to przewiduje koncesje korzystniejsze od istniejących w ramach systemów umownych.
(6) Z Republiką Chorwacji [3], z Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii [4] i z Republiką Słowenii [5] zawierane są protokoły dodatkowe, zawierające wzajemne koncesje preferencyjne na niektóre wina, wzajemne uznawanie, ochronę i kontrolę nazw win oraz wzajemne uznawanie, ochronę i kontrolę oznaczania wyrobów spirytusowych i napojów aromatyzowanych , mające zastosowanie od dnia 1 stycznia 2002 r. (zwane dalej "protokołami dodatkowymi w sprawie wina").
W ramach protokołów dodatkowych w sprawie wina indywidualne kontyngenty taryfowe przewiduje się w ramach globalnego kontyngentu taryfowego wynoszącego 545000 hl, otwartego na mocy rozporządzenia (WE) nr 2007/2000 na przywóz do Wspólnoty win pochodzących z Republiki Chorwacji (45000 hl), z Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii (300000 hl) oraz z Republiki Słowenii (48000 hl).
(7) Dlatego należy zmienić rozporządzenie (WE) nr 2007/2000 tak, aby odliczyć wielkości indywidualnych kontyngentów taryfowych od wielkości globalnego kontyngentu taryfowego oraz określić warunki dostępu do pozostałej wielkości globalnego kontyngentu taryfowego.
Wynikiem tej zmiany będzie w szczególności to, że dostęp Republiki Słowenii do kontyngentu taryfowego na wina na mocy rozporządzenia (WE) nr 2007/2000 zostanie zawieszony, a dostęp Republiki Chorwacji i Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii będzie uzależniony od wcześniejszego wykorzystania indywidualnych kontyngentów taryfowych, odpowiednio przewidzianych dla tych krajów w protokołach dodatkowych w sprawie wina.
(8) Indywidualne kontyngenty taryfowe przewidziane dla niektórych win pochodzących z Republiki Chorwacji i Republiki Słowenii będą stopniowo zwiększane, z zastrzeżeniem specyficznych warunków wskazanych w protokołach dodatkowych w sprawie win.
W szczególności roczny wzrost wielkości tych indywidualnych kontyngentów taryfowych uzależniony jest od wykorzystania co najmniej 80 % wielkości indywidualnych kontyngentów taryfowych otwartych w roku poprzednim.
Dlatego Komisja powinna dokonać przeglądu wielkości wykorzystanych każdego roku oraz wydać przepisy mające na celu wprowadzenie niezbędnych dostosowań tych wielkości dla Chorwacji i Słowenii, oraz, odpowiednio, dostosowań wielkości globalnego kontyngentu taryfowego, stosowanego zgodnie z numerem porządkowym 09.1515.
(9) Umowa w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi z Bośnią i Hercegowiną, która była stosowana tymczasowo od dnia 1 marca 2001 r., została podpisana w dniu 27 czerwca 2001 r.
Umowa ta stanowiła, że wywóz tych wyrobów z Bośni i Hercegowiny do Wspólnoty nie będzie podlegał ograniczeniom ilościowym ani środkom o skutku równoważnym, i wprowadziła system podwójnej kontroli.
Podobna umowa, stosowana tymczasowo od dnia 1 stycznia 2001 r., w dniu 17 maja 2001 r. została podpisana również z Chorwacją.
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2007/2000 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 1 ust. 1 wyrazy "pochodzące z Republiki Albanii, Bośni i Hercegowiny oraz Chorwacji, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii i Federalnej Republiki Jugosławii jak również z Kosowa, w rozumieniu rezolucji Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych 1244 z dnia 10 czerwca 1999 r." zastępuje się wyrazami "pochodzące z Republiki Albanii, Bośni i Hercegowiny oraz Federalnej Republiki Jugosławii, jak również z Kosowa, w rozumieniu rezolucji Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych 1244 z dnia 10 czerwca 1999 r.".
2.
Artykuł 1 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Wyroby pochodzące z Republiki Chorwacji i Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii będą nadal, w przypadkach gdy tak wskazano, korzystały z przepisów niniejszego rozporządzenia, lub innych środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, korzystniejszych niż koncesje handlowe przewidziane w ramach umów dwustronnych między Wspólnotami Europejskimi i tymi krajami.".
3.
W art. 2 ust. 2 wyrazy "w odniesieniu do Albanii, Bośni i Hercegowiny, Chorwacji, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii i Federalnej Republiki Jugosławii, uprawnienie do korzystania z porozumień preferencyjnych wprowadzonych przez art. 1 jest również uwarunkowane ich gotowością do zaangażowania się" zastępuje się wyrazami: "Uprawnienie do korzystania z porozumień preferencyjnych wprowadzonych przez art. 1 jest również uwarunkowane gotowością krajów — beneficjentów do zaangażowania się.".
4. W art. 3 ust. 1 wyrazy: "W odniesieniu do wyrobów włókienniczych pochodzących z krajów lub terytoriów określonych w art. 1 ust. 1 niniejszego rozporządzenia" zastępuje się wyrazami: "W odniesieniu do wyrobów włókienniczych pochodzących z Federalnej Republiki Jugosławii".
5. W art. 3 ust. 2 wyrazy: "jeżeli wyroby pochodzą z krajów lub terytoriów wymienionych w art. 1 ust. 1 niniejszego rozporządzenia" zastępuje się wyrazami: "jeżeli wyroby pochodzą z Federalnej Republiki Jugosławii".
6.
W art. 4 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
W odniesieniu do niektórych produktów rybołówstwa i do wina pochodzących z krajów i terytoriów, określonych w art. 1, wymienionych w załączniku I, opłaty celne stosowane wobec przywozu do Wspólnoty są zawieszone na okres, na poziomach i w zakresie kontyngentów taryfowych Wspólnoty oraz na warunkach wskazanych dla każdego produktu i każdego pochodzenia określonego w tym załączniku.".
7.
W art. 4 ust. 2:
a) w akapitach pierwszym i drugim ilość "22525" ton zastępuje się: "11475" ton;
b) skreśla się lit. b) i c).
8.
Załącznik I zastępuje się tekstem Załącznika do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2491/2001
z dnia 19 grudnia 2001 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 2092/91 w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2092/91 z dnia 24 czerwca 1991 r. w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych [1], zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 436/2001 [2], w szczególności jego art. 13 tiret drugie,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Produkcja ekologiczna produktów rolnych rozwinęła się znacząco w ostatnich latach.
W wielu przypadkach produkcja ekologiczna nie jest już ograniczona do produkcji lokalnej i lokalnego handlu, lecz przeciwnie, bardzo często obejmuje wiele podmiotów gospodarczych i działania, takie jak przywóz, transport, składowanie i pakowanie.
(2) Załącznik III do rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 ustanawia minimalne wymagania kontrolne i środki ostrożności zgodnie z programem kontroli omówionym w art. 8 i 9 tego rozporządzenia.
(3) Załącznik III zawiera już przepisy dotyczące głównych podmiotów gospodarczych i różnych etapów działania w produkcji ekologicznej produktów rolnych.
Jednakże w celu zapewnienia możliwości śledzenia ekologicznych produktów rolnych w różnych stadiach łańcucha handlowego i w rezultacie zgodności tych produktów z przepisami ustanowionymi w rozporządzeniu (EWG) nr 2092/91 w świetle nowych osiągnięć niezbędne jest dostosowanie przepisów określonych w załączniku III.
(4) Niezbędne jest skompletowanie przez Państwa Członkowskie środków określonych w załączniku III, w celu zapewnienia, aby konsumenci otrzymali gwarancję, że produkty zostały wyprodukowane zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2092/91.
(5) W związku z tym rozporządzenie (EWG) nr 2092/91 należy odpowiednio zmienić.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią komitetu określonego w art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik III do rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie sześćdziesiątego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2492/2001
z dnia 19 grudnia 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1445/95 w sprawie zasad stosowania pozwoleń na przywóz i na wywóz w sektorze wołowiny i cielęciny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2345/2001 [2], w szczególności jego art. 29 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2789/98 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1204/2001 [4], zezwala na tymczasowe odstępstwo, do 31 grudnia 2001 r., od rozporządzenia Komisji (WE) nr 1445/95 [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 24/2001 [6].
(2) Wobec trudnych warunków ekonomicznych dotyczących wywozu wołowiny i cielęciny i doświadczenia zdobytego wskutek przyznanych odstępstw, pewne tymczasowo rozluźnione warunki dotyczące okresu ważności pozwoleń na wywóz z wcześniejszym wyznaczeniem refundacji i zastosowanie art. 10 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1445/95 do produktów objętych pozycją kodu CN 0202 powinny obowiązywać na stałe. Warunki te powinny zatem zostać włączone do rozporządzenia (WE) nr 1445/95.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do rozporządzenia (WE) nr 1445/95 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 8 ust. 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Okres ważności pozwolenia na wywóz dotyczącego produktu, na który wnioskuje się o refundację i który jest objęty systemem wydania pozwoleń na wywóz z uprzednim określeniem wysokości refundacji, wynosi:
- pięć miesięcy plus miesiąc bieżący dla produktów objętych pozycją kodu CN 010210 i 75 dni dla produktów objętych pozycjami kodu CN 010290 i 1602,
- 60 dni dla innych produktów,
od daty wydania, w myśl art. 23 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 [7].";
2) w art. 10 ust. 5 pierwsze zdanie i pierwsza część drugiego zdania otrzymują brzmienie:
"Niezależnie od ust. 1, wnioski o pozwolenia na ilość nieprzekraczającą 22 ton produktów objętych pozycjami kodu CN 0201 i 0202 nie powinny podlegać zastrzeżeniu o pięciodniowym opóźnieniu. W tym przypadku, bez względu na art. 8, ważność wydanych pozwoleń powinna zostać ograniczona do pięciu dni roboczych od daty wydania, w rozumieniu art. 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, wnioski oraz pozwolenia powinny zawierać następujący wpis w polu 20:".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2493/2001
z dnia 19 grudnia 2001 r.
w sprawie zbytu niektórych produktów rybołówstwa wycofanych z rynku
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 104/2000 z dnia 17 grudnia 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków produktów rybołówstwa i akwakultury [1], w szczególności jego art. 17 ust. 5 i art. 21 ust. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 104/2000 zbyt produktów rybołówstwa wycofanych z rynku przez organizacje producentów należy prowadzić w taki sposób, aby nie zakłócać normalnego obrotu innymi produktami.
Rekompensata finansowa może być przyznana pod warunkiem spełnienia wyżej wymienionego wymogu dotyczącego zbytu tych produktów.
(2) Środki stabilizacji rynku mogą być w pełni skuteczne tylko wtedy, gdy wycofane produkty nie są ponownie wprowadzone do sieci dystrybucji.
Z tego względu należy wykluczyć jakikolwiek sposób wykorzystania tych produktów, mogący — przez zastąpienie — wpłynąć na spożycie produktów niepodlegających środkom stabilizacji rynku.
(3) Należy więc zapewnić możliwości zbytu produktów wycofanych z rynku, które spełniają ten wymóg i określić warunki korzystania z tych możliwości.
(4) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1501/83 z dnia 9 czerwca 1983 r. w sprawie zbytu niektórych produktów rybołówstwa, które były objęte działaniem środków stabilizacji rynku [2], powinno być uchylone i zastąpione.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Produktów Rybołówstwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Produkty rybołówstwa wycofane z rynku przez organizacje producentów zgodnie z art. 17 rozporządzenia (WE) nr 104/2000 i nieprzeznaczone do korzystania z pomocy prolongowanej, określonej w art. 23 tego rozporządzenia, są zbywane w sposób następujący:
a) w ramach odpowiedzialności Państw Członkowskich, rozdawane bezpłatnie w stanie nieprzetworzonym instytucjom dobroczynnym lub charytatywnym, prowadzącym działalność gospodarczą na terytorium Wspólnoty lub osobom uznanym w ustawodawstwie krajowym danego Państwa Członkowskiego za upoważnione do otrzymania pomocy publicznej, do ich własnej konsumpcji;
b) wykorzystane w stanie świeżym lub zakonserwowanym do produkcji paszy dla zwierząt;
c) wykorzystane, po przetworzeniu na mączkę, do produkcji paszy dla zwierząt;
d) wykorzystane jako przynęta;
e) wykorzystane do celów nieżywnościowych.
2.
Inne możliwości zbytu niż przewidziane w ust. 1 mogą być incydentalnie zatwierdzane przez Komisję na wniosek Państwa Członkowskiego.
Artykuł 2
1.
Zbyt produktów w celach określonych w art. 1 ust. 1 lit. b), c), d) lub e) odbywa się pod warunkiem, że produkty te są:
a) uznane za nienadające się do spożycia przez ludzi niezwłocznie po ich wycofaniu z rynku;
b) wystawione na sprzedaż dla jakichkolwiek zainteresowanych podmiotów gospodarczych zgodnie z przyjętą zwyczajowo lokalną i regionalną praktyką.
Kupujący muszą określić sposób, w jaki zobowiązują się wykorzystać produkty zakupione w ten sposób.
2.
Niezwłocznie po dokonaniu sprzedaży określonej w ust. 1 wystawia się fakturę lub paragon, na których wpisuje się tożsamość sprzedającego i kupującego, sposób wykorzystania zakupionych produktów, cenę sprzedaży oraz ilość sprzedanych produktów.
Organizacja producentów przesyła kopię takiej faktury lub paragonu właściwym władzom Państwa Członkowskiego co najmniej raz na kwartał.
3.
W przypadku gdy organizacje producentów wykażą danym Państwom Członkowskim, że produkty nie znalazły nabywcy od momentu zaoferowania ich na sprzedaż określoną w ust. 1, produkty uważa się za nienadające się do wykorzystania przez organizacje producentów znajdujące się pod kontrolą tego Państwa Członkowskiego.
Organizacje producentów zawiadamiają właściwe władze danego Państwa Członkowskiego o ilości tych produktów w odstępach czasowych określonych w ust. 2 zdanie drugie.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie przyjmują wszelkie właściwe środki w celu zapobiegania oraz karania przypadków naruszenia zasad systemu przewidzianego w niniejszym rozporządzeniu oraz zapewniają, by zbywane produkty nie były wykorzystywane w sposób inny niż określony powyżej.
Nie później niż jeden miesiąc od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia każde Państwo Członkowskie zawiadomi Komisję o środkach przyjętych w celu jego wykonania.
Artykuł 4
Niniejszym rozporządzenie (EWG) nr 1501/83 traci moc.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2494/2001
z dnia 19 grudnia 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 80/2001 w zakresie sposobów usuwania produktów rybołówstwa wycofanych z rynku
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 104/2000 z dnia 17 grudnia 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków produktów rybołówstwa i akwakultury [1], w szczególności jego art. 34 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 80/2001 z dnia 16 stycznia 2001 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 104/2000 w zakresie notyfikacji dotyczących uznawania organizacji producentów, ustalania cen oraz interwencji w zakresie organizacji wspólnego rynku produktów rybołówstwa i akwakultury [2] Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o każdym produkcie wycofanym z rynku, o usuniętej wartości i ilości, w podziale według sposobów usuwania określonych w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 1501/83 [3].
(2) Rozporządzenie (EWG) nr 1501/83 zostało uchylone i zastąpione rozporządzeniem (WE) nr 2493/2001 [4], które zwiększa ilość dostępnych sposobów usuwania.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 80/2001 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Produktów Rybołówstwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku VIII do rozporządzenia (WE) nr 80/2001 tabela 9 otrzymuje brzmienie:
"TABELA 9
Wykorzystanie wycofanych produktów
Kod _BAR_ Wykorzystanie wycofanych produktów _BAR_
FMEAL _BAR_ Wykorzystanie po przetworzeniu na mączkę (karma dla zwierząt) _BAR_
OTHER _BAR_ Wykorzystanie w stanie świeżym lub zakonserwowanym (karma dla zwierząt) _BAR_
NOALIM _BAR_ Wykorzystanie do celów innych niż jako karma _BAR_
DIST _BAR_ Swobodna dystrybucja _BAR_
BAIT _BAR_ Przynęta" _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 2495/2001
z dnia 19 grudnia 2001 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 2406/96 ustanawiające wspólne normy handlowe w odniesieniu do niektórych produktów rybołówstwa
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 104/2000 z dnia 17 grudnia 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków produktów rybołówstwa i akwakultury [1], w szczególności jego art. 2 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 2406/96 [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2578/2000 [3], wprowadziło w szczególności nową skalę kategorii wielkości śledzia gatunków Clupea harengus.
W przypadku śledzia bałtyckiego ta skala ustanawia określoną wielkość dla produktów wyłowionych i wyładowanych na północ od 59° 30', oraz określoną jednolitą wielkość dla produktów wyłowionych i wyładowanych na południe od 59° 30'.
(2) Określona wielkość śledzia bałtyckiego wyłowionego i wyładowanego na północ od 59° 30' nie spełnia już rzeczywistych wymogów rynku na tym obszarze; należy określić większą liczbę kategorii wielkości.
(3) Średnia waga i długość śledzia w basenie głównym Morza Bałtyckiego znacznie spadła w ciągu ostatnich 15 lat.
Dlatego też typ północny śledzia (mała wielkość, dorosły wiek) stanowi przeważającą część zasobu i połowów w basenie głównym.
Międzynarodowa Komisja Rybołówstwa Morza Bałtyckiego (IBSFC) nie ustaliła minimalnej wielkości dla śledzia bałtyckiego.
(4) Należy zatem uwzględnić wprowadzenie do obrotu tego typu śledzia, poprzez ustalenie większej liczby kategorii wielkości.
(5) Należy zatem zmienić obecnie obowiązujące wielkości w północnej części Morza Bałtyckiego. Niniejsza poprawka będzie stanowić zmianę wspólnych norm handlowych, określonych w art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 104/2000.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Produktów Rybołówstwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 2406/96 zmienia się niniejszym kategorie wielkości dotyczące śledzia bałtyckiego (Clupea harengus) wyłowionego i wyładowanego na północ od 59° 30', zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2497/2001
z dnia 19 grudnia 2001 r.
otwierające i ustalające zarządzanie wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na niektóre ryby i produkty rybołówstwa pochodzące z Republiki Chorwacji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2248/2001 z dnia 19 listopada 2001 r. w sprawie niektórych procedur stosowania Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony a Republiką Chorwacji z drugiej strony oraz stosowania Umowy przejściowej między Wspólnotą Europejską a Republiką Chorwacji [1], w szczególności jej art. 4 i 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rada jest w trakcie zawierania Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony a Republiką Chorwacji z drugiej strony, zwanego dalej "Układem o Stabilizacji i Stowarzyszeniu".
(2) W oczekiwaniu na zakończenie procedury niezbędnej dla ratyfikacji i wejścia w życie Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu, Rada jest również w trakcie zawierania Umowy przejściowej w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską z jednej strony a Republiką Chorwacji z drugiej strony, zwanej dalej "Umową przejściową", która będzie stosowana od dnia 1 stycznia 2002 r.
(3) Umowa przejściowa i Układ o Stabilizacji i Stowarzyszeniu postanawiają, że niektóre ryby i produkty rybołówstwa pochodzące z Chorwacji mogą być przywożone do Wspólnoty w granicach kontyngentów taryfowych Wspólnoty na poziomie obniżonej lub zerowej stawki celnej.
(4) Kontyngenty taryfowe przewidziane w Umowie przejściowej i w Układzie o Stabilizacji i Stowarzyszeniu są wyznaczane na rok i przedłużane przez czas nieokreślony.
Komisja powinna przyjąć środki wykonawcze w celu otwarcia i administrowania kontyngentami taryfowymi Wspólnoty.
(5) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 993/2001 [3], określiło zasady zarządzania kontyngentami taryfowymi przeznaczonymi do wykorzystania zgodnie z porządkiem chronologicznym według dat deklaracji celnych.
(6) Należy zwracać szczególną uwagę na zapewnienie wszystkim importerom z obszaru Wspólnoty równego i stałego dostępu do kontyngentów taryfowych i aby ustalone stawki dla kontyngentów były stosowane nieprzerwanie w odniesieniu do przywozu wszystkich danych produktów na obszar wszystkich Państw Członkowskich do momentu wyczerpania powyższych kontyngentów.
W celu zapewnienia skuteczności wspólnego administrowania powyższymi kontyngentami nie ma przeszkód, aby upoważnić Państwa Członkowskie do poboru z danej wielkości kontyngentu, niezbędnej wielkości, która odpowiadałby aktualnie realizowanemu przywozowi.
Jednakże ta metoda zarządzania kontyngentami wymaga ścisłej współpracy między Państwami Członkowskimi a Komisją tak, aby Komisja musiała mieć możliwość monitorowania stawki na podstawie, której te kontyngenty są wykorzystywane oraz do odpowiedniego informowania Państw Członkowskich.
Z uwagi na szybkość i skuteczność, komunikacja między Państwami Członkowskimi a Komisją powinna odbywać się w miarę możliwości drogą elektoniczną.
(7) Niniejsze rozporządzenie stosuje się od momentu jego wejścia w życie lub od dnia tymczasowego zastosowania Umowy przejściowej i stosuje się do czasu wejścia w życie Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
O ile produkty pochodzące z Chorwacji i wymienione w Załączniku są wprowadzone do swobodnego obrotu na obszarze Wspólnoty i towarzyszy im dowód pochodzenia, jak przewidziano w Protokole dotyczącym pochodzenia do Umowy przejściowej i Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu, powyższe produkty mogą skorzystać z obniżonej lub zerowej stawki celnej na poziomie i w granicach rocznych kontyngentów taryfowych Wspólnoty, określonych w tym Załączniku.
2.
Kontyngenty taryfowe określone w niniejszym artykule są zarządzane przez Komisję zgodnie z art. 308a-308c rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
3.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia, iż importerzy danych produktów mają równy i nieprzerwany dostęp do kontyngentów taryfowych, o ile zezwala na to saldo odpowiedniego kontyngentu.
4.
W tym celu Państwa Członkowskie i Komisja komunikują się w miarę możliwości drogą elektroniczną.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie i Komisja ściśle współpracują w celu zapewnienia przestrzegania przepisów niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2500/2001
z dnia 17 grudnia 2001 roku
dotyczące przedakcesyjnej pomocy finansowej dla Turcji oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 3906/89, (WE) nr 1267/1999, (WE) nr 1268/1999 i (WE) nr 555/2000
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego artykuł 308,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Warunki, jakie mają zostać wypełnione przez państwa ubiegające się o członkostwo w Unii Europejskiej, zostały ustalone podczas posiedzenia Rady Europejskiej w Kopenhadze w czerwcu 1993 roku.
(2) Rada Europejska w Helsinkach w grudniu 1999 roku stwierdziła, że Turcja jest krajem kandydującym, która przystąpi do Unii na podstawie takich samych kryteriów, jakie mają zastosowanie do innych krajów kandydujących oraz że w oparciu o istniejącą Strategię europejską Turcja, podobnie jak inne kraje kandydujące, będzie czerpać korzyści ze strategii przedakcesyjnej w celu pobudzania i wspierania jej reform.
(3) Rada Europejska na posiedzeniu w Nicei w grudniu 2000 r. z zadowoleniem powitała postęp poczyniony w realizacji strategii przedakcesyjnej dla Turcji.
(4) Ponieważ Turcja jeszcze nie spełnia kryteriów politycznych ustalonych w Kopenhadze, Wspólnota wezwała ją do poprawy i promowania praktyk demokratycznych oraz do poszanowania podstawowych praw człowieka, jak też ściślejszego włączenia obywateli w ten proces.
(5) Kamieniem węgielnym strategii przedakcesyjnej jest "partnerstwo dla członkostwa", przygotowane w oparciu o wcześniejsze konkluzje Rady Europejskiej, zawierające priorytety, na których mają się koncentrować przygotowania akcesyjne w świetle kryteriów politycznych i ekonomicznych oraz zobowiązań Państwa Członkowskiego.
(6) Podstawa prawna utworzenia "partnerstwa dla członkostwa" i jednolitych ram koordynacji wszystkich źródeł przedakcesyjnej pomocy finansowej została określona dla Turcji w rozporządzeniu Rady (WE) nr 390/2001 z dnia 26 lutego 2001 roku w sprawie pomocy dla Turcji w ramach strategii przedakcesyjnej, a w szczególności w sprawie ustanowienia partnerstwa dla członkostwa [3].
(7) Zasady, priorytety, cele pośrednie i warunki "partnerstwa dla członkostwa" z Turcją zostały zawarte w decyzji 2001/235/WE [4].
Tak jak w przypadku pozostałych krajów kandydujących, pomoc dla Turcji z Unii Europejskiej ma koncentrować się na priorytetach wynikających z "partnerstwa dla członkostwa".
(8) Właściwe jest, aby pomoc wspólnotowa była stosowana głównie poprzez wzmocnienie instytucjonalne oraz inwestycje mające na celu promowanie zgodności z dorobkiem wspólnotowym.
(9) Wspólnota powinna podjąć konkretne działania w celu promowania rozwoju społeczeństwa obywatelskiego w Turcji.
(10) Współpraca transgraniczna, szczególnie w kontekście granic między Turcją a Unią Europejską, między Turcją a innymi państwami kandydującymi oraz między Turcją a innymi państwami w regionie również ma być przedmiotem konkretnych działań.
(11) Komisja powinna zapewnić koordynację pomocy przedakcesyjnej z pomocą dwustronną Państw Członkowskich oraz z finansowaniem z Europejskiego Banku Inwestycyjnego (EBI), innymi instrumentami finansowymi dla współpracy transgranicznej (Phare, MEDA, Tacis, CARDS, Interreg), jak również innymi międzynarodowymi instytucjami finansowymi.
(12) Wspólnota powinna współfinansować udział Turcji w programach i agencjach wspólnotowych.
(13) Pomoc Wspólnoty powinna być uzależniona od przestrzegania zobowiązań zawartych w umowach między Wspólnotami Europejskimi a Turcją oraz od warunków ustalonych w rozporządzeniu (WE) nr 390/2001, decyzji 2001/235/WE oraz w niniejszym rozporządzeniu.
(14) Komisja powinna wdrażać pomoc zgodnie z rozporządzeniem finansowym z dnia 21 grudnia 1977 roku mającym zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [5].
(15) Środki niezbędne do wdrożenia niniejszego rozporządzenia winny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [6].
(16) Udział w przetargach powinien być otwarty, zarówno dla osób fizycznych i prawnych z Państw Członkowskich, jak i z Turcji, dla osób fizycznych i prawnych z innych państw kandydujących oraz z państw korzystających ze środków finansowych i technicznych towarzyszących reformom struktur gospodarczych i społecznych w ramach partnerstwa eurośródziemnomorskiego (MEDA) [7] oraz z pomocy dla Albanii, Bośni i Hercegowiny, Chorwacji, Federalnej Republiki Jugosławii i Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii (CARDS) [8].
Takie uczestnictwo powinno również być otwarte, w przypadku gdy wymagane jest szczególne doświadczenie, dla osób fizycznych i prawnych z krajów Europy Wschodniej i Azji Środkowej, pod warunkiem świadczenia pomocy dla państw partnerskich w Europie Wschodniej i Azji Środkowej [9].
Analogicznie, podobne postanowienia powinny zostać wprowadzone w programach pomocowych dla innych państw kandydujących.
(17) Zarządzanie pomocą przedakcesyjną powinno zostać stopniowo zdecentralizowane w odniesieniu do Turcji, z uwzględnieniem jej zdolności zarządzania i kontroli finansowej, pod warunkiem prowadzenia kontroli pomocy ex post oraz pod warunkiem że władze tureckie podejmą się przeprowadzania takich samych kontroli oraz stosowania takich samych gwarancji, jak kontrole i gwarancje ustanowione w odpowiednich przepisach wspólnotowych.
(18) Należy sporządzać sprawozdania roczne z realizacji programu pomocowego oraz przedstawiać sprawozdanie oceniające.
(19) W perspektywie finansowej 2000–2006 przedakcesyjna pomoc finansowa została podwojona dla państw kandydujących.
W świetle konkluzji Rady Europejskiej w Helsinkach, z zastrzeżeniem normalnych procedur budżetowych, celem powinno być zastosowanie niniejszej zasady do Turcji oraz kontynuacja stosowania w pozostałym okresie bieżącej perspektywy finansowej.
(20) Traktat nie przewiduje kompetencji innych niż wymienione w art. 308, dla przyjęcia niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wspólnota udziela Turcji przedakcesyjnej pomocy finansowej w celu wspierania priorytetów określonych w "partnerstwie dla członkostwa" dla Turcji.
Artykuł 2
Pomoc:
- przyjmie postać dotacji,
- będzie realizowana w drodze finansowania programów lub projektów mających na celu wypełnienie kryteriów akcesyjnych oraz zgodnie z zasadami programowymi i wykonawczymi ustanowionymi w wytycznych, które mają zostać przyjęte przez Komisję zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 10 ust. 2,
- może przyjąć postać usług, dostaw i robót,
- w przypadku inwestycji nie może obejmować zakupu ziemi ani budynków.
Artykuł 3
Beneficjentami niniejszej pomocy może być nie tylko Państwo Tureckie, ale również regionalne i lokalne organy władzy, organizacje i agendy wspierające przedsiębiorstwa, spółdzielnie i wspólnoty, w szczególności organizacje reprezentujące społecznych partnerów, stowarzyszenia, fundacje, organizacje o celu niezarobkowym oraz organizacje pozarządowe.
Artykuł 4
1.
Od odbiorców pomocy może być wymagane wniesienie wkładu finansowego do każdego programu lub projektu.
Wkład zależy od charakteru programu lub projektu.
W wyjątkowych przypadkach, dla programów lub projektów mających na celu promowanie rozwoju społeczeństwa obywatelskiego, wkład może zostać wniesiony w naturze.
2.
Pomoc obejmuje wydatki związane z wsparciem programowym, działaniami w zakresie komunikacji i informacji oraz monitorowaniem, kontrolą, przeglądem i oceną programów i projektów.
3.
Komisja przyjmuje szczegółowe postanowienia dotyczące informacji i reklamy w celu zapewnienia wysokiego poziomu finansowania przez Wspólnotę środków finansowanych na mocy niniejszego rozporządzenia.
4.
Pomoc może być zarówno niezależna, jak i w formie współfinansowania wraz z Państwami Członkowskimi, Europejskim Bankiem Inwestycyjnym, państwami trzecimi lub organizacjami wielostronnymi.
5.
Można ubiegać się o możliwości współfinansowania z innymi darczyńcami, zwłaszcza Państwami Członkowskimi.
6.
Wspólnota może wnieść wkład w koszty związane ze strukturami zarządzania pomocą.
7.
Komisja we współpracy z Państwami Członkowskimi zapewni staranną koordynację z innymi dostawcami przedmiotowych funduszy, w szczególności EBI.
Artykuł 5
Finansowanie programów i projektów zależy od przestrzegania zobowiązań zawartych w Układzie Stowarzyszeniowym między Wspólnotami Europejskimi a Turcją, decyzji nr 1/95 Rady Stowarzyszenia WE–Turcja z dnia 22 grudnia 1995 roku w sprawie wprowadzenia w życie ostatniego etapu unii celnej [10] oraz wszelkich pozostałych powiązanych umów i decyzji oraz warunków ustanowionych w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 390/2001, w "partnerstwie dla członkostwa" z Turcją oraz w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 6
1.
Komisja będzie wdrażać pomoc wspólnotową zgodnie z zasadami przejrzystości oraz zgodnie z rozporządzeniem finansowym, a w szczególności jego art. 114.
2.
W uprzedniej ocenie programów i projektów zostaną uwzględnione między innymi następujące czynniki:
a) jej skuteczność i natychmiastowa wykonalność,
b) aspekty kulturalne, socjalne i dotyczące płci;
c) zachowanie i ochrona środowiska na podstawie zasad stałego rozwoju;
d) rozwój instytucjonalny niezbędny do osiągnięcia celów programu i projektu;
e) doświadczenie zdobyte na podstawie programów i projektów tego samego rodzaju.
Artykuł 7
1.
Wybór projektu, przetarg i kontraktacja przez Turcję podlegają zatwierdzeniu ex ante przez Komisję.
2.
Niemniej jednak Komisja może podjąć decyzję, na podstawie analizy w oparciu o poszczególne przypadki programu krajowego i sektorowego/możliwości zarządzania projektem, procedur i struktur kontroli finansowej dotyczących finansów publicznych, o zwolnieniu od wymogu zatwierdzenia ex ante, o którym mowa w ust. 1, i powierzyć jednostkom wdrażającym w Turcji zarządzanie pomocą na zasadzie decentralizacji.
Takie zwolnienie uzależnione jest od:
a) minimalnych kryteriów oceny możności zarządzania pomocą jednostek wdrażających w Turcji i minimalnych warunków mających zastosowanie do takich jednostek, przedstawionych w Załączniku;
b) szczególnych przepisów dotyczących między innymi zaproszeń do składania ofert, dokładnego badania i oceny przetargów, przyznawania kontraktów i wdrażania dyrektyw Wspólnoty dotyczących zamówień publicznych, jakie mają zostać ustanowione w umowach o finansowanie zawartych z Turcją.
Artykuł 8
1.
Pomoc w wysokości powyżej 2000000 EUR zostanie udostępniona w drodze decyzji w sprawie finansowania podejmowanych przez Komisję zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 10 ust. 2.
W tym celu Komisja przedłoży komitetowi, o którym mowa w art. 10, propozycję finansowania opisującą programy i/lub projekty, jakie mają zostać wdrożone.
Komisja powiadomi komitet, o którym mowa w art. 10, z przynajmniej jednotygodniowym wyprzedzeniem, o wszelkich decyzjach w sprawie finansowania, jakie zamierza przyjąć w sprawie programów i projektów w wysokości poniżej 2000000 EUR.
2.
Komisja może zatwierdzić, bez zwracania się o wydanie opinii komitetu, o którym mowa w art. 10, dodatkowe dotacje niezbędne do pokrycia spodziewanych lub faktycznych przekroczeń programów lub projektów, pod warunkiem że przekroczenie nie będzie wyższe niż 20 % pierwotnej dotacji ustalonej w decyzji o finansowaniu.
3.
Wszystkie umowy lub kontrakty o finansowanie zawarte na podstawie niniejszego rozporządzenia będą zawierały postanowienia przewidujące przeprowadzenie przez Komisję i Trybunał Obrachunkowy kontroli na miejscu zgodnie z procedurami ustalonymi przez Komisję na podstawie obowiązujących przepisów, a w szczególności przepisów rozporządzenia finansowego.
4.
W celu zapewnienia skutecznej ochrony interesów finansowych Wspólnoty Komisja może przeprowadzać sprawdzania i kontrole na miejscu zgodnie z rozporządzeniem Rady (Euratom, WE) nr 2185/96 z dnia 11 listopada 1996 r. w sprawie kontroli na miejscu oraz inspekcji przeprowadzanych przez Komisję w celu ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich przed nadużyciami finansowymi i innymi nieprawidłowościami [11].
5. Zastosowanie ma art. 15 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2222/2000 z dnia 7 czerwca 2000 r. ustanawiającego zasady finansowe dla stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1268/1999 w sprawie wspólnotowych środków pomocowych na rzecz działań przedakcesyjnych w dziedzinie rolnictwa i rozwoju obszarów wiejskich w państwach Europy Środkowej i Wschodniej ubiegających się o członkostwo w Unii Europejskiej w okresie przedakcesyjnym [12], łącznie z powiadamianiem o poszczególnych przypadkach nieprawidłowości oraz ustaleniem systemu zarządzania informacjami w tej dziedzinie.
6.
W przypadku gdy programy i projekty są przedmiotem umów o finansowanie pomiędzy Wspólnotą i Turcją, umowy te będą stanowić, że płatność podatków, opłat i innych zobowiązań nie będzie objęta pomocą.
7.
Uczestnictwo w zaproszeniach do składania ofert będzie otwarte na równych warunkach dla wszystkich osób fizycznych i prawnych z Państw Członkowskich, państw ubiegających się o członkostwo w Unii Europejskiej oraz państw będących odbiorcami na mocy rozporządzenia (WE) nr 1488/96 i rozporządzenia (WE) nr 2666/2000.
Uczestnictwo państw będących odbiorcami na podstawie rozporządzenia (WE) nr 99/2000 będzie również zatwierdzane przez Komisję dla poszczególnych przypadków, jeżeli przedmiotowe programy lub projekty będą wymagać szczególnych doświadczeń dostępnych w tych państwach.
W przypadku współfinansowania uczestnictwo przedsiębiorstw z państw trzecich w zaproszeniach do składania ofert i kontraktach może być zatwierdzane przez Komisję w każdym poszczególnym przypadku.
8.
Postanowienia, o których mowa w ust. 7, mają zastosowanie do pochodzenia dostaw.
Artykuł 9
Przydziały roczne zostają zatwierdzone przez organ budżetowy w granicach perspektywy finansowej.
Artykuł 10
1. Komisja jest wspomagana przez komitet ustanowiony na podstawie art. 9 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3906/89 z dnia 18 grudnia 1989 roku w sprawie pomocy gospodarczej dla niektórych państw Europy Środkowej i Wschodniej [13].
2.
W przypadku gdy przywołuje się niniejszy ustęp, stosuje się art. 4 i art. 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres, o którym mowa w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE, zostaje ustalony na trzy miesiące.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 11
Komisja corocznie przedstawia Parlamentowi Europejskiemu, Radzie oraz Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu sprawozdanie z realizacji pomocy.
Sprawozdanie będzie zawierać informacje na temat programów i projektów finansowanych w ciągu roku oraz programowanie na następny rok finansowy, jak również informacje o wynikach monitoringu i oceny, w razie konieczności z załączonymi wnioskami o dokonanie zmian w zarządzaniu pomocą, w celu zapewnienia jak największej skuteczności.
Informacje te mogą zostać zawarte w sprawozdaniu, o którym mowa w art. 10 rozporządzenia (EWG) nr 3906/89.
Sprawozdanie zostanie przedłożone nie później niż dnia 30 września następnego roku.
Artykuł 12
1.
W rozporządzeniu (WE) nr 3906/89 wprowadza się następujące zmiany:
- na końcu art. 7 ust. 1 dodaje się wyrazy: "oraz Turcja, Cypr i Malta".
2.
W rozporządzeniu Rady (WE) nr 555/2000 z dnia 13 mara 2000 roku w sprawie wdrożenia działań w ramach strategii przedakcesyjnej dla Republiki Cypru i Republiki Malty [14] wprowadza się następujące zmiany:
- na końcu art. 7 ust. 9 dodaje się wyrazy: "oraz pozostałe państwa ubiegające się o członkostwo w Unii Europejskiej",
- na końcu art. 7 ust. 10 dodaje się wyrazy: "lub inne państwo ubiegające się o członkostwo w Unii Europejskiej".
3.
Do art. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1267/1999 z dnia 21 czerwca 1999 roku ustanawiającego Instrument Przedakcesyjnej Polityki Strukturalnej [15] dodaje się następujący ustęp:
"8.
"Osoby fizyczne i prawne z Cypru, Malty i Turcji mogą brać udział w zaproszeniach do składania ofert i kontraktach na takich samych warunkach, jakie mają zastosowanie do wszystkich osób fizycznych i prawnych z Państw Członkowskich oraz krajów beneficjentów"."
4.
Do art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1268/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. w sprawie wspólnotowych środków pomocowych na rzecz działań przedakcesyjnych w dziedzinie rolnictwa oraz rozwoju obszarów wiejskich w państwach Europy Środkowej i Wschodniej ubiegających się o członkostwo w Unii Europejskiej w okresie przedakcesyjnym [16] dodaje się następujący ustęp:
"3.
"Osoby fizyczne i prawne z Cypru, Malty i Turcji mogą brać udział w zaproszeniach do składania ofert i kontraktach na takich samych warunkach, jakie mają zastosowanie do wszystkich osób fizycznych i prawnych z Państw Członkowskich oraz krajów beneficjentów"."
Artykuł 13
Rada dokona przeglądu niniejszego rozporządzenie przed dniem 1 stycznia 2006 r.
W tym celu Komisja przed dniem 1 lipca 2005 roku przedstawi Radzie sprawozdanie oceniające dotyczące rozporządzenia oraz, odpowiednio, wniosek o wprowadzenie zmian do tego rozporządzenia.
Artykuł 14
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 2501/2001
z dnia 10 grudnia 2001 r.
wprowadzające plan ogólnych preferencji taryfowych na okres od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 31 grudnia 2004 r.
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Od 1971 r., Wspólnota przyznawała preferencje handlowe krajom rozwijającym się w ramach planu ogólnych preferencji taryfowych.
(2) Wspólna polityka handlowa Wspólnoty musi być zgodna i konsolidować cele polityki rozwoju, w szczególności zwalczanie ubóstwa oraz promowanie trwałego rozwoju w krajach rozwijających się.
(3) Komunikat Komisji do Rady z dnia 1 czerwca 1994 r. ustala wytyczne w celu stosowania planu ogólnych preferencji taryfowych na okres od 1995 r. do 2004 r.
(4) Rozporządzenie (WE) nr 2820/98 [4] wprowadza w życie plan ogólnych preferencji taryfowych do dnia 31 grudnia 2001 r.
Po tym terminie plan ten powinien być, zgodnie z wytycznymi, nadal stosowany do dnia 31 grudnia 2004 r.
(5) Plan powinien zawierać przepisy rozporządzenia (WE) nr 416/2001 rozszerzającego bezcłowy dostęp bez ograniczeń ilościowych do produktów pochodzących z krajów najsłabiej rozwiniętych.
Korzyści z tych rozwiązań powinny zostać przyznane wszystkim krajom uznanym i zaklasyfikowanym przez Narody Zjednoczone jako kraje najsłabiej rozwinięte.
(6) Szczególne rozwiązania dotyczące zwalczania produkcji i handlu narkotykami powinny być dokładnie monitorowane.
(7) Preferencje powinny być różnicowane stosownie do wrażliwości produktów.
Wystarczający byłby podział na dwie kategorie produktów: niewrażliwych i wrażliwych.
(8) Stawki taryfowe na produkty niewrażliwe powinny być nadal zawieszone, podczas gdy cła na produkty wrażliwe powinny ulec obniżeniu.
(9) Obniżka taka powinna być wystarczająco atrakcyjna w celu zachęcenia podmiotów gospodarczych do wykorzystania możliwości stwarzanych przez plan.
Jeśli chodzi o cła ad valorem, stawka redukcji powinna być ryczałtowa i wynosić 3,5 punktu procentowego w stosunku do państw objętych klauzulą najwyższego uprzywilejowania w zakresie stawek celnych.
Cła specyficzne powinny zostać obniżone o 30 %.
W przypadku gdy cła zawierają cła minimalne, takie minimalne cło nie powinno być stosowane.
(10) W przypadku gdy preferencyjne stawki celne, obliczone zgodnie z rozporządzeniem (WE) 2820/98, przewidują większą obniżkę celną, powinny nadal być stosowane.
(11) Cła powinny być całkowicie zawieszone, w przypadku gdy preferencyjne traktowanie skutkuje cłem ad valorem w wysokości 1 % lub mniej albo cłem specyficznym w wysokości 2 EUR lub mniejszym.
(12) Przepisy dotyczące wykluczania państw beneficjentów na podstawie stopnia ich rozwoju powinny być stosowane raz do roku.
Jednakże państwa powinny być wykluczane, tylko w przypadku gdy spełniają kryteria wykluczenia przez trzy kolejne lata i powinny zostać ponownie włączone w przypadku gdy nie spełniają tych kryteriów przez kolejne trzy lata.
(13) Przez pierwszy rok stosowania niniejszego rozporządzenia państwa poprzednio wykluczone powinny pozostać wykluczone.
(14) Przepisy dotyczące klasyfikacji sektorów powinny być stosowane raz do roku.
Jednakże sektory powinny być klasyfikowane, tylko w przypadku gdy spełniają kryteria klasyfikacji przez trzy kolejne lata, oraz powinny powrócić do poprzedniej klasyfikacji, gdy nie spełniają tych kryteriów przez kolejne trzy lata.
(15) Przez pierwszy rok stosowania niniejszego rozporządzenia państwa poprzednio klasyfikowane powinny pozostać w swej klasie.
(16) Preferencje taryfowe na mocy szczególnych rozwiązań motywacyjnych powinny być podwójnej wysokości preferencji stosowanych na podstawie rozwiązań ogólnych.
(17) Szczególne rozwiązania motywacyjne powinny przyznawać preferencje taryfowe we wszystkich sektorach, które zostały klasyfikowane, równoważne preferencjom przyznawanym na mocy rozwiązań ogólnych.
(18) Szczególne rozwiązania motywacyjne dotyczące ochrony praw pracowniczych powinny wymagać skutecznego zastosowania wszystkich norm zawartych w Deklaracji Międzynarodowej Organizacji Pracy dotyczącej podstawowych zasad i praw w pracy (MOP).
(19) Dostępne oceny, komentarze, decyzje, zalecenia i wnioski różnych organów nadzorczych MOP, w szczególności procedury art. 33, powinny służyć jako punkt wyjścia dla badania wniosków o specjalne traktowanie motywacyjne w celu ochrony praw pracowniczych, jak również przy badaniu, czy czasowe wycofanie się jest uzasadnione ze względu na naruszenia Konwencji MOP.
(20) Ogólne reguły dotyczące dowodów pochodzenia i metod współpracy administracyjnej ustanowionych w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2454/93 [5] oraz reguły dotyczące długu celnego, w szczególności art. 220 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 [6], stosują się do preferencji taryfowych, łącznie z preferencjami przyznanymi na mocy szczególnych rozwiązań motywacyjnych dotyczących ochrony praw pracowniczych.
(21) Szczególne rozwiązania motywacyjne dotyczące ochrony środowiska naturalnego powinny uwzględniać nowe osiągnięcia dotyczące międzynarodowo uzgodnionych norm i planów certyfikacji.
(22) Powody czasowego wycofania powinny obejmować poważne i systematyczne naruszenia norm określonych w Deklaracji Międzynarodowej Organizacji Pracy dotyczącej podstawowych zasad i praw pracy (MOP).
(23) Czasowe wycofanie wszystkich preferencji taryfowych w odniesieniu do przywozu produktów pochodzących z Myanmaru powinno pozostać w mocy.
(24) Środki konieczne do wykonania niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [7],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Wspólnotowy plan ogólnych preferencji taryfowych stosuje się w latach 2002, 2003 i 2004 zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
2.
Niniejsze rozporządzenie reguluje:
a) rozwiązania ogólne;
b) szczególne rozwiązania motywacyjne dotyczące ochrony praw pracowniczych;
c) szczególne rozwiązania motywacyjne dotyczące ochrony środowiska naturalnego;
d) szczególne rozwiązania dotyczące krajów najsłabiej rozwiniętych; oraz
e) szczególne rozwiązania dla zwalczania produkcji i handlu narkotykami.
TYTUŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 2
Państwa beneficjenci każdego z rozwiązań określonych w art. 1 ust. 2 są wymienione w załączniku I.
Artykuł 3
1.
Państwo beneficjent jest skreślane z załącznika I w przypadku gdy przez trzy kolejne lata spełnia oba z poniższych kryteriów:
- państwo jest zaklasyfikowane przez Bank Światowy jako państwo o wysokim dochodzie,
- współczynnik rozwoju państwa, określony w załączniku II, jest wyższy niż - 1.
2.
W przypadku gdy państwo lub terytorium, które zostało skreślone z załącznika I, nie spełnia przez trzy kolejne lata kryteriów określonych w ust. 1, jest ono ponownie wpisywane do załącznika I.
3.
Na podstawie najnowszych danych dostępnych w dniu 1 września każdego roku Komisja ustala, które z państw beneficjentów spełniają warunki określone w ust. 1 i 2.
4.
Komisja publikuje obwieszczenie w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, wymieniające państwa beneficjentów, które spełniają kryteria wymienione w ust. 1 za poprzedni rok, dla którego dane są dostępne.
5.
Po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia, a przed końcem każdego roku Komisja decyduje zgodnie z procedurą określoną w art. 38 o wykreśleniu z załącznika I państw beneficjentów, które spełniają warunki określone w ust. 1 i o wpisaniu tych państw, które spełniają warunki określone w ust. 2.
6.
Pierwsza decyzja podjęta zgodnie z ust. 5 wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.
Następnie decyzje podjęte zgodnie z ust. 5 wchodzą w życie z dniem 1 stycznia następnego roku po tym, w którym zostały podjęte.
7.
Komisja powiadamia o decyzji podjętej zgodnie z ust. 5 państwo beneficjenta, którego ona dotyczy, i informuje je o dniu, w którym decyzja ta wchodzi w życie.
Artykuł 4
Produkty objęte rozwiązaniami określonymi w art. 1 ust. 2 lit. a), b), c) i e) są wymienione w załączniku IV.
Artykuł 5
1.
Preferencje taryfowe przewidziane w niniejszym rozporządzeniu stosuje się do przywozu towarów objętych traktowaniem, z którego korzystają państwa beneficjenci i z których pochodzą.
2. Reguły dotyczące definiowania pojęcia produktów pochodzących, dowodu pochodzenia i metod współpracy administracyjnej do celów rozwiązań określonych w art. 1 ust. 2 niniejszego rozporządzenia, są ustanowione w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2454/93.
3.
Kumulacja regionalna w rozumieniu rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 ma zastosowanie również w przypadku, gdy produkt używany w dalszej produkcji w państwie należącym do grupy regionalnej pochodzi z innego państwa należącego do tej grupy, które nie korzysta z traktowania w odniesieniu do produktu końcowego, pod warunkiem że oba państwa korzystają z kumulacji regionalnej dla tej grupy.
Artykuł 6
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) "cła Wspólnej Taryfy Celnej" oznaczają cła wyszczególnione w załączniku I część druga do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [8], z wyjątkiem ceł ustanowionych w ramach kontyngentów taryfowych;
b) "sektor" oznacza każdy z sektorów produktów wymienionych w załączniku III;
c) "Komitet" oznacza komitet określony w art. 37.
TYTUŁ II
PREFERENCJE TARYFOWE
Sekcja 1
Rozwiązania ogólne
Artykuł 7
1.
Cła Wspólnej Taryfy Celnej na produkty wymienione w załączniku IV jako produkty niewrażliwe są całkowicie zawieszone, z wyjątkiem ceł na składniki rolne.
2.
Cła ad valorem Wspólnej Taryfy Celnej na produkty wymienione w załączniku IV jako produkty wrażliwe są obniżane o 3,5 punktu procentowego.
Dla produktów wymienionych w działach 50—63 obniżka ta wynosi 20 %.
3.
W przypadku gdy preferencyjne stawki celne, obliczone zgodnie z art. 2 rozporządzenia (WE) nr 2820/98 dotyczącego ceł ad valorem Wspólnej Taryfy Celnej, stosowane od dnia 31 grudnia 2001 r., powodują obniżenie taryf celnych na produkty określone w ust. 2 niniejszego artykułu o więcej niż 3,5 punktu procentowego, takie preferencyjne stawki celne stosuje się tak długo, jak długo redukcja jest wyższa niż 3,5 punktu procentowego.
4.
Specyficzne cła Wspólnej Taryfy Celnej inne niż cła minimalne lub maksymalne na produkty wymienione w załączniku IV jako produkty wrażliwe są obniżane o 30 %.
Dla produktów objętych kodem CN 2207 obniżka wynosi 15 %.
5.
W przypadku gdy cła Wspólnej Taryfy Celnej na produkty wymienione w załączniku IV jako produkty wrażliwe obejmują cła ad valorem i cła specyficzne, cła specyficzne nie są obniżane.
6.
W przypadku gdy cła obniżone zgodnie z ust. 2 i 4 określają cło maksymalne, to cło maksymalne nie jest obniżane.
W przypadku gdy takie cła określają cło minimalne, takie cło minimalne nie ma zastosowania.
7.
Preferencje taryfowe określone w ust. 1—4 nie mają zastosowania do produktów z sektorów, które zgodnie z załącznikiem I kolumna C nie są objęte ogólnymi rozwiązaniami dotyczącymi zainteresowanego kraju pochodzenia.
8.
Preferencje taryfowe określone w ust. 1—4 nie mają zastosowania do produktów z sektorów, w odniesieniu do których preferencje taryfowe zostały zlikwidowane, dla zainteresowanego kraju pochodzenia, zgodnie z załącznikiem I kolumna D lub decyzją podjętą później zgodnie z art. 12.
Sekcja 2
Szczególne rozwiązania motywacyjne
Artykuł 8
1.
Z zastrzeżeniem przepisów tytułu III cła Wspólnej Taryfy Celnej na produkty określone w art. 7:
a) które należą do sektorów, które zgodnie z załącznikiem I są objęte, dla zainteresowanego kraju pochodzenia, szczególnymi rozwiązaniami motywacyjnymi dotyczącymi ochrony praw pracowniczych; lub
b) które zgodnie z załącznikiem IV są objęte szczególnymi rozwiązaniami motywacyjnymi dotyczącymi ochrony środowiska naturalnego i które pochodzą z państwa, które, zgodnie z załącznikiem I, korzysta z takiego traktowania,
są dalej obniżane zgodnie z niniejszym artykułem.
2. Cła Wspólnej Taryfy Celnej na produkty, do których stosują się preferencje taryfowe określone w art. 7 ust. 2 zdanie pierwsze, są dalej obniżane o kolejnych 5 punktów procentowych. Cła Wspólnej Taryfy Celnej na produkty, do których stosują się preferencje taryfowe określone w art. 7 ust. 3, są dalej obniżane w taki sposób, aby całkowita obniżka wyniosła 8,5 punktu procentowego. W przypadku gdy preferencyjne stawki celne, obliczone zgodnie z art. 2 rozporządzenia (WE) nr 2820/98 dotyczącego ceł ad valorem Wspólnej Taryfy Celnej, które weszło w życie z dniem 31 grudnia 2001 r., przewidują obniżkę ceł o więcej niż 8,5 punktu procentowego, takie preferencyjne stawki celne stosuje się tak długo, jak długo obniżka jest większa niż 8,5 punktu procentowego.
3. Cła Wspólnej Taryfy Celnej na produkty, do których stosują się preferencje taryfowe określone w art. 7 ust. 2 zdanie drugie lub te określone w art. 7 ust. 4, są dalej obniżane o tę samą kwotę.
4.
Cła Wspólnej Taryfy Celnej na produkty, które spełniają oba kryteria wymienione w ust. 1 lit. a) i b), są dalej obniżane zgodnie z ust. 2 i 3.
5.
Szczególne rozwiązania motywacyjne dotyczące ochrony praw pracowniczych nie obejmują sektorów, które zgodnie z załącznikiem I kolumna C nie są objęte ogólnym traktowaniem dla zainteresowanego kraju pochodzenia.
6. Dodatkowe preferencje taryfowe określone w ust. 2 i 3 nie mają zastosowania do produktów, do których nie stosują się preferencje taryfowe określone w art. 7 ust. 1-4 zgodnie z art. 7 ust. 8. W przypadku gdy takie produkty spełniają którekolwiek z kryteriów wymienionych w ust. 1 lit. a) i b), to preferencje taryfowe określone w art. 7 ust. 1-4 stosuje się bez względu na przepisy art. 7 ust. 8. Świadectwo pochodzenia formularz A lub deklaracja fakturowa dla takich produktów jest ważna tylko w odniesieniu do preferencji taryfowych określonych w art. 7.
Sekcja 3
Szczególne rozwiązania dotyczące krajów najsłabiej rozwiniętych
Artykuł 9
1.
Bez uszczerbku dla ust. 2-4 cła Wspólnej Taryfy Celnej na wszystkie produkty wymienione w działach 1-97, oprócz produktów wymienionych w dziale 93, pochodzące z kraju, który, zgodnie z załącznikiem I, korzysta ze szczególnego traktowania dotyczącego krajów najsłabiej rozwiniętych, zostają całkowicie zawieszone.
2.
Cła Wspólnej Taryfy Celnej na produkty objęte kodem CN 08030019 są obniżane corocznie o 20 %, począwszy od dnia 1 stycznia 2002 r.
Zostają one całkowicie zawieszone z dniem 1 stycznia 2006 r.
3.
Cła Wspólnej Taryfy Celnej na produkty pozycji taryfowej 1006 zostają obniżone o 20 % z dniem 1 września 2006 r., o 50 % z dniem 1 września 2007 r. i o 80 % z dniem 1 września 2008 r.
Zostają one całkowicie zawieszone z dniem 1 września 2009 r.
4.
Cła Wspólnej Taryfy Celnej na produkty pozycji taryfowej 1701 zostają obniżone o 20 % z dniem 1 lipca 2006 r., o 50 % z dniem 1 lipca 2007 r. i o 80 % z dniem 1 lipca 2008 r.
Zostają one całkowicie zawieszone z dniem 1 lipca 2009 r.
5.
Do czasu całkowitego zawieszenia ceł Wspólnej Taryfy Celnej zgodnie z ust. 3 i 4 na każdy rok gospodarczy otwarty zostaje kontyngent taryfowy na stawkę zerową odpowiednio na produkty pozycji taryfowej 1006 i podpozycji 17011110, pochodzące z państw korzystających z tego szczególnego traktowania.
Początkowe kontyngenty taryfowe na rok gospodarczy 2001/2002 wynoszą 2517 ton w ekwiwalencie ryżu łuskanego dla produktów z pozycji taryfowej 1006 oraz 74185 ton w ekwiwalencie cukru białego dla produktów z podpozycji 17011110.
Dla każdego z następujących lat gospodarczych kontyngenty są podnoszone o 15 % powyżej kontyngentów z poprzedniego roku gospodarczego.
6.
Komisja przyjmuje szczegółowe warunki otwierania i zarządzania kontyngentami określonymi w ust. 5, zgodnie z procedurą określoną w art. 38.
W otwieraniu i zarządzaniu tymi kontyngentami Komisja jest wspomagana przez komitety zarządzające odpowiednich wspólnych organizacji rynku.
Sekcja 4
Szczególne rozwiązania dla zwalczania produkcji i handlu narkotykami
Artykuł 10
1.
Cła ad valorem Wspólnej Taryfy Celnej na produkty, które zgodnie z załącznikiem IV są objęte szczególnym traktowaniem dla zwalczania produkcji i handlu narkotykami, określonym w tytule IV, a które pochodzą z państwa, które zgodnie z załącznikiem I kolumna I korzysta z tego traktowania, zostają całkowicie zawieszone.
Dla produktów objętych kodem CN 030613 cło zostaje obniżone do stawki 3,6 %.
2.
Specyficzne cła Wspólnej Taryfy Celnej na produkty określone w ust. 1 zostają całkowicie zawieszone, z wyjątkiem produktów, w odniesieniu do których cła Wspólnej Taryfy Celnej obejmują również cła ad valorem.
Dla produktów objętych kodami CN 17041091 i 17041099 specyficzne cła zostają ograniczone do 16 % wartości celnej.
Sekcja 5
Przepisy wspólne
Artykuł 11
Preferencje taryfowe na produkty, które poddane są środkom antydumpingowym lub wyrównawczym na mocy rozporządzeń (WE) nr 384/96 [9] lub (WE) nr 2026/97 [10], wprowadzone po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia i oparte na marginesie szkody, zostaną ograniczone do preferencji taryfowych odzwierciedlonych przez ceny przywozowe, na podstawie których ten margines szkody został obliczony.
Artykuł 12
1.
Preferencje taryfowe określone w art. 7 i 10 zostają zniesione w stosunku do produktów pochodzących z państw beneficjentów, z sektorów, które przez trzy kolejne lata spełniały którekolwiek z następujących kryteriów:
a) - wskaźnik rozwoju państwa określony w załączniku II jest wyższy niż – 2, oraz
- wspólnotowy przywóz z tego państwa wszystkich produktów danego sektora i objętych traktowaniem, z którego korzysta to państwo, przekracza 25 % wspólnotowego przywozu takich samych produktów ze wszystkich państw i terytoriów wymienionych w załączniku I;
b) - wskaźnik rozwoju państwa określony w załączniku II jest wyższy niż – 2, oraz
- wskaźnik specjalizacji danego sektora jest wyższy od progu odpowiadającego wskaźnikowi rozwoju państwa określonemu w załączniku II, oraz
- wspólnotowy przywóz z tego państwa wszystkich produktów danego sektora i objętych traktowaniem, z którego korzysta to państwo, przekracza 2 % wspólnotowego przywozu takich samych produktów ze wszystkich państw i terytoriów wymienionych w załączniku I.
2.
W przypadku gdy sektor, w stosunku do którego preferencje taryfowe zostały zniesione zgodnie z załącznikiem I kolumna D lub z decyzją podjętą później zgodnie z niniejszym artykułem, nie spełnia przez trzy kolejne lata żadnego z kryteriów określonych w ust. 1, preferencje taryfowe zostają przywrócone.
3.
Na podstawie najświeższych danych dostępnych w dniu 1 września każdego roku, Komisja ustala, które sektory spełniają warunki ustanowione w ust. 1 i 2.
4.
Komisja publikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich obwieszczenie, w którym wymienione są sektory spełniające kryteria wymienione w ust. 1 w poprzednim roku, dla którego dane są dostępne.
5.
Po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia, a przed końcem każdego roku, Komisja decyduje, zgodnie z procedurą określoną w art. 38, o zniesieniu preferencji taryfowych w stosunku do sektorów, które spełniają warunki określone w ust. 1 i o przywróceniu preferencji taryfowych dla sektorów, które spełniają warunki określone w ust. 2.
6.
Pierwsza decyzja podjęta zgodnie z ust. 5 wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.
Następnie decyzje podjęte zgodnie z ust. 5 wchodzą w życie z dniem 1 stycznia kolejnego roku, w którym zostały podjęte.
7.
Komisja powiadamia o decyzji podjętej zgodnie z ust. 5 zainteresowane państwo beneficjenta i informuje o dniu wejścia tej decyzji w życie.
Artykuł 13
1.
W przypadku gdy cło ad valorem obniżone zgodnie z przepisami niniejszego tytułu wynosi 1 % lub mniej, takie cło zostaje całkowicie zawieszone.
2.
W przypadku gdy stawka specyficznego cła obniżona zgodnie z przepisami niniejszego tytułu wynosi 2 EUR lub mniej na każdą pojedynczą kwotę euro, takie cło zostaje całkowicie zawieszone.
3.
Z zastrzeżeniem ust. 1 i 2 ostateczna preferencyjna stawka celna obliczona zgodnie z niniejszym rozporządzeniem zostaje zaokrąglona w dół do pierwszego miejsca dziesiętnego.
TYTUŁ III
SZCZEGÓLNE ROZWIĄZANIA MOTYWACYJNE
Sekcja 1
Szczególne rozwiązania motywacyjne dotyczące ochrony praw pracowniczych
Artykuł 14
1.
Preferencje taryfowe określone w art. 8 ust. 1 stosują się do produktów pochodzących z państw, które zgodnie z załącznikiem I korzystają ze szczególnego traktowania motywacyjnego dotyczącego ochrony praw pracowniczych lub którym później udzielono takiego traktowania na mocy decyzji podjętej zgodnie z art. 18 dla danego sektora, pod warunkiem że produktom towarzyszy deklaracja określona w art. 19.
2. Szczególne traktowanie motywacyjne dotyczące ochrony praw pracowniczych może zostać udzielone państwu, którego ustawodawstwo krajowe zawiera podstawowe normy określone w konwencjach MOP nr 29 i nr 105 dotyczących pracy przymusowej, nr 87 i nr 98 dotyczących wolności zrzeszania się i praw do negocjacji zbiorowych, nr 100 i nr 111 dotyczących niedyskryminowania w zakresie zatrudnienia i zawodu oraz nr 138 i nr 182 dotyczących pracy dzieci, i który skutecznie wprowadza to ustawodawstwo w życie.
Artykuł 15
1.
Szczególne traktowanie motywacyjne dotyczące ochrony praw pracowniczych zostaje udzielone, pod warunkiem że:
- zwraca się o nie państwo lub terytorium wymienione w załączniku I,
- po zbadaniu wniosku okaże się, że państwo to spełnia warunki ustanowione w art. 14 ust. 2,
- wnioskujące państwo zobowiązało się do monitorowania stosowania szczególnych rozwiązań motywacyjnych i do zapewnienia koniecznej współpracy administracyjnej,
- państwo wnioskujące wyraziło zgodę określoną w art. 17.
2.
Państwo wnioskujące przedkłada Komisji wniosek na piśmie i przedstawia wyczerpujące informacje dotyczące:
- ustawodawstwa krajowego określonego w art. 14 ust. 2, środków podjętych w celu wprowadzenia i monitorowania jego stosowania,
- wszelkich sektorów, w których ustawodawstwo to nie jest stosowane.
3.
Do wniosku dołącza się pełny tekst ustawodawstwa określonego w art. 14 ust. 2 oraz środków wykonawczych.
4.
W przypadku gdy ustawodawstwo określone w art. 14 ust. 2 nie jest stosowane w niektórych sektorach, państwo może wystąpić z wnioskiem o objęcie szczególnym traktowaniem tylko tych sektorów, w których to ustawodawstwo jest stosowane.
Artykuł 16
1.
W przypadku gdy Komisja otrzymuje wniosek, któremu towarzyszą informacje określone w art. 15 ust. 2, publikuje obwieszczenie w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Obwieszczenie stanowi, że wszelkie istotne informacje dotyczące tego wniosku mogą być przesyłane Komisji i określa czas, w jakim zainteresowane strony mogą wyrażać swoje opinie na piśmie.
2.
Komisja bada wniosek.
Może ona zwracać się do państwa składającego wniosek z wszelkimi pytaniami, które uzna za istotne, i może dokonywać weryfikacji otrzymanych informacji w państwie składającym wniosek lub u dowolnej osoby fizycznej lub prawnej.
3.
Komisja może dokonywać ocen w państwie składającym wniosek.
Przy wykonywaniu tego zadania Komisja może korzystać z pomocy Państw Członkowskich.
4.
Komisja informuje państwo składające wniosek o swojej ocenie.
W przypadku gdy państwo składające wniosek potrzebuje dodatkowego okresu czasu na wypełnienie warunków ustanowionych w art. 14 ust. 2, może zwrócić się do Komisji o odroczenie decyzji określonej w art. 18 ust. 1.
Komisja podejmuje decyzję w sprawie odroczenia decyzji zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 39.
5.
Badanie wniosku zostaje zakończone w terminie roku od daty publikacji obwieszczenia określonego w ust. 1.
Komisja może przedłużyć ten okres, informując uprzednio Komitet.
6.
Komisja przedkłada swoje ustalenia Komitetowi.
Artykuł 17
Podczas badania wniosku Komisja ustala w porozumieniu z państwem składającym wniosek
a) organy tego państwa, które będą odpowiedzialne za współpracę administracyjną,
b) organy tego państwa, które będą odpowiedzialne za wydanie deklaracji określonej w art. 19.
Artykuł 18
1.
Komisja podejmuje decyzję, zgodnie z procedurą określoną w art. 38, o udzieleniu państwu składającemu wniosek specjalnego traktowania motywacyjnego dotyczącego ochrony praw pracowniczych.
2. W przypadku gdy wniosek jest złożony zgodnie z art. 15 ust. 4 lub w przypadku gdy badanie określone w art. 16 wykazuje, że w niektórych sektorach ustawodawstwo określone w art. 14 ust. 2 nie jest stosowane, szczególne traktowanie może być udzielone tylko dla tych sektorów, w których jest ono stosowane.
3.
Komisja powiadamia państwo składające wniosek o decyzji podjętej zgodnie z ust. 1.
W przypadku gdy państwu udzielono szczególnego traktowania motywacyjnego, zostaje ono poinformowane o dniu wejścia tej decyzji w życie.
4.
W przypadku gdy państwu składającemu wniosek nie zostanie udzielone szczególne traktowanie motywacyjne lub w przypadku gdy niektóre sektory są wyłączone, Komisja na wniosek tego państwa wyjaśnia powody decyzji.
5.
Komisja prowadzi wszelkie działania dotyczące wniosku z państwem składającym wniosek w ścisłej koordynacji z Komitetem.
Artykuł 19
1. Preferencje taryfowe określone w art. 8 ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że danym produktom towarzyszy deklaracja wydana przez organy określone w art. 17 lit. b) poświadczająca, że produkty te zostały wytworzone w kraju pochodzenia w warunkach zgodnych z ustawodawstwem określonym w art. 14 ust. 2. Deklaracja taka jest potwierdzana stemplem organu wydającego, zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2454/93.
2. Deklaracja określona w ust. 1 obejmuje: "Konwencje MOP nr 29, nr 87, nr 98, nr 100, nr 105, nr 111, nr 138, nr 182 — tytuł III sekcja 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 2501/2001" oraz zostaje wpisana w polu 4 świadectwa pochodzenia formularza A lub na deklaracji fakturowej określonej w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2454/93.
Artykuł 20
1.
Przepisy rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 dotyczące dowodu pochodzenia i metod współpracy administracyjnej stosuje się mutatis mutandis do deklaracji określonej w art. 19 w stosunku do państw beneficjentów.
2.
Komisja, zgodnie z procedurą określoną w art. 39, może dokonać przeglądu niepełnego wykazu kryteriów określającego przypadki uzasadnionych wątpliwości, które mogą wystąpić w związku ze zgodnością ze szczególnymi rozwiązaniami motywacyjnymi [11].
Wszelkie zmiany w tych wykazach zostają opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
3. W przypadku gdy wysyłany jest drugi komunikat w celu późniejszej weryfikacji formularzy A świadectw pochodzenia i deklaracji fakturowych zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2454/93, dotyczącym preferencji taryfowych określonych w art. 8 ust. 1, organy celne we Wspólnocie powiadamiają Komisję, która niezwłocznie publikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich powiadomienie ogłaszające, że istnieje uzasadniona wątpliwość dotycząca niektórych produktów, producentów lub eksporterów, i je wymieniające.
4. W przypadku gdy zostało ustalone, zgodnie z procedurą ustanowioną w rozporządzeniu (EWG) nr 2454/93 do celów późniejszej weryfikacji formularzy A świadectw pochodzenia i deklaracji fakturowych, że preferencje taryfowe określone w art. 8 ust. 1 nie stosują się do produktów pochodzących od niektórych producentów lub eksporterów, organy celne Wspólnoty powiadamiają Komisję, która niezwłocznie publikuje powiadomienie w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Sekcja 2
Szczególne rozwiązania dotyczące ochrony środowiska naturalnego
Artykuł 21
1.
Preferencje taryfowe określone w art. 8 ust. 3 stosują się do produktów z lasów tropikalnych pochodzących z państwa, które zgodnie z załącznikiem I korzysta ze szczególnego traktowania motywacyjnego dotyczącego ochrony środowiska naturalnego lub któremu później przyznano takie traktowanie na mocy decyzji podjętej zgodnie z art. 23.
2.
Szczególne traktowanie dotyczące ochrony środowiska naturalnego może być udzielone państwu, które skutecznie wprowadza w życie ustawodawstwo krajowe zawierające istotę uznanych, potwierdzonych międzynarodowo norm i wytycznych dotyczących zrównoważonego gospodarowania lasami tropikalnymi.
Artykuł 22
1.
Szczególnego traktowania motywacyjnego określonego w art. 21 udziela się pod warunkiem że:
- z wnioskiem o takie traktowanie występuje państwo lub terytorium wymienione w załączniku I,
- badanie wniosku wykazuje, że państwo występujące z wnioskiem spełnia warunki ustanowione w art. 21 ust. 2,
- państwo występujące z wnioskiem zobowiązało się do utrzymania ustawodawstwa krajowego określonego w art. 21 ust. 2 do monitorowania stosowania szczególnych rozwiązań motywacyjnych i do zapewnienia koniecznej współpracy administracyjnej.
2.
Państwo występujące z wnioskiem składa swój wniosek Komisji na piśmie i przedstawia wyczerpujące informacje dotyczące:
- ustawodawstwa krajowego określonego w art. 21 ust. 2, środków podjętych w celu jego wprowadzenia w życie i monitorowania jego stosowania,
- systemu certyfikacji gospodarki leśnej, w przypadku gdy taki system jest używany w tym państwie.
3.
Pełny oficjalny tekst ustawodawstwa określonego w art. 21 ust. 2 oraz środków wykonawczych jest dołączany do wniosku.
4.
Wnioski złożone zgodnie ust. 2 Komisja rozpatruje zgodnie z przepisami art. 16.
Artykuł 23
1.
Komisja podejmuje decyzję, zgodnie z procedurą określoną w art. 38, czy udzielić państwu składającemu wniosek szczególnego traktowania motywacyjnego dotyczącego ochrony środowiska naturalnego.
2.
Komisja powiadamia państwo składające wniosek o decyzji podjętej zgodnie z ust. 1.
W przypadku gdy państwu udziela się szczególnego traktowania motywacyjnego, jest ono informowane o dniu wejścia takiej decyzji w życie.
3.
W przypadku gdy państwu składającemu wniosek nie udziela się szczególnego traktowania motywacyjnego, Komisja na wniosek państwa przedstawia powody swojej decyzji.
4.
Komisja prowadzi wszelkie działania dotyczące wniosku wraz z państwem składającym wniosek w ścisłej koordynacji z Komitetem.
Artykuł 24
Preferencje taryfowe określone w art. 8 ust. 3 stosuje się pod warunkiem, że danym produktom towarzyszy następująca deklaracja: "Klauzula dotycząca środowiska — tytuł III sekcja 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 2501/2001".
Deklaracja ta zostaje wpisana w polu 4 formularza A świadectwa pochodzenia lub deklaracji fakturowej określonej w rozporządzeniu (EWG) nr 2454/93.
TYTUŁ IV
SZCZEGÓLNE ROZWIĄZANIA DLA ZWALCZANIA PRODUKCJI I HANDLU NARKOTYKAMI
Artykuł 25
1.
Komisja monitoruje i ocenia efekty wprowadzenia szczególnych rozwiązań dla zwalczania produkcji i handlu narkotykami w stosunku do każdego państwa beneficjenta:
a) wykorzystanie preferencji taryfowych wprowadzonych na mocy tych rozwiązań;
b) wysiłki na rzecz zwalczania produkcji i handlu narkotykami.
2.
Komisja ocenia również, w stosunku do każdego państwa beneficjenta:
a) rozwój społeczny, w szczególności przestrzeganie i propagowanie norm ustanowionych w konwencjach MOP określonych w Deklaracji MOP dotyczącej podstawowych zasad i praw w pracy,
b) politykę ochrony środowiska, w szczególności zrównoważoną gospodarkę lasów tropikalnych.
3.
Ocena określona w ust. 1 lit. b) i ust. 2 lit. a) i b) uwzględnia ustalenia właściwych organizacji i agencji międzynarodowych.
Komisja informuje każde państwo beneficjenta o swojej ocenie i zaprasza do jej komentowania.
Ocena zostaje włączona do sprawozdania określonego w art. 37 ust. 3.
Pozostanie ona bez uszczerbku dla kontynuacji rozwiązań określonych w ust. 1 do 2004 r. oraz możliwości ich późniejszego przedłużenia.
4.
Przed końcem 2004 r. Komisja przeprowadza ogólną ocenę rozwiązań, określonych w ust. 1.
Komisja przedkłada rozwiązania Komitetowi i uwzględnia je przy ustanawianiu wytycznych dla planu ogólnych preferencji taryfowych na dekadę 2005-2014.
TYTUŁ V
PRZEPISY DOTYCZĄCE CZASOWEGO WYCOFANIA I ZABEZPIECZENIA
Artykuł 26
1.
Preferencyjne traktowanie przewidziane w niniejszym rozporządzeniu może zostać tymczasowo cofnięte w stosunku do wszystkich lub niektórych produktów pochodzących z państwa beneficjenta, z dowolnego z wymienionych poniżej powodów:
a) praktykowanie jakiejkolwiek formy niewolnictwa lub pracy przymusowej zgodnie z definicją zawartą w konwencjach genewskich z dnia 25 września 1926 r. i z dnia 7 września 1956 r. oraz konwencjach MOP nr 29 i nr 105;
b) poważne i systematyczne naruszanie wolności zrzeszania się, prawa do rokowań zbiorowych lub zasady niedyskryminacji w zakresie zatrudnienia i zawodu lub zatrudniania dzieci, zgodnie z definicjami zawartymi w odpowiednich konwencjach MOP;
c) wywóz towarów wykonanych przez więźniów;
d) braki w systemie kontroli celnej wywozu lub tranzytu narkotyków (nielegalnych substancji lub ich prekursorów) lub niedostosowanie się do międzynarodowych konwencji dotyczących prania brudnych pieniędzy;
e) nadużycie finansowe, nieregularności lub systematyczny brak zgodności lub niemożność zapewnienia zgodności z regułami pochodzenia produktów i ich dowodów oraz zapewnienia współpracy administracyjnej wymaganej do wprowadzenia w życie i kontroli przestrzegania rozwiązań określonych w art. 1 ust. 2;
f) nieuczciwe praktyki handlowe, w tym takie, które są zakazane lub które podlegają zaskarżeniu na mocy Porozumień Światowej Organizacji Handlu, pod warunkiem że takie orzeczenie zostało wcześniej wydane przez właściwy organ Światowej Organizacji Handlu;
g) naruszenie celów międzynarodowych konwencji takich jak NAFO, NEAFC, ICCAT i NASCO dotyczących ochrony i gospodarki zasobami połowowymi.
2.
Współpraca administracyjna określona w ust. 1 lit. e) wymaga między innymi, aby państwo beneficjent:
a) przekazywało Komisji i uaktualniało informacje konieczne do wprowadzenia w życie reguł pochodzenia i kontroli ich przestrzegania;
b) wspomagało Wspólnotę, dokonując, na żądanie organów celnych Państw Członkowskich, późniejszych weryfikacji dowodów pochodzenia i przekazywania ich wyników we właściwym czasie;
c) wspomagało Wspólnotę, zezwalając Komisji, w koordynacji i ścisłej współpracy z właściwymi organami Państw Członkowskich, na prowadzenie wspólnotowych działań administracyjnych i dochodzeniowych w tym państwie w celu weryfikacji autentyczności dokumentów lub dokładności informacji związanych z udzieleniem traktowania określonego w art. 1 ust. 2;
d) prowadziło lub organizowało odpowiednie dochodzenia dla identyfikacji i przeciwdziałania naruszeniu reguł pochodzenia;
e) podporządkowało się lub zapewniło zgodność z regułami pochodzenia w odniesieniu do kumulacji regionalnej, jeśli dane państwo z niej korzysta.
3.
Bez uszczerbku dla ust. 1 szczególne traktowanie motywacyjne określone w tytule III może zostać tymczasowo cofnięte w odniesieniu do wszystkich lub niektórych produktów objętych tym traktowaniem, pochodzących z państwa beneficjenta, z dowolnego z poniższych powodów:
a) jeśli ustawodawstwo krajowe nie zawiera już norm określonych w art. 14 ust. 2 lub art. 21 ust. 2 lub jeśli ustawodawstwo to nie jest skutecznie stosowane;
b) jeśli zobowiązanie określone w art. 15 ust. 1 lub art. 22 ust. 1 nie jest przestrzegane.
4. Bez uszczerbku dla art. 11 nie cofa się na mocy ust. 1 lit. f) preferencyjnego traktowania przewidzianego w niniejszym rozporządzeniu w odniesieniu do produktów, które są przedmiotem stosowania środków antydumpingowych lub wyrównawczych na mocy rozporządzeń (WE) nr 384/96 lub (WE) nr 2026/97, z powodów uzasadniających takie środki.
Artykuł 27
1.
W przypadku gdy Komisja lub Państwo Członkowskie otrzyma informację, która może uzasadniać czasowe cofnięcie i w przypadku gdy uważa, że istnieją podstawy do rozpoczęcia dochodzenia, informuje Komitet i żąda konsultacji, które odbywają się w terminie 15 dni.
2.
Po zakończeniu konsultacji Komisja może zdecydować o wszczęciu dochodzenia zgodnie z procedurą określoną w art. 39.
Artykuł 28
1.
W przypadku gdy Komisja podejmuje decyzję o wszczęciu dochodzenia, publikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich obwieszczenie ogłaszające wszczęcie dochodzenia oraz powiadamia zainteresowane państwo beneficjenta o tym fakcie.
Obwieszczenie zawiera streszczenie otrzymanych informacji oraz stwierdza, że wszelkie użyteczne informacje mogą być przesyłane Komisji.
Komisja określa termin, w którym zainteresowane strony mogą przekazywać na piśmie swoje opinie.
2.
Komisja zapewnia państwu beneficjentowi wszelkie możliwości współpracy w prowadzeniu dochodzenia.
3.
Komisja poszukuje wszelkich informacji, jakie uzna za niezbędne i może weryfikować informacje otrzymane od podmiotów gospodarczych i zainteresowanego państwa beneficjenta.
Dostępne oceny, komentarze, decyzje, zalecenia i wnioski różnych organów nadzorczych MOP, w tym w szczególności procedury art. 33, służą jako punkt wyjścia dochodzenia, czy czasowe cofnięcie jest uzasadnione z powodu określonego w art. 26 ust. 1 lit. b).
4.
Komisja może być wspomagana przez urzędników Państwa Członkowskiego, na którego terenie weryfikacja może być prowadzona, jeżeli to Państwo Członkowskie tego żąda.
5.
W przypadku gdy informacja, o którą zwraca się Komisja nie jest dostarczona w odpowiednim czasie lub dochodzenie jest znacząco utrudnione, ustalenia mogą być podjęte na podstawie dostępnych faktów.
6.
Dochodzenie powinno zostać zakończone w terminie roku.
Komisja może przedłużyć ten okres zgodnie z procedurą określoną w art. 39.
Artykuł 29
1.
W sprawozdaniu Komisja przedkłada Komitetowi swoje ustalenia.
2.
W przypadku gdy Komisja uznaje, że ustalenia nie uzasadniają czasowego cofnięcia traktowania, podejmuje decyzję o zakończeniu dochodzenia zgodnie z procedurą określoną w art. 39.
W takim przypadku Komisja publikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich obwieszczenie ogłaszające zakończenie dochodzenia i przedstawiające jego główne wnioski.
3.
W przypadku gdy Komisja uznaje, że ustalenia uzasadniają czasowe cofnięcie traktowania z powodu określonego w art. 26 ust. 1 lit. b), Komisja podejmuje decyzję, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 39, o monitorowaniu i ocenie sytuacji w zainteresowanym państwie beneficjencie przez okres sześciu miesięcy.
Komisja powiadamia zainteresowane państwo beneficjenta o tej decyzji i publikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich obwieszczenie ogłaszające, że Komisja zamierza przedłożyć Radzie wniosek dotyczący czasowego cofnięcia traktowania, chyba że przed upływem tego sześciomiesięcznego okresu zainteresowane państwo beneficjent zobowiąże się do podjęcia koniecznych środków w celu uzyskania w rozsądnym okresie czasu zgodności z zasadami określonymi w Deklaracji MOP dotyczącej podstawowych zasad i praw w pracy z 1998 r.
4.
W przypadku gdy Komisja uznaje czasowe cofnięcie traktowania za konieczne, przedkłada odpowiedni wniosek Radzie, która w terminie trzydziestu dni podejmuje decyzję kwalifikowaną większością.
5.
W przypadku gdy z upływem terminu określonego w ust. 3 Komisja stwierdza, że zainteresowane państwo beneficjent nie podjęło odpowiedniego zobowiązania i w przypadku gdy uzna czasowe wycofanie za konieczne, przedkłada odpowiedni wniosek Radzie, która w terminie trzydziestu dni podejmuje decyzję kwalifikowaną większością.
W przypadku gdy Rada podejmuje decyzję o czasowym wycofaniu, taka decyzja wchodzi w życie sześć miesięcy po jej podjęciu, chyba że przed upływem tego czasu zdecyduje, że powody ją uzasadniające już nie istnieją.
Artykuł 30
1.
Po poinformowaniu Komitetu Komisja może zawiesić preferencyjne traktowanie przewidziane w niniejszym rozporządzeniu w odniesieniu do wszystkich lub niektórych produktów pochodzących z państwa beneficjenta:
a) w przypadku gdy Komisja uzna, że wystarczające dowody uzasadniają czasowe wycofanie w oparciu o powody określone w art. 26 ust. 1 lit. e); lub
b) w przypadku gdy przywóz towarów na mocy tych rozwiązań w znacznym stopniu przekracza normalne poziomy produkcji i zdolność wywozową tego państwa.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji wszelkie istotne informacje, które mogą uzasadniać zawieszenie preferencji.
3.
W przypadku gdy Komisja uznaje, że istnieją wystarczające dowody na to, że warunki zawieszenia są spełnione, podejmuje właściwe środki tak szybko, jak to możliwe.
4.
Okres zawieszenia zostaje ograniczony do trzech miesięcy i może zostać raz odnowiony.
Komisja może przedłużyć ten okres zgodnie z procedurą określoną w art. 39.
Artykuł 31
1.
W przypadku gdy produkt pochodzący z państwa beneficjenta jest przywożony na warunkach, które powodują lub mogą powodować poważne trudności dla wspólnotowych producentów podobnych lub bezpośrednio konkurujących produktów, zwykłe cła Wspólnej Taryfy Celnej na ten produkt mogą zostać ponownie wprowadzone w dowolnym czasie na żądanie Państwa Członkowskiego lub z inicjatywy Komisji.
2.
W przypadku gdy Komisja podejmuje decyzję o wszczęciu dochodzenia, publikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich obwieszczenie ogłaszające rozpoczęcie dochodzenia.
Powiadomienie stwierdza, że wszelkie użyteczne informacje powinny być przesłane Komisji.
Podaje ono termin w okresie którego zainteresowane strony mogą przekazywać na piśmie swoje opinie.
3.
Przy badaniu, czy istnieją poważne trudności, Komisja bierze pod uwagę, między innymi następujące czynniki dotyczące wspólnotowych producentów, tam gdzie informacje są dostępne:
- udział w rynku,
- produkcję,
- zapasy,
- zdolność produkcyjną,
- bankructwa,
- rentowność,
- wykorzystanie zdolności produkcyjnej,
- zatrudnienie,
- przywóz,
- ceny.
4.
Komisja podejmuje decyzję w terminie trzydziestu dni roboczych po konsultacji z Komitetem.
5.
W przypadku gdy wyjątkowe okoliczności wymagające natychmiastowego działania powodują, że dochodzenie staje się niemożliwe, Komisja może, po przekazaniu informacji Komitetowi, podjąć wszelkie środki zapobiegawcze, jakie są bezwzględnie konieczne.
Artykuł 32
W przypadku gdy przywóz produktów wymienionych w załączniku I do Traktatu powoduje lub może powodować poważne zakłócenia na rynkach wspólnotowych lub w ich mechanizmach regulacyjnych, Komisja może zawiesić traktowanie preferencyjne w odniesieniu do danych produktów po poinformowaniu komitetu zarządzającego odpowiedniej wspólnej organizacji rynku.
Artykuł 33
1.
Komisja informuje zainteresowane państwo beneficjenta o każdej decyzji podjętej zgodnie z art. 30, 31 lub 32 zanim zacznie ona obowiązywać.
Komisja powiadamia również o takiej decyzji Radę i Państwa Członkowskie.
2.
Każde Państwo Członkowskie może skierować decyzję podjętą zgodnie z art. 30, 31 lub 32 do Rady w terminie dziesięciu dni.
Rada stanowiąc kwalifikowaną większością może w terminie trzydziestu dni podjąć inną decyzję.
Artykuł 34
Żadne przepisy niniejszego tytułu nie wpływają na stosowanie klauzuli ochronnej przyjętej jako część wspólnej polityki rolnej na mocy art. 37 Traktatu lub jako część wspólnej polityki handlowej na mocy art. 133 Traktatu ani żadnej innej klauzuli ochronnej.
TYTUŁ VI
PRZEPISY PROCEDURALNE
Artykuł 35
Komisja przyjmuje zmiany do załączników do niniejszego rozporządzenia wymagane przez zmiany w Nomenklaturze Scalonej lub przez zmiany w międzynarodowym statusie lub klasyfikacji państw lub terytoriów zgodnie z procedurą określoną w art. 39.
Artykuł 36
1.
W terminie sześciu tygodni od końca każdego kwartału Państwa Członkowskie przesyłają Urzędowi Statystycznemu Wspólnot Europejskich swoje dane statystyczne dotyczące produktów dopuszczonych do swobodnego obrotu w tym kwartale na mocy preferencji taryfowych przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu.
Dane te, przedstawione w odniesieniu do kodów Nomenklatury Scalonej i, gdzie ma to zastosowanie, kodów TARIC, wskazują, według państw pochodzenia, wartości, ilości i wszelkie dodatkowe jednostki wymagane zgodnie z definicjami ujętymi w rozporządzeniu (WE) nr 1172/95 [12] i rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1917/2000 [13].
2.
Zgodnie z art. 308 lit. d) rozporządzenia Komisji (EWG) 2454/93 Państwa Członkowskie przesyłają na żądanie Komisji szczegółowe dane dotyczące ilości produktów dopuszczonych do swobodnego obrotu na zasadzie preferencji taryfowych przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, w czasie poprzednich miesięcy.
3.
Komisja, w ścisłej współpracy z Państwami Członkowskimi, monitoruje przywóz towarów objętych kodem CN 08030019, pozycjami taryfowymi 0603, 1006, i 1701 i objętych kodami CN 16041411, 16041418, 16041490, 16041939 oraz 16042070 w celu ustalenia, czy spełnione są warunki określone w art. 30, 31 i 32.
Artykuł 37
1.
Komisja wspierana jest przez Komitet Ogólnych Preferencji składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, pod przewodnictwem przedstawiciela Komisji.
2.
Komitet może badać wszelkie sprawy odnoszące się do stosowania niniejszego rozporządzenia zgłaszane przez Komisję lub na żądanie Państwa Członkowskiego.
3.
Komitet bada skutki wspólnotowego planu ogólnych preferencji taryfowych na podstawie rocznego sprawozdania Komisji. Sprawozdanie to obejmuje wszystkie rozwiązania preferencyjne określone w art. 1 ust. 2.
4.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 38
1.
W przypadku odniesienia do niniejszego artykułu stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE.
2.
Okres wskazany w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na 3 miesiące.
Artykuł 39
W przypadku odniesienia do niniejszego artykułu stosuje się art. 3 i 7 decyzji 1999/468/WE.
TYTUŁ VII
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 40
1.
Wnioski dotyczące tytułu III niniejszego rozporządzenia sporządzone na mocy przepisów wcześniejszych rozporządzeń w sprawie wspólnotowego planu ogólnych preferencji taryfowych, co do których nie została podjęta decyzja przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia, uznaje się za odnoszące się do odpowiednich przepisów niniejszego rozporządzenia.
2. Rozporządzenie Rady (WE) nr 552/97 z dnia 24 marca 1997 r. tymczasowo cofające dostęp do ogólnych preferencji taryfowych Związkowi Myanmar [14], które odwołuje się do rozporządzeń Rady (WE) nr 3281/94 [15] i (WE) nr 1256/96 [16], uważa się za odwołujące się do odpowiednich przepisów niniejszego rozporządzenia.
3.
Niniejsze rozporządzenie zastępuje rozporządzenie Rady (WE) nr 416/2001, zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 2820/98 wprowadzające wieloletnie plany ogólnych preferencji taryfowych na okres od dnia 1 lipca 1999 r. do dnia 31 grudnia 2001 r. w celu poszerzenia bezcłowego dostępu, bez żadnych ograniczeń ilościowych, do produktów pochodzących z krajów najsłabiej rozwiniętych.
Artykuł 41
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.
2.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do dnia 31 grudnia 2004 r.
Data ta nie ma zastosowania do szczególnych rozwiązań dotyczących krajów najsłabiej rozwiniętych ani, w zakresie w jakim są stosowane w związku z tymi rozwiązaniami, do pozostałych przepisów niniejszego rozporządzenia.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 2511/2001
z dnia 20 grudnia 2001 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 32/2000 w celu rozszerzenia wspólnotowych kontyngentów taryfowych na jutę i wyroby z włókna kokosowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 32/2000 z dnia 17 grudnia 1999 r. otwierające i ustalające zarządzanie wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi przyjętymi w ramach GATT oraz niektórymi innymi wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi i ustanawiające szczegółowe zasady dostosowywania kontyngentów i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1808/95 [1], w szczególności jego art. 9 ust. 1 lit. b) tiret drugie,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z ofertą przedstawioną w ramach Konferencji ONZ ds. Handlu i Rozwoju (Unctad) i z jej systemem ogólnych preferencji (GSP) w 1971 r. Wspólnota wprowadziła preferencje taryfowe dla juty i wyrobów z włókna kokosowego pochodzących z niektórych krajów rozwijających się.
Preferencje te przyjęły formę stopniowego obniżania ceł Wspólnej Taryfy Celnej i od 1978 r. do dnia 31 grudnia 1994 r. całkowitego zawieszenia tych ceł.
(2) Od wejścia w życie nowego systemu GSP dnia 1 stycznia 1995 r.
Wspólnota otworzyła obok GATT autonomiczne wspólnotowe bezcłowe kontyngenty taryfowe dla określonych ilości wyrobów z juty i włókna kokosowego, obowiązujące do dnia 31 grudnia 2001 r., rozporządzeniem Rady (WE) nr 764/96 [2], zmienionym rozporządzeniami (WE) nr 1401/98 [3] i (WE) nr 32/2000.
System GSP zostanie przedłużony do dnia 31 grudnia 2004 r. rozporządzeniem Rady, ustalenia dotyczące juty i włókna kokosowego należy także przedłużyć do dnia 31 grudnia 2004 r.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zdanie dotyczące numerów seryjnych 09.0107, 09.0109 i 09.0111 w piątej kolumnie ("okres ważności kontyngentu") załącznika III do rozporządzenia (WE) nr 32/2000, "od 1.1.2000 do 31.12.2000 i od 1.1.2001 do 31.12.2001" zastępuje się zdaniem "od 1.1.2002 do 31.12.2002, od 1.1.2003 do 31.12.2003 i od 1.1.2004 do 31.12.2004".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 2528/2001
z dnia 17 grudnia 2001 r.
w sprawie podpisania Protokołu ustanawiającego wielkości dopuszczalne połowów i udział finansowy przewidziany w Umowie o współpracy w sektorze rybołówstwa morskiego między Wspólnotą Europejską i Islamską Republiką Mauretanii na okres od dnia 1 sierpnia 2001 r. do dnia 31 lipca 2006 r.
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37 w związku z art. 300 ust. 2 i art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z umową o współpracy w sektorze rybołówstwa morskiego, zawartą między Wspólnotą Europejską i Islamską Republiką Mauretanii [2], obie strony przeprowadziły negocjacje w celu określenia poprawek lub uzupełnień, które należy wprowadzić do tej umowy.
(2) W wyniku tych negocjacji dnia 31 lipca 2001 r. parafowano nowy Protokół, ustanawiający wielkości dopuszczalne połowów oraz udział finansowy przewidziany w powyższej umowie na okres od dnia 1 sierpnia 2001 r. do dnia 31 lipca 2006 r.
(3) W interesie Wspólnoty leży przyjęcie niniejszego Protokołu.
(4) Należy określić metodę przydzielania wielkości dopuszczalnych połowów poszczególnym Państwom Członkowskim,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Protokół ustalający wielkości dopuszczalne połowów i udział finansowy przewidziane w umowie o współpracy w sektorze rybołówstwa morskiego między Wspólnotą Europejską i Islamską Republiką Mauretanii na okres od dnia 1 sierpnia 2001 r. do dnia 31 lipca 2006 r. zostaje niniejszym przyjęty w imieniu Wspólnoty.
Tekst Protokołu znajduje się w Załączniku do niniejszego rozporządzenia [3].
Artykuł 2
Wielkości dopuszczalne połowów wymienione w Protokole są przyznane Państwom Członkowskim w sposób następujący:
Kategoria połowowa _BAR_ Państwo Członkowskie _BAR_ Wyporność rejestrowa brutto (GRT) _BAR_ Liczba statków, jakiej można użyć _BAR_
Skorupiaki z wyłączeniem homarów _BAR_ Hiszpania _BAR_ 4364 _BAR_ _BAR_
Włochy _BAR_ 1091 _BAR_ _BAR_
Portugalia _BAR_ 545 _BAR_ _BAR_
Morszczuk senegalski (Merluccius senegalensis) _BAR_ Hiszpania _BAR_ 8500 _BAR_ _BAR_
Gatunki denne inne niż morszczuk senegalski _BAR_ Hiszpania _BAR_ 1300 _BAR_ _BAR_
Sprzęt połowowy inny niż trał _BAR_ Portugalia _BAR_ 2000 _BAR_ _BAR_
Gatunki denne – trał _BAR_ Hiszpania _BAR_ 4000 _BAR_ _BAR_
Głowonogi _BAR_ Hiszpania _BAR_ _BAR_ 50 _BAR_
Italy _BAR_ _BAR_ 5 _BAR_
Homary _BAR_ Portugalia _BAR_ 200 _BAR_ _BAR_
Tuńczykowce _BAR_ Hiszpania _BAR_ _BAR_ 18 _BAR_
Francja _BAR_ _BAR_ 18 _BAR_
Statki przystosowane do połowu tuńczyka na wędkę _BAR_ Hiszpania _BAR_ _BAR_ 20 _BAR_
Statki przystosowane do połowów powierzchniowych _BAR_ Portugalia _BAR_ _BAR_ 3 _BAR_
Francja _BAR_ _BAR_ 8 _BAR_
Gatunki pelagiczne _BAR_ _BAR_ _BAR_ 15 _BAR_
Jeśli wnioski o licencje, złożone przez powyższe Państwa Członkowskie, nie wyczerpią wszystkich wielkości dopuszczalnych połowów ustalonych w Protokole, komisja może rozważyć wnioski o licencje złożone przez inne Państwo Członkowskie.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie, których statki łowią zgodnie z postanowieniami Protokołu, powiadomią Komisję o ilości każdego gatunku odłowionego w strefie połowowej Mauretanii zgodnie z uzgodnieniami wyszczególnionymi w rozporządzeniu Komisji nr 500/2001/WE z dnia 14 marca 2001 r. dotyczącego ustanowienia szczegółowych zasad stosowania rozporządzenia Rady nr 2847/93/EWG w sprawie monitorowania połowów prowadzonych przez statki rybackie Wspólnoty na wodach państw trzecich i na otwartym morzu [4].
Artykuł 4
Niniejszym upoważnia się Przewodniczącego Rady do wyznaczenia osób upoważnionych do podpisania Protokołu w celu uczynienia go wiążącym dla Wspólnoty.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2529/2001
z dnia 19 grudnia 2001 r.
w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa baraniego i koziego
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 36 i 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przepisy dotyczące wspólnej organizacji rynku mięsa baraniego i koziego ustanowiono w wielu rozporządzeniach. Dla jasności rozporządzenia te należy uchylić i zastąpić nowym rozporządzeniem. Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2644/80 z dnia 14 października 1980 r. ustanawiające ogólne zasady interwencji w sektorze mięsa baraniego i koziego [4], (EWG) nr 3901/89 z dnia 12 grudnia 1989 r. określające utuczone jagnięta jako tusze ciężkie [5], (EWG) nr 1323/90 z dnia 14 maja 1990 r. ustanawiające specjalną pomoc w odniesieniu do chowu owiec i kóz na niektórych mniej uprzywilejowanych obszarach rolnych Wspólnoty [6], (EWG) nr 3493/90 z dnia 27 listopada 1990 r. ustanawiające ogólne zasady przyznawania premii producentom mięsa baraniego i koziego [7], (EWG) nr 338/91 z dnia 5 lutego 1991 r. ustanawiające wspólnotową normę jakości świeżych lub schłodzonych tusz owczych [8] i rozporządzenie Rady (WE) nr 2467/98 z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa baraniego i koziego [9], zostają zastąpione nowymi ustaleniami przewidzianymi w niniejszym rozporządzeniu i w związku z tym tracą moc.
(2) Zależnie od produktu wspólna organizacja rynków rolnych może przybierać różne formy.
(3) Aby osiągnąć cele określone w art. 33 Traktatu, w szczególności stabilizację rynku i odpowiedni poziom życia ludności wiejskiej, konieczne jest zapewnienie niektórych ustaleń ułatwiających dostosowanie podaży do wymagań rynkowych.
Należy zapewnić środki dotyczące rynku wewnętrznego obejmujące w szczególności premie dla producentów mięsa baraniego i koziego oraz system prywatnego składowania.
(4) Kwota premii, która ma być przyznana producentom, musi uwzględniać różne specjalizacje systemów produkcji we Wspólnocie.
Premia za kozy reproduktorki powinna być przyznawana producentom na określonych obszarach, na których hodowla kóz jest głównie nastawiona na produkcję mięsa koziego, a techniki hodowli kóz i owiec są w istocie podobne.
(5) Ponadto należy zabezpieczyć wypłatę premii dodatkowej producentom na obszarach, na których hodowla owiec i kóz stanowi działalność tradycyjną lub ma znaczny udział w gospodarce wiejskiej.
Przyznanie premii dodatkowej należy ograniczyć do producentów, których gospodarstwa w co najmniej 50 % są wykorzystywane rolniczo na obszarach mniej uprzywilejowanych, jak określono w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 27 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), zmieniającym i uchylającym niektóre rozporządzenia [10].
(6) Do celów administracyjnych wskazane jest, by najwcześniejszy termin wypłaty premii zbiegał się w czasie z początkiem roku budżetowego.
W celu uzyskania pożądanego wpływu na gospodarkę premie muszą być przyznawane w określonych terminach.
(7) Konieczne jest zapewnienie możliwości zmiany kwot premii w świetle rozwoju produkcji, produktywności i rynków.
(8) Aby uniknąć wspierania produkcji i wzrostu wydatków, właściwe jest utrzymanie dla producentów pułapów indywidualnych.
Całkowita liczba praw do premii każdego Państwa Członkowskiego powinna być ustalana na podstawie poziomów już ustanowionych.
(9) Z praw do premii nie należy wykluczać obecnych i nowych producentów, których pułapy indywidualne z różnych powodów nie odpowiadają zmienionym warunkom ich stad.
Dlatego należy przewidzieć, by rezerwy krajowe były wykorzystywane w taki sposób, w jaki są składowane i zarządzane zgodnie z kryteriami wspólnotowymi.
Z tego samego względu przeniesienie praw do premii bez przekazania gospodarstwa powinno podlegać przepisom, na mocy których część przeniesionych praw zostaje wycofana bez płatności wyrównawczej i zostaje przydzielona do rezerwy krajowej.
(10) Aby zezwolić producentom na zmniejszenie produkcji na czas ograniczony, należy umożliwić Państwom Członkowskim uwzględnienie możliwości czasowego przeniesienia praw do premii.
(11) Należy utworzyć powiązanie pomiędzy strefami lub rejonami wrażliwymi a hodowlą owiec i kóz, tak by zapewnić utrzymanie takiej produkcji, szczególnie na obszarach, na których taka hodowla jest istotna dla gospodarki lokalnej.
(12) W różnych rejonach produkcyjnych Wspólnoty warunki hodowli owiec i kóz oraz dochody producentów są znacznie zróżnicowane.
Dlatego właściwe jest zapewnienie elastycznych ram wspólnotowych płatności dodatkowych dla Państw Członkowskich, ustalanych i wypłacanych w granicach ustalonych całkowitych kwot i zgodnie z niektórymi wspólnymi kryteriami, tak by właściwie reagować na strukturalne i naturalne różnice oraz zróżnicowane potrzeby tego sektora.
Całkowite kwoty należy przydzielić Państwom Członkowskim na podstawie ich udziału w wypłaconych premiach.
Wspólne kryteria mają na celu, między innymi, zapobiec skutkom dyskryminacyjnym powodowanym przez płatności dodatkowe oraz w pełni uwzględnić odnośne wielostronne zobowiązania Wspólnoty.
W szczególności istotne jest, by Państwa Członkowskie były zobowiązane działać wyłącznie w oparciu o obiektywne kryteria, bacznie i w pełni zważały na pojęcie równego traktowania i unikały zakłóceń rynku i konkurencji.
(13) Środki interwencyjne przybierają formę pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania, która najmniej wpływa na normalny obrót produktów.
Celem zapewnienia właściwego stosowania takiej pomocy Komisja powinna być w pełni informowana o rozwoju cen na wspólnym rynku mięsa baraniego i koziego.
(14) Zgodnie z zasadą ogólną przyjmuje się, że w każdym przypadku, gdy niektóre kryteria związane z ceną rynkową są spełnione, decyzję o przyznaniu pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania należy podjąć w kontekście procedury przetargowej.
Jednakże pomoc w odniesieniu do prywatnego składowania można by uczynić skuteczniejszą, gdyby z góry ustalono kwotę takiej pomocy, w przypadku gdy konieczne okazuje się pilne odwołanie się do prywatnego składowania w świetle szczególnie trudnej sytuacji rynkowej na jednym lub na kilku obszarach notowań.
Dlatego konieczne jest upoważnienie Komisji do wcześniejszego ustalenia wysokości takiej pomocy, w przypadku gdy taka sytuacja rynkowa zaistnieje, nawet jeśli nie zostały spełnione przedmiotowe kryteria ceny rynkowej.
(15) Stabilizacji rynku wspólnotowego powinny służyć ustalenia handlowe w połączeniu z ustaleniami dotyczącymi cen, premii i ustaleniami interwencyjnymi, zawierające system należności celnych przywozowych.
(16) Właściwe organy powinny być w stanie nieustannie śledzić rozwój handlu, by oceniać rozwój sytuacji rynkowej i, stosownie do przypadku, ewentualne zastosowanie środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu.
W tym celu należy wydawać pozwolenia na przywóz i, stosownie do przypadku, odpowiadających im pozwoleń na wywóz, dających gwarancję wywiązania się z transakcji, w odniesieniu do których wnioskuje się o takie pozwolenia.
(17) Aby zapobiec lub przeciwdziałać niekorzystnym skutkom na rynku we Wspólnocie wynikającym z przywozu niektórych produktów rolnych, przywóz jednego lub więcej takich produktów musi podlegać, jeżeli spełnione są niektóre warunki, dodatkowym należnościom przywozowym.
(18) Stosowne jest, na określonych warunkach, upoważnienie Komisji do ustanawiania i zarządzania kontyngentami taryfowymi, wynikającymi z umów międzynarodowych zawartych zgodnie z postanowieniami Traktatu lub z innych aktów prawnych Rady.
(19) W uzupełnieniu opisanego powyżej systemu należy przewidzieć w stopniu niezbędnym do jego właściwego funkcjonowania całkowity lub częściowy zakaz stosowania zasad uszlachetniania czynnego lub biernego, w przypadku gdy wymaga tego sytuacja na rynku.
(20) Dzięki systemowi ceł nie jest konieczne stosowanie pozostałych środków ochronnych na granicach zewnętrznych Wspólnoty.
Jednakże w wyjątkowych okolicznościach mechanizm wspólnych cen i ceł może okazać się nieodpowiedni.
W takich przypadkach, aby uniknąć pozostawienia rynku Wspólnoty bez ochrony przed wynikającymi zakłóceniami w następstwie zniesienia barier przywozowych, Wspólnota powinna być zdolna do bezzwłocznego podjęcia wszelkich niezbędnych środków.
Takie środki muszą być zgodne ze zobowiązaniami Wspólnoty, włącznie ze zobowiązaniami międzynarodowymi.
(21) Może istnieć konieczność podjęcia środków, gdy istotny wzrost lub spadek cen zakłóca rynek Wspólnoty lub powoduje ryzyko wystąpienia zakłóceń.
(22) Ograniczenia swobodnego przepływu wynikające z zastosowania środków mających na celu zapobieżenie rozprzestrzenianiu się chorób zwierząt mogą powodować trudności na rynku jednego lub więcej Państw Członkowskich.
Aby zaradzić takim sytuacjom, może być konieczne wprowadzenie nadzwyczajnych środków wspierania rynku.
(23) Przyznanie niektórych rodzajów pomocy mogłoby zagrozić właściwemu funkcjonowaniu jednolitego rynku opartego na wspólnych cenach.
Dlatego do mięsa baraniego i koziego należy stosować postanowienia Traktatu regulujące pomoc państwa.
(24) Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia należy przyjąć zgodnie z decyzją Rady nr 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [11].
(25) Wydatki poniesione przez Państwa Członkowskie w trakcie wypełniania zobowiązań wynikających z niniejszego rozporządzenia wchodzą w zakres rozporządzenia Rady (WE) nr 1258/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [12].
(26) Istnieją obawy wpływu hodowli owiec i kóz na środowisko naturalne w niektórych regionach Wspólnoty.
Komisja powinna sporządzić sprawozdanie w tej sprawie w oparciu o nabyte doświadczenie, wraz z dołączonymi do niego propozycjami, w razie potrzeby.
(27) Zmiana ustaleń wynikających z rozporządzenia (WE) nr 2467/98 na ustalenia przewidziane w niniejszym rozporządzeniu może spowodować trudności, które nie są przewidziane w niniejszym rozporządzeniu.
W celu pokonania takich trudności, należy umożliwić Komisji przyjęcie rozwiązań przejściowych.
Komisja powinna być również upoważniona do rozwiązywania specyficznych problemów praktycznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wspólna organizacja rynku mięsa baraniego i koziego składa się z systemu rynku wewnętrznego i systemu handlu oraz obejmuje następujące produkty:
_BAR_ Kod CN _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_
a) _BAR_ 01041030 _BAR_ Jagnięta (do jednego roku życia) _BAR_
01041080 _BAR_ Owce żywe inne niż zwierzęta hodowlane czystej krwi i jagnięta _BAR_
01042090 _BAR_ Kozy żywe inne niż zwierzęta hodowlane czystej krwi _BAR_
0204 _BAR_ Mięso baranie lub kozie: świeże, chłodzone lub mrożone _BAR_
02109921 _BAR_ Mięso baranie lub kozie: z kością, solone, w solance, suszone lub wędzone _BAR_
02109929 _BAR_ Mięso baranie lub kozie: bez kości, solone, w solance, suszone lub wędzone _BAR_
b) _BAR_ 01041010 _BAR_ Owce żywe – zwierzęta hodowlane czystej krwi _BAR_
01042010 _BAR_ Kozy żywe – zwierzęta hodowlane czystej krwi _BAR_
02068099 _BAR_ Jadalne podroby baranie i kozie: świeże lub chłodzone, inne niż przeznaczone do produkcji wyrobów farmaceutycznych _BAR_
02069099 _BAR_ Jadalne podroby baranie i kozie: zamrożone, inne niż te przeznaczone do produkcji wyrobów farmaceutycznych _BAR_
02109960 _BAR_ Jadalne podroby baranie i kozie: solone, w solance, suszone lub wędzone _BAR_
ex15020090 _BAR_ Tłuszcze owcze i kozie, inne niż tłuszcze z pozycji 1503 _BAR_
c) _BAR_ 16029072 _BAR_ Pozostałe przetworzone lub konserwowane mięso lub podroby baranie lub kozie, niegotowane; mieszanki gotowanego i niegotowanego mięsa lub podrobów _BAR_
16029074 _BAR_
d) _BAR_ 16029076 _BAR_ Pozostałe przetworzone lub konserwowane mięso lub podroby baranie lub kozie, inne niż niegotowane albo mieszanki _BAR_
16029078 _BAR_
TYTUŁ I RYNEK WEWNĘTRZNY
Artykuł 2
W celu wsparcia działań podejmowanych przez organizacje handlowe i wspólne organizacje handlowe w celu ułatwienia dostosowania dostaw do wymagań rynku mogą być podjęte następujące środki wspólnotowe w odniesieniu do produktów wyszczególnionych w art. 1:
a) środki mające na celu poprawę hodowli owiec i kóz;
b) środki mające na celu wsparcie lepszej organizacji produkcji, przetwarzania i obrotu;
c) środki mające na celu poprawę jakości;
d) środki umożliwiające ustalanie prognoz krótkoterminowych i długoterminowych na podstawie zastosowanych środków produkcji;
e) środki ułatwiające odnotowywanie tendencji w zakresie cen rynkowych.
Ogólne zasady dotyczące tych środków przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 37 ust. 2 Traktatu.
ROZDZIAŁ I PŁATNOŚCI BEZPOŚREDNIE
Artykuł 3
Do celów niniejszego tytułu stosuje się następujące definicje:
a) "producent" oznacza indywidualnego rolnika, niezależnie, czy jest to osoba fizyczna czy prawna lub grupa osób fizycznych lub prawnych, bez względu na status prawny nadany przez prawo krajowe takim grupom lub ich członkom, którego gospodarstwo znajduje się na terytorium Wspólnoty i który zajmuje się hodowlą owiec lub kóz;
b) "gospodarstwo" oznacza wszystkie jednostki produkcji zarządzane przez producenta i znajdujące się na terytorium pojedynczego Państwa Członkowskiego;
c) "maciorka" oznacza owcę, która co najmniej raz miała jagnięta lub ma co najmniej 1 rok;
d) "koza reproduktorka" oznacza kozę, która co najmniej raz miała koźlęta lub ma co najmniej 1 rok.
Sekcja 1 Premia za owce maciorki i kozy reproduktorki
Artykuł 4
1.
Producent hodujący w swoim gospodarstwie rolnym maciorki może kwalifikować się, na wniosek, do przyznania premii z tytułu utrzymywania tych owiec (premia za owce maciorki).
2.
Producent hodujący kozy w swoim gospodarstwie może kwalifikować się, na wniosek, do przyznania premii z tytułu utrzymywania tych kóz (premia za kozy reproduktorki).
Premię tę przyznaje się producentom na określonych obszarach, na których produkcja spełnia następujące dwa kryteria:
1) hodowla kóz jest zasadniczo nastawiona na produkcję mięsa koziego;
2) techniki hodowlane kóz i owiec są w istocie podobne.
Wykaz takich obszarów ustanawia się zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 2.
3.
Premia za owce maciorki oraz premia za kozy reproduktorki przyznawane są w postaci rocznych wypłat za każde kwalifikujące się zwierzę, na rok kalendarzowy i na producenta w granicach indywidualnych pułapów.
Minimalną liczbę zwierząt uprawniającą do składania wniosku o premię ustala dane Państwo Członkowskie.
Takie minimum nie jest mniejsze niż 10 lub nie większe niż 50.
4.
Kwota premii za owcę maciorkę wynosi 21 EUR.
Jednakże dla producentów sprzedających mleko owcze lub produkty na bazie mleka owczego taka premia za owcę maciorkę wynosi 16,8 EUR.
5.
Kwota premii za kozę reproduktorkę wynosi 16,8 EUR.
6.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 2.
Sekcja 2 Premia dodatkowa
Artykuł 5
1.
Premię dodatkową wypłaca się na rzecz producentów na obszarach, na których hodowla owiec i kóz stanowi działalność tradycyjną lub ma znaczny udział w gospodarce wiejskiej.
Obszary takie są określane przez Państwa Członkowskie.
W każdym wypadku premia dodatkowa zostaje przyznana producentowi, którego gospodarstwo w co najmniej 50 % jest wykorzystywane rolniczo, znajduje się na obszarach mniej uprzywilejowanych określonych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1257/1999.
2.
Premia dodatkowa zostaje przyznana producentowi prowadzącemu sezonowy wypas bydła, pod warunkiem że:
a) przynajmniej 90 % zwierząt, w odniesieniu do których składane są wnioski o przyznanie premii, wypasanych jest przez co najmniej 90 kolejnych dni na kwalifikującym się obszarze, ustanowionym zgodnie z ust. 1, oraz
b) siedziba takiego gospodarstwa rolnego znajduje się na wyraźnie określonym obszarze geograficznym, dla którego dane Państwo Członkowskie ustaliło, że przemieszczanie się zwierząt jest tradycyjną praktyką hodowli owiec i/lub kóz oraz że sezonowy wypas tych zwierząt jest koniecznością z powodu braku dostatecznej ilości paszy w okresie sezonowego wypasu bydła.
3.
Kwotę premii dodatkowej ustala się na 7 EUR za owcę maciorkę i kozę reproduktorkę.
Premię dodatkową przyznaje się na tych samych warunkach jak te ustanowione w przypadku przyznania premii za owce maciorki i kozy reproduktorki.
4.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 2.
Sekcja 3 Przepisy wspólne
Artykuł 6
1.
Premie wypłacane są na rzecz producentów będących beneficjentami na podstawie liczby owiec i/lub kóz utrzymywanych w ich gospodarstwach przez minimalny okres, który ma zostać ustalony zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 2.
Wypłat dokonuje się jak najszybciej po przeprowadzeniu inspekcji przewidzianych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3508/92 z dnia 27 listopada 1992 r. ustalającym zintegrowany system zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy [13], ale nie wcześniej niż dnia 16 października roku kalendarzowego, w odniesieniu do którego składano wniosek, i nie później niż dnia 31 marca następnego roku kalendarzowego.
2.
Gdy tylko zacznie obowiązywać rozporządzenie ustanawiające nowe zasady identyfikacji i rejestracji owiec i kóz kwalifikujące je do premii, zwierzę należy zidentyfikować i zarejestrować zgodnie z tymi zasadami.
Artykuł 7
Kwoty premii mogą się zmieniać w świetle rozwoju produkcji, produktywności i rynków, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 37 ust. 2 Traktatu.
Sekcja 4 Limity indywidualne
Artykuł 8
1.
Z dniem 1 stycznia 2002 r. przypadający na producenta indywidualny pułap, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, równa się liczbie praw do premii, jakie posiadał on dnia 31 grudnia 2001 r. zgodnie z odnośnymi regułami wspólnotowymi.
2.
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne do zapewnienia, by z dniem 1 stycznia 2002 r. suma praw do premii na ich terytorium nie przekroczyła pułapów krajowych określonych w załączniku I oraz aby mogły być utrzymane rezerwy krajowe określone w art. 10.
3.
W przypadku gdy środki podjęte zgodnie z ust. 2 wymagają obniżenia posiadanych przez producentów pułapów indywidualnych, obniżkę tę przeprowadza się bez wypłaty wyrównawczej i decyduje się o niej w oparciu o obiektywne kryteria.
Kryteria te obejmują:
a) stopę wykorzystania przez producentów ich pułapów indywidualnych w okresie trzech lat referencyjnych poprzedzających 2001 r.;
b) szczególne warunki naturalne lub nałożenie kar skutkujących niewypłaceniem lub wypłaceniem obniżonej premii za przynajmniej jeden rok referencyjny;
c) dodatkowe, wyjątkowe okoliczności powodujące, że dokonane wypłaty za co najmniej jeden rok referencyjny nie odpowiadają rzeczywistej sytuacji, ustalonej w latach poprzednich.
4.
Uchyla się prawa do premii, wycofane zgodnie ze środkami podjętymi zgodnie z ust. 2.
5.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 2.
Artykuł 9
1.
W przypadku gdy producent sprzedaje lub w inny sposób przekazuje swoje gospodarstwo, może on także przenieść wszystkie swoje prawa do premii na osobę przejmującą jego gospodarstwo.
2.
Producent może również przenieść, w całości lub w części, swoje prawa na innych producentów bez przekazywania swojego gospodarstwa.
W przypadku przekazania praw bez przekazania gospodarstwa część przekazanych praw do premii, nieprzekraczająca 15 %, zostanie odstąpiona bez rekompensaty na rzecz rezerwy krajowej danego Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się gospodarstwo, z przeznaczeniem do redystrybucji wolnej od opłat.
Państwa Członkowskie mogą nabyć prawa do premii od producentów, którzy dobrowolnie zgodzili się na odstąpienie swoich praw w części lub w całości.
W takim wypadku płatności za nabycie takich praw mogą być takim producentom uiszczane albo z budżetów państwowych, albo w sposób przewidziany w art. 11 ust. 2 tiret piąte.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 i w odpowiednio uzasadnionych przypadkach Państwa Członkowskie mogą postanowić, że w przypadku sprzedaży lub innego przekazania gospodarstwa, przeniesienia praw dokonuje się za pośrednictwem rezerwy krajowej.
3.
Państwa Członkowskie mogą zastosować środki niezbędne do uniknięcia wyprowadzenia praw do premii ze stref lub regionów wrażliwych, w których hodowla owiec jest szczególnie istotna dla lokalnej gospodarki.
4.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić przed datą, którą ustalą, na czasowe przeniesienie części praw do premii, które nie są przeznaczone do wykorzystania przez posiadającego je producenta.
5.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 2.
Te szczegółowe zasady mogą w szczególności dotyczyć:
a) przepisów umożliwiających Państwom Członkowskim rozwiązywanie specyficznych problemów związanych z przekazaniem praw do premii przez producentów niebędących właścicielami obszarów, na których znajdują się ich gospodarstwa, oraz
b) szczególnych zasad odnoszących się do minimalnej liczby, która może stanowić przedmiot częściowego przekazania.
Artykuł 10
1.
Każde Państwo Członkowskie zachowuje krajową rezerwę praw do premii.
2.
Jakiekolwiek prawa do premii wycofane na podstawie art. 9 ust. 2 lub innych przepisów wspólnotowych dodaje się do rezerwy krajowej.
3.
Państwa Członkowskie mogą przydzielać producentom prawa do premii w granicach limitów swoich rezerw krajowych.
W trakcie takiego przydziału państwa te dają pierwszeństwo zwłaszcza nowym, młodym rolnikom lub innym priorytetowym producentom.
4.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu, w szczególności zasady dotyczące wycofania i ponowne przydzielenie niewykorzystanych praw do premii, są ustanawiane zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 2.
ROZDZIAŁ II PŁATNOŚCI DODATKOWE
Artykuł 11
1.
Corocznie Państwa Członkowskie dokonują płatności dodatkowych na łączne całkowite kwoty wymienione w załączniku II.
Państwa Członkowskie mogą decydować o uzupełnieniu przedstawionych w załączniku II całkowitych kwot obniżając kwoty płatności, określone w art. 4.
Taka obniżka kwot, którą można zastosować na podstawie regionalnej, nie może przekraczać 1 EUR.
Płatności dokonuje się corocznie w oparciu o obiektywne kryteria, z uwzględnieniem w szczególności odpowiednich struktur i warunków produkcji, i w taki sposób, by zapewnić równe traktowanie producentów oraz uniknąć zakłóceń rynku i konkurencji.
Płatności realizowane są w terminie przewidzianym w art. 6.
Ponadto, takie płatności nie mogą mieć związku z fluktuacjami cen rynkowych.
Przyznawane są one na podstawie regionalnej.
2.
Płatności mogą obejmować w szczególności, co następuje:
- dopłaty dla producentów zatrudnionych w określonych rodzajach produkcji, odnoszące się w szczególności do jakości, które są ważne dla lokalnej gospodarki lub ochrony środowiska naturalnego;
- zwiększenie premii ustanowionej w art. 4.
Dodatkowe kwoty mogą być uzależnione od zastosowania wymagań dotyczących obsady zwierząt, które mają być ustalone przez dane Państwo Członkowskie zgodnie z warunkami lokalnymi;
- wsparcie dla restrukturyzacji gospodarstw producentów lub rozwoju organizacji producentów;
- płatności obszarowe dla producentów, które mają być przyznane za hektar uprawy paszowej, dostępnej w danym roku kalendarzowym dla producenta i w odniesieniu do której w tym samym roku kalendarzowym nie wystąpiono o płatności w ramach systemu wspierania producentów niektórych roślin uprawnych, w ramach systemu wsparcia dla producentów suszu paszowego oraz w ramach wspólnotowego systemu pomocy dla innych stałych upraw lub upraw ogrodniczych;
- dopłaty dla producentów, którzy dobrowolnie zrzekli się swoich praw na podstawie art. 9 ust. 2;
- wsparcie dla poprawy i racjonalizacji przetwarzania mięsa baraniego i koziego i obrotu nim.
3.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 2.
ROZDZIAŁ III PRYWATNE SKŁADOWANIE
Artykuł 12
1.
Komisja może zdecydować o przyznaniu pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania, gdy w jednym lub kilku obszarach notowań istnieje szczególnie trudna sytuacja rynkowa.
Obszar notowań oznacza:
a) Wielką Brytanię;
b) Irlandię Północną;
c) każde inne, rozpatrywane osobno, Państwo Członkowskie.
Taka pomoc jest wprowadzana w ramach procedury przetargowej.
Jednakże można zdecydować o przyznaniu takiej pomocy w ramach procedury ustalania z góry, w przypadku gdy konieczne okazuje się pilne odwołanie się do prywatnego składowania.
2.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się i o przyznaniu pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania decyduje się zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 2.
TYTUŁ II HANDEL Z PAŃSTWAMI TRZECIMI
Artykuł 13
1.
Przywóz do Wspólnoty lub wywóz ze Wspólnoty któregokolwiek z produktów wymienionych w art. 1 jest objęty wymogiem przedstawienia pozwolenia na przywóz lub wywóz.
Pozwolenia na przywóz i wywóz są ważne w całej Wspólnocie.
Pozwolenia wydają Państwa Członkowskie każdemu wnioskodawcy bez względu na położenie jego siedziby we Wspólnocie oraz bez uszczerbku dla środków podejmowanych w związku ze stosowaniem przepisów art. 16.
Takie pozwolenia wydawane są po złożeniu zabezpieczenia gwarantującego, że produkty zostaną przywiezione lub wywiezione w okresie ważności pozwolenia; z wyjątkiem wystąpienia przypadków siły wyższej, zabezpieczenie zostaje utracone całkowicie lub częściowo, jeśli w danym okresie przywóz lub wywóz nie jest realizowany lub jeśli jest realizowany tylko częściowo.
2.
Wykaz produktów objętych pozwoleniami na wywóz, okres ważności pozwoleń i pozostałe szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu ustala się zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 2.
Artykuł 14
Do produktów wymienionych w art. 1 stosuje się stawki celne Wspólnej Taryfy Celnej.
Artykuł 15
1.
W celu zapobieżenia lub przeciwdziałania szkodliwemu oddziaływaniu na rynek na terenie Wspólnoty, które może wyniknąć z przywozu niektórych produktów wymienionych w art. 1, przywóz jednego lub kilku takich produktów po stawce celnej ustanowionej we Wspólnej Taryfie Celnej podlega obowiązkowi opłaty dodatkowej należności przywozowej, jeżeli spełnione są warunki, które ma ustalić Komisja zgodnie z art. 4, chyba że przywóz nie stwarza ryzyko zakłóceń na rynku Wspólnoty, lub skutki byłyby nieproporcjonalne do zamierzonego celu.
2.
Przywóz po cenie poniżej poziomu zgłoszonego przez Wspólnotę do Światowej Organizacji Handlu ("cena spustowa") może podlegać dodatkowej należności przywozowej.
W przypadku gdy w dowolnym roku, w którym powstają skutki niepożądane określone w ust. 1 lub istnieje prawdopodobieństwo ich powstania, wielkość przywozu przekracza poziom oparty na możliwościach dostępu do rynku definiujących przywóz jako procent odnośnej konsumpcji krajowej w okresie poprzednich trzech lat ("wielkość spustowa"), można nałożyć dodatkowe należności przywozowe.
3.
Ceny importowe, które będą uwzględniane przy nakładaniu dodatkowych należności przywozowych zgodnie z ust. 2 akapit pierwszy, są ustalane na podstawie cen importowych cif przesyłki, której to dotyczy.
Ceny importowe cif są w tym celu porównywane z cenami reprezentatywnymi produktu na rynku światowym lub wspólnotowym rynku importowym.
4.
Komisja przyjmuje szczegółowe zasady stosowania przepisów niniejszego artykułu zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 2.
Zasady te przede wszystkim określają produkty, na które można nałożyć dodatkowe opłaty przywozowe.
Artykuł 16
1.
Kontyngenty taryfowe na produkty wymienione w art. 1, wynikające z umów zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu lub z jakichkolwiek innych postanowień Rady, ustanawia i zarządza się zgodnie ze szczegółowymi zasadami przyjętymi na podstawie procedury ustanowionej w art. 25 ust. 2.
2.
Kontyngenty są zarządzane poprzez stosowanie jednej z poniżej wymienionych metod lub ich kombinacji:
a) metoda oparta na chronologicznej kolejności składania wniosków (zasada: "pierwszy zgłoszony, pierwszy obsłużony");;
b) metoda rozdysponowania proporcjonalnie do ilości podanych we wnioskach w chwili ich składania (z wykorzystaniem metody "równoczesnego analizowania wniosków");
c) metoda oparta na uwzględnianiu tradycyjnej struktury handlu (metoda "przywozów tradycyjnych lub nowych").
Można przyjąć inne odpowiednie metody.
Nie mogą one wprowadzać dyskryminacji między danymi podmiotami.
3.
Stosownie do przypadku, przyjęte metody zarządzania kontyngentami przykładają należytą wagę do wymagań podaży na rynku Wspólnoty i do konieczności ochrony równowagi tego rynku.
4.
Szczegółowe zasady określone w ust. 1:
a) ustalają kontyngenty roczne, jeśli to konieczne, odpowiednio rozłożone w skali roku;
b) określają stosowaną metodę zarządzania;
c) obejmują, stosownie do przypadku, gwarancje obejmujące charakter, pochodzenie i źródło pozyskania produktu oraz, jeżeli jest to właściwe, utrzymywania tradycyjnej struktury handlu;
d) przewidują uznanie dokumentu używanego do weryfikacji gwarancji określonych w lit. c); oraz
e) ustanawiają warunki wydawania pozwolenia na przywóz oraz terminu ich ważności.
Artykuł 17
1.
W zakresie niezbędnym do prawidłowego funkcjonowania wspólnej organizacji rynku produktów określonych w art. 1 niniejszego rozporządzenia Rada, na wniosek Komisji, stanowiąc zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 37 ust. 2 Traktatu, może w szczególnych przypadkach zakazać w całości lub w części stosowania zasad uszlachetniania czynnego w odniesieniu do produktów wymienionych we wspomnianym art. 1.
2.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 1, jeżeli nagle zaistnieje sytuacja określona w ust. 1 i rynek wspólnotowy zostanie zakłócony lub narażony na zakłócenie przez zasady uszlachetniania czynnego i biernego, Komisja na żądanie Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy podejmuje decyzję o zastosowaniu niezbędnych środków; Rada i Państwa Członkowskie zostają powiadomione o tych środkach, które obowiązują przez nie więcej niż sześć miesięcy i są stosowane natychmiast.
Jeżeli Komisja otrzyma wniosek Państwa Członkowskiego, podejmuje wyżej wymienioną decyzję w ciągu tygodnia od wpłynięcia wniosku.
3.
Środki przyjęte przez Komisję mogą być przedstawione Radzie przez Państwo Członkowskie w ciągu tygodnia od dnia, w którym Państwo Członkowskie zostało o nich powiadomione.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może potwierdzić, zmienić lub uchylić decyzję Komisji.
Jeżeli w ciągu trzech miesięcy Rada nie podejmie żadnego działania, decyzję Komisji uważa się za uchyloną.
Artykuł 18
1.
Ogólne zasady dotyczące interpretacji Nomenklatury Scalonej, jak również szczegółowe zasady jej stosowania stosuje się w odniesieniu do klasyfikacji taryfowej produktów określonych w art. 1.
Nomenklaturę taryfową wynikającą ze stosowania niniejszego rozporządzenia włącza się do Wspólnej Taryfy Celnej.
2.
Chyba że niniejsze rozporządzenie lub przepisy przyjęte na jego mocy stanowią inaczej, w handlu z państwami trzecimi zabronione jest:
a) nakładanie jakiejkolwiek opłaty o skutku równoważnym do opłaty celnej;
b) stosowania jakichkolwiek ograniczeń ilościowych lub środków o skutku równoważnym.
Artykuł 19
1.
Jeżeli, z powodu zwiększenia przywozu lub wywozu, wspólnotowy rynek jednego lub więcej produktów wymienionych w art. 1 zostaje dotknięty lub jest zagrożony poważnymi zakłóceniami mogącymi zagrozić realizacji celów określonych w art. 33 Traktatu, w handlu z krajami trzecimi można zastosować odpowiednie środki do czasu ustąpienia takiego zakłócenia lub groźby zakłócenia.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, przyjmuje ogólne zasady stosowania niniejszego ustępu i definiuje przypadki i ograniczenia, w ramach których Państwa Członkowskie mogą zastosować środki ochronne.
2.
W razie zaistnienia sytuacji określonej w ust. 1, Komisja, na wniosek Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy, podejmuje decyzję o zastosowaniu niezbędnych środków.
Powiadamia ona Państwa Członkowskie o wymienionych środkach, które stosuje się niezwłocznie.
W przypadku gdy Komisja otrzymuje wniosek od Państwa Członkowskiego, podejmuje stosowną decyzję w ciągu trzech dni roboczych od otrzymania tego wniosku.
3.
Każde z Państw Członkowskich może przedłożyć Radzie środek, o którym zadecydowała Komisja w terminie trzech dni roboczych następujących po dniu zawiadomienia ich o tej decyzji.
Rada zbiera się bezzwłocznie.
Może ona, stanowiąc większością kwalifikowaną, zmienić lub uchylić środek, o którym mowa.
4.
Niniejszy artykuł stosuje się z uwzględnieniem zobowiązań Wspólnoty, z jej zobowiązaniami międzynarodowymi włącznie.
TYTUŁ III PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 20
Państwa Członkowskie rejestrują ceny owiec i ich mięsa w oparciu o zasady, które mają być ustanowione przez Komisję zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 2.
Artykuł 21
1.
W przypadku gdy na rynku Wspólnoty odnotowany jest znaczny wzrost cen i taka sytuacja prawdopodobnie będzie się utrzymywać, zakłócając rynek lub stwarzając zagrożenie zakłócenia rynku, mogą zostać podjęte niezbędne środki zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 2.
2.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu zostają przyjęte przez Komisję zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 2.
Artykuł 22
W celu uwzględnienia ograniczeń swobodnego przepływu, które mogą powstać wskutek zastosowania środków mających na celu zapobieżenie rozprzestrzenianiu się chorób zwierząt, można podjąć nadzwyczajne środki na podstawie procedury przewidzianej w art. 25 ust. 2 w celu wsparcia jakiegokolwiek rynku obciążonego takimi ograniczeniami, ale środki te stosuje się w takim zakresie i na taki okres, które są niezbędne dla wspierania takiego rynku.
Artykuł 23
Z zastrzeżeniem odmiennych przepisów niniejszego rozporządzenia art. 87, 88 i 89 Traktatu stosuje się do produkcji i handlu produktami określonymi w art. 1 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 24
Państwa Członkowskie i Komisja przekazują sobie wzajemnie informacje niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia.
Zasady przekazywania i rozpowszechniania takich informacji przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 2.
Artykuł 25
1.
Komisja wspierana jest przez Komitet Zarządzający ds. Owiec i Kóz, składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, na którego czele stoi przedstawiciel Komisji.
2.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Ustala się okres przewidziany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE na jeden miesiąc.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 26
Środki, zarówno niezbędne, jak i odpowiednio uzasadnione w rozwiązywaniu, w razie nagłej konieczności, problemów praktycznych i szczególnych, przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 2.
Środki te mogą stanowić odstępstwo od przepisów niektórych części niniejszego rozporządzenia, ale tylko w takim stopniu i na taki okres, które są bezwzględnie konieczne.
Artykuł 27
Rozporządzenie (WE) nr 1258/1999 i przepisy przyjęte do jego wykonania stosuje się również do wydatków ponoszonych przez Państwa Członkowskie na wykonanie zobowiązań wynikających z niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 28
Nie później niż do dnia 31 grudnia 2005 r. Komisja składa sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie w sprawie skutków, jakie hodowla owiec i kóz wywarła na środowisku naturalnym w niektórych regionach Wspólnoty, jak również w sprawie wpływu systemu premii oraz w sprawie funkcjonowania systemu płatności dodatkowych, z uwzględnieniem skutków poprawy identyfikacji i rejestracji owiec oraz kóz.
W stosownym przypadku, do sprawozdania dołącza się propozycje.
W szczególności sprawozdanie uwzględnia sprawozdania Państw Członkowskich z wprowadzania w życie środków przewidzianych na mocy art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1259/1999.
Artykuł 29
Rozporządzenia (EWG) nr 2644/80, (EWG) nr 3901/89, (EWG) nr 1323/90, (EWG) nr 3493/90, (EWG) nr 338/91 i (WE) nr 2467/98 tracą moc.
Odniesienia do uchylonych rozporządzeń są interpretowane jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia oraz należy je odczytywać zgodnie z tabelą korelacji zamieszczoną w załączniku III.
Artykuł 30
Środki wymagane do ułatwienia przejścia od ustaleń przewidzianych w rozporządzeniach określonych w art. 29 do ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu, przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 2.
Artykuł 31
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
2.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2002 r.
3. W odniesieniu do roku gospodarczego 2001 nadal mają zastosowanie rozporządzenia: (EWG) nr 2644/80, (EWG) nr 3901/89, (EWG) nr 1323/90, (EWG) nr 3493/90, (EWG) nr 338/91 i (WE) nr 2467/98.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2535/2001
z dnia 14 grudnia 2001 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 odnośnie do ustaleń dotyczących przywozu mleka i przetworów mlecznych i otwarcia kontyngentów taryfowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1670/2000 [2], w szczególności jego art. 26 ust. 3 i art. 29 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1374/98 z dnia 29 czerwca 1998 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania ustaleń dotyczących przywozu i otwarcia kontyngentów taryfowych na mleko i przetwory mleczne [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 594/2001 [4], zostało kilkakrotnie zmienione w znacznym stopniu. Ponieważ przewiduje się wprowadzenie dalszych zmian, niniejsze rozporządzenie powinno w celu uczynienia go bardziej przejrzystym i skuteczniejszym zostać ponownie sformułowane w celu włączenia również przepisów rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2967/79 z dnia 18 grudnia 1979 r. ustanawiającego warunki, zgodnie z którymi mają być produkowane niektóre sery, korzystające z przywozu na zasadach preferencyjnych [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1599/95 [6], rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2508/97 z dnia 15 grudnia 1997 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania wobec mleka i przetworów mlecznych projektów przewidzianych w Układach Europejskich zawartych między Wspólnotą i Republiką Węgier, Rzeczpospolitą Polską, Republiką Czeską, Republiką Słowacji, Bułgarią, Rumunią i Słowenią oraz w porozumieniach o wolnym handlu między Wspólnotą a państwami bałtyckimi [7], ostatnio zmienionymi rozporządzeniem (WE) nr 2856/2000 [8] i rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2414/98 z dnia 9 listopada 1998 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania uzgodnień stosowanych w przywozie przetworów mlecznych pochodzących z państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (kraje AKP) i uchylającym rozporządzenie (EWG) nr 1150/90 [9].
(2) Artykuły 26 i 29 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 stanowią, że Komisja ma zagwarantować, aby wydano pozwolenia na przywóz wszystkim wnioskodawcom bez względu na to, gdzie we Wspólnocie prowadzą działalność gospodarczą, oraz, aby przestrzegano zasad o niedyskryminacji między importerami, biorąc pod uwagę wszystkie stosowne przepisy.
(3) W celu zwrócenia uwagi na niektóre szczególne cechy dotyczące przywozu przetworów mlecznych należy przyjąć dodatkowe przepisy oraz, tam gdzie wystąpi taka konieczność, odstępstwa od rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 z dnia 9 czerwca 2000 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz oraz świadectw o wcześniejszym wyznaczeniu refundacji dla produktów rolnych [10], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2299/2001 [11].
(4) Istnieje potrzeba wprowadzenia przepisów szczególnych dotyczących przywozu do Wspólnoty przetworów mlecznych po obniżonej stawce celnej w ramach ulg celnych przewidzianych w dokumentach:
a) koncesje wymienione w wykazie CXL sporządzonym w wyniku wielostronnych negocjacji handlowych podczas Rundy Urugwajskiej oraz negocjacji przeprowadzonych na mocy art. XXIV.6 GATT po przystąpieniu do Wspólnoty Europejskiej Austrii, Finlandii i Szwecji (zwanym dalej "wykazem CXL");
b) Porozumienie taryfowe ze Szwajcarią dotyczące niektórych serów wymienionych w pozycji ex0404 Wspólnej Taryfy Celnej, zawarte w imieniu Wspólnoty decyzją Rady 69/352/EWG [12], ostatnio zmienione Umową w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą, z jednej strony i Konfederacją Szwajcarii z drugiej strony dotyczącą niektórych produktów rolnych, zatwierdzoną decyzją Rady 95/582/WE [13] (zwane dalej "Porozumieniem ze Szwajcarią");
c) Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Królestwem Norwegii dotyczące niektórych produktów rolnych, zatwierdzone decyzją 95/582/WE (zwane dalej "Porozumieniem z Norwegią");
d) decyzja nr 1/98 Rady Stowarzyszenia WE–Turcja z dnia 25 lutego 1998 r. w sprawie systemu wymiany towarowej produktów rolnych [14];
e) rozporządzenie Rady (WE) nr 1706/98 z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie uzgodnień dla produktów rolnych oraz towarów uzyskanych dzięki przetworzeniu produktów rolnych pochodzących z państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (państw AKP) i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 715/90 [15];
f) Porozumienie w sprawie handlu, rozwoju i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi z jednej strony a Republiką Południowej Afryki z drugiej strony, tymczasowo stosowane na mocy Umowy w formie wymiany listów zawartej między Wspólnotą Europejską a RPA i zatwierdzone decyzją Rady 1999/753/WE [16] (zwane dalej "Porozumieniem z RPA");
g) rozporządzenia Rady (WE) nr 1349/2000 [17], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2677/2000 [18], (WE) nr 1727/2000 [19], (WE) nr 2290/2000 [20], (WE) nr 2341/2000 [21], (WE) nr 2433/2000 [22], (WE) nr 2434/2000 [23], (WE) nr 2435/2000 [24], (WE) nr 2475/2000 [25], (WE) nr 2766/2000 [26] oraz (WE) nr 2851/2000 [27] ustanawiające niektóre koncesje w formie kontyngentów taryfowych Wspólnoty na niektóre produkty rolne i przewidujące dostosowanie, jako środek autonomiczny i przejściowy, niektórych koncesji rolnych przewidzianych w Układzie Europejskim odpowiednio z Estonią, Węgrami, Bułgarią, Łotwą, Republiką Czeską, Republiką Słowacji, Rumunią, Słowenią, Litwą i Rzeczpospolitą Polską;
h) Układ ustanawiający stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Cypru podpisany dnia 19 grudnia 1972 r., zawarty w imieniu Wspólnoty rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1246/73 [28], w szczególności Protokół ustanawiający warunki i procedury wprowadzania w życie drugiego etapu Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Cypru podpisany dnia 19 grudnia 1987 r. i zawarty decyzją Rady 87/607/EWG [29] (zwany dalej "Układem z Cyprem").
(5) Wykaz CXL przewiduje niektóre kontyngenty taryfowe w ramach uzgodnień dotyczących bieżącego i minimalnego dostępu.
Należy przyznać niniejsze kontyngenty oraz ustanowić przepisy nimi rządzące.
(6) W celu zagwarantowania właściwego i sprawiedliwego zarządzania kontyngentami taryfowymi dla państw o niewyszczególnionym pochodzeniu wymienionych w wykazie CXL oraz kontyngentami taryfowymi dla przywozu po obniżonej stawce celnej z krajów Europy Środkowo-Wschodniej, kraje AKP, Turcji oraz Republiki Południowej Afryki wnioski o wydanie pozwolenia powinny podlegać złożeniu większego zabezpieczenia niż to, które jest wymagane w przypadku zwykłego przywozu towarów, oraz należy ustanowić przepisy dotyczące składania wniosków.
Kontyngenty powinny zostać rozłożone w skali roku oraz należy ustanowić procedurę dotyczącą przyznawania pozwoleń oraz określania ich terminu ważności.
(7) W celu zagwarantowania, że wnioski o wydanie pozwolenia na przywóz są oryginalne, zapobiegania spekulacji oraz zapewnienia maksymalnego wykorzystania przyznanych kontyngentów należy ograniczyć wnioski indywidualne do 10 % danych kontyngentów, wnioskodawcom nie powinno dłużej przysługiwać prawo odrzucania pozwoleń, w przypadkach gdy wskaźnik przydziału wynosi poniżej 0,8, kontyngenty należy przyznawać tylko importerom, którzy przywieźli lub wywieźli produkty objęte niniejszymi kontyngentami, należy ustanowić kryteria ograniczające zdolności do ubiegania się o pozwolenia, żądając, aby wszyscy wnioskodawcy dostarczyli dokumenty poświadczające ich status oraz regularną działalność handlową, a każdemu importerowi powinno być wolno złożyć tylko jeden wniosek o pozwolenie przypadający na kontyngent.
W celu ułatwienia wyboru władzom państwowym i przyjmowania wnioskodawców spełniających kryteria należy wprowadzić procedurę zatwierdzającą wnioskodawców spełniających kryteria oraz sporządzić wykaz zatwierdzonych wnioskodawców ważny na okres jednego roku.
W celu zapewnienia, że ograniczenia dotyczące liczby składanych wniosków są skuteczne, należy wprowadzić karę, stosowaną wówczas, gdy nie przestrzega się niniejszych ograniczeń.
(8) Produkty podlegające operacjom obejmującym uszlachetnianie czynne i bierne nie są ani przywożone, a w rezultacie uwolnione do swobodnego obrotu, ani wywożone, a zatem nigdy nie brano ich pod uwagę w celu ustanowienia zdolności wnioskodawców, o której mowa w uzgodnieniach podlegających rozporządzeniu (WE) nr 1374/98.
W celu nadania niniejszym operacjom przejrzystego charakteru należy wyszczególnić, że nie można ich brać pod uwagę podczas obliczania odnośnych ilości, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu.
(9) Do celów zarządzania kontyngentami taryfowymi przyznanymi państwom ustalonymi w wykazie CXL oraz kontyngentami na mocy Porozumienia z Norwegią, w szczególności kontroli, czy produkty przywożone odpowiadająkryteriom opisu danego towaruoraz kontyngentu taryfowego,należy wykorzystaćuzgodnienia, w których ramach pozwolenia na przywóz są wydawane w zaleconej formie przy okazywaniu świadectwa IMA 1 (uzgodnienia dotyczące kontrolowania wewnętrznego), za co odpowiedzialnością obarcza się kraj wysyłający.
Niniejsze uzgodnienia, w których ramach kraj wysyłający wydaje zapewnienie, że wywożone produkty zgadzają się ze swoim opisem, znacznie upraszczają procedurę przywozową.
Są również wykorzystywane przez państwa trzecie do kontrolowania zgodności z kontyngentami taryfowymi.
(10) W celu ochrony interesów finansowych Wspólnoty należy dokonać przeglądu deklaracji w ramach uzgodnień świadectwa IMA 1 na poziomie Wspólnoty poprzez losowe pobieranie próbek partii towaru oraz wykorzystywanie uznanych na skalę międzynarodową testów i metod statystycznych.
(11) Istnieje potrzeba wprowadzenia dodatkowych szczegółowych zasad wdrażania systemu świadectwa IMA 1, w szczególności dotyczących wypełniania, wydania, unieważnienia, zmiany i wymiany świadectw przez organ wydający, okresu ważności świadectw oraz warunków ich wykorzystywania z odpowiednim pozwoleniem na przywóz.
Należy również sporządzić przepisy dotyczące zamknięcia roku, związane z normalnym czasem przewozowym, w celu uwolnienia do swobodnego obrotu produktów objętych świadectwem IMA 1 oraz planowanych do przywozu w następnym roku.
W celu zagwarantowania zgodności z kontyngentem powinno się kontrolować zgłoszenia przywozowe oraz należy przeprowadzać kontrolę urzędową na zamknięcie roku.
(12) Należy przeprowadzać identyfikację masła przywożonego z Nowej Zelandii w ramach obecnie dostępnego kontyngentu w celu zagwarantowania, że nie jest płacona pełna refundacja wywozowa oraz niektóre kwoty pomocy.
W tym celu należy sporządzić definicje wraz z instrukcjami dotyczącymi wypełniania świadectwa IMA 1, sprawdzania wagi i zawartości tłuszczu oraz wskazówkami, jaką procedurę zastosować w przypadku sporu dotyczącego składu masła.
(13) W drodze wyjątku od rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 przywóz masła nowozelandzkiego w ramach obecnie dostępnego kontyngentu powinien również podlegać dodatkowym warunkom, w szczególności połączenia ilości objętej świadectwem IMA 1 z tą, którą obejmuje odpowiednie pozwolenie na przywóz, oraz wymogu, aby oba dokumenty były używane tylko raz, razem z deklaracją dopuszczenia do swobodnego obrotu.
(14) Kanadyjski cheddar jest obecnie jedynym produktem objętym systemem świadectwa IMA 1, dla którego trzeba przestrzegać ceny franco granica.
W tym celu nabywca oraz docelowe Państwo Członkowskie muszą być wskazani na świadectwie IMA 1.
(15) W wyniku niewłaściwego zarządzania przez organy wydające świadectwa IMA 1 w Norwegii, które doprowadziło do przekroczenia kontyngentu, Norwegia poprosiła o zastąpienie dwóch organów wydających wskazanych w załączniku VII do rozporządzenia (WE) nr 1374/98 jednym organem podlegającym bezpośrednio Ministerstwu Rolnictwa.
Należy zatem dokonać niezbędnych zmian w celu spełnienia prośby Norwegii.
(16) Importerzy, którzy zamierzają przywozić niektóre sery pochodzące ze Szwajcarii, muszą zobowiązać się do przestrzegania warunków minimalnej ceny franco granica w celu korzystania z preferencyjnego traktowania przewidzianego dla tych serów.
W przeszłości takie zobowiązanie znajdowało się w polu 17 obowiązkowego świadectwa IMA 1, jednakże obecnie zostało to zmienione.
Zatem w interesie przejrzystości leży, aby pojęcie ceny franco granica oraz warunki zapewniające jego przestrzeganie powinny zostać wyszczególnione w inny sposób.
(17) W przypadku przepisów szczególnych związanych z preferencyjnym przywozem niepodlegającym kontyngentom, określonych w rozporządzeniu (WE) nr 1706/98, załącznik I do protokołu 1 do decyzji nr 1/98 Rady Stowarzyszenia WE–Turcja, załącznik IV do Porozumienia z RPA oraz w ramach Porozumienia ze Szwajcarią należy wyszczególnić, że obniżona stawka celna ma być stosowana tylko w razie okazania dowodu pochodzenia określonego w stosownych protokołach do tych porozumień.
(18) W celu lepszej ochrony zasobów własnych Wspólnoty oraz w świetle zdobytego doświadczenia niezbędne są szczegółowe zasady dotyczące kontroli przywozu.
W szczególności należy określić procedurę, której należy przestrzegać w niektórych przypadkach, kiedy partia objęta deklaracją o dopuszczeniu do swobodnego obrotu nie zgadza się z tą deklaracją, w celu zagwarantowania odpowiedniego nadzoru ilości w rzeczywistości uwolnionych do swobodnego obrotu w ramach kontyngentów.
(19) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
TYTUŁ 1 PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Z wyjątkiem przypadków gdzie postanowiono inaczej, niniejszy tytuł stosuje się do całego przywozu do Wspólnoty każdego z produktów wymienionych w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 (zwanych dalej "przetworami mlecznymi"), włączając towary przywożone bez ograniczeń ilościowych lub środków o skutku równoważnym oraz zwolnionych od cła i opłat o skutku równoważnym w ramach wyjątkowych środków handlowych przyznanych przez Wspólnotę niektórym państwom i terytoriom.
Artykuł 2
Bez uszczerbku dla tytułu II rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 cały przywóz przetworów mlecznych podlega okazaniu pozwolenia na przywóz.
Artykuł 3
1. Zabezpieczenie określone w art. 15 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 wynosi 10 EUR na 100 kilogramów netto produktu.
2.
Ośmiocyfrowy kod Nomenklatury Scalonej (zwanej dalej "kodem CN"), poprzedzony przedrostkiem "ex", gdzie zachodzi taka potrzeba, zostaje umieszczony w polu 16 zarówno we wnioskach o pozwolenie na przywóz, jak i samych pozwoleniach.
Pozwolenia są ważne tylko dla produktów określonych w ten sposób.
3. Pozwolenia są ważne od rzeczywistego dnia wydania w rozumieniu art. 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 do końca trzeciego miesiąca upływającego od daty wydania.
4.
Pozwolenia są wydawane nie później niż pierwszego dnia roboczego następującego po dniu, w którym złożono wniosek.
Artykuł 4
1.
Kod CN 04069001 obejmujący sery do przetworzenia ma zastosowanie tylko wobec towarów przywożonych.
2.
Kody od CN 04069002 do 04069006, 04062010 oraz 04069019 mają zastosowanie tylko względem produktów przywożonych, pochodzących i przywożonych ze Szwajcarii zgodnie z art. 20.
TYTUŁ 2 PRZEPISY SZCZEGÓLNE W SPRAWIE PRZYWOZU PO OBNIŻONEJ STAWCE CELNEJ
ROZDZIAŁ I Towary przywożone w ramach kontyngentów przyznanych przez Wspólnotę na podstawie samego pozwolenia na przywóz
Sekcja 1
Artykuł 5
Niniejszy rozdział ma zastosowanie do przetworów mlecznych przywożonych w ramach następujących kontyngentów taryfowych:
a) kontyngenty dla państw o niewyszczególnionym pochodzeniu określone w wykazie CXL;
b) kontyngenty przewidziane w rozporządzeniach (WE) nr 1349/2000, 1727/2000, 2290/2000, 2341/2000, 2433/2000, 2434/2000, 2435/2000, 2475/2000, 2766/2000 i 2851/2000;
c) kontyngenty przewidziane w rozporządzeniu (WE) nr 1706/98;
d) kontyngenty określone w załączniku I do protokołu 1 do decyzji nr 1/98 Rady Stowarzyszenia WE–Turcja;
e) kontyngenty przewidziane w załączniku IV do Porozumienia z RPA.
Artykuł 6
Załącznik I do niniejszego rozporządzenia określa kontyngenty taryfowe, cła, które mają być stosowane, maksymalne ilości, które mają być przywożone każdego roku, 12-miesięczne okresy przywozowe (zwane dalej "rokiem przywozowym") oraz ich podział na dwie równe części obejmujące okresy sześciomiesięczne.
Ilości określone w załączniku I część B i D na każdy rok przywozowy zostają podzielone na dwie równe części obejmujące okresy sześciomiesięczne liczone od 1 lipca i 1 stycznia każdego roku.
Sekcja 2
Artykuł 7
Wnioskodawcy ubiegający się o pozwolenia na przywóz muszą zostać zatwierdzeni z wyprzedzeniem przez właściwy organ Państwa Członkowskiego, w którym prowadzą działalność gospodarczą.
Dana władza przydziela numer identyfikacyjny każdemu zatwierdzonemu importerowi.
Artykuł 8
1.
Zatwierdzenie będzie przyznane wszystkim importerom, którzy złożą wniosek do właściwych organów przed 1 kwietnia razem z następującymi dokumentami:
a) dowodem stwierdzającym, że w ciągu poprzedniego roku kalendarzowego przywozili do i/lub wywozili ze Wspólnoty co najmniej 25 ton przetworów mlecznych objętych rozdziałem 04 Nomenklatury Scalonej w co najmniej czterech oddzielnych transportach;
b) wszelkimi dokumentami i informacjami potwierdzającymi ich tożsamość i status handlowy, w szczególności:
i) dokumentami związanymi z księgami handlowymi i/lub zeznaniami podatkowymi sporządzonymi zgodnie z prawem krajowym; oraz
o ile przewidziano w prawie krajowym:
ii) ich numerem VAT;
iii) ich rejestracją w rejestrze handlowym.
2.
Dla celów dowodu wymaganego w ust. 1 lit. a):
a) bierze się pod uwagę tylko zgłoszenia celne zawierające nazwę (nazwisko) i adres wnioskodawcy w polu 8 zgłoszenia przywozowego i w polu 2 zgłoszenia wywozowego;
b) operacje czynnego i biernego uszlachetniania nie są uważane za przywóz lub wywóz.
Artykuł 9
Przed 15 czerwca właściwy organ powiadamia wnioskodawców o wynikach procedury zatwierdzającej i ich numerze identyfikacyjnym w przypadku, gdy zachodzi taka potrzeba.
Zatwierdzenie jest ważne przez okres jednego roku.
Artykuł 10
Przed upływem 20 czerwca każdego roku właściwe władze Państw Członkowskich wysyłają swoje wykazy zatwierdzonych importerów Komisji, która odsyła je właściwym organom pozostałych Państw Członkowskich.
Tylko importerzy, którzy znajdują się na wykazie, zostają upoważnieni do ubiegania się o pozwolenia w okresie od 1 lipca do 30 czerwca następnego roku, zgodnie z art. 11–14.
Sekcja 3
Artykuł 11
Wnioski o wydanie pozwolenia mogą być złożone tylko w Państwie Członkowskim wydającym zatwierdzenie i muszą zawierać numer identyfikacyjny importera.
Artykuł 12
Każdy importer może złożyć tylko jeden wniosek o wydanie pozwolenia na ten sam kontyngent w Zintegrowanej Taryfie Wspólnoty Europejskiej (Taric) (dalej zwany "numerem kontyngentu").
Wnioski o wydanie pozwolenia uznawane są za dopuszczalne wyłącznie wówczas, gdy wnioskodawcy dołączą pisemną deklarację stwierdzającą, że nie złożyli i zobowiązują się nie składać żadnych innych wniosków o ten sam kontyngent w ramach ustaleń dotyczących przywozu objętych niniejszym rozdziałem w bieżącym okresie.
Jeżeli wnioskodawca składa więcej niż jeden wniosek o ten sam kontyngent, wszystkie wnioski złożone przez wnioskodawcę o kontyngenty objęte tytułem 2 rozdział I zostają odrzucone na sześciomiesięczny okres przywozowy.
Artykuł 13
1.
Wnioski o wydanie pozwolenia mogą zawierać jeden lub więcej kodów CN na ten sam kontyngent, wymienionych w załączniku I, oraz muszą wskazywać żądaną ilość przypadającą na każdy kod.
Jednakże na każdy kod wydaje się oddzielne pozwolenie.
2.
Wnioski o wydanie pozwolenia odnoszą się do co najmniej 10 ton i do nie więcej niż 10 % ilości dostępnej w ramach kontyngentu na okres sześciomiesięczny zgodnie z art. 6.
Jednakże w przypadku kontyngentów określonych w art. 5 lit. c), d) i e) wnioski o wydanie pozwolenia odnoszą się do co najmniej 10 ton i do ilości nie większej niż ilości ustalonej na każdy okres zgodnie z art. 6.
Artykuł 14
1.
Wnioski o wydanie pozwolenia mogą zostać złożone tylko podczas pierwszych dziesięciu dni każdego okresu sześciomiesięcznego.
2. Zabezpieczenie określone w art. 15 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 wynosi 35 EUR na 100 kilogramów netto produktu.
Sekcja 4
Artykuł 15
1.
Piątego dnia roboczego następującego po upływie terminu składania wniosków Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o wnioskach złożonych dla każdego z danych produktów.
Powiadomienia zawierają wykaz wnioskodawców, ich numery identyfikacyjne oraz ilości, o jakie się ubiegają w ramach każdego kodu CN, w podziale według krajów pochodzenia w przypadku załącznika I część A.
2.
Wszystkie powiadomienia, włączając powiadomienia stwierdzające, że nie złożono żadnych wniosków, są wykonywane za pomocy teleksu, faksu lub poczty elektronicznej w dniu roboczym ustalonym zgodnie ze wzorem w załączniku VI w przypadku, gdy nie złożono żadnych wniosków, oraz ze wzorami w załącznikach VI i VII w przypadku, gdy wnioski zostały złożone.
3.
Powiadomienia zostają wykonane na oddzielnych formularzach dla każdego z kontyngentów wymienionych w załączniku I oraz na oddzielnych formularzach dla każdego kraju pochodzenia w przypadku kontyngentów wymienionych w załączniku 1 część B pkt 2 i 3.
Artykuł 16
1.
Komisja podejmuje tak szybko jak to możliwe decyzję o tym, do jakiego stopnia można zaakceptować wnioski, oraz powiadamia Państwa Członkowskie o swojej decyzji.
Pozwolenia wydaje się wnioskodawcom, których wnioski zostały zgłoszone zgodnie z art. 15 nie później niż pięć dni roboczych po tym, jak Państwa Członkowskie zostały powiadomione o decyzji określonej w pierwszym akapicie.
2.
W przypadku gdy całkowita ilość objęta wnioskami o pozwolenie przekracza ilość ustaloną, Komisja stosuje wskaźnik przydziału do ilości, o które złożono wnioski.
W przypadku gdy całkowita ilość objęta wnioskami o pozwolenie jest mniejsza od ilości dostępnej, Komisja ustala pozostałą ilość, która zostaje dodana do ilości dostępnej na kolejny okres tego samego roku przywozowego.
3. Pozwolenia na przywóz są ważne przez 150 dni od daty ich wydania zgodnie z art. 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000.
Jednakże pozwolenia nie są ważne po upływie roku przywozowego, na który zostały wydane.
4.
Pozwolenia na przywóz wydane zgodnie z niniejszym rozdziałem mogą być przekazane tylko osobom fizycznym lub prawnym zatwierdzonym zgodnie z sekcją 2.
Kiedy pozwolenia są przekazywane, osoba przekazująca powiadamia organ wydający o numerze identyfikacyjnym osoby odbierającej pozwolenie.
Artykuł 17
W drodze wyjątku od art. 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 ilości przywożone zgodnie z niniejszym rozdziałem nie mogą przekraczać ilości wskazanych w polach 17 i 18 pozwolenia na przywóz. W tym celu umieszcza się cyfrę "0" w polu 19 pozwolenia.
Artykuł 18
1.
Wnioski o wydanie pozwolenia oraz pozwolenia muszą zawierać:
a) kraj pochodzenia w polu 8;
b) w polu 15:
i) dla towarów przywożonych z Turcji: szczegółowy opis produktu według załącznika I część D;
ii) dla pozostałych towarów przywożonych: szczegółowy opis produktu, w szczególności wykorzystane surowce i wagowa zawartość tłuszczu (w %).
Dla produktów objętych kodem CN 0406 wagowa zawartość tłuszczu (%), wagowa zawartość substancji suchych i wody (%) muszą być również wskazane w substancjach beztłuszczowych;
c) kod CN, jak wskazano dla danego kontyngentu, poprzedzony przedrostkiem "ex", gdzie zachodzi taka potrzeba, w polu 16;
d) w polu 20 kontyngent i jedno z następujących:
- Reglamento (CE) no 2535/2001, artículo 5,
- Forordning (EF) nr. 2535/2001, artikel 5,
- Verordnung (EG) Nr. 2535/2001, Artikel 5,
- Κανονισμός (ΕΚ) αριθ 2535/2001, άρθρο 5,
- Article 5 of Regulation (EC) No 2535/2001,
- Règlement (CE) no 2535/2001, article 5,
- Regolamento (CE) n. 2535/2001, articolo 5,
- Verordening (EG) nr 2535/2001, artikel 5,
- Regulamento (CE) no 2535/2001 artigo 5.o,
- Asetus (EY) N:o 2535/2001 artikla 5,
- Förordning (EG) nr 2535/2001 artikel 5.
2.
W pozwoleniach znajduje się zobowiązanie do przywozu z państwa wskazanego w polu 8, z wyjątkiem towarów przywożonych w ramach kontyngentów, określonych w załączniku I część A.
3.
Pole 24 w pozwoleniach wskazuje stawkę stosowanego cła lub stawkę cła wyrażoną jako procent cła podstawowego lub stawkę obniżki cła wyrażoną w procentach zgodnie z załącznikami.
Artykuł 19
1.
Obniżoną stawkę celną stosuje się tylko po okazaniu deklaracji dopuszczenia do swobodnego obrotu wraz z pozwoleniem na przywóz oraz, w przypadku towarów przywożonych, określonych poniżej, dowodem pochodzenia wydanym zgodnie z następującymi protokołami:
a) protokołem 4 do Układów Europejskich zawartych między Wspólnotą a Węgrami [30], Polską [31], Republiką Czeską [32], Republiką Słowacji [33], Rumunią [34], Bułgarią [35] i Słowenią [36];
b) protokołem 3 do Układów Europejskich zawartych między Wspólnotą a Łotwą [37], Estonią [38] i Litwą [39];
c) protokołem 1 do załącznika IV do Umowy o Partnerstwie AKP–WE podpisanej w Cotonou dnia 23 czerwca 2000 r., stosowanym na mocy decyzji nr 1/2000 Rady Ministrów AKP–WE [40] (dalej zwanego "Umową o Partnerstwie AKP–WE");
d) protokołem 3 do decyzji nr 1/98 Rady Stowarzyszenia WE–Turcja;
e) protokołem 1 do Porozumienia z RPA.
2.
Dopuszczenie do swobodnego obrotu produktów przywożonych w ramach porozumień określonych w ust. 1 lit. a) i b) podlega albo okazaniu świadectwa EUR.1 albo deklaracji eksportera zgodnie z wymienionymi protokołami.
ROZDZIAŁ II Towary niepodlegające kontyngentom przywożone na podstawie samego pozwolenia na przywóz
Artykuł 20
1.
Niniejszy rozdział ma zastosowanie do preferencyjnych towarów przywożonych niepodlegających kontyngentom, określonych w następujących porozumieniach i aktach:
a) rozporządzeniu (WE) nr 1706/98;
b) załączniku I do protokołu 1 do decyzji nr 1/98 Rady Stowarzyszenia WE–Turcja;
c) załączniku IV do Porozumienia z RPA;
d) Porozumieniu ze Szwajcarią.
2.
Załącznik II do niniejszego rozporządzenia wyszczególnia produkty, o których mowa, oraz stawki stosowanego cła.
Artykuł 21
1.
Wnioski o wydanie pozwolenia oraz pozwolenia muszą zawierać:
a) kraj pochodzenia w polu 8;
b) w polu 15:
i) dla towarów przywożonych z Turcji i Szwajcarii: szczegółowy opis produktu, jak wskazano odpowiednio w załączniku II część B i D;
ii) dla pozostałych towarów przywożonych: szczegółowy opis produktu, w szczególności wykorzystywane surowce i wagowa zawartość tłuszczu (%).
Dla produktów objętych kodem CN 0406 wagowa zawartość tłuszczu (%), wagowa zawartość substancji suchej i wody (%) muszą być wykazane w substancjach beztłuszczowych;
c) kod CN, jak wskazano w odpowiednim załączniku, poprzedzone przedrostkiem "ex", gdzie zachodzi taka potrzeba, w polu 16;
d) w polu 20 jedno z następujących:
- Reglamento (CE) no 2535/2001 artículo 20,
- Forordning (EF) nr 2535/2001, artikel 20,
- Verordnung (EG) Nr. 2535/2001, artikel 20,
- Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 2535/2001, άρθρο 20,
- Article 20 of Regulation (EC) nr 2535/2001,
- Règlement (CE) no 2535/2001, article 20,
- Regolamento (CE) n. 2535/2001, articolo 20,
- Förordning (EG) nr. 2535/2001, artikel 20,
- Regulamento (CE) no 2535/2001, artigo 20,
- Asetus (EY) N:o 2535/2001, artikla 20,
- Förordning (EG) nr 2535/2001, artikel 20.
2.
W pozwoleniach znajduje się zobowiązanie do przywozu z państwa wskazanego w polu 8.
3.
Pole 24 w pozwoleniach wskazuje stawkę stosowanego cła lub stawkę cła wyrażoną jako procent cła podstawowego albo stawkę obniżki cła wyrażoną w procentach.
Artykuł 22
Obniżoną stawkę celną stosuje się tylko po okazaniu deklaracji dopuszczenia do swobodnego obrotu wraz z pozwoleniem na przywóz oraz dowodem pochodzenia wydanym zgodnie z następującymi protokołami:
a) protokołem 1 do załącznika V do Umowy o Partnerstwie AKP–WE;
b) protokołem 3 do decyzji nr 1/98 Rady Stowarzyszenia WE–Turcja;
c) protokołem 1 do Porozumienia z RPA;
d) protokołem 3 do Porozumienia między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarii podpisanego w Brukseli dnia 22 lipca 1972 r.
[41], zmienionym decyzją nr 1/2001 Wspólnego Komitetu WE–Szwajcaria z dnia 24 stycznia 2001 r. [42].
Artykuł 23
Pozwolenia na przywóz są wydawane dla produktów pochodzących ze Szwajcarii i wymienionych w załączniku II część D z numerami seryjnymi 3–10 tylko w przypadku, gdy do wniosków dołączona jest pisemna deklaracja wnioskodawcy oświadczająca, że będzie spełniał wymóg ceny franco granica, określonej w załączniku II część D.
Na żądanie właściwych organów wnioskodawcy dostarczają wszelkie informacje oraz dodatkową, potwierdzającą dokumentację, które wymienione organy mogą uznać za niezbędne w celu wykazania zgodności z ceną franco granica, oraz wyrażają zgodę na rewizję ksiąg rachunkowych wymaganą przez niniejsze organy.
Nie wolno im przyjmować żadnych zniżek, refundacji czy innych rabatów, które mogą prowadzić do obniżenia wartości danego produktu do poziomu niższego od ceny franco granica wartości przywozowej ustalonej dla tego produktu.
Nieprzestrzeganie ceny franco granica przy cle przywozowym określonym w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 [43] podlega karze w wysokości 25 % kwoty cła.
ROZDZIAŁ III Towary przywożone w ramach pozwolenia na przywóz objęte wewnętrznym systemem kontroli świadectwa (IMA 1)
Sekcja 1
Artykuł 24
1.
Niniejszą sekcję stosuje się do towarów przywożonych w ramach:
a) kontyngentów dla wyszczególnionych krajów pochodzenia wymienionych w wykazie CXL;
b) kontyngentów przewidzianych w Porozumieniu z Norwegią;
c) Porozumienia z Cyprem.
2.
Załącznik III do niniejszego rozporządzenia ustala cła, które mają być stosowane w przypadku towarów przywożonych, jak określono w ust. 1 lit. a) i b), maksymalne ilości, które mają być przywożone każdego roku oraz roku przywozowego.
Artykuł 25
1.
Pozwolenia na przywóz na produkty wymienione w załączniku III ze wskazaną stawką celną są wydawane tylko po okazaniu odpowiedniego świadectwa IMA 1 na całkowitą ilość netto w nim wskazaną.
Świadectwa IMA 1 muszą spełniać wymagania ustanowione w art. 40 ust. 1 dla masła w ramach kontyngentu 09.4589 określonego w załączniku III część A (dalej zwanego "masłem nowozelandzkim") oraz w art. 29–33 pozwolenia na przywóz dla pozostałych produktów.
Pozwolenia na przywóz muszą zawierać numer i datę wydania odpowiedniego świadectwa IMA 1.
2.
Poza masłem nowozelandzkim i obniżonym cłem na towary przywożone określone w załączniku III część C pozwolenia na przywóz mogą być wydawane tylko po tym, jak właściwy organ stwierdzi, że przestrzegano art. 33 ust. 1 lit. e).
Organy wydające pozwolenie przesyłają Komisji faksem kopię świadectwa IMA 1 złożonego z każdym wnioskiem o wydanie pozwolenia na przywóz nie później niż do godziny 18.00 (czasu brukselskiego) w dniu, w którym został złożony.
Organy wydające pozwolenie wydają pozwolenia na przywóz czwartego dnia roboczego z rzędu, o ile Komisja nie podjęła żadnych szczególnych środków przed tą datą.
Właściwy organ wydający pozwolenie na przywóz zachowuje kopię każdego okazanego świadectwa IMA 1.
Artykuł 26
1.
Świadectwa IMA 1 są ważne od daty wydania aż do końca ósmego miesiąca z rzędu, ale w żadnym przypadku nie mogą pozostać ważne przez okres dłuższy niż odpowiednie pozwolenie na przywóz lub po 31 grudnia roku przywozowego, na który zostały wydane.
2.
Od 1 listopada każdego roku świadectwa IMA 1 ważne od 1 stycznia następnego roku mogą być wydawane dla ilości objętych kontyngentem na ten rok przywozowy.
Jednakże wnioski o wydanie pozwolenia na przywóz można składać tylko od pierwszego dnia roboczego roku przywozowego.
3.
Załącznik VIII do niniejszego rozporządzenia określa okoliczności, w których świadectwa IMA 1 mogą zostać unieważnione, zmienione, zastąpione lub poprawione.
Artykuł 27
Jako wyjątek od art. 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 przywożona ilość nie może przekroczyć tej, która widnieje w polach 17 i 18 pozwolenia na przywóz. W tym celu umieszcza się cyfrę "0" w polu 19 pozwoleń.
Artykuł 28
1.
Wnioski o wydanie pozwolenia oraz pozwolenia muszą zawierać:
a) w polach 7 i 8 kraj produkcji i kraj pochodzenia;
b) w polu 15 opis produktu według załącznika III;
c) w polu 16 kod CN według załącznika III, poprzedzony przedrostkiem "ex", gdzie zachodzi taka potrzeba;
d) w polu 20, w przypadku gdy stosuje się numer kontyngentu, numer świadectwa IMA 1 oraz jego data wydania, według jednego ze wzorów:
- Válido si va acompañado del certificado IMA 1 n°… expedido el…
- Kun gyldig ledsaget af IMA 1-certifikat nr…, udstedt den…
- Nur gültig in Verbindung mit der Bescheinigung IMA 1 Nr…, ausgestellt am…
- Έγκυρο μόνο εφόσον συνοδεύεται από το πιστοποιητικό IMA l αριθ… που εξεδόθη στις…
- Valid if accompanied by the IMA 1 certificate No… issued on …
- Valable si accompagné du certificat IMA n°…, délivré le…
- Valido se accompagnato dal certificato IMA 1 n…, rilasciato il…
- Geldig indien vergezeld van een certificaat IMA nr… dat is afgegeven op…
- Válido quando acompanhado do certificado IMA 1 com o número… emitido…
- Voimassa vain… myönnetyn IMA 1-todistuksen N:o.. kanssa
- Gäller endast tillsammans med IMA 1-intyg nr… utfärdat den…
2.
Pozwolenia muszą zawierać zobowiązanie do przywozu z kraju pochodzenia wskazanego w polu 8.
3.
Pole 24 pozwolenia pokazuje stosowaną stawkę celną.
Artykuł 29
1.
Świadectwa IMA 1 są sporządzane na formularzach według wzoru w załączniku IX, z wyjątkiem gdy chodzi o masło nowozelandzkie, oraz zgodnie z wymogami ustanowionymi w niniejszym rozdziale.
2.
Nie wypełnia się pola 3 świadectwa IMA 1 odnoszącego się do nabywcy oraz pola 6 odnoszącego się do kraju przeznaczenia, z wyjątkiem gdy chodzi o ser cheddar, przewidzianego na mocy kontyngentu nr 09.4513 w załączniku III.
Artykuł 30
1.
Wymiary formularza określone w art. 29 wynoszą 210 × 297 mm.
Wykorzystywany w tym celu papier ma ważyć co najmniej 40 g/m2 i ma być biały.
2.
Formularze są drukowane i wypełniane w jednym z języków urzędowych Wspólnoty.
Mogą być również drukowane i wypełniane w języku urzędowym lub jednym z języków urzędowych kraju wysyłającego.
3.
Formularz wypełnia się maszynowo albo odręcznie.
W przypadku wypełniania odręcznego formularz należy wypełniać drukowanymi literami.
4.
Na każdym świadectwie IMA 1 musi widnieć numer seryjny przyznany przez organ wydający.
Artykuł 31
1.
Należy sporządzić osobne świadectwo IMA 1 dla każdego typu produktu określonego w załączniku III i dla każdej formy prezentacji w nim zawartej.
2.
Świadectwa IMA 1 muszą zawierać szczegółowe dane wymienione w załączniku XI dla każdego rodzaju produktu i każdej formy prezentacji, z wyjątkiem masła nowozelandzkiego.
Artykuł 32
1.
Oryginał świadectwa IMA 1 jest okazywany razem z odpowiednim pozwoleniem na przywóz i produktami, do których się odnoszą, władzom celnym przywożącego Państwa Członkowskiego w czasie składania deklaracji o dopuszczeniu do swobodnego obrotu.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 26 ust. 1 przedstawia się go w czasie trwania jego ważności, z wyjątkiem przypadków zaistnienia siły wyższej.
Jednakże w przypadku zagubienia oryginału lub, gdy stał się on niezdatny do użytku, można przedstawić organom wydającym pozwolenia i właściwym władzom celnym kopię należycie poświadczoną i odpowiednio oznaczoną przez organ wydający.
2.
Świadectwa IMA 1 są ważne tylko, jeżeli są poprawnie wypełnione i poświadczone przez organ wydający wymieniony w załączniku XII.
3.
Świadectwa IMA 1 są uznane za należycie poświadczone w przypadku, gdy widnieje na nich data i miejsce wydania, są podstemplowane przez organ wydający i znajduje się na nich podpis lub podpisy osoby lub osób upoważnionych do składania podpisów.
Artykuł 33
1.
Organy wydające mogą być wymienione w załączniku XII tylko, jeżeli:
a) są uznane przez kraj wysyłający;
b) zobowiązują się do zweryfikowania pozycji w świadectwach;
c) zobowiązują się dostarczyć Komisji i Państwom Członkowskim, na ich wniosek, wszelkich informacji, których można zażądać w celu oszacowania szczegółowych danych wymienionych w świadectwach;
d) zobowiązują się wydać świadectwo IMA 1 dla produktów wymienionych w załączniku III część A na całkowitą ilość w nim przewidzianą, zanim produkt objęty świadectwem opuści terytorium kraju wydania;
e) zobowiązują się przesłać Komisji faksem kopię każdego poświadczonego świadectwa IMA 1 na całkowitą ilość przewidzianą w dniu wydania lub w ciągu najpóźniej siedmiu dni od tej daty i, gdy zajdzie taka potrzeba, powiadomienie o wszelkim unieważnieniu, korekcie lub zmianie;
f) w przypadku produktów objętych kodem CN 0406 zobowiązują się powiadamiać Komisję do dnia 15 stycznia, osobno dla każdego kontyngentu, o:
i) numerze świadectw IMA 1 wydanych na poprzedni rok kontyngentowy wraz z numerem identyfikacyjnym każdego z nich oraz ilością nim objętą, wraz z całkowitą liczbą wydanych świadectw i całkowitą ilością nimi objętą na dany rok kontyngentowy, oraz
ii) unieważnieniu, poprawie lub zmianie świadectw IMA 1 lub wydaniu kopii świadectw IMA 1 zgodnie z załącznikiem VIII ust. 1–5 i art. 32 ust. 1 oraz wszystkimi odpowiednimi szczegółami w nich zawartymi.
2.
Załącznik XII zostaje poddany przeglądowi, kiedy wymóg określony w ust. 1 lit. a) nie jest już dłużej spełniony lub kiedy organ wydający nie wypełni jednego ze zobowiązań, które podjął.
Sekcja 2
Artykuł 34
1.
Niniejszą sekcję, o ile nie postanowiono inaczej w sekcji 1, stosuje się do masła nowozelandzkiego.
2.
Wyrażenie "co najmniej sześciotygodniowe" w opisie kontyngentu na masło nowozelandzkie oznacza co najmniej sześciotygodniowe w dniu, kiedy władzom celnym zostaje przedstawiona deklaracja o dopuszczeniu do swobodnego obrotu.
Artykuł 35
1. Zabezpieczenie, określone w art. 15 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 wynosi 5 EUR na 100 kilogramów netto produktu.
2.
Wnioski o wydanie pozwolenia na przywóz mogą być składane tylko w Zjednoczonym Królestwie.
Zjednoczone Królestwo kontroluje wszystkie wydane, unieważnione, zmienione, poprawione świadectwa IMA 1 lub te, za które wydano kopie.
Zapewnia, że całkowita ilość, na którą wydane są pozwolenia na przywóz, nie przekracza kontyngentu na rok przywozowy.
3.
Pozwolenia na przywóz potwierdzone zgodnie z art. 24 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 są wykorzystywane do jednego zgłoszenia celnego o dopuszczeniu do swobodnego obrotu i obejmują jedną partię towaru.
Jeżeli ilość dopuszczona do swobodnego obrotu jest mniejsza od ilości wskazanej w polach 17 i 18 pozwolenia na przywóz, zabezpieczenie odnoszące się do części niedopuszczonej zostaje utracone, a pozwolenie, o którym mowa, nie może być wykorzystywane do przywożenia jakichkolwiek dodatkowych ilości.
Artykuł 36
W przypadku gdy masło nowozelandzkie nie spełnia wymogów dotyczących składu, cała partia towaru nie jest traktowana na warunkach preferencyjnych.
Po ustaleniu niezgodności, w przypadku gdy została przyjęta deklaracja dopuszczenia do swobodnego obrotu, władze celne pobierają cło przywozowe ustalone w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87, przypisują ilość wskazaną w polu 29 pozwolenia na przywóz i wysyłają pozwolenie organowi wydającemu, który zmienia je z zamiarem przekształcenia go w pozwolenie na przywóz podlegające pełnemu ocleniu.
Artykuł 37
W ramach odstępstwa od art. 26 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 właściwy organ wydający pozwolenia potwierdza pozwolenie w polu 20 jednym z następujących sformułowań:
- Certificado de importación con tipo reducido para el producto con el número de orden… que se ha convertido en un certificado de importación con tipo pleno para el que se adeudaba, y se ha abonado, el tipo de derecho de…/100 kg; certificado ya anotado,
- Ændret fra en importlicens med nedsat toldsats for et produkt under nr… til en importlicens med fuld toldsats, hvor den skyldige importtold på…/100 kg er betalt; licensen er allerede afskrevet,
- Umwandlung einer Einfuhrlizenz zum ermäßigten Zollsatz für das Erzeugnis mit der lfd. Nr… in eine Einfuhrlizenz zum vollen Zollsatz von…/100 kg, der entrichtet wurde; Lizenz abgeschrieben,
- Μετατροπή από πιστοποιητικό εισαγωγής με μειωμένο δασμό για προϊόν βάσει του αύξοντος αριθμού… σε πιστοποιητικό εισαγωγής με πλήρη δασμό για το οποίο το ποσοστό δασμού ποσού…/100 kg οφείλετο και πληρώθηκε? το πιστοποιητικό ήδη χορηγήθηκε,
- Converted from a reduced duty import licence for product under order No… to a full duty import licence on which the rate of duty of…/100 kg was due and has been paid; licence already attributed,
- Certificat d'importation à droit réduit pour le produit correspondant au contingent…, converti en un certificat d'importation à taux plein, pour lequel le taux du droit applicable de…/100 kg a été acquitté; certificat déjà imputé,
- Conversione da un titolo d'importazione a dazio ridotto per il prodotto corrispondente al contingente… ad un titolo d'importazione a dazio pieno, per il quale è stata pagata l'aliquota di…/100 kg; titolo già imputato,
- Invoercertificaat met verlaagd recht voor onder volgnummer… vallend product omgezet in een invoercertificaat met volledig recht waarvoor het recht van…/100 kg verschuldigd was en is betaald; hoeveelheid reeds op het certificaat afgeschreven,
- Obtido por conversão de um certificado de importação com direito reduzido para o produto com o número de ordem… num certificado de importação com direito pleno, relativamente ao qual a taxa de direito aplicável de…/100 kg foi paga; certificado já imputado,
- Muutettu etuuskohteluun oikeuttavasta kiintiötuontitodistuksesta vakiotuontitodistutseksi tavaralle, joka kuuluu järjestysnumeroon… ja josta on kannettu tariffin mukainen tulli…/100 kg; vähennysmerkinnät tehty,
- Omvandlad från importlicens med sänkt tull för produkt med löpnummer… till importlicens med hel tullavgift för vilken gällande tullsats…/100 kg har betalats.
Redan avskriven licens.
Organ wydający pozwolenia uzupełnia wszelkie dane księgowe w celu wzięcia pod uwagę niniejszej zmiany.
Władze celne mają zapewnić, aby wymiana towarowa i własne systemy księgowe były odpowiednio poprawione.
Artykuł 38
Obok wymogów określonych w art. 33 lit. a)–e) organy wydające mogą być wymienione w załączniku XII tylko, jeżeli:
a) zobowiązują się powiadamiać Komisję o typowym procesie standardowego odchylenia zawartości tłuszczu, określonego w załączniku IV pkt 1 e), w maśle nowozelandzkim wytwarzanym przez każdego producenta, określonym w załączniku IV pkt 1 a) według specyfikacji zakupu dla każdego produktu;
b) zobowiązują się wysłać faksem właściwemu organowi wydającemu pozwolenia w Zjednoczonym Królestwie kopię każdego poświadczonego świadectwa IMA 1 obejmującego całkowitą ilość, w dniu wydania lub najpóźniej w ciągu siedmiu dni od tej daty, i, jeżeli zachodzi taka potrzeba, powiadomić o jakimkolwiek unieważnieniu, korekcie lub zmianie;
c) zobowiązują się przekazywać następujące informacje organowi wydającemu pozwolenia w Zjednoczonym Królestwie do dziesiątego dnia następnego miesiąca za każdy miesiąc w okresie od stycznia do października oraz do piątku następnego tygodnia za każdy tydzień lub jego część w listopadzie i grudniu, osobno dla świadectw IMA 1 wydanych na bieżący i kolejny rok kontyngentowy:
i) liczbę świadectw IMA 1 wydanych w danym miesiącu lub tygodniu, zależnie od przypadku, wraz z ich numerami identyfikacyjnymi oraz ilościami, które obejmują, wraz z całkowitą liczbą wydanych świadectw i ilościami, które obejmują na dany rok kontyngentowy, oraz
ii) unieważnienie, korektę lub zmianę tych świadectw IMA 1, lub wydanie kopii świadectw IMA 1, jak przewidziano w załączniku VIII ust. 1, 2, 4 i 5 oraz w art. 32 ust. 1, jak również wszystkie odpowiednie szczegóły w nich zawarte.
Artykuł 39
1.
Do celów kontrolowania ilości masła nowozelandzkiego należy zwrócić uwagę na wszystkie ilości, dla których przyjęto deklaracje dopuszczenia do swobodnego obrotu w danym okresie kontyngentowym.
2.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję do 31 stycznia po upływie danego roku kontyngentowego o ostatecznych ilościach miesięcznych oraz całkowitej ilości masła, dla którego deklaracje dopuszczenia do swobodnego obrotu zostały przyjęte na ten rok kontyngentowy w ramach kontyngentów taryfowych określonych w ust. 1 podczas poprzedniego roku kontyngentowego.
Miesięczne notyfikacje należy sporządzać do dziesiątego dnia miesiąca następującego po miesiącu, na który deklaracje dopuszczenia do swobodnego obrotu zostały przyjęte.
3.
Do 28 lutego każdego roku Zjednoczone Królestwo powiadamia Komisję o ilości masła w poprzednim roku kontyngentowym, za które wniesiono zabezpieczenie, oraz ilości masła dopuszczonego do swobodnego obrotu zwolnionego od wniesienia zabezpieczenia.
Jeżeli kompletne dane nie są dostępne 28 lutego, muszą zostać uzupełnione bez przesadnej zwłoki.
Do 31 stycznia po upływie każdego roku kontyngentowego Zjednoczone Królestwo przesyła Komisji spis inwentarza za rok kontyngentowy w oparciu o dane, określone w art. 38 lit. c), wyszczególniając każde wydane świadectwo IMA 1, jego numer identyfikacyjny oraz ilość, którą obejmuje wraz z całkowitą liczbą świadectw i całkowitą ilością, którą obejmują na rok.
Inwentarz zawiera wszelkie istotne szczegóły dotyczące wszystkich unieważnień, korekt lub poprawek wniesionych do jakichkolwiek świadectw IMA 1 i do jakichkolwiek wydanych kopii.
Artykuł 40
1.
Załącznik IV do niniejszego rozporządzenia określa zasady, według których należy postępować przy wypełnianiu świadectw IMA 1 oraz kontrolowaniu wagi i zawartości tłuszczu w maśle, jak również konsekwencje takiego kontrolowania.
Typowy proces standardowego odchylenia zawartości tłuszczu, określony w załączniku IV pkt 1 e), i, o którym powiadomiono zgodnie z art. 38 lit. a), jest zatwierdzany przez Komisję, a wykaz jest przekazywany Państwom Członkowskim razem z datą wejścia w życie, do celów wydania świadectw IMA 1.
Typowy proces standardowego odchylenia jest ważny przez okres co najmniej jednego roku, o ile wyjątkowe okoliczności poddane uwadze Komisji przez nowozelandzki organ wydający uzasadniają zmianę, którą musi zatwierdzić Komisja.
Każdy zmieniony lub dodatkowy typowy proces standardowego odchylenia zatwierdzony przez Komisję jest przekazywany Państwom Członkowskim razem z datą wejścia w życie do celów wydania świadectw IMA 1.
2.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję do dziesiątego dnia następnego miesiąca o wynikach kontroli przeprowadzonej za każdy kwartał w ramach załącznika IV, wykorzystując standardowy formularz wymieniony w załączniku V.
Artykuł 41
1.
Na wszystkich etapach obrotu masła nowozelandzkiego przywożonego do Wspólnoty na warunkach określonych w niniejszym rozdziale pochodzenie nowozelandzkie musi być oznaczone na opakowaniu oraz na odpowiedniej fakturze lub fakturach.
2.
W ramach odstępstwa od ust. 1 w przypadku gdy masło nowozelandzkie jest wymieszane z masłem wspólnotowym i w przypadku gdy mieszane masło jest przeznaczone do bezpośredniej konsumpcji i pakowane po 500 gramów lub mniej, pochodzenie nowozelandzkie mieszanego masła musi być oznaczone tylko na odpowiedniej fakturze.
3.
W przypadkach, określonych w ust. 1 i 2, faktury muszą również stwierdzać:
"Masło przywożone w ramach sekcji 2 rozdziału III rozporządzenia Komisji (WE) nr 2535/2001: nie przysługuje pomoc odnośnie do masła na mocy art. 1 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 429/90 lub na mocy art. 1 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Komisji (WE) nr 2571/97 ani dopłata wywozowa na mocy art. 31 ust. 10 i 11 rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999, poza przypadkiem przewidzianym w art. 31 ust. 12 tego rozporządzenia lub w art. 7a rozporządzenia Komisji (WE) nr 1222/94."
Artykuł 42
Świadectwa IMA 1 są sporządzane według wzoru z załącznika X, zgodnie z wymogami ustanowionymi w niniejszej sekcji i w art. 40 ust. 1 niniejszego rozporządzenia.
ROZDZIAŁ IV Kontrola towarów przywożonych po obniżonej stawce celnej
Artykuł 43
1.
W przypadku deklaracji dopuszczenia produktów do swobodnego obrotu urzędy celne Wspólnoty szczegółowo badają dokumenty przedłożone w celu uzyskania deklaracji dopuszczenia do swobodnego obrotu upoważniającej do obniżonej należności celnej.
Przeprowadzają również fizyczną kontrolę produktów w oparciu o wymienione dokumenty.
2.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu utworzenia systemu przeprowadzania fizycznych kontroli w ramach ust. 1 akapit drugi bez uprzedniego ostrzeżenia, w oparciu o ocenę analizy ryzyka.
Jednakże do końca 2003 r. system ma zagwarantować, że co najmniej 3 % deklaracji dopuszczających do swobodnego obrotu przypadających na Państwo Członkowskie na rok kalendarzowy jest fizycznie skontrolowanych.
Obliczając minimalny wskaźnik kontroli fizycznych, które mają być przeprowadzone, Państwa Członkowskie mogą wybrać opcję pomijania zgłoszeń przywozowych obejmujących ilości nieprzekraczające 500 kg.
Artykuł 44
1.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 213/2001 [44] stosuje się w związku z metodami odsyłającymi, które mają być wykorzystywane do analizy produktów, jak przewidziano w niniejszym rozporządzeniu, w celu stwierdzenia, czy ich skład jest zgodny z deklaracją dopuszczenia do swobodnego obrotu.
2.
Każdy urząd celny sporządza szczegółowe sprawozdanie kontrolne z każdej przeprowadzonej kontroli fizycznej.
Sprawozdanie, w którym musi znajdować się data kontroli, musi zostać zachowany przez co najmniej trzy lata kalendarzowe.
3.
W przypadku gdy przeprowadzono kontrolę fizyczną, pole 32 pozwoleń na przywóz lub pole na wiadomości w pozwoleniach elektronicznych zawiera jedno z następujących haseł:
- Se ha realizado el control material [Reglamento (CE) no 2535/2001,
- Fysisk kontrol [forordning (EF) nr.2535/2001,
- Warenkontrolle durchgeführt [Verordnung (EG) Nr 2535/2001,
- Πραγματοποιήθηκε φυσικός έλεγχος [Κανονισμός (ΕΚ) αριθ.
2535/2001,
- Physical check carried out [Regulation (EC) No 2535/2001,
- Contrôle physique effectué [règlement (CE) no 2535/2001,
- Controllo fisico effettuato [regolamento (CE) n. 2535/2001,
- Fysieke controle uitgevoerd [Verordening (EG) nr. 2535/2001,
- Controlo físico em conformidade com [Regulamento (CE) no 2535/2001,
- Fyysinen tarkastus suoritettu [asetus (EY) N:o 2535/2001,
- Fysisk kontroll utförd [förordning (EG) nr 2535/2001.
Władze celne oceniają wyniki pierwszej analizy w ciągu 20 dni roboczych od daty, w której przeprowadzono kontrolę fizyczną.
W przypadku gdy ostateczne wyniki wykażą niezgodność, niniejsze wyniki i, jeśli zachodzi taka potrzeba, pozwolenie są odsyłane właściwemu organowi wydającemu pozwolenia w terminie dziesięciu dni roboczych od daty, w której ustalono wyniki.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 248 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 [45] w przypadku gdy przeprowadzono kontrolę fizyczną składu przed pokazaniem zatwierdzonego pozwolenia na przywóz na mocy art. 33 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, zabezpieczenie zostaje wydane.
4.
O każdym przypadku niezgodności z deklaracją dopuszczenia do swobodnego obrotu powiadamia się Komisję w terminie dziesięciu dni roboczych od momentu ustalenia takiej niezgodności przez władze celne, wyszczególniając, w jaki sposób produkty nie spełniają przepisów, oraz stawkę cła zastosowanego w wyniku wykrycia niezgodności.
Artykuł 45
1.
Do celów kontrolowania ilości w ramach kontyngentów taryfowych należy wziąć pod uwagę wszystkie ilości, dla których przyjęto deklaracje dopuszczenia do swobodnego obrotu w danym okresie kontyngentowym.
2.
Każde Państwo Członkowskie powiadamia Komisję do 15 marca za poprzedni rok kontyngentowy upływający 31 grudnia i do 15 września za rok kontyngentowy upływający 30 czerwca, osobno dla każdego kontyngentu i kraju pochodzenia, z wyjątkiem masła nowozelandzkiego, o ostatecznej całkowitej ilości na rok kontyngentowy, za który przyjęto deklaracje dopuszczenia do swobodnego obrotu.
TYTUŁ 3 PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE
Artykuł 46
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne w celu sprawdzenia, że system pozwoleń i świadectw wprowadzony przez niniejsze rozporządzenie działa właściwie.
Artykuł 47
Zatwierdzenie przewidziane w art. 7 nie jest wymagane na okres od 1 stycznia do 30 czerwca 2002 r.
Wnioski o wydanie pozwolenia na kontyngenty objęte rozdziałem I tytułu 2 mogą być wnoszone na ten okres tylko w Państwie Członkowskim, w którym wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą, i zostają przyjęte tylko, jeżeli zostaje przedstawiony dowód, określony w art. 8 ust. 1 lit. a), spełniający oczekiwania właściwych władz, u których wniosek jest składany.
Ograniczenia przewidziane w art. 16 ust. 4 nie dotyczą przekazywania pozwoleń na przywóz, jak określono w rozdziale I tytułu 2, wydanych w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 30 czerwca 2002 r.
Na okres od dnia 1 stycznia do dnia 30 czerwca 2002 r. oraz od dnia 1 lipca do dnia 31 grudnia 2002 r. rok, określony w art. 8 ust. 1 lit. a) jest rokiem 2001 lub rokiem 2000, jeżeli dany importer potrafi udowodnić, że nie był w stanie przywozić lub wywozić wymaganych ilości mleka w roku 2001 na skutek wyjątkowych okoliczności.
Artykuł 48
Rozporządzenia (EWG) nr 2967/79, (WE) nr 2508/97, (WE) nr 1374/98 i (WE) nr 2414/98 niniejszym tracą moc.
Mają wciąż zastosowanie do pozwoleń, o które złożono wnioski przed dniem 1 stycznia 2002 r.
Odniesienia do uchylonych rozporządzeń są traktowane jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 49
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Stosuje się ono do pozwoleń na przywóz, o które złożono wnioski od dnia 1 stycznia 2002 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 2541/2001
z dnia 21 grudnia 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2125/95 otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi na grzyby zakonserwowane oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1921/95 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz przetworów owocowych i warzywnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków przetworów owocowych i warzywnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1239/2001 [2], w szczególności jego art. 11 ust. 2 oraz art. 15 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1921/95 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 308/2001 [4], ustanawia szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz przetworów owocowych i warzywnych oraz określa wykaz produktów objętych tym systemem. Celem systemu jest umożliwienie Komisji zapewnienia stałego monitorowania przywozu przedmiotowych produktów w celu ułatwienia przyjęcia właściwych środków na wypadek wystąpienia zakłóceń lub zagrożenia wystąpienia takich zakłóceń na rynku Wspólnoty. Cel ten może zostać zrealizowany w sposób mniej restrykcyjny dla importerów, przez sprawowanie nadzoru zgodnie z art. 308d rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 993/2001 [6]. Niniejszym rozporządzenie (WE) nr 1921/95 traci moc.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2125/95 z dnia 6 września 1995 r. otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi na grzyby zakonserwowane [7], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2858/2000 [8], odnosi się do niektórych przepisów rozporządzenia (WE) nr 1921/95. W związku z tym odniesienia te powinny, zgodnie z przepisami szczególnymi, które należy określić, zostać zastąpione odniesieniami do przepisów rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 z dnia 9 czerwca 2000 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych [9], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2299/2001 [10].
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2125/95 wprowadza się następujące zmiany:
1.
Artykuł 3 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
1.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1291/2000 [11] stosuje się do systemu wprowadzonego niniejszym rozporządzeniem, zgodnie z jego przepisami szczególnymi.
2. Pozwolenia na przywóz są ważne przez okres dziewięciu miesięcy od daty wydania w rozumieniu art. 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, jednakże tracą ważność po dniu 31 grudnia roku, na który zostały wydane.
3. Kwota zabezpieczenia określona w art. 15 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 wynosi 24 EUR za tonę netto.
4.
Kraj pochodzenia wpisuje się w pole 8 zarówno we wniosku o pozwolenie, jaki i w pozwoleniu na przywóz oraz zaznacza się słowo "tak". poprzez postawienie krzyżyka.
Pozwolenie jest ważne wyłącznie na przywóz towarów pochodzących ze wskazanego państwa.".
2.
W art. 4 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
Bez względu na przepisy art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, prawa wynikające ze świadectw przywozowych nie podlegają przeniesieniu.".
3.
W art. 6 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o ilości towarów, na którą zostały złożone wnioski o pozwolenia na przywóz, w następujący sposób:
- w każdą środę w przypadku wniosków złożonych w poniedziałek lub wtorek,
- w każdy piątek w przypadku wniosków złożonych w środę i czwartek,
- w każdy poniedziałek w przypadku wniosków złożonych w piątek poprzedniego tygodnia.
Powiadomienia te są podzielone według rodzajów produktów, zgodnie z Nomenklaturą Scaloną oraz podają oddzielne liczby określające ilości, których dotyczą wnioski zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. a) i b) odpowiednio.".
4.
Artykuł 9 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 9
1. Stosuje się art. 35 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000.
2. W przypadku dopuszczalnych ilości przywożonych określonych w art. 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 cło przywozowe przewidziane Wspólną Taryfą Celną (WTC) nakładane jest w całości.".
Artykuł 2
1.
Rozporządzenie (WE) nr 1921/95 traci moc.
2.
Na wniosek zainteresowanych stron, pozwolenia na przywóz wydane na mocy rozporządzenia (WE) nr 1921/95 zostają unieważnione w odniesieniu do ilości niewykorzystanych w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
W takich przypadkach zabezpieczenia zostają zwolnione.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2550/2001
z dnia 21 grudnia 2001 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2529/2001 w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa baraniego i koziego w odniesieniu do systemu premii oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2419/2001
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2529/2001 z dnia 19 grudnia 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa baraniego i koziego [1], w szczególności jego art. 4 ust. 6, art. 5 ust. 4, art. 8 ust. 5, art. 9 ust. 5, art. 10 ust. 4 oraz art. 11 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3508/92 z dnia 27 listopada 1992 r. ustanawiające zintegrowany system zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 495/2001 [3], w szczególności jego art. 12,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 2529/2001 ustanawia nowy system premii zastępujący system określony w rozporządzeniu Rady (WE) nr 2467/98 z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa baraniego i koziego [4], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1669/2000 [5]. W celu uwzględnienia nowych zasad organizacji, a także w celu zachowania jasności, konieczne jest ustanowienie nowych przepisów zastępujących te określone w rozporządzeniach Komisji: (EWG) nr 2814/90 z dnia 28 września 1990 r. ustanawiającym szczegółowe zasady oznaczania utuczonych jagniąt jako tusz ciężkich [6], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 2234/98 [7], (EWG) nr 2385/91 z dnia 6 sierpnia 1991 r. ustanawiającym szczegółowe zasady w odniesieniu do niektórych szczególnych przypadków dotyczących definicji producentów mięsa baraniego i koziego oraz grup producentów, ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 2254/1999 [8], (EWG) nr 2230/92 [9] z dnia 31 lipca 1992 r. ustanawiającym niektóre szczegółowe zasady stosowania systemu premii za owce maciorki i kozy reproduktorki na Wyspach Kanaryjskich [10], (EWG) nr 3567/92 z dnia 10 grudnia 1992 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania limitów indywidualnych, rezerw krajowych oraz przenoszenia praw przewidzianych w art. 5a-5c rozporządzenia Rady (EWG) nr 3013/89 w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa baraniego i koziego [11], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1311/2000 [12], (EWG) nr 2700/93 z dnia 30 września 1993 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania premii w odniesieniu do producentów mięsa baraniego i koziego [13], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1410/1999 [14] oraz (WE) nr 2738/1999 z dnia 21 grudnia 1999 r. określającym obszary górskie, na których przyznawane są premie dla producentów mięsa koziego [15], i konieczne jest uchylenie tych rozporządzeń.
(2) System premii za owce maciorki, określony w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 2529/2001 wchodzi w zakres rozporządzenia (EWG) nr 3508/92. Wobec powyższego, niniejsze rozporządzenie powinno ograniczyć się do uregulowania pozostałych kwestii nieobjętych rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3508/92 [16] (dalej zwanego "systemem zintegrowanym"), w szczególności zasad dotyczących okresów i warunków związanych z wnioskami o przyznanie premii oraz dodatków do premii, jak również długości trwania okresu przetrzymania.
(3) Artykuł 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2529/2001 reguluje zasady przyznawania premii producentom mięsa koziego na niektórych obszarach Wspólnoty. Dane obszary powinny dlatego zostać określone zgodnie z kryteriami ustanowionymi w tym przepisie.
(4) Zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2529/2001 producenci, w gospodarstwach których co najmniej 50 % obszaru użytkowanego na cele rolne usytuowane jest na obszarach gorzej położonych lub peryferyjnych, mogą kwalifikować się do dodatkowych premii. Artykuł 4 ust. 2 odnosi się do szczególnych stref geograficznych, w których producenci mięsa koziego spełniają konieczne warunki do kwalifikowania się do premii za kozy. Należy ustanowić przepis przewidujący składanie deklaracji przez producentów spełniających takie kryteria, aby umożliwić Państwom Członkowskim ustalenie czy spełnione zostały właściwe warunki do przyznawania pomocy, w celu uniknięcia jakichkolwiek nieuzasadnionych wypłat gospodarstwom, które nie są do tego uprawnione. W przypadku, gdy w ramach zintegrowanego systemu nie wymaga się od producentów składania wniosków o przyznanie pomocy "obszarowej" należy ustanowić przepis określający szczególną deklarację jako dowód z dokumentu, że co najmniej połowa gruntu użytkowanego do celów rolnych jest położona na obszarach mniej uprzywilejowanych lub na obszarach kwalifikujących do premii za kozy.
(5) Rozporządzenie Rady (WE) 1454/2001 z dnia 28 czerwca 2001 r. wprowadzające szczególne środki dla niektórych produktów rolnych z Wysp Kanaryjskich oraz uchylające rozporządzenie (EWG) nr 1601/92 (Poseican) [17] przewiduje stosowanie szczególnych środków w odniesieniu do hodowli owiec i kóz na Wyspach Kanaryjskich.
Środki te pociągają za sobą przyznanie dodatków do premii w wysokości, która musi zostać określona.
(6) Należy wyjaśnić kryteria kwalifikowania podmiotów do płatności bezpośrednich, w szczególności wymagane warunki.
(7) Do celów monitorowania systemu przyznawania premii oraz rynku mięsa baraniego i koziego, Państwa Członkowskie powinny regularnie informować Komisję o tej sprawie.
(8) W celu wdrożenia systemu limitów indywidualnych, wprowadzonych art. 8-10 rozporządzenia (WE) 2529/2001, należy określić zasady regulujące wyznaczanie takich limitów oraz powiadamianie o nich producentów.
(9) Należy przyjąć właściwe środki w celu zapewnienia, iż prawa przyznane nieodpłatnie z rezerw krajowych są wykorzystywane przez beneficjentów wyłącznie do zamierzonych celów.
(10) Uwzględniając skutek regulacyjny, jaki system limitów indywidualnych będzie miał na rynek, należy ustanowić przepis regulujący zwrot do rezerwy krajowej praw do premii niewykorzystanych przez ich posiadacza podczas określonego okresu.
Jednakże, zasada ta nie powinna mieć zastosowania do pewnych wyjątkowych i należycie uzasadnionych okoliczności, takich przypadki małych producentów lub producentów uczestniczących w programach ekstensyfikacji oraz systemów wcześniejszego przechodzenia na emeryturę, przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), zmieniające i uchylające niektóre rozporządzenia [18].
(11) Właściwe jest zachęcanie do przenoszenia praw do premii i jednocześnie do planowania środków prowadzących do przywracania praw na rzecz producentów, którzy z nich skorzystają.
W tym celu należy ustalić minimalny procent wykorzystania prawa do premii.
Ustalony procent powinien być wystarczający, aby uniknąć niepełnego wykorzystywania praw w niektórych Państwach Członkowskich, co mogłoby prowadzić do powstawania problemów dla priorytetowych producentów ubiegających się o prawo z rezerw krajowych.
Dlatego Państwa Członkowskie powinny zostać upoważnione do podniesienia minimalnego procentu wykorzystania praw, jednakże nie powinien on przekraczać 90 %.
(12) Jednolite wprowadzanie w życie przepisów dotyczących przekazywania praw i czasowego przenoszenia praw pociąga za sobą konieczność ustanowienia niektórych przepisów administracyjnych.
W celu uniknięcia nadmiernej pracy administracyjnej, Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość ustalenia minimalnej liczby praw, którą można przekazać lub przenieść.
Przepisy te powinny także zapobiegać naruszeniom zobowiązań przewidzianych w art. 9 rozporządzenia (WE) 2529/2001, aby zapewnić, że za każdym razem kiedy prawa zostają przekazane bez zbycia gospodarstwa dochodzi do zrzeczenia się pewnego procentu przekazywanych praw na rzecz rezerw krajowych.
Ponadto, należy ustanowić przepis w celu uniknięcia nadużywania przepisów dotyczących przekazywania i ograniczyć w czasie przeniesienie czasowe.
(13) Należy ustanowić przepis w celu dopuszczenia elastyczności w zakresie dotrzymywania terminów administracyjnych do przenoszenia praw, jeśli producent może udowodnić, że zgodnie z prawem odziedziczył prawa po zmarłym producencie.
Producenci powinni być powiadamiani w przypadku zmiany indywidualnego pułapu.
(14) Szczególny przypadek, gdy przy wypasaniu producent korzysta jedynie z gruntów stanowiących własność publiczną lub wspólną i przenosi wszystkie swoje prawa na rzecz innego rolnika, zaprzestając tym samym produkcji, należy uznać za działanie równoznaczne z przekazaniem gospodarstwa.
(15) W przypadku gdy w kilku Państwach Członkowskich przekazanie praw bez przekazania gospodarstwa prowadzi się wyłącznie poprzez rezerwy krajowe, istnieje potrzeba ustanowienia odpowiednich zasad w celu zachowania spójności z systemem bezpośredniego przekazywanie między producentami.
Należy ustalić obiektywne kryteria do wyznaczania sumy wypłacanej z rezerwy krajowej producentowi, który dokonał przekazania swoich praw, a także sumy płaconej przez producenta, który otrzymuje równoważne prawa z rezerwy krajowej.
(16) Konieczne jest ustanowienie przepisów obliczania i dostosowywania do limitów indywidualnych praw do premii, w celu zapewnienia, iż wykorzystuje się jedynie liczby całkowite.
(17) Zadaniem Komisji jest monitorowanie nowych ustaleń, stąd Komisja musi otrzymywać od Państw Członkowskich w odpowiednim trybie wszelkie istotne informacje dotyczące wykonywania zasad premiowania.
(18) Do Komisji należy przesyłanie szczegółowych informacji dotyczących przepisów krajowych w zakresie przyznawania dodatkowych płatności oraz ich realizacji.
(19) W celu wykonania zasad premiowania oraz uniknięcia jakichkolwiek zakłóceń na rynku, Państwa Członkowskie powinny przyjąć niezbędne środki w celu właściwego stosowania niniejszego rozporządzenia.
(20) Konieczne są pewne regulacje przejściowe dla Państw Członkowskich, aby miały wystarczająco dużo czasu na przygotowanie się do stosowania niniejszego rozporządzenia.
W związku z wyższą kwotą pomocy w ramach nowego systemu oraz większą przejrzystością wynikającą ze stałych stawek ryczałtowych, należy ustanowić przepisy premiowe w celu ochrony interesów producentów, którzy złożyli wnioski wcześniej, w ramach poprzedniego systemu, aby zostały one rozpatrzone jako wnioski w ramach nowego.
(21) W celu skutecznej ochrony interesów finansowych Wspólnoty należy przyjąć odpowiednie środki, które pozwolą na nakładanie sankcji w przypadku nieprawidłowości i nadużyć finansowych.
Konieczne jest wprowadzenie odpowiednich przepisów w zakresie systemu premii za owce i kozy w rozporządzeniu (WE) nr 2419/2001.
(22) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Owiec i Kóz oraz Komitetu ds. Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia w szczególności szczegółowe zasady stosowania płatności bezpośrednich, ustanowionych w art. 4, 5, 6, 8, 9 oraz 10 rozporządzenia (WE) nr 2529/2001.
ROZDZIAŁ I PŁATNOŚCI BEZPOŚREDNIE
Artykuł 2
Wnioski
1.
W uzupełnieniu do wymogów w ramach zintegrowanego systemu, zgodnie z rozporządzeniami (EWG) nr 3508/92 i (WE) nr 2419/2001, we wniosku o przyznanie premii, producenci muszą wskazać, czy w roku, w którym ubiegają się o premię, sprzedają mleko owcze lub przetwory mleczne na bazie mleka owczego.
2.
Wnioski o przyznanie premii na rzecz producentów mięsa baraniego oraz koziego składa się w organie wyznaczonym przez Państwo Członkowskie, w stałym okresie zaczynającym się 1 listopada poprzedzającym początek roku i kończącym się 30 kwietnia następującym po rozpoczęciu roku, w odniesieniu do którego zostały złożone wnioski.
Jednakże Zjednoczone Królestwo może ustalić inny okres w odniesieniu do Irlandii Północnej niż okres ustalony dla Wielkiej Brytanii.
3.
Okres przetrzymania, podczas którego producent zobowiązuje się trzymać w swoim gospodarstwie określoną liczbę owiec i/lub kóz, w odniesieniu do których wnioskuje o przyznanie premii, wynosi 100 dni począwszy od pierwszego dnia następującego po ostatnim dniu okresu składania wniosków, określonym w ust. 2.
Artykuł 3
Obszary kwalifikujące się do premii dla producentów mięsa koziego
Obszary wymienione w załączniku I spełniają kryteria określone w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2529/2001.
Artykuł 4
Wniosek o przyznanie premii dodatkowej oraz premii za kozy
1. W celu skorzystania z premii dodatkowej lub premii za kozy, producent, którego gospodarstwo rolne, z którego co najmniej 50 % lecz mniej niż 100 % obszaru przeznaczonego do celów rolnych położone jest na obszarach określonych w art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2529/2001 lub na obszarach kwalifikujących się do premii za kozy, składa deklarację lub deklaracje wskazujące lokalizację jego gruntu, zgodnie z następującymi zasadami:
a) producent, który ma obowiązek składania deklaracji w sprawie łącznej wielkości wykorzystywanych użytków rolnych w swoim gospodarstwie, w drodze wniosku o przyznanie pomocy dla "obszaru", przewidzianego w art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2419/2001 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy, w swojej deklaracji wskazuje te działki, które wykorzystuje do celów rolnych, gdzie właściwe które położone są na obszarach, określonych w art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2529/2001 lub obszarach wymienionych w załączniku I;
b) producent, który nie ma obowiązku składania deklaracji określonej w lit. a) składa co roku szczególną deklarację, gdzie stosowne z zastosowaniem systemu identyfikacji działek rolnych, przewidzianego w ramach zintegrowanego systemu.
Deklaracja ta wskazuje położenie gruntów, których jest właścicielem, które wynajmuje lub użytkuje na podstawie dowolnych porozumień, ze wskazaniem ich obszaru oraz szczegółowym określeniem działek wykorzystywanych do celów rolnych położonych na obszarach określonych w art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2529/2001 lub na obszarach wymienionych w załączniku I, w zależności od przypadku.
Państwa Członkowskie mogą przewidzieć włączenie danej deklaracji szczególnej do wniosku o przyznanie premii za owce i/lub kozy.
Państwa Członkowskie mogą także żądać, aby deklaracje szczególne były składane za pomocą formularza wniosku o przyznanie pomocy "obszarowej".
2.
Właściwy organ krajowy może żądać przedstawienia aktu własności, umowy wynajmu lub pisemnej umowy między producentami, oraz gdzie stosowne zaświadczenia od władz lokalnych lub regionalnych, które udostępniły grunty wykorzystywane na cele rolne, danemu producentowi.
Zaświadczenie wskazuje areał przyznany producentowi oraz działek położonych na obszarach, określonych w art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2529/2001 lub obszarach wymienionych w załączniku I, w zależności od przypadku.
Artykuł 5
Producenci prowadzący sezonowy wypas bydła
1. Wnioski o przyznanie premii, złożone przez producentów, których gospodarstwa rolne zostały zarejestrowane na jednym z obszarów geograficznych, określonych w art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2529/2001 i zamierzający zakwalifikować się do uzyskania premii dodatkowej muszą wskazać:
- miejsce lub miejsca, gdzie przeprowadza się sezonowy wypas bydła w roku bieżącym,
- okres co najmniej 90 dni, określony w danym ustępie i ustanowiony na rok bieżący.
2.
Wnioskom o przyznanie premii producentów, określonych w ust. 1, muszą towarzyszyć dokumenty poświadczające rzeczywiste przeprowadzenie sezonowego wypasu bydła, za wyjątkiem przypadków siły wyższej lub będących skutkiem wpływu należycie uzasadnionych zwykłych okoliczności, zagrażających życiu stada, przez dwa poprzednie lata, w szczególności za pomocą zaświadczeń od władz lokalnych lub regionalnych właściwych dla miejsca sezonowego wypasu bydła, potwierdzające, że miał on miał faktycznie miejsce przez co najmniej 90 kolejnych dni.
Przeprowadzając administracyjne kontrole wniosków, Państwa Członkowskie zapewniają, że sezonowy wypas bydła, określony we wnioskach o przyznanie premii, miał rzeczywiście miejsce na obszarach określonych w art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2529/2001.
Artykuł 6
Dodatek dla Wysp Kanaryjskich
Na podstawie art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1454/2001, dodatek do premii jest przyznawany producentom zajmującym się sprzedażą mięsa baraniego i koziego na Wyspach Kanaryjskich, w wysokości 4,2 EUR na owcę maciorkę i/lub kozę reproduktorkę.
Artykuł 7
Uprawnienie do korzystania z pomocy
1.
Premie wypłacane są na rzecz producentów w oparciu o liczbę owiec maciorek/kóz reproduktorek trzymanych w ich gospodarstwach przez okres przetrzymania, określony w art. 2 ust. 3.
2.
Zwierzęta, które w ostatnim dniu okresu przetrzymania spełniają warunki przewidziane w definicjach określonych w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 2529/2001, uważa się za kwalifikujące się.
Artykuł 8
Spis producentów owiec zajmujących się sprzedażą mleka owczego i jego przetworów
Każdego roku Państwa Członkowskie opracowują nie później niż do 30-go dnia okresu przetrzymania spis producentów owiec, zajmujących się sprzedażą mleka owczego i jego przetworów.
Spis opracowuje się na podstawie deklaracji producentów określonych w art. 2 ust. 1.
Podczas sporządzania spisu producentów, Państwa Członkowskie uwzględniają także wyniki kontroli oraz inne źródła informacji dostępnych właściwemu organowi, w szczególności informacji uzyskiwanych od przetwórców lub dystrybutorów i dotyczących sprzedaży przez producentów mleka owczego i jego przetworów.
Artykuł 9
Zgłoszenie
1.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję nie później niż do 31 lipca każdego roku o informacjach związanych z wnioskami złożonymi na rok bieżący.
Do tego celu korzystają z wzorcowego formularza przedstawionego w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Ponadto powiadamiają Komisję do 31 lipca o wypłaconych premiach w roku poprzednim, na formularzu przewidzianym w załączniku III, a do 31 października o wszystkich zmianach w wykazie obszarów geograficznych, na których prowadzi się sezonowy wypas bydła i określonych w art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2529/2001 oraz art. 5 niniejszego rozporządzenia.
Informacje te są dostępne dla krajowych organów odpowiedzialnych za sporządzanie oficjalnych danych statystycznych w sektorze mięsa baraniego i koziego na ich żądanie.
2.
W przypadku gdy zmieniają się informacje wymagane do obowiązkowych zgłoszeń, w szczególności w wyniku kontroli, korekt lub ulepszeń poprzednich liczb, zaktualizowane dane przekazywane są Komisji w terminie jednego miesiąca od wystąpienia zmiany.
ROZDZIAŁ II LIMITY, REZERWY I PRZENOSZENIE
Artykuł 10
Prawa uzyskiwane nieodpłatnie
W przypadku gdy producent uzyskał prawa do premii nieodpłatnie z rezerwy krajowej oraz za wyjątkiem przypadków należycie uzasadnionych wyjątkowymi okolicznościami, nie jest on upoważniony do przekazania swoich praw lub ich czasowego przeniesienia w okresie trzech kolejnych lat.
Artykuł 11
Korzystanie z praw
1.
Producent posiadający prawa może je wykorzystać osobiście i/lub wydzierżawić swoje prawa drugiemu producentowi.
2.
W przypadku gdy producent nie wykorzystał minimalnego procentu swoich praw, określonego w ust. 4, w ciągu każdego roku, niewykorzystana część jest przenoszona do rezerwy krajowej, za wyjątkiem:
a) w przypadku producentów posiadających maksymalnie 20 % praw do premii, gdy producent taki nie wykorzystał minimalnego procentu swoich praw w każdym z dwóch kolejnych lat kalendarzowych, część niewykorzystana w ostatnim roku kalendarzowym jest przenoszona do rezerwy krajowej;
b) w przypadku producenta uczestniczącego w programie ekstensyfikacji, uznanym przez Komisję;
c) w przypadku producenta uczestniczącego w systemie wcześniejszego przechodzenia na emeryturę uznanego przez Komisję, w którym to przypadku przekazanie i/lub czasowe przeniesienie praw nie jest obowiązkowe; lub
d) w wyjątkowych i należycie uzasadnionych okolicznościach.
3.
Czasowe przeniesienie praw realizuje się jedynie w odniesieniu do pełnych okresów rocznych i leasing taki obejmuje przynajmniej minimalną ilość zwierząt, przewidzianą w art. 12 ust. 1.
Przy końcu każdego okresu czasowego przeniesienia, który nie może być dłuższy niż trzy kolejne lata, producent odzyskuje wszelkie swoje uprawnienia, poza przypadkami przekazania praw, na okres przynajmniej dwóch kolejnych lat.
Jeżeli producent nie wykorzysta co najmniej minimalnego procentu swoich praw ustalonych zgodnie z ust. 4, w każdym z dwóch lat, Państwo Członkowskie, poza wyjątkowymi i należycie uzasadnionymi przypadkami, wycofuje i zwraca do rezerwy krajowej w skali roku tę część praw, która nie została wykorzystana przez producenta.
Jednakże w przypadku producentów uczestniczących w systemie wcześniejszego przechodzenia na emeryturę uznanego przez Komisję, Państwa Członkowskie mogą przewidywać wydłużenie okresu czasowego przeniesienia praw na podstawie takich systemów.
Producenci, którzy zobowiązali się do udziału w programie ekstensyfikacji zgodnie ze środkiem określonym w art. 2 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2078/92 [19] lub w programie ekstensyfikacji zgodnie z art. 22 i 23 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999, nie są upoważnieni do czasowego przenoszenia praw i/lub przekazywania swoich praw przez cały okres udziału w programie. Jednakże przepis ten nie ma zastosowania w przypadkach gdy program umożliwia przekazanie praw i/lub czasowe przeniesienie praw producentom, których udział w innych środkach niż określone w tym akapicie wymaga nabycia uprawnień.
4.
Minimalny procent wykorzystania praw do premii wynosi 70 %.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą podwyższyć ten procent do 90 %.
Z wyprzedzeniem powiadamiają Komisję o procencie, jaki zamierzają zastosować.
Artykuł 12
Przekazywanie i czasowe przenoszenie praw
1.
Państwa Członkowskie mogą ustanowić w oparciu o swoje struktury produkcyjne minimalną liczbę praw do premii, które mogą być przedmiotem częściowego przekazania praw niełączące się z przekazywaniem gospodarstwa.
Minimum to nie może przekroczyć 10 praw do premii.
2.
Przekazanie praw do premii i czasowe przeniesienie takich praw staje się skuteczne jedynie po ich zgłoszeniu właściwym władzom Państwa Członkowskiego przez producenta przekazującego i/lub przenoszącego prawa oraz przez producenta je otrzymującego.
Zgłoszenia dokonywane są w terminie ustalonym przez Państwo Członkowskie i nie później niż w dniu, w którym kończy się okres składania wniosków o przyznanie premii w danym Państwie Członkowskim, z wyjątkiem tych przypadków, gdy przekazanie ma miejsce przez dziedziczenie.
W takim przypadku producent, który nabywa uprawnienia, jest w stanie dostarczyć odpowiednie dokumenty prawne, by udowodnić, że jest on beneficjentem po zmarłym producencie.
3.
W przypadku przekazania praw bez przekazywania gospodarstwa, liczba przekazywanych praw bez rekompensaty na rzecz rezerwy krajowej nie może w żadnym przypadku być mniejsza niż 1.
Artykuł 13
Zmiana pułapu indywidualnego
W przypadku przekazywania lub czasowego przenoszenia praw do premii Państwo Członkowskie ustala nowy pułap indywidualny i powiadamia zainteresowanych producentów o liczbie praw do premii, do których są uprawnieni nie później niż w ciągu 60 dni od ostatniego dnia okresu, w którym producent złożył swój wniosek.
Akapit pierwszy nie ma zastosowania w przypadku gdy przekazanie praw następuje przez dziedziczenie, na warunkach określonych w art. 12 ust. 2
Artykuł 14
Producenci bez prawa własności do gruntu przez nich uprawianego
Producenci prowadzący gospodarkę rolną wyłącznie na gruntach publicznych lub stanowiących własność wspólną, którzy podejmują decyzję o zaprzestaniu użytkowania tych gruntów na wypas i o przekazaniu swoich praw na rzecz innego producenta są traktowani w ten sam sposób co producenci sprzedający lub przekazujący swoje gospodarstwa.
We wszystkich pozostałych przypadkach tacy producenci traktowani są w ten sam sposób co producenci przekazujący jedynie swoje prawa do premii.
Artykuł 15
Przekazanie praw poprzez rezerwę krajową
W przypadku gdy Państwo Członkowskie przewiduje, że przekazanie praw odbywa się za pośrednictwem rezerwy krajowej, stosuje przepisy krajowe, analogiczne do przepisów tego rozdziału.
Ponadto w takich przypadkach:
- Państwa Członkowskie mogą przewidywać czasowe przeniesienie praw za pośrednictwem rezerwy krajowej,
- w przypadku przekazywania praw do premii lub czasowego przeniesienia praw, zgodnie z tiret pierwszym, przekazanie do rezerwy nie jest skuteczne do czasu powiadomienia przez właściwe władze Państwa Członkowskiego producenta przekazującego i/lub przenoszącego prawa, oraz przenoszenia z rezerwy na innego producenta nie jest skuteczne do czasu powiadomienia tego producenta przez władze.
Dodatkowo przepisy takie muszą zapewniać, że część praw nieobjętych art. 9 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 2529/2001 musi być kompensowana przez płatność Państwa Członkowskiego, odpowiadającą płatności, jaka wynikałaby z bezpośredniego przekazania między producentami, przy uwzględnieniu w szczególności tendencji w produkcji w danym Państwie Członkowskim. Płatność ta jest równa płatności obciążającej producenta, który otrzymuje równoważne prawa z rezerwy krajowej
Artykuł 16
Obliczanie limitów indywidualnych
Przy wstępnych obliczeniach i kolejnych dostosowaniach limitów indywidualnych praw do premii stosuje się jedynie liczby całkowite.
W tym celu, w przypadku gdy wynik końcowy obliczeń arytmetycznych nie jest liczbą całkowitą, stosowana jest najbliższa liczba całkowita.
Jednakże w przypadku gdy wynik obliczeń wypada dokładnie między dwoma liczbami całkowitymi, stosuje się wyższą liczbę całkowitą.
Artykuł 17
Zgłoszenie
1. Państwo Członkowskie powiadamiają Komisję najpóźniej do 1 marca 2002 r. o procedurach zastosowanych w celu obniżenia indywidualnych pułapów zgodnie z art. 8 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2529/2001, a także o łącznej liczbie praw przyznanych producentom oraz liczbie praw przeznaczonych do rezerwy.
2. Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję najpóźniej do 1 marca 2002 r. o metodach obliczania obniżki zgodnie z art. 9 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2529/2001, oraz, gdzie stosowne, środków podjętych na podstawie art. 9 ust. 3, a do 1 stycznia każdego roku o wszelkich zmianach.
3.
Korzystając z tabeli w załącznikach IV i V, Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję, najpóźniej do 30 kwietnia każdego roku o:
a) liczbie praw do premii przywróconych bez dodatku wyrównawczego do rezerwy krajowej po przekazaniu praw bez przekazywania gospodarstw w roku poprzedzającym;
b) liczby niewykorzystanych praw do premii określonych w art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2529/2001 przekazanych do rezerwy krajowej w roku poprzedzającym;
c) liczbie praw przyznanych na mocy art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2529/2001 w roku poprzedzającym;
d) liczbie praw do premii przyznanych producentom na obszarach o mniej korzystnych warunkach gospodarowania, z rezerwy krajowej w roku poprzedzającym;
e) datach dotyczących okresów oraz terminów odnoszących się do przekazywania praw i wniosków o przyznanie premii.
ROZDZIAŁ III PŁATNOŚCI DODATKOWE
Artykuł 18
Do 30 kwietnia 2002 r. Państwa Członkowskie przekazują Komisji informacje o ich uzgodnieniach krajowych dotyczących przyznawania płatności dodatkowych przewidzianych na mocy art. 11 rozporządzenia (WE) nr 2529/2001.
Gdzie stosowne, informacja ta obejmuje w szczególności:
1) Płatności od sztuki bydła:
a) przybliżone kwoty na sztukę oraz uzgodnienia w zakresie przyznawania;
b) przybliżone przewidywane łączne wydatki oraz liczbę danych zwierząt;
c) szczególne wymagania dotyczące obsady zwierząt;
d) pozostałe informacje w sprawie zasad ubiegania się.
2) Płatności obszarowe (w miarę potrzeby):
a) obliczenie dotyczące regionalnego obszaru bazowego;
b) przybliżone kwoty na hektar;
c) przybliżone przewidywane łączne wydatki oraz ilość hektarów;
d) pozostałe informacje w sprawie zasad ubiegania się.
3) Szczegóły dotyczące pozostałych systemów, które zostały utworzone w celu dokonywania płatności dodatkowych.
4) Państwa Członkowskie informują Komisję o wszystkich zmianach w uzgodnieniach, w terminie jednego miesiąca po jakiejkolwiek takiej zmianie.
ROZDZIAŁ IV PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE
Artykuł 19
Krajowe środki wykonawcze
Państwa Członkowskie przyjmują wszelkie odpowiednie środki konieczne do zapewnienia należytego stosowania tego rozporządzenia i powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 20
Środki przejściowe
Wnioski o przyznanie premii na rok 2002 złożone przed terminem stosowania niniejszego rozporządzenia w ramach systemu premiowania przewidzianego w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 2467/98 uważa się za wnioski złożone w ramach systemu ustanowionego w rozporządzeniu (WE) nr 2529/2001.
Do wszystkich takich wniosków stosuje się przepisy rozporządzenia (WE) nr 2419/2001 w wersji obowiązującej przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 21
Uchylenie
Rozporządzenia (EWG) nr 2814/90, (EWG) nr 2385/91, (EWG) nr 2230/92, (EWG) nr 3567/92, (EWG) nr 2700/93 oraz (WE) nr 2738/1999 tracą moc 1 stycznia 2002 r. Stosuje się je w dalszym ciągu do wniosków złożonych w odniesieniu do roku 2001 oraz poprzednich lat obrotowych. Odniesienia do uchylonych rozporządzeń rozumiane są jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia i odczytuje się zgodnie z tabelą korelacji podaną w załączniku Odniesienia do uchylonych rozporządzeń rozumie się jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia i są odczytywane zgodnie z tabelą korelacji podaną w załączniku VI.
Artykuł 22
Zmiany w systemie zintegrowanym
Artykuł 40 rozporządzenia (WE) nr 2419/2001 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 40
1. W przypadku, gdy w odniesieniu do wniosków o przyznanie pomocy w ramach systemów pomocy dla owiec/kóz, stwierdza się różnicę zgodnie z art. 36 ust. 3, stosuje się mutatis mutandis art. 38 ust. 2, 3 i 4, od pierwszego zwierzęcia, w odniesieniu do którego stwierdzono nieprawidłowości.
2.
Jeżeli stwierdza się, że producent owiec sprzedający mleko owcze i jego przetwory nie zadeklarował w swoim wniosku o przyznanie premii, że prowadził taką sprzedaż, kwota pomocy, do której jest uprawniony jest obniżana do premii płatnej na rzecz producentów sprzedających mleko owcze i jego przetworzy, pomniejszonej o różnicę między nią i pełną premią za owce maciorki.
3. W przypadku, gdy w odniesieniu do wniosków o przyznanie dodatkowej premii ustalono, że mniej niż 50 % obszaru gospodarstwa, wykorzystywanego do celów rolnych jest położone na obszarach określonych w art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2529/2001 [20], premii dodatkowej nie wypłaca się, a premię za owce i kozy obniża się o kwotę odpowiadającą 50 % premii dodatkowej.
4.
W przypadku, gdy ustalono, że procent obszaru gospodarstwa wykorzystywanego do celów rolnych, położony na obszarach wymienionych w załączniku I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2550/2001 [21] jest niższy od 50 %, nie wypłaca się premii za kozy.
5. W przypadku, gdy stwierdza się, że producent prowadzący sezonowy wypas bydła, składający wniosek o przyznanie premii dodatkowej, nie wypasa 90 % swoich zwierząt przez co najmniej 90 dni na obszarach określonych w art. 5 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 2529/2001, nie wypłaca się premii dodatkowej, a premię za owce i kozy obniża się o kwotę odpowiadającą 50 % premii dodatkowej.
6.
W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości określonych w ust. 2, 3, 4 i 5 wynikających ze świadomego nieprzestrzegania zasad, odmawia się przyznania łącznej kwoty pomocy określonej w wymienionych ustępach.
W takim przypadku, rolnik jest ponownie wyłączany z możliwości otrzymywania pomocy równej tej kwocie.
Kwotę tę odlicza się od płatności pomocy w ramach systemu pomocy dla owiec/kóz, do której rolnik jest uprawniony w kontekście wniosków, jakie złożył w okresie trzech lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym dokonano ustalenia."
Artykuł 23
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od 1 stycznia 2002 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2557/2001
z dnia 28 grudnia 2001 r.
zmieniające załącznik V do rozporządzenia Rady (EWG) nr 259/93 w sprawie nadzoru i kontroli przesyłania odpadów w obrębie, do Wspólnoty Europejskiej oraz poza jej obszar
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 259/93 z dnia 1 lutego 1993 r. w sprawie nadzoru i kontroli przesyłania odpadów w obrębie, do Wspólnoty Europejskiej oraz poza jej obszar [1], ostatnio zmienione decyzją Komisji 1999/816/WE [2], w szczególności jego art. 16 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy decyzji Rady 93/98/EWG [3], Wspólnota jest stroną Konwencji bazylejskiej o kontroli transgranicznego przemieszczania i usuwania odpadów niebezpiecznych, od dnia 7 lutego 1994 r.
(2) Wykaz niebezpiecznych odpadów został przyjęty, zgodnie z art. 1 ust. 4 dyrektywy Rady 91/689/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. w sprawie odpadów niebezpiecznych [4], zmienionej dyrektywą 94/31/WE [5] oraz zmienionej w świetle notyfikacji ze strony Państw Członkowskich.
Najnowsza wersja wykazu odpadów niebezpiecznych zawarta jest w decyzji Komisji 2000/532/WE [6], ostatnio zmienionej decyzją Rady 2001/573/WE [7].
(3) Wspólnota zatwierdziła decyzję C(2001) 107 Rady OECD w sprawie zmiany decyzji C(92) 39/final w sprawie kontroli transgranicznego przemieszczania odpadów przeznaczonych do działań odzyskiwania, włączając w szczególności część II dodatku 4 do niniejszej decyzji, która wymienia odpady podlegające procedurze tzw. bursztynowej kontroli tej decyzji.
(4) Decyzja C(2001) 107 Rady OECD, włącznie z częścią II dodatku 4 do niniejszej decyzji, jest wiążąca jedynie dla Państw Członkowskich oraz Wspólnoty w odniesieniu do zakończenia niezbędnych procedur wspólnotowych [8].
Dlatego niezbędne jest zapewnienie, że zmiany OECD dotyczące części II dodatku 4 do celów niniejszego rozporządzenia są transponowane do prawodawstwa wspólnotowego od tej samej daty co zmiany zawarte w decyzji 2000/532/WE, mianowicie z dniem 1 stycznia 2002 r.
(5) Załącznik V do rozporządzenia Rady (EWG) nr 259/93 powinien zostać zmieniony w celu zapewnienia, że jego części 2 i 3 w pełni uwzględniają najbardziej aktualny wykaz odpadów niebezpiecznych przyjęty zgodnie z art. 1 ust. 4 dyrektywy 91/689/EWG oraz najbardziej aktualny wykaz odpadów przyjęty przez Radę OECD oraz zatwierdzony przez Wspólnotę.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią komitetu powołanego na podstawie art. 18 dyrektywy 75/442/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik V do rozporządzenia Rady (EWG) 259/93 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie (WE) nr 2558/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 3 grudnia 2001 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 2223/96 w odniesieniu do przeklasyfikowania rozliczeń w ramach umów swapowych i kontraktów terminowych na stopę procentową
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 285 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje,
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 2223/96 z dnia 25 czerwca 1996 r. w sprawie europejskiego systemu rachunków krajowych i regionalnych we Wspólnocie [4] zawiera wzorce ramowe wspólnych norm, definicji, klasyfikacji oraz reguł rachunkowości stosowanych przy sporządzaniu rachunków Państw Członkowskich z uwagi na wymóg prowadzenia statystyki we Wspólnocie w celu uzyskania porównywalnych wyników między Państwami Członkowskimi.
(2) W ESA 95, tak jak w SNA 93, umowy swapowe zdefiniowano (5.67) jako "umowy między dwoma stronami mające na celu wymianę, w danym okresie oraz zgodnie z wcześniej ustanowionymi zasadami, strumieni płatności w takich samych kwotach zadłużenia" i określono, iż "dwoma dominującymi odmianami są swapy procentowe i swapy walutowe".
(3) W oryginalnych wersjach ESA 95 i SNA 93, strumienie płatności z tytułu odsetek między dwoma kontrahentami w ramach jakiegokolwiek rodzaju umowy swapowej lub kontraktów terminowych na stopę procentową są uważane za transakcje niefinansowe, rejestrowane jako dochody majątkowe w pozycji odsetki.
(4) Sformułowanie takie spowodowało problemy, dlatego też Komisja uważa za konieczne wyłączenie tych strumieni płatności z tytułu odsetek przepływów z pozycji dochody majątkowe w sposób podobny do opisanego w poprawionym SNA 93.
(5) W związku z powyższym, strumienie te powinny być wykazywane w transakcjach finansowych w pozycji finansowe instrumenty pochodne, włączone w ESA 95 w F3 w pozycji "papiery wartościowe inne niż akcje i udziały".
(6) Należy określić szczegółowe ujęcie tych strumieni dla danych przekazanych w ramach procedury nadmiernego deficytu.
(7) Komitet ds. Programów Statystycznych Wspólnot Europejskich, ustanowiony na mocy decyzji 89/382/EWG, Euratom [5] oraz Komitet ds. Statystyki Walutowej, Finansowej i Bilansu Płatniczego, ustanowiony na mocy decyzji 91/115/EWG [6], zostały skonsultowane zgodnie z art. 3 wymienionych decyzji,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik A do rozporządzenia Rady (WE) nr 2223/96 wprowadza zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2559/2001
z dnia 17 grudnia 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2505/96 otwierające i ustalające zarządzanie autonomicznymi wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na niektóre produkty rolne i przemysłowe
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 26,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy rozporządzenia (WE) nr 2505/96 [1], Rada otworzyła wspólnotowe kontyngenty taryfowe na niektóre produkty rolne i przemysłowe.
Zapotrzebowanie Wspólnoty na produkty, o których mowa, powinno zostać zrealizowane na najkorzystniejszych warunkach.
Wspólnotowe kontyngenty taryfowe powinny zostać otwarte z obniżonymi lub zerowymi stawkami celnymi na określone ilości, oraz rozszerzone w przypadku niektórych obowiązujących kontyngentów taryfowych, przy jednoczesnym uniknięciu wszelkich zakłóceń na rynkach tych produktów.
Tabelę zawartą w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 2505/96 zastępuje się tabelą zawartą w Załączniku do niniejszego rozporządzenia. Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2002 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie (WE) nr 2560/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 19 grudnia 2001 r.
w sprawie płatności transgranicznych w euro
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego [3],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 97/5/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 1997 r. w sprawie transgranicznych przekazów bankowych [5] miała na celu poprawę usług transgranicznych przekazów bankowych, mianowicie ich skuteczności; celem było umożliwienie, w szczególności konsumentom oraz małym i średnim przedsiębiorstwom, dokonywania przekazów bankowych szybko, niezawodnie i tanio z jednej części Wspólnoty do innej; takie przekazy bankowe i płatności transgraniczne generalnie są nadal wyjątkowo drogie w porównaniu z płatnościami na poziomie krajowym; z rezultatów badań podjętych przez Komisję i opublikowanych dnia 20 września 2001 r. wynika, że klienci posiadają niewystarczające lub nawet nie posiadają w ogóle informacji o kosztach przekazów oraz że średni koszt transgranicznych przekazów bankowych niewiele zmienił się od 1993 r., kiedy przeprowadzono porównywalne badania.
(2) Komunikat Komisji skierowany do Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 stycznia 2000 r. w sprawie płatności detalicznych na rynku wewnętrznym, rezolucje Parlamentu Europejskiego z dnia 26 października 2000 r. w sprawie Komunikatu Komisji oraz z dnia 4 lipca 2001 r. w sprawie środków przeznaczonych na pomoc podmiotom gospodarczym w przejściu na euro, a także sprawozdania Europejskiego Banku Centralnego z września 1999 r. i z września 2000 r. w sprawie poprawy usług płatności transgranicznych podkreślały pilną potrzebę skutecznych ulepszeń w tej dziedzinie.
(3) W swoim komunikacie skierowanym do Parlamentu Europejskiego, Rady, Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, Komitetu Regionów i Europejskiego Banku Centralnego z dnia 3 kwietnia 2001 r. w sprawie przygotowań do wprowadzenia banknotów i monet euro Komisja oznajmiła, iż rozważy wykorzystanie wszystkich instrumentów, które ma do dyspozycji i podejmie wszelkie środki niezbędne do zapewnienia bliższego dopasowania kosztów transakcji transgranicznych do kosztów transakcji krajowych, czyniąc przez to pojęcie strefy euro jako "obszaru płatności krajowych" jaśniejszym i bardziej przejrzystym dla obywateli.
(4) Względem celu, potwierdzonego w czasie wprowadzania pieniądza euro w formie zapisu księgowego, osiągnięcia jeśli nie jednolitej, to przynajmniej podobnej struktury opłat dla euro, nie ma żadnych istotnych wyników w odniesieniu do zmniejszenia kosztu płatności transgranicznych w porównaniu do płatności wewnętrznych.
(5) Wolumen płatności transgranicznych stale rośnie w miarę urzeczywistniania się rynku wewnętrznego; w tym obszarze bez granic zostały poczynione dalsze ułatwienia dla płatności poprzez wprowadzenie euro.
(6) Fakt, że poziom opłat za płatności transgraniczne pozostaje wyższy niż poziom opłat za płatności wewnętrzne, hamuje handel transgraniczny i przez to stanowi przeszkodę dla właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego; jest również prawdopodobne, że naruszy to zaufanie względem euro; zatem w celu ułatwienia funkcjonowania rynku wewnętrznego niezbędne jest zapewnienie, aby opłaty za płatności transgraniczne w euro były takie same jak opłaty za płatności dokonane w euro w Państwie Członkowskim, co również wzmocni zaufanie do euro.
(7) Dla transgranicznych elektronicznych transakcji płatniczych w euro powinno się stosować również zasadę równych opłat, uwzględniając okresy dostosowania oraz dodatkowe obciążenie pracą instytucji związane z przejściem na euro z dniem 1 lipca 2002 r.; w celu umożliwienia wprowadzenia niezbędnej infrastruktury oraz warunków okres przejściowy dla transgranicznych przekazów bankowych powinien mieć zastosowanie do dnia 1 lipca 2003 r.
(8) Obecnie nie poleca się stosowania zasady jednolitych opłat dla czeków papierowych, ponieważ ze swej natury nie mogą być one przetwarzane tak efektywnie jak inne środki płatności, w szczególności płatności elektroniczne; jednakże zasada przejrzystych opłat powinna również stosować się do czeków.
(9) W celu umożliwienia klientowi oceny kosztu płatności transgranicznych niezbędne jest powiadomienie go o zastosowanych opłatach i jakichkolwiek w nich zmianach; to samo odnosi się do przypadku, w którym waluta inna niż euro włączona jest w transgraniczną transakcję płatności w euro.
(10) Niniejsze rozporządzenie nie ma wpływu na możliwość oferowania przez instytucje opłaty obejmującej wszystko dla różnych usług płatniczych, pod warunkiem że nie dyskryminuje to płatności transgranicznych i krajowych.
(11) Istotne jest również zapewnienie ulepszeń w celu ułatwienia realizacji płatności transgranicznych przez instytucje płatnicze; w tym celu powinno się wspierać normalizację, w szczególności w odniesieniu do wykorzystania międzynarodowego numeru rachunku bankowego (IBAN) [6] oraz kodu identyfikującego bank (BIC) [7], niezbędnych do automatycznego dokonywania transgranicznych przekazów bankowych; jak najpowszechniejsze wykorzystanie tych kodów jest uważane za istotne; ponadto inne środki, które pociągają za sobą dodatkowe koszty, powinny być usunięte w celu obniżenia opłat uiszczanych przez klientów za płatności transgraniczne.
(12) W celu zmniejszenia obciążeń instytucji, które prowadzą płatności transgraniczne, niezbędne jest stopniowe zniesienie obowiązków związanych z systematycznymi krajowymi deklaracjami do celów statystyki bilansu płatniczego.
(13) W celu zapewnienia przestrzegania niniejszego rozporządzenia Państwa Członkowskie powinny zapewnić istnienie odpowiednich i skutecznych procedur składania skarg lub odwołań, rozstrzygania wszelkich sporów między zleceniodawcą a instytucją lub między beneficjentem a instytucją, w miarę możliwości przy zastosowaniu istniejących procedur.
(14) Pożądane jest, aby nie później niż do dnia 1 lipca 2004 r. Komisja przedstawiła sprawozdanie ze stosowania niniejszego rozporządzenia.
(15) Powinno się ustanowić przepis przewidujący procedurę, dzięki której niniejsze rozporządzenie może również być stosowane dla płatności transgranicznych dokonanych w walucie innego Państwa Członkowskiego, w przypadku gdy to Państwo Członkowskie tak postanowi,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przedmiot i zakres
Niniejsze rozporządzenie ustanawia zasady dotyczące płatności transgranicznych w euro w celu zapewnienia, aby opłaty za takie płatności były takie same jak opłaty za płatności w euro w Państwie Członkowskim.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do płatności transgranicznych w euro do kwoty 50000 EUR wewnątrz Wspólnoty.
Niniejsze rozporządzenie nie stosuje się do płatności transgranicznych dokonanych między instytucjami na ich własny rachunek.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
a) "płatności transgraniczne" oznaczają:
i) "transgraniczne przekazy bankowe" będące transakcjami przeprowadzonymi z inicjatywy zleceniodawcy poprzez instytucję lub jej oddział w jednym Państwie Członkowskim w celu udostępnienia kwoty pieniężnej beneficjentowi w instytucji lub jej oddziale w innym Państwie Członkowskim; zleceniodawcą i beneficjentem może być ta sama osoba;
ii) "transgraniczne elektroniczne transakcje płatnicze", którymi są:
- transgraniczne przekazy środków pieniężnych dokonywane poprzez elektroniczny instrument płatności, inne niż te zamawiane i wykonywane przez instytucje,
- transgraniczne wycofanie gotówki poprzez elektroniczny instrument płatności oraz wielokrotnego użytku elektroniczne karty płatnicze w bankomatach i kasach automatycznych w pomieszczeniach wystawiającego lub instytucji, która na mocy umowy akceptuje instrument płatniczy;
iii) "czeki transgraniczne" będące czekami papierowymi określonymi w Konwencji genewskiej przewidującej jednolite prawa dla czeków z dnia 19 marca 1931 r. wystawione na instytucję położoną wewnątrz Wspólnoty i wykorzystywane do transakcji transgranicznych wewnątrz Wspólnoty;
b) "elektroniczny instrument płatności" oznacza instrument płatności ze zdalnym dostępem oraz elektroniczną kartę płatniczą, które umożliwiają posiadaczowi dokonywanie jednej lub więcej elektronicznych transakcji płatniczych;
c) "instrument płatności ze zdalnym dostępem" oznacza instrument umożliwiający jego posiadaczowi dostęp do środków posiadanych na koncie w instytucji, dzięki czemu płatność może zostać dokonana na rzecz beneficjenta oraz normalnie wymaga kodu identyfikacji osobowej i/lub jakiegokolwiek innego podobnego dowodu tożsamości.
Instrumenty płatności ze zdalnym dostępem obejmują w szczególności karty płatnicze (zarówno kredytowe, debetowe, debetowe z odroczoną płatnością, jak i karty rozliczeniowe), a także karty do zastosowania w bankowości telefonicznej i typu home-banking.
Definicja ta nie obejmuje transgranicznych przekazów bankowych;
d) "instrument pieniądza elektronicznego" oznacza instrument płatności wielokrotnego użytku, zarówno kartę z zapisanymi wartościami, jak i pamięć komputerową, na której jednostki wartości są elektronicznie przechowywane;
e) "instytucja" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, która prowadząc działalność gospodarczą, wykonuje płatności transgraniczne;
f) "opłaty nałożone" oznaczają każdą opłatę nałożoną przez instytucję i bezpośrednio związaną z transgranicznymi transakcjami płatności w euro.
Artykuł 3
Opłaty za transganiczne elektroniczne transakcje płatnicze i przekazy bankowe
1.
Z mocą od dnia 1 lipca 2002 r. opłaty nałożone przez instytucję w odniesieniu do transgranicznych elektronicznych transakcji płatniczych w euro do kwoty 12500 EUR są takie same jak opłaty nałożone przez tę samą instytucję w odniesieniu do podobnych płatności w euro odbywających się w Państwie Członkowskim, w którym znajduje się miejsce prowadzenia działalności instytucji wykonującej transgraniczną elektroniczną transakcję płatniczą.
2.
Z mocą najpóźniej od dnia 1 lipca 2003 r. opłaty nałożone przez instytucję w odniesieniu do transgranicznych przekazów bankowych w euro do kwoty 12500 EUR są takie same jak opłaty nałożone przez tę samą instytucję w odniesieniu do podobnych przekazów bankowych w euro odbywających się w Państwie Członkowskim, w którym znajduje się miejsce prowadzenia działalności instytucji wykonującej transgraniczny przekaz.
3.
Z mocą od dnia 1 stycznia 2006 r. kwota 12500 EUR zostanie podniesiona do 50000 EUR.
Artykuł 4
Przejrzystość opłat
1.
Instytucja udostępni swoim klientom na piśmie w łatwo zrozumiałej formie, a w stosownych przypadkach zgodnie z zasadami krajowymi w formie elektronicznej, wcześniejsze informacje dotyczące opłat nałożonych na płatności transgraniczne oraz na płatności dokonywane w Państwie Członkowskim, w którym znajduje się miejsce prowadzenia działalności instytucji.
Państwa Członkowskie mogą zażądać, aby oświadczenie ostrzegające klientów o opłatach związanych z transgranicznym wykorzystaniem czeków pojawiło się na książeczce czekowej.
2.
Wszelkie zmiany opłat przekazywane są w ten sam sposób, wskazany w ust. 1, przed datą ich zastosowania.
3.
W przypadku gdy instytucje nakładają opłaty na wymianę walut na i z euro, powinny zapewnić klientom:
a) wcześniejsze informacje dotyczące opłat za wymiany, które mają zamiar stosować; oraz
b) informacje szczegółowe dotyczące różnych opłat za wymiany, które zostały zastosowane.
Artykuł 5
Środki ułatwiające przekazy transgraniczne
1.
Instytucja, w stosownych przypadkach, przekaże każdemu klientowi na wniosek jego międzynarodowy numer rachunku bankowego (IBAN) oraz swój kod identyfikujący banku (BIC) tej instytucji.
2.
Klient przedstawia na wniosek instytucji dokonującej przekazu IBAN beneficjenta oraz BIC instytucji beneficjenta.
Jeżeli klient nie przekaże wyżej wymienionych informacji, instytucja może nałożyć dodatkowe opłaty.
W takim przypadku instytucja musi przekazać klientom informacje dotyczące dodatkowych opłat zgodnie z art. 4.
3.
Z mocą od dnia 1 lipca 2003 r. instytucje wykazują na wyciągach z konta każdego klienta lub w załączniku do tego wyciągu jego IBAN oraz swój BIC.
4.
Dla całego transgranicznego fakturowania towarów i usług we Wspólnocie dostawca, który akceptuje płatność przelewem, przekazuje klientowi swój IBAN oraz BIC swojej instytucji.
Artykuł 6
Obowiązki Państw Członkowskich
1.
Państwa Członkowskie znoszą z mocą do dnia 1 lipca 2002 r. najpóźniej wszelkie krajowe obowiązki sprawozdawcze do celów statystyk bilansu płatniczego dotyczące płatności transgranicznych do kwoty 12500 EUR.
2.
Państwa Członkowskie znoszą z mocą najpóźniej od dnia 1 lipca 2002 r. wszelkie krajowe obowiązki dotyczące minimalnych informacji, które mają być przekazane odnośnie do beneficjenta, które uniemożliwiają automatyzację realizacji płatności.
Artykuł 7
Zgodność z niniejszym rozporządzeniem
Zgodność z niniejszym rozporządzeniem jest zapewniona skutecznymi, proporcjonalnymi i odstraszającymi sankcjami.
Artykuł 8
Klauzula przeglądu
Nie później niż do dnia 1 lipca 2004 r. Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie ze stosowania niniejszego rozporządzenia, w szczególności dotyczące:
- zmian w infrastrukturach systemu płatności transgranicznych,
- celowości polepszenia usług dla klienta poprzez wzmocnienie warunków konkurencji odnośnie do świadczenia usług płatności transgranicznych,
- wpływu stosowania niniejszego rozporządzenia na opłaty nałożone na płatności dokonane w Państwie Członkowskim,
- celowości podwyższenia kwoty przewidzianej w art. 6 ust. 1 do wysokości 50000 EUR od dnia 1 stycznia 2006 r., uwzględniając wszelkie skutki dla przedsiębiorstw.
Do sprawozdania dołącza się w stosownych przypadkach wnioski dotyczące zmian.
Artykuł 9
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się również do płatności transgranicznych dokonanych w walucie innego Państwa Członkowskiego, gdy powiadomi ono Komisję o swojej decyzji rozszerzenia stosowania rozporządzenia na swoją walutę. Powiadomienie to podlega opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym przez Komisję.
Rozszerzenie takie staje się skuteczne po czternastu dniach od wyżej wymienionego opublikowania.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2561/2001
z dnia 17 grudnia 2001 r.
mające na celu wspieranie przekształcania statków rybackich i zmianę rodzaju działalności rybaków, którzy do roku 1999 podlegali umowie połowowej z Marokiem
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 36 i 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Umowa o stosunkach dotyczących połowów morskich między Wspólnotą Europejską i Królestwem Maroka (dalej zwanej "umową z Marokiem o rybołówstwie") wygasła z dniem 30 listopada 1999 r.
W związku z tym wiele statków Wspólnoty działających w ramach tej umowy zostało zmuszonych do zaprzestania połowów z tym dniem.
(2) Zainteresowani rybacy i właściciele statków korzystali w związku z tym z ulg określonych w art. 16 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 2792/99 [4], z pomocą instrumentu finansowego orientacji rybołówstwa (IFOR), na zasadach odstępstw przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 1227/2001 [5].
(3) Uzasadnione jest zachęcanie, poprzez właściwe działania na poziomie Wspólnoty, do wdrażania planów przekształcania flot, o których mowa, zgodnie z aprobatą Komisji z dnia 18 października 2000 r.
(4) Konieczne jest ułatwienie całkowitego zaprzestania działalności statków, albo poprzez ich zniszczenie albo przemieszczenia do państwa trzeciego, w tym w ramach przedsięwzięć wspólnych.
Właściwe jest również ułatwienie wymiany sprzętu do połowów w celu trwałego przekształcenia w kierunku innych czynności związanych z rybołówstwem, bez względu na wiek statku i to, czy w jego budowie korzystano z funduszy publicznych.
(5) W związku z tym istnieje potrzeba odstąpienia od pewnych przepisów rozporządzenia (WE) nr 2792/99.
(6) Ponadto, zgodnie z duchem wniosków posiedzenia Rady Europejskiej w Nicei, Unia Europejska powinna dać wyraz solidarności z zainteresowanymi Państwami Członkowskimi, poprzez dodatkowy wysiłek finansowy, powyżej kwot wyasygnowanych w obrębie pozycji 2 perspektyw finansowych budżetu Unii Europejskiej, ustalonych na posiedzeniu Rady Europejskiej w Berlinie 25 marca 1999 r.
(7) W związku z tym, należy wprowadzić specjalne działania Wspólnoty dla realizacji przyznanych środków, o których mowa, w celu wprowadzenia w życie części planów przekształcenia, pod warunkiem że inne części wyżej wymienionych planów będą musiały być wykonane z pomocą środków przyznanych z IFOR.
(8) Dostępne przyznane środki uzupełniające powinny być przeznaczone na konkretne działania, z jednej strony na restrukturyzację floty, zaś z drugiej na wcześniejsze emerytury lub przekwalifikowanie rybaków, w obszarach odległych od połowów morskich, w ramach indywidualnych lub grupowych planów socjalnych.
(9) Szczegółowe postępowanie musi być zgodne z zasadami ogólnymi polityki strukturalnej w sektorze rybołówstwa.
W szczególności, należy unikać opacznego interpretowania przepisów obowiązujących w zakresie wdrażania środków przyznanych z IFOR.
Należy opracować mechanizm zarządzania jak najbliższy mechanizmowi obowiązującemu dla funduszy strukturalnych Wspólnoty, ustalonemu rozporządzeniem (WE) nr 1260/99 [6].
(10) Statki, które mają działać na wodach międzynarodowych lub na wodach państw trzecich, muszą w pełni respektować przepisy prawa międzynarodowego w odniesieniu do ochrony zasobów połowowych, w szczególności Konwencji Organizacji Narodów Zjednoczonych o Prawie Morskim, jak również Kodeksu Postępowania Organizacji do Spraw Wyżywienia i Rolnictwa Narodów Zjednoczonych.
(11) Społeczno-ekonomiczne zróżnicowanie stref przybrzeżnych uzależnionych od rybołówstwa, w naturalny sposób wpisuje się w kontekst zintegrowanych, operacyjnych programów rozwoju regionalnego i programów wieloregionalnych, wynikających z Wspólnotowych Ram Wsparcia Celu 1 funduszy strukturalnych dla Hiszpanii i dla Portugalii, przy finansowej pomocy Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego i Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej, Sekcja Orientacji.
W tych warunkach nie jest uzasadniona szczególna interwencja poświęcona temu zróżnicowaniu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
OGÓLNE
Artykuł 1
1. Rybacy i właściciele statków, którym w latach 2000 i 2001 przyznano odszkodowanie na podstawie art. 16 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 2792/99, z powodu nieodnowienia umowy połowowej z Marokiem, przez co najmniej sześciomiesięczny łączny okres czasowego zaprzestania działalności, mogą skorzystać z wyjątkowych środków wspierających, zgodnie z warunkami i w granicach przewidzianych niniejszym rozporządzeniem.
2.
Najpóźniej w trzy miesiące po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia, Państwa Członkowskie przekażą Komisji wykaz statków, zawierający ich numery wewnętrzne, jak również listę rybaków spełniających warunki określone w ust. 1 rozporządzenia.
ROZDZIAŁ II
ŚRODKI ODSTĘPSTWA
Artykuł 2
1. W drodze odstępstwa od przepisów rozporządzenia (WE) nr 2792/99, o których mowa poniżej, pomoc publiczna dla właścicieli statków i rybaków wymienionych w art. 1 ust. 1 zostanie przyznana według następujących zasad:
a) w przypadku gdy pomoc publiczna jest przyznawana za zniszczenie łodzi:
i) skale, o których mowa w art. 7 ust. 5 lit. a), zostają podwyższone o 20 %;
ii) przepisy art. 10 ust. 3 lit. b) pkt ii) i przepisy załącznika III, pkt 1.1 lit. a) nie są stosowane;
b) W przypadku gdy premia jest przyznawana za trwałe przemieszczanie statku do państwa trzeciego, włącznie z przypadkiem przedsięwzięć wspólnych:
i) skale, o których mowa w art. 7 ust. 5 lit. a) zostają podwyższone o 20 %;
ii) przepisy art. 10 ust. 3 lit. b) pkt ii), jak również przepisy załącznika III, pkt 1.1 lit. a), nie są stosowane;
iii) minimalny wiek statków, o których mowa w art. 7 ust. 2 zostanie obniżony do pięciu lat; jednak dla statków w wieku od 5 do 9 lat premia referencyjna, o której mowa w art. 7 ust. 5 lit. a), odpowiada premii stosowanej do statków w wieku 10 do 15 lat. Premia ta zostanie obniżona o część kwoty poprzednio otrzymanej w przypadkach pomocy przyznanej na budowę i/lub modernizację; część ta zostanie obliczona odpowiednio do okresu czasu, czyli dla okresu 10-letniego (w przypadku pomocy przyznanej na budowę) lub okresu 5-letniego (w przypadku pomocy przyznanej na modernizację) poprzedzającego stałe przemieszczenie;
c) w przypadku trwałego przystosowania statku do innej działalności związanej z połowami, wymagającej zmiany techniki połowów, wymiana sprzętu do połowu może być przedmiotem pomocy z funduszy publicznych i traktowana jako modernizacja statku, na następujących warunkach odstępstwa:
i) ostatni akapit załącznika III, pkt 1.4, nie jest stosowany;
ii) skale wymienione w art. 9 ust. 4 lit. b) zostają zwiększone o 30 %;
iii) przepisy art. 10 ust. 3 lit. a) nie są stosowane;
d) w przypadku indywidualnej wypłaty ryczałtowej dla rybaka, maksymalny kwalifikowany koszt, o którym mowa w art. 12 ust. 3 lit. b) i c) zostaje powiększony o 20 %.
2.
Zasady odstępstwa wymienione w ust. 1 stosuje się jedynie do premii i pomocy z funduszy publicznych, która została przyznana na mocy decyzji administracyjnej władz, o których mowa w art. 6, podjętej między 1 lipca 2001 r. a 30 czerwca 2003 r.
3.
Właściciele statków nie będą uprawnieni do odszkodowania za czasowe zaprzestanie działalności wymienionej w art. 1 od daty decyzji administracyjnej przyznającej premię za trwałe zaprzestanie działalności, lub pomoc z funduszy publicznych na modernizację statku, która została podjęta na mocy modalności, o których mowa w ust. 1.
W przypadku wypłaty tych odszkodowań z góry, wszelkie nadpłacone kwoty zostaną odjęte od premii za trwałe zaprzestanie działalności lub od pomocy udzielonej z funduszy państwowych na modernizację, przyznanych na daną łódź.
ROZDZIAŁ III
ŚRODKI SZCZEGÓŁOWE
Artykuł 3
1.
Niniejszym wprowadza się szczegółowe działania Wspólnoty (dalej zwane "tymi działaniami") mające na celu uzupełnienie działań podjętych w kontekście interwencji funduszy strukturalnych w zainteresowanych Państwa Członkowskich, spowodowanych nieodnowieniem umowy z Marokiem w sprawie rybołówstwa.
2.
Działania te:
a) będą wyłącznie zarezerwowane dla właścicieli statków i rybaków, o których mowa w art. 1 ust. 1;
b) obejmują odpowiednio:
i) środki zmierzające do całkowitego zaprzestania połowów w rozumieniu art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2792/99;
ii) środki zmierzające do modernizacji statków w rozumieniu art. 9 ust. 1 tego samego rozporządzenia; oraz
iii) działania natury społeczno-ekonomicznej, w rozumieniu art. 12 ust. 3 lit. a), b) i c), tego samego rozporządzenia;
c) będą podlegały warunkom, o których mowa w art. 12 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999.
3.
Kwoty pomocy wspólnotowej, przeznaczonej na różne rodzaje tych działań, ustala się następująco, jako udział procentowy w całkowitej kwocie, o której mowa w art. 5 ust. 1:
a) złomowanie statków oraz trwałe przystosowanie statków dla celów innych niż połowy: minimum 40 % całkowitej kwoty;
b) przemieszczanie statków na stałe do państwa trzeciego, w tym w ramach przedsięwzięć wspólnych, oraz modernizacja statków: maksymalnie 28 % całkowitej kwoty;
c) działania natury społeczno-ekonomicznej: minimum 32 % całkowitej kwoty.
Artykuł 4
1.
Przepisy rozporządzenia (WE) nr 2792/99 stosuje się odpowiednio dla wprowadzenia w życie tych działań, na mocy przepisów i warunków odstępstwa ustanowionych w rozdziale II niniejszego rozporządzenia, w szczególności w odniesieniu do:
a) terminu decyzji administracyjnej o przyznaniu pomocy;
b) powiadomienia o systemach pomocy;
c) kryteriów, jakie muszą spełniać rybacy i statki;
d) maksymalnej wysokości premii dla rybaka i na dany statek;
e) maksymalnej wysokości wydatków, na jakie można otrzymać pomoc z funduszy publicznych na modernizację statku;
f) limitów udziału finansowego Wspólnoty i wszystkich wkładów finansowych zainteresowanych Państw Członkowskich, pochodzących z funduszy publicznych (centralnych, regionalnych i innych).
2.
Jednakże w przypadku przyznania premii za stworzenie wspólnego przedsięwzięcia w ramach tych działań władze wypłacą pełną premię wnioskodawcy, gdy statek zostanie przekazany spółce, po dostarczeniu przez wnioskodawcę dowodu, że została wniesiona gwarancja bankowa na kwotę równą 40 % premii.
3. Premie za trwałe zaprzestanie połowów oraz pomoc z funduszy publicznych na modernizację statków, wypłacane w ramach tych działań, będą uważane za pomoc publiczną w rozumieniu art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2792/99.
Zdolność połowowa zmniejszona w wyniku tych działań wpłynie na dostosowanie wysiłku połowowego zainteresowanych Państw Członkowskich, w rozumieniu art. 7 rozporządzenia (WE) nr 2792/99.
Pomoc publiczna na modernizację statków, wypłacana w ramach tych działań podlega art. 9 rozporządzenia (WE) nr 2792/99.
Dla celu wprowadzenia w życie tych działań, odszkodowanie, o którym mowa w art. 1 ma na celu osiągnięcie takiego samego rezultatu końcowego, jak działania społeczno-ekonomiczne wymienione w art. 12 ust. 3 lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 2792/99.
4.
Premie i pomoc publiczna przyznana w ramach tych działań nie może być łączona z innymi premiami lub pomocą publiczną, udzielanymi na taki sam cel, w szczególności przyznanymi w kontekście funduszy strukturalnych w zainteresowanych Państwach Członkowskich.
Zainteresowane Państwa Członkowskie podejmą wszelkie działania konieczne dla zastosowania się do niniejszego ustępu i najpóźniej w trzy miesiące po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia, przestawią je Komisji.
Artykuł 5
1.
Kwota udziału Wspólnoty przeznaczona na te działania wyniesie 197 mln EUR, rozdzielonych w następujących częściach:
a) Hiszpania: 94,6 %;
b) Portugalia: 5,4 %.
2.
Wypłata udziału Wspólnoty, określonego w ust. 1, zostanie dokonana przez Komisję zgodnie ze zobowiązaniami budżetowymi i zostanie skierowana do organów płatniczych wymienionych w art. 6.
Od 1 stycznia 2002 r., Komisja wypełni zobowiązania dotyczące środków przyznanych w budżecie na rok 2002, najpóźniej w trzy miesiące po przyjęciu niniejszego rozporządzenia.
Przekazywanie przyznanych środków, przewidzianych w budżecie na rok 2003 w zasadzie rozpocznie się przed 30 kwietnia 2003 r.
3.
W zależności od zasobów budżetowych, Komisja dokona wypłat w sposób następujący:
a) rata reprezentująca co najwyżej 20 % kwot określonych w ust. 1, zostanie wypłacona w terminie zobowiązania określonym w ust. 2, akapit drugi;
b) wypłaty pośrednie będą dokonywane na życzenie Państwa Członkowskiego w celu zrefundowania wydatków rzeczywiście poniesionych i poświadczonych przez organy płatnicze, o których mowa w art. 6.
Całkowita suma wypłat wymienionych w lit. a) i w niniejszej literze wyniesie co najwyżej 80 % kwot określonych w ust. 1.
c) Wypłata reszty kwoty zostanie dokonana na życzenie Państwa Członkowskiego, po zakończeniu tego działania, jeśli;
i) organy płatnicze przedłożyły Komisji uwierzytelnione zestawienie rzeczywiście poniesionych wydatków;
ii) końcowy raport o wprowadzeniu w życie został przedłożony Komisji i został przez nią przyjęty;
iii) Państwo Członkowskie przesłało Komisji oświadczenie, o którym mowa w art. 38 ust. 1 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 1260/99.
4.
Pomoc Wspólnoty w ramach tych działań może zostać udzielona na koszty rzeczywiście poniesione przez ostatecznego beneficjenta od dnia 1 lipca 2001 r.
Nieprzekraczalny termin kwalifikowanych wydatków ustalono na dzień 31 grudnia 2003 r.
Ostatnim dniem przedkładania Komisji zapotrzebowania o wypłatę reszty kwoty jest 30 czerwca 2004 r.
5.
Zapotrzebowania natychmiastowych wypłat i wypłat reszty należnej kwoty muszą być sporządzone zgodnie ze wzorem zamieszczonym w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 438/2001 [7].
Zapotrzebowania muszą być potwierdzone sporządzeniem sprawozdania z postępu prac, w formie elektronicznej, zgodnie ze wzorem zamieszczonym w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 366/2001 [8].
Artykuł 6
Do celów wprowadzenia w życie tych działań, organa zarządzające i organa płatnicze działające w kontekście interwencji funduszy strukturalnych na korzyść rybołówstwa w Hiszpanii i w Portugalii w okresie od roku 2000 do roku 2006 będą wypełniały funkcje, które zostały im powierzone na mocy odpowiednich przepisów rozporządzenia (WE) nr 1260/99.
Z wyjątkiem odmiennych przepisów wynikających z niniejszego rozporządzenia, stosuje się przepisy art. 31 i 33 do 39 rozporządzenia (WE) nr 1260/99 i przepisy pochodne.
Artykuł 7
Jeśli będzie to konieczne, Komisja przyjmie szczegółowe zasady stosowania niniejszego tytułu, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2792/99.
W tym celu Komisja jest wspomagana przez komitet ds. struktury rybołówstwa i akwakultury, ustanowiony na mocy art. 51 rozporządzenia (WE) nr 1260/99.
ROZDZIAŁ IV
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosowane jest od dnia 1 lipca 2001 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 2562/2001
z dnia 17 grudnia 2001 r.
w sprawie zatwierdzenia Protokołu określającego wielkości dopuszczalne połowów i udziały finansowe, o których mowa w Umowie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Rządem Demokratycznej Republiki Madagaskaru w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Madagaskaru w okresie od 21 maja 2001 r. do 20 maja 2004 r.
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego akapit pierwszy art. 37 łącznie z art. 300 ust. 2 i art. 300 ust. 3,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z umową między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Rządem Demokratycznej Republiki Madagaskaru w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Madagaskaru [2], strony umowy przeprowadziły negocjacje w celu uzgodnienia wprowadzenia zmian lub dodatków do wspomnianej umowy pod koniec okresu stosowania Protokołu.
(2) W wyniku wyżej wymienionych negocjacji, 12 marca 2001 r. parafowano nowy Protokół wyznaczający wielkości dopuszczalne połowów oraz udziały finansowe, o których mowa w wyżej wymienionej umowie na okres od 21 maja 2001 r. do 20 maja 2004 r.
(3) Zgodnie z postanowieniami wyżej wymienionego Protokołu statki Wspólnoty dokonujące połowów w ramach umowy będą podlegać monitorowaniu satelitarnemu według warunków ustalonych przez strony.
W związku z tym 17 maja 2001 r. strony uzgodniły metodę przesyłania danych dotyczących monitorowania satelitarnego pozycji statków Wspólnoty dokonujących połowów na mocy umowy. Postanowienia te weszły w życie 21 maja 2001 r.
(4) W interesie Wspólnoty leży zatwierdzenie wyżej wymienionego Protokołu.
(5) Metoda przydziału wielkości dopuszczalnych połowów między Państwa Członkowskie powinna zostać określona na podstawie tradycyjnego podziału wielkości dopuszczalnych połowów zgodnie z wyżej wymienioną umową,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym Wspólnota zatwierdza w swoim imieniu Protokół określający wielkości dopuszczalne połowów i udziały finansowe, o których mowa w umowie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Rządem Demokratycznej Republiki Madagaskaru w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Madagaskaru w okresie od 21 maja 2001 r. do 20 maja 2004 r.
Tekst Protokołu jest załączony do niniejszego rozporządzenia [3].
Przepisy dotyczące systemu monitorowania statków (VMS) są zawarte w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Wielkości dopuszczalne połowów wymienione w Protokole są podzielone między Państwa Członkowskie w następujący sposób:
a) Sejnery do połowu tuńczyka _BAR_ Hiszpania: _BAR_ 18 statków _BAR_
Francja: _BAR_ 20 statków _BAR_
Włochy: _BAR_ 2 statki _BAR_
b) Tankowce powierzchniowe _BAR_ Hiszpania: _BAR_ 23 statki _BAR_
Francja: _BAR_ 10 statków _BAR_
Portugalia: _BAR_ 7 statków _BAR_
Jeżeli wnioski o licencje z tych Państw Członkowskich nie pokryją w całości wielkości dopuszczalnych połowów ustalonych w Protokole, Komisja może rozpatrzyć wnioski o licencje z każdego innego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie, których statki dokonują połowów na mocy Protokołu, są zobowiązane każdorazowo informować Komisję o wielkościach połowów wykonanych w strefie połowów Madagaskaru zgodnie z postanowieniami rozporządzenia Komisji (WE) nr 500/2001 z dnia 14 marca 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2847/93 w sprawie monitorowania połowów statków Wspólnoty na wodach państw trzecich oraz wodach oceanicznych nienależących do żadnego państwa [4].
Artykuł 4
Niniejszym upoważnia się Przewodniczącego Rady do wyznaczenia osób upoważnionych do podpisania Protokołu w imieniu Wspólnoty.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2579/2001
z dnia 27 grudnia 2001 r.
po raz trzeci zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1209/2001 wprowadzające odstępstwo od rozporządzenia (WE) nr 562/2000 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 w odniesieniu do skupu wołowiny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2345/2001 [2], w szczególności jego art. 38 ust. 2 i art. 47 ust. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1209/2001 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1922/2001 [4], wprowadza pewną liczbę odstępstw od rozporządzenia Komisji (WE) nr 562/2000 [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1564/2001 [6], w celu rozwiązania wyjątkowej sytuacji na rynku, spowodowanej wydarzeniami związanymi z gąbczastą encefalopatią bydła (BSE) i następującej po niej epidemii pryszczycy.
(2) Ciągle występują zakłócenia na rynku, a ceny znacznie spadły.
Ponadto wzrost produkcji planowany na pierwszy kwartał 2002 r., wynikający z opóźnienia uboju zwierząt znajdujących się obecnie w gospodarstwach rolnych, również może doprowadzić do dalszego spadku cen niektórych kategorii bydła.
Odstępstwa przewidziane w rozporządzeniu (WE) nr 1209/2001 powinny zatem zostać przedłużone do pierwszego kwartału 2002 r., a jednocześnie należy dokonać niektórych dostosowań.
(3) Specjalna premia wymieniona w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 zostanie zwiększona w odniesieniu do wołów, ze 136 EUR do 150 EUR na 2002 r.
Ta kwota powinna również wpłynąć na obniżenie ceny (półtusz) bydła opasowego (odsadzonego).
(4) W związku z tym rozporządzenie (WE) nr 1209/2001 powinno zostać zmienione.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1209/2001 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 wprowadza się następujące zmiany:
a) ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3. Nie naruszając przepisów art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 562/2000, maksymalna waga tusz, o których mowa wynosi:
- 380 kg w odniesieniu do pierwszych trzech procedur przetargowych, uruchomionych w pierwszym kwartale 2002 r.
- 370 kg w odniesieniu do dwóch ostatnich procedur przetargowych, uruchomionych w pierwszym kwartale 2002 r.
Jednakże mogą być skupowane tusze o większej wadze.
W takim przypadku cena skupu nie powinna być wyższa od ceny za taką maksymalna wagę lub, w przypadku ćwierćtusz, cena skupu nie powinna być wyższa niż 40 % dopuszczonej ceny maksymalnej;"
b) ust. 4 otrzymuje brzmienie:
"4. Nie naruszając przepisów art. 16 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 562/2000:
- okres dostaw w odniesieniu do drugiej i piątej procedury przetargowej w pierwszym kwartale 2002 roku wynosi 24 dni kalendarzowe;"
c) w ust. 7 tiret trzecie zdanie drugie liczbę "68" zastępuje się liczbą "75";
2) w art. 2 ustęp drugi otrzymuje brzmienie:
"Ma zastosowanie od procedur przetargowych uruchomionych w pierwszym kwartale 2002 r."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2580/2001
z dnia 27 grudnia 2001 r.
w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 60, 301 i 308,
uwzględniając wspólne stanowisko 2001/931/WPZiB przyjęte przez Radę w dniu 27 grudnia 2001 r. w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu [1],
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na nadzwyczajnym posiedzeniu w dniu 21 września 2001 r. Rada Europejska oświadczyła, że terroryzm jest rzeczywistym wyzwaniem dla świata i Europy i że walka z terroryzmem będzie priorytetowym celem Unii Europejskiej.
(2) Rada Europejska oświadczyła, że zwalczanie finansowania terroryzmu jest decydującym aspektem walki z terroryzmem, oraz wezwała członków Rady do podjęcia niezbędnych środków mających na celu zwalczanie wszelkich form finansowania działalności terrorystycznej.
(3) W rezolucji 1373 (2001) Rada Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych dnia 28 września 2001 r. postanowiła, że wszystkie państwa powinny dokonać zamrożenia funduszy oraz innych aktywów finansowych i zasobów gospodarczych osób, które dokonują lub usiłują dokonywać aktów terrorystycznych lub biorą w nich udział lub ułatwiają dokonanie takich aktów.
(4) Dodatkowo Rada Bezpieczeństwa postanowiła, że należy podjąć środki, aby zakazać udostępniania na rzecz takich osób funduszy oraz aktywów finansowych i zasobów gospodarczych oraz zakazać świadczenia usług finansowych i im pokrewnych na rzecz tych osób.
(5) Konieczne jest podjęcie przez Wspólnotę działań zmierzających do wprowadzenia w życie środków objętych zakresem WPZiB, przewidzianych we wspólnym stanowisku 2001/931/WPZiB.
(6) Niniejsze rozporządzenie jest niezbędnym środkiem na poziomie Wspólnoty i uzupełniającym procedury administracyjne i sądowe dotyczące organizacji terrorystycznych w Unii Europejskiej i państwach trzecich.
(7) Do celów niniejszego rozporządzenia terytorium Wspólnoty uważa się za obejmujące terytoria Państw Członkowskich, w których stosuje się przepisy Traktatu na mocy przepisów ustalonych w tym Traktacie.
(8) W celu ochrony interesów Wspólnoty dopuszczalne są pewne odstępstwa.
(9) W odniesieniu do procedury ustanawiającej i zmieniającej wykaz określony w art. 2 ust. 3 niniejszego rozporządzenia Rada sprawuje samodzielnie kompetencje wykonawcze w zakresie szczególnych środków, jakimi dysponują jej członkowie przy realizacji wspomnianego celu.
(10) Powinno się zapobiegać obchodzeniu niniejszego rozporządzenia poprzez odpowiedni system informacyjny i, w miarę potrzeb, środki zaradcze, włączając w to dodatkowe ustawodawstwo wspólnotowe.
(11) Właściwe władze Państw Członkowskich powinny być, gdzie to konieczne, uprawnione do zapewnienia zgodności z przepisami niniejszego rozporządzenia.
(12) Państwa Członkowskie ustanawiają zasady stosowania sankcji obowiązujących wobec naruszenia przepisów niniejszego rozporządzenia i zapewniają, że będą one wykonywane; sankcje takie muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
(13) Komisja i Państwa Członkowskie powinny powiadamiać się wzajemnie o środkach podjętych na podstawie niniejszego rozporządzenia i o innych istotnych informacjach związanych z niniejszym rozporządzeniem będących w ich posiadaniu.
(14) Wykaz określony w art. 2 ust. 3 niniejszego rozporządzenia może obejmować osoby i podmioty związane z państwami trzecimi, jak również te, do których w jakikolwiek inny sposób odnoszą się aspekty WPZiB określone we wspólnym stanowisku 2001/931/WPZiB.
W celu przyjęcia przepisów niniejszego rozporządzenia dotyczących tego ostatniego, Traktat nie przewiduje kompetencji innych niż te określone w art. 308.
(15) Wspólnota Europejska wykonała już przepisy rezolucji Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych 1267(1999) i 1333(2000) przez przyjęcie rozporządzenia (WE) nr 467/2001 [3] zamrażającego aktywa niektórych osób i grup, dlatego te osoby i grupy nie są objęte niniejszym rozporządzeniem,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
1. "Fundusze, inne aktywa finansowe i zasoby gospodarcze" oznaczają aktywa każdego rodzaju, zarówno materialne jak i niematerialne, ruchome i nieruchome, niezależnie w jaki sposób nabyte, i dokumenty prawne i inne dokumenty w każdej formie, także elektronicznej lub cyfrowej, świadczące o tytule do tych aktywów lub udziale w tych aktywach, ale nie wyłącznie, kredyty bankowe, czeki podróżne, czeki bankowe, przekazy pieniężne, udziały, papiery wartościowe, obligacje, polecenia wypłaty i akredytywy.
2. "Zamrożenie funduszy, innych aktywów finansowych i zasobów gospodarczych" oznacza zapobieganie jakimkolwiek ruchom, przenoszeniu, zmianom, wykorzystaniu lub dokonywaniu transakcji funduszami w jakikolwiek sposób, który powodowałby jakąkolwiek zmianę ich wielkości, wartości, lokalizacji, własności, posiadania, charakteru, przeznaczenia lub inną zmianę, która umożliwiłaby korzystanie z funduszy, w tym również zarządzanie portfelem.
3. "Usługi finansowe" oznaczają wszystkie usługi o charakterze finansowym, włączając w to wszystkie usługi ubezpieczeniowe i związane z ubezpieczeniami i wszystkie usługi bankowe i inne usługi finansowe (z wyłączeniem ubezpieczeń):
Usługi ubezpieczeniowe i związane z ubezpieczeniami
i) Ubezpieczenie bezpośrednie (w tym koasekuracja):
A) ubezpieczenie na życie;
B) ubezpieczenie inne niż na życie;
ii) Reasekuracja i retrocesja;
iii) Pośrednictwo ubezpieczeniowe, takie jak maklerstwo i agencje ubezpieczeniowe;
iv) Usługi dodatkowe związane z ubezpieczeniem, takie jak doradztwo, usługi aktuarialne, ocena ryzyka i zaspokajanie roszczeń.
Usługi bankowe i inne usługi finansowe (z wyłączeniem ubezpieczeń)
v) Przyjmowanie depozytów i innych środków podlegających zwrotowi;
vi) Udzielanie pożyczek wszelkiego rodzaju, w tym kredytu konsumenckiego, kredytu hipotecznego, factoring oraz finansowanie transakcji handlowych;
vii) Leasing finansowy;
viii) Wszelkie usługi płatnicze i usługi transferu środków pieniężnych, włączając karty kredytowe, obciążeniowe i debetowe, czeki podróżne i czeki bankierskie;
ix) Gwarancje i zobowiązania;
x) Operacje przeprowadzane na własny rachunek lub na rachunek klientów, zarówno na giełdzie, jak i na rynku pozagiełdowym i w inny sposób za pomocą:
A) instrumentów rynku pieniężnego (w tym czeków, weksli, świadectw depozytowych);
B) dewiz;
C) instrumentów pochodnych, w tym, ale nie wyłącznie, transakcji typu futures i opcji;
D) instrumentów kursu walutowego i stóp procentowych, włączając w to produkty takie jak swapy i umowy terminowe na stopę procentową;
E) zbywalnych papierów wartościowych;
F) innych instrumentów zbywalnych i aktywów finansowych, w tym kruszcu;
xi) Udział w emisji wszelkiego rodzaju papierów wartościowych, włączając gwarancje emisji i lokowanie całości lub części emisji jako publiczny lub prywatny pośrednik, a także świadczenie usług związanych z takimi emisjami;
xii) Pośrednictwo w obrocie pieniędzmi;
xiii) Zarządzanie aktywami, takie jak zarządzanie środkami pieniężnymi lub portfelem, wszelkie formy zarządzania inwestycjami zbiorowymi, zarządzanie funduszami emerytalnymi, usługi w zakresie przechowywania i usługi powiernicze;
xiv) Usługi rozliczeniowe i rozrachunkowe dla aktywów finansowych, włączając papiery wartościowe, produkty instrumentów pochodnych oraz inne instrumenty zbywalne;
xv) Dostarczanie i przekazywanie informacji finansowych, przetwarzanie danych finansowych oraz dostarczanie oprogramowania dotyczącego finansów przez dostawców innych usług finansowych;
xvi) Doradztwo, pośrednictwo i inne pomocnicze usługi finansowe dotyczące całej działalności wymienionej w v)–xv), w tym ocena zdolności kredytowej, badania i doradztwo inwestycyjne i portfelowe, doradztwo w zakresie przejęć i doradztwo w zakresie strategii i restrukturyzacji przedsiębiorstw.
4. Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się definicję "aktu terrorystycznego" zawartą w art. 1 ust. 3 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB.
5. "Własność osoby prawnej, grupy lub podmiotu" oznacza bycie w posiadaniu 50 % lub więcej praw własności osoby prawnej, grupy lub podmiotu lub posiadanie w nich większościowego udziału.
6. "Kontrolowanie osoby prawnej, grupy lub podmiotu" oznacza którąkolwiek z następujących sytuacji:
a) posiadanie prawa do mianowania lub odwoływania większości członków organu administracyjnego, zarządzającego lub nadzorującego taką osobę prawną, grupę lub podmiot;
b) wyznaczanie, wyłącznie na podstawie wykonywania swojego prawa głosowania, większości członków organu administracyjnego, zarządzającego lub nadzorującego osobę prawną, grupę lub podmiot, sprawujących swoją funkcję podczas bieżącego lub poprzedniego roku budżetowego;
c) wyłączne dysponowanie większością praw głosu akcjonariuszy lub członków osoby prawnej, grupy lub podmiotu na mocy umowy z innymi akcjonariuszami lub członkami tej osoby prawnej, grupy lub podmiotu;
d) posiadanie prawa do wywierania dominującego wpływu na osobę prawną, grupę lub podmiot na mocy umowy zawartej z tą osobą prawną, grupą lub podmiotem umowy lub na mocy przepisu jej statutu lub umowy spółki, w przypadku gdy prawo regulujące działalność tej osoby prawnej, grupy lub podmiotu zezwala, aby podlegała ona takiej umowie lub takiemu przepisowi;
e) posiadanie kompetencji do wykonywania prawa do wywierania dominującego wpływu określonego w lit. d), nie będąc posiadaczem takiego prawa;
f) posiadanie prawa do korzystania z całości albo części aktywów osoby prawnej, grupy lub podmiotu;
g) zarządzanie działalnością prowadzoną przez osobę prawną, grupę lub podmiot na jednolitych zasadach, publikując skonsolidowane sprawozdania finansowe;
h) ponoszenie solidarnej odpowiedzialności za zobowiązania finansowe osoby prawnej, grupy lub podmiotu lub ich poręczanie.
Artykuł 2
1.
Poza wyjątkami dopuszczonymi na mocy art. 5 i 6:
a) wszystkie fundusze, inne aktywa finansowe i zasoby gospodarcze należące do i będące własnością lub posiadane przez osobę fizyczną lub osobę prawną, grupę lub podmiot wymienione na liście określonej w ust. 3, zostają zamrożone;
b) fundusze, inne aktywa finansowe i zasoby gospodarcze nie zostają udostępnione, bezpośrednio lub pośrednio, osobie fizycznej lub prawnej, grupie lub podmiotowi wymienionym na liście określonej w ust. 3, ani na ich rzecz.
2.
Poza wyjątkami dopuszczonymi na mocy art. 5 i 6, zakazane jest świadczenie usług finansowych osobie fizycznej lub prawnej, grupie lub podmiotowi wymienionym na liście określonej w ust. 3, ani na ich rzecz.
3.
Rada, stanowiąc jednomyślnie, ustanawia, przegląda i zmienia listę osób, grup i podmiotów, do których stosuje się niniejsze rozporządzenie, zgodnie z przepisami ustanowionymi w art. 1 ust. 4, 5 i 6 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB; na takiej liście znajdują się:
i) osoby fizyczne dokonujące lub usiłujące dokonać, uczestniczące w, lub ułatwiające dokonanie jakiegokolwiek aktu terrorystycznego;
ii) osoby prawne, grupy lub podmioty dokonujące lub usiłujące dokonać, uczestniczące w, lub ułatwiające dokonanie jakiegokolwiek aktu terrorystycznego;
iii) osoby prawne, grupy lub podmioty będące własnością lub kontrolowane przez jedną lub więcej osób fizycznych lub prawnych, grupy lub podmioty określone w i) oraz ii); albo
iv) osoby fizyczne lub prawne, grupy lub podmioty działające w imieniu lub pod kierownictwem jednej lub więcej osób fizycznych lub prawnych, grup lub podmiotów określonych w i) oraz ii).
Artykuł 3
1.
Świadomy i celowy udział w działaniach, których celem lub skutkiem jest bezpośrednie lub pośrednie obejście art. 2, jest zakazany.
2.
Wszelkie informacje dotyczące obejścia przepisów niniejszego rozporządzenia, obecnego lub w przeszłości, zgłasza się Komisji i właściwym władzom Państw Członkowskich wymienionym w Załączniku.
Artykuł 4
1.
Bez uszczerbku dla stosowanych reguł dotyczących sprawozdawczości, poufności i tajemnicy zawodowej i przepisów art. 284 Traktatu, banki, inne instytucje finansowe, firmy ubezpieczeniowe i inne organy oraz osoby:
- dostarczają niezwłocznie wszelkich informacji, które ułatwiłyby stosowanie niniejszego rozporządzenia, takich jak informacje dotyczące kont i kwot zamrożonych zgodnie z art. 2 i transakcji dokonanych na mocy art. 5 i 6:
- właściwym władzom rezydującym lub mieszczącym się w Państwach Członkowskich, wymienionym w Załączniku, oraz
- Komisji, poprzez te właściwe władze,
- współpracują z właściwymi władzami wymienionymi w Załączniku, w zakresie jakiejkolwiek weryfikacji tych informacji.
2.
Każda informacja dostarczona lub otrzymana zgodnie z niniejszym artykułem zostaje użyta wyłącznie do celów, dla których została dostarczona lub otrzymana.
3.
Każda informacja otrzymana bezpośrednio przez Komisję zostaje udostępniona właściwym władzom Państw Członkowskich i Radzie, których ona dotyczy.
Artykuł 5
1.
Artykuł 2 ust. 1 lit. b) nie stosuje się do naliczania należnych odsetek na zamrożony rachunek bankowy.
Takie odsetki również zostają zamrożone.
2.
Właściwe władze Państw Członkowskich wymienione w Załączniku mogą pod pewnymi warunkami, jakie uznają za właściwe w celu zapobieżenia finansowaniu aktów terrorystycznych, udzielić szczególnych upoważnień do:
1) użycia we Wspólnocie zamrożonych funduszy w celu zaspokojenia podstawowych potrzeb ludzkich osoby fizycznej wymienionej na liście określonej w art. 2 ust. 3 lub członków jej rodziny, włączając, w szczególności, płatności za środki spożywcze, lekarstwa, czynsz lub hipotekę za miejsce zamieszkania rodziny oraz opłaty i koszty dotyczące opieki medycznej nad członkami tej rodziny;
2) dokonania płatności z zamrożonych kont na następujące cele:
a) zapłata podatków, składki ubezpieczenia obowiązkowego oraz opłaty za usługi użyteczności publicznej, takie jak gaz, woda, energia elektryczna i telekomunikacja, podlegających zapłacie we Wspólnocie; oraz
b) uiszczenie należnych opłat na rzecz instytucji finansowej we Wspólnocie za prowadzenie kont;
3) uiszczenia płatności na rzecz osoby, podmiotu lub organu wymienionych na liście określonej w art. 2 ust. 3, wymagane z tytułu umów, porozumień lub zobowiązań zawartych albo wynikłych przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia, pod warunkiem że te opłaty są dokonywane na zamrożone konto we Wspólnocie.
3.
Wnioski o upoważnienia powinny być składane do właściwego organu Państwa Członkowskiego, na którego terytorium zostały zamrożone fundusze, inne aktywa finansowe lub zasoby gospodarcze.
Artykuł 6
1.
Bez względu na przepisy art. 2 i w celu ochrony interesów Wspólnoty, obejmujących interesy jej obywateli i rezydentów, właściwe władze Państwa Członkowskiego mogą udzielić szczególnych upoważnień w celu:
- odmrożenia funduszy, innych aktywów finansowych lub zasobów gospodarczych,
- udostępnienia osobie, podmiotowi lub organowi wymienionym na liście określonej w art. 2 ust. 3 funduszy, innych aktywów finansowych i zasobów gospodarczych, lub
- świadczenia tej osobie, podmiotowi lub organowi usług finansowych,
po konsultacji z innymi Państwami Członkowskimi, Radą i Komisją, zgodnie z ust. 2.
2. Właściwa władza, która otrzymuje wniosek o udzielenie upoważnienia określonego w ust. 1, powiadamia właściwe władze innych Państw Członkowskich, Radę i Komisję, wymienione w Załączniku, o podstawach, na których zamierza albo odrzucić wniosek, albo udzielić szczególnego upoważnienia, informując je o warunkach, jakie uznaje za niezbędne w celu zapobieżenia finansowaniu aktów terrorystycznych.
Właściwa władza, która zamierza udzielić szczególnego upoważnienia uwzględnia uwagi innych Państw Członkowskich, Rady i Komisji, przedstawione w terminie dwóch tygodni.
Artykuł 7
Komisja jest upoważniona do zmiany załącznika na podstawie informacji dostarczonych przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 8
Państwa Członkowskie, Rada i Komisja informują się wzajemnie o środkach podjętych na mocy niniejszego rozporządzenia i dostarczają sobie posiadane istotne informacje związane z niniejszym rozporządzeniem, w szczególności informacje uzyskane zgodnie z art. 3 i 4 i dotyczące naruszenia i trudności w stosowaniu lub orzeczeń wydanych przez sądy krajowe.
Artykuł 9
Każde Państwo Członkowskie ustala sankcje nakładane w przypadku naruszenia przepisów niniejszego rozporządzenia.
Takie sankcje są skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Artykuł 10
Niniejsze rozporządzenie stosuje się:
1. na terytorium Wspólnoty wraz z jej przestrzenią powietrzną,
2. na pokładzie jakiegokolwiek samolotu lub statku podlegającego jurysdykcji Państwa Członkowskiego,
3. wobec każdej osoby, która jest obywatelem Państwa Członkowskiego, niezależnie od jej miejsca pobytu,
4. wobec każdej osoby prawnej, grupy lub podmiotu zarejestrowanego lub ustanowionego na mocy prawa Państwa Członkowskiego,
5. wobec każdej osoby prawnej, grupy lub podmiotu prowadzących działalność gospodarczą we Wspólnocie.
Artykuł 11
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2582/2001
z dnia 19 grudnia 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1017/94 dotyczące zmiany przeznaczenia gruntów z ornych na ekstensywny chów zwierząt gospodarskich w Portugalii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Z uwagi na opóźnienia w efektywnym stosowaniu programu zmiany przeznaczenia przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 1017/94 [3], zmianie przeznaczenia nie zostało jeszcze poddanych wiele użytków potencjalnie kwalifikujących się do objęcia tym programem.
Zgodnie z informacją dostarczoną przez Państwo Członkowskie, zmianie przeznaczenia poddanych zostało jak dotąd jedynie 46000 hektarów, a do dnia 31 grudnia 2002 roku, w którym program zostaje zakończony, przy obecnym tempie zmiany przeznaczenia, zmianie przeznaczenia poddanych zostanie szacunkowo łącznie zaledwie 64000 hektarów zamiast 200000 hektarów przewidzianych w art. 1 rozporządzenia.
W celu umożliwienia pełniejszej realizacji założeń programu należy zezwolić Portugalii na kontynuowanie programu zmiany przeznaczenia przez kolejne trzy lata.
(2) W związku z tym, że dla realizacji programu wyznaczony został termin, rozporządzenie (WE) nr 1017/94 stanowi, iż szczególna rezerwa oraz wszelkie dotychczas nieprzyznane uprawnienia tracą ważność z chwilą zakończenia programu.
Należy zatem postanowić, że szczególna rezerwa oraz wszelkie dotychczas nieprzyznane uprawnienia tracą ważność z chwilą upływu dodatkowego, trzyletniego okresu.
(3) W związku z tym w rozporządzeniu (WE) nr 1017/94 należy wprowadzić zmiany,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1017/94 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Portugalia zostaje upoważniona na okres 11 lat do realizacji programu zmiany przeznaczenia gruntów z ornych na ekstensywny chów zwierząt gospodarskich, obejmującego maksymalnie 200000 hektarów w regionach wymienionych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.";
2) artykuł 7 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 7
Z końcem jedenastego roku od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia nieprzyznane uprawnienia do dopłat tracą ważność, a szczególna rezerwa zostaje zniesiona."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2583/2001
z dnia 19 grudnia 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2204/90 ustanawiające dodatkowe ogólne zasady w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych w odniesieniu do sera
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (EWG) nr 2204/90 [3] uzależnia użycie kazeiny i kazeinianów przy wytwarzaniu sera od otrzymania wcześniejszego upoważnienia i art. 3 ust. 3 tego rozporządzenia przewiduje karę nakładaną przez Wspólnotę w przypadku nieuprawnionego ich użycia, gdy odnosi się w szczególności do wartości odtłuszczonego mleka wynikającej z ceny interwencyjnej odtłuszczonego mleka w proszku.
(2) Ze względu na fakt, że celem kary jest wykluczenie korzyści ekonomicznej będącej wynikiem nieuprawnionego użycia, ustalanie jej wysokości powinno się opierać na cenie rynkowej odtłuszczonego mleka w proszku, która najwierniej odzwierciedla faktyczny koszt odtłuszczonego mleka używanego jako surowiec do produkcji serów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 3 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2204/90 otrzymuje brzmienie:
"3.
Bez uszczerbku dla kar ustanowionych, lub takich, które mają zostać ustanowione przez dane Państwo Członkowskie, za stosowanie bez zezwolenia kazeiny i kazeinianów nakładana jest, na 100 kilogramów użytych ilości, kwota równa 110 % różnicy między wartością odtłuszczonego mleka potrzebnego do wyprodukowania 100 kilogramów kazeiny i kazeinianów wynikająca z ceny rynkowej odtłuszczonego mleka w proszku, z jednej strony oraz z ceny rynkowej kazeiny i kazeinianów, z drugiej strony.
Wartości te ustalane są zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 42 rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [4]."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2584/2001
z dnia 19 grudnia 2001 r.
zmieniające załączniki I i III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę dla określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], w szczególności jego art. 7,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2377/90, maksymalne limity pozostałości są ustalane stopniowo dla wszystkich farmakologicznie czynnych substancji, które są wykorzystywane we Wspólnocie w weterynaryjnych produktach leczniczych przeznaczonych dla zwierząt produkujących żywność.
(2) Maksymalne limity pozostałości powinny zostać określone po sprawdzeniu w ramach Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych wszystkich istotnych informacji dotyczących bezpieczeństwa pozostałości danej substancji dla konsumentów w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz wpływu pozostałości na przetwórstwo przemysłowe środków spożywczych oraz biorąc pod uwagę wszelkie publicznie dostępne informacje dotyczące bezpieczeństwa pozostałości danej substancji w artykułach żywnościowych pochodzenia zwierzęcego, uwzględniając m.in. opinię Naukowego Komitetu ds. Środków Weterynaryjnych Dotyczących Zdrowia Publicznego, raporty Wspólnego Komitetu Ekspertów FAO/WHO ds. Dodatków do Żywności (JECFA) oraz raporty uznanych organizacji badawczych.
(3) Ustanawiając maksymalny limit pozostałości dla pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego, niezbędne jest określenie gatunków zwierząt, w których mogą być obecne pozostałości, dopuszczalnych poziomów zawartości w każdej z odpowiednich tkanek, które mogą być uzyskane z poddawanego zabiegom zwierzęcia (tkanka docelowa), oraz rodzaju pozostałości, które są właściwe do monitorowania poziomu zawartości pozostałości (pozostałość wskaźnikowa). W przypadku weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych dla karmiących zwierząt maksymalny limit pozostałości ustalany jest dla mleka.
(4) Rozporządzenie (EWG) nr 2377/90 stanowi, że określanie maksymalnego limitu pozostałości nie powinno w żadnym wypadku wpływać negatywnie na stosowanie innych przepisów wspólnotowych.
(5) Do celów monitorowania pozostałości, o których mowa w odpowiednich przepisach wspólnotowych, maksymalne limity pozostałości powinny być określane w docelowej tkance w wątrobie lub nerkach. Jednakże w związku z tym, że wątroba i nerki są często usuwane z tusz będących w handlu międzynarodowym, to maksymalne limity pozostałości powinny być ponadto zawsze określane w tkance mięśniowej lub tkance tłuszczowej.
(6) Ponieważ związki chlormadinonu, octanu flugestonu oraz altrenogestu są hormonami to podlegają ograniczeniu oraz kontroli wykorzystania o których mowa w dyrektywie Rady 96/22/WE z dnia 29 kwietnia 1996 r. dotyczącej zakazu stosowania w gospodarstwach hodowlanych niektórych związków o działaniu hormonalnym, tyrostatycznym i β-agonistycznym [2].
Zachowując określone warunki, hormony te mogą być przeznaczone dla zwierząt gospodarskich wyłącznie dla celów terapeutycznych lub zootechnicznych.
Warunki te wymagają w szczególności nadzorowania tych związków przez lekarza weterynarii lub pod jego bezpośrednią odpowiedzialnością.
Ponadto lekarz weterynarii powinien z urzędu rejestrować rodzaj leczenia, rodzaj zatwierdzonych produktów, datę leczenia oraz tożsamość leczonych zwierząt.
(7) Ponadto warunki ustanowione w dyrektywie 96/22/WE zakazują stosowania hormonów do celów terapeutycznych lub zootechnicznych w odniesieniu do zwierząt hodowlanych w trakcie okresu opasania w końcu ich życia reprodukcyjnego. Oprócz tego określają one, że mięso lub produkty ze zwierząt, którym przepisano hormony dla celów leczenia terapeutycznego lub zootechnicznego, nie powinny być umieszczane na rynku z przeznaczeniem do spożycia przez ludzi, chyba że zostały potraktowane zgodnie z dyrektywą 96/22/WE i na tyle, by ustalony okres wycofania był przestrzegany zanim zwierzęta zostaną ubite.
(8) Całkowita ocena możliwego szacunku ryzyka tych substancji oraz całego dostępnego zestawu dostępnych informacji naukowych oraz wszelkie dane wskazują, że w zakresie przekroczenia pobrania pozostałości hormonów i ich metabolitów oraz w zakresie wewnętrznych właściwości hormonów oraz wyników epidemiologicznych, ryzyko dla konsumenta zostało zidentyfikowane.
(9) Ponadto uwzględniając właściwości wewnętrzne hormonów płciowych i niemożność wykluczenia faktu, że dobra praktyka weterynaryjna nie jest systematycznie stosowana, jak i wynikającą z tego konieczność dostarczenia środków władzom do kontroli nielegalnego stosowania tych hormonów, dyrektywa Rady 96/23/WE z dnia 29 kwietnia 1996 r. w sprawie środków monitorowania niektórych substancji i ich pozostałości w żywych zwierzętach oraz produktach zwierzęcych [3] wymaga od władz przeprowadzenia dochodzenia w przypadku podejrzanych zwierząt lub pozytywnych wyników laboratoryjnych.
(10) Uwzględniając zidentyfikowane potencjalne niekorzystne skutki dla ludzkiego zdrowia, wynikające ze stosowania tych hormonów na zwierzętach gospodarskich w jakimkolwiek celu, oraz po rozważeniu obecnych potrzeb dostępności na rynku Wspólnoty niektórych związków, które są obecnie wykorzystywane do zabiegów terapeutycznych lub zootechnicznych przeprowadzanych na zwierzętach gospodarskich, oraz biorąc pod uwagę ścisłe warunki, zgodnie z którymi, w myśl postanowień dyrektywy 96/22/WE, zatwierdzane jest stosowanie tych związków do celów terapeutycznych lub zootechnicznych, właściwe jest przeanalizowanie tych związków zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2377/90 w celu określania maksymalnych limitów pozostałości.
(11) Zakładając, że nie ma podstaw dla przypuszczeń, że pozostałości danych substancji na zaproponowanym poziomie stanowią zagrożenie dla zdrowia konsumentów, maksymalne limity pozostałości powinny zostać określone zgodnie z postanowieniami załącznika I lub III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90.
Jednakże, uwzględniając ogólną ocenę szacunków ryzyka hormonów płciowych w zakresie możliwego pobrania pozostałości hormonów lub ich metabolitów, możliwe ryzyko dla konsumentów powinno być regularnie analizowane na podstawie wszelkich nowych dowodów naukowych.
(12) W związku z tym jest właściwe, z zastrzeżeniem innych przepisów prawa wspólnotowego, a w szczególności dyrektywy 96/22/WE, aby chloromadinon i octan flugestonu (dla mleka owczego) zostały dodane do załącznika I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 oraz w celu ukończenia badań naukowych altrenogest oraz octan flugestonu (dla mleka koziego) zostały dodane do załącznika III do wspomnianego rozporządzenia.
(13) Jednakże należy podkreślić, że w wyniku pojawienia się nowych informacji oraz ponownego oszacowania istniejących informacji rozporządzenie (EWG) nr 2377/90 może zostać zmienione w celu ochrony zdrowia ludzi lub zwierząt zgodnie z procedurami określonymi w tym rozporządzeniu.
(14) Stały Komitet ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych, o którym mowa w art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 2377/90, nie przedstawił pozytywnej opinii odnośnie do propozycji zaproponowanych przez Komisję,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do załączników I i III rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 niniejszym dodaje się tekst znajdujący się w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2585/2001
z dnia 19 grudnia 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wiele Państw Członkowskich prowadzi aktywną politykę na rzecz wymiany pokoleniowej w sektorze rolnym.
Polityka ta sprawdziła się szczególnie w sektorze wina, w którym istnieje potrzeba przyciągnięcia młodszych producentów.
(2) W celu łatwiejszego stosowania takiej polityki w sektorze wina oraz w oczekiwaniu na wprowadzenie systemu rezerw dla praw sadzenia, należy przewidzieć możliwość, aby nowe prawa sadzenia przyznawane młodym rolnikom mogły tymczasowo zostać uznane za uprawniające do pomocy z systemu restrukturyzacji wprowadzonego rozporządzeniem (WE) nr 1493/1999 [4].
Możliwość ta powinna być również uznawana w przypadku nowych praw sadzenia przyznawanych w ramach dawnych planów ulepszania materiału siewnego, o których mowa w rozporządzeniu Rady (WE) nr 950/97 z dnia 20 maja 1997 r. w sprawie poprawy wydajności struktur rolnych [5], w celu ułatwienia przejścia od wcześniejszych ustaleń do nowych.
(3) Należy zatem zmienić rozporządzenie (WE) nr 1493/1999 i poprawić pewne błędy,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1493/1999 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 11 ust. 3 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Obejmuje on nowe prawa sadzenia przyznawane w ramach planów ulepszania materiału siewnego, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 950/97 oraz prawa przyznane młodym rolnikom w latach gospodarczych 2000/2001, 2001/2002 i 2002/2003.";
2) w art. 15 lit. b) akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"b) przepisy regulujące stosowanie praw ponownego sadzenia w sposób ogólny, jak również nowych praw sadzenia, przyznanych w ramach planów ulepszania materiału siewnego oraz młodym rolnikom, we wdrażaniu programów";
3) w art. 44 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Z produktów objętych pozycjami CN 220410, 220421 i 220429, jedynie wina likierowe, wina musujące, wina musujące gazowane, wina półmusujące, wina półmusujące gazowane, wina markowe produkowane w określonych regionach, wina stołowe, wina otrzymywane z przejrzałych winogron oraz, gdy właściwe, niezależnie od przepisów art. 45, legalnie przywiezione wina, mogą być oferowane lub dostarczane do celów bezpośredniego spożycia na obszarze Wspólnoty.";
4) załącznik VII otrzymuje brzmienie:
a) w części A ust. 2 lit. b), trzecie tiret otrzymuje brzmienie:
"— jedno z następujących określeń, na warunkach do określenia: "Landwein";, "vin de pays";, "indicazione geografica tipica";, "ονομασία κατά παράδοση";, "οίνος τοπικός";, "vino de la tierra";, "vinho regional";, "regional wine"; lub "landwijn";; jeśli stosowane jest takie określenie, użycie wyrazów "wino stołowe"; nie jest wymagane";
b) w części C pkt. 2 otrzymuje brzmienie:
"Bez uszczerbku dla przepisów dotyczących harmonizacji prawa, ust. 1 lit. a) i ust. 3 lit. c) nie stanowią przeszkody dla Państw Członkowskich w zezwoleniu na:
- stosowanie nazw "wino". i "wino półmusujące"., wraz z nazwą owocu w formie nazwy złożonej w celu oznaczenia produktów uzyskanych przez fermentację owoców innych niż winogrona,
- inne nazwy złożone zawierające słowo "wino".".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2587/2001
z dnia 19 grudnia 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 404/93 w sprawie wspólnej organizacji rynku bananów
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W następstwie zmian wprowadzonych do nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej należy zaktualizować kody CN produktów objętych wspólną organizacją rynku bananów oraz skorygować kody CN produktów, do których stosuje się przepisy art. 17–20 rozporządzenia (EWG) nr 404/93 [4].
(2) Należy ustanowić przepis, który będzie dawał Państwom Członkowskim możliwość odstąpienia od przyznawania, w określonym czasie, pomocy wyrównawczej na produkty uzyskane z nowych plantacji bananów w celu kontynuowania stałego rozwoju obszarów produkcji; możliwość taka musi również być przedmiotem zezwolenia udzielonego przez Komisję.
(3) Miały miejsce liczne, ścisłe kontakty z krajami dostawcami oraz pozostałymi zainteresowanymi stronami, mające na celu rozstrzygnięcie sporów wynikających z systemu przywozu ustanowionego w rozporządzeniu (EWG) nr 404/93 oraz uwzględnienie wniosków zespołu utworzonego w ramach systemu rozstrzygania sporów Światowej Organizacji Handlu (WTO).
(4) Na mocy art. 18 rozporządzenia (EWG) nr 404/93 poza kontyngentem 2200000 ton, otwartym na mocy porozumień Światowej Organizacji Handlu, otwarty został niezależny kontyngent taryfowy C w wysokości 850000 ton dla wszystkich miejsc pochodzenia, będący przedmiotem preferencyjnej stawki celnej w wysokości 300 EUR za tonę, w odniesieniu do przywozu bananów pochodzących z państw AKP, oraz dodatkowy kontyngent B, wynoszący 353000 ton.
Należy zmienić ilości odnoszące się do różnych kontyngentów celem rozszerzenia dostępu dla bananów pochodzących z państw trzecich oraz równoczesnego zapewnienia dostępu określonym ilościom bananów pochodzących z państw AKP.
(5) W następstwie zmian wprowadzonych do prawodawstwa rolnego oraz zgodnie z zasadą częściowego finansowania pomocy dla organizacji producentów przewidzianych w art. 14 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [5] należy ustanowić przepis, że pomoc wspólnotowa dla organizacji producentów określonych w art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 404/93 będzie finansowana ze środków Sekcji Gwarancji EFOGR w odniesieniu do organizacji producentów ustanowionych przed dniem 31 grudnia 2006 r. Ponieważ wszystkie dane regiony objęte są Celem 1, taki sam wskaźnik udziału Wspólnoty zostanie ustalony dla tej pomocy, jak dla pomocy dla regionów objętych Celem 1, określonej w art. 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2200/96.
(6) Przepisy rozporządzenia (EWG) nr 404/93 odnoszące się do procedury komitetu powinny zostać zmienione.
Środki niezbędne do wykonania rozporządzenia (EWG) nr 404/93 należy przyjąć zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r., ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [6],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 404/93 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
1.
Ustanawia się wspólną organizację rynku bananów.
2.
Organizacja obejmuje następujące produkty:
Kod CN _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_
08030019 _BAR_ Banany świeże, za wyjątkiem plantanów _BAR_
ex08030090 _BAR_ Banany suszone, za wyjątkiem plantanów _BAR_
ex08129590 _BAR_ Banany konserwowane tymczasowo _BAR_
ex08135099 _BAR_ Mieszanki zawierające banany suszone _BAR_
11063010 _BAR_ Mąka, mączka i płatki bananowe _BAR_
ex20060099 _BAR_ Banany konserwowane w cukrze _BAR_
ex20071099 _BAR_ Homogenizowane przetwory z bananów _BAR_
ex20079939ex20079958ex20079998 _BAR_ Dżemy, galaretki, marmolady, przeciery i masy bananowe _BAR_
ex20089259ex20089278ex20089293ex20089298 _BAR_ Mieszanki z bananów przetworzone lub konserwowane w inny sposób _BAR_
ex20089949ex20089968ex20089999 _BAR_ Banany przetworzone lub konserwowane w inny sposób _BAR_
ex20098035ex20098038ex20098079ex20098086ex20098089ex20098099 _BAR_ Sok bananowy _BAR_
3.
Rok gospodarczy trwa od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia.";
2) w art. 12 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"9.
Państwo Członkowskie może uzyskać zezwolenie na wprowadzenie tymczasowych środków, na podstawie których żadna pomoc wyrównawcza nie jest wypłacana w odniesieniu do wprowadzonych do obrotu produktów pochodzących z nowych plantacji bananów, obsadzanych po dniu 1 czerwca 2002 r., jeżeli z punktu widzenia Państwa Członkowskiego istnieje zagrożenie dla stałego rozwoju obszarów produkcji, przy szczególnym odniesieniu do zachowania środowiska naturalnego, ochrony gleby oraz charakterystycznych cech krajobrazu.
Na wniosek zainteresowanego Państwa Członkowskiego Komisja udziela zezwolenia przewidzianego w poprzednim akapicie zgodnie z procedurą określoną w art. 27.";
3) w art. 16 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Niniejszy artykuł oraz art. 17–20 stosuje się do przywozu świeżych produktów oznaczonych kodem CN 08030019 do czasu wejścia w życie, nie później niż w dniu 1 stycznia 2006 r., stawek Wspólnej Taryfy Celnej na te produkty, do których odnosi się procedura określona w art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu (GATT).";
4) artykuł 18 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 18
1.
Każdego roku, począwszy od dnia 1 stycznia, otwarte są następujące kontyngenty taryfowe:
a) kontyngent taryfowy wynoszący 2200000 ton netto, zwany "kontyngentem A";;
b) dodatkowy kontyngent taryfowy wynoszący 453000 ton netto, zwany "kontyngentem B";;
c) niezależny kontyngent taryfowy wynoszący 750000 ton netto, zwany "kontyngentem C";.
Kontyngenty A i B są otwarte w odniesieniu do przywozu produktów pochodzących ze wszystkich państw trzecich.
Kontyngent C jest otwarty w odniesieniu do produktów pochodzących z krajów AKP.
Na podstawie porozumienia z członkami Światowej Organizacji Handlu, wykazujących szczególne zainteresowanie dostawą bananów, Komisja może przydzielić kontyngenty A i B między krajami dostawcami.
2.
Przywóz odbywający się w ramach kontyngentów A i B oraz przywóz bananów z państw trzecich, poza państwami AKP, jest objęty stawką opłaty celnej równą 75 EUR za tonę.
Do przywozu produktów pochodzących z państw AKP stosuje się zerową stawkę celną.
3.
Do przywozu w ramach kontyngentu C stosuje się zerową stawkę celną.
4.
Preferencyjne stawki celne w wysokości 300 EUR za tonę stosuje się w przywozie z krajów AKP.
5.
Stawki opłat celnych, określone w niniejszym artykule, są przeliczane na walutę krajową po kursie stosowanym w odniesieniu do produktów, o których mowa, przyjętym do celów Wspólnej Taryfy Celnej.
6.
Kontyngent B może być podwyższony, jeżeli nastąpi wzrost popytu we Wspólnocie, który zostanie uwidoczniony w bilansie produkcji, konsumpcji, przywozu i wywozu.
Przyjęcie bilansu i otwarcie podwyższonego kontyngentu taryfowego następuje według procedury określonej w art. 27.
7.
Jeżeli podaż rynku Wspólnoty zależy od wyjątkowych okoliczności mających wpływ na produkcję lub przywóz, Komisja przyjmuje szczególne środki niezbędne, zgodnie z procedurą określoną w art. 27.
W takich przypadkach kontyngent B może być dostosowany na podstawie bilansu określonego w ust. 6.
Szczególne środki mogą odstępować od zasad przyjętych na mocy art. 19 ust. 1.
Nie mogą one dyskryminować żadnego państwa trzeciego.
8.
Banany powrotnie wywożone ze Wspólnoty nie są uwzględniane w ramach odpowiednich kontyngentów taryfowych.";
5) artykuł 25 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 25
1. Środki ustanowione w art. 12 i 13 zmierzają do stabilizacji rynków rolnych w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 1258/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [7].
2. Wydatki odnoszące się do pomocy przyznanej przez Państwa Członkowskie zgodnie z przepisami art. 6 uznaje się za zmierzające do stabilizacji rynków rolnych w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1258/1999.
Wydatki kwalifikują się w przypadku wszystkich organizacji producentów ustalonych przed dniem 31 grudnia 2006 r.
Udział Wspólnoty w pokrywaniu kwalifikujących się wydatków publicznych wynosi 75 %.
3.
Środki określone w art. 10 są częściowo finansowane przez Sekcję Orientacji EFOGR.
4.
Szczegółowe zasady stosowania przepisów niniejszego artykułu, w szczególności określenie warunków, jakie muszą być spełnione, zanim Wspólnota może wypłacić pomoc finansową, przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 27.";
6) skreśla się art. 26;
7) artykuł 27 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 27
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet Zarządzający ds. Bananów (zwany dalej "Komitetem").
2.
Jeżeli dokonane jest odniesienie do niniejszego artykułu, stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres przewidziany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na jeden miesiąc.
3.
Komitet uchwala swój regulamin."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2589/2001
z dnia 27 grudnia 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 94/92 ustanawiające szczegółowe zasady dotyczące wprowadzania w życie uzgodnień dotyczących przywozu z państw trzecich, przewidzianych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2092/91
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2092/91 z dnia 24 czerwca 1991 r. w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych [1], zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2491/2001 [2], w szczególności jego art. 11 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wykaz państw trzecich, z których muszą pochodzić niektóre produkty rolne, aby mogły stać się przedmiotem obrotu we Wspólnocie, przewidziane w art. 11 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91, wymieniony jest w Załączniku do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 94/92 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 349/2001 [4]. Wykaz ten sporządzony został zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91.
(2) Republika Czeska przedstawiła Komisji wniosek w sprawie rozszerzenia kategorii produktów objętych wykazem przewidzianym w art. 11 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91, w celu włączenia zwierząt gospodarskich i produktów zwierzęcych, a także przedstawiła informacje wymagane na mocy art. 2 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 94/92.
(3) Analiza tych informacji i późniejsze rozmowy z władzami Republiki Czeskiej doprowadziły do wniosku, że reguły regulujące produkcję ikontrolę zwierząt gospodarskich i produktów zwierzęcych w tym kraju są równoważne z regułami ustanowionymi w rozporządzeniu (EWG) nr 2092/91.
(4) Jednakże wynik analizy ujawnił także, że reguły czeskie, odnoszące się do produktów, które mają lub mają mieć w przyszłości oznaczenia odnoszące się do konwersji, nie są równoważne z regułami zawartymi w rozporządzeniu (EWG) nr 2092/91 dotyczącymi produktów zawierających więcej niż jeden składnik pochodzenia rolniczego.
W związku z tym produkty te nie są objęte obecnym rozporządzeniem.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu określone w art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Część Załącznika do rozporządzenia (EWG) nr 94/92 dotyczącą Republiki Czeskiej zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2590/2001
z dnia 21 grudnia 2001 r.
zatwierdzające działania w celu kontroli zgodności z normami handlowymi mającymi zastosowanie do świeżych owoców i warzyw, przeprowadzanych w Szwajcarii przed przywozem do Wspólnoty Europejskiej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 911/2001 [2], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1148/2001 z dnia 12 czerwca 2001 r. w sprawie kontroli zgodności norm handlowych mających zastosowanie do świeżych owoców i warzyw [3], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2379/2001 [4], ustanawia warunki, zgodnie z którymi Komisja może zatwierdzać działania w celu kontroli przeprowadzane przez niektóre państwa trzecie, które występują z takim wnioskiem przed przywozem do Wspólnoty, zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1148/2001.
(2) Władze szwajcarskie przesłały Komisji wniosek dotyczący działań kontrolnych przeprowadzanych przez Qualiservice na odpowiedzialność federalnego urzędu ds. rolnictwa.
Stanowi on, iż instytucja ta posiada niezbędny personel, wyposażenie i pomieszczenia konieczne do przeprowadzania kontroli, iż wykorzystuje ona metody równoważne metodom określonym w art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1148/2001 oraz że świeże owoce i warzywa wywożone ze Szwajcarii do Wspólnoty muszą spełniać wspólnotowe normy handlowe.
(3) Informacja przesłana przez Państwa Członkowskie i będąca w posiadaniu Komisji wskazuje, iż w okresie 1997–2000 przywóz świeżych owoców i warzyw ze Szwajcarii wykazywał stosunkowo niski zakres niezgodności z normami handlowymi.
(4) Przez wiele lat szwajcarskie jednostki kontrolujące oraz ich organy nadzoru regularnie brały udział w międzynarodowych dążeniach do uzgodnienia norm handlowych w odniesieniu do owoców i warzyw, takie jak Grupa Robocza ds. Normalizacji Produktów Łatwo Psujących się i Rozwoju Jakości Europejskiej Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych (EKG ONZ) oraz systemu stosowania międzynarodowych standardów owoców i warzyw OECD.
(5) Przywóz świeżych owoców i warzyw przez Szwajcarię ze Wspólnoty nie jest przedmiotem kontroli jakości przed dopuszczeniem do swobodnego obrotu na rynku szwajcarskim.
(6) Załącznik 10 do Umowy w sprawie handlu produktami rolnymi między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską przewiduje, iż kontrole przeprowadzane na odpowiedzialność federalnego urzędu ds. rolnictwa mają być uznawane przez Wspólnotę, włączając kontrole dotyczące produktów pochodzących ze Wspólnoty i powrotnie wywożonych ze Szwajcarii do Wspólnoty.
Odpowiednie postanowienia tej umowy powinny być wprowadzone w życie, zanim staną się stosowane, w związku z tym należy przyznać odstępstwo od rozporządzenia (WE) nr 1148/2001 w odniesieniu do pochodzenia kwalifikujących się produktów.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Kontrole zgodności z normami handlowymi przeprowadzane przez Szwajcarię w odniesieniu do świeżych owoców i warzyw ze Szwajcarii zatwierdzane są zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1148/2001.
2. W drodze odstępstwa od art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1148/2001 ust. 1 stosuje się do owoców i warzyw pochodzących ze Wspólnoty, powrotnie wywożonych ze Szwajcarii do Wspólnoty.
3.
Ustępów 1 i 2 nie stosuje się do owoców cytrusowych.
Artykuł 2
Urzędowy korespondent w Szwajcarii, na odpowiedzialność którego przeprowadzane są działania kontrolne, oraz jednostki kontrolujące odpowiedzialne za przeprowadzanie tych kontroli, określone w art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1148/2001, zostały podane w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Świadectwa określone w art. 7 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1148/2001, wydane w następstwie kontroli określonych w art. 1 niniejszego rozporządzenia, muszą być sporządzone na formularzach zgodnie ze wzorem podanym w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie 20. dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2592/2001
z dnia 28 grudnia 2001 r.
nakładające na producentów lub importerów niektórych substancji priorytetowych dalsze wymogi w sprawie dostarczenia informacji oraz badań stosownie do rozporządzenia Rady (EWG) nr 793/93 w sprawie oceny i kontroli ryzyk stwarzanych przez istniejące substancje
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 z dnia 23 marca 1993 r. w sprawie oceny i kontroli ryzyk stwarzanych przez istniejące substancje [1], w szczególności jego art. 10 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Stosownie do rozporządzenia (EWG) nr 793/93 dotyczącego określonych substancji priorytetowych względem których prowadzi się działania związane z oceną ryzyka, Państwa Członkowskie wyznaczone jako sprawozdawcy dokonały oceny informacji dotyczących tych substancji, przedłożonych przez producentów lub importerów.
Po konsultacji z danymi producentami lub importerami sprawdziły, czy do celów przeprowadzenia oceny ryzyka konieczne jest nałożenie na tych producentów lub importerów wymogu przedłożenia dalszych informacji i/lub przeprowadzenia dalszych badań.
(2) Zgodnie z art. 10 ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 793/93 producenci oraz importerzy sprawdzili, czy możliwe jest uzyskanie informacji niezbędnych do oceny danych substancji od byłych producentów lub importerów tych substancji. Producenci oraz importerzy sprawdzili również, konsultując z Państwami Członkowskimi wyznaczonymi jako sprawozdawcy, czy badań przeprowadzanych na zwierzętach nie można zastąpić lub ograniczyć przy użyciu innych metod.
(3) Państwa Członkowskie, wyznaczone jako sprawozdawcy, poinformowały Komisję o potrzebie zażądania od producentów i importerów tych substancji dalszych informacji oraz przeprowadzenia dalszych badań.
(4) Państwa Członkowskie wyznaczone jako sprawozdawcy przedłożyły Komisji protokoły w sprawie przeprowadzenia dalszych żądanych badań.
(5) Artykuł 12 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 793/93 stanowi, że w przypadku substancji produkowanej lub przywożonej, lub przygotowywanej przez kilku producentów lub importerów dalsze badania może przeprowadzić jeden producent(importer), działający w imieniu pozostałych danych producentów lub importerów. W takim przypadku pozostali producenci lub importerzy powinni odnieść się do przeprowadzonych badań oraz odpowiednio uczestniczyć w ich kosztach.
(6) Przepisy tego rozporządzenia są zgodne z opinią komitetu ustanowionego na mocy art. 15 rozporządzenia (EWG) nr 793/93,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Producenci oraz importerzy substancji wymienionych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, którzy przedłożyli informacje stosownie do wymogów art. 3, 4, 7 oraz 9 rozporządzenia (EWG) nr 793/93, dostarczają informacje oraz przeprowadzają badania wskazane w Załączniku do niniejszego rozporządzenia i dostarczają istotne wyniki Państwom Członkowskim wyznaczonym jako sprawozdawcy.
Badania należy przeprowadzić zgodnie z protokołami określonymi przez Państwa Członkowskie wyznaczone jako sprawozdawcy.
Wyniki należy dostarczyć w terminach ustanowionych w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2593/2001
z dnia 28 grudnia 2001 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 909/2001 w odniesieniu do rejestrowania przywozu glifosatu wytwarzanego przez jednego malezyjskiego i jednego tajwańskiego producenta dokonującego wywozu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2238/2000 [2], w szczególności jego art. 13 i 14,
po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
(1) Rozporządzeniem (WE) nr 368/98 [3], Rada nałożyła cła antydumpingowe w wysokości 24 % na przywóz glifosatu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej ("ChRL"). Rozporządzeniem (WE) nr 1086/2000 [4] podwyższono stosowaną stawkę celną do 48 % w wyniku dochodzenia wszczętego w związku z brakiem zmian lub z niewystarczającymi zmianami cen odsprzedaży lub cen kolejnych sprzedaży we Wspólnocie, na podstawie art. 12 rozporządzenia (WE) nr 384/96 ("rozporządzenia podstawowego").
(2) W dniu 26 marca 2001 r., Komisja otrzymała wniosek skierowany na podstawie art. 13 ust. 3 rozporządzenia podstawowego przez Europejskie Stowarzyszenie Glifosatu (EGA), o wszczęcie dochodzenia w sprawie zarzucanego obchodzenia środków antydumpingowych nałożonych na przywóz glifosatu pochodzącego z ChRL przez przywóz glifosatu wysyłanego z Malezji i Tajwanu. Wniosek sporządzono w imieniu większej części wspólnotowych producentów glifosatu i zawierał on wystarczające dowody dotyczące czynników określonych w art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
(3) Komisja wszczęła dochodzenie w sprawie domniemanego obchodzenia przepisów rozporządzenia (WE) nr 909/2001 [5] ("rozporządzenie wszczynające").
(4) Na podstawie art. 13 ust. 3 i art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, art. 2 rozporządzenia wszczynającego poleca się organom celnym rejestrowanie od dnia 10 maja 2001 r. przywozu glifosatu wysyłanego z Malezji lub Tajwanu, bez względu na to, czy jest on zgłaszany jako pochodzący z Malezji lub Tajwanu, czy też nie.
(5) art. 2 ust. 3 rozporządzenia wszczynającego przewiduje, że przywóz powinien być wyłączony z rejestrowania, jeżeli towarzyszy mu certyfikat władz celnych zaświadczający, że przywóz nie stanowi obchodzenia.
B. WNIOSKI O WYŁĄCZENIE
(6) W trakcie dochodzenia Komisja otrzymała wnioski o wyłączenie z rejestrowania lub stosowania środków od czterech niepowiązanych importerów i dwóch współpracujących producentów dokonujących wywozu: Crop Protection (M) Sdn Bhd. ("Crop Protection") i Sinon Corporation.
(7) Mając na uwadze, że zarzucane obchodzenie miało miejsce poza obszarem Wspólnoty, wyłączenie przywozu z rejestrowania lub stosowania środków zależało od wyników ustaleń dotyczących eksporterów.
Komisja nie mogła zatem podjąć żadnej decyzji jedynie na podstawie wniosków o wyłączenie, złożonych przez indywidualnych importerów.
Importerzy skorzystają jednak z wyłączenia z rejestrowania lub stosowania środków w zakresie, w jakim ich przywóz pochodzi od eksporterów, wobec których zastosowano takie wyłączenie.
(8) Każda decyzja dotycząca eksporterów powinna być ograniczona do wyłączenia z rejestrowania na bieżącym etapie.
Jeżeli Rada przyjmie następnie rozporządzenie rozszerzające środki antydumpingowe na podstawie art. 13 rozporządzenia podstawowego, może ona zdecydować o wyłączeniu niektórych eksporterów ze stosowania tak rozszerzonych środków.
C. USTALENIA DOKONANE W ODNIESIENIU DO CROP PROTECTION I SINON CORPORATION
(9) Między innymi przedsiębiorstwa Crop Protection i Sinon Corporation odpowiedziały na kwestionariusz przesłany przez Komisję do wymienionych we wniosku producentów i eksporterów w Malezji i na Tajwanie, do importerów we Wspólnocie i do znanych Komisji eksporterów w ChRL, jak również do innych zainteresowanych stron, które zgłosiły się w wyznaczonym terminie.
Komisja dokonała kontroli weryfikacyjnych w pomieszczeniach Crop Protection (Klang, Selangor D.E., w Malezji) i Sinon Corporation (w Taichung na Tajwanie).
(10) Crop Protection dokonywało przetworzenia zakupionego kwasu glifosatowego, z którego część pochodziła z ChRL, na sole lub produkty recepturowe.
Ilość nabywanego kwasu pochodzącego z ChRL wzrastała jednak mniej znacząco, niż ilość nabywanego kwasu nie pochodzącego z ChRL oraz nie było stałego przepływu tej ilości (gwałtowny spadek w roku 1998, wzrost do roku 2000, spadek w okresie objętym dochodzeniem).
Ponadto większość dostaw kwasu pochodzącego z ChRL została dokonana przez przedsiębiorstwo Monsanto (M) Sdn.
Bhd. (z Malezji) [6], w związku z jego niezdolnością do dostarczenia dla Crop Protection kwasu pochodzącego z USA, na który złożyło zamówienie.
Bezpośrednie zakupy od innego dostawcy w ChRL były nieznaczne.
W dodatku, w celu zaspokojenia potrzeb klientów, Crop Protection ograniczyło użycie kwasu pochodzącego z ChRL w produkcji glifosatu wywożonego do Wspólnoty.
Dlatego też uznano, że przedsiębiorstwo Crop Protection wykazało w sposób zadowalający Komisję, że zmiana struktury handlu wynikała w tym przypadku z uzasadnionych powodów, innych niż nałożenie opłat celnych na przywóz glifosatu pochodzącego z ChRL, i nie stanowiła obejścia.
(11) Sinon Corporation produkuje glifosat, rozpoczynając od etapu wstępnego polegającego na wytwarzaniu kwasu glifosatowego, i dokonuje także przetworzenia zakupionego kwasu glifosatowego, niepochodzącego z ChRL, przeprowadzając obydwa procesy na Tajwanie.
Dochodzenie wykazało, że Sinon dokonywało wywozu swojego własnego produktu do Wspólnoty, z wyjątkiem ograniczonych ilości przetworzonego glifosatu zakupionego od firmy malezyjskiej, i wysłanego bezpośrednio z Malezji do Wspólnoty.
Dlatego też uznano, że przedsiębiorstwo Sinon Corporation wykazało w sposób zadowalający Komisję, że w tym przypadku zmiana w strukturze handlu wynikała z uzasadnionych powodów, innych niż nałożenie opłat celnych na przywóz glifosatu pochodzącego z ChRL, i nie stanowiła obejścia.
(12) W świetle powyższych ustaleń powinno się zaprzestać rejestrowania przywozu glifosatu wysyłanego z Malezji i wyprodukowanego przez Crop Protection i glifosatu wysyłanego z Tajwanu i wyprodukowanego przez Sinon Corporation.
(13) Biorąc pod uwagę, że w danym przypadku wyłączenie z rejestrowania następuje w odniesieniu do producentów dokonujących wywozu, uznano za zbyteczny i nadmierny wymóg, by każdy importer dokonujący przywozu towarów pochodzących z Crop Protection lub Sinon Corporation zwracał się z wnioskiem do organów celnych o certyfikat wyłączający jego przywóz z obowiązku rejestrowania.
Dlatego też Komisja uznaje za właściwe zmianę swojego rozporządzenia wszczynającego w odniesieniu do rejestrowania przywozu glifosatu wysyłanego z Malezji i Tajwanu (niezależnie od tego, czy zgłoszono go jako pochodzący z Malezji lub Tajwanu, czy nie).
(14) Podstawę niniejszego rozporządzenia stanowią szczegółowe ustalenia dokonane w odniesieniu do przedsiębiorstw Crop Protection i Sinon Corporation i rozporządzenie to nie przesądza o żadnych decyzjach, jakie Rada może podjąć w odniesieniu do rozszerzenia obowiązujących środków antydumpingowych dotyczących glifosatu pochodzącego z ChRL na te same produkty wysyłane z Malezji i Tajwanu (niezależnie od tego, czy zgłoszono go jako pochodzący z Malezji lub Tajwanu, czy nie).
(15) Zainteresowane strony poinformowano o istotnych elementach stanu faktycznego i względach, na podstawie których Komisja zamierza zaprzestać rejestrowania przywozu glifosatu produkowanego przez przedsiębiorstwo Crop Protection i glifosatu produkowanego przez przedsiębiorstwo Sinon Corporation oraz dano im możliwość zgłoszenia swych uwag.
Nie wpłynęły jednak żadne uwagi mogące spowodować zmianę powyższych wniosków,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 2 rozporządzenia (WE) nr 909/2001 dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
"4.
Nie naruszając przepisów ust. 1, przywóz produktów określonych w art. 1, wyprodukowanych przez następujące spółki nie podlega rejestrowaniu:
Producent _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
Na przywóz produktów wysyłanych z Malezji: Crop Protection (M) Sdn.
Bhd., Lot 746, Jalan Haji Sirat 4 ¼ Miles, off Jalan Kapar, 42100 Klang, Selangor Darul Ehsan, Malaysia _BAR_ A309 _BAR_
Na przywóz produktów wysyłanych z Tajwanu: Sinon Corporation, No 23, Sec.
1, Mei Chuan W. Rd, Taichung, Taiwan _BAR_ A310" _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2594/2001
z dnia 28 grudnia 2001 r.
wprowadzające odstępstwa od rozporządzenia (WE) nr 174/1999 ustanawiającego specjalne szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 w odniesieniu do pozwoleń wywozowych i refundacji wywozowych do mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1670/2000 [2], w szczególności jego art. 31 ust. 14,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 174/1999 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2298/2001 [4], uściśla termin ważności pozwoleń wywozowych.
W przypadku serów takie licencje ważne są do końca czwartego miesiąca, licząc od daty wydania.
Na mocy dwustronnego porozumienia między Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską w sprawie handlu produktami rolnymi, podpisanego w Luksemburgu dnia 21 czerwca 1999 r., refundacje do serów wywożonych do Szwajcarii zostają zniesione, począwszy od daty wprowadzenia w życie tego porozumienia, które jest obecnie ratyfikowane.
Na mocy art. 17 tego porozumienia ma ono wejść w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca po ostatecznym złożeniu dokumentów ratyfikacyjnych lub zaaprobowaniu wszystkich porozumień, o których mowa w tym artykule.
W celu zapewnienia zgodności pod tym względem z postanowieniami porozumienia okres ważności powyższych pozwoleń skraca się, aby w momencie wejścia porozumienia w życie pozwolenia z wcześniej ustalonymi refundacjami przeznaczonymi dla Szwajcarii stały się nieważne.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niezależnie od przepisów art. 6 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 174/1999 pozwolenia wywozowe z wcześniej ustalonymi refundacjami do produktów ujętych w Nomenklaturze Scalonej i oznaczone kodem 0406, przeznaczone do Szwajcarii, są ważne do końca miesiąca następującego po ich wydaniu.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.
Stosuje się je do pozwoleń wydawanych od dnia 1 stycznia 2002 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie komisji (WE) NR 2597/2001
z dnia 28 grudnia 2001 r.
otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi Wspólnoty na niektóre wina pochodzące z Republiki Chorwacji, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii i Republiki Słowenii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 2001/919/WE z dnia 3 grudnia 2001 r. w sprawie przyjęcia Protokołu Dodatkowego do Umowy przejściowej między Wspólnotą Europejską z jednej strony a Republiką Chorwacji z drugiej strony w celu uwzględnienia wyniku negocjacji pomiędzy stronami dotyczących wzajemnych koncesji preferencyjnych na niektóre wina, wzajemnego uznawania, ochrony i kontroli oznaczania win oraz wzajemnego uznawania, ochrony i kontroli nazw wyrobów spirytusowych i napojów aromatyzowanych [1], w szczególności jej art. 3 i 4,
uwzględniając decyzję Rady 2001/918/WE z dnia 3 grudnia 2001 r. w sprawie przyjęcia Protokołu Dodatkowego do Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i Państwami Członkowskimi z jednej strony a Republiką Chorwacji z drugiej strony, w celu uwzględnienia wyniku negocjacji między stronami dotyczących wzajemnych koncesji preferencyjnych na niektóre wina, wzajemnego uznawania, ochrony i kontroli oznaczania win oraz wzajemnego uznawania, ochrony i kontroli nazw wyrobów spirytusowych i napojów aromatyzowanych [2], w szczególności jej art. 3 i 4,
uwzględniając decyzję Rady 2001/917/WE z dnia 3 grudnia 2001 r. w sprawie przyjęcia Protokołu Dodatkowego do Umowy przejściowej między Wspólnotą Europejską z jednej strony a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii z drugiej strony, w celu uwzględnienia wyniku negocjacji pomiędzy stronami dotyczących wzajemnych koncesji preferencyjnych na niektóre wina, wzajemnego uznawania, ochrony i kontroli oznaczania win oraz wzajemnego uznawania, ochrony i kontroli nazw wyrobów spirytusowych i napojów aromatyzowanych [3], w szczególności jej art. 3 i 4,
uwzględniając decyzję Rady 2001/916/WE z dnia 3 grudnia 2001 r. w sprawie przyjęcia Protokołu Dodatkowego do Układu o Stowarzyszeniu i Stabilizacji między Wspólnotami Europejskimi i Państwami Członkowskimi z jednej strony a Byłą Jugosłowianską Republiką Macedonii z drugiej strony, w celu uwzględnienia wyniku negocjacji pomiędzy stronami dotyczących wzajemnych koncesji preferencyjnych na niektóre wina, wzajemnego uznawania, ochrony i kontroli oznaczania win oraz wzajemnego uznawania, ochrony i kontroli nazw wyrobów spirytusowych i napojów aromatyzowanych [4], w szczególności jej art. 3 i 4,
uwzględniając decyzję Rady 2001/920/WE z dnia 4 grudnia 2001 r. w sprawie przyjęcia Protokołu Dodatkowego dostosowującego aspekty handlowe Układu Europejskiego, ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, działającymi w ramach Unii Europejskiej, z jednej strony a Republiką Słowenii z drugiej strony, w celu uwzględnienia wyniku negocjacji pomiędzy stronami dotyczących wzajemnych koncesji preferencyjnych na niektóre wina, wzajemnego uznawania, ochrony i kontroli oznaczania win oraz wzajemnego uznawania, ochrony i kontroli nazw wyrobów spirytusowych i napojów aromatyzowanych [5], w szczególności jej art. 3 i 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Protokoły Dodatkowe (odtąd zwane protokołami dodatkowymi w sprawie wina) zawarte na mocy decyzji 2001/919/WE, 2001/918/WE, 2001/917/WE, 2001/916/WE i 2001/920/WE z Republiką Chorwacji, Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii i Republiką Słowenii, wprowadzają wzajemne koncesje preferencyjne na niektóre wina, zapewniają wzajemne uznawanie, ochronę i kontrolę oznaczania wyrobów spirytusowych oraz napojów aromatyzowanych.
Protokoły te powinny obowiązywać począwszy od dnia 1 stycznia 2002 r.
(2) W załączniku I do każdego z tych protokołów dodatkowych w sprawie wina, indywidualne kontyngenty taryfowe zostają przyznane w odniesieniu do przywozu do Wspólnoty niektórych win pochodzących z Republiki Chorwacji, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii i Republiki Słowenii. Te indywidualne kontyngenty taryfowe są przewidziane poza globalnym kontyngentem taryfowym o wielkości 545000 hl otwartym w ramach rozporządzenia Rady (WE) nr 2007/2000 z dnia 18 września 2000 r. wprowadzającego wyjątkowe środki handlowe dla krajów i terytoriów uczestniczących w procesie stabilizacji i stowarzyszania z Unią Europejską lub z tym procesem powiązanych, zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 2820/98, i uchylającego rozporządzenia (WE) nr 1763/1999 i (WE) nr 6/2000 [6], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2563/2000 [7].
(3) Indywidualne kontyngenty taryfowe przewidziane protokołami dodatkowymi w sprawie wina są ustalane na okres roczny i powtórnie przyznawane na czas nieokreślony.
W związku z powyższym Komisja powinna przyjąć przepisy wykonawcze odnoszące się do otwierania i zarządzania kontyngentami taryfowymi Wspólnoty.
(4) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [8], ostatnio zmieniony rozporządzeniem (WE) nr 993/2001 [9], kodyfikuje zasady zarządzania kontyngentami taryfowymi wykorzystywanymi w porządku chronologicznym według dat składania deklaracji celnych.
(5) Należy dołożyć szczególnych starań w celu zapewnienia importerom Wspólnoty jednakowego i ciągłego dostępu do kontyngentów taryfowych oraz nieprzerwanego stosowania ustanowionych stawek w odniesieniu do przywozu wszystkich wspomnianych produktów we wszystkich Państwach Członkowskich aż do wyczerpania kontyngentów.
(6) W celu zapewnienia wspólnego efektywnego zarządzania kontyngentami, Państwa Członkowskie powinny zostać upoważnione do obciążania kontyngentów ilościami towarów odpowiadającymi rzeczywistemu przywozowi.
Jednakże ta metoda administrowania wymaga ścisłej współpracy między Państwami Członkowskimi i Komisją, która w szczególności musi mieć możliwość monitorowania stopnia wykorzystania kontyngentów i informowania odpowiednio Państw Członkowskich.
Ze względu na konieczność szybkiego i efektywnego działania, komunikacja między Państwami Członkowskimi i Komisją powinna, tam gdzie jest to możliwe, odbywać się drogą elektroniczną.
(7) Korzystanie z wyłączenia z cła w ramach kontyngentów przyznane w ramach kontyngentów taryfowych przewidzianych protokołami dodatkowymi w sprawie wina Republice Chorwacji, Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii i Republice Słowenii musi zostać zawieszone, jeżeli którykolwiek z tych krajów dla omawianych produktów przyznaje dotacje wywozowe.
(8) Uprawnienia do korzystania z indywidualnych kontyngentów taryfowych Wspólnoty musi być uwarunkowane przedstawieniem dokumentu V I 1 lub wyciągu V I 2 zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 883/2001 z dnia 24 kwietnia 2001 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wprowadzania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w zakresie wymiany handlowej produktów sektora wina z państwami trzecimi [10].
(9) Indywidualne kontyngenty taryfowe na niektóre wina pochodzące z Republiki Chorwacji i Republiki Słowenii powinny być stopniowo zwiększane z zastrzeżeniem szczególnych warunków określonych w protokołach dodatkowych w sprawie wina.
W szczególności, zwiększenie rocznego kontyngentu można stosować jedynie wtedy, gdy indywidualne kontyngenty taryfowe otwarte w ramach poprzedniego roku zostały wykorzystanie w co najmniej 80 %.
Zatem Komisja będzie musiała corocznie dokonywać oceny wykorzystanych wielkości i powinna ona także przyjąć przepisy umożliwiające dokonywanie wszelkich ewentualnych dostosowań tych wielkości w stosunku do Chorwacji i Słowenii.
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Z chwilą dopuszczenia do wolnego obrotu we Wspólnocie win wymienionych w Załączniku, pochodzących z Republiki Chorwacji, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii lub Republiki Słowenii, mogą być zwolnione z cła w zakresie rocznych wspólnotowych kontyngentów taryfowych określonych w niniejszym Załączniku i zgodnie z przepisami określonymi niniejszym rozporządzeniem.
2.
Jeżeli jakieś zainteresowane państwo przyznaje dopłaty wywozowe w odniesieniu do tych produktów, zwolnienie z cła w ramach kontyngentów taryfowych przewidziane protokołami dodatkowymi przyjętymi decyzjami 2001/919/WE, 2001/918/WE, 2001/917/WE, 2001/916/WE i 2001/920/WE (odtąd zwanymi protokołami dodatkowymi w sprawie wina) zostaje zawieszone w stosunku do tego państwa.
Artykuł 2
Uprawnienia do korzystania ze wspólnotowych kontyngentów taryfowych, o których mowa w art. 1 ust. 1 jest uwarunkowane przedstawieniem dokumentu V I 1 lub wyciągu V I 2 zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 883/2001.
Artykuł 3
Niezależnie od warunków określonych w pkt 5 lit. a) załącznika I do każdego z protokołów dodatkowych w sprawie wina, przywóz wina w ramach wspólnotowych kontyngentów taryfowych, o których mowa w art. 1 ust. 1, podlega postanowieniom określonym w odpowiednich protokołach odnośnie do definicji pojęcia "produkty pochodzące" i metod współpracy administracyjnej do Umowy przejściowej między Wspólnotą Europejską i Republiką Chorwacji oraz Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i Państwami Członkowskimi z jednej strony a Republiką Chorwacji z drugiej strony, Umowy przejściowej między Wspólnotą Europejską a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii oraz Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i Państwami Członkowskimi z jednej strony a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii z drugiej strony, a także do Układu Europejskiego między Wspólnotami Europejskimi i Państwami Członkowskimi, działającymi w ramach Unii Europejskiej, z jednej strony i Republiką Słowenii z drugiej strony.
Artykuł 4
1.
Kontyngenty taryfowe określone niniejszym rozporządzeniem są zarządzane przez Komisję zgodnie z art. 308a—308c rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
2.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia importerom wspomnianych produktów jednakowy i nieprzerwany dostęp do kontyngentów taryfowych tak długo, jak długo pozwala na to saldo wielkości odpowiednich kontyngentów.
3.
Komunikacja między Państwami Członkowskimi i Komisją związana z kontyngentami taryfowymi odbywa się, tam gdzie jest to możliwe, drogą elektroniczną.
Artykuł 5
1.
Indywidualne kontyngenty taryfowe na wina pochodzące z Chorwacji i Słowenii określone w części I i III załącznika pod numerami 09.1588 i 09.1548 są corocznie zwiększane.
2.
Zwiększenie rocznego kontyngentu określone w ust. 1 można zastosować jedynie w przypadku gdy odpowiednia ilość kontyngentu otwartego w poprzednim roku została wykorzystana w co najmniej 80 %.
Komisja corocznie ocenia wykorzystane wielkości, a także przyjmuje przepisy umożliwiające dokonywanie jakichkolwiek niezbędnych regulacji tych wielkości w stosunku do Chorwacji i Słowenii.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie ściśle współpracują z Komisją w celu zapewnienia zgodności z niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2601/2001
z dnia 28 grudnia 2001 r.
uzupełniające Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 w sprawie wprowadzenia niektórych nazw do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia oraz chronionych oznaczeń geograficznych" określonych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2081/92 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2796/2000 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 3 i 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 Hiszpania przekazała Komisji wnioski w sprawie rejestracji nazwy "Manzana Reineta del Bierzo" jako nazwy pochodzenia oraz nazwy "Salchichón de Vic"/"Llonganissa de Vic" jako oznaczenia geograficznego.
(2) Zgodnie z art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia stwierdzono, że wnioski spełniają wszystkie wymogi określone w tym rozporządzeniu, w szczególności zawierają wszystkie wymagane informacje, zgodnie z art. 4 rozporządzenia.
(3) Po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [3] nazw wymienionych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia Komisja nie otrzymała żadnych deklaracji sprzeciwu w rozumieniu art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
(4) W rezultacie omawiane nazwy powinny zostać wpisane do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" i tym samym podlegać ochronie w całej Wspólnocie jako chronione nazwy pochodzenia i chronione oznaczenia geograficzne.
(5) Załącznik do niniejszego rozporządzenia stanowi uzupełnienie Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2400/96 [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2372/2001 [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nazwy wymienione w Załączniku do niniejszego rozporządzenia dodaje się do Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 i wpisuje jako chronione nazwy pochodzenia (PDO) lub chronione oznaczenia geograficzne (PGI) do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" przewidzianego w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Wspólnotowe wytyczne dotyczące pomocy państwa na rzecz ochrony środowiska naturalnego
(2001/C 37/03)
A. WPROWADZENIE
1.
W 1994 r. Komisja przyjęła Wspólnotowe wytyczne dotyczące pomocy państwa na rzecz ochrony środowiska naturalnego [1], których termin ważności upłynął w dniu 31 grudnia 1999 r.
Zgodnie z ppkt 4.3 wytycznych, Komisja dokonała ich przeglądu w roku 1996 i stwierdziła, że chwilowo nie ma potrzeby wprowadzania żadnych zmian.
W dniu 22 grudnia 1999 r. podjęła ona decyzję o przedłużeniu ważności wytycznych do dnia 30 czerwca 2000 r. [2].
W dniu 28 czerwca 2000 r. Komisja podjęła decyzję o przedłużeniu okresu ważności wytycznych do dnia 31 grudnia 2000 r.
2.
Od czasu przyjęcia wytycznych w roku 1994, nastąpiły zmiany w działaniach w dziedzinie środowiska naturalnego z inicjatywy Państw Członkowskich i Wspólnoty oraz na poziomie ogólnoświatowym, w szczególności w następstwie przyjęcia Protokołu z Kioto.
Państwa Członkowskie częściej przyznają pomoc państwa na przykład w sektorze energetycznym, a udzielana pomoc często przyjmuje formy, które dotychczas nie były powszechnie wykorzystywane, takie jak obniżenia podatku i zwolnienia z podatku.
Coraz częściej są także wprowadzane nowe formy pomocy operacyjnej.
Dlatego, Komisja powinna przyjąć nowe wytyczne, które będą potrzebne, by Państwa Członkowskie i przedsiębiorstwa mogły zapoznać się z kryteriami, które będą stosowane przy podejmowaniu decyzji, czy środki pomocowe planowane przez Państwa Członkowskie są zgodne ze wspólnym rynkiem.
3.
Na mocy art. 6 Traktatu WE, cele polityki ochrony środowiska muszą być włączone do polityki Komisji w zakresie kontroli pomocy w sektorze środowiska naturalnego, w szczególności przeznaczonej na wspieranie stałego rozwoju.
W związku z powyższym, polityka konkurencji i polityka ochrony środowiska nie wykluczają się wzajemnie, lecz wymogi dotyczące ochrony środowiska naturalnego należy włączyć do definicji i uwzględnić w realizacji polityki konkurencji, w szczególności, jeśli chodzi o wspieranie stałego rozwoju [4].
4.
Jednakże uwzględnienie wymogów w dziedzinie ochrony środowiska naturalnego nie oznacza, że cała pomoc musi być zatwierdzona.
Należy mieć na względzie wpływ, jaki pomoc może mieć na stały rozwój, jak również uwzględnić pełne zastosowanie zasady "zanieczyszczający płaci".
Niektóre formy pomocy z pewnością odpowiadają tym kryteriom, w szczególności w przypadku gdy umożliwiają osiągnięcie wysokiego poziomu ochrony środowiska naturalnego jednocześnie nie pozostając w sprzeczności z zasadą internalizacji kosztów.
Jednakże inne formy pomocy, mające niekorzystny wpływ zarówno na handel między Państwami Członkowskimi, jak i na konkurencję, mogą być sprzeczne z zasadą "zanieczyszczający płaci" i mieć ograniczający wpływ na proces stałego rozwoju.
Taka sytuacja może mieć miejsce, na przykład, gdy pomoc jest przeznaczona wyłącznie na ułatwienie osiągnięcia zgodności z nowymi obowiązkowymi normami wspólnotowymi.
5.
Dlatego, podejście Komisji przyjęte w niniejszych wytycznych polega na określeniu, czy i na jakich warunkach, pomoc państwa może być uznana za niezbędną dla zapewnienia ochrony środowiska naturalnego i stałego rozwoju bez jej niewspółmiernego wpływu na konkurencję i wzrost gospodarczy.
Taka analiza musi być dokonana w świetle wniosków wynikających doświadczeń związanych z funkcjonowaniem wytycznych z 1994 r. oraz zmian polityki ochrony środowiska, które nastąpiły od tego czasu.
B. DEFINICJE I ZAKRES
6.
Pojęcie ochrony środowiska naturalnego :
dla celów niniejszych wytycznych, Komisja przyjmuje, że "ochrona środowiska naturalnego" oznacza każde działanie zmierzające do naprawienia szkody lub zapobiegania wyrządzeniu szkody naszemu fizycznemu otoczeniu lub zasobom naturalnym, bądź zachęcania do racjonalnego wykorzystywania tych zasobów.
Komisja uznaje środki służące oszczędzaniu energii oraz wykorzystywaniu energii ze źródeł odnawialnych za działania mające na celu ochronę środowiska naturalnego.
Środki służące oszczędzaniu energii powinny być rozumiane jako oznaczające między innymi takie działanie, które umożliwia przedsiębiorstwom zmniejszenie zużycia energii w cyklach produkcyjnych.
Projekty oraz produkcja maszyn lub środków transportu, które można wykorzystywać z użyciem mniejszej ilości zasobów naturalnych nie są objęte zakresem niniejszych wytycznych.
Działania podejmowane w zakładach lub innych jednostkach produkcyjnych w celu poprawy bezpieczeństwa i higieny pracy są ważne i mogą kwalifikować się do niektórych rodzajów pomocy, jednakże nie wchodząw zakres niniejszych wytycznych.
Pojęcie internalizacji kosztów : w niniejszych wytycznych "internalizacja kosztów" oznacza zasadę, że wszelkie koszty związane z ochroną środowiska naturalnego powinny być uwzględnione w kosztach produkcji przedsiębiorstwa.
Zasada "zanieczyszczający płaci" : jest to zasada, zgodnie z którą koszty środków mających na celu naprawę skutków zanieczyszczeń powinien ponosić sprawca zanieczyszczeń.
Zanieczyszczający : zanieczyszczającym jest każdy, kto bezpośrednio lub pośrednio wyrządza szkodę środowisku naturalnemu lub stwarza warunki prowadzące do takiej szkody [5].
Ceny będące odzwierciedleniem kosztów : ta zasada mówi, że ceny towarów lub usług powinny uwzględniać zewnętrzne koszty wynikające z negatywnego wpływu na środowisko naturalne produkcji i wprowadzenia do obrotu tych towarów i usług.
Norma wspólnotowa : obowiązkowa norma wspólnotowa określająca poziomy, jakie należy osiągnąć w dziedzinie środowiska naturalnego oraz obowiązek, wynikający z prawa wspólnotowego, stosowania najlepszych dostępnych technik (BAT) [6], które nie pociągają za sobą nadmiernych kosztów.
Odnawialne źródła energii : odnawialne niekopalne źródła energii, to znaczy: energia wiatru energia słoneczna, energia geotermiczna, energia fal, energia pływów, instalacje elektrowni wodnych o mocy poniżej 10 MW i biomasa, gdzie biomasa jest określona jako produkty rolnictwa i leśnictwa, odpady pochodzenia roślinnego z rolnictwa, leśnictwa, branż produkcji żywności oraz nieprzetworzone odpady drzewne i korkowe [7]
Energia elektryczna wytwarzana z odnawialnych źródeł energii : energia elektryczna wytworzona przez zakład wykorzystujący wyłącznie odnawialne źródła energii, jak również pewna ilość energii elektrycznej wytwarzana z odnawialnych źródeł energii w elektrowniach mieszanych, wykorzystujących także konwencjonalne źródła energii, w szczególności na wypadek sytuacji awaryjnych [8].
Podatek na środowisko naturalne : "Jedną z cech charakterystycznych opłaty, którą należy uznać za przeznaczoną na cele związane z ochroną środowiska jest to, że tytuł, z jakiego taki podatek został nałożony ma wyraźnie negatywny wpływ na środowisko naturalne.
Jednakże opłata może również być uznana za przeznaczoną na cele związane z ochroną środowiska, jeżeli ma mniej wyraźny, jednak wciąż zauważalny pozytywny wpływ na środowisko. […] Ogólnie rzecz biorąc, do Państwa Członkowskiego należy wykazania szacunkowego wpływu takiej opłaty na środowisko […]." [9].
7.
Zakres :
Niniejsze wytyczne mają zastosowanie do pomocy [10] na ochronę środowiska naturalnego we wszystkich sektorach regulowanych Traktatem WE, również tych, które są przedmiotem szczególnych reguł wspólnotowych w sprawie pomocy państwa (sektor przetwórstwa stali [11], stoczniowy, pojazdów silnikowych, włókien syntetycznych, transportu i rybołówstwa), lecz z wyłączeniem dziedzin objętych wytycznymi Wspólnoty dotyczącymi pomoc państwa w sektorze rolnictwa [12].
Niniejsze wytyczne stosują się do rybołówstwa i akwakultury, bez uszczerbku dla stosowania przepisów określonych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 2792/99 z dnia 17 grudnia 1999 r. ustanawiającym szczegółowe zasady i uzgodnienia dotyczące pomocy strukturalnej Wspólnoty w sektorze rybołówstwa [13] i w wytycznych dotyczących badania pomocy państwa w sektorze rybołówstwa i akwakultury [14].
Pomoc państwa na badania i rozwój w dziedzinie środowiska naturalnego podlega zasadom określonym we Wspólnotowych zasadach dotyczących pomocy państwa na badania i rozwój [15].
Podobnie, Komisja uważa, że charakterystyka pomocy na działania szkoleniowe z zakresu ochrony środowiska naturalnego nie jest uzasadnieniem dla takiej pomocy traktowanej odrębnie, i dlatego będzie ona badała taką pomoc zgodnie z przepisami rozporządzenia Komisji (WE) nr 68/2001 z dnia 12 styczna 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE do pomocy szkoleniowej [16].
Na mocy art. 3 decyzji Komisji nr 2496/96/EWWiS z dnia 18 grudnia 1996 r. ustanawiającej reguły wspólnotowe dla pomocy państwa w odniesieniu do branży stalowej [17], pomoc na ochronę środowiska naturalnego w branży stalowej będzie nadal analizowana zgodnie z wytycznymi Wspólnoty w sprawie pomocy państwa na ochronę środowiska naturalnego, opublikowanymi w Dzienniku Urzędowym C 72 z dnia 10 marca 1994 r., do czasu wygaśnięcia terminu obowiązywania Traktatu EWWiS.
Niniejsze wytyczne nie stosują się do kosztów osieroconych, które zostaną uregulowane odrębnie [18].
Komisja pragnie zaznaczyć, że na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 69/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu WE do pomocy de minimis [19], pomoc wynosząca nie więcej niż 100000 EUR, przyznana przedsiębiorstwu na okres trzech lat, nie jest objęta zakresem art. 87.
Jednakże to rozporządzenie nie stosuje się do rolnictwa, rybołówstwa i transportu, ani do sektorów, do których stosuje się Traktat EWWiS.
C. POLITYKA KONTROLI POMOCY PAŃSTWA I POLITYKA OCHRONY ŚRODOWISKA
8.
W latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych w polityce Wspólnoty dotyczącej środowiska naturalnego zostało przyjęte w zasadniczym stopniu skorygowane podejście do tej problematyki.
Położono nacisk na ustanowienie norm mających odzwierciedlać główne zagadnienia polityki ochrony środowiska.
9.
Piąty program działań na rzecz środowiska naturalnego, zatytułowany "W stronę zrównoważonego rozwoju" i przyjęty w 1993 r. [20], stanowi w pewnym sensie rezygnację ze stosowania tego podejścia.
W programie podkreśla się potrzebę prowadzenia długookresowej polityki w celu wspierania stałego rozwoju.
Celem jest pogodzenie na trwałej podstawie europejskiego rozwoju gospodarczego z potrzebą ochrony środowiska naturalnego.
Działanie Wspólnoty nie może dłużej ograniczać się do reagowania na problemy środowiska naturalnego, lecz, jak to zostało wyraźnie przewidziane w art. 6 Traktatu WE zmienionego Traktatem Amsterdamskim, wymogi ochrony środowiska naturalnego muszą być włączone do określania i urzeczywistniania wszystkich polityk i działań Wspólnoty, i muszą zachęcać do czynnego angażowania się podmiotów społeczno-ekonomicznych.
10.
Również art. 174 Traktatu przewiduje, że polityka Wspólnoty opiera się na zasadzie "zanieczyszczający płaci".
Koszty związane z ochrona środowiska powinny być internalizowane przez przedsiębiorstwa tak samo jak inne koszty produkcji.
W celu wdrożenia tej polityki, Wspólnota będzie musiała zastosować wiele instrumentów: uregulowania w szczególności przyjęcie norm, ale także dobrowolne porozumienia lub instrumenty ekonomiczne.
11.
W 1996 r. Komisja sporządziła sprawozdanie z postępu realizacji piątego programu działań na rzecz środowiska naturalnego.
W sprawozdaniu stwierdza się, że ogólna strategia programu oraz jego cele obowiązują nadal.
Nie może być żadnych wątpliwości, że został osiągnięty postęp we włączaniu aspektów środowiskowych i zrównoważonego rozwoju do innych polityk Wspólnoty.
Jednakże tym, czego nadal nie uzyskano jest rzeczywista zmiana postawy wszystkich zainteresowanych stron: twórców polityki, przedsiębiorstw oraz ogółu społeczeństwa.
Jest bardzo ważne, by wypracować koncepcję wspólnej odpowiedzialności za środowisko naturalne i uświadomić ogółowi społeczeństwa najistotniejsze kwestie.
12.
W 1999 r. Komisja przyjęła ogólną ocenę piątego programu działań.
W ocenie stwierdzono, że jakkolwiek program przyczynił się do wzrostu świadomości wpływowych środowisk, obywateli i oraz osób podejmujących decyzje w ramach innych sektorów, w zakresie potrzeby czynnej realizacji celów środowiska naturalnego, jednak osiągnięto mniejszy ogólny postęp, jeśli chodzi o zmianę koniunktury gospodarczej i sposobów postępowania, które wyrządzały szkodę środowisku.
13.
W ocenie stwierdzono również, że "staje się coraz bardziej oczywiste, że koszty szkód wyrządzanych środowisku naturalnemu ponosi społeczeństwo jako całość, i odwrotnie, że działania podejmowane na rzecz ochrony środowiska mogą przynosić korzyści w postaci wzrostu gospodarczego, zatrudnienia i konkurencyjności" oraz że "skuteczne stosowanie zasady "zanieczyszczający płaci" i pełna internalizacja kosztów poniesionych na cele związane z środowiskiem naturalnym przez sprawców zanieczyszczeń jest procesem o zasadniczym znaczeniu" [21].
14.
Dlatego polityka Komisji w zakresie kontroli pomocy państwa na cele związane z środowiskiem naturalnym musi spełniać dwa warunki konieczne:
a) zapewniać konkurencyjne funkcjonowanie rynków, przy równoczesnym wspieraniu zakończenia jednolitego rynku i zwiększonej konkurencyjność przedsiębiorstw;
b) zapewniać, że wymogi ochrony środowiska naturalnego są włączane do definicji i wdrażania polityki konkurencji, w szczególności w celu wspierania stałego rozwoju.
Komisja jest tu przekonana, że internalizacja kosztów stanowi priorytetowy celem, który może być osiągnięty na różne sposoby, w tym również poprzez instrumenty oparte na prawach rynku lub w drodze uregulowań prawnych, które są najbardziej skutecznymi narzędziami osiągania celów opisanych powyżej.
15.
Internalizacja kosztów pomaga zapewnić, że ceny we właściwy sposób odzwierciedlają koszty, jeżeli podmioty gospodarcze dokonują rozdziału środków finansowych na podstawie cen towarów i usług, które chcą nabyć.
W sprawozdanie z postępu prac piątego programu podkreśla się, że ten cel nie został zrealizowany, ponieważ ceny nie odzwierciedlają kosztów ekologicznych.
To z kolei stwarza trudności w podnoszeniu świadomości ogółu społeczeństwa i sprzyja nadmiernej eksploatacji zasobów naturalnych.
16.
Zapewnienie, że ceny są odzwierciedleniem kosztów na wszystkich etapach procesu ekonomicznego jest najlepszym sposobem na to, by uświadomić wszystkim stronom, jakie są koszty ochrony środowiska naturalnego.
Poza swoim potencjalnie niekorzystnym wpływem na handel i konkurencję, pomoc państwa ogólnie rzecz biorąc ma niekorzystny wpływ na realizację tego celu, ponieważ stwarza niektórym przedsiębiorstwom możliwości sztucznego obniżenia kosztów i nieujawniania konsumentom kosztów ochrony środowiska naturalnego.
Dlatego, w długiej perspektywie czasu, niektóre formy pomocy państwa są sprzeczne z celami stałego rozwoju.
17.
Wytyczne Wspólnoty w sprawie pomocy państwa przyjęte przez Komisję w 1994 r. stanowią integralną część tej polityki Wspólnoty.
Generalnie, zasada "zanieczyszczający płaci" i konieczność internalizacji przez przedsiębiorstwa kosztów związanych z ochroną środowiska naturalnego będą stanowiły argumenty przeciw przyznawaniu pomocy państwa.
18.
Niemniej jednak, w wytycznych stwierdza się, że pomoc może być uzasadniona w dwóch wypadkach:
a) w niektórych szczególnych okolicznościach, w których nie istnieją jeszcze możliwości internalizacji wszystkich kosztów przez przedsiębiorstwa i pomoc może stanowić drugie najlepsze tymczasowe rozwiązanie stanowiące zachętę dla przedsiębiorstw do dostosowywania się do norm;
b) pomoc może również działać jako środek zachęcający przedsiębiorstwa do osiągania norm wykraczających poza obowiązujące lub podejmowania dalszych inwestycji służących ograniczeniu zanieczyszczeń pochodzących z ich zakładów produkcyjnych.
19.
W wytycznych Wspólnoty przyjętych w 1994 r. Komisja zajęła stanowisko, że w niektórych wypadkach pełna internalizacja kosztów nie była jeszcze możliwa i że pomoc może okazać się niezbędna na zasadzie tymczasowej.
Od roku 1994 nastąpiły jednak niżej wymienione zmiany:
a) od czasu przyjęcia piątego programu działań na rzecz ochrony środowiska naturalnego, który już opierał się na zasadzie "zanieczyszczający płaci" i internalizacji kosztów, przedsiębiorstwa miały siedem lat na stopniowe dostosowanie się do stosowania tej zasady;
b) w sprawozdaniu z postępu prac w ramach piątego program działań z 1996 r. oraz w sprawozdaniu z oceny z roku 1999, Komisja ponownie podkreśla się potrzebę wprowadzenia internalizacji kosztów i zastosowania instrumentów rynkowych w celu osiągnięcia istotnego postępu w poprawie sytuacji środowiska naturalnego;
c) za zastosowaniem instrumentów rynkowych i właściwej polityki cenowej opowiedziano się również w Protokole z Kioto w sprawie zmian klimatu.
20.
Dlatego, zgodnie ze stanowiskiem Komisji, pomoc nie powinna być nadal wykorzystywana na wyrównywanie braku internalizacji kosztów.
Jeżeli wymogi w dziedzinie ochrony środowiska naturalnego mają być brane pod uwagę w długiej perspektywie czasu, ceny muszą właściwie odzwierciedlać koszty, a koszty związane z ochroną środowiska naturalnego muszą być w pełni internalizowane.
Wobec tego, Komisja uważa, że pomoc nie jest uzasadniona w wypadku inwestycji przeznaczonych wyłącznie na dostosowanie się przedsiębiorstw do nowych lub już istniejących norm technicznych Wspólnoty.
Jednakże zdaniem Komisji, w celu uwzględnienia szczególnych trudności napotykanych przez małe i średnie przedsiębiorstwa (MSP), powinna istnieć możliwość przyznania pomocy na dostosowanie się do norm wspólnotowych na okres trzech lat, licząc od przyjęcia takich norm.
Pomoc może więc być użyteczna tam, gdzie służy jako środek zachęcający do osiągnięcia poziomów ochrony wyższych od wymaganych na podstawie norm wspólnotowych.
Jest to przypadek, gdy Państwo Członkowskie decyduje się przyjąć normy bardziej rygorystyczne od norm wspólnotowych, by osiągnąć wyższy poziom ochrony środowiska naturalnego.
Będzie ona również miała zastosowanie, gdy przedsiębiorstwo inwestuje w ochronę środowiska naturalnego na poziomie wyższym od najbardziej rygorystycznych istniejących norm wspólnotowych lub wówczas, gdy normy wspólnotowe nie istnieją.
21.
Jednakże nie zostało wykazane, że pomoc ma tego rodzaju zachęcające oddziaływanie w przypadku gdy jest przeznaczona wyłącznie na wspieranie przedsiębiorstw w osiąganiu zgodności z istniejącymi lub nowymi normami technicznymi Wspólnoty.
Takie normy stanowią podstawowe prawo, do którego przedsiębiorstwa muszą się dostosować i nie ma potrzeby udzielać im pomocy mającej na celu zachęcanie ich do przestrzegania prawa [22].
Szczególny przypadek sektora energetycznego i obniżenie podatków
22.
Od czasu przyjęcia wytycznych w roku 1994, w sektorze energetycznym nastąpiły zasadnicze zmiany, które powinny zostać uwzględnione.
23.
Niektóre Państwa Członkowskie przyjęły, są w trakcie przyjmowania lub mogą rozważać ewentualność przyjęcia podatków mających korzystny skutek dla ochrony środowiska naturalnego.
W niektórych przypadkach zwolnienie z podatku lub obniżenie podatku są przyznawane przedsiębiorstwom zaliczanych do niektórych kategorii, by nie dopuścić do stawiania ich w trudnej sytuacji konkurencyjnej.
Komisja stoi na stanowisku, że tego rodzaju środki mogą stanowić pomoc państwa w rozumieniu art. 87 Traktatu.
Jednakże niekorzystny wpływ takiej pomocy może być zrównoważony pozytywnymi efektami będącymi wynikiem przyjęcia podatków.
Wobec tego, jeżeli takie zwolnienia są niezbędne dla zapewnienia przyjęcia lub kontynuacji stosowania podatków mających zastosowanie do wszystkich produktów, Komisja uważa, że są one dopuszczalne z zastrzeżeniem niektórych warunków i w ograniczonym okresie.
Ten okres może trwać 10 lat, jeżeli są spełnione określone warunki.
Po upływie tego czasu, Państwa Członkowskie będą miały możliwość ponownego zgłoszenia tych środków Komisji, która będzie mogła zastosować takie samo podejście przy dokonywaniu analizy, biorąc jednocześnie pod uwagę pozytywne rezultaty uzyskane w dziedzinie ochrony środowiska naturalnego.
24.
W ostatnich latach Państwa Członkowskie podjęły również działania mające na celu promowanie wykorzystywania odnawialnych źródeł energii i produkcji skojarzonej ciepła i energii elektrycznej, co spotkało się z poparciem Komisji z uwagi na zasadnicze korzyści płynące dla środowiska naturalnego.
Dlatego, Komisja uważa, że w przypadku gdy środki służące promowaniu odnawialnych źródeł energii i produkcji skojarzonej ciepła i energii elektrycznej stanowią pomoc państwa, są one dopuszczalne z zastrzeżeniem niektórych warunków.
Należy jednak mieć pewność, że taka pomoc nie stanowi naruszenia innych postanowień Traktatu lub przepisów prawa wtórnego.
D. ZNACZENIE POMOCY DLA OCHRONY ŚRODOWISKA
25.
Z danych uzyskanych w ramach ósmego przeglądu pomocy państwa w Unii Europejskiej w sektorze produkcji i niektórych innych sektorach [23] wynika, że między rokiem 1996 a 1998 wielkość pomocy na ochronę środowiska naturalnego wynosiła średnio zaledwie 1,85 % ogólnej pomocy przyznanej sektorom produkcji i usług.
26.
W okresie 1994–1999 pomoc na ochronę środowiska naturalnego była udzielana przeważnie w formie dotacji.
Stopień wykorzystania innych form pomocy, takich jak: niskoprocentowe pożyczki, gwarancje państwa itp. był w ujęciu proporcjonalnym niewielki.
27.
Jeśli chodzi o sektory otrzymujące pomoc, w okresie 1998–1999 odnotowano wzrost pomocy na środki stosowane w sektorze energetycznym, zarówno na oszczędność energii, jak i na wspieranie, szczególnie w formie podatków ekologicznych, wykorzystania nowych lub odnawialnych źródeł energii.
E. OGÓLNE WARUNKI ZATWIERDZANIA POMOCY NA OCHRONĘ ŚRODOWISKA
E.1 Pomoc inwestycyjna
E.1.1. Przejściowa pomoc inwestycyjna przeznaczona dla MSP na dostosowanie się do nowych norm wspólnotowych
28.
Na okres trzech lat, licząc od przyjęcia nowych obowiązkowych norm wspólnotowych, pomoc inwestycyjna przeznaczona dla MSP na dostosowanie się do nowych norm może być zatwierdzona do maksymalnej wysokości 15 % brutto kosztów kwalifikowanych.
E.1.2. Ogólne warunki zatwierdzania pomocy inwestycyjnej dla przedsiębiorstw, mającej na celu umożliwienie osiągnięcia norm wykraczających ponad normy wspólnotowe
29.
Pomoc inwestycyjna mająca na celu umożliwienie osiągnięcia norm wykraczających ponad obowiązujące normy wspólnotowe może być zatwierdzona do wysokości nie większej niż 30 % brutto kwalifikowanych kosztów inwestycyjnych, określonych w pkt 37.
Te warunki stosują się również do pomocy udzielanej wówczas, gdy przedsiębiorstwa podejmują inwestycje w przypadku braku norm wspólnotowych lub jeżeli muszą podejmować inwestycje w celu dostosowania się do norm krajowych, które są bardziej rygorystyczne od obowiązujących norm wspólnotowych.
E.1.3. Inwestycje w oszczędność energii
30.
Inwestycje w oszczędność energii, określone w pkt 6, uznaje się za równoważne inwestycjom przeznaczonym na wspieranie ochrony środowiska naturalnego.
Takie inwestycje odgrywają zasadniczą rolę w osiąganiu w kategoriach ekonomicznych celów Wspólnoty w zakresie środowiska naturalnego [24].
Dlatego, kwalifikują się one do pomocy inwestycyjnej według stawki podstawowej wynoszącej 40 % kosztów kwalifikowanych.
31.
Pomoc inwestycyjna dla skojarzonej produkcji energii elektrycznej i ciepła może również kwalifikować się na mocy niniejszych wytycznych, jeżeli można wykazać, że środki mają korzystny skutek z punktu widzenia ochrony środowiska naturalnego ze względu na szczególnie wysoką wydajnością konwersji efektywności [25], albo dlatego, że takie środki stworzą możliwości obniżenia zużycia energii albo ponieważ proces produkcji będzie w mniejszym stopniu przyczyniał się do wyrządzania szkód środowisku naturalnemu.
W związku z tym, Komisja weźmie szczególnie pod uwagę rodzaj energii pierwotnej wykorzystywanej w procesie produkcji.
Należy również wzięć pod uwagę, że wzrost wykorzystania energii wytworzonej w procesie skojarzonej produkcji energii elektrycznej i ciepła ma we Wspólnocie priorytetowe znaczenie dla środowiska naturalnego [26].
Dlatego, na takie inwestycje może zostać udzielona pomoc według podstawowej stawki wynoszącej 40 % kosztów kwalifikowanych.
32.
Inwestycje mające na celu wspieranie odnawialnych źródeł energii uznaje się za równoważne inwestycjom na cele związane z środowiskiem naturalnym, podejmowanym w przypadku braku obowiązkowych norm wspólnotowych.
Należy również mieć na względzie to, że środki na wsparcie odnawialnych źródeł energii stanowią jeden z priorytetów Wspólnoty w dziedzinie ochrony środowiska naturalnego [27] i jednym z długoterminowych celów, które należy szczególnie promować.
Z tego względu, stawka pomocy na inwestycje na wspieranie tych form energii wynosi 40 % kosztów kwalifikowanych.
Komisja stoi na stanowisku, że instalacje energii odnawialnej służące wszystkim potrzebom całej społeczności takiej jak wyspa czy osiedle mieszkaniowe powinny również mieć możliwość skorzystania z pomocy w wysokości 50 % kosztów kwalifikowanych.
Inwestycje na ten cel mogą kwalifikować się do dodatkowej pomocy w wysokości 10 punktów procentowych ponad podstawową stawkę pomocy wynoszącą 40 % kosztów kwalifikowanych.
Komisja uważa, że w przypadku gdy zostanie wykazane, że jest to niezbędne, Państwa Członkowskie będą mogły przyznawać pomoc inwestycyjną na wspieranie odnawialnych źródeł energii do 100 % kosztów kwalifikowanych.
Instalacje, o których mowa nie będą jednak kwalifikowały się do otrzymania żadnego dalszego wsparcia.
E.1.4. Dodatek dla przedsiębiorstw położonych we wspieranych regionach
33.
W regionach, które kwalifikują się do krajowej pomocy regionalnej, przedsiębiorstwa mogą otrzymywać pomoc przeznaczoną na wspieranie rozwoju regionalnego.
Celem zachęcenia ich do dalszego inwestowania w środowisko tam, gdzie jest to stosowane, powinno istnieć możliwość zapewnienia dodatkowej pomocy na wszelkie inwestycje związane z celami środowiskowa naturalnego, prowadzone zgodnie z pkt 29 [28].
34.
W rezultacie, w regionach uprawnionych do pomocy regionalnej, maksymalna stawka pomocy na ochronę środowiska mająca zastosowanie do kosztów kwalifikowanych zdefiniowanych w pkt 37 poniżej jest ustalana w następujący sposób.
We wspieranych regionach maksymalną stawką pomocy mającą zastosowanie jest stawka wyższa z dwóch niżejokreślonych:
a) albo podstawowa stawka pomocy inwestycyjnej w dziedzinie ochrony środowiska tj. 30 % brutto (system standardowy), 40 % brutto (inwestycje w oszczędność energii, w odnawialne źródła energii bądź przeznaczone na wspieranie skojarzonej produkcji energii elektrycznej i ciepła) lub 50 % brutto (inwestycje w odnawialne źródła energii zaopatrujące całą społeczność), plus 5 punktów procentowych brutto w regionach objętych art. 87 ust. 3 lit. c) oraz 10 punktów procentowych w regionach objętych art. 87 ust. 3 lit. a) [29];
b) albo stawka pomocy regionalnej plus 10 punktów procentowych brutto.
E.1.5. Dodatek dla MSP
35.
W przypadku gdy rodzaje inwestycji, określone w pkt 29–32, są podejmowane przez małe i średnie przedsiębiorstwa, zwiększenie wielkości pomocy o 10 punktów procentowych brutto może być zatwierdzone [30].
Definicja MSP dla celów niniejszych wytycznych jest podana w odpowiednich tekstach Wspólnoty [31].
Powyższe dodatki dla wspieranych regionów i MSP mogą być stosowane łącznie, jednakże maksymalna stawka pomocy na ochronę środowiska nigdy nie może przekraczać 100 % brutto kosztów kwalifikowanych.
MSP nie kwalifikują się do podwójnego dodatku ani na podstawie przepisów stosujących się do pomocy regionalnej, ani na mocy przepisów mających zastosowanie do dziedziny środowiska naturalnego [32].
E.1.6. Określone rodzaje inwestycji
36.
Do określonych rodzajów inwestycji zaliczają się inwestycje w ziemię, które są niezbędne dla osiągnięcia celów ochrony środowiska, inwestycje w budynki, zakłady i urządzenia, mające na celu redukcję lub całkowite usunięcie zanieczyszczeń i uciążliwości oraz inwestycje służące adaptacji metod produkcji w związku z ochroną środowiska naturalnego.
Do pomocy mogą również kwalifikować się wydatki na transfer technologii poprzez zakup licencji operacyjnych lub know-how będącej i nie będącej przedmiotem patentów.
Jednakże każde z takich aktywów niematerialnych musi spełniać następujące kryteria:
a) musi być uważane za pozycję aktywów podlegających amortyzacji;
b) musi być zakupione na warunkach rynkowych od przedsiębiorstwa, w odniesieniu do którego nabywca nie ma uprawnień do bezpośredniej lub pośredniej kontroli;
c) musi być uwzględnione w aktywach przedsiębiorstwa i pozostawać w zakładzie podmiotu otrzymującego pomoc i być tam używane przez co najmniej pięć lat.
Ten warunek nie ma zastosowania, jeżeli te aktywa niematerialne są już zdezaktualizowane pod względem technicznym.
Jeżeli aktywa zostaną sprzedane w okresie tych pięciu lat, kwota uzyskana z ich sprzedaży musi być odjęta od kosztów kwalifikowanych i cała kwota pomocy lub jej część, musi, gdzie stosowne, zostać zwrócona.
E.1.7. Koszty kwalifikowane
37.
Koszty kwalifikowane muszą ściśle ograniczać się do dodatkowych kosztów inwestycji, które są niezbędne do spełnienia celów związanych z środowiskiem naturalnym.
Oznacza to, że w przypadku gdy nie ma możliwości wyraźnego wyodrębnienia kosztów inwestycji dotyczących ochrony środowiska naturalnego z kosztów całkowitych, Komisja weźmie pod uwagę obiektywne i przejrzyste metody wyliczania, np. kosztów inwestycji technicznie porównywalnych, które jednak nie zapewniają takiego samego stopnia ochrony środowiska naturalnego.
We wszystkich przypadkach, koszty kwalifikowane muszą być wyliczone w ujęciu netto w stosunku do korzyści wynikających z każdego wzrostu mocy produkcyjnej, oszczędności uzyskanych w ciągu pierwszych pięciu lat życia inwestycji oraz dodatkowej pomocniczej produkcji zrealizowanej w tym pięcioletnim okresie [33].
W odniesieniu do odnawialnych źródeł energii, kwalifikowane koszty inwestycyjne są zazwyczaj dodatkowymi kosztami poniesionymi przez przedsiębiorstwo w porównaniu do kosztów konwencjonalnej elektrownia o takiej samej mocy w warunkach efektywnej produkcji energii elektrycznej.
W przypadku gdy MSP dostosowują się do nowych norm wspólnotowych, koszty kwalifikowane obejmują dodatkowe inwestycje niezbędne do osiągnięcia poziomu ochrony środowiska naturalnego, wymaganego w tych normach.
W przypadku gdy przedsiębiorstwo dostosowuje się do krajowych norm przyjętych w sytuacji braku norm wspólnotowych, na koszty kwalifikowane składają się dodatkowe koszty inwestycji niezbędnych do osiągnięcia poziomu ochrony środowiska naturalnego wymaganego w normach krajowych.
W przypadku gdy przedsiębiorstwo dostosowuje się do norm krajowych, które są bardziej rygorystyczne od norm wspólnotowych lub dobrowolnie podejmuje działania zmierzające do osiągnięcia norm wykraczających ponad normy wspólnotowe, na koszty kwalifikowane składają się dodatkowe koszty inwestycji niezbędnych do osiągnięcia wyższego poziomu ochrony środowiska naturalnego niż wymagany w normach wspólnotowych.
Koszty inwestycji niezbędnych do osiągnięcia poziomu ochrony wymaganego w normach wspólnotowych nie są uprawnione do pomocy.
Jeżeli normy nie istnieją, na koszty kwalifikowane składają się koszty inwestycji niezbędnych do osiągnięcia poziomu ochrony środowiska naturalnego wyższego niż ten, który przedsiębiorstwo lub przedsiębiorstwa osiągnęłyby w przypadku braku pomocy na ochronę środowiska.
E.1.8. Pomoc na przywrócenie zanieczyszczonych terenów przemysłowych do stanu poprzedniego
38.
Działania podejmowane przez przedsiębiorstwa naprawiające szkody wyrządzone środowisku naturalnemu poprzez przywracanie zanieczyszczonych terenów przemysłowych do stanu poprzedniego mogą wchodzić w zakres niniejszych wytycznych [34].
Szkody wyrządzone środowisku naturalnemu mogą polegać na obniżeniu jakości gleby lub wód powierzchniowych bądź wód gruntowych [35].
W przypadku gdy osoba odpowiedzialna za zanieczyszczenie jest wyraźnie zidentyfikowana, musi ona, zgodnie z zasadą "zanieczyszczający płaci", sfinansować przywrócenie terenu do stanu poprzedniego, w związku z tym żadna pomoc państwa nie jest przyznawana.
Przez "osobę odpowiedzialną za zanieczyszczenie" rozumie się osobę odpowiedzialną na mocy prawa stosowanego w każdym z Państw Członkowskie, bez uszczerbku dla przyjęcia reguł wspólnotowych w tym zakresie.
W sytuacji, gdy osoba odpowiedzialna za zanieczyszczenie nie jest zidentyfikowana lub nie może zostać zmuszona do poniesienia kosztów, pomoc może otrzymać osoba odpowiedzialna za prace związane z przywróceniem zanieczyszczonych terenów przemysłowych do stanu poprzedniego [36].
Pomoc na przywrócenie zanieczyszczonych terenów przemysłowych do stanu poprzedniego może wynosić do 100 % kosztów kwalifikowanych plus 15 % kosztów pracy.
Koszty kwalifikowane są równe kosztom pracy pomniejszonym o kwotę, o jaką wzrosła wartość terenu.
Całkowita wysokość pomocy nie może jednak w żadnych okolicznościach przekroczyć rzeczywistych wydatków poniesionych przez przedsiębiorstwo.
E.1.9. Pomoc na przeniesienie lokalizacji zakładów
39.
Komisja stoi na stanowisku, że z zasady przeniesienie zakładów do nowych lokalizacji nie stanowi działania na rzecz ochrony środowiska naturalnego i dlatego nie daje uprawnień do uzyskania pomocy na podstawie niniejszych wytycznych.
Jednakże przyznanie pomocy może być uzasadnione, gdy przedsiębiorstwo założone na obszarze miejskim lub na terenie wyznaczonym w ramach sieci Natura 2000 prowadzi zgodnie z prawem działalność stwarzającą znaczne zanieczyszczenie i musi, z powodu takiej lokalizacji, przenieść swój zakład w bardziej odpowiednie miejsce.
Oba poniższe warunki muszą być spełnione równocześnie:
a) Zmiana lokalizacji musi być podyktowana względami ochrony środowiska i musi być nakazana decyzją administracyjną lub postanowieniem sądu.
b) Przedsiębiorstwo musi wypełniać najbardziej rygorystyczne normy dotyczące środowiska naturalnego ob. owiązujące w nowym regionie, w którym zostanie ono ulokowane.
Przedsiębiorstwo, które spełnia powyższe warunki może uzyskać pomoc inwestycyjną zgodnie z pkt 29.
Stosuje się przepisy pkt 35 dotyczące dodatków dla MSP.
W celu ustalenia wielkości kosztów kwalifikowanych w przypadku pomocy na przeniesienie lokalizacji zakładów, Komisja weźmie pod uwagę przychód ze sprzedaży lub najmu opuszczonego zakładu lub terenu, rekompensatę zapłaconą w wypadku wywłaszczenia i koszty związane z nabyciem terenu lub budową bądź nabyciem nowego zakładu o takiej samej mocy produkcyjnej jak zakład opuszczony.
Należy również wziąć pod uwagę wszelkie inne zyski związane z przeniesieniem zakładu, przede wszystkim zyski wynikające z usprawnienia, przy okazji przeniesienia, stosowanej technologii oraz zyski księgowe w związku z lepszym wykorzystaniem zakładu.
Inwestycje odnoszące się do każdego zwiększenia mocy produkcyjnych nie mogą być brane pod uwagę przy obliczaniu kosztów kwalifikowanych dla celów przyznania pomocy na ochronę środowiska.
Jeżeli decyzja administracyjna lub postanowienie sądu nakazujące zmianę lokalizacji skutkują wcześniejszym zakończeniem umowy o dzierżawę terenu lub najem budynków, wszelkie kary nałożone na przedsiębiorstwo w związku zakończeniem umowy mogą być uwzględnione w obliczeniach kosztów kwalifikowanych.
E.1.10. Wspólne reguły
40.
Pomoc na inwestycje mające na celu osiągnięcie norm wykraczających ponad normy wspólnotowe lub podejmowane w przypadku braku norm wspólnotowych może nie być przyznana, jeżeli w wyniku wprowadzenia takich usprawnień przedsiębiorstwa jedynie osiągają poziom wymagany w normach wspólnotowych już przyjętych, lecz jeszcze nie obowiązujących.
Przedsiębiorstwo może uzyskać pomoc, która umożliwi mu dostosowanie się do norm krajowych bardziej rygorystycznych niż normy wspólnotowe lub w przypadku braku normy wspólnotowych, wyłącznie wówczas gdy dostosowuje się ono do norm krajowych przed ostatecznym terminem ustanowionym we właściwych środkach krajowych.
Inwestycje prowadzone po tej dacie nie kwalifikują się do pomocy [37].
E.2. Pomoc dla MSP na usługi doradcze/konsultingowe w zakresie ochrony środowiska
41.
Usługi doradcze/konsultingowe odgrywają ważną rolę we wspieraniu MSP w osiąganiu postępu w dziedzinie ochrony środowiska naturalnego.
Dlatego Komisja stoi na stanowisku, że pomoc może być przyznana na mocy przepisów rozporządzenia (WE) nr 70/2001 [38]
E.3. Pomoc operacyjna
E.3.1. Zasady mające zastosowanie do wszystkich rodzajów pomocy operacyjnej przeznaczonej na wspieranie zarządzania odpadami i oszczędność energii
42.
Następujące zasady stosują się do dwóch rodzajów pomocy operacyjnej, a mianowicie:
a) pomoc na zarządzanie odpadami, w przypadku gdy jest ono zgodne z hierarchiczną klasyfikacją zarządzania odpadami [39];
b) pomoc w dziedzinie oszczędzania energii.
43.
Jeżeli zostanie wykazane, że taka pomoc jest absolutnie niezbędna, powinna ona ściśle ograniczać się do pokrycia dodatkowych kosztów produkcji w porównaniu z cenami rynkowymi odpowiednich produktów i usług [40].
Taka pomoc musi być ponadto przejściowa i jako ogólna zasadę należy przyjąć, że musi ona zmniejszać się wraz z upływem czasu, tak by stanowiła środek zachęcający do w miarę możliwości rozsądnie szybkiego stosowania cen odzwierciedlających koszty.
44.
Komisja stoi na stanowisku, że przedsiębiorstwa powinny normalnie ponosić koszty utylizacji odpadów przemysłowych, zgodnie z zasadą "zanieczyszczający płaci".
Jednakże pomoc operacyjna może okazać się niezbędna w przypadku gdy wprowadzone normy krajowe są bardziej rygorystyczne od stosujących się reguł wspólnotowych, lub wówczas gdy normy krajowe zostały wprowadzone przy braku reguły wspólnotowe, w wyniku czego przedsiębiorstwa okresowo utraciły konkurencyjność na poziomie międzynarodowym.
Przedsiębiorstwa otrzymujące pomoc na utylizację odpadów przemysłowych lub nieprzemysłowych muszą finansować dostarczane usługi w części proporcjonalnej do ilości odpadów przez siebie wytwarzanych i/lub kosztów utylizacji.
45.
Wszelka tego rodzaju pomoc operacyjna jest ograniczona w czasie do pięciu lat, jeżeli jest ona "zmniejszająca się".
Intensywność pomocy może wynosić do 100 % kosztów dodatkowych w pierwszym roku, jednak musi obniżać się liniowo do zera przed upływem piątego roku.
46.
W przypadku pomocy "niezmniejszającej się", czas jej trwania jest ograniczony do pięciu lat, a jej intensywność nie może przekraczać 50 % kosztów dodatkowych.
E.3.2. Zasady mające zastosowanie do wszystkich rodzajów pomocy operacyjnej w formie obniżenia podatku lub zwolnienia z podatku
47.
Przyjmując podatki, które mają być pobierane od niektórych rodzajów działalności ze względu na ochronę środowiska naturalnego, Państwa Członkowskie mogą uznać za konieczne ustanowienie przepisu dotyczącego tymczasowego zwolnienia niektórych przedsiębiorstw, przede wszystkim z uwagi na brak harmonizacji na poziomie europejskim lub ryzyko okresowej utraty konkurencyjności na poziomie międzynarodowym.
Ogólnie rzecz biorąc, takie zwolnienia stanowią pomoc operacyjną objętą art. 87 Traktatu WE.
Analizując te środki, należy między innymi sprawdzić, czy podatek ma być pobierany w wyniku decyzji Wspólnoty, czy niezależnej decyzji podjętej przez Państwo Członkowskie.
48.
Jeżeli podatek ma być pobierany w wyniku niezależnej decyzji podjętej przez Państwo Członkowskie, przedsiębiorstwa, których to dotyczy mogą mieć trudności z szybkim dostosowaniem się do nowego ciężaru podatku.
W tych okolicznościach uzasadnione może okazać się okresowe zwolnienie pozwalające niektórym przedsiębiorstwom dostosować się do nowej sytuacji.
49.
Jeżeli podatek ma być pobierany na podstawie dyrektyw Wspólnoty, istnieją dwa możliwe scenariusze:
a) Państwo Członkowskie stosuje podatek w odniesieniu do niektórych produktów według stawki wyższej niż minimalna stawka ustanowiona w dyrektywach Wspólnoty i przyznaje zwolnienie niektórym przedsiębiorstwom, które w efekcie płacą podatek według stawki niższej, jednakże co najmniej równej minimalnej stawce ustanowionej w dyrektywach.
Komisja stoi na stanowisku, że w tych okolicznościach, okresowe zwolnienie może być uzasadnione w celu umożliwienia przedsiębiorstwom dostosowanie się do wyższych podatków i dostarczenia im środka zachęcającego do działania w sposób bardziej przyjazny dla środowiska;
b) Państwo Członkowskie stosuje podatek w odniesieniu do niektórych produktów według minimalnej stawki ustanowionej w dyrektywach Wspólnoty i przyznaje zwolnienie niektórym przedsiębiorstwom, które w ten sposób podlegają opodatkowaniu według stawki niższej od minimalnej.
Jeżeli takie zwolnienie nie jest dopuszczone w dyrektywach, o których mowa, będzie stanowiło pomoc niezgodną z art. 87 Traktatu.
Jeżeli jest ono dopuszczone w tych dyrektywach, Komisja może uznać, że jest ono zgodne z art. 87, jeżeli jest niezbędne i nie jest nieproporcjonalne w świetle realizowanych celów Wspólnoty.
Komisja będzie w szczególności zależało, by zapewnić, że każde takie zwolnienie jest ściśle ograniczone w czasie.
50.
Ogólnie rzecz biorąc, środki podatkowe, o których mowa powinny w istotny sposób przyczyniać się do ochrony środowiska naturalnego.
Należy dołożyć starań, by zapewnić, że zwolnienia, ze względu na swój charakter, nie miały niekorzystnego wpływu na realizację ogólnych celów.
51.
Te zwolnienia mogą stanowić pomoc operacyjną, która może być zatwierdzona na następujących warunkach:
1.
Gdy ze względu na cele związane z środowiskiem naturalnym Państwo Członkowskie wprowadza nowy podatek w sektorze działalności lub od produktów, w odniesieniu do którego nie dokonano harmonizacji lub gdy podatek przewidziany przez Państwo Członkowskie przekracza przewidziany w prawodawstwie wspólnotowym, Komisja stoi na stanowisku, że decyzja o zwolnieniu na okres 10 lat bez stopniowego zmniejszania się tej formy pomocy może być uzasadniona w dwóch przypadkach:
a) te zwolnienia są uzależnione od zawarcia porozumień między zainteresowanym Państwem Członkowskim a przedsiębiorstwami uzyskującymi pomoc, zgodnie z którymi przedsiębiorstwa lub stowarzyszenia przedsiębiorstw zobowiązują się do osiągnięcia celów ochrony środowiska naturalnego w okresie obowiązywania zwolnienia, lub gdy przedsiębiorstwa zawierają dobrowolne porozumienia mające taki sam skutek.
Takie porozumienia lub zobowiązania mogą odnosić się między innymi do zmniejszenia zużycia energii, redukcji emisji lub każdego innego środka odnoszącego się do środowiska naturalnego.
Przedmiot porozumień musi być wynegocjowany przez każde Państwo Członkowskie i będzie poddany ocenie Komisji, gdy projekty pomocy są jej zgłaszane.
Państwa Członkowskie muszą zapewnić ścisłą kontrolę wypełniania zobowiązań zaciągniętych przez przedsiębiorstwa lub stowarzyszenia przedsiębiorstw.
Porozumienia zawarte między Państwem Członkowskim a zainteresowanym przedsiębiorstwem muszą zawierać uzgodnienia dotyczące kar mających zastosowanie w przypadku gdy zobowiązania nie są wypełniane.
Te przepisy stosują się również wówczas, gdy Państwo Członkowskie uzależnia obniżenie podatku od spełnienia warunków mających taki sam skutek jak porozumienia lub zobowiązania, o których mowa powyżej;
b) te zwolnienia nie muszą być uzależnione od zawarcia porozumień między zainteresowanym Państwem Członkowskim a przedsiębiorstwami otrzymującymi pomoc, jeżeli są spełnione następujące alternatywne warunki:
- w przypadku gdy obniżenie dotyczy podatku wspólnotowego, kwota efektywnie zapłacona przez przedsiębiorstwa po uzyskaniu obniżenia musi być wyższa od minimum wspólnotowego i na takim poziomie, który stanowi dla przedsiębiorstw środek zachęcający do poprawy ochrony środowiska naturalnego,
- w przypadku gdy obniżenie dotyczy podatku krajowego nałożonego w wypadku braku podatku wspólnotowego, przedsiębiorstwa uprawnione do otrzymania obniżenia muszą jednak zapłacić znaczą część podatku krajowego.
2.
Przepisy ppkt 51.1 mogą się stosować do podatków istniejących, jeżeli równocześnie są spełnione dwa następujące warunki:
a) podatek, o którym mowa musi mieć zauważalny pozytywny wpływ w dziedzinie ochrony środowiska naturalnego;
b) decyzje w sprawie zastosowania odstępstw w stosunku do zainteresowanych przedsiębiorstw muszą być podjęte w chwili przyjęcia podatku lub te odstępstwa muszą stanowić konieczność wynikającą z istotnych zmian warunków ekonomicznych, w związku z którymi przedsiębiorstwa znalazły się w trudnej sytuacji konkurencyjnej.
W tym ostatnim wypadku, kwota obniżenia podatku nie może przekraczać wzrostu kosztów wynikających ze zmiany warunków ekonomicznych.
Jeżeli wzrost kosztów już nie występuje, obniżenie podatku musi przestać obowiązywać.
3.
Państwa Członkowskie mogą również zachęcać do rozwijania procesów produkcji energii z konwencjonalnych źródeł energii takich jak gaz, które mają efektywność energetyczną o wiele wyższą od efektywności energetycznej uzyskanej w konwencjonalnych procesach produkcji.
W takich wypadkach, mając na uwadze istotne znaczenie tego typu technik dla ochrony środowiska naturalnego, oraz pod warunkiem że wykorzystanie pierwotnej energii pozwala na zmniejszenie w znacznym stopniu negatywnego wpływu na ochronę środowiska naturalnego, Komisja uważa, że łączne zwolnienia z podatków mogą być uzasadnione na okres pięciu lat, jeżeli pomoc nie ma zmniejszającego się charakteru.
Odstępstwa na okres 10 lat również mogą być przyznane, zgodnie z warunkami wymienionymi w ppkt 51.1 i 51.2.
52.
W przypadku gdy istniejący podatek został w znacznym stopniu podwyższony i jeżeli zainteresowane Państwo Członkowskie stoi na stanowisku, że przyznanie odstępstw niektórym przedsiębiorstwom jest niezbędne, warunki wymienione w ppkt 51.1, dotyczące nowych podatków, stosują się w drodze analogii.
53.
W przypadku gdy obniżenie dotyczy podatku, który nie został zharmonizowany na poziomie wspólnotowym i gdy podatek krajowy jest niższy lub równy minimum wspólnotowemu, Komisja uważa, że długoterminowe zwolnienia nie są uzasadnione.
W takim wypadku, każde przyznane zwolnienie musi spełniać warunki ustanowione w pkt 45 i 46, a w każdym razie musi podlegać wyraźnemu zatwierdzeniu takiego odstępstwa od minimum wspólnotowego.
We wszystkich przypadkach obniżenia podatku Państwa Członkowskie mogą przyznać pomoc operacyjną zgodnie z pkt 45 i 46.
E.3.3. Zasady mające zastosowanie do pomocy operacyjnej na odnawialne źródła energii
54.
W odniesieniu do produkcji energii odnawialnej, pomoc operacyjna będzie zazwyczaj dopuszczalna na mocy niniejszych wytycznych.
55.
Komisja stoi na stanowisku, że taka pomoc kwalifikuje się do szczególnego traktowanie ze względu na trudności, na jakie te źródła energii czasem napotykały skutecznie konkurując ze źródłami konwencjonalnymi.
Należy również mieć na względzie, że polityką Wspólnoty jest zachęcanie do rozwijania tych źródeł energii, przede wszystkim ze względu na ochronę środowiska.
Pomoc może być niezbędna w szczególności w przypadku gdy dostępne procesy techniczne nie dają możliwości produkcji energii po kosztach jednostkowych porównywalnych z tymi, które odnoszą się do źródeł konwencjonalnych.
56.
Pomoc operacyjna może tu być uzasadniona w celu pokrycia różnicy między kosztami produkcji energii z odnawialnych źródeł energii i ceną rynkową takiej energii.
Forma takiej pomocy może być zróżnicowana w zależności od rodzaju energii i mechanizmu wsparcia stosowanego przez Państwo Członkowskie.
Ponadto, badając przypadki, Komisja będzie brała pod uwagę pozycję konkurencyjną poszczególnych rodzajów energii.
57.
Państwa Członkowskie mogą przyznać pomoc dla odnawialnych źródeł energii według następujących opcji:
E.3.3.1. Opcja 1
58.
W dziedzinie odnawialnych źródeł energii, jednostkowe koszty inwestycyjne są szczególnie wysokie i zazwyczaj mają znaczny udział w kosztach przedsiębiorstw, co nie pozwala przedsiębiorstwom na stosowanie konkurencyjnych cen na rynkach, na których sprzedają energię.
59.
Aby z lepszym skutkiem uwzględnić tę barierę dostępu do rynku dla energii odnawialnych, Państwa Członkowskie mogą przyznać pomoc na wyrównanie różnicy między kosztami produkcji energii odnawialnych i ceny rynkowej danej energii.
Każdy rodzaj pomocy operacyjnej może więc zostać przyznany wyłącznie na amortyzację zakładu.
Jakakolwiek następnie wyprodukowana przez zakład energia nie będzie się kwalifikowała do żadnej pomocy.
Jednakże pomoc może również być przeznaczona na pokrycie uczciwego zwrotu zaangażowanego kapitału, jeżeli Państwa Członkowskie mogą wykazać, że jest to niezbędne ze względu na niską konkurencyjność niektórych odnawialnych źródeł energii.
Przy określaniu wielkości pomocy operacyjnej, należy brać pod uwagę każdą pomoc inwestycyjną przyznaną przedsiębiorstwom, o których mowa w odniesieniu do nowego zakładu.
Przy zgłaszaniu programów pomocy Komisji, Państwa Członkowskie muszą określić dokładne mechanizmy wsparcia, w szczególności metody wyliczania kwoty pomocy.
Jeżeli Komisja zatwierdzi program, Państwo Członkowskie musi następnie, gdy dojdzie do przyznawania pomocy przedsiębiorstwom, stosować te mechanizmy i metody obliczania.
60.
W przeciwieństwie do innych odnawialnych źródeł energii, biomasa wymaga relatywnie mniejszych inwestycji, jednak w tym wypadku wyższe są koszty operacyjne.
Dlatego Komisja będzie skłonna przychylić się do uznania pomocy operacyjnej przekraczającej kwotę inwestycji, jeżeli Państwa Członkowskie zdołają wykazać, że łączne koszty poniesione przez przedsiębiorstwa po amortyzacji zakładu są nadal wyższe od cen rynkowych energii.
E.3.3.2. Opcja 2
61.
Państwa Członkowskie mogą przyznać wsparcie na odnawialne źródła energii poprzez wykorzystanie mechanizmów rynkowych takich jak zielone certyfikaty lub przetargi.
Te systemy dają wszystkim producentom energii odnawialnych możliwość skorzystania pośrednio z gwarantowanego zapotrzebowania na produkowaną przez nich energię, po cenach wyższych od cen rynkowych energii konwencjonalnej.
Cena tych zielonych certyfikatów nie jest z góry ustalona, lecz zależy od relacji podaży i popytu.
62.
Te systemy, w przypadku gdy stanowią pomoc państwa, mogą być zatwierdzone przez Komisję, jeżeli Państwa Członkowskie zdołają wykazać, że wsparcie ma zasadnicze znaczenie dla zapewnienia skutecznego wykorzystywania odnawialnych źródeł energii, i w efekcie ogólnym nie stanowi nadmiernej kompensacji z tytułu energii odnawialnych i nie zniechęca producentów energii odnawialnej do poprawy konkurencyjności.
W celu sprawdzenia, czy powyższe kryteria są spełnione, Komisja zamierza zatwierdzać te systemy pomocy na okres dziesięciu lat, po upływie których trzeba będzie dokonać oceny, czy istnieje potrzeba utrzymania środka wsparcia.
E.3.3.3. Opcja 3
63.
Państwa Członkowskie mogą przyznać pomoc operacyjną dla nowych zakładów produkujących energię odnawialną, obliczaną na podstawie unikniętych zewnętrznych kosztów.
Są to koszty związane z środowiskiem naturalnym, które musiałoby ponieść społeczeństwo gdyby taka sama ilość energii została wyprodukowana przez zakład produkujący konwencjonalne formy energii.
Te koszty będą obliczone na podstawie różnicy między, z jednej strony kosztami zewnętrznymi wygenerowanymi i niezapłaconymi przez producentów energii odnawialnych oraz, z drugiej strony, kosztów zewnętrznych wygenerowanych i niezapłaconych przez producentów energii nieodnawialnych.
Aby dokonać tych obliczeń, Państwo Członkowskie będzie musiało zastosować metodę obliczenia uznaną międzynarodowo i podaną do wiadomości Komisji.
Państwo Członkowskie będzie musiało między innymi dostarczyć, uzasadnioną i przedstawioną w ujęciu ilościowym, analizę porównawczą kosztów, wraz z oceną kosztów zewnętrznych dla konkurujących producentów energii, by wykazać, że pomoc faktycznie kompensuje niepokryte koszty zewnętrzne.
W każdym razie pomoc w ten sposób przyznana producentom energii odnawialnych nie może przekraczać 0,05 EUR na kWh.
Ponadto, kwota pomocy przyznana producentom, która przekracza kwotę pomocy wynikającą z opcji 1 musi być ponownie zainwestowana przez przedsiębiorstwa w odnawialne źródła energii.
Będzie to uwzględnione przez Komisję, jeżeli ta działalność również kwalifikuje się do pomocy państwa.
64.
Jeżeli opcja 3 ma być zgodna z ogólnymi regułami konkurencji, Komisja musi być pewna, że pomoc nie powoduje zakłóceń konkurencji sprzecznych ze wspólnym interesem.
Innymi słowy, musi być pewne, że pomoc przyczyni się do rzeczywistego ogólnego wzrostu wykorzystania odnawialnych źródeł energii po kosztach energii ze źródeł konwencjonalnych, a nie tylko zwykłego transferu udziałów w rynku między odnawialnymi źródłami energii.
Dlatego muszą być spełnione następujące warunki:
- pomoc przyznana na podstawie tej opcji musi być częścią programu, który traktuje przedsiębiorstwa działające w sektorze energii z odnawialnych źródeł na równorzędnych zasadach;
- program musi przewidywać przyznanie pomocy bez dyskryminacji między przedsiębiorstwami produkującymi taką samą energię odnawialną;
- system musi być ponownie badany przez Komisję co pięć lat.
E.3.3.4. Opcja 4
65.
Państwa Członkowskie mogą nadal przyznawać pomoc operacyjną zgodnie z ogólnymi zasadami regulującymi taką pomocą, określonymi pkt 45 i 46.
E.3.4. Zasady dotyczące pomocy operacyjnej dla produkcji skojarzonej energii elektrycznej i ciepła
66.
Komisja stoi na stanowisku, że pomoc operacyjna dla produkcji skojarzonej energii elektrycznej i ciepła może być uzasadniona, jeżeli spełnione są warunki wymienione w pkt 31.
Taka pomoc może być przyznana przedsiębiorstwom dystrybuującym energię elektryczną i ciepło do społeczeństwa, w przypadku gdy koszty produkcji takiej energii elektrycznej lub ciepła przekraczają cenę rynkową.
W podobnych okolicznościach, pomoc operacyjna może być przyznana zgodnie z zasadami określonymi w pkt 58 do 65.
Przy podejmowaniu decyzji, czy pomoc ma zasadnicze znaczenie należy uwzględnić koszty i przychód wynikający z produkcji i sprzedaży energii elektrycznej lub ciepła.
67.
Pomoc operacyjna może być przyznana na takich samych warunkach jak w przypadku produkcji skojarzonej energii elektrycznej i ciepła dla potrzeb przemysłowych, jeżeli można wykazać, że koszty produkcji jednostki energii przy zastosowaniu tej techniki przekracza cenę rynkową jednej jednostki energii ze źródeł konwencjonalnych.
Koszty produkcji mogą obejmować zwykły zwrot zaangażowanego kapitału zakładu, jednak wszystkie zyski przedsiębiorstwa pochodzące z produkcji ciepła muszą być odjęte od kosztów produkcji.
F. POLITYKI, ŚRODKI I INSTRUMENTY ZMNIEJSZAJĄCE EMISJĘ GAZÓW POWODUJĄCYCH EFEKT CIEPLARNIANY
68.
Protokół z Kioto, podpisywany przez Państwa Członkowskie i przez Wspólnotę, przewiduje, że strony zobowiązują się do ograniczenia lub zmniejszenia emisji gazów powodujących efekt cieplarniany, w okresie 2008–2012.
Dla Wspólnoty jako całości, celem jest zmniejszenie emisji gazów wywołujących efekt cieplarniany o 8 % w stosunku do poziomu z 1990 r.
69.
Państwa Członkowskie i Wspólnota, jako strony Protokołu, będą musiały osiągnąć zmniejszenie emisji gazów powodujących efekt cieplarniany za pomocą wspólnych i skoordynowanych polityk oraz środków [41], włącznie z instrumentami ekonomicznymi, jak również przy pomocy instrumentów ustanowionych w samym Protokole z Kioto, a mianowicie: międzynarodowy handel emisjami, wspólne wdrażanie projektów oraz mechanizm czystego rozwoju.
70.
Wobec braku przepisów wspólnotowych w tej dziedzinie oraz bez uszczerbku dla prawa inicjatywy Komisji do przedkładania propozycji takich przepisów, do każdego Państwa Członkowskiego należy formułowanie polityk, środków i instrumentów, które zamierza ono przyjąć dla osiągnięcia celów określonych w Protokole z Kioto.
71.
Komisja stoi na stanowisku, że niektóre środki przyjęte przez Państwa Członkowskie dla osiągnięcia zgodności z celami Protokołu mogą stanowić pomoc państwa, jednak nadal jest zbyt wcześnie, by określać kryteria zatwierdzania jakiejkolwiek tego rodzaju pomocy.
G. PODSTAWY WYŁĄCZANIA DOTYCZĄCE WSZYSTKICH PROJEKTÓW BADANYCH PRZEZ KOMISJĘ
72.
Z zastrzeżeniem ograniczeń i warunków wymieniony w niniejszych wytycznych, pomoc na ochronę środowiska będzie zatwierdzana przez Komisję na podstawie art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu WE, ponieważ jest to "pomoc przeznaczona na ułatwienie rozwoju niektórych działań gospodarczych lub niektórych regionów gospodarczych, o ile nie zmienia warunków wymiany handlowej w zakresie sprzecznym ze wspólnym interesem".
73.
Pomoc przeznaczona na wspieranie realizacji ważnych projektów stanowiących przedmiot wspólnego europejskiego zainteresowania, które mają priorytetowy charakter dla środowiska naturalnego i będą często miały korzystny wpływ poza granicami zainteresowanego Państwa Członkowskiego (zainteresowanych Państw Członkowskich) może być zatwierdzona na mocy wyłączenia przewidzianego w art. 87 ust. 3 lit. b) Traktatu WE.
Jednakże pomoc musi być niezbędna dla realizacji projektu, a projekt musi być szczególny, dobrze zdefiniowany i ważny pod względem jakościowym oraz musi mieć jak najbardziej istotne i wyraźnie dające się zidentyfikować ogólnoeuropejskie znaczenie.
W przypadku gdy stosuje się to wyłączenie, Komisja może zatwierdzić pomoc według wyższych stawek niż wynika to z ograniczeń ustanowionych dla pomocy zatwierdzonej na podstawie art. 87 ust. 3 lit. c).
H. NAKŁADANIE SIĘ POMOCY Z RÓŻNYCH ŹRÓDEŁ
74.
Pułapy pomocy ustanowione w wytycznych stosują się niezależnie od tego, czy pomoc, o której mowa jest finansowana w całości czy w części ze środków państwa, czy też ze środków własnych Wspólnot.
Pomoc zatwierdzona na podstawie niniejszych wytycznych nie może być łączona z innymi formami pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu ani innymi formami finansowania przez Wspólnotę, jeżeli w wyniku takiego nakładania się pomocy jej intensywność jest większa od ustanowionej w niniejszych wytycznych.
W przypadku pomocy służącej różnym celom a dotyczącej takich samych kosztów kwalifikowanych, będzie stosował się najbardziej korzystny pułap pomocy.
I.
"WŁAŚCIWE ŚRODKI" W ROZUMIENIU ART.
88 UST.
1 TRAKTATU WE
75.
Działając na mocy art. 88 ust. 1 Traktatu, Komisja zaproponuje następujące właściwe środki w odniesieniu do systemów pomocy istniejących w Państwach Członkowskich.
76. W celu umożliwienia Komisji dokonania oceny wszelkich znaczących kwot pomocy przyznanej na podstawie zatwierdzonych programów oraz stwierdzenia, czy taka pomoc jest zgodna ze wspólnym rynkiem, zaproponuje ona, jako właściwy środek na mocy art. 88 ust. 1 Traktatu, że Państwa Członkowskie powinny zgłaszać jej z wyprzedzeniem każdy indywidualny przypadek pomocy inwestycyjnej przyznanej na podstawie zatwierdzonego programu, jeżeli koszty kwalifikowane przekraczają 25 milionów EUR i jeżeli pomoc przekracza wartość ekwiwalentu dotacji brutto wynoszącego 5 milionów EUR Zgłoszenia dokonuje się na formularzu, którego wzór określa Załącznik.
77.
Komisja zaproponuje również, jako właściwy środek na mocy art. 88 ust. 1, że Państwa Członkowskie powinny dostosować swoje istniejące programy pomocy na ochronę środowiska do niniejszych wytycznych przed dniem 1 stycznia 2002 r.
78.
Komisja zwróci się do Państw Członkowskich o potwierdzenie w ciągu jednego miesiąca od otrzymania propozycji środków określonych w pkt 75–77, że zgadzają się one na te propozycje.
W przypadku braku odpowiedzi, Komisja uzna, że dane Państwo Członkowskie nie wyraża zgody.
79. Komisja zaznacza, że z wyjątkiem pomocy zaklasyfikowanej jako pomoc de minimis na mocy rozporządzenia (WE) nr 69/2001 [42], niniejsze wytyczne nie mają wpływu na obowiązek ciążący na Państwach Członkowskich na mocy art. 88 ust. 3 Traktatu, zgłoszenia każdego projektu pomocy, wszelkich jej zmianach i każdej indywidualnej pomocy przyznanej przedsiębiorstwom poza ramami zatwierdzonych programów.
80.
Komisja zamierza zapewnić, że każde zatwierdzenie przyszłego programu pomocy będzie zgodne z niniejszymi wytycznymi.
J. STOSOWANIE WYTYCZNYCH
81.
Niniejsze wytyczne będą się stosować, gdy zostaną opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Przestaną się stosować w dniu 31 grudnia 2007 r.
Po konsultacji z Państwami Członkowskimi, Komisja może je zmienić przed tą datą na podstawie ważnych względów polityki konkurencji lub polityki ochrony środowiska, bądź w celu uwzględnienia innych polityk Wspólnoty lub zobowiązań międzynarodowych.
82.
Komisja będzie stosowała niniejsze wytyczne do wszystkich zgłaszanych projektów pomocy, które będą wymagały podjęcia decyzji po opublikowaniu niniejszych wytycznych w Dzienniku Urzędowym nawet jeżeli projekty były zgłoszone przed opublikowaniem wytycznych.
W odniesieniu do pomocy, która nie jest zgłaszana, Komisja będzie stosowała:
a) niniejsze wytyczne, jeżeli pomoc została przyznana po ich opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich;
b) obowiązujące wytyczne, gdy pomoc jest przyznawana we wszystkich pozostałych przypadkach.
K. WŁĄCZENIE POLITYKI OCHRONY ŚRODOWISKA DO INNYCH WYTYCZNYCH W SPRAWIE POMOCY PAŃSTWA
83. artykuł.
6 Traktatu mówi, że:
"Wymogi ochrony środowiska naturalnego muszą być włączone do określenia i realizacji polityki Wspólnoty oraz działań przewidzianych w art. 3, w szczególności w celu popierania trwałego rozwoju."
. Gdy Komisja przyjmie i dokona przeglądu wytycznych Wspólnoty lub ram pomocy państwa, rozważy, w jaki sposób te wymogi mogą być jak najlepiej uwzględnione.
Komisja zbada również, czy nie będzie wskazane zwrócić się do Państw Członkowskich, by przedstawiły badanie wpływu na środowisko naturalne ważnego projektu pomocy w każdym przypadku, gdy zgłaszają go Komisji, niezależnie od sektora, którego on dotyczy.
[1] Dz.U. C 72 z 10.3.1994, str. 3.
[2] Dz.U. C 14 z 19.1.2000, str. 8.
[3] Dz.U. C 184 z 1.7.2000, str. 25.
[4] Komisja również określa swoje zobowiązanie do włączenia polityki ochrony środowiska do innych obszarów polityki w swoim dokumencie roboczym z dnia 26 maja 1999 r. zatytułowanym "Włączenie aspektów środowiska naturalnego do wszystkich odpowiednich obszarów polityki" i swoim sprawozdaniu dla Rady Europejskiej obradującej w Helsinkach, w sprawie integracji zagadnień środowiska naturalnego i stałego rozwoju z politykami Wspólnoty (SEC(1999) 1941 wersja ostateczna).
[5] Zalecenie Rady z dnia 3 marca 1975 r. dotyczące rozliczania kosztów oraz działań podejmowanych przez organy publiczne w sprawach związanych ze środowiskiem naturalnym (Dz.U. L 194 z 25.7.1975, str. 1).
[6] Koncepcja najlepszych dostępnych technik została wprowadzona do prawodawstwa wspólnotowego dyrektywą Rady 76/464/EWG z dnia 4 maja 1976 r. w sprawie zanieczyszczenia spowodowanego przez niektóre substancje niebezpieczne odprowadzane do środowiska wodnego Wspólnoty (Dz.U. L 129 z 18.5.1976, str. 23) i ponownie pojawiła się w nieco zmienionej formie w dyrektywie Rady 84/360/EWG z dnia 28 czerwca 1984 r. w sprawie zwalczania zanieczyszczeń powietrza z zakładów przemysłowych (Dz.U. L 188 z 16.7.1984, str. 20).
Dyrektywa Rady 96/61/EWG z dnia 24 września 1996 r. dotycząca zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli (Dz.U. L 257 z 10.10.1996, str. 26; "dyrektywa IPPC") rozwinęła i potwierdziła tę koncepcję.
W zakresie dyrektywy IPPC mieszczą się instalacje przemysłowe o wysokim potencjale zanieczyszczeń.
Dyrektywa stosuje się od listopada 1999 r. do nowych i istniejących instalacji, które zostały poddane istotnym zmianom.
Istniejące instalacje muszą być zgodne z zasadami dyrektywy IPPC przed październikiem 2007 r.
Do tego czasu, przepisy dwóch wyżej wymienionych dyrektyw odnoszących się do koncepcji BAT mają nadal zastosowanie.
Zasadniczo, konkretne normy – tj. dopuszczalne wartości emisji i zużycia oparte na najlepszych dostępnych technikach – nie są określane przez Wspólnotę, lecz przez władze krajowe.
[7] Ta definicja znajduje się w propozycji Komisji dotyczącej dyrektywy Parlamentu i Rady w sprawie promowania energii elektrycznej z odnawialnych źródeł na wewnętrznym rynku energii elektrycznej (Dz.U. C 311 E z 31.10.2000, str. 320).
Z chwilą przyjęcia dyrektywy przez Parlament i Radę, Komisja zastosuje tę definicję w ostatecznej wersji zapisu.
[8] Taka sama uwaga jak w przypisie 7.
[9] Podatki i opłaty na ochronę środowiska na jednolitym rynku (COM(97) 9 wersja ostateczna, 26.3.1997).
[10] Celem niniejszych wytycznych nie jest dyskusja koncepcji pomocy państwa, wywodzącej się z art. 87 ust. 1 Traktatu oraz orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości i Sądu Pierwszej Instancji.
[11] W granicach ustanowionych w pkt 7 akapit drugi.
[12] Dz.U. C 28 z 1.2.2000, str. 2.
[13] Dz.U. L 337 z 30.12.1999, str. 10.
[14] Komisja podkreśla, że niniejsze wytyczne dotyczą wyłącznie pomocy na ochronę środowiska naturalnego, bez uszczerbku dla stosowania innych przepisów regulujących pomoc państwa z zastrzeżeniem ograniczeń wynikających z zasad łączenia pomocy określonej w pkt 74 poniżej.
[15] Dz.U. C 45 z 17.2.1996, str. 5.
[16] Dz.U. L 10 z 13.1.2001, str. 20.
[17] Dz.U. L 338 z 28.12.1996, str. 42.
[18] Koszty osierocone są to koszty ponoszone przez przedsiębiorstwa w związku z przyjętymi zobowiązaniami, z których nie są w stanie się wywiązać z uwagi na liberalizację w danym sektorze.
[19] Dz.U. L 10 z 13.1.2001, str. 30.
[20] Dz.U. C 138 z 17.5.1993, str. 1.
[21] Środowisko naturalne Europy: jaki kierunek na przyszłość?
Ogólna ocena wspólnotowego programu polityki i działań w odniesieniu do środowiska i stałego rozwoju, "W stronę zrównoważonego rozwoju" (KOM(1999) 543 wersja ostateczna z 24.11.1999).
[22] Z wyjątkiem MSP, jak przewidziano w pkt 20.
[23] COM(2000) 205 wersja ostateczna z 11.4.2000.
[24] Plan działania w celu poprawy efektywności energetycznej we Wspólnocie Europejskiej (COM(2000) 247 wersja ostateczna z 26.4.2000).
[25] Przez "szczególnie wysoką wydajność konwersji" rozumie się stosunek pomiędzy ilością energii pierwotnej wykorzystanej do produkcji wtórnej formy energii oraz ilość energii wtórnej faktycznie wyprodukowanej.
Tę wielkość oblicza się w następujący sposób: wyprodukowana energia elektryczna + wyprodukowana energia cieplna/użyta energia.
[26] Rezolucja Rady z dnia 18 grudnia 1997 r. w sprawie strategii Wspólnoty mającej na celu wspieranie skojarzonej produkcji energii elektrycznej i ciepła (Dz.U. C 4 z 8.1.1998, str. 1).
[27] Rezolucja Rady z dnia 8 czerwca 1998 r. w sprawie odnawialnych źródeł energii (Dz.U. C 198 z 24.6.1998, str. 1).
[28] Te dodatki nie są dostępne w przypadku gdy Państwo Członkowskie przyznaje pomoc inwestycyjną zgodnie z pkt 32 trzeci akapit (pomoc do wysokości 100 % kosztów kwalifikowanych).
[29] Inwestycje we wspieranych regionach kwalifikują się do pomocy inwestycyjnej, jeżeli są spełnione warunki określone w wytycznych w sprawie pomocy regionalnej państwa (Dz.U. C 74 z 10.3.1998, str. 9).
[30] Ten dodatek nie jest dostępny, w przypadku gdy Państwa Członkowskie przyznają pomoc inwestycyjną zgodnie z pkt 32 akapit trzeci (pomoc do wysokości 100 % kosztów kwalifikowanych).
[31] Zalecenie Komisji 96/280/WE z dnia 3 kwietnia 1996 r. dotyczące definicji małych i średnich przedsiębiorstw (Dz.U. L 107 z 30.4.1996, str. 4).
[32] Inwestycje podejmowane przez MŚP są uprawnione do pomocy inwestycyjnej na mocy przepisów rozporządzenia (WE) nr 70/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy państwa dla małych i średnich przedsiębiorstw (Dz.U. L 10 z 13.1.2001, str. 33).
[33] Jeżeli inwestycje dotyczą wyłącznie ochrony środowiska bez żadnych innych korzyści ekonomicznych, nie będą stosowane jakiekolwiek dodatkowe odliczenia przy określaniu kosztów kwalifikowanych.
[34] Komisja podkreśla, że te prace zmierzające do przywrócenia zanieczyszczonych terenów przemysłowych do stanu poprzedniego, prowadzone przez organy publiczne, jako takie nie są uwzględnione w art. 87 Traktatu.
Niemniej jednak, zagadnienie pomocy państwa pojawia się, jeżeli ziemia jest sprzedawana po przywróceniu jej do poprzedniego stanu po cenie niższej od wartości rynkowej.
[35] Wszystkie wydatki ponoszone przez przedsiębiorstwo podejmujące działania mające na celu przywrócenie swoich terenów do stanu poprzedniego, niezależnie od tego, czy takie wydatki mogą być wykazane w ich bilansie jako aktywa trwałe, w przypadku przywrócenia zanieczyszczonego terenów do stanu poprzedniego zaliczają się do inwestycji uprawnionych do pomocy.
[36] Osoba odpowiedzialna za wykonanie prac nie musi być osobą odpowiedzialną za zanieczyszczenie w rozumieniu, w jakim to określenie jest tutaj stosowane.
[37] Reguły ustanowione w tym punkcie nie stanowią uszczerbku dla pkt 28 dotyczącego pomocy dla MSP.
[38] Odniesienie podane w przypisie 32.
[39] Klasyfikacja podana w strategii Wspólnoty dotyczącej zarządzania odpadami (COM996) 399 wersja ostateczna z 30.7.1996).
W tym komunikacie Komisja przypomina, że zarządzanie odpadami jest priorytetowym celem Wspólnoty w związku ze zmniejszeniem zagrożenia środowiska naturalnego.
Koncepcja przetwórstwa odpadów musi być postrzegana z perspektywy trzech aspektów: ponownego wykorzystania, recyklingu i odzysku.
Odpady, których powstawanie jest nieuniknione muszą być utylizowane i usuwane w sposób nie stwarzający zagrożenia.
[40] Pojęcie kosztów produkcji musi być rozumiane jako wartość netto wszelkiej pomocy, jednak z uwzględnieniem normalnego poziomu zysku.
[41] Szczegółowe informacje na temat wspólnych i skoordynowanych polityk oraz środków są zawarte w szczególności w opracowaniu pt.: "Przygotowanie do wdrożenia Protokołu z Kioto".
(COM91999) 230 z 19.5.1999).
[42] Dz.U. L 10 z 13.1.2001, str. 30.
--------------------------------------------------
Decyzja Komisji
z dnia 20 grudnia 2001 r.
na mocy dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie odpowiedniej ochrony danych osobowych zapewnionej w ustawie kanadyjskiej o ochronie informacji osobowych i dokumentów elektronicznych
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 4539)
(2002/2/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych [1], w szczególności jej art. 25 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy dyrektywy 95/46/WE Państwa Członkowskie są zobowiązane do zabezpieczenia, aby przekazanie danych osobowych do państwa trzeciego mogło odbywać się tylko w sytuacji, gdy dane państwo trzecie zapewnia odpowiedni poziom ochrony i jeżeli przepisy prawne Państw Członkowskich wprowadzające pozostałe przepisy dyrektywy są zastosowane przed przekazaniem danych.
(2) Komisja może określić, że państwo trzecie zapewnia właściwy poziom ochrony.
W takim przypadku dane osobowe mogą być przekazywane z Państw Członkowskich bez potrzeby dodatkowych gwarancji.
(3) Na mocy dyrektywy 95/46/WE poziom ochrony danych powinien być oceniany w świetle okoliczności towarzyszących operacji przekazywania danych lub zestawu operacji przekazywania danych oraz w odniesieniu do danych warunków.
Grupa robocza ds. ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych, ustanowiona na mocy art. 29 dyrektywy 95/46/WE, wydała wytyczne w sprawie wykonywania takich ocen [2].
(4) Mając na uwadze różne podejście do ochrony danych w państwach trzecich, należy przeprowadzić właściwą ocenę i podjąć decyzję na podstawie art. 25 ust. 6 dyrektywy 95/46/WE oraz zastosować ją w sposób, który nie powoduje arbitralnej lub nieuzasadnionej dyskryminacji państw trzecich ani żadnego z nich tam, gdzie przeważają podobne warunki ochrony, ani nie tworzy ukrytych barier rynkowych, przy jednoczesnym uwzględnieniu obecnych zobowiązań międzynarodowych Wspólnoty.
(5) Ustawa kanadyjska o ochronie informacji osobowych i dokumentów elektronicznych ("ustawa kanadyjska") z dnia 13 kwietnia 2000 r. [3] stosuje się do organizacji sektora prywatnego, które zbierają, wykorzystują lub ujawniają informacje osobowe w trakcie działalności komercyjnej.
Wchodzi ona w życie w trzech etapach:
Począwszy od dnia 1 stycznia 2001 r., ustawa kanadyjska stosuje się do informacji osobowych, poza informacjami osobowymi o zdrowiu, które organizacja, będąca instytucją federalną, przedsiębiorstwem lub firmą, zbiera, wykorzystuje lub ujawnia w trakcie działalności komercyjnej.
Organizacje te znajdują się w sektorach takich, jak linie lotnicze, bankowość, nadawcy radiowi i telewizyjni, transport międzyregionalny i telekomunikacja.
Ustawę kanadyjską stosuje się również do wszystkich organizacji, które przekazują informacje osobowe do wykorzystania poza granicami prowincji lub Kanady oraz do informacji osobowych odnoszących się do pracowników instytucji federalnych, przedsiębiorstw lub firm.
Począwszy od dnia 1 stycznia 2002 r., ustawę kanadyjską stosuje się do informacji osobowych o zdrowiu w przypadku organizacji i przedsiębiorstw objętych pierwszym etapem.
Począwszy od dnia 1 stycznia 2004 r., ustawa kanadyjska obejmuje każdą organizację, która zbiera, wykorzystuje lub ujawnia informacje osobowe w trakcie działalności komercyjnej, niezależnie od tego, czy działa ona na prawie federalnym czy nie.
Ustawa kanadyjska nie stosuje się do organizacji, do których stosuje się ustawę federalną o ochronie prywatności, lub które są regulowane przez sektor publiczny na poziomie prowincji, ani do organizacji typu non-profit i prowadzących działalność charytatywną, pod warunkiem że nie ma ona charakteru komercyjnego.
Podobnie nie obejmuje danych pracowniczych w sektorze prywatnym działającym na prawie federalnym.
Kanadyjski Federalny Komisarz ds. Ochrony Prywatności może w takich przypadkach dostarczyć dodatkowych informacji.
(6) W celu respektowania prawa prowincji do działań legislacyjnych w ich obszarach jurysdykcji, ustawa przewiduje, że przy uchwaleniu zasadniczo podobnych aktów prawnych prowincji wyłączone mogą być organizacje lub przedsiębiorstwa objęte ustawodawstwem prowincji o prywatności.
Sekcja 26 ust. 2 ustawy kanadyjskiej o ochronie informacji osobowych i dokumentów elektronicznych daje pełnomocnictwo rządowi federalnemu "do włączenia organizacji, działalności grupy ze stosowania niniejszej części w odniesieniu do zbierania, wykorzystywania lub ujawniania informacji osobowych w obrębie prowincji, które są zasadniczo podobne do niniejszej części, stosują się do organizacji, grupy organizacji, działalności lub grupy działalności".
Przewodniczący Rady (kanadyjski rząd federalny) dokonuje wyłączenia dla zasadniczo podobnych aktów prawnych poprzez instrukcje wewnętrzne Rady.
(7) W przypadku gdy prowincja przyjmuje prawo podobne do federalnego, wówczas organizacje, grupy organizacji lub działalności są wyłączane ze stosowania prawa federalnego dla transakcji między prowincjami; prawo federalne nadal stosuje się do zbierania, wykorzystywania lub ujawniania informacji osobowych na szczeblu międzynarodowym i z prowincji, z jak również we wszystkich przypadkach gdy prowincje nie utworzyły zasadniczo podobnych przepisów prawnych w całości lub części.
(8) Kanada formalnie przystąpiła do Wytycznych OECD z 1980 r. w sprawie ochrony prywatności i transgranicznych przepływów danych osobowych z dnia 29 czerwca 1984 r.
Kanada była jednym z państw, które poparły wytyczne Organizacji Narodów Zjednoczonych w sprawie skomputeryzowanych archiwów danych osobowych, przyjętych przez Zgromadzenie Ogólne dnia 14 grudnia 1990 r.
(9) Ustawa kanadyjska obejmuje podstawowe zasady niezbędne do zapewnienia właściwego poziomu ochrony dla osób fizycznych, nawet jeśli przewiduje wyjątki i ograniczenia w celu zabezpieczenia ważnych interesów publicznych oraz uznaje, że niektóre informacje należą do domeny publicznej.
Stosowanie tych norm gwarantowane jest poprzez sądowe postępowanie odwoławcze oraz niezależny nadzór władz, takich jak Komisarz Federalny ds. Ochrony Prywatności, wyposażony w kompetencje do ścigania i interwencji.
Poza tym przepisy prawa kanadyjskiego dotyczące odpowiedzialności cywilnej stosują się w przypadku nieuprawnionego przetwarzania, działającego na szkodę ludzi, których dotyczy.
(10) Dla przejrzystości i w celu zabezpieczenia zdolności właściwych władz w Państwach Członkowskich do zapewnienia ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania ich danych osobowych, niezbędne jest określenie w niniejszej decyzji sytuacji wyjątkowych, w których usprawiedliwione jest zawieszenie ściśle określonych przepływów danych, niemniej szukając środków do właściwej ich ochrony.
(11) Grupa robocza ds. ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych ustanowiona na mocy art. 29 dyrektywy 95/46/WE, dostarczyła opinię w sprawie poziomu ochrony przewidzianej ustawą kanadyjską, która została uwzględniona w przygotowaniu niniejszej decyzji [4].
(12) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego na mocy art. 31 dyrektywy 95/46/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Do celów art. 25 ust. 2 dyrektywy 95/46/WE, Kanada uznawana jest za kraj zapewniający odpowiedni poziom ochrony danych osobowych przekazywanych ze Wspólnoty do odbiorców objętych przepisami ustawy kanadyjskiej o ochronie informacji osobowych i dokumentów elektronicznych ("ustawa kanadyjska").
Artykuł 2
Niniejsza decyzja dotyczy jedynie stwierdzenia, że ochrona przewidziana w Kanadzie na mocy ustawy kanadyjskiej jest odpowiednia z punktu widzenia spełnienia wymagań określonych w art. 25 ust. 1 dyrektywy 95/46/WE i nie ma wpływu na pozostałe warunki lub ograniczenia stosujące pozostałe przepisy tej dyrektywy, odnoszące się do przetwarzania danych osobowych w Państwach Członkowskich.
Artykuł 3
1.
Nie naruszając kompetencji właściwych władz w Państwach Członkowskich do podejmowania działań w celu zapewnienia zgodności z przepisami prawa krajowego, przyjętych na mocy przepisów innych niż art. 25 dyrektywy 95/46/WE, władze te mogą wykonywać przysługujące im uprawnienia do zawieszenia przekazywania danych do odbiorców w Kanadzie, których działalność objęta jest przepisami ustawy kanadyjskiej, w celu ochrony jednostek w związku z przetwarzaniem danych osobowych, w przypadku gdy:
a) właściwy organ kanadyjski ustalił, że odbiorca narusza stosowne normy ochrony; lub
b) istnieje realne prawdopodobieństwo, że normy ochrony są naruszane; istnieją uzasadnione podstawy, aby sądzić, że właściwy organ kanadyjski nie podejmuje lub nie podejmie odpowiednich i w porę kroków, aby rozstrzygnąć dany przypadek; dalsze przekazywanie danych mogłoby narazić podmioty danych na ryzyko poważnej szkody oraz właściwe władze w Państwie Członkowskim poczyniły uzasadnione w takich okolicznościach działania polegające na dostarczeniu ostrzeżenia z możliwością repliki stronie odpowiedzialnej za przetwarzanie danych, umiejscowionej w Kanadzie.
Zawieszenie to przestaje obowiązywać tak szybko, jak zapewnione zostaną normy ochrony i powiadomiony zostaje o tym odpowiedni właściwy organ we Wspólnocie.
2.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają Komisję o przyjęciu środków przewidzianych w ust. 1.
3.
Państwa Członkowskie i Komisja informują się nawzajem o przypadkach, gdy działania organów odpowiedzialnych za zapewnienie zgodności z normami ochrony w Kanadzie nie zapewniają takiej zgodności.
4.
W przypadku gdy informacje zebrane na podstawie ust. 1-3 wskazują na to, że organ odpowiedzialny za zapewnienie zgodności z normami ochrony w Kanadzie nie wypełnia skutecznie swojego zadania, Komisja informuje właściwe władze kanadyjskie oraz, jeśli zachodzi potrzeba, przedstawia projekt środków na podstawie procedury określonej w art. 31 ust. 2 dyrektywy 95/46/WE, w celu uchylenia lub zawieszenia niniejszej decyzji lub ograniczenia jej zakresu.
Artykuł 4
1.
Niniejsza decyzja może być zmieniona w dowolnym czasie, w świetle doświadczeń z jej działania lub zmian w ustawodawstwie kanadyjskim, włączając w to procedurę uznania, że kanadyjska prowincja posiada zasadniczo podobne przepisy prawne.
Komisja oceni działanie niniejszej decyzji na podstawie danych dostępnych trzy lata po przekazaniu jej do wiadomości Państw Członkowskich oraz przedstawi Komitetowi ustanowionemu na mocy art. 31 dyrektywy 95/46/WE raport przedstawiający wnioski. Raport ten będzie zawierał wszelkie dane, które mogłyby wpłynąć na uznanie, w art. 1 niniejszej decyzji, że Kanada spełniania wymogi co do poziomu ochrony oraz wskazanie wszystkich przypadków, w których niniejsza decyzja została zastosowana w sposób dyskryminacyjny.
2.
Komisja, jeśli zachodzi taka potrzeba, przedstawia projekt środków zgodnie z procedurą określoną w art. 31 ust. 2 dyrektywy 95/46/WE.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie środki niezbędne do zapewnienia zgodności z niniejszą decyzją nie później niż przed upływem 90 dni od daty jej notyfikacji Państwom Członkowskim.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 28 grudnia 2001 r.
zmieniająca decyzję 97/232/WE ustalającą wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz owiec i kóz
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 4650)
(tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/3/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG [1] z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich, ostatnio zmienioną rozporządzeniem (WE) nr 1452/2001 [2], w szczególności jej art. 3 ust. 1 i art. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 91/68/EWG [3], ostatnio zmieniona decyzją Komisji 2001/10/WE [4], określa warunki zdrowotne dotyczące zwierząt obowiązujące w handlu wewnątrzwspólnotowym owcami i kozami.
(2) W decyzji Komisji 97/232/WE [5], ostatnio zmienionej decyzją 2001/600/WE [6], zamieszczono wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz owiec i kóz.
(3) W Rumunii bruceloza (Brucellosis melitensis) owiec i kóz jest chorobą podlegającą obowiązkowi zgłoszenia, od co najmniej pięciu lat; przez okres ostatnich pięciu lat oficjalnie nie potwierdzono wystąpienia ogniska tej choroby, a zakaz szczepień obowiązuje od co najmniej trzech lat; w związku z tym państwo to spełnia wymogi ustanowione w załączniku A rozdział 1, II ust. 1 lit. b) do dyrektywy 91/68/EWG.
(4) W wyniku misji Komisji w lipcu 2001 r. stwierdzono, że kontrole prowadzone przez właściwe służby weterynaryjne Rumunii oraz sytuacja epidemiologiczna w odniesieniu od brucelozy owiec i kóz są zadowalające.
(5) Ponadto Rumunia zobowiązuje się spełniać warunki załącznika A rozdział 1, II ust. 2 do dyrektywy 91/68/EWG, w związku z czym owce i kozy wprowadzane na obszar gospodarstw w Rumunii muszą spełniać warunki ustanowione w załączniku A rozdział 1, I. D do dyrektywy 91/68/EWG.
(6) W związku z tym Rumunia spełnia warunki konieczne do jej oficjalnego uznania za terytorium wolne od brucelozy owiec i kóz, co wymaga zmiany decyzji 97/232/WE.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
"CZĘŚĆ 5" Załącznika do decyzji 97/232/WE zastępuje się załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2002 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
DECYZJA KOMISJI
z dnia 28 grudnia 2001 r.
zmieniająca decyzję 98/371/WE w zakresie świadectw zdrowia zwierząt w odniesieniu do niektórych przywozów świeżego mięsa
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 4666)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/7/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa1, ostatnio zmienioną rozporządzeniem (WE) nr 1452/20012, w szczególności jego art. 22 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Warunki zdrowotne zwierząt i wydawanie świadectw weterynaryjnych przy przywozie świeżego mięsa z niektórych państw europejskich zostały ustanowione decyzją Komisji 98/371/WE3 dotyczącą warunków zdrowotnych zwierząt i świadectw weterynaryjnych przy przywozie świeżego mięsa z niektórych państw europejskich, ostatnio zmienioną decyzją 2001/774/WE4.
(2) Artykuł 14 ust. 1 dyrektywy 72/462/EWG postanawia, że mięso przeznaczone na wywóz do Wspólnoty musi pochodzić ze zwierząt, które przez okres trzech miesięcy przed ubojem przebywały w jednym z państw lub ich terytoriów, które uzyskały zgodę na wywóz do Wspólnoty.
(3) W przypadku koniowatych można uznać wypełnienie tego warunku w ten sposób, że zwierzęta przebywają przez trzy miesiące bądź w państwie uboju, bądź w innym posiadającym zgodę na ten cel, pod warunkiem że wydane jest odpowiednie świadectwo.
(4) Właściwy wzór świadectwa, dołączony do decyzji 98/371/WE, powinien być w związku z tym odpowiednio zmieniony.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik III do decyzji 98/371/WE zostaje zmieniony zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2002 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 28 grudnia 2001 r.
ustanawiająca metody identyfikacji genetycznej zwierząt hodowlanych czystorasowych z gatunku bydła i zmieniająca decyzje 88/124/EWG i 96/80/WE
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 4709)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/8/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 77/504/EWG z dnia 25 lipca 1977 r. w sprawie zwierząt hodowlanych czystorasowych z gatunku bydła [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (EWG) nr 3768/85 [2], w szczególności jej art. 6 ust. 1,
uwzględniając dyrektywę Rady 87/328/EWG z dnia 18 czerwca 1987 r. w sprawie dopuszczania zwierząt hodowlanych czystorasowych z gatunku bydła do celów hodowlanych [3], w szczególności jej art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 77/504/EWG dopuszcza określanie przez Komisję danych szczegółowych, umieszczanych na świadectwach rodowodowych.
(2) Dyrektywa 87/328/EWG dopuszcza zatwierdzanie przez Komisję stosowania, w uzupełnieniu analiz grupy krwi, innych odpowiednich metod identyfikacji genetycznej samców czystorasowych z gatunku bydła zatwierdzonych do celów hodowlanych.
(3) Zgodnie z wymaganiami decyzji Komisji 88/124/EWG z dnia 21 stycznia 1988 r. ustanawiającej wzory świadectw rodowodowych dla nasienia i zarodków zwierząt hodowlanych czystorasowych z gatunku bydła i szczegółowe dane zawarte w tych świadectwach [4], na świadectwie dla nasienia i zarodków zwierząt hodowlanych czystorasowych bydła należy umieszczać szczegółowe informacje na temat grup krwi krowy – dawcy oraz buhaja rozpłodnika.
(4) Zgodnie z wymaganiami decyzji Komisji 96/80/WE z dnia 12 stycznia 1996 r. ustanawiającej wzory świadectw rodowodowych dla komórek jajowych zwierząt hodowlanych z gatunku bydła i szczegółowe dane, które mają być zawarte w tych świadectwach [5], na świadectwie dla komórek jajowych zwierząt hodowlanych czystorasowych z gatunku bydła należy umieścić szczegółowe informacje o grupie krwi krowy – dawcy.
(5) Przeprowadzanie analizy grup krwi przestało być preferowaną metodą identyfikacji genetycznej zwierząt na korzyść stosowanych powszechnie metod badania genomu, w szczególności uwzględniających przeprowadzanie analizy DNA.
(6) W związku z tym należy ustanowić przepisy dopuszczające stosowanie w świadectwach rodowodowych zwierząt hodowlanych czystorasowych z gatunku bydła metod identyfikacji genetycznej, dających gwarancje naukowe równoważne z przeprowadzaniem analizy grupy krwi.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zootechniki,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W uzupełnieniu przeprowadzania analizy grupy krwi, do celów hodowli zwierząt czystorasowych z gatunku bydła zatwierdza się stosowanie innych testów na bazie analizy genomu, dających równoważne gwarancje i na tyle dokładnych, że pozwalają sprawdzić rodowód zwierzęcia z dokładnością co najmniej 99,0 %.
Artykuł 2
W decyzji 88/124/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 tiret pierwsze otrzymuje brzmienie:
"— uaktualnione dane wyszczególnione w art. 1 decyzji 86/404/EWG dotyczące buhaja – dawcy nasienia, jak również jego grupę krwi lub wyniki testu dającego równoważne gwarancje naukowe do celów weryfikacji jego rodowodu,";
2) w art. 2 ust. 1 tiret pierwsze otrzymuje brzmienie:
"— uaktualnione dane wyszczególnione w art. 1 decyzji 86/404/EWG dotyczące krowy – dawcy oraz buhaja rozpłodnika, jak również ich grupy krwi lub wyniki testu dającego równoważne gwarancje naukowe do celów weryfikacji ich rodowodów,";
3) w rozdziale I wzoru świadectwa rodowodowego znajdującego się w załączniku I wyrazy "Grupa krwi:…" zastępuje się wyrazami: "Grupa krwi lub równoważny test zatwierdzony zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym:… (podać nazwę testu i wyniki)";
4) w części A i B rozdziału I wzoru świadectwa rodowodowego znajdującego się w załączniku II wyrazy "Grupa krwi:…" zastępuje się wyrazami "Grupa krwi lub równoważny test zatwierdzony zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym:… (podać nazwę testu i wyniki)".
Artykuł 3
W art. 1 tiret pierwsze decyzji 96/80/WE otrzymuje brzmienie:
"— uaktualnione dane wyszczególnione w art. 1 decyzji 86/404/EWG, dotyczące krowy – dawcy, jak również jej grupy krwi lub wyniki testu dającego równoważne gwarancje naukowe do celów weryfikacji jej rodowodu"
.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 28 grudnia 2001 r.
w sprawie przyjęcia wykazu terenów mających znaczenie dla Wspólnoty w makaronezyjskim regionie biogeograficznym na mocy dyrektywy Rady 92/43/EWG
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 3998)
(2002/11/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory [1], ostatnio zmienionej dyrektywą 97/62/WE [2], w szczególności jej art. 4 ust. 2 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wykazy obszarów proponowanych jako obszary mające znaczenie dla Wspólnoty w rozumieniu art. 1 dyrektywy 92/43/EWG zostały przekazane Komisji dla makaronezyjskiego regionu biogeograficznego, zgodnie z art. 4 ust. 1 niniejszej dyrektywy.
Zainteresowane Państwa Członkowskie, mianowicie Portugalia i Hiszpania, przekazały wykazy odpowiednio dnia 28 listopada 1997 r. i dnia 11 października 2000 r.
(2) Makaronezyjski region biogeograficzny określony w art. 1 lit. c) ppkt iii) dyrektywy 92/43/EWG obejmuje archipelagi Azorów i Madery (Portugalia) oraz Wyspy Kanaryjskie (Hiszpania) na Oceanie Atlantyckim.
(3) Wykazom proponowanych obszarów towarzyszyły informacje o każdym obszarze zamieszczone w sieci Natura 2000 ustanowionej decyzją Komisji 97/266/WE [3].
(4) Te informacje zawierają najbardziej aktualną mapę obszaru przekazaną przez dane Państwa Członkowskie, nazwę obszaru, położenie i wielkość oraz dane uzyskane przez zastosowanie kryteriów określonych w załączniku III (etap 1) do dyrektywy 92/43/EWG.
(5) Na podstawie projektu wykazu opracowanego przez Komisję w porozumieniu z każdym z zainteresowanych Państw Członkowskich, który określa także priorytetowe rodzaje siedlisk przyrodniczych lub priorytetowe gatunki, powinien zostać przyjęty wykaz obszarów wybranych jako obszary mające znaczenie dla Wspólnoty.
(6) Uwzględniając, że posiadana wiedza na temat istnienia i rozmieszczenia rodzaju siedliska przyrodniczego opisanego jako "Rafy" pozostaje niekompletna, wykaz powinien zostać otwarty dla zmian w świetle dalszego rozwoju tej wiedzy.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu ustanowionego zgodnie z art. 20 dyrektywy 92/43/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wykaz znajdujący się w Załączniku do niniejszej decyzji stanowi wykaz obszarów o znaczeniu wspólnotowym dla makaronezyjskiego regionu biogeograficznego, jak przewidziano w art. 4 ust. 2 akapit trzeci dyrektywy 92/43/EWG.
Artykuł 2
Wykaz określony w art. 1 podlega zmianom w świetle dalszej wiedzy i badań w odniesieniu do rodzaju siedliska przyrodniczego opisanego jako "Rafy" w kategorii 11, nr kodu 1170 załącznika I do dyrektywy 92/43/EWG.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 27 grudnia 2001 r.
w sprawie standardowych klauzul umownych dotyczących przekazywania danych osobowych przetwarzającym dane mającym siedzibę w państwach trzecich, na mocy dyrektywy 95/46/WE
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 4540)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/16/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych [1], w szczególności jej art. 26 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy dyrektywy 95/46/WE Państwa Członkowskie są zobowiązane zapewnić, że przekazywanie danych osobowych do państw trzecich może mieć miejsce tylko wtedy, gdy dane państwo trzecie zapewnia właściwy poziom ochrony danych i że prawa Państw Członkowskich, które są zgodne z innymi przepisami dyrektywy, są przestrzegane zanim nastąpi przekazanie danych.
(2) Jednakże art. 26 ust. 2 dyrektywy 95/46/WE zapewnia, że Państwa Członkowskie mogą zezwolić, na podstawie określonych warunków, na przekazanie lub przekazywanie danych osobowych do państw trzecich, które nie zapewniają właściwego poziomu ochrony.
Takie warunki mogą w szczególności wynikać z odpowiednich klauzul umownych.
Na mocy dyrektywy 95/46/WE poziom ochrony danych powinien być oceniany w świetle wszystkich okoliczności towarzyszących transferowi lub transferom danych.
Grupa robocza ds. ochrony osób fizycznych w związku z automatycznym przetwarzaniem danych osobowych, powołana na mocy omawianej dyrektywy [2], wydała wytyczne pomocne przy ocenie [3].
(4) Standardowe klauzule umowne odnoszą się tylko do ochrony danych.
Przekazujący i odbierający dane mogą swobodnie dołączać inne klauzule na temat prowadzonych interesów, które uważają za właściwe dla umowy, o ile nie są one sprzeczne ze standardowymi klauzulami umownymi.
(5) Niniejsza decyzja nie skutkuje na upoważnienia krajowe, których Państwa Członkowskie mogą udzielać zgodnie z przepisami prawa krajowego przyjętymi w celu implementacji art. 26 ust. 2 dyrektywy 95/46/WE.
Decyzja wymaga jedynie od Państw Członkowskich, aby nie odmawiały uznania odpowiednich klauzul ochronnych ustalonych w klauzulach umownych i dlatego decyzja nie skutkuje na inne klauzule umowne.
(6) Zakres niniejszej decyzji ogranicza się do postanowienia, że klauzule, które ustanawia, mogą być zastosowane przez administratora danych powołanego na obszarze Wspólnoty w celu powołania się na adekwatne klauzule ochronne w rozumieniu art. 26 ust. 2 dyrektywy 95/46/WE dotyczącej przekazania danych osobowych przetwarzającym dane mającym siedzibę w państwie trzecim.
(7) Niniejsza decyzja wprowadza obowiązek określony w art. 17 ust. 3 dyrektywy 95/46/WE bez wpływu na treść umów lub aktów prawnych ustanowionych na mocy tego przepisu.
Jednakże niektóre standardowe klauzule umowne, w szczególności dotyczące obowiązków przekazującego dane, powinny zostać włączone w celu zwiększenia jasności w odniesieniu do postanowień, które mogą być zawarte w umowie między administratorem danych a przetwarzającym dane.
(8) Organy nadzorcze Państw Członkowskich odgrywają kluczową rolę w tym mechanizmie umownym, zapewniając, że dane osobowe po przekazaniu są właściwie chronione.
W wyjątkowych przypadkach, gdy przekazujący dane odmawiają lub nie są w stanie poinstruować właściwie odbierających dane, co wiąże się z ryzykiem poważnej szkody dla osoby, której dane dotyczą, standardowe klauzule umowne umożliwiają organom nadzorczym kontrolę odbierających dane i, gdzie stosowne, podjęcie decyzji wiążących dla odbierających dane.
Organy nadzorcze mają prawo zabronić lub zawiesić transfer lub transfery danych wykonywanych na podstawie standardowych klauzul umownych w tych wyjątkowych przypadkach, gdy zostało ustalone, że przekazanie na podstawie umownej może mieć poważne negatywne skutki na gwarancje i obowiązki zapewniające odpowiednią ochronę osób, których dane dotyczą.
(9) Komisja może również ocenić w przyszłości, czy standardowe klauzule umowne dotyczące przekazania danych osobowych do przetwarzających dane mających siedzibę w państwach trzecich, które nie zapewniają właściwego poziomu ochrony danych dostarczonych przez organizacje biznesowe lub inne zainteresowane strony, przewidują właściwe zabezpieczenia zgodnie z art. 26 ust. 2 dyrektywy 95/46/WE.
(10) Ujawnienie danych osobowych przetwarzającemu dane mającemu siedzibę poza obszarem Wspólnoty jest międzynarodowym transferem danych osobowych chronionym na mocy rozdziału IV dyrektywy 95/46/WE.
W efekcie decyzja nie obejmuje przekazywania danych osobowych przez administratorów danych z terytorium Wspólnoty do administratorów danych spoza terytorium Wspólnoty, którzy są objęci zakresem decyzji Komisji 2001/497/WE z dnia 15 czerwca 2001 r. w sprawie standardowych klauzul umownych dotyczących przekazywania danych osobowych do państw trzecich, na mocy dyrektywy 95/46/WE [4].
(11) Standardowe klauzule umowne powinny zapewniać techniczne i organizacyjne środki bezpieczeństwa zapewniające poziom ochrony adekwatny do ryzyka, jakie niosą przetwarzanie i charakter danych podlegających ochronie, które musi zastosować przetwarzający dane mający siedzibę w państwie trzecim nie zapewniający odpowiedniej ochrony.
Strony umieszczają w umowie postanowienia dotyczące technicznych i organizacyjnych środków bezpieczeństwa, które, uwzględniając właściwe prawo o ochronie danych, sposób i koszt ich zastosowania, są niezbędne w celu ochrony danych osobowych przed przypadkowym lub bezprawnym zniszczeniem, przypadkową stratą, zmianą, ujawnieniem lub dostępem bez upoważnienia oraz inną sprzeczną z prawem formą przetwarzania.
(12) W celu ułatwienia przepływu danych z obszaru Wspólnoty jest pożądane, by przetwarzający dane świadczący usługi przetwarzania danych wielu administratorów danych we Wspólnocie mogli stosować te same techniczne i organizacyjne środki bezpieczeństwa bez względu na Państwo Członkowskie, z którego pochodzi transfer danych, w szczególności w tych przypadkach, gdy odbierający dane otrzymuje je dla dalszego przetwarzania przekazujących dane, mających różne siedziby we Wspólnocie.
(13) Należy ustanowić minimum informacyjne, które strony muszą wyszczególnić w umowie dotyczącej przekazania.
Państwa Członkowskie utrzymują prawo do szczegółowego określenia tych informacji, które strony są zobowiązane zapewnić.
Funkcjonowanie omawianej decyzji jest oceniane w świetle doświadczeń.
(14) Odbierający dane przetwarza przekazane dane osobowe tylko w imieniu przekazujących dane i zgodnie z jego instrukcjami i obowiązkami zawartymi w klauzulach.
W szczególności odbierającemu dane nie wolno ujawniać danych osobowych osobie trzeciej, o ile nie jest to zgodne z określonymi warunkami.
Przekazujący dane poucza odbierającego dane w czasie trwania usług związanych z przetwarzaniem danych, aby przetwarzać dane zgodnie z jego instrukcjami, mającym zastosowanie prawem o ochronie danych i obowiązkami zawartymi w klauzulach.
Przekazanie danych osobowych przetwarzającym dane mającym siedzibę poza obszarem Wspólnoty nie narusza faktu, że działalnością związaną z przetwarzaniem w każdym przypadku rządzi właściwe prawo o ochronie danych.
(15) Standardowe klauzule umowne są przeznaczone do stosowania nie tylko przez organizacje, które są stronami umowy, ale także przez osoby, których dane dotyczą, w szczególności gdy te podmioty ponoszą straty będące skutkiem niedotrzymania umowy.
(16) Osoba, której dotyczą dane, ma prawo podejmować działania i, gdzie właściwe, otrzymywać odszkodowanie od przekazującego dane, który jest administratorem danych przekazanych danych osobowych.
Wyjątkowo, osoba, której dane dotyczą, ma prawo podejmować działania i, gdzie właściwe, otrzymywać zadośćuczynienie od odbierającego dane, w tych przypadkach wynikających z niedotrzymania przez niego któregoś z obowiązków wymienionych w ust. 2 klauzuli 3, gdy przekazujący dane przestał istnieć faktycznie lub formalnie lub stał się niewypłacalny.
(17) Jeśli spór między osobą, której dotyczą dane i która powołuje się na klauzulę beneficjenta – osoby trzeciej oraz odbierającym dane, ten ostatni wyraża zgodę, by osoba, której dane dotyczą, mogła wybrać między mediacją, arbitrażem lub postępowaniem sądowym.
Zakres, w jakim osoba, której dotyczą dane, będzie miała rzeczywistą możliwość wyboru, zależy od dostępności wiarygodnych i sprawdzonych systemów mediacji i arbitrażu.
Mediacja za pośrednictwem organów nadzorujących ochronę danych Państwa Członkowskiego, w którym działa przekazujący dane, powinna stanowić sposób rozwiązania sporu, jeśli organy te zapewniają możliwość skorzystania z takiej usługi.
(18) Umową rządzi prawo Państwa Członkowskiego, w którym działa przekazujący dane, umożliwiając uprawnionej osobie trzeciej egzekwowanie wykonania umowy.
Osoby, których dotyczą dane, mają prawo do reprezentacji przez stowarzyszenia lub inne organy, jeśli mają takie życzenie i jest to przewidziane w prawie krajowym.
(19) Grupa Robocza ds. Ochrony Osób Fizycznych w związku z automatycznym przetwarzaniem danych osobowych powołana na mocy art. 29 dyrektywy 95/46/WE wydała opinię o poziomie bezpieczeństwa zapewnianego przez standardowe klauzule umowne załączone do niniejszej decyzji, które zostały wzięto pod uwagę w czasie przygotowywania niniejszej decyzji [5].
(20) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego na podstawie art. 31 dyrektywy 95/46/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Standardowe klauzule umowne wymienione w Załączniku uważa się za zapewniające adekwatne zabezpieczenia w odniesieniu do ochrony prywatności i swobód oraz podstawowych praw jednostek i odnośnie do wykonywania praw pokrewnych, jak tego wymaga art. 26 ust. 2 dyrektywy 95/46/WE.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja dotyczy jedynie adekwatności ochrony zapewnionej przez standardowe klauzule umowne wymienione w Załączniku dotyczącym przekazywania danych osobowych.
Nie ma ona wpływu na stosowanie innych przepisów prawa krajowego implementujących dyrektywę 95/46/WE, które wchodzą w zakres przetwarzania danych osobowych w Państwach Członkowskich.
Niniejsza decyzja nie ma zastosowania do przekazywania danych osobowych przez administratorów danych z terytorium Wspólnoty do odbierających dane spoza terytorium Wspólnoty, którym powierzono jedynie przetwarzanie danych.
Artykuł 3
Do celów niniejszej decyzji:
a) stosuje się definicje z dyrektywy 95/46/WE;
b) "szczególne kategorie danych" oznaczają dane wymienione w art. 8 tej dyrektywy;
c) "organ nadzorczy" oznacza organ określony w art. 28 niniejszej dyrektywy;
d) "przekazujący dane" oznacza administratora danych, który przekazuje dane osobowe;
e) "odbierający dane" oznacza administratora danych mającego siedzibę w państwie trzecim, który wyraża zgodę na otrzymywanie od przekazującego danych osobowych w celu dalszego ich przetwarzania po przekazaniu w imieniu przekazującego, zgodnie z instrukcjami tego ostatniego i na zasadach ustalonych w niniejszej decyzji i który nie podlega systemowi zapewnienia odpowiedniej ochrony państwa trzeciego;
f) "właściwe prawo o ochronie danych" oznacza ustawodawstwo chroniące podstawowe prawa i wolności osób fizycznych i, w szczególności, ich prawo do prywatności w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych, właściwe dla administratora danych w Państwie Członkowskim, w którym ma siedzibę przekazujący dane;
g) "techniczne i organizacyjne środki ochrony" oznaczają takie środki, które zmierzają do ochrony danych osobowych przed przypadkowym lub bezprawnym zniszczeniem, przypadkową stratą, zmianą, ujawnieniem lub dostępem bez upoważnienia, w szczególności gdy przetwarzanie obejmuje przekazywanie danych za pomocą sieci informatycznych oraz przed inną sprzeczną z prawem formą przetwarzania.
Artykuł 4
1.
Bez uszczerbku dla swoich kompetencji do podejmowania działań w celu zapewnienia zgodności z przepisami prawa krajowego przyjętego na mocy rozdziałów II, III, V i VI dyrektywy 95/46/WE, właściwe władze Państw Członkowskich mogą zastosować przysługujące im obecnie uprawnienia do zakazania lub wstrzymania przekazywania danych do państw trzecich w celu ochrony jednostek w zakresie przetwarzania ich danych osobowych, w przypadku gdy:
a) wykazano, że prawo, któremu podlega odbierający dane, nakłada na niego obowiązki w zakresie odstępowania od stosowania zasad ochrony danych, które wykraczają poza ograniczenia konieczne w demokratycznym społeczeństwie w rozumieniu w art. 13 dyrektywy 95/46/WE, w przypadku gdy wypełnianie tych obowiązków może doprowadzić do poważnego naruszenia gwarancji ustanowionych przez właściwe prawo o ochronie danych i standardowe klauzule umowne; lub
b) właściwy organ ustalił, że odbierający dane naruszył klauzule umowne określone w Załączniku; lub
c) istnieje duże prawdopodobieństwo, że standardowe klauzule umowne z Załącznika nie są lub nie będą przestrzegane, a kontynuowanie przekazywania danych może stworzyć realne zagrożenie wyrządzenia poważnych szkód osobom, których dane dotyczą.
2.
Zakaz lub zawieszenie na mocy ust. 1 znosi się po ustaniu powodów wprowadzenia zawieszenia lub zakazu.
3.
Gdy Państwa Członkowskie podejmą środki na mocy ust. 1 i 2, powiadamiają o tym niezwłocznie Komisję, która przesyła informacje na ten temat pozostałym Państwom Członkowskim.
Artykuł 5
Komisja oceni funkcjonowanie niniejszej decyzji na podstawie dostępnych informacji trzy lata po notyfikacji Państwom Członkowskim.
Komisja dostarczy sprawozdanie ustaleń komitetowi utworzonemu na podstawie art. 31 dyrektywy 95/46/WE.
Sprawozdanie to obejmie wszystkie elementy, które mogą mieć wpływ na ocenę adekwatności standardowych klauzul umownych w Załączniku i wszystkie elementy wskazujące na to, że omawiana decyzja jest stosowana w sposób dyskryminacyjny.
Artykuł 6
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 3 kwietnia 2002 r.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 31 grudnia 2001 r.
zmieniająca decyzję 2001/765/WE upoważniającą Państwa Członkowskie do zezwolenia na czasowe dopuszczenie do obrotu leśnego materiału rozmnożeniowego niespełniającego wymogów dyrektyw Rady 66/404/EWG i 71/161/EWG
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 4769)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/17/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 66/404/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu leśnym materiałem rozmnożeniowym [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jego art. 15 ust. 1,
uwzględniając dyrektywę Rady 71/161/EWG z dnia 30 marca 1971 r. w sprawie zewnętrznych norm jakości leśnego materiału rozmnożeniowego będącego na rynku Wspólnoty [2], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Obecnie produkcja materiału rozmnożeniowego gatunków wskazanych w art. 1 niniejszej decyzji jest niewystarczająca w Hiszpanii i Francji, skutkiem czego jest niemożność spełnienia ich wymagań dotyczących materiału rozmnożeniowego tych gatunków, pozostającego w zgodzie z przepisami dyrektyw 66/404/EWG i 71/161/EWG.
(2) Inne Państwa Członkowskie i państwa trzecie nie są w stanie dostarczyć wystarczającej ilości materiału rozmnożeniowego odpowiednich gatunków, dającego takie same gwarancje jak wspólnotowy materiał rozmnożeniowy i pozostającego w zgodzie z przepisami dyrektyw 66/404/EWG i 71/161/EWG.
(3) W związku z tym Hiszpania i Francja, na mocy tych dyrektyw, wystąpiły do Komisji, odpowiednio 17 września i 29 października 2001 r., o upoważnienie ich do zezwolenia na obrót nasionami spełniającymi mniej surowe wymogi niż wymogi ustanowione przez te dyrektywy.
(4) Dlatego też, w celu pokrycia niedoborów, wnioskujące Państwa Członkowskie powinny być upoważnione do czasowego zezwolenia na dopuszczenie do obrotu nasion odpowiednich gatunków, które spełniają mniej surowe wymogi.
(5) Ze względów genetycznych nasiona powinny być zebrane w miejscach pochodzenia w naturalnym środowisku danych gatunków i z zachowaniem możliwie najsurowszych gwarancji zapewniających tożsamość nasion.
Ponadto nasiona powinny być dopuszczone do obrotu tylko wtedy, gdy dołączono do nich dokument zawierający określone szczegóły dotyczące przedmiotowych nasion.
(6) Każde Państwo Członkowskie powinno być ponadto upoważnione do zezwolenia na swoim terytorium na dopuszczenie do obrotu nasion, które spełniają mniej surowe wymogi w odniesieniu do pochodzenia, jeśli zezwolono na obrót takimi nasionami w Hiszpanii lub Francji na mocy niniejszej decyzji.
(7) Decyzja Komisji 2001/765/WE [3] powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do decyzji 2001/765/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) w kolumnach zatytułowanych "Abies alba, kg, Pochodzenie" w pozycji w odniesieniu do Hiszpanii i otrzymują brzmienie "70" i "WE (E/OEP)";
2) w kolumnach zatytułowanych "Larix leptolepis, kg, Pochodzenie" w pozycji w odniesieniu do Hiszpanii i otrzymują brzmienie "15" i "CN, JP";
3) w kolumnach zatytułowanych "Pinus strobus, kg, Pochodzenie" w pozycji w odniesieniu do Hiszpanii i otrzymują brzmienie "3" i "US";
4) w kolumnach zatytułowanych "Picea sitchensis, kg, Pochodzenie" w pozycji w odniesieniu do Hiszpanii i otrzymują brzmienie "30" i "US";
5) w kolumnach zatytułowanych "Pseudotsuga taxifolia, kg, Pochodzenie" w pozycji w odniesieniu do Hiszpanii i otrzymują brzmienie "280" i "WE (E/OEP), US (California, Oregon, Washington)";
6) w kolumnach zatytułowanych "Larix decidua Mill., Pochodzenie" w pozycji w odniesieniu do Francji "CZ (Sudeten), CZ i SK (Pochodzenie z Polski)" otrzymuje brzmienie "CZ (Sudeten), SK (Sudeten) i PL (centralna Polska)";
7) w kolumnach zatytułowanych "Quercus pedunculata Ehrh., kg, Pochodzenie" w pozycji w odniesieniu do Francji i otrzymują brzmienie "1500" i "WE (F/OEP)";
8) w kolumnach zatytułowanych "Quercus sessiliflora Sal., kg, Pochodzenie" w pozycji w odniesieniu do Francji i otrzymują brzmienie "5200" i "WE (F/OEP)".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 21 grudnia 2001 r.
ustanawiająca plan pracy dotyczący wspólnotowego oznakowania ekologicznego
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 4395)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/18/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1980/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 lipca 2000 r. w sprawie zrewidowanego programu przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego [1], w szczególności jego art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1980/2000 stanowi, że Komisja ma ustanowić plan pracy dotyczący wspólnotowego oznakowania ekologicznego.
(2) Plan pracy powinien obejmować strategię rozwoju programu, wyznaczającą cele w zakresie poprawy stanu środowiska naturalnego i stopnia penetracji rynku, niepełny wykaz grup produktów uznawanych za priorytetowe dla działań wspólnotowych oraz plany zapewnienia koordynacji i współpracy między programem wspólnotowym i pozostałymi programami przyznawania oznakowań ekologicznych w Państwach Członkowskich.
(3) Ponadto plan pracy powinien także zapewniać środki na rzecz wdrożenia strategii oraz przedstawiać plan finansowania programu.
(4) Plan pracy powinien także przedstawić usługi, do których program ten nie ma zastosowania, uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 761/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 marca 2001 r. dopuszczające dobrowolny udział organizacji w systemie zarządzania środowiskiem i audytu środowiskowego we Wspólnocie (EMAS) [2].
(5) Okresowo należy dokonywać przeglądu planu pracy.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu powołanego na mocy art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Przyjmuje się plan pracy dotyczący wspólnotowego oznakowania ekologicznego, na okres od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 31 grudnia 2004 r., wymieniony w Załączniku.
Artykuł 2
Przegląd planu pracy rozpocznie się przed dniem 31 grudnia 2004 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 11 stycznia 2002 r.
ustanawiająca specjalne warunki dotyczące przywozu małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich pochodzących z Urugwaju
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 4982)
(tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/19/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/492/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania na rynek żywych małży [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Rady 97/79/WE [2], w szczególności jej art. 9 ust. 3 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ekspert Komisji przeprowadził inspekcję w Urugwaju celem sprawdzenia warunków produkcji, przechowywania i wysyłki do Wspólnoty produktów rybołówstwa.
(2) Zgodnie z ustawodawstwem Urugwaju "Dirección Nacional de Recursos Acuáticos (Dinara) del Ministerio de Ganadería, Agricultura y Pesca" jest organem odpowiedzialnym za kontrolę zdrowia małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich oraz za monitorowanie warunków sanitarno-higienicznych produkcji.
To samo ustawodawstwo upoważnia Dinara do zatwierdzania lub zakazywania połowu małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich w pewnych strefach.
(3) Dinara oraz jej laboratoria są w stanie skutecznie weryfikować przestrzeganie obowiązującego ustawodawstwa w Urugwaju.
(4) Właściwe władze Urugwaju zobowiązały się do regularnego i szybkiego przekazywania Komisji danych na temat obecności w strefach połowowych planktonu zawierającego toksyny.
(5) Właściwe władze Urugwaju przedstawiły oficjalne gwarancje dotyczące zgodności z wymogami określonymi w rozdziale V załącznika do dyrektywy 91/492/WE oraz z wymogami równoważnymi z tymi, o których mowa w tej dyrektywie, w zakresie klasyfikacji stref produkcyjnych i przekaźnikowych, zatwierdzania ośrodków wysyłki i oczyszczania oraz kontroli zdrowia publicznego i monitorowania produkcji.
(6) Urugwaj kwalifikuje się do włączenia na listę państw trzecich spełniających warunki równoważności, o których mowa w art. 9 ust. 3 lit. a) dyrektywy 91/492/EWG.
(7) Urugwaj wyraża chęć wywozu do Wspólnoty mrożonych lub przetworzonych małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich, które zostały poddane sterylizacji lub obróbce cieplnej zgodnie z wymogami decyzji Komisji 93/25/EWG [3], zmienionej decyzją 97/275/WE [4].
W tym celu należy określić obszary produkcji, na których można odławiać małże, szkarłupnie, osłonice i ślimaki morskie w celu ich wywozu do Wspólnoty.
(8) Specjalne warunki przywozu powinny obowiązywać bez naruszania decyzji podjętych zgodnie z dyrektywą Rady 91/67/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. dotyczącą warunków zdrowotnych zwierząt obowiązujących przy wprowadzaniu na rynek zwierząt i produktów akwakultury [5], ostatnio zmienioną dyrektywą 98/45/WE [6].
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Artykuł 3
Decyzja Komisji
z dnia 11 stycznia 2002 r.
zmieniająca decyzję 96/606/WE ustanawiającą specjalne warunki regulujące przywóz produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Urugwaju
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 4983)
(tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/20/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania na rynek produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/79/WE [2], w szczególności jej art. 11 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 96/606/WE z dnia 11 października 1996 r. ustanawiająca specjalne warunki regulujące przywóz produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Urugwaju [3] stanowi, że "Ministerio de Ganadería, Agricultura y Pesca – Instituto Nacional de Pesca (INAPE)" jest organem właściwym w Urugwaju do celów sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa i akwakultury z wymogami dyrektywy 91/493/EWG.
(2) Po zakończeniu procesu restrukturyzacji administracji Urugwaju, jako właściwy organ dla wydawania świadectw zdrowia dla produktów rybołówstwa ustanowiono "Dirección Nacional de Recursos Acuáticos (Dinara) del Ministerio de Ganadería, Agricultura y Pesca".
Ten nowy urząd jest w stanie skutecznie sprawdzać przestrzeganie obowiązującego prawa.
(3) Ponadto, ponieważ Urugwaj wyraża chęć wywozu do Wspólnoty mrożonych lub przetworzonych małży, szkarłupni, osłonic oraz ślimaków morskich, a właściwe władze tego państwa przedstawiły gwarancję na to, że produkty te będą sterylizowane bądź poddane obróbce cieplnej zgodnie z wymogami decyzji Komisji 93/25/EWG z dnia 11 grudnia 1992 r. zatwierdzającej niektóre działania mające na celu powstrzymanie rozwoju mikroorganizmów chorobotwórczych małży i ślimaków morskich [4], zmienionej decyzją 97/275/WE [5], Komisjaprzyjęła decyzję 2002/19/WE ustanawiającą specjalne warunki dotyczące przywozu małży dwuskorupowych, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich pochodzących z Urugwaju [6].
(4) Treść decyzji 96/606/WE należy dostosować do treści ostatnio przyjętych decyzji Komisji, ustanawiających specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z niektórych państw trzecich.
(5) W związku z tym należy zmienić decyzję 96/606/WE.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 96/606/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
"Dirección Nacional de Recursos Acuáticos (Dinara) del Ministerio de Ganadería, Agricultura y Pesca"; jest właściwym organem w Urugwaju dla sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa i akwakultury z wymogami dyrektywy 91/493/EWG.";
2) w art. 2 pkt 3 otrzymuje brzmienie:
"3. Z wyjątkiem zamrożonych produktów rybnych luzem oraz przeznaczonych do produkcji przetworów spożywczych, na wszystkich opakowaniach znajduje się nieusuwalne oznaczenie nazwy państwa "URUGWAJ"; wraz z numerem zatwierdzenia/rejestracji zakładu produkcyjnego, statku przetwórni, chłodni lub zamrażalni pochodzenia.";
3) w art. 3 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Na świadectwach znajduje się imię i nazwisko, stanowisko oraz podpis przedstawiciela Dinara wraz z urzędową pieczęcią w kolorze różniącym się od koloru innych wpisów.";
4) załącznik A zastępuje się załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 11 stycznia 2002 r.
ustanawiająca szczególne zasady regulujące przywóz produktów rybołówstwa pochodzących z Republiki Chorwacji
(notyfikowana jako dokument nr C (2002) 14/2)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/25/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania na rynek produktów rybołówstwa [1], zmienioną dyrektywą 97/79/WE [2], w szczególności jej art. 11 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W imieniu Komisji w Republice Chorwacji przeprowadzona została inspekcja mająca na celu sprawdzenie warunków, w jakich produkty rybołówstwa są wytwarzane, przechowywane i wysyłane na terytorium Wspólnoty.
(2) Postanowienia chorwackiego ustawodawstwa w zakresie inspekcji zdrowia oraz kontroli produktów rybołówstwa mogą zostać uznane za równorzędne wobec przepisów ustanowionych w dyrektywie 91/493/EWG.
(3) W szczególności Departament Weterynarii (DW) Ministerstwa Rolnictwa i Gospodarki Leśnej jest w stanie skutecznie sprawdzać stosowanie obowiązującego prawa.
(4) Odpowiednie jest ustanowienie szczegółowych przepisów dotyczących świadectwa zdrowia, które musi, zgodnie z dyrektywą 91/493/EWG, towarzyszyć partiom produktów rybnych przywożonych do Wspólnoty z Chorwacji.
Regulacje te w szczególności, muszą określać wzór świadectwa, minimalne wymagania odnoszące się do języka lub języków, w których należy je sporządzić oraz status osoby upoważnionej do jego podpisywania.
(5) Znak identyfikacyjny, który musi być umieszczony na opakowaniach produktów rybnych powinien zawierać nazwę państwa trzeciego oraz numer dopuszczający/rejestracyjny przedsiębiorstwa, statku przetwórni, chłodni lub statku chłodni, z którego pochodzą, z wyjątkiem niektórych produktów mrożonych.
(6) Na mocy, art. 11 ust. 4 lit. c) dyrektywy 91/493/EWG należy sporządzić wykaz zatwierdzonych przedsiębiorstw, statków przetwórni, lub chłodni, a także należy sporządzić wykaz statków chłodni, wyposażonych zgodnie, z pkt 1–7 załącznika II do Dyrektywy Rady 92/48/EWG [3].
Wykazy należy sporządzić na podstawie informacji od DW do Komisji.
W związku z powyższym, zadaniem DW jest zapewnienie zgodności z postanowieniami ustanowionymi w dyrektywie 91/493/EWG.
(7) DW udzielił urzędowego zapewnienia odnoszącego się do zgodności z zasadami wymienionymi w rozdziale V załącznika do dyrektywy 91/493/EWG, a także do spełnienia wymagań zdrowotnych odpowiadających wymaganiom przewidzianym we wspomnianej dyrektywie.
(8) Środki, o których mowa w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Departament Weterynarii Ministerstwa Rolnictwa i Gospodarki Leśnej jest organem właściwym w Chorwacji do sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa i akwakultury z wymaganiami dyrektywy 91/493/EWG.
Artykuł 2
Produkty rybołówstwa i akwakultury pochodzące z Chorwacji muszą spełniać następujące warunki:
1) każdej partii musi towarzyszyć numerowany oryginał świadectwa zdrowia, należycie wypełniony, podpisany, opatrzony datą i stanowiący pojedynczy arkusz, zgodnie z wzorem umieszczonym w załączniku A do niniejszej decyzji;
2) produkty muszą pochodzić z zatwierdzonych przedsiębiorstw, statków-przetwórni lub chłodni, lub z zarejestrowanych statków-chłodni, wymienionych w załączniku B do niniejszej decyzji;
3) z wyjątkiem mrożonych produktów rybnych w opakowaniach masowych i przeznaczonych do produkcji żywności konserwowanej, wszystkie opakowania muszą posiadać słowo "CHORWACJA" oraz numer dopuszczający/rejestracyjny zakładu, statku przetwórni, chłodni lub statku chłodni, z którego pochodzą, napisane literami nieusuwalnymi.
Artykuł 3
1.
W przypadku, gdy przeprowadzone będą kontrole, świadectwo zdrowia wymienione w art. 2 ust. 1 należy sporządzić, w co najmniej jednym języku urzędowym Państwa Członkowskiego.
2.
W świadectwie musi się znajdować nazwisko, stanowisk oraz podpis przedstawiciela DW, a także druga pieczęć urzędowa w kolorze różniącym się od innych zawartych tam danych.
Artykuł 4
Niniejszą decyzję stosuje się od sześćdziesiątego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Decyzja Komisji
z dnia 11 stycznia 2002 r.
ustanawiająca specjalne warunki regulujące przywóz produktów rybołówstwa pochodzących z Republiki Gabonu
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 14/3)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/26/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r., ustanawiającą warunki zdrowotne w zakresie produkcji i wprowadzania na rynek produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Rady 97/79/WE [2], w szczególności jej art. 11 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W Republice Gabonu została przeprowadzona w imieniu Komisji kontrola w celu sprawdzenia warunków, w jakich produkty rybołówstwa są wytwarzane, przechowywane i wysyłane do Wspólnoty.
(2) Przepisy ustawodawstwa gabońskiego w sprawie kontroli zdrowotnej i produktów rybołówstwa mogą być uznane za równorzędne wobec przepisów ustanowionych w dyrektywie 91/493/EWG.
(3) W szczególności Direction Générale des Pêches et de l’Aquaculture (DGPA) du Ministère des Eaux et Forêts, de la Pêche, du Reboisement chargé de l’Environnement et de la Protection de la Nature jest organem właściwym do skutecznego sprawdzania stosowania obowiązujących przepisów.
(4) Należy ustanowić szczegółowe przepisy dotyczące świadectwa zdrowia, które zgodnie z dyrektywą 91/493/EWG musi towarzyszyć przesyłkom produktów rybnych przywożonych do Wspólnoty z Gabonu.
W szczególności wymienione przepisy muszą zawierać określenie wzoru świadectwa, minimalne wymagania co do języka lub języków, w których musi być ono sporządzone, oraz uprawnienia osoby upoważnionej do podpisu.
(5) Znak, który musi być przyklejony na opakowaniach produktów rybołówstwa, powinien zawierać nazwę państwa trzeciego oraz numer atestu/numer rejestracyjny przedsiębiorstwa, statku przetwórni, chłodni lub statku chłodni, z których produkty pochodzą, z wyjątkiem pewnych produktów mrożonych.
(6) Stosownie do art. 11 ust. 4 lit. c) dyrektywy 91/493/EWG musi zostać sporządzony wykaz zatwierdzonych przedsiębiorstw, statków przetwórni lub chłodni oraz wykaz statków chłodni wyposażonych zgodnie z pkt 1–7 załącznika II do dyrektywy Rady 92/48/EWG [3]. Wymienione wykazy muszą zostać opracowane na podstawie wiadomości przekazanych przez DGPA do Komisji.
W związku z tym na DGPA spoczywa obowiązek zapewnienia zgodności z przepisami ustanowionymi w tym celu w dyrektywie 91/493/EWG.
(7) DGPA dostarczyła urzędowe zaświadczenia co do zgodności z przepisami wymienionymi w rozdziale V Załącznika do dyrektywy 91/493/EWG i odnoszące się do wypełnienia wymogów sanitarnych równorzędnych wobec przewidzianych w wymienionej dyrektywie.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Direction Générale des Pêches et de l’Aquaculture (DGPA) du Ministère des Eaux et Forêts, de la Pêche, du Reboisement chargé de l’Environnement et de la Protection de la Nature jest w Gabonie właściwym organem do sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa i akwakultury z wymogami dyrektywy 91/493/EWG.
Artykuł 2
Produkty rybołówstwa i akwakultury pochodzące z Gabonu muszą spełniać następujące warunki:
1) każdej przesyłce musi towarzyszyć numerowany oryginał świadectwa zdrowia, należycie wypełniony, podpisany, opatrzony datą i składający się z pojedynczego arkusza, zgodnie ze wzorem przedstawionym w załączniku A do niniejszej decyzji;
2) produkty muszą pochodzić z przedsiębiorstw, statków przetwórni lub chłodni składowych posiadających atest lub statków chłodni wymienionych w załączniku B do niniejszej decyzji;
3) z wyjątkiem mrożonych produktów rybołówstwa występujących luzem i przeznaczonych do wytwarzania żywności konserwowanej wszystkie opakowania muszą posiadać oznaczenie pochodzenia naniesione przy pomocy znaków nieusuwalnych, zawierające słowo "GABON" oraz numer atestu/numer rejestracyjny zakładu, statku przetwórni, chłodni lub statku chłodni.
Artykuł 3
1.
Świadectwa wymienione w art. 2 ust. 1 muszą zostać opracowane w co najmniej jednym języku urzędowym Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadzane są kontrole.
2.
Na świadectwach muszą widnieć: nazwisko, stanowisko i podpis przedstawiciela DGPA oraz pieczęć urzędowa tej instytucji odciśnięta w kolorze różniącym się od pozostałych wpisów.
Artykuł 4
Niniejszą decyzję stosuje się od 60. dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Decyzja Komisji
z dnia 11 stycznia 2002 r.
ustanawiająca specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa pochodzących z Republiki Turcji
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 14/4)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/27/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki sanitarne dotyczące produkcji i wprowadzania na rynek produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/79/WE [2], w szczególności jej art. 11 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W Republice Turcji została przeprowadzona kontrola w imieniu Komisji w celu sprawdzenia warunków, w jakich produkty rybołówstwa są wytwarzane, przechowywane i wysyłane do Wspólnoty.
(2) Przepisy ustawodawstwa tureckiego w sprawie kontroli zdrowotnej i monitorowania produktów rybołówstwa mogą być uznane za równorzędne wobec przepisów ustanowionych w dyrektywie 91/493/EWG.
(3) W szczególności Generalny Zarząd Ochrony i Kontroli (GZOK) w Ministerstwie Rolnictwa i Rozwoju Wsi jest organem właściwym do skutecznego sprawdzania stosowania obowiązujących praw.
(4) Należy ustanowić szczegółowe przepisy dotyczące świadectwa zdrowia, które zgodnie z dyrektywą 91/493/EWG muszą towarzyszyć przesyłkom produktów rybnych przywożonych do Wspólnoty z Turcji.
W szczególności wymienione zasady muszą zawierać określenie wzoru świadectwa, minimalne wymagania co do języka lub języków, w których musi być ono sporządzone, oraz uprawnienia osoby upoważnionej do podpisu.
(5) Znak, który musi być przyklejony na opakowania produktów rybnych, powinien zawierać nazwę państwa trzeciego oraz numer atestu/numer rejestracyjny przedsiębiorstwa, statku przetwórni, chłodni składowej lub statku chłodni, z których produkty pochodzą, z wyjątkiem pewnych produktów mrożonych.
(6) Na podstawie art. 11 ust. 4 lit. c) dyrektywy 91/493/EWG musi zostać sporządzony wykaz zatwierdzonych przedsiębiorstw, statków przetwórni lub chłodniskładowych posiadających atest oraz wykaz statków chłodni wyposażonych zgodnie z pkt 1–7 załącznika II do dyrektywy Rady 92/48/EWG [3].
Wymienione wykazy muszą zostać opracowane na podstawie wiadomości przekazanych przez GZOK do Komisji.
W związku z tym na GZOK spoczywa obowiązek zapewnienia zgodności z przepisami ustanowionymi w tym celu w dyrektywie 91/493/EWG.
(7) GZOK dostarczył urzędowe zapewnienia co do zgodności z zasadami wymienionymi w rozdziale V Załącznika do dyrektywy 91/493/EWG i odnoszące się do wypełnienia wymogów higienicznych równorzędnych wobec przewidzianych w wymienionej dyrektywie.
(8) Ponadto w przypadku mrożonych lub przetworzonych produktów rybnych takich jak małże surowiec powinien być pozyskany z zatwierdzonych terenów produkcyjnych ustanowionych w załączniku B do decyzji Komisji 94/777/WE z dnia 30 listopada 1994 r. ustanawiającej specjalne warunki przy przywozie żywych małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich pochodzących z Turcji [4], ostatnio zmienionej decyzją 1999/767/WE [5], i powinny być poddane sterylizacji lub obróbce cieplnej zgodnie z wymaganiami decyzji 93/25/EWG z dnia 11 grudnia 1992 r. zatwierdzającej niektóre działania mające na celu powstrzymanie rozwoju mikroorganizmów chorobotwórczych małży i ślimaków morskich [6], ostatnio zmienionej decyzją 97/275/WE [7].
(9) Z uwagi na to, że świadectwo zdrowia powyższych produktów będzie wchodzić w zakres niniejszej decyzji, decyzja Komisji 94/778/WE z dnia 30 listopada 1994 r. ustanawiająca specjalne warunki przy przywozie mrożonych lub przetworzonych małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich pochodzących z Turcji [8], ostatnio zmieniona decyzją 1999/767/WE, traci moc.
(10) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Generalny Zarząd Ochrony i Kontroli (GZOK) w Ministerstwie Rolnictwa i Rozwoju Wsi jest w Turcji właściwym organem do sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa i akwakultury z wymaganiami dyrektywy 91/493/EWG.
Artykuł 2
Produkty rybołówstwa i akwakultury pochodzące z Turcji muszą spełniać następujące warunki:
1) każdej przesyłce musi towarzyszyć numerowany oryginał świadectwa zdrowia, należycie wypełniony, podpisany, opatrzony datą i obejmujący pojedynczy arkusz zgodnie ze wzorem przedstawionym w załączniku A do niniejszej decyzji;
2) produkty muszą pochodzić z przedsiębiorstw, statków przetwórni lub chłodni składowych posiadających atest albo z zarejestrowanych statków chłodni wymienionych w załączniku B do niniejszej decyzji;
3) z wyjątkiem mrożonych produktów rybnych występujących luzem i przeznaczonych do wytwarzania żywności konserwowanej wszystkie opakowania muszą posiadać oznaczenie pochodzenia naniesione za pomocą znaków nieusuwalnych, zawierające słowo "TURCJA" oraz numer atestu/numer rejestracyjny przedsiębiorstwa, statku przetwórni, chłodni składowej lub statku chłodni.
Artykuł 3
1.
Świadectwa określone w art. 2 ust. 1 muszą zostać opracowane w co najmniej jednym języku urzędowym Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadzane są kontrole.
2.
Na świadectwach muszą widnieć: nazwisko, uprawnienia i podpis przedstawiciela GZOK oraz pieczęć urzędowa tej instytucji odciśnięta w kolorze różniącym się od pozostałych adnotacji.
Artykuł 4
Decyzja 94/778/WE traci moc.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja obowiązuje od 60. dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 6
Decyzja Komisji
z dnia 27 grudnia 2001 r.
określająca parametry dla przeglądów oraz ustanawiająca zasady kodów i standardów dla transkrypcji, w formie do odczytu maszynowego danych odnoszących się do przeglądów plantacji niektórych gatunków drzew owocowych
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 4626)
(2002/38/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/625/EWG z dnia 20 lipca 1976 r. dotyczącą badań statystycznych prowadzonych przez Państwa Członkowskie w celu ustalenia potencjału produkcyjnego plantacji niektórych gatunków drzew owocowych [1], w szczególności jej art. 4 ust. 2 i 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Sprzęt, którym Komisja dysponuje dla dokonywania analizy rezultatów przeglądów plantacji niektórych gatunków drzew owocowych, i potrzeba wykorzystywania tego sprzętu w sposób racjonalny wymagają wyszczególnienia mediów kompatybilnych z tym sprzętem i ustalenia standardowego formatu dla transkrypcji danych w formie umożliwiającej ich maszynowe odczytywanie.
(2) W niektórych regionach produkcji istnieją jednorodne warunki klimatyczne i agronomiczne, którym odpowiada znaczna jednorodność wydajności owoców z hektara; wykorzystanie rezultatów przeglądów prowadzonych w odniesieniu do każdego z tych regionów produkcji zwiększa dokładność średniookresowych szacunków produkcji; określone zostają granice tych regionów produkcji.
(3) Konieczny jest przegląd charakterystyki technicznej systemu dla dokonania zmian w celu zapewnienia, bystatystyka była stale dostosowana do aktualnych uwarunkowań ekonomicznych.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Statystyki Rolniczej ustanowionego decyzją Rady 72/279/EWG [2],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Granice regionów produkcji, jakie należy określić i odpowiadające im kody, są wymienione w załączniku I do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Klasy statystyczne wieku hodowanych drzew, o których mowa w art. 2 ust. 1 lit.
B) dyrektywy 76/625/EWG, są wymienione w załączniku II do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Gatunki owoców i odmiany, o których mowa w art. 2 ust. 1 lit.
A) dyrektywy 76/625/EWG, są wymienione w załączniku III do niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Klasy statystyczne dla obsadzonej powierzchni netto, liczba drzew i gęstość nasadzeń w plantacjach, o których mowa w art. 2 ust. 1 lit.
C) dyrektywy 76/625/EWG, są wymienione w załączniku IV do niniejszej decyzji.
Artykuł 5
Kody dla transkrypcji, przy zastosowaniu komputera lub środków multimedialnych, danych, o których mowa w art. 4 dyrektywy 76/625/EWG, muszą być zgodne z opisem podanym w załączniku V do niniejszej decyzji.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 20 grudnia 2001 r.
zmieniająca część VII i załącznik 12 do Wspólnych Instrukcji Konsularnych oraz załącznik 14a do Wspólnego Podręcznika
(2002/44/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Rozporządzenie Rady (WE) nr 789/2001 z dnia 24 kwietnia 2001 r. zastrzegające dla Rady uprawnienia wykonawcze w odniesieniu do niektórych szczegółowych przepisów i procedur praktycznych rozpatrywania wniosków wizowych [1],
uwzględniając Rozporządzenie Rady (WE) nr 790/2001 z dnia 24 kwietnia 2001 r. zastrzegające dla Rady uprawnienia wykonawcze w odniesieniu do niektórych szczegółowych przepisów i procedur praktycznych przeprowadzania kontroli granicznej i nadzoru [2],
uwzględniając inicjatywę Królestwa Belgii,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Opłaty, jakie mają być pobierane w związku z wnioskiem o wizę, odpowiadają poniesionym kosztom administracyjnym.
W związku z powyższym Wspólne Instrukcje Konsularne i Wspólny Podręcznik powinny być odpowiednio zmienione.
(2) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i w związku z tym nie jest nią związana ani nie podlega jej stosowaniu.
Przyjmując, że niniejsza decyzja ma na celu rozwinięcie dorobku z Schengen na mocy przepisów trzeciej części tytułu IV Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, zgodnie z art. 5 wspomnianego Protokołu, Dania, w okresie sześciu miesięcy od przyjęcia decyzji przez Radę, podejmie decyzję, czy przenieść niniejszą decyzję do swojego prawa krajowego.
(3) W odniesieniu do Republiki Islandii i Królestwa Norwegii niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku z Schengen odnoszących się do obszaru określonego w art. 1 lit. B) decyzji Rady 1999/437/WE z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie niektórych warunków stosowania Układu zawartego przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącego włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen [3].
(4) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską Irlandia i Zjednoczone Królestwo nie uczestniczą w przyjęciu niniejszej decyzji i w związku z tym nie są nią związane ani nie podlegają jej stosowaniu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Artykuł 4 części VII Wspólnych Instrukcji Konsularnych otrzymuje brzmienie:
"4.
Naliczane opłaty odpowiadające kosztom administracyjnym przetwarzania wniosków wizowych
Pobierane opłaty, odpowiadające kosztom administracyjnym przetwarzania wniosków wizowych, wymienione są w załączniku 12.
Jednakże żadne opłaty nie są pobierane z tytułu kosztów administracyjnych poniesionych na wnioski wizowe składane przez obywateli państw trzecich, będących członkami rodziny obywatela Unii lub obywatela państwa będącego stroną Porozumienia EOG, realizującego swoje prawa do swobodnego przepływu." .
Artykuł 2
W załączniku 12 Wspólnych Instrukcji Konsularnych i załączniku 14a Wspólnego Podręcznika:
- tytuł i zdanie "Opłaty w euro pobierane w przypadku wydawania wiz jednolitych" zastępuje się tytułem i zdaniem "Opłaty pobierane w euro, odpowiadające kosztom administracyjnym przetwarzania wniosków wizowych",
- po tabeli dodaje się następujące zdanie:
"Opłaty te są pobierane w euro, dolarach amerykańskich lub w walucie krajowej państwa trzeciego, gdzie składany jest wniosek.".
Artykuł 3
1.
Niniejsza decyzja stosuje się najpóźniej od dnia 1 lipca 2004 r.
2.
Państwa Członkowskie mogą stosować niniejszą decyzję przed dniem 1 lipca 2004 r., pod warunkiem notyfikowania Sekretariatowi Generalnemu Rady daty, począwszy od której mają możliwość jej stosowania.
3.
W przypadku gdy wszystkie Państwa Członkowskie stosują niniejszą decyzję przed dniem 1 lipca 2004 r., Sekretariat Generalny Rady ogłasza w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich datę, od której ostatnie Państwo Członkowskie stosuje decyzję. Artykuł 4
Decyzja Komisji
z dnia 22 stycznia 2002 r.
zmieniająca decyzję 93/402/EWG dotyczącą warunków zdrowotnych zwierząt i świadectw weterynaryjnych przy przywozie świeżego mięsa z państw Ameryki Południowej, w szczególności z Argentyny
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 287)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/45/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, owiec i kóz oraz trzody chlewnej, świeżego mięsa lub produktów mięsnych [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (WE) nr 1452/2001 [2], w szczególności jej art. 15 i art. 16 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Warunki dotyczące zdrowia zwierząt oraz świadectw weterynaryjnych dla celów przywozu świeżego mięsa z Argentyny, Brazylii, Chile, Kolumbii, Paragwaju i Urugwaju zostały ustanowione decyzją Komisji 93/402/EWG z dnia 10 czerwca 1993 r. dotyczącą warunków zdrowotnych zwierząt i świadectw weterynaryjnych przy przywozie świeżego mięsa z państw Ameryki Południowej [3], ostatnio zmienioną decyzją 2001/842/WE [4].
(2) W Argentynie, począwszy od dnia 13 marca 2001 r., potwierdzono występowanie ognisk pryszczycy i wprowadzono program szczepień bydła przeciw pryszczycy.
(3) Na mocy decyzji Komisji 2001/276/WE [5] Komisja wstrzymała import z Argentyny do Wspólnoty wszystkich kategorii świeżego mięsa gatunków podatnych na pryszczycę.
(4) W dniach od 19 do 30 listopada 2001 r. Komisja przeprowadziła kontrolę celem zbadania sytuacji epidemiologicznej odnośnie do pryszczycy i podjętych środków kontroli.
(5) Kontrola wykazała, że właściwe władze weterynaryjne Argentyny podjęły odpowiednie działania odnośnie do problemów zidentyfikowanych także podczas poprzednich kontroli, i że w chwili obecnej sytuacja chorobowa ustabilizowała się w większości prowinicji.
Jednakże zażądano dodatkowych gwarancji.
(6) Władze weterynaryjne Argentyny przesłały wymagane informacje i gwarancje dodatkowe, w związku z czym właściwym działaniem jest zezwolenie na przywóz z niektórych prowincji do Wspólnoty świeżej wołowiny bez kości nadającej się do spożycia przez ludzi, jak również niektórych rodzajów mięsa i podrobów wołowych do bezpośredniego przerobu na karmę dla zwierząt.
(7) W związku z tym należy zmienić decyzję 93/402/EWG.
(8) Niniejsza decyzja podlega weryfikacji w ciągu trzech miesięcy w świetle rozwoju sytuacji.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załączniki I i II do decyzji 93/402/EWG zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Świadectwo zdrowia, o którym mowa w decyzji Komisji 93/402/EWG w załączniku III wzór A część 2, w przypadku Argentyny należy uzupełnić o następujące zaświadczenie zdrowotne:
"Świeże mięso bez kości, o którym mowa powyżej, pozyskano ze zwierząt, które nie pochodzą z departamentu, w którym w poprzednich 60 dniach stwierdzono ognisko pryszczycy, jak również nie pochodzi ono od zwierząt hodowanych w sąsiednich departamentach."
Artykuł 3
Niniejszą decyzję stosuje się od 1 lutego 2002 r. po weryfikacji przez Stały Komitet Weterynaryjny, przewidzianej na 22 i 23 stycznia 2002 r.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 21 stycznia 2002 r.
zmieniająca decyzję 92/452/EWG ustanawiająca wykaz zatwierdzonych w państwach trzecich zespołów pobierania zarodków i produkcji zarodków bydlęcych przeznaczonych do wywozu do Wspólnoty
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 84)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/46/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/556/EWG z dnia 25 września 1989 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulującą handel wewnątrzwspólnotowy oraz przywóz z państw trzecich zarodków bydła domowego [1], ostatnio zmienioną decyzją Komisji 94/113/WE [2], w szczególności jej art. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Właściwe służby weterynaryjne Kanady i Stanów Zjednoczonych przekazały prośbę o wprowadzenie uzupełnień i zmian do wykazu zespołów oficjalnie zatwierdzonych na ich terytoriach do wywozu zarodków bydła domowego do Wspólnoty, ustanowionego decyzją Komisji 92/452/EWG [3], ostatnio zmienioną decyzją 2001/728/WE [4].
(2) Gwarancje dotyczące zgodności z wymaganiami określonymi w art. 8 dyrektywy 89/556/EWG zostały dostarczone Komisji przez właściwe służby weterynaryjne zainteresowanych państw i odpowiednie zespoły pobierające zarodki uzyskały oficjalne zatwierdzenia na prowadzenie wywozu do Wspólnoty.
(3) W związku z tym należy zmienić decyzję 92/452/EWG.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do decyzji Komisji 92/452/EWG:
1) W tekście dotyczącym zespołów kanadyjskich dodaje się wiersze w brzmieniu:
CA _BAR_ _BAR_ E 022 _BAR_ _BAR_ 324 Notre Dame Notre-Dame du Bon-Conseil Québec JOC 1AO _BAR_ Dr René Bergeron _BAR_
CA _BAR_ _BAR_ E1531 _BAR_ _BAR_ 39 Barker Lane Wicklow New Brunswick E7L 3S4 _BAR_ Dr Conrad C. Anderson _BAR_
2) Tekst dotyczący zespołu kanadyjskiego E 549 zastępuje się tekstem w brzmieniu:
CA _BAR_ _BAR_ E 549 _BAR_ _BAR_ Abbotsford Veterinary Clinic PO box 524 Unit 200-33648 McDougall Avenue Abbotsford British Columbia V2S 5Z5 _BAR_ Dr R. Vanderval Dr Martin Darrow _BAR_
3) Tekst dotyczący zespołu w USA nr 96IA086 E 608 zastępuje się tekstem w brzmieniu:
USA _BAR_ _BAR_ 96IA086 E 608 _BAR_ _BAR_ Trans Ova Genetics Iowa Division2938380th StreetSioux Centre, ΙΑMontana Division9033Walker RoadBelgarde, MT _BAR_ Drs Chjarles S. Gue III (Chuck) Paul Vanroekel Daryl Funk Julie Koster _BAR_
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 23 stycznia 2002 r.
zmieniająca jej regulamin
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 99)
(2002/47/WE, EWWiS, Euratom)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 218 ust. 2,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, w szczególności jego art. 16,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 131,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28 ust. 1 i art. 41 ust. 1,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załączone do niniejszej decyzji przepisy w sprawie zarządzania dokumentami dodaje się do regulaminu Komisji [1] jako załącznik.
Artykuł 2
Decyzja Komisji z dnia 18 marca 1986 r. w sprawie zarządzania dokumentami [2] traci moc.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 23 stycznia 2002 r.
zmieniająca po raz drugi decyzję 2001/304/WE w sprawie oznaczania i wykorzystania niektórych produktów zwierzęcych w związku z decyzją 2001/172/WE dotyczącą niektórych środków ochrony w odniesieniu do pryszczycy w Zjednoczonym Królestwie
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 293)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/49/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r., dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 92/118/EWG [2], w szczególności jej art. 10,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/662/EWG z dnia 11 grudnia 1989 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych w handlu wewnątrzwspólnotowym w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 92/118/EWG, w szczególności jej art. 9,
uwzględniając dyrektywę Rady 64/433/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy świeżym mięsem [4], ostatnio zmienioną dyrektywą 95/23/WE [5], w szczególności jej art. 6 ust. 1 lit. f),
uwzględniając dyrektywę Rady 77/99/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy produktami mięsnymi [6], ostatnio zmienioną dyrektywą Rady 97/76/WE [7], w szczególności jej art. 3 akapit A pkt 7 tiret drugie,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Po otrzymaniu sprawozdań dotyczących ognisk pryszczycy w Zjednoczonym Królestwie, Komisja przyjęła decyzję 2001/740/WE z dnia 19 października 2001 r. dotyczącą niektórych środków ochronnych w odniesieniu do pryszczycy w Zjednoczonym Królestwie [8], ostatnio zmienioną decyzją 2002/37/WE [9].
(2) Decyzja Komisji 2001/172/WE [10], a następnie decyzja 2001/356/WE [11] i 2001/740/WE ograniczyły wysyłkę ze Zjednoczonego Królestwa świeżego mięsa zwierząt podatnych na pryszczycę oraz produktów mięsnych wytwarzanych z tego mięsa, o ile nie zostaną spełnione pewne warunki.
(3) W związku z tym Komisja przyjęła decyzję 2001/304/WE z dnia 11 kwietnia 2001 r. w sprawie oznaczania i wykorzystania niektórych produktów zwierzęcych w związku z decyzją 2001/172/WE dotyczącą niektórych środków ochrony w odniesieniu do pryszczycy w Zjednoczonym Królestwie [12], ostatnio zmienioną decyzją 2001/345/WE [13].
(4) Ostatnie ognisko pryszczycy w Zjednoczonym Królestwie odnotowano dnia 30 września 2001 r., ponad 3 miesiące temu, a nadzór serologiczny przeprowadzony w celu uzasadnienia zniesienia ograniczeń związanych z chorobą zrealizowano na całym terytorium Zjednoczonego Królestwa.
(5) Lepsza sytuacja zdrowotna zwierząt pozwala obecnie na zniesienie większości ograniczeń, w szczególności tych, które mają zastosowanie do wysyłki ze Zjednoczonego Królestwa produktów pochodzenia zwierzęcego oraz większości żywych zwierząt podatnych gatunków.
(6) Jednakże jako środek ostrożności pozostawia się w mocy wymóg przeprowadzania szczegółowych kontroli wysyłki mięsa i produktów mięsnych niedopuszczonych do handlu, pochodzących od zwierząt podatnych gatunków, poddanych ubojowi w okresie między dniem 1 lutego 2001 r., prawdopodobnym dniem ataku wirusa, a dniem 23 kwietnia 2001 r., dniem notyfikowanym zgodnie z art. 3 decyzji 2001/304/WE.
(7) W związku z powyższym decyzja 2001/304/WE powinna zostać zmieniona.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2001/304/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 1 pkt 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Zgodnie z art. 5 ust. 1 dyrektywy 72/461/EWG, świeże mięso spełniające wymagania art. 3 dyrektywy Rady 64/433/EWG i otrzymane ze zwierząt gatunków bydła, owiec, kóz i trzody chlewnej oraz świeże mięso spełniające wymagania art. 6 dyrektywy 91/495/EWG i i otrzymane z innych parzystokopytnych pochodzących ze Zjednoczonego Królestwa, oraz mięso przetworzone w Zjednoczonym Królestwie w okresie od dnia 1 lutego 2001 r. do dnia wejścia w życie niniejszej decyzji nie podlega oznaczeniu znakiem jakości zdrowotnej, przewidzianym w rozdziale XI załącznika I do dyrektywy 64/433/EWG lub w rozdziale III załącznika I do dyrektywy 91/495/EWG."
2) W art. 1 pkt 5 otrzymuje brzmienie:
"5.
W drodze odstępstwa od przepisów pkt 1, mięso dopuszczone do wysyłki z Wielkiej Brytanii zgodnie z decyzjami Komisji 2001/172/WE, 2001/356/WE lub 2001/740/WE może być oznaczone znakiem jakości zdrowotnej, przewidzianym w rozdziale XI załącznika I do dyrektywy 64/433/EWG lub w rozdziale III załącznika I do dyrektywy 91/495/EWG."
3) W art. 2 pkt 1 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"W drodze odstępstwa od przepisów akapitu pierwszego, produkty mięsne poddane jednemu z rodzajów obróbki, ustanowionym w art. 4 ust. 1 dyrektywy Rady 80/215/EWG, lub których współczynnik kwasowości podczas przygotowywania mierzony równomiernie wynosił mniej niż 6 pH, mogą być oznaczone znakiem jakości zdrowotnej przewidzianym w rozdziale VI załącznika B do dyrektywy 77/99/EWG."
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja 50/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 7 grudnia 2001 r.
ustanawiająca program działań Wspólnoty wspierający współpracę między Państwami Członkowskimi w celu zwalczania wyłączenia społecznego
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 137 ust. 2 akapity drugi i trzeci,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [4], w świetle wspólnego projektu zatwierdzonego przez Komitet Pojednawczy w dniu 18 września 2001 r.,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 2 Traktatu, Wspólnota przyjmuje, jako część swych zadań wspieranie wysokiego poziomu zatrudnienia, ochronę socjalną i podnoszenie standardu życia oraz jakości życia w całej Wspólnocie, jak również spójności gospodarczej i społecznej.
(2) Zgodnie z art. 136 Traktatu, Wspólnota i Państwa Członkowskie, uwzględniając podstawowe zasady polityczne, takie jak określone w Europejskiej Karcie Społecznej podpisanej w Turynie w dniu 18 października 1961 r., poprawionej Karcie Społecznej Rady Europy (1996), w szczególności jej art. 30 w sprawie prawa do ochrony przed ubóstwem i wyłączeniem społecznym i w 1989 r. Wspólnotową Kartę Socjalnych Praw Podstawowych Pracowników oraz uwzględniając również prawa i zasady uznane przez Kartę Praw Podstawowych Unii Europejskiej [5] wspólnie ogłoszoną przez Parlament Europejski, Radę i Komisję w dniu 7 grudnia 2000 r., mają za cel zwalczanie wyłączenia społecznego.
(3) W swym zaleceniu 92/441/EWG [6], Rada zaleca, by Państwa Członkowskie uznawały podstawowe prawo osoby do wystarczających środków i pomocy społecznej, tak by mogła żyć w sposób nie naruszający ludzkiej godności.
W zaleceniu 92/442/EWG [7], Rada zaleca, by Państwa Członkowskie zagwarantowały poziom środków niezbędny do zachowania ludzkiej godności.
W swych konkluzjach z dnia 17 grudnia 1999 r. [8], Rada zobowiązuje się do wspierania społecznej integracji, jako jednego z celów modernizacji i udoskonalenia systemów ochrony socjalnej.
(4) Parlament Europejski, Komitet Ekonomiczno-Społeczny i Komitet Regionów wywierają presję na Wspólnotę, by wzmocnić jej udział w wysiłkach Państw Członkowskich, zmierzających do zapobiegania i zwalczania wyłączenia społecznego.
(5) Komunikat Komisji z dnia 1 marca 2000 r., "Budowa Europy łączącej", opisuje wyzwanie, jakim jest społeczne wyłączenie i ubóstwo oraz odpowiedź na nie w istniejącej polityce Państw Członkowskich i Wspólnoty oraz proponuje, by na tej podstawie nadać nowe tempo współpracy Unii Europejskiej w tym względzie.
(6) Rada Europejska obradująca w Lizbonie w dniach 23 i 24 marca 2000 r. włączyła, jako istotną część ogólnej strategii Unii, wspieranie społecznej integracji dla osiągnięcia strategicznego celu na następną dekadę, budowania najbardziej konkurencyjnej w świecie gospodarki, opartej na szybko rozwijającej się wiedzy, zdolnej do trwałego wzrostu gospodarczego z coraz większą ilością coraz lepszych miejsc pracy i większą społeczną spójnością.
(7) Na tym samym spotkaniu Rada Europejska, stwierdzając, iż jest nie do zaakceptowania, aby znaczna ilość ludzi w Unii żyła poniżej granicy ubóstwa i w wyłączeniu spo łecznym, uznała za niezbędne podjęcie zdecydowanych kroków w celu zwalczania ubóstwa poprzez ustanowienie odpowiednich celów.
Cele te zostały uzgodnione przez Radę Europejską obradującą w Nicei w dniach 7, 8 i 9 grudnia 2000 r.
(8) Rada Europejska obradująca w Lizbonie uznała następnie, iż społeczeństwo nowej wiedzy oferuje potencjał pozwalający zredukować społeczne wyłączenie zarówno poprzez tworzenie ekonomicznych warunków zwiększenia dobrobytu dzięki wyższemu poziomowi wzrostu i zatrudnienia, oraz otwarcie nowych sposobów udziału w społeczeństwie.
Równocześnie pociąga ono za sobą ryzyko pogłębienia luki, między tymi, którzy mają dostęp do nowej wiedzy a tymi, którzy są wyłączeni.
Oznacza to, iż polityka powinna być ukierunkowana na unikanie tego ryzyka i maksymalizację nowego potencjału, ponieważ najlepszym zabezpieczeniem przed wyłączeniem społecznym jest praca.
(9) Na tym samym spotkaniu Rada Europejska następnie uzgodniła, iż polityka zwalczania wyłączenia społecznego powinna opierać się na otwartej formule koordynacji łączącej krajowe plany działań ze wspólnotową inicjatywą współpracy.
(10) Inicjatywa Komisji, na którą składa się wniosek w sprawie wieloletniego programu działań zaplanowanego w celu wspierania współpracy między Państwami Członkowskimi powinna zmierzać do pogłębiania wiedzy, rozwijania wymiany informacji i najlepszych praktyk oraz oceny doświadczeń w celu zwiększenia efektywności i skuteczności polityki zwalczania wyłączenia społecznego.
(11) Sporządzenie zharmonizowanych przeglądów i analiz, przygotowanie wspólnie uzgodnionych jakościowych i ilościowych wskaźników, zapewni podstawę rozwoju otwartej metody koordynacji.
(12) Walka z wyłączeniem społecznym i ubóstwem wymaga ułatwienia udziału w zatrudnianiu jakościowym i dostępu dla wszystkich do środków, praw, towarów i usług.
(13) Środki w celu zwalczania wyłączenia społecznego powinny być ukierunkowane na wspieranie każdego w jego możliwościach utrzymania, poprzez pracę zarobkową lub w inny sposób, co umożliwi jego integrację ze społeczeństwem.
(14) Komitet Ochrony Socjalnej, ustanowiony decyzją Rady 2000/436/WE [9] w celu zwiększenia współpracy między Państwami Członkowskimi w zakresie polityki ochrony socjalnej, przyczynia się do rozwoju i systematycznej kon tynuacji działań dla usprawnienia ochrony socjalnej i wspierania społecznej integracji zgodnie z konkluzjami Prezydencji Rady Europejskiej ze spotkania w Lizbonie w dniach 23 i 24 marca 2000 r. i w Feira w dniach 19 i 20 czerwca 2000 r.
(15) Wiele organizacji pozarządowych różnego szczebla (lokalne, regionalne, krajowe i europejskie) mają doświadczenie i specjalizują się w dziedzinie walki z wyłączeniem społecznym, a także w działaniach na poziomie europejskim, jako rzecznicy ludzi narażonych na wyłączenie społeczne.
Władze lokalne i regionalne również mają doświadczenie i wiedzę w tym zakresie.
Organizacje pozarządowe, partnerzy społeczni, władze lokalne i regionalne mogą więc przyczynić się do zrozumienia zróżnicowanych form i skutków wyłączenia społecznego na poziomie europejskim oraz do zapewnienia, by projekt i realizacja programu, a także kontynuacja działań uwzględniały doświadczenia ludzi narażonych na wyłączenie społeczne.
(16) Środki niezbędne do realizacji niniejszej decyzji powinny być przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [10].
(17) Aby lepiej wykorzystać wartość dodaną działań Wspólnoty niezbędne jest, żeby Komisja, we współpracy z Państwami Członkowskimi, zapewniła na wszystkich poziomach, spójność i komplementarność działań podejmowanych w ramach niniejszej decyzji, jak również wszelkich innych stosownych instrumentów, polityki i działań Wspólnoty szczególnie tych w ramach funduszy strukturalnych.
(18) Szczególnej uwagi wymaga wyłączenie społeczne z uwzględnieniem przyszłego rozszerzenia Unii.
(19) Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (Porozumienie EOG) przewiduje szerszą współpracę w zakresie zagadnień społecznych między Wspólnotą Europejską i Państwami Członkowskimi, z jednej strony, oraz państwami Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) uczestniczących w Europejskim Obszarze Gospodarczym (Państwa EFTA/EOG), z drugiej strony.
Należy ustanowić przepis umożliwiający uczestnictwo w tym programie ubiegających się o przyjęcie do Unii krajów Europy Środkowej i Wschodniej, zgodnie z warunkami ustanowionymi w układach europejskich, protokołach dodatkowych i decyzjach odpowiednich Rad Stowarzyszenia, oraz Cypru, Malty i Turcji, finansowane w oparciu o dodatkowo przyznane środki zgodnie z procedurami, które zostaną uzgodnione z tymi państwami.
(20) W wykonaniu niniejszego programu szczególnie szczególny udział stanowią dokonania innych organizacji międzynarodowych, w szczególności Organizacji Narodów Zjednoczonych, Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju, Międzynarodowej Organizacji Pracy i Rady Europy.
(21) Niniejsza decyzja ustanawia, na cały okres trwania programu, ramy finansowe stanowiące dla władz budżetowych najważniejszy punkt odniesienia podczas corocznej procedury budżetowej, w rozumieniu pkt 33 Porozumienia Międzyinstytucjonalnego z dnia 6 maja 1999 r. między Parlamentem Europejskim, Radą oraz Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i poprawy procedury budżetowej [11].
Kwota ram finansowych proponowanych w programie jest zgodna z bieżącą perspektywą finansową.
(22) Płeć jest zasadniczą przekrojową kwestią, która ma wielki wpływ na skutki i przyczyny wyłączenia społecznego.
Ponadto, na mocy art. 2 i 3 Traktatu, zniesienie nierówności i wspieranie równości między mężczyznami i kobietami, jest częścią zadań przydzielonych Wspólnocie i powinna być celem we wszystkich jej działaniach.
(23) Istotne jest monitorowanie i ocena realizacji programu celem upewnienia się, czy osiąga on zamierzone cele.
(24) Jako że cele proponowanych działań dotyczących udziału Wspólnoty w zwalczaniu wyłączenia społecznego nie mogą być osiągane przez Państwa Członkowskie w sposób wystarczający z przyczyn wymagających istnienia wielostronnych partnerstw, transnarodowej wymiany informacji i upowszechniania w skali całej Wspólnoty dobrej praktyki, a w związku z tym mogą być lepiej realizowane na poziomie Wspólnoty z uwagi na skalę i efekty proponowanych działań, Wspólnota może przyjąć środki zgodne z zasadą pomocniczości, jak określono w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności, jak określono w tym artykule, niniejsza decyzja nie może wykraczać poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tych celów,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Ustanowienie programu
Program działań Wspólnoty wspierający współpracę między Państwami Członkowskimi w celu zwalczania wyłączenia społecznego, zwany dalej "programem", zostaje przyjęty na okres od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 31 grudnia 2006 r.
Artykuł 2
Zasady
1.
Program jest częścią otwartej metody koordynacji między Państwami Członkowskimi w celu nadania zdecydowanego tempa procesowi usuwania wyłączenia społecznego i ubóstwa poprzez ustanowienie odpowiednich celów na poziomie Wspólnoty i poprzez wykonywanie krajowych planów działań.
2.
Program i krajowe plany działań przyczyniają się do lepszego zrozumienia wyłączenia społecznego, do uwzględnienia zwalczania wyłączenia społecznego w polityce i środkach Państw Członkowskich i Wspólnoty, oraz rozwoju działań priorytetowych wybranych przez Państwa Członkowskie stosownie do ich konkretnej sytuacji.
3.
W projektowaniu, wykonywaniu i kontynuacji działań zawartych w programie uwzględnia się doświadczenie Państw Członkowskich na wszystkich poziomach zaangażowania, oraz doświadczenia ludzi narażonych na wyłączenie społeczne i ubóstwo, jak również doświadczenie przedstawicieli pracodawców i pracowników, organizacji pozarządowych i zrzeszających woluntariuszy, organów zapewniających opiekę socjalną oraz wszystkich innych podmiotów zaangażowanych w walkę z wyłączeniem społecznym i ubóstwem.
Artykuł 3
Cele
W kontekście otwartej metody koordynacji wymienionej w art. 2 ust. 1, program wspiera współpracę, która umożliwia Wspólnocie i Państwom Członkowskim zwiększenie efektywności i skuteczności polityki zwalczania wyłączenia społecznego poprzez:
a) poprawę zrozumienia wyłączenia społecznego i ubóstwa za pomocą poszczególnych, porównywalnych wskaźników;
b) organizację wymiany w zakresie sposobu postępowania w ramach realizowanej polityki i wspieranie wzajemnego uczenia się między innymi w kontekście krajowych planów działań, za pomocą poszczególnych, porównywalnych wskaźników;
c) rozwijanie zdolności reagowania zainteresowanych stron na wyłączenie społeczne i ubóstwo oraz wspieranie nowatorskiego podejścia, w szczególności poprzez współpracę na poziomie Europy i poprzez wspieranie dialogu ze wszystkimi zaangażowanymi stronami, także na poziomie krajowym i regionalnym.
Artykuł 4
Działania Wspólnoty
1.
W związku z osiąganiem celów określonych w art. 3, następujące działania Wspólnoty mogą być realizowane w ramach działań transnarodowych:
a) analizowanie cech charakterystycznych, przyczyn, przebiegu i tendencji wyłączenia społecznego, obejmujące gromadzenie danych statystycznych na temat różnych form wyłączenia społecznego w celu porównania tych danych, badania wskaźników ilościowych i jakościowych, rozwój wspólnych metodologii i badań tematycznych;
b) wymiana informacji i najlepszych praktyk sprzyjających rozwojowi ilościowych i jakościowych wskaźników, w oparciu o cele uzgodnione przez Parlament Europejski i Radę, ocena kryteriów i danych wyjściowych oraz monitorowanie, ocena i równorzędne przeglądy;
c) wspieranie dialogu między zaangażowanymi stronami i wspieranie tworzenia odpowiedniej współpracy na poziomie Europy między organizacjami aktywnymi w walce z ubóstwem i wyłączeniem społecznym, w szczególności między organizacjami pozarządowymi.
2.
Uzgodnienia w zakresie realizacji działań Wspólnoty opisane w ust. 1 są wymienione w Załączniku.
Artykuł 5
Wykonanie i współpraca z Państwami Członkowskimi
1.
Komisja jest:
a) zobowiązana zapewnić wykonanie działań Wspólnoty objętych programem;
b) prowadzić na poziomie całej Europy regularną wymianę poglądów przedstawicieli organizacji pozarządowych i partnerów społecznych na temat projektowania i wykonywania programu oraz kontynuacji działań oraz zapewnienia orientacji w prowadzonej polityce.
W tym celu, Komisja udostępnia użyteczne informacje organizacjom pozarządowym i partnerom społecznym.
Komisja informuje komitet powołany na podstawie art. 8 o tych poglądach;
c) wspierać aktywne partnerstwo i dialog między wszystkimi partnerami zaangażowanymi w realizację programu celem zbudowania zintegrowanego i skoordynowanego podejścia do walki z wyłączeniem społecznym i ubóstwem.
2.
Komisja, we współpracy z Państwami Członkowskimi, podejmuje niezbędne kroki dla:
a) wspierania zaangażowania wszystkich zainteresowanych stron w realizację programu;
b) zagwarantowania rozpowszechnienia wyników działań Wspólnoty, podjętych w ramach programu;
c) zapewnienia odpowiednich informacji, reklamy i kontynuacji działań w odniesieniu do działań Wspólnoty wspieranych przez program.
Artykuł 6
Finansowanie
1.
Ramy finansowe wykonania programu na okres wymieniony w art. 1 są ustalone na kwotę 75 milionów EUR i obejmują wydatki techniczne i administracyjne.
2.
Środki przyznawane rocznie, obejmujące te odnoszące się do zasobów ludzkich, są przydzielane przez władze budżetowe w granicach perspektywy finansowej.
Artykuł 7
Środki wykonawcze
1.
Środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji, a odnoszące się do spraw, o których mowa poniżej są podejmowane zgodnie z procedurą zarządzania określoną w art. 8 ust. 2:
a) roczne wykonanie programu działań Wspólnoty i roczny plan pracy;
b) podział funduszy na poszczególne aspekty programu;
c) uzgodnienia w zakresie wyboru działań i organizacji wspieranych przez Wspólnotę;
d) kryteria oceny programu, zawierające te odnoszące się do efektywności pod względem kosztów i uzgodnienia w zakresie rozpowszechniania i przekazywania wyników.
2.
Środki niezbędne do realizacji niniejszej decyzji a odnoszące się do wszystkich pozostałych spraw zostają podjęte zgodnie z procedurą doradczą wymienioną w art. 8 ust. 3.
Artykuł 8
Komitet
1.
Komisja jest wspomagana przez komitet.
2.
W przypadku gdy następuje odniesienie do niniejszego ustępu, zastosowanie mają art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy jej art. 8.
Okres ustanowiony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE określa się na dwa miesiące.
3.
W przypadku gdy następuje odniesienie do niniejszego ustępu, zastosowanie mają art. 3 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy jej art. 8.
4.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 9
Współpraca z innymi komitetami i powiązania z Komitetem Ochrony Socjalnej
1.
Dla zapewnienia spójności i komplementarności programu z innymi środkami określonymi w art. 10, Komisja regularnie informuje komitet o innych działaniach Wspólnoty przyczyniających się do zwalczania wyłączenia społecznego.
W stosownych przypadkach Komisja ustanawia regularną i zorganizowaną współpracę między tym komitetem a komitetami monitorującymi powołanymi do innych odpowiednich działań, instrumentów i polityk.
2.
Komisja ustanawia niezbędne powiązania z Komitetem Ochrony Socjalnej w ramach działań Wspólnoty określonych w niniejszej decyzji.
Artykuł 10
Spójność i komplementarność
1.
Komisja, we współpracy z Państwami Członkowskimi, zapewnia pełną spójność z innymi odpowiednimi elementami polityki Wspólnoty, instrumentami i działaniami, w szczególności poprzez ustanowienie odpowiednich mechanizmów koordynacji działań w ramach tego programu z innymi odpowiednimi działaniami w zakresie badań, zatrudnienia, polityki gospodarczej, przemysłowej i polityki w zakresie przedsiębiorstw, niedyskryminacji, imigracji, równości kobiet i mężczyzn, ochrony socjalnej, wykształcenia, szkolenia i polityki w stosunku do młodzieży, zdrowia oraz w zakresie rozszerzenia i stosunków zewnętrznych Wspólnoty.
2.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie możliwe wysiłki dla zapewnienia spójności i komplementarności między działaniami prowadzonymi w ramach tego programu a tymi prowadzonymi na poziomie krajowym, regionalnym i lokalnym.
3.
Komisja i Państwa Członkowskie zapewniają spójność i komplementarność działań podejmowanych w ramach tego programu i działań podejmowanych w zakresie zatrudnienia a także działań Wspólnoty w ramach funduszy strukturalnych, w szczególności w ramach wspólnotowej inicjatywy EQUAL.
Artykuł 11
Uczestnictwo państw EFTA/EOG, państw stowarzyszonych Europy Środkowej i Wschodniej, Cypru, Malty i Turcji
W programie mogą uczestniczyć:
- Państwa EFTA/EOG zgodnie z warunkami ustalonymi w Porozumieniu EOG,
- państwa stowarzyszone Europy Środkowej i Wschodniej zgodnie z warunkami ustalonymi w układach europejskich, protokołach dodatkowych i decyzjach odpowiednich Rad Stowarzyszenia,
- Cypr, Malta i Turcja, finansowane dodatkowymi środkami przyznanymi zgodnie z procedurami do uzgodnienia z każdym krajem.
Artykuł 12
Monitorowanie i ocena
1.
Komisja regularnie monitoruje niniejszy program we współpracy z Państwami Członkowskimi zgodnie z procedurą określoną w art. 8 ust. 2.
2.
Komisja w swych rocznych sprawozdaniach podsumowujących, przedkładanych Radzie Europejskiej obradującej podczas sesji wiosennej, składa sprawozdanie w sprawie ogólnej spójności elementów polityki ze społeczną spójnością wraz z postępem osiąganym w ramach niniejszego programu. Parlament Europejski w odpowiednim czasie przedstawia swoje stanowisko odnośnie do tych sprawozdań.
3.
Program jest oceniany przez Komisję z pomocą niezależnych ekspertów na koniec trzeciego roku oraz na koniec realizacji programu.
Ocena ta posłuży ustaleniu skuteczności, adekwatności i efektywności pod względem kosztów realizowanych działań w odniesieniu do celów określonych w art. 3.
Posłuży również analizie oddziaływania programu jako całości.
Ocena ta będzie podstawą sprawdzenia komplementarności działań w ramach programu w stosunku do innych odpowiednich działań, instrumentów i polityk Wspólnoty.
4.
Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komitetowi Społecznemu — Ekonomiczno i Komitetowi Regionów końcowe sprawozdanie z realizacji programu do dnia 31 grudnia 2006 r.
Artykuł 13
Wejście w życie
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 21 stycznia 2002 r.
w sprawie zawarcia Umowy miedzy Wspólnotą Europejską a Republiką Południowej Afryki w sprawie handlu winem
(2002/51/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 wraz z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rada postanowiła decyzją 1999/753/WE [1], że Umowa w sprawie handlu, rozwoju i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Republiką Południowej Afryki z drugiej strony [2], powinna była wejść w życie tymczasowo dnia 1 stycznia 2000 r.
(2) Umowa miedzy Wspólnotą Europejską a Republiką Południowej Afryki w sprawie handlu winem, zwana dalej "Umową", została wynegocjowana.
Umowa ta została parafowana dnia 30 listopada 2001 r. oraz powinna zostać zatwierdzona.
(3) W celu ułatwienia wykonania niektórych postanowień Umowy, Komisja powinna zezwolić na dokonanie niezbędnych dostosowań technicznych, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 75 rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r., w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Umowę miedzy Wspólnotą Europejską a Republiką Południowej Afryki w sprawie handlu winem, wraz z załącznikami do niej, Protokołem i deklaracjami.
Teksty wymienione w akapicie pierwszym są załączone do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osób umocowanych do podpisania Umowy, aby stała się wiążąca dla Wspólnoty.
Artykuł 3
Do celów stosowania art. 7 ust. 8 i art. 18 ust. 2 Umowy Komisja jest upoważniona, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 75 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, do sporządzenia dokumentów wymaganych do zmiany Umowy.
Artykuł 4
Komisja reprezentuje Wspólnotę we Wspólnym Komitecie, ustanowionym artykułem 19 Umowy.
Decyzja Rady
z dnia 21 stycznia 2002 r.
w sprawie zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Południowej Afryki w sprawie handlu wyrobami spirytusowymi
(2002/52/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133, wraz z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzją 1999/753/WE [1] Rada zdecydowała, że Umowa w sprawie handlu, rozwoju i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi z jednej strony a Republiką Południowej Afryki z drugiej strony [2] wejdzie tymczasowo w życie 1 stycznia 2000 r.
(2) Została wynegocjowana Umowa między Wspólnotą Europejską a Republiką Południowej Afryki w sprawie handlu wyrobami spirytusowymi (zwana dalej "Umową").
Umowa ta została parafowana 30 listopada 2001 r. i powinna zostać zatwierdzona.
(3) W celu ułatwienia wykonania niektórych postanowień Umowy, Komisja powinna zostać upoważniona do wprowadzania niezbędnych dostosowań technicznych, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 15 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1576/89 [3] z dnia 29 maja 1989 r. ustanawiającego ogólne zasady definicji, opisu i prezentacji napojów spirytusowych,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Umowa między Wspólnotą Europejską a Republiką Południowej Afryki w sprawie handlu wyrobami spirytusowymi wraz z Załącznikiem, Protokołem i Deklaracjami zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.
Teksty określone w akapicie pierwszym załącza się do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby(-ób) umocowanej(-ych) do podpisania Umowy, aby stała się ona wiążąca dla Wspólnoty.
Artykuł 3
Do celów stosowania art. 5 ust. 8 i art. 16 ust. 2 Umowy, Komisja jest upoważniona, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 15 rozporządzenia (EWG) nr 1576/89, do zawarcia aktów wymaganych do wprowadzenia zmian w Umowie.
Artykuł 4
Komisja reprezentuje Wspólnotę we Wspólnym Komitecie powołanym na mocy art. 17 Umowy.
Decyzja Rady
z dnia 21 stycznia 2002
dotycząca tymczasowego stosowania Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Południowej Afryki w sprawie handlu wyrobami spirytusowymi
(2002/54/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 wraz z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dla Wspólnoty oraz Republiki Południowej Afryki konieczne jest ustanowienie tymczasowego stosowania Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Południowej Afryki w sprawie handlu wyrobami spirytusowymi ("Umowa") od dnia 28 stycznia 2002 r., do czasu zakończenia procedur wymaganych przez Republikę Południowej Afryki w celu wejścia w życie Umowy.
(2) W celu ułatwienia wykonania niektórych postanowień Umowy, Komisja powinna zezwolić na dokonanie niezbędnych dostosowań technicznych, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 15 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1576/89 z dnia 29 maja 1989 r., ustanawiającego ogólne zasady definicji, opisu i prezentacji napojów spirytusowych [1].
(3) W tym celu powinno zostać zatwierdzone Porozumienie w formie wymiany listów,
PRZYJMUJE NINIEJSZA DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Porozumienie w formie wymiany listów przewidujące tymczasowe stosowanie od dnia 28 stycznia 2002 r. Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Południowej Afryki w sprawie handlu wyrobami spirytusowymi.
Tekst Porozumienia w formie wymiany listów oraz tekst Umowy w sprawie handlu wyrobami spirytusowymi są załączone do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszym upoważnia się Przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby(osób) umocowanej(-ych) do podpisania Porozumienia w formie wymiany listów w celu uczynienia jej wiążącą dla Wspólnoty.
Artykuł 3
Niniejszym upoważnia się Komisję, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 15 rozporządzenia (WE) nr 1576/89, do celów stosowania art. 5 ust. 8 i art. 16 ust. 2 Umowy w sprawie handlu wyrobami spirytusowymi do sporządzenia dokumentów wymaganych do zmiany Umowy.
Artykuł 4
Komisja reprezentuje Wspólnotę we Wspólnym Komitecie ustanowionym przez art. 17 Umowy w sprawie handlu wyrobami spirytusowymi.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 21 stycznia 2002 r.
w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Republiką Południowej Afryki w sprawie handlu winem
(2002/55/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 wraz z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rada postanowiła decyzją 1999/753/WE [1], że Umowa w sprawie handlu, rozwoju i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi z jednej strony a Republiką Południowej Afryki z drugiej strony [2], zwana dalej "Umową TDC", powinna była wejść w życie tymczasowo dnia 1 stycznia 2000 r.
(2) Załącznik X do Umowy TDC zawiera wymianę listów między Wspólnotą Europejską a Republiką Południowej Afryki, która przewiduje roczny kontyngent bezcłowy na 32 miliony litrów wina z Republiki Południowej Afryki, przywożonego w butelkach.
Ten kontyngent taryfowy zawarty jest w wykazie 6 załącznika IV do Umowy TDC.
(3) Komisja w imieniu Wspólnoty wynegocjowała z Republiką Południowej Afryki Porozumienie w sprawie handlu winem.
(4) Wyniki tych negocjacji wskazują potrzebę dostosowania kontyngentu taryfowego wspomnianego w Umowie TDC.
(5) Dlatego też powinno zostać zatwierdzone Porozumienie w formie wymiany listów,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Republiką Południowej Afryki w sprawie handlu winem.
Tekst Porozumienia w formie wymiany listów jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby(osób) umocowanej(-ych) do podpisania Porozumienia, aby stało się wiążące dla Wspólnoty.
Decyzja Komisji
z dnia 23 stycznia 2002 r.
zmieniająca decyzję 2001/634/WE ustanawiającą specjalne warunki regulujące przywóz produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Gwinei
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 4868)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/61/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania na rynek produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/79/WE [2], w szczególności jej art. 11 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2001/634/WE z dnia 16 sierpnia 2001 r. ustanawiająca specjalne warunki regulujące przywóz produktów rybołówstwa pochodzących z Gwinei [3] stwierdza, że "Direction nationale des pêches maritimes (DNPM)" przy "Ministère de la pêche et de l’aquaculture" jest właściwym organem w Gwinei dla sprawdzania i poświadczania zgodności produktów sektora rybołówstwa i akwakultury z wymaganiami dyrektywy 91/493/EWG.
(2) W następstwie procesu restrukturyzacji administracji gwinejskiej zmieniono organ właściwy do wystawiania świadectw zdrowia dla produktów rybołówstwa i obecnie jest nim "Service Industries et assurance qualité des produits de la pêche et de l’aquaculture (SIAQPPA) du Ministère de la pêche et de l’aquaculture".
Wymieniony nowy organ jest właściwy do skutecznego sprawdzania stosowania obowiązujących przepisów.
(3) W celu dopuszczenia czynności, np. odgławiania i patroszenia, pozwalających unikać zanieczyszczania produktów rybołówstwa, powinien zostać również zmieniony zakaz przetwarzania obowiązujący na podstawie art. 2 ust.1 wymienionej decyzji.
(4) Ponadto dopuszcza się możliwość modyfikacji wykazu przedsiębiorstw polegającą na naniesieniu poprawek dotyczących usunięcia z wykazu przedsiębiorstw lub statków, albo wprowadzenia zmian ich nazw, bez możliwości wpisania na listę nowych przedsiębiorstw lub statków, zgodnie z procedurą ustanowioną na mocy art. 5 decyzji Rady 95/408/WE z dnia 22 lipca 1995 r. w sprawie warunków ustalania, na okres przejściowy, tymczasowych wykazów zakładów w państwach trzecich, z których Państwom Członkowskim zezwala się na przywóz niektórych produktów pochodzeniazwierzęcego, produktów rybołówstwa lub żywych małży [4], ostatnio zmienionej decyzją 2001/4/WE [5].
(5) W związku z powyższym decyzja 2001/634/WE powinna zostać zmieniona.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji Komisji 2001/634/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
"Service Industries et assurance qualité des produits de la pêche et de l’aquaculture (SIAQPPA) du Ministère de la pêche et de l’aquaculture" jest w Gwinei właściwym organem do sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa i akwakultury z wymaganiami dyrektywy 91/493/EWG."
2) W art. 2 pkt 1 otrzymuje brzmienie:
"1) Nie są poddawane żadnym zabiegom o charakterze przygotowawczym lub przetwórczym poza odgławianiem, patroszeniem, schładzaniem lub zamrażaniem."
3) W art. 3 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Na świadectwach muszą widnieć: nazwisko, stanowisko i podpis przedstawiciela SIAQPPA oraz pieczęć urzędowa tej instytucji odciśnięta w kolorze różnym od koloru pozostałych wpisów."
4) Artykuł 5 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 5
1.
Załącznik B zmienia się jedynie w następstwie wyników kontroli w terenie.
2.
W drodze odstępstwa od ust.1 załącznik B może być zmieniony zgodnie z procedurą ustanowioną w decyzji 95/408/WE w celu dokonania zmian nazw przedsiębiorstw lub w celu usuwania nazw przedsiębiorstw i statków znajdujących się na wykazie wymienionym w niniejszym Załączniku."
5) Załącznik A zastępuje się załącznikiem A do niniejszej decyzji.
6) Załącznik B zastępuje się załącznikiem B do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od trzydziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 3
Decyzja Komisji
z dnia 30 stycznia 2002 r.
zmieniająca decyzję 97/569/WE ustalającą tymczasowe wykazy zakładów państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz produktów mięsnych, z uwzględnieniem zakładu malezyjskiego
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 328)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/74/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 95/408/WE z dnia 22 czerwca 1995 r. w sprawie warunków ustalania, na okres przejściowy, tymczasowych wykazów zakładów z państw trzecich, z których Państwom Członkowskim zezwala się na przywóz niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego, produktów rybołóstwa lub żywych małży [1], ostatnio zmienioną decyzją 2001/4/WE [2], w szczególności jej art. 2 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Tymczasowe wykazy zakładów w państwach trzecich, z których Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz produktów mięsnych, opracowano mocą decyzji Komisji 97/569/WE [3], ostatnio zmienionej decyzją 2000/555/WE [4].
(2) Komisja otrzymała z Malezji informacje dotyczące zakładu produkującego wyroby z mięsa drobiowego, wraz z gwarancjami, że w pełni spełnia on odpowiednie wspólnotowe wymagania sanitarne i że, w przypadku ich niespełniania, jego działalność wywozowa do Wspólnoty Europejskiej zostanie wstrzymana.
(3) Możliwe jest opracowanie listy zakładów produkujących wyroby z mięsa drobiowego w Malezji i należy zatem zmienić decyzję 97/569/WE.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Do Załącznika do decyzji 97/569/WE dodaje się tekst Załącznika do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 1 lutego 2002 r.
ustanawiająca specjalne warunki przywozu z państw trzecich anyżu gwiazdkowatego
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 379)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/75/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 93/43/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. w sprawie higieny środków spożywczych [1], w szczególności jej art. 10 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Anyż gwiazdkowaty (Illicium verum), znany także jako chiński anyż gwiazdkowaty albo chiński badian, może być spożywany przez ludzi i jest powszechnie stosowany w środkach spożywczych.
(2) Istnieje odmiana botaniczna anyżu gwiazdkowatego, znanego jako japoński anyż gwiazdkowaty (Illicium anisatum, znany również jako Illicium religiosum, Illicium japonicum, shikimmi i skimmi), uznawana naukowo jako wysoce trująca i w związku z tym nienadająca się do spożycia przez ludzi.
(3) Analiza przesyłek anyżu gwiazdkowatego z niektórych państw trzecich wykazała obecność japońskiego anyżu gwiazdkowatego; obecność japońskiego anyżu gwiazdkowatego jest związana z wieloma przypadkami zatruć pokarmowych we Wspólnocie.
(4) W związku z tym można stwierdzić, że w niektórych państwach trzecich istnieje problem higieniczny stwarzający poważne zagrożenie dla zdrowia publicznego we Wspólnocie. Na poziomie wspólnotowym muszą zostać przyjęte środki ochronne.
(5) Konieczne jest, aby anyż gwiazdkowaty przywożony z państw trzecich, przeznaczony do spożycia przez ludzi lub użycia jako składnik środków spożywczych, nie zawierał japońskiego anyżu gwiazdkowatego.
(6) Właściwe władze państw trzecich powinny dostarczyć dokumentację dowodową wraz z każdą przesyłką anyżu gwiazdkowatego pochodzącą z ich kraju, potwierdzającą że produkty składają się wyłącznie z anyżu gwiazdkowatego i nie zawierają japońskiego anyżu gwiazdkowatego.
(7) Konieczne jest w celu ochrony zdrowia publicznego, poddanie przesyłek anyżu gwiazdkowatego przywożonego do Wspólnoty, przeznaczonego do spożycia przez ludzi lub do użycia jako składnik środków spożywczych, losowemu pobieraniu próbek i analizie przed dopuszczeniem do swobodnego obrotu; z tego samego powodu konieczna jest także kontrola produktów już obecnych na rynku.
(8) Biorąc pod uwagę, że środki przewidziane w niniejszej decyzji miałyby poważny wpływ na zasoby kontrolne Państw Członkowskich, skutki tych środków powinny zostać ocenione po upływie krótkiego okresu, a same środki zmienione w odpowiednim przypadku.
(9) Zasięgnięto opinii Państw Członkowskich w sprawie środków przewidzianych w niniejszej decyzji, zgodnie z art. 10 ust. 3 dyrektywy 93/43/EWG, w dniu 18 grudnia 2001 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić na przywóz anyżu gwiazdkowatego (Illicium verum) objętego kodem CN 09091000 z państw trzecich, w przypadku gdy jest on przeznaczony do spożycia przez ludzi lub użycia jako składnik środków spożywczych, pod warunkiem że:
a) każdej przesyłce towarzyszy sprawozdanie z urzędowego pobierania próbek i analizy, oraz wypełnione świadectwo zgodnie ze wzorem określonym w załączniku I, podpisane i zweryfikowane przez właściwe organy eksportującego państwa trzeciego, wykazujące że przesyłka nie zawiera japońskiego anyżu gwiazdkowatego (Illicium anisatum, znanego także jako Illicium religiosum, Illicium japonicum, shikimmi i skimmi), który nie nadaje się do spożycia przez ludzi;
b) przesyłki są przywożone do Wspólnoty przez jedno z miejsc wprowadzenia wymienionych w załączniku II;
c) każda przesyłka jest oznaczona kodem odpowiadającym kodowi na świadectwie, oraz na towarzyszącym sprawozdaniu zawierającym wyniki urzędowego pobierania próbek i analizy określonych w lit. a).
2.
Właściwe władze w każdym Państwie Członkowskim zapewnią, że anyż gwiazdkowaty przywożony z państw trzecich podlega kontroli dokumentów, w celu zapewnienia że spełnione zostały wymogi dotyczące świadectwa oraz wyników urzędowego pobierania próbek określonych w ust. 1 lit. a).
W tym celu, Państwa Członkowskie zapewnią, aby importerzy informowali z wyprzedzeniem właściwe władze w miejscu wprowadzenia do Wspólnoty określając ilość, rodzaj i przybliżony czas przybycia przesyłki.
3.
Państwa Członkowskie zorganizują losowe pobieranie próbek i analizę w odniesieniu do przesyłek anyżu gwiazdkowatego z państw trzecich, przeznaczonego do spożycia przez ludzi lub użycia jako składnik środków spożywczych, przed dopuszczeniem do swobodnego obrotu z miejsca wprowadzenia do Wspólnoty, oraz powiadomią Komisję o wynikach za pomocą systemu wczesnego ostrzegania o niebezpiecznych produktach żywnościowych i środkach żywienia zwierząt (RASFF).
Państwa Członkowskie mogą obciążyć kosztami analizy importera lub jego agenta.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie mogą zezwolić na przywóz japońskiego anyżu gwiazdkowatego tylko w przypadku gdy jest on przeznaczony do użytku innego niż spożycie przez ludzi.
Każda przesyłka japońskiego anyżu gwiazdkowatego przywożona do Wspólnoty z państw trzecich, powinna być zaopatrzona w etykietę stwierdzającą, że produkt nie nadaje się do spożycia przez ludzi.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie podejmą właściwe środki, wraz z pobieraniem próbek i analizą anyżu gwiazdkowatego już obecnego na rynku, w celu stwierdzenia nieobecności japońskiego anyżu gwiazdkowatego.
Artykuł 4
Do dnia 1 czerwca 2002 r., zostanie dokonany przegląd niniejszej decyzji, w celu ocenienia czy specjalne warunki określone w art. 1 zapewniają wystarczający poziom ochrony zdrowia publicznego we Wspólnocie.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie podejmą środki niezbędne w celu zapewnienia zgodności z niniejszą decyzją.
Państwa Członkowskie powiadomią Komisję o podjętych środkach.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 4 lutego 2002 r.
nakładająca specjalne warunki przywozu orzeszków ziemnych i niektórych produktów pochodnych pochodzących lub wysłanych z Chin
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 385)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/79/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 93/43/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. w sprawie higieny środków spożywczych [1], w szczególności jej art. 10 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Orzeszki ziemne pochodzące lub wysyłane z Chin w wielu przypadkach zostały uznane za skażone nadmiernymi poziomami aflatoksyny B1 i aflatoksyny całkowitej.
(2) Komitet Naukowy ds. Żywności zauważył, że aflatoksyna B1 nawet w bardzo małych ilościach powoduje raka wątroby i jest toksyczna dla ludzi.
(3) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 194/97 z dnia 31 stycznia 1997 r. ustalające najwyższe dopuszczalne poziomy dla niektórych zanieczyszczeń w środkach spożywczych [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1566/1999 [3], określa maksymalne poziomy niektórych substancji zanieczyszczających, w szczególności aflatoksyn w środkach spożywczych.
Wyznaczone limity zostały znacząco przekroczone w próbkach orzeszków ziemnych pochodzących lub wysyłanych z Chin.
(4) Stanowi to poważne zagrożenie dla zdrowia publicznego we Wspólnocie. Na poziomie wspólnotowym należy zatem przyjąć środki ochronne.
(5) Biuro ds. Żywności i Weterynarii Komisji Europejskiej (FVO) przeprowadziło misję w Chinach w dniach 8–21 maja 2001 r. w celu ocenienia systemów kontroli stosowanych dla uniknięcia zanieczyszczenia aflatoksyną orzeszków ziemnych przeznaczonych na wywóz do Wspólnoty Europejskiej.
Misja wykazała między innymi, że kontrola nad aflatoksynami w orzeszkach ziemnych przy produkcji i przetwarzaniu jest minimalna.
Zaobserwowano także niedobory w praktyce laboratoryjnej.
W związku z tym właściwe jest poddanie orzeszków ziemnych i produktów pozyskiwanych z orzeszków ziemnych pochodzących lub wysyłanych z Chin specjalnym warunkom w celu zapewnienia wysokiego stopnia ochrony zdrowia publicznego.
(6) Konieczne jest, aby orzeszki ziemne oraz produkty pozyskiwane z orzeszków ziemnych były produkowane, sortowane, poddawane obróbce, przetwarzane, pakowane i transportowane zgodnie z dobrymi praktykami higienicznymi.
Konieczne jest ustalenie poziomów aflatoksyny B1 oraz aflatoksyny całkowitej w próbkach pobieranych z przesyłek tuż przed opuszczeniem Chin.
(7) Władze chińskie mają zapewnić, aby każdej przesyłce orzeszków ziemnych pochodzącej lub wysyłanej z Chin towarzyszyła dokumentacja dowodowa dotycząca warunków produkcji, sortowania, poddawania obróbce, przetwarzania, pakowania i transportowania, a także wyników analizy laboratoryjnej przeprowadzonej w celu ustalenia poziomów aflatoksyny B1 i aflatoksyny całkowitej w przesyłce.
(8) Z wyników wyżej wymienionej przeprowadzonej misji można wyciągnąć wniosek, że władze chińskie nie są obecnie w stanie zapewnić wiarygodnych wyników analiz ani zagwarantować integralności partii towaru pod względem certyfikacji.
W związku z tym istnieją poważne wątpliwości wobec wiarygodności wszelkich świadectw wydanych dla orzeszków ziemnych pochodzących Chin.
(9) W celu ochrony zdrowia publicznego konieczne jest zatem, aby wszystkie partie orzeszków ziemnych pochodzące lub wysyłane z Chin, przywożone do Wspólnoty Europejskiej, zostały poddawane pobieraniu próbek i analizie, w celu ustalenia poziomu aflatoksyny przez właściwy organ importującego Państwa Członkowskiego przed ich wprowadzeniem do obrotu.
Biorąc pod uwagę, że środek ten ma poważny wpływ na zasoby kontrolne Państw Członkowskich, jego skutki zostaną ocenione po upływie krótkiego okresu, a same środki zmienione w razie potrzeby.
(10) Zasięgnięto opinii Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych w dniu 2 kwietnia 2001 r. i w dniu 19 lipca 2001 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie nie mogą przywozić produktów z żadnej z poniższych kategorii pochodzących lub wysyłanych z Chin, przeznaczonych do spożycia przez ludzi lub użycia jako składnik środków spożywczych, chyba że przesyłce towarzyszą wyniki urzędowego pobierania próbek i analizy oraz wypełnione świadectwo zdrowia zamieszczone w załączniku I, podpisane i zweryfikowane przez przedstawiciela Państwowego Zarządu Inspekcji Wwozowo-Wywozowej i Kwarantanny Chińskiej Republiki Ludowej:
- orzeszki ziemne objęte kodem CN 12021090 lub 12022000,
- orzeszki ziemne objęte kodem CN 20081194 (w opakowaniach bezpośrednich o zawartości netto przekraczającej 1 kg) lub 20081198 (w opakowaniach bezpośrednich o zawartości netto nieprzekraczającej 1 kg),
- prażone orzeszki ziemne objęte kodem CN 20081192 (w opakowaniach bezpośrednich o zawartości netto przekraczającej 1 kg) lub 20081196 (w opakowaniach bezpośrednich o zawartości netto nieprzekraczającej 1 kg).
2.
Przesyłki mogą być przywożone do Wspólnoty wyłącznie przez jedno z miejsc wprowadzenia wymienionych w załączniku II.
3.
Każda przesyłka ma być oznaczona kodem odpowiadającym kodowi umieszczonemu na świadectwie zdrowia oraz na sprawozdaniu zawierającym wyniki urzędowego pobierania próbek i analizy określonych w ust. 1.
4.
Właściwe władze każdego Państwa Członkowskiego zapewnią, że przywożone orzeszki ziemne pochodzące lub wysyłane z Chin podlegają kontroli dokumentacji w celu zapewnienia, że spełnione zostały warunki dotyczące świadectwa zdrowia i wyników pobierania próbek określonego w ust. 1.
5.
Państwa Członkowskie zorganizują pobieranie próbek i analizę w odniesieniu do każdej przesyłki orzeszków ziemnych pochodzących lub wysyłanych z Chin w celu określenia poziomu aflatoksyny B1 i aflatoksyny całkowitej przed wprowadzeniem do obrotu z miejsca wprowadzenia do Wspólnoty oraz powiadomią Komisję o ich wynikach.
Artykuł 2
Do dnia 1 maja 2002 r. zostanie dokonany przegląd niniejszej decyzji w celu ocenienia, czy specjalne warunki określone w art. 1 zapewniają wystarczający poziom ochrony zdrowia publicznego we Wspólnocie.
Zostanie także dokonana ocena, czy konieczne jest dalsze stosowanie pobierania próbek i analizy każdej przesyłki przez właściwy organ importującego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie podejmą środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji.
O podjętych środkach powiadomią Komisję.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 4 lutego 2002 r.
nakładająca specjalne warunki przywozu fig, orzechów laskowych i pistacji oraz niektórych produktów pochodnych pochodzących lub wysyłanych z Turcji
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 386)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/80/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 93/43/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. w sprawie higieny środków spożywczych [1], w szczególności jej art. 10 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Suszone figi i pistacje oraz, w mniejszym stopniu, orzechy laskowe, pochodzące lub wysyłane z Turcji, w wielu przypadkach zostały uznane za skażone nadmiernymi poziomami aflatoksyny B1 i aflatoksyny całkowitej.
(2) Komitet Naukowy ds. Żywności zauważył, że aflatoksyna B1 nawet w bardzo małych ilościach powoduje raka wątroby i jest toksyczna dla ludzi.
(3) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 194/97 z dnia 31 stycznia 1997 r. ustalające najwyższe dopuszczalne poziomy dla niektórych zanieczyszczeń w środkach spożywczych [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1566/1999 [3], ustala najwyższe dopuszczalne poziomy dla niektórych substancji zanieczyszczających, w szczególności aflatoksyn, w środkach spożywczych.
Wyznaczone limity zostały znacząco przekroczone w szczególności w próbkach suszonych fig pochodzących lub wysyłanych z Turcji.
(4) Stanowi to poważne zagrożenie dla zdrowia publicznego we Wspólnocie. Na poziomie wspólnotowym należy zatem przyjąć środki ochronne.
(5) Biuro ds. Żywności i Weterynarii Komisji Europejskiej (FVO) przeprowadziło misję w Turcji w dniach 4–8 września 2000 r. w celu ocenienia istniejących systemów kontroli stosowanych dla uniknięcia skażenia aflatoksyną orzechów laskowych, pistacji i suszonych fig przeznaczonych na wywóz do Wspólnoty Europejskiej.
Misja wykazała między innymi, że istniejące procedury kontrolne przesyłek orzechów laskowych, pistacji i suszonych fig przeznaczonych do wywozu do Wspólnoty Europejskiej nie zapewniają spełniania najwyższych dopuszczalnych poziomów ustanowionych przez prawodawstwo WE.
Zaobserwowano niewystarczające szkolenie właściwych urzędników, niewystarczające procedury pobierania próbek i testowania oraz niewystarczające dowody, że certyfikaty wywozowe odnoszą się do danej przesyłki.
W odniesieniu do tych towarów pochodzących lub wysyłanych z Turcji niezgodność z maksymalnymi poziomami aflatoksyn jest ciągle zauważana i raportowana poprzez System Szybkiego Alarmowania dla Żywności.
W związku z tym konieczne jest poddanie orzechów laskowych, pistacji i suszonych fig oraz produktów pochodnych pochodzących lub wysyłanych z Turcji specjalnym warunkom w celu zapewnienia wysokiego stopnia ochrony zdrowia publicznego.
(6) Konieczne jest, aby suszone figi, orzechy laskowe i pistacje oraz produkty pochodne były produkowane, sortowane, poddawane obróbce, przetwarzane, pakowane i transportowane zgodnie z dobrymi praktykami higienicznymi.
Konieczne jest ustalenie poziomów aflatoksyny B1 oraz aflatoksyny całkowitej w próbkach pobieranych z przesyłek tuż przed opuszczeniem Turcji.
(7) Władze tureckie mają zapewnić, aby każdej przesyłce suszonych fig, orzechów laskowych i pistacji pochodzącej lub wysyłanej z Turcji towarzyszyła dokumentacja dowodowa dotycząca warunków produkcji, sortowania, poddawania obróbce, przetwarzania, pakowania i transportowania, a także wyników analizy laboratoryjnej przeprowadzonej w celu ustalenia poziomów aflatoksyny B1 i aflatoksyny całkowitej w przesyłce.
(8) W celu ochrony zdrowia publicznego konieczne jest, aby przesyłki suszonych fig, orzechów laskowych i pistacji pochodzące lub wysyłane z Turcji, przywożone do Wspólnoty Europejskiej, zostały poddawane wyrywkowemu pobieraniu próbek i analizie w celu ustalenia poziomu aflatoksyny przez właściwy organ importującego Państwa Członkowskiego.
(9) Zasięgnięto opinii Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych w dniu 2 kwietnia 2001 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie nie mogą przywozić produktów z żadnej z poniższych kategorii, pochodzących lub wysyłanych z Turcji, przeznaczonych do spożycia przez ludzi lub stosowania jako składnik środków spożywczych, chyba że przesyłce towarzyszą wyniki urzędowego pobierania próbek i analizy oraz wypełnione świadectwo zdrowia zamieszczone w załączniku I, podpisane i zweryfikowane przez przedstawiciela Dyrekcji Generalnej ds. Ochrony i Kontroli Ministerstwa Rolnictwa i Spraw Rolnych Republiki Turcji:
- figi i suszone figi objęte kodem CN 08042010 lub 08042090,
- orzechy laskowe (Corylus sp.) w łupinie lub bez łupiny, objęte kodem CN 08022100 lub 08022200,
- pistacje objęte kodem CN 08025000,
- mieszanki orzechów lub owoców suszonych objęte kodem CN 081350, zawierające figi, orzechy laskowe lub pistacje,
- orzechy laskowe, figi i pistacje, przetworzone lub zakonserwowane, włączając mieszanki objęte kodem CN 200819.
2.
Przesyłki mogą być przywożone do Wspólnoty wyłącznie przez jedno z miejsc wprowadzenia wymienionych w załączniku II.
3.
Każda przesyłka ma być oznaczona kodem odpowiadającym kodowi umieszczonemu na świadectwie zdrowia oraz na sprawozdaniu zawierającym wyniki urzędowego pobierania próbek i analizy określonych w ust. 1.
4.
Właściwe organy każdego Państwa Członkowskiego zapewniają, że przywożone suszone figi, orzechy laskowe i pistacje wymienione ust. 1, pochodzące lub wysyłane z Turcji, podlegały kontroli dokumentacji w celu zapewnienia, że spełnione zostały wymagania dotyczące świadectwa zdrowia i wyników pobierania próbek określone w ust. 1.
5.
Państwa Członkowskie zobowiązują się do wyrywkowego pobierania próbek i analizy przesyłek suszonych fig, orzechów laskowych i pistacji pochodzących lub wysyłanych z Turcji w celu określenia poziomu aflatoksyny B1 i aflatoksyny całkowitej oraz powiadamiają Komisję o wynikach.
Artykuł 2
Do dnia 1 lipca 2002 r. zostanie dokonany przegląd niniejszej decyzji w celu ocenienia, czy specjalne warunki określone w art. 1 zapewniają wystarczający poziom ochrony zdrowia publicznego we Wspólnocie.
Zostanie także dokonana ocena, czy konieczne jest dalsze stosowanie specjalnych warunków.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie podejmą środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji i powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 28 stycznia 2002 r.
w sprawie zasad, priorytetów, celów pośrednich i warunków zawartych w "partnerstwie dla członkostwa" dotyczącym Bułgarii
(2002/83/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 622/98 z dnia 16 marca 1998 r. w sprawie pomocy państwom ubiegającym się w ramach strategii przedakcesyjnej, w szczególności w sprawie stworzenia "partnerstw dla członkostwa" [1], w szczególności jego art. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na posiedzeniu w Luksemburgu Rada Europejska stwierdziła, że "partnerstwo dla członkostwa" stanowi nowy instrument i zasadniczy element wzmocnionej strategii przedakcesyjnej.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 622/98 ustala, że Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością i na wniosek Komisji, podejmuje decyzje w sprawie zasad, priorytetów i celów pośrednich oraz warunków zawartych w poszczególnych "partnerstwach dla członkostwa", jakie przedkłada się każdemu państwu ubiegającemu się o członkostwo, jak również w sprawie znaczących zmian mających do nich zastosowanie.
(3) Pomoc wspólnotowa jest uzależniona od spełnienia zasadniczych warunków, w szczególności w zakresie zobowiązań zawartych w układach europejskich i w zakresie postępu na drodze wypełniania kryteriów kopenhaskich.
W przypadku niespełnienia jakiegoś zasadniczego warunku Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, może podjąć właściwe kroki co do pomocy przedakcesyjnej.
(4) Na szczycie w Luksemburgu Rada Europejska podjęła decyzję, że wdrażanie "partnerstwa dla członkostwa" oraz postęp w przyjmowaniu dorobku będzie przedmiotem badań prowadzonych przez organy ustanowione na mocy układu europejskiego.
(5) Sprawozdanie okresowe Komisji z 2001 r. przedstawia obiektywną analizę w zakresie przygotowania Bułgarii do członkostwa oraz identyfikuje szereg obszarów priorytetowych dla dalszej pracy.
(6) Aby przygotować się do członkostwa, Bułgaria powinna kontynuować uaktualnianie swojego Narodowego Programu Przygotowania do Członkostwa.
Program ten powinien określać harmonogram osiągania priorytetów i pośrednich celów ustanowionych w "partnerstwie dla członkostwa".
(7) Konieczne jest, aby Bułgaria zapewniła, że istnieją właściwe struktury prawne i administracyjne niezbędne w celu programowania, koordynacji, zarządzania, kontroli oraz oceny wspólnotowych środków przedakcesyjnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zgodnie z art. 2 rozporządzenia (WE) nr 622/98 zasady, priorytety i cele pośrednie oraz warunki zawarte w "partnerstwie dla członkostwa" dla Bułgarii są wymienione w Załączniku do niniejszej decyzji, który stanowi integralną część niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Realizacja "partnerstwa dla członkostwa" podlega badaniu przez organy ustanowione na mocy Układu Europejskiego oraz przez właściwe organy Rady, którym Komisja przedkłada sprawozdania okresowe.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 28 stycznia 2002 r.
przewidująca tymczasowy obrót materiałem siewnym gatunków niespełniających wymogów dyrektywy Rady 69/208/EWG
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 165)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/98/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 69/208/EWG z dnia 30 czerwca 1969 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 98/96/WE [2], w szczególności jej art. 16,
uwzględniając powiadomienia dotyczące trudności w podaży materiału siewnego, złożone przez Francję,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) We Francji ilość dostępnego materiału siewnego lnu, który spełnia wymogi dyrektywy 69/208/EWG, jest niewystarczająca w odniesieniu do zdolności kiełkowania i dlatego jest nieodpowiednia, by zaspokoić zapotrzebowanie tego kraju.
(2) Nie jest możliwe zaspokojenie popytu w zadowalającym stopniu przez materiał siewny z innych Państw Członkowskich lub z państw trzecich, spełniający wszystkie wymogi ustanowione w dyrektywie.
(3) Z tego względu Państwa Członkowskie powinny zezwolić, na okres upływający dnia 30 czerwca 2002 r., na obrót materiałem siewnym podlegającym mniej surowym wymogom.
(4) Ponadto Francja powinna stać się koordynatorem w celu zapewnienia, że całkowita ilość objęta zezwoleniem nie przekracza maksymalnej ilości objętej niniejszą decyzją.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie zezwalają na okres upływający dnia 30 czerwca 2002 r. na warunkach określonych w Załączniku do niniejszej decyzji na obrót w całej Wspólnocie materiałem siewnym lnu, który nie spełnia wymogów ustanowionych w dyrektywie 69/208/EWG w odniesieniu do minimalnej zdolności kiełkowania, pod warunkiem że spełnione są następujące wymogi:
a) materiał siewny został najpierw wprowadzony do obrotu przez osobę do tego upoważnioną zgodnie z art. 2 poniżej;
b) zdolność kiełkowania wynosi co najmniej 88 %.
Artykuł 2
Dostawca materiału siewnego pragnący skorzystać z odstępstwa w celu wprowadzenia nasion do obrotu zgodnie z art. 1 składa wniosek w Państwie Członkowskim, w którym posiada on siedzibę.
Zainteresowane Państwo Członkowskie upoważnia dostawcę do wprowadzenia do obrotu materiału siewnego, chyba że:
a) posiada należycie uzasadnione wątpliwości, czy dostawca będzie mógł wprowadzić do obrotu ilość materiału siewnego, dla której wystąpił o zezwolenie; lub
b) całkowita ilość objęta zezwoleniem na wprowadzenie do obrotu w zastosowaniu przedmiotowego odstępstwa przekroczyłaby wtedy ilość maksymalną wymienioną w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Do celów stosowania art. 1 Państwa Członkowskie przyznają sobie wzajemnie pomoc administracyjną.
Francja (która powiadomiła o trudnościach w podaży materiału siewnego) występuje jako koordynator zezwoleń udzielanych na mocy art. 2, w celu zapewnienia, że całkowita ilość nie przekracza maksymalnych ilości określonych Załączniku.
Państwo Członkowskie otrzymujące wniosek na mocy art. 2 niezwłocznie powiadamia państwo koordynujące o ilości objętej tym wnioskiem.
Koordynujące Państwo Członkowskie niezwłocznie informuje powiadamiające Państwo Członkowskie, czy udzielenie upoważnienia może spowodować przekroczenie ilości maksymalnej.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie o ilościach materiału siewnego oznakowanych i dopuszczonych do wprowadzenia do obrotu w całej Wspólnocie na mocy niniejszej decyzji.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 28 stycznia 2002 r.
w sprawie porządku sprawowania Prezydencji Rady
(2002/105/WE, EWWiS, Euratom)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 203 akapit drugi,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, w szczególności jego art. 27 akapit drugi,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 116,
uwzględniając decyzję Rady z dnia 1 stycznia 1995 r. określającą porządek sprawowania Prezydencji Rady [1], w szczególności jej art. 1 ust. 2,
uwzględniając propozycje Niemiec i Finlandii z dnia 18 stycznia 2002 r.,
a także mając na uwadze, co następuje:
niniejsza decyzja jest bez uszczerbku dla jakichkolwiek dalszych zmian w porządku sprawowania Prezydencji Rady, które Rada może przyjąć, w szczególności związanych z przystąpieniem nowych Państw Członkowskich do Unii Europejskiej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zamienia się nawzajem odpowiednie okresy, w których Niemcy i Finlandia sprawują Prezydencję Rady w czasie drugiego półrocza 2006 r. i w czasie pierwszego półrocza 2007 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 1 lutego 2002 r.
zatwierdzająca Podręcznik diagnostyczny ustanawiający procedury diagnostyczne, metody pobierania próbek oraz kryteria oceny wyników badań laboratoryjnych w celu potwierdzenia klasycznego pomoru świń
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 381)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/106/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2001/89/WE z dnia 23 października 2001 r. w sprawie wspólnotowych środków zwalczania klasycznego pomoru świń [1], w szczególności jej art. 17 ust. 3 i art. 29 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Konieczne jest ustalenie na poziomie wspólnotowym procedur diagnostycznych, metod pobierania próbek oraz kryteriów oceny wyników badań laboratoryjnych służących do potwierdzenia klasycznego pomoru świń.
(2) Załącznik IV do dyrektywy 2001/89/WE ustala funkcje i obowiązki wspólnotowe laboratorium referencyjnego zajmującego się klasycznym pomorem świń w celu koordynowania, w konsultacji z Komisją, metod wykorzystywanych w Państwach Członkowskich do diagnozowania tej choroby; takie funkcje i obowiązki obejmują organizację okresowych badań porównawczych oraz dostarczenie standardowych odczynników na poziomie wspólnotowym.
(3) Wirus klasycznego pomoru świń nie jest uważany za niebezpieczny dla zdrowia ludzkiego.
(4) W ostatnim czasie opracowano badania laboratoryjne w celu zapewnienia szybkiego diagnozowania klasycznego pomoru świń.
(5) Doświadczenie zdobyte w ostatnich latach w zwalczaniu klasycznego pomoru świń doprowadziło do zidentyfikowania najbardziej odpowiednich procedur pobierania próbek oraz kryteriów oceny wyników badań laboratoryjnych służących do właściwego diagnozowania tej choroby w różnych sytuacjach.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie stanowią, że potwierdzenie klasycznego pomoru świń opiera się na:
a) wykrywaniu objawów klinicznych i zmian patologicznych po śmierci;
b) wykrywaniu wirusa, antygenu czy genomu w próbkach tkanek, organów, krwi lub wydalin świń;
c) wykazywaniu swoistej reakcji przeciwciał w próbkach krwi,
zgodnie z procedurami, metodami pobierania próbek i kryteriami do oceny wyników badań laboratoryjnych ustalonych w podręczniku załączonym do niniejszej decyzji.
2.
Jednakże, krajowe laboratoria diagnostyczne, o których mowa w załączniku III pkt 1 do dyrektywy 2001/89/WE, mogą stosować modyfikacje badań laboratoryjnych, o których mowa w podręczniku załączonym do niniejszej decyzji, lub używać innych badań, pod warunkiem, że może być wykazana jednakowa ich czułość i swoistość.
Czułość i swoistość tych zmodyfikowanych lub innych badań musi być oceniona w ramach okresowych badań porównawczych zorganizowanych przez laboratorium referencyjne Wspólnoty zajmujące się klasycznym pomorem świń.
Artykuł 2
Załączniki I i IV do dyrektywy Rady 80/217/EWG z dnia 22 stycznia 1980 r. wprowadzające środki wspólnotowe do zwalczania klasycznego pomoru świń [2], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, tracą moc.
Artykuł 3
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 listopada 2002 r.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 28 stycznia 2002 r.
w sprawie zawarcia Umowy przejściowej w sprawie handlu oraz kwestii związanych z handlem, między Wspólnotą Europejską z jednej strony, a Republiką Chorwacji z drugiej strony
(2002/107/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 wraz z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy, zdanie pierwsze oraz art. 300 ust. 3 akapit drugi,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Do czasu wejścia w życie Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Republiką Chorwacji z drugiej strony, podpisanego w Luksemburgu dnia 29 października 2001 r., konieczne jest zatwierdzenie Umowy przejściowej w sprawie handlu oraz kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską z jednej strony, a Republiką Chorwacji z drugiej strony, parafowanej w Brukseli dnia 10 lipca 2001 r.
(2) Wobec braku odrębnej, wcześniejszej Umowy przewozowej między Wspólnotą Europejską, a Republiką Chorwacji, wymaga się włączenia właściwych, przepisów transportowych związanych z handlem do protokołu 6 Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu.
(3) Wobec braku wcześniejszych struktur umownych, Umowa ta ustanawia Komitet Tymczasowy w celu jej wykonania.
(4) Przepisy handlowe zawarte w tej Umowie mają charakter wyjątkowy, związany z polityką prowadzoną w ramach procesu stabilizacji i stowarzyszania i nie stanowi, dla Unii Europejskiej żadnego precedensu w polityce handlowej Wspólnoty Europejskiej w odniesieniu do państw trzecich innych, niż państwa objęte procesem stabilizacji i stowarzyszania,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Umowę przejściową w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską z jednej strony, a Republiką Chorwacji z drugiej strony, załączniki i protokoły do niej załączone oraz deklaracje załączone do Aktu Końcowego.
2.
Teksty określone w ust. 1 załączono do niniejszej decyzji [3].
Artykuł 2
Artykuł 3
Decyzja Komisji
z dnia 11 lutego 2002 r.
zmieniająca dyrektywę 92/33/EWG celem rozszerzenia odstępstwa odnoszącego się do warunków przywozu materiału rozmnożeniowego oraz nasadzeniowego warzyw z państw trzecich
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 427)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/111/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/33/EWG z dnia 28 kwietnia 1992 r. w sprawie obrotu materiałem rozmnożeniowym oraz nasadzeniowym warzyw, innym niż nasiona [1], ostatnio zmienioną decyzją Komisji 1999/29/WE [2], w szczególności jej art. 16 ust. 2 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 16 ust. 1 dyrektywy 92/33/EWG Komisja ma obowiązek określić czy materiał rozmnożeniowy i nasadzeniowy warzyw, inny niż nasiona, który jest produkowany w państwie trzecim i daje takie same gwarancje w zakresie obowiązków dostawcy, identyfikacji, charakterystyki, zdrowia roślin, środka wzrostu, pakowania, przepisów inspekcji, obrotu i plombowania odpowiada we wszystkich aspektach materiałowi rozmnożeniowemu oraz nasadzeniowemu warzyw, innemu niż nasiona produkowane we Wspólnocie i spełniającemu wymogi oraz warunki wspomnianej dyrektywy.
(2) Jednakże dostępne obecnie informacje o warunkach stosowanych w państwach trzecich są niewystarczające do umożliwienia Komisji przyjęcia na tym etapie takiej decyzji dotyczącej jakiegokolwiek państwa trzeciego.
(3) W celu zapobieżenia zakłóceniom modeli wymiany handlowej, Państwa Członkowskie przywożące z państw trzecich materiał rozmnożeniowy i nasadzeniowy warzyw inny niż nasiona powinny mieć możliwość dalszego stosowania, w odniesieniu do tych produktów, warunków równorzędnych do tych, które są stosowane dla podobnych produktów wspólnotowych zgodnie z art. 16 ust. 2 dyrektywy 92/33/EWG.
(4) Okres stosowania odstępstwa przewidzianego w art. 16 ust. 2 akapit pierwszy dyrektywy 92/33/EWG, który został przedłużony do dnia 31 grudnia 2001 r. decyzją 1999/29/WE, w związku z tym powinien zostać odpowiednio przedłużony.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W art. 16 ust. 2 akapit pierwszy dyrektywy 92/33/EWG, datę "31 grudnia 2001 r." zastępuje się datą "31 grudnia 2004 r."
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 11 lutego 2002 r.
zmieniająca dyrektywę nr 92/34/EWG celem przedłużenia odstępstwa odnoszącego się do warunków przywozu materiału rozmnożeniowego roślin owocowych oraz roślin owocowych przeznaczonych do produkcji owoców z państw trzecich
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 428)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/112/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady nr 92/34/EWG z dnia 28 kwietnia 1992 r. w sprawie obrotu materiałem rozmnożeniowym roślin owocowych oraz roślinami owocowymi przeznaczonymi do produkcji owoców [1], z ostatnimi zmianami wprowadzonymi decyzją Komisji 1999/30/WE [2], w szczególności zaś jego art. 16 ust. 2 podpunkt drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 16 ust. 1 dyrektywy 92/34/EWG Komisja ma obowiązek określić, czy materiał rozmnożeniowy i nasadzeniowy roślin owocowych oraz rośliny owocowe przeznaczone do produkcji owoców, które są produkowane w państwie trzecim i dają takie same gwarancje w zakresie obowiązków dostawcy, identyfikacji, charakterystyki, zdrowia roślin, środka wzrostu, pakowania, przepisów inspekcji, obrotu i plombowania odpowiadają we wszystkich aspektach materiałowi rozmnożeniowemu i nasadzeniowemu roślin owocowych oraz roślinom owocowym przeznaczonym do produkcji owoców, produkowanym we Wspólnocie i spełniającym wymogi oraz warunki wspomnianej dyrektywy.
(2) Jednakże dostępne obecnie informacje o warunkach stosowanych w państwach trzecich są niewystarczające do umożliwienia Komisji przyjęcia na tym etapie takiej decyzji dotyczącej jakiegokolwiek państwa trzeciego.
(3) W celu zapobieżenia zakłóceniom modeli wymiany handlowej Państwa Członkowskie przywożące z państw trzecich materiał rozmnożeniowy i nasadzeniowy roślin owocowych oraz rośliny owocowe przeznaczone do produkcji owoców powinny mieć możliwość dalszego stosowania, w odniesieniu do tych produktów, warunków równorzędnych do tych, które są stosowane dla podobnych produktów wspólnotowych zgodnie z art. 16 ust. 2 dyrektywy 92/34/EWG.
(4) Okres stosowania odstępstwa przewidzianego w art. 16 ust. 2 akapit pierwszy dyrektywy 92/34/EWG, który został przedłużony do dnia 31 grudnia 2001 r. decyzją 1999/309/WE, w związku z tym powinien zostać odpowiednio przedłużony.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W art. 16 ust. 2 akapit pierwszy dyrektywy 92/34/EWG datę "31 grudnia 2001 r." zastępuje się datą "31 grudnia 2004 r.".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 23 stycznia 2002 r.
zmieniająca decyzję Komisji 1999/217/WE w odniesieniu do rejestru substancji aromatycznych używanych w lub na środkach spożywczych
(Notyfikowana jako dokument nr C (2002) 88)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/113/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2232/96 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 października 1996 r. ustanawiające wspólnotową procedurę dla substancji aromatycznych używanych lub przeznaczonych do użycia w lub na środkach spożywczych [1] w szczególności jego art. 3 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2232/96, Komisja przyjęła decyzją 1999/217/WE [2], zmienioną decyzją 2000/489/WE [3], rejestr substancji aromatycznych używanych w lub na środkach spożywczych.
(2) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1565/2000 z dnia 18 lipca 2000 r. ustanawiającym środki konieczne do przyjęcia programu oceny w zastosowaniu rozporządzenia (WE) nr 2232/96 [4], nowe numery, tak zwane "numery FL", powinny być przypisane do każdej substancji aromatycznej.
Dodatkowo wszystkie substancje aromatyczne z rejestru powinny zostać podzielone dalej na grupy substancji pokrewnych zgodnie z wykazem grup ustanowionym w tym rozporządzeniu.
Informacje te powinny być dostępne dla osób wprowadzających substancje do obrotu, aby mogły one wypełnić swe zobowiązania zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1565/2000.
Dlatego też rejestr substancji aromatycznych przewiduje nowe numery FL i nowe numery grup.
(3) Części 1, 2, i 3 rejestru załączone do decyzji 1999/217/WE, zmienionej decyzją 2000/489/WE, powinny zostać połączone w jedną część, określoną jako część A, a substancje powinny zostać zamieszczone w wykazie zgodnie z ich numerami FL.
Część 4 rejestru powinna zostać zastąpiona tekstem w części B rejestru załączonym do niniejszej decyzji.
(4) Kontrola substancji aromatycznych zgłaszanych przez Państwa Członkowskie i ustanowionych w decyzji 1999/217/WE ujawniła szereg niespójności w numerach chemicznych, nazwach, synonimach i nazwach systematycznych, a także zidentyfikowała szereg przypadków, kiedy ta sama substancja występowała w rejestrze pod różnymi nazwami chemicznymi.
Niespójności te powinny zostać skorygowane.
W odniesieniu do tych niespójności, których rozstrzygnięcie na tym etapie nie było możliwe, powinien zostać odnotowany przynajmniej fakt występowania takiej niespójności.
(5) W odniesieniu do szeregu substancji wymienionych w decyzji 1999/217/WE, łącznie z substancjami zgłaszanymi w trybie poufnym, niektóre Państwa Członkowskie wycofały swoje odpowiednie zgłoszenia.
Substancje te powinny zostać skreślone z rejestru.
Podobnie Państwa Członkowskie zgłaszały nowe substancje, które zgodnie z art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2232/96 powinny być objęte programem oceny i dlatego też powinny być włączone do rejestru.
(6) Zgodnie z art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2232/96 substancję skreśla się z rejestru, jeżeli w wyniku oceny okazuje się, że substancja aromatyczna nie spełnia wymagań określonych w ogólnych kryteriach użycia określonych w Załączniku do wymienionego rozporządzenia. Komitet Naukowy ds. Żywności stwierdził w swej opinii przedstawionej 26 września 2001 r., że 4-allilo-1,2-dimetoksybenzen (metyloeugenol) i 1-allilo-4-metoksybenzen (estragol) są genotoksyczne i dlatego powinny zostać skreślone z rejestru.
(7) Dlatego też dyrektywa 1999/217/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Rejestr załączony do decyzji 1999/217/WE zostaje zastąpiony tekstem Załącznika do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 13 lutego 2002 r.
zmieniająca decyzję 2001/218/WE wymagającą od Państw Członkowskich tymczasowego przyjęcia dodatkowych środków przeciwko rozprzestrzenianiu się Bursaphelenchus xylophilus (Steiner & Buhrer) Nickle et al. (węgorek sosnowiec) w odniesieniu do obszarów Portugalii innych niż te, na których nie występuje
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 472)
(2002/124/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2001/33/WE [2], w szczególności jej art. 16 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Jeśli Państwo Członkowskie uważa, że istnieje realne niebezpieczeństwo wprowadzenia na jego terytorium choroby Bursaphelenchus xylophilus z obszaru innego Państwa Członkowskiego, może czasowo wprowadzić dodatkowe środki w celu ochrony swojego kraju przed tym niebezpieczeństwem.
(2) 25 czerwca 1999 r. Portugalia poinformowała pozostałe Państwa Członkowskie oraz Komisję, że w kilku przypadkach sosen pochodzących z obszaru Portugalii stwierdzono ich zakażenie chorobą Bursaphelenchus xylophilus.
W konsekwencji Komisja tymczasowo upoważniła Państwa Członkowskie do przyjęcia dodatkowych środków zapobiegających rozprzestrzenieniu się choroby Bursaphelenchus xylophilus w odniesieniu do produktów pochodzących z określonych obszarów Portugalii, poza tymi obszarami, gdzie wiadomo, iż nie zanotowano wystąpień tej choroby.
Aktualnie ważne upoważnienie jest podane w decyzji 2001/218/WE [3].
(3) Mając na uwadze kolejne wyniki oceny przeprowadzonej przez FVO w październiku 2001 r. oraz dodatkowe informacje dostarczone przez Portugalię, należy sądzić, że w wyniku wprowadzenia programu zwalczenia choroby, wystąpienia Bursaphelenchus xylophilus nadal ograniczają się do określonego obszaru.
Niemniej drzewa ujawniające objawy zakażenia chorobą Bursaphelenchus xylophilus znajdowano nadal w trakcie badania tego obszaru, gdzie wiadomo, że choroba ta wystąpiła.
(4) Wyniki oficjalnych badań stanu lasów, wykonanych w 2001 r. przez pozostałe Państwa Członkowskie, w trakcie których izolowano próbki kory i zielonych części drzew z gatunków Abies Mill., Cedrus Trew, Larix Mill., Picea A. Dietr., Pinus L., Pseudotsuga Carr. oraz Tsuga Carr., rosnących w tych Państwach Członkowskich, potwierdziły, że żadna z pobranych i przeanalizowanych próbek nie wykazała obecności Bursaphelenchus xylophilus.
(5) W świetle powyższego istnieje konieczność, aby Portugalia nadal stosowała specjalne środki kontroli nad rozprzestrzenianiem się Bursaphelenchus xylophilus i dążyła do jej zwalczenia.
Może również zaistnieć potrzeba, aby inne Państwa Członkowskie także nadal przyjmowały dodatkowe środki, aby ochronić swoje obszary.
(6) Z uwagi na brak nowych informacji, które stanowiłyby powód do zrewidowania stosowanych środków, należy przedłużyć ważność decyzji nr 2001/218/WE na kolejny określony okres, wprowadzając do niej stosowne zmiany.
(7) Efekty stosowania środków zapobiegawczych będą przedmiotem systematycznej oceny w latach 2002 i 2003, w szczególności na podstawie informacji dostarczanych przez Portugalię i inne Państwa Członkowskie.
Jeżeli okaże się, że środki zapobiegawcze, o których mowa w niniejszej decyzji są niewystarczające, aby zapobiec rozprzestrzenianiu się Bursaphelenchus xylophilus lub środków takich nie stosowano dostatecznie rygorystycznie, należy wprowadzić środki ostrzejsze lub alternatywne.
(8) Środki, o których mowa w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2001/218/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) w pierwszym akapicie art. 2 data "28 lutego 2002 r." zostaje zastąpiona datą "28 lutego 2003 r.";
2) w drugim akapicie art. 4 data "15 listopada 2001 r." zostaje zastąpiona datą "15 listopada 2002 r.";
3) w art. 6 data "15 grudnia 2001 r." zostaje zastąpiona datą "15 grudnia 2002 r.".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja jest adresowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 16 grudnia 2001 r.
w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów dotyczącego tymczasowego stosowania protokołu ustanawiającego wielkości dopuszczalne połowów oraz wkłady finansowe określone w Umowie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Zielonego Przylądka w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Zielonego Przylądka w okresie od dnia 1 lipca 2001 r. do dnia 30 czerwca 2004 r.
(2002/130/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 300 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólnota i Republika Zielonego Przylądka prowadziły negocjacje w celu ustalenia zmian lub dodatków w Umowie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Zielonego Przylądka w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Zielonego Przylądka [1].
(2) W wyniku tych negocjacji, w dniu 7 czerwca 2001 r. parafowano nowy Protokół ustanawiający wielkości dopuszczalne połowów i wkład finansowy przewidziane w powyższej Umowie.
(3) Na mocy tego Protokołu, rybacy Wspólnota mogą prowadzić połowy na wodach objętych suwerennością lub jurysdykcją Republiki Zielonego Przylądka w okresie od dnia 1 lipca 2001 r. do dnia 30 czerwca 2004 r.
(4) W celu zapewnienia ciągłości działalności połowowej prowadzonej przez statki wspólnotowe, istotne jest jak najszybsze zatwierdzenie wspomnianego Protokołu.
Dlatego obie strony parafowały Porozumienie w formie wymiany listów dotyczące tymczasowego stosowania parafowanego protokołu od dnia 1 lipca 2001 r.
(5) Porozumienie to powinno zostać zatwierdzone w oczekiwaniu na ostateczną decyzję, która zostanie przyjęta zgodnie z art. 37 Traktatu.
(6) Należy określić metodę rozdziału możliwości połowowych między Państwa Członkowskie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Porozumienie w formie wymiany listów dotyczące tymczasowego stosowania Protokołu ustanawiającego wielkości dopuszczalne połowów i wkład finansowy określone w Umowie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Zielonego Przylądka w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Zielonego Przylądka w okresie od dnia 1 lipca 2001 r. do dnia 30 czerwca 2004 r. zostaje niniejszym zatwierdzone w imieniu Wspólnoty.
Teksty Porozumienia w formie wymiany listów oraz Protokołu są załączone do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Wielkości dopuszczalne połowów określone w Protokole zostają rozdzielone między Państwa Członkowskie w następujący sposób:
— Sejnery do połowów tuńczyka: _BAR_ Francja: _BAR_ 19 statków _BAR_
Hiszpania: _BAR_ 18 statków _BAR_
— tuńczykowce do połowów haczykowych na wędki i sznury: _BAR_ Francja: _BAR_ 6 statków _BAR_
Hiszpania: _BAR_ 10 statków _BAR_
Portugalia: _BAR_ 2 statki _BAR_
— taklowce powierzchniowe: _BAR_ Hiszpania: _BAR_ 52 statki _BAR_
Portugalia: _BAR_ 10 statków _BAR_
— taklowce przydenne: _BAR_ Portugalia: _BAR_ 630 tony rejestrowe brutto miesięcznie, uśrednione w okresie roku, przy nie więcej niż czterech statkach prowadzących połowy równocześnie _BAR_
Jeżeli wnioski licencyjne złożone przez te Państwa Członkowskie nie obejmują całości możliwości połowowych ustanowionych Protokołem, Komisja może rozważyć złożenie wniosków licencyjnych przez inne Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejszym upoważnia się Przewodniczącego Rady do wyznaczenia osób umocowanych do podpisania Porozumienia w formie wymiany listów w celu związania nim Wspólnoty.
Decyzja Rady
z dnia 18 lutego 2002 r.
w sprawie zakończenia konsultacji z Zimbabwe na mocy art. 96 Umowy o partnerstwie AKP-WE
(2003/148/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 300 ust. 2 akapit drugi,
uwzględniając Umowę wewnętrzną w sprawie przyjęcia środków i ustanowienia procedur w celu wykonania Umowy o partnerstwie AKP-WE, podpisanej w Kotonu w dniu 23 czerwca 2000 r. [1], stosowanej tymczasowo zgodnie z decyzją przedstawicieli rządów Państw Członkowskich z dnia 18 września 2000 r., w szczególności jej art. 3,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Istotne elementy wymienione w art. 9 Umowy o partnerstwie AKP-WE zostały pogwałcone przez rząd Zimbabwe.
(2) Konsultacje z Zimbabwe na mocy art. 96 Umowy o partnerstwie AKP-WE zostały podjęte w dniu 11 stycznia 2002 r. i przy tej okazji władze Zimbabwe przedstawiły swój punkt widzenia i podjęły szczególne zobowiązania, chociaż niewystarczające, dotyczące zakończenie aktów przemocy, przeprowadzenia w dniach 9 i 10 marca 2002 r. wolnych i sprawiedliwych wyborów prezydenckich, a w szczególności obecności obserwatorów międzynarodowych i mediów podczas tych wyborów.
(3) Uwzględniono ostatnie zmiany polityczne w Zimbabwe jak również fakt, że niektóre ważne środki dotyczące istotnych elementów Umowy o partnerstwie AKP-WE nie zostały dotychczas wprowadzone we właściwy sposób.
Ograniczające ustawodawstwo, jakie zostało ostatnio przyjęte, oraz eskalacja przemocy, jak również zastraszanie przeciwników politycznych poważnie osłabiają wolność słowa, zrzeszania się i pokojowych zgromadzeń w Zimbabwe, PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Decyzja Komisji
z dnia 19 lutego 2002 r.
w sprawie określenia minimalnych wymogów, jakim powinno odpowiadać świadectwo złomowania wystawione zgodnie z art. 5 ust. 3 dyrektywy 2000/53/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 518)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/151/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2000/53/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 września 2000 r. w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji [1], w szczególności jej art. 5 ust. 5 oraz art. 11 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 2000/53/WE stanowi, iż wyrejestrowanie pojazdów będzie możliwe jedynie wraz z przedłożeniem świadectwa złomowania.
(2) Dążąc do umożliwienia wzajemnego uznawania i przyjmowania przez właściwe władze świadectw złomowania wystawionych w innych Państwach Członkowskich, dyrektywa 2000/53/WE wymaga określenia przez Komisję minimalnych wymagań, jakim powinno odpowiadać świadectwo złomowania.
(3) Minimalne wymagania mają na celu zapewnienie o tożsamości oraz dostarczenie szczegółowych danych dotyczących zakładu przetwarzania, właściwego organu oraz posiadacza pojazdu, jak również liczby danych informacyjnych odnoszących się do pojazdu.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu powołanego na mocy art. 18 dyrektywy Rady 75/442/EWG [2],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Świadectwo złomowania wystawione zgodnie z art. 5 ust. 3 dyrektywy 2000/53/WE musi zawierać co najmniej informacje wymienione w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 20 lutego 2002 r.
dotycząca niektórych środków ochronnych w odniesieniu do pryszczycy w Zjednoczonym Królestwie, uchylająca decyzję 2001/740/WE oraz zmieniająca po raz ósmy decyzję 2001/327/WE
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 557)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/153/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [1], ostatnio zmieniona dyrektywą 92/118/EWG [2], w szczególności jej art. 10,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/662/EWG z dnia 11 grudnia 1989 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych w handlu wewnątrzwspólnotowym w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [3], ostatnio zmieniona dyrektywą 92/118/EWG, w szczególności jej art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2001/740/WE [4], ostatnio zmieniona decyzją 2002/48/WE [5], dotyczy niektórych środków ochronnych odnoszących się do pryszczycy w Zjednoczonym Królestwie.
(2) Decyzja Komisji 2001/304/WE [6], ostatnio zmieniona decyzją 2002/49/WE [7] w sprawie oznaczania i wykorzystania niektórych produktów zwierzęcych w związku z decyzją Komisji 2001/172/WE [8] dotyczącą niektórych środków ochronnych w odniesieniu do pryszczycy w Zjednoczonym Królestwie.
(3) Decyzja Komisji 2001/327/WE [9], ostatnio zmieniona decyzją 2001/904/WE [10], dotyczy ograniczeń w przemieszczaniu zwierząt z gatunków wrażliwych na pryszczycę.
(4) Dyrektywa Rady 64/433/EWG [11], ostatnio zmieniona dyrektywą 95/23/WE [12], dotyczy warunków zdrowotnych w odniesieniu do produkcji i wprowadzania na rynek świeżego mięsa.
(5) Dyrektywa Rady 94/65/WE [13] ustanawia wymagania dotyczące produkcji i wprowadzania na rynek mielonego mięsa oraz przetworów mięsnych.
(6) Dyrektywa Rady 91/495/EWG [14], ostatnio zmieniona dyrektywą 94/65/WE, dotyczy zdrowia publicznego i problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na produkcję i wprowadzanie do obrotu mięsa króliczego oraz dziczyzny hodowlanej.
(7) Dyrektywa Rady 80/215/EWG [15], ostatnio zmieniona Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii oraz Szwecji, dotyczy problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy produktami mięsnymi.
(8) Dyrektywa Rady 77/99/EWG [16], ostatnio zmieniona dyrektywą Rady 97/76/WE [17], dotyczy problemów zdrowotnych wpływających na produkcję i wprowadzanie do obrotu produktów mięsnych oraz niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego.
(9) Komisja ds. Pryszczycy i Innych Epizootii Międzynarodowego Biura Epizootycznego (OIE) oceniła dokumentację dotyczącą zwalczania pryszczycy, przedłożoną przez delegata Zjednoczonego Królestwa, oraz, zgodnie z rezolucją nr XVII (Przywracanie statusu Państwa Członkowskiego uznanego za wolny od pryszczycy) przyjętą przez Międzynarodowy Komitet OIE w czasie 65. Posiedzenia Generalnego (maj 1997), dnia 21 stycznia 2002 r., ponownie uznała uprzednio przyznany mu status kraju wolnego od pryszczycy bez prowadzenia szczepień.
(10) Dlatego niezbędne jest uchylenie decyzji Komisji 2001/740/WE dotyczącej niektórych środków ochronnych w odniesieniu do pryszczycy w Zjednoczonym Królestwie.
(11) Jednakże niezbędne są przepisy zapewniające, że niektóre zapasy mięsa oraz produktów mięsnych, wyprodukowane w okresie epidemii oraz niespełniające kryteriów zdrowia zwierząt w odniesieniu do handlu wewnątrzwspólnotowego, są wprowadzane do obrotu tylko na terytorium Wielkiej Brytanii.
(12) W celu zapewnienia, że przepisy decyzji 2001/327/WE są stosowane również do handlu owcami i kozami pochodzącymi lub sprowadzanymi z Wielkiej Brytanii po dniu, w którym decyzja 2001/740/WE zostanie uchylona, należy odpowiednio zmienić decyzję 2001/327/WE.
(13) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Zjednoczone Królestwo stanowi, że mięso określone w ust. 2 uzyskane z bydła, owiec, kóz i świń oraz innych parzystokopytnych, które spełnia co najmniej jeden z warunków wymienionych w ust. 3, nie jest wysyłane do innych Państw Członkowskich.
2.
Mięso określone w ust. 1 obejmuje "świeże mięso" określone w dyrektywie 64/433/EWG oraz 91/495/EWG oraz "mięso mielone i przetwory mięsne" określone w dyrektywie Rady 94/65/WE.
3.
Warunki dotyczące mięsa, które nie może zostać dopuszczone do handlu wewnątrzwspólnotowego:
a) mięso, które nie może zostać dopuszczone do handlu wewnątrzwspólnotowego zgodnie ze wspólnotowymi środkami ochronnymi w odniesieniu do pryszczycy w Zjednoczonym Królestwie, pozostającymi w mocy od dnia 21 lutego 2001 r. do chwili wejścia w życie niniejszej decyzji;
b) mięso noszące znak jakości zdrowotnej ustanowiony decyzją Komisji 2001/304/WE.
Artykuł 2
1.
Zjednoczone Królestwo stanowi, że produkty mięsne uzyskane z bydła, owiec, kóz i świń oraz innych parzystokopytnych, które spełnia co najmniej jeden z warunków określonych w ust. 2, nie jest wysyłane do innych Państw Członkowskich.
2.
Warunki dotyczące produktów mięsnych, które nie mogą zostać dopuszczone do handlu wewnątrzwspólnotowego:
a) produkty mięsne produkowane z mięsa spełniającego co najmniej jeden z warunków określonych w art. 1 ust. 3;
b) produkty mięsne, które nie mogą zostać dopuszczone do handlu wewnątrzwspólnotowego zgodne ze wspólnotowymi środkami ochronnymi w odniesieniu do pryszczycy w Zjednoczonym Królestwie, pozostającymi w mocy od dnia 21 lutego 2001 r. do chwili wejścia w życie niniejszej decyzji;
c) produkty mięsne noszące znak jakości zdrowotnej ustanowiony decyzją Komisji 2001/304/WE.
3.
Zakaz przewidziany w ust. 1 nie stosuje się do produktów mięsnych spełniających wymogi zdrowia publicznego dyrektywy 77/99/EWG oraz które przeszły jedną z obróbek ustanowionych w art. 4 ust. 1 dyrektywy Rady 80/215/EWG albo zostało poddane podczas przetwarzania jednolicie i całkowicie działaniu substancji o wartości pH 6 albo mniejszej.
Artykuł 3
Decyzja Komisji 2001/740/WE traci moc.
Artykuł 4
W art. 2 ust. 1 zdanie wprowadzające decyzji Komisji 2001/327/WE skreśla się wyrazy "i decyzja Komisji 2001/740/WE".
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 13 grudnia 2001 r.
w sprawie uruchomienia instrumentu elastyczności
(pkt 24 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 6 maja 1999 r. w sprawie dyscypliny budżetowej i poprawy procedury budżetowej)
(2002/158/WE)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 6 maja 1999 r. między Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i poprawy procedury budżetowej [1], w szczególności jego pkt 24,
uwzględniając wniosek dotyczący rozporządzenia Rady mającego na celu wspieranie przekształcenia statków rybackich i zmianę rodzaju działalności rybaków, którzy do roku 1999 podlegali umowie połowowej z Marokiem (COM(2001) 384 – 2001/01 63(CNS)) [2],
uwzględniając konkluzje posiedzenia pojednawczego między Radą a delegacją Parlamentu Europejskiego, w którym uczestniczyła również Komisja, a które odbyło się w dniach 21 i 22 listopada 2001 r. podczas drugiego czytania w Radzie projektu ogólnego budżetu Unii Europejskiej na rok budżetowy 2002,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W następstwie nieodnowienia umowy dotyczącej rybołówstwa między Unią Europejską a Królestwem Maroka Rada Europejska z Nicei wezwała Komisję do przedstawienia wniosków mających na celu restrukturyzację wspólnotowej floty, która prowadziła działalność na wodach Maroka.
(2) Środek specjalny w zakresie przekształcenia hiszpańskiej i portugalskiej floty zaproponowany przez Komisję w dniu 18 lipca 2001 r., oszacowany na 197 milionów EUR, przewiduje środki podobne do finansowanych przez instrument finansowy orientacji rybołówstwa (IFOR) i jest wzorowany na jego metodach funkcjonowania, mimo iż proponuje szczególne rozwiązania odnoszące się do flot, których to dotyczy.
(3) Środek ten wchodzi w zakres pozycji 2 "Operacje strukturalne", podpozycji "Fundusze strukturalne" perspektywy finansowej oraz uzupełnia obowiązkowe kwoty przeznaczone w tym kontekście od stycznia 2000 r.
(4) W budżecie, w ramach pozycji 2 "Operacje strukturalne", jako część wspólnotowej inicjatywy Interreg, zaplanowano 30 milionów EUR w 2002 r. na środki mające na celu udzielenie pomocy regionom graniczącym z państwami ubiegającymi się o członkostwo.
(5) Zgodnie z pkt 12 akapit drugi Porozumienia międzyinstytucjonalnego kwoty, które mają być przeznaczone na wszystkie środki objęte pozycją 2 "Operacje strukturalne" perspektywy finansowej, nie uwzględniają marginesu.
(6) Warunki wykorzystania instrumentu elastyczności, określone w pkt 24 Porozumienia międzyinstytucjonalnego, są zatem spełnione,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W odniesieniu do ogólnego budżetu Unii Europejskiej na rok budżetowy 2002 instrument elastyczności jest wykorzystywany w celu zapewnienia kwoty 200 milionów EUR w ramach środków na zobowiązania.
Artykuł 2
W ramach tej kwoty 170 milionów EUR wykorzystuje się na finansowanie środka specjalnego w zakresie przekształcenia statków rybackich i zmianę rodzaju działalności rybaków, którzy do roku 1999 podlegali umowie połowowej z Marokiem, które jest objęte pozycją "Operacje strukturalne" w perspektywie finansowej, w nowym wierszu B2-2 0 0 N ogólnego budżetu Unii Europejskiej na rok budżetowy 2002.
Pozostałe 30 milionów EUR wykorzystuje się na finansowanie środków w zakresie wzmocnienia konkurencyjności regionów graniczących z krajami kandydującymi w ramach rozdziału B2-1 4, "Inicjatywy wspólnotowe", jako część programu Interreg.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich (seria L) w tym samym momencie, w którym zostaje opublikowany ogólny budżet Unii Europejskiej na rok budżetowy 2002 [3].
Decyzja Komisji
z dnia 18 lutego 2002 r.
w sprawie wspólnego formatu dokumentów zawierających zestawienie krajowych danych dotyczących jakości paliwa
(Notyfikowana jako dokument numer C(2002) 508)
(2002/159/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 98/70/WE Parlamentu Europejskiego oraz Rady z 13 października 1998 r. odnoszącą się do jakości benzyny oraz oleju napędowego i zmieniającą dyrektywę Rady 93/12/EWG [1], a w szczególności jej art. 8 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Państwa Członkowskie zobowiązane są do kontrolowania jakości benzyny oraz oleju napędowego sprzedawanego na ich terytorium w celu zapewnienia ich zgodności z normami ochrony środowiska zawartymi w dyrektywie 98/70/WE oraz w celu zapewnienia skuteczności środków podjętych w celu zmniejszenia zanieczyszczenia powietrza powodowanego przez pojazdy.
(2) Konieczne jest ustalenie wspólnego formatu dokumentów służących przedstawieniu informacji z zakresu kontroli jakości paliwa zgodnie z art. 8 ust. 3 dyrektywy 98/70/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejsza decyzja ustanawia wspólny format dokumentów służących przedstawieniu krajowych danych na temat jakości paliwa zgodnie z art. 8 dyrektywy 98/70/WE.
Artykuł 2
Przy przedstawianiu Komisji stosownych danych Państwa Członkowskie zobowiązane są do korzystania z formatu dokumentów znajdującego się w załączniku.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 21 lutego 2002 r.
zmieniająca załącznik D do dyrektywy Rady 90/426/EWG w odniesieniu do badań diagnostycznych dotyczących afrykańskiego pomoru koni
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 556)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/160/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/426/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wymagań dotyczących zdrowia zwierząt, regulujących przemieszczanie i przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich [1], ostatnio zmienioną decyzją 2001/298/WE [2], w szczególności jej art. 23,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik D do dyrektywy 90/426/EWG opisuje badanie na odczyn wiązania dopełniacza, przeprowadzane w celu zdiagnozowania afrykańskiego pomoru koni.
(2) W listopadzie 2000 r. laboratorium referencyjne Wspólnoty w Algete w Hiszpanii było gospodarzem corocznego spotkania przedstawicieli krajowych laboratoriów referencyjnych ds. afrykańskiego pomoru koni Państw Członkowskich UE.
Podczas spotkania przedstawiono naukowe dowody, że odczyn wiązania dopełniacza opisany obecnie w załączniku D do dyrektywy 90/426/EWG charakteryzuje się poważnymi ograniczeniami, w szczególności ze względu na fakt, iż nadaje się jedynie do wykrywania przeciwciał po wystąpieniu infekcji lub po szczepieniu.
Ponadto badania te zostały w praktyce wyparte przez nowoczesne testy ELISA w prawie wszystkich laboratoriach znajdujących się na terytorium Wspólnoty oraz w głównych krajach wywozu.
(3) Zaakceptowane na szczeblu międzynarodowym badania laboratoryjne mające na celu wykrycie przeciwciał wirusa afrykańskiego pomoru koni zostały opisane wPodręczniku norm do badań diagnostycznych i szczepionek [3] Międzynarodowego Urzędu Epizootii (OIE); niemniej jednak aktualne wydanie wymienia tylko jeden z dostępnych testów ELISA.
Decyzja komisji
z dnia 25 lutego 2002 r.
przedłużająca okres obowiązywania decyzji 1999/476/WE ustanawiającej kryteria ekologiczne przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego detergentom pralniczym
(notyfikowana jako dokument (C) 2002 462)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/172/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1980/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 lipca 2000 r. w sprawie zrewidowanego programu przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego [1], w szczególności jego art. 4 i 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1980/2000 przewiduje przyznawanie wspólnotowego oznakowania ekologicznego produktowi posiadającemu właściwości, które umożliwiają przyczynienie się w znacznym stopniu do poprawy w odniesieniu do kluczowych aspektów środowiskowych.
(2) Zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000 szczególne kryteria oznakowania ekologicznego należy ustalać w odniesieniu do określonych grup produktów a przegląd kryteriów oznakowania ekologicznego, a także wymogów oceny oraz weryfikacji dotyczących tych kryteriów, powinien nastąpić we właściwym terminie przed upływem okresu obowiązywania kryteriów określonych dla każdej grupy produktów, czego skutkiem ma być propozycja przedłużenia, wycofania lub zmiany.
(3) Na mocy decyzji 1999/476/WE [2] Komisja ustanowiła kryteria ekologiczne w sprawie przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego detergentom pralniczym, które, zgodnie z jej art. 3, wygasają dnia 10 czerwca 2002 r.
(4) Zgodnie z przeglądem należy przedłużyć okres obowiązywania definicji grupy produktów oraz kryteriów ekologicznych bez zmian, na okres 18 miesięcy, w szczególności pozwolić przedsiębiorstwom, którym przyznano oznakowanie ekologiczne, wdalszym ciągu używać tego oznakowania ekologicznego przynajmniej do zakończenia zmiany decyzji 1999/476/WE
(5) Ustalony w art. 3 decyzji 1999/476/WE okres obowiązywania powinien być w związku z tym przedłużony.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu ustanowionego na mocy art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Okres obowiązywania ustalony w art. 3 decyzji 1999/476/WE dla definicji grupy produktów oraz kryteriów grupy produktów, oznaczony dla celów administracyjnych numerem kodu 006, zostaje przedłużony do dnia 31 grudnia 2003 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 17 grudnia 2001 r.
dotycząca zawarcia Umowy ramowej między Wspólnotą Europejską a Republiką Turcji w sprawie ogólnych zasad udziału Republiki Turcji w programach wspólnotowych
(2002/179/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 13, 61, 95, 129, 137, art. 149 ust. 4, art. 150 ust. 4, art. 151 ust. 5, art. 152 ust. 4, art. 153 ust. 4, art. 156, 157, 166, art. 175 ust. 1 i art. 308, w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy, zdanie drugie, art. 300 ust. 3 akapit drugi oraz z art. 300 ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rezolucja Rady Stowarzyszenia UE-Turcja z dnia 6 marca 1995 r. wyraziła oczekiwanie na podjęcie inicjatyw w wielu dziedzinach, w celu poszerzenia zakresu współpracy między UE a Turcją, łącznie z możliwym udziałem w niektórych programach wspólnotowych.
(2) W grudniu 1997 r. Rada Europejska w Luksemburgu uczyniła udział w programach wspólnotowych sposobem na przyspieszenie wzmożonej strategii przedakcesyjnej w odniesieniu do krajów kandydujących, przez określanie takiego udziału dla każdego poszczególnego przypadku.
W tym samym czasie została ustanowiona Strategia Europejska dla Republiki Turcji, która dawała temu krajowi taką samą możliwość.
W następstwie posiedzeń Rady Europejskiej w Helsinkach w grudniu 1999 r., w szczególności w Nicei w grudniu 2000 r., indywidualne podejście do każdego przypadku w tym zakresie można by zastąpić podejściem bardziej dalekosiężnym, obejmującym większość programów wspólnotowych.
(3) Rada Europejska w Helsinkach orzekła, że Republika Turcji jest krajem kandydującym, który ma zostać przyłączony do Unii na podstawie tych samych kryteriów, jakie stosuje się w odniesieniu do pozostałych krajów kandydujących, oraz że w oparciu o istniejącą Strategię Europejską Republika Turcji tak jak pozostałe kraje kandydujące korzystała będzie ze strategii przedakcesyjnej w zakresie stymulowania i wspierania jej reform oraz będzie również posiadała możliwość udziału w programach wspólnotowych i agencjach, a także w spotkaniach krajów kandydujących i Unii, w kontekście procesu przystąpienia.
(4) Zgodnie z dyrektywami negocjacyjnymi, przyjętymi przez Radę dnia 5 czerwca 2001 r., Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnoty Umowę ramową z Republiką Turcji w sprawie ogólnych zasad jej udziału w programach wspólnotowych.
(5) W odniesieniu do niektórych programów objętych Umową Traktat nie przewiduje kompetencji innych niż wynikające na mocy art. 308.
(6) Komisja zobowiązana jest w imieniu Wspólnoty ustalić szczególne warunki dotyczące udziału Republiki Turcji w programach wspólnotowych, w szczególności odnoszące się do wkładu finansowego.
W tym celu, Komisję powinien wspierać specjalny komitet powołany przez Radę.
(7) Republika Turcji może ubiegać się o udzielenie pomocy finansowej na udział w programach wspólnotowych na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1488/96 z dnia 23 lipca 1996 r. w sprawie środków finansowych i technicznych (MEDA) towarzyszących reformom struktur gospodarczych i społecznych w ramach partnerstwa eurośródziemnomorskiego [3], na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 764/2000 z dnia 10 kwietnia 2000 r. dotyczącego wdrażania środków mających na celu intensyfikację unii celnej WE z Turcją [4], lub na mocy rozporządzenia (WE) nr 257/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 stycznia 2001 r. dotyczącego wdrażania środków wspierania rozwoju gospodarczego i społecznego w Turcji [5].
(8) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu WE, Dania nie uczestniczy w części niniejszej decyzji Rady, przyjętej na mocy odniesienia do tytułu IV Traktatu WE, oraz niniejsza decyzja Rady nie jest dla Danii wiążąca ani nie zobowiązuje Danii do jej stosowania.
(9) Zjednoczone Królestwo i Irlandia zamierzają uczestniczyć w przyjęciu rozporządzenia Rady ustanawiającego ogólne ramy działań wspólnotowych, zmierzających do ułatwienia wprowadzenia europejskiej jurysdykcji w sprawach cywilnych, a po przyjęciu tych ram, będą one miały dla Zjednoczonego Królestwa i Irlandii moc wiążącą i państwa te będą zobowiązane do ich stosowania.
W odniesieniu do przyszłych instrumentów, jakie Wspólnota przyjmie na mocy tytułu IV Traktatu WE, wprowadzających lub ustanawiających przyszły program Wspólnoty, jeżeli zobowiązania Zjednoczonego Królestwa i Irlandii na mocy tego instrumentu będą zgodne z Protokołem w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, załączonym do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu WE, zobowiązania Zjednoczonego Królestwa i Irlandii będą dotyczyły jedynie części niniejszej decyzji Rady odnoszącej się do tytułu IV Traktatu i państwa te będą zobowiązane do jej stosowania.
(10) Komisja powinna dokonywać przeglądu Umowy w regularnych odstępach czasu.
(11) Umowa powinna zostać zatwierdzona,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Umowę ramową między Wspólnotą Europejską a Republiką Turcji w sprawie ogólnych zasad udziału Republiki Turcji w programach wspólnotowych.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
1.
Komisja jest upoważniona do ustalenia w imieniu Wspólnoty szczególnych warunków dotyczących udziału Republiki Turcji w poszczególnych programach, łącznie z jej wkładem finansowym.
W wykonaniu tego zadania Komisję wspiera specjalny komitet powołany przez Radę.
2. W przypadku zwrócenia się przez Turcję o udzielenie pomocy zewnętrznej, stosuje się procedury przewidziane w rozporządzeniu (WE) nr 1488/96, rozporządzeniu (WE) nr 764/2000, rozporządzeniu (WE) nr 257/2001, oraz w podobnych rozporządzeniach przewidujących zewnętrzną pomoc Wspólnoty na rzecz Republiki Turcji, które mogą zostać przyjęte w przyszłości.
Artykuł 3
Najpóźniej trzy lata od dnia wejścia w życie Umowy oraz co trzy lata w okresie późniejszym, Komisja dokonuje przeglądu wykonania Umowy i przedkłada Radzie sprawozdania dotyczące tej kwestii.
W razie konieczności, do sprawozdania należy załączyć odpowiednie wnioski.
Artykuł 4
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby(osób) umocowanej(-ych) do podpisania Umowy, aby stała się wiążąca dla Wspólnoty.
Artykuł 5
Przewodniczący Rady dokonuje, w imieniu Wspólnoty, notyfikacji przewidzianych w art. 9 Umowy [6].
Decyzja Komisji
z dnia 28 lutego 2002 r.
zmieniająca decyzje 95/233/WE i 96/482/WE w sprawie przywozu żywego drobiu z państw trzecich w odniesieniu do Bułgarii i uchylająca decyzję 96/483/WE
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 641)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/183/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/539/EWG z dnia 15 października 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy i przywóz z państw trzecich drobiu i jaj wylęgowych [1], zmienioną ostatnio decyzją 2001/867/WE [2], w szczególności jej art. 21, art. 23 ust. 1, art. 24 i art. 26,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 95/233/WE [3], zmieniona ostatnio decyzją Komisji 2001/751/WE [4], wymienia zasadniczo państwa trzecie, z których Państwa Członkowskie są upoważnione do przywozu żywego drobiu i jaj wylęgowych, w tym żywych ptaków bezgrzebieniowych i ich jaj.
(2) Decyzja Komisji 96/482/WE [5], zmieniona ostatnio decyzją Komisji 2000/505/WE [6], ustala bardziej szczegółowe zasady dla przywozu żywego drobiu i jaj wylęgowych oraz odpowiednie świadectwa zdrowia zwierząt.
(3) Decyzja Komisji 96/483/WE [7], zmieniona ostatnio decyzją Komisji 96/628/WE [8], ustanawia listę państw trzecich, które są upoważnione do używania specjalnych wzorów świadectw zdrowia zwierząt.
(4) Bułgaria wystąpiła o zatwierdzenie jej do wywozu żywego drobiu i jaj wylęgowych do Wspólnoty i przedłożyła wymagane gwarancje.
(5) Inspekcja przeprowadzona przez służby Komisji w Bułgarii w październiku 2000 r. wykazała, że Bułgaria posiada wystarczająco dobrze rozbudowane i zorganizowane służby weterynaryjne kontrolujące stan zdrowia zwierząt, w tym przypadku drobiu.
(6) Ponadto, bułgarskie służby weterynaryjne były w stanie dowieść, że spełnione są specjalne wymagania zdrowotne dla zwierząt ustanowione w decyzji 96/482/WE.
(7) W związku z tym Bułgarię można dodać do listy państw trzecich ustanowionej w decyzji 95/233/WE.
(8) Chorwacja posiadała upoważnienie do wywozu żywego drobiu i jaj wylęgowych tylko z określonych obszarów swojego terytorium.
Kontrole przeprowadzone we wrześniu/październiku 1997 r. i październiku 2000 r. ujawniły, że nie ma dalszej potrzeby regionalizacji.
(9) Dla przejrzystości, lista w Załączniku do decyzji 96/483/WE powinna zostać włączona do decyzji 96/482/WE.
Jednocześnie należy do niej dodać Bułgarię i całe terytorium Chorwacji bez regionalizacji.
(10) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik I i załącznik II do decyzji 95/233/WE zastępuje się załącznikiem I i załącznikiem II do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Artykuł 2 ust. 1 decyzji 96/482/WE otrzymuje brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie zatwierdzają przywóz:
a) drobiu hodowlanego i produkcyjnego, pochodzącego z państw trzecich lub ich części wymienionych w kolumnie A części I załącznika I do niniejszej decyzji i spełniającego wymagania ustalone we wzorze świadectwa zdrowia zwierząt, określonego jako wzór A w części II załącznika I do niniejszej decyzji;
b) jaj wylęgowych, pochodzących z państw trzecich lub ich części wymienionych w kolumnie B części I załącznika I do niniejszej decyzji i spełniających wymagania ustalone we wzorze świadectwa zdrowia zwierząt, określonego jako wzór B w części II załącznika I do niniejszej decyzji;
c) jednodniowych kurcząt, pochodzących z państw trzecich lub ich części wymienionych w kolumnie C części I Załącznika do niniejszej decyzji i spełniających wymagania ustalone we wzorze do świadectwa zdrowia zwierząt, określonego jako wzór C w części II załącznika I do niniejszej decyzji;
d) drobiu rzeźnego i drobiu dla odnowienia zasobów łowieckich, pochodzących z państw trzecich lub ich części wymienionych w kolumnie D części I załącznika I do niniejszej decyzji i spełniających wymagania ustalone we wzorze świadectwa zdrowia zwierząt, określonego jako wzór D w części II załącznika I do niniejszej decyzji,
pod warunkiem że są zaopatrzone w odpowiednie świadectwo, należycie wypełnione i podpisane."
Artykuł 3
Załącznik III do niniejszej decyzji zostaje włączony jako część I załącznika I do decyzji 96/482/WE, a załącznik I do decyzji 96/482/WE zostaje włączony jako część II załącznika I.
Artykuł 4
Decyzja 96/483/WE traci moc.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja rady
z dnia 28 lutego 2002 r. ustanawiająca Eurojust w celu zintensyfikowania walki z poważną przestępczością
(2002/187/WSiSW)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 31 i art. 34 ust. 2 lit. c),
uwzględniając inicjatywę Republiki Federalnej Niemiec a także inicjatywę Republiki Portugalskiej, Republiki Francji, Królestwa Szwecji oraz Królestwa Belgii [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Należy dokonać dalszej poprawy współpracy sądowej między Państwami Członkowskimi, w szczególności w dziedzinie zwalczania poważnych przestępstw często popełnianych przez organizacje transnarodowe.
(2) Efektywna poprawa współpracy sądowej między Państwami Członkowskimi wymaga natychmiastowego przyjęcia na poziomie Unii Europejskiej środków strukturalnych mających na celu ułatwienie optymalnej koordynacji dochodzenia oraz ścigania, obejmujących terytorium więcej niż jednego Państwa Członkowskiego, przy pełnym poszanowaniu podstawowych praw i wolności.
(3) Aby wspomóc walkę z poważną przestępczością zorganizowaną, na szczycie Rady Europejskiej w Tampere, w dniach 15 i 16 października 1999 r., w szczególności w pkt 46 jego konkluzji, postanowiono utworzyć jednostkę (Eurojust), w której skład wchodzą prokuratorzy, sędziowie oraz funkcjonariusze policji o odpowiednich uprawnieniach.
(4) Jednostka Eurojust ustanowiona jest niniejszą decyzją jako organ Unii Europejskiej posiadający w osobowość prawną i finansowany z ogólnego budżetu Unii Europejskiej, poza pensjami i honorariami krajowych członków i osób asystujących, które ponoszone są przez Państwo Członkowskie ich pochodzenia.
(5) Cele rozporządzenia (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r., dotyczącego dochodzeń prowadzonych przez Europejskie Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) [3] są również istotne dla Eurojustu.
Kolegium Eurojustu powinno przyjąć środki niezbędne dla osiągnięcia tych celów.
Powinno w pełni uwzględnić delikatny charakter prac prowadzonych przez Eurojust w kontekście dochodzenia oraz ścigania.
W związku z tym, OLAF nie powinno mieć dostępu do dokumentów, dowodów, sprawozdań, notatek lub informacji, bez względu na ich formę, które były prowadzone lub sporządzone w związku z odnośnymi działaniami trwającymi lub zakończonymi, a przekazywanie odnośnych dokumentów, dowodów, sprawozdań, notatek, oraz informacji do OLAF winno być zabronione.
(6) Aby jak najefektywniej realizować swoje cele, Eurojust powinien wykonywać swoje zadania przy pomocy jednego lub więcej Państw Członkowskich, lub działając jako Kolegium.
(7) Właściwe władze Państw Członkowskich winny wymieniać informacje z Eurojust zgodnie z ustaleniami służącymi i uwzględniającymi interesy służby publicznej.
(8) Zakres kompetencji Eurojustu nie narusza uprawnień Wspólnoty do ochrony własnych interesów finansowych a także nie narusza istniejących konwencji oraz umów, w szczególności Europejskiej Konwencji o pomocy prawnej w sprawach karnych (Rada Europy), podpisanej w Strasburgu dnia 20 kwietnia 1959 r., a także Konwencji o wzajemnej pomocy w sprawach karnych między Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej [4], przyjętej przez Radę dnia 29 maja 2000 r., oraz jej Protokołu [5] przyjętego dnia 16 października 2001 r.
(9) Aby realizować swoje cele, Eurojust przetwarza dane osobowe w sposób zautomatyzowany lub w ręcznie uporządkowanych katalogach.
W związku z powyższym należy podjąć niezbędne kroki w celu zagwarantowania poziomu ochrony danych, przynajmniej równorzędnego poziomowi wynikającemu z zastosowania zasad Konwencji w sprawie ochrony osób w zakresie automatycznego przetwarzania danych osobowych (Rada Europy), podpisanej w Strasburgu dnia 28 stycznia 1981 r., wraz ze wprowadzonymi następnie zmianami, w szczególności Protokołem otwartym do podpisania dnia 8 listopada 2001 r., od chwili, gdy odnośne zmiany wejdą w życie w Państwach Członkowskich.
(10) W celu zapewnienia i sprawdzenia, czy dane osobowe są przetwarzane przez Eurojust w sposób właściwy, należy ustanowić wspólny organ nadzorczy, który, skład Eurojustu, powinien składać się z panelu sędziów lub, jeśli wymaga tego system konstytucyjny lub państwowy Państwa Członkowskiego, osób wykonujących równoważne funkcje, dające im wystarczającą niezależność.
Kompetencje wspólnego organu nadzorczego nie naruszają jurysdykcji sądów krajowych ani ustaleń dotyczących możliwości składania w nich odwołań.
(11) W celu zapewnienia sprawnej koordynacji działań podejmowanych przez Unię oraz Wspólnotę oraz uwzględniając art. 29 i art. 36 ust. 2 Traktatu, Komisja powinna być w pełni zaangażowana w postępowania Eurojustu dotyczące pytań ogólnych oraz pytań znajdujących się w zakresie jej kompetencji.
Regulamin Eurojustu powinien precyzować ustalenia dotyczące udziału Komisji w postępowaniach Eurojustu mieszczących się w zakresie jej kompetencji.
(12) Należy ustanowić przepisy zapewniające nawiązanie i utrzymywanie ścisłej współpracy między Eurojustem a Europejskim Urzędem Policji (Europol) [6].
(13) Eurojust i Europejska Sieć Sądowa, ustanowione przez wspólne działanie 98/428/WSiSW [7] powinny utrzymywać uprzywilejowane stosunki.
W tym celu sekretariat Sieci powinien stanowić część sekretariatu Eurojustu.
(14) W celu ułatwienia działań Eurojustu, Państwa Członkowskie powinny wysłać lub wyznaczyć jednego lub więcej korespondentów krajowych.
(15) o ile jest to niezbędne dla spełniania zadań, Eurojust powinien mieć możliwość inicjowania współpracy z państwami nieczłonkowskimi i zawierania porozumień w tym celu przede wszystkim z państwami kandydującymi do członkostwa w Unii oraz innymi państwami, z którymi przyjęto takie ustalenia.
(16) Ponieważ przyjęcie niniejszej decyzji oznacza konieczność przyjęcia nowych istotnych środków ustawodawczych w Państwach Członkowskich, należy przewidzieć ustanowienie niektórych przepisów przejściowych.
(17) Punkt 57 konkluzji Rady Europejskiej, zebranej w Laeken w dniach 14 i 15 grudnia 2001 r. przewidywał, iż Eurojust będzie mógł rozpocząć działalność w Hadze do czasu zawarcia ogólnej umowy o siedzibach niektórych agencji.
(18) Niniejsza decyzja uwzględnia prawa podstawowe i przestrzega zasad uznanych przez art. 6 ust. 2 Traktatu i wyrażonych w Karcie Podstawowych Praw Unii Europejskiej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Ustanowienie i osobowość prawna
Niniejsza decyzja ustanawia jednostkę o nazwie "Eurojust" jako organ Unii.
Eurojust ma osobowość prawną.
Artykuł 2
Skład
1.
Eurojust składa się z jednego przedstawiciela krajowego oddelegowanego przez każde Państwo Członkowskie zgodnie ze swoim systemem prawnym, będącego prokuratorem, sędzią, lub funkcjonariuszem policji o równoważnych kompetencjach.
2.
Każdemu przedstawicielowi krajowemu może towarzyszyć jedna osoba.
W przypadku gdy okaże się to niezbędne i za zgodą Kolegium, określoną w art. 10, przedstawicielowi krajowemu może towarzyszyć kilka osób.
Jedna z tych osób może zastąpić przedstawiciela krajowego.
Artykuł 3
Cele
1.
W kontekście dochodzenia i ścigania przestępczości określonej w art. 4, w odniesieniu do poważnej przestępczości, w szczególności przestępczości zorganizowanej, dotyczącej dwóch lub więcej Państw Członkowskich, celami Eurojustu są:
a) stymulowanie i poprawa koordynacji między właściwymi władzami Państw Członkowskich, dochodzenia i ścigania w Państwach Członkowskich, uwzględniając wszelkie wnioski składane przez właściwe władze Państwa Członkowskiego i wszelkie informacje dostarczone przez organy właściwe na podstawie przepisów przyjętych w ramach Traktatów;
b) poprawa współpracy między właściwymi władzami Państw Członkowskich, w szczególności ułatwianie realizacji międzynarodowej wzajemnej pomocy w sprawach karnych i pomoc w realizacji wniosków o ekstradycję;
c) wspieranie na inne sposoby właściwych władz Państw Członkowskich w celu usprawnienia ich dochodzenia i ścigania.
2.
Zgodnie z zasadami przewidzianymi w niniejszej decyzji i na wniosek właściwych władz Państwa Członkowskiego, Eurojust może także wspomagać postępowanie przygotowawcze i ściganie dotyczące tylko tego Państwa Członkowskiego oraz państwa nieczłonkowskiego, jeśli została zawarta umowa ustanawiająca współpracę na podstawie art. 27 ust. 3 z odnośnym państwem, lub jeśli w szczególnym przypadku istnieją szczególne powody do udzielenia pomocy.
3.
Zgodnie z przepisami zawartymi w niniejszej decyzji i na wniosek właściwych władz każdego z Państw Członkowskich lub Komisji, Eurojust może także udzielać pomocy w dochodzeniu i ściganiu dotyczącym tylko odnośnego Państwa Członkowskiego i Wspólnoty.
Artykuł 4
Uprawnienia
1.
Ogólne uprawnienia Eurojustu obejmują:
a) rodzaje przestępstw, względem których Europol zawsze uprawniony jest do działania na podstawie art. 2 Konwencji o Europolu z dnia 26 lipca 1995 r.;
b) następujące rodzaje przestępstw:
- przestępstwa komputerowe,
- nadużycia finansowe, korupcja oraz wszelkie przestępstwa dotyczące interesów finansowych Wspólnoty Europejskiej,
- pranie brudnych pieniędzy uzyskanych z przestępczości,
- przestępstwa przeciwko środowisku naturalnemu,
- udział w organizacjach przestępczych w rozumieniu wspólnego działania Rady 98/733/WSiSW z dnia 21 grudnia 1998 r. w sprawie uznania za przestępstwo karne udziału w organizacji przestępczej w Państwach Członkowskich Unii Europejskiej [8];
c) inne przestępstwa popełniane równocześnie z typami przestępstw określonymi w lit. a) i b).
2.
W przypadku przestępstw innego rodzaju, niż te, które są określone w ust. 1, Eurojust może, zgodnie ze swymi celami dodatkowo wspomagać dochodzenie i ściganie na wniosek właściwych władz Państwa Członkowskiego.
Artykuł 5
Zadania Eurojustu
1.
W celu realizacji swoich celów Eurojust wypełnia zadania:
a) poprzez jednego lub więcej odpowiednich przedstawicieli krajowych zgodnie z art. 6; lub
b) jako Kolegium, zgodnie z art. 7:
i) na wniosek jednego lub więcej przedstawicieli krajowych, których dotyczy sprawa, objęta działaniem Eurojust; lub
ii) gdy sprawa wymaga dochodzenia lub ścigania, które wywołują następstwa na poziomie Unii lub które mogą dotyczyć innych Państw Członkowskich niż te, które są bezpośrednio zainteresowane; lub
iii) gdy w grę wchodzi pytanie o charakterze ogólnym, dotyczące osiągnięcia jego celów; lub
iv) gdy jest to inaczej przewidziane w niniejszej decyzji.
2.
Po wypełnieniu zadania Eurojust wskaże, czy działa poprzez jednego czy więcej przedstawicieli krajowych, w rozumieniu art. 6, czy jako Kolegium w rozumieniu art. 7.
Artykuł 6
Zadania Eurojustu działającego przez swych przedstawicieli krajowych
Gdy Eurojust działa poprzez swych przedstawicieli krajowych:
a) może wnioskować by właściwe władze zainteresowanych Państw Członkowskich wzięły pod uwagę:
i) podjęcie dochodzenia lub ścigania za określone czyny;
ii) uznanie, iż jedno z nich może mieć lepsze możliwości podjęcia dochodzenia lub ścigania za określone czyny;
iii) koordynowanie między właściwymi władzami zainteresowanych Państw Członkowskich;
iv) ustanowienie wspólnego zespołu dochodzeniowego zgodnie z odpowiednimi instrumentami współpracy;
v) dostarczenie wszelkich informacji, niezbędnych do wykonywania jego zadań;
b) zapewnia by właściwe władze zainteresowanych Państw Członkowskich informowały się wzajemnie na temat dochodzenia i ścigania, o których zostały poinformowane;
c) pomaga właściwym władzom Państw Członkowskich, na ich wniosek, w zapewnieniu najlepszej możliwej współpracy w dochodzeniu i ściganiu;
d) udziela pomocy w celu ulepszenia współpracy między właściwymi władzami państwowymi;
e) współpracuje i konsultuje się z Europejską Siecią Sądową, w tym wykorzystuje i przyczynia się do udoskonalenia jej bazy danych;
f) wspomaga, we wszystkich przypadkach wymienionych w art. 3 ust. 2 i 3 oraz za zgodą Kolegium, postępowanie dochodzeniowe i ściganie prowadzone przez właściwe organy tylko jednego Państwa Członkowskiego;
g) może, zgodnie ze swymi zadaniami i w ramach art. 4 ust. 1, w celu ulepszenia współpracy i koordynacji między właściwymi organami, przekazywać wnioski o pomoc sądową, gdy:
i) są one złożone przez właściwy organ Państwa Członkowskiego;
ii) dotyczą dochodzenia lub ścigania prowadzonego przez odnośny organ w konkretnej sprawie; i
iii) wymagają jego interwencji w celu przeprowadzania skoordynowanych działań.
Artykuł 7
Zadania Eurojustu jako Kolegium
Gdy Eurojust występuje jako Kolegium:
a) może, w związku z rodzajami przestępstw określonymi w art. 4 ust. 1, podając powody wnioskować, by właściwe władze zainteresowanych Państw Członkowskich:
i) podjęły postępowanie przygotowawcze lub ściganie za określone czyny;
ii) uznały, iż jedno z nich może znajdować się w lepszej sytuacji dla podjęcia dochodzenia lub ścigania za określone czyny;
iii) koordynowały właściwe władze zainteresowanych Państw Członkowskich;
iv) ustanowiły wspólny zespół dochodzeniowy zgodny z odpowiednimi instrumentami współpracy;
v) dostarczyły mu wszelkich informacji niezbędnych do wykonywania zadań;
b) zapewnia, by właściwe władze Państw Członkowskich informowały się wzajemnie na temat dochodzenia i ścigania, o których zostały poinformowane i które wywołują następstwa na poziomie Unii lub które mogą mieć wpływ na inne, nie zainteresowane bezpośrednio Państwa Członkowskie;
c) pomaga właściwym władzom Państw Członkowskich, na ich wniosek, zapewnić najlepszą możliwą koordynację dochodzenia i ścigania;
d) zapewnia pomoc w celu poprawy współpracy między właściwymi władzami Państw Członkowskich, w szczególności na podstawie analiz Europolu;
e) współpracuje i konsultuje się z Europejską Siecią Sądową, w tym wykorzystuje i przyczynia się do ulepszenia jej bazy danych;
f) może wspomagać Europol, w szczególności dostarczając opinii opartych na analizach przeprowadzonych przez Europol;
g) może dostarczać wsparcia logistycznego w przypadkach określonych w lit. a), c) i d) powyżej.
Wsparcie logistyczne może polegać na pomocy w tłumaczeniu, interpretacji oraz organizacji spotkań koordynacyjnych.
Artykuł 8
Uzasadnienia
Jeśli właściwe władze zainteresowanego Państwa Członkowskiego decydują się nie spełnić żądań wymienionych w art. 7 lit. a), informują Eurojust o swojej decyzji i jej uzasadnieniu, chyba że w przypadkach wymienionych w art. 7 lit. a) i), ii) i v), nie mogą udzielić uzasadnienia, ponieważ:
i) mogłoby to zaszkodzić zasadniczym interesom bezpieczeństwa narodowego; lub
ii) mogłoby to zagrozić powodzeniu trwającego dochodzenia lub bezpieczeństwu osób.
Artykuł 9
Przedstawiciele krajowi
1.
Przedstawiciele krajowi, w zakresie statusu, podlegają prawu krajowemu ich Państwa Członkowskiego.
Czas trwania kadencji przedstawiciela krajowego ustala Państwo Członkowskie pochodzenia.
Powinien on być dostatecznie długi, by zapewnić właściwe funkcjonowanie Eurojustu.
2.
Wszelkie informacje wymieniane między Eurojustem i Państwami Członkowskimi, w tym dotyczące wniosków składanych w ramach art. 6 lit. a), przekazywane są za pośrednictwem przedstawiciela krajowego.
3.
Każde Państwo Członkowskie ustala charakter i zakres kompetencji sądowych, które przyznaje swojemu przedstawicielowi krajowemu na swoim własnym terytorium.
Ustala także uprawnienia przedstawiciela krajowego do podejmowania działań w stosunku do organów sądowych państw trzecich zgodnie ze swymi zobowiązaniami międzynarodowymi.
Wyznaczając swego przedstawiciela krajowego i, jeśli właściwe, w każdym innym czasie, Państwo Członkowskie powiadamia Eurojust i Sekretariat Generalny Rady o swojej decyzji tak, by ten ostatni mógł poinformować inne Państwa Członkowskie.
Sekretariat Generalny Rady przyjmuje i uznaje przyznane prerogatywy o ile są one zgodne ze zobowiązaniami międzynarodowymi.
4.
W celu realizacji celów Eurojustu, przedstawiciele krajowi mają dostęp do informacji zawartych w rejestrach karnych i we wszelkich innych rejestrach swojego Państwa Członkowskiego w takim samym stopniu, jak zakłada prawo jego kraju w przypadku prokuratorów, sędziów, lub oficerów policji o równych uprawnieniach.
5.
Przedstawiciel krajowy może porozumiewać się bezpośrednio z właściwymi władzami swojego Państwa Członkowskiego.
6.
Wykonując swoje zadania, przedstawiciel krajowy, gdzie to właściwe, ujawnia, iż działa zgodnie z kompetencjami sądowymi, przyznanymi mu w ust. 3.
Artykuł 10
Kolegium
1.
Kolegium składa się z przedstawicieli krajowych.
Każdy przedstawiciel krajowy ma jeden głos.
2.
Po konsultacji ze wspólnym organem nadzorczym, przewidzianej w art. 23 w kwestiach przepisów w sprawie przetwarzania danych osobowych, Rada przyjmie regulamin Eurojustu zaproponowany przez Kolegium i uprzednio przyjęty jednomyślnie przez tę ostatnią.
Przepisy regulaminu dotyczące przetwarzania danych osobowych mogą zostać uznane przez Radę za podlegające osobnemu zatwierdzeniu.
3.
W przypadku działania zgodnie z art. 7 lit. a), Kolegium podejmuje decyzje większością dwóch trzecich.
Inne decyzje Kolegium podejmowane są zgodnie z regulaminem.
Artykuł 11
Rola Komisji
1.
Komisja jest w pełni włączona w prace Eurojustu, zgodnie z art. 36 ust. 2 Traktatu.
Bierze udział w tych pracach w dziedzinach zgodnych ze swoimi kompetencjami.
2.
W zakresie prac prowadzonych przez Eurojust nad koordynacją dochodzenia i ścigania, Komisja może zostać poproszona o udostępnienie swej specjalistycznej wiedzy.
3.
W celu udoskonalania współpracy między Eurojustem a Komisją, Eurojust może przyjąć niezbędne ustalenia praktyczne z Komisją.
Artykuł 12
Korespondenci krajowi
1.
Każde Państwo Członkowskie może wysłać lub mianować jednego lub więcej korespondentów krajowych.
Sprawą priorytetową jest wysyłanie lub mianowanie jednego lub więcej korespondentów ds. terroryzmu.
Stosunki między korespondentem krajowym a właściwymi władzami Państw Członkowskich są regulowane przez prawo krajowe.
Korespondent krajowy ma swoje miejsce pracy w Państwie Członkowskim, które go mianowało.
2.
Gdy Państwo Członkowskie mianuje korespondenta krajowego, może on pełnić rolę łącznika Europejskiej Sieci Sądowej.
3.
Stosunki między przedstawicielem krajowym i korespondentem krajowym nie wykluczają bezpośrednich stosunków między przedstawicielem krajowym a jego właściwymi władzami.
Artykuł 13
Wymiana informacji z Państwami Członkowskimi i między przedstawicielami krajowymi
1.
Właściwe władze Państw Członkowskich mogą, zgodnie z art. 5, wymieniać z Eurojustem wszelkie informacje konieczne dla wykonywania jego zadań.
2.
Zgodnie z art. 9, przedstawiciele krajowi Eurojustu posiadają uprawnienia do wymiany, bez wcześniejszego zezwolenia, wszelkich informacji koniecznych do wykonywania jego zadań między sobą lub z właściwymi władzami swojego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 14
Przetwarzanie danych osobowych
1.
O ile jest to niezbędne dla realizacji wyznaczonych celów, Eurojust może w ramach swych uprawnień i do celów swoich zadań przetwarzać dane osobowe w sposób zautomatyzowany lub ręcznie skatalogowany.
2.
Eurojust podejmie niezbędne środki by zagwarantować poziom ochrony danych osobowych przynajmniej równy temu, który wynika z zastosowania zasad Konwencji Rady Europy z dnia 28 stycznia 1981 r. i jej kolejnych zmian, gdy obowiązują one w Państwach Członkowskich.
3.
Dane osobowe przetwarzane przez Eurojust powinny być wystarczające, odpowiednie i nie nadmierne w stosunku do celów przetwarzania oraz, uwzględniając informacje dostarczane przez właściwe władze Państw Członkowskich lub innych partnerów zgodnie z art. 13 i 26, dokładne i aktualne.
Eurojust przetwarza dane osobowe w sposób rzetelny i zgodny z prawem.
4.
Zgodnie z niniejsza decyzją, Eurojust tworzy indeks danych odnoszących się do działań dochodzeniowych i może tworzyć akta tymczasowe, które również zawierają dane osobowe.
Artykuł 15
Ograniczenia w przetwarzaniu danych osobowych
1.
Przetwarzając dane zgodnie z art. 14 ust. 1, Eurojust może przetwarzać tylko następujące dane osobowe dotyczące osób, które na mocy ustawodawstwa krajowego zainteresowanych Państw Członkowskich, są objęte dochodzeniem lub ściganiem za jeden lub więcej typów przestępstw, określonych w art. 4:
a) nazwisko, nazwisko panieńskie, imiona oraz wszelkie pseudonimy i nazwiska przybrane;
b) data i miejsce urodzenia;
c) obywatelstwo;
d) płeć;
e) miejsce zamieszkania, zawód oraz miejsce przebywania danej osoby;
f) numery ubezpieczenia społecznego, prawa jazdy, dane z dokumentów tożsamości i dane paszportowe;
g) informacje dotyczące osób prawnych, o ile zawierają dane dotyczące zidentyfikowanych lub identyfikowalnych osób, które są objęte dochodzeniem lub ściganiem;
h) rachunki bankowe i rachunki w innych instytucjach finansowych;
i) opis i charakter zarzucanych przestępstw, daty, w których zostały popełnione, kategoria karna przestępstwa oraz postępy w dochodzeniu;
j) fakty wskazujące na międzynarodowy zasięg sprawy;
k) szczegóły dotyczące zarzucanej przynależności do organizacji przestępczej.
2.
Przetwarzając dane, zgodnie z art. 14 ust. 1, Eurojust może przetwarzać tylko następujące dane osobowe dotyczące osób, które, zgodnie z ustawodawstwem krajowym zainteresowanych Państw Członkowskich uważane są za świadków lub ofiary w dochodzeniu lub ścigania dotyczącym jednego lub więcej rodzajów przestępstw określonych w art. 4:
a) nazwisko, nazwisko panieńskie, imiona oraz wszelkie pseudonimy i nazwiska przybrane;
b) data i miejsce urodzenia;
c) obywatelstwo;
d) płeć;
e) miejsce zamieszkania, zawód oraz miejsce przebywania danej osoby;
f) opis i charakter przestępstw, z którymi miały związek, daty, w których zostały popełnione, kategoria karna przestępstw oraz postępy w dochodzeniu;
3.
Jednakże w wyjątkowych przypadkach, Eurojust może także, przez ograniczony okres czasu, przetwarzać inne dane osobowe odnoszące się do okoliczności przestępstwa, gdy dotyczą one bezpośrednio i stanowią część trwającego postępowania, które Eurojust pomaga koordynować, pod warunkiem że przetwarzanie tych konkretnych danych jest zgodne z art. 14 i 21.
Funkcjonariusz ds. ochrony danych określony w art. 17 jest niezwłocznie informowany o zastosowaniu niniejszego ustępu.
W przypadku gdy dane odnoszą się do świadków lub ofiar w rozumieniu ust. 2, decyzja o przetwarzaniu danych podejmowana jest wspólnie przez przynajmniej dwóch przedstawicieli krajowych.
4.
Dane osobowe, przetwarzane przy pomocy środków automatycznych lub innych, ujawniające pochodzenie rasowe lub etniczne, opinie polityczne, religijne, lub poglądy filozoficzne, przynależność do związku zawodowego oraz dane dotyczące zdrowia i życia seksualnego mogą być przetwarzane przez Eurojust jedynie wtedy, gdy są one niezbędne dla krajowego dochodzenia a także dla koordynacji z Eurojustem.
Funkcjonariusz ds. ochrony danych jest niezwłocznie informowany o zastosowaniu niniejszego ustępu.
Wyżej wymienione dane nie mogą być przetwarzane w indeksie określonym w art. 16 ust. 1.
W przypadku gdy odnośne dane dotyczą świadków lub ofiar w rozumieniu ust. 2, decyzja o ich przetworzeniu podejmowana jest przez Kolegium.
Artykuł 16
Indeks i akta tymczasowe
1.
W celu realizacji swoich zadań, Eurojust zachowuje elektroniczne pliki danych, tworząc indeks danych dotyczących dochodzenia, w którym przechowywane są dane nieosobowe i osobowe wymienione w art. 15 ust. 1 lit. a)-i) i k) i ust. 2.
Indeks służy:
a) wspieraniu prowadzenia i koordynacji dochodzenia i ścigania, w których Eurojust służy pomocą, w szczególności przy odsyłaniu do dalszych informacji;
b) ułatwieniu dostępu do informacji na temat trwającego dochodzenia i ścigania;
c) ułatwieniu monitorowania legalności i zgodności z przepisami niniejszej decyzji o przetwarzaniu danych osobowych.
2.
Indeks powinien zawierać odniesienia do akt tymczasowych przetwarzanych w ramach Eurojustu.
3.
Wykonując swoje obowiązki na mocy art. 6 i 7, przedstawiciele krajowi Eurojustu mogą przetwarzać dane dotyczące pojedynczych spraw, nad którymi pracują, w aktach tymczasowych.
Udzielają dostępu do swej dokumentacji roboczej Funkcjonariuszowi ds. ochrony danych i, jeśli zdecyduje takKolegium, innym przedstawicielom krajowym i upoważnionym do dostępu pracownikom.
Każde nowe akta robocze, zawierające dane osobowe przekazywane są Funkcjonariuszowi ds. ochrony danych.
Artykuł 17
Funkcjonariusz ds. ochrony danych
1.
Eurojust mianuje specjalnego Funkcjonariusza ds. ochrony danych, który jest członkiem personelu.
W tych ramach znajduje się on pod bezpośrednim zwierzchnictwem Kolegium.
Wykonując obowiązki określone w niniejszym artykule, nie przyjmuje poleceń od nikogo.
2.
Funkcjonariusz ds. ochrony danych realizuje w szczególności następujące zadania:
a) zapewnia, w sposób niezależny, legalność i zgodność z przepisami niniejszej decyzji o przetwarzaniu danych osobowych;
b) zapewnia przechowywanie pisemnych rejestrów o przekazywaniu i odbiorze danych osobowych w szczególności w celach określonych w art. 19 ust. 3, zgodnie z przepisami, ustanowionymi w regulaminie, na warunkach bezpieczeństwa ustanowionych w art. 22;
c) zapewnia, by osoby, których dotyczą dane, były na żądanie informowane o swoich prawach wynikających z niniejszej decyzji.
3.
Wykonując swoje zadania, funkcjonariusz ma dostęp do wszystkich danych przetwarzanych przez Eurojust i do wszystkich pomieszczeń Eurojustu.
4.
Stwierdziwszy, iż przetwarzanie danych nie spełniło wymogów niniejszej decyzji, funkcjonariusz:
a) informuje Kolegium, które potwierdza przyjęcie informacji;
b) przekazuje sprawę wspólnemu organowi nadzorującemu jeśli Kolegium nie rozstrzygnęło w rozsądnym czasie kwestii niezgodności przetwarzania.
Artykuł 18
Udzielenie dostępu do danych osobowych
Tylko przedstawiciele krajowi i ich asystenci określeni w art. 2 ust. 2, oraz upoważniony personel Eurojustu ma, w celu wykonywania zadań Eurojustu, dostęp do danych osobowych, przetwarzanych przez Eurojust.
Artykuł 19
Prawo dostępu do danych osobowych
1.
Każda osoba fizyczna ma prawo dostępu do danych osobowych, dotyczących jej samej, przetworzonych przez Eurojust, na warunkach ustanowionych w niniejszym artykule.
2.
Każda osoba fizyczna pragnąca skorzystać ze swego prawa dostępu do danych dotyczących jej samej, które są przechowywane w Eurojuście lub je sprawdzić zgodnie z art. 20, może złożyć w tej sprawie nieodpłatny wniosek w wybranym przez siebie Państwie Członkowskim, do organu wyznaczonego w tym celu przez odnośne Państwo Członkowskie, a organ niezwłocznie przekaże ten wniosek do Eurojustu.
3.
Prawo dostępu każdej osoby do danych osobowych dotyczących jej samej lub do ich sprawdzenia wykonywane jest zgodnie z przepisami i procedurami Państwa Członkowskiego, w którym osoba złożyła wniosek.
Jednakże jeśli Eurojust może stwierdzić, który organ w danym państwie przekazał odnośne dane, organ ten może wymagać, by prawo dostępu zostało wykonane zgodnie przepisami, obowiązującymi w odnośnym Państwie Członkowskim.
4.
Odmowa dostępu do danych osobowych ma miejsce, jeżeli:
a) dostęp może stanowić zagrożenie dla któregoś z działań Eurojustu;
b) dostęp może stanowić zagrożenie dla krajowego dochodzenia wspomaganego przez Eurojust;
c) dostęp może stanowić zagrożenie dla praw i swobód stron trzecich.
5.
W decyzji o przyznaniu prawa dostępu brany jest pod uwagę status osoby składającej wniosek w odniesieniu do danych przechowywanych przez Eurojust.
6.
Zainteresowani przedstawiciele krajowi rozpatrują go i podejmują decyzję w imieniu Eurojustu.
Wniosek rozpatrzony jest w pełni w terminie trzech miesięcy od jego otrzymania.
W przypadku gdy przedstawiciele nie mogą osiągnąć zgody, przekazują sprawę Kolegium, które podejmuje decyzję w sprawie wniosku większością dwóch trzecich głosów.
7.
W przypadku odmowy dostępu, lub jeśli żadne dane osobowe dotyczące składającego wniosek nie są przetwarzane przez Eurojust, ten ostatni powiadamia składającego wniosek, iż sprawdził dane, bez podawania informacji, które mogłyby ujawnić, czy składający wniosek jest znany.
8.
Jeśli składający wniosek nie jest usatysfakcjonowany odpowiedzią na swój wniosek, może odwołać się od tej decyzji do wspólnego organu nadzorczego.
Wspólny organ nadzorczy bada, czy decyzja podjęta przez Eurojust jest zgodna z niniejszą decyzją.
9.
Właściwe organy wykonawcze Państw Członkowskich zasięgają opinii Eurojustu przed podjęciem decyzji.
Są one następnie powiadamianie o jej treści przez odpowiednich przedstawicieli krajowych.
Artykuł 20
Poprawianie i usuwanie danych osobowych
1.
Zgodnie z art. 19 ust. 3, każda osoba fizyczna jest uprawniona do wnioskowania w Eurojuście o poprawienie, zablokowanie lub usunięcie danych jej dotyczących, jeśli są niepoprawne lub niekompletne, lub jeśli ich wprowadzenie lub przechowywanie narusza niniejszą decyzję.
2.
Eurojust powiadamia składającego wniosek o poprawieniu, zablokowaniu lub usunięciu danych jego dotyczących.
Jeśli składający wniosek nie jest usatysfakcjonowany odpowiedzią Eurojustu, może przekazać sprawę wspólnemu organowi nadzorczemu w terminie trzydziestu dni od otrzymania decyzji Eurojustu.
3. Na wniosek właściwych władz Państwa Członkowskiego, przedstawiciela krajowego lub korespondenta krajowego, o ile taki istnieje, i na ich odpowiedzialność, Eurojust koryguje lub usuwa zgodnie ze swoim regulaminem, przetwarzane przez Eurojust dane osobowe, przesłane lub wprowadzone przez odnośne Państwo Członkowskie, jego przedstawiciela krajowego lub korespondenta krajowego. Właściwe władze Państw Członkowskich i Eurojust, a także przedstawiciel krajowy lub korespondent krajowy, o ile taki istnieje, zapewniają w tym kontekście przestrzeganie zasad ustanowionych art. 14 ust. 2 i 3 oraz w art. 15 ust. 4.
4.
Jeśli okazuje się, że dane osobowe przetwarzane przez Eurojust są niepoprawne lub niekompletne, lub że ich wprowadzenie i przechowanie jest sprzeczne z przepisami niniejszej decyzji, Eurojust blokuje, koryguje lub usuwa odnośne dane.
5.
W przypadkach określonych w ust. 3 i 4, wszystkie strony dostarczające i odbierające odnośne dane zostają niezwłocznie powiadomione.
Odbiorcy korygują, blokują lub usuwają odnośne dane w swoich systemach w sposób zgodny ze stosowanymi przez siebie zasadami.
Artykuł 21
Terminy przechowywania danych osobowych
1.
Dane osobowe przetwarzane przez Eurojust są przechowywane przez Eurojust tylko tak długo, jak długo jest to potrzebne do zrealizowania swoich zadań.
2.
Dane osobowe określone w art. 14 ust. 1, które zostały przetworzone przez Eurojust nie mogą być przechowywane po:
a) terminie, po którym zakazane jest prowadzenie dochodzenia na mocy ograniczeń obowiązujących we wszystkich Państwach Członkowskich zainteresowanych dochodzeniem i ściganiem;
b) terminie, w którym staje się ostateczna decyzja sądowa ostatniego Państwa Członkowskiego zainteresowanego dochodzeniem lub ściganiem, które uzasadniały koordynację przez Eurojust;
c) terminie, w którym Eurojust i zainteresowane Państwa Członkowskie wspólnie stwierdziły lub ustaliły, że nie jest już konieczne, by Eurojust koordynował postępowanie dochodzeniowe i ściganie.
3. a) Przestrzeganie okresów przechowywania, określonych w ust. 2, jest stale sprawdzane przy pomocy właściwych środków automatycznego przetwarzania.
Pomimo to sprawdzanie celowości przechowywania danych powinno odbywać się co trzy lata od ich wprowadzenia.
b) Po upływie jednego z terminów przechowywania określonych w ust. 2, Eurojust sprawdza celowość dłuższego przechowywania danych dla realizacji swych celów i może zdecydować na zasadzie odstępstwa o przechowywaniu odnośnych danych do czasu następnego sprawdzania.
c) W przypadku gdy dane przechowywano na zasadzie odstępstwa na mocy lit. b) sprawdzanie celowości przechowywania odnośnych danych odbywa się co trzy lata.
4.
W przypadku istnienia akt zawierających niezautomatyzowane i nieskatalogowane dane, po upłynięciu nieprzekraczalnego terminu składowania ostatniej pozycji danych z automatycznie przechowywanych akt, wszystkie niezautomatyzowane dane z odnośnych akt zwracane są do organu, który je dostarczył, a ich kopie podlegają zniszczeniu.
5.
W przypadku gdy Eurojust koordynował postępowanie przygotowawcze lub ściganie, przedstawiciele krajowi poinformują Eurojust i inne zainteresowane Państwa Członkowskie o wszelkich decyzjach sądowych związanych ze sprawą, które stały się ostateczne w celu, między innymi, zastosowania ust. 2 lit. b).
Artykuł 22
Bezpieczeństwo danych
1.
Eurojust i każde Państwo Członkowskie, zainteresowane danymi przekazywanymi przez Eurojust w zakresie przetwarzania danych osobowych w ramach niniejszej decyzji, chroni dane osobowe przed przypadkowym lub bezprawnym zniszczeniem, przypadkową utratą lub nieuprawnionym ujawnieniem, zmianą i wszelkimi nieuprawnionymi formami przetwarzania.
2.
Procedura obejmuje środki techniczne i uzgodnienia organizacyjne niezbędne do wprowadzenia w życie niniejszej decyzji w odniesieniu do bezpieczeństwa danych, w szczególności środki zmierzające do:
a) uniemożliwiania osobom nieuprawnionym dostępu do sprzętu używanego do przetwarzania danych osobowych;
b) zapobiegania nieuprawnionemu odczytywaniu, kopiowaniu, zmienianiu i usuwaniu nośników danych;
c) zapobiegania nieuprawnionemu wprowadzaniu danych i nieuprawnionej inspekcji, modyfikacji i usuwania przechowywanych danych osobowych;
d) zapobiegania użycia systemów automatycznego przetwarzania danych przez osoby nieuprawnione, używające sprzętu;
e) zapewnienia, że osoby uprawnione, używające automatycznego systemu przetwarzania danych mają dostęp wyłącznie w zakresie, w jakim są upoważnione;
f) zapewnienia możliwości sprawdzania i ustalania, do których organów przesłano dane osobowe podczas podawania danych do wiadomości;
g) zapewnienia dalszej możliwości weryfikacji i ustalania, które dane osobowe zostały wprowadzone do automatycznych systemów przetwarzania danych oraz kiedy i przez kogo zostały one wprowadzone;
h) zapobiegania nieuprawnionemu odczytywaniu, kopiowaniu, zmienianiu lub usuwaniu danych osobowych podczas przekazywania danych osobowych lub podczas transportu nośników danych.
Artykuł 23
Wspólny organ nadzorczy
1.
Ustanawia się niezależny wspólny organ nadzorczy, służący zbiorowemu nadzorowaniu działań Eurojustu, określonych w art. 14–22, w celu zapewnienia, iż przetwarzanie danych osobowych prowadzone jest zgodnie z niniejszą decyzją.
W celu realizacji tych zadań, wspólny organ nadzorczy ma pełny dostęp do wszystkich akt podczas przetwarzania odnośnych danych osobowych.
Eurojust dostarcza wspólnemu organowi nadzorczemu wszelkich żądanych przez niego informacji zawartych w odnośnych aktach i pomaga odnośnemu organowi w realizacji swych zadań w każdy inny sposób.
Wspólny organ nadzorczy zbiera się przynajmniej raz na pół roku.
Ponadto spotyka się w ciągu trzech miesięcy od daty złożenia odwołania i może być zwołany przez swego przewodniczącego na wniosek przynajmniej dwóch Państw Członkowskich.
W celu ustanowienia wspólnego organu nadzorczego, każde Państwo Członkowskie, działając zgodnie ze swym systemem prawnym, mianuje sędziego, który nie jest członkiem Eurojustu, albo, jeśli wymaga tego jego system konstytucyjny lub państwowy, osobę zajmującą stanowisko, dające jej niezależność wystarczającą do włączenia jej na listę sędziów, którzy mogą zasiadać we wspólnym organie nadzorczym jako członkowie lub sędziowie ad hoc.
Mianowanie następuje na okres nie krótszy niż osiemnaście miesięcy.
Cofnięcie mianowania jest regulowane zasadami odwołania ze stanowiska stosowanymi na mocy prawa krajowego Państwa Członkowskiego pochodzenia.
O mianowaniu i usunięciu powiadamiany jest zarówno Sekretariat Rady Generalnej jak i Eurojust.
2.
Wspólny organ nadzorczy składa się z trzech stałych członków i, jak jest to przewidziane w ust. 4, sędziów ad hoc.
3.
Sędzia mianowany przez Państwo Członkowskie staje się stałym członkiem na rok przed objęciem przez jego Państwo Członkowskie Prezydencji w Radzie i pozostaje stałym członkiem przez osiemnaście miesięcy.
Sędzia mianowany przez Prezydencję Rady przewodniczy wspólnemu organowi nadzorczemu.
4.
Jeden lub więcej sędziów ad hoc również pełnią swe funkcje, ale tylko na czas kontroli odwołań dotyczących danych osobowych, pochodzących z Państwa Członkowskiego, które ich mianowało.
5.
Skład wspólnego organu nadzorczego pozostaje taki sam przez okres trwania procedury odwoławczej, nawet, jeśli kadencje jego stałych członków już upłynęły na mocy ust. 3.
6.
Każdy członek i sędzia ad hoc jest uprawniony do jednego głosu.
W przypadku równej liczby głosów, przewodniczący ma głos decydujący.
7. Wspólny organ nadzorczy bada złożone do niego odwołania zgodnie z art. 19 ust. 8 i art. 20 ust. 2 i przeprowadza kontrole zgodnie z ust. 1, akapit pierwszy, niniejszego artykułu. Jeśli wspólny organ nadzorczy uzna, iż decyzja podjęta przez Eurojust lub też przetwarzanie przez nią danych nie jest zgodne z niniejszą decyzją, sprawa zostanie skierowana do Eurojustu, który przyjmie decyzję wspólnego organu nadzorczego.
8.
Decyzje wspólnego organu nadzorczego są dla Eurojustu ostateczne i wiążące.
9.
Osoby mianowane przez Państwa Członkowskie zgodnie z ust. 1 akapit trzeci, pod kierunkiem przewodniczącego wspólnego organu nadzorczego, przyjmą regulamin wewnętrzny ustanawiający obiektywne kryteria mianowania członków organu do celów rozpatrywania odwołań.
10.
Koszty utrzymywania sekretariatu ponoszone są przez budżet Eurojustu.
Sekretariat wspólnego organu nadzorczego spełnia swe funkcje niezależnie, w ramach sekretariatu Eurojustu.
11.
Członkowie wspólnego organu nadzorczego objęci są zobowiązaniem zachowania poufności, ustanowionym w art. 25.
12.
Wspólny organ nadzorczy przedkłada Radzie roczne sprawozdania.
Artykuł 24
Odpowiedzialność za nieuprawnione lub niewłaściwe przetwarzanie danych
1.
Eurojust odpowiada, zgodnie z prawem krajowym Państwa Członkowskiego, w którym mieści się jego siedziba, za wszelkie e szkody wyrządzone osobom fizycznym, wynikające z prowadzonego przez siebie nieuprawnionego lub niewłaściwego przetwarzania danych.
2.
Powództwa przeciwko Eurojustowi dotyczące odpowiedzialności określonej w ust. 1 rozstrzygają sądy Państwa Członkowskiego, w którym mieści się siedziba Eurojustu.
3.
Każde Państwo Członkowskie jest odpowiedzialne, zgodnie z jego prawem krajowym za wszelkie szkody wyrządzone osobom fizycznym, wynikające z prowadzonego przez nie nieuprawnionego lub niewłaściwego przetwarzania danych przekazanych do Eurojustu.
Artykuł 25
Poufność
1. Przedstawiciele krajowi i ich asystenci określeni w art. 2 ust. 2, personel Eurojustu oraz korespondenci krajowi, o ile tacy istnieją, oraz funkcjonariusz ds. ochrony danych są zobowiązani do zachowania poufności, nie naruszając przepisów art. 9 ust. 1.
2.
Zobowiązanie do zachowania poufności stosuje się do wszystkich osób i wszystkich organów powołanych do współpracy z Eurojustem.
3.
Zobowiązanie do zachowania poufności pozostaje w mocy po zakończeniu kadencji lub zatrudnienia lub po zakończeniu działań osób określonych w ust. 1 i 2.
4.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 9 ust. 1, zobowiązanie do zachowania poufności dotyczy wszystkich informacji otrzymanych przez Eurojust.
Artykuł 26
Kontakty z partnerami
1.
Eurojust nawiązuje i utrzymuje ścisłą współpracę z Europolem, w stopniu niezbędnym dla wykonywania zadań Eurojustu i realizacji jego celów, biorąc pod uwagę potrzebę unikania podwójnego wykonywania tych samych czynności Zasadnicze elementy odnośnej współpracy ustalone są w umowie przyjętej przez Radę, po konsultacji z wspólnym organem nadzorczym, w kwestii przepisów dotyczących ochrony danych.
2.
Eurojust utrzymuje uprzywilejowane stosunki z Europejską Siecią Sądową, oparte na konsultacjach i komplementarności, w szczególności między przedstawicielem krajowym, łącznikami tego samego Państwa Członkowskiego oraz korespondentem krajowym, o ile taki istnieje.
W celu zapewnienia sprawnej współpracy podejmuje się następujące środki:
a) Eurojust posiada dostęp do zcentralizowanej informacji Europejskiej Sieci Sądowej zgodnie z art. 8 wspólnego działania 98/428/WSiSW i do sieci telekomunikacyjnej utworzonej na mocy art. 10 odnośnego wspólnego działania;
b) w drodze odstępstwa od przepisów art. 9 ust. 3 wspólnego działania 98/428/WSiSW, sekretariat Europejskiej Sieci Sądowej stanowi część sekretariatu Eurojustu.
Funkcjonuje jako jednostka odrębna i samodzielna.
Może korzystać z zasobów Eurojustu, niezbędnych do wykonywania zadań Europejskiej Sieci Sądowej.
Przepisy dotyczące personelu Eurojustu stosuje się wobec personelu sekretariatu Europejskiej Sieci Sądowej w przypadku gdy nie jest to sprzeczne z autonomią operacyjną sekretariatu Europejskiej Sieci Sądowej;
c) przedstawiciele krajowi Eurojustu mogą uczestniczyć w spotkaniach Europejskiej Sieci Sądowej na zaproszenie tej ostatniej.
Łącznicy Europejskiej Sieci Sądowej mogą być zapraszani, w odniesieniu do konkretnych spraw, na spotkania Eurojustu.
3.
Eurojust podejmuje i utrzymuje ścisłą współpracę z OLAF.
W tym zakresie, OLAF może wspomagać prace Eurojustu przy koordynowaniu dochodzenia i ścigania dotyczących ochrony interesów finansowych Wspólnot, albo z inicjatywy Eurojustu, albo na wniosek OLAF w przypadku gdy zainteresowane właściwe władze państwowe nie sprzeciwiają się temu udziałowi.
4.
Do celów odbioru i przekazywania informacji między Eurojustem a OLAF, nie naruszając przepisów art. 9, Państwa Członkowskie zapewniają, by przedstawiciele krajowi Eurojustu uważani byli za właściwe władze Państw Członkowskich tylko do celów rozporządzenia (WE) nr 1073/1999 i rozporządzenia Rady (Euratom) nr 1074/1999 z dnia 25 maja 1999 r. dotyczących dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) [9].
Wymiana informacji między OLAF i przedstawicielami krajowymi prowadzona jest bez uszczerbku dla informacji, które muszą być przekazywane właściwym władzom na mocy niniejszych przepisów.
5.
W celu realizacji swych zadań, Eurojust może nawiązywać kontakty i wymieniać doświadczenia o charakterze nieoperacyjnym z innymi podmiotami, w szczególności z organizacjami międzynarodowymi.
6.
Eurojust może, w każdej konkretnej sprawie, współpracować z funkcjonariuszami łącznikowymi Państw Członkowskich, w rozumieniu wspólnego działania Rady 96/277/WSiSW z dnia 22 kwietnia 1996 r., dotyczącego ramowej wymiany funkcjonariuszy łącznikowych w celu poprawienia współpracy sądowej między Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej [10].
Artykuł 27
Wymiana informacji z partnerami
1.
Zgodnie z niniejszą decyzją, Eurojust może wymieniać wszelkie informacje konieczne do wykonywania swoich zadań z:
a) właściwymi instytucjami na podstawie przepisów przyjętych w ramach Traktatów;
b) organizacjami i organami międzynarodowymi;
c) władzami państw trzecich, które są kompetentne w sprawach dochodzenia i ścigania.
2.
Zanim Eurojust wymieni jakiekolwiek informacje z podmiotami określonymi w ust. 1 lit. b) i c), przedstawiciele krajowi Państwa Członkowskiego, które dostarczyło informacji udzielają zgody na dysponowanie odnośnymi informacjami.
W stosownych przypadkach przedstawiciel krajowy przeprowadza konsultacje z właściwymi władzami Państw Członkowskich.
3.
Eurojust może zawierać przyjmowane przez Radę umowy o współpracy z państwami trzecimi i podmiotami określonymi w ust. 1.
Umowy te mogą w szczególności zawierać przepisy dotyczące porozumień o oddelegowaniu oficerów łącznikowych lub funkcjonariuszy łącznikowych do Eurojustu.
Mogą również zawierać przepisy dotyczące wymiany danych osobowych.
W tym wypadku Eurojust zasięga opinii wspólnego organu nadzorczego.
W celu rozwiązywania pilnych spraw, Eurojust może również współpracować z podmiotami określonymi w ust. 1 lit. b) i c) bez zawierania umowy pod warunkiem że współpraca taka nie obejmuje przekazywania im przez Eurojust danych osobowych.
4.
Bez uszczerbku dla ust. 3, przekazywanie przez Eurojust danych osobowych podmiotom określonym w ust. 1 lit. b) i władzom określonym w ust. 1 lit. c) państw trzecich, które nie są stroną konwencji Rady Europy z dnia 28 stycznia 1981 r., może odbywać się jedynie wtedy, gdy zapewniony zostanie odpowiedni poziom ochrony danych.
5.
Wszelkie następujące później uchybienia lub uzasadnione prawdopodobieństwo uchybienia ze strony państw trzecich i podmiotów określonych w ust. 1 lit. b) i c) wobec warunków określonych w ust. 4 są niezwłocznie przekazywane przez Eurojust do wspólnego organu nadzorczego i zainteresowanych Państw Członkowskich.
Wspólny organ nadzorczy może zakazać dalszej wymiany danych osobowych z odpowiednimi podmiotami, dopóki nie upewni się, że przedsięwzięto właściwe środki zaradcze.
6.
Jednakże nawet jeśli warunki określone w ust. 3 i 4 nie są spełnione, przedstawiciel krajowy może, działając jako obywatel swego państwa, w sytuacjach wyjątkowych i wyłącznie w celu podjęcia pilnych środków dla zapobieżenia poważnemu bezpośredniemu zagrożeniu osoby fizycznej lub bezpieczeństwa publicznego, dokonać wymiany informacji zawierających dane osobowe.
Przedstawiciel krajowy jest odpowiedzialny za to, by przekazanie informacji było zgodne z prawem.
Przedstawiciel krajowy prowadzi rejestr przekazywanych danych i przyczyn ich przekazywania.
Przekazywanie danych jest dozwolone tylko, jeśli odbiorca zobowiązuje się, iż dane zostaną wykorzystane wyłącznie do celów, dla których zostały przekazane.
Artykuł 28
Organizacja i działanie
1.
Kolegium odpowiedzialne jest za organizację i działanie Eurojustu.
2.
Kolegium wybiera przewodniczącego spośród przedstawicieli krajowych i może, jeśli uzna to za niezbędne, wybrać dwóch wiceprzewodniczących.
Rezultaty wyborów przekazywane są Radzie do zatwierdzenia.
3.
Przewodniczący wykonuje swoje obowiązki na rzecz Kolegium i pod jego nadzorem, kieruje jego działaniami i nadzoruje codzienne nim zarządzanie przez dyrektora administracyjnego.
Regulamin wyszczególnia sytuacje, w których jego decyzje i czynności wymagają uprzedniego upoważnienia lub złożenia sprawozdania Kolegium.
4.
Kadencja przewodniczącego trwa trzy lata.
Przewodniczący może być wybrany powtórnie na kolejną jedną kadencję.
Kadencja wiceprzewodniczącego(-ych) jest ustalana zgodnie z regulaminem.
5.
Eurojust jest wspomagany przez sekretariat, na którego czele stoi dyrektor administracyjny.
6.
Eurojust wykonuje wobec personelu swoje kompetencje przekazane mu przez organ powołujący.
Kolegium przyjmuje, zgodnie z regulaminem, właściwe przepisy w celu wprowadzenia w życie niniejszego ustępu.
Artykuł 29
Dyrektor administracyjny
1.
Dyrektor administracyjny Eurojustu mianowany jest jednomyślnie przez Kolegium.
Kolegium organizuje Komisję selekcyjną, która po ogłoszeniu zaproszenia do składania wniosków, tworzy listę kandydatów, spośród których wybierze dyrektora administracyjnego.
2.
Kadencja dyrektora administracyjnego trwa pięć lat i jest odnawialna.
3.
Dyrektor administracyjny podlega zasadom i przepisom stosowanym wobec urzędników i innych pracowników Wspólnot Europejskich.
4.
Dyrektor administracyjny pracuje pod nadzorem Kolegium i jego przewodniczącego, działając zgodnie z art. 28 ust. 3.
Może zostać usunięty z urzędu przez KOlegium większością dwóch trzecich głosów.
5.
Dyrektor administracyjny, pod nadzorem przewodniczącego, odpowiada za zarządzanie bieżące Eurojustem i kierowanie personelem.
Artykuł 30
Personel
1.
Personel Eurojustu podlega zasadom i przepisom stosowanym wobec urzędników i innych pracowników Wspólnot Europejskich, w szczególności w kwestiach rekrutacji i statusu.
2.
Personel Eurojustu składa się z osób zatrudnionych zgodnie z zasadami i przepisami określonymi w ust. 1, uwzględniając wszystkie kryteria określone w art. 27 regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich ustanowionego rozporządzeniem (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 [11], włączając w to ich rozmieszczenie geograficzne.
Mają status personelu stałego, personelu czasowego lub personelu miejscowego.
Na wniosek dyrektora administracyjnego i w porozumieniu z przewodniczącym, występującym w imieniu Kolegium, urzędnicy Wspólnoty mogą być oddelegowani do Eurojustu przez instytucje Wspólnoty jako personel czasowy.
Państwa Członkowskie mogą delegować do Eurojustu biegłych krajowych.
W tym przypadku Kolegium przyjmuje niezbędne ustalenia wykonawcze.
3.
Z upoważnienia Kolegium personel wykonuje swoje zadania, mając na uwadze cele i mandat Eurojustu, nie zasięgając ani nie przyjmując poleceń od jakiegokolwiek rządu, władz, organizacji lub osób niezwiązanych z Eurojustem.
Artykuł 31
Pomoc w tłumaczeniach ustnych i pisemnych
1.
W procedurach Eurojustu stosuje się oficjalne ustalenia Unii na temat języków.
2.
Sprawozdanie roczne dla Rady określone w art. 32 ust. 1 akapit drugi, sporządzane jest w językach urzędowych instytucji Unii.
Artykuł 32
Informowanie Parlamentu Europejskiego i Rady
1.
W imieniu Kolegium przewodniczący przedstawia Radzie sprawozdanie na piśmie dotyczące działalności i zarządzania Eurojustem, w tym zarządzania budżetem.
W tym celu, Kolegium przygotowuje sprawozdanie roczne z działalności Eurojustu oraz ze wszystkich problemów polityki kryminalnej występujących w Unii, które zostały naświetlone dzięki działalności Eurojustu.
W sprawozdaniu, Eurojust może także wysuwać propozycje udoskonalenia współpracy sądowej w sprawach karnych.
Przewodniczący przedstawia także wszelkie sprawozdania lub jakiekolwiek inne informacje na temat działania Eurojustu, jakich może od niego zażądać Rada.
2.
Prezydencja Rady składa co roku sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu na temat prac prowadzonych przez Eurojust i działalności wspólnego organu nadzorczego.
Artykuł 33
Finanse
1.
Pensje i honoraria przedstawicieli krajowych i ich asystentów określone w art. 2 ust. 2 są pokrywane przez ich Państwo Członkowskie pochodzenia.
2.
W przypadku gdy przedstawiciele krajowi działają w ramach zadań Eurojustu, odpowiednie wydatki uznawane są za wydatki operacyjne w rozumieniu art. 41 ust. 3 Traktatu.
Artykuł 34
Budżet
1.
Na każdy rok budżetowy, równoznaczny z rokiem kalendarzowym, przygotowywane są prognozy wszystkich dochodów i wydatków Eurojustu.
Dochody i wydatki określone są w budżecie, zawierającym założenia planu, który należy przedstawić władzom budżetowym, odpowiedzialnym za ogólny budżet Unii Europejskiej.
Założenia planu składają się ze stanowisk stałych lub czasowych, listy oddelegowanych ekspertów krajowych oraz podają liczbę i kategorie pracowników zatrudnionych przez Eurojust w danym roku budżetowym.
2.
Dochody i wydatki są bilansowane w budżecie Eurojustu.
3.
Bez uszczerbku dla innych źródeł, na przychody Eurojustu może składać się dotacja określona w ogólnym budżecie Unii Europejskiej.
4.
Wydatki Eurojustu obejmują między innymi wydatki na tłumaczenia ustne i pisemne, wydatki na bezpieczeństwo, wydatki na administrację i infrastrukturę, koszty operacyjne i wynajmu, koszty podróży członków Eurojustu oraz jego personelu oraz koszty wynikające z umów ze stronami trzecimi.
Artykuł 35
Sporządzanie budżetu
1.
Dyrektor administracyjny opracowuje co roku wstępny projekt budżetu Eurojustu, obejmujący wydatki na nadchodzący rok budżetowy.
Dyrektor przedstawia projekt budżetu Kolegium.
2.
Nie później niż dnia 1 marca każdego roku, Kolegium przyjmuje projekt na rok nadchodzący i przedstawia go Komisji.
3.
Na podstawie odnośnego projektu budżetu, Komisja w ramach procedury budżetowej przyznaje roczną dotację na potrzeby budżetu Eurojustu.
4.
Na podstawie rocznej dotacji ustalonej przez władze budżetowe, odpowiedzialne za ogólny budżet Unii Europejskiej, na początku każdego roku budżetowego Kolegium przyjmuje budżet Eurojustu i dostosowuje go do różnych wpływów na rzecz Eurojustu i funduszy z innych źródeł.
Artykuł 36
Wykonanie budżetu i udzielenie absolutorium
1.
Dyrektor administracyjny, jako intendent, wykonuje budżet Eurojustu.
Dyrektor składa Kolegium sprawozdanie z wykonania budżetu.
Nie później niż dnia 31 marca każdego roku, przewodniczący, z pomocą dyrektora administracyjnego, przedstawia Parlamentowi Europejskiemu, Trybunałowi Obrachunkowemu i Komisji szczegółowe rozliczenie wszystkich dochodów i wydatków za poprzedni rok budżetowy.
Trybunał Obrachunkowy bada je zgodnie z art. 248 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.
2.
Parlament Europejski, na zalecenie Rady, udziela absolutorium Eurojustowi z wykonania budżetu przed dniem 30 kwietnia roku n + 2.
Artykuł 37
Rozporządzenie finansowe mające zastosowanie do budżetu
Rozporządzenie finansowe mające zastosowanie do budżetu Eurojustu przyjmowane jest jednomyślnie przez Kolegium, po otrzymaniu opinii Komisji i Trybunału Obrachunkowego, zgodnie z art. 142 rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [12].
Artykuł 38
Kontrola
1.
Kontrola zobowiązań i opłat w stosunku do wszystkich wydatków oraz nadzorowanie tworzenia i pobierania przychodów Eurojustu prowadzone są przez kontrolera finansowego, powołanego przez Kolegium.
2.
Kolegium powołuje wewnętrznego rewidenta, który jest odpowiedzialny, zgodnie z odpowiednimi normami międzynarodowymi, w szczególności za zapewnienie sprawnego funkcjonowania systemów i procedur realizowania budżetu.
Wewnętrznym rewidentem nie może być ani intendent ani księgowy.
Kolegium może poprosić wewnętrznego rewidenta Komisji o wykonanie tych obowiązków.
3.
Biegły rewident przedstawia swoje ustalenia i zalecenia Eurojustowi i dostarcza egzemplarz sprawozdania Komisji.
W świetle sprawozdań biegłego rewidenta i w odpowiedzi na jego zalecenia, Eurojust podejmuje niezbędne kroki.
4.
Zasady przewidziane w rozporządzeniu (WE) nr 1073/1999 stosują się do Eurojustu.
Kolegium podejmuje wszelkie niezbędne środki wykonawcze.
Artykuł 39
Dostęp do dokumentów
Na wniosek dyrektora administracyjnego Kolegium przyjmuje zasady dostępu do dokumentów Eurojustu, biorąc pod uwagę zasady i ograniczenia przedstawione w rozporządzeniu (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie dostępu publicznego do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji [13].
Artykuł 40
Terytorialny zakres stosowania
Niniejsza decyzja stosuje się do Gibraltaru, który jest reprezentowany przez przedstawiciela krajowego Zjednoczonego Królestwa.
Artykuł 41
Przepisy przejściowe
1.
Przedstawiciele krajowi Tymczasowej Jednostki ds. Współpracy Sądowej, powołani przez Państwa Członkowskie na mocy decyzji Rady 2000/799/WSiSW z dnia 14 grudnia 2000 r. ustanawiającej Tymczasową Jednostkę ds. Współpracy Sądowej [14] przejmą rolę przedstawicieli krajowych Eurojustu na mocy art. 2 niniejszej decyzji do ostatecznego powołania przedstawicieli krajowych zainteresowanych Państw Członkowskich, ale nie dłużej niż do końca drugiego miesiąca od wejścia w życie niniejszej decyzji, kiedy to ich funkcje ulegną zakończeniu.
Na mocy niniejszej decyzji, przedstawiciele krajowi w Tymczasowej Jednostce jako tacy korzystają ze wszystkich kompetencji przedstawicieli krajowych.
Ostateczne powołanie przedstawicieli krajowych obowiązuje od dnia ustalonego przez Państwo Członkowskie, które powiadamia o tym Sekretariat Generalny Rady oficjalnym pismem.
2.
W ciągu trzech miesięcy od wejścia w życie niniejszej decyzji, Państwo Członkowskie może oświadczyć, iż do dnia ustanowionego w art. 42, nie stosuje niektórych artykułów, w szczególności art. 9 i 13, ze względu na to, że ich stosowanie nie jest zgodne z jego prawem krajowym.
Sekretariat Generalny Rady poinformuje Państwa Członkowskie i Komisję o takich oświadczeniach.
3.
Dopóki Rada nie zatwierdzi regulaminu Eurojustu, Akademia podejmuje decyzje większością dwóch trzecich głosów z wyjątkiem wypadków, dla których niniejsza decyzja przewiduje decyzję jednomyślną.
4.
Państwa Członkowskie zapewniają, by do czasu ostatecznego ustanowienia Eurojustu podjęte zostały wszelkie środki w celu zagwarantowania, by wszystkie sprawy, jakimi zajmuje się Tymczasowa Jednostka ds. Współpracy Sądowej, w szczególności związane z koordynacją dochodzenia i ścigania, mogły być prowadzone w sposób efektywny przez przedstawicieli krajowych.
Przedstawiciele krajowi realizują przynajmniej te same cele i wykonują te same funkcje jak Tymczasowa Jednostka ds. Współpracy Sądowej.
Artykuł 42
Transpozycja
Jeśli to konieczne, Państwa Członkowskie dostosowują swoje prawo krajowe do niniejszej decyzji przy pierwszej okazji i nie później niż dnia 6 września 2003 r.
Artykuł 43
Wejście w życie
Niniejsza decyzja wchodzi w życie w dniu jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich bez uszczerbku dla przepisów art. 41.
W tym dniu przestaje istnieć Tymczasowa Jednostka ds. Współpracy Sądowej.
Decyzja Rady
z dnia 28 lutego 2002 r.
dotycząca środków kontroli i sankcji karnych w odniesieniu do nowego syntetycznego narkotyku PMMA
(2002/188/WSiSW)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej,
uwzględniając wspólne działanie 97/396/WSiSW z dnia 16 czerwca 1997 r., przyjęte przez Radę na podstawie art. K.3 Traktatu o Unii Europejskiej, dotyczące wymiany informacji, oceny ryzyka i kontroli nowych syntetycznych narkotyków [1], w szczególności jego art. 5 ust. 1,
uwzględniając inicjatywę Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Sprawozdanie w sprawie oceny ryzyka dotyczącego PMMA (parametoksymetyloamfetamina lub N-metylo-1-(4-metoksyfenylo-2-aminopropan)) sporządzone zostało na podstawie art. 4 ust. 3 wspólnego działania 97/396/WSiSW na spotkaniu zwołanym pod auspicjami Komitetu Naukowego Europejskiego Centrum Monitoringu ds. Narkotyków i Narkomanii.
(2) Obecnie PMMA kontrolowana jest zgodnie z prawem krajowym dotyczącym narkotyków w czterech Państwach Członkowskich.
(3) Obecnie PMMA nie widnieje na żadnym z wykazów do Konwencji Narodów Zjednoczonych z 1971 r. o substancjach psychotropowych.
PMMA stanowi zagrożenie dla zdrowia jednostek i może być zagrożeniem dla zdrowia publicznego.
PMMA jest analogiczna do amfetaminy, bardzo zbliżona do PMA (parametoksyamfetamina), która jest włączona do wykazu I do Konwencji Narodów Zjednoczonych z 1971 r.
PMMA nie ma żadnej wartości terapeutycznej.
(4) W Unii Europejskiej PMMA zawsze używana była z PMA w tabletkach, jako "ecstasy" (MDMA).
Nie ma wyraźnego rynku konsumenckiego ani dla PMMA, ani dla PMA.
(5) Uważa się, że PMMA w połączeniu z PMA była odpowiedzialna za trzy przypadki śmierci we Wspólnocie Europejskiej.
Doświadczenia na zwierzętach wskazują, że istnieje niewielki margines między behawioralnie czynną a śmiertelną dawką PMMA, istnieje, zatem wysokie ryzyko wysokiej toksyczności.
Wydaje się, że PMMA ma podobną toksyczność jak PMA i MDMA.
(6) Handel i rozprowadzanie PMMA miały miejsce w czterech Państwach Członkowskich, a trzy z nich mają informacje na temat roli przestępczości zorganizowanej w handlu PMMA/PMA.
W 29 przypadkach skonfiskowano 18870 tabletek zawierających PMMA.
W Unii Europejskiej nie ma miejsca produkcja PMMA na dużą skalę.
Wykryto dwa laboratoria w krajach Europy Wschodniej i uważa się, że nadal produkcja jest tam kontynuowana.
(7) PMMA powinna być poddana przez Państwa Członkowskie środkom kontrolnym i sankcjom karnym, tak jak przewidziane to jest w ustawodawstwie tych państw, zgodnie z ich zobowiązaniami wynikającymi z Konwencji Narodów Zjednoczonych z 1971 r. o substancjach psychotropowych, w odniesieniu do substancji wymienionych w wykazie I lub II,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki, zgodnie ze swoim prawem krajowym, aby poddać PMMA (parametoksymetylamfetamina lub N-metyl-1-(4-metoksyfenyl)-2-aminopropan) środkom kontroli i sankcjom karnym, tak jak przewidziane to jest w ustawodawstwie tych państw, zgodnie z ich zobowiązaniami wynikającymi z Konwencji Narodów Zjednoczonych z 1971 r. o substancjach psychotropowych w odniesieniu do substancji wymienionych w wykazie I lub II do niej.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie, zgodnie z art. 5 ust. 1 akapit trzeci wspólnego działania 97/396/WSiSW, podejmują środki określone w art. 1 w terminie trzech miesięcy od dnia, w którym niniejsza decyzja staje się skuteczna.
W ciągu sześciu miesięcy od dnia, w którym niniejsza decyzja staje się skuteczna, Państwa Członkowskie zawiadamiają Sekretariat Generalny Rady i Komisję o zastosowanych środkach.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym. Staje się skuteczna pierwszego dnia po jej opublikowaniu.
Decyzja Rady
z dnia 28 lutego 2002 r.
dotycząca wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen
(2002/192/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając art. 4 Protokołu włączającego dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (zwanego dalej "Protokołem Schengen"),
uwzględniając wniosek rządu Irlandii, złożony w formie listów do przewodniczącego Rady z dnia 16 czerwca 2000 r. i z dnia 1 listopada 2001 r. o uczestnictwo w niektórych przepisach dorobku Schengen, określonych w tych listach,
uwzględniając opinię Komisji z dnia 14 września 2000 r. w sprawie tego wniosku,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Irlandia przyjęła szczególne stanowisko w odniesieniu do spraw objętych tytułem IV część trzecia Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, określonych w Protokole w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii oraz w Protokole w sprawie stosowania niektórych aspektów art. 14 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską wobec Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, załączonym przez Traktat Amsterdamski do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.
(2) Dorobek Schengen został pomyślany i funkcjonuje jako spójna całość, która ma być przyjęta i stosowana przez wszystkie państwa popierające zasadę zniesienia kontroli osób na ich wspólnych granicach.
(3) Protokół Schengen przewiduje możliwość, aby Irlandia uczestniczyła w niektórych przepisach dorobku Schengen z powodu wspomnianego szczególnego stanowiska Irlandii.
(4) Irlandia spełni obowiązki Państwa Członkowskiego wynikające z artykułów Konwencji z Schengen z 1990 r., wymienionych w niniejszej decyzji.
(5) Uwzględniając wyżej wymienione szczególne stanowisko Irlandii, Irlandia nie będzie uczestniczyła na podstawie niniejszej decyzji w przepisach Konwencji z 1990 r. wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. (zwanej dalej "Konwencją z Schengen") dotyczących granic.
(6) Biorąc pod uwagę istotę spraw poruszanych w art. 26 i 27 Konwencji z Schengen, Irlandia będzie stosowała te artykuły wraz ze środkami określonymi w niniejszej decyzji, które oparte są na tych artykułach.
(7) Irlandia zwróciła się o uczestnictwo w całości przepisów dorobku Schengen dotyczących ustanowienia i działania Systemu Informacyjnego Schengen (zwanego dalej "SIS"), oprócz przepisów dotyczących wpisów do celów odmowy wjazdu, określonych w art. 96 Konwencji z Schengen oraz innych przepisów związanych z tymi wpisami.
(8) Zdaniem Rady częściowe uczestnictwo Irlandii w dorobku z Schengen musi wiązać się z respektowaniem spójności spraw stanowiących całość tego dorobku.
(9) W związku z tym Rada uznaje prawo Irlandii, zgodnie z art. 4 Protokołu Schengen do złożenia wniosku o częściowe uczestnictwo, stwierdzając jednocześnie, że niezbędne jest rozważenie wpływu takiego uczestnictwa Irlandii w przepisach dotyczących ustanowienia i działania systemu SIS na wykładnię innych odpowiednich przepisów dorobku Schengen i na ich następstwa finansowe.
(10) Procedura określona w art. 2 ust. 1 Umowy zawartej przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii w sprawie ustanowienia praw i zobowiązań między Irlandią i Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z jednej strony, a Republiką Islandii i Królestwem Norwegii z drugiej strony, w obszarach dorobku Schengen, które stosują się do tych państw [1], została zastosowana,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Irlandia uczestniczy w następujących przepisach dorobku Schengen:
a) w odniesieniu do postanowień Konwencji z Schengen związanych z nią: Aktu Końcowego i wspólnych deklaracji:
i) artykuły 26 i 27,
artykuł 39,
artykuł 44,
artykuły 46 i 47, z wyjątkiem art. 47 ust. 2 lit. c),
artykuły 48–51,
artykuły 52 i 53,
artykuły 54–58,
artykuł 59,
artykuły 61–66,
artykuły 67–69,
artykuły 71–73,
artykuły 75 i 76,
artykuły 126–130 w stopniu, w jakim wiążą się one z postanowieniami, w których Irlandia uczestniczy na podstawie niniejszego akapitu,
wspólna deklaracja 3 do Aktu Końcowego w sprawie art. 71 ust. 2;
ii) następujące przepisy dotyczące Systemu Informacyjnego Schengen w stopniu, w jakim nie wiążą się one z art. 96:
artykuł 92;
artykuły 93–95;
artykuły 97–100;
artykuł 101, z wyjątkiem jego ust. 2;
artykuły 102–108;
artykuły 109–111 w odniesieniu do danych osobowych, zarejestrowanych w krajowej części SIS Irlandii;
artykuły 112 i 113;
artykuł 114 w odniesieniu do danych osobowych, zarejestrowanych w krajowej części SIS Irlandii;
artykuły 115–118;
iii) inne przepisy dotyczące Systemu Informacyjnego Schengen:
artykuł 119;
b) w odniesieniu do przepisów umów w sprawie przystąpienia do Konwencji z Schengen, ich aktów końcowych i wspólnych deklaracji:
i) Umowa w sprawie przystąpienia Republiki Włoskiej, podpisana dnia 27 listopada 1990 r.: art. 4;
ii) Umowa w sprawie przystąpienia Królestwa Hiszpanii, podpisana dnia 25 czerwca 1991 r.: art. 4 i deklaracja 2 część III Aktu Końcowego;
iii) Umowa w sprawie przystąpienia Republiki Portugalskiej, podpisana dnia 25 czerwca 1991 r.: art. 4, 5 i 6;
iv) Umowa w sprawie przystąpienia Republiki Greckiej, podpisana dnia 6 listopada 1992 r.: art. 3, 4 i 5 oraz deklaracja 2 część III Aktu Końcowego;
v) Umowa w sprawie przystąpienia Republiki Austrii, podpisana dnia 28 kwietnia 1995 r.: art. 4;
vi) Umowa w sprawie przystąpienia Królestwa Danii, podpisana dnia 19 grudnia 1996 r.: art. 4 i 6 oraz wspólna deklaracja 3 część II Aktu Końcowego;
vii) Umowa w sprawie przystąpienia Republiki Finlandii, podpisana dnia 19 grudnia 1996 r.: art. 4 i 5 oraz wspólna deklaracja 3 część II Aktu Końcowego;
viii) Umowa w sprawie przystąpienia Królestwa Szwecji, podpisana dnia 19 grudnia 1996 r.: art. 4 i 5 oraz wspólna deklaracja 3 część II Aktu Końcowego;
c) w odniesieniu do przepisów następujących decyzji Komitetu Wykonawczego, ustanowionego przez Konwencję z Schengen, w stopniu w jakim wiążą się one z przepisami, w których Irlandia uczestniczy na podstawie lit. a):
i) SCH/Com-ex (93) 14 (poprawa praktycznej współpracy sądowej w zakresie zwalczania handlu narkotykami),
SCH/Com-ex (94) 28 rev (zaświadczenie przewidziane w art. 75 do celów przewożenia środków odurzających i substancji psychotropowych),
SCH/Com-ex (98) 26 def (ustanawiający Stały Komitet ds. Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen), będący przedmiotem wewnętrznych ustaleń określających formy udziału irlandzkich ekspertów w misjach prowadzonych pod auspicjami odpowiedniej grupy roboczej Rady,
SCH/Com-ex (98) 51 rev 3 (transgraniczna współpraca policji w dziedzinie zapobiegania i wykrywania przestępczości po uprzednim złożeniu wniosku),
SCH/Com-ex (98) 52 (podręcznik transgranicznej współpracy policji),
SCH/Com-ex (99) 1 rev 2 (sytuacja związana z narkotykami),
SCH/Com-ex (99) 6 rev. (telekomunikacja),
SCH/Com-ex (99) 8 rev 2 (wynagrodzenie informatorów),
SCH/Com-ex (99) 11 rev 2 (Porozumienie o współpracy w postępowaniach przeciwko czynom naruszającym przepisy o ruchu drogowym),
SCH/Com-ex (99) 18 (poprawa współpracy policji w dziedzinie zapobiegania i wykrywania przestępstw);
ii) SCH/Com-ex (97) 2 rev 2 (udzielenie zamówienia na sporządzenie opracowania wstępnego dla SIS II),
SCH/Com-ex (97) 18 (udział Norwegii i Islandii w kosztach budowy i eksploatacji C. SIS),
SCH/Com-ex (97) 24 (rozwój SIS),
SCH/Com-ex (97) 35 (rozporządzenie finansowe w sprawie systemu C. SIS),
SCH/Com-ex (98) 11 (C. SIS dla 15/18 przyłączeń),
SCH/Com-ex (99) 5 (Podręcznik Sirene);
d) w odniesieniu do przepisów następujących deklaracji Komitetu Wykonawczego, ustanowionego przez Konwencję z Schengen, w stopniu w jakim wiążą się one z przepisami, w których Irlandia uczestniczy na podstawie lit. a):
i) SCH/Com-ex (96) decl 6 rev 2 (deklaracja w sprawie ekstradycji);
ii) SCH/Com-ex (97) decl 13 rev 2 (uprowadzanie małoletnich),
SCH/Com-ex (99) decl 2 rev (struktura SIS).
Artykuł 2
1.
Właściwym ministerstwem określonym w przepisach art. 65 ust. 2 Konwencji z Schengen jest Departament Sprawiedliwości, Równości i Reformy Prawnej.
2.
Irlandia uczestniczy w następujących aktach Rady:
a) decyzja Rady 2000/586/WSiSW z dnia 28 września 2000 r. ustanawiająca procedurę zmiany art. 40 ust. 4 i 5, art. 41 ust. 7 i art. 65 ust. 2 Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach [2], w stopniu w jakim decyzja odnosi się do art. 65 ust. 2 Konwencji z 1990 r.;
b) dyrektywa Rady 2001/40/WE z dnia 28 maja 2001 r. w sprawie wzajemnego uznawania decyzji o wydalaniu obywateli państw trzecich [3];
c) dyrektywa Rady 2001/51/WE z dnia 28 czerwca 2001 r. uzupełniająca postanowienia art. 26 Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. [4].
Artykuł 3
Przedstawiciel we wspólnym organie nadzorczym, ustanowionym na podstawie art. 115 Konwencji z Schengen, reprezentujący państwowy organ nadzoru Irlandii nie jest uprawniony do uczestniczenia w procedurach głosowania we wspólnym organie nadzorczym w kwestiach odnoszących się do stosowania przepisów dorobku Schengen lub rozbudowy dorobku Schengen, w którym Irlandia nie uczestniczy.
Artykuł 4
1.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 6 ust. 3 przepisy określone w art. 1 wchodzą w życie między Irlandią a Państwami Członkowskimi i innymi państwami, w których przepisy te zostały już wprowadzone w życie w momencie, w którym warunki wstępne dla wykonania tych przepisów zostały spełnione we wszystkich tych Państwach Członkowskich i innych państwach na podstawie decyzji podjętej przez Radę.
Rada może podjąć decyzję o ustaleniu różnych terminów wprowadzania w życie różnych przepisów według dziedziny, której dotyczą.
2.
Przed wejściem w życie przepisów określonych w art. 1 zgodnie z ust. 1 Rada podejmuje decyzję dotyczącą szczegółowych procedur prawnych i technicznych, włączając przepisy odnoszące się do ochrony danych dotyczących uczestnictwa Irlandii w przepisach określonych w art. 1 lit. a) ppkt ii) i iii), lit. c) ppkt ii) oraz lit. d) ppkt ii).
3.
Każda decyzja na podstawie ust. 1 i 2 podejmowana jest przez Radę, stanowiącą jednomyślnie, jak określono w art. 1 Protokołu z Schengen i przedstawiciela Rządu Irlandii.
Przedstawiciel Rządu Zjednoczonego Królestwa również uczestniczy w decyzjach Rady na podstawie niniejszego artykułu.
Artykuł 5
1.
Irlandia związana jest następującymi aktami Rady:
a) decyzja Rady (1999/323/WE) z dnia 3 maja 1999 r. w sprawie ustanowienia przepisów finansowych regulujących aspekty budżetowe zarządzania przez sekretarza generalnego Rady umowami zawartymi przez niego w imieniu niektórych Państw Członkowskich, dotyczących instalacji i działania "serwera stanowiska pomocy" jednostki zarządzającej oraz fazy II sieci Sirene [5] oraz zmiany tej decyzji;
b) decyzja Rady (2000/265/WE) z dnia 27 marca 2000 r. w sprawie ustanowienia rozporządzenia finansowego regulującego aspekty budżetowe zarządzania przez zastępcę sekretarza generalnego Rady umowami zawartymi przez niego w imieniu niektórych Państw Członkowskich, dotyczącymi zainstalowania i funkcjonowania infrastruktury łączności dla środowiska Schengen, "Sisnet" [6] i zmiany tej decyzji;
c) decyzja 2000/777/WE z dnia 1 grudnia 2000 r. w sprawie stosowania dorobku Schengen w Danii, Finlandii, Szwecji oraz Islandii i Norwegii [7];
d) rozporządzenie (WE) nr 2424/2001 z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie rozwoju Systemu Informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II) [8];
e) decyzja 2001/886/WSiSW z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie rozwoju Systemu Informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II) [9].
2.
Irlandia ponosi wszelkie koszty związane z techniczną realizacją jej częściowego uczestnictwa w działaniu systemu SIS.
Artykuł 6
1.
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsza decyzja staje się skuteczna od dnia 1 kwietnia 2002 r.
2.
Od dnia przyjęcia niniejszej decyzji nieodwołalnie uważa się, że Irlandia poinformowała przewodniczącego Rady na podstawie art. 5 Protokołu Schengen, że pragnie uczestniczyć we wszystkich projektach i inicjatywach, które oparte są na dorobku Schengen określonym w art. 1.
3. Środki oparte na dorobku Schengen określonym w art. 1, które zostały przyjęte przed przyjęciem decyzji Rady określonej w art. 4 ust. 1, włączając środki określone w art. 2 ust. 2 lit. a)-c), stają się skuteczne dla Irlandii w dniu lub w dniach, w których Rada podejmuje decyzję na podstawie art. 4 o wprowadzeniu w życie wobec Irlandii dorobku określonego w art. 1, chyba że środki te przewidują inny termin.
Decyzja Rady
z dnia 4 marca 2002 r.
dotycząca zawarcia czwartej zmiany do Protokołu Montrealskiego w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową
(2002/215/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1 w powiązaniu z art. 300 ust. 2 zdanie pierwsze i art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólnota, ze względu na swoją odpowiedzialność za środowisko, decyzją 88/540/EWG [3] stała się stroną Konwencji Wiedeńskiej o ochronie warstwy ozonowej i Protokołu Montrealskiego w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową, i decyzją 91/690/EWG [4] zatwierdziła pierwszą zmianę do wymienionego Protokołu, decyzją 94/68/WE [5] zatwierdziła drugą zmianę do wymienionego Protokołu i decyzją 2000/646/WE [6] zatwierdziła trzecią zmianę do wymienionego Protokołu.
(2) Ostatnie dowody wskazują na to, że dla właściwej ochrony warstwy ozonowej niezbędna jest kontrola handlu substancjami zubożającymi ozon w większym stopniu, niż jest to przewidziane w Protokole Montrealskim, zmienionym w 1997 r. Te same dowody wskazują na to, że powinny zostać zastosowane dodatkowe środki kontroli produkcji substancji zubożających ozon, w szczególności chlorofluorowęglowodorów oraz nowych substancji.
(3) Czwarta zmiana do Protokołu Montrealskiego wprowadzająca takie kontrole została przyjęta przez Strony w grudniu 1999 r. w Pekinie.
(4) Komisja, w imieniu Wspólnoty, wzięła udział w negocjacjach i w przyjęciu tej zmiany.
(5) Wspólnota przyjęła środki w zakresie objętym zmianą, w szczególności w rozporządzeniu (WE) nr 2037/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową [7], i dlatego powinna podjąć zobowiązania międzynarodowe w tej dziedzinie.
(6) Konieczne jest, aby Wspólnota zatwierdziła czwartą zmianę do Protokołu Montrealskiego, ponieważ jej przepisy odnoszą się do produkcji i handlu kontrolowanymi substancjami między Wspólnotą a innymi Stronami, za wprowadzenie w życie których jest odpowiedzialna Wspólnota,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty czwartą zmianę do Protokołu Montrealskiego w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową.
Tekst zmiany załączony jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszym upoważnia się Przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do złożenia dokumentu zatwierdzającego czwartą zmianę w imieniu Wspólnoty u Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych zgodnie z art. 13 Konwencji Wiedeńskiej o ochronie warstwy ozonowej wraz z art. 3 czwartej zmiany do Protokołu Montrealskiego.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 14 marca 2002 r.
zmieniająca decyzję 96/587/WE w sprawie publikacji wykazu uznanych organizacji notyfikowanych przez Państwa Członkowskie zgodnie z dyrektywą Rady 94/57/WE
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 995)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/221/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 94/57/WE z dnia 22 listopada 1994 r. w sprawie wspólnych reguł i norm dotyczących organizacji dokonujących inspekcji i przeglądów na statkach oraz odpowiednich działań administracji morskich [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 97/58/WE [2],
w szczególności jej art. 4 ust. 5, a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wykaz uznanych organizacji został opublikowany decyzją Komisji 96/587/WE z dnia 30 września 1996 r. [3], zmienioną decyzją 98/403/WE [4].
(2) W świetle decyzji Komisji 2000/481/WE z dnia 14 lipca 2000 r. w sprawie uznania "Rinave — Registro Internacional Naval, SA", zgodnie z dyrektywą Rady 94/57/WE [5] i decyzją Komisji 2001/890/WE z dnia 13 grudnia 2001 r. w sprawie uznania "Hellenic Register of Shipping", zgodnie z dyrektywą Rady 94/57/WE [6] Komisja powinna zaktualizować ten wykaz.
(3) Do decyzji 96/587/WE powinny zostać wprowadzone odpowiednie zmiany,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik do decyzji 96/587/WE zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 15 marca 2002 r.
ustanawiająca szczegółowe zasady wykonania dyrektywy Rady 91/492/EWG w zakresie najwyższego dopuszczalnego poziomu zawartości i metod analizy niektórych morskich biotoksyn w małżach, szkarłupniach, osłonicach i ślimakach morskich
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 1001)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/225/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/492/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu żywych małży [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/79/WE [2], w szczególności rozdział V pkt 3 i 5 jej Załącznika,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozdział V pkt 7 Załącznika do dyrektywy 91/492/EWG przewiduje, że zwyczajowe metody przeprowadzania badania biologicznego nie mogą dać pozytywnych wyników na obecność toksyny, powodującej Diarrhetic Shellfish Poisoning (DSP), w jadalnych częściach mięczaków (całym ciele lub każdej jadalnej części oddzielnie).
(2) Zostało naukowo udowodnione, że niektóre morskie biotoksyny takie jak powodujące Diarrhetic Shellfish Poisoning (DSP) ((kwas okadaikowy (OA) i dinofysistoksyny (DTXs)), jak również yessotoksyny (YTX), pektenotoksyny (PTX) i kwasy azaspirowe (AZA), stwarzają duże zagrożenie dla zdrowia ludzi, jeśli występują w małżach, szkarłupniach, osłonicach czy ślimakach morskich, w ilościach przekraczających pewne poziomy.
(3) W świetle najnowszych badań naukowych, obecnie możliwe jest ustalenie najwyższych dopuszczalnych poziomów i metod analiz dla tych biotoksyn.
(4) Najwyższe dopuszczalne poziomy oraz metody analiz powinny zostać ujednolicone i wprowadzone w życie przez Państwa Członkowskie, w celu ochrony zdrowia ludzi.
(5) Poza biologicznymi metodami badania, powinny być zaakceptowane inne metody wykrywania, takie jak metody chemiczne i testy in vitro, jeśli zostanie wykazane, że skuteczność wybranych metod nie jest mniejsza od skuteczności metod biologicznych i że ich zastosowanie zapewnia równoważny poziom ochrony zdrowia publicznego.
(6) Najwyższe dopuszczalne poziomy są oparte na podstawie danych tymczasowych i z chwilą gdy będą dostępne nowe dowody naukowe powinny być określone ponownie.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejsza decyzja określa najwyższe dopuszczalne poziomy dla morskich biotoksyn powodujących Diarrhetic Shellfish Poisoning (DSP) (kwasu okadaikowego i dinofysistoksyny), yessotoksyn, pektenotoksyn i kwasu azaspirowego oraz metody analiz, które należy stosować do ich wykrywania.
Ma ona zastosowanie do małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich, które są przeznaczone do bezpośredniego spożycia lub dalszego przetwarzania przed spożyciem.
Artykuł 2
Najwyższy dopuszczalny poziom kwasu okadaikowego, dinofysistoksyn i pektenotoksyn łącznie u zwierząt określonych w art. 1 (w całym ciele lub każdej części jadalnej oddzielnie) wynosi 160 μg równoważników kwasu okadaikowego/kg.
Metody analiz są ustanowione w niniejszym Załączniku.
Artykuł 3
Najwyższy dopuszczalny poziom yessotoksyn w zwierzętach określonych w art. 1 (w całym ciele lub każdej części jadalnej oddzielnie) wynosi 1 mg równoważnika yessotoksyny/kg.
Metody analiz są wymienione w niniejszym Załączniku.
Artykuł 4
Najwyższy dopuszczalny poziom kwasu azaspirowego w zwierzętach określonych w art. 1 (całym ciele lub każdej części jadalnej oddzielnie) wynosi 160 μg równoważników kwasu azaspirowego/kg.
Metody analiz są wymienione w niniejszym Załączniku.
Artykuł 5
Jeżeli wyniki przeprowadzonych analiz wykazują rozbieżności między różnymi metodami, próba biologiczna na myszach jest uznawana za metodę odniesienia.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 15 marca 2002 r.
ustanawiająca specjalne kontrole zdrowotne w odniesieniu do zbierania i przetwarzania określonych małży o poziomie toksyny ASP (Amnesic Shellfish Poison) przekraczającym limity określone w dyrektywie Rady 91/492/EWG
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 1009)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/226/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/492/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania na rynek żywych małży [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/79/WE [2], w szczególności jej ostatni akapit rozdziału V Załącznika,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Punkt 7a rozdziału V załącznika do dyrektywy 91/492/EWG przewiduje, że łączna zawartość toksyny ASP w jadalnych częściach małży (całe organizmy lub każda z części jadalnych oddzielnie) nie może przekroczyć 20 mg/kg kwasu domoikowego (DA) oznaczana z wykorzystaniem wysokosprawnej chromatografii cieczowej (HPLC).
(2) Dla małży należących do gatunków Pecten maximus i Pecten jacobaeus badania naukowe wykazały, że przy stężeniu DA w całym organizmie pomiędzy 20 a 250 mg/kg, przy określonych restrykcyjnych warunkach, stężenie DA w mięśniu przywodzicielu lub gruczołach płciowych przeznaczonych do spożycia przez ludzi kształtuje się normalnie poniżej limitu 20 mg/kg.
(3) W świetle ostatnich badań naukowych właściwe jest określenie wyłącznie na etapie zbiorów i wyłącznie w odniesieniu do małży należących do gatunków o których mowa w 2 akapicie; poziomu ASP w odniesieniu do całego organizmu większego niż limit określony w dyrektywie 91/492/EWG.
(4) Zadaniem właściwych władz Państw Członkowskich jest uznawanie przedsiębiorstw przeprowadzających specjalną obróbkę małży oraz kontrola procedur właściwego stosowania "kontroli we własnym zakresie" określonych w art. 6 dyrektywy Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającej warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania na rynek produktów rybołówstwa [3], ostatnio zmienionej dyrektywą 97/79/WE.
(5) Postanowienia niniejszej decyzji powinny zostać ponownie ocenione, gdy dowody naukowe wskażą potrzebę wprowadzenia innych kontroli zdrowotnych lub uzupełnienia parametrów ustanowionych do celów ochrony zdrowia publicznego.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodnie z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Na zasadzie odstępstwa od przepisów pkt 7a rozdziału V Załącznika do dyrektywy 91/492/EWG, Państwa Członkowskie mogą zezwolić na zbieranie małży należących do gatunków Pecten maximus i Pecten jacobaeus, w których stężenie kwasu domoikowego w całym organizmie przekracza 20 mg/kg, ale jest mniejsze niż 250 mg/kg, które spełniają wymogi określone w ust. 2.
2.
Wymogi, o których mowa w ust. 1, są następujące:
a) małże muszą podlegać warunkom zbierania określonym w Załączniku do niniejszej decyzji;
b) muszą być przewożone w pojemnikach lub pojazdach, zaplombowanych pod kontrolą właściwych władz i bezpośrednio wysłane z obszaru produkcji do zatwierdzonego przedsiębiorstwa upoważnionego do przeprowadzania specjalnej obróbki tych małży, które obejmuje usunięcie gruczołu trzustkowo–wątrobowego, miękkich tkanek lub wszelkich innych skażonych części, które są niezgodne z pkt 2 Załącznika.
Lista specjalnie uznanych przedsiębiorstw musi by przekazana do właściwych władz Komisji Europejskiej oraz Państw Członkowskich;
c) musi im towarzyszyć dokument rejestracyjny wydany przez właściwe władze dla każdej partii określając wymogi, o których mowa pkt 6 rozdziału II Załącznika do dyrektywy 91/492/EWG, jak również części anatomiczne lub części, którą mogą być przetworzone do spożycia przez ludzi.
Nie akceptuje się stałego upoważnienia transportowego wydanego przez właściwe władze;
d) po całkowitym usunięciu gruczołu trzustkowo-wątrobowego, miękkich tkanek lub jakichkolwiek skażonych części poziom ASP wykrywany techniką HPLC w przywodzicielu lub gruczołach płciowych przeznaczonych do spożycia przez ludzi nie może przekraczać 20 mg/kg DA.
Artykuł 2
1.
Każda partia produktu końcowego zostaje sprawdzona przez specjalnie uznane przedsiębiorstwo.
Jeśli próbka określona w Załączniku zawiera więcej niż 20 mg/kg DA, to cała partia zostaje zniszczona pod kontrolą właściwych władz.
2.
Gruczoł trzustkowo-wątrobowy, tkanki miękkie oraz inne części toksyczne przekraczające limit określony w pkt 2 Załącznika (włączając produkt końcowy przekraczający limit 20 mg/kg DA) zostają zniszczone pod kontrolą właściwych władz.
3. Właściwe władze zapewniają, aby "kontrola we własnym zakresie" określona w art. 6 dyrektywy 91/493/EWG była stosowana w obróbce wymienionej w art. 1 ust. 2 lit. b) niniejszej decyzji. Producent informuje właściwe władze o wszelkich wynikach odnoszących się do końcowego produktu, które nie są zgodne z pkt 7a rozdziału
Decyzja Komisji
z dnia 13 marca 2002 r.
w sprawie potwierdzenia ustanowienia, a następnie właściwego wdrożenia izraelskiego systemu kontroli dobrej praktyki laboratoryjnej (GLP)
(2002/227/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 1999/662/WE z dnia 19 lipca 1999 r. dotyczącą zawarcia Umowy o wzajemnym uznawaniu zasad dobrej praktyki laboratoryjnej (GLP) Europejskiej Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju oraz programach kontroli zgodności, pomiędzy Wspólnotą Europejską a Państwem Izrael [1], w szczególności jej art. 3 ust. 1,
po konsultacjach przeprowadzonych ze Specjalnym Komitetem powołanym przez Radę,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dwa pierwsze spotkania Wspólnego Komitetu Europejsko--Izraelskiego powołanego na mocy Umowy odbyły się 27 listopada 2000 r. oraz 16 listopada 2001 r. i pozwoliły na szczegółowe zbadanie procesu ustanawiania narodowego izraelskiego systemu kontroli GLP.
(2) Dodatkowe informacje wymagane przez Służby Komisji zostały dostarczone w wyznaczonym czasie przez Izraelskie Władze ds. Akredytacji Laboratoriów (ISRAC) działające jako narodowy organ kontroli GLP.
(3) Zgodnie z art. 11 ust. 2 oraz art. 11 ust. 3 Umowy, do zakończenia wstępnego okresu obowiązywania Umowy wymagane jest potwierdzenie Wspólnoty, że izraelski system kontroli GLP został ustanowiony i wprowadzony w życie w stopniu zadawalającym,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
. Artykuł
Wspólnota niniejszym potwierdza, że izraelski system kontroli GLP został ustanowiony oraz wdrożony w stopniu zadawalającym w trakcie wstępnego okresu obowiązywania Umowy, w związku z czym wzmiankowany wstępny okres może zostać zakończony w celu rozpoczęcia operacyjnej fazy Umowy najpóźniej dnia 1 maja 2002 r.
Decyzja Komisji
z dnia 14 grudnia 2001 r.
w sprawie uznania pięciu izraelskich instytucji badawczych, co do których stwierdzono, że spełniają wymogi dobrej praktyki laboratoryjnej (GLP) w zakresie swoich specjalizacji
(2001/228/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 1999/662/WE z dnia 19 lipca 1999 r. dotyczącą zawarcia Umowy o wzajemnym uznawaniu zasad dobrej praktyki laboratoryjnej (GLP) Europejskiej Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju oraz programach kontroli zgodności, pomiędzy Wspólnotą Europejską a Państwem Izrael [1], w szczególności jej art. 3 ust. 1,
po konsultacjach przeprowadzonych z Komitetem Specjalnym powołanym przez Radę,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W wyniku kontroli przeprowadzonych przez wyznaczonych inspektorów WE pomiędzy 28 marca 1996 r. a 1 stycznia 2000 r., zgodnie z art. 12 Umowy o wzajemnym uznawaniu zasad dobrej praktyki laboratoryjnej (GLP) Europejskiej Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju oraz programach kontroli zgodności, pomiędzy Wspólnotą Europejską a Państwem Izrael, stwierdzono, że pięć izraelskich instytucji badawczych spełnia wymogi GLP w zakresie swoich specjalizacji.
(2) Zgodnie z art. 12 Umowy, Wspólnota powinna uznać pięć wyżej wymienionych instytucji badawczych,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
. Artykuł
Wspólnota niniejszym uznaje, że pięć izraelskich instytucji badawczych wymienionych w Załączniku spełnia wymogi GLP w zakresie swoich specjalizacji.
Decyzja Komisji
z dnia 18 marca 2002 r.
ustanawiająca zrewidowane kryteria ekologiczne odnoszące się do wspólnotowego programu przyznawania oznakowań ekologicznych dla obuwia i zmieniająca decyzję 1999/179/WE
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 1015)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/231/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1980/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 lipca 2000 r. w sprawie zrewidowanego programu przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego [1], w szczególności jego art. 4 i art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy rozporządzenia (WE) nr 1980/2000 wspólnotowe oznakowanie ekologiczne może być przyznawane produktom posiadającym właściwości umożliwiające im przyczynienie się w znacznym stopniu do poprawy kluczowych aspektów środowiskowych.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 1980/2000 przewiduje, że szczególne kryteria oznakowania ekologicznego należy ustalić według grup produktów.
(3) Rozporządzenie to przewiduje również, że we właściwym czasie dokonany zostanie przegląd kryteriów dotyczących oznakowań ekologicznych, jak również ocena i weryfikacja wymogów związanych z tymi kryteriami. Nastąpi to przed upływem okresu obowiązywania kryteriów określonych dla każdej grupy produktów. Taki przegląd ma doprowadzić do propozycji ich przedłużenia, wycofania lub zmiany.
(4) Właściwe jest dokonanie przeglądu kryteriów ekologicznych ustalonych przez decyzję Komisji 1999/179/WE z dnia 17 lutego 1999 r. ustanawiającą kryteria ekologiczne przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego dla obuwia [2] w celu odzwierciedlenia rozwoju rynku.
Jednocześnie należy zmienić okres obowiązywania tej decyzji przedłużony decyzją 2001/832/WE [3].
(5) Należy przyjąć nową decyzję Komisji ustalającą szczególne kryteria ekologiczne dla tej grupy produktów, które będą obowiązywać przez okres pięciu lat.
(6) Właściwe jest, aby w ograniczonym czasie, nie dłuższym niż 12 miesięcy, obowiązywały zarówno nowe kryteria, ustanowione niniejszą decyzją, jak i kryteria ustanowione decyzją 1999/179/WE, w celu zapewnienia firmom, którym przyznano lub które ubiegały się o przyznanie ich produktom oznakowania ekologicznego, przed datą stosowania niniejszej decyzji, wystarczającego czasu na dostosowanie tych produktów do nowych kryteriów.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są oparte na projekcie kryteriów opracowanym przez Komitet ds. Znakowania Ekologicznego Unii Europejskiej ustanowiony na mocy art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu ustanowionego na mocy art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W celu przyznania wspólnotowego oznakowania ekologicznego na mocy rozporządzenia (WE) nr 1980/2000 obuwie musi wchodzić w zakres grupy produktów "obuwie", określonej w art. 2, oraz musi spełniać kryteria ekologiczne wymienione w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Grupa produktów "obuwie" zawiera:
Wszystkie artykuły odzieżowe przeznaczone do ochrony lub okrycia stopy, z zamocowaną podeszwą zewnętrzną, która styka się z podłożem.
Artykuł 3
Do celów administracyjnych grupie produktów "obuwie" przypisuje się kod liczbowy "017".
Artykuł 4
Artykuł 3 decyzji 1999/179/WE otrzymuje brzmienie:
"Definicja grupy produktów oraz szczególne kryteria ekologiczne dla tej grupy produktów obowiązują do dnia 31 marca 2003 r."
Artykuł 5
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 kwietnia 2002 r. do dnia 31 marca 2006 r.
Jeśli w dniu 31 marca 2006 r. zrewidowane kryteria nie zostaną przyjęte, niniejszą decyzję stosuje się do dnia 31 marca 2007 r.
Producenci produktów wchodzących w zakres grupy produktów "obuwie", którym przyznano oznakowania ekologiczne przed dniem 1 kwietnia 2002 r., mogą kontynuować stosowanie tych oznakowań ekologicznych do dnia 31 marca 2003 r.
Producentom produktów wchodzących w zakres grupy produktów "obuwie", którzy ubiegali się o przyznanie oznakowań ekologicznych przed dniem 1 kwietnia 2002 r., może zostać przyznane oznakowanie ekologiczne na mocy decyzji 1999/179/WE do dnia 31 marca 2003 r.
Od dnia 1 kwietnia 2002 r. nowe wnioski o przyznanie oznakowań ekologicznych grupie produktów "obuwie" spełniają kryteria wymienione w niniejszej decyzji.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 27 lutego 2002 r.
zmieniająca decyzję 2000/745/WE przyjmującą zobowiązania zaproponowane w związku z postępowaniem antydumpingowym i antysubsydyjnym, które dotyczą przywozu określonego tereftalatu polietylenowego pochodzącego między innymi z Indii
(notyfikowany jako dokument nr C(2002) 620)
(2002/232/EC)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2238/2000 [2] ("podstawowe rozporządzenie AD"), w szczególności jego art. 8 i 9,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2026/97 z dnia 6 października 1997 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej [3], ("podstawowe rozporządzenie AS"), w szczególności jego art. 13 i 15,
po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
(1) Na mocy rozporządzenia (WE) nr 2603/2000 [4], Rada nałożyła ostateczne cło wyrównawcze w formie określonej kwoty za tonę w wysokości 41,3 EUR/tonę na przywóz określonego tereftalatu polietylenowego pochodzącego między innymi z Indii, z wyłączeniem przywozu z kilku spółek indyjskich wyraźnie wymienionych, który podlega niższej stawce cła. Przywóz określonego tereftalatu polietylenowego eksportowanego przez spółki, od których zostało przyjęte zobowiązanie, został zwolniony z takiego cła na podstawie art. 2 ust. 1 ww. rozporządzenia.
(2) Na mocy rozporządzenia (WE) nr 2604/2000 [5] Rada nałożyła ostateczne cło antydumpingowe w formie określonej kwoty za tonę w wysokości 181,7 EUR/tonę na przywóz określonego tereftalatu polietylenowego pochodzącego między innymi z Indii, z wyłączeniem przywozu z kilku spółek indyjskich wyraźnie wymienionych, który podlega innej stawce cła. Przywóz określonego tereftalatu polietylenowego eksportowanego przez spółki, od których zostało przyjęte zobowiązanie, został zwolniony z takiego cła na podstawie art. 2 ust. 1 ww. rozporządzenia.
(3) Dnia 29 listopada 2000 r. Komisja przyjęła decyzję 2000/745/WE [6] przyjmującą proponowane, w związku z dwoma wyżej wymienionymi postępowaniami, zobowiązania eksporterów wymienionych w art. 1 tej decyzji i zakończyła dochodzenia w ich sprawie.
(4) Dnia 26 czerwca 2001 r.
Komisja, na mocy rozporządzenia (WE) nr 1240/2001 [7], ogłosiła rozpoczęcie przeglądu "nowych eksporterów" w odniesieniu do rozporządzenia Rady (WE) nr 2604/2000 nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz określonego tereftalatu polietylenowego pochodzącego między innymi z Indii, uchylając cło w stosunku do przywozu towarów od jednego eksportującego producenta i uzależniając ten przywóz od zarejestrowania.
(5) Ostateczne ustalenia i wnioski dochodzenia są przedstawione w rozporządzeniu Rady (WE) nr 496/2002 [8], zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 2604/2000.
B. ZOBOWIĄZANIE
(6) W następstwie ujawnienia informacji, za pomocą którego Futura Polymers Ltd (zwana dalej zainteresowaną spółką) została powiadomiona o faktach i przesłankach, w oparciu o które zamierzano nałożyć zmienione cło antydumpingowe na jej przywóz do Wspólnoty, zainteresowana spółka zaproponowała przyjęcie zobowiązania na podstawie art. 8 ust. 1 podstawowego rozporządzenia AD.
Zgodnie ze tym zobowiązaniem, odnośny producent dokonujący wywozu zaproponował nie dokonywać sprzedaży do swoich niepowiązanych klientów poniżej określonych cen minimalnych.
(7) Komisja uważa, że zaproponowane przez zainteresowaną spółkę zobowiązanie może być przyjęte, ponieważ eliminuje szkodliwe skutki dumpingu.
Ponadto okresowe i szczegółowe sprawozdania, które zainteresowana spółka zobowiązała się dostarczać Komisji, umożliwią skuteczny monitoring.
Dodatkowo współpraca zainteresowanej spółki podczas dochodzenia, jej struktura i organizacja sprzedaży, jak również specyficzność odnośnego produktu powodują, że Komisja uważa, że ryzyko naruszenia zobowiązania będzie ograniczone.
(8) Aby nadal umożliwiać Komisji skuteczne monitorowanie wywiązywania się spółki z zobowiązania, w przypadku gdy wniosek o dopuszczenie do wolnego obrotu zgodnie z zobowiązaniem jest zgłaszany odpowiednim władzom celnym, zwolnienie z cła uzależnia się od przedstawienia faktury handlowej.
Faktura handlowa musi być wystawiona przez spółkę, od której zostało przyjęte zobowiązanie i musi zawierać informacje wymienione w załączniku do rozporządzenia (WE) nr 2604/2000.
Jeżeli taka faktura nie zostanie przedstawiona, lub gdy nie odpowiada danemu produktowi przedstawionemu organowi celnemu, płacona jest zamiast tego odpowiednia stawka cła antydumpingowego.
(9) W przypadku podejrzenia naruszenia, faktycznego naruszenia lub wycofania zobowiązania, może być nałożone cło antydumpingowe na podstawie art. 8 ust. 9–10 podstawowego rozporządzenia AD.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W tabeli znajdującej się w art. 1 decyzji nr 2000/745/WE dodaje się następujący wiersz:
Przedsiębiorstwo _BAR_ Państwo _BAR_ Dodatkowy kod Taric _BAR_
Futura Polymers Limited _BAR_ Indie _BAR_ A184 _BAR_
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 20 marca 2002 r.
zmieniająca i zawierająca sprostowanie decyzji 2002/79/WE nakładającej specjalne warunki przywozu orzeszków ziemnych i niektórych produktów pochodnych pochodzących lub wysyłanych z Chin oraz decyzji 2002/80/WE nakładającej specjalne warunki przywozu fig, orzechów laskowych i pistacji oraz niektórych produktów pochodnych pochodzących lub wysyłanych z Turcji
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 1187)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/233/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 93/43/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. w sprawie higieny środków spożywczych [1], w szczególności jej art. 10 ust. 1,
po konsultacji z Państwami Członkowskimi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2002/79/WE [2] nakłada specjalne warunki przywozu orzeszków ziemnych i niektórych produktów pochodnych pochodzących lub wysyłanych z Chin.
Decyzja Komisji 2002/80/WE [3] nakłada specjalne warunki przywozu fig, orzechów laskowych i pistacji oraz niektórych produktów pochodnych pochodzących lub wysyłanych z Turcji.
(2) W celu zminimalizowania negatywnego wpływu na handel, należy ustanowić przepisy odnoszące się do przesyłek, które opuściły Chiny i Turcję przed dniem 11 marca 2002 r., pod warunkiem że podmiot gospodarczy może dowieść, przez pobranie próbek i analizy zgodnie z dyrektywą Komisji 98/53/WE z dnia 16 lipca 1998 r. ustanawiającą metody pobierania próbek oraz metody analiz do celów urzędowej kontroli poziomów niektórych substancji zanieczyszczających w środkach spożywczych [4], że przesyłki te są zgodne z przepisami prawodawstwa wspólnotowego w zakresie aflatoksyny B1 i aflatoksyny całkowitej.
(3) Konieczne jest dodanie miejsc wprowadzenia dla Belgii, Hiszpanii, Francji, Włoch, Niderlandów, Portugalii, Finlandii, Austrii i Szwecji, przez które produkty będące przedmiotem decyzji 2002/79/WE i 2002/80/WE mogą być przywożone.
Do celów przejrzystości, załącznik II do decyzji 2002/79/WE i 2002/80/WE powinien zostać zastąpiony.
(4) Dlatego decyzje 2002/79/WE i 2002/80/WE powinny zostać odpowiednio zmienione.
(5) Jednocześnie właściwe jest skorygowanie niektórych błędów językowych w wersjach niemieckiej i niderlandzkiej decyzji 2002/79/WE oraz w wersjach niemieckiej, francuskiej i niderlandzkiej decyzji 2002/80/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2002/79/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) dodaje się art. 1a w brzmieniu:
"Artykuł 1a
W drodze odstępstwa od art. 1 ust. 1, Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz przesyłek, do których nie są dołączone wyniki urzędowego pobrania próbek i analiz lub świadectwo zdrowia, które opuściły Chiny przed dniem 11 marca 2002 r., jeżeli podmiot gospodarczy może dowieść przez pobranie próbek i analizy, zgodnie z przepisami dyrektywy Komisji 98/53/WE [5], że przesyłki te są zgodne z przepisami rozporządzenia Komisji (WE) nr 194/97 w zakresie najwyższych dopuszczalnych poziomów aflatoksyny B1 i aflatoksyny całkowitej.";
2) załącznik II zastępuje się tekstem zamieszczonym w załączniku I do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
W decyzji 2002/79/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 ust. 5 zdanie pierwsze:
dotyczy jedynie wersji niemieckiej;
2) w art. 2 zdanie drugie:
dotyczy jedynie wersji niderlandzkiej.
Artykuł 3
W decyzji 2002/80/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) dodaje się art. 1a w brzmieniu:
"Artykuł 1a
W drodze odstępstwa od art. 1 ust. 1, Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz przesyłek, do których nie są dołączone wyniki urzędowego pobrania próbek i analiz lub świadectwo zdrowia, które opuściły Turcję przed dniem 11 marca 2002 r., jeżeli podmiot gospodarczy może dowieść przez pobranie próbek i analizy, zgodnie z przepisami dyrektywy Komisji 98/53/WE [6], że przesyłki te są zgodne z przepisami rozporządzenia Komisji (WE) nr 194/97 w zakresie najwyższych dopuszczalnych poziomów aflatoksyny B1 i aflatoksyny całkowitej.";
2) załącznik II zastępuje się tekstem zamieszczonym w załączniku II do niniejszej decyzji.
Artykuł 4
W decyzji 2002/80/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) motyw 8 otrzymuje brzmienie:
dotyczy jedynie wersji niemieckiej.
2) w art. 1 ust. 1 tiret czwarte:
dotyczy jedynie wersji niderlandzkiej.
3) artykuł 1 ust. 5 otrzymuje brzmienie:
dotyczy jedynie wersji francuskiej i niderlandzkiej.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 13 marca 2002 r.
zmieniająca decyzję 97/245/WE, Euratom ustanawiającą uzgodnienia w sprawie sposobu przekazywania Komisji przez Państwa Członkowskie informacji w ramach systemu środków własnych Wspólnot
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 416)
(2002/235/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 94/728/WE, Euratom z dnia 31 października 1994 r. w sprawie systemu środków własnych Wspólnot [1], w szczególności jej art. 8 ust. 2,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonujące decyzję 94/728/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot [2], w szczególności jego art. 8 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W rozporządzeniu (WE, Euratom) nr 1355/96 [3] Rada przyjęła przepisy mające na celu poprawę niektórych części uzgodnień dla Państw Członkowskich w sprawie składania Komisji sprawozdania dotyczącego czynności podjętych w celu odzyskania środków własnych, w szczególności w przypadku, gdy wiąże się to z nadużyciami finansowymi i naruszeniem przepisów.
(2) Na tej podstawie Komisja w dniu 20 marca 1997 r. przyjęła decyzję 97/245/WE, Euratom ustanawiającą ustalenia dotyczące przekazywania informacji Komisji przez Państwa Członkowskie w ramach systemu środków własnych Wspólnoty [4].
(3) Do celów efektywności pod względem kosztów zastosowanie dostępnych źródeł informacji powinno być zracjonalizowane przez skoncentrowanie się, w szczególności, na informacjach odnoszących się do istotnych przypadków nadużyć finansowych i naruszeń przepisów istotnych z punktu widzenia ich wpływu.
(4) Należy podjąć działania w celu wykorzystania doświadczeń nabytych przy przekazywaniu wniosku o umorzenie długów i dla poprawy prezentacji formularza używanego w tym celu.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu Doradczego ds. Zasobów Własnych określoną w art. 20 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1150/2000,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik VI do decyzji 97/245/WE, Euratom zastępuje się nowym załącznikiem VI, załączonym do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 21 marca 2002 r.
zmieniająca decyzję 94/360/WE w sprawie zmniejszonej częstotliwości bezpośrednich kontroli przesyłek niektórych produktów sprowadzanych z państw trzecich zgodnie z dyrektywą Rady 90/675/EWG
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 1121)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/237/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady nr 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizacje kontroli weterynaryjnej dla produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [1], w szczególności jej art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 97/78/WE uchyliła i zastąpiła dyrektywę 90/675/EWG [2], zgodnie z którą powstała dyrektywa Komisji 94/360/WE [3].
(2) W wyniku wcześniejszego wykrycia śladów ksenobiotycznych hormonów wzrostu w mięsie przywożonym ze Stanów Zjednoczonych Ameryki decyzją Komisji 1999/302/WE [4], zmieniającej decyzję 94/360/WE, wprowadzono rozszerzony system kontroli całego przywozu z tego państwa świeżego mięsa wołowego oraz podrobów, z wyłączeniem mięsa bizonów i jego podrobów.
(3) Po wykryciu tych pozostałości właściwe władze Stanów Zjednoczonych Ameryki w czerwcu 1999 r. ponownie wznowiły swój program "bydło wolne od hormonów".
W związku z dalszymi problemami ze stosowaniem tego programu, które zostały stwierdzone w trakcie inspekcji przez Urząd ds. Żywności i Weterynarii Komisji Europejskiej w Stanach Zjednoczonych, program został zawieszony w lipcu 1999 r. i ponownie uruchomiony we wrześniu 1999 r. w rozszerzonej formie jako program "bydło niepoddane zabiegom hormonalnym".
(4) W wyniku wykrycia przez właściwe władze Szwajcarii stilboestrolu w mięsie wołowym przywiezionym ze Stanów Zjednoczonych Ameryki, decyzją Komisji 1999/518/WE [5] wprowadzono kolejne zmiany w środkach kontroli we wspólnotowych punktach kontroli granicznej w celu włączenia specjalnych testów na obecność stylbenów.
(5) W związku z korzystnymi wynikami programu testów, we wrześniu 2000 r. decyzją Komisji 2000/583/WE [6] zredukowano częstotliwość kontroli świeżego mięsa przywożonego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki z kontroli wszystkich partii do kontroli 20 % partii oraz zniesiono obowiązek dla Państw Członkowskich zezwalania na wprowadzanie na ich terytorium partii, których wyniki badania i analiz są korzystne.
(6) Decyzja ta była pierwszym krokiem do stopniowego znoszenia obowiązku badania obecności hormonów w każdej partii wybranej do bezpośredniej kontroli oraz była przedmiotem przeglądu w świetle przyszłych testów zgodnie z art. 2 decyzji 1999/302/WE.
(7) Dodatkowe kontrole wprowadzone decyzją 1999/302/WE i decyzją 1999/518/WE oraz testy przeprowadzone w ramach dodatkowego programu testów hormonów Wspólnoty Europejskiej nie doprowadziły do zidentyfikowania jakiejkolwiek pozytywnej próbki świeżego mięsa wołowego oraz jego podrobów w trakcie okresu przeprowadzenia badań.
(8) W związku z tym właściwym jest zniesienie obowiązku testowania 20 % partii mięsa przywożonego ze Stanów Zjednoczonych na możliwą obecność hormonów oraz w świetle wyników badań laboratoryjnych traktowanie takiego przywozu tak samo jak przywozu mięsa z innych państw trzecich.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 94/360/WE wprowadza się następujące zmiany:
Uchyla się art. 1a.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 28 lutego 2002 r.
w sprawie zawarcia Umowy w sprawie współpracy i unii celnej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką San Marino oraz Protokołu do Umowy w następstwie rozszerzenia z dnia 1 stycznia 1995 r.
(2002/245/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 i 308, wraz z art. 300 ust. 2 zdanie drugie oraz art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Umowa w sprawie współpracy i unii celnej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką San Marino, podpisana w Brukseli dnia 16 grudnia 1991 r., zwana dalej "Umową", została ratyfikowana przez 12 Państw Członkowskich, które były wtedy sygnatariuszami tej Umowy.
(2) Umowa przejściowa w sprawie handlu i unii celnej została zawarta między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką San Marino do czasu wejścia Umowy w życie [3].
(3) Austria, Finlandia oraz Szwecja dołączyły do Unii Europejskiej i muszą, zgodnie z Traktatem o Przystąpieniu, przystąpić do Umowy.
(4) Ich przystąpienie do Umowy nie wymaga żadnych zmian innych niż przygotowanie autentycznych tekstów w języku fińskim i szwedzkim.
(5) W tych okolicznościach, uwzględniając specjalną sytuację San Marino oraz dla dobra zewnętrznych stosunków gospodarczych Wspólnoty, Umowa powinna wejść w życie w zakresie, w jakim dotyczy to Wspólnoty oraz 12 Państw Członkowskich sygnatariuszy.
(6) Rada, stanowiąc w imieniu Wspólnoty, powinna jednocześnie zatwierdzić Protokół do Umowy z chwilą przystąpienia Republiki Austrii, Republiki Finlandii oraz Królestwa Szwecji do Unii Europejskiej (zwany dalej "Protokołem").
(7) W przypadku Austrii, Finlandii oraz Szwecji Umowa oraz Protokół do niej, a w przypadku pozostałych 12 Państw Członkowskich Protokół, wejdą w życie po notyfikacji, że zakończono wszystkie stosowne procedury,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się, w imieniu Wspólnoty, Umowę w sprawie współpracy i unii celnej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką San Marino, podpisaną w Brukseli dnia 16 grudnia 1991 r., włączając deklaracje stanowiące jej część.
Teksty Umowy i deklaracji są załączone do niniejszej decyzji.
Przewodniczący Rady dokona notyfikacji w imieniu Wspólnoty zgodnie z art. 30 Umowy.
Artykuł 2
Niniejszym zatwierdza się, w imieniu Wspólnoty, Protokół Niniejszym zatwierdza się, w imieniu Wspólnoty, Protokół do Umowy w sprawie współpracy i unii celnej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką San Marino, wynikający z przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Austrii, Republiki Finlandii oraz Królestwa Szwecji.
Tekst Protokołu załączony jest do niniejszej decyzji.
Przewodniczący Rady dokona notyfikacji, w imieniu Wspólnoty, zgodnie z art. 3 Protokołu.
Decyzja Komisji
z dnia 27 marca 2002 r.
zawieszająca wprowadzanie do obrotu i przywóz słodyczy galaretkowych zawierających dodatek do żywności E 425 konjac
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 1283)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/247/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności i ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności [1], w szczególności jego art. 53 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 53 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Komisja może zawiesić wprowadzanie do obrotu lub stosowanie żywności mogącej stanowić poważne ryzyko dla zdrowia ludzkiego, jeżeli ryzyko to nie zostanie skutecznie zahamowane poprzez działania podjęte przez zainteresowane Państwa Członkowskie.
(2) Dyrektywa 95/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lutego 1995 r. w sprawie dodatków do żywności innych niż barwniki i substancje słodzące [2] dopuszcza w załączniku IV stosowanie dodatku do żywności E 425 konjac w środkach spożywczych na określonych warunkach.
(3) Wiele Państw Członkowskich i państw trzecich podjęło działania, które zakazują tymczasowo wprowadzania do obrotu galaretki w minikubeczkach, zawierającej dodatek E 425 konjac, ponieważ spowodowała ona śmierć kilkorga dzieci w państwach trzecich poprzez udławienie.
Komisja została poinformowana o tych działaniach.
(4) Niektórzy producenci galaretki w minikubeczkach uznają ryzyko dla zdrowia ludzkiego poprzez umieszczenie ostrzeżenia na opakowaniu produktu, informującego o zagrożeniu dla dzieci oraz osób starszych.
(5) Komisja zbadała informacje przekazane przez Państwa Członkowskie wraz ze Stałym Komitetem ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt.
(6) Na podstawie informacji dostarczonych przez Państwa Członkowskie, które podjęły działania na poziomie krajowym, można wnioskować, że galaretka w minikubeczkach, zawierająca dodatek E 425 konjac stanowi ryzyko zagrażające życiu.
Obok jej kształtu i rozmiaru, właściwości chemiczne i fizyczne substancji konjac stanowią powód, dla którego galaretka w minikubeczkach jest zagrożeniem dla zdrowia ludzkiego.
(7) W niniejszym przypadku ostrzeżenie poprzez etykietowanie nie jest wystarczającym środkiem ochrony zdrowia ludzkiego, w szczególności w odniesieniu do dzieci.
(8) W celu zapewnienia właściwej ochrony zdrowia ludzi, z uwagi na różnice w działaniach podjętych przez Państwa Członkowskie oraz na fakt, że niektóre Państwa Członkowskie nie podjęły w tym zakresie żadnych działań, niezbędne jest podjęcie działań na poziomie Wspólnoty.
(9) W celu ochrony zdrowia ludzkiego niezbędne jest zawieszenie wprowadzania do obrotu galaretki w minikubeczkach, zawierającej konjac oraz używania tej substancji w galaretce w minikubeczkach, a także przywozu galaretki zawierającej konjac.
Dodatkowo wszelkie inne słodycze galaretkowe zawierające konjac oraz dodawanie substancji konjac do tych wyrobów powinno zostać zawieszone jako mogące być źródłem ryzyka, podobnie jak galaretka w minikubeczkach.
(10) Komisja zaproponuje Parlamentowi Europejskiemu i Radzie poprawkę do dyrektywy 95/2/WE w sprawie dodatków do żywności innych niż barwniki i substancje słodzące, w celu zmiany pozwolenia na stosowanie substancji E 425 konjac, zgodnie z niniejszą decyzją.
(11) Komisja zbada, czy istnieje konieczność podejmowania dalszych działań związanych z ryzykiem udławienia, spowodowanym stosowaniem substancji żelujących w słodyczach galaretkowych, oraz wystąpi, jeśli będzie to konieczne, z właściwymi wnioskami.
(12) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Zawiesza się wprowadzanie do obrotu słodyczy galaretkowych, włącznie z galaretką w minikubeczkach, zawierającą E 425: Konjac: i) gumę Konjac, ii) słodki kleik z manny Konjac.
2.
Zawiesza się stosowanie E 425: Konjac: i) gumy Konjac, ii) słodkiego kleiku z manny Konjac w słodyczach galaretkowych, włącznie z galaretką w minikubeczkach.
3.
Zawiesza się przywóz słodyczy galaretkowych, włącznie z galaretką w minikubeczkach, zawierających E 425: Konjac: i) gumę Konjac, ii) słodki kleik z manny Konjac.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 27 marca 2002 r.
dotycząca określonych środków ochronnych w odniesieniu do niektórych produktów rybołówstwa i akwakultury przywożonych z Myanmaru przeznaczonych do spożycia przez ludzi
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 1302)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/249/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności i ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności [1], w szczególności jego art. 53 ust. 1,
uwzględniając dyrektywę Rady nr 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzonych do Wspólnoty z państw trzecich [2], w szczególności jej art. 22 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W szczególności odnośnie do żywności art. 53 ust. 1 lit. b) ppkt iii) rozporządzenia (WE) nr 17/2002 przewiduje przyjęcie wszelkich właściwych środków przejściowych, gdy jest to oczywiste, że żywność sprowadzana z państw trzecich stanowi poważne zagrożenie dla zdrowia ludzi, zdrowia zwierząt lub stanu środowiska naturalnego.
(2) Zgodnie z dyrektywą 97/78/WE muszą zostać przyjęte niezbędne środki dotyczące przywozu niektórych produktów z państw trzecich w przypadku, gdy jest prawdopodobne, że stanowić będą poważne zagrożenie dla zdrowia ludzi lub zwierząt, które może się pojawić lub rozwinąć.
(3) Obecność chloramphenicolu została stwierdzona w przywiezionych z Myanmaru krewetkach przeznaczonych do spożycia przez ludzi.
(4) W związku z tym, że obecność tej substancji stanowi potencjalne zagrożenie dla zdrowia ludzi, ze wszystkich partii krewetek przywożonych z Myanmaru muszą zostać pobrane próbki, które zostaną zbadane w celu wykazania wartości zdrowotnej produktów żywnościowych.
(5) Rozporządzenie (WE) nr 178/2002 ustanowiło System Szybkiego Alarmowania dla Żywności i odwoływanie się do niego jest właściwe dla wprowadzenia wymogu wzajemnego informowania ustanowionego w dyrektywie 97/78/WE.
(6) Niniejsza decyzja zostanie poddana przeglądowi w świetle gwarancji przedstawionych przez właściwe władze Myanmaru na podstawie wyników testów przeprowadzonych przez Państwa Członkowskie.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszą decyzję stosuje się do krewetek przywożonych z Myanmaru.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wykorzystując odpowiednie plany pobierania próbek oraz metody wykrywania do wszystkich partii krewetek przywożonych z Mynamaru przeprowadzą analizę chemiczną w celu zapewnienia, że dane produkty nie stanowią zagrożenia dla zdrowia ludzi.
W szczególności analiza ta powinna być przeprowadzana w celu wykrycia obecności chloramphenicolu.
2.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają Komisję o wynikach analiz, o których mowa w ust. 1, wykorzystując System Szybkiego Alarmowania dla Żywności ustanowiony w rozporządzeniu (WE) nr 178/2002.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie nie mogą zezwolić na przywóz na swoje terytorium lub do innych Państw Członkowskich partii produktów wymienionych w art. 1, chyba że wyniki określone w art. 2 są pozytywne.
Artykuł 4
Wszystkie wydatki wynikające ze stosowania niniejszej decyzji ponoszone są przez nadawcę, odbiorcę lub ich przedstawicieli.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie zmienią środki, które stosują do przywozu w celu dostosowania się do niniejszej decyzji.
Komisja zostanie niezwłocznie poinformowana o tych zmianach.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja zostanie zweryfikowana na podstawie gwarancji przedstawionych przez właściwe władze Myanmaru oraz wyników analiz, o których mowa w art. 2.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 27 marca 2002 r.
dotycząca określonych środków ochronnych w odniesieniu do mięsa drobiowego i pewnych produktów rybołówstwa i akwakultury przeznaczonych do spożycia przez ludzi i przywożonych z Tajlandii
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 1319)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/251/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności i ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności [1], w szczególności jego art. 53 ust. 1,
uwzględniając dyrektywę Rady 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [2], w szczególności jej art. 22 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W odniesieniu do żywności, w szczególności art. 53 ust. 1 lit. b) pkt iii) rozporządzenia (WE) nr 17/2002, określa przyjęcie wszelkich odpowiednich środków tymczasowych w przypadku gdy ewidentne jest, że żywność przywożona z państwa trzeciego może stanowić poważne zagrożenie dla zdrowia ludzkiego, zdrowia zwierząt lub środowiska naturalnego.
(2) Zgodnie z dyrektywą 97/78/WE należy zastosować niezbędne środki przywozu określonych produktów z państw trzecich, w przypadku gdy pojawia się niebezpieczeństwo poważnego zagrożenia zdrowia ludzi lub zwierząt.
(3) Wykryto obecność nitrofuranów w mięsie drobiowym i w krewetkach przeznaczonych do spożycia przez ludzi i przywożonych z Tajlandii.
(4) Ponieważ obecność tej substancji stanowi potencjalne zagrożenie dla zdrowia ludzi, należy pobrać i zanalizować próbki ze wszystkich przesyłek zawierających mięso drobiowe i krewetki przywożone z Tajlandii w celu stwierdzenia, czy nie są szkodliwe dla zdrowia.
(5) Rozporządzenie (WE) nr 178/2002 ustanawia system szybkiego alarmowania dla żywności i należy z niego korzystać dla wprowadzenia wymogu wzajemnej informacji, ustanowionego w dyrektywie 97/78/WE.
(6) Niniejsza decyzja zostanie zweryfikowana w świetle gwarancji udzielonych przez właściwe władze tajlandzkie i na podstawie wyników testów przeprowadzonych przez Państwa Członkowskie.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszą decyzję stosuje się do mięsa drobiowego i krewetek przywożonych z Tajlandii.
Artykuł 2
1.
Przy zastosowaniu odpowiednich planów pobierania próbek oraz metod wykrywania Państwa Członkowskie poddają każdą przesyłkę zawierającą mięso drobiowe i każdą przesyłkę zawierającą krewetki przywożone z Tajlandii analizie chemicznej w celu upewnienia się, że produkty te nie stanowią zagrożenia dla zdrowia ludzkiego.
Analizy te trzeba przeprowadzić przede wszystkim w związku z wykryciem obecności substancji przeciwbakteryjnych, a w szczególności nitrofuranów i ich metabolitów.
2.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają Komisję o wynikach analizy, o której mowa w ust. 1, wykorzystując system szybkiego alarmowania dla żywności ustanowiony rozporządzeniem (WE) nr 178/2002.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie nie zezwalają na przywóz na swoje terytorium lub przesłanie do innego Państwa Członkowskiego produktów wspomnianych w art. 1, o ile wyniki analizy, o której mowa w art. 2, nie są pozytywne.
Artykuł 4
Wszelkie wydatki poniesione w związku ze stosowaniem niniejszej decyzji ponosi wysyłający, odbiorca lub ich agent.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie zmienią środki stosowane do przywozu w celu ich dostosowania do przepisów niniejszej decyzji i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja zostanie zrewidowana na podstawie gwarancji udzielonych przez właściwe władze tajlandzkie i na podstawie wyników testów opisanych w art. 2.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 26 marca 2002 r.
zmieniająca decyzję 92/452/EWG ustanawiającą wykaz zatwierdzonych w państwach trzecich zespołów pobierania zarodków i produkcji zarodków bydlęcych przeznaczonych do wywozu do Wspólnoty w odniesieniu do Kanady
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 1214)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/252/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/556/EWG z dnia 25 września 1989 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulującą handel wewnątrzwspólnotowy oraz przywóz z państw trzecich zarodków bydła domowego [1], ostatnio zmienioną decyzją Komisji 94/113/WE [2], w szczególności jej art. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Właściwe kanadyjskie służby weterynaryjne przekazały prośbę o włączenie do wykazu, ustanowionego decyzją Komisji 92/452/EWG [3], ostatnio zmienioną decyzją 2002/46/WE [4], oficjalnie zatwierdzonych na swoim terytorium zespołów do celów wywozu do Wspólnoty zarodków bydła domowego.
(2) Gwarancje dotyczące zgodności z wymogami określonymi w art. 8 dyrektywy 89/556/EWG zostały dostarczone Komisji przez właściwe kanadyjskie służby weterynaryjne. Zespół pobierania zarodków, o którym mowa, został oficjalnie zatwierdzony w Kanadzie do celów wywozu do Wspólnoty.
Decyzja Komisji
z dnia 19 marca 2002 r.
ustanawiająca definicje przypadku w celu zgłaszania chorób zakaźnych do sieci wspólnotowej na podstawie decyzji 2119/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 1043)
(2002/253/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję nr 2119/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 września 1998 r. ustanawiającą sieć nadzoru i kontroli epidemiologicznej chorób zakaźnych we Wspólnocie [1], w szczególności jej art. 3 lit. c),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Państwa Członkowskie powinny przekazywać informacje w sprawie rozwoju epidemiologicznego oraz pojawienia się zagrożeń dla zdrowia publicznego wynikających z chorób zakaźnych wykorzystując sieć wspólnotową w sposób, który umożliwia dokonanie porównania w odniesieniu do działań zapobiegawczych i kontrolnych, które mają zostać podjęte na poziomie wspólnotowym oraz krajowym.
(2) Warunkiem wstępnym w odniesieniu do porównywalności takich informacji jest ustanowienie wspólnych definicji przypadku nawet w przypadku gdy nie wprowadzono jeszcze sieci nadzoru poszczególnych chorób.
Z chwilą, kiedy niniejsza decyzja wchodzi w życie, definicje te powinny być wykorzystywane w odniesieniu do sprawozdawczości sieci wspólnotowej i powinny być zgodne z regulacjami w sprawie ochrony danych osobowych.
(3) Definicje przypadku, które pozwalają na porównywalną sprawozdawczość powinny składać się z wielopoziomowego systemu umożliwiającego strukturom i/lub władzom Państwa Członkowskiego elastyczność w przekazywaniu informacji w sprawie chorób i specjalnych zagadnień dotyczących zdrowia.
W szczególności, te definicje przypadku ułatwią sprawozdawczość w sprawie chorób wymienionych w decyzji Komisji 2000/96/WE [2].
(4) Definicje przypadku powinny być skonstruowane w celu umożliwienia wszystkim Państwom Członkowskim uczestnictwa w sprawozdawczości w możliwie najszerszym zakresie, wykorzystując dane z ich istniejących systemów.
Powinny dopuszczać różne stopnie poufności i szczegółowości zgodnie z różnymi celami, którym służy gromadzenie informacji a także powinny być łatwe do zmienienia.
(5) Środki, przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu powołanego decyzją nr 2119/98/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Do celów przedkładania danych w odniesieniu do nadzoru epidemiologicznego i kontroli chorób zakaźnych na podstawie przepisów decyzji nr 2119/98/WE, w szczególności jej art. 4, Państwa Członkowskie stosują definicje przypadku określone w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja będzie dostosowana na podstawie najnowszych danych naukowych.
Artykuł 3
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2003 r.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 25 marca 2002 r.
ustanawiająca ekologiczne kryteria przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego odbiornikom telewizyjnym
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 1142)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/255/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenia (WE) nr 1980/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 lipca 2000 r. w sprawie zrewidowanego programu przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego [1], w szczególności jego art. 4 i 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1980/2000 wspólnotowe oznakowania ekologiczne mogą być przyznane produktowi posiadającemu cechy, które umożliwiają mu istotne przyczynienie się do usprawnień w odniesieniu do kluczowych aspektów ochrony środowiska.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 1980/2000 przewiduje ustanowienie szczególnych kryteriów dla oznakowań ekologicznych odpowiednio do grup produktów.
(3) Środki przewidziane w niniejszej decyzji oparte są na projekcie kryteriów opracowanym przez Komitet Unii Europejskiej ds. Oznakowania Ekologicznego, ustanowiony na podstawie art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu ustanowionego zgodnie z art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W celu uzyskania wspólnotowego oznakowania ekologicznego zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1980/2000 odbiornik telewizyjny musi być objęty grupą produktów określonych w art. 2 niniejszej decyzji i musi spełniać wymogi określone w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Grupa produktów "odbiorniki telewizyjne" obejmuje:
"Sprzęt elektroniczny z zasilaniem sieciowym, który jest zaprojektowany do odbioru, dekodowania i wyświetlania sygnałów przekazu TV, analogowego lub cyfrowego, rozpowszechnianych poprzez satelitę, drogą kablową lub anteną naziemną i posiadający ekran o przekątnej dziesięć cali (25 cm) lub większej."
Artykuł 3
Do celów administracyjnych odbiornikom telewizyjnym przydziela się numer kodu "022".
Artykuł 4
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 kwietnia 2002 r. do dnia 31 marca 2005 r.
Jeżeli do dnia 31 marca 2005 r. nie zostaną przyjęte kryteria po przeglądzie, niniejsza decyzja obowiązuje do dnia 31 marca 2006 r.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
DECYZJA KOMISJI
z dnia 25 marca 2002 r.
korygująca decyzję 2000/275/WE w sprawie równoważności niektórych kategorii praw jazdy
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 1175)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/256/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/439/EWG z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie praw jazdy[1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2000/56/WE[2], w szczególności jej art. 1 ust. 2 i art. 10 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
w Załączniku do decyzji Komisji 2000/275/WE[3] popełniono błędy.
W związku z tym należy zmienić tę decyzję,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik do decyzji 2000/275/WE zostaje niniejszym skorygowany na stronach ujętych w nawiasach:
1. w opisie wzoru Belgia 1 (str. 3) wyrazy "Najczęściej jest to wzór na różowym" zastępuje się wyrazami "Różowy wzór";
2. w tabeli ekwiwalencyjnej dla wzoru Niemcy 2 (str. 8), w kolumnie "Odpowiadające kategorie" w trzeciej linii wyrazy "mniej niż 25 miejsc dla pasażerów" zastępuje się wyrazami "25 miejsc dla pasażerów lub mniej";
3. w tabeli ekwiwalencyjnej dla wzoru Grecja 1 (str. 14), w kolumnie "Odpowiadające kategorie " w trzeciej linii "B*" zastąpione zostaje przez "B dla użytku zawodowego";
4. w tabeli ekwiwalencyjnej dla wzoru Hiszpania 1 (str. 15), w kolumnie "Odpowiadające kategorie " w wierszach szóstym i siódmym "C1" i "C1E" zastępuje się odpowiednio przez "C1 (patrz: 1)" i "C1E (patrz: 1)"; w wierszu ósmym "C, CE (patrz: 1)" zastępuje się przez "C, CE (patrz: 2)";
5. sekcję "Informacje dodatkowe" wzoru Hiszpania 1 (str. 15) zastępuje się:
"Informacje dodatkowe:
1. jeśli na stronie 6 prawa jazdy nie występuje ograniczenie co do maksymalnej dopuszczalnej masy 7500 kg, kategoria C1 obejmuje prawo kierowania pojazdami kategorii C. Jeśli ograniczenie nie jest wskazane i posiadacz jest uprawniony do kierowania pojazdami kategorii C1E lub C2E, kategorie te obejmują prawo kierowania pojazdami kategorii CE;
2. posiadacz prawa jazdy C2 jest dodatkowo uprawniony do kierowania pojazdami kategorii DE, jeśli posiada również prawo jazdy D;"
6. dotyczy tylko wersji francuskiej;
7. w tabeli ekwiwalencyjnej dla wzoru Austria 3 (str. 29) w kolumnie "Odpowiadające kategorie " w wierszu piątym "(patrz: 1)" zastępuje się przez "(patrz: 2)";
8. w tabeli ekwiwalencyjnej dla wzoru Austria 4 (str. 30) w kolumnie "Odpowiadające kategorie " w wierszu drugim "A1, B" zastępuje się przez "B";
9. sekcja zatytułowana "Wzory wydawane w Norwegii" (str. 47-50) zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszej decyzji;
Decyzja Komisji
z dnia 27 marca 2002 r.
dotycząca utworzenia Grupy Dyrektorów Generalnych ds. Stosunków Przemysłowych
(2002/260/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 211,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W swoim komunikacie dotyczącym Agendy Polityki Społecznej [1] Komisja podkreśliła potrzebę pozytywnych i dynamicznych wzajemnych relacji polityki gospodarczej, polityki społecznej i polityki zatrudnienia; Komisja potwierdza w szczególności swoje zobowiązanie do uwzględnienia zmian środowiska pracy oraz proponuje pewne działania w celu unowocześnienia i poprawy stosunków przemysłowych.
(2) W tym kontekście obowiązujące ustawodawstwo musi zostać dostosowane i poprawione w celu odzwierciedlania nowej gospodarki, aby wspierać nową równowagę między elastycznością i zabezpieczeniem pracowników.
(3) W tym celu należy stworzyć grupę wysokiego szczebla w celach doradzania Komisji, z własnej inicjatywy lub na wniosek, w celu pomocy w jej pracach, w przygotowaniu nowych inicjatyw wspólnotowych, przeglądania dorobku wspólnotowego, organizowaniu studiów, analiz i badań, oceniania i wprowadzania w życie wspólnotowego prawa pracy oraz zapewniania szkoleń i informacji o prawie wspólnotowym.
Komisja może również rozwijać wymianę innowacyjnych doświadczeń i upowszechnianie dobrych praktyk w tym zakresie.
(4) Taka grupa wysokiego szczebla wspierałaby bardziej ścisłą współpracę między Państwami Członkowskimi i Komisją, z poszanowaniem zasady pomocniczości.
Taka współpraca staje się bardzo ważna w związku z nadchodzącym rozszerzeniem Unii, a także z uwagi na coraz bardziej transgraniczny charakter stosunków przemysłowych, proces ponadgranicznej restrukturyzacji przemysłu i unowocześnienie prawa pracy w celu zdynamizowania rynku pracy oraz jego większej przejrzystości,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Powołuje się Grupę Dyrektorów Generalnych ds. Stosunków Przemysłowych (dalej zwaną Grupą), aby zapewnić organ zajmujący się konsultowaniem, rozpatrywaniem, wymianą i współpracą między Państwami Członkowskimi i Komisją.
2.
Misją Grupy jest:
a) ustanowienie ścisłej współpracy między instytucjami Państw Członkowskich i Komisją w sprawach odnoszących się do:
- przygotowania nowych inicjatyw wspólnotowych w dziedzinie stosunków przemysłowych,
- stosowania i przeglądania dorobku wspólnotowego w dziedzinie prawa pracy,
- opracowywania programów badawczych, analiz, badań, publikacji i środków podnoszących świadomość w zakresie wspólnotowego prawa pracy;
b) monitorowanie postępu polityki w dziedzinie prawa pracy i stosunków przemysłowych;
c) ułatwianie wymiany doświadczeń i dobrych praktyk w zakresie indywidualnego i zbiorowego prawa pracy.
Artykuł 2
1.
Grupa będzie składać się z Dyrektorów generalnych, właściwych w sprawach stosunków przemysłowych w Państwach Członkowskich.
2.
Grupie będzie przewodniczyć przedstawiciel Komisji.
3.
Grupa może powoływać biegłych lub grupy robocze.
Artykuł 3
1.
Posiedzenia Grupy będą zwoływane przez przewodniczącego z jego inicjatywy albo na wniosek co najmniej połowy członków Grupy.
2.
Posiedzenia Grupy co do zasady będą odbywały się dwa razy w roku.
Decyzja Komisji
z dnia 25 marca 2002 r.
zmieniająca decyzję 93/198/EWG ustanawiającą wzorcowe warunki zdrowotne zwierząt i wzory świadectw weterynaryjnych przy przywozie domowych owiec i kóz z państw trzecich oraz zmieniająca załącznik E do dyrektywy Rady 91/68/EWG w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy owcami i kozami
(decyzja notyfikowana jako dokument nr C(2002) 1178)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/261/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG [1] z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa, ostatnio zmieniona rozporządzeniem (WE) nr 1452/2000 [2], w szczególności jej art. 8 i 11,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/68/EWG w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy owcami i kozami [3], ostatnio zmieniona dyrektywą Rady 2001/10/WE [4], w szczególności jej art. 14,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 93/198/EWG [5], ostatnio zmieniona decyzją 97/231/WE [6], ustanawia warunki zdrowotne zwierząt oraz świadectwa weterynaryjne obowiązujące przy przywozie owiec i kóz domowych.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiające zasady w celu zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych przenośnych gąbczastych encefalopatii [7], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1326/2001 [8], wymaga, aby owce i kozy przeznaczone do hodowli, przywożone z państw trzecich spełniały podobne warunki do tych, które są wymagane wewnątrz Wspólnoty.
(3) Dlatego też, warunki ustanowione w świadectwach zdrowia obowiązujących w handlu wewnątrz wspólnotowym i przywozie z państw trzecich owiec i kóz przeznaczonych do hodowli muszą być zmienione, aby odzwierciedlały te nowe wymagania Wspólnoty.
(4) Jest to dobra okazja do uaktualnienia i harmonizacji świadectw obowiązujących przy przywozie wszystkich kategorii owiec i kóz z wymaganiami określonymi dla innych gatunków.
(5) Załączniki do dyrektywy Rady 91/68/EWG i decyzji 93/198/EWG muszą zostać odpowiednio zmienione.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik I część 1a i 1b oraz załącznik II, część 1a i 1b do decyzji 93/198/EWG zastępuje się odpowiednimi częściami załącznika I do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Wzór III w załączniku E do dyrektywy 91/68/EWG zastępuje się załącznikiem II do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie 30 dni po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Decyzja Parlamentu Europejskiego
z dnia 14 marca 2002 r.
zmieniająca decyzję 94/262/EWWiS, WE, Euratom w sprawie przepisów i ogólnych warunków regulujących wykonywanie funkcji Rzecznika Praw Obywatelskich
(2002/262/WE, EWWiS, Euratom)
PARLAMENT EUROPEJSKI,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 195 ust. 2,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, w szczególności jego art. 20d ust. 4,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 107d ust. 4,
uwzględniając rezolucję Parlamentu Europejskiego z dnia 17 listopada 2000 r. w sprawie zmiany decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 9 marca 1994 r. w sprawie przepisów i ogólnych warunków regulujących wykonywanie funkcji Rzecznika Praw Obywatelskich [1],
uwzględniając opinię Komisji,
za zgodą Rady,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na podstawie art. 22 ust. 5 rozporządzenia finansowego z dnia 21 grudnia 1977 r. odnoszącego się do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [2] do celów tego rozporządzenia Rzecznik Praw Obywatelskich uważany jest za instytucję.
(2) Rozporządzenie Rady (WE, EWWiS, Euratom) nr 2673/1999 zmieniające to rozporządzenie finansowe utworzyło dla Rzecznika Praw Obywatelskich specjalną sekcję w budżecie ogólnym Unii Europejskiej i odpowiednio do tego zmieniło odnośne przepisy rozporządzenia finansowego.
(3) Dlatego też konieczna jest zmiana decyzji Parlamentu Europejskiego 94/262/EWWiS, WE, Euratom z dnia 9 marca 1994 r. w sprawie przepisów i ogólnych warunków regulujących wykonywanie funkcji Rzecznika Praw Obywatelskich [3], gdyż przewiduje ona umieszczenie budżetu Rzecznika Praw Obywatelskich w Załączniku do sekcji I (Parlament) budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich.
(4) Dlatego też art. 12 i 16 tej decyzji muszą zostać skreślone,
NINIEJSZYM POSTANAWIA:
Artykuł 1
W decyzji 94/262/EWWiS, WE, Euratom skreśla się art. 12 i 16.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 3
Decyzja Komisji
z dnia 8 kwietnia 2002 r.
uznająca zasadniczo kompletność dokumentacji przedłożonych do szczegółowego badania w celu możliwego włączenia nikobifenu, tritosulfuronu i bifenazanu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 1306)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/268/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2001/103/WE [2], w szczególności jej art. 6 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 91/414/EWG przewiduje sporządzenie wspólnotowego wykazu substancji czynnych dopuszczonych do stosowania w środkach ochrony roślin.
(2) W dniu 26 kwietnia 2001 r. dokumentacja dotycząca substancji czynnej nikobifen została przedłożona przez BASF AG, Niemcy, władzom Niemiec, wraz z wnioskiem o włączenie jej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
Dokumentacja dotycząca tritosulfuronu została przedłożona władzom Niemiec przez BASF AG, Niemcy, w dniu 8 czerwca 2001 r.
Dokumentacja dotycząca bifenazanu została przedłożona władzom Niderlandów przez Crompton Europe Ltd w dniu 23 lipca 2001 r.
(3) Władze Niemiec i Niderlandów przekazały Komisji, że po wstępnym badaniu dokumentacji dotyczących danych substancji czynnych, wydają się one spełniać wymogi dotyczące danych i informacji, przewidziane w załączniku II do dyrektywy 91/414/WE.
Wydaje się także, że przedłożone dokumentacje spełniają również wymogi dotyczące danych i informacji, przewidziane w załączniku III do dyrektywy 91/414/EWG, w odniesieniu do jednego środka ochrony roślin zawierającego daną substancję czynną.
Zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/WE, dokumentacje zostały następnie przekazane przez poszczególnych wnioskodawców Komisji i pozostałym Państwom Członkowskim oraz zostały przekazane Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin.
(4) Należy formalnie potwierdzić, że dokumentacja została uznana za zasadniczo spełniającą wymogi dotyczące danych i informacji, przewidziane w załączniku II oraz wymogi załącznika III do dyrektywy 91/414/WE, w odniesieniu do co najmniej jednego środka ochrony roślin zawierającego daną substancję czynną.
(5) Niniejsza decyzja pozostaje bez uszczerbku dla prawa Komisji do zażądania od wnioskodawcy przedłożenia dodatkowych danych lub informacji Państwu Członkowskiemu wyznaczonemu jako sprawozdawca w odniesieniu do danej substancji, w celu wyjaśnienia niektórych punktów dokumentacji.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Dokumentacje dotyczące substancji czynnych określonych w Załączniku do niniejszej decyzji, przedłożone Komisji i Państwom Członkowskim w celu uzyskania włączenia tych substancji do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG, zasadniczo spełniają wymogi dotyczące danych i informacji, ustanowione w załączniku II do dyrektywy 91/414/EWG.
Dokumentacje spełniają także wymogi dotyczące danych i informacji ustanowione w załączniku III do dyrektywy 91/414/EWG, w odniesieniu do jednego środka ochrony roślin zawierającego substancję czynną, uwzględniając proponowane zastosowania.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie pełniące role sprawozdawców przeprowadzą szczegółowe badanie dokumentacji, o której mowa oraz przekażą wnioski z ich badań wraz z wszelkimi zaleceniami włączenia bądź niewłączenia danej substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG oraz wszelkimi warunkami tego dotyczącymi Komisji, w możliwie najkrótszym terminie, a najpóźniej w terminie jednego roku od daty notyfikowania im niniejszej decyzji.
Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy powiadomi wnioskodawców o substancjach wymienionych w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 9 kwietnia 2002 r.
zmieniająca decyzje 93/24/EWG, 93/244/EWG i 2001/618/WE w odniesieniu do wykazu Państw Członkowskich i regionów wolnych od choroby Aujeszky’ego oraz regionów, w których zatwierdzone programy zwalczania choroby Aujeszky’ego są wprowadzone
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 1326)
(tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/270/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 64/432/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na wewnątrzwspólnotowy handel bydłem i trzodą chlewną [1], ostatnio zmienioną i uaktualnioną decyzją Komisji 2001/298/WE [2], w szczególności jej art. 10 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dodatkowe gwarancje w wewnątrzwspólnotowym handlu trzodą chlewną dotyczące choroby Aujeszky’ego oraz wykazu terytoriów w Państwach Członkowskich wolnych od tej choroby, oraz terytoriów, w których są wprowadzone zatwierdzone programy kontroli tej choroby, ustanawia decyzja Komisji 93/24/EWG [3], ostatnio zmieniona decyzją 2001/746/WE [4] oraz decyzja Komisji 93/244/EWG [5], ostatnio zmieniona decyzją 2001/905/WE [6].
Z dniem 1 lipca 2002 r. decyzje 93/24/EWG i 93/244/EWG zostaną uchylone i zastąpione decyzją Komisji 2001/618/WE [7].
(2) Program zwalczania choroby Aujeszky’ego, który został wprowadzony w Bawarii, w Niemczech, został uprzednio zatwierdzony decyzją Komisji 95/210/WE [8].
(3) Niemcy uznają, że Bawaria jest obecnie wolna od choroby Aujeszky i przedstawiły Komisji dokumentację dodatkową, zgodnie z wymogami art. 10 dyrektywy Rady 64/432/EWG.
(4) Program uznaje się za skuteczny w zwalczeniu tej choroby w Bawarii.
(5) W związku z tym powinno się wprowadzić zmiany do decyzji Komisji 93/24/EWG, 93/244/EWG oraz 2001/618/WE.
(6) Środki przewidziane, w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik I do decyzji 93/24/EWG zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku A do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Załącznik I do decyzji 93/244/EWG zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku B do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Załączniki I i II decyzji 2001/618/WE zastępuje się tekstem znajdującym się w załącznikach A i C do niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 kwietnia 2002 r.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 25 marca 2002 r.
ustanawiająca kryteria ekologiczne przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego twardym pokryciom podłogowym
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 1174)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/272/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1980/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 lipca 2000 r. w sprawie zrewidowanego programu przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego [1], w szczególności jego art. 4 i art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy rozporządzenia (WE) nr 1980/2000 wspólnotowe oznakowanie ekologiczne może być przyznawane produktowi posiadającemu właściwości umożliwiające przyczynienie się do poprawy kluczowych aspektów ochrony środowiska.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 1980/2000 przewiduje ustanowienie szczególnych kryteriów dotyczących grup produktów.
(3) Środki, przewidziane w niniejszej decyzji oparte są na projektach kryteriów opracowanych przez Komitet Unii Europejskiej ds. Oznakowania Ekologicznego ustanowiony na podstawie art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu powołanego na mocy art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Aby uzyskać wspólnotowe oznakowanie ekologiczne na mocy rozporządzenia (WE) nr 1980/2000, twarde pokrycie podłogowe musi zaliczać się do grupy produktów "twardych pokryć podłogowych" określonych w art. 2 niniejszej decyzji oraz spełniać kryteria ekologiczne wymienione w załączniku.
Artykuł 2
Grupa produktów określonych jako "twarde pokrycia podłogowe" obejmuje następujące produkty twarde bez żadnych istotnych funkcji konstrukcyjnych, wykorzystywane do wewnętrznych/zewnętrznych pokryć podłogowych: kamienie naturalne, kamienie scalone, betonowe elementy chodnikowe, płytki lastryko, ceramiczne i gliniane.
Artykuł 3
Do celów administracyjnych grupie produktów "twarde pokrycia podłogowe" przydziela się kod "021".
Artykuł 4
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 kwietnia 2002 r. do dnia 31 marca 2006 r.
Jeżeli na dzień 31 marca 2006 r., nie zostaną przyjęte zrewidowane kryteria dla tej grupy produktów, niniejszą decyzję stosuje się do dnia 31 marca 2007 r.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 25 marca 2002 r.
w sprawie zakończenia konsultacji z Liberią na mocy art. 96 i 97 Umowy o partnerstwie AKP–WE
(2002/274/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 300 ust. 2 akapit drugi,
uwzględniając umowę wewnętrzną w sprawie przyjęcia środków i stosowania procedur w celu wykonania Umowy o partnerstwie AKP–WE [1], wprowadzoną do tymczasowego stosowania decyzją przedstawicieli rządów Państw Członkowskich z dnia 18 września 2000 r., w szczególności jej art. 3,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rząd Liberii działał wielokrotnie w sposób, który wskazuje na niewypełnienie zobowiązań, wynikających z zasadniczych elementów art. 9 Umowy o partnerstwie AKP–WE.
Działał on również z naruszeniem wymogów dobrych rządów, jako że wykryto poważne przypadki korupcji.
(2) Konsultacje z Liberią na mocy art. 96 i 97 Umowy o partnerstwie AKP–WE odbyły się dnia 9 listopada 2001 r., w których trakcie władze Liberii wyjaśniły swój punkt widzenia i podjęły konkretne zobowiązania, w szczególności, jeżeli chodzi o sytuację dotyczącą praw człowieka, zasad demokratycznych, zasady państwa prawa i dobrych rządów.
(3) Ostatnio podjęto pozytywne kroki w celu spełnienia tych zobowiązań.
Niemniej jednak, nadal należy podjąć bardziej znaczące działania w celu spełnienia zobowiązań oraz utrzymania sytuacji na stałym poziomie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Konsultacje z Liberią na mocy art. 96 i 97 Umowy o partnerstwie AKP–WE zostają niniejszym zakończone.
Artykuł 2
Środki określone w załączonym projekcie listu zostają niniejszym przyjęte jako właściwe środki w rozumieniu art. 96 ust. 2 lit. c) oraz art. 97 ust. 3 Umowy o partnerstwie AKP–WE. Środki te wygasną dwa lata po dacie przyjęcia niniejszej decyzji przez Radę.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 10 kwietnia 2002 r.
zmieniająca decyzję 2001/393/WE w odniesieniu do świadectw przy przywozie jaj wolnych od określonych czynników chorobotwórczych, pochodzących z państw trzecich
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 1374)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/278/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/539/EWG z dnia 15 października 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt, regulujących handel wewnątrzwspólnotowy i przywóz z państw trzecich drobiu i jaj wylęgowych [1], ostatnio zmienioną decyzją Komisji 2001/867/WE [2], w szczególności jej art. 23 ust. 2, art. 24 ust. 2 i art. 27a,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2001/393/WE [3] ustanawia warunki zdrowotne zwierząt i wydawania świadectw weterynaryjnych przy przywozie jaj wolnych od określonych czynników chorobotwórczych i ustanawia wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz takich jaj.
(2) Okres ważności świadectwa zdrowia został ustalony na pięć dni.
(3) Trudności transportowe i logistyczne powodowały problemy z dostarczaniem Państwom Członkowskim jaj wolnych od określonych czynników chorobotwórczych przed upływem terminu ważności świadectwa zdrowia.
(4) Istnieje niewielkie ryzyko zakażenia tych produktów podczas transportu, jeżeli są one zapakowane i przewożone zgodnie z wymogami decyzji 2001/393/WE.
Przedłużenie okresu ważności świadectwa do 15 dni nie zagroziłoby statusowi zdrowotnemu tych produktów.
(5) W związku z powyższym należy odpowiednio zmienić decyzję 2001/393/WE.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik II do decyzji 2001/393/WE zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 12 kwietnia 2002 r.
zmieniająca decyzję 2000/666/WE i decyzję 2001/106/WE w odniesieniu do ustanawiania wzoru wykazów zatwierdzonych miejsc lub stacji kwarantanny dla przywozu ptaków do Państw Członkowskich
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 1402)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/279/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/65/EWG z dnia 13 lipca 1992 r. ustanawiającą warunki zdrowia zwierząt regulujące handel i przywóz do Wspólnoty zwierząt, nasienia, komórek jajowych i zarodków nieobjętych warunkami zdrowia zwierząt ustanowionymi w szczególnych zasadach Wspólnoty określonych w załączniku A pkt I do dyrektywy 90/425/EWG [1], ostatnio zmienioną decyzją Komisji 95/176/WE [2], w szczególności jej art. 17 ust. 3 lit. c) oraz art. 18 ust. 1 tiret czwarte,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2000/666/WE [3], ostatnio zmieniona decyzją 2001/383/WE [4], ustanawia wymagania dotyczące zdrowia zwierząt i świadectwa weterynaryjnego przy przywozie ptaków innych niż drób oraz warunki ich kwarantanny.
(2) Kilka Państw Członkowskich doświadczyło praktycznych problemów przy wprowadzaniu w życie powyższych wymagań przywozowych, w szczególności z procedurami w punkcie kontroli granicznej spowodowanych brakiem wiedzy na temat zatwierdzonych miejsc lub stacji kwarantanny w innych Państwach Członkowskich.
(3) Koniecznym jest zatem sporządzenie przez Państwa Członkowskie wykazu zatwierdzonych miejsc lub stacji kwarantanny, który powinien być przekazany Komisji oraz Państwom Członkowskim.
(4) Decyzja Komisji 2001/106/WE [5] ustanawiająca wzór wykazów ośrodków zbiorczych dla żywych zwierząt, punktów pobierania nasienia oraz zespołów gromadzenia embrionów w Państwach Członkowskich oraz sposób przekazywania tychże wykazów jest dogodna i odpowiednia, by rozszerzyć zakres obowiązywania decyzji, tak by włączyć do niego zatwierdzone miejsca lub stacje kwarantanny dla przywiezionych ptaków innych niż drób.
(5) Decyzje 2000/666/WE i 2001/106/WE muszą być odpowiednio zmienione.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2000/666/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 2 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
"Ptaki są transportowane do zatwierdzonego miejsca lub stacji kwarantanny, które znajdują się w wykazie, o którym mowa w art. 2 ust. 5, a importer przedstawił pisemną informację sporządzoną w języku Państwa Członkowskiego będącego krajem wejścia przez osobę odpowiedzialną za miejsce lub stację kwarantanny, że ptaki będą przyjęte do kwarantanny.
Informacja ta powinna w sposób wyraźny wskazywać nazwę i adres oraz numer zatwierdzenia miejsca lub stacji kwarantanny i powinna być dostarczona do punktu kontroli granicznej pocztą elektroniczną albo faksem przed przybyciem przesyłki do punktu kontroli granicznej albo przedstawiona przez importera lub jego przedstawiciela przed zwolnieniem ptaków z punktu kontroli granicznej";
2) w art. 2 dodaje się pkt 5 w brzmieniu:
"5) Państwa Członkowskie przekazują wykaz numerów zatwierdzających miejsc lub stacji kwarantanny oraz nazwę i numer ANIMO odpowiedzialnej lokalnej jednostki weterynaryjnej innym Państwom Członkowskim oraz Komisji, podobnie jak zmiany w wykazie, zgodnie z przepisami decyzji 2001/106/WE";
3) w art. 3 ust. 4 dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Niniejsze zatwierdzenie zostaje wycofane, gdy warunki te przestają być spełniane";
4) w art. 4 ust. 2 wyrazy "nie mniej niż siedem dni i nie więcej niż" zastępuje się wyrazem "w terminie";
5) załącznik A do decyzji 2000/666/WE zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
W decyzji 2001/106/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) tytuł otrzymuje brzmienie:
"Decyzja Komisji ustanawiająca wzór wykazów jednostek zatwierdzonych przez Państwa Członkowskie zgodnie z różnymi przepisami wspólnotowego prawa weterynaryjnego oraz zasadami mającymi zastosowanie do przekazywania tych wykazów do Komisji";
2) w załączniku I dodaje się pkt 4 w brzmieniu:
"4) Miejsca lub stacje kwarantanny ptaków zatwierdzone zgodnie z art. 18 ust. 1 tiret czwarte dyrektywy 92/65/EWG oraz decyzji 2000/666/WE";
3) w załączniku II dodaje się pkt IV w brzmieniu:
+++++ TIFF +++++
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 15 kwietnia 2002 r.
zmieniająca decyzję 98/320/WE w sprawie organizacji tymczasowego doświadczenia dotyczącego pobierania próbek materiału siewnego oraz badania materiału siewnego zgodnie z dyrektywami Rady 66/400/EWG, 66/401/EWG, 66/402/EWG i 69/208/EWG
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 1404)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/280/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 66/400/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym buraka [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 98/96/WE [2], w szczególności jej art. 13a,
uwzględniając dyrektywę Rady 66/401/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 2001/64/WE [4], w szczególności jej art. 13a,
uwzględniając dyrektywę Rady 66/402/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym zbóż [5], ostatnio zmienioną dyrektywą 2001/64/WE, w szczególności jej art. 13a,
uwzględniając dyrektywę Rady 69/208/EWG z dnia 30 czerwca 1969 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych [6], ostatnio zmienioną dyrektywą 98/96/WE, w szczególności jej art. 12a,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy decyzji Komisji 98/320/WE [7] przewidziano przepisy dotyczące tymczasowego doświadczenia na poziomie wspólnotowym w celu oszacowania, czy pobieranie próbek materiału siewnego oraz badanie materiału siewnego pod nadzorem urzędowym może stanowić alternatywę dla procedur urzędowej certyfikacji nasion, wymaganej na mocy dyrektyw 66/400/EWG, 66/401/EWG, 66/402/EWG i 69/208/EWG, bez spowodowania znaczącego pogorszenia jakości materiału siewnego.
(2) Komisja kontynuuje gromadzenie danych w celu uaktualnienia i uzupełnienia informacji dotychczas dostarczonych przez Państwa Członkowskie uczestniczące w doświadczeniu, związanych z wynikami tego uczestnictwa.
Komisja kontynuuje także gromadzenie danych dotyczących próbek, dostarczonych przez Państwa Członkowskie i poddanych badaniom we Wspólnocie w ramach porównywalnych prób.
(3) Obecne praktyki międzynarodowe, łącznie z przyjętymi przez Organizację Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD) oraz Międzynarodowe Stowarzyszenie Oceny Nasion (ISTA), nadal zezwalają na tymczasowe doświadczenia dotyczące pobierania próbek oraz badania materiału siewnego.
(4) W związku z powyższym należy przedłużyć tymczasowe doświadczenie i odpowiednio wprowadzić zmiany do decyzji 98/320/WE.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W art. 4 decyzji 98/320/WE datę "30 czerwca 2002 r." zastępuje się datą "31 lipca 2004 r.".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 18 kwietnia 2002 r.
ustanawiająca listę stref zatwierdzonych odnośnie do Bonamia ostreae i/lub Marteilia refringens
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 1426)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/300/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/67/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. dotyczącą warunków zdrowotnych zwierząt obowiązujących przy wprowadzaniu na rynek zwierząt i produktów akwakultury [1], zmienioną dyrektywą 98/45/WE [2], w szczególności jej art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu uzyskania dla jednej lub więcej chorób małża bonamiosis i marteiliosis – jeżeli ich przyczyną są czynniki Bonamia ostreae (B. ostreae) i Marteilia refringens (M. refrigens) – statusu strefy zatwierdzonej, Państwa Członkowskie przedkładają odpowiednie uzasadnienia oraz przepisy krajowe zapewniające zgodność z warunkami ustanowionymi w dyrektywie 91/67/EWG.
(2) Decyzja Komisji 93/55/EWG [3], zmieniona decyzją 93/169/EWG [4], zmienia gwarancje dla wprowadzania małżów do stref, dla których zatwierdzono program dla B. ostreae oraz M. refringens.
(3) Program dotyczący bonamiosis i marteiliosis w Irlandii został zatwierdzony na mocy decyzji Komisji 93/56/EWG [5].
(4) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 706/73 z dnia 12 marca 1973 r. dotyczące uzgodnień Wspólnoty obowiązujących w stosunku do Wysp Normandzkich oraz Wyspy Man w zakresie obrotu handlowego produktami rolnymi [6], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1174/86 [7], stanowi, że ustawodawstwo w dziedzinie weterynarii stosuje się do tych wysp na tych samych warunkach co do Zjednoczonego Królewstwa wobec produktów przywożonych na te wyspy lub wywożonych z wysp do Wspólnoty.
(5) Programy dotyczące bonamiosis oraz marteiliosis przedłożone przez Zjednoczone Królewstwo zostały zatwierdzone na mocy decyzji Komisji odpowiednio 92/528/EWG [8] (Wielka Brytania i Irlandia Północna), 93/57/EWG [9] (Jersey), 93/58/EWG [10] (Guernsey) oraz 93/59/EWG [11] (Wyspa Man).
(6) Irlandia przedłożyła odpowiednie uzasadnienia wymagane do uzyskania statusu strefy zatwierdzonej odnośnie do B. ostreae oraz M. refringens dla pewnych obszarów w Irlandii oraz przepisy krajowe zapewniające zgodność z wymaganiami utrzymania zatwierdzonego statusu.
(7) Wielka Brytania przedłożyła odpowiednie uzasadnienia wymagane do uzyskania statusu strefy zatwierdzonej odnośnie do B. ostreae oraz M. refringens dla pewnych obszarów oraz przepisy krajowe zapewniające zgodność z wymaganiami utrzymania zatwierdzonego statusu.
(8) Dokumentacja przekazana przez Irlandię i Wielką Brytanię dla tych stref wykazuje, że strefy te spełniają wymagania art. 5 dyrektywy Rady 91/67/EWG.
Kwalifikują się one zatem do nadania im statusu stref zatwierdzonych.
(9) Dla celów jasności i uproszczenia należy sporządzić jedną listę wszystkich zatwierdzonych stref odnośnie do bonamiosis oraz marteiliosis oraz uchylć decyzje zatwierdzające programy wcześniej obowiązujące dla tych stref, które następnie uzyskały status zatwierdzony.
(10) W związku z tym należy uchylić decyzje 92/528/EWG, 93/56/EWG, 93/57/EWG, 93/58/EWG i 93/59/EWG i zastąpić je niniejszą decyzją.
(11) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Strefy uznane za strefy zatwierdzone odnośnie do B. ostreae oraz M. refringens wymieniono w Załączniku.
Artykuł 2
Decyzje 92/528/EWG, 93/56/EWG, 93/57/EWG, 93/58/EWG i 93/59/EWG niniejszym tracą moc.
Odniesienia do uchylonych decyzji należy rozumieć jako odniesienia do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 19 kwietnia 2002 r.
uznająca zasadniczo kompletność dokumentacji przedłożonych do szczegółowego badania w celu możliwego włączenia klotianidyny i Pseudozyma flocculosa do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 1434)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/305/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2002/18/WE [2], w szczególności jej art. 6 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 91/414/EWG przewiduje sporządzenie wspólnotowego wykazu substancji czynnych dopuszczonych do stosowania w środkach ochrony roślin.
(2) Dokumentacja dotycząca substancji czynnej klotianidyny została przedłożona przez Takeda Chemical Industries Ltd, Zjednoczone Królestwo, władzom Belgii dnia 26 września 2001 r., wraz z wnioskiem o włączenie jej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
Podobny wniosek został przedłożony władzom Niderlandów przez Maasmond-Westland, Niderlandy, dnia 6 marca 2001 r. w odniesieniu do mikrobiologicznej substancji czynnej Pseudozyma flocculosa.
(3) Władze Belgii i Niderlandów podały Komisji, że po wstępnym badaniu dokumentacji dotyczących danych substancji czynnych, wydają się one spełniać wymogi dotyczące danych i informacji, przewidziane w załączniku II do dyrektywy 91/414/EWG.
Wydaje się także, że przedłożone dokumentacje spełniają również wymogi dotyczące danych i informacji, przewidziane w załączniku III do dyrektywy 91/414/EWG, w odniesieniu do jednego środka ochrony roślin zawierającego daną substancję czynną.
Zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG, dokumentacje zostały następnie przekazane przez poszczególnych wnioskodawców Komisji i pozostałym Państwom Członkowskim oraz zostały przekazane Stałemu Komitetowi ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt.
(4) Na podstawie niniejszej decyzji należałoby formalnie potwierdzić na poziomie wspólnotowym, że dokumentacje zostały uznane za zasadniczo spełniające wymogi dotyczące danych i informacji, przewidziane w załączniku II oraz wymogi załącznika III do dyrektywy 91/414/EWG w odniesieniu do co najmniej jednego środka ochrony roślin zawierającego daną substancję czynną.
(5) Niniejsza decyzja nie narusza prawa Komisji do zażądania od wnioskodawcy przedłożenia dalszych danych lub informacji Państwu Członkowskiemu, wyznaczonemu jako sprawozdawca w odniesieniu do danej substancji, w celu wyjaśnienia niektórych punktów dokumentacji.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Dokumentacje dotyczące substancji czynnych określonych w Załączniku do niniejszej decyzji, przedłożone Komisji i Państwom Członkowskim w celu uzyskania włączenia tych substancji do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG, zasadniczo spełniają wymogi dotyczące danych i informacji, ustanowione w załączniku II do dyrektywy 91/414/EWG.
Dokumentacje spełniają także wymogi dotyczące danych i informacji ustanowione w załączniku III do dyrektywy 91/414/EWG, w odniesieniu do jednego środka ochrony roślin zawierającego substancję czynną, uwzględniając proponowane zastosowania.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie sprawozdawcy przeprowadzają szczegółowe badanie dokumentacji oraz przekazują wnioski z ich badań wraz z wszelkimi zaleceniami włączenia bądź niewłączenia danej substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG oraz wszelkimi warunkami tego dotyczącymi Komisji, w możliwie najkrótszym terminie, a najpóźniej w terminie jednego roku od daty opublikowania niniejszej decyzji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 3 Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 18 grudnia 2001 r.
ustanawiająca szczegółowe zasady wykonania decyzji Rady 2000/596/WE w odniesieniu do systemów zarządzania i kontroli oraz procedur dokonywania korekt finansowych w kontekście działań współfinansowanych przez Europejski Fundusz na rzecz Uchodźców
(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 4372)
(2002/307/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 2000/596/WE z dnia 28 września 2000 r. ustanawiającą Europejski Fundusz na rzecz Uchodźców [1], w szczególności jej art. 24,
po konsultacji z Komitetem ustanowionym na mocy art. 21 ust. 1 decyzji 2000/596/WE,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia należytego zarządzania pomocą przyznaną z Europejskiego Funduszu na rzecz Uchodźców (Funduszu) Państwa Członkowskie powinny ustanowić wytyczne dla organizacji zadań realizowanych przez władze odpowiedzialne za wykonywanie współfinansowanych działań.
(2) W celu zapewnienia, że fundusze Wspólnoty wykorzystywane są zgodnie z zasadami należytego zarządzania finansami, Państwa Członkowskie powinny wprowadzić systemy zarządzania i kontroli, które zapewnią wystarczający dowód przeprowadzenia audytu, oraz powinny udzielić Komisji wszelkiej pomocy, jakiej potrzebuje do przeprowadzania kontroli, w szczególności kontroli wyrywkowych.
(3) W celu zapewnienia, że fundusze Wspólnoty są stosowane efektywnie i odpowiednio, należy ustanowić jednolite kryteria kontroli przeprowadzanych przez Państwa Członkowskie na mocy art. 18 decyzji 2000/596/WE.
(4) W celu zapewnienia jednolitego traktowania deklaracji wydatków, na których pokrycie wnioskuje się o pomoc z Funduszu na mocy art. 17 ust. 2 decyzji 2000/596/WE, należy sporządzić wzór deklaracji wydatków.
(5) Aby umożliwić odzyskanie niewłaściwie wypłaconych środków pieniężnych na podstawie art. 18 ust. 1 decyzji 2000/596/WE, Państwa Członkowskie muszą powiadomić Komisję o przypadkach wykrytych nieprawidłowości oraz postępach w procedurach administracyjnych i prawnych.
(6) Artykuł 19 ust. 1 decyzji 2000/596/WE stanowi, że Państwa Członkowskie muszą dokonywać korekt finansowych wymaganych w związku z indywidualnymi lub systemowymi nieprawidłowościami przez likwidację całego lub części wkładu Wspólnoty.
Aby zapewnić, że przepis ten stosowany jest jednakowo w całej Wspólnocie, niezbędne jest ustanowienie zasad określania korekt, jakie mają być dokonane, oraz zapewnienie, że Komisja zostanie o tym powiadomiona.
(7) Jeśli Państwo Członkowskie nie wypełnia swoich zobowiązań na mocy art. 19 ust. 1 decyzji 2000/596/WE lub na mocy art. 18, Komisja może sama dokonać korekt finansowych na mocy art. 18 ust. 4 tej samej decyzji. W każdym przypadku, gdy jest to możliwe i wykonalne, wartość korekt powinna być oszacowana na podstawie poszczególnych dokumentów i powinna być równa wartości wydatków poniesionych nieprawidłowo na rzecz Funduszu zgodnie z zasadą proporcjonalności. W przypadku gdy nie jest możliwe lub wykonalne dokładne określenie finansowego skutku nieprawidłowości lub w przypadku gdy anulowanie wszystkich odnośnych wydatków byłoby niezgodne z zasadą proporcjonalności, Komisja powinna ustalać wartości swoich korekt za pomocą ekstrapolacji lub przy stawce ryczałtowej opartej na zasięgu i skutkach finansowych nieprawidłowości, którym nie udało się Państwu Członkowskiemu zapobiec, wykryć lub naprawić.
(8) Należy określić niektóre szczegółowe zasady dokonywania korekt finansowych ustanowionych w art. 19 ust. 1 decyzji 2000/596/WE, te same zasady powinny być stosowane w przypadkach określonych w art. 18 ust. 4 lit. b) niniejszej decyzji.
(9) Należy ustalić stopy procentowe dla oprocentowania rachunku płatności przeterminowanych w stosunku do każdej sumy otrzymanej nienależnie, która powinna być odzyskana przez powtórną wpłatę na rzecz Komisji na mocy art. 19 ust. 3 decyzji 2000/596/WE.
(10) Niniejszą decyzję stosuje się bez uszczerbku dla przepisów w sprawie odzyskiwania pomocy państwa na mocy art. 14 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE [2].
(11) Niniejszą decyzję stosuje się bez uszczerbku dla przepisów rozporządzenia Rady (Euratom, WE) nr 2185/96 z dnia 11 listopada 1996 r. w sprawie kontroli na miejscu oraz inspekcji przeprowadzanych przez Komisję w celu ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich przed nadużyciami finansowymi i innymi nieprawidłowościami [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
ROZDZIAŁ I
ZAKRES I DEFINICJE
Artykuł 1
Niniejsza decyzja ustanawia szczegółowe zasady wykonania decyzji Rady 2000/596/WE w odniesieniu do systemów zarządzania i kontroli finansowania przyznanego z Europejskiego Funduszu na rzecz Uchodźców (Funduszu) i zarządzanego przez Państwa Członkowskie, oraz ustanawia procedury przeprowadzania korekt finansowych stosowanych do takiego finansowania.
Artykuł 2
Do celów niniejszej decyzji stosuje się następujące definicje:
a) "odpowiedzialna władza": każda władza wyznaczona przez Państwo Członkowskie na mocy art. 7 decyzji 2000/596/WE;
b) "organizacja pośrednicząca": każda administracja publiczna lub organizacja pozarządowa, na którą odpowiedzialna władza deleguje odpowiedzialność za wykonanie na mocy art. 7 decyzji 2000/596/WE.
ROZDZIAŁ II
SYSTEMY ZARZĄDZANIA I KONTROLI
Artykuł 3
1.
Przy stosowaniu art. 18 ust. 1 lit. c) decyzji 2000/596/WE Państwa Członkowskie kierują wytyczne do odpowiedzialnej władzy i organizacji pośredniczących, na które delegowana została odpowiedzialność za wykonanie.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 18 ust. 1 decyzji 2000/596/WE wytyczne dotyczą organizacji systemów zarządzania i kontroli niezbędnych do zapewnienia dokładności, prawidłowości i odpowiedniości wymagań stawianych finansowaniu przez Wspólnotę i odnoszą się do powszechnie uznanych standardów dobrej praktyki administracyjnej, określonych w załączniku I.
2.
W przypadku gdy wszystkie lub niektóre zadania władzy są delegowane do organizacji pośredniczących, wytyczne określone w ust. 1 ustanawiają szczegółowe zasady dotyczące:
a) dokładnego określenia i przydzielenia zadań, w szczególności w zakresie zarządzania, płatności oraz kontroli i weryfikacji zgodności:
i) z warunkami ustanowionymi w decyzjach Komisji zatwierdzających wnioski o współfinansowanie określone w art. 8 decyzji 2000/596/WE,
ii) z regułami w sprawie kwalifikacji kosztów określonymi w załączniku I do decyzji Komisji 2001/275/WE [4], oraz
iii) z polityką Wspólnoty i jej działaniami, w szczególności odnoszącymi się do zasad konkurencji, zamówień publicznych, ochrony i poprawy środowiska naturalnego, usuwania nierówności i wspierania równości mężczyzn i kobiet;
b) wprowadzenia efektywnych systemów zapewniających, że organizacje pośredniczące wypełniają poprawnie swoje kompetencje; oraz
c) dostarczania do odpowiedzialnej władzy informacji w sprawie efektywnego wypełniania ich zadań oraz opisu stosowanych metod.
3.
Na podstawie art. 18 ust. 1 lit. b) decyzji 2000/596/WE Państwa Członkowskie przesyłają Komisji, nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej decyzji, w uzupełnieniu informacji zawartych w pierwszym wniosku o współfinansowanie opis systemów zarządzania i kontroli, które zostały ustanowione na miejscu, oraz informacje o wszelkich planowanych usprawnieniach, ze szczególnym uwzględnieniem powszechnie uznanych standardów dobrej praktyki administracyjnej, określonych w załączniku I.
Opis powinien zawierać następujące informacje na temat każdej odpowiedzialnej władzy:
a) powierzone jej zadania;
b) rozdzielenie tych zadań w ramach odpowiedzialnej władzy lub organizacji pośredniczącej, w taki sposób, aby zapewnić dostateczne rozdzielenie zadań związanych z zarządzaniem, wypłatami i kontrolą, w celu należytego zarządzania finansami;
c) informacje w sprawie wszelkich organizacji pośredniczących;
d) procedury otrzymywania, sprawdzania i zatwierdzania żądań zapłaty oraz autoryzacji i płatności wydatków, jak również ich księgowania;
e) przepisy rządzące wewnętrznym audytem lub podobne.
4.
Komisja bada system zarządzania i kontroli we współpracy z Państwami Członkowskimi oraz wykazuje wszelkie braki w zakresie przejrzystości kontroli działania Funduszu oraz wykonywania obowiązków Komisji na mocy art. 274 Traktatu WE.
Artykuł 4
1.
Systemy zarządzania i kontroli Państw Członkowskich zapewniają odpowiedni dowód przeprowadzenia audytu.
2.
Dowód przeprowadzenia audytu uznawany jest za wystarczający, w przypadku gdy umożliwia on:
a) rozliczenie bilansów księgowych poświadczonych Komisji łącznie z danymi o poszczególnych wydatkach i dokumentami towarzyszącymi prowadzonymi na różnych poziomach administracji oraz przez finalnych beneficjentów, zawierające nazwy organizacji lub firm odpowiedzialnych za wykonywanie projektów; oraz
b) weryfikację przydzielania i przekazywania dostępnych funduszy Wspólnoty i funduszy krajowych.
Ogólny opis wymogów dotyczących informacji na temat wystarczającego dowodu przeprowadzenia audytu podany jest w załączniku II.
3.
Odpowiedzialna władza wprowadza procedury, które mają zapewnić prowadzenie rejestru umiejscowienia wszystkich dokumentów odnoszących się w szczególności do dokonywanych wypłat na podstawie krajowego programu wdrożeniowego poddawanego kontroli oraz możliwość sporządzania dokumentów do celów inspekcji, jeśli zażądają tego:
a) personel władzy odpowiedzialnej za obsługę żądań zapłaty,
b) krajowe władze kontrolne, które będą prowadziły kontrole wymagane zgodnie z art. 5 ust. 1 niniejszej decyzji,
c) departament lub organ odpowiedzialnej władzy, któremu powierzono zadanie poświadczania żądań tymczasowych i końcowych płatności, przewidzianych w art. 17 decyzji 2000/596/WE, oraz
d) urzędnicy i upoważnieni przedstawiciele Komisji i Europejskiego Trybunału Obrachunkowego.
Urzędnicy i agencje odpowiedzialne za kontrole lub agencje upoważnione w tym celu mogą żądać kopii dokumentów określonych w niniejszym ustępie.
4.
Przez okres pięciu lat od zapłacenia przez Komisję końcowego salda w odniesieniu do każdego projektu odpowiedzialne władze zachowują do wglądu Komisji wszystkie dokumenty towarzyszące, tj. oryginały lub odpisy poświadczone za zgodność z oryginałem na ogólnie przyjętych nośnikach danych, dotyczące wydatków i kontroli danych projektów.
Okres ten zostaje przerwany w przypadku postępowania sądowego lub w wyniku należycie umotywowanego wniosku Komisji.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie organizują kontrole projektów na odpowiednich zasadach wyrywkowych, przeznaczone w szczególności do:
a) sprawdzania właściwego działania systemów zarządzania i kontroli na miejscu;
b) selektywnego sprawdzania, na bazie analizy ryzyka, sporządzanych na różnych poziomach deklaracji wydatków.
2.
Kontrole obejmują co najmniej 20 % ogólnej sumy wydatków zakwalifikowanych na każdy z krajowych programów wdrożeniowych i na reprezentatywną partię kontrolną zatwierdzonych projektów, z uwzględnieniem wymagań ust. 3.
Państwa Członkowskie zapewniają zachowanie właściwego rozdzielenia procedur dotyczących projektów, w zakresie kontroli, wykonania i płatności.
3.
Wybrane projekty określane są metodą opisanej wyrywkowej kontroli, po czym sporządzane jest sprawozdanie w sprawie wyników kontroli oraz podjętych działań w stosunku do wykrytych anomalii i nieprawidłowości.
4.
Partia kontrolna projektów, które mają być poddane kontroli:
a) zawiera odpowiedni dobór różnych typów i rozmiarów projektów;
b) uwzględnia wszystkie czynniki ryzyka, które zostały określone przez krajowe lub wspólnotowe kontrole;
c) odzwierciedla koncentrację projektów u niektórych odbiorców przyznawanych środków, tak aby główni odbiorcy byli poddawani kontroli co najmniej raz przed zamknięciem każdego rodzaju krajowego programu wdrożeniowego.
Artykuł 6
W trakcie prowadzenia kontroli Państwa Członkowskie sprawdzają:
a) efektywne zastosowanie systemów zarządzania i kontroli;
b) dla odpowiedniej liczby dokumentacji księgowej, zgodność tej dokumentacji z dokumentami towarzyszącymi przechowywanymi przez organizacje pośredniczące, na które odpowiedzialna władza delegowała niektóre obowiązki związane z wykonywaniem oraz odbiorców środków i, gdy sytuacja tego wymaga, pozostałe organizacje lub firmy zaangażowane w wykonanie projektu;
c) istnienie wystarczającego dowodu przeprowadzenia audytu;
d) zgodność charakteru i daty pozycji wydatków z wymaganiami Wspólnoty określonymi w trakcie krajowej procedury selekcyjnej, zgodność z warunkami umowy lub instrumentu przydzielania subsydiów oraz realizowanymi faktycznie pracami;
e) zgodność wykorzystania lub zamierzonego wykorzystania projektu z celami określonymi w krajowym programie wdrożeniowym, określonym w art. 8 decyzji 2000/596/WE;
f) czy wkłady finansowe Wspólnoty zawierają się w granicach przewidzianych w art. 13 decyzji 2000/596/WE lub w jakichkolwiek innych stosowanych przepisach prawa wspólnotowego oraz sprawdzają, czy wypłacanie tych wkładów na rzecz odbiorców odbywa się w całości i bez opóźnień;
g) czy właściwe krajowe współfinansowanie stało się faktycznie dostępne, oraz
h) czy współfinansowane projekty zostały wykonane zgodnie z wymaganiami określonymi w art. 4 i art. 9 ust. 1 decyzji 2000/596/WE.
Artykuł 7
Kontrole ustalają, czy zaistniałe problemy mają charakter systemowy niosący ryzyko dla pozostałych projektów realizowanych przez tego samego odbiorcę dotacji lub administrowanych przez ten sam organ zarządzający.
Określają również przyczyny takich sytuacji, jakiekolwiek dalsze badania, jakie mogą być wymagane, oraz niezbędne działania korekcyjne i zapobiegawcze.
Artykuł 8
Każdego roku Państwa Członkowskie w sprawozdaniu, określonym w art. 20 ust. 2 decyzji 2000/596/WE, powiadamiają Komisję o sposobie, w jaki w poprzednim roku zastosowały art. 5, 6 oraz 7 niniejszej decyzji, jednocześnie, w miarę potrzeby, uzupełniając lub aktualizując opis określony w art. 4 ust. 2.
Artykuł 9
W przypadku takich form pomocy, w których uczestniczy więcej niż jedno Państwo Członkowskie lub beneficjenci znajdują się w więcej niż jednym Państwie Członkowskim, zainteresowane Państwa Członkowskie i Komisja porozumiewają się w sprawie pomocy administracyjnej niezbędnej dla zapewnienia należytej kontroli.
ROZDZIAŁ III
DEKLARACJE WYDATKÓW
Artykuł 10
1.
Deklaracje wydatków są poświadczane zgodnie ze wzorem przedstawionym w załączniku IV, przez działającą niezależnie od wszystkich służb zatwierdzających wypłaty, osobę fizyczną lub jednostkę w ramach władzy dokonującej płatności.
2.
W stosunku do wszystkich wydatków deklarowanych Komisji odpowiedzialna władza przedstawia zapewnienie, że krajowe programy wdrożeniowe są zarządzane zgodnie ze stosownym rozporządzeniem Wspólnoty oraz że fundusze są wykorzystywane zgodnie z zasadami należytego zarządzania finansami.
W zapewnieniu tym poświadcza się, że wniosek o współfinansowanie obejmuje jedynie wydatki, które:
a) zostały faktycznie poniesione przez odbiorców dotacji, jak określono w art. 2 lit. d) decyzji 2001/275/WE, w okresie zakwalifikowania programu, jak określono w decyzjach zatwierdzających wnioski o współfinansowanie, oraz
b) odnoszą się do projektów wybranych do współfinansowania przez dany krajowy program wdrożeniowy, zgodnie z ustalonymi kryteriami i procedurami wyboru i które odpowiadają zasadom wspólnotowym przez cały okres ponoszenia wydatków.
3.
Na zakończenie programu Państwo Członkowskie przedstawia w ciągu sześciu miesięcy końcową deklarację ustanowioną w załączniku IV.
Jeżeli warunek ten nie zostanie spełniony, Komisja automatycznie zamyka program i cofa przyznane środki.
4.
Zanim wniosek zostanie przedłożony Komisji odpowiedzialna władza sprawdza rzetelność przeprowadzonych kontroli.
Wykonana praca jest opisywana szczegółowo w sprawozdaniu końcowym określonym w art. 20 ust. 3 decyzji 2000/596/WE.
Kontrole obejmują fizyczne aspekty i skuteczność projektów, jak również ich aspekty finansowe i rachunkowe.
ROZDZIAŁ IV
KOREKTY FINANSOWE PAŃSTW CZŁONKOWSKICH
Artykuł 11
1.
W przypadku systemowych nieprawidłowości, na mocy art. 19 ust. 1 decyzji 2000/596/WE, kontroli poddawane są wszystkie projekty, których nieprawidłowości te mogą dotyczyć.
2.
W sytuacji cofnięcia całego lub części wkładu Wspólnoty Państwa Członkowskie biorą pod uwagę charakter i wagę nieprawidłowości oraz straty finansowe poniesione przez Fundusz.
3.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję w wykazie załączonym do sprawozdania określonego w art. 20 ust. 2 decyzji 2000/596/WE o wszelkich procedurach zmierzających do cofnięcia pomocy zapoczątkowanej w roku poprzednim.
Artykuł 12
1.
W przypadku gdy kwoty muszą zostać odzyskane w wyniku cofnięcia wkładu Wspólnoty na mocy art. 18 ust. 1 lit. g) decyzji 2000/596/WE, służby lub odpowiedzialna organizacja zapoczątkowują procedurę odzyskiwania środków i zawiadamiają odpowiedzialną władzę.
Informacja o odzyskiwaniu środków zostaje przekazana Komisji, a rachunki prowadzone są zgodnie z art. 13 niniejszej decyzji.
2.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję w sprawozdaniu określonym w art. 20 ust. 2 decyzji 2000/596/WE o swojej decyzji lub propozycji ponownego użycia cofniętych środków.
Artykuł 13
Odpowiedzialna władza prowadzi rachunek kwot do odzyskania z płatności pomocy wspólnotowej, które zostały już dokonane i zapewnia, że kwoty te są odzyskiwane bez zwłoki.
Po odzyskaniu odpowiedzialna władza obniża swoją kolejną deklarację wydatków przedkładaną Komisji o wartość równą odzyskanym kwotom lub, jeśli ta wartość jest niewystarczająca, zwraca pieniądze Wspólnocie.
Kwoty, jakie mają być odzyskane, obejmują odsetki narosłe od daty ich wymagalności, obliczane według stopy ustanowionej w art. 94 rozporządzenia Komisji (Euratom, EWWiS, WE) nr 3418/93 z dnia 9 grudnia 1993 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia finansowego [5] z dnia 21 grudnia 1977 r., zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1687/2001 [6], liczone na pierwszy dzień roboczy miesiąca, w którym dług jest wymagalny.
Wraz z przedłożeniem sprawozdania określonego w art. 20 ust. 2 decyzji 2000/596/WE Państwa Członkowskie przesyłają Komisji wykaz wykrytych nieprawidłowości, ze wskazaniem kwot odzyskanych lub oczekujących na odzyskanie oraz, gdzie jest to właściwe, wszelkich administracyjnych lub sądowych postępowań uruchomionych w celu odzyskania nienależnie wypłaconych kwot.
ROZDZIAŁ V
KOREKTY FINANSOWE KOMISJI
Artykuł 14
1.
Kwota korekt finansowych dokonanych przez Komisję na mocy art. 18 ust. 4 lit. b) decyzji 2000/596/WE dla indywidualnych lub systemowych nieprawidłowości jest określana, gdy tylko jest możliwe i wykonalne, na podstawie poszczególnych dokumentacji i równa się sumie wydatków nieprawidłowo poniesionych przez Fundusz, z uwzględnieniem zasady proporcjonalności.
2.
W przypadku gdy nie jest możliwe lub wykonalne precyzyjne określenie kwoty nieprawidłowych wydatków lub w przypadku gdy cofnięcie wszystkich wydatków, których to dotyczy, byłoby niezgodne z zasadą proporcjonalności, Komisja przyjmuje za podstawę swojej korekty:
a) ekstrapolację, stosując reprezentatywną partię transakcji jednolitych w swoim charakterze; lub
b) stawkę ryczałtową, w tym przypadku ocenia się powagę naruszenia zasad oraz zakres i następstwa finansowe ustalonych nieprawidłowości.
3.
W przypadku gdy Komisja swoje stanowisko w sprawie następstw finansowych opiera na stanie faktycznym ustalonym przez audytorów spoza własnych służb, po zbadaniu środków podjętych przez zainteresowane Państwo Członkowskie na mocy art. 18 ust. 1 decyzji 2000/596/WE wyciąga własne wnioski.
4.
Okres, w którym zainteresowane Państwo Członkowskie może udzielić odpowiedzi na żądanie zwrotu środków na mocy art. 18 ust. 3 decyzji 2000/596/WE, wynosi dwa miesiące.
W należycie uzasadnionych przypadkach Komisja może zgodzić się na dłuższy okres.
5.
W przypadku gdy Komisja proponuje korekty finansowe ustalone za pomocą ekstrapolacji lub według stawki ryczałtowej, Państwo Członkowskie uzyskuje możliwość wykazania, w oparciu o przeprowadzone badanie odpowiedniej dokumentacji, że faktyczny zakres nieprawidłowości był mniejszy, niż oceniła Komisja.
W porozumieniu z Komisją Państwo Członkowskie może ograniczyć zakres tego badania do części dokumentacji we właściwej proporcji lub do partii próbnej danej dokumentacji.
Z wyjątkiem należycie uzasadnionych przypadków czas dozwolony na to badanie nie przekracza dalszego okresu dwóch miesięcy po dwumiesięcznym okresie określonym w ust. 4.
Komisja bierze pod uwagę wszelkie dowody dostarczone w terminie przez Państwo Członkowskie.
6. W przypadku gdy Komisja zawiesza płatności na mocy art. 19 ust. 2 decyzji 2000/596/WE lub w przypadku gdy po wygaśnięciu okresu określonego w ust. 4 przyczyny zawieszenia pozostają w mocy lub zainteresowane Państwo Członkowskie nie powiadomiło Komisji o środkach podjętych w celu naprawienia nieprawidłowości, stosuje się art. 18 ust. 4 decyzji 2000/596/WE.
7.
Wytyczne w sprawie zasad, kryteriów oraz klucza podziału stosowane przez służby Komisji przy ustalaniu stawki ryczałtowej dla korekty wymienione są w załączniku III do niniejszej decyzji.
Artykuł 15
1.
Każda spłata na rzecz Komisji, na mocy art. 19 ust. 3 decyzji 2000/596/WE, dokonywana jest w nieprzekraczalnym terminie określonym w poleceniu zwrotu środków wystawionym zgodnie z art. 28 rozporządzenia finansowego z dnia 21 grudnia 1977 r. [7].
Termin wymagalności przypada na ostatni dzień drugiego miesiąca następującego po wydaniu polecenia.
2.
Wszelkie opóźnienia w realizacji spłaty podwyższają stopę odsetek na rachunku płatności przeterminowanych, począwszy od daty wymagalności określonej w ust. 1 i kończąc na dacie faktycznej spłaty.
Stosowana stopa odsetek jest określona w art. 13 niniejszej decyzji.
3. Korekta finansowa na mocy art. 19 ust. 2 decyzji 2000/596/WE nie uchybia obowiązkowi Państwa Członkowskiego do odzyskiwania środków na mocy art. 18 ust. 1 lit. g) decyzji 2000/596/WE i art. 12 ust. 1 niniejszej decyzji oraz do odzyskiwania pomocy państwa, na mocy art. 14 rozporządzenia (WE) nr 659/1999.
ROZDZIAŁ VI
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 16
Przepisy niniejszej decyzji nie uniemożliwiają Państwom Członkowskim stosowania krajowych przepisów dotyczących kontroli bardziej rygorystycznych niż zawarte w niniejszej decyzji.
Artykuł 17
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 22 kwietnia 2002 r.
ustanawiająca wykaz zatwierdzonych stref i zatwierdzonych hodowli w zakresie jednej lub więcej chorób ryb: wirusowej posocznicy krwotocznej (VHS) i zakaźnej martwicy układu krwiotwórczego (IHN)
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 1500)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/308/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/67/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. dotyczącą warunków zdrowotnych zwierząt obowiązujących przy wprowadzaniu na rynek zwierząt i produktów akwakultury [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 98/45/WE [2], w szczególności jej art. 5 i 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu uzyskania, dla jednej lub wielu chorób ryb, wirusowej posocznicy krwotocznej (VHS) lub zakaźnej martwicy układu krwiotwórczego (IHN), albo obu tych chorób, statusu zatwierdzonej strefy oraz zatwierdzonej hodowli ryb znajdującej się w nie zatwierdzonej strefie, Państwa Członkowskie przedłożą odpowiednie uzasadnienia i przepisy prawa krajowego zapewniające zgodność z warunkami ustanowionymi w dyrektywie 91/67/EWG.
(2) Wykaz zatwierdzonych hodowli ryb w odniesieniu do VHS i IHN w Belgii został ustanowiony decyzją Komisji 95/470/WE [3].
(3) Decyzja Komisji 93/74/EWG [4], ostatnio zmieniona decyzją 2001/139/WE [5], uznaje cały obszar Danii za zatwierdzoną strefę w odniesieniu do IHN, a także niektóre rejony w odniesieniu do VHS.
Ponadto, wykaz zatwierdzonych hodowli ryb w Danii w odniesieniu do VHS został ustanowiony decyzją Komisji 96/233/WE [6], ostatnio zmienioną decyzją 2001/185/WE [7].
(4) Wykazy stref i hodowli ryb w Niemczech, zatwierdzonych w odniesieniu do VHS i IHN, zostały odpowiednio ustanowione decyzją Komisji 1999/496/WE [8] i decyzją Komisji 95/124/WE [9], ostatnio zmienioną decyzją 2001/541/WE [10].
(5) Wykaz hodowli ryb, a także niektórych stref, zatwierdzonych w odniesieniu do VHS i IHN w Hiszpanii, został ustanowiony decyzją Komisji 98/361/WE [11], ostatnio zmienioną decyzją 2001/294/WE [12].
Decyzja Komisji 94/862/WE [13] zatwierdziła program Hiszpanii dotyczący VHS i IHN, który został zastosowany w Asturii przed uzyskaniem przez ten rejon statusu zatwierdzenia.
(6) Status Francji w odniesieniu do VHS i IHN został ustanowiony decyzją Komisji 95/125/WE [14], ostatnio zmienioną decyzją 2001/553/WE [15].
Wykaz zatwierdzonych hodowli ryb w odniesieniu do VHS i IHN we Francji został ustanowiony decyzją Komisji 95/473/WE [16], ostatnio zmienioną decyzją 2001/159/WE [17].
(7) Status Irlandii w odniesieniu do VHS i IHN został ustanowiony decyzją Komisji 93/73/EWG [18], ostatnio zmienioną decyzją 97/804/WE [19].
(8) Wykaz stref we Włoszech, zatwierdzony w odniesieniu do VHS i IHN, został ustanowiony decyzją Komisji 98/395/WE [20].
Wykaz zatwierdzonych hodowli ryb we Włoszech w odniesieniu do VHS i IHN został ustanowiony decyzją Komisji 98/357/WE [21], ostatnio zmienioną decyzją 2001/552/WE [22].
(9) Wykaz zatwierdzonych hodowli ryb w odniesieniu do VHS i IHN w Austrii został ustanowiony decyzją Komisji 2000/171/WE [23].
(10) Szwecja została uznana za zatwierdzoną strefę lądową i przybrzeżną dla ryb w odniesieniu do VHS i IHN przez Urząd Nadzoru EFTA decyzją nr 70/94/COL [24].
(11) Od przystąpienia do Wspólnoty Europejskiej, Szwecja dostarcza informacji dotyczących sytuacji VHS i IHN na jego terytorium.
Szwecja powinna być uważana za zatwierdzoną strefę lądową i przybrzeżną w odniesieniu do VHS i IHN, za wyjątkiem jednego rejonu przybrzeżnego w odniesieniu do VHS.
(12) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 706/73 z dnia 12 marca 1973 r. dotyczące uzgodnień Wspólnoty obowiązujących w stosunku do Wysp Normandzkich oraz Wyspy Man w zakresie obrotu handlowego produktami rolnymi [25], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1174/86 [26], stanowi, że ustawodawstwo w dziedzinie weterynarii, ma zastosowanie w odniesieniu do tych wysp na tych samych warunkach, co w przypadku Zjednoczonego Królestwa, dla produktów przywożonych na wyspy lub wywożonych z wysp do Wspólnoty.
(13) Status Zjednoczonego Królestwa, Wysp Normandzkich i Wyspy Man, w odniesieniu do VHS i IHN, został ustanowiony decyzjami Komisji odpowiednio 2000/188/WE [27], 93/39/EWG [28] i 93/40/EWG [29].
(14) Francja podała do wiadomości informację o przypadkach VHS w zatwierdzonej strefie "w górnej części basenu Vienne do tamy Nouâtre, w departamencie Indre", znajdującej się w Loire – Bretanii.
Stąd, zainfekowana strefa połowów – w całości – nie spełnia już wymogów art. 5 dyrektywy 91/67/EWG w odniesieniu do VHS.
Jednakże, w oparciu o dane geograficzne i epidemiologiczne uzyskane z Francji, niektóre rejony połowów strefy nadal spełniają wymogi, a ich zatwierdzony status nie powinien zostać odwołany.
(15) Włochy przedłożyły uzasadnienia dla uzyskania statusu stref zatwierdzonych dla dwóch stref – odpowiednio w regionach Lombardii i Umbrii – w odniesieniu do IHN i VHS, a także przepisy krajowe zapewniające zgodność z wymogami utrzymania zatwierdzonego statusu.
(16) Dokumentacja dostarczona przez Włochy dla stref, których dotyczy, wykazuje, że te strefy spełniają wymogi art. 5 dyrektywy 91/67/EWG.
Dlatego kwalifikują się na status strefy zatwierdzonej i powinny być dodane do wykazu stref zatwierdzonych.
(17) Niemcy przedłożyły uzasadnienie do uzyskania statusu hodowli zatwierdzonej w strefie nie zatwierdzonej w odniesieniu do VHS i IHN dla jednej hodowli ryb znajdującej się w Badeni i Wirtembergii, a także przepisy prawa krajowego zapewniające zgodność z wymogami utrzymania zatwierdzonego statusu.
(18) Francja przedłożyła uzasadnienia dla uzyskania statusu zatwierdzonej hodowli w nie zatwierdzonej strefie w odniesieniu do VHS i IHN, a także przepisy krajowe, zapewniające zgodność z wymogami utrzymania zatwierdzonego statusu, dla trzech hodowli ryb.
Jedna hodowla znajduje się w regionie Aquitaine, druga w Haute-Normandie a trzecia w Drôme.
Program zastosowany w hodowli w Drôme został zatwierdzony decyzją Komisji 2000/174/WE [30].
(19) Włochy przedłożyły uzasadnienia w celu uzyskania statusu hodowli zatwierdzonej w strefie nie zatwierdzonej w odniesieniu do IHN i VHS dla trzech hodowli ryb: jednej w Friuli – Wenecja Julijska, drugiej w Veneto i trzeciej w Umbrii, a także przepisy krajowe zapewniające zgodność z wymogami dotyczącymi utrzymania zatwierdzonego statusu.
(20) Dokumentacja dostarczona przez Niemcy, Francję i Włochy dla hodowli, których to dotyczy, wykazuje, że hodowle te spełniają wymogi art. 6 dyrektywy 91/67/EWG.
Dlatego też kwalifikują się na status hodowli zatwierdzonych w nie zatwierdzonej strefie i powinny być dodane do wykazu zatwierdzonych hodowli.
(21) Dla uproszczenia i przejrzystości, odpowiednie jest sporządzenie jednolitego wykazu stref zatwierdzonych oraz jednolitego wykazu zatwierdzonych hodowli ryb w strefach nie zatwierdzonych w odniesieniu do VHS i/lub IHN oraz uchylenie decyzji zatwierdzających programy wcześniej zastosowane w odniesieniu do stref i hodowli, które później uzyskały zatwierdzony status.
(22) Decyzje 93/39/EWG, 93/40/EWG, 93/73/EWG, 93/74/EWG, 94/862/WE, 95/124/WE, 95/125/WE, 95/470/WE, 95/473/WE, 96/233/WE, 98/357/WE, 98/361/WE, 98/395/WE, 1999/496/WE, 2000/171/WE, 2000/174/WE i 2000/188/WE powinny być zatem uchylone i zastąpione niniejszą decyzją.
(23) Artykuł 172 ust. 7 Aktu Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji przewiduje, że nie naruszając ust. 4 i 5 wspomnianego artykułu, decyzje podjęte przez Urząd Nadzoru EFTA pozostają ważne po przystąpieniu chyba że Komisja podejmie należycie uzasadnioną decyzję przeciwną, zgodnie z podstawowymi zasadami prawa wspólnotowego.
(24) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Wykaz stref uznanych za zatwierdzone w odniesieniu do chorób ryb VHS, IHN lub obu tych chorób zostaje wymieniony w załączniku I.
2.
Wykaz hodowli ryb uznanych za hodowle zatwierdzone w odniesieniu do chorób ryb VHS, IHN lub obu tych chorób i znajdujących się w nie zatwierdzonych strefach zostaje wymieniony w załączniku II.
Artykuł 2
Decyzje 93/39/EWG, 93/40/EWG, 93/73/EWG, 93/74/EWG, 94/862/WE, 95/124/WE, 95/125/WE, 95/470/WE, 95/473/WE, 96/233/WE, 98/357/WE, 98/361/WE, 98/395/WE, 1999/496/WE, 2000/171/WE, 2000/174/WE i 2000/188/WE tracą moc.
Odniesienia do uchylonych decyzji są uznawane za odniesienia do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady i – w odniesieniu do Umowy w sprawie współpracy naukowej i technologicznej - Komisji
z dnia 4 kwietnia 2002 r.
w sprawie zawarcia siedmiu umów z Konfederacją Szwajcarską
(2002/309/WE, Euratom)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 310, wraz z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie drugie, art. 300 ust. 3 akapit drugi, oraz art. 300 ust. 4,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 101 akapit drugi,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając zgodę Rady,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu realizacji uprzywilejowanych powiązań między Unią Europejską a Konfederacją Szwajcarską oraz w celu realizacji ich wspólnego pragnienia poszerzenia oraz wzmocnienia ich związków, dnia 21 czerwca 1999 r. zostały podpisane oraz powinny zostać zatwierdzone następujące umowy:
- Umowa w sprawie swobodnego przepływu osób między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony,
- Umowa między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego,
- Umowa między Wspólnotą Europejską, a Konfederacją Szwajcarską w sprawie przewozu kolejowego i drogowego rzeczy i osób,
- Umowa między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie handlu produktami rolnymi,
- Umowa między Wspólnotą Europejską, a Konfederacją Szwajcarską w sprawie wzajemnego uznawania w stosunku do oceny zgodności,
- Umowa między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie niektórych aspektów zamówień rządowych,
- Umowa w sprawie współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską.
(2) Siedem umów jest ściśle związanych ze sobą przez wymóg, iż mają one wejść w życie w tym samym czasie oraz w tym samym czasie mają przestać być stosowane, w sześć miesięcy po otrzymaniu wiadomości o nieodnawianiu lub wypowiedzeniu dotyczącej którejkolwiek z nich.
(3) W odniesieniu do Umowy w sprawie swobodnego przepływu osób, zobowiązania zawarte w Umowie, które wchodzą w zakres części trzeciej, tytułu IV Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską nie są wiążące względem Królestwa Danii, Irlandii oraz Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej jako zobowiązania wynikające z prawa wspólnotowego, ale jako zobowiązania wynikające z zobowiązania powstałego między tymi Państwami Członkowskimi a Konfederacją Szwajcarską.
(4) W odniesieniu do Umowy w sprawie handlu produktami rolnymi, środki niezbędne do wykonania art. 5 ust. 3 tiret pierwsze niniejszej decyzji mogą zostać przyjęte zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 5 ust. 4, gdzie sytuacja tego wymaga. Środki te powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą procedury wykonywania uprawnień wykonawczych powierzonych Komisji [2].
(5) Niektóre zadania do wykonania, zostały przypisane wspólnym komitetom powołanym na podstawie umów, łącznie z uprawnieniem do zmiany niektórych aspektów załączników do tych umów.
Powinny zostać ustanowione właściwe procedury wewnętrzne, niezbędne dla zapewnienia sprawnego funkcjonowania umów oraz w niektórych przypadkach w celu upoważnienia Komisji do ustalania niektórych technicznych zmian do umów, albo w celu podejmowania niektórych rodzajów decyzji dotyczących ich wykonywania,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
W imieniu Wspólnoty niniejszym zatwierdza się następujących sześć umów:
- Umowę w sprawie swobodnego przepływu osób między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony,
- Umowę między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego,
- Umowę między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie przewozu kolejowego i drogowego rzeczy i osób,
- Umowę między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie handlu produktami rolnymi,
- Umowę między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie niektórych aspektów zamówień rządowych,
- Umowę w sprawie współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską.
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Europejskiej oraz Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej następującą umowę:
- Umowę w sprawie współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską.
Teksty umów dołączone są do niniejszej decyzji.
2.
Zgodnie z ich warunkami, siedem umów wchodzi w życie jednocześnie oraz przestają być stosowane jednocześnie w sześć miesięcy po otrzymaniu wiadomości o nieodnawianiu lub wypowiedzeniu dotyczącego którejkolwiek z nich.
Artykuł 2
W odniesieniu do Umowy w sprawie swobodnego przepływu osób, Wspólnota jest reprezentowana we Wspólnym Komitecie powołanym na podstawie art. 14 Umowy przez przedstawiciela Komisji.
Stanowisko, które ma zostać przyjęte przez Wspólnotę w trakcie wykonywania Umowy, w odniesieniu do decyzji lub zaleceń Wspólnego Komitetu ustanawiane jest przez Radę na wniosek Komisji, zgodnie z odpowiednimi postanowieniami Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.
Artykuł 3
1.
W odniesieniu do Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego, Wspólnota jest reprezentowana we Wspólnym Komitecie, powołanym na podstawie art. 21 Umowy przez Komisję wspieraną przez przedstawicieli Państw Członkowskich.
2.
Stanowisko, które ma zostać przyjęte przez Wspólnotę w odniesieniu do decyzji Wspólnego Komitetu, która rozszerza stosowanie aktów prawodawstwa wspólnotowego na Szwajcarię, z zastrzeżeniem wszelkich potrzebnych dostosowań technicznych, przyjmuje Komisja.
3.
W odniesieniu do innych decyzji Wspólnego Komitetu, stanowisko Wspólnoty jest przyjmowane przez Radę stanowiącą kwalifikowaną większością głosów na wniosek Komisji.
Artykuł 4
1.
W odniesieniu do Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie przewozu kolejowego i drogowego rzeczy i osób, Wspólnota jest reprezentowana we Wspólnym Komitecie powołanym na podstawie art. 51 Umowy przez Komisję wspieraną przez przedstawicieli Państw Członkowskich.
Stanowisko, które ma zostać przyjęte przez Wspólnotę w odniesieniu do decyzji Wspólnego Komitetu przyjmowane jest:
- przez Radę, stanowiącą kwalifikowaną większością głosów na wniosek Komisji, w odniesieniu do spraw zawartych w art. 42, 45, 46, 47 oraz 54 Umowy,
- w odniesieniu do wszystkich pozostałych spraw, przez Komisję w porozumieniu z Komitetem powołanym na podstawie art. 4 akapit pierwszy decyzji 92/578/EWG [3].
Artykuł 5
1. W odniesieniu do Umowy w sprawie handlu produktami rolnymi, Komisja, wspierana przez przedstawicieli Państw Członkowskich, reprezentuje Wspólnotę we Wspólnym Komitecie ds. Rolnictwa określonym w art. 6 ust. 1 Umowy oraz we Wspólnym Komitecie Weterynaryjnym określonym w art. 19 ust. 1 załącznika 11 do Umowy.
2.
Stanowisko Wspólnoty w ramach Wspólnego Komitetu ds. Rolnictwa oraz Wspólnego Komitetu Weterynaryjnego przyjmowane jest przez Radę na wniosek Komisji, zgodnie z odpowiednimi postanowieniami Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.
Jednakże stanowisko Wspólnoty w sprawie zagadnień podlegających decyzjom Wspólnego Komitetu ds. Rolnictwa określonego w art. 6 ust. 3 Umowy, przyjmowane jest przez Komisję:
- w odniesieniu do zagadnień odnoszących się do załącznika 4 do Umowy oraz dodatków do niej, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18 dyrektywy 2000/29/WE [4],
- w odniesieniu do zagadnień odnoszących się do załącznika 5 do Umowy oraz dodatków do niej, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23 dyrektywy 70/524/EWG [5],
- w odniesieniu do zagadnień odnoszących się do załącznika 6 do Umowy oraz dodatków do niej, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21 dyrektywy 66/400/EWG [6] lub odpowiednimi przepisami dyrektyw w sektorze nasion,
- w odniesieniu do zagadnień odnoszących się do załącznika 7 do Umowy oraz dodatków do niej, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 75 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 [7],
- w odniesieniu do zagadnień odnoszących się do załącznika 8 do Umowy oraz dodatków do niej, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 14 lub 15 rozporządzenia (EWG) nr 1576/89 [8] lub w art. 13 lub 14 rozporządzenia (EWG) nr 1601/91 [9],
- w odniesieniu do zagadnień odnoszących się do załącznika 9 do Umowy oraz dodatków do niej zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 [10],
- w odniesieniu do zagadnień odnoszących się do załącznika 10 do Umowy oraz dodatków do niej zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 46 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 [11].
3.
Bez uszczerbku dla ust. 6, Komisja przyjmuje środki niezbędne do wykonania umów w odniesieniu do:
- wprowadzenia koncesji celnych ustalonych w załączniku 2 oraz załączniku 3 do Umowy, jak również zmian oraz dostosowań technicznych, które stały się niezbędne w związku ze zmianami w Nomenklaturze Scalonej oraz kodach TARIC, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 [12] lub odpowiednich przepisach innych rozporządzeń w sprawie wspólnej organizacji rynków, lub zgodnie z procedurą ustanowioną w ust. 2,
- wykonania załącznika 4, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18 dyrektywy2000/29/WE,
- wykonania załącznika 5, zgodnie z procedurą ustanowioną art. 23 dyrektywy 70/524/EWG,
- wykonania załącznika 6, zgodnie z procedurą ustanowioną art. 21 dyrektywy 66/400/EWG lub odpowiednimi przepisami innych dyrektyw w sektorze nasion,
- wykonania tytułu III załącznika 6, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 75 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.
- wykonanie art. 14 załącznika 8, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 1576/89 lub w art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 1601/91,
- wykonania załącznika 9, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 14 rozporządzenia (EWG) 2092/91,
- wykonania załącznika 10, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 46 rozporządzenia (WE) nr 2200/96,
- wykonania załącznika 11, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 30 dyrektywy 72/462/EWG [13].
4.
Gdzie sytuacja tego wymaga, niezbędne środki określone w ust. 3 tiret pierwsze mogą zostać przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną poniżej.
Komisja wspomagana jest przez Komitet Kodeksu Celnego, powołany na mocy art. 248a rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 [14].
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu, stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres wskazany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na jeden miesiąc.
5.
Komitet Kodeksu Celnego może zbadać każde pytanie dotyczące stosowania kontyngentów taryfowych, które jest wniesione przez jego przewodniczącego, albo z jego inicjatywy, albo na wniosek Państwa Członkowskiego.
6.
Komisja na wniosek Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy, podejmuje decyzję w sprawie niezbędnych środków zgodnie z art. 10 Umowy, art. 29 załącznika 7, art. 16 załącznika 8, art. 9 załącznika 9 oraz art. 5 załącznika 10 do tej Umowy.
Rada oraz Państwa Członkowskie powiadamiane są o takich decyzjach.
Jeśli Komisja otrzymuje wniosek od Państwa Członkowskiego, podejmuje stosowną decyzję w ciągu trzech dni roboczych od otrzymania tego wniosku.
Jakiekolwiekpaństwo Członkowskie może skierować decyzję Komisji do Rady w terminie 3 dni roboczych od dnia, w którym zostało powiadomione o decyzji.
Rada zbiera się bezzwłocznie.
Może ona, stanowiąc większością kwalifikowaną, podjąć inną decyzję w okresie 30 dni od dnia, w którym decyzja Komisji została do niej skierowana.
Artykuł 6
1. W odniesieniu do Umowy w sprawie wzajemnego uznawania w odniesieniu do oceny zgodności, Wspólnota reprezentowana jest we Wspólnym Komitecie powołanym na mocy art. 10 Umowy, zwanym dalej "Komitetem", przez Komisję wspieraną przez komitet specjalny wyznaczony przez Radę. Komisja, po konsultacji z tym komitetem specjalnym, podejmuje działania w zakresie wyznaczania, powiadamiania, wymiany informacji i wniosków w odniesieniu do weryfikacji, określonych w art. 6 ust. 3, art. 7, art. 8 ust. 1, art. 10 ust. 4 lit. e) oraz art. 12 Umowy.
2.
Stanowisko, które ma zostać podjęte przez Wspólnotę w Komitecie, ustalane jest przez Komisję, po konsultacjach z komitetem specjalnym określonym w ust. 1, w odniesieniu do:
a) stosowania art. 1 ust. 3 do rozdziałów załącznika 1;
b) przyjęcia regulaminu wewnętrznego, zgodnie z art. 10 ust. 2, oraz procedur weryfikacyjnych przewidzianych art. 10 ust. 4 lit. c) oraz d) Umowy;
c) weryfikacji zgodności organów oceny zgodności oraz związanych z tym decyzji, zgodnie z art. 8 oraz art. 11 lit. c) Umowy;
d) zmian sekcji I–V wszystkich rozdziałów załącznika I, zgodnie z art. 10 ust. 4 lit. a), b) oraz e), oraz art. 11 Umowy;
e) zmian załączników, zgodnie z art. 10 ust. 5 Umowy, oraz
f) mechanizmu rozstrzygania sporów przewidzianego w art. 14 Umowy.
3.
We wszystkich pozostałych przypadkach, stanowisko, które ma zostać podjęte przez Wspólnotę w Komitecie, określane jest przez Radę stanowiącą większością kwalifikowaną na wniosek Komisji.
Artykuł 7
1.
W odniesieniu do Umowy w sprawie niektórych aspektów zamówień rządowych, Wspólnota reprezentowana jest we Wspólnym Komitecie powołanym na mocy art. 11 Umowy przez Komisję wspieraną przez przedstawicieli Państw Członkowskich.
2.
Komisja upoważniona jest do zatwierdzania w imieniu Wspólnoty, zmian do załączników I, II, III, IV, VI oraz VII do Umowy.
Komisję w tym zadaniu wspiera specjalny komitet wyznaczony przez Radę.
Upoważnienie określone w zdaniu pierwszym jest ograniczone, w zakresie w jakim dotyczy to załącznika I, do zmian, które będą niezbędne jeśli miały zostać zastosowane procedury ustanowione w art. 8 dyrektywy 93/38/EWG, w zakresie w jakim dotyczy to załączników II, III oraz IV, do zmian, które będą niezbędne jeśli miały zostać zastosowane podobne procedury do danych sektorów przez te załączniki oraz, w zakresie w jakim dotyczy to załączników VI oraz VII, do wyników przyszłych negocjacji które mają zostać przeprowadzone w ramach Umowy w sprawie zamówień rządowych z 1996 r.
3.
We wszystkich pozostałych przypadkach, stanowisko jakie ma zostać podjęte przez Wspólnotę w odniesieniu do decyzji Wspólnego Komitetu ustanawiane jest przez Radę, na wniosek Komisji, zgodnie z odpowiednimi postanowieniami Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.
Artykuł 8
Akty lub instrumenty zatwierdzenia, przewidziane w każdej z umów, składane są do depozytu przez przewodniczącego Rady w imieniu Wspólnoty Europejskiej a także, w odniesieniu do Umowy w sprawie współpracy naukowej i technologicznej, przez przewodniczącego Komisji w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej.
Decyzja Rady
z dnia 15 kwietnia 2002 r.
dotycząca przyjęcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej Porozumienia ustanawiającego zakres uprawnień Międzynarodowej Grupy Badawczej do spraw Juty z 2001 r.
(2002/312/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 w powiązaniu z art. 300 ust. 2 zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzją z dnia 13 marca 2001 r. na posiedzeniu negocjacyjnym ustanowionym w ramach Konferencji Narodów Zjednoczonych ds. Handlu i Rozwoju (UNCTAD) przyjęto Porozumienie ustanawiające zakres uprawnień Międzynarodowej Grupy Badawczej do spraw Juty z 2001 r. (zwane dalej "Porozumieniem").
(2) W wyniku negocjacji nowe Porozumienie ma zastąpić Międzynarodowe porozumienie w sprawie juty z 1989 r., które wygasło z dniem 11 października 2001 r.
(3) Wspólnota jest członkiem przedłużonego Międzynarodowego Porozumienia w sprawie Juty z 1989 r., dlatego w jej interesie leży zatwierdzenie Porozumienia, które ma je zastąpić,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Europejskiej Porozumienie ustanawiające zakres uprawnień Międzynarodowej Grupy Badawczej do spraw Juty z 2001 r.
Tekst Porozumienia jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby(-ób) umocowanej(-ych) do złożenia dokumentu przyjęcia w imieniu Wspólnoty [1].
Decyzja Komisji
z dnia 25 kwietnia 2002 r.
zmieniająca decyzję 2000/159/WE w sprawie tymczasowego zatwierdzenia planów państw trzecich w zakresie kontroli pozostałości substancji chemicznych zgodnie z dyrektywą Rady 96/23/WE
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 1520)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/336/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 96/23/WE z dnia 29 kwietnia 1996 r. w sprawie środków monitorowania niektórych substancji i ich pozostałości w żywych zwierzętach i produktach zwierzęcych oraz uchylająca dyrektywy 85/358/EWG i 86/469/EWG oraz decyzje 89/187/EWG i 91/664/EWG [1], w szczególności jej art. 29,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [2], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (WE) nr 1452/2001 [3], w szczególności jego art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2000/159/WE z dnia 8 lutego 2000 r. w sprawie tymczasowego zatwierdzania planów państw trzecich w zakresie kontroli pozostałości substancji chemicznych zgodnie z dyrektywą Rady 96/23/WE [4], wymienia państwa trzecie, które przedstawiły plan określający oferowane przez państwa trzecie gwarancje w zakresie monitorowania grup pozostałości i substancji, o których mowa w załączniku I do dyrektywy 96/23/WE.
W związku z tym, w sytuacji, jeżeli gwarancje te nie zostają udzielone, wykazy przewidziane decyzją Rady 95/408/WE z dnia 22 czerwca 1995 r. w sprawie warunków ustalania, na okres przejściowy, tymczasowych wykazów zakładów z państw trzecich, z których Państwom Członkowskim zezwala się na przywóz niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego, produktów rybołówstwa lub żywych małży [5], ostatnio zmienioną decyzją 2001/4/WE [6], powinny zostać zmienione zgodnie ze zmianami do załącznika do decyzji 2000/159/WE.
Ze względu na dobro zdrowia publicznego, w kontekście pozostałości występujących w produktach pochodzenia zwierzęcego, niezbędne jest zatwierdzanie i regularne aktualizowanie danych dotyczących stanu pozostałości w tych produktach.
(2) Na mocy dyrektywy Rady 96/23/WE, państwa trzecie obowiązane są corocznie przesyłać do Komisji plany działań w zakresie monitoringu na rok bieżący oraz wyniki tych działań za rok poprzedni.
(3) W sytuacji, jeżeli gwarancje przewidziane w dyrektywie 96/23/WE nie zostają udzielone, wykazy przewidziane decyzją 95/408/WE powinny zostać zawieszone, zgodnie ze zmianami do Załącznika do decyzji 2000/159/WE.
(4) W odniesieniu do Chin Załącznik do decyzji 2000/159/WE winien zostać dostosowany do decyzji Komisji 2002/69/WE z dnia 30 stycznia 2002 r. dotyczącej niektórych środków ochronnych w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przywożonych z Chin [7].
(5) Niektóre państwa trzecie przedstawiły Komisji plany monitorowania pozostałości wraz z wynikami działań monitoringowych prowadzonych w tym zakresie, jednak w zakresie tym potrzebne są dalsze oceny, informacje lub wyjaśnienia.
Do czasu uzyskania dalszych ocen te państwa trzecie powinny pozostać w Załączniku do decyzji 2000/159/WE, w odniesieniu do produktów, o których mowa.
(6) Niektóre państwa trzecie przedstawiły swoje plany działań monitoringowych już po uaktualnieniu decyzji 2000/159/WE decyzją Komisji 2001/487/WE [8].
Do czasu uzyskania dalszych ocen, te państwa trzecie powinny zostać włączone do Załącznika do decyzji 2000/159/WE w odniesieniu do produktów, o których mowa.
(7) Sytuacja niektórych innych państw trzecich w zakresie planów monitorowania w odniesieniu do pewnych gatunków zmieniła się po przyjęciu decyzji 2001/487/WE.
Do czasu uzyskania dalszych ocen, te państwa trzecie powinny pozostać w Załączniku do decyzji 2000/159/WE, w odniesieniu do produktów, o których mowa.
(8) W związku z tym decyzja 2000/159/WE powinna zostać zmieniona.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik do decyzji 2000/159/WE zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 25 kwietnia 2002 r.
zmieniająca decyzję 94/278/WE w zakresie przywozu miodu
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 1523)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/337/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/118/EWG z dnia 17 grudnia 1992 r. ustanawiającą warunki zdrowotne zwierząt i zdrowia publicznego, regulujące handel i przywóz do Wspólnoty produktów nieobjętych wyżej wymienionymi warunkami ustanowionymi w szczególnych zasadach wspólnotowych określonych w załączniku A pkt I do dyrektywy 89/662/EWG oraz w zakresie czynników chorobotwórczych do dyrektywy 90/425/EWG [1],ostatnio zmienionej decyzją Komisji 1999/724/WE [2], w szczególności jej art. 10 ust. 2 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W decyzji Komisji 94/278/WE z dnia 18 marca 1994 r. ustalającej wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz niektórych produktów objętych dyrektywą Rady 92/118/EWG [3], ostatnio zmienionej decyzją 2001/700/WE [4], wymienione zostały państwa trzecie, z których Państwa Członkowskie uznają przywóz miodu.
(2) Tanzania dostarczyła Komisji niezbędnych gwarancji w zakresie monitorowania pozostałości oraz zanieczyszczeń, określonych w dyrektywie Rady 96/23/WE z dnia 29 kwietnia 1996 r. w sprawie środków monitorowania niektórych substancji i ich pozostałości w żywych zwierzętach i produktach zwierzęcych oraz uchylająca dyrektywy 85/358/EWG i 86/469/EWG oraz decyzje 89/187/EWG i 91/664/EWG [5] i uzyskała tymczasowezatwierdzenie zgodnie z decyzją Komisji 2000/159/WE z dnia 8 lutego 2000 r. w sprawie tymczasowego zatwierdzenia planów państw trzecich w zakresie kontroli pozostałości substancji chemicznych zgodnie z dyrektywą Rady 96/23/WE [6], ostatnio zmienioną decyzją 336/2002/WE [7].
W związku z tym Tanzania powinna zostać umieszczona na liście zamieszczonej w Załączniku do decyzji 94/278/WE.
(3) W wyniku decyzji Komisji 2002/69/WE z dnia 30 stycznia 2002 r. dotyczącej niektórych środków ochronnych w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przywożonych z Chin [8], Chiny powinny zostać usunięte z listy zamieszczonej w Załączniku do decyzji 94/278/WE.
(4) W związku z tym powinna zostać odpowiednio zmieniona decyzja 94/278/WE.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W załączniku do decyzji 94/278/WE wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 3 maja 2002 r.
zmieniająca decyzję 2001/296/WE odnośnie dolisty uznanych laboratoriów sprawdzających skuteczność szczepień przeciwko wściekliźnie u niektórych domowych mięsożerców
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 1584)
(tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/341/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 2000/258/WE z dnia 20 marca 2000 r. określającą specjalne instytuty odpowiedzialne za ustanawianie kryteriów niezbędnych do standaryzacji testów serologicznych w monitorowaniu skuteczności szczepień przeciwko wściekliźnie [1], w szczególności jej art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 92/65/EWG z dnia 13 lipca 1992 r. ustanawiająca warunki inspekcji weterynaryjnej regulujące handel i przywóz do Wspólnoty zwierząt, nasienia, komórek jajowych i zarodków nieobjętych warunkami inspekcji weterynaryjnej ustanowionej w szczególnych zasadach wspólnotowych określonych w załączniku A pkt I do dyrektywy 90/425/EWG [2], ostatnio zmienioną decyzją Komisji 2001/298/WE [3], przewiduje alternatywny system kwarantanny przy wprowadzaniu określonych domowych zwierząt mięsożernych wolnych od wścieklizny na terytorium określonych Państw Członkowskich.
System ten wymaga kontroli skuteczności szczepionki przeprowadzanych przez urzędowo zatwierdzane laboratoria metodą miareczkowania przeciwciał.
(2) Na mocy decyzji 2000/258/WE Laboratorium AFSSA w Nancy we Francji zostało określone jako instytucja odpowiedzialna za testy biegłości niezbędne do zatwierdzenia laboratoriów, które chciałyby przeprowadzać takie badania.
(3) Decyzja Komisji 2001/296/WE z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie uznawania laboratoriów do sprawdzania skuteczności szczepionki przeciw wściekliźnie u określonych domowych mięsożerców [4], ostatnio zmieniona decyzją 2001/808/WE [5], ustaliła listę uznanych laboratoriów w Państwach Członkowskich.
(4) Na wniosek Niemiec, Francji i Włoch oraz opierając się na korzystnych wynikach testów biegłości przeprowadzonych w Laboratorium AFSSA w Nancy, właściwym jest dodanie nowych laboratoriów do list dla tych trzech Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 25 kwietnia 2002 r.
dotycząca bezpieczeństwa w związku z meczami piłki nożnej o charakterze międzynarodowym
(2002/348/WSiSW)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 30 ust. 1 lit. a) i b) oraz art. 34 ust. 2 lit. c),
uwzględniając inicjatywę Królestwa Belgii,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z warunkami art. 29 Traktatu celem Unii Europejskiej jest zapewnienie obywatelom wysokiego poziomu bezpieczeństwa w ramach przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości poprzez rozwój wspólnego działania między Państwami Członkowskimi w obszarze współpracy policyjnej.
(2) W wyniku różnych międzynarodowych i europejskich zawodów oraz znacznej ilości podróżujących kibiców piłka nożna przybiera charakter coraz bardziej międzynarodowy w swej skali.
Międzynarodowa skala piłki nożnej czyni niezbędnym zapewnienie bezpieczeństwa w związku z meczami piłki nożnej w sposób wykraczający poza granice krajów.
(3) Piłka nożna powinna być traktowana nie tylko jako potencjalne źródło problemów dotyczących naruszenia prawa oraz porządku lub bezpieczeństwa publicznego, ale jako wydarzenie, które pomimo potencjalnego ryzyka, musi być dobrze obsługiwane.
(4) W szczególności do celów zwalczania i zapobiegania przemocy związanej z piłką nożną niezbędna jest wymiana informacji, tak by właściwe władze policyjne oraz władze w Państwach Członkowskich mogły poczynić odpowiednie przygotowania i odpowiednio zareagować.
(5) W celu wymiany informacji w odniesieniu do wydarzeń związanych z piłką nożną oraz mając na uwadze niezbędną międzynarodową współpracę policyjną w zakresie meczów piłki nożnej o charakterze międzynarodowym jest bardzo ważne, by utworzyć narodowy punkt informacyjny o charakterze policyjnym dla piłki nożnej w każdym Państwie Członkowskim.
(6) Uwzględniając przyjęcie przez Radę Europy następujących aktów prawnych: Konwencji z dnia 28 stycznia 1981 r. o ochronie osób w związku z automatycznym przetwarzaniem danych osobowych, Zalecenia nr R(87)15 z dnia 17 września 1987 r.
Komitetu Ministrów regulującego wykorzystanie danych osobowych w sektorze policji oraz Konwencji Europejskiej z dnia 19 sierpnia 1985 r. w sprawie aktów przemocy wśród widzów wydarzeń sportowych, w szczególności meczów piłki nożnej.
(7) Dnia 26 maja 1997 r. Rada przyjęła wspólne działanie 97/339/WSiSW w odniesieniu do współpracy w zakresie prawa oraz porządku i bezpieczeństwa publicznego [2], a dnia 9 czerwca 1997 r. rezolucję w sprawie przeciwdziałania i ograniczania chuligaństwa kibiców piłki nożnej poprzez politykę wymiany doświadczeń, wykluczanie ze stadionów oraz politykę medialną [3].
(8) Ponadto dnia 6 grudnia 2001 r. Rada przyjęła rezolucję zawierającą podręcznik zaleceń dla międzynarodowej współpracy policyjnej oraz środków stosowanych w celu przeciwdziałania oraz kontroli przemocy oraz zakłóceń w odniesieniu do meczów piłki nożnej o charakterze międzynarodowym, w których uczestniczy co najmniej jedno Państwo Członkowskie [4],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Ustanawianie narodowych punktów informacyjnych dla piłki nożnej
1.
Każde Państwo Członkowskie ustanawia bądź wyznacza narodowy punkt informacyjny o charakterze policyjnym dla piłki nożnej.
2.
Na mocy niniejszej decyzji każde Państwo Członkowskie notyfikuje pisemnie Sekretariatowi Generalnemu Rady szczegółowe informacje dotyczące swojego narodowego punktu informacyjnego dla piłki nożnej oraz wszelkie kolejne zmiany.
Sekretariat Generalny Rady publikuje te informacje w Dzienniku Urzędowym.
3.
Narodowy punkt informacyjny dla piłki nożnej działa jako bezpośredni, centralny punkt informacyjny dla wymiany istotnych informacji oraz dla ułatwiania międzynarodowej współpracy policyjnej w zakresie meczów piłki nożnej o charakterze międzynarodowym.
Państwo Członkowskie może podjąć decyzję o ustanowieniu niektórych kontaktów w dziedzinach związanych z piłką nożną poprzez służby właściwe dla tych zagadnień, pod warunkiem że minimum informacji jest bezzwłocznie dostarczane do narodowego punktu informacyjnego dla piłki nożnej.
4.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia, by jego narodowy punkt informacyjny był w stanie wypełniać zadania mu przypisane w sposób skuteczny i szybki.
5.
Niniejszą decyzję stosuje się bez uszczerbku dla istniejących przepisów prawa krajowego, w szczególności dotyczących podziału kompetencji między różne służby i organy w zainteresowanym Państwie Członkowskim.
Artykuł 2
Zadania narodowych punktów informacyjnych dla piłki nożnej
1.
Narodowe punkty informacyjne dla piłki nożnej są odpowiedzialne za koordynację oraz ułatwianie wymiany informacji policyjnych w zakresie meczów piłki nożnej o charakterze międzynarodowym.
Taka wymiana informacji może również dotyczyć innych organów ścigania przyczyniających się do zachowania bezpieczeństwa lub prawa i porządku publicznego, zgodnie z podziałem kompetencji w danym Państwie Członkowskim.
2.
Narodowe punkty informacyjne dla piłki nożnej, zgodnie ze stosowanymi zasadami krajowymi oraz międzynarodowymi, mają dostęp do informacji obejmującej dane osobowe kibiców wysokiego ryzyka.
3.
Narodowe punkty informacyjne dla piłki nożnej ułatwiają, koordynują lub organizują wdrażanie międzynarodowej współpracy policyjnej w zakresie meczów piłki nożnej o charakterze międzynarodowym.
4.
Zgodnie z istniejącymi przepisami prawa krajowego, w szczególności z podziałem kompetencji między różne służby i organy w danym Państwie Członkowskim, narodowe punkty informacyjne mogą być odpowiedzialne za wspieranie właściwych organów krajowych.
5.
Dla meczów o charakterze międzynarodowym narodowy punkt informacyjny dla piłki nożnej dostarcza, przynajmniej na wniosek innego punktu informacji dla piłki nożnej w danym Państwie Członkowskim, ocenę ryzyka dotyczącą klubów danego kraju oraz drużyny narodowej.
Artykuł 3
Wymiana informacji policyjnej pomiędzy narodowymi punktami informacyjnymi dla piłki nożnej
1.
Przed wydarzeniem piłkarskim o charakterze międzynarodowym, w jego trakcie oraz po nim narodowe punkty informacyjne dla piłki nożnej zajmują się, na wniosek danego narodowego punktu informacyjnego dla piłki nożnej lub z własnej inicjatywy, wzajemną wymianą informacji ogólnych oraz, zgodnie z warunkami określonymi w ust. 3, danych osobowych.
2.
Informacje ogólne wymieniane w związku z meczami piłki nożnej o charakterze międzynarodowym zawierają informacje strategiczne, operacyjne oraz taktyczne.
Informacje te definiuje się następująco:
- informacje strategiczna: informacje zawierające dane dotyczące wszystkich zagadnień związanych z wydarzeniem, w szczególności odniesienie do ryzyka bezpieczeństwa z nim związanego;
- informacje operacyjne: informacje dostarczające dokładny obraz postępowania w trakcie wydarzenia;
- informacje taktyczne: informacje umożliwiające osobom odpowiedzialnym za operacje podjęcie odpowiednich działań w celu utrzymania porządku i bezpieczeństwa w odniesieniu do danego wydarzenia.
3.
Dane osobowe mogą być wymieniane zgodnie ze stosowanymi zasadami krajowymi i międzynarodowymi uwzględniając zasady Konwencji Rady Europy nr 108 z dnia 28 stycznia 1981 r. o ochronie osób w związku z automatycznym przetwarzaniem danych osobowych oraz, jeśli jest to właściwe, Zalecenia nr R (87)15 z dnia 17 września 1987 r.
Komitetu Ministrów Rady Europy regulującego wykorzystanie danych osobowych w sektorze policji.
Takie wymiany następują w celu przygotowania i podjęcia właściwych środków w celu przestrzegania prawa i zachowania porządku w trakcie wydarzeń piłkarskich.
Taka wymiana może w szczególności obejmować informacje dotyczące osób, które stanowią lub mogą stanowić zagrożenie dla prawa i porządku oraz bezpieczeństwa.
Artykuł 4
Procedura wymiany informacji między narodowymi punktami informacyjnymi dla piłki nożnej
1.
Zarządzanie informacją w zakresie meczów piłki nożnej o charakterze międzynarodowym jest koordynowane poprzez narodowe punkty informacyjne dla piłki nożnej.
Zapewniają one, by zainteresowane służby policyjne uzyskiwały na czas niezbędne informacje.
Po przetworzeniu informacja jest bądź wykorzystana przez dany narodowy punkt informacyjny bądź przekazana do odpowiednich organów lub sił policyjnych.
2.
Narodowy punkt informacyjny dla piłki nożnej w Państwie Członkowskim, w którym dane wydarzenie piłkarskie ma miejsce, kontaktuje się przed zawodami, w ich trakcie oraz po zawodach lub meczu ze służbami policyjnymi danego Państwa Członkowskiego, tam gdzie jest to właściwe, przez oficera lub oficerów łącznikowych wyznaczonych przez to Państwo Członkowskie.
Kontakt z oficerem łącznikowym może nastąpić w odniesieniu do kwestii prawa i porządku oraz bezpieczeństwa, przemocy związanej z piłką nożną, lub zwykłego przestępstwa, w przypadku gdy są związane z danym meczem piłki nożnej lub zawodami.
3.
Narodowe punkty informacyjne dla piłki nożnej przesyłają informacje w sposób, który zapewnia poufność danych.
Wymieniane raporty są przechowywane, o ile nie dotyczą one danych osobowych.
Mogą być konsultowane kolejno z innymi zainteresowanymi narodowymi punktami informacyjnymi, pod warunkiem że narodowy punkt informacyjny dla piłki nożnej, z którego pochodzi informacja, miał możliwość przyjęcia stanowiska w sprawie takich konsultacji.
Artykuł 5
Używane języki
Narodowe punkty informacyjne dla piłki nożnej przekazują sobie informacje we własnych językach wraz z tłumaczeniem na język roboczy wspólny dla obydwu stron, o ile zainteresowane strony nie ustalą inaczej.
Artykuł 6
Ocena
Rada ocenia wykonanie niniejszej decyzji w ciągu dwóch lat od jej przyjęcia.
Artykuł 7
Data stosowania
Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym.
Decyzja Komisji
z dnia 26 kwietnia 2002 r.
ustanawiająca wykaz produktów poddawanych badaniu w granicznych posterunkach kontroli na mocy dyrektywy Rady 97/78/WE
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 1527)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/349/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [1], w szczególności jej art. 3 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dla jasności produkty pochodzenia zwierzęcego określone w art. 2 ust. 2 lit. a) dyrektywy 97/78/WE powinny być ujęte w jednym wykazie wraz z właściwym kodem Animo, z właściwą pozycją CN (Nomenklatury Scalonej) podaną również w celach informacyjnych i dla łatwości posługiwania się wykazem.
(2) Niemniej jednak umieszczenie w takim wykazie nie powinno dotyczyć lub mieć wpływu na produkty roślinne również objęte kontrolami weterynaryjnymi, określone w art. 19 dyrektywy 97/78/WE, ani na produkty wyłączone z kontroli weterynaryjnych, określone w art. 16 tej samej dyrektywy.
(3) Jest również ważne, aby produkty złożone, które zawierają jedynie ograniczony procent produktów pochodzenia zwierzęcego, były objęte procedurami kontrolnymi w celu uniknięcia różnej interpretacji w granicznych posterunkach kontroli, a tym samym zakłóceń w handlu; jednakże z uwagi na złożony charakter tego zagadnienia oraz potrzebę oceny ryzyka, przeprowadzonej w razie konieczności przez właściwy komitet naukowy na poziomie wspólnotowym w czasie dokonywania tej oceny przepisy krajowe muszą pozostać w mocy.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Produkty pochodzenia zwierzęcego, wymienione w Załączniku poddaje się kontroli weterynaryjnej w granicznych posterunkach kontroli zgodnie z przepisami dyrektywy 97/78/WE.
Artykuł 2
Wykaz produktów pochodzenia zwierzęcego zawarty w Załączniku nie narusza zwolnień określonych w art. 16 lub w wykazie produktów pochodzenia roślinnego określonym w art. 19 dyrektywy 97/78/WE.
Artykuł 3
Na zasadzie odstępstwa od art. 1 złożone produkty spożywcze, wymienione w Załączniku, które zawierają jedynie ograniczony procent produktów pochodzenia zwierzęcego, nadal podlegają przepisom krajowym.
Akapit pierwszy stosuje się jedynie do czasu dokonania oceny ryzyka w odniesieniu do produktów złożonych, które mają być objęte systemem kontroli weterynaryjnych.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 3 kwietnia 2002 r.
zmieniająca decyzję 2001/781/WE przyjmującą podręcznik agencji przyjmujących oraz słownik dokumentów, jakie mogą być doręczane na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1348/2000 w sprawie doręczania w Państwach Członkowskich sądowych i pozasądowych dokumentów w sprawach cywilnych lub handlowych
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 1132)
(2002/350/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1348/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie doręczania w Państwach Członkowskich sądowych i pozasądowych dokumentów w sprawach cywilnych lub handlowych [1], w szczególności jego art. 17 lit. a) i b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu wprowadzenia w życie rozporządzenia (WE) nr 1348/2000 konieczne było sporządzenie i opublikowanie podręcznika zawierającego informacje o agencjach przyjmujących przewidzianych w art. 2 tego rozporządzenia.
(2) Artykuł 17 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1348/2000 przewiduje również sporządzanie w językach urzędowych Unii Europejskiej słownika dokumentów, które mogą być doręczane na podstawie tego rozporządzenia.
(3) Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1348/2000 decyzja Komisji 2001/781/WE z dnia 25 września 2001 r., przyjmująca podręcznik agencji przyjmujących oraz słownik dokumentów, jakie mogą być doręczane na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1348/2000 w sprawie doręczania w Państwach Członkowskich sądowych i pozasądowych dokumentów w sprawach cywilnych lub handlowych [2], została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
(4) Podręcznik i słownik należy uzupełnić o informacje przesłane Komisji przez Niemcy.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu ustanowionego na podstawie art. 18 rozporządzenia (WE) nr 1348/2000,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do decyzji 2001/781/WE (podręcznik określony w art. 17 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1348/2000) wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem I do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
W załączniku II do decyzji 2001/781/WE (wykaz określony w art. 17 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1348/2000) wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem II do niniejszej decyzji.
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 25 kwietnia 2002 r.
w sprawie nowelizacji Wspólnego Podręcznika
(2002/352/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 790/2001 z dnia 24 kwietnia 2001 r. zastrzegające dla Rady uprawnienia wykonawcze w odniesieniu do niektórych szczegółowych przepisów i procedur stosowanych podczas przeprowadzania kontroli granicznych i nadzoru [1],
uwzględniając inicjatywę Królestwa Belgii i Królestwa Szwecji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Konieczne jest uchylenie niektórych przepisów Wspólnego Podręcznika [2], zbytecznych dla czynności kontroli granicznych, i aby wziąć pod uwagę to uchylenie, zmiana niektórych innych przepisów.
(2) Państwa Członkowskie wskazały Sekretariatowi Generalnemu Rady, że niektóre Załączniki do Wspólnego Podręcznika, składające się z wykazów informacji faktycznych, które muszą być przez Państwa Członkowskie dostarczone zgodnie z obecnie stosowanymi zasadami, także nie muszą dłużej stanowić części Wspólnego Podręcznika.
(3) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i w związku z tym nie jest nią związana ani jej nie podlega.
Mając na uwadze, że niniejsza decyzja ma na celu rozwinięcie dorobku Schengen według przepisów tytułu IV część trzecia Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania zdecyduje, zgodnie z art. 5 przywołanego wyżej Protokołu, o wdrożeniu do swego prawa krajowego niniejszej decyzji w okresie sześciu miesięcy od dnia jej przyjęcia przez Radę.
(4) W stosunku do Republiki Islandii i Królestwa Norwegii niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen znajdujących się w obszarze określonym w art. 1 pkt A decyzji Rady 1999/437/WE z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie niektórych przepisów w sprawie zastosowania Umowy zawartej przez Radę Unii Europejskiej, Republikę Islandii i Królestwo Norwegii dotyczącej włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen [3].
(5) Na podstawie art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską Irlandia i Zjednoczone Królestwo nie uczestniczą w przyjęciu niniejszej decyzji i w związku z tym nie są nim związane ani mu nie podlegają,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
W części I Wspólnego Podręcznika wprowadza się następujące zmiany:
a) w ppkt 1.2 zdanie drugie otrzymuje brzmienie:"Kto bezprawnie przekracza granice zewnętrzne w miejscach innych niż przejścia graniczne lub w czasie innym niż ustalone godziny otwarcia, podlega karze określonej przez ustanowione prawo krajowe.";
b) ppdpunkt 1.3 otrzymuje brzmienie:
"W drodze wyjątku, następujące osoby mogą przekraczać granice zewnętrzne w miejscach innych niż przejścia graniczne i poza ustalonymi godzinami:
- osoby, w odniesieniu do których obowiązuje postanowienie o stosownych przepustkach na mocy dwustronnych porozumień w sprawie lokalnego ruchu granicznego, znanego we Włoszech jako "lokalny ruch graniczny"; lub "ruch wycieczkowy";,
- marynarze, którzy przybijają do brzegu zgodnie z ppkt 6.5.2.";
c) w ppkt 1.3.1 ostatnie zdanie traci moc;
d) podpunkt 1.3.3 otrzymuje brzmienie:
"Odstępstwa od przepisów ppkt 1.2 w związku z lokalnym ruchem granicznym — znanym we Włoszech jako "lokalny ruch graniczny". lub "ruch wycieczkowy". — przyznaje się zgodnie z dwustronnymi umowami zawartymi przez Państwa Członkowskie z graniczącymi państwami trzecimi.". 2. Skreśla się załączniki 2 i 3 Wspólnego Podręcznika. Artykuł 2 Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 czerwca 2002 r. Artykuł 3
Decyzja Rady
z dnia 25 kwietnia 2002 r.
w sprawie odtajnienia części II Wspólnego Podręcznika przyjętego przez Komitet Wykonawczy ustanowiony przez Konwencję wykonawczą do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r.
(2002/353/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 207,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Swą decyzją z dnia 14 grudnia 1993 r.(SCH/Com-ex (93) 22 rev) i z dnia 23 czerwca 1998 r. (SCH/Com-ex (98) 17), Komitet Wykonawczy ustanowiony przez Konwencję wykonawczą do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r., zastąpiony przez Radę zgodnie z art. 2 Protokołu z Schengen, zaklasyfikował jako poufne wszystkie przepisy Wspólnego Podręcznika, którego nowa wersja została przyjęta decyzją wyżej wymienionego Komitetu Wykonawczego dnia 28 kwietnia 1999 r. (SCH/Com-ex (99) 13) [1].
(2) Wspólny Podręcznik i decyzje Komitetu Wykonawczego o jego utajnieniu są częścią dorobku Schengen, zgodnie z definicją Rady, przyjętą w decyzji 1999/435/WE [2].
(3) Tajność części I i niektórych załączników do Wspólnego Podręcznika uchylona została na mocy decyzji Rady 2000/751/WE [3].
(4) Tajność części II Wspólnego Podręcznika powinna również zostać uchylona.
(5) Właściwe jest, aby decyzje Komitetu Wykonawczego (SCH/Com-ex (93) 22 rev) i (SCH/Com-ex (98) 17) utraciły moc w takim zakresie, w jakim odnoszą się one do Wspólnych Instrukcji Konsularnych i Wspólnego Podręcznika, aby przyszłe decyzje o ich utajnieniu mogły być podejmowane zgodnie z zasadami utajniania dokumentów, określonymi w decyzji Rady 2001/264/WE z dnia 19 marca 2001 r. w sprawie przyjęcia przepisów Rady dotyczących bezpieczeństwa [4],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Tajność części II Wspólnego Podręcznika zostaje uchylona.
2.
Załączniki 14b, 6b i 6c Wspólnego Podręcznika, odpowiadające załącznikom 5, 9 i 10 Wspólnych Instrukcji Konsularnych, pozostają utajnione.
Artykuł 2
Część II Wspólnego Podręcznika zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja rady
z dnia 25 kwietnia 2002 r.
w sprawie dostosowania części III Wspólnych Instrukcji Konsularnych oraz ustanowienia załącznika 16
(2002/354/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 789/2001 z dnia 24 kwietnia 2001 r., zastrzegające dla Rady uprawnienia wykonawcze w odniesieniu do niektórych szczegółowych przepisów i procedur praktycznych dotyczących rozpatrywania wniosków wizowych [1],
uwzględniając inicjatywę Królestwa Belgii,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Harmonizacja polityki wizowej powoduje w szczególności konieczność określenia w dorobku Schengen zasad dotyczących procedur i warunków wydawania wiz.
Wydaje się logicznym, że formularz wizowy, od którego złożenia rozpoczyna się procedurę rozpatrzenia wniosku o przyznanie wizy oraz który służy jako środek sprawdzający warunki rozpatrzenia wniosku, powinien mieć formę jednolitego dokumentu wykorzystywanego przez wszystkie służby konsularne Państw Członkowskich.
(2) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i w związku z tym nie jest nią związana ani jej nie podlega.
Mając na uwadze, że niniejsza decyzja oparta jest na dorobku Schengen według przepisów tytułu IV Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, zgodnie z art. 5 wspomnianego Protokołu, Dania, w ciągu sześciu miesięcy od przyjęcia przez Radę niniejszej decyzji, podejmie decyzję, czy włączy ją do swojego prawa krajowego.
(3) W odniesieniu do Republiki Islandii oraz Królestwa Norwegii niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen odnoszących się do obszaru określonego w art. 1 pkt B decyzji Rady 1999/437/WE z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie niektórych warunków stosowania Układu zawartego przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącego włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwoju dorobku Schengen [2].
(4) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, wymienione Państwa Członkowskie nie uczestniczą w przyjęciu niniejszej decyzji i w związku z tym nie są nią związane ani jej nie podlegają,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W części III sekcja 1 po zdaniu pierwszym Wspólnych Instrukcji Konsularnych (WIK) dodaje się zdanie w brzmieniu:"Wnioski o przyznanie wizy zwykłej należy składać na ujednoliconym formularzu, którego wzór stanowi załącznik 16".
Artykuł 2
Wzór ujednoliconego formularza o przyznanie wizy zwykłej załączony do niniejszej decyzji stanowi załącznik 16 do WIK.
Artykuł 3
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2003 r.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską.
Decyzja Rady i Komisji
z dnia 26 marca 2002 r.
w sprawie zawarcia Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego Stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, oraz Jordańskim Królestwem Haszymidzkim, z drugiej strony
(2002/357/WE, EWWiS)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ oraz
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 238, w powiązaniu z art. 228 ust. 2 zdanie drugie i art. 228 ust. 3 akapit drugi,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, w szczególności jego art. 95,
po konsultacji z Komitetem Doradczym i za jednomyślną zgodą Rady,
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
Układ eurośródziemnomorski ustanawiający Stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim z drugiej strony, podpisany w Brukseli w dniu 24 listopada 1997 r., powinien zostać zatwierdzony,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Układ eurośródziemnomorski ustanawiający Stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim z drugiej strony, protokoły załączone do niego oraz deklaracje załączone do Aktu Końcowego zostają niniejszym zatwierdzone w imieniu Wspólnoty Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali.
Teksty Układu, protokołów załączonych do niego i Aktu Końcowego są załączone do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
1.
Stanowisko, które przyjmie Wspólnota w Radzie Stowarzyszenia i w Komitecie Stowarzyszenia, jest określane przez Radę na wniosek Komisji lub, gdzie właściwe, przez Komisję, w każdym wypadku zgodnie z odpowiednimi postanowieniami Traktatów ustanawiających Wspólnotę Europejską i Europejską Wspólnotę Węgla i Stali.
Decyzja Rady
z dnia 25 kwietnia 2002 r.
dotycząca zatwierdzenia przez Wspólnotę Europejską Protokołu z Kioto do Ramowej Konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie Zmian Klimatu i wspólnej realizacji wynikających z niego zobowiązań
(2002/358/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1 w powiązaniu z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze oraz art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Podstawowym celem Ramowej Konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie Zmian Klimatu ("Konwencji"), która została zatwierdzona w imieniu Wspólnoty decyzją Rady 94/69/WE z dnia 15 grudnia 1993 r. dotyczącą zawarcia Ramowej Konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie Zmian Klimatu [3], jest doprowadzenie do stabilizacji koncentracji gazów cieplarnianych w atmosferze na poziome pozwalającym zapobiegać niebezpiecznemu oddziaływaniu człowieka na system klimatyczny.
(2) Na pierwszej sesji Konferencji Stron Konwencji przyjęto stanowisko, zgodnie z którym zobowiązanie podjęte przez kraje rozwinięte mające na celu wspólne lub indywidualne przywrócenie do 2000 r. swych emisji ditlenku węgla i innych gazów cieplarnianych nie objętych Protokołem Montrealskim do Konwencji o Ochronie Warstwy Ozonowej do poziomów z 1990 r. okazało się niewystarczające do zrealizowania długoterminowego planu zapobiegania niebezpiecznemu oddziaływaniu człowieka na system klimatyczny.
Ponadto, zdecydowano podjąć proces umożliwiający wszczęcie właściwych działań w okresie po 2000 r., poprzez przyjęcie protokołu lub innego instrumentu prawnego [4].
(3) Proces ten zakończył się włączeniem w dniu 11 grudnia 1997 r. Protokołu z Kioto do Ramowej Konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie Zmian Klimatu ("Protokół") [5].
(4) Na czwartej sesji Konferencji Stron Konwencji zdecydowano się przyjąć Plan Działań z Buenos Aires w celu zawarcia, na szóstej sesji Konferencji Stron, porozumienia w sprawie wykonania kluczowych elementów Protokołu [6].
(5) Zasadnicze elementy wykonywania Planu Działań z Buenos Aires zostały przyjęte na zasadzie konsensusu przez Konferencję Stron na podjętej na nowo szóstej sesji, która odbyła się w Bonn w dniach 19–27 lipca 2001 r. [7].
(6) Wiele decyzji dających skutek prawny Porozumieniom z Bonn przyjęto przez konsensus na siódmej sesji Konferencji Stron, która odbyła się w Marakeszu w dniach 29 października - 10 listopada 2001 r. [8]
(7) Na mocy art. 24, Protokół otwarty jest do ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia przez państwa i regionalne organizacje integracji gospodarczej, które go podpisały.
(8) Na mocy art. 4, Protokół przewiduje, iż Strony wspólnie wypełnią swoje zobowiązania wynikające z art. 3, działając w ramach i wspólnie z regionalną organizacją integracji gospodarczej.
(9) Po podpisaniu Protokołu w Nowym Jorku w dniu 29 kwietnia 1998 r., Wspólnota oświadczyła, iż ona i jej Państwa Członkowskie wspólnie wypełnią swoje zobowiązania wynikające z art. 3 ust. 1 Protokołu, zgodnie z jego art. 4.
(10) Podjąwszy decyzję wspólnego wypełniania zobowiązań zgodnie z art. 4 Protokołu z Kioto, Wspólnota i Państwa Członkowskie są współodpowiedzialne, na podstawie ust. 6 tego artykułu i zgodnie z art. 24 ust. 2 Protokołu, za realizację przez Wspólnotę ilościowo określonego zobowiązania do redukcji emisji wynikającego z art. 3 ust. 1 Protokołu. W związku z tym i zgodnie z art. 10 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Państwa Członkowskie zobowiązane są indywidualnie i wspólnie podjąć wszystkie właściwe środki, ogólne i szczegółowe, by zapewnić realizację zobowiązań wynikających z działania instytucji Wspólnoty, w tym zobowiązania Wspólnoty do ilościowo określonego ograniczenia emisji na mocy Protokołu, w celu ułatwienia spełnienia tego zobowiązania oraz by powstrzymać się od podejmowania środków, które mogłyby uniemożliwić spełnienie zobowiązania.
(11) Podstawy prawne wszelkich dalszych decyzji związanych z zatwierdzeniem przez Wspólnotę przyszłych zobowiązań dotyczących redukcji emisji ustalane będą na podstawie treści i skutków tej decyzji.
(12) Rada uzgodniła wkład poszczególnych Państw Członkowskich w ogólne zobowiązanie Wspólnoty do redukcji w konkluzjach z dnia 16 czerwca 1998 r. [9].
Niektóre Państwa Członkowskie przedstawiły założenia dotyczące emisji w roku bazowym oraz wspólnej i skoordynowanej polityki i środków.
Wkłady są zróżnicowane celem uwzględnienia między innymi oczekiwań dotyczących wzrostu gospodarczego, szacowanego zużycia poszczególnych rodzajów energii oraz struktury przemysłowej poszczególnych Państw Członkowskich.
Rada zgodziła się ponadto, iż warunki porozumienia zawarte zostaną w decyzji Rady w sprawie zatwierdzenia Protokołu przez Wspólnotę. art. 4 ust. 2 Protokołu wymaga, by Wspólnota i jej Państwa Członkowskie powiadamiały Sekretariat, ustanowiony art. 8 Konwencji, o warunki tego porozumienia w dniu złożenia dokumentów ratyfikacji lub zatwierdzenia.
Wspólnota i jej Państwa Członkowskie obowiązane są podejmować środki w celu umożliwienia Wspólnocie wypełnienia jej zobowiązań wynikających z Protokołu nie zmniejszając odpowiedzialności każdego Państwa Członkowskiego wobec Wspólnoty i innych Państw Członkowskich za wypełnienie swoich własnych zobowiązań.
(13) Emisje Wspólnoty i jej Państw Członkowskich w roku bazowym nie zostaną ostatecznie określone przed wejściem w życie Protokołu.
Po ostatecznym określeniu emisji dla roku bazowego i najpóźniej przed rozpoczęciem okresu zobowiązania, Wspólnota i jej Państwa Członkowskie ustalą poziomy odnośnych emisji w tonach równoważnika ditlenku węgla, zgodnie z procedurą określoną w art. 8 decyzji Rady 93/389/EWG z dnia 24 czerwca 1993 r., w sprawie mechanizmu monitorowania emisji CO2 i innych gazów cieplarnianych we Wspólnocie [10].
(14) Na spotkaniu w Göteborgu w dniach 15–16 czerwca 2001 r. Rada Europejska potwierdziła wolę Wspólnoty i Państw Członkowskich spełnienia zobowiązań wynikających z Protokołu i stwierdziła, iż Komisja przygotuje projekt do ratyfikacji przed końcem 2001 r., umożliwiając Wspólnocie i jej Państwom Członkowskim szybkie wypełnienie zobowiązania ratyfikacji Protokołu.
(15) Na spotkaniu w Laeken w dniach 14–15 grudnia 2001 r., Rada Europejska potwierdziła wolę Wspólnoty wypełnienia zobowiązania, wynikającego z Protokołu z Kioto i pragnienie, by Protokół wszedł w życie przez Światowym Szczytem Zrównoważonego Rozwoju w Johannesburgu, mającym się odbyć w dniach od 26 sierpnia do 4 września 2002 r.
(16) Środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [11],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Protokół z Kioto do Konwencji Ramowej Narodów Zjednoczonych w sprawie Zmian Klimatu ("Protokół") podpisany w dniu 29 kwietnia 1998 r. w Nowym Jorku zostaje niniejszym zatwierdzoy w imieniu Wspólnoty Europejskiej.
Tekst Protokołu znajduje się w załączniku I.
Artykuł 2
Wspólnota Europejska i jej Państwa Członkowskie wypełniają wspólnie swoje zobowiązania wynikające z art. 3 ust. 1 Protokołu, zgodnie z postanowieniami jego art. 4 i uwzględniając w pełni art. 10 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.
Ilościowo określone zobowiązania do ograniczenia lub redukcji emisji, przyjęte przez Wspólnotę Europejską i jej Państwa Członkowskie do celów ustalenia poziomów emisji przyznanych każdemu z nich na pierwszy okres ilościowo określonego zobowiązania do ograniczenia lub redukcji emisji od 2008 r. do 2012 r., zawarte są w załączniku II.
Wspólnota Europejska i jej Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne do zachowania poziomów emisji wymienionych w załączniku II, ustalonych zgodnie z art. 3 niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Najpóźniej do dnia 31 grudnia 2006 r. i zgodnie z procedurą wymienioną w art. 4 ust. 2 niniejszej decyzji, Komisja ustala poziomy emisji przyznane Wspólnocie Europejskiej i każdemu z jej Państw Członkowskich obliczone w tonach równoważnika dwutlenku węgla po ostatecznym ustaleniu poziomów dla roku bazowego i na podstawie ilościowo określonych zobowiązań do ograniczenia lub redukcji emisji ustanowionych w załączniku II, biorąc pod uwagę metody szacowania emisji spowodowanych działalnością człowieka ze źródeł i usuwania przez pochłaniacze, wymienione w art. 5 ust. 2 Protokołu oraz metody obliczania przysługującej ilości, zgodnie z art. 3 ust. 7 i 8 Protokołu.
Ilość przyznana Wspólnocie Europejskiej i każdemu Państwu Członkowskiemu równa jest jego odpowiedniemu poziomowi emisji ustalonemu zgodnie z niniejszym artykułem.
Artykuł 4
1.
Komisja wspomagana jest przez Komitet ustanowiony na mocy art. 8 decyzji 93/389/EWG.
2.
W przypadku odwołania się do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE wynosi trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 5
1.
Niniejszym upoważnia się Przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do notyfikowania w imieniu Wspólnoty Europejskiej niniejszej decyzji Sekretariatowi Ramowej Konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie Zmian Klimatu zgodnie z art. 4 ust. 2 Protokołu.
2.
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób uprawnionych do złożenia u Sekretarza Generalnego Narodów Zjednoczonych, w tym samym terminie, co notyfikacja określona w ust. 1, dokumentu zatwierdzającego zgodnie z art. 24 ust. 1 Protokołu, w celu wyrażenia zgody Wspólnoty na związanie.
3.
Niniejszym upoważnia się Przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do złożenia w tym samym terminie, co notyfikacja określona w ust. 1 deklaracji o kompetencji określonej w załączniku III, zgodnie z postanowieniami art. 24 ust. 3 Protokołu.
Artykuł 6
1.
Składając swoje dokumenty ratyfikacyjne lub zatwierdzające Protokół, Państwa Członkowskie równocześnie i we własnym imieniu notyfikują niniejszą decyzję Sekretariatowi Ramowej Konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie Zmian Klimatu zgodnie z art. 4 ust. 2 Protokołu.
2.
Państwa Członkowskie dążą do podjęcia odpowiednich kroków w celu złożenia swoich dokumentów ratyfikacyjnych lub zatwierdzających równocześnie z dokumentami Wspólnoty Europejskiej i pozostałych Państw Członkowskich i w miarę możliwości nie później niż dnia 1 czerwca 2002 r.
3.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję nie później niż dnia 1 kwietnia 2002 r. o swojej decyzji ratyfikowania lub zatwierdzenia Protokołu lub, zależnie od okoliczności, o prawdopodobnym terminie zakończenia wymaganych czynności.
Komisja, we współpracy z Państwami Członkowskimi, ustala równocześnie datę złożenia dokumentów ratyfikacyjnych lub zatwierdzających.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja komisji
z dnia 13 maja 2002 r.
w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych mających kontakt z wodą przeznaczoną do spożycia przez ludzi, na podstawie art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG
(Notyfikowana jako dokument nr C(2002) 1417)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/359/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych [1], zmienioną dyrektywą 93/68/EWG [2], w szczególności jej art. 13 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komisja jest zobowiązana wybrać między dwiema procedurami zaświadczania zgodności wyrobu, przewidzianymi w art. 13 ust. 3 dyrektywy nr 89/106/EWG "możliwie najmniej uciążliwą procedurę zgodną z wymaganiami dotyczącymi bezpieczeństwa"; oznacza to, że niezbędne jest podjęcie decyzji dla danego wyrobu lub rodziny wyrobów, czy obecność systemu fabrycznej kontroli produkcji, za który odpowiedzialność ponosi producent, jest koniecznym i wystarczającym warunkiem do zaświadczania zgodności oraz czy z przyczyn dotyczących zachowania zgodności z kryteriami wspomnianymi w art. 13 ust. 4 wymagana jest interwencja zatwierdzonej jednostki certyfikującej.
(2) Artykuł 13 ust. 4 wymaga, aby określona w ten sposób procedura była wskazana w mandatach i w specyfikacjach technicznych; z tego powodu wymagane jest zdefiniowanie wyrobu lub rodziny wyrobów w sposób wykorzystywany w mandatach i specyfikacjach technicznych.
(3) Obie procedury przewidziane w art. 13 ust. 3 są opisane szczegółowo w załączniku III do dyrektywy 89/106/EWG; dlatego też niezbędne jest jasne zdefiniowanie metod, za pomocą których te dwie procedury mają być wprowadzane w życie dla każdego wyrobu lub rodziny wyrobów, w odniesieniu do załącznika III, z uwagi na fakt, że załącznik III daje preferencje niektórym systemom.
(4) Procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. a) odpowiada systemom przedstawionym w pierwszej możliwości, bez stałego nadzoru, oraz w możliwości drugiej i trzeciej przedstawionej w załączniku III, sekcja 2 ppkt ii), a procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. b) odpowiada systemom przedstawionym w załączniku III, sekcja 2 ppkt i) oraz w pierwszej możliwości, z nadzorem stałym, w załączniku III, sekcja 2 ppkt ii);
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Budownictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zgodność wyrobów wymienionych w załączniku I zaświadcza się z zastosowaniem procedury, zgodnie z którą, oprócz systemu fabrycznej kontroli produkcji przez producenta, w ocenę i nadzór nad kontrolą produkcji lub samym wyrobem zaangażowana jest zatwierdzona jednostka certyfikująca.
Artykuł 2
Procedurę zaświadczania zgodności określoną w załączniku II wskazuje się w obowiązujących mandatach i specyfikacjach technicznych, określonych w art. 4 dyrektywy 89/106/EWG.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 7 maja 2002 r.
w sprawie wspólnych specyfikacji technicznych dla wyrobów medycznych używanych do diagnozy in vitro
(Notyfikowana jako dokument nr C(2002) 1344)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/364/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 98/79/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 października 1998 r. w sprawie wyrobów medycznych używanych do diagnozy in vitro [1], w szczególności art. 5 ust. 3 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 98/79/WE określa zasadnicze wymogi, które muszą być spełnione przez wyroby medyczne do diagnozy in vitro wprowadzane do obrotu, a zgodność ze zharmonizowanymi normami pozwala domniemywać zgodność z odpowiednimi wymogami zasadniczymi.
(2) W drodze wyjątku od tych zasad ogólnych, przy sporządzaniu wspólnych specyfikacji technicznych uwzględnia się zwyczaje panujące w niektórych Państwach Członkowskich, według których w przypadku pewnych wybranych wyrobów używanych głównie do oceny bezpieczeństwa krwiodawstwa i ofiarowania organów, specyfikacje takie są przyjmowane przez władze publiczne.
Te wspólne specyfikacje techniczne mogą być użyte do oceny funkcjonowania oraz ponownej oceny funkcjonowania.
(3) Eksperci naukowi różnych zainteresowanych stron są włączani w opracowywanie wspólnych specyfikacji technicznych.
(4) Dyrektywa 98/79/WE przewiduje, że Państwa Członkowskie mają domniemywać zgodność z zasadniczymi wymogami w odniesieniu do wyrobów zaprojektowanych i wyprodukowanych zgodnie ze wspólnymi specyfikacjami technicznymi sporządzonymi dla pewnych wyrobów w kategorii najwyższego ryzyka.
Specyfikacje te mają ustanawiać właściwe kryteria oceny funkcjonowania i ponownej oceny funkcjonowania, kryteria wprowadzania na rynek partii wyrobów, metody odniesienia i materiały odniesienia.
(5) Od producentów wymaga się z zasady, aby spełniali wymagania zgodności ze wspólnymi specyfikacjami technicznymi.
Jeśli z należycie uzasadnionych przyczyn producenci nie zapewniają zgodności z tymi specyfikacjami, muszą oni zastosować rozwiązania na poziomie co najmniej do nich równoważnym.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu utworzonego na podstawie art. 6 ust. 2 dyrektywy Rady 90/385/EWG [2],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Specyfikacje techniczne wymienione w Załączniku do niniejszej decyzji zostają przyjęte jako wspólne specyfikacje techniczne dla wyrobów medycznych do diagnozy in vitro, określonych w wykazie A załącznika II do dyrektywy 98/79/WE.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 15 maja 2002 r.
ustanawiająca ekologiczne kryteria przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego wyrobom włókienniczym oraz zmieniająca decyzję 1999/178/WE
(notyfikowana jako dokument C(2002) 1844)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/371/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1980/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 lipca 2000 r. w sprawie zrewidowanego programu przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego [1], w szczególności jego art. 4 oraz art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy rozporządzenia (WE) nr 1980/2000 wspólnotowe oznakowanie ekologiczne można przyznać produktowi posiadającemu takie cechy charakterystyczne, dzięki którym może przyczyniać się, w znacznym stopniu, do poprawy w zakresie kluczowych aspektów środowiskowych.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 1980/2000 przewiduje, iż szczególne kryteria oznakowania ekologicznego należy ustalić w odniesieniu do określonych grup towarowych.
(3) Przewiduje ono także, iż przegląd kryteriów oznakowania ekologicznego, a także wymogów oceny oraz weryfikacji dotyczących tych kryteriów, ma nastąpić we właściwym terminie, przed upływem okresu ważności kryteriów określonych dla każdej grupy towarowej. Przegląd ten ma doprowadzić do przedłożenia propozycji przedłużenia, wycofania lub zmiany tych kryteriów.
(4) Właściwe jest dokonanie przeglądu kryteriów ekologicznych ustanowionych na mocy decyzji Komisji 1999/178/WE z dnia 17 lutego 1999 r. ustanawiającej kryteria ekologiczne przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego wyrobom włókienniczym [2] tak, aby kryteria te odzwierciedlały rozwój rynku.
Jednocześnie, należy zmienić okres ważności tej decyzji, przedłużony na mocy decyzji Komisji 2001/831/WE [3].
(5) Należy przyjąć nową decyzję Komisji ustanawiającą szczególne kryteria ekologiczne dla tej grupy towarowej, które obowiązywać będą przez okres pięciu lat.
(6) Właściwe jest aby w ograniczonym okresie, nie dłuższym niż 12 miesięcy, obowiązywały równolegle zarówno nowe kryteria ustanowione na mocy niniejszej decyzji, jak i kryteria ustanowione na mocy decyzji 1999/178/WE, w celu zapewnienia przedsiębiorstwom, którym przyznano lub, które ubiegały się o przyznanie oznakowania ekologicznego dla ich produktów, przed terminem stosowania niniejszej decyzji, wystarczającego czasu na dostosowanie tych produktów w taki sposób, aby spełniały nowe kryteria.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji oparte są na projekcie kryteriów opracowanym przez Komitet Unii Europejskiej ds. Oznakowania Ekologicznego ustanowiony na mocy art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000.
(8) Środki przewidziane w niniejsze decyzji są zgodne z opinią komitetu ustanowionego na mocy art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W celu otrzymania wspólnotowego oznakowania ekologicznego na mocy rozporządzenia (WE) nr 1980/2000, wyroby włókiennicze muszą mieścić się w grupie towarowej "wyroby włókiennicze" zgodnie z definicją zawartą w art. 2, oraz muszą spełniać kryteria ekologiczne wymienione w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Grupa towarowa "wyroby włókiennicze" obejmuje:
Odzież z materiałów włókienniczych oraz galanterię: odzież i galanteria (na przykład chustki, szaliki, torby, torby na zakupy, plecaki, paski itp.) zawierające wagowo co najmniej 90 % włókien tekstylnych;
Wyroby włókiennicze do dekoracji wnętrz: wyroby włókiennicze do dekoracji wnętrz zawierające wagowo co najmniej 90 % włókien tekstylnych. Z kategorii tej wyłącza się okładziny ścienne oraz wykładziny podłogowe;
Włókna, przędzę oraz tkaninę: przeznaczone do użytku w odzieży tekstylnej oraz galanterii lub materiałach włókienniczych do dekoracji wnętrz.
W odniesieniu do "odzieży z materiałów włókienniczych oraz galanterii" oraz w odniesieniu do "wyrobów włókienniczych do dekoracji wnętrz": w obliczeniach procentowej zawartości włókien tekstylnych należy uwzględnić puch, pierze, membrany oraz powleczenia.
Artykuł 3
Do celów administracyjnych numerem kodu przypisanym do grupy towarowej "wyroby włókiennicze" jest "016".
Artykuł 4
Artykuł 3 decyzji 1999/178/WE otrzymuje brzmienie:
"Definicja grupy towarowej oraz szczególnych kryteriów ekologicznych dla tej grupy towarowej jest ważna do dnia 31 maja 2003 r."
Artykuł 5
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 czerwca 2002 r. do dnia 31 maja 2007 r.
Producenci produktów mieszczących się w grupie towarowej "wyroby włókiennicze", którym przyznano oznakowanie ekologiczne przed dniem 1 czerwca 2002 r. mogą nadal używać tego oznakowania do dnia 31 maja 2003 r.
Producentom produktów mieszczących się w grupie towarowej "wyroby włókiennicze", którzy złożyli wniosek o przyznanie oznakowania ekologicznego przed dniem 1 czerwca 2002 r. może zostać przyznane oznakowanie ekologiczne na zasadach określonych w decyzji 1999/178/WE, do dnia 31 maja 2003 r.
Od dnia 1 czerwca 2002 r., nowe wnioski o przyznanie oznakowania ekologicznego grupie towarowej "wyroby włókiennicze" powinny spełniać kryteria wymienione w niniejszej decyzji.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 6 grudnia 2001 r.
dotycząca zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską i Rumunią ustanawiającej pewne warunki dla transportu drogowego rzeczy i wspieranie transportu kombinowanego
(2002/409/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności art. 71 i 93, w powiązaniu z jego art. 300 ust. 3 akapit drugi,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zawarcie Umowy między Wspólnotą Europejską i Rumunią ustanawiającej pewne warunki dla transportu drogowego rzeczy oraz wspierania transportu kombinowanego (dalej zwanej "Umową") stanowi właściwy instrument dalszego rozwoju stosunków transportowych między umawiającymi się stronami.
(2) Zawarcie Umowy przyczynia się do sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego, ze względu na fakt, że będzie wspierać ruch tranzytowy przez Rumunię w ruchu wewnętrznym między Grecją i innymi Państwami Członkowskimi, umożliwiając tym samym prowadzenie handlu wewnątrzwspólnotowego po najniższych możliwych kosztach dla wszystkich zainteresowanych i zmniejszając do minimum przeszkody natury administracyjnej i technicznej.
(3) Zawarcie Umowy wspiera transport kombinowany z punktu widzenia ochrony środowiska naturalnego.
(4) Umowa powinna być przyjęta w imieniu Wspólnoty,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Umowa między Wspólnotą Europejską i Rumunią ustanawiająca pewne warunki drogowego transportu rzeczy i wspierania transportu kombinowanego zostaje niniejszym przyjęta w imieniu Wspólnoty.
Tekst umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza Umowa zostanie podana do wiadomości przez przewodniczącego Rady zgodnie z art. 19 Umowy.
Artykuł 3
Komisja, wspomagana przez przedstawicieli członków Rady, reprezentuje Wspólnotę w Komitecie Transportu Wspólnota/Rumunia (dalej zwanym ("Komitetem") ustanowionym zgodnie z art. 13 Umowy.
O stanowisku Wspólnoty w Komitecie decyduje Rada większością kwalifikowaną, działając na wniosek Komisji.
Rada rozstrzyga zwykłą większością, jeśli decyzja zgłoszona przez Komitet dotyczy regulaminu Komitetu.
Decyzje podjęte przez Komitet są publikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 13 czerwca 2002 r.
zmieniająca decyzję 92/452/EWG ustanawiającą wykaz zatwierdzonych w państwach trzecich zespołów pobierania zarodków i produkcji zarodków bydlęcych przeznaczonych do wywozu do Wspólnoty, w odniesieniu do Węgier
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 2117)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/456/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/556/EWG z dnia 25 września 1989 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt, regulujących handel wewnątrzwspólnotowy, oraz przywóz z państw trzecich zarodków bydła domowego [1], ostatnio zmienioną decyzją Komisji 94/113/WE [2], w szczególności jej art. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Właściwe węgierskie służby weterynaryjne przekazały prośbę o włączenie na listę ustanowioną decyzją Komisji 92/452/EWG [3], ostatnio zmienioną decyzją 2002/252/WE [4], oficjalnie zatwierdzonego na swoim terytorium zespołu dla celów wywozu zarodków zwierząt domowych z gatunku bydła do Wspólnoty.
(2) Gwarancje dotyczące zgodności z wymogami określonymi w art. 8 dyrektywy 89/556/EWG zostały dostarczone do Komisji przez właściwe węgierskie służby weterynaryjne.
Zespoły pobierania zarodków, których to dotyczy, zostały oficjalnie zatwierdzone na Węgrzech dla celów wywozu do Wspólnoty.
(3) W związku z tym powinno się wprowadzić odpowiednie zmiany do decyzji 92/452/EWG.
(4) Środki, o których mowa w niniejszej decyzji, są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do decyzji 92/452/EWG dodaje się wiersz dla Węgier:
"HU _BAR_ HUNGRÍAUNGARNUNGARNOYITAPIAHUNGARYHONGRIEUNGHERIAHONGARIJEHUNGRIAUNKARIUNGERN _BAR_ HU-001E _BAR_ _BAR_ EMBRIÓ KFT Bagoly Dűlő 1/3 H-7635 Pécs _BAR_ Dr Kispál Zoltán Dr Majoros Tibor" _BAR_
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 3
Decyzja Rady
z dnia 13 czerwca 2002 r.
dostosowująca program działań dla współpracy administracyjnej w dziedzinie granic zewnętrznych, wiz, azylu i imigracji (program ARGO)
(2002/463/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 66,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego,
uwzględniając opinię Komitetu Regionów,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Współpraca administracyjna między Państwami Członkowskimi w dziedzinach objętych art. 62 i 63 Traktatu stanowi część celu, jaki stoi przed Wspólnotą stopniowego ustanowienia przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości.
(2) Wspólne działanie 98/244/WSiSW z dnia 19 marca 1998 r. przyjęte przez Radę na podstawie art. K.3 Traktatu o Unii Europejskiej, wprowadzające program kształcenia, wymiany i współpracy w dziedzinie azylu, imigracji i przekraczania granic zewnętrznych (program Odyseusz) [3], zakończyło się obecnie ze względu na wyczerpanie się w 2001 r. przeznaczonej na ten cel sumy w budżecie.
(3) Odpowiedzialność za kontrole na granicach zewnętrznych Unii Europejskiej ogromnie wzrośnie, ze względu na planowane znaczne rozszerzenie Unii, w okresie, w którym będzie funkcjonowała współpraca administracyjna w dziedzinie granic zewnętrznych, wiz, azylu i imigracji (ARGO).
W związku z tym należy traktować ARGO po prostu jako skromnego zwiastuna bardziej ożywionych działań w tej dziedzinie.
(4) Zgodnie z konkluzjami Rady Europejskiej, przyjętymi w Tampere w dniach 15 i 16 października 1999 r., Komisja określiła w komunikacie dla Rady i Parlamentu Europejskiego, podczas organizowanego co dwa lata uaktualniania wyników, w celu oceny postępu w zakresie tworzenia przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości w Unii Europejskiej (pierwsza połowa 2001 r.), ambitny program legislacyjny, który powinien prowadzić do nowej postaci zasad wspólnotowych w dziedzinie wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych, które będą musiały zostać wprowadzone w Państwach Członkowskich.
(5) Ujednolicenie praktyk Państw Członkowskich przy stosowaniu prawa wspólnotowego można osiągnąć wzmacniając współpracę między agencjami krajowymi tych państw oraz między nimi a Komisją.
(6) Oddzielne działania poszczególnych administracji nie doprowadzą do takich wyników.
Działanie w ramach Wspólnoty jest więc niezbędne dla poprawy wzajemnego zrozumienia tego, jak działają właściwe instytucje krajowe i jak wdrażają odpowiednią legislację wspólnotową i dla określenia, jakie dziedziny współpracy administracyjnej są najważniejsze.
(7) Potrzebne jest kształcenie na wysokim poziomie o zbliżonej jakości w całej Wspólnocie, aby zapewnić sukces tego programu działań przy jednoczesnym wykorzystaniu doświadczeń nabytych podczas programu Odyseusz.
(8) Wdrożenie programu wspólnotowego działania stanowi jedną z najskuteczniejszych metod osiągnięcia tych celów i zapewni Komisji podstawę do oceny, czy stworzenie wspólnej instytucji edukacyjnej jest odpowiednią metodą poprawy kształcenia personelu Państw Członkowskich w dziedzinie prawa wspólnotowego.
(9) Środki niezbędne do wdrożenia niniejszej decyzji należy przyjąć zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r., ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [4].
(10) Działania w ramach niniejszego programu mają być uzupełnieniem innych rodzajów działania współpracy i kształcenia, finansowanych z budżetu Wspólnoty, i mają być z nimi koordynowane.
(11) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu dotyczącego stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji, dlatego też nie jest nią związana ani jej nie podlega.
(12) Zgodnie z art. 3 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Zjednoczone Królestwo powiadomiło, listem z dnia 29 stycznia 2002 r., o chęci uczestniczenia w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.
(13) Zgodnie z art. 1 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Irlandia nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji.
W wyniku tego, i nie naruszając przepisów art. 4 wymienionego Protokołu, przepisy niniejszej decyzji nie mają zastosowania w stosunku do Irlandii.
(14) Finansowa kwota referencyjna w rozumieniu pkt 34 Porozumienia Międzyinstytucjonalnego między Parlamentem Europejskim, Radą a Komisją z dnia 6 maja 1999 r. w sprawie dyscypliny budżetowej i usprawnienia procedury budżetowej [5] jest zawarta w niniejszej decyzji na cały czas trwania tego programu i w następstwie tego nie ma wpływu na kompetencje władzy budżetowej, tak jak jest ona określona w Traktacie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY WSTĘPNE
Artykuł 1
Cel i czas trwania
Niniejsza decyzja ustanawia program wspólnotowego działania o nazwie "program ARGO", który ma wspierać i uzupełniać działania podejmowane przez Wspólnotę i przez Państwa Członkowskie przy wdrażaniu ustawodawstwa Wspólnoty opartego na art. 62, 63 i 66 Traktatu.
Program ARGO obejmuje okres od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 31 grudnia 2006 r.
Artykuł 2
Definicja
Do celów niniejszej decyzji określenie "agencje krajowe" oznacza organy administracyjne i sądowe Państw Członkowskich lub inne organy oddelegowane przez te władze do wdrażania legislacji wspólnotowej opartej na art. 62 i 63 Traktatu i na art. 66 Traktatu o tyle, o ile dotyczy ona współpracy między agencjami krajowymi w dziedzinach objętych wymienionymi art. 62 i 63.
Artykuł 3
Główne zadania
Program ARGO wspiera realizację następujących zadań:
a) promowanie współpracy między agencjami krajowymi przy wdrażaniu zasad wspólnotowych, ze zwróceniem szczególnej uwagi na włączenie zasobów do wspólnego funduszu i stosowanie skoordynowanych i jednorodnych praktyk;
b) promowanie ujednoliconego zastosowania prawa wspólnotowego w celu zharmonizowania decyzji podejmowanych przez agencje krajowe Państw Członkowskich i uniknięcia w ten sposób złego funkcjonowania, które mogłoby zaszkodzić stopniowemu tworzeniu przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości;
c) poprawa ogólnej efektywności agencji krajowych przy wykonywaniu zadań związanych z realizowaniem zasad wspólnotowych;
d) dopilnowanie, by we właściwy sposób uwzględniano wymiar wspólnotowy w sposobie zorganizowania agencji krajowych, które uczestniczą we wprowadzaniu zasad wspólnotowych;
e) zachęcanie do przejrzystości działań, podejmowanych przez agencje krajowe, przez wzmocnienie ich stosunków z obywatelami oraz międzynarodowymi rządowymi i pozarządowymi organizacjami.
ROZDZIAŁ II
DZIAŁANIA OBJĘTE PROGRAMEM ARGO
Artykuł 4
Działania dotyczące granic zewnętrznych
Aby osiągnąć cele wymienione w art. 3, program ARGO wspiera działania Państw Członkowskich dotyczące granic zewnętrznych, mające:
a) zapewnić prowadzenie przez Państwa Członkowskie kontroli granic zgodnie ze wspólnymi zasadami i przepisami wykonawczymi przewidzianymi w legislacji wspólnotowej;
b) zapewnić równoważny poziom skutecznej ochrony i kontroli granic zewnętrznych;
c) wzmocnić skuteczność kontrolowania przejść granicznych i nadzorowania granic między przejściami.
Artykuł 5
Działania dotyczące wiz
Aby osiągnąć cele wymienione w art. 3, program ARGO wspiera działania Państw Członkowskich dotyczące wiz, mające:
a) zapewnić wydawanie przez Państwa Członkowskie wiz zgodnie ze wspólnymi zasadami i przepisami wykonawczymi przewidzianymi w legislacji wspólnotowej;
b) promować równorzędny poziom kontroli i bezpieczeństwa przy wydawaniu wiz;
c) promować harmonizację sposobu sprawdzania wniosków wizowych, w szczególności dokumentów towarzyszących, dotyczących celu podróży, środków utrzymania i miejsca zamieszkania;
d) promować harmonizację wyjątków stosowanych przez Państwa Członkowskie w stosunku do niektórych kategorii osób ubiegających się o wizy, dla ułatwienia kontroli na granicach zewnętrznych i swobodnego przepływu między Państwami Członkowskimi;
e) ogólnie wzmocnić współpracę konsularną między Państwami Członkowskimi.
Artykuł 6
Działania dotyczące azylu
Aby osiągnąć cele określone w art. 3, program ARGO wspiera działania Państw Członkowskich dotyczące azylu, mające:
a) promować utworzenie i funkcjonowanie wspólnego europejskiego systemu azylu przez wspieranie środków i norm prowadzących do wspólnej procedury udzielania azylu i jednolitego statusu osób, którym udzielono azylu, ważnego w całej Wspólnocie;
b) ułatwić określenie, które państwo jest odpowiedzialne za rozpatrzenie wniosku o azyl;
c) wspierać zbliżenie zasad uznawania statusu uchodźcy i treści tego statusu uzupełnionych dodatkowymi formami ochrony oferującymi właściwy status każdej osobie potrzebującej takiej ochrony;
d) wzmocnić skuteczność i prawidłowość procedury udzielania azylu i pomóc w zbliżeniu sposobu podejmowania decyzji przy wnioskach o azyl;
e) przygotować pomieszczenia do przesiedlania się i wjazdu oraz środki prawne przyjmowania uchodźców przez Państwa Członkowskie na zasadach humanitarnych.
Artykuł 7
Działania dotyczące imigracji
Aby osiągnąć cele wymienione w art. 3, program ARGO wspiera działania Państw Członkowskich dotyczące imigracji, mające:
a) zapewnić, by Państwa Członkowskie wydawały dokumenty pobytowe i zezwolenia na pracę zgodnie ze wspólnymi zasadami i przepisami wykonawczymi przewidzianymi w legislacji wspólnotowej;
b) promować znajomość zasad udzielania dokumentów pobytowych i zezwoleń na pracę obywatelom państw trzecich;
c) zachęcić do weryfikacji skutków i percepcji wspólnotowej polityki imigracyjnej w krajach pochodzenia imigrantów;
d) zapewnić skuteczne i jednolite stosowanie odpowiednich wspólnych reguł i wspólnej polityki w stosunku do nieregularnego napływu imigrantów i nielegalnej imigracji, jednocześnie gwarantując wystarczający poziom dostępu do międzynarodowej ochrony;
e) zwiększyć współpracę w dziedzinie powrotów obywateli państw trzecich i bezpaństwowców bez dokumentów pobytowych oraz osób, których wnioski o azyl zostały odrzucone, włącznie z tranzytem przez inne Państwa Członkowskie i państwa trzecie;
f) wzmocnić walkę z organizacjami zajmującymi się organizowaniem nielegalnej imigracji i zapobiec napływowi nielegalnych imigrantów.
Artykuł 8
Rodzaje działań
Aby popierać cele wymienione w art. 3 i działania ustanowione w art. 4, 5, 6 lub 7, program ARGO wspiera następujące rodzaje działań:
a) działania związane z kształceniem, zwłaszcza opracowanie zharmonizowanych programów nauki i wspólnych programów podstawowego kształcenia, którego organizacją zajmą się agencje krajowe, oraz działania uzupełniające, mające na celu zachęcenie agencji krajowych do przyjmowania najlepszych metod pracy opracowanych w innych Państwach Członkowskich;
b) wymianę personelu, zapewniającą efektywne uczestnictwo personelu średniego szczebla w pracy agencji krajowych, będących gospodarzami;
c) działania wspierające, z jednej strony, korzystanie z komputerowego prowadzenia dokumentacji i procedur, włącznie z najnowocześniejszymi technikami elektronicznej wymiany danych, i z drugiej strony, zbieranie, analizę, rozprowadzanie i wykorzystanie informacji przy pełnym zastosowaniu technologii informatycznych, zwłaszcza tworzenie punktów informacyjnych i stron internetowych;
d) ocenę wpływu wspólnych zasad i procedur opartych na art. 62 i 63 Traktatu;
e) działania mające promować opracowanie najlepszych praktyk w celu ulepszenia metod pracy i urządzeń oraz uproszczenia procedur i skrócenia ostatecznych terminów;
f) działania operacyjne, do których może należeć stworzenie wspólnych ośrodków operacyjnych i zespołów złożonych z personelu pochodzącego z dwóch lub więcej Państw Członkowskich;
g) badania, konferencje i seminaria z udziałem personelu z Państw Członkowskich i Komisji i tam, gdzie sytuacja tego wymaga, pracowników z odpowiednich krajowych i międzynarodowych rządowych i pozarządowych organizacji;
h) mechanizmy służące do konsultowania i kojarzenia właściwych krajowych i międzynarodowych rządowych i pozarządowych organizacji;
i) działania Państw Członkowskich w państwach trzecich, zwłaszcza stwierdzanie stanu faktycznego przez placówki dyplomatyczne w krajach pochodzenia i tranzytu;
j) zwalczanie fałszowania dokumentów.
Artykuł 9
Szczególne działania
Inne formy współpracy między agencjami krajowymi w dziedzinach polityki objętych art. 62 i 63 Traktatu, zwłaszcza pilne wspólne czynności i działania o ograniczonym zakresie i czasie trwania, wynikające z sytuacji, które wymagają natychmiastowej reakcji, mogą być w ramy programu ARGO włączane.
W rocznym programie pracy, określonym w art. 12, powinny być zdefiniowane ramy finansowania tych specjalnych działań włącznie z celami i kryteriami oceny.
ROZDZIAŁ III
PRZEPISY FINANSOWE, ZARZĄDZANIE I MONITOROWANIE
Artykuł 10
Kryteria finansowania
1.
Aby działania określone w art. 8 i zaproponowane przez krajową agencję któregoś z Państw Członkowskich kwalifikowały się do współfinansowania w ramach programu ARGO, muszą one:
a) obejmować:
- co najmniej dwa inne Państwa Członkowskie, lub
- inne Państwo Członkowskie i jakiś kraj kandydujący, w przypadku gdy celem jest przygotowanie tego kraju do przystąpienia, lub
- inne Państwo Członkowskie i jakieś państwo trzecie, w przypadku gdy byłoby to korzystne dla celów proponowanego działania;
b) realizować jedno z głównych zadań, określonych w art. 3;
c) realizować któreś z działań w odpowiedniej dziedzinie polityki, określonej w art. 4, 5, 6 lub 7.
2.
Działania określone w art. 8 mogą wspólnie prowadzić uczestnicy z agencji krajowych dowolnego Państwa Członkowskiego niezwiązanego niniejszą decyzją.
3.
Działania zaproponowane przez Komisję będą promować i ułatwiać współpracę administracyjną wspierającą cele ogólne, określone w art. 3, oraz działania w odpowiednich dziedzinach polityki, określonych w art. 4, 5, 6 lub 7.
Artykuł 11
Finansowanie
1.
Finansowa kwota na realizowanie programu ARGO wynosi 25 milionów EUR.
2.
Środki finansowe przyznane na poszczególne lata zatwierdzają władze budżetowe w granicach perspektywy finansowej.
3. Działania określone w art. 10 ust. 1 z jednej strony i działania określone w art. 10 ust. 3 z drugiej strony otrzymują odpowiednią część sumy przeznaczonej na cały rok.
4.
Współfinansowanie jakiegoś działania określonego w art. 10 ust. 1 przez program ARGO wyklucza jakiekolwiek finansowanie przez inny program finansowany z budżetu Wspólnot Europejskich.
5.
Decyzje o finansowaniu dotyczące działań określonych w art. 10 ust. 1 podlegają umowom o dotacjach między Komisją i agencjami krajowymi proponującymi te działania.
Decyzje o finansowaniu i wynikające z nich umowy podlegają kontroli finansowej Komisji i audytowi Trybunału Obrachunkowego.
6. Część wsparcia finansowego z budżetu Wspólnot Europejskich dla działań określonych w art. 10 ust. 1 w zasadzie nieprzekracza 60 % kosztów działania, jednakże w wyjątkowych okolicznościach udział ten może zostać zwiększony do 80 %.
Artykuł 12
Realizacja
1.
Komisja odpowiada za kierowanie programem ARGO i jego realizację wspólnie z danym Państwem Członkowskim.
2.
Komisja kieruje programem ARGO zgodnie z przepisami rozporządzenia finansowego.
3.
Aby wdrożyć program ARGO, Komisja w ramach ogólnych celów wymienionych w art. 3:
a) przygotuje roczny program pracy zawierający określone cele, tematyczne priorytety, opis działań określonych w art. 10 ust. 3, które Komisja zamierza podjąć i, jeżeli to konieczne, listę innych działań;
b) oceni i wybierze działania zaproponowane przez agencje krajowe.
4. Roczny program pracy i konkretne działania przewidziane w art. 9, a także działania proponowane przez Komisję, zostaną przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 13 ust. 2. Listę wybranych działań przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 13 ust. 3.
5.
Komisja oceni i wybierze działania zaproponowane przez agencje krajowe na podstawie następujących kryteriów:
a) zgodności z rocznym programem pracy, ogólnymi celami, wymienionymi w art. 3 i działaniami w odpowiednich dziedzinach polityki, określonymi w art. 4, 5, 6 lub 7;
b) europejskich wymiarów proponowanych działań i stopnia uczestnictwa krajów kandydujących;
c) zgodności z pracą podjętą lub planowaną w ramach politycznych priorytetów Wspólnoty w dziedzinach, których dotyczą art. 62 i 63;
d) dopełniania innych przeszłych, obecnych lub przyszłych wspólnych działań administracyjnych;
e) możliwości zrealizowania proponowanego działania przez agencje krajowe;
f) jakości proponowanego działania pod względem koncepcji, organizacji, prezentacji i oczekiwanych wyników;
g) wielkości pomocy potrzebnej ze strony programu ARGO i proporcjonalności tej pomocy do oczekiwanych wyników;
h) wpływu oczekiwanych wyników na ogólne cele wymienione w art. 3 i na działania w odpowiednich dziedzinach polityki określonych w art. 4, 5, 6 lub 7.
ROZDZIAŁ IV
PRZEPISY OGÓLNE I KOŃCOWE
Artykuł 13
Komitet
1.
Komisję wspiera Komitet, zwany dalej "Komitetem ARGO".
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres przewidziany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE należy ustalić jako trzymiesięczny.
3.
W przypadku odniesień do niniejszego ustępu stosuje się art. 3 i 7 decyzji 1999/468/WE.
4.
Komitet ARGO przyjmuje swój regulamin.
5.
Komisja może wezwać przedstawicieli państw kandydujących na spotkanie informacyjne po spotkaniach komitetu ARGO.
Artykuł 14
Monitoring i ocena
1.
Komisja i Państwa Członkowskie w sposób ciągły monitorują i oceniają realizację programu ARGO.
2.
Każdego roku Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na temat realizacji programu ARGO.
W sprawozdaniu analizuje się osiągnięty postęp i w miarę potrzeby towarzyszą mu propozycje zapewnienia jednolitości stosowania w Państwach Członkowskich legislacji wspólnotowej, wydanej na podstawie art. 62 i 63 Traktatu.
Komisja przedłoży pierwsze sprawozdanie najpóźniej do dnia 31 grudnia 2003 r., a sprawozdanie końcowe najpóźniej do dnia 31 grudnia 2007 r.
Artykuł 15
Stosowanie
Niniejsza decyzja stosuje się od dnia jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 16
Decyzja Komisji
z dnia 13 czerwca 2002 r.
zmieniająca decyzję 97/222/WE ustanawiającą wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz produktów mięsnych, w odniesieniu do Argentyny, Chile i Urugwaju
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 2100)
(tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/464/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem, bydła, owiec i kóz oraz trzody chlewnej, świeżego mięsa lub produktów mięsnych z państw trzecich [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem Rady (WE) nr 1452/2001 [2], w szczególności jej art. 21a ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 97/222/WE [3], ostatnio zmieniona decyzją 2002/184/WE [4], ustanawia listę krajów trzecich, z których Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz produktów mięsnych.
(2) Sytuacja epidemiologiczna w zakresie pryszczycy w Argentynie została wyjaśniona w odniesieniu do prowincji Chubut, Santa Cruz oraz Tierra del Fuego i decyzja Komisji 93/402/EWG [5], ostatnio zmieniona decyzją 2002/338/WE [6], zezwala na przywóz świeżego mięsa z kością, baraniego, koziego i wołowego, ze zwierząt pochodzących z tych prowincji.
(3) Lista państw trzecich, z których Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz produktów mięsnych, ustanowiona w decyzji Komisji 97/222/WE, musi zostać uaktualniona w związku z wprowadzeniem wspomnianych terytoriów zregionalizowanych w Argentynie, a ponadto, odnośnie do Argentyny, Chile i Urugwaju, w celu uwzględnienia sytuacji zdrowotnej, aby zachować zgodność z przepisami WE dotyczącymi przywozu świeżego mięsa stosownie do różnych kategorii obróbki produktów mięsnych.
W związku z tym należy wprowadzić odpowiednie zmiany do decyzji 97/222/WE.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Część I załącznika do decyzji 97/222/WE zastępuje się załącznikiem I do niniejszej decyzji.
2.
Część II załącznika do decyzji 97/222/WE zastępuje się załącznikiem II do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja 466/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 1 marca 2002 r.
ustanawiająca program działań Wspólnoty popierający organizacje pozarządowe działające głównie w zakresie ochrony środowiska
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Traktat zapewnia rozwój i realizację polityki Wspólnoty w dziedzinie ochrony środowiska i ustala cele i zasady rządzące tą polityką.
(2) Program działania wprowadzony decyzją Rady 97/872/WE z dnia 16 grudnia 1997 r. w sprawie programu działania Wspólnoty popierającego organizacje pozarządowe działające głównie w zakresie ochrony środowiska [4] został zakończony w dniu 31 grudnia 2001 r.
Program został oceniony przez Komisję oraz obecnych i poprzednich beneficjentów, wykazując silne poparcie dla jego wznowienia lub poprawienia.
(3) Szósty Program Działania na rzecz Ochrony Środowiska uznaje potrzebę uprawnienia obywateli, a proponowane środki obejmują prowadzenie rozległego i na szeroką skalę dialogu z uczestnikami kształtowania polityki w dziedzinie ochrony środowiska.
W celu umożliwienia organizacjom pozarządowym (zwanymi dalej "NGO") wzięcia udziału w takim dialogu Szósty Program Działania na rzecz Ochrony Środowiska przewiduje potrzebę odpowiedniego wspierania NGO, włączając finansowanie przez Wspólnotę.
(4) NGO działające na rzecz ochrony środowiska dowiodły już, że mogą wnieść wkład do polityki Wspólnoty w dziedzinie środowiska, co zostało ustanowione w art. 174 Traktatu przez aktywny udział w konkretnych działaniach na rzecz ochrony środowiska i w działaniach ukierunkowanych na podniesienie ogólnej świadomości potrzeby ochrony środowiska i zorientowanych na trwały rozwój.
NGO działające również w dziedzinie ochrony zwierząt, jeżeli ich działania służą osiągnięciu celów ochrony środowiska, mogą uczestniczyć w tym programie.
(5) NGO pełnią zasadniczą rolę w koordynowaniu i przekazywaniu do Komisji informacji i poglądów na temat nowych oraz powstających możliwości, takich jak ochrona przyrody i transgraniczne problemy związane ze środowiskiem, które nie mogą być lub nie są w pełni rozwiązywane w Państwie Członkowskim lub na poziomie mu podporządkowanym.
NGO dobrze rozumieją interesy publiczne w dziedzinie środowiska naturalnego i dlatego mogą popierać te poglądy i przekazywać je do Komisji.
(6) NGO działające na rzecz ochrony środowiska naturalnego uczestniczą w grupach ekspertów, w komitetach przygotowawczych i wykonawczych instytucji Wspólnoty, wnosząc ważny wkład do polityki Wspólnoty, jej programów i inicjatyw oraz zapewniając niezbędną równowagę w odniesieniu do interesów innych stron związanych ze środowiskiem, wliczając przemysł/biznes, związki zawodowe i grupy konsumentów.
(7) NGO mające zdolności pobudzania wymiany poglądów, problemów i możliwych rozwiązań oraz do wprowadzania w życie właściwych działań związanych z problemami środowiska naturalnego o wymiarze wspólnotowym, angażując zainteresowane osoby na poziomie krajowym, regionalnym i lokalnym, powinny być wspierane.
W tym celu tylko NGO i sieci NGO aktywne w skali europejskiej powinny być docelowymi podmiotami.
(8) Geograficzne rozszerzenie programu jest niezbędne w celu objęcia nim organizacji pozarządowych z państw kandydujących w świetle ich znaczenia w zdobywaniu poparcia opinii publicznej dla prawnego dorobku wspólnotowego w dziedzinie środowiska naturalnego oraz pełniejszego jego wprowadzania w życie.
(9) W świetle doświadczenia zdobytego w pierwszych trzech latach wprowadzania w życie niniejszej decyzji, należy dokonać oceny działania programu w celu podjęcia decyzji w sprawie jego kontynuacji.
(10) Decyzje o przyznaniu rocznych środków są podejmowane przez władze budżetowe w drodze procedury budżetowej.
(11) Niniejsza decyzja ustanawia na cały czas trwania programu ramy finansowe tworzące podstawowe odniesienie, w rozumieniu pkt 33 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 6 maja 1999 r. między Parlamentem Europejskim, Radą a Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i usprawnienia procedury budżetowej [5] dla władz budżetowych w okresie rocznej procedury budżetowej,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejszym ustanawia się wspólnotowy program działania wspierający organizacje pozarządowe (NGOs) działające głównie w zakresie ochrony środowiska.
2.
Głównym celem niniejszego programu jest wspomaganie NGO — organizacji pozarządowych działających głównie w zakresie ochrony środowiska i zwiększenie znaczenia ochrony środowiska na poziomie europejskim.
Takie działania powinny pociągać za sobą przyczynianie się lub możliwość przyczyniania się do rozwoju i wprowadzania w życie polityki Wspólnoty w dziedzinie ochrony środowiska oraz ustawodawstwa w różnych regionach Europy.
3.
Program wspiera ciągle również uczestnictwo NGO na wszystkich etapach procesu tworzenia przez Wspólnotę polityki w dziedzinie ochrony środowiska, przez zapewnienie właściwej reprezentacji w konsultacjach z zainteresowanymi osobami i przesłuchaniach publicznych.
Program przyczynia się również do wzmacniania małych regionalnych lub lokalnych stowarzyszeń pracujących nad zastosowaniem dorobku wspólnotowego w odniesieniu do środowiska naturalnego i trwałego rozwoju ich regionów.
Artykuł 2
Aby NGO mogła ubiegać się o dotację, powinna posiadać następujące cechy i spełniać warunki wyszczególnione w Załączniku:
a) musi być niezależną i nienastawioną na osiąganie zysku osobą prawną, której podstawowa działalność związana jest z ochroną środowiska i zwiększaniem znaczenia celów ochrony środowiska, mającej na celu dobro publiczne oraz uwzględnienie zasad trwałego rozwoju;
b) musi działać na poziomie europejskim jako pojedyncza lub składająca się z kilku stowarzyszeń działających w sposób skoordynowany, ze strukturą (na bazie członkostwa) i działaniami obejmującymi co najmniej trzy państwa europejskie.
Jednakże NGO działające na terenie dwóch państw europejskich może się także kwalifikować, pod warunkiem że podstawowym celem działania jest wspieranie rozwoju i wprowadzanie w życie polityki Wspólnoty w dziedzinie ochrony środowiska, jak określono w art. 1 ust. 2 i 3;
c) jej działania muszą być zgodne w szczególności z zasadami leżącymi u podstaw Szóstego Programu Działania na rzecz Ochrony Środowiska i pokrywać się z priorytetowymi obszarami określonymi w art. 5;
d) musi być utworzona zgodnie z prawem na czas dłuższy niż dwa lata i posiadać roczne sprawozdania finansowe za dwa poprzednie lata zatwierdzone przez biegłego rewidenta księgowego.
W przypadku istnienia nadzwyczajnych okoliczności Komisja może udzielić zgody na odstępstwo od tych dwóch wymagań, pod warunkiem że tym samym nie zaszkodzi ochronie interesów finansowych Wspólnoty.
Artykuł 3
Program jest otwarty dla europejskich NGO, utworzonych w:
a) Państwach Członkowskich;
b) krajach stowarzyszonych [6], zgodnie z warunkami ustalonymi w odpowiednich umowach europejskich, w dodatkowych protokołach do nich i w decyzjach odpowiednich rad stowarzyszeń;
c) na Cyprze, Malcie lub w Turcji zgodnie z warunkami i procedurami do uzgodnienia z tymi państwami; lub
d) krajach bałkańskich tworzących część procesu stabilizacji i stowarzyszania dla państw Europy Południowo-Wschodniej [7], zgodnie z warunkami i procedurami do uzgodnienia z tymi państwami.
Artykuł 4
1.
Komisja publikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich wezwanie do składania do 30 września każdego roku wniosków dotyczących dotacji na następny rok kalendarzowy.
Dodatkowo Komisja stosuje inne dostępne odpowiednie środki służące do zapoznania z programem potencjalnych beneficjentów, wliczając media elektroniczne.
2.
Wezwanie do złożenia wniosków zawiera pakiet informacji i określa warunki niezbędne do spełnienia, kryteria wyboru i przyznawania (wliczając dane szczegółowe proponowanego systemu ważenia) oraz procedurę zgłoszenia, oceny i zatwierdzania.
3.
Po przeprowadzeniu oceny wniosków Komisja bezzwłocznie podejmuje decyzję, które organizacje mają otrzymać finansowanie w następnym roku, do 31 grudnia każdego roku, o ile nie opóźni się przyjęcie budżetu Wspólnoty.
Decyzja ta stanowi podstawę umowy między Komisją a beneficjentem, ustalając maksymalną kwotę dotacji, sposoby płatności, środki kontroli i monitorowania oraz cele, jakie powinny zostać osiągnięte przy pomocy dotacji.
Płatności są wykonywane niezwłocznie.
Artykuł 5
1.
Uwzględniając znaczenie trwałego rozwoju oraz zdrowia i jakości życia obywateli europejskich, program ten kieruje swoje wsparcie w szczególności na obszary priorytetowe Szóstego Programu Działania na rzecz Ochrony Środowiska, podzielone na cztery grupy:
a) ograniczanie zmian klimatycznych;
b) przyroda i różnorodność biologiczna — ochrona unikalnych zasobów;
c) zdrowie i środowisko naturalne;
d) zapewnienie zrównoważonej gospodarki zasobami naturalnymi i odpadami.
Szósty Program Działania na rzecz Ochrony Środowiska podlega przeglądowi w czwartym roku funkcjonowania i zostaje zrewidowany i uaktualniony, jeśli będzie to konieczne, w celu uwzględnienia nowych wydarzeń i informacji.
Poza wyżej wymienionymi obszarami edukację dotyczącą środowiska naturalnego i wprowadzanie w życie i stosowanie prawodawstwa wspólnotowego w dziedzinie środowiska należy również zaliczyć do dziedzin priorytetowych.
2.
Proces wyboru i przyznawania dotacji przeprowadza się w czterech etapach, jak zostało to przedstawione w części A Załącznika.
Artykuł 6
1.
Wielkość dotacji nie powinna przekraczać 70 % przeciętnych rocznych zweryfikowanych i kwalifikujących się w czasie poprzednich dwóch lat wydatków poniesionych przez zgłaszającego wniosek, w przypadku NGO mających swoją siedzibę w państwach Wspólnoty, lub 80 % w przypadku NGO mających swoją siedzibę w państwach kandydujących i w krajach bałkańskich, ani 80 % kwalifikujących się wydatków w roku bieżącym.
Kwota powinna być ustalona corocznie, zgodnie z przyjętym systemem ważenia, który uwzględnia wyniki oceny określonej w art. 5 ust. 2 i opisanej w części A Załącznika i zasady przedstawione w części C Załącznika.
2.
Beneficjent w ramach tego programu ma swobodę w używaniu dotacji na pokrycie zakwalifikowanych wydatków w czasie trwania roku, na który dotacja została przyznana, jeśli wydaje mu się to odpowiednie.
Wszystkie wydatki ponoszone przez beneficjenta w czasie trwania roku, na który dotacja została przyznana, będą uważane za kwalifikujące się, z wyjątkiem tych, które zostały wymienione w części D pkt 2 Załącznika.
Beneficjenci mogą również wypłacić środki pieniężne na rzecz partnerów lub organizacji członkowskich, zgodnie z zasadami szczegółowymi określonymi przez zatwierdzony program roboczy.
3.
Kwota dotacji zostaje ostatecznie określona tylko wtedy, gdy zrewidowane sprawozdanie finansowe zostanie zaakceptowane przez Komisję, zapewniając tym samym, że fundusze Wspólnoty są wykorzystane zgodnie z odpowiednimi przepisami rozporządzenia finansowego z dnia 21 grudnia 1977 r., które mają zastosowanie odnośnie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [8].
Ostateczna płatność zostaje odpowiednio zmniejszona, jeśli całkowita wysokość dotacji wspólnotowych związanych z tym i każdym innym programem przekracza 80 % zrewidowanych kwalifikujących się wydatków poniesionych przez beneficjenta w ciągu roku.
4.
Ponadto jeśli zrewidowane sprawozdanie finansowe dotyczące roku, na który dotacja została przyznana, wykazuje, że łączne przychody beneficjenta, z wyjątkiem przychodów regularnie przeznaczanych na niekwalifikujące się wydatki, przekraczają kwalifikujące się wydatki, ostateczna płatność zostanie zmniejszona lub, jeśli jest to konieczne, nadwyżka zostanie odpowiednio odzyskana.
Zgodnie z art. 256 Traktatu zlecenie odzyskania podlega wykonaniu.
5.
W celu zapewnienia efektywności dotacji dla NGO, działających w dziedzinie środowiska naturalnego Komisja podejmuje niezbędne kroki zmierzające do sprawdzenia, czy wybrana organizacja nadal spełnia wymagania niezbędne do przyznania dotacji w ciągu całego roku, na który dotacja została przyznana.
W szczególności zostanie uruchomiony stały system monitorowania działań beneficjentów w ciągu roku, na który dotacja została przyznana, jak również analiza ex post jego funkcjonowania.
6.
Komisja dostarczy wnioskodawcom, których wnioski nie zostały zaakceptowane, informacje na temat powodów, dla których NGO nie spełniają wymagań, podając wystarczające wyjaśnienie umożliwiające im ustalenie zmian niezbędnych przed sporządzeniem nowego wniosku.
Artykuł 7
1.
Niniejszy program rozpoczyna się dnia 1 stycznia 2002 r. i kończy dnia 31 grudnia 2006 r.
2.
Limity finansowe wprowadzenia w życie niniejszego programu na lata 2002-2006 ustala się niniejszym na 32 mln EUR.
3.
Wartość rocznych środków przyznanych zostanie zatwierdzona przez władze budżetowe w ramach limitów perspektywy finansowej.
Artykuł 8
1.
W celu ochrony interesów finansowych Wspólnoty przed nadużyciami finansowymi i innymi nieprawidłowościami Komisja może przeprowadzać kontrole na miejscu oraz inspekcje, opierając się na niniejszym programie zgodnie z rozporządzeniem Rady (Euratom, WE) numer 2185/96 [9].
Jeśli jest to wskazane, Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) przeprowadza dochodzenia, co jest regulowane rozporządzeniem (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady [10].
2.
Beneficjent otrzymujący dotację udostępnia Komisji wszystkie dokumenty uzupełniające, wliczając zrewidowane sprawozdanie finansowe dotyczące wydatków poniesionych w czasie roku, na który została przyznana dotacja, przez okres pięciu lat następujących po dokonaniu ostatniej płatności.
Beneficjent otrzymujący dotację dopilnuje, aby, gdzie stosowne, dokumenty uzupełniające, będące w posiadaniu partnerów lub członków były dostępne dla Komisji.
Artykuł 9
1.
Niepowodzenie w osiągnięciu spodziewanych wyników, wykazane w obowiązkowych sprawozdaniach, może spowodować niezakwalifikowanie do finansowania w ramach niniejszego programu w następnym roku.
Powtarzające się niepowodzenie w ciągu dwóch kolejnych lat może spowodować niezakwalifikowanie finansowania na pozostałe lata trwania programu.
2.
Jeśli NGO staje się podmiotem zlecenia pobrania wydanego przez Komisję, będącego wynikiem nieprawidłowości spowodowanych świadomie, nieprawidłowości spowodowanych zaniedbaniem lub nadużyciem finansowym, będzie ona automatycznie wykluczona z finansowania na pozostałe lata trwania programu.
3.
Jeśli Komisja wykryje nieprawidłowości, niegospodarność lub nadużycie finansowe związane z dotacją przy pomocy audytu albo kontroli na miejscu, beneficjent podlega zastosowaniu jednego lub kilku następujących środków administracyjnych oraz kar proporcjonalnie do powagi przypadku (i z prawem do odwołania się od tej decyzji):
a) cofnięcie dotacji;
b) zapłacenie kary pieniężnej w wysokości do 50 % wartości zlecenia pobrania;
c) wykluczenie z innych możliwości finansowania przez Wspólnotę na pozostałe lata trwania programu;
d) wykluczenie z istotnych mechanizmów dialogu Komisji na pozostałe lata trwania programu.
Artykuł 10
Wykaz beneficjentów finansowanych w ramach tego programu, łącznie z przyznanymi kwotami, jest publikowana każdego roku w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 11
Komisja przedstawia Państwom Członkowskim i Parlamentowi Europejskiemu sprawozdanie do 30 kwietnia każdego roku, dotyczące procesu przyznawania dotacji na rok bieżący oraz wyników przyznanych dotacji w poprzednim roku.
Sprawozdanie zawiera wyjaśnienie, jak Komisja dokonała wyboru beneficjentów na bieżący rok.
Komisja zwołuje spotkanie uczestników w sprawie przedyskutowania tego sprawozdania do dnia 30 czerwca każdego roku.
Najpóźniej do dnia 31 grudnia 2004 r. Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie dotyczące osiągnięcia celów niniejszego programu w czasie pierwszych trzech lat i w stosownym przypadku przedstawia propozycje dokonania ulepszeń w związku z kontynuowaniem lub zawieszeniem programu.
Powyższe sprawozdanie oparte jest na sprawozdaniach dotyczących działania beneficjentów i ocenie, w szczególności ich efektywności przyczyniania się do osiągania celów określonych w art. 1 i w Załączniku.
Zgodnie z Traktatem Parlament Europejski i Rada decydują w sprawie kontynuowania programu po dniu 1 stycznia 2007 r.
Przed przesłaniem propozycji w tym celu Komisja przeprowadzi zewnętrzną ocenę wyników osiągniętych w ramach programu.
Artykuł 12
Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 20 czerwca 2002 r.
zmieniająca decyzję 97/20/WE ustanawiającą listę państw trzecich spełniających warunki równowagi dotyczące produkcji i wprowadzania na rynek małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich, w celu dodania Japonii
(notyfikowana jako dokument nr C(2002)2194)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/469/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/492/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania na rynek żywych małży [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/79/WE [2], w szczególności jej art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 97/20/WE [3], ostatnio zmieniona decyzją 2002/21/WE [4], ustanawia listę państw trzecich, z których zatwierdza się przywóz małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich w jakiejkolwiek formie do spożycia przez ludzi.
W części I Załącznika wymienia się nazwy państw i terytoriów objętych decyzją specjalną w ramach dyrektywy 91/492/EWG, a w części II wymieniono państwa kwalifikujące się na podstawie art. 2 ust. 2 decyzji Rady 95/408/WE [5], ostatnio zmienionej decyzją 2001/4/WE [6].
(2) Decyzja Komisji 2002/470/WE z dnia 20 czerwca 2002 r. określa specjalne warunki dotyczące przywozu małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich pochodzących z Japonii [7], dlatego decyzję 97/20/WE należy zmienić, dodając to państwo do zamieszczonej w części I listy.
(3) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik do decyzji 97/20/WE zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 24 czerwca 2002 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 20 czerwca 2002 r.
ustanawiająca specjalne warunki dotyczące przywozu przetworzonych lub mrożonych małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich z Japonii
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 2198)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/470/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/492/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne produkcji i wprowadzania na rynek małży [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/79/WE [2], w szczególności jej art. 9 ust. 3 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ekspert Komisji przeprowadził kontrolę w Japonii w celu sprawdzenia warunków produkcji, przetwarzania, przechowywania i wysyłki małży do Wspólnoty.
(2) Przepisy ustawodawcze Japonii czynią "Wydział Kontroli i Bezpieczeństwa (ISD) w Ministerstwie Zdrowia, Pracy i Opieki Społecznej" odpowiedzialnym za przeprowadzanie kontroli zdrowotnych małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich oraz za monitorowanie higieny i warunków sanitarnych produkcji.
Te same przepisy upoważniają ISD do wydawania zezwoleń lub zakazów połowów małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich w pewnych strefach.
(3) ISD i laboratoria, jakimi dysponuje, są w stanie skutecznie sprawdzać stosowanie przepisów obowiązujących w Japonii.
(4) Właściwe władze Japonii zobowiązały się do regularnego i szybkiego przekazywania do Komisji danych dotyczących obecności planktonu zawierającego toksyny w strefach połowów.
(5) Właściwe władze Japonii przekazały oficjalne zapewnienia dotyczące zgodności z wymogami określonymi w rozdziale V załącznika do dyrektywy 91/492/EWG oraz z wymogami równoważnymi do ustanowionych w tej dyrektywie, w zakresie klasyfikacji obszarów produkcyjnych i obszarów przekaźnikowych, zatwierdzania centrów wysyłki i oczyszczania oraz kontroli zdrowia publicznego i monitorowania produkcji.
(6) Ustalono, że Japonia kwalifikuje się do włączenia jej na listę państw trzecich spełniających warunki równoważności, o których mowa w art. 9 ust. 3 lit. a) dyrektywy 91/492/EWG.
(7) Japonia pragnie wywozić do Wspólnoty mrożone lub przetworzone małże dwuskorupowe, szkarłupnie, osłonice i ślimaki morskie, które zostały poddane sterylizacji lub obróbce termicznej zgodnie z wymogami decyzji Komisji 93/25/EWG [3], zmienionej decyzją 97/275/WE [4].
W tym celu należy określić obszary produkcyjne, z których można odławiać małże, szkarłupnie, osłonice i ślimaki morskie oraz wywozić je do Wspólnoty.
(8) Powinny obowiązywać specjalne warunki przywozu, bez wpływu na decyzje podjęte na mocy dyrektywy Rady 91/67/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. dotyczącej warunków zdrowotnych zwierząt obowiązujących przy wprowadzaniu na rynek zwierząt i produktów akwakultury [5], ostatnio zmienionej dyrektywą 98/45/WE [6].
(9) Biorąc pod uwagę wyniki inspekcji decyzja Komisji 92/91/EWG z dnia 6 lutego 1992 r. w sprawie pewnych środków ochronnych dotyczących przegrzebków pochodzących z Japonii [7], ostatnio zmieniona decyzją 94/206/WE [8], decyzja 94/205/WE z dnia 8 kwietnia 1994 r. ustanawiająca specjalne warunki przywozu mrożonych lub przetworzonych przegrzebków i innych pectinidae pochodzących z Japonii [9], ostatnio zmieniona decyzją 95/81/WE [10], i decyzja 95/119/WE z dnia 7 kwietnia 1995 r. dotycząca pewnych środków ochronnych w odniesieniu do produktów rybołówstwa pochodzących z Japonii [11], ostatnio zmieniona decyzją 95/537/WE [12], stały się nieaktualne i należy je uchylić.
(10) Środki, o których mowa w niniejszej decyzji, są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
"Wydział Kontroli i Bezpieczeństwa (ISD) w Ministerstwie Zdrowia, Pracy i Opieki Społecznej" jest w Japonii właściwym organem do sprawdzania i zaświadczania, że małże, szkarłupnie, osłonice i ślimaki morskie spełniają wymogi dyrektywy 91/492/EWG.
Artykuł 2
Przetworzone lub mrożone małże, szkarłupnie, osłonice i ślimaki morskie pochodzące z Japonii i przeznaczone do spożycia przez ludzi muszą pochodzić z zatwierdzonych obszarów produkcyjnych wymienionych w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Niniejszym uchyla się decyzje 92/91/EWG, 94/205/WE i 95/119/WE.
Artykuł 4
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 24 czerwca 2002 r.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 20 czerwca 2002 r.
zmieniająca decyzję 95/538/WE ustanawiającą szczególne zasady regulujące przywóz produktów rybołówstwa i upraw akwakultury pochodzących z Japonii
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 2205)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/471/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania na rynek produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/79/WE [2], w szczególności jej art. 11 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik A do decyzji 95/538/WE z dnia 6 grudnia 1995 r. ustanawiającej szczególne zasady regulujące przywóz produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Japonii [3], ostatnio zmienionej decyzją 2001/253/WE [4], określa wzór świadectwa zdrowia dla produktów sektora rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Japonii i przeznaczonych na wywóz do Wspólnoty Europejskiej.
(2) Decyzja Komisji 2002/470/WE ustanawiająca szczególne warunki przywozu mięczaków dwuskorupowych, szkarłupni, osłonic, i morskich mięczaków brzuchonogich z Japonii [5] zezwala na przywóz z Japonii mrożonych i przetworzonych małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich.
Z tego względu niezbędne jest wprowadzenie zmian we wzorze świadectwa zdrowia ustanowionego decyzją 95/538/WE, tak aby uwzględnić stosowne uwagi dotyczące wymogów dla małży.
(3) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Do decyzji 95/538/WE wprowadza się następujące zmiany:
Załącznik A zostaje zastąpiony Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 24 czerwca 2002 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 20 czerwca 2002 r.
ustanawiająca specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa z Republiki Bułgarii
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 2195)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/472/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania na rynek produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/79/WE [2], w szczególności jej art. 11 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W imieniu Komisji przeprowadzono w Republice Bułgarii inspekcję mającą na celu sprawdzenie warunków produkcji, przechowywania i wysyłki produktów rybnych do Wspólnoty.
(2) Wymogi ustawodawstwa bułgarskiego w sprawie kontroli zdrowia i monitorowania produktów rybołówstwa można uznać za równoważne z przepisami ustanowionymi w dyrektywie 91/493/EWG.
(3) W szczególności "Krajowe Służby Weterynaryjne (KSW) Ministerstwa Rolnictwa i Leśnictwa" są w stanie skutecznie sprawdzać przestrzeganie obowiązującego ustawodawstwa.
(4) Należy określić szczegółowe zasady dotyczące świadectw zdrowia, które zgodnie z dyrektywą 91/493/EWG muszą towarzyszyć przesyłkom produktów rybołówstwa przywożonych do Wspólnoty z Bułgarii.
Przepisy szczegółowe powinny zawierać określenie wzoru świadectwa, minimalne wymogi dotyczące języka lub języków, w jakich sporządza się świadectwa oraz statusu osoby upoważnionej do jego podpisania.
(5) Na oznaczeniu umieszczonym na opakowaniu produktów rybnych należy wskazać nazwę państwa trzeciego oraz numer zatwierdzenia/rejestracji zakładu, statku przetwórni, statku chłodni lub statku zamrażalni pochodzenia, z wyjątkiem pewnych produktów mrożonych.
(6) Konieczne jest sporządzenie listy zatwierdzonych przedsiębiorstw, statków przetwórni, chłodni oraz listy statków zamrażalni wyposażonych zgodnie z wymogami dyrektywy Rady 92/48/EWG [3].
Listy te należy sporządzić na podstawie komunikatu KSW przesłanego do Komisji.
Zatem KSW są zobowiązane do zapewnienia zgodności z przepisami określonymi w tym celu w art. 11 ust. 4 dyrektywy 91/493/EWG.
(7) KSW przedstawiły oficjalne gwarancje dotyczące zgodności z regułami, o których mowa w rozdziale V Załącznika do dyrektywy 91/493/EWG w odniesieniu do kontroli produktów rybołówstwa i spełnienia wymogów higieny równoważnych z przepisami ustanowionymi w tej dyrektywie.
(8) Jednakże inspekcja przeprowadzona w Bułgarii wykazała pewne niedociągnięcia w nadzorze weterynaryjnym w zakresie identyfikacji braków w zakładach rybnych oraz wypełniania świadectw wywozowych zdrowia dla produktów rybołówstwa i ryb żywych.
W związku z tym dodanie nowych zakładów lub statków do listy przedsiębiorstw i statków, z których zatwierdzono przywóz z Bułgarii, będzie wymagać przeprowadzenia przez ekspertów Komisji nowej inspekcji na miejscu.
(9) Uwzględniając wyniki inspekcji, ograniczenia częstotliwości kontroli bezpośrednich, ustalone w decyzji Komisji 94/360/WE z dnia 20 maja 1994 r. w sprawie zmniejszonej częstotliwości bezpośrednich kontroli przesyłek niektórych produktów sprowadzanych z państw trzecich, przyjętej na mocy dyrektywy Rady 90/675/EWG [4], nie dotyczą produktów rybołówstwa przywożonych z Bułgarii.
(10) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
"Krajowe Służby Weterynaryjne (KSW) Ministerstwa Rolnictwa i Leśnictwa" są właściwym organem w Bułgarii dla sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa z wymogami dyrektywy 91/493/EWG.
Artykuł 2
1.
Produkty rybnołówstwa przywożone do Wspólnoty z Bułgarii spełniają warunki, o których mowa w ust. 2, 3 i 4.
2.
Każda przesyłka zaopatrzona jest w oznaczone numerem oryginalne świadectwo zdrowia, odpowiednio wypełnione, podpisane, opatrzone datą i sporządzone na jednym arkuszu papieru, zgodnie ze wzorcem zamieszczonym w załączniku I.
3.
Produkty pochodzą z zatwierdzonych przedsiębiorstw, statków przetwórni lub chłodni albo z zarejestrowanych statków zamrażalni, których lista znajduje się w załączniku II.
4.
Z wyjątkiem mrożonych produktów rybołówstwa luzem i przeznaczonych do produkcji przetworów, na wszystkich opakowaniach znajduje się nieusuwalne oznaczenie nazwy państwa "BUŁGARIA" wraz z numerem zatwierdzenia/rejestracji przedsiębiorstwa, statku przetwórni, chłodni lub zamrażalni, z których pochodzą produkty.
Artykuł 3
1.
Świadectwo, o którym mowa w art. 2 ust. 2, sporządzone jest w co najmniej jednym urzędowym języku Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadzane są kontrole.
2.
Na świadectwie podane są: imię i nazwisko, stanowisko oraz podpis przedstawiciela KSW wraz z jego urzędową pieczęcią, której kolor różni się od koloru innych wpisów.
Artykuł 4
Przywożąc produkty rybołówstwa z Bułgarii Państwa Członkowskie nie stosują względem tych produktów ograniczeń częstotliwości kontroli bezpośrednich, przewidzianych w decyzji 94/360/WE.
Artykuł 5
1.
W załączniku II zostaną wprowadzone zmiany dopiero po uzyskaniu wyników inspekcji na miejscu.
2.
W drodze odstępstwa od przepisów ust. 1, dopuszcza się możliwość modyfikacji treści załącznika II w trybie ustanowionym decyzją 95/408/WE w celu zmiany nazwy lub skreślenia zakładów i statków znajdujących się na liście w tym Załączniku.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja wchodzi w życie dnia 24 czerwca 2002 r.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 20 czerwca 2002 r.
ustanawiająca wymagania dotyczące zdrowia publicznego dla świeżego mięsa i świeżego drobiu przywożonego z państw trzecich oraz zmieniająca decyzję 94/984/WE
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 2196)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/477/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 71/118/EWG z dnia 15 lutego 1971 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na produkcję i wprowadzanie do obrotu świeżego mięsa drobiowego [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/79/WE [2], w szczególności jej art. 14 B) ust. 2 lit. b),
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [3], ostatnio zmienianą rozporządzeniem (WE) nr 1452/2001 [4], w szczególności jej art. 16 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wymagania dotyczące zdrowia publicznego zawarte w decyzji Komisji 2001/471/WE z dnia 8 czerwca 2001 r. ustanawiającej przepisy dotyczące regularnych kontroli higieny ogólnej przeprowadzanych przez kierowników w zakładach, zgodnie z dyrektywą 64/433/EWG w sprawie problemów zdrowotnych dotyczących produkcji i wprowadzania do obrotu świeżego mięsa oraz z dyrektywą 71/118/EWG w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na produkcję i wprowadzanie do obrotu świeżego mięsa drobiowego [5] powinny mieć również zastosowanie do przywozu z państw trzecich.
(2) W tym celu, po pierwsze, zasady dotyczące państw trzecich w odniesieniu do wprowadzania w życie regularnych kontroli ogólnej higieny przeprowadzanych przez podmioty gospodarcze wywożące świeży drób albo świeże mięso do Wspólnoty powinny być brane pod uwagę przy rozważaniu spełnienia kryteriów ustanowionych w ramach art. 15 dyrektywy 71/118/EWG oraz art. 3 ust. 2 dyrektywy 72/462/EWG dla wykazu danych państw trzecich.
(3) Po drugie, wprowadzenie w życie takich kontroli przez dane podmioty gospodarcze powinno być uwzględnione przy rozważaniu włączenia ich do wykazu zakładów przewidzianych w art. 14 (B) ust. 2 dyrektywy 71/118/EWG oraz w art. 4 ust. 1 dyrektywy 72/462/EWG.
(4) Po trzecie, gwarancje zapewniane przez art. 14 (B) ust. 1 lit. b) dyrektywy 71/118/EWG oraz art. 4 ust. 2 lit. a) dyrektywy 72/462/EWG, powinny być włączone do poświadczeń zdrowia włączonych do wzorów świadectw przewidzianych odpowiednio w art. 14 B) dyrektywy 71/118/EWG oraz art. 22 dyrektywy 72/462/EWG przy najbliższej sposobności.
(5) Dyrektywa 71/118/EWG przewiduje ustanowienie wykazu zakładów spełniających szczególne wymagania prawodawstwa wspólnotowego.
(6) Tymczasowy wykaz zakładów jest zawarty w decyzji Komisji 97/4/WE z dnia 12 grudnia 1996 r. ustalającej tymczasowe wykazy zakładów państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz świeżego mięsa drobiowego [6], ostatnio zmienionej decyzją 2001/400/WE [7].
(7) Decyzja Komisji 94/984/WE z dnia 20 grudnia 1994 r. ustanawiająca warunki zdrowotne zwierząt i świadectwa weterynaryjne dla przywozu świeżego mięsa drobiowego z niektórych państw trzecich [8], ostatnio zmieniona decyzją 2001/659/WE [9], została zmieniona decyzją 2001/598/WE [10], między innymi w celu wprowadzenia do świadectw zdrowia zwierząt oraz zdrowia publicznego wzoru deklaracji zdrowia publicznego dla przywozu świeżego drobiu z państw trzecich, wymaganego przez art. 14 B) ust. 1 lit. c) dyrektywy 71/118/EWG.
Decyzja 94/984/WE powinna być obecnie dalej zmieniona, tak by uzupełnić wspomnianą wzorcową deklarację w zgodzie z celami obecnej decyzji.
Odpowiednie jest również jednoczesne poprawienie istotnego błędu z załącznika III do tej decyzji.
(8) Dyrektywa 72/462/EWG zapewnia, że bez uszczerbku dla wymagań dotyczących zdrowia zwierząt ustanowionych w art. 14 oraz 15 tej dyrektywy Państwa Członkowskie nie mogą dopuszczać przywozu świeżego mięsa z państw trzecich, jeżeli mięso nie spełnia wymagań dotyczących zdrowia publicznego, które mają być przyjęte.
Artykuł 17 ust. 2 lit. c) tej dyrektywy przewiduje, iż świeże mięso musi być traktowane w zgodzie z warunkami higieny zgodnie z dyrektywą Rady 64/433/EWG [11].
Art. 4 przewiduje sporządzenie wykazu zakładów, których zgodność z przepisami dyrektywy oraz warunkami higieny wymaganymi w ramach dyrektywy 64/433/EWG jest oceniana w zgodzie z kryteriami przedstawionymi w ust. 2 tego artykułu oraz która może być zmieniona albo uzupełniona przez Komisję w zgodzie z wynikami inspekcji przewidzianych w art. 5.
(9) Warunki zdrowia zwierząt oraz wymagania świadectw weterynaryjnych przy przywozie świeżego mięsa z kilku krajów były ustanawiane na podstawie art. 16 dyrektywy 72/462/EWG w kilku decyzjach Komisji, które powinny zostać przepracowane w niedalekiej przyszłości; do tego czasu odpowiednie będzie wprowadzenie do poświadczeń zdrowia włączonych do wzorcowych świadectw takich samych poświadczeń zdrowia publicznego, jak wprowadzone przez niniejszą decyzję dla świeżego drobiu.
(10) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Przy rozważaniu, czy dane państwo trzecie spełnia kryteria ustanowione w art. 15 dyrektywy 71/118/EWG oraz art. 3 ust. 2 dyrektywy 72/462/EWG w celu włączenia do wykazu sporządzonego zgodnie z tymi dyrektywami, Komisja bierze pod uwagę przepisy tych państw trzecich w odniesieniu do wprowadzenia w życie regularnych kontroli ogólnej higieny, opartych na zasadach analizy ryzyka oraz kontroli punktów krytycznych oraz, jeśli jest to niezbędne, kontrolach mikrobiologicznych prowadzonych przez podmioty gospodarcze wywożące świeży drób albo świeże mięso do Wspólnoty.
Artykuł 2
Gdy inspekcje są przeprowadzane zgodnie z dyrektywą 71/118/EWG oraz dyrektywą 72/462/EWG w celu określenia, czy zakład odpowiada przepisom tych dyrektyw oraz załącznika I do dyrektywy 64/433/EWG i może być włączony do wykazu przedstawionego w art. 14 B) ust. 2 dyrektywy 71/118/EWG oraz art. 4 ust. 1 dyrektywy 72/462/EWG, wprowadzanie w życie przez dane podmioty gospodarcze wymagań decyzji 2001/471/WE jest brane pod uwagę.
Artykuł 3
W decyzji 94/984/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) W załączniku II pkt 15 (wzór A oraz B) sekcja II (świadectwo zdrowia publicznego) dodaje się pkt 5 w brzmieniu:
"5. Mięso pochodzi z zakładu wprowadzającego w życie kontrole higieny ogólnej zgodnie z przepisami decyzji Komisji 2001/471/WE [12].".
2) W załączniku III wyrazy "znak jakości zdrowotnej określony w art. 2" zastępuje się wyrazami "znak jakości zdrowotnej określony w art. 1 ust. 2".
Artykuł 4
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 8 czerwca 2003 r.
Przy rozważaniu, czy dane państwo trzecie spełnia kryteria ustanowione w art. 15 dyrektywy 71/118/EWG oraz art. 3 ust. 2 dyrektywy 72/462/EWG w celu włączenia do wykazu sporządzonego zgodnie z tymi dyrektywami albo gdy prowadzona jest w danym państwie trzecim inspekcja zgodnie z art. 14 dyrektywy 71/118/EWG albo art. 5 dyrektywy 72/462/EWG, Komisja od daty przyjęcia niniejszej decyzji uwzględnia podjęte przez dane państwo kroki przygotowawcze, mające na celu spełnienie wymagań niniejszej decyzji od dnia 8 czerwca 2003 r.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 20 czerwca 2002 r.
dotycząca niewłączenia octanu fentyny do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję czynną
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 2199)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/478/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2002/18/WE [2], w szczególności jej art. 8 ust. 2 akapit czwarty,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3600/92 z dnia 11 grudnia 1992 r. ustanawiające szczegółowe zasady realizacji pierwszego etapu programu pracy, określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2266/2000 [4], w szczególności jego art. 7 ust. 3A lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG przewidywał zrealizowanie przez Komisję programu pracy w celu zbadania substancji czynnych, stosowanych w środkach ochrony roślin, które w dniu 15 lipca 1993 r. już znajdowały się w obrocie. Szczegółowe zasady realizacji tego programu zostały określone w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 3600/92.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 933/94 z dnia 27 kwietnia 1994 r. określające substancje czynne wchodzące w skład środków ochrony roślin i wyznaczające Państwa Członkowskie pełniące rolę sprawozdawców przy wykonywaniu rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3600/92 [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2230/95 [6], określa substancje czynne, które należy poddać ocenie w ramach rozporządzenia (EWG) nr 3600/92, wyznacza Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy w zakresie oceny każdej substancji i określa producentów każdej substancji czynnej, którzy przedłożyli w wymaganym terminie odpowiednie powiadomienia.
(3) Octan fentyny jest jedną z 90 substancji czynnych określonych w rozporządzeniu (WE) nr 933/94.
(4) Zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 3600/92, Zjednoczone Królestwo, będące wyznaczonym Państwem Członkowskim pełniącym rolę sprawozdawcy, dnia 11 listopada 1996 r. przedłożyło Komisji sprawozdanie ze swojej oceny informacji przedłożonych przez powiadamiających zgodnie z przepisami art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia.
(5) Po otrzymaniu sprawozdania Państwa Członkowskiego pełniącego rolę sprawozdawcy Komisja podjęła konsultacje z ekspertami z Państw Członkowskich, jak również z głównym powiadamiającym (Agrevo, obecnie Aventis), jak to przewiduje art. 7 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 3600/92.
(6) Sprawozdanie z oceny przygotowane przez Zjednoczone Królestwo zostało poddane przeglądowi przez Państwa Członkowskie i Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin. Przegląd ten zakończono dnia 7 grudnia 2001 r. w formie sprawozdania kontrolnego Komisji dotyczącego octanu fentyny, zgodnie z art. 7 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 3600/92.
(7) Oceny przeprowadzone na podstawie przedłożonych informacji wykazały, że nie można oczekiwać, iż zgodnie z proponowanymi warunkami stosowania środki ochrony roślin zawierające octan fentyny spełniają zasadniczo wymogi ustanowione w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy 91/414/EWG, w szczególności w odniesieniu do bezpieczeństwa użytkowników narażonych na kontakt z octanem fentyny oraz w odniesieniu do jego potencjalnego wpływu na organizmy niebędące przedmiotem zwalczania.
(8) Dlatego octanu fentyny nie należy włączać do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
(9) Należy podjąć odpowiednie środki w celu zapewnienia, że istniejące zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające octan fentyny zostaną w ciągu pewnego okresu cofnięte oraz że nie będą odnawiane, a także że nie będą udzielane nowe zezwolenia.
(10) Szczególny termin na zbycie, składowanie, wprowadzenie do obrotu i zużycie istniejących zapasów środków ochrony roślin zawierających octan fentyny, przyznany przez dane Państwo Członkowskie zgodnie z art. 4 ust. 6 dyrektywy 91/414/EWG, powinien zostać ograniczony do okresu nieprzekraczającego 12 miesięcy w celu umożliwienia zużycia istniejących zapasów w ciągu nie więcej niż jednego dodatkowego sezonu wegetacyjnego.
(11) Niniejsza decyzja pozostaje bez uszczerbku dla jakiegokolwiek działania, które Komisja może podjąć na późniejszym etapie w odniesieniu do tej substancji czynnej w ramach dyrektywy Rady 79/117/EWG z dnia 21 grudnia 1978 r. zakazującej wprowadzania do obrotu i stosowania środków ochrony roślin zawierających niektóre substancje czynne [7], ostatnio zmienionej Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji.
(12) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Octanu fentyny nie włącza się jako substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zapewnią, aby:
1) zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające octan fentyny zostały cofnięte w ciągu sześciu miesięcy od daty przyjęcia niniejszej decyzji;
2) od daty przyjęcia niniejszej decyzji żadne zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające octan fentyny nie zostały udzielone lub odnowione na mocy odstępstwa przewidzianego w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG.
Artykuł 3
Szczególny termin wyznaczony przez Państwa Członkowskie zgodnie z przepisami art. 4 ust. 6 dyrektywy 91/414/EWG jest możliwie najkrótszy i nie dłuższy niż 18 miesięcy od daty przyjęcia niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 20 czerwca 2002 r.
dotycząca niewłączenia wodorotlenku fentyny do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję czynną
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 2207)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/479/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2002/18/WE [2], w szczególności jej art. 8 ust. 2 akapit czwarty,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3600/92 z dnia 11 grudnia 1992 r. ustanawiające szczegółowe zasady realizacji pierwszego etapu programu pracy, określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2266/2000 [4], w szczególności jego art. 7 ust. 3A lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG przewidywał zrealizowanie przez Komisję programu pracy w celu zbadania substancji czynnych, stosowanych w środkach ochrony roślin, które w dniu 15 lipca 1993 r. już znajdowały się w obrocie. Szczegółowe zasady realizacji tego programu zostały określone w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 3600/92.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 933/94 z dnia 27 kwietnia 1994 r. określające substancje czynne wchodzące w skład środków ochrony roślin i wyznaczające Państwa Członkowskie pełniące role sprawozdawców przy wykonywaniu rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3600/92 [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2230/95 [6], określiło substancje czynne, które należy poddać ocenie w ramach rozporządzenia (EWG) nr 3600/92, wyznaczyło Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy w zakresie oceny każdej substancji i określiło producentów każdej substancji czynnej, którzy przedłożyli w wymaganym terminie odpowiednie powiadomienia.
(3) Wodorotlenek fentyny jest jedną z 90 substancji czynnych określonych w rozporządzeniu (WE) nr 933/94.
(4) Zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 3600/92 Zjednoczone Królestwo, będące wyznaczonym Państwem Członkowskim pełniącym rolę sprawozdawcy, w dniu 11 listopada 1996 r. przedłożyło Komisji sprawozdanie ze swojej oceny informacji przedłożonych przez powiadamiających zgodnie z przepisami art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia.
(5) Z chwilą otrzymania sprawozdania Państwa Członkowskiego pełniącego rolę sprawozdawcy, Komisja podjęła konsultacje z ekspertami z Państw Członkowskich, jak również z głównym powiadamiającym (Agrevo, obecnie Aventis), jak przewidziano w art. 7 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 3600/92.
(6) Sprawozdanie z oceny przygotowane przez Zjednoczone Królestwo zostało poddane przeglądowi przez Państwa Członkowskie i Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin. Przegląd ten zakończono w dniu 7 grudnia 2001 r. w formie sprawozdania kontrolnego Komisji dotyczącego wodorotlenku fentyny, zgodnie z art. 7 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 3600/92.
(7) Oceny przeprowadzone na podstawie przedłożonych informacji wykazały, że nie można oczekiwać, iż zgodnie z proponowanymi warunkami stosowania środki ochrony roślin zawierające wodorotlenek fentyny spełniają zasadniczo wymogi ustanowione w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy 91/414/EWG, w szczególności w odniesieniu do bezpieczeństwa użytkowników narażonych na kontakt z wodorotlenkiem fentyny oraz w odniesieniu do jego potencjalnego wpływu na organizmy niebędące przedmiotem zwalczania.
(8) Dlatego wodorotlenek fentyny nie powinien być włączony do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
(9) Należy podjąć odpowiednie środki w celu zapewnienia, że istniejące zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające wodorotlenek fentyny zostaną w ciągu pewnego okresu cofnięte oraz że nie będą odnawiane, a także że nie będą udzielane nowe zezwolenia na te środki.
(10) Każdy termin na zbycie, składowanie, wprowadzenie do obrotu i zużycie istniejących zapasów środków ochrony roślin zawierających wodorotlenek fentyny, przyznany przez dane Państwo Członkowskie zgodnie z art. 4 ust. 6 dyrektywy 91/414/EWG, powinien zostać ograniczony do okresu nieprzekraczającego 12 miesięcy w celu umożliwienia zużycia istniejących zapasów w ciągu nie więcej niż jednego dodatkowego sezonu wegetacyjnego.
(11) Niniejsza decyzja nie ogranicza jakiegokolwiek działania, które Komisja może podjąć na późniejszym etapie w odniesieniu do tej substancji czynnej w ramach dyrektywy Rady 79/117/EWG z dnia 21 grudnia 1978 r. zakazującej wprowadzania do obrotu i stosowania środków ochrony roślin zawierających niektóre substancje czynne [7], ostatnio zmienionej Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji.
(12) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wodorotlenek fentyny nie jest włączony jako substancja czynna do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zapewnią, aby:
1) zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające wodorotlenek fentyny zostały cofnięte w ciągu sześciu miesięcy od daty przyjęcia niniejszej decyzji;
2) od daty przyjęcia niniejszej decyzji żadne zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające wodorotlenek fentyny nie zostały udzielone lub odnowione na mocy odstępstwa przewidzianego w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG.
Artykuł 3
Każdy termin wyznaczony przez Państwo Członkowskie zgodnie z przepisami art. 4 ust. 6 dyrektywy 91/414/EWG jest możliwie najkrótszy i nie dłuższy niż 18 miesięcy od daty przyjęcia niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 21 czerwca 2002 r.
zmieniająca decyzję 93/52/EWG stwierdzającą stosowanie się niektórych Państw Członkowskich lub regionów do wymagań odnoszących się do brucelozy (B. melitensis) i przyznającą im status oficjalnie wolnych od choroby
(decyzja notyfikowana jako dokument nr C(2002) 2213)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/482/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/68/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy owcami i kozami [1], ostatnio zmienioną decyzją Komisji 2002/261/WE [2] w szczególności jej załącznik A rozdział 1.II,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) We włoskiej prowincji Bolzano, bruceloza jest chorobą podlegająca obowiązkowi zgłoszenia od co najmniej pięciu lat i co najmniej 99,8 % gospodarstw trzymających owce i kozy są oficjalnie wolne od brucelozy.
(2) Ponadto, prowincja Bolzano podjęła się stosować załącznik A rozdział 1.II(2) do dyrektywy 91/68/EWG.
(3) W rezultacie prowincja Bolzano powinna zostać uznana za oficjalnie wolną od brucelozy (B. melitensis).
(4) Dlatego, decyzja Komisji 93/52/EWG [3] ostatnio zmieniona decyzją 2001/292/WE [4] powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik II do decyzji 93/52/EWG zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 24 czerwca 2002 r.
zmieniająca decyzję 1999/120/WE ustanawiającą tymczasowe wykazy przedsiębiorstw z państw trzecich, z których Państwa Członkowskie zatwierdzają przywóz osłonek zwierzęcych, w odniesieniu do Ukrainy
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 2226)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/483/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 95/408/WE z dnia 22 czerwca 1995 r. w sprawie warunków ustalania, na okres przejściowy, tymczasowych wykazów przedsiębiorstw z państw trzecich, z których Państwom Członkowskim zezwala się na przywóz niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego, produkty rybołówstwa lub żywych małży dwuskorupowe [1], zmienionej ostatnio decyzją 2001/4/WE [2], w szczególności jej art. 2 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Tymczasowe listy przedsiębiorstw produkujących osłonkizwierzęce, działających w państwach trzecich, zostały określone decyzją Komisji 1999/120/WE [3], ostatnio zmienionej decyzją 2000/80/WE [4].
(2) Ukraina podała nazwę przedsiębiorstwa produkującego osłonkizwierzęce, w stosunku do którego właściwe władze zaświadczają, że działa on zgodnie z przepisami wspólnotowymi.
(3) W związku z tym, można sporządzić tymczasową listę obejmującą to przedsiębiorstwo w odniesieniu do Ukrainy.
Dlatego z tym należy zmienić decyzję 1999/120/WE.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W załączniku do decyzji 1999/120/WE dodaje się w tabeli następujący rząd dotyczący Ukrainy:
País: UkrainaPaís: UcrainaLand: UkraineLand: UkraineΧώρα: ΟυκρανίαCountry: UkrainePays: UkrainePaese: UcrainaLand: OekraïnePaís: UcrâniaMaa: Ukraina
1 _BAR_ 2 _BAR_ 3 _BAR_ 4 _BAR_ 5 _BAR_
UA 13 03 01 _BAR_ Hinkel-Kogut _BAR_ Wieś Berezec, Dystrykt Horodok _BAR_ Region Lwów _BAR_ _BAR_
Artykuł 2
Niniejsza decyzja obowiązuje od dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 3
Decyzja Rady
z dnia 13 czerwca 2002 r.
ustanawiająca europejską sieć punktów kontaktowych dotyczących osób odpowiedzialnych za ludobójstwo, zbrodnie przeciw ludzkości oraz zbrodnie wojenne
(2002/494/WSiSW)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając tytuł VI Traktatu o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 30 i art. 34 ust. 2 lit. c),
uwzględniając inicjatywę Królestwa Niderlandów,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Międzynarodowe trybunały karne dla byłej Jugosławii i Rwandy od 1995 r. prowadziły śledztwa, procesy i wymierzały sprawiedliwość w sprawach o pogwałcenie prawa i konwencji wojennych, dotyczących ludobójstwa i zbrodni przeciw ludzkości.
(2) Statut Rzymski Międzynarodowego Trybunału Karnego z dnia 17 lipca 1998 r. stanowi, że najpoważniejsze zbrodnie, którymi zajmuje się międzynarodowa wspólnota jako całość, w szczególności ludobójstwo, zbrodnie przeciw ludzkości oraz zbrodnie wojenne, nie mogą być bezkarne i że należy zapewnić ich skuteczne ściganie przez podejmowanie odpowiednich środków na poziomie krajowym oraz wzmocnienie międzynarodowej współpracy.
(3) Statut Rzymski przypomina, że obowiązkiem każdego państwa jest wykorzystanie prawodawstwa karnego w stosunku do osób odpowiedzialnych za międzynarodowe zbrodnie tego rodzaju.
(4) Statut Rzymski podkreśla, że Międzynarodowy Trybunał Karny, ustanowiony zgodnie z tym statutem, stanowi uzupełnienie krajowych jurysdykcji karnych.
(5) Wszystkie Państwa Członkowskie Unii Europejskiej podpisały lub ratyfikowały Statut Rzymski.
(6) Ściganie, karanie oraz wymiana informacji na temat ludobójstwa, zbrodni przeciw ludzkości i zbrodni wojennych winny pozostać w gestii władz krajowych, z wyjątkiem sytuacji, których dotyczy prawo międzynarodowe.
(7) Państwa Członkowskie mają do czynienia z osobami, które brały udział w tego rodzaju zbrodniach i szukają schronienia w granicach Unii Europejskiej.
(8) Skuteczność ścigania i sądzenia takich zbrodni na szczeblu krajowym zależy w dużym stopniu od ścisłej współpracy między różnymi instytucjami uczestniczącymi w zwalczaniu tych zbrodni.
(9) Jest sprawą zasadniczą, by odpowiednie instytucje państw będących stronami Statutu Rzymskiego, włącznie z Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej, ściśle współpracowały w tej dziedzinie.
(10) Ścisła współpraca rozwinie się jeszcze bardziej, jeżeli Państwa Członkowskie wydadzą postanowienie o bezpośrednim komunikowaniu się między centralnymi wyspecjalizowanymi punktami kontaktowymi.
(11) Ścisła współpraca między takimi punktami kontaktowymi może zapewnić pełniejszy obraz osób popełniających takie zbrodnie, a także ma rozwiązać problem, w którym Państwie Członkowskim podlegają one ściganiu.
(12) Państwa Członkowskie we wspólnym stanowisku Rady 2001/443/WPZiB z dnia 11 czerwca 2001 r. w sprawie Międzynarodowego Trybunału Karnego [2] uznały, że zbrodnie podlegające jurysdykcji Międzynarodowego Trybunału Karnego są sprawą wszystkich Państw Członkowskich, które współpracują, aby zapobiegać takim zbrodniom i położyć kres bezkarności ich sprawców.
(13) Niniejsza decyzja nie ma wpływu na żadne konwencje, układy lub porozumienia między organami sądowymi dotyczące wzajemnej pomocy w sprawach karnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wyznaczenie punktów kontaktowych i powiadamianie o nich
1.
Każde Państwo Członkowskie wyznacza punkt kontaktowy dla wymiany informacji dotyczących ścigania ludobójstwa, zbrodni przeciw ludzkości i zbrodni wojennych, określonych w art. 6, 7 i 8 Statutu Rzymskiego Międzynarodowego Trybunału Karnego z dnia 17 lipca 1998 r.
2.
Każde Państwo Członkowskie zawiadamia Sekretariat Generalny Rady na piśmie o swoim punkcie kontaktowym w rozumieniu niniejszej decyzji.
Sekretariat Generalny zapewnia przekazanie tego zawiadomienia do Państw Członkowskich i informuje Państwa Członkowskie o wszelkich zmianach w tych zawiadomieniach.
Artykuł 2
Zbieranie i wymiana informacji
1.
Zadaniem każdego punktu kontaktowego jest zapewnienie na żądanie, zgodnie z właściwą umową między Państwami Członkowskimi i właściwym prawem krajowym, wszelkich dostępnych informacji, które mogą mieć znaczenie w związku ze śledztwem w sprawie ludobójstwa, zbrodni przeciw ludzkości i zbrodni wojennych, zgodnie z przepisami art. 1 ust. 1, lub ułatwienie współpracy z właściwymi władzami krajowymi.
2.
W ramach ograniczeń wynikających z obowiązującego prawa krajowego punkty kontaktowe mogą wymieniać informacje, bez potrzeby występowania z żądaniem udostępnienia tych informacji.
Artykuł 3
Informowanie Parlamentu Europejskiego
Rada będzie informować Parlament Europejski o funkcjonowaniu i skuteczności europejskiej sieci punktów kontaktowych podczas dorocznej debaty prowadzonej przez Parlament Europejski zgodnie z art. 39 Traktatu.
Artykuł 4
Stosowanie
Państwa Członkowskie zapewnią, by możliwa była ich pełna współpraca, zgodnie z przepisami niniejszej decyzji, najpóźniej rok po tym, jak niniejsza decyzja staje się skuteczna.
Artykuł 5
Skuteczność
Niniejsza decyzja staje się skuteczna od dnia jej przyjęcia.
Decyzja Komisji
z dnia 26 czerwca 2002 r.
upoważniająca do ustanowienia odstępstw od niektórych przepisów dyrektywy Rady 2000/29/WE w odniesieniu do naturalnie lub sztucznie skarłowaciałych roślin Chamaecyparis Spach, Juniperus L. i Pinus L., pochodzących z Republiki Korei
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 2251)
(2002/499/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2002/36/WE [2], w szczególności jej art. 15 ust. 1,
uwzględniając wniosek przedstawiony przez Zjednoczone Królestwo,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy dyrektywy 2000/29/WE, roślin Chamaecyparis Spach, Juniperus L. oraz Pinus L., innych niż owoce i nasiona, pochodzących z krajów pozaeuropejskich, zasadniczo nie należy wprowadzać do Wspólnoty.
Jednakże dyrektywa 2000/29/WE dopuszcza odstępstwa od tej zasady, pod warunkiem ustalenia, że nie zachodzi ryzyko wprowadzenia organizmów szkodliwych.
(2) W wyniku misji Biura Komisji ds. Żywności i Weterynarii i wymiany informacji między Komisją a Republiką Korei Komisja ustaliła, w oparciu o dostępne informacje, że przy przywozie naturalnie lub sztucznie skarłowaciałych roślin Chamaecyparis Spach, Juniperus L. i Pinus L. nie występuje ryzyko rozprzestrzenienia szkodliwych organizmów, o ile spełnione zostaną szczególne warunki.
(3) Dlatego należy na ograniczony okres czasu dopuścić odstępstwo od niektórych przepisów dyrektywy 2000/29/WE, z zastrzeżeniem szczególnych warunków.
(4) Upoważnienie wydane na mocy niniejszej decyzji należy wycofać, jeżeli zostanie stwierdzone, że szczególne warunki są niewystarczające, aby zapobiec wprowadzaniu szkodliwych organizmów albo, że warunki te nie są spełniane.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym upoważnia się Państwa Członkowskie do ustanowienia odstępstw od art. 4 ust. 1 dyrektywy 2000/29/WE w odniesieniu do zakazów określonych w załączniku III część A pkt 1 do tej dyrektywy w stosunku do roślin Chamaecyparis Spach, Juniperus L. i Pinus L., innych niż owoce i nasiona, pochodzących z Republiki Korei.
Aby kwalifikować się do tych odstępstw, rośliny Chamaecyparis Spach, Juniperus L. i Pinus L., inne niż owoce i nasiona, muszą spełniać, oprócz wymogów ustanowionych w załącznikach I i II oraz w części A sekcja I pkt 43 załącznika IV do dyrektywy 2000/29/WE, warunki określone w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie przedstawią Komisji oraz pozostałym Państwom Członkowskim, do dnia 1 sierpnia 2005 r., informacje na temat ilości przywożonych na mocy niniejszej decyzji przed tą datą oraz szczegółowe sprawozdanie techniczne z badań i/lub testów przeprowadzonych na tych roślinach w okresie kwarantanny, określonym w pkt 10 Załącznika.
Każde Państwo Członkowskie, inne niż państwo przywozu, do którego rośliny te są wprowadzane, przedstawi Komisji oraz pozostałym Państwom Członkowskim, do dnia 1 sierpnia 2005 r., szczegółowe sprawozdanie techniczne z badań i/lub testów przeprowadzonych na tych roślinach, wprowadzonych przed tą datą w okresie kwarantanny, określonym w pkt 10 Załącznika.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję oraz pozostałe Państwa Członkowskie o wszystkich przypadkach przesyłek wprowadzanych na ich terytorium stosownie do niniejszej decyzji, w odniesieniu, do których następnie stwierdzono, że nie spełniają warunków określonych w niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie mogą stosować odstępstwa wspomniane w art. 1 w stosunku do roślin Pinus i Chamaecyparis, przywożonych do Wspólnoty w okresie od dnia 1 czerwca 2004 r. do dnia 31 grudnia 2005 r., oraz w stosunku do roślin Juniperus, przywożonych do Wspólnoty w okresie od dnia 1 listopada 2004 r. do dnia 31 marca 2005 r.
Artykuł 5
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 lipca 2002 r.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 18 marca 2002 r.
w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii dotyczącego świadectwa określonego w ust. 6 Umowy w sprawie wzajemnych preferencyjnych koncesji handlowych na niektóre wina
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 665)
(2002/500/WE)
KOMISJA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzje Rady 2001/916/WE [1] i 2001/917/WE [2] z dnia 3 grudnia 2001 r. dotyczące zawarcia Protokołu dodatkowego korygującego handlowe aspekty Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, z drugiej strony, oraz Protokołu dodatkowego korygującego handlowe aspekty Umowy przejściowej między Wspólnotą Europejską a Republiką Chorwacji, w celu uwzględnienia wyników negocjacji między stronami w sprawie wzajemnych preferencyjnych koncesji na niektóre wina, wzajemnego uznawania, ochrony i kontroli nazw win jak również wzajemnego uznawania, ochrony i kontroli oznaczeń wyrobów spirytusowych i napojów aromatyzowanych, w szczególności jej art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W ramach tych decyzji Rada zawarła z Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii protokoły dodatkowe zawierające Umowy w sprawie wzajemnych preferencyjnych koncesji na niektóre wina, wzajemnego uznawania, ochrony i kontroli nazw win jak również wzajemnego uznawania, ochrony i kontroli oznaczeń wyrobów spirytusowych i napojów aromatyzowanych, zwane dalej "protokołami dodatkowymi w sprawie wina".
Protokoły dodatkowe w sprawie wina stosuje się od dnia 1 stycznia 2002 r.
(2) Ustęp 6 załącznika 1 (Umowa w sprawie wzajemnych preferencyjnych koncesji handlowych na niektóre wina) do protokołów dodatkowych w sprawie wina do Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu oraz Umowy przejściowej, zawartych dnia 18 grudnia 2001 r., stanowi, że uprawnienie do korzystania z koncesji celnych jest zależne od przedstawienia świadectwa, wystawionego przez wspólnie uznany organ urzędowy, wskazany w sporządzonym wspólnie wykazie i stwierdzającego, że dane wino spełnia warunki pkt 5 lit. b).
(3) Komisja, w imieniu Wspólnoty i Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii uzgodniła w protokołach dodatkowych w sprawie wina do Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu i do Umowy przejściowej, przepisy wykonawcze do wyżej wymienionego świadectwa.
Dlatego, Komisja powinna zatwierdzić uzgodnione przepisy wykonawcze w formie wymiany listów.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji i w załączonej wymianie listów są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii dotyczące świadectwa określonego w ust. 6 załącznika I do Umowy w sprawie wzajemnych preferencyjnych koncesji handlowych na niektóre wina zostaje niniejszym zatwierdzone w imieniu Wspólnoty.
Tekst Porozumienia zostaje dołączony do niniejszej decyzji.
Dyrektor generalny ds. rolnictwa i rozwoju obszarów wiejskich Komisji Wspólnot Europejskich jest upoważniony do podpisania Porozumienia w formie wymiany listów.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 18 marca 2002 r.
w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Republiką Chorwacji, dotyczącego świadectwa określonego w ust. 6 Umowy w sprawie wzajemnych preferencyjnych koncesji handlowych na niektóre wina
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 666)
(2002/501/WE)
KOMISJA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 2001/918/WE [1] i 2001/919/WE [2] dotyczącą zawarcia Protokołu dodatkowego korygującego handlowe aspekty Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chorwacji, z drugiej strony, i Protokołu dodatkowego korygującego handlowe aspekty Umowy przejściowej między Wspólnotą Europejską i Republiką Chorwacji, w celu uwzględnienia wyników negocjacji między stronami w sprawie wzajemnych preferencyjnych koncesji na niektóre wina, wzajemnego uznawania, ochrony i kontroli nazw win jak również wzajemnego uznawania, ochrony i kontroli oznaczeń wyrobów spirytusowych i napojów aromatyzowanych, w szczególności jej art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W ramach tych decyzji Rada zawarła z Republiką Chorwacji protokoły dodatkowe zawierające Umowy w sprawie wzajemnych preferencyjnych koncesji na niektóre wina, wzajemnego uznawania, ochrony i kontroli nazw win jak również wzajemnego uznawania, ochrony i kontroli oznaczeń wyrobów spirytusowych i napojów aromatyzowanych, zwane dalej "Protokołami dodatkowymi w sprawie wina".
Protokoły dodatkowe w sprawie wina stosuje się od dnia 1 stycznia 2002 r.
(2) Ustęp 6 załącznika 1 (Umowa w sprawie wzajemnych preferencyjnych koncesji handlowych na niektóre wina) do protokołów dodatkowych w sprawie wina do Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu oraz Umowy przejściowej, zawartych dnia 7 grudnia 2001 r., stanowi, że uprawnienie do korzystania z koncesji celnych jest zależne od przedstawienia świadectwa, wystawionego przez wspólnie uznany organ urzędowy, wskazany w sporządzonym wspólnie wykazie i stwierdzającego, że dane wino spełnia warunki pkt 5 lit. b).
(3) Komisja, w imieniu Wspólnoty i Republiki Chorwacji uzgodniła w protokołach dodatkowych w sprawie wina do Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu i do Umowy przejściowej, przepisy wykonawcze do wyżej wymienionego świadectwa.
Dlatego, Komisja powinna zatwierdzić uzgodnione przepisy wykonawcze w formie wymiany listów.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji i w załączonej wymianie listów są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Republiką Chorwacji, dotyczące świadectwa określonego w ust. 6 załącznika 1 do Umowy w sprawie wzajemnych preferencyjnych koncesji handlowych na niektóre wina zostaje niniejszym zatwierdzone w imieniu Wspólnoty.
Tekst Porozumienia jest załączony do niniejszej decyzji.
Dyrektor generalny ds. rolnictwa i rozwoju obszarów wiejskich Komisji Wspólnot Europejskich jest upoważniony do podpisania Porozumienia w formie wymiany listów.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 27 czerwca 2002 r.
zmieniająca załącznik II do dyrektywy 2000/53/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 2238)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/525/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2000/53/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 września 2000 r. w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji [1], w szczególności jej art. 4 ust. 2 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 2000/53/WE nakłada na Komisję obowiązek dokonania oceny niektórych substancji niebezpiecznych zabronionych na mocy art. 4 ust. 2 lit. a) tej dyrektywy.
(2) Po wykonaniu niezbędnej oceny naukowo-technicznej Komisja doszła do pewnych wniosków.
(3) Niektóre materiały i części zawierające ołów, rtęć, kadm lub sześciowartościowy chrom powinny być zwolnione z zakazu lub ich zwolnienie powinno zostać przedłużone, ponieważ stosowanie wspomnianych substancji niebezpiecznych w tych materiałach i częściach jest nadal nieuniknione.
(4) Niektóre zwolnienia z zakazu dotyczące określonych materiałów lub części powinny mieć ograniczony zakres i okres ważności, co umożliwi stopniowe wycofywanie substancji niebezpiecznych z pojazdów, przy założeniu, że można będzie uniknąć stosowania tych substancji w tych materiałach i częściach.
(5) Kadm stosowany w akumulatorach pojazdów z napędem elektrycznym powinien być objęty zwolnieniem z zakazu do 31 grudnia 2005 r., ponieważ w świetle obecnych osiągnięć naukowo-technicznych i wykonanej oceny stanu środowiska można założyć, że w tym terminie dostępne będą substancje zastępcze i dostępne będą pojazdy z napędem elektrycznym.
Należy jednak nadal prowadzić analizę progresywnego zastępowania kadmu, mając na uwadze dostępność pojazdów z napędem elektrycznym.
Komisja będzie publikować wyniki swoich analiz i może zaproponować przedłużenie terminu upłynięcia zwolnienia dla kadmu stosowanego w akumulatorach pojazdów z napędem elektrycznym, jeśli potrzeba taka zostanie udokumentowana i uzasadniona wynikami analiz.
(6) Należy znieść zwolnienie z zakazu dotyczące ołowiu używanego do powlekania wnętrz zbiorników na benzynę, jako że można już uniknąć stosowania ołowiu w tych częściach.
(7) Ponieważ jest oczywiste, że w niektórych przypadkach niemożliwe jest całkowite uniknięcie stosowania metali ciężkich, należy dopuścić zawartość na pewnym poziomie ołowiu, rtęci, kadmu lub sześciowartościowego chromu w określonych materiałach i częściach, pod warunkiem że substancje te nie zostały wprowadzone rozmyślnie.
(8) W dyrektywie 2000/53/WE należy wprowadzić odpowiednie zmiany.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodnie z opinią komitetu ustanowionego w art. 18 dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów [2], zmienionej po raz ostatni decyzją Komisji 96/350/WE [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik II do dyrektywy 2000/53/WE otrzymuje brzmienie zgodne z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zapewnią, że kadm stosowany w akumulatorach pojazdów z napędem elektrycznym nie będzie wprowadzany na rynek po dniu 31 grudnia 2005 r.
W ramach już podjętej oceny stanu środowiska Komisja będzie kontynuować analizę progresywnego zastępowania kadmu, uwzględniając potrzebę utrzymywania dostępności pojazdów z napędem elektrycznym.
Komisja zakończy analizę i udostępni opinii publicznej jej wnioski najpóźniej do dnia 31 grudnia 2004 r. oraz przygotuje, jeśli potrzeba taka będzie udokumentowana i uzasadniona wynikami analizy, propozycję przedłużenia terminu zwolnienia, zgodnie z art. 4 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2000/53/WE.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja stosuje się od dnia 1 stycznia 2003 r.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 4 lipca 2002 r.
zmieniająca decyzję 96/482/WE w zakresie długości okresu izolacji przy przywozie żywego drobiu oraz jaj wylęgowych z państw trzecich oraz stosowanych przy takim przywozie środków zdrowotnych
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 2492)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/542/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/539/EWG z dnia 15 października 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy i przywóz z państw trzecich drobiu i jaj wylęgowych [1], ostatnio zmieniona decyzją Komisji 2001/867/WE [2], w szczególności jej art. 26,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z decyzją Komisji 96/482/WE z dnia 12 lipca 1996 r. ustanawiająca warunki zdrowotne zwierząt i świadectwa weterynaryjne dla przywozu drobiu i jaj wylęgowych innych gatunków niż ptaki bezgrzebieniowe i ich jaj pochodzących z państw trzecich z uwzględnieniem środków zdrowotnych stosowanych po ich przywozie [3] ostatnio zmienioną decyzją 2002/183/WE [4], drób hodowlany i użytkowy powinien być przy przywozie izolowany po osiągnięciu miejsca przeznaczenia, przez co najmniej sześć tygodni, oraz zbadany przez zatwierdzonego lekarza weterynarii.
(2) Państwa Członkowskie zgłaszały trudności związane z czasem trwania okresu izolacji dla drobiu przeznaczonego do uzupełnienia stad drobiu dzikiego z powodu agresywności i kanibalizmu prowadzących do zwiększonych strat.
(3) Korzystne jest skrócenie czasu trwania okresu izolacji.
Jednakże obowiązkowe jest przeprowadzenie testów na influenzę drobiu oraz rzekomy pomór drobiu celem utrzymania równoważnych gwarancji zdrowotnych zwierząt.
(4) Dlatego należy odpowiednio zmienić decyzję 96/482/WE.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 96/482/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 3 ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:
"W drodze odstępstwa od akapitu pierwszego, okres sześciu tygodni izolacji drobiu hodowlanego i użytkowego, w tym drobiu przeznaczonego do uzupełnienia stad drobiu dzikiego, po osiągnięciu miejsca przeznaczenia może zostać skrócony do 21 dni, jeśli badania wykonane zgodne z procedurami pobierania próbek i badania opisane w załączniku III przyniosą wyniki korzystne.";
2) dodaje się nowy załącznik III, którego tekst zawiera Załącznik do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Wszystkie koszty wynikające ze stosowania niniejszej decyzji ponosi importer.
Artykuł 3
Niniejszą decyzję stosuje się od siódmego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Decyzja Komisji
z dnia 4 lipca 2002 r.
uznająca system kontroli gospodarstw rolnych hodujących bydło wprowadzony w Belgii zgodnie z dyrektywą Rady 64/432/EWG
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 2495)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/544/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 64/432/EWG [1] z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt, wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną, ostatnio zmienioną rozporządzeniem Komisji (WE) nr 535/2002 [2], w szczególności jej art. 14 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Właściwe władze Belgii złożyły wniosek dnia 18 października 2000 r., wraz z odpowiednią dokumentacją, która została później uaktualniona, o uznanie systemu kontroli gospodarstw rolnych hodujących bydło wprowadzonego w tym Państwie Członkowskim.
Artykuł 1 System kontroli gospodarstw rolnych hodujących bydło, przewidziany na podstawie art. 14 dyrektywy 64/432/EWG, wprowadzony w Belgii zostaje niniejszym uznany za w pełni funkcjonujący od dnia 1 lipca 2002 r. Artykuł 2
Decyzja Komisji
z dnia 10 lipca 2002 r.
zmieniająca decyzję 94/278/WE ustalającą wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz niektórych produktów objętych dyrektywą Rady 92/118/EWG, w odniesieniu do przywozu produktów jajecznych, ślimaków, żabich udek, miodu i mleczka pszczelego
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 2555)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/574/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/118/EWG z dnia 17 grudnia 1992 r., ustanawiającą warunki zdrowotne zwierząt i zdrowia publicznego regulujące handel i przywóz do Wspólnoty produktów nieobjętych wyżej wymienionymi warunkami ustanowionymi w szczególnych regułach wspólnotowych, określonych w załączniku A pkt 1 do dyrektywy 89/662/EWG oraz w zakresie czynników chorobotwórczych do dyrektywy 90/425/EWG [1], ostatnio zmienioną decyzją Komisji 2001/7/WE [2], w szczególności jej art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Państwa trzecie, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz jaj przeznaczonych do spożycia przez ludzi, są wymienione w liście zawartym w ust. A) części VIII Załącznika do decyzji Komisji 94/278/WE z dnia 18 marca 1994 r. ustalającej wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz niektórych produktów objętych dyrektywą Rady 92/118/EWG [3], ostatnio zmienionej decyzją 2002/337/WE [4].
Wykaz ten zawiera odniesienie do Załącznika do decyzji Komisji 94/85/WE z dnia 16 lutego 1994 r. ustalającej wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz świeżego mięsa drobiowego [5], ostatnio zmienionej decyzją 2001/733/WE [6].
(2) Państwa trzecie, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz produktów jajecznych przeznaczonych do spożycia przez ludzi, są wymienione w liście zawartym w ust.
B) części VIII Załącznika do decyzji 94/278/WE. Wykaz ten zawiera odniesienie do Załącznika do decyzji Rady 79/542/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. ustalającej wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz bydła, trzody chlewnej oraz świeżego mięsa [7], ostatnio zmienionej decyzją Komisji 2001/731/WE [8].
(3) Odniesienie w przypadku produktów jajecznych do decyzji 79/542/EWG, dotyczącej wyłącznie ssaków, okazuje się być mylące.
Odniesienie do Załącznika do decyzji 94/85/WE ustalającej wykaz w odniesieniu do świeżego mięsa drobiowego byłoby również bardziej odpowiednie z punktu widzenia weterynaryjnego.
Ze względu na to, że produkty jajeczne podlegają obróbce cieplnej, podczas gdy świeże mięso drobiowe pozostaje surowe, kryteria zatwierdzenia w przywozie z państw trzecich są mniej wymagające, a zatem w celu zachowania obowiązującego przywozu sporządzić można listę uzupełniającą.
(4) Państwa trzecie, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz ślimaków przeznaczonych do spożycia przez ludzi, są wymienione w wykazie zawartym w części XI Załącznika do decyzji 94/278/WE.
(5) Państwa trzecie, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz żabich udek przeznaczonych do spożycia przez ludzi, są wymienione w wykazie zawartym w części XII Załącznika do decyzji 94/278/WE.
(6) Szczególne warunki dotyczące zdrowia publicznego, które mają zastosowanie w przypadku ślimaków i żabich udek, są ustanowione odpowiednio w załączniku II, rozdziale 3, części I i II do dyrektywy 92/118/EWG.
Te warunki są zgodne z wieloma odniesieniami do dyrektywy Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającej warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania na rynek produktów rybołówstwa [9].
Państwa trzecie, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz produktów rybołówstwa przeznaczonych do spożycia przez ludzi, są wymienione w wykazie znajdującym się w Załączniku do decyzji Komisji 97/296/WE z dnia 22 kwietnia 1997 r. ustalającej wykaz państw trzecich, z których dopuszcza się przywóz produktów rybołówstwa do spożycia przez ludzi [10], ostatnio zmienionej decyzją 2002/28/WE [11].
(7) Odniesienie do Załącznika do decyzji 97/296/WE mogłoby uprościć aktualizację wykazów państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz odpowiednio ślimaków i żabich udek oraz mógłby być również bardziej spójny z punktu widzenia zdrowia publicznego.
(8) Uzupełniającą listę państw trzecich należy sporządzić odpowiednio dla ślimaków i żabich udek w celu utrzymania obowiązującego przywóz z państw trzecich, które zostały już dopuszczone zgodnie z odpowiednimi kryteriami dyrektywy 91/493/EWG, lecz nie zostały ujęte w wykazie z decyzji 97/296/WE.
(9) Państwa trzecie, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz miodu, są wymienione w wykazie zawartym w części XIV Załącznika do decyzji 94/278/WE.
(10) Decyzja Komisji 2000/159/WE z dnia 8 lutego 2000 r. w sprawie tymczasowego zatwierdzenia planów państw trzecich w zakresie kontroli pozostałości substancji chemicznych zgodnie z dyrektywą Rady 96/23/WE [12], ostatnio zmienioną decyzją 2002/336/WE [13], określa w Załączniku państwa trzecie, które przedłożyły plany ustalające gwarancje udzielane w zakresie monitorowania pewnych pozostałości i substancji wymienionych w załączniku I do dyrektywy Rady 96/23/WE z dnia 29 kwietnia 1996 r. w sprawie środków monitorowania niektórych substancji i ich pozostałości w żywych zwierzętach i produktach zwierzęcych oraz uchylająca dyrektywy 85/358/EWG i 86/469/EWG oraz decyzje 89/187/EWG i 91/664/EWG [14] dla wymienionych zwierząt lub głównych produktów zwierzęcych.
(11) Należy dopuścić przywóz miodu z tych państw trzecich, które wykazują zgodność z dyrektywą 96/23/WE.
Dlatego też treść części XIV załącznika do decyzji 94/278/WE należy zastąpić odniesieniem do decyzji 2000/159/WE.
(12) Mleczko pszczele przeznaczone do spożycia przez ludzi jest uzyskiwane w tych samych warunkach co miód, w związku z czym należy zastosować takie same wymagania przywozowe wobec tego produktu.
Tytuł XIV części Załącznika do decyzji 94/278/WE należy w związku z tym zmienić.
(13) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 94/278/WE wprowadza się następujące zmiany:
a) Część VIII Załącznika zastępuje się tekstem z załącznika I do niniejszej decyzji;
b) Część XI Załącznika zastępuje się tekstem z załącznika II do niniejszej decyzji;
c) Część XII Załącznika zastępuje się tekstem z załącznika III do niniejszej decyzji;
d) Część XI
Decyzja Komisji
z dnia 10 lipca 2002 r.
zmieniająca decyzję 2002/199/WE dotyczącą warunków sanitarnych zwierząt i świadectw weterynaryjnych przy przywozie żywego bydła i świń z niektórych państw trzecich
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 2553)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/578/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1452/2001 [2], w szczególności jej art. 8 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 8 ust. 3 dyrektywy 72/462/EWG wymagania odnoszące się do badań dotyczących brucelozy, enzootycznej białaczki bydła i gruźlicy ustanowione w niektórych państwach trzecich mogą być uznawane za równorzędne względem tych ustanowionych dla handlu wewnątrzwspólnotowego.
(2) Kanada przedstawiła informacje dotyczące własnego programu uznawania stad za urzędowo wolne od enzootycznej białaczki bydła.
(3) Republika Czeska przedstawiła informacje dotyczące własnego programu uznawania stad za urzędowo wolne od enzootycznej białaczki bydła.
(4) Gwarancje te przedstawione przez Kanadę i Republikę Czeską w odniesieniu do enzootycznej białaczki bydła mogą zostać uznane za równorzędne gwarancjom wymaganym w handlu wewnątrzwspólnotowym.
(5) Właściwe organy weterynaryjne Kanady i Republiki Czeskiej zobowiązały się do niezwłocznego notyfikowania Komisji jakichkolwiek proponowanych zmian wprowadzanych do ich zasad dotyczących tych programów.
(6) Decyzja Komisji 2002/199/WE [3] powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik VI do decyzji 2002/199/WE zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od sześćdziesiątego dnia następującego po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 3
Decyzja Rady
z dnia 18 czerwca 2002 r.
zmieniająca decyzję 97/788/WE w zakresie okresu ważności
(2002/580/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/457/WE z dnia 29 września 1970 r. w sprawie wspólnego katalogu odmian gatunków roślin uprawnych [1], w szczególności jej art. 21 ust. 1 lit. b),
uwzględniając dyrektywę Rady 70/458/EWG z dnia 29 września 1970 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym warzyw [2], w szczególności jej art. 32 ust. 1 lit. b),
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Rady 97/788/WE z dnia 17 listopada 1997 r. w sprawie równoważności kontroli dotyczących zachowania odmian stosowanych w państwach trzecich [3] ustaliła, że urzędowe kontrole dotyczące praktyk mających na celu zachowanie odmian przeprowadzane w niektórych państwach trzecich dają takie same gwarancje jak te, które przeprowadza się w Państwach Członkowskich.
Ważność tej decyzji wygasa w przypadku niektórych państw trzecich w dniu 30 czerwca 1999 r., a w przypadku pozostałych państw trzecich wygaśnie ona w dniu 30 czerwca 2002 r.
(2) Wydaje się, że kontrole przeprowadzane w państwach trzecich zgodnie z decyzją 97/788/WE nadal stwarzają te same gwarancje jak te, które przeprowadza się w Państwach Członkowskich.
(3) Dlatego też należy odpowiednio zmienić decyzję 97/788/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Artykuł 3 decyzji 97/788/WE otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 lipca 1997 r. do dnia 30 czerwca 1999 r. a od dnia 18 czerwca 2002 r. do dnia 30 czerwca 2005 r. w przypadku Republiki Korei i Federacyjnej Republiki Jugosławii oraz od dnia 1 lipca 1997 r. do dnia 30 czerwca 2005 r. w przypadku innych państw trzecich wymienionych w Załączniku." .
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 12 lipca 2002 r.
w sprawie dostosowania części III i VIII Wspólnych Instrukcji Konsularnych
(2002/585/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 789/2001 z dnia 24 kwietnia 2001 r. zastrzegające dla Rady uprawnienia wykonawcze w odniesieniu do niektórych przepisów szczegółowych oraz praktycznych procedur rozpatrywania wniosków wizowych [1],
uwzględniając inicjatywę Królestwa Belgii oraz Królestwa Hiszpanii,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Konieczne jest zapewnienie najwyższego możliwego poziomu harmonizacji przetwarzania wniosków wizowych, wniesionych za pośrednictwem biur podróży do placówek dyplomatycznych i konsularnych Państw Członkowskich, w celu obniżenia ryzyka nadużyć związanych z wyborem państwa, gdzie składany jest wniosek wizowy, i nadużyć proceduralnych.
(2) Konieczne jest włączenie do Wspólnych Instrukcji Konsularnych zasad uzupełniających bardziej szczegółowo ustalenia dotyczące monitorowania współpracy z prywatnymi placówkami administracyjnymi, lokalnymi biurami podróży i organizatorami wyjazdów grupowych w zakresie przetwarzania wniosków wizowych przez placówki dyplomatyczne i konsularne Państw Członkowskich.
(3) Celem określenia warunków współpracy z biurami podróży nie jest ograniczanie wolnej konkurencji między nimi, ale wyłącznie ustanowienie warunków, na jakich placówki dyplomatyczne i konsularne mogą współpracować z biurami podróży przy przetwarzaniu wniosków wizowych.
(4) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i w związku z tym nie jest nią związana ani jej nie podlega.
Mając na uwadze, że niniejsza decyzja oparta jest na dorobku Schengen według przepisów tytułu IV Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, zgodnie z art. 5 wspomnianego Protokołu, Dania, w ciągu sześciu miesięcy od przyjęcia przez Radę niniejszej decyzji, podejmie decyzję, czy włączy ją do swojego prawa krajowego.
(5) W odniesieniu do Republiki Islandii oraz Królestwa Norwegii niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen odnoszących się do obszaru określonego w art. 1 (B) decyzji Rady 1999/437/WE z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie niektórych warunków stosowania Układu zawartego przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącego włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen [2].
(6) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską wymienione Państwa Członkowskie nie uczestniczą w przyjęciu niniejszej decyzji i w związku z tym nie są nią związane ani jej nie podlegają,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W części III pkt 4 Wspólnych Instrukcji Konsularnych dodaje się ustęp w brzmieniu:
"Część VIII.5 zawiera bardziej szczegółowe zasady dotyczące wniosków wizowych przetwarzanych przez prywatne placówki administracyjne, biura podróży i organizatorów wyjazdów grupowych oraz ich przedstawicieli."
Artykuł 2
Do części VIII Wspólnych Instrukcji Konsularnych dodaje się sekcję w brzmieniu:
"5.
Wnioski wizowe przetwarzane przez prywatne placówki administracyjne, biura podróży i organizatorów wyjazdów grupowych
Podstawową zasadą przy rozpatrywaniu wniosków wizowych jest możliwość przeprowadzenia indywidualnej rozmowy.
Jednakże może to zostać pominięte, pod warunkiem że, w przypadku gdy nie ma uzasadnionych wątpliwości co do dobrych intencji osoby składającej wniosek, celu podróży lub rzeczywistego zamiaru powrotu do kraju pochodzenia osoby składającej wniosek, organizator wyjazdów grupowych cieszący się pozytywną opinią i w pełni wypłacalny dostarczy do placówek dyplomatycznych i konsularnych niezbędne dokumenty i poświadczenia, o wystarczającej wiarygodności, stwierdzające dobre zamiary osoby składającej wniosek, cel podróży oraz rzeczywisty zamiar powrotu osoby składającej wniosek (patrz pkt III.4).
Częstą i użyteczną praktyką, w szczególności w krajach o dużej powierzchni, jest działanie prywatnych placówek administracyjnych, biur podróży oraz organizatorów wyjazdów grupowych oraz ich przedstawicieli jako upoważnionych pośredników osób składających wnioski.
Wspomniani pośrednicy handlowi nie stanowią jednolitej grupy, jako że stopień ich zaangażowania w sprawy klientów powierzających im przetwarzanie wniosku wizowego jest różny; z uwagi na to poziom wypłacalności i wiarygodności wymagany z ich strony jest z reguły wprost proporcjonalny do stopnia ich zaangażowania w całość organizacji podróży, zakwaterowania, ubezpieczenia zdrowotnego i podróżnego oraz odpowiedzialności za powrót klienta do kraju pochodzenia.
5.1. Rodzaje pośredników
a) Najprostszym rodzajem pośrednika są prywatne placówki administracyjne, w przypadku których pomoc oferowana klientowi polega wyłącznie na dostarczeniu w imieniu klienta dokumentów tożsamości i innych dokumentów towarzyszących.
b) Drugi rodzaj podmiotu handlowego to agencje przewozowe lub lokalne biura podróży, w niektórych przypadkach powiązane z przewoźnikami lotniczymi, bez względu na to, czy są to przewoźnicy państwowi, czy też nie, organizujące przewozy planowe lub czarterowe.
Ich pomoc oferowana klientowi polega na dostarczeniu dokumentów towarzyszących, jak również, jeżeli sytuacja tego wymaga, obejmuje sprzedaż biletów i rezerwację hoteli.
c) Trzeci rodzaj pośrednika to organizatorzy wyjazdów, będący osobami fizycznymi lub prawnymi, organizujący regularnie wyjazdy grupowe (przygotowanie dokumentów podróżnych, przewóz, zakwaterowanie, inne usługi turystyczne niezwiązane z tymi elementami, ubezpieczenia zdrowotne i podróżne, transfery wewnętrzne itd.), którzy sprzedają tego rodzaju wyjazdy grupowe lub oferują ich sprzedaż bezpośrednio lub za pośrednictwem przedstawicieli lub biur podróży, mających podpisane umowy z organizatorem wyjazdów.
Dla organizatora wyjazdów i biura sprzedającego wycieczkę osoba składająca wniosek wizowy jest wyłącznie klientem kupującym wycieczkę, a oferta przetwarzania wniosku wizowego jest jedynie częścią umowy.
Ten trzeci, złożony rodzaj usługi pośrednika składa się z kilku etapów i aspektów, które mogą podlegać obiektywnemu monitorowaniu: dokumentacji handlowej, kierowania, rzeczywistego zakończenia i celu podróży, zakwaterowania oraz planowego wjazdu i wyjazdu grup.
5.2. Harmonizacja współpracy z prywatnymi placówkami administracyjnymi, biurami podróży, organizatorami wyjazdów i ich detalistami
a) Wszystkie placówki dyplomatyczne i konsularne mieszczące się w tym samym mieście powinny dążyć do osiągnięcia zharmonizowanego zastosowania na szczeblu lokalnym wytycznych określonych poniżej, opartych na rodzaju roli pośrednika realizowanej przez podmioty, których to dotyczy.
Mimo że decyzja o podjęciu współpracy z tymi podmiotami należy do placówki dyplomatycznej lub konsulatu, muszą one zachować prawo do wycofania akredytacji w każdym momencie, jeżeli doświadczenie i interesy wspólnej polityki wizowej tak nakazują.
Jeżeli placówka dyplomatyczna lub konsulat podejmują decyzję o współpracy z takim podmiotem, muszą one stosować obowiązujące zasady i procedury, określone w niniejszej sekcji.
- Konsulaty Państw Członkowskich zachowują szczególną ostrożność i współpracują ściśle ze sobą przy ocenie i przyznawaniu, wyjątkowo, akredytacji prywatnym placówkom administracyjnym.
Przetwarzanie wniosków wizowych złożonych przez nie podlega skrupulatnej analizie, w każdym przypadku dokładnej kontroli podlegają wszystkie dokumenty towarzyszące posiadacza wizy i dokumenty związane z licencją i wpisem do rejestru handlowego takiej prywatnej placówki.
- Przy ocenie wniosków wizowych wniesionych przez agencje przewozowe lub lokalne biura podróży należy zwracać szczególną uwagę na sytuację osoby składającej wniosek oraz indywidualnie kontrolować dokumenty towarzyszące.
Konsulaty ściśle współpracują w celu wzmocnienia odpowiednich procedur wykrywania nieprawidłowości w agencjach oraz u przewoźników, w celu wspomagania tych procedur wiadomości o nieprawidłowościach, których dopuściła się agencja, są przekazywane w ramach lokalnej i regionalnej współpracy konsularnej.
- Kryteria rządzące akredytacją biur podróży (organizatorów wyjazdów i przedstawicieli) biorą pod uwagę, między innymi: aktualną licencję, rejestr handlowy, statut spółki, umowy z bankami, z których usług korzystają, aktualne umowy z odbiorcami usług turystycznych Wspólnoty, które muszą obejmować wszystkie elementy wyjazdu zorganizowanego (zakwaterowanie i usługi związane z organizacją pobytu), umowy z liniami lotniczymi, które muszą obejmować zagwarantowaną i ustaloną na określone daty podróż do miejsca przeznaczenia i z powrotem, jak również wymagane ubezpieczenia zdrowotne i podróżne.
Wnioski wizowe wniesione przez te agencje podróży muszą być poddane szczegółowej kontroli.
b) W kontekście lokalnej współpracy konsularnej placówki dyplomatyczne i konsularne dążą również do harmonizacji obowiązujących praktyk i procedur, jak również kryteriów monitorowania sprawnego funkcjonowania prywatnych placówek administracyjnych, biur podróży i organizatorów wyjazdów (bezpośrednich organizatorów wyjazdów i detalistów).
Takie monitorowanie musi przynajmniej obejmować kontrole dokumentacji akredytacyjnej w każdym momencie, kontrole polegające na przeprowadzaniu rozmów bezpośrednich lub telefonicznych z osobami składającymi wnioski, sprawdzenie wyjazdów i miejsc zakwaterowania, oraz, zawsze, gdy to możliwe, weryfikację dokumentów związanych z powrotem grup do kraju.
c) Konieczne jest wprowadzenie skutecznej wymiany istotnych informacji na temat działalności prowadzonej przez prywatne placówki administracyjne, biura podróży i organizatorów wyjazdów (bezpośredni organizatorzy wyjazdów i przedstawiciele): w szczególności poprzez zawiadamianie o wykrytych nieprawidłowościach, regularne wymiany związane z wnioskami wizowymi rozpatrzonymi odmownie, komunikaty w sprawie wykrytych form nadużyć związanych z dokumentami podróżnymi oraz niezrealizowanych wyjazdów planowych.
Współpraca z prywatnymi placówkami administracyjnymi, biurami podróży i organizatorami wyjazdów (bezpośredni organizatorzy wyjazdów i przedstawiciele) jest omawiana w czasie regularnych posiedzeń organizowanych w ramach wspólnej współpracy konsularnej.
d) Na szczeblu lokalnej współpracy konsularnej miejsce ma wymiana wykazów prywatnych placówek administracyjnych, biur podróży i organizatorów wyjazdów (bezpośredni organizatorzy wyjazdów i przedstawiciele), którym została przyznana akredytacja przez każdą z placówek dyplomatycznych lub każdy z konsulatów lub też którym akredytacja została cofnięta, wraz z uzasadnieniem decyzji o cofnięciu akredytacji.
e) Prywatne placówki administracyjne, biura podróży i organizatorzy wyjazdów (bezpośredni organizatorzy wyjazdów i przedstawiciele) muszą przedstawić placówkom dyplomatycznym i konsulatom, przy których są akredytowane, nazwiska jednego lub dwóch pracowników, upoważnionych do pośredniczenia przy składaniu wniosków wizowych."
Artykuł 3
Niniejszą decyzję stosuje się od daty jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 12 lipca 2002 r.
w sprawie zmiany części VI Wspólnych Instrukcji Konsularnych
(2002/586/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 789/2001 z dnia 24 kwietnia 2001 r. zastrzegające dla Rady uprawnienia wykonawcze w odniesieniu do niektórych przepisów szczegółowych oraz praktycznych procedur rozpatrywania wniosków wizowych [1],
uwzględniając inicjatywę Królestwa Hiszpanii,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ustanowienie jednolitego wzoru wizy oraz, w szczególności, wspólnych zasad dotyczących metod technicznych i norm stosowanych przy wypełnianiu formularza stanowią zasadnicze elementy harmonizacji polityki wizowej.
(2) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1683/1995 z dnia 29 maja 1995 r. ustanawiające jednolity formularz wizowy [2], zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 334/2002 [3], ustanawia dalsze techniczne specyfikacje bezpieczeństwa zapobiegające fałszowaniu i podrabianiu, włączając w szczególności kwestię dołączenia zdjęcia wykonanego zgodnie z wysokimi normami bezpieczeństwa; z uwagi na to niezbędne jest przyjęcie części VI Wspólnych Instrukcji Konsularnych w celu włączenia nowych metod stosowanych przy wypełnianiu nowych, jednolitych formularzy wizowych.
(3) Rozporządzenie Rady (WE) nr 333/2002 [4] ustanawia jednolity wzór formularzy, do których dołącza się wizę, jakie muszą być wytwarzane zgodnie z niektórymi specyfikacjami technicznymi, spełniającymi jednocześnie wymogi bezpieczeństwa, w szczególności wyższe normy zapobiegające podrabianiu i fałszerstwom; wspólne instrukcje konsularne powinny w związku z tym zostać dostosowane do procedur dotyczących stosowania niniejszego rozporządzenia.
(4) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i w związku z tym nie jest nią związana ani jej nie podlega.
Niniejszy instrument oparty jest na dorobku Schengen na mocy przepisów tytułu IV Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania, zgodnie z art. 5 wspomnianego protokołu, w ciągu sześciu miesięcy od przyjęcia przez Radę niniejszej decyzji podejmie decyzję, czy wprowadza ją do swojego prawa krajowego.
(5) W kwestii Republiki Islandii i Królestwa Norwegii niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen podlegających obszarowi określonemu w art. 1 lit. B) decyzji Rady 1999/437/WE z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie niektórych warunków stosowania Układu zawartego przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącego włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen [5].
(6) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, wspomniane Państwa Członkowskie nie uczestniczą w przyjęciu niniejszej decyzji i jednocześnie nie podlegają jej stosowaniu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W części VI Wspólnych Instrukcji Konsularnych wprowadza się następujące zmiany:
1) W pkt 1.6 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"W przypadku gdy z powodu nieuznania dokumentów podróżnych posiadacza jednolity wzór formularzy jest stosowany do wizy, placówka dyplomatyczna lub konsulat wydający wizę może podjąć decyzję o zastosowaniu tego samego formularza do rozszerzenia ważności wizy na współmałżonka jej posiadacza i towarzyszące posiadaczowi osoby nieletnie, zależne od posiadacza, na formularzu wydanym posiadaczowi lub może wydać oddzielny formularz posiadaczowi, jego współmałżonkowi i każdej osobie zależnej od niego, poprzez załączenie odpowiedniej wizy do każdego formularza oddzielnie.
Numer paszportu to numer serii wydrukowany lub perforowany na wszystkich lub prawie wszystkich stronach paszportu.
Numer wpisany w tej rubryce w przypadku wizy, która ma być dołączona do jednolitego wzoru formularza, nie jest numerem paszportu, ale tym samym numerem typograficznym, jaki podany jest w formularzu, złożonym z sześciu cyfr, które mogą być uzupełnione o literę lub litery przypisane Państwu Członkowskiemu lub grupie Państw Członkowskich, które wydały wizę."
2) Po pkt 1.7 dodaje się punkt w brzmieniu:
"1.8. Rubryka "Nazwisko i imię"
Pierwsze słowo w rubryce "nazwisko", po którym następuje pierwsze słowo w rubryce "imię" paszportu posiadacza wizy lub dokumentu podróżnego, musi zostać wpisane w tej kolejności.
Placówki dyplomatyczne lub konsulaty sprawdzają, czy dane dotyczące nazwiska i imienia podane w paszporcie lub dokumencie podróżnym, które mają zostać wpisane w tej rubryce oraz w sekcji przeznaczonej do skanowania elektronicznego, są identyczne z nazwiskiem i imieniem podanymi we wniosku wizowym."
3) Punkt 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Sekcja przeznaczona na zdjęcie
Kolorowe zdjęcie posiadacza wizy zostaje umieszczone w miejscu przeznaczonym do tego celu, tak jak to zostało przedstawione w załączniku 8.
Następujące zasady są stosowane, jeśli chodzi o przygotowanie zdjęcia do umieszczenia w wizie.
Rozmiar głowy od podbródka do czubka głowy powinien zajmować 70-80 % pionowego wymiaru powierzchni zdjęcia.
Minimalna rozdzielczość wynosi:
- 300 pikseli na cal (ppi), bez kompresji, do skanowania,
- 720 punktów na cal (dpi) do drukowania zdjęć w kolorze.
W przypadku braku zdjęcia należy obowiązkowo wpisać tekst "ważne bez zdjęcia" w tej samej sekcji w dwóch lub trzech językach (w języku Państwa Członkowskiego wydającego wizę oraz w języku angielskim i francuskim).
Tekst ten zasadniczo zostaje wprowadzony przy użyciu drukarki oraz, w wyjątkowych sytuacjach, przy użyciu specjalnej pieczęci, w którym to przypadku pieczęć obejmuje również część sekcji przeznaczonej na rotograwiurę, której prawa lub lewa strona ogranicza pole przeznaczone na dołączenie zdjęcia."
4) W pkt 5.4 akapit trzeci otrzymuje brzmienie:
"Jeżeli dokumenty podróżne nie zostaną uznane za ważne przez jedno lub więcej Państw Członkowskich, wiza ważna jest tylko na ograniczonym obszarze.
Placówki dyplomatyczne lub konsulaty Państwa Członkowskiego muszą stosować jednolity wzór formularza, do którego dołącza się wizę wydaną posiadaczom dokumentu podróżnego nieuznanego przez Państwo Członkowskie wydające formularz.
Taka wiza jest ważna tylko na ograniczonym obszarze."
5) Po pkt 5.4 dodaje się punkt w brzmieniu:
"5.5. Pieczęć placówki dyplomatycznej lub konsulatu wydającego wizę
Pieczęć placówki dyplomatycznej lub konsulatu wydającego wizę zostaje umieszczona w sekcji "Uwagi", przy zachowaniu szczególnej dbałości o czytelność danych oraz powinna wykraczać poza obręb naklejki na stronie paszportu lub dokumentu podróżnego.
Wyłącznie w przypadkach gdy konieczne jest usunięcie danych wpisanych w sekcji przeznaczonej do skanowania elektronicznego, pieczęć może zostać umieszczona w tej sekcji, aby uniemożliwić jej wykorzystanie.
Rozmiar i treść pieczęci oraz rodzaj stosowanego atramentu określone są przez przepisy prawa krajowego Państwa Członkowskiego.
Aby zapobiec ponownemu zastosowaniu naklejki wizowej dołączonej do jednolitego wzoru formularza, pieczęć konsulatu wydającego jest umieszczana po prawej stronie, przy takim rozmieszczeniu naklejki i formularza, aby nie utrudniać odczytania nazw rubryk ani danych w nie wpisanych oraz aby nie zająć pól przeznaczonych do skanowania elektronicznego, jeżeli są one wypełnione."
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 12 lipca 2002 r.
w sprawie nowelizacji Wspólnego Podręcznika
(2002/587/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 790/2001 z dnia 24 kwietnia 2001 r. zastrzegające dla Rady uprawnienia wykonawcze w odniesieniu do niektórych przepisów szczegółowych i praktycznych procedur przeprowadzania kontroli granicznych i nadzoru [1],
uwzględniając inicjatywę Królestwa Belgii i Królestwa Szwecji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Konieczne jest uchylenie niektórych nieaktualnych przepisów Wspólnego Podręcznika [2] oraz uaktualnienie innych przepisów w celu ujednolicenia ich z przepisami wspólnotowymi w zakresie swobodnego przemieszczania się obywateli Unii Europejskiej, obywateli państw będących stronami Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym oraz obywateli Konfederacji Szwajcarskiej.
(2) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie bierze udziału w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana oraz nie jest objęta jej stosowaniem.
Uwzględniając fakt, że niniejsza decyzja ma na celu rozwijanie dorobku Schengen, zgodnie z przepisami tytułu IV część trzecia Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, i zgodnie z art. 5 wyżej wymienionego Protokołu, Dania podejmie decyzję, w okresie sześciu miesięcy od momentu przyjęcia tej decyzji przez Radę, czy włączy niniejszą decyzję do swojego systemu prawa krajowego.
(3) W odniesieniu do Republiki Islandii i do Królestwa Norwegii niniejsza decyzja ma na celu rozwijanie przepisów dorobku Schengen w kwestiach określonych w art. 1 pkt A decyzji Rady 1999/437/WE z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie niektórych warunków stosowania Układu zawartego przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii, dotyczącego włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen [3].
(4) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, państwa te nie biorą udziału w przyjęciu niniejszej decyzji, nie są przez nią związane oraz nie są objęte jej stosowaniem,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W części II Wspólnego Podręcznika wprowadza się następujące zmiany:
1) Punkt 1.4.7 otrzymuje brzmienie:
"1.4.7. Przepisy szczególne dotyczące osób objętych prawem wspólnotowym (obywatele Unii Europejskiej, obywatele państw będących stronami Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym i obywatele Konfederacji Szwajcarskiej oraz członkowie ich rodzin) określone są w pkt 6.1.1—6.1.4.
Przepisy ujęte w pkt 1.4.2, 1.4.5 i 1.4.6 mają zastosowanie także wobec obywateli Unii Europejskiej, obywateli państw będących stronami Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym i obywateli Konfederacji Szwajcarskiej.
Dodatkowo, oprócz przepisów wymienionych w akapicie drugim, przepisy ujęte w pkt 1.4.1a, 1.4.3, 1.4.4, 1.4.8 (podlegające przepisom ujętym w pkt 6.1.4) i 1.4.9 mają zastosowanie także do członków rodzin obywateli Unii Europejskiej, obywateli państw będących stronami Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym oraz obywateli Konfederacji Szwajcarskiej, którzy nie są obywatelami jednego z tych państw."
2) W pkt 2.1.5 tiret drugie otrzymuje brzmienie:
"— w dokumentach umożliwiających obywatelom Andory, Malty, Monako, San Marino i Szwajcarii przekraczanie granicy;".
3) Uchyla się pkt 3.3.1.
4) W związku z powyższym zmienia się numeracja w pkt 3.3:
Punkty oznaczone numerami 3.3.2, 3.3.3, 3.3.4, 3.3.5, 3.3.6, 3.3.7 i 3.3.8, otrzymują oznaczenie 3.3.1, 3.3.2, 3.3.3, 3.3.4, 3.3.5, 3.3.6, 3.3.7.
5) W nowym pkt 3.3.1.3c) akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Kontrola pasażerów… przeprowadzana jest zgodnie z pkt 3.3.1.3b)…".
6) Nowy pkt 3.3.1 otrzymuje brzmienie:
"3.3.1. Miejsce przeznaczone do przeprowadzenia kontroli osób i bagażu podręcznego ustalane jest zgodnie z następującą procedurą:".
7) Uchyla się pkt 6.8.2 i 6.8.3.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od daty jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 11 lipca 2002 r.
zmieniająca decyzję 1999/466/WE przyznającą oficjalnie stadom bydła w niektórych Państwach Członkowskich lub regionach Państw Członkowskich status stad wolnych od brucelozy
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 2576)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/588/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 64/432/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem Komisji 535/2002/WE [2], w szczególności jej załącznik A część II ust. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Portugalia przedstawiła Komisji dokumentację spełniającą wszystkie warunki wymagane w załączniku A część II ust. 7 dyrektywy 64/432/EWG, a w szczególności wykazując, że zgodnie z obliczeniami przeprowadzanymi w dniu 31 grudnia każdego roku ponad 99,8 % stad bydła na wyspach Pico, Graciosa, Flores i Corvo (Autonomiczny Rejon Azorów, Portugalia) było oficjalnie wolnych od brucelozy bydła w ciągu co najmniej pięciu kolejnych lat i że każde zwierzę z gatunku bydła posiada swoją identyfikację zgodnie z przepisami wspólnotowymi.
(2) Odnośne wyspy powinny zatem zostać oficjalnie uznane za wolne od brucelozy zgodnie z dyrektywą 64/432/EWG.
(3) Decyzja Komisji 1999/466/WE [3], z ostatnimi zmianami wprowadzonymi przez decyzję 2000/694/WE [4], powinna zostać w związku z tym zmieniona.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik II decyzji 1999/466/WE otrzymuje brzmienie tekstu Załącznika do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja komisji
z dnia 15 lipca 2002 r.
zmieniająca decyzje 95/467/WE, 96/577/WE, 96/578/WE i 98/598/WE w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych na podstawie art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG w zakresie odpowiednio: produktów gipsowych, nieruchomych systemów przeciwpożarowych, urządzeń sanitarnych i kruszyw
(Notyfikowana jako dokument nr C(2002) 2586)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/592/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 93/68/EWG [2], w szczególności jej art. 13 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komisja przyjęła już szereg decyzji w sprawie zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych na podstawie art. 20 ust. 2 dyrektywy 89/106/EWG.
(2) Może zaistnieć potrzeba dostosowania tych decyzji do postępu technicznego.
(3) Taki przypadek zachodzi w odniesieniu do decyzji Komisji 95/467/WE [3], 96/577/WE [4], 96/578/WE [5] i 98/598/WE [6].
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Budownictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 95/467/WE wprowadza się następujące zmiany:
1. w załączniku III w tabeli dla rodziny produktów PRODUKTY GIPSOWE (1/4) po wyrazach "płyty gipsowo-włókniste" dodaje się wyrazy "tynki gipsowe zbrojone włóknem";
2. w załączniku III w tabeli dla rodziny produktów PRODUKTY GIPSOWE (2/4) po wyrazach "tynki gipsowe" dodaje się wyrazy "tynki gipsowe zbrojone włóknem";
3. w załączniku III w tabeli dla rodziny produktów PRODUKTY GIPSOWE (4/4) po wyrazach "elementy sufitowe i tynki" dodaje się wyrazy "tynki gipsowe zbrojone włóknem".
Artykuł 2
W decyzji 96/577/WE wprowadza się następujące zmiany:
1. w załączniku I tiret piąte po wyrazach "dysze/tryskacze/ujścia" dodaje się następujące wyrazy: "zespoły zaworów zbiorników ciśnieniowych i ich siłowniki, zawory rozdzielcze i ich siłowniki, nieelektryczne urządzenia wyłączające, elastyczny łącznik napędowy, ciśnieniomierze i przełączniki ciśnienia, mechaniczne urządzenia ważące oraz zawory zwrotne i jednokierunkowe";
2. w załączniku II w tabeli obejmującej rodzinę produktów PRODUKTY DO WYKRYWANIA POŻARU LUB DO ALARMU POŻAROWEGO, STAŁY SPRZĘT PRZECIWPOŻAROWY, PRODUKTY SŁUŻĄCE DO OPANOWYWANIA OGNIA I DYMU ORAZ ZABEZPIECZAJĄCE PRZED WYBUCHEM (1/1), na końcu sekcji "Tłumienie/gaszenie ognia"
Zespoły zaworów sygnału wzrostu wilgotności _BAR_ Bezpieczeństwo pożarowe _BAR_ _BAR_ 1 _BAR_
Zespoły zaworów sygnału spadku wilgotności _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Zespoły zaworów sygnału zalania _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Czujniki wielofunkcyjne _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Zespoły zaworów zbiorników ciśnieniowych i ich siłowniki _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Zawory rozdzielcze i ich siłowniki _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Nieelektryczne urządzenia wyłączające _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Łączniki elastyczne _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Ciśnieniomierze i przełączniki ciśnienia _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Mechaniczne urządzenia ważące _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Zawory zwrotne i jednokierunkowe _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Artykuł 3
W decyzji 96/578/WE wprowadza się następujące zmiany:
1.
W załączniku III w tabeli obejmującej rodzinę produktów URZĄDZENIA SANITARNE (1/1) z pierwszego wiersza tabeli skreśla się wyraz "Zlewozmywaki", tak aby punkt rozpoczynał się od wyrazów: "Umywalki i rynny komunalne…";
2. w załączniku III w tabeli obejmującej rodzinę produktów URZĄDZENIA SANITARNE (1/1) po wierszu tytułowym dodaje się następujący wiersz:
Zlewozmywaki _BAR_ Przygotowanie pożywienia, zmywanie naczyń i wypuszczanie zużytej w domu wody _BAR_ _BAR_ 4 _BAR_
Artykuł 4
W decyzji 98/598/WE wprowadza się następujące zmiany.
1. w załączniku III w tabeli obejmującej rodzinę produktów KRUSZYWA DO ZASTOSOWAŃ NIEWYMAGAJĄCYCH WYSOKIEGO BEZPIECZEŃSTWA (1/2) skreśla się w pierwszym wierszu tiret "– do zaprawy betonowej i do zaczynu cementowego" i w czwartym wierszu tiret "– do zaprawy betonowej i do zaczynu cementowego";
2. w załączniku III w tabeli obejmującej rodzinę produktów KRUSZYWA DO ZASTOSOWAŃ NIEWYMAGAJĄCYCH WYSOKIEGO BEZPIECZEŃSTWA (1/2) dodaje się następujący wiersz:
Kruszywa i wypełniacze do zaprawy betonowej i do zaczynu cementowego _BAR_ Do budynków, dróg i innych prac z zakresu inżynierii lądowej i wodnej _BAR_ _BAR_ 4 _BAR_
3. w załączniku III w tabeli obejmującej rodzinę produktów KRUSZYWA DO ZASTOSOWAŃ WYMAGAJĄCYCH WYSOKIEGO BEZPIECZEŃSTWA (2/2) skreśla się w pierwszym wierszu tiret "– do zaprawy betonowej i do zaczynu cementowego" oraz w czwartym wierszu tiret "– do zaprawy betonowej i do zaczynu cementowego";
4. w załączniku III w tabeli obejmującej rodzinę produktów KRUSZYWA DO ZASTOSOWAŃ WYMAGAJĄCYCH WYSOKIEGO BEZPIECZEŃSTWA (2/2) dodaje się następujący wiersz:
Kruszywa i wypełniacze do zaprawy betonowej i do zaczynu cementowego _BAR_ Do budynków, dróg i innych prac z zakresu inżynierii lądowej i wodnej _BAR_ _BAR_ 2 + _BAR_
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 19 lipca 2002 r.
uznająca zasadniczo kompletność dokumentacji przedłożonych do szczegółowego badania w celu możliwego włączenia spirodiklofenu i dimoksystrobiny do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 2693)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/593/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2002/18/WE [2], w szczególności jej art. 6 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 91/414/EWG przewiduje sporządzenie wspólnotowego wykazu substancji czynnych dopuszczonych do stosowania w środkach ochrony roślin.
(2) Dokumentacja dotycząca substancji czynnej spirodiklofenu została przedłożona przez Bayer AG, Niemcy, władzom niderlandzkim w dniu 23 sierpnia 2001 r. wraz z wnioskiem o włączenie jej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
Dokumentacja i wniosek dotyczący substancji czynnej dimoksystrobiny został przedłożony przez BASF, Zjednoczone Królestwo, władzom Zjednoczonego Królestwa w dniu 28 listopada 2001 r.
(3) Władze niderlandzkie oraz władze Zjednoczonego Królestwa poinformowały Komisję, że po wstępnym badaniu dokumentacje dotyczące danych substancji czynnych wydają się spełniać wymogi dotyczące danych i informacji, przewidziane w załączniku II do dyrektywy 91/414/EWG.
Wydaje się także, że przedłożone dokumentacje spełniają również wymogi dotyczące danych i informacji, przewidziane w załączniku III do dyrektywy 91/414/EWG, w odniesieniu do jednego środka ochrony roślin zawierającego dane substancje czynne.
Zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG dokumentacje zostały następnie przekazane przez poszczególnych wnioskodawców Komisji i pozostałym Państwom Członkowskim oraz zostały przekazane Stałemu Komitetowi ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt.
(4) Na podstawie niniejszej decyzji należałoby formalnie potwierdzić na poziomie wspólnotowym, że dokumentacje zostały uznane za zasadniczo spełniające wymogi dotyczące danych i informacji przewidziane w załączniku II oraz w odniesieniu do co najmniej jednego środka ochrony roślin zawierającego daną substancję czynną wymogi załącznika III do dyrektywy 91/414/EWG.
(5) Niniejsza decyzja nie narusza prawa Komisji do zażądania od wnioskodawcy przedłożenia dalszych danych lub informacji Państwu Członkowskiemu, wyznaczonemu jako sprawozdawca w odniesieniu do danej substancji, w celu wyjaśnienia niektórych punktów dokumentacji.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Dokumentacje dotyczące substancji czynnych wymienionych w Załączniku do niniejszej decyzji, przedłożone Komisji i Państwom Członkowskim w celu uzyskania włączenia tych substancji do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG, zasadniczo spełniają wymogi dotyczące danych i informacji określone w załączniku II do dyrektywy 91/414/EWG.
Dokumentacje spełniają także wymogi dotyczące danych i informacji ustanowione w załączniku III do dyrektywy 91/414/EWG w odniesieniu do jednego środka ochrony roślin zawierającego substancję czynną, biorąc pod uwagę proponowane zastosowania.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie pełniące funkcje sprawozdawców przeprowadzają szczegółowe badania danych dokumentacji i przekazują wnioski z ich badań wraz z wszelkimi zaleceniami włączenia bądź niewłączenia danej substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG oraz wszelkimi warunkami tego dotyczącymi Komisji, w możliwie najkrótszym terminie, a najpóźniej w terminie jednego roku od daty opublikowania niniejszej decyzji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 3 Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 19 lipca 2002 r.
w sprawie skutków wygaśnięcia Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Węgla i Stali (EWWiS) wobec umów międzynarodowych zawartych przez EWWiS
(2002/596/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 wraz z art. 300 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy jego art. 97 Traktat EWWiS wygaśnie dnia 23 lipca 2002 r.
(2) EWWiS zawarła wiele umów międzynarodowych z państwami trzecimi.
(3) Umowy te nie przewidują ewentualności wygaśnięcia Traktatu EWWiS.
(4) Kwestie objęte Traktatem EWWiS zostają, po jego wygaśnięciu, objęte Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską (WE), włączając jego art. 133.
(5) Przedstawiciele Rządów Państw Członkowskich zgromadzeni w Radzie ustalili, że WE przystępuje do praw i zobowiązań wypływających z umów międzynarodowych zawartych przez EWWiS [1].
(6) Uważa się, że w interesie WE leży kontynuowanie tych umów międzynarodowych po wygaśnięciu Traktatu EWWiS i, że powinny one zostać przeniesione na WE.
(7) Niektóre z tych umów mogą wymagać zmian technicznych w celu uzgodnienia ich z zasadami WE.
(8) Będzie niezbędnym powiadomić odpowiednio zainteresowane państwa trzecie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Z dniem 24 lipca 2002 r. WE przystępuje do praw i obowiązków wypływających z umów międzynarodowych zawartych przez EWWiS z państwami trzecimi.
Artykuł 2
Komisja powiadamia państwa trzecie zainteresowane przystąpieniem WE do praw i obowiązków EWWiS wypływających z danych umów.
Ponadto podejmuje wszelkie niezbędne zmiany techniczne w celu uzgodnienia umów z zasadami WE oraz, stosownie do przypadku, negocjuje zmiany do umów.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja staje się skuteczna następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 15 lipca 2002 r.
zatwierdzająca szczepionki przeciwko brucelozie bydła w ramach dyrektywy Rady 64/432/EWG
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 2592)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/598/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 64/432/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną [1], zmienioną rozporządzeniem Komisji 535/2002/WE [2], w szczególności jej załącznik A część II ust. 4 lit. i) trzecie tiret;
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przepisy wspólnotowe w sprawie stosowania szczepionek przeciwko brucelozie bydła są ustanowione w dyrektywie 64/432/EWG.
(2) Bruceloza bydła wciąż pojawia się na niektórych obszarach Wspólnoty.
Szczepienie uważane jest za skuteczny instrument, który należy stosować z zachowaniem pewnych warunków w powiązaniu z polityką badań i uboju, zwłaszcza w okolicach, gdzie prowadzi się hodowlę na szeroką skalę.
(3) W porównaniu z już zatwierdzonymi środkami, nowa szczepionka oferuje dodatkowe korzyści, w szczególności nie koliduje z procedurami diagnostycznymi stosowanymi w ramach programów zwalczania tej choroby obowiązujących w niektórych Państwach Członkowskich zgodnie z przepisami wspólnotowymi.
(4) W niektórych przypadkach bruceloza u bydła powiązana jest z brucelozą owiec i kóz, w związku z czym środki jej zwalczania należy wprowadzać w ramach programów zwalczania brucelozy wywołanej przez Brucella melitensis, w tym szczepień przy zastosowaniu odpowiedniej szczepionki.
(5) Wymagania w stosunku do produkcji i zalecenia odnośnie do stosowania szczepionek zawierających żywy szczep RB 51 oraz żywy szczep Rev.1 przeciwko brucelozie bydła zawarte są w Zbiorze Norm dla Testów Diagnostycznych i Szczepionek, wydanym przez Międzynarodowe Biuro ds. Epizoocji, wydanie czwarte z 2000 r., opublikowanym w sierpniu 2001 r.
(6) Należy zatem zatwierdzić z zastrzeżeniem pewnych warunków stosowanie szczepionek zawierających żywy szczep RB 51 oraz żywy szczep Rev.1 w ramach programów zwalczania brucelozy przyjętych zgodnie z decyzją Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [3], zmienioną decyzją 2001/572/WE [4], w celu uwzględnienia postępu w nauce i norm międzynarodowych.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Do celów niniejszej decyzji "właściwy organ" oznacza centralny organ Państwa Członkowskiego posiadający uprawnienia do prowadzenia kontroli weterynaryjnych lub zootechnicznych lub inny organ, któremu przekazano uprawnienia do działań w celu wprowadzenia w życie postanowień niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszym zatwierdza się następujące szczepionki przeciwko brucelozie bydła do uodparniania bydła płci żeńskiej z zachowaniem warunków przedstawionych w art. 3:
a) szczepionka zawierająca żywy szczep RB 51 dla zwierząt zagrożonych zarażeniem Brucella abortus;
b) szczepionka zawierająca żywy szczep Rev.1 dla zwierząt zagrożonych zarażeniem Brucella melitensis.
Artykuł 3
1.
Korzystając ze szczepionek zatwierdzonych na podstawie art. 2 Państwa Członkowskie zapewnią spełnienie warunków wymienionych w ust. 2-6.
2.
Przechowywanie, dostawa, dystrybucja oraz sprzedaż szczepionek są kontrolowane przez właściwy organ.
3.
Szczepionki stosowane są wyłącznie przez urzędowych lekarzy weterynarii lub weterynarzy posiadających specjalne upoważnienia wydane przez właściwy organ w ramach programu zwalczania brucelozy przedstawionego przez Państwo Członkowskie i zatwierdzonego przez Komisję zgodnie z art. 24 ust. 7 decyzji 90/424/EWG.
4.
Właściwy organ przedstawi Komisji i innym Państwom Członkowskim szczegółowe informacje na temat programu szczepień, a w szczególności na temat obszaru szczepień, wieku zwierząt poddanych szczepieniom oraz systemu testowania służącemu do identyfikacji zaszczepionych zwierząt.
5.
Właściwy organ zapewni, by zaszczepione zwierzęta nie stały się przedmiotem handlu wewnątrz Wspólnoty, w szczególności poprzez stosowanie dodatkowych metod znakowania i rejestracji zaszczepionych zwierząt.
6.
Właściwy organ powiadomi jednostki publicznej służby zdrowia o stosowaniu niniejszych szczepionek oraz dostępnych systemach diagnostycznych i terapeutycznych.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 27 czerwca 2002 r.
zmieniająca decyzję 1999/311/WE przyjmującą trzeci etap programu współpracy transeuropejskiej w dziedzinie szkolnictwa wyższego (program Tempus III) (2000–2006 r.)
(2002/601/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 308,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
uwzględniając konsultacje przeprowadzone z Komitetem Regionów,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 23 lipca 1996 r.
Rada przyjęła rozporządzenie (WE) nr 1488/96 w sprawie środków finansowych i technicznych (MEDA) towarzyszących reformom struktur gospodarczych i społecznych w ramach partnerstwa eurośródziemnomorskiego [4].
(2) Obszar śródziemnomorski stanowi dla Wspólnoty obszar priorytetowy, a polityczny, gospodarczy i społeczny rozwój partnerów śródziemnomorskich stanowi coraz większe wyzwanie.
(3) Ważne jest prowadzenie i intensyfikacja współpracy rozpoczętej w ramach partnerstwa eurośródziemnomorskiego, które zostało ustanowione na podstawie Deklaracji barcelońskiej z dnia 27 listopada 1995 r.
(4) Deklaracja barcelońska uznaje, że tradycje kultury i cywilizacji w całym obszarze śródziemnomorskim, dialog między tymi kulturami i wymiana na poziomie ludzkim, naukowym i technicznym stanowią istotny element zbliżenia ludności z obszaru śródziemnomorskiego, wspierania wzajemnego zrozumienia oraz poprawy wzajemnego postrzegania.
Deklaracja podkreśla zasadniczy charakter rozwoju zasobów ludzkich zarówno, w szczególności, w odniesieniu do oświaty i szkolenia młodzieży, jak również w dziedzinie kultury, oraz uznaje istotny udział, jakie społeczeństwo może wnieść w proces rozwoju partnerstwa eurośródziemnomorskiego oraz jako istotny element większego zrozumienia i zbliżenia między narodami.
(5) Współpraca eurośródziemnomorska w dziedzinie szkolnictwa wyższego jest niezbędnym instrumentem do osiągnięcia kluczowych celów określonych w Deklaracji barcelońskiej, w szczególności rozwoju zasobów ludzkich, większego zrozumienia między kulturami i zbliżenia ludzi w europejskim obszarze śródziemnomorskim jak również rozwoju wolnych i rozwijających się społeczeństw obywatelskich.
(6) Dnia 29 kwietnia 1999 r. Rada przyjęła decyzję 1999/311/WE przyjmującą trzeci etap programu współpracy transeuropejskiej w dziedzinie szkolnictwa wyższego (Tempus III) (2000–2006 r.) [5].
(7) Program Tempus III okazał się skutecznym narzędziem współpracy strukturalnej i rozwoju w dziedzinie szkolnictwa wyższego, włączając wzbogacenie zasobów ludzkich i kwalifikacji zawodowych.
Program Tempus może także skutecznie przyczynić się, przez uniwersytety i kadrę uniwersytecką, do rozwoju administracji publicznej i struktur oświatowych w uprawnionych krajach.
(8) Rozszerzenie zasięgu geograficznego programu Tempus III na śródziemnomorskie państwa trzecie i terytoria określone w rozporządzeniu (WE) nr 1488/96 umożliwiłoby oparcie się o sprawdzone mocne strony tego programu, osiągnięcie oszczędności skali i wsparcie współpracy regionalnej w całym poszerzonym obszarze eurośródziemnomorskim.
(9) Właściwe jest przedłużenie okresu objętego programem Tempus III o sześć miesięcy do dnia 31 grudnia 2006 r., bez konieczności dostosowywania przepisów finansowych, ponieważ okres ten odpowiada okresowi perspektywy finansowej oraz okresowi innych ważniejszych wspólnotowych programów w dziedzinie edukacji i szkolenia.
(10) Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia należy przyjąć zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [6].
(11) Należy dlatego odpowiednio zmienić decyzję 1999/311/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 1999/311/WE wprowadza się następujące zmiany:
1. art. 1 i 2 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 1
Czas trwania programu Tempus III
Niniejszym przyjmuje się trzeci etap programu współpracy transeuropejskiej w dziedzinie szkolnictwa wyższego (zwany dalej "programem Tempus III".) od dnia 1 lipca 2000 r. do dnia 31 grudnia 2006 r.
Artykuł 2
Uprawnione kraje
1.
Program Tempus III jest przeznaczony dla krajów, które są beneficjentami na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 2666/2000 z dnia 5 grudnia 2000 r. w sprawie pomocy dla Albanii, Bośni i Hercegowiny, Chorwacji, Republiki Federalnej Jugosławii i Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii [7] oraz dla nowych niepodległych państw byłego Związku Radzieckiego i Mongolii, wymienionych w rozporządzeniu Rady (WE, Euratom) nr 99/2000 z dnia 29 grudnia 1999 r. dotyczącym świadczenia pomocy dla państw partnerskich w Europie Wschodniej i Azji Środkowej [8] oraz dla państw trzecich i terytoriów obszaru śródziemnomorskiego wymienionych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1488/96 z dnia 23 lipca 1996 r. w sprawie środków finansowych i technicznych (MEDA) towarzyszących reformom struktur gospodarczych i społecznych w ramach partnerstwa eurośródziemnomorskiego [9].
Kraje te są zwane dalej "uprawnionymi krajami".
2.
Na podstawie oceny konkretnej sytuacji poszczególnych krajów Komisja, zgodnie z procedurami określonymi w rozporządzeniach, określonych w ust. 1, uzgadnia z uprawnionymi krajami, czy powinny uczestniczyć w programie Tempus III, oraz charakter i warunki ich uczestnictwa.
Warunki art. 10 ust. 1 będą stosowane w odniesieniu do uprawnionych krajów, które nie uczestniczą w programie Tempus III.".
2. art. 5, 6 i 7 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 5
Cel
C elem programu Tempus III jest wspieranie, zgodnie z wytycznymi i ogólnymi celami rozporządzeń określonych w art. 2 ust. 1 i w uzupełnieniu programów i wynikającym z nich podejściem sektorowym, rozwoju systemów szkolnictwa wyższego w uprawnionych krajach poprzez możliwie jak najbardziej zrównoważoną współpracę z partnerami ze wszystkich Państw Członkowskich.
2.
W szczególności program Tempus III:
a) wspiera zrozumienie między kulturami i zbliżenie kultur, rozwój wolnych i rozwijających się społeczeństw; oraz
b) ułatwia dostosowanie i rozwój szkolnictwa wyższego, aby lepiej odpowiadało społeczno - ekonomicznym i kulturalnym potrzebom krajów uprawnionych do programu poprzez podejmowanie kwestii:
i) dotyczących rozwoju i przekształcenia programów nauczania w priorytetowych obszarach;
ii) reformy i rozwoju struktur szkolnictwa wyższego i szkół wyższych oraz zarządzania nimi,
iii) rozwoju szkolenia, prowadzącego do zdobywania kwalifikacji, w celu uzupełnienia deficytu kadr o wysokich kwalifikacjach niezbędnych w kontekście reformy gospodarczej i rozwoju, w szczególności poprzez poprawę i wzmocnienie powiązań z przemysłem,
iv) wkładu szkolnictwa wyższego i kształcenia w tworzenie społeczeństwa obywatelskiego i umacnianie demokracji.
3.
Realizując cele programu Tempus III, Komisja przestrzega ogólnej wspólnotowej polityki równych szans dla mężczyzn i kobiet.
Komisja zapewni również, by żadna grupa obywateli nie została wyłączona lub gorzej traktowana.
Artykuł 6
Dialog z uprawnionymi krajami
Komisja określi, w porozumieniu z właściwymi organami poszczególnych krajów, szczegółowo priorytety i cele w zakresie roli programu Tempus III na podstawie celu programu i przepisów Załącznika, w szczególności zgodnie z:
a) ogólnymi celami rozporządzeń określonych w art. 2 ust. 1;
b) polityką poszczególnych uprawnionych krajów w zakresie reform gospodarczych, społecznych i oświatowych
c) potrzebą osiągnięcia właściwej równowagi między wybranymi priorytetowymi obszarami a środkami przyznanymi dla programu Tempus III.
Artykuł 7
Komitet
1.
Komisja wprowadza program Tempus III zgodnie z przepisami Załącznika, w oparciu o szczegółowe wytyczne, które będą przyjmowane corocznie, oraz zgodnie ze szczegółowymi priorytetami i celami, uzgodnionymi z właściwymi władzami uprawnionego kraju, w sposób przewidziany w art. 6.
2.
W szczególności komitet określony w ust. 4 i 5 pomaga Komisji w realizacji programu, uwzględniając cel wymieniony w art. 5 i koordynuje jego działanie z innymi komitetami ds. programów, powołanych w dziedzinie edukacji (program Sokrates) i szkolenia (Leonardo).
3.
Środki, niezbędne do wykonania niniejszej decyzji dotyczące tematyki określonej poniżej, przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w ust. 4:
a) ogólne wytyczne regulujące program Tempus III;
b) procedury wyboru oraz ogólne wytyczne odnośnie do wspólnotowej pomocy finansowej (kwoty, okres, beneficjenci);
c) kwestie dotyczące ogólnej równowagi programu Tempus III, włącznie z rozbiciem na poszczególne działania;
d) szczegółowe priorytety i cele podlegające uzgodnieniu z właściwymi władzami w poszczególnych uprawnionych krajach
e) ustalenia dotyczące monitorowania i oceny programu Tempus III.
4.
Komisja jest wspomagana przez komitet.
W przypadku odniesienia się do niniejszego ustępu, stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres ustanowiony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na jeden miesiąc.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
5.
Ponadto Komisja może zasięgać opinii komitetu we wszelkich innych sprawach dotyczących realizacji programu Tempus III, włącznie ze sprawozdaniem rocznym.
W takim przypadku stosuje się art. 3 i 7 decyzji 1999/468/WE."
3. art. 9 i 10 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 9
Powiązanie z innymi działaniami wspólnotowymi
Zgodnie z procedurą określoną w art. 7 ust. 4 niniejszej decyzji i, stosownie do przypadku, procedurą określoną w art. 10 rozporządzenia (EWG) nr 2666/2000, w art. 13 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 99/2000 oraz w art. 11 rozporządzenia (WE) nr 1488/96, Komisja zapewnia, w granicach wyznaczonych rocznymi decyzjami budżetowymi, spójność i, w miarę potrzeby, komplementarność programu Tempus III i innych wspólnotowych działań podjętych zarówno we Wspólnocie, jak i w ramach pomocy udzielanej uprawnionym krajom, w szczególności w zakresie działalności Europejskiej Fundacji Szkoleniowej.
Artykuł 10
Koordynacja z działaniami podejmowanymi w państwach trzecich
1.
Komisja organizuje właściwą koordynację działań państw trzecich [10], albo działań uniwersytetów i sektora przedsiębiorstw w tych państwach, podejmowanych w tych samych obszarach co program Tempus III, włącznie, w odpowiednich przypadkach, z uczestnictwem w przedsięwzięciach programu Tempus III.
2.
Możliwe jest uczestnictwo w rozmaitych formach, w szczególności w jednej lub kilku z wymienionych poniżej:
a) uczestnictwo w przedsięwzięciach w ramach programu Tempus III na zasadzie współfinansowania;
b) wykorzystywanie możliwości dostępnych w ramach programu Tempus III do ukierunkowania dwustronnie finansowanych działań w zakresie wymiany;
c) koordynacja programu Tempus III i krajowych inicjatyw o tych samych celach ale odrębnym finansowaniu i zarządzaniu;
d) wymiana informacji o wszelkich istotnych inicjatywach w tej dziedzinie."
4. w art. 12 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Komisja przedstawi, do dnia 30 czerwca 2004 r., przejściowe sprawozdanie z ustaleń oceny, wraz z ewentualnymi wnioskami o przedłużenie lub dostosowanie programu Tempus III w okresie zaczynającym się dnia 1 stycznia 2007 r."
5. w Załączniku, tekst pod nagłówkiem "Indywidualne dotacje" zastępuje tekstem w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja staje się skuteczna od dnia jej przyjęcia.
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 8 lipca 2002 r.
w sprawie stosowania pewnych ograniczeń w przywozie niektórych wyrobów stalowych pochodzących z Federacji Rosyjskiej
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 2480)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/602/EWWiS)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, w szczególności jego art. 95 akapit pierwszy,
po konsultacji z Komitetem Konsultacyjnym i przy jednomyślnej zgodzie Rady,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W latach 1995–2001 handel niektórymi wyrobami objętymi Traktatem ustanawiającym Europejską Wspólnotę Węgla i Stali podlegał umowom między Stronami [1].
(2) Wspólnota zawarła kolejną umowę stalową w ramach EWWiS z Federacją Rosyjską, dotyczącą handlu niektórymi wyrobami stalowymi objętymi Traktatem ustanawiającym Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, która uwzględnia rozwój stosunków między Stronami [2].
(3) Umowa ta ustanawia ograniczenia ilościowe dla wprowadzenia do swobodnego obrotu we Wspólnocie niektórych wyrobów stalowych w latach 2002–2004 i określa ramy dla wycofania ograniczeń ilościowych, o ile zostaną spełnione niektóre warunki, w szczególności gdy zostanie wprowadzona porównywalna dyscyplina dotycząca konkurencji, pomocy państwa i ochrony środowiska w stosunku do wyrobów stalowych objętych umową.
(4) Jest niezbędne zapewnienie środków do zarządzania niniejszą umową w ramach Wspólnoty, uwzględniając doświadczenie uzyskane w trakcie poprzednich umów.
(5) Niezbędne jest zagwarantowanie, że jest skontrolowane pochodzenie odnośnych wyrobów i są określone odpowiednie metody współpracy administracyjnej w tym zakresie.
(6) Skuteczne stosowanie umowy wymaga wprowadzenia wymogu pozwolenia na przywóz do Wspólnoty w celu wprowadzania do swobodnego obrotu we Wspólnocie odnośnych wyrobów, wraz z systemem zarządzania w celu udzielania pozwoleń na przywóz do Wspólnoty.
(7) Wyroby umieszczone w wolnym obszarze celnym lub przywiezione na podstawie przepisów obowiązujących dla składów celnych, przywozu czasowego lub uszlachetnienia czynnego (system zawieszeń) nie mogą być wliczane w ograniczenia ustanowione dla omawianych wyrobów.
(8) W celu zapewnienia, że ograniczenia ilościowe nie są przekroczone, niezbędne jest stworzenie procedury zarządzania, zgodnie z którą właściwe organy Państw Członkowskich nie wydadzą pozwoleń na przywóz, zanim nie otrzymają potwierdzenia z Komisji, że odpowiednie kwoty pozostają dostępne w ramach omawianego ograniczenia ilościowego.
(9) Umowa zapewnia system współpracy między Federacją Rosyjska a Wspólnotą, którego zadaniem jest zapobieganie obejściom poprzez przeładunek, przekierowywanie lub za pomocą innych środków; uwzględniając, że jest ustanowiona procedura konsultacji, na mocy której może być osiągnięte porozumienie z zainteresowanym państwem w sprawie równorzędnego dostosowania do odpowiedniego ograniczenia ilościowego, gdy okazuje się, że doszło do obejścia umowy; uwzględniając, że Federacja Rosyjska wyraziła zgodę na podjęcie niezbędnych środków dla zapewnienia, że wszelkie dostosowania będą niezwłocznie stosowane; uwzględniając, że w przypadku braku umowy z państwem dostawcą w ustalonym terminie Wspólnota może, tam gdzie istnieje wyraźny dowód na obejście, zastosować równorzędne dostosowanie.
(10) Przywóz wyrobów objętych niniejszą decyzją od 1 stycznia 2002 r. podlegał pozwoleniom na mocy decyzji 2001/932/EWWiS [3], zmienionej tak, że umowa stalowa w ramach EWWiS przewiduje, że te ilości mają być rozliczane w ramach ograniczeń ustanowionych na rok 2002 w niniejszej decyzji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zakres stosowania
1.
Niniejszą decyzję stosuje się do przywozu wyrobów stalowych wymienionych w załączniku I, pochodzących z Federacji Rosyjskiej.
2.
Dla celów ust. 1 wyroby stalowe są sklasyfikowane według grup wyrobów przedstawionych w załączniku I.
3.
Klasyfikacja wyrobów wymienionych w załączniku I jest oparta na Nomenklaturze Scalonej (CN).
Procedury dotyczące stosowania niniejszego ustępu są ustanowione w części I załącznika II.
4.
Pochodzenie wyrobów określone w ust. 1 jest ustalone zgodnie z obowiązującymi zasadami we Wspólnocie.
5.
Procedury weryfikacji pochodzenia wyrobów określone w ust. 1 są ustanowione w załącznikach II i III i w odpowiednim obowiązującym prawodawstwie Wspólnoty.
Artykuł 2
Ograniczenia ilościowe
1.
Przywóz do Wspólnoty wyrobów stalowych wymienionych w załączniku I pochodzących z Federacji Rosyjskiej podlega ilościowym ograniczeniom ustanowionym w załączniku IV.
Dopuszczenie do swobodnego obrotu we Wspólnocie wyrobów określonych w załączniku I, pochodzących z Federacji Rosyjskiej, podlega okazaniu pozwolenia na przywóz wystawionego przez organy Państw Członkowskich, zgodnie z przepisami art. 4.
Dopuszczony przywóz jest rozliczany w ramach ograniczeń ilościowych ustanowionych na rok, w którym wyroby są wysłane w kraju wywozu.
2.
W celu zapewnienia, że ilości, dla których pozwolenia na przywóz są wystawiane, nie przekraczają w żadnym momencie ograniczeń ilościowych łącznie dla każdej grupy wyrobów, właściwe władze wystawią pozwolenia na przywóz wyłącznie na podstawie potwierdzenia Komisji, że dla państwa dostawcy nadal istnieją ilości dostępne w ramach ograniczeń ilościowych dla odpowiednich grup wyrobów stalowych, dla których importer lub importerzy złożyli wnioski do wspomnianych władz.
3.
Przywóz wyrobów od dnia 1 stycznia 2002 r., dla których było wymagane pozwolenie na mocy decyzji Komisji 2001/932/EWWiS, zmienione, są uwzględniane w odpowiednich ograniczeniach na rok 2002, ustanowionych w załączniku IV.
4.
Dla celów niniejszej decyzji i od daty jej stosowania przesyłki wyrobów będą traktowane jako dokonane w dniu, w którym zostały one załadowane na wywożący środek transportu.
Artykuł 3
Procedura zawieszająca
1.
Ograniczenia ilościowe określone w załączniku IV nie mają zastosowania do wyrobów umieszczonych w wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym lub przywiezionych na podstawie przepisów obowiązujących dla składów celnych, czasowego przywozu lub uszlachetniania czynnego (system zawieszeń).
2.
W przypadku gdy wyroby określone w ust. 1 są następnie dopuszczone do swobodnego obrotu, albo w stanie niezmienionym, albo po obróbce lub przetworzeniu, stosuje się art. 2 ust. 2 i wyroby tak dopuszczone są uwzględnione w ograniczeniu ilościowym określonym w załączniku IV.
Artykuł 4
Szczególne zasady zarządzania ograniczeniami ilościowymi Wspólnoty
1.
Do celów stosowania art. 2 ust. 2 właściwe organy Państw Członkowskich, przed wystawieniem pozwolenia na przywóz, notyfikują Komisji liczbę wniosków dla pozwoleń na przywóz, popartych otrzymanymi przez te państwa oryginalnymi pozwoleniami na wywóz.
W odpowiedzi Komisja notyfikuje swoje potwierdzenie, że wnioskowane kwoty ilości są dostępne dla przywozu, w porządku chronologicznym, w jakim notyfikacje od Państw Członkowskich zostały otrzymane (na zasadzie "kto pierwszy, ten lepszy").
2.
Wnioski załączone w notyfikacjach do Komisji są ważne, jeśli ustalają jasno w każdym przypadku kraj wywozu, odnośną grupę wyrobów, przywożone kwoty, numer pozwolenia na wywóz, rok kontyngentu i docelowe Państwo Członkowskie, w którym wyroby mają być wprowadzone do swobodnego obrotu.
3.
Notyfikacje określone w ust. 1 i 2 są przekazywane elektronicznie w ramach zintegrowanej sieci ustanowionej do tego celu, chyba że z zasadniczych przyczyn technicznych niezbędne jest użycie tymczasowe innych środków komunikacji.
4.
Na ile jest to możliwe, Komisja potwierdzi władzom pełną kwotę wskazaną we wnioskach notyfikowanych dla każdej grupy wyrobów.
Następnie Komisja porozumie się niezwłocznie z władzami Federacji Rosyjskiej, w przypadkach gdy notyfikowane wnioski przewyższają ograniczenia, w celu uzyskania wyjaśnienia i szybkiego znalezienia rozwiązania.
5.
Właściwe organy notyfikują Komisji niezwłocznie po otrzymaniu informacji wszelkie ilości niewykorzystane w czasie okresu ważności pozwolenia na przywóz.
Takie niewykorzystane ilości są automatycznie przenoszone do pozostałych ilości ograniczeń ilościowych Wspólnoty dla każdej grupy wyrobów.
6.
Pozwolenia na przywóz lub równorzędne dokumenty są wystawiane zgodnie z załącznikiem II.
7.
Właściwe władze Państw Członkowskich notyfikują Komisji każde unieważnienie już wystawionych pozwoleń na przywóz lub równorzędnych dokumentów, w przypadkach gdy odpowiednie pozwolenia na wywóz zostały wycofane lub unieważnione przez właściwe władze Rosyjskie.
Jednakże jeśli Komisja lub właściwe władze Państwa Członkowskiego zostały poinformowane przez właściwe władze rosyjskie o wycofaniu lub unieważnieniu pozwoleń na wywóz, po tym jak dane wyroby już zostały przywiezione do Wspólnoty, odnośne ilości podlegają ograniczeniu ilościowemu na rok, w którym przesłanie wyrobów miało miejsce.
8.
Komisja może podjąć wszelkie środki niezbędne w celu wykonania przepisów niniejszego artykułu.
Artykuł 5
Dane statystyczne
1.
W odniesieniu do wyrobów stalowych wymienionych w załączniku I Państwa Członkowskie notyfikują Komisji co miesiąc, w ciągu miesiąca, na koniec każdego miesiąca, łączną ilość, która weszła do swobodnego obrotu w ciągu miesiąca, wskazując kod Nomenklatury Scalonej i używając jednostek statystycznych oraz, w odpowiednim przypadku, dodatkowych jednostek używanych w tym kodzie.
Przywóz będzie sklasyfikowany zgodnie z obowiązującymi procedurami statystycznymi.
2.
W celu umożliwienia monitorowania tendencji rynkowych, w stosunku do wyrobów objętych niniejszą decyzją, Państwa Członkowskie przekażą Komisji, przed dniem 31 marca każdego roku, dane statystyczne dotyczące przywozu z roku poprzedniego.
Artykuł 6
Obejście
1.
W przypadku gdy w następstwie badań przeprowadzonych zgodnie z procedurami określonymi w załączniku III Komisja zauważy, że informacje w jej posiadaniu stanowią dowód, że wyroby wymienione w załączniku I pochodzące z Federacji Rosyjskiej były przeładowywane, przekierowywane lub w inny sposób przywożone do Wspólnoty z zastosowaniem obejść takich ograniczeń ilościowych i że istnieje potrzeba dokonania niezbędnych dostosowań, zażąda otwarcia konsultacji, aby osiągnąć porozumienie w sprawie równorzędnego dostosowania odpowiednich ograniczeń ilościowych.
2.
Oczekując na wynik konsultacji określonych w ust. 1, Komisja może zwrócić się do Federacji Rosyjskiej o podjęcie dalszych niezbędnych zapobiegawczych czynności w celu zagwarantowania, że dostosowania do ograniczeń ilościowych uzgodnionych w następstwie tych konsultacji mogą przeprowadzone w roku, w którym został złożony wniosek o konsultacje, lub w roku następnym, jeśli ograniczenia ilościowe na rok bieżący są wyczerpane, w przypadku gdy istnieje wyraźny dowód na stosowanie obejścia.
3.
Jeśli Wspólnota i Federacja Rosyjska nie zdołają znaleźć zadowalającego rozwiązania i jeśli Komisja stwierdzi istnienie wyraźnych dowodów stosowania obejścia, odejmie ona od ograniczeń ilościowych równorzędną ilość wyrobów pochodzących z Federacji Rosyjskiej.
Artykuł 7
Postanowienia końcowe
Zmiany do załączników, które mogą być niezbędne w celu uwzględnienia wniosku, zmiany lub wygaśniecia umów z Federacją Rosyjską, dostosowania do ograniczeń ilościowych dokonanych zgodnie z odpowiednimi postanowieniami Umowy stalowej EWWiS z Federacją Rosyjską lub zmiany dokonane w regułach wspólnotowych w sprawie statystyk, regulacji celnych lub wspólnych reguł przywozu, będą przyjęte przez Komisję Europejską.
Artykuł 8
Niniejsza decyzja nie stanowi w żaden sposób derogacji od postanowień dwustronnej umowy stalowej EWWiS w sprawie handlu niektórymi wyrobami stalowymi, którą Wspólnota zawarła z Federacją Rosyjską i która ma pierwszeństwo we wszystkich przypadkach spornych.
Artykuł 9
Niniejsza decyzja wchodzi w życie i stosuje się od następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 17 lipca 2002 r.
dotycząca kwestionariusza odnoszącego się do dyrektywy Rady 96/82/WE w sprawie kontroli niebezpieczeństwa poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 2656)
(2002/605/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 96/82/WE z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie kontroli niebezpieczeństwa poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi [1], w szczególności jej art. 19 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 19 ust. 4 dyrektywy 96/82/WE wymaga od Państw Członkowskich przekazywania co trzy lata sprawozdań w sprawie wykonania tej dyrektywy.
(2) Sprawozdanie musi zostać ustanowione na podstawie kwestionariusza lub szkicu opracowanego przez Komisję zgodnie z procedurą określoną w art. 6 dyrektywy 91/692/EWG z dnia 23 grudnia 1991 r. normalizującej i racjonalizującej sprawozdania dotyczące wykonywania niektórych dyrektyw odnoszących się do środowiska [2].
(3) Trzyletni okres powinien obejmować lata 2003-2005 włącznie.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią wydaną przez Komitet ustanowiony w art. 6 dyrektywy 91/692/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym przyjmuje się kwestionariusz dołączony w Załączniku.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie sporządzają sprawozdanie obejmujące lata 2003-2005 włącznie, zgodnie z kwestionariuszem zamieszczonym w Załączniku.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie przekazują Komisji to sprawozdanie najpóźniej do dnia 30 września 2006 r.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 19 lipca 2002 r.
ustanawiająca warunki przywozu nasienia trzody chlewnej
(notyfikowana jako dokument C(2001) 3941)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/613/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/429/EWG [1] z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiającą wymagania dotyczące zdrowia zwierząt mające zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym oraz w przywozie nasienia trzody chlewnej, ostatnio zmienioną decyzją Komisji 2000/39/WE [2], w szczególności jej art. 7 ust. 1, art. 9 ust. 2 i 3 oraz art. 10 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 93/160/EWG [3], ostatnio zmieniona decyzją 1999/150/WE [4], ustanawia wykaz państw trzecich, z których nasienie trzody chlewnej może być przywożone.
(2) Decyzja Komisji 93/199/EWG [5], ostatnio zmieniona decyzją 94/667/WE [6], ustanawia warunki zdrowotne zwierząt oraz świadectwa weterynaryjne przy przywozie nasienia trzody chlewnej z państw trzecich.
(3) Decyzja Komisji 95/94/WE [7], ostatnio zmieniona decyzją 2001/727/WE [8], ustanawia wykaz centrów zbierających nasienie oficjalnie zatwierdzonych do wywozu na teren Wspólnoty.
(4) Cypr powinien zostać dołączony do wykazu państw trzecich, z których przywóz jest dozwolony na podstawie decyzji 93/160/EWG, po mającej miejsce misji Komisji oraz w świetle sytuacji osiągniętej w odniesieniu do zdrowia zwierząt w tym państwie.
(5) Właściwe służby weterynaryjne Cypru, Szwajcarii, Kanady oraz Węgier przesłały wnioski o dołączenie do wykazu centrów oficjalnie zatwierdzonych na ich terytoriach do wywozu nasienia trzody chlewnej do Wspólnoty, powołanych decyzją Komisji 95/94/WE.
(6) Gwarancje dotyczące zgodności z wymogami określonymi w art. 8 dyrektywy 90/429/EWG zostały przez odpowiednie służby weterynaryjne przedmiotowych państw dostarczone Komisji, a przedmiotowe centra zbierające zostały oficjalnie zatwierdzone do wywozu na teren Wspólnoty.
(7) Model certyfikatu zdrowia zwierząt przedstawiony w decyzji Komisji 93/199/EWG, powinien być zmieniony, tak by brał pod uwagę sytuację zdrowotną zwierząt w każdym państwie trzecim oraz zmiany w dyrektywie 90/429/EWG.
(8) Należy zebrać w jednym dokumencie wszystkie informacje odnoszące się do przywozu nasienia trzody chlewnej (wykaz autoryzowanych państw trzecich, wymogi weterynaryjne odnoszące się do przywozu oraz wykaz centrów zbierających nasienie zatwierdzonych w tych państwach trzecich) i w związku z tym uchylić decyzje 93/160/EWG, 93/199/EWG oraz 95/94/WE.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego oraz Zdrowia Zwierząt.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz z państw trzecich wymienionych w załączniku I nasienia trzody chlewnej odpowiadającego warunkom przedstawionym w modelowym certyfikacie weterynaryjnym z załącznika III oraz zebranego w zatwierdzonych centrach zbierających wymienionych w załączniku V.
2.
Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz z państw trzecich wymienionych w załączniku II nasienia trzody chlewnej odpowiadającego warunkom przedstawionym w modelowym certyfikacie weterynaryjnym z załącznika IV oraz zebranego w zatwierdzonych centrach zbierających wymienionych w załączniku V.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie mogą odmówić przyjęcia na swoje terytorium lub część terytorium nasienia z centrów zbierających, gdzie przyjmowane są knury szczepione przeciwko chorobie Aujeszkiego, jeżeli to terytorium lub część terytorium było uznane za wolne od choroby Aujeszkiego zgodnie z art. 10 dyrektywy Rady 64/432/EWG [9].
Artykuł 3
Niniejszym decyzje 93/160/EWG, 93/199/EWG oraz 95/94/WE tracą moc.
Artykuł 4
Przywóz nasienia certyfikowanego w zgodzie z przepisami oraz modelem certyfikatu poprzednio obowiązującego jest akceptowany przez okres maksimum trzech miesięcy od daty publikacji niniejszej decyzji.
Artykuł 5
Niniejszą decyzję stosuje się od dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 6
Decyzja Komisji
z dnia 22 lipca 2002 r.
zmieniająca decyzję 97/467/WE dotyczącą Słowacji w odniesieniu do mięsa króliczego
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 2730)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/614/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 95/408/WE z dnia 22 czerwca 1995 r. w sprawie warunków ustalania, na okres przejściowy, tymczasowych wykazów zakładów z państw trzecich, z których Państwom Członkowskim zezwala się na przywóz niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego, produktów rybołówstwa lub żywych małży [1], zmienioną decyzją 2001/4/WE [2], w szczególności jej art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wstępne listy zakładów produkujących mięso królicze i mięso zwierząt dzikich utrzymywanych przez człowieka zostały sporządzone na mocy decyzji Komisji 97/467/WE z dnia 7 lipca 1997 r. sporządzającej wstępne listy zakładów z państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz mięsa króliczego i mięsa zwierząt dzikich utrzymywanych przez człowieka [3], zmienionej decyzją 2001/396/WE [4].
(2) Słowacja dostarczyła listę zakładów produkujących mięso królicze, które uzyskały świadectwa właściwych organów stwierdzające ich zgodność z przepisami wspólnotowymi.
(3) Można zatem sporządzić dla Słowacji wstępną listę zakładów produkujących mięso królicze.
(4) W związku z powyższym w decyzji 97/467/WE powinny zostać wprowadzone zmiany.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do decyzji 97/467/WE dodaje się tekst Załącznika do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 22 lipca 2002 r.
zmieniająca decyzję 92/486/EWG ustanawiającą formy współpracy między centrum serwerowym ANIMO a Państwami Członkowskimi
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 2735)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/615/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 92/118/EWG [2], w szczególności jej art. 20 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Różne wspólnotowe badania i seminaria wskazują na konieczność zrewidowania architektury systemu sieci ANIMO w celu stworzenia nowego systemu wykorzystującego wszystkie stosowane aplikacje komputerowe.
(2) Decyzję 92/486/EWG z dnia 25 września 1992 r. ustanawiającą formy współpracy między centrum serwerowym Animo a Państwami Członkowskimi [3], zmienioną decyzją 2001/301/WE [4], należy zmienić w celu zagwarantowania ciągłości pracy systemu ANIMO.
(3) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W art. 2a decyzji 92/486/EWG dodaje się ust. 7 w brzmieniu:
"7.
Na okres od dnia 1 kwietnia 2001 r. do dnia 31 marca 2003 r. współpracujące władze przewidziane w art. 1 zapewniają, aby umowy określone w tym artykule zostały przedłużone o jeden rok."
. W odniesieniu do tego ustępu stosuje się następującą opłatę:
- 386 EUR za jednostkę (jednostka centralna, jednostka lokalna, punkt graniczny) dla wszystkich jednostek ANIMO wymienionych w decyzji 2000/459/WE [5].
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 kwietnia 2002 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Parlamentu Europejskiego, Rady, Komisji, trybunału sprawiedliwości, trybunału obrachunkowego, komitetu ekonomiczno-społecznego, komitetu regionów i europejskiego rzecznika praw obywatelskich
z dnia 25 lipca 2002 r.
ustanawiająca Urząd Doboru Kadr Wspólnot Europejskich
(2002/620/WE)
PARLAMENT EUROPEJSKI, RADA UNII EUROPEJSKIEJ, KOMISJA EUROPEJSKA, TRYBUNAŁ SPRAWIEDLIWOŚCI, TRYBUNAŁ OBRACHUNKOWY, KOMITET EKONOMICZNO-SPOŁECZNY, KOMITET REGIONÓW I EUROPEJSKI RZECZNIK PRAW OBYWATELSKICH,
uwzględniając regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich i warunki zatrudniania innych pracowników Wspólnot Europejskich, ustanowione rozporządzeniem Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE, EWWiS, Euratom) nr 490/2002 [2], w szczególności art. 2 akapit trzeci wspomnianego regulaminu pracowniczego,
uwzględniając opinię Komitetu ds. Regulaminu Pracowniczego,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu skutecznego i ekonomicznego wykorzystania zasobów, środki selekcji urzędników i innych pracowników mających pracować na rzecz Wspólnot Europejskich powinny zostać powierzone wspólnemu międzyinstytucjonalnemu organowi.
(2) Ustanowiony w ten sposób międzyinstytucjonalny organ powinien mieć za zadanie sporządzanie wykazów rezerwowych, obejmujących kandydatów uczestniczących w otwartych konkursach, odpowiednio do potrzeb wskazanych przez każdą z instytucji i zgodnie z regulaminem pracowniczym; decyzja o mianowaniu wybranego kandydata podejmowana jest przez każdy z organów właściwych do mianowania.
(3) Na tych samych warunkach międzyinstytucjonalny organ powinien również móc wspierać instytucje, organy, urzędy i agencje ustanowione przez Traktaty lub zgodnie z nimi, w ich wewnętrznych konkursach i przy selekcji innych pracowników,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Ustanowienie
Niniejszym ustanawia się Urząd Doboru Kadr Wspólnot Europejskich (zwany dalej "Urzędem").
Artykuł 2
Uprawnienia
1.
Urząd wykonuje uprawnienia do selekcji, powierzone na mocy art. 30 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego i na mocy załącznika III regulaminu organom zatrudniającym instytucji podpisujących niniejszą decyzję.
Jedynie w wyjątkowych przypadkach i za zgodą Urzędu instytucje mogą przeprowadzać własne otwarte konkursy, aby zaspokoić potrzeby na wysoce wyspecjalizowany personel.
2.
W przypadku gdy uprawnienia organu zatrudniającego określone w ust. 1 powierzone są instytucji, urzędowi lub agencji ustanowionym przez Traktaty lub zgodnie z nimi, Urząd może wykonywać takie uprawnienia na ich wniosek.
3.
Decyzje o mianowaniu wybranych kandydatów podejmowane są przez organy zatrudniające Parlamentu Europejskiego, Rady, Komisji, Trybunału Sprawiedliwości, Trybunału Obrachunkowego, Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, Komitetu Regionów i Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich oraz przez każdy z organów, urzędów lub agencji ustanowionych przez Traktaty lub zgodnie z nimi, które powierzyły swoje uprawnienia lub zwróciły się o świadczenie usług do Urzędu.
Artykuł 3
Funkcje
1.
W odpowiedzi na wnioski, z którymi zwracają się do Urzędu organy zatrudniające określone w art. 2, Urząd opracowuje wykazy rezerwowe obejmujące kandydatów uczestniczących w otwartych konkursach, określonych w art. 30 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego oraz zgodnie z jego załącznikiemt III.
2.
Urząd może wspierać instytucje, organy, urzędy i agencje ustanowione przez Traktaty lub zgodnie z nimi w ich wewnętrznych konkursach i przy selekcji innych pracowników.
Artykuł 4
Wnioski, skargi i odwołania
Zgodnie z art. 91a regulaminu pracowniczego wnioski i skargi odnoszące się do wykonywania uprawnień powierzonych na mocy art. 2 ust. 1 i 2 ust. 2 niniejszej decyzji są składane do Urzędu.
Wszelkie odwołania w tych sprawach są kierowane przeciwko Komisji.
Artykuł 5
Wykonanie
Sekretarze Generalni Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, sekretarz Trybunału Sprawiedliwości, Sekretarze Generalni Trybunału Obrachunkowego, Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów oraz przedstawiciel Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich podejmują drogą wzajemnego porozumienia środki konieczne do wykonania niniejszej decyzji.
Artykuł 6
G. Frerichs
Przewodniczący W imieniu Komitetu Regionów
Decyzja sekretarzy generalnych Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, sekretarza trybunału sprawiedliwości, sekretarzy generalnych trybunału obrachunkowego, komitetu ekonomiczno-społecznego i komitetu regionów oraz przedstawiciela europejskiego rzecznika praw obywatelskich
z dnia 25 lipca 2002 r.
w sprawie organizacji i działania Biura Kadr Wspólnot Europejskich
(2002/621/WE)
SEKRETARZE GENERALNI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO, RADY I KOMISJI, SEKRETARZ TRYBUNAŁU SPRAWIEDLIWOŚCI, SEKRETARZE GENERALNI TRYBUNAŁU OBRACHUNKOWEGO, KOMITETU EKONOMICZNO-SPOŁECZNEGO I KOMITETU REGIONÓW ORAZ PRZEDSTAWICIEL EUROPEJSKIEGO RZECZNIKA PRAW OBYWATELSKICH,
uwzględniając regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich i warunki zatrudniania innych pracowników Wspólnot Europejskich, jak przewidziano w rozporządzeniu Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 [1],
uwzględniając decyzję Parlamentu Europejskiego, Rady, Komisji, Trybunału Sprawiedliwości, Trybunału Obrachunkowego, Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, Komitetu Regionów i Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich z dnia 25 lipca 2002 r. ustanawiającą Biuro Kadr Wspólnot Europejskich, w szczególności jego art. 5 [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na podstawie art. 27 regulaminu pracowniczego instytucje są zobowiązane zapewnić, by celem naboru było pozyskanie do służby urzędników o najwyższych standardach zdolności, sprawności i uczciwości, rekrutowanych z uwzględnieniem możliwie najszerszej bazy geograficznej spośród obywateli Państw Członkowskich Wspólnot, bez względu na rasę, przekonania polityczne, filozoficzne czy religijne, płeć i orientację seksualną i niezależnie od stanu cywilnego czy sytuacji rodzinnej.
(2) Artykuł 1 ust. 1 akapit trzeci załącznika III do regulaminu pracowniczego określa zakres kompetencji Wspólnego Komitetu, a art. 3 akapit drugi tego załącznika określa sposób mianowania członków Komisji selekcyjnej do celów organizacji otwartych konkursów,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Obowiązki Biura
1.
Biuro organizuje otwarte konkursy w celu zapewnienia zatrudnienia w instytucjach Wspólnot Europejskich urzędników na optymalnych warunkach zawodowych i finansowych.
Biuro opracowuje listy rezerwowe umożliwiające instytucjom nabór wysoko wykwalifikowanego personelu odpowiadającego potrzebom określonym przez te instytucje.
2.
Do zadań Biura należy w szczególności:
a) organizowanie otwartych konkursów na wniosek poszczególnych instytucji w celu sporządzenia list rezerwowych kandydatów w celu mianowania na urzędników.
Konkursy organizowane są zgodnie z regulaminem pracowniczym, na podstawie zharmonizowanych kryteriów przyjętych zgodnie z art. 6 lit. c) oraz stosownie do programu prac zatwierdzonego przez zarząd;
b) ścisła współpraca z instytucjami w celu oszacowania przyszłych potrzeb personalnych wskazanych przez instytucje oraz realizacji programu konkursów, umożliwiająca niezwłoczne zaspokojenie tych potrzeb;
c) opracowanie metod i technik selekcyjnych zgodnych z najlepszą praktyką i odpowiadających profilom zawodowym określonym dla różnych kategorii personelu instytucji;
d) administrowanie i sprawdzanie wykorzystania list rezerwowych utworzonych na podstawie konkursów międzyinstytucjonalnych;
e) przekazywanie instytucjom corocznych sprawozdań ze swojej działalności.
Artykuł 2
Obowiązki instytucji
Organ właściwy do powołania z ramienia każdej instytucji odda do dyspozycji Biura wystarczającą liczbę członków komisji selekcyjnej, egzaminatorów i obserwatorów na zasadzie "kontyngentu" zatwierdzonego przez zarząd, jak przewidziano w art. 6 lit. i), w celu umożliwienia sprawnego przebiegu procedur selekcyjnych zgodnie z art. 3 załącznika III do regulaminu pracowniczego.
Artykuł 3
Inne usługi
1.
Na podstawie porozumienia między dyrektorem Biura a jakimkolwiek organem, biurem lub urzędem Biuro może organizować procedury selekcyjne w celu naboru personelu przez takie organy, biura czy urzędy.
Przed zawarciem takiej umowy dyrektor Biura ubiega się o zatwierdzenie jej przez zarząd.
Każda taka umowa powinna zawierać ustalenia finansowe odnoszące się do usług wykonywanych przez Biuro.
2.
Stosownie do przypadku, Biuro zapewnia pomoc techniczną dla wewnętrznych konkursów organizowanych przez poszczególne instytucje, organy, biura lub urzędy.
3.
Na wniosek poszczególnych instytucji Biuro organizuje procedury selekcyjne dla innych pracowników z zamiarem sporządzenia rezerwowych list odpowiednich kandydatów i/lub baz danych, z których poszczególne instytucje będą mogły dobierać innych pracowników.
4.
Działania te zostaną zawarte w programie pracy Biura zgodnie z art. 6 lit. f), pod warunkiem że wniosek zostanie na czas dostarczony przez tę instytucję.
Artykuł 4
Zażalenia i wnioski
1.
Dyrektor Biura wykonuje uprawnienia przekazane organowi właściwemu do powołania na podstawie art. 90 regulaminu pracowniczego w odniesieniu do wszystkich wniosków lub zażaleń związanych z zadaniami Biura.
2.
W przypadku wpłynięcia takiego zażalenia, jeśli zamiarem dyrektora Biura jest podtrzymanie pierwotnej decyzji, zasięga on opinii przewodniczącego zarządu.
3.
Biuro rozpatruje wnioski Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich dotyczące wszelkich spraw wchodzących w zakres odpowiedzialności Biura na mocy niniejszej decyzji.
Artykuł 5
Zarząd
1.
Ustanawia się zarząd Biura, w którego skład wchodzą po jednym członku mianowanym przez każdą instytucję oraz trzech przedstawicieli personelu Biura, mających status obserwatorów, mianowanych za jednomyślną zgodą komitetów pracowniczych wszystkich instytucji.
2.
Zarząd wybiera zwykłą większością spośród swoich członków przewodniczącego na dwuletnią kadencję.
3.
Zarząd uchwala swój regulamin zwykłą większością po przedstawieniu go instytucjom.
4.
Zarząd zbiera się na wniosek przewodniczącego lub z inicjatywy jednego ze swoich członków.
5.
W przypadku gdy zarząd podejmuje decyzję zwykłą większością, każda instytucja dysponuje jednym głosem.
W przypadku równego rozłożenia głosów przewodniczący ma głos decydujący.
6.
W przypadku gdy zarząd podejmuje decyzję kwalifikowaną większością, głosy przydzielone instytucjom ustala się następująco: Komisja – 18 głosów; Parlament Europejski – 7 głosów; Rada – 7 głosów; Trybunał Sprawiedliwości – 3 głosy; Trybunał Obrachunkowy – 2 głosy; Komitet Ekonomiczno-Społeczny – 2 głosy; Komitet Regionów – 2 głosy; Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich – 1 głos.
Większość kwalifikowana wymaga oddania 24 głosów "za".
Artykuł 6
Zadania zarządu
We wspólnym interesie instytucji, zarząd:
a) stanowiąc większością kwalifikowaną, zatwierdza zasady prowadzenia Biura;
b) stanowiąc zwykłą większością na wniosek dyrektora Biura, zatwierdza strukturę organizacyjną Biura;
c) stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek dyrektora Biura, zgodnie z porozumieniem, które ma być zawarte między sekretarzami generalnymi Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, sekretarzem Trybunału Sprawiedliwości, sekretarzami generalnymi Trybunału Obrachunkowego, Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów oraz przedstawicielem Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie wspólnych zasad wspólnej polityki selekcji i doboru kadr oraz zasad zarządzania listami rezerwowymi, uwzględniając odpowiednie przepisy regulaminu pracowniczego, zatwierdza zasady regulujące politykę selekcji, które mają być stosowane przez Biuro;
d) stanowiąc zwykłą większością w ramach procedury budżetowej na podstawie projektu sporządzonego przez dyrektora Biura, sporządza prognozę dochodów i wydatków Biura i przesyła ją Komisji w celu sporządzenia prognozy dochodów i wydatków Komisji; jednocześnie Biuro proponuje Komisji wszelkie zmiany wykazu etatów Biura, które uzna za konieczne;
e) stanowiąc zwykłą większością, zatwierdza rodzaj i wysokość opłat za dodatkowe usługi, które Biuro może świadczyć odpłatnie dla instytucji, organów, urzędów i biur oraz warunki, na jakich Biuro może je wykonywać;
f) stanowiąc jednomyślnie na wniosek dyrektora Biura, zatwierdza program pracy, w szczególności terminarz i harmonogram mających odbyć się konkursów.
Program pracy obejmuje również usługi niezwiązane z otwartymi konkursami organizowanymi dla instytucji, organów, urzędów i biur;
g) stanowiąc większością kwalifikowaną na podstawie projektu przygotowanego przez dyrektora Biura, zatwierdza roczne sprawozdanie w zakresie zarządzania, zawierające wszystkie indywidualne pozycje dochodów i wydatków odnoszące się do wykonanych przez Biuro prac i usług.
Przed dniem 1 maja każdego roku Biuro przesyła instytucjom sprawozdanie z poprzedniego roku budżetowego, sporządzone na podstawie księgowości analitycznej;
h) stanowiąc zwykłą większością, zatwierdza rzetelny, zrównoważony podział kosztów zmiennych i bezpośrednich obciążające poszczególne instytucje do celów analitycznych oraz modyfikuje je co trzy lata;
i) stanowiąc zwykłą większością na podstawie potrzeb rekrutacyjnych, ustala zasady, według których każda z instytucji zobowiązana jest oddawać do dyspozycji Biura odpowiednią liczbę członków Komisji selekcyjnej, egzaminatorów i obserwatorów;
j) stanowiąc zwykłą większością, zatwierdza warunki, na których Biuro może przyznać instytucjom zgodę na organizowanie własnych konkursów, zgodnie z art. 2 ust. 1 decyzji instytucji.
Artykuł 7
Mianowanie personelu
1.
Biurem kieruje dyrektor mianowany przez Komisję po wyrażeniu pozytywnej opinii przez zarząd zwykłą większością.
Zarząd aktywnie uczestniczy w wykonywaniu procedur, które należy stosować przed mianowaniem dyrektora Biura, w szczególności w przygotowaniu zawiadomienia o wakacie oraz rozpatrywaniu zgłoszeń.
2.
Dyrektor Biura jest organem właściwym do powołania pracowników Biura.
3.
Komisja, w odniesieniu do dyrektora Biura, oraz dyrektor Biura, w odniesieniu do personelu, dla którego jest on organem właściwym do jego powołania, informuje zarząd o dokonanych nominacjach, podpisanych umowach, awansach oraz postępowaniach dyscyplinarnych wszczętych przeciwko urzędnikom i innym pracownikom.
4.
Urzędnicy wszystkich instytucji Wspólnoty są informowani o wolnych stanowiskach w Biurze, gdy tylko organ właściwy do powołania zdecyduje o obsadzeniu tych stanowisk.
5.
Dyrektora Biura powołuje się na okres pięciu lat, z możliwością odnowienia kadencji na kolejny taki okres.
Artykuł 8
Zadania dyrektora Biura; zarządzanie personelem
1.
Dyrektor Biura jest odpowiedzialny za sprawne funkcjonowanie Biura.
W zakresie kompetencji zarządu działa on z jego upoważnienia.
Zapewnia on zarządowi usługi sekretarskie, składa sprawozdania z wykonywania swoich obowiązków i przedkłada mu wszelkie propozycje dotyczące sprawnego funkcjonowania Biura.
2.
Procedury administracyjne związane z bieżącym zarządzaniem personelem, takie jak wynagrodzenie, urlopy i zwolnienia chorobowe, ubezpieczenia emerytalne i od nieszczęśliwych wypadków będą wykonywane na tych samych warunkach jak w przypadku urzędników i innych pracowników Komisji.
Lista ta nie jest wyczerpująca, dlatego Biuro, w porozumieniu z Komisją, może ją rozszerzyć o inne dziedziny.
Artykuł 9
Sprawy finansowe
1.
Środki przeznaczone dla Biura, których całkowita suma stanowi oddzielną pozycję budżetową w sekcji budżetu odnoszącej się do Komisji, wymienia się szczegółowo w załączniku do wyżej wskazanej sekcji.
Załącznik ma formę sprawozdania o dochodach i wydatkach, podzielonych dalej w ten sam sposób, jak sekcje budżetu.
2.
Wykaz etatów Biura załącza się do wykazu etatów Komisji.
3.
Na podstawie wniosku zarządu Komisja, w odniesieniu do środków przyznanych dla Biura i wykazanych w załączniku, przekazuje dyrektorowi Biura uprawnienia intendenta oraz ustala ograniczenia i warunki mające zastosowanie do tego przekazania uprawnień.
Na koniec roku budżetowego zarząd informuje organ budżetowy o podziale kwot uzyskanych za dodatkowe usługi świadczone przez Biuro, w ramach pozycji budżetowej w załączniku.
4.
Rachunki Biura sporządza się zgodnie z zasadami i regułami rachunkowości określonymi przez księgowego Komisji.
Urząd prowadzi odrębne rachunki odnośnie do przychodów uzyskanych z płatności za świadczone usługi.
Artykuł 10
Przegląd
Niniejsza decyzja zostanie poddana przeglądowi po upływie trzech lat od ustanowienia Biura.
Artykuł 11
M. Hervé
W imieniu Trybunału Sprawiedliwości R. Grass
Decyzja Komisji
z dnia 26 lipca 2002 r.
ustanawiająca Zespół ds. Polityki Spektrum Radiowego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/622/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja nr 676/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie ram regulacyjnych dotyczących polityki spektrum radiowego we Wspólnocie Europejskiej [1] (zwana dalej decyzją o spektrum radiowym) ustanawia politykę oraz ramy prawne we Wspólnocie dotyczące polityki spektrum radiowego w celu zapewnienia koordynacji polityki postępowania i tam, gdzie sytuacja tego wymaga, zharmonizowane warunki w odniesieniu do dostępności i efektywnego korzystania ze spektrum radiowego, niezbędne dla ustanowienia i funkcjonowania rynku wewnętrznego w obszarach polityki wspólnotowej, takich jak łączność elektroniczna, transport oraz badania i rozwój.
(2) Decyzja o spektrum radiowym przywołuje możliwość organizowania przez Komisję konsultacji w celu uwzględnienia stanowiska Państw Członkowskich, instytucji wspólnotowych, przemysłu oraz wszystkich zainteresowanych użytkowników spektrum radiowego, zarówno komercyjnych jak i niekomercyjnych, a także inne strony zainteresowane w tworzeniu rozwiązań technicznych, rynkowych i regulacyjnych mających związek z wykorzystaniem spektrum radiowego.
(3) Należy powołać zespół doradczy zwany Zespołem ds. Polityki Spektrum Radiowego (zwany dalej Zespołem).
Zespół będzie pomagać i doradzać Komisji w sprawach dotyczących polityki spektrum radiowego, takich jak dostępność spektrum radiowego, harmonizacja i przydział spektrum radiowego, dostarczanie informacji dotyczących przydziału, dostępności i korzystania ze spektrum radiowego, metod przyznawania praw do korzystania ze spektrum, ponownego przydzielania, ponownego wyznaczania, oceny i efektywnego korzystania ze spektrum radiowego, jak również ochrona zdrowia ludzkiego.
(4) Zespół powinien wnosić wkład w rozwój polityki spektrum radiowego we Wspólnocie z uwzględnieniem nie tylko parametrów technicznych, lecz również aspektów gospodarczych, politycznych, kulturalnych, strategicznych, zdrowotnych i społecznych, a także różnych potencjalnie konfliktowych potrzeb użytkowników spektrum radiowego w celu osiągnięcia sprawiedliwego, niedyskryminującego i proporcjonalnego stanu równowagi.
(5) Zespół powinien obejmować wysokiej rangi ekspertów rządowych z Państw Członkowskich oraz wysokiego rangą przedstawiciela Komisji.
Zespół może również obejmować obserwatorów i inne osoby zaproszone w razie potrzeby do uczestnictwa w spotkaniach, włącznie z organami regulacyjnymi, urzędami ds. konkurencji, uczestnikami rynku, grupami użytkowników lub konsumentów.
Zespół powinien wspomagać współpracę między Państwami Członkowskimi i Komisją w taki sposób, aby wspierać rozwój rynku wewnętrznego.
(6) Sprawą naczelną w odniesieniu do aspektów polityki spektrum radiowego w kontekście wszystkich odpowiednich polityk wspólnotowych jest utrzymanie ścisłych więzi współpracy między Zespołem i szczególnymi zespołami lub komitetami ustanowionymi do wykonywania sektorowych polityk wspólnotowych, obejmujących politykę transportu, politykę rynku wewnętrznego sprzętu radiowego, politykę audiowizualną, przestrzenną i łączności.
(7) Decyzja o spektrum radiowym utworzyła Komitet ds. Spektrum Radiowego do pomocy Komisji w opracowaniu wiążących środków wykonawczych w odniesieniu do zharmonizowanych warunków dostępności i efektywnego korzystania ze spektrum radiowego.
Prace Zespołu nie powinny kolidować z pracami Komitetu.
(8) W celu zapewnienia efektywnej dyskusji każde przedstawicielstwo państwowe uczestniczące w Zespole powinno mieć jednolity i skoordynowany pogląd swego państwa na całość polityki mającej wpływ na wykorzystanie spektrum radiowego w danym Państwie Członkowskim, w odniesieniu nie tylko do rynku wewnętrznego, lecz również do porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego, polityki ochrony ludności i obronnej w zakresie, w jakim korzystanie ze spektrum radiowego może oddziaływać na organizację spektrum radiowego w ogóle.
Obecnie różne instytucje rządowe mają kompetencje w różnych dziedzinach spektrum radiowego.
(9) Zespół powinien przeprowadzać konsultacje w szerokim zakresie i w sposób perspektywiczny w zakresie nowych rozwiązań technicznych, rynkowych i regulacyjnych związanych z wykorzystaniem spektrum radiowego i z udziałem wszystkich użytkowników spektrum radiowego, zarówno komercyjnych, jak i niekomercyjnych, oraz ze wszystkimi innymi zainteresowanymi stronami.
(10) Korzystanie ze spektrum radiowego przekracza granice i uwzględniając niedalekie przystąpienie dodatkowych Państw Członkowskich, Zespół może być otwarty dla tych państw oraz państw będących członkami Europejskiego Obszaru Gospodarczego.
(11) CEPT (Europejska Organizacja Poczty i Telekomunikacji obejmująca 44 kraje europejskie) powinna być zaproszona w charakterze obserwatora prac Zespołu z uwagi na oddziaływanie prac Zespołu na spektrum radiowe na szczeblu ogólnoeuropejskim oraz przy uwzględnieniu doświadczenia technicznego CEPT i powiązanych z nią organów w dziedzinie zarządzania spektrum radiowym.
Właściwe jest również czerpanie z tych doświadczeń na podstawie mandatów na zarządzanie udzielanych w zastosowaniu decyzji o spektrum radiowym w celu rozwoju technicznych środków wykonawczych w obszarach przydziału spektrum radiowego oraz dostępności informacji.
Biorąc pod uwagę znaczenie normalizacji europejskiej dla rozwoju urządzeń wykorzystujących spektrum radiowe, równie istotne jest stowarzyszenie jako obserwatora Europejskiego Instytutu Norm Telekomunikacyjnych (ETSI),
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Przedmiot
Ustanawia się zespół doradczy w zakresie polityki ds. spektrum radiowego, zwany Zespołem ds. Polityki Spektrum Radiowego (zwany dalej Zespołem).
Artykuł 2
Cele
Zespół wspomaga Komisję i doradza jej w sprawach polityki spektrum radiowego, koordynacji polityk i tam, gdzie jest to właściwe, zharmonizowanych warunków dotyczących dostępności i efektywnego korzystania ze spektrum radiowego, niezbędnych do ustanowienia i funkcjonowania rynku wewnętrznego.
Artykuł 3
Członkostwo
Zespół składa się z jednego wysokiej rangi eksperta rządowego z każdego Państwa Członkowskiego, jak również wysokiej rangi przedstawiciela Komisji.
Komisja prowadzi sekretariat Zespołu.
Artykuł 4
Ustalenia dotyczące działania
Na wniosek Komisji lub z własnej inicjatywy Zespół wydaje opinie skierowane do Komisji, na podstawie konsensusu lub, jeżeli to niemożliwe, zwykłą większością głosów, przy czym każdy członek ma jeden głos, oprócz Komisji, która nie bierze udziału w głosowaniu.
Opinie odrębne załącza się do wydanych opinii.
Obserwatorzy mogą uczestniczyć w debacie, lecz nie biorą udziału w głosowaniu.
Zespół wybiera spośród swych członków osobę przewodniczącą.
Komisja może zorganizować pracę Zespołu w podgrupach lub eksperckich grupach roboczych, gdy sytuacja tego wymaga.
Komisja może zwoływać posiedzenia Zespołu poprzez sekretariat w uzgodnieniu z przewodniczącym.
Zespół przyjmuje swój regulamin na wniosek Komisji, poprzez konsensus lub, w przypadku braku konsensusu, większością dwóch trzecich głosów; każde Państwo Członkowskie ma jeden głos, z zastrzeżeniem zatwierdzenia przez Komisję.
Zespół może zaprosić obserwatorów, włącznie z obserwatorami z państw EOG oraz państw kandydujących do przystąpienia do Unii Europejskiej, jak również z Parlamentu Europejskiego, CEPT i ETSI, do brania udziału w posiedzeniach, oraz może przesłuchiwać ekspertów i strony zainteresowane.
Artykuł 5
Konsultacje
Zespół może przeprowadzać konsultacje w szerokim zakresie na wczesnym stadium u uczestników rynku, konsumentów i użytkowników końcowych, w sposób otwarty i przejrzysty.
Artykuł 6
Poufność
Bez uszczerbku dla postanowień art. 287 Traktatu, w przypadku gdy Komisja powiadamia ich, że wymagana opinia lub postawione pytanie dotyczy spraw o charakterze poufnym, członkowie Zespołu, jak również obserwatorzy i wszelkie pozostałe uczestniczące osoby zobowiązani są do nieujawniania informacji, o których dowiedzieli się w wyniku prac Zespołu, podgrup lub eksperckich zespołów roboczych.
Komisja może postanowić w takich przypadkach, że jedynie członkowie Zespołu mogą brać udział w posiedzeniach.
Artykuł 7
Wejście w życie
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 24 lipca 2002 r.
ustanawiająca noty wyjaśniające uzupełniające załącznik II do dyrektywy 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego oraz Rady w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów genetycznie zmodyfikowanych i uchylającej dyrektywę Rady 90/220/EWG
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 2715)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/623/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego oraz Rady z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów genetycznie zmodyfikowanych i uchylającą dyrektywę Rady 90/220/EWG [1], w szczególności akapit pierwszy załącznika II do tej dyrektywy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy dyrektywy 2001/18/WE Państwa Członkowskie oraz w danym wypadku Komisja muszą zapewnić, że potencjalne ujemne skutki dla zdrowia człowieka oraz środowiska naturalnego, które mogą wystąpić bezpośrednio lub pośrednio wskutek transferu genu z organizmów genetycznie zmodyfikowanych (poniżej określanych jako "GMO") do innych organizmów, są właściwie oceniane, dla każdego przypadku oddzielnie, zgodnie z załącznikiem II do niniejszej dyrektywy.
(2) Na mocy art. 6 ust. 2 lit. b) oraz art. 13 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2001/18/WE zgłoszenie uwalniania lub wprowadzanie na rynek GMO musi zawierać ocenę zagrożenia ekologicznego oraz wnioski w sprawie potencjalnego wpływu uwalniania lub wprowadzania na rynek tych GMO na środowisko naturalne, zgodnie z załącznikiem II do niniejszej dyrektywy.
(3) Załącznik II do dyrektywy 2001/18/WE należy uzupełnić o noty szczegółowo wyjaśniające cel, elementy, zasady ogólne oraz metodologię oceny zagrożenia ekologicznego, o którym mowa w tym załączniku.
(4) Środki proponowane w tej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego na mocy art. 30 ust. 1 dyrektywy 2001/18/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Noty wyjaśniające przedstawione w Załączniku do niniejszej decyzji stosuje się jako uzupełnienie do załącznika II do dyrektywy 2001/18/WE.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 29 lipca 2002 r.
ustanawiająca Europejski Organ Nadzoru Sieci i Usług Łączności Elektronicznej
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/627/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Nowe ramy regulacyjne dla sieci i usług łączności elektronicznej zostały ustanowione w dyrektywie 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych dla sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) [1], w dyrektywie 2002/19/WE z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (dyrektywa o dostępie) [2], w dyrektywie 2002/20/WE z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usługi łączności elektronicznej (dyrektywa o zezwoleniach) [3] oraz w dyrektywie 2002/22/WE z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej) [4].
(2) We wszystkich Państwach Członkowskich utworzono krajowe organy regulujące w celu realizowania działań określonych w niniejszych dyrektywach; o ustanowieniu tych organów zawiadomiono Komisję, zgodnie z art. 3 ust. 6 dyrektywy ramowej.
Zgodnie z dyrektywą ramową, Państwa Członkowskie gwarantują niezależność krajowych organów regulujących, zapewniając ich prawną odrębność i funkcjonalną niezależność od wszystkich organizacji dostarczających sieć, urządzenia lub usługi łączności elektronicznej.
Państwa Członkowskie, które utrzymują własność lub kontrolę nad przedsiębiorstwami dostarczającymi sieci lub usługi łączności elektronicznej obowiązane są zapewnić skuteczne oddzielenie funkcji regulacyjnych od działalności związanej z własnością lub kontrolą.
(3) Szczegółowe obowiązki i zadania krajowych organów regulujących różnią się w poszczególnych Państwach Członkowskich, ale wszystkie Państwa mają co najmniej jeden krajowy organ regulujący odpowiedzialny za stosowanie przepisów po ich przetransponowaniu do prawa krajowego, w szczególności zasad dotyczących bieżącej kontroli rynku.
(4) Potrzeba jednolitego stosowania odpowiednich przepisów we wszystkich Państwach Członkowskich jest istotna dla skutecznego rozwoju rynku wewnętrznego sieci i usług łączności elektronicznej.
Nowe ramy regulacyjne wyznaczają cele do osiągnięcia i tworzą ramy dla działania krajowych organów regulujących, umożliwiając im jednocześnie elastyczność w stosowaniu tych przepisów w niektórych obszarach, w zależności od warunków krajowych.
(5) Powinien zostać ustanowiony Europejski Organ Nadzoru Sieci i Usług Łączności Elektronicznej (dalej zwany Organem Nadzoru) w celu pośredniczenia w zakresie doradztwa i pomocy Komisji w dziedzinie łączności elektronicznej.
(6) Organ Nadzoru powinien pośredniczyć między krajowymi organami regulującymi i Komisją w sposób przyczyniający się do rozwoju rynku wewnętrznego.
Powinien umożliwiać również przejrzystą współpracę między krajowymi organami regulującymi a Komisją, służącą zapewnieniu jednolitego stosowania we wszystkich Państwach Członkowskich warunków ramowych w zakresie sieci i usług łączności elektronicznej.
(7) Organ Nadzoru służy Komisji jako forum refleksji i dyskusji oraz jako organ doradczy w dziedzinie łączności elektronicznej, w tym na temat zagadnień odnoszących się do realizacji i weryfikacji zaleceń w sprawie właściwych rynków produktów i usług oraz w przygotowywaniu decyzji w sprawie rynków transnarodowych.
(8) Należy utrzymywać ścisłą współpracę pomiędzy Organem Nadzoru a Komitetem ds. Łączności ustanowionym na mocy dyrektywy ramowej.
Działania Organu Nadzoru nie mogą kolidować z pracami Komitetu.
(9) Należy zapewnić koordynację między Komitetem ds. Spektrum Radiowego, ustanowionym na mocy decyzji 676/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie ram regulacyjnych dotyczących polityki spektrum radiowego we Wspólnocie Europejskiej (decyzja o spektrum radiowym) [5], Zespołem ds. Polityki w Zakresie Spektrum Radiowego, ustanowionym zgodnie z decyzją Komisji 2002/622/WE z dnia 26 lipca 2002 r. ustanawiającą Zespół ds. Polityki w Zakresie Spektrum Radiowego [6] i Komitetem Kontaktowym ds. Telewizji bez Granic, utworzonym na podstawie dyrektywy 97/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 czerwca 1997 r. zmieniającej dyrektywę Rady 89/552/EWG w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących 97/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [7] w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Przedmiot
Niniejszym ustanawia się grupę doradczą niezależnych krajowych organów ds. sieci i usług łączności elektronicznej, zwaną Europejskim Organem Nadzoru Sieci i Usług Łączności Elektronicznej (zwany dalej Organem Nadzoru).
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej decyzji: "właściwy krajowy organ regulacyjny" oznacza organ administracji publicznej ustanowiony w każdym Państwie Członkowskim w celu bieżącego nadzorowania interpretacji i stosowania przepisów dyrektyw odnoszących się do sieci i usług łączności elektronicznej, zgodnie z definicją w dyrektywie "ramowej".
Artykuł 3
Cele
Rolą Organu Nadzoru jest służenie Komisji radą i pomocą w konsolidowaniu rynku wewnętrznego sieci i usług łączności elektronicznej.
Organ Nadzoru pośredniczy między krajowymi organami wykonawczymi i Komisją w sposób przyczyniający się do rozwoju rynku wewnętrznego i do jednolitego stosowania we wszystkich Państwach Członkowskich ram regulacyjnych w zakresie sieci i usług łączności elektronicznej.
Artykuł 4
Skład Organu Nadzoru
Organ Nadzoru złożony jest z szefów wszystkich właściwych krajowych organów regulacyjnych w każdym z Państw Członkowskich lub z ich przedstawicieli.
Komisja jest reprezentowana na odpowiednim poziomie i zapewnia Organowi Nadzoru obsługę sekretarską.
Artykuł 5
Ustalenia organizacyjne
Z własnej inicjatywy lub na wniosek Komisji Organ Nadzoru doradza Komisji lub wspiera ją w sprawach odnoszących się do sieci i usług łączności elektronicznej.
Organ Nadzoru wybiera przewodniczącego spośród swoich członków.
Organ Nadzoru może, zależnie od potrzeb, pracować w podgrupach i grupach roboczych złożonych z ekspertów.
Przewodniczący zwołuje posiedzenia Organu Nadzoru w porozumieniu z Komisją.
Organ Nadzoru uchwala swój regulamin jednomyślnie lub, w razie braku jednomyślności, większością dwóch trzecich głosów, przy jednym głosie przysługującym Państwu Członkowskiemu, z zastrzeżeniem zatwierdzenia przez Komisję.
Komisja jest reprezentowana na wszystkich posiedzeniach Organu Nadzoru i ma możliwość uczestniczenia we wszystkich posiedzenia jej podgrup i grup roboczych złożonych z ekspertów.
Biegli z Państw EOG i krajów kandydujących do przystąpienia do Unii Europejskiej mogą uczestniczyć w pracach Organu Nadzoru jako obserwatorzy.
Organ Nadzoru może wzywać na swoje posiedzenia innych ekspertów i obserwatorów.
Artykuł 6
Konsultacje
Organ Nadzoru szczegółowo zasięga opinii uczestników rynku, konsumentów i końcowych użytkowników we wczesnym stadium oraz w otwarty i przejrzysty sposób.
Artykuł 7
Poufność
Bez uszczerbku dla postanowień art. 287 Traktatu członkowie Organu Nadzoru, obserwatorzy i wszystkie inne osoby są zobowiązane do nierozpowszechniania informacji, które uzyskali podczas prac Organu Nadzoru, jego podgrup lub ekspertów, jeżeli Komisja zawiadomi je, że poruszane zagadnienie lub kwestia ma charakter poufny.
W takich przypadkach Komisja może podjąć decyzję, że na posiedzeniach mogą być obecni jedynie członkowie Organu Nadzoru.
Artykuł 8
Roczne sprawozdanie
Organ Nadzoru składa Komisji roczne sprawozdanie ze swojej działalności.
Komisja przekazuje to sprawozdanie z komentarzami Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, jeśli sytuacja tego wymaga.
Artykuł 9
Wejście w życie
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 25 czerwca 2002 r.
dotycząca zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej Protokołu z Kartageny o bezpieczeństwie biologicznym do Konwencji o różnorodności biologicznej
(2002/628/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, a w szczególności jego art. 175 ust. 1, w powiązaniu z pierwszym zdaniem pierwszego akapitu jego art. 300 ust. 2 oraz pierwszym akapitem art. 300 ust. 3,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspieranie działań na szczeblu międzynarodowym zmierzających do rozwiązywania regionalnych i ogólnoświatowych problemów w zakresie ochrony środowiska, w tym zachowanie i zrównoważone użytkowanie różnorodności biologicznej, jest jednym z celów polityki Wspólnoty Europejskiej dotyczącej środowiska, zgodnie z art. 174 Traktatu.
(2) Decyzją 93/626/EWG [3] Wspólnota Europejska zawarła Konwencję o różnorodności biologicznej pod auspicjami Programu Środowiskowego Organizacji Narodów Zjednoczonych.
(3) W 1995 r.
Rada upoważniła Komisję do uczestnictwa w imieniu Wspólnoty w negocjacjach dotyczących Protokołu w sprawie bezpieczeństwa biologicznego, w ramach art. 19 ust. 3 Konwencji o różnorodności biologicznej.
Komisja uczestniczyła w tych negocjacjach razem z Państwami Członkowskimi.
(4) Protokół z Kartageny o bezpieczeństwie biologicznym został przyjęty 29 stycznia 2000 r. w Montrealu.
(5) Protokół tworzy ramy oparte na zasadzie zapobiegania, dla bezpiecznego transferu, sposobu postępowania i użytkowania zmodyfikowanych żywych organizmów powstałych w wyniku zastosowania nowoczesnych biotechnologii, które mogą mieć negatywny wpływ na zachowanie i zrównoważone użytkowanie różnorodności biologicznej, przy uwzględnieniu również zagrożeń dla zdrowia człowieka i ze specjalnym ukierunkowaniem na przewóz transgraniczny.
(6) Wspólnota Europejska i czternaście Państw Członkowskich podpisały Protokół 24 maja 2000 r., podczas piątego posiedzenia Stron Konwencji o różnorodności biologicznej, które odbyło się w Nairobi.
Luksemburg podpisał Protokół 11 lipca 2000 r.
(7) Zgodnie z art. 34 Konwencji o różnorodności biologicznej każdy protokół do tej Konwencji podlega ratyfikacji, przyjęciu lub zatwierdzeniu przez Państwa oraz przez organizacje regionalnej integracji gospodarczej.
(8) Protokół z Kartageny o bezpieczeństwie biologicznym przyczynia się do osiągnięcia celów wspólnotowej polityki w zakresie ochrony środowiska.
Należy zatem jak najszybciej zawrzeć ten Protokół w imieniu Wspólnoty,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Protokół z Kartageny o bezpieczeństwie biologicznym jako protokół do Konwencji o różnorodności biologicznej zostaje niniejszym zatwierdzony w imieniu Wspólnoty Europejskiej.
Tekst Protokołu jest zamieszczony w załączniku A do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
1.
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób uprawnionych do złożenia instrumentu zatwierdzenia w imieniu Wspólnoty Europejskiej u Sekretarza Generalnego ONZ, zgodnie z art. 34 i 41 Konwencji o różnorodności biologicznej.
2.
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób uprawnionych do złożenia w imieniu Wspólnoty Europejskiej deklaracji kompetencji zamieszczonej w załączniku B do niniejszej decyzji, zgodnie z artykułem 34 ust. 3 Konwencji o różnorodności biologicznej.
Decyzja Rady
z dnia 22 lipca 2002 r.
ustanawiająca program ramowy w sprawie współpracy policyjnej i sądowej w sprawach karnych (AGIS)
(2002/630/WSiSW)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Unię Europejską, w szczególności jego art. 30 ust. 1, art. 31 i 34 ust. 2 lit. c),
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 29 Traktatu o Unii Europejskiej stanowi, że celem Unii jest zapewnienie obywatelom wysokiego poziomu bezpieczeństwa osobistego w przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, przez wspólne działanie Państw Członkowskich w dziedzinie współpracy policyjnej i sądowej w sprawach karnych oraz poprzez zapobieganie i zwalczanie rasizmu i ksenofobii.
(2) Konkluzje Rady Europejskiej z Tampere z października 1999 r. wzywają, aby została zwiększona współpraca w dziedzinie zapobiegania i zwalczania przestępczości, łącznie z przestępczością wykorzystującą najnowsze technologie informatyczne i komunikacyjne, w celu osiągnięcia efektywnego europejskiego obszaru sprawiedliwości.
Znaczenie współpracy na tym obszarze zostało po raz kolejny podkreślone w planie działania zatytułowanym "Zapobieganie i kontrola przestępczości zorganizowanej: strategia Unii Europejskiej na początek nowego tysiąclecia" [3].
(3) Artykuł 12 decyzji ramowej Rady 2001/220/WSiSW z dnia 15 marca 2001 r. w sprawie pozycji ofiar w postępowaniu karnym [4] wzywa do współpracy między Państwami Członkowskimi w celu ułatwienia bardziej skutecznej ochrony interesów ofiar w postępowaniu karnym.
(4) Właściwe jest poszerzenie wymiaru europejskiego projektów do trzech Państw Członkowskich lub do dwóch Państw Członkowskich i kraju ubiegającego się o członkostwo w celu wspierania powstawania partnerstwa, wymiany informacji i dobrej praktyki krajowej.
(5) Programy Grotius II — Criminal [5], Stop II [6], Oisin II [7], Hippokrates [8] i Falcone [9], ustanowione przez Radę, pomogły wzmocnić współpracę między policją a sądownictwem w Państwach Członkowskich oraz poprawić wzajemne zrozumienie ich systemów policyjnych, sądowych, prawnych i administracyjnych.
(6) Po zatwierdzeniu planu działań Unii Europejskiej w sprawie narkotyków (2000–2004) przez Radę Europejską w Feirze w czerwcu 2000 r. działania dotyczące zwalczania handlu narkotykami są także uwzględnione w niniejszym programie ramowym.
(7) Ustanowienie jednolitego programu ramowego, którego wyraźnie domagały się Parlament Europejski i Rada, kiedy przyjęte zostały poprzednie programy, zwiększy współpracę przez skoordynowane i interdyscyplinarne podejście obejmujące różne podmioty odpowiedzialne za zapobieganie i zwalczanie przestępczości na poziomie Unii Europejskiej.
Czyniąc to, niezbędne jest utrzymanie zrównoważonego podejścia między różnymi działaniami mającymi na celu stworzenie przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości.
(8) Pożądane jest zapewnienie ciągłości działań wspieranych przez program ramowy, przez zapewnienie ich koordynacji w jednolitych ramach odniesienia, które usprawnią procedury i poprawią zarządzanie i korzyści skali.
Ponadto niezbędne jest pełne wykorzystanie korzyści operacyjnych programu, szczególnie w odniesieniu do organów przestrzegania prawa i wsparcia współpracy między organami przestrzegania prawa Państw Członkowskich oraz zapewnienie takim organom większego wglądu w metody pracy ich odpowiedników w innych Państwach Członkowskich i ograniczeń, którymi mogą być związane.
(9) Wydatki programu ramowego powinny być zgodne z obecnym pułapem w ramach pozycji 3. perspektywy finansowej.
(10) W sprawie rocznych środków programu ramowego decyzje podejmuje organ budżetowy w trakcie procedury budżetowej.
(11) Program ramowy musi być dostępny dla państw ubiegających się o członkostwo, jako partnerów i uczestników w projektach finansowanych w ramach tego programu.
W przypadku gdy sytuacja tego wymaga, można rozważyć również uczestnictwo innych państw w tym programie.
(12) Środki wymagane w celu wykonania niniejszej decyzji powinny zostać przyjęte zgodnie z określonymi w niej procedurami przy wsparciu Komitetu.
(13) W celu zwiększenia wartości dodanej projektów realizowanych na podstawie niniejszej decyzji, niezbędne jest zapewnienie spójności i komplementarności między tymi projektami i innymi formami interwencji Wspólnoty.
(14) Regularne monitorowanie i ocena programu ramowego musi być zapewniona, tak, aby skuteczność przeprowadzanych projektów mogła być oceniona w świetle celów i aby priorytety mogły być ponownie dostosowane, w miarę potrzeby.
(15) Finansowa kwota referencyjna w rozumieniu pkt 34 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 6 maja 1999 r. między Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej oraz poprawy procedury budżetowej [10] jest objęta niniejszą decyzją przez cały czas trwania programu ramowego, tym samym nie naruszając uprawnień organu budżetowego, jakie zostały określone przez Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Ustanowienie programu ramowego
1.
Niniejsza decyzja ustanawia program ramowy współpracy policyjnej i sądowej w sprawach karnych w kontekście przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, zwany dalej programem.
2.
Program niniejszy ustanawia się na okres od dnia 1 stycznia 2003 r. do dnia 31 grudnia 2007 r. i może być przedłużony.
Artykuł 2
Cele programu
1.
Program przyczynia się do osiągnięcia ogólnego celu zapewnienia obywatelom Unii Europejskiej wysokiego poziomu ochrony w obszarze przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości.
W tym kontekście jego celem jest w szczególności:
a) rozwijanie, wykonywanie i ocena polityk europejskich w tej dziedzinie;
b) wspieranie i wzmacnianie sieci komunikacji, wzajemnej współpracy w sprawie zagadnień ogólnych będących przedmiotem wspólnego zainteresowania Państw Członkowskich, wymiany i rozpowszechniania informacji, doświadczenia i najlepszej praktyki, współpracy lokalnej i regionalnej oraz poprawy i dostosowania badań szkoleniowych, technicznych i naukowych;
c) zachęcanie Państw Członkowskich do zwiększenia współpracy z państwami ubiegającymi się o członkostwo, innymi państwami trzecimi oraz właściwymi organizacjami regionalnymi i międzynarodowymi.
2.
Program wspiera projekty w następujących dziedzinach odnoszących się do tytułu VI Traktatu o Unii Europejskiej:
a) współpraca sądowa w sprawach ogólnych i karnych, łącznie z kształceniem;
b) współpraca między organami ścigania;
c) współpraca między organami ścigania lub innymi organizacjami publicznymi lub prywatnymi w Państwach Członkowskich zajmujących się zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości, przestępczości zorganizowanej lub innej;
d) współpraca między Państwami Członkowskimi w celu osiągnięcia skutecznej ochrony interesów ofiar w postępowaniach karnych.
Artykuł 3
Dostęp do programu
1.
Program współfinansuje projekty o maksymalnym czasie trwania wynoszącym dwa lata, przedstawione przez instytucje i organy publiczne, prywatne, łącznie z organizacjami zawodowymi, organizacjami pozarządowymi, stowarzyszeniami, organizacjami reprezentującymi przedsiębiorczość, instytutami badawczymi oraz prowadzącymi kształcenie podstawowe i dalsze kształcenie; projekty są skierowane do grup docelowych wymienionych w ust. 3.
2.
W celu uzyskania uprawnień do współfinansowania projekty muszą obejmować przynajmniej trzy Państwa Członkowskie lub dwa Państwa Członkowskie i jedno państwo ubiegające się o członkostwo i mieć cele określone w art. 2.
Kraje ubiegające się o członkostwo mogą uczestniczyć w projektach w celu zapoznania się z dorobkiem w tym obszarze i przygotowania się do przystąpienia.
Inne państwa trzecie mogą także uczestniczyć w projekcie, jeżeli służy to celom projektu.
3.
Program jest skierowany do następujących grup docelowych:
a) prawników: sędziów, prokuratorów, adwokatów, urzędników wymiaru sprawiedliwości, oficerów dochodzeniowo-śledczych, komorników, biegłych, tłumaczy sądowych i innych osób zawodowo związanych z sądownictwem;
b) urzędników organów ścigania: organów publicznych w Państwach Członkowskich, które, na podstawie prawa krajowego są odpowiedzialne za zapobieganie, wykrywanie i zwalczanie przestępczości karnej;
c) urzędników innych departamentów rządowych i przedstawicieli stowarzyszeń, organizacji zawodowych, instytucji prowadzących badania naukowe i instytucji przedsiębiorczości, włączonych w zapobieganie i zwalczanie przestępczości, przestępczości zorganizowanej lub innej;
d) przedstawicieli służb pomocy ofiarom, łącznie z publicznymi departamentami odpowiedzialnymi za służby emigracyjne i społeczne.
4.
W ramach celów ustanowionych w art. 2 program może również współfinansować:
a) szczególne projekty przedstawione zgodnie z ust. 1, które stanowią szczególny przedmiot zainteresowania w dziedzinie priorytetów programu lub współpracy z państwami ubiegającymi się o członkostwo;
b) działania uzupełniające, takie jak seminaria, spotkania ekspertów lub inne działania mające na celu rozpowszechnianie wyników uzyskanych w ramach programu.
5.
W ramach celów ustanowionych w art. 2 program może również bezpośrednio udzielać pomocy finansowej działaniom objętym rocznymi programami działań organizacji pozarządowych, które spełniają następujące kryteria:
a) muszą być to organizacje o celu niezarobkowym;
b) muszą być powołane zgodnie z prawem jednego z Państw Członkowskich;
c) muszą zajmować się działaniami o europejskim wymiarze i obejmować przynajmniej, jako zasada ogólna, połowę Państw Członkowskich;
d) cele ich działań muszą obejmować jeden lub więcej celów ustanowionych w art. 2.
Artykuł 4
Działania programu
Program obejmuje następujące typy projektów:
a) kształcenie;
b) ustanawianie i uruchamianie programów wymiany i praktyk;
c) studia i badania naukowe;
d) rozpowszechnianie wyników uzyskanych w ramach programu;
e) wspieranie współpracy między organami ścigania i organami sądowymi Państw Członkowskich lub innymi organizacjami publicznymi lub prywatnymi w Państwach Członkowskich uczestniczących w zapobieganiu i zwalczaniu przestępczości, na przykład przez pomoc w tworzeniu sieci komunikacji;
f) konferencje i seminaria.
Artykuł 5
Finansowanie programu
1.
Finansowa kwota referencyjna w odniesieniu do realizacji niniejszego programu na okres 2003–2007 wynosi 65 mln EUR.
Wartość rocznych środków jest zatwierdzona przez organ budżetowy w ramach ograniczeń perspektywy finansowej.
2.
Współfinansowanie projektu przez program nie obejmuje żadnego innego finansowania przez inny program finansowany z budżetu ogólnego Unii Europejskiej.
3.
Wynikiem decyzji o finansowaniu są umowy o finansowaniu między Komisją a organizatorami.
Decyzje o finansowaniu i wynikające z nich umowy o finansowaniu podlegają kontroli finansowej Komisji i audytom Trybunału Obrachunkowego.
4.
Udział pomocy finansowej z budżetu ogólnego Unii Europejskiej nie przekracza 70 % kosztu całkowitego projektu.
5. Jednakże szczególne projekty i środki uzupełniające określone w art. 3 ust. 4 i działania określone w art. 3 ust. 5 mogą być finansowane do wysokości 100 %, aż do pułapu 10 % całkowitego pakietu finansowego przydzielonego corocznie programowi dla projektów szczególnych zgodnie z art. 3 ust. 4 lit. a) i 5 % w odniesieniu do działań uzupełniających zgodnie z art. 3 ust. 4 lit. b).
Artykuł 6
Realizacja programu
1.
Komisja jest odpowiedzialna za zarządzanie i realizację programu we współpracy z Państwami Członkowskimi.
2.
Program jest zarządzany przez Komisję zgodnie z rozporządzeniem finansowym odnoszącym się do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich.
3.
W celu realizacji niniejszego programu Komisja:
a) przygotowuje roczny program pracy obejmujący poszczególne cele, priorytety tematyczne i, jeśli to możliwe, wykaz szczególnych projektów i działań uzupełniających; program jest zrównoważony między obszarami określonymi w art. 2 ust. 2, przeznaczając przynajmniej 15 % rocznego finansowania na każdy z obszarów określonych w lit. a), b) i c) niniejszego ustępu;
b) ocenia i wybiera projekty przedłożone i zapewnia zarządzanie nimi.
4. Rozpatrzenia przedstawionych projektów przeprowadzane jest zgodnie z procedurą doradczą ustanowioną w art. 8. Rozpatrzenia rocznego programu pracy, projektów szczególnych i środków uzupełniających (określonych w art. 3 ust. 4 i działań określonych w art. 3 ust. 5) przeprowadza się zgodnie z procedurą zarządzania ustanowioną w art. 9.
5.
Komisja, pod warunkiem że są one zgodne z odpowiednimi politykami, ocenia i wybiera projekty przedłożone przez organizatorów na podstawie następujących kryteriów:
a) zgodności z celami programu;
b) europejskiego wymiaru projektu i zakresu w odniesieniu do uczestnictwa państw ubiegających się o członkostwo;
c) zgodności z pracą podjętą lub planowaną w ramach priorytetów polityk Unii Europejskiej w sprawie współpracy sądowej w sprawach ogólnych i karnych;
d) zakresu, w jakim projekt uzupełnia inne dawne projekty współpracy, obecne lub przyszłe;
e) zdolności organizatora do zrealizowania projektu;
f) właściwej jakości projektu pod względem jego pomysłowości, organizacji, przedstawienia i oczekiwanych wyników;
g) wysokości dotacji wnioskowanej w ramach programu i proporcjonalności z oczekiwanymi wynikami;
h) wpływu oczekiwanych wyników na cele programu.
Artykuł 7
Komitet
1.
Komisja wspierana jest przez Komitet składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji, zwany dalej Komitetem.
2.
Komitet przyjmuje na wniosek przewodniczącego swój regulamin wewnętrzny, przygotowany na podstawie standardowego regulaminu opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
3.
Komisja może zaprosić przedstawicieli z państw ubiegających się o członkostwo na spotkania informacyjne po posiedzeniach Komitetu.
Artykuł 8
Procedura doradcza
1.
W przypadku gdy dokonuje się odniesienia do niniejszego artykułu, przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet wydaje opinię w sprawie projektu w terminie, który przewodniczący może ustalić stosownie do pilności danej sprawy, w razie potrzeby w drodze głosowania.
2.
Opinia jest włączana do protokołów; każde Państwo Członkowskie może zażądać, aby jego stanowisko włączono do protokołów.
3.
Komisja bierze pod uwagę opinię Komitetu w jak najszerszym zakresie.
Powiadamia Komitet o sposobie, w jakim opinia została uwzględniona.
Artykuł 9
Procedura zarządzania
1.
W przypadku gdy dokonuje się odniesienia do niniejszego artykułu, przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet przedstawia swoją opinię w sprawie projektu w terminie, który może wyznaczyć przewodniczący stosownie do pilności sprawy.
Opinia zostaje przyjęta większością głosów ustanowioną w art. 205 ust. 2 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską w przypadku decyzji, które Rada jest zobowiązana przyjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie są ważone w sposób ustanowiony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
2.
Komisja przyjmuje środki, które są niezwłocznie stosowane.
Jednakże jeżeli środki te nie są zgodne z opinią Komitetu, Komisja niezwłocznie przekazuje je Radzie.
W tym przypadku Komisja może odroczyć stosowanie środków, w których sprawie podjęła decyzję, na okres trzech miesięcy, licząc od dnia takiego przekazania.
3.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć inną decyzję w terminie przewidzianym w ust. 2.
Artykuł 10
Spójność i komplementarność
Komisja, we współpracy z Państwami Członkowskimi, zapewnia, że projekty uzupełniają inne polityki wspólnotowe oraz są z nimi spójne.
Artykuł 11
Monitorowanie i ocena
Komisja monitoruje program regularnie.
Powiadamia Parlament Europejski o przyjętym programie pracy i o wykazie projektów współfinansowanych oraz przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie:
a) roczne sprawozdanie w sprawie realizacji programu.
Pierwsze sprawozdanie przedkładane jest dnia 30 czerwca 2004 r.;
b) tymczasową ocenę realizacji programu do dnia 30 czerwca 2005 r.;
c) komunikat w sprawie trwania programu wraz, jeśli to konieczne, z właściwą propozycją do dnia 30 września 2006;
d) ocenę końcową całego programu do dnia 30 czerwca 2008 r.
Artykuł 12
Wejście w życie
Niniejsza decyzja staje się skuteczna w dniu jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym.
Decyzja Rady
z dnia 22 lipca 2002 r.
zmieniająca decyzję 2001/76/WE w odniesieniu do kredytów eksportowych na statki
(2002/634/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, a w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólnota jest stroną Porozumienia w sprawie wytycznych dla oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych, zawartego w ramach OECD, odtąd zwanego "Porozumieniem".
(2) Na mocy decyzji Rady 2001/76/WE z dnia 22 grudnia 2000 r. zastępującej decyzję z dnia 4 kwietnia 1978 r. w sprawie zastosowania niektórych wytycznych w zakresie oficjalnie popieranych kredytów eksportowych [1], we Wspólnocie stosuje się Porozumienie w sprawie wytycznych w zakresie oficjalnie popieranych kredytów eksportowych, które stanowi załącznik do tej decyzji.
(3) Uczestnicy tego Porozumienia, we współpracy z uczestnikami Grupy Roboczej OECD nr 6 do spraw budownictwa okrętowego, podjęli decyzję dokonania aktualizacji szczególnych wytycznych w zakresie kredytów eksportowych, które mają zastosowanie w tym sektorze, jak to ustalono w załączniku I do powyższego Porozumienia.
W ramach OECD, Uczestnicy tego Porozumienia dokonali zatwierdzenia nowego Ustalenia sektorowego dotyczącego kredytów eksportowych dla statków.
(4) Powyższe Porozumienie stosuje się w dalszym ciągu do statków nie objętych tymże Ustaleniem sektorowym, a także w zakresie statków, które zostały nim objęte, o ile Uzgodnienie nie zawiera przepisów szczególnych.
(5) Decyzja 2001/76/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W załączniku do decyzji 2001/76/WE niniejszym wprowadza się następujące zmiany:
1. art. 3 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) Statki
Porozumienie stosuje się do statków nie objętych Ustaleniem sektorowym w sprawie kredytów eksportowych na statki, które zostało przyjęte przez wszystkich Uczestników Porozumienia jako załącznik do Porozumienia (załącznik I).
Dla Uczestników Ustalenia sektorowego, Porozumienie stosuje się w odniesieniu do statków, które zostały objęte powyższym Ustaleniem, z wyjątkiem przypadków, gdy odpowiedni przepis występuje w Ustaleniu sektorowym, które uzupełnia Porozumienie, wówczas obowiązuje Ustalenie sektorowe."
2.
Skreśla się art. 49 lit. a), ustęp 4.
3.
Załącznik I zastępuje się tekstem znajdującym w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 31 lipca 2002 r.
zmieniająca decyzje 92/160/EWG, 92/260/EWG, 93/197/EWG w odniesieniu do przywozu rejestrowanych koni z Turcji oraz uchylająca decyzję 98/404/WE
(notyfikowana jako dokument nr C(2002)2878)
(tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/635/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/426/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących przemieszczanie i przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich [1], z ostatnimi zmianami wprowadzonymi na mocy decyzji Komisji 2002/160/WE [2], a w szczególności zaś jej art.13, 15, 16 oraz art. 19 lit. i) oraz ii),
uwzględniając dyrektywę Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej zwierząt wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich oraz zmieniająca dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [3], z ostatnimi zmianami wprowadzonymi na mocy dyrektywy 96/43/WE [4], a w szczególności zaś jej art. 18,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Rady 79/542/EWG [5], z ostatnimi zmianami wprowadzonymi na mocy decyzji 2001/731/WE [6], ustalająca wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz bydła, trzody chlewnej oraz świeżego mięsa obejmuje Turcję w części 2 załącznika, dozwalając w ten sposób jedynie przywóz rejestrowanych koni.
(2) Na mocy decyzji Komisji 92/160/EWG z dnia 5 marca 1992 r. ustanawiająca regionalizację niektórych państw trzecich przy przywozie zwierząt z rodziny koniowatych [7], z ostatnimi zmianami wprowadzonymi na mocy decyzji 2001/622/WE [8], w stosunku do Turcji dozwolone są jedynie odprawa czasowa oraz powtórny wwóz rejestrowanych koni, przy czym jedynie z sześciu prowincji.
(3) Warunki zdrowotne i świadectwa weterynaryjne dla potrzeb odprawy czasowej, trwałego przywozu oraz ponownego wwozu rejestrowanych koni zostały zharmonizowane oraz ustanowione odpowiednio w decyzjach Komisji 92/260/EWG [9] i 93/197/EWG [10], w obu przypadkach z ostatnimi zmianami wprowadzonymi na mocy decyzji 2001/828/WE [11] oraz w decyzji Komisji 93/195/EWG [12], z ostatnimi zmianami wprowadzonymi na mocy decyzji 2001/611/WE [13].
(4) W przypadku Turcji, warunki zdrowotne zwierząt i świadectwa weterynaryjne zostały ustanowione dla potrzeb odprawy czasowej oraz powtórnego wwozu w następstwie czasowego wywozu rejestrowanych koni odpowiednio w decyzjach 92/260/EWG oraz 92/195/EWG.
(5) Ponieważ w trakcie inspekcji przeprowadzonej przez Komisję w Turcji w 1998 r. wyszły na jaw poważne niedociągnięcia w procedurach wywozu koni z Turcji do Wspólnoty, Komisja przyjęła decyzję 98/404/WE z dnia 12 czerwca 1998 wprowadzająca środki ochronne w odniesieniu do zwierząt z rodziny koniowatych przywożonych z Turcji [14], z ostatnimi zmianami wprowadzonymi na mocy decyzji 2000/507/WE [15].
(6) Po przyjęciu decyzji 98/404/WE, właściwe organy tureckie zakomunikowały Komisji podjęcie środków mających na celu poprawienie jakości nadzoru weterynaryjnego oraz zasad wydawania świadectw wywozowych w oparciu o rekomendacje wydane przez Komisję w następstwie wspomnianej powyżej inspekcji.
(7) Oprócz powyższego, właściwe organy, wspomagane przez związanych z przemysłem końskim przedstawicieli sektora prywatnego, ukończyły program nadzoru nosacizny, który obejmował również wykrywanie afrykańskiego pomoru koni, i zarazy stadniczej oraz przedłożyły Komisji w kwietniu 2001 r. raport końcowy.
Program nadzoru potwierdził w zakresie chorobowości na nosaciznę wnioski inspekcji przeprowadzonej w 1998 r.
Wysoka liczba reaktorów maleinowych wykrytych u nierejestrowanych koni, mułów i osłów została zniszczona i zrekompensowana.
(8) Wydaje się więc właściwym dopuszczenie odprawy czasowej, powtórnego wwozu po czasowym wywozie rejestrowanych koni wspólnotowych oraz trwałego przywozu rejestrowanych koni z tych prowincji Turcji, które są nazwane w decyzji 92/160/EWG, po spełnieniu przez nie warunków zdrowotnych ustanowionych dla rejestrowanych koni z obszarów charakteryzujących się podobną sytuacją epidemiologiczną.
Jednakże sprawdzenie stanu zdrowia wymagane na mocy odpowiednich warunków stawianych przy przywozie, powinno być dokonywane w laboratoriach, na które wyrazi zgodę Państwo Członkowskie będące miejscem przeznaczenia.
(9) Decyzje 92/160/EWG, 92/260/EWG oraz 93/197/EWG powinny zostać wobec powyższego odpowiednio zmienione, zaś decyzja 98/404/WE powinna zostać uchylona.
(10) Gdzie państwa wymienione na liście są identyfikowane poprzez kody w standardzie ISO alpha 2 stosowane w prawodawstwie wspólnotowym dla potrzeb nomenklatury państw i obszarów w handlu zagranicznym, zwłaszcza zaś w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2032/2000 [16], status tymczasowy takiego kodowania, gdzie stosowne, powinien być zaznaczony.
(11) Środki będące przedmiotem niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Słowa "Turcja (2)" w załączniku do decyzji Komisji 92/160/EWG otrzymują brzmienie: "Turcja".
Artykuł 2
Do decyzji Komisji 92/260/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) do załącznika 1 wprowadza się następujące zmiany:
a) lista państw trzecich należących do grupy B otrzymuje następujące brzmienie:
"Australia (AU), Bułgaria (BG), Białoruś (BY), Cypr (CY), Republika Czeska (CZ), Estonia (EE), Chorwacja (HR), Węgry (HU), Litwa (LI), Łotwa (LV), Była Jugosłowiańska Republika Macedonii (MK)(2), Nowa Zelandia (NZ), Polska (PL), Rumunia (RO), Rosja (1) (RU), Republika Słowacka (SK), Słowenia (SL), Ukraina (UA), Federalna Republika Jugosławii (YU)"
b) dodaje się następujący przypis:
"(2) kod tymczasowy, pozostający bez wpływu na ostateczną denominację państwa, która zostanie przyznana po zakończeniu negocjacji toczących się w chwili obecnej na forum Narodów Zjednoczonych."
c) lista państw trzecich należących do grupy C otrzymuje następujące brzmienie:
"Kanada (CA), Hong Kong (HK), Japonia (JP), Republika Korei (KR), Makao (MC), Malezja (półwysep) (MY), Singapur (SG), Tajlandia (TH), Stany Zjednoczone Ameryki (US).";
2) do załącznika 2 wprowadza się następujące zmiany:
a) trzecie tiret sekcji IIId) świadectw zdrowia A, B, C oraz D otrzymuje następujące brzmienie:
"— Zjednoczone Emiraty Arabskie, Australia, Bułgaria, Białoruś, Kanada, Szwajcaria, Cypr, Republika Czeska, Estonia, Grenlandia, Hong Kong, Chorwacja, Węgry, Islandia, Japonia, Republika Korei, Litwa, Łotwa, Była Jugosłowiańska Republika Macedonii, Makao, Malezja (półwysep), Norwegia, Nowa Zelandia, Polska, Rumunia, Rosja (1), Singapur, Republika Słowacka, Słowenia, Tajlandia, Ukraina, Stany Zjednoczone Ameryki, Federalna Republika Jugosławii.";
b) do świadectwa E wprowadza się następujące zmiany:
i) sekcję III "Informacje o zdrowiu" zastępuje się załącznikiem I do niniejszej decyzji;
ii) dodaje się następujący przypis
"(6) Testy laboratoryjne, których przeprowadzenie wymagane jest na mocy warunków niniejszego świadectwa zdrowia zwierząt, muszą zostać dokonane przez laboratorium zatwierdzone przez państwo członkowskie będące miejscem przeznaczenia.
Wyniki testów, poświadczone przez laboratorium, muszą zostać załączone do świadectwa zdrowia zwierząt danego zwierzęcia.
Niniejsze postanowienia stosuje się dla następujących państw: Turcja (TR).".
Artykuł 3
Do decyzji Komisji 93/197/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) do załącznika 1 wprowadza się następujące zmiany:
a) Lista państw trzecich należących do grupy B otrzymuje następujące brzmienie:
"Australia (AU), Bułgaria (BG), Białoruś (BY), Cypr (CY), Republika Czeska (CZ), Estonia (EE), Chorwacja (HR), Węgry (HU), Litwa (LI), Łotwa (LV), Była Jugosłowiańska Republika Macedonii (MK)(3), Nowa Zelandia (NZ), Polska (PL), Rumunia (RO), Rosja (1) (RU), Republika Słowacka (SK), Słowenia (SL), Ukraina (UA), Federalna Republika Jugosławii (YU)."
b) Dodaje się następujący przypis:
"(3) kod tymczasowy, pozostający bez wpływu na ostateczną denominację państwa, która zostanie przyznana po zakończeniu negocjacji toczących się w chwili obecnej na forum Narodów Zjednoczonych."
c) Słowa "Turcja (1)(2) (TR)" wprowadza się zgodnie z porządkiem alfabetycznym oznaczenia kodowego kraju wg standardu ISO na listę państw trzecich należących do grupy E;
2) do świadectwa zdrowia E w załączniku II wprowadza się następujące zmiany:
Tytuł zastępuje się następującym tekstem:
"Świadectwo zdrowia
dla potrzeb przywozu na terytorium Wspólnoty rejestrowanych koni ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich, Bahrajnu, Egiptu(1), Jordanii, Kuwejtu, Libanu, Libii, Omanu. Kataru, Arabii Saudyjskiej(1), Syrii, Turcji(1) oraz rejestrowanych zwierząt z rodziny koniowatych i zwierząt z rodziny koniowatych przeznaczonych do hodowli i produkcji z Algierii, Izraela, Maroka, Malty, Mauritiusu i Tunezji"
a) Sekcję III "Informacje o zdrowiu" zastępuje się załącznikiem II do niniejszej decyzji;
b) dodaje się następujący przypis
"(5) Testy laboratoryjne, których przeprowadzenie wymagane jest na mocy warunków niniejszego świadectwa zdrowia zwierząt, muszą zostać dokonane przez laboratorium zatwierdzone przez państwo członkowskie będące miejscem przeznaczenia.
Wyniki testów, poświadczone przez laboratorium, muszą zostać załączone do świadectwa zdrowia zwierząt danego zwierzęcia.
Niniejsze postanowienia stosują się dla następujących państw: Turcja (TR).".
Artykuł 4
Decyzja 98/404/WE niniejszym traci moc.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie zmienią środki, które stosują wobec Turcji tak, aby były one zgodne z niniejszą Decyzją.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 31 lipca 2002 r.
zmieniająca decyzję 92/452/EWG ustanawiającą wykazy zespołów pobierania zarodków i zespołów produkcji zarodków zatwierdzonych w państwach trzecich do wywozu do Wspólnoty zarodków bydlęcych, w odniesieniu do Kanady
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 2888)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/637/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/556/EWG z dnia 25 września 1989 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt, regulujących handel wewnątrzwspólnotowy oraz przywóz z państw trzecich zarodków bydła domowego [1], ostatnio zmienioną decyzją Komisji 94/113/WE [2], w szczególności jej art. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Właściwe służby weterynaryjne Kanady przekazały wniosek o dokonanie zmiany w wykazie, ustanowionym na mocy decyzji Komisji 92/452/EWG [3], ostatnio zmienionej decyzją 2002/456/WE [4], zespołów urzędowo zatwierdzonych na ich terytorium do wywozu zarodków bydła domowego do Wspólnoty.
(2) Komisja otrzymała gwarancje dotyczące zgodności z wymogami określonymi w art. 8 dyrektywy 89/556/EWG od właściwych służb weterynaryjnych danego państwa oraz dany zespół pobierania został urzędowo zatwierdzony do wywozu do Wspólnoty.
(3) Dlatego decyzja 92/452/EWG powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do decyzji 92/452/EWG wiersz dotyczący zespołu kanadyjskiego E 549 otrzymuje brzmienie:
"CA _BAR_ _BAR_ E 549 _BAR_ E 549 (IVF) _BAR_ Abbotsford Veterinary ClinicPO Box 524Unit 200-33648 McDougall AvenueAbbotsfordBritish ColumbiaV2S 5Z5 _BAR_ Dr R. Vanderval Dr Martin Darrow" _BAR_
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 3
Decyzja Komisji
z dnia 31 lipca 2002 r.
powierzająca zarządzanie środkami pomocowymi agencjom wdrażającym działania przedakcesyjne w dziedzinie rolnictwa i rozwoju obszarów wiejskich w Rumunii w okresie przedakcesyjnym
(2002/638/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1266/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. sprawie koordynacji pomocy dla państw ubiegających się o członkostwo w Unii Europejskiej w ramach strategii przedakcesyjnej i zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3906/89 [1], w szczególności jego art. 12 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 4 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1268/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. w sprawie wspólnotowych środków pomocowych na rzecz działań przedakcesyjnych w dziedzinie rolnictwa i rozwoju obszarów wiejskich w państwach Europy Środkowej i Wschodniej ubiegających się o członkostwo w Unii Europejskiej w okresie przedakcesyjnym [2], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2500/2001 [3], ostateczną decyzją Komisji C(2000) 3742 z dnia 12 grudnia 2000 r. zatwierdzony został Program dla Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich, zmieniony dla Rumunii dnia 11 lipca 2002 r. decyzją Komisji H/2002/1936.
(2) Rząd rumuński i Komisja, działająca w imieniu Wspólnoty Europejskiej, podpisały dnia 2 lutego 2001 r. Wieloletnią umowę finansową (zwaną dalej MAFA), ustanawiającą techniczne, prawne i administracyjne ramy dla realizacji programu SAPARD.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 1266/1999 stanowi, że na podstawie analizy indywidualnych przypadków zdolności zarządzania programem/projektem krajowym oraz sektorowym, procedur kontroli finansowej oraz struktur dotyczących finansów publicznych, wymóg zatwierdzenia ex ante określone w art. 12 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1266/1999 może zostać uchylony; szczegółowe zasady przeprowadzania rzeczonej analizy przewiduje rozporządzenie Komisji (WE) nr 2222/2000 [4], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2252/2001 [5].
(4) Właściwe władze Rumunii powołały Agencję SAPARD, instytucję publiczną posiadającą status prawny i podległą Ministerstwu Rolnictwa, Żywności i Leśnictwa.
Agencja będzie odpowiadać za wdrażanie następujących Działań :"Przetwarzanie i wprowadzanie do obrotu produktów rolnych i rybołówstwa", "Rozwój i doskonalenie infrastruktury na obszarach wiejskich" oraz "Pomoc techniczna", określonych w Programie na rzecz rolnictwa i rozwoju obszarów wiejskich zatwierdzonym ostateczną decyzją Komisji C(2000) 3742 z dnia 12 grudnia 2000 r. i zmienionym decyzją Komisji H/2002/1936 z dnia 11 lipca 2002 r.; a także mając na uwadze, że Narodowy Fundusz Ministerstwa Finansów Publicznych został wyznaczony do funkcji finansowych, które ma wypełniać w ramach wdrożenia programu SAPARD.
(5) Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1266/1999 i rozporządzeniem (WE) nr 2222/2000, Komisja przeprowadziła analizę zdolności zarządzania programem/projektem krajowym oraz sektorowym, procedur kontroli finansowej oraz struktur dotyczących finansów publicznych i jest zdania, że w zakresie wdrażania wyżej wspomnianych Działań Rumunia spełnia przepisy art. 4–6 oraz Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 2222/2000, jak również minimalne warunki wymienione w Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1266/1999.
(6) W szczególności, Agencja SAPARD w zadowalającym stopniu wprowadziła następujące podstawowe kryteria akredytacji: procedury pisemne, podział obowiązków, wstępne kontrole projektowe oraz wstępne kontrole płatności, procedury płatności, procedury księgowe, zabezpieczenie komputerowe, audyt wewnętrzny, a także, tam gdzie sytuacja tego wymaga, przepisy dla zamówień publicznych.
(7) Dnia 11 lipca 2002 r. władze rumuńskie przedstawiły uaktualniony wykaz wydatków kwalifikujących się do zgodności z MAFA art. 4 ust. 1 sekcja B, do czego Komisja nie zgłosiła uwag.
(8) Krajowy Fundusz Ministerstwa Finansów Publicznych zadowalajaco wdrożył podane niżej kryteria dla funkcji finansowych, które będzie realizował w ramach wdrażania programu SAPARD dla Rumunii: ślad rewizyjny, zarządzanie skarbem państwa, odbiór funduszy, płatności do Agencji SAPARD, zabezpieczenia komputerowe i audyt wewnętrzny.
(9) Właściwe jest więc odstąpienie od wymogu zatwierdzenia ex ante określonego w art. 12 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1266/1999 i powierzenie Agencji SAPARD oraz Krajowemu Funduszowi Ministerstwa Finansów Publicznych Rumunii funkcji zarządzania pomocą na w sposób zdecentralizowany.
(10) Ponieważ jednak prowadzone przez Komisję weryfikacje oparte są na systemie zdolnym do działania lecz nie stosowanym, właściwe jest powierzenie zarządzania programem SAPARD Agencji SAPARD i Krajowemu Funduszowi Ministerstwa Finansów Publicznych zgodnie z art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2222/2000 tymczasowo.
(11) Pełne powierzenie zarządzania programem SAPARD przewidywane jest po przeprowadzeniu dalszych weryfikacji dla zapewnienia prawidłowego działania systemu i po wykonaniu wszelkich zaleceń jakie Komisja może wydać w odniesieniu do powierzenia zarządzania pomocą Agencji SAPARD oraz Krajowemu Funduszowi Ministerstwa Finansów Publicznych.
(12) W celu uwzględnienia wymogów art. 8 ust. 1 lit. b), MAFA sekcja A, wydatki wynikające z niniejszej decyzji kwalifikują się do współfinansowania przez Wspólnotę tylko jeśli zostały poniesione przez beneficjentów po dacie wydania niniejszej decyzji lub, jeśli później, po dacie dokumentu czyniącego ich beneficjentami danego projektu, co jednak nie dotyczy studiów wykonalności i innych z nimi związanych, oraz pomocy technicznej, gdzie datą tą jest dla wszystkich przypadków dzień 12 grudnia 2000 r. pod warunkiem że nie zostały pokryte przez Agencję SAPARD przed datą wydania niniejszej decyzji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym uchyla się wymóg zatwierdzenia ex ante przez Komisję wyboru projektów i kontraktowania przez Rumunię.
Artykuł 2
Zarządzanie programem SAPARD zostaje tymczasowo powierzone:
1. Agencji SAPARD podległej rumuńskiemu Ministerstwu Rolnictwa, Żywności i Leśnictwa, ul. Negustori 1 B, Sektor 2, RO Bukareszt 2, Rumunia, w zakresie wdrażania Działań "Przetwarzanie i wprowadzania do obrotu produktów rolnych i rybołówstwa", "Rozwój i doskonalenie infrastruktury na obszarach wiejskich" oraz "Pomoc techniczna" określonych w Programie na rzecz rolnictwa i rozwoju obszarów wiejskich zatwierdzonego ostateczną decyzją Komisji C(2000) 3742 z dnia 12 grudnia 2000 r. i zmienionego decyzją Komisji H/2002/1936, przyjętego dnia 11 lipca 2002 r.; i
2. Krajowemu Funduszowi Ministerstwa Finansów Publicznych, ul. Apolodor 17, Sektor 5, RO 70663 Bukareszt, Rumunia, w zakresie funkcji finansowych które ma wypełniać w ramach wdrażania programu SAPARD dla Rumunii.
Artykuł 3
Wydatki wynikające z niniejszej decyzji kwalifikują się do finansowania przez Wspólnotę tylko jeśli zostały poniesione przez beneficjentów po dacie wydania niniejszej decyzji lub, jeśli później, to po dacie dokumentu czyniącego ich beneficjentami danego projektu, co jednak nie dotyczy studiów wykonalności i innych z nimi związanych, oraz pomocy technicznej, gdzie datą tą jest dzień 12 grudnia 2000 r. pod warunkiem że we wszystkich przypadkach nie są pokryte przez Agencję SAPARD przed datą wydania niniejszej decyzji.
Decyzja Komisji
z dnia 29 lipca 2002 r.
wprowadzająca odstępstwo od decyzji Rady 2001/822/WE w odniesieniu do reguł pochodzenia produktów rybołówstwa z Wysp Falklandzkich
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 2865)
(2002/644/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 2001/822/WE z dnia 27 listopada 2001 r. sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich ze Wspólnotą Europejską [1], w szczególności art. 37 załącznika III do tej decyzji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 16 kwietnia 2002 r.
Zjednoczone Królestwo przedłożyło wniosek o odstępstwo na mocy art. 37 załącznika III do decyzji 2001/822/WE od reguły pochodzenia ustanowionej w art. 3 ust. 2 lit. d) tego załącznika, która wymaga, w przypadku produktów rybołówstwa odłowionych z mórz poza obrębem odpowiednich wód terytorialnych przez statki i statki-przetwórnie z krajów i terytoriów zamorskich, zwanych dalej "KTZ", aby przynajmniej 50 % załogi, w tym kapitan i oficerowie, było obywatelami KTZ, Państwa Członkowskiego lub AKP.
(2) Wniosek o przyznanie odstępstwa dotyczył czterech różnych kategorii produktów rybołówstwa, które mają być wywożone z Wysp Falklandzkich w okresie pięciu lat, a mianowicie, rocznej ilości 10320 ton różnych gatunków ryb mrożonych, 7100 ton różnych gatunków mrożonych filetów rybnych, 57800 ton mrożonych kałamarnic pospolitych z gatunku Loligo oraz 47200 ton mrożonych kałamarnic pospolitych z rodzaju Illex.
(3) Zjednoczone Królestwo oparło swój wniosek na fakcie, że jeżeli chodzi o ryby mrożone, mrożone filety rybne oraz kałamarnice pospolite z gatunku Loligo to Wyspom Falklandzkim jest coraz trudniej zatrudniać na swoich statkach rybackich i statkach-przetwórni członków załogi pochodzących z krajów i terytoriów zamorskich, Wspólnoty lub państw AKP.
Jeżeli chodzi o kałamarnicę pospolitą z rodzaju Illex, Zjednoczone Królestwo wskazuje, iż członkowie załóg z krajów i terytoriów zamorskich, Wspólnoty lub państw AKP nie dysponują obecnie całą niezbędną wiedzą fachową z dziedziny rybołówstwa.
Brak załóg z krajów i terytoriów zamorskich, Wspólnoty lub państw AKP wynika w szczególności ze szczególnego położenia geograficznego Wysp Falklandzkich i nie można mu zaradzić poprzez zwiększenie obecności wspólnotowej floty rybackiej w rejonie Falklandów.
(4) Jeżeli chodzi o ryby mrożone i mrożone filety rybne, odstępstwo, którego dotyczy wniosek jest uzasadnione na podstawie załącznika III do decyzji 2001/822/WE, a konkretnie na mocy jego art. 37 ust. 1 i nie spowodowałoby poważnych szkód dla istniejącego przemysłu wspólnotowego, pod warunkiem że odnośne gatunki ryb zostaną jasno określone, że przynajmniej 25 % załogi będzie obywatelami krajów i terytoriów zamorskich, Państw Członkowskich lub państw AKP oraz że będą przestrzegane pewne warunki odnoszące się do ilości, nadzoru i czasu trwania.
(5) Jeżeli chodzi kałamarnice pospolite z gatunku Loligo, odstępstwo, którego dotyczy wniosek jest uzasadnione na podstawie załącznika III do decyzji 2001/822/WE, a konkretnie na mocy jego art. 37 ust. 1 i, przy ograniczeniu ilości, nie spowodowałoby poważnych szkód dla istniejącego przemysłu wspólnotowego, pod warunkiem że przynajmniej 25 % załogi będzie obywatelami krajów i terytoriów zamorskich, Państw Członkowskich lub państw AKP.
Powinny być jednak przestrzegane pewne warunki odnoszące się do ilości, nadzoru i czasu trwania.
(6) Jeżeli chodzi o mrożone kałamarnice pospolite z rodzaju Illex, odstępstwo, którego dotyczy wniosek jest uzasadnione na podstawie załącznika III do decyzji 2001/822/WE, a konkretnie na mocy jego art. 37 ust. 1 i powinno umożliwić Wyspom Falklandzkim stopniowe stworzenie możliwości i szczególnej wiedzy fachowej wymaganej w przypadku tego rodzaju połowów.
Odstępstwo, przy ograniczeniu ilości, nie spowodowałoby poważnych szkód dla istniejącego przemysłu wspólnotowego, pod warunkiem że będą przestrzegane pewne warunki odnoszące się do ilości, nadzoru i czasu trwania.
(7) Przyznanie odstępstwa wsparłoby również i prawdopodobnie pogłębiło długotrwałą współpracę i wspólne przedsięwzięcia między spółkami z Falklandów a spółkami wspólnotowymi, co miałoby pozytywne skutki dla działalności gospodarczej i zatrudnienia w obu regionach.
(8) Odstępstwo powinno zostać przyznane z należytym uwzględnieniem szczególnych problemów, wobec których stoją w tym momencie Wyspy Falklandzkie, tak aby umożliwić Wyspom Falklandzkim tak dalece jak to jest możliwe spełnienie wszystkich reguł pochodzenia ustanowionych w art. 3 ust. 2 załącznik III do decyzji 2001/822/WE.
(9) Obecne ramy prawne rejestru morskiego Wysp Falklandzkich i jego monitorowanie przez zainteresowane władze zapobiegają ryzyku praktyk nieuczciwej konkurencji związanych z tanimi banderami, które mogłyby powodować szkody dla przemysłu wspólnotowego.
(10) Odstępstwo nie może naruszać żadnych środków przyjętych na szczeblu międzynarodowym w zakresie zarządzania i ochrony niektórych zasobów rybnych.
(11) Wyspom Falklandzkim należy zatem przyznać odstępstwo w odniesieniu do niektórych produktów rybołówstwa i dla ich ograniczonych ilości na okres od dnia 1 września 2002 r. do dnia 31 sierpnia 2007 r.
(12) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 2002 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [2], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 444/2002 [3], ustanowiło zasady zarządzania kontyngentami taryfowymi. Zasady te powinny być stosowane mutatis mutandis do zarządzania ilościami, w odniesieniu do których przyznaje się dane odstępstwo.
(13) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Na zasadzie odstępstwa od załącznika III do decyzji 2001/822/WE, produkty rybołówstwa określone w niniejszej decyzji uzyskane z morza poza obszarem wód terytorialnych są uważane za pochodzące z Wysp Falklandzkich zgodnie z warunkami wymienionymi w niniejszej decyzji.
2.
Odstępstwo ma zastosowanie do ilości, wymienionych w załącznikach, przywożonych do Wspólnoty z Wysp Falklandzkich od dnia 1 września 2002 r. do dnia 31 sierpnia 2007 r.
3.
Odstępstwo nie powinno naruszać żadnych środków przyjętych w ramach Konwencji o zachowaniu żywych zasobów morskich Antarktyki (CCAMLR).
Artykuł 2
1.
Odstępstwo przewidziane w art. 1 stosuje się do:
a) ryb mrożonych objętych pozycją CN 0303 z gatunków określonych w załączniku I i w ramach rocznych ilości wymienionych w tym załączniku;
b) filetów rybnych objętych pozycją CN 0304 z gatunków określonych w załączniku II i w ramach rocznych ilości wymienionych w tym załączniku;
c) mrożonej kałamarnicy pospolitej z gatunku Loligo gahi (Loligo patagonica) objętej kodem CN 03074935 i w ramach rocznej ilości wymienionej w załączniku III.
2.
Odstępstwo przewidziane w ust. 1 stosuje się do ryb odłowionych w morzu przez statki lub statki-przetwórnie spełniające warunki art. 3 ust. 2 lit. a), b) i c) załącznika III do decyzji 2001/822/WE i na których przynajmniej 25 % załogi, w tym kapitan i oficerowie, jest obywatelami krajów i terytoriów zamorskich, Państwa Członkowskiego lub państw AKP.
Artykuł 3
1.
Odstępstwo przewidziane w art. 1 stosuje się do mrożonej kałamarnicy pospolitej z gatunku Illex objętej kodem CN 03079911 i w ramach rocznych ilości określonych w załączniku IV.
2.
Odstępstwo przewidziane w ust. 1 stosuje się do ryb odłowionych w morzu przez statki lub statki-przetwórnie spełniające warunki art. 3 ust. 2 lit. a)- c) załącznika III do decyzji 2001/822/WE.
Artykuł 4
Artykuł 308a-308c rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 dotyczącego zarządzania kontyngentami taryfowymi stosuje się mutatis mutandis do zarządzania ilościami wymienionymi w załącznikach.
Artykuł 5
1.
Organy celne Wysp Falklandzkich podejmują konieczne kroki w celu przeprowadzenia kontroli ilościowych dotyczących wywozu produktów określonych w art. 2 i 3.
W tym celu wszystkie świadectwa wydawane przez te organy na mocy niniejszej decyzji są opatrzone odniesieniem do tej decyzji.
2.
Organy celne Wysp Falklandzkich przesyłają Komisji co trzy miesiące deklarację dotyczącą ilości, w odniesieniu do których są wydawane na mocy niniejszej decyzji świadectwa przewozowe EUR1 oraz numery seryjne tych świadectw.
Artykuł 6
Rubryka 7 świadectw EUR 1 wydanych na mocy niniejszej decyzji zawiera jedno z następujących sformułowań:
- "— Excepción — Decisión…
- — Undtagelse — Beslutning…
- — Ausnahme — Entscheidung…
- — Παρέκκλιση — Απόφαση…
- — Derogation — Decision…
- — Dérogation — Décision…
- — Deroga — decisione…
- — Afwijking — Beschikking…
- — Derrogação — Decisão…
- — Poikkeus — päätös…
- — Undantag – beslut…"
Artykuł 7
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 września 2002 r. do dnia 31 sierpnia 2007 r.
Artykuł 8
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 31 lipca 2002 r.
zmieniająca decyzję 1999/283/WE ustanawiającą warunki zdrowotne zwierząt oraz świadectwa weterynaryjne przy przywozie świeżego mięsa z niektórych państw afrykańskich, w szczególności z Botswany, oraz zmieniająca decyzję 2000/585/WE ustanawiającą warunki zdrowotne zwierząt oraz świadectwa weterynaryjne przy przywozie mięsa zwierząt łownych, mięsa zwierząt dzikich utrzymywanych przez człowieka oraz mięsa króliczego z państw trzecich
(notyfikowana jako dokument nr C (2002) 2889)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/646/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (WE) nr 1452/2001 [2], w szczególności jej art. 14 ust. 3,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/45/EWG z dnia 16 czerwca 1992 r. w sprawie zdrowia publicznego i problemów zdrowotnych zwierząt odnoszących się do odstrzału dzikiej zwierzyny oraz wprowadzania do obrotu mięsa zwierząt łownych [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/79/WE [4], w szczególności jej art. 16 ust. 3,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/118/EWG z dnia 17 grudnia 1992 r. ustanawiającą warunki zdrowotne zwierząt i zdrowia publicznego regulujące handel i przywóz do Wspólnoty produktów nieobjętych wyżej wymienionymi warunkami ustanowionymi w szczególnych zasadach wspólnotowych określonych w załączniku A pkt I do dyrektywy 89/662/EWG oraz, w zakresie czynników chorobotwórczych, do dyrektywy 90/425/EWG [5], ostatnio zmienioną decyzją 1999/724/WE [6], w szczególności jej art. 10 ust. 3 oraz art. 15 i 22,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Warunki zdrowotne zwierząt i świadectwa weterynaryjne przy przywozie świeżego mięsa z niektórych państw afrykańskich są ustanowione w decyzji Komisji 1999/283/WE [7], ostatnio zmienionej decyzją 2002/219/WE [8].
(2) Warunki zdrowia zwierząt, zdrowia publicznego i świadectwo weterynaryjne przy przywozie mięsa zwierząt łownych i mięsa zwierząt dzikich utrzymywanych przezczłowieka oraz mięsa króliczego z państw trzecich są ustanowione w decyzji Komisji 2000/585/WE [9], ostatnio zmienionej decyzją 2002/219/WE.
(3) Dnia 7 lutego 2002 r. stwierdzono wystąpienie ogniska pryszczycy w Botswanie w zatwierdzonej strefie WE nr 7 i właściwy organ weterynaryjny Botswany niezwłocznie zawiesił wywóz świeżego mięsa odkostnionego bydła, owiec i kóz oraz utrzymywanych przez człowieka i dzikich zwierząt kopytnych do Wspólnoty Europejskiej z całego kraju.
(4) Właściwy Organ Weterynaryjny przedstawił informacje i gwarancje dotyczące rejonizacji stref 10, 11, 12, 13 i 14 w Botswanie, które zostały zatwierdzone przy przywozie do Wspólnoty świeżego mięsa odkostnionego bydła, owiec i kóz oraz utrzymywanych przez człowieka i dzikich zwierząt kopytnych decyzją 2002/219/WE.
(5) Zgodnie z dyrektywą 72/462/EWG, państwo trzecie można uznać za wolne od pryszczycy przez co najmniej dwa lata nawet w przypadku odnotowania ograniczonej liczby ognisk choroby na ograniczonej części jego terytorium, pod warunkiem że ognisko to zostaje zwalczone w okresie poniżej trzech miesięcy.
(6) Botswana zastosowała szczepienia tłumiące, a następnie zaszczepione zwierzęta poddano ubojowi i nie stwierdzono żadnych dalszych ognisk choroby.
(7) Dlatego istnieją wystarczające gwarancje do dalszej rejonizacji Botswany i zezwolenia na przywóz świeżego mięsa odkostnionego bydła, owiec i kóz oraz utrzymywanych przez człowieka i dzikich zwierząt kopytnych ze stref 5, 6, 7, 8, 9 i 18.
(8) Należy odpowiednio zmienić decyzje 1999/283/WE i 2000/585/WE.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Załącznik II do decyzji 1999/283/WE zastępuje się załącznikiem I do niniejszej decyzji.
2.
W załączniku III do decyzji 1999/283/WE przypis 5 w poświadczeniu zdrowotności we wzorze A zastępuje się tekstem: "W przypadku Botswany do dnia 8 lutego 2003 r., bez względu na wystąpienie ognisk pryszczycy potwierdzone w rejonie Botswany "określonym jako wolny przez WE" w lutym 2002 r., tę część kraju można uważać za wolną od pryszczycy bez szczepień przez co najmniej 12 miesięcy."
Artykuł 2
1.
Załącznik II do decyzji 2000/585/WE zastępuje się załącznikiem II do niniejszej decyzji.
2.
W załączniku III do decyzji 2000/585/WE przypis 8 w poświadczeniu zdrowotności we wzorze A i przypis 7 w poświadczeniu zdrowotności we wzorze F zastępuje się tekstem: "Należy jednakże podać numer wersji odnoszący się do właściwej i bieżącej decyzji w sprawie świeżego mięsa odpowiednich, wrażliwych gatunków zwierząt domowych, ponadto w przypadku Botswany do dnia 8 lutego 2003 r., bez względu na wystąpienie ognisk pryszczycy potwierdzone w rejonie Botswany "określonym jako wolny przez WE" w lutym 2002 r., tę część kraju można uważać za wolną od pryszczycy bez szczepień przez co najmniej 12 miesięcy."
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 12 lipca 2002 r.
przyjmująca regulamin wewnętrzny Komitetu Europejskiego Funduszu Rozwoju
(2002/647/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Umowę o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z drugiej strony, podpisaną w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 r. [1],
uwzględniając Umowę wewnętrzną między przedstawicielami rządów Państw Członkowskich, zebranymi w Radzie, w sprawie finansowania i zarządzania pomocą wspólnotową udzielaną na mocy Protokołu finansowego do Umowy o partnerstwie między państwami Afryki, Karaibów i Pacyfiku a Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, podpisaną w Kotonu (Benin) dnia 23 czerwca 2000 r. oraz przydzielenia pomocy finansowej dla krajów i terytoriów zamorskich, do których stosuje się Część Czwartą Traktatu WE [2], podpisaną w Brukseli dnia 18 września 2000 r., w szczególności jej art. 21 ust. 2,
uwzględniając decyzję Rady 2001/822/WE z dnia 27 listopada 2001 r. w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich ze Wspólnotą Europejską [3] ("Decyzja o Stowarzyszeniu Zamorskim"),
uwzględniając wniosek Komisji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Regulamin wewnętrzny Komitetu Europejskiego Funduszu Rozwoju, określony w Załączniku, zostaje niniejszym przyjęty.
Artykuł 2
Do wejścia w życie Umowy wewnętrznej regulamin Komitetu Europejskiego Funduszu Rozwoju stosuje się wyłącznie do potrzeb programowania, określonych w art. 1 pkt 1 i 2 decyzji 2000/770/WE przedstawicieli rządów Państw Członkowskich, zebranych w Radzie, dnia 3 października 2000 r.
[4] oraz w odniesieniu do KTZ, w art. 20 decyzji 2001/822/WE. Artykuł 3
Decyzja Rady
z dnia 25 czerwca 2002 r.
dotycząca zawarcia Umowy w sprawie współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską a Rządem Republiki Indii
(2002/648/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 170, w związku z art. 300 ustęp 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze oraz artykuł 300 ustęp 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji [1];
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Umowa o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Indii w sprawie partnerstwa i rozwoju została podpisana dnia 20 grudnia 1993 r. [3].
(2) Wspólnota Europejska oraz Republika Indii realizują szczegółowe programy BRT w dziedzinach ich wspólnego zainteresowania.
(3) W oparciu o wcześniejsze doświadczenia, obie strony wyraziły chęć ustanowienia głębszych i szerszych ram prowadzenia współpracy w dziedzinie nauki i technologii.
(4) Umowa w sprawie współpracy w dziedzinie nauki i technologii jest elementem całokształtu współpracy między Wspólnotą Europejską a Republiką Indii.
(5) Zgodnie ze swoją decyzją z dnia 12 lutego 2001, Rada upoważniła Komisję do negocjowania Umowy w sprawie współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską a Republiką Indii.
(6) Decyzją Rady z dnia 15 listopada 2001 r., Umowa zostanie podpisana w imieniu Wspólnoty.
(7) Umowa została podpisana dnia 23 listopada 1998 r.;
(8) Umowa powinna zostać zatwierdzona,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Umowa w sprawie współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską a rządem Republiki Indii zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Na podstawie artykułu 11 Umowy, Przewodniczący Rady notyfikuje Republice Indii fakt zakończenia ze strony Wspólnoty procedur niezbędnych do wejścia w życie Umowy.
Decyzja rady
z dnia 12 lipca 2002 r.
zmieniająca Protokół w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich
(2002/653/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wsp¾lnotę Europejską, w szczególności jego art. 245 akapit drugi,
uwzględniając wniosek Trybunału Sprawiedliwości z dnia 17 października 2001,
uwzględniając opinię Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
państwom trzecim należy zapewnić udział w postępowaniach prejudycjalnych przed Trybunałem Sprawiedliwości w przypadku gdy umowa odnosząca się do określonego przedmiotu, zawarta przez Radę i jedno lub większą liczbą państw trzecich przewiduje, iż państwa te powinny być uprawnione do przedkładania Trybunałowi memoriałów lub uwag na piśmie, jeśli sąd Państwa Członkowskiego przedkłada Trybunałowi Sprawiedliwości pytanie prejudycjalne, dotyczące kwestii objętej zakresem takiej umowy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W artykule 20 Protokołu w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich dodaje się następujący akapit:
"W przypadku gdy umowa odnosząca się do określonego przedmiotu, zawarta przez Radę i jedno lub większą liczbę państw trzecich przewiduje, iż państwa te powinny być uprawnione do przedkładania Trybunałowi memoriałów lub uwag na piśmie, jeśli sąd Państwa Członkowskiego przedkłada Trybunałowi Sprawiedliwości pytanie prejudycjalne dotyczące kwestii objętej zakresem takiej umowy, to wówczas decyzja sądu zawierająca takie pytanie jest notyfikowana również zainteresowanym państwom trzecim. W terminie dwóch miesięcy od notyfikacji, państwa te mogą wnosić do Trybunału memoriały lub uwagi na piśmie."
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 14 sierpnia 2002 r.
wykonująca dyrektywę Rady 96/23/WE dotyczącą wyników metod analitycznych i ich interpretacji
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 3044)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/657/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 96/23/WE z dnia 29 kwietnia 1996 r. w sprawie środków monitorowania niektórych substancji i ich pozostałości u żywych zwierząt i w produktach zwierzęcych oraz uchylająca dyrektywy 85/358/EWG i 86/469/EWG oraz decyzje 89/187/EWG i 91/664/EWG [1], w szczególności art. 15 ust. 1 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Obecność pozostałości w produktach pochodzenia zwierzęcego jest przedmiotem obaw o zdrowie publiczne.
(2) Decyzja Komisji 98/179/WE z dnia 23 lutego 1998 r. ustanawiająca szczegółowe zasady urzędowego pobierania próbek do celów monitorowania niektórych substancji i ich pozostałości u żywych zwierząt i w produktach pochodzenia zwierzęcego [2] przewiduje, że analiza próbek ma być przeprowadzana wyłącznie przez laboratoria zatwierdzone do urzędowej kontroli pozostałości przez właściwy organ krajowy.
(3) Istnieje konieczność zapewnienia jakości i porównywalności wyników analiz uzyskiwanych przez laboratoria zatwierdzone do urzędowej kontroli pozostałości.
Należy to osiągnąć poprzez stosowanie systemów zapewniania jakości, w szczególności poprzez stosowanie metod zatwierdzonych zgodnie z powszechnie obowiązującymi procedurami i kryteriami wydajności oraz poprzez zapewnienie jasnego powiązania z powszechnie obowiązującymi lub wspólnie uzgodnionymi normami.
(4) Dyrektywa Rady 93/99/EWG z dnia 29 października 1993 r. w sprawie dodatkowych środków urzędowej kontroli środków spożywczych oraz decyzja 98/179/WE [3] wymaga, aby laboratoria urzędowej kontroli były od stycznia 2002 r. akredytowane zgodnie z ISO 17025 (1).
Na podstawie decyzji 98/179/WE, od zatwierdzonych laboratoriów wymagane jest uczestnictwo w uznanym na forum międzynarodowym, zewnętrznym systemie oceny kontroli jakości i akredytacji.
Ponadto zatwierdzone laboratoria muszą dowieść swoich kompetencji poprzez regularne i skuteczne uczestnictwo w odpowiednich programach kontroli biegłości uznanych lub zorganizowanych przez krajowe lub wspólnotowe laboratoria referencyjne.
(5) Sieć wspólnotowych laboratoriów referencyjnych, krajowych laboratoriów referencyjnych i krajowych laboratoriów kontrolnych działa na mocy dyrektywy 96/23/WE w celu wzmocnienia koordynacji.
(6) W wyniku postępu, jaki dokonał się w chemii analitycznej od czasu przyjęcia dyrektywy 96/23/WE koncepcja metod rutynowych i metod referencyjnych została zastąpiona podejściem opartym o kryteria, w ramach którego ustala się kryteria wydajności i procedury zatwierdzenia metod przesiewowych oraz potwierdzających.
(7) Istnieje potrzeba ustalenia wspólnych kryteriów interpretacji wyników badań wykonywanych przez urzędowe laboratoria kontrolne w celu zapewnienia zharmonizowanego wykonania dyrektywy 96/23/WE.
(8) Istnieje potrzeba stopniowego ustanowienia minimalnych wymaganych wartości granicznych wydajności (MRPL) metod analitycznych dla substancji, dla których nie ustanowiono dopuszczalnej wartości granicznej, w szczególności dla tych substancji, których użycie nie jest dozwolone lub jest szczególnie zabronione we Wspólnocie, w celu zapewnienia zharmonizowanego wykonania dyrektywy 96/23/WE.
(9) Decyzja Komisji 90/515/EWG z dnia 26 września 1990 r. ustanawiająca referencyjne metody wykrywania pozostałości metali ciężkich i arsenu [4], decyzja Komisji 93/256/EWG z dnia 14 maja 1993 r. ustanawiająca metody stosowane do wykrywania pozostałości substancji o działaniu hormonalnym lub tyreostatycznym [5] oraz decyzja Komisji 93/257/EWG z dnia 15 kwietnia 1993 r. ustanawiająca metody referencyjne i wykaz krajowych laboratoriów referencyjnych do wykrywania pozostałości [6], ostatnio zmieniona decyzją 98/536/WE [7], zostały uprzednio poddane analizie w celu uwzględnienia rozwoju wiedzy naukowo-technicznej, ich zakres i przepisy zostały uznane za przestarzałe i w związku z tym powinny zostać uchylone niniejszą decyzją.
(10) W celu umożliwienia dostosowania metod analitycznych urzędowych próbek do przepisów niniejszej decyzji, należy ustanowić okres przejściowy.
(11) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Przedmiot i zakres
Niniejsza decyzja ustanawia zasady dla metod analitycznych stosowanych w badaniu urzędowych próbek pobranych zgodnie z art. 15 ust. 1 zdanie drugie dyrektywy 96/23/WE oraz określa wspólne kryteria dla interpretacji wyników urzędowych laboratoriów kontrolnych dla takich próbek.
Niniejsza decyzja nie ma zastosowania do substancji, dla których w innym prawodawstwie wspólnotowym ustanowiono bardziej szczegółowe zasady.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej decyzji stosuje się definicje podane w dyrektywie 96/23/WE i w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Metody analityczne
Państwa Członkowskie zapewniają, aby urzędowe próbki pobrane na mocy dyrektywy 96/23/WE były przedmiotem analizy przy zastosowaniu metod, które:
a) są udokumentowane w instrukcjach badawczych, najlepiej zgodnie z ISO 78-2 (6);
b) są zgodne z częścią 2 Załącznika do niniejszej decyzji;
c) zostały zatwierdzone zgodnie z procedurą opisaną w Załączniku część 3;
d) odpowiadają minimalnym wymaganym wartościom granicznym wydajności (MRPL) ustanowionym zgodnie z art. 4.
Artykuł 4
Minimalne wymagane wartości graniczne wydajności
Niniejsza decyzja zostanie przejrzana w celu stopniowego ustanowienia minimalnych wymaganych wartości granicznych wydajności (MRPL) metod analitycznych stosowanych w odniesieniu do substancji, dla których nie ustanowiono dopuszczalnych wartości granicznych.
Artykuł 5
Kontrola jakości
Państwa Członkowskie zapewnią jakość wyników analizy próbek pobranych na podstawie dyrektywy 96/23/WE, w szczególności poprzez monitorowanie badań i/lub wyników kalibracji zgodnie z rozdziałem 5.9 ISO 17025 (1).
Artykuł 6
Interpretacja wyników
1.
Wynik analizy uznaje się za niezgodny, jeżeli przekroczona jest decyzyjna wartość graniczna metody potwierdzającej dla analitu.
2.
Jeżeli dla danej substancji została ustanowiona dopuszczalna wartość graniczna, decyzyjną wartością graniczną jest stężenie, powyżej którego można stwierdzić ze statystyczną pewnością 1–α, że dopuszczalna wartość graniczna została naprawdę przekroczona.
3.
Jeżeli dla danej substancji nie ustanowiono żadnej dopuszczalnej wartości granicznej, decyzyjną wartością graniczną jest najniższy poziom stężenia, przy którym daną metodą można stwierdzić ze statystyczną pewnością 1–α obecność określonego analitu.
4.
W odniesieniu do substancji wymienionych w grupie A załącznika I do dyrektywy 96/23/WE, błąd α wynosi 1 % lub poniżej.
W odniesieniu do wszystkich pozostałych substancji, błąd α wynosi 5 % lub poniżej.
Artykuł 7
Uchylenie
Niniejszym decyzje 90/515/EWG, 93/256/EWG i 93/257/EWG tracą moc.
Artykuł 8
Przepisy przejściowe
Metody analityczne urzędowych próbek substancji wymienionych w grupie A załącznika I do dyrektywy 96/23/WE, które spełniają kryteria określone w decyzjach 90/515/EWG, 93/256/EWG i 93/257/EWG, można stosować przez okres do dwóch lat po wejściu w życie niniejszej decyzji.
Metody obecnie stosowane w odniesieniu do substancji wymienionych w grupie B załącznika I do dyrektywy 96/23/WE będą zgodne z niniejszą decyzją najpóźniej pięć lat po terminie stosowania niniejszej decyzji.
Artykuł 9
Termin stosowania
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 września 2002 r.
Artykuł 10
Adresaci
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 14 sierpnia 2002 r.
zezwalająca Państwom Członkowskim na przedłużenie tymczasowych zezwoleń przyznanych na nowe substancje czynne kwas benzoesowy, karwon, mepanipirym, oksadiargil i trifloksystrobinę
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 3048)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/658/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/WE z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2002/37/WE [2], w szczególności jej art. 8 ust. 1 akapit czwarty,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG, w maju 1998 r.
Niemcy otrzymały wniosek od Menno Chemie Vertriebsgesellschaft mbH o włączenie substancji czynnej kwas benzoesowy do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
Decyzja Komisji 98/676/WE [3] potwierdziła, że dokumentacja jest kompletna oraz że może zostać uznana za zasadniczo spełniającą wymogi dotyczące danych i informacji z załącznika II oraz załącznika III do tej dyrektywy.
(2) Niderlandy otrzymały podobny wniosek w marcu 199 r. od Luxan BV dotyczący karwonu.
Decyzją Komisji 1999/610/WE [4] uznano kompletność tej dokumentacji.
(3) Włochy otrzymały podobny wniosek w październiku 1997 r. od Kumiai Chemical Industry Co., Ltd dotyczący mepanipirymu.
Dokumentacja ta została również uznana za kompletną na mocy decyzji 98/676/WE.
(4) Ponadto Włochy otrzymały podobny wniosek w czerwcu 1997 r. od Rhône Poulenc Agro SpA (obecnie Bayer Crop Sciences) dotyczący oksadiargilu.
Decyzją Komisji 98/398/WE [5] uznano kompletność tej dokumentacji.
(5) Zjednoczone Królestwo otrzymało podobny wniosek w styczniu 1998 r. od Novartis Crop Protection UK Ltd (obecnie Syngenta) dotyczący trifloksystrobiny.
Decyzją Komisji 1999/43/WE [6] uznano kompletność tej dokumentacji.
(6) Potwierdzenie kompletności dokumentacji było niezbędne w celu umożliwienia poddania jej szczegółowemu zbadaniu oraz umożliwienia Państwom Członkowskim przyznawania tymczasowych zezwoleń, na okresy do trzech lat, w odniesieniu do środków ochrony roślin zawierających dane substancje czynne, przy przestrzeganiu warunków ustanowionych w art. 8 ust. 1 dyrektywy 91/414/EWG oraz, w szczególności, warunku odnoszącego się do szczegółowej oceny substancji czynnej oraz środka ochrony roślin w świetle wymogów ustanowionych w dyrektywie.
(7) W przypadku tych substancji czynnych oceniono wpływ na zdrowie ludzi oraz środowisko, zgodnie z przepisami art. 6 ust. 2 i 4 dyrektywy 91/414/EWG, w odniesieniu do zastosowań proponowanych przez odpowiednich wnioskodawców.
Państwa Członkowskie pełniące rolę sprawozdawców przedłożyły Komisji projekty sprawozdań z oceny 12 grudnia 2000 r. dla kwasu benzoesowego, 16 października 2000 r. dla karwonu, 12 lipca 2000 r. dla mepanipirymu, 20 lipca 1999 r. dla oksadiargilu i 19 września 2000 r. dla trifloksystrobiny.
(8) Nie będzie możliwe zakończenie oceny dokumentacji w ramach czasowych określonych w odpowiednich decyzjach dotyczących kompletności, ponieważ dokumentacja jest ciągle badana po przedłożeniu projektów sprawozdań z oceny przez odpowiednie Państwa Członkowskie pełniące rolę sprawozdawców.
(9) Ponieważ dotychczasowa ocena nie daje żadnego powodu do zaniepokojenia, Państwom Członkowskim należy umożliwić przedłużenie tymczasowych zezwoleń przyznanych w odniesieniu do środków ochrony roślin zawierających dane substancje czynne na okres 24 miesięcy, zgodnie z przepisami art. 8 dyrektywy 91/414/EWG, aby umożliwić prowadzenie dalej badania dokumentacji.
Przewiduje się, że ocena i proces podejmowania decyzji, odnoszące się do decyzji w sprawie możliwego włączenia do załącznika I każdej spośród danych substancji czynnych zostaną zakończone w terminie 24 miesięcy.
(10) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie mogą przedłużyć tymczasowe zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające kwas benzoesowy, karwon, mepanipirym, oksadiargil i trifloksystrobinę na okres nieprzekraczający 24 miesięcy od daty przyjęcia niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 13 sierpnia 2002 r.
zmieniająca decyzję 2001/651/WE ustanawiającą typowe odchylenie w standardowych warunkach wytwarzania zawartości tłuszczu w maśle przywożonym z Nowej Zelandii na mocy art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1374/98 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania ustaleń dotyczących przywozu i otwarcia kontyngentów taryfowych dla mleka i przetworów mlecznych oraz uchylająca decyzję 2000/432/WE
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 3157)
(2002/667/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], zmienione ostatnio rozporządzeniem Komisji (WE) nr 509/2002 [2],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 2535/2001 z dnia 14 grudnia 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Komisji (WE) nr 1255/1999 w zakresie ustaleń dotyczących przywozu mleka i przetworów mlecznych i otwarcia kontyngentów taryfowych [3], zmienione ostatnio rozporządzeniem (WE) nr 1165/2002 [4], w szczególności jego artykułem 40 ustęp 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik IV rozporządzenia (WE) nr 2535/2001 ustanawia procedurę weryfikacji zawartości tłuszczu w maśle z Nowej Zelandii przedstawionym do wprowadzenia do swobodnego obrotu we Wspólnocie w ramach bieżącego kontyngentu wyszczególnionego pod numerem kontyngentu 09.4589 załącznika III.A tego rozporządzenia.
Procedura oparta jest na zasadach statystycznych.
Podstawowym elementem tej procedury jest użycie typowego odchylenia w standardowych warunkach wytwarzania zawartości tłuszczu w maśle wytworzonego zgodnie z określoną specyfikacją w określonej przetwórni produkcyjnej i znaną z wyprzedzeniem władzom kontrolnym w Państwach Członkowskich, gdzie prezentowana jest deklaracja o wprowadzeniu do swobodnego obrotu do Wspólnoty.
Identyfikacja fabryk oraz odpowiadające im typowe odchylenie standardowe procesu zawarte są w decyzji Komisji 2001/651/WE [5].
(2) Urząd Zapewnienia Żywności Ministerstwa Rolnictwa i Leśnictwa Nowej Zelandii (MAF Food) notyfikowały Komisję pismem z dnia 5 lipca 2002 r. o nazwach nowych zarejestrowanych fabryk i w kilku przypadkach o nowych zarejestrowanych numerach fabryk.
Powinien być zatem zmieniony załącznik do decyzji 2001/651/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik do decyzji 2001/651/WE zastępuje się załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się w odniesieniu do przywozu masła, dla którego zostały wydane świadectwa IMA 1, od trzeciego dnia po dacie publikacji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 3
Decyzja Rady
z dnia 3 czerwca 2002 r.
dotycząca szóstego programu ramowego Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (Euratom) dla badań jądrowych i działań szkoleniowych, przyczyniającego się także do utworzenia Europejskiej Przestrzeni Badawczej (2002–2006)
(2002/668/Euratom)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 7,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Program ramowy obejmujący wszystkie działania badawcze, łącznie z działaniami demonstracyjnymi i szkoleniowymi w dziedzinie energii jądrowej, które mają być wdrożone przez programy badawcze i szkoleniowe może być przyjęty na podstawie art. 7 Traktatu.
(2) W 2000 r. Komisja przedłożyła dwa komunikaty, odpowiednio w sprawie perspektyw i celów utworzenia Europejskiej Przestrzeni Badawczej, oraz w sprawie wdrożenia Europejskiej Przestrzeni Badawczej i wytycznych dla działań badawczych Unii Europejskiej na lata 2002–2006.
W 2000 r. Komisja przedłożyła także komunikat w sprawie innowacji w gospodarce opartej na wiedzy.
(3) Rady Europejskie w Lizbonie w marcu 2000 r., w Santa Maria de Feira w czerwcu 2000 r. i w Sztokholmie w marcu 2001 r. przyjęły konkluzje zmierzające do szybkiego utworzenia Europejskiej Przestrzeni Badawczej i innowacji, mając na uwadze trwały wzrost gospodarczy, większe zatrudnienie i spójność społeczną.
Rada Europejska w Göteborgu w czerwcu 2001 r. uzgodniła strategię stałego rozwoju i dodała trzeci wymiar środowiska przyrodniczego do strategii lizbońskiej.
(4) Parlament Europejski [4] [5], Rada [6] [7], Komitet Ekonomiczno-Społeczny [8] i Komitet Regionów [9] także poparły założenie Europejskiej Przestrzeni Badawczej.
(5) W dniu 19 października 2000 r. Komisja przedłożyła konkluzje zewnętrznej oceny wdrożenia i wyników działań wspólnotowych przeprowadzonych w okresie pięciu lat poprzedzających tą ocenę, wraz z towarzyszącymi uwagami.
(6) Ważne jest zatem przyjęcie nowego programu ramowego na lata 2002–2006, przyczyniającego się do ustanowienia Europejskiej Przestrzeni Badawczej.
(7) Szósty program ramowy ustanawia naukowe i technologiczne cele i priorytety przewidzianych działań i wyznacza szerokie ramy tych działań, które będą wdrożone zgodnie z celem ochrony finansowego interesu Wspólnoty.
Ważne jest zapewnienie prawidłowej gospodarki finansowej szóstego programu ramowego.
(8) Finansowa kwota referencyjna w rozumieniu pkt 34 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 6 maja 1999 r. między Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i usprawnienia procedury budżetowej [10] jest włączona do tej decyzji na całkowity czas trwania programu ramowego, bez naruszania kompetencji władz budżetowych wyszczególnionych w Traktacie.
(9) Wspólne Centrum Badawcze powinno mieć swój wkład we wdrożenie programu ramowego, gdzie może zapewnić niezależne wsparcie ukierunkowane na klienta dla opracowania i wdrożenia polityk wspólnotowych, łącznie z monitorowaniem realizacji tych polityk w obszarach swych szczególnych kompetencji.
(10) Działania badawcze przeprowadzane w ramach szóstego programu ramowego powinny respektować podstawowe zasady etyczne, łącznie z zasadami wymienionymi w art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej i w Karcie Podstawowych Praw Unii Europejskiej, jak również potrzebę uwzględnienia akceptacji społecznej dla tych działań.
(11) W następstwie komunikatu Komisji "Kobiety i Nauka" i rezolucji Rady z dnia 20 maja 1999 r. [11] i dnia 26 czerwca 2001 r. [12] oraz rezolucji Parlamentu Europejskiego z dnia 3 lutego 2000 r. [13] na ten temat wdrażany jest plan działań w celu zwiększenia i umocnienia roli kobiet w nauce i badaniach w Europie, który powinien zapewnić respektowanie równych szans niezależnie od płci.
(12) Zielona księga Komisji "Na rzecz strategii europejskiej dla zabezpieczenia dostaw energii" stanowi element w debacie w sprawie środków zwalczających zmiany klimatyczne i zmniejszających zależność Europy od importowanej energii.
(13) Komisja powinna z jednej strony regularnie przedstawiać Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdania z wdrażania szóstego programu ramowego, a z drugiej strony przeprowadzić niezależną ocenę wdrażania działań w odpowiednim czasie i przed przedstawieniem swojej propozycji na następny program ramowy.
Taka ocena powinna być przeprowadzona w duchu otwartości w odniesieniu do wszystkich zaangażowanych podmiotów.
(14) Ważny jest międzynarodowy i globalny wymiar europejskich działań badawczych w interesie uzyskania wspólnych korzyści.
Szósty program ramowy otwarty jest dla krajów, które zawarły niezbędne umowy w tym celu, jak również otwarty jest na poziomie projektów i na bazie wzajemnych korzyści dla udziału podmiotów z państw trzecich i organizacji międzynarodowych we współpracy naukowej.
(15) Szósty program ramowy powinien mieć swój wkład w rozszerzenie przez dostarczenie naukowego i technologicznego wsparcia dla krajów kandydujących dla wdrażania dorobku wspólnotowego i dla ich integracji w ramach Europejskiej Przestrzeni Badawczej.
Informacja o możliwościach udziału w programie powinna zostać dostarczona potencjalnym uczestnikom w odpowiednim czasie i w odpowiedni sposób.
(16) Po zasięgnięciu opinii Komitetu Badań Naukowych i Technicznych (CREST) przez Komisję Komitet wydał swoją opinię,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Przyjmuje się na lata 2002–2006 wieloletni program ramowy dotyczący badań nuklearnych i działań szkoleniowych, zwany dalej "szóstym programem ramowym".
2.
Szósty program ramowy obejmie badania Wspólnoty, rozwój technologiczny, Współpracę międzynarodową, upowszechnianie i działania eksploatacyjne, jak również kształcenie w następujących dziedzinach:
- kontrolowana synteza termojądrowa,
- zarządzanie odpadami radioaktywnymi,
- ochrona przed promieniowaniem,
- inna działalność w dziedzinie technologii jądrowych i bezpieczeństwa,
- działania Wspólnego Centrum Badawczego w dziedzinie energii jądrowej.
3.
Załącznik I ustala naukowe i technologiczne cele i odnośne priorytety oraz wyznacza wytyczne dla zaplanowanych działań.
Artykuł 2
1.
Finansowa kwota referencyjna dla wdrażania szóstego programu ramowego na lata 2002–2006 wynosi 1230 mln EUR.
Liczba przypisana każdej działalności jest ustalona w załączniku II.
2.
Szczegółowe zasady finansowego udziału Wspólnoty są regulowane rozporządzeniem finansowym stosowanym do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich, uzupełnionego załącznikiem III oraz w stosownych przypadkach przez badania i program(-y) szkoleniowy(-e), które przyjmie Rada w celu wdrożenia niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Wszystkie działania badawcze przeprowadzane w ramach szóstego programu ramowego są przeprowadzane zgodnie z podstawowymi zasadami etycznymi.
Artykuł 4
Szósty program ramowy jest wdrażany przez programy badawcze i szkoleniowe.
Programy te ustalają dokładne cele i szczegółowe zasady wykonania.
Artykuł 5
1.
Komisja w sposób ciągły i systematyczny nadzoruje, z pomocą niezależnych, wykwalifikowanych ekspertów wdrażanie szóstego programu ramowego, jego badania i programy szkoleniowe.
2.
W sprawozdaniu przedłożonemu Komisji każdego roku na podstawie art. 7 Traktatu powinien być szczegółowo przedstawiony postęp wdrażania szóstego programu ramowego, a w szczególności postęp w osiąganiu celów i realizacji jego priorytetów, wliczając jego aspekty finansowe.
Artykuł 6
Przed przedłożeniem swojej propozycji na następny program ramowy Komisja przeprowadza przez niezależnych, wysoko wykwalifikowanych ekspertów zewnętrzną ocenę wdrażania, jak również osiągnięć działalności wspólnotowej za okres pięciu lat poprzedzających tę ocenę.
Komisja przekazuje wnioski z tej oceny wraz ze swoimi uwagami Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i Komitetowi Regionów.
Decyzja Komisji
z dnia 5 sierpnia 2002 r.
zmieniająca decyzję 2000/137/WE przyjmującą zobowiązania zaproponowane w związku z postępowaniem antydumpingowym dotyczącym przywozu niektórych rur i przewodów bez szwu z żelaza lub stali niestopowej pochodzących z Chorwacji i Ukrainy oraz wycofująca zobowiązanie
(2002/669/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2238/2000 [2], w szczególności jego art. 8,
po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. POPRZEDNIA PROCEDURA
(1) Dnia 19 listopada 1998 r. Komisja wszczęła postępowanie antydumpingowe dotyczące przywozu niektórych rur i przewodów bez szwu z żelaza lub stali niestopowej [3] pochodzących, między innymi, z Ukrainy.
(2) W wyniku tego postępowania w lutym 2000 r. rozporządzeniem Rady (WE) nr 348/2000 [4] nałożono cła antydumpingowe w celu wyeliminowania szkodliwych skutków dumpingu.
(3) Równolegle, decyzją nr 2000/137/WE [5], Komisja przyjęła wspólne zobowiązanie cenowe do pewnego progu wielkości od trzech ukraińskich eksporterów, tj. Dnepropetrovsk Tube Works (DTW), Nikopol Pivdennotrubny Works (przekształcony później w Nikopolsky Seamless Tube Plant, Niko Tube [6] i Nizhnedneprovsky Tube Rolling Plant (NTRP), których produkty zostały zwolnione z cła antydumpingowego na podstawie art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 348/2000.
B. DOBROWOLNE WYCOFANIE WSPÓLNEGO ZOBOWIĄZANIA
(4) DTW, Niko Tube i NTRP poinformowały Komisję, że pragną wycofać to wspólne zobowiązanie.
W związku z tym nazwy DTW, Niko Tube i NTRP powinny zostać wykreślone z wykazu przedsiębiorstw, których produkty są zwolnione z cła antydumpingowego na podstawie art. 1 decyzji 2000/137/WE.
(5) Równolegle do niniejszej decyzji, Rada, rozporządzeniem (WE) nr 1515/2002 [7] wycofała także zwolnienie z cła antydumpingowego przyznanego DTW, Niko Tube i NTRP, odpowiednio przez zmianę art. 2 rozporządzenia (WE) nr 348/2000,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wspólne zobowiązanie przyjęte od Dnepropetrovsk Tube Works, Nikopol Pivdennotrubny Works (przekształcone później w Nikopolsky Seamless Tube Plant, "Niko Tube") i Nizhnedneprovsky Tube Rolling Plant (NTRP) zostaje niniejszym wycofane.
Artykuł 2
Tabelę w art. 1 decyzji nr 2000/137/WE zastępuje się następującą tabelą:
"Państwo _BAR_ Producent _BAR_ Dodatkowy kod Taric _BAR_
Chorwacja _BAR_ Zeljezara Sisak d.d., Sisak _BAR_ A064" _BAR_
Artykuł 3
Niniejszą decyzję stosuje się od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 20 sierpnia 2002 r.
zmieniająca decyzję Rady 98/256/WE w sprawie środków nadzwyczajnych w celu ochrony przed gąbczastą encefalopatią bydła
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 3097)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/670/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 92/118/EWG [2], w szczególności jej art. 10 ust. 4,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/662/EWG z dnia 11 grudnia 1989 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych w handlu wewnątrzwspólnotowym w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 92/118/EWG, w szczególności jej art. 9 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Rady 98/256/WE [4] z dnia 16 marca 1998 r. w sprawie środków nadzwyczajnych w celu ochrony przed gąbczastą encefalopatią bydła, ostatnio zmieniona decyzją Komisji [5] 98/692/WE, zostaje zachowana jako środek przejściowy na mocy załącznika XI do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiającego zasady w celu zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych zakaźnych encefalopatii gąbczastych, ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 270/2002 [6].
(2) W swojej opinii z dnia 16 maja 2002 r. w sprawie bezpieczeństwa zarodków bydlęcych, Naukowy Komitet Sterujący stwierdził, że pod względem bezpieczeństwa w odniesieniu do zarażenia BSE zarodków bydlęcych, z naukowego punktu widzenia nie ma potrzeby stosowania innych środków niż zalecane w protokołach Międzynarodowego Stowarzyszenia Transferu Embrionów.
(3) W swojej opinii z dnia 14 i 15 września 2000 r. w sprawie wywozu ze Zjednoczonego Królestwa cielęciny z kością, Naukowy Komitet Sterujący uznał, że nie istnieją żadne dowody na to, aby tusze cielęce z kością pochodzące z cieląt w wieku od sześciu do dziewięciu miesięcy wywożone zgodnie z kryteriami programu wywozu opartego na dacie (DBES), przewidzianego w decyzji 98/256/WE, stanowiły ryzyko.
(4) Po sesji generalnej w maju 2002 r. Komisja ds. Międzynarodowego Kodeksu Zdrowia Zwierząt Światowej Organizacji ds. Zdrowia Zwierząt (OIE) zmieniła poświęcony BSE rozdział Kodeksu Zdrowia Zwierząt, tak aby przewidywał on wymóg, aby świeże mięso pochodzenia bydlęcego wywożone z krajów wysokiego ryzyka było pozbawiane kości, w przypadku otrzymywania go ze zwierząt w wieku ponad dziewięciu miesięcy oraz aby dodać zarodki bydlęce do wykazu produktów dopuszczonych do handlu bez ograniczeń.
(5) W marcu 2002 r. Zjednoczone Królestwo złożyło wniosek o zmianę programu wywozu opartego na dacie (DBES) mającą na celu umożliwienie spółkom uczestniczącym uboju i przetwarzania bydła niepodlegającego DBES i podlegającego DBES, pod warunkiem wprowadzenia i przestrzegania odpowiednich ustaleń dotyczących separacji.
(6) Podczas misji kontrolnej przeprowadzanej w Wielkiej Brytanii w dniach od 27 do 31 maja 2002 r., inspektorom z Biura ds. żywności i weterynarii przedstawiono zmieniony Protokół wymaganych metod i procedur operacyjnych w odniesieniu do DBES.
Wywnioskowali oni, że proponowany Protokół, o ile będzie w pełni przestrzegany, zapewni przeprowadzanie właściwych, urzędowych kontroli zwierząt i towarów podlegających DBES.
Sformułowano niektóre zalecenia dotyczące poprawy kontroli w zakresie uprawnień bydła włączanego do programu.
W odpowiedzi na sprawozdanie z misji Zjednoczone Królestwo zobowiązało się do włączenia wspomnianych zaleceń do protokołu DBES.
(7) W decyzji Komisji 1999/514/WE [7] ustalono termin, od którego może się rozpocząć wysyłka ze Zjednoczonego Królestwa produktów pochodzenia bydlęcego zgodnie z programem wywozu opartego na dacie na mocy art. 6 ust. 5 decyzji 98/256/WE; dla jasności, właściwe jest odpowiednio wprowadzenie niniejszego przepisu w tej ostatniej decyzji i uchylenie decyzji 1999/514/WE.
(8) W związku z tym należy odpowiednio zmienić decyzję 98/256/WE.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 98/256/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Do czasu całościowej oceny sytuacji oraz bez względu na przepisy wspólnotowe przyjęte w celu zapewnienia ochrony przed BSE, Zjednoczone Królestwo zapewnia, aby z jego nie były wysyłane do innych Państw Członkowskich lub państw trzecich następujące towary:
a) żywe bydło;
b) mączka mięsna, mączka kostna, mączka mięsno-kostna pochodząca od ssaków;
c) pasze dla zwierząt i nawozy zawierające materiał określony w lit. b)."
2) artykuł 6 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 6
1.
W drodze odstępstwa od przepisów art. 3, Zjednoczone Królestwo może zezwolić na wysyłkę do innych Państw Członkowskich lub państw trzecich następujących produktów pochodzących z bydła urodzonego i hodowanego w Zjednoczonym Królestwie, które zostało poddane ubojowi w Zjednoczonym Królestwie zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 7, art. 9–12 i w załączniku II lub stosownie do przypadku w załączniku III:
a) "świeże mięso" zgodnie z definicją podaną w dyrektywie Rady 64/433/EWG [1] Dz.U. L 195 z 28.7.1999, str. 42.;
b) "mięso mielone" i "przetwory mięsne" zgodnie z definicją podaną w dyrektywie Rady 94/65/WE [*] Dz.U. 121 z 29.7.1964, str. 2012/64.;
c) "produkty mięsne" zgodnie z definicją podaną w dyrektywie Rady 77/99/EWG [**] Dz.U. L 368 z 31.12.1994, str. 10.;
d) karma przeznaczona dla domowych zwierząt mięsożernych.
2.
Świeże mięso określone w ust. 1 lit. a), o ile uzyskane ze zwierząt w wieku ponad dziewięciu miesięcy, jest pozbawione kości oraz wszelkich przylegających do nich tkanek, włącznie z widocznymi tkankami nerwowymi i limfatycznymi.
3.
Rozbiór, składowanie i przewóz świeżego mięsa określonego w ust. 1 lit. a) przeprowadzane są zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 7, art. 9–12 i w załączniku II lub, stosownie do przypadku, w załączniku III.
Świeże mięso może być wykorzystywane do wytwarzania produktów określonych w lit. b), c) i d), zgodnie z warunkami ustanowionymi w niniejszym artykule, w art. 7, art. 9–12 i w załączniku II lub, stosownie do przypadku, w załączniku III.
4.
Bydło określone w ust. 1 poddawane jest ubojowi w innych terminach niż bydło niespełniające wymagań załącznika II lub, stosownie do przypadku, załącznika III.
Przeprowadza się bezpieczne sortowanie i separację żywych zwierząt przed ubojem, aby zapewnić, że jedynie zakwalifikowane zwierzęta zostaną wprowadzone na linie ubojową w okresach przeznaczonych na taki ubój.
Przed rozpoczęciem okresu uboju zakwalifikowanych zwierząt pomieszczenie ubojowe musi zostać najpierw wyczyszczone i zdezynfekowane.
5.
Wysyłka produktów określonych w załączniku III może rozpocząć się dnia 1 sierpnia 1999 r."
3) artykuł 10 ust. 1 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) i) produkty niepakowane są przechowywane w chłodniach składowych, które nie są równocześnie wykorzystywane do przechowywania jakichkolwiek produktów pochodzenia bydlęcego nieodpowiadających warunkom ustanowionym w niniejszym artykule i w art. 6, 9, 11, 12 i 13; pomieszczenia te są zamykane i zapieczętowywane przez właściwy organ, na czas ich nieobecności;
ii) produkty zapakowane muszą być przechowywane w chłodniach składowych, aby zapewnić wyraźne i skuteczne ich oddzielenie od produktów pochodzenia bydlęcego nieodpowiadających warunkom ustanowionych w niniejszym artykule i w art. 6, 9, 11, 12 i 13;"
4) załączniki zmienia się w sposób przedstawiony w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Decyzja 1999/514/WE traci moc.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 20 sierpnia 2002 r.
zmieniająca decyzję 97/569/WE w celu włączenia rumuńskiego zakładu wytwarzającego produkty mięsne ze zwierząt łownych
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 3102)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/671/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 95/408/WE z dnia 22 czerwca 1995 r. w sprawie warunków ustalania, na okres przejściowy, tymczasowych wykazów zakładów państw trzecich, z których Państwom Członkowskim zezwala się na przywóz niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego, produktów rybołówstwa lub żywych małży [1], ostatnio zmienioną decyzją 2001/4/WE [2], w szczególności jej art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Tymczasowe wykazy zakładów państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz produktów mięsnych, zostały sporządzone na mocy decyzji Komisji 97/569/WE [3], ostatnio zmienionej decyzją 2002/74/WE [4].
(2) Komisja otrzymała od Rumunii szczegóły dotyczące zakładu produkującego produkty mięsne ze zwierząt łownych wraz z gwarancjami, że w pełni odpowiada on wspólnotowym wymaganiom zdrowotnym oraz, że w przypadku niespełnienia tych wymagań, wywóz do Wspólnoty Europejskiej zostanie wstrzymany.
(3) W związku z tym tymczasowy wykaz zakładów produkujących produkty mięsne ze zwierząt łownych może zostać sporządzony w odniesieniu do Rumunii i dlatego należy dokonać stosownych zmian w decyzji 97/569/WE.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Tekst Załącznika do niniejszej decyzji dodaje się do Załącznika do decyzji 97/569/WE.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 21 sierpnia 2002 r.
zmieniająca decyzję 97/468/WE w celu włączenia zakładu z Grenlandii produkującego mięso zwierząt łownych
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 3094)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/672/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 95/408/WE z dnia 22 czerwca 1995 r. w sprawie warunków ustalania, na okres przejściowy, tymczasowych wykazów zakładów z państw trzecich, z których Państwom Członkowskim zezwala się na przywóz niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego, produktów rybołówstwa lub żywych małży [1], ostatnio zmienioną decyzją 2001/4/WE [2], w szczególności jej art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Tymczasowe wykazy zakładów produkujących mięso zwierząt łownych, zostały sporządzone na mocy decyzji Komisji 97/468/WE [3] w sprawie ustalenia tymczasowych wykazów zakładów państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz mięsa zwierząt łownych.
(2) Grenlandia przesłała wykaz zakładów produkujących mięso zwierząt łownych, które uzyskały zaświadczenie odpowiednich władz, że zakłady te są zgodne z regułami wspólnotowymi.
(3) Zatem tymczasowy wykaz zakładów produkujących mięso zwierząt łownych może zostać sporządzony w odniesieniu do Grenlandii.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Tekst załącznika do niniejszej decyzji dodaje się do załącznika do decyzji 97/468/WE.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja NR 676/2002/WE parlamentu europejskiego i rady
Z dnia 7 marca 2002 r.
w sprawie ram regulacyjnych dotyczących polityki spektrum radiowego we Wspólnocie Europejskiej (decyzja o spektrum radiowym)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
działając zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [3].
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 10 listopada 1999 r. Komisja przekazała Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i Komitetowi Regionów komunikat, w którym proponuje podjęcie kolejnych kroków w zakresie polityki spektrum radiowego na podstawie wyników publicznej konsultacji na temat Zielonej Księgi w sprawie polityki dotyczącej spektrum radiowego w kontekście polityki Wspólnoty Europejskiej w takich dziedzinach, jak telekomunikacja, radiofonia, transport, badania i rozwój.
Komunikat ten został przyjęty przez Parlament Europejski w rezolucji z dnia 18 maja 2000 r.
[4] Należy podkreślić, że pewien stopień dalszej harmonizacji polityki Wspólnoty w sprawie spektrum radiowego jest pożądany w zakresie usług i zastosowań, w szczególności w zakresie usług i zastosowań o zasięgu wspólnotowym lub europejskim oraz że należy zapewnić, aby Państwa Członkowskie doprowadziły do stosowania w wymagany sposób niektórych decyzji Europejskiej Konferencji Administracji Pocztowych i Telekomunikacyjnych (CEPT).
(2) Należy więc utworzyć we Wspólnocie politykę i ramy prawne celem zapewnienia koordynacji działań i tam, gdzie sytuacja tego wymaga, zharmonizować warunki dostępności i efektywnego korzystania ze spektrum radiowego, niezbędne do ustanowienia i funkcjonowania rynku wewnętrznego w obszarach objętych polityką Wspólnoty takich, jak: łączność elektroniczna, transport oraz badania i rozwój.
Działanie w zakresie wykorzystania spektrum radiowego powinno być skoordynowane i w miarę potrzeb zharmonizowane na poziomie wspólnotowym celem skutecznej realizacji celów polityki Wspólnoty.
Koordynacja i harmonizacja we Wspólnocie może w niektórych przypadkach pomóc w osiągnięciu harmonizacji i koordynacji wykorzystania spektrum radiowego w skali światowej.
Jednocześnie można udzielić odpowiedniej pomocy technicznej na poziomie krajowym.
(3) Polityka spektrum radiowego we Wspólnocie powinna przyczyniać się do wolności wypowiedzi, w tym wolności opinii i wolności otrzymywania i upowszechniania informacji i poglądów niezależnie od granic, a także wolności i pluralizmu mediów.
(4) Niniejsza decyzja opiera się na zasadzie, że w przypadku gdy Parlament Europejski i Rada zgodziły się w sprawie polityki Wspólnoty, zależnej od spektrum radiowego, to celem przyjęcia towarzyszących technicznych środków wykonawczych stosuje się procedury Komitetu.
Techniczne środki wykonawcze powinny szczególnie dotyczyć zharmonizowanych warunków dostępności i efektywnego wykorzystania spektrum radiowego, jak również dostępności informacji odnoszącej się do korzystania ze spektrum radiowego.
Środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji powinny być przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [5].
(5) Każda nowa inicjatywa w zakresie polityki Wspólnoty, dotycząca spektrum radiowego, powinna być przyjęta, odpowiednio, przez Parlament Europejski i Radę, na podstawie wniosku Komisji.
Bez uszczerbku dla uprawnień Komisji w zakresie inicjatywy ustawodawczej, wniosek ten powinien między innymi zawierać informacje w sprawie skutków zamierzonej polityki dla poszczególnych grup użytkowników obecnego spektrum, a także wskazania dotyczące ponownego przydzielenia częstotliwości radiowych, którego będzie wymagała ta nowa polityka.
(6) W rozwoju i przyjęciu technicznych środków wykonawczych i w celu przyczynienia się do formułowania, przygotowania i wprowadzenia w życie polityki Wspólnoty dotyczącej spektrum radiowego, Komisję wspiera Komitet, zwany Komitetem ds. Spektrum Radiowego, składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich pod przewodnictwem przedstawiciela Komisji.
Komitet ten rozpatruje wnioski dotyczące technicznych środków wykonawczych odnoszących się do spektrum radiowego.
Wnioski te przygotowuje się na podstawie dyskusji w ramach Komitetu, a w szczególnych przypadkach mogą one wymagać technicznych prac przygotowawczych ze strony władz krajowych odpowiedzialnych za zarządzanie spektrum radiowym.
W przypadku stosowania procedur Komitetu celem przyjęcia technicznych środków wykonawczych, Komitet uwzględnia także opinie przemysłu i wszystkich zainteresowanych użytkowników, prowadzących i nieprowadzących działalności gospodarczej, a także innych zainteresowanych stron, w sprawie rozwiązań technologicznych dotyczących rynku i regulacyjnych, które mogą mieć wpływ na korzystanie ze spektrum radiowego.
Użytkownicy spektrum radiowego powinni mieć swobodę wnoszenia wszelkich opinii, które uważają za konieczne.
Komitet może zdecydować o wysłuchaniu na swych posiedzeniach przedstawicieli grup użytkowników spektrum radiowego, gdy jest to konieczne dla przestawienia sytuacji w określonym sektorze.
(7) W przypadku gdy należy przyjąć środki harmonizujące wprowadzenie w życie polityki Wspólnoty, które wykraczają poza techniczne środki wykonawcze, Komisja może, na podstawie Traktatu, przedłożyć wniosek Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
(8) Polityka w zakresie spektrum radiowego nie może się opierać jedynie na parametrach technicznych, lecz musi także brać pod uwagę względy gospodarcze, polityczne, kulturalne, zdrowotne i społeczne.
Ponadto ciągle rosnące zapotrzebowanie na spektrum radiowe, którego dostępność jest ograniczona, będzie prowadziło do powodujących konflikty nacisków, aby zadowolić różne grupy użytkowników spektrum radiowego w takich sektorach jak telekomunikacja, radiofonia, transport, organy stosujące prawo, wojsko i nauka.
Dlatego polityka spektrum radiowego powinna uwzględniać wszystkie sektory i utrzymywać w równowadze ich zapotrzebowanie.
(9) Niniejsza decyzja nie narusza uprawnień Państw Członkowskich do nakładania ograniczeń koniecznych dla zachowania porządku i bezpieczeństwa publicznego oraz obronności.
W przypadku gdy techniczne środki wykonawcze dotyczą, między innymi, pasm częstotliwości radiowych wykorzystywanych przez Państwa Członkowskie wyłącznie i bezpośrednio do celów ich bezpieczeństwa publicznego i obronności, Komisja może, jeśli Państwo Członkowskie wystąpi o to na podstawie uzasadnionych powodów, ustanowić okresy przejściowe lub mechanizmy wspólnego korzystania, celem ułatwienia pełnego wprowadzenia w życie tego środka.
W związku z tym Państwa Członkowskie mogą także powiadomić Komisję o swoich krajowych pasmach częstotliwości radiowych wykorzystywanych wyłącznie i bezpośrednio w celach bezpieczeństwa publicznego i obronności.
(10) Celem uwzględnienia opinii Państw Członkowskich, instytucji Wspólnoty, przemysłu i wszystkich zainteresowanych użytkowników, prowadzących i nieprowadzących działalności gospodarczej, a także innych zainteresowanych stron w sprawie rozwiązań technologicznych, dotyczących rynku i regulacyjnych, które mogą mieć wpływ na korzystanie ze spektrum radiowego, Komisja może organizować konsultacje wykraczające poza ramy niniejszej decyzji.
(11) Techniczne zarządzanie spektrum radiowym obejmuje harmonizację i przydzielanie spektrum radiowego.
Harmonizacja powinna odzwierciedlać wymagania wynikające z zasad ogólnej polityki określonych na poziomie wspólnotowym.
Jednakże techniczne zarządzanie spektrum radiowym nie obejmuje procedur przydzielania i wydawania licencji ani też decyzji, czy przy przydzielaniu częstotliwości radiowych należy stosować procedury konkurencyjnego wyboru.
(12) W celu przyjęcia technicznych środków wykonawczych odnoszących się do harmonizacji przydziału częstotliwości radiowych i dostępności informacji Komitet współpracuje z ekspertami w dziedzinie spektrum radiowego, pochodzącymi z krajowych władz odpowiedzialnych za zarządzanie spektrum radiowym.
Opierając się na doświadczeniu wynikającym z procedur udzielania pełnomocnictw, zdobytym w określonych sektorach, na przykład w wyniku stosowania decyzji nr 710/97/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 marca 1997 r. w sprawie skoordynowanego sposobu udzielania zezwoleń w dziedzinie usług osobistej łączności satelitarnej we Wspólnocie [6] i decyzji nr 128/1999/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 grudnia 1998 r. w sprawie skoordynowanego wprowadzania we Wspólnocie systemu łączności ruchomej i bezprzewodowej trzeciej generacji (UMTS) [7], techniczne środki wykonawcze należy przyjąć w związku z mandatami przekazanymi Europejskiej Konferencji Administracji Pocztowych i Telekomunikacyjnych (CEPT).
W przypadku jeśli pojawi się potrzeba przyjęcia zharmonizowanych środków w celu wprowadzenia w życie polityki Wspólnoty, które nie podlegają mandatowi CEPT, Komisja może przyjąć środki wykonawcze przy wsparciu ze strony Komitetu ds. Spektrum Radiowego.
(13) Europejska Konferencja Administracji Pocztowych i Telekomunikacyjnych (CEPT) obejmuje 44 kraje europejskie.
Przygotowuje ona projekty harmonizujących środków technicznych mających na celu harmonizację korzystania ze spektrum radiowego poza granicami Wspólnoty, co jest szczególnie ważne dla tych Państw Członkowskich, dla których korzystanie ze spektrum radiowego może być uzależnione od korzystania ze spektrum radiowego członków CEPT nienależących do UE.
Decyzje i środki podjęte zgodnie z niniejszą decyzją powinny uwzględniać szczególną sytuację Państw Członkowskich mających zewnętrzne granice.
W miarę potrzeby Komisja powinna móc uznać wyniki mandatów udzielonych Europejskiej Konferencji Administracji Pocztowych i Telekomunikacyjnych (CEPT) za obowiązujące dla Państw Członkowskich, a w przypadku gdy wyniki takich mandatów nie są dostępne lub uznaje się je za nie do przyjęcia, podjąć odpowiednie alternatywne działanie.
W szczególności, będzie ono przewidywać harmonizację wykorzystania częstotliwości radiowych w całej Wspólnocie, zgodnie z dyrektywą 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) [8] i uwzględniając przepisy dyrektywy 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa o zezwoleniach) [9].
(14) Skoordynowane i terminowe dostarczenie odbiorcom właściwej informacji dotyczącej przydziału, dostępności i wykorzystania spektrum radiowego we Wspólnocie jest podstawowym elementem w tworzeniu polityki i inwestycji.
Podobnie jest w przypadku osiągnięć technologicznych, które prowadzą do nowego podziału spektrum radiowego oraz powodują powstanie nowych technik zarządzania spektrum radiowym i metod przydziału częstotliwości radiowych.
Rozwój długofalowej strategii wymaga właściwego zrozumienia konsekwencji przemian technologicznych.
Tego rodzaju informacja powinna więc być dostępna we Wspólnocie bez uszczerbku dla tajemnicy handlowej w zakresie informacji dotyczących przedsiębiorstw i osób zgodnie z dyrektywą 97/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. dotyczącej przetwarzania danych osobowych oraz ochrony prywatności w sektorze telekomunikacyjnym [10].
Wprowadzenie w życie polityki międzysektorowej w zakresie spektrum radiowego wymaga dostępności informacji o całym spektrum radiowym.
Mając na względzie ogólny cel, jakim jest harmonizacja korzystania ze spektrum radiowego we Wspólnocie i poza jej granicami w Europie, dostępność takiej informacji należy zharmonizować na poziomie europejskim w sposób przyjazny dla użytkownika.
(15) Dlatego też należy uzupełnić istniejące wymagania wspólnotowe i międzynarodowe dotyczące publikacji informacji w sprawie wykorzystania spektrum radiowego.
W skali międzynarodowej stosowny dokument w sprawie zasad regulujących, przyjęty w ramach Światowej Organizacji Handlu przez Grupę ds. Podstawowej Telekomunikacji, również wymaga, aby istniejący stan przydziału pasm częstotliwości radiowych był ogólnie znany.
Dyrektywa Komisji 96/2/WE z dnia 16 stycznia 1996 r. zmieniająca dyrektywę 90/388/EWG w odniesieniu do łączności ruchomej i osobistej [11] wymaga, aby Państwa Członkowskie publikowały każdego roku lub udostępniały na żądanie, wykaz przydziału częstotliwości radiowych, łącznie z planami rozszerzenia tych częstotliwości, ale obejmuje tylko usługi łączności ruchomej i osobistej.
Poza tym dyrektywa 1999/5/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 marca 1999 r. w sprawie urządzeń radiowych i końcowych urządzeń telekomunikacyjnych oraz wzajemnego uznawania ich zgodności [12], a także dyrektywa 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług w społeczeństwie informacyjnym [13] wymaga, aby Państwa Członkowskie powiadamiały Komisję o przyjęciu środków prawnych w tym zakresie, aby można było ocenić ich zgodność z prawem wspólnotowym.
(16) Dyrektywa 96/2/WE leży u podstaw przyjęcia przez Europejskią Konferencję Administracji Pocztowych i Telekomunikacyjnych (CEPT) pierwszej grupy środków takich, jak decyzja Europejskiego Komitetu Radiokomunikacyjnego (ERC/DEC/(97)01) w sprawie publikacji krajowych zestawień przydziału spektrum radiowego.
Należy zapewnić, żeby rozwiązania Europejskiej Konferencji Administracji Pocztowych i Telekomunikacyjnych (CEPT) odzwierciedlały potrzeby polityki Wspólnoty i miały właściwe podstawy prawne, aby mogły być stosowane we Wspólnocie.
W tym celu należy we Wspólnocie przyjąć szczególne środki zarówno w zakresie procedury jak i treści.
(17) Przedsiębiorstwa Wspólnoty powinny być traktowane sprawiedliwie i nie powinny być dyskryminowane w dostępie do spektrum radiowego w państwach trzecich.
Ponieważ dostęp do spektrum radiowego jest kluczowym czynnikiem w rozwijaniu przedsiębiorstwa i działalności w interesie publicznym, konieczne jest zagwarantowanie, że wymagania wspólnotowe w zakresie spektrum radiowego znajdują odbicie w planowaniu międzynarodowym.
(18) Realizacja polityk Wspólnoty może wymagać koordynacji korzystania z spektrum radiowego, w szczególności w odniesieniu do świadczenia usług łącznie z możliwościami roamingu w całej Wspólnocie.
Ponadto niektóre sposoby wykorzystania spektrum radiowego, takie jak łączność satelitarna, wiążą się z zasięgiem geograficznym przekraczającym granice Państwa Członkowskiego i umożliwiają usługi ponad granicami bez konieczności przepływu osób.
Toteż Wspólnota powinna być właściwie reprezentowana w działalności wszystkich właściwych organizacji i konferencji międzynarodowych odnoszących się ds. zarządzania spektrum radiowym, takich jak Międzynarodowa Unia Telekomunikacji (ITU) i jej Światowe Konferencje Radiokomunikacji.
(19) Istniejące mechanizmy negocjacji i przygotowań do Światowych Konferencji Radiokomunikacji ITU dały doskonałe wyniki dzięki woli współpracy w ramach Europejskiej Konferencji Administracji Pocztowych i Telekomunikacyjnych (CEPT) i w przygotowaniach zostały uwzględnione interesy Wspólnoty.
W międzynarodowych rozmowach Państwa Członkowskie i Wspólnota powinny podejmować wspólne działania i ściśle współpracować w całym procesie negocjacji celem zachowania jednolitości w zakresie międzynarodowej reprezentacji Wspólnoty zgodnie z procedurami przyjętymi w konkluzjach Rady z dnia 3 lutego 1992 r. w sprawie Światowej Konferencji Administracji Radiowej i potwierdzonych w konkluzjach Rady z dnia 22 września 1997 r. i z dnia 2 maja 2000 r.
Przy tego rodzaju międzynarodowych negocjacjach Komisja powinna informować Parlament Europejski i Radę, czy dotyczą one polityki Wspólnoty, celem otrzymania aprobaty Rady w zakresie celów polityki Wspólnoty, które należy osiągnąć i stanowiska, które powinny zająć Państwa Członkowskie na forum międzynarodowym.
Celem zagwarantowania, że takie stanowisko w sposób właściwy odnosi się do technicznych aspektów zarządzania spektrum radiowym, Komisja może udzielić mandatu Europejskiej Konferencji Administracji Pocztowych i Telekomunikacyjnych (CEPT).
Państwa Członkowskie powinny dołączyć do każdego aktu zatwierdzającego umowę lub rozporządzenie na forum międzynarodowym odpowiedzialnym za lub odnoszącym się do zarządzania spektrum radiowym, wspólną deklarację stwierdzającą, że będą stosować taką umowę lub rozporządzenie zgodnie z ich zobowiązaniami wynikającymi z Traktatu.
(20) Oprócz międzynarodowych negocjacji ściśle dotyczących spektrum radiowego istnieją inne międzynarodowe umowy obejmujące Wspólnotę i państwa trzecie, które dotyczą korzystania z pasm częstotliwości i planów wspólnego korzystania oraz które mogą odnosić się do takich zagadnień, jak handel i dostęp do rynku, w tym w ramach Światowej Organizacji Handlu, swobodnego obrotu i stosowania urządzeń, systemów łączności o zasięgu regionalnym lub światowym, takich jak satelity, akcje bezpieczeństwa i ratunkowe, systemy transportu, technika radiofoniczna oraz zastosowania w badaniach naukowych, takich jak radioastronomia i obserwacje ziemi.
Dlatego też istotne jest zapewnienie zgodności między porozumieniami wspólnotowymi w zakresie negocjacji handlowych i dostępem do rynku z celami polityki w zakresie spektrum radiowego, do których się dąży zgodnie z niniejszą decyzją.
(21) Z względu na potencjalną handlową poufność informacji, do której mogą mieć dostęp władze krajowe w toku swych działań odnoszących się do zarządzania spektrum radiowym, niezbędne jest, aby władze krajowe stosowały wspólne zasady w zakresie poufności, ustanowione w niniejszej decyzji.
(22) Ponieważ cel proponowanych działań, a mianowicie ustalenie ram wspólnej polityki spektrum radiowego, nie może być w wystarczającym stopniu osiągnięty przez Państwa Członkowskie i działając w ten sposób może, ze względu na zakres i wyniki działań, zostać w wyższym stopniu osiągnięty na poziomie wspólnotowym, Wspólnota może przyjąć metody, zgodnie z zasadą subsydiarności i postanowieniami art. 5.
Traktatu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule, niniejsza decyzja nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tego celu.
(23) Państwa Członkowskie powinny stosować wspólne ramy polityki spektrum radiowego, w szczególności poprzez swoje władze krajowe, i przedstawiać Komisji istotne informacje konieczne do oceny jej realizacji w całej Wspólnocie, uwzględniając zobowiązania Wspólnoty i Państw Członkowskich w zakresie handlu międzynarodowego.
(24) Decyzje nr 710/97/WE i nr 128/1999/WE pozostają w mocy.
(25) Komisja składa corocznie sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie z wyników uzyskanych w związku z obowiązywaniem niniejszej decyzji, jak również na temat planowanych przyszłych działań.
To pozwoli Parlamentowi Europejskiemu i Radzie udzielić swego politycznego wsparcia tam, gdzie sytuacja tego wymaga,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJE:
Artykuł 1
Cel i zakres
1.
Celem niniejszej decyzji jest ustanowienie we Wspólnocie polityki i prawnych ram dla zapewnienia koordynacji koncepcji politycznych a tam, gdzie sytuacja tego wymaga, harmonizacja warunków dostępności i skutecznego korzystania ze spektrum radiowego koniecznych do ustanowienia i funkcjonowania rynku wewnętrznego w obszarach objętych polityką Wspólnoty, takich jak łączność elektroniczna, transport oraz badania i rozwój.
2.
Dla osiągnięcia tego celu niniejsza decyzja ustanawia procedury, aby:
a) ułatwić tworzenie polityki w odniesieniu do planowania strategicznego i harmonizacji korzystania ze spektrum radiowego we Wspólnocie, biorąc pod uwagę aspekty gospodarcze, bezpieczeństwa, zdrowia, interesu publicznego, wolności słowa, kulturalne, naukowe, społeczne i techniczne polityki Wspólnoty, a także różne interesy grup użytkowników spektrum radiowego i mając na celu optymalne wykorzystanie spektrum radiowego i unikanie szkodliwych zakłóceń;
b) zapewnić skuteczne realizowanie we Wspólnocie polityki spektrum radiowego, w szczególności ustalić ogólną metodykę dla zagwarantowania zharmonizowanych warunków dostępności i skutecznego korzystania ze spektrum radiowego;
c) zapewnić skoordynowane i terminowe dostarczanie informacji dotyczącej przydziału, dostępności i wykorzystania spektrum radiowego we Wspólnocie;
d) zapewnić skuteczną koordynację interesów Wspólnoty w negocjacjach międzynarodowych w przypadku, gdy korzystanie ze spektrum radiowego wpływa na polityki Wspólnoty.
3.
Działalność prowadzona zgodnie z niniejszą decyzją uwzględnia w należyty sposób prace organizacji międzynarodowych działających w zakresie zarządzania spektrum radiowym, np. Międzynarodowej Unii Telekomunikacji (ITU) i Europejskiej Konferencji Administracji Pocztowych i Telekomunikacyjnych (CEPT).
4.
Niniejsza decyzja nie narusza środków podjętych na poziomie wspólnotowym lub krajowym, w zgodności z prawem wspólnotowym, w dążeniu do osiągnięcia celów w interesie ogólnym, w szczególności odnoszących się do regulacji treści i polityki audiowizualnej, do przepisów dyrektywy 1999/5/WE i do prawa Państw Członkowskich do planowania i używania swego spektrum radiowego do celów zachowania porządku i bezpieczeństwa publicznego i obronności.
Artykuł 2
Definicja
Do celów niniejszej decyzji "spektrum radiowe" oznacza fale radiowe w zakresie częstotliwości między 9 kHz i 3000 GHz; fale radiowe są to fale elektromagnetyczne rozchodzące się w przestrzeni bez sztucznych prowadnic.
Artykuł 3
Procedura Komitetu
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet ("Komitet ds. Spektrum Radiowego").
2.
W przypadku gdy przywołuje się ten ustęp, zastosowany zostanie art. 3 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy jej art. 8.
3.
W przypadku gdy przywołuje się ten ustęp, zastosowany zostanie art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy jej art. 8.
Okres przewidziany w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
4.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 4
Zadania Komitetu ds. Spektrum Radiowego
1.
Dla osiągnięcia celu określonego w art. 1, Komisja przedkłada Komitetowi ds. Spektrum Radiowego, zgodnie z procedurami określonymi w niniejszym artykule, właściwe techniczne środki wykonawcze w celu zapewnienia zharmonizowanych warunków dostępności i skutecznego wykorzystania spektrum radiowego, a także dostępności informacji odnoszącej się do korzystania ze spektrum radiowego, określonej w art. 5.
2.
Celem opracowania technicznych środków wykonawczych określonych w ust. 1, które leżą w kompetencji Europejskiej Konferencji Administracji Pocztowych i Telekomunikacyjnych (CEPT), takich jak harmonizacja przydziału częstotliwości radiowych i dostępność informacji, Komisja udziela mandatu Europejskiej Konferencji Administracji Pocztowych i Telekomunikacyjnych (CEPT), określając zadania do wykonania i ich harmonogram.
Komisja stanowi zgodnie z procedurą określoną w art. 3 ust. 2.
3.
Na podstawie zadań wykonanych w zastosowaniu ust. 2 Komisja decyduje, czy wyniki działań wykonanych zgodnie z mandatem stosuje się we Wspólnocie i o nieprzekraczalnym terminie ich wprowadzenia w życie przez Państwa Członkowskie.
Decyzje te publikuje się w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Do celów niniejszego ustępu Komisja stanowi zgodnie z procedurą określoną w art. 3 ust. 3.
4.
Bez względu na ust. 3, jeśli Komisja lub Państwo Członkowskie uzna, że postęp, uwzględniając ustalony harmonogram, w wykonywaniu zadań na podstawie mandatu udzielonego na mocy ust. 2 jest niezadowalający lub jeśli wyniki mandatu są nie do przyjęcia, Komisja może podjąć, stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 3 ust. 3, środki dla osiągnięcia celów mandatu.
5.
Środki określone w ust. 3 i 4 mogą, gdzie sytuacja tego wymaga, przewidywać możliwość okresów przejściowych lub porozumienia co do podziału spektrum radiowego w Państwie Członkowskim, zatwierdzanych przez Komisję, gdy jest to uzasadnione, biorąc pod uwagę szczególną sytuację w Państwie Członkowskim, na podstawie uzasadnionego wniosku zainteresowanego Państwa Członkowskiego i pod warunkiem że tego rodzaju wyjątek nie opóźni zbytnio wykonania lub nie stworzy nadmiernych różnic w sytuacjach prawnych i warunkach konkurencji między Państwami Członkowskimi.
6.
Dla osiągnięcia celu określonego w art. 1 Komisja może podjąć techniczne środki wykonawcze określone w ust. 1, których nie obejmuje ust. 2, stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 3 ust. 3.
7.
W celu przyczynienia się do sformułowania, przygotowania i realizacji polityki Wspólnoty w zakresie spektrum radiowego i nie naruszając procedur określonych w niniejszym artykule, w sprawach objętych art. 1, Komisja okresowo przeprowadza konsultacje z Komitetem ds. Spektrum Radiowego.
Artykuł 5
Dostęp do informacji
Państwa Członkowskie gwarantują, że ich zestawienia przydziału krajowych częstotliwości radiowych i informacja o prawach, warunkach, procedurach, opłatach i taryfach dotyczących korzystania ze spektrum radiowego, są publikowane, jeśli to istotne dla osiągnięcia celu określonego w art. 1.
Państwa Członkowskie uaktualniają tę informację i podejmują środki celem stworzenia odpowiednich baz danych w celu udostępnienia takiej informacji ogółowi odbiorców, w stosownych przypadkach, zgodnie z odpowiednimi środkami harmonizującymi podjętymi na podstawie art. 4.
Artykuł 6
Stosunki z państwami trzecimi i organizacjami międzynarodowymi
1.
Komisja śledzi rozwój sytuacji dotyczący spektrum radiowego w państwach trzecich i w organizacjach międzynarodowych, który może mieć wpływ na stosowanie niniejszej decyzji.
2.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o trudnościach prawnych lub faktycznych stwarzanych przez państwa trzecie lub organizacje międzynarodowe w zakresie stosowania niniejszej decyzji.
3.
Komisja składa regularnie sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie z wyników stosowania ust. 1 i 2 i może proponować, w miarę potrzeb, środki zapewniające stosowanie zasad i osiągnięcie celów niniejszej decyzji.
W przypadku gdy jest to konieczne dla osiągnięcia celu określonego w art. 1, uzgadnia się cele wspólnej polityki, aby zapewnić koordynację między Państwami Członkowskimi w ramach Wspólnoty.
4.
Środki podjęte na mocy niniejszego artykułu nie naruszają praw i obowiązków Wspólnoty i Państw Członkowskich dotyczących umów międzynarodowych.
Artykuł 7
Powiadomienie
Państwa Członkowskie przekazują Komisji wszelkie informacje konieczne do celów sprawdzenia wykonania niniejszej decyzji.
W szczególności Państwa Członkowskie niezwłocznie zawiadamiają Komisję o wprowadzeniu w życie wyników udzielenia mandatów na podstawie art. 4 ust. 3.
Artykuł 8
Poufność
1.
Państwa Członkowskie nie ujawniają informacji objętych klauzulą tajemnicy handlowej, w szczególności informacji dotyczących przedsiębiorstw i ich stosunków handlowych lub kosztów własnych.
2.
Ustęp 1 nie narusza prawa właściwych władz do ujawnienia informacji w przypadku, gdy ma to zasadnicze znaczenie dla wypełnienia ich obowiązków, w którym to przypadku tego rodzaju ujawnienie powinno być współmierne i uwzględniać uzasadnione interesy przedsiębiorstwa w ochronie ich tajemnic handlowych.
3.
Ustęp 1 nie wyklucza publikacji informacji o warunkach związanych z przyznaniem praw do korzystania ze spektrum radiowego, które nie obejmują informacji o charakterze poufnym.
Artykuł 9
Sprawozdanie
Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie roczne sprawozdanie w sprawie prowadzonej działalności i środków przyjętych na podstawie niniejszej decyzji, a także na temat przyszłych działań przewidzianych na mocy niniejszej decyzji.
Artykuł 10
Wykonanie
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki, poprzez przyjęcie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych celem wykonania niniejszej decyzji i wszystkich wynikających z niej środków działania.
Artykuł 11
Wejście w życie
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 12
Adresaci
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 22 sierpnia 2002 r.
ustanawiająca standardowe wymagania w odniesieniu do sprawozdań dotyczących programów zwalczania i kontroli chorób zwierząt, współfinansowanych przez Wspólnotę, i uchylająca decyzję 2000/322/WE
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 3103)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/677/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [1], ostatnio zmienioną decyzją 2001/572 [2],w szczególności jej art. 24 ust. 11,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja 90/424/EWG przewiduje możliwość finansowego wkładu Wspólnoty w programach zwalczania i kontroli chorób zwierząt.
Każdego roku Państwa Członkowskie przedkładają programy, dla których chcą uzyskać wkład finansowy.
(2) Należy ustanowić system oceny do celów ewaluacji postępu poczynionego w czasie stosowania programów zwalczania i kontroli chorób.
System oceny powinien obejmować system sprawozdawczy, który dostarcza dane epidemiologiczne na podstawie programów.
Pożądana jest harmonizacja takiego systemu sprawozdawczego.
(3) Podstawowa odpowiedzialność za wdrażanie i sukces programów eliminacji i zwalczania chorób, jak również za właściwe zarządzanie finansowe środkami współfinansowanymi, spoczywa na Państwie Członkowskim realizującym program.
(4) Kryteria programów zwalczania i kontroli chorób przewidziane w art. 24 ust. 2 decyzji 90/424/EWG zostały ustanowione decyzją Rady 90/638/EWG [3].
(5) Decyzja 90/638/EWG pkt 13 załącznika 1 przewiduje, że programy zwalczania chorób przedkładane przez Państwa Członkowskie Komisji w celu uzyskania współfinansowania zawierają co najmniej, gdzie niezbędne, zasady przyznawania odpowiedniego odszkodowania dla rolników z tytułu uboju zwierząt, w najszybszym możliwym terminie.
(6) Należy założyć, że w przypadku braku takich zasad odszkodowanie powinno być wypłacane w ciągu 90 dni.
(7) Niniejsza decyzja zastępuje decyzję Komisji 2000/322/WE z dnia 13 kwietnia 2000 r. ustanawiającą standardowe wymagania w zakresie sprawozdań dostarczanych w odniesieniu do programów zwalczania i monitorowania chorób zwierząt zatwierdzonych do współfinansowania przez Wspólnotę [4], która powinna być uchylona z datą, w której niniejsza decyzja zaczyna być stosowana.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Do celów niniejszej decyzji stosuje się następujące definicje:
a) "Wstępna techniczna i finansowa ocena programu": wstępna ocena realizowanego programu, która jest przedkładana Komisji przed dniem 1 czerwca, jak przewidziano w art. 24 ust. 7 decyzji 90/424/EWG;
b) "Sprawozdania cząstkowe": sprawozdania, które są przedkładane Komisji w regularnych odstępach czasu;
c) "Sprawozdania końcowe": sprawozdania, które są przedkładane Komisji za cały rok realizacji programu;
d) "Wnioski o zapłatę": wnioski o zapłatę określone w art. 24 ust. 8 decyzji 90/424/EWG.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie przedkładają zgodnie z niniejszą decyzją wstępną techniczną i finansową ocenę, sprawozdania cząstkowe i końcowe, dotyczące programów zwalczania i kontroli, przyjętych zgodnie z art. 24 decyzji 90/424/EWG.
Artykuł 3
Wstępna techniczna i finansowa ocena programu zatwierdzonego do współfinansowania zawiera co najmniej informacje określone w załączniku I.
Artykuł 4
1.
Sprawozdania cząstkowe zawierają co najmniej informacje określone odpowiednio w załącznikach II, III i IV, w odniesieniu do następujących chorób:
gruźlica bydła, bruceloza bydła, bruceloza owiec i kóz, enzootyczna białaczka bydła, IBR/IPV, paratuberkuloza, CBPP, wąglik, choroba Maedi visna, CAEV, choroba niebieskiego języka, choroba Aujesky’ego, afrykański pomór świń, klasyczny pomór świń, choroba pęcherzykowa świń, babeszjoza, anaplazmoza, IHN, ISA, salmonella pullorum, salmonella gallinarum i mycoplasma gallisepticum.
2.
W odniesieniu do wścieklizny sprawozdania cząstkowe zawierają wszystkie istotne informacje.
Artykuł 5
1.
Końcowe sprawozdania zawierają wnioski o zapłatę i co najmniej informacje określone odpowiednio w załącznikach II, III, IV, V, VI i VII, w odniesieniu do następujących chorób:
gruźlica bydła, bruceloza bydła, bruceloza owiec i kóz, enzootyczna białaczka bydła, IBR/IPV, paratuberkuloza, CBPP, wąglik, choroba Maedi visna, CAEV, choroba niebieskiego języka, choroba Aujesky’ego, afrykański pomór świń, klasyczny pomór świń, choroba pęcherzykowa świń, kowdrioza, babeszioza, anaplazmoza, IHN, ISA, salmonella pullorum, salmonella gallinarum i mycoplasma gallisepticum.
2.
W odniesieniu do wścieklizny końcowe sprawozdania zawierają wszystkie istotne informacje i wnioski o zapłatę w zakresie współfinansowania.
3. Do celów wypełniania tabeli ustanowionej w załączniku VII, bez uszczerbku dla przepisów art. 4 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 296/96 [5], Państwa Członkowskie wykazują w kolumnie "odszkodowanie" sumę przydzielonego odszkodowania, w ciągu 90 dni po dokonaniu uboju zwierzęcia lub po przedstawieniu wypełnionego wniosku.
Artykuł 6
Niniejszym decyzja 2000/322/WE traci moc od dnia 1 stycznia 2003 r.
Artykuł 7
Niniejszą decyzję stosuje się do programów zwalczania i kontroli chorób zwierząt wdrażanych począwszy od dnia 1 stycznia 2003.
Artykuł 8
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 22 sierpnia 2002 r.
zmieniająca decyzję 2002/79/WE nakładającą specjalne warunki przywozu orzeszków ziemnych i niektórych produktów pochodnych pochodzących lub wysłanych z Chin
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 3108)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/678/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 93/43/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. w sprawie higieny środków spożywczych [1], w szczególności jej art. 10 ust. 1,
po konsultacji z Państwami Członkowskimi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) art. 2 decyzji Komisji 2002/79/WE [2], zmienionej decyzją 2002/233/WE [3] przewiduje dokonanie przeglądu tej decyzji przed dniem 1 maja 2002 r. aby ocenić czy określone w niej specjalne warunki zapewniają wystarczający poziom ochrony zdrowia publicznego we Wspólnocie oraz czy nadal istnieje potrzeba dalszego pobierania próbek i przeprowadzania analiz każdej przesyłki przez właściwy organ Państwa Członkowskiego przywozu.
(2) Wyniki pobierania próbek i analizy każdej przesyłki orzeszków ziemnych pochodzących z lub wysłanych z Chin pokazały, że nie ma już potrzeby pobierania próbek i przeprowadzania analiz każdej przesyłki przez właściwy organ Państwa Członkowskiego przywozu i że wyrywkowe pobieranie próbek i przeprowadzanie analiz zapewnią wystarczający poziom ochrony zdrowia publicznego we Wspólnocie.
(3) W celu zapewnienia, aby wyrywkowe pobieranie próbek i przeprowadzanie analiz przesyłek orzeszków ziemnych i niektórych produktów pochodnych pochodzących lub wysłanych z Chin były dokonywane w sposób ujednolicony w całej Wspólnocie, właściwe jest ustalenie przybliżonej częstotliwości wyrywkowego pobierania próbek i przeprowadzania analiz.
(4) Konieczna jest aktualizacja wykazu miejsc wprowadzenia dla Belgii, Niemiec, Francji, Austrii, Irlandii i Szwecji, przez które produkty będące przedmiotem decyzji 2002/79/WE mogą być przywożone.
(5) Dlatego decyzja 2002/79/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2002/79/WE wprowadza się następujące zmiany:
1. w art. 1 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 3 dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Kodem tym oznaczona jest każda pojedyncza torba (lub innego rodzaju opakowanie) wchodząca w skład przesyłki.
Wymóg ten ma zastosowanie do przesyłek, które opuściły Chiny po dniu 1 września 2002 r.";
b) ustęp. 5 otrzymuje brzmienie:
"5.
Państwa Członkowskie dokonują wyrywkowego pobierania próbek i analizy przesyłek orzeszków ziemnych i niektórych produktów pochodnych pochodzących lub wysłanych z Chin, w celu określenia poziomu aflatoksyny B1 i aflatoksyny całkowitej przed wprowadzeniem do obrotu z miejsca wprowadzenia do Wspólnoty, oraz powiadamiają Komisję o uzyskanych wynikach.";
c) dodaje się ust. 6 w brzmieniu:
"6.
Wyrywkowe pobieranie próbek i analizy określone w ust. 5 przeprowadzane są na około 10 % przesyłek produktów z każdej kategorii produktów określonych w ust. 1.
Wszelkie przesyłki, które mają zostać poddane pobieraniu próbek i analizie, zostają zatrzymane przed ich wprowadzeniem do obrotu z miejsca wprowadzenia do Wspólnoty przez maksymalnie 10 dni roboczych.
W takim przypadku właściwe organy w Państwach Członkowskich wydają urzędowy dokument towarzyszący potwierdzający, że przesyłka została poddana urzędowemu pobraniu próbek i analizie, oraz podający wynik analizy.";
2. Artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Niniejsza decyzja będzie na bieżąco poddawana przeglądowi w świetle informacji i gwarancji przedstawianych przez chińskie właściwe organy oraz na podstawie wyników prób przeprowadzanych przez Państwa Członkowskie.
Najpóźniej do dnia 31 grudnia 2002 r. zostanie dokonany przegląd niniejszej decyzji, w celu ocenienia czy specjalne warunki określone w art. 1 zapewniają wystarczający poziom ochrony zdrowia publicznego we Wspólnocie.
Zostanie także dokonana ocena, czy konieczne jest dalsze zachowania specjalnych warunków."
3. Załącznik II zastępuje się tekstem zamieszczonym w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 22 sierpnia 2002 r.
zmieniająca decyzję 2002/80/WE nakładającą specjalne warunki przywozu fig, orzechów laskowych i pistacji oraz niektórych produktów pochodnych pochodzących lub wysłanych z Turcji
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 3109)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/679/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 93/43/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. w sprawie higieny środków spożywczych [1], w szczególności jej art. 10 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) art. 2 decyzji Komisji 2002/80/WE [2], zmienionej decyzją 2002/233/WE [3] przewiduje dokonanie przeglądu tej decyzji przed dniem 1 lipca 2002 r. w celu ocenienia, czy określone w niej specjalne warunki zapewniają wystarczający poziom ochrony zdrowia publicznego we Wspólnocie oraz czy dalej istnieje potrzeba zachowania specjalnych warunków.
(2) Wyniki wyrywkowego pobierania próbek i analizy przesyłek suszonych fig, orzechów laskowych i pistacji pochodzących lub wysłanych z Turcji pokazują, że nadal istnieje potrzeba zachowania specjalnych warunków określonych w decyzji 2002/80/WE w celu zapewnienia wystarczającego poziomu ochrony zdrowia publicznego we Wspólnocie.
(3) O ile wiadomo, świeże figi nie są zanieczyszczone aflatoksynami, w związku z czym jest właściwe wykluczenie świeżych fig z zakresu decyzji 2002/80/WE.
Stwierdzano natomiast zanieczyszczenie aflatoksynami past z fig i orzechów laskowych, w związku z czym jest właściwe włączenie tych past do zakresu wymienionej decyzji.
(4) W celu zapewnienia, aby wyrywkowe pobieranie próbek i przeprowadzanie analiz przesyłek suszonych fig, orzechów laskowych i pistacji pochodzących lub wysłanych z Turcji były dokonywane w sposób ujednolicony w całej Wspólnocie, właściwe jest ustalenie przybliżonej częstotliwości wyrywkowego pobierania próbek i przeprowadzania analiz, jak również określenie metody pobierania próbek stosowanej w odniesieniu do orzechów laskowych, włącznie z opakowaniami próżniowymi.
(5) Konieczna jest aktualizacja wykazu miejsc wprowadzenia dla Belgii, Niemiec, Francji, Irlandii, Austrii i Szwecji, przez które produkty będące przedmiotem decyzji 2002/80/WE mogą być przywożone.
(6) Dlatego decyzja 2002/80/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(7) Zasięgnięto opinii Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2002/80/WE wprowadza się następujące zmiany:
1. W art. 1 wprowadza się następujące zmiany:
a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie nie mogą przywozić produktów z żadnej z poniższych kategorii, pochodzących lub wysyłanych z Turcji, przeznaczonych do spożycia przez ludzi lub stosowania jako składnik środków spożywczych, chyba że przesyłce towarzyszą wyniki urzędowego pobierania próbek i analizy, oraz wypełnione świadectwo zdrowia zamieszczone w załączniku I, wypełnione, podpisane i zweryfikowane przez przedstawiciela Dyrekcji Generalnej ds. Ochrony i Kontroli Ministerstwa Rolnictwa i Spraw Rolnych Republiki Turcji:
- suszone figi objęte kodem CN 08042090,
- orzechy laskowe (Corylus sp) w łupinie lub bez łupiny, objęte kodem CN 08022100 lub 08022200,
- pistacje objęte kodem CN 08025000,
- mieszanki orzechów lub owoców suszonych objęte kodem CN 081350, zawierające figi, orzechy laskowe lub pistacje,
- pasta z fig i pasta z orzechów ziemnych objęte kodem CN 20079998,
- orzechy laskowe, figi i pistacje, przetworzone lub zakonserwowane, włączając mieszanki, objęte kodem CN 200819."
b) Dodaje się ust. 6 w brzmieniu:
"6.
Wyrywkowe pobieranie próbek i analizy określone w ust. 5 przeprowadzane są na około 10 % przesyłek produktów z każdej kategorii produktów określonych w ust. 1.
Wszelkie przesyłki, które mają zostać poddane pobieraniu próbek i analizie, zostają zatrzymane przed ich wprowadzeniem do obrotu z miejsca wprowadzenia do Wspólnoty przez maksymalnie 10 dni roboczych.
W takim przypadku właściwe organy w Państwach Członkowskich wydają urzędowy dokument towarzyszący potwierdzający, że przesyłka została poddana urzędowemu pobraniu próbek i analizie, oraz podający wynik analizy.
W przypadku orzechów laskowych pobieranie próbek wykonuje się zgodnie z procedurą pobierania próbek określoną w ppkt 5.2 załącznika I do dyrektywy Komisji 98/53/WE [4].
W przypadku orzechów laskowych sprzedawanych w opakowaniach próżniowych w partiach równych lub większych niż 15 ton, należy pobrać co najmniej 25 próbek cząstkowych, składających się na łączną próbkę o masie 30 kg, a sprzedawanych w partiach mniejszych niż 15 ton, należy pobrać 25 % ilości próbek cząstkowych, która ma zostać pobrana zgodnie z dyrektywą 98/53."
2. Art. 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Niniejsza decyzja będzie na bieżąco poddawana przeglądowi w świetle informacji i gwarancji przedstawianych przez chińskie właściwe organy oraz na podstawie wyników prób przeprowadzanych przez Państwa Członkowskie.
Najpóźniej do dnia 31 grudnia 2002 r. zostanie dokonany przegląd niniejszej decyzji, w celu ocenienia czy specjalne warunki określone w art. 1 zapewniają wystarczający poziom ochrony zdrowia publicznego we Wspólnocie.
Zostanie także dokonana ocena, czy konieczne jest dalsze zachowania specjalnych warunków."
3. Załącznik II zastępuje się tekstem zamieszczonym w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 22 lipca 2002 r.
w sprawie przyjęcia Regulaminu Rady
(2002/682/WE, Euratom)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 207 ust. 3, akapit pierwszy,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 121 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: Regulamin Rady stosuje się do Rady w obszarach tytułów V i VI Traktatu o Unii Europejskiej, zgodnie z art. 28 ust. 1 i art. 41 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł
Regulamin Rady z dnia 5 czerwca 2000 r. (2000/396/WE, EWWiS, Euratom) [1], jest zastąpiony następującymi postanowieniami, które wchodzą w życie dnia 23 lipca 2002 r."
Regulamin Rady
Artykuł 1
Zwoływanie posiedzeń i ich miejsce
1.
Posiedzenia Rady zwołuje jej przewodniczący, z własnej inicjatywy lub na wniosek jednego z członków Rady albo Komisji [1].
2.
Prezydencja ogłasza przewidywane daty posiedzeń Rady, które odbędą się w celu dokonania prac legislacyjnych lub podjęcia decyzji operacyjnych, na siedem miesięcy przed rozpoczęciem swojej kadencji, po stosownych konsultacjach z prezydencją poprzedzającą jej kadencję i następującą po niej.
3.
Siedzibą Rady jest Bruksela.
W kwietniu, czerwcu i październiku posiedzenia Rady odbywają się w Luksemburgu [2].
W wyjątkowych okolicznościach i z należycie uzasadnionych powodów Rada lub Komitet Stałych Przedstawicieli (Coreper), stanowiąc jednomyślnie, mogą zadecydować o innym miejscu danego posiedzenia Rady.
Artykuł 2
Składy Rady, rola Rady ds. Ogólnych i Stosunków Zewnętrznych i ustalanie harmonogramu działań
1.
Rada może odbywać posiedzenia w różnych składach, w zależności od tematu obrad.
Rada w swoim składzie ds. Ogólnych i Stosunków Zewnętrznych (dalej zwana "Radą ds. Ogólnych i Stosunków Zewnętrznych"), na posiedzeniu, o którym mowa w ust. 2 lit. a), ustala listę tych składów, zamieszczoną w załączniku I.
2.
Zadania Rady ds. Ogólnych i Stosunków Zewnętrznych obejmują dwa główne obszary działania, dla których odbywa ona odrębne posiedzenia, z odrębnymi porządkami obrad i, o ile to możliwe, w różnych terminach, zajmując się, odpowiednio:
a) przygotowaniem posiedzeń Rady Europejskiej i kontrolą ich przebiegu, w tym niezbędną koordynacją wszelkich prac przygotowawczych, ogólną koordynacją kierunków działania, zagadnieniami instytucjonalnymi i administracyjnymi, zagadnieniami horyzontalnymi, które wywierają wpływ na różne kierunki działania Unii, i wszelkimi zagadnieniami powierzonymi jej przez Radę Europejską, uwzględniając zasady działania unii gospodarczej i walutowej;
b) całością zewnętrznych działań Unii, mianowicie wspólną polityką zagraniczną i bezpieczeństwa, polityką bezpieczeństwa europejskiego i polityką obronną, handlem zagranicznym, współpracą w zakresie rozwoju oraz pomocą humanitarną.
3.
W celu przygotowania posiedzeń Rady Europejskiej, Rada ds. Ogólnych i Stosunków Zewnętrznych, na posiedzeniu, o którym mowa w ust. 2 lit. a):
a) na podstawie propozycji prezydencji opracowuje wstępny porządek obrad, co najmniej na cztery tygodnie przed posiedzeniem Rady Europejskiej;
b) odbywa ostateczne posiedzenie przygotowawcze w przeddzień posiedzenia Rady Europejskiej i zatwierdza porządek obrad.
Wkład innych składów Rady w obrady Rady Europejskiej zostaje przekazany Radzie ds. Ogólnych i Stosunków Zewnętrznych na posiedzeniu, o którym mowa w ust. 2 lit. a), najpóźniej na dwa tygodnie przed posiedzeniem Rady Europejskiej.
Z wyjątkiem pilnych i nieprzewidywalnych wypadków, związanych na przykład z bieżącymi wydarzeniami międzynarodowymi, żaden inny skład Rady lub Komisji przygotowawczej Rady nie może odbywać posiedzeń w czasie pomiędzy ostatecznym posiedzeniem przygotowawczym, o którym mowa w lit. b), a posiedzeniem Rady Europejskiej.
4.
Rada ds. Ogólnych i Stosunków Zewnętrznych zwołana na posiedzenie, o którym mowa w ust. 2 lit. a), zaleca Radzie Europejskiej przyjęcie wieloletniego programu strategicznego na okres trzech następnych lat, opartego na wspólnej propozycji opracowanej przez właściwe prezydencje w konsultacji z Komisją.
5.
Na podstawie wieloletniego programu strategicznego i stosownych konsultacji obie prezydencje mające sprawować urząd w nadchodzącym roku, wspólnie przedkładają projekt rocznego programu działań Rady na nadchodzący rok.
Jest on przedkładany Radzie ds. Ogólnych i Stosunków Zewnętrznych w grudniu każdego roku.
Są nim objęte również, między innymi, zagadnienia wynikające z dialogu na temat priorytetów politycznych na dany rok, prowadzonego z inicjatywy Komisji.
Obie prezydencje przyjmują program ostatecznie na podstawie dyskusji Rady ds. Ogólnych i Stosunków Zewnętrznych na posiedzeniu, o którym mowa w ust. 2 lit. a).
6.
Państwo mające sprawować następną prezydencję ustala wstępne porządki obrad dla posiedzeń Rady wyznaczonych na okres następnych sześciu miesięcy, odzwierciedlające przewidywane prace legislacyjne i decyzje operacyjne.
Są one ustalane na podstawie rocznego programu działań i po konsultacji z Komisją, najpóźniej na tydzień przed rozpoczęciem kadencji.
W razie konieczności, oprócz zaplanowanych uprzednio posiedzeń Rady mogą być przewidziane posiedzenia dodatkowe.
Podobne wstępne porządki obrad dla posiedzeń Rady wyznaczonych na okres następnych sześciu miesięcy po okresie określonym w pierwszym akapicie ustalone zostają przez właściwą prezydencję, po konsultacji z Komisją i następną prezydencją, najpóźniej na tydzień przed rozpoczęciem jej kadencji.
Jeśli w ciągu sześciomiesięcznego okresu którekolwiek z posiedzeń zaplanowanych na ten okres okazuje się bezzasadne, prezydencja nie zwołuje takiego posiedzenia.
[3]
Porządek obrad
1.
Uwzględniając roczny program działań Rady, przewodniczący opracowuje wstępny porządek obrad dla każdego posiedzenia.
Projekt porządku obrad zostaje doręczony innym członkom Rady i Komisji co najmniej na 14 dni przed rozpoczęciem posiedzenia.
2.
Projekt porządku obrad zawiera te punkty, wobec których wniosek o włączenie do porządku obrad, wraz ze wszelkimi dotyczącymi ich dokumentami, został otrzymany przez Sekretariat Generalny od członka Rady lub od Komisji co najmniej na 16 dni przed rozpoczęciem posiedzenia.
Wstępny porządek obrad wskazuje również, za pomocą gwiazdki, punkty, odnośnie do których prezydencja, członek Rady lub Komisja mogą zażądać poddania ich głosowaniu.
Takiego wskazania dokonuje się niezwłocznie po spełnieniu wszelkich wymogów proceduralnych przewidzianych Traktatami.
3.
Punkty dotyczące przyjęcia aktu lub wspólnego stanowiska w sprawie projektu aktu prawnego lub propozycji przyjęcia środka na podstawie postanowień tytułu VI Traktatu o Unii Europejskiej nie są umieszczane we wstępnym porządku obrad przed upływem sześciotygodniowego okresu przewidzianego w pkt 3 Protokołu w sprawie roli parlamentów Państw Członkowskich w Unii Europejskiej.
Rada może jednomyślnie odstąpić od okresu sześciotygodniowego, w przypadku gdy wprowadzenie danego punktu stanowi wyjątek uzasadniony pilną potrzebą, przewidziany w pkt 3 tego Protokołu.
4.
W porządku obrad mogą zostać umieszczone jedynie takie punkty, w odniesieniu do których do członków Rady i do Komisji zostały wysłane dokumenty najpóźniej w dniu, w którym wysyłany jest projekt porządku obrad.
5.
Sekretariat Generalny przekazuje członkom Rady i do Komisji wnioski o włączenie punktów do porządku obrad i dokumenty, w odniesieniu do których powyższe terminy nie zostały zachowane.
Jeśli do końca tygodnia poprzedzającego tydzień przed posiedzeniem Rady, Coreper nie ukończył badania punktów ustawodawczych w rozumieniu art. 7, prezydencja, bez uszczerbku dla ust. 2, usuwa je z projektu porządku obrad, chyba że sprzeciwiają się temu względy naglącej konieczności.
6.
Wstępny porządek obrad podzielony jest na część A i część B. W części A zawarte są te punkty, których zatwierdzenie przez Radę jest możliwe bez dalszej dyskusji, ale nie uniemożliwia to członkowi Rady lub Komisji wyrażania opinii w chwili zatwierdzania tych punktów lub włączenia oświadczenia do protokołu.
7.
Porządek obrad jest przyjmowany przez Radę na początku każdego posiedzenia.
Włączenie do porządku obrad punktu innego niż te występujące w wstępnym porządku obrad wymaga jednomyślności Rady.
Punkty wprowadzone w taki sposób mogą zostać poddane głosowaniu, jeśli spełnione zostały wszelkie wymogi proceduralne przewidziane Traktatami.
8.
Jednakże punkt z części "A" zostaje usunięty z porządku obrad, z zastrzeżeniem odmiennej decyzji Rady, jeśli stanowisko w sprawie punktu z części "A" mogłoby prowadzić do dalszej nad nim dyskusji lub jeśli członek Rady albo Komisja tego zażądają.
9.
Do każdego wniosku o włączenie punktu "sprawy różne" dołączony jest dokument wyjaśniający.
Artykuł 4
Reprezentacja członka Rady niemogącego uczestniczyć w posiedzeniu
Z zastrzeżeniem przepisów art. 11 o delegacji praw do głosowania, członek Rady, którego uczestnictwo w posiedzeniu zostało uniemożliwione, może ustalić, że będzie reprezentowany.
Artykuł 5
Posiedzenia
1.
Posiedzenia Rady nie są jawne, z wyjątkiem przypadków określonych w art. 8.
2.
Komisja jest zapraszana do wzięcia udziału w posiedzeniach Rady.
To samo stosuje się do Europejskiego Banku Centralnego, w przypadku gdy wykonuje on swoje prawo inicjatywy.
Rada może jednakże postanowić o obradowaniu bez obecności Komisji lub Europejskiego Banku Centralnego.
3.
Członkom Rady i Komisji mogą towarzyszyć pomagający im urzędnicy.
Nazwiska i funkcje tych urzędników podane są wcześniej do wiadomości Sekretariatu Generalnego.
Maksymalna liczba osób na delegację obecnych jednocześnie w sali posiedzeń Rady, w tym członków Rady, może zostać ustalona przez Radę.
4.
Wstęp na posiedzenia Rady możliwy jest po okazaniu przepustki wystawionej przez Sekretariat Generalny.
Artykuł 6
Tajemnica służbowa i przedkładanie dokumentów w postępowaniach sądowych
1.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 8 i 9 oraz przepisów dotyczących publicznego dostępu do dokumentów, obrady Rady chronione są wymogami tajemnicy służbowej, o ile Rada nie postanowi inaczej.
2.
Rada lub Coreper mogą zezwolić, do celów postępowań sądowych, na przedłożenie kopii lub wyciągów z dokumentów Rady, które dotąd nie zostały rozpowszechnione publicznie zgodnie z przepisami dotyczącymi publicznego dostępu do dokumentów.
Artykuł 7
Przypadki gdy Rada działa w charakterze prawodawcy
Rada działa w charakterze prawodawcy w rozumieniu drugiego akapitu art. 207 ust. 3 Traktatu WE, gdy przyjmuje ona przepisy, które są prawnie wiążące w lub dla Państw Członkowskich, w drodze rozporządzeń, dyrektyw, decyzji ramowych lub decyzji, na podstawie stosownych postanowień Traktatów, z wyjątkiem dyskusji prowadzących do przyjęcia środków wewnętrznych, aktów administracyjnych lub budżetowych, aktów dotyczących stosunków międzyinstytucjonalnych lub międzynarodowych oraz aktów niewiążących (takich jak konkluzje, zalecenia lub rezolucje).
W przypadku gdy propozycje lub inicjatywy ustawodawcze zostają przedłożone Radzie, powstrzyma się ona od przyjmowania aktów, które nie są przewidziane Traktatami, takich jak rezolucje lub deklaracje inne niż te określone w art. 9.
Artykuł 8
Obrady Rady otwarte dla publiczności i debaty jawne
1.
Obrady Rady w sprawie aktów, które mają być przyjęte zgodnie z procedurą współdecyzji na podstawie art. 251 Traktatu WE, są otwarte dla publiczności w przypadku:
a) prezentowania przez Komisję jej najważniejszych propozycji ustawodawczych i następujących po niej obrad Rady.
Lista takich propozycji przyjmowana jest na początku każdego okresu sześciomiesięcznego przez Radę ds. Ogólnych i Stosunków Zewnętrznych na zalecenie Prezydencji, po konsultacji z Komisją, na posiedzeniu, o którym mowa w art. 2 ust. 2 lit. a);
[4].
Jawność obrad Rady jest realizowana poprzez transmisję posiedzenia Rady przy pomocy środków audiowizualnych, zwłaszcza w sali dla publiczności.
Wynik głosowania pokazywany jest przy pomocy środków wizualnych.
Sekretariat Generalny możliwie z jak największym wyprzedzeniem informuje o dacie i przybliżonym czasie takich transmisji oraz podejmuje wszelkie praktyczne działania dla zapewnienia właściwego wykonania przepisów niniejszego ustępu.
2.
Rada ds. Ogólnych i Stosunków Zewnętrznych zwołana na posiedzenie, o którym mowa w art. 2 ust. 2 lit. a), odbywa coroczną jawną debatę polityczną nad rocznym programem działań Rady i, odpowiednio, nad rocznym programem pracy Komisji.
Ta coroczna jawna debata polityczna jest publicznie transmitowana przy pomocy środków audiowizualnych.
3.
W sprawie decyzji podejmowanych przez Radę lub Coreper kwalifikowaną większością, Rada odbywa co najmniej jedną jawną debatę nad nowymi ważnymi propozycjami ustawodawczymi, innymi niż określone w ust. 1.
Rada lub Coreper może zadecydować kwalifikowaną większością, dla każdego przypadku oddzielnie, o jawności innych debat, jeżeli dotyczą ważnych zagadnień mających wpływ na interesy Unii.
Zagadnienia lub określone tematy dla takich debat są proponowane przez prezydencję, członka Rady lub Komisję.
Debaty te są transmitowane publicznie przy pomocy środków audiowizualnych.
Artykuł 9
Ujawnianie głosowań, objaśnień głosowania i protokołów
1.
Jeżeli Rada działa w charakterze prawodawcy w rozumieniu art. 7, ujawniane są wyniki głosowań i objaśnienia głosowania członków Rady, jak również oświadczenia do protokołu Rady i pozycje w tym protokole odnoszące się do przyjęcia aktów ustawodawczych, z uwzględnieniem art. 8 ust. 1.
Ta sama zasada stosuje się do:
a) wyników głosowań i objaśnień głosowania, jak również oświadczeń do protokołu Rady i pozycji w tym protokole odnoszących się do przyjęcia wspólnego stanowiska na podstawie art. 251 lub 252 Traktatu WE;
b) wyników głosowań i objaśnień głosowania przedstawianych przez członków Rady lub ich przedstawicieli w komitecie pojednawczym, ustanowionym na mocy art. 251 Traktatu WE, jak również oświadczenia do protokołu Rady i pozycji w tym protokole odnoszących się do posiedzenia komitetu pojednawczego;
c) wyników głosowań i objaśnień głosowania, jak również oświadczeń do protokołu Rady i pozycji w tym protokole odnoszących się do opracowania przez Radę konwencji na podstawie tytułu VI Traktatu o Unii Europejskiej.
2.
Ponadto wyniki głosowań są ujawniane na wniosek jednego z członków Rady lub Coreper:
a) gdy Rada stanowi na mocy tytułu V Traktatu o Unii Europejskiej, na podstawie jednomyślnej decyzji Rady lub Coreperu;
b) gdy Rada przyjmuje wspólne stanowisko w rozumieniu tytułu VI Traktatu o Unii Europejskiej, na podstawie jednomyślnej decyzji Rady lub Coreperu;
c) w innych przypadkach, na podstawie decyzji Rady lub Coreperu.
Jeżeli wynik głosowania w Radzie zostaje ujawniony zgodnie z lit. a), b) i c), objaśnienie głosów oddanych podczas odbytego głosowania również zostaje ujawnione na wniosek zainteresowanych członków Rady, w poszanowaniu dla przepisów niniejszego Regulaminu, pewności prawnej i interesów Rady.
Oświadczenia zamieszczone w protokole Rady i pozycje w tym protokole odnoszące się do przyjęcia aktów, o których mowa w lit. a), b) i c) zostają ujawnione decyzją Rady lub Coreperu, przyjętą na wniosek jednego z ich członków.
3.
Głosowania nie zostają ujawnione w przypadku dyskusji wiodącej do głosowań wstępnych lub do przyjęcia aktów przygotowawczych.
Artykuł 10
Publiczny dostęp do dokumentów Rady
Przepisy szczególne dotyczące publicznego dostępu do dokumentów Rady są wymienione w załączniku II.
Artykuł 11
Organizacja głosowania i kworum
1.
Rada głosuje z inicjatywy swojego przewodniczącego.
Ponadto przewodniczący, jest zobowiązany rozpocząć procedurę głosowania z inicjatywy członka Rady lub z inicjatywy Komisji, pod warunkiem że postanowi tak większość członków Rady.
2.
Członkowie Rady głosują w kolejności Państw Członkowskich ustalonej w art. 203 Traktatu WE, poczynając od tego, który według tej kolejności następuje po członku sprawującym prezydencję.
3.
W przypadku głosowania każdy członek Rady może otrzymać pełnomocnictwo tylko od jednego z pozostałych członków [5].
4.
Rada może głosować, jeżeli obecna jest większości członków Rady, uprawnionych do głosowania na podstawie Traktatów.
W czasie głosowania przewodniczący, przy pomocy Sekretariatu Generalnego, sprawdza istnienie kworum.
[6]
Procedura pisemna
1.
W pilnych sprawach akty Rady mogą być przyjmowane w głosowaniu pisemnym, jeżeli Rada lub Coreper jednomyślnie zadecydują o zastosowaniu tej procedury.
W wyjątkowych okolicznościach również przewodniczący może zaproponować zastosowanie tej procedury; w takim przypadku można zastosować głosowanie pisemne, jeżeli wszyscy członkowie Rady wyrażą na to zgodę.
2.
Na głosowanie pisemne w sprawie, którą wniosła przed Radę Komisja, wymagana jest zgoda Komisji.
3.
Sekretariat Generalny przygotowuje comiesięczne zestawienie aktów przyjętych za pomocą procedury pisemnej.
[7].
5.
Sekretariat Generalny stwierdza zakończenie procedury pisemnej.
Artykuł 13
Protokół
1.
Z każdego posiedzenia jest sporządzony protokół, który po przyjęciu jest podpisywany przez sekretarza generalnego/wysokiego przedstawiciela ds. wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa (dalej zwanego "sekretarzem generalnym") lub zastępcę sekretarza generalnego. Mogą oni upoważnić do podpisania dyrektorów generalnych Sekretariatu Generalnego.
W protokole zasadniczo zostają ujęte, w odniesieniu do każdego punktu porządku obrad:
- dokumenty przedłożone Radzie,
- podjęte decyzje lub konkluzje wypracowane przez Radę,
- oświadczenia wydane przez Radę i przez tych, których uczestnictwo było wnioskowane przez członka Rady lub przez Komisję.
2.
Projekt protokołu przygotowany zostaje przez Sekretariat Generalny w ciągu 15 dni i przedłożony Radzie lub Coreperowi do zatwierdzenia.
3.
Przed zatwierdzeniem protokołu każdy członek Rady lub Komisja mogą wnioskować o uszczegółowienie któregokolwiek z punktu porządku obrad.
Wnioski te mogą być składane do Coreperu.
Artykuł 14
Obrady i decyzje na podstawie dokumentów i projektów sporządzonych w językach określonych w obowiązujących regulacjach dotyczących systemu językowego
1.
Z zastrzeżeniem odmiennej decyzji Rady podjętej jednomyślnie i uzasadnionej pilną potrzebą Rada obraduje i podejmuje decyzje jedynie na podstawie dokumentów i projektów sporządzonych w językach określonych w obowiązujących regulacjach dotyczących systemu językowego.
2.
Każdy członek Rady może sprzeciwić się dyskusji, jeśli teksty jakichkolwiek zaproponowanych zmian nie są sporządzone w takim z języków, o których mowa w ust. 1, jaki ta osoba może określić.
Artykuł 15
Podpisywanie aktów
Tekst aktów przyjętych przez Radę oraz przyjętych wspólnie przez Parlament Europejski i Radę są podpisywane przez urzędującego przewodniczącego w chwili ich przyjęcia oraz przez sekretarza generalnego lub zastępcę sekretarza generalnego.
Sekretarz generalny i zastępca sekretarza generalnego mogą upoważnić do podpisania dyrektorów generalnych Sekretariatu Generalnego.
[8]
Brak możliwości uczestnictwa w głosowaniu
W celu zastosowania przepisów niniejszego Regulaminu zostaną należycie uwzględnione, zgodnie z załącznikiem III, przypadki w których, na mocy Traktatów, jeden lub więcej członków Rady nie może uczestniczyć w głosowaniu.
Artykuł 17
Publikacja aktów w Dzienniku Urzędowym
1.
W Dzienniku Urzędowym zostają opublikowane przez sekretarza generalnego lub zastępcę sekretarza generalnego:
a) akty określone w art. 254 ust. 1 i 2 Traktatu WE;
b) akty określone w pierwszym akapicie art. 163 Traktatu Euratom;
c) wspólne stanowiska przyjęte przez Radę zgodnie z procedurami określonymi w art. 251 i 252 Traktatu WE, wraz z ich uzasadnieniami;
c) wspólne stanowiska określone w art. 34 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej;
c) wspólne stanowiska określone w art. 34 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej;
Decyzja Komisji
z dnia 30 maja 2002 r.
dotycząca specyfikacji technicznej interoperacyjności podsystemu konserwacji transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości, określonej w art. 6 ust. 1 dyrektywy 96/48/WE
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 1946)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/730/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 96/48/WE z dnia 23 lipca 1996 r. w sprawie interoperacyjności transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości [1], w szczególności jej art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 2 lit. c) dyrektywy 96/48/WE transeuropejski system kolei dużych prędkości jest dzielony dalej na podsystemy strukturalne lub funkcjonalne.
Podsystemy te są określone w załączniku II do dyrektywy.
(2) Zgodnie z art. 5 ust. 1 tej dyrektywy, każdy z podsystemów objęty jest specyfikacją techniczną interoperacyjności (TSI).
(3) Zgodnie z art. 6 ust. 1 tej dyrektywy, projekty TSI opracowywane są przez wspólny organ przedstawicielski.
(4) Komitet ustanowiony na mocy art. 21 dyrektywy 96/48/WE wyznaczył Europejskie Stowarzyszenie na rzecz Interoperacyjności Kolei (AEIF) jako wspólny organ przedstawicielski, zgodnie z art. 2 lit. h) tej dyrektywy.
(5) AEIF udzielono upoważnienia do opracowywania projektu TSI podsystemu konserwacji zgodnie z art. 6 ust. 1 tej dyrektywy. Upoważnienie to zostało ustanowione zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21 ust. 2 tej dyrektywy.
(6) AEIF opracowało projekt TSI, wraz ze sprawozdaniem wstępnym zawierającym analizę kosztów i korzyści, jak przewidziano w art. 6 ust. 3 tej dyrektywy.
(7) Projekt TSI został zbadany przez przedstawicieli Państw Członkowskich, w ramach Komitetu ustanowionego dyrektywą, w świetle sprawozdania wstępnego.
(8) Jak określono w art. 1 dyrektywy 96/48/WE, warunki osiągnięcia interoperacyjności transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości dotyczą projektu, budowy, polepszenia oraz eksploatacji infrastruktury oraz taboru kolejowego przyczyniających się do funkcjonowania systemu wprowadzanego do użytku po dacie wejścia w życie dyrektywy.
W odniesieniu do infrastruktury oraz taboru kolejowego użytkowanego w chwili wejścia w życie niniejszej TSI, TSI powinna znaleźć zastosowanie od momentu przewidywania prac związanych z tą infrastrukturą oraz taborem kolejowym.
Jednakże stopień, w jakim TSI ma zastosowanie jest zmienny, stosownie do zakresu oraz wielkości przewidywanych prac, oraz kosztów i korzyści wypływających z zastosowań.
Aby takie częściowe prace łączyły się do osiągnięcia pełnej interoperacyjności, muszą być poparte spójną strategią wdrożenia.
W tym kontekście należy dokonać rozróżnienia miedzy ulepszeniem, odnowieniem oraz wymianą związaną z konserwacją.
(9) Przyjmuje się, że dyrektywa 96/48/WE i TSI nie stosują się do odnawiania lub wymiany związanych z konserwacją.
Jest jednakże pożądane, aby TSI były stosowane do odnawiania, tak jak będzie w przypadku TSI tradycyjnego systemu kolei na mocy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/16/WE [2].
W przypadku braku obowiązkowego wymagania oraz biorąc pod uwagę zakres prac odnowienia, zachęca się Państwa Członkowskie, w przypadku gdy są do tego zdolne, do stosowania TSI do odnawiania i wymiany związanej z konserwacją.
(10) TSI będąca przedmiotem niniejszej decyzji nie nakłada obowiązku stosowania określonych technologii lub rozwiązań technicznych, z wyjątkiem gdy jest to ściśle konieczne dla interoperacyjności transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości.
(11) TSI będąca przedmiotem niniejszej decyzji oparta jest na najlepszej dostępnej w chwili przygotowywania właściwego projektu wiedzy specjalistycznej.
Postęp technologiczny lub wymagania społeczne mogą sprawić, że będą konieczne zmiany bądź uzupełnienia niniejszej TSI.
W miarę potrzeb procedura przeglądu lub aktualizacyjna zostanie zapoczątkowana zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 96/48/WE.
(12) Przepisy dotyczące konserwacji szczególnych dla każdego podsystemu oraz te dotyczące trybów awaryjnych są wymienione w odpowiednich TSI.
TSI konserwacji dotyczy zatem tylko kwestii odnoszących się do punktów logistycznych konserwacji pociągów.
(13) W pewnych przypadkach TSI będąca przedmiotem niniejszej decyzji dopuszcza wybór między różnymi rozwiązaniami, czyniąc możliwym zastosowanie ostatecznych lub przejściowych rozwiązań interoperacyjnych, które są zgodne z istniejącą sytuacją.
Ponadto dyrektywa 96/48/WE przewiduje specjalne przepisy wykonawcze w niektórych szczególnych przypadkach.
Co więcej, w przypadkach przewidzianych w art. 7 tej dyrektywy należy zezwolić Państwom Członkowskim na niestosowanie niektórych specyfikacji technicznych.
Dlatego jest konieczne, aby Państwa Członkowskie zapewniły, że spis infrastruktury oraz spis taboru kolejowego są publikowane i uaktualniane co roku.
Spisy te określą główne dane techniczne krajowej infrastruktury oraz taboru kolejowego (np. podstawowe parametry) oraz ich zgodność z danymi technicznymi określonymi w stosowanych TSI.
W tym celu TSI będąca przedmiotem niniejszej decyzji wskazuje ściśle, która informacja musi pojawić się w spisie.
(14) Stosowanie TSI będącej przedmiotem niniejszej decyzji musi brać pod uwagę szczególne kryteria odnoszące się do technicznej i operacyjnej zgodności między infrastrukturą i taborem kolejowym, które mają być wprowadzone do użytku a systemem, z którym mają być zintegrowane.
Niniejsze wymogi zgodności pociągają za sobą złożoną analizę techniczną i ekonomiczną, którą należy sporządzić osobno dla każdego przypadku.
Analiza powinna uwzględniać.
- połączenia między różnymi podsystemami określonymi w dyrektywie 96/48/WE,
- różne kategorie linii i taboru kolejowego wymienione w tej dyrektywie, oraz
- techniczne i operacyjne środowisko istniejącego systemu.
Dlatego dla TSI będącej przedmiotem niniejszej decyzji zasadnicze jest uchwalenie strategii wdrażania, która powinna wskazywać techniczne etapy przejścia od obecnych warunków systemu do sytuacji gdy system staje się interoperacyjny.
(15) Przepisy niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego dyrektywą 96/48/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
TSI odnoszącą się do podsystemu "konserwacja" transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości wymienionego w art. 6 ust. 1 dyrektywy 96/48/WE zostaje niniejszym przyjęta przez Komisję.
TSI jest ustanowiona w Załączniku do niniejszej decyzji.
TSI ma w pełni zastosowanie do infrastruktury oraz taboru kolejowego transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości określonego w załączniku I dyrektywy 96/48/WE, uwzględniając poniższy art. 2.
Artykuł 2
1.
Do celów niniejszego artykułu:
- "ulepszenie" oznacza poważną pracę zmieniającą podsystem lub część podsystemu zmieniającą osiągi tego podsystemu,
- "odnowienie" oznacza poważną pracę zmieniającą podsystem lub część podsystemu, która nie zmienia osiągów tego podsystemu,
- "wymiana związaną z konserwacją" oznacza zastąpienie składników częściami o identycznej funkcji oraz osiągach w ramach zapobiegawczej lub naprawczej konserwacji.
2.
W przypadku ulepszenia podmiot zamawiający przedstawi zainteresowanemu Państwu Członkowskiemu akta określające projekt.
Państwo Członkowskie zbada te akta oraz uwzględniając strategię wdrożenia określoną w rozdziale 7 załączonej TSI, zadecyduje (gdzie właściwe), czy konieczne jest zastosowanie załączonej TSI. Jeśli tak, poinformuje o tym Komitet ustanowiony na mocy dyrektywy 96/48/WE.
3.
W przypadku odnowienia oraz wymiany związanej z konserwacją zastosowanie załączonej TSI jest dobrowolne.
Artykuł 3
Załączona TSI wchodzi w życie sześć miesięcy po notyfikacji niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 30 maja 2002 r.
dotycząca specyfikacji technicznej interoperacyjności podsystemu kontrolno-decyzyjnego oraz sygnalizacyjnego transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości, o którym mowa w art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 96/48/WE
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 1947)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/731/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 96/48/WE z dnia 23 lipca 1996 r. w sprawie interoperacyjności transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości [1], w szczególności jej art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 2 lit. c) dyrektywy 96/48/WE transeuropejski system kolei dużych prędkości podzielony jest na podsystemy strukturalne lub funkcjonalne.
Podsystemy te opisane są w załączniku II do tej dyrektywy.
(2) Zgodnie z art. 5 ust. 1 tej dyrektywy, każdy z tych podsystemów powinien zostać objęty specyfikacją techniczną interoperacyjności (TSI).
(3) Zgodnie z art. 6 ust. 10 tej dyrektywy, projekt TSI powinien zostać sporządzony przez wspólny organ reprezentatywny.
(4) Komitet utworzony na podstawie art. 21 dyrektywy 96/48/WE wyznaczył, zgodnie z art. 2 lit. h) tej dyrektywy, Europejskie Stowarzyszenie ds. Interoperacyjności Kolei (AEIF) jako wspólny organ reprezentatywny.
(5) AEIF udzielono mandatu na sporządzenie projektu TSI podsystemu kontrolno-decyzyjnego oraz sygnalizacyjnego, zgodnie z art. 6 ust. 1 dyrektywy. Mandat został przyznany zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21 ust. 2 dyrektywy.
(6) AEIF przygotowało projekt TSI wraz raportem wstępnym zawierającym analizę kosztów i zysków, jak zostało przewidziane w art. 6 ust. 3 dyrektywy.
(7) W świetle raportu wstępnego, projekt TSI został poddany analizie przez przedstawicieli Państw Członkowskich w ramach Komitetu ustanowionego na mocy dyrektywy.
(8) Jak określono w art. 1 dyrektywy 96/48/WE, warunki potrzebne do osiągnięcia interoperacyjności transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości dotyczą projektu, konstrukcji, unowocześnienia i działania infrastruktury oraz taboru, przyczyniających się do funkcjonowania systemu, który ma zostać oddany do użytku po dacie wejścia w życie dyrektywy.
W odniesieniu do infrastruktury i taboru, jakie już będą funkcjonowały w czasie wejścia w życie niniejszej specyfikacji TSI, TSI powinna zostać zastosowana od czasu, kiedy będą wykonywane prace nad infrastrukturą i taborem.
Jednakże stopień zastosowania TSI jest zależny od zakresu i rozmiaru przewidzianych prac oraz kosztów i zysków wygenerowanych zamierzonymi zastosowaniami.
Aby te częściowe prace przyczyniły się do osiągnięcia pełnej interoperacyjności, muszą być poparte spójną strategią wdrożeniową.
W tym kontekście powinno się oddzielić od siebie kwestie związane z unowocześnieniem urządzeń, ich odnowieniem czy też wymianą związaną z ich konserwacją.
(9) Uznaje się, że dyrektywa 96/48/WE oraz specyfikacje TSI nie mają zastosowania do odnowienia maszyn czy wymiany urządzeń związanej z ich konserwacją.
Istnieje jednak potrzeba zastosowania tej dyrektywy do odnawiania maszyn, co będzie miało miejsce w przypadku specyfikacji TSI dotyczącej konwencjonalnego systemu kolejowego na mocy dyrektywy Komisji 2001/16/WE [2].
Wobec braku obowiązujących wymogów, a także biorąc pod uwagę zakres prac związanych z odnowieniem urządzeń, zachęca się Państwa Członkowskie, jeśli mają taką możliwość, do zastosowania TSI do odnawiania urządzeń i wymiany urządzeń związanej z konserwacją.
(10) Istniejące linie kolei dużych prędkości oraz tabor kolejowy są już wyposażone w systemy kontrolno-decyzyjne oraz sygnalizacyjne, które spełniają zasadnicze wymogi dyrektywy 96/48/WE.
Systemy te zostały opracowane i wdrożone zgodnie z przepisami krajowymi.
W celu umożliwienia funkcjonowania służb interoperacyjnych konieczne jest rozwijanie interfejsów między istniejącymi systemami oraz nowymi urządzeniami, kompatybilnymi z TSI.
Podstawowe informacje dotyczące istniejących systemów podane są w załączniku B do dołączonej specyfikacji TSI.
Biorąc pod uwagę, że weryfikacja interoperacyjności musi zostać ustalona w odniesieniu do TSI, zgodnie z art. 16 ust. 2 dyrektywy 96/48/WE, konieczne jest, podczas okresu przejściowego między opublikowaniem niniejszej decyzji a pełnym wdrożeniem dołączonej TSI, ustanowienie warunków, jakie muszą zostać spełnione w dodatku do załączonej TSI.
Stąd też konieczne jest, aby każde z Państw Członkowskich poinformowało inne Państwa Członkowskie oraz Komisję, w odniesieniu do każdego z systemów wymienionych w załączniku B, o normach technicznych stosowanych w celu osiągnięcia interoperacyjności oraz spełnienia zasadniczych wymogów dyrektywy 96/48/WE.
Dodatkowo, jako iż normy te są państwowe, konieczne jest, aby każde Państwo Członkowskie poinformowało inne Państwa Członkowskie oraz Komisję o organach jakie wyznacza w celu wypełnienia procedury oceny zgodności lub przydatności do wykorzystania, jak również procedury kontrolnej wykorzystywanej do weryfikacji interoperacyjności podsystemów w rozumieniu art. 16 ust. 2 dyrektywy 96/48/WE.
Państwa Członkowskie powinny stosować w miarę możliwości zasady oraz kryteria przewidziane w dyrektywie 96/48/WE w celu wprowadzenia w życie art. 16 ust. 2 w przypadku wspomnianych przepisów krajowych.
W przypadku organów odpowiedzialnych za te procedury, Państwa Członkowskie wykorzystają, w miarę możliwości, organy notyfikowane na mocy art. 20 dyrektywy 96/48/WE.
Komisja przeprowadzi analizę tych informacji (przepisy krajowe, procedury, organy odpowiedzialne za wdrożenie procedury, czas trwania procedury) oraz, tam gdzie to stosowne, przedyskutuje z Komitetem konieczność podjęcia jakichkolwiek działań.
(11) TSI, która stanowi przedmiot niniejszej decyzji, nie wymaga użycia specjalnych technologii czy też rozwiązań technicznych, za wyjątkiem przypadków kiedy jest to ściśle konieczne w przypadku interoperacyjności transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości.
(12) TSI, która stanowi przedmiot niniejszej decyzji, opiera się na najlepszej wiedzy ekspertów, dostępnej w czasie przygotowywania odpowiadającego jej projektu.
Rozwój technologiczny lub wymogi społeczne mogą spowodować konieczność wprowadzenia zmian lub uzupełnień do niniejszej specyfikacji TSI.
W miarę potrzeby zapoczątkowana zostanie procedura kontrolna lub aktualizacyjna, zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 96/48/WE.
(13) W niektórych przypadkach, TSI, stanowiąca przedmiot niniejszej decyzji, pozwala na wybór różnych rozwiązań, umożliwiając ostateczne lub tymczasowe rozwiązania interoperacyjne, które są zgodne z zaistniałą sytuacją.
Dodatkowo dyrektywa 96/48/WE przewiduje specjalne przepisy wykonawcze w niektórych szczególnych przypadkach.
Ponadto w przypadkach przewidzianych w art. 7 dyrektywy, Państwa Członkowskie muszą mieć możliwość niestosowania niektórych specyfikacji technicznych.
Stąd też konieczne jest, aby Państwa Członkowskie zapewniły opublikowanie rejestrów infrastruktury oraz taboru kolejowego i uaktualniały je co roku.
Rejestry te będą zawierały wyszczególnienie głównych cech charakterystycznych krajowej infrastruktury oraz taboru kolejowego (np. podstawowe parametry) oraz ich zgodność z właściwościami zalecanymi w mających zastosowanie specyfikacjach TSI.
W tym celu, TSI, stanowiąca przedmiot niniejszej decyzji, zawiera dokładne wskazówki, które informacje muszą zostać uwzględnione w rejestrze.
(14) Zastosowanie TSI, która stanowi przedmiot niniejszej decyzji, musi uwzględniać specyficzne kryteria odnoszące się do zgodności technicznej i operacyjnej między poszczególnymi infrastrukturami a taborem kolejowym, które mają zostać oddane do eksploatacji, a siecią, z którą mają być integrowane.
Te wymogi kompatybilności pociągają za sobą konieczność sporządzania, na podstawie kolejnych przypadków, kompleksowej analizy technicznej i ekonomicznej.
Analiza taka powinna uwzględniać:
- interfejsy między różnymi podsystemami, o których mowa w dyrektywie 96/48/WE,
- różne kategorie linii oraz taboru, o których mowa w tej dyrektywie, oraz
- środowisko techniczne i operacyjne istniejącej sieci.
Stąd też istotne jest ustanowienie strategii wykorzystywanej do wdrażania TSI, stanowiącej przedmiot niniejszej decyzji, która to strategia wskazywałaby techniczne etapy przejścia od obecnych warunków w sieci, do sytuacji, w której sieć ta staje się interoperacyjna.
(15) Docelowy system opisany w załączonej specyfikacji TSI oparty jest na technologii komputerowej o przewidywanej trwałości znacząco niższej niż obecnie stosowany system sygnalizacji i urządzenia telekomunikacyjne.
Stąd też potrzeba opracowania strategii czynnej raczej niż reaktywnej rozmieszczenia, co pozwoli na uniknięcie potencjalnego ryzyka wyjścia z użycia przed osiągnięciem poziomów końcowych w rozmieszczaniu systemu.
Dodatkowo przyjęcie zbyt fragmentarycznego sposobu rozmieszczenia w obrębie europejskiej sieci kolejowej spowoduje wzrost kosztów ogólnych oraz kosztów operacyjnych.
Opracowanie spójnego transeuropejskiego planu wdrażania docelowego systemu przyczyniłoby się do harmonijnego rozwoju całej transeuropejskiej sieci kolejowej, zgodnie ze strategią UE w sprawie sieci transportowej TEN.
Plan taki oparty byłby na odpowiadających mu krajowych planach wdrażania i powinien stanowić stosowną bazę wiedzy wspomagającą podejmowanie decyzji przez różnych uczestników, w szczególności zaś przez Komisję w przypadku przydziału środków finansowych dla projektów związanych z koleją.
Komisja będzie koordynować opracowanie takiego planu, zgodnie z art. 155 ust. 2 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.
(16) Postanowienia niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu przedstawioną w dyrektywie 96/48/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Specyfikacja TSI odnosząca się do podsystemu kontrolno-decyzyjnego oraz sygnalizacyjnego transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości, o której mowa w art. 6 ust. 1 dyrektywy 96/48/WE jest niniejszym przyjęta przez Komisję.
TSI jest przedstawiona szczegółowo w Załączniku do niniejszej decyzji.
TSI w pełni stosuje się do infrastruktury i taboru kolejowego transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości, jak określono w załączniku I do dyrektywy 96/48/WE, uwzględniając poniższe art. 2 i 3.
Artykuł 2
1.
W odniesieniu do systemów, o których mowa w załączniku B do dołączonej TSI, warunki jakie muszą zostać spełnione w celu weryfikacji interoperacyjności, w rozumieniu art. 16 ust. 2 dyrektywy 96/48/WE, autoryzują oddanie do eksploatacji podsystemu, o którym mowa w niniejszej decyzji.
2.
W przeciągu sześciu miesięcy od momentu powiadomienia o niniejszej decyzji każde z Państw Członkowskich powiadomi pozostałe Państwa Członkowskie oraz Komisję o:
- liście odpowiednich norm technicznych, o których mowa w art. 2 ust. 1,
- ocenie zgodności oraz procedurach kontrolnych, jakie mają być zastosowane w odniesieniu do tych norm,
- organach, które wyznacza ono do przeprowadzenia oceny zgodności oraz procedury kontrolnej.
Artykuł 3
1.
Do celów niniejszego artykułu:
- "unowocześnienie" oznacza główne prace podejmowane w celu zmodyfikowania podsystemu lub części podsystemu, które zmieniają jego działanie,
- "odnowienie" oznacza główne prace podejmowane w celu wymiany podsystemu lub części podsystemu, które nie zmieniają jego działania,
- "wymiana urządzeń związana z konserwacją" oznacza zastąpienie komponentów częściami posiadającymi identyczne funkcje oraz osiągi w kontekście konserwacji predykcyjnej lub korygującej.
2.
W przypadku unowocześnienia, podmiot zamawiający przedłoży akta opisujące projekt zainteresowanemu Państwu Członkowskiemu.
Państwo Członkowskie przeanalizuje te akta i, uwzględniając strategię wdrożeniową przedstawioną w rozdziale 7 załączonej specyfikacji TSI, (gdzie stosowne) zdecyduje czy zakres prac wymaga nowego zezwolenia na oddanie do eksploatacji na mocy art. 14 dyrektywy 96/48/WE.
Zezwolenie na oddanie do eksploatacji konieczne jest w każdym przypadku, gdy zamierzone prace mają wpływ na poziom bezpieczeństwa.
W przypadku, gdy konieczne jest nowe zezwolenie na oddanie do eksploatacji, na mocy art. 14 dyrektywy 96/48/WE, dane Państwo Członkowskie zdecyduje, czy:
a) projekt uwzględnia pełne zastosowanie TSI, w którym to przypadku podsystem będzie podlegał procedurze weryfikacyjnej WE ujętej w dyrektywie 96/48/WE; lub
b) pełne zastosowanie TSI nie jest jeszcze możliwe.
W tym przypadku podsystem nie będzie spełniał warunków TSI, a procedura weryfikacyjna WE, ujęta w dyrektywie 96/48/WE będzie miała zastosowanie tylko w odniesieniu do części zastosowanej TSI.
W powyższych dwóch przypadkach Państwo Członkowskie poinformuje Komitet utworzony na mocy dyrektywy 96/48/WE o aktach uwzględniających część TSI, która jest stosowana oraz o stopniu osiągniętej interoperacyjności.
3.
W przypadku odnawiania i wymiany urządzeń związanej z ich konserwacją, zastosowanie załączonej specyfikacji TSI jest dobrowolne.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie ustalą krajowy plan wdrażania załączonej TSI, zgodnie z kryteriami określonymi w rozdziale 7.
Następnie prześlą ten plan innym Państwom Członkowskim oraz Komisji, nie później niż sześć miesięcy od momentu powiadomienia o niniejszej decyzji.
Artykuł 5
Decyzje Komisji 1999/569/WE [3] oraz 2001/260/WE [4] tracą moc od dnia wejścia w życie załączonej TSI.
Artykuł 6
Załączona specyfikacja TSI wchodzi w życie po sześciu miesiącach od dnia powiadomienia o niniejszej decyzji.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich
Decyzja Komisji
z dnia 30 maja 2002 r.
dotycząca TSI odnoszącej się do podsystemu infrastruktury transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości, określonej w art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 96/48/WE
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 1948)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/732/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 96/48/WE z dnia 23 lipca 1996 r. w sprawie interoperacyjności transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości [1] Dz.U. L 235 z 17.9.1996, str. 6., w szczególności jej art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 2 lit. c) dyrektywy 96/48/WE transeuropejski system kolei dużych prędkości dzieli się dalej na podsystemy strukturalne i funkcjonalne.
Podsystemy te opisane są w załączniku II do tej dyrektywy.
(2) Zgodnie z art. 5 ust. 1 dyrektywy każdy z podsystemów jest objęty techniczną specyfikacją interoperacyjności (TSI).
(3) Zgodnie z art. 6 ust. 1 dyrektywy projekt TSI jest sporządzany przez wspólny organ przedstawicielski.
(4) Komitet utworzony na mocy art. 21 dyrektywy 96/48/WE powołał Europejskie Stowarzyszenie na rzecz Interoperacyjności Kolei (AEIF) w charakterze wspólnego organu przedstawicielskiego zgodnie z art. 2 lit. h) dyrektywy.
(5) AEIF otrzymało mandat do sporządzania projektów TSI podsystemu infrastruktury zgodnie z art. 6 ust. 1 dyrektywy. Mandat ten został uchwalony zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21 ust. 2 dyrektywy.
(6) AEIF sporządziło projekt TSI wraz ze sprawozdaniem wstępnym, zawierającym analizę kosztów i korzyści przewidzianą w art. 6 ust. 3 dyrektywy.
(7) Projekt TSI został zbadany przez przedstawicieli Państw Członkowskich w ramach Komitetu utworzonego na mocy tej dyrektywy, w świetle sprawozdania wstępnego.
(8) Jak określono w art. 1 dyrektywy 96/48/WE, warunki dla osiągnięcia interoperacyjności transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości dotyczą projektowania, budowy, modernizacji i eksploatacji infrastruktury i taboru kolejowego przyczyniających się do funkcjonowania systemu, który ma zostać uruchomiony po dacie wejścia w życie tej dyrektywy.
W odniesieniu do infrastruktury już użytkowanej w chwili wejścia w życie tej TSI powinna ona być stosowana od chwili, w której przewiduje się prace na tych infrastrukturach.
Jednakże stopień, w jakim TSI jest stosowana, będzie się różnił w zależności od zakresu i stopnia przewidywanych prac oraz kosztów i korzyści powstałych przez zakładane zastosowania.
W celu przyczynienia się takich częściowych prac do osiągnięcia pełnej interoperacyjności muszą one mieć podstawę w postaci spójnej strategii wdrażania.
W tym kontekście należy wprowadzić rozróżnienie między modernizacją, remontem i wymianą w ramach konserwacji.
(9) Uznaje się, że dyrektywa 96/48/WE oraz TSI nie mają zastosowania wobec remontów ani wymiany w ramach konserwacji.
Jednakże pożądane jest, aby TSI stosowały się do remontów, gdy będzie to miało miejsce w przypadku TSI dla systemu kolei konwencjonalnej na mocy dyrektywy 2001/16/WE.
Wobec braku obowiązkowego wymagania i z uwagi na stopień prac remontowych zachęca się Państwa Członkowskie do stosowania TSI, w przypadku gdy są one w stanie dokonać tego w odniesieniu do remontów i wymiany w ramach konserwacji.
(10) W obecnej wersji TSI, która jest przedmiotem niniejszej decyzji, obejmuje cechy właściwe systemom kolei dużych prędkości; zgodnie z ogólnie obowiązującą zasadą nie dotyczy ona wspólnych aspektów systemu kolei szybkiej i konwencjonalnej.
Interoperacyjność tej ostatniej jest przedmiotem innej dyrektywy [2] Dyrektywa 2001/16/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 marca 2001 r. w sprawie interoperacyjności transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnych (Dz.U. L 110 z 20.4.2001, str. 1)..
Biorąc pod uwagę fakt, że weryfikacja interoperacyjności musi być uchwalana w odniesieniu do TSI zgodnie z art. 16 ust. 2 dyrektywy 96/48/WE, konieczne jest, po okresie przejściowym między opublikowaniem niniejszej decyzji a opublikowaniem decyzji przyjmujących TSI dotyczące "koleikonwencjonalnej", określenie warunków, jakie należy spełnić oprócz warunków określonych w załączonej TSI.
Z tych względów konieczne jest, aby każde Państwo Członkowskie poinformowało inne Państwa Członkowskie oraz Komisję o odpowiednich krajowych przepisach technicznych stosowanych w celu osiągnięcia interoperacyjności i spełnienia zasadniczych wymagań dyrektywy 96/48/WE.
Ponadto, ponieważ są to przepisy krajowe, konieczne jest, aby każde Państwo Członkowskie poinformowało inne Państwa Członkowskie oraz Komisję o organach, które powołuje w celu przeprowadzenia procedury oceny zgodności lub przydatności do użytku, jak również procedury kontrolnej stosowanej w celu zweryfikowania interoperacyjności podsystemów w rozumieniu art. 16 ust. 2 dyrektywy 96/48/WE.
Państwa Członkowskie stosują w miarę możliwości zasady i kryteria przewidziane w dyrektywie 96/48/WE w celu wykonania art. 16 ust. 2 w przypadku tych przepisów krajowych.
W odniesieniu do organów kierujących tymi procedurami Państwa Członkowskie będą wykorzystywały w miarę możliwości jednostki notyfikowane na mocy art. 20 dyrektywy 96/48/WE.
Komisja przeprowadzi analizę tych informacji (przepisy krajowe, procedury, organa kierujące procedurami wykonawczymi, czas trwania tych procedur) oraz, gdzie sytuacja tego wymaga, przedyskutują w Komitecie konieczność przyjęcia wszelkich środków.
(11) TSI, która jest przedmiotem niniejszej decyzji, nie narzuca stosowania konkretnych technologii ani rozwiązań technicznych z wyjątkiem sytuacji, w których jest to ściśle konieczne dla interoperacyjności transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości.
(12) TSI, która jest przedmiotem niniejszej decyzji, opiera się na najlepszej wiedzy eksperckiej dostępnej w czasie przygotowywania projektów.
Rozwój technologiczny lub zmiany w wymaganiach społecznych mogą sprawić, że konieczne będą zmiany lub uzupełnienia niniejszej TSI.
W miarę potrzeb wszczynana będzie procedura przeglądu lub uaktualnienia zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 96/48/WE.
(13) W niektórych przypadkach TSI, która jest przedmiotem niniejszej decyzji, dopuszcza wybór między różnymi rozwiązaniami, umożliwiając stosowanie ostatecznych lub przejściowych rozwiązań interoperacyjnych, zgodnych z istniejącą sytuacją.
Dodatkowo dyrektywa 96/48/WE przewiduje specjalne przepisy wykonawcze w niektórych szczególnych przypadkach.
Ponadto, w przypadkach przewidzianych w art. 7 dyrektywy Państwom Członkowskim, trzeba zezwolić na niestosowanie niektórych specyfikacji technicznych.
Z tego względu konieczne jest, aby Państwa Członkowskie zagwarantowały, że co roku opublikowany zostanie rejestr infrastruktury wraz z uaktualnieniami.
Rejestr ten będzie określał główne charakterystyki infrastruktury krajowej (np. podstawowe parametry) oraz ich zgodność z charakterystykami zalecanymi przez obowiązujące TSI.
W tym celu TSI, która jest przedmiotem niniejszej decyzji, dokładnie wskazuje, jaka informacja musi pojawić się w rejestrze.
(14) Stosowanie TSI, będącej przedmiotem niniejszej decyzji, musi uwzględniać konkretne kryteria dotyczące technicznej i eksploatacyjnej zgodności między infrastrukturą i taborem kolejowym, które mają zostać oddane do użytku, a siecią, z którą mają być zintegrowane.
Te wymagania zgodności pociągają za sobą kompleksową analizę techniczną i ekonomiczną, którą należy sporządzać dla każdego przypadku oddzielnie.
Analiza ta powinna uwzględniać:
- interfejsy między różnymi podsystemami określone w dyrektywie 96/48/WE,
- różne kategorie linii i taboru kolejowego określone w tej dyrektywie, oraz
- techniczne i eksploatacyjne warunki istniejącej sieci.
Z tego względu szczególnie ważne jest uchwalenie strategii wdrażania TSI, będącej przedmiotem niniejszej decyzji, która to strategia wskazywałaby etapy techniczne dla przejścia z obecnego stanu sieci do sytuacji, w której sieć jest interoperacyjna.
(15) Przepisy niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu utworzonego na mocy dyrektywy 96/48/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym Komisja przyjmuje TSI dotyczącą podsystemu "infrastruktury" transeuropejskiego sytemu kolei dużych prędkości, określoną w art. 6 ust. 1 dyrektywy 96/48/WE.
TSI jest wymieniona w załączniku do niniejszej decyzji.
TSI jest w pełni stosowana w infrastrukturze transeuropejskiego sytemu kolei dużych prędkości, określonej w załączniku I do dyrektywy 96/48/WE, z uwzględnieniem art. 2 i 3 poniżej.
Artykuł 2
1.
W odniesieniu do aspektów, które są wspólne dla systemów szybkiej i konwencjonalnej kolei, ale nie są objęte załączoną TSI, warunki, które muszą zostać spełnione w celu weryfikacji interoperacyjności, w rozumieniu art. 16 ust. 2 dyrektywy 96/48/WE, to obowiązujące przepisy techniczne stosowane w tym Państwie Członkowskim, które zezwalają na oddanie do eksploatacji podsystemu, którego dotyczy niniejsza decyzja.
2.
W ciągu sześciu miesięcy od powiadomienia o niniejszej decyzji każde Państwo Członkowskie powiadamia pozostałe Państwa Członkowskie oraz Komisję o:
- wykazie stosowanych norm technicznych wymienionych w art. 2 ust. 1,
- procedurze oceny zgodności i kontroli, jaka ma obowiązywać w odniesieniu do stosowania tych przepisów,
- organach, które powołuje w celu przeprowadzenia tych procedur oceny zgodności i kontroli.
Artykuł 3
1.
Do celów niniejszego artykułu:
- "polepszenie" oznacza gruntowne prace w celu zmodyfikowania podsystemu lub części podsystemu, które zmieniają warunki eksploatacji podsystemu,
- "odnowa" oznacza gruntowne prace w celu wymiany podsystemu lub części podsystemu, które nie zmieniają osiągów podsystemu,
- "wymiana w ramach konserwacji" oznacza wymianę składników na części o identycznej funkcji i parametrach w kontekście konserwacji profilaktycznej lub korygującej.
2.
W przypadku modernizacji podmiot zamawiający przedłoży zainteresowanemu Państwu Członkowskiemu dokumentację opisującą projekt.
Dane Państwo Członkowskie zbada dokumentację i, uwzględniając strategię wdrażania podaną w rozdziale 7 załączonej TSI, zdecyduje (gdy sytuacja tego wymaga), czy skala prac wymaga wydania nowego zezwolenia na oddanie do eksploatacji, na mocy art. 14 dyrektywy 96/48/WE.
Takie zezwolenie na oddanie do eksploatacji jest konieczne za każdym razem, gdy przewidywane prace mogą obiektywnie wpłynąć na poziom bezpieczeństwa.
W przypadku gdy konieczne jest nowe zezwolenie na oddanie do eksploatacji na mocy art. 14 dyrektywy 96/48/WE, Państwo Członkowskie decyduje czy:
a) projekt obejmuje pełne stosowanie TSI, w którym to przypadku podsystem będzie podlegał procedurze weryfikacji WE w dyrektywie 96/48/WE; lub
b) pełne stosowanie TSI nie jest jeszcze możliwe.
W tym przypadku podsystem nie jest w pełni zgodny z TSI i procedura weryfikacji WE przewidziana w dyrektywie 96/48/WE jest stosowana tylko w odniesieniu do stosowanych części TSI.
W obu tych przypadkach Państwo Członkowskie będzie informowało Komitet, utworzony na mocy dyrektywy 96/48/WE, o dokumentacji, włączając stosowane części TSI oraz osiągnięty stopień interoperacyjności.
3.
W przypadku odnowy i wymiany w ramach konserwacji stosowanie załączonej TSI nie jest obowiązkowe.
Artykuł 4
Stosowne części zalecenia Komisji 2001/290/WE [3] Dz.U. L 100 z dnia 11.4.2001, str. 17. w sprawie podstawowych parametrów transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości przestają obowiązywać z dniem wejścia w życie załączonej TSI.
Artykuł 5
Załączona TSI wchodzi w życie po sześciu miesiącach od powiadomienia o niniejszej decyzji.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 30 maja 2002 r.
dotycząca specyfikacji technicznej dla zapewnienia interoperacyjności podsystemu energetycznego transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości, o którym mowa w art. 6 ust. 1 dyrektywy 96/48/WE
(notyfikowany jako dokument nr C(2002) 1949)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/733/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 96/48/WE z dnia 23 lipca 1996 r. w sprawie interoperacyjności transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości [1], w szczególności jej art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 2 lit. c) dyrektywy 96/48/WE, transeuropejski system kolei dużych prędkości został podzielony na podsystemy strukturalne lub funkcjonalne.
Podsystemy te opisano w załączniku II do dyrektywy.
(2) Zgodnie z art. 5 ust. 1 dyrektywy, dla każdego podsystemu obowiązuje techniczna specyfikacja interoperacyjności (TSI).
(3) Zgodnie z art. 6 ust. 1 dyrektywy, projekt TSI przygotowuje wspólny organ przedstawicielski.
(4) Komitet, na mocy art. 21 dyrektywy 96/48/WE, wyznaczył Europejskie Stowarzyszenie na rzecz Interoperacyjności Kolei (AEIF) jako wspólny organ przedstawicielski, zgodnie z art. 2 lit. h) dyrektywy.
(5) AEIF uzyskało mandat na przygotowanie projektu TSI dla podsystemu energetycznego zgodnie z art. 6 ust. 1 dyrektywy. Mandat ten ustanowiono zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21 ust. 2 dyrektywy.
(6) AEIF przygotowało projekt TSI, włącznie z raportem wstępnym zawierającym analizę kosztów i zysków, jak przewidziano w art. 6 ust. 3 dyrektywy.
(7) W ramach Komitetu powołanego dyrektywą przedstawiciele Państw Członkowskich rozpatrzyli projekt TSI w świetle raportu wstępnego.
(8) Jak wyszczególniono w art. 1 dyrektywy 96/48/WE, warunki osiągnięcia interoperacyjności transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości dotyczą projektowania, konstrukcji, modernizacji i działania infrastruktury oraz taboru, wpływających na funkcjonowanie systemu wdrażanego do eksploatacji po dniu wejścia w życie dyrektywy.
Ze względu na infrastrukturę i tabor eksploatowane w chwili wejścia w życie niniejszej TSI, TSI należy stosować, począwszy od etapu planowania prac nad daną infrastrukturą.
Stopień zastosowania TSI będzie jednak różny, zależnie od zakresu przewidywanych prac oraz kosztów i korzyści płynących z wprowadzenia planowanych rozwiązań.
Aby tego typu cząstkowe przedsięwzięcia spełniały warunki osiągnięcia pełnej interoperacyjności, muszą być podporządkowane spójnej strategii wdrażania.
W tym kontekście należy wprowadzić rozróżnienie między wymianą związaną z modernizacją, odnowieniem lub konserwacją.
(9) Uznaje się, że dyrektywa 96/48/WE oraz TSI nie mają zastosowania do wymiany związanej z odnowieniem lub konserwacją.
W przypadku odnowienia wskazane jest jednak stosowanie TSI — jak ma to miejsce w przypadku TSI dla konwencjonalnych sieci kolei objętych dyrektywą 2001/16/WE.
Państwom Członkowskim proponuje się, by w razie braku obowiązujących wymogów i uwzględniając zakres prac związanych z odnowieniem stosowały TSI, jeśli jest to możliwe, do wymiany związanej z odnowieniem lub konserwacją.
(10) TSI będąca przedmiotem niniejszej decyzji w swej obecnej wersji obejmuje cechy charakterystyczne dla systemów kolei dużych prędkości; zasadniczo nie odnosi się do aspektów wspólnych dla systemów kolei dużych prędkości i konwencjonalnych.
Zagadnienia interoperacyjności tych ostatnich są przedmiotem innej dyrektywy [2].
Mając na uwadze, że weryfikacja interoperacyjności musi odbywać się w odniesieniu do TSI, zgodnie z art. 16 ust. 2 dyrektywy 96/48/WE, w okresie przejściowym od opublikowania tej decyzji do opublikowania decyzji określających TSI dla kolei konwencjonalnych konieczne jest dodatkowo, oprócz dołączonych TSI, ustalenie warunków, jakich należy przestrzegać.
Dlatego konieczne jest informowanie przez każde Państwo Członkowskie innych Państw Członkowskich oraz Komisji o stosownych krajowych przepisach technicznych obowiązujących w zakresie osiągania interoperacyjności i spełniania zasadniczych wymogów dyrektywy 96/48/WE.
Ponadto, jako że przepisy te mają charakter krajowy, konieczne jest informowanie przez każde Państwo Członkowskie innych Państw Członkowskich oraz Komisji o organach powołanych do przeprowadzania procedury oceny zgodności lub dopuszczenia do użytkowania, jak również procedur kontrolnych stosowanych do weryfikacji interoperacyjności podsystemów w rozumieniu art. 16 ust. 2 dyrektywy 96/48/WE.
W przypadku tych przepisów krajowych Państwa Członkowskie stosują w jak najszerszym zakresie zasady i kryteria przewidziane w dyrektywie 96/48/WE, dotyczące realizacji art. 16 ust. 2.
Odnośnie organów pełniących obowiązki związane z owymi procedurami, Państwa Członkowskie w jak największym zakresie korzystają z organów wskazanych w art. 20 dyrektywy 96/48/WE.
Komisja przeprowadzi analizę tych informacji (przepisów krajowych, procedur, organów odpowiedzialnych za wdrażanie procedur, okresu obowiązywania tych procedur) oraz, w uzasadnionych przypadkach, omówi z Komitetem konieczność przedsięwzięcia jakichkolwiek środków.
(11) TSI będąca przedmiotem niniejszej decyzji nie nakłada obowiązku wykorzystania określonych technologii lub rozwiązań technicznych, z wyjątkiem sytuacji, w których jest to absolutnie niezbędne do zapewnienia interoperacyjności transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości.
(12) TSI będąca przedmiotem niniejszej decyzji bazuje na wiedzy najlepszych specjalistów, posiadanej w chwili przygotowywania odpowiednich projektów.
Wskutek rozwoju technicznego lub wymagań społecznych konieczne może być wprowadzenie do niniejszej TSI poprawek lub uzupełnień.
W miarę potrzeb procedura rewizji lub aktualizacji wszczynana będzie zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 96/48/WE.
(13) W niektórych przypadkach stanowiąca przedmiot niniejszej decyzji TSI dopuszcza wybór różnych rozwiązań umożliwiając zastosowanie ostatecznych lub przejściowych rozwiązań dotyczących interoperacyjności, które są zgodne z istniejącym stanem.
Dodatkowo dyrektywa 96/48/WE stanowi o specjalnych środkach wdrażania w określonych, szczególnych przypadkach.
Ponadto w przypadkach przewidzianych w art. 7 dyrektywy, należy zezwolić Państwom Członkowskim na niewprowadzanie pewnych specyfikacji technicznych.
Dlatego konieczne jest, by Państwa Członkowskie zapewniły opublikowanie i coroczną aktualizację spisu taboru.
Spisy te przedstawią podstawowe charakterystyki krajowej infrastruktury i taboru (np. główne parametry) oraz ich zgodność z charakterystykami zapisanymi w stosownych TSI.
W tym celu będąca przedmiotem niniejszej decyzji TSI szczegółowo określa, jakie informacje musza pojawić się w spisie.
(14) Zastosowanie TSI będącej przedmiotem niniejszej decyzji musi uwzględniać specyficzne kryteria dotyczące technicznej i funkcjonalnej zgodności między infrastrukturą a taborem, jakie mają zostać wprowadzone do eksploatacji, oraz siecią, w której mają zostać zintegrowane.
Owe wymagania zgodności są przedmiotem złożonych technicznych i ekonomicznych analiz sporządzanych indywidualnie dla każdego zagadnienia.
Analizy powinny uwzględniać:
- elementy łączące różne podsystemy określone w dyrektywie 96/48/WE,
- różne kategorie linii i taboru określone w owej dyrektywie oraz
- warunki techniczne i funkcjonalne w istniejącej sieci.
Dlatego zasadnicze znaczenie ma ustalenie strategii wdrożenia TSI stanowiącej przedmiot niniejszej decyzji. Strategia powinna wskazywać etapy techniczne przejścia z warunków aktualnej sieci do stanu jej interoperacyjności.
(15) Przepisy niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu przedstawioną w dyrektywie 96/48/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
TSI dotycząca podsystemu "energetycznego" transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości, o którym mowa w art. 6 ust. 1 dyrektywy 96/48/WE, zostaje niniejszym przyjęta przez Komisję.
TSI przedstawiono w Załączniku do niniejszej decyzji.
TSI znajduje pełne zastosowanie do infrastruktury i taboru w transeuropejskim systemie kolei dużych prędkości zdefiniowanym w załączniku I do dyrektywy 96/48/WE, z uwzględnieniem art. 2 i 3 poniżej.
Artykuł 2
1.
Ze względu na zagadnienia wspólne dla sieci konwencjonalnej i kolei dużych prędkości, nieujęte w załączonej TSI, warunkami jakie należy spełnić w celu weryfikacji interoperacyjności w rozumieniu art. 16 ust. 2 dyrektywy 96/48/WE są odpowiednie przepisy techniczne obowiązujące w Państwie Członkowskim dopuszczającym do eksploatacji podsystem, którego dotyczy niniejsza decyzja.
2.
Każde Państwo Członkowskie w ciągu sześciu miesięcy od notyfikacji niniejszej decyzji podaje do wiadomości innych Państw Członkowskich oraz Komisji:
- spis mających zastosowanie przepisów technicznych wymienionych w art. 2 ust. 1,
- procedury oceny zgodności oraz kontroli, jakie należy zastosować ze względu na zastosowanie owych przepisów,
- organy wyznaczone do przeprowadzenia takich procedur oceny zgodności oraz kontrolnych.
Artykuł 3
1.
Do celów niniejszego artykułu:
- "modernizacja" oznacza główne prace mające na celu modyfikację podsystemu lub części podsystemu i prowadzące do zmiany parametrów pracy podsystemu,
- "odnowienie" oznacza główne prace mające na celu wymianę podsystemu lub części podsystemu i nieprowadzące do zmiany parametrów pracy podsystemu,
- "wymiana związana z konserwacją" oznacza zastąpienie elementów częściami o takiej samej funkcji i parametrach pracy w ramach planowanej lub związanej z naprawą konserwacji.
2.
W przypadku modernizacji podmiot zamawiający przedkłada dokumenty opisujące projekt zainteresowanemu Państwu Członkowskiemu.
Państwo Członkowskie sprawdza dokumenty oraz, uwzględniając strategię wdrażania z rozdziału 7 dołączonej TSI, podejmuje w miarę potrzeby decyzję, czy skala prac wymaga nowego zezwolenia na wprowadzenie do eksploatacji na mocy art. 14 dyrektywy 96/48/WE.
Takie zezwolenie na wprowadzenie do eksploatacji jest konieczne w każdym przypadku gdy planowane prace mogą w sposób rzeczywisty wpłynąć na poziom bezpieczeństwa.
W przypadku gdy na mocy art. 14 dyrektywy 96/48/WE konieczne jest nowe zezwolenie na wprowadzenie do eksploatacji, Państwo Członkowskie decyduje, czy:
a) przedsięwzięcie obejmuje pełne zastosowanie TSI, w takim przypadku podsystem jest przedmiotem procedury weryfikacji WE z dyrektywy 96/48/WE, albo
b) pełne zastosowanie TSI nie jest jeszcze możliwe.
W takim przypadku podsystem nie jest w pełni zgodny z TSI, zaś procedura weryfikacji WE zgodna z dyrektywą 96/48/WE dotyczy jedynie częściowo stosowanej TSI.
W tych dwóch przypadkach Państwo Członkowskie dostarcza Komitetowi informacji, przygotowując na mocy dyrektywy 96/48/WE stosowne dokumenty zawierające stosowane części TSI oraz osiągany stopień interoperacyjności.
3.
W przypadku odnowienia i wymiany związanej z konserwacją, stosowanie dołączonej TSI jest dobrowolne.
Artykuł 4
Stosowne części zalecenia Komisji 2001/290/WE (1) w sprawie podstawowych parametrów transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości przestają obowiązywać z datą wejścia w życie dołączonej TSI.
Artykuł 5
Dołączona TSI wchodzi w życie sześć miesięcy po notyfikacji niniejszej decyzji.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 30 maja 2002 r.
dotycząca specyfikacji technicznej interoperacyjności podsystemu działania transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości, o której mowa w art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 96/48/WE
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 1951)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/734/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 96/48/WE z dnia 23 lipca 1996 roku w sprawie interoperacyjności transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości [1], w szczególności jej art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 2 lit. c) dyrektywy 96/48/WE transeuropejski system kolei dużych prędkości jest dzielony na strukturalne i funkcjonalne podsystemy.
Podsystemy te zostały opisane w załączniku II do dyrektywy.
(2) Zgodnie z art. 5 ust. 1 dyrektywy każdy podsystem zostanie objęty specyfikacją techniczną dotyczącą interoperacyjności.
(3) Zgodnie z art. 6 ust. 1 dyrektywy projekty specyfikacji technicznych zostaną opracowane przez wspólny organ reprezentatywny.
(4) Komitet utworzony na podstawie art. 21 dyrektywy 96/48/WE powołał stowarzyszenie AEIF (zajmujące się interoperacyjnością kolei) jako wspólny organ reprezentatywny zgodnie z art. 2 lit. h) dyrektywy.
(5) AEIF otrzymało polecenie opracowania projektu specyfikacji technicznych dotyczących podsystemu działania zgodnie z art. 6 ust. 1 dyrektywy. Polecenie to zostało wydane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21 ust. 2 dyrektywy.
(6) AEIF opracowało projekt specyfikacji technicznej dotyczącej interoperacyjności wraz ze wstępnym sprawozdaniem zawierającym analizę nakładów i wyników, jak przewidziano w art. 6 ust. 3 dyrektywy.
(7) Projekt specyfikacji technicznej dotyczącej interoperacyjności został rozpatrzony przez przedstawicieli Państw Członkowskich w ramach komitetu utworzonego na mocy dyrektywy, w świetle wstępnego sprawozdania.
(8) Specyfikacja techniczna dotycząca interoperacyjności, która jest przedmiotem niniejszej decyzji, nie narzuca wykorzystania określonych technologii lub rozwiązań technicznych, z wyjątkiem przypadków gdy jest to konieczne do zapewnienia interoperacyjności transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości.
(9) Specyfikacja techniczna dotycząca interoperacyjności, która jest przedmiotem niniejszej decyzji, jest oparta na najlepszej specjalistycznej wiedzy dostępnej w czasie tworzenia odpowiednich projektów.
Rozwój technologii lub wymagania społeczne mogą sprawić, iż konieczne będzie poprawienie lub uzupełnienie niniejszej specyfikacji.
W miarę potrzeb rozpoczęta zostanie procedura kontrolna lub aktualizacyjna zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 96/48/WE.
(10) W niektórych przypadkach specyfikacja techniczna dotycząca interoperacyjności, która jest przedmiotem niniejszej decyzji, pozwala dokonać wyboru różnych rozwiązań pozwalając na zastosowanie interoperacyjnych rozwiązań ostatecznych lub przejściowych, które są zgodne z obecną sytuacją.
Dodatkowo dyrektywa 96/48/WE przewiduje specjalne przepisy wykonawcze dotyczące niektórych szczególnych przypadków.
W sprawach przewidzianych w art. 7 dyrektywy Państwa Członkowskie muszą mieć możliwość zastosowania pewnych specyfikacji technicznych.
Dlatego też niezbędne jest, aby Państwa Członkowskie zapewniły, że rejestr infrastruktury oraz rejestr taboru są corocznie publikowane i uaktualniane.
Rejestry te określą główne charakterystyki infrastruktury państwowej oraz taboru (np. podstawowe parametry) oraz ich zgodność z charakterystykami nakazywanymi przez odpowiednią specyfikację techniczną dotyczącą interoperacyjności.
Aby to osiągnąć, specyfikacja techniczna dotycząca interoperacyjności, która jest przedmiotem niniejszej decyzji, dokładnie określa, jakie informacje należy umieścić w powyższych rejestrach.
(11) Podczas stosowania specyfikacji technicznej dotyczącej interoperacyjności, która jest przedmiotem niniejszej decyzji, należy wziąć pod uwagę określone kryteria dotyczące technicznej i operacyjnej zgodności infrastruktury i taboru, który ma z niej korzystać oraz sieci, z którą zostaną one zintegrowane.
Te wymagania zgodności pociągają za sobą złożoną analizę techniczną i ekonomiczną, która ma zostać sporządzona na zasadzie każdorazowej decyzji.
Analiza powinna brać pod uwagę:
- interfejsy występujące pomiędzy różnymi podsystemami określone w dyrektywie 96/48/WE,
- różne kategorie linii oraz taboru określone w tej dyrektywie, oraz
- środowisko techniczne i operacyjne istniejącej sieci
(12) Przepisy niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu ustanowionego na mocy dyrektywy 96/48/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Specyfikacja techniczna dotycząca interoperacyjności podsystemu działania transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości, o której mowa w art. 6 ust. 1 dyrektywy 96/48/WE, zostaje niniejszym przyjęta przez Komisję.
Specyfikacja techniczna dotycząca interoperacyjności jest wymieniona w Załączniku do niniejszej decyzji.
Specyfikacja techniczna dotycząca interoperacyjności ma pełne zastosowanie do infrastruktury i taboru transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości, jak określono w załączniku I do dyrektywy 96/48/WE, biorąc pod uwagę warunki określone w rozdziale 7 załączonej specyfikacji.
Artykuł 2
Załączona specyfikacja techniczna dotycząca interoperacyjności wchodzi w życie sześć miesięcy po notyfikacji niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 30 maja 2002 r.
dotycząca specyfikacji technicznej dla zapewnienia interoperacyjności podsystemu taboru transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości, o którym mowa w art. 6 ust. 1 dyrektywy 96/48/WE
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 1952)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/735/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 96/48/WE z dnia 23 lipca 1996 r. w sprawie interoperacyjności transeuropejskiej sieci kolei dużych prędkości [1] Dz.U. L 235 z 17.9.1996, str. 6., w szczególności jej art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 2 lit. c) dyrektywy 96/48/WE, transeuropejska sieć kolei dużych prędkości została podzielona na podsystemy strukturalne lub funkcjonalne.
Podsystemy te opisano w załączniku II do dyrektywy.
(2) Zgodnie z art. 5 ust. 1 dyrektywy, dla każdego podsystemu obowiązuje techniczna specyfikacja interoperacyjności (TSI).
(3) Zgodnie z art. 6 ust. 1 dyrektywy, projekt TSI przygotowuje wspólny organ przedstawicielski.
(4) Komitet, na mocy art. 21 dyrektywy 96/48/WE, wyznaczył Europejskie Stowarzyszenie na rzecz Interoperacyjności Kolei (AEIF) jako wspólny organ przedstawicielski, zgodnie z art. 2 lit. h) dyrektywy.
(5) AEIF uzyskało mandat na przygotowanie projektu TSI dla podsystemu taboru zgodnie z art. 6 ust. 1 dyrektywy. Mandat ten ustanowiono zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21 ust. 2 dyrektywy.
(6) AEIF przygotowało projekt TSI, włącznie z raportem wstępnym zawierającym analizę kosztów i zysków, jak przewidziano w art. 6 ust. 3 dyrektywy.
(7) W ramach Komitetu powołanego dyrektywą przedstawiciele Państw Członkowskich rozpatrzyli projekt TSI w świetle raportu wstępnego.
(8) Jak wyszczególniono w art. 1 dyrektywy 96/48/WE, warunki osiągnięcia interoperacyjności transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości dotyczą projektowania, konstrukcji, modernizacji i działania infrastruktury oraz taboru, wpływających na funkcjonowanie systemu wdrażanego do eksploatacji po dniu wejścia w życie dyrektywy.
Ze względu na infrastrukturę i tabor eksploatowane w chwili wejścia w życie niniejszej TSI, TSI należy stosować począwszy od etapu planowania prac nad daną infrastrukturą.
Stopień zastosowania TSI będzie jednak różny, zależnie od zakresu przewidywanych prac oraz kosztów i korzyści płynących z wprowadzenia planowanych rozwiązań.
Aby tego typu cząstkowe przedsięwzięcia spełniały warunki osiągnięcia pełnej interoperacyjności, muszą być podporządkowane spójnej strategii wdrażania.
W tym kontekście należy wprowadzić rozróżnienie pomiędzy wymianą związaną z modernizacją, odnowieniem lub konserwacją.
(9) Uznaje się, że dyrektywa 96/48/WE oraz TSI nie mają zastosowania do wymiany związanej z odnowieniem lub konserwacją.
W przypadku odnowienia wskazane jest jednak stosowanie TSI — jak ma to miejsce w przypadku TSI dla systemu kolei konwencjonalnych objętych dyrektywą 2001/16/WE.
Państwom Członkowskim proponuje się, by w razie braku obowiązujących wymogów i uwzględniając zakres prac związanych z odnowieniem stosowały TSI, jeśli jest to możliwe, do wymiany związanej z odnowieniem lub konserwacją.
(10) TSI będąca przedmiotem niniejszej decyzji w swej obecnej wersji obejmuje cechy charakterystyczne dla szybkich systemów; zasadniczo nie odnosi się do aspektów wspólnych dla systemu kolei dużych prędkości i konwencjonalnych.
Zagadnienia interoperacyjności tych ostatnich są przedmiotem innej dyrektywy [2] Dyrektywa 2001/16/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 marca 2001 r. w sprawie interoperacyjności transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnych (Dz.U. L 110 z 20.4.2001, str. 1)..
Mając na uwadze, że weryfikacja interoperacyjności musi odbywać się w odniesieniu do TSI, zgodnie z art. 16 ust. 2 dyrektywy 96/48/WE, w okresie przejściowym od opublikowania tej decyzji do opublikowania decyzji określających TSI dla kolei konwencjonalnych konieczne jest dodatkowo, oprócz dołączonych TSI, ustalenie warunków, jakich należy przestrzegać.
Dlatego konieczne jest informowanie przez każde Państwo Członkowskie innych Państw Członkowskich oraz Komisji o stosownych krajowych przepisach technicznych obowiązujących w zakresie osiągania interoperacyjności i spełniania zasadniczych wymogów dyrektywy 96/48/WE.
Ponadto, jako że przepisy te mają charakter krajowy, konieczne jest informowanie przez każde Państwo Członkowskie innych Państw Członkowskich oraz Komisji o organach powołanych do przeprowadzania procedury oceny zgodności lub dopuszczenia do użytkowania, jak również procedur kontrolnych stosowanych do weryfikacji interoperacyjności podsystemów w rozumieniu art. 16 ust. 2 dyrektywy 96/48/WE.
W przypadku tych przepisów krajowych, Państwa Członkowskie stosują w jak najszerszym zakresie zasady i kryteria przewidziane w dyrektywie 96/48/WE, dotyczące realizacji art. 16 ust. 2.
Odnośnie organów pełniących obowiązki związane z owymi procedurami, Państwa Członkowskie w jak największym zakresie korzystają z organów wskazanych w art. 20 dyrektywy 96/48/WE.
Komisja przeprowadzi analizę tych informacji (przepisów krajowych, procedur, organów odpowiedzialnych za wdrażanie procedur, okresu obowiązywania tych procedur) oraz, w uzasadnionych przypadkach, omówi z Komitetem konieczność przedsięwzięcia jakichkolwiek środków.
(11) TSI będąca przedmiotem niniejszej decyzji nie nakłada obowiązku wykorzystania określonych technologii lub rozwiązań technicznych, z wyjątkiem sytuacji, w których jest to absolutnie niezbędne do zapewnienia interoperacyjności transeuropejskiej sieci kolei dużych prędkości.
(12) TSI będąca przedmiotem niniejszej decyzji bazuje na wiedzy najlepszych specjalistów, posiadanej w chwili przygotowywania odpowiednich projektów.
Wskutek rozwoju technicznego lub wymagań społecznych konieczne może być wprowadzenie do niniejszej TSI poprawek lub uzupełnień.
W miarę potrzeb procedura rewizji lub aktualizacji wszczynana będzie zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 96/48/WE
(13) W niektórych przypadkach stanowiąca przedmiot niniejszej decyzji TSI dopuszcza wybór różnych rozwiązań umożliwiając zastosowanie ostatecznych lub przejściowych rozwiązań dotyczących interoperacyjności, które są zgodne z istniejącym stanem.
Dodatkowo dyrektywa 96/48/WE stanowi o specjalnych środkach wdrażania w określonych, szczególnych przypadkach.
Ponadto w przypadkach przewidzianych w art. 7 dyrektywy, należy zezwolić Państwom Członkowskim na niewprowadzanie pewnych specyfikacji technicznych.
Dlatego konieczne jest, by Państwa Członkowskie zapewniły opublikowanie i coroczną aktualizację spisu taboru.
Spisy te przedstawią podstawowe charakterystyki krajowej infrastruktury i taboru (np. główne parametry) oraz ich zgodność z charakterystykami zapisanymi w stosownych TSI.
W tym celu, będąca przedmiotem niniejszej decyzji TSI szczegółowo określa, jakie informacje musza pojawić się w spisie.
(14) Zastosowanie TSI będącej przedmiotem niniejszej decyzji musi uwzględniać specyficzne kryteria dotyczące technicznej i funkcjonalnej zgodności między infrastrukturą a taborem, jakie mają zostać wprowadzone do eksploatacji, oraz siecią, w której mają zostać zintegrowane.
Owe wymagania zgodności są przedmiotem złożonych technicznych i ekonomicznych analiz sporządzanych indywidualnie dla każdego zagadnienia.
Analizy powinny uwzględniać:
- elementy łączące różne podsystemy określone w dyrektywie 96/48/WE,
- różne kategorie linii i taboru określone w owej dyrektywie oraz
- warunki techniczne i funkcjonalne w istniejącym systemie.
Dlatego zasadnicze znaczenie ma ustalenie strategii wdrożenia TSI stanowiącej przedmiot niniejszej decyzji. Strategia powinna wskazywać etapy techniczne przejścia z warunków aktualnej sieci do stanu jego interoperacyjności.
(15) Postanowienia niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu przedstawioną w dyrektywie 96/48/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
TSI dotycząca podsystemu "taboru" transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości, o której mowa w art. 6 ust. 1 dyrektywy 96/48/WE zostaje niniejszym przyjęta przez Komisję.
TSI przedstawiono w Załączniku do niniejszej decyzji.
TSI znajduje pełne zastosowanie do taboru w transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości zdefiniowanym w załączniku I do dyrektywy 96/48/WE, z uwzględnieniem art. 2 i art. 3.
Artykuł 2
1.
Ze względu na zagadnienia wspólne dla systemu konwencjonalnej i kolei dużych prędkości, nieujęte w załączonej TSI, warunkami jakie należy spełnić w celu weryfikacji interoperacyjności w rozumieniu art. 16 ust. 2 dyrektywy 96/48/WE są odpowiednie przepisy techniczne obowiązujące w Państwie Członkowskim dopuszczającym do eksploatacji podsystem, którego dotyczy niniejsza decyzja.
2.
Każde Państwo Członkowskie w ciągu sześciu miesięcy od notyfikacji niniejszej decyzji podaje do wiadomości innych Państw Członkowskich oraz Komisji:
- spis mających zastosowanie przepisów technicznych wymienionych w art. 2 ust. 1,
- procedury oceny zgodności oraz kontroli, jakie należy zastosować ze względu na zastosowanie owych przepisów,
- organy wyznaczone do przeprowadzenia takich procedur oceny zgodności oraz kontrolnych.
Artykuł 3
1.
Do celów niniejszego artykułu:
- "modernizacja" oznacza główne prace mające na celu modyfikację podsystemu lub części podsystemu i prowadzące do zmiany parametrów pracy podsystemu,
- "odnowienie" oznacza główne prace mające na celu wymianę podsystemu lub części podsystemu i nieprowadzące do zmiany parametrów pracy podsystemu,
- "wymiana związana z konserwacją" oznacza zastąpienie elementów częściami o takiej samej funkcji i parametrach pracy w ramach planowanej lub związanej z naprawą konserwacji.
2.
W przypadku modernizacji podmiot zamawiający przedkłada dokumenty opisujące projekt zainteresowanemu Państwu Członkowskiemu.
Państwo Członkowskie sprawdza dokumenty oraz, uwzględniając strategię wdrażania z rozdziału 7 dołączonej TSI, podejmuje w miarę potrzeby decyzję, czy skala prac wymaga nowego zezwolenia na wprowadzenie do eksploatacji na mocy art. 14 dyrektywy 96/48/WE.
Takie zezwolenie na wprowadzenie do eksploatacji jest konieczne w każdym przypadku, gdy planowane prace mogą w sposób rzeczywisty wpłynąć na poziom bezpieczeństwa.
W przypadku gdy na mocy art. 14 dyrektywy 96/48/WE konieczne jest nowe zezwolenie na wprowadzenie do eksploatacji, Państwo Członkowskie decyduje, czy:
a) przedsięwzięcie obejmuje pełne zastosowanie TSI, w takim przypadku podsystem jest przedmiotem procedury weryfikacji WE z dyrektywy 96/48/WE, albo
b) pełne zastosowanie TSI nie jest jeszcze możliwe.
W takim przypadku podsystem nie będzie w pełni zgodny z TSI, zaś procedura weryfikacji WE zgodna z dyrektywą 96/48/WE dotyczy jedynie częściowo stosowanej TSI.
W tych dwóch przypadkach Państwo Członkowskie dostarcza Komitetowi informacji przygotowując na mocy dyrektywy 96/48/WE stosowne dokumenty obejmujące stosowane części TSI oraz osiągany stopień interoperacyjności.
3.
W przypadku odnowienia i wymiany związanej z konserwacją, stosowanie dołączonej TSI jest dobrowolne.
Artykuł 4
Stosowne części zalecenia Komisji 2001/290/WE [3] Dz.U. L 100 z 11.4.2001, str. 17. w sprawie podstawowych parametrów transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości przestają obowiązywać z datą wejścia w życie dołączonej TSI.
Artykuł 5
Dołączona TSI wchodzi w życie sześć miesięcy po notyfikacji niniejszej decyzji.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 22 lipca 2002 r.
w sprawie zawarcia przez Wspólnotę Europejską Konwencji w sprawie ochrony i zarządzania zasobami połowowymi w południowo-wschodnim Oceanie Atlantyckim
(2002/738/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37 wraz z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze oraz art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze co następuje:
(1) Wspólnota jest właściwa do podejmowania środków w zakresie ochrony i zarządzania zasobami połowowymi oraz zawierania porozumień z innymi krajami i organizacjami międzynarodowymi.
(2) Wspólnota jest Umawiającą się Stroną w Konwencji Narodów Zjednoczonych o Prawie Morza, która wymaga od wszystkich członków wspólnoty międzynarodowej współpracy w zakresie ochrony i zarządzania biologicznymi zasobami morskimi.
(3) Wspólnota podpisała Umowę w sprawie wykonania postanowień Konwencji Narodów Zjednoczonych o Prawie Morza z dnia 10 grudnia 1982 r., odnoszących się do ochrony i zarządzania międzystrefowymi zasobami rybnymi i zasobami rybnymi masowo migrującymi [3], lecz jeszcze nie zakończyła procesu ratyfikacyjnego.
(4) Wspólnota brała aktywny udział w zainicjowanym w 1997 r. procesie przygotowania Konwencji w sprawie ochrony i zarządzania zasobami połowowymi w południowo-wschodnim Oceanie Atlantyckim, wraz z państwami nadbrzeżnymi i innymi zainteresowanymi stronami.
Wspólnota podpisała tę Konwencję na konferencji dyplomatycznej w Windhoek, Namibia, dnia 20 kwietnia 2001 r., zgodnie z decyzją Rady w tej sprawie [4].
(5) Rybacy wspólnotowi prowadzą działalność w obszarze objętym Konwencją.
Stąd leży w interesie Wspólnoty, aby stać się pełnym członkiem regionalnych organizacji rybołówstwa, założonych na mocy tej Konwencji.
Z tego względu Wspólnota powinna zatwierdzić Konwencję,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Konwencja w sprawie ochrony i zarządzania zasobami połowowymi w południowo-wschodnim Oceanie Atlantyckim zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty Europejskiej.
Tekst Konwencji jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszym upoważnia się przewodniczącego Rady do wyznaczenia osób umocowanych do złożenia dokumentu zatwierdzenia Dyrektorowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa, zgodnie z art. 25 ust. 2 Konwencji.
Decyzja Komisji
z dnia 3 września 2002 r.
ustanawiająca zrewidowane kryteria ekologiczne odnoszące się do wspólnotowego programu przyznawania oznakowań ekologicznych dla farb i lakierów do stosowania wewnątrz pomieszczeń i zmieniająca decyzję 1999/10/WE
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 3202)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/739/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1980/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 lipca 2000 r. w sprawie zrewidowanego wspólnotowego programu przyznawania oznakowań ekologicznych [1], w szczególności jego art. 6 ust. 1 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy rozporządzenia (WE) nr 1980/2000 wspólnotowe oznakowanie ekologiczne może być przyznane produktowi posiadającemu cechy umożliwiające mu istotny udział w poprawie kluczowych aspektów środowiskowych.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 1980/2000 przewiduje ustanowienie szczegółowych kryteriów znakowania ekologicznego według grup towarowych.
(3) Przewiduje ono również, że przegląd kryteriów zoznakowania ekologicznego, jak również ocena i weryfikacja wymagań dotyczących kryteriów będą miały miejsce w wymaganym terminie, przed upływem okresu ważności kryteriów przyjętych dla każdej grupy towarowej. Wynikiem przeglądu będzie propozycja przedłużenia, wycofania lub korekty kryteriów.
(4) Właściwe jest dokonanie weryfikacji kryteriów ekologicznych ustanowionych decyzją Komisji 1999/10/WE z dnia 18 grudnia 1998 r. ustanawiającą kryteria ekologiczne odnoszące się do wspólnotowego programu przyznawania oznakowań ekologicznych dla farb i lakierów [2] w celu odzwierciedlenia zmian zachodzących na rynku.
Jednocześnie należy zmodyfikować okres ważności tej decyzji, przedłużony decyzją 2001/608/WE [3], oraz definicję grupy towarowej.
(5) Należy przyjąć nową decyzję Komisji ustanawiającą szczegółowe kryteria ekologiczne dla tej grupy towarowej, która obowiązywać będzie przez okres pięciu lat.
(6) Właściwe jest wprowadzenie równoległego obowiązywania zarówno nowych kryteriów ustanowionych niniejszą decyzją, jak i kryteriów ustanowionych decyzją 1999/10/WE przez ograniczony, nieprzekraczający 12 miesięcy okres w celu zapewnienia firmom, które uzyskały prawo do stosowania oznakowań ekologicznych w stosunku do swoich produktów lub złożyły wnioski o uzyskanie takiego prawa przed wejściem w życie niniejszej decyzji, czasu niezbędnego do dostosowania tych produktów do wymagań wynikających z nowych kryteriów.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji zostały oparte na projekcie kryteriów przygotowanym przez Komitet ds. Znakowania Ekologicznego Unii Europejskiej, powołany na mocy art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu ustanowionego art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Aby uzyskać wspólnotowe oznakowanie ekologiczne na mocy rozporządzenia (WE) nr 1980/2000, farby i lakiery muszą należeć do grupy towarowej "farby i lakiery do stosowania wewnątrz pomieszczeń" zdefiniowanej w art. 2 oraz spełniać kryteria ekologiczne wymienione w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
1.
Grupa towarowa "farby i lakiery do stosowania wewnątrz pomieszczeń" obejmuje przeznaczone do stosowania wewnątrz pomieszczeń farby i lakiery, bejce oraz produkty pokrewne, zgodne z ust. 2, przeznaczone dla amatorów i profesjonalistów; produkowane przede wszystkim do zastosowań wewnętrznych i wprowadzane na rynek w tym charakterze.
Grupa ta obejmuje między innymi powłoki i farby podłogowe, produkty barwione przez dystrybutorów w reakcji na oczekiwania dekoratorów, zarówno amatorów, jak i profesjonalistów; farby dekoracyjne w postaci cieczy lub past, które mogą być wstępnie przygotowane, barwione lub preparowane przez producentów w odpowiedzi na oczekiwania konsumentów, włączając w to środki gruntujące (oraz podkładowe) związane z tymi produktami.
2.
"Farba" oznacza barwiony materiał do pokrywania w postaci cieczy, pasty lub proszku, który po zastosowaniu na podłożu tworzy nieprzezroczystą warstwę o właściwościach ochronnych, dekoracyjnych lub specjalnych walorach technicznych.
"Lakier" oznacza bezbarwny materiał do pokrywania, który po zastosowaniu na podłożu tworzy stałą przezroczystą warstwę o właściwościach ochronnych, dekoracyjnych lub specjalnych walorach technicznych.
Po zastosowaniu farba i lakier wysychają, tworząc warstwę stałą, przylegającą do podłoża i chroniącą je.
Farby i lakiery dekoracyjne stanowią farby i lakiery stosowane na budynkach, obramowaniach otworów okiennych i drzwiowych oraz na elementach wyposażenia w celach dekoracyjnych i ochronnych.
Są one nakładane in situ.
Chociaż ich główną funkcją jest dekoracja, mają także znaczenie ochronne.
Bejce (lazury) stanowią powłoki dające przezroczystą lub półprzezroczystą warstwę dekoracyjną i chroniącą drewno przed wpływem czynników atmosferycznych, która umożliwia łatwe utrzymywanie drewna w pożądanym stanie.
3.
Grupa towarowa nie obejmuje:
a) powłok antykorozyjnych;
b) powłok zabezpieczających przed zanieczyszczeniami;
c) środków konserwujących do drewna;
d) powłok do specjalnych zastosowań przemysłowych i profesjonalnych, włączając w to powłoki o podwyższonej trwałości i produkty podwójnie pakowane;
e) produktów specjalistycznych, włączając w to specjalistyczne środki utrwalające kolor i wysokowydajne penetrujące środki gruntujące;
f) powłok fasadowych;
g) żadnych produktów przeznaczonych przede wszystkim do zastosowań zewnętrznych i wprowadzanych na rynek w takim charakterze.
Artykuł 3
Do celów administracyjnych grupie towarowej "farby i lakiery do stosowania wewnątrz pomieszczeń" przypisuje się numer kodu "007".
Artykuł 4
Artykuł 3 decyzji 1999/10/WE otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
Definicja grupy towarowej i szczegółowe kryteria ekologiczne dla tej grupy są ważne do dnia 31 sierpnia 2003 r."
Artykuł 5
Niniejsza decyzja stosuje się od dnia 1 września 2002 r. do dnia 31 sierpnia 2007 r.
Wytwórcy produktów zaliczanych do grupy towarowej "farby i lakiery do stosowania wewnątrz pomieszczeń", które uzyskały oznakowanie ekologiczne przed dniem 1 września 2002 r., mogą używać przyznanego oznakowania do dnia 31 sierpnia 2003 r.
Wytwórcy produktów zaliczanych do grupy towarowej "farby i lakiery do stosowania wewnątrz pomieszczeń", którzy wystąpili o przyznanie oznakowania ekologicznego przed dniem 1 września 2002 r., mogą uzyskać oznakowanie ekologiczne na warunkach decyzji 1999/10/WE.
W tych przypadkach oznakowanie może być stosowane do dnia 31 sierpnia 2003 r.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 3 września 2002 r.
ustanawiająca zrewidowane kryteria ekologiczne odnoszące się do wspólnotowego programu przyznawania oznakowań ekologicznych dla materacy łóżkowych i zmieniająca decyzję 98/634/WE
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 3293)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/740/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenia (WE) nr 1980/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 lipca 2000 r. w sprawie zrewidowanego wspólnotowego programu przyznawania oznakowań ekologicznych [1], w szczególności jego art. 6 ust. 1 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy rozporządzenia (WE) nr 1980/2000 wspólnotowe oznakowanie ekologiczne może być przyznane produktowi posiadającemu cechy umożliwiające mu istotny udział w poprawie kluczowych aspektów środowiskowych.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 1980/2000 przewiduje ustanowienie szczegółowych kryteriów znakowania ekologicznego według grup towarowych.
(3) Przewiduje ono również, że przegląd kryteriów oznakowania ekologicznego jak również ocena i weryfikacja wymagań dotyczących kryteriów będą miały miejsce w wymaganym terminie przed upływem okresu ważności kryteriów przyjętych dla każdej grupy towarowej. Wynikiem przeglądu będzie propozycja przedłużenia, wycofania lub korekty kryteriów.
(4) Właściwym jest dokonanie weryfikacji kryteriów ekologicznych ustanowionych decyzją Komisji 98/634/WE z dnia 2 października 1998 r. ustanawiającą kryteria ekologiczne odnoszące się do wspólnotowego programu przyznawania oznakowań ekologicznych dla materacy łóżkowych [2] w celu odzwierciedlenia zmian zachodzących na rynku.
Jednocześnie należy zmodyfikować okres ważności tej decyzji przedłużony decyzją 2001/540/WE [3] oraz definicję tej grupy towarowej.
(5) Należy przyjąć nową decyzję Komisji ustanawiającą szczegółowe kryteria ekologiczne dla tej grupy towarowej, która obowiązywać będzie przez okres pięciu lat.
(6) Właściwym jest wprowadzenie równoległego obowiązywania zarówno nowych kryteriów ustanowionych niniejszą decyzją jak i kryteriów ustanowionych decyzją 98/634/WE przez ograniczony, nie przekraczający 18 miesięcy, okres w celu zapewnienia firmom, które uzyskały prawo do stosowania oznakowań ekologicznych na swoich produktach lub złożyły wnioski o uzyskanie takiego prawa przed wejściem w życie niniejszej decyzji, czasu, niezbędnego do dostosowania tych produktów do wymagań wynikających z nowych kryteriów.
(7) Przepisy przewidziane w niniejszej decyzji zostały oparte na projekcie kryteriów przygotowanym przez Komitet ds. znakowania ekologicznego Unii Europejskiej powołany na mocy art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego na mocy art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Aby uzyskać wspólnotowe oznakowanie ekologiczne na mocy rozporządzenia (WE) nr 1980/2000, materace łóżkowe muszą należeć do grupy towarowej "materace łóżkowe", zdefiniowanej w art. 2 oraz spełniać kryteria ekologiczne wymienione w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
1.
Grupa towarowa "materace łóżkowe" obejmuje:
a) materace łóżkowe w rozumieniu ust. 2;
b) piankę lateksową stosowaną jako w materacach łóżkowych;
c) piankę poliuretanową stosowaną w materacach łóżkowych.
2.
"Materace łóżkowe" oznaczają produkty dostarczające powierzchni do snu lub odpoczynku, składające się z mocnej powłoki tekstylnej wypełnionej materiałami, które można umieścić na istniejącej ramie łóżka.
Obejmują one materace sprężynowe w ramach, zdefiniowane jako tapicerowane dna łóżka złożone ze sprężyn, pokrytych wypełnieniem, zainstalowanych na sztywnej ramie, które mogą być umieszczone na ramie łóżka lub wolnostojące, w połączeniu z pokryciem materaca, które nie jest przeznaczone do stosowania osobno.
Grupa towarowa nie obejmuje materacy dmuchanych i wodnych.
Artykuł 3
Do celów administracyjnych, grupie towarowej "materace łóżkowe" przypisuje się numer kodu "014".
Artykuł 4
Artykuł 3 decyzji 98/634/WE otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
Definicja grupy towarowej i szczegółowe kryteria ekologiczne ustanowione dla tej grupy są ważne do dnia 31 stycznia 2004 r."
Artykuł 5
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 września 2002 r. do dnia 31 sierpnia 2007 r.
Wytwórcy produktów zaliczanych do grupy towarowej "materace łóżkowe", które uzyskały oznakowanie ekologiczne przed dniem 1 września 2002 r., mogą używać przyznanego oznakowania do dnia 31 stycznia 2004 r.
Wytwórcy produktów zaliczanych do grupy towarowej "materace łóżkowe", którzy wystąpili o przyznanie oznakowania ekologicznego przed dniem 1 września 2002 r., mogą uzyskać znakowanie ekologiczne na warunkach decyzji 98/634/WE.
W tych przypadkach oznakowanie może być stosowane dnia 31 stycznia 2004 r.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 4 września 2002 r.
ustanawiająca zrewidowane kryteria ekologiczne przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego dla papieru do kopiowania i papieru graficznego oraz zmieniająca decyzję 1999/554/WE
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 3294)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/741/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1980/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 lipca 2000 r. w sprawie zrewidowanego programu przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego [1], w szczególności jego art. 6 ust. 1 akapit drugi.
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy rozporządzenia (WE) nr 1980/2000 wspólnotowe oznakowanie ekologiczne może być przyznane produktowi posiadającemu cechy umożliwiające mu istotny udział w poprawie kluczowych aspektów środowiskowych.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 1980/2000 przewiduje, że szczególne kryteria oznakowania ekologicznego należy ustalić w odniesieniu do grup produktów.
(3) Przewiduje ono również, że przegląd kryteriów oznakowania ekologicznego jak również wymogów oceny i wymogów weryfikacji odnoszących się do kryteriów ma miejsce we właściwym terminie, przed upływem okresu ważności kryteriów określonych dla każdej grupy produktów. Przegląd ten ma doprowadzić do propozycji przedłużenia, wycofania lub zmiany tych kryteriów.
(4) Właściwym jest dokonanie zmian kryteriów ekologicznych ustanowionych na mocy decyzji Komisji 1999/554/WE z dnia 19 lipca 1999 r. ustanawiającej kryteria ekologiczne przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego dla papieru do kopiowania [2] w celu odzwierciedlenia rozwoju rynku.
Jednocześnie należy zmodyfikować definicję grupy produktów, tak by objąć nią również papier graficzny.
(5) Należy przyjąć nową decyzję Komisji ustanawiającą szczególne kryteria ekologiczne dla tej grupy produktów, które obowiązywać będą przez okres pięciu lat.
(6) Właściwym jest, aby w ograniczonym okresie, nie dłuższym niż 12 miesięcy, obowiązywały równolegle zarówno nowe kryteria ustanowione na mocy niniejszej decyzji, jak i kryteria ustanowione na mocy decyzji 1999/554/WE w celu zapewnienia spółkom, którym przyznano, lub które złożyły wnioski o przyznanie, dla ich produktów oznakowania ekologicznego przed terminem stosowania niniejszej decyzji, wystarczającego czasu na dostosowanie tych produktów, aby spełniały nowe kryteria.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji oparte są na projekcie kryteriów opracowanym przez Komitet Unii Europejskiej ds. Oznakowania Ekologicznego ustanowionego na mocy art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu ustanowionego na mocy art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W celu przyznania wspólnotowego oznakowania ekologicznego na mocy rozporządzenia (WE) nr 1980/2000, papier musi wchodzić w zakres grupy produktów "papier do kopiowania i papier graficzny" określonej w art. 2, oraz spełniać kryteria ekologiczne wymienione w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
1.
Grupa produktów "papier do kopiowania i papier graficzny" obejmuje arkusze lub role niezadrukowanego papieru używanego do drukowania, kopiowania, pisania lub rysowania.
2.
Grupa produktów nie obejmuje papieru gazetowego, termoczułego i papieru do kopiowania bez kalki..
Artykuł 3
Do celów administracyjnych, grupie produktów "papier do kopiowania i papier graficzny" przypisuje się numer kodu "011"
Artykuł 4
Artykuł 3 decyzji 1999/554/WE otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
Definicja grupy produktów i szczególne kryteria ekologiczne dla tej grupy obowiązują do dnia 31 sierpnia 2003 r."
Artykuł 5
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 września 2002 r. do dnia 31 sierpnia 2007 r.
Producenci produktów wchodzących w zakres grupy produktów "papier do kopiowania", którym przyznano oznakowanie ekologiczne przed dniem 1 września 2002 r., mogą kontynuować stosowanie tego oznakowania do dnia 31 sierpnia 2003 r.
Producentom produktów wchodzących w zakres grupy produktów "papier do kopiowania", którzy złożyli wnioski o przyznanie oznakowania ekologicznego przed dniem 1 września 2002 r., może zostać przyznane oznakowanie ekologiczne na mocy decyzji 1999/554/WE.
W tych przypadkach oznakowanie może być stosowane do dnia 31 sierpnia 2003 r.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 5 września 2002 r.
określająca warunki wspólnotowych porównawczych prób i analiz materiału rozmnożeniowego roślin ozdobnych na mocy dyrektywy Rady 98/56/WE
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 3300)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/744/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 98/56/WE z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie obrotu materiałem rozmnożeniowym roślin ozdobnych [1], a w szczególności jej art. 14 ust. 2 i 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 98/56/EWG przewiduje konieczne uzgodnienia, jakich dokona Komisja, dotyczące wspólnotowych porównawczych prób i analiz materiału rozmnożeniowego.
(2) Należy zapewnić właściwą reprezentację próbek objętych próbami i analizami, przynajmniej w odniesieniu do niektórych wybranych roślin.
(3) Państwa Członkowskie powinny uczestniczyć we wspólnotowych porównawczych próbach i analizach w zakresie, w jakim nasiona roślin których dotyczą, są zazwyczaj reprodukowane lub stanowią przedmiot obrotu na ich terytorium, w celu umożliwienia wyciągnięcia właściwych wniosków.
(4) Stały Komitet ds. Materiału Rozmnożeniowego Roślin Ozdobnych określił techniczne warunki przeprowadzania prób i analiz.
(5) Wspólnotowe porównawcze próby i analizy należy przeprowadzić w latach 2002–2005 na materiale rozmnożeniowym zebranym w 2002 r., należy również określić szczegóły tych prób i analiz.
(6) W przypadku wspólnotowych porównawczych prób i analiz trwających ponad jeden rok części prób i analiz po pierwszym roku powinny być zatwierdzone przez Komisję, pod warunkiem dostępności niezbędnych środków, bez dalszych odwołań do Stałego Komitetu ds. Materiału Rozmnożeniowego Roślin Ozdobnych.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Materiału Rozmnożeniowego Roślin Ozdobnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wspólnotowe porównawcze próby i analizy przeprowadza się w latach 2002–2005 na materiale rozmnożeniowym roślin wymienionych w załączniku.
Maksymalny koszty prób i analiz w 2002 i 2003 r. określa załącznik.
Szczegóły prób i analiz określa załącznik.
Artykuł 2
Wszystkie Państwa Członkowskie uczestniczą we wspólnotowych porównawczych próbach analizach w zakresie, w jakim nasiona i materiał rozmnożeniowy roślin wymienionych w Załączniku jest zazwyczaj reprodukowany lub stanowi przedmiot obrotu na terytoriach tych państw.
Artykuł 3
W zależności od możliwości budżetowych, Komisja może podjąć decyzję o kontynuacji prób i analiz określonych w załączniku, w 2004 i 2005 r.
Maksymalny koszt próby lub analizy kontynuowanej na tej podstawie nie przekracza kwoty określonej w załączniku.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 5 września 2002 r.
określająca warunki wspólnotowych porównawczych prób i analiz materiału rozmnożeniowego i nasadzeniowego roślin owocowych na mocy dyrektywy Rady 92/34/EWG
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 3302)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/745/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/34/EWG z dnia 28 kwietnia 1992 r. w sprawie obrotu materiałem rozmnożeniowym roślin owocowych oraz roślinami owocowymi przeznaczonymi do produkcji owoców [1], ostatnio zmienioną decyzją Komisji 2002/112/WE [2], w szczególności jej art. 20 ust. 2 i 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 92/34/EWG przewiduje ustanowienie przez Komisję niezbędnych warunków w odniesieniu do wspólnotowych porównawczych prób i analiz materiału rozmnożeniowego i nasadzeniowego.
(2) Należy zapewnić właściwą reprezentatywność próbek włączonych do prób i analiz, przynajmniej w odniesieniu do niektórych wybranych roślin.
(3) Państwa Członkowskie powinny uczestniczyć we wspólnotowych porównawczych próbach i analizach w zakresie, w jakim materiał rozmnożeniowy i nasadzeniowy Prunus domestica jest zazwyczaj reprodukowany lub wprowadzany do obrotu na ich terytorium, w celu zapewnienia wyciągnięcia na ich podstawie właściwych wniosków.
(4) Wspólnotowe porównawcze próby i analizy powinny być prowadzone od 2003 r. do 2007 r. na materiale rozmnożeniowym i nasadzeniowym zebranym w 2002 r. i szczegóły takich prób oraz analiz także powinny zostać określone.
(5) W przypadku wspólnotowych porównawczych prób i analiz trwających dłużej niż jeden rok część prób i analiz następująca po pierwszym roku powinna zostać dopuszczona przez Komisję bez dalszego przekazania do Stałego Komitetu ds. Materiału Rozmnożeniowego i Roślin Owocowych oraz Ich Gatunków, pod warunkiem że dostępne są niezbędne środki.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Materiału Rozmnożeniowego i Roślin Owocowych oraz Ich Gatunków,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wspólnotowe porównawcze próby i analizy materiału rozmnożeniowego i nasadzeniowego Prunus domestica są prowadzone od 2003 r. do 2007 r.
Maksymalne koszty prób i analiz w 2003 r. są określone w Załączniku.
Szczegóły dotyczące prób i analiz są określone w Załączniku.
Artykuł 2
Wszystkie Państwa Członkowskie uczestniczą we wspólnotowych porównawczych próbach i analizach w zakresie, w jakim materiał rozmnożeniowy i nasadzeniowy Prunus domestica jest reprodukowany i wprowadzany do obrotu na ich terytorium.
Artykuł 3
W zależności od możliwości budżetowych Komisja może podjąć decyzję o dalszym prowadzeniu prób i analiz określonych w Załączniku, w okresie od 2004 r. do 2007 r.
Maksymalne koszty prób i analiz dalej prowadzonych na tej podstawie nie przekraczają kwot określonych w Załączniku.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 9 września 2002 r.
ustanawiająca zrewidowane kryteria ekologiczne odnoszące się do wspólnotowego programu przyznawania oznakowań ekologicznych na żarówki i zmieniająca decyzję 1999/568/WE
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 3310)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/747/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1980/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 lipca 2000 r. w sprawie zrewidowanego wspólnotowego programu przyznawania oznakowań ekologicznych [1], w szczególności jego art. 6 ust. 1 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy rozporządzenia (WE) nr 1980/2000, wspólnotowe oznakowanie ekologiczne może być przyznawane na produkt wykazujący cechy, dzięki którym wnosi on znaczący wkład w poprawę istotnych aspektów środowiska naturalnego.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 1980/2000 przewiduje ustanawianie szczególnych kryteriów znakowania ekologicznego, według grup produktów.
(3) Ponadto przewiduje, że rewizja kryteriów znakowania ekologicznego, jak również wymagań oceny i weryfikacji odnoszących się do tych kryteriów, ma nastąpić w wymagalnym czasie przed końcem okresu ważności kryteriów określonych dla każdej grupy produktów. W jej wyniku ma powstać propozycja przedłużenia, wycofania lub rewizji kryteriów.
(4) Należy dokonać rewizji kryteriów ekologicznych, które zostały ustanowione decyzją Komisji 1999/568/WE z dnia 27 lipca 1999 r. ustanawiającą kryteria ekologiczne odnoszące się do wspólnotowego programu przyznawania oznakowań ekologicznych na żarówki [2] w celu odzwierciedlenia rozwoju rynku.
Jednocześnie okres ważności tej decyzji oraz definicja grupy produktu, powinny być zmienione.
(5) Należy przyjąć nową decyzję Komisji ustanawiającą szczególne kryteria ekologiczne dla tej grupy produktów, które będą obowiązywać przez okres czterech lat.
(6) W ograniczonym okresie nie dłuższym niż dwanaście miesięcy, zarówno nowe kryteria ustanowione niniejszą decyzję jak i kryteria ustanowione decyzją 1999/568/WE powinny obowiązywać równocześnie, tak aby przedsiębiorstwa, którym przyznano oznakowanie lub złożyły wniosek o przyznanie oznakowania ekologicznego na ich produkty przed datą zastosowania niniejszej decyzji, miały dość czasu na przystosowanie tych produktów do nowych kryteriów.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji oparte są na projekcie kryteriów opracowanym przez Komitet ds. Znakowania Ekologicznego Unii Europejskiej, ustanowiony na mocy art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego na mocy art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W celu uzyskania wspólnotowego oznakowania ekologicznego na mocy rozporządzenia (WE) nr 1980/2000, żarówka musi mieścić się w ramach charakterystyki grupy produktów "żarówki", zgodnie z definicją zawartą w art. 2, oraz musi spełniać kryteria ekologiczne wymienione w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
1.
Grupa produktów "żarówki" obejmuje:
"żarówki z pojedynczą końcówką": wszystkie żarówki, które dostarczają światło na potrzeby ogólne i wyposażone są w pojedyncze końcówki bagnetowe, gwintowane lub wtykowe.
Żarówki umożliwiają połączenie ich z ogólnie dostępną siecią zasilania elektrycznego.
"żarówki z podwójną końcówką": wszystkie żarówki, które dostarczają światło na potrzeby ogólne i wyposażone są w zakończenia po obu stronach.
W szczególności dotyczy to podłużnych lamp fluorescencyjnych.
Żarówki umożliwiają połączenie ich z ogólnie dostępną siecią zasilania elektrycznego.
2.
Następujące rodzaje lamp nie zaliczają się do grupy produktu: lampy fluorescencyjne o zwartej budowie (świetlówki) z magnetycznym regulatorem mocy, lampy projekcyjne, fotograficzne lampy błyskowe i lampy oświetleniowe do solarium.
Artykuł 3
Do celów administracyjnych, do grupy towarowej "żarówki" przypisany jest numer kodu "008".
Artykuł 4
Artykuł 3 decyzji 1999/568/WE otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
Definicja grupy produktu i szczególne kryteria ekologiczne dla grupy produktu ważne są do dnia 31 sierpnia 2003 r."
Artykuł 5
Niniejsza decyzja stosuje się od dnia 1 września 2002 r. do dnia 31 sierpnia 2005 r.
Jeśli w dniu 31 sierpnia 2005 r. nie są przyjęte zmienione kryteria, niniejsza decyzja stosuje się do dnia 31 sierpnia 2006 r.
Producenci produktów zaliczanych do grupy produktu "żarówki", którym przyznano oznakowanie ekologiczne przed dniem 1 września 2002 r. mogą nadal używać taką etykietę do dnia 31 sierpnia 2003 r.
Producenci produktów zaliczanych do grupy produktu "żarówki", którzy wystąpili z wnioskiem o przyznanie im oznakowania ekologicznego przed dniem 1 września 2002 r., mogą je uzyskać na podstawie przepisów decyzji 1999/568/WE.
W takich przypadkach etykieta może być używana do dnia 31 sierpnia 2003 r.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 10 września 2002 r.
zmieniająca decyzję 98/676/WE w odniesieniu do fluazolatu
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 3324)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/748/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania na rynek środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2002/37/WE [2], w szczególności jej art. 6 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG, 29 września 1997 r.
Twinagro Ltd. zwróciła się do Zjednoczonego Królestwa z wnioskiem o umieszczenie substancji biologicznie czynnej fluazolatu w wykazie załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
(2) Decyzją Komisji 98/676/WE [3] potwierdzono po wstępnym rozpatrzeniu, że dokumentacja jest kompletna, można ją uznać za zasadniczo spełniającą wymogi dotyczące danych i informacji, określone w załącznikach II i III do dyrektywy 91/414/EWG.
(3) Tym samym umożliwiono Państwom Członkowskim przyznawanie tymczasowych zezwoleń na stosowanie środków ochrony roślin zawierających fluazolat, zgodnie z art. 8 ust. 1 dyrektywy 91/414/EWG.
Żadne z Państw Członkowskich nie skorzystało z tej możliwości.
(4) Zjednoczone Królestwo, jako Państwo Członkowskie sprawozdawca, wskazało Komisji, że w wyniku szczegółowej kontroli dokumentacji stwierdzono potrzebę uzupełnienia kilku dodatkowych danych wymaganych zgodnie z załącznikami II i III dyrektywy 91/414/EWG, w szczególności w odniesieniu do wpływu przedmiotowej substancji biologicznie czynnej na środowisko oraz produktów jej rozkładu.
W związku z tym dokumentacja nie może być nadal uznawana za kompletną.
(5) Wnioskodawca poinformował Zjednoczone Królestwo i Komisję, że nie ma zamiaru dalej wspierać trwającego procesu oceny oraz że nie ma zamiaru złożyć dodatkowych danych dotyczących przedmiotowej substancji biologicznie czynnej lub produktów jej rozkładu.
W związku z tym oczywiste jest, że dokumentacja nie zostanie uzupełniona, zatem niemożliwe jest sporządzenie przez Zjednoczone Królestwo sprawozdania z oceny dotyczącego fluazolatu i przekazanie go Komisji oraz innym Państwom Członkowskim.
Dlatego należy wycofać możliwość przyznawania tymczasowych zezwoleń na stosowanie fluazolatu.
(6) Z uwagi na to, że żadne Państwo Członkowskie nie wydało tymczasowego zezwolenia na stosowanie fluazolatu, nie potrzeba wyznaczać szczególnego terminu w doniesieniu do wycofania, składowania, dopuszczenia do obrotu i wykorzystania istniejących zapasów środków ochrony roślin zawierających fluazolat.
(7) Decyzję 98/676/WE należy dlatego odpowiednio zmienić.
(8) Środek przewidziany w niniejszej decyzji jest zgodny z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W art. 1 decyzji 98/676/WE skreśla się pkt 4.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 16 września 2002 r.
określająca warunki wspólnotowych porównawczych prób i analiz nasion i materiału rozmnożeniowego niektórych roślin na mocy dyrektyw Rady 66/401/EWG, 66/402/EWG, 68/193/EWG, 92/33/EWG, 2002/54/WE, 2002/55/WE, 2002/56/WE i 2002/57/WE
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 3350)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/756/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską;
uwzględniając dyrektywę Rady 66/401/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin paszowych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 2001/64/WE [2], w szczególności jej art. 20 ust. 3;
uwzględniając dyrektywę Rady 66/402/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin zbożowych [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 2001/64/WE, w szczególności jej art. 20 ust. 3;
uwzględniając dyrektywę Rady 68/193/EWG z dnia 9 kwietnia 1968 r. w sprawie obrotu materiałem do wegetatywnego rozmnażania winorośli [4], ostatnio zmienioną dyrektywą 2002/11/WE [5], w szczególności jej art. 16 ust. 3;
uwzględniając dyrektywę Rady 92/33/EWG z dnia 28 kwietnia 1992 r. w sprawie obrotu materiałem rozmnożeniowym oraz siewnym, innym niż nasiona [6], ostatnio zmienioną decyzją Komisji 2002/111/WE [7], w szczególności jej art. 20 ust. 4;
uwzględniając dyrektywę Rady 2002/54/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym buraka [8], w szczególności jej art. 26 ust. 3;
uwzględniając dyrektywę Rady 2002/55/WE z 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym warzyw [9], w szczególności jej art. 43 ust. 3;
uwzględniając dyrektywę Rady 2002/56/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu sadzeniakami ziemniaków [10], w szczególności jej art. 20 ust. 3;
uwzględniając dyrektywę Rady 2002/57/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych [11], ostatnio zmienioną dyrektywą 2002/68/WE [12], w szczególności jej art. 23 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywy 66/401/EWG, 66/402/EWG, 68/193/EWG, 92/33/EWG, 2002/54/WE, 2002/55/WE, 2002/56/WE oraz 2002/57/WE przewidują niezbędne uzgodnienia dokonywane przez Komisję ds. Wspólnotowych Porównawczych Prób i Analiz Nasion i Materiału Rozmnożeniowego.
(2) Należy zapewnić właściwą reprezentację próbek objętych próbami i analizami, przynajmniej dla niektórych wybranych roślin.
(3) Państwa Członkowskie powinny uczestniczyć we wspólnotowych porównawczych próbach i analizach w zakresie, w jakim nasiona roślin, o których mowa są zazwyczaj reprodukowane lub stanowią przedmiot obrotu na ich terytoriach, w celu umożliwienia wyciągnięcia z nich właściwych wniosków.
(4) Warunki prób i analiz w odniesieniu do sadzeniaków ziemniaka obejmują również, między innymi, niektóre organizmy szkodliwe objęte zakresem dyrektywy Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie [13], ostatnio zmienionej dyrektywą Komisji 2002/28/WE [14].
(5) Wspólnotowe porównawcze próby i analizy należy przeprowadzić w latach 2003–2004 na nasionach i materiale rozmnożeniowym zebranym w 2002 roku, należy również określić szczegóły tych prób i analiz.
(6) W przypadku wspólnotowych porównawczych prób i analiz trwających ponad jeden rok części prób i analiz po pierwszym roku powinny być zatwierdzone przez Komisję, pod warunkiem dostępności niezbędnych środków, bez dalszych odwołań do Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wspólnotowe porównawcze próby i analizy przeprowadza się w latach 2003–2004 na nasionach i materiale rozmnożeniowym roślin wymienionych w Załączniku.
Maksymalny koszt prób i analiz w 2003 roku określa Załącznik.
Szczegóły prób i analiz określa Załączniku.
Artykuł 2
Wszystkie Państwa Członkowskie uczestniczą we wspólnotowych porównawczych próbach i analizach w zakresie, w jakim nasiona i materiał rozmnożeniowy roślin wymienionych w Załączniku są zwykle reprodukowane lub stanową przedmiot obrotu na terytoriach tych państw.
Artykuł 3
W przypadku oceny sadzeniaków ziemniaka na mocy dyrektywy 2000/29/WE każda próbka przekazywana do analiz laboratoryjnych musi zostać wcześniej oznaczona kodem przez organ właściwy dla przeprowadzania prób i analiz w zakresie właściwości służb Komisji.
Jeżeli próbki zostaną uznane za zakażone jakimkolwiek z mających znaczenie organizmów szkodliwych, zostają podjęte środki wymagane przez wspólnotowy system zdrowia roślin.
Środki takie pozostają bez uszczerbku dla ogólnych warunków mających zastosowanie do oceny rocznych sprawozdań w sprawie potwierdzonych wyników i wniosków wspólnotowych porównawczych prób i analiz.
Artykuł 4
W zależności od możliwości budżetowych, Komisja może podjąć decyzję o kontynuacji prób i analiz określonych w Załączniku, w 2004 r.
Maksymalny koszt próby lub analizy kontynuowanej na tej podstawie nie przekracza kwoty określonej w Załączniku
Artykuł 5
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 19 września 2002 r.
w sprawie tymczasowych nadzwyczajnych środków fitosanitarnych zapobiegających wprowadzaniu do Wspólnoty i rozprzestrzenianiu się we Wspólnocie Phytophthora ramorum Werres, De Cock & Man in ‘t Veld sp. nov.
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 3380)
(2002/757/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2002/36/WE [2], w szczególności jej art. 16 ust. 3 zdanie trzecie,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W przypadku gdy Państwo Członkowskie uzna, że istnieje niebezpieczeństwo wprowadzenia lub rozprzestrzenienia się na jego terytorium szkodliwego organizmu niewymienionego w załączniku I bądź załączniku II do dyrektywy 2000/29/WE, może tymczasowo podjąć dodatkowe środki niezbędne do ochrony przed tym niebezpieczeństwem.
(2) W dniu 29 kwietnia 2002 r. Zjednoczone Królestwo poinformowało pozostałe Państwa Członkowskie i Komisję o wystąpieniu Phytophthora ramorum Werres, De Cock & Man in ‘t Veld sp. nov. (zwanym dalej: "szkodliwym organizmem") na swoim terytorium i podjęło w dniu 13 maja 2002 r. dodatkowe środki, aby zapobiec wprowadzeniu i rozprzestrzenianiu się we Wspólnocie szkodliwego organizmu.
Podobnie, Niderlandy i Niemcy zgłosiły pojawienie się organizmu na swoich terytoriach.
(3) Szkodliwy organizm nie jest obecnie wymieniony w załączniku I lub II do dyrektywy 2000/29/WE.
Jednakże wstępna analiza zagrożenia wystąpienia szkodnika, oparta na dostępnych naukowych informacjach, wykazała, że szkodliwy organizm i szkody, które organizm powoduje, mogłyby wywołać obawy we Wspólnocie, jeśli chodzi o zdrowie roślin, w szczególności pozaeuropejskie izolaty, występujące wyłącznie w Stanach Zjednoczonych Ameryki w odniesieniu do dębów we Wspólnocie i europejskie izolaty w odniesieniu do roślin ozdobnych, takich jak Rhododendron spp. i Viburnum spp.
Właściwe służby w Państwach Członkowskich zostały poproszone o prowadzenie dalszych prac naukowych na temat zagrożenia ze strony pozaeuropejskich izolatów w odniesieniu do dębów we Wspólnocie, epidemiologii szkodliwego organizmu i potencjalnych roślin żywicieli.
(4) Dlatego niezbędne jest podjęcie tymczasowych nadzwyczajnych środków fitosanitarnych przeciwko wprowadzaniu i rozprzestrzenianiu się we Wspólnocie szkodliwego organizmu.
(5) Środki te należy stosować w przypadku wprowadzenia lub rozprzestrzeniania się szkodliwego organizmu, produkcji i przenoszenia znanych roślin żywicieli dla szkodliwego organizmu we Wspólnocie, zwalczania szkodliwego organizmu i ogólnego nadzorowania występowania lub trwałej nieobecności szkodliwego organizmu w Państwach Członkowskich.
Jednakże stosowanie tych środków wobec sadzonek Rhododendron simsii Planch, innych niż owoce i nasiona, nie jest konieczne z uwagi na to, że dostępne informacje wskazują, iż sadzonki te nie są podatne na działanie szkodliwego organizmu.
(6) Wyniki stosowania powyższych środków będą ocenianie regularnie w 2002 r. i 2003 r., w szczególności na podstawie informacji dostarczonych przez Państwa Członkowskie.
W świetle wyników tej oceny rozważona zostanie możliwość zastosowania kolejnych środków, a Państwa Członkowskie przedstawią opinię naukową.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Do celów niniejszej decyzji:
1) "szkodliwy organizm" oznacza Phytophthora ramorum Werres, De Cock & Man in ‘t Veld sp. nov.;
2) "podatne rośliny" oznaczają rośliny, inne niż owoce i nasiona, Acer macrophyllum Pursh., Aesculus californica Nutt., Arbutus menziesii Pursch., Arctostaphylos spp.
Adans, Heteromeles arbutifolia (Lindley) M. Roemer, Lithocarpus densiflorus (H i A), Lonicera hispidula (Dougl.), Quercus spp.
L., Rhamnus californica (Esch), Rhododendron spp.
L., inne niż Rhododendron simsii Planch., Umbellularia californica (Pursch.), Vaccinium ovatum (Hook i Arn) Nutt. i Viburnum spp.
L.;
3) "podatne drewno" oznacza drewno Acer macrophyllum Pursh., Aesculus californica Nutt., Lithocarpus densiflorus (H i A) i Quercus L.;
4) "podatna kora" oznacza oddzieloną korę Acer macrophyllum Pursh., Aesculus californica Nutt., Lithocarpus densiflorus (H i A) i Quercus L.
Artykuł 2
Zakazuje się wprowadzania do Wspólnoty i rozprzestrzeniania się we Wspólnocie pozaeuropejskich i europejskich izolatów szkodliwego organizmu.
Artykuł 3
1.
Podatne rośliny i podatne drewno mogą być wprowadzane do Wspólnoty, jeżeli są zgodne z nadzwyczajnymi środkami fitosanitarnymi ustanowionymi w pkt 1a i 2 Załącznika do niniejszej decyzji i jeżeli przy wprowadzeniu do Wspólnoty zostaną zbadane pod kątem obecności pozaeuropejskich izolatów szkodliwego organizmu, zgodnie z art. 13 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2000/29/WE, i zostaną w tym badaniu uznane za wolne od szkodliwego organizmu.
2.
Przepisy określone w pkt 1a i 2 Załącznika do niniejszej decyzji stosuje się wyłącznie w odniesieniu do podatnych roślin i podatnego drewna pochodzących ze Stanów Zjednoczonych Ameryki, które mają być wprowadzone do Wspólnoty i które opuszczą Stany Zjednoczone Ameryki w dniu 1 listopada 2002 r. lub później.
3.
Środki ustanowione w części A sekcja I (3) załącznika IV w odniesieniu do pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki drewna Quercus L., w tym drewna, które nie zachowało swojej naturalnej zaokrąglonej powierzchni, nie mają zastosowania wobec podatnego drewna Quercus L., które spełnia wymogi pkt 2b) Załącznika do niniejszej decyzji.
4.
Od dnia 1 listopada 2002 r. pochodzące z państw trzecich innych niż Stany Zjednoczone Ameryki rośliny Rhododendron spp. inne niż Rhododendron simsii Planch i Viburnum spp., inne niż owoce i nasiona, wprowadzane do Wspólnoty, mogą być przemieszczane we Wspólnocie, jeżeli jest do nich dołączony "paszport" roślin, sporządzony i wydany zgodnie z dyrektywą Komisji 92/105/EWG [3].
Artykuł 4
Nie zezwala się na wprowadzanie do Wspólnoty podatnej kory pochodzącej ze Stanów Zjednoczonych Ameryki.
Artykuł 5
Od dnia 1 listopada 2002 r. pochodzące ze Wspólnoty rośliny Rhododendron spp., inne niż Rhododendron simsii Planch. i Viburnum spp., inne niż owoce i nasiona, nie mogą być przenoszone z miejsca ich produkcji, chyba że spełniają warunki ustanowione w pkt 3 Załącznika do niniejszej decyzji.
Producenci tych roślin są rejestrowani zgodnie z przepisami dyrektywy Rady 92/90/EWG [4].
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie prowadzą urzędowe badania dotyczące występowania szkodliwego organizmu na swoich terytoriach w celu ustalenia, czy istnieje dowód zakażenia przez szkodliwy organizm.
2.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 16 ust. 1 dyrektywy 2000/29/WE o wynikach badań przewidzianych w pierwszym ustępie są powiadamiane Komisja i pozostałe Państwa Członkowskie do dnia 1 listopada 2003 r.
Artykuł 7
Państwa Członkowskie najpóźniej do dnia 31 października 2002 r. dostosują środki, które przyjęły w celu ich ochrony przed wprowadzaniem i rozprzestrzenianiem się szkodliwego organizmu, w taki sposób, aby środki te spełniały warunki niniejszej decyzji i bezzwłocznie powiadamiają Komisję o dostosowanych środkach.
Artykuł 8
Niniejsza decyzja zostanie poddana przeglądowi najpóźniej do dnia 31 grudnia 2003 r.
Artykuł 9
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 22 lipca 2002 r.
dotycząca zawarcia Umowy przejściowej w sprawie handlu i spraw związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Republiką Libańską, z drugiej strony
(2002/761/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 w powiązaniu z jego art. 300 ust. 2 akapit pierwszy, zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Do czasu wejścia w życie Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Libańską, z drugiej strony, podpisanego w imieniu Wspólnoty w Luksemburgu dnia 17 czerwca 2002 r., niezbędne jest zatwierdzenie Umowy przejściowej w sprawie handlu i spraw związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Republiką Libańską, z drugiej strony.
2. Teksty wymienione w akapicie pierwszym załącza się do niniejszej decyzji. Artykuł 2 Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby (osób) umocowanej(-ych), w imieniu Wspólnoty, do złożenia dokumentu notyfikacyjnego przewidzianego w art. 42 ust. 2 Umowy.
Decyzja Rady
z dnia 19 września 2002 r.
upoważniająca Państwa Członkowskie, w interesie Wspólnoty, do podpisania, ratyfikacji lub przystąpienia do Międzynarodowej konwencji o odpowiedzialności cywilnej za szkody spowodowane zanieczyszczeniem olejami bunkrowymi z 2000 r. (Konwencji o olejach bunkrowych)
(2002/762/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 61 lit. c), art. 67 ust. 1 oraz art. 300 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Międzynarodowa konwencja o odpowiedzialności cywilnej za szkody spowodowane zanieczyszczeniem olejami bunkrowymi z 2001 r. (zwana dalej "Konwencją o olejach bunkrowych") została przyjęta 23 marca 2001 r. w celu zapewnienia odpowiedniego, niezwłocznego i efektywnego wynagrodzenia osób, które poniosły szkody na skutek wycieku oleju przewożonego jako paliwo w zasobnikach bunkrowych statków.
Konwencja o olejach bunkrowych uzupełnia istotną lukę w prawie międzynarodowym regulującym odpowiedzialność za zanieczyszczenie morza.
(2) Artykuły 9 i 10 Konwencji o olejach bunkrowych odnoszą się do wspólnotowych aktów prawa pochodnego dotyczących jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń sądowych, zgodnie z postanowieniami rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych i ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych [2].
(3) Wspólnota posiada więc wyłączne kompetencje w stosunku do art. 9 i 10 Konwencji o olejach bunkrowych w stopniu, w jakim artykuły te odnoszą się do zasad ustanowionych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 44/2001.
Państwa Członkowskie zachowują swoje kompetencje w tych sprawach uregulowanych konwencją, które nie wpływają na prawo wspólnotowe.
(4) Zgodnie z Konwencją o olejach bunkrowych tylko suwerenne państwa mogą być jej stronami; w najbliższym czasie nie planuje się ponownego otwarcia negocjacji w celu uwzględnienia kompetencji Wspólnoty w tej kwestii.
Dlatego też Wspólnota nie może podpisać bądź ratyfikować Konwencji o olejach bunkrowych ani do niej przystąpić; nie przewiduje się także, by było to możliwe w najbliższej przyszłości.
(5) Konwencja o olejach bunkrowych jest szczególnie istotna, zważywszy na interesy Wspólnoty i jej Państw Członkowskich, ponieważ przewiduje lepszą ochronę ofiar na podstawie międzynarodowych zasad odpowiedzialności za zanieczyszczenie morza, zgodnie z Konwencją Narodów Zjednoczonych o prawie morza z 1982 roku.
(6) Przepisy materialne systemu ustanowionego przez Konwencję o olejach bunkrowych podlegają kompetencjom Państw Członkowskich i jedynie przepisy dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń sądowych należą do wyłącznych kompetencji Wspólnoty.
Zważywszy na przedmiot i cel Konwencji o olejach bunkrowych akceptacja tych przepisów Konwencji, które podlegają kompetencjom Wspólnoty, nie może być oddzielona od przepisów podlegających kompetencjom Państw Członkowskich.
(7) Rada powinna zatem upoważnić Państwa Członkowskie do podpisania, ratyfikacji lub przystąpienia do Konwencji o olejach bunkrowych w interesie Wspólnoty, na warunkach ustalonych w niniejszej decyzji.
(8) Państwa Członkowskie powinny dołożyć starań w celu podpisania Konwencji o olejach bunkrowych do 30 września 2002 roku oraz w celu zakończenia, w rozsądnym czasie, procedur ratyfikacji lub przystępowania do tej Konwencji w interesie Wspólnoty.
Państwa Członkowskie powinny wymieniać informacje na temat przebiegu procedur ratyfikacji lub przystępowania w celu przygotowania depozytu ich dokumentów ratyfikacyjnych lub dokumentów przystąpienia do Konwencji.
(9) Zjednoczone Królestwo i Irlandia uczestniczą w przyjmowaniu i realizacji niniejszej decyzji.
(10) Zgodnie z art. 1 i 2 protokołu dotyczącego stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczestniczy w przyjmowaniu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani zobowiązana do jej realizacji;
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Bez uszczerbku dla istniejących w tej kwestii kompetencji Wspólnoty Rada niniejszym upoważnia Państwa Członkowskie do podpisania, ratyfikacji lub przystąpienia do Konwencji o olejach bunkrowych w interesie Wspólnoty, na warunkach przewidzianych w poniższych artykułach.
2.
Tekst Konwencji o olejach bunkrowych jest załączony do niniejszej decyzji.
3.
W rozumieniu niniejszej decyzji termin "Państwo Członkowskie" oznacza wszystkie Państwa Członkowskie z wyjątkiem Danii.
Artykuł 2
W momencie podpisywania, ratyfikacji lub przystępowania do Konwencji o olejach bunkrowych Państwa Członkowskie składają deklarację o następującej treści:
"Orzeczenia sądowe dotyczące kwestii uregulowanych niniejszą Konwencją wydane przez sąd (…) [3] będą uznawane i wykonywane w (…) [4], zgodnie z odpowiednimi wewnętrznymi przepisami wspólnotowymi w tej kwestii [5];"
.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie dołożą starań w celu podpisania Konwencji o olejach bunkrowych do 30 września 2002 r.
2.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne kroki w celu złożenia dokumentów ratyfikacyjnych lub dokumentów przystąpienia do Konwencji o olejach bunkrowych do depozytu przy Sekretarzu Generalnym Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO) w rozsądnym okresie czasu lub, w miarę możliwości, do 30 czerwca 2006 r.
3.
Do 30 czerwca 2004 r. Państwa Członkowskie informują Radę oraz Komisję o przewidywanej dacie zakończenia ich procedur ratyfikacji lub przystępowania do Konwencji.
4.
Państwa Członkowskie starają się wymieniać informacje na temat przebiegu ich procesu ratyfikacji lub przystępowania do Konwencji.
Artykuł 4
Przy podpisywaniu, ratyfikacji lub przystępowaniu do Konwencji o olejach bunkrowych Państwa Członkowskie informują pisemnie Sekretarza Generalnego Międzynarodowej Organizacji Morskiej, że takie podpisanie, ratyfikacja lub przystąpienie odbyły się zgodnie z niniejszą decyzją.
Artykuł 5
Przy najbliższej sposobności Państwa Członkowskie dołożą wszelkich starań, by zapewnić wprowadzenie do Konwencji poprawek, które dawałyby Wspólnocie możliwość stania się jej stroną.
Zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich,
Decyzja Rady
z dnia 25 czerwca i 23 września 2002 roku
zmieniająca Akt dotyczący wyborów przedstawicieli do Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich, dołączony do decyzji Rady 76/787/EWWiS, EWG, Euratom
(2002/772/WE, Euratom)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską i w szczególności jego art. 190 ust. 4,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej i w szczególności jego art. 108 ust. 3 i 4,
uwzględniając projekt Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Akt dotyczący wyborów członków do Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich powinien zostać zmieniony, aby umożliwić wybór członków w powszechnych wyborach bezpośrednich zgodnie z zasadami wspólnymi dla wszystkich Państw Członkowskich, pozostawiając Państwom Członkowskim swobodę stosowania ich krajowych przepisów w odniesieniu do aspektów nie regulowanych niniejszą decyzją.
(2) W celu poprawy czytelności Aktu zmienionego niniejszą decyzją, numeracja jego postanowień powinna zostać zmieniona, tak aby otrzymać przejrzysty skonsolidowany tekst,
PRZYJMUJE następujące postanowienia, których przyjęcie zaleca Państwom Członkowskim, zgodnie z ich odpowiednimi wymogami konstytucyjnymi.
Artykuł 1
Akt dotyczący wyborów przedstawicieli do Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich, dołączony do decyzji Rady 76/787/EWWiS, EWG, Euratom [3] (zwany dalej "Aktem z 1976 roku"), zostaje niniejszym zmieniony zgodnie z niniejszym artykułem.
1.
W Akcie z 1976 roku, z wyjątkiem artykułu 13, wyrazy "przedstawiciel" lub "przedstawiciel do Parlamentu Europejskiego" zastępuje się wyrazami "członek Parlamentu Europejskiego".
2.
Artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
1.
W każdym Państwie Członkowskim członkowie Parlamentu Europejskiego są wybierani na zasadzie proporcjonalnej z zastosowaniem systemu list lub pojedynczego głosu podlegającego przeniesieniu.
2.
Państwa Członkowskie mogą przyjąć swoją procedurę głosowania na podstawie systemu list preferencyjnych.
3.
Wybór dokonywany jest w bezpośrednich wyborach powszechnych, wolnych i tajnych".
3.
Artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Odpowiednio do szczególnych krajowych uwarunkowań Państwa Członkowskie mogą tworzyć okręgi wyborcze do celów wyborów do Parlamentu Europejskiego lub podzielić obszar wyborczy w inny sposób, ogólnie nie naruszając proporcjonalnego charakteru systemu wyborczego.
Artykuł 2A
Państwa Członkowskie mogą ustanowić próg minimalny w rozdziale mandatów.
Na poziomie krajowym próg ten nie może przekroczyć 5 procent oddanych głosów.
Artykuł 2B
Każde Państwo Członkowskie może ustanowić górną granicę wydatków na kampanię wyborczą kandydatów".
4.
W artykule 3 wprowadza się następujące zmiany:
a) skreśla się ustęp 1, a ustępy 2 i 3 otrzymują oznaczenie 1 i 2;
b) w nowym ustępie 1 wyrazy "Ten okres pięciu lat" zastępuje się wyrazami "Okres pięciu lat, na jaki wybiera się członków Parlamentu Europejskiego";
c) w nowym ustępie 2 odniesienie do ustępu 2 zastępuje się odniesieniem do ustępu 1.
5.
Artykuł 4 ustęp 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Członkowie Parlamentu Europejskiego korzystają z przywilejów i immunitetów, które mają zastosowanie do nich na mocy Protokołu z 8 kwietnia 1965 roku w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich".
6.
Uchyla się artykuł 5.
7.
W artykule 6 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ustępie 1:
i) na końcu tiret trzeciego dodaje się wyrazy "lub Sądu Pierwszej Instancji";
ii) pomiędzy obecnym tiret trzecim i czwartym dodaje się tiret w brzmieniu:
"— członka zarządu Europejskiego Banku Centralnego";
iii) pomiędzy obecnymi tiret czwartym i piątym dodaje się tiret w brzmieniu:
"— Rzecznika Praw Obywatelskich Wspólnot Europejskich";
iv) w obecnym tiret piątym skreśla się wyrazy "członka Komitetu Doradczego Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali czy";
v) w obecnym tiret szóstym skreśla się wyrazy "Europejską Wspólnotę Węgla i Stali";
vi) obecne tiret ósme otrzymuje brzmienie:
"— czynnego urzędnika lub pracownika instytucji Wspólnot Europejskich lub wyspecjalizowanych organów przy nich ustanowionych lub Europejskiego Banku Centralnego";
b) po ustępie 1 dodaje się następujący ustęp, a obecne ustępy 2 i 3 otrzymują oznaczenie 3 i 4:
"2.
Od wyborów do Parlamentu Europejskiego w 2004 roku mandatu członka Parlamentu Europejskiego nie można łączyć z członkostwem w parlamencie krajowym.
W drodze odstępstwa od tej zasady i bez uszczerbku dla ustępu 3:
- członkowie irlandzkiego parlamentu krajowego wybierani do Parlamentu Europejskiego w następnych wyborach mogą mieć podwójny mandat do czasu kolejnych wyborów do irlandzkiego parlamentu krajowego, kiedy to pierwszy akapit niniejszego ustępu będzie mieć zastosowanie,
- członkowie parlamentu Zjednoczonego Królestwa, którzy są także członkami Parlamentu Europejskiego podczas pięcioletniej kadencji poprzedzającej wybory do Parlamentu Europejskiego w 2004 roku mogą mieć podwójny mandat do czasu wyborów do Parlamentu Europejskiego w 2009 roku, kiedy to pierwszy akapit niniejszego ustępu będzie mieć zastosowanie";
c) w nowym ustępie 3 wyraz "ustanowić" zastępuje się wyrazem "rozszerzyć", a odniesienie do artykułu 7 ustęp 2 zastępuje się odniesieniem do artykułu 7;
d) w nowym ustępie 4 odniesienie do ustępów 1 i 2 zastępuje się odniesieniem do ustępów 1, 2 i 3.
8.
Artykuł 7 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 7
Z zastrzeżeniem postanowień niniejszego Aktu procedura wyborcza w każdym Państwie Członkowskim podlega przepisom krajowym.
Te przepisy krajowe, które mogą ewentualnie uwzględniać szczególne warunki w Państwach Członkowskich, nie naruszają zasadniczo proporcjonalnego charakteru systemu wyborczego".
9.
W artykule 9 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ustępie 1 wyrazy "w dniu wyznaczonym" zastępuje się wyrazami "w dniu i okresach wyznaczonych";
b) w ustępie 2 wyrazy "Obliczania głosów nie można rozpocząć" zastępuje się wyrazami "Państwa Członkowskie nie mogą urzędowo ogłosić wyników";
c) skreśla się ustęp 3.
10.
W artykule 10 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ustępie 1 wyrazy "okres przeprowadzenia pierwszych wyborów, o którym mowa w artykule 9 ustęp 1" zastępuje się wyrazami "okres wyborczy przeprowadzenia pierwszych wyborów";
b) w ustępie 2 akapit drugi wyrazy "wyznaczy inny okres nie później niż jeden miesiąc przed" zastępuje się wyrazami "wyznaczy, nie później niż rok przed końcem okresu pięciu lat, o którym mowa w artykule 3, inny okres wyborczy nie późniejszy niż dwa miesiące przed";
c) w ustępie 3 skreśla się wyrazy "artykułu 22 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Węgla i Stali" wyrazy "Europejską Wspólnotę Gospodarczą" zastępuje się wyrazami "Wspólnotę Europejską", a wyrazy "okresu, o którym mowa w artykule 9 ustęp 1" zastępuje się wyrazami "okresu wyborczego".
11.
W artykule 11 skreśla się wyrazy "Do czasu wejścia w życie jednolitej procedury wyborczej, o której mowa w artykule 7 ustęp 1".
12.
Artykuł 12 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 12
1.
Wakat powstaje, gdy mandat członka Parlamentu wygasa w wyniku rezygnacji, śmierci lub utraty mandatu.
2.
Z zastrzeżeniem innych postanowień niniejszego Aktu każde Państwo Członkowskie ustanawia odpowiednie procedury w celu zapełnienia wakatu powstałego podczas okresu pięcioletniej kadencji, o którym mowa w artykule 3, na pozostałą część tego okresu.
3.
Gdy prawo Państwa Członkowskiego zawiera wyraźny przepis dotyczący utraty mandatu członka Parlamentu Europejskiego, mandat ten wygasa zgodnie z tym przepisem.
Właściwe władze krajowe informują o tym Parlament Europejski.
4.
W przypadku wystąpienia wakatu w wyniku rezygnacji lub śmierci przewodniczący Parlamentu Europejskiego niezwłocznie informuje o tym właściwe władze danego Państwa Członkowskiego".
13.
Uchyla się artykuł 14.
14.
Artykuł 15 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 15
Niniejszy Akt sporządzony jest w językach angielskim, duńskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, irlandzkim, niderlandzkim, niemieckim, portugalskim, szwedzkim i włoskim, przy czym teksty we wszystkich tych językach są na równi autentyczne.
Załączniki II i III stanowią integralną część niniejszego Aktu".
15.
Uchyla się załącznik I.
16.
W załączniku III skreśla się deklarację Rządu Republiki Federalnej Niemiec.
Artykuł 2
1.
Artykuły i załączniki do Aktu z 1976 roku, zmienionego niniejszą decyzją, otrzymują zmienioną numerację, zgodnie z tabelą ekwiwalencyjną zamieszczoną w załączniku do niniejszej decyzji, stanowiącym jej integralną część.
2.
Wzajemne odniesienia do artykułów i załączników do Aktu z 1976 roku zostają w wyniku tego dostosowane.
To samo stosuje się do odniesień do tych artykułów lub ich części zawartych w traktatach wspólnotowych.
3.
Odniesienia do artykułów Aktu z 1976 roku zawarte w innych dokumentach lub aktach, należy rozumieć jako odniesienia do artykułów Aktu z 1976 roku, z numeracją zmienioną zgodnie z ustępem 1 i, odpowiednio, do ustępów tych artykułów, z numeracją zmienioną niniejszą decyzją.
Artykuł 3
1.
Zmiany, o których mowa w artykułach 1 i 2, stają się skuteczne pierwszego dnia miesiąca następującego po przyjęciu postanowień niniejszej decyzji przez Państwa Członkowskie, zgodnie z ich odpowiednimi wymogami konstytucyjnymi.
2.
Państwa Członkowskie notyfikują sekretarzowi generalnemu Rady zakończenie ich procedur krajowych.
Artykuł 4
Niniejszą decyzję publikuje się w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
DECYZJA KOMISJI
z dnia 10 października 2002 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 82/894/EWG w sprawie powiadamiania o chorobach zwierząt we Wspólnocie
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 3670)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/788/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 82/894/EWG z dnia 21 grudnia 1982 r. w sprawie powiadamiania o chorobach zwierząt we Wspólnocie[1], ostatnio zmienioną decyzją Komisji 2000/556/WE[2], w szczególności jej art. 5 ust. 2 tiret pierwsze,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu umożliwienia podjęcia odpowiednich działań na poziomie wspólnotowym w przypadku wystąpienia ognisk zakaźnej niedokrwistości i wirusowej posocznicy krwotocznej ryb łososiowatych w gospodarstwach lub na obszarach zatwierdzonych jako wolne od tych chorób, powinny one zostać dodane do wykazu chorób podlegających zgłoszeniu.
(2) W związku z powyższym, załączniki do dyrektywy 82/894/EWG powinny zostać odpowiednio zmienione.
(3) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załączniki I i II do dyrektywy 82/894/EWG zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 10 października 2002 r.
zmieniająca decyzję 2001/751/WE w zakresie przywozu żywych ptaków bezgrzebieniowych i jaj wylęgowych z Botswany
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 3671)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/789/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/539/EWG z dnia 15 października 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy i przywóz z państw trzecich drobiu i jaj wylęgowych [1], ostatnio zmienioną decyzją Komisji 2001/867/WE [2], w szczególności jej art. 21 ust. 1 i art. 23 ust. 1 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2001/751/WE [3] ustanawia wymagania dotyczące zdrowia zwierząt i świadectwa weterynaryjne przy przywozie żywych ptaków bezgrzebieniowych i ich jaj wylęgowych z państw trzecich, w tym środki zdrowotne stosowane po ich przywozie, oraz wykazy państw trzecich, z których przywóz może być dopuszczony.
(2) Inspekcja przeprowadzona przez Komisję w Botswanie w maju 2001 r. wykazała, że struktura i organizacja służb weterynaryjnych w Botswanie jest wystarczająca w zakresie stanu zdrowia zwierząt w odniesieniu do ptaków bezgrzebieniowych.
Jednakże ustawodawstwo Botswany nie obejmuje w pełni wymogu urzędowego zgłaszania influenzy drobiu.
(3) Botswana zmieniła obecnie swoje ustawodawstwo, w celu zapewnienia zgłaszania przypadków influenzy drobiu właściwemu organowi.
(4) Dlatego należy zezwolić na przywóz żywych ptaków bezgrzebieniowych i jaj wylęgowych z Botswany.
(5) Dlatego należy odpowiednio zmienić decyzję 2001/751/WE.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik I do decyzji 2001/751/WE zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od 18 października 2002 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 11 października 2002 r.
dotycząca niektórych środków ochronnych w odniesieniu do mięsa drobiowego, produktów i wyrobów drobiowych przeznaczonych do spożycia przez ludzi i przywożonych z Brazylii
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 3692)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/794/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności i ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności [1], w szczególności jego art. 53 ust. 1,
uwzględniając dyrektywę Rady 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [2], w szczególności jej art. 22 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 53 ust. 1 lit. b) iii) rozporządzenia (WE) nr 178/2002 przewiduje przyjęcie stosownego środka tymczasowego, w szczególności w odniesieniu do żywności w przypadku gdy nie ma wątpliwości, że żywność przywożona z państwa trzeciego może stanowić poważne zagrożenie zdrowia ludzi, zdrowia zwierząt lub środowiska naturalnego.
(2) Zgodnie z art. 22 dyrektywy 97/78/WE należy przyjąć niezbędne środki w zakresie przywozu niektórych produktów z państw trzecich w przypadku pojawienia się lub rozwijania czynnika mogącego stanowić poważne zagrożenie dla zdrowia ludzi lub zwierząt.
(3) W mięsie drobiowym i wyrobach drobiowych przeznaczonych do spożycia przez ludzi oraz przywiezionych z Brazylii wykryto obecność nitrofuranów.
(4) Brazylia dostarczyła Komisji odpowiednie gwarancje, które powinny być stosowane od dnia 10 maja 2002 r.
(5) Jednakże w partiach mięsa drobiowego z Brazylii opatrzonych świadectwem wystawionym po dniu 10 maja 2002 r. ponownie wykryto obecność nitrofuranów.
(6) Ponieważ obecność tych substancji w żywności stwarza potencjalne zagrożenie dla zdrowia ludzkiego, ze wszystkich partii mięsa drobiowego, produktów i wyrobów drobiowych przywożonych z Brazylii będą pobierane próbki i analizowane w celu wykazania ich wartości zdrowotnej.
(7) Rozporządzeniem (WE) nr 178/2002 utworzono System Wczesnego Ostrzegania o Niebezpiecznych Produktach Żywnościowych; należy z niego korzystać w celu wprowadzenia w życie zasady wzajemnego informowania ustanowionej w dyrektywie 97/78/WE.
(8) Niniejsza decyzja zostanie poddana przeglądowi w świetle gwarancji udzielonych przez właściwe władze Brazylii i w oparciu o wyniki testu przeprowadzonego przez Państwa Członkowskie.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszą decyzję stosuje się do mięsa drobiowego, produktów i wyrobów drobiowych przywożonych z Brazylii.
Artykuł 2
1.
Wykorzystując odpowiedni plan pobierania próbek i właściwe metody wykrywania, Państwa Członkowskie poddają każdą partię mięsa drobiowego, produktów i wyrobów drobiowych przywożonych z Brazylii testowi chemicznemu w celu zagwarantowania, że dane produkty nie stwarzają zagrożenia dla zdrowia ludzkiego.
Test należy przeprowadzać w szczególności z myślą o wykrywaniu obecności nitrofuranów i ich metabolitów.
2.
Państwa Członkowskie informują Komisję o wynikach testu określonego w ust. 1, wykorzystując System Wczesnego Ostrzegania o Niebezpiecznych Produktach Żywnościowych, utworzony rozporządzeniem (WE) nr 178/2002.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie nie zezwalają na przywóz na ich terytorium lub wysyłkę do innego Państwa Członkowskiego produktów określonych w art. 1, chyba że wyniki kontroli określonej w art. 2 są korzystne.
Artykuł 4
Wszystkimi kosztami ponoszonymi w związku ze stosowaniem niniejszej decyzji zostaje obciążony wysyłający, odbiorca lub ich agent.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie dokonują zmiany środków stosowanych w przywozie w celu dostosowania ich do niniejszej decyzji.
Niezwłocznie informują o tym Komisję.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja zostaje poddana przeglądowi w oparciu o gwarancje udzielone przez właściwe władze Brazylii i wyniki testów określonych w art. 2.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 8 października 2002 r.
zmieniająca decyzję 98/508/WE w sprawie zawarcia między Wspólnotą Europejską a Australią Porozumienia w sprawie wzajemnego uznawania oceny, certyfikatów i oznakowania zgodności
(2002/800/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 wraz z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze i art. 300 ust. 3 akapit pierwszy zdanie pierwsze oraz art. 300 ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia efektywnego funkcjonowania między Wspólnotą Europejską a Australią [1] Porozumienia w sprawie wzajemnego uznawania oceny, certyfikatów i oznakowania zgodności (zwanego dalej "Porozumieniem") konieczna jest zmiana decyzji 98/508/WE [2] w celu upoważnienia Komisji do podejmowania wszelkich środków niezbędnych dla funkcjonowania Porozumienia,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł
Artykuł 3 decyzji 98/508/WE otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
1.
Komisja, wspierana przez Komitet specjalny wyznaczony przez Radę, reprezentuje Wspólnotę we Wspólnym Komitecie przewidzianym w art. 12 Porozumienia.
Komisja, po konsultacji z Komitetem specjalnym podejmuje działania w zakresie wyznaczania, powiadamiania, wymiany informacji i wniosków o informacje przewidzianych w Porozumieniu.
2.
Stanowisko Wspólnoty w ramach Wspólnego Komitetu jest ustalane przez Komisję, po konsultacjach z Komitetem specjalnym określonym w ust. 1."
Decyzja Rady
z dnia 8 października 2002 r.
zmieniająca decyzję 98/509/WE w sprawie zawarcia między Wspólnotą Europejską a Nową Zelandią Porozumienia w sprawie wzajemnego uznawania w odniesieniu do oceny zgodności
(2002/801/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze i art. 300 ust. 3 akapit pierwszy zdanie pierwsze oraz jego art. 300 ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia efektywnego funkcjonowania Porozumienia w sprawie wzajemnego uznawania w odniesieniu do oceny zgodności między Wspólnotą Europejską a Nową Zelandią [1] (zwanego dalej "Porozumieniem") konieczna jest zmiana decyzji 98/509/WE [2] w celu upoważnienia Komisji do podejmowania wszelkich środków niezbędnych dla funkcjonowania Porozumienia,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł
Artykuł 3 decyzji 98/509/WE otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
1.
Komisja, wspierana przez Komitet specjalny wyznaczony przez Radę, reprezentuje Wspólnotę w ramach Wspólnego Komitetu przewidzianego w art. 12 Porozumienia.
Komisja, po konsultacji z Komitetem specjalnym podejmuje działania w zakresie wyznaczania, powiadamiania, wymiany informacji i wniosków o informacje przewidziane w Porozumieniu.
2.
Stanowisko Wspólnoty w ramach Wspólnego Komitetu jest ustalane przez Komisję, po konsultacjach z Komitetem specjalnym określonym w ust. 1."
Decyzja Rady
z dnia 8 października 2002 r.
zmieniająca decyzję 1999/78/WE w sprawie zawarcia Umowy o wzajemnym uznawaniu między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki
(2002/803/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 w powiązaniu z jego art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze oraz art. 300 ust. 3 akapit pierwszy zdanie pierwsze i ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia skutecznego funkcjonowania Umowy o wzajemnym uznawaniu między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki [1] (zwanej dalej "Umową") konieczna jest zmiana decyzji 1999/78/WE [2] w celu upoważnienia Komisji do podejmowania wszelkich niezbędnych środków dla funkcjonowania Umowy.
(2) Rada powinna zachować prawo do podejmowania decyzji w sprawie zmiany głównego tekstu Umowy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł
Artykuł 3 decyzji 1999/78/WE otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
1.
Komisja reprezentuje Wspólnotę we Wspólnym Komitecie, przewidzianym w art. 14 Umowy i we wspólnych komitetach sektorowych, ustanowionych w załącznikach sektorowych, wspomagana przez Komitet specjalny, wyznaczony przez Radę.
Komisja postanawia po konsultacji ze specjalnym Komitetem o mianowaniach, notyfikacjach, wymianie informacji oraz wnioskach o informacje.
2. Stanowisko Wspólnoty w odniesieniu do decyzji podejmowanych przez Wspólny Komitet określone jest w odniesieniu do zmian głównego tekstu Umowy zgodnie z art. 14 ust. 4 lit. g) i art. 21 ust. 2 przez Radę stanowiącą kwalifikowaną większością głosów na wniosek Komisji.
3.
Stanowisko Wspólnoty we Wspólnym Komitecie lub we wspólnych komitetach sektorowych we wszystkich innych przypadkach określane jest przez Komisję po konsultacji ze specjalnym Komitetem określonym w ust. 1."
Decyzja Rady
z dnia 8 października 2002 r.
zmieniająca decyzję 2001/747/WE dotyczącą zawarcia Umowy o wzajemnym uznawaniu między Wspólnotą Europejską a Japonią
(2002/804/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 wraz z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze i art. 300 ust. 3 akapit pierwszy zdanie pierwsze oraz art. 300 ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia skutecznego stosowania Umowy o wzajemnym uznawaniu między Wspólnotą Europejską a Japonią [1] (zwanej dalej "Umową"), konieczna jest zmiana decyzji 2001/747/WE [2] w celu upoważnienia Komisji do podjęcia wszelkich niezbędnych środków dla stosowania Umowy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł
Artykuł 3 decyzji 2001/747/EWG otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
1.
Komisja, wspierana przez wyznaczony przez Radę specjalny komitet, reprezentuje Wspólnotę we Wspólnym Komitecie lub w każdym podkomitecie przewidzianym w art. 8 Umowy.
Komisja, po konsultacji z tym specjalnym komitetem, przystępuje do działań wymaganych dla wykonania Umowy.
2.
Stanowisko Wspólnoty we Wspólnym Komitecie lub w każdym podkomitecie zostaje ustalone przez Komisję, po konsultacji z komitetem specjalnym określonym w ust. 1."
Decyzja Komisji
z dnia 15 października 2002 r.
dotycząca niektórych środków ochronnych w odniesieniu do niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego wykorzystywanych do żywienia zwierząt i przywożonych z Ukrainy
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 3785)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/805/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności i ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności [1], w szczególności art. 53 ust. 1,
uwzględniając dyrektywę Rady 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [2], w szczególności jej art. 22 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 53 ust. 1 lit. b) pkt iii) rozporządzenia (WE) nr 178/2002 przewiduje przyjęcie stosownego środka tymczasowego, w szczególności w odniesieniu do żywności lub pasz, w przypadku gdy nie ma wątpliwości, że żywność lub pasze przywożone z państwa trzeciego mogą stanowić poważne zagrożenie zdrowia ludzi, zdrowia zwierząt lub środowiska naturalnego.
(2) Zgodnie z art. 22 dyrektywy 97/78/WE należy przyjąć niezbędne środki w zakresie przywozu niektórych produktów z państw trzecich w przypadku pojawienia się lub rozwijania czynnika mogącego stanowić poważne zagrożenie dla zdrowia ludzi lub zwierząt.
(3) W odtłuszczonym mleku w proszku i sztucznej paszy mlekozastępczej wyprodukowanej z odtłuszczonego mleka w proszku, przeznaczonych do żywienia zwierząt oraz przywiezionych z Ukrainy, wykryto obecność chloramfenikolu.
(4) Ponieważ obecność tej substancji w paszach stwarza potencjalne zagrożenie dla zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego, ze wszystkich partii mleka w proszku i paszy mlekozastępczej wyprodukowanej z mleka w proszku, przeznaczonych do żywienia zwierząt i przywożonych z Ukrainy, będą pobierane próbki i analizowane w celu wykazania ich wartości zdrowotnej.
(5) Rozporządzeniem (WE) nr 178/2002 utworzono System Wczesnego Ostrzegania o Niebezpiecznych Produktach Żywnościowych i Środkach Żywienia Zwierząt; należy z niego korzystać w celu wprowadzenia w życie zasady wzajemnego informowania ustanowionej w dyrektywie 97/78/WE.
(6) Niniejsza decyzja zostanie poddana przeglądowi w świetle gwarancji udzielonych przez właściwe władze Ukrainy i na podstawie wyników testów przeprowadzonych przez Państwa Członkowskie.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszą decyzję stosuje się do mleka w proszku i sztucznej paszy mlekozastępczej wyprodukowanej z mleka w proszku, przeznaczonych do żywienia zwierząt i przywożonych z Ukrainy.
Artykuł 2
1.
Wykorzystując odpowiedni plan pobierania próbek i właściwe metody wykrywania, Państwa Członkowskie poddają każdą partię mleka w proszku lub sztucznej paszy mlekozastępczej wyprodukowanej z mleka w proszku, przeznaczonych do żywienia zwierząt i przywożonych z Ukrainy, testowi chemicznemu w celu zagwarantowania, że dane produkty nie stwarzają zagrożenia dla zdrowia zwierząt lub zdrowia publicznego.
Test należy przeprowadzać w szczególności z myślą o wykrywaniu obecności chloramfenikolu.
2.
Państwa Członkowskie niezwłocznie informują Komisję o wynikach testu określonego w ust. 1, wykorzystując System Wczesnego Ostrzegania o Niebezpiecznyuch Produktach Żywnościowych i Środkach Żywienia Zwierząt, utworzony rozporządzeniem (WE) nr 178/2002.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie nie zezwalają na przywóz na ich terytorium lub wysyłkę do innego Państwa Członkowskiego produktów określonych w art. 1, chyba że wyniki kontroli określonej w art. 2 są korzystne.
Artykuł 4
Wszystkimi kosztami ponoszonymi w związku ze stosowaniem niniejszej decyzji zostaje obciążony wysyłający, odbiorca lub ich agent.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie dokonują zmiany środków stosowanych w przywozie w celu dostosowania ich do niniejszej decyzji, a przyjęte środki natychmiast odpowiednio publikują.
Niezwłocznie informują o tym Komisję.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja zostanie poddana przeglądowi na podstawie gwarancji udzielonych przez właściwe władze Ukrainy i wyniki testów określonych w art. 2.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 15 października 2002 r.
zmieniająca decyzję 2000/807/WE ustanawiającą skodyfikowaną formę i kody zgłaszania chorób zwierząt na mocy dyrektywy Rady 82/894/EWG
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 3786)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/807/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 82/894/EWG z dnia 21 grudnia 1982 r. w sprawie zgłaszania chorób zwierząt we Wspólnocie [1], ostatnio zmieniona decyzją Komisji 2000/556/WE [2], w szczególności jego art. 5 ust. 2 tiret pierwsze,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2000/807/WE [3] ustanawia skodyfikowaną formę i kody zgłaszania chorób zwierząt na mocy dyrektywy 82/894/EWG.
(2) Decyzja 2002/309/WE, Euratom, Rady i – w odniesieniu do Umowy w sprawie współpracy naukowej i technologicznej – Komisji z dnia 4 kwietnia 2002 r. w sprawie zawarcia siedmiu umów z Konfederacją Szwajcarską [4], przewiduje zatwierdzenie umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie handlu produktami rolnymi i wymaga, aby Szwajcaria została dodana do Systemu Zgłaszania Chorób Zwierząt (ADNS).
(3) Dodatkowo zakaźna anemia łososia i wirusowa posocznica krwiotoczna ryb łososiowych powinny zostać włączone do wykazu chorób podlegających obowiązkowi zgłoszenia w ADNS, ponieważ te choroby są wymienione odpowiednio w wykazie I i wykazie II załącznika A do dyrektywy Rady 91/67/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. dotyczącej warunków zdrowotnych zwierząt, obowiązujących przy wprowadzaniu do obrotu zwierząt i produktów akwakultury [5], ostatnio zmienionej dyrektywą 98/45/WE [6].
(4) Aby zezwolić na oddzielne zgłaszanie ognisk klasycznego pomoru świń u dzikich świń od tych u domowych oraz aby różne podrodzaje klasycznego pomoru świń były zgłaszane oddzielnie, należy wyznaczyć różne kody dla tych chorób.
(5) W celu ochrony poufności przekazywanych danych załączniki do niniejszej decyzji nie powinny być publikowane.
(6) Dlatego decyzja 2000/807/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W załącznikach IV–VII do decyzji 2000/807/WE wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikami do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 3 października 2002 r.
ustanawiająca noty wyjaśniające uzupełniające załącznik VII do dyrektywy 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylającą dyrektywę Rady 90/220/EWG
(2002/811/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [1], w szczególności jej załącznik VII akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 2001/18/WE postanawia, że przed wprowadzeniem do obrotu organizmów genetycznie zmodyfikowanych (określanych dalej jako GMO) w charakterze lub w składzie produktów, należy przedłożyć zgłoszenie właściwemu organowi władzy Państwa Członkowskiego, na którego terytorium wprowadzenie do obrotu takiego GMO ma nastąpić po raz pierwszy.
(2) Zgodnie z dyrektywą 2001/18/WE, zgłaszający musi zapewnić że monitorowanie i składanie sprawozdań w sprawie zamierzonego uwolnienia GMO przeprowadzono w zgodności z warunkami wymienionymi w zezwoleniu na wprowadzenie do obrotu GMO na mocy art. 13 ust. 2, art. 19 ust. 3 i art. 20 tej dyrektywy. Dlatego zgłoszenie musi zawierać plan monitorowania, włączając okresu czasu planu monitorowania, zgodnie z załącznikiem VII do dyrektywy 2001/18/WE.
(3) Załącznik VII do dyrektywy 2001/18/WE powinien być uzupełniony uwagami wprowadzającymi szczegółowe wytyczne o celach, zasadach ogólnych i wyznaczaniu planu monitorowania określonymi w tym Załączniku.
(4) W dniu 12 czerwca 2002 zasięgnięto opinii komitetu ustanowionego na mocy art. 30 ust. 2 dyrektywy 2001/18/WE i nie wydał on opinii w sprawie wniosku Komisji do decyzji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Noty wyjaśniające wymienione w Załączniku do niniejszej decyzji są stosowane jako uzupełnienie załącznika VII do dyrektywy 2001/18/WE.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 3 października 2002 r.
ustanawiająca zgodnie z dyrektywą 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady formularz streszczenia zgłoszenia odnoszącego się do wprowadzania do obrotu organizmów zmodyfikowanych genetycznie w charakterze lub w składzie produktów
(2002/812/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylająca dyrektywę Rady 90/220/EWG [1], w szczególności jej art. 13 ust. 2 lit. h),
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z częścią C dyrektywy 2001/18/WE, właściwy organ krajowy musi być wcześniej powiadomiony o planowanym wprowadzeniu do obrotu organizmów zmodyfikowanych genetycznie (zwanego dalej GMO), lub kombinacji takich organizmów.
(2) Zgłoszenie takie zawiera, między innymi, streszczenie odpowiedniej dokumentacji, którą właściwy organ przesyła do właściwych organów innych Państw Członkowskich i do Komisji i który Komisja musi niezwłocznie podać do publicznej wiadomości.
Streszczenie musi być opracowane zgodnie z określonym formularzem.
(3) Formularz ten powinien odzwierciedlać potrzebę umożliwienia możliwie najpełniejszej wymiany istotnych informacji, przedstawionych w znormalizowany i łatwo zrozumiały sposób, bez uszczerbku dla faktu, że informacje przedstawione w ten sposób nie mogą służyć jako podstawa oceny ryzyka dla środowiska naturalnego.
(4) Komitet powołany na mocy art. 30 ust. 2 dyrektywy 2001/18/WE, konsultowany w dniu 12 czerwca 2002 r. nie wydał opinii w sprawie wniosku Komisji dotyczącego decyzji,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Do celów opracowania streszczenia dokumentacji w celu przedłożenia jej do właściwego organu krajowego na podstawie art. 13 ust. 2 lit. h) dyrektywy 2001/18/WE, zgłaszający stosuje Formularz Streszczenia Zgłoszenia określony w załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 3 października 2002 r.
ustanawiająca, zgodnie z dyrektywą 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, formularz syntezy zgłoszenia dotyczącego zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów genetycznie zmodyfikowanych do celów innych niż ich wprowadzanie do obrotu
(2002/813/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylającą dyrektywę Rady 90/220/EWG [1], w szczególności jej art. 11 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z częścią B dyrektywy 2001/18/WE, należy przedłożyć właściwemu organowi krajowemu wcześniejsze zgłoszenie o planowanym uwolnieniu organizmu genetycznie zmodyfikowanego (zwanego dalej GMO), lub kombinacji takich organizmów do celów innych niż wprowadzanie do obrotu.
(2) W ramach ustalonych dyrektywą 2001/18/WE w celu wymiany informacji między właściwymi organami a Komisją, organ musi przesłać syntezę, zgodne ze szczególnym formularzem, tego zgłoszenia do Komisji, która następnie musi przesłać kopie do innych Państw Członkowskich.
(3) Formularz ten powinien stanowić odbicie potrzeby umożliwienia możliwie najpełniejszej wymiany istotnych informacji, przedstawionych w znormalizowany i łatwo zrozumiały sposób, bez uszczerbku dla faktu, że tak przedstawione informacje nie mogą służyć za podstawę do oceny ryzyka dla środowiska.
(4) Komitet ustanowiony na mocy art. 30 ust. 2 dyrektywy 2001/18/WE był konsultowany w dniu 12 czerwca 2002 r. i nie wydał opinii dotyczącej propozycji Komisji do decyzji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Do celów syntezy, w celu przekazania do Komisji zgłoszeń otrzymanych na podstawie art. 6 dyrektywy 2001/18/WE, właściwy organ krajowy wyznaczony przez Państwo Członkowskie na podstawie tej dyrektywy stosuje formularz syntezy zgłoszenia ustanowiony w załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 23 września 2002 r.
w sprawie zawarcia Konwencji między Wspólnotą Europejską a Agencją Narodów Zjednoczonych ds. Pomocy i Zatrudnienia Uchodźców Palestyńskich w krajach Bliskiego Wschodu (UNRWA) dotyczącej pomocy uchodźcom w krajach Bliskiego Wschodu (2002–2005)
(2002/817/WE)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 181 wraz z jego art. 300 ust. 3 akapit pierwszy oraz art. 300 ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dziesiąta Konwencja [3] zawarta z Agencją Narodów Zjednoczonych ds. Pomocy i Zatrudnienia Uchodźców Palestyńskich w krajach Bliskiego Wschodu (UNRWA) przestała obowiązywać dnia 31 grudnia 2001 r.
(2) Aktualny kryzys na Środkowym Wschodzie nakłada na UNRWA dodatkowe obciążenia.
(3) Pomoc wspólnotowa dla UNRWA stanowi istotny element stabilizowania sytuacji na Środkowym Wschodzie, a ponadto, jest częścią kampanii na rzecz walki z ubóstwem w krajach rozwijających się i dlatego przyczynia się do stałego rozwoju gospodarczego i społecznego tej ludności oraz krajów przyjmujących, w których żyją przedstawiciele tej grupy ludności.
(4) Wsparcie działań UNRWA ma się przyczynić do osiągnięcia wspólnotowych celów, określonych powyżej.
(5) Z UNRWA należy zawrzeć nową Konwencję tak, aby można było kontynuować udzielanie pomocy wspólnotowej, jako części ogólnego programu oferującego środek ciągłości.
(6) Aby zapewnić sprawne funkcjonowanie Konwencji, należy ustanowić właściwą procedurę wewnętrzną.
Dlatego konieczne jest powierzenie Komisji uprawnień do wykonywania zmian tam, gdzie Konwencja przewiduje możliwość przyjmowania zmian w drodze procedury uproszczonej (wymiana listów),
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym, w imieniu Wspólnoty, zatwierdza się Konwencję między Wspólnotą Europejską a Agencją Narodów Zjednoczonych ds. Pomocy i Zatrudnienia Uchodźców Palestyńskich w krajach Bliskiego Wschodu (UNRWA) dotyczącą pomocy dla uchodźców w krajach Bliskiego Wschodu.
Tekst Konwencji załączono do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Realizację wspólnotowego programu pomocy żywnościowej dla UNRWA reguluje procedura określona w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1292/96 z dnia 27 czerwca 1996 r., w sprawie polityki pomocy żywnościowej i zarządzania pomocą żywnościową oraz działań specjalnych w celu wspierania bezpieczeństwa żywnościowego [4].
Artykuł 3
W porozumieniu ze specjalnym komitetem, Komisja zatwierdza zmiany do Konwencji tam, gdzie Konwencja przewiduje przyjmowanie zmian w drodze procedury uproszczonej (wymiana listów).
Artykuł 4
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania Konwencji w celu zobowiązania Wspólnoty.
Decyzja Komisji
z dnia 8 października 2002 r.
na mocy przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 3286/94 dotyczących praktyk handlowych stosowanych przez Koreę wpływających na handel statkami handlowymi
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 3652)
(2002/818/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3286/94 z dnia 22 grudnia 1994 r. ustanawiające procedury wspólnotowe w zakresie wspólnej polityki handlowej w celu zapewnienia wykonania praw Wspólnoty zgodnie z zasadami handlu międzynarodowego, w szczególności tymi ustanowionymi pod auspicjami Światowej Organizacji Handlu [1], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 356/95 [2], w szczególności jego art. 13 i 14,
po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
(1) W dniu 24 października 2000 r. Komisja otrzymała skargę na podstawie art. 3 i art. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 3286/94 (zwanego dalej "Rozporządzeniem").
Skarga została złożona przez Komitet Stowarzyszeń Budowniczych Okrętów Unii Europejskiej (CESA).
(2) Zażalenie dotyczyło niektórych rzekomych praktyk handlowych Korei, które niekorzystnie wpływają na sprzedaż Wspólnoty statków handlowych [3].
W szczególności, skarga zawierała informacje o niekorzystnych skutkach w handlu i szkodach poniesionych przez konstruktorów statków Wspólnoty wynikające z dotacji przyznanych lub w inny sposób przynoszących korzyści, spółkom koreańskiego przemysłu stoczniowego, przez Republikę Korei z naruszeniem art. 3 i 5 Porozumienia WTO w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych (Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych).
Na tej podstawie, strona skarżąca poprosiła Komisję o podjęcie niezbędnych działań.
(3) Skarga zawierała wystarczające dowody uzasadniające wszczęcie wspólnotowej procedury kontrolnej na podstawie art. 8 rozporządzenia.
W konsekwencji, Komisja wszczęła procedurę po konsultacji z Państwami Członkowskimi w ramach Komitetu Doradczego, w dniu 2 grudnia 2000 r [4].
(4) Po wszczęciu procedury kontrolnej, Komisja przeprowadziła dochodzenie, które doprowadziło do wniosków wskazanych poniżej.
B. USTALENIA DOTYCZĄCE ISTNIENIA PRZESZKODY W HANDLU
(5) Dochodzenie było skierowane przeciw subwencjom rzekomo przyznanym przez Rząd Republiki Korei przemysłowi stoczniowemu, które korzystnie wpłynęły na produkcję między 1997 a 2000 r. i wpłyną korzystnie na przyszłą produkcję.
Rzekome subwencje Korei obejmowały, warunkowe finansowanie wywozu, umorzenie długów, konwersję długu na kapitał zakładowy, ulgi w oprocentowaniu oraz specjalne zwolnienia podatkowe w kontekście preferencyjnych pakietów restrukturyzacyjnych przewidzianych do celu ratowania różnych przedsiębiorstw stoczniowych od grożącej im zapaści finansowej.
(6) Koreańskimi przedsiębiorstwami stoczniowymi uważanymi za te, które korzystały z subwencji Rządu Korei są Samho Heavy Industries, Daedong Shipbuilding Co., Daewoo Shipbuilding and Marine Engineering, Hyundai Heavy Industries, Hyundai Mipo, Samsung Heavy Industries and Hanjin Heavy Industries & Construction Co.
(7) W odniesieniu do rzekomych subwencji Korei, które były wyraźnie przedmiotem skargi, Komisja ustaliła, co następuje:
Gwarancje zaliczek (zwrot) oraz pożyczki przed dostawą zapewniane przez państwowy Export-Import Bank of Korea (KEXIM)
(8) Ustalono, że KEXIM zapewnia gwarancję, że zagraniczny nabywca otrzyma zwrot wszystkich zaliczek przekazanych koreańskiej stoczni w przypadku gdy koreańska stocznia nie wywiąże się z obowiązków wynikających z właściwej umowy.
Ustalono również, że KEXIM zapewnia stoczniom pożyczki przed dostawą w celu sfinansowania kosztów produkcji związanych z budową statków, takich jak koszty surowców, pracy i przedsiębiorstwa do czasu dostarczenia statków.
Program APRG oraz pożyczki przed dostawą uznano za stanowiące zabronione subwencje na mocy art. 3 ust. 1 lit. a) Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych.
Umorzenie długów, konwersja długu na kapitał zakładowy oraz ulgi w oprocentowaniu ze strony banków państwowych i kontrolowanych przez państwo
(9) Ustalono, że Korea przyznała poprzez umorzenie długów, konwersję długów na kapitał zakładowy oraz ulgi w oprocentowaniu ze strony banków państwowych i kontrolowanych przez państwo, subwencje w rozumieniu art. 1 Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych następującym stoczniom:
- Samho Heavy Industries,
- Daedong Shipbuilding Co.
[5], oraz
- Daewoo Sipbuilding and Marine Engineering.
(10) Istnieją pozorne dowody, że subwencje związane z restrukturyzacją przedsiębiorstw są szczególne w rozumieniu art. 2 ust. 1 Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych.
Specjalne zwolnienia podatkowe
(11) Ustalono, że Daewoo Shipbuilding and Marine Engineering korzystał z dwóch programów podatkowych na mocy Special Tax Treatment Control Law (specjalne opodatkowanie wkładów w naturze oraz specjalne opodatkowanie przy wydzieleniu części przedsiębiorstwa) ograniczonych do spółek w trakcie restrukturyzacji, które z tego powodu są szczególne.
Wnioski
(12) Komisja uważa, iż domniemanie strony skarżącej w sprawie przyznawania subwencji jest dobrze umotywowane oraz że praktyki Korei stanowią przeszkodę w handlu w rozumieniu art. 2 ust. 1 rozporządzenia, ponieważ są sprzeczne z art. 3 i 5 Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych.
C. USTALENIA DOTYCZĄCE NIEKORZYSTNYCH SKUTKÓW W HANDLU
(13) Ustalono, że, w czasie trwania dochodzenia, przemysł Wspólnoty odczuł niekorzystne skutki w rozumieniu art. 5 Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych oraz art. 2 ust. 3 i 4 rozporządzenia, w formie szkody w rozumieniu art. 5 lit. a) Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych, mianowicie, negatywne skutki w udziale rynkowym, w wykorzystaniu potencjału, w zyskach, cenach sprzedaży, zatrudnieniu, inwestycjach oraz w formie poważnego uszczerbku w rozumieniu art. 5 lit. c) Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych, mianowicie, stosowania znacznie zaniżonych cen, spadku wartości cen i zmniejszenia sprzedaży. W ujęciu sektorowym, niekorzystne skutki dotknęły kontenerowce, tankowce i chemikaliowce.
(14) W listopadzie 2001 r., CESA poprosiła Komisję o zbadanie, czy niekorzystne skutki dotknęły przemysł Wspólnoty w okresie obejmującym 13 miesięcy następujących po zakończeniu czasu trwania pierwszego dochodzenia (tj. od dnia 1 grudnia 2000 r. do dnia 31 grudnia 2001 r.).
Dochodzenie aktualizujące potwierdziło wyniki pierwszego dochodzenia.
W zakresie sektora transportowców płynnego gazu ziemnego (LNG), stwierdzono, iż konieczne jest dalsza kontrola w celu ustalenia, czy na skutek rozwoju obserwowanego w 2000 r. i w 2001 r. nastąpi stała tendencja długookresowa.
Komisja będzie kontynuować monitorowanie rynku, szczególnie w zakresie sektorów kontenerowców, tankowców, chemikaliowców oraz transportowców LNG.
D. ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY
(15) Ustalono, że powyższe subwencje, które umożliwiły wzrost wielkości sprzedaży i udziału rynkowego stoczni koreańskich, a także znaczący spadek ich cen sprzedaży oraz stosowania cen zaniżonych ujawnione w czasie trwania dochodzenia, spowodowały niekorzystne skutki dla przemysłu Wspólnoty.
Wnioski te zostały potwierdzone w dochodzeniu aktualizującym.
E. INTERES WSPÓLNOTY
(16) Przemysł stoczniowy we Wspólnocie stanowi bardzo istotny sektor działalności gospodarczej pod względem zatrudnienia, zarówno bezpośredniego, w stoczniach, jak i pośredniego, w spółkach podwykonawczych i dostawczych.
Na podstawie dostępnych informacji rozsądne wydaje się przypuszczenie, że jeżeli koreańskie praktyki subwencjonowania zostaną powstrzymane, to przemysł Wspólnoty może być w stanie odzyskać przynajmniej część utraconego udziału rynkowego oraz poprawić swą rentowność.
F. WNIOSKI
(17) Poza powyższą analizą, Komisja wyciąga wnioski, iż Korea przyznała swojemu przemysłowi stoczniowemu subwencje wywozowe podlegające zaskarżeniu w rozumieniu Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych oraz spowodowała niekorzystne skutki dla przemysłu Wspólnoty.
(18) Zapewnianie, że partnerzy WTO w pełni przestrzegają swoich zobowiązań, jest sprawą największej wagi dla Wspólnoty, która podjęła te same zobowiązania.
Fundamentalne jest dla dobrego funkcjonowania wielostronnego systemu handlowego, konsekwentne rozwiązywanie problemu praktyk niezgodnych z WTO.
(19) Komisja omówiła tę sprawę z władzami Korei w celu znalezienia wspólnie uzgodnionego rozwiązania.
Jednakże ponieważ nie było możliwe znalezienie żadnego wspólnie uzgodnionego rozwiązania, konieczne jest wszczęcie procedury w ramach Porozumienia WTO o rozstrzyganiu sporów, w szczególności przy zastosowaniu właściwych postanowień Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł
1. Przyznanie subwencji niektórym koreańskim producentom statków handlowych wydaje się być niezgodne ze zobowiązaniami tego państwa na mocy Porozumienia Światowej Organizacji Handlu oraz w szczególności na mocy Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych i stanowi "przeszkodę w handlu" w rozumieniu art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 3286/94.
2.
Wspólnota spowoduje wszczęcie procedury rozstrzygania sporów przeciw Korei na mocy Uzgodnienia o zasadach i procedurach rozstrzygania sporów oraz innych właściwych postanowień WTO w celu zapewnienia usunięcia przeszkody dla handlu.
Decyzja Komisji
z dnia 18 października 2002 r.
zmieniająca decyzję 98/569/WE ustanawiającą specjalne warunki przywozu żywych małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich pochodzących z Tunezji oraz decyzję 98/570/WE ustanawiającą specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Tunezji
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 3906)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/819/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/492/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiająca warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu żywych małży [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/79/WE [2], w szczególności jej art. 9 ust. 4,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/79/WE, w szczególności jej art. 11 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 98/569/WE z dnia 6 października 1998 r. ustanawiająca specjalne warunki przywozu żywych małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich pochodzących z Tunezji [4] stanowi, że "direction générale de la santé animale (DGSA) du ministére de l’agriculture" jest właściwym organem w Tunezji do sprawdzania i poświadczania zgodności żywych małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich z wymaganiami dyrektywy 91/492/EWG.
(2) Decyzja Komisji 98/570/WE z dnia 7 października 1998 r. ustanawiająca specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Tunezji [5], ostatnio zmieniona decyzją 1999/135/WE [6], stanowi, że "direction générale de la santé animale (DGSA) du ministére de l’agriculture" jest właściwym organem w Tunezji do sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa i akwakultury z wymaganiami dyrektywy 91/493/EWG.
(3) W następstwie restrukturyzacji administracji tunezyjskiej właściwy organ do sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa i akwakultury oraz małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich został zmieniony na "direction générale des services vétérinaires (DGSV)".
Ten nowy organ może skutecznie sprawdzać stosowanie obowiązującego prawa.
(4) Brzmienie decyzji 98/569/WE i 98/570/WE powinno zostać dostosowane do brzmienia ostatnio przyjętych decyzji Komisji, ustanawiających specjalne warunki przywozu małży, szkarłupni, osłonic, ślimaków morskich, produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z niektórych państw trzecich.
(5) Decyzje 98/569/WE i 98/570/WE powinny zostać odpowiednio zmienione.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji Komisji 98/569/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
"Direction générale des services vétérinaires (DGSV)" jest właściwym organem w Tunezji do sprawdzania i poświadczania zgodności żywych małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich z wymaganiami dyrektywy 91/492/EWG."
2) artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
1.
Żywe małże, szkarłupnie, osłonice i ślimaki morskie przywożone do Wspólnoty z Tunezji spełniają warunki ustanowione w ust. 2, 3, 4 i 5.
2.
Każdej przesyłce towarzyszy numerowany oryginał świadectwa zdrowia, należycie wypełniony, podpisany, opatrzony datą i składający się z jednego arkusza zgodnie ze wzorem znajdującym się w załączniku A.
3.
Produkty muszą pochodzić z zatwierdzonych obszarów produkcyjnych wymienionych w załączniku B.
4.
Muszą być zapakowane w szczelnie zamknięte paczki w zatwierdzonym centrum wysyłkowym wymienionym w załączniku C.
5.
Każda paczka musi mieć nieusuwalny znak jakości zdrowotnej zawierający co najmniej następujące informacje:
- kraj wysyłki: TUNEZJA,
- gatunek (nazwa zwyczajowa i naukowa),
- identyfikacja obszaru produkcyjnego i centrum wysyłkowego według ich numerów identyfikacyjnych,
- data zapakowania, zawierająca co najmniej dzień i miesiąc."
3) w art. 3 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Świadectwo zawiera nazwisko, stanowisko i podpis przedstawiciela DGSV."
4) załącznik A zastępuje się załącznikiem I do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
W decyzji Komisji 98/570/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
"Direction générale des services vétérinaires (DGSV)" jest właściwym organem w Tunezji do sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa i akwakultury z wymaganiami dyrektywy 91/493/EWG."
2) artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
1.
Produkty rybołówstwa przywożone do Wspólnoty z Tunezji spełniają warunki ustanowione w ust. 2, 3 i 4.
2.
Każdej przesyłce towarzyszy numerowany oryginał świadectwa zdrowia, należycie wypełniony, podpisany, opatrzony datą i składający się z jednego arkusza zgodnie ze wzorem znajdującym się w załączniku I.
3.
Produkty pochodzą z zatwierdzonych zakładów, statków przetwórni lub chłodni składowych lub z zarejestrowanych statków zamrażalni wymienionych w załączniku II.
4.
Z wyjątkiem mrożonych produktów rybołówstwa luzem i przeznaczonych do wytwarzania żywności konserwowanej, na wszystkich paczkach należy umieścić napis "TUNEZJA" oraz numer identyfikacyjny/rejestracyjny zakładu, statku przetwórni, chłodni składowej lub statku zamrażalni pochodzenia, wykonany literami niedającymi się usunąć."
3) w art. 3 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Świadectwa muszą zawierać nazwisko, stanowisko i podpis przedstawiciela DGSV oraz jego urzędową pieczęć w kolorze innym niż pozostałe adnotacje."
4) załącznik A zastępuje się załącznikiem II do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Niniejszą decyzję stosuje się od 3 grudnia 2002 r.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 22 października 2002 r.
zmieniająca decyzję 2000/672/WE ustanawiającą specjalne warunki regulujące przywóz produktów rybołówstwa pochodzących z Wenezueli
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 3902)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/833/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/WE z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/79/WE [2], w szczególności jej art. 11 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2000/672/WE z dnia 20 października 2000 r. ustanawiająca specjalne warunki regulujące przywóz produktów rybołówstwa pochodzących z Wenezueli [3], stanowi, że "Servicio Autonomo de Recursos Pesqueros (SARPA)" w "Ministerio de Agricultura y Cria" jest właściwym organem w Wenezueli do sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa z wymaganiami dyrektywy 91/493/EWG.
(2) W następstwie restrukturyzacji administracji wenezuelskiej, właściwy organ do wydawania świadectw zdrowia dla produktów rybołówstwa został zmieniony na "Instituto Nacional de la Pesca y Acuacultura (INAPESCA)".
Ten nowy organ może skutecznie sprawdzać stosowanie obowiązującego prawa.
(3) Dlatego decyzję 2000/672/WE, należy odpowiednio zmienić.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2000/672/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
"Instituto Nacional de la Pesca y Acuacultura (Inapesca)" jest właściwym organem w Wenezueli do sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa z wymaganiami dyrektywy 91/493/EWG."
2) w art. 3 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Świadectwa muszą zawierać nazwisko, stanowisko i podpis przedstawiciela Inapesca oraz jego urzędową pieczęć, w kolorze innym niż pozostałe adnotacje."
3) załącznik A zastępuje się załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 7 grudnia 2002 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 30 września 2002 r.
przyjmująca szczegółowy program w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji: "Integrowanie i wzmacnianie Europejskiej Przestrzeni Badawczej" (2002-2006)
(2002/834/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 166,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 166 ust. 3 Traktatu, decyzja nr 1513/2002/WE [4] Parlamentu Europejskiego i Rady dotycząca szóstego programu ramowego Wspólnoty Europejskiej w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji, przyczyniającego się do utworzenia Europejskiej Przestrzeni Badawczej oraz innowacji (2002–2006) (zwany dalej "programem ramowym"), ma być wykonana poprzez programy szczegółowe, w których określone są szczegółowe zasady ich wykonania, ustalające czas ich trwania i przewidujące środki uznane za niezbędne.
(2) Program ramowy składa się z trzech głównych bloków działań: "ukierunkowywanie i integrowanie badań wspólnotowych", "strukturyzacja Europejskiej Przestrzeni Badawczej" i "wzmacnianie podstaw Europejskiej Przestrzeni Badawczej"; w ramach pierwszego i trzeciego z tych bloków działań, działania pośrednie powinny być wykonane w ramach niniejszego programu szczegółowego.
(3) W odniesieniu do niniejszego programu należy stosować zasady uczestnictwa przedsiębiorstw, ośrodków badawczych i uczelni oraz zasady upowszechniania wyników badań programu ramowego (zwane dalej "zasadami uczestnictwa i upowszechniania").
(4) Znaczenie nowych instrumentów (projekty zintegrowane i sieci doskonałości) jest uznawane za priorytet ogólny pozwalający na osiągnięcie celów masy krytycznej, uproszczenie zarządzania i podniesienie europejskiej wartości dodanej dzięki badaniom wspólnotowym, w porównaniu do tego, co już zostało przedsięwzięte na poziomie krajowym, oraz na integrację możliwości w zakresie badań.
Zostanie zapewnione swobodne przejście od możliwości wykorzystanych w piątym programie ramowym do możliwości wykorzystanych w szóstym programie ramowym.
Od samego początku realizacji szóstego programu ramowego, w każdym bloku tematycznym, będą wykorzystane nowe instrumenty, i tam, gdzie zostanie to uznane za stosowne, będą one stosowane jako środek priorytetowy przy dalszym wykorzystaniu szczególnych projektów badań ukierunkowanych i działań koordynacyjnych.
Instrumenty te powinny umożliwić ograniczenie kosztów kadrowych i administracyjnych do 6,0 % ogólnej kwoty uznawanej za niezbędną dla wykonania programu.
W 2004 r. niezależni eksperci dokonają oceny efektywności każdego z tych instrumentów w odniesieniu do wykonania programu ramowego.
(5) Zgodnie z art. 170 Traktatu uczestnictwo w niniejszym programie jest otwarte dla krajów, które zawarły w tym celu konieczne umowy, a także jest otwarte, na poziomie projektów i na bazie wzajemnych korzyści, dla podmiotów gospodarczych z państw trzecich i dla organizacji międzynarodowych w dziedzinie współpracy naukowej.
(6) Przy realizacji niniejszego programu należy położyć akcent na wspieranie strategii stałego rozwoju; mobilność naukowców, stosownie do treści komunikatu Komisji "Strategia mobilności w Europejskiej Przestrzeni Badawczej"; innowacje; potrzeby MŚP i zachęcanie ich do uczestnictwa, jak również wspieranie działania w ramach współpracy międzynarodowej z państwami trzecimi i organizacjami międzynarodowymi.
W szczególności należy zwrócić uwagę na kraje kandydujące.
(7) Działalność badawcza prowadzona w ramach niniejszego programu powinna być zgodna z podstawowymi zasadami etycznymi, łącznie z tymi, które znalazły wyraz w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej.
[6], oraz rezolucją Parlamentu Europejskiego z dnia 3 lutego 2000 r. [7] w sprawie tego projektu realizowany jest plan działań, którego celem jest wzmocnienie i zwiększanie miejsca i roli kobiet w nauce i badaniach, i potrzebne są dalsze udoskonalone działania w tej sprawie.
W realizacji programu zostaną uwzględnione aspekty płci w badaniach.
(9) W celu wykorzystania pełnego potencjału tego programu należy zachęcać wszystkie zainteresowane strony, w szczególności Państwa Członkowskie, stowarzyszone kraje kandydujące i inne państwa stowarzyszone, do aktywnego zaangażowania we wspólnych działaniach na rzecz zwiększenia tempa koordynacji działalności badawczej prowadzonej w Europie, również poprzez otwarcie programów narodowych i ustanowienie sieci, w której będą one funkcjonowały, i poprzez swobodny przepływ informacji dotyczących działalności badawczej na wszystkich poziomach.
(10) Program ten powinien być realizowany w sposób elastyczny, skuteczny i przejrzysty, przy uwzględnieniu odpowiednich interesów, w szczególności interesów kręgów naukowych, przemysłowych i politycznych, jak również użytkowników; działalność badawcza prowadzona w ramach programu powinna być dostosowana, gdzie sytuacja tego wymaga, do potrzeb polityki wspólnotowej oraz do rozwoju nauki i technologii.
(11) W zakresie rozwoju badań i techniki należy ułatwiać uczestnictwo najbardziej peryferyjnych regionów w działaniach Wspólnoty dotyczących BRT, poprzez zastosowanie właściwych mechanizmów dostosowanych do ich szczególnej sytuacji.
(12) Uczestnictwo w działaniach tego programu będzie wspierane poprzez publikację niezbędnych informacji w sprawie treści, warunków i procedur, które mają być udostępniane potencjalnym uczestnikom w odpowiednim momencie i w całości, również tym pochodzącym ze stowarzyszonych krajów kandydujących i innych krajów stowarzyszonych.
Szczególne działania zostaną podjęte w celu wspierania uczestnictwa naukowców i instytucji z krajów rozwijających się, krajów basenu Morza Śródziemnego, również z Bałkanów Zachodnich, jak również Rosji i nowych państw niepodległych (NIS).
(13) Z uwagi na to, że środki dla wykonania niniejszej decyzji są zasadniczo środkami zarządzania, które zgodnie z procedurą zarządzania przewidzianą w art. 4 decyzji Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [8], powinny być przyjęte; z drugiej strony, do badań, w których są wykorzystywane embriony ludzkie i komórki macierzyste embrionów ludzkich, mają odniesienie normy etyczne, które mają być ustanawiane zgodnie z rozwojem wiedzy naukowej, opinią Europejskiej Grupy ds. Etyki i, w odpowiednim przypadku, z krajowymi i międzynarodowymi zasadami i przepisami w dziedzinie etyki; środki dotyczące finansowania takich projektów powinny zostać przyjęte w procedurze regulacyjnej przewidzianej w art. 5 decyzji Rady 1999/468/WE.
(14) Komisja zorganizuje we właściwym czasie dokonanie niezależnej oceny działań prowadzonych w obszarach objętych tym programem, opartej na pełnych danych z ich realizacji, przy czym należy uwzględnić udział, jaki ten program spełnia w tworzeniu Europejskiej Przestrzeni Badawczej, która będzie dokonana w duchu otwartości w odniesieniu do wszystkich właściwych uczestników.
(15) Każdy priorytetowy obszar tematyczny powinien otrzymać swoją własną linię budżetową w ogólnym planie budżetowym Wspólnot Europejskich.
(16) W sprawie treści programów naukowych i technicznych zostały przeprowadzone konsultacje z Komitetem Badań Naukowych i Technicznych (CREST);
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Zgodnie z programem ramowym, program szczegółowy dotyczący integracji i wzmocnienia Europejskiej Przestrzeni Badawczej (zwany dalej "programem szczegółowym") zostaje niniejszym przyjęty na okres od dnia 30 września 2002 r. do dnia 31 grudnia 2006 r.
2.
Cele oraz priorytety naukowe i techniczne programu szczegółowego są wymienione w załączniku I.
Artykuł 2
Zgodnie z załącznikiem II programu ramowego kwota uznana za niezbędną do realizacji programu szczegółowego wynosi 12905 milionów EUR, włączając w to maksymalnie 6,0 % na wydatki administracyjne Komisji.
Szacunkowy podział tej kwoty podano w załączniku II.
Artykuł 3
Wszelka działalność badawcza prowadzona w ramach programu szczegółowego musi być prowadzona w zgodności z podstawowymi zasadami etycznymi.
Artykuł 4
1.
Szczegółowe przepisy dotyczące finansowego uczestnictwa Wspólnoty w programie szczegółowym są określone w art. 2 ust. 2 programu ramowego.
2.
Program szczegółowy jest realizowany przy zastosowaniu instrumentów określonych w załączniku III do programu ramowego, opisanych w załączniku III.
3.
Zasady dotyczące uczestnictwa i upowszechniania stosują się do programu szczegółowego.
Artykuł 5
1.
Komisja opracowuje program pracy w celu realizacji programu szczegółowego, ustanawiając bardziej szczegółowe cele oraz priorytety naukowe i technologiczne określone w załączniku I, a także harmonogram realizacji.
2.
Program pracy uwzględnia odpowiednią działalność badawczą prowadzoną przez Państwa Członkowskie, państwa stowarzyszone oraz organizacje europejskie i międzynarodowe.
Program jest uaktualniany stosownie do potrzeb.
Artykuł 6
1.
Komisja jest odpowiedzialna za realizację programu szczegółowego.
2.
Procedurę ustanowioną w art. 7 ust. 2 stosuje się do przyjmowania następujących środków:
a) sporządzenia i uaktualniania programu pracy określonego w art. 5 ust. 1, łącznie z instrumentami, które należy stosować z zachowaniem priorytetów i każdym kolejnym dostosowaniem w ich stosowaniu, a także z treścią wezwań do składania wniosków i kryteriami oceny i wyboru, które mają być stosowane;
b) zatwierdzenia finansowania:
i) działań w zakresie BRT obejmujących sieci doskonałości i projekty zintegrowane,
ii) działań w zakresie BRT w następujących priorytetowych obszarach tematycznych:
"nauki przyrodnicze, genomy i biotechnologia zdrowia",
"technologie dla społeczeństwa informacyjnego",
"nanotechnologie i nanonauki, materiały wielofunkcyjne oraz nowe procesy i urządzenia stosowane w produkcji, które opierają się na wykorzystaniu wiedzy",
"aeronautyka i przestrzeń kosmiczna",
"jakość i bezpieczeństwo żywności",
"stały rozwój, zmiany globalne i ekosystemy",
w przypadku których szacunkowa kwota udziału wspólnotowego, przeznaczona na finansowanie niniejszego programu, wynosi co najmniej 1,5 miliona EUR,
iii) działań w zakresie BRT, innych niż określone w pkt i) i ii), w przypadku których szacunkowa kwota udziału wspólnotowego, przeznaczona na finansowanie tego programu, wynosi co najmniej 0,6 miliona EUR;
c) sporządzenia zakresu uprawnień dla zewnętrznej oceny przewidzianej w art. 6 ust. 2 programu ramowego;
d) każdego dostosowania do szacunkowego podziału kwoty, przedstawionej w załączniku II.
3.
Procedura ustanowiona w art. 7 ust. 3 stosuje się do przyjmowania następujących środków:
- szczegółowych przepisów wykonawczych dotyczących działalności badawczej, w której są wykorzystywane embriony ludzkie i komórki macierzyste embrionów ludzkich,
- działań w zakresie BRT, w których są wykorzystywane embriony ludzkie i komórki macierzyste embrionów ludzkich.
Artykuł 7
1.
Komisję wspiera komitet doradczy.
2.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu, stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
3.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu, stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres ustanowiony w art. 4 ust. 3 i art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE określa się na dwa miesiące.
4.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 8
1.
Komisja składa regularnie, zgodnie z art. 4 programu ramowego, sprawozdanie z ogólnego postępu w realizacji programu szczegółowego; do sprawozdania załączona jest informacja w sprawie aspektów finansowych i wykorzystaniu instrumentów.
2.
Komisja organizuje przeprowadzenie niezależnej kontroli i oceny przewidzianych w art. 6 programu ramowego, dotyczących działań prowadzonych w dziedzinach objętych programem szczegółowym.
Artykuł 9
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 30 września 2002 r.
przyjmująca program szczegółowy badań, rozwoju technologicznego i demonstracji: "Strukturyzacja Europejskiej Przestrzeni Badawczej" (2002-2006)
(2002/835/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 166,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 166 ust. 3 Traktatu, decyzja nr 1513/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącą szóstego programu ramowego Wspólnoty Europejskiej w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji, przyczyniającego się do utworzenia Europejskiej Przestrzeni Badawczej oraz innowacji (2002–2006) [4] (zwany dalej "programem ramowym") ma być wykonana za pomocą programów szczegółowych określających szczegółowe zasady ich realizacji, ustalających czas ich trwania i przewidujących środki uznane za niezbędne.
(2) Program ramowy składa się z trzech głównych bloków działań: "ukierunkowywanie i integrowanie badań wspólnotowych", "strukturyzacja Europejskiej Przestrzeni Badawczej", i "umacnianie podstaw Europejskiej Przestrzeni Badawczej"; z których druga ma być realizowana za pomocą niniejszego programu szczegółowego.
(3) Do niniejszego programu należy stosować zasady uczestnictwa przedsiębiorstw, ośrodków badawczych i uniwersytetów oraz upowszechniania wyników badań, programu ramowego (zwane dalej "zasadami uczestnictwa i upowszechniania").
(4) Zgodnie z art. 170 Traktatu, uczestnictwo w niniejszym programie jest otwarte dla krajów, które zawarły w tym celu konieczne umowy, a także jest otwarty, na poziomie projektów i na bazie wzajemnych korzyści, dla podmiotów gospodarczych z państw trzecich i dla organizacji międzynarodowych w dziedzinie współpracy naukowej.
(5) Przy realizacji niniejszego programu, należy zwrócić szczególną uwagę na potrzeby MŚP i zachęty do ich uczestnictwa w programie.
(6) Działalność badawcza prowadzana w ramach niniejszego programu powinna być zgodna z podstawowymi zasadami etycznymi, łącznie z tymi, które znalazły swój wyraz w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej.
(7) Zgodnie z komunikatem Komisji "Kobiety i Nauka" oraz rezolucją Rady z dnia 20 maja 1999 r. w sprawie kobiet i nauki [5] oraz rezolucją Parlamentu Europejskiego z dnia 3 lutego 2000 r. w tej sprawie, realizowany jest plan działań zmierzający do zwiększenia i wzmocnienia miejsca i roli kobiet w nauce i badaniach. Konieczne są dalsze udoskonalone działania w tej sprawie.
(8) Do wzięcia udziału w niniejszym programie będzie się zachęcać poprzez publikację właściwych informacji. Informacje te będą dotyczyć zawartości, warunków i procedur i będą osiągalne w odpowiednim czasie i we właściwy sposób dla potencjalnych uczestników, także tych pochodzących ze stowarzyszonych krajów kandydujących i innych państw stowarzyszonych.
W szczególności należy wesprzeć udział naukowców i instytucji z krajów rozwijających się, państw basenu Morza Śródziemnego razem z zachodnimi państwami bałkańskimi oraz z Rosji i nowych państw niepodległych (NIS).
(9) Niniejszy program należy realizować w elastyczny, skuteczny i przejrzysty sposób, biorąc pod uwagę istotne interesy użytkowników, w szczególności z sektora nauki i przemysłu oraz politykę wspólnotową.
Działalność badawcza prowadzona w ramach programu powinna być dostosowana, gdzie sytuacja tego wymaga, do potrzeb polityki wspólnotowej oraz do rozwoju nauki i technologii.
(10) Należy ułatwić, za pomocą właściwych mechanizmów dostosowanych do ich szczególnej sytuacji, uczestnictwo regionów peryferyjnych we wspólnotowych działaniach BRT.
(11) Środki niezbędne do realizacji niniejszej decyzji powinny być przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [6].
(12) Komisja powinna we właściwym czasie zorganizować dokonanie niezależnej oceny, opartej na pełnych danych z realizacji, dotyczącej działań prowadzonych w obszarach objętych niniejszym programem mając na uwadze ich udział w tworzeniu Europejskiej Przestrzeni Badawczej, które będzie przebiegać w duchu otwartości w odniesieniu do wszystkich właściwych uczestników.
(13) Zostały przeprowadzone konsultacje z Komitetem Badań Naukowych i Technicznych w sprawie treści naukowych i technicznych programów szczegółowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Zgodnie z decyzją 1513/2002/WE (zwaną dalej "programem ramowym") niniejszym przyjmuje się, program szczegółowy strukturyzacji obszaru badań (zwany dalej "programem szczegółowym") na okres od dnia 30 września 2002 r. do dnia 31 grudnia 2006 r.
2.
Cele oraz priorytety naukowe i technologiczne programu szczegółowego są określone w załączniku I.
Artykuł 2
Zgodnie z załącznikiem II do programu ramowego suma uznana za niezbędną do realizacji programu szczegółowego wynosi 2605 milionów EUR, włączając w to maksymalnie 6,0 % na wydatki administracyjne Komisji.
Wskaźnikowe rozbicie tej sumy podano w załączniku II do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Wszelka działalność badawcza prowadzona w ramach szóstego programu ramowego musi być wykonywana w zgodności z podstawowymi zasadami etycznymi.
Artykuł 4
1.
Szczegółowe przepisy dotyczące finansowego uczestnictwa Wspólnoty w programie szczegółowym są określone w art. 2 ust. 2 programu ramowego.
2.
Instrumenty dotyczące realizacji programu szczegółowego są określone w załącznikach I i III do programu ramowego i opisane w załączniku III do niniejszej decyzji.
3.
Zasady dotyczące uczestnictwa i upowszechniania stosuje się do programu szczegółowego.
Artykuł 5
1.
Komisja opracowuje program pracy dla realizacji programu szczegółowego, określający bardziej szczegółowo cele oraz priorytety naukowe i technologiczne określone w załączniku I oraz harmonogramie realizacji.
2.
Program pracy uwzględnia istotną działalność badawczą prowadzoną przez Państwa Członkowskie, państwa stowarzyszone i europejskie oraz organizacje międzynarodowe.
Program jest uaktualniany w miarę potrzeb.
Artykuł 6
1.
Komisja jest odpowiedzialna za realizację programu szczegółowego.
2.
Procedurę ustanowioną w art. 7 ust. 2 stosuje się do przyjmowania następujących środków:
- sporządzenia i uaktualniania programu pracy określonego w art. 5 ust. 1, łącznie z instrumentami, które należy stosować z zachowaniem priorytetów i każdym kolejnym dostosowaniem w ich stosowaniu, a także z treścią wezwań do składania wniosków i kryteriami oceny i wyboru, które mają być stosowane;
- zatwierdzenia finansowania działań w zakresie BRT, w których szacowany wkład wspólnotowy do niniejszego programu jest równy lub większy od 0,6 miliona EUR;
- sporządzenia zakresu uprawnień dla zewnętrznej oceny przewidzianej w art. 6 ust. 2 programu ramowego;
- każdego dostosowania wskaźnikowego podziału środków, określonego w załączniku II.
Artykuł 7
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet.
2.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu, zastosowanie mają art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres ustanowiony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE określa się na dwa miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 8
1.
Komisja składa regularnie, zgodnie z art. 4 programu ramowego, sprawozdanie z ogólnego postępu w realizacji programu szczegółowego; do sprawozdania załączona jest informacja w sprawie aspektów finansowych.
2.
Komisja organizuje przeprowadzenie niezależnej kontroli i oceny przewidzianych w art. 6 programu ramowego, dotyczących działań prowadzonych w dziedzinach objętych programem szczegółowym.
Artykuł 9
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 30 września 2002 r.
przyjmująca program szczegółowy badań, rozwoju technologicznego i demonstracji, który ma zostać przeprowadzony przez Wspólne Centrum Badawcze za pomocą działań bezpośrednich (2002-2006)
(2002/836/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 166 ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 166 ust. 3 Traktatu, decyzja nr 1513/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotycząca szóstego wieloletniego programu ramowego Wspólnoty Europejskiej w dziedzinie badań, rozwoju technicznego i demonstracji, przyczyniającego się do utworzenia Europejskiej Przestrzeni Badawczej oraz innowacji (2002-2006) [4] (zwanego dalej "programem ramowym") ma być wykonana za pomocą programów szczegółowych określających szczegółowe zasady ich realizacji, ustalających czas ich trwania i przewidujących środki uznane za niezbędne.
(2) Program ramowy składa się z trzech głównych bloków działań: "ukierunkowywanie i integrowanie badań wspólnotowych", "strukturyzacja Europejskiej Przestrzeni Badawczej", i "umacnianie podstaw Europejskiej Przestrzeni Badawczej"; w ramach pierwszego z nich bezpośrednie działania Wspólnego Centrum Badawczego (JRC) powinny być realizowane przy zastosowaniu tego programu szczegółowego, przyczyniając się częściowo do realizacji celów dwóch pozostałych bloków.
(3) Realizując misję wsparcia naukowego i technicznego dla polityki wspólnotowej, JRC przyczyni się do ustanowienia wspólnotowego systemu naukowo-technicznej informacji źródłowej, w szczególności poprzez wykorzystywanie sieci obejmujących właściwe instytucje krajowe.
(4) Realizując ten program zgodnie ze swoją misją, JRC uwzględni w szczególności bezpieczeństwo obywatela, w zakresie, np. ochrony środowiska naturalnego, opieki zdrowotnej czy też ochrony przed nadużyciami finansowymi.
(5) W odniesieniu do upowszechniania wyników badań w ramach niniejszego programu ramowego, powinny obowiązywać zasady uczestnictwa przedsiębiorstw, ośrodków badawczych i uniwersytetów oraz zasady ich upowszechniania (zwane dalej "zasadami uczestnictwa i upowszechniania").
(6) Przy realizacji tego programu, należy położyć nacisk na wspieranie mobilności i szkolenie pracowników zaangażowanych w badania oraz innowacje we Wspólnocie.
(7) W celu realizacji niniejszego programu, oprócz współpracy objętej Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Układem Stowarzyszeniowym, właściwym może być zaangażowanie państw trzecich lub organizacji międzynarodowych do współpracy międzynarodowej, w szczególności na podstawie art. 170 Traktatu.
(8) W trakcie realizacji niniejszego programu należy zwrócić szczególną uwagę na kraje kandydujące.
JRC przyczyni się przeniesienia dorobku wspólnotowego dotyczącego różnych polityk wspólnotowych.
(9) Działalność badawcza prowadzona w ramach niniejszego programu powinna być zgodna z podstawowymi zasadami etycznymi, łącznie z tymi, które znalazły swój wyraz w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej.
(10) Zgodnie z komunikatem Komisji "Kobiety i Nauka" oraz rezolucją Rady z dnia 20 maja 1999 r. w sprawie kobiet i nauki [5] oraz rezolucją Parlamentu Europejskiego z dnia 3 lutego 2000 r. w tej sprawie, realizowany jest plan działań zmierzający do zwiększenia i wzmocnienia miejsca kobiet w nauce i badaniach. Konieczne są dalsze udoskonalone działania w tej sprawie.
(11) Niniejszy program powinien być realizowany w sposób elastyczny, skuteczny i przejrzysty, przy uwzględnieniu odpowiednich potrzeb użytkowników JRC i polityk wspólnotowych, jak również powinien uwzględniać potrzebę ochrony interesów finansowych Wspólnoty.
Działalność badawcza prowadzona w ramach programu powinna być dostosowana, gdzie sytuacja tego wymaga, do tych potrzeb i do rozwoju naukowego i technicznego.
(12) JRC będzie nadal spełniał wymogi polityk wspólnotowych, znajdujące wyraz w działaniach jego użytkowników.
W celu efektywnej realizacji tego zadania, JRC zachowa odpowiednią równowagę w działalności badawczej, wymaganą dla osiągnięcia doskonałości na płaszczyźnie naukowej.
(13) JRC powinien podejmować działania w zakresie innowacyjności i transferu technologii.
(14) Przy realizacji niniejszego programu, Komisja powinna zasięgać opinii rady JRC zgodnie z odpowiednimi przepisami decyzji Komisji 96/282/Euratom z dnia 10 kwietnia 1996 r. w sprawie reorganizacji Wspólnego Centrum Badawczego [6].
(15) Komisja powinna w odpowiednim czasie zapewnić przeprowadzenie niezależnej oceny dotyczącej działalności prowadzonej w zakresie objętym niniejszym programem.
(16) W kwestii tematyki naukowej i technicznej niniejszego programu szczegółowego zasięgano opinii rady JRC,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Zgodnie z decyzją nr 1513/2002/WE (zwaną dalej "programem ramowym"), program szczegółowy dotyczący bezpośredniej działalności badawczej, rozwoju technicznego i demonstracji (zwany dalej "programem szczegółowym"), który ma być zrealizowany przez Wspólne Centrum Badawcze, zostaje niniejszym przyjęty na okres od dnia 30 września 2002 r. do dnia 31 grudnia 2006 r.
2.
Cele, a także naukowe i technologiczne priorytety programu szczegółowego są wymienione w załączniku I.
Artykuł 2
Zgodnie z załącznikiem II do programu ramowego, kwota uważana za niezbędną do realizacji programu szczegółowego wynosi 760 milionów EUR Szacunkowy podział tej sumy podano w załączniku II do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
1.
Komisja jest odpowiedzialna za realizację programu.
2.
Program szczegółowy jest realizowany za pomocą środków określonych w załącznikach I i III do programu ramowego oraz w załączniku III do niniejszej decyzji.
3.
Zasady uczestnictwa przedsiębiorstw, ośrodków badawczych i uniwersytetów oraz zasady upowszechniania wyników badań (zwane dalej "zasadami uczestnictwa i upowszechniania") stosuje się w odniesieniu do programu szczegółowego tak, jak upowszechnianie wyników badań.
Artykuł 4
1.
Komisja opracowuje program roboczy realizacji programu szczegółowego, który zostanie udostępniony wszystkim zainteresowanym stronom, określając bardziej szczegółowo cele oraz naukowe i technologiczne priorytety, wymienione w załączniku I oraz harmonogram i uzgodnienia dotyczące realizacji.
2.
Program roboczy uwzględnia istotną działalność badawczą prowadzoną przez Państwa Członkowskie, Państwa Stowarzyszone oraz organizacje międzynarodowe i europejskie.
Program jest uaktualniany stosownie do potrzeb.
Artykuł 5
Do celów realizacji programu szczegółowego, Komisja zasięga opinii rady JRC zgodnie z decyzją Komisji 96/282/Euratom.
Komisja regularnie informuje radę o realizacji niniejszego programu szczegółowego.
Artykuł 6
1.
Komisja składa regularne sprawozdania na temat ogólnego postępu w realizacji programu szczegółowego, zawierające również informacje dotyczące aspektów finansowych, zgodnie z art. 4 programu ramowego.
2.
Komisja zapewni przeprowadzenie niezależnej oceny, przewidzianej w art. 6 programu ramowego, dotyczącej prowadzenia działalności w dziedzinach wchodzących w zakres programu szczegółowego.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 30 września 2002 r.
przyjmująca program szczegółowy (Euratom) badań i szkoleń w zakresie energii jądrowej (2002–2006 r.)
(2002/837/Euratom)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 7 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzją nr 2002/668/Euratom [4] Rada przyjęła szósty program ramowy Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (Euratom) dla badań jądrowych i działań szkoleniowych, przyczyniający się także do utworzenia Europejskiego Obszaru Badań (2002–2006 r.) (zwany dalej "programem ramowym") mający być wdrożonym poprzez programy badawcze i szkoleniowe opracowane zgodnie z art. 7 Traktatu, które określają szczegółowe zasady ich wdrożenia, ustalają czas ich trwania oraz przewidują środki uznane za niezbędne.
(2) Zasady uczestnictwa przedsiębiorstw, ośrodków badawczych i uniwersytetów we wdrażaniu programu ramowego, (zwane dalej "zasadami uczestnictwa") powinny mieć zastosowanie do niniejszego programu.
(3) Wydatki administracyjne Komisji w celu wdrożenia niniejszego programu odzwierciedlają dużą ilość personelu oddelegowanego do laboratoriów w Państwach Członkowskich i do projektu ITER (Międzynarodowy Eksperymentalny Reaktor Nuklearny).
(4) Do czasu zakończenia międzynarodowych negocjacji w sprawie programu ITER oraz ewentualnej decyzji w sprawie jego wspólnego wdrożenia, powinna zostać utrzymana przywódcza rola Wspólnoty Europejskiej odnośnie do badań syntezy jądrowej.
(5) Niniejszy program jest otwarty na uczestnictwo krajów po zawarciu koniecznych umów w tym celu oraz jest także, z wyjątkiem badań syntezy jądrowej, otwarty na poziomie projektu oraz na zasadzie wzajemnych korzyści na uczestnictwo podmiotów z państw trzecich i organizacji międzynarodowych odnośnie do współpracy naukowej.
(6) Wdrażając niniejszy program, należy położyć nacisk na wsparcie mobilności badaczy i innowacji we Wspólnocie, a także działania w zakresie współpracy międzynarodowej z państwami trzecimi i organizacjami międzynarodowymi.
Szczególną uwagę należy zwrócić na kraje kandydujące.
(7) Działalność badawcza prowadzona w ramach niniejszego programu powinna być zgodna z fundamentalnymi zasadami etycznymi, w tym zasadami określonymi w art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej i w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej, powinna także uwzględniać potrzebę społecznej akceptacji niniejszej działalności.
(8) W następstwie komunikatu Komisji "Kobiety i Nauka" oraz rezolucji Rady z dnia 20 maja 1999 r. [5] i dnia 26 czerwca 2000 r. [6] oraz rezolucji z dnia 3 lutego 2000 r. Parlamentu Europejskiego [7] w sprawie tego zagadnienia, rozpoczęto wdrażanie planu działań w celu wzmocnienia i zwiększenia pozycji i roli kobiet w nauce i badaniach, który powinien zapewnić poszanowanie równości szans, bez względu na płeć.
(9) Niniejszy program powinien zostać wdrożony w sposób elastyczny, skuteczny i przejrzysty, uwzględniając istotne interesy, w szczególności interesy środowisk naukowych, przemysłowych, użytkowników oraz odpowiednich władz.
Działalność badawcza prowadzona zgodnie z tymi interesami powinna zostać przystosowana, gdzie konieczne, do potrzeb polityki Wspólnoty oraz do naukowego i technologicznego rozwoju.
(10) Uczestnictwo w działaniach niniejszego programu powinno być propagowane poprzez publikację niezbędnych informacji dotyczących treści, warunków i procedur udostępnianych terminowo oraz w kompleksowy sposób potencjalnym uczestnikom, w tym ze stowarzyszonych krajów kandydujących oraz innych państw stowarzyszonych.
(11) Komisja, we właściwym czasie, poleci przeprowadzenie niezależnej oceny dotyczącej działalności prowadzonej w zakresie objętym niniejszym programem.
Taka ocena zostanie przeprowadzona w duchu otwartości odnoszącej się do wszystkich uczestników.
(12) Przeprowadzono konsultacje z Komitetem Naukowo - Technicznym,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Zgodnie z programem ramowym, program szczegółowy (Euratom) badań i szkoleń w zakresie energii jądrowej (zwany dalej "programem szczególnym") zostaje przyjęty na okres od dnia 30 września 2002 r. do dnia 31 grudnia 2006 r.
2.
Cele oraz naukowe i technologiczne priorytety dla programu szczegółowego są określone w załączniku I.
Artykuł 2
Zgodnie z załącznikiem II do programu ramowego suma uważana za niezbędną do wykonania programu szczegółowego wynosi 940 milionów EUR, w tym maksymalnie 16,5 % sumy na wydatki administracyjne Komisji.
Wskaźnikowe rozbicie tej sumy jest podane w załączniku II do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Wszelkie działania badawcze przeprowadzane zgodnie z programem szczegółowym są prowadzone zgodnie z fundamentalnymi zasadami etycznymi.
Artykuł 4
1.
Szczegółowe zasady dotyczące finansowego uczestnictwa Wspólnoty w szczegółowym programie są określone w art. 2 ust. 2 programu ramowego.
2.
Program szczegółowy jest wdrażany za pomocą instrumentów określonych w załączniku III.
3.
Zasady dotyczące uczestnictwa mają zastosowanie do programu szczegółowego.
Artykuł 5
1.
Komisja opracowuje program pracy dla wdrożenia programu szczegółowego, przedstawiając dokładniej cele oraz naukowe i technologiczne priorytety określone w załączniku I, harmonogram wdrożenia oraz instrumenty, które można wykorzystać.
2.
Program pracy uwzględnia istotne działania badawcze prowadzone przez Państwa Członkowskie, kraje stowarzyszone, organizacje europejskie i międzynarodowe.
Gdzie stosowne program jest uaktualniany.
Artykuł 6
1.
Komisja jest odpowiedzialna za wdrożenie programu szczegółowego.
2.
Do celów wdrażania programu szczegółowego Komisję wspiera komitet konsultacyjny.
Członkowie tego komitetu mogą się zmieniać w zależności od różnych tematów znajdujących się w porządku obrad komitetu.
Dla aspektów związanych z syntezą jądrową, skład komitetu oraz szczegółowe zasady operacyjne i procedury mające do niego zastosowanie są ustanowione w decyzji Rady 84/338/Euratom, EWWiS, EWG z dnia 29 lipca 1984 r. dotyczącej struktur i procedur zarządzania oraz koordynacji wspólnotowych działań badawczych, rozwojowych i demonstracji [8].
Dla aspektów związanych z syntezą jądrową mają zastosowanie zasady i procedury określone w decyzji Komisji z dnia 16 grudnia 1980 r. dotyczącej komitetu konsultacyjnego dla programu syntezy jądrowej.
Artykuł 7
1.
Komisja regularnie składa sprawozdanie z ogólnego postępu w sprawie wdrażania programu szczegółowego, zgodnie z art. 5 ust. 2 programu ramowego, załączane są również informacje w sprawie finansowych aspektów programu.
2.
Komisja zapewnia przeprowadzenie niezależnego monitoringu i oceny przewidzianej w art. 5 i 6 programu ramowego dotyczącego działań prowadzonych w zakresie objętym niniejszym programem szczegółowym.
Artykuł 8
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 30 września 2002 r.
przyjmująca program szczegółowy badań i szkoleń, który ma zostać przeprowadzony przez Wspólne Centrum Badawcze za pomocą działań bezpośrednich Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (2002–2006)
(2002/838/Euratom)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 7 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzją 2002/668/Euratom Rada przyjęła szósty program ramowy Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (Euratom) dla badań jądrowych i działań szkoleniowych, przyczyniający się także do utworzenia Europejskiego Obszaru Badań (2002–2006) [4] (zwany dalej "programem ramowym"), który ma zostać wdrożony w drodze programu(-ów) badań i szkoleń opracowanych zgodnie z art. 7 Traktatu, określającym szczegółowe zasady ich wdrożenia, ustalającym czas ich trwania oraz przewidującym środki uznane za niezbędne.
(2) W odniesieniu do niniejszego programu należy stosować zasady uczestnictwa przedsiębiorstw, ośrodków badawczych i uniwersytetów oraz upowszechniania wyników badań oraz zasady programu ramowego.
(3) Wdrażając niniejszy program, należy położyć nacisk na wspieranie mobilności i szkolenia naukowców oraz innowacje we Wspólnocie.
(4) Do celów wdrożenia programu ramowego właściwe może być zaangażowanie państw trzecich lub organizacji międzynarodowych w działania współpracy międzynarodowej, w szczególności na podstawie rozdziału 10 Traktatu.
W związku z tym należy oczekiwać, że Wspólne Centrum Badawcze (WCB) będzie reprezentowało wszystkie interesy Wspólnoty i jej Państw Członkowskich oraz możliwie najbardziej wykorzysta sieci współpracy, w których ramach działa.
(5) Wdrażając niniejszy program, należy zwrócić szczególną uwagę na kraje ubiegające się o członkostwo.
WCB podejmie właściwe szkolenie w zakresie bezpieczeństwa jądrowego oraz środków zabezpieczenia, w tym środków kontroli nielegalnego handlu materiałami jądrowymi.
(6) WCB uczestniczy w europejskich sieciach współpracy w zakresie bezpieczeństwa reaktorów jądrowych, co ma na celu doskonalenie praktyk i stosunku do bezpieczeństwa, i w ten sposób przyczynia się do podobnego postępowania w krajach ubiegających się o członkostwo.
(7) Działalność badawczą w ramach niniejszego programu należy prowadzić z poszanowaniem fundamentalnych zasad etycznych, łącznie z tymi, które znajdują odbicie w art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej i w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej, jak również szanować potrzebę uwzględnienia akceptacji społecznej dla tych działań.
(8) W następstwie komunikatu Komisji "Kobiety i Nauka" oraz rezolucji Rady z dnia 20 maja 1999 r. [5] i dnia 26 czerwca 2001 r. [6] oraz rezolucji Parlamentu Europejskiego z dnia 3 lutego 2000 r. [7] na ten temat wdrażany jest plan działania w celu zwiększenia i umocnienia roli kobiet w nauce i badaniach w Europie, co powinno zapewnić poszanowanie równości szans, niezależnie od płci.
(9) Niniejszy program należy wdrażać w sposób elastyczny, efektywny i przejrzysty, z uwzględnieniem odpowiednich potrzeb użytkowników WCB i polityki Wspólnoty, jak również z poszanowaniem celu, jakim jest ochrona interesów finansowych Wspólnoty.
Prowadzoną w jego ramach działalność badawczą należy dostosować w odpowiednim przypadku do tych potrzeb oraz do rozwoju naukowego i technicznego.
(10) WCB będzie nadal spełniało wymagania polityki Wspólnoty w odniesieniu do swoich użytkowników, aby było to skutecznie, WCB zachowa istotną dla osiągnięcia doskonałości naukowej odpowiednią równowagę działalności badawczej.
(11) WCB powinno prowadzić działania badawcze i szkoleniowe w formie działań bezpośrednich, w szczególności zadania powierzone Komisji na mocy Traktatu.
Komisja powinna spełniać nałożone na nią zadania w dziedzinie syntezy jądrowej z wykorzystaniem technicznej wiedzy fachowej WCB.
(12) WCB powinno aktywnie rozwijać działalność na polu innowacji i transferu technologii.
(13) Wdrażając niniejszy program, Komisja powinna konsultować się z Radą Gubernatorów WCB zgodnie z odpowiednimi przepisami decyzji Komisji 96/282/Euratom z dnia 10 kwietnia 1996 r. w sprawie reorganizacji WCB [8].
(14) Komisja powinna w stosownym trybie zorganizować przeprowadzenie niezależnej oceny dotyczącej działań prowadzonych w dziedzinach objętych niniejszym programem.
Taką ocenę należy przeprowadzić w duchu otwartości w odniesieniu do wszystkich zainteresowanych stron.
(15) Przeprowadzono konsultacje z Komitetem Badań Naukowych i Technicznych w sprawie treści naukowych i technologicznych programów szczegółowych.
(16) Naukową i techniczną zawartość niniejszego programu szczegółowego skonsultowano z Radą Gubernatorów WCB,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Zgodnie z decyzją 2002/668/Euratom w sprawie programu ramowego na lata 2002–2006 (zwanego dalej "programem ramowym") program szczegółowy związany z bezpośrednimi działaniami badawczymi i szkoleniowymi, które mają zostać przeprowadzone przez WCB (zwany dalej "programem szczegółowym") zostaje przyjęty na okres od dnia 30 września 2002 r. do dnia 31 grudnia 2006 r.
2.
Cele oraz priorytety naukowe i technologiczne programu szczegółowego wymieniono w załączniku I.
Artykuł 2
Zgodnie z załącznikiem II do [decyzja 2002/668/Euratom] programu ramowego kwota uznana za niezbędną dla realizacji programu szczegółowego wynosi 290 mln EUR.
Indykatywny podział tej kwoty podano w załączniku II do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
1.
Komisja jest odpowiedzialna za wdrożenie programu szczegółowego.
2.
Wykonanie programu szczegółowego przebiega zgodnie z zasadami wymienionymi w załączniku III.
Artykuł 4
1.
Komisja opracowuje program pracy dotyczący wdrożenia programu szczegółowego i udostępnia go wszystkim zainteresowanym stronom jako program pracy określający bardziej szczegółowo cele i priorytety, harmonogram wdrożenia oraz ustalenia wykonawcze.
2.
Program pracy uwzględnia właściwą działalność badawczą prowadzoną przez Państwa Członkowskie, kraje stowarzyszone oraz organizacje europejskie i międzynarodowe.
Program ten w miarę potrzeb jest aktualizowany.
Artykuł 5
1. Do celów wdrażania programu szczegółowego i zgodnie z decyzją Komisji 96/282/Euratom Komisja konsultuje się z Radą Gubernatorów WCB.
2. Komisja regularnie informuje Radę Gubernatorów o wdrażaniu niniejszego programu szczegółowego.
Artykuł 6
1.
Komisja regularnie składa sprawozdania z ogólnych postępów we wdrożeniu programu szczegółowego, zgodnie z art. 4 programu ramowego.
2.
Komisja ustala przeprowadzenie niezależnej oceny przewidzianej w art. 5 programu ramowego dokonanej w zakresie działań prowadzonych w dziedzinach objętych programem szczegółowym.
Artykuł 7
Komisja może zażądać od WCB przeprowadzenia na podstawie kryterium obopólnej korzyści projektów z osobami prawnymi ustanowionymi w państwach trzecich, w przypadku gdy przyczynia się to skutecznie do realizacji działań bezpośrednich.
Artykuł 8
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 23 października 2002 r.
przyjmująca wykaz zatwierdzonych jednostek w państwach trzecich w odniesieniu do napromieniowania żywności
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 3994)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/840/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 1999/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 lutego 1999 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących środków spożywczych oraz składników środków spożywczych poddanych działaniu promieniowania jonizującego [1], w szczególności jej art. 9 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z dyrektywą 1999/2/WE środki spożywcze poddane promieniowaniu jonizującemu nie mogą być przywożone z państwa trzeciego, chyba że zostały poddane napromieniowaniu w jednostce zatwierdzonej przez Wspólnotę.
(2) Komisja otrzymała wniosek o zatwierdzenie od trzech jednostek przeprowadzających napromieniowanie w Afryce Południowej oraz od jednej na Węgrzech za pośrednictwem właściwych władz.
Eksperci Komisji zbadali te jednostki przeprowadzające napromieniowanie w celu sprawdzenia, czy spełniają one wymogi dyrektywy 1999/2/WE, w szczególności, czy nadzór urzędowy gwarantuje, że spełniają one wymogi art. 7 tej dyrektywy.
Artykuł 2
Decyzja Komisji
z dnia 24 października 2002 r.
zmieniająca decyzję 93/197/EWG w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt i świadectw weterynaryjnych przy przywozie zarejestrowanych zwierząt z rodziny koniowatych oraz hodowlanych i rzeźnych zwierząt z rodziny koniowatych
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 4006)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/841/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/426/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących przemieszczanie i przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich [1], ostatnio zmienioną decyzją 2002/160/WE [2], w szczególności jej art. 15 lit a) i art. 16;
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 93/197/EWG [3], ostatnio zmieniona decyzją 2002/635/WE [4], ustanawiającą wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie mogą przywozić zarejestrowane zwierzęta z rodziny koniowatych oraz hodowlane i rzeźne zwierzęta z rodziny koniowatych.
(2) Kirgistan został nieumyślnie pominięty w wykazie przez decyzję 2002/635/WE.
Zatem Kirgistan powinien zostać ponownie włączony do wykazu.
(3) W celu uzyskania świadectwa zdrowia E zgodnie z decyzją 93/197/EWG, należy przeprowadzić pewne testy zdrowotne na próbkach, które mają zostać pobrane w ciągu 10 dni przed przywozem.
Napotkano trudności w dotrzymaniu tego terminu, w szczególności w przypadkach, w których próbki mają być badane w laboratoriach zatwierdzonych przez Państwo Członkowskie miejsca przeznaczenia.
Zatem termin ten należy wydłużyć.
(4) Decyzja 93/197/EWG powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załączniki do decyzji 93/197/EWG zmienia się zgodnie z załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 21 października 2002 r.
dotycząca wykonania wspólnego działania 2002/589/WPZiB w celu wniesienia wkładu Unii Europejskiej w zwalczanie destabilizującego gromadzenia i rozpowszechniania ręcznej broni strzeleckiej i broni lekkiej w Europie Południowo-Wschodniej
(2002/842/WPZiB)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając wspólne działanie 2002/589/WPZiB [1], w szczególności jego art. 6 w powiązaniu z art. 23 ust. 2 tiret drugie Traktatu o Unii Europejskiej,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Nadmierne i niekontrolowane gromadzenie i rozprzestrzenianie się ręcznej broni strzeleckiej i broni lekkiej spowodowało nasilenie się przestępczości i braku bezpieczeństwa w Europie Południowo-Wschodniej, zaostrzając konflikt w regionie i powodując zachwianie procesu odbudowy pokoju, stanowi ono także poważne ograniczenie gospodarczego i społecznego rozwoju w Europie Południowo-Wschodniej.
(2) W dążeniu do realizacji celów wymienionych w art. 1 wspólnego działania 2002/589/WPZiB, Unia Europejska przewiduje działania na odnośnych forach międzynarodowych i w kontekście regionalnym, w stosownych przypadkach, w celu udzielenia pomocy za pośrednictwem organizacji międzynarodowych, programów i agencji, a także porozumień regionalnych.
(3) Regionalny plan wdrożeniowy w sprawie broni strzeleckiej i broni lekkiej ustanowiony na mocy Paktu Stabilizacji dla Europy Południowo-Wschodniej ma za zadanie zapewnienie krajom Europy Południowo-Wschodniej ram w celu rozwoju programów oraz propozycji projektów prowadzących do zwiększenia możliwości kontrolowania nielegalnego rozprzestrzeniania i przepływu broni.
(4) Pod auspicjami Programu Rozwoju Narodów Zjednoczonych (UNDP) i Paktu Stabilizacji ustanowiono "Regionalną Agencję Informacyjną dla Europy Południowo-Wschodniej o Redukcji Ręcznej Broni Strzeleckiej", z siedzibą w Belgradzie, składającą się z jednostki pomocy technicznej, wspierającą pewną liczbę działań operacyjnych na szczeblu regionalnym i krajowym.
(5) Cele tej Agencji Informacyjnej obejmują wzmocnienie zdolności rządów i organizacji pozarządowych do zahamowania nielegalnego przepływu ręcznej broni strzeleckiej i broni lekkiej na obszarze Europy Południowo-Wschodniej.
Agencja Informacyjna powinna położyć szczególny nacisk na rozwój projektów regionalnych dotyczących rzeczywistych sytuacji związanych z transgranicznym przepływem broni.
(6) Unia Europejska uważa, że Regionalny Plan Wdrożeniowy, jak również cele Agencji Informacyjnej obejmują zagadnienia związane z dostawą i popytem na ręczną broń strzelecką i broń lekką oraz stanowią część kontynuacji Programu działań na rzecz zapobiegania, zwalczania i likwidacji wszystkich aspektów nielegalnego handlu ręczną bronią strzelecką i bronią lekką, przyjętego przez Konferencję Narodów Zjednoczonych w sprawie wszystkich aspektów nielegalnego handlu ręczną bronią strzelecką i bronią lekką (Nowy Jork, 9–20 lipca 2001 r.).
(7) Unia Europejska uważa, że pomoc finansowa dla Agencji Informacyjnej przyczyniłaby się do realizacji celu, jakim jest ścisła współpraca między państwami w zakresie zadań określonych w Programie działań Narodów Zjednoczonych, z uwzględnieniem wymiany informacji, pomocy i określania norm, oraz podkreśla rolę organizacji regionalnych w umacnianiu tej współpracy.
(8) Komisja wyraziła zgodę na powierzenie jej wprowadzania w życie niniejszej decyzji.
(9) Dlatego Unia Europejska zamierza zaoferować pomoc finansową Agencji Informacyjnej zgodnie z tytułem II wspólnego działania 2002/589/WPZiB,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Unia Europejska wnosi swój wkład do "Regionalnej Agencji Informacyjnej dla Europy Południowo-Wschodniej o Redukcji Ręcznej Broni Strzeleckiej", z siedzibą w Belgradzie, ustanowionej pod auspicjami Programu Rozwoju Narodów Zjednoczonych (UNDP) i Paktu Stabilizacji.
2.
W tym celu Unia Europejska zapewnia UNDP pomoc finansową mającą na celu przyczynienie się do pokrycia kosztów osobowych Agencji Informacyjnej w Belgradzie.
3.
Komisja jest odpowiedzialna za wprowadzenie w życie niniejszej decyzji.
W tym celu Komisja zawiera z UNDP porozumienie finansowe w sprawie wykorzystania wkładu Unii Europejskiej, który będzie miał formę dotacji, przyczyniającego się do pokrycia kosztów wynagrodzeń szefa zespołu (starszego doradcy) przez 12 miesięcy oraz koordynatora organizacji pozarządowych przez 11 miesięcy.
Artykuł 2
1.
Do celów określonych w art. 1 ustala się finansową kwotę referencyjną w wysokości 200000 EUR.
2.
Zarządzanie wydatkami pokrywanymi z kwoty określonej w ust. 1 podlega procedurom wspólnotowym i zasadom mającym zastosowanie do ogólnego budżetu Unii Europejskiej.
Artykuł 3
Komisja przedkłada odnośnym organom Rady wszelkie istotne informacje dotyczące wykonania niniejszej decyzji, zgodnie z art. 9 ust. 1 wspólnego działania 2002/589/WPZiB.
Informacje te mogą w szczególności być oparte na sprawozdaniach okresowych dostarczanych przez UNDP na mocy jego relacji umownych z Komisją.
Artykuł 4
1.
Niniejsza decyzja staje się skuteczna od dnia jej przyjęcia.
Niniejsza decyzja wygasa po upływie 12 miesięcy od zawarcia porozumienia finansowego między Komisją a UNDP.
2.
Niniejsza decyzja zostaje poddana przeglądowi 10 miesięcy od daty jej przyjęcia.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym.
Decyzja Komisji
z dnia 23 października 2002 r.
zmieniająca dyrektywę 2001/14/WE w odniesieniu do daty zmiany obowiązującego rozkładu jazdy transportu kolejowego
(notyfikowana jako dokument C(2002) 3997)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/844/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2001/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2001 r. w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej oraz przyznawanie świadectw bezpieczeństwa [1], w szczególności jej art. 34 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik III do dyrektywy 2001/14/WE ustanawia harmonogram procesu alokacji zdolności przepustowych infrastruktury kolejowej i postanawia, że zmiany obowiązującego rozkładu jazdy będą odbywać się co rok o północy w ostatnią sobotę maja.
(2) Ze względu na czynności handlowe zarządy infrastruktury i przedsiębiorstwa kolejowe proponują, aby datę zmiany obowiązującego rozkładu jazdy przenieść na grudzień każdego roku.
(3) Dlatego załącznik III do dyrektywy 2001/14/WE należy odpowiednio zmienić.
(4) Środki ustanowione w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu utworzonego na podstawie dyrektywy 2001/14/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W załączniku III do dyrektywy 2001/14/EWG ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Zmiana obowiązującego rozkładu jazdy będzie miała miejsce o północy w drugą sobotę grudnia.
Gdy zmiana lub dostosowanie odbywa się po zimie, w szczególności ze względu na konieczność uwzględnienia zmian regionalnych rozkładów jazdy dla ruchu pasażerskiego, tam gdzie sytuacja tego wymaga, powinna odbywać się o północy w drugą sobotę czerwca oraz w wymaganych innych odstępach czasu w terminach położonych między tymi dwiema datami.
Zarządcy infrastruktury mogą uzgodnić inne daty i w takim przypadku informują o tym Komisję, jeżeli może to naruszyć ruch międzynarodowy."
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się do rozkładu jazdy 2003, który zaczyna obowiązywać dnia 14 grudnia 2002 r.
Ze względu na szczególny system regulacji prawnych w Wielkiej Brytanii, Wielka Brytania może zastosować ją do rozkładu jazdy 2004, który wchodzi w życie w grudniu 2003 r. pod warunkiem że nie zostaną naruszone inne przepisy dyrektywy, w szczególności dotyczące współpracy międzynarodowej.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja rady
z dnia 30 września 2002 r.
dotycząca zawarcia Porozumienia między Unią Europejską a Bośnią i Hercegowiną (BiH) w sprawie działań Misji Policyjnej Unii Europejskiej (EUPM) w BiH
(2002/845/WPZiB)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 24,
uwzględniając zalecenie prezydencji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 11 marca 2002 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2002/210/WPZiB w sprawie Misji Policyjnej Unii Europejskiej [1].
(2) Artykuł 11 wspólnego działania stanowi, że status pracowników EUPM w BiH, włączając gdzie stosowne przywileje, immunitety i dalsze gwarancje konieczne do wypełniania i sprawnego funkcjonowania EUPM, powinny zostać ustanowione zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 24 Traktatu o Unii Europejskiej.
(3) W następstwie decyzji Rady z dnia 12 lipca 2002 r. upoważniającej prezydencję do rozpoczęcia negocjacji prezydencja zawarła Porozumienie z BiH w sprawie działań EUPM.
(4) Porozumienie powinno zostać zatwierdzone,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Porozumienie między Unią Europejską a Bośnią i Hercegowiną (BiH) w sprawie działań Misji Policyjnej Unii Europejskiej (EUPM) w BiH jest zatwierdzone w imieniu Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 29 października 2002 r.
w sprawie stanowiska Wspólnoty Europejskiej dotyczącego dostosowania do postępu technicznego regulaminów 3, 7, 14, 16, 23, 34, 37, 38, 43, 48, 50, 67, 75, 77, 87, 91, 105 oraz 113 Europejskiej Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych
(2002/853/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 97/836/WE z dnia 27 listopada 1997 r. w związku z przystąpieniem Wspólnoty Europejskiej do Porozumienia Europejskiej Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych dotyczącego przyjęcia jednolitych wymagań technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być stosowane w tych pojazdach, oraz wzajemnego uznawania homologacji udzielonych na podstawie tych wymagań [1], w szczególności jej art. 4 ust. 2 tiret pierwsze,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W przypadku gdy propozycja dostosowania regulaminu Europejskiej Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych załączonego do Rewidowanego Porozumienia z 1958 r., który jest wiążący dla Wspólnoty na mocy przepisów załącznika II do decyzji 97/836/WE, poddawany jest głosowaniu w Komitecie Administracyjnym ustanowionym na podstawie art. 1 ust. 2 wymienionego Porozumienia, głos oddawany przez Komisję, może być przyjęty zgodnie z procedurą obowiązującą dla dostosowań technicznych do dyrektyw dotyczących homologacji typu pojazdów silnikowych.
(2) W świetle doświadczenia i rozwoju technicznego, wymagania odnoszące się do niektórych elementów lub cech objętych przez regulaminy NZ/EKG 3, 7, 14, 16, 23, 34, 37, 38, 43, 48, 50, 67, 75, 77, 87, 91, 105 oraz 113 muszą zostać dostosowane.
(3) Środki ustanowione w niniejszej decyzji są zgodne z opinią wydaną przez Komitet ds. Dostosowania do Postępu Technicznego ustanowiony dyrektywą Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [2], ostatnio zmienioną dyrektywą 2001/116/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł
Wspólnota Europejska głosuje za dokumentami wymienionymi w Załączniku w głosowaniu przeprowadzonym na posiedzeniu Komitetu Administracyjnego w dniu 12 listopada 2002 r. podczas 128 spotkania "Światowego Forum na Rzecz Harmonizacji Przepisów Dotyczących Pojazdów" Europejskiej Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych lub, o ile właściwe, kiedy dokumenty poddane zostaną pod głosowanie na późniejszym posiedzeniu.
Decyzja Komisji
z dnia 29 października 2002 r.
ustanawiająca szczególne warunki przywozu produktów rybołówstwa pochodzących z Kostaryki
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 4088)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/854/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/WE z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/79/WE [2], w szczególności jej art. 11.1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przeprowadzona została inspekcja w imieniu Komisji w Republice Kostaryki w celu sprawdzenia warunków, w których produkty rybołówstwa są produkowane, składowane i wysyłane do Wspólnoty.
(2) Wymagania ustawodawstwa Kostaryki w zakresie inspekcji sanitarnej oraz monitorowania produktów rybołówstwa można uznać za równoważne z tymi ustanowionymi w dyrektywie 91/493/EWG.
(3) W szczególności "Dirección de Salud Animal (DSA) del Ministerio de Agricultura y Ganaderia" może skutecznie sprawdzać wprowadzanie w życie obowiązującego prawa.
(4) Właściwe jest ustanowienie szczegółowych zasad dotyczących świadectwa zdrowia, które musi na mocy dyrektywy 91/493/EWG towarzyszyć przesyłkom produktów rybołówstwa przywożonym do Wspólnoty z Kostaryki.
W szczególności zasady te muszą określać wzór świadectwa, minimalne wymagania w odniesieniu do języka lub języków, w których musi być sporządzone oraz status osoby upoważnionej do jego podpisania.
(5) Znak, który musi być dołączony do paczek produktów rybołówstwa, zawiera nazwę państwa trzeciego oraz numer identyfikacji/rejestracji zakładu, statku przetwórni lub chłodni składowej, lub statku zamrażalni pochodzenia, z wyjątkiem niektórych produktów mrożonych.
(6) Jest także konieczne sporządzenie wykazu zatwierdzonych zakładów, statków przetwórni lub chłodni składowych oraz wykazu statków zamrażalni wyposażonych zgodnie z wymaganiami dyrektywy Rady 92/48/EWG z dnia 16 czerwca 1992 r. ustanawiającej minimalne zasady higieny mające zastosowanie do produktów rybołówstwa złowionych na pokładzie niektórych statków zgodnie z art. 3 ust. l lit. a) (I) dyrektywy 91/493/EWG [3].
Te wykazy powinny zostać sporządzone na podstawie komunikatu przekazanego Komisji przez DSA.
Dlatego DSA jest odpowiedzialne za zapewnienie zgodności z odnośnymi przepisami dyrektywy 91/493/EWG.
(7) DSA dostarczył oficjalne zapewnienia dotyczące zgodności z przepisami ustanowionymi w rozdziale V Załącznika do dyrektywy 91/493/EWG w zakresie kontroli produktów rybołówstwa oraz dotyczące spełnienia wymagań w zakresie higieny równoważnych z wymaganiami ustanowionymi w tej dyrektywie.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
"Dirección de Salud Animal (DSA) del Ministerio de Agricultura y Ganaderia" jest właściwym organem w Kostaryce do sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa z wymaganiami dyrektywy 91/493/EWG.
Artykuł 2
1.
Produkty rybołówstwa przywożone do Wspólnoty z Kostaryki spełniają warunki ustanowione w ust. 2, 3 i 4.
2.
Każdej przesyłce towarzyszy numerowany oryginał świadectwa zdrowia, należycie wypełniony, podpisany, opatrzony datą i składający się z jednego arkusza zgodnie ze wzorem znajdującym się w załączniku I.
3.
Produkty pochodzą z zatwierdzonych zakładów, statków przetwórni lub chłodni składowych lub z zarejestrowanych statków zamrażalni wymienionych w załączniku II.
4.
Z wyjątkiem mrożonych produktów rybołówstwa luzem oraz przeznaczonych do wytwarzania żywności konserwowanej na wszystkich paczkach należy umieścić napis "KOSTARYKA" oraz numer identyfikacyjny/rejestracji zakładu, statku przetwórni, chłodni składowej lub statku zamrażalni pochodzenia, wykonany literami niedającymi się usunąć.
Artykuł 3
1.
Świadectwo określone w art. 2 ust. 2 zostaje sporządzone w co najmniej jednym języku urzędowym Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadzane są kontrole.
2.
Świadectwo zawiera nazwisko, stanowisko i podpis przedstawiciela DSA oraz jego urzędową pieczęć, w kolorze innym niż pozostałe adnotacje.
Artykuł 4
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 20 grudnia 2002 r.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 29 października 2002 r.
ustanawiająca specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa pochodzących z Nowej Kaledonii
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 4090)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/855/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/WE z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/79/WE [2], w szczególności jej art. 11.1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Została przeprowadzona inspekcja w imieniu Komisji w Nowej Kaledonii w celu sprawdzenia warunków w których produkty rybołówstwa są produkowane, składowane i wysyłane do Wspólnoty.
(2) Wymagania ustawodawstwa Nowej Kaledonii w zakresie inspekcji sanitarnej oraz monitorowania produktów rybołówstwa można uznać za równoważne tymi ustanowionymi w dyrektywie 91/493/EWG.
(3) W szczególności "Direction des Affaires Vétérinaires, Alimentaires et Rurales (DAVAR)" w "Département de l’Économie Rurale" może skutecznie sprawdzać wprowadzanie w życie obowiązującego prawa.
(4) Właściwe jest ustanowienie szczegółowych zasad dotyczących świadectwa zdrowia, które musi na mocy dyrektywy 91/493/EWG, towarzyszyć przesyłkom produktów rybołówstwa przywożonym do Wspólnoty z Nowej Kaledonii.
W szczególności zasady te muszą określać wzór świadectwa, minimalne wymagania w odniesieniu do języka lub języków, w których musi być sporządzone oraz status osoby upoważnionej do jego podpisania.
(5) Znak, który musi być dołączony do paczek produktów rybołówstwa zawiera nazwę państwa trzeciego oraz numer identyfikacyjny/rejestracji zakładu, statku przetwórni lub chłodni składowej, lub statku zamrażalni pochodzenia, z wyjątkiem niektórych produktów mrożonych.
(6) Jest także konieczne sporządzenie wykazu zatwierdzonych zakładów, statków przetwórni, lub chłodni składowych oraz wykazu statków zamrażalni wyposażonych zgodnie z wymaganiami dyrektywy Rady 92/48/EWG z dnia 16 czerwca 1992 r. ustanawiająca minimalne zasady higieny mające zastosowanie do produktów rybołówstwa otrzymanych na pokładzie niektórych statków zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. a) i) dyrektywy 91/493/EWG [3].
Te wykazy powinny zostać sporządzone na podstawie komunikatu przekazanego Komisji przez DAVAR.
Dlatego, DAVAR jest odpowiedzialny za zapewnienie zgodności z odnośnymi przepisami dyrektywy 91/493/EWG.
(7) DAVAR dostarczył oficjalne zapewnienia dotyczące zgodności z przepisami ustanowionymi w rozdziale V Załącznika do dyrektywy 91/493/EWG w zakresie kontroli produktów rybołówstwa, oraz dotyczące spełnienia wymagań w zakresie higieny równoważnych z wymaganiami ustanowionymi w tej dyrektywie.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
"Direction des Affaires Vétérinaires, Alimentaires et Rurales (DAVAR)" w "Département de l’Économie Rurale" jest właściwym organem w Nowej Kaledonii do sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa z wymaganiami dyrektywy 91/493/EWG.
Artykuł 2
1.
Produkty rybołówstwa przywożone do Wspólnoty z Nowej Kaledonii spełniają warunki określone w ust. 2, 3 i 4.
2.
Każdej przesyłce towarzyszy numerowany oryginał świadectwa zdrowia, należycie wypełniony, podpisany, opatrzony datą i składający się z jednego arkusza zgodnie ze wzorem znajdującym się w załączniku I.
3.
Produkty pochodzą z zatwierdzonych zakładów, statków przetwórni lub chłodni składowych, lub z zarejestrowanych statków zamrażalni wymienionych w załączniku II.
4.
Z wyjątkiem mrożonych produktów rybołówstwa luzem oraz przeznaczonych do wytwarzania żywności konserwowanej, na wszystkich paczkach należy umieścić napis "NOWA KALEDONIA" oraz numer identyfikacyjny/rejestracji zakładu, statku przetwórni, chłodni składowej lub statku zamrażalni pochodzenia, wykonany literami niedającymi się usunąć.
Artykuł 3
1.
Świadectwo, określone w art. 2 ust. 2 zostaje sporządzone w co najmniej jednym języku urzędowym Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadzane są kontrole.
2.
Świadectwo zawiera nazwisko, stanowisko i podpis przedstawiciela DAVAR oraz jego urzędową pieczęć, w kolorze innym niż pozostałe adnotacje.
Artykuł 4
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 20 grudnia 2002 r.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 29 października 2002 r.
ustanawiająca szczególne warunki przywozu produktów rybołówstwa pochodzących z Grenlandii
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 4091)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/856/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/79/WE [2], w szczególności jej art. 11 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Została przeprowadzona inspekcja w imieniu Komisji w Grenlandii w celu sprawdzenia warunków, w których produkty rybołówstwa są produkowane, składowane i wysyłane do Wspólnoty.
(2) Wymagania ustawodawstwa Grenlandii w zakresie inspekcji sanitarnej oraz monitorowania produktów rybołówstwa można uznać za równoważne tymi ustanowionymi w dyrektywie 91/493/EWG.
(3) W szczególności "Duńska Administracja ds. Weterynarii i Żywności (DVFA)" poprzez swój Regionalny Organ Kontrolny ds. Weterynarii i Żywności w Grenlandii, "Fodevareregionen Nordjylland", może skutecznie sprawdzać wprowadzanie w życie obowiązującego prawa.
(4) Właściwe jest ustanowienie szczegółowych zasad dotyczących świadectwa zdrowia, które musi na mocy dyrektywy 91/493/EWG, towarzyszyć przesyłkom produktów rybołówstwa przywożonym do Wspólnoty z Grenlandii.
W szczególności zasady te muszą określać wzór świadectwa, minimalne wymagania w odniesieniu do języka lub języków, w których musi być sporządzone oraz status osoby upoważnionej do jego podpisania.
(5) Znak, który musi być dołączony do paczek produktów rybołówstwa zawiera nazwę państwa trzeciego oraz numer identyfikacyjny/rejestracji zakładu, statkuprzetwórni lub chłodni składowej, lub statku zamrażalni pochodzenia, z wyjątkiem niektórych produktów mrożonych.
(6) Jest także konieczne sporządzenie wykazu zatwierdzonych zakładów, statków przetwórni, lub chłodni składowych oraz wykazu statków zamrażalni wyposażonych zgodnie z wymaganiami dyrektywy Rady 92/48/EWG z dnia 16 czerwca 1992 r. ustanawiającej minimalne zasady higieny mające zastosowanie do produktów rybołówstwa otrzymanych na pokładzie niektórych statków zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. a) i) dyrektywy 91/493/EWG [3].
Te wykazy powinny zostać sporządzone na podstawie komunikatu przekazanego Komisji przez DVFA.
Dlatego, DVFA jest odpowiedzialny za zapewnienie zgodności z odnośnymi przepisami dyrektywy 91/493/EWG.
(7) DVFA dostarczył oficjalne zapewnienia dotyczące zgodności z przepisami ustanowionymi w rozdziale V Załącznika do dyrektywy 91/493/EWG w zakresie kontroli produktów rybołówstwa, oraz dotyczące spełnienia wymagań w zakresie higieny równoważnych z wymaganiami ustanowionymi w tej dyrektywie.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
"Duńska Administracja ds. Weterynarii i Żywności (DVFA)" poprzez swój Regionalny Organ Kontrolny ds. Weterynarii i Żywności w Grenlandii, "Fodevareregionen Nordjylland" jest właściwym organem w Grenlandii do sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa z wymaganiami dyrektywy 91/493/EWG.
Artykuł 2
1.
Produkty rybołówstwa przywożone do Wspólnoty z Grenlandii spełniają warunki ustanowione w ust. 2, 3 i 4.
2.
Każdej przesyłce towarzyszy numerowany oryginał świadectwa zdrowia, należycie wypełniony, podpisany, opatrzony datą i składający się z jednego arkusza zgodnie ze wzorem znajdującym się w załączniku I.
3.
Produkty pochodzą z zatwierdzonych zakładów, statków przetwórni lub chłodni składowych, lub z zarejestrowanych statków zamrażalni wymienionych w załączniku II.
4.
Z wyjątkiem mrożonych produktów rybołówstwa luzem oraz przeznaczonych do wytwarzania żywności konserwowanej, na wszystkich paczkach należy umieścić napis "GRENLANDIA" oraz numer identyfikacyjny/rejestracji zakładu, statku przetwórni, chłodni składowej lub statku zamrażalni pochodzenia, wykonany literami niedającymi się usunąć.
Artykuł 3
1.
Świadectwo określone w art. 2 ust. 2 zostaje sporządzone w co najmniej jednym języku urzędowym Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadzane są kontrole.
2.
Świadectwo zawiera nazwisko, stanowisko i podpis przedstawiciela DVFA oraz jego urzędową pieczęć, w kolorze innym niż pozostałe adnotacje.
Artykuł 4
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 20 grudnia 2002 r.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 29 października 2002 r.
ustanawiająca szczególne warunki przywozu produktów rybołówstwa pochodzących z Surinamu
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 4092)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/857/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/79/WE [2], w szczególności jej art. 11 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przeprowadzona została inspekcja w imieniu Komisji w Surinamie w celu sprawdzenia warunków, w których produkty rybołówstwa są produkowane, składowane i wysyłane do Wspólnoty.
(2) Wymagania ustawodawstwa Surinamu w zakresie inspekcji sanitarnej oraz monitorowania produktów rybołówstwa można uznać za równoważne z tymi ustanowionymi w dyrektywie 91/493/EWG.
(3) W szczególności, "Fisheries Department (FD) of the Ministry of Agriculture, Animal Husbandry and Fisheries" może skutecznie sprawdzać wprowadzanie w życie obowiązującego prawa.
(4) Właściwe jest ustanowienie szczegółowych zasad dotyczących świadectwa zdrowia, które musi na mocy dyrektywy 91/493/EWG towarzyszyć przesyłkom produktów rybołówstwa przywożonym do Wspólnoty z Surinamu.
W szczególności zasady te muszą określać wzór świadectwa, minimalne wymagania w odniesieniu do języka lub języków, w których musi być sporządzone, oraz status osoby upoważnionej do jego podpisania.
(5) Znak, który musi być dołączony do paczek produktów rybołówstwa zawiera nazwę państwa trzeciego oraz numer identyfikacyjny/rejestracji zakładu, statku przetwórni lub chłodni składowej, lub statku zamrażalni pochodzenia, z wyjątkiem niektórych produktów mrożonych.
(6) Jest także konieczne sporządzenie wykazu zatwierdzonych zakładów, statków przetwórni lub chłodni składowych oraz wykazu statków zamrażalni wyposażonych zgodnie z wymaganiami dyrektywy Rady 92/48/EWG z dnia 16 czerwca 1992 r. ustanawiającej minimalne zasady higieny mające zastosowanie do produktów rybołówstwa złowionych na pokładzie niektórych statków zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. a) ppkt i) dyrektywy 91/493/EWG [3].
Te wykazy powinny zostać sporządzone na podstawie komunikatu przekazanego Komisji przez FD.
Dlatego FD jest odpowiedzialny za zapewnienie zgodności z odnośnymi przepisami dyrektywy 91/493/EWG.
(7) FD dostarczył oficjalne zapewnienia dotyczące zgodności z zasadami określonymi w rozdziale V Załącznika do dyrektywy 91/493/EWG w zakresie kontroli produktów rybołówstwa oraz dotyczące spełnienia wymagań w zakresie higieny równoważnych z wymaganiami ustanowionymi w tej dyrektywie.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
"Fisheries Department (FD) of the Ministry of Agriculture, Animal Husbandry and Fisheries" jest właściwym organem w Surinamie do sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa z wymaganiami dyrektywy 91/493/EWG.
Artykuł 2
1.
Produkty rybołówstwa przywożone do Wspólnoty z Surinamu spełniają warunki określone w ust. 2, 3 i 4.
2.
Każdej przesyłce towarzyszy numerowany oryginał świadectwa zdrowia, należycie wypełniony, podpisany, opatrzony datą i składający się z jednego arkusza zgodnie ze wzorem znajdującym się w załączniku I.
3.
Produkty pochodzą z zatwierdzonych zakładów, statków przetwórni lub chłodni składowych lub z zarejestrowanych statków zamrażalni wymienionych w załączniku II.
4.
Z wyjątkiem mrożonych produktów rybołówstwa luzem oraz przeznaczonych do wytwarzania żywności konserwowanej, na wszystkich paczkach należy umieścić napis "SURINAM" oraz numer identyfikacyjny/rejestracji zakładu, statku przetwórni, chłodni składowej lub statku zamrażalni pochodzenia, wykonany literami niedającymi się usunąć.
Artykuł 3
1.
Świadectwo określone w art. 2 ust. 2 zostaje sporządzone w co najmniej jednym języku urzędowym Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadzane są kontrole.
2.
Świadectwo zawiera nazwisko, stanowisko i podpis przedstawiciela FD oraz jego urzędową pieczęć, w kolorze innym niż pozostałe adnotacje.
Artykuł 4
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 20 grudnia 2002 r.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 29 października 2002 r.
ustanawiająca szczególne warunki przywozu produktów rybołówstwa pochodzących z Mozambiku
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 4094)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/858/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/WE z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/79/WE [2], w szczególności jej art. 11 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przeprowadzona została inspekcja w imieniu Komisji w Republice Mozambiku w celu sprawdzenia warunków, w jakich produkty rybołówstwa są produkowane, składowane i wysyłane do Wspólnoty.
(2) Wymagania ustawodawstwa Mozambiku w zakresie inspekcji sanitarnej oraz monitorowania produktów rybołówstwa można uznać za równoważne z tymi ustanowionymi w dyrektywie 91/493/EWG.
(3) W szczególności "Departamento de Inspecção de Pescado (DIP) – Ministério das Pescas" może skutecznie sprawdzać wprowadzanie w życie obowiązującego prawa.
(4) Właściwe jest ustanowienie szczegółowych zasad dotyczących świadectwa zdrowia, które musi na mocy dyrektywy 91/493/EWG towarzyszyć przesyłkom produktów rybołówstwa przywożonym do Wspólnoty z Mozambiku.
W szczególności zasady te muszą określać wzór świadectwa, minimalne wymagania w odniesieniu do języka lub języków, w których musi być sporządzone, oraz status osoby upoważnionej do jego podpisania.
(5) Znak, który musi być dołączony do paczek produktów rybołówstwa, zawiera nazwę państwa trzeciego oraz numer identyfikacyjny/rejestracji zakładu, statku przetwórni lub chłodni składowej, lub statku zamrażalni pochodzenia, z wyjątkiem niektórych produktów mrożonych.
(6) Jest także konieczne sporządzenie wykazu zatwierdzonych zakładów, statków przetwórni lub chłodni składowych oraz wykazu statków zamrażalni wyposażonych zgodnie z wymaganiami dyrektywy Rady 92/48/EWG z dnia 16 czerwca 1992 r. ustanawiającej minimalne zasady higieny mające zastosowanie do produktów rybołówstwa złowionych na pokładzie niektórych statków zgodnie z art. 3 ust. l lit. a) pkt I dyrektywy 91/493/EWG [3].
Te wykazy powinny zostać sporządzone na podstawie komunikatu przekazanego Komisji przez DIP.
Dlatego DIP jest odpowiedzialny za zapewnienie zgodności z odnośnymi przepisami dyrektywy 91/493/EWG.
(7) DIP dostarczył oficjalne zapewnienia dotyczące zgodności z przepisami ustanowionymi w rozdziale V załącznika do dyrektywy 91/493/EWG w zakresie kontroli produktów rybołówstwa, oraz dotyczące spełnienia wymagań w zakresie higieny, równoważnych z wymaganiami ustanowionymi w tej dyrektywie.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
"Departamento de Inspecção de Pescado (DIP) – Ministério das Pescas" jest właściwym organem w Mozambiku do sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa z wymaganiami dyrektywy 91/493/EWG.
Artykuł 2
1.
Produkty rybołówstwa przywożone do Wspólnoty z Mozambiku spełniają warunki określone w ust. 2, 3 i 4.
2.
Każdej przesyłce towarzyszy numerowany oryginał świadectwa zdrowia, należycie wypełniony, podpisany, opatrzony datą i składający się z jednego arkusza zgodnie ze wzorem znajdującym się w załączniku I.
3.
Produkty pochodzą z zatwierdzonych zakładów, statków przetwórni lub chłodni składowych lub z zarejestrowanych statków zamrażalni wymienionych w załączniku II.
4.
Z wyjątkiem mrożonych produktów rybołówstwa luzem oraz przeznaczonych do wytwarzania żywności konserwowanej na wszystkich paczkach należy umieścić napis "MOZAMBIK" oraz numer identyfikacyjny/rejestracji zakładu, statku przetwórni, chłodni składowej lub statku zamrażalni pochodzenia, wykonany literami niedającymi się usunąć.
Artykuł 3
1.
Świadectwo określone w art. 2 ust. 2 jest sporządzane w co najmniej jednym języku urzędowym Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadzane są kontrole.
2.
Świadectwo zawiera nazwisko, stanowisko i podpis przedstawiciela DIP oraz jego urzędową pieczęć, w kolorze innym niż pozostałe adnotacje.
Artykuł 4
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 20 grudnia 2002 r.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 29 października 2002 r.
ustanawiająca specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa z Papui-Nowej Gwinei
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 4096)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/859/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/WE z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/79/EWG [2], w szczególności jej art. 11.1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W Papui-Nowej Gwinei została przeprowadzona kontrola w imieniu Komisji, w celu sprawdzenia warunków, w jakich produkty rybołówstwa są wytwarzane, przechowywane i wysyłane do Wspólnoty.
(2) Przepisy ustawodawstwa Papui Nowej Gwinei w zakresie kontroli zdrowotnej i monitorowania produktów rybołówstwa można uznać za równoważne przepisom ustanowionym w dyrektywie 91/493/EWG.
(3) W szczególności, "Krajowy Urząd ds. Rybołówstwa (NFA)" dysponuje możliwościami skutecznego sprawdzania, czy wykonywane są przepisy obowiązującego prawodawstwa.
(4) Właściwe jest ustanowienie szczegółowych zasad dotyczących świadectwa zdrowia, które, na mocy dyrektywy 91/493/EWG, musi towarzyszyć przesyłkom produktów rybołówstwa przywożonym do Wspólnoty z Papui Nowej Gwinei.
Te zasady muszą w szczególności określać wzór świadectwa, minimalne wymagania dotyczące języka lub języków, w jakich ma ono być sporządzone oraz status osoby upoważnionej do jego podpisania.
(5) Oznaczenie, którym muszą być opatrzone opakowania z produktami rybołówstwa powinno zawierać nazwę państwa trzeciego oraz numer zatwierdzenia/rejestracji zakładu, statku przetwórni, chłodni składowej lub statku zamrażalni, będących miejscem pochodzenia produktów, z wyjątkiem niektórych produktów mrożonych.
(6) Należy również sporządzić wykaz zatwierdzonych zakładów, statków przetwórni, lub chłodni składowych, oraz wykaz statków zamrażalni wyposażonych zgodnie z wymaganiami dyrektywy Rady 92/48/EWG z dnia 16 czerwca 1992 r. ustanawiającej minimalne wymagania higieny mające zastosowanie do produktów rybołówstwa złowionych na pokład niektórych statków zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. a) i) dyrektywy 91/493/EWG [3].
Te wykazy powinny być sporządzone na podstawie informacji przekazanych Komisji przez NFA.
Dlatego do zadań NFA należy zapewnienie zgodności z właściwymi przepisami dyrektywy 91/493/EWG.
(7) NFA dostarczył oficjalne zapewnienia dotyczące zgodności z przepisami ustanowionymi w rozdziale V załącznika do dyrektywy 91/493/EWG, w odniesieniu do kontroli produktów rybołówstwa oraz dotyczące spełnienia warunków higienicznych, równorzędnych z tymi, które zostały ustanowione przez tę dyrektywę.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Właściwym organem w Papui Nowej Gwinei do celów sprawdzania i poświadczania zgodności wymagań dotyczących produktów rybołówstwa z wymaganiami określonymi w dyrektywie 91/493/EWG jest "Krajowy Urząd ds. Rybołówstwa (NFA)".
Artykuł 2
1.
Produkty rybołówstwa przywożone do Wspólnoty z Papui Nowej Gwinei spełniają warunki wymienione w ust. 2, 3 i 4.
2.
Każdej przesyłce musi towarzyszyć numerowany oryginał świadectwa zdrowia, należycie wypełnionego, podpisanego, opatrzonego datą i składającego się z jednego arkusza zgodnego z wzorem podanym w załączniku I.
3.
Produkty muszą pochodzić z zatwierdzonych zakładów, statków przetwórni lub chłodni składowych, bądź z zarejestrowanych statków zamrażalni wymienionych w załączniku II.
4.
Z wyjątkiem mrożonych produktów rybołówstwa luzem i przeznaczonych do produkcji żywności konserwowanej, wszystkie opakowania muszą zawierać napis "PAPUA NOWA GWINEA" oraz numer zatwierdzenia/rejestracji zakładu, statku przetwórni, chłodni składowej lub statku zamrażalni pochodzenia, wykonany w sposób niedający się usunąć.
Artykuł 3
1.
Świadectwo określone w art. 2 ust. 2 należy sporządzić w co najmniej jednym języku urzędowym Państwa Członkowskiego, w którym są przeprowadzane kontrole.
2.
Świadectwo musi być opatrzone nazwiskiem, stanowiskiem i podpisem przedstawiciela NFA oraz urzędową pieczęcią takiego urzędnika, w kolorze innym niż pozostałe adnotacje.
Artykuł 4
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 20 grudnia 2002 r.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 29 października 2002 r.
ustanawiająca specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa pochodzących ze Szwajcarii
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 4097)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/860/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/WE z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/79/WE [2], w szczególności jej art. 11.1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przeprowadzona została inspekcja w imieniu Komisji w Szwajcarii w celu sprawdzenia warunków, w których produkty rybołówstwa są produkowane, składowane i wysyłane do Wspólnoty.
(2) Wymagania ustawodawstwa Szwajcarii w zakresie inspekcji sanitarnej oraz monitorowania produktów rybołówstwa można uznać za równoważne tymi ustanowionymi w dyrektywie 91/493/EWG.
(3) W szczególności "Bundesamt für Veterinärwesen/Office Vétérinaire Fédéral (BFV/OVF)" może skutecznie sprawdzać wprowadzanie w życie obowiązującego prawa.
(4) Właściwe jest ustanowienie szczegółowych zasad dotyczących świadectwa zdrowia, które musi na mocy dyrektywy 91/493/EWG towarzyszyć przesyłkom produktów rybołówstwa przywożonym do Wspólnoty ze Szwajcarii.
W szczególności zasady te muszą określać wzór świadectwa, minimalne wymagania w odniesieniu do języka lub języków, w których musi być sporządzone, oraz status osoby upoważnionej do jego podpisania.
(5) Znak, który musi być dołączony do paczek produktów rybołówstwa, zawiera nazwę państwa trzeciego oraz numer identyfikacyjny/rejestracji zakładu, statku przetwórni lub chłodni składowej, lub statku zamrażalni pochodzenia, z wyjątkiem niektórych produktów mrożonych.
(6) Jest także konieczne sporządzenie wykazu zatwierdzonych zakładów, statków przetwórni lub chłodni składowych oraz wykazu statków zamrażalni wyposażonych zgodnie z wymaganiami dyrektywy Rady 92/48/EWG z dnia 16 czerwca 1992 r. ustanawiającej minimalne zasady higieny mające zastosowanie do produktów rybołówstwa złowionych na pokładzie niektórych statków zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. a) pkt I dyrektywy 91/493/EWG [3].
Te wykazy powinny zostać sporządzone na podstawie komunikatu przekazanego Komisji przez BFV/OVF.
Dlatego BFV/OVF jest odpowiedzialny za zapewnienie zgodności z odnośnymi przepisami dyrektywy 91/493/EWG.
(7) BFV/OVF dostarczył oficjalne zapewnienia dotyczące zgodności z przepisami ustanowionymi w rozdziale V Załącznika do dyrektywy 91/493/EWG w zakresie kontroli produktów rybołówstwa oraz dotyczące spełnienia wymagań w zakresie higieny równoważnych z wymaganiami ustanowionymi w tej dyrektywie.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
"Bundesamt für Veterinärwesen/Office Vétérinaire Fédéral (BFV/OVF)" jest właściwym organem w Szwajcarii do sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa z wymaganiami dyrektywy 91/493/EWG.
Artykuł 2
1.
Produkty rybołówstwa przywożone do Wspólnoty ze Szwajcarii spełniają warunki ustanowione w ust. 2, 3 i 4.
2.
Każdej przesyłce towarzyszy numerowany oryginał świadectwa zdrowia, należycie wypełniony, podpisany, opatrzony datą i składający się z jednego arkusza zgodnie ze wzorem znajdującym się w załączniku I.
3.
Produkty pochodzą z zatwierdzonych zakładów, statków przetwórni lub chłodni składowych lub z zarejestrowanych statków zamrażalni wymienionych w załączniku II.
4.
Z wyjątkiem mrożonych produktów rybołówstwa luzem oraz przeznaczonych do wytwarzania żywności konserwowanej, na wszystkich paczkach należy umieścić napis "SZWAJCARIA" oraz numer identyfikacyjny/rejestracji zakładu, statku przetwórni, chłodni składowej lub statku zamrażalni pochodzenia, wykonany literami niedającymi się usunąć.
Artykuł 3
1.
Świadectwo, określone w art. 2 ust. 2, zostaje sporządzone w co najmniej jednym języku urzędowym Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadzane są kontrole.
2.
Świadectwo zawiera nazwisko, stanowisko i podpis przedstawiciela BFV/OVF oraz jego urzędową pieczęć, w kolorze innym niż pozostałe adnotacje.
Artykuł 4
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 20 grudnia 2002 r.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 29 października 2002 r.
ustanawiająca specjalne warunki przy przywozie produktów rybołówstwa z Hondurasu
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 4098)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/861/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/WE z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/79/EWG [2], w szczególności jej art. 11.1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W Republice Hondurasu została przeprowadzona kontrola w imieniu Komisji, w celu sprawdzenia warunków, w jakich produkty rybołówstwa są wytwarzane, przechowywane i wysyłane do Wspólnoty.
(2) Przepisy ustawodawstwa Hondurasu w zakresie kontroli zdrowotnej i monitorowania produktów rybołówstwa można uznać za równoważne przepisom ustanowionym w dyrektywie 91/493/EWG.
(3) W szczególności "Servicio Nacional de Sanidad Agropecuaria (Senasa)" dysponuje możliwościami skutecznego sprawdzania, czy wykonywane są przepisy obowiązującego prawodawstwa.
(4) Właściwe jest ustanowienie szczegółowych zasad dotyczących świadectwa zdrowia, które, na mocy dyrektywy 91/493/EWG, musi towarzyszyć przesyłkom produktów rybołówstwa przywożonym do Wspólnoty z Hondurasu.
Te zasady muszą w szczególności określać wzór świadectwa, minimalne wymagania dotyczące języka lub języków, w jakich ma ono być sporządzone oraz status osoby upoważnionej do jego podpisania.
(5) Oznaczenie, którym muszą być opatrzone opakowania z produktami rybołówstwa, powinno zawierać nazwę państwa trzeciego oraz numer zatwierdzenia/rejestracji zakładu, statku przetwórni, chłodni składowej lub statku zamrażalni, będących miejscem pochodzenia produktów, z wyjątkiem niektórych produktów mrożonych.
(6) Należy również sporządzić wykaz zatwierdzonych zakładów, statków przetwórni lub chłodni składowych oraz wykaz statków zamrażalni wyposażonych zgodnie z wymaganiami dyrektywy Rady 92/48/EWG z dnia 16 czerwca 1992 r. ustanawiającej minimalne wymagania higieny mające zastosowanie do produktów rybołówstwa, złowionych na pokład niektórych statków zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. a) (I) dyrektywy 91/493/EWG [3].
Te wykazy powinny być sporządzone na podstawie informacji przekazanych Komisji przez Senasa.
Dlatego do zadań Senasa należy zapewnienie zgodności z właściwymi przepisami dyrektywy 91/493/EWG.
(7) Senasa dostarczyła oficjalne zapewnienia dotyczące zgodności z przepisami ustanowionymi w rozdziale V Załącznika do dyrektywy 91/493/EWG, w odniesieniu do kontroli produktów rybołówstwa oraz dotyczące spełnienia warunków higienicznych, równorzędnych z tymi, które zostały ustanowione przez tę dyrektywę.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Właściwym organem w Hondurasie do celów sprawdzania i poświadczania zgodności wymagań dotyczących produktów rybołówstwa z wymaganiami określonymi w dyrektywie 91/493/EWG jest "Servicio Nacional de Sanidad Agropecuaria (Senasa)".
Artykuł 2
1.
Produkty rybołówstwa przywożone do Wspólnoty z Hondurasu spełniają warunki określone w ust. 2, 3 i 4.
2.
Każdej przesyłce musi towarzyszyć numerowany oryginał świadectwa zdrowia, należycie wypełnionego, podpisanego, opatrzonego datą i składającego się z jednego arkusza zgodnego z wzorem podanym w załączniku I.
3.
Produkty muszą pochodzić z zatwierdzonych zakładów, statków przetwórni lub chłodni składowych bądź z zarejestrowanych statków zamrażalni, wymienionych w załączniku II.
4.
Z wyjątkiem mrożonych produktów rybołówstwa luzem i przeznaczonych do produkcji żywności konserwowanej, wszystkie opakowania muszą zawierać napis "HONDURAS" oraz numer zatwierdzenia/rejestracji zakładu, statku przetwórni, chłodni składowej lub statku zamrażalni pochodzenia, wykonany w sposób nie dający się usunąć.
Artykuł 3
1.
Świadectwo określone w art. 2 ust. 2 należy sporządzić w co najmniej jednym języku urzędowym Państwa Członkowskiego, w którym są przeprowadzane kontrole.
2.
Świadectwo musi być opatrzone nazwiskiem, stanowiskiem i podpisem przedstawiciela Senasa oraz urzędową pieczęcią takiego urzędnika, w kolorze innym niż pozostałe adnotacje.
Artykuł 4
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 20 grudnia 2002 r.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 29 października 2002 r.
ustanawiająca specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa z Kazachstanu
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 4099)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/862/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/WE z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/79/WE [2], w szczególności jej art. 11.1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W Kazachstanie została przeprowadzona kontrola w imieniu Komisji, w celu sprawdzenia warunków, w jakich produkty rybołówstwa są wytwarzane, przechowywane i wysyłane do Wspólnoty.
(2) Przepisy ustawodawstwa Kazachstanu w zakresie kontroli zdrowotnej i monitorowania produktów rybołówstwa można uznać za równoważne przepisom ustanowionym w dyrektywie 91/493/EWG;
(3) W szczególności Komitet ds. Leśnictwa, Rybołówstwa i Łowiectwa (KLRŁ) Ministerstwa ds. Ochrony Środowiska i Zasobów Naturalnych dysponuje możliwościami skutecznego sprawdzania, czy wykonywane są przepisy obowiązującego prawodawstwa.
(4) Właściwe jest ustanowienie szczegółowych zasad dotyczących świadectwa zdrowia, które na mocy dyrektywy 91/493/EWG musi towarzyszyć przesyłkom produktów rybołówstwa przywożonym do Wspólnoty z Kazachstanu.
Te zasady muszą w szczególności określać wzór świadectwa, minimalne wymagania dotyczące języka lub języków, w jakich ma ono być sporządzone oraz status osoby upoważnionej do jego podpisania.
(5) Oznaczenie, którym muszą być opatrzone opakowania z produktami rybołówstwa, powinno zawierać nazwę państwa trzeciego oraz numer zatwierdzenia/rejestracji zakładu, statku przetwórni, chłodni składowej lub statku zamrażalni, będących miejscem pochodzenia produktów, z wyjątkiem niektórych produktów mrożonych.
(6) Należy również sporządzić wykaz zatwierdzonych zakładów, statków przetwórni lub chłodni składowych oraz wykaz statków zamrażalni wyposażonych zgodnie z wymaganiami dyrektywy Rady 92/48/EWG z dnia 16 czerwca 1992 r. ustanawiającej minimalne wymagania higieny mające zastosowanie do produktów rybołówstwa złowionych na pokład niektórych statków zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. a) ppkt i) dyrektywy 91/493/EWG [3].
Te wykazy powinny być sporządzone na podstawie informacji przekazanych Komisji przez KLRŁ.
Dlatego do zadań KLRŁ należy zapewnienie zgodności z właściwymi przepisami dyrektywy 91/493/EWG.
(7) KLRŁ dostarczył oficjalne zapewnienia dotyczące zgodności z przepisami ustanowionymi w rozdziale V Załącznika do dyrektywy 91/493/EWG w odniesieniu do kontroli produktów rybołówstwa oraz dotyczące spełnienia warunków higienicznych, równorzędnych z tymi, które zostały ustanowione przez tę dyrektywę.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Właściwym organem w Kazachstanie do celów sprawdzania i poświadczania zgodności wymagań dotyczących produktów rybołówstwa z wymaganiami określonymi w dyrektywie 91/493/EWG, jest Komitet ds. Leśnictwa, Rybołówstwa i Łowiectwa (KLRŁ) Ministerstwa ds. Ochrony Środowiska i Zasobów Naturalnych.
Artykuł 2
1.
Produkty rybołówstwa przywożone do Wspólnoty z Kazachstanu spełniają warunki wymienione w ust. 2, 3 i 4.
2.
Każdej przesyłce musi towarzyszyć numerowany oryginał świadectwa zdrowia, należycie wypełnionego, podpisanego, opatrzonego datą i składającego się z jednego arkusza zgodnego ze wzorem podanym w załączniku I.
3.
Produkty muszą pochodzić z zatwierdzonych zakładów, statków przetwórni lub chłodni składowych, bądź z zarejestrowanych statków zamrażalni wymienionych w załączniku II.
4.
Z wyjątkiem mrożonych produktów rybołówstwa luzem i przeznaczonych do produkcji żywności konserwowanej wszystkie opakowania muszą zawierać napis "KAZACHSTAN" oraz numer zatwierdzenia/rejestracji zakładu, statku przetwórni, chłodni składowej lub statku zamrażalni pochodzenia, wykonany w sposób niedający się usunąć.
Artykuł 3
1.
Świadectwo określone w art. 2 ust. 2 należy sporządzić w co najmniej jednym języku urzędowym Państwa Członkowskiego, w którym są przeprowadzane kontrole.
2.
Świadectwo musi być opatrzone nazwiskiem, stanowiskiem i podpisem przedstawiciela KLRŁ oraz urzędową pieczęcią takiego urzędnika, w kolorze innym niż pozostałe adnotacje.
Artykuł 4
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 8 listopada 2002 r.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 17 października 2002 r.
ustanawiająca wspólne ramy przekazywania informacji potrzebnych do stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1407/2002 w sprawie pomocy państwa dla przemysłu węglowego
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 3783)
(2002/871/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1407/2002 z dnia 23 lipca 2002 r. w sprawie pomocy państwa dla przemysłu węglowego [1], w szczególności jego art. 12,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1407/2002, Komisja ocenia środki zgłoszone przez Państwa Członkowskie odnoszące się do pomocy dla przemysłu węglowego oraz decyduje o ich zgodności ze wspólnym rynkiem.
(2) W tym celu Państwa Członkowskie są zobowiązane do zgłoszenia Komisji wszelkiego wsparcia finansowego, jakiego zamierzają udzielić dla przemysłu węglowego podczas roku produkcyjnego węgla.
Muszą one określić charakter wsparcia w odniesieniu do form pomocy przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 1407/2002.
Muszą przedstawić Komisji wszelkie szczegółowe informacje właściwe do obliczenia kosztów produkcji i ich związku z planami zgłoszonymi Komisji, w szczególności z planami zamknięcia i/lub planami dotyczącymi dostępu do rezerw węgla.
(3) W celu umożliwienia oceny zgodności z warunkami i kryteriami ustanowionymi w odniesieniu do przyznawania pomocy, Komisja musi dysponować szczegółowymi, porównywalnymi i możliwymi do sprawdzenia informacjami.
Odpowiednio, konieczne jest ustanowienie wspólnych ram zgłaszania przez Państwa Członkowskie planów zamknięcia i/lub planów dotyczących dostępu do rezerw węgla oraz dotyczących zgłoszenia pomocy dla przemysłu węglowego.
(4) Przy dostarczaniu informacji dotyczących roku referencyjnego 2001, należy dokonać odniesienia, za ten rok, do decyzji Komisji nr 3632/93/EWWiS [2] z dnia 28 grudnia 1993 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszą decyzję stosuje się do przekazywania przez Państwa Członkowskie planów zamknięcia i/lub planów dotyczących dostępu do rezerw węgla i wszelkich zmian tych planów oraz do zgłoszenia środków finansowych, które Państwa Członkowskie zamierzają przeznaczyć dla przemysłu węglowego w roku produkcyjnym węgla.
Artykuł 2
Dla celów niniejszej decyzji "jednostka produkcji" oznacza podziemną lub odkrywkową eksploatację węgla i związaną z nią infrastrukturę zdolną do produkcji węgla surowego niezależnie od innych jednostek produkcji zgodnie z przepisami Państwa Członkowskiego w zakresie bezpieczeństwa i zdrowia w przemyśle wydobywczym.
Koszty produkcji i "bieżące straty produkcyjne", jak określono w art. 2 lit. e) i f) rozporządzenia (WE) nr 1407/2002, są obliczane w odniesieniu do każdej jednostki produkcji.
Artykuł 3
W celu umożliwienia Komisji dokonania oceny zgodności z warunkami i kryteriami ustanowionymi w art. 4 oraz art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1407/2002, Państwa Członkowskie przekazują informacje określone w art. 9 ust. 4 oraz art. 9 ust. 6 lit. b), c), e) i f) tego rozporządzenia, przy użyciu następujących formularzy:
a) formularze A.1 oraz B.1 w załączniku I do niniejszej decyzji w odniesieniu do podziemnych jednostek produkcji;
b) formularze A.2 oraz B.2 w załączniku II do niniejszej decyzji w odniesieniu do odkrywkowych jednostek produkcji.
Artykuł 4
W celu umożliwienia Komisji dokonania oceny zgodności z warunkami i kryteriami ustanowionymi w art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1407/2002, Państwa Członkowskie przekazują informacje określone w art. 9 ust. 5 tego rozporządzenia, przy użyciu następujących formularzy:
a) formularz A.1 w załączniku I oraz formularz D w załączniku III do niniejszej decyzji w odniesieniu do podziemnych jednostek produkcji;
b) formularz A.2 w załączniku II oraz formularz D w załączniku III do niniejszej decyzji w odniesieniu do odkrywkowych jednostek produkcji.
Artykuł 5
Aby umożliwić Komisji ocenę środków finansowych dla przemysłu węglowego w ciągu następnego roku produkcyjnego węgla, Państwa Członkowskie przedstawią informacje określone w art. 9 ust. 10 rozporządzenia (WE) nr 1407/2002, przy użyciu następujących formularzy:
a) formularze B.1 oraz C.1 w załączniku I do niniejszej decyzji w odniesieniu do podziemnych jednostek produkcji;
b) formularze B.2 oraz C.2 w załączniku II do niniejszej decyzji w odniesieniu do odkrywkowych jednostek produkcji.
Artykuł 6
Następujące informacje są zgłaszane w dowolnym formacie:
a) informacje odnoszące się do kosztów, które mają być pokryte z pomocy określonej w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1407/2002, zgodnie z kategoriami kosztów określonych w Załączniku do tego rozporządzenia;
b) informacje określone w art. 9 ust. 2, art. 9 ust. 6 lit. a), d) i g) oraz art. 9 ust. 7 tego rozporządzenia.
Artykuł 7
Dokumenty otrzymane lub opracowane przez władze krajowe w ramach wykonywania niniejszej decyzji są gromadzone w krajowych urzędach oraz przechowywane do dyspozycji Komisji.
Artykuł 8
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 5 listopada 2002 r.
w sprawie podpisania, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, i stosowania tymczasowego Umowy w formie Protokołu Ustaleń między Wspólnotą Europejską i Federacyjną Republiką Brazylii w sprawie uzgodnień w dziedzinie dostępu do rynku wyrobów włókienniczych oraz odzieżowych
(2002/877/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133, w powiązaniu z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy i drugi,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnoty umowę dwustronną w formie Protokołu Ustaleń w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi z Brazylią.
(2) Umowę w formie Protokołu Ustaleń parafowano dnia 8 sierpnia 2002 r.
(3) Umowę w formie Protokołu Ustaleń należy podpisać w imieniu Wspólnoty.
(4) W celu zapewnienia korzyści przysługującym obu Stronom niezwłocznie następujących po odpowiedniej notyfikacji, jest właściwe zastosowanie niniejszej Umowy na zasadzie tymczasowej do czasu zakończenia właściwych procedur mających na celu jej formalne zawarcie, na zasadzie wzajemności,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zawarcie Umowy jest możliwe w późniejszym terminie; w tym celu niniejszym upoważnia się przewodniczącego Rady do wyznaczenia osób umocowanych do podpisania w imieniu Wspólnoty Europejskiej Umowy w formie Protokołu Ustaleń w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi z Brazylią.
Artykuł 2
Na zasadzie wzajemności, Umowa w formie Protokołu Ustaleń ma zastosowanie na zasadzie tymczasowej do czasu zakończenia procedur mających na celu jej formalne zawarcie.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
1.
Komisja, zgodnie z procedurą określoną w art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 3030/93 z dnia 12 października 1993 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu niektórych wyrobów włókienniczych z państw trzecich [1], może modyfikować stosowanie systemu podwójnej kontroli niektórych produktów, po konsultacji z Brazylią zgodnie z ust. 6 Protokołu Ustaleń.
2.
W przypadku niespełnienia przez Brazylię zobowiązań ujętych w ust. 2 i 5 Protokołu Ustaleń lub jego uzupełniających postanowień, Komisja ponownie zastosuje system kontyngentów zgodnie z procedurą określoną w art. 17 rozporządzenia 3030/93.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 6 listopada 2002 r.
ustanawiająca plany pobierania próbek oraz metody diagnostyczne stosowane w celu wykrywania i potwierdzania występowania u mięczaków Bonamiosis (Bonami ostreae) i Marteiliosis (Marteilia refringens)
(notyfikowana jako dokument nr C (2002) 4327)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/878/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
Uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
Uwzględniając dyrektywę Rady 91/67/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. dotyczącą warunków zdrowotnych zwierząt, obowiązujących przy wprowadzaniu na rynek zwierząt i produktów akwakultury [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 98/45/WE [2], w szczególności jej art. 15;
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Celem uwzględnienia rozwoju wiedzy naukowej, doświadczeń praktycznych oraz międzynarodowych wytycznych konieczne jest uaktualnienie planów i metod ustanowionych decyzją Komisji 94/306/WE z dnia 16 maja 1994 r. ustanawiającą plany pobierania próbek i metody diagnostyczne stosowane w celu wykrywania i potwierdzania występowania pewnych chorób mięczaków [3].
(2) Eksperci uzgodnili, że plany pobierania próbek oraz metody diagnostyczne ustanowione w aktualnym wydaniu Podręcznika diagnostyki chorób zwierząt wodnych Międzynarodowego Biura do spraw Epizoocjologii, dotyczące Bonamiozy (Bonami ostreae) i Marteiliozy (Marteilia refrigens) oraz dotyczące anormalnej śmiertelności są właściwe.
Dlatego też pobieranie próbek i diagnozowanie tych chorób w stosunku do rozpoznania zatwierdzonych stref i gospodarstw oraz w celu przeprowadzania badań inwentarzu, w którym wystąpiły przypadki nadmiernej śmiertelności, powinny być przeprowadzane zgodnie z trzecią edycją tego Podręcznika z roku 2000.
(3) Dlatego też decyzję 94/306/WE należy uchylić i zastąpić niniejszą decyzją.
(4) Należy przewidzieć odpowiednią ilość czasu na wprowadzenie w życie nowych wymogów.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu do spraw Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Metody pobierania próbek i diagnozowania, mające zastosowanie przy wykrywaniu i potwierdzaniu występowania u mięczaków Bonamiosis (Bonami ostreae) oraz Marteiliosis (Marteilia refrigens) w przypadku ich nadmiernej śmiertelności oraz celem rozpoznawania zatwierdzonych (wolnych) stref i gospodarstw, zostają ustanowione w załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Decyzję 94/306/WE uchyla się.
Odniesienia do uchylonej decyzji interpretuje się jako odniesienia do niniejszej Decyzji.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 6 stycznia 2003 r.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja jest adresowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 4 listopada 2002 r.
zmieniająca decyzję 2002/304/WE w zakresie programów stosowanych w Finlandii w celu uzyskania statusu zatwierdzonych stref w odniesieniu do wirusowej posocznicy krwotocznej ryb łososiowatych (VHS) i zakaźnej martwicy układu krwiotwórczego ryb łososiowatych (IHN)
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 4290)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/879/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/67/WE z dnia 28 stycznia 1991 r. dotyczącą warunków zdrowotnych zwierząt obowiązujących przy wprowadzaniu do obrotu zwierząt i produktów akwakultury [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 98/45/WE [2], w szczególności jej art. 10 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzją 2002/304/WE [3], Komisja zatwierdziła programy mające na celu uzyskanie statusu zatwierdzonych stref i zatwierdzonych gospodarstw w niezatwierdzonych strefach, w odniesieniu do jednej lub dwóch chorób ryb, którymi są wirusowa posocznica krwotoczna ryb łososiowatych (VHS) i zakaźna martwica układu krwiotwórczego ryb łososiowatych (IHN), włącznie z programem dla wszystkich obszarów Finlandii, położonych w głębi kraju i nadbrzeżnych.
(2) Wobec wystąpienia ognisk VHS w niektórych obszarach nadbrzeżnych, Finlandia przedstawiła zmiany do tego programu.
Program przewiduje specjalne środki zwalczania VHS w obszarach nadbrzeżnych dotkniętych tą chorobą, w celu uzyskania, w efekcie końcowym, statusu stref zatwierdzonych w odniesieniu do VHS i IHN dla wszystkich obszarów Finlandii, położonych w głębi kraju i nadbrzeżnych.
Program obejmuje niedyskryminacyjne ograniczenia w odniesieniu do przemieszczeń ryb, w celu uniknięcia ponownego wprowadzenia chorób, o których mowa.
(3) Zmieniony program, który został przedstawiony jest zgodny z właściwymi wymogami dyrektywy 91/67/EWG.
(4) W związku z tym, zmieniony program, przedstawiony przez Finlandię, powinien zostać zatwierdzony a decyzja 2002/304/WE odpowiednio zmieniona.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik do dyrektywy 2002/304/EWG zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 7 listopada 2002 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 96/49/WE w odniesieniu do terminów spełnienia jej przepisów przez bębny ciśnieniowe, stojaki do butli oraz cysterny do kolejowego transportu towarów niebezpiecznych
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 4343)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/885/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 96/49/WE z dnia 23 lipca 1996 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie kolejowego transportu towarów niebezpiecznych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2001/6/WE [2], w szczególności jej art. 6 ust. 4 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W Załączniku do dyrektywy 96/49/WE nie zamieszczono jeszcze norm europejskich, które ustanawiają szczegółowe specyfikacje techniczne dotyczące konstrukcji, użytkowania i warunków przewozu bębnów ciśnieniowych, stojaków do butli oraz cystern do kolejowego transportu towarów niebezpiecznych, ponieważ dotycząca ich normalizacja CEN nie jest jeszcze pełna.
(2) Niezbędne jest więc odroczenie terminów ustalonych w art. 6 ust. 4 dyrektywy 96/49/WE, do których takie bębny ciśnieniowe, stojaki do butli i cysterny muszą spełnić przepisy dyrektywy 96/49/WE.
(3) Dlatego należy zmienić odpowiednio dyrektywę 96/49/WE.
(4) Aby nie dopuścić do jakiejkolwiek niepewności prawnej, niniejszą decyzję stosuje się od 1 lipca 2001 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W art. 6 ust. 4 akapity pierwszy i drugi dyrektywy 96/49/WE otrzymują brzmienie:
"Państwo Członkowskie może utrzymać przepisy krajowe obowiązujące 31 grudnia 1996 r. w odniesieniu do konstrukcji, użytkowania i warunków przewożenia nowych cystern, nowych bębnów ciśnieniowych i stojaków do butli określonych w klasie 2 Załącznika, różniące się od przepisów tego Załącznika do czasu wprowadzenia do Załącznika odniesień do norm budowy i użytkowania cystern, bębnów ciśnieniowych i stojaków do butli, wiążące tak samo jak zawarte w nim przepisy, ale w żadnym przypadku nie później niż do 30 czerwca 2003 r.
Bębny ciśnieniowe, stojaki do butli i cysterny zbudowane przed 1 lipca 2003 r. oraz inne zbiorniki zbudowane przed 1 lipca 2001 r. utrzymujące wymagane poziomy bezpieczeństwa mogą być stosowane na warunkach początkowych.
Wycofuje się daty 30 czerwca 2003 r. i 1 lipca 2003 r. dla bębnów ciśnieniowych, stojaków do butli i cystern nieposiadających szczegółowych wymagań technicznych lub dla których do Załącznika nie wprowadzono wystarczających odniesień do właściwych norm europejskich." .
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 lipca 2001 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 7 listopada 2002 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 94/55/WE w odniesieniu do terminów spełnienia jej przepisów przez bębny ciśnieniowe, stojaki do butli oraz cysterny do transportu drogowego towarów niebezpiecznych
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 4344)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/886/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 94/55/WE z dnia 21 listopada 1994 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie transportu drogowego towarów niebezpiecznych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2001/7/WE [2], w szczególności jej art. 6 ust. 4 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W załącznikach A i B do dyrektywy 94/55/WE nie zamieszczono jeszcze norm europejskich, które ustanawiają szczegółowe specyfikacje techniczne dotyczące konstrukcji, użytkowania i warunków przewozu bębnów ciśnieniowych, stojaków do butli oraz cystern do kolejowego transportu towarów niebezpiecznych, ponieważ dotycząca ich normalizacja CEN nie jest jeszcze pełna.
(2) Niezbędne jest więc odroczenie terminów, ustalonych w art. 6 ust. 4 dyrektywy 94/55/WE, do których takie bębny ciśnieniowe, stojaki do butli i cysterny muszą spełniać dyrektywę 94/55/WE.
(3) Dlatego należy zmienić odpowiednio dyrektywę 94/55/WE.
(4) Aby nie dopuścić do jakiejkolwiek niepewności prawnej, niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 lipca 2001 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W art. 6 ust. 4 dyrektywy 94/55/WE akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Każde Państwo Członkowskie może utrzymać swoje przepisy krajowe obowiązujące dnia 31 grudnia 1996 r., dotyczące konstrukcji, zastosowania oraz warunków przewozu bębnów ciśnieniowych oraz stojaków na butle w rozumieniu przepisu specjalnego określonego w ust. 4 załącznika C i nowych cystern niezgodnych z załącznikami A i B, do chwili dodania do załączników A i B odniesień do norm dotyczących konstrukcji i wykorzystania cystern, bębnów ciśnieniowych oraz stojaków na butle, mających taką samą moc wiążącą jak przepisy niniejszej dyrektywy, a w każdym razie najpóźniej do dnia 30 czerwca 2003 r.
Bębny ciśnieniowe, stojaki na butle i cysterny skonstruowane przed dniem 1 lipca 2003 r. oraz pozostałe zbiorniki skonstruowane przed dniem 1 lipca 2001 r. i utrzymujące wymagany poziom bezpieczeństwa mogą w dalszym ciągu być stosowane zgodnie z pierwotnymi warunkami."
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 lipca 2001 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 8 listopada 2002 r.
upoważniająca do stosowania odstępstw od niektórych przepisów dyrektywy Rady 2000/29/WE w odniesieniu do naturalnie lub sztucznie zminiaturyzowanych roślin Chamaecyparis Spach, Juniperus L. oraz Pinus L., pochodzących z Japonii
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 4348)
(2002/887/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się wewnątrz Wspólnoty [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2002/36/WE [2], w szczególności jej art. 15 ust. 1,
uwzględniając wniosek przedłożony przez Zjednoczone Królestwo,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy dyrektywy 2000/29/WE, rośliny Chamaecyparis Spach, Juniperus L. i Pinus L., inne niż owoce i nasiona, pochodzące z krajów pozaeuropejskich, zasadniczo nie mogą być wprowadzane do Wspólnoty.
Jednakże dyrektywa 2000/29/WE upoważnia do stosowania odstępstw od tej zasady, pod warunkiem że zostanie stwierdzone, że nie ma zagrożenia wprowadzenia organizmów szkodliwych.
(2) Od 1993 r. odstępstwa od niektórych przepisów dyrektywy 2000/29/WE, w odniesieniu do roślin Chamaecyparis Spach, Juniperus L. i Pinus L. pochodzących z Japonii, zostały zatwierdzone decyzją Komisji 93/452/EWG [3] na ograniczony okres i z zastrzeżeniem specjalnych warunków.
Nastąpiło to w wyniku wymiany informacji między Komisją a Japonią, pozwalającej Komisji na stwierdzenie, że nie ma zagrożenia wprowadzenia organizmów szkodliwych przy przywozie tych roślin, pod warunkiem że są spełnione określone warunki.
(3) Ponieważ okoliczności uzasadniające upoważnienie do stosowania odstępstw nadal istnieją i nie ma nowych informacji dających podstawy do weryfikacji specjalnych warunków, okres obowiązywania upoważnienia powinien być przedłużony.
(4) Z tego względu należy zezwolić na stosowanie odstępstw na czas ograniczony z zastrzeżeniem spełnienia specjalnych warunków.
(5) W związku z powyższym dyrektywa 93/452/EWG powinna zostać uchylona.
(6) Upoważnienie ustanowione w niniejszej decyzji powinno przestać obowiązywać, jeżeli zostanie stwierdzone, że specjalne warunki są niewystarczające do zapobiegania wprowadzaniu organizmów szkodliwych lub nie zostały spełnione.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie są niniejszym upoważnione do wprowadzenia odstępstw od art. 4 ust. 1 dyrektywy 2000/29/WE w odniesieniu do zakazów określonych w części A pkt 1 załącznika III do tej dyrektywy dla roślin Chamaecypari Spach, Juniperus L. i Pinus L., innych niż owoce i nasiona, pochodzących z Japonii.
Aby skorzystać z tych odstępstw, rośliny, dodatkowo lub w drodze odstępstwa od wymogów ustanowionych w załączniku I, załączniku II i w części A sekcja I pkt 43 załącznika IV do dyrektywy 2000/29/WE, muszą spełniać warunki określone w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie poinformują Komisję i inne Państwa Członkowskie, przed dniem 1 sierpnia 2003 r. i dniem 1 sierpnia 2004 r., o ilościach przywiezionych przed tą datą na mocy niniejszej decyzji oraz przedłożą szczegółowe sprawozdanie techniczne z badania i/lub testów wykonanych z tymi roślinami w okresie kwarantanny, określonej w pkt 10 Załącznika.
Każde Państwo Członkowskie, poza państwem przywozu, do którego są wprowadzane rośliny, również dostarczy Komisji i innym Państwom Członkowskim, przed dniem 1 sierpnia 2003 r. i dniem 1 sierpnia 2004 r., szczegółowe sprawozdanie techniczne z badania i/lub testów wykonanych z tymi roślinami, wprowadzonymi przed tą datą w okresie kwarantanny, określonej w pkt 10 Załącznika.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie informują Komisję i inne Państwa Członkowskie o partiach, wprowadzonych na ich terytorium na mocy niniejszej decyzji, co, do których stwierdzono, że nie spełniają warunków ustanowionych w niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie mogą stosować odstępstwa wymienione w art. 1 do roślin przywożonych do Wspólnoty, w następujących okresach:
Rośliny _BAR_ Okres _BAR_
Pinus: _BAR_ od dnia 1 stycznia 2003 r. do dnia 31 grudnia 2004 r. _BAR_
Chamaecyparis: _BAR_ od dnia 1 stycznia 2003 r. do dnia 31 grudnia 2004 r. _BAR_
Juniperus: _BAR_ od dnia 15 listopada 2002 r. do dnia 31 marca 2003 r. oraz od dnia 1 listopada 2003 r. do dnia 31 marca 2004 r. _BAR_
Artykuł 5
Dyrektywa 93/452/EWG traci moc z dniem 1 stycznia 2003 r.
Artykuł 6
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 15 listopada 2002 r.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 15 listopada 2002 r.
zmieniająca decyzję 93/402/EWG w zakresie przywozu świeżego mięsa z Brazylii
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 4493)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/908/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [1], w szczególności jej art. 22 ust. 1,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, owiec i kóz oraz trzody chlewnej, świeżego mięsa i produktów mięsnych [2], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (EWG) nr 1452/2001 [3], w szczególności jej art. 14 ust. 3 i art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 93/402/EWG z dnia 10 czerwca 1993 r. dotycząca warunków zdrowotnych zwierząt i świadectw weterynaryjnych przy przywozie świeżego mięsa z państw Ameryki Południowej [4], ostatnio zmieniona decyzją 2002/793/WE [5], stosuje się do Argentyny, Brazylii, Chile, Kolumbii, Paragwaju i Urugwaju.
(2) Komisja została poinformowana przez władze weterynaryjne Paragwaju o ognisku pryszczycy zlokalizowanym poza obszarem, z którego jest dopuszczony wywóz do UE, a znajdującym się w pobliżu granicy z Brazylią.
(3) Część rejonu objętego nadzorem w związku z ogniskiem choroby znajduje się na terytorium Brazylii.
(4) Władze weterynaryjne Brazylii niezwłocznie wprowadziły środki mające na celu niedopuszczenie do rozprzestrzenienia się choroby na terytorium Brazylii, przewidując w szczególności szczepienia i kontrolę przemieszczeń zwierząt w 16 gminach położonych w obszarze przygranicznym.
(5) W związku z potencjalnym zagrożeniem chorobą w obszarze przygranicznym oraz działaniem podjętym przez właściwe władze weterynaryjne Brazylii, powinien zostać zawieszony na zasadzie regionalnej przywóz do UE odkostnionego i dojrzałego mięsa wołowego pochodzącego z gmin, o których mowa.
Jednakże partie mięsa wyprodukowanego przed dniem 31 października 2002 r. powinny nadal być dopuszczone.
(6) W związku z tym dyrektywa 93/402/EWG powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 93/402/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) Załącznik I zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku I do niniejszej decyzji.
2) Załącznik II zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku II do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zmienią środki, które stosują do przywozu, w taki sposób, by były one zgodne z niniejszą decyzją i niezwłocznie właściwie rozpowszechnią informację o przyjęciu tych środków oraz poinformują o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostanie poddana przeglądowi w ciągu dwóch miesięcy.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich
Decyzja Komisji
z dnia 21 listopada 2002 r.
zmieniająca decyzję 94/652/WE w odniesieniu do aktualizacji wykazu zadań, jakie mają zostać podjęte w ramach współpracy Państw Członkowskich w naukowym badaniu zagadnień dotyczących żywności
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 4447)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/916/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 93/5/EWG z dnia 25 lutego 1993 r. w sprawie pomocy Komisji i współpracy Państw Członkowskich w naukowym badaniu zagadnień dotyczących żywności [1], w szczególności art. 3 ust. 2 tiret czwarte,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 94/458/WE z dnia 29 czerwca 1994 r. [2] ustanawia zasady administracyjnego zarządzania współpracą w naukowym badaniu zagadnień dotyczących żywności.
(2) Decyzja Komisji 94/652/WE [3], ostatnio zmieniona decyzją 2001/773/WE [4], ustanawia wykaz i podział zadań, jakie mają zostać podjęte w ramach współpracy Państw Członkowskich w badaniu naukowym zagadnień dotyczących żywności.
(3) Aktualizacja wykazu zadań powinna uwzględniać potrzebę ochrony zdrowia publicznego we Wspólnocie oraz wymagania prawodawstwa wspólnotowego w sektorze środków spożywczych.
(4) Zadania powinny być rozdzielane z uwzględnieniem naukowych ekspertyz i źródeł dostępnych w Państwach Członkowskich, w szczególności w instytutach, które będą uczestniczyć we współpracy naukowej.
(5) Decyzja 94/652/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik do decyzji 94/652/WE zastępuje się tekstem załącznika do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 3 października 2002 r.
w sprawie zawarcia Umowy Interbus w sprawie międzynarodowych okazjonalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami
(2002/917/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 71 ust. 1 i art. 93, w powiązaniu z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze i art. 300 ust. 3 akapit drugi,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z mandatem Rady z dnia 7 grudnia 1995 r., Komisja wynegocjowała Umowę europejską w sprawie międzynarodowych okazjonalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami z Bośnią i Hercegowiną, Bułgarią, Chorwacją, Republiką Czeską, Estonią, Węgrami, Łotwą, Litwą, Mołdową, Polską, Rumunią, Republiką Słowacką, Słowenią oraz Turcją.
(2) Dnia 22 czerwca 2001 r., zgodnie z decyzją Rady z dnia 18 czerwca 2001 r., Umowę Interbus w sprawie międzynarodowych okazjonalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami podpisano w imieniu Wspólnoty.
(3) Dnia 30 czerwca 2001 r. Umowa została podpisana przez Wspólnotę Europejską i 13 następujących państw: Bośnię i Hercegowinę, Bułgarię, Chorwację, Republikę Czeską, Węgry, Łotwę, Litwę, Mołdowę, Polskę, Rumunię, Republikę Słowacką, Słowenię oraz Turcję.
(4) Zawarcie Umowy Interbus pomoże rozwinąć połączenia transportowe między Umawiającymi się Stronami; do wejścia w życie, po podpisaniu, wymagane jest zatwierdzenie lub ratyfikacja przez cztery Umawiające się Strony, włączając Wspólnotę.
(5) Umowę Interbus należy zatwierdzić,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się zawarcie Umowy Interbus w sprawie międzynarodowych okazjonalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami w imieniu Wspólnoty.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejszym upoważnia się Przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby umocowanej do złożenia do depozytu, w imieniu Wspólnoty, dokumentu zatwierdzenia przewidzianego w art. 27 Umowy w celu związania Wspólnoty.
Artykuł 3
Komisja, wspomagana przez przedstawicieli członków Rady, reprezentuje Wspólnotę we Wspólnym Komitecie (zwanym dalej "Komitetem") ustanowionym w art. 23 Umowy.
Stanowisko, jakie zajmie Wspólnota w ramach Komitetu, jest przyjmowane przez Radę stanowiącą kwalifikowaną większością głosów, na wniosek Komisji.
Rada stanowi zwykłą większością głosów, gdy decyzja, jaką proponuje Komitet, odnosi się do regulaminu Komitetu.
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 22 listopada 2002 r.
zmieniająca decyzję 2001/765/WE upoważniającą Państwa Członkowskie do zezwolenia na czasowe dopuszczenie do obrotu leśnego materiału rozmnożeniowego niespełniającego wymogów dyrektyw Rady 66/404/EWG i 71/161/EWG
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 4525)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2002/919/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 66/404/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu leśnym materiałem rozmnożeniowym [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności art. 15 ust. 1,