b) na ile to możliwe, wykaz państw, z których importowała wszystkie takie substancje, oraz państw, do których eksportowała wszystkie takie substancje.
3.
Raporty takie będą składane w okresach i w formie przyjętej decyzją Konferencji Stron podczas jej pierwszej sesji.
Artykuł 16
Ocena efektywności
1.
Po raz pierwszy po upływie czterech lat od terminu wejścia w życie niniejszej konwencji, a następnie okresowo w terminach ustalonych decyzją Konferencji Stron, Konferencja dokona oceny efektywności niniejszej konwencji
2.
Aby ułatwić dokonanie takiej oceny, na swojej pierwszej sesji Konferencja Stron zainicjuje wprowadzanie rozwiązań, które zapewnią jej porównywalne wyniki monitoringu występowania substancji chemicznych wymienionych w załącznikach A, B i C, oraz ich przenoszenia w środowisku regionalnym i globalnym.
Rozwiązania te:
a) powinny zostać wdrożone przez Strony na szczeblu regionalnym, jeśli to stosowne, zgodnie z ich możliwościami technicznymi i finansowymi, za pomocą istniejących programów i mechanizmów monitoringu, w możliwym zakresie, oraz przy promowaniu harmonizacji metod;
b) mogą zostać uzupełnione, tam gdzie to niezbędne, biorąc pod uwagę zróżnicowanie regionów i ich zdolności do prowadzenia monitoringu; oraz
c) będą obejmować raporty dla Konferencji Stron przedstawiające wyniki monitoringu na szczeblu regionalnym i globalnym i składane w terminach określonych przez Konferencję Stron.
3.
Ocena, o której mowa w ust. 1, będzie dokonana na podstawie dostępnych informacji naukowych, środowiskowych, technicznych i ekonomicznych, m.in.:
a) raportów i innych informacji uzyskanych z monitoringu, przekazywanych zgodnie z ust 2;
b) raportów krajowych przedkładanych zgodnie z art. 15; oraz
c) informacji o nieprzestrzeganiu postanowień konwencji, przekazywanych w trybie ustanowionym na podstawie art. 17.
Artykuł 17
Nieprzestrzeganie postanowień konwencji
Konferencja Stron, tak szybko jak to praktycznie możliwe, opracuje i zatwierdzi procedury i mechanizmy instytucjonalne stwierdzania nieprzestrzegania postanowień niniejszej konwencji oraz traktowania Stron, które, jak ustalono, nie przestrzegają postanowień konwencji.
Artykuł 18
Rozstrzyganie sporów
1.
Strony rozstrzygną wszelkie spory pomiędzy nimi dotyczące interpretacji lub stosowania konwencji w drodze negocjacji lub innymi pokojowymi środkami według ich własnego wyboru.
2.
Podczas ratyfikowania, przyjmowania, zatwierdzania lub przystępowania do niniejszej konwencji, lub w każdym późniejszym terminie Strona, która nie jest regionalną organizacją integracji gospodarczej, może zadeklarować w pisemnym dokumencie złożonym u depozytariusza, że w odniesieniu do sporu dotyczącego interpretacji lub stosowania konwencji uznaje jeden lub oba poniższe środki rozstrzygania sporów jako obowiązujący(-e) w stosunku do każdej innej Strony, która złożyła podobną deklarację:
a) postępowanie arbitrażowe, zgodnie z procedurą, która tak szybko jak to praktycznie możliwe zostanie przyjęta przez Konferencję Stron w aneksie;
b) wniesienie sporu pod obrady Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości.
3.
Strona, która jest regionalną organizacją integracji gospodarczej, może złożyć deklarację o podobnej treści o poddaniu się postępowaniu arbitrażowemu, w trybie, o którym mowa w ust. 2 lit. a).
4.
Deklaracja złożona zgodnie z ust. 2 lub ust. 3 pozostanie w mocy do jej wygaśnięcia zgodnie z jej warunkami, lub przez okres trzech miesięcy od złożenia u depozytariusza pisemnej noty o jej wycofaniu.
5.
Wygaśnięcie deklaracji, nota o jej unieważnieniu lub nowa deklaracja nie będzie miała żadnego wpływu na bieżące postępowanie przed sądem arbitrażowym lub Międzynarodowym Trybunałem Sprawiedliwości, jeżeli strony sporu nie uzgodniły inaczej.
6.
Jeżeli strony sporu nie przyjęły tego samego lub żadnego trybu, o którym mowa w ust. 2, oraz jeśli nie były zdolne rozstrzygnąć sporu w ciągu dwunastu miesięcy od daty zawiadomienia skierowanego przez jedną ze Stron do drugiej o tym, że istnieje między nimi spór, wówczas na prośbę jednej ze stron sporu zostanie on przedstawiony komisji pojednawczej.
Komisja pojednawcza wyda raport z zaleceniami.
Procedury dodatkowe dotyczące komisji pojednawczej zostaną włączone do aneksu, który Konferencja Stron przyjmie nie później niż na swojej drugiej sesji.
Artykuł 19
Konferencja Stron
1.
Niniejszym ustanawia się Konferencję Stron.
2.
Pierwsze spotkanie Konferencji Stron zostanie zwołane przez Dyrektora Wykonawczego Programu Środowiska Narodów Zjednoczonych nie później niż jeden rok od wejścia w życie niniejszej konwencji.
Po tym, w regularnych terminach, które zostaną określone przez Konferencję, odbywać się będą zwykłe sesje Konferencji Stron.
3.
Nadzwyczajne sesje Konferencji Stron będą odbywać się w takich innych terminach, jakie Konferencja uzna za potrzebne, lub na pisemne wystąpienie którejkolwiek ze Stron, pod warunkiem że poprze ją co najmniej jedna trzecia Stron.
4.
Konferencja Stron jednomyślnie uzgodni i przyjmie na swojej pierwszej sesji reguły proceduralne i reguły finansowe dla siebie i dla wszelkich jej organów pomocniczych, jak również postanowienia finansowe rządzące funkcjonowaniem Sekretariatu.
5.
Konferencja Stron będzie dokonywać ciągłego przeglądu i oceny wdrażania niniejszej konwencji.
Będzie ona wypełniać funkcje przypisanej jej przez Konwencję i w tym celu:
a) ustanowi, zgodnie z wymogiem ust. 6, takie organy pomocnicze, jakie uważa za niezbędne dla wdrożenia niniejszej konwencji;
b) będzie, gdy to stosowne, współpracować z właściwymi organizacjami międzynarodowymi oraz z ciałami międzyrządowymi i pozarządowymi; oraz
c) będzie regularnie dokonywać przeglądu wszystkich informacji udostępnionych Stronom, zgodnie z art. 15, w tym również efektywności stosowania art. 3 ust. 2 lit. b) ppkt iii);
d) rozpatrywać i podejmować wszelkie działania dodatkowe, których może wymagać osiągnięcie celów niniejszej konwencji.
6.
Konferencja Stron na swojej pierwszej sesji ustanowi organ pomocniczy pod nazwą Komitet ds. Przeglądu Trwałych Zanieczyszczeń Organicznych, dla potrzeb sprawowania funkcji przypisanych temu Komitetowi przez niniejszą Konwencję.
W tym zakresie:
a) zostaną powołani przez Konferencję Stron członkowie Komitetu ds. Przeglądu Trwałych Zanieczyszczeń Organicznych.
Skład Komitetu będzie obejmował wyznaczonych przez rządy ekspertów ds. oceny lub zagospodarowania substancji chemicznych.
Członkowie Komitetu zostaną wyznaczeni w oparciu o równomierny rozkład geograficzny;
b) Konferencja Stron podejmie decyzje odnośnie do zakresu działania, organizacji i funkcjonowania Komitetu; oraz
c) Komitet dołoży wszelkich starań w celu jednomyślnego wydawania swoich zaleceń.
Jeżeli wyczerpano wszystkie starania na rzecz jednomyślności, lecz jej nie osiągnięto, zalecenie takie zostanie ostatecznie przyjęte większością dwóch trzecich głosów członków obecnych i głosujących.
7.
Konferencja Stron podczas swojej trzeciej sesji dokona oceny potrzeby dalszego stosowania trybu, o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. b), w tym odnosząc się do jego efektywności.
8.
Na sesjach Konferencji Stron mogą być reprezentowane jako obserwatorzy Organizacja Narodów Zjednoczonych, jej specjalistyczne agencje oraz Międzynarodowa Agencja Energii Atomowej, jak również każde Państwo niebędące Stroną niniejszej konwencji.
Może być również dopuszczony każdy organ lub agencja, krajowa lub międzynarodowa, rządowa lub pozarządowa, która dysponuje kwalifikacjami w sprawach objętych niniejszą konwencją i która poinformowała Sekretariat o swoim życzeniu bycia reprezentowaną na spotkaniu Konferencji Stron jako obserwator, jeżeli co najmniej jedna trzecia Stron nie wyraziła sprzeciwu.
Dopuszczenie i uczestnictwo obserwatorów podlega regułom proceduralnym przyjętym przez Konferencję Stron.
Artykuł 20
Sekretariat
1.
Niniejszym ustanawia się Sekretariat.
2.
Funkcje Sekretariatu będą następujące:
a) organizowanie sesji Konferencji Stron i jej organów pomocniczych oraz świadczenie im wymaganych usług;
b) ułatwianie, na ich wniosek, uzyskania pomocy przez Strony, zwłaszcza Strony kraje rozwijające się i Strony kraje dokonujące transformacji gospodarki, we wdrażaniu niniejszej konwencji;
c) zapewnienie potrzebnej koordynacji z sekretariatami innych odpowiednich organów międzynarodowych;
d) opracowywanie i udostępnianie Stronom okresowych raportów opartych na informacjach otrzymanych na podstawie art. 15 i innych istotnych informacjach;
e) podejmowanie, pod ogólnym kierownictwem Konferencji Stron, takich działań administracyjnych i kontraktowych, jakie mogą być wymagane w celu skutecznego wypełniania jego funkcji; oraz
f) pełnienie innych funkcji sekretariatu wyszczególnionych w niniejszej konwencji oraz wszelkich innych funkcji, jakie może określić Konferencja Stron.
3.
Funkcje sekretariatu na rzecz niniejszej konwencji będą pełnione przez Dyrektora Wykonawczego Programu Środowiska Narodów Zjednoczonych, jeżeli Konferencja Stron, większością trzech czwartych głosów Stron obecnych i głosujących nie zadecyduje, aby funkcje sekretarskie powierzyć jednej lub więcej innym organizacjom międzynarodowym.
Artykuł 21
Poprawki do konwencji
1.
Każda ze Stron może proponować poprawki do niniejszej konwencji.
2.
Poprawki do niniejszej konwencji będą przyjęte podczas sesji Konferencji Stron.
Tekst każdego projektu poprawki zostanie przekazany Stronom przez Sekretariat co najmniej sześć miesięcy przed sesją Konferencji Stron, na której zaproponuje się przyjęcie poprawki.
Sekretariat również przekaże projekt poprawek sygnatariuszom niniejszej konwencji oraz, do wiadomości, depozytariuszowi.
3.
Strony dołożą wszelkich starań, aby jednomyślnie przyjąć każdy projekt poprawki do niniejszej konwencji.
Jeżeli wyczerpano wszystkie starania na rzecz jednomyślności, lecz jej nie osiągnięto, poprawka zostanie ostatecznie przyjęta większością trzech czwartych głosów Stron obecnych i głosujących podczas sesji.
4.
Poprawka zostanie przekazana przez depozytariusza wszystkim Stronom do ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia.
5.
Ratyfikacja, przyjęcie lub zatwierdzenie poprawki zostanie notyfikowane depozytariuszowi na piśmie.
Poprawka przyjęta zgodnie z ust. 3 wejdzie w życie dla Stron, które ją przyjęły, dziewięćdziesiątego dnia od daty złożenia dokumentów ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia przez co najmniej trzy czwarte Stron.
Następnie, poprawka wejdzie w życie dla każdej innej Strony dziewięćdziesiątego dnia od daty złożenia przez tę Stronę dokumentu ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia poprawki.
Artykuł 22
Przyjęcie załączników i poprawki do nich
1.
Załączniki do niniejszej konwencji stanowią jej integralną część i – jeżeli wyraźnie nie stanowi ona inaczej – odniesienie do niniejszej konwencji jest równoznaczne z odniesieniem do każdego z jej załączników.
2.
Wszelkie dodatkowe załączniki będą ograniczać się do spraw proceduralnych, naukowych, technicznych lub administracyjnych.
3.
Do propozycji, przyjęcia i wejścia w życie dodatkowych załączników do niniejszej konwencji stosuje się następującą procedurę:
a) dodatkowe załączniki będą zaproponowane i przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21 ust. 1, 2 i 3;
b) Strona, która nie jest w stanie zaakceptować dodatkowego załącznika, zawiadomi o tym na piśmie depozytariusza w ciągu jednego roku od daty powiadomienia jej przez depozytariusza o przyjęciu dodatkowego załącznika.
Depozytariusz bez zwłoki powiadomi wszystkie Strony o każdym takim otrzymanym zawiadomieniu.
Strona może w każdym czasie wycofać uprzednie zawiadomienie o nieakceptowaniu każdego dodatkowego załącznika, zaś załącznik ten wejdzie wtedy w życie dla tej Strony, z uwzględnieniem postanowienia lit. c); oraz
c) po upływie jednego roku od daty powiadomienia przez depozytariusza o przyjęciu dodatkowego załącznika, załącznik ten wejdzie w życie dla wszystkich Stron, które nie złożyły zawiadomienia, zgodnie z postanowieniami lit. b).
4. Propozycja, przyjęcie i wejście w życie poprawek do załącznika A, B lub C podlega tej samej procedurze, co propozycja, przyjęcie i wejście w życie dodatkowych załączników do niniejszej konwencji, z zastrzeżeniem, że poprawka do załącznika A, B lub C nie wejdzie w życie w odniesieniu do każdej Strony, która złożyła deklarację dotyczącą poprawki do tych załączników, zgodnie z art. 25 ust. 4, a w takim przypadku każda taka poprawka wejdzie w życie w odniesieniu do danej Strony w dziewięćdziesiątym dniu od dnia złożenia przez nią u depozytariusza dokumentu ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia poprawki.
5.
Następująca procedura stosuje się do propozycji, przyjęcia i wejścia w życie poprawki do załącznika D, E lub F:
a) poprawki proponuje się w trybie określonym w art. 21 ust. 1 i 2;
b) Strony podejmują jednomyślnie decyzje dotyczące poprawki do załącznika D, E lub F; oraz
c) depozytariusz bezzwłocznie powiadamia Strony o decyzji wprowadzającej poprawki do załącznika D, E lub F. Poprawka wchodzi w życie w odniesieniu do wszystkich Stron w terminie określonym w decyzji.
6.
Jeżeli dodatkowy załącznik lub poprawka do załącznika wiąże się z poprawką do niniejszej konwencji, taki dodatkowy załącznik lub poprawka wejdzie w życie dopiero po wejściu w życie poprawki do niniejszej konwencji.
Artykuł 23
Prawo głosu
1.
Każda ze Stron niniejszej konwencji dysponuje jednym głosem, z zastrzeżeniem postanowienia ust. 2.
2.
Regionalna organizacja integracji gospodarczej, w sprawach należących do jej właściwości, korzysta z prawa głosu z liczbą głosów równą liczbie swoich państw członkowskich będących Stronami niniejszej konwencji.
Taka organizacja nie korzysta ze swojego prawa głosu, jeżeli którekolwiek z jej Państw Członkowskich korzysta ze swojego prawa głosu – i odwrotnie.
Artykuł 24
Podpisanie
Niniejsza konwencja będzie otwarta do podpisania w Sztokholmie przez wszystkie Państwa i regionalne organizacje integracji gospodarczej w dniu 23 maja 2001 roku oraz w siedzibie Narodów Zjednoczonych, w Nowym Jorku w dniach od 24 maja 2001 roku do 22 maja 2002 roku.
Artykuł 25
Ratyfikacja, przyjęcie, zatwierdzenie lub przystąpienie
1.
Niniejsza konwencja podlega ratyfikacji, przyjęciu lub zatwierdzeniu przez Państwa i przez regionalne organizacje integracji gospodarczej.
Będzie ona otwarta do przystąpienia dla Państw i regionalnych organizacji integracji gospodarczej od następnego dnia po dacie zamknięcia konwencji do podpisu.
Dokumenty ratyfikacyjne, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia zostaną złożone u depozytariusza.
2.
Każda regionalna organizacja integracji gospodarczej, która staje się Stroną niniejszej konwencji, gdy żadne z jej państw członkowskich nie będzie jej Stroną, jest związana wszystkimi zobowiązaniami wynikającymi z konwencji.
W przypadku takich organizacji, których jedno lub więcej państw członkowskich jest Stronami niniejszej konwencji, organizacja ta i jej państwa członkowskie postanowią o swojej odnośnej odpowiedzialności za wykonywanie zobowiązań wynikających z konwencji.
W takich przypadkach organizacja ta i jej państwa członkowskie nie mają tytułu do równoległego korzystania ze swoich praw w ramach konwencji.
3.
W swoim dokumencie ratyfikacyjnym, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia regionalna organizacja integracji gospodarczej zadeklaruje zakres jej kompetencji odnośnie do spraw, do których stosuje się niniejsza konwencja.
Każda taka organizacja poinformuje również depozytariusza, który z kolei poinformuje Strony, o każdej modyfikacji zakresu jej kompetencji.
4.
W swoim dokumencie ratyfikacyjnym, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia regionalna organizacja integracji gospodarczej może zadeklarować, że w odniesieniu do niej każda poprawka do załącznika A, B lub C wejdzie w życie dopiero po złożeniu przez nią dotyczącego tejże poprawki dokumentu ratyfikacyjnego, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia.
Artykuł 26
Wejście w życie
1.
Niniejsza konwencja wejdzie w życie dziewięćdziesiątego dnia od daty złożenia pięćdziesiątego dokumentu ratyfikacyjnego, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia.
2.
Dla każdego Państwa lub regionalnej organizacji integracji gospodarczej, która ratyfikuje, przyjmie lub zatwierdzi niniejszą Konwencję bądź przystąpi do niej po złożeniu pięćdziesiątego dokumentu ratyfikacyjnego, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia, konwencja ta wejdzie w życie dziewięćdziesiątego dnia po dacie złożenia jej dokumentu ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia.
3.
Dla celów ust. 1 i 2 żaden dokument złożony przez regionalną organizację integracji gospodarczej nie będzie liczony jako dodatkowy w stosunku do tych, które złożyły państwa członkowskie tej organizacji.
Artykuł 27
Zastrzeżenia
Do niniejszej konwencji nie mogą być składane żadne zastrzeżenia.
Artykuł 28
Wycofanie
1.
W każdym czasie, po trzech latach od wejścia w życie niniejszej konwencji dla danej Strony, Strona ta może wycofać się z konwencji poprzez przekazanie depozytariuszowi pisemnego zawiadomienia.
2.
Każde takie wycofanie się będzie skuteczne po upływie jednego roku od daty otrzymania przez depozytariusza zawiadomienia o wycofaniu lub w każdym innym późniejszym terminie, jaki może być określony w zawiadomieniu o wycofaniu.
Artykuł 29
Depozytariusz
Depozytariuszem niniejszej konwencji jest Sekretarz Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych.
Artykuł 30
Teksty autentyczne
Oryginał niniejszej konwencji, którego teksty w języku arabskim, chińskim, angielskim, francuskim, rosyjskim i hiszpańskim są równoważnie autentyczne, zostanie złożony u Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych.
NA DOWÓD CZEGO niżej podpisani, będąc w tym celu należycie upoważnieni, podpisują niniejszą konwencję.
Umowa
między Wspólnotą Europejską a Ukrainą dotycząca pewnych aspektów usług lotniczych
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA,
z jednej strony, oraz
UKRAINA,
z drugiej strony,
(zwane dalej "Stronami"),
STWIERDZAJĄC, że zostały zawarte umowy dwustronne dotyczące usług lotniczych między wszystkimi Państwami Członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a Ukrainą, zawierające postanowienia sprzeczne z prawem wspólnotowym,
STWIERDZAJĄC, że Wspólnota Europejska ma wyłączną kompetencję w zakresie poszczególnych aspektów, które mogą zostać włączone do umów dwustronnych dotyczących usług lotniczych między Państwami Członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a państwami trzecimi,
STWIERDZAJĄC, że na podstawie prawa Wspólnoty Europejskiej przewoźnicy lotniczy ze Wspólnoty ustanowieni na terytorium jednego z Państw Członkowskich mają prawo do niedyskryminacyjnego dostępu do tras lotniczych między Państwami Członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a państwami trzecimi,
UWZGLĘDNIAJĄC umowy między Wspólnotą Europejską a pewnymi państwami trzecimi, przewidujące dla obywateli tych państw trzecich możliwość nabywania przedsiębiorstw będących przewoźnikami lotniczymi posiadających licencje wydane zgodnie z prawem Wspólnoty Europejskiej,
UZNAJĄC, że niektóre postanowienia umów dwustronnych dotyczących usług lotniczych między Państwami Członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a Ukrainą, które są niezgodne z prawem Wspólnoty Europejskiej, muszą być doprowadzone do zgodności z tym prawem w celu ustanowienia trwałej podstawy prawnej dla świadczenia usług lotniczych między Państwami Członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a Ukrainą, a także w celu zachowania ciągłości świadczenia takich usług lotniczych,
STWIERDZAJĄC, że w ramach niniejszych negocjacji celem Wspólnoty Europejskiej nie jest zwiększenie ogólnego natężenia ruchu powietrznego między Państwami Członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a Ukrainą ani naruszenie równowagi między przewoźnikami lotniczymi ze Wspólnoty a przewoźnikami lotniczymi z Ukrainy, ani negocjowanie zmian w postanowieniach obecnie obowiązujących umów dwustronnych dotyczących praw przewozowych,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Postanowienia ogólne
1.
Do celów niniejszej umowy stosuje się definicje zawarte w załączniku IV, o ile kontekst nie wymaga inaczej.
2.
Odniesienia zawarte w umowach wymienionych w załączniku I do obywateli Państwa Członkowskiego będącego stroną takiej umowy są rozumiane jako odniesienia do obywateli Państw Członkowskich Wspólnoty Europejskiej.
3.
Odniesienia zawarte w umowach wymienionych w załączniku I do przewoźników lotniczych lub linii lotniczych Państwa Członkowskiego będącego stroną takiej umowy są rozumiane jako odniesienia do przewoźników lotniczych lub linii lotniczych wyznaczonych przez to Państwo Członkowskie.
Artykuł 2
Wyznaczenie przez Państwo Członkowskie
1.
Postanowienia ust. 2 zastępują odpowiednie postanowienia artykułów wymienionych w załączniku II lit. a), w odniesieniu do wyznaczenia przewoźnika lotniczego przez zainteresowane Państwo Członkowskie, upoważnień oraz zezwoleń udzielonych mu przez Ukrainę.
2.
Po otrzymaniu wyznaczenia dokonanego przez Państwo Członkowskie Ukraina udziela właściwych upoważnień i zezwoleń w najkrótszym przewidzianym przez procedury terminie, pod warunkiem że:
i) przewoźnik lotniczy jest ustanowiony zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską na terytorium wyznaczającego Państwa Członkowskiego i posiada ważne zezwolenie eksploatacyjne zgodnie z prawem Wspólnoty Europejskiej;
ii) Państwo Członkowskie odpowiedzialne za wydanie certyfikatu operatora lotniczego sprawuje i utrzymuje skuteczną kontrolę regulacyjną nad przewoźnikiem lotniczym, a właściwa władza lotnicza jest wyraźnie określona w wyznaczeniu; oraz
iii) przewoźnik lotniczy jest własnością, bezpośrednio lub poprzez udział większościowy, i pozostaje pod skuteczną kontrolą Państw Członkowskich lub obywateli Państw Członkowskich, lub innych państw wymienionych w załączniku III lub obywateli tych państw.
Artykuł 3
Odmowa, cofnięcie, zawieszenie lub ograniczenie upoważnień lub zezwoleń przez Ukrainę
1.
Postanowienia ust. 2 zastępują odpowiednie postanowienia artykułów wymienionych w załączniku II lit. b), w odniesieniu do odmowy, cofnięcia, zawieszenia lub ograniczenia upoważnień i zezwoleń przewoźnika lotniczego wyznaczonego przez Państwo Członkowskie.
2.
Ukraina może odmówić, cofnąć, zawiesić lub ograniczyć upoważnienia lub zezwolenia wydane przewoźnikowi lotniczemu wyznaczonemu przez Państwo Członkowskie, w przypadku gdy:
i) przewoźnik lotniczy nie jest ustanowiony zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską na terytorium wyznaczającego Państwa Członkowskiego lub nie posiada ważnego zezwolenia eksploatacyjnego zgodnie z prawem Wspólnoty Europejskiej;
ii) Państwo Członkowskie odpowiedzialne za wydanie certyfikatu operatora lotniczego nie sprawuje ani nie utrzymuje skutecznej kontroli regulacyjnej nad przewoźnikiem lotniczym lub właściwa władza lotnicza nie jest wyraźnie określona w wyznaczeniu; lub
iii) przewoźnik lotniczy nie stanowi własności, bezpośrednio lub poprzez udział większościowy, lub nie pozostaje pod skuteczną kontrolą, Państw Członkowskich lub obywateli Państw Członkowskich, lub innych państw wymienionych w załączniku III lub obywateli tych innych państw.
Wykonując swoje prawa na mocy niniejszego ustępu, Ukraina nie dyskryminuje przewoźników lotniczych pochodzących ze Wspólnoty ze względu na ich narodowość.
Artykuł 4
Bezpieczeństwo
1.
Postanowienia ust. 2 uzupełniają artykuły wymienione w załączniku II lit. c).
2.
Jeżeli Państwo Członkowskie wyznaczyło przewoźnika lotniczego, nad którym skuteczną kontrolę regulacyjną sprawuje i utrzymuje inne Państwo Członkowskie, prawa Ukrainy zgodnie z postanowieniami dotyczącymi bezpieczeństwa zawartymi w umowie między Państwem Członkowskim, które wyznaczyło danego przewoźnika lotniczego, a Ukrainą będą miały również zastosowanie w stosunku do przyjmowania, wykonywania lub utrzymywania standardów bezpieczeństwa przez to inne Państwo Członkowskie oraz w stosunku do zezwolenia na prowadzenie działalności przez tego przewoźnika lotniczego.
Artykuł 5
Opodatkowanie paliwa lotniczego
1.
Postanowienia ust. 2 uzupełniają odpowiednie postanowienia artykułów wymienionych w załączniku II lit. d).
2.
Nie naruszając postanowień stanowiących inaczej, żadne z postanowień umów wymienionych w załączniku II lit. d) nie uniemożliwia Państwu Członkowskiemu nałożenia, nie stanowiących dyskryminacji podatków, należności, opłat lub obciążeń na paliwo dostarczane na jego terytorium do użytku w statkach powietrznych wyznaczonego przewoźnika lotniczego z Chorwacji, który obsługuje trasy między punktem znajdującym się na terytorium tego Państwa Członkowskiego a innym punktem znajdującym się na terytorium tego lub innego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 6
Taryfy przewozowe
1.
Postanowienia ust. 2 uzupełniają artykuły wymienione w załączniku II lit. e).
2.
Taryfy opłat należnych za przewóz dokonywany w całości w obrębie Wspólnoty Europejskiej, nakładanych przez przewoźnika lotniczego/przewoźników lotniczych wyznaczonego/wyznaczonych przez Ukrainę zgodnie z umową wymienioną w załączniku I, zawierającą postanowienie wymienione w załączniku II lit. e), podlegają prawu Wspólnoty Europejskiej.
Artykuł 7
Umowa
między Wspólnotą Europejską a Republiką Libańską dotycząca pewnych aspektów usług lotniczych
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA,
z jednej strony, oraz
REPUBLIKA LIBAŃSKA,
z drugiej strony,
(zwane dalej "Stronami"),
STWIERDZAJĄC, że zostały zawarte umowy dwustronne dotyczące usług lotniczych między kilkoma państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a Republiką Libańską, zawierające postanowienia sprzeczne z prawem wspólnotowym,
STWIERDZAJĄC, że Wspólnota Europejska ma wyłączną kompetencję w zakresie poszczególnych aspektów, które mogą zostać włączone do umów dwustronnych dotyczących usług lotniczych między państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a państwami trzecimi,
STWIERDZAJĄC, że na podstawie prawa Wspólnoty Europejskiej przewoźnicy lotniczy ze Wspólnoty ustanowieni w jednym z państw członkowskich mają prawo niedyskryminacyjnego dostępu do tras lotniczych między państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a państwami trzecimi,
UWZGLĘDNIAJĄC umowy między Wspólnotą Europejską a pewnymi państwami trzecimi przewidujące dla obywateli tych państw trzecich możliwość nabywania prawa własności przewoźników lotniczych posiadających licencje wydane zgodnie z prawem Wspólnoty Europejskiej,
UZNAJĄC, że postanowienia umów dwustronnych dotyczących usług lotniczych między państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a Republiką Libańską, które są niezgodne z prawem Wspólnoty Europejskiej, muszą być doprowadzone do pełnej zgodności z tym prawem w celu ustanowienia solidnej podstawy prawnej dla świadczenia usług lotniczych między Wspólnotą Europejską a Republiką Libańską, a także w celu zachowania kontynuacji świadczenia takich usług lotniczych,
STWIERDZAJĄC, że w ramach niniejszych negocjacji celem Wspólnoty Europejskiej nie jest wywarcie wpływu na ogólne natężenie ruchu powietrznego między Wspólnotą Europejską a Republiką Libańską ani naruszenie równowagi między przewoźnikami lotniczymi ze Wspólnoty a przewoźnikami lotniczymi z Republiki Libańskiej, ani negocjowanie zmian w postanowieniach obecnie obowiązujących umów dwustronnych dotyczących praw przewozowych,
UZGODNILI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Postanowienia ogólne
1.
Do celów niniejszej Umowy "państwa członkowskie" oznacza państwa członkowskie Wspólnoty Europejskiej.
2.
Zawarte w umowach wymienionych w załączniku 1 odniesienia do obywateli państwa członkowskiego będącego stroną takiej umowy są rozumiane jako odniesienia do obywateli państw członkowskich Wspólnoty Europejskiej.
3.
Zawarte w umowach wymienionych w załączniku 1 odniesienia do przewoźników lotniczych lub linii lotniczych pochodzących z państwa członkowskiego będącego stroną takiej umowy są rozumiane jako odniesienia do przewoźników lotniczych lub linii lotniczych wyznaczonych przez to państwo członkowskie.
Artykuł 2
Wyznaczenie przez państwo członkowskie
1.
Postanowienia zawarte w ustępach 2 i 3 niniejszego artykułu zastępują odpowiednie postanowienia w artykułach wymienionych odpowiednio w załączniku II (a) i (b) w stosunku, odpowiednio, do wyznaczenia przez zainteresowane państwo członkowskie przewoźnika lotniczego, jego upoważnień oraz pozwoleń udzielonych przez Republikę Libanu oraz odmowy, cofnięcia, zawieszenia, lub ograniczenia wspomnianych upoważnień lub pozwoleń udzielonych przewoźnikowi lotniczemu.
2.
Po otrzymaniu wyznaczenia dokonanego przez państwo członkowskie Republika Libańska udziela właściwych upoważnień i zezwoleń w najkrótszym przewidzianym przez procedury terminie, pod warunkiem, że:
i) przewoźnik lotniczy jest ustanowiony na terytorium wyznaczającego państwa członkowskiego, zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską, i posiada ważne zezwolenie eksploatacyjne zgodnie z prawem Wspólnoty Europejskiej;
ii) państwo członkowskie odpowiedzialne za wydanie certyfikatu operatora lotniczego sprawuje i utrzymuje skuteczną kontrolę regulacyjną nad przewoźnikiem lotniczym, a właściwa władza lotnicza jest wyraźnie określona w wyznaczeniu; i
iii) przewoźnik lotniczy jest i pozostaje własnością, bezpośrednio lub poprzez udział większościowy, państw członkowskich lub obywateli państw członkowskich, lub innych państw wymienionych w załączniku II lub obywateli tych państw, i pozostaje pod stałą i skuteczną kontrolą tych państw lub obywateli.
3.
Republika Libańska może odmówić, cofnąć, zawiesić lub ograniczyć upoważnienia lub zezwolenia wydane przewoźnikowi lotniczemu wyznaczonemu przez państwo członkowskie, jeżeli:
i) przewoźnik lotniczy nie jest ustanowiony na terytorium wyznaczającego państwa członkowskiego, zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską, lub nie posiada ważnego zezwolenia eksploatacyjnego zgodnie z prawem Wspólnoty Europejskiej;
ii) państwo członkowskie odpowiedzialne za wydanie certyfikatu operatora lotniczego nie sprawuje ani nie utrzymuje skutecznej kontroli regulacyjnej nad przewoźnikiem lotniczym lub właściwa władza lotnicza nie jest wyraźnie określona w wyznaczeniu; lub
iii) przewoźnik lotniczy nie stanowi własności i nie pozostaje pod skuteczną kontrolą, bezpośrednio lub poprzez udział większościowy, państw członkowskich lub obywateli państw członkowskich, lub innych państw wymienionych w załączniku III lub obywateli tych innych państw.
Wykonując swoje prawa na mocy niniejszego ustępu, Republika Libańska nie dyskryminuje przewoźników lotniczych pochodzących ze Wspólnoty ze względu na ich narodowość.
Artykuł 3
Prawa dotyczące kontroli regulacyjnej
1.
Postanowienia ust. 2 niniejszego artykułu uzupełniają artykuły wymienione w załączniku II lit. c).
2.
Jeżeli państwo członkowskie wyznaczyło przewoźnika lotniczego, nad którym kontrolę regulacyjną sprawuje i utrzymuje inne państwo członkowskie, prawa Republiki Libańskiej zgodnie z postanowieniami dotyczącymi bezpieczeństwa zawartymi w umowie między państwem członkowskim, które wyznaczyło danego przewoźnika lotniczego, a Republiką Libańską będą miały również zastosowanie w stosunku do przyjmowania, wykonywania lub utrzymywania norm bezpieczeństwa przez to inne państwo członkowskie oraz w stosunku do zezwolenia na prowadzenie działalności przez tego przewoźnika lotniczego.
Artykuł 4
Opodatkowanie paliwa lotniczego
1.
Postanowienia ust. 2 niniejszego artykułu uzupełniają odpowiednie postanowienia artykułów wymienionych w załączniku II lit. d).
2.
Nie naruszając jakichkolwiek innych postanowień stanowiących inaczej, żadne z postanowień umów wymienionych w załączniku II lit. d) nie uniemożliwia państwu członkowskiemu nałożenia podatków, należności, opłat lub obciążeń na paliwo dostarczane na jego terytorium do użytku w statkach powietrznych wyznaczonego przewoźnika lotniczego pochodzącego z Republiki Libańskiej, który obsługuje trasy między punktem znajdującym się na terytorium tego państwa członkowskiego a innym punktem znajdującym się na terytorium tego lub innego państwa członkowskiego.
Artykuł 5
Taryfy przewozowe w obrębie Wspólnoty Europejskiej
1.
Postanowienia ust. 2 niniejszego artykułu uzupełniają artykuły wymienione w załączniku II lit. e).
2.
Taryfy należne za przewóz w całości w obrębie Wspólnoty Europejskiej, nakładane przez przewoźnika lotniczego/przewoźników lotniczych wyznaczonego/wyznaczonych przez Republikę Libańską zgodnie z umową wymienioną w załączniku 1 zawierającą postanowienie wymienione w załączniku II lit. e), podlegają prawu Wspólnoty Europejskiej.
Artykuł 6
Załączniki do Umowy
Załączniki do niniejszej Umowy stanowią jej integralną część.
Artykuł 7
Zmiany lub poprawki
Zmiany lub poprawki do niniejszej Umowy mogą zostać dokonane przez Strony w każdej chwili za ich obopólną zgodą.
Artykuł 8
Wejście w życie i tymczasowe stosowanie
1.
Niniejsza Umowa wchodzi w życie po wzajemnym, pisemnym notyfikowaniu przez Strony zakończenia ich wewnętrznych procedur niezbędnych do jej wejścia w życie.
2.
Nie naruszając ust. 1, Strony zgadzają się na tymczasowe stosowanie niniejszej Umowy od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu, w którym Strony dokonały wzajemnej notyfikacji zakończenia niezbędnych w tym celu procedur.
3.
Umowy oraz inne ustalenia między państwami członkowskimi a Republiką Libańską, które w dniu podpisania niniejszej Umowy nie weszły jeszcze w życie i nie są tymczasowo stosowane, są wymienione w załączniku I lit. b).
Niniejsza Umowa stosuje się do wszystkich takich umów i ustaleń z dniem ich wejścia w życie lub tymczasowego stosowania.
Artykuł 9
Wygaśnięcie
1.
W przypadku wygaśnięcia umowy wymienionej w załączniku I, wygasają jednocześnie wszystkie postanowienia niniejszej Umowy odwołujące się do umowy wymienionej w załączniku I.
2.
W przypadku wygaśnięcia wszystkich umów wymienionych w załączniku I, wygasa jednocześnie niniejsza Umowa.
W DOWÓD CZEGO niżej podpisani, będący należycie upoważnionymi, złożyli podpisy pod niniejszą Umową.
Umowa
między Wspólnotą Europejską a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii dotycząca pewnych aspektów usług lotniczych
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA,
z jednej strony, oraz
BYŁA JUGOSŁOWIAŃSKA REPUBLIKA MACEDONII,
z drugiej strony,
(zwane dalej "Stronami"),
STWIERDZAJĄC, że zostały zawarte dwustronne umowy dotyczące usług lotniczych między kilkoma państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, zawierające postanowienia sprzeczne z prawem Wspólnoty Europejskiej.
STWIERDZAJĄC, że Wspólnota Europejska ma wyłączną kompetencję w zakresie poszczególnych aspektów, które mogą zostać włączone do umów dwustronnych dotyczących usług lotniczych między państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a państwami trzecimi,
STWIERDZAJĄC, że na mocy prawa Wspólnoty Europejskiej wspólnotowi przewoźnicy lotniczy ustanowieni w państwie członkowskim mają prawo do niedyskryminacyjnego dostępu do tras lotniczych między państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a państwami trzecimi,
UWZGLĘDNIAJĄC umowy między Wspólnotą Europejską a niektórymi państwami trzecimi, przewidujące dla obywateli tych państw trzecich możliwość nabywania prawa własności przewoźników lotniczych licencjonowanych zgodnie z prawem Wspólnoty Europejskiej,
UZNAJĄC, że postanowienia dwustronnych umów dotyczących usług lotniczych między państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, które są niezgodne z prawem Wspólnoty Europejskiej, muszą być doprowadzone do zgodności z tym prawem celem ustanowienia solidnej podstawy prawnej dla świadczenia usług lotniczych między Wspólnotą Europejską a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, a także w celu zachowania kontynuacji takich usług lotniczych,
STWIERDZAJĄC, że w ramach tych negocjacji celem Wspólnoty Europejskiej nie jest zwiększenie ogólnej wielkości przewozów lotniczych między Wspólnotą Europejską a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii ani naruszenie równowagi między wspólnotowymi przewoźnikami lotniczymi a przewoźnikami lotniczymi z Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, ani negocjowanie zmian w postanowieniach odnoszących się do praw przewozowych zawartych w obecnie obowiązujących umowach dwustronnych dotyczących usług lotniczych,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Postanowienia ogólne
1.
Do celów niniejszej Umowy "państwa członkowskie" oznaczają państwa członkowskie Wspólnoty Europejskiej.
2.
Zawarte w każdej z umów wymienionych w załączniku I odniesienia do obywateli państwa członkowskiego będącego stroną takiej umowy są rozumiane jako odniesienia do obywateli państw członkowskich Wspólnoty Europejskiej.
3.
Zawarte w każdej z umów wymienionych w załączniku I odniesienia do przewoźników lotniczych lub przedsiębiorstw lotniczych z państwa członkowskiego będącego stroną takiej umowy są rozumiane jako odniesienia do przewoźników lotniczych lub przedsiębiorstw lotniczych wyznaczonych przez to państwo członkowskie.
Artykuł 2
Wyznaczenie przez państwo członkowskie
1.
Postanowienia ust. 2 i 3 niniejszego artykułu zastępują odpowiednie postanowienia artykułów wymienionych odpowiednio w załączniku II lit. a) i b) w odniesieniu do, odpowiednio, wyznaczenia przez zainteresowane państwo członkowskie przewoźnika lotniczego, upoważnień oraz zezwoleń udzielonych mu przez Byłą Jugosłowiańską Republikę Macedonii oraz odmowy, cofnięcia, zawieszenia lub ograniczenia upoważnień lub zezwoleń udzielonych przewoźnikowi lotniczemu.
2.
Po otrzymaniu wyznaczenia dokonanego przez państwo członkowskie Była Jugosłowiańska Republika Macedonii udziela właściwych upoważnień i zezwoleń w najkrótszym przewidzianym przez procedury terminie, pod warunkiem że:
i) przewoźnik lotniczy jest ustanowiony, zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską, na terytorium wyznaczającego państwa członkowskiego i posiada ważną licencję na prowadzenie działalności zgodnie z prawem Wspólnoty Europejskiej;
ii) państwo członkowskie odpowiedzialne za wydanie certyfikatu przewoźnika lotniczego sprawuje i utrzymuje skuteczną kontrolę regulacyjną nad przewoźnikiem lotniczym, a właściwa władza lotnicza jest wyraźnie określona w wyznaczeniu; oraz
iii) przewoźnik lotniczy jest i pozostaje własnością, bezpośrednio lub poprzez udział większościowy, państw członkowskich lub obywateli państw członkowskich, lub innych państw wymienionych w załączniku III lub obywateli tych państw, i pozostaje pod stałą i skuteczną kontrolą tych państw lub tych obywateli.
3.
Była Jugosłowiańska Republika Macedonii może odmówić, cofnąć, zawiesić lub ograniczyć upoważnienia lub zezwolenia wydane przewoźnikowi lotniczemu wyznaczonemu przez państwo członkowskie, jeżeli:
i) przewoźnik lotniczy nie jest ustanowiony, zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską, na terytorium wyznaczającego państwa członkowskiego lub nie posiada ważnej licencji na prowadzenie działalności zgodnie z prawem Wspólnoty Europejskiej;
ii) państwo członkowskie odpowiedzialne za wydanie certyfikatu przewoźnika lotniczego nie sprawuje ani nie utrzymuje skutecznej kontroli regulacyjnej nad przewoźnikiem lotniczym, lub właściwa władza lotnicza nie jest wyraźnie określona w wyznaczeniu; lub
iii) przewoźnik lotniczy nie stanowi własności, bezpośrednio lub poprzez udział większościowy, lub nie pozostaje pod skuteczną kontrolą, państw członkowskich lub obywateli państw członkowskich, lub też innych państw wymienionych w załączniku III lub obywateli tych innych państw.
Wykonując swoje prawa na mocy niniejszego ustępu, Była Jugosłowiańska Republika Macedonii nie stosuje dyskryminacji między wspólnotowymi przewoźnikami lotniczymi ze względu na ich narodowość.
Artykuł 3
Prawa dotyczące kontroli regulacyjnej
1.
Postanowienia ust. 2 niniejszego artykułu uzupełniają artykuły wymienione w załączniku II lit. c).
2.
Jeżeli państwo członkowskie wyznaczyło przewoźnika lotniczego, nad którym kontrolę regulacyjną sprawuje i utrzymuje inne państwo członkowskie, prawa Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii wynikające z postanowień dotyczących bezpieczeństwa zawartych w umowie między państwem członkowskim, które wyznaczyło danego przewoźnika lotniczego, a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii mają w równym stopniu zastosowanie w stosunku do przyjmowania, wykonywania lub utrzymywania norm bezpieczeństwa przez to inne państwo członkowskie oraz do zezwolenia eksploatacyjnego tego przewoźnika lotniczego.
Artykuł 4
Opodatkowanie paliwa lotniczego
1.
Postanowienia ust. 2 niniejszego artykułu uzupełniają odpowiednie postanowienia artykułów wymienionych w załączniku II lit. d).
2.
Nie naruszając jakiegokolwiek innego postanowienia stanowiącego inaczej, żadne z postanowień każdej z umów wymienionych w załączniku II lit. d) nie uniemożliwia państwu członkowskiemu nakładania podatków, należności, ceł, opłat lub obciążeń na paliwo dostarczane na jego terytorium w celu użycia przez statek powietrzny wyznaczonego przewoźnika lotniczego z Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, operującego między punktem na terytorium tego państwa członkowskiego a innym punktem znajdującym się na terytorium tego państwa członkowskiego lub na terytorium innego państwa członkowskiego.
Artykuł 5
Taryfy za przewóz wewnątrz Wspólnoty Europejskiej
1.
Postanowienia ust. 2 niniejszego artykułu uzupełniają artykuły wymienione w załączniku II lit. e).
2.
Taryfy pobierane przez przewoźnika(-ów) lotniczego(-ych) wyznaczonego(-ych) przez Byłą Jugosłowiańską Republikę Macedonii zgodnie z umową wymienioną w załączniku 1, zawierającą postanowienie wymienione w załączniku II lit. e), za przewóz w całości wewnątrz Wspólnoty Europejskiej podlegają prawu Wspólnoty Europejskiej.
Artykuł 6
Załączniki do Umowy
Załączniki do niniejszej Umowy stanowią jej integralną część.
Artykuł 7
Zmiany lub poprawki
Zmiany lub poprawki do niniejszej Umowy mogą zostać dokonane przez Strony w każdym czasie za ich obopólną zgodą.
Artykuł 8
Wejście w życie i tymczasowe stosowanie
1.
Niniejsza Umowa wchodzi w życie po dokonaniu przez Strony wzajemnej pisemnej notyfikacji zakończenia ich wewnętrznych procedur niezbędnych do wejścia w życie Umowy.
2.
Nie naruszając ust. 1, Strony zgadzają się na tymczasowe stosowanie niniejszej Umowy od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu, w którym Strony dokonały wzajemnej notyfikacji zakończenia niezbędnych w tym celu procedur.
3.
Umowy oraz inne ustalenia między państwami członkowskimi a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, które w dniu podpisania niniejszej Umowy nie weszły jeszcze w życie i nie są tymczasowo stosowane, zostały wymienione w załączniku I lit. b).
Niniejszą Umowę stosuje się do wszystkich takich umów i ustaleń z dniem ich wejścia w życie lub rozpoczęcia tymczasowego stosowania.
Artykuł 9
Wygaśnięcie Umowy
1.
W przypadku wygaśnięcia umowy wymienionej w załączniku I, wygasają jednocześnie wszystkie postanowienia niniejszej Umowy odwołujące się do danej umowy wymienionej w załączniku I.
2.
W przypadku wygaśnięcia wszystkich umów wymienionych w załączniku I, wygasa jednocześnie niniejsza Umowa.
W DOWÓD CZEGO niżej podpisani, należycie w tym celu umocowani, złożyli podpisy pod niniejszą Umową.
Protokół
do umowy o partnerstwie i współpracy (UPiW) między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Ukrainą, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii oraz Republiki Słowackiej do UPiW i dotyczący dostosowań do UPiW
KRÓLESTWO BELGII,
REPUBLIKA CZESKA,
KRÓLESTWO DANII,
REPUBLIKA FEDERALNA NIEMIEC,
REPUBLIKA ESTOŃSKA,
REPUBLIKA GRECKA,
KRÓLESTWO HISZPANII,
REPUBLIKA FRANCUSKA,
IRLANDIA,
REPUBLIKA WŁOSKA,
REPUBLIKA CYPRYJSKA,
REPUBLIKA ŁOTEWSKA,
REPUBLIKA LITEWSKA,
WIELKIE KSIĘSTWO LUKSEMBURGA,
REPUBLIKA WĘGIERSKA,
REPUBLIKA MALTY,
KRÓLESTWO NIDERLANDÓW,
REPUBLIKA AUSTRII,
RZECZPOSPOLITA POLSKA,
REPUBLIKA PORTUGALSKA,
REPUBLIKA SŁOWENII,
REPUBLIKA SŁOWACKA,
REPUBLIKA FINLANDII,
KRÓLESTWO SZWECJI,
ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO WIELKIEJ BRYTANII I IRLANDII PÓŁNOCNEJ,
zwane dalej "Państwami Członkowskimi" reprezentowanymi przez Radę Unii Europejskiej, oraz
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA I EUROPEJSKA WSPÓLNOTA ENERGII ATOMOWEJ,
zwane dalej "Wspólnotami" reprezentowanymi przez Radę Unii Europejskiej i Komisję Europejską,
z jednej strony, a
UKRAINĄ
z drugiej strony,
zwane dalej "Stronami" do celów niniejszego Protokołu,
UWZGLĘDNIAJĄC postanowienia Traktatu pomiędzy Królestwem Belgii, Królestwem Danii, Republiką Federalną Niemiec, Republiką Grecką, Królestwem Hiszpanii, Republiką Francuską, Irlandią, Republiką Włoską, Wielkim Księstwem Luksemburga, Królestwem Niderlandów, Republiką Austrii, Republiką Portugalską, Republiką Finlandii, Królestwem Szwecji i Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej) a Republiką Czeską, Republiką Estońską, Republiką Cypryjską, Republiką Łotewską, Republiką Litewską, Republiką Węgierską, Republiką Malty, Rzecząpospolitą Polską, Republiką Słowenii oraz Republiką Słowacką o przystąpieniu do Unii Europejskiej, który został podpisany w Atenach w dniu 16 kwietnia 2003 r. i wszedł w życie w dniu 1 maja 2004 r.,
UWZGLĘDNIAJĄC nową sytuację w stosunkach pomiędzy Ukrainą i Unią Europejską wynikającą z przystąpienia do UE dziesięciu nowych Państw Członkowskich, która otwiera nowe możliwości i stawia nowe wyzwania w zakresie współpracy pomiędzy Ukrainą i Unią Europejską,
BIORĄC POD UWAGĘ pragnienie Stron zapewnienia osiągnięcia i wdrożenia celów i zasad UPiW,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Republika Czeska, Republika Estońska, Republika Cypryjska, Republika Łotewska, Republika Litewska, Republika Węgierska, Republika Malty, Rzeczpospolita Polska, Republika Słowenii oraz Republika Słowacka są Stronami Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo pomiędzy Wspólnotami i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Ukrainą, z drugiej strony, podpisanej w Luksemburgu w dniu 14 czerwca 1994 r., a która weszła w życie w dniu 1 marca 1998 r. (zwana dalej "Umową") i które przyjmują i biorą pod uwagę w taki sam sposób jak inne Państwa Członkowskie Wspólnoty, teksty Umowy oraz wspólnych deklaracji i wymian listów załączonych do Aktu końcowego z taką samą datą i Protokołu do Umowy z dnia 10 kwietnia 1997 r., który wszedł w życie w dniu 12 października 2000 r.
Artykuł 2
1.
W celu uwzględnienia ostatnich zmian instytucjonalnych w Unii Europejskiej Strony Umowy zgadzają się, że po wygaśnięciu Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, istniejące w Umowie postanowienia odnoszące się do Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali odnoszą się do Wspólnoty Europejskiej, która przejęła wszelkie prawa i obowiązki przyjęte przez Europejską Wspólnotę Węgla i Stali.
2.
W celu uwzględnienia zmian instytucjonalnych, które zaszły w systemie handlu międzynarodowego GATT-WTO, Strony zgadzają się, aby obecne odniesienia do GATT w całym tekście Umowy odnosiły się do GATT 1994, a przepisy "Przystąpienia Ukrainy do GATT" były rozumiane jako "Przystąpienie Ukrainy do WTO".
3.
W celu uwzględnienia podstawy traktatowej Europejskiej karty energetycznej Strony zgadzają się, aby obecne odniesienia do Europejskiej karty energetycznej w całym tekście Umowy odnosiły się do Traktatu w sprawie karty energetycznej i Protokółu karty energetycznej w sprawie efektywności energetycznej i związanych z nią aspektów ochrony środowiska.
Artykuł 3
Niniejszy Protokół jest integralną częścią Umowy.
Artykuł 4
1.
Niniejszy Protokół zostanie zatwierdzony przez Wspólnoty, Radę Unii Europejskiej w imieniu Państw Członkowskich i przez Ukrainę zgodnie z ich procedurami wewnętrznymi.
2.
Strony dokonają wzajemnej notyfikacji po zakończeniu procedur, określonych w poprzednim ustępie.
Instrumenty zatwierdzające zostaną złożone w Sekretariacie Generalnym Rady Unii Europejskiej.
Artykuł 5
1.
Niniejszy protokół wchodzi w życie w tym samym dniu co Traktat o przystąpieniu, pod warunkiem że instrumenty zatwierdzające tego protokołu zostaną złożone przed tą datą.
2.
Jeżeli nie wszystkie instrumenty zatwierdzające niniejszego protokołu zostaną złożone przed tą datą, protokół ten wchodzi w życie pierwszego dnia pierwszego miesiąca następującego po dniu, w którym złożono ostatni instrument zatwierdzający.
3.
Jeżeli nie wszystkie instrumenty zatwierdzające niniejszego protokołu zostaną złożone przed dniem 1 maja 2004 r., protokół zacznie obowiązywać tymczasowo od dnia 1 maja 2004 r.
Artykuł 6
Teksty Umowy, Aktu końcowego i wszystkich dokumentów załączonych do niej, jak również Protokół do Umowy o partnerstwie i współpracy z dnia 10 kwietnia 1997 r. sporządzono w językach czeskim, estońskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, polskim, słowackim, słoweńskim i węgierskim.
Zostają one załączone [1] do Protokołu, a każdy z tych tekstów jest na równi autentyczny z tekstami w innych językach, w których zostały sporządzone Umowa, Akt końcowy i załączone do nich dokumenty, jak również Protokół do Umowy z dnia 10 kwietnia 1997 r.
Artykuł 7
Niniejszy Protokół sporządzono w dwóch egzemplarzach w językach angielskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim, włoskim i ukraińskim, przy czym każdy z tych tekstów jest na równi autentyczny.
Konwencja
na rzecz wzmocnienia Międzyamerykańskiej Komisji ds. Tuńczyka Tropikalnego ustanowionej Konwencją pomiędzy Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Republiką Kostaryki z 1949 r. ("Konwencja z Antigui")
STRONY NINIEJSZEJ KONWENCJI,
ŚWIADOME FAKTU, że zgodnie z właściwymi przepisami prawa międzynarodowego znajdującymi odzwierciedlenie w Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza z 1982 roku wszystkie państwa mają obowiązek podejmowania wszelkich środków niezbędnych do ochrony i zarządzania żywymi zasobami morskimi, w tym także gatunkami daleko migrującymi; oraz współpracy z innymi państwami w ich podejmowaniu;
PRZYWOŁUJĄC suwerenne prawa państw nadbrzeżnych w celu poszukiwania i poławiania żywych zasobów morskich, ich ochrony i zarządzania nimi na obszarach znajdujących się pod krajową jurysdykcją, jak przewidziano w Konwencji o prawie morza, oraz prawo wszystkich państw do tego, aby ich obywatele podejmowali połowy na pełnym morzu zgodnie z Konwencją o prawie morza;
POTWIERDZAJĄC swoje zobowiązanie wynikające z Deklaracji z Rio w sprawie środowiska i rozwoju oraz Agendy 21, w szczególności rozdziału 17, przyjęte przez Konferencję Narodów Zjednoczonych w sprawie środowiska i rozwoju (1992) oraz wynikające z Deklaracji z Johanesburga i Planu Wdrożeniowego przyjętych na Światowym Szczycie Zrównoważonego Rozwoju (2002);
PODKREŚLAJĄC POTRZEBĘ wdrażania zasad i norm Kodeksu Odpowiedzialnego Rybołówstwa przyjętego na Konferencji Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO) w 1995 r., w tym także Porozumienia o wspieraniu przestrzegania przez statki rybackie międzynarodowych środków ochrony i zarządzania na pełnym morzu (1993), które stanowi integralną część Kodeksu, jak również międzynarodowych planów działań przyjętych przez FAO w ramach Kodeksu Odpowiedzialnego Rybołówstwa;
UWZGLĘDNIAJĄC, że 50. Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych, na mocy rezolucji A/RES/50/24, przyjęło Porozumienie w sprawie wdrożenia postanowień Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza z dnia 10 grudnia 1982 roku, odnoszące się do ochrony i zarządzania osiadłymi i daleko migrującymi zasobami rybnymi (zwane dalej "Porozumieniem ONZ o zasobach rybnych z 1995 r.");
UWZGLĘDNIAJĄC znaczenie połowów zasobów rybnych daleko migrujących jako źródła pożywienia, zatrudnienia oraz korzyści gospodarczych dla ludności Stron niniejszej Konwencji oraz fakt, iż środki ochrony i zarządzania muszą uwzględniać te potrzeby, jak również liczyć się z ich gospodarczym i społecznym wpływem;
BIORĄC POD UWAGĘ szczególne okoliczności i wymagania krajów rozwijających się regionu, w szczególności państw nadbrzeżnych, w celu osiągnięcia celu Konwencji;
UZNAJĄC istotne wysiłki oraz niezwykłe osiągnięcia Międzyamerykańskiej Komisji ds. Tuńczyka Tropikalnego, jak również istotę jej prac w zakresie połowów tuńczyka na wschodnim Oceanie Spokojnym;
PRAGNĄC korzystać z doświadczeń uzyskanych z wdrożenia Konwencji z 1949 r.;
POTWIERDZAJĄC iż wielostronna współpraca stanowi najskuteczniejszy środek osiągania celów ochrony i zrównoważonego wykorzystania żywych zasobów morskich;
ZOBOWIĄZANE do zapewnienia długotrwałej ochrony i zrównoważonego wykorzystania zasobów rybnych objętych niniejszą Konwencją;
PRZEKONANE, iż wyżej wymienione cele oraz wzmocnienie Międzyamerykańskiej Komisji ds. Tuńczyka Tropikalnego można najlepiej osiągnąć poprzez uaktualnienie postanowień Konwencji z 1949 r. pomiędzy Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Republiką Kostaryki na rzecz ustanowienia Międzyamerykańskiej Komisji ds. Tuńczyka Tropikalnego;
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
CZĘŚĆ I
POSTANOWIENIA OGÓLNE
Artykuł I
Definicje
Do celów niniejszej Konwencji:
1) "zasoby rybne objęte niniejszą Konwencją" oznaczają zasoby tuńczyka i gatunków tuńczykopodobnych oraz innych gatunków ryb poławiane przez statki prowadzące połowy tuńczyka i gatunków tuńczykopodobnych w obszarze objętym Konwencją;
2) "połowy" oznaczają:
a) rzeczywiste lub zamierzone poszukiwanie, łowienie lub eksploatację zasobów rybnych objętych niniejszą Konwencją;
b) podejmowanie jakiejkolwiek działalności, którą można z przekonaniem uznać za skutkującą lokalizacją, łowieniem lub eksploatacją tych zasobów;
c) umieszczanie, poszukiwanie lub wydobywanie urządzeń do koncentracji ryb lub podobnego sprzętu, w tym także radiolatarni;
d) jakiekolwiek działanie na morzu mające na celu wspieranie lub przygotowanie do któregokolwiek działania opisanego w lit. a), b) i c) niniejszego ustępu, z wyjątkiem działania w nagłych wypadkach, stanowiących zagrożenie dla zdrowia i bezpieczeństwa członków załogi lub dla bezpieczeństwa statku;
e) użycie jakiegokolwiek innego pojazdu, powietrznego lub morskiego, w odniesieniu do któregokolwiek działania opisanego w niniejszej definicji, z wyjątkiem nagłych wypadków będących zagrożeniem dla zdrowia i bezpieczeństwa członków załogi lub dla bezpieczeństwa statku;
3) "statek" oznacza jakikolwiek statek używany lub przeznaczony do użytku w celu dokonywania połowów, w tym także statki pomocnicze, transportowce oraz jakiekolwiek inne statki bezpośrednio zaangażowane w takie operacje połowowe;
4) "państwo bandery" oznacza, jeżeli nie wskazano inaczej:
a) państwo, którego statki mają prawo pływać pod jego banderą;
lub
b) regionalną organizację integracji gospodarczej, w ramach której statki mają prawo pływać pod banderą Państwa Członkowskiego tej regionalnej organizacji integracji gospodarczej;
5) "konsensus" oznacza przyjęcie decyzji bez głosowania oraz bez wyrażenia jakiegokolwiek stwierdzonego sprzeciwu;
6) "Strony" oznaczają państwa oraz regionalne organizacje integracji gospodarczej, które zgodziły się na przyjęcie zobowiązań w ramach niniejszej Konwencji i dla których niniejsza Konwencja ma moc obowiązującą, zgodnie z postanowieniami art. XXVII, XXIX, i XXX niniejszej Konwencji;
7) "członkowie Komisji" oznaczają Strony oraz jakiekolwiek jednostki połowowe, które zgodnie z postanowieniami art. XXVIII niniejszej Konwencji wyraziły swe oficjalne zobowiązanie do przestrzegania warunków niniejszej Konwencji oraz stosowania się do wszelkich środków ochrony i zarządzania przyjętych zgodnie z niniejszą Konwencją;
8) "regionalna organizacja integracji gospodarczej" oznacza regionalną organizację integracji gospodarczej, na rzecz której jej Państwa Członkowskie przekazały kompetencje w sprawach objętych niniejszą Konwencją, w tym prawo do podejmowania decyzji wiążących jej Państwa Członkowskie w zakresie tych spraw;
9) "Konwencja z 1949 r." oznacza Konwencję pomiędzy Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Republiką Kostaryki na rzecz ustanowienia Międzyamerykańskiej Komisji ds. Tuńczyka Tropikalnego;
10) "Komisja" oznacza Międzyamerykańską Komisję ds. Tuńczyka Tropikalnego;
11) "Konwencja o prawie morza" oznacza Konwencję Narodów Zjednoczonych o prawie morza z dnia 10 grudnia 1982 r.;
12) "Porozumienie ONZ o zasobach rybnych z 1995 r." oznacza Porozumienie w sprawie wdrożenia postanowień Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza z dnia 10 grudnia 1982 r. odnoszących się do ochrony i zarządzania osiadłymi i daleko migrującymi zasobami rybnymi z 1995 r.;
13) "Kodeks postępowania" oznacza Kodeks Odpowiedzialnego Rybołówstwa przyjęty na 28. Sesji Konferencji Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa w październiku 1995 r.;
14) "AIDCP" oznacza Porozumienie w sprawie międzynarodowego programu ochrony delfinów z dnia 21 maja 1998 r.
Artykuł II
Cel
Celem niniejszej Konwencji jest zapewnienie długotrwałej ochrony i zrównoważonego wykorzystania zasobów rybnych objętych niniejszą Konwencją, zgodnie z właściwymi przepisami prawa międzynarodowego.
Artykuł III
Obszar stosowania Konwencji
Obszar, dla którego mają zastosowanie postanowienia Konwencji ("obszar objęty Konwencją") obejmuje obszar Oceanu Spokojnego ograniczony linią brzegową Ameryki Północnej, Centralnej i Południowej oraz następującymi liniami:
i) równoleżnik 50°N od wybrzeża Ameryki Północnej do punktu jego przecięcia z południkiem 150°W;
ii) południk 150°W do punktu jego przecięcia z równoleżnikiem 50°S;
oraz
iii) równoleżnik 50°S do punktu jego przecięcia z wybrzeżem Ameryki Południowej.
CZĘŚĆ II
OCHRONA I WYKORZYSTANIE ZASOBÓW RYBNYCH OBJĘTYCH KONWENCJĄ
Artykuł IV
Zastosowanie podejścia ostrożnościowego
1.
Członkowie Komisji, bezpośrednio oraz za pośrednictwem Komisji, stosują podejście ostrożnościowe, opisane w odpowiednich przepisach Kodeksu postępowania lub Porozumieniu ONZ o zasobach rybnych z 1995 r. dla ochrony, zarządzania i zrównoważonego wykorzystania zasobów rybnych objętych niniejszą Konwencją.
2.
W szczególności członkowie Komisji wykazują się większą ostrożnością, gdy informacje są niepewne, niewiarygodne lub niewystarczające.
Brak odpowiednich informacji naukowych nie powinien być usprawiedliwieniem dla odkładania lub niepodejmowania środków ochrony i zarządzania.
3.
W przypadku gdy stan wybranych zasobów lub niewybranych gatunków, lub gatunków współżyjących lub gatunków zależnych budzi niepokój, członkowie Komisji poddają takie zasoby lub gatunki wzmożonemu monitorowaniu w celu dokonania przeglądu ich stanu oraz skuteczności środków ochrony i zarządzania.
Poddają oni te środki regularnemu przeglądowi w świetle nowych dostępnych informacji.
Artykuł V
Zgodność środków ochrony i zarządzania
1.
Niniejsza Konwencja w niczym nie stanowi uszczerbku dla ani nie podważa suwerenności lub suwerennych praw państw nadbrzeżnych odnoszących się do poszukiwania i eksploatacji żywych zasobów morskich, ich ochrony i zarządzania nimi w ramach obszarów znajdujących się pod władzą lub jurysdykcją krajową tych państw, jak przewidziano w Konwencji o prawie morza, czy też prawa wszystkich państw do tego, aby ich obywatele dokonywali połowów na pełnym morzu zgodnie z Konwencją o prawie morza.
2.
W celu zapewnienia ochrony zasobów rybnych objętych niniejszą Konwencją i zarządzania nimi środki ochrony i zarządzania ustanowione dla pełnego morza oraz te przyjęte dla obszarów znajdujących się pod jurysdykcją krajową są zgodne.
CZĘŚĆ III
MIĘDZYAMERYKAŃSKA KOMISJA DS. TUŃCZYKA TROPIKALNEGO
Artykuł VI
Komisja
1.
Członkowie Komisji wyrażają zgodę na utrzymanie, ze wszystkimi jej aktywami i pasywami, oraz wzmocnienie Międzyamerykańskiej Komisji ds. Tuńczyka Tropikalnego ustanowionej Konwencją z 1949 r.
2.
Komisja składa się z sekcji obejmujących od jednego (1) do czterech (4) komisarzy mianowanych przez każdego członka, któremu mogą towarzyszyć eksperci i doradcy, uznani przez tego członka za odpowiednich.
3.
Komisja posiada osobowość prawną oraz w swych relacjach z innymi organizacjami międzynarodowymi i ze swoimi członkami zdolność prawną, niezbędną do wykonywania jej funkcji oraz osiągnięcia jej celu, zgodnie z prawem międzynarodowym.
Immunitety i przywileje, z których korzystają Komisja i jej urzędnicy, podlegają porozumieniu między Komisją i odpowiednim członkiem.
4.
Siedziba Komisji pozostaje w San Diego, Kalifornia, Stany Zjednoczone Ameryki.
Artykuł VII
Funkcje Komisji
1.
Komisja wykonuje następujące funkcje, przy priorytetowym traktowaniu tuńczyka i gatunków tuńczykopodobnych:
a) wspieranie, przeprowadzanie i koordynowanie badań naukowych dotyczących liczebności, biologii i biometrii zasobów rybnych objętych niniejszą Konwencją w obszarze objętym Konwencją oraz, w niezbędnych przypadkach, gatunków współżyjących lub zależnych, jak również wpływu czynników naturalnych oraz działalności człowieka na populacje tych zasobów i gatunków;
b) przyjmowanie norm dotyczących gromadzenia, weryfikacji oraz terminowej wymiany i przekazywania w odpowiednim czasie danych dotyczących połowów zasobów rybnych objętych niniejszą Konwencją;
c) przyjmowanie środków, które są oparte na najlepszych dostępnych dowodach naukowych, w celu zapewnienia długoterminowej ochrony oraz zrównoważonego wykorzystania zasobów rybnych objętych niniejszą Konwencją oraz utrzymania lub odtworzenia populacji eksploatowanych gatunków do poziomu ich maksymalnej zrównoważonej produktywności, między innymi, poprzez ustanowienie całkowitej dopuszczalnej wielkości połowów tych zasobów rybnych wyznaczonej przez Komisję lub całkowitego dopuszczalnego poziomu zdolności połowowej, lub poziomu nakładu połowowego dla obszaru objętego Konwencją jako całości;
d) określanie, czy, według najlepszych z dostępnych dowodów naukowych, połowy konkretnego zasobu rybnego objętego niniejszą Konwencją są wykorzystane, czy przekroczone oraz, na tej podstawie, czy wzrost zdolności połowowej lub poziomu nakładu połowowego stanowiłby zagrożenie dla ochrony tego zasobu;
e) w odniesieniu do zasobów, o których mowa w lit. d) niniejszego ustępu, określanie, na podstawie kryteriów przyjętych lub stosowanych przez Komisję, stopnia, w jakim interesy połowowe nowych członków Komisji mogą być dostosowane, uwzględniając odpowiednie normy i praktyki międzynarodowe;
f) przyjmowanie, w razie potrzeby, środków ochrony i zarządzania oraz zaleceń dla gatunków należących do tego samego ekosystemu oraz znajdujących się pod wpływem połowów w zakresie zasobów rybnych objętych niniejszą Konwencją, lub zasobów współżyjących z nimi, lub zależnych od nich, w celu utrzymania lub odtworzenia populacji takich gatunków powyżej poziomu, na którym ich reprodukcja mogłaby zostać poważnie zagrożona;
g) przyjmowanie odpowiednich środków w celu uniknięcia, zredukowania oraz zminimalizowania strat, odrzutów, samoczynnych połowów przez zgubione lub porzucone narzędzia, połowów gatunków niewybranych (zarówno ryb, jak i innych gatunków) oraz wpływu na gatunki współżyjące lub zależne, w szczególności gatunki zagrożone;
h) przyjmowanie odpowiednich środków w celu zapobieżenia lub wyeliminowania zbyt dużych połowów oraz nadmiernej zdolności połowowej i zapewnienia, aby poziom nakładu połowowego nie przekraczał poziomu proporcjonalnego do zrównoważonego wykorzystania zasobów rybnych objętych niniejszą Konwencją;
i) ustanawianie ogólnego programu gromadzenia i monitorowania danych, który zawierać będzie elementy uznawane przez Komisję za niezbędne.
Każdy członek Komisji może również zachować swój własny program zgodny z wytycznymi przyjętymi przez Komisję;
j) zapewnianie, aby – opracowując środki, które mają zostać przyjęte na mocy lit. a)–i) niniejszego ustępu – zwrócono należytą uwagę na potrzebę koordynacji oraz zgodności ze środkami przyjętymi zgodnie z AIDCP;
k) promowanie, w praktycznie możliwym zakresie, opracowania i użycia wybiórczych, bezpiecznych z punktu widzenia ochrony środowiska i wydajnych urządzeń do połowu i technik połowu oraz innych powiązanych działań, w tym także działań związanych, między innymi, z transferem technologii i szkoleniem;
l) w razie konieczności, opracowywanie kryteriów dla, oraz podjęcie decyzji odnoszących się do klucza podziału ogólnego dopuszczalnego połowu lub ogólnej dopuszczalnej zdolności połowowej, w tym także zdolności transportowej, lub też poziomu nakładu połowowego, uwzględniając wszystkie odpowiednie czynniki;
m) zastosowanie podejścia ostrożnościowego zgodnie z postanowieniami art. IV niniejszej Konwencji.
W przypadkach gdy środki przyjmuje Komisja zgodnie z podejściem ostrożnościowym wobec braku wystarczających informacji naukowych, jak określono w art. IV ust. 2 niniejszej Konwencji, Komisja jak najszybciej zobowiązuje się uzyskać informacje naukowe niezbędne do utrzymania lub zmodyfikowania wszelkich takich środków;
n) wspieranie stosowania jakiegokolwiek właściwego postanowienia Kodeksu postępowania oraz innych właściwych instrumentów międzynarodowych, w tym także, między innymi, międzynarodowych planów działań przyjętych przez FAO w ramach Kodeksu postępowania;
o) powoływanie dyrektora Komisji;
p) zatwierdzanie programu prac;
q) zatwierdzanie budżetu, zgodnie z postanowieniami art. XIV niniejszej Konwencji;
r) zatwierdzanie sprawozdania finansowego za miniony okres budżetowy;
s) przyjmowanie lub zmiana własnych zasad i procedur, zarządzeń finansowych oraz innych wewnętrznych zarządzeń administracyjnych, które mogą być niezbędne do wykonywania jej funkcji;
t) zapewnianie Sekretariatu dla AIDCP, uwzględniając postanowienia art. XIV ust. 3 niniejszej Konwencji;
u) ustanawianie takich organów pomocniczych, jakie uzna za niezbędne;
v) przyjmowanie jakiegokolwiek innego środka lub zalecenia, w oparciu o odpowiednie informacje, w tym również najlepsze z dostępnych informacji naukowych, jakie mogą być niezbędne do osiągnięcia celu niniejszej Konwencji, w tym także środków niedyskryminacyjnych i przejrzystych zgodnych z prawem międzynarodowym, w celu zapobieżenia, zniechęcenia do podejmowania oraz wyeliminowania działań, które podważają skuteczność środków ochrony i zarządzania przyjętych przez Komisję.
2.
Komisja utrzymuje pracowników wykwalifikowanych w sprawach dotyczących niniejszej Konwencji, w tym także w obszarach administracyjnym, naukowym i technicznym, pod nadzorem dyrektora oraz zapewnia, aby w skład personelu wchodziły wszystkie osoby niezbędne do efektywnego i skutecznego stosowania niniejszej Konwencji.
Komisja powinna poszukiwać jak najlepiej wykwalifikowanych pracowników oraz zwrócić należytą uwagę na prowadzenie rekrutacji pracowników na równych zasadach, w celu promowania szerokiej reprezentacji i uczestnictwa wśród członków Komisji.
3.
Rozważając wytyczne do programu prac na temat kwestii naukowych, którymi mają się zająć pracownicy naukowi, Komisja uwzględnia, między innymi, rady, zalecenia oraz sprawozdania Naukowego Komitetu Doradczego ustanowionego zgodnie z art. XI niniejszej Konwencji.
Artykuł VIII
Posiedzenia Komisji
1.
Zwyczajne posiedzenia Komisji odbywają się przynajmniej raz w roku, w miejscu i czasie uzgodnionym przez Komisję.
2.
Komisja może również zwoływać posiedzenia nadzwyczajne, jeżeli uzna to za konieczne.
Posiedzenia takie zwołuje się na wniosek przynajmniej dwóch członków Komisji, pod warunkiem że wniosek zostanie poparty przez większość członków.
3.
Posiedzenia Komisji odbywają się tylko wówczas, gdy obecna jest wymagana liczba uczestników (kworum).
Wymagana liczba uczestników zostaje osiągnięta, jeżeli obecne są dwie trzecie członków Komisji.
Zasada ta stosuje się również do posiedzeń organów pomocniczych ustanowionych na mocy niniejszej Konwencji.
4.
Posiedzenia odbywają się w językach angielskim i hiszpańskim, a dokumenty Komisji sporządzane są w obu tych językach.
5.
Członkowie wybierają przewodniczącego oraz wiceprzewodniczącego spośród, o ile nie postanowiono inaczej, różnych Stron niniejszej Konwencji.
Zarówno przewodniczącego, jak i wiceprzewodniczącego wybiera się na okres jednego (1) roku i pełnią oni swoją funkcję do momentu wyboru następców.
Artykuł IX
Podejmowanie decyzji
1.
O ile nie postanowiono inaczej, wszystkie decyzje Komisji na posiedzeniach zwoływanych zgodnie z art. VIII niniejszej Konwencji podejmuje się w drodze konsensusu członków Komisji obecnych na danym posiedzeniu.
2.
Decyzje dotyczące przyjęcia zmian w niniejszej Konwencji oraz jej załącznikach, jak również zaproszenia do przystąpienia do Konwencji zgodnie z art. XXX lit. c) niniejszej Konwencji wymagają konsensusu wszystkich Stron.
W takich wypadkach przewodniczący posiedzenia zapewnia, aby wszyscy członkowie Komisji mieli możliwość wyrażenia swych opinii na temat proponowanych decyzji, uwzględnianych przez Strony przy podejmowaniu ostatecznej decyzji.
3.
Konsensus wszystkich członków Komisji wymagany jest dla decyzji dotyczących:
a) przyjęcia i zmian budżetu Komisji, oraz tych decyzji, które określają formę i proporcję składek członkowskich;
b) kwestii, o których mowa w art. VII ust. 1 lit. l) niniejszej Konwencji.
4.
W odniesieniu do decyzji, o których mowa w ust. 2 i 3 niniejszego artykułu, jeżeli Strona lub członek Komisji, zależnie od przypadku, jest nieobecny na danym posiedzeniu oraz nie nadesłał powiadomienia zgodnie z ust. 6 niniejszego artykułu, dyrektor powiadamia taką Stronę lub członka o decyzji podjętej na posiedzeniu.
Jeżeli, w terminie trzydziestu (30) dni od daty otrzymania przez Stronę lub członka takiego powiadomienia, dyrektor nie otrzymał odpowiedzi od takiej Strony lub członka, uznaje się, iż Strona ta lub członek wyraża zgodę na konsensus w odniesieniu do danej decyzji.
Jeżeli, w terminie trzydziestu (30) dni, Strona taka lub członek odpowie na piśmie, iż nie może wyrazić zgody na konsensus w odniesieniu do danej decyzji, decyzja ta nie nabiera mocy, a Komisja będzie dążyć do osiągnięcia konsensusu w możliwie najbliższym terminie.
5.
Jeżeli Strona lub członek Komisji, który nie był obecny na posiedzeniu, powiadomi dyrektora, zgodnie z ust. 4 niniejszego artykułu, iż nie może wyrazić zgody na konsensus w odniesieniu do danej decyzji, członek ten nie może sprzeciwić się konsensusowi w tej samej kwestii, jeżeli nie będzie obecny na kolejnym posiedzeniu Komisji, na którym kwestia ta będzie stanowić punkt porządku obrad.
6.
Jeżeli członek Komisji nie jest w stanie uczestniczyć w posiedzeniu Komisji ze względu na nadzwyczajne i nieprzewidziane okoliczności, na które nie ma wpływu:
a) powiadamia o tym dyrektora, na piśmie, przed rozpoczęciem posiedzenia, jeżeli jest to możliwe, lub też – w przeciwnym razie – w możliwie najbliższym terminie.
Powiadomienie takie uznaje się za dostarczone przy potwierdzeniu jego otrzymania przez dyrektora do wiadomości danego członka;
oraz
b) następnie i jak najszybciej, dyrektor powiadamia członka o wszystkich decyzjach podjętych na posiedzeniu zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu;
c) w terminie trzydziestu (30) dni od powiadomienia, o którym mowa w lit. b) niniejszego ustępu, członek może powiadomić dyrektora na piśmie, iż nie może wyrazić zgody na konsensus w odniesieniu do jednej lub więcej z tych decyzji.
W takich przypadkach odpowiednia decyzja lub odpowiednie decyzje nie mają mocy, a Komisja będzie dążyć do osiągnięcia konsensusu w możliwie najbliższym terminie.
7.
Decyzje przyjęte przez Komisję zgodnie z niniejszą Konwencją są wiążące dla wszystkich członków czterdzieści pięć (45) dni po powiadomieniu o nich, chyba że niniejsza Konwencja stanowi inaczej lub zapadną inne uzgodnienia przy podejmowaniu decyzji.
Artykuł X
Komitet ds. Przeglądu Wdrażania Środków Przyjętych przez Komisję
1.
Komisja ustanawia Komitet ds. Przeglądu Wdrażania Środków Przyjętych przez Komisję, który składa się z przedstawicieli wyznaczonych do tego celu przez każdego członka Komisji, któremu mogą towarzyszyć eksperci i doradcy, uznani przez tego członka za odpowiednich.
2.
Funkcjami Komitetu są funkcje ustanowione w załączniku 3 do niniejszej Konwencji.
3.
Wykonując swoje funkcje, Komitet może, w uzasadnionych przypadkach oraz przy zatwierdzeniu Komisji, zasięgać opinii każdej innej organizacji zarządzania rybołówstwem, organizacji technicznej lub naukowej, która posiada kompetencje w sprawach stanowiących przedmiot takich konsultacji, jak również może korzystać z takiego doradztwa fachowego, jakie może być wymagane w każdym przypadku.
4.
Komitet dąży do przyjęcia swych sprawozdań oraz zaleceń w drodze konsensusu.
Jeżeli wszystkie wysiłki na rzecz osiągnięcia konsensusu zawiodły, odnotowuje się to w sprawozdaniach, z podaniem opinii większościowej i mniejszościowej.
Na wniosek któregokolwiek z członków Komitetu opinie tego członka odnotowuje się również we wszystkich częściach sprawozdań lub którejkolwiek z nich.
5.
Komitet zbiera się przynajmniej raz w roku, najlepiej przy okazji zwyczajnych posiedzeń Komisji.
6.
Komitet może zwoływać dodatkowe posiedzenia na wniosek przynajmniej dwóch (2) członków Komisji, pod warunkiem że wniosek zostanie poparty przez większość członków.
7.
Komitet wykonuje swoje funkcje zgodnie z regulaminem proceduralnym oraz wytycznymi i dyrektywami, które przyjmuje Komisja.
8.
W ramach wsparcia pracy Komitetu pracownicy Komisji:
a) gromadzą informacje niezbędne do pracy Komitetu oraz opracowują bazę danych, zgodnie z procedurami ustanowionymi przez Komisję;
b) zapewniają analizy statystyczne, które Komitet uzna za niezbędne do wykonywania swych funkcji;
c) przygotowują sprawozdania Komitetu;
d) rozpowszechniają wśród członków Komitetu wszystkie stosowne informacje, w szczególności te wymienione w ust. 8 lit. a) niniejszego artykułu.
Artykuł XI
Naukowy Komitet Doradczy
1.
Komisja ustanawia Naukowy Komitet Doradczy, składający się z przedstawicieli wyznaczonych przez każdego członka Komisji, którzy powinni posiadać stosowne kwalifikacje lub odpowiednie doświadczenie w obszarze kompetencji Komitetu oraz któremu mogą towarzyszyć eksperci i doradcy, uznani przez tego członka za odpowiednich.
2.
Komisja może zaprosić do udziału w pracy Komitetu organizacje lub osoby z uznanym doświadczeniem naukowym w sprawach odnoszących się do pracy Komisji.
3.
Funkcjami Komitetu są funkcje ustanowione w załączniku 4 do niniejszej Konwencji.
4.
Komitet zbiera się przynajmniej raz w roku, najlepiej przed posiedzeniem Komisji.
5.
Komitet może zwoływać dodatkowe posiedzenia na wniosek przynajmniej dwóch (2) członków Komisji, pod warunkiem że wniosek zostanie poparty przez większość członków.
6.
Dyrektor pełni funkcję przewodniczącego Komitetu lub też może udzielić pełnomocnictwa do wykonywania tej funkcji z zastrzeżeniem zatwierdzenia przez Komisję.
7.
Komitet dąży do przyjęcia swoich sprawozdań oraz zaleceń w drodze konsensusu.
Jeżeli wszystkie wysiłki na rzecz osiągnięcia konsensusu zawiodły, odnotowuje się to w sprawozdaniach, z podaniem opinii większościowej i mniejszościowej.
Na wniosek któregokolwiek z członków Komitetu opinie tego członka odnotowuje się również we wszystkich częściach sprawozdań lub którejkolwiek z nich.
Artykuł XII
Administracja
1.
Komisja powołuje, zgodnie z przyjętym regulaminem proceduralnym oraz uwzględniając wszelkie ustanowione w nim kryteria, dyrektora, którego kompetencje w zakresie objętym niniejszą Konwencją są ustanowione oraz ogólnie uznawane, w szczególności w ich naukowych, technicznych i administracyjnych aspektach oraz który jest odpowiedzialny przed Komisją i może zostać odwołany przez Komisję według jej uznania.
Kadencja dyrektora trwa 4 lata i może być on powoływany wielokrotnie na podstawie decyzji Komisji.
2.
Funkcje dyrektora są następujące:
a) przygotowywanie planów i programów badawczych dla Komisji;
b) przygotowywanie prognoz budżetowych dla Komisji;
c) udzielanie pozwolenia na wydatkowanie funduszy przeznaczonych na wdrażanie zatwierdzonego programu prac i budżetu przez Komisję oraz rozliczanie się z tak wykorzystanych funduszy;
d) powoływanie i odwoływanie pracowników administracyjnych, naukowych, technicznych i innych niezbędnych do wykonywania funkcji Komisji oraz kierowanie nimi, zgodnie z regulaminem proceduralnym przyjętym przez Komisję;
e) w odpowiednich przypadkach, dla skutecznego funkcjonowania Komisji, powoływanie Koordynatora Badań Naukowych, zgodnie z ust. 2 lit. d) niniejszego artykułu, działającego pod nadzorem dyrektora, przydzielającego Koordynatorowi Badań Naukowych takie funkcje i obowiązki, jakie dyrektor uzna za stosowne;
f) organizacja współpracy z innymi organizacjami lub osobami, w odpowiednich przypadkach, gdy taka współpraca jest niezbędna do wykonywania funkcji Komisji;
g) koordynacja pracy Komisji z pracą organizacji lub osób, z którą dyrektor zorganizował współpracę;
h) sporządzanie dla Komisji sprawozdań administracyjnych, naukowych i innych;
i) przygotowywanie projektów porządków obrad oraz zwoływanie posiedzeń Komisji oraz jej organów pomocniczych, w konsultacji z członkami Komisji i po uwzględnieniu ich wniosków, oraz zapewnienie administracyjnego i technicznego wsparcia dla takich posiedzeń;
j) zapewnienie publikacji i rozpowszechniania środków ochrony i zarządzania, które zostały przyjęte przez Komisję i mają moc obowiązującą, oraz, w miarę możliwości wykonywanie, utrzymywanie i rozpowszechnianie rejestrów innych stosowanych środków ochrony i zarządzania przyjętych przez członków Komisji, obowiązujących w obszarze objętym Konwencją;
k) zapewnienie utrzymania rejestru, w oparciu o, między innymi, informacje dostarczone Komisji zgodnie z załącznikiem 1 do niniejszej Konwencji na temat statków dokonujących połowów w obszarze objętym Konwencją, jak również okresowego obiegu informacji zawartych w takim rejestrze do wszystkich członków, oraz, w odpowiedzi na wniosek, indywidualnie do któregokolwiek członka;
l) pełnienie funkcji prawnego przedstawiciela Komisji;
m) wykonywanie innych funkcji, które są niezbędne do zapewnienia efektywnego i skutecznego działania Komisji oraz innych funkcji, które mogą mu zostać przydzielone przez Komisję.
3.
Wypełniając swoje funkcje, dyrektor oraz pracownicy Komisji nie podejmują działalności, która by w jakikolwiek sposób była niezgodna z ich statusem oraz celem i postanowieniami niniejszej Konwencji. Nie mogą oni też odnosić korzyści finansowych z działalności takich jak: studia i badania, poszukiwanie, eksploatacja, przetwarzanie oraz wprowadzenie do obrotu zasobów rybnych objętych niniejszą Konwencją.
Podobnie, osoby te utrzymują w tajemnicy, w okresie zatrudnienia przez Komisję oraz po tym okresie, wszelkie poufne informacje, które uzyskały lub do których miały dostęp w trakcie swego zatrudnienia.
Artykuł XIII
Pracownicy naukowi
Pracownicy naukowi prowadzą działalność pod nadzorem dyrektora oraz koordynatora badań naukowych, jeżeli koordynator taki zostanie powołany zgodnie z art. XII ust. 2 lit. d) i e) niniejszej Konwencji, oraz mają następujące funkcje, przy priorytetowym traktowaniu tuńczyka i gatunków tuńczykopodobnych:
a) prowadzenie projektów naukowo-badawczych i innej działalności badawczej zatwierdzonej przez Komisję zgodnie z przyjętymi do tego celu planami pracy;
b) zapewnienie Komisji, za pośrednictwem dyrektora, doradztwa naukowego i zaleceń tytułem wsparcia na rzecz formułowania środków ochrony i zarządzania oraz innych odpowiednich spraw, po zasięgnięciu opinii Naukowego Komitetu Doradczego, z wyjątkiem okoliczności, w których oczywiste ramy czasowe ograniczyłyby zdolność dyrektora do zapewnienia Komisji takiego doradztwa lub zaleceń na czas;
c) zapewnienie Naukowemu Komitetowi Doradczemu informacji niezbędnych do wykonywania funkcji określonych w załączniku 4 do niniejszej Konwencji;
d) zapewnienie Komisji, za pośrednictwem dyrektora, zaleceń dotyczących badań naukowych tytułem wsparcia funkcji Komisji zgodnie z art. VII ust. 1 lit. a) niniejszej Konwencji;
e) gromadzenie i analizowanie informacji odnoszących się do stanu obecnego i minionego oraz do tendencji wykazywanych przez zasoby rybne objęte niniejszą Konwencją;
f) przedstawianie Komisji, za pośrednictwem dyrektora, propozycji standardów gromadzenia, weryfikacji oraz wymiany i składania w odpowiednim czasie danych w zakresie połowów zasobów rybnych objętych niniejszą Konwencją;
g) gromadzenie danych statystycznych oraz wszelkiego rodzaju sprawozdań dotyczących wielkości połowów zasobów rybnych objętych niniejszą Konwencją oraz operacji statków w obszarze objętym Konwencją, oraz wszelkich innych istotnych informacji dotyczących połowów takich zasobów, w tym także, w odpowiednich przypadkach, aspektów społecznych i ekonomicznych;
h) badanie i dokonywanie oceny informacji dotyczących metod i procedur utrzymywania oraz zwiększania zasobów rybnych objętych niniejszą Konwencją;
i) publikowanie lub w inny sposób rozpowszechnianie sprawozdań na temat swoich ustaleń oraz wszelkich innych sprawozdań, które mieszczą się w zakresie niniejszej Konwencji, jak również danych naukowych, statystycznych i innych danych odnoszących się do połowów zasobów rybnych objętych niniejszą Konwencją, zapewniając przy tym poufność zgodnie z postanowieniami art. XXII niniejszej Konwencji;
j) wykonywanie wszelkich innych funkcji i zadań, które mogą być im przydzielone.
Artykuł XIV
Budżet
1.
Komisja przyjmuje corocznie budżet na kolejny rok, zgodnie z art. IX ust. 3 niniejszej Konwencji.
Określając wielkość budżetu, Komisja zwraca należytą uwagę na zasadę efektywności kosztowej.
2. Dyrektor przedkłada Komisji do rozpatrzenia szczegółowy projekt budżetu rocznego, przedstawiający wydatki, które mają zostać dokonane ze składek, o których mowa w art. XV ust. 1, oraz tych, o których mowa w art. XV ust. 3 niniejszej Konwencji.
3.
Komisja prowadzi oddzielną księgowość dla działalności prowadzonej na mocy niniejszej Konwencji oraz na mocy AIDCP.
W budżecie Komisji wyszczególnia się usługi, które mają być świadczone na rzecz AIDCP, oraz odpowiadające im szacunkowe koszty.
Dyrektor przedstawia na posiedzeniu Stron AIDCP do zatwierdzenia, przed rokiem, w którym usługi mają być świadczone, szacunki dotyczące usług oraz ich kosztów odpowiadających zadaniom do wykonania zgodnie z wymienionym Porozumieniem.
4.
Księgowość Komisji podlega corocznemu, niezależnemu audytowi finansowemu.
Artykuł XV
Składki
1.
Kwotę składki każdego członka Komisji do budżetu określa się zgodnie z systemem, który przyjmuje i, w razie potrzeby, zmienia Komisja zgodnie z art. IX ust. 3 niniejszej Konwencji.
System przyjęty przez Komisję powinien być przejrzysty i sprawiedliwy dla wszystkich członków oraz określony w rozporządzeniach finansowych Komisji.
2.
Składki uzgodnione zgodnie z postanowieniami ust. 1 niniejszego artykułu powinny umożliwiać działalność Komisji oraz pokrywać terminowo roczny budżet przyjęty zgodnie z art. XIV ust. 1 niniejszej Konwencji.
3.
Komisja ustanawia fundusz w celu otrzymywania składek dobrowolnych na badania oraz ochronę zasobów rybnych objętych niniejszą Konwencją oraz, w odpowiednich przypadkach, gatunków współżyjących lub zależnych, jak również na ochronę środowiska morskiego.
4.
Bez uszczerbku dla postanowień art. IX niniejszej Konwencji i z wyjątkiem przypadków, gdy Komisja zdecyduje inaczej, jeżeli członek Komisji zalega z płatnością składek w kwocie równej lub wyższej od całej sumy składek należnych za okres poprzedzających dwudziestu czterech (24) miesięcy, członek ten nie ma prawa udziału w podejmowaniu decyzji w ramach Komisji do momentu wywiązania się ze swoich obowiązków zgodnie z niniejszym artykułem.
5.
Każdy członek Komisji pokrywa swoje własne wydatki wynikające z obecności na posiedzeniach Komisji oraz jej organów pomocniczych.
Artykuł XVI
Przejrzystość
1.
Komisja wspiera przejrzystość we wdrażaniu niniejszej Konwencji, w jej procesach decyzyjnych oraz innych działaniach poprzez, między innymi:
a) publiczne rozpowszechnianie stosownych jawnych informacji;
oraz
b) w odpowiednich przypadkach, umożliwianie konsultacji z organizacjami pozarządowymi, przedstawicielami sektora rybołówstwa, oraz ich skutecznego udziału, w szczególności z flotą połowową oraz innymi zainteresowanymi organami i osobami.
2.
Przedstawicielom podmiotów niebędących Stronami, odpowiednim organizacjom międzyrządowym, w tym także organizacjom zajmującym się środowiskiem naturalnym o uznanym doświadczeniu w sprawach dotyczących Komisji, oraz sektorowi tuńczyka któregokolwiek z członków Komisji działających w obszarze objętym Konwencją, szczególnie flocie poławiającej tuńczyka, umożliwia się uczestnictwo w posiedzeniach Komisji i jej organów pomocniczych w charakterze obserwatorów lub też w innym charakterze, w zależności od tego, co jest odpowiednie, zgodnie z zasadami i kryteriami ustanowionymi w załączniku 2 do niniejszej Konwencji, jak również innymi zasadami i kryteriami, które Komisja może przyjąć.
Uczestnicy ci uzyskują we właściwym czasie dostęp do odpowiednich informacji, z zastrzeżeniem regulaminu proceduralnego i poufności w odniesieniu do dostępu do takich informacji, który Komisja może przyjąć.
CZĘŚĆ IV
PRAWA I OBOWIĄZKI CZŁONKÓW KOMISJI
Artykuł XVII
Prawa państw
Żadne postanowienie niniejszej Konwencji nie może być interpretowane w sposób naruszający lub osłabiający suwerenność, suwerenne prawa lub jurysdykcję sprawowaną przez jakiekolwiek państwo zgodnie z prawem międzynarodowym, ani jego stanowisko lub poglądy na sprawy odnoszące się do prawa morza.
Artykuł XVIII
Wdrażanie postanowień, zgodność z nimi oraz wykonywanie ich przez Strony
1.
Każda Strona podejmuje środki niezbędne do zapewnienia wdrażania niniejszej Konwencji oraz wszelkich środków ochrony i zarządzania przyjętych zgodnie z nią i wszelkich środków zgodności z niniejszą Konwencją oraz z tymi środkami, w tym także przyjęcia niezbędnych przepisów ustawowych i wykonawczych.
2.
Każda Strona przedstawia Komisji wszystkie informacje, które mogą być wymagane do osiągnięcia celu niniejszej Konwencji, w tym także informacje statystyczne i biologiczne oraz informacje dotyczące swojej działalności w zakresie połowów w obszarze objętym Konwencją, oraz przedstawia Komisji informacje dotyczące działań podejmowanych w celu wdrożenia środków przyjętych zgodnie z niniejszą Konwencją, na prośbę Komisji oraz w odpowiednich przypadkach, z zastrzeżeniem postanowień art. XXII niniejszej Konwencji oraz zgodnie z regulaminem proceduralnym, który ma zostać opracowany i przyjęty przez Komisję.
3.
Każda Strona powinna niezwłocznie, za pośrednictwem dyrektora, poinformować Komitet ds. Przeglądu Wdrażania Środków Przyjętych przez Komisję ustanowiony zgodnie z art. X niniejszej Konwencji o:
a) przepisach prawnych i administracyjnych, w tym także tych przepisach dotyczących naruszeń i sankcji, mających zastosowanie do zgodności ze środkami ochrony i zarządzania przyjętymi przez Komisję;
b) działaniach podjętych w celu zapewnienia zgodności ze środkami ochrony i zarządzania przyjętymi przez Komisję, w tym także, w odpowiednich przypadkach, analizie indywidualnych przypadków oraz podjętej ostatecznej decyzji.
4.
Każda Strona:
a) udziela pozwolenia na użycie i ujawnienie, z zastrzeżeniem wszelkich mających zastosowanie zasad poufności, stosownych informacji rejestrowanych przez wewnętrznych obserwatorów Komisji lub narodowego programu;
b) zapewnia, aby armatorzy lub kapitanowie statków umożliwili Komisji, zgodnie z regulaminem proceduralnym przyjętym przez Komisję w tym względzie, gromadzenie i analizę informacji niezbędnych do wykonywania funkcji Komitetu ds. Przeglądu Wdrażania Środków Przyjętych przez Komisję;
c) dostarcza Komisji co sześć miesięcy sprawozdanie na temat działalności swoich statków poławiających tuńczyka oraz wszelkie inne informacje niezbędne do pracy Komitetu ds. Przeglądu Wdrażania Środków Przyjętych przez Komisję.
5.
Każda Strona podejmuje środki w celu zapewnienia, aby statki działające na wodach pod jej krajową jurysdykcją stosowały się do niniejszej Konwencji oraz środków przyjętych zgodnie z tą Konwencją.
6.
Każda Strona, w przypadku gdy ma uzasadnione podstawy, aby przypuszczać, iż statek pływający pod banderą innego państwa, zaangażował się w jakąkolwiek działalność, która podważa skuteczność środków ochrony i zarządzania przyjętych dla obszaru objętego Konwencją, zwraca na to uwagę danemu państwu bandery oraz może, w uzasadnionych przypadkach, zwrócić na to uwagę Komisji.
Dana Strona dostarcza państwu bandery dowodów na poparcie tego oraz może dostarczyć Komisji streszczenia takich dowodów.
Komisja nie może rozpowszechniać takich informacji do czasu, gdy państwo bandery będzie miało możliwość ustosunkowania się, w rozsądnych ramach czasowych, do zarzutu i dowodów przedstawionych do rozważenia przez nie lub też złożenia sprzeciwu, w zależności od przypadku.
7.
Każda Strona, na wniosek Komisji lub też każdej innej Strony, po dostarczeniu jej odpowiednich informacji, iż statek pod jej jurysdykcją przeprowadził działania, które naruszają środki przyjęte zgodnie z niniejszą Konwencją, przeprowadza dogłębne dochodzenie oraz, w odpowiednich przypadkach, postępuje zgodnie ze swoim prawem krajowym i informuje jak najszybciej Komisję oraz, w przypadkach mających zastosowanie, drugą Stronę o wynikach jej dochodzeń oraz podjętych działaniach.
8.
Każda Strona stosuje, zgodnie z prawem krajowym oraz w sposób spójny z prawem międzynarodowym, wystarczająco poważne sankcje mające na celu zapewnienie skutecznego przestrzegania postanowień niniejszej Konwencji oraz środków przyjętych zgodnie z niniejszą Konwencją oraz pozbawienie przestępców korzyści czerpanych z bezprawnych działań, w tym także, w odpowiednich przypadkach, odmowę przyznania, zawieszenie lub cofnięcie pozwolenia na dokonywanie połowów.
9.
Strony, których wybrzeża graniczą z obszarem objętym Konwencją lub których statki dokonują połowów zasobów rybnych objętych niniejszą Konwencją, lub na terytorium których dokonywany jest wyładunek i przetwarzanie połowu, podejmują współpracę w celu zapewnienia zgodności z niniejszą Konwencją oraz w celu zapewnienia stosowania środków ochrony i zarządzania przyjętych przez Komisję, w tym także, w odpowiednich przypadkach, poprzez przyjęcie środków i systemów współpracy.
10.
Jeżeli Komisja określi, iż statki dokonujące połowów w obszarze objętym Konwencją zaangażowały się w działalność, która podważa skuteczność środków ochrony i zarządzania przyjętych przez Komisję lub też w inny sposób je narusza, Strony mogą podjąć działania, kierując się zaleceniami przyjętymi przez Komisję oraz zgodnie z niniejszą Konwencją i prawem międzynarodowym, w celu powstrzymania takiej działalności statków do czasu, kiedy właściwe działania zostaną podjęte przez państwo bandery, aby zapewnić, iż statki takie nie będą kontynuowały takiej działalności.
Artykuł XIX
Wdrażanie postanowień, zgodność z nimi oraz wykonywanie ich przez podmioty dokonujące połowów
Artykuł XVIII niniejszej Konwencji stosuje się, mutatis mutandis, do podmiotów dokonujących połowów, będących członkami Komisji.
Artykuł XX
Obowiązki państw bandery
1.
Każda Strona, zgodnie z prawem międzynarodowym, podejmuje takie środki, które mogą okazać się niezbędne dla zapewnienia, aby statki pływające pod jej banderą stosowały się do postanowień niniejszej Konwencji oraz środków ochrony i zarządzania przyjętych zgodnie z tą Konwencją oraz aby statki takie nie angażowały się w żadną działalność, która podważa skuteczność takich środków.
2.
Żadna Strona nie pozwoli, aby jakikolwiek statek uprawniony do pływania pod jej banderą był użyty do dokonywania połowów zasobów rybnych objętych niniejszą Konwencją, chyba że odpowiedni organ lub organy tej Strony udzieliły mu pozwolenia.
Strona udziela pozwolenia na użycie statków pływających pod jej banderą na dokonywanie połowów w obszarze objętym Konwencją tylko w tych przypadkach, w których ma możliwość skutecznego wykonywania swoich obowiązków w odniesieniu do takich statków na mocy niniejszej Konwencji.
3.
Poza obowiązkami na mocy ust. 1 i 2 niniejszego artykułu, każda Strona podejmuje takie środki, które mogą być niezbędne dla zapewnienia, aby statki pływające pod jej banderą nie dokonywały połowów w obszarach znajdujących się pod władzą lub krajową jurysdykcją jakiegokolwiek innego państwa w obszarze objętym Konwencją bez odpowiedniej licencji, zezwolenia lub pozwolenia wydanego przez właściwe organy tego państwa.
Artykuł XXI
Obowiązki podmiotów dokonujących połowów
Artykuł XX niniejszej Konwencji stosuje się, mutatis mutandis, do podmiotów dokonujących połowów, będących członkami Komisji.
CZĘŚĆ V
POUFNOŚĆ
Artykuł XXII
Poufność
1.
Komisja ustanawia zasady zachowania poufności dla wszystkich organów i osób mających dostęp do informacji zgodnie z niniejszą Konwencją.
2.
Nie naruszając jakichkolwiek zasad zachowania poufności, jakie mogą zostać przyjęte zgodnie z ust. 1, każda osoba mająca dostęp do takich poufnych informacji, może je ujawniać w ramach postępowania sądowego lub administracyjnego, na wniosek danego właściwego organu.
CZĘŚĆ VI
WSPÓŁPRACA
Artykuł XXIII
Współpraca oraz pomoc
1.
Komisja dąży do przyjęcia środków odnoszących się do pomocy technicznej, transferu technologii, szkolenia oraz innych form współpracy, wspierania krajów rozwijających się, będących członkami Komisji, w wypełnieniu ich zobowiązań na mocy niniejszej Konwencji, jak również umocnienia ich zdolności do rozwijania rybołówstwa pod ich odpowiednimi krajowymi jurysdykcjami oraz uczestniczenia w rybołówstwie na pełnym morzu w zrównoważony sposób.
2.
Członkowie Komisji umożliwiają i wspierają współpracę, szczególnie finansową i techniczną, oraz transfer technologii, które mogą okazać się niezbędne dla skutecznego wykonania ust. 1 niniejszego artykułu.
Artykuł XXIV
Współpraca z innymi organizacjami lub porozumieniami
1.
Komisja podejmuje współpracę z subregionalnymi, regionalnymi i światowymi organizacjami i porozumieniami rybołówstwa oraz, w odpowiednich przypadkach, ustanawia odpowiednie porozumienia instytucjonalne, takie jak komitety konsultacyjne, w uzgodnieniu z takimi organizacjami i porozumieniami, mając na celu wspieranie osiągnięcia celu Konwencji, pozyskiwanie najlepszych z dostępnych informacji naukowych oraz unikanie powielania prac.
2.
Komisja, w uzgodnieniu z odpowiednimi organizacjami i porozumieniami, przyjmuje zasady działania dla porozumień instytucjonalnych ustanowionych zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu.
3.
W przypadku gdy obszar objęty Konwencją pokrywa się częściowo z obszarem znajdującym się pod kontrolą innej organizacji zarządzania rybołówstwem, Komisja współpracuje z tą organizacją w celu zapewnienia, aby cel niniejszej Konwencji został osiągnięty.
W tym celu, poprzez konsultacje lub inne porozumienia, Komisja podejmuje starania, aby uzgodnić z tą organizacją odpowiednie środki, które mają zostać podjęte, takie jak zapewnienie harmonizacji i zgodności środków ochrony i zarządzania przyjętych przez Komisję oraz tą organizację lub zdecydowanie, że Komisja lub ta organizacja, w zależności od przypadku, będzie unikać podejmowania środków w odniesieniu do gatunków w tym obszarze, które są regulowane przez drugą stronę.
4.
Postanowienia ust. 3 niniejszego artykułu są stosowane, w odpowiednich przypadkach, do kwestii zasobów rybnych, które migrują przez obszary należące do kompetencji Komisji oraz innej organizacji lub innych organizacji czy też porozumień.
CZĘŚĆ VII
ROZSTRZYGANIE SPORÓW
Artykuł XXV
Rozstrzyganie sporów
1.
Członkowie Komisji współpracują w celu zapobiegania sporom.
Każdy członek może zasięgnąć opinii jednego lub więcej członków na temat jakiegokolwiek sporu odnoszącego się do interpretacji lub stosowania postanowień niniejszej Konwencji w celu osiągnięcia rozstrzygnięcia zadawalającego wszystkich zainteresowanych w możliwie jak najszybszym terminie.
2.
Jeżeli spór nie znajdzie, w rozsądnym terminie, rozwiązania na drodze takich konsultacji, odnośne Strony możliwie najszybciej konsultują się, w celu rozstrzygnięcia sporu wszelkimi środkami pokojowymi, na które mogą się zdecydować, zgodnie z prawem międzynarodowym.
3.
W przypadku gdy dwóch lub więcej członków Komisji uzgodni, iż spór ma charakter techniczny i nie są w stanie rozstrzygnąć tego sporu między sobą, mogą skierować sprawę, za obopólną zgodą, do panelu ekspertów utworzonego ad hoc w ramach Komisji, którego rozstrzygnięcia posiadają charakter niewiążący, zgodnie z procedurami przyjętymi do tego celu przez Komisję.
Panel przeprowadza rozmowy z zainteresowanymi członkami oraz podejmuje wysiłki na rzecz sprawnego rozstrzygnięcia sporu bez konieczności odwołania się do wiążących procedur rozstrzygania sporów.
CZĘŚĆ VIII
PODMIOTY NIEBĘDĄCE CZŁONKAMI
Artykuł XXVI
Podmioty niebędące członkami
1.
Komisja oraz jej członkowie zachęcają wszystkie państwa i regionalne organizacje integracji gospodarczej, o których mowa w art. XXVII niniejszej Konwencji, oraz, w odpowiednich przypadkach, podmioty dokonujące połowów, o których mowa w art. XXVIII niniejszej Konwencji, które nie są członkami Komisji, do tego, aby zostali członkami lub też aby przyjęli przepisy ustawowe i wykonawcze spójne z niniejszą Konwencją.
2.
Członkowie Komisji wymieniają się informacjami, bezpośrednio lub za pośrednictwem Komisji, w odniesieniu do działalności statków należących do podmiotów niebędących członkami, które podważają skuteczność niniejszej Konwencji.
3.
Komisja oraz jej członkowie współpracują, w zgodzie z niniejszą Konwencją oraz prawem międzynarodowym, w celu niedopuszczenia, by statki pływające pod banderami państw niebędących Stronami prowadziły działania zmniejszające skuteczność niniejszej Konwencji.
W tym celu członkowie, między innymi, zwracają uwagę podmiotom niebędącym członkami na tego rodzaju działania ich statków.
CZĘŚĆ IX
POSTANOWIENIA KOŃCOWE
Artykuł XXVII
Podpis
1.
Niniejsza Konwencja otwarta jest do podpisu w Waszyngtonie w okresie od dnia 14 listopada 2003 r. do dnia 31 grudnia 2004 r. przez:
a) Strony Konwencji z 1949 r.;
b) Państwa niebędące Stroną Konwencji z 1949 r., których wybrzeże graniczy z obszarem objętym Konwencją;
oraz
c) państwa i regionalne organizacje integracji gospodarczej, które nie są Stronami Konwencji z 1949 r. oraz których statki dokonywały połowów zasobów rybnych objętych niniejszą Konwencją w jakimkolwiek czasie w trakcie czteroletniego okresu poprzedzającego przyjęcie niniejszej Konwencji, jak również które uczestniczyły w negocjowaniu niniejszej Konwencji;
oraz
d) inne państwa, które nie są Stronami Konwencji z 1949 r. oraz których statki dokonywały połowów zasobów rybnych objętych niniejszą Konwencją w jakimkolwiek czasie w trakcie czteroletniego okresu poprzedzającego przyjęcie niniejszej Konwencji, po przeprowadzeniu konsultacji ze Stronami Konwencji z 1949 r.
2.
W odniesieniu do regionalnych organizacji integracji gospodarczej, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, żadne państwo członkowskie takich organizacji nie może podpisać niniejszej Konwencji, chyba że reprezentuje ono terytorium, które leży poza zasięgiem terytorialnym traktatu ustanawiającego tą organizację oraz pod warunkiem, że uczestnictwo takiego państwa członkowskiego będzie ograniczone do reprezentowania jedynie interesów tego terytorium.
Artykuł XXVIII
Podmioty dokonujące połowów
1.
Każdy podmiot dokonujący połowów, którego statki dokonywały połowów zasobów rybnych objętych niniejszą Konwencją w jakimkolwiek czasie w trakcie czteroletniego okresu poprzedzającego przyjęcie niniejszej Konwencji, może wyrazić swoje pełne zobowiązanie do przestrzegania warunków niniejszej Konwencji oraz stosowania się do wszelkich środków ochrony i zarządzania przyjętych zgodnie z niniejszą Konwencją poprzez:
a) podpisanie, w okresie, o którym mowa w art. XXVII ust. 1 niniejszej Konwencji, instrumentu sporządzonego w tym celu zgodnie z rezolucją, która ma zostać przyjęta przez Komisję na mocy Konwencji z 1949 r.;
lub
b) w wyżej wymienionym okresie lub po nim, złożenie u depozytariusza pisemnego powiadomienia zgodnie z rezolucją, która ma zostać przyjęta przez Komisję na mocy Konwencji z 1949 r.
Depozytariusz niezwłocznie dostarcza kopię tego powiadomienia wszystkim sygnatariuszom i Stronom.
2.
Zobowiązanie wyrażone zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu nabiera mocy z datą, o której mowa w art. XXXI ust. 1 niniejszej Konwencji lub z datą pisemnego powiadomienia, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, jeżeli jest ona późniejsza.
3.
Każdy podmiot dokonujący połowów, o którym mowa powyżej, może wyrazić swoje pełne zobowiązanie do przestrzegania warunków niniejszej Konwencji, ewentualnie zmienionej zgodnie z art. xxxiV lub art. xxxv niniejszej Konwencji, poprzez dostarczenie pisemnego powiadomienia sporządzonego w tym celu depozytariuszowi zgodnie z rezolucją, o której mowa w ust. 1 niniejszego artykułu.
4. Zobowiązanie wyrażone zgodnie z ust. 3 niniejszego artykułu nabiera mocy z datami, o których mowa w art. XXXIV ust. 3 i art. XXXV ust. 4 niniejszej Konwencji, lub z datą pisemnego powiadomienia, o którym mowa w ust. 3 niniejszego artykułu, jeżeli jest ona późniejsza.
Artykuł XXIX
Ratyfikacja, przyjęcie lub zatwierdzenie
Niniejsza Konwencja podlega ratyfikacji, przyjęciu lub zatwierdzeniu przez sygnatariuszy zgodnie z ich krajowymi przepisami i procedurami.
Artykuł XXX
Przystąpienie
Niniejsza Konwencja pozostaje otwarta dla przystąpienia jakiegokolwiek państwa lub jakiejkolwiek regionalnej organizacji integracji gospodarczej:
a) które/która spełnia wymogi art. XXVII niniejszej Konwencji;
lub
b) którego/której statki dokonują połowów zasobów rybnych objętych niniejszą Konwencją, po zasięgnięciu opinii Stron;
lub
c) które/którą w inny sposób zaprasza się do przystąpienia na podstawie decyzji Stron.
Artykuł XXXI
Wejście w życie
1.
Niniejsza Konwencja wchodzi w życie piętnaście (15) miesięcy po złożeniu u depozytariusza siódmego dokumentu ratyfikacyjnego, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia przez Strony Konwencji z 1949 r., które były Stronami tej Konwencji w dniu udostępnienia niniejszej Konwencji do podpisu.
2.
Po dacie wejścia w życie niniejszej Konwencji, w odniesieniu do każdego państwa lub regionalnej organizacji integracji gospodarczej, które lub która spełnia wymogi art. XXVII lub art. XXX, niniejsza Konwencja wchodzi w życie dla wyżej wymienionego państwa lub regionalnej organizacji integracji gospodarczej trzydziestego (30) dnia po złożeniu jej dokumentu ratyfikacyjnego, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia.
3.
Wraz z wejściem w życie niniejszej Konwencji niniejsza Konwencja ma moc nadrzędną, zarówno pomiędzy Stronami niniejszej Konwencji, jak i Konwencji z 1949 r., w stosunku do Konwencji z 1949 r.
4.
Wraz z wejściem w życie niniejszej Konwencji środki ochrony i zarządzania oraz inne porozumienia przyjęte przez Komisję na mocy Konwencji z 1949 r. pozostają w mocy do czasu ich wygaśnięcia, odwołania decyzją Komisji lub zastąpienia innymi środkami lub porozumieniami przyjętymi zgodnie z niniejszą Konwencją.
5.
Wraz z wejściem w życie niniejszej Konwencji Stronę Konwencji z 1949 r., która jeszcze nie wyraziła zgody na to, aby być związaną niniejszą Konwencją, uznaje się za pozostającą członkiem Komisji, chyba że Strona taka zdecyduje się nie pozostawać członkiem Komisji, powiadamiając o tym depozytariusza na piśmie przed wejściem w życie niniejszej Konwencji.
6.
Wraz z wejściem w życie niniejszej Konwencji dla wszystkich Stron Konwencji z 1949 r. Konwencję z 1949 r. uznaje się za wygasłą zgodnie z właściwymi przepisami prawa międzynarodowego, które są zawarte w art. 59 Konwencji wiedeńskiej o prawie traktatów.
Artykuł XXXII
Tymczasowe stosowanie
1.
Zgodnie z własnymi przepisami ustawowymi i wykonawczymi, państwo lub regionalna organizacja integracji gospodarczej, które lub która spełnia wymogi art. XXVII lub art. XXX niniejszej Konwencji, może stosować niniejszą Konwencję tymczasowo, powiadamiając o tym depozytariusza na piśmie.
Tymczasowe stosowanie rozpoczyna się z datą wejścia w życie niniejszej Konwencji lub z datą otrzymania takiego powiadomienia przez depozytariusza, w zależności od tego, która z tych dat jest późniejsza.
2.
Tymczasowe stosowanie niniejszej Konwencji przez państwo lub regionalną organizację integracji gospodarczej, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, kończy się w momencie wejścia w życie niniejszej Konwencji w stosunku do tego państwa lub tej regionalnej organizacji integracji gospodarczej, lub też wraz z pisemnym powiadomieniem przekazanym depozytariuszowi przez to państwo lub tę regionalną organizację integracji gospodarczej o ich zamiarze odstąpienia od tymczasowego stosowania niniejszej Konwencji.
Artykuł XXXIII
Zastrzeżenia
Do niniejszej Konwencji nie można wnosić żadnych zastrzeżeń.
Artykuł XXXIV
Zmiany
1.
Każdy członek Komisji może zaproponować zmianę do niniejszej Konwencji poprzez dostarczenie dyrektorowi tekstu proponowanej zmiany przynajmniej na sześćdziesiąt (60) dni przed posiedzeniem Komisji.
Dyrektor dostarcza niezwłocznie kopię tego tekstu wszystkim pozostałym członkom.
2.
Zmiany do Konwencji przyjmuje się zgodnie z art. IX ust. 2 niniejszej Konwencji.
3.
Zmiany do niniejszej Konwencji wchodzą w życie dziewięćdziesiąt (90) dni po złożeniu przez wszystkie Strony Konwencji w czasie, kiedy zmiany były zatwierdzane, swoich dokumentów ratyfikacyjnych, przyjęcia lub zatwierdzenia takich zmian u depozytariusza.
4.
Państwa lub regionalne organizacje integracji gospodarczej, które stają się Stronami niniejszej Konwencji po wejściu w życie zmian do niniejszej Konwencji lub jej Załączników, uznaje się za Stronę Konwencji w zmienionej wersji.
Artykuł XXXV
Porozumienie w formie wymiany listów
pomiędzy Wspólnotą Europejską i Republiką Chile dotyczące zmian w dodatkach I, II, III i IV Umowy w sprawie handlu winem w ramach Układu o stowarzyszeniu między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chile, z drugiej strony
LIST NR 1
List od Wspólnoty Europejskiej
Porozumienie w formie wymiany listów
między Wspólnotą Europejską i Republiką Chile dotyczące zmian w dodatku II do Umowy w sprawie handlu napojami spirytusowymi i napojami aromatyzowanymi załączonej do Układu o stowarzyszeniu między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chile, z drugiej strony
LIST NR 1
List od Wspólnoty Europejskiej
Porozumienie w formie wymiany listów
między Wspólnotą Europejską a Republiką Chile dotyczące zmian w dodatku VI Umowy w sprawie handlu winem załączonej do Układu o stowarzyszeniu między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chile, z drugiej strony
LIST NR 1
List od Wspólnoty Europejskiej
Umowa przejściowa
w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Republiką Albanii, z drugiej strony
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA,
zwana dalej "Wspólnotą",
z jednej strony, oraz
REPUBLIKA ALBANII,
zwanej dalej "Albanią",
z drugiej strony,
Uwzględniając:
(1) Układ o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Albanią, z drugiej strony, został podpisany w Luksemburgu dnia 12 czerwca 2006 r.
(2) Układ o stabilizacji i stowarzyszeniu ma na celu ustanowienie bliskich i trwałych stosunków opartych na zasadzie wzajemności i wspólnocie interesów, które umożliwiłyby Albanii dalsze wzmocnienie i intensyfikację obecnych stosunków z Unią Europejską.
(3) Konieczne jest zapewnienie rozwoju więzi handlowych poprzez wzmocnienie i poszerzenie stosunków ustanowionych w przeszłości, w szczególności na mocy Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Republiką Albanii w sprawie wymiany handlowej oraz współpracy handlowej i gospodarczej (zwanej dalej "umową w sprawie wymiany handlowej oraz współpracy handlowej i gospodarczej"), podpisanej w dniu 11 maja 1992 r., która weszła w życie dnia 4 grudnia 1992 r.
(4) W tym celu niezbędne jest jak najszybsze wprowadzenie w życie, na mocy umowy przejściowej, postanowień układu o stabilizacji i stowarzyszeniu w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem.
(5) Niektóre postanowienia zawarte w protokole 5 do układu o stabilizacji i stowarzyszeniu w sprawie transportu lądowego, które są powiązane z drogowym ruchem tranzytowym, dotyczą bezpośrednio swobodnego przepływu towarów i w konsekwencji powinny zostać włączone do niniejszej umowy przejściowej.
(6) Do czasu wejścia w życie układu o stabilizacji i stowarzyszeniu oraz utworzenia Rady Stabilizacji i Stowarzyszenia Wspólny Komitet ustanowiony na mocy umowy w sprawie wymiany handlowej oraz współpracy handlowej i gospodarczej może wykonywać uprawnienia nadane układem o stabilizacji i stowarzyszeniu Radzie Stabilizacji i Stowarzyszenia i Komitetowi Stabilizacji i Stowarzyszenia, które są niezbędne do wykonania umowy przejściowej,
POSTANOWIŁY zawrzeć niniejszą umowę i w tym celu powołują jako swoich pełnomocników:
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA
- Ursula Plassnik,
federalna minister spraw zagranicznych Republiki Austrii,
urzędująca przewodnicząca Rady Unii Europejskiej,
- Olli Rehn,
członek Komisji Europejskiej odpowiedzialny za rozszerzenie
ALBANIA
- Sali BERISHA,
premier
KTÓRZY, po wymianie swych pełnomocnictw uznanych za należyte i sporządzone we właściwej formie,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
TYTUŁ I
ZASADY OGÓLNE
Artykuł 1 (USS artykuł 2)
Poszanowanie zasad demokracji i praw człowieka, które zostały proklamowane w Powszechnej deklaracji praw człowieka i które zostały określone w akcie końcowym z Helsinek i w Karcie paryskiej dla nowej Europy, przestrzeganie zasad prawa międzynarodowego i państwa prawa, jak również zasad gospodarki rynkowej wyrażonych w dokumencie z konferencji KBWE w Bonn w sprawie współpracy gospodarczej, stanowi podstawę polityki wewnętrznej i zagranicznej Stron oraz istotny element niniejszej umowy.
Artykuł 2 (USS artykuł 7)
Umowa jest w pełni zgodna i wykonywana w sposób spójny z właściwymi postanowieniami WTO, w szczególności z art. XXIV GATT 1994.
TYTUŁ II
SWOBODNY PRZEPŁYW TOWARÓW
Artykuł 3 (USS artykuł 16)
1.
Wspólnota i Albania stopniowo ustanawiają strefę wolnego handlu w okresie trwającym maksymalnie dziesięć lat od dnia wejścia w życie niniejszej umowy, zgodnie z postanowieniami niniejszej umowy i w zgodzie z postanowieniami GATT 1994 oraz WTO.
W procesie tym Strony uwzględniają szczególne wymagania określone poniżej.
2.
Nomenklaturę Scaloną towarów stosuje się do klasyfikacji towarów będących przedmiotem wymiany handlowej między obiema Stronami.
3.
Podstawową stawką celną dla każdego produktu, w stosunku do której mają być stosowane stopniowe obniżki przewidziane w niniejszej umowie, jest stawka faktycznie stosowana na zasadach erga omnes w dniu poprzedzającym podpisanie niniejszej umowy.
4.
Obniżone stawki celne do stosowania przez Albanię, obliczone zgodnie z niniejszą umową, są zaokrąglane do liczb całkowitych przy użyciu zwykłych zasad arytmetycznych.
Dlatego też wszystkie liczby, których część ułamkowa jest mniejsza lub równa 0,50, są zaokrąglane w dół do najbliższej liczby całkowitej, natomiast wszystkie liczby, których część ułamkowa jest większa niż 0,50, są zaokrąglane w górę do najbliższej liczby całkowitej.
5.
Jeżeli po podpisaniu niniejszej umowy jakakolwiek obniżka cła będzie stosowana na zasadach erga omnes, co w szczególności dotyczy obniżek będących wynikiem negocjacji taryfowych w ramach WTO, takie obniżone stawki celne zastępują podstawową stawkę celną określoną w ust. 3 od dnia, w którym takie obniżki są stosowane.
6.
Wspólnota i Albania informują się wzajemnie o swoich podstawowych stawkach celnych.
ROZDZIAŁ I
Produkty przemysłowe
Artykuł 4 (USS artykuł 17)
1.
Postanowienia niniejszego rozdziału mają zastosowanie do produktów pochodzących ze Wspólnoty lub z Albanii, które są wymienione w działach 25–97 Nomenklatury Scalonej, z wyjątkiem produktów wymienionych w pkt 1 ppkt ii) załącznika I do Porozumienia w sprawie rolnictwa (GATT 1994).
2.
Handel między Stronami związany z produkami objętymi Traktatem ustanawiającym Europejską Wspólnotę Energii Atomowej jest prowadzony zgodnie z postanowieniami tego traktatu.
Artykuł 5 (USS artykuł 18)
1.
Należności celne w przywozie do Wspólnoty produktów pochodzących z Albanii zostają zniesione z dniem wejścia w życie niniejszej umowy.
2.
Ograniczenia ilościowe w przywozie do Wspólnoty oraz środki o skutku równoważnym zostają zniesione z dniem wejścia w życie niniejszej umowy w odniesieniu do produktów pochodzących z Albanii.
Artykuł 6 (USS artykuł 19)
1.
Należności celne w przywozie do Albanii towarów pochodzących ze Wspólnoty innych niż wymienione w załączniku I zostają zniesione z dniem wejścia w życie niniejszej umowy.
2.
Należności celne w przywozie do Albanii towarów pochodzących ze Wspólnoty wymienionych w załączniku I są stopniowo obniżane zgodnie z następującym harmonogramem:
- z dniem wejścia w życie niniejszej umowy należności celne przywozowe zostają obniżone do 80 % podstawowej stawki celnej,
- dnia 1 stycznia pierwszego roku po wejściu w życie niniejszej umowy należności celne przywozowe zostają obniżone do 60 % podstawowej stawki celnej,
- dnia 1 stycznia drugiego roku po wejściu w życie niniejszej umowy należności celne przywozowe zostają obniżone do 40 % podstawowej stawki celnej,
- dnia 1 stycznia trzeciego roku po wejściu w życie niniejszej umowy należności celne przywozowe zostają obniżone do 20 % podstawowej stawki celnej,
- dnia 1 stycznia czwartego roku po wejściu w życie niniejszej umowy należności celne przywozowe zostają obniżone do 10 % podstawowej stawki celnej,
- dnia 1 stycznia piątego roku po wejściu w życie niniejszej umowy pozostałe należności celne przywozowe zostają zniesione.
3.
Ograniczenia ilościowe w przywozie do Albanii towarów pochodzących ze Wspólnoty oraz środki o skutku równoważnym zostają zniesione z dniem wejścia w życie niniejszej umowy.
Artykuł 7 (USS artykuł 20)
Z dniem wejścia w życie niniejszej umowy Wspólnota oraz Albania znoszą w handlu wzajemnym wszelkie opłaty o skutku równoważnym z należnościami celnymi przywozowymi.
Artykuł 8 (USS artykuł 21)
1.
Z dniem wejścia w życie niniejszej umowy Wspólnota oraz Albania znoszą wszelkie należności celne wywozowe oraz opłaty o skutku równoważnym.
2.
Z dniem wejścia w życie niniejszej umowy Wspólnota oraz Albania znoszą wszelkie ograniczenia ilościowe w wywozie oraz wszelkie środki o skutku równoważnym.
Artykuł 9 (USS artykuł 22)
Albania oświadcza o swojej gotowości do obniżenia należności celnych w handlu ze Wspólnotą w terminie szybszym niż przewidziano w art. 6, jeśli pozwoli na to jej ogólna sytuacja gospodarcza i sytuacja w odnośnym sektorze gospodarki.
Rada Stabilizacji i Stowarzyszenia analizuje sytuację w tej dziedzinie i wydaje stosowne zalecenia.
Artykuł 10 (USS artykuł 23)
Protokół 1 określa ustalenia mające zastosowanie do wyrobów żelaznych i stalowych, które są wymienione w działach 72 i 73 Nomenklatury Scalonej.
ROZDZIAŁ II
Rolnictwo i rybołówstwo
Artykuł 11 (USS artykuł 24)
Definicja
1.
Postanowienia niniejszego rozdziału mają zastosowanie do handlu produktami rolnymi i produktami rybołówstwa pochodzącymi ze Wspólnoty lub z Albanii.
2.
Określenie "produkty rolne i produkty rybołówstwa" odnosi się do produktów wymienionych w działach 1–24 Nomenklatury Scalonej oraz do produktów wymienionych w pkt 1 ppkt ii) załącznika I do Porozumienia w sprawie rolnictwa (GATT 1994).
3.
Definicja ta obejmuje ryby i produkty rybołówstwa określone w rozdziale 3 pozycja 1604 i 1605 oraz podpozycja 0511 91, 23012000 i 19022010.
Artykuł 12 (USS artykuł 25)
Protokół 2 zawiera ustalenia dotyczące handlu mające zastosowanie do przetworzonych produktów rolnych, które są w nim wymienione.
Artykuł 13 (USS artykuł 26)
1.
Z dniem wejścia w życie niniejszej umowy Wspólnota znosi wszelkie ograniczenia ilościowe oraz środki o skutku równoważnym w przywozie produktów rolnych i produktów rybołówstwa pochodzących z Albanii.
2.
Z dniem wejścia w życie niniejszej umowy Albania znosi wszelkie ograniczenia ilościowe oraz środki o skutku równoważnym w przywozie produktów rolnych i produktów rybołówstwa pochodzących ze Wspólnoty.
Artykuł 14 (USS artykuł 27)
Produkty rolne
1.
Z dniem wejścia w życie niniejszej umowy Wspólnota znosi wszelkie należności celne i opłaty o skutku równoważnym w przywozie produktów rolnych pochodzących z Albanii innych niż te objęte pozycjami 0102, 0201, 0202, 1701, 1702 i 2204 Nomenklatury Scalonej.
Odnośnie do produktów objętych działami 7 i 8 Nomenklatury Scalonej, dla których wspólna taryfa celna przewiduje stosowanie ceł ad valorem oraz ceł specyficznych, zniesienie ma zastosowanie tylko do części ad valorem cła.
2.
Z dniem wejścia w życie niniejszej umowy Wspólnota stosuje bezcłowy dostęp do przywozu do Wspólnoty produktów pochodzących z Albanii objętych pozycjami 1701 i 1702 Nomenklatury Scalonej w granicach rocznego kontyngentu taryfowego wynoszącego 1000 ton.
3.
Z dniem wejścia w życie niniejszej umowy Albania:
a) znosi należności celne stosowane w przywozie niektórych produktów rolnych pochodzących ze Wspólnoty, wymienionych w załączniku IIa;
b) stopniowo obniża należności celne stosowane w przywozie niektórych produktów rolnych pochodzących ze Wspólnoty, wymienionych w załączniku IIb, zgodnie z harmonogramem wskazanym dla każdego produktu w wymienionym załączniku;
c) znosi należności celne stosowane w przywozie niektórych produktów rolnych pochodzących ze Wspólnoty, wymienionych w załączniku IIc, w granicach kontyngentów taryfowych określonych dla danych produktów.
4.
Protokół 3 zawiera ustalenia mające zastosowanie do win i wyrobów spirytusowych, o których mowa w tym protokole.
5.
Albania korzysta z pełnej kwoty kontyngentów ustalonej w niniejszej umowie przez pozostałą część roku kalendarzowego, w którym niniejsza umowa wchodzi w życie.
Artykuł 15 (USS artykuł 28)
Ryby i produkty rybołówstwa
1.
Z dniem wejścia w życie niniejszej umowy Wspólnota znosi wszelkie należności celne na ryby i produkty rybołówstwa pochodzące z Albanii inne niż wymienione w załączniku III.
Produkty wymienione w załączniku III podlegają postanowieniom zawartym w tym załączniku.
Albania korzysta z pełnej kwoty kontyngentów ustalonej w niniejszej umowie przez pozostałą część roku kalendarzowego, w którym niniejsza umowa wchodzi w życie.
2.
Z dniem wejścia w życie niniejszej umowy Albania nie pobiera żadnych należności celnych ani opłat o skutku równoważnym należnościom celnym na ryby i produkty rybołówstwa pochodzące z Wspólnoty.
Artykuł 16 (USS artykuł 29)
Biorąc pod uwagę wielkość handlu produktami rolnymi i produktami rybołówstwa między Stronami, szczególną wrażliwość tych produktów, zasady wspólnych polityk Wspólnoty w zakresie rolnictwa i rybołówstwa, zasady polityki rolnej i polityki rybołówstwa Albanii, rolę rolnictwa i rybołówstwa w gospodarce Albanii oraz konsekwencje wielostronnych negocjacji handlowych w ramach WTO, Wspólnota i Albania zbadają w ramach Rady Stabilizacji i Stowarzyszenia nie później niż sześć lat po wejściu w życie niniejszej umowy możliwość przyznania każdemu produktowi z osobna w sposób systematyczny i na zasadzie wzajemności dalszych koncesji, w celu dalszej liberalizacji handlu produktami rolnymi i produktami rybołówstwa.
Artykuł 17 (USS artykuł 30)
Postanowienia niniejszego rozdziału w żaden sposób nie wpływają na jednostronne stosowanie korzystniejszych środków przez jedną lub drugą Stronę.
Artykuł 18 (USS artykuł 31)
Nie naruszając innych postanowień niniejszej umowy, w szczególności jej art. 25 i 30, uwzględniając szczególną wrażliwość rynków produktów rolnych i produktów rybołówstwa, jeżeli przywóz produktów pochodzących z jednej ze Stron i podlegających koncesjom przyznanym na mocy art. 12, 14 i 15 powoduje poważne zakłócenia na rynkach bądź w krajowych mechanizmach regulacyjnych drugiej Strony, obie Strony niezwłocznie rozpoczynają konsultacje w celu znalezienia właściwego rozwiązania.
W oczekiwaniu na takie rozwiązanie zainteresowana Strona może podjąć środki, jakie uzna za niezbędne.
ROZDZIAŁ III
Postanowienia wspólne
Artykuł 19 (USS artykuł 32)
Postanowienia niniejszego rozdziału mają zastosowanie do handlu wszystkimi produktami między Stronami, o ile nie postanowiono inaczej w tym rozdziale lub w protokole 1, 2 i 3.
Artykuł 20 (USS artykuł 33)
Status quo
1.
Od dnia wejścia w życie niniejszej umowy nie wprowadza się w handlu między Wspólnotą a Albanią żadnych nowych należności celnych przywozowych ani wywozowych, ani też opłat o skutku równoważnym, ani też nie podwyższa się stawek stosowanych obecnie.
2.
Od dnia wejścia w życie niniejszej umowy nie wprowadza się w handlu między Wspólnotą a Albanią żadnych nowych ograniczeń ilościowych w przywozie lub wywozie ani środków o skutku równoważnym, ani też nie stosuje się w sposób bardziej restrykcyjny środków obowiązujących obecnie.
3.
Bez uszczerbku dla koncesji przyznanych na mocy art. 13, postanowienia ust. 1 i 2, odpowiednio, niniejszego artykułu nie ograniczają w żaden sposób prowadzenia polityki rolnej w Albanii i we Wspólnocie, ani podejmowania środków w ramach tej polityki, o ile nie wpływa to na system przywozu przewidziany w załącznikach II i III.
Artykuł 21 (USS artykuł 34)
Zakaz dyskryminacji podatkowej
1.
Strony powstrzymują się od stosowania jakiegokolwiek środka lub praktyki o wewnętrznym charakterze fiskalnym powodującego bezpośrednio lub pośrednio dyskryminację między produktami jednej Strony a podobnymi produktami pochodzącymi z terytorium drugiej Strony i znoszą te środki lub praktyki, jeśli takie istnieją.
2.
Produkty wywożone na terytorium jednej ze Stron nie mogą korzystać ze zwrotu wewnętrznych podatków pośrednich w wielkościach przekraczających podatki pośrednie nakładane na te produkty.
Artykuł 22 (USS artykuł 35)
Postanowienia dotyczące zniesienia należności celnych przywozowych mają zastosowanie również do należności celnych o charakterze fiskalnym.
Artykuł 23 (USS artykuł 36)
Unie celne, strefy wolnego handlu, uzgodnienia transgraniczne
1.
Niniejsza umowa nie wyklucza utrzymywania lub ustanawiania unii celnych, stref wolnego handlu lub dokonywania uzgodnień dotyczących handlu przygranicznego, o ile ich skutkiem nie jest zmiana uzgodnień dotyczących handlu przewidzianych w niniejszej umowie.
2.
W trakcie okresów przejściowych określonych w art. 6 niniejsza umowa nie wpływa na realizację szczególnych uzgodnień preferencyjnych dotyczących przepływu towarów, ustanowionych w umowach transgranicznych zawartych wcześniej między jednym lub kilkoma państwami członkowskimi a Albanią lub wynikających z umów dwustronnych zawartych przez Albanię w celu wspierania handlu regionalnego.
3.
Strony prowadzą w ramach Rady Stabilizacji i Stowarzyszenia konsultacje dotyczące umów opisanych w ust. 1 i 2 oraz, na życzenie, dotyczące innych istotnych kwestii związanych z polityką handlową, odpowiednio, każdej ze stron, wobec państw trzecich.
W szczególności w przypadku przystąpienia jednego z państw trzecich do Wspólnoty, przeprowadza się takie konsultacje w celu zapewnienia, że zostaną uwzględnione wspólne interesy Wspólnoty i Albanii określone w niniejszej umowie.
Artykuł 24 (USS artykuł 37)
Dumping i dotacje
1.
Żadne z postanowień niniejszej umowy nie uniemożliwia żadnej ze Stron podjęcia działań służących ochronie handlu zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu i art. 25.
2.
Jeśli jedna ze Stron stwierdzi stosowanie praktyk dumpingowych lub przyznawanie dotacji wyrównawczych w handlu z drugą Stroną, może ona podjąć właściwe kroki przeciw tym praktykom zgodnie z porozumieniem WTO w sprawie wykonywania art. VI GATT 1994 i Porozumieniem w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych oraz zgodnie z odpowiednim prawodawstwem wewnętrznym danej Strony.
Artykuł 25 (USS artykuł 38)
Ogólna klauzula ochronna
1.
Strony stosują w stosunkach wzajemnych postanowienia art. XIX GATT 1994 i porozumienia WTO w sprawie środków ochronnych.
2.
Jeśli przywóz jakiegokolwiek produktu jednej Strony na terytorium drugiej Strony odbywa się w zwiększonych ilościach i na warunkach takich, że powoduje to lub może powodować:
- poważną szkodę dla krajowego przemysłu produktów podobnych lub bezpośrednio konkurujących na terytorium Strony dokonującej przywozu, lub
- poważne zakłócenia w jakimkolwiek sektorze gospodarki bądź trudności mogące spowodować poważne pogorszenie sytuacji gospodarczej w regionie Strony dokonującej przywozu,
Strona dokonująca przywozu może podjąć stosowne środki na warunkach i zgodnie z procedurami ustanowionymi w niniejszym artykule.
3.
Dwustronne środki ochronne stosowane wobec przywozu dokonywanego z terytorium drugiej Strony nie przekraczają poziomu niezbędnego do usunięcia zaistniałych trudności i zwyczajowo powinny polegać na zawieszeniu dalszej obniżki stosownej stawki celnej przewidzianej w niniejszej umowie dla danego produktu lub na podwyższeniu stawki celnej dla tego produktu do maksymalnej wysokości odpowiadającej stawce klauzuli najwyższego uprzywilejowania (KNU) mającej zastosowanie do tego samego produktu.
Środki takie zawierają wyraźne elementy prowadzące do stopniowego ich usuwania najpóźniej na końcu wyznaczonego okresu, nie są one również stosowane przez okres dłuższy niż jeden rok.
W nadzwyczaj wyjątkowych okolicznościach środki można stosować przez okres wynoszący łącznie maksymalnie trzy lata.
Nie stosuje się żadnego dwustronnego środka ochronnego w przywozie produktu, wobec którego wcześniej zastosowano taki środek, przez okres co najmniej trzech lat, licząc od dnia wygaśnięcia stosowania środka.
4.
W przypadkach określonych w niniejszym artykule, przed podjęciem środków w nim przewidzianych lub w przypadkach, do których zastosowanie ma ust. 5 lit. b), Wspólnota lub Albania, w zależności od przypadku, w najszybszym możliwym terminie dostarcza Radzie Stabilizacji i Stowarzyszenia wszelkich istotnych informacji w celu znalezienia rozwiązania możliwego do przyjęcia przez obie Strony.
5.
W celu realizacji powyższych ustępów stosuje się następujące postanowienia:
a) trudności wynikające z sytuacji, o której mowa w niniejszym artykule, kieruje się do zbadania do Rady Stabilizacji i Stowarzyszenia, która może podjąć każdą właściwą decyzję, aby usunąć te trudności.
Jeśli Rada Stabilizacji i Stowarzyszenia lub Strona dokonująca wywozu nie podjęła decyzji usuwającej trudności lub jeśli nie znaleziono żadnego innego satysfakcjonującego rozwiązania w terminie 30 dni od przedłożenia sprawy Radzie Stabilizacji i Stowarzyszenia, Strona dokonująca przywozu może przyjąć środki właściwe do rozwiązania problemu zgodnie z niniejszym artykułem.
W wyborze środków ochronnych pierwszeństwo należy przyznać tym, które w najmniejszym stopniu zakłócają funkcjonowanie uzgodnień określonych w niniejszej umowie.
Środki ochronne stosowane zgodnie z art. XIX GATT oraz z porozumieniem WTO w sprawie środków ochronnych zachowują poziom/margines preferencji przyznany zgodnie z niniejszą umową;
b) jeśli wyjątkowe i poważne okoliczności wymagające podjęcia natychmiastowych działań uniemożliwiają, w zależności od przypadku, wcześniejsze dostarczenie informacji lub przeprowadzenie badania, zainteresowana Strona może, w sytuacjach wyszczególnionych w niniejszym artykule, zastosować ze skutkiem natychmiastowym tymczasowe środki ostrożności niezbędne do sprostania sytuacji, o czym zawiadamia niezwłocznie drugą Stronę.
Rada Stabilizacji i Stowarzyszenia jest niezwłocznie powiadamiana o środkach ochronnych, które są przedmiotem okresowych konsultacji w ramach tego organu, zwłaszcza w celu ustalenia harmonogramu ich znoszenia, gdy tylko okoliczności na to pozwolą.
6.
Jeśli Wspólnota lub Albania uzależnia przywóz produktów mogących powodować trudności określone w niniejszym artykule od procedury administracyjnej, która ma na celu szybkie dostarczenie informacji dotyczących tendencji w przepływach handlowych, zawiadamia o tym drugą Stronę.
Artykuł 26 (USS artykuł 39)
Klauzula o niedoborach
1.
Jeśli przestrzeganie postanowień niniejszego tytułu prowadzi do:
a) poważnych niedoborów lub zagrożenia niedoborem środków spożywczych lub innych produktów niezbędnych dla Strony dokonującej wywozu; lub
b) powrotnego wywozu do państwa trzeciego produktu, w odniesieniu do którego Strona dokonująca wywozu utrzymuje wywozowe ograniczenia ilościowe, nadal nakłada należności celne wywozowe lub środki lub opłaty o skutku równoważnym, jeśli sytuacje określone powyżej powodują lub mogą powodować poważne trudności dla Strony dokonującej wywozu,
Strona ta może podjąć stosowne środki na warunkach i zgodnie z procedurami określonymi w niniejszym artykule.
2.
W wyborze środków pierwszeństwo należy przyznać tym, które w jak najmniejszym stopniu zakłócają funkcjonowanie uzgodnień niniejszej umowy.
Środków takich nie stosuje się w sposób, który przy utrzymywaniu się takich samych warunków stanowiłby środek arbitralnej lub nieuzasadnionej dyskryminacji, bądź ukrytego ograniczania wymiany handlowej, a gdy warunki nie uzasadniają już ich utrzymywania, środki te znosi się.
3.
Przed podjęciem środków przewidzianych w ust. 1 lub w najszybszym możliwym terminie w przypadkach, do których zastosowanie ma ust. 4, Wspólnota lub Albania, w zależności od przypadku, dostarcza Radzie Stabilizacji i Stowarzyszenia wszelkich istotnych informacji w celu znalezienia rozwiązania możliwego do przyjęcia przez Strony.
Strony mogą w ramach Rady Stabilizacji i Stowarzyszenia uzgadniać wszelkie środki niezbędne do usunięcia trudności.
Jeśli porozumienia nie osiągnięto w ciągu 30 dni po przedłożeniu sprawy Radzie Stabilizacji i Stowarzyszenia, Strona dokonująca wywozu może na mocy niniejszego artykułu zastosować środki w odniesieniu do wywozu danego produktu.
4.
Jeśli wyjątkowe i poważne okoliczności wymagające podjęcia natychmiastowych działań uniemożliwiają, w zależności od przypadku, wcześniejsze dostarczenie informacji lub przeprowadzenie badania, odpowiednio Wspólnota lub Albania może zastosować ze skutkiem natychmiastowym środki ostrożności niezbędne do sprostania sytuacji, o czym zawiadamia niezwłocznie drugą Stronę.
5.
Rada Stabilizacji i Stowarzyszenia jest niezwłocznie powiadamiana o wszelkich środkach stosowanych zgodnie z niniejszym artykułem, które są przedmiotem okresowych konsultacji w ramach tego organu, zwłaszcza w celu ustalenia harmonogramu ich znoszenia, gdy tylko okoliczności na to pozwolą.
Artykuł 27 (USS artykuł 40)
Monopole państwowe
Albania stopniowo dostosowuje wszelkie monopole państwowe o charakterze handlowym w sposób gwarantujący, że do końca czwartego roku po dniu wejścia w życie niniejszej umowy nie będzie miała miejsce dyskryminacja ze względu na warunki, na których towary są zamawiane i sprzedawane między obywatelami państw członkowskich i Albanii.
O środkach podjętych dla osiągnięcia tego celu informuje się Radę Stabilizacji i Stowarzyszenia.
Artykuł 28 (USS artykuł 41)
O ile niniejsza umowa nie stanowi inaczej, protokół 4 ustanawia reguły pochodzenia dotyczące stosowania postanowień niniejszej umowy.
Artykuł 29 (USS artykuł 42)
Dopuszczalne ograniczenia
Niniejsza umowa nie wyklucza stosowania zakazów lub ograniczeń związanych z przywozem, wywozem lub tranzytem towarów, uzasadnionych względami moralności publicznej, porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego, ochrony zdrowia i życia ludzi i zwierząt lub ochrony roślin, ochrony narodowych dóbr kultury o wartości artystycznej, historycznej lub archeologicznej, a także ochrony własności intelektualnej, przemysłowej i handlowej lub przepisami dotyczącymi złota i srebra.
Jednakże takie zakazy lub ograniczenia nie mogą stanowić środka arbitralnej dyskryminacji ani ukrytego ograniczania wymiany handlowej między Stronami.
Artykuł 30 (USS artykuł 43)
1.
Strony uzgadniają, że współpraca administracyjna jest niezbędna do realizacji i kontroli traktowania preferencyjnego przyznanego w niniejszym tytule i podkreślają swoje zobowiązanie do zwalczania nieprawidłowości i nadużyć w sprawach celnych i związanych z cłami.
2.
W przypadku gdy Strona stwierdziła na podstawie obiektywnych informacji brak współpracy administracyjnej lub nieprawidłowości lub nadużycia w sprawach, o których mowa w niniejszym tytule, Strona ta może tymczasowo zawiesić odpowiednie traktowanie preferencyjne danego produktu lub produktów zgodnie z niniejszym artykułem.
3.
Do celów niniejszego artykułu brak współpracy administracyjnej oznacza m.in.:
a) powtarzające się przypadki niewypełnienia obowiązku zweryfikowania statusu pochodzenia produktu lub produktów;
b) powtarzające się przypadki odmowy lub nieuzasadnionego opóźnienia w przeprowadzaniu późniejszych weryfikacji dowodów pochodzenia lub przekazywaniu ich wyników;
c) powtarzające się przypadki odmowy lub nieuzasadnionego opóźnienia w otrzymywaniu zezwolenia na przeprowadzenie misji współpracy administracyjnej celem zweryfikowania autentyczności dokumentów lub dokładności informacji dotyczących przyznawania traktowania preferencyjnego w stosownych przypadkach.
Do celów niniejszego artykułu wykrycie nieprawidłowości lub nadużyć może mieć miejsce jeśli m.in. bez wystarczającego wyjaśnienia nastąpił gwałtowny wzrost wielkości przywozu towarów przekraczający zwykłe możliwości produkcyjne i wywozowe drugiej Strony, powiązany z obiektywnymi informacjami dotyczącymi nieprawidłowości lub nadużyć.
4.
Warunki wprowadzenia czasowego zawieszenia są następujące:
a) Strona, która na podstawie obiektywnych informacji stwierdziła brak współpracy administracyjnej lub nieprawidłowości lub nadużycia finansowe, bezzwłocznie powiadamia Radę Stabilizacji i Stowarzyszenia o swoim odkryciu, przekazując jednocześnie obiektywne informacje, oraz rozpoczyna konsultacje w ramach Komitetu Stabilizacji i Stowarzyszenia na podstawie wszelkich stosownych informacji i obiektywnych wniosków celem znalezienia rozwiązania odpowiadającego obu Stronom;
b) w przypadku gdy Strony rozpoczęły konsultacje w ramach Komitetu Stabilizacji i Stowarzyszenia i nie osiągnęły zadowalającego rozwiązania w ciągu trzech miesięcy od powiadomienia, wówczas zainteresowana Strona może tymczasowo zawiesić odpowiednie traktowanie preferencyjne danego produktu lub produktów.
Informację o tymczasowym zawieszeniu bezzwłocznie podaje się do wiadomości Komitetu Stabilizacji i Stowarzyszenia;
c) tymczasowe zawieszenia przewidziane w niniejszym artykule ogranicza się do zakresu niezbędnego do ochrony interesów finansowych danej Strony.
Nie przekraczają one okresu 6 miesięcy, który może zostać odnowiony.
Informację o tymczasowych zawieszeniach bezzwłocznie po ich przyjęciu podaje się do wiadomości Komitetu Stabilizacji i Stowarzyszenia.
Stanowią one przedmiot okresowych konsultacji w ramach Komitetu Stabilizacji i Stowarzyszenia, w szczególności w celu zniesienia tych tymczasowych zawieszeń bezzwłocznie po ustaniu warunków, które przyczyniły się do ich zastosowania.
5.
Równocześnie z powiadomieniem Komitetu Stabilizacji i Stowarzyszenia, zgodnie z ust. 4 lit. a), zainteresowana Strona powinna opublikować zawiadomienie dla importerów w swoim dzienniku urzędowym.
Zawiadomienie dla importerów powinno określać, że w odniesieniu do danego produktu stwierdzono, na podstawie obiektywnych informacji, brak współpracy administracyjnej lub istnienie nieprawidłowości lub nadużyć.
Artykuł 31 (USS artykuł 44)
W przypadku popełnienia przez właściwe organy błędu we właściwym zarządzaniu systemem preferencji dotyczących wywozu, a zwłaszcza w stosowaniu postanowień protokołu 4 dotyczących definicji pojęcia "produktów pochodzących" oraz metod współpracy administracyjnej, jeśli błąd ten wywiera skutki w zakresie należności celnych przywozowych, wówczas Strona, która dotknięta jest takimi skutkami, może zwrócić się do Rady Stabilizacji i Stowarzyszenia o zbadanie możliwości przyjęcia wszelkich możliwych środków celem naprawienia tej sytuacji.
Artykuł 32 (USS artykuł 45)
Stosowanie niniejszej umowy odbywa się bez uszczerbku dla stosowania postanowień prawa Wspólnoty w stosunku do Wysp Kanaryjskich.
TYTUŁ III
INNE POSTANOWIENIA ZWIĄZANE Z HANDLEM
Artykuł 33 (USS artykuł 59 pkt 1)
Ruch tranzytowy
Definicje (USS protokół 5, art. 3 lit. a) i b))
1.
Do celów niniejszego artykułu zastosowanie mają następujące definicje:
a) "wspólnotowy ruch tranzytowy" oznacza przewóz tranzytowy towarów przez terytorium Albanii w drodze do lub z państwa członkowskiego Wspólnoty, dokonywany przez przewoźnika mającego siedzibę we Wspólnocie;
b) "albański ruch tranzytowy" oznacza przewóz tranzytowy towarów z Albanii przez terytorium Wspólnoty do państwa trzeciego lub towarów przewożonych z państwa trzeciego do Albanii, dokonywany przez przewoźnika mającego siedzibę w Albanii.
Postanowienia ogólne (USS protokół 5, art. 11 ust. 2, 3 i 5)
2.
Niniejszym Strony postanawiają przyznać nieograniczony dostęp do wspólnotowego ruchu tranzytowego przez Albanię oraz albańskiego ruchu tranzytowego przez Wspólnotę z mocą obowiązującą od dnia wejścia w życie niniejszej umowy.
3.
Jeżeli, w wyniku praw przyznanych na mocy ust. 2, ruch tranzytowy obsługiwany przez przewoźników wspólnotowych wzrośnie do poziomu powodującego lub grożącego spowodowaniem poważnych szkód w infrastrukturze drogowej lub zakłócenia płynności ruchu na osiach, o których mowa w art. 5 protokołu 5 w sprawie transportu lądowego do układu o stabilizacji i stowarzyszeniu, i jeśli w tych samych okolicznościach pojawią się problemy na części terytorium Wspólnoty położonej w pobliżu granic z Albanią, sprawę przedkłada się Radzie Stabilizacji i Stowarzyszenia, zgodnie z art. 43 umowy.
Strony mogą zaproponować takie wyjątkowe niedyskryminujące środki tymczasowe, które są niezbędne dla ograniczenia lub złagodzenia takich szkód.
4.
Strony powstrzymują się od wszelkich jednostronnych działań, które mogłyby prowadzić do dyskryminacji między wspólnotowymi i albańskimi przewoźnikami lub pojazdami.
Każda Strona podejmuje wszelkie kroki niezbędne do ułatwienia przewozów drogowych odbywających się na terytorium drugiej Strony docelowo lub w tranzycie.
Uproszczenie formalności (Protokół 5 USS, art. 19 ust. 1 i 3)
5.
Strony postanawiają uprościć przepływ towarów w transporcie kolejowym i drogowym, zarówno w ruchu dwustronnym, jak i tranzytowym.
6.
Strony postanawiają podjąć, w niezbędnym zakresie, wspólne działania w sprawie przyjęcia środków upraszczających oraz zachęcać do przyjmowania takich środków.
Wykonanie (USS protokół 5, art. 21 ust. 1 i 2 lit. d))
7.
Współpraca między Stronami odbywa się w ramach Komitetu Stabilizacji i Stowarzyszenia zgodnie z art. 43 niniejszej umowy.
Do zadań Komitetu należy, w szczególności koordynacja monitorowania, prognozowania i innych prac statystycznych dotyczących transportu międzynarodowego, w szczególności ruchu tranzytowego.
Artykuł 34 (USS artykuł 60)
Strony zobowiązują się zezwolić na dokonywanie, w walucie w pełni wymienialnej zgodnie z postanowieniami art. VIII statutu Międzynarodowego Funduszu Walutowego, wszelkich płatności i transferów na rachunku bieżącym w ramach bilansu płatniczego między Wspólnotą a Albanią.
Artykuł 35 (USS artykuł 67)
1.
W każdym przypadku gdy będzie to możliwe, Strony podejmują wysiłki w celu uniknięcia nakładania środków ograniczających, w tym środków dotyczących przywozu, do celów związanych z bilansem płatniczym.
Strona przyjmująca takie środki możliwie najszybciej przedstawia drugiej Stronie harmonogram ich znoszenia.
2.
W przypadku gdy jedno lub kilka państw członkowskich lub Albania napotka poważne trudności w zrównoważeniu bilansu płatniczego lub gdy pojawia się bezpośrednie zagrożenie wystąpienia takich trudności, Wspólnota lub Albania, w zależności od przypadku może, zgodnie z warunkami określonymi w porozumieniu WTO, przyjąć środki ograniczające, w tym środki odnoszące się do przywozu, które mają ograniczony okres stosowania i nie mogą wykraczać poza to, co jest absolutnie niezbędne dla naprawy sytuacji bilansu płatniczego.
Wspólnota lub Albania, w zależności od przypadku, bezzwłocznie informuje o tym drugą Stronę.
3.
Żaden środek ograniczający nie ma zastosowania do transferów związanych z inwestycjami, w szczególności z repatriacją kwot zainwestowanych lub reinwestowanych, ani też do jakiegokolwiek dochodu, który z nich pochodzi.
Artykuł 36 (USS artykuł 69)
Postanowienia niniejszej umowy pozostają bez uszczerbku dla stosowania przez każdą ze Stron wszelkich środków niezbędnych w celu uniknięcia ominięcia jej środków dotyczących dostępu państw trzecich do jej rynku w oparciu o postanowienia niniejszej umowy.
Artykuł 37 (USS artykuł 71)
Konkurencja i inne postanowienia gospodarcze
1.
Poniżej wymienione praktyki są niezgodne z właściwym funkcjonowaniem niniejszej umowy w zakresie, w jakim mogą wpływać na handel między Wspólnotą a Albanią:
i) wszelkie porozumienia między przedsiębiorstwami, decyzje związków przedsiębiorstw i praktyki uzgodnione między przedsiębiorstwami, które mają na celu lub których skutkiem jest zapobieganie, ograniczanie lub zakłócanie konkurencji;
ii) nadużywanie przez jedno lub więcej przedsiębiorstw pozycji dominującej na terytoriach Wspólnoty lub Albanii jako całości lub na znacznej części tych terytoriów;
iii) jakakolwiek pomoc państwa, zakłócająca konkurencję lub grożąca jej zakłóceniem przez faworyzowanie niektórych przedsiębiorstw lub niektórych produktów.
2.
Wszelkie praktyki sprzeczne z niniejszym artykułem ocenia się na podstawie kryteriów wynikających ze stosowania zasad konkurencji obowiązujących we Wspólnocie, w szczególności z art. 81, 82, 86 i 87 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz instrumentów wyjaśniających przyjętych przez instytucje wspólnotowe.
3.
Strony zapewniają, że uprawnienia niezbędne do pełnego stosowania ust. 1 ppkt i) oraz ii) w odniesieniu do przedsiębiorstw prywatnych i publicznych oraz przedsiębiorstw, którym przyznano szczególne prawa, powierza się operacyjnie niezależnemu organowi publicznemu.
4.
W ciągu czterech lat od daty wejścia w życie niniejszej umowy Albania ustanawia operacyjnie niezależny urząd, któremu powierza się uprawnienia niezbędne do pełnego stosowania postanowień ust. 1 ppkt iii).
Urząd ten ma między innymi uprawnienia do zatwierdzania systemów pomocy państwa oraz indywidualnej pomocy w formie dotacji zgodnie z ust. 2, jak również uprawnienia do zlecania windykacji pomocy państwa przyznanej niezgodnie z prawem.
5.
Każda Strona zapewnia przejrzystość w dziedzinie pomocy państwa między innymi poprzez przedstawianie drugiej Stronie regularnych sprawozdań rocznych lub równoważnych, zgodnie z metodologią i formą prezentacji wspólnotowego badania dotyczącego pomocy państwa.
Na wniosek jednej ze Stron druga Strona dostarcza informacji na temat szczególnych indywidualnych przypadków pomocy publicznej.
6.
Albania tworzy wyczerpujący spis systemów pomocowych ustanowionych przed utworzeniem urzędu, o którym mowa w ust. 4, i dostosowuje te systemy pomocowe do kryteriów, o których mowa w ust. 2, w okresie nieprzekraczającym czterech lat od daty wejścia w życie niniejszej umowy.
7. Do celów stosowania postanowień ust. 1 ppkt iii), Strony uznają, że w ciągu pierwszych dziesięciu lat od daty wejścia w życie niniejszej umowy każdą pomoc publiczną przyznaną przez Albanię ocenia się z uwzględnieniem faktu, że Albania uważana jest za taki sam obszar, jak obszary Wspólnoty określone w art. 87 ust. 3 lit. a) Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.
W ciągu pięciu lat od daty wejścia w życie niniejszej umowy Albania przedstawia Komisji Wspólnot Europejskich dane dotyczące PKB na mieszkańca zharmonizowane na poziomie NUTS II.
Następnie urząd, o którym mowa w ust. 4, oraz Komisja Wspólnot Europejskich wspólnie oceniają kwalifikowalność regionów Albanii, jak również związaną z tym maksymalną intensywność pomocy w celu sporządzenia regionalnej mapy pomocy na podstawie stosownych wytycznych Wspólnoty.
8.
W odniesieniu do produktów określonych w tytule II rozdział II:
- ustęp 1 ppkt iii) nie ma zastosowania,
- wszelkie praktyki sprzeczne z ust. 1 ppkt i) ocenia się zgodnie z kryteriami ustalonymi przez Wspólnotę na podstawie art. 36 i 37 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską i szczególnych instrumentów wspólnotowych przyjętych na tej podstawie.
9.
Jeśli jedna ze Stron uważa, że konkretna praktyka jest niezgodna z warunkami ust. 1, może ona podjąć właściwe środki po konsultacji w ramach Rady Stabilizacji i Stowarzyszenia lub po upływie 30 dni roboczych od zwrócenia się o konsultację.
Żadne z postanowień niniejszego artykułu nie narusza ani nie wpływa w jakikolwiek sposób na podjęcie przez którąkolwiek ze Stron środków antydumpingowych lub wyrównawczych zgodnie ze stosownymi artykułami GATT 1994, porozumieniem WTO w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych lub odpowiednim ustawodawstwem wewnętrznym.
Artykuł 38 (USS artykuł 72)
Przed końcem trzeciego roku od daty wejścia w życie niniejszej umowy Albania stosuje w odniesieniu do przedsiębiorstw publicznych oraz do przedsiębiorstw, którym przyznano specjalne i wyłączne uprawnienia, zasady określone w Traktacie ustanawiającym Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 86.
Szczególne uprawnienia przedsiębiorstw publicznych podczas okresu przejściowego nie obejmują możliwości nakładania ograniczeń ilościowych lub środków o skutku równoważnym na przywóz towarów ze Wspólnoty do Albanii.
Artykuł 39 (USS artykuł 73)
Własność intelektualna, przemysłowa i handlowa
1.
Zgodnie z postanowieniami niniejszego artykułu oraz załącznika IV, Strony potwierdzają znaczenie, jakie przywiązują do zapewnienia odpowiedniej i skutecznej ochrony oraz egzekwowania praw własności intelektualnej, przemysłowej i handlowej.
2.
Albania podejmuje wszelkie środki niezbędne do zagwarantowania, nie później niż cztery lata od daty wejścia w życie niniejszej umowy, ochrony praw własności intelektualnej, przemysłowej i handlowej na poziomie porównywalnym do poziomu istniejącego we Wspólnocie, w tym skuteczne środki egzekwowania tych praw.
3.
Albania zobowiązuje się przystąpić, w terminie czterech lat od daty wejścia w życie niniejszej umowy, do wielostronnych konwencji w sprawie praw własności intelektualnej, przemysłowej i handlowej, o których mowa w ust. 1 załącznika IV.
Rada Stabilizacji i Stowarzyszenia może podjąć decyzję o zobowiązaniu Albanii do przystąpienia do określonych konwencji wielostronnych w tej dziedzinie.
4.
W przypadku wystąpienia problemów w dziedzinie własności intelektualnej, przemysłowej i handlowej, wpływających na warunki wymiany handlowej, są one niezwłocznie kierowane do Rady Stabilizacji i Stowarzyszenia, na wniosek jednej ze Stron, w celu osiągnięcia wzajemnie satysfakcjonujących rozwiązań.
Artykuł 40 (USS artykuł 74)
Zamówienia publiczne
1.
Strony uznają za pożądane otwarcie procedur udzielania zamówień publicznych na zasadzie niedyskryminacji i wzajemności, w szczególności w kontekście WTO.
2.
Z dniem wejścia w życie niniejszej umowy przedsiębiorstwom albańskim niezależnie od tego, czy mają siedzibę na terytorium Wspólnoty czy nie, przyznaje się dostęp do procedur udzielania zamówień publicznych we Wspólnocie zgodnie ze wspólnotowymi przepisami dotyczącymi zamówień publicznych, na warunkach nie mniej korzystnych niż te, które przyznaje się przedsiębiorstwom wspólnotowym.
Powyższe postanowienia mają zastosowanie również do zamówień w sektorze usług użyteczności publicznej po przyjęciu przez rząd Albanii ustawodawstwa wprowadzającego przepisy wspólnotowe w tej dziedzinie.
Wspólnota okresowo sprawdza, czy Albania faktycznie wprowadza stosowne ustawodawstwo.
3.
Nie później niż cztery lata po dacie wejścia w życie niniejszej umowy przedsiębiorstwom wspólnotowym niemającym siedziby na terenie Albanii przyznaje się dostęp do procedur udzielania zamówień publicznych, zgodnie z albańskim prawem dotyczącym zamówień publicznych, na warunkach nie mniej korzystnych niż te, które przyznaje się przedsiębiorstwom albańskim.
4.
Rada Stabilizacji i Stowarzyszenia okresowo analizuje możliwość przyznania przez Albanię dostępu do procedur udzielania zamówień publicznych w Albanii dla wszystkich przedsiębiorstw wspólnotowych.
Z dniem wejścia w życie niniejszej umowy przedsiębiorstwa wspólnotowe mające siedzibę w Albanii mają dostęp do procedur udzielania zamówień publicznych na warunkach nie mniej korzystnych niż te, które przyznaje się przedsiębiorstom albańskim.
Artykuł 41 (USS artykuł 97)
Sprawy celne
1.
Strony ustanawiają współpracę w tym obszarze w celu zagwarantowania zgodności z postanowieniami, które zostaną przyjęte w dziedzinie handlu oraz zbliżenia systemu celnego Albanii do systemu wspólnotowego, pomagając tym samym w utorowaniu drogi dla środków dotyczących liberalizacji zaplanowanych zgodnie z układem o stabilizacji i stowarzyszeniu oraz w stopniowym zbliżaniu ustawodawstwa celnego Albanii do wspólnotowego dorobku prawnego.
2.
Współpraca w należyty sposób uwzględnia obszary priorytetowe związane ze wspólnotowym dorobkiem prawnym w dziedzinie ceł.
3.
Protokół 5 określa zasady wzajemnej pomocy administracyjnej między Stronami w sprawach celnych.
TYTUŁ IV
POSTANOWIENIA INSTYTUCJONALNE, OGÓLNE I KOŃCOWE
Artykuł 42
Wspólny Komitet, powołany na mocy umowy w sprawie wymiany handlowej oraz współpracy handlowej i gospodarczej, wykonuje uprawnienia nadane niniejszą umową Radzie Stabilizacji i Stowarzyszenia lub Komitetowi Stabilizacji i Stowarzyszenia.
Z zastrzeżeniem postanowień art. 43, Wspólny Komitet działa zgodnie z tymi samymi zasadami, które mają zastosowanie w kontekście umowy w sprawie wymiany handlowej oraz współpracy handlowej i gospodarczej.
Artykuł 43 (USS artykuły 117 i 118)
Dla osiągnięcia celów niniejszej umowy Wspólny Komitet ma prawo podejmowania decyzji w ramach zakresu zastosowania niniejszej umowy w przypadkach w niej przewidzianych.
Podjęte decyzje są wiążące dla Stron, które są zobowiązane do podjęcia środków niezbędnych do wykonania podjętych decyzji.
Wspólny Komitet może również formułować stosowne zalecenia.
Rada opracowuje swoje decyzje i zalecenia za porozumieniem obu Stron.
Wspólny Komitet przyjmuje własny regulamin.
Wspólny Komitet obraduje regularnie oraz wówczas, gdy wymagają tego okoliczności.
Wspólnemu Komitetowi przewodniczy kolejno każda ze Stron.
Gdy jest to możliwe porządek dzienny posiedzeń Wspólnego Komitetu jest ustalany z wyprzedzeniem.
Artykuł 44 (USS artykuł 119)
Każda ze Stron przekazuje Radzie Stabilizacji i Stowarzyszenia wszelkie spory dotyczące stosowania lub interpretacji niniejszej umowy.
Rada Stabilizacji i Stowarzyszenia może rozstrzygać spory w drodze wiążących decyzji.
Artykuł 45 (USS artykuł 123)
W zakresie niniejszej umowy każda ze Stron zobowiązuje się zapewnić osobom fizycznym i prawnym drugiej Strony, w sposób wolny od dyskryminacji w stosunku do swoich własnych obywateli, dostęp do właściwych sądów i władz administracyjnych Stron, aby mogły przed nimi dochodzić swoich praw osobistych i rzeczowych.
Artykuł 46 (USS artykuł 124)
Żadne z postanowień niniejszej umowy nie stanowi przeszkody dla podjęcia przez Stronę jakichkolwiek środków, które:
a) uważa za niezbędne w celu zapobieżenia ujawnieniu informacji szkodzących jej podstawowym interesom bezpieczeństwa;
b) odnoszą się do produkcji lub handlu bronią, amunicją lub materiałami wojskowymi lub też do badań, rozwoju lub produkcji niezbędnej do celów obronnych, o ile środki te nie osłabiają warunków konkurencji w zakresie produktów nieprzeznaczonych na cele ściśle wojskowe;
c) uznaje za istotne dla zapewnienia własnego bezpieczeństwa w przypadku poważnych niepokojów wewnętrznych naruszających utrzymanie porządku publicznego, w czasie wojny lub poważnego napięcia na arenie międzynarodowej grożącego wybuchem wojny lub w celu wywiązania się z obowiązków, jakie na siebie przyjęła, aby zapewnić utrzymanie pokoju i bezpieczeństwa międzynarodowego.
Artykuł 47 (USS artykuł 125)
1.
W dziedzinach objętych niniejszą umową oraz bez uszczerbku dla jakichkolwiek zawartych w niej postanowień szczególnych:
- uregulowania stosowane przez Albanię w stosunku do Wspólnoty nie mogą prowadzić do powstania jakiejkolwiek dyskryminacji między państwami członkowskimi, ich obywatelami ani spółkami lub przedsiębiorstwami,
- uregulowania stosowane przez Wspólnotę w odniesieniu do Albanii nie mogą prowadzić do powstania jakiejkolwiek dyskryminacji między obywatelami Albanii, jej spółkami ani przedsiębiorstwami.
2.
Postanowienia ust. 1 pozostają bez uszczerbku dla prawa Stron do stosowania właściwych postanowień ich ustawodawstwa podatkowego wobec podatników, którzy nie znajdują się w sytuacji identycznej ze względu na miejsce zamieszkania lub siedzibę.
Artykuł 48 (USS artykuł 15)
Współpraca z państwami kandydującymi do przystąpienia do Unii Europejskiej
1.
Albania może wspierać współpracę i zawrzeć konwencję dotyczącą współpracy regionalnej z każdym państwem kandydującym do przystąpienia do Unii Europejskiej we wszystkich dziedzinach współpracy objętych niniejszą umową.
Celem takiej konwencji powinno być stopniowe dostosowywanie stosunków dwustronnych między Albanią a tym państwem do stosunków w danym zakresie między Wspólnotą i jej państwami członkowskimi a tym państwem.
2.
Albania rozpoczyna negocjacje z Turcją celem zawarcia, na wzajemnie korzystnych warunkach, porozumienia ustanawiającego strefę wolnego handlu między obiema stronami, zgodnie z art. XXIV GATT.
Negocjacje te rozpoczynają się w najszybszym możliwym terminie celem zawarcia takiego porozumienia przed końcem okresu przejściowego, o którym mowa w art. 3 ust. 1.
Artykuł 49 (USS artykuł 126)
1.
Strony podejmują wszelkie środki o charakterze ogólnym lub szczególnym wymagane do wypełnienia swoich zobowiązań wynikających z niniejszej umowy.
Strony czuwają nad tym, aby cele określone w niniejszej umowie zostały osiągnięte.
2.
Jeżeli jedna ze Stron uważa, że druga Strona nie wypełniła zobowiązania, jakie nakłada na nią niniejsza umowa, może ona podjąć odpowiednie środki.
Przedtem jednak, z wyjątkiem szczególnie pilnych przypadków, powinna ona dostarczyć Radzie Stabilizacji i Stowarzyszenia wszelkich stosownych informacji niezbędnych do dokładnego zbadania sytuacji w celu znalezienia rozwiązania zadowalającego obie Strony.
3.
Przy wyborze środków pierwszeństwo należy przyznać tym, które w najmniejszym stopniu zakłócają funkcjonowanie niniejszej umowy.
Informacje o podjęciu środków są niezwłocznie przekazywane Radzie Stabilizacji i Stowarzyszenia, a środki te stanowią przedmiot konsultacji w Radzie, jeżeli druga Strona tego zażąda.
Artykuł 50 (USS artykuł 127)
Strony zgadzają się prowadzić w trybie pilnym i z wykorzystaniem odpowiednich kanałów, na wniosek każdej ze Stron, konsultacje mające na celu omówienie wszelkich kwestii związanych z interpretacją lub wykonaniem niniejszej umowy oraz innymi istotnymi aspektami wzajemnych stosunków między Stronami.
Postanowienia niniejszego artykułu nie wpływają w żaden sposób na postanowienia i pozostają bez uszczerbku dla art. 18, 24, 25, 26 i 30.
Artykuł 51 (USS artykuł 129)
Załączniki I–IV oraz protokoły 1–5 stanowią integralną część niniejszej umowy.
Odniesienia w załącznikach i protokołach są odniesieniami do układu o stabilizacji i stowarzyszeniu i powinny być traktowane jako odnoszące się do odpowiednich artykułów tej umowy, w sposób wskazany w tytułach artykułów niniejszej umowy.
Artykuł 52
Niniejszą umowę stosuje się do dnia wejścia w życie układu o stabilizacji i stowarzyszeniu, podpisanego w Luksemburgu, dnia 12 czerwca 2006 r.
Każda ze Stron może wypowiedzieć niniejszą umowę poprzez powiadomienie drugiej Strony.
Niniejsza umowa przestaje obowiązywać sześć miesięcy od daty takiego zawiadomienia.
Artykuł 53 (USS artykuł 132)
Niniejsza umowa ma zastosowanie, z jednej strony, do terytoriów, na których obowiązują Traktaty ustanawiające Wspólnotę Europejską oraz Europejską Wspólnotę Energii Atomowej oraz na warunkach określonych w tych traktatach, a z drugiej strony, do terytorium Albanii.
Artykuł 54 (USS artykuł 133)
Depozytariuszem niniejszej umowy jest Sekretarz Generalny Rady Unii Europejskiej.
Artykuł 55 (USS artykuł 134)
Niniejszą umowę sporządza się w dwóch egzemplarzach we wszystkich urzędowych językach Stron, a każdy z tych tekstów jest na równi autentyczny.
Artykuł 56 (USS artykuł 135)
Strony ratyfikują lub zatwierdzają niniejszą umowę zgodnie z własnymi procedurami.
Dokumenty ratyfikacyjne lub zatwierdzające składa się w Sekretariacie Generalnym Rady Unii Europejskiej.
Niniejsza umowa wchodzi w życie w pierwszym dniu drugiego miesiąca po dacie złożenia ostatniego dokumentu ratyfikacyjnego lub zatwierdzającego.
Od chwili jej wejścia w życie zawieszone zostają art. 3–14 umowy w sprawie wymiany handlowej oraz współpracy handlowej i gospodarczej.
Umowa
między Wspólnotą Europejską a Rządem Republiki Singapuru dotycząca pewnych aspektów usług lotniczych
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA,
z jednej strony, oraz
RZĄD REPUBLIKI SINGAPURU (zwany dalej "Singapurem"),
z drugiej strony
(zwane dalej "Umawiającymi się Stronami"),
STWIERDZAJĄC, że Europejski Trybunał Sprawiedliwości uznał, że niektóre postanowienia dwustronnych umów zawartych przez kilka państw członkowskich z państwami trzecimi są niezgodne z prawem Wspólnoty Europejskiej,
STWIERDZAJĄC, że została zawarta pewna ilość dwustronnych umów lotniczych między kilkoma państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a Singapurem, zawierających podobne postanowienia, oraz że na państwach członkowskich ciąży zobowiązanie do podejmowania wszelkich odpowiednich kroków mających na celu usunięcie niezgodności między takimi umowami a Traktatem WE,
STWIERDZAJĄC, że Wspólnota Europejska ma wyłączną kompetencję w zakresie szeregu aspektów, które mogą zostać włączone do dwustronnych umów dotyczących usług lotniczych między państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a państwami trzecimi,
STWIERDZAJĄC, że na mocy prawa Wspólnoty Europejskiej wspólnotowi przewoźnicy lotniczy ustanowieni w państwie członkowskim mają prawo do niedyskryminacyjnego dostępu do tras lotniczych między tym państwem członkowskim a państwami trzecimi,
UWZGLĘDNIAJĄC umowy między Wspólnotą Europejską a niektórymi państwami trzecimi, przewidujące dla obywateli tych państw trzecich możliwość nabywania prawa własności przewoźników lotniczych licencjonowanych zgodnie z prawem Wspólnoty Europejskiej,
UZNAJĄC, że spójność między prawem Wspólnoty Europejskiej a postanowieniami umów dwustronnych dotyczących usług lotniczych między państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a Singapurem będzie stanowić skuteczny środek, który zapewni kontynuację i rozwój usług lotniczych między Wspólnotą Europejską a Singapurem,
STWIERDZAJĄC, że niniejsza umowa nie musi wpływać na postanowienia dwustronnych umów dotyczących usług lotniczych między państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a Singapurem, które są zgodne z prawem Wspólnoty Europejskiej,
STWIERDZAJĄC, że w ramach niniejszej umowy celem Wspólnoty Europejskiej nie jest zwiększenie ogólnej wielkości przewozów lotniczych między Wspólnotą Europejską a Singapurem ani naruszenie równowagi między wspólnotowymi przewoźnikami lotniczymi a przewoźnikami lotniczymi z Singapuru, ani zmiana wykładni odnoszących się do praw przewozowych postanowień obecnie obowiązujących umów dwustronnych dotyczących usług lotniczych,
UZGODNILI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Postanowienia ogólne
1.
Do celów niniejszej umowy "państwa członkowskie" oznaczają państwa członkowskie Wspólnoty Europejskiej; "Umawiająca się Strona" oznacza umawiającą się stronę niniejszej Umowy; "strona" oznacza umawiającą się stronę odpowiedniej dwustronnej umowy dotyczącej usług lotniczych; "przewoźnik lotniczy" oznacza również przedsiębiorstwo lotnicze; "terytorium Wspólnoty Europejskiej" oznacza terytoria państw członkowskich, do których ma zastosowanie Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską.
2.
Zawarte w każdej z umów wymienionych w załączniku I odniesienia do obywateli państwa członkowskiego będącego stroną takiej umowy są rozumiane jako odniesienia do obywateli państw członkowskich Wspólnoty Europejskiej.
3.
Zawarte w każdej z umów wymienionych w załączniku I odniesienia do przewoźników lotniczych lub przedsiębiorstw lotniczych z państwa członkowskiego będącego stroną takiej umowy są rozumiane jako odniesienia do przewoźników lotniczych lub przedsiębiorstw lotniczych wyznaczonych przez to państwo członkowskie.
Artykuł 2
Wyznaczenie, upoważnienie i cofnięcie
1.
Postanowienia ust. 3 i 4 niniejszego artykułu zastępują odpowiednie postanowienia artykułów wymienionych odpowiednio w załączniku II lit. a) i b) w odniesieniu do, odpowiednio, wyznaczenia przez dane państwo członkowskie przewoźnika lotniczego, upoważnień i zezwoleń udzielonych mu przez Singapur oraz odmowy, cofnięcia, zawieszenia lub ograniczenia upoważnień lub zezwoleń udzielonych przewoźnikowi lotniczemu.
2.
Postanowienia ust. 3 i 4 niniejszego artykułu zastępują odpowiednie postanowienia artykułów wymienionych odpowiednio w załączniku II lit. a) i b) w odniesieniu do, odpowiednio, wyznaczenia przewoźnika lotniczego przez Singapur, upoważnień i zezwoleń udzielonych mu przez dane państwo członkowskie oraz odmowy, cofnięcia, zawieszenia lub ograniczenia upoważnień lub zezwoleń udzielonych przewoźnikowi lotniczemu, jeżeli dane państwo członkowskie potwierdza stosowanie postanowień ust. 3 i 4 niniejszego artykułu.
3.
Po otrzymaniu takiego wyznaczenia i wniosków od wyznaczonego(-ych) przewoźnika(-ów) lotniczego(-ych) w wymaganej formie i w sposób wymagany dla zezwoleń eksploatacyjnych oraz dla zezwoleń technicznych każda ze stron wydaje, z zastrzeżeniem ust. 4 i 5, właściwe upoważnienia i zezwolenia w najkrótszym przewidzianym przez procedury terminie, pod warunkiem że:
a) w przypadku przewoźnika lotniczego wyznaczonego przez państwo członkowskie:
i) przewoźnik lotniczy jest ustanowiony, zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską, na terytorium wyznaczającego państwa członkowskiego i posiada ważną licencję na prowadzenie działalności, wydaną przez państwo członkowskie zgodnie z prawem Wspólnoty Europejskiej; oraz
ii) państwo członkowskie odpowiedzialne za wydanie certyfikatu przewoźnika lotniczego sprawuje i utrzymuje skuteczną kontrolę regulacyjną nad przewoźnikiem lotniczym, a właściwa władza lotnicza jest wyraźnie określona w wyznaczeniu; oraz
iii) przewoźnik lotniczy ma główne miejsce prowadzenia działalności na terytorium państwa członkowskiego, które wydało mu ważną licencję na prowadzenie działalności; oraz
iv) przewoźnik lotniczy jest własnością, bezpośrednio lub poprzez udział większościowy, i pozostaje pod skuteczną kontrolą państw członkowskich lub obywateli państw członkowskich lub innych państw wymienionych w załączniku III lub obywateli tych innych państw;
b) w przypadku przewoźnika lotniczego wyznaczonego przez Singapur:
i) Singapur sprawuje i utrzymuje skuteczną kontrolę regulacyjną nad przewoźnikiem lotniczym; oraz
ii) przewoźnik lotniczy ma główne miejsce prowadzenia działalności w Singapurze.
4.
Każda ze stron może odmówić, cofnąć, zawiesić lub ograniczyć zezwolenie eksploatacyjne lub zezwolenia techniczne wydane przewoźnikowi lotniczemu wyznaczonemu przez drugą stronę, jeżeli:
a) w przypadku przewoźnika lotniczego wyznaczonego przez państwo członkowskie:
i) przewoźnik lotniczy nie jest ustanowiony, zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską, na terytorium wyznaczającego państwa członkowskiego lub nie posiada ważnej licencji na prowadzenie działalności wydanej przez państwo członkowskie zgodnie z prawem Wspólnoty Europejskiej; lub
ii) państwo członkowskie odpowiedzialne za wydanie certyfikatu przewoźnika lotniczego nie sprawuje ani nie utrzymuje skutecznej kontroli regulacyjnej nad przewoźnikiem lotniczym, lub właściwa władza lotnicza nie jest wyraźnie określona w wyznaczeniu; lub
iii) przewoźnik lotniczy nie ma głównego miejsca prowadzenia działalności na terytorium państwa członkowskiego, które wydało mu licencję na prowadzenie działalności; lub
iv) przewoźnik lotniczy nie stanowi własności, bezpośrednio lub poprzez udział większościowy, i nie pozostaje pod skuteczną kontrolą państw członkowskich lub obywateli państw członkowskich, lub innych państw wymienionych w załączniku III, lub obywateli tych innych państw; lub
v) można wykazać, że wykonywanie przez przewoźnika lotniczego praw przewozowych zgodnie z niniejszą Umową na trasie, która zawiera punkt znajdujący się na terytorium innego państwa członkowskiego, w tym świadczenie usług oferowanych na rynku jako połączenia bezpośrednie lub z innego powodu stanowiących połączenia bezpośrednie, stanowiłoby obejście ograniczeń praw przewozowych nałożonych przez umowę między Singapurem a tym innym państwem członkowskim; lub
vi) przewoźnik lotniczy posiada certyfikat przewoźnika lotniczego wydany przez państwo członkowskie i nie istnieje dwustronna umowa dotycząca usług lotniczych między Singapurem a tym państwem członkowskim, a można wykazać, że prawa przewozowe niezbędne do prowadzenia proponowanej działalności nie są wzajemnie dostępne dla wyznaczonego(-ych) przewoźnika(-ów) lotniczego(-ych) z Singapuru;
b) w przypadku przewoźnika lotniczego wyznaczonego przez Singapur:
i) Singapur nie utrzymuje skutecznej kontroli regulacyjnej nad przewoźnikiem lotniczym; lub
ii) przewoźnik lotniczy nie ma głównego miejsca prowadzenia działalności w Singapurze.
5.
Wykonując swoje prawa na mocy ust. 4, i bez uszczerbku dla jego praw wynikających z ust. 4 lit. a) pkt v) i vi) niniejszego artykułu, Singapur nie stosuje dyskryminacji między przewoźnikami lotniczymi z państw członkowskich ze względu na ich narodowość.
Artykuł 3
Prawa dotyczące kontroli regulacyjnej
1.
Postanowienia ust. 2 niniejszego artykułu uzupełniają artykuły wymienione w załączniku II lit. c).
2.
Jeżeli państwo członkowskie (pierwsze państwo członkowskie) wyznaczyło przewoźnika lotniczego, nad którym kontrolę regulacyjną sprawuje i utrzymuje drugie państwo członkowskie, prawa Singapuru wynikające z postanowień dotyczących bezpieczeństwa zawartych w umowie między pierwszym państwem członkowskim, które wyznaczyło danego przewoźnika lotniczego, a Singapurem, mają w równym stopniu zastosowanie w stosunku do przyjmowania, wykonywania lub utrzymywania norm bezpieczeństwa przez to drugie państwo członkowskie oraz do zezwolenia eksploatacyjnego tego przewoźnika lotniczego.
Artykuł 4
Taryfy za przewóz wewnątrz Wspólnoty Europejskiej
1.
Postanowienia ust. 2 niniejszego artykułu uzupełniają artykuły wymienione w załączniku II lit. d).
2.
Taryfy pobierane przez przewoźnika(-ów) lotniczego(-ych) wyznaczonego(-ych) przez Singapur zgodnie z umową wymienioną w załączniku I, zawierającą postanowienie wymienione w załączniku II lit. d) za przewóz w całości wewnątrz Wspólnoty Europejskiej, podlegają prawu Wspólnoty Europejskiej.
Prawo Wspólnoty Europejskiej jest stosowane na zasadzie niedyskryminacyjnej.
Artykuł 5
Załączniki do Umowy
Załączniki do niniejszej Umowy stanowią jej integralną część.
Artykuł 6
Zmiany lub poprawki
Zmiany lub poprawki do niniejszej Umowy mogą zostać dokonane przez Umawiające się Strony w każdym czasie za ich obopólną zgodą.
Artykuł 7
Wejście w życie
1.
Niniejsza Umowa wchodzi w życie po dokonaniu przez Umawiające się Strony wzajemnej pisemnej notyfikacji zakończenia ich wewnętrznych procedur niezbędnych do jej wejścia w życie.
2.
Nie naruszając ust. 1, Umawiające się Strony zgadzają się na tymczasowe stosowanie niniejszej Umowy od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu, w którym Umawiające się Strony dokonały wzajemnej notyfikacji zakończenia niezbędnych w tym celu procedur.
3.
Umowy oraz inne ustalenia między państwami członkowskimi a Singapurem, które w dniu podpisania niniejszej Umowy nie weszły jeszcze w życie i nie są tymczasowo stosowane, są wymienione w załączniku I lit. b).
Niniejszą Umowę stosuje się do wszystkich takich umów i ustaleń z dniem ich wejścia w życie lub rozpoczęcia tymczasowego stosowania.
Artykuł 8
Wygaśnięcie
1.
W przypadku wygaśnięcia umowy wymienionej w załączniku I wygasają jednocześnie wszystkie postanowienia niniejszej Umowy odwołujące się do danej umowy wymienionej w załączniku I.
2.
W przypadku wygaśnięcia wszystkich umów wymienionych w załączniku I wygasa jednocześnie niniejsza Umowa.
W DOWÓD CZEGO niżej podpisani, należycie w tym celu umocowani, złożyli podpisy pod niniejszą Umową.
Umowa
między Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz Radą Ministrów Ukrainy dotycząca współpracy w zakresie pokojowego wykorzystania energii jądrowej
EUROPEJSKA WSPÓLNOTA ENERGII ATOMOWEJ (EURATOM), zwana dalej "Wspólnotą",
oraz RADA MINISTRÓW UKRAINY,
nazywane również dalej odpowiednio "Stroną" lub "Stronami",
MAJĄC NA WZGLĘDZIE, że umowa o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi a Ukrainą (zwana dalej "umową o partnerstwie i współpracy"), która weszła w życie dnia 1 marca 1998 r., stanowi, iż Strony współpracują w zakresie pokojowego wykorzystania energii jądrowej na podstawie szczegółowych umów, które mają zostać zawarte między Stronami,
MAJĄC NA WZGLĘDZIE, że wszystkie państwa członkowskie Wspólnoty oraz Ukraina są stronami Traktatu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej, zwanego dalej "traktatem o nierozprzestrzenianiu",
MAJĄC NA WZGLĘDZIE, że Wspólnota, jej państwa członkowskie oraz Ukraina są zobowiązane zagwarantować, że badania, rozwój i wykorzystywanie energii jądrowej w celach pokojowych realizowane będą w sposób zgodny z celami traktatu o nierozprzestrzenianiu,
MAJĄC NA WZGLĘDZIE, że środki bezpieczeństwa są stosowane we Wspólnocie zarówno na mocy rozdziału VII Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej (zwanego dalej "traktatem Euratom"), jak i na mocy umów w sprawie środków bezpieczeństwa zawartych między Wspólnotą, jej państwami członkowskimi a Międzynarodową Agencją Energii Atomowej (zwaną dalej "MAEA"),
MAJĄC NA WZGLĘDZIE, że środki bezpieczeństwa są stosowane na Ukrainie zgodnie z umową między Ukrainą a Międzynarodową Agencją Energii Atomowej dotyczącą stosowania środków bezpieczeństwa w związku z Traktatem o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej,
MAJĄC NA WZGLĘDZIE, że Wspólnota, jej państwa członkowskie oraz Ukraina potwierdzają swoje poparcie dla MAEA i jej wzmocnionego systemu środków bezpieczeństwa,
MAJĄC NA WZGLĘDZIE, że podstawa dla współpracy między Stronami w zakresie pokojowego wykorzystania energii jądrowej powinna zostać wzmocniona przez umowę ramową,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Definicje
Na potrzeby niniejszej umowy:
a) "materiał jądrowy" oznacza każdy materiał wyjściowy lub specjalny materiał rozszczepialny odpowiadający definicji tych terminów zawartej w artykule XX statutu Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej;
b) "Wspólnota" oznacza zarówno:
i) osobę prawną utworzoną na mocy Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, Stronę niniejszej umowy;
ii) jak również terytoria, do których ma zastosowanie traktat Euratom;
c) "właściwe organy Stron" oznacza:
i) w przypadku Wspólnoty – Komisję Europejską;
ii) w przypadku Ukrainy – Ministerstwo Paliw i Energii,
lub inne organy, których wyznaczenie Strony mogą w dowolnym czasie notyfikować drugiej Stronie.
Artykuł 2
Cel
Celem niniejszej umowy jest stworzenie ram dla współpracy między Stronami w zakresie pokojowego wykorzystania energii jądrowej, mającej służyć ogólnemu wzmocnieniu współpracy między Wspólnotą a Ukrainą zgodnie z zasadami wzajemności i obopólnej korzyści i bez uszczerbku dla uprawnień każdej ze Stron.
Artykuł 3
Zakres współpracy
1.
Strony mogą współpracować w sposób określony w art. 4–8 niniejszej umowy w zakresie pokojowego wykorzystania energii jądrowej w następujących dziedzinach:
a) bezpieczeństwo jądrowe (art. 4);
b) kontrolowana synteza jądrowa (art. 5);
c) badania i rozwój w obszarze energii jądrowej w dziedzinach innych niż przewidziane w lit. a) i b) powyżej (art. 6);
d) transfery międzynarodowe, handel materiałami jądrowymi oraz usługi jądrowego cyklu paliwowego (art. 7);
e) zapobieganie nielegalnemu obrotowi materiałami jądrowymi (art. 8);
f) inne istotne dziedziny stanowiące przedmiot wspólnego zainteresowania.
2.
Określona w niniejszym artykule współpraca może mieć miejsce zarówno między Stronami, jak również między osobami i przedsiębiorstwami mającymi miejsce zamieszkania lub siedzibę we Wspólnocie i na Ukrainie.
Artykuł 4
Bezpieczeństwo jądrowe
Współpraca w dziedzinie bezpieczeństwa jądrowego jest prowadzona zgodnie z umową o współpracy w dziedzinie bezpieczeństwa jądrowego zawartą między Europejską Wspólnotą Energii Atomowej a Radą Ministrów Ukrainy, która weszła w życie dnia 13 listopada 2002 r.
Artykuł 5
Kontrolowana synteza jądrowa
Współpraca w dziedzinie kontrolowanej syntezy jądrowej jest prowadzona zgodnie z umową o współpracy w dziedzinie kontrolowanej syntezy jądrowej zawartą między Europejską Wspólnotą Energii Atomowej a Radą Ministrów Ukrainy, która weszła w życie dnia 13 listopada 2002 r.
Artykuł 6
Inne dziedziny prac badawczo-rozwojowych w obszarze energii jądrowej
1.
Za zgodą Stron współpraca może zostać rozszerzona na inne niż wymienione w art. 4 i 5 niniejszej umowy dziedziny prac badawczo-rozwojowych w obszarze energii jądrowej, stanowiące przedmiot wspólnego zainteresowania, jeśli wchodzą one w zakres odpowiednich działań w zakresie badań i rozwoju podejmowanych przez Strony.
2.
W przypadku Wspólnoty współpraca może w szczególności obejmować następujące dziedziny:
a) zastosowania energii jądrowej w medycynie i przemyśle, w tym produkcję elektryczności;
b) wpływ energii jądrowej na środowisko naturalne;
c) dziedziny współpracy w zakresie pokojowego wykorzystania energii jądrowej określone w art. 62 ust. 2 umowy o partnerstwie i współpracy, w zakresie, w jakim współpraca ta może być prowadzona w ramach traktatu Euratom.
3.
Współpraca prowadzona jest w szczególności w drodze:
- wymiany wiedzy specjalistycznej poprzez sprawozdania, wizyty, seminaria, spotkania specjalistyczne itp.,
- wymiany personelu między laboratoriami i/lub jednostkami zaangażowanymi po obu stronach, również w celach szkoleniowych,
- wymiany próbek, materiałów, przyrządów i aparatury do celów badawczych,
- zrównoważonego udziału we wspólnie prowadzonych badaniach i działaniach.
4.
Jeśli jest to konieczne, zakres i warunki współpracy w konkretnych projektach są określane w uzgodnieniach wykonawczych, zawieranych w imieniu Stron przez właściwe organy działające zgodnie z obowiązującymi je przepisami ustawowymi i wykonawczymi.
5.
Takie uzgodnienia wykonawcze mogą między innymi obejmować postanowienia dotyczące finansowania, kwestie przydzielania obowiązków administracyjnych oraz szczegółowe postanowienia dotyczące rozpowszechniania informacji oraz praw własności intelektualnej.
6.
Jeśli Strony nie uzgodniły inaczej, koszty wynikające z działań podejmowanych w ramach współpracy są pokrywane przez Stronę, która działania te inicjuje.
Artykuł 7
Transfery międzynarodowe, handel materiałami jądrowymi oraz świadczenie związanych z tym usług
1.
Materiał jądrowy przekazywany między Stronami, bezpośrednio lub poprzez państwo trzecie, podlega niniejszej umowie w momencie jego wprowadzenia na terytorium podlegające jurysdykcji Strony otrzymującej, pod warunkiem że Strona dostarczająca powiadomiła pisemnie Stronę otrzymującą przed lub jednocześnie z wysyłką, zgodnie z procedurami określonymi w uzgodnieniu administracyjnym, które zostanie zawarte przez właściwe organy Stron.
2.
Materiał jądrowy, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, podlega postanowieniom niniejszej umowy do momentu:
- ustalenia, zgodnie z postanowieniami dotyczącymi zakończenia stosowania środków bezpieczeństwa zawartymi w odnośnej umowie określonej w ust. 6 lit. b) poniżej, że nie może on już zostać wykorzystany w żadnych działaniach z zakresu techniki jądrowej istotnych w związku z kontrolą bezpieczeństwa, lub że jego odzyskanie stało się praktycznie niemożliwe,
- gdy został on przekazany poza terytorium podlegające jurysdykcji Strony otrzymującej zgodnie z ust. 6 lit. e) poniżej, lub
- Strony uzgodniły, że materiał ten nie podlega już postanowieniom niniejszej umowy.
3.
Każdy transfer materiału jądrowego przeprowadzany w ramach współpracy dokonywany jest zgodnie z odpowiednimi międzynarodowymi i wielostronnymi zobowiązaniami Stron oraz państw członkowskich Unii Europejskiej w odniesieniu do pokojowego wykorzystania energii jądrowej, wyszczególnionymi w ust. 6 niniejszego artykułu.
4.
Prowadzony między Stronami handel materiałami jądrowymi oraz świadczenie usług związanych z tymi materiałami mają za podstawę ceny rynkowe.
5.
Strony starają się unikać sytuacji konfliktowych wymagających zastosowania środków bezpieczeństwa w handlu materiałami jądrowymi prowadzonym między nimi.
Jeżeli jednak w handlu tym pojawią się problemy, które poważnie zagrażałyby żywotności przemysłu jądrowego Wspólnoty lub Ukrainy (w tym sektora wydobycia uranu), każda ze Stron może zażądać konsultacji, które należy przeprowadzić jak najszybciej w ramach utworzonego ad hoc komitetu.
Jeżeli w trakcie konsultacji nie będzie możliwe znalezienie akceptowanego przez obie Strony rozwiązania dla tych problemów, Strona, która zażądała konsultacji, może zgodnie z przepisami jej prawa krajowego oraz odpowiednimi zasadami prawa międzynarodowego zastosować właściwe środki bezpieczeństwa celem rozwiązania tych problemów lub złagodzenia ich skutków.
Zastosowanie pierwszego i drugiego postanowienia niniejszego ustępu pozostaje bez uszczerbku dla traktatu Euratom i tworzonego na jego podstawie prawa wtórnego.
6.
Transfery materiału jądrowego podlegają następującym warunkom:
a) materiał jądrowy jest wykorzystywany w celach pokojowych, a nie w jakimkolwiek urządzeniu służącym do przeprowadzenia wybuchu jądrowego lub w pracach badawczo-rozwojowych nad takim urządzeniem;
b) materiał jądrowy podlega:
i) we Wspólnocie środkom bezpieczeństwa Euratom na mocy traktatu Euratom oraz środkom bezpieczeństwa MAEA na mocy mającej odpowiednio zastosowanie jednej z następujących umów dotyczących środków bezpieczeństwa, w jej ewentualnie zmienionej lub nowej wersji, tak długo jak poniższe umowy zapewniają poziom bezpieczeństwa wymagany zgodnie z traktatem o nierozprzestrzenianiu:
- umowy między państwami członkowskimi Wspólnoty nieposiadającymi broni jądrowej, Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz Międzynarodową Agencją Energii Atomowej, która weszła w życie dnia 21 lutego 1977 r. (opublikowanej jako INFCIRC/193),
- umowy między Francją, Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz Międzynarodową Agencją Energii Atomowej, która weszła w życie dnia 12 września 1981 r. (opublikowanej jako INFCIRC/290),
- umowy między Zjednoczonym Królestwem, Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz Międzynarodową Agencją Energii Atomowej, która weszła w życie dnia 14 sierpnia 1978 r. (opublikowanej jako INFCIRC/263),
uzupełnionych protokołami dodatkowymi podpisanymi dnia 22 września 1998 r. na podstawie dokumentu opublikowanego jako INFCIRC/540 (Strengthened Safeguards System, Part II, Wzmocniony system bezpieczeństwa, część II);
ii) na Ukrainie środkom bezpieczeństwa MAEA na mocy umowy między Ukrainą a Międzynarodową Agencją Energii Atomowej dotyczącej stosowania środków bezpieczeństwa w związku z Traktatem o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej, która weszła w życie dnia 22 stycznia 1998 r. (opublikowanej jako INFCIRC/550), uzupełnionej protokołami dodatkowymi podpisanymi dnia 15 sierpnia 2000 r. na podstawie dokumentu opublikowanego jako INFCIRC/540 (Strengthened Safeguards System, Part II, Wzmocniony system bezpieczeństwa, część II), jeśli mają moc obowiązującą;
c) jeśli stosowanie którejkolwiek z umów z MAEA wymienionych w lit. b) niniejszego ustępu zostało z jakiegokolwiek powodu zawieszone lub zakończone we Wspólnocie lub na Ukrainie, dana Strona zawiera umowę z MAEA o tych samych skutkach i tym samym zakresie, co umowy dotyczące środków bezpieczeństwa wymienione w lit. b) ppkt i) lub ppkt ii) niniejszego ustępu lub, jeśli nie jest to możliwe,
Wspólnota, w zakresie w jakim jej to dotyczy, stosuje środki bezpieczeństwa oparte na systemie kontroli bezpieczeństwa Euratom o tych samych skutkach i tym samym zakresie, co umowy dotyczące środków bezpieczeństwa wymienione w lit. b) ppkt i) niniejszego ustępu lub, jeśli nie jest to możliwe,
Strony dokonują uzgodnień o zastosowaniu środków bezpieczeństwa o tych samych skutkach i tym samym zakresie, co umowy dotyczące środków bezpieczeństwa wymienione w lit. b) ppkt i) lub ppkt ii) niniejszego ustępu;
d) zastosowanie środków ochrony fizycznej, które spełniają przynajmniej kryteria określone w załączniku C do dokumentu MAEA INFCIRC/254/Rev.5/Part 1 (Guidelines for Nuclear Transfers, Wytyczne dla transferu materiałów jądrowych) z ewentualnymi zmianami; w uzupełnieniu do tego dokumentu państwa członkowskie Wspólnoty, w razie potrzeby Komisja Europejska, oraz Ukraina uwzględniają przy stosowaniu środków ochrony fizycznej zalecenia zawarte w dokumencie MAEA INFCIRC/225/Rev.4 (Physical Protection of Nuclear Material, Fizyczna ochrona materiału jądrowego) z ewentualnymi zmianami.
Międzynarodowy transport materiałów jądrowych podlega postanowieniom Międzynarodowej konwencji o ochronie fizycznej materiałów jądrowych (dokument MAEA INFCIRC/274/Rev.1) z ewentualnymi zmianami oraz, tak szybko jak to będzie możliwe, przepisom MAEA w zakresie bezpiecznego transportu materiałów radioaktywnych (IAEA Safety Standards Series n.ST-1, Seria norm bezpieczeństwa MAEA n.ST-1) z ewentualnymi zmianami;
e) ponowne transfery wszelkich materiałów objętych niniejszym artykułem poza terytorium podlegające jurysdykcji Stron są dokonywane wyłącznie przy przestrzeganiu zobowiązań zaciągniętych przez poszczególne państwa członkowskie Wspólnoty oraz Ukrainę w ramach grupy państw dostarczających materiały jądrowe, określanej jako grupa dostawców materiałów jądrowych.
W szczególności do ponownych transferów wszelkich materiałów objętych niniejszym artykułem mają zastosowanie wytyczne dla transferów nuklearnych (Guidelines for Nuclear Transfers) zawarte w dokumencie MAEA INFCIRC/254/Rev.5/Part 1 z ewentualnymi zmianami.
7.
Strony ułatwiają handel materiałami jądrowymi midzy sobą oraz między osobami lub przedsiębiorstwami mającymi miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytoriach Stron, we wspólnym interesie producentów, sektora jądrowego cyklu paliwowego, przedsiębiorstw użyteczności publicznej i konsumentów.
Zezwolenia, w tym na wywóz i przywóz, oraz zezwolenia dla stron trzecich, dotyczące handlu materiałami jądrowymi, działalności przemysłowej lub przemieszczania materiałów jądrowych na terytoriach Stron, nie mogą być używane w celu ograniczania handlu lub szkodzenia interesom handlowym którejkolwiek ze Stron w zakresie pokojowego wykorzystania energii jądrowej zarówno na jej własnym terytorium, jak i na płaszczyźnie międzynarodowej.
Właściwe organy niezwłocznie rozpatrują wnioski złożone o takie zezwolenia, bez narażania wnioskodawców na nieuzasadnione koszty.
Odpowiednie przepisy administracyjne służą zapewnieniu poszanowania niniejszego postanowienia.
Postanowienia niniejszej umowy nie mogą być używane w celu utrudnienia swobodnego przepływu materiału jądrowego na terytorium Wspólnoty.
8.
Bez względu na ewentualne zawieszenie lub rozwiązanie niniejszej umowy z dowolnego powodu, postanowienia ust. 6 lit. a) i b) niniejszego artykułu obowiązują dopóty, dopóki jakikolwiek materiał jądrowy podlegający tym postanowieniom będzie pozostawał pod jurysdykcją którejkolwiek ze Stron, lub do momentu podjęcia decyzji zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu.
Artykuł 8
Zapobieganie nielegalnemu obrotowi materiałami jądrowymi
Współpraca w dziedzinie zapobiegania nielegalnemu obrotowi materiałami jądrowymi ma na celu wspieranie metod i technik kontroli materiałów jądrowych.
Artykuł 9
Inne dziedziny stanowiące przedmiot wspólnego zainteresowania
1.
W ramach swoich uprawnień Strony mogą uzgodnić podjęcie współpracy w innych działaniach w obszarze energii jądrowej.
2.
W przypadku Wspólnoty działania te musiałyby wchodzić w zakres odpowiednich programów działań oraz spełniać określone dla nich warunki, np. w dziedzinach takich jak bezpieczny transport materiałów jądrowych, środki bezpieczeństwa lub współpraca przemysłowa służąca wspieraniu określonych aspektów bezpieczeństwa instalacji jądrowych.
3.
Zastosowanie mają również postanowienia art. 6 ust. 4–6 niniejszej umowy.
Artykuł 10
Obowiązujące prawo
Współpraca na podstawie niniejszej umowy jest zgodna z obowiązującymi przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi Wspólnoty i Ukrainy, jak również z zawartymi przez Strony umowami międzynarodowymi.
W przypadku Wspólnoty obowiązujące prawo obejmuje traktat Euratom i tworzone na jego podstawie prawo wtórne.
Artykuł 11
Własność intelektualna
Wykorzystywanie i rozpowszechnianie informacji oraz praw własności intelektualnej, patentów i praw autorskich związanych ze współpracą prowadzoną na podstawie niniejszej umowy jest zgodne z załącznikami do umów o współpracy w dziedzinie bezpieczeństwa jądrowego oraz w dziedzinie kontrolowanej syntezy jądrowej zawartych między Europejską Wspólnotą Energii Atomowej a Radą Ministrów Ukrainy, o których mowa odpowiednio w art. 4 i 5 niniejszej umowy.
Artykuł 12
Konsultacje oraz rozstrzyganie sporów
1.
Strony będą prowadzić regularne konsultacje w ramach umowy o partnerstwie i współpracy w celu monitorowania współpracy prowadzonej w ramach niniejszej umowy, chyba że Strony uzgodnią specjalne mechanizmy konsultacji.
2.
Wszelkie spory dotyczące stosowania lub wykładni niniejszej umowy mogą być rozstrzygane zgodnie z procedurą określoną w art. 96 umowy o partnerstwie i współpracy.
Artykuł 13
Wejście w życie i okres obowiązywania
1.
Niniejsza umowa wchodzi w życie w dniu określonym przez Strony w drodze wymiany not dyplomatycznych [1] i pozostaje w mocy początkowo przez okres pięciu lat.
2.
Niniejsza umowa będzie następnie automatycznie przedłużana o kolejne okresy pięcioletnie, chyba że którakolwiek ze Stron zażąda na piśmie, najpóźniej na sześć miesięcy przed datą jej wygaśnięcia, rozwiązania umowy lub jej renegocjacji.
3.
Jeżeli jedna ze Stron lub którekolwiek państwo członkowskie Wspólnoty naruszy którekolwiek z zasadniczych postanowień niniejszej umowy, druga Strona może, w drodze odpowiedniego pisemnego powiadomienia, zawiesić lub wypowiedzieć w całości lub w części współpracę w ramach niniejszej umowy.
Zanim jedna ze Stron podejmie w tym celu odpowiednie działania, Strony konsultują się celem osiągnięcia porozumienia w sprawie środków korygujących, które należy zastosować, oraz w sprawie harmonogramu ich zastosowania.
Działania na podstawie pierwszego zdania niniejszego ustępu podejmowane są wyłącznie wówczas, gdy w ustalonym okresie nie zastosowano uzgodnionych środków lub gdy po upływie rozsądnego terminu, uwzględniającego charakter i wagę naruszenia, nie udało się osiągnąć porozumienia, o którym mowa w zdaniu poprzednim.
Niniejsza umowa jest sporządzona w dwóch egzemplarzach w językach angielskim, duńskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, niderlandzkim, niemieckim, portugalskim, szwedzkim, ukraińskim i włoskim, przy czym wszystkie teksty są na równi autentyczne.
TŁUMACZENIE
Protokół
w sprawie stosowania Konwencji alpejskiej z 1991 roku w zakresie rolnictwa na terenach górskich
Protokół "Rolnictwo na terenach górskich"
Preambuła
REPUBLIKA AUSTRII,
REPUBLIKA FRANCUSKA,
KSIĘSTWO LIECHTENSTEINU,
KSIĘSTWO MONAKO,
REPUBLIKA FEDERALNA NIEMIEC,
REPUBLIKA SŁOWENII,
KONFEDERACJA SZWAJCARSKA,
REPUBLIKA WŁOSKA
oraz
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA,
ZGODNIE ze swymi zadaniami wynikającymi z Konwencji w sprawie ochrony Alp (Konwencji alpejskiej) z dnia 7 listopada 1991 r., mającymi na celu zapewnienie spójnej polityki zachowania i ochrony oraz trwałego rozwoju obszaru alpejskiego,
WYPEŁNIAJĄC swoje zobowiązania wynikające z art. 2 ust. 2 i 3 Konwencji alpejskiej,
ŚWIADOMI, że należy do nich, w interesie ogólnym, utrzymanie gospodarowania tradycyjnymi krajobrazami wiejskimi i rolnictwem dostosowanym do siedlisk, zgodnym ze środowiskiem oraz promowanie ich z uwagi na trudniejsze warunki ekonomiczne,
PRZYZNAJĄC, że obszar alpejski, dzięki swemu bogactwu w zasoby naturalne, dzięki swym zasobom wodnym, potencjałowi rolnemu, znaczeniu historycznemu i kulturowemu, przez swą wartość europejskiej jakości życia, działalności gospodarczej i rekreacji, jak również poprzez przebiegające przez ten obszar osie komunikacyjne, nadal będzie cieszył się ogromnym znaczeniem, w szczególności dla ludności miejscowej, lecz także i dla tej pochodzącej z innych terenów,
PRZEKONANI, że ludność miejscowa powinna być w stanie określić swój własny projekt rozwoju społecznego, kulturalnego i gospodarczego oraz uczestniczyć w jego wprowadzaniu w życie w istniejących ramach instytucjonalnych,
PRZEKONANI o konieczności dostosowania interesów ekonomicznych i wymogów ekonomicznych, biorąc pod uwagę odrębności każdego regionu oraz centralną rolę rolnictwa,
UWZGLĘDNIAJĄC znaczenie, jakie zawsze miało rolnictwo na terenach alpejskich oraz niezbędny wkład, jaki ten sektor wnosi i będzie wnosił, w szczególności w strefach górskich, jako podstawowe bogactwo umożliwiające utrzymanie właściwej gęstości zaludnienia, zaopatrzenia ludności w żywność, produkcje produktów typowych wysokiej jakości, zachowanie krajobrazu wiejskiego w szczególności dla jego walorów turystycznych, a wreszcie dla ochrony gleby przed erozją, lawinami i powodziami,
PRZYZNAJĄC, że metody i intensywność eksploatacji rolnej wywierają najsilniejszy wpływ na przyrodę i na krajobrazy oraz że krajobraz wiejski, uprawiany w sposób ekstensywny, musi spełniać podstawową rolę jako siedlisko alpejskiej fauny i flory,
PRZYZNAJĄC, że działalność rolnicza narażona jest tu na trudniejsze warunki życia i produkcji z uwagi na geomorfologię i klimat stref górskich,
PRZEKONANI, że niektóre problemy mogą być rozwiązane tylko w ramach transgranicznych i że wymagają one przyjęcia wspólnych środków ze strony państw alpejskich oraz że należy w szczególności wprowadzić w życie, na poziomie krajowym i europejskim, środki gospodarcze i społeczne wyrównujące i towarzyszące, tak by w strefach górskich przyszłość rolników i ich gospodarstw nie została zakwestionowana przez zastosowanie wyłącznie ekonomicznych parametrów,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
ROZDZIAŁ I
POSTANOWIENIA OGÓLNE
Artykuł 1
Cele
1.
Niniejszy protokół ustala środki na poziomie międzynarodowym w celu zachowania i wspierania rolnictwa na terenach górskich, dostosowanego do miejsca i środowiska; celem protokołu jest uznanie i zapewnienie w czasie podstawowego wkładu do zachowania liczby ludności, do ochrony trwałych działań gospodarczych polegających w szczególności na produkcji produktów typowych wysokiej jakości, do ochrony naturalnego obrazu życia, do zapobiegania zagrożeniom naturalnym, zachowania piękna i walorów rekreacyjnych naturalnego krajobrazu wiejskiego oraz do życia kulturalnego obszaru alpejskiego.
2.
Wprowadzaniu w życie niniejszego protokołu Umawiające się Strony starają się zoptymalizować wszystkie funkcje rolnictwa górskiego.
Artykuł 2
Uwzględnienie celów w innych politykach
Umawiające się Strony zobowiązują się również do uwzględnienia celów niniejszego protokołu w swoich innych politykach.
Artykuł 3
Zobowiązania podstawowe w globalnych ramach ekonomicznych
Umawiające się Strony są zgodne co do konieczności dostosowania polityki rolnej na wszystkich szczeblach, zgodnie z globalną polityką gospodarczą, do wymogów trwałego i zrównoważonego rozwoju, tak by możliwe było, w ramach danych warunków polityki finansowej:
a) wspieranie, w szczególności w strefach górskich, rolnictwa dostosowanego do środowiska i jego funkcji użyteczności publicznej w znaczeniu art. 7 niniejszego protokołu;
b) znaczące działanie przeciwko opuszczaniu stref górskich, zapewniając tam także odpowiednie warunki życia za pomocą środków polityki społecznej i strukturalnej, połączone z całością środków polityki rolnej i środowiskowej.
Artykuł 4
Rola rolników
Umawiające się Strony uzgadniają, że w strefach górskich szczególnie rolnictwo przez wieki wywierało swe piętno na krajobrazie, nadając mu charakter historyczny i znaczenie kulturowe.
Należy więc uznać podstawową rolę odgrywaną przez rolników z uwagi na ich bardzo zróżnicowane zadania, w chwili obecnej i w przyszłości, dla zachowania naturalnego krajobrazu wiejskiego i włączyć ich do podejmowania decyzji i środków na rzecz regionów górskich.
Artykuł 5
Uczestnictwo władz terytorialnych
1.
W istniejących ramach instytucjonalnych każda z Umawiających się Stron określa najlepszy poziom koordynacji i współpracy między bezpośrednio zainteresowanymi instytucjami i władzami terytorialnymi w celu promowania solidarnej odpowiedzialności, w szczególności w celu stosowania i rozwoju, współdziałania w stosowaniu polityk rolnictwa na terenach górskich, a także wdrażania wynikających z tego środków.
2.
Bezpośrednio zainteresowane władze terytorialne zajmują się różnymi etapami przygotowywania i wdrażania tych polityk i środków, zgodnie ze swoimi kompetencjami, w istniejących ramach instytucjonalnych.
Artykuł 6
Współpraca międzynarodowa
Umawiające się Strony uzgadniają, że:
a) dla wprowadzenia w życie niniejszego protokołu należy dokonywać wspólnych ocen rozwoju polityki rolnej oraz zapewniać wzajemne konsultacje przed przyjęciem jakiejkolwiek ważnej decyzji w zakresie polityki rolnej;
b) należy zapewnić realizacje celów i środków ustalonych w niniejszym protokole za pomocą współpracy transgranicznej wszystkich właściwych organów władzy, a w szczególności organów administracji regionalnej i władz terytorialnych;
c) należy wspierać wymianę informacji i doświadczeń, jak również wspólnych inicjatyw na drodze współpracy międzynarodowej między instytutami badawczymi i instytucjami szkoleniowymi, między organizacjami rolnymi i środowiskowymi oraz między mediami.
ROZDZIAŁ II
ŚRODKI SZCZEGÓLNE
Artykuł 7
Wspieranie rolnictwa na terenach górskich
1.
Umawiające się Strony dokładają wszelkich starań w celu zróżnicowania środków polityki rolnej na wszystkich szczeblach, w zależności od różnych warunków miejscowych oraz wspierania rolnictwa na terenach górskich z uwzględnieniem lokalnych niedogodności położenia naturalnego.
Należy w szczególności zwrócić uwagę na gospodarstwa zapewniające minimum działalności rolnej w ekstremalnych warunkach.
2.
Wkład, jaki rolnictwo na terenach górskich wnosi do zachowania naturalnych wiejskich krajobrazów oraz do zapobiegania zagrożeniom naturalnym, w interesie ogólnym, uprawnia do właściwej rekompensaty, w ramach zawieranych umów związanych z projektami i ze świadczeniami, które zostały określone jako przekraczające zobowiązania ogólne.
Artykuł 8
Zagospodarowanie terenu i krajobraz wiejski
1.
Umawiające się Strony zobowiązują się, w poszanowaniu naturalnego krajobrazu wiejskiego, do uwzględniania szczególnych warunków właściwych dla stref na terenach górskich w ramach zagospodarowania terenu, wykorzystania gruntów, przekształceń gruntowych i uzdatniania gleby.
2.
By spełniać swe wielorakie zadania rolnictwo na terenach górskich będzie przede wszystkim musiało dysponować terenami niezbędnymi dla gospodarstwa rolnego dostosowanego do miejsca i przyjaznego dla środowiska.
3.
Z tego względu niezbędne jest zapewnienie ochrony lub przywrócenia do poprzedniego stanu tradycyjnych elementów krajobrazu wiejskiego (las, skraj lasu, żywopłoty, zagajniki, łąki wilgotne, suche i ubogie, pastwiska alpejskie) oraz ich wykorzystanie.
4.
Trzeba będzie podjąć szczególne środki w celu zachowania rolniczych budynków gospodarczych oraz tradycyjnych elementów architektury wiejskiej, a także w celu zachowania stosowania charakterystycznych metod i materiałów budowlanych.
Artykuł 9
Metody uprawy z poszanowaniem przyrody. Produkty typowe
Umawiające się Strony zobowiązują się do podjęcia wszelkich niezbędnych środków, mających na celu stosowanie wspólnych kryteriów, w celu wspierania tworzenia miejsc pracy oraz rozpowszechniania, w strefach górskich, ekstensywnych metod uprawy stosowanych z poszanowaniem przyrody i charakterystycznych dla danego miejsca oraz do ochrony i podkreślania wartości typowych produktów rolnych, wyróżniających się miejscowym sposobem produkcji, jedynych w swoim rodzaju i wytwarzanych w sposób przyjazny dla natury.
Artykuł 10
Hodowla dostosowana do miejsca i różnorodność dziedzictwa genetycznego
1.
Umawiające się Strony uzgadniają, że hodowla dostosowana do miejsc i związana z dostępną powierzchnią stanowi podstawowy składnik rolnictwa na terenach górskich, zarówno jako źródło przychodów, jak i jako element wyznaczający tożsamość krajobrazu i upraw.
W związku z tym należy utrzymać gospodarkę hodowlaną, w tym tradycyjnych zwierząt gospodarskich, z charakterystycznymi rasami i z typowymi produktami; hodowla ta powinna być dostosowana do miejsc, powinna wykorzystywać dostępną powierzchnię i być przyjazna dla środowiska.
2.
Z tej perspektywy istotne jest zachowanie struktur rolnych, niezbędnych pastwisk i lasów, z poszanowaniem równowagi dostosowanej do każdego miejsca pomiędzy powierzchniami pastwisk i bydłem, w ramach dostosowanego ekstensywnego gospodarowania pastwiskami.
3.
Należy ponadto przyjąć środki niezbędne do zachowania różnorodności dziedzictwa genetycznego zwierząt gospodarskich i uprawianych roślin, w szczególności w dziedzinie badań i popularyzacji wiedzy rolniczej.
Artykuł 11
Promocja handlowa
1.
Umawiające się Strony dołożą starań do stworzenia sprzyjających warunków dla wprowadzania na rynek produktów rolnictwa górskiego w celu zwiększenia ich sprzedaży na miejscu i wzmocnienia ich konkurencyjności na rynkach krajowych i międzynarodowych.
2.
Promowanie odbywa się, między innymi, poprzez oznakowanie kontrolowanej nazwy pochodzenia oraz gwarancji jakości umożliwiające równocześnie ochronę producentów i konsumentów.
Artykuł 12
Ograniczenie produkcji
W przypadku ograniczeń produkcji rolnej Umawiające się Strony starają się uwzględniać szczególne wymogi w strefach górskich, uprawy dostosowane do miejsc i do środowiska naturalnego.
Artykuł 13
Komplementarność rolnictwa i gospodarki leśnej
Umawiające się Strony uzgadniają, że komplementarność i częściowa współzależność gospodarki rolnej i leśnej na terenach górskich wymagają, by były one uwzględniane wspólnie.
W związku z tym Strony wspierają:
a) gospodarkę leśną dostosowaną do warunków środowiska jako źródło dodatkowych dochodów gospodarstw rolnych oraz jako dodatkową działalność osób zatrudnionych w sektorze rolnym;
b) branie pod uwagę funkcji ochronnych, produkcyjnych i rekreacyjnych oraz funkcji ekologicznych i biogenetycznych lasów w związku z powierzchniami rolnymi, w celu uwzględnienia specyfiki miejsca i dostosowania do krajobrazu;
c) prawne regulowanie gospodarki pastwiskami oraz liczebności dziko żyjących zwierząt, by uniknąć wszelkich szkód lasów i upraw.
Artykuł 14
Dodatkowe źródła przychodów
Uznając tradycyjne znaczenie rodzinnego gospodarstwa rolnego na terenach górskich oraz w celu wspierania takich gospodarstw jako głównej, uzupełniającej lub dodatkowej działalności gospodarczej, Umawiające się Strony wspierają tworzenie i rozwój dodatkowych źródeł przychodów w strefach górskich, w szczególności z inicjatywy i na rzecz samej ludności miejscowej, zwłaszcza w sektorach związanych z rolnictwem, takich jak gospodarka leśna, turystyka i rzemiosło, dążących do zachowania naturalnego krajobrazu wiejskiego.
Artykuł 15
Poprawa warunków życia i pracy
Umawiające się Strony wspierają wzmocnienie i poprawę jakości usług niezbędnych dla przezwyciężenia niekorzystnych warunków, jakich doświadczają osoby zatrudnione w sektorze działalności rolnej i leśnej na obszarach górskich w celu połączenia poprawy warunków ich życia i pracy z rozwojem gospodarczym i społecznym przejawiającym się w innych dziedzinach i w innych częściach obszaru alpejskiego.
Z tej przyczyny kryteria decyzji nie powinny mieć jedynie charakteru czysto ekonomicznego.
Dotyczy to głównie łączenia, budowy i przebudowy domów mieszkalnych i rolnych budynków gospodarczych, zakupu i konserwacji instalacji i wyposażenia technicznego.
Artykuł 16
Środki uzupełniające
Umawiające się Strony mogą podjąć, dla rolnictwa na terenach górskich, środki uzupełniające w stosunku do tych, o których mowa w niniejszym protokole.
ROZDZIAŁ III
BADANIA, SZKOLENIA I INFORMOWANIE
Artykuł 17
Badania i monitorowanie
1.
Umawiające się Strony wspierają i dostosowują, w ścisłej współpracy, badania i systematyczne monitorowanie, które okazują się użyteczne dla osiągnięcia celów niniejszego protokołu.
2.
Wspierają one w szczególności badania w dziedzinie rolnictwa, poświęcone specjalnie rolnictwu na terenach górskich, badania, które zostaną rozwinięte, tak by jak najlepiej odpowiadać konkretnym warunkom miejscowym i które zostaną włączone do procesu określania i weryfikacji celów i środków polityki rolnej, przy czym uzyskane wyniki stosowane będą do działań szkoleniowych i wspomagania technicznego na rzecz rolnictwa.
3.
Umawiające się Strony dołożą starań, by krajowe wyniki badań i systematycznego monitorowania były włączane do wspólnego systemu stałego monitorowania i informowania oraz by były dostępne opinii publicznej w istniejących ramach instytucjonalnych.
4.
W odniesieniu do różnych stref górskich i z uwagi na cele i środki ustalone niniejszym protokołem, Umawiające się Strony ustanawiają w szczególności wykaz porównawczy sytuacji gospodarczej i społecznej rolnictwa na terenach górskich.
5.
Wykaz powinien być okresowo uaktualniany i zawierać wskazówki dotyczące tematów i terenów, które stanowią szczególne problemy oraz wskazówki dotyczące skuteczności środków wprowadzonych w życie i środków, które należy przyjąć.
Jako priorytetowe traktowane są dane dotyczące rozwoju sytuacji demograficznej, społecznej i gospodarczej, w powiązaniu z różnymi wskaźnikami geograficznymi, ekologicznymi i dotyczącymi infrastruktury stref, jak również określenie kryteriów dotyczących trwałego i zrównoważonego rozwoju w znaczeniu Konwencji alpejskiej i niniejszego protokołu.
6.
Ponadto za priorytetowe uważa się kwestie wymienione w załączniku.
Artykuł 18
Szkolenia i informowanie
1.
Umawiające się Strony wspierają kształcenie początkowe i kształcenie ustawiczne oraz informowanie opinii publicznej o celach, środkach i wprowadzaniu w życie niniejszego protokołu.
2.
Umawiające się Strony wspierają w szczególności:
a) dalej posunięty rozwój kształcenia początkowego i ustawicznego, pomocy technicznej w dziedzinie rolnictwa, pomocy w zakresie zarządzania przedsiębiorstwem i działalności handlowej, przy uwzględnieniu ochrony przyrody i środowiska.
Ogólna oferta szkoleniowa będzie zbudowana, tak by wspierać ukierunkowanie i przygotowywanie do innych zajęć, alternatywnych lub uzupełniających, w sektorach związanych z rolnictwem;
b) obszerną i obiektywną informację nieograniczającą się do bezpośrednio zainteresowanych pracowników i administracji, lecz która dotarłaby, w szczególności przez media, do jak najszerszej opinii publicznej w obrębie i poza terytorium alpejskim, w celu zapoznania jej z rolą, jaką odgrywa rolnictwo na terenach górskich oraz w celu wzbudzenia jej zainteresowania.
3.
Ponadto za priorytetowe uważa się kwestie wymienione w Załączniku.
ROZDZIAŁ IV
WPROWADZENIE W ŻYCIE, KONTROLA I OCENA
Artykuł 19
Wprowadzenie w życie
Umawiające się Strony zobowiązują się dołożyć wszelkich starań, by niniejszy protokół został wprowadzony w życie, uwzględniając wszelkie odpowiednie środki w istniejących ramach instytucjonalnych.
Artykuł 20
Kontrola przestrzegania zobowiązań
1.
Umawiające się Strony regularnie składają sprawozdania Stałemu Komitetowi w sprawie środków podjętych na mocy niniejszego protokołu.
Sprawozdania przedstawiają również kwestię skuteczności podjętych środków.
Konferencja alpejska decyduje o okresowości sprawozdań.
2.
Stały Komitet bada te sprawozdania w celu sprawdzenia, czy Umawiające się Strony wypełniły swoje zobowiązania wynikające z niniejszego protokołu.
Może on również zwrócić się do zainteresowanych Umawiających się Stron o przedstawienie informacji uzupełniających lub też odwołać się do innych źródeł informacji.
3.
Stały Komitet sporządza sprawozdanie na temat przestrzegania przez Umawiające się Strony zobowiązań wynikających z niniejszego protokołu, na potrzeby Konferencji alpejskiej.
4.
Konferencja alpejska zapoznaje się z tym sprawozdaniem.
W razie stwierdzenia uchybienia w wypełnianiu zobowiązań może ona przyjąć zalecenia.
Artykuł 21
Ocena skuteczności postanowień
1.
Umawiające się Strony regularnie badają i oceniają skuteczność postanowień niniejszego protokołu.
W przypadku gdy okazuje się to niezbędne dla realizacji celów, biorą pod uwagę przyjęcie odpowiednich poprawek do niniejszego protokołu.
2.
W istniejących ramach instytucjonalnych do tej oceny przyłączają się władze terytorialne.
Możliwa jest konsultacja z aktywnymi w tym sektorze organizacjami pozarządowymi.
ROZDZIAŁ V
POSTANOWIENIA KOŃCOWE
Artykuł 22
Związek między Konwencją alpejską a protokołem
1.
Niniejszy protokół stanowi protokół do Konwencji alpejskiej w znaczeniu art. 2 oraz pozostałych istotnych artykułów Konwencji.
2.
Wyłącznie Umawiająca się Strona Konwencji alpejskiej może zostać Umawiającą się Stroną niniejszego protokołu.
Każde wypowiedzenie Konwencji alpejskiej stanowi równocześnie wypowiedzenie niniejszego protokołu.
3.
W przypadku gdy Konferencja alpejska obraduje na temat spraw odnoszących się do niniejszego protokołu, jedynie Umawiające się Strony niniejszego protokołu mogą uczestniczyć w głosowaniu.
Artykuł 23
Podpisanie i ratyfikacja
1.
Niniejszy protokół jest otwarty do podpisu dla Państw Sygnatariuszy Konwencji alpejskiej i dla Wspólnoty Europejskiej dnia 20 grudnia 1994 r. oraz przy Republice Austrii, depozytariuszu, począwszy od dnia 15 stycznia 1995 r.
2.
Niniejszy protokół wchodzi w życie, w odniesieniu do Umawiających się Stron, które wyraziły zgodę na związanie niniejszym protokołem, po upływie trzech miesięcy od daty złożenia przez trzy Państwa dokumentu ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia.
3.
W odniesieniu do Umawiających się Stron, które wyrażą zgodę na związanie niniejszym protokołem w późniejszym terminie, protokół wchodzi w życie po upływie trzech miesięcy od daty złożenia dokumentu ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia.
Po wejściu w życie jakiejkolwiek poprawki do protokołu każda nowa Umawiająca się Strona protokołu staje się Umawiającą się Stroną protokołu ze zmianami.
Artykuł 24
Powiadomienia
Depozytariusz powiadamia każde Państwo, o którym mowa w preambule, i Komisję Europejską o sprawach dotyczących niniejszego protokołu:
a) o każdym podpisie;
b) o złożeniu każdego dokumentu ratyfikacyjnego, przyjmującego lub zatwierdzającego;
c) o każdej dacie wejścia w życie;
d) o każdym oświadczeniu dokonanym przez jedną z Umawiających się Stron lub Państw Sygnatariuszy;
e) o każdym wypowiedzeniu, o którym powiadomiła jedna z Umawiających się Stron, w tym o dacie jego wejścia w życie.
Na dowód czego, niżej podpisani, będąc w posiadaniu niezbędnych upoważnień, podpisali niniejszy protokół.
TŁUMACZENIE
Wymiana listów
dotycząca przedłużenia okresu obowiązywania Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a rządem Indonezji w sprawie zadań, statusu, przywilejów i immunitetów misji obserwacyjnej Unii Europejskiej w Acehu (Indonezja) (misja obserwacyjna w Acehu – AMM) oraz jej personelu
A. List rządu Republiki Indonezji
TŁUMACZENIE
Porozumienie
w formie wymiany listów między Unią Europejską a rządem Konfederacji Szwajcarskiej w sprawie uczestnictwa Konfederacji Szwajcarskiej w operacji wojskowej Unii Europejskiej wspierającej misję obserwacyjną Organizacji Narodów Zjednoczonych w Demokratycznej Republice Konga (MONUC) podczas wyborów (operacja EUFOR RD Kongo)
A. List Unii Europejskiej do rządu Konfederacji Szwajcarskiej
Wielostronna Umowa
między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, Republiką Albanii, Bośnią i Hercegowiną, Republiką Bułgarii, Republiką Chorwacji, Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, Republiką Islandii, Republiką Czarnogóry, Królestwem Norwegii, Rumunią, Republiką Serbii i Misją Tymczasowej Administracji Organizacji Narodów Zjednoczonych w Kosowie [1] w sprawie ustanowienia Wspólnego Europejskiego Obszaru Lotniczego
KRÓLESTWO BELGII,
REPUBLIKA CZESKA,
KRÓLESTWO DANII,
REPUBLIKA FEDERALNA NIEMIEC,
REPUBLIKA ESTOŃSKA,
REPUBLIKA GRECKA,
KRÓLESTWO HISZPANII,
REPUBLIKA FRANCUSKA,
IRLANDIA,
REPUBLIKA WŁOSKA,
REPUBLIKA CYPRYJSKA,
REPUBLIKA ŁOTEWSKA,
REPUBLIKA LITEWSKA,
WIELKIE KSIĘSTWO LUKSEMBURGA,
REPUBLIKA WĘGIERSKA,
REPUBLIKA MALTY,
KRÓLESTWO NIDERLANDÓW,
REPUBLIKA AUSTRII,
RZECZPOSPOLITA POLSKA,
REPUBLIKA PORTUGALSKA,
REPUBLIKA SŁOWENII,
REPUBLIKA SŁOWACKA,
REPUBLIKA FINLANDII,
KRÓLESTWO SZWECJI,
ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO WIELKIEJ BRYTANII I IRLANDII PÓŁNOCNEJ,
zwane dalej "państwami członkowskimi WE", oraz
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA, zwana dalej "Wspólnotą" lub "Wspólnotą Europejską", oraz
REPUBLIKA ALBANII,
BOŚNIA I HERCEGOWINA,
REPUBLIKA BUŁGARII,
BYŁA JUGOSŁOWIAŃSKA REPUBLIKA MACEDONII,
REPUBLIKA CHORWACJI,
REPUBLIKA ISLANDII,
REPUBLIKA CZARNOGÓRY,
KRÓLESTWO NORWEGII,
RUMUNIA,
REPUBLIKA SERBII oraz
wszystkie zwane dalej łącznie "Umawiającymi się Stronami",
UZNAJĄC zintegrowany charakter międzynarodowego lotnictwa cywilnego oraz wolę utworzenia Wspólnego Europejskiego Obszaru Lotniczego (WEOL), opartego na wzajemnym dostępie do rynków transportu lotniczego Umawiających się Stron, swobodzie przedsiębiorczości, równych warunkach konkurencji oraz poszanowaniu jednakowych zasad – w tym w dziedzinie bezpieczeństwa, ochrony, zarządzania ruchem lotniczym, harmonizacji społecznej i środowiska naturalnego;
ZWAŻYWSZY, że przepisy dotyczące WEOL mają być stosowane na płaszczyźnie wielostronnej w ramach WEOL, a zatem konieczne jest ustalenie szczegółowych przepisów w tym zakresie;
PRZYZNAJĄC, że uzasadnione jest ustanowienie przepisów WEOL na podstawie obowiązującego w tej dziedzinie prawodawstwa Wspólnoty Europejskiej, zgodnie z załącznikiem I do niniejszej umowy, bez uszczerbku dla postanowień zawartych w Traktacie ustanawiającym Wspólnotę Europejską;
UZNAJĄC, że przestrzeganie w pełni przepisów WEOL uprawnia Umawiające się Strony do czerpania korzyści z WEOL, w tym korzyści z dostępu do rynku;
UWZGLĘDNIAJĄC, że zgodności z przepisami WEOL, w tym pełnego otwarcia dostępu do rynku, nie można osiągnąć jednorazowo i konieczny będzie okres przejściowy, w trakcie którego obowiązywać będą szczegółowe przepisy o ograniczonym okresie obowiązywania;
PODKREŚLAJĄC, że przepisy dotyczące dostępu do rynku przewoźników lotniczych, z zastrzeżeniem przepisów przejściowych, w koniecznych przypadkach, powinny wykluczać ograniczenia w zakresie częstotliwości, mocy przewozowych, tras lotniczych, typu statków powietrznych lub podobnych czynników, określone na mocy dwustronnych umów o transporcie lotniczym lub innych uzgodnień, oraz że od przewoźników lotniczych nie powinno się wymagać zawierania umów handlowych lub umów o podobnym charakterze jako warunku uzyskania dostępu do rynku;
PODKREŚLAJĄC, że przewoźnicy lotniczy nie powinni być traktowani w sposób niedyskryminujący pod względem dostępu do infrastruktury transportu lotniczego, w szczególności w przypadkach, gdy infrastruktura ta jest ograniczona;
UWZGLĘDNIAJĄC, że układy o stowarzyszeniu pomiędzy Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi a niektórymi innymi Umawiającymi się Stronami zasadniczo stanowią, iż w celu zapewnienia skoordynowanego rozwoju i stopniowej liberalizacji przewozów pomiędzy stronami tych układów, w sposób dostosowany do wzajemnych potrzeb handlowych, warunki wzajemnego dostępu do rynku transportu lotniczego powinny być regulowane umowami szczególnymi;
UWZGLĘDNIAJĄC wolę każdej ze stowarzyszonych stron do osiągnięcia spójności własnych przepisów w zakresie transportu lotniczego oraz związanych z nim dziedzin, z przepisami Wspólnoty Europejskiej, obejmującej także przyszły rozwój przepisów wspólnotowych;
UZNAJĄC wagę pomocy technicznej w tym zakresie;
UZNAJĄC, że stosunki pomiędzy Wspólnotą i państwami członkowskimi WE a Norwegią i Islandią muszą nadal podlegać uregulowaniom porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym;
PRAGNĄC umożliwić dalsze rozszerzenie Wspólnego Europejskiego Obszaru Lotniczego;
ODWOŁUJĄC SIĘ do negocjacji pomiędzy Wspólnotą Europejską a stowarzyszonymi stronami w celu zawarcia umów w sprawie niektórych aspektów usług lotniczych, dzięki której dwustronne umowy o świadczeniu usług lotniczych pomiędzy państwami członkowskimi WE a stowarzyszonymi stronami staną się zgodne z prawodawstwem Wspólnoty Europejskiej,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
CELE I ZASADY
Artykuł 1
1.
Niniejsza umowa ma na celu ustanowienie Wspólnego Europejskiego Obszaru Lotniczego, dalej zwanego WEOL.
WEOL opiera się na wolnym dostępie do rynku, swobodzie przedsiębiorczości, równych warunkach konkurencji oraz wspólnych zasadach, w tym odnoszących się do bezpieczeństwa, ochrony, zarządzania ruchem lotniczym, kwestii społecznych i środowiska naturalnego.
W tym celu niniejsza umowa określa przepisy mające zastosowanie pomiędzy Umawiającymi się Stronami na warunkach ustanowionych poniżej.
Przepisy te obejmują postanowienia zawarte w prawodawstwie, o którym mowa w załączniku I.
2.
Postanowienia niniejszej umowy stosuje się w zakresie, w jakim dotyczą one transportu lotniczego lub związanych z nim dziedzin, o których mowa w załączniku I.
3.
Niniejsza umowa składa się z artykułów określających ogólne zasady funkcjonowania WEOL, zwanych dalej "umową podstawową", załączników, z których załącznik I zawiera prawodawstwo Wspólnoty Europejskiej mające zastosowanie pomiędzy Umawiającymi się Stronami w ramach umowy podstawowej, a także protokołów, z których przynajmniej jeden dla każdej ze stowarzyszonych stron określa uzgodnienia przejściowe mające wobec niej zastosowanie.
Artykuł 2
1.
Do celów niniejszej umowy:
a) "umowa" oznacza umowę podstawową, załączniki do niej, akty prawne, o których mowa w załączniku I, oraz protokoły do niej;
b) "stowarzyszona strona" oznacza Republikę Albanii, Bośnię i Hercegowiną, Republikę Bułgarii, Byłą Jugosłowiańską Republikę Macedonii, Republikę Chorwacji, Republikę Czarnogóry, Rumunię, Republikę Serbii oraz wszelkie pozostałe państwa lub podmioty, które stają się stronami niniejszej umowy na mocy art. 32;
c) "dodatkowa stowarzyszona strona" lub "UNMIK" oznacza Misję Tymczasowej Administracji Organizacji Narodów Zjednoczonych w Kosowie zgodnie z rezolucją Rady Bezpieczeństwa NZ nr 1244 z dnia 10 czerwca 1999 r.;
d) "Umawiająca się Strona" oznacza, w odniesieniu do Wspólnoty i państw członkowskich WE, Wspólnotę i państwa członkowskie WE lub Wspólnotę lub państwa członkowskie WE.
Znaczenie, jakie należy w danym przypadku przypisać temu terminowi, wynika z odpowiednich postanowień niniejszej umowy oraz z odpowiednich kompetencji Wspólnoty i państw członkowskich WE wynikających z traktatu WE;
e) "partner WEOL" oznacza stowarzyszoną stronę, Norwegię lub Islandię;
f) "traktat WE" oznacza Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską;
g) "porozumienie EOG" oznacza Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym wraz z jego protokołami oraz załącznikami, podpisane dnia 2 maja 1992 r., którego stronami są Wspólnota Europejska, jej państwa członkowskie, Islandia, Liechtenstein oraz Norwegia;
h) "układ o stowarzyszeniu" oznacza każdy z układów ustanawiających stowarzyszenie pomiędzy Wspólnotą Europejską, lub Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a odpowiednią stowarzyszoną stroną, z drugiej strony;
i) "przewoźnik lotniczy WEOL" oznacza przewoźnika lotniczego, który posiada koncesje wymagane niniejszą umową, zgodnie z postanowieniami stosownych aktów prawnych, o których mowa w załączniku I;
j) "właściwy organ nadzoru lotniczego" oznacza agendę rządową lub podmiot posiadający uprawnienia do przeprowadzenia oceny zgodności, certyfikacji i kontroli wykorzystania lub sprzedaży produktów, usług lub pozwoleń na terytorium podlegającym jurysdykcji Umawiającej się Strony oraz mogący podejmować działania mające na celu egzekwowanie prawa celem zapewnienia zgodności z wymogami prawnymi produktów lub usług wprowadzanych do obrotu na terytorium podlegającym kompetencjom tego organu;
k) "konwencja" oznacza Konwencję o międzynarodowym lotnictwie cywilnym otwartą do podpisu w Chicago dnia 7 grudnia 1944 r., wraz z jej późniejszymi zmianami i załącznikami do niej;
l) "SESAR" oznacza techniczny aspekt wdrożenia Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej, umożliwiający skoordynowane i zsynchronizowane badania, rozwój oraz upowszechnianie systemów zarządzania ruchem lotniczym (ATM) nowej generacji;
m) "generalny plan modernizacji ATM" (generalny plan modernizacji systemów zarządzania ruchem lotniczym) oznacza punkt wyjścia dla SESAR;
n) "państwo członkowskie WE" oznacza państwo członkowskie Wspólnoty Europejskiej.
2.
Stosowanie terminów "kraj", "krajowy", "obywatele" lub "terytorium" pozostaje bez uszczerbku dla statusu każdej z Umawiających się Stron na mocy prawa międzynarodowego.
Artykuł 3
Mające zastosowanie przepisy lub postanowienia aktów wymienionych lub zawartych w załączniku I, dostosowane zgodnie z załącznikiem II lub w decyzjach wspólnego komitetu, są wiążące dla Umawiających się Stron i są lub staną się częścią ich wewnętrznego porządku prawnego w następujący sposób:
a) akt odpowiadający rozporządzeniu Wspólnoty Europejskiej staje się częścią wewnętrznego porządku prawnego Umawiających się Stron;
b) akt odpowiadający dyrektywie Wspólnoty Europejskiej pozostawia władzom Umawiających się Stron swobodę wyboru formy i metody jego wdrożenia.
Artykuł 4
Umawiające się Strony podejmują wszelkie odpowiednie działania, zarówno o charakterze ogólnym, jak i szczególnym, mające na celu zapewnienie wykonania zobowiązań wynikających z niniejszej umowy i powstrzymują się od podejmowania wszelkich działań, które mogłyby zagrozić realizacji celów niniejszej umowy.
Artykuł 5
Postanowienia niniejszej umowy nie mają wpływu na stosunki pomiędzy stronami porozumienia EOG.
NIEDYSKRYMINACJA
Artykuł 6
W zakresie stosowania niniejszej umowy i bez uszczerbku dla jej szczególnych postanowień wszelka dyskryminacja ze względu na przynależność państwową jest zabroniona.
SWOBODA PRZEDSIĘBIORCZOŚCI
Artykuł 7
W zakresie stosowania niniejszej umowy i na warunkach w niej określonych oraz bez uszczerbku dla postanowień stosownych aktów prawnych, o których mowa w załączniku I, nie mogą występować ograniczenia swobody przedsiębiorczości dla obywateli państwa członkowskiego WE lub obywateli partnera WEOL na terytorium któregokolwiek z nich.
Swoboda przedsiębiorczości obejmuje prawo do podejmowania i prowadzenia działalności gospodarczej na własny rachunek oraz zakładania i zarządzania przedsiębiorstwami, w szczególności spółkami lub firmami, na takich samych warunkach, jakie obowiązują obywateli państwa, w którym działalność ma miejsce.
Powyższe dotyczy również tworzenia agencji, oddziałów lub filii przez obywateli jednego z państw członkowskich WE lub partnerów WEOL ustanowionych na terytorium któregokolwiek z tych państw.
Artykuł 8
1.
W zakresie stosowania niniejszej umowy i bez uszczerbku dla postanowień stosownych aktów prawnych, o których mowa w załączniku I, spółki lub firmy powołane lub utworzone zgodnie z prawem państwa członkowskiego WE lub partnera WEOL, posiadające główną siedzibę na terenie WEOL, są traktowane w taki sam sposób, jak osoby fizyczne będące obywatelami państw członkowskich WE lub obywatelami partnerów WEOL.
2.
Przez "spółki lub firmy" rozumie się spółki prawa cywilnego lub handlowego, a także spółdzielnie oraz inne osoby prawne utworzone na podstawie prawo publicznego lub prywatnego, z wyjątkiem tych spółek lub firm, których działalność nie jest nastawiona na osiąganie zysku.
Artykuł 9
1.
Postanowień art. 7 i 8 nie stosuje się do działalności, która na terytorium którejkolwiek z Umawiających się Stron jest związana, nawet sporadycznie, ze sprawowaniem władzy publicznej.
2.
Postanowienia art. 7 i 8 oraz działania podejmowane na ich podstawie pozostają bez uszczerbku dla stosowania przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych Umawiających się Stron dotyczących wjazdu, pobytu i zatrudnienia lub przewidujących szczególne traktowanie cudzoziemców uzasadnione względami porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego.
Artykuł 10
1.
Bez uszczerbku dla bardziej korzystnych postanowień zawartych w istniejących umowach, w zakresie stosowania niniejszej umowy Umawiające się Strony znoszą ograniczenia ilościowe lub środki o równoważnym skutku w odniesieniu do transferu sprzętu, dostaw, części zamiennych i innych urządzeń w przypadkach, gdy są one niezbędne, aby przewoźnik lotniczy WEOL mógł kontynuować swoją działalność w zakresie świadczenia usług transportu lotniczego na warunkach przewidzianych w niniejszej umowie.
2.
Zobowiązanie, o którym mowa w ust. 1, nie wyklucza możliwości wprowadzenia przez Umawiające się Strony zakazu lub ograniczeń w odniesieniu do tego typu transferu ze względu na porządek publiczny lub bezpieczeństwo publiczne, ochronę zdrowia i życia ludzi lub zwierząt, ochronę roślin albo ochronę własności przemysłowej i handlowej.
Takie zakazy lub ograniczenia nie mogą stanowić środka arbitralnej dyskryminacji ani ukrytego ograniczenia w handlu między Umawiającymi się Stronami.
BEZPIECZEŃSTWO LOTNICZE
Artykuł 11
1.
Umawiające się Strony podejmują stosowne działania mające na celu zapewnienie spełniania przez statki powietrzne zarejestrowane w jednej z Umawiających się Stron, w przypadku ich lądowania w portach lotniczych innej Umawiającej się Strony, międzynarodowych norm bezpieczeństwa ustalonych na mocy konwencji oraz przeprowadzenie inspekcji na płycie lotniska, zarówno na pokładzie, jak i na zewnątrz statku powietrznego, przez uprawnionych przedstawicieli tej drugiej Umawiającej się Strony, w zakresie ważności dokumentacji statku powietrznego i jego załogi, a także ogólnego stanu statku powietrznego i jego wyposażenia.
2.
Umawiająca się Strona może w każdej chwili wystąpić o konsultacje w sprawie norm bezpieczeństwa obowiązujących na terytorium innej Umawiającej się Strony w obszarach innych niż objęte aktami prawnymi wymienionymi w załączniku I.
3.
Żadnego z zapisów niniejszej umowy nie należy interpretować jako ograniczenia uprawnień właściwego organu nadzoru lotniczego do podejmowania wszelkich odpowiednich i natychmiastowych środków w przypadku stwierdzenia, że produkt lub usługa mogą:
(i) nie spełniać minimalnych norm, które mogą zostać ustanowione zgodnie z konwencją; lub
(ii) budzić poważne obawy – będące wynikiem kontroli, o której mowa w ust. 1 – że statek powietrzny lub operacje nim wykonywane nie są zgodne z minimalnymi normami ustalonymi zgodnie z konwencją; lub
(iii) budzić poważne obawy co do stanu utrzymania oraz stosowania minimalnych norm ustalonych zgodnie z konwencją.
4.
W przypadku gdy właściwy organ nadzoru lotniczego podejmuje środki zgodnie z ust. 3, informuje on niezwłocznie o tym fakcie organy nadzoru lotniczego pozostałych Umawiających się Stron, powiadamiając o powodach, dla których podjęto działania.
5.
W przypadku gdy środki podjęte zgodnie z ust. 3 zostają utrzymane, nawet jeśli ustały przyczyny, dla których je podjęto, każda z Umawiających się Stron może przekazać sprawę do rozpatrzenia przez wspólny komitet.
6.
O wszelkich zmianach w prawie krajowym dotyczących statusu właściwego organu nadzoru lotniczego zainteresowana Umawiająca się Strona informuje pozostałe Umawiające się Strony.
OCHRONA LOTNICTWA
Artykuł 12
1.
W celu zabezpieczenia lotnictwa cywilnego przed aktami bezprawnej ingerencji Umawiające się Strony zapewniają stosowanie wspólnych podstawowych norm oraz mechanizmów kontroli zgodności w zakresie ochrony lotnictwa, o których mowa w załączniku I, we wszystkich portach lotniczych na ich terytorium, zgodnie z odpowiednimi przepisami, o których mowa w tym załączniku.
2.
Na żądanie Umawiające się Strony udzielają sobie wzajemnie wszelkiej niezbędnej pomocy w celu zapobieżenia aktom bezprawnego zajęcia cywilnych statków powietrznych oraz innym bezprawnym aktom zagrażającym bezpieczeństwu statków powietrznych, ich pasażerów i załóg, portów lotniczych i urządzeń żeglugi powietrznej, a także wszelkim pozostałym działaniom zagrażającym ochronie lotnictwa cywilnego.
3.
W przypadku zaistnienia lub groźby zaistnienia aktu bezprawnego zajęcia statku powietrznego lub innego bezprawnego aktu zagrażającego bezpieczeństwu statków powietrznych, ich pasażerów, załóg, portów lotniczych lub urządzeń żeglugi powietrznej Umawiające się Strony udzielają sobie nawzajem pomocy poprzez ułatwienie łączności oraz inne odpowiednie działania mające na celu szybkie i bezpieczne zakończenie takiego zdarzenia lub groźby jego zaistnienia.
4.
Stowarzyszona strona może podlegać kontroli Komisji Europejskiej zgodnie z odpowiednim prawodawstwem Wspólnoty Europejskiej, o którym mowa w załączniku I, oraz może zostać wezwana do udziału w kontrolach Komisji Europejskiej przeprowadzanych na terytorium pozostałych Umawiających się Stron.
ZARZĄDZANIE RUCHEM LOTNICZYM
Artykuł 13
1.
Umawiające się Strony współpracują w zakresie zarządzania ruchem lotniczym w celu rozszerzenia Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej na WEOL, co pozwoli poprawić obecne normy bezpieczeństwa i całkowitą skuteczność ogólnych norm dotyczących ruchu lotniczego w Europie, a w konsekwencji zoptymalizować moce przewozowe i zminimalizować opóźnienia.
2.
Aby ułatwić stosowanie prawodawstwa dotyczącego Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej na swoim terytorium,
- stowarzyszone strony, w ramach swoich kompetencji, przy najbliższej okazji podejmują niezbędne działania celem przystosowania swoich struktur instytucjonalnych w zakresie zarządzania ruchem lotniczym do wymogów Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej, w szczególności poprzez wyznaczenie lub powołanie stałych krajowych organów nadzoru, co najmniej funkcjonalnie niezależnych od dostawców usług żeglugi powietrznej,
- Wspólnota Europejska włącza stowarzyszone strony do wszelkich inicjatyw operacyjnych dotyczących usług żeglugi powietrznej, przestrzeni powietrznej i interoperacyjności, podejmowanych w ramach Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej, w szczególności poprzez włączanie na wczesnym etapie odpowiednich działań Umawiających się Stron w tworzenie funkcjonalnych bloków przestrzeni powietrznej.
3.
Wspólnota Europejska zapewnia, aby stowarzyszone strony były w pełni zaangażowane w opracowanie ogólnego planu dotyczącego zarządzania ruchem lotniczym (ATM) w obrębie programu SESAR prowadzonego przez Komisję.
KONKURENCJA
Artykuł 14
1.
W zakresie stosowania niniejszej umowy zastosowanie mają postanowienia załącznika III.
W przypadku gdy inne umowy zawarte pomiędzy dwoma lub kilkoma Umawiającymi się Stronami, takie jak układy o stowarzyszeniu, zawierają przepisy dotyczące konkurencji i pomocy państwa, przepisy te stosuje się pomiędzy tymi Stronami.
2.
Artykułów 15, 16 i 17 nie stosuje się w odniesieniu do postanowień załącznika III.
WYKONYWANIE
Artykuł 15
1.
Bez uszczerbku dla postanowień ust. 2 i 3, każda Umawiająca się Strona zapewnia możliwość dochodzenia przed sądami krajowymi praw wynikających z niniejszej umowy, w szczególności z aktów, o których mowa w załączniku I.
2.
W przypadkach, które mogą wpływać na rzeczywiste lub potencjalne usługi lotnicze, które mają zostać dopuszczone na mocy niniejszej umowy, instytucje Wspólnoty Europejskiej korzystają z przysługujących im uprawnień zgodnie z przepisami aktów określonych lub zawartych w załączniku I.
3.
Wszelkie kwestie sporne dotyczące zgodności z prawem decyzji podejmowanych przez instytucje Wspólnoty Europejskiej na mocy niniejszej umowy, w szczególności na mocy aktów, o których mowa w załączniku I, podlegają wyłącznej jurysdykcji Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, zwanego dalej "Trybunałem Sprawiedliwości".
WYKŁADNIA
Artykuł 16
1.
W zakresie, w jakim postanowienia niniejszej umowy oraz przepisów aktów prawnych, o których mowa w załączniku I, są w swojej istocie identyczne z odpowiednimi postanowieniami traktatu WE oraz aktami przyjętymi zgodnie z traktatem WE, postanowienia te podlegają w zakresie ich wdrożenia i stosowania wykładni zgodnej z odpowiednimi orzeczeniami i decyzjami Trybunału Sprawiedliwości oraz Komisji Europejskiej, wydanymi przed datą podpisania niniejszej umowy.
Orzeczenia i decyzje wydane po dacie podpisania niniejszej umowy są przekazywane pozostałym Umawiającym się Stronom.
Na wniosek jednej z Umawiających się Stron implikacje późniejszych orzeczeń i decyzji są określane przez wspólny komitet w celu zapewniania prawidłowego wykonywania niniejszej umowy.
Istniejąca wykładnia jest przekazywana partnerom WEOL przed podpisaniem umowy.
Decyzje podejmowane przez wspólny komitet zgodnie z niniejszą procedurą są zgodne z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości.
2.
W przypadku gdy pytanie o wykładnię postanowień niniejszej umowy, przepisów aktów, o których mowa w załączniku I, lub aktów przyjętych na ich podstawie, które w swojej istocie są identyczne z odpowiednimi postanowieniami traktatu WE oraz z aktami przyjętymi zgodnie z traktatem WE, pojawia się w sprawie toczącej się przed sądem lub trybunałem partnera WEOL, sąd lub trybunał, jeśli uzna to za konieczne dla wydania orzeczenia i zgodnie z załącznikiem IV, występuje z zapytaniem o rozstrzygnięcie tej kwestii do Trybunału Sprawiedliwości.
Partner WEOL może w drodze decyzji, zgodnie z załącznikiem IV, określić, w jakim zakresie i na jakich zasadach jego sądy i trybunały stosują niniejsze postanowienie.
Decyzja w tej sprawie przekazywana jest depozytariuszowi umowy oraz Trybunałowi Sprawiedliwości.
Depozytariusz umowy informuje pozostałe Umawiające się Strony.
3.
W przypadku gdy zgodnie z ust. 2 sąd Umawiającej się Strony, od którego decyzji nie przysługuje zgodnie z prawem krajowym odwołanie, nie jest w stanie wystąpić do Trybunału Sprawiedliwości, wszelkie orzeczenia tego sądu są przekazywane przez tę Umawiającą się Stronę wspólnemu komitetowi, który działa w sposób gwarantujący zachowanie jednolitej wykładni niniejszej umowy.
Jeśli wspólny komitet w ciągu dwóch miesięcy od zgłoszenia mu rozbieżności pomiędzy orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości a orzeczeniem sądu takiej Umawiającej się Strony nie zdoła zachować jednolitej wykładni niniejszej umowy, można zastosować procedury określone w art. 20.
NOWE PRZEPISY
Artykuł 17
1.
Niniejsza umowa pozostaje bez uszczerbku dla prawa każdej z Umawiających się Stron do jednostronnego przyjęcia nowych przepisów lub zmian w obowiązujących przepisach dotyczących transportu lotniczego lub związanych z nim dziedzin wymienionych w załączniku I, z zastrzeżeniem zgodności z zasadą niedyskryminacji oraz z postanowieniami niniejszego artykułu oraz art. 18 ust. 4.
Stowarzyszone strony nie przyjmują takich przepisów, chyba że są one zgodne z niniejszą umową.
2.
Niezwłocznie po przyjęciu nowych przepisów lub zmian przepisów, ale nie później niż w ciągu miesiąca od ich przyjęcia, Umawiająca się Strona informuje o nich pozostałe Umawiające się Strony za pośrednictwem wspólnego komitetu.
Na wniosek którejkolwiek z Umawiających się Stron wspólny komitet w ciągu dwóch miesięcy prowadzi wymianę poglądów na temat skutków nowych przepisów lub zmian przepisów dla prawidłowego funkcjonowania umowy.
3.
Wspólny komitet:
a) przyjmuje decyzję o zmianie załącznika I w celu włączenia nowych przepisów lub zmian przepisów, o ile jest to konieczne na zasadzie wzajemności; lub
b) przyjmuje decyzję, na mocy której nowe przepisy lub zmiany przepisów są uznawane za zgodne z niniejszą umową; lub
c) podejmuje decyzję o zastosowaniu innych środków mających na celu ochronę prawidłowego wykonania niniejszej umowy.
4.
W odniesieniu do przepisów przyjętych w okresie pomiędzy podpisaniem niniejszej umowy a jej wejściem w życie, o których powiadomiono pozostałe Umawiające się Strony, data przedłożenia jest uznawana za datę otrzymania informacji.
Termin podjęcia decyzji przez wspólny komitet nie może być krótszy niż sześćdziesiąt dni od daty wejścia w życie niniejszej umowy.
WSPÓLNY KOMITET
Artykuł 18
1.
Bez uszczerbku dla art. 15 ust. 2 i 3 oraz art. 21 i 22, niniejszym powołuje się wspólny komitet, który jest odpowiedzialny za zarządzanie niniejszą umową i zapewnienie jej prawidłowego wykonania.
W tym celu wspólny komitet przygotowuje zalecenia i podejmuje decyzje w przypadkach określonych niniejszą umową.
Decyzje wspólnego komitetu są wprowadzane w życie przez Umawiające się Strony zgodnie z ich własnymi przepisami.
2.
Wspólny komitet składa się z przedstawicieli Umawiających się Stron.
3.
Wspólny komitet działa na zasadzie jednomyślności.
Wspólny komitet może jednak zdecydować o poddaniu niektórych szczególnych kwestii głosowaniu większościowemu.
4.
W celu prawidłowego egzekwowania niniejszej umowy Umawiające się Strony dokonują wymiany informacji dotyczących między innymi nowych przepisów lub podjętych decyzji mających znaczenie dla niniejszej umowy, a także na wniosek jednej ze Stron podejmują konsultacje w ramach wspólnego komitetu, w tym konsultacje na temat kwestii socjalnych.
5.
Wspólny komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
6.
Partner WEOL lub Wspólnota Europejska i jej państwa członkowskie przewodniczą rotacyjnie wspólnemu komitetowi zgodnie z zasadami, które zostaną określone w regulaminie wewnętrznym.
7.
Przewodniczący wspólnego komitetu zwołuje jego posiedzenia przynajmniej raz w roku w celu przeglądu ogólnego funkcjonowania umowy, a także na wniosek Umawiającej się Strony w przypadku, gdy wymagają tego okoliczności.
Wspólny komitet stale nadzoruje rozwój orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości.
W tym celu Wspólnota Europejska przekazuje partnerom WEOL wszystkie orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości, które są istotne dla funkcjonowania niniejszej umowy.
Wspólny komitet podejmuje działania w celu zachowania jednolitej wykładni niniejszej umowy w ciągu trzech miesięcy.
8.
Wspólny komitet może podjąć decyzję o powołaniu grupy roboczej, która może wspomagać go w realizacji zadań.
Artykuł 19
1.
Decyzja wspólnego komitetu jest wiążąca dla Umawiających się Stron.
W przypadku gdy decyzja podjęta przez wspólny komitet zawiera wymóg podjęcia działań przez Umawiającą się Stronę, zainteresowana strona podejmuje konieczne działania i informuje o nich wspólny komitet.
2.
Decyzje wspólnego komitetu publikowane są w dziennikach urzędowych Unii Europejskiej i partnerów WEOL.
Każda decyzja określa termin jej wdrożenia przez Umawiające się Strony oraz wszelkie pozostałe informacje, które mogą mieć znaczenie dla podmiotów gospodarczych.
ROZSTRZYGANIE SPORÓW
Artykuł 20
1.
Wspólnota, działając wspólnie z państwami członkowskimi WE, lub partner WEOL mogą przekazać wspólnemu komitetowi sporną sprawę dotyczącą stosowania lub wykładni niniejszej umowy, z wyjątkiem przypadków, dla których w niniejszej umowie przewidziano szczególne procedury.
2.
W razie przekazania sporu wspólnemu komitetowi zgodnie z ust. 1 strony sporu podejmują natychmiastowe konsultacje.
W przypadkach gdy Wspólnota Europejska nie jest stroną w sporze, przedstawiciel Wspólnoty może zostać zaproszony do udziału w konsultacjach przez jedną ze stron sporu.
Strony sporu mogą przygotować propozycję jego rozwiązania, która zostaje niezwłocznie przedstawiona wspólnemu komitetowi.
Decyzje podejmowane przez wspólny komitet zgodnie z niniejszą procedurą są zgodne z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości.
3.
Jeśli wspólny komitet w okresie czterech miesięcy od daty zgłoszenia sporu nie zdoła podjąć decyzji o jego rozwiązaniu, strony sporu mogą przekazać sprawę do Trybunału Sprawiedliwości, którego decyzja będzie ostateczna i wiążąca.
Procedurę przekazywania spraw do Trybunału Sprawiedliwości w takich przypadkach określono w załączniku IV.
4.
Jeśli wspólny komitet w okresie czterech miesięcy nie podejmie decyzji w zgłoszonej mu sprawie, Umawiające się Strony mogą zastosować przez okres nieprzekraczający sześciu miesięcy odpowiednie środki ochronne zgodnie z art. 21 i 22 niniejszej umowy.
Po upływie tego okresu każda Umawiająca się Strona może wypowiedzieć niniejszą umowę ze skutkiem natychmiastowym.
Umawiające się Strony nie podejmują środków ochronnych w sprawach, które zostały przekazane Trybunałowi Sprawiedliwości zgodnie z niniejszą umową, z wyjątkiem przypadków określonych w art. 11 ust. 3 lub zgodnie z mechanizmami określonymi w poszczególnych aktach prawnych, o których mowa w załączniku I.
ŚRODKI OCHRONNE
Artykuł 21
Bez uszczerbku dla art. 11 ust. 3 oraz ocen bezpieczeństwa i ochrony, o których mowa w protokołach do niniejszej umowy, stosowanie środków ochronnych jest ograniczone w zakresie ich celu i okresu obowiązywania do tego, co jest absolutnie konieczne do zaradzenia zaistniałej sytuacji.
Pierwszeństwo przyznaje się środkom, które w możliwie najmniejszy sposób zakłócają funkcjonowanie niniejszej umowy.
Artykuł 22
1.
Rozważając zastosowanie środków ochronnych, Umawiająca się Strona notyfikuje to pozostałym Umawiającym się Stronom poprzez wspólny komitet i przekazuje wszelkie istotne informacje.
2.
Umawiające się Strony niezwłocznie rozpoczynają konsultacje w ramach wspólnego komitetu w celu określenia rozwiązania możliwego do zaakceptowania przez wszystkich.
3.
Bez uszczerbku dla art. 11 ust. 3, Umawiająca się Strona nie może zastosować środków ochronnych przed upływem jednego miesiąca od daty notyfikacji dokonanej zgodnie z ust. 1, chyba że procedura konsultacji, o której mowa w ust. 2, została zakończona przed upływem tego terminu.
4.
Umawiająca się Strona niezwłocznie powiadamia wspólny komitet o podjętych środkach, przekazując wszelkie istotne informacje.
UJAWNIANIE INFORMACJI
Artykuł 23
Przedstawiciele, delegaci oraz eksperci Umawiających się Stron, jak również urzędnicy i inni pracownicy działający na podstawie niniejszej umowy zobowiązani są, również po zaprzestaniu pełnienia swoich funkcji, nie ujawniać informacji objętych tajemnicą zawodową, w szczególności informacji dotyczących przedsiębiorstw i ich stosunków handlowych lub struktury kosztów.
PAŃSTWA TRZECIE I ORGANIZACJE MIĘDZYNARODOWE
Artykuł 24
1.
Na wniosek którejkolwiek z Umawiających się Stron Strony te konsultują się ze sobą w ramach wspólnego komitetu zgodnie z procedurami określonymi w art. 25 i 26:
a) w kwestiach dotyczących transportu lotniczego, którymi zajmują się organizacje międzynarodowe; oraz
b) w sprawie różnych aspektów możliwego rozwoju w dziedzinie transportu lotniczego w ramach stosunków pomiędzy Umawiającymi się Stronami a państwami trzecimi, a także na temat funkcjonowania istotnych elementów dwustronnych lub wielostronnych umów zawartych w tej dziedzinie.
2.
Konsultacje, o których mowa w ust. 1, odbywają się w ciągu miesiąca od złożenia wniosku lub – w przypadku spraw nagłych – w możliwie najkrótszym terminie.
Artykuł 25
1.
Głównymi celami konsultacji przewidzianych w art. 24 ust. 1 lit. a) są:
a) wspólne ustalenie, czy zapytania dotyczą spraw będących przedmiotem wspólnego zainteresowania; oraz
b) w zależności od rodzaju spraw:
- wspólne ustalenie, czy działania Umawiających się Stron podejmowane na forum danych organizacji międzynarodowych powinny być skoordynowane, lub
- wspólne rozważenie wszelkich innych odpowiednich rozwiązań.
2.
Umawiające się Strony w możliwie najkrótszym terminie wymieniają wszelkie informacje istotne dla celów określonych w ust. 1.
Artykuł 26
Głównymi celami konsultacji przewidzianych w art. 24 ust. 1 lit. b) jest zbadanie istotnych zagadnień i rozważenie wszelkich innych odpowiednich rozwiązań.
POSTANOWIENIA PRZEJŚCIOWE
Artykuł 27
1.
Protokoły od I do IX określają postanowienia przejściowe oraz odpowiednie okresy ich stosowania w stosunkach pomiędzy Wspólnotą Europejską i państwami członkowskimi WE, z jednej strony, a zainteresowaną stowarzyszoną stroną, z drugiej strony.
W stosunkach pomiędzy Norwegią lub Islandią a stowarzyszoną stroną zastosowanie mają takie same warunki jak pomiędzy Wspólnotą Europejską i państwami członkowskimi WE, z jednej strony, a zainteresowaną stowarzyszoną stroną, z drugiej strony.
2.
W okresach przejściowych, o których mowa w ust. 1, istotne elementy systemu transportu lotniczego pomiędzy dwiema stowarzyszonymi stronami określa się na podstawie bardziej restrykcyjnego z dwóch protokołów odnoszących się do danych stron stowarzyszonych.
3.
Stopniowe przechodzenie każdej ze stowarzyszonych stron do pełnego stosowania WEOL podlega ocenom.
Oceny dokonuje Wspólnota Europejska we współpracy z zainteresowaną stowarzyszoną stroną.
W przypadku gdy stowarzyszona strona stwierdzi, że warunki zamknięcia okresu przejściowego ustalonego w odpowiednim protokole zostały spełnione, powiadamia Wspólnotę Europejską, że należy dokonać oceny.
4.
Jeśli Wspólnota Europejska stwierdzi, że warunki zostały spełnione, informuje o tym wspólny komitet oraz podejmuje decyzję, że zainteresowana stowarzyszona strona kwalifikuje się do przejścia do kolejnego okresu przejściowego lub do pełnego jej włączenia do Wspólnego Europejskiego Obszaru Lotniczego, stosownie do sytuacji.
5.
Jeśli Wspólnota Europejska stwierdzi, że warunki nie zostały spełnione, informuje o tym wspólny komitet.
Wspólnota zaleca zainteresowanej stowarzyszonej stronie szczegółowe działania naprawcze i określa termin, w jakim działania te mogą być racjonalnie wdrożone.
Przed zakończeniem okresu wdrożenia przeprowadza się drugą ocenę, a w razie konieczności także kolejne, w celu sprawdzenia, czy zalecane działania naprawcze zostały prawidłowo i skutecznie wdrożone.
STOSUNEK DO DWUSTRONNYCH UMÓW I UZGODNIEŃ W SPRAWIE TRANSPORTU LOTNICZEGO
Artykuł 28
1.
Postanowienia niniejszej umowy mają pierwszeństwo przed odpowiednimi postanowieniami dwustronnych umów lub uzgodnień w sprawie transportu lotniczego, obowiązujących pomiędzy stowarzyszonymi stronami, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską, państwem członkowskim WE, Norwegią lub Islandią, z drugiej strony, jak również umów lub uzgodnień obowiązujących pomiędzy stowarzyszonymi stronami.
2.
Nie naruszając ust. 1, w okresach przejściowych, o których mowa w art. 27, stosuje się pomiędzy stronami postanowienia dotyczące własności, praw przewozowych, zdolności przewozowych, częstotliwości, typu lub zmiany statków powietrznych, wspólnej obsługi połączeń (code-sharing) i taryf, zawarte w dwustronnych umowach lub porozumieniach obowiązujących pomiędzy stowarzyszoną stroną a Wspólnotą Europejską, państwem członkowskim WE, Norwegią lub Islandią, lub pomiędzy dwiema stowarzyszonymi stronami, jeśli w zakresie swobody działalności zainteresowanych przewoźników lotniczych postanowienia przedmiotowych dwustronnych umów lub porozumień są bardziej elastyczne od postanowień odpowiednich protokołów dotyczących danej stowarzyszonej strony.
3.
Wszelkie spory pomiędzy stowarzyszoną stroną a inną Umawiającą się Stroną co do kwestii, czy w zakresie pełnego stosowania WEOL bardziej elastyczne są postanowienia protokołu dotyczącego danej stowarzyszonej strony, czy też postanowienia dwustronnych umów lub porozumień, rozstrzygane są zgodnie z zasadami rozstrzygania sporów określonymi w art. 20.
Spory odnoszące się do ustalenia stosunku pomiędzy sprzecznymi protokołami rozstrzygane są w taki sam sposób.
WEJŚCIE W ŻYCIE, PRZEGLĄD, ROZWIĄZANIE UMOWY I POZOSTAŁE POSTANOWIENIA
Artykuł 29
Wejście w życie
1.
Niniejsza umowa podlega ratyfikacji lub zatwierdzeniu przez jej sygnatariuszy zgodnie z ich procedurami.
Dokumenty ratyfikacji lub zatwierdzenia umowy są składane w Sekretariacie Generalnym Rady Unii Europejskiej (depozytariusz), który notyfikuje je wszystkim pozostałym sygnatariuszom, jak również Międzynarodowej Organizacji Lotnictwa Cywilnego.
2.
Niniejsza umowa wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po złożeniu dokumentów ratyfikacji lub zatwierdzenia umowy przez Wspólnotę Europejską i jej państwa członkowskie i przynajmniej jedną stowarzyszoną stronę.
W odniesieniu do każdego sygnatariusza, który ratyfikuje lub zatwierdzi niniejszą umowę po tym terminie, wchodzi ona w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po złożeniu przez tego sygnatariusza swoich dokumentów ratyfikacji lub zatwierdzenia umowy.
3.
Nie naruszając ust. 1 i 2, Wspólnota Europejska i jej państwa członkowskie oraz przynajmniej jedna stowarzyszona strona mogą zdecydować o tymczasowym stosowaniu niniejszej umowy we wzajemnych stosunkach, począwszy od daty jej podpisania, zgodnie z prawem krajowym, notyfikując to depozytariuszowi, który notyfikuje to pozostałym Umawiającym się Stronom.
Artykuł 30
Przegląd
Niniejsza umowa podlega przeglądowi na wniosek Umawiającej się Strony, a niezależnie od tego po pięciu latach od jej wejścia w życie.
Artykuł 31
Rozwiązanie
1.
Każda z Umawiających się Stron może wypowiedzieć niniejszą umowę, notyfikując to depozytariuszowi, który notyfikuje to pozostałym Umawiającym się Stronom oraz Międzynarodowej Organizacji Lotnictwa Cywilnego.
W przypadku wypowiedzenia umowy przez Wspólnotę Europejską i państwa członkowskie WE, umowa przestaje obowiązywać po upływie jednego roku od daty notyfikacji.
W przypadku wypowiedzenia niniejszej umowy przez jedną z innych Umawiających się Stron przestaje ona obowiązywać po upływie jednego roku od daty notyfikacji, wyłącznie w odniesieniu do Umawiającej się Strony, która umowę wypowiedziała.
Jednak świadczone na dzień wygaśnięcia niniejszej umowy usługi lotnicze mogą być kontynuowane do zakończenia sezonu rozkładowego Zrzeszenia Międzynarodowego Transportu Lotniczego (IATA), w trakcie którego przypada data wygaśnięcia umowy.
2.
Po przystąpieniu stowarzyszonej strony do Unii Europejskiej strona ta automatycznie przestaje stanowić stronę stowarzyszoną niniejszej umowy, natomiast staje się państwem członkowskim WE.
3.
Niniejsza umowa przestaje obowiązywać lub zostaje zawieszona w odniesieniu do stowarzyszonej strony w przypadku wygaśnięcia lub zawieszenia stosowania odpowiedniego układu o stowarzyszeniu.
Artykuł 32
Rozszerzenie WEOL
Wspólnota Europejska może zaprosić do udziału w WEOL państwa lub podmioty, które są gotowe dostosować swoje prawo dotyczące transportu lotniczego i związanych z nim zagadnień do prawodawstwa Wspólnoty Europejskiej w tym zakresie, z którymi Wspólnota nawiązała lub nawiązuje ścisłą współpracę gospodarczą, na przykład w formie układu o stowarzyszeniu WEOL.
W tym celu Umawiające się Strony dokonują odpowiedniej zmiany niniejszej umowy.
Artykuł 33
Port lotniczy w Gibraltarze
1.
Stosowanie niniejszej umowy w stosunku do portu lotniczego w Gibraltarze uważa się za niestanowiące uszczerbku dla odpowiednich stanowisk prawnych Królestwa Hiszpanii oraz Zjednoczonego Królestwa w odniesieniu do sporu dotyczącego władzy nad terytorium, na którym znajduje się port lotniczy.
2.
Stosowanie niniejszej umowy w odniesieniu do portu lotniczego w Gibraltarze zawiesza się do czasu wejścia w życie ustaleń zawartych we Wspólnej deklaracji Ministrów Spraw Zagranicznych Królestwa Hiszpanii i Zjednoczonego Królestwa z dnia 2 grudnia 1987 r.
Artykuł 34
Języki
Niniejsza umowa została sporządzona w jednym egzemplarzu w językach urzędowych instytucji Unii Europejskiej oraz Umawiających się Stron innych niż Wspólnota Europejska i jej państwa członkowskie, przy czym każdy z tych tekstów jest na równi autentyczny.
W DOWÓD CZEGO niżej podpisani odpowiednio upoważnieni pełnomocnicy złożyli swoje podpisy pod tekstem niniejszej umowy.
Por la Comunidad Europea
Za Evropské společenství
For Det Europæiske Fællesskab
Für die Europäische Gemeinschaft
Euroopa Ühenduse nimel
Για την Ευρωπαϊκή Κοινότητα
For the European Community
Pour la Communauté européenne
Per la Comunità europea
Eiropas Kopienas vārdā
Europos bendrijos vardu
az Európai Közösség részéről
Għall-Komunità Ewropea
Voor de Europese Gemeenschap
W imieniu Wspólnoty Europejskiej
Pela Comunidade Europeia
Za Európske spoločenstvo
za Evropsko skupnost
Euroopan yhteisön puolesta
På Europeiska gemenskapens vägnar
+++++ TIFF +++++
Pour le Royaume de Belgique
Voor het Koninkrijk België
Für das Königreich Belgien
+++++ TIFF +++++
Za Českou republiku
+++++ TIFF +++++
På Kongeriget Danmarks vegne
+++++ TIFF +++++
Für die Bundesrepublik Deutschland
+++++ TIFF +++++
Eesti Vabariigi nimel
+++++ TIFF +++++
Για την Ελληνική Δημοκρατία
+++++ TIFF +++++
Por el Reino de España
+++++ TIFF +++++
Pour la République française
+++++ TIFF +++++
Thar cheann Na hÉireann
For Ireland
+++++ TIFF +++++
Per la Repubblica italiana
+++++ TIFF +++++
Για την Κυπριακή Δημοκρατία
+++++ TIFF +++++
Latvijas Republikas vārdā
+++++ TIFF +++++
+++++ TIFF +++++
Lietuvos Respublikos vardu
+++++ TIFF +++++
Pour le Grand-Duché de Luxembourg
+++++ TIFF +++++
A Magyar Köztársaság részéről
+++++ TIFF +++++
Għar-Repubblika ta' Malta
+++++ TIFF +++++
Voor het Koninkrijk der Nederlanden
+++++ TIFF +++++
Für die Republik Österreich
+++++ TIFF +++++
W imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
+++++ TIFF +++++
Pela República Portuguesa
+++++ TIFF +++++
Za Republiko Slovenijo
+++++ TIFF +++++
Za Slovenskú republiku
+++++ TIFF +++++
+++++ TIFF +++++
Suomen tasavallan puolesta
För Republiken Finland
+++++ TIFF +++++
För Konungariket Sverige
+++++ TIFF +++++
For the United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland
+++++ TIFF +++++
Për Republikën e Shqipërisë
+++++ TIFF +++++
Za Bosnu i Hercegovinu
За Босну и Херцеговину
Za Bosnu i Hercegovinu
+++++ TIFF +++++
За Република България
+++++ TIFF +++++
Za Republiku Hrvatsku
+++++ TIFF +++++
За Бивша Югославска Република Македония
Fyrir hönd Lyðveldisins Íslands
+++++ TIFF +++++
Za Republiku Crnu Goru
+++++ TIFF +++++
+++++ TIFF +++++
For Kongeriket Norge
+++++ TIFF +++++
Pentru România
+++++ TIFF +++++
За Републику Србију
+++++ TIFF +++++
+++++ TIFF +++++
For the United Nations Interim Administration in Kosovo
+++++ TIFF +++++
REPUBLIC OF MACEDONIA
MINISTRY OF TRANSPORT AND COMMUNICATIONS
Luxembourg, 9 June 2006
Dear Sirs,
Hereby I declare that the final text from 22 May 2006 of the Multilateral ECAA Agreement is acceptable for the Government of the Republic of Macedonia.
With this letter, the Government of the Republic of Macedonia considers itself as signatory of the Multilateral Agreement between the Republic of Albania, Bosnia and Herzegovina, the Republic of Bulgaria, the Republic of Croatia, the European Community and its Member States, the Republic of Iceland, the Republic of Macedonia, the Kingdom of Norway, Serbia and Montenegro, Romania and United Nations Interim Administration Mission in Kosovo on the Establishment of a European Common Aviation Area.
However, I declare that the Republic of Macedonia does not accept the denomination used for my country in the abovementioned Agreement, having in view that the constitutional name of my country is Republic of Macedonia.
Please accept, Sirs, the assurances of my highest consideration.
Xhemali MEHAZI
Minister of Transport and Communications
+++++ TIFF +++++
THE COUNCIL OF THE EUROPEAN UNION AND THE EUROPEAN COMMISSION
Luxembourg, 9 June 2006
Mr. Xhemali Mehazi,
Minister of Transport and Communications
of the former Yugoslav Republic of Macedonia,
Sir,
The European Community and its Member States take note of your letter of today's date and confirms that your letter and this reply shall together take the place of the signature of the Multilateral Agreement between the Republic of Albania, Bosnia and Herzegovina, the Republic of Bulgaria, the Republic of Croatia, the European Community and its Member States, the Republic of Iceland, the former Yugosla
Umowa
między Wspólnotą Europejską a Republiką Malediwów dotycząca pewnych aspektów usług lotniczych
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA,
z jednej strony, oraz
REPUBLIKA MALEDIWÓW (zwana dalej "Malediwami"),
z drugiej strony,
(zwane dalej "Stronami"),
STWIERDZAJĄC, że dwustronne umowy dotyczące usług lotniczych zawarte między niektórymi państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a Malediwami zawierają postanowienia sprzeczne z prawem wspólnotowym,
STWIERDZAJĄC, że Wspólnota Europejska ma wyłączną kompetencję w zakresie pewnych aspektów, które mogą zostać włączone do dwustronnych umów dotyczących usług lotniczych między państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a państwami trzecimi,
STWIERDZAJĄC, że na podstawie prawa Wspólnoty Europejskiej wspólnotowi przewoźnicy lotniczy ustanowieni w państwie członkowskim mają prawo do niedyskryminacyjnego dostępu do tras lotniczych między państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a państwami trzecimi,
UWZGLĘDNIAJĄC umowy między Wspólnotą Europejską a pewnymi państwami trzecimi, przewidujące dla obywateli tych państw trzecich możliwość nabywania prawa własności przewoźników lotniczych licencjonowanych zgodnie z prawem Wspólnoty Europejskiej,
UZNAJĄC, że niektóre postanowienia dwustronnych umów dotyczących usług lotniczych między państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a Malediwami, które są sprzeczne z prawem Wspólnoty Europejskiej, muszą być doprowadzone do zgodności z tym prawem w celu ustanowienia solidnej podstawy prawnej dla świadczenia usług lotniczych między Wspólnotą Europejską a Malediwami, a także w celu zachowania kontynuacji takich usług lotniczych,
STWIERDZAJĄC, że na mocy prawa Wspólnoty Europejskiej przewoźnicy lotniczy nie mogą co do zasady zawierać porozumień, które mogą wpłynąć na handel między państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej i których celem lub skutkiem jest zapobieżenie, zakłócenie lub ograniczenie konkurencji,
UZNAJĄC, że postanowienia dwustronnych umów dotyczących usług lotniczych zawartych między państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a Malediwami, które i) wymagają lub sprzyjają zawieraniu porozumień między przedsiębiorstwami, decyzjom związków przedsiębiorstw lub uzgodnionym praktykom zapobiegającym, ograniczającym lub zakłócającym konkurencję między przewoźnikami lotniczymi na danych trasach; lub ii) wzmacniają skutki wszelkich takich porozumień, decyzji lub uzgodnionych praktyk; lub iii) przenoszą na przewoźników lotniczych lub inne prywatne podmioty gospodarcze odpowiedzialność za podjęcie środków zapobiegających, ograniczających lub zakłócających konkurencję między przewoźnikami lotniczymi na danych trasach, mogą uniemożliwić skuteczne działanie reguł konkurencji mających zastosowanie do przedsiębiorstw,
STWIERDZAJĄC, że w ramach niniejszych negocjacji celem Wspólnoty Europejskiej nie jest zwiększenie ogólnej wielkości przewozów lotniczych między Wspólnotą Europejską a Malediwami ani naruszenie równowagi między wspólnotowymi przewoźnikami lotniczymi a przewoźnikami lotniczymi z Malediwów, ani negocjowanie zmian w postanowieniach obecnie obowiązujących dwustronnych umów dotyczących usług lotniczych w zakresie praw przewozowych,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Postanowienia ogólne
1.
Do celów niniejszej umowy "państwa członkowskie" oznaczają państwa członkowskie Wspólnoty Europejskiej.
2.
Zawarte w każdej z umów wymienionych w załączniku I odniesienia do obywateli państwa członkowskiego będącego stroną takiej umowy są rozumiane jako odniesienia do obywateli państw członkowskich.
3.
Zawarte w każdej z umów wymienionych w załączniku I odniesienia do przewoźników lotniczych lub przedsiębiorstw lotniczych z państwa członkowskiego będącego stroną takiej umowy są rozumiane jako odniesienia do przewoźników lotniczych lub przedsiębiorstw lotniczych wyznaczonych przez to państwo członkowskie.
Artykuł 2
Wyznaczenie przez państwo członkowskie
1.
Postanowienia ustępów 2 i 3 niniejszego artykułu zastępują odpowiednie postanowienia artykułów wymienionych odpowiednio w załączniku II lit. a) i b) w odniesieniu do, odpowiednio, wyznaczenia przez zainteresowane państwo członkowskie przewoźnika lotniczego, upoważnień oraz zezwoleń udzielonych mu przez Malediwy oraz odmowy, cofnięcia, zawieszenia lub ograniczenia upoważnień lub zezwoleń udzielonych przewoźnikowi lotniczemu.
2.
Po otrzymaniu wyznaczenia dokonanego przez państwo członkowskie Malediwy udzielają właściwych upoważnień i zezwoleń w najkrótszym przewidzianym przez procedury terminie, pod warunkiem że:
i) przewoźnik lotniczy jest ustanowiony, zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską, na terytorium wyznaczającego państwa członkowskiego oraz posiada ważną licencję na prowadzenie działalności zgodnie z prawem Wspólnoty Europejskiej; oraz
ii) państwo członkowskie odpowiedzialne za wydanie certyfikatu przewoźnika lotniczego sprawuje i utrzymuje skuteczną kontrolę regulacyjną nad przewoźnikiem lotniczym, a właściwa władza lotnicza jest wyraźnie określona w wyznaczeniu; oraz
iii) przewoźnik lotniczy jest własnością, bezpośrednio lub poprzez udział większościowy, i pozostaje pod skuteczną kontrolą państw członkowskich lub obywateli państw członkowskich lub innych państw wymienionych w załączniku III lub obywateli tych innych państw.
3.
Malediwy mogą odmówić, cofnąć, zawiesić lub ograniczyć upoważnienia lub zezwolenia wydane przewoźnikowi lotniczemu wyznaczonemu przez państwo członkowskie, jeżeli:
i) przewoźnik lotniczy nie jest ustanowiony, zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską, na terytorium wyznaczającego państwa członkowskiego lub nie posiada ważnej licencji na prowadzenie działalności zgodnie z prawem Wspólnoty Europejskiej; lub
ii) państwo członkowskie odpowiedzialne za wydanie certyfikatu przewoźnika lotniczego nie sprawuje ani nie utrzymuje skutecznej kontroli regulacyjnej nad przewoźnikiem lotniczym lub właściwa władza lotnicza nie jest wyraźnie określona w wyznaczeniu; lub
iii) przewoźnik lotniczy nie stanowi własności, bezpośrednio lub poprzez udział większościowy lub nie pozostaje pod skuteczną kontrolą państw członkowskich lub obywateli państw członkowskich lub innych państw wymienionych w załączniku III lub obywateli tych innych państw.
Wykonując swoje prawa na mocy niniejszego ustępu Malediwy nie stosują dyskryminacji między wspólnotowymi przewoźnikami lotniczymi ze względu na ich narodowość.
Artykuł 3
Bezpieczeństwo
1.
Postanowienia ustępu 2 niniejszego artykułu uzupełniają odpowiednie postanowienia artykułów wymienionych w załączniku II lit. c).
2.
Jeżeli państwo członkowskie wyznaczyło przewoźnika lotniczego, nad którym kontrolę regulacyjną sprawuje i utrzymuje inne państwo członkowskie, prawa Malediwów wynikające z postanowień dotyczących bezpieczeństwa zawartych w umowie między państwem członkowskim, które wyznaczyło danego przewoźnika lotniczego, a Malediwami mają w równym stopniu zastosowanie do przyjmowania, wykonywania lub utrzymywania norm bezpieczeństwa przez to inne państwo członkowskie oraz do zezwolenia eksploatacyjnego tego przewoźnika lotniczego.
Artykuł 4
Opodatkowanie paliwa lotniczego
1.
Postanowienia ustępu 2 niniejszego artykułu uzupełniają odpowiednie postanowienia artykułów wymienionych w załączniku II lit. d).
2.
Nie naruszając jakiegokolwiek innego postanowienia stanowiącego inaczej, żadne postanowienie każdej z umów wymienionych w załączniku II lit. d) nie uniemożliwia państwu członkowskiemu nakładania, w sposób niedyskryminacyjny, podatków, należności, ceł, opłat lub obciążeń na paliwo dostarczane na jego terytorium w celu użycia przez statek powietrzny wyznaczonego przewoźnika lotniczego pochodzącego z Malediwów, operującego między punktem znajdującym się na terytorium tego państwa członkowskiego a innym punktem znajdującym się na terytorium tego lub innego państwa członkowskiego.
Artykuł 5
Taryfy za przewóz wewnątrz Wspólnoty Europejskiej
1.
Postanowienia ust. 2 niniejszego artykułu uzupełniają odpowiednie postanowienia artykułów wymienionych w załączniku II lit. e).
2.
Taryfy pobierane przez przewoźnika(-ów) lotniczego(-ych) wyznaczonego(-ych) przez Malediwy zgodnie z umową wymienioną w załączniku I zawierającą postanowienie wymienione w załączniku II lit. e) za przewóz w całości wewnątrz Wspólnoty Europejskiej podlegają prawu Wspólnoty Europejskiej.
Artykuł 6
Zgodność z regułami konkurencji
1.
Dwustronne umowy dotyczące usług lotniczych zawarte między państwami członkowskimi a Malediwami nie naruszają reguł konkurencji stosowanych przez Strony.
2.
Postanowienia wymienione w załączniku II lit. f) zostają skreślone i tracą moc.
Artykuł 7
Załączniki do umowy
Załączniki do niniejszej umowy stanowią jej integralną część.
Artykuł 8
Zmiany lub poprawki
Zmiany lub poprawki do niniejszej umowy mogą zostać dokonane przez Strony w każdym czasie za ich obopóln zgodą.
Artykuł 9
Wejście w życie i tymczasowe stosowanie
1.
Niniejsza umowa wchodzi w życie po dokonaniu przez Strony wzajemnej pisemnej notyfikacji zakończenia ich wewnętrznych procedur niezbędnych do jej wejścia w życie.
2.
Nie naruszając ustępu 1, Strony zgadzają się na tymczasowe stosowanie niniejszej umowy od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu, w którym Strony dokonały wzajemnej notyfikacji zakończenia niezbędnych w tym celu procedur.
3.
Umowa między państwem członkowskim a Malediwami, która w dniu podpisania niniejszej umowy nie weszła jeszcze w życie i nie jest tymczasowo stosowana, została wymieniona w załączniku I lit. b).
Niniejsza umowa stosuje się do tej umowy z dniem jej wejścia w życie lub rozpoczęcia jej tymczasowego stosowania.
Artykuł 10
Wygaśnięcie
1.
W przypadku wygaśnięcia umowy wymienionej w załączniku I wygasają jednocześnie wszystkie postanowienia niniejszej umowy odwołujące się do danej umowy wymienionej w załączniku I.
2.
W przypadku wygaśnięcia wszystkich umów wymienionych w załączniku I wygasa jednocześnie niniejsza umowa.
W DOWÓD CZEGO niżej podpisani, należycie w tym celu umocowani, złożyli podpisy pod niniejszą umową.
Umowa o współpracy
w zakresie Globalnego Systemu Nawigacji Satelitarnej (GNSS) do celów cywilnych pomiędzy Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Korei, z drugiej strony
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA, zwaną dalej "Wspólnotą",
oraz
KRÓLESTWO BELGII,
REPUBLIKA CZESKA,
KRÓLESTWO DANII,
REPUBLIKA FEDERALNA NIEMIEC,
REPUBLIKA ESTOŃSKA,
REPUBLIKA GRECKA,
KRÓLESTWO HISZPANII,
REPUBLIKA FRANCUSKA,
IRLANDIA,
REPUBLIKA WŁOSKA,
REPUBLIKA CYPRYJSKA,
REPUBLIKA ŁOTEWSKA,
REPUBLIKA LITEWSKA,
WIELKIE KSIĘSTWO LUKSEMBURGA,
REPUBLIKA WĘGIERSKA,
REPUBLIKA MALTY,
KRÓLESTWO NIDERLANDÓW,
REPUBLIKA AUSTRII,
RZECZPOSPOLITA POLSKA,
REPUBLIKA PORTUGALSKA,
REPUBLIKA SŁOWENII,
REPUBLIKA SŁOWACKA,
REPUBLIKA FINLANDII,
KRÓLESTWO SZWECJI,
ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO WIELKIEJ BRYTANII I IRLANDII PÓŁNOCNEJ,
Umawiające się Strony Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, zwane dalej "państwami członkowskimi",
z jednej strony, oraz
REPUBLIKA KOREI, zwana dalej "Koreą",
z drugiej strony,
zwane dalej razem "Stronami"; BIORĄC POD UWAGĘ wspólne zainteresowanie rozwojem globalnego systemu nawigacji satelitarnej (zwanego dalej "GNSS") do celów cywilnych,
UZNAJĄC znaczenie programu Galileo jako wkładu w rozbudowę infrastruktury nawigacyjnej i informacyjnej w Europie i w Korei,
UZNAJĄC zaawansowanie działalności Korei w dziedzinie nawigacji satelitarnej,
BIORĄC POD UWAGĘ coraz szybszy rozwój zastosowań GNSS w Korei, w Europie oraz w innych rejonach świata,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Cel umowy
Niniejsza umowa ma na celu wspieranie, ułatwianie i rozszerzanie współpracy pomiędzy Stronami w zakresie globalnej nawigacji satelitarnej do celów cywilnych w ramach wkładu Europy i Korei do Globalnego Systemu Nawigacji Satelitarnej (GNSS) do celów cywilnych.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej Umowy:
a) "Usługa rozszerzona" oznacza regionalne lub lokalne mechanizmy, takie jak Europejski System Wspomagania Satelitarnego (EGNOS).
Mechanizmy te pozwalają użytkownikom GNSS na uzyskanie lepszych parametrów, na przykład zwiększonej dokładności, dostępności, poprawności i niezawodności usługi.
b) "Galileo" oznacza niezależny, cywilny, europejski, globalny system nawigacji satelitarnej i satelitarnego pomiaru czasu oferujący usługi GNSS, znajdujący się pod kontrolą cywilną, zaprojektowany i stworzony przez Wspólnotę Europejską, jej Państwa Członkowskie oraz Europejską Agencję Kosmiczną.
Eksploatacja systemu Galileo może zostać powierzona podmiotowi prywatnemu.
W ramach systemu Galileo przewiduje się usługi powszechnie dostępne, usługi komercyjne, usługi związane z bezpieczeństwem życia, usługi poszukiwawczo-ratownicze, obok bezpiecznych usług publicznych o regulowanym dostępie, z ograniczoną dostępnością, przeznaczonych do zaspokojenia potrzeb uprawnionych użytkowników sektora publicznego.
c) "Lokalne składniki systemu Galileo" oznaczają lokalne mechanizmy zapewniające użytkownikom sygnałów nawigacyjnych i sygnałów pomiaru czasu Galileo dodatkowe informacje w uzupełnieniu danych uzyskiwanych z systemu podstawowego.
Składniki lokalne mogą być rozmieszczane w celu zapewnienia podwyższonych parametrów sygnału wokół portów lotniczych i morskich oraz na terenach miejskich lub w trudnych warunkach topograficznych.
Galileo dostarczy standardowe modele dla składników lokalnych.
d) "Urządzenia do globalnej nawigacji, pozycjonowania i pomiaru czasu" oznaczają wszelkie urządzenia stosowane przez cywilnych użytkowników końcowych, służące do nadawania, odbioru lub przetwarzania satelitarnych sygnałów nawigacyjnych lub sygnałów pomiaru czasu w ramach realizacji usługi lub współpracy z rozszerzeniami regionalnymi.
e) "Środek regulacyjny" oznacza wszelkie przepisy ustawowe, wykonawcze, zasady, procedury, decyzje lub działania administracyjne.
f) "Interoperacyjność" oznacza na poziomie użytkownika sytuację, gdy dwusystemowy odbiornik może jednocześnie korzystać z sygnału z dwóch systemów w celu zapewnienia takich samych lub lepszych parametrów pracy, niż przy wykorzystaniu tylko jednego systemu.
g) "Własność intelektualna" jest rozumiana zgodnie z definicją zawartą w art. 2 Konwencji ustanawiającej Światową Organizację Własności Intelektualnej (WIPO), sporządzonej w Sztokholmie w dniu 14 lipca 1967 r.
h) "Odpowiedzialność" oznacza zobowiązanie prawne osoby fizycznej lub prawnej do naprawienia szkód wyrządzonych innej osobie fizycznej lub prawnej zgodnie z określonymi zasadami i przepisami prawa.
Zobowiązanie to może być zapisane w umowie (odpowiedzialność umowna) lub w przepisie prawnym (odpowiedzialność pozaumowna).
i) "Informacje niejawne" oznaczają informacje, bez względu na to, czy zostały wytworzone w UE, czy też zostały otrzymane od państw członkowskich, państw nienależących do UE lub organizacji międzynarodowych, wymagające ochrony przed nieuprawnionym ujawnieniem, które mogłoby naruszyć w różnym stopniu podstawowe interesy, w tym również bezpieczeństwo narodowe, Stron lub poszczególnych państw członkowskich.
Informacje takie opatrzone są klauzulą niejawności.
Poziom klauzuli jest określany zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawowymi i wykonawczymi a informacje takie muszą być chronione przed utratą poufności, kompletności lub dostępności.
Artykuł 3
Zasady współpracy
Strony postanawiają stosować następujące zasady do współpracy w ramach niniejszej umowy:
1) Zasadę obopólnych korzyści w oparciu o ogólną równowagę praw i obowiązków, w tym wkładów.
2) Zasadę partnerstwa w ramach programu Galileo zgodnie z procedurami i zasadami zarządzania tym programem.
3) Zasadę wzajemnej możliwości udziału we współpracy w ramach realizowanych przez Wspólnotę Europejską i Koreę projektów zastosowań GNSS do celów cywilnych.
4) Zasadę sprawnej wymiany informacji mogących mieć wpływ na współpracę.
5) Zasadę odpowiedniej ochrony praw własności intelektualnej, zgodnie z art. 8 ust. 3 niniejszej umowy.
6) Zasadę swobody świadczenia usług nawigacji satelitarnej na terytoriach Stron.
7) Zasadę nieograniczonego handlu produktami GNSS na terytoriach Stron.
Artykuł 4
Zakres współpracy
1.
Obszary współpracy w dziedzinie nawigacji satelitarnej i satelitarnego pomiaru czasu obejmują: widmo częstotliwości radiowych, badania naukowe i szkolenia, współpracę przemysłową, rozwój wymiany handlowej i rynku, normalizację, certyfikację i środki regulacyjne, rozszerzenia, bezpieczeństwo, odpowiedzialność i zwrot kosztów.
Strony mogą dostosowywać wykaz zawarty w ust. 1 decyzją Komitetu Sterującego ds. GNSS ustanowionego na mocy art. 14 niniejszej umowy.
2.
Niniejsza umowa nie obejmuje współpracy Stron w dziedzinach wymienionych poniżej.
Jeżeli Strony ustalą, że rozszerzenie współpracy może prowadzić do osiągnięcia obopólnych korzyści w którejkolwiek z następujących dziedzin, będzie ono wymagało przeprowadzenia negocjacji oraz zawarcia odpowiednich umów pomiędzy Stronami:
2.1. Newralgiczne rozwiązania techniczne i elementy systemu Galileo objęte ograniczeniami wywozowymi oraz środkami regulacyjnymi dotyczącymi nierozprzestrzeniania stosowanymi we Wspólnocie Europejskiej lub w jej Państwach Członkowskich,
2.2. Kryptografia i bezpieczeństwo teleinformatyczne w ramach systemu Galileo (Infosec),
2.3. Architektura zabezpieczeń systemu Galileo (segmenty: orbitalny, naziemny i użytkownika),
2.4. Funkcje kontroli zabezpieczeń globalnych segmentów systemu Galileo,
2.5. Usługi publiczne o regulowanym dostępie w fazach definiowania, opracowywania, wdrażania, testowania, oceny i eksploatacji (zarządzanie i stosowanie), oraz
2.6. Wymiana informacji niejawnych dotyczących nawigacji satelitarnej i systemu Galileo.
3.
Niniejsza umowa nie ma wpływu na strukturę instytucjonalną utworzoną zgodnie z prawem Wspólnoty Europejskiej w celu realizacji programu Galileo.
Umowa ta nie ma również wpływu na obowiązujące środki regulacyjne w ramach realizacji zobowiązań do nierozprzestrzeniania i ograniczeń wywozowych, w tym kontroli niematerialnego transferu technologii, ani na krajowe środki w zakresie bezpieczeństwa.
Artykuł 5
Formy współpracy
1.
Z zastrzeżeniem obowiązujących środków regulacyjnych, Strony w najszerszym możliwym zakresie wspierają współpracę w ramach niniejszej umowy, z zamiarem zapewnienia porównywalnych możliwości udziału w działaniach podejmowanych w obszarach wymienionych w art. 4.
2.
Strony postanawiają realizować współpracę w obszarach, o których mowa w art. 6–13 niniejszej umowy.
Artykuł 6
Widmo częstotliwości radiowych
1.
Opierając się na dotychczasowych osiągnięciach w ramach Międzynarodowego Związku Telekomunikacyjnego, Strony postanawiają kontynuować współpracę i wzajemne wsparcie w kwestiach dotyczących widma częstotliwości radiowych.
2.
W tym kontekście Strony dokonują wymiany informacji na temat klasyfikowania częstotliwości oraz wspierania odpowiednich przeznaczeń częstotliwości w ramach Galileo i przyszłego koreańskiego GNSS, w tym satelitarnego systemu wspomagającego (Satellite Based Augmentation System; SBAS) w celu zapewnienia dostępności usług Galileo użytkownikom na całym świecie, a zwłaszcza w Korei oraz we Wspólnocie.
3.
Mając na uwadze znaczenie ochrony częstotliwości wykorzystywanych do celów radionawigacji przed przerwami i zakłóceniami, Strony starają się zidentyfikować źródła zakłóceń oraz znaleźć wzajemnie zadowalające rozwiązania w celu zwalczania takich zakłóceń.
4.
Strony postanawiają powierzyć zadanie określenia właściwego mechanizmu zapewniającego efektywne kontakty i współpracę w tym sektorze komitetowi ustanowionemu na mocy art. 14.
5.
Żadne z postanowień niniejszej umowy nie może być interpretowane jako odstąpienie od obowiązujących przepisów Międzynarodowego Związku Telekomunikacyjnego, w tym Regulaminu Radiokomunikacyjnego ITU.
Artykuł 7
Badania naukowe
Strony wspierają wspólne prace badawcze w dziedzinie GNSS poprzez wspólnotowe i koreańskie programy badawcze, w tym program ramowy Wspólnoty Europejskiej na rzecz badań i rozwoju, programy badawcze Europejskiej Agencji Kosmicznej oraz programy ministerstw i agencji koreańskich mających związek z GNSS.
Wspólne prace badawcze powinny przyczyniać się do planowania dalszego rozwoju GNSS do celów cywilnych.
Strony postanawiają powierzyć zadanie określenia właściwego mechanizmu zapewniającego efektywne kontakty i udział w programach badawczych komitetowi ustanowionemu na mocy art. 14.
Artykuł 8
Współpraca przemysłowa
1.
Strony wspierają współpracę pomiędzy sektorami przemysłowymi swoich państw, w tym współpracę w formie przedsięwzięć joint venture oraz uczestnictwa koreańskiego w odpowiednich europejskich zrzeszeniach przemysłowych, uczestnictwa europejskiego w koreańskich zrzeszeniach przemysłowych, w celu uruchomienia systemu Galileo, a także propagowania wykorzystywania zastosowań i usług Galileo i ich rozwoju.
2.
Strony powołają wspólną grupę doradczą do celów współpracy przemysłowej, podlegającą komitetowi ustanowionemu na mocy art. 14, w celu badania możliwości i kierowania współpracą w dziedzinie rozwoju i produkcji satelitarnej, usług wyniesienia na orbitę, infrastruktury stacji naziemnych oraz zastosowań.
3.
W celu ułatwienia współpracy przemysłowej Strony udzielają i zapewniają odpowiednią i skuteczną ochronę praw własności intelektualnej w obszarach i sektorach związanych z rozwojem i eksploatacją systemów Galileo/EGNOS, zgodnie z odpowiednimi normami międzynarodowymi ustanowionymi Porozumieniem TRIPS oraz umowami międzynarodowymi, których sygnatariuszami są obydwie Strony, w tym skuteczne środki egzekwowania takich norm.
4.
Wywóz z Korei do krajów trzecich produktów i materiałów oraz technologii objętych ograniczeniami wywozowymi, opracowanych specjalnie w ramach programu Galileo i za jego fundusze, i określonych przez właściwy organ odpowiedzialny za bezpieczeństwo programu Galileo jako objęte kontrolą wywozu, będzie wymagać uprzedniego uzyskania przez Koreę zezwolenia właściwego organu odpowiedzialnego za bezpieczeństwo programu Galileo.
Wszelkie umowy dodatkowe, o których mowa w art. 4 ust. 2 niniejszej umowy, zawierać będą przewidywać odpowiedni mechanizm pozwalający Stronom na zgłaszanie produktów i materiałów, których wywóz miałby wymagać zezwolenia.
5.
W celu przyczynienia się do realizacji celów umowy Strony zachęcają do zacieśniania więzi pomiędzy Europejską Agencją Kosmiczną oraz koreańskimi ministerstwami i agencjami związanymi z GNSS.
Artykuł 9
Rozwój wymiany handlowej i rynku
1.
Strony popierają wymianę handlową i inwestycje Wspólnoty i Korei w zakresie infrastruktury i urządzeń nawigacji satelitarnej oraz lokalnych składników i zastosowań systemu Galileo.
2.
W tym celu Strony pracują nad podniesieniem poziomu świadomości społecznej dotyczącej działalności w zakresie systemu nawigacji satelitarnej Galileo, identyfikują potencjalne przeszkody na drodze rozwoju zastosowań GNSS oraz podejmują odpowiednie środki mające na celu ułatwienie tego rozwoju.
3.
W celu skutecznej identyfikacji potrzeb użytkowników oraz skutecznego reagowania na nie, Strony rozważają założenie wspólnego forum użytkowników GNSS.
4.
Niniejsza umowa nie narusza praw i obowiązków Stron wynikających z Porozumienia z Marrakeszu ustanawiającego Światową Organizację Handlu.
Artykuł 10
Normalizacja, certyfikacja i środki regulacyjne
1.
Uznając znaczenie koordynacji w przypadku międzynarodowej normalizacji i certyfikacji dotyczących globalnych usług nawigacji satelitarnej, Strony będą przyczyniać się wspólnie do opracowywania standardów Galileo i wspierać ich stosowanie na całym świecie, kładąc nacisk na interoperacyjność z innymi systemami GNSS.
Jednym z celów takiej koordynacji jest wspieranie szerokiego i innowacyjnego wykorzystania usług Galileo do celów ogólnodostępnych, komercyjnych oraz związanych z bezpieczeństwem życia, jako światowego standardu nawigacji i pomiaru czasu.
Strony postanawiają stworzyć sprzyjające warunki do rozwoju zastosowań systemu Galileo.
2.
W celu wspierania i realizacji celów niniejszej umowy Strony stosownie do potrzeb współpracują w kwestiach związanych z pozycjonowaniem satelitarnym, nawigacją oraz pomiarem czasu, w szczególności na forum Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego, Międzynarodowej Organizacji Morskiej oraz Międzynarodowego Związku Telekomunikacyjnego.
3.
Na poziomie bilateralnym Strony zapewniają, aby środki związane z normami technicznymi, homologacją oraz z wymaganiami i procedurami w zakresie koncesjonowania nie stanowiły niepotrzebnych przeszkód w wymianie handlowej.
Wymagania krajowe oparte są na kryteriach obiektywnych, niedyskryminacyjnych, z góry określonych i przejrzystych.
4.
Strony wprowadzają środki regulacyjne niezbędne, aby umożliwić wykorzystywanie odbiorników oraz segmentów naziemnych i kosmicznych Galileo na terytoriach podlegających ich jurysdykcji.
W związku z powyższym, w zakresie łączności radiowej, rząd Republiki Korei traktuje Galileo nie mniej korzystnie niż inne podobne usługi.
5.
Strony popierają udział przedstawicieli Korei w europejskich organizacjach normalizacyjnych.
Artykuł 11
Rozwój globalnych i regionalnych rozszerzeń naziemnych GNSS
1.
Strony współpracują w celu zdefiniowania i realizacji architektur systemów naziemnych, umożliwiających optymalizację zapewnienia poprawności sygnału systemów Galileo i EGNOS oraz ciągłości ich usług i interoperacyjności z innymi systemami GNSS.
2.
W tym celu Strony będą współpracować na poziomie regionalnym z zamiarem realizacji na terytorium Korei regionalnego, naziemnego systemu rozszerzeń opartego na systemie Galileo.
Oczekuje się, że taki system regionalny zapewni regionalną integralność usług, uzupełniając usługi dostarczane przez system Galileo w skali światowej.
Jako wstępny krok, Strony mogą rozważyć rozszerzenie systemu EGNOS na region Azji Wschodniej.
3.
Na poziomie lokalnym Strony ułatwiają rozwój lokalnych składników systemu Galileo.
Artykuł 12
Bezpieczeństwo
1.
Strony chronią globalne systemy nawigacji satelitarnej przed możliwością wykorzystania ich niezgodnie z przeznaczeniem, zakłóceniami, przerwami w pracy oraz wrogimi działaniami.
2.
Strony podejmują wszystkie uzasadnione działania w celu zapewnienia ciągłości i bezpieczeństwa usług nawigacji satelitarnej oraz związanej z nimi infrastruktury na swoim terytorium.
3.
Strony uznają, że współpraca mająca na celu zapewnienie bezpieczeństwa systemu Galileo i realizowanych przez niego usług stanowi ważny cel wspólny.
4.
W związku z tym Strony ustanawiają odpowiedni kanał konsultacyjny w kwestiach dotyczących bezpieczeństwa globalnego systemu nawigacji satelitarnej.
Praktyczne ustalenia i procedury zostaną określone wspólnie przez właściwe organy obu Stron odpowiedzialne za bezpieczeństwo.
Artykuł 13
Odpowiedzialność i zwrot kosztów
Strony stosownie do potrzeb współpracują w zakresie zdefiniowania i wprowadzenia w życie zasad odpowiedzialności i ustaleń w zakresie zwrotu kosztów, w celu ułatwienia świadczenia cywilnych usług GNSS.
Artykuł 14
Mechanizm współpracy
1.
Koordynacja i ułatwianie współpracy w ramach niniejszej umowy realizowane będą w imieniu Korei przez rząd Republiki Korei, a w imieniu Wspólnoty Europejskiej i jej Państw Członkowskich – przez Komisję Europejską.
2.
Zgodnie z celem określonym w art. 1, te dwa podmioty ustanawiają Komitet Sterujący ds. GNSS, zwany dalej "komitetem", którego zadaniem jest zarządzanie realizacją niniejszej umowy.
Komitet składa się z oficjalnych przedstawicieli każdej ze Stron i uzgadnia na zasadzie konsensu swój regulamin wewnętrzny.
Zadania komitetu obejmują:
a) wspieranie, formułowanie zaleceń skierowanych do Stron oraz nadzorowanie różnych rodzajów współpracy związanych z umową;
b) doradzanie Stronom w zakresie sposobów wzmocnienia i udoskonalenia współpracy zgodnie z zasadami określonymi w niniejszej umowie;
c) dokonywanie przeglądu skutecznego działania i realizacji niniejszej umowy; oraz
d) dyskutowanie możliwości rozszerzenia współpracy na obszary, o których mowa w art. 4 ust. 2.
3.
Posiedzenia komitetu odbywają się zasadniczo raz na rok.
Posiedzenia odbywać się będą na przemian we Wspólnocie i w Korei.
Na żądanie każdej ze Stron mogą zostać zwołane posiedzenia nadzwyczajne.
Koszty poniesione przez komitet lub w jego imieniu ponosi Strona, która poleciła lub mianowała członka lub członków komitetu.
Koszty bezpośrednio związane z posiedzeniami komitetu, poza kosztami podróży i zakwaterowania, ponosi Strona będąca gospodarzem posiedzenia.
Komitet może tworzyć wspólne grupy robocze ds. kwestii technicznych, zajmujące się określoną tematyką, jaką Strony uznają za właściwą, na przykład współpracą przemysłową lub normalizacją.
4.
Strony z zadowoleniem przyjmują ewentualny udział Korei w Europejskim Organie Nadzoru GNSS, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa Wspólnoty Europejskiej oraz szczegółowymi zasadami i procedurami regulującymi tego rodzaju uczestnictwo.
Artykuł 15
Finansowanie
1.
Każda ze Stron ponosi koszty związane z wypełnianiem swoich zobowiązań wynikających z niniejszej umowy, o ile Strony nie postanowią inaczej.
Szczegółowe zasady i procedury, o których mowa w art. 14 ust. 4 będą obejmowały odpowiedni wkład finansowy w program Galileo ze strony państw nienależących do UE, które podejmują decyzję o ubieganiu się o uczestnictwo w Europejskim Organie Nadzoru GNSS.
2.
Strony podejmują wszelkie uzasadnione działania, zgodnie ze swoimi przepisami ustawowymi i wykonawczymi, w celu ułatwienia wjazdu na swoje terytorium osób zaangażowanych we współpracę w ramach niniejszej umowy lub wwozu na nie kapitału, materiałów, danych i urządzeń wykorzystywanych w tej współpracy, a także ich pobytu i wyjazdu lub wywozu ze swojego terytorium.
3.
Jeżeli systemy współpracy jednej Strony przewidują wsparcie finansowe na rzecz uczestników reprezentujących drugą Stronę, wszelkie tego rodzaju dotacje, wsparcie finansowe lub inne formy pomocy jednej Strony na rzecz uczestników drugiej Strony mające na celu wsparcie tych działań objęte są zwolnieniami podatkowymi i celnymi zgodnie z odpowiednimi przepisami ustawowymi i wykonawczymi obowiązującymi na terytorium każdej ze Stron w chwili, gdy udzielane są tego rodzaju dotacje, wsparcie finansowe lub inne formy pomocy.
Artykuł 16
Wymiana informacji
1.
Strony ustanawiają przepisy administracyjne i punkty kontaktowe w celu umożliwienia konsultacji i skutecznego wprowadzenia w życie postanowień niniejszej umowy.
2.
Strony wspierają dalszą obustronną wymianę informacji dotyczących nawigacji satelitarnej pomiędzy swoimi instytucjami i przedsiębiorstwami.
Artykuł 17
Konsultacje i rozstrzyganie sporów
1.
Na żądanie jednej ze Stron, Strony niezwłocznie omawiają wszelkie kwestie związane z interpretacją lub stosowaniem niniejszej umowy.
Wszelkie spory dotyczące interpretacji lub stosowania niniejszej umowy rozstrzygane są w drodze przyjacielskich konsultacji pomiędzy Stronami.
2.
Postanowienia ust. 1 nie stanowią przeszkody dla możliwości korzystania przez Strony z procedur rozstrzygania sporów przewidzianych w porozumieniach WTO.
Artykuł 18
Wejście w życie i rozwiązanie umowy
1.
Niniejsza umowa wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu, w którym Strony notyfikowały sobie wzajemnie zakończenie niezbędnych w tym celu procedur.
Notyfikacje przesyłane są do Rady Unii Europejskiej, która jest depozytariuszem niniejszej umowy.
2.
Wygaśnięcie lub rozwiązanie niniejszej umowy nie ma wpływu na ważność ani na okres obowiązywania jakichkolwiek ustaleń dokonanych na jej podstawie, ani na jakiekolwiek szczególne prawa lub zobowiązania powstałe na gruncie praw własności intelektualnej.
3.
Zmiany niniejszej umowy możliwe są za obopólnym, pisemnym porozumieniem Stron.
Zmiany wchodzą w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu, w którym Strony notyfikowały depozytariuszowi zakończenie niezbędnych w tym celu procedur.
4.
Niniejsza umowa obowiązuje przez okres pięciu lat i pozostaje w mocy po tym okresie, o ile nie zostanie rozwiązana przez jedną ze Stron na koniec pierwszego pięcioletniego okresu lub w każdej chwili po jego upłynięciu, poprzez pisemne powiadomienie o zamiarze rozwiązania niniejszej umowy, przedstawione przez jedną ze Stron z przynajmniej sześciomiesięcznym wyprzedzeniem.
Niniejsza Umowa zostaje sporządzona w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach w językach: angielskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim, włoskim i koreańskim, z których każdy jest jednakowo autentyczny.
Pour le Royaume de Belgique
Voor het Koninkrijk België
Für das Königreich Belgien
+++++ TIFF +++++
Cette signature engage également la Communauté française, la Communauté flamande, la Communauté germanophone, la Région wallonne, la Région flamande et la Région de Bruxelles-Capitale.
Deze handtekening verbindt eveneens de Vlaamse Gemeenschap, de Franse Gemeenschap, de Duitstalige Gemeenschap, het Vlaamse Gewest, het Waalse Gewest en het Brussels Hoofdstedelijk Gewest.
Diese Unterschrift bindet zugleich die Deutschsprachige Gemeinschaft, die Flämische Gemeinschaft, die Französische Gemeinschaft, die Wallonische Region, die Flämische Region und die Region Brüssel-Hauptstadt.
Za Českou republiku
+++++ TIFF +++++
På Kongeriget Danmarks vegne
+++++ TIFF +++++
Für die Bundesrepublik Deutschland
+++++ TIFF +++++
Eesti Vabariigi nimel
+++++ TIFF +++++
Για την Ελληνική Δημοκρατία
+++++ TIFF +++++
Por el Reino de España
+++++ TIFF +++++
Pour la Republique française
+++++ TIFF +++++
Thar cheani Na hÉireann
For Ireland
+++++ TIFF +++++
Per la Repubblica italiana
+++++ TIFF +++++
Για την Κυπριακή Δημοκρατία,
+++++ TIFF +++++
Latvijas Republikas vārdā
+++++ TIFF +++++
Lietuvos Respublikos vardu
+++++ TIFF +++++
Pour le Grand-Duché de Luxembourg
+++++ TIFF +++++
A Magyar Köztársaság részéről
+++++ TIFF +++++
Għar-Repubblika ta’ Malta
+++++ TIFF +++++
Voor het Koninkrijk der Nederlanden
+++++ TIFF +++++
Für die Republik Osterreich
+++++ TIFF +++++
W imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
+++++ TIFF +++++
Pela República Portuguesa
+++++ TIFF +++++
Za Republiko Slovenijo
+++++ TIFF +++++
Za Slovenskú republiku
+++++ TIFF +++++
Suomen tasavallan puolesta
For Republiken Finland
+++++ TIFF +++++
För Konungariket Sverige
+++++ TIFF +++++
For the United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland
+++++ TIFF +++++
Por la Comunidad Europea
Za Evropské společenství
For det Europæiske Fællesskab
Für die Europäische Gemeinschaft
Euroopa Ühenduse nimel
Για την Ευρωπαϊκή Κοινότητα
For the European Community
Pour la Communauté européenne
Per Ia Comunità europea
Eiropas Kopienas vārdā
Europos bendrijos vardu
az Európai Közösség részéről
Għall-Komunitâ Ewropea
Voor de Europese Gemeenschap
W imieniu Wspólnoty Europejskiej
Pela Comunidade Europeia
Za Európske spoločenstvo
za Evropsko skupnost
Euroopan yhteisön puolesta
På Europeiska gemenskapens vagnar
+++++ TIFF +++++
+++++ TIFF +++++
+++++ TIFF +++++
+++++ TIFF +++++
--------------------------------------------------
Umowa o partnerstwie
między Wspólnotą Europejską a Republiką Seszeli w sprawie połowów
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA,
zwana dalej "Wspólnotą",
oraz
REPUBLIKA SESZELI,
zwana dalej "Seszelami",
zwane dalej "Stronami",
UWZGLĘDNIAJĄC ścisłą współpracę między Wspólnotą a Seszelami, w szczególności w kontekście Umowy z Kotonu, oraz ich wspólne pragnienie dalszego rozwijania tych stosunków,
BIORĄC POD UWAGĘ Konwencję Narodów Zjednoczonych o prawie morza,
MAJĄC ŚWIADOMOŚĆ znaczenia zasad ustanowionych w kodeksie odpowiedzialnego rybołówstwa przyjętego na konferencji FAO (Organizacji ds. Wyżywienia i Rolnictwa) w 1995 r.,
ZDECYDOWANE współpracować we wspólnym interesie na rzecz wprowadzenia odpowiedzialnego rybołówstwa w celu zapewnienia długotrwałej ochrony i zrównoważonego wykorzystywania żywych zasobów morskich,
PRZEKONANE, że taka współpraca musi przyjąć formę inicjatyw i środków, które podejmowane wspólnie lub niezależnie będą się wzajemnie uzupełniać, będę spójne z polityką i zagwarantują synergię podejmowanych starań,
ZDECYDOWANE ustanowić w tym celu dialog w celu określenia sektorowej polityki w dziedzinie rybołówstwa na Seszelach i ustalenia stosownych środków gwarantujących skuteczne wdrażanie tej polityki oraz zaangażowanie podmiotów gospodarczych i społeczeństwa w jej realizację,
PRAGNĄC ustanowić zasady i warunki regulujące działalność połowową statków Wspólnoty na wodach terytorialnych Seszeli oraz wsparcie Wspólnoty dla ustanowienia odpowiedzialnego rybołówstwa na tych wodach,
ZDECYDOWANE nawiązać bliższą współpracę gospodarczą w zakresie rybołówstwa i działań pokrewnych poprzez wprowadzenie i rozwój wspólnych przedsięwzięć, w które zaangażują się przedsiębiorstwa obu Stron,
UZGADNIAJĄ, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Zakres
Niniejsza Umowa ustanawia zasady i procedury regulujące:
- gospodarczą, finansową, techniczną i naukową współpracę w sektorze rybołówstwa, mającą na celu wprowadzenie odpowiedzialnego rybołówstwa na wodach terytorialnych Seszeli, gwarantującą ochronę i zrównoważone wykorzystywanie zasobów połowowych oraz rozwój rybołówstwa na Seszelach,
- warunki dostępu wspólnotowych statków rybackich do wód terytorialnych Seszeli,
- rozwiązania w zakresie stanowienia przepisów dotyczących rybołówstwa na wodach terytorialnych Seszeli, mające gwarantować spełnienie wyżej opisanych zasad i reguł, skuteczność środków gwarantujących ochronę zasobów rybnych i zarządzanie nimi oraz zapobieganie nielegalnym, nieudokumentowanym i nieuregulowanym połowom,
- współpracę między przedsiębiorstwami ukierunkowanymi na rozwój działalności gospodarczej w sektorze rybołówstwa i działań pokrewnych, we wspólnym interesie Stron.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej Umowy:
a) "władze Seszeli" oznaczają władze Seszeli odpowiedzialne za rybołówstwo;
b) "władze Wspólnoty" oznaczają Komisję Europejską;
c) "statek wspólnotowy" oznacza statek rybacki pływający pod banderą państwa członkowskiego Wspólnoty i zarejestrowany we Wspólnocie;
d) "wspólne przedsiębiorstwo" oznacza przedsiębiorstwo prowadzące działalność komercyjną związaną z rybołówstwem lub działaniami pokrewnymi, założoną na Seszelach przez właścicieli statków lub przedsiębiorstwa krajowe z państw Stron;
e) "Wspólny Komitet" oznacza komitet złożony z przedstawicieli Wspólnoty i Seszeli, którego funkcje opisano w art. 9 niniejszej Umowy.
Artykuł 3
Zasady i cele związane z wprowadzaniem w życie niniejszej Umowy
1.
Niniejszym Strony zobowiązują się do popierania odpowiedzialnych połowów na wodach terytorialnych Seszeli, opartych na zasadzie niedyskryminowania różnych flot łowiących na tych wodach, bez naruszenia porozumień zawartych pomiędzy krajami rozwijającymi się w ramach jednego regionu geograficznego, włącznie z wzajemnymi umowami połowowymi.
2.
Strony współpracują na rzecz określenia i wprowadzenia w życie sektorowej polityki w dziedzinie rybołówstwa na wodach terytorialnych Seszeli i w tym celu rozpoczynają dialog polityczny dotyczący koniecznych reform.
Strony niniejszym zobowiązują się do niepodejmowania żadnych środków w tej dziedzinie bez konsultacji z drugą Stroną.
3.
Strony będą także współpracować w zakresie ocen ex ante, ocen bieżących i ex post środków, programów i działań realizowanych na podstawie postanowień niniejszej Umowy, prowadzonych wspólnie lub jednostronnie.
4.
Niniejszym Strony zobowiązują się do zagwarantowania, że postanowienia niniejszej Umowy zostaną wprowadzone w życie zgodnie z zasadami ładu gospodarczego i społecznego.
5.
W szczególności zatrudnienie marynarzy z Seszeli na statkach wspólnotowych reguluje Deklaracja MOP (Międzynarodowej Organizacji Pracy) w sprawie podstawowych zasad i praw w pracy, której przepisy stosuje się do umów o pracę oraz ogólnych warunków zatrudnienia.
Dotyczy to w szczególności swobody zrzeszania się i skutecznego uznawania prawa do rokowań zbiorowych oraz zniesienia dyskryminacji w odniesieniu do zatrudnienia i zawodu.
Artykuł 4
Współpraca w dziedzinie statystyki
1.
W okresie obowiązywania niniejszej Umowy Wspólnota i Seszele monitorują stan zasobów w strefie połowowej Seszeli. Wspólne spotkania naukowe odbywają się corocznie w razie potrzeby, na przemian we Wspólnocie i na Seszelach.
2.
Na podstawie wniosków z corocznego spotkania naukowego i w świetle najlepszych dostępnych opinii naukowych Strony przeprowadzają konsultacje w ramach Wspólnego Komitetu przewidzianego w art. 9 w celu przyjęcia, w razie potrzeby i za wspólnym porozumieniem, środków mających na celu zrównoważone zarządzanie zasobami połowowymi.
3.
Strony zobowiązują się zatem do przeprowadzania wzajemnych konsultacji lub konsultacji w ramach Komisji ds. Tuńczyka na Oceanie Indyjskim (IOTC) w celu zapewnienia zarządzania żywymi zasobami Oceanu Indyjskiego i ich ochrony oraz współpracy w zakresie badań naukowych.
Artykuł 5
Dostęp statków wspólnotowych do łowisk na wodach terytorialnych Seszeli
1.
Niniejszym Seszele zobowiązują się zezwolić statkom wspólnotowym na prowadzenie działalności połowowej w ich strefie połowowej, zgodnie z niniejszą Umową oraz jej Załącznikiem i Protokołem.
2.
Działalność połowowa regulowana postanowieniami niniejszej Umowy podlega przepisom ustawowym i wykonawczym obowiązującym na Seszelach.
Władze Seszeli powiadamiają Komisję o wszelkich zmianach wprowadzanych do wspomnianego ustawodawstwa.
3.
Seszele są odpowiedzialne za skuteczne stosowanie postanowień dotyczących monitorowania połowów przewidzianych w Protokole.
Statki wspólnotowe współpracują z władzami Seszeli odpowiedzialnymi za prowadzenie takiego monitorowania.
4.
Niniejszym Wspólnota zobowiązuje się do podjęcia wszelkich odpowiednich kroków w celu zapewnienia zgodności jej statków z postanowieniami niniejszej Umowy, ustawodawstwem dotyczącym połowów na wodach, które podlegają jurysdykcji Seszeli.
Artykuł 6
Licencje
1.
Statki wspólnotowe mogą dokonywać połowów w strefie połowowej Seszeli, jedynie jeżeli posiadają licencję połowową wydaną na mocy niniejszej Umowy.
2.
Procedura uzyskiwania licencji połowowej, podatki i metoda płatności, którą muszą stosować właściciele statków, określone są w Załączniku do Protokołu.
Artykuł 7
Wkład finansowy
1.
Wspólnota, zgodnie z warunkami określonymi w Protokole i Załącznikach do niniejszej Umowy, dokonuje wkładu finansowego na rzecz Seszeli.
Wspomniany jednorazowy wkład składa się z dwóch powiązanych elementów, mianowicie:
a) dostępu statków wspólnotowych do łowisk na Seszelach; oraz
b) wsparcia finansowego Wspólnoty na rzecz wprowadzenia odpowiedzialnych połowów i zrównoważonego wykorzystania zasobów połowowych na wodach terytorialnych Seszeli.
2.
Część wkładu finansowego, o której mowa w ust. 1 lit. a) określa się mając na uwadze cele związane z sektorową polityką w dziedzinie rybołówstwa na Seszelach, ustalone za porozumieniem Stron zgodnie z Protokołem, oraz zgodne z rocznym i wieloletnim programem realizacji tej polityki.
3.
Wspólnota wnosi swój wkład finansowy raz w roku zgodnie z Protokołem i z zastrzeżeniem postanowień niniejszej Umowy i jej Protokołu dotyczących zmiany kwoty wkładu w następstwie jednej z poniższych sytuacji:
a) poważne okoliczności, inne niż przyczyny naturalne, w wyniku których działalność połowowa na wodach terytorialnych Seszeli jest niemożliwa;
b) redukcja możliwości połowowych przyznanych statkom wspólnotowym na mocy wspólnego porozumienia Stron w celach związanych z zarządzaniem zasobami, w przypadku gdy w świetle najlepszych dostępnych danych naukowych jest ona niezbędna dla ochrony i zrównoważonego wykorzystania zasobów;
c) wzrost możliwości połowowych przyznanych statkom wspólnotowym, ustalony na mocy porozumienia Stron, w przypadku gdy z najlepszych dostępnych danych naukowych wynika, że stan zasobów na to pozwala;
d) ponowna ocena warunków wsparcia finansowego Wspólnoty na rzecz wdrażania polityki połowów sektorowych na Seszelach, jeżeli uzasadniają to wyniki wdrażania rocznego i wieloletniego planu realizowanego przez obie Strony;
e) rozwiązanie niniejszej Umowy na mocy art. 12;
f) zawieszenie stosowania postanowień niniejszej Umowy na mocy art. 13.
Artykuł 8
Promowanie współpracy pomiędzy podmiotami gospodarczymi i w społeczeństwie obywatelskim
1.
Strony promują współpracę gospodarczą, handlową, naukową i techniczną w sektorze rybołówstwa i pokrewnych.
Strony przeprowadzają między sobą konsultacje w sprawach związanych z koordynacją różnych środków przyjmowanych w tych dziedzinach.
2.
Strony zachęcają do wymiany informacji w zakresie technik i sprzętu połowowego, metod konserwacji i przetwarzania przemysłowego produktów rybołówstwa.
3.
Strony podejmują wysiłki w celu stworzenia korzystnych warunków dla promowania gospodarczych, handlowych i technicznych więzi między przedsiębiorstwami z państw Stron, poprzez zachęcanie do stwarzania klimatu przyjaznego dla rozwoju działalności gospodarczej i inwestycji.
4.
W szczególności Strony zachęcają do zakładania wspólnych przedsiębiorstw w ich wspólnym interesie.
Zakładanie wspólnych przedsiębiorstw na Seszelach i transfer statków wspólnotowych do tych przedsiębiorstw odbywa się zgodne z obowiązującymi przepisami prawa Seszeli i Wspólnoty.
Artykuł 9
Wspólny Komitet
1.
Stosowanie niniejszej Umowy monitoruje utworzony w tym celu Wspólny Komitet.
Wspólny Komitet pełni następujące funkcje:
a) kontrola wykonania, interpretacji i stosowania Umowy, a w szczególności określanie rocznego i wieloletniego planu, o którym mowa w art. 7 ust. 2, i ocena jego wdrożenia;
b) zapewnianie koniecznej współpracy w sprawach leżących we wspólnym interesie Stron, związanych z rybołówstwem;
c) działanie w charakterze forum polubownego rozwiązywania sporów związanych z interpretacją lub stosowaniem niniejszej Umowy;
d) w razie konieczności, ponowna ocena poziomu możliwości połowowych i związanego z nimi wkładu finansowego;
e) wszelkie inne funkcje uzgodnione przez Strony na drodze wzajemnego porozumienia.
2.
Wspólny Komitet spotyka się przynajmniej raz w roku, na przemian we Wspólnocie i na Seszelach, a spotkaniu przewodniczy Strona będąca gospodarzem spotkania.
Na żądanie każdej ze Stron Komitet zbiera się na posiedzeniu specjalnym.
Artykuł 10
Obszar geograficzny obowiązywania Umowy
Niniejszą Umowę stosuje się, z jednej Strony, do terytoriów, na których stosuje się Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską i na warunkach ustanowionych w tym Traktacie, oraz, z drugiej Strony, do terytorium Seszeli.
Artykuł 11
Okres obowiązywania
Niniejsza Umowa obowiązuje przez okres sześciu lat, począwszy od daty jej wejścia w życie, i jeśli żadna ze Stron nie wypowie Umowy zgodnie z art. 12, jest ona przedłużana w sposób automatyczny na kolejne sześcioletnie okresy.
Artykuł 12
Wypowiedzenie
1.
Każda ze Stron może wypowiedzieć niniejszą Umowę w przypadku zaistnienia poważnych okoliczności, takich jak degradacja zasobów, których dotyczy Umowa, odkrycie zmniejszonego poziomu wykorzystania możliwości połowowych przyznanych statkom wspólnotowym lub niedotrzymanie zobowiązań w zakresie zwalczania nielegalnych, nieudokumentowanych lub nieuregulowanych połowów przez Stronę.
2.
Strona wypowiadająca Umowę powiadamia drugą Stronę o swoim zamiarze wycofania się z umowy na piśmie co najmniej sześć miesięcy przed terminem wygaśnięcia pierwszego lub każdego kolejnego okresu obowiązywania Umowy.
3.
Wysłanie zawiadomienia, o którym mowa w poprzednim ustępie, oznacza rozpoczęcie konsultacji przez Strony.
4.
Wypłata wkładu finansowego, o którym mowa w art. 7, za rok, w którym Umowa została wypowiedziana, zostanie odpowiednio zmniejszona pro rata temporis.
Artykuł 13
Zawieszenie
1.
Stosowanie niniejszej Umowy może zostać zawieszone na wniosek jednej ze Stron w przypadku zaistnienia poważnych sporów dotyczących stosowania postanowień Umowy.
Strona, która występuje o zawieszenie wykonywania Umowy, powiadamia o swoim zamiarze na piśmie przynajmniej trzy miesiące wcześniej przed planowanym wejściem w życie zawieszenia.
Po otrzymaniu takiego zawiadomienia Strony przystępują do rozmów mających na celu polubowne rozstrzygnięcie sporu.
2.
Wypłata wkładu finansowego, o którym mowa w art. 7, zostaje zmniejszona proporcjonalnie i pro rata temporis, odpowiednio do okresu zawieszenia.
Artykuł 14
Protokół i Załącznik
Protokół i Załącznik stanowią integralną część niniejszej Umowy.
Artykuł 15
Uchylenie i przepisy przejściowe
1.
Niniejsza umowa uchyla i zastępuje Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Seszeli w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Seszeli z 1987 r. z dniem jej wejścia w życie.
2.
Jednakże Protokół określający na okres od dnia 18 stycznia 2005 r. do dnia 17 stycznia 2011 r. możliwości połowowe i wkład finansowy przewidziany w Umowie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Seszeli w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Seszeli pozostaje w mocy na okres wskazany w jej art. 1 i staje się integralną częścią niniejszej Umowy.
Artykuł 16
Wejście w życie
Niniejsza Umowa, sporządzona w dwóch egzemplarzach w językach angielskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim i włoskim, przy czym każdy z tych tekstów jest jednakowo autentyczny, wchodzi w życie w dniu wzajemnego przekazania przez Strony powiadomień o zakończeniu odpowiednich właściwych procedur przyjęcia.
--------------------------------------------------
Umowa o partnerstwie
w sektorze rybołówstwa pomiędzy Wspólnotą Europejską a Związkiem Komorów
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA,
zwana dalej "Wspólnotą",
i
ZWIĄZEK KOMORÓW,
zwany dalej "Komorami",
zwane dalej "Stronami",
UWZGLĘDNIAJĄC ścisłą współpracę między Wspólnotą a Komorami, w szczególności w kontekście Umowy z Kotonu, oraz ich wspólne pragnienie dalszego rozwijania i utrzymywania tych stosunków,
BIORĄC POD UWAGĘ Konwencję Narodów Zjednoczonych o prawie morza,
MAJĄC ŚWIADOMOŚĆ znaczenia zasad ustanowionych w kodeksie postępowania odpowiedzialnego rybołówstwa przyjętego na konferencji FAO (Organizacji ds. Wyżywienia i Rolnictwa) w 1995 r.,
ZDECYDOWANE współpracować we wspólnym interesie na rzecz wprowadzenia odpowiedzialnego rybołówstwa w celu zapewnienia długotrwałej ochrony i zrównoważonego wykorzystywania żywych zasobów morskich,
PRZEKONANE, ŻE taka współpraca musi przyjąć formę inicjatyw i środków, które podejmowane wspólnie lub niezależnie przez każdą ze Stron będą się wzajemnie uzupełniać, będę spójne z polityką i zagwarantują synergię podejmowanych starań,
ZDECYDOWANE ustanowić w tym celu dialog w celu określenia sektorowej polityki w dziedzinie rybołówstwa na Komorach i ustalenia stosownych środków gwarantujących skuteczne wdrażanie tej polityki oraz zaangażowania podmiotów gospodarczych i społeczeństwa w jej realizację,
PRAGNĄC ustanowić zasady i warunki regulujące działalność połowową statków Wspólnoty na wodach terytorialnych Komorów oraz wsparcie Wspólnoty dla wprowadzenia odpowiedzialnych połowów na tych wodach,
ZDECYDOWANE nawiązać bliższą współpracę gospodarczą w zakresie rybołówstwa i działań pokrewnych poprzez wprowadzenie i rozwój wspólnych przedsięwzięć, w które zaangażują się przedsiębiorstwa obu Stron,
UZGADNIAJĄ, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Przedmiot
Niniejsza Umowa ustanawia zasady i procedury regulujące:
- gospodarczą, finansową, techniczną i naukową współpracę w dziedzinie rybołówstwa, mającą na celu wprowadzenie odpowiedzialnych połowów na wodach terytorialnych Komorów, gwarantującą ochronę i zrównoważone wykorzystywanie zasobów połowowych oraz rozwój sektora rybołówstwa na Komorach,
- warunki dostępu wspólnotowych statków rybackich do wód terytorialnych Komorów,
- rozwiązania w zakresie stanowienia przepisów dotyczących rybołówstwa na wodach terytorialnych Komorów, mające gwarantować spełnienie wyżej opisanych zasad i reguł, skuteczność środków gwarantujących ochronę zasobów rybnych i zarządzanie nimi oraz zapobieganie nielegalnym, nieudokumentowanym i nieuregulowanym połowom,
- partnerstwa pomiędzy przedsiębiorstwami ukierunkowanymi na rozwój działalności gospodarczej w sektorze rybołówstwa i działań pokrewnych, we wspólnym interesie Stron.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej Umowy:
a) "władze Komorów" oznaczają Ministerstwo Rybołówstwa Komorów;
b) "władze Wspólnoty" oznaczają Komisję Europejską;
c) "statek wspólnotowy" oznacza statek rybacki pływający pod banderą państwa członkowskiego i zarejestrowany we Wspólnocie;
d) "wspólne przedsiębiorstwo" oznacza przedsiębiorstwo prowadzące działalność komercyjną związaną z rybołówstwem lub działaniami pokrewnymi, założone na Komorach przez właścicieli statków lub przedsiębiorstwa krajowe z państw Stron;
e) "Wspólny Komitet" oznacza komitet złożony z przedstawicieli Wspólnoty i Komorów, którego kompetencje są opisane w art. 9 niniejszej Umowy.
Artykuł 3
Zasady i cele związane z wprowadzaniem w życie niniejszej Umowy
1.
Niniejszym Strony zobowiązują się do popierania odpowiedzialnych połowów na wodach terytorialnych Komorów, opartych na zasadach niedyskryminowania różnych flot znajdujących się na tych wodach, bez naruszenia porozumień zawartych pomiędzy krajami rozwijającymi się w ramach jednego regionu geograficznego, włącznie z wzajemnymi umowami połowowymi.
2.
Bez uszczerbku dla suwerenności Komorów, Strony współpracują w celu określenia i wprowadzenia w życie sektorowej polityki w dziedzinie rybołówstwa na wodach terytorialnych Komorów i w tym celu rozpoczynają dialog polityczny dotyczący koniecznych reform.
Strony zobowiązują się do niepodejmowania środków w tej dziedzinie bez konsultacji z drugą Stroną.
3.
Strony współpracują także, w zakresie ocen ex ante, ocen bieżących i ex post środków, programów i działań realizowanych na podstawie postanowień niniejszej Umowy, prowadzonych wspólnie lub jednostronnie.
4.
Niniejszym Strony zobowiązują się do zagwarantowania, że postanowienia niniejszej Umowy zostaną wprowadzone w życie zgodnie z zasadami ładu gospodarczego i społecznego.
5.
W szczególności zatrudnienie marynarzy lokalnych na statkach wspólnotowych reguluje Deklaracja MOP (Międzynarodowej Organizacji Pracy) dotycząca podstawowych zasad i praw w pracy, której przepisy stosuje się do umów o pracę oraz ogólnych warunków zatrudnienia.
Dotyczy to w szczególności swobody zrzeszania się i skutecznego uznawania prawa do rokowań zbiorowych pracowników oraz zniesienia dyskryminacji w odniesieniu do zatrudnienia i zawodu.
Artykuł 4
Współpraca naukowa
1.
W okresie obowiązywania Umowy Strony dążą do monitorowania stanu zasobów na wodach terytorialnych Komorów.
2.
Na podstawie zaleceń i rezolucji/uchwał przyjętych w ramach Komisji ds. Tuńczyka na Oceanie Indyjskim (IOTC) i w świetle najlepszych dostępnych opinii naukowych Strony przeprowadzają konsultacje w ramach Wspólnego Komitetu, przewidzianego w art. 9, w celu przyjęcia, w razie potrzeby i za wspólnym porozumieniem, środków mających na celu zrównoważone zarządzanie zasobami połowowymi.
3.
Strony zobowiązują się do przeprowadzania wzajemnych konsultacji, bezpośrednio lub w ramach IOTC, w celu zapewnienia zarządzania żywymi zasobami Oceanu Indyjskiego i ich ochrony oraz współpracy w zakresie badań naukowych.
Artykuł 5
Dostęp statków wspólnotowych do łowisk na wodach Komorów
1.
Komory zobowiązują zezwolić statkom wspólnotowym na prowadzenie działalności połowowej w jej strefie połowowej zgodnie z niniejszą Umową oraz Załącznikiem i Protokołem do niniejszej Umowy.
2.
Działalność połowowa regulowana postanowieniami niniejszej Umowy podlega ustawodawstwu obowiązującemu na Komorach.
Władze Komorów powiadamiają Wspólnotę o wszelkich zmianach wprowadzanych do wspomnianego ustawodawstwa.
3.
Strony są odpowiedzialne za skuteczne stosowanie postanowień dotyczących kontroli połowów przewidzianych w Protokole.
Statki wspólnotowe współpracują z władzami Komorów odpowiedzialnymi za prowadzenie takiego monitorowania.
4.
Wspólnota zobowiązuje się do podjęcia wszelkich odpowiednich kroków w celu zapewnienia zgodności jej statków z postanowieniami niniejszej Umowy, ustawodawstwem dotyczącym połowów na wodach, które podlegają jurysdykcji Komorów.
Artykuł 6
Licencje
1.
Statki wspólnotowe mogą dokonywać połowów na wodach terytorialnych Komorów, jedynie jeżeli posiadają licencję połowową wydaną na mocy niniejszej Umowy.
2.
Procedura uzyskiwania licencji połowowej dla statku, podatki i metoda płatności mające zastosowanie do armatora określone są w Załączniku do Protokołu.
Artykuł 7
Wkład finansowy
Wspólnota, zgodnie z warunkami określonymi w Protokole i Załącznikach do niniejszej Umowy, dokonuje wkładu finansowego na rzecz Komorów.
Wspomniany jednorazowy wkład składa się z dwóch powiązanych elementów, odpowiednio:
a) dostępu statków wspólnotowych do łowisk na Komorach; oraz
b) wsparcia finansowego Wspólnoty na rzecz ustanowienia odpowiedzialnych połowów i zrównoważonego wykorzystania zasobów połowowych na wodach terytorialnych Komorów;
c) część wkładu finansowego, o której mowa powyżej w ust. 1 lit. a), określa się, mając na uwadze cele związane z sektorową polityką w dziedzinie rybołówstwa na Komorach, ustalone za porozumieniem Stron zgodnie z Protokołem oraz zgodne z rocznym i wieloletnim programem realizacji tej polityki.
Artykuł 8
Promowanie współpracy pomiędzy podmiotami gospodarczymi i w społeczeństwie obywatelskim
1.
Strony promują współpracę gospodarczą, naukową i techniczną w sektorze rybołówstwa i pokrewnych.
Strony przeprowadzają między sobą konsultacje w sprawach związanych z określeniem i koordynacją różnych działań podejmowanych w tych dziedzinach.
2.
Strony zachęcają do wymiany informacji w zakresie technik i sprzętu połowowego, metod konserwacji i przetwarzania przemysłowego produktów rybołówstwa.
3.
Strony podejmują wysiłki w celu stworzenia korzystnych warunków dla promowania gospodarczych, handlowych i technicznych więzi pomiędzy przedsiębiorstwami z państw Stron, poprzez zachęcanie do stwarzania klimatu przyjaznego dla rozwoju biznesu i inwestycji.
4.
Strony promują w szczególności zakładanie wspólnych przedsiębiorstw w ich wspólnym interesie.
Transfer statków wspólnotowych do wspólnych przedsiębiorstw i zakładanie wspólnych przedsiębiorstw na Komorach odbywa się zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa Komorów i Wspólnoty.
Artykuł 9
Wspólny Komitet
1.
Wprowadzanie w życie niniejszej Umowy nadzoruje utworzony w tym celu Wspólny Komitet.
Wspólny Komitet pełni następujące funkcje:
a) kontrola wykonania, interpretacji i stosowania Umowy, a w szczególności określanie i rocznego, i wieloletniego planu, o którym mowa w art. 7 lit. b), i ocena jego wdrożenia;
b) zapewnianie koniecznej współpracy w sprawach leżących we wspólnym interesie Stron, związanych z rybołówstwem;
c) działanie w charakterze forum polubownego rozwiązywania sporów związanych z interpretacją lub stosowaniem niniejszej Umowy;
d) w razie konieczności – ponowna ocena poziomu możliwości połowowych i związanego z nimi wkładu finansowego;
e) wszelkie inne funkcje uzgodnione przez Strony w drodze wzajemnego porozumienia.
2.
Wspólny Komitet spotyka się przynajmniej raz w roku, przemiennie we Wspólnocie i na Komorach, a przewodniczy mu Strona będąca gospodarzem spotkania.
Na wniosek każdej ze stron Komitet zbiera się na posiedzeniu specjalnym.
W szczególności Komitet zbiera się najpóźniej w terminie 3 miesięcy po dacie wejścia w życie każdego Protokołu w celu określenia warunków wprowadzenia w życie postanowień niniejszej Umowy.
W tym celu Komitet ustanawia plan działań określający w sposób szczegółowy działania, które należy podjąć, wraz z dokładnym harmonogramem obejmującym okres każdego Protokołu.
Artykuł 10
Obszar geograficzny obowiązywania Umowy
Niniejszą Umowę stosuje się, z jednej strony, do terytoriów, na których stosuje się Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską i na warunkach ustanowionych w tym Traktacie, oraz, z drugiej strony, do terytorium Związku Komorów.
Artykuł 11
Okres obowiązywania
Niniejsza Umowa obowiązuje przez okres siedmiu lat, począwszy od daty jej wejścia w życie, i jeśli żadna ze Stron nie wypowie Umowy zgodnie z art. 12, jest ona przedłużana w sposób automatyczny na kolejne siedmioletnie okresy.
Artykuł 12
Wypowiedzenie
1.
Każda ze Stron może wypowiedzieć niniejszą Umowę w przypadku zaistnienia poważnych okoliczności, takich jak degradacja zasobów, których dotyczy Umowa, odkrycie zmniejszonego poziomu wykorzystania możliwości połowowych przyznanych statkom wspólnotowym lub niedotrzymanie zobowiązań w zakresie zwalczania nielegalnych, niezgłoszonych lub nieudokumentowanych połowów przez Stronę.
2.
Strona wypowiadająca Umowę powiadamia drugą Stronę o swoim zamiarze wycofania się z Umowy na piśmie co najmniej sześć miesięcy przed terminem wygaśnięcia pierwszego lub każdego kolejnego okresu obowiązywania Umowy.
3.
Wysłanie powiadomienia, o którym mowa w poprzednim ustępie, powoduje rozpoczęcie konsultacji przez Strony.
4.
Wypłata wkładu finansowego, o którym mowa w art. 7, za rok, w którym Umowa została wypowiedziana, zostanie odpowiednio zmniejszona pro rata temporis.
Artykuł 13
Zawieszenie
1.
Stosowanie niniejszej Umowy może zostać zawieszone na wniosek jednej ze Stron, w przypadku zaistnienia poważnych sporów dotyczących stosowania postanowień Umowy.
Strona, która występuje o zawieszenie wykonywania Umowy, powiadamia o swoim zamiarze na piśmie na co najmniej trzy miesiące przed planowanym wejściem w życie zawieszenia.
Po otrzymaniu takiego powiadomienia Strony przystępują do rozmów mających na celu polubowne rozstrzygnięcie sporu.
2.
Wypłata wkładu finansowego, o którym mowa w art. 7, zostaje zmniejszona proporcjonalnie i pro rata temporis, odpowiednio do okresu zawieszenia.
Artykuł 14
Protokół i Załącznik stanowią integralną część niniejszej Umowy.
Artykuł 15
Uchylenie i przepisy przejściowe
Niniejsza umowa uchyla i zastępuje Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Federalną Islamską Republiką Komorów w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Komorów, która weszła w życie dnia 20 lipca 1988 r., z dniem jej wejścia w życie.
Jednakże Protokół określający na okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2010 r. możliwości połowowe i wkład finansowy przewidziany w Umowie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Federalną Islamską Republiką Komorów w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Komorów pozostaje w mocy na okres wskazany w jej art. 1 i staje się integralną częścią niniejszej Umowy.
Artykuł 16
Wejście w życie
Niniejsza Umowa, sporządzona w dwóch egzemplarzach w językach, angielskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim, włoskim i arabskim, przy czym każdy z tych tekstów jest jednakowo autentyczny, wchodzi w życie z dniem, w którym Strony wymienią notyfikacje dotyczące zakończenia odpowiednich właściwych procedur przyjęcia.
--------------------------------------------------
Umowa
między Unią Europejską a Republiką Islandii i Królestwem Norwegii w sprawie procedury przekazywania osób pomiędzy państwami członkowskimi Unii Europejskiej a Islandią i Norwegią
UNIA EUROPEJSKA,
z jednej strony, oraz
REPUBLIKA ISLANDII
i
KRÓLESTWO NORWEGII,
z drugiej strony,
zwane dalej "Umawiającymi się Stronami",
PRAGNĄC poprawić współpracę sądową w sprawach karnych pomiędzy państwami członkowskimi Unii Europejskiej a Islandią i Norwegią, bez uszczerbku dla przepisów chroniących swobodę jednostki,
ZWAŻYWSZY, że obecne stosunki między Umawiającymi się Stronami wymagają ścisłej współpracy w walce przestępczością,
WYRAŻAJĄC swoje wzajemne zaufanie do struktury i funkcjonowania ich systemów prawnych oraz do zdolności wszystkich Umawiających się Stron do zagwarantowania uczciwego procesu,
ZWAŻYWSZY, że Islandia i Norwegia wyraziły swoją wolę zawarcia umowy umożliwiającej im przyspieszenie w stosunkach z państwami członkowskimi Unii Europejskiej ustaleń dotyczących procedur przekazywania osób podejrzanych i skazanych oraz zastosowanie procedury przekazywania osób między nimi a państwami członkowskimi,
ZWAŻYWSZY, że Unia Europejska również uważa za pożądane, aby istniała taka umowa,
ZWAŻYWSZY, że w związku z tym właściwe jest ustanowienie systemu powyższej procedury przekazywania osób,
ZWAŻYWSZY, że wszystkie państwa członkowskie oraz Królestwo Norwegii i Republika Islandii są stronami szeregu konwencji w sprawie ekstradycji, w tym Europejskiej konwencji o ekstradycji z dnia 13 grudnia 1957 r. i Europejskiej konwencji o zwalczaniu terroryzmu z dnia 27 stycznia 1977 r.
Państwa nordyckie mają jednolite prawa dotyczące ekstradycji i wspólną koncepcję ekstradycji,
ZWAŻYWSZY, że poziom współpracy w ramach konwencji UE z dnia 10 marca 1995 r. w sprawie uproszczonej procedury ekstradycyjnej oraz konwencji UE z dnia 27 września 1996 r. dotyczącej ekstradycji powinien być podtrzymywany, jeżeli nie jest możliwe jego podniesienie,
ZWAŻYWSZY, że decyzje w sprawie wykonywania nakazów aresztowania w rozumieniu niniejszej umowy muszą być poddane należytej kontroli, co oznacza, że organ sądowy państwa członkowskiego, na którego terytorium osoba, której nakaz dotyczy, została aresztowana, powinien podjąć decyzję w sprawie przekazania tej osoby,
ZWAŻYWSZY, że rolę organów centralnych w wykonywaniu nakazu aresztowania w rozumieniu niniejszej umowy należy ograniczyć do pomocy praktycznej i administracyjnej,
ZWAŻYWSZY, że niniejsza umowa respektuje prawa podstawowe, w szczególności Europejską konwencję o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.
Niniejsza umowa nie uniemożliwia państwu stosowania własnych norm konstytucyjnych odnoszących się do sprawiedliwego procesu, wolności zrzeszania się, wolności prasy, wolności wyrażania opinii w innych mediach oraz do bojowników o wolność,
ZWAŻYWSZY, że żadna osoba nie może zostać przekazana państwu, w którym istnieje poważne ryzyko, że zostanie ona skazana na karę śmierci, poddana torturom lub innemu nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu lub karze,
ZWAŻYWSZY, że ponieważ wszystkie państwa ratyfikowały Konwencję Rady Europy z dnia 28 stycznia 1981 r. o ochronie osób w związku z automatycznym przetwarzaniem danych osobowych, dane osobowe przetwarzane w związku z wykonywaniem niniejszej umowy powinny być chronione zgodnie z zasadami wymienionej Konwencji,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
ROZDZIAŁ I
ZASADY OGÓLNE
Artykuł 1
Przedmiot i cel umowy
1.
Umawiające się Strony zobowiązują się do usprawnienia, zgodnie z postanowieniami niniejszej umowy, przekazywania osób do celów ścigania lub wykonania wyroku pomiędzy państwami członkowskimi z jednej strony a Królestwem Norwegii i Republiką Islandii z drugiej strony, przez uwzględnienie, jako standardów minimalnych, warunków Konwencji z dnia 27 września 1996 r. dotyczącej ekstradycji między państwami członkowskimi Unii Europejskiej.
2.
Umawiające się Strony zobowiązują się, zgodnie z postanowieniami niniejszej umowy, do zapewnienia, że system ekstradycji pomiędzy państwami członkowskimi z jednej strony a Królestwem Norwegii i Republiką Islandii z drugiej strony jest oparty na mechanizmie przekazywania osób na podstawie nakazu aresztowania zgodnie z warunkami niniejszej umowy.
3.
Niniejsza umowa nie skutkuje zmianą obowiązku poszanowania praw podstawowych i podstawowych zasad prawa ustanowionych w Europejskiej Konwencji Praw Człowieka lub – w przypadku wykonywania nakazu przez organ sądowy państwa członkowskiego – zasad, o których mowa w art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej.
4.
Żaden przepis niniejszej umowy nie powinien być interpretowany jako zakazujący odmowy przekazania osoby, wobec której został wydany nakaz aresztowania w rozumieniu niniejszej umowy, kiedy istnieją oparte o obiektywne przesłanki powody do uznania, że wymieniony nakaz aresztowania został wydany w celu ścigania lub ukarania osoby ze względu na jej płeć, rasę, religię, pochodzenie etniczne, przynależność państwową, język, poglądy polityczne lub orientację seksualną lub że jej sytuacja może doznać uszczerbku z któregokolwiek z tych powodów.
Artykuł 2
Definicje
1.
"Umawiające się Strony" oznaczają Unię Europejską oraz Królestwo Norwegii i Republikę Islandii.
2.
"Państwo członkowskie" oznacza państwo członkowskie Unii Europejskiej.
3.
"Państwo" oznacza państwo członkowskie, Królestwo Norwegii lub Republikę Islandii.
4.
"Państwo trzecie" oznacza jakiekolwiek inne państwo niż państwo określone w ust. 3.
5.
"Nakaz aresztowania" oznacza decyzję sądową wydaną przez państwo w celu aresztowania i przekazania przez inne państwo osoby, której dotyczy nakaz, w celu przeprowadzenia postępowania karnego lub wykonania kary pozbawienia wolności lub środka zabezpieczającego.
Artykuł 3
Zakres zastosowania
1.
Nakaz aresztowania może zostać wydany w przypadku czynów, które w świetle prawa obowiązującego w wydającym nakaz państwie są zagrożone karą pozbawienia wolności lub środkiem zabezpieczającym o maksymalnym wymiarze nie krótszym niż 12 miesięcy, lub też w przypadku gdy zapadł wyrok lub wydano środek zabezpieczający, o wymiarze nie krótszym niż cztery miesiące.
2.
Bez uszczerbku dla przepisów ust. 3 i 4 przekazanie osoby podlega warunkowi, że czyny, w związku z którymi został wydany nakaz aresztowania, stanowią przestępstwo w myśl prawa państwa wykonującego, niezależnie od tego, jakie są jego znamiona lub jak jest to opisane.
3.
Z zastrzeżeniem przepisów art. 4, art. 5 ust. 1 lit. b)–g) i art. 6–8 państwo w żadnym przypadku nie odmawia wykonania nakazu aresztowania wydanego w związku z zachowaniem jakiejkolwiek osoby, która przyczynia się do popełnienia przez grupę osób działających we wspólnym celu przestępstwa lub przestępstw związanych z terroryzmem, o którym mowa w art. 1 i 2 Europejskiej konwencji o zwalczaniu terroryzmu oraz art. 1, 2, 3 i 4 decyzji ramowej z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie zwalczania terroryzmu, nielegalnego handlu narkotykami i substancjami psychotropowymi lub zabójstwa, ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, uprowadzenia, bezprawnego pozbawienia wolności, wzięcia zakładników oraz zgwałcenia zagrożonego karą pozbawienia wolności lub środkiem zabezpieczającym o maksymalnym wymiarze nie krótszym niż 12 miesięcy, nawet jeżeli osoba taka nie bierze udziału w rzeczywistym popełnieniu wyżej wymienionego przestępstwa lub przestępstw; powyższe przyczynienie się jest umyślne i dokonane ze świadomością, że udział danej osoby przyczyni się do realizacji przestępczej działalności grupy.
4.
Norwegia i Islandia z jednej strony oraz UE w imieniu któregokolwiek z państw członkowskich z drugiej strony mogą zadeklarować, w oparciu o zasadę wzajemności, że warunek podwójnej karalności, o którym mowa w ust. 2, nie będzie stosowany pod warunkami wymienionymi niżej.
Następujące przestępstwa stanowią na warunkach niniejszej umowy podstawę, bez potrzeby weryfikacji podwójnej odpowiedzialności karnej za popełniony czyn, do przekazywania osób na mocy nakazu aresztowania, jeśli w wydającym nakaz państwie członkowskim zagrożone są karą pozbawienia wolności lub środkiem zabezpieczającym o maksymalnym wymiarze nie krótszym niż trzy lata i zgodnie z definicją w prawie państwa wydającego nakaz:
- udział w organizacji przestępczej,
- terroryzm,
- handel ludźmi,
- seksualne wykorzystywanie dzieci i pornografia dziecięca,
- nielegalny obrót środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi,
- nielegalny obrót bronią, amunicją i materiałami wybuchowymi,
- korupcja,
- oszustwo, w tym oszustwo na szkodę interesów finansowych Wspólnot Europejskich w rozumieniu Konwencji z dnia 26 lipca 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich,
- pranie dochodów z przestępstwa,
- fałszowanie pieniędzy, w tym euro,
- przestępczość komputerowa,
- przestępstwa w dziedzinie ochrony środowiska, w tym nielegalny obrót zagrożonymi gatunkami zwierząt oraz zagrożonymi gatunkami roślin i ich odmianami,
- udzielenie pomocy w nielegalnym przekroczeniu bezprawnego granicy lub pobycie,
- zabójstwo, spowodowanie ciężkie uszczerbku, na zdrowiu,
- nielegalny obrót organami i tkankami ludzkimi,
- uprowadzenie osoby, bezprawne pozbawienie wolności i wzięcie zakładników,
- rasizm i ksenofobia,
- kradzież w formie zorganizowanej lub rozbój z użyciem broni,
- nielegalny obrót dobrami kultury, w tym antykami i dziełami sztuki,
- sprzeniewierzenie cudzego mienia,
- wymuszanie rozbójnicze,
- podrabianie i piractwo produktów,
- fałszowanie dokumentów urzędowych i obrót takimi dokumentami,
- fałszowanie środków płatniczych,
- nielegalny obrót hormonami i innymi substancjami wzrostu,
- nielegalny obrót materiałami jądrowymi lub radioaktywnymi,
- obrót kradzionymi samochodami,
- zgwałcenie,
- podpalenie,
- przestępstwa należące do właściwości Międzynarodowego Trybunału Karnego,
- porwanie statku wodnego lub powietrznego,
- sabotaż.
Artykuł 4
Podstawy do obligatoryjnej odmowy wykonywania nakazu aresztowania
Państwa ustanawiają w stosunku do wykonującego nakaz organu sądowego obowiązek odmowy wykonania nakazu aresztowania w następujących przypadkach:
1) jeśli przestępstwo będące podstawą nakazu aresztowania jest objęte amnestią w państwie wykonującym nakaz, w przypadku gdy przestępstwo to podlega jurysdykcji tego państwa z mocy jego prawa karnego;
2) jeśli wykonujący nakaz organ sądowy zostaje poinformowany, że w stosunku do osoby, której dotyczy nakaz, zapadło w związku z popełnieniem tych samych czynów prawomocne orzeczenie w innym państwie, z zastrzeżeniem, że jeśli została orzeczona kara, to została ona wykonana lub jest wykonywana, lub też nie może być dłużej wykonywana w świetle prawa państwa, w którym nastąpiło skazanie;
3) jeśli w świetle prawa państwa wykonującego nakaz osoba podlegająca nakazowi aresztowania z uwagi na jej wiek nie może być pociągnięta do odpowiedzialności karnej za czyny, stanowiące podstawę wydania nakazu aresztowania.
Artykuł 5
Inne podstawy do odmowy wykonywania nakazu aresztowania
1.
Państwa mogą ustanowić w stosunku do wykonującego nakaz organu sądowego obowiązek lub możliwość odmowy wykonania nakazu aresztowania w następujących przypadkach:
a) jeżeli w jednym z przypadków, o których mowa w art. 3 ust. 1, czyn, który stanowi podstawę wydania nakazu aresztowania, nie stanowi przestępstwa w świetle prawa państwa wykonującego nakaz; jednakże w odniesieniu do przestępstw związanych z podatkami, daninami publicznymi, należnościami celnymi i wymianą walut obcych, wykonania nakazu aresztowania nie można odmówić na podstawie tego, że prawo państwa wykonującego nakaz nie nakłada tego samego rodzaju podatku lub daniny publicznej lub nie zawiera tego samego rodzaju przepisów w odniesieniu do podatków, danin publicznych, należności celnych i wymiany walut, jak prawo państwa wydającego nakaz;
b) gdy osoba podlegająca nakazowi aresztowania jest ścigana w państwie wykonującym nakaz za ten sam czyn, który stanowi podstawę wydania nakazu aresztowania;
c) gdy organy sądowe państwa wykonującego nakaz postanowiły zaniechać ścigania za przestępstwo stanowiące podstawę wydania nakazu aresztowania albo wstrzymać postępowanie sądowe lub w przypadku gdy w danym państwie w stosunku do osoby, której dotyczy nakaz, zapadło prawomocne orzeczenie w związku z tymi samymi czynami, co uniemożliwia kontynuowanie postępowania;
d) gdy zgodnie z prawodawstwem państwa wykonującego nakaz ściganie karne lub ukaranie osoby, której dotyczy nakaz, jest ustawowo zakazane, a popełnione czyny podlegają jurysdykcji tego państwa na podstawie jego prawa karnego;
e) gdy wykonujący nakaz organ sądowy zostaje powiadomiony, że w stosunku do osoby, której dotyczy nakaz, zapadło, odnośnie do tych samych czynów, prawomocne orzeczenie w państwie trzecim z zastrzeżeniem, że jeśli została orzeczona kara, to została ona wykonana lub jest aktualnie wykonywana, albo w myśl prawa państwa skazania nie może być dłużej wykonywana;
f) gdy nakaz aresztowania został wydany w celu wykonania kary pozbawienia wolności lub środka zabezpieczającego, a osoba, której dotyczy nakaz, jest obywatelem państwa wykonującego nakaz lub w tym państwie stale przebywa, a państwo to zobowiązuje się wykonać karę pozbawienia wolności lub środek zabezpieczający zgodnie z jego prawem krajowym;
g) w przypadku gdy nakaz aresztowania odnosi się do przestępstw, które:
(i) w świetle prawa państwa wykonującego nakaz są traktowane jako popełnione w całości lub w części na terytorium państwa wykonującego nakaz lub w miejscu traktowanym jako jego terytorium;
lub
(ii) zostały popełnione poza terytorium państwa wydającego nakaz, a prawo państwa wykonującego nakaz nie dopuszcza ścigania przestępstw tego rodzaju, jeśli popełnione zostają poza jego terytorium.
2.
Każde państwo informuje Sekretariat Generalny Rady, dla których podstaw do odmowy wykonania nakazu wyszczególnionych w ust. 1 ustanowiło obowiązek odmowy wykonania nakazu aresztowania przez swoje organy sądowe wykonujące nakaz.
Sekretariat Generalny udostępnia otrzymane informacje wszystkim państwom oraz Komisji.
Artykuł 6
Wyjątek ze względu na charakter polityczny przestępstwa
1.
Nie można odmówić wykonania nakazu aresztowania na podstawie tego, że przestępstwo może być uznawane przez państwo wykonujące nakaz za przestępstwo polityczne, za przestępstwo związane z przestępstwem politycznym lub za przestępstwo popełnione z pobudek politycznych.
2.
Norwegia i Islandia z jednej strony oraz Unia Europejska w imieniu któregokolwiek z państw członkowskich z drugiej strony mogą jednak złożyć deklarację, że postanowienia ust. 1 będą miały zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do:
a) przestępstw, o których mowa w art. 1 i 2 Europejskiej konwencji o zwalczaniu terroryzmu;
b) współdziałania w celu popełnienia lub do usiłowania popełnienia – co odpowiada opisowi zachowania, o którym mowa w art. 3 ust. 3 – przestępstwa lub przestępstw, o których mowa w art. 1 i 2 Europejskiej konwencji o zwalczaniu terroryzmu;
oraz
c) postanowień art. 1, 2, 3 i 4 decyzji ramowej z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie zwalczania terroryzmu.
3.
Jeżeli nakaz aresztowania został wydany przez państwo, które złożyło deklarację, o której mowa w ust. 2, lub przez państwo, w którego imieniu złożono taką deklarację, państwo wykonujące nakaz aresztowania może zastosować zasadę wzajemności.
Artykuł 7
Wyjątek ze względu na obywatelstwo
1.
Nie można odmówić wykonania nakazu aresztowania na podstawie tego, że osoba, której dotyczy nakaz, jest obywatelem państwa wykonującego.
2.
Norwegia i Islandia z jednej strony oraz Unia Europejska w imieniu któregokolwiek z państw członkowskich z drugiej strony mogą złożyć deklarację, że obywatele nie będą przekazywani lub że zezwolenie na ich przekazanie będzie udzielane jedynie po spełnieniu ściśle określonych warunków.
3.
W przypadku gdy nakaz aresztowania został wydany przez państwo, które złożyło deklarację, o której mowa w ust. 2, lub przez państwo, w imieniu którego złożono taką deklarację, jakiekolwiek inne państwo może, przy wykonywaniu nakazu aresztowania, zastosować zasadę wzajemności.
Artykuł 8
Gwarancje ze strony państwa wydającego nakaz udzielane w szczególnych przypadkach
Wykonanie nakazu aresztowania przez wykonujący nakaz organ sądowy może podlegać następującym warunkom:
1) w przypadku gdy nakaz aresztowania wydaje się w celu wykonania wyroku lub środków zabezpieczających nałożonych decyzją podjętą in absentia i jeśli osoba, której to dotyczy, nie została wezwana do osobistego stawienia się lub w jakikolwiek inny sposób powiadomiona o dacie i miejscu stawienia się, co doprowadziło do wydania decyzji in absentia, przekazanie osoby może podlegać warunkowi, że wydający nakaz organ sądowy udziela zapewnienia uznanego za dostateczną gwarancję dla osoby, która podlega nakazowi aresztowania, że osoba ta będzie mogła złożyć wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w wydającym nakaz państwie i będzie mogła być obecna podczas wydania orzeczenia;
2) jeśli przestępstwo, stanowiące podstawę nakazu aresztowania, zagrożone jest karą dożywotniego pozbawienia wolności lub dożywotnim środkiem zabezpieczającym, wykonanie przedmiotowego nakazu aresztowania może podlegać warunkowi, że wydające nakaz państwo daje gwarancję, uznaną za wystarczającą przez państwo wykonujące nakaz, że dokona ono przeglądu kary lub zastosowanych środków, dokonywanego na wniosek lub najpóźniej po upływie 20 lat, albo zachęci do zastosowania prawa łaski, o co osoba ta ma prawo się ubiegać na mocy prawa lub praktyk obowiązujących w wydającym nakaz państwie, w celu niewykonywania takiej kary lub środka;
3) w przypadku gdy osoba, której dotyczy nakaz aresztowania wydany do celów ścigania, jest obywatelem lub osobą stale przebywającą w państwie wykonującym nakaz, przekazanie może podlegać warunkowi, że osoba ta po rozprawie zostaje na powrót przekazana do państwa wykonującego nakaz w celu odbycia tam kary pozbawienia wolności lub wykonania środka zabezpieczającego, orzeczonych w państwie wydającym nakaz.
Artykuł 9
Określenie właściwych organów sądowych
1.
Wydającym nakaz organem sądowym jest organ sądowy państwa wydającego nakaz, właściwy dla wydania nakazu aresztowania na mocy prawa obowiązującego w tym państwie.
2.
Organem wykonującym nakaz są władze sądowe państwa wykonującego, w którego kompetencjach leży wykonanie nakazu aresztowania na mocy prawa tego państwa.
W chwili notyfikacji, o której mowa w art. 38 ust. 1, minister sprawiedliwości może zostać wyznaczony jako organ właściwy do wykonania nakazu aresztowania, bez względu na to, czy minister sprawiedliwości jest organem sądowym w rozumieniu przepisów prawa krajowego tego państwa.
3.
Umawiające się Strony powiadamiają się wzajemnie o swoich właściwych organach.
Artykuł 10
Odwoływanie się do organu centralnego
1.
Umawiające się Strony mogą powiadomić się nawzajem o organie centralnym dla każdego państwa po powołaniu takiego organu lub, jeżeli system prawny tego państwa przewiduje taką możliwość, więcej niż jednego organu centralnego wspomagającego właściwe organy sądowe.
2.
Przy tej okazji Umawiające się Strony mogą oświadczyć, że z uwagi na uwarunkowania organizacyjne wewnętrznego systemu sądowego danych państw organ lub organy centralne odpowiedzialne są za urzędowe przekazywanie i odbiór nakazów aresztowania, jak również za wszelką inną odnośną korespondencję urzędową.
Powyższe oświadczenia są wiążące dla wszystkich organów w państwie wydającym.
Artykuł 11
Treść i forma nakazu aresztowania
1.
Nakaz aresztowania zawiera następujące informacje podawane zgodnie z formularzem znajdującym się w załączniku do niniejszej umowy:
a) tożsamość i obywatelstwo osoby, której dotyczy nakaz;
b) nazwa, adres, telefon i faks oraz adres e-mail wydającego nakaz organu sądowego;
c) dowody istnienia podlegającego wykonaniu wyroku, nakazu aresztowania lub jakiegokolwiek innego podlegającego wykonaniu orzeczenia sądowego mającego analogiczny skutek prawny, a wchodzący w zakres art. 1 i 3;
d) charakter i kwalifikacja prawna przestępstwa, szczególnie w odniesieniu do art. 3;
e) opis okoliczności popełnienia przestępstwa, w tym jego czas i miejsce oraz stopień uczestnictwa osoby, której dotyczy nakaz;
f) orzeczona kara, jeśli istnieje prawomocny wyrok, lub skala przewidzianych za to przestępstwo kar w świetle prawodawstwa państwa wydającego nakaz;
g) jeśli to możliwe, inne skutki przestępstwa.
2.
Nakaz aresztowania należy przetłumaczyć na język urzędowy lub jeden z języków urzędowych państwa wykonującego nakaz.
Każda z Umawiających się Stron może, w momencie zawarcia niniejszej umowy lub w terminie późniejszym, złożyć deklarację, że przyjmie tłumaczenie na język urzędowy lub inne języki urzędowe danego państwa.
ROZDZIAŁ 2
PROCEDURA PRZEKAZYWANIA OSÓB
Artykuł 12
Przekazywanie nakazu aresztowania
1.
Jeśli znane jest miejsce pobytu osoby, której dotyczy nakaz, wydający nakaz organ sądowy może przekazać nakaz aresztowania bezpośrednio do wykonującego nakaz organu sądowego.
2.
Wydający nakaz organ sądowy może w każdym przypadku postanowić o dokonaniu wpisu w Systemie Informacyjnym Schengen (SIS) wobec osoby, której dotyczy nakaz.
Wpis ten jest dokonywany zgodnie z odpowiednimi przepisami prawa Unii Europejskiej w zakresie wpisów w Systemie Informacyjnym Schengen na temat osób do celów przekazywania.
Wpis do Systemu Informacyjnego Schengen jest równoważny nakazowi aresztowania, któremu towarzyszą informacje, o których mowa w art. 11 ust. 1.
3.
Na okres przejściowy do czasu, gdy możliwe będzie przekazanie przez SIS wszystkich informacji określonych w art. 11, wpis jest równoważny nakazowi aresztowania do czasu otrzymania przez wykonujący nakaz organ sądowy egzemplarza oryginalnego sporządzonego w wymaganej i odpowiedniej formie.
Artykuł 13
Szczegółowe procedury przekazywania nakazu aresztowania
1.
Jeśli wydający nakaz organ sądowy nie zna właściwego wykonującego nakaz organu sądowego, wszczyna niezbędne dochodzenie w celu uzyskania tych informacji od państwa wykonującego nakaz.
2.
Jeżeli nie jest możliwe skorzystanie z usług SIS, wydający nakaz organ sądowy może skorzystać z usług Międzynarodowej Organizacji Policji Kryminalnej (Interpolu) na potrzeby przekazania nakazu aresztowania.
3.
Wydający nakaz organ sądowy może przesłać nakaz aresztowania z zastosowaniem dowolnych bezpiecznych środków zapewniających utworzenie zapisu pisemnego w sposób pozwalający państwu wykonującemu nakaz na stwierdzenie jego autentyczności.
4.
Wszelkie trudności wiążące się z przekazywaniem lub stwierdzaniem autentyczności jakiegokolwiek dokumentu niezbędnego do wykonania nakazu aresztowania rozwiązuje się w drodze bezpośrednich kontaktów między zaangażowanymi organami sądowymi lub, odpowiednio do sytuacji, przy zaangażowaniu organów centralnych państw.
5.
Jeśli organ otrzymujący nakaz aresztowania nie jest właściwy do jego rozpatrzenia i wykonania, przesyła on automatycznie nakaz aresztowania do właściwego organu swego państwa oraz powiadamia odpowiednio wydający nakaz organ sądowy.
Artykuł 14
Prawa osoby, której dotyczy nakaz
1.
W momencie aresztowania osoby, której dotyczy nakaz, wykonujący nakaz właściwy organ sądowy zgodnie z prawem krajowym powiadamia tę osobę o nakazie aresztowania i jego treści, a także o możliwości wyrażenia przez tę osobę zgody na przekazanie wydającemu nakaz organowi sądowemu.
2.
Osoba, której dotyczy nakaz, aresztowana w celach wykonania nakazu aresztowania, ma prawo do korzystania z pomocy prawnej i z pomocy tłumacza zgodnie z prawem krajowym państwa wykonującego nakaz.
Artykuł 15
Utrzymanie aresztu wobec osoby
Kiedy osoba zostaje aresztowana na podstawie nakazu aresztowania, wykonujący nakaz organ sądowy podejmuje decyzję, czy wobec osoby tej powinien zostać utrzymany środek zabezpieczający, zgodnie z prawem państwa wykonującego nakaz aresztowania.
Osoba ta może być zwolniona tymczasowo w dowolnym terminie zgodnie z prawem krajowym państwa wykonującego nakaz, pod warunkiem że właściwy organ tego państwa podejmie wszelkie środki, jakie uważa za niezbędne, aby zapobiec ucieczce tej osoby.
Artykuł 16
Zgoda na przekazanie
1.
Jeśli aresztowana osoba oświadcza, że zgadza się na przekazanie, to wyraża tę zgodę oraz, w odpowiednich przypadkach, zrzeczenie się prawa do skorzystania z zasady szczególności, o której mowa w art. 30 ust. 2, przed wykonującym nakaz organem sądowym zgodnie z prawem krajowym państwa wykonującego nakaz.
2.
Każde państwo przyjmuje środki niezbędne, aby zapewnić, że zgoda ta oraz, w odpowiednich przypadkach, zrzeczenie się, o którym mowa w ust. 1, zostały wyrażone w sposób wskazujący, że osoba, której to dotyczy, wyraziła je dobrowolnie i mając pełną świadomość konsekwencji.
W tym celu osoba, której dotyczy nakaz, ma prawo do pomocy prawnej.
3.
Zgoda oraz, w odpowiednich przypadkach, zrzeczenie się, o których mowa w ust. 1, zostają formalnie zapisane zgodnie z procedurą przewidzianą w prawie krajowym państwa wykonującego nakaz.
4.
Z zasady zgoda nie może zostać cofnięta.
Każde państwo może przewidzieć, że zgoda oraz, w odpowiednich przypadkach, zrzeczenie się, mogą zostać cofnięte zgodnie z przepisami mającymi zastosowanie na mocy prawa krajowego.
W takim przypadku okres między datą wyrażenia zgody i jej cofnięcia nie jest brany pod uwagę przy określaniu terminów ustanowionych w art. 20.
Norwegia i Islandia z jednej strony oraz Unia Europejska w imieniu któregokolwiek z państw członkowskich z drugiej strony mogą w momencie zawarcia niniejszej umowy złożyć deklarację wskazującą, że chciałyby korzystać z tej możliwości, określając procedury, według których cofnięcie zgody jest możliwe, oraz wszelkie zmiany tych procedur.
Artykuł 17
Sądowe przesłuchanie osoby, której dotyczy nakaz
W przypadku gdy osoba aresztowana nie wyraża zgody na jej przekazanie, o czym mowa w art. 16, ma prawo do przesłuchania przez wykonujący nakaz organ sądowy zgodnie z prawem państwa wykonującego nakaz.
Artykuł 18
Decyzja o przekazaniu
1.
Decyzję o tym, czy dana osoba ma zostać przekazana, podejmuje wykonujący nakaz organ sądowy w terminach i na warunkach określonych w niniejszej umowie.
2.
Jeśli wykonujący organ sądowy uważa informacje przekazane przez państwo wydające nakaz za niewystarczające do podjęcia decyzji o przekazaniu, występuje o bezzwłoczne przekazanie niezbędnych informacji uzupełniających, w szczególności w odniesieniu do art. 4–6, 8 i 11, a także może ustalić termin ich otrzymania, z uwzględnieniem konieczności zachowania terminów określonych w art. 20.
3.
Wydający nakaz organ sądowy może w dowolnym terminie przesyłać wszelkie dodatkowe przydatne informacje do wykonującego nakaz organu sądowego.
Artykuł 19
Decyzja w przypadku zbiegu nakazów
1.
Jeśli europejski nakaz aresztowania lub nakaz aresztowania dotyczący tej samej osoby został wydany przez co najmniej dwa państwa, decyzję co do tego, który z nakazów aresztowania podlega wykonaniu, podejmuje wykonujący nakaz organ sądowy po wnikliwym rozpatrzeniu wszystkich okoliczności, w szczególności stopnia powagi przestępstw oraz miejsca ich popełnienia, odnośnych dat wydania nakazów aresztowania oraz tego, czy poszczególne nakazy wydano w celach ścigania, czy też pozbawienia wolności lub wykonania środka zabezpieczającego.
2.
Przy podejmowaniu decyzji, o której mowa w ust. 1, wykonujący nakaz organ sądowy państwa członkowskiego może zasięgnąć porady Eurojustu.
3.
W wypadku zaistnienia konfliktu między nakazem aresztowania a wnioskiem o ekstradycję złożonym przez państwo trzecie, decyzję co do tego, czy pierwszeństwo ma nakaz aresztowania, czy też wniosek o ekstradycję, podejmuje właściwy organ państwa wykonującego nakaz po wnikliwym rozpatrzeniu wszystkich okoliczności, w szczególności tych, o których mowa w ust. 1 oraz wymienionych w mającej tu zastosowanie konwencji.
4.
Niniejszy artykuł pozostaje bez uszczerbku dla zobowiązań państw wynikających ze Statutu Międzynarodowego Trybunału Karnego.
Artykuł 20
Terminy i procedury podejmowania decyzji o wykonaniu nakazu aresztowania
1.
Nakaz aresztowania stosuje się i wykonuje w trybie przewidzianym dla spraw niecierpiących zwłoki.
2.
W przypadku gdy osoba, której dotyczy nakaz, wyraża zgodę na przekazanie, ostateczna decyzja w sprawie wykonania nakazu aresztowania zostaje podjęta w terminie 10 dni od wyrażenia zgody.
3.
W pozostałych przypadkach ostateczna decyzja o wykonaniu nakazu aresztowania powinna zostać podjęta w terminie 60 dni po aresztowaniu osoby, której dotyczy nakaz.
4.
W szczególnych przypadkach, kiedy nakaz aresztowania nie może zostać wykonany w terminach określonych w ust. 2 lub 3, wykonujący nakaz organ sądowy niezwłocznie powiadamia o tym wydający nakaz organ sądowy, podając przyczyny zwłoki.
W takim przypadku terminy mogą zostać przedłużone o następne 30 dni.
5.
Unia Europejska, w imieniu każdego państwa członkowskiego, może w czasie zawarcia niniejszej umowy złożyć oświadczenie wskazujące przypadki, w których ust. 3 i 4 nie będą miały zastosowania.
Norwegia i Islandia mogą zastosować zasadę wzajemności wobec danych państw członkowskich.
6.
Do czasu podjęcia przez wykonujący nakaz organ sądowy ostatecznej decyzji w sprawie nakazu aresztowania, zapewnia on, że warunki materialne niezbędne do skutecznego przekazania tej osoby pozostają spełnione.
7.
W przypadku odmowy wykonania nakazu aresztowania należy podać jej przyczyny.
Artykuł 21
Sytuacja przed podjęciem decyzji
1.
W przypadku gdy nakaz aresztowania zostaje wydany w celu przeprowadzenia sądowego postępowania karnego, wykonujący organ sądowy musi:
a) albo wyrazić zgodę na przesłuchanie osoby, której dotyczy nakaz, zgodnie z art. 22;
b) albo wyrazić zgodę na czasowe przekazanie osoby, której dotyczy nakaz.
2.
Warunki i czas trwania przekazania czasowego ustala się w drodze wzajemnego porozumienia między organem sądowym wydającym i organem sądowym wykonującym nakaz.
3.
W przypadku przekazania czasowego osobie tej należy zapewnić możliwość powrotu do wykonującego nakaz państwa, aby mogła tam wziąć udział w przesłuchaniach jej dotyczących, jako strona w procedurze przekazania.
Artykuł 22
Przesłuchiwanie osoby przed podjęciem decyzji
1.
Osobę, której dotyczy nakaz, przesłuchuje organ sądowy w asyście drugiej osoby wyznaczonej zgodnie z prawem obowiązującym w państwie sądu wnioskującego.
2.
Osobę, której dotyczy nakaz, przesłuchuje się zgodnie z prawem państwa wykonującego nakaz i na warunkach ustalonych w drodze wzajemnego porozumienia między organem sądowym wydającym i organem sądowym wykonującym nakaz.
3.
Aby zapewnić należyte stosowanie niniejszego artykułu oraz ustalonych warunków, wykonujący nakaz właściwy organ sądowy może wyznaczyć inny organ sądowy w swoim państwie do wzięcia udziału w przesłuchaniu osoby, której dotyczy nakaz.
Artykuł 23
Przywileje i immunitety
1.
W przypadku gdy osobie, której dotyczy nakaz, przysługuje jakiś przywilej lub immunitet jurysdykcyjny lub egzekucyjny w państwie wykonującym nakaz, bieg terminów, o których mowa w art. 20, rozpoczyna się i liczy od dnia, kiedy wykonujący nakaz organ sądowy zostaje powiadomiony o fakcie, że dany przywilej lub immunitet został uchylony.
2.
Państwo wykonujące nakaz zapewnia, że warunki materialne konieczne dla skutecznego przekazania są spełnione w momencie, gdy osobie, której dotyczy nakaz, nie przysługuje już przywilej lub immunitet.
3.
W przypadku gdy w sprawie uchylenia przywileju lub immunitetu właściwy jest organ państwa wykonującego nakaz, wykonujący nakaz organ sądowy wzywa go do bezzwłocznego wykonania tego uprawnienia.
W przypadku gdy w sprawie uchylenia przywileju lub immunitetu właściwy jest organ innego państwa lub organizacji międzynarodowej, o wykonanie tego uprawnienia występuje wydający nakaz organ sądowy.
Artykuł 24
Konkurencyjne wobec siebie zobowiązania międzynarodowe
Niniejsza umowa nie stanowi uszczerbku dla zobowiązań państwa wykonującego nakaz, w przypadku gdy osoba, której dotyczy nakaz, zostaje poddana ekstradycji do tego państwa z państwa trzeciego i w przypadku gdy osoba ta jest chroniona postanowieniami uzgodnienia, na mocy którego została poddana ekstradycji, odnoszącymi się do zasady szczególności.
Państwo wykonujące nakaz podejmuje wszelkie środki niezbędne dla bezzwłocznego zwrócenia się o zgodę do państwa, z którego osoba, której dotyczy nakaz, została poddana ekstradycji, tak by mogła ona zostać przekazana państwu, które wydało nakaz aresztowania.
Bieg terminów, o których mowa w art. 20, rozpoczyna się od dnia, w którym przestaje mieć zastosowanie zasada szczególności.
Do czasu wydania decyzji państwa, z którego osoba, której dotyczy nakaz, została poddana ekstradycji, państwo wykonujące nakaz zapewnia, że warunki materialne konieczne dla skutecznego przekazania pozostają spełnione.
Artykuł 25
Powiadomienie o decyzji
Wykonujący nakaz organ sądowy niezwłocznie powiadamia wydający nakaz organ sądowy o decyzji w sprawie czynności, które mają zostać podjęte na podstawie nakazu aresztowania.
Artykuł 26
Terminy przekazania
1.
Osoba, której dotyczy nakaz, zostaje przekazana tak szybko, jak to możliwe, w dniu uzgodnionym przez zainteresowane organy.
2.
Osoba ta zostaje przekazana najpóźniej w terminie 10 dni od daty wydania prawomocnej decyzji w sprawie wykonania nakazu aresztowania.
3.
Jeśli przekazanie osoby, której dotyczy nakaz, w terminie określonym w ust. 2 udaremniają okoliczności niezależne od któregokolwiek z państw, wykonujące i wydające nakaz organy sądowe niezwłocznie porozumiewają się ze sobą i ustalają nowy termin przekazania.
W takim przypadku przekazanie ma miejsce w terminie 10 dni od uzgodnionej w ten sposób nowej daty.
4.
Wyjątkowo przekazanie może być czasowo odroczone z ważnych przyczyn natury humanitarnej, na przykład gdy zachodzą poważne podstawy do przypuszczenia, że zagrozi to w sposób ewidentny życiu lub zdrowiu osoby, której dotyczy nakaz.
Wykonanie nakazu aresztowania ma miejsce w terminie możliwie najkrótszym po ustąpieniu tych podstaw.
Wykonujący nakaz organ sądowy niezwłocznie powiadamia wydający nakaz organ sądowy o ustaleniu nowej daty przekazania.
W tym przypadku przekazanie ma miejsce w terminie 10 dni od uzgodnionej w ten sposób nowej daty.
5.
Po upłynięciu terminów, o których mowa w ust. 2–4, osoba nadal przebywająca w areszcie jest zwalniana.
Artykuł 27
Przekazanie odroczone lub warunkowe
1.
Wykonujący nakaz organ sądowy może po podjęciu decyzji o wykonaniu nakazu aresztowania odroczyć przekazanie osoby, której dotyczy nakaz, tak że może ona być sądzona w państwie wykonującym nakaz lub, jeśli jest już skazana, może ona odbywać na swoim terytorium karę orzeczoną wobec niej na podstawie czynu innego niż wymieniony w nakazie aresztowania.
2.
Zamiast odroczenia przekazania wykonujący nakaz organ sądowy może czasowo przekazać osobę, której dotyczy nakaz, wydającemu nakaz państwu na warunkach podlegających ustaleniu w drodze wzajemnego porozumienia między wykonującymi i wydającymi nakaz organami sądowymi.
Porozumienie to sporządza się na piśmie, a jego warunki wiążą wszystkie organy wydającego nakaz państwa.
Artykuł 28
Tranzyt
1.
Każde państwo zezwala na tranzyt przez swoje terytorium przekazywanej osoby, której dotyczy nakaz, pod warunkiem uzyskania informacji o:
a) tożsamości i obywatelstwie osoby podlegającej nakazowi aresztowania;
b) istnieniu nakazu aresztowania;
c) charakterze i prawnej kwalifikacji przestępstwa;
d) opisie okoliczności przestępstwa, łącznie z datą i miejscem jego popełnienia.
Państwo, w imieniu którego złożono deklarację zgodnie z art. 7 ust. 2 skutkującą tym, że jego obywatele nie będą przekazywani lub że ich przekazanie będzie dozwolone tylko pod pewnymi szczególnymi warunkami, może, na tych samych warunkach, odmówić tranzytu swoich obywateli przez swoje terytorium lub uzależnić ten tranzyt od tych samych warunków.
2.
Umawiające się Strony powiadamiają się wzajemnie o wyznaczeniu organu odpowiedzialnego za odbiór wniosków tranzytowych oraz niezbędnych dokumentów, jak również wszelkiej innej korespondencji urzędowej dotyczącej wniosków tranzytowych.
3.
Wniosek tranzytowy i informacje wymienione w ust. 1 mogą być kierowane do organu wyznaczonego na mocy ust. 2 przy pomocy dowolnych środków, pod warunkiem że zapewniają one utworzenie zapisu pisemnego.
Państwo tranzytu powiadamia o swojej decyzji z zastosowaniem tej samej procedury.
4.
Niniejsza umowa nie ma zastosowania w przypadku przewozu drogą lotniczą bez przewidzianej rozkładem lotu przerwy w podróży.
Jeżeli dochodzi jednak do nieplanowanego lądowania, państwo wydające nakaz dostarcza organowi wyznaczonemu na mocy ust. 2 informacje przewidziane w ust. 1.
5.
W przypadku gdy tranzyt dotyczy osoby, która ma zostać poddana ekstradycji z państwa trzeciego do państwa, niniejszy artykuł będzie miał zastosowanie mutatis mutandis.
W szczególności uważa się, że wyrażenie "nakaz aresztowania" zdefiniowane w niniejszej umowie zostaje zastąpione przez wyrażenie "wniosek o ekstradycję".
ROZDZIAŁ 3
SKUTKI PRZEKAZANIA
Artykuł 29
Zaliczenie okresu zatrzymania odbytego w państwie wykonującym nakaz
1.
Wydające nakaz państwo zalicza wszystkie okresy zatrzymania zaistniałe w wyniku wykonania nakazu aresztowania do całkowitego okresu pozbawienia wolności, który ma być odbyty w wydającym nakaz państwie jako skutek orzeczenia o pozbawieniu wolności lub wydania środka zabezpieczającego.
2.
W tym celu wszystkie informacje dotyczące długości okresu zatrzymania na podstawie nakazu aresztowania osoby, której dotyczy nakaz, zostają przekazane przez wykonujący nakaz organ sądowy lub organ centralny wyznaczony na mocy art. 10 wydającemu nakaz organowi sądowemu w momencie przekazania.
Artykuł 30
Możliwość ścigania za inne przestępstwa
1.
Norwegia i Islandia z jednej strony oraz Unia Europejska w imieniu któregokolwiek z państw członkowskich z drugiej strony mogą powiadomić się wzajemnie, że w stosunkach państw z innymi państwami, których dotyczy taka sama procedura powiadamiania, domniemana jest zgoda na ściganie, skazanie lub zatrzymanie w celu wykonania kary pozbawienia wolności lub środka zabezpieczającego w związku z przestępstwem popełnionym przed przekazaniem osoby innym niż to, z powodu którego osoba została przekazana, chyba że w przypadku szczególnym organ sądowy wykonujący nakaz stanowi inaczej w swojej decyzji w sprawie przekazania.
2.
Z wyjątkiem przypadków określonych w ust. 1 i 3 osoba przekazana nie może być ścigana, skazana lub w inny sposób pozbawiona wolności za przestępstwo popełnione przed jej przekazaniem inne niż to, za które została przekazana.
3.
Ustęp 2 nie ma zastosowania w następujących przypadkach:
a) kiedy osoba mająca możliwość opuszczenia terytorium państwa, któremu została przekazana, nie uczyniła tego w terminie 45 dni od swego ostatecznego zwolnienia lub wróciła na to terytorium po opuszczeniu go;
b) przestępstwo nie podlega karze pozbawienia wolności lub środkowi zabezpieczającemu;
c) postępowanie karne nie daje podstaw do zastosowania środków ograniczających wolność osobistą;
d) kiedy osoba może podlegać karze lub środkowi niepolegającemu na pozbawieniu wolności, co w szczególności dotyczy kary finansowej lub środka zastosowanego w jej miejsce, nawet jeśli kara lub środek daje podstawy do ograniczenia wolności osobistej tej osoby;
e) kiedy osoba wyraziła zgodę na przekazanie jej, odpowiednio do okoliczności, w tym samym czasie, kiedy zrzekła się prawa do skorzystania z zasady szczególności, zgodnie z art. 16;
f) kiedy osoba po jej przekazaniu w sposób jednoznaczny zrzeka się prawa do skorzystania z zasady szczególności w odniesieniu do konkretnych przestępstw poprzedzających jej przekazanie.
Zrzeczenie się następuje przed właściwymi organami sądowymi wydającego nakaz państwa i zostaje zapisane zgodnie z prawem krajowym tego państwa.
Zrzeczenie się sporządza się w taki sposób, aby jego brzmienie wyraźnie świadczyło, iż osoba ta uczyniła to dobrowolnie i mając pełną świadomość konsekwencji.
W tym celu osoba ta ma prawo do korzystania z pomocy prawnej;
g) w przypadku gdy wykonujący nakaz organ sądowy, który przekazał osobę, wyraża zgodę zgodnie z ust. 4.
4. Z wnioskiem o wyrażenie zgody występuje się do wykonującego nakaz organu sądowego, z załączeniem informacji określonych w art. 11 ust. 1 oraz tłumaczenia, o którym mowa w art. 11 ust. 2. Zgodę taką wyraża się, gdy przestępstwo, w związku z którym jest ona wymagana, podlega obowiązkowi przekazania osoby zgodnie z niniejszą umową. Zgody odmawia się w przypadkach, o których mowa w art. 4, a ponadto można jej nie udzielić jedynie z powodów, o których mowa w art. 5 lub art. 6 ust. 2 i art. 7 ust. 2. Decyzję podejmuje się nie później niż w terminie 30 dni po otrzymaniu wniosku. W przypadku sytuacji określonych w art. 8 państwo wydające nakaz musi udzielić określonych w nim gwarancji.
Artykuł 31
Przekazanie lub następująca po nim ekstradycja
1.
Norwegia i Islandia z jednej strony oraz Unia Europejska w imieniu któregokolwiek z państw członkowskich z drugiej strony mogą mogą powiadomić się wzajemnie, że w stosunkach państw z innymi państwami, których dotyczy taka sama procedura powiadamiania, domniemana jest zgoda na przekazanie osoby do państwa innego niż państwo wykonujące nakaz na mocy nakazu aresztowania za przestępstwo popełnione przed jej przekazaniem, chyba że w przypadku szczególnym wykonujący nakaz organ sądowy postanowi inaczej w swojej decyzji w sprawie przekazania.
2.
W każdym przypadku osoba, która została przekazana państwu wydającemu nakaz na mocy nakazu aresztowania, może bez zgody państwa wykonującego nakaz zostać przekazana do państwa innego niż państwo wykonujące nakaz na mocy nakazu aresztowania wydanego za przestępstwo popełnione przed jej przekazaniem w następujących przypadkach:
a) gdy osoba, której dotyczy nakaz, miała możliwość opuszczenia terytorium państwa, do którego została przekazana, i nie uczyniła tego przed upływem 45 dni od swego ostatecznego zwolnienia lub wróciła na to terytorium po jego opuszczeniu;
b) gdy osoba, której dotyczy nakaz, wyraża zgodę na jej przekazanie do państwa innego niż państwo wykonujące nakaz na mocy nakazu aresztowania.
Zgodę wyraża się przed właściwymi organami sądowymi państwa wydającego nakaz i zapisuje się ją zgodnie z prawem krajowym tego państwa.
Zapis sporządza się w sposób jednoznacznie świadczący, że osoba, której to dotyczy, wyraziła ją dobrowolnie i mając pełną świadomość konsekwencji.
W tym celu osoba, której dotyczy nakaz, ma prawo do skorzystania z pomocy prawnej;
c) gdy osoby, której dotyczy nakaz, nie obejmuje zasada szczególności zgodnie art. 30 ust. 3 lit. a), e), f) i g).
3.
Wykonujący nakaz organ sądowy wyraża zgodę na przekazanie osoby do innego państwa zgodnie z następującymi zasadami:
a) wniosek o wyrażenie zgody zostaje złożony zgodnie z art. 12 i towarzyszą mu informacje określone w art. 11 ust. 1 oraz tłumaczenie określone w art. 11 ust. 2;
b) zgodę wyraża się, gdy samo przestępstwo, w związku z którym się o nią wnioskuje, pociąga za sobą przekazanie osoby zgodnie z przepisami niniejszej umowy;
c) decyzja zostaje podjęta nie później niż przed upływem 30 dni po otrzymaniu wniosku;
d) nie wyraża się zgody w przypadkach, o których mowa w art. 4, a ponadto można odmówić jej wyrażenia jedynie na podstawach, o których mowa w art. 5 lub 6 ust. 2 i art. 7 ust. 2.
W sytuacjach, o których mowa w art. 8, państwo wydające nakaz musi udzielić przewidzianych w nim gwarancji.
4.
Nie naruszając ust. 1, osoba przekazana na mocy nakazu aresztowania nie zostaje poddana ekstradycji do państwa trzeciego bez zgody właściwego organu państwa, które tę osobę przekazało.
Zgodę taką wyraża się zgodnie z konwencjami, którymi to państwo jest związane, jak również zgodnie z jego prawem krajowym.
Artykuł 32
Przekazywanie mienia
1.
Na wniosek wydającego nakaz organu sądowego lub z własnej inicjatywy wykonujący nakaz organ sądowy, zgodnie ze swoim prawem krajowym, zajmuje i przekazuje mienie, które:
a) może być potrzebne jako dowód; lub
b) zostało uzyskane przez osobę, której dotyczy nakaz, w wyniku przedmiotowego przestępstwa.
2.
Mienie, o którym mowa w ust. 1, przekazuje się nawet wówczas, gdy nakazu aresztowania nie można wykonać z uwagi na zgon lub ucieczkę osoby, której dotyczy nakaz.
3.
Jeżeli mienie, o którym mowa w ust. 1, podlega zajęciu lub konfiskacie na terytorium państwa wykonującego nakaz, państwo to może, jeśli mienie jest potrzebne w związku z toczącym się sądowym postępowaniem karnym, czasowo przetrzymać je lub przekazać je państwu wydającemu nakaz, pod warunkiem jego zwrotu.
4.
Chronione są wszelkie prawa, jakie państwo wykonujące nakaz lub strony trzecie mogły nabyć w odniesieniu do mienia, o którym mowa w ust. 1.
W przypadku gdy prawa takie istnieją, państwo wydające nakaz zwraca mienie bez opłat państwu wykonującemu nakaz jak najszybciej po zakończeniu postępowania karnego.
Artykuł 33
Wydatki
1.
Wydatki poniesione na terytorium państwa wykonującego nakaz na wykonanie nakazu aresztowania są ponoszone przez to państwo.
2.
Wszelkie inne wydatki są ponoszone przez państwo wydające nakaz.
ROZDZIAŁ 4
PRZEPISY OGÓLNE I KOŃCOWE
Artykuł 34
Stosunek do innych instrumentów prawnych
1.
Bez uszczerbku dla ich stosowania w relacjach między państwami a państwami trzecimi, niniejsza umowa od dnia jej wejścia w życie zastępuje odnośne przepisy następujących konwencji mających zastosowanie w dziedzinie ekstradycji w stosunkach między Norwegią i Islandią z jednej strony i państwami członkowskimi z drugiej strony:
a) Europejska konwencja o ekstradycji z dnia 13 grudnia 1957 r., jej Protokół dodatkowy z dnia 15 października 1975 r., jej drugi Protokół dodatkowy z dnia 17 marca 1978 r. oraz Europejska konwencja o zwalczaniu terroryzmu z dnia 27 stycznia 1977 r. w kwestiach dotyczących ekstradycji, zmieniona Protokołem z 2003 r. po jego wejściu w życie;
b) tytuł III rozdział 4 Konwencji wykonawczej z dnia 19 czerwca 1990 r. do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach;
c) postanowienia konwencji UE o ekstradycji z lat 1995 i 1996 związane z Układem z Schengen w zakresie, w którym są obowiązujące.
2.
Państwa mogą nadal stosować się do umów lub uzgodnień dwustronnych lub wielostronnych obowiązujących w dniu zawarcia niniejszej umowy w zakresie pozwalającym na rozszerzenie i pogłębienie celów niniejszej umowy oraz służącym upraszczaniu lub dalszemu ułatwianiu procedur przekazywania osób podlegających nakazowi aresztowania.
Umawiające się Strony powiadamiają się wzajemnie o tego rodzaju umowach lub uzgodnieniach.
3. Państwa mogą zawierać dwustronne lub wielostronne umowy lub dokonywać takich uzgodnień po wejściu w życie niniejszej umowy w zakresie pozwalającym na rozszerzenie i pogłębienie przepisów niniejszej umowy oraz służącym upraszczaniu lub dalszemu ułatwianiu procedur przekazywania osób podlegających nakazowi aresztowania, w szczególności przez ustalanie terminów krótszych niż określone w art. 20, przez rozszerzanie listy przestępstw zawartej w art. 3 ust. 4, przez dalsze ograniczanie podstaw do odmowy wymienionych w art. 4 i 5 lub przez obniżanie progu przewidzianego w art. 3 ust. 1 lub 4.
Umowy i uzgodnienia, o których mowa w akapicie pierwszym, nie mogą w żadnym przypadku wpływać na stosunki z państwami, które nie są ich stronami.
Umawiające się Strony powiadamiają się również wzajemnie o wszelkich nowych umowach lub uzgodnieniach, o których mowa w akapicie pierwszym, w terminie trzech miesięcy od ich podpisania.
4.
W przypadku gdy konwencje lub porozumienia, o których mowa w ust. 1, stosuje się do terytoriów państw lub terytoriów, za których stosunki zewnętrzne odpowiedzialne jest państwo, a do których niniejsza umowa nie ma zastosowania, instrumenty te nadal regulują stosunki nawiązane między tymi terytoriami i pozostałymi państwami.
Artykuł 35
Przepis przejściowy
1.
Wnioski o ekstradycję otrzymane przed dniem wejścia w życie niniejszej umowy będą nadal podlegały istniejącym instrumentom prawnym odnoszącym się do ekstradycji.
Do wniosków otrzymanych po tym terminie stosuje się niniejsza umowę.
2.
Norwegia i Islandia z jednej strony oraz Unia Europejska w imieniu któregokolwiek z państw członkowskich z drugiej strony mogą wraz z powiadomieniem przewidzianym w art. 38 ust. 1 złożyć oświadczenie, że – jako państwo wykonujące nakaz – państwo to będzie nadal stosować system ekstradycji mający zastosowanie przed wejściem w życie niniejszej umowy w odniesieniu do przestępstw popełnionych przed datą określoną w umowie.
Wspomniana data nie może być późniejsza niż data wejścia w życie niniejszej umowy.
Wspomniane oświadczenie może zostać wycofane w dowolnym terminie.
Artykuł 36
Rozstrzyganie sporów
Wszelkie spory między albo Islandią, albo Norwegią a państwem członkowskim Unii Europejskiej dotyczące interpretacji lub stosowania niniejszej umowy mogą być przekazywane przez stronę sporu na posiedzeniu przedstawicieli rządów państw członkowskich Unii Europejskiej oraz Islandii i Norwegii w celu rozstrzygnięcia sporu w terminie sześciu miesięcy.
Artykuł 37
Orzecznictwo
W celu osiągnięcia jak najbardziej jednolitego stosowania i interpretacji postanowień niniejszej umowy Umawiające się Strony poddają ciągłemu przeglądowi rozwój orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, a także rozwój orzecznictwa właściwych sądów w Islandii i Norwegii odnoszące się do tych postanowień oraz do postanowień podobnych instrumentów dotyczących przekazywania osób.
W tym celu zostanie ustanowiony mechanizm zapewniający regularne wzajemne przekazywanie sobie wyżej wymienionego orzecznictwa.
Artykuł 38
Powiadamianie, deklaracje, wejście w życie
1.
Umawiające się Strony będą się wzajemnie powiadamiały o ukończeniu procedur wymaganych w celu wyrażenia zgody na przyjęcie zobowiązań wynikających z niniejszej umowy.
2. Przy powiadamianiu zgodnie z ust. 1 Umawiające się Strony złożą wszelkie powiadomienia lub deklaracje przewidziane w art. 5 ust. 2, art. 9 ust. 3, art. 28 ust. 2 i art. 34 ust. 2 niniejszej umowy i mogą złożyć wszelkie powiadomienia lub deklaracje przewidziane w art. 3 ust. 4, art. 6 ust. 2, art. 7 ust. 2, art. 10 ust. 1, art. 11 ust. 2, art. 16 ust. 4, art. 20 ust. 5, art. 30 ust. 1, art. 31 ust. 1 oraz art. 35 ust. 2 niniejszej umowy. Deklaracje lub powiadomienia, o których mowa w art. 3 ust. 4, art. 10 ust. 1 i art. 11 ust. 2, można złożyć w każdej chwili. Deklaracje lub powiadomienia, o których mowa w art. 9 ust. 3 i art. 28 ust. 2, można zmieniać, a te, o których mowa w art. 5 ust. 2, art. 6 ust. 2, art. 7 ust. 2, art. 10 ust. 1, art. 16 ust. 4, art. 20 ust. 5, art. 34 ust. 2 i art. 35 ust. 2, można wycofać w każdej chwili.
3.
W przypadku gdy Unia Europejska składa takie deklaracje lub powiadomienia, wskazuje, do których państw członkowskich deklaracja ma zastosowanie.
4.
Niniejsza umowa wchodzi w życie pierwszego dnia trzeciego miesiąca następującego po dniu, w którym Sekretarz Generalny Rady Unii Europejskiej stwierdzi spełnienie wszystkich wymagań formalnych dotyczących wyrażenia przez Umawiające się Strony zgody na niniejszą umowę.
Artykuł 39
Przystąpienie nowych państw
Przystąpienie nowych państw członkowskich do Unii Europejskiej stwarza uprawnienia i zobowiązania wynikające z niniejszej umowy między tymi nowymi państwami członkowskimi a Islandia i Norwegią.
Artykuł 40
Wspólny przegląd
Umawiające się Strony uzgadniają, że dokonają wspólnego przeglądu niniejszej umowy nie później niż 5 lat po jej wejściu w życie, a w szczególności deklaracji złożonych na mocy art. 3 ust. 2, art. 6 ust. 2, art. 7 ust. 2 i art. 20 ust. 5 niniejszej umowy. W przypadku gdy deklaracje, o których mowa w art. 7 ust. 2, nie zostaną przedłużone, wygasną one 5 lat po wejściu niniejszej umowy w życie. Przegląd będzie dotyczył zwłaszcza praktycznego wprowadzania w życie, interpretacji oraz rozwoju umowy, może też obejmować takie zagadnienia jak konsekwencje dalszego rozwoju Unii Europejskiej w odniesieniu do przedmiotu niniejszej umowy.
Artykuł 41
Wypowiedzenie
1.
Niniejsza umowa może zostać wypowiedziana przez Umawiające się Strony.
W przypadku wypowiedzenia przez Islandię lub Norwegię niniejsza umowa zachowa ważność między Unią Europejską a Umawiającą się Stroną, z którą nie została wypowiedziana.
2.
Wypowiedzenie niniejszej umowy zgodnie z ust. 1 staje się skuteczne sześć miesięcy po złożeniu powiadomienia o wypowiedzeniu.
Procedury rozpatrywania wniosków o przekazanie osób, które do tego czasu nie zostały jeszcze rozpatrzone, będą wykonywane zgodnie z postanowieniami niniejszej umowy.
Artykuł 42
Depozytariusz
1.
Sekretarz Generalny Rady Unii Europejskiej działa w charakterze depozytariusza niniejszej umowy.
2.
Depozytariusz podaje do publicznej wiadomości wszelkie powiadomienia lub deklaracje przekazywane w związku z niniejszą umową.
Umowa
między Radą Ministrów Republiki Albanii a Wspólnotą Europejską dotycząca pewnych aspektów usług lotniczych
RADA MINISTRÓW REPUBLIKI ALBANII,
z jednej strony, oraz
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA,
z drugiej strony,
(zwane dalej "Stronami"),
STWIERDZAJĄC, że zostały zawarte dwustronne umowy dotyczące usług lotniczych między kilkoma państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a Republiką Albanii, zawierające postanowienia sprzeczne z prawem Wspólnoty Europejskiej,
STWIERDZAJĄC, że Wspólnota Europejska ma wyłączną kompetencję w zakresie poszczególnych aspektów, które mogą zostać włączone do umów dwustronnych dotyczących usług lotniczych między państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a państwami trzecimi,
STWIERDZAJĄC, że na mocy prawa Wspólnoty Europejskiej wspólnotowi przewoźnicy lotniczy ustanowieni w państwie członkowskim mają prawo do niedyskryminacyjnego dostępu do tras lotniczych między państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a państwami trzecimi,
UWZGLĘDNIAJĄC umowy między Wspólnotą Europejską a niektórymi państwami trzecimi, przewidujące dla obywateli tych państw trzecich możliwość nabywania praw własności przewoźników lotniczych licencjonowanych zgodnie z prawem Wspólnoty Europejskiej,
UZNAJĄC, że postanowienia dwustronnych umów dotyczących usług lotniczych między państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a Republiką Albanii, które są niezgodne z prawem Wspólnoty Europejskiej, muszą być doprowadzone do zgodności z tym prawem w celu ustanowienia solidnej podstawy prawnej dla świadczenia usług lotniczych między Wspólnotą Europejską a Republiką Albanii, a także w celu zachowania kontynuacji takich usług lotniczych,
STWIERDZAJĄC, że w ramach tych negocjacji celem Wspólnoty Europejskiej nie jest zwiększenie ogólnej wielkości przewozów lotniczych między Wspólnotą Europejską a Republiką Albanii ani naruszenie równowagi między wspólnotowymi przewoźnikami lotniczymi a przewoźnikami lotniczymi z Republiki Albanii, ani negocjowanie zmian w postanowieniach obecnie obowiązujących dwustronnych umów dotyczących usług lotniczych w zakresie odnoszącym się do praw przewozowych,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Postanowienia ogólne
1.
Do celów niniejszej Umowy "państwa członkowskie" oznacza państwa członkowskie Wspólnoty Europejskiej.
2.
Zawarte w każdej z umów wymienionych w załączniku I odniesienia do obywateli państwa członkowskiego będącego stroną takiej umowy są rozumiane jako odniesienia do obywateli państw członkowskich Wspólnoty Europejskiej.
3.
Zawarte w każdej z umów wymienionych w załączniku I odniesienia do przewoźników lotniczych lub przedsiębiorstw lotniczych z państwa członkowskiego będącego stroną takiej umowy są rozumiane jako odniesienia do przewoźników lotniczych lub przedsiębiorstw lotniczych wyznaczonych przez to państwo członkowskie.
Artykuł 2
Wyznaczenie przez państwo członkowskie
1.
Postanowienia ust. 2 i 3 niniejszego artykułu zastępują odpowiednie postanowienia artykułów wymienionych odpowiednio w załączniku II w lit. a) i b) w odniesieniu do, odpowiednio, wyznaczenia przez zainteresowane państwo członkowskie przewoźnika lotniczego, upoważnień oraz zezwoleń udzielonych mu przez Republikę Albanii oraz odmowy, cofnięcia, zawieszenia lub ograniczenia upoważnień lub zezwoleń udzielonych przewoźnikowi lotniczemu.
2.
Po otrzymaniu wyznaczenia dokonanego przez państwo członkowskie Republika Albanii udziela właściwych upoważnień i zezwoleń w najkrótszym przewidzianym przez procedury terminie, pod warunkiem że:
i) przewoźnik lotniczy jest ustanowiony, zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską, na terytorium wyznaczającego państwa członkowskiego i posiada ważną licencję na prowadzenie działalności zgodnie z prawem Wspólnoty Europejskiej;
ii) państwo członkowskie odpowiedzialne za wydanie certyfikatu przewoźnika lotniczego sprawuje i utrzymuje skuteczną kontrolę regulacyjną nad przewoźnikiem lotniczym, a właściwa władza lotnicza jest wyraźnie określona w wyznaczeniu; oraz
iii) przewoźnik lotniczy jest i pozostaje własnością, bezpośrednio lub poprzez udział większościowy, państw członkowskich lub obywateli państw członkowskich lub innych państw wymienionych w załączniku III lub obywateli tych innych państw i pozostaje pod skuteczną kontrolą tych państw lub tych obywateli.
3.
Republika Albanii może odmówić, cofnąć, zawiesić lub ograniczyć upoważnienia lub zezwolenia wydane przewoźnikowi lotniczemu wyznaczonemu przez państwo członkowskie, jeżeli:
i) przewoźnik lotniczy nie jest ustanowiony, zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską, na terytorium wyznaczającego państwa członkowskiego lub nie posiada ważnej licencji na prowadzenie działalności zgodnie z prawem Wspólnoty Europejskiej;
ii) Państwo członkowskie odpowiedzialne za wydanie certyfikatu przewoźnika lotniczego nie sprawuje ani nie utrzymuje skutecznej kontroli regulacyjnej nad przewoźnikiem lotniczym, lub właściwa władza lotnicza nie jest wyraźnie określona w wyznaczeniu; lub
iii) przewoźnik lotniczy nie stanowi własności, bezpośrednio lub poprzez udział większościowy, lub nie pozostaje pod skuteczną kontrolą państw członkowskich lub obywateli państw członkowskich lub innych państw wymienionych w załączniku III lub obywateli tych innych państw.
Wykonując swoje prawa na mocy niniejszego ustępu, Republika Albanii nie stosuje dyskryminacji między wspólnotowymi przewoźnikami lotniczymi ze względu na ich narodowość.
Artykuł 3
Prawa dotyczące kontroli regulacyjnej
1.
Postanowienia ust. 2 niniejszego artykułu uzupełniają artykuły wymienione w załączniku II lit. c).
2.
Jeżeli państwo członkowskie wyznaczyło przewoźnika lotniczego, nad którym kontrolę regulacyjną sprawuje i utrzymuje inne państwo członkowskie, prawa Republiki Albanii wynikające z postanowień dotyczących bezpieczeństwa, zawartych w umowie między państwem członkowskim, które wyznaczyło danego przewoźnika lotniczego, a Republiką Albanii, mają w równym stopniu zastosowanie w stosunku do przyjmowania, wykonywania lub utrzymywania norm bezpieczeństwa przez to inne państwo członkowskie oraz do zezwolenia eksploatacyjnego tego przewoźnika lotniczego.
Artykuł 4
Opodatkowanie paliwa lotniczego
1.
Postanowienia ust. 2 niniejszego artykułu uzupełniają odpowiednie postanowienia artykułów wymienionych w załączniku II lit. d).
2.
Nie naruszając jakiegokolwiek innego postanowienia stanowiącego inaczej, żadne z postanowień każdej z umów wymienionych w załączniku II lit. d) nie uniemożliwia państwu członkowskiemu nakładania podatków, należności, ceł, opłat lub obciążeń na paliwo dostarczane na jego terytorium w celu użycia przez statek powietrzny wyznaczonego przewoźnika z Republiki Albanii, operującego między punktem znajdującym się na terytorium tego państwa członkowskiego a innym punktem znajdującym się na terytorium tego państwa członkowskiego lub na terytorium innego państwa członkowskiego.
Artykuł 5
Taryfy za przewóz wewnątrz Wspólnoty Europejskiej
1.
Postanowienia ust. 2 niniejszego artykułu uzupełniają artykuły wymienione w załączniku II lit. e).
2.
Taryfy pobierane przez przewoźnika(-ów) lotniczego(-ych) wyznaczonego(-ych) przez Republikę Albanii zgodnie z umową wymienioną w załączniku I zawierającą postanowienie wymienione w załączniku II lit. e) za przewóz w całości wewnątrz Wspólnoty Europejskiej podlegają prawu Wspólnoty Europejskiej.
Artykuł 6
Załączniki do Umowy
Załączniki do niniejszej Umowy stanowią jej integralną część.
Artykuł 7
Zmiany lub poprawki
Zmiany lub poprawki do niniejszej Umowy mogą być dokonane przez Strony w każdym czasie za ich obopólną zgodą.
Artykuł 8
Wejście w życie i tymczasowe stosowanie
1.
Niniejsza Umowa wchodzi w życie po dokonaniu przez Strony wzajemnej pisemnej notyfikacji zakończenia ich wewnętrznych procedur niezbędnych do wejścia w życie Umowy.
2.
Nie naruszając ust. 1, Strony zgadzają się na tymczasowe stosowanie niniejszej Umowy od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu, w którym Strony dokonały wzajemnej notyfikacji zakończenia niezbędnych w tym celu procedur.
3.
Umowy oraz inne ustalenia między państwami członkowskimi a Republiką Albanii, które w dniu podpisania niniejszej Umowy nie weszły jeszcze w życie i nie są tymczasowo stosowane, są wymienione w załączniku I lit. b).
Niniejszą Umowę stosuje się do wszystkich takich umów i ustaleń z dniem ich wejścia w życie lub rozpoczęcia tymczasowego stosowania.
Artykuł 9
Wygaśnięcie Umowy
1.
W przypadku wygaśnięcia umowy wymienionej w załączniku I wygasają jednocześnie wszystkie postanowienia niniejszej Umowy odwołujące się do danej umowy wymienionej w załączniku I.
2.
W przypadku wygaśnięcia wszystkich umów wymienionych w załączniku I wygasa jednocześnie niniejsza Umowa
W DOWÓD CZEGO niżej podpisani, należycie w tym celu umocowani, złożyli podpisy pod niniejszą Umową.
Nota do czytelnika: "Poza wersją angielską, inne wersje językowe niniejszej umowy nie zostały jeszcze zatwierdzone przez strony.
Po zatwierdzeniu pozostałe wersje językowe będą jednakowo autentyczne".
Umowa
między Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki o przetwarzaniu i przekazywaniu przez przewoźników lotniczych danych dotyczących przelotu pasażera (PNR) do Departamentu Bezpieczeństwa Wewnętrznego Stanów Zjednoczonych
UNIA EUROPEJSKA
i
STANY ZJEDNOCZONE AMERYKI,
PRAGNĄC skutecznie zapobiegać terroryzmowi i przestępczości transgranicznej oraz skutecznie je zwalczać w ramach sposobów ochrony własnych społeczeństw demokratycznych i wspólnych wartości,
UZNAJĄC, że w celu zachowania bezpieczeństwa publicznego i egzekwowania prawa powinno się ustanowić zasady przekazywania przez przewoźników lotniczych danych dotyczących przelotu pasażera (PNR) do Departamentu Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Department of Homeland Security, zwanego dalej "DHS").
Do celów niniejszej umowy DHS oznacza Biuro Ceł i Ochrony Granic (Bureau of Customs and Border Protection), Służby Imigracyjne i Celne USA (U.S. Immigration and Customs Enforcement) oraz Biuro Sekretarza (Office of the Secretary) i jednostki bezpośrednio je wspierające, ale nie obejmuje innych części składowych DHS, takich jak Służby ds. Obywatelstwa i Imigracji (Citizenship and Immigration Services), Administracja Bezpieczeństwa Transportu (Transportation Security Administration), Tajne Służby Stanów Zjednoczonych (United States Secret Service), Straż Przybrzeżna Stanów Zjednoczonych (United States Coast Guard) oraz Federalna Agencja Zarządzania Kryzysowego (Federal Emergency Management Agency),
UZNAJĄC znaczenie zapobiegania terroryzmowi i przestępstwom z nim związanych oraz innym poważnym przestępstwom o charakterze ponadnarodowym, w tym przestępczości zorganizowanej, a także ich zwalczania, przy jednoczesnym poszanowaniu podstawowych praw i wolności, a zwłaszcza prywatności,
UWZGLĘDNIAJĄC ustawy i rozporządzenia Stanów Zjednoczonych, które wymagają od każdego przewoźnika lotniczego obsługującego loty pasażerskie w zagranicznym transporcie lotniczym do lub ze Stanów Zjednoczonych zapewnienia DHS elektronicznego dostępu do danych PNR w zakresie, w jakim są one gromadzone i przechowywane w systemach automatycznej rezerwacji/kontroli odlotów przewoźników lotniczych (zwanych dalej "systemami rezerwacji"),
UWZGLĘDNIAJĄC artykuł 6 ustęp 2 Traktatu o Unii Europejskiej dotyczący poszanowania praw podstawowych, a w szczególności związane z nimi prawo do ochrony danych osobowych,
UWZGLĘDNIAJĄC właściwe przepisy ustawy o bezpieczeństwie transportu powietrznego (Aviation Transport Security Act) z 2001 r., ustawy o bezpieczeństwie wewnętrznym (Homeland Security Act) z 2002 r., ustawy o reformie służb wywiadowczych i zapobieganiu terroryzmowi (Intelligence Reform and Terrorism Prevention Act) z 2004 r. oraz rozporządzenia wykonawczego 13388 (Executive Order 13388) dotyczące współpracy między agencjami rządu Stanów Zjednoczonych w zwalczaniu terroryzmu,
UWZGLĘDNIAJĄC zobowiązania (Undertakings) zawarte w rejestrze federalnym Stanów Zjednoczonych [1] i wprowadzone w życie przez DHS,
ZWRACAJĄC UWAGĘ, że Unia Europejska powinna zapewnić, aby przewoźnicy lotniczy dysponujący systemami rezerwacji znajdującymi się na terytorium Unii Europejskiej zorganizowali transmisję danych PNR do DHS, kiedy tylko będzie to możliwe pod względem technicznym, jednak do tego czasu władzom Stanów Zjednoczonych powinno umożliwić się bezpośredni dostęp do tych danych, zgodnie z postanowieniami niniejszej umowy,
POTWIERDZAJĄC, że niniejsza umowa nie stanowi precedensu dla jakichkolwiek przyszłych dyskusji lub negocjacji pomiędzy Stanami Zjednoczonymi a Unią Europejską lub między którąkolwiek ze stron a jakimkolwiek państwem w sprawie przetwarzania i przekazywania danych PNR lub jakichkolwiek innych form danych,
UWZGLĘDNIAJĄC zobowiązanie obu stron do wspólnej pracy w celu bezzwłocznego osiągnięcia odpowiedniego i satysfakcjonującego dla obu stron rozwiązania w sprawie przetwarzania danych pasażera przekazanych przed podróżą (API) z Unii Europejskiej do Stanów Zjednoczonych,
ZWRACAJĄC UWAGĘ, że polegając na niniejszej umowie, UE potwierdza, że nie będzie utrudniać przekazywania danych PNR między Kanadą i Stanami Zjednoczonymi oraz że ta sama zasada będzie stosowana we wszelkich podobnych umowach o przetwarzaniu i przekazywaniu danych PNR,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
(1) Polegając na dalszym wdrażaniu przez DHS wyżej wymienionych zobowiązań, interpretowanych w świetle rozwoju wydarzeń, Unia Europejska zapewnia, aby przewoźnicy lotniczy obsługujący loty pasażerskie w zagranicznym transporcie lotniczym do i ze Stanów Zjednoczonych Ameryki przetwarzali dane PNR zawarte w ich systemach rezerwacji zgodnie z wymaganiami DHS.
(2) Odpowiednio, DHS będzie miał elektroniczny dostęp do danych PNR pochodzących ze znajdujących się na terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej systemów rezerwacji przewoźników lotniczych do czasu powstania należytego systemu umożliwiającego transmisję takich danych przez przewoźników lotniczych.
(3) DHS przetwarza otrzymane dane PNR i traktuje osoby, których dotyczą dane objęte takim przetwarzaniem, zgodnie z obowiązującym prawem Stanów Zjednoczonych oraz wymaganiami konstytucyjnymi, bez bezprawnej dyskryminacji, w szczególności ze względu na obywatelstwo i kraj zamieszkania.
(4) Wprowadzanie w życie niniejszej umowy podlega wspólnym i regularnym przeglądom.
(5) W przypadku gdy w Unii Europejskiej lub w jednym lub większej liczbie jej państw członkowskich zostanie wprowadzony system identyfikacji pasażerów przedsiębiorstwa lotniczego, wymagający od przewoźników lotniczych umożliwienia władzom dostępu do danych PNR dotyczących osób, których trasy podróży obejmują przelot do lub z Unii Europejskiej, DHS, w zakresie, w jakim jest to wykonalne i wyłącznie na zasadzie wzajemności, aktywnie wspiera współpracę przedsiębiorstw lotniczych w ramach swojej właściwości.
(6) Do celów stosowania niniejszej umowy uznaje się, że DHS zapewnia odpowiedni poziom ochrony danych PNR przekazywanych z Unii Europejskiej dotyczących lotów pasażerskich w zagranicznym transporcie lotniczym do lub ze Stanów Zjednoczonych.
(7) Niniejsza umowa wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu, w którym strony wymieniły notyfikacje informujące o zakończeniu przez nie wewnętrznych procedur służących temu celowi.
Niniejszą umowę stosuje się tymczasowo od dnia podpisania.
Każda ze stron może wypowiedzieć lub zawiesić niniejszą umowę w dowolnym czasie w drodze powiadomienia z wykorzystaniem kanałów dyplomatycznych.
Wypowiedzenie staje się skuteczne trzydzieści (30) dni od dnia jego notyfikacji drugiej stronie.
Niniejsza umowa wygasa z dniem rozpoczęcia stosowania jakiejkolwiek umowy ją zastępującej, a w każdym przypadku nie później niż w dniu 31 lipca 2007 r., chyba że zostanie przedłużona za wspólną zgodą stron wyrażoną na piśmie.
Celem niniejszej umowy nie jest uchylenie ani zmiana prawodawstwa Stanów Zjednoczonych Ameryki lub Unii Europejskiej, lub jej państw członkowskich.
Niniejsza umowa nie tworzy ani nie przyznaje jakiegokolwiek prawa lub korzyści jakiejkolwiek osobie lub podmiotowi, prywatnemu lub publicznemu.
Niniejsza umowa zostaje sporządzona w dwóch kopiach w języku angielskim.
Zostaje również sporządzona w językach czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim i włoskim, a strony zatwierdzą te wersje językowe.
Po zatwierdzeniu wersje w tych językach są jednakowo autentyczne.
Umowa
między Wspólnotą Europejską a Republiką Chile dotycząca pewnych aspektów usług lotniczych
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA (zwana dalej "Wspólnotą"),
z jednej strony, oraz
REPUBLIKA CHILE,
z drugiej strony,
(zwane dalej "Stronami")
STWIERDZAJĄC, że zostały zawarte umowy dwustronne dotyczące usług lotniczych między dziesięcioma państwami członkowskimi a Republiką Chile, zawierające postanowienia sprzeczne z prawem wspólnotowym,
STWIERDZAJĄC, że Wspólnota ma wyłączną kompetencję w zakresie poszczególnych aspektów, które mogą zostać włączone do umów dwustronnych dotyczących usług lotniczych między państwami członkowskimi a państwami trzecimi,
STWIERDZAJĄC, że na podstawie prawa wspólnotowego przewoźnicy lotniczy ze Wspólnoty z siedzibą w jednym z państw członkowskich mają prawo niedyskryminacyjnego dostępu do tras lotniczych między państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a państwami trzecimi,
UWZGLĘDNIAJĄC umowy między Wspólnotą a pewnymi państwami trzecimi przewidujące dla obywateli tych państw trzecich możliwość nabywania prawa własności przewoźników lotniczych posiadających licencje wydane przez państwa członkowskie,
UZNAJĄC, że postanowienia umów dwustronnych dotyczących usług lotniczych między państwami członkowskimi a Republiką Chile, które są niezgodne z prawem wspólnotowym, muszą być doprowadzone do pełnej zgodności z tym prawem w celu ustanowienia solidnej podstawy prawnej dla świadczenia usług lotniczych między Wspólnotą a Republiką Chile, a także w celu zachowania kontynuacji świadczenia takich usług lotniczych,
STWIERDZAJĄC, że w ramach niniejszych negocjacji celem Wspólnoty nie jest zwiększenie ogólnego natężenia ruchu powietrznego między Wspólnotą a Republiką Chile ani naruszenie równowagi między przewoźnikami lotniczymi ze Wspólnoty a przewoźnikami lotniczymi z Republiki Chile, ani negocjowanie zmian w postanowieniach obecnie obowiązujących umów dwustronnych dotyczących praw przewozowych,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Postanowienia ogólne
1.
Do celów niniejszej Umowy "państwa członkowskie" oznaczają państwa członkowskie Wspólnoty. "państwa członkowskie CLAC" oznaczają państwa członkowskie Komisji Lotnictwa Cywilnego Ameryki Łacińskiej (Latin American Civil Aviation Commission).
2.
Zawarte w umowach wymienionych w załączniku I odniesienia do obywateli państwa członkowskiego będącego stroną takiej umowy są rozumiane jako odniesienia do obywateli państw członkowskich.
3.
Zawarte w umowach wymienionych w załączniku I odniesienia do przewoźników lotniczych lub linii lotniczych pochodzących z państwa członkowskiego będącego stroną takiej umowy są rozumiane jako odniesienia do przewoźników lotniczych lub linii lotniczych wyznaczonych przez to państwo członkowskie.
Artykuł 2
Wyznaczenie, upoważnienie i cofnięcie
1.
Postanowienia ust. 2 i 3 zastępują odpowiednie postanowienia artykułów wymienionych odpowiednio w załączniku II pkt 1 i 2 w odniesieniu do, odpowiednio, wyznaczenia przez zainteresowane państwo członkowskie przewoźnika lotniczego, upoważnień i zezwoleń udzielonych mu przez Republikę Chile oraz odmowy, cofnięcia, zawieszenia lub ograniczenia upoważnień lub zezwoleń udzielonych temu przewoźnikowi lotniczemu.
Postanowienia ust. 4 i 5 zastępują odpowiednie postanowienia artykułów wymienionych odpowiednio w załączniku II pkt 1 i 2 w odniesieniu do, odpowiednio, wyznaczenia przez Republikę Chile przewoźnika lotniczego, upoważnień i zezwoleń mu udzielonych przez państwo członkowskie oraz odmowy, cofnięcia, zawieszenia lub ograniczenia upoważnień lub zezwoleń udzielonych temu przewoźnikowi lotniczemu.
2.
Po otrzymaniu wyznaczenia dokonanego przez państwo członkowskie Republika Chile udziela właściwych upoważnień i zezwoleń w najkrótszym przewidzianym przez procedury terminie, pod warunkiem że:
a) przewoźnik lotniczy ma siedzibę na terytorium wyznaczającego państwa członkowskiego, zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską, i posiada ważne zezwolenie eksploatacyjne zgodnie z prawem Wspólnoty;
b) państwo członkowskie odpowiedzialne za wydanie certyfikatu operatora lotniczego sprawuje i utrzymuje skuteczną kontrolę regulacyjną nad przewoźnikiem lotniczym, a właściwa władza lotnicza jest wyraźnie określona w wyznaczeniu; i
c) przewoźnik lotniczy jest i pozostaje własnością, bezpośrednio lub poprzez udział większościowy, państw członkowskich lub obywateli państw członkowskich, lub innych państw wymienionych w załączniku III lub obywateli tych państw, i pozostaje pod stałą i skuteczną kontrolą tych państw lub obywateli.
3.
Republika Chile może odmówić, cofnąć, zawiesić lub ograniczyć upoważnienia lub zezwolenia wydane przewoźnikowi lotniczemu wyznaczonemu przez państwo członkowskie, jeżeli:
a) przewoźnik lotniczy nie ma siedziby w wyznaczającym państwie członkowskim, zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską, lub nie posiada ważnego zezwolenia eksploatacyjnego zgodnie z prawem Wspólnoty; albo
b) państwo członkowskie odpowiedzialne za wydanie certyfikatu operatora lotniczego nie sprawuje ani nie utrzymuje skutecznej kontroli regulacyjnej nad przewoźnikiem lotniczym lub właściwa władza lotnicza nie jest wyraźnie określona w wyznaczeniu; albo
c) przewoźnik lotniczy nie stanowi własności i nie pozostaje pod skuteczną kontrolą, bezpośrednio lub poprzez udział większościowy, państw członkowskich lub obywateli państw członkowskich, lub innych państw wymienionych w załączniku III lub obywateli tych innych państw; albo
d) Republika Chile wykazuje, że przewoźnik lotniczy, wykonując prawa przewozowe zgodnie z niniejszą Umową na trasie, która zawiera punkt w innym państwie członkowskim, omijałby ograniczenia praw przewozowych nałożone umową dwustronną między Republiką Chile i tym innym państwem członkowskim; albo
e) przewoźnik lotniczy posiada certyfikat operatora lotniczego wydany przez państwo członkowskie oraz nie istnieje umowa dwustronna dotycząca usług lotniczych między Republiką Chile a tym państwem członkowskim, a przewoźnikowi wyznaczonemu przez Republikę Chile odmówiono przyznania praw przewozowych w tym państwie członkowskim.
Wykonując swoje prawa na mocy niniejszego ustępu, Republika Chile nie dyskryminuje przewoźników lotniczych pochodzących ze Wspólnoty ze względu na ich narodowość.
4.
Po otrzymaniu wyznaczenia dokonanego przez Republikę Chile państwo członkowskie udziela odpowiednich upoważnień i zezwoleń w najkrótszym przewidzianym przez procedury terminie, pod warunkiem że:
a) przewoźnik lotniczy ma siedzibę w Republice Chile; i
b) Republika Chile sprawuje i utrzymuje skuteczną kontrolę regulacyjną nad przewoźnikiem lotniczym oraz jest odpowiedzialna za wydanie jego certyfikatu operatora lotniczego; i
c) przewoźnik lotniczy stanowi własność i pozostaje pod skuteczną kontrolą, bezpośrednio lub poprzez udział większościowy, państw członkowskich CLAC lub obywateli państw członkowskich CLAC, o ile nie ustanowiono korzystniejszych postanowień w umowach dwustronnych dotyczących usług lotniczych między państwem członkowskim a Republiką Chile.
5.
Państwo członkowskie może odmówić, cofnąć, zawiesić lub ograniczyć upoważnienia lub zezwolenia wydane przewoźnikowi lotniczemu wyznaczonemu przez Republikę Chile, jeżeli:
a) przewoźnik lotniczy nie ma siedziby w Republice Chile; albo
b) Republika Chile nie sprawuje ani nie utrzymuje skutecznej kontroli regulacyjnej nad przewoźnikiem lotniczym lub nie jest odpowiedzialna za wydanie jego certyfikatu operatora lotniczego; lub
c) przewoźnik lotniczy nie stanowi własności i nie pozostaje pod skuteczną kontrolą, bezpośrednio lub przez pakiet większościowy, państw członkowskich CLAC lub obywateli państw członkowskich CLAC, o ile nie ustanowiono korzystniejszych postanowień w umowach dwustronnych dotyczących usług lotniczych między państwem członkowskim a Republiką Chile; lub
d) państwo członkowskie wykazuje, że przewoźnik lotniczy, wykonując prawa przewozowe zgodnie z niniejszą Umową na trasie, która zawiera punkt w innym państwie członkowskim CLAC, omijałby ograniczenia praw przewozowych nałożone przez umowę dwustronną między państwem członkowskim i tym innym państwem członkowskim CLAC.
Artykuł 3
Prawa dotyczące kontroli regulacyjnej
1.
Ustęp 2 uzupełnia artykuły wymienione w załączniku II pkt 3.
2.
Jeżeli państwo członkowskie wyznaczyło przewoźnika lotniczego, nad którym kontrolę regulacyjną sprawuje i utrzymuje inne państwo członkowskie, prawa Republiki Chile zgodnie z przepisami dotyczącymi bezpieczeństwa zawartymi w umowie między państwem członkowskim, które wyznaczyło danego przewoźnika lotniczego, a Republiką Chile będą miały również zastosowanie w stosunku do przyjmowania, wykonywania lub utrzymywania norm bezpieczeństwa przez to inne państwo członkowskie oraz w stosunku do zezwolenia na prowadzenie działalności przez tego przewoźnika lotniczego.
Artykuł 4
Opodatkowanie paliwa lotniczego
1.
Postanowienia ust. 2 uzupełniają odpowiednie postanowienia artykułów wymienionych w załączniku II pkt 4.
2.
Nie naruszając jakichkolwiek innych postanowień stanowiących inaczej, żadne z postanowień umów wymienionych w załączniku II pkt 4 nie uniemożliwia państwom członkowskich nałożenia, na zasadzie niedyskryminacyjnej, podatków, należności, opłat lub obciążeń na paliwo dostarczane na jego terytorium do użytku w statkach powietrznych wyznaczonego przewoźnika lotniczego pochodzącego z Republiki Chile, który obsługuje trasy między punktem znajdującym się na terytorium tego państwa członkowskiego a innym punktem znajdującym się na terytorium tego lub innego państwa członkowskiego.
3.
Nie naruszając jakichkolwiek innych postanowień stanowiących inaczej, żadne z postanowień umów wymienionych w załączniku II pkt 4 nie uniemożliwia Republice Chile nałożenia, na zasadzie niedyskryminacyjnej, podatków, należności, opłat lub obciążeń na paliwo dostarczane na jej terytorium do użytku w statkach powietrznych wyznaczonego przewoźnika lotniczego pochodzącego z państwa członkowskiego, który obsługuje trasy między punktem znajdującym się na terytorium Republiki Chile a innym punktem znajdującym się na terytorium Republiki Chile lub innego państwa członkowskiego CLAC.
Artykuł 5
Taryfy przewozowe
1.
Ustęp 2 uzupełnia artykuły wymienione w załączniku II pkt 5.
2.
Taryfy należne za przewóz w całości w obrębie Wspólnoty, nakładane przez przewoźnika lotniczego (przewoźników lotniczych) wyznaczonego (wyznaczonych) przez Republikę Chile zgodnie z umową wymienioną w załączniku I, zawierającą postanowienie wymienione w załączniku II pkt 5, podlegają prawu wspólnotowemu.
Prawo wspólnotowe jest stosowane na zasadzie niedyskryminacyjności.
3.
Taryfy należne za przewóz między Republiką Chile a innym państwem członkowskim CLAC, nakładane przez przewoźnika lotniczego (przewoźników lotniczych) wyznaczonego (wyznaczonych) przez państwo członkowskie zgodnie z umową wymienioną w załączniku I, zawierającą postanowienie wymienione w załączniku II pkt 5, podlegają prawu chilijskiemu dotyczącemu przywództwa cenowego i są stosowane na zasadzie niedyskryminacyjności.
Artykuł 6
Załączniki do niniejszej Umowy
Załączniki do niniejszej Umowy stanowią jej integralną część.
Artykuł 7
Zmiany lub poprawki
Zmiany lub poprawki do niniejszej Umowy mogą zostać dokonane przez Strony w każdej chwili, za ich obopólną zgodą.
Artykuł 8
Wejście w życie i tymczasowe stosowanie
1.
Niniejsza Umowa wchodzi w życie po wzajemnym, pisemnym notyfikowaniu przez Strony zakończenia ich wewnętrznych procedur niezbędnych do jej wejścia w życie.
2.
Nie naruszając ust. 1, Strony zgadzają się na tymczasowe stosowanie niniejszej Umowy od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu, w którym Strony dokonały wzajemnej notyfikacji zakończenia niezbędnych w tym celu procedur.
3.
Umowy oraz inne ustalenia między państwami członkowskimi a Republiką Chile, które w dniu podpisania niniejszej Umowy nie weszły jeszcze w życie i nie są tymczasowo stosowane, są wymienione w załączniku I pkt 2.
Niniejsza Umowa stosuje się do wszystkich takich umów i ustaleń z dniem ich wejścia w życie lub tymczasowego stosowania.
Artykuł 9
Wygaśnięcie Umowy
1.
W przypadku wygaśnięcia umowy wymienionej w załączniku I wygasają jednocześnie wszystkie postanowienia niniejszej Umowy odwołujące się do umowy wymienionej w załączniku I.
2.
W przypadku wygaśnięcia wszystkich umów wymienionych w załączniku I wygasa jednocześnie niniejsza Umowa.
W DOWÓD CZEGO niżej podpisani, będący należycie upoważnieni, złożyli podpisy pod niniejszą Umową.
Porozumienie w formie wymiany listów
w sprawie tymczasowego stosowania Protokołu określającego wielkości dopuszczalnych połowów i rekompensatę finansową przewidziane w Umowie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Gabońską w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Gabonu na okres od dnia 3 grudnia 2005 r. do dnia 2 grudnia 2011 r.
A. Pismo rządu Gabonu
Szanowny Panie,
nawiązując do protokołu parafowanego dnia 28 października 2005 r., określającego wielkości dopuszczalnych połowów i rekompensatę finansową na okres od dnia 3 grudnia 2005 r. do dnia 2 grudnia 2011 r., mam zaszczyt powiadomić Pana, że Gabon jest gotów zastosować ten protokół tymczasowo, począwszy od dnia 3 grudnia 2005 r., w oczekiwaniu na jego wejście w życie zgodnie z jego art. 13, pod warunkiem że Wspólnota Europejska jest gotowa uczynić to samo.
W tym przypadku zakładamy, że wniesienie pierwszej raty rekompensaty finansowej ustalonej w art. 2 protokołu nastąpi do dnia 30 września 2006 r.
Będę wdzięczny za potwierdzenie zgody Wspólnoty Europejskiej na takie tymczasowe stosowanie.
Z wyrazami szacunku,
W imieniu rządu Gabonu
B. Pismo Wspólnoty Europejskiej
Szanowny Panie,
mam zaszczyt potwierdzić odbiór Pańskiego listu z datą dzisiejszą o następującej treści:
"Nawiązując do protokołu parafowanego dnia 28 października 2005 r., określającego wielkości dopuszczalnych połowów i rekompensatę finansową na okres od dnia 3 grudnia 2005 r. do dnia 2 grudnia 2011 r., mam zaszczyt powiadomić Pana, że Gabon jest gotów zastosować ten protokół tymczasowo, począwszy od dnia 3 grudnia 2005 r., w oczekiwaniu na jego wejście w życie zgodnie z jego art. 13, pod warunkiem że Wspólnota Europejska jest gotowa uczynić to samo.
W tym przypadku zakładamy, że wniesienie pierwszej raty rekompensaty finansowej ustalonej w art. 2 protokołu nastąpi do dnia 30 września 2006 r.".
Mam zaszczyt potwierdzić zgodę Wspólnoty Europejskiej na takie tymczasowe stosowanie.
Z wyrazami szacunku,
W imieniu Rady Unii Europejskiej
--------------------------------------------------
Protokół
określający wielkości dopuszczalnych połowów oraz rekompensatę finansową przewidziane w umowie między Wspólnotą Europejską a Republiką Gabońską w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Gabonu na okres od dnia 3 grudnia 2005 r. do dnia 2 grudnia 2011 r.
Artykuł 1
Okres stosowania i wielkości dopuszczalnych połowów
1.
Począwszy od dnia 3 grudnia 2005 r. przez okres 6 lat, wielkości dopuszczalnych połowów przyznane na podstawie art. 5 umowy są następujące:
Gatunki daleko migrujące (gatunki wymienione w załączniku 1 do Konwencji Narodów Zjednoczonych z 1982 r.)
- sejnery chłodnie do połowu tuńczyków: 24 statki,
- taklowce powierzchniowe: 16 statków.
2.
Ustęp 1 stosowany jest z zastrzeżeniem postanowień art. 4 i 5 niniejszego protokołu.
3.
Statki pływające pod banderą państwa członkowskiego Wspólnoty Europejskiej mogą prowadzić działalność połowową na wodach Gabonu pod warunkiem, że posiadają licencję połowową wydaną w ramach niniejszego protokołu i stosownie do zasad opisanych w załączniku do niniejszego protokołu.
Artykuł 2
Rekompensata finansowa – warunki płatności
1.
Rekompensata finansowa, o której mowa w art. 7 umowy, składa się, w odniesieniu do okresu określonego w art. 1, z kwoty w wysokości 715000 EUR rocznie, odpowiadającej tonażowi referencyjnemu w wysokości 11000 t rocznie, oraz z kwoty specjalnej w wysokości 145000 EUR rocznie przeznaczonej na wsparcie oraz na realizację inicjatyw przyjętych w ramach polityki sektorowej w zakresie rybołówstwa gabońskiego.
Kwota specjalna stanowi integralną część jednolitej rekompensaty finansowej określonej w art. 7 umowy.
2.
Ustęp 1 stosowany jest z zastrzeżeniem postanowień art. 4, 5 i 7 niniejszego protokołu.
3.
Suma kwot, o których mowa w ust. 1, czyli 860000 EUR, jest wypłacana corocznie przez Wspólnotę przez okres stosowania niniejszego protokołu.
4.
Jeżeli całkowita wielkość połowów statków Wspólnoty na wodach Gabonu przekracza 11000 ton rocznie, kwota rocznej rekompensaty finansowej zostanie zwiększona o 65 EUR za każdą dodatkową tonę połowu.
Jednakże całkowita roczna kwota wypłacana przez Wspólnotę nie może przekraczać podwójnej kwoty określonej w ust. 3 (1430000 EUR).
Gdy wielkość połowów statków Wspólnoty przekracza wielkość odpowiadającą podwojonej całkowitej kwocie rocznej, kwota należna za wielkość przekraczającą ten limit jest wypłacana w roku następnym.
5.
Wniesienie rekompensaty finansowej, o której mowa w ust. 1, następuje do dnia 30 września 2006 r. w odniesieniu do pierwszego roku i do dnia 30 czerwca 2007 r., 2008 r., 2009 r., 2010 r. i 2011 r. w odniesieniu do kolejnych lat.
6.
Z zastrzeżeniem postanowień art. 6, przeznaczenie tej rekompensaty podlega wyłącznej kompetencji władz Gabonu.
7.
Rekompensatę finansową wnosi się na rzecz skarbu państwa Gabonu na konto "Rybołówstwo morskie", nr 47069 X.
Artykuł 3
Współpraca na rzecz odpowiedzialnego rybołówstwa – posiedzenie naukowe
1.
Strony zobowiązują się do promowania odpowiedzialnego rybołówstwa w strefach połowowych Gabonu w oparciu o zasadę niedyskryminowania żadnej z flot łowiących na tych wodach.
2.
W okresie obowiązywania niniejszego protokołu Wspólnota i władze Gabonu będą współpracować na rzecz monitorowania stanu zasobów w gabońskiej strefie połowowej.
3.
Obie Strony zobowiązują się do promowania współpracy na poziomie podregionalnym w odniesieniu do odpowiedzialnego rybołówstwa, a zwłaszcza w ramach COREP.
4.
Zgodnie z art. 4 umowy, na podstawie zaleceń i uchwał przyjętych przez Międzynarodową Komisję ds. Ochrony Tuńczyka Atlantyckiego (ICCAT) i w świetle najlepszych dostępnych opinii naukowych, Strony przeprowadzają konsultacje w ramach wspólnego komitetu przewidzianego w art. 9 umowy w celu podjęcia na poziomie podregionalnym, w razie potrzeby po odbyciu posiedzenia naukowego oraz za obopólną zgodą, środków mających na celu zrównoważone zarządzanie zasobami wodnymi, mającymi wpływ na działalność statków Wspólnoty.
Artykuł 4
Przegląd za obopólną zgodą wielkości dopuszczalnych połowów
1.
Wielkości dopuszczalne połowów, o których mowa w art. 1, mogą zostać zwiększone za obopólna zgodą, jeżeli na podstawie wniosków z posiedzenia naukowego, o którym mowa w art. 3 ust. 4, zwiększenie takie nie naruszy zrównoważonego zarządzania zasobami Gabonu.
W takim przypadku rekompensata finansowa w wysokości 715000 EUR, o której mowa w art. 2 ust. 1, zostanie zwiększona proporcjonalnie i pro rata temporis.
Jednak całkowita kwota rekompensaty finansowej wniesiona przez Wspólnotę Europejską i odnosząca się do tonażu referencyjnego nie może przekroczyć dwukrotności kwoty w wysokości 715000 EUR.
Jeżeli wielkość rocznych połowów statków Wspólnoty przekracza dwukrotność 11000 t (czyli 22000 tony), kwota należna za ilość przekraczającą tę granicę zostaje wypłacona w roku następnym.
2.
Jeżeli Strony uzgodnią przyjęcie środków zmierzających do redukcji wielkości dopuszczalnych połowów, o których mowa w art. 1, rekompensata finansowa zostaje obniżona proporcjonalnie i pro rata temporis.
3.
Rozdział wielkości dopuszczalnych połowów pomiędzy różne kategorie statków może również podlegać przeglądowi po przeprowadzeniu konsultacji i za obopólną zgodą Stron, z poszanowaniem wszystkich ewentualnych zaleceń ustalonych na posiedzeniu naukowym, o którym mowa w art. 3, w odniesieniu do zarządzania zasobami, które mogłyby zostać przyznane w wyniku tego ponownego rozdziału.
Strony są zgodne w sprawie odpowiedniego dostosowania rekompensaty finansowej, jeżeli będzie ono uzasadnione ponownym rozdziałem wielkości dopuszczalnych połowów.
Artykuł 5
Nowe wielkości dopuszczalnych połowów
1.
Jeżeli statki Wspólnoty byłyby zainteresowane działalnością połowową, która nie została wymieniona w art. 1, Wspólnota wystąpi do Gabonu o ewentualne pozwolenie dotyczące tej nowej działalności.
Jeżeli zajdzie taka potrzeba, Strony uzgadniają warunki stosowane w odniesieniu do wspomnianych nowych wielkości dopuszczalnych połowów i, w razie konieczności, wprowadzają zmiany do protokołu i załącznika do niego.
2.
Strony zachęcają do połowów eksperymentalnych, zwłaszcza w odniesieniu do gatunków głębokowodnych obecnych w wodach Gabonu.
W tym celu i na wniosek jednej ze Stron, Strony przeprowadzają konsultacje i określają na zasadzie jednostkowych przypadków gatunki, warunki i inne odpowiednie parametry.
Strony będą realizowały połowy eksperymentalne zgodnie z parametrami, które zostaną ustalone przez obie Strony, w odpowiednich przypadkach, w przepisach administracyjnych.
Pozwolenia na dokonywanie połowów eksperymentalnych powinny być przyznawane maksymalnie na okres 6 miesięcy.
W przypadku gdy strony uważają, że kampanie eksperymentalne przyniosły przekonywujące wyniki, rząd Gabonu może przyznać flocie Wspólnoty wielkości dopuszczalnych połowów na nowe gatunki do czasu wygaśnięcia aktualnie obowiązującego protokołu.
Rekompensata finansowa wspomniana w art. 2 ust. 1 aktualnego protokołu zostanie w związku z tym zwiększona.
Artykuł 6
Zawieszenie i rewizja płatności rekompensaty finansowej w nadzwyczajnych okolicznościach
1.
W przypadku wystąpienia nadzwyczajnych okoliczności, z wyjątkiem zjawisk naturalnych, uniemożliwiających prowadzenie działalności połowowej w wyłącznej strefie ekonomicznej (WSE) Gabonu, Wspólnota Europejska może wstrzymać wypłatę rekompensaty finansowej, o której mowa w art. 2 ust. 1.
Decyzja o wstrzymaniu zostanie podjęta po przeprowadzeniu konsultacji pomiędzy obiema Stronami w terminie dwóch miesięcy od przedstawienia wniosku przez jedną ze Stron i pod warunkiem, że Wspólnota Europejska wpłaciła wszystkie należne kwoty w momencie zawieszenia płatności.
2.
Płatność rekompensaty finansowej wznawia się w chwili, gdy Strony stwierdzą zgodnie, po wspólnych konsultacjach, że okoliczności, które wywołały wstrzymanie działalności połowowej, już nie występują lub gdy okoliczności pozwalają na ponowne podjęcie działalności połowowej.
3.
Ważność licencji przyznanych statkom Wspólnoty, zawieszona wraz z zawieszeniem rekompensaty finansowej, zostaje przedłużona o czas odpowiadający okresowi zawieszenia działalności połowowej.
Artykuł 7
Promowanie odpowiedzialnych połowów na wodach Gabonu
1.
Sześćdziesiąt procent (60 %) całkowitej kwoty rekompensaty finansowej określonej w art. 2 jest co roku przeznaczane na wsparcie i realizowanie inicjatyw podjętych w ramach polityki sektorowej w zakresie rybołówstwa określonej przez rząd Gabonu.
Zarządzanie przez Gabon odpowiednią kwotą opiera się na określonych w drodze wzajemnego porozumienia przez obie Strony celów do realizacji oraz rocznego i wieloletniego programowania, wiążącego się z tymi celami, zgodnie z poniższym ust. 2, oraz zgodnie z aktualnymi priorytetami gabońskiej polityki w dziedzinie rybołówstwa, w celu zapewnienia zrównoważonego i odpowiedzialnego zarządzania sektorem.
2.
W odpowiedzi na wniosek Gabonu oraz do celów wdrożenia postanowień powyższego ust. 1, w ramach wspólnego komitetu przewidzianego w art. 9 umowy, z chwilą wejścia w życie protokołu, a najpóźniej trzy miesiące od wejścia w życie niniejszego protokołu, Wspólnota i Gabon uzgadniają Wieloletni Program Sektorowy oraz szczegółowe zasady jego stosowania, w tym w szczególności:
a) wytyczne roczne i wieloletnie, zgodnie z którymi wykorzystywana będzie część rekompensaty finansowej, o której mowa powyżej w ust. 1, oraz specjalne kwoty wykorzystywane corocznie na przeprowadzenie inicjatyw;
b) cele do osiągnięcia w perspektywie rocznej i wieloletniej, w celu osiągnięcia, z biegiem czasu, do zrównoważonego i odpowiedzialnego rybołówstwa, z uwzględnieniem priorytetów wyrażonych przez Gabon w ramach krajowej polityki rybołówstwa lub też innych polityk związanych lub mających wpływ na odpowiedzialne i zrównoważone rybołówstwo;
c) kryteria i procedury, jakie należy stosować w celu umożliwienia przeprowadzenia oceny wyników w perspektywie rocznej.
3.
Wszelkie zaproponowane zmiany dotyczące Wieloletniego Programu Sektorowego lub specjalnych kwot przeznaczonych na coroczne przeprowadzanie inicjatyw muszą zostać zatwierdzone przez obie Strony w ramach wspólnego komitetu.
4.
Co roku Gabon przeznacza kwotę odpowiadającą odsetkowi, o którym mowa w ust. 1, na realizację Wieloletniego Programu Sektorowego.
W odniesieniu do pierwszego roku obowiązywania protokołu informacja o tym jest przekazywana Wspólnocie przy przyjęciu przez wspólny komitet Wieloletniego Programu Sektorowego.
W każdym kolejnym roku informacja o przeznaczeniu tej kwoty jest przekazywana Wspólnocie przez Gabon do dnia 1 maja roku poprzedzającego.
5.
W przypadku gdy zgodnie z roczną ocen wyników realizacji Wieloletniego Programu Sektorowego jest to uzasadnione, Wspólnota Europejska może wystąpić o dodatkowe dostosowanie rekompensaty finansowej, o której mowa w art. 2 ust. 1 niniejszego protokołu, w celu dostosowania do tych wyników rzeczywistej kwoty środków przeznaczonych na realizację programu.
Artykuł 8
Spory – zawieszenie stosowania protokołu
1.
Wszelkie spory między Stronami, dotyczące interpretacji postanowień niniejszego protokołu oraz jego stosowania, powinny być przedmiotem konsultacji między Stronami w ramach wspólnego komitetu przewidzianego w art. 9 umowy, jeśli to konieczne, zwołanego w trybie nadzwyczajnym.
2.
Bez uszczerbku dla postanowień art. 9, stosowanie protokołu może zostać zawieszone z inicjatywy jednej ze Stron, gdy spór pomiędzy Stronami uznaje się za poważny i gdy konsultacje przeprowadzone w ramach wspólnego komitetu, zgodnie z ust. 1, nie pozwalają na jego polubowne zakończenie.
3.
Zawieszenie stosowania protokołu wymaga powiadomienia przez daną Stronę o jej zamiarze w formie pisemnej, co najmniej trzy miesiące przed datą, z którą to zawieszenie ma wejść w życie.
4.
W przypadku zawieszenia Strony nadal prowadzą konsultacje, poszukując polubownego rozwiązania sporu.
Z chwilą polubownego rozstrzygnięcia sporu wznawia się stosowanie protokołu, a kwota rekompensaty finansowej zmniejszana jest proporcjonalnie i pro rata temporis, w zależności od czasu trwania zawieszenia stosowania protokołu.
Artykuł 9
Zawieszenie stosowania protokołu ze względu na brak płatności
Z zastrzeżeniem postanowień art. 3, w przypadku niedokonania przez Wspólnotę płatności przewidzianych w art. 2, stosowanie niniejszego protokołu może zostać zawieszone pod następującymi warunkami:
a) właściwe organy Gabonu powiadamiają Komisję Europejską o braku płatności.
Komisja we właściwy sposób sprawdza te informacje oraz, w razie konieczności, dokonuje płatności w terminie 60 dni roboczych, licząc od daty otrzymania powiadomienia;
b) w przypadku braku płatności lub odpowiedniego uzasadnienia braku płatności w terminie przewidzianym w art. 2 ust. 5 niniejszego protokołu właściwe organy Gabonu mają prawo zawiesić stosowanie protokołu.
O zawieszeniu niezwłocznie informują Komisję Europejską;
c) stosowanie protokołu wznawia się z chwilą dokonania przedmiotowej płatności.
Artykuł 10
Obowiązujące przepisy prawa krajowego
Działalność statków rybackich Wspólnoty, dokonujących połowów na wodach Gabonu, podlega przepisom obowiązującym w Gabonie, chyba że umowa, niniejszy protokół, załącznik i dodatki do niego stanowią inaczej. Artykuł 11
Umowa
pomiędzy Wspólnotą Europejską a Wschodnią Republiką Urugwaju dotycząca pewnych aspektów usług lotniczych
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA,
z jednej strony, oraz
WSCHODNIA REPUBLIKA URUGWAJU (zwana dalej "Urugwajem"),
z drugiej strony,
(zwane dalej "Stronami"),
STWIERDZAJĄC, że zostały podpisane dwustronne umowy dotyczące usług lotniczych między niektórymi państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a Urugwajem zawierające postanowienia sprzeczne z prawem Wspólnoty Europejskiej,
STWIERDZAJĄC, że Wspólnota Europejska ma wyłączną kompetencję w zakresie poszczególnych aspektów, które mogą zostać włączone do dwustronnych umów dotyczących usług lotniczych między państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a państwami trzecimi,
STWIERDZAJĄC, że na mocy prawa Wspólnoty Europejskiej wspólnotowi przewoźnicy lotniczy ustanowieni w państwie członkowskim mają prawo do niedyskryminacyjnego dostępu do tras lotniczych między państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a państwami trzecimi,
UWZGLĘDNIAJĄC umowy między Wspólnotą Europejską a niektórymi państwami trzecimi, przewidujące dla obywateli tych państw trzecich możliwość nabywania prawa własności przewoźników lotniczych licencjonowanych zgodnie z prawem Wspólnoty Europejskiej,
UZNAJĄC, że niektóre postanowienia dwustronnych umów dotyczących usług lotniczych między państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a Urugwajem, które są niezgodne z prawem Wspólnoty Europejskiej, muszą zostać doprowadzone do zgodności z tym prawem w celu ustanowienia solidnej podstawy prawnej dla świadczenia usług lotniczych między Wspólnotą Europejską a Urugwajem, a także w celu zachowania kontynuacji takich usług lotniczych,
STWIERDZAJĄC, że zgodnie z prawem Wspólnoty Europejskiej przewoźnicy lotniczy nie mogą co do zasady zawierać porozumień, które mogą wpłynąć na handel między państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej i których celem lub skutkiem jest zapobieżenie, ograniczenie lub zakłócenie konkurencji,
UZNAJĄC, że w świetle powyższego postanowienia dwustronnych umów dotyczących usług lotniczych zawartych między państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a Urugwajem, które i) wymagają lub sprzyjają zawieraniu porozumień między przedsiębiorstwami, decyzjom związków przedsiębiorstw lub uzgodnionym praktykom zapobiegającym, ograniczającym lub zakłócającym konkurencję między przewoźnikami lotniczymi na danych trasach; lub ii) wzmacniają skutki wszelkich takich porozumień, decyzji lub uzgodnionych praktyk; lub iii) przenoszą na przewoźników lotniczych lub inne prywatne podmioty gospodarcze odpowiedzialność za podjęcie środków zapobiegających, ograniczających lub zakłócających konkurencję między przewoźnikami lotniczymi na danych trasach, mogą uniemożliwić skuteczne działanie reguł konkurencji mających zastosowanie do przedsiębiorstw,
STWIERDZAJĄC, że celem Wspólnoty Europejskiej nie jest naruszenie równowagi między wspólnotowymi przewoźnikami lotniczymi a przewoźnikami lotniczymi z Urugwaju ani negocjowanie zmian w postanowieniach obecnie obowiązujących umów dwustronnych dotyczących usług lotniczych w zakresie praw przewozowych,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Postanowienia ogólne
1.
Do celów niniejszej umowy "państwa członkowskie" oznaczają państwa członkowskie Wspólnoty Europejskiej.
"Państwa członkowskie LACAC" oznaczają państwa członkowskie Latynoamerykańskiej Komisji Lotnictwa Cywilnego (Latin American Civil Aviation Commission).
2.
Zawarte w każdej z umów wymienionych w załączniku I odniesienia do obywateli państwa członkowskiego będącego stroną takiej umowy są rozumiane jako odniesienia do obywateli państw członkowskich.
3.
Zawarte w każdej z umów wymienionych w załączniku I odniesienia do przewoźników lotniczych lub przedsiębiorstw lotniczych z państwa członkowskiego będącego stroną takiej umowy są rozumiane jako odniesienia do przewoźników lotniczych lub przedsiębiorstw lotniczych wyznaczonych przez to państwo członkowskie.
Artykuł 2
Wyznaczenie i ograniczenia upoważnień
1.
Postanowienia ust. 2 i 3 niniejszego artykułu zastępują odpowiednie postanowienia artykułów wymienionych odpowiednio w załączniku II lit. a) i b) w odniesieniu do, odpowiednio, wyznaczenia przez zainteresowane państwo członkowskie przewoźnika lotniczego, upoważnień oraz zezwoleń udzielonych mu przez Urugwaj oraz odmowy, cofnięcia, zawieszenia lub ograniczenia upoważnień lub zezwoleń udzielonych przewoźnikowi lotniczemu.
Postanowienia ust. 4 i 5 niniejszego artykułu zastępują odpowiednie postanowienia artykułów wymienionych odpowiednio w załączniku II lit. a) i b) w odniesieniu do, odpowiednio, wyznaczenia przez Urugwaj przewoźnika lotniczego, upoważnień oraz zezwoleń udzielonych mu przez państwo członkowskie oraz odmowy, cofnięcia, zawieszenia lub ograniczenia upoważnień lub zezwoleń udzielonych przewoźnikowi lotniczemu.
2.
Po otrzymaniu wyznaczenia dokonanego przez państwo członkowskie Urugwaj udziela właściwych upoważnień i zezwoleń w najkrótszym przewidzianym przez procedury terminie, pod warunkiem że:
i) przewoźnik lotniczy jest ustanowiony, zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską, na terytorium wyznaczającego państwa członkowskiego i posiada ważną licencję na prowadzenie działalności zgodnie z prawem Wspólnoty Europejskiej;
ii) państwo członkowskie odpowiedzialne za wydanie certyfikatu przewoźnika lotniczego sprawuje i utrzymuje skuteczną kontrolę regulacyjną nad przewoźnikiem lotniczym, a właściwa władza lotnicza jest wyraźnie określona w wyznaczeniu; oraz
iii) przewoźnik lotniczy jest własnością, bezpośrednio lub poprzez udział większościowy, i pozostaje pod skuteczną kontrolą, państw członkowskich lub obywateli państw członkowskich lub innych państw wymienionych w załączniku III lub obywateli tych innych państw.
3.
Urugwaj może odmówić, cofnąć, zawiesić lub ograniczyć upoważnienia lub zezwolenia wydane przewoźnikowi lotniczemu wyznaczonemu przez państwo członkowskie, jeżeli:
i) przewoźnik lotniczy nie jest ustanowiony, zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską, na terytorium wyznaczającego państwa członkowskiego lub nie posiada ważnej licencji na prowadzenie działalności zgodnie z prawem Wspólnoty Europejskiej; lub
ii) państwo członkowskie odpowiedzialne za wydanie certyfikatu przewoźnika lotniczego nie sprawuje ani nie utrzymuje skutecznej kontroli regulacyjnej nad przewoźnikiem lotniczym, lub właściwa władza lotnicza nie jest wyraźnie określona w wyznaczeniu; lub
iii) przewoźnik lotniczy nie stanowi własności, bezpośrednio lub poprzez udział większościowy, i nie znajduje się pod skuteczną kontrolą państw członkowskich lub obywateli państw członkowskich, lub innych państw wymienionych w załączniku III lub obywateli tych innych państw; lub
iv) Urugwaj wykaże, że poprzez wykonywanie praw przewozowych zgodnie z niniejszą umową na trasie, która zawiera punkt znajdujący się na terytorium innego państwa członkowskiego, przedsiębiorstwo lotnicze obchodziłoby ograniczenia praw przewozowych nałożone dwustronną umową między Urugwajem a tym innym państwem członkowskim; lub
v) przedsiębiorstwo lotnicze posiada certyfikat przewoźnika lotniczego wydany przez państwo członkowskie i nie istnieje dwustronna umowa dotycząca usług lotniczych między Urugwajem a tym państwem członkowskim, a przewoźnikowi lotniczemu wyznaczonemu przez Urugwaj odmówiono przyznania praw przewozowych w tym państwie członkowskim.
Wykonując swoje prawa na mocy niniejszego ustępu, Urugwaj nie stosuje dyskryminacji między wspólnotowymi przewoźnikami lotniczymi ze względu na ich narodowość.
4.
Po otrzymaniu wyznaczenia dokonanego przez Urugwaj państwo członkowskie udziela właściwych upoważnień i zezwoleń w najkrótszym przewidzianym przez procedury terminie, pod warunkiem że:
i) przewoźnik lotniczy jest ustanowiony na terytorium Urugwaju; oraz
ii) Urugwaj sprawuje i utrzymuje skuteczną kontrolę regulacyjną nad przewoźnikiem lotniczym oraz jest odpowiedzialny za wydanie mu certyfikatu przewoźnika lotniczego; oraz
iii) przewoźnik lotniczy jest własnością i pozostaje pod skuteczną kontrolą, bezpośrednio lub poprzez udział większościowy, państw członkowskich LACAC lub obywateli państw członkowskich LACAC, chyba że w ramach dwustronnej umowy dotyczącej usług lotniczych między danym państwem członkowskim a Urugwajem uzgodniono bardziej korzystne postanowienia.
5.
Państwo członkowskie może odmówić, cofnąć, zawiesić lub ograniczyć upoważnienia lub zezwolenia wydane przewoźnikowi lotniczemu wyznaczonemu przez Urugwaj, jeżeli:
i) przewoźnik lotniczy nie jest ustanowiony w Urugwaju; lub
ii) Urugwaj nie sprawuje i nie utrzymuje skutecznej kontroli regulacyjnej nad przewoźnikiem lotniczym lub nie jest odpowiedzialny za wydanie mu certyfikatu przewoźnika lotniczego; lub
iii) przewoźnik lotniczy nie stanowi własności i nie pozostaje pod skuteczną kontrolą, bezpośrednio lub poprzez udział większościowy, państw członkowskich LACAC lub obywateli państw członkowskich LACAC, chyba że w ramach dwustronnej umowy dotyczącej usług lotniczych między danym państwem członkowskim a Urugwajem uzgodniono bardziej korzystne postanowienia; lub
iv) przewoźnik lotniczy otrzymał już zezwolenie eksploatacyjne zgodnie z dwustronną umową między państwem członkowskim a innym państwem członkowskim LACAC, a państwo członkowskie wykaże, że wykonywanie praw przewozowych zgodnie z niniejszą umową na trasie, która zawiera punkt znajdujący się na terytorium tego innego państwa członkowskiego LACAC byłoby obejściem ograniczeń praw przewozowych, nałożonych przez tę inną umowę.
Artykuł 3
Prawa dotyczące kontroli regulacyjnej
1.
Postanowienia ust. 2 niniejszego artykułu uzupełniają odpowiednie postanowienia artykułów wymienionych w załączniku II lit. c).
2.
Jeżeli państwo członkowskie wyznaczyło przewoźnika lotniczego, nad którym kontrolę regulacyjną sprawuje i utrzymuje inne państwo członkowskie, prawa Urugwaju wynikające z postanowień dotyczących bezpieczeństwa zawartych w umowie między państwem członkowskim, które wyznaczyło danego przewoźnika lotniczego, a Urugwajem, mają w równym stopniu zastosowanie w stosunku do przyjmowania, wykonywania lub utrzymywania norm bezpieczeństwa przez to inne państwo członkowskie oraz do zezwoleń eksploatacyjnych tego przewoźnika lotniczego.
Artykuł 4
Opodatkowanie paliwa lotniczego
1.
Postanowienia ust. 2 niniejszego artykułu uzupełniają odpowiednie postanowienia artykułów wymienionych w załączniku II lit. d).
2.
Nie naruszając jakiegokolwiek innego postanowienia stanowiącego inaczej, żadne z postanowień każdej z umów wymienionych w załączniku II lit. d) nie uniemożliwia państwu członkowskiemu nakładania, w sposób niedyskryminacyjny, podatków, należności, ceł, opłat lub obciążeń na paliwo dostarczane na jego terytorium w celu użycia przez statek powietrzny wyznaczonego przewoźnika lotniczego pochodzącego z Urugwaju, operującego między punktem znajdującym się na terytorium tego państwa członkowskiego a innym punktem znajdującym się na terytorium tego lub innego państwa członkowskiego.
3.
Nie naruszając jakiegokolwiek innego postanowienia stanowiącego inaczej, żadne z postanowień każdej z umów wymienionych w załączniku II lit. d) nie uniemożliwia Urugwajowi nakładania, w sposób niedyskryminacyjny, podatków, należności, ceł, opłat lub obciążeń na paliwo dostarczane na jego terytorium w celu użycia przez statek powietrzny wyznaczonego przewoźnika lotniczego pochodzącego z państwa członkowskiego, operującego między punktem znajdującym się na terytorium Urugwaju a innym punktem znajdującym się na terytorium Urugwaju lub innego państwa członkowskiego LACAC.
Artykuł 5
Taryfy za przewóz wewnątrz Wspólnoty Europejskiej
1.
Postanowienia ust. 2 niniejszego artykułu uzupełniają odpowiednie postanowienia artykułów wymienionych w załączniku II lit. e).
2.
Taryfy pobierane przez przewoźnika(-ów) lotniczego(-ych) wyznaczonego(-ych) przez Urugwaj zgodnie z umową wymienioną w załączniku I zawierającą postanowienie wymienione w załączniku II lit. e) za przewóz w całości wewnątrz Wspólnoty Europejskiej podlegają prawu Wspólnoty Europejskiej.
Prawo Wspólnoty Europejskiej jest stosowane na zasadzie niedyskryminacyjnej.
Artykuł 6
Zgodność z regułami konkurencji
1.
Dwustronne umowy dotyczące usług lotniczych zawarte między państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a Urugwajem nie mogą i) wymagać lub sprzyjać zawieraniu porozumień między przedsiębiorstwami, decyzjom związków przedsiębiorstw lub uzgodnionym praktykom zapobiegającym, ograniczającym lub zakłócającym konkurencję między przewoźnikami lotniczymi na danych trasach; lub ii) wzmacniać skutków wszelkich takich porozumień, decyzji lub uzgodnionych praktyk; lub iii) przenosić na przewoźników lotniczych lub inne prywatne podmioty gospodarcze odpowiedzialności za podjęcie środków zapobiegających, ograniczających lub zakłócających konkurencję między przewoźnikami lotniczymi na danych trasach.
2.
Postanowienia wymienione w załączniku II lit. f) nie są stosowane w sposób niezgodny z ust. 1 niniejszego artykułu.
Artykuł 7
Załączniki do umowy
Załączniki do niniejszej umowy stanowią jej integralną część.
Artykuł 8
Zmiany lub poprawki
Zmiany lub poprawki do niniejszej umowy mogą zostać dokonane przez Strony w każdym czasie za ich obopólną zgodą.
Artykuł 9
Wejście w życie i tymczasowe stosowanie
1.
Niniejsza umowa wchodzi w życie po dokonaniu przez Strony wzajemnej pisemnej notyfikacji zakończenia ich wewnętrznych procedur niezbędnych do jej wejścia w życie.
2.
Nie naruszając ust. 1, Strony zgadzają się na tymczasowe stosowanie niniejszej umowy od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu, w którym Strony dokonały wzajemnej notyfikacji zakończenia niezbędnych w tym celu procedur.
3.
Umowy oraz inne ustalenia między państwami członkowskimi a Urugwajem, które w dniu podpisania niniejszej umowy nie weszły jeszcze w życie i nie są tymczasowo stosowane, są wymienione w załączniku I lit. b).
Niniejszą umowę stosuje się do wszystkich takich umów i ustaleń z dniem ich wejścia w życie lub rozpoczęcia ich tymczasowego stosowania.
Artykuł 10
Wygaśnięcie
1.
W przypadku wygaśnięcia umowy wymienionej w załączniku I wygasają jednocześnie wszystkie postanowienia niniejszej umowy odwołujące się do danej umowy wymienionej w załączniku I.
2.
W przypadku wygaśnięcia wszystkich umów wymienionych w załączniku I wygasa jednocześnie niniejsza umowa.
W DOWÓD CZEGO niżej podpisani, należycie w tym celu umocowani, złożyli podpisy pod niniejszą umowę.
TŁUMACZENIE
Porozumienie
w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Malezją, zgodnie z art. XXIV:6 i art. XXVIII Ogólnego porozumienia w sprawie Ceł i Handlu (GATT) z 1994 r., dotyczące modyfikacji koncesji na listach koncesyjnych Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej w ramach procesu ich przystąpienia do Unii Europejskiej
A. List ze strony Wspólnoty Europejskiej
Szanowny Panie!
W następstwie rozpoczęcia negocjacji między Wspólnotami Europejskimi (WE) a Malezją na mocy art. XXIV:6 i art. XXVIII GATT 1994 w sprawie modyfikacji koncesji na listach koncesyjnych Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej w ramach procesu ich przystąpienia do Wspólnoty Europejskiej, WE i Malezja uzgadniają, co następuje, w celu zamknięcia negocjacji rozpoczętych w następstwie notyfikacji WE z dnia 19 stycznia 2004 r., zgodnie z art. XXIV:6 GATT 1994:
- 15119019 (Olej palmowy i jego frakcje, nawet rafinowany, ale niemodyfikowany chemicznie, w opakowaniach > 1 kg): Niższa obowiązująca stawka celna wynosząca 10,0 %.
- 85254099 (Kamery wideo ze stop-klatką): Niższa obowiązująca stawka celna wynosząca 12,5 %.
Wskazane powyżej niższe obowiązujące stawki mają zastosowanie przez trzy lata.
Dokładny opis z taryfy celnej UE-15 ma zastosowanie do wszystkich powyższych pozycji taryfowych.
WE wprowadzi do swojej listy koncesyjnej CLX, w odniesieniu do obszaru celnego WE 25, koncesje, które były objęte poprzednią listą.
Niniejsze Porozumienie wchodzi w życie z dniem podpisania, po zatwierdzeniu przez Strony zgodnie z ich własnymi procedurami.
Z wyrazami szacunku,
W imieniu Wspólnoty Europejskiej
B. List ze strony Malezji
Szanowny Panie!
Niniejszym pragnę odnieść się do Pańskiego listu o następującej treści:
"W następstwie rozpoczęcia negocjacji między Wspólnotami Europejskimi (WE) a Malezją na mocy art. XXIV:6 i art. XXVIII GATT 1994 w sprawie modyfikacji koncesji na listach koncesyjnych Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej w ramach procesu ich przystąpienia do Wspólnoty Europejskiej, WE i Malezja uzgadniają, co następuje, w celu zamknięcia negocjacji rozpoczętych w następstwie notyfikacji WE z dnia 19 stycznia 2004 r., zgodnie z art. XXIV:6 GATT 1994:
- 15119019 (Olej palmowy i jego frakcje, nawet rafinowany, ale niemodyfikowany chemicznie, w opakowaniach > 1 kg): Niższa obowiązująca stawka celna wynosząca 10,0 %.
- 85254099 (Kamery wideo ze stop-klatką): Niższa obowiązująca stawka celna wynosząca 12,5 %.
Wskazane powyżej niższe obowiązujące stawki mają zastosowanie przez trzy lata.
Dokładny opis z taryfy celnej UE-15 ma zastosowanie do wszystkich powyższych pozycji taryfowych.
WE wprowadzi do swojej listy koncesyjnej CLX, w odniesieniu do obszaru celnego WE 25, koncesje, które były objęte poprzednią listą.
Niniejsze porozumienie wchodzi w życie z dniem podpisania, po zatwierdzeniu przez strony zgodnie z ich własnymi procedurami."
Niniejszym mam zaszczyt potwierdzić, że rząd Malezji wyraża zgodę na warunki zawarte w przytoczonym liście.
Z wyrazami szacunku,
W imieniu Malezji
--------------------------------------------------
Protokół
do Układu europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Rumunią, z drugiej strony, w sprawie oceny zgodności oraz akceptacji wyrobów przemysłowych (PECA)
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA I RUMUNIA,
zwane dalej "Stronami",
MAJĄC NA UWADZE, że Rumunia złożyła wniosek o członkostwo w Unii Europejskiej i że takie członkostwo wiąże się ze skutecznym wdrożeniem dorobku prawnego Wspólnoty Europejskiej,
UZNAJĄC, że stopniowe przyjęcie i wdrożenie prawa wspólnotowego przez Rumunię stwarza okazję do rozszerzenia pewnych korzyści płynących z rynku wewnętrznego i zapewnienia jego skutecznego działania w niektórych sektorach przed przystąpieniem,
ZWAŻYWSZY że w sektorach objętych niniejszym Protokołem rumuńskie prawo krajowe w znacznym stopniu stanowi transpozycję prawa wspólnotowego,
ZWAŻYWSZY na ich wspólne zobowiązanie do przestrzegania zasad swobodnego przepływu towarów i promowania jakości produktu w celu zapewnienia zdrowia i bezpieczeństwa swoich obywateli i ochrony środowiska, w tym dzięki pomocy technicznej i innym formom współpracy między nimi,
PRAGNĄC zawrzeć Protokół do Układu europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi a ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Rumunią, z drugiej strony (zwanego dalej "Układem europejskim"), w sprawie oceny zgodności oraz akceptacji wyrobów przemysłowych (zwany dalej "niniejszym Protokołem"), przewidujący stosowanie wzajemnej akceptacji wyrobów przemysłowych spełniających wymogi odnoszące się do zgodnego z prawem wprowadzenia na rynek jednej ze Stron oraz wzajemnego uznania wyników oceny zgodności wyrobów przemysłowych podlegających prawu wspólnotowemu lub prawu krajowemu, stwierdzając, że art. 75 Układu europejskiego przewiduje, w stosownych przypadkach, zawarcie porozumienia o wzajemnym uznawaniu,
STWIERDZAJĄC istnienie bliskich związków pomiędzy Wspólnotą Europejską a Islandią, Liechtensteinem i Norwegią na podstawie Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, co sprawia, że stosowne jest rozważenie zawarcia równoległego Europejskiego Porozumienia o ocenie zgodności pomiędzy Rumunią a tymi krajami, równoważnego do niniejszego Protokołu,
MAJĄC NA UWADZE status Stron jako Umawiających się Stron Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu, a w szczególności będąc świadomym ich obowiązków wynikających z Porozumienia Światowej Organizacji Handlu w sprawie barier technicznych w handlu,
UZGADNIAJĄ, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Cel
Niniejszy Protokół ma na celu ułatwić Stronom zniesienie barier technicznych w handlu w odniesieniu do wyrobów przemysłowych.
Środkami służącymi temu celowi są stopniowe przyjmowanie i wdrażanie przez Rumunię prawa krajowego, równoważnego z prawem wspólnotowym.
Niniejszy Protokół przewiduje:
a) wzajemną akceptację wyrobów przemysłowych, wymienionych w załącznikach dotyczących wzajemnej akceptacji wyrobów przemysłowych, które spełniają wymogi odnoszące się do zgodnego z prawem wprowadzenia na rynek jednej ze Stron;
b) wzajemne uznanie wyników oceny zgodności wyrobów przemysłowych podlegających prawu wspólnotowemu i równoważnemu rumuńskiemu prawu krajowemu, wymienionych w załącznikach dotyczących wzajemnego uznawania wyników oceny zgodności.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego Protokołu:
a) "wyroby przemysłowe" oznaczają wyroby określone w art. 9 Układu europejskiego i w protokole 2 do niego;
b) "prawo wspólnotowe" oznacza każdy akt prawny i praktykę wykonawczą Wspólnoty Europejskiej stosowaną w szczególnej sytuacji, w przypadku ryzyka lub kategorii wyrobów przemysłowych, zgodnie z interpretacją Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich;
c) "prawo krajowe" oznacza każdy akt prawny i praktykę wykonawczą służące transpozycji przez Rumunię prawa wspólnotowego stosowanego w szczególnej sytuacji, w przypadku ryzyka lub kategorii wyrobów przemysłowych.
Terminy używane w niniejszym Protokole mają znaczenie nadane w prawie wspólnotowym i rumuńskim prawie krajowym.
Artykuł 3
Dostosowanie prawa krajowego do dorobku wspólnotowego
Dla celów niniejszego Protokołu Rumunia zgadza się podjąć stosowne środki, po konsultacji z Komisją Wspólnot Europejskich, w celu kontynuacji lub zakończenia transpozycji prawa wspólnotowego, w szczególności w zakresie normalizacji, metrologii, akredytacji, oceny zgodności, nadzoru rynkowego, ogólnego bezpieczeństwa wyrobów i wiarygodności producenta.
Artykuł 4
Wzajemna akceptacja wyrobów przemysłowych
Strony uzgadniają, że dla celów wzajemnej akceptacji wyroby przemysłowe wymienione w załącznikach dotyczących wzajemnej akceptacji wyrobów przemysłowych, które spełniają wymogi odnoszące się do zgodnego z prawem wprowadzenia na rynek jednej ze Stron, mogą być wprowadzone na rynek drugiej Strony, bez dalszych ograniczeń.
Niniejsze postanowienie pozostaje bez uszczerbku dla art. 36 Układu Europejskiego.
Artykuł 5
Wzajemne uznawanie wyników procedur oceny zgodności
Strony uzgadniają wzajemne uznawanie wyników procedur oceny zgodności przeprowadzonych zgodnie z prawem wspólnotowym lub krajowym, wymienionych w załącznikach dotyczących wzajemnego uznawania wyników oceny zgodności.
Strony nie wymagają powtórzenia procedur ani nie nakładają dodatkowych wymogów dla celów akceptacji tej zgodności.
Artykuł 6
Klauzula ochronna
Jeśli Strona uważa, że wyrób przemysłowy wprowadzony na rynek na jej terytorium na mocy niniejszego Protokołu i wykorzystywany zgodnie z jego planowanym stosowaniem może negatywnie wpłynąć na bezpieczeństwo lub zdrowie użytkowników lub innych osób albo na wszelki inny prawnie uzasadniony aspekt chroniony prawodawstwem określonym w załącznikach, może podjąć stosowne środki w celu wycofania takiego wyrobu z rynku, zakazu jego wprowadzenia na rynek, zakazu jego wprowadzenia do użytku lub stosowania albo ograniczenia jego swobody przepływu.
Załączniki przewidują procedurę, jaką należy stosować w takich przypadkach.
Artykuł 7
Rozszerzenie zakresu
Ponieważ Rumunia przyjmuje i wdraża dalsze prawo krajowe służące transpozycji prawa wspólnotowego, Strony mogą zmienić załączniki lub zawrzeć nowe załączniki zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 14.
Artykuł 8
Pochodzenie
Postanowienia niniejszego Protokołu mają zastosowanie do wyrobów przemysłowych niezależnie od ich pochodzenia.
Artykuł 9
Obowiązek Stron w zakresie ich władz i organów
Strony zagwarantują, że władze podlegające ich kompetencji, odpowiedzialne za skuteczne wdrażanie prawa wspólnotowego i krajowego, będą nieprzerwanie stosować to prawo.
Ponadto Strony zagwarantują, że władze te, w zależności od potrzeby, będą upoważnione do notyfikacji, zawieszania, usuwania zawieszenia oraz wycofania notyfikacji jednostek w celu zapewnienia zgodności wyrobów przemysłowych z prawem wspólnotowym lub krajowym oraz, w razie konieczności, do wymagania wycofania tych wyrobów z rynku.
Strony zagwarantują, że jednostki podlegające właściwej kompetencji Stron wyznaczone do oceny zgodności z wymogami prawa wspólnotowego i krajowego, określonych w załącznikach, nieprzerwanie spełniają wymogi prawa wspólnotowego i krajowego.
Strony podejmują wszelkie konieczne działania w celu zagwarantowania, że organy te posiadają kompetencje niezbędne do wykonywania zadań, do których zostały wyznaczone.
Artykuł 10
Jednostki notyfikowane
Początkowo jednostkami notyfikowanymi dla celów niniejszego Protokołu są jednostki umieszczone w wykazach, które Rumunia i Wspólnota wymieniły przed zakończeniem procedur dotyczących wejścia w życie.
W konsekwencji następująca procedura ma zastosowanie do notyfikacji jednostek dokonujących oceny zgodności w odniesieniu do wymogów prawa wspólnotowego lub krajowego określonych w odpowiednich załącznikach:
a) Strona przekazuje swoją notyfikację drugiej Stronie na piśmie;
b) po pisemnym potwierdzeniu przez drugą Stronę od dnia potwierdzenia jednostkę uznaje się za notyfikowaną i właściwą do oceny zgodności w odniesieniu do wspomnianych wymogów określonych w załącznikach.
Jeżeli Strona postanowi wycofać notyfikację jednostki podlegającej jej kompetencji, pisemnie powiadamia o tym fakcie drugą Stronę.
Jednostka zaprzestanie oceny zgodności w odniesieniu do wspomnianych wymogów określonych w załącznikach najpóźniej od dnia jej wycofania.
Tym niemniej ocena zgodności dokonana przed tym dniem pozostaje ważna, chyba że Rada Stowarzyszenia postanowi inaczej.
Artykuł 11
Weryfikacja jednostek notyfikowanych
Każda Strona może wezwać drugą Stronę do weryfikacji kwalifikacji technicznych jednostek notyfikowanych podlegających jej kompetencji.
Żądanie takie należy uzasadnić, aby umożliwić Stronie odpowiedzialnej za notyfikację przeprowadzenie takiej weryfikacji i jak najszybsze przedstawienie drugiej Stronie sprawozdania.
Strony mogą również wspólnie zbadać jednostkę przy udziale odnośnych władz.
W tym celu Strony zagwarantują pełną współpracę organów podlegających ich kompetencji.
Strony podejmują odpowiednie działania oraz stosują wszystkie niezbędne dostępne środki w celu rozwiązania wszelkich wykrytych problemów.
W przypadku gdy problemów nie można rozwiązać w sposób zadowalający, obie Strony mogą powiadomić Radę Stowarzyszenia o braku zgody, podając powody.
Rada Stowarzyszenia może postanowić o podjęciu odpowiednich działań.
O ile Rada Stowarzyszenia nie postanowi inaczej lub z chwilą, gdy postanowi inaczej, notyfikacja jednostki i uznanie jej kompetencji do dokonywania oceny zgodności w odniesieniu do wymogów prawa wspólnotowego lub krajowego określonych w załącznikach zostaje częściowo lub całkowicie zawieszona od dnia, w którym przewodniczący Rady Stowarzyszenia został powiadomiony o braku zgody między Stronami.
Artykuł 12
Wymiana informacji i współpraca
W celu poprawnego i jednolitego stosowania oraz interpretacji niniejszej decyzji Strony gwarantują, że ich władze oraz notyfikowane jednostki:
a) wymieniają wszelkie odnośne informacje dotyczące wdrażania prawa i praktyk wykonawczych, w tym w szczególności procedury zapewnienia zgodności jednostek notyfikowanych;
b) w stosownych przypadkach uczestniczą w odpowiednich mechanizmach informacji, koordynacji i innych związanych z tym, działaniach Stron;
c) zachęcają swoje jednostki do współpracy w celu zawarcia porozumień o dobrowolnym wzajemnym uznawaniu.
Artykuł 13
Poufność
Przedstawiciele, eksperci i inni pracownicy Stron są zobowiązani, nawet po wygaśnięciu ich obowiązków, do nieujawniania informacji uzyskanych w ramach niniejszego Protokołu, który z natury jest objęty tajemnicą zawodową.
Niniejsze informacje mogą być wykorzystane wyłącznie do celów przewidzianych w niniejszym Protokole.
Artykuł 14
Zarządzanie Protokołem
Odpowiedzialność za skuteczne funkcjonowanie niniejszego Protokołu ponosi Rada Stowarzyszenia zgodnie z artykułem 106 Układu europejskiego.
W szczególności jest ona uprawniona do podejmowania decyzji dotyczących:
a) zmiany załączników;
b) dodawania nowych załączników;
c) powoływania wspólnego zespołu lub zespołów ekspertów w celu weryfikacji kwalifikacji technicznych jednostki notyfikowanej i przestrzegania przez nią wymogów;
d) wymiany informacji dotyczącej objętych wnioskiem i rzeczywistych zmian prawa wspólnotowego i krajowego, o których mowa w załącznikach;
e) uwzględniania nowych lub dodatkowych procedur ocen zgodności mających wpływ na sektor objęty załącznikiem;
f) rozwiązywania wszelkich innych kwestii dotyczących stosowania niniejszego Protokołu.
Rada Stowarzyszenia może delegować wszystkie powyższe zadania ustalone w ramach niniejszego Protokołu zgodnie z art. 110 ust. 2 Układu europejskiego.
Artykuł 15
Współpraca i pomoc techniczna
W razie potrzeby Wspólnota Europejska może zagwarantować współpracę techniczną i pomoc dla Rumunii w celu wsparcia skutecznego wdrożenia i stosowania niniejszego Protokołu.
Artykuł 16
Porozumienia z innymi państwami
Porozumienia w sprawie oceny zgodności zawarte przez dowolną Stronę z państwem niebędącym Stroną niniejszego Protokołu nie wiążą się z koniecznością zaakceptowania przez drugą Stronę wyników procedur oceny zgodności przeprowadzonych w tym państwie trzecim, chyba że istnieje wyraźna umowa pomiędzy Stronami w Radzie Stowarzyszenia.
Artykuł 17
Wejście w życie
Niniejszy Protokół wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po dniu, w którym Strony wymienią noty dyplomatyczne potwierdzające zakończenie właściwych im procedur dotyczących wejścia w życie niniejszego Protokołu.
Artykuł 18
Status Protokołu
Niniejszy Protokół stanowi integralną część Układu europejskiego.
Niniejszy Protokół sporządza się w dwóch egzemplarzach w języku angielskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim, włoskim oraz rumuńskim, przy czym każdy z tych tekstów jest na równi autentyczny.
Porozumienie w formie wymiany listów
zawierające uzgodnienia z Nową Zelandią dotyczące zmian w załącznikach V i VIII do Umowy między Wspólnotą Europejską a Nową Zelandią w sprawie środków sanitarnych stosowanych w handlu żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi
A. List Wspólnoty Europejskiej
między Wspólnotą Europejską a Islamską Republiką Mauretańską
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA,
zwana dalej "Wspólnotą",
i
ISLAMSKA REPUBLIKA MAURETAŃSKA,
zwana dalej "Mauretanią",
zwane dalej "Stronami",
UWZGLĘDNIAJĄC bliskie stosunki między Wspólnotą a Mauretanią, w szczególności w ramach Umowy z Kotonu ustanawiającej bliską współpracę pomiędzy Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony a Mauretanią, z drugiej strony, oraz ich wspólne pragnienie dalszego rozwijania tych stosunków,
PRZYWOŁUJĄC FAKT, że Wspólnota i Mauretania są sygnatariuszami Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza, i zgodnie z tą konwencją Mauretania ustanowiła wyłączną strefę ekonomiczną rozciągającą się na 200 mil morskich od jej wybrzeża, w której wykonuje swoje suwerenne prawa do celów eksploatacji, ochrony i zarządzania zasobami tej strefy,
ZDECYDOWANE na współpracę, leżącą we wspólnym interesie obu Stron, w szczególności zgodnie z zasadami kodeksu postępowania dotyczącego odpowiedzialnego rybołówstwa, przyjętego na konferencji FAO w 1995 r., na rzecz ustanowienia odpowiedzialnego rybołówstwa w celu zapewnienia długookresowej ochrony i zrównoważonej eksploatacji żywych zasobów morskich, w szczególności poprzez wzmocnienie systemu kontroli całości działań połowowych, aby zapewnić skuteczność środków zarządzania i ochrony zasobów oraz ochrony środowiska morskiego,
PRZEKONANE, że realizacja ich celów gospodarczych i społecznych związanych z rybołówstwem zostanie wzmocniona poprzez bliską współpracę w dziedzinach naukowej i technicznej należących do tego sektora, w warunkach zapewniających zachowanie zasobów połowowych i ich racjonalną eksploatację,
PRZEKONANE, że taka współpraca musi przyjąć formę inicjatyw i środków, które podejmowane wspólnie lub niezależnie przez każdą ze Stron będą się wzajemnie uzupełniać, zapewniając spójność polityk i synergię podejmowanych starań,
ZDECYDOWANE w tym celu przyczyniać się w ramach sektorowej polityki rybołówstwa Mauretanii do rozwijania partnerstwa mającego w szczególności na celu ustalenie najwłaściwszych środków gwarantujących skuteczne wdrażanie tej polityki oraz zaangażowanie podmiotów gospodarczych i społeczeństwa w jej realizację,
PRAGNĄC ustanowić zasady i warunki regulujące działalność połowową statków Wspólnoty w mauretańskich strefach połowowych oraz wsparcie Wspólnoty dla wprowadzenia odpowiedzialnych połowów w tych obszarach połowowych,
ŚWIADOME roli, jaką odgrywa sektor rybołówstwa morskiego, w tym związane z nim branże przemysłowe, w rozwoju gospodarczym i społecznym Mauretanii oraz w określonych regionach Wspólnoty,
ZDECYDOWANE nawiązać bliższą współpracę gospodarczą w zakresie rybołówstwa i działań pokrewnych poprzez wprowadzenie i rozwój wspólnych przedsięwzięć, w które zaangażują się przedsiębiorstwa obu Stron,
UZGADNIAJĄ, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Przedmiot
Niniejsza umowa ustanawia zasady, przepisy i procedury regulujące:
- gospodarczą, finansową, techniczną i naukową współpracę w dziedzinie rybołówstwa, mającą na celu wprowadzenie odpowiedzialnego rybołówstwa w mauretańskich strefach połowowych, gwarantującą ochronę i zrównoważone wykorzystywanie zasobów połowowych oraz rozwój sektora rybołówstwa w Mauretanii,
- warunki dostępu wspólnotowych statków rybackich do mauretańskich stref połowowych,
- rozwiązania w zakresie kontroli połowów w mauretańskich strefach połowowych, mające gwarantować spełnienie wyżej opisanych warunków, skuteczność środków gwarantujących ochronę zasobów rybnych i zarządzanie nimi oraz zwalczanie nielegalnych, niezgłoszonych i nieuregulowanych połowów,
- partnerstwa pomiędzy przedsiębiorstwami ukierunkowanymi na rozwój działalności gospodarczej w sektorze rybołówstwa i działań pokrewnych, we wspólnym interesie obu Stron,
- warunki wyładunku i przeładunku połowów mających miejsce w mauretańskich strefach połowowych,
- warunki zaciągania się marynarzy na statki wspólnotowe prowadzące połowy w mauretańskich strefach połowowych na podstawie niniejszej umowy.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej umowy, protokołu i załączników do niego stosuje się następujące definicje:
a) "mauretańskie strefy połowowe": wody podlegające zwierzchnictwu lub jurysdykcji Islamskiej Republiki Mauretańskiej.
Działalność połowowa statków należących do Wspólnoty, przewidziana w niniejszej umowie, odbywa się wyłącznie w strefach, w których połowy są dopuszczone na mocy ustawodawstwa Mauretanii;
b) "Ministerstwo": Ministerstwo Mauretanii do spraw Rybołówstwa i Gospodarki Morskiej;
c) "władze wspólnotowe": Komisja Europejska;
d) "statek wspólnotowy": statek rybacki pływający pod banderą państwa członkowskiego i zarejestrowany we Wspólnocie;
e) "wspólny komitet": komitet złożony z przedstawicieli Wspólnoty i Mauretanii, którego funkcje opisano w art. 10 niniejszej umowy;
f) "Nadzór": Delegacja ds. Nadzoru Połowów i Kontroli na Morzu (DSPCM);
g) "Przedstawicielstwo Komisji": Przedstawicielstwo Komisji Europejskiej w Mauretanii;
h) "marynarze": całość personelu należącego do załogi statku wraz ze wszystkimi stanowiskami (oficerowie, technicy, nadzorcy, szeregowi marynarze).
Artykuł 3
Zasady i cele związane z niniejszą umową
1.
Strony zobowiązują się do promowania odpowiedzialnego rybołówstwa w mauretańskich strefach połowowych w oparciu o zasadę niedyskryminowania żadnej z flot obecnych na tych wodach.
2.
Strony zobowiązują się do stosowania zasad dialogu i wcześniejszych konsultacji, w szczególności w zakresie wprowadzenia sektorowej polityki rybołówstwa, z jednej strony, oraz polityki i środków wspólnotowych, które mogłyby mieć wpływ na sektor rybołówstwa w Mauretanii, z drugiej strony.
3.
Niniejszym Strony zobowiązują się do zagwarantowania, że postanowienia niniejszej umowy zostaną wprowadzone w życie zgodnie z zasadami ładu środowiskowego, gospodarczego i społecznego.
4.
Strony współpracują także w zakresie ocen ex ante środków bieżących i ex post programów i działań realizowanych na podstawie postanowień niniejszej umowy.
5.
Zatrudnienie marynarzy mauretańskich na statkach wspólnotowych reguluje Deklaracja Międzynarodowej Organizacji Pracy (MOP) w sprawie Podstawowych Zasad i Praw w Pracy, której przepisy stosuje się do umów o pracę oraz ogólnych warunków zatrudnienia.
Chodzi w szczególności o swobodę zrzeszania się i o rzeczywiste uznanie prawa do zbiorowych negocjacji pracowników oraz o usunięcie dyskryminacji dotyczącej zatrudnienia i zawodu.
Artykuł 4
Współpraca naukowa
1.
W okresie obowiązywania niniejszej umowy Wspólnota i Mauretania współpracują na rzecz monitorowania niektórych aspektów zmiany stanu zasobów w mauretańskich strefach połowowych.
W tym celu ustanowiono niezależny komitet naukowy, który w drodze wzajemnego porozumienia Stron będzie mógł zapraszać do współpracy naukowców będących stroną trzecią.
Zasady funkcjonowania spotkania naukowego, zwoływanego przynajmniej raz w roku, zostaną określone w drodze wzajemnego porozumienia przed wejściem w życie niniejszej umowy.
2.
W oparciu o wnioski ze spotkania komitetu naukowego i najlepsze dostępne źródła naukowe Strony omawiają w ramach wspólnego komitetu, o którym mowa w art. 10, jeżeli jest to konieczne oraz w drodze wzajemnego porozumienia, podjęcie środków w celu zapewnienia zrównoważonego zarządzania zasobami połowowymi.
3.
Strony zobowiązują się do przeprowadzania wzajemnych konsultacji, bezpośrednio lub w ramach właściwych organizacji międzynarodowych, w celu zapewnienia zarządzania żywymi zasobami i ich ochrony oraz współpracy w zakresie odnośnych badań naukowych.
Artykuł 5
Dostęp statków wspólnotowych do łowisk w mauretańskich strefach połowowych
1.
Działalność połowowa regulowana postanowieniami niniejszej umowy podlega ustawodawstwu obowiązującemu w Mauretanii.
Ministerstwo powiadamia Wspólnotę o wszelkich zmianach wprowadzanych do wspomnianego ustawodawstwa.
Bez uszczerbku dla jakichkolwiek przepisów, które mogłyby być uzgodnione między Stronami, statki wspólnotowe powinny przestrzegać zmian w ustawodawstwie w terminie jednego miesiąca od daty takiego powiadomienia.
2.
Mauretania zobowiązuje się zezwolić statkom wspólnotowym na prowadzenie działalności połowowej w jej strefach połowowych zgodnie z niniejszą umową oraz z protokołem i załącznikami.
3.
Mauretania zapewnia skuteczne wdrożenie postanowień dotyczących monitorowania połowów przewidzianych w protokole.
Statki wspólnotowe współpracują z władzami Mauretanii odpowiedzialnymi za prowadzenie takiego monitorowania.
4.
Wspólnota zobowiązuje się do podjęcia wszelkich odpowiednich kroków w celu zapewnienia przestrzegania przez jej statki postanowień niniejszej umowy, jak i ustawodawstwa dotyczącego połowów na wodach, które podlegają jurysdykcji Mauretanii, zgodnie z Konwencją Narodów Zjednoczonych o prawie morza.
Artykuł 6
Warunki dokonywania połowów
1.
Statki wspólnotowe mogą dokonywać połowów w mauretańskich strefach połowowych, jedynie jeżeli posiadają licencję połowową wydaną na mocy niniejszej umowy.
Dokonywanie połowów przez statki wspólnotowe podlega wymogowi posiadania licencji wydanej przez właściwe organy Mauretanii na wniosek właściwych organów Wspólnoty.
Warunki wydania licencji oraz zapłata opłat i wpłat na pokrycie kosztów obserwacji naukowych, a także inne warunki dokonywania połowów przez statki wspólnotowe w mauretańskich strefach połowowych są określone w załącznikach.
2.
W odniesieniu do kategorii połowów nieprzewidzianych przez obowiązujący protokół, a także połowów prowadzonych w celach naukowo-badawczych, licencje mogą być przyznawane statkom wspólnotowym przez Ministerstwo.
Przy przyznawaniu takich licencji wymagana jest jednakże pozytywna opinia obu Stron.
3.
Protokół do niniejszej umowy ustanawia wielkości dopuszczalne połowów, przyznane przez Mauretanię statkom należącym do Wspólnoty, w mauretańskich strefach połowowych, oraz rekompensatę finansową, o której mowa w art. 7 niniejszej umowy.
4.
Strony umowy gwarantują właściwe stosowanie warunków i zmian do umowy poprzez należytą współpracę administracyjną pomiędzy ich właściwymi organami.
Artykuł 7
Rekompensata finansowa
1.
Wspólnota, zgodnie z warunkami określonymi w protokole i załącznikach, przekazuje rekompensatę finansową na rzecz Mauretanii.
Wspomniana rekompensata składa się z dwóch elementów dotyczących odpowiednio:
a) rekompensaty finansowej z tytułu dostępu statków wspólnotowych do mauretańskich stref połowowych, bez uszczerbku dla opłat należnych od statków wspólnotowych z tytułu opłaty licencyjnej;
b) wsparcia finansowego Wspólnoty na rzecz wprowadzenia krajowej polityki rybołówstwa opartej na odpowiedzialnych połowach i zrównoważonym wykorzystaniu zasobów rybołówstwa na wodach terytorialnych Mauretanii.
2.
Wsparcie finansowe, o którym mowa w ust. 1 lit. b) powyżej, zostaje określone w drodze wzajemnego porozumienia i zgodnie z postanowieniami protokołu, w zależności od określenia przez obie Strony celów, jakie należy zrealizować w ramach sektorowej polityki rybołówstwa Mauretanii.
3.
Rekompensata finansowa wpłacana jest przez Wspólnotę raz na rok zgodnie z zasadami określonymi w protokole, z zastrzeżeniem postanowień niniejszej umowy i protokołu dotyczącego ewentualnej zmiany jej wysokości z powodu:
a) nadzwyczajnych okoliczności;
b) redukcji wielkości dopuszczalnych połowów przyznanych statkom wspólnotowym, w drodze wzajemnego porozumienia Stron, w zastosowaniu środków zarządzania zasobami, w przypadku gdy z najlepszych dostępnych danych naukowych wynika, że taka redukcja jest niezbędna dla ochrony i zrównoważonego wykorzystania zasobów;
c) zwiększenia wielkości dopuszczalnych połowów przyznanych statkom wspólnotowym, ustalonego w drodze wzajemnego porozumienia Stron, w przypadku gdy z najlepszych dostępnych danych naukowych wynika, że stan zasobów na to pozwala;
d) rozwiązania niniejszej umowy zgodnie z jej art. 14;
e) zawieszenia stosowania niniejszej umowy zgodnie z jej art. 15 lub protokołem.
Artykuł 8
Promowanie współpracy pomiędzy podmiotami gospodarczymi
1.
Strony promują współpracę gospodarczą, naukową i techniczną w sektorze rybołówstwa i sektorach pokrewnych.
Strony konsultują się nawzajem, aby koordynować różne działania, które mogą być podejmowane w tym zakresie.
2.
Strony zachęcają do wymiany informacji w zakresie technik i sprzętu połowowego, metod konserwacji i przetwarzania przemysłowego produktów rybołówstwa.
3.
Strony podejmują wysiłki w celu stworzenia korzystnych warunków dla promowania gospodarczych, handlowych i technicznych więzi pomiędzy przedsiębiorstwami z państw Stron, poprzez sprzyjanie powstawaniu klimatu przyjaznego dla rozwoju przedsiębiorczości i inwestycji.
4.
W szczególności Strony zachęcają do promowania inwestycji w ich wspólnym interesie, zgodnie z obowiązującym ustawodawstwem mauretańskim i prawodawstwem wspólnotowym.
Artykuł 9
Współpraca administracyjna
Strony umowy, dbając o zapewnienie skuteczności środków zarządzania zasobami połowowymi oraz ich ochrony:
- rozwijają współpracę administracyjną w celu zapewnienia, by ich statki przestrzegały postanowień niniejszej umowy i mauretańskiego ustawodawstwa w zakresie rybołówstwa morskiego, każda we własnym imieniu,
- współpracują w zapobieganiu i zwalczaniu nielegalnych połowów, w szczególności poprzez wymianę informacji i ścisłą współpracę administracyjną.
Artykuł 10
Wspólny komitet
1.
Stosowanie niniejszej umowy monitoruje utworzony w tym celu wspólny komitet złożony z przedstawicieli obu Stron.
Wspólny komitet pełni następujące funkcje:
a) monitorowanie realizacji, interpretacji i właściwego stosowania umowy, a także rozwiązywanie sporów;
b) monitorowanie i ocena wkładu umowy o partnerstwie we wdrożenie sektorowej polityki rybołówstwa w Mauretanii;
c) zapewnianie koniecznej łączności w sprawach leżących we wspólnym interesie Stron, związanych z rybołówstwem;
d) działanie w charakterze forum polubownego rozwiązywania sporów związanych z interpretacją lub stosowaniem niniejszej umowy;
e) w razie konieczności, ponowna ocena poziomu wielkości dopuszczalnych połowów i związanej z nimi rekompensaty finansowej;
f) wszelkie inne funkcje uzgodnione w drodze wzajemnego porozumienia między Stronami, w tym w odniesieniu do zwalczania nielegalnych połowów i współpracy administracyjnej;
g) ustanowienie praktycznych zasad współpracy administracyjnej przewidzianej w art. 9 niniejszej umowy;
h) monitorowanie i ocena stanu współpracy pomiędzy podmiotami gospodarczymi, zgodnie z art. 8 niniejszej umowy i, jeśli okaże się to konieczne, proponowanie dróg i środków promocji takiej współpracy.
2.
Wspólny komitet spotyka się przynajmniej raz w roku, przemiennie w Mauretanii i we Wspólnocie, a przewodniczy mu Strona będąca gospodarzem spotkania.
Na wniosek każdej ze Stron wspólny komitet zbiera się na posiedzeniu specjalnym.
Artykuł 11
Zakres stosowania
Niniejsza umowa stosuje się, z jednej strony, do terytoriów, na których stosuje się Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską i na warunkach ustanowionych w tym Traktacie oraz, z drugiej strony, do terytorium Mauretanii i na wodach podlegających jurysdykcji Mauretanii.
Artykuł 12
Okres obowiązywania
Niniejsza umowa obowiązuje przez 6 lat od daty jej wejścia w życie; jeśli żadna ze Stron nie wypowie umowy zgodnie z art. 14, jest ona przedłużana w sposób automatyczny na kolejne identyczne okresy.
Artykuł 13
Rozwiązywanie sporów
Umawiające się Strony konsultują się wzajemnie, aby rozstrzygać spory dotyczące interpretacji lub stosowania niniejszej umowy.
Artykuł 14
Wypowiedzenie
1.
Każda ze Stron może rozwiązać niniejszą umowę w przypadku zaistnienia poważnych okoliczności, takich jak: degradacja zasobów, których dotyczy umowa, stwierdzenia zmniejszonego poziomu wykorzystania wielkości dopuszczalnych połowów przyznanych statkom wspólnotowym lub niedopełnienie zobowiązań w zakresie zwalczania nielegalnych, niezgłoszonych lub nieuregulowanych połowów przez Stronę.
2.
W przypadku wypowiedzenia umowy z przyczyn wymienionych w ust. 1 niniejszego artykułu, Strona wypowiadająca powiadamia pisemnie drugą Stronę o swym zamiarze wypowiedzenia umowy przynajmniej sześć miesięcy przed terminem wygaśnięcia pierwszego lub każdego kolejnego okresu obowiązywania umowy.
W przypadku wypowiedzenia umowy z przyczyn innych niż wymienione w ust. 1 niniejszego artykułu okres wypowiedzenia wynosi dziewięć miesięcy.
3.
Wysłanie powiadomienia, o którym mowa w poprzednim ustępie, oznacza rozpoczęcie konsultacji przez Strony.
4.
Wypłata rekompensaty finansowej, o której mowa w art. 7, za rok, w którym umowa została wypowiedziana, zostanie odpowiednio zmniejszona pro rata temporis.
Artykuł 15
Zawieszenie
1.
Stosowanie niniejszej umowy może zostać zawieszone na wniosek jednej ze Stron w przypadku zaistnienia poważnych sporów dotyczących stosowania postanowień umowy.
Strona, która występuje o zawieszenie stosowania umowy, powiadamia o swoim zamiarze na piśmie co najmniej trzy miesiące przed planowanym wejściem w życie zawieszenia.
Po otrzymaniu takiego powiadomienia Strony przystępują do rozmów mających na celu polubowne rozstrzygnięcie sporu.
2.
Wypłata rekompensaty finansowej, o której mowa w art. 7, zostaje zmniejszona proporcjonalnie i pro rata temporis, odpowiednio do okresu zawieszenia, bez uszczerbku dla postanowień przewidzianych w art. 7 ust. 4 protokołu.
Artykuł 16
Protokół i załączniki
Protokół i załączniki wraz z dodatkami stanowią integralną część niniejszej umowy.
Artykuł 17
Przepisy końcowe – język i wejście w życie
Niniejsza umowa, sporządzona w dwóch egzemplarzach w językach angielskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim, włoskim i arabskim, przy czym każdy z tych tekstów jest jednakowo autentyczny, wchodzi w życie w dniu, w którym Strony wymienią powiadomienia dotyczące zakończenia właściwych procedur przyjęcia.
--------------------------------------------------
Protokół
ustalający wielkości dopuszczalne połowów i rekompensatę finansową przewidziane w Umowie partnerskiej w sprawie połowów między Wspólnotą Europejską a Islamską Republiką Mauretańską
Artykuł 1
Okres stosowania i wielkości dopuszczalne połowów
1.
Od dnia 1 sierpnia 2006 r. i na okres dwóch lat wielkości dopuszczalne połowów, przyznane z tytułu art. 5 i 6 umowy, są ustalone w tabeli załączonej do niniejszego protokołu.
Wielkości te stanowią część całkowitego nakładu połowowego wymienionego w załączniku III, określonego przez władze Mauretanii na podstawie dostępnych i okresowo uaktualnianych opinii naukowych.
2.
Ustęp 1 stosowany jest z zastrzeżeniem postanowień art. 4 i 5 niniejszego protokołu.
3.
Na mocy art. 6 umowy statki pływające pod banderą państwa członkowskiego Wspólnoty Europejskiej mogą dokonywać połowów w mauretańskich strefach połowowych, wyłącznie jeśli posiadają licencję połowową wydaną w ramach niniejszego protokołu i stosownie do zmian opisanych w załącznikach do niniejszego protokołu.
Artykuł 2
Rekompensata finansowa – warunki płatności
1.
Jednorazową rekompensatę finansową, określoną w art. 7 umowy, ustala się na 86 milionów EUR rocznie [1].
W ramach tej kwoty Mauretania przekazuje 11 milionów EUR rocznie na wsparcie finansowe w celu wdrożenia krajowej polityki rybołówstwa, przewidzianej w art. 7 ust. 1 lit. b) umowy, w tym 1 milion EUR rocznie na Park Narodowy Banc d′Arguin (PNBA), na okres przewidziany w art. 1.
2.
Ustęp 1 stosuje się z zastrzeżeniem postanowień art. 4, 5, 6, 7, 9, 10 i 13 niniejszego protokołu.
3.
Płatność przez Wspólnotę rekompensaty finansowej ma miejsce najpóźniej do dnia 31 grudnia 2006 r. za pierwszy rok, a najpóźniej do dnia 1 sierpnia za lata następne.
4.
Rekompensata finansowa jest wpłacana na jedyny rachunek Ministerstwa Skarbu Islamskiej Republiki Mauretańskiej w Banku Centralnym Mauretanii, którego dane przekaże Ministerstwo.
5.
Z zastrzeżeniem postanowień art. 6 niniejszego protokołu, przeznaczenie tej rekompensaty i wsparcia na cele PNBA ze środków budżetowych jest określone w Ustawie o finansach Mauretanii i z tego tytułu należy do wyłącznych kompetencji Mauretanii.
Artykuł 3
Współpraca naukowa
1.
Obie Strony zobowiązują się do promowania odpowiedzialnego rybołówstwa na obszarze mauretańskich stref połowowych, w oparciu o zasady zrównoważonego zarządzania.
2.
W okresie obowiązywania niniejszego protokołu obie Strony będą prowadziły współpracę mającą na celu pogłębienie określonych działań związanych z rozwojem stanu zasobów w mauretańskich strefach połowowych; w tym celu, zgodnie z art. 4 ust. 1 umowy, przynajmniej raz w roku zwoływane jest spotkanie komitetu naukowego.
Na wniosek jednej ze Stron i jeśli zaistnieje taka konieczność w związku z niniejszą umową, inne posiedzenia tego komitetu naukowego również mogą być zwoływane.
3.
W oparciu o wnioski ze spotkania komitetu naukowego i najlepsze dostępne źródła naukowe, Strony omawiają w ramach wspólnego komitetu, o którym mowa w art. 10 umowy i, jeżeli jest to konieczne oraz w drodze wzajemnego porozumienia, podejmują środki w celu zapewnienia zrównoważonego zarządzania zasobami rybołówstwa.
4.
Funkcje komitetu naukowego obejmują między innymi następujące działania:
a) opracowanie rocznego sprawozdania naukowego na temat zagadnień związanych z rybołówstwem będących przedmiotem niniejszej umowy;
b) zidentyfikowanie i wdrożenie rocznego programu dotyczącego kwestii naukowych, których charakter pozwoli na lepsze zrozumienie stanu zasobów i rozwoju ekosystemów;
c) zbadanie, zgodnie z procedurą przyjętą w drodze konsensusu w ramach komitetu naukowego, kwestii naukowych pojawiających się w trakcie wykonywania niniejszej umowy;
d) przeprowadzenie, między innymi i w razie konieczności, kampanii połowowych w celach naukowo-badawczych, mających na celu określenie wielkości dopuszczalnych połowów i możliwości eksploatacji, które zapewnią zachowanie zasobów i ich ekosystemów.
Artykuł 4
Zmiana wielkości dopuszczalnych połowów
1. Wielkości dopuszczalne połowów określone w art. 1 niniejszego protokołu mogą zostać zwiększone, w drodze wzajemnego porozumienia, jeżeli na podstawie wniosków z komitetu naukowego, o którym mowa w art. 4 ust. 1 umowy, zwiększenie takie nie naruszy zrównoważonego zarządzania zasobami Mauretanii. W takim przypadku rekompensata finansowa określona w art. 2 ust. 1 niniejszego protokołu zostaje zwiększona proporcjonalnie i pro rata temporis. Całkowita kwota rekompensaty finansowej przekazanej przez Wspólnotę Europejską nie może jednak przekroczyć dwukrotności kwoty wskazanej w art. 2 ust. 1 niniejszego protokołu i kwota ta pozostanie proporcjonalna do zwiększenia wielkości dopuszczalnych połowów.
2.
W przypadku gdy Strony uzgodnią przyjęcie środków, o których mowa w art. 3 ust. 3 niniejszego protokołu, co pociąga za sobą zmniejszenie wielkości dopuszczalnych połowów określonych w art. 1 niniejszego protokołu, rekompensata finansowa zostanie zmniejszona proporcjonalnie i pro rata temporis.
Bez uszczerbku dla art. 6 niniejszego protokołu, rekompensata finansowa mogłaby być zawieszona przez Wspólnotę Europejską, w przypadku gdy żadne z wielkości dopuszczalnych połowów określonych w tym protokole nie mogłyby być wykorzystane w całości.
3.
Wielkości dopuszczalne połowów, przydzielone różnym kategoriom statków, również mogą ulegać zmianie w drodze wzajemnego porozumienia między Stronami, pod warunkiem że zmiany te są zgodne z ewentualnymi wydanymi prez komitet naukowy zaleceniami dotyczącymi zarządzania zasobami, na które taka zmiana przydziałów może mieć wpływ.
Strony uzgadniają ewentualną zmianę wysokości rekompensaty finansowej, jeżeli wymaga tego zmiana przydziału wielkości dopuszczalnych połowów.
4.
Zmiany wielkości dopuszczalnych połowów, przewidziane w ust. 1, 2 i 3 powyżej, są przyjmowane w drodze wzajemnego porozumienia między Stronami w ramach wspólnego komitetu przewidzianego w art. 10 umowy.
Artykuł 5
Połowy w celach naukowo-badawczych
1.
Po wydaniu opinii przez komitet naukowy, zgodnie z art. 4 niniejszej umowy, Strony mogą przeprowadzać kampanie połowowe w celach naukowo-badawczych w mauretańskich strefach połowowych.
W tym celu Strony prowadzą konsultacje na każdorazowe żądanie jednej ze Stron oraz określają, na zasadach właściwych w poszczególnych przypadkach, nowe gatunki, warunki oraz inne istotne parametry.
2.
Zezwolenia na prowadzenie połowów naukowo-badawczych są wydawane w celach badawczych, maksymalnie na okres sześciu miesięcy i zgodnie z postanowieniami art. 6 ust. 2 niniejszej umowy.
Zezwolenia są wydawane za opłatą.
3.
Po stwierdzeniu przez Strony, że połowy w celach naukowo-badawczych przyniosły pozytywne wyniki, przestrzegając zasad ochrony ekosystemów i zachowania żywych zasobów morskich, statkom wspólnotowym mogłyby być przyznane nowe wielkości dopuszczalne połowów, zgodnie z procedurą konsultacji przewidzianą w art. 4 niniejszego protokołu i do momentu wygaśnięcia protokołu, w zależności od dopuszczalnego nakładu.
Rekompensata finansowa ulegnie podwyższeniu zgodnie z postanowieniami art. 4.
4.
Połowy w celach naukowo-badawczych są prowadzone w ścisłej współpracy z Mauretańskim Instytutem Badań Oceanograficznych i Rybołówstwa (IMROP).
W związku z tym IMROP podejmuje decyzje o składzie personalnym zespołu badaczy i obserwatorów przyjętych na pokład takiego statku, a ich koszty pokrywa armator.
Dane uzyskane podczas połowów naukowo-badawczych są przedmiotem sprawozdania IMROP przekazanego następnie Ministerstwu.
5.
Połowy zrealizowane podczas kampanii naukowo-badawczych stanowią własność armatora.
Zabronione są połowy gatunków o nieprzepisowej wielkości oraz gatunków, na których połów, przechowywanie na pokładzie i sprzedaż nie zezwala ustawodawstwo Mauretanii.
6.
O ile inne przepisy przyjęte w drodze wzajemnego porozumienia Stron nie stanowią inaczej, statki działające w ramach połowów naukowo-badawczych wyładowują całość swych połowów na terytorium Mauretanii.
Artykuł 6
Wkład umowy partnerskiej we wdrażanie sektorowej polityki rybołówstwa w Mauretanii
1. Wsparcie finansowe, o którym mowa w art. 7 ust. 1 lit. b) niniejszej umowy, wynosi 11 milionów EUR rocznie zgodnie z art. 2 ust. 1 niniejszego protokołu. Wsparcie to stanowi wkład we wdrażanie krajowej strategii zrównoważonego rozwoju sektora rybołówstwa i gospodarki morskiej w Mauretanii, mającej na celu ustanowienie zrównoważonego i odpowiedzialnego rybołówstwa na jej wodach terytorialnych, a w szczególności w obszarach interwencji wymienionych w ust. 3 poniżej i szczegółowo określonych w załączniku IV oraz w PNBA.
2.
Zarządzanie kwotą wsparcia finansowego, o którym mowa w ust. 1 powyżej, należy do zakresu odpowiedzialności Mauretanii, i jest oparte na określeniu, w drodze wzajemnego porozumienia Stron, celów do realizacji i związanego z nimi programowania.
3.
Bez uszczerbku dla określenia tych celów przez obie Strony oraz zgodnie z priorytetami krajowej strategii zrównoważonego rozwoju sektora rybołówstwa i gospodarki morskiej w Mauretanii, a także w celu zapewnienia zrównoważonego i odpowiedzialnego zarządzania w sektorze, obie Strony zgadzają się na skoncentrowanie swych wysiłków na następujących obszarach interwencji:
a) poprawa zarządzania w dziedzinie rybołówstwa:
- pomoc na rzecz kontrolowanego rozwoju działalności połowowej na małą skalę oraz rybołówstwa przybrzeżnego na małą skalę, w szczególności poprzez ustanowienie, kontrolę i ocenę planów zarządzania zasobami połowowymi,
- programy mające na celu poprawę wiedzy w zakresie połowów,
- pomoc w zarządzaniu nakładem połowowym,
- utworzenie laboratoriów działających w Mauretańskim Instytucie Badań Oceanograficznych i Rybołówstwa (IMROP), modernizacja ich sprzętu oraz rozwój systemów informatycznych i systemów do analizy statystycznej;
b) przyspieszenie procesu integracji sektora rybołówstwa z krajową gospodarką Mauretanii:
- rozwój infrastruktury, w szczególności infrastruktury portowej, poprzez programy inwestycji, takie jak odbudowa portu w Nouadhibou i targu rybnego w Nouakchott, w celu umożliwienia wyładunku towarów z połowów prowadzonych na małą skalę,
- środki wsparcia finansowego przeznaczone na restrukturyzację floty przemysłowej Mauretanii,
- ustanowienie programu modernizacji floty prowadzącej połowy na małą skalę w celu zapewnienia przestrzegania standardów higieny i bezpieczeństwa, w tym inicjatywy, takie jak docelowe zastąpienie drewnianych pirog pirogami wykonanymi z lepiej dostosowanych materiałów wraz ze środkami konserwującymi,
- ustanowienie programów wsparcia inwestycji mających na celu poprawę nadzoru morskiego, np. budowa pomostów cumowniczych w portach objętych Nadzorem i działalnością IMROP, oraz ustanowienie programu szkoleń prezentujących techniki i technologie Nadzoru, w szczególności w ramach systemów monitorowania statków (VMS),
- ustanowienie programów i inicjatyw, których celem jest zapewnienie promocji produktów rybołówstwa, w szczególności za pomocą środków mających na celu poprawę warunków sanitarnych i fitosanitarnych wyładowywanych i przetwarzanych produktów;
c) wzmocnienie mocy produkcyjnych w sektorze i poprawa zarządzania:
- ustanowienie programu szkoleń i wsparcia na rzecz poprawy bezpieczeństwa i ratownictwa na morzu, w szczególności odnośnie do floty dokonującej połowów na małą skalę,
- ustanowienie programów wsparcia służb technicznych Ministerstwa Rybołówstwa i Gospodarki Morskiej, których dotyczy zarządzanie w sektorze,
- ustanowienie planu działań mającego na celu poprawę skuteczności usług objętych zarządzaniem sektora,
- ustanowienie i wzmocnienie systemu zarządzania licencjami oraz monitorowania statków.
Artykuł 7
Warunki uruchomienia wsparcia na rzecz sektorowej polityki rybołówstwa Mauretanii
1.
Bez uszczerbku dla przepisów, o których mowa w art. 6 ust. 3 niniejszego protokołu, Wspólnota Europejska oraz Ministerstwo, w ramach wspólnego komitetu przewidzianego w art. 10 niniejszej umowy, na podstawie wytycznych określonych w załączniku IV, uzgadniają od momentu wejścia w życie protokołu:
a) wytyczne w skali rocznej i wieloletniej, kierujące wprowadzaniem priorytetów mauretańskiej polityki rybołówstwa, których celem jest ustanowienie zrównoważonego i odpowiedzialnego rybołówstwa, w szczególności określone w art. 6 ust. 3 niniejszego protokołu;
b) coroczne cele, jakie należy zrealizować w skali rocznej i wieloletniej, oraz kryteria i wskaźniki, których stosowanie pozwoli na ocenę wyników.
2.
Wszelkie zmiany tych wytycznych, celów, kryteriów i wskaźników oceny muszą zostać zatwierdzone przez Strony w ramach wspólnego komitetu.
3.
W odniesieniu do pierwszego roku ważności protokołu informacja o przeznaczeniu przez Mauretanię wsparcia finansowego, określonego w art. 6 ust. 1 niniejszego protokołu, jest przekazana Wspólnocie z chwilą przyjęcia przez wspólny komitet wytycznych, celów, kryteriów i wskaźników oceny.
Każdego roku informacja o tym przeznaczeniu będzie przekazywana Wspólnocie przez Ministerstwo najpóźniej do dnia 30 września roku poprzedzającego.
4.
Nie później niż trzy miesiące po rocznicy wejścia w życie niniejszego protokołu mauretańskie Ministerstwo przekaże Przedstawicielstwu Komisji sprawozdanie roczne dotyczące wdrożenia osiągniętych wyników, jak również wszelkich napotkanych trudności.
Komisja zastrzega sobie prawo wystosowania do władz mauretańskich wniosku o wszelkie dodatkowe informacje dotyczące takich wyników, aby podjąć konsultacje z władzami mauretańskimi w ramach wspólnego komitetu, o którym mowa w art. 10 niniejszej umowy, w celu przyjęcia środków naprawczych, które pozwolą osiągnąć wytyczone cele.
Artykuł 8
Integracja gospodarcza wspólnotowych podmiotów gospodarczych z mauretańskim sektorem rybołówstwa
1.
Strony zobowiązują się do promocji gospodarczej integracji podmiotów wspólnotowych z całym sektorem rybołówstwa w Mauretanii.
2.
W celu rozwoju sektora ryb świeżych Mauretania przyznaje, jako zachętę, wspólnotowym podmiotom gospodarczym wyładowującym ryby w portach mauretańskich (w szczególności z zamiarem sprzedaży lokalnym zakładom przemysłowym, podniesienia wartości tych produktów w Mauretanii lub przewożenia drogą lądową połowów dokonanych w mauretańskich strefach połowowych) zmniejszenie kwoty opłat, zgodnie z postanowieniami załącznika I do niniejszego protokołu i ustawodawstwem Mauretanii w tym zakresie.
3.
Jednocześnie Strony decydują o utworzeniu grupy zadaniowej, mającej wskazać przeszkody lub możliwości pomocy w bezpośrednim inwestowaniu Wspólnoty w sektorze rybołówstwa w Mauretanii oraz środki umożliwiające złagodzenie warunków regulujących te inwestycje.
Artykuł 9
Spory – zawieszenie stosowania protokołu
1.
Wszelkie spory między Stronami, dotyczące interpretacji postanowień niniejszego protokołu i załączników do niego oraz ich stosowania, powinny być przedmiotem konsultacji między Stronami w ramach wspólnego komitetu przewidzianego w art. 10 umowy, jeśli to konieczne, zwołanego w trybie nadzwyczajnym.
2.
Stosowanie protokołu może zostać zawieszone z inicjatywy jednej ze Stron, gdy spór, który poróżnił Strony, uznaje się za poważny i gdy konsultacje przeprowadzone w ramach wspólnego komitetu, zgodnie z ust. 1 powyżej, nie pozwalają na polubowne zakończenie sporu.
3.
Zawieszenie stosowania protokołu podlega powiadomieniu przez zainteresowaną Stronę o jej zamiarze w formie pisemnej, co najmniej trzy miesiące przed datą, z którą to zawieszenie wchodzi w życie.
4.
W drodze odstępstwa od procedury zawieszenia, o której mowa w ust. 1, 2 i 3 powyżej, Wspólnota zastrzega sobie prawo zawieszenia w trybie natychmiastowym stosowania protokołu w przypadku nieprzestrzegania przez Mauretanię podjętych zobowiązań odnośnie do wdrożenia przez nią sektorowej polityki rybołówstwa.
Władze mauretańskie zostaną niezwłocznie powiadomione o takim zawieszeniu.
5.
W przypadku zawieszenia Strony nadal prowadzą konsultacje, poszukując polubownego rozwiązania sporu, który je poróżnił.
Z chwilą znalezienia takiego rozwiązania wznawiane jest stosowanie protokołu, a kwota rekompensaty finansowej jest zmniejszana proporcjonalnie i pro rata temporis, w zależności od okresu, w którym stosowanie protokołu było zawieszone.
Artykuł 10
Zawieszenie stosowania protokołu ze względu na brak płatności
Z zastrzeżeniem postanowień art. 4 niniejszego protokołu, jeżeli Wspólnota nie dokona płatności określonych w art. 2 protokołu, wykonanie protokołu może zostać zawieszone na następujących warunkach:
a) Ministerstwo kieruje powiadomienie do Komisji Europejskiej, wskazując na brak płatności.
Komisja Europejska sprawdza, czy zarzut jest słuszny, i w razie konieczności przelewa zaległą kwotę w ciągu 30 dni roboczych od otrzymania powiadomienia;
b) w przypadku braku płatności lub odpowiedniego uzasadnienia braku płatności w terminie przewidzianym w lit. a) powyżej właściwe władze Mauretanii mają prawo zawiesić stosowanie protokołu.
O zawieszeniu niezwłocznie informują Komisję Europejską;
c) stosowanie protokołu wznawia się z chwilą dokonania przedmiotowej płatności.
Artykuł 11
Obowiązujące przepisy prawa krajowego
Bez uszczerbku dla postanowień umowy, działania statków dokonujących połowów w związku ze stosowaniem niniejszego protokołu i załączników do niego, w szczególności wyładunek, przeładunek, korzystanie z usług portowych, zakup dostaw lub jakiekolwiek inne działania reguluje ustawodawstwo obowiązujące w Mauretanii. Artykuł 12 Okres ważności
Porozumienie
o ochronie afrykańsko-euroazjatyckich wędrownych ptaków wodnych
UMAWIAJĄCE SIĘ STRONY,
PRZYPOMINAJĄC, że "Konwencja o ochronie wędrownych gatunków dzikich zwierząt" z 1979 r. zachęca do międzynarodowego współdziałania w celu ochrony wędrownych gatunków,
PRZYPOMINAJĄC ponadto, że pierwsze posiedzenie Konferencji Stron Konwencji, które odbyło się w Bonn w październiku 1985 r., zleciło sekretariatowi Konwencji podjęcie odpowiednich środków w celu opracowania Porozumienia o rodzinie kaczkowatych zachodniego regionu palearktycznego,
BIORĄC POD UWAGĘ, że wędrowne ptaki wodne stanowią ważny element różnorodności biologicznej świata, którą zgodnie z duchem "Konwencji o różnorodności biologicznej" z 1992 r. oraz Agendą 21 należy chronić dla dobra obecnych i przyszłych pokoleń,
ŚWIADOME ekonomicznych, społecznych, kulturowych i rekreacyjnych korzyści uzyskiwanych z chwytania niektórych gatunków wędrownych ptaków wodnych oraz ekologicznych, genetycznych, naukowych, estetycznych, rekreacyjnych, kulturowych, edukacyjnych, społecznych i ekonomicznych wartości ptaków wodnych w ogólności,
PRZEKONANE, że chwytanie wędrownych ptaków wodnych musi być prowadzone w sposób zrównoważony, przy uwzględnieniu stanu zachowania tych gatunków w całym obszarze ich występowania, jak również ich charakterystyki biologicznej,
ŚWIADOME FAKTU, że wędrowne ptaki wodne są szczególnie narażone na niebezpieczeństwo, ponieważ wędrują na dużych odległościach i są uzależnione od sieci obszarów wodno-błotnych, które zanikają i ulegają degradacji na skutek niezrównoważonej działalności człowieka, o czym mówi "Konwencja o obszarach wodno-błotnych mających znaczenie międzynarodowe, zwłaszcza jako środowisko życiowe ptactwa wodnego" z 1971 r.,
UZNAJĄC potrzebę podjęcia natychmiastowych działań w celu powstrzymania spadku liczebności wędrownych gatunków ptaków wodnych na geograficznym obszarze systemów tras wędrówek afrykańsko-euroazjatyckich ptaków wodnych,
PRZEKONANE, że zawarcie wielostronnego porozumienia oraz jego wprowadzanie w życie poprzez skoordynowane i wspólne działania znacząco przyczyni się do najskuteczniejszej ochrony wędrownych ptaków wodnych i ich siedlisk oraz przyniesie dodatkowe korzyści wielu innym gatunkom zwierząt i roślin, oraz
UZNAJĄC, że skuteczne wprowadzenie w życie takiego porozumienia wymagać będzie udzielenia niektórym Państwom Strefy pomocy na badania, szkolenie i monitorowanie w zakresie wędrownych gatunków ptaków wodnych i ich siedlisk, na gospodarowanie tymi siedliskami, jak również na ustanowienie lub udoskonalenie instytucji naukowych i administracyjnych dla celów wprowadzenia w życie niniejszego Porozumienia,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł I
Zasięg, definicje oraz wykładnia
1.
Geograficzny zasięg niniejszego Porozumienia obejmuje obszar systemów tras wędrówek afrykańsko-euroazjatyckich ptaków wodnych, określony w załączniku 1 do niniejszego Porozumienia, zwany dalej "obszarem Porozumienia".
2.
Co celów niniejszego Porozumienia:
a) "Konwencja" oznacza "Konwencję o ochronie wędrownych gatunków dzikich zwierząt" z 1979 r.;
b) "sekretariat Konwencji" oznacza organ ustanowiony na podstawie art. IX Konwencji;
c) "ptaki wodne" oznaczają te gatunki ptaków, które są ekologicznie zależne od obszarów wodno-błotnych co najmniej przez część swojego rocznego cyklu, których obszar występowania leży w całości lub częściowo w obszarze Porozumienia i które są wymienione w załączniku 2 do niniejszego Porozumienia;
d) "sekretariat Porozumienia" oznacza organ ustanowiony na podstawie art. VI ust. 7 lit. b) niniejszego Porozumienia;
e) "Strony" oznacza, o ile kontekst nie wskazuje inaczej, Strony niniejszego Porozumienia;
oraz
f) "Strony obecne i głosujące" oznacza Strony obecne i oddające głos za lub przeciw; powstrzymujący się od głosowania nie są zaliczani do Stron obecnych i głosujących.
Ponadto terminy zdefiniowane w art. I akapit pierwszy lit. a)-k) Konwencji mają takie samo znaczenie, mutatis mutandis, w niniejszym Porozumieniu.
3.
Niniejsze Porozumienie jest Porozumieniem w rozumieniu art. IV ust. 3 Konwencji.
4.
Załączniki do niniejszego Porozumienia stanowią jego integralną część.
Jakiekolwiek odniesienie do niniejszego Porozumienia stanowi odniesienie do jego załączników.
Artykuł II
Podstawowe zasady
1.
Strony podejmują skoordynowane środki w celu utrzymania wędrownych gatunków ptaków wodnych w odpowiednim stanie zachowania lub przywrócenia ich do takiego stanu.
W tym celu Strony stosują, w granicach swojej krajowej jurysdykcji, środki określone w art. II wraz ze szczegółowymi działaniami określonymi w planie działania przewidzianym w art. IV niniejszego Porozumienia.
2.
Przy wprowadzaniu środków określonych w ust. 1 powyżej Strony powinny uwzględnić zasadę ostrożności.
Artykuł III
Ogólne środki ochrony
1.
Strony podejmują środki mające na celu ochronę wędrownych ptaków wodnych, zwracając szczególną uwagę na zagrożone gatunki, jak również na te, które znajdują się w nieodpowiednim stanie zachowania.
2.
W tym celu Strony:
a) wprowadzają taką samą ścisłą ochronę zagrożonych gatunków wędrownych ptaków wodnych w obszarze Porozumienia, którą przewiduje art. III ust. 4 i 5 Konwencji;
b) zapewniają, że wszelkie użycie wędrownych ptaków wodnych jest oparte na najlepszej dostępnej wiedzy o ich ekologii i nie narusza równowagi gatunkowej ani ich ekosystemów;
c) identyfikują miejsca i siedliska wędrownych ptaków wodnych występujące na ich terytorium i wspierają ochronę, gospodarowanie, przywracanie walorów i odtwarzanie w odniesieniu do tych miejsc i siedlisk we współpracy z organami wymienionymi w art. IX lit. a) i b) niniejszego Porozumienia, zainteresowanymi ochroną siedlisk;
d) koordynują swoje wysiłki mające na celu utrzymanie sieci odpowiednich siedlisk lub, gdzie to stosowne, odtworzenie jej na całym obszarze każdego gatunku wędrownych ptaków wodnych, którego to dotyczy, w szczególności gdy obszary wodno-błotne znajdują się na obszarze należącym do więcej niż jednej Strony niniejszego Porozumienia;
e) badają zagrożenia, które są lub mogą być związane z działalnością człowieka i podejmują starania w celu wdrożenia środków zaradczych, w tym w celu przywracania walorów i odtwarzania siedlisk oraz środków zastępczych w sytuacji utraty siedlisk;
f) współpracują w sytuacjach nadzwyczajnych wymagających międzynarodowego wspólnego działania oraz przy identyfikowaniu gatunków wędrownych ptaków wodnych, które są najbardziej narażone na te sytuacje, a także współpracują przy opracowywaniu odpowiednich procedur nadzwyczajnych w celu zapewnienia tym gatunkom skuteczniejszej ochrony w takich sytuacjach oraz w przygotowaniu wytycznych, które pomogą Stronom w opanowywaniu takich sytuacji;
g) zakazują umyślnego wprowadzania obcych rodzimej faunie gatunków ptaków wodnych do środowiska i podejmują odpowiednie działania w celu zapobiegania niezamierzonemu wypuszczeniu na wolność takich gatunków, jeżeli to wprowadzenie lub wypuszczenie przyniosłoby uszczerbek dla stanu ochrony dzikiej fauny i flory; jeżeli obce rodzimej faunie gatunki ptaków wodnych zostały już wprowadzone, Strony podejmują wszelkie odpowiednie środki zapobiegawcze chroniące rodzime gatunki przed potencjalnym zagrożeniem ze strony gatunków obcych rodzimej faunie;
h) inicjują lub wspierają badania w dziedzinie biologii i ekologii wędrownych ptaków wodnych, w tym również harmonizację metod badawczych i monitorujących oraz, gdzie to stosowne, ustanowienie wspólnych lub realizowanych na zasadzie współpracy programów badań i monitorowania;
i) analizują swoje wymagania szkoleniowe w zakresie, między innymi, badań, monitoringu i obrączkowania wędrownych ptaków wodnych oraz gospodarowania obszarami wodno-błotnymi w celu zidentyfikowania priorytetowych tematów i dziedzin szkoleń oraz współpracują przy opracowaniu i prowadzeniu odpowiednich programów szkoleniowych;
j) opracowują i przeprowadzają programy mające na celu podniesienie poziomu wiedzy i znajomości zagadnień związanych z ochroną wędrownych ptaków wodnych w ogólności oraz konkretnych celów i postanowień niniejszego Porozumienia;
k) wymieniają informacje oraz wyniki programów badań, monitoringu, ochrony i edukacji;
oraz
l) współpracują ze sobą, mając na celu wzajemną pomoc we wprowadzaniu w życie niniejszego Porozumienia, w szczególności w dziedzinach badań i monitoringu.
Artykuł IV
Plan działania oraz wytyczne dla ochrony
1.
Plan działania dołączony jest w formie załącznika 3 do niniejszego Porozumienia.
Określa on działania, które Strony podejmują w odniesieniu do priorytetowych gatunków i kwestii objętych poniższymi kategoriami, zgodnie z ogólnymi środkami ochrony określonymi w art. III niniejszego Porozumienia:
a) ochrona gatunków;
b) ochrona siedlisk;
c) zarządzanie działalnością człowieka;
d) badania i monitoring;
e) edukacja i informacja;
oraz
f) wprowadzenie w życie.
2.
Plan działania jest poddawany przeglądowi podczas każdego zwyczajnego zebrania Stron, przy uwzględnieniu wytycznych dla ochrony.
3.
Wszelkie zmiany planu działania są przyjmowane przez zebranie Stron, przy uwzględnieniu postanowień zawartych w art. III niniejszego Porozumienia.
4.
Wytyczne dla ochrony są przedstawiane na zebraniu Stron do przyjęcia na jego pierwszej sesji i podlegają regularnemu przeglądowi.
Artykuł V
Wprowadzenie w życie i finansowanie
1.
Każda ze Stron:
a) wyznacza organ lub organy właściwe do wprowadzenia w życie niniejszego Porozumienia, które, między innymi, monitorują wszelkie działania, które mogą mieć wpływ na stan zachowania tych gatunków wędrownych ptaków wodnych, dla których Strona jest Państwem Strefy;
b) wyznacza punkt kontaktowy dla pozostałych Stron i bezzwłocznie podaje sekretariatowi Porozumienia jego nazwę i adres w celu niezwłocznego powiadomienia pozostałych Stron;
oraz
c) przygotowuje na każde zwyczajne zebranie Stron, poczynając od drugiej sesji, sprawozdanie z wprowadzenia Porozumienia w życie, ze szczególnym uwzględnieniem podjętych przez siebie środków ochrony.
Forma takich sprawozdań zostaje określona na pierwszej sesji zebrania Stron i poddana przeglądowi, jeśli zajdzie taka konieczność, na dowolnej następnej sesji zebrania Stron.
Każde sprawozdanie jest przedkładane do sekretariatu Porozumienia nie później niż sto dwadzieścia dni przed zwyczajnym zebraniem Stron, na które zostało ono przygotowane, a kopie zostają niezwłocznie rozesłane przez sekretariat Porozumienia pozostałym Stronom.
2. a) Każda Strona wnosi składkę do budżetu Porozumienia zgodnie ze skalą składek Organizacji Narodów Zjednoczonych.
Składki te wynoszą nie więcej niż 25 % łącznego budżetu dla dowolnej Strony, która jest Państwem Strefy.
Organizacje regionalnej integracji gospodarczej są zobowiązane do uiszczania składek nie wyższych niż 2,5 % kosztów administracyjnych.
b) Decyzje dotyczące budżetu oraz wszelkich zmian skali składek, które mogą okazać się konieczne, są przyjmowane przez zebranie Stron na zasadzie konsensusu.
3.
Zebranie Stron może ustanowić fundusz ochrony finansowany z dobrowolnych składek Stron lub z dowolnego innego źródła w celu finansowania monitoringu, badań, szkoleń i projektów związanych z zachowaniem wędrownych ptaków wodnych, obejmującym również ochronę i gospodarowanie.
4.
Strony zachęca się do przeprowadzania szkoleń oraz zapewniania technicznego i finansowego wsparcia pozostałym Stronom na zasadzie wielostronnej lub dwustronnej w celu pomocy we wprowadzaniu w życie postanowień niniejszego Porozumienia.
Artykuł VI
Zebranie Stron
1.
Zebranie Stron jest organem decyzyjnym niniejszego Porozumienia.
2.
Depozytariusz, w porozumieniu z sekretariatem Konwencji, zwołuje zebranie Stron nie później niż jeden rok po dniu wejścia w życie niniejszego Porozumienia.
Następnie sekretariat Porozumienia, w porozumieniu z sekretariatem Konwencji, zwołuje zwyczajne zebrania Stron nie rzadziej niż co trzy lata, o ile zebranie Stron nie postanowi inaczej.
Gdy jest to możliwe, zebrania takie powinny odbywać się wspólnie ze zwyczajnymi zebraniami Konferencji Stron Konwencji.
3.
Na pisemny wniosek co najmniej jednej trzeciej Stron sekretariat Porozumienia zwołuje nadzwyczajne zebranie Stron.
4.
Organizacja Narodów Zjednoczonych, jej wyspecjalizowane agencje, Międzynarodowa Agencja Energii Atomowej, dowolne państwo niebędące Stroną Porozumienia oraz sekretariaty międzynarodowych konwencji zainteresowane, między innymi, zachowaniem wędrownych ptaków wodnych, obejmującym również ochronę i gospodarowanie, mogą być reprezentowane przez obserwatorów na zebraniach Stron.
Dowolne agencje lub organy, które posiadają kwalifikacje techniczne w kwestiach związanych z zachowaniem lub w zakresie badań wędrownych ptaków wodnych, mogą również być reprezentowane na zebraniach Stron przez obserwatorów, o ile nie sprzeciwi się temu co najmniej jedna trzecia obecnych Stron.
5.
Prawo do głosowania przysługuje wyłącznie Stronom.
Każda Strona posiada jeden głos, jednakże organizacje regionalnej integracji gospodarczej, które są Stronami niniejszego Porozumienia, w sprawach znajdujących się w zakresie ich kompetencji, korzystające ze swego prawa głosu mają liczbę głosów równą liczbie ich Państw Członkowskich, będących Stronami niniejszego Porozumienia.
Organizacja regionalnej integracji gospodarczej nie korzysta ze swojego prawa do głosowania, jeżeli jej Państwa Członkowskie korzystają ze swoich praw, i odwrotnie.
6.
O ile Porozumienie nie stanowi inaczej, decyzje zebrania Stron przyjmowane są na zasadzie konsensusu lub, jeżeli nie można osiągnąć konsensusu, większością dwóch trzecich Stron obecnych i głosujących.
7.
Na swojej pierwszej sesji zebranie Stron:
a) przyjmuje regulamin na zasadzie konsensusu;
b) ustanawia sekretariat Porozumienia w ramach sekretariatu Konwencji w celu pełnienia funkcji sekretariatu wymienionych w art. VIII niniejszego Porozumienia;
c) ustanawia komitet techniczny przewidziany w art. VII niniejszego Porozumienia;
d) przyjmuje formę sprawozdań sporządzanych zgodnie z art. V ust. 1 lit. (c) niniejszego Porozumienia;
oraz
e) przyjmuje kryteria dla określenia sytuacji nadzwyczajnych, które wymagają pilnego wprowadzenia środków ochrony oraz określa formy przydzielania odpowiedzialności za podejmowane działania.
8.
Na każdej ze swoich zwyczajnych sesji zebranie Stron:
a) rozważa faktyczne i potencjalne zmiany stanu zachowania wędrownych ptaków wodnych oraz siedlisk istotnych dla ich przetrwania, jak również czynniki, które mogą na nie wpływać;
b) dokonuje przeglądu poczynionych postępów i napotkanych trudności we wprowadzaniu w życie niniejszego Porozumienia;
c) przyjmuje budżet i rozważa wszelkie sprawy związane z ustaleniami finansowymi dla niniejszego Porozumienia;
d) zajmuje się wszelkimi sprawami związanymi z sekretariatem Porozumienia oraz członkostwem w komitecie technicznym;
e) przyjmuje sprawozdanie do przekazania Stronom niniejszego Porozumienia oraz Konferencji Stron Konwencji;
oraz
f) określa termin i miejsce następnego zebrania.
9.
Na dowolnej spośród swoich sesji zebranie Stron może:
a) wystosować zalecenia do Stron, jeżeli uzna to za konieczne lub właściwe;
b) przyjąć określone działania w celu zwiększenia skuteczności niniejszego Porozumienia oraz, w odpowiednim przypadku, środków nadzwyczajnych przewidzianych w art. VII ust. 4 niniejszego Porozumienia;
c) rozważyć i zadecydować o wnioskach w sprawie zmiany niniejszego Porozumienia;
d) zmienić plan działania zgodnie z art. IV ust. 3 niniejszego Porozumienia;
e) ustanowić takie organy pomocnicze, jakie uzna za niezbędne do pomocy we wprowadzaniu w życie niniejszego Porozumienia, w szczególności dla koordynacji z organami ustanowionymi na podstawie innych międzynarodowych traktatów, konwencji i porozumień o częściowo pokrywającym się zakresie geograficznym i taksonomicznym;
oraz
f) zadecydować o innych kwestiach związanych z wprowadzaniem niniejszego Porozumienia w życie.
Artykuł VII
Komitet techniczny
1.
W skład komitetu technicznego wchodzi:
a) dziewięciu ekspertów reprezentujących różne regiony obszaru Porozumienia, zgodnie ze zrównoważonym rozmieszczeniem geograficznym;
b) jeden przedstawiciel Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody i Zasobów Naturalnych (IUCN), jeden przedstawiciel Międzynarodowego Biura Badań Mokradeł i Ptactwa Wodnego (IWRB) oraz jeden przedstawiciel Międzynarodowej Rady ds. Ochrony Zwierzyny oraz Dzikiej Fauny i Flory (CIC);
oraz
c) po jednym ekspercie z następujących dziedzin: gospodarka wiejska, gospodarka łowiecka oraz prawo środowiska.
Zebranie Stron określa procedurę mianowania ekspertów, kadencję ich stanowisk oraz procedurę wyznaczania przewodniczącego komitetu technicznego.
Przewodniczący może przyjąć maksymalnie czterech obserwatorów z wyspecjalizowanych organizacji międzyrządowych i pozarządowych.
2.
O ile zebranie Stron nie postanowi inaczej, posiedzenia komitetu technicznego są zwoływane przez sekretariat Porozumienia wspólnie z każdym zwyczajnym zebraniem Stron oraz co najmniej raz pomiędzy zwyczajnymi zebraniami Stron.
3.
Komitet techniczny:
a) udziela naukowych i technicznych porad i informacji zebraniu Stron oraz, poprzez sekretariat Porozumienia, Stronom;
b) opracowuje zalecenia dla zebrania Stron odnośnie do planu działania, wprowadzania Porozumienia w życie oraz dalszych badań, które mają być przeprowadzone;
c) przygotowuje na każde zwyczajne zebranie Stron sprawozdanie ze swojej działalności, które jest przedkładane do sekretariatu Porozumienia nie mniej niż sto dwadzieścia dni przed zebraniem Stron, a jego kopie są niezwłocznie rozsyłane Stronom przez sekretariat Porozumienia;
oraz
d) wykonuje wszelkie inne zadania powierzane mu przez zebranie Stron.
4.
Gdy według opinii komitetu technicznego ma miejsce sytuacja nadzwyczajna, która wymaga podjęcia natychmiastowych środków w celu uniknięcia pogorszenia stanu zachowania jednego lub większej ilości gatunków wędrownych ptaków wodnych, komitet techniczny może zażądać, aby sekretariat zwołał w trybie pilnym zebranie zainteresowanych Stron.
Strony te spotykają się możliwie jak najwcześniej w celu szybkiego ustanowienia mechanizmu zapewniającego ochronę gatunkom zidentyfikowanym jako narażone na szczególnie poważne zagrożenie.
Jeżeli na takim zebraniu przyjęte zostanie zalecenie, to zainteresowane Strony informują siebie nawzajem i sekretariat Porozumienia o środkach podjętych w celu wprowadzenia go w życie bądź o powodach, dla których zalecenie nie mogło być wprowadzone w życie.
5.
Komitet techniczny może utworzyć grupy robocze, które mogą być konieczne do wykonania określonych zadań.
Artykuł VIII
Sekretariat Porozumienia
Do funkcji sekretariatu Porozumienia należy:
a) organizacja i obsługa zebrań Stron, jak również zebrań komitetu technicznego;
b) wykonywanie decyzji skierowanych do niego przez zebranie Stron;
c) promowanie i koordynowanie działań objętych Porozumieniem, w tym planu działania, zgodnie z decyzjami zebrania Stron;
d) współpraca z Państwami Strefy niebędącymi Stronami niniejszego Porozumienia w celu ułatwienia koordynacji pomiędzy Stronami oraz z organizacjami międzynarodowymi i krajowymi, których działalność ma bezpośrednie lub pośrednie znaczenie dla zachowania wędrownych ptaków wodnych, w tym dla ich ochrony i gospodarowania nimi;
e) zbieranie i ocena informacji, które będą wspierać cele i wprowadzanie Porozumienia w życie oraz organizacja odpowiedniego rozpowszechniania takich informacji;
f) zwracanie uwagi zebrania Stron na kwestie dotyczące celów niniejszego Porozumienia;
g) dostarczanie każdej ze Stron kopii sprawozdań organów wymienionych w art. V ust. 1 lit. a) niniejszego Porozumienia oraz komitetu technicznego wraz z kopiami sprawozdań, jakie musi dostarczyć zgodnie z lit. h) niniejszego artykułu nie mniej niż sześćdziesiąt dni przed rozpoczęciem każdego zwyczajnego zebrania Stron;
h) przygotowywanie corocznie i dla każdego zwyczajnego zebrania Stron sprawozdań z prac sekretariatu oraz z wprowadzania niniejszego Porozumienia w życie;
i) zarządzanie budżetem Porozumienia oraz jego funduszem ochrony, jeśli jest on ustanowiony;
j) dostarczanie ogółowi społeczeństwa informacji dotyczących Porozumienia i jego celów;
oraz
k) pełnienie wszelkich innych funkcji, jakie mogą być mu powierzone zgodnie z Porozumieniem lub przez zebranie Stron.
Artykuł IX
Stosunki z międzynarodowymi organami zajmującymi się wędrownymi ptakami wodnymi i ich siedliskami
Sekretariat Porozumienia konsultuje się:
a) regularnie z sekretariatem Konwencji oraz, gdzie to stosowne, z organami odpowiedzialnymi za funkcje sekretariatu na podstawie porozumień zawartych zgodnie z art. IV ust. 3 i 4 Konwencji, które odnoszą się do wędrownych ptaków wodnych, "Konwencji o obszarach wodno-błotnych mających znaczenie międzynarodowe, zwłaszcza jako środowisko życiowe ptactwa wodnego" z 1971 r., "Konwencji o międzynarodowym handlu dzikimi zwierzętami i roślinami gatunków zagrożonych wyginięciem" z 1973 r., "Afrykańskiej konwencji o ochronie przyrody i zasobów naturalnych" z 1968 r., "Konwencji o ochronie europejskiej dzikiej fauny i flory oraz ich siedlisk naturalnych" z 1979 r. oraz "Konwencji o różnorodności biologicznej" z 1992 r., mając na celu współpracę zebrania Stron ze stronami tych konwencji we wszelkich kwestiach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania, a zwłaszcza w opracowywaniu i realizacji planu działania;
b) z sekretariatami innych stosownych konwencji i instrumentów międzynarodowych odnośnie do kwestii będących przedmiotem wspólnego zainteresowania;
oraz
c) innymi organizacjami właściwymi w dziedzinie zachowania wędrownych ptaków wodnych i ich siedlisk, w tym ich ochronę i gospodarowanie nimi, jak również w zakresie badań, edukacji i podnoszenia poziomu wiedzy.
Artykuł X
Zmiana Porozumienia
1.
Niniejsze Porozumienie może zostać zmienione na jakimkolwiek zwyczajnym lub nadzwyczajnym zebraniu Stron.
2.
Wnioski o zmianę mogą być zgłaszane przez dowolną ze Stron.
3.
Tekst każdej wnioskowanej zmiany oraz jej uzasadnienie są przekazywane do sekretariatu Porozumienia nie mniej niż sto pięćdziesiąt dni przed otwarciem zebrania.
Sekretariat Porozumienia niezwłocznie przesyła kopie Stronom.
Wszelkie uwagi Stron odnośnie do tekstu są przekazywane do sekretariatu Porozumienia nie mniej niż sześćdziesiąt dni przed otwarciem zebrania.
Możliwie jak najwcześniej po ostatnim dniu zgłaszania uwag sekretariat przekazuje Stronom wszystkie uwagi zgłoszone do tego dnia.
4.
Zmiana Porozumienia inna niż zmiana jego załączników przyjmowana jest większością dwóch trzecich Stron obecnych i głosujących i wchodzi w życie dla Stron, które ją przyjęły, w trzydziestym dniu od daty złożenia przez dwie trzecie Stron Porozumienia, będących Stronami w dniu przyjęcia zmiany, instrumentów przyjęcia zmiany u depozytariusza.
Dla każdej Strony, która składa instrument przyjęcia po dniu, w którym dwie trzecie Stron złożyło swoje instrumenty przyjęcia, zmiana wchodzi w życie w trzydziestym dniu od dnia, w którym składa ona swój instrument przyjęcia.
5.
Wszelkie dodatkowe załączniki i każda zmiana załącznika są przyjmowane większością dwóch trzecich Stron obecnych i głosujących i wchodzą w życie dla wszystkich Stron w dziewięćdziesiątym dniu od dnia ich przyjęcia przez zebranie Stron, oprócz Stron, które zgłosiły zastrzeżenie zgodnie z ust. 6 niniejszego artykułu.
6.
W ciągu okresu dziewięćdziesięciu dni przewidzianego w ust. 5 niniejszego artykułu każda Strona może na podstawie pisemnego zawiadomienia przekazanego depozytariuszowi zgłosić zastrzeżenie odnośnie do dodatkowego załącznika lub zmiany załącznika.
Zastrzeżenie takie może zostać wycofane w dowolnym czasie na podstawie pisemnego zawiadomienia przekazanego depozytariuszowi, po czym dodatkowy załącznik lub zmiana wchodzi w życie dla tej Strony w trzydziestym dniu od daty cofnięcia zastrzeżenia.
Artykuł XI
Wpływ niniejszego Porozumienia na międzynarodowe konwencje i prawodawstwo
1.
Postanowienia niniejszego Porozumienia nie wpływają na prawa i obowiązki którejkolwiek ze Stron, wynikające z istniejących międzynarodowych traktatów, konwencji lub porozumień.
2.
Postanowienia niniejszego Porozumienia w żaden sposób nie wpływają na prawa którejkolwiek ze Stron do utrzymania lub przyjęcia bardziej rygorystycznych środków ochrony wędrownych ptaków wodnych i ich siedlisk.
Artykuł XII
Rozstrzyganie sporów
1.
Wszelki spór, jaki może powstać pomiędzy dwiema lub większą liczbą Stron w związku z wykładnią lub stosowaniem postanowień niniejszego Porozumienia, podlega negocjacji pomiędzy Stronami uczestniczącymi w sporze.
2.
Jeżeli sporu nie da się rozwiązać zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu, strony mogą, za obopólną zgodą, przekazać spór do rozstrzygnięcia w postępowaniu arbitrażowym, w szczególności przed Stałym Trybunałem Arbitrażowy w Hadze, a wówczas Strony, które przekazały spór, są związane orzeczeniem sądu arbitrażowego.
Artykuł XIII
Podpisanie, ratyfikacja, przyjęcie, zatwierdzenie, przystąpienie
1.
Niniejsze Porozumienie jest otwarte do podpisu przez dowolne Państwo Strefy, bez względu na to, czy obszary będące pod jego jurysdykcją leżą w obrębie obszaru Porozumienia, czy nie, lub organizację regionalnej integracji gospodarczej, której co najmniej jeden członek jest Państwem Strefy, poprzez:
a) podpisanie bez zastrzeżenia ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia;
lub
b) podpisanie z zastrzeżeniem ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia, po którym nastąpi ratyfikacja, przyjęcie lub zatwierdzenie.
2.
Niniejsze Porozumienie pozostaje otwarte do podpisu w Hadze do dnia jego wejścia w życie.
3.
Niniejsze Porozumienie jest otwarte do przystąpienia dla dowolnego Państwa Strefy lub organizacji regionalnej integracji gospodarczej wymienionej w ust. 1 powyżej w dniu i pod dniu wejścia w życie Porozumienia.
4.
Instrumenty ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia są składane u depozytariusza.
Artykuł XIV
Wejście w życie
1.
Niniejsze Porozumienie wchodzi w życie w pierwszym dniu trzeciego miesiąca po tym, jak co najmniej czternaście Państw Strefy lub organizacji regionalnej integracji gospodarczej, w tym co najmniej siedem z Afryki i siedem z Eurazji, podpisze je bez zastrzeżeń odnośnie do ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia lub złoży swoje instrumenty ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia zgodnie z art. XIII niniejszego Porozumienia.
2.
Dla dowolnego Państwa Strefy lub organizacji regionalnej integracji gospodarczej, które:
a) podpisały bez zastrzeżenia ratyfikację, przyjęcie lub zatwierdzenie niniejszego Porozumienia;
b) ratyfikowały, przyjęły lub zatwierdziły niniejsze Porozumienie;
lub
c) przystąpiły do niniejszego Porozumienia po dniu, w którym liczba Państw Strefy i organizacji regionalnej integracji gospodarczej niezbędna do umożliwienia wejścia w życie podpisała je bez zastrzeżeń albo ratyfikowała, przyjęła lub zatwierdziła je, niniejsze Porozumienie wchodzi w życie w pierwszym dniu trzeciego miesiąca po podpisaniu bez zastrzeżeń lub złożeniu przez to państwo lub organizację swojego instrumentu ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia.
Artykuł XV
Zastrzeżenia
Postanowienia niniejszego Porozumienia nie podlegają ogólnym zastrzeżeniom.
Jednakże szczegółowe zastrzeżenie może być wniesione przez dowolne państwo lub organizację regionalnej integracji gospodarczej po podpisaniu bez zastrzeżenia odnośnie do ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia, w odpowiednim przypadku, po złożeniu swojego instrumentu ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia odnośnie do dowolnego gatunku objętego niniejszym Porozumieniem bądź dowolnego określonego przepisu planu działania.
Takie zastrzeżenie może zostać wycofane w dowolnym czasie przez państwo lub organizację regionalnej integracji gospodarczej, która je wniosła, na podstawie pisemnego zawiadomienia przekazanego depozytariuszowi; takie państwo lub organizacja nie jest związana postanowieniami, które są przedmiotem zastrzeżenia do trzydziestu dni od daty cofnięcia zastrzeżenia.
Artykuł XVI
Wypowiedzenie
Każda Strona może wypowiedzieć niniejsze Porozumienie w dowolnym czasie na podstawie pisemnego zawiadomienia przekazanego depozytariuszowi.
Wypowiedzenie wchodzi w życie po dwunastu miesiącach od daty otrzymania zawiadomienia przez depozytariusza.
Artykuł XVII
Depozytariusz
1.
Oryginał niniejszego Porozumienia w języku arabskim, angielskim, francuskim i rosyjskim, z których każda wersja jest na równi autentyczna, zostaje złożony rządowi Królestwa Niderlandów, który jest depozytariuszem.
Depozytariusz przekazuje uwierzytelnione kopie tych wersji wszystkim państwom i organizacjom regionalnej integracji gospodarczej określonym w art. XIII ust. 1 niniejszego Porozumienia oraz do sekretariatu Porozumienia po jego ustanowieniu.
2.
Z chwilą wejścia w życie niniejszego Porozumienia jego uwierzytelniona kopia zostaje przekazana przez depozytariusza do Sekretariatu Narodów Zjednoczonych w celu rejestracji i publikacji zgodnie z art. 102 Karty Narodów Zjednoczonych.
3.
Depozytariusz informuje wszystkie państwa i organizacje regionalnej integracji gospodarczej, które podpisały Porozumienie lub przystąpiły do niego, oraz sekretariat Porozumienia o:
a) każdym podpisaniu;
b) każdym złożeniu instrumentów ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia;
c) dacie wejścia w życie niniejszego Porozumienia oraz wszelkich dodatkowych załączników, jak również wszelkich zmian Porozumienia lub jego załączników;
d) każdym zastrzeżeniu odnośnie do dodatkowego załącznika bądź do zmiany załącznika;
e) każdym zawiadomieniu o wycofaniu zastrzeżenia;
oraz
f) każdym zawiadomieniu o wypowiedzeniu Porozumienia.
Depozytariusz przekazuje wszystkim państwom i organizacjom regionalnej integracji gospodarczej, które podpisały niniejsze Porozumienie lub przystąpiły do niego, oraz do sekretariatu Porozumienia tekst każdego zastrzeżenia, każdego dodatkowego załącznika oraz każdej zmiany Porozumienia lub jego załączników.
Na dowód czego niżej podpisani, należycie w tym celu upoważnieni, podpisali niniejsze Porozumienie.
Porozumienie
w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Królestwem Norwegii dotyczące dostosowań preferencji w handlu serem na podstawie art. 19 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym
A. List Wspólnoty
Szanowny Panie,
Mam zaszczyt nawiązać do konsultacji pomiędzy Wspólnotą Europejską a Królestwem Norwegii dotyczących dostosowań preferencji w handlu serem, które odbyły się w dniach od 3 maja 2006 r. do 7 czerwca 2006 r., podjętych na podstawie art. 19 ust. 1 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym.
W celu poprawy warunków dwustronnego handlu serem, Wspólnota Europejska i Królestwo Norwegii zgodziły się dostosować obecnie obowiązujące kontyngenty preferencyjne.
Niniejszym potwierdzam następujący wynik konsultacji:
1) Królestwo Norwegii zwiększy obowiązujący roczny bezcłowy kontyngent taryfowy na przywóz do Norwegii sera pochodzącego ze Wspólnoty Europejskiej o 500 ton.
Dodatkowa ilość zostanie przydzielona obecnym importerom na zasadzie pro rata (tj. wzrost istniejących kontyngentów o 12,5 %).
Wielkość dodatkowego kontyngentu w roku 2006 wyniesie 250 ton.
Dodatkowy kontyngent zostanie otwarty w najkrótszym możliwym terminie, lecz nie później niż dnia 1 listopada 2006 r.
2) Wspólnota Europejska połączy dwa obowiązujące roczne bezcłowe kontyngenty taryfowe na przywóz do Wspólnoty Europejskiej sera pochodzącego z Norwegii (numery kontyngentu 09.4781 i 09.4782).
Wspólnota Europejska zastosuje normalne przepisy dotyczące zarządzania połączonym kontyngentem taryfowym w ramach systemu zarządzania zezwoleniami.
Wspólnota Europejska będzie stosować połączone kontyngenty od dnia 1 stycznia 2007 r., na początku drugiego półrocza ( 1 stycznia 2007 r.– 30 czerwca 2007 r.) rocznego okresu zarządzania tą koncesją ( 1 lipca 2006 r.– 30 czerwca 2007 r.).
Jeżeli obowiązujące kontyngenty na przywóz sera nie zostaną w pełni wykorzystane w półroczu od 1 lipca 2006 r. do 31 grudnia 2006 r., niewykorzystana ilość zostanie przeniesiona na półrocze od 1 stycznia 2007 r. do 30 czerwca 2007 r.
3) Reguły pochodzenia na użytek wdrożenia dostosowań, o których mowa w pkt 1 i 2, są określone w załączniku IV do porozumienia w formie wymiany listów z dnia 2 maja 1992 r.
Jednakże akapit drugi załącznika IV odnosi się do wykazu w załączniku II do Protokołu 4 do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, który ma być stosowany zgodnie z załącznikiem I do tego samego protokołu, a nie do wykazu w dodatku określonym w akapicie drugim załącznika IV do porozumienia w formie wymiany listów z dnia 2 maja 1992 r.
4) Strony uzgadniają, że podejmą konieczne kroki w celu zapewnienia takiego zarządzania kontyngentami taryfowymi, które umożliwią prowadzenie regularnego przywozu i skuteczny przywóz uzgodnionych ilości.
Niniejsze porozumienie w formie wymiany listów podlega przyjęciu przez Strony zgodnie z ich własnymi procedurami.
Mam zaszczyt potwierdzić, że Wspólnota Europejska zgadza się z treścią niniejszego listu.
Będę zobowiązany za potwierdzenie, że Rząd Królestwa Norwegii zgadza się z treścią powyższego listu.
Proszę przyjąć wyrazy mojego najwyższego poważania.
B. List Królestwa Norwegii
Szanowny Panie,
Mam zaszczyt potwierdzić otrzymanie Pani listu z dnia dzisiejszego, o następującej treści:
"Mam zaszczyt nawiązać do konsultacji pomiędzy Wspólnotą Europejską a Królestwem Norwegii dotyczących dostosowań preferencji w handlu serem, które odbyły się w dniach od 3 maja 2006 r. do 7 czerwca 2006 r., podjętych na podstawie art. 19 ust. 1 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym.
W celu poprawy warunków dwustronnego handlu serem, Wspólnota Europejska i Królestwo Norwegii zgodziły się dostosować obecnie obowiązujące kontyngenty preferencyjne.
Niniejszym potwierdzam następujący wynik konsultacji:
1) Królestwo Norwegii zwiększy obowiązujący roczny bezcłowy kontyngent taryfowy na przywóz do Norwegii sera pochodzącego ze Wspólnoty Europejskiej o 500 ton.
Dodatkowa ilość zostanie przydzielona obecnym importerom na zasadzie pro rata (tj. wzrost istniejących kontyngentów o 12,5 %).
Wielkość dodatkowego kontyngentu w roku 2006 wyniesie 250 ton.
Dodatkowy kontyngent zostanie otwarty w najkrótszym możliwym terminie, lecz nie później niż dnia 1 listopada 2006 r.
2) Wspólnota Europejska połączy dwa obowiązujące roczne bezcłowe kontyngenty taryfowe na przywóz do Wspólnoty Europejskiej sera pochodzącego z Norwegii (numery kontyngentu 09.4781 i 09.4782).
Wspólnota Europejska zastosuje normalne przepisy dotyczące zarządzania połączonym kontyngentem taryfowym w ramach systemu zarządzania zezwoleniami.
Wspólnota Europejska będzie stosować połączone kontyngenty od dnia 1 stycznia 2007 r., na początku drugiego półrocza ( 1 stycznia 2007 r.– 30 czerwca 2007 r.) rocznego okresu zarządzania tą koncesją ( 1 lipca 2006 r.– 30 czerwca 2007 r.).
Jeżeli obowiązujące kontyngenty na przywóz sera nie zostaną w pełni wykorzystane w półroczu od 1 lipca 2006 r. do 31 grudnia 2006 r., niewykorzystana ilość zostanie przeniesiona na półrocze od 1 stycznia 2007 r. do 30 czerwca 2007 r.
3) Reguły pochodzenia na użytek wdrożenia dostosowań, o których mowa w pkt 1 i 2, są określone w załączniku IV do porozumienia w formie wymiany listów z dnia 2 maja 1992 r.
Jednakże akapit drugi załącznika IV odnosi się do wykazu w załączniku II do Protokołu 4 do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, który ma być stosowany zgodnie z załącznikiem I do tego samego protokołu, a nie do wykazu w dodatku określonym w akapicie drugim załącznika IV do porozumienia w formie wymiany listów z dnia 2 maja 1992 r.
4) Strony uzgadniają, że podejmą konieczne kroki w celu zapewnienia takiego zarządzania kontyngentami taryfowymi, które umożliwią prowadzenie regularnego przywozu i skuteczny przywóz uzgodnionych ilości.
Niniejsze porozumienie w formie wymiany listów podlega przyjęciu przez Strony zgodnie z ich własnymi procedurami.
Mam zaszczyt potwierdzić, że Wspólnota Europejska zgadza się z treścią niniejszego listu.
Będę zobowiązany za potwierdzenie, że Rząd Królestwa Norwegii zgadza się z treścią powyższego listu."
Mam zaszczyt potwierdzić, że Rząd Norwegii zgadza się z treścią Pańskiego listu.
Proszę przyjąć wyrazy mojego najwyższego poważania.
--------------------------------------------------
Umowa
między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki odnawiająca program współpracy w zakresie szkolnictwa wyższego oraz kształcenia i szkolenia zawodowego
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA,
z jednej strony, oraz
STANY ZJEDNOCZONE AMERYKI,
z drugiej strony
(zwane łącznie dalej "Stronami"),
STWIERDZAJĄC, że Deklaracja Transatlantycka przyjęta przez Wspólnotę Europejską i jej państwa członkowskie (zwana dalej "Wspólnotą Europejską") oraz Rząd Stanów Zjednoczonych Ameryki (zwany dalej "Stanami Zjednoczonymi") w listopadzie 1990 roku w szczególny sposób odnosi się do wzmocnienia wzajemnej współpracy w różnych dziedzinach, które mają bezpośredni wpływ na obecne i przyszłe dobro ich obywateli, takich jak wymiany i wspólne projekty w dziedzinie edukacji i kultury, włącznie z wymianą pracowników naukowych i młodzieży,
ZWAŻYWSZY, że nowa Agenda Transatlantycka przyjęta na szczycie UE–USA w grudniu 1995 roku w Madrycie odnosi się, zgodnie z działaniem IV – Budowanie mostów przez Atlantyk, do Umowy między WE/USA ustanawiającej program współpracy w zakresie kształcenia i szkolenia zawodowego jako do potencjalnego katalizatora dla szerokiego spektrum innowacyjnych wspólnych działań, które przyniosą bezpośrednie korzyści studentom i nauczycielom oraz odnoszą się do wprowadzenia nowych technologii w salach wykładowych, łącząc instytucje edukacyjne w Stanach Zjednoczonych Ameryki z instytucjami edukacyjnymi w Unii Europejskiej i zachęcając do wzajemnego nauczania swoich języków, historii i kultury,
ZWAŻYWSZY, że w 1997 roku Transatlantycka Konferencja "Przerzucić most przez Atlantyk: więzi międzyludzkie" podkreśliła możliwości współpracy między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w zakresie nieformalnej edukacji,
ZWAŻYWSZY, że w czerwcu 2005 r. przywódcy zgromadzeni na szczycie waszyngtońskim UE–USA przyjęli inicjatywę wzmacniania transatlantyckiej integracji gospodarczej i wzrostu, która określiła współpracę w dziedzinie edukacji jako jedno z narzędzi "zwiększenia synergii transatlantyckiej, w miarę jak stajemy się gospodarką opartą na wiedzy" oraz zobowiązała do pracy nad "odnowieniem i wzmocnieniem umowy UE–USA w sprawie szkolnictwa wyższego i kształcenia zawodowego, co obejmuje program Fulbrighta/Unii Europejskiej, w celu pobudzenia współpracy w dziedzinie edukacji oraz transatlantyckiej wymiany między naszymi obywatelami",
ZWAŻYWSZY, że przyjęcie i wprowadzenie w życie Umowy z 1995 roku między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki ustanawiającej program współpracy w zakresie szkolnictwa wyższego oraz kształcenia i szkolenia zawodowego oraz Umowy z 2000 roku między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki odnawiającej program współpracy w zakresie szkolnictwa wyższego oraz kształcenia i szkolenia zawodowego nadaje moc prawną zobowiązaniom Deklaracji Transatlantyckiej i stanowi przykłady niezwykle pomyślnej i wydajnej finansowo współpracy,
UZNAJĄC istotny wkład edukacji i kształcenia w rozwój zasobów ludzkich, zdolnych do uczestnictwa w globalnej gospodarce opartej na wiedzy,
UZNAJĄC, że współpraca w zakresie edukacji i kształcenia zawodowego powinna uzupełniać inne odpowiednie inicjatywy współpracy między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki,
UZNAJĄC znaczenie zapewnienia komplementarności z odpowiednimi inicjatywami prowadzonymi w zakresie szkolnictwa wyższego i kształcenia zawodowego przez organizacje międzynarodowe działające aktywnie w tych dziedzinach, takie jak OECD, UNESCO i Rada Europy,
UZNAJĄC, że Strony mają wspólny interes we wzajemnej współpracy w zakresie szkolnictwa wyższego oraz kształcenia i szkolenia zawodowego,
SPODZIEWAJĄC SIĘ uzyskania obopólnych korzyści ze wspólnych działań w zakresie szkolnictwa wyższego oraz kształcenia i szkolenia zawodowego,
UZNAJĄC potrzebę rozszerzenia dostępu do działań wspieranych zgodnie z niniejszą Umową, w szczególności działań prowadzonych w sektorze kształcenia i szkolenia zawodowego, oraz
PRAGNĄC ustanowić formalne podstawy w celu kontynuacji współpracy w zakresie szkolnictwa wyższego oraz kształcenia i szkolenia zawodowego,
UZGADNIAJĄ, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Cel
Niniejsza Umowa odnawia program współpracy w zakresie szkolnictwa wyższego, kształcenia i szkolenia zawodowego (zwany dalej "Programem") z 2000 r., pierwotnie ustanowiony zgodnie z Umową zawartą w 1995 roku między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki ustanawiającą program współpracy w zakresie szkolnictwa wyższego, kształcenia i szkolenia zawodowego.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej Umowy:
1) "instytucje szkolnictwa wyższego" oznacza każdą instytucję zgodnie ze stosowanymi przepisami prawnymi lub praktykami, która oferuje możliwość uzyskania kwalifikacji lub dyplomów na poziomie szkolnictwa wyższego, niezależnie od nazwy danej instytucji;
2) "instytucje kształcenia i szkolenia zawodowego" oznacza organy publiczne, półpubliczne lub prywatne wszystkich typów, które bez względu na ich przeznaczenie, zgodnie ze stosowanymi przepisami prawa i praktykami, projektują lub podejmują programy kształcenia i szkolenia zawodowego, doskonalenia zawodowego, uaktualniającego szkolenia zawodowego lub przekwalifikowania; oraz
3) "studenci" oznacza wszystkie osoby będące słuchaczami kursów lub programów szkoleniowych i nauki, prowadzonych przez instytucje szkolnictwa wyższego lub instytucje kształcenia i szkolenia zawodowego, określone w niniejszym artykule.
Artykuł 3
Cele
1.
Program ma następujące cele ogólne:
a) promowanie wzajemnego zrozumienia między narodami Wspólnoty Europejskiej i Stanów Zjednoczonych z uwzględnieniem lepszej znajomości ich języków, kultur i instytucji; oraz
b) poprawę jakości rozwoju zasobów ludzkich zarówno we Wspólnocie Europejskiej, jak i w Stanach Zjednoczonych, z uwzględnieniem nabywania umiejętności niezbędnych do sprostania wyzwaniom stawianym przez światową gospodarkę opartą na wiedzy.
2.
Program ma następujące cele szczególne:
a) zacieśnienie współpracy między Wspólnotą Europejską a USA w zakresie szkolnictwa wyższego i kształcenia zawodowego;
b) przyczynianie się do rozwoju instytucji szkolnictwa wyższego i kształcenia zawodowego;
c) wspieranie osobistego rozwoju poszczególnych uczestników, zarówno dla ich własnej korzyści, jak również dla ogólnego celu programu; oraz
d) wspieranie transatlantyckich wymian między obywatelami UE i USA.
3.
Program ma następujące cele operacyjne:
a) wzmacnianie współpracy między instytucjami szkolnictwa wyższego i kształcenia zawodowego w celu wspierania wspólnych programów nauczania oraz mobilności;
b) poprawa jakości transatlantyckiej mobilności studentów poprzez promowanie przejrzystości, wzajemnego uznawania kwalifikacji oraz okresów studiów i szkolenia, a także, w stosownych przypadkach, przenoszenia uzyskanych zaliczeń;
c) wzmacnianie współpracy między organizacjami publicznymi i prywatnymi aktywnie działającymi w zakresie szkolnictwa wyższego i kształcenia zawodowego w celu zachęcania do dyskusji i wymiany doświadczeń w obszarach polityki; oraz
d) wspieranie transatlantyckiej mobilności specjalistów, w celu poprawy wzajemnego zrozumienia zagadnień związanych ze stosunkami UE/USA.
Artykuł 4
Zasady
Współpracą wynikającą z niniejszej Umowy rządzą następujące zasady:
1) Pełne poszanowanie dla obowiązków państw członkowskich Wspólnoty Europejskiej i Stanów Zjednoczonych Ameryki oraz autonomii instytucji szkolnictwa wyższego oraz instytucji kształcenia i szkolenia zawodowego;
2) Wzajemne korzyści z działań podjętych zgodnie z niniejszą Umową;
3) Szeroki udział w różnych państwach członkowskich Wspólnoty Europejskiej i Stanów Zjednoczonych Ameryki; oraz
4) Uznanie pełnej różnorodności kulturowej, społecznej i gospodarczej Wspólnoty Europejskiej i Stanów Zjednoczonych Ameryki.
Artykuł 5
Działania w ramach programu
Program jest prowadzony poprzez środki działania, określone w załączniku, który stanowi integralną część niniejszej Umowy.
Artykuł 6
Wspólny Komitet
1.
Niniejszym ustanawia się Wspólny Komitet.
W skład Komitetu wchodzi równa liczba przedstawicieli każdej Strony.
2.
Wspólny Komitet ma następujące funkcje:
a) przegląd wspólnych działań, przewidzianych w niniejszej Umowie; oraz
b) przedstawianie Stronom co dwa lata sprawozdania dotyczącego poziomu, statusu oraz efektywności współpracy realizowanej na mocy niniejszej Umowy.
3.
Wspólny Komitet zbiera się przynajmniej co dwa lata lub według wspólnych ustaleń Stron, a posiedzenia odbywają się na przemian we Wspólnocie Europejskiej i Stanach Zjednoczonych Ameryki.
4.
Decyzje Wspólnego Komitetu zapadają w drodze konsensu.
Na każdym posiedzeniu sporządza się protokół obejmujący rejestr decyzji oraz głównych zagadnień rozpatrywanych na tym posiedzeniu.
Protokół ten zatwierdzają osoby wybrane z każdej ze Stron do wspólnego przewodniczenia posiedzeniom i wraz ze sprawozdaniem składanym co dwa lata udostępniany jest na odpowiednim posiedzeniu urzędników szczebla ministerialnego każdej ze Stron.
Artykuł 7
Monitorowanie i ocena
Program jest monitorowany i oceniany, w miarę potrzeby, na zasadzie wzajemnej współpracy.
Pozwala to, jeżeli jest to niezbędne, na zmianę kierunku działań w świetle potrzeb i możliwości, które wynikną w trakcie realizacji programu.
Artykuł 8
Finansowanie
1.
Działania w ramach niniejszej Umowy są zależne od dostępności funduszy oraz stosowanych przepisów ustawowych i wykonawczych, polityk i programów Wspólnoty Europejskiej i Stanów Zjednoczonych Ameryki.
Finansowanie będzie odbywać się, w możliwym zakresie, na podstawie współmierności funduszy przez obie Strony.
Strony starają się zaproponować Program działania o porównywalnych korzyściach i zakresie.
2.
Koszty poniesione przez lub w imieniu Wspólnego Komitetu pokrywa Strona, przed którą ponoszą odpowiedzialność członkowie.
Koszty, poza kosztami podróży i zakwaterowania, bezpośrednio związane z posiedzeniami Wspólnego Komitetu, pokrywa Strona przyjmująca.
Artykuł 9
Wjazd personelu
Każda ze Stron podejmuje wszelkie wysiłki w celu ułatwienia wjazdu na i wyjazdu z jej terytorium personelu, materiałów i sprzętu drugiej Strony zaangażowanych lub wykorzystywanych w ramach współpracy na mocy niniejszej Umowy.
Artykuł 10
Inne umowy
Niniejsza Umowa nie zastępuje ani w żaden inny sposób nie wpływa na inne umowy lub działania jakiegokolwiek państwa członkowskiego Wspólnoty Europejskiej i Stanów Zjednoczonych Ameryki w tych dziedzinach.
Artykuł 11
Terytorialny zakres stosowania niniejszej Umowy
Niniejszą Umowę stosuje się, z jednej strony, do terytoriów, na których stosowany jest Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską i na warunkach określonych w tym Traktacie oraz, z drugiej strony, do terytorium Stanów Zjednoczonych Ameryki.
Artykuł 12
Wejście w życie i rozwiązanie Umowy
1.
Niniejsza Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po dacie, w której Strony powiadomiły się wzajemnie na piśmie, że ich wymagania prawne w odniesieniu do wejścia w życie niniejszej Umowy zostały spełnione, w zależności od tego, która z tych dat jest późniejsza.
Niniejsza Umowa zastępuje w całości Umowę zawartą w 2000 roku między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki odnawiającą program współpracy w zakresie szkolnictwa wyższego oraz kształcenia i szkolenia zawodowego.
2.
Niniejsza Umowa pozostaje w mocy przez osiem lat i może być przedłużona lub zmieniona w drodze wzajemnego porozumienia na piśmie.
Zmiany lub przedłużenia wchodzą w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po dacie, w której Strony powiadomiły się wzajemnie na piśmie, że ich wymagania dla wejścia w życie umowy przewidującej dane zmiany lub przedłużenie zostały spełnione.
3.
Niniejsza Umowa może zostać wypowiedziana w dowolnym momencie przez każdą ze Stron w drodze pisemnego zawiadomienia z zachowaniem dwunastomiesięcznego okresu wypowiedzenia.
Wygaśnięcie lub rozwiązanie niniejszej Umowy nie ma wpływu na ważność lub czas trwania istniejących wcześniej uzgodnień poczynionych w ramach Umowy.
Artykuł 13
Niniejszą Umowę sporządzono w Wiedniu, dnia dwudziestego pierwszego czerwca 2006 r. w dwóch egzemplarzach w języku angielskim, czeskim, duńskim, niderlandzkim, estońskim, fińskim, francuskim, niemieckim, greckim, węgierskim, włoskim, łotewskim, litewskim, maltańskim, polskim, portugalskim, słowackim, słoweńskim, hiszpańskim i szwedzkim, przy czym każdy z tych dokumentów jest jednakowo autentyczny.
W przypadku rozbieżności, znaczenie nadrzędne ma wersja w języku angielskim.
W DOWÓD CZEGO, odpowiednio upoważnieni niżej podpisani złożyli swoje podpisy pod niniejszą Umową.
Por la Comunidad Europea
Za Evropské společenství
For Det Europæiske Fællesskab
Für die Europäische Gemeinschaft
Euroopa Ühenduse nimel
Για την Ευρωπαϊκή Κοινότητα
For the European Community
Pour la Communauté européenne
Per la Comunità europea
Eiropas Kopienas vārdā
Europos bendrijos vardu
Az Európai Közösség részéről
Għall-Komunitá Ewropea
Voor de Europese Gemeenschap
W imieniu Wspólnoty Europejskiej
Pela Comunidade Europeia
Za Európske spoločenstvo
Za Evropsko skupnost
Euroopan yhteisön puolesta
För Europeiska gemenskapen
+++++ TIFF +++++
+++++ TIFF +++++
Por los Estados Unidos de América
Za Spojené státy americké
For Amerikas Forenede Stater
Für die Vereinigten Staaten von Amerika
Ameerika Ühendriikide nimel
Για τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής
For the United States of America
Pour les États-Unis d'Amérique
Per gli Stati Uniti d'America
Amerikas Savienoto Valstu vārdā
Jungtinių Amerikos Valstijų vardu
az Amerikai Egyesült Államok részéről
Għall-Istati Uniti ta'l-Amerika
Voor de Verenigde Staten van Amerika
W imieniu Stanów Zjednoczonych Ameryki
Pelos Estados Unidos da América
Za Spojené štáty americké
Za Združene države Amerike
Amerikan yhdysvaltojen puolesta
På Amerikas förenta staters vägnar
+++++ TIFF +++++
--------------------------------------------------
Porozumienie
między Wspólnotą Europejską a Królestwem Norwegii w sprawie zmiany kwoty wkładu finansowego Norwegii przewidzianej w Porozumieniu między Wspólnotą Europejską a Królestwem Norwegii w sprawie udziału Norwegii w pracach Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii (ECMNiN)
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA (zwana dalej "Wspólnotą"),
z jednej strony,
ORAZ KRÓLESTWO NORWEGII (zwane dalej "Norwegią"),
z drugiej strony,
PRZYWOŁUJĄC Porozumienie między Wspólnotą Europejską a Królestwem Norwegii w sprawie udziału Norwegii w pracach Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii (ECMNiN), które zostało podpisane w dniu 19 października 2000 r. i weszło w życie w dniu 1 stycznia 2001 r., w szczególności jego art. 5 ustanawiający wkład finansowy Norwegii w prace ECMNiN;
MAJĄC NA UWADZE, że w związku z rozszerzeniem Unii Europejskiej Norwegia wystąpiła z wnioskiem o zmianę jej wkładu finansowego w prace ECMNiN;
POSTANOWIŁY ZAWRZEĆ NINIEJSZE POROZUMIENIE:
Artykuł 1
Artykuł 5 Porozumienia między Wspólnotą Europejską a Królestwem Norwegii w sprawie udziału Norwegii w pracach Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii (ECMNiN) otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 5
Norwegia wnosi wkład finansowy w działalność centrum zgodnie z postanowieniami określonymi w załączniku do niniejszego Porozumienia, stanowiącym jego integralną część.".
Artykuł 2
Załącznik do niniejszego porozumienia staje się załącznikiem do Porozumienia między Wspólnotą Europejską a Królestwem Norwegii w sprawie udziału Norwegii w pracach Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii (ECMNiN).
Wzór zawarty w załączniku stosuje się do obliczania wkładu finansowego Norwegii do budżetu ECMNiN od początku roku, w którym niniejsze porozumienie wchodzi w życie.
Artykuł 3
Niniejsze porozumienie wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po dacie otrzymania ostatniej noty dyplomatycznej potwierdzającej spełnienie przez daną Umawiającą się Stronę wymogów prawnych dotyczących wejścia porozumienia w życie.
--------------------------------------------------
Porozumienie
w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Republiką Argentyńską dotyczące zmiany list koncesyjnych Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii oraz Republiki Słowackiej w związku z ich przystąpieniem do Wspólnoty Europejskiej
A. List Wspólnoty Europejskiej
Decyzja nr 1/2006 Rady Stowarzyszenia UE-Jordania
z dnia 15 czerwca 2006 r.
zmieniająca Protokół 3 do układu eurośródziemnomorskiego dotyczący definicji pojęcia "produkty pochodzące" oraz metod współpracy administracyjnej
(2006/508/WE)
RADA STOWARZYSZENIA,
uwzględniając Układ eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim, z drugiej strony [1], zwany dalej "Umową", podpisany w Brukseli dnia 24 listopada 1997 r., w szczególności art. 37 jego Protokołu 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
1) Protokół 3 do Umowy przewiduje dwustronną kumulację pochodzenia pomiędzy Wspólnotą a Jordanią.
2) Zgodnie ze wspólną deklaracją w sprawie art. 28 Umowy rozszerzenie systemu kumulacji jest pożądane, bowiem umożliwia stosowanie materiałów pochodzących ze Wspólnoty, Bułgarii, Rumunii, Islandii, Norwegii, Szwajcarii (oraz Liechtensteinu), Wysp Owczych, Turcji lub z jakiegokolwiek innego kraju będącego stroną partnerstwa eurośródziemnomorskiego, na podstawie deklaracji barcelońskiej przyjętej na konferencji eurośródziemnomorskiej, która odbyła się w dniach 27– 28 listopada 1995 r., w celu wspierania handlu i propagowania integracji regionalnej.
3) Do celów wdrożenia rozszerzonego systemu kumulacji wyłącznie pomiędzy krajami, które spełniły niezbędne warunki, oraz aby uniknąć przypadków obchodzenia ceł, konieczne jest wprowadzenie nowych przepisów dotyczących potwierdzania pochodzenia.
4) Do celów wdrażania rozszerzonego systemu kumulacji oraz aby uniknąć obchodzenia ceł, niezbędna jest harmonizacja przepisów dotyczących zakazu zwrotu lub zwolnienia z należności celnych oraz harmonizacji wymagań w zakresie przetwarzania, przewidzianych w Protokole 3 w odniesieniu do materiałów niepochodzących dla uzyskania statusu materiałów pochodzących.
5) Rozszerzony system kumulacji pochodzenia oznacza, że w kontekście umów preferencyjnych zawartych pomiędzy danymi krajami mają zastosowanie te same przepisy dotyczące zasad pochodzenia.
6) Towary będące przedmiotem tranzytu lub składowane w dniu, w którym zaczyna obowiązywać niniejsza decyzja, powinny zostać objęte przepisami przejściowymi umożliwiającymi im korzystanie z rozszerzonego systemu kumulacji.
7) W celu skorygowania nieprawidłowości w poszczególnych wersjach językowych tekstu i rozbieżności pomiędzy nimi wymagane są pewne zmiany natury technicznej.
8) Dla zapewnienia właściwego funkcjonowania Umowy oraz w celu ułatwienia pracy użytkownikom i organom administracji celnej należy zatem włączyć do nowego tekstu protokołu 3 wszystkie omawiane postanowienia,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Protokół 3 do Umowy dotyczący definicji pojęcia "produkty pochodzące" oraz metod współpracy administracyjnej zastępuje się tekstem załączonym do niniejszej decyzji wraz z odpowiednimi wspólnymi deklaracjami.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
Niniejszą decyzję stosuje się od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu jej przyjęcia.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 2/2006
z dnia 27 stycznia 2006 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 112/2005 z dnia 30 września 2005 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2005/30/WE z dnia 22 kwietnia 2005 r. zmieniającą, dla dostosowania do postępu technicznego, dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 97/24/WE i 2002/24/WE odnoszące się do homologacji typu dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W rozdziale I załącznika II do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) W pkt 45x (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 97/24/WE) i 45za (dyrektywa 2002/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) dodaje się tiret w następującym brzmieniu:
- "— 32005 L 0030: dyrektywą Komisji 2005/30/WE z dnia 22 kwietnia 2005 r.
(Dz.U. L 106 z 27.4.2005, str. 17).".
2) Po pkt 45zf (dyrektywa Komisji 2004/104/WE) dodaje się następujący punkt:
"45zg.
32005 L 0030: dyrektywa Komisji 2005/30/WE z dnia 22 kwietnia 2005 r. zmieniająca, dla dostosowania do postępu technicznego, dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 97/24/WE i 2002/24/WE odnoszące się do homologacji typu dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych (Dz.U. L 106 z 27.4.2005, str. 17).".
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 2005/30/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 28 stycznia 2006 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 3/2006
z dnia 27 stycznia 2006 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony Porozumieniem w sprawie udziału Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej w Europejskim Obszarze Gospodarczym, podpisanym w Luksemburgu dnia 14 października 2003 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę 2004/108/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do kompatybilności elektromagnetycznej oraz uchylającą dyrektywę 89/336/EWG [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W rozdziale X załącznika II do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) Po pkt 7b (dyrektywa Komisji 94/26/WE) dodaje się następujący punkt:
"7c.
32004 L 0108: dyrektywa 2004/108/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do kompatybilności elektromagnetycznej oraz uchylająca dyrektywę 89/336/EWG (Dz.U. L 390 z 31.12.2004, str. 24).".
2) Usuwa się tekst pkt 6 (dyrektywa Rady 89/336/EWG) ze skutkiem od dnia 20 lipca 2007 r.
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 2004/108/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 28 stycznia 2006 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 4/2006
z dnia 27 stycznia 2006 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 131/2005 z dnia 21 października 2005 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzanie Komisji (WE) nr 1646/2004 z dnia 20 września 2004 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego, z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 361 z 8.12.2004, str. 54 [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W rozdziale XIII załącznika II do Porozumienia w pkt 14 (rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90) dodaje się tiret w brzmieniu:
- "— 32004 R 1646: rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1646/2004 z dnia 20 września 2004 r.
(Dz.U. L 296 z 21.9.2004, str. 5), z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 361 z 8.12.2004, str. 54.".
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 5/2006
z dnia 27 stycznia 2006 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 145/2005 z dnia 2 grudnia 2005 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/270/WE z dnia 22 marca 2005 r. ustanawiającą formaty w odniesieniu do systemu baz danych zgodnie z dyrektywą 94/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych [2].
(3) Decyzja 2005/270/WE uchyla decyzję Komisji 97/138/WE [3], która jest uwzględniona w Porozumieniu i którą w związku z powyższym należy uchylić w ramach Porozumienia,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W rozdziale XVII załącznika II do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) Skreśla się tekst punktu 7b (decyzja Komisji 97/138/WE).
2) Po pkt 7d (decyzja Komisji 2001/171/WE) dodaje się następujący punkt:
"7e.
32005 D 0270: decyzja Komisji 2005/270/WE z dnia 22 marca 2005 r. ustanawiająca formaty w odniesieniu do systemu baz danych zgodnie z dyrektywą 94/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych (Dz.U. L 86 z 5.4.2005, str. 6).".
Artykuł 2
Teksty decyzji 2005/270/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 28 stycznia 2006 r. pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [4].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 6/2006
z dnia 27 stycznia 2006 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 145/2005 z dnia 2 grudnia 2005 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić zalecenie Komisji 2005/27/WE z dnia 12 stycznia 2005 r. w sprawie tego, jak należy, do celów dyrektywy 98/70/WE Parlamentu Europejskiego i Rady odnoszącej się do benzyny i olejów napędowych, rozumieć dostępność benzyny bezołowiowej i olejów napędowych o maksymalnej zawartości siarki z uwzględnieniem odpowiednich kryteriów geograficznych [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Po pkt 9 (dyrektywa 2004/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) w rozdziale XVII załącznika II do Porozumienia dodaje się, co następuje:
"AKTY PRAWNE DO UWZGLĘDNIENIA PRZEZ UMAWIAJĄCE SIĘ STRONY
Umawiające się Strony uwzględniają treść następujących akt:
10.
32005 H 0027: zalecenie Komisji 2005/27/WE z dnia 12 stycznia 2005 r. w sprawie tego, jak należy, do celów dyrektywy 98/70/WE Parlamentu Europejskiego i Rady odnoszącej się do benzyny i olejów napędowych, rozumieć dostępność benzyny bezołowiowej i olejów napędowych o maksymalnej zawartości siarki z uwzględnieniem odpowiednich kryteriów geograficznych (Dz.U. L 15 z 19.1.2005, str. 26).".
Artykuł 2
Teksty zalecenia 2005/27/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 28 stycznia 2006 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 7/2006
z dnia 27 stycznia 2006 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 43/2005 z dnia 11 marca 2005 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/323/WE z dnia 21 kwietnia 2005 r. w sprawie wymogów bezpieczeństwa, które muszą spełniać normy europejskie w odniesieniu do pływających artykułów rekreacyjnych przeznaczonych do używania na lub w wodzie zgodnie z dyrektywą 2001/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Po pkt 3h (dyrektywa 2001/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) rozdziału XIX załącznika II do Porozumienia wprowadza się punkt w następującym brzmieniu:
"3i.
32005 D 0323: decyzja Komisji 2005/323/WE z dnia 21 kwietnia 2005 r. w sprawie wymogów bezpieczeństwa, które muszą spełniać normy europejskie w odniesieniu do pływających artykułów rekreacyjnych przeznaczonych do używania na lub w wodzie zgodnie z dyrektywą 2001/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 104 z 23.4.2005, str. 39).".
Artykuł 2
Teksty decyzji 2005/323/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 28 stycznia 2006 r. pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 8/2006
z dnia 27 stycznia 2006 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 7/1994 z dnia 21 marca 1994 [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2004/388/WE z dnia 15 kwietnia 2004 r. w sprawie dokumentu wewnątrzwspólnotowego przemieszczenia materiałów wybuchowych [2].
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2004/57/WE z dnia 23 kwietnia 2004 r. w sprawie identyfikacji artykułów pirotechnicznych i niektórych rodzajów amunicji do celów dyrektywy Rady 93/15/EWG w sprawie harmonizacji przepisów dotyczących wprowadzania do obrotu i kontroli materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego [3],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Po pkt 1 (dyrektywa Rady 93/15/EWG) w rozdziale XXIX załącznika II do Porozumienia wprowadza się punkty w brzmieniu:
"2.
32004 D 0388: decyzja Komisji 2004/388/WE z dnia 15 kwietnia 2004 r. w sprawie dokumentu wewnątrzwspólnotowego przemieszczenia materiałów wybuchowych (Dz.U. L 120 z 24.4.2004, str. 43).
3.
32004 L 0057: dyrektywa Komisji 2004/57/WE z dnia 23 kwietnia 2004 r. w sprawie identyfikacji artykułów pirotechnicznych i niektórych rodzajów amunicji do celów dyrektywy Rady 93/15/EWG w sprawie harmonizacji przepisów dotyczących wprowadzania do obrotu i kontroli materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego (Dz.U. L 127 z 29.4.2004, str. 73).".
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 2004/57/WE i decyzji 2004/388/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 28 stycznia 2006 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [4].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 9/2006
z dnia 27 stycznia 2006 r.
zmieniająca załącznik XI (Usługi telekomunikacyjne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XI do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 148/2005 z dnia 2 grudnia 2005 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2004/915/WE z dnia 27 grudnia 2004 r. zmieniającą decyzję 2001/497/WE w zakresie wprowadzenia alternatywnego zestawu standardowych klauzul umownych dotyczących przekazywania danych osobowych do państw trzecich [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 5ed (decyzja Komisji 2001/497/WE) załącznika XI do Porozumienia dodaje się, co następuje:
", zmieniona:
- 32004 D 0915: decyzją Komisji 2004/915/WE z dnia 27 grudnia 2004 r.
(Dz.U. L 385 z 29.12.2004, str. 74).".
Artykuł 2
Teksty decyzji 2004/915/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 28 stycznia 2006 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 10/2006
z dnia 27 stycznia 2006 r.
zmieniająca załącznik XIII (Transport) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XIII do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 153/2005 z dnia 2 grudnia 2005 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę 2004/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych wymagań bezpieczeństwa dla tuneli w transeuropejskiej sieci drogowej [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Po pkt 17h (dyrektywa 2000/30/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) załącznika XIII do Porozumienia wprowadza się punkt w następującym brzmieniu:
"17i.
32004 L 0054: Dyrektywa 2004/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych wymagań bezpieczeństwa dla tuneli w transeuropejskiej sieci drogowej (Dz.U. L 167 z 30.4.2004, str. 39).
Dla celów Porozumienia przepisy tej decyzji odczytuje się z następującymi dostosowaniami:
W pkt 2.3.6 załącznika I do dyrektywy dodaje się, co następuje:
"Można uczynić wyjątek dla tuneli krótszych niż 10 km i o natężeniu ruchu mniejszym niż 4000 pojazdów na jeden pas ruchu, jeżeli analiza ryzyka wykaże, że taki sam lub wyższy poziom ogólnego bezpieczeństwa można uzyskać stosując alternatywne środki bezpieczeństwa."".
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 2004/54/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 28 stycznia 2006 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 11/2006
z dnia 27 stycznia 2006 r.
zmieniająca załącznik XIII (Transport) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XIII do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 153/2005 z dnia 2 grudnia 2005 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę 2005/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie zharmonizowanych usług informacji rzecznej (RIS) na śródlądowych drogach wodnych we Wspólnocie [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Po pkt 49 (decyzja Komisji 77/527/EWG) załącznika XIII do Porozumienia wprowadza się punkt w następującym brzmieniu:
"49a.
32005 L 0044: Dyrektywa 2005/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie zharmonizowanych usług informacji rzecznej (RIS) na śródlądowych drogach wodnych we Wspólnocie (Dz.U. L 255 z 30.9.2005, str. 152).".
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 2005/44/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 28 stycznia 2006 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 12/2006
z dnia 27 stycznia 2006 r.
zmieniająca załącznik XX (Środowisko) do Porozumienia o EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XX do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 107/2005 z dnia 8 lipca 2005 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/338/WE z dnia 14 kwietnia 2005 r. ustanawiającą kryteria ekologiczne dla przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego usługom kempingowym [2].
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/341/WE z dnia 11 kwietnia 2005 r. ustanawiającą kryteria ekologiczne oraz związane z nimi wymagania dotyczące oceny i weryfikacji dla przyznawania komputerom osobistym wspólnotowego oznakowania ekologicznego [3].
(4) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/342/WE z dnia 23 marca 2005 r. ustalającą zrewidowane ekologiczne kryteria przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego detergentom do ręcznego zmywania naczyń [4].
(5) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/343/WE z dnia 11 kwietnia 2005 r. ustanawiającą kryteria ekologiczne oraz związane z nimi wymagania dotyczące oceny i weryfikacji dla przyznawania komputerom przenośnym wspólnotowego oznakowania ekologicznego [5].
(6) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/344/WE z dnia 23 marca 2005 r. ustalającą ekologiczne kryteria przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego uniwersalnym środkom czyszczącym oraz środkom czyszczącym przeznaczonym do urządzeń sanitarnych [6].
(7) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/384/WE z dnia 12 maja 2005 r. zmieniającą decyzje 2000/45/WE, 2001/405/WE, 2001/688/WE, 2002/255/WE i 2002/747/WE w celu przedłużenia okresu ważności kryteriów ekologicznych dla przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego niektórym produktom [7].
(8) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/360/WE z dnia 26 kwietnia 2005 r. ustanawiającą kryteria ekologiczne oraz związane z tym wymagania dotyczące oceny i weryfikacji dla przyznawania smarom wspólnotowego oznakowania ekologicznego [8].
(9) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2002/747/WE z dnia 9 września 2002 r. ustanawiającą zrewidowane kryteria ekologiczne odnoszące się do wspólnotowego programu przyznawania oznakowań ekologicznych na żarówki i zmieniającą decyzję 1999/568/WE [9].
(10) Decyzja 2005/341/WE uchyla decyzję Komisji 2001/686/WE [10], która jest uwzględniona w Porozumieniu i którą w związku z powyższym należy uchylić w ramach Porozumienia.
(11) Decyzja 2005/342/WE uchyla decyzję Komisji 2001/607/WE [11], która jest uwzględniona w Porozumieniu i którą w związku z powyższym należy uchylić w ramach Porozumienia.
(12) Decyzja 2005/343/WE uchyla decyzję Komisji 2001/687/WE [12], która jest uwzględniona w Porozumieniu i którą w związku z powyższym należy uchylić w ramach Porozumienia.
(13) Decyzje Komisji 94/924/WE [13], 94/925/WE [14], 1999/568/WE [15], 1999/10/WE [16], 96/304/WE [17], 96/337/WE [18], 1999/554/WE [19], 2000/40/WE [20], 98/634/WE [21] oraz 1999/179/WE [22], które są uwzględnione w Porozumieniu, przestały obowiązywać i należy w związku z tym wykreślić je z Porozumienia.
(14) Z chwilą wejścia w życie decyzji Wspólnego Komitetu EOG nr 123/2003 [23] należy wykreślić z Porozumienia dyrektywę Rady 90/313/EWG [24].
(15) Zważywszy na fakt, iż system numeracji wyczerpał się, należy zmienić numerację rozdziału I załącznika XX do Porozumienia.
(16) Właściwa jest reorganizacja rozdziału I załącznika XX do Porozumienia i zgrupowanie wszystkich aktów dotyczących oznakowania ekologicznego w jednym jego dziale,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Rozdział I załącznika XX do Porozumienia zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Z chwilą wejścia w życie decyzji Wspólnego Komitetu EOG nr 123/2003 należy wykreślić z Porozumienia dyrektywę Rady 90/313/EWG.
Artykuł 3
Teksty decyzji 2005/338/WE, 2005/341/WE, 2005/342/WE, 2005/343/WE, 2005/344/WE, 2005/384/WE, 2005/360/WE oraz 2002/747/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 28 stycznia 2006 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [25].
Artykuł 5
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja nr 2/2005 Wspólnego Komitetu WE–Wyspy Owcze
z dnia 8 grudnia 2005 r.
zmieniająca decyzję nr 1/2001 ustanawiającą zasady wdrażania Protokołu w sprawie zagadnień weterynaryjnych uzupełniającego Umowę między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a rządem Danii i rządem lokalnym Wysp Owczych, z drugiej strony
(2006/13/WE)
WSPÓLNY KOMITET WE–WYSPY OWCZE,
uwzględniając Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a rządem Danii i rządem lokalnym Wysp Owczych, z drugiej strony,
uwzględniając Protokół w sprawie zagadnień weterynaryjnych uzupełniający Umowę między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a rządem Danii i rządem lokalnym Wysp Owczych, z drugiej strony [1], w szczególności jego art. 2 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Podczas spotkania podgrupy weterynaryjnej Wspólnego Komitetu WE–Wyspy Owcze w Brukseli w dniu 24 sierpnia 2004 r. Wyspy Owcze przedstawiły swój plan interwencyjny dotyczący chorób ryb oraz swój plan usunięcia ryb zarażonych zakaźną anemią łososia; eksperci wspólnotowi uznali oba dokumenty za zgodne z zasadami wspólnotowymi i w związku z tym możliwe do przyjęcia.
(2) Podgrupa weterynaryjna zaleciła ponadto włączenie Wysp Owczych do wspólnotowego Systemu Zgłaszania Chorób Zwierząt.
(3) Podgrupa weterynaryjna zaleciła zatem odpowiednią zmianę decyzji nr 1/2001 Wspólnego Komitetu WE–Wyspy Owcze [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W decyzji nr 1/2001 Wspólnego Komitetu WE–Wyspy Owcze wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 7 dodaje się ustęp w następującym brzmieniu:
"3.
Wyspy Owcze wdrażają dyrektywę Rady 82/894/EWG [3] i biorą udział w Systemie Zgłaszania Chorób Zwierząt (ADNS).
Praktyczne postanowienia dotyczące udziału Wysp Owczych są ustalane między urzędnikami Komisji i Wysp Owczych.
2) w art. 11 ust. 1 akapit trzeci otrzymuje następujące brzmienie:
"Zgodnie z art. 15 dyrektywy 93/53/EWG Wyspy Owcze przedłożyły podgrupie weterynaryjnej plan interwencyjny.
Zgodnie z art. 6 dyrektywy 93/53/EWG plan interwencyjny zawiera plan usunięcia.
Plan interwencyjny wraz z planem usunięcia przedłożone we wrześniu 2004 r. zostały zatwierdzone wraz z procedurami szczepienia ustalonymi w tym planie.
Późniejsze uaktualnienia przedkłada się Komisji do zatwierdzenia po zawiadomieniu Państw Członków w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt.";
3) w art. 11 skreśla się ust. 2.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu jej przyjęcia.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 13/2006
z dnia 27 stycznia 2006 r.
zmieniająca załącznik XX (Środowisko) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XX do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 107/2005 z dnia 8 lipca 2005 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/174/WE z dnia 28 lutego 2005 r. ustanawiającą noty przewodnie uzupełniające część B załącznika II do dyrektywy Rady 90/219/EWG w sprawie ograniczonego stosowania mikroorganizmów zmodyfikowanych genetycznie [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Po pkt 24b (decyzja Komisji 2000/608/WE) w załączniku XX do Porozumienia wprowadza się punkt w następującym brzmieniu:
"24c.
32005 D 0174: decyzja Komisji 2005/174/WE z dnia 28 lutego 2005 r. ustanawiająca noty przewodnie uzupełniające część B załącznika II do dyrektywy Rady 90/219/EWG w sprawie ograniczonego stosowania mikroorganizmów zmodyfikowanych genetycznie (Dz.U. L 59 z 5.3.2005, str. 20).".
Artykuł 2
Teksty decyzji 2005/174/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 28 stycznia 2006 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 14/2006
z dnia 27 stycznia 2006 r.
zmieniająca załącznik XX (Środowisko) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XX do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 107/2005 z dnia 8 lipca 2005 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/293/WE z dnia 1 kwietnia 2005 r. określającą szczegółowe zasady dotyczące kontroli celów ponownego użycia/odzyskiwania i ponownego użycia/recyklingu określonych w dyrektywie 2000/53/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Po pkt. 32ec (decyzja Komisji 2003/138/WE) załącznika XX do Porozumienia wprowadza się punkt w brzmieniu:
"32ed.
32005 D 0293: Decyzja Komisji 2005/293/WE z dnia 1 kwietnia 2005 r. określająca szczegółowe zasady dotyczące kontroli celów ponownego użycia/odzyskiwania i ponownego użycia/recyklingu określonych w dyrektywie 2000/53/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz.U. L 94 z 13.4.2005, str. 30).".
Artykuł 2
Teksty decyzji 2005/293/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 28 stycznia 2006 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 15/2006
z dnia 27 stycznia 2006 r.
zmieniająca załącznik XX (Środowisko) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XX do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 107/2005 z dnia 8 lipca 2005 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/369/WE z dnia 3 maja 2005 r. ustanawiającą zasady monitorowania państw członkowskich i ustalającą formaty danych do celów dyrektywy 2002/96/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zużytego sprzętu elektrotechnicznego i elektronicznego [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Po pkt 32fb (decyzja Komisji 2004/249/WE) załącznika XX do Porozumienia wprowadza się punkt w brzmieniu:
"32fc.
32005 D 0369: Decyzja Komisji 2005/369/WE z dnia 3 maja 2005 r. ustanawiająca zasady monitorowania Państw Członkowskich i ustalająca formaty danych do celów dyrektywy 2002/96/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zużytego sprzętu elektrotechnicznego i elektronicznego (Dz.U. L 119 z 11.5.2005, str. 13).".
Artykuł 2
Teksty decyzji 2005/369/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 28 stycznia 2006 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 16/2006
z dnia 27 stycznia 2006 r.
zmieniająca załącznik XXI (Statystyka) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XXI do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 156/2005 z dnia 2 grudnia 2005 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 1099/2005 z dnia 13 lipca 2005 r. wykonujące rozporządzenie (WE) nr 808/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczące statystyk Wspólnoty w sprawie społeczeństwa informacyjnego [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Po pkt 28 (rozporządzenie (WE) nr 808/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady) załącznika XXI do Porozumienia wprowadza się punkt w brzmieniu:
"28a. 32005 R 1099: Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1099/2005 z dnia 13 lipca 2005 r. wykonujące rozporządzenie (WE) nr 808/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczące statystyk Wspólnoty w sprawie społeczeństwa informacyjnego (Dz.U. L 183 z 14.7.2005, str. 47).".
Artykuł 2
Teksty decyzji (WE) nr 1099/2005 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 28 stycznia 2006 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 17/2006
z dnia 27 stycznia 2006 r.
zmieniająca Protokół 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w określonych dziedzinach poza zakresem czterech swobód
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 86 i 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Protokół 31 do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 129/2005 z dnia 30 września 2005 r. [1].
(2) Należy rozszerzyć współpracę pomiędzy umawiającymi się Stronami Porozumienia w celu włączenia decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady nr 854/2005/WE z dnia 11 maja 2005 r. w sprawie ustanowienia wieloletniego programu wspólnotowego na rzecz promowania bezpieczniejszego korzystania z Internetu i nowych technologii sieciowych [2].
(3) Protokół 31 do Porozumienia powinien zatem zostać zmieniony ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2006 r., aby umożliwić to rozszerzenie współpracy,
PRZYJMUJE NASTĘPUJĄCĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W art. 2 ust. 5 Protokołu 31 do Porozumienia dodaje się tiret w brzmieniu:
- "— 32005 D 0854: decyzją nr 854/2005/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. w sprawie ustanowienia wieloletniego programu wspólnotowego na rzecz promowania bezpieczniejszego korzystania z Internetu i nowych technologii sieciowych (Dz.U. L 149 z 11.6.2005, str. 1).".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie w dniu następującym po złożeniu ostatniej notyfikacji do Wspólnego Komitetu EOG na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2006 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 18/2006
z dnia 10 marca 2006 r.
zmieniająca załącznik I (Sprawy weterynaryjne i fitosanitarne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 130/2005 z dnia 21 października 2005 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 833/2005 z dnia 31 maja 2005 r. dotyczące stałego zezwolenia na dodatki paszowe [2].
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 943/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. dotyczące stałego zezwolenia na niektóre dodatki paszowe [3].
(4) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 1200/2005 z dnia 26 lipca 2005 r. w sprawie stałego zezwolenia na niektóre dodatki paszowe oraz tymczasowego zezwolenia na nowe zastosowanie już dopuszczonego dodatku paszowego [4].
(5) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 1206/2005 z dnia 27 lipca 2005 r. dotyczące stałego zezwolenia na niektóre dodatki paszowe [5],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W rozdziale II załącznika I do Porozumienia po pkt 1zzj (rozporządzenie Komisji (WE) nr 600/2005) wprowadza się następujące punkty:
"1zzk. 32005 R 0833: rozporządzenie Komisji (WE) nr 833/2005 z dnia 31 maja 2005 r. dotyczące stałego zezwolenia na dodatki paszowe (Dz.U. L 138 z 1.6.2005, str. 5).
1zzl. 32005 R 0943: rozporządzenie Komisji (WE) nr 943/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. dotyczące stałego zezwolenia na niektóre dodatki paszowe (Dz.U. L 159 z 22.6.2005, str. 6).
1zzm. 32005 R 1200: rozporządzenie Komisji (WE) nr 1200/2005 z dnia 26 lipca 2005 r. w sprawie stałego zezwolenia na niektóre dodatki paszowe oraz tymczasowego zezwolenia na nowe zastosowanie już dopuszczonego dodatku paszowego (Dz.U. L 195 z 27.7.2005, str. 6).
1zzn. 32005 R 1206: rozporządzenie Komisji (WE) nr 1206/2005 z dnia 27 lipca 2005 r. dotyczące stałego zezwolenia na niektóre dodatki paszowe (Dz.U. L 197 z 28.7.2005, str. 12).".
Artykuł 2
Teksty rozporządzeń (WE) nr 833/2005, (WE) nr 943/2005, (WE) nr 1200/2005 i (WE) nr 1206/2005 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 11 marca 2006 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [6].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 19/2006
z dnia 10 marca 2006 r.
zmieniająca załącznik I (Sprawy weterynaryjne i fitosanitarne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 130/2005 z dnia 21 października 2005 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 1458/2005 z dnia 8 września 2005 r. w sprawie stałego i tymczasowego dopuszczenia niektórych dodatków paszowych oraz tymczasowego dopuszczenia nowych zastosowań niektórych już dopuszczonych dodatków paszowych [2].
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 1459/2005 z dnia 8 września 2005 r. zmieniające warunki dopuszczenia kilku dodatków paszowych należących do grupy pierwiastków śladowych [3],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Po pkt. 1zzn (rozporządzenie Komisji (WE) nr 1206/2005) rozdziału II załącznika I do Porozumienia wprowadza się punkty w brzmieniu:
"1zzo. 32005 R 1458: Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1458/2005 z dnia 8 września 2005 r. w sprawie stałego i tymczasowego dopuszczenia niektórych dodatków paszowych oraz tymczasowego dopuszczenia nowych zastosowań niektórych już dopuszczonych dodatków paszowych (Dz.U. L 233 z 9.9.2005, str. 3).
1zzp. 32005 R 1459: Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1459/2005 z dnia 8 września 2005 r. zmieniające warunki dopuszczenia kilku dodatków paszowych należących do grupy pierwiastków śladowych (Dz.U. L 233 z 9.9.2005, str. 8).".
Artykuł 2
Teksty rozporządzeń (WE) nr 1458/2005 i (WE) nr 1459/2005 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 11 marca 2006 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [4].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 20/2006
z dnia 10 marca 2006 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 2/2006 z dnia 27 stycznia 2006 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2005/49/WE z dnia 25 lipca 2005 r. zmieniającą, w celu dostosowania do postępu technicznego, dyrektywę Rady 72/245/EWG odnoszącą się do zakłóceń radioelektrycznych (kompatybilności elektromagnetycznej) pojazdów i dyrektywę Rady 70/156/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W rozdziale I załącznika II do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) W pkt. 1 (dyrektywa Rady 70/156/EWG) oraz w pkt 11 (dyrektywa Rady 72/245/EWG) dodaje się następujące tiret:
- "— 32005 L 0049: dyrektywa Komisji 2005/49/WE z dnia 25 lipca 2005 r.
(Dz.U. L 194 z 26.7.2005, str. 12).".
2) Po pkt. 45zg (dyrektywa Komisji 2005/30/WE) dodaje się następujący punkt:
"45zh.
32005 L 0049: Dyrektywa Komisji 2005/49/WE z dnia 25 lipca 2005 r. zmieniająca, w celu dostosowania do postępu technicznego, dyrektywę Rady 72/245/EWG odnoszącą się do zakłóceń radioelektrycznych (kompatybilności elektromagnetycznej) pojazdów i dyrektywę Rady 70/156/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep (Dz.U. L 194 z 26.7.2005, str. 12).".
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 2005/49/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 11 marca 2006 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 21/2006
z dnia 10 marca 2006 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 115/2005 z dnia 30 września 2005 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2005/31/WE z dnia 29 kwietnia 2005 r. zmieniającą dyrektywę Rady 84/500/EWG w odniesieniu do deklaracji zgodności i kryteriów skuteczności metody analizy w przypadku wyrobów ceramicznych przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi [2].
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2005/46/WE z dnia 8 lipca 2005 r. zmieniającą załączniki do dyrektyw Rady 86/362/EWG, 86/363/EWG i 90/642/EWG w odniesieniu do najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości amitrazu [3],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W rozdziale XII załącznika II do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) W pkt. 34 (dyrektywa Rady 84/500/EWG) dodaje się, co następuje:
", zmieniona:
- 32005 L 0031: dyrektywą Komisji 2005/31/WE z dnia 29 kwietnia 2005 r.
(Dz.U. L 110 z 30.4.2005, str. 36).".
2) W pkt. 38 (dyrektywa Rady 86/362/EWG), w pkt. 39 (dyrektywa Rady 86/363/EWG) oraz w pkt. 54 (dyrektywa Rady 90/642/EWG) dodaje się następujące tiret:
- "— 32005 L 0046: dyrektywa Komisji 2005/46/WE z dnia 8 lipca 2005 r.
(Dz.U. L 177 z 9.7.2005, str. 35).".
Artykuł 2
Teksty dyrektyw 2005/31/WE oraz 2005/46/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 11 marca 2006 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [4].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 22/2006
z dnia 10 marca 2006 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 115/2005 z dnia 30 września 2005 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 208/2005 z dnia 4 lutego 2005 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 466/2001 w odniesieniu do wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych [2].
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2005/26/WE z dnia 21 marca 2005 r. ustanawiającą listę składników żywności lub substancji wstępnie wyłączonych z załącznika IIIa do dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [3].
(4) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2005/37/WE z dnia 3 czerwca 2005 r. zmieniającą dyrektywy Rady 86/362/EWG i 90/642/EWG w sprawie ustalenia najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów odpowiednio w zbożach i niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym owocach i warzywach [4].
(5) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/389/WE z dnia 18 maja 2005 r. zmieniającą decyzję 1999/217/WE w odniesieniu do rejestru substancji aromatycznych używanych w lub na środkach spożywczych [5].
(6) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 856/2005 z dnia 6 czerwca 2005 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 466/2001 w odniesieniu do toksyn Fusarium [6].
(7) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2005/38/WE z dnia 6 czerwca 2005 r. ustanawiającą metody pobierania próbek i metody analizy do celów urzędowej kontroli poziomów toksyn Fusarium w środkach spożywczych [7],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W rozdziale XII załącznika II do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) W pkt. 38 (dyrektywa Rady 86/362/EWG) oraz w pkt. 54 (dyrektywa Rady 90/642/EWG) dodaje się tiret w następującym brzmieniu:
- "— 32005 L 0037: dyrektywą Komisji 2005/37/WE z dnia 3 czerwca 2005 r.
(Dz.U. L 141 z 4.6.2005, str. 10).".
2) W pkt. 54v (decyzja Komisji 1999/217/WE) dodaje się tiret w następującym brzmieniu:
- "— 32005 D 0389: decyzją Komisji 2005/389/WE z dnia 18 maja 2005 r.
(Dz.U. L 128 z 21.5.2005, str. 73).".
3) W pkt. 54zn (rozporządzenie Komisji (WE) nr 466/2001) dodaje się tiret w następującym brzmieniu:
- "— 32005 R 0208: rozporządzeniem Komisji (WE) nr 208/2005 z dnia 4 lutego 2005 r.
(Dz.U. L 34 z 8.2.2005, str. 3),
- — 32005 R 0856: rozporządzeniem Komisji (WE) nr 856/2005 z dnia 6 czerwca 2005 r.
(Dz.U. L 143 z 7.6.2005, str. 3).".
4) Po pkt. 54 zzt (rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1935/2004) dodaje się następujące punkty:
"54zzu.
32005 L 0026: Dyrektywa Komisji 2005/26/WE z dnia 21 marca 2005 r. ustanawiająca listę składników żywności lub substancji wstępnie wyłączonych z załącznika IIIa do dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 75 z 22.3.2005, str. 33).
54zzv.
32005 L 0038: Dyrektywa Komisji 2005/38/WE z dnia 6 czerwca 2005 r. ustanawiająca metody pobierania próbek i metody analizy do celów urzędowej kontroli poziomów toksyn Fusarium w środkach spożywczych (Dz.U. L 143 z 7.6.2005, str. 18).".
Artykuł 2
Teksty rozporządzeń (WE) nr 208/2005 i (WE) nr 856/2005, dyrektyw 2005/26/WE, 2005/37/WE i 2005/38/WE oraz decyzji 2005/389/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 11 marca 2006 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [8].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 23/2006
z dnia 10 marca 2006 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 115/2005 z dnia 30 września 2005 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Rady (WE) nr 1567/2005 z dnia 20 września 2005 r. zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2092/91 w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz odnośnego znakowania produktów rolnych i środków spożywczych [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt. 54b (rozporządzenie Rady (EWG) nr 2092/91) rozdziału XII załącznika II do Porozumienia dodaje się tiret w następującym brzmieniu:
- "— 32005 R 1567: rozporządzeniem Rady (WE) nr 1567/2005 z dnia 20 września 2005 r.
(Dz.U. L 252 z 28.9.2005, str. 1).".
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 1567/2005 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 11 marca 2006 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 24/2006
z dnia 10 marca 2006 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 4/2006 z dnia 27 stycznia 2006 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 1148/2005 z dnia 15 lipca 2005 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego w odniesieniu do penetamatu [2].
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 1299/2005 z dnia 8 sierpnia 2005 r. zmieniające załączniki I i III do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego w odniesieniu do fenoksymetylopenicyliny, foksymu, norgestometu i tiamfenikolu [3].
(4) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 1356/2005 z dnia 18 sierpnia 2005 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego w odniesieniu do kwasu oksolinowego i morantelu [4],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt. 14 rozdziału XIII załącznika II do Porozumienia (rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90) dodaje się tiret w następującym brzmieniu:
- "— 32005 R 1148: rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1148/2005 z dnia 15 lipca 2005 r.
(Dz.U. L 185 z 16.7.2005, str. 20),
- — 32005 R 1299: rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1299/2005 z dnia 8 sierpnia 2005 r.
(Dz.U. L 206 z 9.8.2005, str. 4),
- — 32005 R 1356: rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1356/2005 z dnia 18 sierpnia 2005 r.
(Dz.U. L 214 z 19.8.2005, str. 3).".
Artykuł 2
Teksty rozporządzeń (WE) nr 1148/2005, (WE) nr 1299/2005 oraz (WE) nr 1356/2005 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 11 marca 2006 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [5].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 25/2006
z dnia 10 marca 2006 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 4/2006 z dnia 27 stycznia 2006 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 1518/2005 z dnia 19 września 2005 r. zmieniające załączniki I i III do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego w odniesieniu do acetyloizowalerylotylozyny i fluazuronu [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W rozdziale XIII załącznika II do Porozumienia w pkt. 14 (rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90) dodaje się tiret w brzmieniu:
- "— 32005 R 1518: rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1518/2005 z dnia 19 września 2005 r.
(Dz.U. L 244 z 20.9.2005, str. 11).".
Artykuł 2
Teksty rozporządzeń (WE) nr 1518/2005 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 11 marca 2006 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 26/2006
z dnia 10 marca 2006 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 144/2005 z dnia 2 grudnia 2005 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/618/WE z dnia 18 sierpnia 2005 r. zmieniającą dyrektywę 2002/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w celu ustanowienia maksymalnej wartości koncentracji niektórych niebezpiecznych substancji w sprzęcie elektrycznym i elektronicznym [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W rozdziale XV załącznika II do Porozumienia w pkt. 12q (Dyrektywa 2002/95/WE) dodaje się, co następuje:
", zmieniona:
- 32005 D 0618: decyzją Komisji 2005/618/WE z dnia 18 sierpnia 2005 r.
(Dz.U. L 214 z 19.8.2005, str. 65).".
Artykuł 2
Teksty decyzji 2005/618/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 11 marca 2006 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 27/2006
z dnia 10 marca 2006 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 144/2005 z dnia 2 grudnia 2005 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 1048/2005 z dnia 13 czerwca 2005 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2032/2003 w sprawie drugiej fazy 10-letniego programu pracy określonego w art. 16 ust. 2 dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej wprowadzania do obrotu produktów biobójczych [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W rozdziale XV załącznika II do Porozumienia w pkt. 12s (rozporządzenie Komisji (WE) nr 2032/2003) dodaje się, co następuje:
"zmienione:
- 32005 R 1048: rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1048/2005 z dnia 13 czerwca 2005 r.
(Dz.U. L 178 z 9.7.2005, str. 1)."
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 1048/2005 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 11 marca 2006 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 28/2006
z dnia 10 marca 2006 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 144/2005 z dnia 2 grudnia 2005 r. [1].
(2) Niektóre z klauzul przeglądu zawartych w Rozdziale XV załącznika II do Porozumienia należy zmienić, inne uzupełnić, a kolejne – usunąć,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W Rozdziale XV załącznika II do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) W punkcie 1 (dyrektywa Rady 67/548/EWG) teksty dostosowania litery c) i d) otrzymują brzmienie:
"c) Następujące przepisy nie mają zastosowania do Norwegii:
i) Art. 30, w powiązaniu z art. 4 i 5, w odniesieniu do wymogów klasyfikacji, etykietowania lub też określonych dopuszczalnych poziomów stężeń w odniesieniu do substancji czy też grup substancji wyszczególnionych w załączniku I do dyrektywy oraz ujętych na liście poniżej.
Norwegia może wymagać stosowania innej klasyfikacji, etykietowania lub też określonych dopuszczalnych poziomów stężeń w odniesieniu do wymienionych substancji;
Nazwa _BAR_ Nr CAS _BAR_ Numer indeksu _BAR_ Einecs _BAR_
n-heksan _BAR_ 110-54-3 _BAR_ 601-037-00-0 _BAR_ 203-777-6 _BAR_
akryloamid _BAR_ 79-06-1 _BAR_ 616-003-00-0 _BAR_ 201-173-7 _BAR_
ii) Art. 30, w powiązaniu z art. 4 i 6, w odniesieniu do wymogów klasyfikacji, etykietowania lub też określonych dopuszczalnych poziomów stężeń w odniesieniu do substancji czy grup substancji niewyszczególnionych w załączniku I do dyrektywy a ujętych na liście poniżej.
Norwegia może wymagać stosowania innej klasyfikacji, etykietowania lub też określonych dopuszczalnych poziomów stężeń w odniesieniu do wymienionych substancji;
Nazwa _BAR_ Nr CAS _BAR_ Numer indeksu _BAR_ Einecs _BAR_
metyloakrylamidoglykolat (akryloamid: zawartość między 0,1 % a 0,01 %) _BAR_ 77402-05-2 _BAR_ [NOR-UNN-02-91] _BAR_ 403-230-3 _BAR_
metyloakrylamidometoksyacetat (akryloamid: zawartość między 0,1 % a 0,01 %) _BAR_ 77402-03-0 _BAR_ [NOR-UNN-03-01] _BAR_ 401-890-7 _BAR_
iii) W odniesieniu do substancji objętych powyższym dostosowaniem lit. c), podpunkt i) przepisy art. 23 ust. 2 dyrektywy, wymagające sformułowania "etykieta WE";
iv) Umawiające się Strony są zgodne co do zasady, że należy rozpocząć stosowanie przepisów aktów wspólnotowych dotyczących substancji i preparatów niebezpiecznych w terminie do 1 lipca 2007 r.
W ramach współpracy na rzecz rozwiązania pozostałych problemów, w roku 2006 przeprowadzona zostanie ocena sytuacji, w tym także zagadnień nieobjętych prawodawstwem wspólnotowym.
W przypadku gdy kraj EFTA wyrazi potrzebę jakiegokolwiek odstępstwa od przepisów wspólnotowych aktów prawnych dotyczących klasyfikacji oraz oznakowania, przepisów tych nie stosuje się do tego kraju do czasu przyjęcia innego rozwiązania decyzją Wspólnego Komitetu EOG.".
2) W klauzuli przeglądu dotyczącej punktu 4 (dyrektywa Rady 76/769/EWG) skreśla się wyrażenia "związki rtęci", "pentachlorofenol" oraz "kadm".
3) W klauzuli przeglądu dotyczącej punktu 4 (dyrektywa Rady 76/769/EWG) rok "2005" zastępuje się rokiem "2009".
4) W klauzuli przeglądu dotyczącej punktu 10 (dyrektywa Komisji 91/155/EWG) wyrażenie " 1 lipca 2005" zastępuje się wyrażeniem " 1 lipca 2007", a rok "2004" zastępuje się rokiem "2006".
5) W tekście dostosowania punktu 12r (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 1999/45/WE) litery d) i e) otrzymują brzmienie:
"d) Następujące przepisy nie mają zastosowania do Norwegii:
i) Artykuł 18, w powiązaniu z art. 6 i 10, w odniesieniu do preparatów zawierających substancje wymienione w punkcie 1 lit. c), podpunkty i) i ii).
ii) Umawiające się Strony są zgodne co do zasady, że należy rozpocząć stosowanie przepisów aktów wspólnotowych dotyczących substancji i preparatów niebezpiecznych w terminie do 1 lipca 2007 r.
W ramach ciągłej współpracy na rzecz rozwiązania pozostałych problemów, w roku 2006 przeprowadzona zostanie ocena sytuacji, w tym także zagadnień nieobjętych prawodawstwem wspólnotowym.
W przypadku gdy kraj EFTA wyrazi potrzebę jakiegokolwiek odstępstwa od przepisów wspólnotowych aktów prawnych dotyczących klasyfikacji oraz etykietowania, przepisów tych nie stosuje się do tego kraju do czasu przyjęcia innego rozwiązania decyzją Wspólnego Komitetu EOG.".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 11 marca 2006 r. pod warunkiem, że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [2].
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 29/2006
z dnia 10 marca 2006 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 100/2005 z dnia 8 lipca 2005 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2005/42/WE z dnia 20 czerwca 2005 r. zmieniającą dyrektywę Rady 76/768/EWG, dotyczącą produktów kosmetycznych, w celu dostosowania jej załączników II, IV i VI do postępu technicznego [2].
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2005/52/WE z dnia 9 września 2005 r. zmieniającą dyrektywę Rady 76/768/EWG dotyczącą produktów kosmetycznych, w celu dostosowania jej załącznika III do postępu technicznego [3],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt. 1 (dyrektywa Rady 76/768/EWG) w rozdziale XVI załącznika II do Porozumienia dodaje się tiret w następującym brzmieniu:
- "— 32005 L 0042: dyrektywą Komisji 2005/42/WE z dnia 20 czerwca 2005 r.
(Dz.U. L 158 z 21.6.2005, str. 17),
- — 32005 L 0052: dyrektywą Komisji 2005/52/WE z dnia 9 września 2005 r.
(Dz.U. L 234 z 10.9.2005, str. 9).".
Artykuł 2
Teksty dyrektyw 2005/42/WE i 2005/52/WE w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 11 marca 2006 r. pod warunkiem, że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [4].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 30/2006
z dnia 10 marca 2006 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony Porozumieniem w sprawie udziału Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Malty, Rzeczpospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej w Europejskim Obszarze Gospodarczym, podpisanym w Luksemburgu dnia 14 października 2003 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę 2004/26/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. zmieniającą dyrektywę 97/68/WE w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do środków dotyczących ograniczenia emisji zanieczyszczeń gazowych i pyłowych z silników spalinowych montowanych w maszynach samojezdnych nieporuszających się po drogach [2], z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 225 z 25.6.2004, str. 3,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt. 1a (dyrektywa 97/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) rozdz. XXIV załącznika II do Porozumienia dodaje się tiret w brzmieniu:
- "— 32004 L 0026: dyrektywą 2004/26/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r.
(Dz.U. L 146 z 30.4.2004, str. 1) z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 225 z 25.6.2004, str. 3.".
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 31/2006
z dnia 10 marca 2006 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony Porozumieniem w sprawie udziału Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Malty, Rzeczpospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej w Europejskim Obszarze Gospodarczym podpisanym w Luksemburgu dnia 14 października 2003 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2005/50/WE z dnia 11 sierpnia 2005 r. w sprawie przeklasyfikowania protez stawów biodrowych, kolanowych i barkowych w ramach dyrektywy Rady 93/42/EWG dotyczącej wyrobów medycznych [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Po pkt. 5 (dyrektywa Komisji 2003/32/WE) w rozdziale XXX załącznika II do Porozumienia wprowadza się punkt w brzmieniu:
"6.
32005 L 0050: Dyrektywa Komisji 2005/50/WE z dnia 11 sierpnia 2005 r. w sprawie przeklasyfikowania protez stawów biodrowych, kolanowych i barkowych w ramach dyrektywy Rady 93/42/EWG dotyczącej wyrobów medycznych (Dz.U. L 210 z 12.8.2005, str. 41).".
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 2005/50/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 11 marca 2006 r. pod warunkiem, że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 32/2006
z dnia 10 marca 2006 r.
zmieniająca załącznik VI (Zabezpieczenia społeczne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik VI do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 118/2005 z dnia 30 września 2005 r. [1].
(2) W Porozumieniu uwzględnione jest rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie [2].
(3) Tytuł rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 został zmieniony rozporządzeniem (EWG) nr 1390/81 [3] rozszerzającym zakres jego stosowania na osoby prowadzące działalność na własny rachunek oraz członków ich rodzin.
(4) W załączniku IIa do rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 wprowadza się nowy wpis dotyczący Norwegii,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W Załączniku VI do Porozumienia w pkt. 1 (rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71) w pozycji "ZC.
NORWEGIA" w dostosowaniu m) dodaje się, co następuje:
"d) Specjalne świadczenia zgodnie z ustawą z dnia 29 kwietnia 2005 r. nr 21 w sprawie dodatkowych świadczeń dla osób zamieszkujących w Norwegii przez krótki okres.".
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 33/2006
z dnia 10 marca 2006 r.
zmieniająca załącznik IX (Usługi finansowe) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik IX do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 120/2005 z dnia 30 września 2005 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2004/69/WE z dnia 27 kwietnia 2004 r. zmieniającą dyrektywę 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do definicji "banków rozwoju wielostronnego" [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt. 14 (dyrektywa 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) załącznika IX do Porozumienia wprowadza się tiret w brzmieniu:
- "— 32004 L 0069: dyrektywą Komisji 2004/69/WE z dnia 27 kwietnia 2004 r.
(Dz.U. L 125 z 28.4.2004, str. 44).".
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 2004/69/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 11 marca 2006 r. pod warunkiem, że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 34/2006
z dnia 10 marca 2006 r.
zmieniająca załącznik XIII (Transport) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XIII do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 11/2006 z dnia 27 stycznia 2006 r. [1].
(2) Rozporządzenie (WE) nr 725/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie podniesienia ochrony statków i obiektów portowych [2] zostało uwzględnione w Porozumieniu na mocy decyzji Wspólnego Komitetu EOG nr 14/2005 z dnia 8 lutego 2005 r.
[3].
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 884/2005 z dnia 10 czerwca 2005 r. ustanawiające procedury prowadzenia inspekcji Komisji w zakresie ochrony żeglugi i portów [4],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Po pkt. 56q (rozporządzenie (WE) nr 789/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady) załącznika XIII do Porozumienia wprowadza się punkt w brzmieniu:
"56r. 32005 R 0884: Rozporządzenie Komisji (WE) nr 884/2005 z dnia 10 czerwca 2005 r. ustanawiające procedury prowadzania inspekcji Komisji w zakresie ochrony żeglugi i portów (Dz.U. L 148 z 11.6.2005, str. 25).
Do celów Porozumienia przepisy tego rozporządzenia odczytuje się z następującymi dostosowaniami:
W art. 5 ust. 3 dodaje się, co następuje:
"Przeprowadzając inspekcje, Komisja może zaprosić do udziału inspektorów krajowych znajdujących się w wykazie sporządzonym przez państwa EFTA, a Urząd Nadzoru EFTA może zaprosić do udziału inspektorów krajowych znajdujących się w wykazie sporządzonym przez państwa członkowskie WE.
Przeprowadzając inspekcje, Komisja i Urząd Nadzoru EFTA mogą zapraszać się nawzajem do udziału w nich w charakterze obserwatorów"".
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 884/2005 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 11 marca 2006 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [5].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 35/2006
z dnia 10 marca 2006 r.
zmieniająca załącznik XIII (Transport) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XIII do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 11/2006 z dnia 27 stycznia 2006 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę 2005/45/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie wzajemnego uznawania świadectw marynarzy wydawanych przez państwa członkowskie oraz zmieniającą dyrektywę 2001/25/WE [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W załączniku XIII do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) Po pkt. 56r (rozporządzenie Komisji (WE) nr 884/2005) wprowadza się punkt w brzmieniu:
"56s.
32005 L 0045: Dyrektywa 2005/45/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie wzajemnego uznawania świadectw marynarzy wydawanych przez państwa członkowskie oraz zmieniająca dyrektywę 2001/25/WE (Dz.U. L 255 z 30.9.2005, str. 160).".
2) W pkt. 56j (dyrektywa 2001/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) dodaje się tiret w brzmieniu:
- "— 32005 L 0045: dyrektywą 2005/45/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r.
(Dz.U. L 255 z 30.9.2005, str. 160).".
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 2005/45/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 11 marca 2006 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 36/2006
z dnia 10 marca 2006 r.
zmieniająca załącznik XX (Środowisko) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XX do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 15/2006 z dnia 27 stycznia 2006 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/438/WE z dnia 10 czerwca 2005 r. zmieniającą załącznik II do dyrektywy 2000/53/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 32e (dyrektywa 2000/53/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) załącznika XX do Porozumienia wprowadza się tiret w następującym brzmieniu:
- "— 32005 D 0438: decyzją Komisji 2005/438/WE z dnia 10 czerwca 2005 r.
(Dz.U. L 152 z 15.6.2005, str. 19)".
Artykuł 2
Teksty decyzji 2005/438/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 11 marca 2006 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 37/2006
z dnia 10 marca 2006 r.
zmieniająca załącznik XXII (Prawo spółek) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XXII do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 158/2005 z dnia 2 grudnia 2005 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 1751/2005 z dnia 25 października 2005 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1725/2003 przyjmujące określone międzynarodowe standardy rachunkowości zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do MSSF 1 (IFRS 1), MSR 39 (IAS 39) i SKI 12 (SIC 12) [2].
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 1864/2005 z dnia 15 listopada 2005 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1725/2003 przyjmujące określone międzynarodowe standardy rachunkowości zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do Międzynarodowego Standardu Sprawozdawczości Finansowej nr 1 oraz Międzynarodowych Standardów Rachunkowości nr 32 i 39 [3].
(4) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 1910/2005 z dnia 8 listopada 2005 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1725/2003 przyjmujące niektóre międzynarodowe standardy rachunkowości zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do MSSF (IFRS) 1 i 6, MSR (IAS) 1, 16, 19, 24, 38, 39, Interpretacji IFRIC 4 oraz Interpretacji IFRIC 5 [4].
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt. 10ba (rozporządzenie Komisji (WE) nr 1725/2003) załącznika XXII do Porozumienia dodaje się następujące tiret:
- "— 32005 R 1751: rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1751/2005 z dnia 25 października 2005 r.
(Dz.U. L 282 z 26.10.2005, str. 3),
- — 32005 R 1864: rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1864/2005 z dnia 15 listopada 2005 r.
(Dz.U. L 299 z 16.11.2005, str. 45),
- — 32005 R 1910: rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1910/2005 z dnia 8 listopada 2005 r.
(Dz.U. L 305 z 24.11.2005, str. 4).".
Artykuł 2
Teksty rozporządzeń (WE) nr 1751/2005, (WE) nr 1864/2005 i (WE) nr 1910/2005 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie 20 dni po jej przyjęciu, pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [5].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 38/2006
z dnia 10 marca 2006 r.
zmieniająca Protokół 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 86 i 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Protokół 31 do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 17/2006 z dnia 27 stycznia 2006 [1].
(2) Należy rozszerzyć współpracę pomiędzy Umawiającymi się Stronami Porozumienia w celu włączenia rozporządzenia Rady (WE) nr 2236/95 z dnia 18 września 1995 r. ustanawiającego ogólne zasady przyznawania pomocy finansowej Wspólnoty w zakresie sieci transeuropejskich [2].
(3) Należy rozszerzyć współpracę pomiędzy Umawiającymi się Stronami Porozumienia w celu włączenia rozporządzenia Rady (WE) nr 1655/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 lipca 1999 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 2236/95 ustanawiające ogólne zasady przyznawania pomocy finansowej Wspólnoty w zakresie sieci transeuropejskich [3].
(4) Rozporządzenie (WE) nr 788/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 2236/95 i rozporządzenia (WE) nr 1655/2000, (WE) nr 1382/2003 i (WE) nr 2152/2003 w celu dostosowania kwot referencyjnych, biorąc pod uwagę rozszerzenie Unii Europejskiej [4] zostało włączone decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 90/2004 z dnia 8 czerwca 2004 r. [5].
(5) Należy rozszerzyć współpracę pomiędzy Umawiającymi się Stronami Porozumienia w celu włączenia rozporządzenia Rady (WE) nr 807/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 2236/95 ustanawiające ogólne zasady przyznawania pomocy finansowej Wspólnoty w zakresie sieci transeuropejskich [6].
(6) Należy rozszerzyć współpracę pomiędzy Umawiającymi się Stronami Porozumienia w celu włączenia rozporządzenia Rady (WE) nr 1159/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 lipca 2005 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 2236/95 ustanawiające ogólne zasady przyznawania pomocy finansowej Wspólnoty w zakresie sieci transeuropejskich [7].
(7) Należy rozszerzyć współpracę pomiędzy Umawiającymi się Stronami Porozumienia w celu włączenia decyzji nr 1336/97/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 czerwca 1997 r. w sprawie zbioru wytycznych dla transeuropejskich sieci telekomunikacyjnych [8].
(8) Należy rozszerzyć współpracę pomiędzy Umawiającymi się Stronami Porozumienia w celu włączenia decyzji nr 1376/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. zmieniającej decyzję nr 1336/97/WE w sprawie zbioru wytycznych dla transeuropejskich sieci telekomunikacyjnych [9].
(9) Współpraca w zakresie rozporządzenia (WE) nr 2236/95 i kolejnych zmian do niego ogranicza się do obszaru transeuropejskich sieci telekomunikacyjnych.
(10) Protokół 31 do Porozumienia powinien zatem zostać zmieniony w celu umożliwienia rozszerzenia współpracy począwszy od dnia 1 stycznia 2006 r.,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W art. 2 Protokołu 31 do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) Po pkt. 6 (Promowanie europejskich zasobów cyfrowych w sieciach globalnych) dodaje się następujący punkt:
"7) Począwszy od 1 dnia stycznia 2006 r. Państwa EFTA uczestniczą w działaniach mogących wynikać z następujących dokumentów, w zakresie, w jakim działania te są związane z projektami stanowiącymi przedmiot wspólnego zainteresowania w dziedzinie transeuropejskich sieci telekomunikacyjnych:
- 395 R 2236: rozporządzenie Rady (WE) nr 2236/95 z dnia 18 września 1995 r. ustanawiające ogólne zasady przyznawania pomocy finansowej Wspólnoty w zakresie sieci transeuropejskich (Dz.U. L 228 z 23.9.1995, str. 1), zmienione przez:
- 399 R 1655: rozporządzenie (WE) nr 1655/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 lipca 1999 r.
(Dz.U. L 197 z 29.7.1999, str. 1),
- 32004 R 0788: rozporządzenie (WE) nr 788/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r.
(Dz.U. L 138 z 30.4.2004, str. 17),
- 32004 R 0807: rozporządzenie (WE) nr 807/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r.
(Dz.U. L 143 z 30.4.2004, str. 46),
- 32005 R 1159: rozporządzenie (WE) nr 1159/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 lipca 2005 r.
(Dz.U. L 191 z 22.7.2005, str. 16).
- 397 D 1336: decyzja nr 1336/97/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 czerwca 1997 r. w sprawie zbioru wytycznych dla transeuropejskich sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. L 183 z 11.7.1997, str. 12), zmieniona przez:
- 32002 D 1376: decyzję nr 1376/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r.
(Dz.U. L 200 z 30.7.2002, str. 1).".
2) W pkt. 2 dodaje się następujący ustęp w brzmieniu:
"W odniesieniu do działań określonych w pkt. 7 państwa EFTA wnoszą wkład finansowy do linii budżetowych 09 03 04 i 09 01 04 03 (transeuropejskie sieci telekomunikacyjne), jak i do kolejnych odpowiednich lini budżetowych, zgodnie z art. 82 ust. 1 lit. a) Porozumienia.".
3) Tekst w pkt. 3 otrzymuje następujące brzmienie:
"Państwa EFTA od momentu rozpoczęcia współpracy odnoszącej się do programów i działaniań określonych w pkt. 5, 6 i 7 w pełni uczestniczą w pracach komitetów WE wspomagających Komisję WE w zarządzaniu, rozwijaniu i realizowaniu tych programów i działań.".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po otrzymaniu przez Wspólny Komitet EOG ostatniej notyfikacji zgodnie z art. 103 ust. 1 Porozumienia [10].
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2006 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 39/2006
z dnia 10 marca 2006 r.
zmieniająca Protokół 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w szczególnych dziedzinach poza zakresem czterech swobód
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 86 i 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Protokół 31 do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 43/2005 z dnia 11 marca 2005 r. [1].
(2) Decyzja Rady 2001/51/WE z dnia 20 grudnia 2000 r. ustanawiająca program odnoszący się do wspólnotowej strategii ramowej w sprawie równości płci (2001–2005) [2] została włączona do Protokołu 31 do Porozumienia decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 88/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. [3].
(3) Należy rozszerzyć współpracę pomiędzy Umawiającymi się Stronami Porozumienia tak, aby włączyć decyzję nr 1554/2005/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. zmieniającą decyzję Rady 2001/51/WE ustanawiającą program odnoszący się do wspólnotowej strategii ramowej w sprawie równości płci oraz decyzję nr 848/2004/WE ustanawiającą wspólnotowy program działania w celu wspierania organizacji aktywnych na poziomie europejskim w dziedzinie równości między mężczyznami i kobietami [4].
(4) Protokół 31 do Porozumienia powinien zatem zostać zmieniony, aby umożliwić wspomniane rozszerzenie współpracy z mocą od dnia 1 stycznia 2006 r.
(5) Włączenie decyzji 1554/2005/WE do Protokołu 31 do Porozumienia ma zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do decyzji Rady 2001/51/WE,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W art. 5 ust. 8 tiret czwarte Protokołu 31 do Porozumienia (Decyzja Rady 2001/51/WE) dodaje się, co następuje:
"zmieniona:
- 32005 D 1554: decyzją nr 1554/2005/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r.
(Dz.U. L 255 z 30.9.2005, str. 9).".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie w dniu następującym po złożeniu ostatniej notyfikacji do Wspólnego Komitetu EOG na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia [5].
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2006 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 40/2006
z dnia 10 marca 2006 r.
zmieniająca Protokół 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w szczególnych dziedzinach poza zakresem czterech swobód
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 86 i 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Protokół 31 do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 74/2005 z dnia 29 kwietnia 2005 r. [1].
(2) Należy rozszerzyć współpracę pomiędzy umawiającymi się Stronami Porozumienia tak, aby włączyć decyzję nr 1776/2005/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 września 2005 r. zmieniającą decyzję Rady 2000/819/WE w sprawie wieloletniego programu na rzecz przedsiębiorstw i przedsiębiorczości, w szczególności małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP) (2001–2005) [2].
(3) Protokół 31 do Porozumienia powinien zatem zostać zmieniony, aby umożliwić wspomniane rozszerzenie współpracy od dnia 1 stycznia 2006 r.,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W art. 7 ust. 5 tiret siódme Protokołu 31 do Porozumienia (Decyzja Rady 2000/819/WE) dodaje się następujące subtiret:
- "— 32005 D 1776: decyzją nr 1776/2005 WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 września 2005 r.
(Dz.U. L 289 z 3.11.2005, str. 14)."
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie w dniu następującym po złożeniu ostatniej notyfikacji do Wspólnego Komitetu EOG na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2006 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 41/2006
z dnia 10 marca 2006 r.
zmieniająca Protokół 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 86 i 98,
mając na uwadze, co następuje:
(1) Protokół 31 do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 107/2005 z dnia 8 lipca 2005 r. [1].
(2) Właściwym jest rozszerzenie współpracy pomiędzy Umawiającymi się Stronami Porozumienia w celu włączenia decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady 2004/387/WE z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie interoperacyjnego świadczenia paneuropejskich usług e-rządu dla administracji publicznej, przedsiębiorców i obywateli (IDABC) [2].
(3) Należy zatem zmienić Protokół 31 do Porozumienia, aby umożliwić wymienione rozszerzenie współpracy z mocą od dnia 1 stycznia 2006 r.
PRZYJMUJE NASTĘPUJĄCĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Protokół 31 do Porozumienia zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie w dniu następującym po ostatniej notyfikacji do Wspólnego Komitetu EOG zgodnie z art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2006 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostanie opublikowana w Sekcji EOG oraz w Dodatku EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 42/2006
z dnia 28 kwietnia 2006 r.
zmieniająca załącznik I (Sprawy weterynaryjne i fitosanitarne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 1/2006 z dnia 27 stycznia 2006 r. [1]
(2) W porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 1053/2003 z dnia 19 czerwca 2003 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie szybkich testów [2].
(3) W porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie (WE) nr 1128/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 czerwca 2003 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 999/2001 w odniesieniu do przedłużenia okresu stosowania środków przejściowych [3].
(4) W porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 1139/2003 z dnia 27 czerwca 2003 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie programów monitorujących oraz materiału szczególnego ryzyka [4].
(5) W porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 1234/2003 z dnia 10 lipca 2003 r. zmieniające załączniki I, IV i XI do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 1326/2001 w odniesieniu do pasażowalnych encefalopatii gąbczastych oraz żywienia zwierząt [5].
(6) W porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 1809/2003 z dnia 15 października 2003 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do przywozu żywego bydła oraz produktów pochodzenia bydlęcego, owczego i koziego z Kostaryki i Nowej Kaledonii [6].
(7) W porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 1915/2003 z dnia 30 października 2003 r. zmieniające załączniki VII, VIII i IX do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie handlu i przywozu owiec i kóz oraz środków stosowanych w przypadku potwierdzenia wystąpienia pasażowalnych encefalopatii gąbczastych u bydła, owiec i kóz [7].
(8) W porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 2245/2003 z dnia 19 grudnia 2003 r. zmieniające załącznik III do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie monitorowania pasażowalnych encefalopatii gąbczastych u owiec i kóz [8].
(9) W porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 876/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. zmieniające załącznik VIII do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do wymiany handlowej hodowlanymi owcami i kozami [9].
(10) Rozporządzenie (WE) nr 1234/2003 uchyla decyzję Rady 2000/766/WE [10] oraz decyzję Komisji 2001/9/WE [11], które są uwzględnione w porozumieniu i które w związku z powyższym należy uchylić w ramach porozumienia.
(11) Niniejsza decyzja nie stosuje się do Islandii i Liechtensteinu,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W rozdziale I załącznika I do porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) w pkt 12 (rozporządzenie (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady) w części 7.1 dodaje się tiret w następującym brzmieniu:
- "— 32003 R 1053: rozporządzenie Komisji (WE) nr 1053/2003 z dnia 19 czerwca 2003 r.
(Dz.U. L 152 z 20.6.2003, str. 8),
- — 32003 R 1128: rozporządzenie (WE) nr 1128/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 czerwca 2003 r.
(Dz.U. L 160 z 28.6.2003, str. 1),
- — 32003 R 1139: rozporządzenie Komisji (WE) nr 1139/2003 z dnia 27 czerwca 2003 r.
(Dz.U. L 160 z 28.6.2003, str. 22),
- — 32003 R 1234: rozporządzenie Komisji (WE) nr 1234/2003 z dnia 10 lipca 2003 r.
(Dz.U. L 173 z 11.7.2003, str. 6),
- — 32003 R 1809: rozporządzenie Komisji (WE) nr 1809/2003 z dnia 15 października 2003 r.
(Dz.U. L 265 z 16.10.2003, str. 10),
- — 32003 R 1915: rozporządzenie Komisji (WE) nr 1915/2003 z dnia 30 października 2003 r.
(Dz.U. L 283 z 31.10.2003, str. 29),
- — 32003 R 2245: rozporządzenie Komisji (WE) nr 2245/2003 z dnia 19 grudnia 2003 r.
(Dz.U. L 333 z 20.12.2003, str. 28),
- — 32004 R 0876: rozporządzenie Komisji (WE) nr 876/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r.
(Dz.U. L 162 z 30.4.2004, str. 52).";
2) w tekście dostosowania w pkt 12 (rozporządzenie (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady) w części 7.1 wprowadza się następujące zmiany:
1) skreśla się tekst dostosowania B i C;
2) tekst dostosowania D otrzymuje oznaczenie B;
3) skreśla się tekst pkt 11 (decyzja Rady 2000/766/WE) w części 7.1 oraz pkt 16 (decyzja Komisji 2001/9/WE) w części 7.2.
Artykuł 2
Teksty rozporządzeń (WE) nr 1053/2003, (WE) nr 1128/2003, (WE) nr 1139/2003, (WE) nr 1234/2003, (WE) nr 1809/2003, (WE) nr 1915/2003, (WE) nr 2245/2003 oraz (WE) nr 876/2004 w języku norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 29 kwietnia 2006 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 porozumienia [12].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 43/2006
z dnia 28 kwietnia 2006 r.
zmieniająca załącznik I (Sprawy weterynaryjne i fitosanitarne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 19/2006 z dnia 10 marca 2006 r. [1].
(2) W porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 1810/2005 z dnia 4 listopada 2005 r. w sprawie nowego dopuszczenia na dziesięć lat dodatku paszowego, stałego dopuszczenia niektórych dodatków paszowych oraz tymczasowego dopuszczenia nowych zastosowań niektórych już dopuszczonych dodatków paszowych [2].
(3) W porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 1811/2005 z dnia 4 listopada 2005 r. w sprawie stałego i tymczasowego dopuszczenia niektórych dodatków paszowych oraz tymczasowego dopuszczenia nowych zastosowań dodatku już dopuszczonego do użycia w paszach [3], z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 10 z 14.1.
2006, str. 72.
(4) W porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 1812/2005 z dnia 4 listopada 2005 r. zmieniające rozporządzenia (WE) nr 490/2004, (WE) nr 1288/2004, (WE) nr 521/2005 i (WE) nr 833/2005 w odniesieniu do warunków dopuszczenia niektórych dodatków paszowych należących do grup enzymów i mikroorganizmów [4],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W rozdziale II załącznika I do porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) w pkt 1zm (rozporządzenie Komisji (WE) nr 490/2004), 1zt (rozporządzenie Komisji (WE) nr 1288/2004), 1zzi (rozporządzenie Komisji (WE) nr 521/2005) oraz 1zzk (rozporządzenie Komisji (WE) nr 833/2005) dodaje się, co następuje:
" , zmienione:
- 32005 R 1812: rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1812/2005 z dnia 4 listopada 2005 r.
(Dz.U. L 291 z 5.11.2005, str. 18).";
2) po pkt 1zzp (rozporządzenie Komisji (WE) nr 1459/2005) wprowadza się punkty w następującym brzmieniu:
"1zzq. 32005 R 1810: rozporządzenie Komisji (WE) nr 1810/2005 z dnia 4 listopada 2005 r. w sprawie nowego dopuszczenia na dziesięć lat dodatku paszowego, stałego dopuszczenia niektórych dodatków paszowych oraz tymczasowego dopuszczenia nowych zastosowań niektórych już dopuszczonych dodatków paszowych (Dz.U. L 291 z 5.11.2005, str. 5).
1zzr.
32005 R 1811: rozporządzenie Komisji (WE) nr 1811/2005 z dnia 4 listopada 2005 r. w sprawie stałego i tymczasowego dopuszczenia niektórych dodatków paszowych oraz tymczasowego dopuszczenia nowych zastosowań dodatku już dopuszczonego do użycia w paszach (Dz.U. L 291 z 5.11.2005, str. 12), z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 10 z 14.1.2006, str. 72.".
Artykuł 2
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 44/2006
z dnia 28 kwietnia 2006 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 113/2005 z dnia 30 września 2005 r. [1].
(2) W porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2005/67/WE z dnia 18 października 2005 r. zmieniającą, w celu ich dostosowania, załączniki I i II do dyrektywy Rady 86/298/EWG, załączniki I i II do dyrektywy Rady 87/402/EWG oraz załączniki I, II i III do dyrektywy 2003/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady odnoszące się do homologacji typu ciągników rolniczych lub leśnych [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 20 (dyrektywa Rady 86/298/EWG), pkt 22 (dyrektywa Rady 87/402/EWG) i pkt 28 (dyrektywa 2003/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) rozdziału II załącznika II do porozumienia dodaje się tiret w następującym brzmieniu:
- "— 32005 L 0067: dyrektywa Komisji 2005/67/WE z dnia 18 października 2005 r.
(Dz.U. L 273 z 19.10.2005, str. 17).".
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 2005/67/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 29 kwietnia 2006 r. pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 45/2006
z dnia 28 kwietnia 2006 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 23/2006 z dnia 10 marca 2006 r. [1].
(2) W porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2005/70/WE z dnia 20 października 2005 r. zmieniającą dyrektywy Rady 86/362/EWG, 86/363/EWG i 90/642/EWG w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości niektórych pestycydów odpowiednio w zbożach i niektórych produktach pochodzenia zwierzęcego i roślinnego oraz na ich powierzchni [2].
(3) W porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2005/74/WE z dnia 25 października 2005 r. zmieniającą dyrektywę Rady 90/642/EWG w sprawie najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości etofumesatu, lambda-cyhalotryny, metomylu, pimetrozyny oraz tiabendazolu [3].
(4) W porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2005/76/WE z dnia 8 listopada 2005 r. zmieniającą dyrektywy Rady 90/642/EWG i 86/362/EWG odnośnie do ustalonych w nich najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości kresoksymu metylowego, cyromazyny, bifentryny, metalaksylu i azoksystrobiny [4].
(5) W porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 1895/2005 z dnia 18 listopada 2005 r. w sprawie ograniczenia wykorzystania niektórych pochodnych epoksydowych w materiałach i wyrobach przeznaczonych do kontaktu z żywnością [5].
(6) W porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2005/79/WE z dnia 18 listopada 2005 r. zmieniającą dyrektywę 2002/72/WE w sprawie materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi [6],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W rozdziale XII załącznika II do porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) w pkt 13 (dyrektywa Rady 76/895/EWG), pkt 38 (dyrektywa Rady 86/362/EWG), pkt 39 (dyrektywa Rady 86/363/EWG) oraz pkt 54 (dyrektywa Rady 90/642/EWG) dodaje się tiret w następującym brzmieniu:
- "— 32005 L 0070: dyrektywa Komisji 2005/70/WE z dnia 20 października 2005 r.
(Dz.U. L 276 z 21.10.2005, str. 35).";
2) w pkt 38 (dyrektywa Rady 86/362/EWG) oraz w pkt 54 (dyrektywa Rady 90/642/EWG) dodaje się tiret w następującym brzmieniu:
- "— 32005 L 0076: dyrektywa Komisji 2005/76/WE z dnia 8 listopada 2005 r.
(Dz.U. L 293 z 9.11.2005, str. 14).";
3) w pkt 54 (dyrektywa Rady 90/642/EWG) dodaje się tiret w następującym brzmieniu:
- "— 32005 L 0074: dyrektywa Komisji 2005/74/WE z dnia 25 października 2005 r.
(Dz.U. L 282 z 26.10.2005, str. 9).";
4) w pkt 54zzb (dyrektywa Komisji 2002/72/WE) dodaje się tiret w następującym brzmieniu:
- "— 32005 L 0079: dyrektywa Komisji 2005/79/WE z dnia 18 listopada 2005 r.
(Dz.U. L 302 z 19.11.2005, str. 35).";
5) po pkt 54zzv (dyrektywa Komisji 2005/38/WE) wprowadza się punkt w następującym brzmieniu:
"54zzw. 32005 R 1895: rozporządzenie Komisji (WE) nr 1895/2005 z dnia 18 listopada 2005 r. w sprawie ograniczenia wykorzystania niektórych pochodnych epoksydowych w materiałach i wyrobach przeznaczonych do kontaktu z żywnością (Dz.U. L 302 z 19.11.2005, str. 28).".
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 1895/2005 oraz dyrektyw 2005/70/WE, 2005/74/WE, 2005/76/WE oraz 2005/79/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 29 kwietnia 2006 r. pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 porozumienia [7].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja nr 3/2005 Komitetu Współpracy Celnej AKP–WE
z dnia 13 stycznia 2006 r.
wprowadzająca odstępstwo od definicji pojęcia "produktów pochodzących" w celu uwzględnienia specyficznej sytuacji Królestwa Suazi związanej z produkcją przędzy rdzeniowej
(2006/46/WE)
KOMITET WSPÓŁPRACY CELNEJ AKP–WE,
uwzględniając Umowę o partnerstwie AKP–WE podpisaną w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 r., w szczególności art. 38 protokołu nr 1 do jej załącznika V,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 38 ust. 1 wyżej wymienionego protokołu przewiduje przyznanie odstępstwa od reguł pochodzenia, w przypadkach gdy jest to uzasadnione rozwojem istniejącej bądź powstaniem nowej gałęzi przemysłu.
(2) Dnia 10 maja 2001 r. przyjęto decyzję nr 3/2001 Komitetu Współpracy Celnej AKP–WE wprowadzającą odstępstwo od pojęcia "produkty pochodzące" w celu uwzględnienia specyficznej sytuacji Królestwa Suazi związanej z produkcją przędzy rdzeniowej [1] (pozycja HS 5206.22, 5206.42, 5402.52 oraz 5402.62).
Odstępstwo przewidziane w art. 1 tej decyzji stosuje się w okresie od dnia 1 kwietnia 2001 r. do dnia 31 marca 2006 r.
(3) W związku z wygaśnięciem tego przepisu w dniu 8 lipca 2005 r. państwa AKP wystąpiły w imieniu Królestwa Suazi z wnioskiem o przyznanie nowego odstępstwa od zawartych w umowie o partnerstwie AKP–WE reguł pochodzenia w odniesieniu do produkowanej w Suazi przędzy rdzeniowej, dla rocznych ilości 1300 ton przez okres 5 lat i przywożonych do Wspólnoty począwszy od dnia 1 kwietnia 2006 r.
(4) Wnioskowane odstępstwo znajduje uzasadnienie w postanowieniach art. 38 ust. 5 i 6, w szczególności w odniesieniu do rozwoju istniejącego przemysłu w Suazi oraz ze względu na fakt, iż kraj występujący o odstępstwo jest krajem śródlądowym, a zasady kumulacji pochodzenia nie mają zastosowania.
(5) Mając na względzie przewidziane wielkości przywozu, odstępstwo nie spowoduje poważnych szkód dla istniejącego przemysłu wspólnotowego z zastrzeżeniem, że zostaną spełnione określone warunki dotyczące ilości, nadzoru oraz czasu obowiązywania.
(6) Ze względu na fakt, iż zgodnie z art. 37 umowy o partnerstwie AKP–WE nowe ustalenia handlowe wejdą w życie przed dniem 1 stycznia 2008 r., nie istnieje możliwość przyznania odstępstwa na okres 5 lat.
Niniejszą decyzję stosuje się zatem od dnia 1 kwietnia 2006 r. do końca 2007 r. w oczekiwaniu na przyjęcie nowych ustaleń handlowych.
(7) W związku z powyższym, zgodnie z art. 38, należy przyznać Królestwu Suazi odstępstwo na 1300 ton przędzy rdzeniowej rocznie w okresie od dnia 1 kwietnia 2006 r. do dnia 31 grudnia 2007 r.,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Na zasadzie odstępstwa od postanowień szczególnych ujętych w wykazie znajdującym się w załączniku II do protokołu nr 1 załącznika V do umowy o partnerstwie AKP–WE, przędzę rdzeniową objętą pozycjami HS nr 5206.22, 5206.42, 5402.52 oraz 5402.62, wyprodukowaną w Suazi z materiałów niepochodzących, uznaje się za pochodzącą z Suazi zgodnie z warunkami określonymi w niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Odstępstwo przewidziane w art. 1 ma zastosowanie do produktów oraz ilości określonych w Załączniku do niniejszej decyzji, przywożonych do Wspólnoty z Suazi w okresie od dnia 1 kwietnia 2006 r. do dnia 31 grudnia 2007 r.
Artykuł 3
Komisja zarządza ilościami określonymi w Załączniku, a w celu skutecznego zarządzania nimi może podjąć niezbędne postępowanie administracyjne.
Artykuły 308a, 308b i 308c rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 [2] dotyczącego zarządzania kontyngentami taryfowymi są stosowane mutatis mutandis w odniesieniu do zarządzania ilościami, o których mowa w Załączniku.
Artykuł 4
1.
Władze celne Suazi podejmą niezbędne kroki celem przeprowadzenia kontroli ilościowych wywozu produktów, o których mowa w art. 1.
W tym celu wszelkie świadectwa, które wystawiają zgodnie z niniejszą decyzją, będą zawierać odniesienie do niej.
2.
Właściwe władze Suazi przekazują Komisji co trzy miesiące oświadczenie o ilościach objętych świadectwami przewozowymi EUR.1, wystawionymi zgodnie z niniejszą decyzją oraz numery seryjne tych świadectw.
Artykuł 5
Pole nr 7 świadectw EUR.1 wystawionych na mocy niniejszej decyzji zawiera zapis:
"Derogation – Decision No 3/2005".
Artykuł 6
Państwa AKP, Państwa Członkowskie i Wspólnota Europejska podejmują niezbędne środki w celu wdrożenia niniejszej decyzji.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 kwietnia 2006 r.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 46/2006
z dnia 28 kwietnia 2006 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 23/2006 z dnia 10 marca 2006 r. [1].
(2) W porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2005/63/WE z dnia 3 października 2005 r. zawierającą sprostowanie dyrektywy 2005/26/WE w sprawie listy składników żywności lub substancji wstępnie wyłączonych z załącznika IIIa do dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 54zzu (dyrektywa Komisji 2005/26/WE) rozdziału XII załącznika II do porozumienia dodaje się, co następuje:
", zmieniona:
- 32005 L 0063: dyrektywą Komisji 2005/63/WE z dnia 3 października 2005 r.
(Dz.U. L 258 z 4.10.2005, str. 3).".
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 2005/63/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 29 kwietnia 2006 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 47/2006
z dnia 28 kwietnia 2006 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 28/2006 z dnia 10 marca 2006 r. [1].
(2) W porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/747/WE z dnia 21 października 2005 r. zmieniającą w celu dostosowania do postępu technicznego Załącznik do dyrektywy 2002/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ograniczenia stosowania niektórych niebezpiecznych substancji w sprzęcie elektrycznym i elektronicznym [2].
(3) W porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę 2005/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. zmieniającą po raz dwudziesty ósmy dyrektywę Rady 76/769/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich odnoszących się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych (toluenu i trichlorobenzenu) [3],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W rozdziale XV załącznika II do porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) w pkt 4 (dyrektywa Rady 76/769/EWG) dodaje się tiret w następującym brzmieniu:
- "— 32005 L 0059: dyrektywa 2005/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r.
(Dz.U. L 309 z 25.11.2005, str. 13).";
2) w pkt 12q (dyrektywa 2002/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) dodaje się tiret w następującym brzmieniu:
- "— 32005 D 0747: decyzja Komisji 2005/747/WE z dnia 21 października 2005 r.
(Dz.U. L 280 z 25.10.2005, str. 18).".
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 2005/59/WE i decyzji 2005/747/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 29 kwietnia 2006 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 porozumienia [4].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 48/2006
z dnia 28 kwietnia 2006 r.
zmieniająca załącznik XX (Środowisko) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XX do porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 36/2006 z dnia 10 marca 2006 r. [1].
(2) W porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2002/739/WE z dnia 3 września 2002 r. ustanawiającą zrewidowane kryteria ekologiczne odnoszące się do wspólnotowego programu przyznawania oznakowań ekologicznych dla farb i lakierów do stosowania wewnątrz pomieszczeń i zmieniająca decyzję 1999/10/WE [2].
(3) W porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2002/740/WE z dnia 3 września 2002 r. ustanawiającą zrewidowane kryteria ekologiczne odnoszące się do wspólnotowego programu przyznawania oznakowań ekologicznych dla materacy łóżkowych i zmieniająca decyzję 98/634/WE [3].
(4) W porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2002/741/WE z dnia 4 września 2002 r. ustanawiającą zrewidowane kryteria ekologiczne przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego dla papieru do kopiowania i papieru graficznego oraz zmieniająca decyzję 1999/554/WE [4],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Po pkt 2u (decyzja Komisji 2005/360/WE) załącznika XX do porozumienia wprowadza się punkty w następującym brzmieniu:
"2v.
32002 D 0739: decyzja Komisji 2002/739/WE z dnia 3 września 2002 r. ustanawiająca zrewidowane kryteria ekologiczne odnoszące się do wspólnotowego programu przyznawania oznakowań ekologicznych dla farb i lakierów do stosowania wewnątrz pomieszczeń i zmieniająca decyzję 1999/10/WE (Dz.U. L 236 z 4.9.2002, str. 4).
2w.
32002 D 0740: decyzja Komisji 2002/740/WE z dnia 3 września 2002 r. ustanawiająca zrewidowane kryteria ekologiczne odnoszące się do wspólnotowego programu przyznawania oznakowań ekologicznych dla materacy łóżkowych i zmieniająca decyzję 98/634/WE (Dz.U. L 236 z 4.9.2002, str. 10).
2x.
32002 D 0741: decyzja Komisji 2002/741/WE z dnia 4 września 2002 r. ustanawiająca zrewidowane kryteria ekologiczne przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego dla papieru do kopiowania i papieru graficznego oraz zmieniająca decyzję 1999/554/WE (Dz.U. L 237 z 5.9.2002, str. 6).".
Artykuł 2
Teksty decyzji nr 2002/739/WE, 2002/740/WE i 2002/741/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 29 kwietnia 2006 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 porozumienia [5].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 49/2006
z dnia 28 kwietnia 2006 r.
zmieniająca załącznik XX (Środowisko) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XX do porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 36/2006 z dnia 10 marca 2006 r. [1].
(2) W porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę 2005/33/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 lipca 2005 r. zmieniającą dyrektywę 1999/32/WE [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W załączniku XX do porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) w pkt 21ad (dyrektywa Rady 1999/32/WE) dodaje się, co następuje:
", zmieniona:
- 32005 L 0033: dyrektywą 2005/33/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 lipca 2005 r.
(Dz.U. L 191 z 22.7.2005, str. 59).";
2) w pkt 21ad tekstu dostosowania (dyrektywa Rady 1999/32/WE) dodaje się, co następuje:
"w art. 2 ust. 3l po wyrazie "traktatu" dodaje się wyrazy "oraz Islandię w odniesieniu do całego jej terytorium".".
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 2005/33/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 29 kwietnia 2006 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 50/2006
z dnia 28 kwietnia 2006 r.
zmieniająca załącznik XX (Środowisko) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XX do porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 36/2006 z dnia 10 marca 2006 r. [1].
(2) W porozumieniu należy uwzględnić decyzję Rady 2005/673/WE z dnia 20 września 2005 r. zmieniającą załącznik II do dyrektywy 2000/53/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 32e (dyrektywa 2000/53/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) załącznika XX do porozumienia dodaje się tiret w następującym brzmieniu:
- "— 32005 D 0673: decyzją Rady 2005/673/WE z dnia 20 września 2005 r.
(Dz.U. L 254 z 30.9.2005, str. 69).".
Artykuł 2
Teksty decyzji 2005/673/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 29 kwietnia 2006 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 51/2006
z dnia 28 kwietnia 2006 r.
zmieniająca załącznik XXI (Statystyka) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XXI do porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 16/2006 z dnia 27 stycznia 2006 r. [1].
(2) W porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie (WE) nr 1158/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 lipca 2005 r. zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 1165/98 dotyczące krótkoterminowych statystyk [2].
(3) W porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie (WE) nr 1161/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 lipca 2005 r. w sprawie sporządzania kwartalnych niefinansowych sprawozdań przez sektor instytucjonalny [3],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W załączniku XXI do porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) w pkt 2 (rozporządzenie Rady (WE) nr 1165/98) dodaje się, co następuje:
"zmienione:
- 32005 R 1158: rozporządzeniem (WE) nr 1158/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 lipca 2005 r.
(Dz.U. L 191 z 22.7.2005, str. 1).";
2) po pkt 19s (rozporządzenie (WE) nr 184/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady) dodaje się punkt w następującym brzmieniu:
"19t. 32005 R 1161: rozporządzenie (WE) nr 1161/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 lipca 2005 r. w sprawie sporządzania kwartalnych niefinansowych sprawozdań przez sektor instytucjonalny (Dz.U. L 191 z 22.7.2005, str. 22).
Do celów niniejszego porozumienia przepisy tego rozporządzenia odczytuje się z następującymi dostosowaniami:
Niniejsze rozporządzenie nie stosuje się do Liechtensteinu.".
Artykuł 2
Teksty rozporządzeń (WE) nr 1158/2005 i (WE) nr 1161/2005 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 29 kwietnia 2006 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 porozumienia [4].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 52/2006
z dnia 28 kwietnia 2006 r.
zmieniająca załącznik XXI (Statystyka) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XXI do porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 16/2006 z dnia 27 stycznia 2006 r. [1].
(2) W porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 1445/2005 z dnia 5 września 2005 r. określające właściwe kryteria oceny jakości oraz treść sprawozdań dotyczących jakości w odniesieniu do statystyk odpadów dla celów rozporządzenia (WE) nr 2150/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W załączniku XXI do porozumienia po pkt 27a (rozporządzenie Komisji (WE) nr 782/2005) wprowadza się punkt w następującym brzmieniu:
"27b. 32005 R 1445: rozporządzenie Komisji (WE) nr 1445/2005 z dnia 5 września 2005 r. określające właściwe kryteria oceny jakości oraz treść sprawozdań dotyczących jakości w odniesieniu do statystyk odpadów dla celów rozporządzenia (WE) nr 2150/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 229 z 6.9.2005, str. 6).".
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 1445/2005 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 29 kwietnia 2006 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 53/2006
z dnia 28 kwietnia 2006 r.
zmieniająca załącznik XXII (Prawo spółek) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XXII do porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 37/2006 z dnia 10 marca 2006 r. [1].
(2) W porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 2106/2005 z dnia 21 grudnia 2005 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1725/2003 przyjmujące określone międzynarodowe standardy rachunkowości zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do MSR 39 [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 10ba (rozporządzenie Komisji (WE) nr 1725/2003) załącznika XXII do porozumienia dodaje się tiret w następującym brzmieniu:
- "— 32005 R 2106: rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2106/2005 z dnia 21 grudnia 2005 r.
(Dz.U. L 337 z 22.12.2005, str. 16).".
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 2106/2005 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie 20 dni po jej przyjęciu, pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 54/2006
z dnia 28 kwietnia 2006 r.
zmieniająca załącznik XXII (Prawo spółek) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XXII do porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 37/2006 z dnia 10 marca 2006 r. [1].
(2) W porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 108/2006 z dnia 11 stycznia 2006 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1725/2003 przyjmujące niektóre międzynarodowe standardy rachunkowości zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do Międzynarodowych Standardów Sprawozdawczości Finansowej (MSSF) 1, 4, 6 i 7, Międzynarodowych Standardów Rachunkowości (MSR) 1, 14, 17, 32, 33 i 39, Interpretacji 6 Komitetu ds. Interpretacji Międzynarodowej Sprawozdawczości Finansowej (IFRIC) [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 10ba (rozporządzenie Komisji (WE) nr 1725/2003) załącznika XXII do porozumienia dodaje się tiret w następującym brzmieniu:
- "— 32006 R 0108: rozporządzeniem Komisji (WE) nr 108/2006 z dnia 11 stycznia 2006 r.
(Dz.U. L 24 z 27.1.2006, str. 1).".
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 108/2006 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie 20 dni po jej przyjęciu, pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG nr 56/2006
z dnia 2 czerwca 2006 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 47/2006 z dnia 28 kwietnia 2006 r [1].
(2) W porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2005/53/WE z dnia 16 września 2005 r. zmieniającą dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia chlorotalonilu, chlorotoluronu, cypermetryny, daminozydu i tiofanatu metylu jako substancji czynnych [2].
(3) W porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2005/54/WE z dnia 19 września 2005 r. zmieniającą dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia tribenuronu jako substancji czynnej [3].
(4) W porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2005/57/WE z dnia 21 września 2005 r. zmieniającą dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia MCPA i MCPB jako substancji czynnych [4].
(5) W porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2005/58 z dnia 21 września 2005 r. zmieniającą dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia bifenazanu i milbemektyny jako substancji czynnych [5].
(6) W porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2005/72/WE z dnia 21 października 2005 r. zmieniającą dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia chloropiryfosu, chloropiryfosu metylowego, mankozebu, manebu i metiramu jako substancji czynnych [6].
(7) W porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2006/5/WE z dnia 17 stycznia 2006 r. zmieniającą dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia warfaryny jako substancji czynnej [7].
(8) W porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2006/6/WE z dnia 17 stycznia 2006 r. zmieniającą dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia tolilfluanidu jako substancji czynnej [8],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Do pkt 12a (dyrektywa Rady 91/414/EWG) rozdziału XV załącznika II do porozumienia dodaje się następujące tiret:
- "— 32005 L 0053: dyrektywą Komisji 2005/53/WE z dnia 16 września 2005 r.
(Dz.U. L 241 z 17.9.2005, str. 51),
- — 32005 L 0054: dyrektywą Komisji 2005/54/WE z dnia 19 września 2005 r.
(Dz.U. L 244 z 20.9.2005, str. 21),
- — 32005 L 0057: dyrektywą Komisji 2005/57/WE z dnia 21 września 2005 r.
(Dz.U. L 246 z 22.9.2005, str. 14),
- — 32005 L 0058: dyrektywą Komisji 2005/58/WE z dnia 21 września 2005 r.
(Dz.U. L 246 z 22.9.2005, str. 17),
- — 32005 L 0072: dyrektywą Komisji 2005/72/WE z dnia 21 października 2005 r.
(Dz.U. L 279 z 22.10.2005, str. 63),
- — 32006 L 0005: dyrektywą Komisji 2006/5/WE z dnia 17 stycznia 2006 r.
(Dz.U. L 12 z 18.1.2006, str. 17),
- — 32006 L 0006: dyrektywą Komisji 2006/6/WE z dnia 17 stycznia 2006 r.
(Dz.U. L 12 z 18.1.2006, str. 21)."
.
Artykuł 2
Teksty dyrektyw 2005/53/WE, 2005/54/WE, 2005/57/WE, 2005/58/WE, 2005/72/WE, 2006/5/WE i 2006/6/WE w językach islandzkim i norweskim, które mają być opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 3 czerwca 2006 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 porozumienia [9].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG nr 57/2006
z dnia 2 czerwca 2006 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 101/2005 z dnia 8 lipca 2005 r [1].
(2) W porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/631/WE z dnia 29 sierpnia 2005 r. dotyczącą zasadniczych wymogów, o których mowa w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1999/5/WE, zapewniających nadajnikom radiolokacyjnym Cospas-Sarsat dostęp do służb ratowniczych [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W rozdziale XVIII załącznika II do porozumienia po pkt 4zzn (decyzja Komisji 2005/53/WE) dodaje się punkt w brzmieniu:
"4zzo. 32005 D 0631: decyzja Komisji 2005/631/WE z dnia 29 sierpnia 2005 r. dotycząca zasadniczych wymogów, o których mowa w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1999/5/WE, zapewniających nadajnikom radiolokacyjnym Cospas-Sarsat dostęp do służb ratowniczych (Dz.U. L 225 z 31.8.2005, str. 28)."
Artykuł 2
Teksty decyzji 2005/631/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 3 czerwca 2006 r. pod warunkiem, że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG nr 58/2006
z dnia 2 czerwca 2006 r.
zmieniająca załącznik VI (Zabezpieczenie społeczne) do Porozumienia o EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik VI do porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 118/2005 z dnia 30 września 2005 r [1].
(2) W porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji Administracyjnej ds. Zabezpieczenia Społecznego Pracowników Migrujących nr 203 z dnia 26 maja 2005 r. zmieniająca decyzję nr 170 z dnia 11 czerwca 1998 r. dotyczącą sporządzania wykazów przewidzianych w art. 94 ust. 4 oraz w art. 95 ust. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72 [2],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W pkt. 3.51 (decyzja nr 170) załącznika VI do porozumienia dodaje się tiret w następującym brzmieniu:
- "— 32005 D 0965: decyzją nr 203 z dnia 26 maja 2005 r.
(Dz.U. L 349 z 31.12.2005, str. 27)."
.
Artykuł 2
Teksty decyzji nr 203 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 3 czerwca 2006 r. pod warunkiem, że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG nr 59/2006
z dnia 2 czerwca 2006 r.
zmieniająca załącznik IX (Usługi finansowe) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik IX do porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 33/2006 z dnia 10 marca 2006 r [1].
(2) W porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę 2005/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 listopada r. w sprawie reasekuracji oraz zmieniającą dyrektywy Rady 73/239/EWG, 92/49/EWG, a także dyrektywy 98/78/WE i 2002/83/WE [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W załączniku IX do porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1.
Po pkt 7a (dyrektywa Rady 92/49/EWG) dodaje się punkt w brzmieniu:
"7b.
32005 L 0068: dyrektywa 2005/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 listopada 2005 r. w sprawie reasekuracji oraz zmieniająca dyrektywy Rady 73/239/EWG, 92/49/EWG, a także dyrektywy 98/78/WE i 2002/83/WE (Dz.U. L 323 z 9.12.2005, str. 1).
Do celów porozumienia przepisy tej dyrektywy odczytuje się z następującymi dostosowaniami:
W załączniku I dodaje się, co następuje:
- "— Księstwo Liechtensteinu: "Aktiengesellschaft", "Europäische Aktiengesellschaft (Societas Europaea)"‚ "Genossenschaft";
- — Królestwo Norwegii: "aksjeselskaper", "allmennaksjeselskaper", "gjensidige selskaper";
- — Republika Islandii: "hlutafélög", "gagnkvæm félög".""
2.
W pkt 2 (pierwsza dyrektywa Rady 73/239/EWG), 7a (dyrektywa Rady 92/49/EWG), 11 (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/83/WE) oraz 12c (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 98/78/EWG) dodaje się tiret w następującym brzmieniu:
- "— 32005 L 0068: dyrektywa 2005/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 listopada 2005 r.
(Dz.U. L 323 z 9.12.2005, str. 1)."
.
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 2005/68/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 3 czerwca 2006 r. pod warunkiem, że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG nr 60/2006
z dnia 2 czerwca 2006 r.
zmieniająca załącznik IX (Usługi finansowe) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik IX do porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 33/2006 z dnia 10 marca 2006 r [1].
(2) W porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji z dnia 29 listopada 2005 r. w sprawie stosowania dyrektywy Rady 72/166/EWG w odniesieniu do kontroli ubezpieczeń od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Po pkt 8b (decyzja Komisji 2004/332/WE) w załączniku IX do porozumienia wprowadza się punkt w następującym brzmieniu:
"8c. 32005 D 0849: decyzja Komisji 2005/849/WE z dnia 29 listopada 2005 r. w sprawie stosowania dyrektywy Rady 72/166/EWG w odniesieniu do kontroli ubezpieczeń od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych (Dz.U. L 315 z 1.12.2005, str. 16)."
.
Artykuł 2
Teksty decyzji 2005/849/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 3 czerwca 2006 r. pod warunkiem, że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG nr 61/2006
z dnia 2 czerwca 2006 r.
zmieniająca załącznik XI (Usługi telekomunikacyjne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XI do porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 9/2006 z dnia 27 stycznia 2006 r [1].
(2) W porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/513/WE z dnia 11 lipca 2005 r. w sprawie zharmonizowanego wykorzystania widma radiowego w paśmie częstotliwości 5 GHz celem wdrożenia Bezprzewodowych Systemów Dostępowych, włączając Lokalne Sieci Radiowe (WAS/RLANs) [2],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Po pkt 5cr załącznika XI do porozumienia (decyzja Komisji 2005/50/WE) dodaje się następujący punkt:
"5cs.
32005 D 0513: decyzja Komisji 2005/513/WE z dnia 11 lipca 2005 r. w sprawie zharmonizowanego wykorzystania widma radiowego w paśmie częstotliwości 5 GHz celem wdrożenia Bezprzewodowych Systemów Dostępowych, włączając Lokalne Sieci Radiowe (WAS/RLANs) (Dz.U. L 187 z 19.7.2005, str. 22)."
Artykuł 2
Teksty decyzji 2005/513/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 3 czerwca 2006 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG nr 62/2006
z dnia 2 czerwca 2006 r.
zmieniająca załącznik XIII (Transport) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XIII do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 35/2006 z dnia 10 marca 2006 r [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję nr 884/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. zmieniającą decyzję nr 1692/96/WE w sprawie wspólnotowych wytycznych dotyczących rozwoju transeuropejskiej sieci transportowej [2] z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 201 z 7.6.2004, str. 1.
(3) Decyzja nr 884/2004/WE odwołuje się do dyrektywy Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa [3], rozporządzenia Rady (WE) nr 1164/94 z dnia 16 maja 1994 r. ustanawiającego Fundusz Spójności [4] i rozporządzenia Rady (WE) nr 1267/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiającego Instrument Przedakcesyjnej Polityki Strukturalnej [5], które nie zostały uwzględnione w Porozumieniu.
(4) Decyzja nr 884/2004/WE odwołuje się do rozporządzenia Rady (WE) nr 2236/95 z dnia 18 września 1995 r. ustanawiającego ogólne zasady przyznawania pomocy finansowej Wspólnoty w zakresie sieci transeuropejskich [6] w stosunku do których współpraca pomiędzy Umawiającymi się Stronami Porozumienia ogranicza się do zakresu sieci transeuropejskich w dziedzinie telekomunikacji,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 5 (decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1692/96/WE) załącznika XIII do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1.
Dodaje się tiret w brzmieniu:
- "— 32004 D 0884: decyzja nr 884/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. (Dz.U. L 167 z 30.4.2004, str. 1) z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 201 z 7.6.2004, str. 1."
2.
Dostosowanie h) otrzymuje następujące brzmienie:
"w art. 8 ust. 1 wyrażenie "i z zastosowaniem dyrektywy 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa i dyrektywy 92/43/EWG" nie ma zastosowania."
3.
W tekście dostosowania i) słowa "2.26. slandia" zastępuje się słowami "2.16.
Islandia", a słowa "2.27.
Norwegia" zastępuje się słowami "2.17.
Norwegia".
4.
W tekście dostosowania j) słowa "3.24.
Norwegia" zastępuje się słowami "3.16.
Norwegia".
5.
W tekście dostosowania k) słowa "(Porty lotnicze)" zastępuje się słowami "(Sieć portów lotniczych)", słowa "6.18.
Islandia" zastępuje się słowami "6.8.
Islandia", oraz słowa "6.19.
Norwegia" zastępuje się słowami "6.9.
Norwegia".
Artykuł 2
Teksty decyzji nr 884/2004/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 3 czerwca 2006 r. pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [7].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG nr 63/2006
z dnia 2 czerwca 2006 r.
zmieniająca załącznik XIII (Transport) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XIII do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 35/2006 z dnia 10 marca 2006 r [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę 2006/1/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 stycznia 2006 r. w sprawie użytkowania pojazdów najmowanych bez kierowców w celu przewozu drogowego [2].
(3) Dyrektywa 2006/1/WE uchyla dyrektywę Rady 84/647/EWG [3], która została uwzględniona w Porozumieniu, i którą w związku z powyższym należy uchylić w ramach Porozumienia,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W załączniku XIII do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1.
Po pkt 29 (dyrektywa Rady 84/647/EWG) dodaje się punkt w brzmieniu:
"29a.
32006 L 0001: dyrektywa 2006/1/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 stycznia 2006 r. w sprawie użytkowania pojazdów najmowanych bez kierowców w celu przewozu drogowego rzeczy (Dz.U. L 33 z 4.2.2006, str. 82)"
.
2.
Skreśla się tekst punktu 29 (dyrektywa Rady 84/647/EWG).
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 2006/1/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 3 czerwca 2006 r. pod warunkiem, że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [4].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG nr 64/2006
z dnia 2 czerwca 2006 r.
zmieniająca załącznik XIII (Transport) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XIII do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 33/2006 z dnia 10 marca 2006 r [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę 2003/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie wstępnej kwalifikacji i okresowego szkolenia kierowców niektórych pojazdów drogowych do przewozu rzeczy lub osób, zmieniającą rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 oraz dyrektywę Rady 91/439/EWG i uchylającą dyrektywę Rady 76/914/EWG [2].
(3) Należy wziąć pod uwagę bardzo małe terytorium i całkowitą liczbę mieszkańców Lichtensteinu oraz wynikającą z tego szczególną strukturę rynku w zakresie transportu oraz szkoleń kierowców.
(4) Należy wziąć pod uwagę małą liczbę przedsiębiorstw transportowych oraz niewielką liczbę kierowców ciężarówek zatrudnionych w Lichtensteinie i/lub dla których Lichtenstein jest miejscem stałego zamieszkania, jak również ograniczoną liczbę kierowców, którzy będą musieli przejść okresowe szkolenie w Lichtensteinie zgodnie z dyrektywą 2003/59/WE,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W załączniku XIII do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1.
Po pkt 36 (rozporządzenie Rady (EWG) nr 3572/90, skreślone) wprowadza się punkt w następującym brzmieniu:
"37. 32003 L 0059: dyrektywa 2003/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie wstępnej kwalifikacji i okresowego szkolenia kierowców niektórych pojazdów drogowych do przewozu rzeczy lub osób, zmieniająca rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 oraz dyrektywę Rady 91/439/EWG i uchylająca dyrektywę Rady 76/914/EWG (Dz.U. L 226 z 10.9.2003, str. 4).
Do celów Porozumienia przepisy tej dyrektywy odczytuje się z następującymi dostosowaniami:
a) W art. 9 dodaje się następujący akapit:
"Kierowcy określeni w art. 1, których miejscem stałego zamieszkania i pracy jest Lichtenstein mogą odbyć szkolenia okresowe, o których mowa w art. 7, w Szwajcarii, Austrii i Niemczech o ile organizowane w tych państwach szkolenia w pełni spełniają przepisy niniejszej dyrektywy."
(b) Państwa EFTA mogą wydać kartę kwalifikacji kierowcy zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy i następującymi dostosowaniami:
(i) w pkt. 2 lit. c) załącznika II dotyczącym pierwszej strony karty kwalifikacji kierowcy dodaje się następujący tekst pod zapisem "Zjednoczone Królestwo":
"znak odróżniający państwo EFTA wydające kartę otoczony elipsą określony w art. 37 Konwencji Narodów Zjednoczonych o Ruchu Drogowym z dnia 8 listopada 1968 r. (na takim samym tle, co prawo jazdy); znaki odróżniające wyglądają następująco:
IS : Islandia
FL : Lichtenstein
N : Norwegia".
(ii) w pkt. 2 lit. e) załącznika II dotyczącym pierwszej strony karty kwalifikacji kierowcy wyrazy "Wzór Wspólnot Europejskich" zastępuje się wyrazami "Wzór EOG".
(iii) w pkt. 2 lit. e) załącznika II dotyczącym pierwszej strony karty kierowcy dodaje się, co następuje:
"atvinnuskírteini ökumanns
yrkessjåførbevis/yrkessjåførprov"
(iv) punkt 2 lit. f) załącznika II dotyczący pierwszej strony karty kwalifikacji kierowcy nie ma zastosowania do państw EFTA.
(v) W pkt. 2 lit. b) załącznika II dotyczącym drugiej strony karty kwalifikacji kierowcy wyrazy "i szwedzki" zastępuje się wyrazami "szwedzki, islandzki i norweski".
(vi) w pkt. 2 lit. b) załącznika II dotyczącym drugiej strony karty kwalifikacji kierowcy dodaje się ustęp w brzmieniu:
"Odniesienia do języka norweskiego rozumie się jako odniesienia zarówno do norweskiego języka literackiego ("yrkessjåførbevis"), jak i nowonorweskiego ("yrkessjåførprov").""
2.
W pkt 20 (rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85) dodaje się, co następuje:
", zmieniona:
- 32003 L 0059: dyrektywą 2003/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 lipca 2003 r.
(Dz.U. L 226 z 10.9.2003, str. 4)."
3.
W pkt 24a (dyrektywa Rady 91/439/EWG) dodaje się tiret w brzmieniu:
- "— 32003 L 0059: dyrektywa 2003/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 lipca 2003 r.
(Dz.U. L 226 z 10.9.2003, str. 4)."
4.
Skreśla się tekst pkt 22 (dyrektywa Rady 76/914/EWG) ze skutkiem od dnia 10 września 2009 r.
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 2003/59/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 3 czerwca 2006 r. pod warunkiem, że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG nr 65/2006
z dnia 2 czerwca 2006 r.
zmieniająca załącznik XIII (Transport) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XIII do porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 35/2006 z dnia 10 marca 2006 r [1].
(2) W porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę 2005/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie wzmocnienia ochrony portów [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W załączniku XIII do porozumienia po pkt 56s (dyrektywa 2005/45/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) dodaje się punkt w następującym brzmieniu:
"56t.
32005 L 0065: dyrektywa 2005/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie wzmocnienia ochrony portów (Dz.U. L 310 z 25.11.2005, str. 28)."
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 2005/65/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 3 czerwca 2006 r. pod warunkiem, że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG nr 66/2006
z dnia 2 czerwca 2006 r.
zmieniająca załącznik XIII (Transport) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XIII do porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 35/2006 z dnia 10 marca 2006 r [1].
(2) Rozporządzenie (WE) nr 2320/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. ustanawiające wspólne zasady w dziedzinie bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego [2] zostało uwzględnione w porozumieniu decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 61/2004 z dnia 26 kwietnia 2004 r [3], wraz z dostosowaniami uwzlędniającymi specyfikę poszczególnych państw.
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 65/2006 z dnia 13 stycznia 2006 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 622/2003 ustanawiające środki w celu wprowadzenia w życie wspólnych podstawowych standardów dotyczących bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego [4],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 66i (rozporządzenie Komisji (WE) nr 622/2003) załącznika XIII do porozumienia dodaje się tiret w brzmieniu:
- "— 32006 R 0065: rozporządzeniem Komisji (WE) nr 65/2006 z dnia 13.1.2006 r.
(Dz.U. L 11 z 17.1.2006, str. 4)."
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 65/2006 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 3 czerwca 2006 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 porozumienia [5].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG nr 67/2006
z dnia 2 czerwca 2006 r.
zmieniająca załącznik XIII (Transport) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "porozumieniem", a w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XIII do porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 35/2006 z dnia 10 marca 2006 r. [1].
(2) W porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie (WE) nr 549/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 r. ustanawiające ramy tworzenia Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej [2].
(3) W porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie (WE) nr 550/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 r. w sprawie zapewniania służb nawigacji lotniczej w Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej [3].
(4) W porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie (WE) nr 551/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 r. w sprawie organizacji i użytkowania przestrzeni powietrznej w Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej [4].
(5) W porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie (WE) nr 552/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 r. w sprawie interoperacyjności Europejskiej Sieci Zarządzania Ruchem Lotniczym [5].
(6) Niniejsza decyzja nie stosuje się do Liechtensteinu.
(7) Państwa EFTA biorą pod uwagę oświadczenie państw członkowskich WE na temat kwestii wojskowych odnoszących się do Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej [6] i włączają się w nie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Po pkt. 66s załącznika XIII do porozumienia (rozporządzenie Komisji (WE) nr 488/2005) dodaje się punkty w brzmieniu:
"66t. 32004 R 0549: rozporządzenie (WE) nr 549/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 r. ustanawiające ramy tworzenia Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej (Dz.U. L 96 z 31.3.2004, str. 1).
Do celów niniejszego porozumienia przepisy tego rozporządzenia odczytuje się z następującymi dostosowaniami:
a) W art. 5 dodaje się następujący ustęp:
"5.
Państwa EFTA biorą pełny udział w komitecie ustanowionym na mocy pkt. 1 poza prawem do głosowania."
b) Niniejsze rozporządzenie nie stosuje się do Liechtensteinu.
66u. 32004 R 0550: rozporządzenie (WE) nr 550/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 r. w sprawie zapewniania służb nawigacji lotniczej w Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej (Dz.U. L 96 z 31.3.2004, str. 10).
Do celów niniejszego porozumienia przepisy tego rozporządzenia odczytuje się z następującymi dostosowaniami:
a) W odniesieniu do Islandii ostatnie zdanie art. 14 brzmi następująco:
"Schemat ten będzie zgodny z art. 15 Konwencji Chicagowskiej o Międzynarodowym Lotnictwie Cywilnym z 1944 r. oraz z systemem opłat Eurocontrolu dla opłat trasowych lub z porozumieniami dotyczącymi wspólnego finansowania, którymi dla regionu północnoatlantyckiego zarządza ICAO."
b) W odniesieniu do Islandii na końcu pierwszego zdania art. 15 ust. 2 lit. b) dodaje się, co następuje:
"lub regionu północnoatlantyckiego."
c) W przypadku, kiedy Urząd Nadzoru EFTA kieruje zgodnie z art. 16 ust. 3 decyzję do państw EFTA, każde państwo EFTA może w ciągu jednego miesiąca przekazać wspomnianą decyzję do Stałego Komitetu EFTA.
Stały Komitet EFTA może w okresie jednego miesiąca wydać inną decyzję.
d) Niniejsze rozporządzenie nie stosuje się do Liechtensteinu.
66v. 32004 R 0551: rozporządzenie (WE) nr 551/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 r. w sprawie organizacji i użytkowania przestrzeni powietrznej w Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej (Dz.U. L 96 z 31.3.2004, str. 20).
Do celów niniejszego porozumienia przepisy tego rozporządzenia odczytuje się z następującymi dostosowaniami:
a) W art. 2 dodaje się następujący ustęp:
"W przypadkach, gdzie zainteresowanymi stronami są państwa członkowskie WE i państwa EFTA, Komisja WE i Urząd Nadzoru EFTA konsultują się wzajemnie i wymieniają informacje przy przygotowywaniu swoich odpowiednich decyzji zgodnie z niniejszym artykułem."
b) W art. 5 ust. 4 dodaje się, co następuje:
"Jeżeli między jednym państwem członkowskim WE, lub większą ich liczbą, z jednej strony, a jednym państwem EFTA, lub większą ich liczbą, z drugiej strony ma zostać zawarte obustronne porozumienie, to podejmą one odpowiednie kroki dopiero po skonsultowaniu się z zainteresowanymi stronami, w tym z Komisją, Urzędem Nadzoru EFTA oraz pozostałymi państwami członkowskimi WE i państwami EFTA."
c) Niniejsze rozporządzenie nie stosuje się do Liechtensteinu.
66w. 32004 R 0552: rozporządzenie (WE) nr 552/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 r. w sprawie interoperacyjności Europejskiej Sieci Zarządzania Ruchem Lotniczym (Dz.U. L 96 z 31.3.2004, str. 26).
Do celów niniejszego porozumienia przepisy tego rozporządzenia odczytuje się z następującymi dostosowaniami:
Niniejsze rozporządzenie nie stosuje się do Liechtensteinu."
Artykuł 2
Teksty rozporządzeń (WE) nr 549/2004, 550/2004, 551/2004 i 552/2004 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 3 czerwca 2006 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 porozumienia [7].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG nr 68/2006
z dnia 2 czerwca 2006 r.
zmieniająca załącznik XVI (Zamówienia) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XVI do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 81/2004 z dnia 8 czerwca 2004 r [1].
(2) Do Porozumienia należy włączyć dyrektywę 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. koordynującą procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych [2] z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 358 z 3.12.2004, str. 35.
(3) Do Porozumienia należy włączyć dyrektywę 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi [3] z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 351 z 26.11.2004, str. 44.
(4) Do Porozumienia należy włączyć rozporządzenie Komisji (WE) nr 1874/2004 z dnia 28 października 2004 r. zmieniające dyrektywy 2004/17/WE i 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do progów ich stosowania w zakresie procedur udzielania zamówień [4].
(5) Do Porozumienia należy włączyć decyzję Komisji 2005/15/WE z dnia 7 stycznia 2005 r. dotyczącą szczegółowych zasad stosowania procedury przewidzianej w art. 30 dyrektywy 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych [5].
(6) Do Porozumienia należy włączyć rozporządzenie Komisji (WE) nr 1564/2004 z dnia 7 września 2005 r. ustanawiające standardowe formularze do publikacji ogłoszeń w ramach procedur zamówień publicznych zgodnie z dyrektywami 2004/17/WE i 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [6].
(7) Do Porozumienia należy włączyć dyrektywę Komisji 2005/51/WE z dnia 7 września 2005 r. zmieniającą załącznik XX do dyrektywy 2004/17/WE i załącznik VIII do dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zamówień publicznych [7].
(8) Dyrektywa 2004/17/WE uchyla dyrektywę Rady 93/38/EWG [8], która została uwzględniona w Porozumieniu, i która w konsekwencji ma być z niego wykreślona.
(9) Dyrektywa 2004/18/WE uchyla dyrektywy Rady 93/36/EWG [9] oraz 93/37/EWG [10], które uwzględniono w Porozumieniu, i które w konsekwencji mają być z niego wykreślone.
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Załącznik XVI do Porozumienia, w tym dodatki 1-14 do załącznika zmienia się zgodnie z załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Teksty rozporządzeń (WE) nr 1874/2004 i nr 1564/2005, dyrektyw 2004/17/WE ze zmianami wprowadzonymi w Dz.U. L 358 z 3.12.2004, str. 35, 2004/18/WE ze zmianami wprowadzonymi w Dz.U. L 351 z 26.11.2004, str. 44 oraz 2005/51/WE, a także decyzji 2005/15/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie w dniu następującym po złożeniu ostatniej notyfikacji do Wspólnego Komitetu EOG na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia [11].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG nr 69/2006
z dnia 2 czerwca 2006 r.
zmieniająca załącznik XVI (Zamówienia) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XVI do porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 81/2004 z dnia 8 czerwca 2004 r [1].
(2) W porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę 2005/75/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 listopada 2005 r. zawierającą sprostowanie do dyrektywy 2004/18/WE w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi [2],
(3) W porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 2083/2005 z dnia 19 grudnia 2005 r. zmieniające dyrektywy 2004/17/WE i 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do progów ich stosowania w zakresie procedur udzielania zamówień [3].
(4) Rozporządzenie (WE) nr 2083/2005 uchyla uwzględnione w porozumieniu rozporządzenie Komisji (WE) nr 1874/2004 [4], które należy w związku z tym uchylić na mocy porozumienia.
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W załączniku XVI do porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1.
W pkt. 2 (dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) dodaje się tiret w następującym brzmieniu:
- "— 32005 L 0075: dyrektywą 2005/75/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 listopada 2005 r.
(Dz.U. L 323 z 9.12.2005, str. 55),
- — 32005 R 2083: rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2083/2005 z dnia 19 grudnia 2005 r.
(Dz.U. L 333 z 20.12.2005, str. 28)."
2.
W pkt. 4 (dyrektywa 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) dodaje się tiret w następującym brzmieniu:
- "— 32005 R 2083: rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2083/2005 z dnia 19 grudnia 2005 r.
(Dz.U. L 333 z 20.12.2005, str. 28)."
3.
W pkt. 2 (dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) oraz w pkt. 4 (dyrektywa 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) skreśla się tiret pierwsze (rozporządzenie Komisji (WE) nr 1874/2004).
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 2083/2005 i dyrektywy 2005/75/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie dnia 3 czerwca 2006 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 porozumienia [5] lub z dniem wejścia w życie decyzji Wspólnego Komitetu EOG nr 68/2006 z dnia 2 czerwca 2006 r., w zależności od tego, która z tych dat jest późniejsza.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG nr 70/2006
z dnia 2 czerwca 2006 r.
zmieniająca załącznik XXI (Statystyka) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XXI do porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 52/2006 z dnia 28 kwietnia 2006 r [1].
(2) W porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie (WE) nr 1552/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie statystyk dotyczących kształcenia zawodowego w przedsiębiorstwach [2].
(3) W porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie (WE) nr 1553/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1177/2003 dotyczące statystyk Wspólnoty w sprawie dochodów i warunków życia (EU-SILC) [3].
(4) W porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 1722/2005 z dnia 20 października 2005 r. w sprawie zasad szacowania usług mieszkaniowych do celów rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1287/2003 w sprawie harmonizacji dochodu narodowego brutto w cenach rynkowych [4].
(5) W porozumieniu należy uwzględnić zalecenie Komisji COM(2005) 217 z dnia 25 maja 2005 r. w sprawie niezależności, wiarygodności i odpowiedzialności krajowych i wspólnotowych organów statystycznych [5].
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W załączniku XXI do porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1.
Po pkt. 18p (rozporządzenie Komisji (WE) nr 13/2005) dodaje się punkt w brzmieniu:
"18q. 32005 R 1552: rozporządzenie (WE) nr 1552/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie statystyk dotyczących kształcenia zawodowego w przedsiębiorstwach (Dz.U. L 255 z 30.9.2005, str. 1).
Do celów porozumienia przepisy tego rozporządzenia odczytuje się z następującym dostosowaniem:
Niniejsze rozporządzenie nie stosuje się do Islandii i Liechtensteinu."
2.
W pkt 18i (rozporządzenie (WE) nr 1177/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady) dodaje się, co następuje:
"zmienione:
- 32005 R 1553: rozporządzeniem (WE) nr 1553/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r.
(Dz.U. L 255 z 30.9.2005, str. 6)."
3.
Po pkt 19t (rozporządzenie (WE) nr 1161/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady) dodaje się punkt w brzmieniu:
"19u. 32005 R 1722: rozporządzenie Komisji (WE) nr 1722/2005 z dnia 20 października 2005 r. w sprawie zasad szacowania usług mieszkaniowych do celów rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1287/2003 w sprawie harmonizacji dochodu narodowego brutto w cenach rynkowych (Dz.U. L 276 z 21.10.2005, str. 5)."
4.
Po pkt 17b (rozporządzenie Komisji (WE) nr 831/2002) dodaje się, co następuje:
"AKTY PRAWNE DO UWZGLĘDNIENIA PRZEZ UMAWIAJĄCE SIĘ STRONY
Umawiające się Strony uwzględniają treść następującego aktu:
17c.
52005 PC 0217: zalecenie Komisji COM(2005) 217 z dnia 25 maja 2005 r. w sprawie niezależności, wiarygodności i odpowiedzialności krajowych i wspólnotowych organów statystycznych (Dz.U. C 172, z 12.7.2005, str. 22)."
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 1552/2005 w języku norweskim i rozporządzenia (WE) nr 1553/2005, 1722/2005 oraz zalecenia COM(2005) 217 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 3 czerwca 2006 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 porozumienia [6].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG nr 71/2006
z dnia 2 czerwca 2006 r.
zmieniająca załącznik XXI (Statystyka) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XXI do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 52/2006 z dnia 28 kwietnia 2006 r [1].
(2) W porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 1708/2005 z dnia 19 października 2005 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 2494/95 w odniesieniu do wspólnego okresu odniesienia dla zharmonizowanego wskaźnika cen konsumpcyjnych oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2214/96 [2].
(3) W porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 1737/2005 z dnia 21 października 2005 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1726/1999 w odniesieniu do definicji i przekazywania informacji w sprawie kosztów pracy [3].
(4) W porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 1738/2005 z dnia 21 października 2005 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1916/2000 w odniesieniu do definicji i przekazywania informacji w sprawie struktury zarobków [4].
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W załączniku XXI do porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1.
Po pkt 19u (rozporządzenie Komisji (WE) nr 1722/2005) dodaje się punkt w brzmieniu:
"19v. 32005 R 1708: rozporządzenie Komisji (WE) nr 1708/2005 z dnia 19 października 2005 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 2494/95 w odniesieniu do wspólnego okresu odniesienia dla zharmonizowanego wskaźnika cen konsumpcyjnych oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2214/96 (Dz.U. L 274 z 20.10.2005, str. 9)."
2.
W pkt. 19c (rozporządzenie Komisji (WE) nr 2214/96) dodaje się tiret w następującym brzmieniu:
- "— 32005 R 1708: rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1708/2005 z dnia 19 października 2005 r.
(Dz.U. L 274 z 20.10.2005, str. 9)."
.
3.
W pkt 18e (rozporządzenie Komisji (WE) nr 1726/1999) dodaje się, co następuje:
"zmienione:
- 32005 R 1737: rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1737/2005 z dnia 21 października 2005 r.
(Dz.U. L 279 z 22.10.2005, str. 11)."
.
4.
W pkt 18db (rozporządzenie Komisji (WE) nr 1916/2000) dodaje się, co następuje:
"zmienione:
- 32005 R 1738: rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1738/2005 z dnia 21 października 2005 r.
(Dz.U. L 279 z 22.10.2005, str. 32)."
.
Artykuł 2
Teksty rozporządzeń (WE) nr 1708/2005, 1737/2005 i 1738/2005 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 3 czerwca 2006 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 porozumienia [5].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG nr 73/2006
z dnia 2 czerwca 2006 r.
zmieniająca Protokół 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w szczególnych dziedzinach poza zakresem czterech swobód
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 86 i 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Protokół 31 do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 38/2006 z dnia 10 marca 2006 r [1].
(2) Właściwe jest rozszerzenie współpracy pomiędzy Umawiającymi się Stronami Porozumienia, w celu włączenia decyzji nr 2113/2005/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 grudnia 2005 r. zmieniającej decyzję nr 2256/2003/WE celem przedłużenia na rok 2006 programu rozpowszechniania dobrych praktyk i monitorowania wdrażania technologii teleinformatycznych (ICT) [2].
(3) Protokół 31 do Porozumienia powinien zatem zostać zmieniony, aby umożliwić takie rozszerzenie współpracy począwszy od 1 stycznia 2006 r.,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W art. 2 ust. 5 protokołu 31 do Porozumienia (decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2256/2003/WE) w dziewiątym tiret dodaje się następujące subtiret:
- "— 32005 D 2113: decyzją nr 2113/2005/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 grudnia 2005 r.
(Dz.U. L 344 z 27.12.2005, str. 34)."
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie w dniu następującym po złożeniu ostatniej notyfikacji do Wspólnego Komitetu EOG na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2006 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG nr 74/2006
z dnia 2 czerwca 2006
zmieniająca Protokół 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w szczególnych dziedzinach poza zakresem czterech swobód
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "porozumieniem", w szczególności jego art. 86 i 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Protokół 31 do porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 40/2006 z dnia 10 marca 2006 r [1].
(2) Właściwym jest kontynuowanie współpracy pomiędzy Umawiającymi się Stronami porozumienia przy wdrażaniu i rozwoju rynku wewnętrznego.
(3) Należy w związku z tym zmienić protokół 31 do porozumienia, aby umożliwić kontynuowanie tej współpracy po dniu 31 grudnia 2005 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W art. 7 protokołu 31 do porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) Zapis "lata 2004 i 2005" w ust. 6 otrzymuje brzmienie: "lata 2004, 2005 i 2006".
2) Po ust. 6 wprowadza się następujący ustęp:
"7.
Począwszy od dnia 1 stycznia 2006 r. państwa EFTA uczestniczą w działaniach wspólnotowych związanych z następującą linią budżetową, włączoną do budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2006:
- Linia budżetowa 02.03.01: "Wdrażanie i rozwój rynku wewnętrznego"."
3) Zapis "ust. 5 i 6" w ust. 3 i 4 otrzymuje brzmienie: "ust. 5, 6 i 7".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie w dniu następującym po złożeniu ostatniej notyfikacji do Wspólnego Komitetu EOG zgodnie z art. 103 ust. 1 porozumienia [2].
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2006 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja jest opublikowana w Części EOG i w Suplemencie EOG Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG nr 75/2006
z dnia 2 czerwca 2006 r.
zmieniająca Protokół 47 do Porozumienia EOG w sprawie zniesienia barier technicznych w handlu winem
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Protokół 47 do porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 85/2000 z dnia 2 października 2000 r [1]..
(2) Decyzją Rady EOG nr 1/95 ustanowiono system równoległego wprowadzania do obrotu dla Liechtensteinu.
(3) Do porozumienia należy włączyć rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [2], z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 271 z 21.10.1999, str. 47.
(4) Do porozumienia należy włączyć rozporządzenie Komisji (WE) nr 1607/2000 z dnia 24 lipca 2000 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina, w szczególności tytułu odnoszącego się do wina gatunkowego produkowanego w określonych regionach [3].
(5) Do porozumienia należy włączyć rozporządzenie Komisji (WE) nr 1622/2000 z dnia 24 lipca 2000 r. ustanawiające niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina oraz wspólnotowy kodeks praktyk i procesów enologicznych [4].
(6) Do porozumienia należy włączyć rozporządzenie Komisji (WE) nr 2451/2000 z dnia 7 listopada 2000 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1622/2000 ustanawiające niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina oraz ustanawiające wspólnotowy kodeks praktyk i procesów enologicznych, w odniesieniu do załącznika XIV [5].
(7) Do porozumienia należy włączyć rozporządzenie Komisji (WE) nr 884/2001 z dnia 24 kwietnia 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania dokumentów towarzyszących przewozowi produktów winiarskich oraz rejestrów prowadzonych w sektorze wina [6].
(8) Do porozumienia należy włączyć rozporządzenie Komisji (WE) nr 1609/2001 z dnia 6 sierpnia 2001 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1622/2000 ustanawiające niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina oraz ustanawiające wspólnotowy kodeks praktyk i procesów enologicznych, w odniesieniu metod analizy [7].
(9) Do porozumienia należy włączyć rozporządzenie Komisji (WE) nr 1655/2001 z dnia 14 sierpnia 2001 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1622/2000 ustanawiające niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina oraz ustanawiające wspólnotowy kodeks praktyk i procesów enologicznych [8].
(10) Do porozumienia należy włączyć rozporządzenie Komisji (WE) nr 2066/2001 z dnia 22 października 2001 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1622/2001 w odniesieniu do stosowania lizozymu w produktach winiarskich [9].
(11) Do porozumienia należy włączyć rozporządzenie Komisji (WE) nr 753/2002 z dnia 29 kwietnia 2002 r. ustanawiające niektóre zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 odnośnie do opisu, oznaczania, prezentacji i ochrony niektórych produktów sektora wina [10], z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 272 z 23.10.2003, str. 38.
(12) Do porozumienia należy włączyć rozporządzenie Komisji (WE) nr 2086/2002 z dnia 25 listopada 2002 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 753/2002 ustanawiające pewne zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w odniesieniu do opisu, oznaczania, prezentacji i ochrony niektórych produktów sektora wina [11].
(13) Do porozumienia należy włączyć rozporządzenie Komisji (WE) nr 440/2003 z dnia 10 marca 2003 r. zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2676/90 określające wspólnotowe metody analizy wina [12].
(14) Do porozumienia należy włączyć rozporządzenie Komisji (WE) nr 1205/2003 z dnia 4 lipca 2003 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 753/2002 ustanawiające niektóre zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 odnośnie do opisu, oznaczania, prezentacji i ochrony niektórych produktów sektora wina [13].
(15) Do porozumienia należy włączyć rozporządzenie Komisji (WE) nr 1410/2003 z dnia 7 sierpnia 2003 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1622/2000 ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina oraz ustanawiające wspólnotowy kodeks praktyk i procesów enologicznych [14].
(16) Do porozumienia należy włączyć rozporządzenie Komisji (WE) nr 1793/2003 z dnia 13 października 2003 r. ustalające minimalne naturalne stężenie alkoholu w procentach objętościowych win gatunkowych psr "Vinho verde" pochodzących z portugalskiej strefy uprawy winorośli C I a), na lata winiarskie 2003/2004 i 2004/2005 [15].
(17) Do porozumienia należy włączyć rozporządzenie Komisji (WE) nr 1795/2003 z dnia 13 października 2003 r. zmieniające załącznik VI do rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w odniesieniu do win gatunkowych produkowanych w określonych regionach [16].
(18) Do porozumienia należy włączyć rozporządzenie Komisji (WE) nr 128/2004 z dnia 23 stycznia 2004 r. zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2676/90 określające wspólnotowe metody analizy wina [17].
(19) Do porozumienia należy włączyć rozporządzenie Komisji (WE) nr 316/2004 z dnia 20 lutego 2004 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 753/2002 ustanawiające niektóre zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w odniesieniu do opisu, oznaczania, prezentacji i ochrony niektórych produktów sektora wina [18].
(20) Do porozumienia należy włączyć rozporządzenie Komisji (WE) nr 908/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. dostosowujące kilka rozporządzeń dotyczących wspólnej organizacji rynku wina z powodu przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji do Unii Europejskiej [19].
(21) Do porozumienia należy włączyć rozporządzenie Komisji (WE) nr 1427/2004 z dnia 9 sierpnia 2004 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1622/2000 ustanawiające określone szczegółowe zasady w celu wykonania rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina i ustanawiające wspólnotowy kodeks praktyk i procesów enologicznych [20].
(22) Do porozumienia należy włączyć rozporządzenie Komisji (WE) nr 1428/2004 z dnia 9 sierpnia 2004 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1622/2000 ustanawiające niektóre szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina oraz ustanawiające wspólnotowy kodeks praktyk i procesów enologicznych [21].
(23) Do porozumienia należy włączyć rozporządzenie Komisji (WE) nr 1429/2004 z dnia 9 sierpnia 2004 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 753/2002 ustanawiające niektóre zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 odnośnie opisu, oznaczania, prezentacji i ochrony niektórych produktów sektora wina [22].
(24) Do porozumienia należy włączyć rozporządzenie Komisji (WE) nr 1991/2004 z dnia 19 listopada 2004 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 753/2002 ustanawiające niektóre zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 odnośnie do opisu, oznaczania, prezentacji i ochrony niektórych produktów sektora wina [23].
(25) Rozporządzenie (EWG) nr 2676/90 [24], które zostało już włączone do porozumienia, należy przenieść do odrębnego punktu w dodatku 1 do protokołu 47 do porozumienia,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W protokole 47 do porozumienia wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 271 z 21.10.1999, str. 47, oraz rozporządzeń 1607/2000, 1622/2000, 2451/2000, 884/2001, 1609/2001, 1655/2001, 2066/2001, 753/2002, z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 272 z 23.10.2003, str. 38, 2086/2002, 440/2003, 1205/2003, 1410/2003, 1793/2003, 1795/2003, 128/2004, 316/2004, 908/2004, 1427/2004, 1428/2004, 1429/2004 i 1991/2004 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie dnia 3 czerwca 2006 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 porozumienia [25].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 76/2006
z dnia 7 lipca 2006 r.
zmieniająca załącznik I (Sprawy weterynaryjne i fitosanitarne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 43/2006 z dnia 28 kwietnia 2006 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 1980/2005 z dnia 5 grudnia 2005 r. zmieniające warunki dopuszczenia dodatków paszowych należących do grupy pierwiastków śladowych oraz dodatku paszowego należącego do grupy lepiszczy i środków zapobiegających zbrylaniu [2].
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2005/86/WE z dnia 5 grudnia 2005 r. zmieniającą załącznik I do dyrektywy 2002/32/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie niepożądanych substancji w paszach zwierzęcych w odniesieniu do kamfechloru [3].
(4) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2005/87/WE z dnia 5 grudnia 2005 r. zmieniającą załącznik I do dyrektywy 2002/32/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie niepożądanych substancji w paszach zwierzęcych w odniesieniu do ołowiu, fluoru i kadmu [4].
(5) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 2036/2005 z dnia 14 grudnia 2005 r. w sprawie stałego zezwolenia na niektóre dodatki paszowe oraz tymczasowego zezwolenia na nowe zastosowanie niektórych już dopuszczonych dodatków paszowych [5].
(6) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 2037/2005 z dnia 14 grudnia 2005 r. zmieniające warunki dopuszczenia dodatku paszowego należącego do grupy kokcydiostatyków [6],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Rozdział II załącznika I do Porozumienia zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Teksty rozporządzeń (WE) nr 1980/2005, (WE) nr 2036/2005, (WE) nr 2037/2005 oraz teksty dyrektyw 2005/86/WE i 2005/87/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 8 lipca 2006 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [7].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 77/2006
z dnia 7 lipca 2006 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 20/2006 z dnia 10 marca 2006 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę 2005/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. zmieniającą dyrektywę Rady 74/408/EWG w sprawie pojazdów silnikowych w odniesieniu do siedzeń, ich punktów mocowania i zagłówków [2].
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę 2005/40/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. zmieniającą dyrektywę Rady 77/541/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do pasów bezpieczeństwa i urządzeń przytrzymujących w pojazdach silnikowych [3].
(4) Do Porozumienia należy włączyć dyrektywę 2005/41/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. zmieniającą dyrektywę Rady 76/115/EWG w sprawie zbliżenia prawodawstwa państw członkowskich odnoszącego się do punktów mocowania pasów bezpieczeństwa w pojazdach silnikowych [4].
(5) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę 2005/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 września 2005 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do działań, które należy podjąć przeciwko emisji zanieczyszczeń gazowych i cząstek stałych przez silniki wysokoprężne stosowane w pojazdach oraz emisji zanieczyszczeń gazowych z silników o zapłonie iskrowym zasilanych gazem ziemnym lub gazem płynnym stosowanych w pojazdach [5].
(6) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2005/83/WE z dnia 23 listopada 2005 r. zmieniającą, w celu dostosowania do postępu technicznego, załączniki I, VI, VII, VIII, IX i X do dyrektywy Rady 72/245/EWG odnoszącej się do zakłóceń radioelektrycznych (kompatybilności elektromagnetycznej) pojazdów [6].
(7) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę 2005/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie stosowania przednich układów zabezpieczających w pojazdach silnikowych oraz zmieniającą dyrektywę Rady 70/156/EWG [7].
(8) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę 2005/64/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. dotyczącą homologacji typu pojazdów mechanicznych pod względem ich przydatności do ponownego użycia, zdolności do recyklingu i odzysku oraz zmieniającą dyrektywę Rady 70/156/EWG [8].
(9) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2005/78/WE z dnia 14 listopada 2005 r. w sprawie wykonania dyrektywy 2005/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do działań, jakie mają zostać podjęte w celu zapobiegania emisji zanieczyszczeń gazowych i pyłowych przez silniki wysokoprężne stosowane w pojazdach oraz emisji zanieczyszczeń gazowych z silników z wymuszonym zapłonem napędzanych gazem ziemnym lub gazem płynnym stosowanych w pojazdach oraz zmieniająca załączniki I, II, III i IV do niej [9].
(10) Dyrektywa 2005/55/WE uchyla z dniem 9 listopada 2006 r. dyrektywy 88/77/EWG [10], 91/542/EWG [11], 96/1/WE [12], 1999/96/WE [13] oraz 2001/27/WE [14], które są uwzględnione w Porozumieniu i które w związku z tym podlegają uchyleniu na mocy Porozumienia ze skutkiem od dnia 9 listopada 2006 r.,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Rozdział I załącznika II do Porozumienia zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Teksty dyrektyw 2005/39/WE, 2005/40/WE, 2005/41/WE, 2005/55/WE 2005/83/WE, 2005/66/WE, 2005/64/WE oraz 2005/78/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 8 lipca 2006 r. pod warunkiem dokonania wszystkich określonych w art. 103 ust. 1 Porozumienia notyfikacji Wspólnego Komitetu EOG [15].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Suplemencie EOG do DziennikaUrzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 78/2006
z dnia 7 lipca 2006 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 46/2006 z dnia 28 kwietnia 2006 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 1822/2005 z dnia 8 listopada 2005 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 466/2001 w odniesieniu do azotanów w niektórych warzywach [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 54zn (rozporządzenie Komisji (WE) nr 466/2001) rozdziału XII załącznika II do Porozumienia dodaje się, co następuje:
- "32005 R 1822: rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1822/2005 z dnia 8 listopada 2005 r.
(Dz.U. L 293 z 9.11.2005, str. 11).
Do celów Porozumienia przepisy tego rozporządzenia odczytuje się z następującymi dostosowaniami:
Frazę "Norwegia" dodaje się po słowie "Niderlandy" w art. 3b ust. 1 oraz po słowie "Irlandia" w pierwszym akapicie art. 3b ust. 2.".
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 1822/2005 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 8 lipca 2006 r. pod warunkiem dokonania wszystkich określonych w art. 103 ust. 1 Porozumienia notyfikacji Wspólnego Komitetu EOG [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 79/2006
z dnia 7 lipca 2006 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 46/2006 z dnia 28 kwietnia 2006 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2005/48/WE z dnia 23 sierpnia 2005 r. zmieniającą dyrektywy Rady 86/362/EWG, 86/363/EWG i 90/642/EWG w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów odpowiednio w zbożach i niektórych produktach pochodzenia zwierzęcego i roślinnego, oraz na ich powierzchni [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W rozdziale XII załącznika II do Porozumienia w pkt 38 (dyrektywa Rady 86/362/EWG), 39 (dyrektywa Rady 86/363/EWG) i 54 (dyrektywa Rady 90/642/EWG) dodaje się tiret w następującym brzmieniu:
- "32005 L 0048: dyrektywą Komisji 2005/48/WE z dnia 23 sierpnia 2005 r. (Dz.U. L 219 z 24.8.2005, str. 29).".
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 2005/48/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 8 lipca 2006 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 80/2006
z dnia 7 lipca 2006 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 25/2006 z dnia 10 marca 2006 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 1911/2005 z dnia 23 listopada 2005 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania najwyższego dopuszczalnego poziomu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego w odniesieniu do octanu flugestonu [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W rozdziale XIII załącznika II do Porozumienia w pkt 14 (rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90) dodaje się tiret w następującym brzmieniu:
- "32005 R 1911: rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1911/2005 z dnia 23 listopada 2005 r.
(Dz.U. L 305 z 24.11.2005, str. 30).".
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 1911/2005 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 8 lipca 2006 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 81/2006
z dnia 7 lipca 2006 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 25/2006 z dnia 10 marca 2006 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2005/61/WE z dnia 30 września 2005 r. wykonującą dyrektywę 2002/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie wymogów dotyczących śledzenia losów krwi oraz powiadamiania o poważnych, niepożądanych reakcjach i zdarzeniach [2].
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2005/62/WE z dnia 30 września 2005 r. wykonującą dyrektywę 2002/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie norm i specyfikacji wspólnotowych odnoszących się do systemu jakości obowiązującego w placówkach służby krwi [3],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W rozdziale XIII załącznika II do Porozumienia po pkt 15v (dyrektywa Komisji 2004/33/WE) wprowadza się punkty w następującym brzmieniu:
"15va.
32005 L 0061: dyrektywa Komisji 2005/61/WE z dnia 30 września 2005 r. wykonująca dyrektywę 2002/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie wymogów dotyczących śledzenia losów krwi oraz powiadamiania o poważnych, niepożądanych reakcjach i zdarzeniach (Dz.U. L 256 z 1.10.2005, str. 32).
15vb.
32005 L 0062: dyrektywa Komisji 2005/62/WE z dnia 30 września 2005 r. wykonująca dyrektywę 2002/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie norm i specyfikacji wspólnotowych odnoszących się do systemu jakości obowiązującego w placówkach służby krwi (Dz.U. L 256 z 1.10.2005, str. 41).".
Artykuł 2
Teksty dyrektyw 2005/61/WE i 2005/62/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 8 lipca 2006 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [4].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja nr 1/2005 Rady Stowarzyszenia UE–Bułgaria
z dnia 9 marca 2005 r.
w sprawie uczestnictwa Bułgarii we Wspólnotowym systemie szybkiej wymiany informacji w sprawie niebezpieczeństw wynikających z używania produktów konsumenckich (system RAPEX) na mocy dyrektywy 2001/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 grudnia 2001 r. w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów
(2006/82/WE)
RADA STOWARZYSZENIA,
uwzględniając Układ Europejski między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Bułgarii, z drugiej strony, podpisany w Brukseli dnia 8 marca 1993 r., w szczególności jego art. 93,
uwzględniając dyrektywę 2001/95/WE [1] Parlamentu Europejskiego i Rady, w szczególności jej art. 12,
uwzględniając list z dnia 28 listopada 2003 r. skierowany przez Misję Republiki Bułgarii przy Wspólnotach Europejskich do Dyrektora Generalnego ds. Zdrowia i Ochrony Konsumentów, z wnioskiem o wszczęcie przez Komisję procedur zmierzających do umożliwienia Bułgarii dostępu do systemu RAPEX,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 93 Układu Europejskiego stanowi, że Strony współpracują w celu osiągnięcia pełnej zgodności systemów ochrony konsumentów w Bułgarii i we Wspólnocie.
W ramach istniejących możliwości współpraca ta obejmuje między innymi wymianę informacji i dostęp do wspólnotowych baz danych.
(2) Artykuł 12 ust. 4 dyrektywy 2001/95/WE ustanawia otwarty dostęp państw kandydujących do systemu RAPEX w ramach umów zawartych pomiędzy Wspólnotą a tymi państwami, zgodnie z ustaleniami zawartymi w tych umowach.
Wszelkie umowy tego typu muszą być oparte na zasadzie wzajemności i zawierać przepisy dotyczące poufności odpowiadające przepisom stosowanym we Wspólnocie.
(3) Załącznik II do dyrektywy 2001/95/WE ustanawia procedury stosowania systemu RAPEX oraz wytyczne dotyczące zawiadamiania.
(4) W dniu 29 kwietnia 2004 r. Komisja przyjęła wytyczne dotyczące zarządzania systemem RAPEX, zgodnie z wymogami zawartymi w pkt 8 załącznika II do dyrektywy [2].
(5) Bułgaria aktywnie uczestniczy w systemie TRAPEX (Tymczasowy system szybkiej wymiany informacji) od początku jego istnienia, czyli od maja 1999 r. Zakres działalności tego systemu jest identyczny jak systemu RAPEX, lecz obejmuje on jedynie państwa kandydujące,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Bułgaria uczestniczy w systemie RAPEX, mając te same prawa i obowiązki co obecni członkowie, zgodnie ze stosownymi postanowieniami dyrektywy 2001/95/WE oraz wytycznymi RAPEX.
Artykuł 2
Bułgaria stosuje te same zasady dotyczące poufności co pozostali członkowie RAPEX.
Artykuł 3
Bułgaria we współpracy ze służbami Komisji podejmuje wszelkie niezbędne działania praktyczne gwarantujące jej zdolność do pełnego stosowania się do wymogów określonych w dyrektywie 2001/95/WE oraz do procedur zawartych w wytycznych RAPEX.
W szczególności Komisja przeprowadzi szkolenie przygotowawcze dla urzędników bułgarskich w zakresie stosowania programu RAPEX.
Artykuł 4
Wszelkie problemy, które mogą wyniknąć z tytułu stosowania niniejszej decyzji powinno się rozwiązywać na drodze bezpośrednich kontaktów pomiędzy służbami Komisji i władzami Bułgarii w kontekście RAPEX. Jeśli takie postępowanie nie przynosi rozwiązania, które obie Strony mogą zaakceptować, wówczas na wniosek jednej ze Stron w Radzie Stowarzyszenia odbywa się wymiana opinii w ciągu trzech miesięcy od złożenia wniosku.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 82/2006
z dnia 7 lipca 2006 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 29/2006 z dnia 10 marca 2006 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2005/80/WE z dnia 21 listopada 2005 r. zmieniającą dyrektywę Rady 76/768/EWG dotyczącą produktów kosmetycznych w celu dostosowania jej załączników II i III ze względu na postęp techniczny [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W rozdziale XVI załącznika II do Porozumienia w pkt 1 (dyrektywa Rady 76/768/EWG) dodaje się tiret w następującym brzmieniu:
- "32005 L 0080: dyrektywą Komisji 2005/80/WE z dnia 21 listopada 2005 r.
(Dz.U. L 303 z 22.11.2005, str. 32).".
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 2005/80/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 8 lipca 2006 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 83/2006
z dnia 7 lipca 2006 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 7/2006 z dnia 27 stycznia 2006 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/718/WE z dnia 13 października 2005 r. dotyczącą zgodności niektórych norm z ogólnym wymogiem bezpieczeństwa dyrektywy 2001/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady i publikacji odniesień do nich w Dzienniku Urzędowym [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W rozdziale XIX załącznika II do Porozumienia po pkt 3i (decyzja Komisji 2005/323/WE) dodaje się pkt w następującym brzmieniu:
"3j.
32005 D 0718: decyzja Komisji 2005/718/WE z dnia 13 października 2005 r. dotycząca zgodności niektórych norm z ogólnym wymogiem bezpieczeństwa dyrektywy 2001/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady i publikacji odniesień do nich w Dzienniku Urzędowym (Dz.U. L 271 z 15.10.2005, str. 51).". Artykuł 2
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 84/2006
z dnia 7 lipca 2006 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 80/2005 z dnia 10 czerwca 2005 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/403/WE z dnia 25 maja 2005 r. ustanawiającą klasy odporności dachów i pokryć dachowych na działanie ognia zewnętrznego dla niektórych wyrobów budowlanych zgodnie z dyrektywą Rady 89/106/EWG [2].
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/484/WE z dnia 4 lipca 2005 r. w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych zgodnie z art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG w odniesieniu do zestawów do wykonywania budynków chłodniczych i obudów chłodni [3].
(4) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/610/WE z dnia 9 sierpnia 2005 r. ustanawiającą klasy odporności niektórych wyrobów budowlanych na działanie ognia [4].
(5) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/823/WE z dnia 22 listopada 2005 r. zmieniającą decyzję 2001/671/WE wykonującą dyrektywę Rady 89/106/EWG w odniesieniu do klasyfikacji odporności dachów i pokryć dachowych na działanie ognia zewnętrznego [5],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Rozdział XXI załącznika II do Porozumienia otrzymuje następujące brzmienie:
1) w tiret 59 (decyzja Komisji 2001/671/WE) pkt 1 (dyrektywa Rady 89/106/EWG) dodaje się tiret w następującym brzmieniu:
- "32005 D 0823: decyzja Komisji 2005/823/WE z dnia 22 listopada 2005 r.
(Dz.U. L 307 z 25.11.2005, str. 53).";
2) po pkt 2a (decyzja Komisji 97/571/WE) dodaje się punkty w następującym brzmieniu:
"2b.
32005 D 0403: decyzja Komisji 2005/403/WE z dnia 25 maja 2005 r. ustanawiająca klasy odporności dachów i pokryć dachowych na działanie ognia zewnętrznego dla niektórych wyrobów budowlanych zgodnie z dyrektywą Rady 89/106/EWG (Dz.U. L 135 z 28.5.2005, str. 37).
2c. 32005 D 0484: decyzja Komisji 2005/484/WE z dnia 4 lipca 2005 r. w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych zgodnie z art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG w odniesieniu do zestawów do wykonywania budynków chłodniczych i obudów chłodni (Dz.U. L 173 z 6.7.2005, str. 15).
2d.
32005 D 0610: decyzja Komisji 2005/610/WE z dnia 9 sierpnia 2005 r. ustanawiająca klasy odporności niektórych wyrobów budowlanych na działanie ognia (Dz.U. L 208 z 11.8.2005, str. 21).".
Artykuł 2
Teksty decyzji 2005/403/WE, 2005/484/WE, 2005/610/WE i 2005/823/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 8 lipca 2006 r., pod warunkiem że wszystkie notyfikacje na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG [6].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 85/2006
z dnia 7 lipca 2006 r.
zmieniająca załącznik VI (Zabezpieczenia społeczne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik VI do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 58/2006 z dnia 2 czerwca 2006 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 207/2006 z dnia 7 lutego 2006 r. zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 574/72 w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek oraz do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W punckcie 2 (rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72) załącznika VI do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) dodaje się tiret w następującym brzmieniu:
- "32006 R 0207: rozporządzeniem Komisji (WE) nr 207/2006 z dnia 7 lutego 2006 r. (Dz.U. L 36 z 8.2.2006, str. 3).";
2) teksty pkt 356. (NORWEGIA – DANIA), 376.
(NORWEGIA – FINLANDIA) oraz 377. (NORWEGIA – SZWECJA) w dostosowaniu g) otrzymują następujące brzmienie:
"Artykuł 15 Konwencji nordyckiej o zabezpieczeniu społecznym z dnia 18 sierpnia 2003 r.: Umowa w sprawie wzajemnego zrzeczenia się refundacji zgodnie z art. 36 ust. 3, art. 63 ust. 3 i art. 70 ust. 3 rozporządzenia (koszty świadczeń rzeczowych w odniesieniu do świadczeń z tytułu choroby i macierzyństwa, wypadków przy pracy i chorób zawodowych oraz zasiłków dla bezrobotnych) oraz art. 105 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego (koszty kontroli administracyjnej i badań lekarskich).".
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 207/2006 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 8 lipca 2006 r., pod warunkiem że wszystkie notyfikacje na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 86/2006
z dnia 7 lipca 2006 r.
zmieniająca załącznik IX (Usługi finansowe) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik IX do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 60/2006 z dnia 2 czerwca 2006 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę 2005/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. zmieniającą dyrektywy Rady 72/166/EWG, 84/5/EWG, 88/357/EWG i 90/232/EWG oraz dyrektywę 2000/26/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczące ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W załączniku IX do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) w pkt 7 (druga dyrektywa Rady 88/357/EWG), 8 (dyrektywa Rady 72/166/EWG) i 9 (druga dyrektywa Rady 84/5/EWG) dodaje się tiret w następującym brzmieniu:
- "32005 L 0014: dyrektywą 2005/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. (Dz.U. L 149 z 11.6.2005, str. 14).";
2) w pkt 10 (trzecia dyrektywa Rady 90/232/EWG) dodaje się, co następuje:
"zmieniona:
- 32005 L 0014: dyrektywą 2005/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. (Dz.U. L 149 z 11.6.2005, str. 14).";
3) w pkt 10a (dyrektywa 2000/26/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) dodaje się, co następuje:
"zmieniona:
- 32005 L 0014: dyrektywą 2005/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. (Dz.U. L 149 z 11.6.2005, str. 14).
Dla celów Porozumienia przepisy tej dyrektywy odczytuje się z następującymi dostosowaniami:
Artykuł 4 ust. 8 otrzymuje następujące brzmienie:
"Wyznaczenie przedstawicieli stron zgłaszających roszczenia nie stanowi otwarcia oddziału w rozumieniu art. 1 lit. b) dyrektywy 92/49/EWG, a przedstawicieli stron zgłaszających roszczenia nie uważa się za przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 2 lit. c) dyrektywy 88/357/EWG."".
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 2005/14/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 8 lipca 2006 r., pod warunkiem że wszystkie notyfikacje na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 87/2006
z dnia 7 lipca 2006 r.
zmieniająca załącznik IX (Usługi finansowe) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik IX do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 60/2006 z dnia 2 czerwca 2006 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę 2005/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie przeciwdziałania korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Po pkt 23a (dyrektywa Rady 92/121/EWG, skreślony) załącznika IX do Porozumienia dodaje się punkt w następującym brzmieniu:
"23b. 32005 L 0060: dyrektywa 2005/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie przeciwdziałania korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu (Dz.U. L 309 z 25.11.2005, str. 15).
Dla celów Porozumienia przepisy tej dyrektywy odczytuje się z następującymi dostosowaniami:
Artykuł 3 ust. 5 lit. d) otrzymuje następujące brzmienie:
"nadużycie finansowe, co najmniej poważne, naruszające interesy finansowe Wspólnot Europejskich polega na:
a) w odniesieniu do wydatków – jakimkolwiek celowym działaniu lub zaniechaniu dotyczącym:
- wykorzystania lub przedstawienia nieprawdziwych, niepoprawnych lub niepełnych oświadczeń lub dokumentów celem sprzeniewierzenia lub bezprawnego zatrzymania środków z budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich lub budżetów zarządzanych przez Wspólnoty Europejskie lub w ich imieniu,
- nieujawnienia informacji z naruszeniem określonych zobowiązań, w tym samym celu,
- niewłaściwego wykorzystania takich środków do celów innych niż te, na które zostały początkowo przyznane;
b) w odniesieniu do przychodu, którego definicję przedstawiono w decyzji Rady 2000/597/WE, Euratom z dnia 29 września 2000 r. w sprawie systemu środków własnych Wspólnot Europejskich [3] – jakimkolwiek celowym działaniu lub zaniechaniu odnoszącym się do:
- wykorzystania lub przedstawienia nieprawdziwych, niepoprawnych lub niepełnych oświadczeń lub dokumentów celem bezprawnego zmniejszenia środków budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich lub budżetów zarządzanych przez Wspólnoty Europejskie lub w ich imieniu,
- nieujawnienia informacji z naruszeniem określonych zobowiązań, w tym samym celu,
- niewłaściwego wykorzystania korzyści uzyskanej zgodnie z prawem, w tym samym celu.
Za poważne nadużycie finansowe jest uważane nadużycie finansowe obejmujące minimalną kwotę, której wartość nie przekracza 50000 EUR.
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 2005/60/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 8 lipca 2006 r., pod warunkiem że wszystkie notyfikacje na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG [4].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 88/2006
z dnia 7 lipca 2006 r.
zmieniająca załącznik IX (Usługi finansowe) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik IX do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 60/2006 z dnia 2 czerwca 2006 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę 2003/41/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie działalności instytucji pracowniczych programów emerytalnych oraz nadzoru nad takimi instytucjami [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W załączniku IX do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) po pkt 30ca (dyrektywa 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) dodaje się, co następuje:
"IV.
Pracownicze programy emerytalne
30cb.
32003 L 0041: dyrektywa 2003/41/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie działalności instytucji pracowniczych programów emerytalnych oraz nadzoru nad takimi instytucjami (Dz.U. L 235 z 23.9.2003, str. 10).";
2) tytuł "IV" otrzymuje oznaczenie "V".
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 2003/41/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po złożeniu ostatniej notyfikacji do Wspólnego Komitetu EOG na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 89/2006
z dnia 7 lipca 2006 r.
zmieniająca załącznik XIII (Transport) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XIII do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 67/2006 z dnia 2 czerwca 2006 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę 2004/52/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie interoperacyjności systemów elektronicznych opłat drogowych we Wspólnocie [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Po pkt 18a (dyrektywa 1999/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) załącznika XIII do Porozumienia dodaje się punkt w następującym brzmieniu:
"18b.
32004 L 0052: dyrektywa 2004/52/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie interoperacyjności systemów elektronicznych opłat drogowych we Wspólnocie (Dz.U. L 166 z 30.4.2004, str. 124).".
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 2004/52/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 8 lipca 2006 r., pod warunkiem że wszystkie notyfikacje na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 90/2006
z dnia 7 lipca 2006 r.
zmieniająca załącznik XIII (Transport) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XIII do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 67/2006 z dnia 2 czerwca 2006 r. [1].
(2) Rozporządzenie (WE) nr 2320/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. ustanawiające wspólne zasady w dziedzinie bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego [2] zostało włączone do omawianego Porozumienia na mocy decyzji Wspólnego Komitetu EOG nr 61/2004 z dnia 26 kwietnia 2004 r.
[3] wraz z dostosowaniami uwzględniającymi specyfikę poszczególnych państw.
(3) Do Porozumienia należy włączyć rozporządzenie Komisji (WE) nr 240/2006 z dnia 10 lutego 2006 r. zmieniające rozporządzenie Komisji (WE) nr 622/2003 ustanawiające środki w celu wprowadzenia w życie wspólnych podstawowych standardów dotyczących ochrony lotnictwa [4],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 66i (rozporządzenie Komisji (WE) nr 622/2003) załącznika XIII do Porozumienia dodaje się tiret w następującym brzmieniu:
- "32006 R 0240: rozporządzeniem Komisji (WE) nr 240/2006 z dnia 10 lutego 2006 r.
(Dz.U. L 40 z 11.2.2006, str. 3).".
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 240/2006 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 8 lipca 2006 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [5].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 91/2006
z dnia 7 lipca 2006 r.
zmieniająca załącznik XV (Pomoc państwa) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XV do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 123/2005 z dnia 30 września 2005 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2005/81/WE z dnia 28 listopada 2005 r. zmieniającą dyrektywę 80/723/EWG w sprawie przejrzystości stosunków finansowych między państwami członkowskimi a przedsiębiorstwami publicznymi oraz w sprawie przejrzystości finansowej wewnątrz określonych przedsiębiorstw [2].
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/842/WE z dnia 28 listopada 2005 r. w sprawie stosowania art. 86 ust. 2 Traktatu WE do pomocy państwa w formie rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych, przyznawanej przedsiębiorstwom zobowiązanym do zarządzania usługami świadczonymi w ogólnym interesie gospodarczym [3],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W załączniku XV do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) w pkt 1 (dyrektywa Komisji 80/723/EWG) dodaje się tiret w następującym brzmieniu:
- "32005 L 0081: dyrektywą Komisji 2005/81/WE z dnia 28 listopada 2005 r.
(Dz.U. L 312 z 29.11.2005, str. 47).";
2) po pkt 1g (rozporządzenie Komisji (WE) nr 2204/2002) dodaje się, co następuje:
"Usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym
1h. 32005 D 0842: decyzja Komisji 2005/842/WE z dnia 28 listopada 2005 r. w sprawie stosowania art. 86 ust. 2 Traktatu WE do pomocy państwa w formie rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych, przyznawanej przedsiębiorstwom zobowiązanym do zarządzania usługami świadczonymi w ogólnym interesie gospodarczym (Dz.U. L 312 z 29.11.2005, str. 67).
Do celów Porozumienia przepisy tej decyzji odczytuje się z następującymi dostosowaniami:
a) określenie "Komisja" zastępuje się określeniem "właściwy organ nadzoru w rozumieniu art. 62 Porozumienia EOG";
b) określenie "zgodny ze wspólnym rynkiem" zastępuje się określeniem "zgodny z funkcjonowaniem Porozumienia EOG";
c) określenie "państwo członkowskie" zastępuje się określeniem "państwo członkowskie WE lub państwo EFTA".
Określenie "państwa członkowskie" zastępuje się określeniem "państwa członkowskie WE lub państwa EFTA";
d) w art. 1 określenie "art. 88 ust. 3 Traktatu WE" zastępuje się określeniem "art. 1 ust. 3 protokołu 3 do Porozumienia o nadzorze i trybunale";
e) w art. 2 określenie "art. 86 ust. 2 Traktatu WE" zastępuje się określeniem "art. 59 ust. 2 Porozumienia EOG";
f) w art. 3 określenie "art. 88 ust. 3 Traktatu WE" zastępuje się określeniem "art. 1 ust. 3 protokołu 3 do Porozumienia o nadzorze i trybunale";".
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 2005/81/WE i decyzji 2005/842/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 8 lipca 2006 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [4].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 92/2006
z dnia 7 lipca 2006 r.
zmieniająca załącznik XIX (Ochrona konsumentów) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XIX do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 43/2005 z dnia 11 marca 2005 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 października 2004 r. w sprawie współpracy między organami krajowymi odpowiedzialnymi za egzekwowanie przepisów prawa w zakresie ochrony konsumentów ("Rozporządzenie w sprawie współpracy w dziedzinie ochrony konsumentów") [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Po pkt 7e (dyrektywa 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) załącznika XIX do Porozumienia wprowadza się punkt w następującym brzmieniu:
"7f. 32004 R 2006: rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 października 2004 r. w sprawie współpracy między organami krajowymi odpowiedzialnymi za egzekwowanie przepisów prawa w zakresie ochrony konsumentów ("Rozporządzenie w sprawie współpracy w dziedzinie ochrony konsumentów") (Dz.U. L 364 z 9.12.2004, str. 1).".
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 2006/2004 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 8 lipca 2006 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 93/2006
z dnia 7 lipca 2006 r.
zmieniająca załącznik IX (Usługi finansowe) i załącznik XIX (Ochrona konsumentów) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik IX do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 60/2006 z dnia 2 czerwca 2006 r. [1].
(2) Załącznik XIX do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 43/2005 z dnia 11 marca 2005 r. [2].
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącą nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającą dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady ("Dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych") [3],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 30d (dyrektywa 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) załącznika IX do Porozumienia dodaje się, co następuje:
", zmieniona:
- 32005 L 0029: dyrektywą 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r.
(Dz.U. L 149 z 11.6.2005, str. 22)."
Artykuł 2
W załączniku XIX do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) po pkt 7f (rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady) wprowadza się punkt w następującym brzmieniu:
"7g.
32005 L 0029: dyrektywa 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniająca dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady ("Dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych") (Dz.U. L 149 z 11.6.2005, str. 22).";
2) w pkt 2 (dyrektywa Rady 84/450/EWG), 3a (dyrektywa 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) oraz 7d (dyrektywa 98/27/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) dodaje się tiret w następującym brzmieniu:
- "32005 L 0029: dyrektywa 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r.
(Dz.U. L 149 z 11.6.2005, str. 22).";
3) w pkt 7f (rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady) dodaje się, co następuje:
", zmienione:
- 32005 L 0029: dyrektywą 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r.
(Dz.U. L 149 z 11.6.2005, str. 22).".
Artykuł 3
Teksty dyrektywy 2005/29/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 8 lipca 2006 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [4].
Artykuł 5
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 94/2006
z dnia 7 lipca 2006 r.
zmieniająca załącznik XX (Środowisko) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XX do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 50/2006 z dnia 28 kwietnia 2006 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/783/WE z dnia 14 października 2005 r. zmieniającą decyzje 2001/689/WE, 2002/231/WE oraz 2002/272/WE w celu przedłużenia okresu ważności kryteriów ekologicznych dla przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego niektórym produktom [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 2c (decyzja Komisji 2001/689/WE), 2g (decyzja Komisji 2002/231/WE) i 2k (decyzja Komisji 2002/272/WE) załącznika XX do Porozumienia dodaje się, co następuje:
", zmieniona:
- 32005 D 0783: decyzją Komisji 2005/783/WE z dnia 14 października 2005 r.
(Dz.U. L 295 z 11.11.2005, str. 51).".
Artykuł 2
Teksty decyzji 2005/783/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 8 lipca 2006 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 95/2006
z dnia 7 lipca 2006 r.
zmieniająca załącznik XXI (Statystyka) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XXI do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 71/2006 z dnia 2 czerwca 2006 r. [1].
(2) Do Porozumienia należy włączyć rozporządzenie Komisji (WE) nr 317/2006 z dnia 22 grudnia 2005 r. ustanawiające na 2005 r. "wykaz Prodcom" produktów przemysłowych przewidziany rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3924/91 [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W załączniku XXI do Porozumienia po pkt 4ac (rozporządzenie Komisji (WE) nr 912/2004) wprowadza się punkt w następującym brzmieniu:
"4ad. 32006 R 0317: rozporządzenie Komisji (WE) nr 317/2006 z dnia 22 grudnia 2005 r. ustanawiające na 2005 r. "wykaz Prodcom" produktów przemysłowych przewidziany rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3924/91 (Dz.U. L 60 z 1.3.2006, str. 1).".
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 317/2006 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 8 lipca 2006 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 96/2006
z dnia 7 lipca 2006 r.
zmieniająca załącznik XXI (Statystyka) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XXI do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 71/2006 z dnia 2 czerwca 2006 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 341/2006 z dnia 24 lutego 2006 r. zatwierdzające specyfikacje modułu ad hoc dla 2007 r. dotyczącego wypadków przy pracy i problemów zdrowotnych związanych z pracą, przewidzianego rozporządzeniem (WE) nr 577/98, oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 384/2005 [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W załączniku XXI do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) po pkt 18ai (rozporządzenie Komisji (WE) nr 430/2005) dodaje się punkt w następującym brzmieniu:
"18aj. 32006 R 0341: rozporządzenie Komisji (WE) nr 341/2006 z dnia 24 lutego 2006 r. zatwierdzające specyfikacje modułu ad hoc dla 2007 r. dotyczącego wypadków przy pracy i problemów zdrowotnych związanych z pracą, przewidzianego rozporządzeniem (WE) nr 577/98, oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 384/2005 (Dz.U. L 55 z 25.2.2006, str. 9).";
2) w pkt 18ag (rozporządzenie Komisji (WE) nr 384/2005) dodaje się, co następuje:
", zmienione:
- 32006 R 0341: rozporządzeniem Komisji (WE) nr 341/2006 z dnia 24 lutego 2006 r.
(Dz.U. L 55 z 25.2.2006, str. 9).".
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 341/2006 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 8 lipca 2006 r., pod warunkiem że wobec Wspólnego Komitetu EOG [3] zostały dokonane wszystkie notyfikacje na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 97/2006
z dnia 7 lipca 2006 r.
zmieniająca załącznik XXI (Statystyka) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XXI do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 71/2006 z dnia 2 czerwca 2006 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 204/2006 z dnia 6 lutego 2006 r. dostosowujące rozporządzenie Rady (EWG) nr 571/88 oraz zmieniające decyzję Komisji 2000/115/WE w celu organizacji badań statystycznych Wspólnoty dotyczących struktury gospodarstw rolnych w 2007 r. [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W załączniku XXI do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) w pkt 23 (rozporządzenie Komisji (WE) nr 571/88) dodaje się tiret w następującym brzmieniu:
- "32006 R 0204: rozporządzeniem Komisji (WE) nr 204/2006 z dnia 6 lutego 2006 r.
(Dz.U. L 34 z 7.2.2006, str. 3).";
2) wykaz w dodatku 1 zastępuje się wykazem zamieszczonym w Załączniku do niniejszej decyzji;
3) w pkt 23a (decyzja Komisji 2000/115/WE) dodaje się tiret w następującym brzmieniu:
- "32006 R 0204: rozporządzeniem Komisji (WE) nr 204/2006 z dnia 6 lutego 2006 r.
(Dz.U. L 34 z 7.2.2006, str. 3).".
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 204/2006 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 8 lipca 2006 r., pod warunkiem że wobec Wspólnego Komitetu EOG [3] zostały dokonane wszystkie notyfikacje na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 98/2006
z dnia 7 lipca 2006 r.
zmieniająca Protokół 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 86 i 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Protokół 31 do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 72/2005 z dnia 29 kwietnia 2005 r. [1].
(2) Właściwym jest rozszerzenie współpracy pomiędzy Umawiającymi się Stronami Porozumienia w celu uwzględnienia działań przygotowawczych do Europejskiego Programu Badań nad Bezpieczeństwem (2006).
(3) Protokół 31 do Porozumienia powinien zatem zostać zmieniony, aby umożliwić rozszerzenie współpracy, począwszy od dnia 1 stycznia 2006 r.,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W art. 1 Protokołu 31 do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) tekst ust. 1 zastępuje się tekstem w następującym brzmieniu:
"1.
Od dnia 1 stycznia 1994 r. państwa EFTA uczestniczą we wdrażaniu ramowych programów działań wspólnotowych w zakresie badań i rozwoju technologicznego, o których mowa w ust. 5, i od dnia 1 stycznia 2005 r. i 1 stycznia 2006 r. w działaniach, o których mowa odpowiednio w ust. 9 i 10, poprzez udział w szczegółowych programach.";
2) tekst ust. 2 zastępuje się tekstem w następującym brzmieniu:
"2.
Zgodnie z art. 82 ust. 1 lit. a) Porozumienia państwa EFTA wnoszą wkład finansowy na rzecz działań, o których mowa w ust. 5, 9 i 10.";
3) tekst ust. 6 zastępuje się tekstem w następującym brzmieniu:
"6.
Procedura, o której mowa w art. 79 ust. 3 Porozumienia, ma zastosowanie do oceny i głównych zmian ukierunkowania działań w ramach ramowych programów działań wspólnotowych w zakresie badań i rozwoju technologicznego, o których mowa w ust. 5, 9 i 10.";
4) po ust. 9 wprowadza się ustęp w następującym brzmieniu:
"10.
Począwszy od dnia 1 stycznia 2006 r., państwa EFTA uczestniczą w działaniach wspólnotowych związanych z następującą pozycją w budżecie, włączoną do budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2006:
- Pozycja w budżecie 02.04.02: "Działania przygotowawcze do wzmocnienia europejskich badań nad bezpieczeństwem (2006)"".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po złożeniu ostatniej notyfikacji do Wspólnego Komitetu EOG na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia [2].
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2006 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 99/2006
z dnia 22 września 2006 r.
zmieniająca załącznik I (Sprawy weterynaryjne i fitosanitarne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 42/2006 z dnia 28 kwietnia 2006 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/475/WE z dnia 15 czerwca 2005 r. zmieniającą załączniki I i II do decyzji 2002/308/WE ustanawiającej wykaz zatwierdzonych stref i zatwierdzonych hodowli w zakresie jednej lub więcej chorób ryb: wirusowej posocznicy krwotocznej (VHS) i zakaźnej martwicy układu krwiotwórczego (IHN) [2].
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/485/WE z dnia 22 czerwca 2005 r. zmieniającą decyzje 2001/881/WE i 2002/459/WE w odniesieniu do wykazu posterunków kontroli granicznej [3].
(4) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/515/WE z dnia 14 lipca 2005 r. zmieniającą decyzję 2004/292/WE w sprawie wprowadzenia systemu TRACES i zmieniającą decyzję 92/486/EWG [4].
(5) Niniejsza decyzja nie stosuje się do Liechtensteinu,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W rozdziale I załącznika I do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1.
W pkt 39 (decyzja Komisji nr 2001/881/WE) i 46 (decyzja Komisji nr 2002/459/WE) w części 1.2 dodaje się tiret w następującym brzmieniu:
- "– 32005 D 0485: decyzją Komisji 2005/485/WE z dnia 22 czerwca 2005 r.
(Dz.U. L 181 z 13.7.2005, str. 1).".
2.
W pkt 118 (decyzja Komisji 2004/292/WE) w części 1.2 dodaje się tiret w następującym brzmieniu:
- "– 32005 D 0515: decyzją Komisji 2005/515/WE z dnia 14 lipca 2005 r.
(Dz.U. L 187 z 19.7.2005, str. 29).".
3.
W pkt 66 (decyzja Komisji 2002/308/WE) w części 4.2 dodaje się tiret w następującym brzmieniu:
- "– 32005 D 0475: decyzją Komisji 2005/475/WE z dnia 15 czerwca 2005 r.
(Dz.U. L 176 z 8.7.2005, str. 30).".
Artykuł 2
Teksty decyzji 2005/475/WE, 2005/485/WE oraz 2005/515/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 23 września 2006 r., pod warunkiem, że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [5].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 100/2006
z dnia 22 września 2006 r.
zmieniająca załącznik I (Sprawy weterynaryjne i fitosanitarne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 42/2006 z dnia 28 kwietnia 2006 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/362/WE z dnia 2 maja 2005 r. zatwierdzającą plany zwalczania afrykańskiego pomoru świń u dzikich świń na Sardynii we Włoszech [2].
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/375/WE z dnia 11 maja 2005 r. zmieniającą decyzję 90/255/EWG w odniesieniu do dokonywania wpisów samców owiec i kóz do Załącznika do księgi hodowlanej [3].
(4) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/379/WE z dnia 17 maja 2005 r. w sprawie świadectw rodowodowych i danych szczegółowych dotyczących zwierząt hodowlanych czystorasowych z gatunku bydła oraz ich nasienia, komórek jajowych i zarodków [4].
(5) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/392/WE z dnia 17 maja 2005 r. zmieniającą decyzję 2004/233/WE w zakresie wykazu laboratoriów uprawnionych do kontrolowania skuteczności szczepień przeciwko wściekliźnie u określonych domowych zwierząt mięsożernych [5].
(6) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/393/WE z dnia 23 maja 2005 r. w sprawie stref ochrony i nadzoru w odniesieniu do choroby niebieskiego języka i warunków dotyczących przemieszczeń z tych stref lub przez te strefy [6].
(7) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/434/WE z dnia 9 czerwca 2005 r. zmieniającą decyzję 2005/393/WE w odniesieniu do zwolnień z zakazu opuszczania stref zamkniętych w przypadkach przemieszczania zwierząt wewnątrz kraju [7].
(8) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/458/WE z dnia 21 czerwca 2005 r. przyznającą Włochom odstępstwo przewidziane w art. 3 ust. 2 dyrektywy Rady 92/102/EWG w sprawie identyfikacji i rejestracji zwierząt [8].
(9) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie (WE) nr 932/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2005 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 999/2001 ustanawiające przepisy dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych pasażowalnych encefalopatii gąbczastych w odniesieniu do przedłużenia okresu obowiązywania środków przejściowych [9].
(10) Decyzja 2005/379/WE uchyla decyzje Komisji 86/404/EWG [10], 88/124/EWG [11] i 96/80/WE [12], które są uwzględnione w Porozumieniu i które w związku z powyższym należy uchylić w ramach Porozumienia.
(11) Decyzja 2005/393/WE uchyla decyzję Komisji 2003/828/WE [13], która jest uwzględniona w Porozumieniu i którą w związku z powyższym należy uchylić w ramach Porozumienia.
(12) Niniejsza decyzja nie stosuje się do Islandii i Liechtensteinu,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Rozdział I załącznika I do Porozumienia zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 932/2005 oraz decyzji 2005/362/WE, 2005/375/WE, 2005/379/WE, 2005/392/WE, 2005/393/WE, 2005/434/WE i 2005/458/WE w języku norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 23 września 2006 r., pod warunkiem, że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [14].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 101/2006
z dnia 22 września 2006 r.
zmieniająca załącznik I (Sprawy weterynaryjne i fitosanitarne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 42/2006 z dnia 28 kwietnia 2006 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 1003/2005 z dnia 30 czerwca 2005 r. wdrażające rozporządzenie (WE) nr 2160/2003 w odniesieniu do celu wspólnotowego ograniczenia powszechnego występowania niektórych serotypów salmonelli w stadach hodowlanych gatunku Gallus gallus oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2160/2003 [2].
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 1091/2005 z dnia 12 lipca 2005 r. wdrażające rozporządzenie (WE) nr 2160/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do wymogów dotyczących stosowania szczególnych metod kontroli w ramach krajowych programów na rzecz zwalczania salmonelli [3].
(4) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/597/WE z dnia 2 sierpnia 2005 r. uznającą system identyfikacji i rejestracji owiec w Irlandii zgodnie z art. 4 ust. 2 lit. d) rozporządzenia Rady (WE) nr 21/2004 [4].
(5) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/598/WE z dnia 2 sierpnia 2005 r. zakazującą wprowadzania do obrotu produktów otrzymanych ze sztuk bydła urodzonego lub hodowanego w Zjednoczonym Królestwie przed dniem 1 sierpnia 1996 r. do jakichkolwiek celów i zwalniająca takie zwierzęta z niektórych środków kontroli i zwalczania ustanowionych w rozporządzeniu (WE) nr 999/2001 [5].
(6) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 1292/2005 z dnia 5 sierpnia 2005 r. zmieniające załącznik IV do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie żywienia zwierząt [6].
(7) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/603/WE z dnia 4 sierpnia 2005 r. zmieniającą decyzję 2005/393/WE w zakresie stref zamkniętych w odniesieniu do choroby niebieskiego języka we Włoszech [7].
(8) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/604/WE z dnia 4 sierpnia 2005 r. zmieniającą decyzję 93/52/EWG w odniesieniu do uznania niektórych włoskich regionów za wolne od brucelozy (B. melitensis) oraz decyzję 2003/467/WE w odniesieniu do uznania niektórych włoskich prowincji za wolne od brucelozy bydła i regionu Piemont za wolny od enzootycznej białaczki bydła [8].
(9) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/615/WE z dnia 16 sierpnia 2005 r. zmieniającą załącznik XI do dyrektywy Rady 2003/85/WE w odniesieniu do krajowych laboratoriów w niektórych państwach członkowskich [9].
(10) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/617/WE z dnia 17 sierpnia 2005 r. tymczasowo uznającą system identyfikacji i rejestracji owiec i kóz w Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Zjednoczonym Królestwie) zgodnie z art. 4 ust. 2 lit. d) rozporządzenia Rady (WE) nr 21/2004 [10].
(11) Niniejsza decyzja nie stosuje się do Islandii i Liechtensteinu,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Rozdział I załącznika I do Porozumienia zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Teksty rozporządzeń (WE) nr 1003/2005, 1091/2005 i 1292/2005 oraz decyzji 2005/597/WE, 2005/598/WE, 2005/603/WE, 2005/604/WE, 2005/615/WE i 2005/617/WE w języku norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 23 września 2006 r., pod warunkiem, że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [11].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 102/2006
z dnia 22 września 2006 r.
zmieniająca załącznik I (Sprawy weterynaryjne i fitosanitarne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 42/2006 z dnia 28 kwietnia 2006 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/656/WE z dnia 14 września 2005 r. zmieniającą decyzję 2004/233/WE w zakresie wykazu laboratoriów upoważnionych do sprawdzania skuteczności szczepionki przeciw wściekliźnie u określonych domowych zwierząt mięsożernych [2].
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/755/WE z dnia 25 października 2005 r. zmieniającą decyzje 2005/92/WE i 2005/93/WE dotyczące eksportu pewnych produktów do państw trzecich [3].
(4) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/763/WE z dnia 28 października 2005 r. zmieniającą decyzję 2005/393/WE w zakresie stref zamkniętych w odniesieniu do choroby niebieskiego języka w Hiszpanii [4].
(5) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/764/WE z dnia 28 października 2005 r. zmieniającą decyzję 93/52/EWG w odniesieniu do uznania prowincji Grosseto należącej do regionu Toskanii we Włoszech za wolną od brucelozy (B. melitensis) oraz decyzję 2003/467/WE w odniesieniu do uznania Francji za wolną od brucelozy bydła [5].
(6) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/768/WE z dnia 28 października 2005 r. zmieniającą decyzję 2001/618/WE w celu włączenia francuskiego departamentu Ain do wykazu regionów wolnych od choroby Aujeszky’ego [6].
(7) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/773/WE z dnia 3 listopada 2005 r. uchylającą decyzję 2003/136/WE z dnia 27 lutego 2003 r. w sprawie zatwierdzenia planów zwalczania klasycznego pomoru świń u dzikich świń i szczepień interwencyjnych dzikich świń przeciwko klasycznemu pomorowi świń w Luksemburgu [7].
(8) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/828/WE z dnia 23 listopada 2005 r. zmieniającą decyzję 2005/393/WE w zakresie stref zamkniętych w odniesieniu do choroby niebieskiego języka w Hiszpanii [8].
(9) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 1974/2005 z dnia 2 grudnia 2005 r. zmieniające załączniki X i XI do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do krajowych laboratoriów referencyjnych i określonych materiałów szczególnego ryzyka [9].
(10) Niniejsza decyzja nie stosuje się do Islandii i Liechtensteinu,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Rozdział I załącznika I do Porozumienia zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 1974/2005 oraz decyzji 2005/656/WE, 2005/755/WE, 2005/763/WE, 2005/764/WE, 2005/768/WE, 2005/773/WE i 2005/828/WE w języku norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 23 września 2006 r., pod warunkiem, że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [10].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 103/2006
z dnia 22 września 2006 r.
zmieniająca załącznik I (Sprawy weterynaryjne i fitosanitarne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 42/2006 z dnia 28 kwietnia 2006 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/414/WE z dnia 30 maja 2005 r. zmieniającą załącznik I do decyzji 2003/634/WE zatwierdzającej programy w celu uzyskania statusu zatwierdzonych stref i zatwierdzonych hodowli w strefach niezatwierdzonych w odniesieniu do wirusowej posocznicy krwotocznej (VHS) i zakaźnej martwicy układu krwiotwórczego ryb łososiowatych (IHN) [2].
(3) Niniejsza decyzja nie stosuje się do Liechtensteinu,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W tytule "AKTY PRAWNE DO UWZGLĘDNIENIA PRZEZ PAŃSTWA EFTA I URZĄD NADZORU EFTA" w pkt 55 (decyzja Komisji 2003/634/WE) w części 4.2 rozdziału I załącznika I do Porozumienia dodaje się tiret w następującym brzmieniu:
- "— 32005 D 0414: decyzją Komisji 2005/414/WE z dnia 30 maja 2005 r.
(Dz.U. L 141 z 4.6.2005, str. 29)."
Artykuł 2
Teksty decyzji 2005/414/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 23 września 2006 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 104/2006
z dnia 22 września 2006 r.
zmieniająca załącznik I (Sprawy weterynaryjne i fitosanitarne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 42/2006 z dnia 28 kwietnia 2006 r. [1]
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 1739/2005 z dnia 21 października 2005 r. ustanawiające wymogi dotyczące zdrowia zwierząt w odniesieniu do przemieszczania zwierząt cyrkowych między państwami członkowskimi [2].
(3) Niniejsza decyzja nie stosuje się do Islandii i Liechtensteinu,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Po pkt 81 (decyzja Komisji 2005/65/WE) w części 4.2 rozdziału I załącznika I do Porozumienia dodaje się następujący punkt:
"82. 32005 R 1739: rozporządzenie Komisji (WE) nr 1739/2005 z dnia 21 października 2005 r. ustanawiające wymogi dotyczące zdrowia zwierząt w odniesieniu do przemieszczania zwierząt cyrkowych między państwami członkowskimi (Dz.U. L 279 z 22.10.2005, str. 47).
Do celów Porozumienia przepisy tego rozporządzenia odczytuje się z następującymi dostosowaniami:
a) Słowa "Unia Europejska" na okładce paszportu zastępuje się słowami "Unia Europejska/Norwegia".
b) Oprócz flagi UE na okładce paszportu można umieścić flagę norweską.".
Artykuł 2
Tekst rozporządzenia (WE) nr 1739/2005 w języku norweskim, który zostanie opublikowany w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, jest autentyczny.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 23 września 2006 r., pod warunkiem, że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 105/2006
z dnia 22 września 2006 r.
zmieniająca załącznik I (Sprawy weterynaryjne i fitosanitarne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 42/2006 z dnia 28 kwietnia 2006 r. [1]
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 214/2005 z dnia 9 lutego 2005 r. zmieniające załącznik III do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie monitorowania pasażowalnych encefalopatii gąbczastych u kóz [2].
(3) Niniejsza decyzja nie stosuje się do Islandii i Liechtensteinu,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W rozdziale I załącznika I do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1.
W pkt 12 (rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 999/2001) w części 7.1 dodaje się tiret w brzmieniu:
- "– 32005 R 0214: rozporządzeniem Komisji (WE) nr 214/2005 z dnia 9 lutego 2005 r.
(Dz.U. L 37 z 10.2.2005, str. 9).".
2.
W pkt 12 (rozporządzenie (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady) w części 7.1 dodaje się tiret w brzmieniu:
"C. W tabeli A w załączniku III, rozdział A, część 2, pkt 2b dodaje się, co następuje:
"Norwegia _BAR_ 5000"" _BAR_
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 214/2005 w języku norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 23 września 2006 r., pod warunkiem, że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 106/2006
z dnia 22 września 2006 r.
zmieniająca załącznik I (Sprawy weterynaryjne i fitosanitarne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 76/2006 z dnia 7 lipca 2006 r. [1]
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2006/13/WE z dnia 3 lutego 2006 r. zmieniającą załączniki I i II do dyrektywy 2002/32/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie niepożądanych substancji w paszach zwierzęcych w odniesieniu do dioksyn i dioksynopodobnych PCB [2].
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 249/2006 z dnia 13 lutego 2006 r. zmieniające rozporządzenia (WE) nr 2430/1999, (WE) nr 937/2001, (WE) nr 1852/2003 i (WE) nr 1463/2004 w odniesieniu do warunków dopuszczenia niektórych dodatków paszowych należących do grupy kokcydiostatyków i innych środków farmaceutycznych [3].
(4) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 252/2006 z dnia 14 lutego 2006 r. w sprawie stałego zezwolenia na niektóre dodatki paszowe oraz tymczasowych zezwoleń na nowe zastosowanie niektórych już dopuszczonych dodatków paszowych [4],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W rozdziale II załącznika I do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1.
W pkt 1k (rozporządzenie Komisji (WE) nr 2430/1999) dodaje się tiret w brzmieniu:
- "– 32006 R 0249: rozporządzeniem Komisji (WE) nr 249/2006 z dnia 13 lutego 2006 r.
(Dz.U. L 42 z 14.2.2006, str. 22).".
2. W pkt 1u (rozporządzenie Komisji (WE) nr 937/2001), 1zr (rozporządzenie Komisji (WE) nr 1852/2003) oraz 1zzb (rozporządzenie Komisji (WE) nr 1463/2004) dodaje się, co następuje:
", zmienione:
- 32006 R 0249: rozporządzeniem Komisji (WE) nr 249/2006 z dnia 13 lutego 2006 r.
(Dz.U. L 42 z 14.2.2006, str. 22).".
3.
Po pkt 1zzs (rozporządzenie Komisji (WE) nr 2036/2005) wprowadza się punkt w brzmieniu:
"1zzt. 32006 R 0252: rozporządzenie Komisji (WE) nr 252/2006 z dnia 14 lutego 2006 r. w sprawie stałego zezwolenia na niektóre dodatki paszowe oraz tymczasowych zezwoleń na nowe zastosowanie niektórych już dopuszczonych dodatków paszowych (Dz.U. L 44 z 15.2.2006, str. 3).".
4.
W pkt 33 (dyrektywa 2002/32/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) dodaje się tiret w brzmieniu:
- "– 32006 L 0013: dyrektywą Komisji 2006/13/WE z dnia 3 lutego 2006 r. (Dz.U. L 32 z 4.2.2006, str. 44).".
Artykuł 2
Teksty rozporządzeń (WE) nr 249/2006 i (WE) nr 252/2006 oraz dyrektywy 2006/13/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 23 września 2006 r., pod warunkiem, że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [5].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 107/2006
z dnia 22 września 2006 r.
zmieniająca załącznik I (Sprawy weterynaryjne i fitosanitarne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 76/2006 z dnia 7 lipca 2006 r. [1]
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 479/2006 z dnia 23 marca 2006 r. dotyczące dopuszczenia niektórych dodatków należących do grupy związków pierwiastków śladowych [2].
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 492/2006 z dnia 27 marca 2006 r. dotyczące tymczasowego i stałego zezwolenia na niektóre dodatki paszowe [3].
(4) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 545/2006 z dnia 31 marca 2006 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1464/2004 w odniesieniu do warunków zezwolenia na dodatek paszowy Monteban należący do grupy kokcydiostatyków oraz innych środków farmaceutycznych [4],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W rozdziale II załącznika I do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1.
W pkt 1zzc (rozporządzenie Komisji (WE) nr 1464/2004) dodaje się, co następuje:
", zmienione:
- 32006 R 0545: rozporządzeniem Komisji (WE) nr 545/2006 z dnia 31 marca 2006 r.
(Dz.U. L 94 z 1.4.2006, str. 26).".
2.
Po pkt 1zzt (rozporządzenie Komisji (WE) nr 252/2006) wprowadza się punkty w następującym brzmieniu:
"1zzu. 32006 R 0479: rozporządzenie Komisji (WE) nr 479/2006 z dnia 23 marca 2006 r. dotyczące dopuszczenia niektórych dodatków należących do grupy związków pierwiastków śladowych (Dz.U. L 86 z 24.3.2006, p. 4).
1zzv. 32006 R 0492: rozporządzenie Komisji (WE) nr 492/2006 z dnia 27 marca 2006 r. dotyczące tymczasowego i stałego zezwolenia na niektóre dodatki paszowe (Dz.U. L 89 z 28.3.2006, str. 6).".
Artykuł 2
Teksty rozporządzeń (WE) nr 479/2006, (WE) nr 492/2006 oraz (WE) nr 545/2006 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 23 września 2006 r. pod warunkiem, że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [5].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 108/2006
z dnia 22 września 2006 r.
zmieniająca załącznik I (Sprawy weterynaryjne i fitosanitarne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 142/2005 z dnia 2 grudnia 2005 r. [1]
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2003/90/WE z dnia 6 października 2003 r. określającą środki wykonawcze do celów art. 7 dyrektywy Rady 2002/53/WE w odniesieniu do cech minimalnych objętych badaniem oraz minimalnych warunków badania niektórych odmian gatunków roślin uprawnych [2].
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2003/91/WE z dnia 6 października 2003 r. określającą środki wykonawcze do celów art. 7 dyrektywy Rady 2002/55/WE w odniesieniu do cech minimalnych objętych badaniem oraz minimalnych warunków do badania niektórych odmian gatunków warzyw [3].
(4) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/841/WE z dnia 28 listopada 2005 r. przewidującą tymczasowy obrót niektórymi rodzajami materiału siewnego gatunku Triticum durum (pszenica twarda) niespełniającymi wymogów dyrektywy Rady 66/402/EWG [4].
(5) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/886/WE z dnia 9 grudnia 2005 r. zwalniającą Cypr i Maltę z obowiązku stosowania dyrektywy Rady 2002/54/WE w sprawie obrotu materiałem siewnym buraka [5].
(6) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2005/91/WE z dnia 16 grudnia 2005 r. zmieniającą dyrektywę 2003/90/WE określającą środki wykonawcze do celów art. 7 dyrektywy Rady 2002/53/WE w odniesieniu do cech minimalnych objętych badaniem oraz minimalnych warunków badania niektórych odmian gatunków roślin uprawnych [6].
(7) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/947/WE z dnia 23 grudnia 2005 r. w sprawie kontynuacji w 2006 r. wspólnotowych porównawczych prób i analiz nasion i materiału rozmnożeniowego Agrostis spp., D. glomerata L., Festuca spp., Lolium spp., Phleum spp., Poa spp. w tym mieszanek i Asparagus officinalis na mocy dyrektyw Rady 66/401/EWG i 2002/55/WE rozpoczętych w 2005 r. [7]
(8) Dyrektywa 2003/91/WE uchyla dyrektywę Komisji 72/168/EWG [8], a dyrektywa 2003/90/WE uchyla dyrektywę 72/180/EWG [9], które są uwzględnione w Porozumieniu i które w związku z powyższym należy uchylić w ramach Porozumienia,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Rozdział III załącznika I do Porozumienia zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Teksty dyrektyw 2003/90/WE, 2003/91/WE i 2005/91/WE oraz decyzji 2005/841/WE, 2005/886/WE i 2005/947/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 23 września 2006 r. pod warunkiem, że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [10].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 109/2006
z dnia 22 września 2006 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 77/2006 z dnia 7 lipca 2006 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2006/20/WE z dnia 17 lutego 2006 r. zmieniającą, w celu dostosowania do postępu technicznego, dyrektywę Rady 70/221/EWG w sprawie zbiorników paliwa oraz tylnych zabezpieczeń pojazdów silnikowych i ich przyczep [2].
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2006/28/WE z dnia 6 marca 2006 r. zmieniającą, w celu dostosowania do postępu technicznego, dyrektywę Rady 72/245/EWG odnoszącą się do zakłóceń radioelektrycznych (kompatybilności elektromagnetycznej) pojazdów i dyrektywę Rady 70/156/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [3].
(4) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2006/27/WE z dnia 3 marca 2006 r. zmieniającą w celu dostosowania do postępu technicznego dyrektywy Rady 93/14/EWG w sprawie hamowania dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych oraz 93/34/EWG w sprawie ustawowych oznaczeń dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych, dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 95/1/WE w sprawie maksymalnej prędkości konstrukcyjnej, maksymalnego momentu obrotowego i maksymalnej mocy netto silnika dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych oraz 97/24/WE w sprawie niektórych części i właściwości dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych [4],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W rozdziale I załącznika II do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1.
W pkt 1 (dyrektywa Rady 70/156/EWG) i 11 (dyrektywa Rady 72/245/EWG) dodaje się tiret w następującym brzmieniu:
- "— 32006 L 0028: dyrektywą Komisji 2006/28/WE z dnia 6 marca 2006 r.
(Dz.U. L 65 z 7.3.2006, str. 27)."
2.
W pkt 4 (dyrektywa Rady 70/221/EWG) dodaje się tiret w następującym brzmieniu:
- "— 32006 L 0020: dyrektywą Komisji 2006/20/WE z dnia 17 lutego 2006 r.
(Dz.U. L 48 z 18.2.2006, str. 16)."
3.
W pkt 45n (dyrektywa Rady 93/34/EWG), 45s (dyrektywa 95/1/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) i 45x (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 97/24/WE) dodaje się tiret w następującym brzmieniu:
- "— 32006 L 0027: dyrektywą Komisji 2006/27/WE z dnia 3 marca 2006 r.
(Dz.U. L 66 z 8.3.2006, str. 7)."
4.
W pkt. 45h (dyrektywa Rady 93/14/EWG) dodaje się, co następuje:
", zmieniona:
- 32006 L 0027: dyrektywą Komisji 2006/27/WE z dnia 3 marca 2006 r.
(Dz.U. L 66 z 8.3.2006, str. 7)."
Artykuł 2
Teksty dyrektyw 2006/20/WE, 2006/28/WE i 2006/27/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 23 września 2006 r. pod warunkiem, że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [5].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu nr 34/2005 ustanowionego na mocy Umowy o wzajemnym uznawaniu między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki
z dnia 2 lutego 2006 r.
w sprawie wpisania do wykazu instytucji oceny zgodności w ramach Załącznika sektorowego dotyczącego kompatybilności elektromagnetycznej
(2006/110/WE)
WSPÓLNY KOMITET,
uwzględniając Umowę o wzajemnym uznawaniu między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki, w szczególności jej art. 7 i 14,
a także mając na uwadze fakt, że Wspólny Komitet ma podjąć decyzję o wpisaniu instytucji oceny zgodności do Załącznika sektorowego,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
1.
Instytucję oceny zgodności wymienioną w Załączniku dodaje się do wykazu instytucji oceny zgodności wymienionego w sekcji
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 110/2006
z dnia 22 września 2006 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 113/2005 z dnia 30 września 2005 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2006/26/WE z dnia 2 marca 2006 r. zmieniającą, w celu dostosowania do postępu technicznego, dyrektywy Rady 74/151/EWG, 77/311/EWG, 78/933/EWG, 89/173/EWG odnoszące się do kołowych ciągników rolniczych i leśnych [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 2 (dyrektywa Rady 74/151/EWG), 10 (dyrektywa Rady 77/311/EWG), 14 (dyrektywa Rady 78/933/EWG) i 23 (dyrektywa Rady 89/173/EWG) rozdziału II załącznika II do Porozumienia dodaje się tiret w następującym brzmieniu:
- "— 32006 L 0026: dyrektywą Komisji 2006/26/WE z dnia 2 marca 2006 r.
(Dz.U. L 65 z 7.3.2006, str. 22)."
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 2006/26/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 23 września 2006 r. pod warunkiem, że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 111/2006
z dnia 22 września 2006 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 79/2006 z dnia 7 lipca 2006 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2006/4/WE z dnia 26 stycznia 2006 r. zmieniającą załączniki do dyrektyw Rady 86/362/EWG i 90/642/EWG w odniesieniu do najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości karbofuranu [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 38 (dyrektywa Rady 86/362/EWG) i 54 (dyrektywa Rady 90/642/EWG) rozdziału XII załącznika II do Porozumienia dodaje się tiret w następującym brzmieniu:
- "— 32006 L 0004: dyrektywą Komisji 2006/4/WE z dnia 26 stycznia 2006 r.
(Dz.U. L 23 z 27.1.2006, str. 69)."
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 2006/4/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 23 września 2006 r., pod warunkiem, że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 112/2006
z dnia 22 września 2006 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 79/2006 z dnia 7 lipca 2006 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2006/9/WE z dnia 23 stycznia 2006 r. zmieniającą dyrektywę Rady 90/642/EWG w sprawie ustalenia najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości dikwatu [2].
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2006/30/WE z dnia 13 marca 2006 r. zmieniającą załączniki do dyrektyw Rady 86/362/EWG, 86/363/EWG i 90/642/EWG w odniesieniu do najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości grupy benomylu [3].
(4) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2006/33/WE z dnia 20 marca 2006 r. zmieniającą dyrektywę 95/45/WE w zakresie żółcieni pomarańczowej FCF (E 110) i ditlenku tytanu (E 171) [4].
(5) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2006/34/WE z dnia 21 marca 2006 r. zmieniającą Załącznik do dyrektywy 2001/15/WE w zakresie włączenia niektórych substancji [5].
(6) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2006/252/WE z dnia 27 marca 2006 r. zmieniającą decyzję 1999/217/WE odnośnie do rejestru substancji aromatycznych używanych w lub na środkach spożywczych [6].
(7) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2006/37/WE z dnia 30 marca 2006 r. zmieniającą załącznik II do dyrektywy 2002/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie włączenia niektórych substancji [7].
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Rozdział XII załącznika II do Porozumienia zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Teksty dyrektyw 2006/9/WE, 2006/30/WE, 2006/33/WE, 2006/34/WE i 2006/37/WE oraz decyzji 2006/252/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 23 września 2006 r., pod warunkiem, że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [8].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 113/2006
z dnia 22 września 2006 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 79/2006 z dnia 7 lipca 2006 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 1294/2005 z dnia 5 sierpnia 2005 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2092/91 w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz odnośnego znakowania produktów rolnych i środków spożywczych [2].
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 1318/2005 z dnia 11 sierpnia 2005 r. zmieniające załącznik II do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2092/91 w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych [3].
(4) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 1336/2005 z dnia 12 sierpnia 2005 r. zmieniające załącznik III do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2092/91 w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz odnośnego znakowania produktów rolnych i środków spożywczych [4].
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 54b (rozporządzenie Rady (EWG) nr 2092/91) rozdziału XII załącznika II do Porozumienia dodaje się tiret w następującym brzmieniu:
- "– 32005 R 1294: rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1294/2005 z dnia 5 sierpnia 2005 r.
(Dz.U. L 205 z 6.8.2005, str. 16),
- – 32005 R 1318: rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1318/2005 z dnia 11 sierpnia 2005 r.
(Dz.U. L 210 z 12.8.2005, str. 11),
- – 32005 R 1336: rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1336/2005 z dnia 12 sierpnia 2005 r. (Dz.U. L 211 z 13.8.2005, str. 11).".
Artykuł 2
Teksty rozporządzeń (WE) nr 1294/2005, (WE) nr 1318/2005 i (WE) nr 1336/2005 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 23 września 2006 r., pod warunkiem, że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [5].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 114/2006
z dnia 22 września 2006 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 79/2006 z dnia 7 lipca 2006 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 1916/2005 z dnia 24 listopada 2005 r. zmieniające załącznik II do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2092/91 w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt. 54b rozdziału XII załącznika II do Porozumienia (rozporządzenie Rady (EWG) nr 2092/91) dodaje się tiret w następującym brzmieniu:
- "– 32005 R 1916: rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1916/2005 z dnia 24 listopada 2005 r.
(Dz.U. L 307 z 25.11.2005, str. 10).".
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 1916/2005 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 23 września 2006 r. pod warunkiem, że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 115/2006
z dnia 22 września 2006 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 81/2006 z dnia 7 lipca 2006 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 712/2005 z dnia 11 maja 2005 r. zmieniające załączniki I i II do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego w odniesieniu do lasalocidu i amonu oraz soli sodowych bituminosulfonianów [2].
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 869/2005 z dnia 8 czerwca 2005 r. zmieniające załączniki I i II do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego w odniesieniu do iwermektyny i karprofenu [3],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 14 rozdziału XIII załącznika II do Porozumienia (rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90) dodaje się tiret w następującym brzmieniu:
- "– 32005 R 0712: rozporządzeniem Komisji (WE) nr 712/2005 z dnia 11 maja 2005 r. (Dz.U. L 120 z 12.5.2005, str. 3),
- – 32005 R 0869: rozporządzeniem Komisji (WE) nr 869/2005 z dnia 8 czerwca 2005 r. (Dz.U. L 145 z 9.6.2005, str. 19).".
Artykuł 2
Teksty rozporządzeń (WE) nr 712/2005 i (WE) nr 869/2005 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 23 września 2006 r. pod warunkiem, że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [4].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 116/2006
z dnia 22 września 2006 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 86/2006 z dnia 7 lipca 2006 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 6/2006 z dnia 5 stycznia 2006 r. zmieniające załączniki I i II do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego w odniesieniu do dihydrostreptomycyny, tosylchloraminy sodu i Piceae turiones recentes extractum [2].
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 205/2006 z dnia 6 lutego 2006 r. zmieniające załączniki I i II do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego w odniesieniu do toltrazurilu, eteru monoetylowego glikolu dietylenowego oraz monooleinianu polioksyetylenosorbitolu [3],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 14 rozdziału XIII załącznika II do Porozumienia (rozporządzenie Rady nr 2377/90) dodaje się tiret w następującym brzmieniu:
- "– 32006 R 0006: rozporządzeniem Komisji (WE) nr 6/2006 z dnia 5 stycznia 2006 r.
(Dz.U. L 3 z 6.1.2006, str. 3),
- – 32006 R 0205: rozporządzeniem Komisji (WE) nr 205/2006 z dnia 6 lutego 2006 r.
(Dz.U. L 34 z 7.2.2006, str. 21).".
Artykuł 2
Teksty rozporządzeń (WE) nr 6/2006 oraz (WE) nr 205/2006 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 23 września 2006 r. pod warunkiem, że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [4].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 117/2006
z dnia 22 września 2006 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 56/2006 z dnia 2 czerwca 2006 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić zalecenie Komisji 2006/283/WE z dnia 11 kwietnia 2006 r. w sprawie środków mających na celu zmniejszenie ryzyka dla następujących substancji: ftalan dibutylu; 3,4-dichloroanilina; ftalan diizodecylowy; kwas 1,2-benzenodikarboksylowy, dwu-rozgałęzione C 9-11 estry alkilowe, bogate w C 10; ftalan diizodecylowy; kwas 1,2-benzenodikarboksylowy, dwu-rozgałęzione C 8-10 estry alkilowe, bogate w C 9; kwas etylenodiaminotetraoctowy; octan metylu; kwas monochlorooctowy; n-Pentan; etylenodiaminotetraoctan tetrasodu [2].
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W tytule "AKTY PRAWNE DO UWZGLĘDNIENIA PRZEZ UMAWIAJĄCE SIĘ STRONY" po pkt 25 (zalecenie Komisji 2004/394/WE) w rozdziale XV załącznika II wprowadza się punkt w następującym brzmieniu:
"26.
32006 H 0283: zalecenie Komisji 2006/283/WE z dnia 11 kwietnia 2006 r. w sprawie środków mających na celu zmniejszenie ryzyka dla następujących substancji: ftalan dibutylu; 3,4-dichloroanilina; ftalan diizodecylowy; kwas 1,2-benzenodikarboksylowy, dwu-rozgałęzione C 9-11 estry alkilowe, bogate w C 10; ftalan diizodecylowy; kwas 1,2-benzenodikarboksylowy, dwu-rozgałęzione C 8-10 estry alkilowe, bogate w C 9; kwas etylenodiaminotetraoctowy; octan metylu; kwas monochlorooctowy; n-Pentan; etylenodiaminotetraoctan tetrasodu (Dz.U. L 104 z 13.4.2006, str. 45).".
Artykuł 2
Teksty zalecenia 2006/283/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 23 września 2006 r. pod warunkiem, że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 118/2006
z dnia 22 września 2006 r.
zmieniająca załącznik VI (Zabezpieczenie społeczne) do Porozumienia o EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik VI do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 85/2006 z dnia 7 lipca 2006 r. [1]
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji Administracyjnej Wspólnot Europejskich ds. Zabezpieczenia Społecznego Pracowników Migrujących nr 202 z dnia 17 marca 2005 r. w sprawie wzorów formularzy niezbędnych do stosowania rozporządzeń Rady (EWG) nr 1408/71 i (EWG) nr 574/72 (E 001, E 101, E 102, E 103, E 104, E 106, E 107, E 108, E 109, E 112, E 115, E 116, E 117, E 118, E 120, E 121, E 123, E 124, E 125, E 126 oraz E 127) [2].
(3) Decyzje Komisji Administracyjnej Wspólnot Europejskich ds. Zabezpieczenia Społecznego Pracowników Migrujących nr 153, 164, 166, 168, 179, 185 oraz 186, obecnie uwzględnione w Porozumieniu, zastępuje się decyzją nr 202,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W załączniku VI do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1. Skreśla się teksty pkt 3.39 (decyzja nr 153), 3.48 (decyzja nr 164) oraz 3.62 (decyzja nr 186).
2.
Po punkcie 3.77 (decyzja nr 201) wprowadza się punkt w następującym brzmieniu:
"3.78. 32006 D 0203: decyzja Komisji Administracyjnej Wspólnot Europejskich ds. Zabezpieczenia Społecznego Pracowników Migrujących nr 202 z dnia 17 marca 2005 r. w sprawie wzorów formularzy niezbędnych do stosowania rozporządzeń Rady (EWG) nr 1408/71 i (EWG) nr 574/72 (E 001, E 101, E 102, E 103, E 104, E 106, E 107, E 108, E 109, E 112, E 115, E 116, E 117, E 118, E 120, E 121, E 123, E 124, E 125, E 126 oraz E 127) (Dz.U. L 177 z 15.3.2006, str. 1).".
Artykuł 2
Teksty decyzji nr 202 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 23 września 2006 r. pod warunkiem, że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 119/2006
z dnia 22 września 2006 r.
zmieniająca załącznik IX (Usługi finansowe) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik IX do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 93/2006 z dnia 7 lipca 2006 r [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę 2006/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 kwietnia 2006 r. zmieniającą dyrektywę 2004/39/WE w sprawie rynków instrumentów finansowych w odniesieniu do niektórych terminów [2].
(3) Dyrektywa 2004/39/WE [3], która została włączona do Porozumienia decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 65/2005 [4] z dnia 29 kwietnia 2005 r., uchyliła z dniem 30 kwietnia 2006 r. dyrektywę 93/22/EWG [5].
(4) W ramach tego Porozumienia decyzja Wspólnego Komitetu EOG nr 65/2005 uchyliła z mocą od dnia 30 kwietnia 2006 r. dyrektywę 93/22/EWG.
(5) Dyrektywa 2006/31/WE zmieniająca dyrektywę 2004/39/WE zmieniła klauzulę o uchyleniu dyrektywy 93/22/EWG i przesunęła termin uchylenia dyrektywy na dzień 1 listopada 2007 r.
(6) W związku z tym w Porozumieniu należy ponownie uwzględnić dyrektywę 93/22/EWG.
(7) W ramach tego Porozumienia dyrektywa 93/22/EWG traci moc z dniem 1 listopada 2007 r.,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W załączniku IX do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1.
W pkt. 30ca (dyrektywa 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) dodaje się, co następuje:
", zmieniona:
- 32006 L 0031: dyrektywą 2006/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 kwietnia 2006 r.
(Dz.U. L 114 z 27.4.2006, str. 62).".
2.
Po pkt. 30ca (dyrektywa 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) dodaje się następujący punkt:
"30caa. 393 L 0022: dyrektywa Rady 93/22/EWG z dnia 10 maja 1993 r. w sprawie usług inwestycyjnych w zakresie papierów wartościowych (Dz.U. L 141 z 11.6.1993, str. 27), zmieniona:
- 395 L 0026: dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 95/26/WE z dnia 29 czerwca 1995 r.
(Dz.U. L 168 z 18.7.1995, str. 7), zmienioną:
- 32002 L 0083: dyrektywą 2002/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 listopada 2002 r.
(Dz.U. L 345 z 19.12.2002, str. 1), zmienioną:
- 32004 L 0066: dyrektywą Rady 2004/66/WE z dnia 26 kwietnia 2004 r.
(Dz.U. L 168 z 1.5.2004, str. 35).
- 32000 L 0064: dyrektywą 2000/64/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 listopada 2000 r.
(Dz.U. L 290 z 17.11.2000, str. 27), zmienioną:
- 32002 L 0083: dyrektywą 2002/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 listopada 2002 r.
(Dz.U. L 345 z 19.12.2002, str. 1), zmienioną:
- 32004 L 0066: dyrektywą Rady 2004/66/WE z dnia 26 kwietnia 2004 r.
(Dz.U. L 168 z 1.5.2004, str. 35).
- 32002 L 0087: dyrektywą 2002/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r.
(Dz.U. L 35 z 11.2.2003, str. 1).
Do celów Porozumienia przepisy tej dyrektywy odczytuje się z następującymi dostosowaniami:
W odniesieniu do stosunków z przedsiębiorstwami inwestycyjnymi z krajów trzecich określonych w art. 7 dyrektywy ma zastosowanie, co następuje:
1. W celu osiągnięcia maksymalnego stopnia zbieżności w stosowaniu zasad kraju trzeciego wobec przedsiębiorstw inwestycyjnych Umawiające się Strony wymieniają informacje zgodnie z art. 7 ust. 2 oraz ust. 6 i przeprowadzają konsultacje w sprawach odnoszących się do art. 7 ust. 3, ust. 4 i ust. 5 w ramach Wspólnego Komitetu EOG i zgodnie ze szczegółowymi procedurami, które zostaną ustalone przez Umawiające się Strony.
2. Zezwolenia udzielone przez właściwe władze Umawiających się Stron przedsiębiorstwom inwestycyjnym będącym bezpośrednio lub pośrednio spółkami zależnymi przedsiębiorstw dominujących podlegających prawu państwa trzeciego obowiązują zgodnie z postanowieniami niniejszej dyrektywy na terytorium wszystkich Umawiających się Stron.
Tym niemniej
(a) jeśli państwo trzecie wprowadzi ograniczenia ilościowe w zakładaniu przedsiębiorstw inwestycyjnych dla państwa EFTA lub wprowadzi ograniczenia dla wspomnianych przedsiębiorstw inwestycyjnych, jednocześnie nie wprowadzając ich dla wspólnotowych przedsiębiorstw inwestycyjnych, zezwolenia udzielone przez właściwe władze na terytorium Wspólnoty przedsiębiorstwom inwestycyjnym będącym bezpośrednio lub pośrednio spółkami zależnymi przedsiębiorstw dominujących podlegających przepisom tego kraju trzeciego obowiązują wyłącznie we Wspólnocie, chyba że państwo EFTA postanowi inaczej w ramach swojej własnej jurysdykcji;
(b) jeśli Wspólnota postanowiła, że decyzje dotyczące zezwoleń dla przedsiębiorstw inwestycyjnych będących pośrednio lub bezpośrednio spółkami zależnymi przedsiębiorstw dominujących podlegających prawu kraju trzeciego są ograniczone lub zawieszone, wszelkie zezwolenia udzielone wspomnianym przedsiębiorstwom inwestycyjnym przez właściwe władze państwa EFTA obowiązują wyłącznie w ramach jego własnej jurysdykcji, chyba że inna Strona Umawiająca się postanowi inaczej w ramach swojej własnej jurysdykcji;
(c) ograniczenia lub zawieszenia określone w akapicie a) i b) nie mogą mieć zastosowania do przedsiębiorstw inwestycyjnych lub ich spółek zależnych już dopuszczonych na terytorium Umawiającej się Strony;
3. w każdym przypadku, gdy Wspólnota negocjuje z krajem trzecim na podstawie art. 7 ust. 4 i ust. 5 w celu uzyskania dla swoich przedsiębiorstw inwestycyjnych równego traktowania bez względu na kraj pochodzenia i efektywnego dostępu do rynku, dąży do uzyskania równego traktowania dla przedsiębiorstw inwestycyjnych z państw EFTA."
3.
Usuwa się tekst pkt 30caa (dyrektywa Rady 93/22/EWG) ze skutkiem od dnia 1 listopada 2007 r.
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 2006/31/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 23 września 2006 r., pod warunkiem, że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [6].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Dodatku EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 120/2006
z dnia 22 września 2006 r.
zmieniająca załącznik XI (Usługi telekomunikacyjne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XI do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 61/2006 z dnia 2 czerwca 2006 r [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/752/WE z dnia 24 października 2005 r. ustanawiającą grupę ekspertów ds. handlu elektronicznego [2].
(3) Dyrektywę 1999/93/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [3], decyzję Komisji 2000/709/WE [4] oraz dyrektywę 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [5], które zostały uwzględnione w rozdziale "Ochrona danych", należy przenieść do rozdziału "Usługi w dziedzinie społeczeństwa informacyjnego" załącznika XI do Porozumienia.
(4) Załącznik XI do Porozumienia zawiera nieaktualne akty prawne i należy go wykreślić z Porozumienia,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W załączniku XI do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1.
Po pkt 5k (dyrektywa 2003/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) dodaje się punkty w następującym brzmieniu:
"5l.
399 L 0093: dyrektywa 1999/93/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 grudnia 1999 r. w sprawie wspólnotowych ram w zakresie podpisów elektronicznych (Dz.U. L 13 z 19.1.2000, str. 12).
Do celów Porozumienia przepisy tej dyrektywy odczytuje się z następującymi dostosowaniami:
a) W art. 7 ust. 1 lit. c) po słowie "międzynarodowymi" dodaje się słowa "lub między państwem EFTA a państwami trzecimi lub organizacjami międzynarodowymi.";
b) w sytuacjach określonych w art. 7 ust. 2, Umawiające się Strony informują się wzajemnie oraz, na wniosek, przeprowadzają konsultacje w ramach Wspólnego Komitetu EOG;
c) w każdym przypadku, gdy Wspólnota prowadzi z państwem trzecim negocjacje dotyczące dostępu do rynku przedsiębiorstw wspólnotowych na podstawie art. 7 ust. 3, dąży do uzyskania równego traktowania przedsiębiorstw z państw EFTA.
5la. 32000 D 0709: decyzja 2000/709/WE Komisji z dnia 6 listopada 2000 r. w sprawie minimalnych kryteriów jakie powinny zostać wzięte pod uwagę przez państwa członkowskie przy wyznaczaniu organów zgodnie z art. 3 ust. 4 dyrektywy 1999/93/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wspólnotowych ram w zakresie podpisu elektronicznego (Dz.U. L 289 z 16.11.2000, str. 42).
5m.
32000 L 0031: dyrektywa 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywa o handlu elektronicznym) (Dz.U. L 178 z 17.7.2000, str. 1).
Do celów Porozumienia przepisy tej dyrektywy odczytuje się z następującymi dostosowaniami:
W sytuacjach, o których mowa w art. 5 ust. 1 lit. g), w odniesieniu do państw EFTA, numer identyfikacyjny VAT odpowiada numerowi przyznanemu usługodawcy na mocy ustawodawstwa krajowego danego państwa.
5n.
32005 D 0752: decyzja Komisji 2005/752/WE z dnia 24 października 2005 r. ustanawiająca grupę ekspertów ds. handlu elektronicznego (Dz.U. L 282 z 26.10.2005, str. 20)."
2.
Skreśla się tekst punktów 5ca (decyzja nr 710/97/WE Parlamentu Europejskiego i Rady), 5cd (decyzja nr 128/1999/WE Parlamentu Europejskiego i Rady), 5g (dyrektywa 1999/93/WE Parlamentu Europejskiego i Rady), 5ga (decyzja Komisji 2000/709/WE) oraz 5h (dyrektywa 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady).
Artykuł 2
Teksty decyzji 2005/752/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 23 września 2006 r., pod warunkiem, że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [6].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 121/2006
z dnia 22 września 2006 r.
zmieniająca załącznik XIII (Transport) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XIII do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 90/2006 z dnia 7 lipca 2006 r [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 779/2006 z dnia 24 maja 2006 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 488/2005 dotyczące honorariów i opłat pobieranych przez Europejską Agencję Bezpieczeństwa Lotniczego [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt. 66s (rozporządzenie Komisji (WE) nr 488/2005) załącznika XIII do Porozumienia dodaje się, co następuje:
",zmienione:
- 32006 R 0779: rozporządzeniem Komisji (WE) nr 779/2006 z dnia 24 maja 2006 r.
(Dz.U. L 137 z 25.5.2006, str. 3).".
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 779/2006 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 23 września 2006 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 122/2006
z dnia 22 września 2006 r.
zmieniająca załącznik XIII (Transport) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XIII do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 90/2006 z dnia 7 lipca 2006 r [1].
(2) Rozporządzenie (WE) nr 549/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 r. ustanawiające ramy tworzenia Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrzne [2], rozporządzenie (WE) nr 550/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 r. w sprawie zapewniania służb nawigacji lotniczej w Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej [3] i rozporządzenie (WE) nr 551/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 r. w sprawie organizacji i użytkowania przestrzeni powietrznej w Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej [4] zostały uwzględnione w Porozumieniu decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 67/2006 z dnia 2 czerwca 2006 [5], wraz z dostosowaniami uwzględniającymi specyfikę poszczególnych państw.
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 2096/2005 z dnia 20 grudnia 2005 r. ustanawiające wspólne wymogi dotyczące zapewniania służb żeglugi powietrznej [6].
(4) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 2150/2005 z dnia 23 grudnia 2005 r. ustanawiające wspólne zasady elastycznego użytkowania przestrzeni powietrznej [7],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Po pkt 66w (rozporządzenie (WE) nr 552/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady) załącznika XIII do Porozumienia wprowadza się punkty w następującym brzmieniu:
"66x. 32005 R 2096: rozporządzenie Komisji (WE) nr 2096/2005 z dnia 20 grudnia 2005 r. ustanawiające wspólne wymogi dotyczące zapewniania służb żeglugi powietrznej (Dz.U. L 335 z 21.12.2005, str. 13).
66y. 32005 R 2150: rozporządzenie Komisji (WE) nr 2150/2005 z dnia 23 grudnia 2005 r. ustanawiające wspólne zasady elastycznego użytkowania przestrzeni powietrznej (Dz.U. L 342 z 24.12.2005, str. 20).".
Artykuł 2
Teksty rozporządzeń (WE) nr 2096/2005 i (WE) nr 2150/2005 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 23 września 2006 r., pod warunkiem, że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [8] lub w dniu wejścia w życie decyzji Wspólnego Komitetu EOG nr 67/2006 z dnia 2 czerwca 2006 r., w zależności od tego, który z tych terminów jest późniejszy.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 123/2006
z dnia 22 września 2006 r.
zmieniająca załącznik XIII (Transport) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XIII do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 90/2006 z dnia 7 lipca 2006 r. [1]
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę 2006/23/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 kwietnia 2006 r. w sprawie wspólnotowej licencji kontrolera ruchu lotniczego [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Po pkt 66y (rozporządzenie Komisji (WE) nr 2150/2005) w załączniku XIII do Porozumienia wprowadza się punkt w następującym brzmieniu:
"66z.
32006 L 0023: dyrektywa 2006/23/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 kwietnia 2006 r. w sprawie wspólnotowej licencji kontrolera ruchu lotniczego (Dz.U. L 114 z 27.4.2006, str. 22).".
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 2006/23/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 23 września 2006 r., pod warunkiem, że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 124/2006
z dnia 22 września 2006 r.
zmieniająca załącznik XVIII (BHP, prawo pracy i równe traktowanie mężczyzn i kobiet) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XVIII do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 134/2005 z dnia 21 października 2005 r. [1]
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę 2004/40/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych wymagań w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa dotyczących narażenia pracowników na ryzyko spowodowane czynnikami fizycznymi (polami elektromagnetycznymi) (osiemnasta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) [2], z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 184 z 24.5.2004, str. 1,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Po pkt 16jb (dyrektywa 2003/10/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) załącznika XVIII do Porozumienia wprowadza się punkt w następującym brzmieniu:
"16jc.
32004 L 0040: dyrektywa 2004/40/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych wymagań w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa dotyczących narażenia pracowników na ryzyko spowodowane czynnikami fizycznymi (polami elektromagnetycznymi) (osiemnasta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) (Dz.U. L 159 z 30.4.2004, str. 1), z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 184 z 24.5.2004, str. 1.".
Artykuł 2
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 125/2006
z dnia 22 września 2006 r.
zmieniająca załącznik XX (Środowisko) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XX do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 94/2006 z dnia 7 lipca 2006 r. [1]
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2006/194/WE z dnia 2 marca 2006 r. ustanawiającą kwestionariusz odnoszący się do dyrektywy Rady 96/61/WE dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli (IPPC) [2].
(3) Decyzja 2006/194/WE uchyla decyzję Komisji 1999/391/WE [3], która jest uwzględniona w Porozumieniu i którą w związku z powyższym należy uchylić w ramach Porozumienia,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W załączniku XX do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1.
Po pkt 1fb (decyzja Komisji 1999/391/WE) wprowadza się punkt w następującym brzmieniu:
"1fc.
32006 D 0194: decyzja Komisji 2006/194/WE z dnia 2 marca 2006 r. ustanawiająca kwestionariusz odnoszący się do dyrektywy Rady 96/61/WE dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli (IPPC) (Dz.U. L 70 z 9.3.2006, str. 65).".
2.
Skreśla się tekst punktu 1fb (decyzja Komisji 1999/391/WE).
Artykuł 2
Teksty decyzji 2006/194/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 23 września 2006 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [4].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 126/2006
z dnia 22 września 2006 r.
zmieniająca załącznik XXI (Statystyka) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XXI do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 97/2006 z dnia 7 lipca 2006 r. [1]
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 198/2006 z dnia 3 lutego 2006 r. wykonujące rozporządzenie (WE) nr 1552/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie statystyk dotyczących kształcenia zawodowego w przedsiębiorstwach [2],
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 315/2006 z dnia 22 lutego 2006 r. wdrażające rozporządzenie (WE) nr 1177/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczące statystyk Wspólnoty w zakresie dochodów i warunków życia (EU–SILC) w odniesieniu do wykazu dodatkowych zmiennych docelowych odnoszących się do warunków mieszkaniowych [3],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Po pkt 18q (rozporządzenie (WE) nr 1552/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady) załącznika XXI do Porozumienia wprowadza się punkty w następującym brzmieniu:
"18r. 32006 R 0198: rozporządzenie Komisji (WE) nr 198/2006 z dnia 3 lutego 2006 r. wykonujące rozporządzenie (WE) nr 1552/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie statystyk dotyczących kształcenia zawodowego w przedsiębiorstwach (Dz.U. L 32 z 4.2.2006, str. 15).
18s. 32006 R 0315: rozporządzenie Komisji (WE) nr 315/2006 z dnia 22 lutego 2006 r. wdrażające rozporządzenie (WE) nr 1177/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczące statystyk Wspólnoty w zakresie dochodów i warunków życia (EU–SILC) w odniesieniu do wykazu dodatkowych zmiennych docelowych odnoszących się do warunków mieszkaniowych (Dz.U. L 52 z 23.2.2006, str. 16).".
Artykuł 2
Teksty rozporządzeń (WE) nr 198/2006 oraz (WE) nr 315/2006 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 23 września 2006 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [4].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 127/2006
z dnia 22 września 2006 r.
zmieniająca załącznik XXII (Prawo spółek) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XXII do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 54/2006 z dnia 28 kwietnia 2006 r. [1]
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę 2005/56/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie transgranicznego łączenia się spółek kapitałowych [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Po pkt 10d (dyrektywa 2004/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) załącznika XXII do Porozumienia wprowadza się punkt w następującym brzmieniu:
"10e.
32005 L 0056: dyrektywa 2005/56/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie transgranicznego łączenia się spółek kapitałowych (Dz.U. L 310 z 25.11.2005, str. 1).".
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 2005/56/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 23 września 2006 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 128/2006
z dnia 22 września 2006 r.
zmieniająca Protokół 47 do Porozumienia EOG w sprawie zniesienia technicznych barier w handlu winem
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Protokół 47 do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 75/2006 z dnia 2 czerwca 2006 r. [1]
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 1293/2005 z dnia 5 sierpnia 2005 r. zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2676/90 określające wspólnotowe metody analizy wina. [2]
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 1512/2005 z dnia 15 września 2005 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 753/2002 ustanawiające niektóre zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 odnośnie opisu, oznaczania, prezentacji i ochrony niektórych produktów sektora wina [3],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W dodatku 1 Protokołu 47 do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1.
W pkt 1 (rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2676/90) dodaje się tiret w następującym brzmieniu:
- "– 32005 R 1293: rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1293/2005 z dnia 5 sierpnia 2005 r.
(Dz.U. L 205 z 6.8.2005, str. 12).".
2.
W pkt 6 (rozporządzenie Komisji (WE) nr 753/2002) dodaje się tiret w następującym brzmieniu:
- "– 32005 R 1512: rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1512/2005 z dnia 15 września 2005 r.
(Dz.U. L 241 z 17.9.2005, str. 15).".
Artykuł 2
Teksty rozporządzeń (WE) nr 1293/2005 i 1512/2005 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 23 września 2006 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [4].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu nr 33/2005 ustanowionego na mocy Umowy o wzajemnym uznawaniu między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki
z dnia 16 lutego 2006 r.
w sprawie wpisania do wykazu instytucji oceny zgodności w ramach Załącznika sektorowego dotyczącego kompatybilności elektromagnetycznej
(2006/182/WE)
WSPÓLNY KOMITET,
uwzględniając Umowę o wzajemnym uznawaniu między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki, w szczególności jej art. 7 i 14,
a także mając na uwadze fakt, że Wspólny Komitet ma podjąć decyzję o wpisaniu instytucji oceny zgodności do Załącznika sektorowego,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
1.
Instytucję oceny zgodności wymienioną w załączniku A dodaje się do wykazu instytucji oceny zgodności wymienionego w sekcji
Decyzja nr 1/2006 Rady Stowarzyszenia UE-Egipt
z dnia 17 lutego 2006 r.
zmieniająca Protokół 4 do Układu eurośródziemnomorskiego dotyczący definicji pojęcia "produkty pochodzące" oraz metod współpracy administracyjnej
(2006/185/WE)
RADA STOWARZYSZENIA,
uwzględniając Układ eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Arabską Republiką Egiptu, z drugiej strony [1], zwany dalej "Umową", podpisany w Brukseli dnia 25 czerwca 2001 r., w szczególności art. 38 jego Protokołu 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Protokół 4 do Umowy przewiduje dwustronną kumulację pochodzenia pomiędzy Wspólnotą a Egiptem oraz diagonalną kumulację pochodzenia pomiędzy Wspólnotą, Egiptem, Algierią, Cyprem, Izraelem, Jordanią, Libanem, Maltą, Marokiem, Syrią, Tunezją, Turcją oraz Zachodnim Brzegiem i Strefą Gazy.
(2) Rozszerzenie systemu kumulacji jest pożądane, bowiem umożliwia stosowanie materiałów pochodzących ze Wspólnoty, Bułgarii, Rumunii, Islandii, Norwegii, Szwajcarii (oraz Liechtensteinu), Wysp Owczych, Turcji lub z jakiegokolwiek innego kraju będącego stroną partnerstwa eurośródziemnomorskiego, na podstawie deklaracji barcelońskiej przyjętej na Konferencji Eurośródziemnomorskiej, która odbyła się w dniach 27— 28 listopada 1995 r., w celu wspierania handlu i propagowania integracji regionalnej.
(3) Do celów wdrożenia rozszerzonego systemu kumulacji wyłącznie pomiędzy krajami, które spełniły niezbędne warunki, oraz aby uniknąć przypadków obchodzenia ceł, konieczne jest wprowadzenie nowych przepisów dotyczących potwierdzania pochodzenia.
(4) Do celów wdrażania rozszerzonego systemu kumulacji oraz aby uniknąć obchodzenia ceł, niezbędna jest harmonizacja przepisów dotyczących zakazu zwrotu lub zwolnienia z należności celnych oraz harmonizacji wymagań w zakresie przetwarzania, przewidzianych w Protokole 4 w odniesieniu do materiałów niepochodzących dla uzyskania statusu materiałów pochodzących.
(5) Rozszerzony system kumulacji pochodzenia oznacza, że w kontekście umów preferencyjnych zawartych pomiędzy danymi stronami mają zastosowanie te same przepisy dotyczące zasad pochodzenia.
(6) Towary będące przedmiotem tranzytu lub składowane w dniu, w którym zaczyna obowiązywać niniejsza decyzja, powinny zostać objęte przepisami przejściowymi umożliwiającymi im korzystanie z rozszerzonego systemu kumulacji.
(7) Uzasadnienie wykluczenia produktów rolnych pochodzących z Turcji z systemu kumulacji diagonalnej jest już nieważne.
(8) Wspólna deklaracja w sprawie okresu przejściowego w odniesieniu do wydawania lub sporządzania dokumentów związanych z dowodem pochodzenia, Wspólna deklaracja w sprawie kumulacji pochodzenia oraz Wspólna deklaracja w sprawie wymagań w zakresie przetwarzania zawarta w załączniku II nie muszą zostać zachowane.
(9) W celu skorygowania nieprawidłowości w poszczególnych wersjach językowych tekstu i rozbieżności pomiędzy nimi wymagane są pewne zmiany natury technicznej.
(10) Dla zapewnienia właściwego funkcjonowania Umowy oraz w celu ułatwienia pracy użytkownikom i organom administracji celnej należy zatem włączyć do nowego tekstu Protokołu 4 wszystkie omawiane postanowienia,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Protokół 4 do Umowy dotyczący definicji pojęcia "produkty pochodzące" oraz metod współpracy administracyjnej zastępuje się tekstem załączonym do niniejszej decyzji wraz z odpowiednimi wspólnymi deklaracjami.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
Stosuje się ją od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu jej przyjęcia.
Decyzja nr 8/2005 Komitetu Ambasadorów AKP–WE
z dnia 20 lipca 2005 r.
w sprawie statutu i regulaminu Centrum Rozwoju Przedsiębiorczości
(2006/186/WE)
KOMITET AMBASADORÓW AKP–WE,
uwzględniając Umowę o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z drugiej strony, podpisaną w Kotonu w dniu 23 czerwca 2000 r.
[1], zwaną dalej "Umową", w szczególności art. 2 ust. 6 lit. a) załącznika III do tej Umowy,
uwzględniając Umowę wewnętrzną z dnia 12 września 2000 r. między przedstawicielami rządów Państw Członkowskich, zebranymi w Radzie, w sprawie finansowania i zarządzania pomocą wspólnotową na mocy protokołu finansowego do Umowy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 ust. 6 załącznika III do Umowy zobowiązuje Komitet Ambasadorów do tego, by po podpisaniu Umowy ustanowił statut i regulamin Centrum Rozwoju Przedsiębiorczości (zwanego dalej "Centrum"), włącznie z jego organami nadzorczymi.
(2) Artykuł 1 akapit drugi protokołu 2 w sprawie przywilejów i immunitetów odnoszących się do Umowy przewiduje, że pracownikom Centrum przysługują przywileje i immunitety.
(3) Należy ustanowić zarząd, który będzie działał jako organ nadzorczy Centrum, w rozumieniu art. 2 ust. 6 lit. a) załącznika III do Umowy,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Przedmiot
1.
Centrum, w rozumieniu załącznika III do Umowy, jest instytucją techniczną wspólną dla państw AKP i WE.
Centrum posiada osobowość prawną i we wszystkich państwach będących stronami Umowy dysponuje największą zdolnością prawną przyznawaną osobom prawnym o tym samym statusie.
2.
Pracownicy Centrum korzystają z przywilejów, immunitetów i udogodnień przewidzianych w Protokole 2 w sprawie przywilejów i immunitetów oraz tych, o których mowa w deklaracjach VI i VII załączonych do Umowy.
3.
Centrum jest instytucją nienastawioną na zysk.
Siedziba Centrum znajduje się w Brukseli, a oddziały w każdym z regionów AKP, zależnie od decyzji zarządu.
Artykuł 2
Cele
1.
Centrum działa zgodnie z przepisami i zasadami Umowy.
Realizuje cele wymienione w art. 2 załącznika III do Umowy.
2.
Centrum precyzuje te cele w dokumencie dotyczącym swojej strategii.
Artykuł 3
Współpraca między instytucjami
1.
Współpracując z innymi organami, Centrum kieruje się zasadą koordynacji, komplementarności i wartości dodanej w odniesieniu do wszelkich inicjatyw rozwoju sektora prywatnego podejmowanych przez podmioty prywatne lub państwowe.
Realizując swoje zadania, Centrum kieruje się zasadą selektywności.
2.
Centrum może zostać wezwane przez poszczególne kraje lub regiony do udzielenia pomocy w przygotowaniu i realizacji krajowych lub regionalnych programów orientacyjnych dotyczących sektora prywatnego.
3.
Centrum może zostać wezwane do realizacji specjalnych programów przygotowanych przez Komisję Wspólnot Europejskich (zwaną dalej "Komisją") dla krajów AKP lub do kierowania albo współkierowania tymi programami.
Artykuł 4
Finansowanie
1.
Centrum jest finansowane ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju (EFR), zgodnie z protokołem finansowym zawartym w załączniku I do Umowy, oraz z własnych źródeł dochodu, zgodnie z rozporządzeniem finansowym Centrum.
2.
Budżet Centrum może obejmować dodatkowe środki pochodzące od innych stron, służące osiągnięciu celów Centrum, zgodnie z Umową oraz strategią sporządzoną przez Centrum.
3.
Centrum, by osiągnąć swoje cele, może zarządzać w imieniu osób trzecich środkami przeznaczonymi na wykonanie działań określonych w Umowie i przynoszących korzyść stronom wymienionym w załączniku III.
Artykuł 5
Komitet Ambasadorów
1.
Artykuł 2 ust. 6 załącznika III do Umowy stanowi, że:
"Organem nadzorczym Centrum jest Komitet Ambasadorów.
Po podpisaniu niniejszej Umowy Komitet Ambasadorów:
a) ustanawia statuty i regulaminy Centrum, włącznie z jego organami nadzorczymi;
b) ustanawia statuty dotyczące personelu, regulaminy finansowe i pracownicze;
c) nadzoruje pracę organów Centrum; oraz
d) uchwala regulaminy i procedury przyjmowania budżetu Centrum.".
2.
Komitet zatwierdza ogólną strategię Centrum na podstawie wniosku zarządu.
Artykuł 6
Organy
Organami nadzorczymi Centrum są zarząd i dyrekcja.
Artykuł 7
Dyrekcja
1.
Centrum jest kierowane przez dyrektora.
Dyrektora wspomaga zastępca dyrektora, który jest odpowiedzialny przed dyrektorem oraz wykonuje zadania operacyjne.
Dyrektor i zastępca dyrektora zostają zatrudnieni na podstawie swych kwalifikacji w dziedzinie zarządzania oraz kompetencji zawodowych niezbędnych do osiągnięcia celów i zadań przypisanych Centrum na mocy Umowy, w szczególności art. 2 załącznika III do Umowy.
2.
Dyrektor i zastępca dyrektora zostają mianowani przez Komitet Ambasadorów AKP–WE (zwany dalej "Komitetem") zgodnie z uprzednio zatwierdzoną przez niego procedurą oraz opisami stanowisk.
Mianowanie dyrektora i zastępcy dyrektora powinno zbiegać się w czasie z pięcioletnim obowiązywaniem protokołu finansowego do EFR.
Dyrektor i zastępca dyrektora zostają mianowani na okres pięciu lat; ich mandat nie jest odnawialny.
Stanowiska dyrektora i zastępcy dyrektora są obejmowane na przemian przez obywateli krajów AKP i UE.
3.
Akt mianowania dyrektora i zastępcy dyrektora podpisują współprzewodniczący Komitetu.
4.
Dyrektor składa sprawozdania zarządowi Centrum, zgodnie z procedurą określoną w art. 7.
5.
W razie konieczności zarząd może zgłosić do Komitetu właściwie umotywowany wniosek o odwołanie dyrektora, po przeprowadzeniu procedury określonej w regulaminie pracowniczym.
6.
W razie konieczności zarząd na wniosek dyrektora może zgłosić do Komitetu właściwie umotywowany wniosek o odwołanie zastępcy dyrektora, po przeprowadzeniu procedury określonej w regulaminie pracowniczym.
Procedura odwołania zastępcy dyrektora może zostać podjęta także z inicjatywy zarządu, bez wcześniejszego wniosku dyrektora.
Artykuł 8
Obowiązki dyrektora
1.
Dyrektor zapewnia reprezentację prawną i instytucjonalną Centrum oraz wykonanie uprawnień i zadań Centrum określonych w Umowie oraz załączniku III do Umowy.
2.
Dyrektor przedkłada zarządowi do zatwierdzenia:
- roczne i wieloletnie programy działań,
- roczny budżet Centrum,
- roczne sprawozdania,
- strukturę organizacyjną, politykę kadrową oraz schemat organizacyjny.
3.
Dyrektor przedkłada zarządowi roczne sprawozdanie finansowe w celu przyjęcia, a następnie przekazania Komitetowi do ostatecznego zatwierdzenia.
Komitet udziela dyrektorowi absolutorium z wykonania rocznego budżetu.
4.
Dyrektor ustala wewnętrzne procedury działalności Centrum i informuje o nich zarząd.
Artykuł 9
Zarząd
1. Zarząd, organ nadzorczy ustanowiony zgodnie z art. 2 ust. 6 lit. a) oraz ust. 7 załącznika III do Umowy, składa się z sześciu przedstawicieli sektora prywatnego; troje z nich jest obywatelami państw AKP, a troje obywatelami państw Unii Europejskiej.
Członkowie zarządu zostają mianowani przez Komitet zgodnie z ustaloną przez niego procedurą na maksymalny okres pięciu lat; podlegają oni ocenie śródokresowej.
2.
W posiedzeniach zarządu może uczestniczyć obserwator ze strony Komisji, Sekretariatu Generalnego Rady Unii Europejskiej, Sekretariatu AKP, Europejskiego Banku Inwestycyjnego oraz przedstawiciel regionalnej organizacji AKP z udokumentowanym doświadczeniem w sektorze prywatnych przedsiębiorstw.
3.
Członkowie zarządu wybierają przewodniczącego i zastępcę przewodniczącego na maksymalny okres pięciu lat, zgodnie z regulaminem zarządu.
Stanowisko przewodniczącego, obejmowane przez stronę AKP lub WE, przypada stronie, której udziałem nie jest sprawowanie funkcji dyrektora Centrum w danym okresie.
4.
Zarząd podejmuje decyzje zwykłą większością głosów oddanych przez członków obecnych lub reprezentowanych, zgodnie z regulaminem.
Każdemu członkowi zarządu przysługuje jeden głos.
5.
W przypadku głosowania nierozstrzygniętego, decydujący głos ma przewodniczący.
6.
Sporządza się protokół ze wszystkich posiedzeń, objęty klauzulą poufności.
7.
Członkowie zarządu są zobowiązani do nieujawniania informacji podlegających tajemnicy służbowej, nawet po opuszczeniu stanowiska.
Członkowie zarządu nie zwracają się o instrukcje do stron trzecich ani ich od nich nie przyjmują.
Zarząd przyjmuje swój regulamin.
Artykuł 10
Członkowie zarządu
1.
Osoby mianowane na stanowiska członków zarządu cieszą się dobrą reputacją i posiadają gruntowną wiedzę na temat zagadnień i celów współpracy AKP i WE w dziedzinie rozwoju oraz mechanizmów i instrumentów przewidzianych w Umowie.
2.
Członkowie zarządu mają udokumentowane doświadczenie w sektorze prywatnych przedsiębiorstw.
Realizują oni swoje zadania zgodnie ze swymi obowiązkami oraz celami Centrum.
3.
Członkowie zarządu dysponują gruntowną znajomością języka angielskiego lub francuskiego.
4.
Stanowiska członka zarządu nie można łączyć z jakąkolwiek inną działalnością wynagradzaną przez Centrum.
5.
Przedsiębiorstwom, których akcje posiadają członkowie zarządu, nie przysługuje wsparcie w ramach programów i działań finansowanych przez Centrum.
Artykuł 11
Zadania zarządu
1.
Zarząd sprawuje bezpośredni nadzór nad działalnością Centrum.
Nie częściej niż cztery razy w roku zarząd zbiera się na posiedzenia zwyczajne.
Może również spotkać się za każdym razem, gdy zaistnieje taka potrzeba, z inicjatywy Komitetu, przewodniczącego lub na wniosek dyrektora Centrum.
2.
Zarząd:
a) doradza i udziela wsparcia dyrektorowi w kierowaniu Centrum oraz zapewnia właściwe stosowanie zasad i celów ustanowionych przez Komitet;
b) na wniosek dyrektora Centrum:
1) przyjmuje ogólną strategię Centrum i przedkłada ją Komitetowi do zatwierdzenia;
2) zatwierdza roczne i wieloletnie programy działań;
3) zatwierdza strukturę organizacyjną, politykę kadrową oraz schemat organizacyjny;
4) zatwierdza nabór nowych pracowników oraz odnawianie, przedłużanie lub rozwiązywanie umów z dotychczasowymi pracownikami;
5) przyjmuje roczny budżet Centrum i przedkłada go Komitetowi do zatwierdzenia;
6) przyjmuje roczne sprawozdania finansowe i przedkłada je Komitetowi do zatwierdzenia; oraz
7) zatwierdza roczne sprawozdania i przekazuje je Komitetowi, tak by Komitet mógł zweryfikować, czy działania Centrum są zgodne z celami przypisanymi mu w Umowie oraz z przyjętą ogólną strategią;
c) w razie konieczności przedstawia Komitetowi sprawozdanie na temat istotnych kwestii pojawiających się podczas wykonywania obowiązków.
3.
Zarząd przekazuje Komitetowi roczne sprawozdanie finansowe do ostatecznego zatwierdzenia.
Komitet udziela dyrektorowi absolutorium z wykonania rocznego budżetu.
4.
Dyrektor Centrum uczestniczy w pracach zarządu, pełniąc funkcje doradcze.
Centrum zapewnia prowadzenie sekretariatu zarządu.
5.
Zarząd może zwrócić się do innych członków kierownictwa lub personelu Centrum lub do ekspertów zewnętrznych o opinię w określonych sprawach.
6.
Zarząd jest odpowiedzialny przed Komitetem.
7.
Zarząd wybiera w drodze przetargu, w którym uczestniczyły przynajmniej trzy spółki, profesjonalną firmę audytorską o międzynarodowej renomie na okres trzech lat finansowych.
Firma ta sprawdza, czy sprawozdania finansowe zostały sporządzone zgodnie z międzynarodowymi standardami rachunkowości i czy dokładnie odzwierciedlają sytuację finansową Centrum.
Stwierdza także, czy Centrum odpowiednio zarządza finansami.
Artykuł 12
Państwa AKP, Państwa Członkowskie i Wspólnota są zobowiązane, każde z nich w zakresie, który go dotyczy, do zastosowania środków niezbędnych do wykonania tej decyzji.
Artykuł 13
Wejście w życie
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
Decyzja nr 5/2004 Komitetu Ambasadorów AKP–WE
z dnia 17 grudnia 2004 r.
w sprawie rozporządzenia finansowego Centrum Rozwoju Przedsiębiorstw
(2006/192/WE)
KOMITET AMBASADORÓW AKP–WE,
uwzględniając Umowę o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z drugiej strony, podpisaną w Kotonu w dniu 23 czerwca 2000 r.
[1], zwaną dalej "Umową", w szczególności art. 2 ust. 6 załącznika III do tej Umowy,
uwzględniając Umowę wewnętrzną z dnia 12 września 2000 r. między przedstawicielami rządów Państw Członkowskich zebranymi w Radzie, w sprawie finansowania i zarządzania pomocą Wspólnoty udzielaną na mocy protokołu finansowego do Umowy,
uwzględniając rozporządzenie finansowe mające zastosowanie do dziewiątego Europejskiego Funduszu Rozwoju ("9.
EFR"),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komitet Ambasadorów po podpisaniu Umowy powinien przyjąć rozporządzenie finansowe Centrum Rozwoju Przedsiębiorstw, zwanego dalej "Centrum".
(2) Komitet Ambasadorów powinien ustanowić procedury przyjmowania budżetu Centrum,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
I. ZASADY OGÓLNE
ZASADY JEDNOLITOŚCI, RZETELNOŚCI BUDŻETOWEJ, RÓWNOWAGI I JEDNOSTKI ROZLICZENIOWEJ
Artykuł 1
1.
Wszystkie dochody i wydatki Centrum muszą być ujęte w preliminarzu opartym na szacunkowym rocznym programie prac na każdy rok budżetowy i muszą być wpisane do budżetu.
2.
Budżet musi być zrównoważony w odniesieniu do dochodów i wydatków.
Artykuł 2
Budżet sporządza się i wykonuje w euro, a także rozliczenia przedstawia się w euro.
Jednakże do celów przepływu środków pieniężnych księgowy oraz, w przypadku kont zaliczek, administratorzy środków zaliczkowych są upoważnieni do przeprowadzania operacji w walutach krajowych państw AKP i UE.
Artykuł 3
1.
Dochód zawiera wkład EFR, kwotę podatków nałożonych na dochody, wynagrodzenia i inne dodatki wypłacane przez Centrum, a także różne inne wpływy.
2.
Dochód zawiera wkłady do budżetu Centrum pochodzące od innych donatorów.
3.
Zgodnie z art. 4 ust. 3 Statutu i Regulaminu Centrum, może ono także zarządzać w imieniu osób trzecich zasobami przeznaczonymi do wykonywania działań określonych w tym celu w Umowie.
Zasady finansowe mające zastosowanie do zarządzania tymi zasobami są określone w art. 37 niniejszego rozporządzenia finansowego.
Artykuł 4
Preliminarz wydatków obejmuje wydatki operacyjne i interwencyjne.
Dokonuje się między nimi wyraźnego rozróżnienia.
ZASADA JEDNOROCZNOŚCI
Artykuł 5
1.
Rok budżetowy rozpoczyna się dnia 1 stycznia i kończy dnia 31 grudnia.
2.
Środki wpisane do budżetu są dozwolone przez okres jednego roku budżetowego.
a) Jednakże środki należycie zaangażowane podczas roku budżetowego, ale nie wypłacone do dnia 31 grudnia tego roku są automatycznie przenoszone jedynie na następny rok budżetowy.
Środki przeniesione w taki sposób są wyraźnie wykazywane w księgach rachunkowych dotyczących bieżącego roku.
b) Na pewnych warunkach mających zastosowanie do długoterminowych projektów Dyrektor może zatwierdzić przeniesienie środków na drugi z kolei rok.
W księgach rachunkowych wykazywane są środki przeniesione w ten sposób.
Jednakże Dyrektor musi poinformować zarząd o swej decyzji na kolejnym posiedzeniu zarządu.
c) Na końcu każdego protokołu finansowego Umowy wszelkie zaangażowane, ale jeszcze nie wypłacone środki są przenoszone automatycznie do następnego protokołu finansowego Umowy.
Środki zaangażowane, ale jeszcze nie wypłacone na końcu Umowy, są przenoszone, jednakże tylko podczas trwania okresu przejściowego między bieżącą a kolejną Umową lub, w określonych przypadkach, między bieżącą Umową a dwunastomiesięcznym okresem likwidacji.
d) Zgodnie z zasadami mającymi zastosowanie do sporządzania budżetu środki wygasające na końcu roku budżetowego są udostępniane ponownie dla kolejnych budżetów.
3.
Jeśli na początku roku budżetowego budżet na ten rok nie został jeszcze ostatecznie przyjęty, Dyrektor, w celu zapewnienia ciągłości działania Centrum, zezwala na zaangażowanie, zatwierdzenie i wypłatę środków na pokrycie miesięcznych wydatków administracyjnych i operacyjnych, zgodnie z procedurami określonymi w niniejszym rozporządzeniu finansowym.
Jednakże takie miesięczne wydatki w odniesieniu do bieżącego roku nie mogą przekroczyć jednej dwunastej odpowiadających im środków ujętych w analogicznych artykułach zatwierdzonych w budżecie na rok poprzedni.
ZASADA NALEŻYTEGO ZARZĄDZANIA FINANSAMI
Artykuł 6
1.
Środki budżetowe wykorzystuje się zgodnie z zasadą należytego zarządzania finansami, to znaczy zgodnie z zasadami gospodarności, efektywności i skuteczności.
2.
Zasada gospodarności oznacza, że zasoby wykorzystywane przez Centrum w celu wykonywania jego działalności zostają udostępnione w wymaganym czasie, we właściwej ilości i jakości oraz po najlepszej cenie.
Stosowanie zasady efektywności oznacza dążenie do osiągnięcia jak najlepszej proporcji między zaangażowanymi zasobami a osiągniętymi wynikami.
Stosowanie zasady skuteczności oznacza dążenie do osiągnięcia wyznaczonych celów oraz zamierzonych rezultatów.
3.
Zdefiniowane, wymierne, osiągalne, odpowiednie i określone w czasie cele powinny być wyznaczone we wszystkich obszarach działalności objętych budżetem.
Osiągnięcie tych celów monitorowane jest wskaźnikami wydajności dla każdego typu działalności, przy czym informacje dostarczane są Zarządowi przez Dyrektora.
Informacje te dostarczane są corocznie najpóźniej w dokumentach załączonych do wstępnego projektu budżetu i powinny być dostarczane łącznie z przekazywanymi Komisji dokumentami zawierającymi uzasadnienie rocznej kwoty z EFR wnioskowanej przez Centrum.
4.
W celu usprawnienia procesu podejmowania decyzji Centrum przeprowadza regularnie oceny zarówno ex ante jak i ex post programów lub działalności zgodnie z wieloletnim programem oceny ustalanym w porozumieniu z Komisją.
Wyniki oceny są zawierane w przekazywanych Komisji dokumentach zawierających uzasadnienie rocznej kwoty z EFR wnioskowanej przez Centrum.
II.
USTALANIE BUDŻETU
Artykuł 7
1.
W ramach całkowitego budżetu przydzielonego Centrum protokołem finansowym, powiększonego o ewentualne wkłady pochodzące od innych donatorów, oraz na podstawie wytycznych określonych w strategii zatwierdzonej przez Komitet Dyrektor sporządza projekt rocznego programu pracy i związany z nim projekt budżetu.
Projekt ten przekazywany jest Zarządowi nie później niż dnia 15 lipca roku poprzedzającego jego wykonanie.
Roczny program pracy i związany z nim budżet są zatwierdzane przez Zarząd do dnia 31 lipca i przedkładane do przyjęcia Komitetowi Ambasadorów.
Budżet jest przekazywany Komisji Wspólnot Europejskich (zwanej dalej "Komisją"), która rozpoczyna obowiązujące procedury wspólnotowe dotyczące wnioskowanego wkładu z EFR, na podstawie odrębnego przydziału przeznaczonego na ten cel.
2.
Środki budżetowe mogą być angażowane dopiero od dnia, w którym właściwa władza wspólnotowa podejmuje decyzję w sprawie finansowania wnioskowanego wkładu z EFR.
Centrum jest informowane o tej decyzji.
3.
Zasady i warunki mające zastosowanie do wkładu z EFR są ustalane w porozumieniu finansowym podpisanym między Centrum a Komisją.
4.
Budżet zawiera właściwy preliminarz dochodów pochodzących od innych donatorów.
Artykuł 8
1.
Daty wypłaty wkładu z EFR ustalane są w porozumieniu finansowym, o którym mowa w art. 7 ust. 3.
Odlicza się wkład z poprzednich lat budżetowych, stanowiący środki wygasłe.
2.
Budżet dzielony jest na tytuły (pozycje budżetowe), rozdziały, artykuły i pozycje zgodnie z charakterem lub przeznaczeniem dochodu lub wydatku.
Artykuł 9
W razie potrzeby Dyrektor przedkłada projekt budżetu dodatkowego lub zmieniającego, który jest analizowany i zatwierdzany w tej samej formie i zgodnie z tymi samymi procedurami, które stosowane są do budżetu zawierającego preliminarz pierwotny.
III.
WYKONANIE BUDŻETU
Artykuł 10
1.
Dyrektor wykonuje budżet na własną odpowiedzialność, zgodnie z zasadami określonymi w sekcji I i w granicach zatwierdzonych środków.
Składa on Zarządowi sprawozdanie z zarządzania budżetem.
2.
Zatwierdzone środki są wykorzystywane jedynie zgodnie z zasadami i normami określonymi w niniejszym rozporządzeniu finansowymi, w szczególności z zasadą należytego zarządzania finansami zdefiniowaną w art. 6.
Artykuł 11
1.
Nie realizuje się żadnych dochodów ani nie dokonuje się żadnych wydatków, jeśli nie zostały one przewidziane stosownym artykułem budżetu.
Nie można angażować ani zatwierdzać żadnych wydatków w kwocie przewyższającej środki zatwierdzone na dany rok budżetowy lub środki przeniesione z poprzednich lat budżetowych.
2.
Dochody i wydatki uwzględnia się w pełnej wysokości bez dokonywania jakichkolwiek korekt między nimi.
- Na zasadzie odstępstwa od tej reguły, od zatwierdzonych kwot odlicza się, co następuje:
a) grzywny nałożone na stronę kontraktu;
b) korekty omyłkowo wypłaconych kwot, które można nanieść za pomocą odliczenia, gdy ma miejsce kolejne rozliczenie rozdziału, artykułu i roku budżetowego, w odniesieniu do których dokonano nadpłaty;
c) wartość pojazdów, wyposażenia i instalacji podlegających częściowej wymianie przy zakupie nowych produktów tego samego typu; cena zakupu netto zostaje ujęta w księgach rachunkowych jako koszt historyczny dla przeprowadzenia wyceny inwentarza.
- Na zasadzie odstępstwa od tej reguły, można ponownie wykorzystać, co następuje:
a) zwroty kwot wypłaconych omyłkowo;
b) wpłaty otrzymane z tytułu ubezpieczeń;
c) wpływy ze sprzedaży pojazdów, wyposażenia i instalacji zbytych po ich wymianie;
d) wpływy ze sprzedaży publikacji Centrum.
Artykuł 12
1.
O przesunięciach z jednego tytułu do drugiego, z zastrzeżeniem przesunięć z lub do artykułów związanych z wynagrodzeniem personelu, decyduje Dyrektor.
Informuje on Zarząd o swej decyzji na kolejnym posiedzeniu Zarządu.
O przesunięciach z jednego tytułu do drugiego, w przypadku przesunięć z lub do artykułów związanych z wynagrodzeniem personelu, decyduje Zarząd, na podstawie wniosku Dyrektora.
2.
O przesunięciach z jednego rozdziału do drugiego i w ramach rozdziałów decyduje Dyrektor, który informuje o tym Zarząd.
Artykuł 13
Dochody Centrum są wpłacane na jedno lub więcej kont, których właścicielem jest Centrum.
IV.
KONTROLA FINANSOWA
Artykuł 14
1.
Kontrola finansowa składa się z kontrolera finansowego i, w razie potrzeby, z jednego lub większej liczby kontrolerów pomocniczych, którzy muszą posiadać doświadczenie w dziedzinie regulacji finansowych organizacji międzynarodowych.
2.
Dla celów administracyjnych kontroler podlega bezpośrednio Dyrektorowi, a kontrolerzy pomocniczy podlegają bezpośrednio kontrolerowi.
3.
Kontroler i kontrolerzy pomocniczy są mianowani przez Zarząd.
Kontrolera i kontrolerów pomocniczych wiąże obowiązujący regulamin pracowniczy.
Jednakże wszelkie środki dotyczące postępowania dyscyplinarnego, zawieszenia, zakończenia stosunku zatrudnienia lub postępowania sądowego muszą być zatwierdzone przez Zarząd, na podstawie w pełni uzasadnionego wniosku Dyrektora.
4.
Przed zatwierdzeniem operacji przez intendenta, kontrola finansowa przeprowadza weryfikację jej aspektów operacyjnych i finansowych.
Celem tej weryfikacji jest upewnienie się, że:
a) wydatki są prawidłowe i zgodne z odpowiednimi przepisami;
b) zastosowano zasadę należytego zarządzania finansami, o której mowa w art. 6.
Skutkiem weryfikacji jest wydanie lub wstrzymanie zatwierdzenia.
Kontrola finansowa wstrzymuje zatwierdzenie, jeśli uzna, że powyższe warunki nie są spełnione.
W każdym przypadku wstrzymania zatwierdzenie kontrola finansowa wydaje pisemne oświadczenie zawierające pełne uzasadnienie takiej decyzji i powiadamia Dyrektora.
O ile nie istnieje wątpliwość dotycząca dostępności środków, Dyrektor może, decyzją zawierającą pełne uzasadnienie takiego postanowienia i podjętą na jego wyłączną odpowiedzialność, uchylić wstrzymanie zatwierdzenia.
Decyzja ta jest ostateczna i wiążąca oraz jest podawana do wiadomości kontroli finansowej.
O wszelkich takich decyzjach Dyrektor informuje Zarząd na piśmie na kolejnym posiedzeniu Zarządu.
Kontrola finansowa ma dostęp do wszelkich dokumentów uzupełniających oraz do wszelkich innych dokumentów związanych z weryfikowanymi wydatkami i dochodami.
Kontrola finansowa może przeprowadzać weryfikacje na miejscu.
5.
Przy wykonywaniu swoich obowiązków kontroler i kontrolerzy pomocniczy zachowują pełną niezależność.
Nie przyjmują oni żadnych instrukcji ani nie obowiązują ich żadne ograniczenia w odniesieniu do wykonywania obowiązków powierzonych im na mocy niniejszego rozporządzenia finansowego w konsekwencji ich powołania.
6.
Dyrektor może zwrócić się do kontroli finansowej o opinię dotyczącą kwestii związanych z oceną, organizacją lub ulepszeniem procedur wewnętrznych Centrum.
Dyrektor może także zwrócić się do kontroli finansowej o dokonanie weryfikacji dokumentów oraz, w stosownych przypadkach, weryfikacji na miejscu, w celu sprawdzenia, czy operacje finansowane z budżetu zostały wykonane prawidłowo.
7.
Na koniec każdego roku budżetowego, nie później jednak niż do dnia 30 kwietnia następnego roku, kontrola finansowa przygotowuje sprawozdanie z działalności, w którym wydaje opinię na temat zarządzania finansowego i wykonania budżetu.
Kontrola finansowa przedkłada sprawozdanie Dyrektorowi, który przekazuje je Zarządowi na jego kolejnym posiedzeniu, w razie konieczności wraz z własnym komentarzem.
Artykuł 15
Audytorzy zewnętrzni, o których mowa w art. 27 wyrażają niezależne opinie na temat jakości systemu zarządzania i kontroli.
V. ZARZĄDZANIE BUDŻETEM
Artykuł 16
1.
Budżet Centrum jest zarządzany zgodnie z zasadą, według której intendenci i księgowi są różnymi osobami.
2.
Obowiązki intendenta, kontrolera i księgowego nie mogą podlegać łączeniu.
3.
Środkami zarządza intendent, który jako jedyny jest uprawniony do zaciągania zobowiązań dotyczących wydatków, do ustalania należności do windykacji oraz do wystawiania zleceń windykacji i zleceń płatniczych.
Operacje windykacyjne i płatnicze są wykonywane przez księgowego.
Artykuł 17
1.
Zastosowanie wszelkich środków, które mogą spowodować powstanie wydatków płatnych przez Centrum, poprzedzone jest przedłożeniem przez intendenta wniosku o zaciągnięcie zobowiązania.
Wniosek, do którego załącza się oryginały dokumentów uzupełniających, jest wysyłany do kontroli finansowej do weryfikacji.
2.
W odniesieniu do powtarzających się wydatków może zostać podjęte zobowiązanie tymczasowe.
3.
Zobowiązania i zlecenia płatnicze są księgowane.
Artykuł 18
1.
Celem stwierdzenia prawidłowości wydatku przez intendenta jest:
a) weryfikacja istnienia praw wierzyciela;
b) określenie lub weryfikacja istnienia i kwoty należności;
c) weryfikacja warunków wymagalności spłaty wierzytelności.
2.
Stwierdzenie prawidłowości wszelkich wydatków podlega przedłożeniu dokumentów uzupełniających wykazujących roszczenie wierzyciela oraz, w stosownych przypadkach, świadczoną usługę.
Artykuł 19
1.
Zatwierdzenie jest czynnością, która polega na tym, że intendent, poprzez wystawienie zlecenia płatniczego, zleca księgowemu dokonanie płatności z tytułu wydatku, którego prawidłowość została przez niego stwierdzona.
2.
Do zlecenia płatniczego załącza się oryginały dokumentów uzupełniających, na których jest naniesione lub którym towarzyszy zatwierdzenie intendenta potwierdzające, że kwoty płatności są prawidłowe, że otrzymano dostawy lub że usługa została wykonana.
3.
Odpisy dokumentów uzupełniających, poświadczone za zgodność z oryginałem przez intendenta, w pewnych przypadkach mogą zostać przyjęte zamiast oryginałów.
4.
Zlecenia płatnicze są wysyłane do kontroli finansowej do weryfikacji.
Artykuł 20
1.
Dokonanie płatności jest ostatnim działaniem, poprzez które Centrum zostaje zwolnione ze swych zobowiązań wobec wierzycieli.
2.
Płatności dokonuje księgowy w ramach limitu dostępnych funduszy.
3.
W przypadku znaczącego błędu lub gdy kwestionowana jest ważność zwolnienia ze zobowiązania, lub w przypadku niedopełnienia formalności przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu finansowym, księgowy informuje bezzwłocznie intendenta i kontrolę finansową.
Dyrektor może zażądać na piśmie i na własną odpowiedzialność, aby dokonano płatności.
O wszelkich takich decyzjach Dyrektor informuje Zarząd na piśmie na kolejnym posiedzeniu Zarządu.
Artykuł 21
1.
Z reguły płatności są dokonywane za pośrednictwem konta bankowego, najlepiej przelewem lub, jeśli jest to uzasadnione, czekiem.
Transakcje są denominowane w euro.
W wyjątkowych przypadkach i jeżeli jest to właściwe, można użyć innej waluty.
2.
Na czekach i poleceniach przelewu umieszczane są dwa podpisy, z których jeden musi należeć do księgowego.
3.
Jeśli istnieją należycie uzasadnione przyczyny, Dyrektor może wydać zgodę na dokonanie płatności gotówką.
W takich przypadkach należy uzyskać pokwitowanie zapłaty.
4.
W przypadku braku rzeczywistych kursów wymiany używanych walut w celu przeliczenia na euro płatności, które należy wykonać, lub dochodów gromadzonych w lokalnych walutach państw AKP stosuje się kursy wymiany walut obowiązujące w pierwszym dniu roboczym miesiąca, w którym rzeczywiście realizowana jest operacja, zgodne z notowaniami Europejskiego Banku Centralnego.
Artykuł 22
1.
Dla celów dokonywania płatności w ramach pewnych kategorii wydatków możliwe jest utworzenie kont zaliczek zgodnie z warunkami ustanowionymi przez Centrum.
2.
Każda decyzja dotycząca przyznania konta zaliczek jest podejmowana przez Dyrektora na podstawie wniosku przedłożonego przez pracownika odpowiedzialnego za daną sprawę.
Przed przedłożeniem Dyrektorowi każdy wniosek musi zostać zatwierdzony przez księgowego i kontrola finansowa musi na niego wydać zgodę.
3.
Każda decyzja określa:
- nazwę administratora środków zaliczkowych,
- odpowiedzialność wyznaczonego w ten sposób administratora,
- maksymalną kwotę zaliczki,
- okres korzystania z zaliczki,
- sposób i termin dostarczenia dokumentów uzupełniających,
- charakter i maksymalną kwotę każdej pozycji wydatków.
4.
Każda wypłata zaliczki musi również być poprzedzona zaciągnięciem zobowiązania.
5.
Intendent i księgowy podejmują wszelkie kroki niezbędne dla zapewnienia, że dokumenty poświadczające rozliczenie udzielonych zaliczek są wystawiane na poprawne kwoty i w odpowiednim terminie.
Artykuł 23
1.
W odniesieniu do środków ujętych w budżecie Centrum intendentem jest Dyrektor.
2.
Dyrektor może przekazać część swoich obowiązków podległym mu pracownikom.
Każda decyzja o przekazaniu uprawnień określa czas trwania i zakres mandatu dotyczącego działalności w charakterze intendenta.
3.
Dyrektor może przekazać niektóre obowiązki związane z wykonaniem budżetu starannie wybranym właściwym osobom trzecim.
Artykuł 24
1.
Księgowy jest mianowany przez Dyrektora za zgodą Zarządu.
2.
Jest on odpowiedzialny w Centrum za:
a) właściwą realizację płatności, gromadzenie dochodów i windykację kwot określonych jako należne;
b) przygotowywanie i przedstawianie ksiąg rachunkowych zgodnie z art. 26;
c) prowadzenie ksiąg rachunkowych zgodnie z art. 26;
d) stosowanie, zgodnie z art. 26, zasad i metod księgowości oraz planu kont zgodnie z przepisami przyjętymi przez księgowego Komisji;
e) ustanawianie i sprawdzanie systemów rachunkowości i, w stosownych przypadkach, sprawdzanie systemów ustanowionych przez intendenta w celu dostarczania i potwierdzania informacji księgowych;
f) zarządzanie środkami w kasie.
3.
Księgowy uzyskuje od intendenta wszelkie informacje, za których wiarygodność intendent ręczy, niezbędne do sporządzania ksiąg rachunkowych dających prawdziwy obraz aktywów Centrum oraz wykonania budżetu.
4.
Z zastrzeżeniem ust. 5 niniejszego artykułu oraz art. 22, księgowy jest jedyną osobą upoważnioną do zarządzania środkami pieniężnymi i pozostałymi aktywami.
Jest on odpowiedzialny za ich zabezpieczenie.
5.
Księgowy może przekazać niektóre zadania swoim podwładnym, z zastrzeżeniem regulaminu pracowniczego, jeśli jest to niezbędne dla wykonywania jego funkcji.
6.
Dokument przekazujący zadania określa zadania powierzone podwładnym, a także ich prawa i obowiązki.
Artykuł 25
1.
Windykacja wszelkich kwot należnych Centrum stanowi podstawę do wydania zlecenia windykacji przez intendenta.
Zlecenia windykacji są przedkładane wewnętrznemu organowi kontrolnemu do weryfikacji.
2.
Księgowy przejmuje odpowiedzialność za zlecenia windykacji przekazane mu przez intendenta.
3.
W odniesieniu do wszelkich płatności gotówkowych dokonanych na rzecz księgowego lub administratora środków zaliczkowych wydaje się pokwitowanie.
VI.
KSIĘGOWOŚĆ, SPRAWOZDANIA FINANSOWE, AUDYT, TRYBUNAŁ OBRACHUNKOWY, OLAF
Artykuł 26
1.
Księgi rachunkowe prowadzone są w euro, przy wykorzystaniu metody podwójnego księgowania i w układzie roku kalendarzowego.
Ujęte są w nich wszelkie dochody i wydatki od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia każdego roku i zawierają one oryginały dokumentów uzupełniających.
Księgi rachunkowe są zamykane na końcu roku budżetowego, aby umożliwić sporządzenie sprawozdań finansowych Centrum.
2.
Zapisów w księdze rachunkowej dokonuje się na podstawie systemu księgowego obejmującego nomenklaturę pozycji budżetowych, która dokonuje wyraźnego rozróżnienia pomiędzy rachunkami, na podstawie których sporządza się zestawienie bilansowe, a tymi, na podstawie których sporządza się rachunek dochodów i wydatków.
Zapisów tych można dokonywać w systemie komputerowym, który umożliwia sporządzenie ogólnego bilansu miesięcznego.
Wszelkie środki zaliczkowe są księgowane jako koszty przejściowe i rozliczane najpóźniej do końca kolejnego roku budżetowego, z wyjątkiem stałych środków zaliczkowych.
3.
Jeśli intendent, kontroler i księgowy uważają zgodnie, że system gwarantuje spełnienie wymogów bezpieczeństwa, Centrum może korzystać z elektronicznego systemu księgowania.
4.
Oddzielne księgi rachunkowe prowadzone w odniesieniu do zasobów zarządzanych w imieniu osób trzecich, zgodnie z art. 37, są konsolidowane z zestawieniem bilansowym oraz rachunkiem dochodów i wydatków Centrum.
5.
Centrum sporządza zestawienie bilansowe oraz rachunek dochodów i wydatków nie później niż dnia 31 marca roku N + 1.
W zestawieniu bilansowym ujęte są aktywa i pasywa Centrum na dzień 31 grudnia roku N.
Rachunek dochodów i wydatków obejmuje:
a) tabelę dochodów zawierającą:
- spodziewane wpływy z EFR w oparciu o zatwierdzone zobowiązania na rok bieżący oraz zobowiązania przeniesione z poprzednich lat,
- rzeczywiste wpływy z podatków nałożonych na wynagrodzenia oraz z uzyskanych odsetek,
- inne rzeczywiste wpływy;
b) tabelę wydatków zawierającą:
- rzeczywiste płatności z tytułu zobowiązań na dany rok przeniesionych z poprzednich lat budżetowych,
- rzeczywiste płatności lub zobowiązania obciążające budżet na rok N,
- tabelę podsumowującą zawierającą rzeczywiste płatności dotyczące mebli, wyposażenia oraz innych pozycji inwentarza,
- zatwierdzone zobowiązania do przeniesienia na kolejny rok budżetowy;
c) noty dotyczące sprawozdania finansowego zawierające:
- zastosowane zasady rachunkowości,
- tabele podsumowujące, dotyczące środków zaangażowanych, wypłaconych, wygasłych lub przeniesionych w poprzednich latach i w roku bieżącym,
- szczegółowe notatki i obliczenia potwierdzające poprawność pozycji w sprawozdaniach.
6.
Raz na kwartał sporządza się sprawozdanie dotyczące stanu wykonania bieżącego budżetu i wykorzystania przeniesionych środków; sprawozdanie to jest poświadczane przez kontrolę finansową i przekazywane Zarządowi.
Artykuł 27
1.
Z listy co najmniej trzech zaproponowanych firm Zarząd wyznacza na okres 3 lat szanowaną firmę audytorską o międzynarodowej renomie w celu przeprowadzenia kontroli sprawozdań finansowych Centrum.
Ta sama firma audytorska nie może jednak być wyznaczona na dłużej niż na trzy kolejne lata.
2.
Audytorzy dokonują kontroli ksiąg oraz gotówki utrzymywanej w Centrum, weryfikują, czy spisy inwentarzowe i zestawienia bilansowe zostały sporządzone właściwie i w dobrej wierze, zgodnie z odpowiednimi procedurami księgowymi, oraz gwarantują, że informacje dotyczące ksiąg Centrum są zgodne z prawdą.
Celem rewizji przeprowadzanej przez audytorów jest ustalenie, czy wszystkie należne dochody zostały uzyskane oraz wszystkie wydatki poniesione legalnie i w sposób prawidłowy oraz czy należycie zarządzano finansami.
Audytorzy poświadczają, że sprawozdania finansowe zostały sporządzone w sposób prawidłowy i zgodnie z międzynarodowymi standardami księgowymi oraz że przedstawiają one prawdziwie i rzetelnie finansową pozycję Centrum.
3.
Audytorzy doradzają Centrum w kwestii kontroli ryzyka poprzez wydawanie niezależnych opinii na temat jakości systemów zarządzania i kontroli oraz poprzez wydawanie zaleceń służących poprawie warunków wykonywania operacji oraz wspieraniu należytego zarządzania finansami.
Audytorzy są odpowiedzialni za:
a) ocenę stosowności i efektywności wewnętrznych systemów zarządzania oraz ocenę działalności Centrum odnośnie do realizacji programów i działań w odniesieniu do związanych z nimi zagrożeń; oraz
b) ocenę stosowności i jakości wewnętrznych systemów kontroli mających zastosowanie do każdej operacji związanej z wykonaniem budżetu.
4.
Audytorzy wykonują swoje obowiązki w odniesieniu do wszystkich działań i jednostek Centrum.
Korzystają z pełnego i nieograniczonego dostępu do wszelkich informacji niezbędnych do wykonywania swoich obowiązków.
5.
Po zamknięciu każdego roku budżetowego audytorzy sporządzają sprawozdanie najpóźniej do dnia 30 czerwca.
Sprawozdanie to przekazywane jest Dyrektorowi, który z kolei przekazuje je Zarządowi, w razie potrzeby wraz z własnym komentarzem.
Następnie Zarząd przekazuje sprawozdanie Komitetowi wraz z własnymi zaleceniami.
Na podstawie tego sprawozdania i sprawozdań finansowych Komitet udziela Dyrektorowi absolutorium z wykonania budżetu.
Artykuł 28
Komisja, Trybunał Obrachunkowy i OLAF mogą przeprowadzać kontrole dotyczące środków finansowych otrzymanych przez Centrum z EFR zgodnie z rozporządzeniem finansowym EFR.
Trybunał Obrachunkowy może sprawdzać, czy dochody zostały uzyskane oraz wydatki poniesione legalnie i w sposób prawidłowy oraz czy przestrzegane były przepisy Umowy i rozporządzenia finansowego 9.
EFR.
VII.
OBOWIĄZKI INTENDENTÓW, KSIĘGOWEGO, KSIĘGOWYCH POMOCNICZYCH I ADMINISTRATORÓW ŚRODKÓW ZALICZKOWYCH
Artykuł 29
Intendenci, którzy podczas określania należności do windykacji, wystawiania zleceń windykacji, zaciągania zobowiązania finansowego lub podpisywania zlecenia płatniczego naruszają niniejsze rozporządzenie finansowe podlegają postępowaniu dyscyplinarnemu oraz, w stosownych przypadkach, obowiązkowi zapłaty odszkodowania.
Te same zasady obowiązują również w przypadku braku sporządzenia dokumentu ustanawiającego należność lub zaniedbania wystawienia zleceń windykacji lub też nieusprawiedliwionej zwłoki w ich wystawianiu.
Można się powołać na taką odpowiedzialność tylko w sytuacji, gdy naruszenie zarządzenia było zamierzone lub było wynikiem poważnego zaniedbania z ich strony.
Artykuł 30
1.
Księgowy i księgowi pomocniczy podlegają postępowaniu dyscyplinarnemu oraz, w stosownych przypadkach, obowiązkowi zapłaty odszkodowania w odniesieniu do płatności dokonanych przez nich z naruszeniem art. 19.
Podlegają oni postępowaniu dyscyplinarnemu oraz obowiązkowi zapłaty odszkodowania w odniesieniu do wszelkich strat lub szkód powstałych w ramach środków pieniężnych, aktywów i dokumentów znajdujących się pod ich pieczą, jeśli taka strata lub szkoda była zamierzona lub też jeśli była wynikiem poważnego zaniedbania z ich strony.
Na tych samych warunkach są oni odpowiedzialni za prawidłowe wykonanie otrzymanych poleceń dotyczących korzystania z kont bankowych i zarządzania nimi, w szczególności:
a) gdy dokonują windykacji należności lub realizują płatności w kwotach niezgodnych z figurującymi na odpowiadających im zleceniach windykacji lub zleceniach płatniczych;
b) gdy dokonują płatności na rzecz osób innych niż uprawnieni odbiorcy płatności.
2.
Administratorzy środków zaliczkowych podlegają postępowaniu dyscyplinarnemu oraz, w stosownych przypadkach, obowiązkowi zapłaty odszkodowania w następujących przypadkach:
a) gdy nie są w stanie dostarczyć właściwych dokumentów uzupełniających odnośnie do dokonanych przez siebie płatności;
b) gdy dokonują płatności na rzecz osób innych niż uprawnieni odbiorcy płatności.
Administratorzy środków zaliczkowych podlegają postępowaniu dyscyplinarnemu oraz obowiązkowi zapłaty odszkodowania w odniesieniu do wszelkich strat lub szkód powstałych w ramach środków pieniężnych, aktywów i dokumentów znajdujących się pod ich pieczą, jeśli taka strata lub szkoda była zamierzona lub też jeśli była wynikiem poważnego zaniedbania z ich strony.
Artykuł 31
1.
Księgowy, księgowi pomocniczy i administratorzy środków zaliczkowych są objęci ubezpieczeniem od ryzyk towarzyszących pełnionym przez nich obowiązkom.
Centrum pokrywa koszty ubezpieczenia z tym związane.
Określa ono kategorie pracowników pełniących obowiązki księgowych, księgowych pomocniczych i administratorów środków zaliczkowych, a także warunki, na jakich pokrywa koszty ubezpieczenia ponoszone przez wspomnianych pracowników, w celu ochrony przed ryzykami towarzyszącymi pełnionym przez nich obowiązkom.
2.
Księgowemu, księgowym pomocniczym i administratorom środków zaliczkowych przyznawane są dodatki specjalne.
Wysokość tych dodatków jest określana w rozporządzeniu sporządzonym przez Centrum.
Kwoty odpowiadające tym dodatkom są comiesięcznie umieszczane na kontach otwartych przez Centrum w imieniu każdego z tych pracowników w celu ustanowienia funduszu gwarancyjnego służącego do pokrycia wszelkich strat, za które mogłyby być odpowiedzialne te osoby, o ile takie straty nie zostały pokryte ze środków pochodzących z towarzystw ubezpieczeniowych.
Dodatnie saldo kredytowe na tych kontach gwarancyjnych jest wypłacane tym osobom po zakończeniu przez nie służby w charakterze księgowego, księgowego pomocniczego lub administratora środków zaliczkowych, a także po otrzymaniu przez nie ostatecznego absolutorium z ich zarządzania.
3.
Absolutorium dla księgowego, księgowych pomocniczych i administratorów środków zaliczkowych jest udzielane przez Dyrektora w oparciu o sprawozdanie audytorów zewnętrznych w terminie dwóch lat od zamknięcia danego roku budżetowego.
Artykuł 32
Spoczywający na intendencie, księgowym, księgowych pomocniczych i administratorach środków zaliczkowych obowiązek zapłaty odszkodowania i poddania się postępowaniu dyscyplinarnemu jest określany zgodnie z regulaminem pracowniczym Centrum.
VIII.
PROCEDURY UDZIELANIA ZAMÓWIEŃ PUBLICZNYCH I INNE PRZEPISY
Artykuł 33
A. OBOWIĄZUJĄCE ZASADY UDZIELANIA ZAMÓWIEŃ PUBLICZNYCH
B. DEFINICJE
Do celów niniejszego artykułu stosuje się następujące definicje:
1) "Umowa bezpośrednia"
Procedura, w ramach której Centrum konsultuje się z wybranym przez siebie kandydatem i negocjuje z nim warunki kontraktu.
2) "Procedura uproszczona"
Procedura nieprzewidująca wcześniejszej publikacji ogłoszenia i zakresu zadań, w ramach której oferty przetargowe mogą składać jedynie kandydaci (nie mniej niż trzech) zaproszeni przez Centrum.
3) "Procedura negocjowana"
Procedura nieprzewidująca wcześniejszej publikacji ogłoszenia i zakresu zadań, w ramach której Centrum konsultuje się z wybranym przez siebie kandydatem lub kandydatami i negocjuje warunki kontraktu z jednym z nich lub z większą ich liczbą.
Musi tu zaistnieć jedna lub więcej okoliczności wymienionych poniżej w punkcie C ust. 1 lit. e).
4) "Ograniczone zaproszenie do przetargu bez publikacji ogłoszenia"
Procedura, w ramach której jedynie kandydaci zaproszeni przez Centrum na podstawie posiadanych przez niego danych dostawców mogą przedłożyć ofertę przetargową w odpowiedzi na zakres zadań przygotowany przez Centrum.
5) "Ograniczone zaproszenie do przetargu z publikacją ogłoszenia"
Procedura, w ramach której jedynie kandydaci zaproszeni przez Centrum mogą przedłożyć ofertę przetargową w odpowiedzi na ogłoszenie oraz zakres zadań opublikowane przez Centrum.
6) "Otwarte zaproszenie do przetargu"
Procedura, w której każda osoba fizyczna lub prawna, lub grupa takich osób, może przedłożyć ofertę przetargową w odpowiedzi na ogłoszenie oraz zakres zadań opublikowane przez Centrum.
C. KONTRAKTY Z DOSTAWCAMI TOWARÓW I USŁUG
1) Kontrakty na dostawy
a) Kontrakty dotyczące zakupu lub wynajmu dostaw, wyposażenia lub mienia ruchomego zawierane są w następstwie przetargu otwartego.
Kandydaci muszą być obywatelami Państw Członkowskich Wspólnoty lub państw AKP, z wyjątkiem należycie uzasadnionych przypadków zaakceptowanych przez Dyrektora.
b) Kontrakty mogą być zawierane przy zastosowaniu umowy bezpośredniej (pojedyncza oferta), gdy całkowita wartość kontraktu nie przekracza 4999 EUR.
c) Są one zawierane przy zastosowaniu procedury uproszczonej, po skonsultowaniu się z co najmniej trzema dostawcami, gdy całkowita kwota kontraktu jest zawarta między 5000 EUR i 29999 EUR.
d) Są one zawierane przy zastosowaniu ograniczonego zaproszenia do przetargu skierowanego do co najmniej trzech kandydatów, bez publikacji ogłoszenia, gdy całkowita kwota kontraktu jest zawarta między 30000 EUR i 149999 EUR.
e) Mogą być one zawierane przy zastosowaniu procedury negocjowanej, po wydaniu na nią zgody przez Dyrektora oraz w należycie uzasadnionych przypadkach, gdy kwota kontraktu przekracza 4999 EUR oraz gdy zaistnieje jedna lub więcej następujących okoliczności:
- gdy sprawa ma pilny charakter z przyczyn niezależnych od Centrum,
- gdy zaistnieją wyraźnie techniczne i należycie uzasadnione przyczyny,
- gdy kontrakt dotyczy dodatkowych dostaw, usług lub pracy, które, z powodów technicznych, nie mogą być oddzielone od kontraktu głównego,
- gdy zaproszenie do przetargu okazało się nieskuteczne.
Okoliczności, w których można zaakceptować odstępstwa, o których mowa w lit. e), wyszczególnia się w wewnętrznej dyrektywie sporządzonej przez Zarząd, który jest bezzwłocznie informowany o takich decyzjach.
2) Kontrakty na świadczenie usług
a) Kontrakty dotyczące świadczenia usług są zawierane po wystosowaniu ograniczonego zaproszenia do przetargu do co najmniej trzech kandydatów.
Kandydaci muszą być obywatelami Państw Członkowskich Wspólnoty lub państw AKP, z wyjątkiem należycie uzasadnionych przypadków zaakceptowanych przez Dyrektora.
b) Kontrakty mogą być zawierane przy zastosowaniu umowy bezpośredniej, gdy całkowity koszt usług na rzecz Centrum nie przekracza 4999 EUR.
c) Kontrakty są zawierane przy zastosowaniu procedury uproszczonej, po skonsultowaniu się z co najmniej trzema dostawcami, gdy całkowity koszt usług na rzecz Centrum jest zawarty między 5000 EUR i 199999 EUR Jednakże dla kontraktów o wartości między 150000 EUR i 199999 EUR konsultacja odbywa się na podstawie szczegółowego zakresu zadań.
d) Kontrakty są zawierane przy zastosowaniu procedury negocjowanej po wydaniu na nią zgody przez Dyrektora oraz w należycie uzasadnionych przypadkach, gdy kwota kontraktu przekracza 4999 EUR oraz gdy ma zachodzi jedna z okoliczności wymienionych w punkcie C ust. 1 lit. e).
3) Wykonawca jest wybierany na podstawie zaoferowanej ceny, dokumentów poświadczających kompetencje zawodowe, doświadczenie i stabilność finansową oraz zaproponowanego terminu wykonania kontraktu.
4) Kontrakty są sporządzane wyłącznie w euro.
5) W przypadkach gdy usługi objęte punktami 1 i 2 są rozdzielone na kilka kontraktów, przy stosowaniu niniejszego artykułu należy brać pod uwagę całkowity koszt usług.
6) W szczególnych przypadkach Centrum może przekazać organizację uproszczonych procedur i zaproszeń do przetargu zewnętrznemu podmiotowi, pod warunkiem że pozostaje ono odpowiedzialne za wybór firm, z którymi podmiot się skontaktuje, zakres zadań i wybór wykonawcy lub, w przypadku współfinansowania, że wspólna odpowiedzialność spoczywa na Centrum i innych podmiotów współfinansujących.
Artykuł 34
Centrum może dokonywać wkładów pieniężnych na rzecz inicjatyw podejmowanych przez przedsiębiorstwa, przedsiębiorców, pośredników i dostawców usług w następujący sposób:
1) Centrum może dokonać wkładu na rzecz kosztu usług dla uprawnionych projektów, w odniesieniu do których odpowiedzialność za finansowanie i zarządzanie spoczywa na osobie fizycznej lub prawnej, która pochodzi z Państwa Członkowskiego Wspólnoty lub państwa AKP i która przedłożyła Centrum wniosek o wsparcie finansowe;
2) Centrum ocenia koszt usług, wybór dostawców, dokumenty poświadczające kompetencje zawodowe, doświadczenie i stabilność finansową, termin ukończenia prac oraz oczekiwany wpływ programu zaproponowanego przez beneficjenta.
W tym celu korzysta z ważonej listy kryteriów podobnej do listy, z której korzysta Komisja przy zarządzaniu EFR, dostosowanej do celów Centrum;
3) jeśli beneficjent jest podwykonawcą, musi spełniać wymagania określone w art. 33;
4) umowy są sporządzane wyłącznie w euro;
5) metody zastosowania tych wkładów są określane w dyrektywie wewnętrznej.
Artykuł 35
1.
Prowadzony jest stały spis wszelkiego mienia ruchomego i nieruchomego należącego do Centrum.
Do spisu wprowadza się jedynie mienie ruchome, którego wartość wynosi co najmniej 350 EUR.
Na każdej fakturze umieszcza się numer inwentarzowy przed jej zapłatą.
2.
Sprzedaż mienia ruchomego i wyposażenia o jednostkowej wartości nabywczej przekraczającej 1000 EUR jest odpowiednio ogłaszana, zgodnie z wewnętrzną dyrektywą, którą ma sporządzić Dyrektor.
3.
W przypadku gdy jakiekolwiek mienie lub element spisu są sprzedawane, wyrzucane lub uznane za brakujące w następstwie zagubienia lub kradzieży, lub z jakiegokolwiek innego powodu, sporządza się protokół podpisany przez Dyrektora i osobę odpowiedzialną za wyposażenie oraz poświadczony przez kontrolę wewnętrzną.
4.
Centrum prowadzi fizyczny i księgowy spis, które są regularnie uzgadniane.
Uzgadnianie to jest zatwierdzane przez wewnętrzny organ kontrolny.
Artykuł 36
Niniejsze rozporządzenie finansowe ma zastosowanie w całości do zdecentralizowanych struktur Centrum.
IX.
ZARZĄDZANIE W IMIENIU OSÓB TRZECICH
Artykuł 37
1.
Centrum może także zarządzać zasobami przeznaczonymi do wykonywania działań określonych w tym celu w Umowie w imieniu osób trzecich.
Lista tych zasobów jest zamieszczana w załączniku do budżetu Centrum.
2.
Niniejsze rozporządzenie finansowe ma zastosowanie do zarządzania tymi zasobami.
Jednakże zarządzanie innymi zasobami udostępnionymi przez Komisję regulowane jest przepisami finansowymi określonymi w umowie podpisanej przez Komisję i Centrum.
Jeśli nie istnieją takie przepisy, ma zastosowanie niniejsze rozporządzenie finansowe.
3.
Do budżetu Centrum załącza się także właściwe preliminarze wydatków finansowanych z tych zasobów.
Dokonuje się wyraźnego rozróżnienia między wydatkami operacyjnymi a interwencyjnymi.
4.
Prowadzone są oddzielne konta w celu zarządzania tymi zasobami w imieniu osób trzecich.
5.
Sprawozdania finansowe dotyczące każdego funduszu zarządzanego przez Centrum w imieniu osób trzecich zawierają bilans finansowy oraz rachunek dochodów i wydatków, ukazujące sytuację na dzień 31 grudnia danego roku budżetowego.
Są one poświadczane zgodnie z przepisami umowy podpisanej między Centrum a donatorem.
Jeśli nie istnieją takie przepisy, poświadczenia dokonuje kontrola finansowa Centrum.
6.
Wspomniane sprawozdania finansowe są dołączane w formie załącznika do sprawozdań finansowych Centrum.
Artykuł 38
Państwa AKP, Państwa Członkowskie i Wspólnota są zobowiązane, każde z nich w zakresie, który go dotyczy, do podjęcia środków potrzebnych do wykonania tej decyzji.
Artykuł 39
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2005 r.
Decyzja nr 1/2005 Wspólnego Komitetu UE/Dania-Wyspy Owcze
z dnia 10 listopada 2005 r.
zmieniająca Protokół 3 do Umowy dotyczący definicji pojęcia "produkty pochodzące" oraz metod współpracy administracyjnej
(2006/287/WE)
WSPÓLNY KOMITET,
Uwzględniając Umowę pomiędzy Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a rządem Danii i rządem lokalnym Wysp Owczych, z drugiej strony, zwaną dalej "Umową", podpisaną w Brukseli dnia 6 grudnia 1996 r., w szczególności jej art. 34 ust. 1 [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Protokół 4 do Umowy przewiduje dwustronną kumulację pochodzenia pomiędzy Wspólnotą a Wyspami Owczymi.
(2) Rozszerzenie systemu kumulacji jest pożądane, bowiem umożliwia stosowanie materiałów pochodzących ze Wspólnoty, Bułgarii, Rumunii, Islandii, Norwegii, Szwajcarii (oraz Liechtensteinu), Wysp Owczych, Turcji lub z jakiegokolwiek innego kraju będącego stroną Partnerstwa Eurośródziemnomorskiego, na podstawie Deklaracji Barcelońskiej przyjętej na Konferencji Eurośródziemnomorskiej, która odbyła się w dniach 27– 28 listopada 1995 r., w celu wspierania handlu i propagowania integracji regionalnej.
(3) Do celów wdrożenia rozszerzonego systemu kumulacji wyłącznie pomiędzy krajami, które spełniły niezbędne warunki, oraz aby uniknąć przypadków obchodzenia ceł, konieczne jest wprowadzenie nowych przepisów dotyczących potwierdzania pochodzenia.
(4) Do celów wdrażania rozszerzonego systemu kumulacji oraz aby uniknąć obchodzenia ceł, niezbędna jest harmonizacja przepisów dotyczących zakazu zwrotu lub zwolnienia z należności celnych oraz harmonizacji wymagań w zakresie przetwarzania, przewidzianych w Protokole 3 w odniesieniu do materiałów niepochodzących dla uzyskania statusu materiałów pochodzących, jak również wprowadzenie do Protokołu artykułu upoważniającego Wspólnotę do zawieszenia kumulacji diagonalnej w odniesieniu do Wysp Owczych, w przypadku zaistnienia nadużyć lub braku współpracy administracyjnej.
(5) Rozszerzony system kumulacji pochodzenia oznacza, że w kontekście umów preferencyjnych zawartych pomiędzy danymi krajami mają zastosowanie te same przepisy dotyczące zasad pochodzenia.
(6) Towary będące przedmiotem tranzytu lub składowane w dniu, w którym zaczyna obowiązywać niniejsza decyzja, powinny zostać objęte przepisami przejściowymi umożliwiającymi im korzystanie z rozszerzonego systemu kumulacji.
(7) Należy wprowadzić wspólne deklaracje dotyczące oceny i rewizji stosowania kumulacji przez Wyspy Owcze oraz zmian, jakie należy wprowadzić do Protokołu.
(8) W celu skorygowania nieprawidłowości w poszczególnych wersjach językowych tekstu i rozbieżności pomiędzy nimi wymagane są pewne zmiany natury technicznej.
(9) Dla zapewnienia właściwego funkcjonowania Umowy oraz w celu ułatwienia pracy użytkownikom i organom administracji celnej należy zatem włączyć do nowego tekstu Protokołu 3 wszystkie omawiane postanowienia,
STANOWI CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Protokół 3 do Umowy dotyczący definicji pojęcia "produkty pochodzące" oraz metod współpracy administracyjnej zastępuje się tekstem załączonym do niniejszej decyzji wraz z odpowiednimi Wspólnymi Deklaracjami.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
Niniejszą decyzję stosuje się od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu jej przyjęcia.
Decyzja nr 1/2005 Wspólnego Komitetu UE-Norwegia
z dnia 20 grudnia 2005 r.
zmieniająca Protokół nr 3 do Umowy dotyczący definicji pojęcia "produkty pochodzące" oraz metod współpracy administracyjnej
(2006/305/WE)
WSPÓLNY KOMITET,
uwzględniając Umowę między Wspólnotą Europejską a Królestwem Norwegii [1], zwaną dalej "Umową", podpisaną w Brukseli dnia 14 maja 1973 r., w szczególności art. 38 jej Protokołu nr 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Protokół nr 3 do Umowy przewiduje kumulację pochodzenia pomiędzy Wspólnotą a Norwegią, Bułgarią, Islandią, Rumunią i Szwajcarią (łącznie z Liechtensteinem).
(2) Rozszerzenie systemu kumulacji jest pożądane, bowiem umożliwia stosowanie materiałów pochodzących ze Wspólnoty, Bułgarii, Rumunii, Islandii, Norwegii, Szwajcarii (oraz Liechtensteinu), Wysp Owczych, Turcji lub z jakiegokolwiek innego kraju będącego stroną Partnerstwa eurośródziemnomorskiego, na podstawie deklaracji Barcelońskiej przyjętej na Konferencji eurośródziemnomorskiej, która odbyła się w dniach 27– 28 listopada 1995 r. [2], w celu wspierania handlu i propagowania integracji regionalnej.
(3) Do celów wdrożenia rozszerzonego systemu kumulacji wyłącznie pomiędzy krajami, które spełniły niezbędne warunki, oraz aby uniknąć przypadków obchodzenia ceł, konieczne jest wprowadzenie nowych przepisów dotyczących potwierdzania pochodzenia.
(4) Towary będące przedmiotem tranzytu lub składowane w dniu, w którym zaczyna obowiązywać niniejsza decyzja, powinny zostać objęte przepisami przejściowymi umożliwiającymi im korzystanie z rozszerzonego systemu kumulacji.
(5) W celu skorygowania nieprawidłowości w poszczególnych wersjach językowych tekstu i rozbieżności pomiędzy nimi wymagane są pewne zmiany natury technicznej.
(6) Dla zapewnienia właściwego funkcjonowania Umowy oraz w celu ułatwienia pracy użytkownikom i organom administracji celnej należy zatem włączyć do nowego tekstu Protokołu nr 3 wszystkie omawiane postanowienia,
STANOWI CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Protokół nr 3 do Umowy dotyczący definicji pojęcia "produkty pochodzące" oraz metod współpracy administracyjnej zastępuje się tekstem załączonym do niniejszej decyzji wraz z odpowiednimi wspólnymi deklaracjami.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
Niniejszą decyzję stosuje się od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu jej przyjęcia.
Decyzja nr 3/JP/2005 Wspólnego Komitetu ustanowionego na mocy Umowy w sprawie wzajemnego uznawania między Wspólnotą Europejską a Japonią
z dnia 14 marca 2006 r.
odnosząca się do wpisania do wykazu instytucji oceny zgodności w ramach załącznika sektorowego w sprawie końcowych urządzeń telekomunikacyjnych i sprzętu radiowego
(2006/420/WE)
WSPÓLNY KOMITET,
uwzględniając Umowę w sprawie wzajemnego uznawania między Wspólnotą Europejską a Japonią, w szczególności jej art. 8 ust. 3 lit. a) i art. 9 ust. 1 lit. b),
a także mając na uwadze fakt, że Wspólny Komitet ma podjąć decyzję o wpisaniu instytucji oceny zgodności do załącznika sektorowego,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
1) Wskazaną poniżej instytucję oceny zgodności wpisuje się do rejestru w załączniku sektorowym w sprawie końcowych urządzeń telekomunikacyjnych i sprzętu radiowego, w odniesieniu do produktów i procedur oceny zgodności, jak określono poniżej.
Nazwa, skrót i dane kontaktowe instytucji oceny zgodności:
Nazwa: UL Apex Co., Ltd
Nazwa skrócona: ULA
Tel. (0081) 596 24 8116
Faks (0081) 596 24 8025
E-mail: emc.jp@jp.ul.com
Adres: 4383-326 Asama-cho Ise-shi Mie 516-0021, Japonia
Strona internetowa: http://www.ulapex.jp/
Osoba kontaktowa w instytucji oceny zgodności: Pan HASHIMOTO Tetsuya
Zakres wpisu do rejestru dotyczący produktów i procedur oceny zgodności:
Produkty:
1) Końcowe urządzenia telekomunikacyjne (z wyjątkiem urządzeń łączących z publicznymi sieciami telekomunikacyjnymi za pomocą fal radiowych)
2) Sprzęt radiowy
- Urządzenia bliskiego zasięgu
Wpis jest ograniczony do sprzętu radiowego objętego następującymi normami: EN300 220-3, EN300 330-2, EN300 440-2 lub EN301 489-03
- 2,4 GHz szerokopasmowy system nadawczy
Wpis jest ograniczony do sprzętu radiowego objętego następującymi normami: EN300 328-3, EN300 328-2 lub EN301 489-17
- GSM
Wpis jest ograniczony do sprzętu radiowego objętego następującymi normami: EN300 419-1, EN301 419-2, EN301 419-3, EN301 419-7, EN301 489-07 lub EN301 511
- Bezprzewodowy system mikrofonowy
Wpis jest ograniczony do sprzętu radiowego objętego następującymi normami: EN300 422-2, EN300 454-2, EN301 357-2 lub EN301 489-09
- Wysokosprawny sprzęt RLAN 5 GHz
Wpis jest ograniczony do sprzętu radiowego objętego następującymi normami: EN300 489-17 lub EN301 893
Procedury oceny zgodności:
Procedury oceny zgodności zgodnie z art. 3 i 4 dyrektywy 1999/5/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 marca 1999 r. w sprawie urządzeń radiowych i końcowych urządzeń telekomunikacyjnych oraz wzajemnego uznawania ich zgodności, z późniejszymi zmianami.
2) Niniejszą decyzję, sporządzoną w dwóch egzemplarzach, podpisują współprzewodniczący.
Niniejsza decyzja obowiązuje od daty złożenia ostatniego z wymienionych podpisów. Podpisano w Tokio, dnia 14 grudnia 2005 r.
Podpisano w Brukseli, dnia 14 marca 2006 r. W imieniu Wspólnoty Europejskiej
Andra Koke
Decyzja nr 4/JP/2005 Wspólnego Komitetu ustanowionego na mocy Umowy w sprawie wzajemnego uznawania między Wspólnotą Europejską a Japonią
z dnia 14 marca 2006 r.
odnosząca się do wpisania do wykazu instytucji oceny zgodności w ramach załącznika sektorowego w sprawie produktów elektrycznych
(2006/421/WE)
WSPÓLNY KOMITET,
uwzględniając Umowę w sprawie wzajemnego uznawania między Wspólnotą Europejską a Japonią, w szczególności jej art. 8 ust. 3 lit. a) i art. 9 ust. 1 lit. b),
a także mając na uwadze fakt, że Wspólny Komitet ma podjąć decyzję o wpisaniu instytucji oceny zgodności do załącznika sektorowego,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
1) Wskazaną poniżej instytucję oceny zgodności wpisuje się do rejestru w załączniku sektorowym w sprawie produktów elektrycznych, w odniesieniu do produktów i procedur oceny zgodności, jak określono poniżej.
Nazwa, skrót i dane kontaktowe instytucji oceny zgodności:
Nazwa: UL Apex Co., Ltd
Skrót: ULA
Tel. (0081) 596 24 8116
Faks (0081) 596 24 8025
E-mail: emc.jp@jp.ul.com
Adres: 4383-326 Asama-cho Ise-shi Mie 516-0021, Japonia
Strona internetowa: http://www.ulapex.jp/
Osoba kontaktowa w instytucji oceny zgodności: HASHIMOTO Tetsuya
Zakres wpisu do rejestru dotyczący produktów i procedur oceny zgodności:
Produkty:
1) Produkty elektryczne z przeznaczeniem do wykorzystania w środowisku mieszkalnym, handlowym i lekko uprzemysłowionym (z wyjątkiem produktów, które nie posiadają indywidualnych zharmonizowanych standardów)
2) Produkty elektryczne z przeznaczeniem do wykorzystania w przemyśle (z wyjątkiem produktów, które nie posiadają indywidualnych zharmonizowanych standardów)
3) Systemy alarmowe
4) Sprzęty elektryczne służące do pomiaru, kontroli i do użycia laboratoryjnego
5) Odbiorniki RTV oraz związane z nimi wyposażenie
6) Elektryczny sprzęt gospodarstwa domowego, urządzenia przenośne i podobne sprzęty
7) Sprzęt IT
8) Przemysłowe, naukowe oraz medyczne urządzenia o częstotliwości radiowej
9) Zasilacze niskiego napięcia prądu stałego
10) Dźwigi, schody ruchome i chodniki ruchome
Procedury oceny zgodności:
Procedury oceny zgodności zgodnie z dyrektywą Rady 89/336/EWG z dnia 3 maja 1989 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do kompatybilności elektromagnetycznej wraz ze zmianami.
2) Niniejszą decyzję sporządzaną w dwóch egzemplarzach podpisują współprzewodniczący.
Niniejsza decyzja staje się skuteczna od daty złożenia ostatniego z wymaganych podpisów. Podpisano w Tokio, dnia 14 grudnia 2005 r.
Podpisano w Brukseli, dnia 14 marca 2006 r. W imieniu Wspólnoty Europejskiej
Andra Koke
Decyzja nr 1/2006 Wspólnego Komitetu WE–Dania/Wyspy Owcze
z dnia 13 lipca 2006 r.
zmieniająca tabele I i II w załączniku do Protokołu 1 do Umowy między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Rządem Danii i Rządem Lokalnym Wysp Owczych, z drugiej strony
(2006/561/WE)
WSPÓLNY KOMITET,
uwzględniając Umowę między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Rządem Danii i Rządem Lokalnym Wysp Owczych, z drugiej strony [1], zwaną dalej "Umową", w szczególności jej art. 34 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik do protokołu 1 do wymienionej Umowy określa cła i inne warunki, które mają zastosowanie do przywozu do Wspólnoty niektórych ryb i produktów rybołówstwa pochodzących i przywożonych z Wysp Owczych.
(2) Zgodnie z tym załącznikiem Wspólnota przyznała koncesje taryfowe w formie kontyngentów taryfowych w wysokości 3000 ton dotyczące krewetek i homarców, przetworzonych lub zakonserwowanych, pochodzących z Wysp Owczych.
(3) Władze Wysp Owczych zwróciły się o zwiększenie koncesji taryfowych przyznanych przez Wspólnotę w odniesieniu do krewetek i homarców, przetworzonych lub zakonserwowanych, z 3000 do 6000 ton.
(4) Uznaje się za stosowne wyrażenie zgody na powyższe zwiększenie koncesji w okresie, którego długość będzie zależeć od stopnia wykorzystania kontyngentu.
(5) Zgodnie z tym załącznikiem Wspólnota nie przyznała żadnych koncesji taryfowych dotyczących mrożonego łupacza pochodzącego i przywożonego z Wysp Owczych.
(6) Władze Wysp Owczych zwróciły się również o dodanie mrożonego łupacza do wykazu produktów rybołówstwa w tabeli I załącznika do protokołu 1, które mogą być objęte bezcłowym przywozem do Wspólnoty.
(7) Uznaje się za stosowne włączenie mrożonego łupacza do tej tabeli,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Tabela I załącznika do protokołu 1 do Umowy zostaje zmieniona poprzez włączenie następującego wiersza:
"03037200 _BAR_ Łupacz (plamiak) (Melanogrammus aeglefinus) _BAR_ 0" _BAR_ _BAR_
Artykuł 2
W tabeli II załącznika do protokołu 1 do Umowy wprowadza się następujące zmiany:
"1605 _BAR_ Skorupiaki, mięczaki i pozostałe bezkręgowce wodne, przetworzone lub zakonserwowane: _BAR_ _BAR_ Kontyngent taryfowy nr 4 [2] 4000 _BAR_
160520 _BAR_ - Krewetki: _BAR_ _BAR_ _BAR_
16052010 _BAR_ - - W opakowaniach hermetycznych _BAR_ 0 _BAR_ _BAR_
_BAR_ - - Pozostałe: _BAR_ _BAR_ _BAR_
16052091 _BAR_ - - - W opakowaniach bezpośrednich o zawartości netto nieprzekraczającej 2 kg _BAR_ 0 _BAR_ _BAR_
16052099 _BAR_ - - - Pozostałe: _BAR_ 0 _BAR_ _BAR_
ex16054000 _BAR_ - Homarzec (nerczan) (Nephrops norvegicus) _BAR_ 0 _BAR_ _BAR_
Artykuł 3
Niniejsza decyzja staje się skuteczna od pierwszego dnia drugiego miesiąca po jej przyjęciu.
Decyzje Wspólnego Komitetu EOG, w odniesieniu do których spełniono wymogi konstytucyjne zgodnie z art. 103 porozumienia EOG
(2006/C 128/10)
Od marca 2000 r. w decyzjach Wspólnego Komitetu EOG wskazuje się w przypisie, czy data ich wejścia w życie zależy od spełnienia wymogów konstytucyjnych przez którąkolwiek z Umawiających się Stron.
Wymogi takie zgłoszono w odniesieniu do decyzji wymienionych poniżej.
Umawiające się Strony, których dotyczył wymóg, poinformowały już pozostałe Umawiające się Strony o zamknięciu wewnętrznych procedur.
Terminy wejścia w życie decyzji podano poniżej.
Numer decyzji _BAR_ Data przyjęcia _BAR_ Adres publikacyjny _BAR_ Uwzględnione akty prawne _BAR_ Data wejścia w życie _BAR_
32/2005 _BAR_ 11.3.2005 _BAR_ Dz.U. L 198 z 28.7.2005, str. 22 Suplement nr 38, str. 14 _BAR_ Dyrektywa Komisji 2004/33/WE z dnia 22 marca 2004 r. wykonująca dyrektywę 2003/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie niektórych wymagań technicznych dotyczących krwi i składników krwi _BAR_ 1.8.2005 _BAR_
71/2005 _BAR_ 29.4.2005 _BAR_ Dz.U. L 239 z 15.9.2005, str. 62 Suplement nr 46, str. 38 _BAR_ Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2236/2004 z dnia 29 grudnia 2004 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1725/2003 przyjmujące pewne międzynarodowe standardy rachunkowości zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do międzynarodowych standardów sprawozdawczości finansowej (IFRS) nr 1, 3-5, międzynarodowych standardów rachunkowości (MSR) nr 1, 10, 12, 14, 16-19, 22, 27, 28, 31-41 i interpretacji przez Komitet ds. Interpretacji Standardów (SIC) nr 9, 22, 28-32 Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2237/2004 z dnia 29 grudnia 2004 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1725/2003 przyjmujące pewne międzynarodowe standardy rachunkowości zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do MSR nr 32 oraz IFRIC 1 Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2238/2004 z dnia 29 grudnia 2004 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1725/2003 w sprawie przyjęcia niektórych międzynarodowych standardów rachunkowości zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady, w odniesieniu do MSSF nr 1, MSR nr 1 do 10, 12 do 17, 19 do 24, 27 do 38, 40 i 41 oraz interpretacji SKI nr 1 do 7, 11 do 14, 18 do 27 oraz 30 do 33 Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2086/2004 z dnia 19 listopada 2004 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1725/2003 w sprawie przyjęcia niektórych międzynarodowych standardów rachunkowości zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do dodania MSR nr 39 _BAR_ 1.8.2005 _BAR_
75/2005 _BAR_ 29.4.2005 _BAR_ Dz.U. L 239 z 15.9.2005, str. 68 Suplement nr 46, str. 43 _BAR_ Decyzji nr 845/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. zmieniającej decyzję nr 163/2001/WE w sprawie wprowadzenia w życie programu kształcenia dla specjalistów w europejskim przemyśle programów audiowizualnych (MEDIA — kształcenie) (2001-2005) Decyzja nr 846/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. zmieniająca decyzję Rady 2000/821/WE w sprawie realizacji programu wspierającego rozwój, rozpowszechnianie i promocję europejskich utworów audiowizualnych (MEDIA Plus — Rozwój, Rozpowszechnianie i Promocja) (2001-2005) _BAR_ 20.12.2005 _BAR_
82/2005 _BAR_ 10.6.2005 _BAR_ Dz.U. L 268 z 13.10.2005, str. 13 Suplement nr 52, str. 7 _BAR_ Rozporządzenie (WE) nr 881/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające Europejską Agencję Kolejową _BAR_ 1.2.2006 _BAR_
103/2005 _BAR_ 8.7.2005 _BAR_ Dz.U. L 306 z 24.11.2005, str. 36 Suplement nr 60, str. 23 _BAR_ Rozporządzenie (WE) nr 460/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 r. ustanawiające Europejską Agencję ds. Bezpieczeństwa Sieci i Informacji _BAR_ 1.2.2006 _BAR_
116/2005 _BAR_ 30.9.2005 _BAR_ Dz.U. L 339 z 22.12.2005, str. 18 Suplement nr 66, str. 10 _BAR_ Dyrektywa 2004/23/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie ustalenia norm jakości i bezpiecznego oddawania, pobierania, testowania, przetwarzania, konserwowania, przechowywania i dystrybucji tkanek i komórek ludzkich _BAR_ 1.4.2006 _BAR_
119/2005 _BAR_ 30.9.2005 _BAR_ Dz.U. L 339 z 22.12.2005, str. 24 Suplement nr 66, str. 14 _BAR_ Dyrektywa 2005/1/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 marca 2005 r. zmieniająca dyrektywy Rady 73/239/EWG, 85/611/EWG, 91/675/EWG, 92/49/EWG i 93/6/EWG oraz dyrektywy 94/19/WE, 98/78/WE, 2000/12/WE, 2001/34/WE, 2002/83/WE i 2002/87/WE w celu ustanowienia nowej struktury organizacyjnej komitetów w sektorze usług finansowych _BAR_ 1.4.2006 _BAR_
--------------------------------------------------
Decyzja nr 1/2006 Rady Ministrów AKP–WE
z dnia 2 czerwca 2006 r.
określająca wieloletnie ramy finansowe na lata 2008–2013 i modyfikująca zmienioną umowę o partnerstwie AKP–WE
(2006/608/WE)
RADA MINISTRÓW AKP–WE,
uwzględniając Umowę o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z drugiej strony, podpisaną w Kotonu w dniu 23 czerwca 2000 r. [1], w wersji zmienionej w Luksemburgu w dniu 25 czerwca 2005 r. [2], (zwaną dalej "umową o partnerstwie AKP–WE"), w szczególności ust. 3 załącznika Ia do umowy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik Ia do umowy o partnerstwie AKP–WE, dotyczący wieloletnich finansowych ram współpracy na mocy umowy o partnerstwie AKP–WE na okres następujący po 9.
Europejskim Funduszu Rozwoju (EFR), stanowi, że Unia Europejska podejmuje się utrzymać swoje wysiłki związane z pomocą państwom AKP na mocy umowy o partnerstwie AKP–WE co najmniej na poziomie 9.
EFR, dodając do tego skutki inflacji, wzrostu w UE oraz jej rozszerzenia o 10 nowych państw członkowskich w 2004 r., lecz nie precyzuje dokładnego czasu trwania (pięć czy sześć lat), kwoty ani instrumentu finansowania (budżet ogólny czy nowy EFR).
(2) Na zakończenie odbywających się w Brukseli w dniu 23 lutego 2005 r. negocjacji w sprawie zmiany umowy o partnerstwie AKP–WE, UE podjęła się przygotować w możliwie najkrótszym czasie wniosek zawierający konkretną kwotę oraz okres stosowania.
(3) W dniu 16 grudnia 2005 r. Rada Europejska podjęła decyzję w sprawie czasu trwania (sześć lat), kwoty (22682 mln EUR według cen bieżących) oraz instrumentu finansowania (10.
EFR).
(4) Grupa państw AKP powinna nadal kwalifikować się do otrzymywania dodatkowych zasobów na mocy innych instrumentów finansowych na warunkach przewidzianych w tych instrumentach zgodnie z deklaracją XV załączoną do umowy o partnerstwie AKP–WE.
W przypadku gdy poprzez EFR grupa państw AKP wnosi wkład w międzynarodowe lub międzyregionalne inicjatywy w ramach EFR, powinno się zapewnić, by wkład AKP był widoczny,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Określone w Załączniku do niniejszej decyzji zmiany w Umowie o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, podpisanej w Kotonu w dniu 23 czerwca 2000 r., w wersji zmienionej w Luksemburgu w dniu 25 czerwca 2005 r., zostają zatwierdzone przez Radę Ministrów AKP–WE. Artykuł 2 Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
Decyzja NR 1/2006 Rady stowarzyszenia ue-tunezja
z dnia 28 lipca 2006 r.
zmieniająca Protokół 4 do układu eurośródziemnomorskiego dotyczący definicji pojęcia "produkty pochodzące" oraz metod współpracy administracyjnej
(2006/612/WE)
RADA STOWARZYSZENIA,
uwzględniając Układ eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tunezyjską, z drugiej strony [1], zwany dalej "Umową", podpisany w Brukseli dnia 17 lipca 1995 r., w szczególności art. 39 jego protokołu 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Protokół 4 do Umowy przewiduje dwustronną kumulację pochodzenia pomiędzy Wspólnotą a Tunezją oraz pełną kumulację pochodzenia pomiędzy Wspólnotą, Tunezją, Algierią i Marokiem.
(2) Rozszerzenie systemu kumulacji jest pożądane, bowiem umożliwia stosowanie materiałów pochodzących ze Wspólnoty, Bułgarii, Rumunii, Islandii, Norwegii, Szwajcarii (oraz Liechtensteinu), Wysp Owczych, Turcji lub z jakiegokolwiek innego kraju będącego stroną partnerstwa eurośródziemnomorskiego, na podstawie deklaracji barcelońskiej przyjętej na konferencji eurośródziemnomorskiej, która odbyła się w dniach 27– 28 listopada 1995 r., w celu wspierania handlu i propagowania integracji regionalnej.
(3) Do celów wdrożenia rozszerzonego systemu kumulacji wyłącznie pomiędzy krajami, które spełniły niezbędne warunki, oraz aby uniknąć przypadków obchodzenia ceł, konieczne jest wprowadzenie nowych przepisów dotyczących potwierdzania pochodzenia.
(4) Do celów wdrażania rozszerzonego systemu kumulacji oraz aby uniknąć obchodzenia ceł, niezbędna jest harmonizacja przepisów dotyczących zakazu zwrotu lub zwolnienia z należności celnych oraz harmonizacji wymagań w zakresie przetwarzania, przewidzianych w protokole 4 w odniesieniu do materiałów niepochodzących dla uzyskania statusu materiałów pochodzących.
(5) Rozszerzony system kumulacji pochodzenia oznacza, że w kontekście umów preferencyjnych zawartych pomiędzy danymi krajami mają zastosowanie te same przepisy dotyczące zasad pochodzenia.
(6) Towary będące przedmiotem tranzytu lub składowane w dniu, w którym zaczyna obowiązywać niniejsza decyzja, powinny zostać objęte przepisami przejściowymi umożliwiającymi im korzystanie z rozszerzonego systemu kumulacji.
(7) Aby ułatwić wymianę handlową i uprościć zadania administracyjne, pożądane jest umożliwienie podmiotom gospodarczym korzystanie z długoterminowych deklaracji dostawcy.
(8) Należy wprowadzić wspólne deklaracje dotyczące Księstwa Andory i Republiki San Marino, natomiast wspólne deklaracje w sprawie art. 1, 19, 33 i 39 nie muszą zostać zachowane.
(9) W celu skorygowania nieprawidłowości w poszczególnych wersjach językowych tekstu i rozbieżności pomiędzy nimi wymagane są pewne zmiany natury technicznej.
(10) Dla zapewnienia właściwego funkcjonowania Umowy oraz w celu ułatwienia pracy użytkownikom i organom administracji celnej należy zatem włączyć do nowego tekstu protokołu 4 wszystkie omawiane postanowienia,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Protokół 4 do Umowy dotyczący definicji pojęcia "produkty pochodzące" oraz metod współpracy administracyjnej zastępuje się tekstem załączonym do niniejszej decyzji wraz z odpowiednimi wspólnymi deklaracjami.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
Stosuje się ją od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu jej przyjęcia.
Decyzja nr 1/2006 Komitetu Współpracy Celnej WE–Turcja
z dnia 26 września 2006 r.
ustanawiająca szczegółowe zasady stosowania decyzji nr 1/95 Rady Stowarzyszenia WE–Turcja
(2006/646/WE)
KOMITET WSPÓŁPRACY CELNEJ,
uwzględniając Układ z dnia 12 września 1963 r. ustanawiający stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją,
uwzględniając decyzję nr 1/95 Rady Stowarzyszenia WE–Turcja z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie wprowadzenia w życie ostatniego etapu unii celnej [1],w szczególności jej art. 3 ust. 6, art. 13 ust. 3 i art. 28 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komitet Współpracy Celnej ustanowia odpowiednie środki wymagane do wykonania postanowień unii celnej, o których mowa w art. 3, 13 i 28 decyzji nr 1/95; w tym celu przyjął on decyzję nr 1/2001 z dnia 28 marca 2001 r. zmieniającą decyzję nr 1/96 ustanawiającą szczegółowe zasady stosowania decyzji nr 1/95 Rady Stowarzyszenia WE-Turcja [2].
(2) Konieczne jest dostosowanie przepisów decyzji nr 1/2001 do ostatnich zmian do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3], dotyczących zwłaszcza możliwej odmowy naliczenia częściowego zwolnienia z należności celnych w ramach procedury uszlachetniania biernego, w oparciu o metodę wartości dodanej. Konieczne jest również umożliwienie organom celnym państw członkowskich wystawianie wspólnotowych "jednolitych zezwoleń" dla upoważnionych eksporterów i dostarczanie do przyjęcia przez Turcję świadectw przewozowych A.TR sporządzonych na podstawie takich zezwoleń.
(3) W związku z rozszerzeniem Unii Europejskiej pojawiła się dalsza konieczność dodania tekstu różnych poświadczeń w nowych językach urzędowych Wspólnoty.
(4) Decyzja nr 1/1999 Komitetu Współpracy Celnej WE–Turcja z dnia 28 maja 1999 r. w sprawie procedur ułatwiających wystawianie świadectw przewozowych EUR.1 i wystawianie deklaracji na fakturze w ramach przepisów regulujących handel na warunkach preferencyjnych pomiędzy Unią Europejską, Turcją i niektórymi państwami europejskimi [4] ma na celu ułatwienie wystawiania takich preferencyjnych świadectw pochodzenia przez Wspólnotę i Turcję w kontekście układów o handlu na warunkach preferencyjnych, które Wspólnota i Turcja zawarły z pewnymi państwami i które zapewniają między nimi system kumulacji pochodzenia, oparty na identycznych zasadach określania pochodzenia oraz zakazu jakichkolwiek zwrotów czy zawieszania ceł na rozważane towary; decyzja pozwala eksporterom z Turcji i ze Wspólnoty na korzystanie z deklaracji dostawcy, określających pochodzenie z Turcji lub ze Wspólnoty, zgodnie z wymienionymi zasadami, dotyczących towarów otrzymanych od dostawców przez drugą stronę unii celnej oraz na powiązane metody współpracy administracyjnej.
(5) Decyzja nr 1/2000 Komitetu Współpracy Celnej WE-Turcja z dnia 25 lipca 2000 r. w sprawie uznawania, jako dowodu pochodzenia z Turcji lub ze Wspólnoty, świadectw przewozowych EUR.1 lub deklaracji na fakturze wystawianych przez pewne państwa, które zawarły układ preferencyjny ze Wspólnotą lub z Turcją [5], ma na celu zapewnienie, że towary objęte unią celną będą mogły korzystać z przepisów dotyczących swobodnego obrotu przewidzianych decyzją nr 1/95 także wtedy, gdy są one przywożone do jednej ze stron unii celnej z dołączonym świadectwem pochodzenia wystawionym w państwie, z którym zarówno Wspólnota, jak i Turcja zawarły układy o preferencyjnych warunkach handlu, zapewniające między nimi system kumulacji pochodzenia, oparte na identycznych zasadach określania pochodzenia oraz zakazu jakichkolwiek zwrotów czy zawieszania ceł na rozważane towary.
(6) Decyzje nr 1/1999 i 1/2000 zostały przyjęte w celu ułatwienia wspólnego stosowania unii celnej i preferencyjnych uzgodnień handlowych między Wspólnotą lub Turcją i niektórymi krajami. Z zastrzeżeniem koniecznych dostosowań mających na celu dostosowanie ich do wspólnotowego dorobku prawnego, należy zatem włączyć do niniejszej decyzji przepisy przewidziane obecnie w decyzjach nr 1/1999 i 1/2000 oraz uchylić te decyzje.
(7) Po objęciu systemem paneuropejskiej kumulacji pochodzenia innych krajów uczestniczących w partnerstwie eurośródziemnomorskim, opierającym się na deklaracji barcelońskiej przyjętej podczas konferencji eurośródziemnomorskiej, która odbyła się w dniach 27 i 28 listopada 1995 r., należy uwzględnić odniesienie do dowodów pochodzenia EUR-MED.
(8) W celu ułatwienia wprowadzenia w życie szczegółowych zasad stosowania decyzji nr 1/95 należy zastąpić decyzję nr 1/2001 nową decyzją,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
TYTUŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Niniejsza decyzja określa przepisy wykonawcze do decyzji nr 1/95 Rady Stowarzyszenia WE-Turcja, dalej zwanej "decyzją podstawową".
Artykuł 2
Na potrzeby niniejszej decyzji:
1) "państwo trzecie" oznacza państwo lub terytorium, które nie należy do obszaru celnego unii celnej WE–Turcja;
2) "strona unii celnej" oznacza z jednej strony obszar celny Wspólnoty, z drugiej strony obszar celny Turcji;
3) "państwo" oznacza albo państwo członkowskie Wspólnoty, albo Turcję;
4) "Wspólnotowy Kodeks Celny" oznacza Wspólnotowy Kodeks Celny przyjęty rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2913/92 [6];
5) "przepisy wykonawcze do Wspólnotowego Kodeksu Celnego" oznaczają rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny.
TYTUŁ II
PRZEPISY CELNE MAJĄCE ZASTOSOWANIE DO HANDLU TOWARAMI MIĘDZY DWIEMA STRONAMI UNII CELNEJ
ROZDZIAŁ 1
Postanowienia ogólne
Artykuł 3
Bez uszczerbku dla przepisów o swobodnym obrocie ustanowionych w decyzji podstawowej, Wspólnotowy Kodeks Celny i jego przepisy wykonawcze, które mają zastosowanie w obszarze celnym Wspólnoty, oraz turecki kodeks celny i jego przepisy wykonawcze, które mają zastosowane na terytorium Turcji, mają zastosowanie w handlu towarami między dwiema stronami unii celnej, zgodnie z warunkami ustanowionymi w niniejszej decyzji.
Artykuł 4
1.
Na potrzeby wprowadzenia w życie art. 3 ust. 4 decyzji podstawowej formalności przywozowe uważa się za dokonane w państwie eksportującym w drodze zatwierdzenia dokumentu niezbędnego do realizacji swobodnego obrotu rozważanymi towarami.
2.
Zatwierdzenie, o którym mowa w ust. 1, powoduje powstanie długu celnego związanego z przywozem.
Inicjuje ono również nałożenie środków polityki handlowej opisanych w art. 12 decyzji podstawowej, którym towary mogą podlegać.
3.
Za moment powstania długu celnego, o którym mowa w ust. 2, uważa się moment zaakceptowania przez organy celne zgłoszenia wywozowego związanego z rozważanymi towarami.
4.
Dłużnikiem jest osoba składająca zgłoszenie.
W przypadku reprezentacji pośredniej osoba, w której imieniu złożono zgłoszenie, również staje się dłużnikiem.
5.
Kwotę należności celnych odpowiadającą kwocie długu celnego ustala się według tych samych zasad co w wypadku akceptacji, z tą samą datą, deklaracji dopuszczenia do swobodnego obrotu rozważanych towarów w celu zakończenia procedury uszlachetniania czynnego.
ROZDZIAŁ 2
Przepisy dotyczące współpracy administracyjnejw zakresie przepływu towarów
Artykuł 5
Bez uszczerbku dla art. 11 i 17, dowód wypełnienia wszystkich wymagań dotyczących wprowadzenia w życie przepisów o swobodnym obrocie, ustanowionych w decyzji podstawowej, zostanie przedstawiony w formie dokumentacji wystawionej na żądanie eksportera przez organy celne Turcji lub państwa członkowskiego.
Artykuł 6
1.
Dokumentacją, o której mowa w art. 5, jest świadectwo przewozowe A.TR. Wzór tego formularza znajduje się w załączniku 1.
2.
Świadectwo przewozowe A.TR. można stosować tylko wtedy, gdy towary są przewożone bezpośrednio między dwiema stronami unii celnej.
Jednak towary stanowiące jedną partię mogą być przewożone przez obszary państw trzecich, włączając w to, jeżeli zaistnieje taka potrzeba, przeładunek lub tymczasowe składowanie w takich państwach, pod warunkiem że towary pozostaną pod nadzorem organów celnych w państwie tranzytowym lub składowania oraz nie są poddawane czynnościom innym niż rozładunek, załadunek i czynności niezbędne do zachowania ich w dobrym stanie.
Towary między dwoma państwami unii celnej można transportować rurociągami biegnącymi przez państwa trzecie.
3.
Dokumentację poświadczającą wypełnienie wymagań określonych w ust. 2 dostarcza się organom celnym państwa importującego, okazując:
a) jednolity dokument przewozowy obejmujący przewóz przez obszar państwa trzeciego;
b) świadectwo wystawione przez organy celne państwa trzeciego:
i) zawierające dokładny opis produktów;
ii) podające daty rozładunku i załadunku produktów oraz, gdy ma to zastosowanie, nazwy statków lub innych użytych środków transportu;
iii) poświadczające warunki, pod jakimi produkty przebywały w państwach trzecich; lub
c) w razie braku powyższych, wszelkie dokumenty udowadniające wypełnienie tych wymagań.
Artykuł 7
1.
Świadectwo przewozowe A.TR. jest poświadczane przez organy celne państwa eksportującego, gdy objęte nim towary są wywożone.
Jest ono udostępniane eksporterowi w momencie, gdy rzeczywisty wywóz dojdzie do skutku lub zostanie zapewniony.
2.
Świadectwo przewozowe A.TR. może zostać poświadczone tylko wtedy, gdy może pełnić rolę dokumentacji wymaganej do zastosowania przepisów o swobodnym obrocie, ustanowionych w decyzji podstawowej.
3.
Eksporter ubiegający się o wystawienie świadectwa przewozowego A.TR. będzie przygotowany do dostarczenia w każdej chwili, na żądanie organów celnych państwa eksportującego, w którym wystawiane jest świadectwo przewozowe A.TR., wszystkich odpowiednich dokumentów poświadczających status objętych nim towarów, jak również wypełnienie innych wymagań określonych w decyzji podstawowej oraz w niniejszej decyzji.
4.
Organy celne wystawiające świadectwo podejmą wszelkie czynności niezbędne do weryfikacji statusu towarów i realizacji innych wymagań decyzji podstawowej oraz niniejszej decyzji.
W tym celu mają prawo zażądać dowodów i przeprowadzić kontrolę ksiąg rachunkowych eksportera oraz inne kontrole, jakie uzna za stosowne.
Organy celne wystawiające świadectwo zapewnią również należyte wypełnienie świadectw.
W szczególności sprawdzą one, czy miejsce przeznaczone na opis produktów zostało wypełnione w sposób wykluczający możliwość oszukańczych uzupełnień.
Artykuł 8
1.
Świadectwo przewozowe A.TR. dostarcza się w ciągu czterech miesięcy od daty jego wystawienia przez organy celne państwa eksportującego organom celnym państwa importującego.
2.
Świadectwa przewozowe A.TR., dostarczone organom celnym państwa importującego po ostatecznej dacie ich przedłożenia określonej w ust. 1, mogą zostać przyjęte w wypadku, gdy niedostarczenie dokumentów w terminie wynikło z wystąpienia wyjątkowych okoliczności.
3.
W innych wypadkach opóźnionego przedłożenia świadectw organy celne państwa importującego zaakceptują świadectwa przewozowe A.TR., gdy towary zostały dostarczone przez ostateczną datą podaną powyżej.
Artykuł 9
1.
Świadectwa przewozowe A.TR. są sporządzane w jednym z języków urzędowych Wspólnoty lub w języku tureckim oraz zgodnie z krajowymi przepisami państwa eksportującego.
W razie sporządzenia świadectw w języku tureckim zostaną one również sporządzone w jednym z języków urzędowych Wspólnoty.
Świadectwa są wypisywane maszynowo, albo ręcznie z użyciem atramentu i drukowanymi literami.
2.
Każdy formularz ma wymiary 210 x 297 mm.
Należy użyć papieru w kolorze białym, klejonym, do pisania, niezawierającego masy włóknistej mechanicznej i o gramaturze nieprzekraczającej 25 g/m2.
Papier powinien być pokryty zielonym wzorem giloszowym, umożliwiającym łatwe dostrzeżenie wszelkich fałszerstw dokonanych za pomocą środków mechanicznych lub chemicznych.
Państwa członkowskie i Turcja mogą zastrzec sobie prawo do samodzielnego drukowania formularzy lub zlecania ich druku upoważnionym firmom.
W tym drugim wypadku każdy formularz powinien zawierać informację o takim upoważnieniu.
Każdy formularz musi zawierać nazwę i adres firmy drukarskiej lub oznaczenie, za pomocą którego można ją zidentyfikować.
Musi on także zawierać numer seryjny służący do jego identyfikacji.
3.
Świadectwa przewozowe A.TR. są wypełniane zgodnie z objaśnieniem znajdującym się w załączniku II oraz wszelkimi dodatkowymi zasadami ustanowionymi w ramach unii celnej.
Artykuł 10
1.
Świadectwa przewozowe A.TR. są dostarczane organom celnym państwa importującego zgodnie z procedurami ustanowionymi przez to państwo.
Organy mogą wymagać przetłumaczenia świadectwa.
Mogą również wymagać, żeby zgłoszeniu przywozowemu towarzyszyło oświadczenie importera potwierdzające, że towary spełniają warunki wymagane do swobodnego obrotu.
2.
Stwierdzenie istnienia niewielkich rozbieżności pomiędzy świadectwami przewozowymi A.TR. a dokumentem dostarczonym organom celnym do celów dopełnienia formalności przywozowych dotyczących towarów nie powoduje samo przez się nieważności świadectw, jeżeli ustalono bez wątpliwości, że świadectwa odpowiadają przedstawionym towarom.
3.
Oczywiste błędy formalne, takie jak błędy maszynowe w świadectwach przewozowych A.TR., nie powodują odmowy przyjęcia świadectw, o ile błędy te nie powodują wątpliwości co do poprawności stwierdzeń w świadectwach.
4.
W razie kradzieży, utraty lub zniszczenia świadectwa przewozowego eksporter może wystąpić do organu celnego, który wystawił świadectwo, o wydanie duplikatu w oparciu o posiadane przezeń dokumenty wywozowe.
Duplikat świadectwa przewozowego A.TR. wystawiony w ten sposób musi zawierać w polu 8 jeden z poniższych wyrazów, wraz z datą wystawienia oraz numerem seryjnym oryginalnego świadectwa:
"ES "DUPLICADO"
CS "DUPLIKÁT"
DA "DUPLIKAT"
DE "DUPLIKAT"
ET "DUPLIKAAT"
EL "ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ"
EN "DUPLICATE"
FR "DUPLICATA"
IT "DUPLICATO"
LV "DUBLIKĀTS"
LT "DUBLIKATAS"
HU "MÁSODLAT"
MT "DUPLIKAT"
NL "DUPLICAAT"
PL "DUPLIKAT"
PT "SEGUNDA VIA"
SL "DVOJNIK"
SK "DUPLIKÁT"
FI "KAKSOISKAPPALE"
SV "DUPLIKAT"
TR "İKİNCİ NÜSHADİR"".
Artykuł 11
1.
W drodze odstępstwa od art. 7, można stosować uproszczoną procedurę wystawiania świadectw przewozowych AT.R., przy zapewnieniu zgodności z poniższymi przepisami.
2.
Organy celne państwa eksportującego mogą zezwolić dowolnemu eksporterowi, dalej zwanemu "upoważnionym eksporterem", dokonującemu częstych przewozów, dla których można wystawiać świadectwa przewozowe A.TR., i który zapewnia, zgodnie z uznaniem właściwych organów, wszelkie niezbędne gwarancje dotyczące weryfikacji statusu towarów, na niedostarczenie w momencie wywozu urzędowi celnemu państwa eksportującego towarów, ani wniosku o świadectwo przewozowe A.TR. obejmujące te towary, w celu otrzymania świadectwa przewozowego A.TR. na warunkach ustanowionych w art. 7.
3.
Organy celne odmawiają udzielenia eksporterom, którzy nie zapewniają wszystkich gwarancji uznanych przez organy za wymagane zezwolenia, o którym mowa w ust. 2.
Właściwe organy mogą w każdym momencie uchylić upoważnienie.
Muszą to zrobić, gdy upoważniony eksporter przestał spełniać odpowiednie warunki lub zapewniać powyższe gwarancje.
4.
Upoważnienie wystawiane przez organy celne będzie określać w szczególności:
a) urząd odpowiedzialny za wstępne poświadczenie świadectw;
b) sposób, w jaki upoważniony eksporter musi dowieść, że wykorzystano te świadectwa;
c) w przypadkach, o których mowa w ust. 5 lit. b), organ odpowiedzialny za dokonanie późniejszej weryfikacji, o której mowa w art. 16.
5.
W upoważnieniu zostanie ustalone, według wyboru właściwych organów, że pole zarezerwowane na poświadczenie celne musi albo:
a) zostać uprzednio opatrzone pieczęcią właściwego urzędu celnego państwa eksportującego oraz podpisem przedstawiciela urzędu lub jego faksymile; albo
b) zostać opatrzone przez upoważnionego eksportera specjalną pieczęcią zatwierdzoną przez organy celne państwa eksportującego i zgodną ze wzorem w załączniku III.
Taka pieczęć może być wydrukowana na formularzach.
6.
W przypadkach, o których mowa w ust. 5 lit. a), należy umieścić jedno z poniższych określeń w polu 8 ("Uwagi") świadectwa przewozowego A.TR.:
"ES "Procedimiento simplificado"
CS "Zjednodušený postup"
DA "Forenklet fremgangsmåde"
DE "Vereinfachtes Verfahren"
ET "Lihtsustatud tolliprotseduur"
EL "Απλουστευμένη διαδικασία"
EN "Simplified procedure"
FR "Procédure simplifiée"
IT "Procedura semplificata"
LV "Vienkāršota procedūra"
LT "Supaprastinta procedūra"
HU "Egyszerűsített eljárás"
MT "Procedura simplifikata"
NL "Vereenvoudigde regeling"
PL "Procedura uproszczona"
PT "Procedimento simplificado"
SL "Poenostavljen postopek"
SK "Zjednodušený postup"
FI "Yksinkertaistettu menettely"
SV "Förenklat förfarande"
TR "Basitleştirilmiş prosedür"".
7.
Wypełnione świadectwo, zawierające określenie podane w ust. 6 i podpisane przez upoważnionego eksportera, jest równoważne dokumentowi poświadczającemu spełnienie warunków określonych w art. 5.
Artykuł 12
1.
Eksporter często wywożący towary z państwa członkowskiego Wspólnoty, innego niż to, w którym znajduje się jego siedziba, może uzyskać status upoważnionego eksportera obejmujący taki eksport.
W tym celu musi on złożyć wniosek do właściwych organów celnych państwa członkowskiego, w którym znajduje się jego siedziba oraz przechowywana jest dokumentacja poświadczająca status rozważanych towarów i spełnienie pozostałych wymagań decyzji podstawowej oraz niniejszej decyzji.
2.
Gdy organy, o których mowa w ust. 1, uznają, że wymagania określone w art. 11 zostały spełnione, i wystawią upoważnienie, powiadomią one organy celne zainteresowanych państw członkowskich.
3.
W wypadkach gdy adres weryfikacji nie został z góry wydrukowany w polu 14 świadectwa przewozowego A.TR., eksporter umieszcza w polu 8 ("Uwagi") świadectwa przewozowego A.TR. odniesienie do państwa członkowskiego, które wystawiło upoważnienie, do którego organy celne Turcji mają wysyłać prośby o późniejszą weryfikację, zgodnie z art. 16.
Artykuł 13
W momencie gdy towary znajdują się pod kontrolą urzędu celnego jednej ze stron unii celnej, możliwe jest zastąpienie oryginalnego świadectwa przewozowego A.TR. jednym lub większą liczbą świadectw przewozowych A.TR., w celu wysyłki wszystkich lub części towarów do innego miejsca przeznaczenia w granicach obszaru celnego unii celnej.
Docelowe świadectwa przewozowe A.TR. są wystawiane przez urząd celny, pod którego kontrolą znajdują się produkty.
Artykuł 14
1.
Organy celne państw członkowskich Wspólnoty oraz Turcji przekażą sobie nawzajem, poprzez Komisję Wspólnot Europejskich, wzory odcisków pieczęci używanych w ich urzędach celnych do wystawiania świadectw przewozowych oraz adresy organów celnych odpowiedzialnych za weryfikację tych świadectw.
2.
W celu zapewnienia właściwego stosowania niniejszej decyzji Wspólnota i Turcja będą udzielać sobie wzajemnej pomocy, poprzez właściwe organy celne, przy sprawdzaniu autentyczności świadectw przewozowych A.TR. oraz poprawności zawartych w nich informacji.
Artykuł 15
1.
Nie naruszając postanowień art. 7 ust. 1, świadectwa przewozowe A.TR. mogą być wyjątkowo wystawiane po wywozie towarów, których dotyczą, jeżeli:
a) nie zostały wystawione podczas wywozu z powodu błędów, nieumyślnych opuszczeń lub nadzwyczajnych okoliczności; lub
b) zostanie wykazane i uznane przez organy celne, że świadectwo przewozowe A.TR. zostało wystawione, ale nie zaakceptowane do przywozu z przyczyn technicznych.
2.
Korzystając z postanowień ust. 1, eksporter musi we wniosku podać miejsce i datę wywozu produktów objętych świadectwem przewozowym A.TR. oraz uzasadnić swój wniosek.
3.
Organy celne mogą wystawić świadectwo przewozowe A.TR. z mocą wsteczną wyłącznie po zweryfikowaniu, że informacje zawarte we wniosku dostarczonym przez eksportera są zgodne z informacjami w odpowiedniej ewidencji.
4.
Świadectwa przewozowe A.TR. wystawione z mocą wsteczną są oznaczone w polu 8 jednym z następującym określeń:
"ES "EXPEDIDO A POSTERIORI"
CS "VYSTAVENO DODATEČNĚ"
DA "UDSTEDT EFTERFØLGENDE"
DE "NACHTRÄGLICH AUSGESTELLT"
ET "TAGANTJÄRELE VÄLJA ANTUD"
EL "ΕΚΔΟΘΕΝ ΕΚ ΤΩΝ ΥΣΤΕΡΩΝ"
EN "ISSUED RETROSPECTIVELY"
FR "DÉLIVRÉ A POSTERIORI"
IT "RILASCIATO A POSTERIORI"
LV "IZSNIEGTS RETROSPEKTĪVI"
LT "RETROSPEKTYVUSIS IŠDAVIMAS"
HU "KIADVA VISSZAMENŐLEGES HATÁLLYAL"
MT "MAĦRUĠ RETROSPETTIVAMENT"
NL "AFGEGEVEN A POSTERIORI"
PL "WYSTAWIONE RETROSPEKTYWNIE"
PT "EMITIDO A POSTERIORI"
SL "IZDANO NAKNADNO"
SK "VYDANÉ DODATOČNE"
FI "ANNETTU JÄLKIKÄTEEN"
SV "UTFÄRDAT I EFTERHAND"
TR "SONRADAN VERİLMİŞTİR"".
Artykuł 16
1.
Późniejsze weryfikacje świadectw przewozowych A.TR. są przeprowadzane wyrywkowo bądź też w wypadku, gdy organy celne państwa importującego mają uzasadnione wątpliwości dotyczące autentyczności świadectw, statusu objętych nimi towarów lub spełnienia innych wymagań decyzji podstawowej lub niniejszej decyzji.
2.
W celu wykonania postanowień ust. 1 organy celne państwa importującego przekażą świadectwo przewozowe A.TR. organom celnym państwa eksportującego, jak również fakturę, o ile została dostarczona, lub kopie tych dokumentów, podając, gdy ma to zastosowanie, powody badania.
Wszelkie dokumenty i uzyskane informacje sugerujące nieprawidłowość danych na świadectwie przewozowym AT.R należy przekazać w uzasadnieniu do prośby o weryfikację.
3.
Weryfikację przeprowadzają organy celne państwa eksportującego.
Na jej potrzeby mają prawo żądać wszelkich dowodów oraz przeprowadzać badania ksiąg rachunkowych eksportera i wszelkie innych kontrole, które uznają za stosowne.
4.
Jeżeli organy celne państwa importującego podejmują decyzję o zawieszeniu zastosowania regulacji celnych, wynikających z przepisów o swobodnym obrocie ustanowionych w decyzji podstawowej, wobec rozważanych towarów w czasie oczekiwania na wyniki weryfikacji, importer będzie miał możliwość dopuszczenia towarów, po podjęciu uznanych za koniecznie środków zapobiegawczych.
5.
Organy celne wnioskujące o weryfikację zostaną bezzwłocznie poinformowane o jej wynikach.
Wyniki te jasno wskazują, czy dokumenty są autentyczne i czy rozważane towary można uznać za pozostające w swobodnym obrocie w unii celnej, oraz czy spełnione zostały pozostałe wymagania decyzji podstawowej i niniejszej decyzji.
6.
Jeżeli, w sytuacji rodzącej uzasadnione wątpliwości, brak jest odpowiedzi w okresie dziesięciu miesięcy od daty wniosku o weryfikację albo jeżeli odpowiedź nie zawiera wystarczających informacji do ustalenia autentyczności sprawdzanego dokumentu lub faktycznego statusu towarów, organy celne składające prośbę odmówią – poza sytuacją uzasadnioną wyjątkowymi okolicznościami – zastosowania regulacji celnych wynikających z przepisów o swobodnym obrocie, ustanowionych w decyzji podstawowej.
Artykuł 17
1.
W drodze odstępstwa od art. 5, przepisy o swobodnym obrocie ustanowione w decyzji podstawowej stosuje się także do towarów przywożonych do jednej ze stron unii celnej, jeżeli towarzyszy im dowód pochodzenia z Turcji lub ze Wspólnoty, z siedzibą w państwie, grupie państw lub na terytorium objętym postanowieniami układów o handlu na warunkach preferencyjnych zawartych między zarówno Wspólnotą, jak i Turcją a tym państwem, grupą państw lub terytorium, zapewniających system kumulacji pochodzenia powodujący stosowanie identycznych zasad określania pochodzenia oraz zakazu zwrotów i zwalniania z należności celnych rozważanych towarów.
2.
Procedury współpracy administracyjnej, ustanowione w regułach pochodzenia obowiązujących układów o handlu na warunkach preferencyjnych, stosuje się do dowodów, o których mowa w ust. 1.
Artykuł 18
W razie sporów dotyczących procedur weryfikacji, o których mowa w art. 16, których nie można rozwiązać między organami celnymi występującymi z wnioskiem o weryfikację a organami celnymi odpowiedzialnymi za przeprowadzenie weryfikacji, lub też w razie wątpliwości dotyczących interpretacji niniejszej decyzji, należy je zgłosić do Komitetu Współpracy Celnej.
Rozwiązywanie sporów między importerem a organami celnymi państwa importującego zawsze podlega ustawodawstwu tego państwa.
Artykuł 19
Nakłada się kary na każdą osobę, która sporządza lub powoduje sporządzenie dokumentu zawierającego nieprawidłowe informacje, w celu objęcia regulacjami celnymi wynikającymi z przepisów o swobodnym obrocie ustanowionych w decyzji podstawowej.
ROZDZIAŁ 3
Przepisy dotyczące towarów przewożonych przez podróżnych
Artykuł 20
Jeżeli nie są one przeznaczone do celów handlowych, towary przewożone przez podróżnych z jednej części unii celnej do drugiej części unii celnej podlegają przepisom o swobodnym obrocie ustanowionym w decyzji podstawowej, nie będąc przedmiotem świadectwa, o którym mowa w rozdziale 2, o ile zostały one zgłoszone jako towary spełniające warunki swobodnego obrotu i nie ma wątpliwości co do prawidłowości takiego zgłoszenia.
ROZDZIAŁ 4
Przesyłki pocztowe
Artykuł 21
Przesyłki pocztowe (obejmujące także paczki) podlegają przepisom o swobodnym obrocie ustanowionym w decyzji podstawowej, nie będąc przedmiotem świadectwa, o którym mowa w rozdziale 2, o ile na opakowaniu lub w dołączonych dokumentach brak jest oznaczenia, że towary znajdujące się w przesyłce nie spełniają warunków określonych w decyzji podstawowej.
Oznaczenie takie ma postać żółtej etykiety, której wzór znajduje się w załączniku IV, przytwierdzanej, we wszystkich tego rodzaju wypadkach, przez właściwe organy państwa eksportującego.
TYTUŁ III
PRZEPISY CELNE STOSOWANE W HANDLU TOWARAMI Z PAŃSTWAMI TRZECIMI
ROZDZIAŁ 1
Przepisy dotyczące wartości celnej towarów
Artykuł 22
Przy wyliczaniu wartości celnej towarów państw trzecich nie bierze się pod uwagę kosztów transportu, ubezpieczenia, opłat przeładunkowych i obsługi związanej z transportem, które miały miejsce po przywozie towarów na terytorium unii celnej, o ile zostały one przedstawione osobno, poza zapłaconą lub należną ceną za te towary.
ROZDZIAŁ 2
Uszlachetnianie bierne
Artykuł 23
Do celów niniejszego rozdziału termin "handel trójstronny" oznacza system, w którym produkty kompensacyjne po uszlachetnieniu biernym są dopuszczane do swobodnego obrotu z częściowym lub całkowitym zwolnieniem z należności celnych na obszarze jednej ze stron unii celnej, innej niż ta, z której dokonano tymczasowego wywozu towarów.
Artykuł 24
Przy dopuszczaniu produktów kompensacyjnych lub zamiennych do swobodnego obrotu w ramach systemu handlu trójstronnego stosuje się arkusz informacyjny INF 2 informujący o tymczasowo wywożonych towarach w ruchu trójstronnym, w celu uzyskania częściowego lub całkowitego zwolnienia dla produktów kompensacyjnych lub zamiennych.
Artykuł 25
1.
Arkusz informacyjny INF 2 wystawia się, dla ilości towaru zgłoszonego do procedury, w jednym oryginale i jednej kopii, na formularzach zgodnych ze wzorem określonym w załączniku 71 przepisów wykonawczych do Wspólnotowego Kodeksu Celnego, jeżeli jest wystawiany we Wspólnocie, i zgodnych ze wzorem określonym w tureckim prawie celnym na podstawie tego załącznika, z uwzględnieniem niezbędnych zmian, jeżeli jest wystawiany w Turcji.
Formularze są wypełniane w jednym z urzędowych języków Wspólnoty lub w języku tureckim.
Urząd celny wejścia poświadcza oryginał i kopię arkusza informacyjnego INF 2.
Urząd zatrzymuje kopię i zwraca oryginał osobie składającej zgłoszenie.
2.
Urząd wejścia, który ma poświadczyć arkusz informacyjny INF 2, określi w polu 16 środki użyte do zidentyfikowania tymczasowo wywożonych towarów.
3.
W razie pobrania próbek, albo użycia ilustracji lub opisów technicznych, urząd, o którym mowa w ust. 1, poświadczy autentyczność takich próbek, ilustracji lub opisów technicznych poprzez przytwierdzenie pieczęci celnej na nich (gdy pozwala na to ich postać) lub też na opakowaniu, w taki sposób, aby uniemożliwić manipulowanie nimi.
Do próbek, ilustracji lub opisów technicznych należy dołączyć etykietę opatrzoną pieczęcią urzędu i zawierającą informacje odnośnie do zgłoszenia wywozowego, w sposób, który zapobiegnie ewentualnej podmianie.
Próbki, ilustracje i opisy techniczne, o poświadczonej autentyczności i opieczętowane zgodnie z ust. 3, są zwracane eksporterowi, który okaże je razem z nienaruszonymi pieczęciami w momencie powrotnego przywozu produktów kompensacyjnych lub zamiennych.
4.
W wypadkach wymagających analizy, której wyniki będą znane dopiero po poświadczeniu przez urząd celny arkusza informacyjnego INF 2, dokument zawierający wyniki analizy zostanie przekazany eksporterowi w zapieczętowanej i zabezpieczonej przez manipulacjami kopercie.
Artykuł 26
1.
Urząd celny wyjścia poświadcza na oryginale fakt opuszczenia przez towary obszaru celnego i zwraca go osobie, która go okazała.
2.
Importer produktów kompensacyjnych lub zamiennych okazuje oryginał arkusza informacyjnego INF 2 oraz, gdy ma to zastosowanie, dokumentów identyfikacyjnych w urzędzie dokonującym odprawy.
Artykuł 27
1.
W wypadku gdy urząd celny wystawiający arkusz informacyjny INF 2 uważa, że należy uzupełnić ten arkusz dodatkowymi informacjami, powinien wprowadzić do niego odpowiednie dane.
W razie braku miejsca na arkuszu należy załączyć dodatkowy arkusz.
Fakt dodania załącznika należy zaznaczyć na oryginale.
2.
Urząd celny poświadczający arkusz informacyjny INF 2 może zostać poproszony o dokonanie weryfikacji autentyczności arkusza oraz poprawności znajdujących się w nim informacji po dokonaniu odprawy celnej.
3.
W wypadku serii przesyłek można wystawić wymaganą liczbę arkuszy informacyjnych INF 2 na uzgodnioną ilość towarów lub produktów.
Można także zastąpić początkowy arkusz informacyjny następnymi arkuszami informacyjnymi. Gdy używany jest tylko jeden arkusz informacyjny, urząd celny, dla którego arkusz został przeznaczony, może zaznaczyć na oryginale ilość towarów lub produktów.
W razie braku miejsca na arkuszu należy załączyć dodatkowy arkusz. Fakt dodania załącznika należy zaznaczyć na oryginale.
4.
Organy celne mogą zezwolić na użycie podsumowujących arkuszy informacyjnych INF 2 do przepływów handlowych handlu trójstronnego zawierających dużą liczbę operacji, obejmujących całkowitą wartość przywozu/wywozu w danym okresie.
5.
W wyjątkowych sytuacjach arkusz informacyjny INF 2 można wystawić z mocą wsteczną, ale nie przekraczając terminu wygaśnięcia wymaganego okresu przechowywania dokumentów.
Artykuł 28
W razie kradzieży, utraty lub zniszczenia arkusza informacyjnego INF 2 podmiot gospodarczy może wystąpić do organu celnego, który go poświadczył, o wydanie duplikatu.
Urząd może uznać wniosek, jeżeli można wykazać, że tymczasowo wywożone towary objęte takim duplikatem nie zostały jeszcze powrotnie przywiezione.
Oryginał i kopie tak wystawionego arkusza informacyjnego są oznaczone jednym z następujących określeń:
"ES "DUPLICADO"
CS "DUPLIKÁT"
DA "DUPLIKAT"
DE "DUPLIKAT"
ET "DUPLIKAAT"
EL "ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ"
EN "DUPLICATE"
FR "DUPLICATA"
IT "DUPLICATO"
LV "DUBLIKĀTS"
LT "DUBLIKATAS"
HU "MÁSODLAT"
MT "DUPLIKAT"
NL "DUPLICAAT"
PL "DUPLIKAT"
PT "SEGUNDA VIA"
SL "DVOJNIK"
SK "DUPLIKÁT"
FI "KAKSOISKAPPALE"
SV "DUPLIKAT"
TR "İKİNCİ NÜSHADİR"".
Artykuł 29
Na produkty kompensacyjne, które mają zostać dopuszczone do swobodnego obrotu, może zostać udzielone częściowe zwolnienie z należności przywozowych, w drodze uznania kosztu operacji uszlachetniania za podstawę wartości celnej.
Organy celne odmówią naliczenia częściowego zwolnienia z należności przywozowych w oparciu o powyższy przepis, jeżeli przed dopuszczeniem produktów kompensacyjnych do swobodnego obrotu zostanie ustalone, że jedynym celem dopuszczenia z zerową stawką celną do swobodnego obrotu tymczasowo wywożonych towarów, które nie pochodzą z jednej ze stron unii celnej, w rozumieniu tytułu II, rozdział 2, sekcja 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego oraz tytułu II, rozdział 2, sekcja 1 tureckiego kodeksu celnego, było odniesienie korzyści z zastosowania tego przepisu.
Reguły wartości celnej towarów ustanowione we Wspólnotowym Kodeksie Celnym oraz tureckim kodeksie celnym stosuje się mutatis mutandis do kosztów uszlachetniania, które nie uwzględniają towarów tymczasowo wywożonych.
ROZDZIAŁ 3
Towary powracające
Artykuł 30
1.
Towary, które zostały wywiezione z terytorium jednej strony unii celnej, a następnie wwiezione na terytorium drugiej strony unii celnej i dopuszczone do swobodnego obrotu w okresie trzech lat, zostają, na żądanie właściwej osoby, zwolnione z należności przywozowych.
W razie konieczności wzięcia pod uwagę nadzwyczajnych okoliczności, trzyletni okres może zostać przekroczony.
2.
W wypadku gdy, przed wywozem towarów z obszaru celnego jednej strony unii celnej, powracające towary zostaną dopuszczone do swobodnego obrotu ze zmniejszoną lub zerową stawką celną, z powodu ich specjalnego przeznaczenia, zwolnienie z cła na mocy ust. 1 zostanie udzielone, tylko jeżeli mają być powrotnie przywiezione z tym samym przeznaczeniem.
Jeżeli cel przywozu rozważanych towarów zmienił się, naliczona kwota należności przywozowych zostanie zmniejszona o wszelkie kwoty pobrane od towarów, gdy zostały one po raz pierwszy dopuszczone do swobodnego obrotu.
Nie przyznaje się zwrotów, gdy druga kwota przekracza kwotę pobraną przy dopuszczeniu powracających towarów do swobodnego obrotu.
3.
Zwolnienie z należności przywozowych na mocy ust. 1 nie jest udzielane w wypadku towarów wywiezionych z obszaru celnego jednej strony unii celnej w ramach procedury uszlachetniania biernego, jeżeli towary te nie pozostaną w takim stanie, w jakim zostały wywiezione.
Artykuł 31
Zwolnienia z należności przywozowych na mocy art. 30 udziela się tylko wtedy, gdy towary zostały powrotnie przywiezione w takim stanie, w jakim były wywożone.
Artykuł 32
Artykuły 30 i 31 stosuje się mutatis mutandis do produktów kompensacyjnych pierwotnie wywiezionych lub ponownie wywiezionych po procedurze uszlachetniania czynnego.
Kwotę należności przywozowych ustala się w oparciu o zasady stosowane w procedurze uszlachetniania czynnego, a za datę ponownego wywozu produktów kompensacyjnych uważa się datę dopuszczenia do swobodnego obrotu.
Artykuł 33
Towary powracające są zwolnione z należności przywozowych, nawet jeżeli stanowią one tylko część towarów wcześniej wywiezionych z terytorium drugiej strony unii celnej.
Powyższy przepis ma zastosowanie również wtedy, gdy towary są częściami lub akcesoriami należącymi do urządzeń, instrumentów lub innych produktów uprzednio wywiezionych z terytorium drugiej strony unii celnej.
Artykuł 34
1.
W drodze odstępstwa od art. 31, powracające towary należące do jednej z następujących kategorii są zwolnione z należności przywozowych:
a) towary, które po wywiezieniu z terytorium drugiej strony unii celnej nie były poddawane żadnym czynnościom poza tymi, które były wymagane do zachowania ich w dobrym stanie lub też zmieniały wyłącznie ich wygląd;
b) towary, które po wywiezieniu z terytorium drugiej strony unii celnej były poddawane czynnościom innym niż te, które były wymagane do zachowania ich w dobrym stanie lub też zmieniały wyłącznie ich wygląd, ale które okazały się wadliwe lub nieprzydatne do ich zamierzonego użycia, o ile spełniony jest jeden z następujących warunków:
- czynności takie były przeprowadzane wobec towarów wyłącznie w celu ich naprawy lub przywrócenia ich dobrego stanu,
- nieprzydatność towarów do ich zamierzonego użycia stała się oczywista dopiero po rozpoczęciu takich czynności.
2.
Jeżeli wobec powracających towarów wykonano czynności dozwolone na mocy ust. 1 lit. b) i takie czynności doprowadziłyby do objęcia towarów należnościami przywozowymi, gdyby nastąpiły w ramach procedury uszlachetniania biernego, stosować należy zasady naliczania cła zgodne z tą procedurą.
Jednak jeżeli wobec towarów wykonano czynności polegające na naprawie i przywróceniu do dobrego stanu, wymagane na skutek nieprzewidzianych okoliczności, które wystąpiły po obu stronach unii celnej, a fakt ten został uznany przez organy celne, udziela się zwolnienia z należności przywozowych, pod warunkiem że wskutek takiej operacji wartość powracających towarów nie będzie wyższa niż ich wartość w momencie wywozu z obszaru celnego drugiej strony unii celnej.
3.
Do celów ust. 2 akapit drugi:
a) określenie "wymagane naprawy i przywracanie do dobrego stanu" oznacza wszelkie działania zapobiegające uszkodzeniom eksploatacyjnym i szkodom materialnym, którymi towary zostały dotknięte w czasie, gdy znajdowały się na zewnątrz terytoriów obu stron unii celnej, bez przeprowadzenia których towary nie mogłyby być w dalszym ciągu używane w zwykły sposób i w celach, do których zostały przeznaczone;
b) wartość powracających towarów, w wyniku czynności, które wobec nich przeprowadzono, uznaje się za nie wyższą od ich wartości w momencie wywozu z terytorium drugiej strony unii celnej, jeżeli wykonane czynności nie wykraczają poza zakres ściśle niezbędny do umożliwienia użytkowania towarów w takim samym stopniu, w jakim było to możliwe w momencie wywozu.
Jeżeli naprawy lub przywracanie do dobrego stanu towarów wymaga dołączenia części zamiennych, dołączenie takie jest ograniczone wyłącznie do tych części, które są ściśle niezbędne do umożliwienia użytkowania towarów w takim samym stopniu, w jakim było to możliwe w momencie wywozu.
Artykuł 35
Podczas wypełniania formalności celnych dotyczących wywozu organy celne wystawią, na żądanie zainteresowanej osoby, dokument zawierający informacje niezbędne do identyfikacji towarów, w razie ich powrotu na obszar celny jednej ze stron unii celnej.
Artykuł 36
1.
Jako towary powracające akceptuje się następujące kategorie:
- towary, dla których okazane zostają następujące dokumenty dołączone do świadectwa dopuszczenia do swobodnego obrotu:
a) kopia zgłoszenia wywozowego zwrócona eksporterowi przez organy celne lub potwierdzona przez te organy kopia takiego dokumentu; lub
b) arkusz informacyjny, na mocy art. 37.
W wypadku gdy dowody dostępne organom celnym w urzędzie celnym powrotnego przywozu lub pochodzące od zainteresowanej osoby i możliwe do potwierdzenia przez organy wskazują, że towary zgłoszone do swobodnego obrotu były pierwotnie wywiezione z terytorium drugiej strony unii celnej oraz że w tym czasie spełniały warunki do ich uznania za towary powracające, dokumenty, o których mowa w lit. a) i b), nie są wymagane,
- towary objęte karnetem ATA wystawionym na terytorium drugiej strony unii celnej.
Towary te mogą zostać uznane za towary powracające w okresie spełniającym limit czasowy określony w art. 30 nawet wtedy, gdy ważność karnetu ATA już wygasła.
We wszystkich wypadkach należy dopełnić następujących formalności:
- zweryfikować informacje podane w polach A–G karty powrotnego przywozu,
- wypełnić odcinek kontrolny i pole H arkusza powrotnego przywozu,
- zachować kartę powrotnego przywozu.
2.
Ustęp 1 tiret pierwsze nie ma zastosowania do międzynarodowych przewozów materiałów do pakowania, środków transportowych oraz pewnych towarów przyjmowanych na mocy specjalnych porozumień celnych, których autonomiczne lub umowne przepisy stanowią, że dokumenty celne nie są w takich wypadkach wymagane.
Nie ma ono także zastosowania w wypadku, gdy towary mogą zostać zgłoszone do dopuszczenia do swobodnego obrotu ustnie bądź w inny sposób.
3.
Gdy uznają to za stosowne, organy celne w urzędzie celnym powrotnego przywozu mogą domagać się od zainteresowanej osoby dostarczenia dodatkowych dowodów, w szczególności do celów identyfikacji powracających towarów.
Artykuł 37
Arkusz informacyjny INF 3 jest sporządzany w oryginale i dwóch kopiach, na formularzach zgodnych ze wzorami określonymi w załączniku 110 do przepisów wykonawczych Wspólnotowego Kodeksu Celnego, jeżeli jest wystawiany we Wspólnocie, i zgodnych ze wzorem określonym w tureckim prawie celnym na podstawie tego załącznika, z uwzględnieniem niezbędnych zmian, jeżeli jest wystawiany w Turcji.
Formularze są wypełniane w jednym z urzędowych języków Wspólnoty lub w języku tureckim.
Artykuł 38
1.
Na wniosek eksportera organy celne w urzędzie celnym wywozu wystawiają arkusz informacyjny INF 3 w momencie wypełniania formalności eksportowych dotyczących rozważanych towarów, jeżeli eksporter oświadczy, że jest prawdopodobny powrót tych towarów poprzez urząd celny drugiej strony unii celnej.
2.
Na wniosek eksportera arkusz informacyjny INF 3 może także zostać wystawiony przez organy celne w urzędzie celnym wywozu po wypełnieniu formalności eksportowych dotyczących rozważanych towarów, pod warunkiem że organy mogą ustalić w oparciu o posiadane przez siebie informacje, że dane we wniosku odpowiadają wywożonym towarom.
Artykuł 39
1.
Arkusz informacyjny INF 3 zawiera wszystkie informacje wymagane przez organy celne do celów identyfikacji wywożonych towarów.
2.
Jeżeli oczekuje się, że wywożone towary powrócą na terytorium drugiej strony unii celnej lub na terytoria obu stron unii celnej poprzez różne urzędy celne, inne niż urząd celny wywozu, eksporter może prosić o wystawienie wielu arkuszy informacyjnych INF 3, obejmujących całkowitą ilość wywożonych towarów.
Podobnie, eksporter może prosić organy celne, które wystawiły arkusz informacyjny INF 3, o zastąpienie go wieloma arkuszami INF 3, obejmującymi całkowitą ilość towarów zawartą w pierwotnie wystawionym arkuszu informacyjnym INF 3.
Eksporter może także prosić o wystawienie arkusza informacyjnego INF 3 tylko dla części wywożonych towarów.
Artykuł 40
Oryginał i jedna kopia arkusza informacyjnego INF 3 zostają zwrócone eksporterowi do okazania w urzędzie celnym powrotnego przywozu.
Druga kopia zostaje umieszczona w aktach urzędu celnego, który go wystawił.
Artykuł 41
Urząd celny powrotnego przywozu umieści na oryginale i na kopii arkusza informacyjnego INF 3 ilość powracających towarów zwolnionych z należności przywozowych, zachowując oryginał i wysyłając kopię, opatrzoną numerem referencyjnym oraz datą zgłoszenia do swobodnego obrotu, do organu celnego, który ją wystawił.
Organ celny porówna przysłaną kopię z kopią przez niego posiadaną i umieści ją w aktach.
Artykuł 42
W razie kradzieży, utraty lub zniszczenia oryginału arkusza informacyjnego INF 3 zainteresowana osoba może wystąpić do organu celnego, który go wystawił, o wydanie duplikatu.
Organ celny uwzględni wniosek, jeśli okoliczności będą to uzasadniały.
Duplikat wystawiony w ten sposób musi zostać oznaczony jednym z poniższych określeń:
"ES "DUPLICADO"
CS "DUPLIKÁT"
DA "DUPLIKAT"
DE "DUPLIKAT"
ET "DUPLIKAAT"
EL "ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ"
EN "DUPLICATE"
FR "DUPLICATA"
IT "DUPLICATO"
LV "DUBLIKĀTS"
LT "DUBLIKATAS"
HU "MÁSODLAT"
MT "DUPLIKAT"
NL "DUPLICAAT"
PL "DUPLIKAT"
PT "SEGUNDA VIA"
SL "DVOJNIK"
SK "DUPLIKÁT"
FI "KAKSOISKAPPALE"
SV "DUPLIKAT"
TR "İKİNCİ NÜSHADİR"".
Organ celny zaznaczy na posiadanej przez niego kopii arkusza informacyjnego INF 3, że wystawiono duplikat.
Artykuł 43
1.
Na wniosek organów celnych w urzędzie celnym powrotnego przywozu organy celne w urzędzie celnym wywozu przekażą tym pierwszym wszystkie dostępne im informacje, które umożliwią ustalenie, czy towary spełniają warunki niezbędne do zastosowania przepisów określonych w tym rozdziale.
2.
Na potrzeby złożenia wniosku i przekazania informacji, o których mowa w ust. 1, można użyć arkusza informacyjnego INF 3.
ROZDZIAŁ 4
Ustalanie dowodów preferencyjnego pochodzeniana terytoriach stron unii celnej
Artykuł 44
Niniejszy rozdział ustanawia zasady mające ułatwić:
a) wystawianie świadectw przewozowych EUR.1 lub EUR-MED i wystawianie deklaracji na fakturze lub deklaracji na fakturze EUR-MED na mocy układów regulujących handel na warunkach preferencyjnych zawartych pomiędzy zarówno Unią Europejską, jak i Turcją a niektórymi państwami, grupami państw lub terytoriami, które ustanawiają system kumulacji pochodzenia, określający stosowanie identycznych zasad określania pochodzenia oraz zakaz zwrotów czy zwalniania z ceł rozważanych towarów;
b) współpracę administracyjną w tym celu między organami celnymi państw członkowskich Wspólnoty oraz Turcji.
Artykuł 45
1.
W celu realizacji postanowień art. 44 lit. a) dostawcy towarów, które znajdują się w swobodnym obrocie w unii celnej i mają być przewożone między dwiema stronami unii celnej, dostarczają deklarację, dalej zwaną "deklaracją dostawcy", określającą status pochodzenia dostarczanych towarów w związku z regułami pochodzenia przyjętymi w mających zastosowanie układach o preferencyjnych warunkach handlu.
2.
Deklaracje dostawcy są używane przez eksporterów na potrzeby dokumentacji dowodowej, w szczególności jako uzasadnienie podczas ubiegania się o wystawienie świadectw przewozowych EUR.1 lub EUR-Med., lub jako podstawa do wystawiania deklaracji na fakturach lub deklaracji na fakturach EUR-MED.
Artykuł 46
Poza wypadkami przewidzianymi w art. 47 dostawca dostarcza osobną deklarację dla każdej partii towarów.
Dostawca włącza deklarację do faktury handlowej dotyczącej danej partii towarów, do dowodu dostawy lub do jakiegokolwiek innego dokumentu handlowego opisującego towary w sposób wystarczająco dokładny, aby umożliwić ich identyfikację.
Dostawca może dostarczyć deklarację w każdym momencie, nawet po dostarczeniu towarów.
Artykuł 47
1.
Jeżeli dostawca regularnie dostarcza konkretnemu klientowi towary, których status pochodzenia zapewne pozostanie niezmieniony w znaczącym okresie, może dostarczyć pojedynczą deklarację dostawcy obejmującą kolejne dostawy towarów, dalej zwaną "długoterminową deklaracją dostawcy".
Długoterminowa deklaracja dostawcy może zostać wystawiona na okres o długości do jednego roku od daty wystawienia deklaracji.
2.
Długoterminowa deklaracja dostawcy może zostać wystawiona retrospektywnie.
W takim wypadku okres ważności deklaracji nie może przekroczyć jednego roku od daty jej wejścia w życie.
3.
Dostawca bezzwłocznie poinformuje nabywcę, jeżeli długoterminowa deklaracja dostawcy utraci ważność w odniesieniu do dostarczanych towarów.
Artykuł 48
1.
Deklaracja dostawcy wydawana jest na formularzu opisanym w załączniku V, a długoterminowa deklaracja dostawcy na formularzu opisanym w załączniku VI.
2.
Deklaracja dostawcy opatrzona jest oryginalnym ręcznym podpisem dostawcy i może być wystawiona na gotowym formularzu.
Jeżeli jednak faktura i deklaracja dostawcy są sporządzone komputerowo, deklaracja dostawcy nie musi być podpisana ręcznie, pod warunkiem że dostawca przekaże klientowi pisemne zobowiązanie, przyjmując całkowitą odpowiedzialność za każdą deklarację dostawcy, która się do niego odnosi, tak jakby była przez niego ręcznie podpisana.
Artykuł 49
1.
W celu realizacji postanowień art. 44 lit. b) organy celne państw członkowskich Wspólnoty oraz Turcji będą udzielać sobie wzajemnej pomocy w zakresie sprawdzania poprawności informacji podanych w deklaracjach dostawców.
2.
Aby zweryfikować poprawność i autentyczność deklaracji dostawcy, organy celne państwa, w którym wystawiono lub sporządzono dowód statusu pochodzenia, mogą domagać się od eksportera uzyskania od dostawcy świadectwa informacyjnego INF 4.
Świadectwo informacyjne INF 4 jest sporządzane na formularzach zgodnych ze wzorem określonym w załączniku V do rozporządzenia Rady (WE) nr 1207/2001 [7], jeżeli jest wystawiane we Wspólnocie, i zgodnych ze wzorem określonym w tureckim prawie celnym na podstawie tego załącznika, z uwzględnieniem niezbędnych zmian, jeżeli jest wystawiane w Turcji.
Formularz wypełniany jest w jednym z języków urzędowych Wspólnoty lub w języku tureckim.
Organy celne państwa, które musi udzielić informacji, albo państwa, które się o nie ubiega, mogą domagać się o przetłumaczenie informacji zawartych w okazanych im dokumentach na jeden z języków urzędowych lub na język danego państwa.
3.
Świadectwo informacyjne INF 4 wystawiane jest przez organy celne państwa, w którym dostawca ma siedzibę.
Organy celne mają prawo do żądania przedłożenia wszelkich dowodów, badania ksiąg rachunkowych dostawcy lub dokonywania innych badań, które uznają za stosowne.
4.
Organy celne państwa, w którym dostawca ma siedzibę, wystawiają świadectwo informacyjne INF 4 w okresie trzech miesięcy od otrzymania wniosku dostarczonego przez dostawcę, zaznaczając, czy otrzymana od dostawcy deklaracja była, czy też nie była, prawidłowa.
5.
Wypełnione świadectwo zostaje wydane dostawcy, do przekazania eksporterowi, w celu przekazania organom członkowskim państwa, w którym wystawiany lub sporządzany jest dowód statusu pochodzenia.
Artykuł 50
1.
Dostawca sporządzający deklarację dostawcy będzie przechowywać całość dokumentacji poświadczającej prawidłowość deklaracji przez okres co najmniej trzech lat.
2.
Organy celne, które przyjęły wniosek o wystawienie świadectwa informacyjnego INF 4, będą przechowywać formularz wniosku przez okres co najmniej trzech lat.
Artykuł 51
1.
Jeżeli eksporter nie będzie w stanie okazać świadectwa informacyjnego INF 4 w ciągu czterech miesięcy od jego zażądania przez organy celne państwa, w którym wystawiono lub sporządzono dowód statusu pochodzenia, organy te mogą zwrócić się z bezpośrednią prośbą do organów celnych państwa, w którym dostawca ma siedzibę, aby potwierdzić status rozważanych produktów w zakresie reguł pochodzenia, które umożliwia mający zastosowanie układ o handlu na warunkach preferencyjnych.
2.
W celu realizacji postanowień ust. 1 organy celne ubiegające się o weryfikację wyślą organom celnym państwa, w którym dostawca ma siedzibę, wszystkie dostępne im informacje i podadzą powody formalne i merytoryczne ich zapytania.
Do wniosku dołączą wszystkie uzyskane dokumenty i informacje, które sugerują, że deklaracja dostawcy jest nieprawidłowa.
3.
Podczas przeprowadzania weryfikacji organy celne państwa, w którym dostawca ma siedzibę, mogą domagać się wszelkiej dokumentacji, przeprowadzać badania ksiąg rachunkowych producenta oraz wykonywać inne rodzaje weryfikacji, które uznają za stosowne.
4.
Organy celne ubiegające się o weryfikację zostaną bezzwłocznie poinformowane o jej wynikach przy użyciu świadectwa informacyjnego INF 4.
5.
W razie braku odpowiedzi przez okres pięciu miesięcy od daty złożenia prośby o weryfikację lub w sytuacji gdy odpowiedź nie zawiera wystarczających informacji do określenia rzeczywistego pochodzenia produktów, organy celne państwa, w którym wystawiany lub sporządzany jest dowód statusu pochodzenia, uzna ten dowód za nieważny w oparciu o zakwestionowane dokumenty.
TYTUŁ IV
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 52
Niniejszym uchyla się decyzje nr 1/1999, nr 1/2000 i nr 1/2001.
Odniesienia do przepisów w uchylonych decyzjach należy interpretować jako odniesienia do odpowiednich przepisów niniejszej decyzji.
Deklaracje dostawców, w tym długoterminowe deklaracje dostawców, sporządzone przed dniem wejścia w życie niniejszej decyzji, zachowują ważność.
Deklaracje dostawców zgodne z formularzami w decyzji nr 1/1999 mogą być sporządzane przez okres dwunastu miesięcy od wejścia w życie niniejszej decyzji, z wyjątkiem przypadków, gdy są one używane przez eksporterów jako dowody wspierające wnioski o wystawienie świadectw przewozowych EUR-MED lub jako podstawa do sporządzenia deklaracji na fakturze EUR-MED.
Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej przyjęciu.
Sprostowanie do decyzji nr 1/2006 Komitetu Współpracy Celnej WE–Turcja z dnia 26 września 2006 r. ustanawiająca szczegółowe zasady stosowania decyzji nr 1/95 Rady Stowarzyszenia WE–Turcja (2006/646/WE)
(Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 265 z dnia 26 września 2006 r.)
Na okładce w spisie treści, na stronie 18 w tytule oraz na stronie 32 w formule końcowej:
zamiast:
" 26 września 2006 r.",
powinno być:
" 26 lipca 2006 r.".
--------------------------------------------------
Decyzja nr 1/2006 Wspólnego Komitetu UE–Szwajcaria
z dnia 6 lipca 2006 r.
zmieniającej załącznik II (zabezpieczenia społeczne) do Umowy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w sprawie swobodnego przepływu osób
(2006/652/WE)
WSPÓLNY KOMITET,
uwzględniając Umowę między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w sprawie swobodnego przepływu osób, w szczególności jej art. 14 i 18,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Umowa między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w sprawie swobodnego przepływu osób (zwana dalej "Umową") została podpisana w dniu 21 czerwca 1999 r. i weszła w życie w dniu 1 czerwca 2002 r.
(2) Załącznik II do Umowy, zmieniony decyzją 2/2003 Wspólnego Komitetu UE–Szwajcaria z dnia 15 lipca 2003 r. zmieniającą załącznik II (zabezpieczenia społeczne) do Umowy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w sprawie swobodnego przepływu osób [1], zawiera odniesienia w szczególności do rozporządzeń Rady (EWG) nr 1408/71 [2] i (EWG) nr 574/72 [3], uaktualnionych rozporządzeniem (WE) nr 118/97 [4], jak również do kolejnych rozporządzeń zmieniających, w tym do rozporządzenia (WE) nr 1386/2001 [5] Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 410/2002 [6].
(3) Od daty przyjęcia decyzji 2/2003 Wspólnego Komitetu UE–Szwjacaria, rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 i (EWG) nr 574/72 zostały zmienione dwa razy. W rezultacie, należy obecnie włączyć do Umowy, a konkretnie do jej załącznika II, odpowiednie akty zmieniające, to znaczy rozporządzenie Komisji (WE) nr 1851/2003 [7] oraz rozporządzenie (WE) nr 631/2004 [8] Parlamentu Europejskiego i Rady.
(4) Emeryci lub renciści otrzymujący emeryturę lub rentę ze Szwajcarii, mieszkający w Portugalii powinni mieć możliwość wystąpienia z wnioskiem o zwolnienie ze szwajcarskiego, obowiązkowego ubezpieczenia chorobowego, z uwagi na fakt, że będą oni objęci portugalskim ubezpieczeniem chorobowym.
(5) Osoby zamieszkałe we Francji, które są ubezpieczone w ramach szwajcarskiego systemu ubezpieczenia chorobowego, pomimo możliwości wystąpienia z wnioskiem o zwolnienie, powinny mieć dostęp do opieki zdrowotnej we Francji i w Szwajcarii.
(6) Należy wskazać, że Szwajcaria nie posiada systemu, który przewiduje wyłącznie zasiłki rodzinne lub zasiłki dodatkowe lub specjalne dla sierot.
(7) Należy zmienić załącznik II tak, aby wskazywał on niemiecką instytucję i organ łącznikowy, właściwe do spraw ubezpieczenia emerytalnego w odniesieniu do Szwajcarii.
(8) Skomplikowany i techniczny charakter koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego wymaga skutecznej i spójnej koordynacji poprzez stosowanie wspólnych i jednolitych przepisów na terytorium Umawiających się Stron.
(9) W interesie osób objętych Umową jest zlikwidowanie, lub przynajmniej ograniczenie w czasie, wszelkich negatywnych skutków stosowania przez Umawiające się Strony różnych zasad koordynacji.
(10) Zmiany do załącznika II dodające odniesienie do rozporządzenia (WE) nr 631/2004 oraz odsyłające do możliwości zwolnienia emerytów lub rencistów zamieszkałych w Portugalii ze szwajcarskiego, obowiązkowego ubezpieczenia powinny stać się skuteczne od dnia 1 czerwca 2004 r., natomiast zmiany dotyczące umożliwienia osobom zamieszkałym we Francji dostępu do opieki zdrowotnej w Szwajcarii powinny stać się skuteczne od dnia 1 stycznia 2004 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zmienia się załącznik II do Umowy zgodnie z załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia przez Wspólny Komitet.
Jednakże:
- przepisy niniejszej decyzji dodające odniesienie do rozporządzenia (WE) nr 631/2004, a także dotyczące pkt 3 lit. b) załącznika II do Umowy, rozszerzające możliwość zwolnienia emerytów lub rencistów zamieszkałych w Portugalii ze szwajcarskiego, obowiązkowego ubezpieczenia są skuteczne z dniem 1 czerwca 2004 r.
Decyzja nr 1/2006 Rady Stowarzyszenia WE–Turcja
z dnia 15 maja 2006 r.
w sprawie wdrożenia art. 9 decyzji nr 1/95 Rady Stowarzyszenia WE–Turcja dotyczącej wprowadzenia ostatniego etapu unii celnej
(2006/654/WE)
RADA STOWARZYSZENIA WE–TURCJA,
uwzględniając Układ z dnia 12 września 1963 r. ustanawiający Stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją [1], w szczególności jego art. 22 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 9 decyzji nr 1/95 Rady Stowarzyszenia WE–Turcja z dnia 22 grudnia 1995 r. dotyczącej wprowadzenia ostatniego etapu unii celnej [2] reguluje skutki prawne wprowadzenia w życie przez Turcję postanowień instrumentu lub instrumentów wspólnotowych niezbędnych do usunięcia barier technicznych w handlu określonym produktem, lecz nie określa niezbędnych procedur ani szczegółowych zasad stosowania tego artykułu.
(2) Turcja i Wspólnota (zwane dalej "Stronami") są zgodne, że art. 9 decyzji nr 1/95 wymaga stworzenia infrastruktury administracyjnej niezbędnej do wprowadzenia w życie instrumentu lub instrumentów wspólnotowych, o których mowa, oraz zagwarantowania nieprzerwanego i w pełni skutecznego funkcjonowania tej infrastruktury.
(3) Strony uzgodniły przepisy proceduralne dotyczące wdrażania art. 9 decyzji nr 1/95.
(4) W celu zagwarantowania właściwego funkcjonowania unii celnej powinny zostać skutecznie wdrożone zasady określone w decyzji nr 2/97 Rady Stowarzyszenia WE–Turcja z dnia 4 czerwca 1997 r. ustanawiającej wykaz instrumentów wspólnotowych dotyczących usunięcia barier technicznych w handlu oraz warunki i ustalenia dotyczące ich wdrożenia przez Turcję [3], a także zasady określone w art. 8, 54, 55 i 56 decyzji nr 1/95.
(5) Bliskie związki pomiędzy Wspólnotą a Umawiającymi się Stronami Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym sprawiają, że stosowne jest rozważenie zawarcia równoległych, mających równoważny skutek do niniejszej decyzji, europejskich umów w sprawie oceny zgodności pomiędzy Turcją a tymi państwami,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Ocena przepisów technicznych
1.
Wspólny Komitet ds. Unii Celnej, utworzony na mocy art. 52 decyzji nr 1/95, jest właściwy w sprawie stwierdzenia, że Turcja skutecznie wprowadziła w życie przepisy instrumentu lub instrumentów wspólnotowych niezbędnych do usunięcia barier technicznych w handlu określonym produktem.
W tym celu Wspólny Komitet ds. Unii Celnej wydaje oświadczenie.
2. Bez uszczerbku dla możliwości powołania podkomitetów lub grup roboczych, zgodnie z art. 53 ust. 4 decyzji nr 1/95, Wspólny Komitet ds. Unii Celnej może wykorzystać wszelkie dostępne informacje na temat określonych elementów infrastruktury służącej wdrożeniu przepisów w Turcji, w tym oceny dokonywane przez podmioty zewnętrzne.
Artykuł 2
Notyfikacja tureckich jednostek oceny zgodności
1.
Po wydaniu oświadczenia, o którym mowa w art. 1 ust. 1, Turcja notyfikuje Komisji i państwom członkowskim nazwy i szczegółowe dane dotyczące wszelkich wyznaczonych jednostek oceny zgodności, określając przedmiot i procedurę oceny zgodności, dla których jednostki te zostały wyznaczone.
2.
Zasady dotyczące wyznaczania jednostek oceny zgodności mające zastosowanie wobec państw członkowskich mają zastosowanie również w odniesieniu do Turcji.
Komisja przekazuje Turcji szczegółowe informacje dotyczące tych zasad oraz procedur notyfikacji tych jednostek Komisji.
3.
Po zakończeniu procesu notyfikacji wyniki procedur oceny zgodności przeprowadzonych przez jednostki wspólnotowe oraz przez jednostki tureckie są wzajemnie uznawane bez powtarzania tych procedur oraz bez konieczności spełnienia dodatkowych wymogów.
Artykuł 3
Obowiązki Stron w odniesieniu do ich organów i jednostek
1.
Strony zapewniają, że podlegające im organy odpowiedzialne za skuteczne wdrożenie prawa wspólnotowego i krajowego stosują je nieprzerwanie.
Strony zapewniają, że organy te, w odpowiednich przypadkach, upoważnione są do zgłaszania, zawieszania, cofania zawieszenia oraz do cofania notyfikacji jednostek oceny zgodności, do zapewnienia zgodności produktów przemysłowych z prawem wspólnotowym lub krajowym oraz, w razie konieczności, do zarządzenia wycofania produktów z rynku.
2.
Strony zapewniają, że podlegające im jednostki notyfikowane jako właściwe w sprawach oceny zgodności z wymogami prawa wspólnotowego lub krajowego nieprzerwanie spełniają wymogi prawa wspólnotowego lub krajowego.
Strony podejmują wszelkie działania niezbędne w celu zagwarantowania, że jednostki te posiadają uprawnienia niezbędne do wykonywania powierzonych im zadań.
3.
Jeżeli Strona postanowi wycofać notyfikację podlegającej jej jednostki, powiadamia o tym drugą Stronę na piśmie.
Jednostka ta zaprzestaje dokonywania oceny zgodności najpóźniej w dniu wycofania notyfikacji.
Ocena zgodności dokonana przed tym dniem pozostaje ważna, chyba że Wspólny Komitet ds. Unii Celnej postanowi inaczej.
Artykuł 4
Weryfikacja notyfikowanych jednostek
1.
Każda Strona może zażądać dokonania przez drugą Stronę weryfikacji kwalifikacji technicznych notyfikowanej jednostki podlegającej drugiej Stronie lub państwu członkowskiemu Wspólnoty oraz przestrzegania przez tę jednostkę odpowiednich przepisów.
Żądanie takie należy uzasadnić, aby umożliwić Stronie odpowiedzialnej za notyfikację przeprowadzenie żądanej weryfikacji i niezwłoczne przedstawienie drugiej Stronie sprawozdania.
Strony mogą również wspólnie zbadać kwalifikacje techniczne jednostki i przestrzeganie przez nią prawa.
W tym celu Strony zagwarantują pełną współpracę podlegających im jednostek.
Strony podejmują należne działania oraz stosują wszystkie niezbędne dostępne środki w celu rozwiązania wszelkich wykrytych problemów.
2.
W przypadku gdy problemów nie można rozwiązać w sposób zadowalający obie Strony, mogą one powiadomić Wspólny Komitet ds. Unii Celnej o braku zgody, podając powody.
Wspólny Komitet ds. Unii Celnej podejmuje decyzje o stosownych działaniach w terminie dwóch miesięcy.
3.
O ile Wspólny Komitet ds. Unii Celnej nie postanowi inaczej w terminie określonym w ust. 2, notyfikacja jednostki oraz uznanie jej kwalifikacji w zakresie oceny zgodności z wymogami prawa wspólnotowego lub krajowego zostaje zawieszona w całości lub w części z upływem tego terminu.
4.
Bez uszczerbku dla ust. 3, każda strona może skierować sprawę do rozstrzygnięcia w drodze arbitrażu według procedury rozstrzygania sporów, o której mowa w sekcji III rozdział V decyzji nr 1/95.
5.
Jeżeli po upływie terminu określonego w ust. 2 pojawią się nowe okoliczności, Strona może zwrócić się do Wspólnego Komitetu ds. Unii Celnej z wnioskiem o podjęcie decyzji w sprawie dokonania przeglądu zawieszenia, o którym mowa w ust. 3.
W takim przypadku eksperci obu Stron wspólnie badają daną jednostkę oceny zgodności.
Strona, która podjęła decyzję o zawieszeniu, ponownie rozpatruje swoją decyzję w świetle sprawozdania ekspertów.
Strona ta może utrzymać zawieszenie, podając powód.
Artykuł 5
Wymiana informacji i współpraca
W celu zapewnienia należytego i jednolitego stosowania oraz interpretacji niniejszej decyzji Strony zapewniają, że ich organy oraz notyfikowane jednostki:
1) wymieniają wszelkie stosowne informacje dotyczące wprowadzania w życie przepisów instrumentów wspólnotowych niezbędnych do usunięcia barier technicznych w handlu określonym produktem, o których mowa w art. 1, w tym w szczególności informacje na temat procedury zapewnienia przestrzegania prawa przez notyfikowane jednostki;
2) w stosownych przypadkach uczestniczą w odpowiednich mechanizmach wymiany informacji i koordynacji oraz w innych związanych z tym działaniach Stron;
3) przestrzegają wymogów dotyczących informacji i komunikacji przewidzianych w instrumentach prawnych dotyczących danego sektora;
4) współpracują w celu przyjęcia ustaleń dotyczących wzajemnego uznawania na zasadzie dobrowolności.
Artykuł 6
Zarządzanie
Wspólny Komitet ds. Unii Celnej jest odpowiedzialny za zapewnienie skutecznego funkcjonowania niniejszej decyzji.
Może on podejmować w szczególności decyzje w sprawach:
a) powołania zespołu ekspertów do przeprowadzenia weryfikacji kwalifikacji technicznych notyfikowanej jednostki oraz przestrzegania przez nią obowiązujących wymogów;
b) wymiany informacji na temat proponowanych oraz dokonanych zmian w prawie wspólnotowym i krajowym, w tym w umowach z krajami trzecimi, zgodnie z zasadami określonymi w art. 54 i 55 decyzji nr 1/95;
c) przyjęcia w odpowiednich przypadkach środków w celu wdrożenia niniejszej decyzji, w tym szczegółowych przepisów dotyczących procedury oceny;
d) rozszerzenia zakresu stosowania niniejszej decyzji na procedury i certyfikaty inne niż określone w art. 2 oraz przyjęcia w tym celu niezbędnych przepisów polepszających stosowanie art. 9 decyzji nr 1/95 w przypadku wystąpienia trudności;
e) wszelkich innych kwestii dotyczących stosowania niniejszej decyzji.
Artykuł 7
Umowy z innymi krajami
1.
Umowy w sprawie oceny zgodności zawarte przez jedną ze Stron z krajem niebędącym Stroną niniejszej decyzji nie skutkują koniecznością zaakceptowania przez drugą Stronę wyników procedur oceny zgodności przeprowadzonych w tym kraju trzecim, chyba że zostało to w sposób wyraźny uzgodnione pomiędzy Stronami w ramach Rady Stowarzyszenia.
Decyzja nr 1/2006 Rady Stowarzyszenia UE–Maroko
z dnia 26 września 2006 r.
ustanawiająca Podkomitet ds. Praw Człowieka, Demokratyzacji i Ładu Administracyjnego
(2006/672/WE)
RADA STOWARZYSZENIA,
uwzględniając Układ eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Marokańskim, z drugiej strony [1], zwany dalej "układem", a w szczególności jego art. 84,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Poszanowanie zasad demokracji, praw człowieka i podstawowych wolności oraz ich propagowanie stanowią integralny i fundamentalny element zasad ramowych dotyczących stosunków pomiędzy Unią Europejską a jej partnerami śródziemnomorskimi.
(2) Ze względu na ich znaczenie jako zasadniczych elementów układu kwestie te będą omawiane z należytą uwagą na forum podmiotów ustanowionych na mocy układu.
(3) Polityka sąsiedztwa Unii Europejskiej określa ambitne cele, oparte na wzajemnie uznawanym przywiązaniu do wspólnych wartości, które obejmują demokrację, praworządność, dobre rządy i poszanowanie praw człowieka oraz ich propagowanie.
(4) Pogłębiająca się złożoność stosunków UE z państwami południowej części regionu Morza Śródziemnego spowodowana jest wdrażaniem układów eurośródziemnomorskich oraz kontynuacją partnerstwa eurośródziemnomorskiego.
(5) Wdrażanie priorytetów partnerstwa oraz zbliżanie ustawodawstw powinny być monitorowane.
Kompetencje UE określają ramy dla rozwoju stosunków oraz współpracy z państwami śródziemnomorskimi w sposób uwzględniający potrzebę zapewnienia spójności oraz równowagi całości procesu barcelońskiego.
(6) W celu stworzenia odpowiednich ram instytucjonalnych dla realizacji i zacieśnienia współpracy Rada Stowarzyszenia podjęła już decyzję o powołaniu podkomitetów Komitetu Stowarzyszenia,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym ustanawia się Podkomitet ds. Praw Człowieka, Demokratyzacji i Ładu Administracyjnego oraz przyjmuje się jego regulamin wewnętrzny zawarty w Załączniku.
Podkomitet działa z upoważnienia Komitetu Stowarzyszenia, któremu przedstawia sprawozdanie po każdym swoim posiedzeniu.
Podkomitet nie posiada uprawnień do podejmowania decyzji.
Może jednak przedkładać wnioski Komitetowi Stowarzyszenia.
Kwestie leżące w gestii podkomitetu mogą być również omawiane na wyższych szczeblach, w ramach dialogu politycznego pomiędzy UE a Marokiem.
Komitet Stowarzyszenia podejmuje wszelkie inne niezbędne działania zapewniające prawidłowe funkcjonowanie podkomitetu oraz informuje o tym odpowiednio Radę Stowarzyszenia.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
Decyzja nr 06/WE/2006 Wspólnego Komitetu ustanowionego na mocy Umowy w sprawie wzajemnego uznawania między Wspólnotą Europejską a Japonią
z dnia 12 czerwca 2006 r.
odnosząca się do wpisania organu oceny zgodności do wykazu zawartego w Załączniku sektorowym dotyczącym końcowych urządzeń telekomunikacyjnych i sprzętu radiowego
(2006/707/WE)
WSPÓLNY KOMITET,
uwzględniając Umowę w sprawie wzajemnego uznawania między Wspólnotą Europejską a Japonią, w szczególności jej art. 8 ust. 3 lit. a) i art. 9 ust. 1 lit. b),
a także mając na uwadze fakt, że Wspólny Komitet ma podjąć decyzję o wpisaniu instytucji oceny zgodności do załącznika sektorowego,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
1) Wskazaną poniżej instytucję oceny zgodności wpisuje się do rejestru w Załączniku sektorowym dotyczącym końcowych urządzeń telekomunikacyjnych i sprzętu radiowego, w odniesieniu do produktów i procedur oceny zgodności, jak określono poniżej.
Nazwa, skrót i dane kontaktowe organu oceny zgodności:
Nazwa: Phoenix Testlab GmbH
Tel.: +49 5235 9500 24
Faks +49 5235 9500 28
E-mail: bentje.holger@phoenix-testlab.de
Adres: Königswinkel 10, 32825 Blomberg, Germany
Strona internetowa: http://www.phoenix-testlab.de
Osoba kontaktowa organu oceny zgodności: Holger Bentje
Zakres wpisu do rejestru dotyczący produktów i procedur oceny zgodności:
W odniesieniu do ustawy radiowej:
określone urządzenia radiowe, o których mowa w art. 38-2 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 ustawy radiowej.
2) Niniejszą decyzję sporządzaną w dwóch egzemplarzach podpisują współprzewodniczący.
Niniejsza decyzja staje się skuteczna od daty złożenia ostatniego z wymaganych podpisów. Podpisano w Tokio, dnia 12 czerwca 2006 r.
Podpisano w Brukseli, dnia 31 maja 2006 r. W imieniu Wspólnoty Europejskiej
Andra Koke
Decyzja nr 05/JP/2006 Wspólnego Komitetu ustanowionego na mocy Umowy w sprawie wzajemnego uznawania między Wspólnotą Europejską a Japonią
z dnia 26 września 2006 r.
odnosząca się do wpisania organu oceny zgodności do wykazu zawartego w Załączniku sektorowym dotyczącym końcowych urządzeń telekomunikacyjnych i sprzętu radiowego
(2006/726/WE)
WSPÓLNY KOMITET,
uwzględniając Umowę w sprawie wzajemnego uznawania między Wspólnotą Europejską a Japonią, w szczególności jej art. 8 ust. 3 lit. a) i art. 9 ust. 1 lit. b),
a także mając na uwadze fakt, że Wspólny Komitet ma podjąć decyzję o wpisaniu organu oceny zgodności do Załącznika sektorowego,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
1) Wskazany poniżej organ oceny zgodności wpisuje się do wykazu w Załączniku sektorowym dotyczącym końcowych urządzeń telekomunikacyjnych i sprzętu radiowego, w odniesieniu do produktów i procedur oceny zgodności, jak określono poniżej.
Nazwa, skrót i dane kontaktowe organu oceny zgodności:
Nazwa: Telecom Engineering Center
Nazwa skrócona: TELEC
Telefon : (+81-3) 3799-0051
Faks: (+81-3) 3799-1313
E-mail: ninsho@telec.or.jp
Adres: 5-7-2 Yashio, Shinagawa-ku, Tokyo, 140-0003, Japonia
Strona internetowa: http://www.telec.or.jp/eng/Index_e.htm
Osoba kontaktowa organu oceny zgodności: AMANO Hiroshi
Zakres wpisu do rejestru dotyczący produktów, wymogów i procedur oceny zgodności:
Produkty:
1) GSM
2) W-CDMA
Wymogi:
1) Dla GSM
EN 301 419-1, EN 301 419-2, EN 301 419-3, EN 301 419-7 i EN 301 511
2) Dla W-CDMA
EN 301 908-1 i EN 301 908-2
Procedury oceny zgodności:
Procedury oceny zgodności zgodnie z załącznikiem 3 i 4 do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1999/5/WE z dnia 9 marca 1999 r. w sprawie urządzeń radiowych i końcowych urządzeń telekomunikacyjnych oraz wzajemnego uznawania ich zgodności wraz ze zmianami.
2) Niniejszą decyzję sporządzoną w dwóch egzemplarzach podpisują współprzewodniczący.
Niniejsza decyzja obowiązuje od daty złożenia ostatniego z wymienionych podpisów. Podpisano w Tokio, dnia 28 czerwca 2006 r.
Podpisano w Brukseli, dnia 26 września 2006 r. W imieniu Wspólnoty Europejskiej
Andra Koke
Decyzja nr 1/2006 Komitetu ds. Transportu Lotniczego Wspólnota/Szwajcaria
z dnia 18 października 2006 r.
zmieniająca Załącznik do Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego
(2006/727/WE)
KOMITET DS. TRANSPORTU LOTNICZEGO WSPÓLNOTA/SZWAJCARIA,
uwzględniając Umowę między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego, zwaną dalej "Umową", w szczególności jej art. 23 ust. 4,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
1.
Do pkt 1 (Trzeci pakiet lotniczy dotyczący liberalizacji i innych zasad lotnictwa cywilnego) Załącznika do Umowy, za odesłaniem do rozporządzenia Rady (WE) nr 2027/97, dodaje się, co następuje:
"Nr 889/2002
Rozporządzenie (WE) nr 889/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 maja 2002 r. zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 2027/97 w sprawie odpowiedzialności przewoźnika lotniczego z tytułu wypadków lotniczych
(Artykuły 1–2)".
2.
Do pkt 1 (Trzeci pakiet lotniczy dotyczący liberalizacji i innych zasad lotnictwa cywilnego) Załącznika do Umowy, za odesłaniem do rozporządzenia Rady (WE) nr 95/93, dodaje się, co następuje:
"Nr 793/2004
Rozporządzenie (WE) nr 793/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 95/93 w sprawie ustalenia wspólnych reguł przydziału czasu na start lub lądowanie w portach lotniczych Wspólnoty
(Artykuły 1–2)".
Artykuł 2
Do pkt 4 (Bezpieczeństwo lotnicze) Załącznika do Umowy dodaje się, co następuje:
"Nr 2003/42
Dyrektywa 2003/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 czerwca 2003 r. w sprawie zgłaszania zdarzeń w lotnictwie cywilnym
(Artykuły 1–12)".
Artykuł 3
1.
Do pkt 5 (Ochrona lotnictwa) Załącznika do Umowy za odesłaniem do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1138/2004 wprowadzonym na mocy art. 1 ust. 5 decyzji nr 1/2005 Komitetu ds. Transportu Lotniczego Wspólnota/Szwajcaria z dnia 12 lipca 2005 r.
[1]:
"Nr 781/2005
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 781/2005 z dnia 24 maja 2005 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 622/2003 ustanawiające środki w celu wprowadzenia w życie wspólnych podstawowych standardów dotyczących bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego
(Artykuły 1–2)".
2.
Do pkt 5 (Ochrona lotnictwa) Załącznika do Umowy, za tekstem, o którym mowa w pkt 1 niniejszego Załącznika, wstawia się co następuje:
"Nr 857/2005
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 857/2005 z dnia 6 czerwca 2005 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 622/2003 ustanawiające środki w celu wprowadzenia w życie wspólnych podstawowych standardów dotyczących bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego
(Artykuły 1–2)".
Artykuł 4
1.
Do pkt 6 (Inne sprawy) Załącznika do Umowy dodaje się co następuje:
"Nr 261/2004
Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91
(Artykuły 1–18)".
2.
Do pkt 6 (Inne sprawy) Załącznika do Umowy dodaje się, co następuje:
"Nr 2003/96
Dyrektywa Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. restrukturyzująca wspólnotowe przepisy ramowe dotyczące opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej
(artykuł 14 ust. 1 lit. b) i ust. 2)".
3.
W pkt 6 (Inne sprawy) Załącznika do Umowy skreśla się odesłanie do rozporządzenia Rady (EWG) nr 295/91 uchylonego rozporządzeniem (WE) nr 261/2004.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej oraz w Urzędowym Kompendium Szwajcarskiego Prawa Federalnego. Decyzja wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca po jej przyjęciu.
Decyzja nr 2/2006 Komitetu ds. Transportu Lotniczego Wspólnota/Szwajcaria
z dnia 18 października 2006 r.
zmieniająca Załącznik do Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego
(2006/728/WE)
KOMITET DS. TRANSPORTU LOTNICZEGO WSPÓLNOTA/SZWAJCARIA,
uwzględniając Umowę między Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego, zwaną dalej "umową", w szczególności jej art. 23 ust. 4,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
1.
Po pkt 5 (Ochrona lotnictwa) Załącznika do umowy, wprowadzonym na mocy art. 1 ust. 1 decyzji nr 1/2005 Komitetu ds. Transportu Lotniczego Wspólnota/Szwajcaria z dnia 12 lipca 2005 r.
[1] wprowadza się następujący tekst:
"6.
Zarządzanie ruchem lotniczym"
2.
Numer pkt 6 (Inne sprawy) Załącznika do umowy zmienia się na numer 7.
Artykuł 2
1.
Po tekście, o którym mowa w art. 1 ust. 1 niniejszej decyzji, dodaje się, co następuje:
"Nr 549/2004
rozporządzenie (WE) nr 549/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 r. ustanawiające ramy tworzenia Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej (rozporządzenie ramowe).
Komisji przysługują w Szwajcarii prawa przyznane jej zgodnie z art. 6, 8 ust. 1, 10, 11 i 12.
Nie naruszając dostosowań horyzontalnych zawartych w pierwszym tiret Załącznika do Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego, odniesień do "państw członkowskich" w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 549/2004 lub w przepisach decyzji 1999/468/WE nie należy rozumieć jako stosujących się do Szwajcarii."
2.
Po tekście, o którym mowa w art. 2 ust. 1 niniejszej decyzji, dodaje się, co następuje:
"Nr 550/2004
rozporządzenie (WE) nr 550/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 r. w sprawie zapewniania służb żeglugi powietrznej w ramach Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej (rozporządzenie w sprawie zapewniania służb).
Komisja w stosunku do Szwajcarii dysponować będzie prawami przyznanymi jej zgodnie z art. 16 z uwzględnieniem poniższych zmian.
Dla celów umowy, przepisy rozporządzenia należy czytać z następującymi dostosowaniami:
a) Artykuł 3 otrzymuje brzmienie:
W ust. 2 po słowie "Wspólnota" dodaje się słowa "i Szwajcaria".
b) W artykule 7 wprowadza się następujące zmiany:
W ust. 1 i 6 po słowie "Wspólnota" dodaje się słowa "i Szwajcaria".
c) W artykule 8 wprowadza się następujące zmiany:
W ust. 1 po słowie "Wspólnota" dodaje się słowa "i Szwajcaria".
d) W artykule 10 wprowadza się następujące zmiany:
W ust. 1 po słowie "Wspólnota" dodaje się słowa "i Szwajcaria".
e) Artykuł 16 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Komisja kieruje swoją decyzję do państw członkowskich i informuje o tym instytucję zapewniającą służby, w dotyczącym jej zakresie prawnym.""
3.
Po tekście, o którym mowa w art. 2 ust. 2 niniejszej decyzji, dodaje się, co następuje:
"Nr 551/2004
rozporządzenie (WE) nr 551/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 r. w sprawie organizacji i wykorzystania przestrzeni powietrznej w ramach Jednolitej Przestrzeni Powietrznej (rozporządzenie w sprawie przestrzeni powietrznej).
Komisji przysługują w Szwajcarii prawa przyznane jej zgodnie z art. 2, 3 ust. 5 i art. 10."
4.
Po zapisie, o którym mowa w art. 2 ust. 3 niniejszej decyzji dodaje się, co następuje:
"Nr 552/2004
Rozporządzenie (WE) nr 552/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 r. w sprawie interoperacyjności Europejskiej Sieci Zarządzania Ruchem Lotniczym (Rozporządzenie w sprawie interoperacyjności).
Komisji przysługują w Szwajcarii prawa przyznane jej zgodnie z art. 4, 7 i 10 ust. 3.
Dla celów Umowy, przepisy rozporządzenia należy czytać z następującymi dostosowaniami:
a) W artykule 5 wprowadza się następujące zmiany:
W ust. 2 po słowie "Wspólnota" dodaje się słowa "lub Szwajcaria."
b) W artykule 7 wprowadza się następujące zmiany:
W ust. 4 po słowie "Wspólnota" dodaje się słowa "lub Szwajcaria."
c) w załączniku III wprowadza się następujące zmiany:
W sekcji 3 tiret drugie i ostatnie po słowie "Wspólnota" dodaje się słowa "lub Szwajcaria.""
5.
Po zapisie, o którym mowa w art. 2 ust. 4 niniejszej decyzji dodaje się, co następuje:
"Nr 2096/2005
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2096/2005 z dnia 20 grudnia 2005 r. ustanawiające wspólne wymogi dotyczące zapewniania służb żeglugi powietrznej.
Komisji przysługują w Szwajcarii prawa przyznane jej zgodnie z art. 9."
6.
Po zapisie, o którym mowa w art. 2 ust. 5 niniejszej decyzji dodaje się, co następuje:
"Nr 2150/2005
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2150/2005 z dnia 23 grudnia 2005 r. ustanawiające wspólne zasady elastycznego użytkowania przestrzeni powietrznej."
Artykuł 3
1.
W pkt 3 (Harmonizacja techniczna) Załącznika do umowy skreśla się, co następuje:
"Nr 93/65
Dyrektywa Rady 93/65/EWG z dnia 19 lipca 1993 r. w sprawie definicji i korzystania ze zgodnych specyfikacji technicznych dla zamówień na sprzęt i systemy zarządzania ruchem powietrznym.
(Artykuły 1–5, 7–10)
Nr 97/15
Dyrektywa Komisji 97/15/WE z dnia 25 marca 1997 r. przyjmująca normy Eurocontrol oraz zmieniająca dyrektywę Rady 93/65/EWG w sprawie definicji i korzystania ze zgodnych specyfikacji technicznych dla zamówień na sprzęt i systemy zarządzania ruchem powietrznym
(Artykuły 1–4, 6)."
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej oraz w Urzędowym Kompendium Szwajcarskiego Prawa Federalnego. Decyzja wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca po jej przyjęciu.
Decyzja nr 3/2006 Komitetu ds. transportu lotniczego Wspólnoty/Szwajcarii
z dnia 27 października 2006 r.
zmieniającej Załącznik do Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego
(2006/785/WE)
KOMITET DS. TRANSPORTU LOTNICZEGO WSPÓLNOTY/SZWAJCARII,
uwzględniając Umowę między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego [1] (zwaną dalej "umową"), w szczególności jej art. 23 ust. 4,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W załączniku do Umowy wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca po jej przyjęciu.
Decyzja nr 4/2006 Komitetu ds. transportu lotniczego Wspólnota/Szwajcaria
z dnia 27 października 2006 r.
zmieniająca Załącznik do Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego
(2006/786/WE)
KOMITET DS. TRANSPORTU LOTNICZEGO WSPÓLNOTA/SZWAJCARIA,
uwzględniając Umowę między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego [1], zwaną dalej "Umową", w szczególności jej art. 23 ust. 4,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Do pkt 4 (Bezpieczeństwo lotnicze) Załącznika do Umowy za odesłaniem do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1701/2003 dodaje się, co następuje:
"Nr 1702/2003
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1702/2003 z dnia 24 września 2003 r. ustanawiające zasady wykonawcze dla certyfikacji statków powietrznych i związanych z nimi wyrobów, części i wyposażenia w zakresie zdatności do lotu i ochrony środowiska oraz dla certyfikacji organizacji projektujących i produkujących."
Dla celów Umowy, przepisy rozporządzenia należy czytać z następującymi dostosowaniami:
W artykule 2 wprowadza się następujące zmiany:
W ust. 3, 4, 6, 8, 10, 11, 13 i 14 datę " 28 września 2003 r." zastępuje się tekstem "data wejścia w życie decyzji Komitetu ds. transportu lotniczego Wspólnota/Szwajcaria włączającej rozporządzenie 1592/2002 do Załącznika do Umowy".
2.
Do pkt 4 (Bezpieczeństwo lotnicze) Załącznika do Umowy za tekstem, o którym mowa w art. 1 ust. 1 niniejszej decyzji, dodaje się, co następuje:
"Nr 2042/2003
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2042/2003 z dnia 20 listopada 2003 r. w sprawie nieprzerwanej zdatności do lotu statków powietrznych oraz wyrobów lotniczych, części i wyposażenia, a także w sprawie zezwoleń udzielanych instytucjom i personelowi zaangażowanym w takie zadania."
3.
Do pkt 4 (Bezpieczeństwo lotnicze) Załącznika do Umowy za tekstem, o którym mowa w art. 1 ust. 2 niniejszej decyzji, dodaje się, co następuje:
"Nr 381/2005
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 381/2005 z dnia 7 marca 2005 r. zmieniające rozporządzenie Komisji (WE) nr 1702/2003 ustanawiające zasady wykonawcze dla certyfikacji statków powietrznych i związanych z nimi wyrobów, części i wyposażenia w zakresie zdatności do lotu i ochrony środowiska oraz dla certyfikacji organizacji projektujących i produkujących."
4.
Do pkt 4 (Bezpieczeństwo lotnicze) Załącznika do Umowy za tekstem, o którym mowa w art. 1 ust. 3 niniejszej decyzji, dodaje się, co następuje:
"Nr 488/2005
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 488/2005 z dnia 21 marca 2005 r. dotyczące honorariów i opłat pobieranych przez Europejską Agencję Bezpieczeństwa Lotniczego."
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej oraz w Urzędowym Kompendium Szwajcarskiego Prawa Federalnego. Decyzja wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca po jej przyjęciu.
Decyzja nr 2/2006 Rady Stowarzyszenia UE-Chile
z dnia 16 października 2006 r.
w sprawie zmiany załącznika I do Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony a Republiką Chile z drugiej strony w celu uwzględnienia konsolidacji preferencji taryfowych przyznanych Chile w ramach wspólnotowego planu ogólnych preferencji taryfowych (GSP)
(2006/792/WE)
RADA STOWARZYSZENIA,
uwzględniając Układ ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony a Republiką Chile z drugiej strony, podpisany w Brukseli dnia 18 listopada 2002 r. (dalej zwany "Układem stowarzyszeniowym"), w szczególności jego art. 60 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia podmiotom gospodarczym jasności, długoterminowej przewidywalności gospodarczej oraz pewności prawnej Strony postanowiły skonsolidować w dwustronnej umowie o wolnym handlu pozostałe preferencje taryfowe przyznane Chile w ramach wspólnotowego planu ogólnych preferencji taryfowych (GSP) i nieuwzględnione do tej pory w koncesjach taryfowych Wspólnoty wymienionych w załączniku I do Układu stowarzyszeniowego.
(2) Artykuł 60 ust. 5 Układu stowarzyszeniowego upoważnia Radę Stowarzyszenia do podejmowania decyzji w celu szybszego obniżenia ceł niż jest to przewidziane w art. 65, 68 i 71 lub polepszenia w inny sposób warunków dostępu obowiązujących na mocy tych artykułów.
(3) Niniejsza decyzja zastępuje warunki określone w art. 65, 68 i 71 dla odpowiednich produktów.
(4) Należy zapewnić płynne przejście z planu GSP na preferencyjny system dwustronnej wymiany handlowej ustanowiony Układem stowarzyszeniowym, umożliwiając składanie przez pewien czas dowodów pochodzenia w ramach GSP (świadectwo pochodzenia na formularzu A lub deklaracja na fakturze),
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym zmienia się załącznik I do Układu stowarzyszeniowego zgodnie z postanowieniami załącznika do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zastępuje warunki określone w art. 65, 68 i 71 Układu stowarzyszeniowego w odniesieniu do przywozu do Wspólnoty odpowiednich produktów.
Artykuł 3
i) dowód pochodzenia zostanie złożony w okresie czterech miesięcy od daty wejścia w życie niniejszej decyzji;
Decyzja nr 1/2006
z dnia 29 września 2006 r.
Komitetu ustanowionego na mocy Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie wzajemnego uznawania dotycząca wprowadzenia zmian do rozdziału 11 załącznika 1
(2006/798/WE)
KOMITET,
uwzględniając Umowę między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie wzajemnego uznawania w odniesieniu do oceny zgodności ("Umowa") podpisaną w dniu 21 czerwca 1999 r., w szczególności jej art. 10 ust. 5;
Wspólnota Europejska wprowadziła nową dyrektywę 2004/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [1] w sprawie przyrządów pomiarowych, Szwajcaria, ze swojej strony, wprowadziła takie zmiany do swoich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, że przepisy te uznaje się za równoważne, zgodnie z art. 1 ust. 2 Umowy, z wymienionym aktem prawodawstwa Wspólnoty Europejskiej;
Rozdział 11 dotyczący przyrządów pomiarowych w załączniku 1 powinien zostać zmieniony, aby odzwierciedlić obecną sytuację;
zgodnie z art. 10 ust. 5 Komitet może, na wniosek jednej ze stron, zmienić załącznik 1 do tej Umowy:
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
1) W rozdziale 11 (Przyrządy pomiarowe) załącznika 1 do wymienionej Umowy wprowadza się zmiany zgodnie z przepisami ustanowionymi w załączniku A do niniejszej decyzji.
2) Niniejsza decyzja, sporządzona w dwóch egzemplarzach, jest podpisana przez przedstawicieli Komitetu, którzy są upoważnieni do działania w imieniu Stron. Niniejsza decyzja obowiązuje od daty złożenia ostatniego z wymienionych podpisów.
Podpisano w Bernie, dnia 29 września 2006 r. W imieniu Konfederacji Szwajcarskiej
Andra Koke
Decyzja nr 3/2006 Komitetu Ambasadorów AKP-WE
z dnia 27 września 2006 r.
w sprawie regulaminu finansowego Centrum Technicznego ds. Współpracy w Dziedzinie Rolnictwa i Obszarów Wiejskich (CTA)
(2006/877/WE)
KOMITET AMBASADORÓW AKP-WE,
uwzględniając Umowę o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, podpisaną w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 r.
[1] (zwaną dalej "umową"), w szczególności art. 3 ust. 4 lit. b) i d) jej załącznika III,
uwzględniając Umowę wewnętrzną z dnia 18 września 2000 r. między Przedstawicielami Rządów państw członkowskich, zebranych w Radzie, w sprawie finansowania i zarządzania pomocą wspólnotową na mocy Protokołu finansowego do Umowy o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, podpisaną w Kotonu (Benin) dnia 23 czerwca 2000 r. oraz w sprawie przydzielania pomocy finansowej dla krajów i terytoriów zamorskich, do których stosuje się część czwartą Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską [2],
uwzględniając rozporządzenie finansowe z dnia 27 marca 2003 r. mające zastosowanie do 9.
Europejskiego Funduszu Rozwoju [3],
uwzględniając wniosek Komisji, sporządzony w porozumieniu z Centrum Technicznym ds. Współpracy w Dziedzinie Rolnictwa i Obszarów Wiejskich,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 3 ust. 4 lit. b) załącznika III do umowy po jej podpisaniu Komitet Ambasadorów ma obowiązek określenia regulaminu finansowego Centrum Technicznego ds. Współpracy w Dziedzinie Rolnictwa i Obszarów Wiejskich (zwanego dalej "centrum").
(2) Zgodnie z art. 3 ust. 4 lit. d) załącznika III do umowy po jej podpisaniu Komitet Ambasadorów ma obowiązek określenia procedur przyjmowania budżetu centrum,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
ROZDZIAŁ I
ZASADY OGÓLNE
SEKCJA 1
Zasada jednolitości, rzetelności budżetowej, równowagi i jednostki rozliczeniowej
Artykuł 1
1.
Wszystkie pozycje dotyczące dochodów i wydatków centrum są zawarte w szacunkach, które mają opierać się na rocznym programie prac zawierającym dane dotyczące kosztów, sporządzanym na każdy rok budżetowy, i są wpisywane do budżetu.
2.
Budżet jest zrównoważony w odniesieniu do dochodów i wydatków.
Artykuł 2
Budżet jest sporządzany i wykonywany w euro, a rachunki są prowadzone w euro.
Jednakże ze względu na wymagania związane z jego zarządzaniem centrum może dokonywać operacji w walutach krajowych państw członkowskich UE i państw AKP.
Artykuł 3
1.
Dochody obejmują wkład z Europejskiego Funduszu Rozwoju (zwanego dalej "EFR"), kwoty pobrane jako podatki od uposażeń, płac i innych wynagrodzeń wypłacanych przez centrum oraz inne rozmaite wpływy.
2.
Wpływy mogą również obejmować wkłady oferowane przez innych darczyńców do budżetu centrum.
3.
Centrum jest również upoważnione do zarządzania w imieniu osób trzecich środkami przeznaczonymi na współfinansowanie działalności określonej w załączniku III do umowy.
Przepisy finansowe mające zastosowanie do zarządzania tymi zasobami wymienione są w art. 34 niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Szacunki dotyczące wydatków obejmują koszty administracyjne i wydatki operacyjne.
Należy je wyraźnie rozgraniczać w budżecie.
Artykuł 5
1.
Rok budżetowy trwa od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia.
2.
Środki wpisane do budżetu są przyznawane na okres jednego roku budżetowego.
Jednakże środki prawidłowo przeznaczone na zobowiązania w ciągu roku budżetowego, lecz niewypłacone do dnia 31 grudnia tego roku budżetowego, przenoszone są automatycznie na następny rok budżetowy.
Środki przeniesione na następny rok budżetowy są wyraźnie wskazywane w księgach rachunkowych dotyczących roku bieżącego.
Środki umorzone na koniec roku budżetowego są przesuwane do przydziału obejmującego pięcioletni okres przewidzianego dla centrum w umowie.
3.
Na końcu każdego protokołu finansowego do umowy wszelkie przeznaczone na zobowiązania, ale niewypłacone środki są przenoszone automatycznie do następnego protokołu finansowego do umowy.
Środki przeznaczone na zobowiązania, ale niewypłacone na końcu umowy, są przenoszone jedynie w trakcie okresu przejściowego między bieżącą a kolejną umową lub, w stosownych przypadkach, podczas trwania dwunastomiesięcznego okresu rozliczeniowego.
4.
Jeżeli na początku roku budżetowego budżet nie został jeszcze przyjęty, dyrektor może, w celu zapewnienia ciągłości działania centrum, zezwolić na wydatki miesięczne, pod warunkiem że nie będą one przekraczać jednej dwunastej środków wpisanych do odpowiedniego artykułu budżetu na poprzedni rok budżetowy.
Jednak w odniesieniu do wydatków operacyjnych, płatnych kwartalnie z góry i zatwierdzanych w budżecie poprzedniego roku budżetowego, operacje dotyczące zobowiązań mogą być wykonywane w podziale na poszczególne artykuły, pod warunkiem że nie przekraczają jednej czwartej całkowitych środków zatwierdzonych na poprzedni rok budżetowy.
SEKCJA 2
Zasady należytego zarządzania finansami
Artykuł 6
1.
Środki budżetowe wykorzystuje się zgodnie z zasadą należytego zarządzania finansami, to znaczy zgodnie z zasadami oszczędności, wydajności i skuteczności.
2.
Zasada oszczędności wymaga, by zasoby były udostępniane w odpowiednim czasie i w sposób najefektywniejszy z punktu widzenia kosztów oraz że środki powinny być odpowiednie pod względem ilości i jakości.
Zasada wydajności wymaga, aby wykorzystane środki były wprost proporcjonalne do uzyskanych wyników.
Zasada skuteczności dotyczy osiągnięcia konkretnych ustalonych celów i uzyskania zakładanych wyników.
3.
Cele powinny być jasno określone, a ich wprowadzanie w życie kontrolowane za pomocą mierzalnych wskaźników.
W stosownych przypadkach projektom, które mają być finansowane ze środków EFR, powinny towarzyszyć oceny ex ante.
Wyniki tych ocen są włączane do dokumentów przedkładanych Komisji na poparcie rocznego wkładu z EFR, o który wnioskuje centrum.
ROZDZIAŁ II
USTANOWIENIE BUDŻETU
Artykuł 7
1.
W ramach ogólnego dokumentu strategicznego oraz w granicach budżetu ogólnego przyznanego centrum na mocy protokołu finansowego dyrektor przygotowuje projekty rocznego programu działania i budżetu.
Projekty te są zatwierdzane przez zarząd nie później niż w dniu 1 lipca roku poprzedzającego rok ich wykonania i przedkładane Komitetowi Ambasadorów do przyjęcia.
2.
Centrum przekazuje kopię projektów rocznego programu działania i budżetu Komisji, która uruchamia procedury niezbędne do ich zatwierdzenia.
3.
Środki budżetowe mogą być przeznaczane na zobowiązania od dnia, w którym władza wspólnotowa przyjmie decyzję w sprawie finansowania wnioskowanego wkładu z EFR.
Centrum jest informowane o tej decyzji.
Artykuł 8
1.
Warunki płatności stosowane do wkładu z EFR są określane w umowie o dotację podpisywanej między Komisją a centrum.
2.
Wkład z poprzednich lat budżetowych odpowiadający środkom anulowanym jest zwracany przez centrum do EFR na podstawie zweryfikowanych sprawozdań finansowych.
3.
Budżet dzielony jest na tytuły (pozycje budżetowe), rozdziały, artykuły i pozycje zgodnie z charakterem lub przeznaczeniem dochodu lub wydatku.
Artykuł 9
W przypadku gdy jest to konieczne, dyrektor przedkłada projekt budżetu uzupełniającego lub korygującego, który jest ustanawiany w takiej samej formie i podlega takim samym procedurom jak budżet, którego szacunki koryguje.
ROZDZIAŁ III
WYKONANIE BUDŻETU
Artykuł 10
1.
Dyrektor zapewnia wykonanie budżetu na jego osobistą odpowiedzialność w ramach przyznanych środków.
Dyrektor składa zarządowi sprawozdania dotyczące jego zarządzania.
2.
Dyrektor musi stosować środki budżetowe zgodnie z zasadami należytego zarządzania finansami, o których mowa w art. 6.
Artykuł 11
1.
Żaden dochód ani wydatek nie może być wykonany w inny sposób niż przez zaliczenie ich na poczet właściwego artykułu budżetu.
Nie można przeznaczać na zobowiązania ani zatwierdzać żadnych wydatków w kwocie przewyższającej środki zatwierdzone na dany rok budżetowy lub przewyższającej środki przeniesione z poprzedniego roku budżetowego.
2.
Dochody i wydatki są wpisywane do ksiąg rachunkowych w pełnej wysokości, bez korekt między nimi.
W drodze odstępstwa od tej zasady, następujące kwoty są odliczane od dozwolonych kwot:
a) kary nakładane na strony umów;
b) korekty kwot wypłaconych nienależnie, których można dokonać w drodze potrąceń przy okazji następnego rozliczenia dokonywanego w ramach danego rozdziału, artykułu i roku budżetowego, na poczet których została zaliczona nadpłata;
c) wartość pojazdów, sprzętu i instalacji przejmowanych na zasadzie częściowej wymiany przy okazji nabywania nowych artykułów tego samego rodzaju; cena zakupu netto jest wpisywana do ksiąg rachunkowych jako koszt historyczny przy wycenie inwentarza;
d) rabaty odliczane od faktur i rachunków.
Dodatkowo, w drodze odstępstwa od tej zasady, następujące kwoty mogą zostać ponownie wykorzystane w tej samej kategorii (linii), co wydatek pierwotny:
a) zwroty kwot wypłaconych nienależnie;
b) kwoty otrzymanych odszkodowań ubezpieczeniowych;
c) wpływy ze sprzedaży pojazdów, sprzętu i instalacji zbywanych przy okazji ich wymiany;
d) wpływy ze sprzedaży publikacji i filmów;
e) różnice kursowe stwierdzone podczas wykonywania budżetu mogą być przedmiotem kompensacji.
Wynik końcowy, dodatni lub ujemny, jest zawierany w sprawozdaniu finansowym.
Artykuł 12
Przesunięcia między poszczególnymi tytułami podlegają zatwierdzeniu przez zarząd.
O przesunięciach między poszczególnymi rozdziałami lub między artykułami w obrębie rozdziału decyduje dyrektor, który odpowiednio informuje o tym zarząd.
Artykuł 13
Dochody centrum wpłacane są na jedno lub kilka kont otwartych na rzecz centrum.
ROZDZIAŁ IV
KONTROLA FINANSOWA
Artykuł 14
1.
Kontroler finansowy mianowany przez zarząd jest odpowiedzialny za udzielenie wcześniejszej zgody na przeznaczenie środków na zobowiązania i zatwierdzenie wszystkich pozycji dotyczących wydatków, dochodów i zaliczek.
2.
Kontroler finansowy posiada udokumentowane doświadczenie w dziedzinie przepisów finansowych organizacji międzynarodowych i audytu.
3.
Kontroler finansowy jest zatrudniony na warunkach, które mają zastosowanie do personelu centrum.
Podlega on, do celów administracyjnych, dyrektorowi centrum.
Jednakże wszelkie środki dotyczące postępowania dyscyplinarnego, zawieszenia, zakończenia stosunku pracy lub postępowania sądowego są przyjmowane przez zarząd na podstawie uzasadnionego wniosku dyrektora.
4.
Kontrole przeprowadzane przez kontrolera finansowego skutkują wydaniem lub odmową zatwierdzenia.
Celem zatwierdzenia jest zapewnienie, że:
a) wydatek lub dochód jest zgodny z budżetem i przepisami;
b) zastosowano zasadę należytego zarządzania finansami, o której mowa w art. 6.
Kontrole są przeprowadzane zgodnie z zasadami procedur wewnętrznych przedkładanych przez dyrektora zarządowi i zatwierdzanych przez zarząd.
5.
Odmowa zatwierdzenia jest przedmiotem pisemnego uzasadnienia skierowanego do dyrektora.
O ile powodem odmowy nie jest brak wystarczających środków, dyrektor może, na podstawie uzasadnionej decyzji i na własną odpowiedzialność, nie uwzględnić odmowy zatwierdzenia wydanej przez kontrolera finansowego.
O wszelkich takich decyzjach dyrektor informuje zarząd na piśmie na kolejnym posiedzeniu zarządu.
6.
Kontroler finansowy ma dostęp do całej dokumentacji uzupełniającej i do wszelkich innych dokumentów dotyczących wydatków lub dochodów, których kontrolę należy przeprowadzić.
Kontroler finansowy może przeprowadzać kontrole na miejscu.
7.
Kontroler finansowy korzysta z pełnej niezależności podczas wykonywania swoich obowiązków.
Kontroler finansowy nie przyjmuje żadnych instrukcji ani nie podlega żadnym ograniczeniom przy wykonywaniu swoich obowiązków.
8.
Dyrektor może poprosić kontrolera finansowego o opinię dotyczącą kwestii związanych z analizą, organizacją lub ulepszeniem procedur wewnętrznych centrum.
Dyrektor może również poprosić kontrolera finansowego o dokonanie przeglądu dokumentów w celu upewnienia się, że operacje finansowane z budżetu zostały przeprowadzone prawidłowo.
9.
Pod koniec każdego roku budżetowego, a najpóźniej do dnia 30 kwietnia następnego roku, kontroler finansowy sporządza sprawozdanie roczne, w którym wyraża opinię na temat zarządzania finansami i wykonania budżetu.
Kontroler finansowy przekazuje to sprawozdanie dyrektorowi, który przedkłada je, po opatrzeniu własnym uwagami, zarządowi na jego kolejnym posiedzeniu.
ROZDZIAŁ V
ZARZĄDZANIE BUDŻETEM
Artykuł 15
1.
Budżet centrum zarządzany jest zgodnie z zasadą rozdzielenia funkcji urzędników zatwierdzających i księgowych.
Zarządzanie środkami należy do urzędnika zatwierdzającego, który jako jedyny ma uprawnienia do przeznaczanie środków na wydatki, określania należnych kwot do windykacji oraz wydawania nakazów odzyskania środków i poleceń zapłaty.
2.
Operacje windykacji należności i operacje płatności są wykonywane przez księgowego.
3.
Urzędnik zatwierdzający nie może sprawować funkcji księgowego.
Artykuł 16
1.
Podjęcie wszelkich środków mogących skutkować wydatkami płatnymi przez centrum musi być poprzedzone złożeniem wniosku o przeznaczenie środków na zobowiązania, wraz z dokumentami uzupełniającymi, który jest wcześniej przekazywany kontrolerowi finansowemu do uprzedniego zatwierdzenia.
2.
Wydatki powtarzające się mogą być przedmiotem tymczasowego przeznaczenia środków na zobowiązania.
3.
Operacje dotyczące zobowiązań i polecenia zapłaty są rejestrowane.
Zachowuje się rejestry księgowe operacji dotyczących zobowiązań i zatwierdzeń.
Artykuł 17
1.
Celem stwierdzenia prawidłowości wydatku przez urzędnika zatwierdzającego jest:
a) sprawdzenie istnienia praw wierzyciela;
b) określenie i sprawdzenie istnienia wierzytelności i jej wysokości;
c) sprawdzenie warunków wymagalności płatności.
2.
Każda płatność dotycząca poniesionego wydatku jest dokonywana na podstawie dokumentów uzupełniających, tzn. potwierdzających prawa wierzyciela do otrzymania zapłaty za wykonane usługi, dostarczone artykuły lub wykonaną pracę, albo na podstawie innych dokumentów uzasadniających płatność.
Każda decyzja dotycząca płatności musi zostać zatwierdzona przez właściwego urzędnika zatwierdzającego.
Artykuł 18
1.
Zatwierdzenie płatności jest dokumentem, na mocy którego urzędnik zatwierdzający poprzez wydanie polecenia zapłaty zleca księgowemu dokonanie płatności dotyczącej pozycji wydatku, którego rozliczenia dokonał.
2.
Do polecenia zapłaty załącza się oryginały dokumentów uzupełniających, które zawierają akceptację urzędnika zatwierdzającego potwierdzającą prawidłowość kwot do wypłacenia, otrzymanie dostaw lub wykonanie usługi lub też dokumenty, którym towarzyszy taka akceptacja.
3.
Kopie dokumentów uzupełniających, poświadczone za zgodność z oryginałem przez urzędnika zatwierdzającego, mogą w niektórych przypadkach być akceptowane zamiast oryginałów.
4.
Polecenie zapłaty przekazywane jest do księgowego w celu dokonania płatności.
5.
W stosownych przypadkach poleceniu zapłaty przekazywanemu księgowemu towarzyszy zaświadczenie wskazujące, że odpowiednie aktywa zostały uwzględnione w spisie inwentarza.
Artykuł 19
1.
Płatność jest czynnością końcową, która zwalnia centrum z jego zobowiązań wobec wierzycieli.
2.
Płatności wydatków dokonuje księgowy w granicach dostępnych środków.
3.
W przypadku błędu związanego z zasadnością płatności lub zakwestionowania ważności zwolnienia ze zobowiązania lub w przypadku nieprzestrzegania procedur przewidzianych w niniejszym regulaminie finansowym księgowy zawiesza płatność.
Księgowy musi poinformować o tym niezwłocznie urzędnika zatwierdzającego i kontrolera finansowego, wskazując przyczyny, dla których zawiesił płatność.
W przypadku zawieszenia płatności dyrektor może zażądać na piśmie i na własną odpowiedzialność, by płatność została dokonana.
W takich przypadkach dyrektor informuje na piśmie zarząd na kolejnym jego posiedzeniu.
Artykuł 20
1.
Płatności dokonywane są z reguły za pośrednictwem rachunku bankowego lub pocztowego, o ile to możliwe – przelewem bankowym lub, jeżeli jest to uzasadnione, czekiem.
Walutą stosowaną jest euro, z wyjątkiem przypadków szczególnych, stosownie uzasadnionych i zatwierdzonych przez centrum.
2.
Czeki i przelewy pocztowe lub bankowe muszą być opatrzone dwoma podpisami: księgowego i urzędnika zatwierdzającego lub jego przedstawiciela.
3.
Z przyczyn w należyty sposób uzasadnionych dyrektor może zezwolić na płatność gotówką.
Płatności tego typu wymagają wydania pokwitowania.
4.
W przypadku gdy dochody i wydatki są zarządzane komputerowo, podpisy mogą być złożone drogą informatyczną lub elektroniczną.
5.
W przypadku braku rzeczywistych kursów wymiany kursy przeliczeniowe, które będą stosowane dla wyliczeń w euro przyszłych płatności, lub dochodów, które będą przyjmowane w walutach miejscowych państw AKP, są kursami obowiązującymi w pierwszym dniu roboczym miesiąca, w którym miała miejsce rzeczywista data operacji, zgodnie z danymi zarejestrowanymi przez bank lub przez oddział poczty obsługujący centrum.
Artykuł 21
1.
W celu dokonywania płatności za niektóre kategorie wydatków określone przepisami wewnętrznymi na mocy procedur wykonawczych można ustanowić konta zaliczkowe, zgodnie z warunkami ustalonymi przez centrum.
2.
Każda decyzja o zezwoleniu na ustanowienie konta zaliczkowego jest podejmowana przez dyrektora, na podstawie wniosku o przeznaczenie środków na zobowiązania przedłożonego przez członka personelu odpowiedzialnego za daną sprawę.
Przed przedłożeniem dyrektorowi jakiegokolwiek wniosku zostaje on zatwierdzony przez księgowego i kontrolera finansowego.
3.
Środki, którym podlegają konta zaliczkowe, zawierają konkretne przepisy dotyczące w szczególności:
a) mianowania administratorów kont zaliczkowych;
b) zakresu odpowiedzialności administratorów kont zaliczkowych;
c) maksymalnej kwoty dozwolonych zaliczek;
d) charakteru i maksymalnej kwoty każdej pozycji wydatków, które będą poniesione;
e) warunki i terminy sporządzania dokumentów uzupełniających.
4.
Urzędnik zatwierdzający i księgowy podejmują niezbędne kroki w celu wypłacenia zatwierdzonych zaliczek na dokładnie określone kwoty w wymaganych terminach.
Artykuł 22
1.
Dyrektor pełni funkcję urzędnika zatwierdzającego odpowiedzialnego za środki wpisane do budżetu centrum.
2.
Dyrektor może przekazać część swoich obowiązków pracownikowi, który mu podlega.
Każda decyzja o przekazaniu uprawnień określa czas trwania i zakres mandatu.
Artykuł 23
1.
Dyrektor wyznacza księgowego, który jest odpowiedzialny za:
a) prawidłowe dokonywanie płatności, przyjmowanie dochodów i odzyskiwanie wierzytelności;
b) sporządzanie i przedstawianie sprawozdań finansowych, zgodnie z art. 25;
c) prowadzenie księgowości, zgodnie z art. 25;
d) wdrażanie zasad i metod rachunkowości oraz planu księgowego, w oparciu o zasady określone przez księgowego Komisji;
e) definiowanie i zatwierdzanie systemów księgowych oraz, w stosownych przypadkach, systemów określonych przez urzędnika zatwierdzającego i przeznaczonych do dostarczania i uzasadniania informacji księgowych;
f) zarządzanie skarbcem na zasadzie wspólnego porozumienia z dyrektorem.
2.
Księgowy otrzymuje od urzędnika zatwierdzającego, który jest gwarantem wiarygodności informacji, wszelkie informacje niezbędne do sporządzania ksiąg handlowych przedstawiających prawdziwy i wierny obraz majątku centrum i wykonania budżetu.
3.
Zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu oraz zgodnie z art. 21 księgowy jest jedyną osobą upoważnioną do zarządzania przepływem gotówki i papierami wartościowymi.
Księgowy jest odpowiedzialny za ich bezpieczeństwo.
4.
Księgowy może, w związku z wypełnianiem powierzonych mu zadań i za zgodą dyrektora, przekazywać niektóre z nich członkom personelu centrum, którzy są bezpośrednimi podwładnymi księgowego.
Stosowny organ lub pełnomocnictwo określa zadania powierzone pełnomocnikom, a także ich prawa i obowiązki.
Artykuł 24
1.
Odzyskiwanie jakiejkolwiek kwoty należnej centrum jest podstawą wydania nakazu odzyskania środków przez urzędnika zatwierdzającego.
Nakazy odzyskania środków są zatwierdzane przez kontrolera finansowego.
2.
Księgowy ponosi odpowiedzialność za nakazy odzyskania środków przekazane mu przez urzędnika zatwierdzającego.
3.
Dla wszystkich płatności gotówkowych przekazywanych księgowemu lub administratorowi kont zaliczkowych wydaje się pokwitowanie.
ROZDZIAŁ VI
KSIĘGOWOŚĆ, SKŁADANIE I SPRAWDZANIE SPRAWOZDAŃ FINANSOWYCH, AUDYT, TRYBUNAŁ OBRACHUNKOWY, EUROPEJSKI URZĄD DS. ZWALCZANIA NADUŻYĆ FINANSOWYCH (OLAF)
Artykuł 25
1.
Księgi rachunkowe prowadzone są w euro przy wykorzystaniu metody podwójnego księgowania i w układzie roku kalendarzowego.
Ewidencjonują one całość dochodów i wydatków od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia każdego roku i zawierają oryginalne dokumenty uzupełniające.
Księgi rachunkowe zamykane są z końcem roku budżetowego, by umożliwić sporządzenie sprawozdań finansowych dla centrum.
2.
Zapisy księgowe dokonywane są zgodnie z systemem księgowym obejmującym nazewnictwo pozycji budżetowych wyraźnie rozgraniczające rachunki pozwalające na sporządzenie bilansu oraz rachunki umożliwiające sporządzenie rachunku dochodów i wydatków.
Zapisy księgowe są dokonywane w księgach lub na fiszkach, co umożliwi sporządzenie ogólnego bilansu miesięcznego.
Wszelkie zaliczki księgowane są na rachunku przejściowym i rozliczane najpóźniej pod koniec kolejnego roku budżetowego, z wyjątkiem przypadków zaliczek o charakterze stałym.
3.
Centrum sporządza bilans i rachunek dochodów i wydatków najpóźniej w dniu 30 kwietnia roku N+1.
Bilans uwidacznia aktywa i pasywa centrum na dzień 31 grudnia poprzedniego roku budżetowego.
Rachunek dochodów i wydatków zawiera:
a) tabelę "Dochody" zawierającą:
- szacunki dotyczące dochodów w danym roku kalendarzowym,
- zmiany w szacunkach dotyczących dochodów,
- prawa uzyskane podczas danego roku kalendarzowego,
- kwoty, które nie zostały odzyskane przed końcem danego roku kalendarzowego,
- dodatkowe dochody;
b) tabelę "Wydatki" zawierającą:
- tabelaryczne zestawienie środków przeznaczonych na zobowiązania, środków przeniesionych z roku N oraz środków anulowanych,
- tabelaryczne zestawienie środków przeniesionych z roku N-1 oraz środków anulowanych,
- tabelę dającą ogólny obraz zobowiązań i zezwoleń na rok N,
- tabelę dającą ogólny obraz zobowiązań i zezwoleń dotyczących środków przeniesionych z roku N-1;
c) uwagi dotyczące sprawozdań finansowych zawierające:
- zastosowane zasady rachunkowości,
- szczegółowe noty i obliczenia wyjaśniające pozycje księgowe przedstawione w sprawozdaniach,
- wszelkie wyjaśnienia wymagane dla zapewnienia przejrzystości ksiąg rachunkowych.
4.
Co kwartał sporządzane jest i przesyłanie Komitetowi Ambasadorów sprawozdanie, które ukazuje stopień wykonania bieżącego budżetu i stopień wykorzystania przeniesionych środków; sprawozdanie to jest poświadczane przez kontrolera finansowego i przekazywane zarządowi.
Artykuł 26
1.
Zarząd wyznacza, na maksymalny okres trzech lat, firmę audytorską o międzynarodowej renomie, wybraną w drodze przetargu na podstawie zalecenia dyrektora centrum.
2.
Zadaniem audytorów jest kontrola finansowa ksiąg handlowych i gotówki centrum, sprawdzanie, czy spisy inwentarza i bilanse zostały sporządzone prawidłowo i w dobrej wierze oraz dopilnowanie, by informacje dotyczące ksiąg centrum były prawidłowe.
3.
Celem audytu, który wykonywany jest na podstawie dokumentów księgowych oraz, w razie konieczności, na miejscu, jest stwierdzenie, czy dochody zostały uzyskane a wydatki poniesione w sposób zgodny z prawem i prawidłowy, a także stwierdzenie należytej jakości zarządzania finansowego.
4.
Audytorzy poświadczają, że sprawozdania finansowe zostały sporządzone w sposób prawidłowy i zgodnie z międzynarodowymi standardami rachunkowości oraz że przedstawiają one prawdziwy i wierny obraz sytuacji finansowej centrum.
5.
Audytorzy przygotowują sprawozdanie najpóźniej do dnia 30 czerwca po zakończeniu każdego roku budżetowego.
Sprawozdanie jest przedkładane dyrektorowi, który przekazuje je wraz z własnymi ewentualnymi uwagami zarządowi, który przedkłada je Komitetowi Ambasadorów wraz z zaleceniami.
Na podstawie tego sprawozdania i sprawozdań finansowych za dany rok budżetowy Komitet Ambasadorów udziela dyrektorowi absolutorium z wykonania budżetu.
6.
Audytorzy doradzają centrum w kwestii kontroli ryzyka poprzez wydawanie niezależnych opinii na temat jakości systemów zarządzania i kontroli oraz poprzez wydawanie zaleceń służących poprawie warunków wykonywania operacji oraz wspieraniu należytego zarządzania finansami.
Audytorzy są odpowiedzialni za:
a) ocenę stosowności i skuteczności wewnętrznych systemów zarządzania oraz za sposób, w jaki centrum realizuje programy oraz podejmuje kroki powodowane wystąpieniem ryzyka danego rodzaju;
i
b) ocenę stosowności i jakości wewnętrznych systemów kontroli służących operacjom związanym z wykonywaniem budżetu.
7.
Audytorzy przeprowadzają kontrole finansowe całej działalności centrum i jego jednostek.
Mają pełny i nieograniczony dostęp do wszelkich informacji niezbędnych do wykonywania ich obowiązków.
Artykuł 27
Zgodnie z rozporządzeniem finansowym 9. EFR Komisja (w imieniu Wspólnoty), Trybunał Obrachunkowy i Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) mogą przeprowadzać kontrolę funduszy otrzymanych przez centrum z EFR.
Trybunał Obrachunkowy może sprawdzać, czy dochody zostały uzyskane a wydatki poniesione w sposób zgodny z prawem i prawidłowy oraz czy przestrzegano przepisów umowy i rozporządzenia finansowego 9.
EFR.
ROZDZIAŁ VII
ODPOWIEDZIALNOŚĆ URZĘDNIKÓW ZARZĄDZAJĄCYCH, KSIĘGOWYCH I ADMINISTRATORÓW KONT ZALICZKOWYCH
Artykuł 28
Każdy urzędnik zatwierdzający, który stwierdza prawo do odzyskania należności, wystawia polecenia uzyskania zwrotu środków, wpisuje zobowiązanie związane z wydatkiem lub podpisuje polecenie zapłaty bez przestrzegania niniejszego regulaminu finansowego, ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną i, w stosownych przypadkach, finansową.
Te same zasady mają zastosowanie, gdy nie wystawia on dokumentów ustanawiających wierzytelność lub gdy zaniedbuje albo bezzasadnie opóźnia wystawienie takich dokumentów.
Urzędnik zatwierdzający ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną i, w stosownych przypadkach, finansową jedynie wówczas, gdy pomyłka była zamierzona lub gdy była wynikiem rażącego zaniedbania z jego strony.
Artykuł 29
1.
Księgowy ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną i, w stosownych przypadkach, finansową, za płatności, których dokonuje z naruszeniem art. 19.
Księgowy jest dyscyplinarnie i finansowo odpowiedzialny za każdą stratę lub uszkodzenie kapitału, aktywów i dokumentów, które zostały mu powierzone, jeżeli ta strata lub uszkodzenie były zamierzone lub były wynikiem rażącego zaniedbania z jego strony.
Na tych samych warunkach księgowy ponosi odpowiedzialność za prawidłowe wykonywanie poleceń, które otrzymuje, w odniesieniu do korzystania z bankowych i pocztowych kont czekowych i zarządzania nimi, a w szczególności:
a) gdy odzyskane należności lub płatności, których dokonuje, nie są zgodne z kwotami widniejącymi na odpowiednich nakazach odzyskania środków lub poleceniach zapłaty;
b) gdy dokonuje płatności na rzecz osób innych niż uprawnieni odbiorcy płatności.
2.
Administratorzy kont zaliczkowych ponoszą odpowiedzialność dyscyplinarną i, w stosownych przypadkach, finansową w następujących przypadkach:
a) gdy nie mogą uzasadnić, na mocy stosownych dokumentów, dokonanych przez siebie płatności;
b) gdy dokonują płatności na rzecz osób innych niż uprawnieni odbiorcy płatności.
Są oni dyscyplinarnie i finansowo odpowiedzialni za każdą stratę lub uszkodzenie kapitału, aktywów i dokumentów, które zostały im powierzone, jeżeli ta strata lub uszkodzenie były zamierzone lub były wynikiem rażącego zaniedbania z ich strony.
Artykuł 30
1.
Księgowy i administratorzy kont zaliczkowych ubezpieczają się od ryzyka, o którym mowa w art. 29.
Centrum pokrywa związane z tym koszty ubezpieczenia.
Określa ono kategorie członków personelu na stanowiskach księgowych i administratorów kont zaliczkowych, a także warunki, na jakich pokrywane są koszty ubezpieczenia ponoszone przez tych urzędników w celu zabezpieczenia się przed ryzykiem stanowiącym nieodłączną część pełnionych przez nich obowiązków.
2.
Księgowym i administratorom kont zaliczkowych przyznawane są specjalne dodatki.
Wysokość tych dodatków ustalana jest w regulaminie przygotowanym przez centrum i zatwierdzonym przez zarząd.
Kwoty odpowiadające tym dodatkom są przelewane co miesiąc na rachunek, który centrum otwiera w imieniu każdego z tych urzędników w celu utworzenia funduszu gwarancyjnego przeznaczonego na pokrycie jakiegokolwiek deficytu gotówkowego lub bankowego, za który dana osoba mogłaby okazać się odpowiedzialna, o ile deficyt ten nie zostanie pokryty przez zwroty pochodzące z towarzystwa ubezpieczeniowego.
Saldo dodatnie na tych rachunkach gwarancyjnych jest wypłacane danym osobom po zakończeniu sprawowania przez nie funkcji księgowych lub administratorów kont zaliczkowych i po otrzymaniu przez nie końcowego absolutorium z zarządzania.
3.
Księgowy i administrator kont zaliczkowych otrzymują absolutorium od dyrektora na podstawie sprawozdania audytorów zewnętrznych w ciągu dwóch lat od przekazania sprawozdań finansowych Komitetowi Ambasadorów.
Artykuł 31
Odpowiedzialność finansowa i dyscyplinarna urzędników zatwierdzających, księgowych i administratorów kont zaliczkowych określana jest zgodnie z przepisami regulaminu mającego zastosowanie do personelu centrum.
Artykuł 32
W związku z wykonywaniem budżetu wszyscy członkowie personelu podlegają zakazowi działania, w przypadkach gdy mógłby wyniknąć konflikt między ich własnymi interesami a interesami centrum.
Jeżeli taka sytuacja ma miejsce, dany członek personelu musi powstrzymać się od działania i zwrócić się do swojego przełożonego.
Konflikt interesów istnieje wówczas, gdy członek personelu nie może wykonywać swych funkcji związanych z wykonywaniem budżetu w sposób bezstronny i obiektywny z powodu powiązań rodzinnych lub osobistych, przynależności narodowej lub przekonań politycznych, interesów gospodarczych lub z powodu jakichkolwiek innych powiązań między jego interesami a interesami beneficjenta.
ROZDZIAŁ VIII
PRZEPISY OGÓLNE I KOŃCOWE
Artykuł 33
Procedura przyznawania zamówień jest zgodna z przepisami ogólnymi dotyczącymi usług, robót budowlanych i dostaw, określonymi w decyzji nr 2/2002 Rady Ministrów AKP-WE z dnia 7 października 2002 r. dotyczącej wykonania artykułów 28, 29 i 30 załącznika IV do umowy z Kotonu [4].
Warunki wykonywania powyższych przepisów ogólnych są określone w regulaminie wewnętrznym zatwierdzonym przez zarząd po otrzymaniu opinii Komisji.
Artykuł 34
1.
Zgodnie ze swym mandatem centrum może również zarządzać środkami w imieniu stron trzecich.
Wykaz tych zasobów jest podawany w załączniku do budżetu centrum.
2.
Niniejszy regulamin finansowy ma zastosowanie do zarządzania tymi zasobami.
3.
W celu zarządzania tymi zasobami w imieniu stron trzecich prowadzone są oddzielne konta.
4.
Sprawozdania finansowe dotyczące każdego z funduszy zarządzanych przez centrum w imieniu stron trzecich zawierają bilans i rachunek dochodów i wydatków określające sytuację na dzień 31 grudnia danego roku budżetowego.
Są one poświadczane zgodnie z postanowieniami umowy podpisywanej między centrum a tą stroną trzecią.
W przypadku braku takich postanowień poświadczenia dokonują audytorzy zewnętrzni centrum.
5.
Powyższe sprawozdania finansowe przekazywane są w załączniku do sprawozdań finansowych centrum.
Artykuł 35
1.
Prowadzony jest stały spis ilościowy całkowitego majątku ruchomego i nieruchomego należącego do centrum.
W spisie tym ujmowane są jedynie ruchomości o wartości co najmniej 350 EUR.
Na każdej fakturze przed jej zapłaceniem wpisywany jest numer inwentaryzacyjny.
2.
Każda sprzedaż ruchomości lub wyposażenia, których jednostkowa wartość zakupu przekracza 350 EUR, jest we właściwy sposób ogłaszana.
3.
W każdym przypadku zbycia, złomowania lub zaginięcia w wyniku zagubienia, kradzieży lub z innej przyczyny jakiegokolwiek mienia lub przedmiotu znajdującego się w spisie sporządza się protokół podpisywany przez dyrektora i osobę odpowiedzialną za wyposażenie.
4.
Spis z natury i stan księgowy zestawia się celem stwierdzenia zgodności na koniec każdego roku budżetowego.
Takie zestawienie porównawcze jest zatwierdzane przez audytorów zewnętrznych.
Artykuł 36
Państwa AKP, państwa członkowskie i Wspólnota są zobowiązane, w zakresie, który ich dotyczy, do podjęcia środków niezbędnych do wykonania tej decyzji.
Artykuł 37
Niniejszym uchyla się regulamin finansowy centrum zatwierdzony na mocy decyzji nr 2/91 Komitetu Ambasadorów AKP-EWG z dnia 19 kwietnia 1991 r.
Artykuł 38
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
Decyzja nr 4/2006 Komitetu Ambasadorów AKP-WE
z dnia 27 września 2006 r.
w sprawie statutu i regulaminu wewnętrznego Centrum Technicznego ds. Współpracy w Dziedzinie Rolnictwa i Obszarów Wiejskich (CTA)
(2006/878/WE)
KOMITET AMBASADORÓW AKP-WE,
uwzględniając Umowę o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, podpisaną w Kotonu 23 czerwca 2000 r.
[1]. (zwaną dalej "umową"), w szczególności art. 3 ust. 4 jej załącznika III,
uwzględniając Umowę wewnętrzną z dnia 18 września 2000 r. między Przedstawicielami Rządów państw członkowskich, zebranych w Radzie, w sprawie finansowania i zarządzania pomocą wspólnotową na mocy Protokołu finansowego do Umowy o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, podpisaną w Kotonu (Benin) dnia 23 czerwca 2000 r. oraz w sprawie przydzielania pomocy finansowej dla krajów i terytoriów zamorskich, do których stosouje się część czwartą Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 3 ust. 4 załącznika III do umowy po jej podpisaniu Komitet Ambasadorów ma obowiązek określenia statutu i regulaminu proceduralnego Centrum Technicznego ds. Współpracy w Dziedzinie Rolnictwa i Obszarów Wiejskich (zwanego dalej "centrum"), w tym jego organów nadzorczych. Należy powołać zarząd, który będzie działał jako organ nadzorczy centrum, w rozumieniu art. 3 ust. 4 lit. a) załącznika III do umowy.
(2) Artykuł 1 ust. 2 protokołu nr 2 w sprawie przywilejów i immunitetów załączonego do umowy rozszerza takie przywileje i immunitety na personel centrum,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
1.
Centrum posiada osobowość prawną i, we wszystkich państwach będących stronami umowy, najszerszą z możliwych zdolność prawną przyznawaną osobom prawnym na mocy ustawodawstwa tych państw.
2.
Personel centrum korzysta ze zwyczajowych przywilejów, immunitetów i ułatwień przewidzianych w protokole nr 2 w sprawie przywilejów i immunitetów i o których mowa w deklaracjach VI i VII załączonych do umowy.
3.
Centrum jest instytucją o charakterze non-profit.
4.
Siedziba centrum znajduje się tymczasowo w Wageningen (Niderlandy), z oddziałem lokalnym w Brukseli.
Artykuł 2
Zadania i cele centrum ustanawia art. 3 ust. 1, 2 i 3 załącznika III do umowy.
Centrum szczegółowo określa cele w ogólnym dokumencie strategicznym.
Artykuł 3
1.
Komitet Ambasadorów stanowi organ nadzorczy centrum, zgodnie z art. 3 ust. 4 i 5 załącznika III do umowy.
2.
Powołuje się zarząd zgodnie z art. 4 niniejszej decyzji.
3.
Centrum wykonuje swoją działalność w ścisłej współpracy z instytucjami i innymi organami, o których mowa w umowie lub w deklaracjach do niej dołączonych.
Centrum może w razie potrzeby odwoływać się do instytucji regionalnych i międzynarodowych, w szczególności do tych, które znajdują się we Wspólnocie lub w państwach AKP i które zajmują się sprawami związanymi z rozwojem rolnictwa i obszarów wiejskich.
4.
Działalność centrum jest przedmiotem okresowych ocen dokonywanych z inicjatywy zarządu.
Artykuł 4
1.
Powołuje się zarząd w celu wspierania, monitorowania i kontroli technicznych, administracyjnych i finansowych aspektów wszystkich działań centrum.
2.
Zarząd składa się, na zasadzie parytetu, z sześciu członków mianowanych na podstawie osobistych i zawodowych kwalifikacji w dziedzinie rozwoju rolnictwa i obszarów wiejskich lub w dziedzinie polityki informacyjnej i łączności, nauki, zarządzania i technologii.
Wykonują oni swoje zadania w sposób niezależny, nie mogą zwracać się o instrukcje lub przyjmować ich od osób trzecich oraz działają jedynie we własnym imieniu w interesie CTA.
3.
Członkowie zarządu są obywatelami państw będących stronami umowy i są wybierani przez zainteresowane strony na podstawie wymaganych kwalifikacji.
Ich nominacja zatwierdzana jest przez Komitet Ambasadorów.
Sześciu członków mianuje Komitet Ambasadorów na maksymalny okres pięciu lat, z zastrzeżeniem przeglądu działania w połowie tego okresu.
4.
W obradach zarządu uczestniczą w charakterze obserwatorów: przedstawiciel Komisji, przedstawiciel Sekretariatu Generalnego Rady Unii Europejskiej i przedstawiciel Sekretariatu AKP.
5.
Członkowie zarządu wybierają przewodniczącego i wiceprzewodniczącego na maksymalny okres pięciu lat, zgodnie z przepisami ustanowionymi w regulaminie wewnętrznym.
Stanowisko przewodniczącego obejmowane jest przez osobę reprezentującą stronę (AKP lub Wspólnotę), która nie obsadziła stanowiska dyrektora centrum.
Stanowisko wiceprzewodniczącego obejmowane jest przez osobę reprezentującą stronę, która nie obsadziła stanowiska przewodniczącego.
6.
Zarząd podejmuje decyzje zwykłą większością głosów członków obecnych lub reprezentowanych, zgodnie z regulaminem wewnętrznym.
Każdy z członków zarządu dysponuje jednym głosem.
W przypadku równego rozkładu głosów decyduje głos przewodniczącego.
7.
Z każdego posiedzenia sporządzany jest protokół.
Obrady zarządu są poufne.
8.
Zarząd ściśle monitoruje działalność centrum.
Do czterech razy w roku zbiera się na posiedzenia zwyczajne.
Może się również zbierać, ilekroć zaistnieje taka potrzeba, w celu wykonania jego obowiązków, z inicjatywy Komitetu Ambasadorów lub przewodniczącego, lub na wniosek dyrektora.
9.
Dyrektor centrum uczestniczy w pracach zarządu w charakterze konsultanta.
Centrum pełni rolę sekretariatu zarządu.
Zarząd może zwrócić się do innych członków dyrekcji i personelu centrum lub ekspertów zewnętrznych z prośbą o wyrażenie opinii w konkretnych sprawach.
10.
Zarząd:
a) doradza dyrektorowi i wspiera go w zarządzaniu centrum oraz zapewnia właściwe wykonywanie przepisów i realizację celów określonych przez Komitet Ambasadorów;
b) na wniosek dyrektora centrum:
(i) przyjmuje ogólny dokument strategiczny centrum w celu przedłożenia jej Komitetowi Ambasadorów do zatwierdzenia;
(ii) zatwierdza roczne i wieloletnie programy działania;
(iii) zatwierdza strukturę organizacyjną, politykę kadrową i schemat organizacyjny;
(iv) zatwierdza nabór nowego personelu i odnawianie, przedłużanie lub rozwiązywanie umów z personelem;
(v) zatwierdza roczne budżety centrum;
(vi) przyjmuje roczne sprawozdania finansowe;
i
(vii) zatwierdza sprawozdania roczne i przekazuje je Komitetowi Ambasadorów w celu sprawdzenia zgodności działań centrum z celami określonymi w umowie i ogólnym dokumencie strategicznym;
c) składa Komitetowi Ambasadorów sprawozdania z wszelkich ważnych kwestii wynikłych w trakcie pełnienia obowiązków przez zarząd.
11.
Zarząd jest odpowiedzialny przed Komitetem Ambasadorów.
12.
Po ogłoszeniu przetargu publicznego zarząd, z co najmniej trzech ofert, wybiera na okres trzech lat uznaną na forum międzynarodowym firmę audytorską.
Audytorzy sprawdzają, czy roczne sprawozdania finansowe zostały sporządzone prawidłowo i zgodnie z międzynarodowymi standardami rachunkowości oraz czy przedstawiają one prawdziwy i wierny obraz sytuacji finansowej centrum.
Audytorzy przekazują również uwagi dotyczące należytego zarządzania finansami centrum.
13.
Zarząd przekazuje Komitetowi Ambasadorów roczne sprawozdanie finansowe do ostatecznego zatwierdzenia.
Komitet Ambasadorów jest odpowiedzialny za udzielanie dyrektorowi absolutorium z wykonania budżetu.
14.
Zarząd ustanawia swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 5
1.
Centrum kierowane jest przez dyrektora mianowanego przez Komitet Ambasadorów na maksymalny okres pięciu lat.
Komitet Ambasadorów poleca swoim współprzewodniczącym podpisanie umowy z dyrektorem.
Umowa jest sporządzana i zarządzana zgodnie z zasadami mającymi zastosowanie do personelu centrum.
Komitet Ambasadorów jest umocowany do podejmowania wszelkich niezbędnych decyzji dotyczących dyrektora.
2.
Dyrektor jest prawnym przedstawicielem centrum i wprowadza w życie wytyczne określone przez Komitet Ambasadorów.
Dyrektor jest odpowiedzialny przed Komitetem Ambasadorów.
3.
Dyrektor po uzyskaniu zgody zarządu przedkłada Komitetowi Ambasadorów do zatwierdzenia roczne programy pracy i budżety roczne centrum odzwierciedlające zadania i cele centrum, o których mowa w art. 2.
4.
Dyrektor informuje regularnie zarząd o działalności centrum.
5.
W terminie dziewięciu miesięcy po zakończeniu każdego roku kalendarzowego dyrektor przedstawia działalność i księgowość centrum w sprawozdaniu, które przedkłada, po uzyskaniu zgody zarządu, Komitetowi Ambasadorów.
6.
Dyrektor odpowiada za organizację i zarządzanie centrum.
Dyrektor składa zarządowi sprawozdanie z wszelkich środków dotyczących regulaminu wewnętrznego centrum, które mogą być podejmowane w celu ułatwienia stosowania przepisów dotyczących centrum.
Artykuł 6
Budżet centrum finansowany jest zgodnie z zasadami przewidzianymi w protokole finansowym do umowy.
Budżet może być również zasilany z innych środków.
Artykuł 7
Statut i regulamin wewnętrzny centrum mogą zostać zmienione przez Komitet Ambasadorów na zalecenie zarządu.
Artykuł 8
Państwa AKP, państwa członkowskie i Wspólnota, stosownie, zobowiązane są do podjęcia niezbędnych środków w celu wykonania niniejszej decyzji.
Artykuł 9
Decyzja nr 1/91 Komitetu Ambasadorów AKP-EWG z dnia 19 kwietnia 1991 r. w sprawie zasad działania CTA, decyzja nr 3/91 Komitetu Ambasadorów AKP-EWG z dnia 19 kwietnia 1991 r. określająca statut i procedurę działania Komitetu Doradczego CTA oraz decyzja nr 2/97 Komitetu Ambasadorów AKP-WE z dnia 30 kwietnia 1997 r. zmieniająca drugą wymienioną decyzję, decyzje Komitetu Ambasadorów AKP-WE nr 1/2003 z dnia 11 kwietnia 2003 r., nr 10/2003 z dnia 23 grudnia 2003 r. oraz nr 6/2004 z dnia 17 grudnia 2004 r. mianujące członków Komitetu Doradczego CTA zostają niniejszym uchylone.
Artykuł 10
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
Decyzja nr 5/2006 Komitetu Ambasadorów AKP-WE
z dnia 27 września 2006 r.
w sprawie Regulaminu pracowniczego Centrum Technicznego ds. Współpracy Rolnej i Wiejskiej (CTA)
(2006/879/WE)
KOMITET AMBASADORÓW AKP-WE,
uwzględniając Umowę o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, podpisaną w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 roku [1], zwane dalej "umową z Kotonu", w szczególności art. 2 ust. 6 jej załącznika III,
uwzględniając Umowę wewnętrzną z dnia 12 września 2000 r. między przedstawicielami rządów państw członkowskich, zebranymi w Radzie, w sprawie finansowania i zarządzania pomocą wspólnotową na mocy Protokołu finansowego do umowy z Kotonu,
uwzględniając wniosek Komisji, opracowany w porozumieniu z Centrum Technicznym ds. Współpracy Rolnej i Wiejskiej,
mając na uwadze, że Komitet Ambasadorów po podpisaniu umowy z Kotonu powinien ustanowić Regulamin pracowniczy Centrum Technicznego ds. Współpracy Rolnej i Wiejskiej (CTA),
PRZYJĄŁ NASTĘPUJĄCY REGULAMIN PRACOWNICZY CENTRUM TECHNICZNEGO DS. WSPÓŁPRACY ROLNEJ I WIEJSKIEJ:
TYTUŁ I
POSTANOWIENIA OGÓLNE
Artykuł 1
1.
Niniejszy regulamin pracowniczy, zwany dalej "regulaminem", zostaje niniejszym ustanowiony przy uwzględnieniu międzynarodowego i publicznego charakteru działalności Centrum Technicznego ds. Współpracy Rolnej i Wiejskiej (zwanego dalej "Centrum").
Określa on w szczególności prawa i obowiązki pracowników, warunki zatrudnienia, klasyfikacji stanowisk i zaprzestania pełnienia funkcji; warunki pracy; wynagrodzenie i świadczenia socjalne, środki dyscyplinarne i procedury odwoławcze.
2.
Zarząd Centrum, zwany dalej "zarządem", może przyjąć, w granicach ustalonych niniejszym regulaminem, wnioski dotyczące ustanowienia przepisów wewnętrznych lub ich zmiany przedstawione przez dyrektora Centrum, zwanego dalej "dyrektorem", które mają na celu sprecyzowanie zasad ustanowionych niniejszym regulaminem; możliwość ta stosuje się w szczególności do aspektów wyraźnie przewidzianych niniejszym regulaminem.
3.
Zarząd przekazuje przyjęte przez siebie wnioski dotyczące ustanowienia przepisów wewnętrznych lub ich zmiany Komitetowi Ambasadorów AKP-WE, zwanego dalej "Komitetem", oraz Komisji, w możliwie najkrótszym terminie, najpóźniej w ciągu trzydziestu dni roboczych od daty ich przyjęcia.
Zarząd, jeżeli uzna to za niezbędne, może postanowić o tymczasowym i warunkowym zastosowaniu przyjętych przez siebie przepisów wewnętrznych lub przyjętych do nich zmian.
Rzeczywista data stosowania nie może być wcześniejsza od daty przyjęcia przez zarząd.
Nie później niż trzy miesiące od daty przekazania Komitet zatwierdza przekazane przepisy wewnętrzne albo wprowadza w nich zmiany.
4.
Ramy prawne mające zastosowanie do dyrektora i pracowników Centrum w rozumieniu art. 2 stanowią łącznie: umowa z Kotonu, Umowa w sprawie siedziby między Niderlandami i Centrum, statut i regulamin wewnętrzny Centrum, niniejszy regulamin wraz z załącznikami, regulamin finansowy Centrum, przepisy wewnętrzne przyjęte zgodnie z ust. 2 i 3 niniejszego artykułu po wejściu w życie niniejszego regulaminu, wewnętrzne zasady stosowania ustalone przez dyrektora, a także wszelkie warunki indywidualne ustalone pisemne w chwili zatrudnienia lub w terminie późniejszym i, w obu przypadkach, zatwierdzone przez zarząd.
Artykuł 2
1.
Niniejszy regulamin określa warunki mające zastosowanie do:
- dyrektora Centrum,
- pracowników Centrum,
- pracowników miejscowych Centrum.
2.
W rozumieniu niniejszego regulaminu pracownikiem Centrum jest każda osoba zatrudniona na podstawie umowy na czas określony, podpisanej przez dyrektora, w rozumieniu art. 6 ust. 2 lit. a) i b) oraz zgodnie z warunkami i ograniczeniami przewidzianymi w niniejszym regulaminie.
3.
W rozumieniu niniejszego regulaminu pracownikiem miejscowym Centrum jest każda osoba zatrudniona przez Centrum na podstawie umowy na czas określony w celu wykonywania prac manualnych lub usług na stanowisku nieprzewidzianym w art. 7 i zgodnie z miejscowymi zwyczajami.
4.
Wszelkie odniesienia w niniejszym regulaminie do osoby płci męskiej uważa się jednocześnie za stanowiące odniesienie do osoby płci żeńskiej i odwrotnie, o ile z kontekstu w sposób niebudzący wątpliwości nie wynika inaczej.
Artykuł 3
1.
Zarząd jest odpowiedzialny za zatwierdzanie, na wniosek dyrektora, zatrudnienia pracowników na stanowiskach grupy 2.A i 2.B oraz odnowienie, przedłużenie lub rozwiązanie umów z pracownikami oraz wszelkich szczególnych warunków indywidualnych dotyczących jednego lub więcej pracowników.
W sprawie zatrudnienia pracowników miejscowych i odnowienia, przedłużenia lub rozwiązania ich umów decyduje dyrektor na podstawie normalnej procedury zgodnie z przepisami wewnętrznymi przyjętymi przez zarząd na wniosek dyrektora.
2.
Dyrektor zwraca się do zarządu o wyrażenie zgody we wszelkich kwestiach dotyczących zatrudnienia pracowników oraz odnawiania, przedłużania lub rozwiązywania umów z nimi.
Dotyczy to między innymi wolnych stanowisk, sposobu informowania o nich, otrzymanych zgłoszeń oraz metod i kryteriów wyboru kandydatów.
Artykuł 4
1.
Ustanawia się:
- Komitet Pracowniczy,
- Komitet ds. Rekrutacji/Promocji,
które pełnią funkcje określone w niniejszym regulaminie.
Skład i warunki funkcjonowania tych organów są określane zgodnie z przepisami załącznika V.
2.
Komitet Pracowniczy reprezentuje interesy pracowników wobec Centrum i zapewnia kontakt między Centrum i pracownikami.
Przyczynia się do prawidłowego funkcjonowania służb umożliwiając wyrażanie opinii pracowników i wypowiadanie się na temat dotyczących ich kwestii.
Komitet Pracowniczy może przedstawiać dyrektorowi wnioski mające na celu poprawę warunków pracy pracowników lub ogólnych warunków bytowych.
3.
Dyrektor musi być informowany o wyborach Komitetu Pracowniczego, o wysuniętych kandydaturach i o wynikach głosowania.
Dyrektor przekazuje zarządowi nazwiska członków Komitetu Pracowniczego.
Dyrektor przydziela Komitetowi Pracowniczemu uzasadnione zasoby umożliwiające mu wykonywanie jego zadań.
4.
Dyrektor mianuje Komitet ds. Rekrutacji/Promocji dla każdego wakatu na stanowisku statutowym lub promocji, przewidzianych w budżecie (i dotyczących umowy na czas nieokreślony).
Artykuł 5
Centrum może korzystać z usług ekspertów oddelegowanych lub ekspertów opłacanych przez osoby trzecie.
Eksperci objęci są wewnętrznymi przepisami przyjętymi przez zarząd na wniosek dyrektora.
Za eksperta oddelegowanego uznaje się każdego urzędnika krajowego lub międzynarodowego, lub też pracownika kadry zarządzającej w sektorze prywatnym, który posiada kwalifikacje i doświadczenie równoważne z kwalifikacjami i doświadczeniem wymaganymi od pracownika Centrum, czasowo oddelegowanego do Centrum lub będącego przedmiotem wymiany z innym pracownikiem na podstawie przepisów wskazanych w akapicie pierwszym.
TYTUŁ II
PRACOWNICY
ROZDZIAŁ I
Nominacja – Zaszeregowanie – Plan zatrudnienia
Artykuł 6
1.
Wszelka nominacja pracownika może nastąpić, w warunkach określonych niniejszym regulaminem, jedynie w celu obsadzenia wakującego stanowiska ujętego w planie zatrudnienia, załączonego do budżetu zgodnie z art. 10.
2.
Pracownicy statutowi są zatrudniani w ramach jednego z poniższych typów umów:
a) umowa na czas nieokreślony
Umowa zatwierdzana przez zarząd i uzależniona od:
- dostępności środków finansowych,
- satysfakcjonującego wykonywania obowiązków służbowych przez dłuższy okres czasu, zgodnie z art. 30,
- trwałego zapotrzebowania na funkcję sprawowaną przez pracownika,
- zdolności do pełnienia funkcji określonych w umowie.
Zawarcie umowy na czas nieokreślony nie oznacza, że stosunek pracy nie może zostać rozwiązany.
Każda umowa może zostać rozwiązana w wyniku postępowania dyscyplinarnego;
b) umowa na czas określony
- umowa zatwierdzona przez dyrektora i dotycząca pracownika zatrudnionego w celu obsadzenia stanowiska przewidzianego w planie zatrudnienia załączonego do sekcji budżetu Centrum i zakwalifikowana przez władze budżetowe jako umowa czasowa.
Umowa może zostać zawarta na maksymalny okres dwóch lat, może być odnawiana jedynie dwa razy, a jej całkowity czas obowiązywania nie może przekraczać pięciu lat,
- umowa zatwierdzana przez dyrektora i dotycząca pracownika zatrudnionego w celu obsadzenia stanowiska utworzonego w ramach programów lub funduszy zarządzanych przez Centrum;
c) umowa krótkoterminowa
- umowa zatwierdzana przez dyrektora i dotycząca pracownika zatrudnionego w celu pełnienia funkcji w pełnym lub niepełnym wymiarze czasu, ale nieprzydzielonego na stanowisko przewidziane w planie zatrudnienia dołączonego do sekcji budżetu Centrum.
Umowa może zostać zawarta na maksymalny okres jednego roku, może być odnawiana jedynie dwa razy, a jej całkowity czas obowiązywania nie może przekraczać dwóch lat;
- umowa dotycząca zatrudnienia pracownika, sporządzona zgodnie z modelem przedstawionym w załączniku I, określa datę wejścia w życie umowy na czas nieokreślony, kategorię, grupę i szczebel zaszeregowania stanowiska, na którym zatrudniana jest dana osoba, a także zobowiązanie pracownika do przestrzegania przepisów niniejszego regulaminu.
Artykuł 7
1.
Stanowiska objęte niniejszym regulaminem są klasyfikowane, według charakteru i poziomu przypisanych im funkcji, według czterech kategorii określonych, w malejącym porządku hierarchicznym, terminami "dyrektor", "kadra zarządzająca", "pracownik wykonawczy", "pracownik techniczny".
2.
Każda kategoria jest podzielona na grupy, a każda grupa na szczeble.
Kategorie, grupy (wraz z przypisanymi funkcjami) i szczeble są podane wraz z innymi informacjami w tabeli, o którym mowa w załączniku II.
W oparciu o tę tabelę dyrektor ustala zakres obowiązków i uprawnień dla poszczególnych stanowisk w Centrum.
3.
Kategoria "kadra zarządzająca" odpowiada funkcjom z zakresu zarządzania, projektowania i badań w dziedzinie rozwoju, co wymaga wiedzy na poziomie uniwersyteckim.
Kategoria ta obejmuje cztery grupy:
a) grupy 2.A i 2.B odpowiadają funkcji "głównego eksperta", wymagają posiadania dyplomu uniwersyteckiego lub równoważnego dającego wstęp na studnia podyplomowe oraz specjalistycznego i odpowiedniego doświadczenia zawodowego wynoszącego odpowiednio co najmniej dwadzieścia i piętnaście lat pracy od chwili uzyskania dyplomu;
b) grupy 2.C i 2.D odpowiadają funkcji "eksperta", wymagają posiadania dyplomu uniwersyteckiego lub równoważnego dającego wstęp na studnia podyplomowe oraz specjalistycznego i odpowiedniego doświadczenia zawodowego wynoszącego odpowiednio co najmniej dziesięć i pięć lat pracy od chwili uzyskania dyplomu.
Zarząd określa liczbę stanowisk grupy 2.A na wniosek dyrektora.
4.
Kategoria "pracownika wykonawczego" obejmuje trzy grupy:
a) dwie grupy przypisane odpowiednio do funkcji "głównego asystenta" i "asystenta sekretariatu":
- grupa 3.A, wymagająca posiadania dyplomu studiów wyższych lub równoważnych kwalifikacji w danej dziedzinie kompetencji, a także odpowiedniego doświadczenia zawodowego wynoszącego co najmniej dziesięć lat od chwili uzyskania kwalifikacji,
- grupa 3.B, wymagająca posiadania dyplomu szkoły średniej lub równoważnych kwalifikacji, dyplomu uznanej szkoły sekretarskiej i odpowiedniego doświadczenia zawodowego wynoszącego co najmniej pięć lat od chwili uzyskania kwalifikacji;
b) grupa 3.C, odpowiadająca funkcji "sekretarza" i wymagająca posiadania dyplomu szkoły średniej lub równoważnych kwalifikacji oraz odpowiedniego doświadczenia zawodowego wynoszącego co najmniej trzy lata od chwili uzyskania kwalifikacji.
5.
Kategoria "pracownik techniczny" składa się z grupy 4.A, która odpowiada funkcji "pracownika technicznego", obejmującej prace manualne lub usługowe, i wymaga dyplomu szkoły podstawowej, ewentualnie uzupełnionego umiejętnościami technicznymi, oraz doświadczenia zawodowego wynoszącego co najmniej dwa lata.
Artykuł 8
1.
Klasyfikacja pracownika w chwili jego nominacji, z określeniem kategorii, grupy i szczebla jest ustalana przez dyrektora w zależności od budżetu i zgodnie z wewnętrznymi przepisami przyjętymi przez zarząd na wniosek dyrektora.
2.
Zatrudniony pracownik jest klasyfikowany na pierwszym szczeblu danej grupy.
Niemniej jednak, uwzględniając wykształcenie i szczególne doświadczenie zawodowe danej osoby, dyrektor może przyznać jej bonifikatę jednego szczebla na danym poziomie, zatrudniając ją na szczeblu 2.
3.
Przydzielenie pracownika do stanowiska odpowiadającego grupie wyższej od grupy, na który został mianowany wymaga zmiany jego umowy.
Artykuł 9
1.
Dyrektor przydziela każdego pracownika w drodze przeniesienia na stanowisko wymagające kompetencji związanych z jego kategorią i grupą, uwzględniając interes Centrum i nie biorąc pod uwagę obywatelstwa pracownika.
2.
Przydzielenie pracownika na stanowisko szefa lub zastępcy szefa danej jednostki, niezależnie od grupy zaszeregowania, związane jest wyłącznie z zapewnieniem odpowiedniego funkcjonowania służb..
3.
Przydziały pracowników w miarę możliwości powinny odzwierciedlać parytetowy udział AKP i WE w Centrum.
Artykuł 10
Tabela załączona do rocznego budżetu Centrum ustala liczbę stanowisk w każdej kategorii i w każdej grupie oraz określa ewentualne wakaty na stanowiskach.
ROZDZIAŁ II
Prawa i obowiązki
Artykuł 11
1.
Pracownik zobowiązany jest sprawować swoje funkcje i podejmować wszelkie działania wyłącznie w interesie Centrum, nie zwracając się ani nie przyjmując instrukcji od rządów ani innych władz, organizacji lub osób spoza Centrum.
2.
Bez zgody dyrektora pracownik nie może przyjmować od rządów, ani jakichkolwiek innych podmiotów spoza Centrum, żadnych korzyści, prezentów lub wynagrodzeń, niezależnie od ich charakteru, z wyjątkiem sytuacji wykonania usług, mającego miejsce przed nominacją lub w czasie specjalnego urlopu, i z tytułu tych usług.
Artykuł 12
1.
Pracownik wstrzyma się od wszelkich działań, a w szczególności od publicznego wyrażania opinii, które mogłyby naruszyć godność jego funkcji lub reputację Centrum.
2.
Pracownik nie będzie prowadzić żadnej działalności, odpłatnej lub nieodpłatnej, która mogłaby naruszać jego niezależność lub interesy Centrum.
Artykuł 13
Gdy małżonek lub zarejestrowany konkubent pracownika prowadzi odpłatną działalność zawodową, pracownik informuje o tym dyrektora.
W przypadku gdy występuje sprzeczność między tą działalnością a działalnością pracownika lub interesami Centrum, i jeżeli pracownik nie może zagwarantować, że działalność ta zostanie zakończona w określonym i rozsądnym terminie, dyrektor proponuje zarządowi decyzję dotyczącą utrzymania pracownika na stanowisku, rozwiązanie jego umowy lub zawieszenie pracownika.
Artykuł 14
Pracownik, który w ramach sprawowanych funkcji ma orzec w sprawie, w przebiegu lub rozwiązaniu której ma on własny interes mogący naruszyć jego niezależność, informuje o tym dyrektora.
Artykuł 15
Po zakończeniu sprawowania swoich funkcji pracownik jest zobowiązany do przestrzegania obowiązków uczciwości i ostrożności w akceptowaniu określonych funkcji lub korzyści związanych z Centrum w sposób bezpośredni lub pośredni.
Artykuł 16
1.
Pracownik jest zobowiązany zachować w pełnej poufności wszelkie fakty i informacje, z którymi zapoznał się w ramach lub przy okazji sprawowania swoich funkcji. Nie powinien on przekazywać żadnym nieupoważnionym osobom fizycznym lub prawnym jakichkolwiek dokumentów lub informacji, które nie zostały upublicznione, niezależnie od ich formy.
Pracownik jest objęty tym zobowiązaniem przez okres dziesięciu lat od zaprzestania sprawowania funkcji.
2.
Bez zgody dyrektora pracownik nie powinien publikować ani zlecać publikacji jakichkolwiek tekstów związanych z działalnością Centrum.
Zgody można nie udzielić jedynie w przypadku, gdy planowana publikacja mogłaby naruszyć interesy Centrum.
Artykuł 17
Wszelkie prawa, w tym prawa autorskie i pokrewne prawa własności intelektualnej, związane z pracami przeprowadzonymi przez pracownika w ramach sprawowania funkcji, są własnością Centrum.
Artykuł 18
Pracownik winien zamieszkiwać w miejscu zatrudnienia lub w takiej odległości od tego miejsca, która nie będzie mu przeszkadzała w sprawowaniu funkcji.
Artykuł 19
1.
Niezależnie od posiadanej rangi w hierarchii pracownik jest zobowiązany do wspierania i doradzania swoim przełożonym. Jest on odpowiedzialny za wykonanie powierzonych mu zadań.
2.
Pracownik zobowiązany do zapewnienia funkcjonowania danego działu jest odpowiedzialny wobec swoich przełożonych za powierzone mu uprawnienia i wykonanie wydanych mu poleceń.
Indywidualna odpowiedzialność jego podwładnych nie zwalnia pracownika z nałożonych na niego zobowiązań.
3.
W przypadku otrzymania polecenia, które pracownik mógłby uznać za naznaczone nieprawidłowością, lub w przypadku, gdy uzna on, że jego wykonanie może przyczynić się do powstania poważnych problemów, pracownik powinien przekazać własną opinię swojemu przełożonemu hierarchicznemu, w razie potrzeby na piśmie.
Jeżeli przełożony pisemnie potwierdzi wydane polecenie, pracownik winien je wykonać, chyba że polecenie jest sprzeczne z prawem karnym lub stanowi niedopuszczalne zagrożenie w kwestii bezpieczeństwa.
Artykuł 20
1.
Pracownik jest zobowiązany naprawić, w całości lub częściowo, szkodę poniesioną przez Centrum z powodu osobistych poważnych uchybień pracownika w ramach lub przy okazji sprawowania powierzonych funkcji.
2.
Zarząd, na wniosek dyrektora, podejmuje uzasadnioną decyzję o naprawie szkody przy zachowaniu formalności przewidzianych w zakresie działań dyscyplinarnych.
Artykuł 21
1.
Przywileje i immunitet udzielone pracownikowi Centrum nadawane są wyłącznie w interesie Centrum.
Z zastrzeżeniem odnośnych postanowień protokołu przywilejów i immunitetów do umowy z Kotonu, które mają zastosowanie do Centrum i do jego pracowników, oraz, ewentualnie, przepisów umowy w sprawie siedziby, pracownik nie jest zwolniony z wywiązywania się ze swoich prywatnych zobowiązań, ani z przestrzegania obowiązujących ustaw i zarządzeń porządkowych.
2.
W przypadku zakwestionowania tych przywilejów i immunitetu pracownik niezwłocznie informuje o tym dyrektora.
Artykuł 22
1.
Centrum wspiera pracownika w postępowaniu przeciwko sprawcom pogróżek, obelg, zniewag, zniesławień lub zamachów, których pracownik, jego rodzina lub mienie są przedmiotem w związku ze swoim statusem lub funkcjami.
Centrum solidarnie naprawia szkody poniesione przez pracownika, o ile pracownik nie jest ich świadomym sprawcą i o ile nie uzyskał on naprawy od sprawcy.
2.
Centrum ułatwia doskonalenie zawodowe pracownika w zakresie zgodnym z wymogami prawidłowego funkcjonowania służb i zgodnie z interesem własnym Centrum.
Artykuł 23
Pracownik ma prawo do zrzeszania się. W szczególności dotyczy to organizacji związkowych lub zawodowych.
Fakt sprawowania funkcji w tego typu organizacjach nie może przysparzać zainteresowanemu pracownikowi jakichkolwiek strat.
Artykuł 24
1.
Pracownicy mogą składać do dyrektora zapytania dotyczące kwestii związanych z pełnionymi przez nich funkcjami.
2.
Każdą indywidualną decyzję podjętą w zastosowaniu niniejszego regulaminu należy pisemnie i niezwłocznie przekazać zainteresowanemu pracownikowi.
3.
Wszelka decyzja niosąca za sobą negatywne skutki dla pracownika powinna być umotywowana.
Artykuł 25
1.
Dla każdego pracownika można założyć tylko jedną indywidualną kartę personalną.
Karta powinna zawierać:
- wszelkie istotne dokumenty dotyczące jego sytuacji administracyjnej oraz wszelkie raporty dotyczące jego kompetencji, wydajności pracy lub postępowania na zajmowanym stanowisku,
- uwagi poczynione przez pracownika na temat ww. dokumentów.
Pracownik ma prawo zapoznać się ze wszystkimi dokumentami zawartymi w jego karcie.
Po zaprzestaniu sprawowania funkcji zachowuje to prawo przez maksymalny okres dwóch lat.
Indywidualna karta ma charakter poufny i można się z nią zapoznać wyłącznie w pomieszczeniach administracji.
Kopie niektórych dokumentów są przekazywane na wniosek pracownika sądowi administracyjnemu Międzynarodowej Organizacji Pracy, w przypadku złożenia do sądu skargi dotyczącej pracownika.
2.
Wszelkie dokumenty znajdujące się w indywidualnej karcie pracownika i dotyczące środka dyscyplinarnego pierwszego stopnia ważności w rozumieniu art. 55 ust. 2 są anulowane po upływie trzech lat, jeżeli w tym czasie pracownik nie jest przedmiotem kolejnego środka dyscyplinarnego.
ROZDZIAŁ III
Rekrutacja – Ocena okresowa – Rozwój zawodowy – Zaprzestanie sprawowania funkcji/rozwiązanie umowy – Odwołanie
Sekcja 1
Rekrutacja
Artykuł 26
1.
Celem rekrutacji pracowników powinno być zatrudnienie w Centrum osób cechujących się najwyższą kompetencją, wydajnością w pracy i uczciwością.
2.
Pracownik jest wybierany w warunkach konkurencji, zgodnie z przepisami wewnętrznymi przyjętymi przez zarząd na wniosek dyrektora.
3.
Procedura rekrutacji ustalona przepisami, o których mowa w art. 2, powinna być otwarta, przejrzysta i powinna oferować te same możliwości udziału i zatrudnienia dla wszystkich obywateli państw będących sygnatariuszami umowy z Kotonu.
Pracownika wybiera się bez względu na rasę, wyznanie lub płeć.
Żadne stanowisko nie powinno być zastrzeżone dla obywateli określonego państwa członkowskiego.
Przy równoważnych poziomach kwalifikacji zawodowych i doświadczeń, jakie są wymagane przy nominacji na dane stanowisko, rekrutacja jest przeprowadzana w możliwie najszerszym zakresie geograficznym spośród obywateli państw będących sygnatariuszami umowy z Kotonu.
Rekrutacja pracowników w miarę możliwości powinna odzwierciedlać parytetowy udział AKP i WE w Centrum.
Artykuł 27
1.
Pracownikiem nie może być osoba:
a) niebędąca obywatelem któregoś z państw będących sygnatariuszami umowy z Kotonu;
b) która nie wypełniła wszelkich zobowiązań nałożonych na nią w zakresie służby wojskowej;
c) która nie zapewnia wystarczających gwarancji kompetencji i moralności, jakie są wymagane do sprawowania danych funkcji;
d) której nie zrekrutowano zgodnie z procedurą rekrutacji w warunkach konkurencji, o której mowa w art. 26 ust. 2;
e) która nie spełnia warunków zdolności fizycznej do sprawowania danych funkcji, potwierdzonych badaniem lekarskim przeprowadzonym przez lekarza wskazanego przez Centrum;
f) która nie może wykazać się dogłębną znajomością jednego z dwóch głównych języków roboczych Centrum (francuskiego lub angielskiego) oraz zadowalającą znajomość drugiego języka roboczego Centrum, w zakresie niezbędnym do pełnienia funkcji, które pracownik ma wykonywać.
2.
Przed objęciem funkcji każdy pracownik powinien dostarczyć Centrum następujące dokumenty:
a) zaświadczenie lekarskie potwierdzające jego zdolność do wykonywania funkcji, do pełnienia których został zatrudniony;
b) dokument potwierdzający wypełnienie zobowiązań w zakresie służby wojskowej;
c) dokument potwierdzający, że jest obywatelem jednego z państw będących sygnatariuszem umowy z Kotonu i że posiada pełnię swoich praw cywilnych;
d) dokumenty potwierdzające jego stan cywilny oraz stan cywilny jego małżonka lub zarejestrowanego konkubenta i dzieci będących na jego utrzymaniu.
3.
Przed zakończeniem okresu próbnego i na wniosek Centrum pracownik powinien wyrazić zgodę na badanie lekarskie przeprowadzane przez lekarza-doradcę Centrum.
Artykuł 28
1. Aby zapełnić wakaty na stanowiskach, po przeanalizowaniu możliwości obsadzenia ich pracownikami Centrum drogą przeniesienia lub awansu o grupę lub o kategorię zgodnie z postanowieniami art. 32 i 33, dyrektor otwiera procedurę rekrutacji zewnętrznej w warunkach konkurencyjnych, zgodnie z przepisami, o których mowa w art. 4 ust. 1 i art. 26 ust. 2 oraz w załączniku V.
2.
Procedurę można otworzyć również w celu utworzenia listy rezerwowej.
Artykuł 29
1.
W następstwie rekrutacji pracownik musi przejść sześciomiesięczny okres próbny.
2.
Pracownik, który nie wykazał wystarczających kwalifikacji zawodowych, które stanowią warunek uzyskania nominacji po zakończeniu okresu próbnego, zostaje zwolniony.
Niemniej jednak dyrektor może wyjątkowo dokonać wielokrotnego przedłużenia okresu próbnego, na dodatkowy okres nieprzekraczający łącznie sześciu miesięcy.
3.
Jeżeli podczas okresu próbnego lub jego ewentualnych przedłużeń pracownik nie może pełnić swoich funkcji, w wyniku choroby, urlopu macierzyńskiego lub wypadku, przez ciągły okres co najmniej jednego miesiąca, dyrektor może odpowiednio przedłużyć okres próbny.
4.
Bez uszczerbku dla przepisów ust. 3, całkowita długość okresu próbnego nie może w żadnym przypadku przekroczyć dwunastu miesięcy.
5.
Podczas okresu próbnego pracownik może w każdej chwili złożyć dymisję z zachowaniem jednomiesięcznego okresu wypowiedzenia, chyba iż długość okresu wypowiedzenia zostanie uzgodniona inaczej.
Sekcja 2
Ocena okresowa – Rozwój zawodowy
Artykuł 30
1.
Co dwanaście miesięcy, na koniec roku kalendarzowego, przełożeni każdego pracownika sporządzają raport oceniający kompetencję, wydajność pracy i postępowanie służbowe, zgodnie z wewnętrznymi przepisami wykonawczymi ustalonymi przez dyrektora.
2.
Raport oceniający jest podawany do wiadomości pracownika.
Jeżeli pracownik uzna to za stosowne, może dołączyć do raportu swoje uwagi.
Artykuł 31
1.
Pracownik, który wzorowo sprawował swoje funkcje przez ciągły okres co najmniej dwóch lat w tej samej grupie i na tym samym szczeblu zaszeregowania i oraz którego umowa obowiązuje jeszcze przez co najmniej jeden miesiąc, może przejść na kolejny szczebel tej grupy.
2.
Awanse na kolejny szczebel nie odbywają się automatyczne i są ustalane przez dyrektora w oparciu o kompetencje, wydajność pracy i postępowanie pracownika określone oceną przełożonych, a także zależnie od ewolucji złożoności sprawowanych funkcji.
Artykuł 32
1.
Wszelki awans pracownika pociągający za sobą zmianę grupy zaszeregowania może mieć miejsce jedynie w celu wypełnienia wakatu i drogą nominacji przez dyrektora do bezpośrednio wyższej grupy, zgodnie z przepisami wewnętrznymi przyjętymi przez zarząd na wniosek dyrektora.
2.
Nominacja pracownika do bezpośrednio wyższej grupy w kategorii, w której jest sklasyfikowany, ma miejsce poprzez selekcję pracowników kandydujących, którzy mogą wykazać wymagany minimalny okres pracy w danej grupie, po przeprowadzeniu porównawczej analizy ich zasług i raportów sporządzonych przez ich przełożonych hierarchicznych.
3.
Mianowanie pracownika do bezpośrednio wyższej kategorii może mieć miejsce jedynie w wyniku oceny w warunkach konkurencji wśród kandydujących pracowników, którzy posiadają wymagane wykształcenie i doświadczenie oraz mogą wykazać wymagany minimalny okres pracy w danej grupie zaszeregowania.
W takim przypadku pracownik jest mianowany do dolnej grupy nowej kategorii.
4.
Aby uzyskać prawo do awansu o grupę lub o kategorię, pracownik powinien sprawować swoje funkcje przez co najmniej dwa lata w tej samej grupie zaszeregowania.
Artykuł 33
1.
Pracownik jest klasyfikowany na szczeblu, na którym wynagrodzenie jest najbliższe wynagrodzeniu, które pracownik pobierał w poprzedniej grupie zaszeregowania.
2.
W żadnym przypadku pracownik nie może otrzymać w nowej grupie wynagrodzenia podstawowego, które byłoby niższe od wynagrodzenia pobieranego na poprzednim stanowisku niższej grupy.
3.
W żadnym przypadku pracownik nie może zostać finansowo poszkodowany w sytuacji, w której, gdyby nie awans, zostałby mu przyznany szczebel zasługi.
W takim przypadku pracownik otrzyma dodatkowy szczebel z dniem, w którym miałby prawo do szczebla zasługi w swojej poprzedniej grupie zaszeregowania.
Sekcja 3
Zaprzestanie sprawowania funkcji – Rozwiązanie umowy
Artykuł 34
Sprawowanie funkcji przez pracownika, oprócz przypadku zgonu, kończy się:
1. Po upływie okresu wypowiedzenia następującego po dymisji pracownika.
Długość okresu wypowiedzenia nie może być krótsza niż trzy miesiące, ani dłuższa niż sześć miesięcy, chyba że zawarte zostanie porozumienie ustalające krótszy okres wypowiedzenia.
2. Po upływie okresu wypowiedzenia następującego po zawiadomieniu przekazanym przez Centrum.
Czas trwania okresu wypowiedzenia wynosi jeden miesiąc za każdy zakończony rok pracy i nie może przekraczać dziewięciu miesięcy.
Niemniej jednak okres wypowiedzenia nie może się zaczynać podczas urlopu macierzyńskiego lub zdrowotnego, pod warunkiem że ten ostatni nie trwa dłużej niż trzy miesiące.
Ponadto okres wypowiedzenia jest zawieszany na okres urlopu macierzyńskiego lub zdrowotnego, zgodnie z określonymi powyżej ograniczeniami.
3. Z końcem miesiąca, w którym pracownik osiągnie wiek 65 lat.
4. W interesie prawidłowego funkcjonowania Centrum umowa z pracownikiem może zostać rozwiązana w przypadku niekompetencji lub niezadowalającego sprawowania pełnionych funkcji, zgodnie z art. 55.
5. W przypadku zamknięcia Centrum, spowodowanego na przykład niewystarczającym finansowaniem, pracownik ma prawo do odprawy równej jednomiesięcznemu wynagrodzeniu podstawowemu brutto za każdy zakończony rok pracy, przy czym liczba tych wynagrodzeń nie może być większa niż dwanaście.
Wyliczenie dokonywane jest w oparciu o ostatnie podstawowe wynagrodzenie brutto pracownika.
6. W przypadku likwidacji danego stanowiska pracownik otrzymuje zawiadomienie o wypowiedzeniu, o którym mowa w ust. 2, i ma prawo do odprawy określonej w ust. 5.
Artykuł 35
Umowa z pracownikiem może zostać rozwiązana bez zachowania okresu wypowiedzenia i z inicjatywy dyrektora:
a) podczas lub po zakończeniu okresu próbnego, w warunkach określonych w art. 29 ust. 2;
b) w przypadku gdy pracownik przestanie spełniać warunki określone w art. 27 ust. 1;
c) w przypadku, o którym mowa w art. 36;
d) w przypadku, o którym mowa w art. 37.
Artykuł 36
1.
Po zakończeniu postępowania dyscyplinarnego przewidzianego w rozdziale VI niniejszego tytułu umowa z pracownikiem może zostać rozwiązana bez okresu wypowiedzenia z powodów dyscyplinarnych dotyczących poważnego uchybienia w wykonywaniu obowiązków przez pracownika, popełnionego świadomie lub przez zaniedbanie.
Decyzja o rozwiązaniu jest podejmowana przez dyrektora, a zainteresowana osoba ma możliwość wcześniejszego przedstawienia swojej obrony.
2.
Przed rozwiązaniem umowy pracownik może zostać zawieszony, w warunkach określonych w art. 57.
3.
W przypadku rozwiązania umowy, o którym mowa w ust. 1, dyrektor może zaproponować zarządowi, by zadecydował o odebraniu pracownikowi, w całości lub częściowo, prawa do świadczeń i zwrotu kosztów przewidzianych w art. 46 i 52.
Artykuł 37
1.
Umowa z pracownikiem jest rozwiązywana przez Centrum bez wypowiedzenia, jeżeli dyrektor stwierdzi, że pracownik podczas rekrutacji świadomie podał fałszywe informacje dotyczące swoich kwalifikacji zawodowych lub warunków określonych w art. 27 ust. 1.
2.
W przypadku wskazanym w ust. 1 rozwiązanie jest orzekane przez zarząd na wniosek dyrektora, po uprzednim wysłuchaniu pracownika i po zakończeniu postępowania dyscyplinarnego przewidzianego w rozdziale VI niniejszego tytułu.
3.
Przed rozwiązaniem umowy pracownik może zostać zawieszony, w warunkach określonych w art. 57.
Przepisy art. 36 ust. 3 stosuje się.
ROZDZIAŁ IV
Warunki pracy
Sekcja 1
Czas pracy
Artykuł 38
1.
Podczas pełnienia obowiązków pracownik przez cały czas pozostaje do dyspozycji Centrum.
Niemniej jednak normalny czas pracy nie powinien przekraczać trzydziestu siedmiu i pół godziny pracy tygodniowo, wykonywanej w godzinach określonych przez wewnętrzne przepisy wykonawcze ustalone przez dyrektora.
2.
W uzasadnionych przypadkach dyrektor może zezwolić pracownikowi na wykonywanie obowiązków w połowie wymiaru godzin, jeżeli uzna, że leży to w interesie Centrum.
Warunki udzielenia takiej zgody są określone przez wewnętrzne przepisy wykonawcze ustalone przez dyrektora.
Artykuł 39
1.
Pracownik może zostać zobowiązany do pracy w godzinach nadliczbowych, w nagłych przypadkach lub w razie nadzwyczajnego obciążenia pracą.
Praca w nocy, podobnie jak i w niedzielę oraz w dni wolne, jest dozwolona na warunkach określonych przez wewnętrzne przepisy wykonawcze ustalone przez dyrektora.
2.
Całkowita liczba godzin nadliczbowych, o przepracowanie których można zwrócić się do pracownika, nie powinna przekraczać stu pięćdziesięciu godzin na przestrzeni sześciu miesięcy.
3.
Godziny nadliczbowe przepracowane przez pracowników z kategorii "kadra zarządzająca" i "pracownik wykonawczy" nie dają prawa do rekompensaty, ani dodatkowego wynagrodzenia.
W warunkach określonych przez wewnętrzne przepisy wykonawcze ustalone, o których mowa w ust. 1, godziny nadliczbowe przepracowane przez pracowników z kategorii "pracownik techniczny" dają prawo do przyznania wypoczynku rekompensującego lub – jeżeli w ciągu sześciu miesięcy od miesiąca, w którym przepracowano godziny nadliczbowe, wymogi służbowe na to nie zezwalają – do automatycznego przyznania za każdą godzinę nadliczbową premii, której wysokość jest określana przez te przepisy.
Sekcja 2
Urlopy
Artykuł 40
1.
W każdym roku kalendarzowym pracownik ma prawo do urlopu rocznego wynoszącego minimalnie dwadzieścia cztery dni robocze, a maksymalnie trzydzieści dni roboczych, zgodnie z wewnętrznymi przepisami wykonawczymi ustalonymi przez dyrektora.
Przepisy te określają warunki przeniesienia dni urlopu na kolejny rok kalendarzowy.
2.
Oprócz urlopu rocznego dyrektor może przyznać pracownikowi urlop specjalny, w drodze wyjątku i na wniosek pracownika.
Warunki przyznania takiego urlopu są ustalane w przepisach wewnętrznych przyjętych przez zarząd na wniosek dyrektora.
Artykuł 41
Niezależnie od urlopów przewidzianych w art. 40, kobiety mają prawo do urlopu macierzyńskiego udzielanego na podstawie zaświadczenia lekarskiego, przy utrzymaniu wynagrodzenia, który zazwyczaj zaczyna się na sześć tygodni przed prawdopodobną datą porodu wskazaną w zaświadczeniu i zazwyczaj kończy się w dziesięć tygodni po porodzie, przy czym urlop nie może być krótszy niż szesnaście tygodni.
Niemniej jednak, pod warunkiem zgody lekarza, urlop macierzyński może zacząć się później niż przewidziane sześć tygodni przed prawdopodobną datą porodu; w takim przypadku urlop macierzyński kończy się po zakończeniu okresu dziesięciu tygodni liczonego od porodu, przedłużonego o czas, przez który pracownik pracował, licząc od szóstego tygodnia poprzedzającego dokładną datę porodu.
Mężczyźni mają prawo do urlopu ojcowskiego wynoszącego pięć dni roboczych, który można wykorzystać w ciągu dziesięciu tygodni od daty narodzin dziecka.
Artykuł 42
W przypadku uzasadnionej przeszkody w sprawowaniu funkcji w związku z chorobą lub wypadkiem pracownik ma pełne prawo do urlopu chorobowego, zgodnie z przepisami wewnętrznymi przyjętymi przez zarząd na wniosek dyrektora.
Centrum może z własnej inicjatywy zwrócić się do lekarza eksperta o wydanie opinii.
Artykuł 43
Urlop roczny pracownika, który uzyskał zgodę na pracę w połowie wymiaru godzin, jest skracany o połowę w stosunku do jego podstawowego czasu trwania, proporcjonalnie do okresu przepracowanego w połowie wymiaru godzin.
Ułamkowe wyliczenia dni do odjęcia przeprowadzane są proporcjonalnie zgodnie z wewnętrznymi przepisami wykonawczymi ustalonymi przez dyrektora.
Artykuł 44
1.
Z wyjątkiem choroby lub wypadku, pracownik nie może być nieobecny w pracy bez uzyskania uprzedniej zgody przełożonego hierarchicznego.
Bez uszczerbku dla ewentualnego zastosowania przepisów dyscyplinarnych, wszelka nieuprawniona i należycie ustalona nieobecność jest wliczana w czas trwania urlopu rocznego danego pracownika.
W przypadku wyczerpania takiego urlopu pracownik automatycznie traci wynagrodzenie za odpowiadający okres.
2.
Jeżeli pracownik zamierza spędzić urlop chorobowy w miejscu innym niż miejsce przydziału, powinien uprzednio uzyskać zgodę dyrektora.
3.
Wyjątkowo, na własny wniosek i po zaakceptowaniu przez dyrektora, pracownik może otrzymać bezpłatny urlop z powodów osobistych.
Czas trwania takiego urlopu nie może przekroczyć jednego roku w ciągu piętnastu lat.
Podczas takiego urlopu bezpłatnego pracownik nie jest objęty obliczaniem okresu niezbędnego do awansu o szczebel. Urlop ten nie jest też wliczany do minimalnego okresu określonego w art. 31 ust. 1 i 2.
Zasady korzystania z urlopu bezpłatnego są ustalane w przepisach wewnętrznych przyjętych przez zarząd na wniosek dyrektora.
4.
Po zakończeniu każdego okresu osiemnastu miesięcy ciągłej pracy pracownik oraz jego małżonek lub zarejestrowany konkubent i dzieci na utrzymaniu mają prawo do podróży do miejsca pochodzenia i z powrotem, zgodnie z przepisami wewnętrznymi przyjętymi przez zarząd na wniosek dyrektora.
Sekcja 3
Dni świąteczne
Artykuł 45
Lista dni świątecznych jest ustalana przez dyrektora.
ROZDZIAŁ V
Wynagrodzenie i zwrot kosztów
Artykuł 46
1.
W warunkach określonych wewnętrznymi przepisami przyjętymi przez zarząd na wniosek dyrektora, i z wyjątkiem wyraźnie przeciwnych postanowień, pracownik ma prawo z tytułu zatrudnienia do pobierania wynagrodzenia odpowiadającego jego kategorii, grupie i szczeblowi zaszeregowania.
Pracownik nie może zrezygnować z tego prawa.
2.
Wynagrodzenie obejmuje wynagrodzenie podstawowe, dodatki rodzinne i inne świadczenia.
Artykuł 47
Wysokość wynagrodzenia jest wyrażana i wypłacana w euro.
Artykuł 48
Zarząd, na wniosek dyrektora, może postanowić o dorocznym dostosowaniu wynagrodzenia podstawowego według metody ustalonej przez Radę Unii Europejskiej dla urzędników Wspólnoty.
Artykuł 49
Podstawowe wynagrodzenie miesięczne jest ustalone dla każdej kategorii, grupy i szczebla zgodnie z załącznikiem II.
Artykuł 50
1.
Dodatki rodzinne, do których ma prawo pracownik, są ustalane w przepisach wewnętrznych, o których mowa w art. 46, i obejmują:
a) dodatek mieszkaniowy;
b) dodatek na dzieci na utrzymaniu;
c) dodatek szkolny.
2.
Pracownik korzystający ze świadczeń rodzinnych, o których mowa w niniejszym artykule, jest zobowiązany do zadeklarowania podobnych świadczeń przekazywanych z innych źródeł, które są odejmowane od świadczeń wypłacanych w ramach niniejszego regulaminu.
3.
Dodatek na dziecko na utrzymaniu może zostać podwojony na podstawie specjalnej i umotywowanej decyzji dyrektora, podjętej na podstawie rzeczowych dokumentów lekarskich, sporządzonych przez lekarza wskazanego przez Centrum i potwierdzających, że dziecko wymaga ponoszenia przez pracownika zwiększonych kosztów w związku z inwalidztwem psychicznym lub fizycznym dziecka.
Artykuł 51
W przypadku zgonu pracownika w okresie sprawowania funkcji pozostały przy życiu małżonek lub zarejestrowany konkubent lub dzieci na utrzymaniu otrzymują całkowite wynagrodzenie zmarłego do końca szóstego miesiąca od zgonu.
Artykuł 52
W warunkach określonych wewnętrznymi przepisami, o których mowa w art. 46, pracownik ma prawo do uzyskania zwrotu kosztów, które poniósł w związku z objęciem funkcji, z przeniesieniem, z okresowym urlopem w rodzinnym domu lub z zakończeniem umowy, a także do zwrotu kosztów, które poniósł w ramach lub przy okazji sprawowania swoich funkcji, bez uszczerbku dla art. 36 ust. 3.
Artykuł 53
1.
W przypadku zgonu pracownika, jego małżonka lub zarejestrowanego konkubenta, lub dziecka na utrzymaniu koszty poniesione w związku z transportem zwłok od miejsca przydzielenia do miejsca pochodzenia pracownika są zwracane przez Centrum.
W tym celu Centrum może przyznać zaliczkę.
Centrum zwraca również koszty podróży i koszty związane z transportem rzeczy i bagaży, osób żyjących, wskazanych w powyższym ustępie i powracających na miejsce pochodzenia zmarłego pracownika.
2.
W przypadku zgonu pracownika podczas pełnienia misji koszty związane z transportem zwłok, od miejsca zgonu do miejsca pochodzenia pracownika, są zwracane przez Centrum.
Artykuł 54
Wszelka nienależna i pobrana kwota podlega zwrotowi, gdy tylko beneficjent dowie się o nieprawidłowości jej przekazania lub jeżeli jest oczywiste, że nie mógł on nie wiedzieć o tej nieprawidłowości.
Warunki zwrotu ustala dyrektor.
ROZDZIAŁ VI
Środki dyscyplinarne
Artykuł 55
1.
Wszelkie niedopełnienie obowiązków, wypływających z niniejszego regulaminu, popełnione świadomie lub przez zaniedbanie, naraża pracownika na sankcje dyscyplinarne.
2.
Sankcje dyscyplinarne są następujące:
- sankcje pierwszego stopnia ważności:
a) ostrzeżenie pisemne;
b) nagana,
- sankcje drugiego stopnia ważności:
a) zdegradowanie w klasyfikacji o jeden szczebel;
b) zdegradowanie o jedną grupę lub o jedną kategorię;
c) odwołanie ze stanowiska.
3.
Jeden błąd może być podstawą tylko jednej sankcji dyscyplinarnej.
Artykuł 56
1.
Dyrektor może udzielić ostrzeżenia lub nagany bez konsultacji z zarządem, na wniosek hierarchicznego przełożonego pracownika lub też z własnej inicjatywy.
Przed podjęciem decyzji należy wysłuchać pracownika.
Pracownik może, jeżeli taka jest jego wola, zareagować na ostrzeżenie lub na naganę.
Przekazana reakcja jest umieszczana w karcie indywidualnej.
2.
Pozostałe sankcje dyscyplinarne są nakładane przez zarząd, po przeprowadzeniu postępowania dyscyplinarnego przewidzianego w art. 58.
Postępowanie jest wszczynane z inicjatywy dyrektora lub zarządu po uprzednim wysłuchaniu pracownika.
Artykuł 57
1.
W przypadku poważnego błędu zarzucanego pracownikowi, w związku z naruszeniem obowiązków zawodowych lub z wykroczeniem wobec prawa powszechnego, dyrektor może postanowić o zawieszeniu sprawcy błędu w czynnościach.
Decyzja ma charakter zapobiegawczy i należy ją podjąć najpóźniej w ciągu czterech dni roboczych, licząc od następnego dnia po dniu, w którym uzyskano wiadomość o zarzucanym czynie.
2.
Decyzja orzekająca zawieszenie powinna precyzować, czy pracownik zachowa prawo do wynagrodzenia przez czas trwania zawieszenia, lub określić wysokość zatrzymanej kwoty, która nie może przekraczać połowy podstawowego wynagrodzenia.
3.
Jeżeli po upływie dwóch miesięcy od wejścia w życie decyzji o zawieszeniu nie zostanie podjęta żadna decyzja wobec pracownika, utrzymanie tego zawieszenia będzie wymagało potwierdzenia przez zarząd.
4.
Jeżeli po upływie czterech miesięcy od wejścia w życie decyzji o zawieszeniu nie zostanie podjęta żadna decyzja wobec pracownika, otrzyma on ponownie wynagrodzenie w pełnej wysokości.
5.
Jeżeli w wyniku postępowania dyscyplinarnego na pracownika nie zostanie nałożona żadna sankcja lub jeżeli zostanie udzielone pisemne ostrzeżenie lub nagana, pracownik będzie miał prawo do zwrotu zatrzymanego wynagrodzenia.
6.
Niemniej jednak, jeżeli pracownik jest przedmiotem postępowania karnego w związku z tymi samymi zdarzeniami, jego sytuacja zostanie definitywnie uregulowana dopiero po wydaniu ostatecznej decyzji przez organ sądowy rozpatrujący sprawę.
Artykuł 58
1.
W ramach postępowania dyscyplinarnego, które wszczyna dyrektor, utworzona ad hoc komisja dochodzeniowa przekazuje dyrektorowi raport, który powinien wyraźnie przedstawiać zarzucone czyny, i jeżeli takie miały miejsce, wskazywać warunki ich popełnienia.
Raport jest przekazywany przewodniczącemu zarządu, który przekazuje go na piśmie oskarżonemu pracownikowi.
Nieudane doręczenie spowodowane przyczynami leżącymi po stronie pracownika lub odmowa podpisania potwierdzenia odbioru przez strony oskarżonego pracownika są równoważne z doręczeniem raportu.
2.
Skład i postępowanie komisji dochodzeniowej ad hoc są ustalane w przepisach wewnętrznych przyjętych przez zarząd na wniosek dyrektora.
TYTUŁ III
DYREKTOR
Artykuł 59
1.
Przepisy niniejszego regulaminu ustanawiającego prawa i obowiązki pracowników stosuje się mutatis mutandis do dyrektora.
2.
W sytuacjach, w których niniejszy regulamin przewiduje, że dyrektor podejmuje decyzje w stosunku do pracowników i pracowników miejscowych, zarząd podejmuje takie decyzje wobec dyrektora.
Również w przypadkach, w których przewiduje się, że pracownicy i pracownicy miejscowi przekazują informację dyrektorowi, dyrektor przekazuje takie informacje zarządowi.
TYTUŁ IV
PRZEPISY SOCJALNE, PODATKOWE I PROCEDURY ODWOŁAWCZE
ROZDZIAŁ I
Przepisy socjalne
Sekcja 1
Ubezpieczenia społeczne
Artykuł 60
1.
W odniesieniu do systemu ubezpieczeń społecznych pracownik, dyrektor, a w razie potrzeby również członkowie ich rodzin uznani przez Centrum mogą wybrać między systemem państwa, na którego terytorium Centrum ma swoją siedzibę, systemem państwa, w którym ostatnio zamieszkiwali, systemem państwa, którego są obywatelami, lub wszelkim innym systemem prywatnym, z którym Centrum zawarło umowę.
Niemniej jednak wyboru można dokonać tylko jeden raz w ciągu trzech miesięcy od dnia rekrutacji i obowiązuje on od dnia objęcia stanowiska.
2.
Pracownik i dyrektor oraz ich małżonkowie (lub zarejestrowani konkubenci), jeżeli ci ostatni nie mogą korzystać ze świadczeń o tym samym charakterze i na tym samym poziomie, a także dzieci na ich utrzymaniu w rozumieniu przepisów wewnętrznych, są objęci ubezpieczeniem zdrowotnym.
Stopień objęcia ubezpieczeniem jest określany w przepisach wewnętrznych przyjętych przez zarząd na wniosek dyrektora.
3.
Koszt składki na ubezpieczenie zdrowotne jest pokrywany przez ubezpieczonego i przez Centrum, zgodnie z przepisami wewnętrznymi, o których mowa w art. 2.
Artykuł 61
1.
W warunkach określonych wewnętrznymi przepisami, o których mowa w art. 60, pracownik i dyrektor są objęci, od dnia objęcia stanowiska, ubezpieczeniem od chorób zawodowych i ubezpieczeniem wypadkowym.
Obowiązkowo uczestniczą oni w pokryciu kosztów składek na te ubezpieczenia.
2.
Sytuacje nieobjęte ubezpieczeniem, świadczenia gwarantowane oraz pokrywane koszty są określone w przepisach wewnętrznych, o których mowa w ust. 1.
Artykuł 62
1.
W przypadku narodzin dziecka pracownika lub dyrektora osobie rzeczywiście opiekującej się dzieckiem wypłacane jest jednorazowe i ryczałtowe świadczenie, zgodnie z przepisami wewnętrznymi, o których mowa w art. 60.
2.
Beneficjent świadczenia z tytułu narodzin dziecka jest zobowiązany zadeklarować świadczenia o takim samym charakterze uzyskiwane z innego źródła na to samo dziecko, przy czym kwota tych świadczeń nie jest odejmowana od kwoty świadczenia przewidzianego w ust. 1.
Jeżeli zarówno ojciec, jak i matka są pracownikami Centrum i potencjalnie świadczenie to przysługuje im obojgu, należna kwota wypłacana jest tylko jednej osobie.
Sekcja 2
Fundusz zapomogowy
Artykuł 63
1.
Zgodnie z przepisami wewnętrznymi przyjętymi przez zarząd na wniosek dyrektora Centrum tworzy fundusz zapomogowy dla pracowników i dyrektora.
Warunki uiszczania składek obowiązkowych i dobrowolnych przez pracowników Centrum, a także warunki rozliczenia funduszy pracowników opuszczających Centrum są ustalane w przepisach określonych powyżej.
2.
Niezbędna składka na utworzenie funduszu zapomogowego jest uiszczana przez uczestników i przez Centrum, zgodnie z przepisami wewnętrznymi, o których mowa w ust. 1.
Sekcja 3
Odprawa w związku z odejściem ostatecznym i dobrowolnym
Artykuł 64
1.
Pracownik, którego umowa zostaje rozwiązana w wyniku porozumienia między pracownikiem i Centrum i który pracował w Centrum przez co najmniej pięć lat, na podstawie decyzji zarządu i w oparciu o raport sporządzony przez dyrektora, może otrzymać odprawę w związku z odejściem ostatecznym i dobrowolnym, zgodnie z przepisami wewnętrznymi przyjętymi przez zarząd na wniosek dyrektora.
2.
Odprawa nie jest automatyczna i może zostać przyznana przy uwzględnieniu interesów i celów Centrum.
Jej wypłata następuje w warunkach określonych przez zarząd na wniosek dyrektora i zgodnie z przepisami wewnętrznymi określonymi w ust. 1.
3.
Odprawy nie przyznaje się w przypadku rozwiązania umowy określonego w art. 36 i 37.
4.
Odprawy nie przyznaje się dyrektorowi.
5.
Odprawy nie można łączyć z odprawą przewidzianą w art. 34 ust. 5.
ROZDZIAŁ II
Przepisy podatkowe
Artykuł 65
1.
Dyrektor i pracownicy Centrum są objęci podatkiem od wynagrodzenia wypłacanego przez Centrum, który przekazywany jest Centrum.
Warunki wykonania przepisów podatkowych określa załącznik III.
W razie konieczności Komitet jest upoważniony do ich zmodyfikowania.
2.
Podatek jest podatkiem pobieranym przez Centrum u źródła.
Wpływy z podatku są wpisywane do przychodów Centrum.
ROZDZIAŁ III
Drogi odwołania
Artykuł 66
1.
Pracownik i dyrektor mogą zwrócić się do właściwych organów z wnioskiem o wydanie dotyczącej ich decyzji.
Właściwe organy przekazują umotywowaną decyzję zainteresowanej osobie w maksymalnym terminie dwóch miesięcy, licząc od dnia złożenia wniosku.
Po wygaśnięciu tego terminu brak odpowiedzi na wniosek oznacza jego domniemane odrzucenie, mogące być przedmiotem reklamacji w rozumieniu ust. 2.
2.
Pracownik i dyrektor mogą zwrócić się do właściwych organów z reklamacją dotyczącą aktu niosącego ze sobą negatywne dla nich skutki, w odniesieniu do którego właściwe organy nie wydały decyzji albo wstrzymały się od podjęcia środka przewidzianego niniejszym regulaminem.
Reklamacja jest dokumentem pisemnym zawierającym wniosek o znalezienie polubownego rozstrzygnięcia podmiotowego sporu.
Reklamację należy złożyć w terminie dwóch miesięcy, w przeciwnym razie zostanie ona uznana za niebyłą.
Termin ten jest liczony:
- od dnia przekazania decyzji odbiorcy, a najpóźniej od dnia, w którym dana osoba zapoznała się z nią, jeżeli dotyczy ona środka indywidualnego. Niemniej jednak, jeżeli akt o charakterze indywidualnym niesie ze sobą negatywne skutki dla innej osoby niż odbiorca, termin jest liczony wobec tej osoby od dnia zapoznania się przez nią z tą decyzją,
- od dnia wygaśnięcia terminu udzielenia odpowiedzi, gdy reklamacja dotyczy domniemanej decyzji o odrzuceniu w znaczeniu ust. 1.
Właściwe organy przekazują umotywowaną decyzję zainteresowanej osobie w terminie dwóch miesięcy, licząc od dnia złożenia reklamacji.
Po upływie tego okresu brak odpowiedzi na reklamacje oznacza domniemaną decyzję o jej odrzuceniu, która może być przedmiotem odwołania w rozumieniu art. 67.
Postępowanie, w ramach którego właściwe organy podejmują umotywowaną decyzję, ustalają wewnętrzne przepisy przyjęte przez zarząd na wniosek dyrektora.
W rozumieniu niniejszego artykułu właściwym organem jest:
- dyrektor dla pracowników,
- zarząd dla dyrektora i w przypadkach reklamacji wobec środka dyscyplinarnego podjętego przez dyrektora,
- Komitet w przypadku reklamacji wobec środka dyscyplinarnego podjętego przez zarząd wobec dyrektora.
Artykuł 67
1.
Spory pomiędzy pracownikami a Centrum, a także pomiędzy dyrektorem a Centrum, są rozstrzygane w sposób polubowny, zgodnie z procedurami określonymi w załączniku IV.
Niemniej jednak w przypadku niemożności uzyskania rozstrzygnięcia pracownik ma prawo zwrócić się do Sądu Administracyjnego Międzynarodowej Organizacji Pracy.
2.
Sąd Administracyjny Międzynarodowej Organizacji Pracy, zwany dalej "sądem administracyjnym", jest sądem właściwym do rozstrzygania sporów pomiędzy Centrum a jego pracownikami w odniesieniu do sporów dotyczących legalności aktu niosącego ze sobą negatywne skutki dla zainteresowanej osoby, w rozumieniu art. 66 ust. 2.
3.
Odwołanie do sądu administracyjnego jest możliwe jedynie wówczas, gdy:
- właściwemu organowi złożono już reklamację na podstawie art. 66 ust. 2, w terminie przewidzianym w tym artykule,
- reklamacja została odrzucona wyraźną lub domniemaną decyzją,
- stronom nie udało się dojść do porozumienia.
4.
Odwołania na podstawie ust. 3 składa się w terminie trzech miesięcy.
Termin ten rozpoczyna się:
- w dniu przekazania decyzji podjętej w odpowiedzi na reklamację,
- w dniu wygaśnięcia terminu odpowiedzi, gdy odwołanie dotyczy domniemanej decyzji o odrzuceniu reklamacji na podstawie art. 66 ust. 2.
Niemniej jednak, gdy reklamacja zostaje odrzucona w drodze wyraźnej decyzji, po uprzednim odrzuceniu decyzją domniemaną, ale przed dniem wygaśnięcia terminu przewidzianego na złożenie odwołania, termin jest liczony od tego odrzucenia.
TYTUŁ V
PRACOWNICY MIEJSCOWI
Artykuł 68
1.
Pracownik miejscowy jest zatrudniany przez dyrektora na podstawie umowy o pracę zawartej na czas określony.
2.
Z wyjątkiem art. 6–10, 29, 31–37, 40–43 i 46–50 oraz rozdziału VI, tytuł II stosuje się mutatis mutandis do pracowników miejscowych.
Artykuł 69
Warunki zatrudnienia pracownika miejscowego, w szczególności w zakresie:
a) trybu rekrutacji i rozwiązania umowy;
b) urlopów;
c) jego klasyfikacji i wynagrodzenia;
ustala dyrektor na podstawie przepisów i zwyczajów miejsca, w którym pracownik miejscowy ma sprawować swoje funkcje.
Artykuł 70
W zakresie ubezpieczeń społecznych Centrum wypełnia obowiązki ciążące na pracodawcy zgodnie z przepisami obowiązującymi w miejscu, w którym pracownik miejscowy ma sprawować swoje funkcje.
Artykuł 71
Pracownik miejscowy może zwrócić się do dyrektora z wnioskiem o podjęcie dotyczącej go decyzji.
Dyrektor przekazuje uzasadnioną decyzję pracownikowi w terminie jednego miesiąca, licząc od dnia złożenia wniosku.
W przypadku gdy pracownik nie zgadza się z decyzją dyrektora, może złożyć odwołanie zgodnie z art. 72.
Artykuł 72
Spory pomiędzy Centrum a pracownikiem miejscowym są przedkładane do rozstrzygnięcia właściwym organom sądowniczym na podstawie przepisów ustawowych obowiązujących w miejscu, w którym pracownik miejscowy sprawuje swoje funkcje.
TYTUŁ VI
PRACOWNICY ZATRUDNIENI ZA GRANICĄ
Artykuł 73
Przepisy mające zastosowanie do pracowników zatrudnionych za granicą są ustalane w przepisach wewnętrznych przyjętych przez zarząd na wniosek dyrektora.
TYTUŁ VII
PRZEPISY STOSOWANE W ODNIESIENIU DO PRACOWNIKÓW CZASOWO ODDELEGOWANYCH DO CTA
Artykuł 74
Przepisy stosowane do osób pochodzących z organizacji lub przedsiębiorstw i tymczasowo oddelegowanych do CTA w ramach umów o współpracy lub specjalnych wymian są ustalane w przepisach wewnętrznych przyjętych przez zarząd na wniosek dyrektora.
TYTUŁ VIII
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 75
Niniejszy regulamin wchodzi w życie w dniu wejścia w życie decyzji Komitetu Ambasadorów AKP-WE, która ten regulamin przyjmuje.
Artykuł 76
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
Decyzja nr 1/2006 Wspólnego Komitetu WE-EFTA w sprawie uproszczenia formalności w wymianie towarowej
z dnia 25 października 2006
zmieniająca Konwencję w sprawie uproszczenia formalności w wymianie towarowej
(2006/919/WE)
WSPÓLNY KOMITET,
uwzględniając Konwencję z dnia 20 maja 1987 r. w sprawie uproszczenia formalności w wymianie towarowej [1], zwaną dalej "Konwencją", w szczególności jej art. 11 ust. 3,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Załącznik II do Konwencji zmienia się zgodnie z załącznikiem B. Artykuł 2
1. Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
2. Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2007.
Umowa między Wspólnotą Europejską a rządem Kanady o przetwarzaniu zaawansowanych informacji o pasażerach oraz zapisu danych dotyczących nazwiska pasażera [1]
Procedury konieczne, aby Umowa między Wspólnotą Europejską a rządem Kanady o przetwarzaniu zaawansowanych informacji o pasażerach oraz zapisu danych dotyczących nazwiska pasażera, podpisana w Luksemburgu w dniu 3 października 2005 r., weszła w życie, zostały zakończone w dniu 22 marca 2006 r. Zgodnie z art. 9 umowa weszła w życie tego samego dnia. [1] Dz.U. L 82 z 21.3.2006, str. 15. --------------------------------------------------
Informacja dotycząca wejścia w życie decyzji Rady 2005/798/WE [1] w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską i Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie kwestii związanych z handlem winem
Wspomniane porozumienie weszło w życie w dniu jego podpisania, 23 listopada 2005 r.
[1] Dz.U. L 301, 18.11.2005, str. 14.
--------------------------------------------------
Informacja dotycząca wejścia w życie decyzji Rady 2006/232/WE [1] w sprawie zawarcia Umowy pomiędzy Wspólnotą Europejską i Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie handlu winem
Wspomniana umowa weszła w życie w dniu jej podpisania, 10 marca 2006 r.
[1] Dz.U. L 87, 24.3.2006, str. 1.
--------------------------------------------------
Informacja dotycząca wejścia w życie Protokołu do Umowy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w sprawie swobodnego przepływu osób w związku z udziałem w charakterze umawiających się stron Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej, w następstwie przystąpienia tych państw do Unii Europejskiej [1]
Po zakończeniu w dniu 1 marca 2006 r. procedur niezbędnych, by w życie wszedł Protokół do Umowy – podpisanej w Luksemburgu w dniu 26 października 2004 r. – między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskim, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w sprawie swobodnego przepływu osób w związku z udziałem w charakterze umawiających się stron Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej, w następstwie przystąpienia tych państw do Unii Europejskiej, protokół ten wejdzie w życie zgodnie z jego art. 7 z dniem 1 kwietnia 2006 r. [1] Dz.U. L 89 z 28.3.2006, str. 30. --------------------------------------------------
Wejście w życie decyzji nr 1/2005 Rady Stowarzyszenia UE-Maroko z dnia 4 sierpnia 2005 r. wprowadzającej odstępstwo od protokołu 4 dotyczącego definicji produktów pochodzących i metod współpracy administracyjnej do Układu Euro-śródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi z jednej strony, a Królestwem Maroka z drugiej strony (Dz.U. L 206 z 9.8.2005, str. 8)
(2006/C 76/01)
Układ o wolnym handlu między Królestwem Maroka i Turcją wszedł w życie w dniu 1 stycznia 2006 r.
Tym samym spełnione zostały warunki art. 2 decyzji nr 1/2005 Rady Stowarzyszenia UE-Maroko, i decyzja ma zastosowanie od dnia 1 stycznia 2006 r.
--------------------------------------------------
Informacja dotycząca wejścia w życie Porozumienia między Wspólnotą Europejską a Republiką Albanii w sprawie readmisji osób przebywających nielegalnie
Porozumienie między Wspólnotą Europejską a Republiką Albanii w sprawie readmisji osób przebywających nielegalnie wejdzie w życie dnia 1 maja 2006 r. Procedury przewidziane w art. 22 tego Porozumienia zostały zakończone dnia 2 marca 2006 r.
--------------------------------------------------
Informacja na temat wejścia w życie Porozumienia pomiędzy Wspólnotą Europejską a Królestwem Danii w sprawie objęcia Danii przepisami rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003 ustanawiającego kryteria i mechanizmy określania państwa członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl wniesionego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego oraz przepisami rozporządzenia Rady (WE) nr 2725/2000 dotyczącego ustanowienia systemu "Eurodac" do porównywania odcisków palców w celu skutecznego stosowania konwencji dublińskiej
Wyżej wymienione porozumienie pomiędzy Wspólnotą Europejską a Królestwem Danii, zawarte przez Radę w dniu 21 lutego 2006 r., weszło w życie w dniu 1 kwietnia 2006 r.; powiadomienia dotyczące zakończenia procedur zgodne z art. 11 porozumienia zostały przeprowadzone w dniu 23 lutego 2006 r.
--------------------------------------------------
Informacja dotycząca wejścia w życie Protokołu do Porozumienia między Wspólnotą Europejską a Republiką Islandii i Królestwem Norwegii, dotyczącego kryteriów i mechanizmów określania państwa właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl złożonego w państwie członkowskim lub w Islandii lub Norwegii
Zawarcie Protokołu ustaleń z Republiką Chorwacji w sprawie jej udziału we wspólnotowych środkach zachęcających w dziedzinie zatrudnienia
(2006/C 105/06)
W dniu 3 marca 2006 r. podpisano Protokół ustaleń pomiędzy Komisją Europejską, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, a rządem Republiki Chorwacji w sprawie jej udziału we wspólnotowych środkach zachęcających w dziedzinie zatrudnienia.
Pełen tekst protokołu ustaleń w języku angielskim znajduje się na stronie internetowej: http://europa.eu.int/comm/enlargement/croatia/index.htm
--------------------------------------------------
Informacja dotycząca wejścia w życie Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Indiami, na podstawie art. XXVIII GATT z 1994 r., dotyczącego zmiany koncesji w odniesieniu do ryżu, przewidzianych na liście koncesyjnej WE CXL załączonej do GATT z 1994 r., załączonego do decyzji Rady nr 2004/617/WE
Wyżej wymienione porozumienie weszło w życie w dniu 1 września 2004 r.
--------------------------------------------------
Informacja dotycząca wejścia w życie Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Pakistanem, na podstawie art. XXVIII GATT z 1994 r., dotyczącego zmiany koncesji w odniesieniu do ryżu, przewidzianych na liście koncesyjnej WE CXL załączonej do GATT z 1994 r., załączonego do decyzji Rady nr 2004/618/WE
Wyżej wymienione porozumienie weszło w życie w dniu 1 września 2004 r.
--------------------------------------------------
Informacja dotycząca wejścia w życie Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki dotyczącego metody obliczania stosowanych ceł na ryż łuskany oraz zmieniającego decyzje 2004/617/WE, 2004/618/WE oraz 2004/619/WE, załączonego do decyzji Rady nr 2005/476/WE
Wyżej wymienione porozumienie weszło w życie w dniu 30 czerwca 2005 r.
--------------------------------------------------
Informacja dotycząca wejścia w życie Umowy w sprawie udziału Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej w Europejskim Obszarze Gospodarczym, oraz czterech związanych umów [1]
Po zakończeniu przez wszystkie strony procedur koniecznych do wejścia w życie:
- Umowy w sprawie udziału Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej w Europejskim Obszarze Gospodarczym;
- Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Królestwem Norwegii dotyczącego niektórych produktów rolnych;
- Umowy między Królestwem Norwegii a Wspólnotą Europejską w sprawie Norweskiego Mechanizmu Finansowego na lata 2004–2009;
- Protokołu dodatkowego do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii w następstwie przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej;
- Protokołu dodatkowego do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Islandii w następstwie przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej,
[1] Dz.U. L 130 z 29.4.2004.
Informacja dotycząca wejścia w życie Porozumienia w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Republiką Korei zgodnie z art. XXIV:6 i art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) 1994
Porozumienie w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Republiką Korei zgodnie z art. XXIV:6 i art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) 1994 (Dz.U. L 340 z 23.12.2005) weszło w życie z dniem 13 grudnia 2005 r.
--------------------------------------------------
Informacja dotycząca wejścia w życie Porozumienia w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Japonią zgodnie z art. XXIV:6 i art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) 1994
Porozumienie w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Japonią zgodnie z art. XXIV:6 i art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) 1994 (Dz.U. L 347 z 30.12.2005) weszło w życie z dniem 21 grudnia 2005 r.
--------------------------------------------------
Informacja dotycząca wejścia w życie Porozumienia w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Nową Zelandią zgodnie z art. XXIV:6 i art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) 1994
Porozumienie w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Nową Zelandią zgodnie z art. XXIV:6 i art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) 1994 (Dz.U. L 347 z 30.12.2005) weszło w życie z dniem 21 grudnia 2005 r.
--------------------------------------------------
Informacja dotycząca wejścia w życie Porozumienia w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Australią zgodnie z art. XXIV:6 i art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) 1994
Porozumienie w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Australią zgodnie z art. XXIV:6 i art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) 1994 (Dz.U. L 47 z 17.2.2006) weszło w życie z dniem 7 lutego 2006 r.
--------------------------------------------------
Informacja dotycząca wejścia w życie Porozumienia w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Królestwem Tajlandii zgodnie z art. XXIV:6 i art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) 1994
Porozumienie w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Królestwem Tajlandii zgodnie z art. XXIV:6 i art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) 1994 (Dz.U. L 120 z 5.5.2006) weszło w życie z dniem 16 marca 2006 r.
--------------------------------------------------
Informacja dotycząca wejścia w życie Porozumienia w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki zgodnie z art. XXIV:6 i art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) 1994
Porozumienie w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki zgodnie z art. XXIV:6 i art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) 1994 (Dz.U. L 124 z 11.5.2006) weszło w życie z dniem 22 marca 2006 r.
--------------------------------------------------
Informacja w sprawie wejścia w życie Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Republiką Chile dotyczącego zmian w Umowie w sprawie handlu winem załączonej do Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony, a Republiką Chile z drugiej strony
Republika Chile powiadomiła o swojej akceptacji przyjęcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Republiką Chile dotyczącego zmian w Umowie w sprawie handlu winem załączonej do Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chile z drugiej strony.
W związku z powyższym niniejsze porozumienie wchodzi w życie z dniem 24 kwietnia 2006 r. [1]
[1] Dz.U. L 54 z 24.2.2006, str. 24.
--------------------------------------------------
Informacja w sprawie wejścia w życie Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską i Republiką Chile dotyczącego zmian w Umowie w sprawie handlu napojami spirytusowymi i napojami aromatyzowanymi załączonej do Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony, a Republiką Chile z drugiej strony
Republika Chile powiadomiła o swojej akceptacji przyjęcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską i Republiką Chile dotyczącego zmian w Umowie w sprawie handlu napojami spirytusowymi i napojami aromatyzowanymi załączonej do Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chile, z drugiej strony.
W związku z powyższym niniejsze porozumienie wchodzi w życie z dniem 24 kwietnia 2006 r. [1].
[1] Dz.U. L 54 z 24.2.2006, str. 29.
--------------------------------------------------
Nota dotycząca wejścia w życie Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Libańską, z drugiej strony [1]
Po zakończeniu w dniu 14 lutego 2006 r. wymiany instrumentów notyfikacji o zakończeniu procedur koniecznych do wejścia w życie Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Libańską, z drugiej strony, podpisanego w Luksemburgu 17 czerwca 2002 r., układ ten wszedł w życie w dniu 1 kwietnia 2006 r., zgodnie z jego art. 92. [1] Dz.U. L 143 z 30.5.2006, str. 2. --------------------------------------------------
Informacja dotycząca wejścia w życie Umowy międzynarodowej w sprawie oliwy z oliwek i oliwek stołowych z 2005 r.
(2006/C 182/01)
Po dopełnieniu niezbędnych procedur Umowa międzynarodowa w sprawie oliwy z oliwek i oliwek stołowych z 2005 r. [1] weszła tymczasowo w życie w dniu 1 stycznia 2006 r. i pozostaje w mocy do dnia 31 grudnia 2014 r., chyba że Międzynarodowa Rada ds. Oliwy z Oliwek, działając za pośrednictwem swojej Rady Członków, podejmie decyzję o jej przedłużeniu, rozszerzeniu, odnowieniu lub przedterminowym zakończeniu — zgodnie z postanowieniami umowy.
[1] Dz.U. L 302 z 19.11.2005, str. 46.
--------------------------------------------------
Informacja dotycząca wejścia w życie Protokołu do Układu eurośródziemnomorskiego między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Państwem Izrael, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej
W związku z tym, że wszystkie strony zakończyły procedury niezbędne do wejścia w życie Protokołu do Układu eurośródziemnomorskiego między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Państwem Izrael, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej, protokół, podpisany w Brukseli w dniu 23 lutego 2006 r., wszedł w życie w dniu 1 maja 2006 r. Protokół był stosowany tymczasowo od dnia 1 maja 2004 r. Tekst protokołu został opublikowany w Dz.U. L 149 z 2.6.2006, str. 2. --------------------------------------------------
Nota w sprawie wypowiedzenia Porozumienia pomiędzy Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie przetwarzania i przekazywania danych dot. nazwy rekordu pasażera (PNR) przez przewoźników lotniczych do Departamentu Bezpieczeństwa Wewnętrznego Stanów Zjednoczonych, Biura Ceł i Ochrony Granic
(2006/C 219/01)
W następstwie wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 30 maja 2006 r. w połączonych sprawach C-317/04 Parlament Europejski
Informacja dotycząca wejścia w życie decyzji nr 1/2006 Rady Stowarzyszenia UE–Tunezja z dnia 28 lipca 2006 r. zmieniającej Protokół 4 do układu eurośródziemnomorskiego dotyczący definicji pojęcia "produkty pochodzące" oraz metod współpracy administracyjnej [1]
Decyzję nr 1/2006 Rady Stowarzyszenia UE–Tunezja z dnia 28 lipca 2006 r. zmieniającą Protokół 4 do układu eurośródziemnomorskiego dotyczący definicji pojęcia "produkty pochodzące" oraz metod współpracy administracyjnej stosuje się od dnia 1 sierpnia 2006 r.
[1] Dz.U. L 260 z 21.9.2006, str. 1.
--------------------------------------------------
Wspólne oświadczenie w sprawie dialogu politycznego między Unią Europejską a Czarnogórą [1]
(2006/C 242/02)
W oparciu o zobowiązania przyjęte na szczycie UE-Bałkany Zachodnie, który odbył się w Salonikach dnia 21 czerwca 2003 r., Unia Europejska i Czarnogóra (zwane dalej "Stronami") wyrażają zdecydowaną wolę wzmocnienia i zintensyfikowania wzajemnych stosunków w dziedzinach politycznych.
W związku z tym Strony uzgadniają ustanowienie regularnego dialogu politycznego, który będzie towarzyszył ich zbliżeniu i intensyfikował je, wspierał zachodzące przemiany polityczne i gospodarcze w Czarnogórze oraz przyczyniał się do ustanowienia nowych form współpracy, w szczególności z uwzględnieniem statusu Czarnogóry jako potencjalnego kandydata do członkostwa w Unii Europejskiej.
Dialog polityczny, oparty o wspólne wartości i aspiracje, będzie miał na celu:
1) wzmocnienie zasad i instytucji demokratycznych, jak również państwa prawa, praw człowieka oraz poszanowania i ochrony mniejszości;
2) promowanie współpracy regionalnej, rozwoju stosunków dobrosąsiedzkich i wypełnianie obowiązków wynikających z prawa międzynarodowego, w tym pełnej i zdecydowanej współpracy z MTKJ;
3) ułatwianie włączenia Czarnogóry w największym możliwym zakresie do głównego politycznego i gospodarczego nurtu w Europie w oparciu o jej indywidualne zasługi i osiągnięcia;
4) zwiększenie konwergencji stanowisk Stron w kwestiach międzynarodowych i w kwestiach mogących mieć znaczące skutki dla Stron, takich jak współpraca w walce z terroryzmem, zorganizowaną przestępczością i korupcją, jak również w innych obszarach w dziedzinie sprawiedliwości i spraw wewnętrznych;
5) umożliwianie każdej ze Stron uwzględniania stanowiska i interesów drugiej Strony w procesach podejmowania decyzji;
6) zwiększanie bezpieczeństwa i stabilności w całej Europie, w szczególności w Europie Południowo-Wschodniej, poprzez współpracę w dziedzinach objętych wspólną polityką zagraniczną i bezpieczeństwa Unii Europejskiej.
Dialog polityczny między Stronami będzie się odbywał w drodze regularnych konsultacji, kontaktów i wymiany informacji, stosownie do potrzeb, w szczególności przyjmując następujące formy:
1) spotkania wysokiego szczebla między przedstawicielami Czarnogóry, z jednej strony, a przedstawicielami Unii Europejskiej, w postaci trojki, z drugiej strony;
2) wzajemne dostarczanie informacji na temat decyzji z zakresu polityki zagranicznej, z pełnym wykorzystaniem kanałów dyplomatycznych, w tym kontaktów na szczeblu dwustronnym w krajach trzecich, jak również w ramach wielostronnych forów, takich jak Organizacja Narodów Zjednoczonych, OBWE i inne organizacje międzynarodowe;
3) kontakty na szczeblu parlamentarnym;
4) wszelkie inne środki, które mogłyby przyczynić się do wzmocnienia i rozwoju dialogu między Stronami.
Dialog polityczny będzie się również odbywał w ramach forum UE-Bałkany Zachodnie, wielostronnego politycznego forum wysokiego szczebla ustanowionego na szczycie UE-Bałkany Zachodnie w Salonikach.
Informacja o dacie wejścia w życie umowy o partnerstwie między Wspólnotą Europejską a Wyspami Salomona w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Wysp Salomona [1]
Wspólnota Europejska i rząd Wysp Salomona powiadomiły się wzajemnie odpowiednio w dniu 28 czerwca i 9 października 2006 r. o zakończeniu procedur przyjęcia.
W związku z powyższym umowa, zgodnie z jej art. 16, weszła w życie w dniu 9 października 2006 r.
[1] Dz.U. L 105 z 13.4.2006, str. 33.
--------------------------------------------------
Informacje dotyczące daty wejścia w życie umowy przejściowej w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską z jednej strony a Republiką Albanii z drugiej strony
Umowa przejściowa w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską z jednej strony a Republiką Albanii z drugiej strony [1], podpisana w Brukseli w dniu 12 czerwca 2006 r., wchodzi w życie w dniu 1 grudnia 2006 r., zgodnie z art. 56 umowy. [1] Dz.U. L 239 z 1.9.2006, str. 2. --------------------------------------------------
Oświadczenie prezydencji Rady Unii Europejskiej i Komisji Europejskiej w sprawie Republiki Gwinei
(2006/C 308/01)
W związku z odnotowanymi postępami w realizacji zobowiązań podjętych przez Gwineę podczas konsultacji rozpoczętych w roku 2004 Unia Europejska postanowiła — na mocy decyzji Rady z dnia 14 kwietnia 2005 r. dotyczącej zakończenia procedury konsultacyjnej z Republiką Gwinei na mocy art. 96 umowy z Kotonu [1] — udostępnić Gwinei transzę A dziewiątego Europejskiego Funduszu Rozwoju i zezwolić na podpisanie odpowiednich dokumentów dotyczących programowania.
Dialog polityczny między rządem a opozycją doprowadził do zawarcia porozumienia w sprawie ramowych warunków przeprowadzenia wolnych i przejrzystych wyborów parlamentarnych w czerwcu 2007 r.
Odnotowano także postępy w zakresie wolności mediów: dokonano uwolnienia częstotliwości radiowych i przyznano częstotliwości kilku stacjom radiowym.
Kontynuowane są działania na rzecz reformy systemu sądowego i penitencjarnego, decentralizacji i poprawy zarządzania makroekonomicznego oraz stanu finansów publicznych.
Unia Europejska nadal będzie uważnie obserwować sytuację w Gwinei w ramach konsultacji prowadzonych na mocy art. 96 umowy z Kotonu. Pogłębiony dialog polityczny będzie kontynuowany na mocy art. 8 umowy z Kotonu, a jego celem będzie wzmocnienie demokracji i państwa prawnego, zwłaszcza dzięki przeprowadzeniu wyborów parlamentarnych w czerwcu 2007 r. Unia Europejska przypomina o swojej gotowości udzielenia Gwinei wsparcia w realizacji podjętych zobowiązań.
Decyzja
w sprawie utworzenia "Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich"
RADA EUROPEJSKIEJ WSPÓLNOTY GOSPODARCZEJ,
uwzględniając art. 191 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając wnioski przewodniczącego Parlamentu Europejskiego i przewodniczących Wysokiej Władzy, Komisji Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej i Komisji Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej,
a także mając na uwadze, co następuje: Europejska Wspólnota Gospodarcza, Europejska Wspólnota Węgla i Stali oraz Europejska Wspólnota Energii Atomowej powinny mieć wspólny dziennik urzędowy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
utworzyć, jako dziennik urzędowy Wspólnoty, w rozumieniu art. 191 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą, Dziennik Urzędowy Wspólnot Europejskich.
Decyzja
w sprawie utworzenia "Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich"
RADA EUROPEJSKIEJ WSPÓLNOTY ENERGII ATOMOWEJ,
uwzględniając art. 163 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
uwzględniając wnioski przewodniczącego Zgromadzenia Parlamentarnego, przewodniczących Wysokiej Władzy, Komisji Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej i Komisji Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej,
biorąc pod uwagę fakt, iż wskazane jest, by Europejska Wspólnota Gospodarcza, Europejska Wspólnota Węgla i Stali oraz Wspólnota Energii Atomowej posiadały wspólny dziennik urzędowy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Tworzy się Dziennik Urzędowy Wspólnot Europejskich jako dziennik urzędowy Wspólnoty w rozumieniu art. 163 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej.
Statut Agencji Dostaw Euratomu
RADA EUROPEJSKIEJ WSPÓLNOTY ENERGII ATOMOWEJ,
uwzględniając artykuł 54 Traktatu,
uwzględniając wniosek Komisji,
POSTANAWIA:
przyjąć, zgodnie z poniższym, Statut Agencji Dostaw Euratomu:
Artykuł I
NAZWA — CEL
1.
Agencja utworzona na mocy artykułu 52 i kolejnych Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej z 25 marca 1957 r. (zwanego dalej "Traktatem") nosi nazwę "Agencji Dostaw Euratomu" (zwanej dalej "Agencją").
2.
Wyłącznym celem Agencji jest wypełnianie zadań nałożonych Traktatem.
Agencję regulują postanowienia Traktatu i niniejszego Statutu.
Trudności w interpretacji, jakie mogłyby wyniknąć z niniejszego Statutu powinny być rozwiązywane zgodnie z celami wyznaczonymi Agencji przez Traktat.
Artykuł II
CHARAKTER PRAWNY I ZDOLNOŚĆ
1.
Agencja ma osobowość prawną.
2.
W każdym z Państw Członkowskich Agencja posiada zdolność prawną o najszerszym zakresie przyznanym osobom prawnym prawa publicznego i prywatnego.
W szczególności Agencja może nabywać i zbywać dobra ruchome i nieruchome, zawierać wszelkie umowy, przyznawać zabezpieczenia rzeczowe lub osobiste, działać jako pośrednik, pełnomocnik lub komisant, stawać przed sądem, układać się, zawierać ugody i umowy handlowe, a także dokonywać innych czynności niezbędnych do wypełnienia jej zadań.
Agencja może również zaciągać pożyczki w warunkach przewidzianych niniejszym Statutem.
3.
Agencja prowadzi działalność wyłącznie w interesie ogółu; jej działalność nie ma celu zarobkowego.
4.
Agencja jest instytucją użyteczności publicznej.
Artykuł III
SIEDZIBA
1.
Siedziba Agencji zostaje ustanowiona w mieście, w którym siedzibę ma Komisja.
2.
Za zgodą Komisji Agencja może ustanawiać oddziały.
Agencja może samodzielnie podejmować wszelkie inne środki dotyczące organizacji administracyjnej niezbędne do wypełnienia jej zadań, zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz Wspólnoty.
W szczególności Agencja może uwierzytelniać agentów i tworzyć magazyny.
Artykuł IV
OKRES FUNKCJONOWANIA
Nie określa się końcowej daty funkcjonowania Agencji.
Zgodnie z artykułem 76 Traktatu postanowienia rozdziału VI dotyczące zaopatrzenia powinny zostać zatwierdzone lub zmienione po zakończeniu okresu przewidzianego w tym artykule.
Artykuł V
KAPITAŁ
1.
Kapitał Agencji wynosi 2400000 jednostek rozliczeniowych EUP.
2.
Kapitał jest rozdzielony według następującego klucza podziału:
Belgia: _BAR_ 8 _BAR_
Niemcy: _BAR_ 28 _BAR_
Francja: _BAR_ 28 _BAR_
Włochy: _BAR_ 28 _BAR_
Niderlandy: _BAR_ 8 _BAR_
3.
Wpłata 10 % na poczet kapitału zostanie wypłacona Agencji w terminie 30 dni od wejścia w życie niniejszego Statutu.
Wezwania do uiszczenia pozostałych wpłat na poczet kapitału zostaną ogłoszone decyzją Rady stanowiącej większością kwalifikowaną na wniosek Komisji.
Tym niemniej obowiązek dokonania wpłaty jest z mocy prawa, jeżeli wpłaty są konieczne do wypełnienia zobowiązań zaciągniętych przez Agencję wobec jej wierzycieli na mocy niniejszego Statutu.
Decyzja Rady zostanie bezzwłocznie przekazana państwom subskrybentom.
Zażądana wpłata powinna zostać uiszczona na rzecz Agencji w terminie 30 dni po przekazaniu decyzji.
4.
Udział w kapitale nie daje ani prawa głosu, ani prawa do dywidend lub odsetek.
Daje prawo do zwrotu w nominalnej wysokości dokonanych wpłat na poczet kapitału wyłącznie w przypadku rozwiązania Agencji.
5.
Każda wpłata na poczet kapitału jest dokonywana przez państwo subskrybenta w jego walucie narodowej.
6.
W przypadku gdyby parytet waluty Państwa Członkowskiego w stosunku do wskazanej powyżej jednostki rozliczeniowej został obniżony, wysokość udziału w kapitale wpłacona przez dane państwo zostanie dostosowana proporcjonalnie do zaistniałej zmiany parytetu, poprzez wpłatę uzupełniającą dokonaną przez to państwo na rzecz Agencji, ograniczoną do wysokości należności rzeczywiście posiadanych w walucie tego Państwa Członkowskiego.
Wpłata powinna zostać dokonana w terminie dwóch miesięcy.
7.
W przypadku gdyby parytet waluty Państwa Członkowskiego w stosunku do wskazanej powyżej jednostki rozliczeniowej został podwyższony, wysokość udziału w kapitale wpłacona przez dane państwo zostanie dostosowana proporcjonalnie do zaistniałej modyfikacji parytetu, poprzez zwrot dokonany przez Agencję na rzecz tego państwa i ograniczony do wysokości należności rzeczywiście posiadanych w walucie tego Państwa Członkowskiego.
Zwrot powinien zostać dokonany w terminie dwóch miesięcy.
Artykuł VI
OPŁATA
1.
Agencja pobiera opłatę, z której przychód jest przeznaczony na pokrycie jej wydatków operacyjnych.
2.
Opłata jest pobierana od transakcji, w których uczestniczy Agencja, korzystając ze swojego prawa opcji lub swojego wyłącznego prawa do zawierania umów na dostawy.
3.
Stawka opłaty jest ustalona tak, aby pokrywała wydatki operacyjne Agencji.
Ewentualne nadwyżki przychodu z tytułu opłaty nad wysokością wydatków operacyjnych ustalonych na koniec roku rozliczeniowego zostają przekazane na fundusz rezerwowy.
Jeżeli na koniec roku rozliczeniowego okaże się, że wysokość funduszu rezerwowego przekracza wysokość wydatków operacyjnych poniesionych podczas danego roku rozliczeniowego stawka opłaty zostanie obowiązkowo zmodyfikowana, aby uniknąć zaistnienia tej samej sytuacji na koniec kolejnego roku rozliczeniowego.
4.
Stawka, a także określenie jej podstawy i warunków poboru, są ustalane po konsultacji z Radą przez Komisję stanowiącą na podstawie propozycji dyrektora generalnego, który wcześniej uzyskuje opinię komitetu doradczego, o którym mowa w poniższym artykule X.
Artykuł VII
ORGANIZACJA FINANSOWA
1.
Agencja posiada niezależność finansową.
Agencja funkcjonuje według reguł handlowych.
2.
Agencja ma stałe prawo dokonywania przelewów w jednej z walut Państw Członkowskich aktywów jakie posiada w walucie innego Państwa Członkowskiego, w celu dokonania operacji finansowych zgodne z jej celem określonym w Traktacie i przy uwzględnieniu niniejszego Statutu.
W miarę możliwości Agencja unika dokonywania takich przelewów, jeżeli dysponuje lub może dysponować aktywami w walutach, których potrzebuje.
Dostępnych środków, których nie potrzebuje na natychmiastowe pokrycie zobowiązań, Agencja może użyć następująco:
a) dokonać lokat na rynkach walutowych,
b) dokonać wszelkiej innej operacji finansowej mającej związek z jej celem.
Nie naruszając postanowień ustępu pierwszego Agencja, w zarządzaniu swoimi lokatami, nie dokonuje żadnego arbitrażu walut, który nie jest bezpośrednio wymagany do realizacji jej zadań.
3.
Agencja wymaga od kupującego dokonania zapłaty w walutach, których potrzebuje do zrealizowania operacji.
4.
Agencja może dowolnie dysponować kwotami w walucie państw trzecich, pozyskanymi w drodze pożyczek, jakie zrealizowała w tych krajach.
5.
Na międzynarodowych rynkach kapitałowych Agencja może dokonywać pożyczek zasobów niezbędnych do wykonania jej zadań.
Komisja, po konsultacji z Radą, określa granice, w których Agencja może zaciągać pożyczki o czasie trwania nieprzekraczającym dwóch lat.
W przypadku pożyczek na okres przekraczający dwa lata Agencja uzyskuje, za pośrednictwem Komisji, aprobatę Rady stanowiącej w każdym odrębnym przypadku kwalifikowaną większością głosów.
Agencja może zaciągać pożyczki na rynku finansowym Państwa Członkowskiego zgodnie z przepisami prawa dotyczącymi pożyczek wewnętrznych lub, w przypadku braku takich przepisów w danym Państwie Członkowskim, po dokonaniu uzgodnień między tym Państwem Członkowskim a Agencją oraz po osiągnięciu porozumienia co do pożyczki, którą Agencja zamierza zaciągnąć.
Właściwe władze danego Państwa Członkowskiego mogą nie wyrazić zgody wyłącznie w przypadku ryzyka poważnych zakłóceń na ryku finansowym tego państwa.
6.
Zobowiązania podjęte przez Agencję na mocy niniejszego Statutu objęte są gwarancją Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej.
7.
W dziedzinach określonych w niniejszym artykule Agencja będzie działać w powiązaniu z właściwymi władzami Państw Członkowskich lub ich bankiem emisyjnym.
Artykuł VIII
WŁADZA KOMISJI
1.
Agencja jest pod kontrolą Komisji, która przekazuje jej swoje dyrektywy i posiada prawo weta w stosunku jej decyzji.
2.
Decyzje Agencji nie podlegają prawu weta Komisji po siedmiu dniach od daty ich wydania, o ile w tym czasie nie staną się przedmiotem zastrzeżeń ze strony Komisji lub jej delegata.
Mogą oni zrezygnować z formułowania zastrzeżeń przed upływem wspomnianego terminu.
Jeżeli zastrzeżenia zostaną sformułowane w terminie określonym w powyższym ustępie przez Komisję lub jej delegata, Komisja powinna zająć stanowisko przed upływem piętnastego dnia po dniu sformułowania zastrzeżeń.
Postanowienia niniejszego paragrafu nie stanowią przeszkody w zastosowaniu artykułu 53 akapit drugi Traktatu.
3.
Każdy akt, o którym mowa w artykule 53 akapit drugi Traktatu, może zostać zaskarżony do Komisji przez zainteresowaną stronę przed upływem piętnastego dnia od daty jego notyfikacji lub od daty jego publikacji, jeżeli nie został notyfikowany.
W przypadku braku notyfikacji i publikacji termin liczy się od dnia, w którym zainteresowana strona dowiedziała się o danym akcie.
Artykuł IX
DYREKTOR GENERALNY I PERSONEL
1.
Dyrektor generalny zarządza Agencją.
W przypadku zgonu, odwołania, nieobecności lub wystąpienia przeszkód dyrektora generalnego zastępuje zastępca dyrektora generalnego.
2.
Dyrektor generalny reprezentuje Agencję zarówno w sądzie, jak i w czynnościach pozasądowych.
Komisja posiada uprawnienia do reprezentowania Agencji w sądzie we wszelkich działaniach podjętych przeciw dyrektorowi generalnemu.
3.
Dyrektor generalny może delegować swoje uprawnienia, w zakresie jaki uzna za słuszny na zastępcę dyrektora generalnego lub inne osoby.
Może im przyznać, indywidualnie lub zbiorowo uprawnienia do reprezentowania.
Delegacje poczynione przez dyrektora generalnego lub przez zastępcę dyrektora generalnego są odwoływane wyłącznie zgonem delegującego.
4.
Dyrektor generalny i zastępca dyrektora generalnego są mianowani i odwoływani, jeżeli zaistnieje taka konieczność, przez Komisję.
Nie są pełnomocnikami Komisji.
Dyrektor generalny, a w przypadku zastępstwa zastępca dyrektora generalnego, są odpowiedzialni przed Komisją za prowadzone zarządzanie.
We wszelkich okolicznościach poddają się kontroli Komisji i zdają jej sprawę zgodnie z postanowieniami przewidzianymi w artykule XVI niniejszego Statutu, a także w poszczególnych dyrektywach sformułowanych przez Komisję.
Artykuł X
KOMITET DORADCZY — SKŁAD
1.
Tworzy się komitet doradczy Agencji, złożony z dwudziestu czterech członków.
2.
Stanowiska są następująco rozdzielone między obywateli Państw Członkowskich:
Belgia _BAR_ 3 członków _BAR_
Niemcy _BAR_ 6 członków _BAR_
Francja _BAR_ 6 członków _BAR_
Włochy _BAR_ 6 członków _BAR_
Niderlandy _BAR_ 3 członków _BAR_
3.
Członkowie komitetu doradczego są mianowani przez Radę na wniosek Państw Członkowskich i po uzyskaniu opinii Komisji, spośród przedstawicieli producentów, użytkowników i wysoko wyspecjalizowanych ekspertów.
Osoby prawne mogą zostać wyznaczone na członków Komitetu, pod warunkiem że przez cały czas trwania mandatu będą reprezentowane przez należycie uwierzytelnionego delegata.
4.
Członkowie Komitetu są mianowani na okres dwóch lat.
Ich mandat jest odnawialny.
W przypadku dymisji lub przeszkód ze strony członka należy zapewnić jego zastępstwo w jak najkrótszym czasie i na pozostały czas trwania mandatu.
Artykuł XI
KOMITET DORADCZY — KOMPETENCJA
1.
Poprzez swoje opinie i informacje komitet doradczy ułatwia właściwe wykonywanie zadań Agencji.
Komitet stanowi łącznik między Agencją z jednej strony i użytkownikami i zainteresowanymi środowiskami z drugiej strony.
2.
Z komitetem doradczym może konsultować się dyrektor generalny we wszystkich kwestiach podlegających kompetencji Agencji.
W tych samych kwestiach komitet może również wydawać opinie z inicjatywy co najmniej dziesięciu z jego członków.
3.
Dyrektor generalny jest zobowiązany konsultować się z komitetem doradczym przed podjęciem decyzji dotyczących następujących kwestii:
1) kapitału Agencji, niezależnie, czy chodzi o podwyższenie lub obniżenie kapitału, czy też o kolejną wpłatę na poczet kapitału (artykuł 54 akapit 4 Traktatu);
2) warunków ustalania opłaty od transakcji przeznaczonej na pokrycie wydatków operacyjnych Agencji (artykuł 54 akapit 5 Traktatu);
3) ustalenia regulaminu Agencji określającego warunki zrównoważenia popytu i podaży (artykuł 60 ustęp szósty Traktatu);
4) ustalania dyrektyw dotyczących przedpłat, o które może zwracać się Agencja (artykuł 61 akapit drugi Traktatu);
5) ustalania programu i warunków tworzenia rezerw handlowych przez Agencję (artykuł 72 akapit pierwszy Traktatu);
6) kryteriów określających praktyki zabronionych przez artykuł 68 Traktatu;
7) dyrektyw dotyczących prowadzenia "rachunku finansowego specjalnych materiałów rozszczepialnych" (artykuł 88 Traktatu);
8) uczestnictwa Agencji w przygotowaniu specjalnego zestawienia przewidzianego w artykule 171 ustęp 2 Traktatu;
9) sporządzania rocznego bilansu i rocznego sprawozdania Agencji;
10) tworzenia udziałów Agencji;
11) rozwiązania Agencji.
W razie potrzeby dyrektor generalny może wyznaczyć komitetowi doradczemu termin na przedstawienie opinii, który nie może być krótszy niż dziesięć dni, licząc od zawiadomienia przekazanego w tym celu przewodniczącemu komitetu.
Jeżeli opinia komitetu nie może zostać przedstawiona w tym terminie, dyrektor nie jest zobowiązany do odraczania swojej decyzji ani do zwoływania nowego zebrania.
W tematach będących przedmiotem niniejszego ustępu decyzje leżące w kompetencji dyrektora generalnego nie mogą zostać podjęte przed upływem piętnastego dnia od daty wydania opinii komitetu doradczego, jeżeli są sprzeczne z tą opinią.
Artykuł XII
KOMITET DORADCZY — BIURO
1.
Corocznie komitet doradczy wybiera przewodniczącego i dwóch wiceprzewodniczących.
Ich mandat jest odnawialny.
Przewodniczący i wiceprzewodniczący tworzą biuro komitetu.
2.
Biuro decyduje o zwoływaniu komitetu doradczego w warunkach przewidzianych w poniższym artykule XIII ustęp 1.
Biuro utrzymuje wszelkie pożyteczne kontakty w imieniu komitetu doradczego.
Artykuł XIII
KOMITET DORADCZY — ZEBRANIA
1.
Komitet doradczy zwołuje się:
a) z inicjatywy biura, które uzna, iż wymaga tego sytuacja, a także po upływie kwartału od ostatniego zebrania komitetu,
b) na wniosek dyrektora generalnego, w szczególności za każdym razem, gdy konsultacja z komitetem jest wymagana w zastosowaniu postanowień powyższego artykułu XI ustęp 3,
c) na pisemny wniosek co najmniej dziesięciu członków komitetu określający kwestie do umieszczenia w porządku obrad.
2.
Dla ważności obrad komitet doradczy powinien zebrać co najmniej połowę swoich członków.
Opinie wydawane są przez większość członków obecnych lub reprezentowanych.
3.
Każdy członek komitetu dysponuje jednym głosem.
W przypadku wystąpienia przeszkód może on przekazać swoje prawo głosu, udzielając pisemnego upoważnienia innemu członkowi.
Każdy z członków może przyjąć głos wyłącznie od jednego członka.
Głosowanie w formie pisemnej lub za pomocą telegramu jest dopuszczalne w nagłym przypadku, chyba że komitet postanowi inaczej.
4.
Dyrektor generalny, zastępca dyrektora generalnego lub ich przedstawiciel uczestniczy bez prawa głosu w zebraniach komitetu doradczego.
Dostarczają oni komitetowi wszelkich potrzebnych informacji i wyjaśnień.
Tym niemniej są zobowiązani do zachowania tajemnicy zgodnie z artykułem 194 Traktatu i z regulaminem bezpieczeństwa.
Delegat Komisji może uczestniczyć w zebraniach komitetu doradczego bez prawa głosu.
5.
Protokoły z zebrań powinny wymieniać nie tylko uchwalone opinie, ale także wszelkie wnioski poddane pod dyskusję.
Protokoły, podpisane przez przewodniczącego i sekretarza posiedzenia, powinny zostać złożone w utworzonym ad hoc zbiorze.
Uwierzytelnione kopie wraz z kopiami wszelkich niezbędnych dokumentów są bezzwłocznie przekazywane Komisji i dyrektorowi generalnemu.
6.
Komitet doradczy może utworzyć, z uwzględnieniem niniejszego statutu regulamin wewnętrzny poddany zatwierdzeniu Komisji.
Artykuł XIV
KOMITET DORADCZY — SEKRETARIAT
1.
Dyrektor generalny oddaje do dyspozycji komitetowi doradczemu odpowiedni sekretariat, prowadzony przez sekretarza, którego nominacja poddana jest zatwierdzeniu Komisji.
2.
Sekretariat sporządza protokoły z zebrań komitetu doradczego, ewentualnych podkomitetów i biura.
3.
Wydatki operacyjne komitetu doradczego ponosi Agencja.
Artykuł XV
KOMITET DORADCZY — OBOWIĄZEK ZACHOWANIA TAJEMNICY
Obowiązek zachowania tajemnicy przewidziany w artykule 194 Traktatu stosuje się do dyrektora generalnego, zastępcy dyrektora generalnego i personelu Agencji, a także do członków komitetu doradczego, jeżeli poznają lub otrzymają fakty, informacje, wiedzę, dokumenty lub przedmioty chronione tajemnicą.
Artykuł XVI
1.
Rok budżetowy zaczyna się dnia 1 stycznia i kończy dnia 31 grudnia.
2.
Dyrektor generalny przygotowuje i ustala preliminarz budżetowy funkcjonowania Agencji; zapewnia jego wykonanie.
3.
Harmonogram jest przekazywany najpóźniej 20 września Komisji, która w odstępstwie od artykułu VIII ustęp 2 niniejszego Statutu dysponuje terminem jednego miesiąca na skorzystanie z przysługującego jej prawa weta.
4.
Corocznie sporządzany jest bilans finansowy zamykany 31 grudnia z załączonym rachunkiem obrotowym, który najpóźniej 1 marca przekazywany jest Komisji Obrachunkowej, o której mowa w artykule 180 Traktatu. Komisja Obrachunkowa składa Komisji sprawozdanie z rozliczeń Agencji.
5.
Dyrektor generalny sporządza corocznie sprawozdanie z zarządzania za ubiegły rok budżetowy.
6.
Komisja, która najpóźniej 1 maja otrzymuje bilans finansowy, rachunek obrotowy, sprawozdanie Komisji Obrachunkowej i sprawozdanie dyrektora generalnego, udziela temu ostatniemu absolutorium z zarządzania.
Wskazane powyżej dokumenty są dołączane do rozliczenia z ubiegłego roku budżetowego dotyczącego wykonania każdego budżetu przedkładanego corocznie przez Komisję Radzie i Zgromadzeniu zgodnie z postanowieniami artykułu 180 ustęp 3 Traktatu.
Rozporządzenie nr 1
w sprawie określenia systemu językowego Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej
RADA EUROPEJSKIEJ WSPÓLNOTY GOSPODARCZEJ,
uwzględniając art. 217 Traktatu, zgodnie z którym system językowy instytucji Wspólnoty, bez uszczerbku dla postanowień regulaminu Trybunału Sprawiedliwości, określa Rada, stanowiąc jednomyślnie,
a także mając na uwadze, co następuje:każdy z czterech języków, w których sporządzony został Traktat, jest uznany za język urzędowy w jednym lub wielu Państwach Członkowskich Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Językami urzędowymi i językami roboczymi instytucji Wspólnoty są języki: francuski, niderlandzki, niemiecki i włoski.
Artykuł 2
Dokumenty kierowane do instytucji przez Państwo Członkowskie lub osobę podlegającą jurysdykcji Państwa Członkowskiego są sporządzane w jednym z języków urzędowych do wyboru przez nadawcę.
Odpowiedź jest sporządzana w tym samym języku.
Artykuł 3
Dokumenty kierowane przez instytucję do Państwa Członkowskiego lub osoby podlegającej jurysdykcji Państwa Członkowskiego są sporządzane w języku tego państwa.
Artykuł 4
Rozporządzenia i inne dokumenty powszechnie obowiązujące sporządza się w czterech językach urzędowych.
Artykuł 5
Dziennik Urzędowy Wspólnoty publikuje się w czterech językach urzędowych.
Artykuł 6
Instytucje mogą określić szczegółowe zasady stosowania systemu językowego w swych regulaminach.
Artykuł 7
System językowy postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości jest określony w jego regulaminie.
Artykuł 8
Jeśli w Państwie Członkowskim funkcjonuje kilka języków urzędowych, stosowanie języka, na wniosek państwa zainteresowanego, zostaje określone zgodnie z ogólnymi zasadami wynikającymi z ustawodawstwa tego państwa.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie (Euratom) NR 3
w sprawie wykonania art. 24 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej
RADA EUROPEJSKIEJ WSPÓLNOTY ENERGII ATOMOWEJ,
uwzględniając art. 24, 25 i 217 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: muszą zostać wprowadzone w życie środki bezpieczeństwa dla każdego ze stopni tajności, jakie stosuje się w odniesieniu do informacji, których ujawnienie może wyrządzić szkodę w interesach obronnych jednego lub więcej Państw Członkowskich, i mając na uwadze, że takie środki muszą być wykonywane pod nadzorem Komisji, zarówno jeżeli chodzi o przedmiot, jak i o osoby i przedsiębiorstwa, którym takie informacje muszą zostać przekazane na terytorium Państw Członkowskich,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
CZĘŚĆ PIERWSZA
PRZEPISY OGÓLNE
SEKCJA I
Zakres
Artykuł 1
Zakres w odniesieniu do przedmiotu
1.
Niniejsze rozporządzenie ustala stopnie tajności oraz środki bezpieczeństwa mające zastosowanie w odniesieniu do informacji uzyskanych przez Wspólnotę lub przekazanych przez Państwa Członkowskie, które są objęte przez art. 24 i 25 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, (zwanego dalej "Traktatem").
Informacje takie są zwane dalej: Informacjami Niejawnymi Euratom ("INE").
Jednakże jeżeli państwo przekazuje informacje objęte art. 25, rozporządzenie stosuje się jedynie jeżeli użycie, do którego informacja jest wykorzystana, podlega zakresowi Traktatu.
2.
Sprawozdania, dane, dokumenty, przedmioty, środki reprodukcji i kwestie odnoszące się do informacji jak określono w akapicie pierwszym traktuje się jak INE.
Artykuł 2
Umowy, transakcje lub porozumienia dotyczące działalności wchodzącej w zakres Traktatu, które zostają zawarte, przedłużone lub odnowione między Państwem Członkowskim a osobą fizyczną lub prawną po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia, nie mogą stanowić podstawy do nieprzestrzegania przepisów niniejszego rozporządzenia.
Jednakże środki bezpieczeństwa pochodzące z zobowiązań umownych, które weszły w życie wcześniej niż niniejsze rozporządzenie, mogą być stosowane zamiast przepisów rozporządzenia przez okres określony w danej umowie.
Artykuł 3
Zakres w odniesieniu do osób
Środki bezpieczeństwa ustanowione w niniejszym rozporządzeniu stosuje się w odniesieniu do INE i instrukcje niezbędne w celu zapewnienia przestrzegania tych środków są wydawane przez:
a) instytucje, komitety, służby i bazy Wspólnoty;
b) Państwa Członkowskie i ich organy;
c) wspólne przedsiębiorstwa;
d) osoby i przedsiębiorstwa jak określono w art. 196 Traktatu.
Artykuł 4
Wspólne przedsiębiorstwa
Statut każdego wspólnego przedsiębiorstwa ustala, czy to wspólne przedsiębiorstwo ma być traktowane, do celów niniejszego rozporządzenia, w taki sam sposób, jak instytucje, służby i bazy Wspólnoty, czy jako osoby i przedsiębiorstwa, jak określono w art. 196 Traktatu.
Artykuł 5
Przepisy uzupełniające rozporządzenie dotyczące bezpieczeństwa
1.
Reguły INE dotyczące ochrony, ustanowione w niniejszym rozporządzeniu, są traktowane jak minimalne wymagania.
2.
W miarę potrzeby, Wspólnota i Państwa Członkowskie uzupełniają rozporządzenie dotyczące bezpieczeństwa w ramach ich odpowiednich jurysdykcji w celu uwzględnienia warunków lokalnych i mogą je wzmocnić w drodze własnych właściwych przepisów, z zastrzeżeniem jednakże, że poważnie nie naruszają jednolitego traktowania INE.
SEKCJA II
Organizacja
Artykuł 6
Biuro ds. Bezpieczeństwa
Z upoważnienia i na odpowiedzialność Komisji, powołane przez Komisję Biuro ds. Bezpieczeństwa:
a) koordynuje i zapewnia ogólne stosowanie środków bezpieczeństwa;
b) nadzoruje stosowanie tych środków w instytucjach, komitetach, służbach i bazach Wspólnoty;
c) jest upoważniony do weryfikacji stosowania środków bezpieczeństwa w odniesieniu do INE, jak ustanowiono w niniejszym rozporządzeniu, na terytorium Państw Członkowskich za pośrednictwem organów krajowych oraz, jeżeli uznaje to za niezbędne, do przeprowadzania takiej weryfikacji we własnym zakresie we współpracy z tymi organami;
d) proponuje wszelkie zmiany, jakie uznaje za niezbędne w celu zastosowania niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 7
Organy odpowiedzialne za stosowanie środków bezpieczeństwa w Państwach Członkowskich
Każde Państwo Członkowskie wyznacza oficjalny organ odpowiedzialny za stosowanie lub powodowanie stosowania na terytorium pod jego jurysdykcją środków bezpieczeństwa ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 8
Funkcjonariusze ds. bezpieczeństwa
1.
W każdej instytucji, służbie i bazie Wspólnoty, gdzie są przygotowywane lub przechowywane INE, Biuro ds. Bezpieczeństwa wyznacza funkcjonariusza odpowiedzialnego za stosowanie niniejszego rozporządzenia (zwanego dalej "funkcjonariuszem ds. bezpieczeństwa").
2.
Organy Państw Członkowskich i wszystkie osoby lub przedsiębiorstwa, jak określono w art. 196 Traktatu, które przygotowują lub są w posiadaniu INE, wyznaczają, za zgodą oficjalnego organu odpowiedzialnego za bezpieczeństwo, określonego w art. 7, funkcjonariusza odpowiedzialnego za stosowanie niniejszego rozporządzenia (zwanego dalej "funkcjonariuszem ds. bezpieczeństwa").
3.
Funkcjonariusze ds. bezpieczeństwa są w szczególności odpowiedzialni za:
a) dokonywanie rejestracji, jak przewidziano w art. 23;
b) prowadzenie na bieżąco, według kategorii, listy wszystkich osób upoważnionych do posiadania dostępu do INE;
c) przeszkolenie pracowników w zakresie ich obowiązków w odniesieniu do bezpieczeństwa;
d) zapewnienie stosowania fizycznych środków ochrony.
SEKCJA III
Klasyfikacja i zniesienie stopni tajności INE
Artykuł 9
Zasada
Stopnie tajności stosuje się wyłącznie w zakresie bezwzględnie koniecznym.
Artykuł 10
Stopnie tajności
INE są sklasyfikowane zgodnie z poniższą skalą stopni tajności, jak następuje:
1.
Eura - Ściśle Tajne: w przypadku gdy nieupoważnione ujawnienie informacji mogłoby spowodować wyjątkowo poważne konsekwencje dla interesów obronnych jednego lub więcej Państw Członkowskich;
2.
Eura - Tajne: w przypadku gdy nieupoważnione ujawnienie informacji mogłoby spowodować poważne konsekwencje dla interesów obronnych jednego lub więcej Państw Członkowskich;
3.
Eura - Poufne: w przypadku gdy nieupoważnione ujawnienie informacji mogłoby być ze szkodą dla interesów obronnych jednego lub więcej Państw Członkowskich;
4.
Eura - Zastrzeżone: w przypadku gdy nieupoważnione ujawnienie informacji mogłoby by mieć negatywny wpływ na interesy obronne jednego lub więcej Państw Członkowskich, ale w przypadku gdy wymaga się mniejszego stopnia zabezpieczeń niż w przypadku dokumentów sklasyfikowanych jako Eura - Poufne.
Artykuł 11
Organy właściwe w odniesieniu do klasyfikacji
1.
Komisja klasyfikuje informacje objęte art. 24 Traktatu:
a) tymczasowo, w przypadku gdy uznaje ona, że ujawnienie może zaszkodzić interesom obronnym jednego lub więcej Państw Członkowskich;
b) ostatecznie, jak tylko Państwa Członkowskie podają do wiadomości stopień tajności, jakiego wymagają.
Najwyższy stopień wnioskowany w ten sposób zostaje zastosowany.
Komisja odpowiednio notyfikuje Państwa Członkowskie.
Komisja ustanawia i dokonuje okresowego przeglądu, we współpracy z właściwymi organami Państw Członkowskich, niewyczerpującego wykazu kategorii informacji, w odniesieniu do których powinno się stosować stopnie tajności.
2.
Komisja powiadamia zarówno właściwe instytucje i organy Wspólnoty, jak również inne Państwa Członkowskie, o stopniu tajności wymaganym przez państwo pochodzenia informacji w odniesieniu do wniosków patentów i modeli użytkowych objętych art. 25 Traktatu.
Artykuł 12
Klasyfikacja dokumentów
1.
Stopnie tajności mające zastosowanie do dokumentu odnoszącego się do INE ustala się wyłącznie na podstawie zawartości danego dokumentu, a nie na podstawie stopnia tajności przedmiotu INE, do którego się odnosi.
W celu uniknięcia zagrożenia bezpieczeństwa dokumentów oznaczonych stopniem Eura - Tajne i Eura - Ściśle Tajne, odniesienia do takich dokumentów są utrzymywane na minimalnym poziomie i dokonywane w sposób nieujawniający ich zawartości ani ich stopnia tajności.
Poniższe dokumenty podlegają stopniowi tajności, który stosuje się w odniesieniu do dokumentu:
a) kopie tego dokumentu;
b) dokumenty dotyczące badań lub produkcji wykonywanych na podstawie tego dokumentu.
2.
Jeżeli dokument odnoszący się do INE składa się z kilku części, stopień tajności stosowany w odniesieniu do całości jest zawsze tym określonym przez część wymagającą najwyższego stopnia.
Artykuł 13
Zmiany w stopniach tajności i zniesienie stopni tajności
Stopień tajności zastosowany w odniesieniu do jakiegokolwiek INE może zostać zmieniony lub zniesiony w sposób przewidziany w art. 24 ust. 2 akapit piąty oraz w art. 25 ust. 3 Traktatu.
CZĘŚĆ DRUGA
PRZEPISY ODNOSZĄCE SIĘ DO OSÓB
Artykuł 14
Dostęp do INE
1.
Dostęp do i posiadanie INE może zostać udzielone jedynie osobom, które są należycie upoważnione i które, dodatkowo, ze względu na swoje obowiązki, posiadają wyraźną potrzebę do bycia powiadomionym o lub do otrzymania takich informacji.
2.
Żadne upoważnienie nie jest wymagane do dostępu do INE oznaczonych stopniem Eura - Zastrzeżone.
Artykuł 15
Upoważnienie
1.
O ile Rada nie przewiduje inaczej, upoważnienie jest udzielane jedynie osobom, które przeszły postępowanie sprawdzające zgodnie z art. 16 i otrzymały instrukcje wymagane na mocy art. 17.
2.
Upoważnienie jest udzielane w formie pisemnej.
Dokument upoważniający nie jest przechowywany przez osobę upoważnioną.
3.
Funkcjonariuszom ds. bezpieczeństwa określonym w art. 8 upoważnienia udziela się w taki sam sposób.
4.
Organami kompetentnymi do udzielania upoważnień są:
a) w przypadku członków instytucji, członków komitetów, urzędników i pracowników Wspólnoty, Biuro ds. Bezpieczeństwa;
b) we wszystkich innych przypadkach, Państwo Członkowskie, które, na mocy art. 16 ust. 2 akapit pierwszy, jest odpowiedzialne za przeprowadzenie postępowania sprawdzającego.
Upoważnienia udzielone przez Biuro ds. Bezpieczeństwa lub przez Państwo Członkowskie są uznawane przez wszystkie organy wspólnotowe i przez wszystkie Państwa Członkowskie.
5.
Biuro ds. Bezpieczeństwa i urzędowe organy odpowiedzialne za bezpieczeństwo, jak przewidziano w art. 7, każde w odniesieniu do własnych spraw, utrzymują listę osób upoważnionych do posiadania dostępu do INE o stopniu Eura - Ściśle Tajne i Eura - Tajne.
Artykuł 16
Postępowanie sprawdzające
1.
Celem postępowania sprawdzającego jest zapewnienie, że dana osoba spełnia niezbędne warunki do posiadania dostępu do INE.
Zakres postępowania sprawdzającego zależy od stopnia tajności, w odniesieniu do którego wnioskuje się o upoważnienie.
2.
We wszystkich przypadkach postępowanie sprawdzające jest przeprowadzane na odpowiedzialność Państwa Członkowskiego, którego obywatelem jest dana osoba.
Jeżeli dana osoba nie jest obywatelem żadnego Państwa Członkowskiego, to odpowiedzialnym jest Państwo Członkowskie, na którego terytorium osoba ta posiada stały adres zamieszkania lub zwykle przebywa.
Jeżeli dana osoba przebywała przez pewien czas lub jeżeli posiada powiązania w innym Państwie Członkowskim niż Państwo Członkowskie określone w poprzednim akapicie, Państwo to zostaje wezwane przez Państwo Członkowskie odpowiedzialne za przeprowadzenie postępowania sprawdzającego do uczestnictwa w postępowaniu i powiadamia o wynikach swojego dochodzenia Państwo Członkowskie odpowiedzialne za postępowanie sprawdzające.
3.
Do celów postępowania sprawdzającego stosuje się odpowiednie przepisy i dyrektywy przyjęte w każdym z Państw Członkowskich.
O ile Rada nie ustali inaczej, w odniesieniu do członków instytucji oraz urzędników i pracowników Wspólnoty, wnioski dotyczące postępowania sprawdzającego złożone przez Biuro ds. Bezpieczeństwa są kierowane do właściwych organów Państw Członkowskich, które w rozumieniu ust. 2 akapit pierwszy, będą odpowiedzialne za przeprowadzenie postępowania sprawdzającego.
Do wniosków dotyczących postępowania sprawdzającego załącza się osobiste dane szczegółowe, poświadczone przez zainteresowanych, podające w szczególności pełne informacje o statusie osobowym zainteresowanych i ich rodzin, ich działalności i stałych miejscach zamieszkania w ciągu poprzedzających dziesięciu lat.
W przypadku urzędników i pracowników Państw Członkowskich oraz osób i przedsiębiorstw określonych w art. 196 Traktatu, łącznie z pracownikami tych przedsiębiorstw, postępowanie sprawdzające przeprowadza się na wniosek danego Państwa Członkowskiego.
4.
Jeżeli zakończono postępowanie sprawdzające, stosuje się następującą procedurę w odniesieniu do członków instytucji oraz urzędników i pracowników Wspólnoty:
a) W chwili zakończenia postępowania sprawdzającego, Państwo Członkowskie, które było za nie odpowiedzialne w rozumieniu ust. 2 akapit pierwszy przesyła opinię do Biura ds. Bezpieczeństwa.
Opinia ta określa, czy na podstawie wyników postępowania sprawdzającego, występują jakiekolwiek przeciwwskazania w odniesieniu do upoważnienia danej osoby do posiadania dostępu do INE danego stopnia tajności.
Udzielając opinii, Państwo Członkowskie uwzględnia wszelkie informacje, dostarczone przez jakiekolwiek inne Państwo Członkowskie uczestniczące w postępowaniu sprawdzającym.
b) Jeżeli opinia udzielona zgodnie z lit. a) nie zawiera żadnych przeciwwskazań, Biuro ds. Bezpieczeństwa może udzielić upoważnienia w odniesieniu do danej osoby, jeżeli uważa, że nie istnieją poważne powody, aby tego nie robić.
Państwo Członkowskie odpowiedzialne za przeprowadzenie postępowania sprawdzającego jest powiadamiane przez Biuro ds. Bezpieczeństwa o podjętej decyzji.
c) Jeżeli opinia udzielona zgodnie z lit. a) jest na niekorzyść, Biuro ds. Bezpieczeństwa jest związane tą opinią i nie udziela upoważnienia.
d) Jeżeli, po udzieleniu upoważnienia, Biuro ds. Bezpieczeństwa lub Państwo Członkowskie uzyskuje informacje mogące wzbudzić wątpliwości co do upoważnionej osoby, informacje te są niezwłocznie przekazywane Państwu Członkowskiemu odpowiedzialnemu za prowadzenie postępowania sprawdzającego w rozumieniu ust. 2 akapit pierwszy.
To Państwo Członkowskie ponownie bada swoją pierwotną opinię i powiadamia Biuro ds. Bezpieczeństwa czy uważa, że upoważnienie powinno zostać zawieszone.
Biuro ds. Bezpieczeństwa stosuje się do opinii Państwa Członkowskiego, pod warunkiem że jeżeli opinia jest na korzyść, Biuro ds. Bezpieczeństwa uważa, że nie istnieją poważne powody, aby tego nie robić.
Artykuł 17
Instrukcje
1.
Przy obejmowaniu obowiązków oraz następnie w regularnych odstępach czasu wszystkie osoby w służbie Wspólnoty lub Państw Członkowskich oraz wszystkie osoby objęte art. 196 Traktatu, które z racji wykonywanych czynności zawodowych mają dostęp do INE otrzymują instrukcje od funkcjonariusza ds. bezpieczeństwa, określonego w art. 8, dotyczące potrzeby bezpieczeństwa i sposobów jego utrzymywania.
2.
Przy udzielaniu takich instrukcji, podkreśla się, że każde naruszenie obowiązku bezpieczeństwa INE może być również traktowane jako naruszenie przepisów prawa karnego stosowanych w odniesieniu do działań zagrażających bezpieczeństwu państwa.
3.
Osoby, które otrzymały takie instrukcje, podpisują oświadczenie potwierdzające otrzymanie niezbędnych instrukcji oraz potwierdzające ich zobowiązanie do przestrzegania tych instrukcji.
Artykuł 18
Wizyty i wymiana informacji
1.
W przypadku gdy, w trakcie wizyty, osoba w służbie jednej z instytucji lub jednego z urzędów lub baz Wspólnoty, lub podlegająca jurysdykcji Państwa Członkowskiego, ma otrzymać lub dyskutować INE o stopniu tajności Eura – Ściśle Tajne lub Eura – Tajne, posiadanych przez organ niż organ, w którego służbie ta osoba jest zatrudniona, lub osobę podlegającą jurysdykcji innego Państwa Członkowskiego, zawiera się uprzednie porozumienie między tymi organami lub tymi osobami.
Porozumienie to określa, że szef organu, któremu podlega osoba wizytująca, lub, w przypadku gdy nie ma takiego organu, organ urzędowy przewidziany w art. 7, przesyła dokument, poświadczony, gdzie właściwe, przez funkcjonariusza ds. bezpieczeństwa, określającego cel wizyty oraz pełne dane szczegółowe osoby, na podstawie których dokonuje się identyfikacji osoby.
Gdzie właściwe, dokument ten określa również stopień jego upoważnienia.
2.
Funkcjonariusz ds. bezpieczeństwa organu odwiedzanego zapewnia nadzór nad osobą odwiedzającą podczas jej wizyty.
CZĘŚĆ TRZECIA
FIZYCZNA OCHRONA INE
SEKCJA I
Oznaczenia wyróżniające i reprodukcja INE
Artykuł 19
Oznaczenia wyróżniające
1.
Stopnie tajności Eura - Ściśle Tajne, Eura – Tajne i Eura - Poufne zostają oznaczone przez umieszczenie wyraźnie widocznego stempla u góry i u dołu każdej strony całego dokumentu odnoszącego się do INE.
W odniesieniu do stopnia Eura – Zastrzeżone, wystarczające jest umieszczenie za pomocą stempla lub za pomocą maszyny do pisania tych słów jedynie u góry każdej strony odnośnych dokumentów.
W przypadku dokumentu oprawionego w postaci tomu, słowa te umieszcza się tylko u góry pierwszej strony tego tomu.
2.
Każda strona dokumentu odnoszącego się do INE oznaczonego stopniem tajności Eura – Poufne lub wyższym, jest numerowana.
Całkowita ilość stron dokumentów INE oznaczonych stopniem tajności Eura - Ściśle Tajne jest podana na pierwszej stronie; każdy egzemplarz takiego dokumentu nosi numer seryjny.
Odniesienie dokumentu związanego z INE oznaczonego stopniem tajności Eura - Ściśle Tajne jest podane na każdej użytej stronie.
3.
Jeżeli stopień tajności któregokolwiek danego INE zostaje zmieniony, odnośne dokumenty zostają oznaczone odpowiednio do nowego stopnia tajności INE.
Artykuł 20
Reprodukcja
1.
Ilość kompletnych lub częściowych reprodukcji INE, wykonanych w dowolnej formie i za pomocą dowolnych środków, jest ściśle ograniczona do bieżących i zasadniczych potrzeb.
2.
Reprodukcje (na przykład przedruki, kopie, wyciągi, tłumaczenia itp.)
INE oznaczonych stopniem tajności Eura - Ściśle Tajne mogą być wykonywane, w przypadku INE przekazywanych na mocy art. 24 Traktatu, tylko za zgodą Biura ds. Bezpieczeństwa, a w przypadku INE przekazywanych na mocy art. 25, tylko za zgodą Państwa Członkowskiego, w którym powstało INE.
3.
Przed reprodukcją INE oznaczonych stopniem tajności Eura - Tajne, powiadamia się funkcjonariusza ds. bezpieczeństwa przedsiębiorstwa lub organu posiadającego INE.
4.
Wszystkie oznaczenia identyfikujące INE w momencie ich reprodukcji, widnieją na reprodukcji lub reprodukcjach, które są z nich dokonywane.
5.
Osoba lub organ, z których inicjatywy dokonuje się reprodukcji, umieszcza na takiej każdej reprodukcji swoje własne wyraźne oznaczenie, po którym następuje, w przypadku INE oznaczonego stopniem tajności Eura - Ściśle Tajne lub Eura - Tajne, wzmianka o całkowitej ilości dokonanych reprodukcji i numer własny każdego egzemplarza.
SEKCJA II
Bezpieczeństwo w budynkach
Artykuł 21
1.
Właściwe służby Wspólnoty lub Państw Członkowskich zapewniają, aby budynki lub części budynków, w których przechowuje się INE oznaczone stopniem tajności Eura - Poufne lub wyższym, mogły być łatwo nadzorowane i dostępne tylko dla osób upoważnionych do wejścia do nich.
2.
W celu kontroli dostępu osób do takich budynków lub części budynków, zainteresowane służby podejmują kroki umożliwiające właściwe zidentyfikowanie pracowników i odwiedzających.
Odwiedzający nie pozostają sami w pomieszczeniach, w których znajdują się INE
3.
Po normalnych godzinach pracy, budynki lub części budynków, w których przechowuje się INE określone w ust. 1, są kontrolowane w celu zapewnienia, że szafy pancerne, szafy zawierające akta itp. są prawidłowo zamknięte i że INE są prawidłowo zabezpieczone.
4.
Budynki lub części budynków, w których przechowuje się INE oznaczone stopniem tajności Eura - Ściśle Tajne, są chronione przez strażników oraz system alarmowy.
SEKCJA III
Bezpieczne przechowywanie INE
Artykuł 22
Szafy pancerne
1.
INE oznaczone stopniem tajności Eura - Ściśle Tajne przechowuje się w szafach pancernych zaopatrzonych w zamek o potrójnej kombinacji szyfrowej.
Ustawienia tajnej kombinacji szyfrowej są zmieniane za każdym razem, gdy członek personelu, któremu znana jest kombinacja zostaje przeniesiony oraz za każdym razem, gdy bezpieczeństwo zostało naruszone lub gdy istnieje takie podejrzenie; w innym przypadku kombinację szyfrową zmienia się co sześć miesięcy.
2.
INE oznaczone stopniem tajności Eura – Tajne i Eura - Poufne przechowuje się w szafach pancernych lub stalowych, których system zamków jest regularnie sprawdzany i uznawany za niezawodny.
3.
INE oznaczone stopniem tajności Eura - Zastrzeżone, przechowuje się w taki sposób, aby osoba nieuprawniona nie mogła uzyskać do nich dostępu.
SEKCJA IV
Rejestracja INE
Artykuł 23
Wszystkie INE oznaczone stopniem tajności Eura - Ściśle Tajne i Eura - Tajne podlegają rejestracji.
Taka rejestracja umożliwia:
- niezwłoczne ustalenie listy osób, które korzystały lub były w posiadaniu takich dokumentów,
- niezwłoczne ustalenie posiadaczy każdego z egzemplarzy i duplikatów tych dokumentów.
SEKCJA V
Obrót INE
Artykuł 24
Przepisy praktyczne
1.
Obrót INE w ramach budynku lub grupy budynków zabezpiecza się w taki sposób, aby zapobiec jakimkolwiek wyciekom.
2.
INE oznaczone stopniem tajności Eura - Poufne i wyższym, wysyłane poza budynek lub grupę budynków umieszcza się w dwóch kopertach, z których wewnętrzna nosi oznaczenie stopnia tajności.
W żadnym wypadku nie umieszcza się stopnia tajności na kopercie zewnętrznej.
Każda osoba otrzymująca INE niezwłocznie powiadamia o odbiorze w formie potwierdzenia odbioru.
To potwierdzenie odbioru, które nie posiada żadnych oznaczeń stopnia tajności, określa numer referencyjny INE, numer egzemplarza oraz jego datę, ale nie ich treść lub stopień tajności.
Odbiorca niezwłocznie zwraca potwierdzenie odbioru nadawcy, który upewnia się o dopełnieniu tego obowiązku.
3.
Z INE oznaczonych stopniem tajności Eura - Zastrzeżone korzysta się w sposób zapewniający ich bezpieczeństwo.
Artykuł 25
Obrót INE we Wspólnocie
1.
INE oznaczone stopniem tajności Eura - Ściśle Tajne wysyłane za granicę są przesyłane w bagażu dyplomatycznym pod opieką kuriera, któremu towarzyszy jedna inna osoba.
INE oznaczone stopniem tajności Eura - Tajne i Eura - Poufne wysyłane za granicę są przesyłane w bagażu dyplomatycznym.
Niniejsze przepisy stosuje się również, jeżeli INE jest wysyłane zgodnie z art. 4 i 5 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej.
2.
Wyjątkowo, INE określone w ust. 1 mogą być również przewożone przez inne osoby, z zastrzeżeniem, że:
a) osoby te są upoważnione do posiadania dostępu do INE o danym stopniu tajności;
b) przesyłki zawierające INE są opatrzone pieczęcią urzędową, zwalniającą je z kontroli celnej;
c) osoba przewożąca posiada zaświadczenie uznawane przez wszystkie kraje, przez które przejeżdża i upoważniające ją do przewiezienia przesyłki do jej wskazanego miejsca przeznaczenia;
d) osoba przewożąca jest należycie poinstruowana o obowiązkach na niej spoczywających w trakcie przewożenia INE.
3.
Przesyłka INE oznaczonych stopniem tajności Eura - Zastrzeżone nie podlega żadnym przepisom szczególnym.
Istotne jest, jednakże zapewnienie, aby żadna nieupoważniona osoba nie posiadała dostępu do takich informacji.
Artykuł 26
Obrót INE na terytorium Państwa Członkowskiego
1.
INE oznaczone stopniem tajności Eura - Poufne i wyższym wysyła się za pośrednictwem kuriera.
Kurier powinien spełniać warunki ustanowione w art. 25 ust. 2 lit. a) i d).
W przypadku INE oznaczonych stopniem tajności Eura - Ściśle Tajne kurierowi towarzyszy inna osoba.
2.
Jednakże INE oznaczone stopniem tajności Eura - Tajne można wysyłać pocztą w postaci listu wartościowego.
INE oznaczone stopniem tajności Eura - Poufne można również wysyłać listem poleconym.
3.
INE oznaczone stopniem tajności Eura - Zastrzeżone wysyła się zgodnie z przepisami art. 25 ust. 3.
Artykuł 27
Przewożenie INE podczas podróży służbowych lub do celów posiedzeń
1.
Przewożenie dokumentów INE podczas podróży służbowych lub do celów posiedzeń poza budynki, w których są przechowywane, ogranicza się do minimum.
2.
INE przewożone podczas podróży służbowych, jeżeli nie są wykorzystywane, zostają złożone w miejscu spełniającym w każdym aspekcie wymogi bezpieczeństwa w rozumieniu art. 21 i 22.
Służby Państwa Członkowskiego, na którego terytorium odbywa się posiedzenie lub podróż służbowa, udzielają niezbędnej pomocy w tym celu.
Jeżeli złożenie INE w ten sposób okazuje się niemożliwe, osoba podróżująca pozostaje osobiście odpowiedzialna za bezpieczeństwo tych dokumentów, wykorzystując wszelkie dostępne środki bezpieczeństwa.
Jeżeli złożenie dokumentów INE w miejscu zapewniającym odpowiednie warunki bezpieczeństwa, INE pozostają pod osobistą opieką osoby podróżującej.
W szczególności zabrania się, nawet czasowego, pozostawienia takich INE w sejfach hotelowych lub w pojazdach.
3.
Dokumentów odnoszących się do INE nie można odczytywać publicznie.
Artykuł 28
Przekazywanie INE za pośrednictwem środków telekomunikacyjnych
1.
INE oznaczone stopniem tajności Eura - Poufne i wyższym można przesyłać za pomocą telegramu, radia, telefonu lub teleksu pod warunkiem że są one właściwie zakodowane w sposób odpowiadający stopniowi tajności danego dokumentu.
2.
INE oznaczone stopniem tajności Eura - Ściśle Tajne są przesyłane w ten sposób jedynie w przypadku nagłej i absolutnej konieczności.
3.
Zabrania się wykonywanie wszelkich niekodowanych rozmów telefonicznych odnoszących się do INE oznaczonych stopniem tajności Eura - Poufne i wyższym.
SEKCJA VI
Niszczenie INE
Artykuł 29
Niszczenie systematyczne
1.
W celu uniknięcia niepotrzebnego gromadzenia INE, niszczy się egzemplarze przedawnione i występujące w nadmiernej ilości.
Dokumenty oznaczone stopniem tajności Eura - Tajne i Eura - Ściśle Tajne nie zostają zniszczone bez uprzedniego upoważnienia organu uprawnionego do podjęcia decyzji w sprawie ich klasyfikacji.
2.
Zniszczenia INE dokonuje się przez spalenie, zmielenie lub pocięcie, które w przypadku INE oznaczonych stopniem tajności Eura - Ściśle Tajne i Eura - Tajne, odbywa się w obecności funkcjonariusza bezpieczeństwa lub osoby przez niego w tym celu wyznaczonej, który sporządza protokół zniszczenia.
3.
Wszelkie środki reprodukcji, niezależnie od ich rodzaju, na przykład szablony, kalki, taśmy, odręczne uwagi, negatywy filmów, które były używane do sporządzenia lub reprodukcji zostają zniszczone, zgodnie z instrukcjami podanymi przez funkcjonariusza ds. bezpieczeństwa, po sporządzeniu zachowywanych egzemplarzy.
Artykuł 30
Niszczenie awaryjne
Każdy organ posiadający INE opracowuje plan niszczenia awaryjnego, który w wyjątkowych okolicznościach mógłby zapobiec wpadnięciu INE oznaczonych stopniem tajności Eura – Poufne i wyższym w ręce osób nieupoważnionych.
SEKCJA VII
Przepisy szczególne
Artykuł 31
Jeśli niektóre z powyższych przepisów nie mogą być zastosowane z powodu szczególnego charakteru INE, funkcjonariusz ds. bezpieczeństwa podejmuje lub powoduje podjęcie właściwych środków w celu zapewnienia ochrony bezpieczeństwu tych INE równoważnej ochronie określonej w niniejszym rozporządzeniu.
CZĘŚĆ CZWARTA
ŚRODKI PODEJMOWANE W PRZYPADKU NARUSZENIA ROZPORZĄDZENIA DOTYCZĄCEGO BEZPIECZEŃSTWA
Artykuł 32
Obowiązkowe powiadomienie
1.
Każda osoba, która została przeszkolona zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia, i która stwierdza lub podejrzewa, że dokonano naruszenia przepisów dotyczących bezpieczeństwa lub środków bezpieczeństwa, niezwłocznie powiadamia o tym funkcjonariusza ds. bezpieczeństwa lub jego przełożonego.
2.
Gdy tylko takie naruszenie lub podejrzewane naruszenie w rozumieniu ust. 1 daje podstawy do stwierdzenia, że INE oznaczone stopniem tajności Eura - Poufne lub wyższym, zostały ujawnione nieupoważnionej osobie, kwestia zostaje niezwłocznie przekazana do Biura ds. Bezpieczeństwa lub do organów urzędowych określonych w art. 7, które ustalają stan faktyczny.
3.
Jeżeli podejrzewane naruszenie w rozumieniu ust. 2 zostaje potwierdzone, organy urzędowe określone w art. 7 wszystkich Państw Członkowskich zostają powiadomione przez Biuro ds. Bezpieczeństwa, lub odwrotnie; każde z nich podejmuje, we własnym zakresie, wszelkie kroki:
a) w celu ograniczenia do minimum powstałej szkody;
b) w celu zapobieżenia ponownego wystąpienia takiego naruszenia.
Artykuł 33
Procedura powiadamiania Państw Członkowskich
Biuro ds. Bezpieczeństwa powiadamia Państwa Członkowskie o ustalonym stanie faktycznym za pośrednictwem organów urzędowych określonych w art. 7.
Dane państwo lub państwa, jeśli uważają to za niezbędne, przesyłają do organu urzędowego państwa właściwego wniosek o wszczęcie procedury przewidzianej w art. 194 ust. 1 akapit drugi Traktatu.
CZĘŚĆ PIĄTA
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 34
Traktaty lub umowy z państwami trzecimi
Niniejsze przepisy nie naruszają zobowiązań Wspólnoty i Państw Członkowskich lub Wspólnoty lub Państw Członkowskich w tej dziedzinie, wynikających z traktatów lub porozumień zawartych z państwami trzecimi, organizacją międzynarodową lub obywatelami państw trzecich.
Artykuł 35
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie czterdziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie nr 5
zmieniające listę B załącznika IV do Traktatu
RADA EUROPEJSKIEJ WSPÓLNOTY ENERGII ATOMOWEJ,
uwzględniając postanowienia Traktatu, a w szczególności jego art. 1 i 92 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
reaktory jądrowe umieszczone są w wykazie A2 załącznika IV do Traktatu, podczas gdy składniki i części do tych reaktorów jądrowych znajdują się na liście B,
objęcie przez odmienny system celny reaktorów jądrowych z jednej strony, a składników i części do reaktorów jądrowych z drugiej strony stanowi poważną przeszkodę w realizacji celów Wspólnoty,
ta różnica w systemach mogłaby zachęcać do przywożenia do Wspólnoty całych reaktorów jądrowych i negatywnie wpłynąć na produkcję składników i części reaktorów jądrowych przez przemysł Wspólnoty,
tym samym wyjątkowy system wynikający z wpisania składników i części do reaktorów jądrowych na listę inną niż lista, na której znajdują się reaktory, powinien zostać zastąpiony systemem włączającym składniki i części reaktorów jądrowych na tą samą listę, na której znajduje się całość, do jakiej są przeznaczone,
wynik ten uzyska się przez skreślenie wyrazów "składniki i części do reaktorów jądrowych" z listy B załącznika IV do Traktatu,
Decyzja
ustalająca datę podjęcia obowiązków przez Agencję Dostaw Euratomu i zatwierdzająca Regulamin Agencji z dnia 5 maja 1960 r. określający sposób równoważenia popytu i podaży rud, materiałów źródłowych i specjalnych materiałów rozszczepialnych
KOMISJA EUROPEJSKIEJ WSPÓLNOTY ENERGII ATOMOWEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 52, 53, 60 i 222,
a także mając na uwadze, co następuje: do Komisji należy określenie daty podjęcia przez Agencję powierzonych jej zadań;
wprowadzenie w życie procedur określonych przez Agencję w ramach wykonywania art. 60 ust. 6 Traktatu obowiązkowo musi uwzględniać działania przejściowe ułatwiające ich stopniowe zastosowanie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Datą podjęcia przez Agencję Dostaw Euratomu obowiązków przekazanych jej na mocy Traktatu jest dzień 1 czerwca 1960 r.
Artykuł 2
Zatwierdza się Regulamin Agencji z dnia 5 maja 1960 r. określający zasady równoważenia popytu i podaży rud, materiałów źródłowych i specjalnych materiałów rozszczepialnych.
Artykuł 3
Regulamin, o którym mowa w art. 2, wchodzi w życie w całości w dniu 1 czerwca 1960 r. dla kontraktów obejmujących dostawę specjalnych materiałów rozszczepialnych.
W odniesieniu do kontraktów na dostawę rud i materiałów źródłowych, wprowadzenie w życie art. 5 i 6 tego Regulaminu odracza się o sześć miesięcy, licząc od daty ustalonej w akapicie pierwszym niniejszego artykułu.
Artykuł 4
Kontrakty na dostawy rud lub surowców są w ciągu tego okresu przedkładane Komisji do uprzedniego zatwierdzenia.
W ciągu tych sześciu miesięcy zostanie przeprowadzany i ukończony przegląd rynku zgodnie z procedurami ustalonymi w art. 1–4 tego Regulaminu.
Artykuł 5
Decyzja niniejsza stosuje się do Agencji Dostaw Euratomu, a także do wszystkich użytkowników i producentów rud, materiałów źródłowych i specjalnych materiałów rozszczepialnych.
Decyzja
w sprawie stosowania do Algierii i francuskich departamentów zamorskich postanowień Traktatu dotyczących przepływu kapitału
RADA EUROPEJSKIEJ WSPÓLNOTY GOSPODARCZEJ,
uwzględniając Traktat, w szczególności jego art. 227 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
na mocy art. 227 ust. 2 akapit drugi do Rady należy określenie warunków stosowania do Algierii i francuskich departamentów zamorskich postanowień Traktatu, które nie są wymienione w akapicie pierwszym, w szczególności postanowień dotyczących kapitału;
Rada otrzymała propozycję dyrektywy w sprawie liberalizacji przepływu kapitału, przedłożoną przez Komisję na mocy art. 69 Traktatu;
Artykuły 67–73 Traktatu, a także postanowienia art. 106 dotyczące przepływu kapitału, stosuje się do Algierii i francuskich departamentów zamorskich. Artykuł 2
Decyzja Rady
w sprawie ustanowienia Grupy ds. Koordynacji Polityki w zakresie Ubezpieczeń Kredytów, Poręczeń i Kredytów Finansowych
RADA EUROPEJSKIEJ WSPÓLNOTY GOSPODARCZEJ,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: kredyt odgrywa kluczową rolę w handlu międzynarodowym; narzędzia kredytowe stanowią jeden z najważniejszych środków, dzięki którym kraje rozwijające się mogą szybciej sfinansować wyposażenie oraz następuje rozwój handlu między tymi krajami a Państwami Członkowskimi;
działania Państw Członkowskich w zakresie ubezpieczeń kredytów eksportowych oraz kredytów eksportowych mogą wchodzić w zakres systemów pomocy państwowej lub mogą mieć związek z takimi systemami, które zgodnie z art. 112 Traktatu mają być stopniowo ujednolicone przed końcem okresu przejściowego w zakresie niezbędnym do zapewnienia, że nie narusza to konkurencji między przedsiębiorstwami Wspólnoty;
pożądane jest zatem wprowadzenie w zakresie ubezpieczeń kredytów eksportowych i udzielania kredytów krajom rozwijającym się procedury konsultacji i współpracy między Państwami Członkowskimi i Komisją w celu ustalenia wspólnych zasad i ułatwienia wypracowania konkretnych propozycji i rozwiązań,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
1.
W celu wspierania aktywnej współpracy wewnątrz EWG i wypracowania wspólnych rozwiązań problemów szczególnych w związku z ubezpieczeniem kredytów eksportowych i polityką kredytową w stosunku do krajów rozwijających się oraz wspierania ich rozwoju gospodarczego ustanawia się Grupę ds. Koordynacji Polityki w zakresie Ubezpieczeń Kredytów, Poręczeń i Kredytów Finansowych.
2.
Grupa ma następujące zadania:
a) przedstawianie sugestii zmierzających do ujednolicenia warunków ubezpieczeń kredytów eksportowych, kredytów finansowych i poręczeń inwestycyjnych w Państwach Członkowskich, przy czym dla ubezpieczenia kredytów eksportowych należy uwzględniać przepisy Unii berneńskiej i działania podjęte w tej dziedzinie przez organy Państw Członkowskich;
b) poszukiwanie odpowiednich środków w celu wsparcia wielostronnych zastosowań zasobów finansowych przekazywanych do dyspozycji państwom rozwijającym się;
c) wspieranie wymiany informacji i konsultacji we wszystkich konkretnych kwestiach, które należą do jej kompetencji;
d) przedkładanie zgodnie ze swoimi kompetencjami sugestii w celu koordynacji stanowisk Państw Członkowskich lub ich wyspecjalizowanych organów w organizacjach międzynarodowych.
3.
Grupa składa się z ograniczonej liczby przedstawicieli każdego Państwa Członkowskiego i Komisji, sprawujących odpowiedzialne stanowiska ściśle związane z wymienionymi dziedzinami.
Każdy przedstawiciel może zostać zastąpiony przez zastępcę, dla którego mianowania obowiązują te same warunki.
Przy rozpatrywaniu poszczególnych spraw przedstawiciele mogą wezwać ekspertów.
Sekretariat Rady świadczy Grupie usługi sekretariatu.
4.
Grupa zaprasza do uczestnictwa w swych pracach przedstawicieli Europejskiego Banku Inwestycyjnego.
5.
Grupa może, o ile to konieczne, zaprosić na swoje posiedzenie i wysłuchać ekspertów lub przedstawicieli odpowiednich organizacji zawodowych czy handlowych.
6.
Okresowo grupa sporządza raporty dla właściwych władz. Grupa przyjmuje swój regulamin.
Decyzja Rady
ustanawiająca Grupę ds. Pomocy Technicznej
RADA EUROPEJSKIEJ WSPÓLNOTY GOSPODARCZEJ,
mając na uwadze, co następuje: w niektórych sektorach istnieje dysproporcja między zapotrzebowaniem na pomoc techniczną a pozostającymi do dyspozycji środkami, konieczne jest zatem unikanie podwójnego zapewniania pomocy technicznej oraz wykorzystywanie zasobów finansowych i ludzkich w sposób skuteczny;
konieczne jest udostępnienie większej ilości pomocy technicznej krajom rozwijającym się oraz poszukiwanie najlepszych środków do realizacji tego celu;
użyteczne jest porównywanie odpowiednich doświadczeń, różnych metod stosowanych oraz powstających problemów organizacyjnych, z poszanowaniem działalności regionalnych i międzynarodowych organizacji zajmujących się pomocą techniczną;
wysiłki w zakresie pomocy technicznej, zarówno na poziomie międzynarodowym, jak i krajowym, powinny być bardziej produktywne, jednakże bez zastępowania takich wysiłków działaniami krajowych agencji Państw Członkowskich;
skoordynowanie działań Państw Członkowskich byłoby zatem bardzo użyteczne w zakresie pomocy technicznej, umożliwiając w ten sposób osiągnięcie maksymalnej stopy zwrotu ze środków materiałowych i siły roboczej przeznaczonych na pomoc techniczną,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
1.
Utworzona zostaje Grupa ds. Pomocy Technicznej w celu wspierania aktywnej współpracy między Państwami Członkowskimi a Komisją oraz w celu wyszukiwania wspólnych rozwiązań określonych problemów dotyczących pomocy technicznej dla krajów rozwijających się.
2.
Do podstawowych zadań Grupy należy:
a) wymiana informacji w sprawie działalności Państw Członkowskich i Komisji w zakresie pomocy technicznej;
b) porównywanie środków dostępnych w państwach będących dawcami pomocy oraz potrzeb krajów rozwijających się;
c) badanie wniosków o pomoc techniczną, złożonych przez kraje rozwijające się w szczególności w celu znalezienia najlepszych sposobów ich realizacji;
d) porównywanie i, w miarę potrzeby, formułowanie sugestii dotyczących harmonizacji metod i technik stosowanych przez krajowe agencje w zakresie pomocy technicznej;
e) rozpatrywanie, w terminach późniejszych, podejmowania wspólnych działań w dziedzinie pomocy technicznej oraz formułowanie sugestii jej dotyczących;
f) ogólne badanie wszelkich problemów w zakresie uprawnień Grupy, podniesionych przez każdego członka oraz w szczególności wspieranie współpracy między Państwami Członkowskimi w ramach organizacji międzynarodowych oraz przedstawianie użytecznych wniosków w tym celu.
3.
Grupa składa się z przedstawicieli każdego z Państw Członkowskich i Komisji, którzy mają szczególne obowiązki w zakresie pomocy technicznej.
Każdy przedstawiciel może wyznaczyć swojego zastępcę, który zostaje mianowany na tej samej zasadzie.
Podczas dyskusji nad poszczególnymi problemami przedstawiciele mogą być wspomagani przez ekspertów.
Sekretariat Rady zapewnia obsługę Sekretariatu Grupy.
4.
Wysoka Władza EWWiS i Komisja Euratomu mogą być reprezentowane na posiedzeniach Grupy.
5.
Grupa może zaprosić i wysłuchać poglądów każdego eksperta, którego opinię uważa za użyteczną w trakcie swych prac.
6.
Grupa składa sprawozdania właściwym władzom w regularnych odstępach czasu.
Regulamin
Agencji Dostaw Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej określający sposób równoważenia podaży i popytu rud, materiałów źródłowych i specjalnych materiałów rozszczepialnych
AGENCJA DOSTAW EUROPEJSKIEJ WSPÓLNOTY ENERGII ATOMOWEJ,
uwzględniając postanowienia Traktatu, w szczególności jego art. 60 akapit 6,
po konsultacji z Komitetem Konsultacyjnym Agencji,
uwzględniając decyzję Komisji Euratomu z dnia 5 maja 1960 r. ustalającą datę podjęcia obowiązków przez Agencję Dostaw i zatwierdzającą niniejszy regulamin, w szczególności art. 3 i 4 tej decyzji dotyczące warunków wejścia w życie niniejszego regulaminu, a także mając na uwadze, co następuje:
w celu wykonywania swych funkcji zgodnie z zasadami wymienionymi w art. 52 Traktatu, Agencja powinna, w zakresie każdego produktu, na podstawie zgłoszeń dotyczących przewidywanego zapotrzebowania użytkownikównbsp;i przewidywanych możliwości dostaw producentów, mieć pełne rozeznanie sytuacji rynkowej;
sposób równoważenia podaży i popytu należy ustalać z zachowaniem warunków pozwalających sprostać różnym sytuacjom w zakresie zaopatrzenia;
wprowadzenie w życie sposobu równoważenia podaży i popytu obejmuje środki o charakterze przejściowym ułatwiające jego stopniowe stosowanie,
PRZYJMUJE NINIEJSZY REGULAMIN:
Artykuł 1
Na żądanie Agencji, użytkownicy zgłaszają Agencji, na okres określony zgodnie z art. 3, swoje przewidywane zapotrzebowanie na rudy, materiały źródłowe i specjalne materiały rozszczepialne oraz na podstawie zawartych już umów, ich plany odbioru.
W zgłoszeniach należy podać następujące specyfikacje:
1. nazwę produktu;
2. rodzaj i skład chemiczny i fizyczny oraz inne odpowiednie specyfikacje;
3. ilość (w jednostkach systemu metrycznego);
4. miejsce pochodzenia;
5. użycie;
6. harmonogram dostaw;
7. cenę niewiążącą.
Artykuł 2
Na żądanie Agencji, producenci zgłaszają Agencji, na okres określony zgodnie z art. 3, swoje początkowe zapasy, wielkość przewidywanej produkcji oraz na podstawie zawartych już umów, plany dostaw.
W zgłoszeniach należy podać następujące specyfikacje:
1. nazwę produktu;
2. rodzaj i skład chemiczny i fizyczny oraz inne odpowiednie specyfikacje;
3. ilość (w jednostkach systemu metrycznego);
4. miejsce pochodzenia;
5. harmonogram dostaw;
6. cenę niewiążącą.
Artykuł 3
Po uzyskaniu opinii Komitetu Konsultacyjnego, Agencja ustala i ogłasza w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, w jakim terminie i na jaki okres użytkownicy i producenci dokonują zgłoszeń wymienionych w art. 1 i 2.
Artykuł 4
Po otrzymaniu zgłoszeń określonych w art. 1 i 2 niniejszego regulaminu, Agencja przekazuje, pismem okólnym, użytkownikom i producentom dane ogólne i tendencje rynkowe, a także, jeśli to ma miejsce, możliwości dostaw i rynki zbytu w państwach trzecich.
Artykuł 5
Jeśli w przypadku określonego produktu, Komisja stwierdzi, w szczególności z inicjatywy Agencji, po wysłuchaniu Komitetu Konsultacyjnego, że sytuacja na rynku wykazuje wyraźny nadmiar podaży w stosunku do popytu, to może ona zwrócić się do Agencji, w drodze odpowiedniej dyrektywy, o zastosowanie procedury uproszczonej, określonej poniżej:
a) na podstawie danych uzyskanych ze zgłoszeń dokonanych zgodnie z art. 1 i 2 niniejszego regulaminu, Agencja, po otrzymaniu opinii Komitetu Konsultacyjnego, określa warunki ogólne, którym muszą odpowiadać umowy o dostawę dotyczące tego produktu;
b) o tych warunkach ogólnych powiadamiani są zainteresowani, którzy są wówczas uprawnieni do prowadzenia bezpośrednich negocjacji i podpisywania umów;
c) umowy przekazywane są Agencji i uważa się je za zawarte przez Agencję, jeśli w ciągu ośmiu dni licząc od daty otrzymania umów, Agencja nie prześle zainteresowanym sprzeciwu.
Procedury przewidzianej w niniejszym artykule nie stosuje się do umów o dostawę dotyczących specjalnych materiałów rozszczepialnych.
Artykuł 6
Równoważenia podaży i popytu, z wyjątkiem przewidzianym w art. 5, dokonuje się zgodnie z następującą procedurą:
Użytkownicy zgłaszają Agencji w terminach i na okresy przez nią ustalone, ich zapotrzebowanie na dostawy rud, materiałów źródłowych i specjalnych materiałów rozszczepialnych.
Po otrzymaniu zgłoszeń, Agencja ustala drogą przetargu, podając wszelkie potrzebne specyfikacje, terminy przedstawienia ofert przez producentów ze Wspólnoty oraz okresy, na które należy te oferty przedstawić.
Uważa się, że producenci ze Wspólnoty przedstawiający swoje oferty dopełnili obowiązku spoczywającego na nich zgodnie z art. 57 ust. 2 akapit 2 Traktatu.
Po otrzymaniu tych ofert, Agencja decyduje czy i w jakich ilościach korzysta ze swego prawa do dokonania wyboru.
Agencja informuje użytkowników o ofertach i o wielkości zapotrzebowania, które otrzymała oraz podaje zainteresowanym warunki, na jakich może być zrealizowane ich zapotrzebowanie, a także warunki zawierania umów.
Artykuł 7
Niezależnie od przepisów przewidzianych w art. 5 i 6 niniejszego regulaminu, użytkownicy mogą w każdej chwili przedstawić Agencji zapotrzebowanie lub złożyć zamówienie.
Zamówienia te realizuje się na możliwie najlepszych warunkach w zależności od możliwości rynkowych.
Artykuł 8
Niniejszy regulamin wchodzi w życie dnia 1 czerwca 1960 r., ze wszystkimi przepisami odnoszącymi się do umów dotyczących dostaw specjalnych materiałów rozszczepialnych.
W zakresie umów dotyczących dostaw rud i materiałów źródłowych, stosowanie art. 5 i 6 odracza się na sześć miesięcy począwszy od tej daty i wchodzi ono w życie w dniu 1 grudnia 1960 r.
W okresie tym, umowy przewidziane w niniejszym akapicie podlegają uprzedniemu zatwierdzeniu przez Komisję, zgodnie z art. 222 Traktatu.
Decyzja Rady
ustanawiająca procedurę uprzedniej kontroli i konsultacji w odniesieniu do przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych proponowanych przez Państwa Członkowskie w dziedzinie transportu
RADA EUROPEJSKIEJ WSPÓLNOTY GOSPODARCZEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 75;
uwzględniając wniosek Komisji;
po konsultacji z Komitetem Ekonomiczno-Społecznym oraz Europejskim Zgromadzeniem Parlamentarnym;
a także mając na uwadze, co następuje: osiągnięcie celów Traktatu w ramach wspólnej polityki transportowej wymaga ustanowienia procedury uprzedniej kontroli i konsultacji w odniesieniu do przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych proponowanych przez Państwa Członkowskie w dziedzinie transportu;
procedura taka pomoże we wspieraniu ścisłej współpracy pomiędzy Państwami Członkowskimi a Komisją w osiąganiu celów Traktatu oraz pomoże w zapobieganiu powstawaniu rozbieżności w politykach transportowych Państw Członkowskich;
procedura taka służy także ułatwianiu stopniowego wdrażania wspólnej polityki transportowej;
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Każde Państwo Członkowskie zamierzające przyjąć przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne dotyczące transportu kolejowego, drogowego lub żeglugi śródlądowej, które mogą znacznie zakłócić wdrażanie wspólnej polityki transportowej, we właściwym czasie oraz w formie pisemnej notyfikuje Komisji taki środek i równocześnie informuje pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 2
1.
W terminie trzydziestu dni od otrzymania notyfikacji określonej w art. 1 Komisja kieruje do danego Państwa Członkowskiego opinię lub zalecenie; równocześnie informuje o tym pozostałe Państwa Członkowskie.
2.
Każde Państwo Członkowskie może przedstawić Komisji swoje uwagi na temat przepisów, o których mowa; równocześnie komunikuje je pozostałym Państwom Członkowskim.
3.
Jeżeli Państwo Członkowskie tego zażąda lub Komisja uzna to za stosowne, Komisja konsultuje wszystkie Państwa Członkowskie w sprawie przepisów, o których mowa.
W przypadku określonym w ust. 4, takie konsultacje mogą być przeprowadzone a posteriori w terminie 30 dni.
4.
Na żądanie Państwa Członkowskiego, Komisja może skrócić termin określony w ust. 1, lub wydłużyć go za zgodą tego Państwa.
Termin zostaje skrócony do 10 dni, jeżeli Państwo Członkowskie oświadczy, że proponowane przez nie przepisy mają pilny charakter.
Komisja informuje Państwa Członkowskie o każdym takim skróceniu lub wydłużeniu terminu.
5.
Państwo Członkowskie wprowadza w życie przepisy, o których mowa, po upływie terminu określonego w ust. 1 lub w ust. 4 lub po sformułowaniu przez Komisję opinii lub zalecenia, z wyjątkiem nadzwyczajnie pilnego przypadku wymagającego natychmiastowego działania Państw Członkowskich.
W takim przypadku Państwo Członkowskie informuje niezwłocznie Komisję i procedura określona w niniejszym artykule zostaje przeprowadzona a posteriori w terminie trzydziestu dni od otrzymania takiej informacji.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 4 grudnia 1962 r.
w sprawie koordynacji polityk w zakresie struktury rolnictwa
RADA EUROPEJSKIEJ WSPÓLNOTY GOSPODARCZEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Zgromadzenia,
a także mając na uwadze, co następuje: funkcjonowaniu i rozwojowi wspólnego rynku produktów rolnych musi towarzyszyć ustanowienie wspólnej polityki rolnej, której integralną częścią jest polityka w zakresie struktury rolnictwa;
na mocy art. 39 ust. 1 lit. a) i b) Traktatu jednym z celów wspólnej polityki rolnej jest zwiększenie wydajności produkcji rolnej i zapewnienie w ten sposób odpowiedniego poziomu życia ludności rolniczej, w szczególności poprzez podniesienie indywidualnych dochodów osób zatrudnionych w rolnictwie; aby cele te zostały osiągnięte, konieczne jest zachowanie zdrowych elementów w strukturze rolnictwa oraz wyeliminowanie braków w strukturze;
wdrażając politykę w zakresie struktury w ramach wspólnej polityki rolnej, należy zwrócić uwagę na tendencje występujące na rynkach rolnych; w konsekwencji konieczna jest ścisła współpraca pomiędzy polityką w zakresie rynków rolnych i polityką w zakresie struktur rolnych; ponadto należy pamiętać, że struktura rolnictwa jest ściśle związana z gospodarką jako całością;
niezbędna zatem jest zarówno koordynacja polityki strukturalnej z polityką rozwoju regionalnego, jak i, w ramach polityki rozwoju regionalnego, podjęcie dodatkowych środków stworzonych w celu ułatwienia dostosowania rolnictwa do tendencji gospodarczych i społecznych;
na poziomie lokalnym i regionalnym występują braki strukturalne, zatem poprawa strukturalna jest możliwa wyłącznie przy aktywnej współpracy stron bezpośrednio zainteresowanych; przede wszystkim Państwa Członkowskie są odpowiedzialne za wdrożenie polityki w zakresie struktury;
jednakże należy podjąć, w ramach Wspólnoty, kroki w celu pobudzenia wysiłków skierowanych na poprawę struktury rolnictwa, jak również w celu dokonania wszystkiego, co jest możliwe, aby zwiększyć potencjał gospodarczy i konkurencyjność rolnictwa;
koordynacja przez Wspólnotę polityk strukturalnych Państw Członkowskich zapewnia środki harmonizacji takich polityk ze wspólną polityką rolną oraz z innymi celami Wspólnoty;
koordynacja polityk strukturalnych wymaga ścisłej i trwałej współpracy pomiędzy Państwami Członkowskimi a Komisją; może to zostać osiągnięte w sposób najbardziej efektywny poprzez utworzenie Stałego Komitetu składającego się z przedstawicieli każdego z Państw Członkowskich oraz przedstawiciela Komisji jako przewodniczącego;
niezbędne jest, aby Komisja przedkładała corocznie Zgromadzeniu i Radzie sprawozdanie w sprawie struktury, przedstawiające ogólną sytuację we Wspólnocie w odniesieniu do struktury rolnictwa oraz zawierające ocenę polityk strukturalnych Państw Członkowskich w odniesieniu do celów wspólnej polityki rolnej;
w ramach koordynacji polityk strukturalnych należy podjąć kroki, aby zapewnić odpowiednie i skoordynowane korzystanie ze wspólnotowych możliwości finansowania w celu poprawy struktury rolnictwa, możliwości te oferowane są głównie przez Fundusz Orientacji i Gwarancji (w odniesieniu do działań objętych art. 3 ust. 1 lit. d) i art. 2 ust. 2 lit. c) rozporządzenia Rady nr 25 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej), przez Europejski Fundusz Społeczny oraz przez Europejski Bank Inwestycyjny;
niezbędne jest, aby Komisja, opierając się w szczególności na sprawozdaniu w sprawie struktury, przedkładała Radzie do przyjęcia na mocy art. 43 Traktatu propozycje zmierzające do poprawy struktury rolnictwa oraz do umożliwienia koordynacji polityk strukturalnych Państw Członkowskich;
w celu koordynacji polityk strukturalnych niezbędne jest informowanie o sytuacji w Państwach Członkowskich w odniesieniu do struktury rolnictwa i polityk rolnych, a w szczególności o środkach podjętych w celu poprawy struktury, jak również warunków na poziomie regionalnym; Państwa Członkowskie powinny dostarczyć Komisji niezbędne informacje;
aby osiągnąć efektywną koordynację polityk strukturalnych, Komisja musi otrzymywać od Państw Członkowskich szczegóły wszystkich proponowanych wieloletnich planów oraz programów regionalnych, jak również projekty wszystkich proponowanych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych lub, jeżeli nie istnieją one w formie projektów, szeroki opis ogólny przewidzianych przepisów;
w odniesieniu do takich propozycji zapewnienie efektywnej koordynacji polityk strukturalnych Państw Członkowskich jest możliwe, wyłącznie, jeżeli Komisja jest uprawniona do wyrażania opinii w sprawie propozycji oraz jeżeli jest zobowiązana do podawania do wiadomości swoich opinii na wniosek Państwa Członkowskiego;
mając na względzie w szczególności harmonizację ustawodawstwa krajowego, koordynacja polityk strukturalnych wymaga znajomości wszystkich istotnych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych obowiązujących w Państwach Członkowskich; pożądane jest, aby Państwa Członkowskie dostarczały Komisji wszelkie inne informacje, których może ona potrzebować w związku z koordynacją polityk strukturalnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Mając na względzie wspieranie koordynacji polityk w zakresie struktur rolnictwa oraz osiągnięcie ściślejszej i trwalszej współpracy pomiędzy Państwami Członkowskimi a Komisją, ustanawia się przy Komisji Stały Komitet ds. Struktur Rolnych (zwany dalej "Komitetem").
2.
Komitet jest odpowiedzialny za analizowanie polityk strukturalnych Państw Członkowskich, wraz ze wszystkimi środkami i programami proponowanymi przez nie w celu poprawy struktury rolnictwa.
Przeprowadzając takie analizy, należy zwrócić uwagę na wzajemne powiązanie polityki strukturalnej z polityką rozwoju regionalnego i z polityką w zakresie rynków rolnych, jak również na tendencje na rynkach rolnych.
Komitet jest odpowiedzialny za zapewnienie wymiany informacji pomiędzy Państwami Członkowskimi a Komisją w odniesieniu do kwestii dotyczących polityki strukturalnej.
Komitet jest konsultowany przez Komisję w sprawie problemów odnoszących się do struktury rolnictwa.
Komitet wspiera Komisję przy przygotowywaniu części a) sprawozdania w sprawie struktury przewidzianego w art. 2.
3.
Komitet składa się z przedstawicieli każdego z Państw Członkowskich oraz przedstawiciela Komisji jako przewodniczącego.
4.
Komisja zapewnia obsługę sekretariatu Komitetu.
5.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 2
Komisja co roku przedkłada Zgromadzeniu i Radzie sprawozdanie w sprawie struktury, zawierające:
a) przegląd sytuacji w odniesieniu do struktury rolnictwa w Państwach Członkowskich oraz ich polityk w tym zakresie, wraz ze spisem środków podjętych w ramach takich polityk;
b) studium analizujące charakter, rozkład geograficzny, zakres oraz finansowanie takich środków w kontekście polityk strukturalnych Państw Członkowskich, jak również analizujące efektywność takich środków w odniesieniu do celów wspólnej polityki rolnej oraz potencjalnych długoterminowych rynków zbytu, które normalnie można przewidzieć dla produktów rolnych;
c) informacje w odniesieniu do następujących pozycji dotyczących koordynacji na poziomie wspólnotowym polityk w zakresie struktury rolnictwa:
1) środków podjętych w celu takiej koordynacji;
2) finansowania przez Wspólnotę;
3) wyników takich środków oraz takiego finansowania.
Artykuł 3
Stanowiąc na mocy art. 43 Traktatu, Rada przyjmuje, w szczególności na podstawie sprawozdania w sprawie struktury, środki niezbędne do koordynacji polityk strukturalnych Państw Członkowskich.
Proponując takie środki, Komisja bierze pod uwagę istniejące środki finansowania wspólnotowego, pod warunkiem że proponowane środki uzasadniają finansowanie z tego źródła, uwzględniając decyzje Rady odnoszące się do finansowania wspólnotowego.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie dostarczają Komisji co roku dokumentację niezbędną do opracowania sprawozdania w sprawie struktury rolnictwa.
Taka dokumentacja odnosi się w szczególności do:
- sytuacji w odniesieniu do struktury rolnictwa, z uwzględnieniem warunków regionalnych i polityk rozwoju regionalnego,
- stosunku pomiędzy strukturą rolnictwa i politykami rynkowymi,
- charakteru, zakresu i finansowania środków poprawy strukturalnej podjętych w ubiegłych latach,
- charakteru i zakresu środków poprawy strukturalnej przewidzianych w bieżących latach.
2.
Po konsultacji z Komitetem Komisja określa formę, w jakiej informacje takie mają być dostarczane przez Państwa Członkowskie, oraz termin ich przedłożenia.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie w odpowiednim terminie przedstawiają Komisji następujące dokumenty, jeżeli zawierają one środki poprawy strukturalnej:
- w możliwie najpełniejszym zakresie, projekty proponowanych przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych lub, jeżeli nie istnieją one w formie projektów, szeroki opis ogólny przewidzianych przepisów,
- projekty wieloletnich planów i programów regionalnych.
Artykuł 6
Komisja
- może wyrazić opinię w sprawie każdego projektu przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych, wieloletniego planu lub programu regionalnego przedstawionych Komisji na mocy art. 5,
- wyraża opinię o takich projektach na wniosek Państwa Członkowskiego.
W każdym przypadku Komisja konsultuje Komitet.
Artykuł 7
W terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej decyzji Państwa Członkowskie, mając na względzie w szczególności harmonizację ustawodawstwa krajowego, przekazują Komisji szczegóły wszystkich istniejących przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych odnoszących się do poprawy struktury rolnictwa.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 5 szczegóły wszystkich istniejących przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych przyjętych po tym dniu są przekazywane bezzwłocznie po ich wejściu w życie.
Artykuł 8
Państwa Członkowskie dostarczają Komisji, na jej wniosek, wszelkich innych informacji, których może ona potrzebować do celów koordynacji polityk w zakresie struktury rolnictwa na poziomie wspólnotowym.
Artykuł 9
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 5 marca 1962 r. w sprawie swobodnego podejmowania specjalistycznej pracy w dziedzinie energii atomowej
RADA EUROPEJSKIEJ WSPÓLNOTY ENERGII ATOMOWEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 96,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
a także mając na uwadze, co następuje: zapewnienie swobody podejmowania specjalistycznej pracy w dziedzinie energii atomowej jest zasadniczym warunkiem osiągnięcia celów Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej;
wykonywanie tego rodzaju pracy wymaga konkretnej wiedzy w dziedzinie energii atomowej; specjalne szkolenie w celu wykonywania tej pracy znajduje się wciąż w fazie organizacyjnej; konkretną wiedzę o energii atomowej często uzyskuje się jedynie w drodze praktyki;
przepisy stosowane odnośnie do prawa do podjęcia specjalistycznej pracy w dziedzinie energii atomowej należy, w takim zakresie, w jakim jest to możliwe, uzgodnić z przepisami, którym podlega swobodny przepływ pracowników w ramach Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej;
środki podjęte w celu realizacji art. 48 i 49 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą zapewniają automatyczne udzielenie koniecznych zezwoleń pracownikom imiennie wymienionym w ofertach dla pewnych kategorii zatrudnienia,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie podejmą środki konieczne w celu zniesienia, zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy, wszelkich ograniczeń ze względu na przynależność narodową, mających wpływ na prawo obywateli wszystkich Państw Członkowskich do podjęcia specjalistycznej pracy w dziedzinie energii atomowej.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy, "specjalistyczna praca" oznacza pracę w dziedzinie energii atomowej, która wymaga specjalistycznej wiedzy na temat energii atomowej. Nabycie tej wiedzy wymaga specjalnego szkolenia lub przynajmniej pięciu miesięcy praktyki i dotyczy ono:
a) badań dotyczących energii atomowej w dziedzinach wymienionych w załączniku 1 do Traktatu;
b) nadzoru, utrzymania, napraw lub eksploatacji technicznej instalacji i sprzętu służących do:
- produkcji, oddzielenia lub wszelkiego rodzaju wykorzystania rud, surowców lub specjalnych materiałów rozszczepialnych, lub w celu ponownego przetwarzania paliw atomowych napromienionych;
- rozszczepiania izotopów;
- produkcji specjalnych materiałów potrzebnych w dziedzinie energii atomowej, takich jak moderatory i materiały strukturalne, osłonowe i materiały do ekranowania, specjalnie przeznaczone do prac z zastosowaniem energii atomowej;
- produkcji energii atomowej;
- usuwania odpadów nuklearnych i zanieczyszczeń radioaktywnych;
- transportu lub składowania materiałów radioaktywnych;
- produkcji, przygotowania lub wykorzystania izotopów radioaktywnych;
c) planowania, projektowania lub budowy instalacji, sprzętu lub części składowych instalacji lub sprzętu stosowanego w dziedzinach wymienionych w lit. a) i b);
d) ochrony przed promieniowaniem.
Artykuł 3
Prace wymienione w załączniku do niniejszej dyrektywy uznaje się w każdym wypadku za prace objęte definicją specjalistycznej pracy ustanowioną w art. 2.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie środki konieczne w celu automatycznego udzielenia zezwoleń wymaganych w celu wykonywania prac określonych w art. 2 i 3.
Warunki udzielania tych zezwoleń nie będą w żadnym wypadku mniej liberalne niż warunki dotyczące ofert dla imiennie wymienionych osób, określonych w przepisach przyjętych w celu realizacji art. 48 i 49 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą.
Artykuł 5
Odnośnie do wszelkich zagadnień nieobjętych niniejszą dyrektywą, Państwa Członkowskie zastosują przepisy przyjęte w celu wykonania Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą, dotyczące swobodnego przepływu pracowników.
Niniejsza dyrektywa jest bez uszczerbku dla przepisów przyjętych w celu wykonania Traktatu ustawiającego Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, dotyczących pracowników posiadających uznane kwalifikacje w zawodach górniczych lub związanych z produkcją stali.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Pierwsza Dyrektywa Rady
w sprawie ustanowienia niektórych wspólnych zasad dla transportu międzynarodowego (zarobkowy transport drogowy rzeczy)
RADA EUROPEJSKIEJ WSPÓLNOTY GOSPODARCZEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 75 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Zgromadzenia,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego,
a także mając na uwadze, co następuje: przyjęcie wspólnej polityki transportowej wymaga między innymi ustanowienia wspólnych zasad dla międzynarodowego transportu drogowego rzeczy wykonywanego z lub na terytorium Państwa Członkowskiego lub tranzytu przez jedno lub więcej Państw Członkowskich;
stopniowe ustanawianie wspólnego rynku nie może być utrudniane przez przeszkody istniejące w dziedzinie transportu; stąd też należy zapewnić stopniowe rozszerzanie się międzynarodowego transportu drogowego rzeczy, mając na uwadze wymogi rozwoju w zakresie handlu i przepływu towarów we Wspólnocie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Każde Państwo Członkowskie, najpóźniej do końca 1962 r. i zgodnie z wymogami określonymi w ust. 2 i 3 niniejszego artykułu, liberalizuje zarobkowy międzynarodowy transport drogowy rzeczy z innymi Państwami Członkowskimi, określony w załączniku I i II do niniejszej dyrektywy, gdy taki przewóz odbywa się z lub na terytorium Państwa Członkowskiego albo w ruchu tranzytowym przez terytorium tego państwa.
2.
Rodzaje przewozów wymienione w załączniku I są zwolnione z systemu kontyngentów i obowiązku uzyskania zezwolenia.
3.
Rodzaje przewozów wymienione w załączniku II nie podlegają już kontyngentom.
Mogą jednak podlegać obowiązkowi uzyskania zezwolenia, o ile nie wynika z tego żadne ograniczenie ilościowe; w takim przypadku każde Państwo Członkowskie czuwa nad tym, aby decyzja została wydana w terminie pięciu dni od daty złożenia wniosku o zezwolenie.
4.
Obydwa załączniki są integralnymi częściami niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie w terminie trzech miesięcy po wejściu w życie niniejszej dyrektywy i w żadnym razie nie później niż do końca 1962 r. powiadamiają Komisję, jakie środki zostały podjęte w celu wprowadzenia w życie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa nie zmienia warunków, na podstawie których Państwa Członkowskie zezwalają swoim obywatelom na prowadzenie działalności, o której mowa w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
DYREKTYWA RADY
w sprawie zbliżenia przepisów Państw Członkowskich dotyczących barwników dopuszczonych do użycia w środkach spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi
RADA EUROPEJSKIEJ WSPÓLNOTY GOSPODARCZEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100 i art. 227 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego,
a także mając na uwadze, co następuje: wszelkie przepisy w odniesieniu do barwników mogących mieć zastosowanie w środkach spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi, muszą w pierwszej kolejności uwzględniać wymogi ochrony zdrowia publicznego, ale także wymogi ochrony konsumentów przed fałszerstwami oraz wymogi ekonomiczne;
różnice występujące między ustawodawstwami krajowymi w odniesieniu do tych barwników stanowią przeszkodę dla swobodnego przepływu środków spożywczych i mogą stanowić przyczynę nieuczciwej konkurencji i z tego tytułu wywierają bezpośredni wpływ na ustanawianie i funkcjonowanie wspólnego rynku;
zbliżanie tych przepisów jest niezbędne z uwagi na swobodny przepływ środków spożywczych;
harmonizacja odnośnych przepisów zakłada w pierwszym etapie sporządzenie jednolitego wykazu barwników, których stosowanie do barwienia środków spożywczych jest dozwolone, jak również ustalenie kryteriów czystości, które barwniki powinny spełniać, przy czym harmonizacja warunków, na których można barwić środki spożywcze, powinna stanowić przedmiot decyzji Rady w drugim etapie;
dla uwzględnienia wymogów gospodarczych w niektórych Państwach Członkowskich, należy przewidzieć okres, w którym Państwa Członkowskie mogą utrzymać dla niektórych barwników dotychczasowe przepisy; w tym czasie Rada będzie mogła podejmować decyzje o zezwoleniu dla tych barwników w zależności od wyników ewentualnie przeprowadzonych badań naukowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie mogą zezwalać na barwienie środków spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi jedynie barwnikami wymienionymi w załączniku I, chyba że artykuły 2, 3, 4 lub 13 stanowią inaczej.
2.
Stosowanie takich barwników do barwienia środków spożywczych nie może stanowić przedmiotu ogólnego zakazu.
3.
W przypadku gdyby zastosowanie w środkach spożywczych jednego z barwników wymienionych w załączniku I mogło stanowić zagrożenie dla zdrowia ludzi, Państwo Członkowskie może zawiesić, na maksymalny czas jednego roku, zezwolenie na stosowanie danego barwnika w środkach spożywczych.
W terminie do jednego miesiąca powiadamia o tym pozostałe Państwa Członkowskie i Komisję.
Na wniosek Komisji, Rada, działając jednomyślnie, niezwłocznie decyduje, w drodze dyrektywy, czy i ewentualnie na ile należy zmienić wykaz w załączniku I. Rada może ewentualnie przedłużyć okres określony w zdaniu pierwszym niniejszego ustępu.
4.
Przepisy niniejszej dyrektywy stosuje się również do wyrobów przywożonych i przeznaczonych do spożycia we Wspólnocie, po przetworzeniu lub nie.
Artykuł 2
1.
W okresie trzech lat, poczynając od notyfikacji niniejszej dyrektywy, Państwa Członkowskie mogą utrzymać istniejące przepisy krajowe dotyczące barwników wymienionych w załączniku II.
2.
Rada może podejmować działania, na mocy art. 100 Traktatu, odnośnie do propozycji dyrektywy mającej na celu wydanie zezwolenia dla przedmiotowych barwników przed upływem terminu określonego w ust. 1.
Zezwolenia można udzielić jedynie wówczas, gdy badania naukowe wykazały nieszkodliwość tych barwników dla zdrowia oraz gdy ich stosowanie jest niezbędne z gospodarczego punktu widzenia.
Przepisy art. 12 stosuje się w przypadku gdy Rada nie podjęła działania przed upływem terminu ustanowionego w ust. 1.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa nie narusza przepisów prawa krajowego dotyczących naturalnych barwników stosowanych do produkcji niektórych środków spożywczych, z uwagi na posiadane własności aromatyczne, smakowe lub żywieniowe przy jednoczesnym wtórnym skutku barwiącym, w szczególności papryki, kurkumy, szafranu i drzewa sandałowego.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa nie narusza przepisów prawa krajowego dotyczących barwników dozwolonych:
a) do barwienia skorup jaj na twardo, tytoniu i tytoni produkowanych,
b) do stemplowania mięsa, owoców cytrusowych, skórek serów, skorup jaj i innych zazwyczaj niespożywanych zewnętrznych części środków spożywczych.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa nie narusza przepisów prawa krajowego określających środki spożywcze, które mogą być barwione za pomocą barwników wymienionych w załącznikach I i II oraz warunków tego zabiegu.
Artykuł 6
Do rozwadniania lub rozpuszczania barwników wymienionych w załączniku I Państwa Członkowskie zezwalają jedynie na następujące produkty:
węglan i kwaśny węglan sodowy
chlorek sodowy
siarczan sodowy
glukoza
laktoza
sacharoza
dekstryny
skrobie
etanol
gliceryna
sorbit
oleje i tłuszcze jadalne
wosk pszczeli
woda.
Artykuł 7
W drodze odstępstwa od artykułów 5 i 6, Państwa Członkowskie mogą dopuścić do użycia pigment rubinowy oraz umbrę paloną, również zmieszanych ze stałą parafiną lub innymi nieszkodliwymi barwnikami, jedynie do barwienia skórek serów.
Artykuł 8
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie niezbędne środki, aby:
- barwniki wymienione w załączniku I, gdy stosowane są do barwienia środków spożywczych, spełniały ogólne i specyficzne kryteria czystości ustalone w załączniku III;
- produkty wymienione w art. 6, gdy stosowane są do rozwadniania lub rozpuszczania barwników wymienionych w załączniku I, spełniały ogólne kryteria czystości, ustanowione w załączniku III sekcja A ust. 1 i ust. 2 lit. b).
Artykuł 9
1.
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie środki niezbędne, aby barwniki wymienione w załączniku I mogły być wprowadzane do obrotu jedynie wówczas, gdy na ich opakowaniach lub pojemnikach zamieszczone są:
a) nazwisko i adres producenta lub sprzedawcy prowadzącego działalność wewnątrz Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej;
b) numer barwnika lub barwników, zgodnie z numeracją Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej, zamieszczoną w załączniku I;
c) wyrażenie "barwnik do środków spożywczych".
2.
W przypadku gdy informacje wymagane na podstawie ust. 1 zamieszczone są na opakowaniach lub pojemnikach oraz gdy zapis wymagany na podstawie w ust. 1 lit. c) został sporządzony w dwóch urzędowych językach Wspólnoty, jednym pochodzenia germańskiego, a drugim pochodzenia łacińskiego, Państwa Członkowskie nie mogą odmówić przywozu barwników wymienionych w załączniku I, jedynie z powodu uznania etykietowania za niewystarczające.
Artykuł 10
Guma do żucia podlega przepisom niniejszej dyrektywy w zakresie posiadanych przez nią komponentów barwiących.
Artykuł 11
1.
Na wniosek Komisji, Rada, działając jednomyślnie, może zmienić w drodze dyrektywy kryteria czystości ustalone w załączniku III, gdy okaże się to niezbędne, w szczególności na podstawie wyników badań naukowych, do celów ochrony zdrowia powszechnego.
2.
Po zasięgnięciu opinii Państw Członkowskich Komisja wyznacza w drodze dyrektywy metody analityczne niezbędne w celu dokonania kontroli kryteriów czystości ustalonych w załączniku III.
Artykuł 12
1.
W terminie do jednego roku, poczynając od notyfikacji niniejszej dyrektywy, Państwa Członkowskie dokonają zmiany swoich przepisów, zgodnie z powyższymi przepisami.
Tak zmienione przepisy stosuje się do produktów wprowadzanych do obrotu w Państwach Członkowskich, najpóźniej dwa lata po dokonaniu niniejszej notyfikacji.
2.
W razie stosowania art. 2 ust. 2 zdanie ostatnie, termin wygaśnięcia okresu przewidzianego dla rzeczonego artykułu zastępuje termin notyfikacji określony w poprzednim ustępie.
Artykuł 13
Niniejsza dyrektywa nie zmienia przepisów prawa krajowego dotyczących produktów przeznaczonych na wywóz poza terytorium Wspólnoty.
Artykuł 14
Niniejszą dyrektywę stosuje się również do francuskich departamentów zamorskich.
Artykuł 15
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Rozporządzenie Rady EWG nr 17
pierwsze rozporządzenie wprowadzające w życie art. 85 i 86 Traktatu
RADA EUROPEJSKIEJ WSPÓLNOTY GOSPODARCZEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 87,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego,
uwzględniając opinię Zgromadzenia Parlamentarnego,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu stworzenia systemu, który zapewni, że konkurencja na Wspólnym Rynku nie będzie zakłócona, celowym jest doprowadzenie do wyważonego stosowania art. 85 i 86 w jednolity sposób w Państwach Członkowskich;
należy określić zasady stosowania art. 85 ust. 3, przy czym należy spełnić wymóg skutecznego nadzoru oraz możliwie prostej kontroli administracyjnej;
dlatego wydaje się koniecznym, zasadnicze zobowiązywanie przedsiębiorstw chcących skorzystać z art. 85 ust. 3 do zgłaszania Komisji swoich porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych;
należy jednakże uwzględnić, że z jednej strony porozumienia, decyzje i praktyki uzgodnione prawdopodobnie są bardzo liczne i dlatego nie mogą być jednocześnie zbadane i że z drugiej strony niektóre z nich posiadają cechy szczególne, które sprawiają, że są one mniej szkodliwe dla rozwoju Wspólnego Rynku;
dlatego też jest celowym wprowadzenie tymczasowo dla określonych grup porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych systemu elastyczniejszego, nie naruszając ich ważności na podstawie art. 85;
przedsiębiorstwa mogą być zainteresowane tym, aby wiedzieć, czy porozumienia, decyzje lub działania, w których uczestniczą lub zamierzają uczestniczyć mogą stworzyć Komisji okazję do działania na podstawie art. 85 ust. l lub art. 86;
w celu zapewnienia jednolitego stosowania art. 85 i 86 na wspólnym rynku konieczne jest ustanowienie przepisów, zgodnie z którymi Komisja w ścisłej i stałej współpracy z właściwymi władzami Państw Członkowskich może podejmować środki niezbędne do stosowania przepisów tych artykułów;
w tym celu Komisja musi mieć możliwość współpracy z właściwymi władzami Państw Członkowskich i mieć prawo, na całym obszarze Wspólnego Rynku, do żądania informacji i przeprowadzania kontroli, które są konieczne do stwierdzenia zakazanych w art. 85 ust. l porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych oraz zakazanego w art. 86 nadużywania pozycji dominującej;
w celu wypełnienia swojego zadania zapewnienia stosowania przepisów Traktatu, Komisja musi mieć prawo kierowania do przedsiębiorstw lub związków przedsiębiorstw zaleceń i decyzji w celu zaprzestania naruszeń art. 85 i 86;
przestrzeganie art. 85 i 86 i wypełnianie przez przedsiębiorstwa i związki przedsiębiorstw obowiązków nałożonych na podstawie niniejszego rozporządzenia musi być zabezpieczone karami pieniężnymi oraz okresowymi karami pieniężnymi;
odnośnym przedsiębiorstwom należy przyznać prawo wysłuchania przez Komisję, a osobom trzecim, których interesów może dotyczyć decyzja, stworzyć wcześniej okazję do wypowiedzenia się oraz zapewnić możliwość szerokiego publikowania podjętych decyzji;
wszystkie decyzje wydawane przez Komisję na podstawie niniejszego rozporządzenia podlegają kontroli Trybunału Sprawiedliwości zgodnie z warunkami określonymi w Traktacie; ponadto, zgodnie z art. 172, koniecznym jest przyznanie Trybunałowi Sprawiedliwości nieograniczonej jurysdykcji w odniesieniu do decyzji, w których Komisja nakłada kary pieniężne i okresowe kary pieniężne;
niniejsze rozporządzenie może wejść w życie nie naruszając innych przepisów wydanych na podstawie art. 87,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przepis podstawowy
Bez uszczerbku dla przepisów art. 6, 7 i 23 niniejszego rozporządzenia, porozumienia, decyzje i praktyki uzgodnione, określone w art. 85 ust. l Traktatu, i nadużycie pozycji dominującej na rynku w rozumieniu art. 86 Traktatu są zakazane bez potrzeby wydawania w tych sprawach uprzedniej decyzji.
Artykuł 2
Atest negatywny
Komisja, na wniosek odnośnych przedsiębiorstw lub związków przedsiębiorstw, może stwierdzić, że, na podstawie art. 85 ust. 1 lub art. 86 Traktatu i biorąc pod uwagę znane jej okoliczności, nie ma powodu, aby podejmować działania przeciwko porozumieniu, decyzji lub praktyce uzgodnionej.
Artykuł 3
Zaniechanie naruszeń
1.
Jeśli Komisja, na wniosek lub z urzędu, stwierdzi naruszenie art. 85 lub 86 Traktatu, może, w decyzji, zobowiązać odnośne przedsiębiorstwa lub związki przedsiębiorstw do zaniechania naruszenia.
2.
Do złożenia wniosku uprawnione są:
a) Państwa Członkowskie;
b) osoby fizyczne lub prawne, które wykażą uzasadniony interes.
3.
Bez uszczerbku dla innych przepisów niniejszego rozporządzenia, Komisja może, przed wydaniem decyzji zgodnie z ust. l, skierować do odnośnych przedsiębiorstw lub związków przedsiębiorstw zalecenie zaniechania naruszenia.
Artykuł 4
Zgłaszanie nowych porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych
1. Porozumienia, decyzje i praktyki uzgodnione określone w art. 85 ust. l Traktatu, które zawarto po wejściu w życie i których strony chcą skorzystać z art. 85 ust. 3, zgłasza się Komisji. Dopóki nie są one zgłoszone, nie można wydać decyzji na podstawie art. 85 ust. 3.
2.
Ustępu l nie stosuje się do porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych, gdy:
1) Ich stronami są tylko przedsiębiorstwa z jednego Państwa Członkowskiego i porozumienia, decyzje lub praktyki uzgodnione nie dotyczą przywozu lub wywozu między Państwami Członkowskimi;
2) Uczestniczą w nich tylko dwa przedsiębiorstwa i porozumienia te mają na celu:
a) ograniczenie swobody ustalania cen lub warunków transakcji jednej strony w kontrakcie odsprzedaży towarów, które nabyła ona od drugiej strony kontraktu,
b) nakładanie na nabywcę lub użytkownika przemysłowych praw wyłącznych - w szczególności patentów, wzorów użytkowych, zdobniczych lub znaków towarowych - lub na uprawnionego z umowy o nabyciu albo użytkowaniu praw do korzystania z metod wytwarzania lub wiedzy dotyczącej korzystania i stosowania procesów przemysłowych, ograniczenia związanego z wykonywaniem tych praw.
3) Ich przedmiotem jest jedynie:
a) rozwój lub jednolite stosowanie norm lub typów; albo
b) wspólne poszukiwanie usprawnień technicznych; jeśli ich wyniki są dostępne dla wszystkich uczestników, z których każdy z nich może z nich korzystać.
Takie porozumienia, decyzje i praktyki uzgodnione mogą być zgłoszone Komisji.
Artykuł 5
Zgłaszanie istniejących porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych
1. Porozumienia, decyzje i praktyki uzgodnione określone w art. 85 ust. l Traktatu, które istnieją w chwili wejścia w życie niniejszego rozporządzenia i których strony chcą skorzystać z art. 85 ust. 3, należy zgłosić Komisji przed dniem l sierpnia 1962 r.
2.
Ustępu l nie stosuje się do porozumień, decyzji lub praktyk uzgodnionych objętych przepisami art. 4 ust. 2; mogą być one zgłoszone Komisji.
Artykuł 6
Decyzje na podstawie art. 85 ust. 3
1.
Jeśli Komisja wydaje decyzję zgodnie z art. 85 ust. 3 Traktatu, określa w niej datę, od której decyzja staje się skuteczna.
Nie może to być data sprzed dnia zgłoszenia.
2. W ust. l zdanie drugie nie stosuje się do porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych określonych w art. 4 ust. 2 i art. 5 ust. 2, ani do porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych określonych w art. 5 ust. l, które zgłoszono w terminie przewidzianym w przepisie niniejszego artykułu.
Artykuł 7
Szczególne przepisy dotyczące istniejących porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych
1. Jeśli porozumienia, decyzje i praktyki uzgodnione, które istniały w chwili wejścia w życie niniejszego rozporządzenia i zostały zgłoszone przed datą określoną w art. 5 ust. l, nie spełniają przesłanek art. 85 ust. 3 Traktatu, a odnośne przedsiębiorstwa i związki przedsiębiorstw zaprzestały realizacji swoich porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych, albo zmieniły je w taki sposób, że nie są już objęte zakazem art. 85 ust. l, albo, że spełniają przesłanki art. 85 ust. 3, zakaz art. 85 ust. l stosuje się tylko w okresie ustalonym przez Komisję. Decyzja Komisji zgodnie z powyższym zdaniem nie ma zastosowania do przedsiębiorstw i związków przedsiębiorstw, które nie zgodziły się wyraźnie na zgłoszenie.
2.
Do porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych, objętych przepisami art. 4 ust. 2, które istnieją w chwili wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, stosuje się ust. l, jeśli zostały zgłoszone przed dniem l stycznia 1967 r.
Artykuł 8
Czas obowiązywania i cofnięcie decyzji wydanej na podstawie art. 85 ust. 3
1.
Decyzja w zastosowaniu art. 85 ust. 3 Traktatu jest wydawana na czas określony i może być powiązana z warunkami i obowiązkami.
2.
Decyzja może być, na wniosek, odnowiona, jeśli przesłanki art. 85 ust. 3 są nadal spełnione.
3.
Komisja może decyzję cofnąć lub zmienić albo zakazać stronom określonych działań:
a) jeśli zmieniły się jakiekolwiek okoliczności faktyczne stanowiące podstawę wydania decyzji;
b) jeśli strony naruszają jeden z obowiązków powiązanych z decyzją;
c) jeśli decyzja opiera się na nieprawdziwych informacjach albo została wydana w wyniku podstępu;
d) jeśli strony nadużywają wyłączenia spod przepisów art. 85 ust. l Traktatu, przyznane im decyzją.
W przypadkach, do których mają zastosowanie lit. b), c) i d), decyzja może być cofnięta z mocą wsteczną.
Artykuł 9
Właściwość
1. Z zastrzeżeniem kontroli decyzji Komisji przez Trybunał Sprawiedliwości, jest ona wyłącznie właściwa do stwierdzania, że art. 85 ust. l nie znajduje zastosowania zgodnie z art. 85 ust. 3 Traktatu.
2. Komisja jest właściwa do stosowania art. 85 ust. l i art. 86 Traktatu, pomimo, że nie upłynęły jeszcze terminy dokonania zgłoszenia określone w art. 5 ust. l i art. 7 ust. 2.
3. Dopóki Komisja nie wszczęła postępowania na podstawie art. 2, 3 lub 6, władze Państw Członkowskich pozostają właściwe do stosowania art. 85 ust. l i art. 86 zgodnie z art. 88 Traktatu; pozostaje ona właściwa bez względu na to, że nie upłynęły jeszcze terminy dokonania zgłoszenia określone w art. 5 ust. l i art. 7 ust. 2.
Artykuł 10
Współpraca z władzami Państw Członkowskich
1.
Komisja przekazuje bezzwłocznie właściwym władzom Państw Członkowskich kopie wniosków i zgłoszeń łącznie z kopiami najważniejszych dokumentów, które dostarczono jej w celu stwierdzenia naruszeń art. 85 lub 86 Traktatu, lub w celu udzielenia atestu negatywnego albo też w celu wydania decyzji zgodnie z art. 85 ust. 3.
2.
Komisja prowadzi postępowanie określone w ust. l w ścisłej i stałej współpracy z właściwymi władzami Państw Członkowskich; mają one prawo do wyrażania stanowiska odnośnie do tego postępowania.
3.
Przed podjęciem każdej decyzji zamykającej postępowanie, o którym mowa w ust. l, oraz przed podjęciem każdej decyzji o odnowieniu, zmianie lub cofnięciu decyzji wydanej zgodnie z art. 85 ust. 3 Traktatu, należy zasięgnąć opinii Komitetu Doradczego ds. porozumień ograniczających konkurencję i pozycji dominującej.
4.
Komitet Doradczy złożony jest z urzędników właściwych w sprawach praktyk ograniczających konkurencję.
Każde Państwo Członkowskie wskazuje jako swojego przedstawiciela urzędnika, który w przypadku przeszkody może być zastąpiony przez innego urzędnika.
5.
Zasięgnięcie opinii następuje na wspólnym posiedzeniu, które zwołuje Komisja; posiedzenie to odbywa się najwcześniej czternaście dni po wysłaniu zawiadomienia o zwołaniu.
Do zawiadomienia załącza się przedstawienie stanu faktycznego wraz z najważniejszymi dokumentami, a także tymczasowy projekt decyzji dla każdego badanego przypadku.
6.
Komitet Doradczy może wydać opinię, bez względu na to, czy jej członkowie lub ich zastępcy są obecni.
Sprawozdanie z przeprowadzenia procedury zmierzającej do zasięgnięcia opinii załącza się do projektu decyzji. Nie jest on podawany do wiadomości publicznej.
Artykuł 11
Żądanie informacji
1.
Komisja, w celu wykonania zadań powierzonych jej na mocy art. 89 i w przepisach przyjętych na podstawie art. 87 Traktatu, może uzyskiwać od rządów i właściwych władz Państw Członkowskich oraz przedsiębiorstw i związków przedsiębiorstw wszystkie konieczne informacje.
2.
Jeśli Komisja skieruje wniosek o udzielenie informacji do przedsiębiorstwa lub związku przedsiębiorstw, przekazuje jednocześnie kopię tego żądania właściwym władzom Państwa Członkowskiego, na którego terytorium znajduje się siedziba przedsiębiorstwa lub związku przedsiębiorstw.
3.
W swoim wniosku Komisja wskazuje podstawę prawną i cel wniosku oraz kary przewidziane w art. 15 ust. l lit. b) w przypadku udzielenia nieprawdziwych informacji.
4.
Do udzielenia informacji są zobowiązani właściciele przedsiębiorstwa lub ich przedstawiciele, a w przypadku osób prawnych, spółek, firm lub stowarzyszeń niemających osobowości prawnej - osoby powołane do ich reprezentacji zgodnie z ustawą lub statutem.
5. Jeśli przedsiębiorstwa lub związki przedsiębiorstw nie udzielą żądanych informacji w wyznaczonym przez Komisję terminie lub udzielą niepełnych informacji, Komisja, w drodze decyzji, żąda informacji. W decyzji wskazuje się żądane informacje, wyznacza odpowiedni termin na ich udzielenie i wskazuje na kary przewidziane w art. 15 ust. l litera b) oraz art. 16 ust. l lit. c) oraz na prawo do poddania decyzji kontroli Trybunału Sprawiedliwości.
6.
Komisja przekazuje jednocześnie kopię decyzji właściwym władzom Państw Członkowskich, na których terytorium znajduje się siedziba przedsiębiorstwa lub związku przedsiębiorstw.
Artykuł 12
Badania sektorów gospodarki
1.
Jeśli w sektorze gospodarki rozwój handlu między Państwami Członkowskimi, zmiany cen, nieelastyczność cen lub inne okoliczności pozwalają sądzić, że konkurencja na Wspólnym Rynku w obrębie danego sektora gospodarki jest ograniczana lub zakłócona, Komisja może zdecydować o wszczęciu ogólnego badania w obrębie tego sektora gospodarki i żądać od przedsiębiorstw należących do tego sektora gospodarki udzielenia informacji, które są konieczne do realizowania ustanowionych w art. 85 i 86 Traktatu zasad i do wykonania zadań powierzonych Komisję.
2. Komisja może w szczególności żądać od wszystkich przedsiębiorstw i związków przedsiębiorstw danego sektora gospodarki poinformowania jej o wszystkich porozumieniach, decyzjach i praktykach uzgodnionych, które nie podlegają zgłoszeniu na podstawie art. 4 ust. 2 i art. 5 ust. 2.
3.
Jeśli Komisja wszczyna badanie przewidziane w ust. 2, od przedsiębiorstw i związków przedsiębiorstw, których wielkość pozwala sądzić, że zajmują one pozycję dominującą na Wspólnym Rynku lub na jego istotnej części, żąda również podania jej takich danych dotyczących struktury przedsiębiorstw i ich zachowania, które są potrzebne dla oceny ich pozycji w świetle art. 86 Traktatu.
4.
Artykuł 10 ust. 3–6 oraz art. 11, 13 i 14 stosuje się odpowiednio.
Artykuł 13
Kontrole przeprowadzane przez władze Państw Członkowskich
1.
Na żądanie Komisji, właściwe władze Państw Członkowskich przeprowadzają kontrole, które Komisja uważa za konieczne na podstawie art. 14 ust. l, albo, których przeprowadzenie nakazała w decyzji zgodnie art. 14 ust. 3.
Urzędnicy właściwych władz Państw Członkowskich odpowiedzialni za przeprowadzenie kontroli, wykonują swoje uprawnienia przedkładając pisemne upoważnienie właściwych władz tego Państwa Członkowskiego, na którego terytorium ma być przeprowadzona kontrola.
W upoważnieniu wskazuje się przedmiot i cel kontroli.
2.
Urzędnicy Komisji, na wniosek Komisji lub na wniosek właściwych władz Państwa Członkowskiego, na którego obszarze ma być przeprowadzana kontrola, mogą wspierać urzędników tych władz przy wykonywaniu ich zadań.
Artykuł 14
Uprawnienia kontrolne Komisji
1.
Komisja, w celu wykonania zadań powierzonych jej w art. 89 i w przepisach przyjętych na podstawie art. 87 Traktatu, może przeprowadzać w przedsiębiorstwach i związkach przedsiębiorstw wszystkie konieczne kontrole.
W tym celu upoważnieni przez Komisję urzędnicy są uprawnieni do:
a) kontrolowania ksiąg i innych dokumentów handlowych;
b) sporządzania kopii i wyciągów z ksiąg i dokumentów handlowych;
c) żądania na miejscu ustnych wyjaśnień;
d) wstępu do wszystkich pomieszczeń, na wszystkie grunty i do środków transportu przedsiębiorstw.
2.
Urzędnicy Komisji upoważnieni do przeprowadzania kontroli wykonują swoje uprawnienia przedkładając pisemne upoważnienie przeprowadzenia kontroli określające przedmiot i cel kontroli oraz kary przewidziane w art. 15 ust. l lit. c) w przypadkach, gdy nie przedłożono wszystkich żądanych ksiąg lub innych dokumentów handlowych.
Komisja informuje w odpowiednim czasie przed przeprowadzeniem kontroli właściwe władze Państwa Członkowskiego, na którego terytorium ma być przeprowadzona kontrola, o kontroli i osobie urzędnika upoważnionego do przeprowadzenia kontroli.
3. Przedsiębiorstwa i związki przedsiębiorstw dopuszczają kontrole nakazane przez Komisję w drodze decyzji. W decyzji określa się przedmiot i cel kontroli, termin jej rozpoczęcia i kary przewidziane w art. 15 ust. l lit. c) oraz w art. 16 ust. l lit. d), a także prawo poddania decyzji kontroli Trybunału Sprawiedliwości.
4.
Komisja podejmuje decyzje określone w ust. 3 po konsultacji z właściwymi władzami Państwa Członkowskiego, na którego terytorium ma być przeprowadzana kontrola.
5.
Urzędnicy właściwych władz Państwa Członkowskiego, na którego terytorium ma być przeprowadzana kontrola, mogą na wniosek tego organu lub na wniosek Komisji wspierać urzędników Komisji przy wykonywaniu ich zadań.
6.
Jeżeli przedsiębiorstwo sprzeciwia się kontroli nakazanej na podstawie niniejszego artykułu, dane Państwo Członkowskie zapewnia urzędnikom Komisji, upoważnionym do przeprowadzenia kontroli, konieczne wsparcie, aby mogli oni przeprowadzić swoje kontrole.
W tym celu Państwa Członkowskie podejmą odpowiednie środki przed dniem l października 1962 r. i po zasięgnięciu opinii Komisji.
Artykuł 15
Kary pieniężne
1.
Komisja może, w formie decyzji, nakładać na przedsiębiorstwa i związki przedsiębiorstw kary pieniężne w wysokości 100–5000 jednostek rozliczeniowych, jeśli umyślnie lub na skutek niedbalstwa:
a) we wniosku na podstawie art. 2 lub w zgłoszeniu zgodnie z art. 4 i 5 podają nieprawdziwe lub wprowadzające w błąd informacje;
b) udzielają nieprawdziwych lub nie udzielają w terminie wyznaczonym w decyzji według art. 11 ust. 5 informacji żądanych zgodnie z art. 11 ust. 3 lub 5 albo zgodnie z art. 12; albo
c) w przypadku kontroli na podstawie art. 13 i 14 nie przedkładają wszystkich żądanych ksiąg albo innych dokumentów handlowych lub nie dopuszczają kontroli nakazanej w drodze decyzji zgodnie z art. 14 ust. 3.
2.
Komisja może nałożyć, w drodze decyzji, na przedsiębiorstwa i związki przedsiębiorstw kary pieniężne w wysokości 1000 –1000000 jednostek rozliczeniowych albo ponad tę kwotę do dziesięciu procent wartości osiągniętego w poprzednim roku gospodarczym obrotu każdego z przedsiębiorstw uczestniczących w naruszeniu, jeśli umyślnie lub przez niedbalstwo:
a) naruszają art. 85 ust. l lub art. 86 Traktatu;
b) naruszają obowiązki nałożone zgodnie z art. 8 ust. 1.
Przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej należy uwzględnić, oprócz wagi naruszenia, również okres trwania tego naruszenia.
3.
Artykuł 10 ust. 3–6 stosuje się.
4.
Decyzje wydawane na podstawie ust. 1–2 nie mają charakteru karnoprawnego.
5.
Kara pieniężna przewidziana w ust. 2 lit. a) nie może być nakładana za działania:
a) podjęte po dokonaniu zgłoszenia Komisji, a przed wydaniem decyzji Komisji zgodnie z art. 85 ust. 3 Traktatu, o ile mieszczą się one w granicach działalności przedstawionej w zgłoszeniu;
b) dokonane przed zgłoszeniem w ramach istniejących w chwili wejścia w życie niniejszego rozporządzenia porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych, o ile zgłoszenie nastąpi w terminach przewidzianych w art. 5 ust. l i art. 7 ust. 2.
6. ustępu 5 nie stosuje się, jeśli Komisja poinformowała dane przedsiębiorstwa, że na podstawie wstępnego badania, w jej opinii, spełnione są przesłanki art. 85 ust. l Traktatu i że zastosowanie art. 85 ust. 3 nie jest uzasadnione.
Artykuł 16
Okresowe kary pieniężne
1.
Komisja może, w drodze decyzji, nakładać na przedsiębiorstwa i związki przedsiębiorstw okresowe kary pieniężne w wysokości 50– 1000 jednostek rozliczeniowych za każdy dzień zwłoki od chwili wskazanej w decyzji, w celu przymuszenia ich do:
a) zaniechania naruszenia art. 85 lub 86 Traktatu, zgodnie z decyzją wydaną na podstawie art. 3 niniejszego rozporządzenia;
b) zaniechania działania zakazanego zgodnie z art. 8 ust. 3;
c) udzielenia pełnych i prawdziwych informacji, których zażądała w decyzji wydanej na podstawie art. 11 ust. 5;
d) dopuszczania kontroli, nakazanej w drodze decyzji wydanej na podstawie art. 14 ust. 3.
2.
Jeśli przedsiębiorstwa lub związki przedsiębiorstw wypełniły swoje zobowiązania, dla spełnienia których nałożono okresowe kary pieniężne w celu przymuszenia, Komisja może ustalić ostateczną wysokość okresowej kary pieniężnej na poziomie niższym od kwoty, która wynikałaby z pierwszej decyzji.
3.
Artykuł 10 ust. 3–6 stosuje się.
Artykuł 17
Kontrola przez Trybunał Sprawiedliwości
Trybunał Sprawiedliwości ma nieograniczoną jurysdykcję, w rozumieniu art. 172 Traktatu, w odniesieniu do kontroli decyzji Komisji, w których nakładana jest kara pieniężna lub okresowa kara pieniężna; może on nałożoną karę pieniężną lub okresową karę pieniężną uchylić, obniżyć albo podwyższyć.
Artykuł 18
Jednostka rozliczeniowa
Do celów stosowania art. 15–17 obowiązuje jednostka rozliczeniowa przewidziana przy sporządzaniu budżetu Wspólnoty zgodnie z art. 207 i 209 Traktatu.
Artykuł 19
Wysłuchanie stron i osób trzecich
1.
Przed podjęciem decyzji przewidzianej w art. 2, 3. 6, 7, 8, 15 i 16 Komisja stwarza odnośnym przedsiębiorstwom i związkom przedsiębiorstw możliwość wysłuchania, co do zarzutów podnoszonych przez Komisję.
2.
Jeśli Komisja lub właściwe władze Państw Członkowskich uważają to za konieczne, mogą wysłuchać także inne osoby fizyczne lub prawne.
Wnioski tych osób o wysłuchanie należy uwzględnić, gdy wykażą one wystarczający w tym interes.
3.
Jeśli Komisja zamierza wydać atest negatywny zgodnie z art. 2 lub wydać decyzję zgodnie z art. 85 ust. 3 Traktatu, publikuje istotną treść wniosku lub zgłoszenia wzywając wszystkie zainteresowane osoby trzecie do zgłoszenia Komisji uwag w wyznaczonym przez nią terminie, nie krótszym niż miesiąc.
Przy publikowaniu należy uwzględnić uzasadnione interesy przedsiębiorstw w zachowaniu ich tajemnic handlowych.
Artykuł 20
Tajemnica zawodowa
1.
Informacje uzyskane w wyniku stosowania art. 11, 12, 13 i 14 wykorzystuje się tylko do celów, w których żądano udzielenia informacji lub przeprowadzano kontrolę.
2.
Bez uszczerbku dla postanowień art. 19 i 21, Komisja oraz właściwe władze Państw Członkowskich oraz ich urzędnicy i inni pracownicy są zobowiązani do nieujawniania informacji, uzyskanych w wyniku stosowania niniejszego rozporządzenia, i które ze względu na swój charakter chronione są tajemnicą zawodową.
3.
Postanowienia ust. l i 2 nie sprzeciwiają się publikowaniu przeglądów lub zestawień, które nie zawierają danych o poszczególnych przedsiębiorstwach lub związkach przedsiębiorstw.
Artykuł 21
Publikowanie decyzji
1.
Komisja publikuje decyzje wydane na podstawie art. 2, 3, 6, 7 oraz 8.
2.
W publikacji podaje się strony i istotną treść decyzji; należy uwzględnić uzasadnione interesy przedsiębiorstw w ochronie ich tajemnic handlowych.
Artykuł 22
Przepisy szczególne
1. Komisja przedstawia Radzie wnioski, zgodnie z którymi określone grupy porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych objętych przepisami art. 4 ust. 2 lub art. 5 ust. 2 podlegają obowiązkowi zgłoszenia zgodnie z art. 4 lub 5.
2. W ciągu roku po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia, Rada zbada, na wniosek Komisji, jakie przepisy szczególne mogą być wydane dla wyłączenia spod przepisów niniejszego rozporządzenia porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych wskazanych w art. 4 ust. 2 lub art. 5 ust. 2.
Artykuł 23
Przepisy przejściowe w odniesieniu do decyzji władz Państw Członkowskich
1. Porozumienia, decyzje i praktyki uzgodnione, o których mowa w art. 85 ust. l Traktatu, w stosunku do których właściwe władze Państw Członkowskich, przed wejściem w życie, uznały art. 85 ust. l za niemający zastosowania zgodnie z art. 85 ust. 3, nie podlegają obowiązkowi zgłoszenia przewidzianemu w art. 5. Decyzja właściwych władz Państwa Członkowskiego traktowana jest jako decyzja w rozumieniu art. 6; traci ona swoją ważność najpóźniej we wskazanym w niej terminie, nie później jednak niż trzy lata po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia. Przepisy art. 8 ust. 3 stosuje się.
2.
O wnioskach o odnowienie decyzji określonej w ust. l rozstrzyga Komisja zgodnie z art. 8 ust. 2.
Artykuł 24
Przepisy wykonawcze
Komisja jest upoważniona do wydania przepisów wykonawczych dotyczących formy, treści lub innych szczegółów odnośnie do wniosków zgodnie z art. 2 i 3 oraz zgłoszeń na podstawie art. 4 i 5, jak również w sprawie wysłuchania na podstawie art. 19 ust. l i 2.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie nr 25
w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej
RADA EUROPEJSKIEJ WSPÓLNOTY GOSPODARCZEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 40 i 43 oraz art. 199–209,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
a także mając na uwadze, co następuje: funkcjonowanie i rozwój wspólnego rynku produktów rolnych wymaga równoczesnego rozwoju wspólnej polityki rolnej obejmującej w szczególności wspólną organizację rynków rolnych;
w celu umożliwienia tej wspólnej organizacji osiągnięcia jej celów, należy ustanowić Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej oraz określić warunki jego funkcjonowania;
w związku z ustanowieniem tego Funduszu i wdrożeniem wspólnej polityki rolnej zaistniała konieczność przyjęcia pewnych wspólnych reguł polityki finansowej i budżetowej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W celu umożliwienia wspólnej organizacji rynków rolnych osiągnięcia jej celów, ustanawia się Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej, zwany dalej "Funduszem".
Fundusz jest częścią budżetu Wspólnoty.
Tytuł I Etap jednolitego rynku
Artykuł 2
1.
Dochody pochodzące z opłat wyrównawczych w przywozie z państw trzecich przechodzą na rzecz Wspólnoty i są przeznaczone na wydatki wspólnotowe w taki sposób, żeby zasoby budżetowe Wspólnoty zawierały te dochody, jak również wszelkie inne dochody, w sprawie których zapada decyzja zgodnie z postanowieniami Traktatu, oraz udziały Państw Członkowskich na mocy art. 200 Traktatu.
Rada w stosownym czasie wszczyna procedurę określoną w art. 201 w celu wykonania powyższych przepisów.
2.
Zważywszy że na etapie jednolitego rynku systemy cen są ujednolicone, a polityka rolna jest wspólnotowa, wynikające z tego konsekwencje finansowe przechodzą na Wspólnotę.
Z Funduszu finansowane są odpowiednio:
a) refundacje do wywozu do państw trzecich;
b) interwencja, której celem jest stabilizacja rynków;
c) wspólne działania podjęte w celu osiągnięcia celów określonych w art. 39 ust. 1 lit. a) Traktatu, łącznie ze zmianami strukturalnymi wymaganymi do sprawnego funkcjonowania wspólnego rynku, pod warunkiem że działania te nie naruszają działalności Europejskiego Banku Inwestycyjnego i Europejskiego Funduszu Społecznego.
Tytuł II Okres przejściowy
Artykuł 3
1.
Do pomocy z Funduszu kwalifikują się następujące wydatki:
a) refundacje do wywozu do państw trzecich obliczone na podstawie ilości wywozu netto i stopy refundacji w Państwie Członkowskim, w którym średnia refundacja jest najniższa, zgodnie z przepisami rozporządzeń dotyczących poszczególnych produktów;
b) działania interwencyjne na rynku wewnętrznym, których cel i funkcja są identyczne z celem i funkcją refundacji, o których mowa w lit. a); Rada, stanowiąc jednomyślnie podczas drugiego etapu, a następnie kwalifikowaną większością na wniosek Komisji, stwierdza, że są one identyczne;
c) pozostałe działania interwencyjne na rynku wewnętrznym realizowane zgodnie z regułami wspólnotowymi; warunki przyznania uprawnionych wydatków są określone przez Radę, stanowiącą jednomyślnie podczas drugiego etapu, a następnie kwalifikowaną większością na wniosek Komisji;
d) działania podjęte zgodnie z regułami wspólnotowymi w celu osiągnięcia celów określonych w art. 39 ust. 1 lit. a) Traktatu łącznie ze zmianami strukturalnymi koniecznymi w związku z rozwojem wspólnego rynku; warunki przyznania uprawnionych wydatków są określone przez Radę, stanowiącą jednomyślnie podczas drugiego etapu, a następnie kwalifikowaną większością na wniosek Komisji.
2.
Komisja przedkłada wstępne wnioski zgodnie z ust. 1 lit. b), c) i d) nie później niż dnia 30 września 1962 r. w celu umożliwienia Wspólnocie finansowania operacji, o których mowa w tych literach, począwszy od roku 1962/1963.
3.
Począwszy od pierwszego roku, Rada corocznie bada, na podstawie sprawozdania Komisji, wpływ wspólnotowego finansowania refundacji eksportowych, o których mowa w ust. 1 lit. a) na kierunki produkcji, oraz rozwój rynków zbytu.
Rada, stanowiąc jednomyślnie podczas drugiego etapu na wniosek jednego z Państw Członkowskich lub Komisji, a następnie większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, może zmienić kryteria przyjęte dla wspólnotowego finansowania tych refundacji.
Rada bada także corocznie, na podstawie sprawozdania Komisji, wpływ na wspólną politykę rolną wspólnotowego finansowania przewidzianego w ust. 1 lit. b), c) i d).
Artykuł 4
Przed upływem trzeciego roku Rada, na podstawie sprawozdania Komisji, przeprowadza całościową kontrolę rozwoju operacji Funduszu ogółem wziąwszy, natury wydatków Funduszu, warunków przyznawania tych uprawnionych wydatków, podziału wpływów Funduszu oraz postępu we wdrażaniu wspólnej polityki rolnej, a w szczególności kierunków produkcji rolnej w Państwach Członkowskich, ujednolicenia cen oraz rozwoju handlu wewnątrzwspólnotowego. Kontrola ta poprzedza decyzje, które należy podjąć zgodnie z art. 5 ust. 1 i art. 7 ust. 2.
Artykuł 5
1.
Jeśli chodzi o uprawnione wydatki na mocy art. 3 ust. 1 lit. a), b) i c), udział Funduszu ustalony jest, dla trzech pierwszych lat, na jedną szóstą na lata 1962/1963, dwie szóste na lata 1963/1964 i na trzy szóste na lata 1964/1965.
Od dnia 1 lipca 1965 r. i do końca okresu przejściowego udziały Funduszu wzrastają regularnie, tak że na koniec okresu przejściowego całość uprawnionych wydatków jest finansowana przez Fundusz.
W świetle wyników całościowej kontroli przewidzianej w art. 4, Rada podejmuje konieczną decyzję zgodnie z procedurą głosowania przewidzianą w art. 43 Traktatu.
2.
Udział Funduszu w uprawnionych wydatkach na mocy art. 3 ust. 1 lit. d) stanowi, na ile to możliwe, jedną trzecią kwoty ustalonej zgodnie z ust. 1.
Artykuł 6
1.
Całkowita kwota przeznaczona na Fundusz, która powinna mu umożliwić sprostanie wydatkom określonym powyżej, ustalana jest każdego roku przez Radę według procedury budżetowej.
2.
Kwoty ustalane corocznie mogą zostać podwyższone decyzją Rady stanowiącej według tej samej procedury.
Artykuł 7
1.
Dochód Funduszu w pierwszych trzech latach składa się z finansowego udziału Państw Członkowskich, obliczanego dla pierwszej części według skali przewidzianej w art. 200 ust. 1 Traktatu i, dla drugiej części, proporcjonalnie do przywozu netto realizowanego przez każde Państwo Członkowskie z państw trzecich.
Obie części udziału Państw Członkowskich pokrywają całość wpływów Funduszu w następujących proporcjach:
_BAR_ 1962/63 % _BAR_ 1963/64 % _BAR_ 1964/65 % _BAR_
Według skali przewidzianej w art. 200 ust. 1 _BAR_ 100 _BAR_ 90 _BAR_ 80 _BAR_
Proporcjonalnie do przywozu netto _BAR_ – _BAR_ 10 _BAR_ 20 _BAR_
2.
Przed upływem trzeciego roku oraz w świetle wyników całościowej kontroli przewidzianej w art. 4, Rada, stanowiąc zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 200 ust. 3 Traktatu oraz w celu zapewnienia ciągłego zmierzania ku systemowi jednolitego rynku, ustanawia reguły dotyczące wpływów Funduszu obowiązujące od dnia 1 lipca 1965 r. do końca okresu przejściowego.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie, na warunkach ustalonych w rozporządzeniach dotyczących każdego z poszczególnych produktów, stosuje się do rynku zbóż, wieprzowiny, jaj i drobiu, począwszy od dnia 1 lipca 1962 r., do rynku mleka i przetworów mlecznych, począwszy od dnia 1 listopada 1962 r. i, jeśli zaistnieje potrzeba, do innych rynków, począwszy od daty, która zostanie określona przez Radę.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie nr 26
dotyczące stosowania niektórych reguł konkurencji w odniesieniu do produkcji rolnej i handlu produktami rolnymi
RADA EUROPEJSKIEJ WSPÓLNOTY GOSPODARCZEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 42 i 43,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
a także mając na uwadze, co następuje: na mocy art. 42 Traktatu jedną z kwestii, w odniesieniu do których należy podjąć decyzję w ramach wspólnej polityki rolnej, jest to, czy reguły konkurencji ustanowione w Traktacie należy stosować do produkcji rolnej i handlu produktami rolnymi oraz, odpowiednio, postanowienia, które są zawarte poniżej, będą musiały zostać uzupełnione w świetle zmian w tej polityce;
wnioski przedłożone przez Komisję, dotyczące stworzenia i wdrażania wspólnej polityki rolnej, pokazują, że niektóre reguły konkurencji muszą być bezzwłocznie stosowane do produkcji rolnej i handlu produktami rolnymi w celu wyeliminowania praktyk sprzecznych z zasadami wspólnego rynku i szkodliwych dla osiągnięcia celów określonych w art. 39 Traktatu, jak również w celu zapewnienia podstaw dla utworzenia w przyszłości systemu konkurencji dostosowanego do rozwoju wspólnej polityki rolnej;
reguły konkurencji odnoszące się do porozumień, decyzji i praktyk, o których mowa w art. 85 Traktatu oraz odnoszące się do nadużywania pozycji dominującej, muszą mieć zastosowanie do produkcji rolnej i handlu produktami rolnymi w zakresie, w jakim ich stosowanie nie utrudnia funkcjonowania krajowych organizacji rynków rolnych czy też nie zagraża osiągnięciu celów wspólnej polityki rolnej;
szczególna uwaga została zapewniona w przypadku organizacji rolników, które zajmują się głównie wspólną produkcją lub sprzedażą produktów rolnych czy też korzystaniem ze wspólnych urządzeń, o ile takie wspólne działanie nie wyklucza konkurencji czy też nie zagraża osiągnięciu celów art. 39 Traktatu;
w celu zarówno uniknięcia zahamowania rozwoju wspólnej polityki rolnej, jak również zagwarantowania pewności prawa, a także niedyskryminacyjnego traktowania zainteresowanych przedsiębiorstw, Komisja musi mieć wyłączne uprawnienia, z zastrzeżeniem kontroli ze strony Trybunału Sprawiedliwości, do określania, czy warunki przewidziane w dwóch poprzednich akapitach zostały spełnione w odniesieniu do porozumień, decyzji i praktyk, o których mowa w art. 85 Traktatu;
w celu umożliwienia uwzględnienia szczegółowych przepisów Traktatu dotyczących rolnictwa, zwłaszcza tych zawartych w jego art. 39, Komisja musi, w kwestii dumpingu, dokonać oceny wszystkich przyczyn zaskarżonych praktyk, w szczególności poziomu cen, po jakich produkty z innych źródeł są sprowadzane na dany rynek; Komisja musi, w świetle tej oceny, wydać zalecenia i upoważnić do podjęcia środków ochronnych przewidzianych w art. 91 ust. 1 Traktatu;
w celu zastosowania, w ramach rozwoju wspólnej polityki rolnej, reguł pomocy dla produkcji rolnej lub handlu produktami rolnymi Komisja powinna być w stanie opracować listę istniejących, nowych czy też proponowanych form pomocy, udzielić właściwych uwag Państwom Członkowskim i zaproponować im odpowiednie środki działania,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Od momentu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia art. 85-90 Traktatu, jak również przepisy ustanowione w celu ich wykonania, z zastrzeżeniem przepisów art. 2 poniżej, mają zastosowanie do wszystkich porozumień, decyzji i praktyk, o których mowa w art. 85 ust. 1 i art. 86 Traktatu, jakie odnoszą się do produkcji lub handlu produktami wyszczególnionymi w załączniku II do Traktatu.
Artykuł 2
1.
Artykuł 85 ust. 1 Traktatu nie ma zastosowania do tych porozumień, decyzji i praktyk, o których mowa w poprzednim artykule, które stanowią integralną część krajowej organizacji rynku lub są niezbędne do osiągnięcia celów określonych w art. 39 Traktatu.
W szczególności nie ma on zastosowania do porozumień, decyzji i praktyk rolników, zrzeszeń rolników czy też związków takich zrzeszeń należących do jednego Państwa Członkowskiego, które zajmują się produkcją czy też sprzedażą produktów rolnych lub korzystają ze wspólnych urządzeń do przechowywania, obróbki lub przetwarzania produktów rolnych oraz w oparciu o niego nie istnieje obowiązek stosowania jednolitych cen, o ile Komisja nie stwierdzi, że skutkiem tego jest wykluczenie konkurencji lub zagrożenie realizacji celów art. 39 Traktatu.
2.
Po zasięgnięciu opinii Państw Członkowskich i wysłuchaniu zainteresowanych przedsiębiorstw lub związków przedsiębiorstw i wszelkich innych osób fizycznych czy też prawnych, które uważa za właściwe, Komisja ma wyłączne uprawnienia, z zastrzeżeniem kontroli ze strony Trybunału Sprawiedliwości, do określania w drodze decyzji podlegającej opublikowaniu, które porozumienia, decyzje i praktyki spełniają warunki określone w ust. 1.
3.
Komisja dokonuje takiego określenia z własnej inicjatywy lub na wniosek właściwych władz Państwa Członkowskiego albo na wniosek zainteresowanego przedsiębiorstwa lub związku przedsiębiorstw.
4.
Publikacja określa nazwy stron i główną treść decyzji; publikacja uwzględnia prawnie uzasadniony interes przedsiębiorstw do ochrony ich tajemnic handlowych.
Artykuł 3
1.
Nie naruszając art. 46 Traktatu, art. 91 ust. 1 Traktatu ma zastosowanie do handlu produktami wyszczególnionymi w załączniku II do Traktatu.
2.
Należycie uwzględniając postanowienia Traktatu dotyczące rolnictwa, zwłaszcza postanowienia art. 39, Komisja ocenia wszystkie przyczyny zaskarżonych praktyk, w szczególności poziom cen, po jakich produkty z innych źródeł są sprowadzane na dany rynek.
W świetle tej oceny Komisja wydaje zalecenia i upoważnia do podjęcia środków ochronnych przewidzianych w art. 91 ust. 1 Traktatu.
Artykuł 4
Postanowienia art. 93 ust. 1 i art. 93 ust. 3 zdanie pierwsze Traktatu mają zastosowanie do form pomocy przyznanych dla produkcji lub handlu produktami wyszczególnionymi w załączniku II do Traktatu.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu następującym po dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, z wyjątkiem art. 1-3, które wchodzą w życie dnia 1 lipca 1962 r.
Rozporządzenie nr 49 Rady
zmieniające datę wejścia w życie niektórych aktów odnoszących się do wspólnej polityki rolnej
RADA EUROPEJSKIEJ WSPÓLNOTY GOSPODARCZEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 42, 43 i 44,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Zgromadzenia,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenia Rady nr 19–23, 25 i 26 dotyczące wspólnej polityki rolnej oraz decyzja Rady dotycząca cen minimalnych przewidują, że większość przepisów znajdzie zastosowanie od dnia 1 lipca 1962 r.;
Państwom Członkowskim należy przyznać racjonalny termin w celu umożliwienia skutecznego stosowania powyższych aktów oraz przepisów wykonawczych przyjętych przez Radę lub Komisję, niektóre z nich mogły zostać przyjęte dopiero krótko przed dniem 1 lipca 1962 r.;
jednakże rok gospodarczy dla zbóż we Wspólnocie rozpoczyna się, z wyjątkiem kukurydzy, w dniu lub około dnia 1 lipca; dlatego w odniesieniu do roku gospodarczego 1962/63 konieczne może się okazać przyjęcie środków dotyczących rynku wewnętrznego od dnia 1 lipca 1962 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Datę "30 lipca 1962 r." zastępuje się "1 lipca 1962 r." w:
a) art. 23 i 29 rozporządzenia Rady nr 19 w sprawie stopniowego ustanawiania wspólnej organizacji rynku zbóż;
b) art. 17 i 23 rozporządzenia Rady nr 20 w sprawie stopniowego ustanawiania wspólnej organizacji rynku wieprzowiny;
c) art. 13, 14 i 20 rozporządzenia Rady nr 21 w sprawie stopniowego ustanawiania wspólnej organizacji rynku jaj;
d) art. 14 i 20 rozporządzenia Rady nr 22 w sprawie stopniowego ustanawiania wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego;
e) art. 2 ust. 3 i art. 16 rozporządzenia Rady nr 23 w sprawie stopniowego ustanawiania wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw;
f) art. 8 rozporządzenia Rady nr 25 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej;
g) art. 5 rozporządzenia Rady nr 26 w sprawie stosowania niektórych zasad konkurencji w produkcji produktów rolnych i handlu produktami rolnymi;
h) art. 11 decyzji Rady w sprawie cen minimalnych.
2. W art. 9 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Rady nr 23 datę "29 lipca 1962 r." zastępuje się datą "30 czerwca 1962 r.".
3.
Dla celów stosowania rozporządzeń Rady nr 19–22 uznaje się, że pierwszy rok wprowadzenia w życie systemu opłat kończy się z dniem 30 czerwca 1962 r.
4.
Od dnia 1 lipca 1962 r. rządy Państw Członkowskich podejmą wszelkie kroki na rynku wewnętrznym, jakie mogą okazać się niezbędne do umożliwienia stosowania przepisów rozporządzenia Rady nr 19 w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż od dnia 30 lipca 1962 r.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1962 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 18 grudnia 1962 r.
w sprawie określenia organu upoważnionego do mianowania do Komisji Obrachunkowej
(63/32/EWG)
RADA EUROPEJSKIEJ WSPÓLNOTY GOSPODARCZEJ,
uwzględniając art. 2 statutu urzędników Wspólnoty i art. 6 regulaminu stosowanego dla pozostałych pracowników,
uwzględniając art. 10 akapit pierwszy statutu Komisji Obrachunkowej z dnia 15 maja 1959 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł
Uprawnienia zastrzeżone przez statut urzędników dla organu upoważnionego do mianowania i przez regulamin stosowany do pozostałych pracowników dla organu uprawnionego do zawierania umów zatrudnienia – w odniesieniu do kadry kierowniczej podlegającej organowi Komisji Obrachunkowej – wykonywane są:
a) przez Radę, na wniosek Komisji Obrachunkowej i za jej zgodą, stosownie do art. 1, art. 30 akapit drugi, art. 31 i 50 statutu;
b) przez Komisję Obrachunkową w pozostałych wypadkach.
Decyzja Rady
z dnia 2 kwietnia 1963 r.
ustanawiająca ogólne zasady realizowania wspólnej polityki kształcenia zawodowego
(63/266/EWG)
RADA EUROPEJSKIEJ WSPÓLNOTY GOSPODARCZEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 128,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: w celu spełnienia nałożonego przez Traktat na Państwa Członkowskie obowiązku utrzymania, poprzez odpowiednią politykę ekonomiczną, wysokiego poziomu zatrudnienia państwa te powinny podjąć odpowiednie działania w celu dostosowania umiejętności siły roboczej do zmian w ogólnej sytuacji ekonomicznej i zmian w technologii produkcji;
w obliczu szybkiego wprowadzania w życie wspólnego rynku, wraz z koordynacją polityk regionalnych i postępującym wdrażaniem wspólnej polityki rolnej, zmiany strukturalne zachodzące obecnie w niektórych sektorach ekonomicznych powodują problemy w dziedzinie kształcenia i przekwalifikowania zawodowego, które wymagają pilnego rozwiązania;
wspólna polityka kształcenia zawodowego, która, zgodnie z art. 128 Traktatu, może przyczynić się do harmonijnego rozwoju zarówno gospodarki poszczególnych państw, jak i wspólnego rynku, powinna być określona zgodnie z ogólnymi celami Traktatu, w szczególności z jego preambułą i art. 2;
wdrożenie efektywnej wspólnej polityki kształcenia zawodowego pomoże w uzyskaniu swobodnego przepływu pracowników;
swoboda w wyborze zawodu, miejsca kształcenia i miejsca pracy, która jest podstawowym prawem każdej osoby, powinna być respektowana;
każda osoba powinna mieć dostęp, na różnych etapach swego życia zawodowego, do właściwego kształcenia zawodowego na poziomie podstawowym i zaawansowanym i, w razie potrzeby, do przekwalifikowania;
ogólne zasady wdrażania wspólnej polityki kształcenia zawodowego powinny mieć zastosowanie do wszelkiego rodzaju kształcenia młodzieży i dorosłych, którzy mogą być w przyszłości, lub już są, zatrudnieni na stanowiskach niższych niż kierownicze; szczególną wagę należy przykładać do kształcenia podstawowego i zaawansowanego nauczycieli i instruktorów;
osiągnięcie celów wytyczonych w niniejszych ogólnych zasadach wymaga podjęcia działań nie tylko na poziomie państwowym, ale również musi umożliwić Komisji przedstawienie Radzie lub Państwom Członkowskim, na mocy Traktatu, właściwych środków; będzie to wymagać bliskiej współpracy zarówno pomiędzy Państwami Członkowskimi, jak i pomiędzy Państwami Członkowskimi a właściwymi instytucjami wspólnotowymi;
należałoby zapewnić, głównie poprzez stworzenie komitetu doradczego przy Komisji, współpracę pomiędzy publicznymi i prywatnymi instytucjami w Państwach Członkowskich, których szczególnie dotyczy kwestia kształcenia zawodowego;
niniejsze zasady ogólne odnoszą się do warunków ekonomicznych i socjalnych obecnie panujących we Wspólnocie; mogą one być następnie stopniowo rozszerzane, w miarę zmieniających się potrzeb Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Niniejszym ustanawia się następujące ogólne zasady wprowadzania w życie wspólnej polityki kształcenia zawodowego:
Zasada pierwsza
Wspólna polityka kształcenia zawodowego oznacza spójne i progresywne wspólne działanie, w wyniku którego każde Państwo Członkowskie tworzy programy i zapewnia ich wprowadzenie w życie zgodnie z ogólnymi zasadami zawartymi w niniejszej decyzji, przy zastosowaniu wynikających z niej środków.
Ogólne zasady muszą zapewniać każdej osobie otrzymanie odpowiedniego kształcenia, z poszanowaniem prawa do swobody wyboru zawodu, miejsca kształcenia i miejsca pracy.
Niniejsze ogólne zasady muszą odnosić się do kształcenia młodzieży i dorosłych, którzy mogą już być lub są zatrudnieni na stanowiskach niższych niż kierownicze.
Państwa Członkowskie oraz właściwe instytucje Wspólnoty są odpowiedzialne za zastosowanie tych zasad ogólnych w ramach Traktatu.
Zasada druga
Wspólna polityka kształcenia zawodowego ma następujące podstawowe cele:
a) stworzenie warunków gwarantujących wszystkim odpowiednie kształcenie zawodowe;
b) organizowanie we właściwym czasie odpowiednich działań szkoleniowych w celu zapewnienia dopływu takich pracowników, na jakich istnieje zapotrzebowanie w poszczególnych sektorach gospodarki;
c) poszerzenie kształcenia ogólnego w ramach kształcenia zawodowego w takim stopniu, by zachęcić do harmonijnego rozwoju osobowości i sprostać wymaganiom wynikającym z postępu technicznego, nowych metod produkcji i rozwoju społeczno-ekonomicznego;
d) umożliwienie każdemu uzyskania wiedzy technicznej i umiejętności potrzebnych do wykonywania danego zajęcia i osiągnięcia możliwie najwyższego poziomu wykształcenia przy jednoczesnym zachęcaniu, szczególnie młodych ludzi, do postępów intelektualnych i fizycznych, edukacji społecznej i rozwoju fizycznego;
e) uniknięcie niekorzystnej przerwy pomiędzy ukończeniem kształcenia ogólnego a rozpoczęciem kształcenia zawodowego lub w trakcie tego ostatniego;
f) promowanie podstawowego i zaawansowanego kształcenia zawodowego oraz, w razie potrzeby, przekwalifikowania, na poszczególnych etapach życia zawodowego;
g) udostępnienie każdemu, zgodnie z jego upodobaniami i zdolnościami, praktyczną wiedzą i doświadczeniem, poprzez stały dostęp do kształcenia zawodowego, możliwości osiągnięcia awansu lub uzyskania wykształcenia umożliwiającego osiągnięcie nowego, wyższego stopnia działania;
h) ścisłe powiązanie różnych form kształcenia zawodowego z poszczególnymi sektorami gospodarki, tak aby z jednej strony kształcenie zawodowe jak najlepiej odpowiadało zarówno potrzebom gospodarki, jak i zainteresowaniom osób kształconych, a z drugiej strony, aby problemy zaistniałe w kształceniu zawodowym spotykały się z właściwą uwagą wszystkich środowisk zawodowych i przedsiębiorców.
Zasada trzecia
Przy wprowadzaniu w życie wspólnej polityki kształcenia zawodowego szczególną uwagę zwraca się na:
- prognozy i przewidywania, zarówno na poziomie krajowym, jak i wspólnotowym, dotyczące ilościowych i jakościowych potrzeb w dziedzinie siły roboczej w poszczególnych działach produkcji,
- stały system informacji i poradnictwa zawodowego dla młodzieży i dorosłych, oparty na znajomości zdolności indywidualnych, możliwości kształcenia i zatrudnienia, działający w ścisłej współpracy z sektorami gospodarki odpowiedzialnymi za produkcję i dystrybucję oraz ze służbami i szkołami zajmującymi się kształceniem zawodowym,
- dostępność dla każdego do korzystania z powyższego systemu, w każdym momencie przed wybraniem zawodu, w trakcie kształcenia zawodowego i w czasie całego życia zawodowego.
Zasada czwarta
Zgodnie z niniejszymi zasadami ogólnymi oraz aby osiągnąć cele wymienione powyżej, Komisja może zaproponować Radzie lub Państwom Członkowskim, na mocy Traktatu, podjęcie takich środków, jakie mogą okazać się niezbędne.
Ponadto Komisja prowadzi, w ścisłej współpracy z Państwami Członkowskimi, badania w dziedzinie kształcenia zawodowego, które pozwolą osiągnąć wspólną politykę, mając szczególnie na uwadze ułatwianie zatrudnienia i swobodę przepływu pracowników w obrębie Wspólnoty, zarówno z punktu widzenia geograficznego, jak i zawodowego.
Komisja sporządza również listę istniejących w Państwach Członkowskich systemów kształcenia i porównuje je z istniejącymi wymaganiami w celu ustalenia, jakie działania należy zalecić Państwom Członkowskim, wraz ze wskazaniem, w razie potrzeby, priorytetów; tam, gdzie jest to potrzebne, Komisja wspiera zawieranie dwustronnych lub wielostronnych porozumień.
Komisja śledzi rozwój takich środków i porównuje ich skutki oraz podaje je do wiadomości Państw Członkowskich.
W wykonywaniu swoich zadań w dziedzinie kształcenia zawodowego Komisję wspomaga trójstronny komitet doradczy, którego skład i zasady działania określa Rada po otrzymaniu opinii Komisji.
Zasada piąta
W celu upowszechniania wszystkich danych i publikacji dotyczących stanu i rozwoju kształcenia zawodowego w obrębie Wspólnoty oraz aby wspomóc aktualizowanie metod nauczania, Komisja podejmuje wszelkie potrzebne działania w celu gromadzenia, rozpowszechniania i wymiany przydatnych informacji, literatury i materiałów szkoleniowych wśród Państw Członkowskich.
W szczególności zapewnia ona systematyczne rozpowszechnianie literatury dotyczącej już stosowanych lub planowanych innowacji.
Ze swojej strony Państwa Członkowskie udzielają Komisji wszelkiej potrzebnej pomocy i wsparcia w wypełnianiu tych zróżnicowanych zadań, a w szczególności dostarczają wszelkich przydatnych informacji na temat stanu obecnego i rozwoju narodowych systemów kształcenia zawodowego.
Zasada szósta
We współpracy z Państwami Członkowskimi Komisja wspiera taką bezpośrednią wymianę doświadczeń w dziedzinie kształcenia zawodowego, która może umożliwić służbom odpowiedzialnym za kształcenie zawodowe oraz specjalistom z tej dziedziny zapoznanie się z osiągnięciami i nowymi trendami dotyczącymi kształcenia zawodowego w innych państwach Wspólnoty.
Wymiana doświadczeń realizowana jest głównie poprzez seminaria i programy wizyt i stażów w instytucjach prowadzących kształcenie zawodowe.
Zasada siódma
Jednym z podstawowych czynników efektywnej polityki kształcenia zawodowego jest odpowiednie kształcenie nauczycieli i instruktorów, których liczba powinna się zwiększać i których umiejętności techniczne i pedagogiczne powinny być rozwijane.
Państwa Członkowskie, z pomocą Komisji, tam gdzie jest to konieczne, wspierają wszelkie środki mogące się przyczynić do poprawy i rozwoju tego kształcenia, szczególnie środki zapewniające ciągłe dostosowywanie się do postępu w dziedzinach ekonomii i techniki.
Popierane będzie kształcenie instruktorów wyłonionych spośród pracowników o szczególnych kwalifikacjach.
Dąży się do harmonizacji kształcenia instruktorów; wszelka wymiana doświadczeń i inne podobne właściwe kroki, szczególnie te wspomniane w zasadzie szóstej, mogą być zastosowane w celu osiągnięcia tej harmonizacji.
W krajach Wspólnoty zostaną podjęte specjalne środki wspierające podstawowe i zaawansowane kształcenie nauczycieli i instruktorów do pracy w mniej uprzywilejowanych regionach Wspólnoty i w krajach i terytoriach rozwijających się, a w szczególności tych, które są stowarzyszone ze Wspólnotą.
Zasada ósma
Wspólna polityka kształcenia zawodowego musi być w szczególności określona w sposób służący stopniowemu ujednolicaniu poziomów kształcenia.
We współpracy z Państwami Członkowskimi, zgodnie z wymaganiami, Komisja określa w odniesieniu do poszczególnych rodzajów zajęcia wymagających specyficznego kształcenia znormalizowany opis podstawowych kwalifikacji wymaganych na poszczególnych poziomach kształcenia.
Na tej podstawie należy dążyć do harmonizacji standardów wymaganych do zdania końcowego egzaminu, mając na uwadze wzajemne uznawanie świadectw i innych dokumentów potwierdzających ukończenie kształcenia zawodowego.
Państwa Członkowskie i Komisja popierają przeprowadzanie europejskich konkursów i egzaminów.
Zasada dziewiąta
Aby przyczynić się do osiągnięcia ogólnej równowagi pomiędzy podażą a popytem siły roboczej w ramach Wspólnoty oraz biorąc pod uwagę prognozy przygotowywane w tym celu, Państwa Członkowskie i Komisja mogą współpracować poprzez podejmowanie odpowiednich kroków, szczególnie jeśli chodzi o ustalanie odpowiednich programów kształcenia.
Te kroki i programy muszą mieć na celu szybkie kształcenie dorosłych i dokształcanie zawodowe, mając na uwadze sytuacje spowodowane ekspansją lub recesją gospodarczą, zmianami strukturalnymi i technologicznymi oraz specjalnymi wymaganiami niektórych zawodów czy kategorii zawodowych lub szczególnych regionów.
Zasada dziesiąta
W ramach wprowadzania w życie ogólnych zasad wspólnej polityki kształcenia zawodowego szczególną uwagę poświęca się szczególnym problemom dotyczącym specyficznych sektorów działalności lub szczególnym kategoriom osób; w tym zakresie mogą być podjęte specjalne środki.
Środki podejmowane z myślą o osiągnięciu celów wspólnej polityki kształcenia zawodowego mogą być finansowane wspólnie.
Decyzja
z dnia 10 lipca 1963 r.
określająca instytucje zobowiązane do zapewnienia obsługi świadczeń przewidzianych w systemie świadczeń emerytalnych
(63/46/Euratom)
(63/491/EWG)
RADA EUROPEJSKIEJ WSPÓLNOTY ENERGII ATOMOWEJ,
KOMISJA PRZEWODNICZĄCYCH EUROPEJSKIEJ WSPÓLNOTY WĘGLA I STALI,
RADA EUROPEJSKIEJ WSPÓLNOTY GOSPODARCZEJ,
uwzględniając rozporządzenie ustanawiające regulamin pracowniczy urzędników i warunki zatrudnienia innych pracowników Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali, w szczególności art. 45 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego i art. 43 warunków zatrudnienia innych pracowników,
uwzględniając rozporządzenie nr 31 (EWG), 11 (EWWiS) ustanawiające regulamin pracowniczy urzędników i warunki zatrudnienia innych pracowników Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej [1], w szczególności art. 45 załącznika VIII do Regulaminu pracowniczego i art. 43 Warunków zatrudnienia innych pracowników,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Obsługa świadczeń przewidzianych w systemie świadczeń emerytalnych urzędników oraz w tytule II rozdział 6 sekcje B i C warunków zatrudnienia innych pracowników jest zapewniona przez instytucje wymienione poniżej:
1) dla urzędników i personelu zatrudnionego na czas określony w Komisji Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej:
Komisja Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej;
2) dla urzędników i personelu zatrudnionego na czas określony w Komisji Europejskiej Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej:
Komisja Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej;
3) dla urzędników i personelu zatrudnionego na czas określony przez Wysoką Władzę:
Wysoka Władza (fundusz emerytalny);
4) dla urzędników instytucji lub organów wspólnych korzystających z przepisów przejściowych Regulaminu pracowniczego urzędników Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali:
Wysoka Władza (fundusz emerytalny);
5) dla innych urzędników i dla pracowników zatrudnionych na czas określony w instytucjach lub organach wspólnych:
Komisja Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1962 r.
DYREKTYWA RADY
z dnia 30 lipca 1963
liberalizująca transfery związane z transakcjami niewidocznymi niezwiązanymi z przepływem towarów, usług, kapitału i osób
(63/474/EWG)
RADA EUROPEJSKIEJ WSPÓLNOTY GOSPODARCZEJ:
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 63 i 106 pkt 3,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego[1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego,
a także mając na uwadze co następuje: ustanowienie wspólnego rynku wymaga możliwie najszybszego i jak najszerszego zniesienia ograniczeń w transferach między osobami posiadającymi miejsce zamieszkania w Państwach Członkowskich;
w odniesieniu do transferów związanych z transakcjami niewidocznymi, określonymi w załączniku III do Traktatu, które nie podlegają przepisom art. 106 ust. 1 i 2 lub przepisom rozdziału dotyczącego swobodnego przepływu kapitału, poziom liberalizacji osiągnięty w Państwach Członkowskich jest już bardzo wysoki;
z tych powodów i biorąc pod uwagę sytuację gospodarczą Państw Członkowskich liberalizacja transferów dotyczących wszelkich odpowiednich transakcji w formie ogólnego zezwolenia lub, co najmniej przyznania jakiegokolwiek wymaganego zezwolenia dewizowego wydaje się możliwa w obecnym stadium okresu przejściowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie przyznają jakiekolwiek wymagane zezwolenie dewizowe na transfery między osobami zamieszkującymi w Państwach Członkowskich, związane z transakcjami niewidocznymi wymienionymi w załączniku do niniejszej dyrektywy.
2.
Państwa Członkowskie umożliwiają transfery związane z tymi transakcjami po kursach wymiany stosowanych dla płatności dotyczących transakcji bieżących.
Artykuł 2
1.
Przepisy niniejszej dyrektywy nie ograniczają prawa Państw Członkowskich do sprawdzania rodzaju i autentyczności transakcji lub transferów i do podjęcia środków niezbędnych dla zapobiegania naruszeniom ich ustaw i rozporządzeń.
2.
Państwa Członkowskie upraszczają w możliwie największym stopniu formalności związane z wydawaniem zezwoleń i z kontrolą, mające zastosowanie w przeprowadzaniu transferów, a kiedy to konieczne,konsultują się w celu tego uproszczenia.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie pięciu miesięcy od jej notyfikacji i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Regulamin
Komitetu Doradczego ds. Kształcenia Zawodowego
(63/688/EWG)
RADA EUROPEJSKIEJ WSPÓLNOTY GOSPODARCZEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 128,
uwzględniając decyzję Rady z dnia 2 kwietnia 1963 r. [1] ustanawiającą ogólne zasady realizowania wspólnej polityki kształcenia zawodowego, w szczególności ostatni akapit jej czwartej zasady,
po otrzymaniu opinii Komisji,
PRZYJMUJE NINIEJSZY REGULAMIN:
Artykuł 1
1.
Komitet Doradczy ds. Kształcenia Zawodowego, ustanowiony zgodnie z warunkami czwartej zasady decyzji Rady z dnia 2 kwietnia 1963 r. ustanawiającej ogólne zasady realizowania wspólnej polityki kształcenia zawodowego, złożony jest z 36 członków, w tym z każdego Państwa Członkowskiego po dwóch przedstawicieli rządu, dwóch przedstawicieli związków zawodowych oraz dwóch przedstawicieli organizacji pracodawców.
Jeżeli w jakimkolwiek Państwie Członkowskim niezbędne jest, aby instytucje przedstawicielskie prawnie odpowiedzialne za kształcenie zawodowe były reprezentowane, wówczas są one reprezentowane przez którąkolwiek z powyższych kategorii, do której należą.
2.
Udział w pracach Komitetu biorą również przedstawiciel Wysokiej Władzy Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali oraz przedstawiciel Komisji Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej, nie są oni jednak uprawnieni do głosowania.
Artykuł 2
W odniesieniu do każdej z kategorii określonych w art. 1 ust. 1, każde Państwo Członkowskie wyznacza zastępcę członka.
W przypadku nieobecności jednego lub obu członków jednej z kategorii, ich zastępca jest automatycznie uprawniony do wzięcia udziału w obradach Komitetu.
Jeżeli obaj członkowie są obecni, ich zastępca może uczestniczyć w posiedzeniach Komitetu.
Może on brać udział w dyskusjach, jeżeli zostanie wyznaczony do tego przez przewodniczącego, za zgodą członków Komitetu, których jest on zastępcą.
W takich przypadkach nie bierze on udziału w głosowaniu.
Artykuł 3
1.
Wyłącznie obywatele Państw Członkowskich mogą być wyznaczeni na członków lub zastępców członków Komitetu.
2.
Obowiązki członka lub zastępcy nie mogą pokrywać się z obowiązkami członka instytucji Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej oraz pracowników Wspólnot Europejskich.
Artykuł 4
1.
Członkowie i zastępcy są wyznaczani przez Radę na wniosek rządów Państw Członkowskich w ciągu dwóch miesięcy od wejścia w życie niniejszego regulaminu.
Komitet musi składać się z równej liczby przedstawicieli z różnych zainteresowanych sektorów.
2.
Lista członków Komitetu oraz zastępców zostaje opublikowana do celów informacyjnych przez Radę w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 5
Kadencja członków oraz ich zastępców wynosi dwa lata.
Ich mandat może być odnowiony.
Artykuł 6
W przypadku śmierci lub rezygnacji członka lub zastępcy lub w przypadku gdy warunki niezbędne do wykonywania swoich funkcji przestały być spełniane, Rada, stanowiąc zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 4, zastępuje tego członka lub zastępcę na okres pozostający do zakończenia jego kadencji.
Artykuł 7
Komitetowi przewodniczy członek Komisji lub jego przedstawiciel, który nie bierze udziału w głosowaniu.
Artykuł 8
Komitet zbiera się co najmniej dwa razy w roku.
Posiedzenie Komitetu zwołuje jego przewodniczący, z własnej inicjatywy lub na wniosek co najmniej jednej trzeciej członków.
Posiedzenia Komitetu nie są otwarte dla publiczności.
Artykuł 9
Zwołując posiedzenie, przewodniczący ustala porządek dzienny.
Do porządku dziennego dodaje się inne punkty wchodzące w zakres uprawnień Komitetu i zaproponowane w sposób przewidziany w jego regulaminie wewnętrznym, jeżeli większość członków obecnych wyraża zgodę.
Artykuł 10
Komitet przedkłada Komisji, na jej wniosek lub z własnej inicjatywy, opinie oparte na kwestiach o znaczeniu ogólnym lub kwestiach zasadniczych dotyczących kształcenia zawodowego.
Komisja przesyła Komitetowi wszelkie niezbędne dokumenty oraz powiadamia go o swoich wnioskach.
Artykuł 11
Opinia wydana przez Komitet nie jest ważna, chyba że dwie trzecie członków jest obecnych lub reprezentowanych.
Opinie muszą określać przyczyny, na których są oparte; wydawane są one przez większość ważnie oddanych głosów, przy czym wstrzymanie się od głosu uznaje się za ważnie oddany głos.
Tam gdzie jest to stosowne, opinie zawierają poglądy wyrażone przez różnych członków Komitetu, jeżeli członkowie o to wnoszą.
Artykuł 12
Przewodniczący, z własnej inicjatywy lub na wniosek jednego lub więcej członków, może wezwać wszelkie osoby lub przedstawicieli agencji, mających duże doświadczenie w dziedzinie kształcenia zawodowego, do wzięcia udziału w posiedzeniach w charakterze ekspertów.
Każdy członek Komitetu może w dowolnym momencie być wspomagany przez doradcę technicznego, pod warunkiem że koszty związane z taką pomocą nie obciążają Komisji.
Eksperci i doradcy techniczni nie są biorą udziału w głosowaniu.
Artykuł 13
Komitet, działając w sposób, który ma być ustanowiony w jego regulaminie, może tworzyć i określać zadania wewnętrznych grup roboczych.
Przepisy powyższego artykułu stosują się do grup roboczych.
Artykuł 14
Komitet sporządza swój regulamin wewnętrzny, określający jego metody pracy.
Regulamin zatwierdzany jest przez Radę, po otrzymaniu opinii Komisji.
Artykuł 15
Obsługa sekretariatu Komitetu jest zapewniona przez Komisję.
Komisja oddaje do dyspozycji Komitetu lokale i urządzenia niezbędne do pełnienia jego funkcji.
Artykuł 16
Wydatki administracyjne Komitetu włączone są do budżetu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej, w sekcji odnoszącej się do Komisji.
Rozporządzenie Rady NR 7/63/Euratom
z dnia 3 grudnia 1963 r.
w sprawie regulaminu Komitetu Arbitrażowego przewidzianego w art. 18 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej
RADA EUROPEJSKIEJ WSPÓLNOTY ENERGII ATOMOWEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 18,
uwzględniając wniosek Trybunału Sprawiedliwości,
do Rady stanowiącej na podstawie wniosku Trybunału Sprawiedliwości należy ustalenie regulaminu Komitetu Arbitrażowego;
ustalając warunki organizacji i funkcjonowania Komitetu Arbitrażowego, a także procedurę postępowania przed komitetem, należy popierać odwoływanie się do tego właśnie komitetu przy rozstrzyganiu sporów mogących zaistnieć w związku z przyznawaniem licencji;
w tym celu stosowne jest, aby Komitet Arbitrażowy składał się z członków będących obywatelami Państw Członkowskich i posiadających wykształcenie lub doświadczenie prawnicze lub techniczne niezbędne do właściwego funkcjonowania komitetu w różnorodnych dziedzinach, aby komitet obradował w składzie złożonym z ograniczonej liczby arbitrów, a także aby porozumienie pojednawcze mogło zostać zaproponowane stronom w każdym stadium procedury i aby postępowanie było zwolnione od opłat;
właściwe jest, aby członkowie Komitetu Arbitrażowego pełnili swoje funkcje w sposób w pełni niezależny i korzystali z immunitetu jurysdykcyjnego w odniesieniu do czynności wykonywanych w ramach pełnionej funkcji;
istotne jest maksymalne ograniczenie aparatu administracyjnego niezbędnego do funkcjonowania Komitetu Arbitrażowego a także kosztów, i w tym celu przyłączenie jego kancelarii do Trybunału Sprawiedliwości,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Skład Komitetu Arbitrażowego
Artykuł 1
Ustęp 1
Ustęp 2
Ustęp 3
Ustęp 4
Ustęp 5
Ustęp 6
Artykuł 2
Ustęp 1
Ustęp 2
Artykuł 3
Członkowie komitetu korzystają z immunitetu jurysdykcyjnego w odniesieniu do czynności wypełnianych w ramach sprawowania funkcji, a obejmującego również słowa wypowiedziane lub napisane.
Korzystają z tego immunitetu również po zakończeniu sprawowania funkcji.
Trybunał obradujący na posiedzeniu plenarnym może zadecydować o uchyleniu immunitetu.
Artykuł 4
Członkowie komitetu nie mogą uczestniczyć w rozstrzyganiu sprawy, w której wcześniej brali udział jako przedstawiciele lub doradcy jednej ze stron lub w związku z którą byli wzywani do wypowiadania się jako członkowie sądu, komisji śledczej lub też w jakimkolwiek innym charakterze.
Jeżeli z jakiegoś szczególnego powodu członek komitetu uzna, iż nie może uczestniczyć w rozstrzyganiu lub analizowaniu danej sprawy, powinien o tym poinformować przewodniczącego.
Jeżeli przewodniczący komitetu uzna, iż któryś z członków nie powinien, z jakiegoś szczególnego powodu, orzekać w danej sprawie, musi o tym powiadomić danego członka.
Wszelkie trudności wynikające ze stosowania niniejszego artykułu rozstrzyga komitet.
Artykuł 5
Ustęp 1
Ustęp 2
Artykuł 6
Ustęp 1
Ustęp 2
Artykuł 7
Rada na podstawie propozycji Trybunału ustala wysokość diet przyznawanych członkom komitetu.
Artykuł 8
Komitet ma siedzibę w siedzibie Trybunału.
Organ arbitrażowy, określony w poniższym art. 10 ust. 1 może, za zgodą stron, wyjątkowo postanowić o odbyciu posiedzenia w każdym innym miejscu we Wspólnocie.
Artykuł 9
Funkcje sekretarza komitetu są sprawowane przez urzędnika Trybunału wyznaczonego w tym celu przez Trybunał w porozumieniu z przewodniczącym komitetu.
Jego uprawnienia ustala komitet na podstawie propozycji przewodniczącego i są zatwierdzone przez Trybunał.
Wyznaczanie arbitrów i wybór języków urzędowych
Artykuł 10
Ustęp 1
Ustęp 2
Ustęp 3
Ustęp 4
Artykuł 11
Ustęp 1
Ustęp 2
Artykuł 12
Postępowanie jest prowadzone w jednym z urzędowych języków Wspólnoty.
Język postępowania jest wybierany przez właściciela patentu, tytułu ochrony tymczasowej, wzoru użytkowego lub wniosku patentowego.
Jednakże na wniosek jednej ze stron i po wysłuchaniu drugiej strony organ arbitrażowy może zezwolić na całkowite lub częściowe użycie innego języka urzędowego jako języka postępowania.
Wniosek ten nie może zostać złożony przez Komisję Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej.
Pojednanie
Artykuł 13
Ustęp 1
Ustęp 2
Ustęp 3
Postępowanie
Artykuł 14
Organ arbitrażowy postanawia o wymianie pism procesowych przed rozpoczęciem rozprawy ustnej.
W takim wypadku przewodniczący organu arbitrażowego określa ilość pism i terminy, których należy przestrzegać.
Sekretarz informuje strony o tych terminach; strony przekazują pisma do sekretarza, a ten przekazuje je stronie przeciwnej i przygotowuje dokumentację do postępowania arbitrażowego.
Przewodniczący organu arbitrażowego określa dzień i miejsce pierwszego posiedzenia.
Sekretarz informuje o tym strony w należytym czasie.
Artykuł 15
Jeżeli w przypadku przewidzianym w art. 14 akapit pierwszy jedna ze stron nie przedstawi swojego pisma lub pism w terminie określonym przez przewodniczącego organu arbitrażowego, przewodniczący pomimo tego określi dzień i miejsce posiedzenia.
Jeżeli jedna ze stron, należycie wezwana, nie stawi się, organ arbitrażowy może przychylić się do żądań drugiej strony, po upewnieniu się, iż są one prawnie uzasadnione i oparte na faktach.
Organ arbitrażowy może wyznaczyć kolejne posiedzenie, jeżeli uzna to za właściwe.
Artykuł 16
Każda ze stron może być reprezentowana lub wspomagana przez jednego doradcę lub większą liczbę doradców.
Strona informuje o swoim zamiarze możliwie najwcześniej sekretarza, który powiadamia stronę przeciwną.
Przedstawienie porozumienia specjalnego lub pism procesowych przez doradcę jest równoznaczne z informacją o zamiarze powołania doradcy.
Artykuł 17
Organ arbitrażowy, jeżeli uzna za właściwe, może dokonać oględzin; strony mogą w tym uczestniczyć.
Artykuł 18
Organ arbitrażowy decyduje o sposobie i czasie trwania postępowania.
Organ arbitrażowy dokonuje swobodnej oceny dowodów.
Artykuł 19
Rozprawa jest prowadzona przez przewodniczącego organu arbitrażowego.
Rozprawa odbywa sie przy drzwiach otwartych wyłącznie na podstawie decyzji organu arbitrażowego powziętej za zgodą stron.
Z każdej rozprawy sporządzany jest Protokół podpisywany przez przewodniczącego organu arbitrażowego i przez sekretarza.
Artykuł 20
Po zakończeniu przedstawiania argumentów przez strony orzeka się o zamknięciu rozprawy.
Jednakże organ arbitrażowy ma prawo ponownie otworzyć rozprawę, dopóki orzeczenie nie zostanie wydane, w związku z odkryciem nowych dowodów mogących mieć decydujący wpływ na rozstrzygnięcie, a także jeśli po pogłębionej analizie organ arbitrażowy pragnie uzyskać wyjaśnienie co do niektórych kwestii.
Artykuł 21
Obrady organu arbitrażowego są i pozostają niejawne.
Wszystkie decyzje organu arbitrażowego są podejmowane większością głosów.
Artykuł 22
Orzeczenie arbitrażowe jest sporządzane na piśmie i opatrzone datą dnia złożenia podpisów.
Orzeczenie wymienia nazwiska arbitrów i jest przez niech podpisywane. Orzeczenie zawiera uzasadnienie; tym niemniej porozumienie specjalne w sprawie poddania sprawy rozstrzygnięciu arbitrażowemu może przewidywać, iż niektóre kwestie nie będą uzasadniane.
Organ arbitrażowy może postanowić, iż orzeczenie zostanie odczytane na posiedzeniu jawnym, w obecności stron lub po ich należytym zawiadomieniu.
Orzeczenie jest niezwłocznie doręczane stronom.
Artykuł 23
W poszanowaniu przepisów Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej oraz ogólnych zasad wspólnych dla Państw Członkowskich organ arbitrażowy orzeka ex aequo et bono.
Artykuł 24
Przepisy niniejszego rozporządzenia są stosowane we wszystkich przypadkach, również wtedy, gdy zgodnie z art. 11 ust. 1 spór jest przedstawiany jedynemu arbitrowi lub pięcioosobowemu organowi arbitrażowemu.
Przepisy budżetowe i finansowe
Artykuł 25
Postępowanie przed komitetem jest zwolnione od jakichkolwiek opłat.
Koszty funkcjonowania komitetu takie, jak diety przewidziane w powyższym art. 7, koszty sekretariatu i inne koszty administracyjne, a z drugiej strony koszty związane z przeprowadzeniem postępowania pojednawczego lub arbitrażowego, są włączane do budżetu operacyjnego Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej w oddzielnym rozdziale sekcji IV dotyczącej Trybunału.
Artykuł 26
Koszty określone jako wydatki przerzucalne w art. 73 regulaminu postępowania Trybunału są ponoszone przez strony. Jeżeli strony nie dokonały ustaleń, co do wydatków w porozumieniu specjalnym, określonych w art. 10 ust. 1, organ arbitrażowy orzeka, co do tych wydatków ex equo et bono. Stosowana jest stawka przewidziana, w art. 15 ust. 5 regulaminu postępowania Trybunału.
Jeżeli wydatki przerzucalne zostają podważone, organ arbitrażowy któremu sprawa była przydzielona dokonuje rozstrzygnięcia w formie zarządzenia, na wniosek jednej ze stron i po wysłuchaniu uwag drugiej strony.
Artykuł 27
Koszty, jakie jedna ze stron musiała ponieść w związku z przymusowym wykonaniem zostaną zwrócone przez drugą stronę zgodnie ze stawką obowiązującą w państwie, w którym ma miejsce przymusowe wykonanie.
Przepisy końcowe
Artykuł 28
Niniejsze rozporządzenie może, na wniosek Trybunału, zostać poddane rewizji i uzupełnione w każdej chwili po objęciu funkcji przez komitet.
Przewodniczący komitetu może przekazać Trybunałowi sugestie mające na celu zmianę lub uzupełnienie zasad postępowania zawartych w niniejszym rozporządzeniu.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 25 lutego 1964 r.
w sprawie stosowania do francuskich departamentów zamorskich niektórych przepisów Traktatu odnoszących się do prawa przedsiębiorczości oraz płatności
(64/350/EWG)
RADA EUROPEJSKIEJ WSPÓLNOTY GOSPODARCZEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 227 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
na mocy art. 227 ust. 2 akapit drugi, do Rady należy określenie warunków stosowania do francuskich departamentów zamorskich postanowień Traktatu, które nie są wymienione w pierwszym akapicie ust. 2 tego artykułu, w szczególności postanowień art. 52–58 i 106 Traktatu;
warunki gospodarcze tych departamentów oraz wymogi odnoszące się do ich gospodarczego i społecznego rozwoju powodują, że właściwym jest stosowanie art. 52–58 oraz niektórych postanowień art. 106 Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Artykuł 52–58 Traktatu mają zastosowanie do francuskich departamentów zamorskich zgodnie z warunkami przewidzianymi w niniejszej decyzji.
Uchwalając dyrektywy wprowadzające w życie Program ogólny ds. zniesienia ograniczeń swobody przedsiębiorczości, Rada może przyjąć w drodze wyjątku, w niezbędnym zakresie, szczególne dyrektywy w sprawie ustanowienia osób i spółek we francuskich departamentach zamorskich.
Artykuł 2
Bez uszczerbku dla wykonania środków przyjętych zgodnie z Traktatem i Konwencją wykonawczą z dnia 25 marca 1957 r. oraz środków, które mają być przyjęte zgodnie z art. 1, prawo przedsiębiorczości we francuskich departamentach zamorskich jest stopniowo rozszerzane na spółki i obywateli z Państw Członkowskich innych niż Francja, tak aby wszelka dyskryminacja została zlikwidowana najpóźniej w trzy lata po zastosowaniu niniejszej decyzji.
Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością na wniosek Komisji, uchwala dyrektywy niezbędne do realizacji tego stopniowego rozszerzenia.
Jednakże obywatele i spółki z danego Państwa Członkowskiego mogą korzystać we francuskim departamencie zamorskim, w odniesieniu do określonej działalności, z przepisów określonych w akapicie pierwszym jedynie w takim zakresie, w jakim państwo, którego są obywatelami, przyznaje w odniesieniu do tej samej działalności tego samego rodzaju korzyści obywatelom i spółkom z Francji.
Artykuł 3
Postanowienia art. 106 Traktatu, w zakresie w jakim nie są objęte decyzją Rady z dnia 11 maja 1960 r. w sprawie stosowania w Algierii i we francuskich departamentach zamorskich postanowień Traktatu dotyczących przepływu kapitału, mają zastosowanie do francuskich departamentów zamorskich.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja staje się skuteczna dla Państw Członkowskich tego samego dnia, co decyzja Rady w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich z Europejską Wspólnotą Gospodarczą.
Data ta zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 23 grudnia 1963 r.
w sprawie zawarcia Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją
(64/732/EWG)
RADA EUROPEJSKIEJ WSPÓLNOTY GOSPODARCZEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 238,
uwzględniając Układ ustanawiający stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją, podpisany w Ankarze dnia 12 września 1963 r.,
Dyrektywa Rady
z dnia 25 lutego 1964 r.
w sprawie koordynacji specjalnych środków dotyczących przemieszczania się i pobytu cudzoziemców, uzasadnionych względami porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego
(64/221/EWG)
RADA EUROPEJSKIEJ WSPÓLNOTY GOSPODARCZEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 56 ust. 2,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 15 z dnia 16 sierpnia 1961 r. w sprawie wstępnych środków umożliwiających swobodny przepływ pracowników we Wspólnocie [1], w szczególności jego art. 47,
uwzględniając dyrektywę Rady z dnia 16 sierpnia 1961 r. [2] w sprawie procedur administracyjnych i praktyk dotyczących wjazdu, zatrudnienia i pobytu w Państwie Członkowskim pracowników i ich rodzin z innego Państwa Członkowskiego Wspólnoty,
uwzględniając Programy Ogólne dla znoszenia ograniczeń w swobodzie przedsiębiorczości i świadczenia usług [3], w szczególności tytuł II każdego takiego programu,
uwzględniając dyrektywę Rady z dnia 25 lutego 1964 r. w sprawie zniesienia ograniczeń w przemieszczaniu się i pobycie we Wspólnocie dla obywateli Państw Członkowskich w zakresie przedsiębiorczości i świadczenia usług [4],
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [5],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [6],
a także mając na uwadze, co następuje: koordynacja przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych, które przewidują szczególne traktowanie cudzoziemców, uzasadnione względami porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego, powinna w pierwszej kolejności dotyczyć warunków wjazdu i pobytu obywateli Państw Członkowskich przemieszczających się we Wspólnocie w celu wykonywania działalności przez pracowników najemnych lub pracujących na własny rachunek albo jako odbiorcy usług;
założeniem tej koordynacji jest przede wszystkim zbliżenie procedur stosowanych w każdym Państwie Członkowskim przy powoływaniu się na względy porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego w kwestiach związanych z przemieszczaniem się lub pobytem cudzoziemców;
w każdym Państwie Członkowskim obywatele innych Państw Członkowskich powinni mieć dostęp do odpowiednich środków odwoławczych od decyzji administracyjnych w tych sprawach;
sporządzenie wykazu chorób i rodzajów upośledzenia mogących zagrażać zdrowiu publicznemu, porządkowi publicznemu lub bezpieczeństwu publicznemu byłoby zadaniem o małym znaczeniu praktycznym, a trudne byłoby sporządzenie wykazu wyczerpującego; wystarczy dokonać klasyfikacji grupowej tych chorób i rodzajów upośledzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Przepisy niniejszej dyrektywy stosuje się do każdego obywatela Państwa Członkowskiego, który zamieszkuje w innym Państwie Członkowskim lub podróżuje do innego Państwa Członkowskiego Wspólnoty w celu wykonywania działalności jako pracownik najemny lub na własny rachunek albo jako odbiorca usług.
2.
Niniejsze przepisy mają zastosowanie także do małżonka i członków rodziny, którzy objęci są przepisami rozporządzeń i dyrektyw przyjętych w tej dziedzinie na mocy Traktatu.
Artykuł 2
1.
Niniejsza dyrektywa odnosi się do wszystkich środków dotyczących wjazdu, wydawania lub przedłużania ważności dokumentu pobytowego lub wydalania ze swojego terytorium, podejmowanych przez Państwa Członkowskie ze względu na porządek publiczny, bezpieczeństwo publiczne lub zdrowie publiczne.
2.
Względy te nie mogą być powoływane dla celów ekonomicznych.
Artykuł 3
1.
Środki uzasadnione względami porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego są oparte wyłącznie na zachowaniu danej osoby.
2.
Wcześniejsze wyroki karne same w sobie nie stanowią względów uzasadniających podjęcie tych działań.
3.
Upływ ważności dokumentu tożsamości lub paszportu, na podstawie którego dana osoba wjechała na terytorium państwa przyjmującego i uzyskała dokument pobytowy, nie uzasadnia wydalenia z terytorium.
4.
Państwo, które wydało dokument tożsamości lub paszport, umożliwia posiadaczowi takiego dokumentu ponowny wjazd na swoje terytorium bez żadnych formalności nawet wtedy, gdy dokument nie jest już ważny lub obywatelstwo tej osoby jest kwestionowane.
Artykuł 4
1.
Jedyne choroby lub upośledzenia mogące uzasadnić odmowę wjazdu na terytorium lub odmowę wydania pierwszego dokumentu pobytowego są wymienione w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
2.
Choroby lub upośledzenia, które wystąpiły po wydaniu pierwszego dokumentu pobytowego nie uzasadniają odmowy przedłużenia ważności dokumentu pobytowego lub wydalenia z terytorium.
3.
Państwa Członkowskie nie wprowadzają nowych przepisów lub praktyk surowszych niż te, które obowiązują w dniu notyfikowania niniejszej dyrektywy.
Artykuł 5
1.
Decyzja o wydaniu lub odmowie wydania pierwszego dokumentu pobytowego jest podejmowana tak szybko, jak jest to możliwe, a w każdym przypadku nie później niż sześć miesięcy od daty złożenia wniosku o wydanie dokumentu pobytowego.
Dana osoba może czasowo pozostawać na terytorium państwa do czasu podjęcia decyzji o wydaniu lub odmowie wydania dokumentu pobytowego.
2.
Kraj przyjmujący może w przypadkach, w których uznaje się to za konieczne, wystąpić do Państwa Członkowskiego, z którego pochodzi osoba składająca wniosek, a w razie potrzeby do innych Państw Członkowskich, o dostarczenie informacji dotyczących wszelkich dotychczasowych zapisów policyjnych dotyczących tej osoby.
Takie konsultacje nie mogą mieć charakteru stałego.
Udzielające konsultacji Państwo Członkowskie powinno udzielić odpowiedzi w terminie dwóch miesięcy.
Artykuł 6
Dana osoba jest informowana o względach porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego, na których oparta jest decyzja podejmowana w jej sprawie, chyba że jest to sprzeczne z interesem bezpieczeństwa danego Państwa.
Artykuł 7
Dana osoba jest urzędowo informowana o każdej decyzji o odmowie wydania lub przedłużenia ważności dokumentu pobytowego lub o wydaleniu z terytorium.
Informacja określa okres przyznany na opuszczenie terytorium.
Poza nagłymi przypadkami okres ten wynosi nie mniej niż piętnaście dni w przypadku gdy danej osobie nie wydano jeszcze dokumentu pobytowego i nie mniej niż jeden miesiąc we wszystkich pozostałych przypadkach.
Artykuł 8
Danej osobie przysługują te same środki odwoławcze od każdej decyzji dotyczącej wjazdu lub odmawiającej wydania dokumentu pobytowego bądź przedłużenia jego ważności, lub nakazującej wydalenie z terytorium, jakie przysługują obywatelom danego państwa w stosunku do aktów administracyjnych.
Artykuł 9
1.
W przypadku braku prawa odwołania do sądu albo w przypadku gdy odwołanie może dotyczyć jedynie zgodności decyzji z prawem lub gdy odwołanie nie może mieć skutków zawieszających, organy administracyjne nie wydają decyzji odmawiającej przedłużenia ważności dokumentu pobytowego lub nakazującej wydalenie posiadacza dokumentu pobytowego z terytorium, poza nagłymi przypadkami, do chwili otrzymania opinii właściwego organu państwa przyjmującego, przed którym dana osoba ma prawo do obrony i pomocy lub reprezentacji zgodnie z prawem krajowym.
Wymieniony organ jest tym samym organem, który jest uprawniony do podejmowania decyzji odmawiającej przedłużenia ważności dokumentu pobytowego lub nakazującej wydalenie z terytorium.
2.
Każda decyzja odmawiająca wydania pierwszego dokumentu pobytowego lub nakazująca wydalenie danej osoby przed wydaniem dokumentu pobytowego jest na wniosek tej osoby przekazywana do rozpatrzenia organowi, którego wcześniejsza opinia jest wymagana na mocy ust. 1.
Dana osoba jest wówczas uprawniona do przedłożenia osobiście swych środków obrony, z wyjątkiem przypadków, w których byłoby to sprzeczne z interesami bezpieczeństwa narodowego.
Artykuł 10
1.
Państwa Członkowskie, w terminie sześciu miesięcy od notyfikowania niniejszej dyrektywy, wprowadzą w życie środki konieczne do wykonania jej przepisów i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 11
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 25 lutego 1964 r
w sprawie zniesienia ograniczeń swobody przedsiębiorczości i świadczenia usług w dziedzinie reasekuracji i retrocesji
(64/225/EWG)
RADA EUROPEJSKIEJ WSPÓLNOTY GOSPODARCZEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 54 ust. 2 i 3 i art. 63 ust. 2,
uwzględniając powszechny program znoszenia ograniczeń swobody przedsiębiorczości [1], w szczególności jego tytuł IV A,
uwzględniając powszechny program znoszenia ograniczeń swobody świadczenia usług [2], w szczególności jego tytuł V C,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Zgromadzenia [3],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [4],
a także mając na uwadze, co następuje: powszechny program stanowi, że wszystkie gałęzie reasekuracji muszą być, bez wyróżnień, przed końcem 1963 r. zliberalizowane w zakresie zarówno prawa przedsiębiorczości, jak i świadczenia usług;
reasekuracja podlega wpływom nie tylko przedsiębiorstw specjalizujących się w reasekuracji, ale także tak zwanych przedsiębiorstw mieszanych, które zajmują się zarówno ubezpieczeniami bezpośrednimi, jak i reasekuracją i które powinny więc zostać uwzględnione we wprowadzaniu w życie niniejszej dyrektywy w stosunku do tej części ich działalności, która dotyczy reasekuracji i retrocesji;
do celów zastosowania środków dotyczących swobody przedsiębiorczości i świadczenia usług, spółki powinny być traktowane w taki sam sposób, jak osoby fizyczne, które są obywatelami Państw Członkowskich, z zastrzeżeniem warunków określonych w art. 58 i, gdzie konieczne, warunku istnienia prawdziwego i ciągłego połączenia z gospodarką Państwa Członkowskiego; tak więc od żadnej spółki nie wymaga się, aby mogła skorzystać z takich środków, spełnienia żadnych dodatkowych warunków, a w szczególności od żadnej spółki nie można wymagać uzyskania jakiegokolwiek specjalnego zezwolenia nie wymaganego od spółki krajowej, pragnącej prowadzić szczególną działalność gospodarczą; jednak takie jednolite traktowanie nie powinno zapobiegać wymaganiom Państw Członkowskich, aby spółka kapitałowa prowadziła działalność w ich krajach w sposób zgodny z prawem Państwa Członkowskiego oraz że powinna wykazać wielkość kapitału subskrybowanego w dokumentach handlowych, których używa w przyjmującym Państwie Członkowskim,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie zniosą, w stosunku do osób fizycznych i spółek objętych tytułem I powszechnych programów znoszenia ograniczeń swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług, których dotyczy tytuł III wymienionych powszechnych programów wpływających na prawo przedsiębiorczości, określonych w art. 2 niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Przepisy niniejszej dyrektywy stosuje się do:
1. działalności osób prowadzących działalność na własny rachunek w dziedzinie reasekuracji i retrocesji objętych grupą ex 630 w załączniku I do powszechnych programów znoszenia ograniczeń swobody przedsiębiorczości;
2. w szczególnych przypadkach osób fizycznych, spółek, których dotyczy art. 1, które zajmują się zarówno ubezpieczeniami bezpośrednimi, jak i reasekuracją i retrocesją, w tej części ich działania, która dotyczy reasekuracji i retrocesji.
Artykuł 3
Artykuł 1 stosuje się szczególnie do ograniczeń wynikających z następujących przepisów:
a) w zakresie swobody przedsiębiorczości:
- w Republice Federalnej Niemiec:
1) Versicherungsaufsichtsgesetz z dnia 6 czerwca 1931 r., art. 106 ust. 2 zdanie ostatnie, i art. 111 ust. 2, gdzie federalny Minister Gospodarki otrzymuje uznaniowe prawo do nałożenia na obcokrajowców warunków podejmowania działalności w dziedzinie ubezpieczeń oraz do zakazania im prowadzenia takiej działalności na obszarze Republiki Federalnej Niemiec;
2) Gewebeordnung, art. 12, i ustawa z dnia 30 stycznia 1937 r., art. 292, gdzie wymaga się od zagranicznych spółek uzyskania wcześniejszego zezwolenia,
- w Królestwie Belgii:
arrêté royal nr 62 z dnia 16 listopada 1939 r. i arrêté ministériel z dnia 17 grudnia 1945 r., które wymaga posiadania carte professionelle,
- w Republice Francuskiej:
1) décret-loi z dnia 12 listopada 1938 r. i décret z dnia 2 lutego 1939 r., oba zmienione ustawą z dnia 8 października 1940 r., które wymagają posiadania carte d'identité de commerçant;
2) artykuł 2 akapit drugi ustawy z dnia 15 lutego 1917 r., zmieniony i uzupełniony przez décret-loi z dnia 30 października 1935 r., które wymaga uzyskania specjalnego zezwolenia,
- w Wielkim Księstwie Luksemburga:
Ustawa z dnia 2 czerwca 1962 r., art. 19 i 21 (Mémorial A nr 31 z dnia 19 czerwca 1962 r.),
b) w zakresie swobody świadczenia usług:
- w Republice Francuskiej:
Ustawa z dnia 15 lutego 1917 r., zmieniona przez décret-loi z dnia 30 października 1935 r.:
1) artykuł 1 akapit drugi, który zezwala Ministrowi Finansów na stworzenie wykazu wyszczególnionych przedsiębiorstw, bądź przedsiębiorstw z określonego kraju, z którymi nie wolno zawrzeć umowy o reasekuracji i retrocesji bez względu na osobę, własność czy odpowiedzialność;
2) artykuł 1 akapit ostatni, który zakazuje podejmowania ryzyka reasekuracji i retrocesji ubezpieczanego przez przedsiębiorstwa określone w ust. 1 b) powyżej;
3) artykuł 2 akapit pierwszy, który wymaga, aby nazwisko osoby, której dotyczy wspomniany artykuł, zostało zgłoszone Ministrowi Finansów dla uzyskania zatwierdzenia,
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
DYREKTYWA RADY
z dnia 26 czerwca 1964 r.
w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną
(64/432/EWG)
RADA EUROPEJSKIEJ WSPÓLNOTY GOSPODARCZEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego1,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego2,
a także mając na uwadze, co następuje:
jest już stosowane rozporządzenie Rady nr 20 w sprawie stopniowego ustanawiania wspólnej organizacji rynku mięsa wieprzowego3, analogiczne rozporządzenie zostanie przyjęte w stosunku do rynku mięsa wołowego; ponadto rozporządzenia te stosuje się w handlu zwierzętami żywymi;
rozporządzenie Rady nr 20 zastępuje liczne tradycyjne środki ochrony stosowane na granicy jednolitym systemem zaprojektowanym w szczególności do ułatwienia handlu wewnątrzwspólnotowego; zaś rozporządzenie, które ma zostać przyjęte w odniesieniu do rynku mięsa wołowego również posłuży usuwaniu przeszkód w handlu na tym rynku;
tak długo jak handel wewnątrzwspólnotowy na rynku mięsa wołowego będzie utrudniony ze względu na różnice między wymaganiami zdrowotnymi Państw Członkowskich, tak długo wprowadzenie wyżej wymienionych rozporządzeń nie przyniesie spodziewanego efektu;
aby wyeliminować te różnice, należy przedsięwziąć środki w ramach wspólnej polityki rolnej zgodnie z już przyjętymi lub będącymi w przygotowaniu rozporządzeniami w sprawie stopniowego ustanawiania wspólnej organizacji rynków; zaś w związku z powyższym przepisy dotyczące problemów natury sanitarnej muszą zostać zbliżone;
prawo Państw Członkowskich zgodnie z art. 36 Traktatu do dalszego stosowania zakazów lub ograniczeń przywozu, wywozu lub tranzytu dóbr uzasadnione względami ochrony zdrowia ludzi i zwierząt nie zwalnia ich jednak z obowiązku zbliżania przepisów, na których te zakazy i ograniczenia są oparte, o ile różnice te utrudniają wprowadzenie i funkcjonowanie wspólnej polityki rolnej;
w kontekście zbliżenia przepisów, od krajów wysyłki wymaga się zapewnienia, że bydło i trzoda chlewna hodowlane, rzeźne lub przeznaczone do produkcji, miejsca, z których te zwierzęta pochodzą i są wysyłane oraz wykorzystywane środki transportu spełniają określone wymagania sanitarne tak, aby mieć pewność, że zwierzęta nie są źródłem chorób zakaźnych;
aby Państwa Członkowskie mogły być pewne, że wymagania te są spełnione, należy wydać przepis dotyczący świadectwa zdrowia wydawanego przez urzędowego lekarza weterynarii, które będzie towarzyszyło zwierzętom do miejsca przeznaczenia;
Państwa Członkowskie muszą mieć prawo do zakazu wpuszczania na swoje terytorium bydła i trzody chlewnej, jeżeli okaże się, że zwierzęta chorują na chorobę zakaźną lub są o to podejrzane; mogą roznosić taką chorobę nie chorując na nią czy też nie spełniają przepisów sanitarnych Wspólnoty;
ponieważ nie ma powodu, dla którego należy zezwalać Państwom Członkowskim na wprowadzanie zakazu wwozu bydła i trzody chlewnej na swoje terytorium z przyczyn innych niż względy zdrowotne; na wniosek wysyłającego lub jego pełnomocnika powinno się zezwolić na powrót transportu zwierząt do kraju wysyłki, chyba że okoliczności wskazują inaczej;
w związku z powyższym w przypadku wprowadzenia zakazu lub ograniczenia powinno się powiadomić nadawcę, jego pełnomocnika lub właściwe władze centralne kraju wysyłki, o przyczynach podjęcia takich środków;
w przypadku zaistnienia sporu między wysyłającym a Państwem Członkowskim stanowiącym kraj przeznaczenia przesyłki, może on zasięgnąć opinii eksperta ds. weterynarii, wybranego przez siebie z listy sporządzonej przez Komisję;
w niektórych wypadkach i dla określonej kategorii zwierząt ogólne przepisy niniejszej dyrektywy mogą ulec złagodzeniu bez ponoszenia ryzyka zdrowotnego; umożliwiając wprowadzenie w Państwach Członkowskich będących odbiorcami przesyłek odstępstw ogólnych lub szczególnych od przepisów;
w dziedzinach, w których występują szczególne problemy zbliżenie przepisów Państw Członkowskich nie może zostać dokonane bez uprzedniego przeprowadzenia dokładnych badań;
uproszczona procedura wprowadzania poprawek może być zastosowana w odniesieniu do załączników B-D, obejmujących przepisy natury technicznej podlegające zmianom; w związku z powyższym należy Komisji zapewnić możliwość wprowadzania takich poprawek po konsultacji z Państwami Członkowskimi,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa odnosi się do handlu wewnątrzwspólnotowego zwierzętami hodowlanymi, produkcyjnymi lub przeznaczonymi do uboju z gatunków bydła i trzody chlewnej.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "gospodarstwo" oznacza znajdujące się na terytorium Państwa Członkowskiego przedsiębiorstwo rolne lub handlowe pod urzędowym nadzorem, w którego pomieszczeniach stale trzymane są zwierzęta hodowlane, rzeźne lub przeznaczone do produkcji;
b) "zwierzęta przeznaczone do uboju" oznaczają zwierzęta z gatunku bydła lub trzody chlewnej, które po przywiezieniu do kraju przeznaczenia zostaną dostarczone prosto do rzeźni lub na rynek sąsiadujący z rzeźnią. Zgodnie z obowiązującymi tam przepisami wszystkie zwierzęta, w szczególności pochodzące z rynku, mogą być przewiezione jedynie do rzeźni wyznaczonej do tych celów przez właściwy organ centralny.
W ostatnim przypadku ubój zwierząt powinien być dokonany w takiej rzeźni nie później niż siedemdziesiąt dwie godziny po dostarczeniu ich na rynek;
c) "zwierzęta hodowlane lub przeznaczone do produkcji" oznaczają zwierzęta z gatunku bydła lub trzody chlewnej inne niż te, określone w lit. b), w szczególności zwierzęta przeznaczone do hodowli, produkcji mleka lub mięsa lub wykorzystywane do pracy;
d) "bydło wolne od gruźlicy" oznacza bydło spełniające warunki ustanowione w załączniku A pkt I ppkt 1;
e) "pogłowie bydła oficjalnie uznane za wolne od gruźlicy" oznacza pogłowie bydła spełniające warunki ustanowione w załączniku A pkt I ppkt 2;
f) "bydło wolne od brucelozy" oznacza bydło spełniające warunki ustanowione w załączniku A pkt II ppkt 1;
g) "pogłowie bydła oficjalnie uznane za wolne od brucelozy" oznacza pogłowie bydła spełniające warunki ustanowione w załączniku A pkt II część A ppkt 2;
h) "pogłowie bydła wolne od brucelozy" oznacza pogłowie bydła spełniające warunki ustanowione w załączniku A pkt II część A ppkt 3;
i) "trzoda chlewna wolna od brucelozy" oznacza trzodę chlewną spełniającą warunki ustanowione w załączniku A pkt II część B ppkt 1;
k) "trzoda chlewna oficjalnie uznana za wolną od brucelozy" oznacza trzodę chlewną spełniającą warunki ustanowione w załączniku A pkt II część B ppkt 2;
l) "strefa wolna od choroby zakaźnej" oznacza strefę o średnicy 20 km, w której stosownie do oficjalnych danych przez okres przynajmniej trzydziestu dni przed załadunkiem nie stwierdzono:
i) przypadków zachorowań na pryszczycę bydła;
ii) przypadków zachorowań na pryszczycę, pomór czy paraliż zakaźny świń (choroba cieszyńska);
m) "choroby podlegające obowiązkowi deklaracji" oznacza choroby ujęte w załączniku E;
n) "urzędowy lekarz weterynarii" oznacza lekarza weterynarii wyznaczonego przez właściwy organ centralny Państwa Członkowskiego;
o) "kraj wysyłki" oznacza Państwo Członkowskie, z którego bydło i trzoda chlewna są wywożone do innego Państwa Członkowskiego;
p) "kraj przeznaczenia" oznacza Państwo Członkowskie, do którego bydło i trzoda chlewna są przywożone.
Artykuł 3
1.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia, że z jego terytorium do innego Państwa Członkowskiego wysyłane jest jedynie bydło i trzoda chlewna spełniające warunki wskazane w ust. 2, uwzględniające odpowiednio przepisy ust. 7, a także warunki specjalne ustanowione dla określonych kategorii bydła i trzody chlewnej zawarte w ust. 3-6.
2.
Bydło i trzoda chlewna, których dotyczy niniejsza dyrektywa:
a) nie mogą wykazywać żadnych klinicznych objawów chorobowych w dniu załadunku;
b) muszą pochodzić z gospodarstwa, które formalnie spełnia następujące warunki:
i) jest usytuowane w centrum strefy wolnej od chorób zakaźnych;
ii) przez okres przynajmniej trzech miesięcy przed wysyłką nie stwierdzono w nim przypadków zachorowań na pryszczycę i gruźlicę u bydła, brucelozy bydła i trzody chlewnej, pomoru i paraliżu zakaźnego (choroby cieszyńskiej) w przypadku trzody chlewnej;
iii) przez okres przynajmniej trzech miesięcy przed wysyłką nie stwierdzono w nim innych chorób podlegających obowiązkowi zwalczania, wywołujących zakażenia u gatunków zwierząt o których mowa;
c) zwierzęta hodowlane lub przeznaczone do produkcji powinny przebywać w gospodarstwie, określonym w lit b) przez okres co najmniej trzydziestu dni przed terminem wysyłki.
Urzędowy lekarz weterynarii może zaświadczyć, że zwierzęta pozostawały w gospodarstwie przez okres trzydziestu dni przed terminem wysyłki. W przypadku zwierząt oznaczonych w sposób wskazany w lit. d) i pozostających pod urzędowym nadzorem weterynaryjnym, można w ten sposób poświadczyć ich przynależność do gospodarstwa;
d) muszą być oznakowane w urzędowy lub zatwierdzony przez urząd sposób przez zakładanie urzędowych kolczyków do znakowania bydła lub w przypadku trzody chlewnej pieczęci indentyfikacyjnej;
e) z gospodarstwa muszą zostać wysłane prosto do miejsca załadunku:
i) unikając kontaktu ze zwierzętami parzystokopytnymi, za wyjątkiem bydła i trzody chlewnej, które spełniają warunki ustanowione dla handlu we Wspólnocie;
ii) posegregowane na zwierzęta hodowlane lub przeznaczone do produkcji oraz zwierzęta przeznaczone do uboju;
iii) w samochodach lub kontenerach uprzednio wyczyszczonych i zdezynfekowanych za pomocą środków zaakceptowanych urzędowo w kraju wysyłki;
f) muszą być załadowane na środek transportu przewożący je do kraju przeznaczenia zgodnie z warunkami przedstawionymi w lit. e) w określonym miejscu znajdującym się w centrum strefy wolnej od chorób zakaźnych;
g) po załadowaniu muszą niezwłocznie być przewiezione prosto do punktu kontroli granicznej kraju wysyłki;
h) w czasie transportu do kraju przeznaczenia muszą być zaopatrzone w świadectwo zdrowia zgodne z załączniku F (wzory I-V), wystawione w dniu załadunku co najmniej w języku kraju przeznaczenia z terminem ważności dziesięciu dni;
3.
Bydło hodowlane lub przeznaczone do produkcji musi ponadto:
a) nie później niż piętnaście dni i nie wcześniej niż cztery miesiące przed załadunkiem zostać poddane szczepieniu przeciwko wirusowi pryszczycy typ A, O i C szczepionką zawierającą martwe wirusy, zatwierdzoną i kontrolowaną przez właściwy organ kraju wysyłki;
b) pochodzić z pogłowia oficjalnie uznanego za wolne od gruźlicy, samo nie może chorować na gruźlicę, a w szczególności musi mieć negatywny wynik śródskórnej próby tuberkulinowej przeprowadzonej zgodnie z przepisami załączników A i B;
c) pochodzić z pogłowia oficjalnie uznanego za wolne od brucelozy, samo nie może chorować na brucelozę, a w szczególności wynik serologicznej próby aglutynacyjnej na brucelozę przeprowadzanej zgodnie z przepisami załączników A i C musi być niższy niż 30 j.m./ml;
d) krowy mleczne nie mogą wykazywać objawów zapalenia wymion, a ponadto badanie mleka przeprowadzone stosownie do przepisów załącznika D muszą wykazać brak jakichkolwiek charakterystycznych oznak stanów zapalnych lub występowania mikroorganizmów chorobotwórczych.
4.
Trzoda chlewna hodowlana lub przeznaczona do produkcji musi ponadto pochodzić z pogłowia wolnego od brucelozy, same nie mogą na nią chorować, w szczególności wynik serologicznej próby aglutynacyjnej na brucelozę przeprowadzanej zgodnie z przepisami załączników A i C musi być niższy niż 30 j.m./ml; wykonanie serologicznej próby aglutynacyjnej wymagane jest jedynie w przypadku osobników ważących powyżej 25 kg.
5.
Na zwierzęta przeznaczone do uboju nie mogą zostać przeznaczone bydło lub trzoda chlewna, które zostały ubite w ramach programu likwidowania chorób zakaźnych przeprowadzanego w Państwie Członkowskim.
6.
Bydło przeznaczone do uboju powyżej czwartego miesiąca życia musi ponadto:
a) nie później niż piętnaście dni i nie wcześniej niż cztery miesiące przed załadunkiem zostać poddane szczepieniu przeciwko wirusowi pryszczycy typu A, O, C szczepionką zawierającą martwe wirusy, zatwierdzoną i kontrolowaną przez właściwy organ kraju wysyłki; jednakże ważność szczepienia zostaje przedłużona do 12 miesięcy w przypadku bydła ponownie zaszczepionego w tych Państwach Członkowskich, gdzie zwierzęta te są corocznie szczepione, zaś dotknięte pryszczycą są systematycznie likwidowane;
b) jeżeli bydło nie pochodzi z pogłowia oficjalnie uznanego za wolne od gruźlicy, uzyskać negatywny wynik śródskórnej próby tuberkulinowej przeprowadzonej zgodnie z przepisami załączników A i B;
c) jeżeli bydło nie pochodzi z pogłowia oficjalnie uznanego za wolne od brucelozy, uzyskać wynik serologicznej próby aglutynacyjnej na brucelozę przeprowadzanej zgodnie z przepisami załączników A i B poniżej niż 30 j.m./ml.
7.
W odniesieniu do handlu wewnątrzwspólnotowego zatwierdza się ponadto, co następuje: zwierzęta hodowlane lub przeznaczone do uboju albo produkcji nabywane są na wyznaczonym przez urząd rynku w celu wysyłki do innego Państwa Członkowskiego, przy czym rynek ten spełnia poniższe warunki:
a) znajduje się pod kontrolą urzędowego lekarza weterynarii;
b) mieści się w centrum strefy wolnej od chorób epizootycznych oraz w miejscu, w którym tego samego dnia nie organizuje się handlu żywymi zwierzętami;
c) po przeprowadzeniu dezynfekcji jest wykorzystywany do obrotu zwierzętami hodowlanymi, przeznaczonymi do uboju lub produkcji, spełniającymi wymagania dotyczące handlu wewnątrzwspólnotowego ustanowione w art. 4 ust. 2-6, przy założeniu, że warunki te dotyczą gatunków zwierząt, o których mowa.
Przepisy ust. 2 lit. e) muszą być przestrzegane w szczególności, gdy zwierzęta są wysyłane na rynek.
Przed odbiorem ich z gospodarstwa lub rynku spełniającego wymagania niniejszego ustępu i przewiezieniem do miejsca załadunku, zwierzęta te mogą zostać dostarczone do nadzorowanego z urzędu punktu gromadzenia, o ile spełnia on warunki ustanowione dla rynków.
Zwierzęta nabywane na rynkach muszą zostać przesłane z rynku lub punktu gromadzenia bezpośrednio do konkretnego miejsca załadunku w sposób zgodny z przepisami ust. 2 lit. e) i g) i wywiezione do kraju przeznaczenia.
Okres przeznaczony na gromadzenie zwierząt poza gospodarstwem, z którego pochodzą, w szczególności na rynku, w punkcie gromadzenia lub w faktycznym miejscu załadunku może zostać wliczony do trzydziestu dni opisanych w ust. 2 lit. c), ale nie przekracza czterech dni.
8.
Kraj wysyłki określa rynki wspomniane w ust. 7, zatwierdzone dla zwierząt hodowlanych, przeznaczonych do uboju lub produkcji.
Powiadamia on właściwe władze centralne pozostałych Państw Członkowskich i Komisję, o tym, które rynki zostały zatwierdzone.
9.
Kraj wysyłki określa procedurę urzędowego nadzoru rynków i punktów gromadzenia, określonych w ust. 7 oraz zapewnia jej wykonanie.
10.
W przypadkach opisanych w ust. 7, przyjęcie zwierząt odbywa się na podstawie świadectw zdrowia zgodnie z załącznikiem F (wzory I-IV).
11.
Kraj wysyłki określa procedury urzędowego nadzoru pomieszczeń firmy handlowej i zapewnia jej wykonanie.
12.
Jeżeli gospodarstwo lub strefa, na którym się ono znajduje jest objęty restrykcjami z powodu występowania choroby zakaźnej u gatunków zwierząt, o których mowa, ograniczenia czasowe nałożone w ust. 2 lit. b) ii) i iii) oraz art. 2 lit. e) obowiązują od daty oficjalnego uchylenia zakazów.
Artykuł 4
1.
Wszystkie zwierzęta przeznaczone do handlu wewnątrzwspólnotowego muszą pozostawać na terytorium kraju wysyłki do chwili załadunku:
a) nie krócej niż sześć miesięcy w przypadku zwierząt hodowlanych lub przeznaczonych do produkcji;
b) nie krócej niż trzy miesiące w przypadku zwierząt przeznaczonych do uboju.
Jeżeli zwierzęta są młodsze niż odpowiednio sześć i trzy miesiące muszą pozostać na terytorium Państwa Członkowskiego będącego krajem wysyłki.
2.
We wszystkich przypadkach, do których stosuje się ust. 1 przyjęcie zwierząt musi się odbywać na podstawie świadectw zdrowia zgodnych z wymaganiami załącznika F (wzory I-IV).
Artykuł 5
O ile szczepionki, określone w art. 3 ust. 3 lit. a) i ust. 6 lit. a) nie zostały wyprodukowane w Państwie Członkowskim, należy je nabyć w innym Państwie Członkowskim, za wyjątkiem przypadków, gdy z powodu nowych danych naukowych lub braku szczepionek, które dotychczas były uważane za odpowiednie, konieczne jest zakupienie szczepionek poza Europejską Wspólnotą Gospodarczą.
W razie wybuchu pryszczycy innego typu niż A, O lub C lub odmiany tych typów, przeciwko którym szczepionka nie zapewnia dostatecznej ochrony lub jest całkowicie nieskuteczna, każde z Państw Członkowskich może przedsięwziąć niezbędne środki awaryjne w celu dostosowania formuły szczepionki i odpowiedniego jej użycia.
Jednocześnie informuje ono pozostałe Państwa Członkowskie i Komisję.
Komisja może zarządzić debatę dotyczącą podjętych i przyszłych działań.
Artykuł 6
1.
Każde Państwo Członkowskie przekazuje pozostałym Państwom Członkowskim i Komisji wykaz przejść granicznych, przez które można przewozić bydło i trzodę chlewną na jego terytorium.
Przy wyborze przejścia granicznego należy rozważyć kanały sprzedaży i wszystkie dostępne środki transportu podlegające przepisom dotyczących chorób zwierząt.
2.
Każdy kraj przeznaczenia może żądać od wysyłającego lub jego pełnomocnika powiadamiania z wyprzedzeniem o wysłaniu bydła lub trzody chlewnej, o rodzaju, charakterze i liczbie zwierząt oraz przewidywanym terminie ich przywozu.
Nie może jednak żądać wcześniejszego powiadamiania niż czterdzieści osiem godzin przed przekroczeniem granic jego terytorium
3.
Każdy kraj przeznaczenia może zabronić wprowadzenia bydła i trzody chlewnej na jego terytorium, o ile badania przeprowadzone na przejściu granicznym przez urzędowego lekarza weterynarii wykażą, że:
a) zwierzęta są dotknięte przez chorobę podlegającą obowiązkowi zwalczania, są o to podejrzewane lub nią zakażone;
b) w stosunku do tych zwierząt nie są przestrzegane przepisy art. 3 i 4.
Kraj przeznaczenia może podjąć niezbędne środki, w tym między innymi kwarantannę, aby określić stan zwierząt podejrzanych o zachorowanie lub zakażenie chorobą podlegającą obowiązkowi zwalczania lub o możliwość rozprzestrzenienia takiej choroby.
Decyzje podjęte zgodnie z pierwszą lub drugą literą muszą, na wniosek wysyłającego lub jego pełnomocnika, zezwolić na powrotne wwiezienie zwierząt, zakładając, że nie jest to sprzeczne ze względami dotyczącymi ochrony weterynaryjnej.
4.
Jeżeli nie zezwolono na przywóz zwierząt ze względu na przyczyny zawarte w ust. 3 lit. a), a kraj wysyłki lub tranzytu, co może mieć miejsce, nie wyda zezwolenia na ich powrotne wwiezienie w ciągu 8 godzin, właściwy organ kraju przeznaczenia może nakazać ubój zwierząt lub zabicie ich i zniszczenie zwłok.
5.
Zwierzęta przeznaczone do uboju muszą zostać ubite bez zbędnej zwłoki po przywiezieniu ich do rzeźni zgodnie z wymagania zdrowotnymi dotyczącymi zwierząt. Zwierzęta przeznaczone do uboju wysłane po przybyciu do kraju przeznaczenia bezpośrednio na rynek sąsiadujący z rzeźnią.
Zgodnie z panującymi tam przepisami wszystkie zwierzęta, w szczególności pochodzące z rynku, mogą być przeniesione jedynie do rzeźni zatwierdzonej do tych celów przez właściwy organ centralny. Ubój zwierząt powinien być dokonany w takiej rzeźni nie później niż siedemdziesiąt dwie godziny po dostarczeniu ich na rynek.
Właściwy organ kraju przeznaczenia może w świetle wymagań weterynaryjnych wyznaczyć rzeźnię, do której zwierzęta muszą zostać przesłane.
6.
Jeżeli po wprowadzeniu zwierząt hodowlanych lub przeznaczonych do produkcji na terytorium kraju przeznaczenia zostaną ujawnione fakty, które uzasadniałyby zastosowanie ust. 3 lit a), właściwy organ centralny kraju wysyłki musi, na żądanie właściwego organu centralnego kraju przeznaczenia przeprowadzić stosowne dochodzenie i powiadomić ten organ o jego wyniku.
7.
Decyzje podjęte przez właściwy organ zgodnie z ust. 3-5 są podane do wiadomości wysyłającego lub jego pełnomocnika wraz z ich uzasadnieniem.
W razie złożenia wniosku, wspomniane umotywowane decyzje zostają bezzwłocznie przedstawione na piśmie wysyłającemu lub jego pełnomocnikowi, wraz ze wskazaniem sposobów wniesienia odwołania przewidzianych przez obowiązujące przepisy prawne, jak również wskazanie form i terminów składania takich odwołań.
Wspomniane decyzje zostają również przedstawione właściwym władzom centralnym kraju wysyłki.
Artykuł 7
1.
Kraje przeznaczenia mogą udzielać krajowi lub krajom wysyłki upoważnień ogólnych lub ograniczonych obowiązujących w szczególnych okolicznościach do wprowadzania na swoje terytorium:
A. Bydła hodowlanego, przeznaczone do uboju lub produkcji, które:
a) na zasadzie odstępstwa od art. 3 ust. 3 lit. a) lub art. 6 lit. a) nie zostały poddane szczepieniu przeciwko pryszczycy, o ile w kraju wysyłki i w krajach tranzytu oficjalnie nie zanotowano żadnego przypadku tej choroby w ciągu co najmniej ostatnich sześciu miesięcy;
b) na zasadzie odstępstwa od art. 3 ust. 3 lit. a) lub art. 6 lit. a) otrzymały nie wcześniej niż dziesięć dni przed załadunkiem surowicę przeciwko pryszczycy, zatwierdzoną i kontrolowaną przez właściwy organ kraju wysyłki i zatwierdzoną przez właściwy organ kraju przeznaczenia.
B. Bydła hodowlanego lub przeznaczonego do produkcji, które na zasadzie odstępstwa od art. 3 ust. 3 lit. c) pochodzi z pogłowia wolnego od brucelozy.
C. Bydła przeznaczonego do uboju, u którego:
a) wynik śródskórnej próby tuberkulinowej był pozytywny, na zasadzie odstępstwa od art. 3 ust. 6 lit. b);
b) wynik serologicznej próby aglutynacyjnej na brucelozę był równy lub wyższy niż 30 j.m./ml, na zasadzie odstępstwa od art. 3 ust. 6 lit. c).
2.
Jeżeli kraj przeznaczenia udziela upoważnienia ogólnego zgodnie z ust. 1, niezwłocznie informuje o tym pozostałe Państwa Członkowskie i Komisję.
3.
Jeżeli kraj przeznaczenia udziela jakiegokolwiek upoważnienia zgodnie z ust. 1, konieczne jest uzyskanie, w przypadku tranzytu, odpowiedniego upoważnienia od krajów tranzytu, których to dotyczy.
4.
Kraje wysyłki podejmą wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że świadectwa zdrowia, których przykłady zawarte są w załączniku F (wzór I i II) wymieniają wykorzystanie jednej z możliwości wprowadzonych w ust. 1.
Artykuł 8
Do momentu wejścia w życie takich przepisów, które mogą być stosowane przez Europejską Wspólnotę Gospodarczą, niniejsza dyrektywa nie obejmuje przepisów Państw Członkowskich odnoszących się do:
a) bydła i trzody chlewnej leczonych antybiotykami, estrogenami i tyrostatykami;
b) zapobiegania włośnicy, pod warunkiem, że przepisy te nie są stosowane w sposób dyskryminujący, szczególnie mając na uwadze wdrożenie systematycznych badań wykrywania włośnicy w Państwach Członkowskich, będących krajami wysyłki.
Artykuł 9
1.
Państwo Członkowskie może podjąć następujące środki, o ile istnieje niebezpieczeństwo rozprzestrzenienia się choroby zwierząt w następstwie wprowadzenia bydła lub trzody chlewnej na jego terytorium z innego Państwa Członkowskiego:
a) w przypadku wybuchu choroby zakaźnej w innym Państwie Członkowskim, czasowo zakazać wprowadzania bydła lub trzody chlewnej z dotkniętych chorobą stref tego Państwa Członkowskiego lub je ograniczyć;
b) jeżeli choroba zakaźna rozwija się powszechnie lub jeżeli nastąpił wybuch innej zakaźnej choroby zwierząt, czasowo zakazać wprowadzanie bydła i trzody chlewnej z jakiegokolwiek strefy terytorium tego państwa lub je ograniczyć.
2.
Środki podjęte przez Państwo Członkowskie zgodnie z ust. 1 muszą być podane do wiadomości pozostałych Państw Członkowskich i Komisji w terminie dziesięciu dni roboczych wraz ich dokładnym uzasadnieniem.
3.
Jeżeli zainteresowane Państwo Członkowskie uznaje, że zakaz lub ograniczenie, określone w ust. 1 jest nieuzasadnione, może ono zwrócić się do Komisji o natychmiastowe rozpoczęcie konsultacji.
Artykuł 10
1.
Niniejsza dyrektywa nie ma wpływu na istniejące w obecnym ustawodawstwie Państw Członkowskich prawa odwoływania się od decyzji podejmowanych przez właściwe władze zgodnie z niniejszą dyrektywą.
2. Zanim właściwe władze wprowadzą środki zapobiegawcze - inne niż ubój czy likwidacja zwierząt - jeżeli są one niezbędne z punktu widzenia ochrony zdrowia ludzi i zwierząt, każde Państwo Członkowskie przyznaje wysyłającym bydło i trzodę chlewną, w stosunku, do których podjęto środki wprowadzane przepisem art. 6 ust. 3, prawo do uzyskania opinii lekarza weterynarii, który ustali czy warunki art. 6 ust. zostały spełnione.
Lekarz weterynarii musi być obywatelem Państwa Członkowskiego innego niż kraj wysyłki czy kraj przeznaczenia.
Komisja, działając na podstawie wniosku Państw Członkowskich, utworzy zespół lekarzy weterynarii, którzy muszą być przeszkoleni w wydawaniu takich opinii.
Po zasięgnięciu opinii Państw Członkowskich sformułuje zasady ogólne do zastosowania, w szczególności, co do procedury udzielania takich opinii.
Artykuł 11
Jeżeli przepisy Wspólnoty dotyczące przywozu bydła i trzody chlewnej z krajów trzecich nie obowiązują w czasie, gdy niniejsza dyrektywa wchodzi w życie lub do czasu, kiedy zaczną one obowiązywać, przepisy państwowe dotyczące przywozu bydła i trzody chlewnej z tych krajów nie mogą być bardziej sprzyjające niż te, które regulują zasady handlu wewnątrzwspólnotowego.
Artykuł 12
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i jej załączników w ciągu dwunastu miesięcy od daty jej ogłoszenia i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 13
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
DYREKTYWA RADY
z dnia 26 czerwca 1964 r.
w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy świeżym mięsem
(64/433/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego1,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego2,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady nr 203 w sprawie stopniowego ustanawiania wspólnej organizacji rynku wieprzowiny weszło w życie i należy przyjąć podobne regulacje dotyczące wołowiny i cielęciny;
rozporządzenie Rady nr 20 zastępuje wiele tradycyjnych środków ochrony stosowanych na granicy jednolitym systemem ułatwiającym, w szczególności, handel we Wspólnocie; regulacje dotyczące wołowiny i cielęciny, które należy przyjąć, mają również na celu wyeliminowanie barier w tym handlu;
dopóki przeszkodą w handlu we Wspólnocie będą różnice istniejące między wymogami zdrowotnymi dotyczącymi mięsa w Państwach Członkowskich, wdrożenie wspomnianych regulacji nie przyniesie pożądanych rezultatów;
w celu pozbycia się powyższych różnic należy doprowadzić do zgodności przepisów dotyczących zdrowia Państw Członkowskich z już przyjętymi lub projektowanymi regulacjami w sprawie stopniowego ustanawiania wspólnej organizacji rynków;
przedmiotem zbliżenia powinna być, w szczególności, standaryzacja wymogów zdrowotnych dotyczących mięsa w rzeźniach i pomieszczeniach rozbioru mięsa, a także podczas składowania i transportu; właściwe władze Państw Członkowskich powinny być odpowiedzialne za zatwierdzanie, do celów handlu we Wspólnocie, rzeźni i zakładów rozbioru mięsa, które spełniają wymogi zdrowotne ustanowione niniejszą dyrektywą oraz za zapewnienie przestrzegania warunków takiego zatwierdzania; należy również ustanowić przepisy dotyczące zatwierdzania przez Państwa Członkowskie chłodni przeznaczonych do składowania mięsa;
wystawienie świadectwa zdrowia sporządzonego przez urzędowego lekarza weterynarii kraju wywozu uważa się za najlepszą formę zapewnienia właściwych władz kraju przeznaczenia, iż przesyłka mięsa jest zgodna z przepisami niniejszej dyrektywy; świadectwo zdrowia powinno być dołączone do przesyłki mięsa do miejsca przeznaczenia;
Państwa Członkowskie powinny posiadać kompetencję do zakazywania wprowadzenia mięsa na ich terytorium po stwierdzeniu, że nie nadaje się ono do spożycia przez ludzi lub gdy nie jest zgodne z wymogami wspólnotowych przepisów dotyczących zdrowia;
na swój wniosek, lub na wniosek swojego przedstawiciela, nadawca powinien posiadać możliwość zwrotu mięsa, z zastrzeżeniem wskazań przeciwnych wynikających ze względów zdrowotnych;
w przypadku zakazu lub ograniczeń należy powiadomić o ich przyczynach nadawcę lub jego przedstawiciela, a w niektórych przypadkach także właściwe władze kraju wywozu w celu zaznajomienia ich z przyczynami nałożenia takich restrykcji;
w przypadku sporu między nadawcą a władzami Państwa Członkowskiego miejsca przeznaczenia, dotyczącego uzasadnienia zakazu lub ograniczeń, nadawca powinien posiadać możliwość uzyskania opinii biegłego lekarza weterynarii, którego może wybrać z listy sporządzonej przez Komisję;
jednakże należy określić przyspieszoną procedurę wspólnotową w celu rozstrzygania sporów między Państwami Członkowskimi, dotyczących uzasadnienia zatwierdzenia rzeźni lub zakładów rozbioru mięsa;
niemożliwe jest zbliżenie przepisów prawa krajowego Państw Członkowskich w niektórych dziedzinach, w których występują specyficzne problemy, przed przeprowadzeniem odpowiednich badań;
przepisy dotyczące zdrowia zwierząt regulujące handel żywymi zwierzętami oraz mięsem zostaną objęte przedmiotem innych dyrektyw Wspólnoty; konieczne wydaje się obecnie podjęcie pierwszych działań w kierunku zbliżania przepisów prawa krajowego w tych dziedzinach w drodze ustalenia niektórych warunków, zgodnie z którymi Państwa Członkowskie mogą zakazywać lub ograniczać wprowadzanie mięsa na ich terytorium, z przyczyn zdrowotnych oraz w drodze określenia procedury konsultacji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejszą dyrektywę stosuje się do handlu we Wspólnocie świeżym mięsem zwierząt domowych następujących gatunków: bydło, trzoda chlewna, owce i kozy oraz zwierzęta nieparzystokopytne.
2.
Za mięso uważa się wszystkie części tych zwierząt nadające się do spożycia przez ludzi.
3.
Za świeże mięso uważa się wszelkiego rodzaju mięso, które nie zostało poddane żadnemu procesowi konserwacji; jednakże do celów niniejszej dyrektywy za świeże mięso uważa się mięso schłodzone i zamrożone.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "tusza" oznacza całą tuszę zwierzęcia po uboju, wykrwawieniu, wypatroszeniu, usunięciu wymion w przypadku krów i, z wyjątkiem przypadku świń, oskórowaniu, oraz oddzieleniu głowy i kończyn; te ostatnie oddzielone w nadgarstkach i stępach;
b) "podroby" oznacza świeże mięso inne niż tusza, zgodnie z definicją w lit. a);
c) "wnętrzności" oznacza podroby z klatki piersiowej, jamy brzusznej i jamy miednicy, włączając tchawicę i przełyk;
d) "urzędowy lekarz weterynarii" oznacza lekarza weterynarii wyznaczonego przez właściwe władze centralne Państwa Członkowskiego;
e) "kraj wywozu" oznacza Państwo Członkowskie, z którego świeże mięso wysyłane jest do innego Państwa Członkowskiego;
f) "kraj przeznaczenia" oznacza Państwo Członkowskie, do którego wysyłane jest świeże mięso z innego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 3
1.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia, aby wyłącznie świeże mięso, które, bez uszczerbku dla przepisów art. 8, spełnia następujące wymogi, wysyłane było z jego terytorium na terytorium innego Państwa Członkowskiego:
a) pochodzi z rzeźni zatwierdzonej i nadzorowanej zgodnie z art. 4 ust. 1;
b) zostało, w przypadku rozbioru na części mniejsze niż ćwiartki wymienione w art. 6 ust. 1 pkt A lit. a), podzielone w zakładzie rozbioru mięsa zatwierdzonym i nadzorowanym zgodnie z art. 4 ust. 1;
c) pochodzi ze zwierzęcia rzeźnego, poddanego badaniu przedubojowemu przeprowadzonemu przez urzędowego lekarza weterynarii, zgodnie z rozdziałem IV załącznika I, i uznanego za zdrowe;
d) poddano je przetwarzaniu w należytych warunkach higienicznych, zgodnie z rozdziałem V załącznika I;
e) poddane zostało badaniu poubojowemu przeprowadzonemu przez urzędowego lekarza weterynarii, zgodnie z rozdziałem VI załącznika I, w wyniku którego nie wykazano żadnych zmian oprócz uszkodzeń pourazowych, powstałych krótko przed ubojem lub zlokalizowanych anomalii rozwojowych lub zmian, pod warunkiem stwierdzenia, w razie potrzeby na podstawie odpowiednich badań laboratoryjnych, że nie powodują one zagrożenia zdrowia człowieka lub niezdatności do spożycia przez człowieka;
f) jest oznakowane zgodnie z rozdziałem VII załącznika I;
g) w czasie transportu do kraju przeznaczenia towarzyszy mu świadectwo zdrowia, zgodnie z rozdziałem VIII załącznika I;
h) zgodnie z rozdziałem IX załącznika I przechowywane jest po badaniu poubojowym w należytych warunkach higienicznych w rzeźniach i zakładach rozbioru mięsa, zatwierdzonych i nadzorowanych zgodnie z art. 4 ust. 1, lub w chłodniach składowych, zatwierdzonych i nadzorowanych zgodnie z art. 4 ust. 4;
i) zgodnie z rozdziałem X załącznika I, przewożone jest do kraju przeznaczenia w należytych warunkach higienicznych.
2.
Podczas przeprowadzania badania poubojowego, określonego w ust. 1 lit. e), urzędowemu lekarzowi weterynarii mogą pomagać, w ściśle manualnych czynnościach, asystenci odpowiednio przeszkoleni w tym celu.
Po konsultacji z Państwami Członkowskimi Komisja może ustalić szczegółowe zasady regulujące pomoc asystenta.
3.
Z handlu we Wspólnocie wyłącza się następujące rodzaje mięsa:
a) świeże mięso knurów i świń z wnętrostwem;
b) świeże mięso barwione naturalnie lub sztucznie, z wyjątkiem używania barwników stosowanych do znakowania, określonych w rozdziale VII załącznika I;
c) świeże mięso zwierząt, u których stwierdzono jakąkolwiek formę gruźlicy lub jedną lub więcej żywych lub martwych wągrzyc;
d) części tusz lub podrobów z uszkodzeniami pourazowymi, powstałymi krótko przed ubojem, z anomaliami rozwojowymi lub zmianami, określonymi w art. 3. ust. 1 lit. e);
e) krew po obróbce chemicznej przeprowadzanej w celu zapobieżenia krzepnięciu.
Artykuł 4
1.
Właściwe władze centralne Państwa Członkowskiego, na terytorium którego znajduje się rzeźnia lub zakład rozbioru mięsa, zapewniają, aby zatwierdzenia, określonego w art. 3 ust. 1 lit. a) i b), udzielało się wyłącznie w przypadku, gdy przestrzegane są przepisy rozdziałów I-III załącznika I.
Właściwe władze centralne zapewniają, aby przestrzeganie tych przepisów było stale nadzorowane przez urzędowego lekarza weterynarii; właściwe władze centralne zapewniają także, aby udzielone zatwierdzenie zostało cofnięte w przypadku nieprzestrzegania tych przepisów.
2.
Wszystkie zatwierdzone rzeźnie i zakłady rozbioru mięsa rejestruje się w odrębnych wykazach, przy czym każda rzeźnia i zakład rozbioru posiada weterynaryjny numer identyfikacyjny zatwierdzenia.
Każde Państwo Członkowskie dostarcza innym Państwom Członkowskim oraz Komisji wykazy zatwierdzonych rzeźni i zakładów rozbioru oraz weterynaryjne numery identyfikacyjne zatwierdzenia oraz powiadamia je, w miarę potrzeb, o każdym cofnięciu lub udzieleniu zatwierdzenia.
3.
Gdy Państwo Członkowskie uzna, że postanowienia regulujące zatwierdzenie nie są przestrzegane lub zaprzestano ich przestrzegania w rzeźni lub zakładzie rozbioru mięsa w innym Państwie Członkowskim, powiadamia ono wówczas odpowiednio właściwe władze centralne danego Państwa Członkowskiego.
Powiadomione Państwo Członkowskie podejmuje wszelkie niezbędne środki oraz powiadamia właściwą władzę centralną Państwa Członkowskiego o podjętych decyzjach oraz o przyczynach uzasadniających podjęcie takich decyzji.
Jeśli Państwo Członkowskie, które poinformowało o nieprzestrzeganiu postanowień, obawia się, że niezbędne środki nie zostały podjęte lub są nieodpowiednie, może odpowiednio powiadomić Komisję, która występuje o opinię jednego lub więcej biegłych lekarzy weterynarii.
Jeśli Komisja stwierdzi, w świetle tej opinii, że postanowienia regulujące zatwierdzenie nie są przestrzegane lub zaprzestano ich przestrzegania, upoważnia Państwo Członkowskie do tymczasowego zakazania wprowadzania świeżego mięsa na jego terytorium, pochodzącego z danej rzeźni lub, które zostało rozebrane w danym zakładzie rozbioru mięsa.
Na wniosek Państwa Członkowskiego odpowiedzialnego za udzielenie zatwierdzenia, Komisja cofa upoważnienie po uzyskaniu innej opinii od jednego lub większej liczby biegłych lekarzy weterynarii i upewnieniu się, że zatwierdzenie jest uzasadnione.
Biegli lekarze weterynarii są obywatelami innego Państwa Członkowskiego niż państwo biorące udział w sporze.
Po konsultacji z Państwami Członkowskimi Komisja ustanawia ogólne zasady dotyczące stosowania niniejszego ustępu, w szczególności w zakresie wyznaczania biegłych lekarzy weterynarii i procedury, według której prowadzi się postępowanie w zakresie wydawania opinii przez biegłych lekarzy weterynarii.
4.
Chłodnie składowe, nawet w przypadku gdy znajdują się poza rzeźnią, w zakresie dotyczącym przechowywania świeżego mięsa nadzorowane są przez urzędowego lekarza weterynarii.
Właściwe władze centralne Państwa Członkowskiego, na terytorium którego znajduje się chłodnia składowa, odpowiedzialne są za zatwierdzenie tej chłodni, w której przechowuje się świeże mięso, oraz za cofnięcie zatwierdzenia.
Artykuł 5
1.
Bez uszczerbku dla kompetencji wynikających z art. 4 ust. 3 akapit drugi, drugie zdanie, Państwo Członkowskie może zakazać wprowadzania do obrotu świeżego mięsa na swoim terytorium, jeśli:
a) w czasie przeprowadzania badania weterynaryjnego w kraju przeznaczenia zbadane mięso zostało uznane za nienadające się do spożycia przez ludzi; lub
b) nieprzestrzegane były przepisy art. 3.
2.
Decyzje podjęte na podstawie ust. 1 zezwalają, na wniosek nadawcy lub jego przedstawiciela, na zwrot świeżego mięsa, pod warunkiem że nie jest to sprzeczne z zasadami ochrony zdrowia.
3.
Decyzje te zostają podane do wiadomości nadawcy lub jego przedstawiciela wraz z przyczynami uzasadniającymi ich podjęcie.
Na wniosek nadawcy uzasadnione decyzje bezzwłocznie podaje się do jego wiadomości na piśmie oraz powiadamia się nadawcę o możliwości odwołania, na podstawie obowiązujących przepisów, oraz o formie i terminach, zgodnie z którymi wszczyna się postępowanie odwoławcze.
4.
Gdy podstawą do wydania tych decyzji jest diagnoza choroby zakaźnej, zepsucie zagrażające zdrowiu człowieka lub poważne naruszenia przepisów niniejszej dyrektywy, decyzję wraz z uzasadnieniem podaje się bezzwłocznie również do wiadomości właściwych władz centralnych kraju wywozu.
Artykuł 6
1.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 3 ust. 3 oraz do czasu wejścia w życie przepisów przyjętych przez Europejską Wspólnotę Gospodarczą niniejsza dyrektywa nie ma wpływu na przepisy prawa krajowego Państw Członkowskich:
A. które wprowadzają zakaz lub ograniczenia w odniesieniu do wprowadzenia na ich terytorium następujących:
a) części tusz innych niż:
1. w przypadku bydła:
- półtusze i ćwierćtusze;
2. w przypadku trzody chlewnej,
- półtusze i ćwierćtusze,
- szynki z kością,
- łopatki z kością,
- części z okolicy grzbietowo-lędźwiowej z kością,
- tłuszcz,
- piersi.
Części wyszczególnione w ostatnich trzech tiret powinny ważyć przynajmniej 3 kilogramy;
b) podroby oddzielone od tusz;
c) świeże mięso zwierząt nieparzystokopytnych;
B. Dotyczące warunków udzielenia zatwierdzenia chłodni składowych, określonych w art. 4 ust. 4 i każdego cofnięcia zatwierdzenia;
C. Dotyczące przetwarzania zwierząt po uboju z użyciem substancji takich jak antybiotyki, estrogeny, tyrostatyki lub tenderizery, mogących spowodować, w wyniku spożycia świeżego mięsa, zagrożenie dla zdrowia lub zaszkodzić zdrowiu człowieka;
D. Dotyczące dodawania obcych substancji do świeżego mięsa oraz jego przetwórstwa za pomocą jonizacji lub promieniowania ultrafioletowego.
2.
Niniejsza dyrektywa nie ma wpływu na przepisy prawa krajowego Państw Członkowskich, odnoszące się do wykrywania obecności włosienia w świeżym mięsie wieprzowym.
Artykuł 7
1.
Prawo odwoływania się od decyzji podjętych przez właściwe władze na podstawie niniejszej dyrektywy zapewnione w obecnym ustawodawstwie Państw Członkowskich nie jest ograniczone przez niniejszą dyrektywę.
2. Każde Państwo Członkowskie przyznaje nadawcom, których świeże mięso nie może być wprowadzone do obrotu zgodnie z art. 5 ust. 1, uprawnienie do wystąpienia o opinię biegłego lekarza weterynarii. Każde Państwo Członkowskie zapewnia, aby zanim właściwe władze zastosują jakiekolwiek środki, takie jak zniszczenie mięsa, biegli lekarze weterynarii mieli możliwość stwierdzenia, czy warunki przewidziane w art. 5 ust. 1 zostały spełnione.
Biegły lekarz weterynarii jest obywatelem Państwa Członkowskiego innego niż kraj wywozu lub kraj przeznaczenia.
Działając na wniosek Państw Członkowskich, Komisja sporządza listę biegłych lekarzy weterynarii, którzy mogą być wyznaczeni do wydawania takich opinii.
Po konsultacji z Państwami Członkowskimi Komisja ustanawia ogólne zasady wydawania opinii, które stosuje się, w szczególności, w odniesieniu do procedury wydawania opinii przez biegłych.
Artykuł 8
1.
Bez uszczerbku dla przepisów ust. 2 i 4 przepisy prawa krajowego Państw Członkowskich dotyczące zdrowia zwierząt w handlu żywymi zwierzętami i świeżym mięsem stosuje się do dnia wejścia w życie wszelkich środków przyjętych w tym zakresie przez Europejską Wspólnotę Gospodarczą.
2.
Państwo Członkowskie może, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo rozprzestrzenienia się chorób zwierząt wynikające z wprowadzenia na jego terytorium świeżego mięsa z innego Państwa Członkowskiego, przyjąć następujące środki:
a) w przypadku wybuchu epidemii w innym Państwie Członkowskim tymczasowo zakazać lub ograniczyć wprowadzanie mięsa z części terytorium Państwa Członkowskiego objętego epidemią;
b) w przypadku stanu epidemii lub jeśli dojdzie do wybuchu innej poważnej zakaźnej choroby zwierząt, tymczasowo zakazać lub ograniczyć wprowadzanie mięsa z całego terytorium tego Państwa Członkowskiego.
3.
Środki podjęte przez Państwa Członkowskie na mocy ust. 2 podaje się do wiadomości innych Państw Członkowskich i Komisji w terminie dziesięciu dni roboczych, wraz z podaniem ściśle określonych przyczyn, stanowiących podstawę podjęcia tych środków.
4.
Jeśli dane Państwo Członkowskie uzna, że wprowadzenie zakazu lub ograniczenia, określonych w ust. 2, jest nieuzasadnione, może ono zwrócić się do Komisji o bezzwłoczne podjęcie dyskusji w sprawie.
Artykuł 9
Jeśli przepisy prawa wspólnotowego, dotyczące przywozu świeżego mięsa z państw trzecich, nie są stosowane w chwili wejścia w życie niniejszej dyrektywy lub do czasu, gdy zaczną być stosowane, wówczas przepisy prawa krajowego odnoszące się do przywozu z tych państw nie mogą być bardziej korzystne niż przepisy regulujące handel we Wspólnocie.
Artykuł 10
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i załączników do niniejszej dyrektywy, w terminie dwunastu miesięcy od dnia jej ogłoszenia i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 11
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
DYREKTYWA RADY
z dnia 30 lipca 1964 r.
dotycząca skoordynowanych rocznych badań statystycznych odnośnie inwestycji w przemyśle
(64/475/EWG)
RADA EUROPEJSKIEJ WSPÓLNOTY GOSPODARCZEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 213,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu wypełnienia zadań powierzonych jej przez Traktat, Komisja musi dysponować rocznymi statystykami na temat tendencji w dziedzinie inwestycji w przemyśle Wspólnoty;
porównywalne źródłowe dane dotyczące podstawowych cech charakterystycznych przemysłu zostały zebrane po raz pierwszy w drodze badań przemysłowych obejmujących rok 1962; spis taki nie może być często powtarzany; w latach pośrednich nie można obejść się bez rocznych statystyk dotyczących pewnych podstawowych zagadnień; wśród tych zagadnień inwestycje zajmują tak ważną pozycję, iż urzędy statystyczne większości Państw Członkowskich zbierają tego typu dane od wielu lat;
jednakże konieczne jest, aby takie roczne statystyki były udostępniane Komisji przez wszystkie Państwa Członkowskie, w formie skoordynowanej pod względem ujęcia i metody, w celu uzyskania porównywalnych rezultatów dla sześciu Państw Członkowskich, według tego samego podziału na sektory przemysłowe,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie we współpracy technicznej z Komisją podejmują wszystkie środki niezbędne do wykonywania skoordynowanych rocznych badań statystycznych odnośnie inwestycji w przemyśle oraz zapewniają, aby pierwsze takie badanie, obejmujące 1964 r., zostało przeprowadzone w 1965 r.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy przez przemysł należy rozumieć działalność zdefiniowaną w "Nomenklaturze gałęzi przemysłu we Wspólnotach Europejskich" (NICE)[1]. W przypadku małych przedsiębiorstw badanie może być wykonane metodą kontroli wyrywkowej. Artykuł 3
Dyrektywa Rady
z dnia 25 października 1965 r.
zmieniająca dyrektywę Rady w sprawie zbliżenia przepisów Państw Członkowskich dotyczących barwników dopuszczonych do użycia w środkach spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi
(65/469/EWG)
RADA EUROPEJSKIEJ WSPÓLNOTY GOSPODARCZEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa Rady z dnia 23 października 1962 r. w sprawie zbliżenia przepisów Państw Członkowskich dotyczących barwników dopuszczonych do użycia w środkach spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi [3] musi zostać uzupełniona i poprawiona;
analizy prowadzone w celu umożliwienia dokonania dokładnej oceny barwników wymienionych w załączniku II dyrektywy z dnia 23 października 1962 r. nie mogą zostać zakończone przed upływem terminu trzech lat, poczynając od notyfikacji dyrektywy określonej w art. 2, należy zatem przedłużyć powyższy termin do dnia 31 grudnia1966 r.;
zastosowanie ogólnych kryteriów czystości w odniesieniu do zawartości ołowiu ustanowionych w sekcji A ust. 1 lit. a) załącznika III do dyrektywy z dnia 23 października 1962 r. napotyka w niektórych Państwach Członkowskich na poważne trudności; należy zatem umożliwić Państwom Członkowskim wydanie zezwolenia, by barwniki niespełniające kryteriów były stosowane w środkach spożywczych do dnia 31 grudnia 1966 r.;
definicja karmelu zgodna z załącznikiem I do dyrektywy z dnia 23 października 1962 r. spowodowałaby, że niektóre odmiany tego produktu nie mogłyby już być wykorzystywane do barwienia środków spożywczych; powyższe wykluczenie jest nieuzasadnione, przy czym takie produkty nie stanowią zagrożenia dla zdrowia ludzi, jeśli ich skład spełnia niektóre szczególne kryteria czystości;
również produkty niestanowiące zagrożenia dla zdrowia ludzi, a powszechnie stosowane, zostały pominięte w wykazie karotenoidów i ksantofili, jak też w wykazie środków do rozprowadzania lub rozpuszczania barwników;
orseina, zgodnie z definicją zamieszczoną w załączniku I do dyrektywy z dnia 23 października 1962 r., nie jest powszechnie stosowanym barwnikiem; natomiast orseina sulfonowana jest stosowana powszechnie w niektórych Państwach Członkowskich do barwienia środków spożywczych; należy umożliwić tym Państwom Członkowskim tymczasowe utrzymanie przepisów dotyczących produktów objętych art. 2 dyrektywy z dnia 23 października1962 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Artykuł 2 dyrektywy Rady z dnia 23 października 1962 r., zwanej dalej "dyrektywą", otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
1.
Do dnia 31 grudnia 1966 r. Państwa Członkowskie mogą utrzymać istniejące przepisy krajowe dotyczące barwników wymienionych w załączniku II.
2.
Rada może podejmować działania, na mocy art. 100 Traktatu, odnośnie do propozycji dyrektywy mającej na celu wydanie zezwolenia dla przedmiotowych barwników przed upływem terminu określonego w ust. 1.
Zezwolenia można udzielić jedynie wówczas, gdy badania naukowe wykazały nieszkodliwość tych barwników dla zdrowia oraz gdy ich stosowanie jest niezbędne z gospodarczego punktu widzenia.
Przepisy art. 12 stosuje się w przypadku, gdy Rada nie podjęła działania przed upływem terminu ustanowionego w ust. 1."
2.
W wykazie produktów wymienionych w art. 6 dyrektywy dodaje się następujące produkty:
"Kwas cytrynowy
Kwas winowy
Kwas mlekowy
Żelatyna
Pektyny
Alginiany amonu, sodu lub potasu
Estry kwasu l-askorbinowego z kwasami tłuszczowymi nierozgałęzionymi C14, C16 i C18 (dopuszczonymi wyłącznie do barwników wymienionych w załączniku I pod numerami E160 i E161)."
3.
Tekst art. 8 dyrektywy otrzymuje oznaczenie art. 8 ust. 1.
Do tego artykułu dodaje się ust. 2 w brzmieniu:
"2.
W drodze odstępstwa od przepisów ust. 1 Państwa Członkowskie mogą zezwolić, by w środkach spożywczych barwniki wymienione w załączniku I, niespełniające ogólnych kryteriów czystości ustanowionych w sekcji A pkt 1 lit. a) załącznika III w odniesieniu do zawartości ołowiu, były stosowane najpóźniej do dnia 31 grudnia 1966 r."
4.
W art. 12 dyrektywy ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2. W razie stosowania art. 2 ust. 2 zdanie ostatnie – termin ustanowiony w art. 2 ust. 1 zastępuje termin notyfikacji określony w poprzednim ustępie."
Artykuł 2
W załączniku I do dyrektywy wprowadza się następujące zmiany:
E141
W kolumnie "CI" dodaje się numer "75810".
E150
Tekst zamieszczony w kolumnie
"Nazwa chemiczna lub wyszczególnienie"
należy zredagować w następujący sposób:
"Produkt uzyskany wyłącznie poprzez ogrzewania sacharozy lub innych rodzajów cukrów spożywczych lub produktów amorficznych o zabarwieniu brunatnym, rozpuszczalnych w wodzie, otrzymywanych w wyniku kontrolowanego działania wysokiej temperatury na cukry spożywcze, w obecności jednego lub wielu następujących związków chemicznych:
- kwas octowy, cytrynowy, siarkowy i siarkawy oraz bezwodnik siarkawy;
- wodorotlenek amonowy, sodowy i potasowy oraz amoniak;
- węglany, fosforany, siarczany i siarczyny amonu, sodu i potasu."
E160
Litera a):
- w kolumnie "Schultz" dodaje się numer "1403",
- w kolumnie "CI" dodaje się numery "(1249a)" i "75130",
- w kolumnie "DFG" dodaje się numer "108",
- kolumna "Nazwa chemiczna lub wyszczególnienie" otrzymuje brzmienie "Produkty o przeważających formach trans."
Litera b):
- w kolumnie "Schultz" dodaje się numer "1738",
- w kolumnie "CI" dodaje się numery "(1241)" i "75120",
- w kolumnie "DFG" dodaje się numer "109".
Litera d):
- w kolumnie "CI" dodaje się numer "75125",
- kolumna "Nazwa chemiczna lub wyszczególnienie" otrzymuje brzmienie "Produkty o przeważających formach trans.".
Po lit. d) dodaje się, co następuje:
Nazwa zwyczajowa _BAR_ Schultz _BAR_ CI _BAR_ DFG _BAR_ Nazwa chemiczna lub wyszczególnienie _BAR_
e)beta-apo-8’ karotenal (C 30) _BAR_ –– _BAR_ –– _BAR_ –– _BAR_ produkty o przeważających formach trans. _BAR_
f)ester etylowy kwasu beta-apo-8’ karotenowego (C 30) _BAR_ –– _BAR_ –– _BAR_ –– _BAR_ produkty o przeważających formach trans. _BAR_
E161
W kolumnie "Nazwa chemiczna lub wyszczególnienie" należy zamieścić "Ksantofile są pochodnymi ketonowymi i/lub hydroksylowymi karotenów".
W lit. d) kolumna "CI" dodaje się numer "75135",
Po lit. f) dodaje się lit. g) w brzmieniu: "g) Kantaksantyna".
E163
W kolumnie
"Nazwa chemiczna lub wyszczególnienie"
ostatni akapit otrzymuje brzmienie:
"Antocyjany uzyskuje się wyłącznie z owoców lub warzyw jadalnych, takich jak truskawki, morwa, czereśnie, śliwki, maliny, jeżyny, czarne porzeczki, porzeczki, czerwona kapusta, czerwona cebula, żurawiny, czarne jagody, bakłażany, winogrona i bez."
E172
W kolumnie "Schultz" usuwa się numery "1276" i "1311".
Artykuł 3
Następujący barwnik dodaje się do barwników wymienionych w załączniku II pkt 1 dyrektywy:
Nazwa zwyczajowa _BAR_ Schultz _BAR_ CI _BAR_ DFG _BAR_ Nazwa chemiczna lub wyszczególnienie _BAR_
Orseina sulfonowana _BAR_ — _BAR_ 1758 _BAR_ — _BAR_ sól wapniowa kwasu orseino-sulfonowego _BAR_
Artykuł 4
W załączniku III do dyrektywy wprowadza się następujące zmiany:
- w sekcji A akapit 1 otrzymuje brzmienie:
"Z wyjątkiem specyficznych kryteriów określonych w sekcji B barwniki wymienione w załączniku I muszą odpowiadać następującym kryteriom czystości:"
- po numerze E141 dodaje się, co następuje:
"E150 – Karmel
Azot amonowy: _BAR_ nie więcej niż 0,5 %, oznaczony wg metody Tillmansa-Mildnera _BAR_
Bezwodnik siarkawy: _BAR_ nie więcej niż 0,1 %, oznaczony wg metody Moniera-Williamsa E. W. _BAR_
pH: _BAR_ równy lub większy od 1,8 _BAR_
Fosforany: _BAR_ nie więcej niż 0,5 %, wyrażone w P2O5." _BAR_
- Pod numerem E181 wyrazy "obliczony na podstawie" zastępuje się wyrazami: "wyrażone jako".
Artykuł 5
Państwa Członkowskie zmienią swoje ustawodawstwa zgodnie z powyższymi przepisami, tak by nowe przepisy do dnia 31 grudnia1966 r. stosowały się do barwników i środków spożywczych wprowadzanych do obrotu.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Rozporządzenie Rady nr 19/65/EWG
z dnia 2 marca 1965 r.
w sprawie stosowania art. 85 ust. 3 Traktatu do pewnych kategorii porozumień i praktyk uzgodnionych
RADA EUROPEJSKIEJ WSPÓLNOTY GOSPODARCZEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 87,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 85 ust. l zgodnie z art. 81 ust. 3 Traktatu może być uznany za niemający zastosowania do pewnych kategorii porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych, spełniających warunki ustalone w art. 85 ust. 3;
przepisy wykonawcze do art. 85 ust. 3 muszą być przyjęte w drodze rozporządzenia wydanego na podstawie art. 87;
uwzględniając dużą liczbę zgłoszeń dokonanych zgodnie z rozporządzeniem nr 17 [3], pożądane jest, aby Komisja, w celu ułatwienia wykonywania swoich zadań, mogła uznać, w drodze rozporządzenia, że przepisów art. 85 ust. l nie stosuje się do pewnych kategorii porozumień i praktyk uzgodnionych;
należy określić, na jakich warunkach Komisja, w ścisłej i stałej współpracy z właściwymi władzami Państw Członkowskich, może wykonywać to uprawnienie po tym, jak zostały zgromadzone wystarczające doświadczenia w świetle decyzji indywidualnych oraz stało się możliwe określenie kategorii porozumień i praktyk uzgodnionych, odnośnie do których można uznać, że warunki art. 85 ust. 3 są spełnione;
Komisja wskazała w drodze swych działań, w szczególności rozporządzeniem nr 153 [4], że nie będzie żadnego złagodzenia procedur przewidzianych w rozporządzeniu nr 17 odnośnie do pewnych kategorii porozumień i praktyk uzgodnionych, które są w stanie w szczególny sposób ograniczyć konkurencję na wspólnym rynku;
na podstawie art. 6 rozporządzenia nr 17 Komisja może postanowić, że decyzja podjęta zgodnie z art. 85 ust. 3 Traktatu może mieć moc wsteczną; pożądane jest, aby przepisy o podobnym skutku mogły być podejmowane przez Komisję także w drodze rozporządzenia;
na podstawie art. 7 rozporządzenia nr 17 porozumienia, decyzje i praktyki uzgodnione mogą być wyłączone spod zakazu przez Komisję w drodze decyzji, w szczególności wtedy, gdy zostały one zmienione w taki sposób, że spełniają przesłanki art. 85 ust. 3.
Pożądane jest, aby Komisja mogła przyznać, w drodze rozporządzenia, takie samo wyłączenie porozumieniom, decyzjom i praktykom uzgodnionym, które zostały zmienione w taki sposób, że podlegają jednej z kategorii określonych w rozporządzeniu wyłączającym;
ponieważ nie można przyznać wyłączenia, jeżeli warunki określone w art. 85 ust. 3 nie są spełnione, Komisja musi mieć prawo ustanowienia, w drodze decyzji, warunków, jakie musi spełniać porozumienie lub praktyka uzgodniona, która z uwagi na szczególne okoliczności wywołuje określone skutki niezgodne z art. 85 ust. 3,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Bez uszczerbku dla stosowania rozporządzenia nr 17 Rady i zgodnie z art. 81 ust. 3 Traktatu Komisja może uznać, w drodze rozporządzenia, że art. 81 ust. l nie stosuje się do kategorii porozumień, których stronami są tylko dwa przedsiębiorstwa i:
a) - na mocy których jedna strona zobowiązuje się wobec drugiej dostarczać tylko niektóre produkty w celu odsprzedaży na określonej części obszaru wspólnego rynku, lub
- na mocy których jedna strona zobowiązuje się wobec drugiej zakupić tylko od tej drugiej strony niektóre produkty w celu odsprzedaży, lub
- na mocy których dwa przedsiębiorstwa podejmują wspólne zobowiązania dotyczące wyłącznej dostawy i zakupu w celu odsprzedaży przewidzianych w dwóch poprzednich akapitach;
b) które obejmują ograniczenia nałożone w związku z nabywaniem lub wykonywaniem praw własności przemysłowej, w szczególności w zakresie patentów, wzorów użytkowych lub znaków towarowych, lub w związku z prawami wynikającymi z umów przeniesienia albo przekazania prawa do korzystania z metod lub wiedzy dotyczącej wykorzystania i stosowania procesów przemysłowych.
2.
Rozporządzenie określa kategorie porozumień, do których stosuje się jego przepisy, w szczególności określa:
a) ograniczenia lub klauzule, które nie mogą być zawarte w porozumieniach;
b) klauzule, które muszą być zawarte w porozumieniach, lub inne warunki, które muszą być spełnione.
3.
Ustępy l i 2 stosuje się odpowiednio do kategorii praktyk uzgodnionych, których stronami są tylko dwa przedsiębiorstwa.
Artykuł 2
1.
Rozporządzenie wydane na mocy art. l uchwala się na czas określony.
2.
Może ono zostać uchylone lub zmienione, gdy uległy zmianie okoliczności w zakresie jakiegokolwiek czynnika, który był istotny dla jego wydania; w takim przypadku ustala się okres na zmianę porozumień i praktyk uzgodnionych, objętych pierwotnym rozporządzeniem.
Artykuł 3
Rozporządzenie wydane na mocy art. l może przewidywać, że stosowane będzie z mocą wsteczną do porozumień i praktyk uzgodnionych, w stosunku do których, w dniu wejścia w życie tego rozporządzenia, mogłaby zostać wydana decyzja z mocą wsteczną na podstawie art. 6 rozporządzenia nr 17.
Artykuł 4
1. Rozporządzenie wydane na mocy art. l może przewidywać, że zakaz przewidziany w art. 81 ust. l Traktatu nie ma zastosowania, przez okres ustalony w tym rozporządzeniu, do porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych już istniejących w dniu 13 marca 1962 r., które nie spełniały warunków art. 81 ust. 3, jeżeli:
- w terminie trzech miesięcy od wejścia w życie tego rozporządzenia, zostaną one zmienione w taki sposób, że będą spełniały wymienione warunki stosownie do przepisów rozporządzenia, i
- zmiany te zostaną zgłoszone Komisji w terminie ustalonym w rozporządzeniu.
2.
Ustęp l stosuje się do porozumień i praktyk uzgodnionych, które zgodnie z art. 5 rozporządzenia nr 17 musiały być zgłoszone przed dniem l lutego 1963 r. tylko wówczas, gdy zostały one zgłoszone przed tym terminem.
3.
Przywileju wynikającego z przepisów ust. l nie można domagać się w sprawach będących w toku w dniu wejścia w życie rozporządzenia wydanego zgodnie z ust. 1; nie można się na nie powoływać także w roszczeniach odszkodowawczych przeciwko stronom trzecim.
Artykuł 5
Przed przyjęciem rozporządzenia Komisja publikuje jego projekt i wzywa wszystkie zainteresowane osoby do przedstawienia swoich uwag w terminie ustalonym przez Komisję, nie krótszym niż jeden miesiąc.
Artykuł 6
1.
Komisja zasięga opinii Komitetu Doradczego ds. Porozumień Ograniczających Konkurencję i Pozycji Dominującej:
a) przed opublikowaniem projektu rozporządzenia;
b) przed przyjęciem rozporządzenia.
2. Artykuł 10 ust. 5 i 6 rozporządzenia nr 17, dotyczące konsultacji z Komitetem Doradczym, stosuje się odpowiednio w taki sposób, że wspólne posiedzenia z Komisją odbywają się najwcześniej po miesiącu od wysłania zawiadomienia o ich zwołaniu.
Artykuł 7
Jeżeli Komisja uzna, z własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego albo osób fizycznych lub prawnych powołujących się na ich uzasadnione interesy, że w jakimkolwiek konkretnym przypadku porozumienia lub praktyki uzgodnione, do których ma zastosowanie rozporządzenie przyjęte zgodnie z art. l niniejszego rozporządzenia, mają określone skutki, które są niezgodne z warunkami ustalonymi w art. 85 ust. 3 Traktatu, może ona pozbawić je przywileju stosowania tego rozporządzenia i wydaje decyzje zgodnie z art. 6 i 8 rozporządzenia nr 17, bez potrzeby zgłoszenia zgodnie z art. 4 ust. l rozporządzenia nr 17.
Artykuł 8
Komisja przed dniem l stycznia 1970 r. przedłoży Radzie wniosek w sprawie rozporządzenia dotyczącego zmiany niniejszego rozporządzenia, jeśli będzie to konieczne w świetle zdobytego doświadczenia.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie rad nr 174/65/EWG, 14/65/Euratom
z dnia 28 grudnia 1965 r.
ustanawiające tabele śmiertelności i inwalidztwa oraz zasady zróżnicowania płac, których należy używać przy obliczaniu wartości ubezpieczeń przewidzianych w regulaminie pracowniczym urzędników Wspólnot
RADA EUROPEJSKIEJ WSPÓLNOTY GOSPODARCZEJ,
RADA EUROPEJSKIEJ WSPÓLNOTY ENERGII ATOMOWEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
uwzględniając rozporządzenie nr 31 (EWG), 11 (EWEA) ustalające regulamin pracowniczy urzędników i regulamin mający zastosowanie do pozostałych pracowników Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej [1], w szczególności art. 39 załącznika VIII tego regulaminu,
uwzględniając opinię Komitetu tymczasowego ds. regulaminu pracowniczego,
uwzględniając opinię aktuariuszy wyznaczonych przez Rady,
a także mając na uwadze, co następuje: do Rad należy przyjęcie tabel śmiertelności i inwalidztwa oraz zasad zróżnicowania wynagrodzeń, których należy używać przy obliczaniu wartości ubezpieczeń przewidzianych w regulaminie pracowniczym oraz w jego załączniku VIII,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do obliczania wartości ubezpieczeń przewidzianych w regulaminie pracowniczym urzędników i w jego załączniku VIII, stosuje się:
a) tabele śmiertelności i inwalidztwa Heubeck-Fischera (Richttafeln für die Pensionsversicherung 1956 r., Rene Fischer Verlag-Weissenburg, Bayern),
b) zasady zróżnicowania wynagrodzeń w oparciu o wskaźnik wzrostu 1,88 % rocznie (r30 = 175).
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z mocą wsteczną od dnia 1 stycznia 1962 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 14 czerwca 1966 r.
ustanawiająca Stały Komitet ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa
(66/399/EWG)
RADA EUROPEJSKIEJ WSPÓLNOTY GOSPODARCZEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając projekt decyzji przedłożony przez Komisję,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywy w sprawie obrotu nasionami i materiałem rozmnożeniowym przewidują w celu ułatwienia ich zastosowania procedurę ustanawiającą ścisłą współpracę między Państwami Członkowskimi i Komisją; w celu realizacji tej współpracy należy ustanowić komitet mający za zadanie wykonywanie funkcji nałożonych na niego przez te dyrektywy;
jest rzeczą pożądaną, aby współpraca ta rozszerzyła się na wszystkie dziedziny określone w tych dyrektywach; w tym celu należy komitet ten upoważnić do rozpatrywania wszelkich kwestii dotyczących tych dziedzin,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Ustanawia się Stały Komitet ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa, dalej zwany"Komitetem", składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
Artykuł 2
Komitet wykonuje funkcje nałożone na niego przez dyrektywy w sprawie obrotu nasionami i materiałem rozmnożeniowym, w przypadkach i na warunkach przewidzianych w tych dyrektywach.
Ponadto Komitet może rozpatrywać każdą inną kwestię wynikającą z tych dyrektyw, przedłożoną mu przez jego przewodniczącego, z jego własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
DYREKTYWA RADY
z dnia 14 czerwca 1966 r.
w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych
(66/401/EWG)
RADA EUROPEJSKIEJ WSPÓLNOTY GOSPODARCZEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Zgromadzenia1,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomicznego-Społecznego,
a także mając na uwadze, co następuje: produkcja roślin pastewnych zajmuje istotne miejsce w rolnictwie Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej;
uzyskanie zadowalających efektów w uprawie roślin pastewnych zależy w dużej mierze od stosowania odpowiedniego materiału siewnego; w tym celu niektóre Państwa Członkowskie stosowały przez pewien czas ograniczenia w obrocie materiałem siewnym roślin pastewnych, dopuszczając jedynie obrót materiałem siewnym o wysokiej jakości; kraje te potrafiły wykorzystać doświadczenia systematycznych selekcji roślin dokonywanych od wielu dziesięcioleci, co poskutkowało rozwojem wystarczająco stabilnych i jednolitych odmian roślin pastewnych, które, z uwagi na swe cechy, zapowiadają się na posiadające wielką wartość dla zamierzonych celów;
zostanie osiągnięta większa produktywność w uprawie roślin pastewnych we Wspólnocie, jeśli przy wyborze odmian dopuszczonych do obrotu Państwa Członkowskie zastosują jednolite zasady, tak rygorystyczne, jak jest to możliwe;
uzasadnione jest jednak ograniczanie obrotu do niektórych odmian, tylko wtedy, gdy użytkownik może być pewien uzyskania materiału siewnego tych odmian;
niektóre Państwa Członkowskie stosują w tym celu schematy kwalifikacyjne, których zamierzeniem jest, w drodze urzędowych kontroli, zagwarantowanie tożsamości i czystości odmianowej;
schemat taki już istnieje na szczeblu międzynarodowym; Organizacja Współpracy Gospodarczej i Rozwoju opracowała schemat odmianowej kwalifikacji nasion traw znajdujących się w obrocie międzynarodowym;
pożądane jest uchwalenie jednolitego systemu kwalifikacji dla Wspólnoty, opartego na doświadczeniu zdobytym przy stosowaniu wspomnianego schematu oraz schematów krajowych dla tego produktu;
schemat taki powinien być stosowany zarówno w przypadku obrotu w innych Państwach Członkowskich, jak i na rynkach krajowych;
zgodnie z ogólną zasadą materiał siewny roślin pastewnych, niezależnie od jego przeznaczenia po uprawie, powinien zostać dopuszczony do obrotu, tylko jeśli został poddany urzędowemu badaniu i został zakwalifikowany, zgodnie z zasadami kwalifikacji, jako elitarny lub kwalifikowany materiał siewny lub jeśli, w przypadku pewnych rodzajów lub gatunków, został poddany urzędowemu badaniu i został zatwierdzony jako handlowy materiał siewny; wybór określenia specjalistycznego "elitarny materiał siewny" i "kwalifikowany materiał siewny" oparty jest na istniejącej terminologii międzynarodowej;
należy zatwierdzać handlowy materiał siewny, aby wziąć pod uwagę fakt, że nie wszystkie gatunki i rodzaje roślin pastewnych, mających znaczenie dla uprawy, dały pożądane odmiany lub wystarczające ilości materiału siewnego istniejących odmian, aby spełnić wszystkie potrzeby Wspólnoty; konieczne jest zatem, w przypadku niektórych rodzajów i gatunków, zatwierdzanie materiału siewnego roślin pastewnych, których nazwa odmiany nie została określona, ale które spełniają wymagania pod każdym innym względem;
materiał siewny roślin pastewnych, które nie są przedmiotem obrotu, z uwagi na ich niewielkie znaczenie gospodarcze, nie powinien podlegać zasadom wspólnotowym; Państwa Członkowskie muszą zachować prawo stosowania przepisów specjalnych w odniesieniu do takiego materiału siewnego;
zasady wspólnotowe nie powinny mieć zastosowania dla materiału siewnego przeznaczonego na wywóz do państw trzecich;
w celu polepszenia nie tylko jakości genetycznej materiału siewnego roślin pastewnych we Wspólnocie, ale także jego cech zewnętrznych, należy ustalić pewne wymagania co do laboratoryjnej czystości i zdolności kiełkowania;
w celu zagwarantowania tożsamości materiału siewnego muszą zostać ustanowione wspólnotowe reguły dotyczące pakowania, pobierania próbek, plombowania i znakowania; w tym celu etykiety powinny zawierać szczegółowe informacje niezbędne zarówno dla urzędowej kontroli, jak i dla informacji użytkowników, oraz powinny jasno przedstawiać wspólnotowy charakter kwalifikacji kwalifikowanego materiału siewnego różnych kategorii;
niektóre Państwa Członkowskie potrzebują mieszanek materiału siewnego roślin pastewnych kilku rodzajów i gatunków do celów specjalnych; w celu uwzględnienia tych potrzeb Państwa Członkowskie powinny być upoważnione do zatwierdzania takich mieszanek z zastrzeżeniem pewnych warunków;
w celu zagwarantowania spełniania podczas obrotu wymagań jakościowych oraz przepisów gwarantujących tożsamość materiału siewnego Państwa Członkowskie muszą zapewnić stosowanie właściwych ustaleń dotyczących kontroli;
materiał siewny spełniający te wymagania nie powinien, bez uszczerbku dla art. 36 Traktatu, podlegać żadnym ograniczeniom w obrocie, innym niż przewidziane przez zasady wspólnotowe;
w pierwszym etapie, aż do ustanowienia wspólnego katalogu odmian, dopuszczalne ograniczenia powinny obejmować w szczególności prawo Państw Członkowskich do ograniczania obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym do tych odmian, które mają znaczenie dla uprawy i są używane na ich własnych terytoriach;
z zastrzeżeniem pewnych warunków, materiał siewny rozmnażany w innym kraju z elitarnego materiału siewnego kwalifikowanego w Państwie Członkowskim powinien zostać uznany za równoważny materiałowi siewnemu rozmnażanemu w tym Państwie Członkowskim;
z drugiej strony, należy umożliwić dopuszczanie do obrotu w obrębie Wspólnoty materiału siewnego roślin pastewnych zebranego w państwach trzecich tylko wtedy, gdy taki materiał siewny spełnia takie same warunki jak materiał siewny urzędowo kwalifikowany lub został urzędowo zatwierdzony jako handlowy materiał siewny w obrębie Wspólnoty i zgodny z regułami wspólnotowymi;
w okresie, w którym występują trudności w uzyskiwaniu dostaw kwalifikowanego materiału siewnego różnych kategorii lub handlowego materiału siewnego, powinno się czasowo dopuszczać do obrotu materiał siewny spełniający mniej rygorystyczne wymogi;
w celu zharmonizowania technicznych metod kwalifikacji stosowanych w różnych Państwach Członkowskich oraz w celu umożliwienia dokonywania w przyszłości porównań między materiałem siewnym kwalifikowanym we Wspólnocie a tym pochodzącym z państw trzecich, należy ustanowić wspólnotowe pola testowe w Państwach Członkowskich, aby możliwe było dokonywanie corocznych kontroli a posteriori materiału siewnego należącego do różnych kategorii "kwalifikowanego materiału siewnego";
Komisji należy powierzyć zadanie przyjęcia pewnych środków w celu stosowania niniejszej dyrektywy; dla ułatwienia wdrożenia proponowanych środków należy przewidzieć procedurę ustanowienia ścisłej współpracy pomiędzy Państwami Członkowskimi a Komisją w ramach Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do materiału siewnego roślin pastewnych będącego przedmiotem obrotu we Wspólnocie, niezależnie od przeznaczenia wyprodukowanego materiału siewnego.
Artykuł 2
Dla celów niniejszej dyrektywy mają zastosowanie następujące definicje:
A. Rośliny pastewne: rośliny następujących rodzajów i gatunków:
a) Gramineae Agrostis ssp.
Alopecurus pratensis L. Arrhenatherum elatius (L.)
J. i C. Presl.
Dactylis glomerata L. Festuca arundinacea Schreb.
Festuca ovina L. Festuca pratensis Huds.
Festuca rubra L. Lolium ssp.
Phleum pratense L. Poa ssp.
Trisetum flavescens (L.)
Pal.
Beauv.
Trawy mietlice wyczyniec łąkowy rajgras wyniosły kupkówka pospolita kostrzewa trzcinowa kostrzewa owcza kostrzewa łąkowa kostrzewa czerwona życice tymotka łąkowa wiechliny konietlica łąkowa
b) Leguminosae Lotus corniculatus L. Lupinus ssp., oprócz Lupinus perennis L. Medicago lupulina L. Medicago sativa L. Medicago varia Martyn Onobrychis sativa Lam. Pisum arvense L. Trifolium hybridum L. Trifolium incarnatum L. Trifolium pratense L. Trifolium repens L. Vicia ssp., oprócz Vicia faba major L. Motylkowate komonica rożkowa łubiny, oprócz łubinu trwałego lucerna chmielowa lucerna siewna lucerna piaskowa esparceta siewna peluszka koniczyna szwedzka koniczyna inkarnatka koniczyna czerwona koniczyna biała rośliny z rodzaju Vicia (tj. wyki i bobik), oprócz bobu
B. Elitarny materiał siewny:
1. Materiał siewny odmian wyhodowanych: materiał siewny, który:
a) został wyprodukowany pod nadzorem hodowcy zgodnie z przyjętymi praktykami utrzymywania odmiany;
b) przeznaczony jest do produkcji materiału siewnego z kategorii "kwalifikowany materiał siewny";
c) z zastrzeżeniem art. 4, spełnia warunki ustanowione w załącznikach I i II dla elitarnego materiału siewnego; oraz
d) został uznany, w drodze badań urzędowych, za spełniający wyżej podane warunki.
2. Materiał siewny odmian miejscowych: materiał siewny, który
a) został wyprodukowany pod urzędową kontrolą z materiału urzędowo zatwierdzonego jako odmiana miejscowa w jednym lub większej liczbie gospodarstw usytuowanych w obrębie wyraźnie oddzielonego regionu pochodzenia;
b) są przeznaczone do produkcji materiału siewnego z kategorii "kwalifikowany materiał siewny";
c) z zastrzeżeniem przepisów art. 4, spełnia warunki ustanowione w załącznikach I i II dla elitarnego materiału siewnego; oraz
d) zostały uznany, w drodze badań urzędowych, za spełniający wyżej podane warunki.
C. Kwalifikowany materiał siewny: materiał siewny, który
a) pochodzi bezpośrednio z elitarnego materiału siewnego lub kwalifikowanego materiału siewnego danej odmiany;
b) jest przeznaczony do produkcji materiału siewnego z kategorii "kwalifikowany materiał siewny" lub do produkcji roślin;
c) z zastrzeżeniem przepisów art. 4 lit. b), spełnia warunki ustanowione w załącznikach I i II dla kwalifikowanego materiału siewnego; oraz
d) został uznany, w drodze badań urzędowych, za spełniający wyżej podane warunki.
D. Handlowy materiał siewny: materiał siewny, który
a) jest identyfikowalny jako należący do określonego gatunku;
b) z zastrzeżeniem art. 4 lit. b), spełnia warunki ustanowione w załączniku II dla handlowego materiału siewnego; oraz
c) został uznany, w drodze badań urzędowych, za spełniający wyżej podane warunki.
E. Środki urzędowe: środki podjęte
a) przez władze państwowe; lub
b) przez jakąkolwiek osobę prawną prawa publicznego lub prywatnego, działającą na odpowiedzialność państwa; lub
c) w przypadku działań pomocniczych, które są także pod kontrolą państwa, przez jakąkolwiek osobę fizyczną należycie w tym celu umocowaną,
pod warunkiem że osoby wymienione w lit. b) i c) nie osiągają żadnych osobistych korzyści z takich środków.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że materiał siewny:
Dactylis glomerata L. kupkówki pospolitej
Festuca arundinacea Schreb. kostrzewy trzcinowej
Festuca pratensis Huds. kostrzewy łąkowej
Festuca rubra L. kostrzewy czerwonej
Lolium ssp. życic
Phleum pratense L. tymotki łąkowej
Medicago sativa L. lucerny siewnej
Medicago varia Martyn lucerny piaskowej
Pisum arvense L. peluszki
Trifolium repens L. koniczyny białej
nie może być wprowadzany do obrotu, jeżeli nie został urzędowo zakwalifikowany jako "elitarny materiał siewny" lub "kwalifikowany materiał siewny" oraz jeśli nie spełnia warunków podanych w załączniku II.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, że materiał siewny roślin pastewnych z rodzajów i gatunków innych niż te wymienione w ust. 1 nie może być dopuszczony do obrotu, jeżeli nie został urzędowo zakwalifikowany jako "elitarny materiał siewny" lub "kwalifikowany materiał siewny" lub jeżeli nie jest handlowym materiałem siewnym oraz jeśli nie spełnia warunków ustanowionych w załączniku II.
3.
Komisja może, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21, określić, że po upływie określonych terminów materiał siewny należący do rodzajów i gatunków roślin pastewnych innych niż wymienione w ust. 1 nie może być dopuszczony do obrotu, jeżeli nie został urzędowo zakwalifikowany jako "elitarny materiał siewny" lub "kwalifikowany materiał siewny";
4.
Państwa Członkowskie zapewniają, że urzędowe badania przeprowadzane są zgodnie z aktualnymi, międzynarodowo przyjętymi metodami, o ile metody takie istnieją.
5.
Państwa Członkowskie mogą wprowadzać odstępstwa od przepisów ust. 1 i 2:
a) dla materiału siewnego z pokoleń przed elitarnym materiałem siewnym;
b) dla badań lub celów naukowych;
c) dla pracy selekcyjnej;
d) dla materiału siewnego przeznaczonego na uprawy sprzedawanego do przetwórstwa, pod warunkiem że zagwarantowana jest tożsamość materiału siewnego.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie mogą jednakże w drodze odstępstwa od przepisów art. 3:
a) usankcjonować urzędową kwalifikację i obrót elitarnym materiałem siewnym, który nie spełnia warunków podanych w załączniku II w odniesieniu do zdolności kiełkowania; podobne odstępstwa mogą być także przyznane w odniesieniu do kwalifikowanego materiału siewnego Trifolium pratense, jeśli taki materiał siewny przeznaczony jest do dalszej produkcji kwalifikowanego materiału siewnego.
W powyższych przypadkach podejmuje się wszelkie niezbędne środki, aby zapewnić, że dostawca gwarantuje ściśle określoną zdolność kiełkowania, którą umieszcza on dla celów handlowych na specjalnej etykiecie z jego nazwiskiem, adresem i numerem referencyjnym partii materiału siewnego;
b) w celu szybkiego udostępniania materiału siewnego sankcjonować urzędową kwalifikację lub zatwierdzenie oraz obrót aż do pierwszego kupującego poprzez handel materiałem siewnym należącym do kategorii "elitarny materiał siewny", "kwalifikowany materiał siewny" lub "handlowy materiał siewny", pomimo braku przeprowadzenia urzędowego badania w celu sprawdzenia zgodności z warunkami podanymi w załączniku II w odniesieniu do zdolności kiełkowania.
Kwalifikacja lub zatwierdzenie jest dokonywane jedynie po przedstawieniu tymczasowego raportu analitycznego materiału siewnego i pod warunkiem wskazania nazwiska i adresu pierwszego odbiorcy; podejmuje się wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że dostawca gwarantuje zdolność kiełkowania stwierdzoną podczas tymczasowej analizy; zdolność kiełkowania umieszcza się dla celów handlowych na specjalnej etykiecie, z nazwiskiem dostawcy, adresem i numerem referencyjnym partii.
Niniejsze przepisy nie mają zastosowania do materiału siewnego przywożonego z państw trzecich, z zastrzeżeniem przepisów art. 15 w odniesieniu do rozmnażania poza Wspólnotą.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie mogą, w odniesieniu do warunków podanych w załącznikach I i II, nakładać dodatkowe lub bardziej rygorystyczne wymagania dla kwalifikacji materiału siewnego oraz dla badania handlowego materiału siewnego produkowanego na ich własnych terytoriach.
Artykuł 6
1.
Każde Państwo Członkowskie sporządza urzędowy wykaz odmian roślin pastewnych urzędowo dopuszczonych do kwalifikacji na jego terytorium; wykaz określa główne cechy morfologiczne lub fizjologiczne, według których mogą być rozpoznawane odmiany roślin pochodzących bezpośrednio z materiału siewnego kategorii "kwalifikowany materiał siewny", oraz urzędowo ustaloną maksymalną liczbę pokoleń dopuszczonych do kwalifikacji, wyprodukowanych z elitarnego materiału siewnego każdej odmiany.
W przypadku odmian lokalnych wykaz wskazuje region pochodzenia.
2.
W przypadku mieszańców i odmian sztucznych władze odpowiedzialne za dopuszczenie i kwalifikację powiadamiane są o składnikach genetycznych.
Państwa Członkowskie zapewniają, że wyniki badań i opis składników genetycznych są, na życzenie hodowcy, traktowane jako poufne.
3.
Odmianę dopuszcza się do kwalifikacji tylko wtedy, jeśli zostało ustalone w drodze urzędowych lub urzędowo nadzorowanych badań, a zwłaszcza lustracji polowych, że odmiana jest dostatecznie jednolita i stabilna.
4.
Dopuszczone odmiany są urzędowo sprawdzane w regularnych odstępach czasu.
Jeśli zostanie stwierdzone, że nie jest dłużej spełniany którykolwiek z warunków koniecznych do dopuszczenia do kwalifikacji, dopuszczenie cofa się, a odmianę skreśla się z wykazu.
5.
Wykazy te i wszelkie wprowadzone do nich zmiany niezwłocznie przesyłane są do Komisji, która przekazuje je pozostałym Państwom Członkowskim.
Artykuł 7
1.
Państwa Członkowskie wymagają, aby w celu sprawdzenia odmian oraz w celu zbadania materiału siewnego przeznaczonego do kwalifikacji, a także w celu zbadania handlowego materiału siewnego, próbki pobierane były urzędowo zgodnie z właściwymi metodami.
2.
Dla przeprowadzenia badania materiału siewnego przeznaczonego do kwalifikacji i przeprowadzenia badania handlowego materiału siewnego próbki pobiera się z partii jednorodnych; maksymalna waga partii i minimalna waga próbki znajdują się w załączniku III.
Artykuł 8
1.
Państwa Członkowskie wymagają, aby elitarny materiał siewny, kwalifikowany materiał siewny i handlowy materiał siewny były sprzedawane tylko w formie dostatecznie jednolitych przesyłek i w zaplombowanych pojemnikach posiadających plomby i oznaczenia, jak określono w art. 9 i 10.
2.
W przypadku sprzedaży niewielkich ilości do konsumenta finalnego Państwa Członkowskie mogą ustanawiać odstępstwa od przepisów ust. 1 w odniesieniu do pakowania, plombowania i oznaczania.
Artykuł 9
1.
Państwa Członkowskie wymagają, aby opakowania elitarnego materiału siewnego, kwalifikowanego materiału siewnego i handlowego materiału siewnego były urzędowo plombowane w taki sposób, że przy ich otwieraniu plomba jest uszkadzana i nie może zostać ponownie nałożona.
2.
Opakowania nie są plombowane ponownie inaczej niż urzędowo.
Jeśli opakowanie jest ponownie plombowane, to data ponownego plombowania i osoba tego dokonująca powinny zostać odnotowane na etykiecie wymaganej zgodnie z art. 10 ust. 1.
Artykuł 10
1.
Państwa Członkowskie wymagają, aby opakowania elitarnego materiału siewnego, kwalifikowanego materiału siewnego i handlowego materiału siewnego:
a) były etykietowane na zewnątrz poprzez umieszczenie urzędowej etykiety wypełnionej w jednym z urzędowych języków Wspólnoty zgodnie ze specyfikacją ustanowioną w załączniku IV; etykietę dołącza się do urzędowej plomby; kolor etykiety jest biały dla elitarnego materiału siewnego, niebieski dla kwalifikowanego materiału siewnego w I pokoleniu po elitarnym materiale siewnym, czerwony dla kwalifikowanego materiału siewnego w następnych pokoleniach oraz ciemnożółty dla handlowego materiału siewnego; w przypadku wprowadzania materiału siewnego do obrotu w innych Państwach Członkowskich etykieta zawiera datę nałożenia urzędowej plomby; jeśli, jak przewidziano w art. 4 lit. a), elitarny lub kwalifikowany materiał siewny nie spełnia wymagań ustanowionych w załączniku II w odniesieniu do zdolności kiełkowania, fakt ten odnotowuje się na etykiecie;
b) posiadały urzędowy dokument, w tym samym kolorze co etykieta, zawierający informacje wymagane zgodnie z załącznikiem IV dla etykiet; dokument ten nie jest konieczny, jeśli informacje wydrukowane są na pojemniku w sposób trwały.
2.
Państwa Członkowskie mogą:
a) wymagać, aby we wszystkich przypadkach umieszczana była na etykiecie data urzędowego plombowania;
b) ustanawiać, w przypadku niewielkich paczek, odstępstwa od przepisów ust. 1.
Artykuł 11
Niniejsza dyrektywa nie ma wpływu na prawa Państw Członkowskich do wymagania, aby w przypadkach innych niż te wymienione w art. 4 pojemniki elitarnego materiału siewnego, kwalifikowanego materiału siewnego lub handlowego materiału siewnego, zarówno wyprodukowanego na ich terytoriach, jak i przywożonego, musiały posiadać etykietę dostawcy, jeśli ten materiał siewny ma być przedmiotem obrotu na ich terytoriach.
Artykuł 12
Państwa Członkowskie wymagają, aby na urzędowej etykiecie lub na etykiecie dostawcy oraz na pojemniku lub wewnątrz niego został odnotowany każdy zabieg chemiczny, jakiemu został poddany elitarny materiał siewny, kwalifikowany materiał siewny lub handlowy materiał siewny.
Artykuł 13
1.
Państwa Członkowskie mogą dopuścić obrót materiałem siewnym roślin pastewnych w formie mieszanek złożonych z różnych rodzajów i gatunków materiału siewnego roślin pastewnych lub w formie mieszanek zawierających materiał siewny roślin niebędących roślinami pastewnymi w rozumieniu niniejszej dyrektywy, pod warunkiem że różne składniki mieszanki spełniały, przed zmieszaniem, wymogi przepisów dotyczących obrotu tymi składnikami.
2.
Przepisy art. 8, 9 i 11 mają zastosowanie, tak jak przepisy art. 10, z zastrzeżeniem, że dla mieszanek materiału siewnego stosowane etykiety mają kolor zielony.
Artykuł 14
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że elitarny materiał siewny i kwalifikowany materiał siewny, który został urzędowo zakwalifikowany i którego pojemniki zostały urzędowo oznakowane i zaplombowane, jak przewidziano w niniejszej dyrektywie, oraz handlowy materiał siewny, którego pojemniki zostały urzędowo oznakowane i zaplombowane zgodnie z niniejszą dyrektywą, nie podlegają żadnym ograniczeniom handlowym ze względu na jego cechy, przeprowadzone badania, sposób oznakowania lub plombowania, innym niż podane w niniejszej dyrektywie.
2.
Państwa Członkowskie mogą:
a) w przypadku gdy nie zostały podjęte przez Komisję i nie zostały wprowadzone w życie żadne środki, na podstawie art. 3 ust. 3, postanawiać, że po upływie określonych terminów materiał siewny rodzajów i gatunków roślin pastewnych, poza wymienionymi w art. 3 ust. 1 nie może zostać dopuszczony do obrotu, jeśli nie został urzędowo zakwalifikowany jako "elitarny materiał siewny" lub "kwalifikowany materiał siewny";
b) przyjąć przepisy dotyczące maksymalnej zawartości wilgoci dopuszczalnej w obrocie;
c) ograniczyć obrót kwalifikowanym materiałem siewnym roślin pastewnych do tego stanowiącego I pokolenie po elitarnym materiale siewnym;
d) aż do dnia 1 stycznia 1970 r., dopóki nie zostanie wprowadzony wspólny katalog odmian, ograniczyć obrót materiałem siewnym roślin pastewnych do tych odmian, które wprowadzone są do wykazu krajowego na podstawie ich przydatności do uprawy i stosowania na ich terytorium; warunki dotyczące wpisywania do takiego wykazu powinny być takie same dla odmian pochodzących z innych Państw Członkowskich, jak dla odmian krajowych.
Artykuł 15
Państwa Członkowskie zapewniają, aby materiał siewny roślin pastewnych wyprodukowany bezpośrednio z elitarnego materiału siewnego kwalifikowanego w jednym z Państw Członkowskich i zebrany w innym Państwie Członkowskim lub w państwie trzecim był uważany za równoważny z kwalifikowanym materiałem siewnym I pokolenia, wyprodukowanym z elitarnego materiału siewnego, zebranego w kraju, w którym wyprodukowano elitarny materiał siewny, jeśli taki materiał siewny był poddany inspekcji polowej spełniającej warunki ustanowione w załączniku I oraz jeśli urzędowe badanie wykazało, że spełnione są warunki ustanowione w załączniku II dla kwalifikowanego materiału siewnego.
Artykuł 16
1.
Rada, działając na wniosek Komisji kwalifikowaną większością głosów, określa, czy:
a) w przypadku określonym w art. 15 inspekcje polowe w państwie trzecim spełniają warunki ustanowione w załączniku I;
b) materiał siewny roślin pastewnych zebrany w państwie trzecim i spełniający te same warunki dotyczące jego cech i przeprowadzonych badań, dla zagwarantowania jego tożsamości, oznaczenia i kontroli, jest równoważny z elitarnym materiałem siewnym, kwalifikowanym materiałem siewnym lub handlowym materiałem siewnym zebranym w obrębie Wspólnoty i zgodnym z przepisami niniejszej dyrektywy.
2.
Do czasu, gdy Rada podejmie decyzję zgodnie z ust. 1, Państwa Członkowskie mają swobodę przy podejmowaniu ich własnych decyzji.
Prawo to wygasa z dniem 1 lipca 1969 r.
Artykuł 17
1.
W celu usunięcia wszelkich tymczasowych trudności w ogólnym dostarczaniu elitarnego materiału siewnego, kwalifikowanego materiału siewnego lub handlowego materiału siewnego, które występują w jednym lub większej liczbie Państw Członkowskich i nie mogą być przezwyciężone w obrębie Wspólnoty, Komisja, działając zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21, upoważnia jedno lub więcej Państw Członkowskich do przyjęcia w celu wprowadzenia do obrotu, na okres ustalony przez Komisję, materiału siewnego należącego do kategorii spełniającej mniej rygorystyczne wymagania.
2.
Kategoria materiału siewnego każdej odmiany zaopatrzona jest w urzędową etykietę przewidzianą dla odpowiadającej jej kategorii; we wszystkich innych przypadkach etykieta jest taka jak dla handlowego materiału siewnego.
Etykieta zawsze zawiera informację, że materiał siewny należy do kategorii spełniającej mniej rygorystyczne wymagania.
Artykuł 18
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do materiału siewnego roślin pastewnych przeznaczonych na wywóz do państw trzecich.
Artykuł 19
Państwa Członkowskie podejmują odpowiednie ustalenia do urzędowego kontrolowania obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych co najmniej poprzez kontrolę próbek co do ich zgodności z wymaganiami niniejszej dyrektywy.
Artykuł 20
1.
W obrębie Wspólnoty ustanawia się wspólnotowe pola testowe do corocznej kontroli a posteriori pobranych wcześniej próbek materiału siewnego; pola te powinny podlegać inspekcji przeprowadzanej przez Komitet, o którym mowa w art. 21.
2.
Te porównawcze testy, w pierwszym etapie, stosowane są w celu zharmonizowania technicznych metod kwalifikacji, aby uzyskać porównywalne wyniki.
Kiedy tylko cel ten zostanie osiągnięty, rozpocznie się przesyłanie corocznych sprawozdań z postępu w sprawie porównawczych testów i wysyłanie ich z zachowaniem poufności do Państw Członkowskich i do Komisji.
Komisja, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21, ustala datę sporządzenia pierwszego sprawozdania.
3.
Komisja, działając zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21, podejmuje niezbędne ustalenia dotyczące przeprowadzania testów porównawczych.
Testy porównawcze mogą być przeprowadzane również na roślinach pastewnych zebranych w państwach trzecich.
Artykuł 21
1.
W przypadku gdy procedura ustanowiona w niniejszym artykule ma być zastosowana, wszelkie sprawy są przekazywane przez przewodniczącego, zarówno z jego własnej inicjatywy, jak i na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego, do Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa (zwanego w niniejszym dokumencie "Komitetem"), powołanego na mocy decyzji Rady z dnia 14 czerwca 1966 r2.
2.
Podczas głosowań na forum Komitetu głosy Państw Członkowskich ważone są zgodnie z zasadami określonymi w art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący Komitetu nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
Przedstawiciel Komisji przedstawia projekt środków, jakie mają być podjęte.
Komitet przekazuje jego opinię dotyczącą takich środków w terminie ustalonym przez przewodniczącego, stosownie do pilności sprawy.
Opinie przyjmuje się większością dwunastu głosów.
4.
Komisja podejmuje środki, które stosuje się bezzwłocznie.
Jednakże, jeżeli środki te nie są zgodne z opinią Komitetu, Komisja niezwłocznie powiadamia o tym Radę.
W takim przypadku Komisja może odroczyć stosowanie środków, które przyjęła, na okres nie dłuższy niż jeden miesiąc, licząc od daty powiadomienia.
Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów, może podjąć inną decyzję w ciągu jednego miesiąca.
Artykuł 22
Niniejsza dyrektywa nie narusza przepisów prawa krajowego, uzasadnionych względami ochrony zdrowia i życia ludzi, zwierząt lub roślin albo ochrony własności przemysłowej i handlowej.
Artykuł 23
Państwa Członkowskie, w terminie do dnia 1 lipca 1968 r., wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wypełnienia przepisów art. 14 ust. 1 oraz, w terminie do dnia 1 lipca 1969 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wypełnienia przepisów niniejszej dyrektywy i jej załączników.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 24
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
DYREKTYWA RADY
z dnia 14 czerwca 1966 r.
w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin zbożowych
(66/402/EWG)
RADA EUROPEJSKIEJ WSPÓLNOTY GOSPODARCZEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Zgromadzenia1,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego,
a także mając na uwadze, co następuje: produkcja zbóż zajmuje istotne miejsce w rolnictwie Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej;
uzyskanie zadowalających efektów w uprawie roślin zbożowych zależy w dużej mierze od stosowania odpowiedniego materiału siewnego; w tym celu niektóre Państwa Członkowskie stosowały pewne ograniczenia w obrocie materiałem siewnym roślin zbożowych, dopuszczając jedynie wprowadzenie do obrotu materiału siewnego o wysokiej jakości; państwa te są w stanie wykorzystać doświadczenia systematycznych selekcji roślin, dokonywanych od wielu dziesiątków lat i osiągnęły wyniki w rozwoju wystarczająco stabilnych i jednolitych odmian roślin zbożowych które, z uwagi na ich cechy, zapowiadają się na posiadające wielkie znaczenie dla zamierzonych celów;
zostanie osiągnięta większa produktywność w uprawie roślin zbożowych we Wspólnocie, jeśli przy wyborze odmian dopuszczonych do obrotu, Państwa Członkowskie zastosują jednolite zasady, tak rygorystyczne jak jest to możliwe;
uzasadnionym jest jednak ograniczanie wprowadzania obrotu niektórymi odmianami tylko wtedy, jeżeli hodowca może być pewien co do rzeczywistego otrzymywania materiału siewnego tych odmian;
niektóre Państwa Członkowskie stosują w tym celu systemy kwalifikacji, których zamierzeniem jest, w drodze urzędowych inspekcji, zagwarantowanie tożsamości i czystości odmianowej;
systemy takie już istnieją na poziomie międzynarodowym; Organizacja Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa zaleca minimalne normy dla kwalifikacji materiału siewnego kukurydzy w krajach europejskich i śródziemnomorskich; Organizacja Współpracy Gospodarczej i Rozwoju ustanowiła system kwalifikacji odmianowej materiału siewnego traw będących przedmiotem obrotu międzynarodowego;
pożądanym jest ustanowienie jednolitego systemu kwalifikacji dla Wspólnoty opierając się na doświadczeniu wynikającemu ze stosowania takich systemów;
taki system powinien być stosowany zarówno w przypadku obrotu między Państwami Członkowskimi, jak i w obrocie krajowym;
zgodnie z ogólną zasadą, materiał siewny roślin zbożowych powinien zostać dopuszczony do obrotu tylko, jeśli został on poddany urzędowemu badaniu i zostały zakwalifikowany, zgodnie z zasadami kwalifikacji, jako elitarny materiał siewny lub kwalifikowany materiał siewny; wybór określenia technicznego "elitarny materiał siewny" i "kwalifikowany materiał siewny" jest oparty na już istniejącej terminologii międzynarodowej;
materiał siewny roślin zbożowych, które nie są wprowadzane do obrotu, z uwagi na ich niewielkie znaczenie gospodarcze nie powinien podlegać przepisom obowiązującym we Wspólnocie; Państwa Członkowskie muszą zachować prawo stosowania szczególnych przepisów w odniesieniu do takiego materiału;
przepisy Wspólnoty nie powinny być stosowane dla materiału siewnego, przeznaczonego na wywóz do państw trzecich;
w celu polepszenia nie tylko jakości genetycznej materiału siewnego roślin zbożowych we Wspólnocie, ale także jego cech zewnętrznych, muszą być ustanowione pewne wymagania, odnoszące się do czystości analitycznej, zdolności kiełkowania i stanu zdrowotności;
w celu zapewnienia tożsamości materiału siewnego muszą zostać ustanowione przepisy Wspólnoty dotyczące pakowania, pobierania prób, plombowania i znakowania; stosowane etykiety powinny zawierać szczegółowe informacje, niezbędne zarówno dla inspekcji urzędowej, jak i dla hodowców oraz powinny jasno przedstawiać charakter kwalifikacji;
niektóre Państwa Członkowskie potrzebują mieszanek materiału siewnego roślin zbożowych kilku gatunków do celów specjalnych; w celu uwzględnienia tych potrzeb, Państwa Członkowskie powinny zostać upoważnione do zatwierdzania takich mieszanek z zastrzeżeniem niektórych warunków;
w celu zagwarantowania, że zarówno wymagania dotyczące jakości materiału siewnego jak i przepisów zapewniających tożsamość materiału siewnego podczas wprowadzania do obrotu są spełnione, Państwa Członkowskie muszą wprowadzić przepisy o przeprowadzaniu odpowiednich kontroli;
materiał siewny spełniające te wymagania nie powinien, bez uszczerbku dla przepisów art. 36 Traktatu, podlegać żadnym ograniczeniom handlowym za wyjątkiem tych ustanowionych w przepisach Wspólnoty, oprócz tych przypadków, kiedy przepisy Wspólnoty ustanawiają progi tolerancji w odniesieniu do organizmów szkodliwych;
w pierwszym etapie, aż do ustanowienia wspólnego katalogu odmian, stosowane ograniczenia powinny obejmować w szczególności prawo Państw Członkowskich do ograniczania obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym do tych odmian, które mają znaczenie dla uprawy i użycia na ich własnych terytoriach;
pod pewnymi warunkami, materiał siewny rozmnażany w innym kraju z materiału siewnego kwalifikowanego w Państwie Członkowskim powinien zostać uznany za równoważny z materiałem siewnym rozmnażanym w tym Państwie Członkowskim;
z drugiej strony, powinny zostać przyjęte przepisy w celu dopuszczenia do obrotu w obrębie Wspólnoty materiału siewnego roślin zbożowych zebranego w państwach trzecich tylko wtedy, gdy materiał siewny spełnia takie same warunki jak materiał siewny urzędowo kwalifikowany w obrębie Wspólnoty i zgodny z zasadami stosowanymi we Wspólnocie;
w okresach, w których występują trudności w uzyskiwaniu dostaw kwalifikowanego materiału siewnego różnych kategorii, może zostać czasowo dopuszczony do obrotu materiał siewny spełniający mniej rygorystyczne wymagania;
w celu ujednolicenia stosowanych w różnych Państwach Członkowskich technicznych metod kwalifikacji oraz w celu umożliwienia dokonania w przyszłości porównań między materiałem siewnym kwalifikowanym w obrębie Wspólnoty i tym pochodzącym z państw trzecich, powinny być prowadzone pola testowe w Państwach Członkowskich, aby możliwe było dokonywanie corocznych ostatecznych kontroli materiału siewnego należącego do różnych kategorii "kwalifikowanego materiału siewnego";
Komisji powinno zostać powierzone zadanie przyjęcia niektórych środków do stosowania niniejszej dyrektywy; w celu ułatwienia wdrożenia proponowanych środków, powinna zostać zapewniona procedura ścisłej współpracy między Państwami Członkowskimi a Komisją w obrębie Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJĘ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa dotyczy materiału siewnego roślin zbożowych będącego przedmiotem obrotu w obrębie Wspólnoty.
Artykuł 2
1.
Do celów niniejszej dyrektywy, będą stosowane następujące definicje:
A. Rośliny zbożowe: rośliny następujących gatunków:
Avena sativa L. owies zwyczajny
Hordeum distichum L. jęczmień dwurzędowy
Hordeum polystichum L. jęczmień wielorzędowy
Oryza sativa L. ryż siewny
Secale cereale L. żyto zwyczajne
Triticum aestivum L. pszenica zwyczajna
Triticum durum L. pszenica twarda
Triticum spelta L. pszenica orkisz
Zea mays L. kukurydza zwyczajna
B. Odmiany, mieszańce i linie wsobne kukurydzy:
a) odmiany obcopylne: odmiany dostatecznie jednolite i stabilne;
b) linia wsobna: linia dostatecznie jednolita i stabilna, otrzymana albo w drodze sztucznego samozapylenia popartego prowadzoną przez kilka kolejnych pokoleń selekcją, albo w drodze działań równoważnych;
c) mieszaniec prosty: pierwsze pokolenie skrzyżowania, określone przez hodowcę, dwóch linii wsobnych;
d) mieszaniec podwójny: pierwsze pokolenie skrzyżowania, określone przez hodowcę, dwóch mieszańców prostych;
e) mieszaniec trójliniowy: pierwsze pokolenie skrzyżowania, określone przez hodowcę, linii wsobnej i mieszańca prostego;
f) mieszaniec top cross: pierwsze pokolenie skrzyżowania, określone przez hodowcę, linii wsobnej lub mieszańca prostego z odmianą obcopylną,
g) mieszaniec międzyodmianowy: pierwsze pokolenie skrzyżowania, określone przez hodowcę, roślin uprawianych z elitarnego materiału siewnego dwóch odmian obcopylnych.
C. Elitarny materiał siewny (owies, jęczmień, ryż, pszenica, orkisz, żyto): materiał siewny, który:
a) został wyprodukowany na odpowiedzialność hodowcy zgodnie z przyjętymi praktykami zachowywania odmiany;
b) jest przeznaczony do produkcji materiału siewnego mieszczącego się w kategorii "kwalifikowany materiał siewny", lub kategorii "kwalifikowany materiał siewny pierwszego, pokolenia" albo "kwalifikowany materiał siewny drugiego pokolenia";
c) stosownie do przepisów art. 4 ust. 1 lit. a), spełnia warunki podane w załącznikach I i II dla elitarnego materiału siewnego; oraz
d) został uznany, w drodze badań urzędowych, za spełniający wyżej podane warunki.
D. Elitarny materiał siewny (kukurydza):
1. Elitarny materiał siewny odmian obcopylnych: materiał siewny, który
a) został wyprodukowany na odpowiedzialność hodowcy zgodnie z przyjętymi praktykami utrzymania odmiany;
b) jest przeznaczony do produkcji materiału siewnego mieszczącego się w kategorii "kwalifikowany materiał siewny", albo mieszańców top cross lub mieszańców międzyodmianowych;
c) stosownie do przepisów art. 4, spełniają warunki podane w załącznikach I i II dla elitarnego materiału siewnego; oraz
d) został uznany, w drodze badań urzędowych, za spełniający wyżej podane warunki.
2. Elitarny materiał siewny linii wsobnych: materiał siewny, który
a) stosownie do przepisów art. 4, spełnia warunki podane w załącznikach I i II dla elitarnego materiału siewnego; oraz
b) został uznany, w drodze badań urzędowych, za spełniający wyżej podane warunki.
3. Elitarny materiał siewny mieszańców prostych: materiał siewny, który
a) jest przeznaczony do produkcji mieszańców podwójnych, mieszańców trójliniowych lub mieszańców top cross;
b) stosownie do przepisów art. 4, spełnia warunki podane w załącznikach I i II dla elitarnego materiału siewnego; oraz
c) został uznany, w drodze badań urzędowych, za spełniający wyżej podane warunki.
E. Kwalifikowany materiał siewny (żyto, kukurydza): materiał siewny, który
a) pochodzi bezpośrednio z elitarnego materiału siewnego;
b) jest przeznaczony do celów innych niż produkcja materiału siewnego roślin zbożowych;
c) stosownie do przepisów art. 4 ust. 1 lit. b) i art. 4 ust. 2, spełnia warunki podane w załącznikach I i II dla kwalifikowanego materiału siewnego; oraz
d) został uznany, w drodze badań urzędowych, za spełniający wyżej podane warunki.
F. Kwalifikowany materiał siewny, pierwsze pokolenie (owies, jęczmień, ryż, pszenica, orkisz): materiał siewny, który
a) pochodzi bezpośrednio z elitarnego materiału siewnego danej odmiany;
b) jest przeznaczony do produkcji materiału siewnego kategorii "kwalifikowany materiał siewny, drugie pokolenie" lub do celów innych niż produkcja materiału siewnego roślin zbożowych;
c) spełnia warunki przewidziane w załącznikach I i II dla kwalifikowanego materiału siewnego pierwszego pokolenia; oraz
d) został uznany, w drodze badań urzędowych, za spełniający wyżej podane warunki.
G. Kwalifikowany materiał siewny, drugiego pokolenia (owies, jęczmień, ryż, pszenica, orkisz): materiał siewny, który
a) pochodzi bezpośrednio z elitarnego materiału siewnego lub kwalifikowanego materiału siewnego pierwszego pokolenia danej odmiany;
b) jest przeznaczony do celów innych niż produkcja materiału siewnego roślin zbożowych;
c) spełnia warunki podane w załącznikach I i II dla kwalifikowanego materiału siewnego drugiego pokolenia; oraz
d) został uznany, w drodze badań urzędowych, za spełniający wyżej podane warunki.
H. Środki urzędowe: środki podjęte
a) przez władze państwowe; lub
b) przez jakąkolwiek osobę prawną prawa publicznego lub prywatnego, działającą na odpowiedzialność państwa; lub
c) w przypadku działań pomocniczych, które także są pod kontrolą państwa, przez jakąkolwiek osobę zaprzysiężoną do tego celu, pod warunkiem, że osoby wymienione w lit. b) i lit. c) nie osiągają żadnych prywatnych korzyści z prowadzenia takich działań.
2.
Państwa Członkowskie mogą:
a) włączać kilka pokoleń do kategorii elitarnego materiału siewnego oraz dzielić tę kategorię według pokoleń;
b) ustanawiać, aby nie przeprowadzać urzędowych badań w odniesieniu do laboratoryjnej zdolności kiełkowania i czystości w próbce analitycznej na wszelkich partiach podczas kwalifikacji, chyba że nie ma pewności, że spełnione są odpowiednie przepisy zawarte w załączniku II.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie stanowią, że materiał siewny roślin zbożowych nie może być dopuszczony do obrotu, jeżeli nie został urzędowo zakwalifikowany jako "elitarny materiał siewny", "kwalifikowany materiał siewny", "kwalifikowany materiał siewny pierwszego pokolenia" lub "kwalifikowany materiał siewny drugiego pokolenia" oraz jeśli nie spełnia warunków podanych w załączniku II.
2.
Państwa Członkowskie wyznaczają, do celów kwalifikacji i obrotu, maksymalną wilgotność elitarnego materiału siewnego oraz kwalifikowanego materiału siewnego wszystkich rodzajów.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, że urzędowe badania są przeprowadzane zgodnie z aktualnymi metodami międzynarodowymi, o ile metody takie istnieją.
4.
Państwa Członkowskie mogą ustanawiać odstępstwa od przepisów ust. 1 i 2:
a) dla materiału siewnego wyhodowanego z pokoleń przed elitarnym materiałem siewnym;
b) dla badań lub do celów naukowych;
c) dla pracy selekcyjnej;
d) dla materiału siewnego przeznaczonego do przetwórstwa, pod warunkiem, że zapewniona jest tożsamość materiału siewnego.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie mogą jednakże na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 3:
a) zezwolić na urzędową kwalifikację i obrót elitarnym materiałem siewnym, który nie spełnia warunków podanych w załączniku II w odniesieniu do zdolności kiełkowania; w tym celu zostają podjęte wszelkie niezbędne działania w celu zapewnienia, że dostawca zapewnia odpowiednią zdolność kiełkowania, co do celów handlowych potwierdza na specjalnej etykiecie z jego nazwiskiem, adresem i numerem referencyjnym partii materiału siewnego;
b) w celu szybkiego udostępniania materiału siewnego kukurydzy, zezwolić na urzędową kwalifikację i obrót do pierwszego nabywcy materiałem siewnym uznanym jako należący do kategorii "elitarny materiał siewny" lub "kwalifikowany materiał siewny", pomimo faktu nieprzeprowadzenia urzędowego badania w celu sprawdzenia zgodności z warunkami podanymi w załączniku II w odniesieniu do zdolności kiełkowania.
Kwalifikacja jest dokonywana jedynie po przedstawieniu tymczasowego raportu analitycznego materiału siewnego i pod warunkiem wykazania nazwiska i adresu pierwszego odbiorcy; zostają podjęte wszelkie niezbędne działania w celu zapewnienia, że dostawca zapewnia zdolność kiełkowania stwierdzoną podczas tymczasowej analizy; zdolność kiełkowania ustala się do celów handlowych, a materiał siewny jest zaopatrzony w specjalną etykietę, na której jest umieszczone nazwisko dostawcy wraz z adresem i numerem referencyjnym partii materiału siewnego.
Niniejsze przepisy nie stosują się do materiału siewnego przywożonego z państw trzecich, oprócz innych przepisów ustanowionych w art. 15 w odniesieniu do rozmnażania poza Wspólnotą.
2.
W odniesieniu do materiału siewnego kukurydzy, Państwa Członkowskie mogą obniżyć do 85 % minimalną zdolność kiełkowania, wymaganą zgodnie z załącznikiem II.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie mogą, w związku z warunkami podanymi w załącznikach I i II, nakładać dodatkowe lub bardziej surowe wymagania dla kwalifikacji materiału siewnego produkowanego na ich własnych terytoriach.
Artykuł 6
1.
Każde Państwo Członkowskie ustanawia urzędowy wykaz odmian roślin zbożowych, dopuszczonych do kwalifikacji na jego terytorium.
2.
Odmiana dopuszczona jest do kwalifikacji tylko wtedy, jeśli zostało ustalone w drodze urzędowych lub urzędowo nadzorowanych badań, szczególnie lustracji polowych, przeprowadzanych w ciągu dwóch kolejnych lat, a w przypadku żyta i kukurydzy obcopylnej w ciągu trzech kolejnych lat, że:
a) w przypadku owsa, jęczmienia, ryżu, pszenicy i orkiszu, odmiana jest dostatecznie jednolita i stabilna; wykaz wskazuje na główne morfologiczne lub fizjologiczne cechy, według których odmiana może być zidentyfikowana;
b) w przypadku żyta i obcopylnych odmian kukurydzy, odmiana jest dostatecznie jednolita i stabilna; wykaz wskazuje na główne morfologiczne lub fizjologiczne cechy, według których odmiany roślin pochodzących bezpośrednio z materiału siewnego kategorii "kwalifikowany materiał siewny" mogą być między sobą odróżniane;
c) w przypadku odmian mieszańcowych kukurydzy, linie wsobne są dostatecznie jednolite i stabilne oraz że odmiana powstała w wyniku skrzyżowań określonych przez hodowcę; wykaz powinna wskazywać na główne morfologiczne lub fizjologiczne cechy, według których odmiany roślin pochodzących bezpośrednio z materiału siewnego kategorii "kwalifikowany materiał siewny" mogą być między sobą odróżniane.
Jeśli, dla składników rodzicielskich mieszańców lub odmian syntetycznych i zbliżonych do odmian, wymagana jest kwalifikacja elitarnego materiału siewnego, muszą być wskazane główne morfologiczne lub fizjologiczne cechy tych składników.
3.
W przypadku mieszańców i odmian syntetycznych, władze odpowiedzialne za dopuszczenie i kwalifikację powinny zostać poinformowane o składnikach rodzicielskich.
Państwa Członkowskie powinny zapewnić, że wyniki badań i opis składników rodzicielskich są, na życzenie hodowcy, traktowane jako poufne.
4.
Zaakceptowane odmiany są urzędowo sprawdzane w regularnych odstępach czasu.
Jeśli zostanie stwierdzone, że nie jest dłużej spełniany jakikolwiek z warunków koniecznych do akceptacji i kwalifikacji, akceptacja powinna zostać unieważniona, a odmiana usunięta z wykazu.
Jeśli jedna lub więcej cech drugorzędowych obcopylnych odmian żyta lub kukurydzy uległa zmianie, niezwłocznie zmienia się opis zamieszczony w wykazie.
5.
Wykaz ten i wszelkie wprowadzone do niego zmiany są niezwłocznie przesyłane przesłane do Komisji, która informuje o tym pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 7
1.
Państwa Członkowskie wymagają, aby w celu sprawdzenia odmian i linii wsobnych kukurydzy, oraz w celu zbadania materiału siewnego przeznaczonego do kwalifikacji, były urzędowo pobierane próby zgodnie z odpowiednimi metodami.
2.
Do przeprowadzenia badań materiału siewnego przeznaczonego do kwalifikacji, pobierane są próby z partii jednorodnych; maksymalna masa partii i minimalna masa próby są podane w załączniku III.
Artykuł 8
1.
Państwa Członkowskie wymagają, aby elitarny materiał siewny i kwalifikowany materiał siewny wszystkich rodzajów były przedmiotem obrotu tylko w formie jednorodnych partii i w zaplombowanych pojemnikach posiadających plomby i oznaczenia, jak określono w art. 9 i 10.
2.
W przypadku wprowadzenia do obrotu niewielkich ilości do ostatecznego odbiorcy, Państwa Członkowskie mogą ustanawiać odstępstwa od przepisów ust. 1 w odniesieniu do opakowań, plombowania i oznaczania.
Artykuł 9
1.
Państwa Członkowskie wymagają, aby opakowania elitarnego materiału siewnego i kwalifikowanego materiału siewnego wszystkich rodzajów były urzędowo plombowane w taki sposób, że przy ich otwieraniu plomba jest uszkadzana i nie może zostać ponownie nałożona.
2.
Opakowań nie plombuje się inaczej niż urzędowo.
Jeśli opakowanie jest ponownie plombowane, to data ponownego plombowania i osoba tego dokonująca są odnotowywane na etykiecie wymaganej zgodnie z art. 10 ust. 1.
Artykuł 10
1.
Państwa Członkowskie wymagają, aby opakowania elitarnego materiału siewnego i kwalifikowanego materiału siewnego wszystkich rodzajów:
a) były etykietowane na zewnątrz przez założenie urzędowej etykiety sporządzonej w jednym z urzędowych języków Wspólnoty zgodnie z załącznikiem IV; etykieta powinna zostać dołączona do urzędowej plomby; kolor etykiety jest biały dla elitarnego materiału siewnego i niebieski dla kwalifikowanego materiału siewnego i kwalifikowanego materiału siewnego pierwszego pokolenia oraz czerwony dla kwalifikowanego materiału siewnego drugiego pokolenia; w przypadku wymiany materiału siewnego między Państwami Członkowskimi, etykieta powinna zawierać datę nałożenia urzędowej plomby; jeśli jak przewidziano w art. 4 ust. 1 lit. a) i art. 4 ust. 2, elitarny materiał siewny lub materiał siewny kukurydzy nie spełniają wymagań podanych w załączniku II w odniesieniu do zdolności kiełkowania, fakt ten odnotowuje się na etykiecie;
b) posiadały urzędowy dokument, w kolorze tym samym co etykieta, zawierający te same informacje jak te wymagane zgodnie z załącznikiem IV dla etykiet; dokument ten nie jest konieczny, jeśli informacje są wydrukowane na pojemniku w sposób trwały.
2.
Państwa Członkowskie mogą:
a) wymagać, aby we wszystkich przypadkach umieszczana była na etykiecie data urzędowego plombowania;
b) ustanawiać, w przypadku niewielkich paczek, odstępstwa od przepisów ust. 1.
Artykuł 11
Niniejsza dyrektywa nie ogranicza prawa Państw Członkowskich do wymagania, aby w przypadkach innych niż te wymienione w art. 4, pojemniki elitarnego materiału siewnego lub kwalifikowanego materiału siewnego wszystkich rodzajów, zarówno tych wyprodukowanych na ich terytoriach, jak i przywożonych, musiały posiadać etykietę dostawcy, jeśli materiał siewny ma być przedmiotem obrotu na ich terytoriach.
Artykuł 12
Państwa Członkowskie wymagają, aby na urzędowej etykiecie lub na etykiecie dostawcy oraz na pojemniku lub wewnątrz niego został odnotowany każdy zabieg chemiczny, jakiemu został poddany elitarny materiał siewny lub kwalifikowany materiał siewny wszystkich rodzajów.
Artykuł 13
1.
Państwa Członkowskie mogą dopuścić do obrotu materiał siewny roślin zbożowych w formie mieszanek złożonych z różnych gatunków materiału siewnego roślin zbożowych, pod warunkiem, że różne składniki mieszanki spełniają, przed zmieszaniem, reguły wprowadzenia do obrotu, mające dla nich zastosowanie.
2.
Przepisy art. 8, 9 i 11 oraz art. 10 stosuje się, z zastrzeżeniem, że dla mieszanek materiału siewnego etykieta jest zielona.
Artykuł 14
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że, że elitarny materiał siewny i kwalifikowany materiał siewny wszystkich rodzajów, które zostały urzędowo zakwalifikowane i których pojemniki zostały urzędowo oznakowane i zaplombowane jak zalecono w niniejszej dyrektywie, nie podlegają żadnym ograniczeniom handlowym ze względu na ich cechy, przeprowadzone badania, sposób oznakowania lub plombowania, inne niż te podane w niniejszej dyrektywie.
2.
Państwa Członkowskie mogą:
a) ograniczyć obrót kwalifikowanym materiałem siewnym owsa, jęczmienia, ryżu, pszenicy lub orkiszu do materiału pierwszego pokolenia;
b) w terminie nie późniejszym niż do dnia 1 stycznia 1970 r., dopóki nie zostanie wprowadzony wspólny katalog odmian, ograniczać obrót materiałem siewnym roślin zbożowych do tych odmian, które są wprowadzone do wykazu krajowego w oparciu o ich przydatność do uprawy i stosowanie na ich terytorium; warunki dotyczące wpisywania do takiego wykazu powinny są takie same dla odmian pochodzących z innych Państw Członkowskich, jak dla odmian krajowych.
Artykuł 15
Państwa Członkowskie stanowią, aby materiał siewny roślin zbożowych wyprodukowany bezpośrednio z elitarnego materiału siewnego lub kwalifikowanego materiału siewnego pierwszego pokolenia, kwalifikowany w jednym z Państw Członkowskich i zebrany w innym Państwie Członkowskim lub w państwie trzecim był uważany za równoważny z kwalifikowanym materiałem siewnym lub kwalifikowanym materiałem siewnym pierwszego albo drugiego pokolenia, zebranymi w kraju, w którym wyprodukowano elitarny materiał siewny lub kwalifikowany materiał siewny pierwszego pokolenia, jeśli taki materiał siewny był poddany inspekcji polowej spełniającej warunki podane w załączniku I, oraz jeśli urzędowe badanie wykazało, że spełnione są warunki podane w załączniku II dla kwalifikowanego materiału siewnego lub kwalifikowanego materiału siewnego pierwszego lub drugiego pokolenia.
Artykuł 16
1.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, stwierdza czy:
a) w przypadku przewidzianym w art. 15, inspekcje polowe w państwie trzecim spełniają warunki przewidziane w załączniku I;
b) materiał siewny roślin zbożowych zebrany w państwie trzecim i spełniający te same warunki, dotyczące ich cech i przeprowadzonych badań, dla zapewnienia ich tożsamości, oznaczenia i kontroli, jest równoważny w odniesieniu do elitarnego materiału siewnego, kwalifikowanego materiału siewnego lub kwalifikowanego materiału siewnego pierwszego lub drugiego pokolenia, zebranych w obrębie Wspólnoty i zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy.
2.
Do czasu, gdy Rada podejmie decyzję zgodnie z ust. 1, Państwa Członkowskie same podejmują takie decyzje.
Prawo to wygasa z dniem 1 lipca 1969 r.
Artykuł 17
1.
W celu usunięcia wszelkich tymczasowych trudności w ogólnym zaopatrzeniu w elitarny materiał siewny lub kwalifikowany materiał siewny wszystkich rodzajów, które wystąpią w jednym lub większej liczbie Państw Członkowskich i nie mogą być pokonane w obrębie Wspólnoty, Komisja, stanowiąc zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 21, upoważnia jedno lub więcej Państw Członkowskich do przyjęcia do obrotu, na okres ustanowiony przez Komisję, materiału siewnego należącego do kategorii spełniającej mniej rygorystyczne wymagania.
2.
Partia materiału siewnego każdej danej odmiany lub linii wsobnej powinna być zaopatrzona w urzędową etykietę przewidzianą dla odpowiadającej jej kategorii; w każdym innym przypadku etykieta jest ciemnożółta.
Etykieta zawiera informację, że materiał siewny w odniesieniu do ich kategorii spełnia mniej rygorystyczne wymagania.
Artykuł 18
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do materiału siewnego roślin zbożowych przeznaczonych na wywóz do państw trzecich.
Artykuł 19
Państwa Członkowskie podejmują odpowiednie ustalenia dotyczące urzędowego kontrolowania obrotu materiałem siewnym roślin zbożowych, co najmniej przez sprawdzanie prób odnośnie do ich zgodności z wymaganiami niniejszej dyrektywy.
Artykuł 20
1.
Wspólnotowe pola testowe ustanowione są w obrębie Wspólnoty dla corocznych, późniejszych kontroli prób elitarnego materiału siewnego i kwalifikowanego materiału siewnego wszystkich rodzajów, pobranych podczas sprawdzania prób; pola te powinny podlegać inspekcji przeprowadzanej przez Komitet określony w art. 21.
2.
Takie testy porównawcze służą, w pierwszym etapie, do zharmonizowania technicznych metod kwalifikacji, aby uzyskać równoważne wyniki.
Kiedy tylko cel ten zostanie osiągnięty, sporządza się coroczne sprawozdania z postępu prac w sprawie testów porównawczych i wysyła je z zachowaniem poufności do Państw Członkowskich i do Komisji.
Komisja zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 21, ustala datę sporządzenia pierwszego sprawozdania.
3.
Komisja, stanowiąc zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 21, podejmuje konieczne ustalenia w sprawie przeprowadzania testów porównawczych.
Testom porównawczym może także podlegać materiał siewny roślin zbożowych wyprodukowany w państwach trzecich.
Artykuł 21
1.
W przypadku stosowania procedury przewidzianej w niniejszym artykule, wszelkie sprawy są przekazywane przez przewodniczącego, zarówno z jego własnej inicjatywy, jak i na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego, do Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa (zwanego dalej "Komitetem"), ustanowionego decyzją Rady z dnia 14 czerwca 1966 r.2.
2.
W Komitecie głosy Państw Członkowskich ważone są zgodnie z przepisami przewidzianymi w art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie ma prawa głosu.
3.
Przedstawiciel Komisji przedkłada projekt środków, jakie mają być podjęte.
Komitet przekazuje jego opinię dotyczącą takich środków w terminie ustalonym przez przewodniczącego, stosownie do pilności sprawy.
Opinie powinny zostać przyjęte większością dwunastu głosów.
4.
Komisja podejmuje środki, które mają zastosowanie ze skutkiem natychmiastowym.
Jednakże, jeśli środki te nie są zgodne z opinią Komitetu, Komisja niezwłocznie powiadamia o tym Radę.
W takim przypadku Komisja może wstrzymać stosowanie środków, które przyjęła, na okres nie dłuższy niż jeden miesiąc licząc od daty powiadomienia.
Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością, może podjąć inną decyzję w ciągu jednego miesiąca.
Artykuł 22
Z zastrzeżeniem innych przepisów przewidzianych w załączniku II pkt 2 w odniesieniu do progów tolerancji dla organizmów szkodliwych, niniejsza dyrektywa nie narusza przepisów prawa krajowego, uzasadnionych ochroną zdrowia i życia ludzi, zwierząt lub roślin albo ochroną własności przemysłowej i handlowej.
Artykuł 23
Państwa Członkowskie, nie później niż do dnia 1 lipca 1968 r., wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania przepisów art. 14 ust. 1 oraz nie później niż do dnia 1 lipca 1969 r., przepisy niezbędne do wykonania innych przepisów niniejszej dyrektywy i jej załączników.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 24
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 25 października 1966 r.
zmieniająca dyrektywę Rady z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy świeżym mięsem
(66/601/EWG)
RADA EUROPEJSKIEJ WSPÓLNOTY GOSPODARCZEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa Rady z dnia 26 czerwca 1964 r. [2] w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy świeżym mięsem weszła w życie z dniem 30 czerwca 1965 r.;
dyrektywa ta stanowi pierwszy etap harmonizacji mającej na celu usunięcie przeszkód w handlu, powstających na skutek różnic między przepisami weterynaryjnymi Państw Członkowskich, w szczególności w odniesieniu do higieny mięsa;
włączenie tej dyrektywy do przepisów prawa każdego Państwa Członkowskiego wykazało, że jej przepisy należy dostosować w świetle nowych danych technicznych i naukowych oraz zdobytego doświadczenia;
dlatego też należy jak najszybciej dokonać zmian w tekście oryginalnym, jednakże nie naruszając podstawowych norm i zasad systemu ustanowionego przez tę dyrektywę;
w świetle zdobytego doświadczenia należy rozwinąć niektóre z definicji zawarte w tej dyrektywie;
należy sprecyzować, że przyczyny zakazu wprowadzenia do obrotu mięsa muszą zostać stwierdzone w momencie inspekcji sanitarnej przeprowadzanej w kraju przeznaczenia, w szczególności w celu określenia uprawnień urzędowego lekarza weterynarii odpowiedzialnego za wydanie opinii dla nadawcy;
należy wyraźnie stwierdzić, że w handlu świeżym mięsem nieprzeznaczonym do spożycia przez ludzi przepisy krajowe obowiązują do momentu przyjęcia rozporządzeń wspólnotowych;
przepisy dotyczące higieny rzeźni muszą zostać utrzymane, jednakże wymóg, że należy wyznaczać specjalne miejsca w rzeźni, gdzie nie są ubijane niektóre gatunki zwierząt może zostać wycofany;
doświadczenie wykazało, że należy zmienić wymagania dotyczące znakowania w odniesieniu do małych kawałków mięsa i podrobów oraz że do znakowania mięsa powinno zostać dopuszczone stosowanie innych barwników fioletowych oprócz fioletów metylowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Dyrektywa Rady z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych produkcji i wprowadzenia do obrotu świeżego mięsa zostaje zmieniona sposób określony w poniższych artykułach.
Artykuł 2
1.
W art. 2 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) "tusza" oznacza całą tuszę zwierzęcia po uboju, odkrwawieniu, wypatroszeniu i usunięciu zakończeń kończyn przy nadgarstku i stępie, głowy, ogona i wymion; dodatkowo, w przypadkach bydła, owiec, kóz i zwierząt jednokopytnych, po oskórowaniu."
2.
W art. 2 lit. b) na końcu dodaje się wyrazy "nawet naturalnie połączone z tuszą".
Artykuł 3
W art. 3 ust. 1 lit. c) wyrazy "uznanego za zdrowe" zastępuje się wyrazami "w wyniku takiej inspekcji, zatwierdzonego jako nadające się do uboju do celów handlu wewnątrzwspólnotowego świeżym mięsem".
Artykuł 4
W art. 4 ust. 4 po wyrazie "rzeźnią" dodaje się wyrazy "lub zakładem rozbioru mięsa".
Artykuł 5
W art. 5 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Bez uszczerbku dla uprawnień wynikających z art. 4 ust. 3 akapit drugi, zdanie drugie, Państwo Członkowskie może zakazać wprowadzenia do obrotu świeżego mięsa na swoim terytorium, jeśli w czasie inspekcji sanitarnej przeprowadzanej w kraju przeznaczenia stwierdzono, że:
a) mięso takie nie nadaje się do spożycia przez ludzi, lub
b) nie są przestrzegane przepisy art. 3."
Artykuł 6
1.
W art. 6 ust. 1 część A lit. a) w tekście niemieckim skreśla się wyrazy "und Schweinen".
2.
W art. 6 ust. 1 część A dodaje się lit. d) w brzmieniu:
"d) świeże mięso nieprzeznaczone do spożycia przez ludzi."
3.
W art. 6 ust. 1 część A na końcu dodaje się przepis w brzmieniu:
"świeże mięso wymienione w lit. a), b) i c), może być wysyłane jedynie zgodnie z art. 3."
Artykuł 7
W rozdziale I pkt 1 załącznika I wprowadza się następujące zmiany:
a) Litera b) otrzymuje brzmienie:
"b) pomieszczenia do uboju odpowiednio duże, aby można w nich było należycie wykonywać pracę; jeżeli w pomieszczeniu ubojowym dokonuje się uboju zarówno trzody chlewnej, jak i innych gatunków zwierząt, należy wyznaczyć specjalne miejsce do uboju świń;"
b) Litera e) otrzymuje brzmienie:
"e) osobne pomieszczenia do przechowywania tłuszczu oraz skór, rogów i kopyt, jeżeli takie produkty odpadowe nie są usuwane z ubojni w dniu uboju;"
c) Litera p) otrzymuje brzmienie:
"p) odpowiednie doprowadzenie, pod ciśnieniem, wyłącznie wody przeznaczonej do picia; jednakże w wyjątkowych przypadkach woda inna niż przeznaczona do picia może być stosowana do produkcji pary z zastrzeżeniem, że rury zainstalowane w tym celu nie zezwalają na użycie tej wody do innych celów."
Artykuł 8
W rozdziale V załącznika I pkt 18 otrzymuje brzmienie:
"18.
Tusze zwierząt jednokopytnych, trzody chlewnej powyżej czwartego miesiąca życia oraz bydła powyżej trzeciego miesiąca życia należy przedstawić do inspekcji podzielone na półtusze, wzdłuż kręgosłupa.
W przypadku trzody chlewnej i zwierząt jednokopytnych głowę należy również przeciąć podłużnie.
Jeżeli będzie to konieczne ze względu na inspekcję, urzędowy lekarz weterynarii może zażądać podziału tuszy każdego zwierzęcia wzdłuż."
Artykuł 9
1.
W rozdziale VII pkt 29 tiret pierwsze załącznika I skreśla się wyrazy "w okolicy grzbietowej".
2.
W rozdziale VII załącznika I pkt 30 otrzymuje brzmienie:
"30.
Wątroby znakuje się znakiem wypalonym przy pomocy stempla zgodnie z ust. 28.
Głowy, języki, serca i płuca znakuje się tuszem lub znakiem wypalonym przy pomocy stempla zgodnie z ust. 28.
Jednakże w przypadku bydła poniżej trzeciego miesiąca życia, trzody chlewnej, owiec i kóz, znakowanie języków i serc nie jest obowiązkowe."
3.
W rozdziale VII załącznika I pkt 31 otrzymuje brzmienie:
"31.
Części inne niż tłuszcz, tłuszcz podskórny, ogony, uszy i łapy uzyskane w zakładach rozbioru mięsa z odpowiednio oznakowanych tusz muszą, przy braku obecności znaku, być oznakowane tuszem lub znakiem wypalonym przy pomocy stempla zgodnie z ust. 28, na którym znajduje się numer zakładu rozbioru mięsa zamiast weterynaryjnego numeru identyfikacyjnego rzeni;
Kawałki słoniny, z których usunięto skórę, należy pogrupować w partie po pięć sztuk, opieczętowane pod nadzorem urzędowym i opatrzone etykietą zgodnie z ust. 32."
4.
W rozdziale VII załącznika I pkt 32 otrzymuje brzmienie:
"32.
Jeżeli części z tusz lub podrobów wysyłane są w paczkach, znak okrelony w ust. 28 i 31 musi zostać umieszczony na widocznej etykiecie przytwierdzonej do paczki, w sposób prowadzący do jego bezwzględnego złamania przy otwieraniu paczki."
W ust. 32 skreśla się ostatnie zdanie.
5.
W rozdziale VII załącznika I pkt 33 otrzymuje brzmienie:
"33.
Przy znakowaniu mięsa tuszem może być wykorzystywany jedynie fiolet metylowy lub inny barwnik fioletowy dopuszczony do takich celów na mocy przepisów wspólnotowych."
Artykuł 10
W rozdziale VIII załącznika I pkt 34 otrzymuje brzmienie:
"34.
Oryginał świadectwa zdrowia dołączony do mięsa podczas transportu do kraju przeznaczenia musi być wystawiony przez urzędowego lekarza weterynarii w czasie załadunku.
Świadectwo zdrowia musi odpowiadać w formie i treści wzorowi przedstawionemu w załączniku II, być sporządzone przynajmniej w języku kraju przeznaczenia i zawierać informacje określone we wzorze zamieszczonym w załączniku II."
Artykuł 11
W pkt IV załącznika II lit a) otrzymuje brzmienie:
"a) - że mięso opisane powyżej(3)
- że etykieta umieszczona na opakowaniach mięsa opisanego powyżej(3)
jest opatrzona znakiem potwierdzającym, że mięso w całości pochodzi od zwierząt ubijanych w zatwierdzonych rzeźniach;"
Artykuł 12
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie ośmiu miesięcy po jej ogłoszeniu i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 13
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Rozporządzenie rad nr 6/66/Euratom, 121/66/EWG
z dnia 28 lipca 1966 r.
ustanawiające wykaz miejsc, w odniesieniu do których może być przyznany dodatek mieszkaniowy, maksymalną kwotę tego dodatku i zasady jego przyznawania
RADA EUROPEJSKIEJ WSPÓLNOTY ENERGII ATOMOWEJ,
RADA EUROPEJSKIEJ WSPÓLNOTY GOSPODARCZEJ,
uwzględniając rozporządzenie nr 31 (EWG), 11 (EWEA), w sprawie regulaminu pracowniczego urzędników i warunków zatrudnienia innych pracowników Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej [1], w szczególności art. 14a załącznika VII regulaminu pracowniczego oraz art. 22 i 67 warunków zatrudnienia,
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej i Komisji Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej,
a także mając na uwadze, co następuje:
działając zgodnie z procedurą określoną w art. 65 ust. 3 regulaminu pracowniczego, do Rad należy ustanowienie wykazu miejsc, w odniesieniu do których można przyznawać dodatek mieszkaniowy, maksymalną kwotę tego dodatku oraz zasady jego przyznawania,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Urzędnik zatrudniony w miejscu, w którym warunki zakwaterowania uznane są za szczególnie trudne, może korzystać, na warunkach określonych szczegółowo poniżej, z dodatku mieszkaniowego.
Artykuł 2
1.
Miejsca zatrudnienia, w odniesieniu do których można przyznać dodatek określony w art. 1, to:
w Niemczech
Karlsruhe
Garching
Geesthacht
we Francji
Paryż
Departamenty Hauts-de-Seine, Seine-St.-Denis, Val-de-Marne, Essonne, Yvelines, Val d'Oise
Cadarache
Grenoble
w Zjednoczonym Królestwie
Londyn
w Szwajcarii
Genewa.
2.
Oprócz miejsc określonych w ust. 1, dodatek mieszkaniowy może również zostać przyznany w odniesieniu do tych miejsc, w których liczba urzędników zatrudnionych jest mniejsza lub równa trzem.
W takim przypadku Komisje zawiadamiają Rady i jeżeli w terminie sześciu tygodni żadne przedstawicielstwo nie zakwestionuje przyznania dodatku mieszkaniowego ze względu na zatrudnienie w tych miejscach, to przedstawiony wykaz uznaje się za zatwierdzony.
Artykuł 3
Organ mianujący zbada, przed każdorazowym przyznaniem dodatku, czy dane zakwaterowanie odpowiada potrzebom danego urzędnika, biorąc pod uwagę pełnione przez niego funkcje, podobnie jak jego sytuację rodzinną oraz liczbę osób pozostających na jego utrzymaniu i rzeczywiście z nim zamieszkujących.
Organ mianujący może, w przypadku, w którym jest to stosowne, wyznaczyć limit czynszu branego pod uwagę przy obliczaniu dodatku mieszkaniowego.
Artykuł 4
Dodatek mieszkaniowy przyznaje się, z zastrzeżeniem przepisów art. 3, urzędnikowi, który przeznacza na zapłacenie miesięcznego czynszu, nie wliczając, stosownie do przypadku, opłat za ogrzewanie, wodę, gaz, energię elektryczną i usługi związane z utrzymywaniem zajmowanego przez niego mieszkania w dobrym stanie, kwotę wyższą niż:
18 % _BAR_ w przypadku urzędników stopnia B2 i poniżej, _BAR_
20 % _BAR_ w przypadku urzędników stopni B1–A4, _BAR_
22 % _BAR_ w przypadku urzędników powyżej stopnia A4, _BAR_
łącznej kwoty poborów, której definicję przedstawiono poniżej.
Na łączną kwotę poborów składa się wynagrodzenie podstawowe plus dodatek z tytułu przesiedlenia i dodatek dla głowy rodziny minus obowiązkowe potrącenia określone w art. 64 regulaminu pracowniczego i potrącenia z tytułu podatku wspólnotowego.
W ten sposób otrzymaną kwotę koryguje się z zastosowaniem współczynnika korygującego wyznaczonego dla miejsca zatrudnienia danego urzędnika.
Artykuł 5
Dana instytucja będzie odpowiedzialna za pokrycie tej części czynszu, która przewyższa wartości procentowe wskazane w art. 4 ust. 1, do wysokości:
50 % _BAR_ w przypadku urzędnika stanu bezżennego i urzędnika, który jest głową rodziny i nie ma osób pozostających na jego utrzymaniu; _BAR_
55 % _BAR_ w przypadku urzędnika, który jest głową rodziny, w której skład wchodzi jedna osoba pozostająca na jego utrzymaniu; _BAR_
60 % _BAR_ w przypadku urzędnika, który jest głową rodziny, w której skład wchodzi więcej niż jedna osoba pozostająca na jego utrzymaniu; _BAR_
termin: "osoba pozostająca na utrzymaniu" należy rozumieć zgodnie z definicją przedstawioną w art. 2 załącznika VII do regulaminu pracowniczego.
Artykuł 6
Dodatek mieszkaniowy nie może, w żadnym przypadku, przewyższać 5 % łącznej kwoty poborów określonej w art. 4, akapit drugi.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1966 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady nr 7/66/Euratom, 122/66/EWG
z dnia 28 lipca 1966 r.
ustanawiające wykaz miejsc, w odniesieniu do których może być przyznany dodatek transportowy, maksymalną kwotę tego dodatku i zasady jego przyznawania
RADA EUROPEJSKIEJ WSPÓLNOTY ENERGII ATOMOWEJ,
RADA EUROPEJSKIEJ WSPÓLNOTY GOSPODARCZEJ,
uwzględniając rozporządzenie nr 31 (EWG), 11 (EWEA), w sprawie regulaminu pracowniczego urzędników i warunków zatrudnienia innych pracowników Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej [1], w szczególności art. 14b załącznika VII regulaminu pracowniczego i art. 22 i 67 warunków zatrudnienia,
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej i Komisji Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej,
a także mając na uwadze, co następuje:
działając zgodnie z procedurą określoną w art. 65 ust. 3 regulaminu pracowniczego, do Rad należy ustanowienie wykazu miejsc, w odniesieniu do których można przyznawać dodatek z tytułu kosztów transportu, maksymalną kwotę tego dodatku oraz zasady jego przyznawania,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Urzędnik zatrudniony w miejscu, w którym warunki transportu uznane są za szczególnie trudne i kosztowne z racji oddalenia miejsca zamieszkania od miejsca pracy, może korzystać, na warunkach przedstawionych szczegółowo poniżej, z dodatku transportowego.
Artykuł 2
1.
Miejsca zatrudnienia, w odniesieniu do których można przyznawać dodatek określony w art. 1, to:
w Niemczech:
Garching
Gundremmingen
we Francji:
Fontenay-aux-Roses
Saclay
Cadarache
Chooz
Époisses
we Włoszech:
Centrale de Latina
Centrale de Garigliano
Casaccia
w Niderlandach:
Petten
Dodewaard
w Zjednoczonym Królestwie:
Winfrith.
2.
Oprócz miejsc wskazanych w ust. 1 dodatek transportowy może również zostać przyznany w stosunku do miejsc, w których liczba urzędników zatrudnionych jest mniejsza lub równa trzem.
W takim przypadku Komisje zawiadamiają Rady i jeżeli w terminie sześciu tygodni żadne przedstawicielstwo nie wyrazi woli przedyskutowania przyznania dodatku transportowego ze względu na te miejsca, to przedstawiony wykaz uznaje się za zatwierdzony.
Artykuł 3
Dodatek transportowy przyznaje się jedynie urzędnikowi, który:
- ze względu na trudne warunki mieszkaniowe występujące w miejscu zatrudnienia nie może wynająć odpowiedniego mieszkania w zamian za opłacanie miesięcznego czynszu, który, nie wliczając, stosownie do przypadku, opłat za ogrzewanie, wodę, gaz, energię elektryczną i usługi związane z utrzymywaniem zajmowanego przez niego mieszkania w dobrym stanie, jest niższy niż:
18 % w przypadku urzędników szczebla B2 i poniżej,
20 % w przypadku urzędników szczebli B1-A4,
22 % w przypadku urzędników powyżej szczebla A4
- łącznej kwoty poborów, której definicję przedstawiono poniżej, a urzędnik płaci czynsz stanowiący więcej niż 10 % łącznej kwoty poborów, której definicję przedstawiono poniżej.
Na łączną kwotę poborów składa się wynagrodzenie podstawowe plus dodatek z tytułu przesiedlenia i dodatek dla głowy rodziny minus obowiązkowe potrącenia określone w art. 64 regulaminu pracowniczego i potrącenia z tytułu podatku wspólnotowego.
W ten sposób otrzymaną kwotę koryguje się z zastosowaniem współczynnika korygującego wyznaczonego dla miejsca zatrudnienia danego urzędnika.
Dodatku, o którym tutaj mowa, nie przyznaje się w przypadkach, w których można korzystać ze wspólnego środka transportu, używać samochodu służbowego lub przyznano standardowy dodatek z tytułu kosztów przemieszczania się.
Wysokość miesięcznego dodatku transportowego to:
- 600 franków belgijskich, jeżeli odległość od miejsca zamieszkania do miejsca pracy urzędnika jest większa niż 20 kilometrów i mniejsza lub równa niż 30 kilometrów,
- 1000 franków belgijskich, jeżeli odległość od miejsca zamieszkania do miejsca pracy urzędnika jest większa niż 30 kilometrów.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1966 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
ROZPORZĄDZENIE RADY NR 136/66/EWG
z dnia 22 września 1966 r.
w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów
RADA EUROPEJSKIEJ WSPÓLNOTY GOSPODARCZEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 42 i 43,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Zgromadzenia1,
a także mając na uwadze, co następuje: sytuacja na rynku Wspólnoty olejów i tłuszczów pochodzenia roślinnego lub morskiego charakteryzuje się wysokim popytem i niską całkowitą produkcją; Państwa Członkowskie są dlatego w znacznej mierze uzależnione od dostaw z rynku światowego; sytuacja ta uzasadnia zniesienie różnych barier przywozowych i ich zastąpienie, z wyjątkiem przypadków, w których dotyczy to niektórych produktów z oliwy z oliwek, Wspólną Taryfą Celną, co ułatwi przemysłowi uzyskanie dostaw, umożliwiając bezcłowy przywóz surowców, podczas gdy cła na produkty gotowe służą ochronie tego przemysłu oraz zapewni dostawy dla konsumentów w rozsądnych cenach;
jednakże zniesienie barier przywozowych pozostawiłoby rynek Wspólnoty nasion oleistych, owoców oleistych i pochodzących z nich olejów bez ochrony przeciwko zakłóceniom powodowanym przez przywóz niektórych produktów z państw trzecich lub przez różnice wynikające z działań państw trzecich, między cenami produktów pochodnych z nasion oleistych i owoców oleistych a cenami tych nasion i owoców; zakłócenia te powodują poważne szkody dla interesów producentów i przemysłu przetwórczego; należy więc przewidzieć odpowiednie środki zaradcze z uwzględnieniem zobowiązań międzynarodowych;
z powodu sytuacji na rynku światowym, niektóre sektory produkcji rolnej i przemysłowej we Wspólnocie mogłyby ulec niekorzystnemu wpływowi, jeśli skutki zniesienia barier przywozowych nie zostałyby zrównoważone innymi środkami; spożycie oliwy z oliwek może zmniejszyć się, jeśli doszłoby do znacznego spadku cen olejów z nią konkurujących; ponadto, inne oleje i nasiona oleiste pozostają w bezpośredniej konkurencji z olejami i nasionami oleistymi przywożonymi z państw trzecich po obniżonej stawce celnej lub bez cła;
uprawa oliwek i produkcja oliwy z oliwek mają szczególne znaczenie gospodarcze w niektórych regionach Wspólnoty, w których często stanowią najważniejsze źródło dochodów dla dużej części ludności; oliwa z oliwek jest najważniejszym źródłem tłuszczów dla wielu kategorii konsumentów; uprawa nasion oleistych, w szczególności rzepaku, rzepikui słonecznika, przyczynia się do efektywności gospodarstw poprzez umożliwienie poprawy równowagi technicznej i finansowej; jest więc konieczne wspieranie tych rodzajów działalności poprzez zastosowanie odpowiednich środków;
w tym celu wprowadzenie do obrotu wspólnotowych zbiorów tych produktów powinno zapewnić producentom godziwy dochód, którego poziom można określić poprzez docelową cenę producenta w przypadku oliwy z oliwek i cenę docelową w przypadku nasion oleistych; różnica między tymi cenami a ceną do zaakceptowania przez konsumenta reprezentuje pomoc, którą należy przyznać, aby osiągnąć pożądany cel;
preferencje konsumentów umożliwiają sprzedaż oliwy z oliwek po cenie wyższej niż cena produktów podobnego rodzaju; jest zatem możliwe, z uwzględnieniem cen produktów konkurujących, określenie docelowej ceny rynkowej, która zasadniczo zapewni producentowi znaczną część koniecznego dochodu w postaci przychodów ze sprzedaży;
docelowa cena rynkowa oliwy z oliwek nie może osiągnąć swoich celów, jeśli cena rzeczywiście obowiązująca na rynku nie jest możliwie najbardziej zbliżona do ceny rynkowej; należy przewidzieć mechanizmy stabilizujące w produkujących Państwach Członkowskich i na granicy Wspólnoty;
pożądana stabilność może zostać osiągnięta we Wspólnocie poprzez umożliwienie na obszarach produkcji oliwy z oliwek, oferowania właściwym agencjom Państw Członkowskich; z powodu geograficznej koncentracji produkcji i spożycia, cena interwencyjna płacona za oliwę przez agencje interwencyjne może być taka sama we wszystkich centrach interwencyjnych; ponadto w celu zapewnienia stałej równowagi między podażą i popytem i w celu przeciwdziałania skutkom wahań produkcji należy przewidzieć możliwość upoważnienia agencji interwencyjnych do stworzenia zapasów buforowych;
w celu uzyskania pożądanego poziomu stabilizacji rynku Wspólnoty, szczególnie poprzez zapewnienie, żeby wahania cen na rynku światowym nie wpływały na ceny obowiązujące wewnątrz Wspólnoty, należy ustanowić przepis w sprawie pobierania opłaty przywozowej odpowiadającej różnicy między ceną progową, pochodną od docelowej ceny rynkowej, a cenami obowiązującymi na rynku światowym; jeśli ochrona ma być całkowita i spójna w odniesieniu do makuchów, innych pozostałości pochodzących z ekstrakcji oliwy z oliwek i oliwek przeznaczonych do produkcji oliwy, należy zastosować system, który miałby taki sam skutek;
w przypadku oliwy z oliwek używanej do wyrobu konserwowanych ryb i warzyw, należy zawiesić opłatę lub przyznać zwrot, aby umożliwić producentom sprostanie konkurencji z podobnymi produktami wytwarzanymi z oliwy zakupionej po cenach rynku światowego;
dostawy oliwy z oliwek konsumentom mogą być zagrożone, jeśli stosunek cen światowych do wspólnotowych mógłby doprowadzić do znaczącego wywozu oliwy z oliwek; ponadto, przywóz lub wywóz tego produktu może w niektórych okolicznościach doprowadzić do zakłóceń na rynku; należy zatem ustanowić przepis w sprawie postępowania w takiej sytuacji;
o ile dotyczy to nasion oleistych, możliwa jest ochrona rolników przed wszelkimi rodzajami ryzyka, które mogłoby być spowodowane, pomimo przewidzianego systemu pomocy, chwiejnym stanem rynku poprzez wprowadzenie mechanizmu interwencyjnego obejmującego skup ilości oferowanych agencjom interwencyjnym po cenach interwencyjnych, które należy ustalić, ze względu na fakt, że obszar produkcji jest rozległy, a centra przetwórcze nieliczne, w świetle naturalnych warunków kształtowania się cen;
wykaz nasion oleistych objętych opisanym powyżej systemem należy sporządzić w taki sposób, by włączone zostały gatunki, które są obecnie najszerzej uprawiane; należy jednakże przewidzieć możliwość rozszerzenia tego systemu na inne nasiona w przypadku gdy doświadczenie wskazuje na taką konieczność;
zniesienie środków zachęcających do produkcji oleju z pestek winogron w niektórych Państwach Członkowskich wymaga przyjęcia specjalnych środków umożliwiających odpowiedniemu przemysłowi, dostosowanie się do nowych warunków rynkowych;
spójność przepisów regulujących wspólną organizację rynku olejów i tłuszczów zostałaby osłabiona, jeśli skutki tych przepisów połączyłyby się ze skutkami stosowania pomocy niezgodnymi z Traktatem; do czasu wejścia w życie wspólnej polityki rolnej w sektorze lnu należy przewidzieć wyjątek w odniesieniu do pomocy w produkcji siemienia lnianego przeznaczonego do ekstrakcji oleju;
wspólna organizacja rynku olejów i tłuszczów musi równocześnie uwzględniać w odpowiedni sposób cele przewidziane w art. 39 i 110 Traktatu;
w celu ułatwienia wykonywania proponowanych środków należy przewidzieć procedurę wprowadzającą bliską współpracę między Państwami Członkowskimi a Komisją w ramach Komitetu Zarządzającego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Ustanowiona zostaje wspólna organizacja rynku nasion oleistych, owoców oleistych, olejów i tłuszczów roślinnych, olejów i tłuszczów z ryb lub pochodzących od ssaków morskich.
2.
Niniejsze rozporządzenie obejmuje następujące produkty:
Numer Wspólnej Taryfy Celnej Przeznaczenie produktów
a) 12.01 Nasiona i owoce oleiste, także w postaci rozdrobnionej
b) 12.02 Mąka z nasion i owoców oleistych nieodtłuszczonych, z wyjątkiem mączki gorczycznej
15.04 Tłuszcze i oleje z ryb i ssaków morskich, także oczyszczone
ex 15.07 Oleje roślinne w postaci stałej lub ciekłej, nieoczyszczone lub oczyszczone, z wyjątkiem oliwy z oliwek
15.12 Tłuszcze i oleje zwierzęce lub roślinne, całkowicie lub częściowo utwardzone, oraz tłuszcze i oleje zwierzęce lub roślinne utwardzone w inny sposób, także oczyszczone, ale nieprzygotowane
15.13 Margaryna, smalec i inne tłuszcze spożywcze przygotowane
ex 15.17 Pozostałości substancji tłuszczowych i wosków zwierzęcych, z wyjątkiem substancji tłuszczowych mających charakter oliwy z oliwek
ex 23.04 Makuchy i inne pozostałości ekstrakcji tłuszczów roślinnych, z wyjątkiem osadów i pozostałości oraz fusów oliwnych i innych pozostałości ekstrakcji oliwy z oliwek
c) ex 15.07 Oliwa z oliwek, nieoczyszczona lub oczyszczona
d) ex 07.01 N ex 07.02 ex 07.03 A ex 07.04 B Oliwki w stanie świeżym lub zamrożone Oliwki, gotowane lub niegotowane, w stanie zamrożonym Oliwki w słonej wodzie lub z dodatkiem innych substancji konserwujących, nieprzygotowanych do natychmiastowego spożycia Oliwki suszone, odwodnione lub poddane działaniu pary, także pokrojone na kawałki lub w innej postaci rozdrobnionej lub sproszkowanej, ale nieprzygotowane inaczej
e) ex 15.17 ex 23.04 Pozostałości substancji tłuszczowych i wosków zwierzęcych, z wyjątkiem substancji tłuszczowych mających charakter oliwy z oliwek Fusy oliwne i inne pozostałości ekstrakcji oliwy z oliwek
TYTUŁ I
Handel
Artykuł 2
1.
Wspólną Taryfę Celną stosuje się do produktów wymienionych w art. 1 ust. 2 lit. a), b) i d).
2. System opłat przywozowych stosuje się w przywozie z państw trzecich produktów wymienionych w art. 1 ust. 2 lit. c) i e) oraz produktów określonych w art. 15 ust. 1.
Artykuł 3
1.
Z zastrzeżeniem przepisów art. 2, niezgodne z przepisami niniejszego rozporządzenia w handlu wewnątrzwspólnotowym jest:
- pobieranie jakichkolwiek opłat celnych lub opłat o skutku równoważnym;
- stosowanie jakichkolwiek ograniczeń ilościowych lub środków o skutku równoważnym.
- odwołanie się do art. 44 Traktatu.
2.
W handlu z państwami trzecimi, niezgodne z przepisami niniejszego rozporządzenia, jest:
- pobieranie jakichkolwiek opłat celnych lub innych opłat o skutku równoważnym, innych niż przewidziane w niniejszym rozporządzeniu;
- stosowanie jakichkolwiek ograniczeń ilościowych lub środków o skutku równoważnym, z zastrzeżeniem przypadku, gdy Rada, stanowiąc zgodnie z procedurą głosowania przewidzianą w art. 43 ust. 2 Traktatu, na wniosek Komisji postanowi o odstępstwie od tych przepisów.
3.
Ograniczenie pozwoleń na przywóz lub wywóz przewidziane w art. 17, w odniesieniu do określonych kategorii, uprawnionych do ich otrzymania, jest jednym ze środków, które uznaje się za środki o skutku równoważnym do ograniczeń ilościowych.
4.
Wewnątrzwspólnotowy handel towarami wymienionymi w art. 1 ust. 2 jest niezgodny z przepisami niniejszego rozporządzenia w przypadku gdy do ich produkcji wykorzystuje się jakiekolwiek produkty niedopuszczone do swobodnego obrotu.
5.
Do czasu harmonizacji krajowych uzgodnień regulujących zawieszenie lub zwrot opłat celnych, opłat przywozowych lub innych opłat na produkty przeznaczone do powrotnego wywozu do państw trzecich, oraz bez uszczerbku dla przepisów ustanowionych w związku z tą harmonizacją, Rada, stanowiąc zgodnie z procedurą głosowania przewidzianą w art. 43 ust. 2 Traktatu, na wniosek Komisji podejmuje niezbędne środki w celu przeciwdziałania zakłóceniom na rynku oliwy z oliwek, wynikającym z różnic między tymi uzgodnieniami krajowymi.
6. Opłaty wyrównawcze przy przywozie mogą być pobierane w przypadku gdy produkty wymienione w art. 1 ust. 2 lit. a) i b) są przywożone z państw trzecich w takich ilościach i na mocy takich warunków, że może to spowodować poważną szkodę lub zaszkodzić interesom wspólnotowych producentów produktów wymienionych w art. 1 ust. 2.
Opłaty wyrównawcze mogą być również pobierane przy przywozie produktów wymienionych w art. 1 ust. 2 w przypadku gdy w następstwie przyznania przez jedno lub więcej państw trzecich, w odniesieniu do tych produktów, bezpośrednich lub pośrednich subsydiów lub premii, lub w następstwie przyznania równoważnych środków, rzeczywista oferta tych produktów nie odpowiada cenom, które mogłyby obowiązywać w sytuacji niezastosowania tych środków, oraz w przypadku gdy taka sytuacja powoduje lub zagraża spowodowaniem poważnej szkody dla wspólnotowej produkcji produktów wymienionych w art. 1 ust. 2.
Wprowadzenie takich opłat wyrównawczych przestrzega zobowiązania międzynarodowe podjęte przez Państwa Członkowskie oraz Wspólnotę.
Kwoty opłat ustala się zgodnie z zasadami przyjętymi przez Radę, stanowiącą zgodnie z procedurą głosowania, ustanowioną w art. 43 ust. 2 Traktatu, na wniosek Komisji.
TYTUŁ II
Oliwa z oliwek
Artykuł 4
Do dnia 1 października każdego roku Rada, stanowiąc zgodnie z procedurą głosowania przewidzianą w art. 43 ust. 2 Traktatu, na wniosek Komisji ustala w odniesieniu do oliwy z oliwek dla Wspólnoty, docelową cenę produkcji, docelową cenę rynkową, cenę interwencyjną oraz cenę progową.
Z zastrzeżeniem przepisów art. 9, ceny pozostają w mocy w okresie kolejnego roku gospodarczego.
Rok gospodarczy trwa od dnia 1 listopada do dnia 31 października.
Ceny te ustala się w odniesieniu do normy jakości oliwy odpowiadającej jednej z definicji w Załączniku określonym w art. 35.
Norma jakości ustalona zostaje przez Radę zgodnie z procedurą, określoną w akapicie pierwszym.
Ceny te ustala się w odniesieniu do fazy sprzedaży hurtowej z wyłączeniem podatku.
Artykuł 5
1. Docelową cenę produkcji ustala się na poziomie zapewniającym godziwy zysk dla producenta, z uwzględnieniem potrzeby utrzymania produkcji Wspólnoty na wymaganym poziomie.
Artykuł 6
Docelową cenę rynkową ustala się na poziomie pozwalającym normalne wprowadzenie do obrotu wyprodukowanej oliwy z oliwek, z uwzględnieniem cen produktów konkurencyjnych oraz w szczególności prawdopodobnych tendencji zmian tych cen w okresie roku gospodarczego oraz przypadków wystąpienia miesięcznych wzrostów cen oliwy z oliwek, określonych w art. 9.
Artykuł 7
Cena interwencyjna, gwarantująca, że producenci będą mogli sprzedać swój produkt po cenie, uwzględniając wahania rynku, w miarę możliwości najbardziej zbliżonej do docelowej ceny rynkowej, jest równa docelowej cenie rynkowej obniżonej o kwotę w wysokości uwzględniającej te wahania rynku oraz koszty transportu oliwy z oliwek z obszarów produkcji do obszarów spożycia.
Artykuł 8
Cenę progową ustala się w taki sposób, że cena sprzedaży przywożonego produktu w punkcie granicznym, określona w art. 13 ust. 2, jest taka sama jak docelowa cena rynkowa.
Artykuł 9
W celu umożliwienia pobudzania sprzedaży, docelową cenę rynkową, cenę interwencyjną oraz cenę progową podwyższa się każdego miesiąca, przez okres dziesięciu miesięcy, rozpoczynający się dnia 1 stycznia, o kwotę w jednakowej wysokości w odniesieniu do wszystkich trzech cen.
Wysokość miesięcznych wzrostów, jednakowych w odniesieniu do poszczególnych miesięcy, Rada ustala każdego roku, stanowiąc zgodnie z procedurą głosowania, przewidzianą w art. 43 ust. 2 Traktatu, na wniosek Komisji, z uwzględnieniem średniego kosztu składowania oraz odsetek podlegających zapłacie we Wspólnocie.
Artykuł 10
1.
W przypadku gdy docelowa cena producenta jest wyższa od docelowej ceny rynkowej obowiązującej na początku roku gospodarczego, producentom oliwy z oliwek pochodzącej z upraw na terytorium Wspólnoty, poddanej ekstrakcji na terytorium Wspólnoty, przyznaje się pomoc równą różnicy tych dwóch cen.
Pomocą obejmuje się wyłącznie oliwę, w odniesieniu do której przepisy niniejszego ustępu nie zostały dotychczas zastosowane.
2.
Rada, stanowiąc zgodnie z procedurą głosowania ustanowioną w art. 43 ust. 2 Traktatu, na wniosek Komisji określa zasady regulujące przyznawanie pomocy przewidzianej w ust. 1.
Stanowiąc zgodnie z tą samą procedurą, Rada przyjmuje środki w celu zapewnienia, że producenci oliwy z oliwek otrzymają pomoc wyłącznie w odniesieniu do oliwy, która odpowiada warunkom ustanowionym w ust. 1.
3.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 38.
Artykuł 11
1.
W każdym produkującym Państwie Członkowskim, agencja interwencyjna, na mocy warunków ustanowionych zgodnie z przepisami ust. 5, skupuje oliwę z oliwek pochodzącą ze Wspólnoty, oferowaną do skupu w centrach interwencyjnych, na obszarach produkcji.
Agencje interwencyjne przeprowadzają skup po cenie interwencyjnej oraz wyłącznie po cenie interwencyjnej.
Jednakże jeżeli opis jakości oliwy oferowanej do skupu przez agencję skupu interwencyjnego nie odpowiada jakości w odniesieniu, do której ustalono wysokość ceny interwencyjnej, cena skupu jest dostosowywana za pomocą taryfy wzrostów i obniżek ceny.
Ponadto jeżeli na żądanie agencji interwencyjnej oliwa jest dostarczana do miejsca innego niż centrum interwencyjne, wskazane przez sprzedawcę w momencie składania oferty, wynikająca stąd dla sprzedawcy zmiana w wysokości kosztów transportu jest uwzględniana przy dokonywaniu zapłaty.
2.
W celu stabilizacji rynku w okresie roku gospodarczego, agencje interwencyjne mogą zawierać umowy składu dotyczące wspólnotowej oliwy z oliwek zgodnie z przepisami przyjętymi przez Radę stanowiącą zgodnie z procedurą głosowania ustanowioną w art. 43 ust. 2 Traktatu, na wniosek Komisji.
3.
Oliwa, która została skupiona przez agencje interwencyjne, nie podlega sprzedaży przez agencje interwencyjne na rynku Wspólnoty na mocy warunków, które mogłyby zakłócić kształtowanie się cen na poziomie docelowej ceny rynkowej.
4.
Rada, stanowiąc zgodnie z procedurą głosowania ustanowioną w art. 43 ust. 2 Traktatu, na wniosek Komisji określa główne centra interwencyjne oraz ustanawia kryteria, które stosuje się, gdy określa się inne centra interwencyjne; te ostatnie określa się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 38, po konsultacji z danymi Państwami Członkowskimi.
5.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu, w szczególności szczegółowe zasady dotyczące jakości i rozmiaru przesyłek oferowanych na mocy ust. 1, przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 38.
Artykuł 12
W celu złagodzenia skutków wahań w wielkości zbiorów wpływających na równowagę podaży i popytu oraz w ten sposób, doprowadzenia do ustabilizowania cen konsumenckich, Rada, stanowiąc zgodnie z procedurą głosowania ustanowioną w art. 43 ust. 2 Traktatu, na wniosek Komisji może zażądać utworzenia przez agencje interwencyjne zapasów buforowych oliwy z oliwek; Rada, zgodnie z tą samą procedurą, ustanawia warunki regulujące tworzenie, zarządzanie i zbyt zapasów buforowych.
Artykuł 13
1.
Jeżeli cena progowa jest wyższa od ceny CIF, przy przywozie z państw trzecich nieoczyszczonej oliwy z oliwek pobierana jest opłata równa różnicy między tymi dwoma cenami.
2.
Cenę CIF, obliczoną dla punktu granicznego Wspólnoty, określa się na podstawie najbardziej korzystnych możliwości zakupu na rynku światowym.
Punkt graniczny ustalony zostaje przez Radę, stanowiącą zgodnie z procedurą głosowania, ustanowioną w art. 43. ust. 2 Traktatu, na wniosek Komisji, z uwzględnieniem stopnia, w jakim dany punkt graniczny jest reprezentatywny dla przywozu do Wspólnoty.
Kiedy zostaną określone najbardziej korzystne możliwości zakupu, uwzględnia się wyłącznie te oferty, które odpowiadają rzeczywistym możliwościom zakupu dla ilości reprezentatywnych dla rynku.
Ceny dostosowuje się w celu uwzględnienia jakichkolwiek odchyleń od opisu jakości, w odniesieniu, do którego ustalono cenę progową.
3.
W przypadku gdy wolne notowania cen na rynku światowym nie stanowią czynnika determinującego dla ceny oferty oraz w przypadku gdy ta cena jest niższa od cen na rynku światowym, cenę określaną na podstawie ceny oferty zastępuje się ceną CIF w odniesieniu do przywozu oraz wyłącznie w odniesieniu do danego przywozu.
4.
Wysokość opłaty przywozowej ustalona jest przez Komisję.
Kryteria określania ceny CIF oraz ceny określonej w ust. 3 należy ustanowić oraz szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu należy przyjąć zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 38.
Artykuł 14
1.
Opłatę przywozową pobiera się przy przywozie oczyszczonej oliwy z oliwek z państw trzecich.
Opłata ta składa się ze zmiennego składnika odpowiadającego opłacie stosowanej w odniesieniu do ilości oliwy z oliwek niezbędnej do jej produkcji (co może zostać ustalone według standardowej stawki) oraz z składnika ustalonego w celu ochrony przemysłu przetwórczego.
2.
Rada, stanowiąc zgodnie z procedurą głosowania ustanowioną w art. 43 ust. 2 Traktatu, na wniosek Komisji przyjmuje szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu.
Artykuł 15
1.
Przy przywozie z państw trzecich oliwek objętych podpozycjami 07.01 N oraz 07.03 A, z wyłączeniem oliwek przeznaczonych do celów innych niż produkcja oliwy, pobiera się, obok stawki cła wynikającej ze Wspólnej Taryfy Celnej, opłatę przywozową stanowiącą pochodną opłaty stosowanej w odniesieniu do oliwy oliwek zgodnie z art. 13 oraz w oparciu o zawartość oliwy w przywożonym produkcie.
Kwotę opłaty obniża się o kwotę wynikającą z zastosowania cła do wartości przywożonego produktu.
Tę kwotę można ustalić według standardowej stawki.
2.
Przy przywozie z państw trzecich produktów wymienionych w art. 1 ust. 2 lit. e) pobiera się opłatę przywozową będącą pochodną opłaty przywozowej stosowanej w odniesieniu do oliwy z oliwek oraz w oparciu o zawartość oliwy w przywożonym produkcie.
Jednakże opłatę przywozową pobiera się wyłącznie, jeżeli przestrzegane są zobowiązania podjęte w ramach GATT.
3.
Rada, stanowiąc zgodnie z procedurą głosowania ustanowioną w art. 43 ust. 2 Traktatu, na wniosek Komisji przyjmuje szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu, w szczególności dotyczące określenia zawartości oliwy, którą można ustalić według standardowej stawki.
Artykuł 16
Opłata stosowana w przywozie jest opłatą obowiązującą w dniu przywozu.
Artykuł 17
1.
Przywóz z państw trzecich jakiegokolwiek produktu wymienionego w art. 1 ust. 2 lit. c), d) i e) uzależnia się od przedstawienia pozwolenia na przywóz.
Wywóz oliwy z oliwek do państw trzecich uzależnia się od przedstawienia pozwolenia na wywóz.
Takie pozwolenia wydaje się na wniosek zainteresowanej strony na mocy zasad przyjętych przez Radę stanowiącą zgodnie z procedurą głosowania ustanowioną w art. 43 ust. 2 Traktatu, na wniosek Komisji.
Zasady te mogą przewidywać wymóg wniesienia zabezpieczenia.
2.
Pozwolenia na przywóz i wywóz są ważne od dnia ich wydania do upływu trzeciego miesiąca następującego po miesiącu, w którym pozwolenie zostało wydane.
3.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 38.
Artykuł 18
1.
Gdy oliwę z oliwek wywozi się do państw trzecich:
- różnica między cenami obowiązującymi na terytorium Wspólnoty i cenami na rynku światowym może zostać objęta zwrotem w przypadku, gdy te pierwsze są wyższe od tych ostatnich;
- opłata wywozowa najbardziej zbliżona do różnicy między cenami na rynku światowym i cenami obowiązującymi na terytorium Wspólnoty może być pobrana w przypadku gdy te pierwsze są wyższe od tych ostatnich.
2.
Rada, stanowiąc zgodnie z procedurą głosowania ustanowioną w art. 43 ust. 2 Traktatu, na wniosek Komisji przyjmuje przepisy dotyczące stosowania niniejszego artykułu.
Artykuł 19
Oliwę z oliwek wykorzystywaną do produkcji konserwowanych ryb i warzyw obejmuje się korzyściami wynikającymi ze systemu zwrotów w produkcji lub wynikającymi z całkowitego albo częściowego zawieszenia opłat przywozowych.
Rada, stanowiąc zgodnie z procedurą głosowania ustanowioną w art. 43 ust. 2 Traktatu, na wniosek Komisji przyjmuje przepisy dotyczące stosowania niniejszego artykułu.
Artykuł 20
1.
Jeśli we Wspólnocie, na rynku oliwy z oliwek występują poważne zakłócenia lub pojawia się zagrożenie wystąpienia takich poważnych zakłóceń, spowodowanych przez:
- przywóz z państw trzecich produktów wymienionych w art. 1 ust. 2 lit. c), d) i e), w szczególności w przypadku gdy agencje interwencyjne przeprowadziły skup znacznych ilości oliwy z oliwek na mocy art. 11 ust. 1, lub
- wywóz oliwy z oliwek do państw trzecich, w szczególności w przypadku gdy cena rynkowa oliwy z oliwek mogła znacząco przekroczyć lub zagrozić przekroczeniem poziom rynkowej ceny docelowej, lub w przypadku gdy podjęto decyzję w sprawie zbytu zapasów buforowych,
można zastosować odpowiednie środki do czasu ustąpienia zakłóceń lub do czasu ustąpienia zagrożenia wystąpienia zakłóceń.
2.
Rada, stanowiąc zgodnie z procedurą głosowania ustanowioną w art. 43 ust. 2 Traktatu, na wniosek Komisji określa charakter tych środków, które mogą być zastosowane, oraz przyjmuje przepisy dotyczące stosowania niniejszego artykułu.
TYTUŁ III
Inne oleje roślinne i nasiona oleiste produkowane we Wspólnocie
Artykuł 21
Nasiona oleiste, do których stosują się przepisy art. 22-29, określa się następująco:
- nasiona rzepaku i rzepiku,
- nasiona słonecznika.
Rada, stanowiąc zgodnie z procedurą głosowania ustanowioną w art. 43 ust. 2 Traktatu, na wniosek Komisji może podjąć decyzję o rozszerzeniu zakresu stosowania tych przepisów na inne nasiona oleiste.
Artykuł 22
1.
Każdego roku, w czasie umożliwiającym producentom zaplanowanie produkcji, oraz po raz pierwszy w 1966 r., Rada, stanowiąc zgodnie z procedurą głosowania ustanowioną w art. 43 ust. 2 Traktatu, na wniosek Komisji ustala cenę docelową obowiązującą we Wspólnocie w odniesieniu do poszczególnych gatunków nasion oleistych, oraz podstawową cenę interwencyjną obliczoną w odniesieniu do centrum interwencyjnego określonego zgodnie z tą samą procedurą.
Z zastrzeżeniem przepisów art. 25, ceny te obowiązują w okresie danego roku gospodarczego rozpoczynającego się w kolejnym roku kalendarzowym.
Ceny te odnoszą się do standardowej jakości oraz są ustalane w odniesieniu do fazy sprzedaży hurtowej z wyłączeniem podatku.
Rada, stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w pierwszym akapicie, określa daty rozpoczęcia i zakończenia roku gospodarczego, datę, przed upływem której muszą zostać ustalone ceny docelowe i podstawowe ceny interwencyjne, oraz standardową jakość w odniesieniu do poszczególnych gatunków nasion.
2.
Każdego roku, we właściwym terminie przed rozpoczęciem roku gospodarczego, Rada, stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w ust. 1, określa główne centra interwencyjne oraz ustala pochodne ceny interwencyjne stosowane w tych centrach.
Stanowiąc zgodnie z tą samą procedurą, Rada ustanawia kryteria w celu określenia innych centrów interwencyjnych oraz ustalenia pochodnych cen interwencyjnych.
Centra te określa się oraz ceny te ustala się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 38 po konsultacji z danymi Państwami Członkowskimi.
Artykuł 23
Ceny docelowe ustala się na godziwym poziomie dla producentów, z uwzględnieniem potrzeby utrzymania produkcji Wspólnoty na wymaganym poziomie.
Artykuł 24
Pochodna cena interwencyjna, która gwarantuje producentom, że ich produkt zostanie sprzedany po cenie, z uwzględnieniem wahań rynku, w miarę możliwości najbardziej zbliżonej do ceny docelowej, jest równa cenie docelowej obniżonej o odpowiednio o kwotę uwzględniającą te wahania.
Pochodne ceny interwencyjne ustala się na poziomie umożliwiającym swobodny obrót nasion na terytorium Wspólnoty, na mocy naturalnych warunków kształtowania się cen oraz zgodnie z zapotrzebowaniem rynku.
Artykuł 25
W celu umożliwienia pobudzania sprzedaży, cenę docelową i cenę interwencyjną podwyższa się co miesiąc, przez okres co najmniej pięciu miesięcy rozpoczynający się trzeciego miesiąca roku gospodarczego, o kwotę w jednakowej wysokości dla obu cen.
Miesięczne zwyżki, które są jednakowe w każdym miesiącu, są ustalane corocznie przez Radę, stanowiącą zgodnie z procedurą głosowania, ustanowioną w art. 43 ust. 2 Traktatu, na wniosek Komisji, z uwzględnieniem przeciętnych kosztów składowania oraz oprocentowania podlegającego zapłacie we Wspólnocie.
Artykuł 26
1.
W każdym Państwie Członkowskim, agencja interwencyjna, na mocy warunków ustanowionych zgodnie z przepisami ust. 2 i 3, skupuje nasiona pochodzenia wspólnotowego, oferowane agencji w centrach interwencyjnych.
Agencja interwencyjna dokonuje skupu po cenie interwencyjnej oraz wyłącznie po cenie interwencyjnej.
Jednakże jeżeli jakość nasion oferowanych agencji interwencyjnej nie odpowiada jakości, w odniesieniu, do której cena interwencyjna została ustalona, cenę skupu dostosowuje się za pomocą taryfy wzrostów i obniżek cen.
Ponadto jeżeli na żądanie agencji interwencyjnej nasiona dostarcza się do miejsca innego niż centrum wskazane przez sprzedającego w momencie składania oferty, wynikająca stąd dla sprzedającego zmiana w kosztach transportu jest uwzględniana przy dokonywaniu zapłaty.
2.
Rada, stanowiąc zgodnie z procedurą głosowania ustanowioną w art. 43 ust. 2 Traktatu, na wniosek Komisji ustanawia:
a) warunki, na mocy których interwencja jest przeprowadzana w okresie ostatnich dwóch miesięcy roku gospodarczego;
b) zasady regulujące zbyt nasion przeprowadzany przez agencje interwencyjne, które skupiły nasiona.
3.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu oraz w szczególności zasady dotyczące jakości i wielkości oferowanych przesyłek, przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 38.
Artykuł 27
1.
W przypadku gdy cena docelowa obowiązująca w odniesieniu do poszczególnych gatunków nasion jest wyższa od ceny na rynku światowym w odniesieniu do nasion określonych zgodnie z art. 29, przyznaje się pomoc w odniesieniu do nasion gatunków zebranych i przetworzonych na terytorium Wspólnoty.
2.
W przypadku gdy prawo do przyznania pomocy przewidzianej w ust. 1 zostało nabyte w okresie dwóch pierwszych miesięcy roku gospodarczego, możliwe jest przyznanie wynagrodzenia za wcześniejsze wprowadzenie do obrotu.
3.
Rada, stanowiąc zgodnie z procedurą głosowania ustanowioną w art. 43 ust. 2 Traktatu, na wniosek Komisji ustanawia:
a) zasady regulujące przyznawanie pomocy przewidzianej w ust. 1;
b) zasady regulujące ustalanie kwot pomocy na mocy wyjątkowych warunków;
c) zasady kontroli prawa do pomocy; zakres tych zasad może obejmować nasiona pochodzenia wspólnotowego i nasiona przywożone z państw trzecich; w ostatnim przypadku można ustanowić przepis w sprawie systemu pozwoleń na przywóz, którym towarzyszy wniesienie zabezpieczenia;
d) warunki, na mocy których zezwala się na wcześniejsze ustalanie kwot pomocy;
e) przepisy w celu stosowania ust. 2.
4.
Kwoty pomocy ustalane są przez Komisję.
5.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 38.
Artykuł 28
1.
Możliwe jest przyznanie zwrotu za wywóz do państw trzecich nasion oleistych zebranych na terytorium Wspólnoty; kwota tego zwrotu nie może przekraczać różnicy między cenami obowiązującymi we Wspólnocie a cenami na rynku światowym, jeśli te pierwsze są wyższe niż od tych ostatnich.
2.
Rada, stanowiąc zgodnie z procedurą głosowania ustanowioną w art. 43 ust. 2 Traktatu, na wniosek Komisji ustanawia warunki ustalania zwrotów oraz w przypadku gdy jest to właściwe, ustalania z góry zwrotów określonych w ust. 1.
Artykuł 29
Cenę na rynku światowym, obliczaną dla punktu granicznego Wspólnoty, określa się na podstawie najkorzystniejszych warunków zakupu, przy czym w przypadku gdy jest to właściwe, ceny dostosowuje się z uwzględnieniem cen produktów konkurencyjnych.
Rada, stanowiąc zgodnie z procedurą głosowania ustanowioną w art. 43 ust. 2 Traktatu, na wniosek Komisji ustanawia kryteria określania tej ceny oraz określa punkt graniczny Wspólnoty wyznaczany dla poszczególnych gatunków nasion.
Artykuł 30
Każde Państwo Członkowskie może przyznać pomoc na ekstrakcję oleju z pestek winogron zbieranych na terytorium Wspólnoty na okres pięciu lat, począwszy od dnia zniesienia środków krajowych wpływających na zwyżkę cen olejów roślinnych innych niż oliwa z oliwek.
Artykuł 31
Do czasu wprowadzenia w życie wspólnej polityki w sektorze lnu, Państwa Członkowskie mogą przyznawać pomoc na produkcję siemienia lnianego przeznaczonego do ekstrakcji oleju.
Artykuł 32
Pomoc przewidziana w art. 30 i 31 może być przyznawana wyłącznie w odniesieniu do produktów, które zostały objęte bezpośrednim lub pośrednim wsparciem cen w danym Państwie Członkowskim w okresie roku gospodarczego poprzedzającego datę rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia.
Pomoc musi być przyznawana od pierwszego roku gospodarczego, w którym niniejsze rozporządzenie jest stosowane i wyłącznie w stopniu niezbędnym do utrzymania tego wsparcia cen.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji wszelkie informacje dotyczące wprowadzenia, obliczania i przyznawania tej pomocy zanim rozpocznie się jej stosowanie.
TYTUŁ IV
Przepisy ogólne
Artykuł 33
Z zastrzeżeniem innych przepisów niniejszego rozporządzenia, art. 92, 93 i 94 Traktatu stosuje się w odniesieniu do produkcji i handlu produktami wymienionymi w art. 1.
Artykuł 34
Środki podejmowane przez Państwa Członkowskie w celu zwiększenia ceny na inne oleje roślinne w związku z ceną na oliwę z oliwek w celu zapewnienia zbytu produkowanej w kraju oliwy z oliwek są niezgodne ze stosowaniem niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do produktów wymienionych w art. 1 ust. 2 lit. c).
Artykuł 35
Bez uszczerbku dla harmonizacji ustawodawstw dotyczących oliwy z oliwek przeznaczonej do spożycia przez ludzi, Państwa Członkowskie, do celów handlu wewnątrzwspólnotowego oraz handlu z państwami trzecimi, z wyjątkiem w zakresie dotyczącym wywozu do państw trzecich, przyjmują opisy i definicje określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 36
Rada, stanowiąc zgodnie z procedurą głosowania ustanowioną w art. 43 ust. 2 Traktatu, na wniosek Komisji może zmienić wykaz produktów określonych w art. 1 lub przyjąć w odniesieniu do tych produktów wszelkie środki stanowiące odstępstwo od przepisów niniejszego rozporządzenia w celu uwzględnienia specjalnych warunków, które mogą mieć wpływ na te produkty.
Artykuł 37
1.
Ustanawia się Komitet Zarządzający ds. Olejów i Tłuszczów (zwany dalej "Komitetem"), w którego skład wchodzą przedstawiciele Państw Członkowskich i któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
2.
W ramach Komitetu głosy Państw Członkowskich są ważone zgodnie z art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Artykuł 38
1.
W przypadku gdy stosuje się procedurę ustanowioną w niniejszym artykule, przewodniczący przedstawia sprawę Komitetowi z własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
2.
Przedstawiciel Komisji przedstawia projekt środków, które mają być podjęte.
Komitet przedstawia swoją opinię w sprawie tych środków w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego odpowiednio do pilności rozpatrywanej sprawy.
Opinię przyjmuje się większością dwunastu głosów.
3.
Komisja przyjmuje środki, które są niezwłocznie stosowane.
Jednakże jeśli środki są niezgodne z opinią Komitetu, Komisja niezwłocznie informuje o tym Radę.
W tym przypadku Komisja może opóźnić stosowanie środków, które zostały przez nią przyjęte, na okres nie dłuższy niż jeden miesiąc od dnia przedstawienia tej informacji.
Rada, stanowiąc zgodnie z procedurą głosowania ustanowioną w art. 43 ust. 2 Traktatu, może podjąć inną decyzję w okresie jednego miesiąca.
Artykuł 39
Komitet może rozpatrywać wszystkie inne sprawy przedstawione przez przewodniczącego z własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
Artykuł 40
Na koniec okresu przejściowego Rada, stanowiąc zgodnie z procedurą głosowania ustanowioną w art. 43 ust. 2 Traktatu, na wniosek Komisji podejmuje decyzję w świetle doświadczenia nabytego w sprawie zachowania lub wprowadzenia zmian do przepisów art. 38.
Artykuł 41
1.
Rozporządzenie Rady nr 25 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej2 i ustanowione do tego rozporządzenia przepisy wykonawcze stosuje się w odniesieniu do wprowadzenia do obrotu produktów wymienionych w art. 1 od dnia rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia.
2. Kwoty wyrównawcze przewidziane w art. 3 ust. 6 uznaje się za opłaty w odniesieniu do państw trzecich w rozumieniu art. 11 ust. 4 rozporządzenia Rady nr 130/66/EWG3 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej.
Artykuł 42
Niniejsze rozporządzenie stosuje się przy jednoczesnym uwzględnieniu celów wymienionych w art. 39 i w art. 110 Traktatu.
Artykuł 43
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
PIERWSZA DYREKTYWA RADY
z dnia 11 kwietnia 1967 r.
w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych
(67/227/EWG)
RADA EUROPEJSKIEJ WSPÓLNOTY GOSPODARCZEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 99 i 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Zgromadzenia Parlamentarnego,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego,
a także mając na uwadze, co następuje: głównym celem Traktatu jest ustanowienie, w ramach unii gospodarczej, wspólnego rynku na którym istnieje zdrowa konkurencja i którego cechy są podobne do rynku krajowego;
osiągnięcie tego celu zakłada wcześniejsze wprowadzenie w Państwach Członkowskich ustawodawstwa dotyczącego podatków obrotowych, zapobiegającego naruszaniu zasad konkurencji i nieutrudniającego swobodnego przepływu towarów i usług wewnątrz wspólnego rynku;
obowiązujące obecnie ustawodawstwo nie spełnia tych wymogów, zatem w interesie wspólnego rynku jest osiągnięcie takiej harmonizacji ustawodawstwa dotyczącego podatków obrotowych, która wyeliminuje na tyle, na ile będzie to możliwe, czynniki, które mogą naruszyć zasady konkurencji, na poziomie krajowym lub wspólnotowym, i umożliwić w konsekwencji zniesienie nakładania podatków od przywozu oraz zwracania podatków wywozowych w handlu między Państwami Członkowskimi;
w świetle dokonanych badań, stało się jasne, że taka harmonizacja musi przynieść w rezultacie zniesienie wielofazowych podatków kaskadowych oraz przyjęcie przez wszystkie Państwa Członkowskie wspólnego systemu podatku od towarów i usług;
system podatku od towarów i usług osiąga najwyższy stopień prostoty i neutralności wówczas, gdy podatek nakładany jest w sposób jak najogólniejszy i gdy obejmuje on wszystkie etapy produkcji i dystrybucji oraz świadczenia usług; w interesie wspólnego rynku i Państw Członkowskich jest przyjęcie wspólnego systemu, który obejmie również handel detaliczny;
jednakże zastosowanie tego podatku do handlu detalicznego mogłoby się spotkać w pewnych Państwach Członkowskich z trudnościami praktycznymi i politycznymi; Państwom Członkowskim powinno się pozwolić, pod warunkiem przeprowadzenia wcześniejszych konsultacji, na stosowanie wspólnego systemu jedynie do etapu handlu hurtowego włącznie, oraz na stosowanie - tam gdzie to właściwe - oddzielnego podatku uzupełniającego na etapie handlu detalicznego albo na etapie poprzedzającym;
zmiany należy wprowadzać stopniowo, gdyż harmonizacja podatków obrotowych doprowadzi w Państwach Członkowskich do znacznych zmian w strukturze podatków i spowoduje zauważalne konsekwencje w dziedzinie budżetowej, gospodarczej oraz socjalnej;
zastąpienie kumulatywnych wieloszczeblowych systemów podatkowych, obowiązujących w większości Państw Członkowskich, wspólnym systemem podatku od towarów i usług musi, nawet jeżeli stawki i zwolnienia nie zostaną zharmonizowane w tym samym czasie, mieć neutralny efekt dla konkurencji, jako że w każdym kraju podobne towary obłożone są takim samym podatkiem, bez względu na długość łańcucha produkcji i dystrybucji, i że w handlu międzynarodowym kwota obciążenia podatkowgo towarów jest znana, a więc można zapewnić dokładne zrównanie tych kwot; w pierwszym etapie, przyjęcie, przez wszystkie Państwa Członkowskie wspólnego systemu podatku od towarów i usług, powinno być dokonane, bez towarzyszącej mu harmonizacji stawek i zwolnień;
obecnie nie można przewidzieć jak i w jakim okresie harmonizacja podatków obrotowych może osiągnąć stadium zniesienia nakładania podatku przywozowego i zwrotu podatku wywozowego w handlu między Państwami Członkowskimi; bardziej pożądane jest, aby drugi etap i środki przyjęte w odniesieniu do tego etapu zostały ustalone później na podstawie propozycji przedstawionych przez Komisję i Radę,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie zastąpią swój obecny system podatków obrotowych wspólnym systemem podatku od towarów i usług określonym w art. 2.
Ustawodawstwo każdego z Państw Członkowskich mające dokonać tego zastąpienia będzie w uchwalone tak szybko, jak to tylko możliwe - tak aby mogło wejść w życie z datą ustaloną przez Państwo Członkowskie z uwzględnieniem ogólnej koniunktury, nie później niż dnia 1 stycznia 1970 r.
Od momentu wejścia w życie tych przepisów Państwa Członkowskie nie będą podtrzymywać ani wprowadzać żadnych środków przewidujących wyrównanie do jednakowej stawki podatków obrotowych od przywozu i wywozu w handlu między Państwami Członkowskimi.
Artykuł 2
Zasada wspólnego systemu podatku od towarów i usług obejmuje zastosowanie do towarów i usług ogólnego podatku konsumpcyjnego dokładnie proporcjonalnego do ceny towarów i usług, niezależnie od ilość transakcji, jakie mają miejsce w procesie produkcji i dystrybucji przed etapem, na którym podatek jest pobierany.
Każda transakcja będzie podlegała podatkowi od towarów i usług obliczonemu od ceny towarów lub usług według stawki, jaka ma zastosowanie do takich towarów i usług, po odjęciu kwoty podatku od towarów i usług poniesionego bezpośrednio w składnikach kosztów.
Wspólny system podatku od towarów i usług stosuje się aż do etapu sprzedaży detalicznej, łącznie z tym etapem.
Jednakże do czasu zniesienia podatku od przywozu i podatku od wywozu w handlu między Państwami Członkowskimi, Państwa Członkowskie mają prawo, z zastrzeżeniem konsultacji przewidzianych art. 5, stosować ten system tylko do etapu handlu hurtowego, łącznie z tym etapem, i maja prawo stosować, tam gdzie to będzie właściwe, oddzielny podatek uzupełniający na etapie handlu detalicznego albo na etapie poprzedzającym.
Artykuł 3
Rada wyda, na wniosek Komisji, drugą dyrektywę dotyczącą struktury i procedury stosowania wspólnego systemu podatku od towarów i usług.
Artykuł 4
Aby umożliwić Radzie przedyskutowanie decyzji i jeżeli to możliwe podjęcie jej przed końcem okresu przejściowego, Komisja przedłoży Radzie przed końcem 1968 r. propozycje co do tego, jak i w jakim okresie harmonizacja podatków obrotowych może osiągnąć cel zniesienia nakładania podatków przywozowego i zwrotu podatku wywozowego w handlu między Państwami Członkowskimi, zapewniając jednocześnie neutralność tych podatków w odniesieniu do pochodzenia towarów lub usług.
W związku z tym należy zwrócić szczególną uwagę na relacje między podatkami bezpośrednimi i pośrednimi, które różnią się w poszczególnych Państwach Członkowskich; na wpływ zmian w systemie podatkowym na politykę podatkową i budżetową Państw Członkowskich, i na wpływ, jaki systemy podatkowe mają na warunki konkurencji oraz na warunki socjalne we Wspólnocie.
Artykuł 5
Gdyby któreś z Państw Członkowskch zamierzało skorzystać z uprawnienia, przewidzianego w art. 2 ostatni akapit, poinformuje ono o tym Komisję we właściwym czasie, z zastrzeżeniem art. 102 Traktatu.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
DYREKTYWA RADY
z dnia 27 czerwca 1967 r.
w sprawie zbliżenia przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych
(67/548/EWG)
RADA EUROPEJSKIEJ WSPÓLNOTY GOSPODARCZEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego[1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[2],
a także mając na uwadze, co następuje: wszelkie zasady dotyczące wprowadzania do obrotu substancji i preparatów niebezpiecznych powinny mieć na celu ochronę społeczeństwa, szczególnie osób stosujących takie substancje i preparaty;
różnice pomiędzy krajowymi przepisami sześciu Państw Członkowskich w sprawie klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji i preparatów niebezpiecznych stanowią przeszkodę w handlu tymi substancjami i preparatami we Wspólnocie i mogą mieć wpływ na tworzenie i funkcjonowanie wspólnego rynku;
w związku z tym konieczne jest usunięcie takich przeszkód; w tym celu niezbędne jest zbliżenie przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych dotyczących klasyfikacji, pakowania i etykietowania;
ze względu na prace przygotowawcze, jakie należy wykonać, zbliżenie przepisów dotyczących niebezpiecznych preparatów będzie musiało być ujęte w kolejnych dyrektywach; w związku z tym niniejsza dyrektywa musi być ograniczona do zbliżenia przepisów dotyczących substancji niebezpiecznych;
ze względu na zakres tego zagadnienia i konieczność stosowania wielu szczegółowych środków niezbędnych do zbliżenia wszystkich przepisów dotyczących substancji niebezpiecznych, wydaje się wskazane zajęcie się w pierwszej kolejności zbliżeniem przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnychdotyczących klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych, a w kolejnych dyrektywach rozstrzyganiem zagadnień zbliżenia przepisów dotyczących używania tych substancji i preparatów, jeżeli zostanie ustalone, że różnice w tych przepisach mają bezpośredni wpływ na ustanowienie lub funkcjonowanie wspólnego rynku;
zbliżenie krajowych przepisów przewidziane w niniejszej dyrektywie, nie stoi w sprzeczności ze stosowaniem przepisów art. 31 i 32 Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Celem niniejszej dyrektywy jest zbliżenie przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących:
- klasyfikacji,
- pakowania, oraz
- etykietowania
substancji niebezpiecznych, które są wprowadzane do obrotu w Państwach Członkowskich Wspólnoty.
2.
Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do przepisów dotyczących:
a) produktów leczniczych, narkotyków i substancji radioaktywnych;
b) przewożenia niebezpiecznych substancji transportem kolejowym, drogowym, wodnym śródlądowym, morskim lub powietrznym;
c) amunicji i przedmiotów zawierających substancje wybuchowe w postaci zapłonników lub paliw silnikowych.
3.
Niniejsza dyrektywa nie stosuje się do substancji niebezpiecznych wywożonych do państw trzecich.
4.
Artykuł 5-7 niniejszej dyrektywy nie stosuje się do zbiorników lub pojemników zawierających gazy sprężone, skroplone lub rozpuszczone pod ciśnieniem.
Artykuł 2
1.
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "substancje" oznaczają pierwiastki chemiczne i ich związki występujące w stanie naturalnym lub produkowane przez przemysł;
b) "preparaty" oznaczają mieszaniny lub roztwory złożone z dwóch lub większej liczby substancji;
2.
Następujące substancje i preparaty są w rozumieniu niniejszej dyrektywy "niebezpieczne":
a) "wybuchowe":
substancje i preparaty, które mogą wybuchnąć pod wpływem płomienia lub które są bardziej wrażliwe na wstrząsy i tarcie niż dinitrobenzen;
b) "utleniające":
substancje i preparaty, które w kontakcie z innymi substancjami, szczególnie z substancjami łatwopalnymi, powodują silną reakcję egzotermiczną;
c) "łatwo palne":
- substancje i preparaty, które mogą się rozgrzać i następnie zapalić w kontakcie z powietrzem w temperaturze otoczenia, bez dostarczenia energii, lub
- substancje i preparaty w stanie stałym, które łatwo mogą się zapalić po krótkim kontakcie ze źródłem ognia, które palą się nadal lub tlą się po usunięciu źródła ognia, lub
- substancje i preparaty w stanie ciekłym o temperaturze zapłonu poniżej 21 °C, lub
- substancje i preparaty gazowe, które wykazują właściwości łatwo palne w powietrzu przy normalnym ciśnieniu, lub
- substancje i preparaty, które w kontakcie z wodą lub wilgotnym powietrzem wydzielają wysoce łatwo palne gazy w niebezpiecznych ilościach;
d) "palne":
substancje i preparaty w stanie ciekłym, o temperaturze zapłonu pomiędzy 21-55 °C;
e) "toksyczne":
substancje i preparaty, które w przypadku wdychania, spożycia lub wchłonięcia przez skórę mogą powodować bardzo poważne, ostre lub chroniczne zagrożenie dla zdrowia, a nawet śmierć;
f) "szkodliwe":
substancje i preparaty, które w przypadku wdychania, spożycia lub wchłonięcia przez skórę, mogą powodować ograniczone zagrożenie dla zdrowia;
g) "żrące":
substancje i preparaty, które w zetknięciu z żywymi tkankami mogą spowodować ich zniszczenie;
h) "drażniące":
substancje i preparaty niewykazujące działania żrącego, które w wyniku krótkiego, długotrwałego lub powtarzającego się kontaktu ze skórą lub błoną śluzową mogą wywołać stan zapalny.
Artykuł 3
Klasyfikacja substancji niebezpiecznych, według stopnia zagrożenia i rodzaju możliwego niebezpieczeństwa, jakie mogą spowodować powinna odbywać się na podstawie kategorii ustanowionych w art. 2.
Artykuł 4
W załączniku I do niniejszej dyrektywy podano wykaz substancji niebezpiecznych sklasyfikowanych zgodnie z przepisami art. 3.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie przyjmą wszelkie niezbędne środki gwarantujące, że niebezpieczne substancje nie zostaną wprowadzone do obrotu, chyba że wytrzymałość i nieprzepuszczalność ich opakowań spełniają następujące wymagania, przy czym każde opakowanie spełniające te wymagania będzie uznane za odpowiednie:
1. opakowanie musi być skonstruowane i zamknięte w taki sposób, aby jego zawartość nie mogła się wydostać; ten warunek nie odnosi się do przypadków, gdy zalecane są specjalne środki ostrożności;
2. materiały, z których wykonane są opakowania i zamknięcia opakowań, nie mogą być podatne na szkodliwe działanie zawartości opakowania oraz nie mogą wchodzić z nią w reakcję, tworząc szkodliwe lub niebezpieczne związki;
3. opakowania i zamknięcia muszą być mocne i trwałe, nieulegające odkształceniom i wytrzymujące napięcia i naprężenia powstające w wyniku czynności związanych z przeładowywaniem.
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, aby substancje niebezpieczne nie mogły być wprowadzone do obrotu, chyba że etykietowanie ich opakowań spełnia następujące wymagania.
2.
Każde opakowanie musi być opatrzone etykietą określającą:
- nazwę substancji,
- pochodzenie substancji,
- symbol ryzyka i wskazanie na zagrożenia wiążące się z użyciem substancji,
- odniesienie do szczególnego rodzaju ryzyka wynikającego z tych zagrożeń.
a) nazwa substancji musi być jednym z terminów zawartych w wykazie w załączniku I;
b) informacja o pochodzeniu substancji musi obejmować nazwę i adres producenta, dystrybutora lub importera;
c) należy użyć następujących symboli i oznaczeń zagrożenia:
- wybuchowe: wybuchająca bomba (E),
- utleniające: płomień nad kółkiem (O),
- łatwo palne: płomień (F),
- toksyczne: czaszka i skrzyżowane piszczele (T),
- szkodliwe: krzyż św. Andrzeja (Xn),
- żrące: symbol ukazujący szkodliwe działanie kwasu (C),
- drażniące: krzyż św. Andrzeja (Xi).
Symbole muszą być zgodne z przedstawionymi w załączniku II do niniejszej dyrektywy; są one drukowane czarnym kolorem na pomarańczowożółtym tle;
d) szczególne ryzyko wiążące się z użyciem substancji należy oznaczyć poprzez jedno lub więcej standardowych sformułowań, zgodnie z odniesieniami zawartymi w wykazie w załączniku I do niniejszej dyrektywy.
3.
Jeśli na opakowaniu są umieszczone zalecenia dotyczące bezpiecznego stosowania substancji, ich redakcja musi zgodnie ze wskazówkami zawartymi w wykazie w załączniku I, wzorować się na załączniku IV do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 7
1.
W przypadku gdy informacje wymagane zgodnie z art. 6 znajdują się na etykiecie, etykieta musi być umocowana na jednej lub więcej powierzchni opakowania w taki sposób, aby możliwe było odczytanie tych informacji w poziomie, gdy opakowanie znajduje się w normalnym położeniu.
Wymiary etykiety nie mogą być mniejsze niż standardowy arkusz A 8 (52 x 74 mm), ale nie muszą być większe niż standardowy arkusz A 5 (148 x 210 mm).
Każdy z symboli powinien zajmować co najmniej jedną dziesiątą powierzchni etykiety.
Cała powierzchnia etykiety powinna być przyklejona do opakowania bezpośrednio zawierającego substancję.
2.
Etykieta nie jest wymagana, jeżeli szczegółowe informacje są wyraźnie widoczne na normalnym opakowaniu, jak określono w ust. 1.
3.
Informacje na opakowaniu lub na etykiecie muszą być wydrukowane czytelną i nieusuwalną czcionką zapewniająca, że symbole i wskazania dotyczące zagrożeń oraz uwagi dotyczące szczególnego rodzaju ryzyka są wystarczająco widoczne.
4.
Państwa Członkowskie mogą uzależnić wprowadzenie na rynek na swoim terytorium substancji niebezpiecznych od użycia w tekście znajdującym się na etykiecie języka lub języków narodowych.
5.
Wymagania ust. 1-4 dotyczące etykietowania uznaje się za spełnione, jeżeli transportowany zbiornik lub pojemnik opatrzony jest etykietą spełniającą wymogi w zakresie transportu i jeżeli na etykiecie tej znajduje się odpowiedni symbol ustanowiony w art. 6 ust. 2 lit. c).
Tego przepisu nie stosuje się do zbiorników lub pojemników umieszczonych wewnątrz innych zbiorników lub pojemników.
Artykuł 8
1. Państwa Członkowskie mogą:
a) zezwolić na etykietowanie wymagane przepisami art. 6 w inny, odpowiedni sposób na opakowaniach zbyt małych lub z innych względów nienadających się do etykietowania zgodnie z art. 7 ust. 1 lub 2;
b) w drodze odstępstwa od przepisów art. 6 i 7 zezwolić na opakowanie niebezpiecznych substancji, które nie są wybuchowe lub toksyczne, bez etykietowania lub z innym etykietowaniem, jeśli ilości zawartych w nich substancji są tak małe, że nie występuje zagrożenie dla pracowników lub innych osób.
Artykuł 9
Państwa Członkowskie informują Komisję o wszelkich przepisach ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych, które przyjęły w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 10
Państwa Członkowskie przyjmują środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i stosują je najpóźniej w dniu 1 stycznia 1970 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 11
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 24 października 1967 r.
zmieniająca dyrektywę Rady w sprawie zbliżenia przepisów Państw Członkowskich dotyczących barwników dopuszczonych do użycia w środkach spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi
(67/653/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z art. 2 ust. 1 dyrektywy Rady z dnia 23 października 1962 r. w sprawie zbliżenia przepisów Państw Członkowskich dotyczących barwników dopuszczonych do użycia w środkach spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi [3], zmienionym art. 1 ust. 1 dyrektywy Rady z dnia 25 października 1965 r.
[4], Państwa Członkowskie mogą utrzymać aż do dnia 31 grudnia 1966 r. swoje istniejące przepisy krajowe dotyczące barwników wymienionych w załączniku II tej dyrektywy;
niektóre barwniki wymienione w załączniku II dyrektywy z dnia 23 października 1962 r., a mianowicie erytrozyna i zieleń brylantowa BS, powszechnie stosowane w wielu Państwach Członkowskich do barwienia środków spożywczych, można stosować bez zagrożenia dla zdrowia ludzkiego, jak to wynika z przeprowadzonych badań naukowych; ich stosowanie jest niezbędne z powodów ekonomicznych;
zezwolenie na stosowanie tych barwników zakłada ustanowienie szczególnych kryteriów czystości, które powinny one spełniać,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Dyrektywa Rady z dnia 23 października 1962 r. otrzymuje brzmienie:
1.
W sekcji I załącznika I wprowadza się co następuje:
- po E 126:
"E 127 _BAR_ Erytrozyna _BAR_ 887 _BAR_ (773) 45430 _BAR_ 93 _BAR_ Sól disodowa lub dipotasowa tetrajodofluoresceiny lub hydroksytetrajodokarboksy-fenylofluoronu" _BAR_
- po E 141
"E 142 _BAR_ Zieleń brylantowa BS (zieleń S) _BAR_ 836 _BAR_ (737) 44090 _BAR_ 86 _BAR_ sól sodowa di-(p-dimetyloaminofenylo)-2-hydroksy-3-disulfo-6-naftofuksyny" _BAR_
W sekcji I załącznika II skreśla się dane dotyczące erytrozyny i zieleni brylantowej BS (zieleni S).
2.
W załączniku III dodaje się, co następuje:
- po E 126:
"E 127 – Erytrozyna
Substancje nierozpuszczalne w wodzie: _BAR_ nie więcej niż 0,2 %. _BAR_
Jodki mineralne: _BAR_ nie więcej niż 1000 mg/kg (wyrażone w jodku sodu). _BAR_
Barwniki pomocnicze: _BAR_ nie więcej niż 3 %. _BAR_
Fluoresceina: _BAR_ brak jakiegokolwiek wykrywalnego śladu." _BAR_
- po E 141:
"E 142 – Zieleń brylantowa BS
Substancje nierozpuszczalne w wodzie: _BAR_ nie więcej niż 0,2 %. _BAR_
Barwniki pomocnicze: _BAR_ nie więcej niż 1 %." _BAR_
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 stycznia 1968 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Rozporządzenie nr 422/67/EWG, nr 5/67/Euratom Rady
z dnia 25 lipca 1967 r.
określające uposażenie przewodniczącego i członków Komisji, a także prezesa, sędziów, rzeczników generalnych i sekretarza Trybunału Sprawiedliwości
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Jedną Radę i Jedną Komisję Wspólnot Europejskich [1], w szczególności jego art. 6 oraz art. 20 i 21 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich [2],
a także mając na uwadze, co następuje: Rada ustala uposażenia, dodatki i emerytury przewodniczącego i członków Komisji, a także prezesa, sędziów, rzeczników generalnych i sekretarza Trybunału Sprawiedliwości oraz wszelkie należności płatne zamiast wynagrodzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Członkowie Komisji i Trybunału, począwszy od dnia objęcia funkcji aż do ostatniego dnia miesiąca, w którym zaprzestają ich pełnienia, mają prawo do wynagrodzenia podstawowego, dodatków rodzinnych i innych dodatków.
Artykuł 2
1.
Podstawowe miesięczne wynagrodzenie członków Komisji wynosi:
przewodniczący _BAR_ 111300 BEF, _BAR_
wiceprzewodniczący _BAR_ 100550 BEF, _BAR_
inni członkowie _BAR_ 89950 BEF _BAR_
2.
Podstawowe miesięczne wynagrodzenie członków Trybunału wynosi:
prezes _BAR_ 111300 BEF, _BAR_
sędzia lub rzecznik generalny. _BAR_ 89950 BEF, _BAR_
sekretarz Trybunału _BAR_ 80950 BEF. _BAR_
Artykuł 3
1.
Dodatki rodzinne zawierają:
a) dodatek dla głowy rodziny, w wysokości 5 % wynagrodzenia podstawowego;
b) dodatek na dziecko na utrzymaniu, w wysokości 1100BEF miesięcznie na każde dziecko;
c) dodatek na kształcenie.
2.
Za głowę rodziny uznaje się członka Komisji lub Trybunału, który pozostaje w związku małżeńskim lub ma dzieci na utrzymaniu.
Jeżeli małżonek wykonuje pracę zarobkową, członek Komisji lub Trybunału nie jest uprawniony do dodatku dla głowy rodziny.
3.
Za dziecko na utrzymaniu uznaje się dziecko pochodzące z małżeństwa, niepochodzące z małżeństwa lub przysposobione członka Komisji lub Trybunału, lub też jego małżonka, jeżeli faktycznie znajduje się ono na utrzymaniu członka Komisji lub Trybunału.
Dodatek jest przyznawany:
- na dziecko poniżej 18 roku życia,
- na dziecko w wieku 18–25 lat, które pobiera w pełnym wymiarze godzin kształcenie lub szkolenie zawodowe.
Jeżeli dziecko dotknięte jest poważną chorobą lub kalectwem, które uniemożliwiają mu samodzielne utrzymanie, wówczas prawo do przedłużenia okresu wypłaty dodatku zostaje przyznane bez ograniczeń wiekowych i na czas trwania choroby lub kalectwa.
4.
Członek Komisji lub Trybunału ma ponadto prawo otrzymać, na każde dziecko na utrzymaniu, w rozumieniu ust. 3, regularnie i w pełnym wymiarze godzin uczęszczające do instytucji edukacyjnych, dodatek na kształcenie w wysokości równej poniesionym przez niego rzeczywistym kosztom kształcenia, nie przekraczający miesięcznie 1000 BEF.
Prawo do dodatku powstaje z pierwszym dniem miesiąca, w którym dziecko zaczyna uczęszczać do szkoły podstawowej i wygasa z końcem miesiąca, w którym dziecko osiąga wiek 25 lat.
Artykuł 4
1.
Członkowie Komisji lub Trybunału mają prawo do dodatku na mieszkanie w wysokości 15 % wynagrodzenia podstawowego.
2.
Członkowie Komisji otrzymują miesięczny dodatek reprezentacyjny, który wynosi:
przewodniczący _BAR_ 22100 BEF, _BAR_
wiceprzewodniczący _BAR_ 14200 BEF, _BAR_
inni członkowie _BAR_ 9475 BEF _BAR_
3.
Członkowie Trybunału otrzymują miesięczny dodatek reprezentacyjny, który wynosi:
prezes _BAR_ 22100 BEF, _BAR_
sędzia lub rzecznik generalny _BAR_ 9475 BEF, _BAR_
sekretarz Trybunału _BAR_ 8650 BEF. _BAR_
Sędziowie-prezesi izb Trybunału otrzymują ponadto, przez czas trwania ich mandatu, specjalny dodatek funkcyjny w wysokości 12625 BEF na miesiąc.
Artykuł 5
Przy obejmowaniu i przy zaprzestaniu pełnienia funkcji członkowie Komisji lub Trybunału mają prawo do:
a) dodatku z tytułu kosztów zagospodarowania. Wysokość dodatku przy obejmowaniu funkcji jest równa wysokości dwumiesięcznego wynagrodzenia podstawowego, a w przypadku zaprzestania pełnienia funkcji jest równa jednomiesięcznemu wynagrodzeniu podstawowemu;
b) zwrotu kosztów przeprowadzenia osobistego majątku ruchomego, w tym kosztów ubezpieczenia od ryzyka podstawowego (kradzież, uszkodzenie, pożar).
W przypadku odnowienia mandatu członek nie ma prawa do jakiegokolwiek dodatku określonego w niniejszym artykule.
Tak samo jest w przypadku mianowania go na członka innej instytucji Wspólnot, jeżeli tymczasowa siedziba tej instytucji znajduje się w mieście, w którym członek ten był wcześniej zobowiązany mieszkać w związku z pełnioną funkcją oraz jeżeli przed kolejnym mianowaniem nie dokonał on ponownej przeprowadzki.
Artykuł 6
Członek Komisji lub Trybunału, który w ramach pełnienia swoich funkcji zostaje wezwany do wyjazdu poza tymczasową siedzibę swojej instytucji ma prawo do:
a) zwrotu kosztów podróży;
b) zwrotu wydatków hotelowych (pokój hotelowy, obsługa i opłaty, za wyłączeniem wszystkich pozostałych kosztów);
c) dodatku na koszty utrzymania w wysokości 750 BEF na każdy dzień wyjazdu; w przypadku wyjazdu poza Europę dodatek zostaje podwyższony do 1250 BEF.
Artykuł 7
1.
Przez okres trzech lat od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym zaprzestał on pełnienia funkcji, były członek Komisji lub Trybunału otrzymuje przejściowy dodatek miesięczny w wysokości 40 % wynagrodzenia podstawowego, jakie otrzymywał w dniu zaprzestania pełnienia funkcji, jeżeli okres pełnienia funkcji był krótszy niż dwa lata, 45 % tego wynagrodzenia, jeżeli okres pełnienia funkcji był dłuższy niż dwa lata i krótszy niż trzy lata, oraz 50 % w pozostałych przypadkach.
2.
Prawo do dodatku ustaje w przypadku uzyskania przez byłego członka Komisji lub Trybunału mandatu w jednej z instytucji Wspólnot lub z chwilą jego śmierci.
W przypadku uzyskania mandatu dodatek jest wypłacany do dnia objęcia funkcji; w przypadku śmierci ostatnia wypłata jest dokonywana za miesiąc, w którym nastąpiła śmierć.
3.
Jeżeli w trakcie tego trzyletniego okresu dana osoba podejmuje nową działalność zarobkową, wówczas kwota, o którą jego miesięczne wynagrodzenie brutto (tzn. przed odjęciem podatku) wraz z dodatkiem określonym w ust. 1, przekracza wynagrodzenie, przed odjęciem podatku, jakie otrzymywała ona jako członek Komisji lub Trybunału z na mocy art. 2, 3 i 4 ust. 1, odejmowana jest od dodatku.
Przy określaniu wysokości wynagrodzenia otrzymywanego z tytułu nowej działalności uwzględnia się wszystkie formy wynagrodzenia, z wyjątkiem tych, które stanowią zwrot kosztów.
4.
Członek Komisji lub Trybunału, z chwilą ustania jego funkcji, 1 stycznia każdego roku, a także przy każdej zmianie sytuacji majątkowej, składa przewodniczącemu instytucji, w której był zatrudniony, deklarację obejmującą wszystkie elementy otrzymywanego wynagrodzenia o pochodzeniu zawodowym, z wyjątkiem elementów, które stanowią zwrot kosztów.
Od dodatku przejściowego nie odejmuje się dochodów, które były pełnoprawnie otrzymywane przez byłego członka podczas pełnienia funkcji członka Komisji lub Trybunału.
Niniejsza deklaracja musi zostać sporządzona w dobrej wierze i ma charakter poufny.
Zawarte w niej informacje nie mogą zostać użyte do celów innych, niż przewidziane niniejszym rozporządzeniem, ani być przekazywane osobom trzecim.
Artykuł 8
1.
Członkowie Komisji lub Trybunału po zakończeniu pełnienia ich funkcji mają prawo do dożywotniej emerytury, płatnej począwszy od dnia, w którym osiągną wiek 65 lat.
2.
Jednakże mogą oni zwrócić się o uzyskanie emerytury od 60 roku życia.
W takim przypadku emerytura zostaje wyliczona przy użyciu mnożnika określonego zgodnie z poniższą tabelą:
Wiek _BAR_ Mnożnik _BAR_
60 lat _BAR_ 0,64271 _BAR_
61 lat _BAR_ 0,69762 _BAR_
62 lat _BAR_ 0,75985 _BAR_
63 lat _BAR_ 0,82157 _BAR_
64 lat _BAR_ 0,90554. _BAR_
Artykuł 9
Za każdy pełny rok pełnienia funkcji emerytura wynosi 4,50 % ostatniego wynagrodzenia podstawowego oraz 1/12 tej kwoty za każdy pozostały pełny miesiąc.
Maksymalna kwota tak określonej emerytury wynosi 50 % ostatnio pobranego wynagrodzenia podstawowego.
Artykuł 10
Członek Komisji lub Trybunału dotknięty inwalidztwem uznanym za całkowite lub powodującym niemożność pełnienia funkcji, który z tego powodu rezygnuje lub zostaje zmuszony do rezygnacji z funkcji, jest objęty następującym systemem, licząc od dnia rezygnacji:
a) jeżeli inwalidztwo jest uznane za trwałe, ma on prawo do dożywotniej emerytury wyliczonej zgodnie z art. 9, przy gwarantowanym minimum w wysokości 25 % ostatniego otrzymanego wynagrodzenia podstawowego.
Ma prawo do maksymalnej emerytury, jeżeli niezdolność wynika z kalectwa lub choroby nabytej w ramach pełnienia swoich funkcji;
b) jeżeli inwalidztwo jest czasowe, do czasu wyzdrowienia ma on prawo do renty w wysokości 50 % ostatniego otrzymanego wynagrodzenia podstawowego, jeżeli kalectwo lub choroba zostały nabyte w ramach pełnienia funkcji lub też w wysokości 25 % w pozostałych przypadkach.
Renta zostaje zastąpiona dożywotnią emeryturą wyliczoną na warunkach przedstawionych w art. 9, jeżeli beneficjent renty ukończył 65 rok życia lub jeżeli minęło siedem lat od przyznania renty.
Artykuł 11
Członek Komisji lub Trybunału korzysta z systemu zabezpieczenia społecznego przewidzianego w regulaminie pracowniczym Wspólnot Europejskich i obejmującego ryzyko choroby, choroby zawodowej i wypadków, a także świadczenia z tytułu narodzin lub śmierci.
Artykuł 12
Jeżeli przyczyna inwalidztwa lub śmierci członka jest przypisana osobie trzeciej, Wspólnoty, w ramach zobowiązań, jakie nakłada na nie system emerytur, pełnoprawnie zastępują członka Komisji lub Trybunału, bądź osoby uprawnione, w działaniach przeciw odpowiedzialnej osobie trzeciej.
Artykuł 13
Dodatek przejściowy przewidziany w art. 7, emerytura przewidziana w art. 8 oraz emerytury i renty przewidziane w art. 10 nie mogą być kumulowane.
Jeżeli członek Komisji lub Trybunału na prawo jednocześnie ubiegać się o korzystanie z jednego lub wielu przedstawionych powyżej przepisów, stosuje się wyłącznie przepis najbardziej dla niego korzystny.
Artykuł 14
W przypadku śmierci członka Komisji lub Trybunału przed wygaśnięciem mandatu, jego małżonek pozostający przy życiu lub dzieci będące na utrzymaniu otrzymują do końca trzeciego miesiąca po miesiącu śmierci wynagrodzenie, do którego członek Komisji lub Trybunału miałby prawo na mocy przepisów art. 2, 3 i art. 4 ust. 1.
Artykuł 15
1.
Wdowa i pozostające na utrzymaniu dzieci członka lub byłego członka Komisji lub Trybunału, który w chwili śmierci posiadał prawo do emerytury, korzystają z renty rodzinnej.
Renta ta wynosi:
dla wdowy _BAR_ 50 % _BAR_
dla każdej półsieroty bez ojca _BAR_ 10 % _BAR_
dla każdej sieroty bez ojca i matki _BAR_ 20 % _BAR_
emerytury nabytej w zastosowaniu art. 9 przez członka lub byłego członka Komisji lub Trybunału na dzień jego śmierci.
Jednakże jeżeli członek Komisji lub Trybunału zmarł podczas sprawowania mandatu, renta rodzinna jest wyliczana na podstawie emerytury równej 50 % podstawowego wynagrodzenia otrzymywanego w chwili śmierci.
Jeżeli członek Komisji lub Trybunału zmarły podczas sprawowania mandatu osiągnął maksymalny poziom emerytury przewidzianej w art. 9, wówczas renta rodzinna dla wdowy wynosić będzie 30 % wynagrodzenia podstawowego otrzymywanego w chwili śmierci. 2.
Całkowita kwota tych rent rodzinnych nie może przekroczyć wysokości emerytury członka lub byłego członka Komisji lub Trybunału, na podstawie której są one wyliczone. Maksymalna kwota rent rodzinnych płatnych jest rozdzielana między beneficjentów proporcjonalnie do podanych powyżej wartości procentowych.
3.
Renty rodzinne są przyznawane począwszy od pierwszego dnia miesiąca kalendarzowego następującego po śmierci; jednakże w przypadku zastosowania przepisów przewidzianych w art. 14, korzystanie z rent zostaje odroczone do pierwszego dnia czwartego miesiąca po miesiącu, w którym nastąpiła śmierć.
4.
W przypadku śmierci osoby uprawnionej prawo do renty rodzinnej wygasa z końcem miesiąca, w którym nastąpiła śmierć.
Ponadto prawo sieroty do renty wygasa z końcem miesiąca, w którym osiągnie ona wiek 21 lat.
Prawo to zostaje przedłużone na czas trwania jej szkolenia zawodowego, najpóźniej do końca miesiąca, w którym osoba ta ukończy 25 rok życia.
Renta pozostaje płatna sierocie, która z powodu choroby lub kalectwa nie może samodzielnie się utrzymywać.
5.
Prawa do renty rodzinnej nie przyznaje się osobie, która poślubiła byłego członka Komisji lub Trybunału posiadającego w chwili ślubu prawa do emerytury na mocy przepisów niniejszego rozporządzenia, ani też dzieciom narodzonym w tym związku, chyba że śmierć członka Komisji lub Trybunału nastąpi po pięciu latach małżeństwa.
6.
Wdowa ponownie wstępująca w związek małżeński traci prawo do renty rodzinnej.
Otrzymuje wówczas jednorazową kwotę równą podwójnej kwocie rocznej renty rodzinnej.
Artykuł 16
Członek Komisji lub Trybunału, który został zwolniony z funkcji z powodu poważnego uchybienia traci wszelkie prawo do dodatku przejściowego i do dodatku z tytułu wysługi lat; jednakże skutki tego przepisu nie mogą zostać rozciągnięte na pozostałe uprawnione osoby.
Artykuł 17
Jeżeli Rada postanowi o podwyższeniu wynagrodzenia podstawowego jednocześnie podjęta zostanie decyzja o odpowiednim podwyższeniu nabytych emerytur.
Artykuł 18
Wypłata świadczeń przewidzianych niniejszym systemem emerytur i rent obciąża budżet Wspólnot.
Państwa Członkowskie wspólnie gwarantują wypłatę tych świadczeń zgodnie z kluczem repartycyjnym określonym dla finansowania takich wydatków.
Artykuł 19
1.
Płatność należnych sum na mocy art. 2, 3, 4, 5, 11 i 14 są dokonywana jest w walucie kraju tymczasowej siedziby danej instytucji.
2.
Sumy należne na mocy art. 7, 8, 10 i 15 są wypłacane zgodnie z wolą beneficjenta, w walucie kraju pochodzenia lub w walucie kraju pobytu, bądź też w walucie kraju tymczasowej siedziby instytucji, której ona podlega, przy czym dokonany wybór pozostaje ważny przez co najmniej dwa lata.
Jeżeli ani pierwszy, ani drugi z tych krajów nie jest Państwem Członkowskim Wspólnot, należne kwoty są wypłacane w walucie kraju miejsca pracy instytucji, której dana osoba podlega.
Artykuł 20
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do byłych członków Komisji Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej, Komisji Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej, Wysokiej Władzy lub Trybunału Sprawiedliwości, a także do osób uprawnionych, które w chwili wejścia w życie niniejszego rozporządzenia są objęte przepisami rozporządzenia Rady nr 63 (EWG) [3], rozporządzenia Rady nr 14 (Euratom) [4], decyzji specjalnej Rady Ministrów (EWWiS) z dnia 22 maja 1962 r. [5] lub rozporządzenia Rady nr 62 (EWG) i rozporządzenia Rady nr 13 (Euratom) [6].
Artykuł 21
Rozporządzenie określające warunki i procedurę stosowania podatku na rzecz Wspólnot stosuje się do członków Komisji i Trybunału.
Do czasu wejścia w życie tego rozporządzenia stosuje się rozporządzenie nr 32 (EWG) i rozporządzenia nr 12 (Euratom) [7].
Artykuł 22
Niniejsze rozporządzenia wchodzi w życie dnia 6 lipca 1967 r.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 63, rozporządzenie Rady (Euratom) nr 14, decyzja specjalna Rady Ministrów Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali z dnia 22 maja 1962 r. oraz rozporządzenie Rady nr 62 (EWG) oraz rozporządzenie Rady nr 13 (Euratom), z wyjątkiem art. 20, tracą moc.
Decyzja specjalna Rady Ministrów Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali z dnia 13 i 14 października 1958 r. pozostaje w mocy.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady nr 423/67/EWG, nr 6/67/Euratom
z dnia 25 lipca 1967 r.
określające uposażenie członków Komisji EWG i Komisji Euratomu, a także Wysokiej Władzy, którzy nie zostali mianowani członkami Jednej Komisji Wspólnot Europejskich
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Jedną Radę i Jedną Komisję Wspólnot Europejskich [1], w szczególności jego art. 34,
a także mając na uwadze, co następuje: do Rady należy określenie systemu uposażenia byłych członków Wysokiej Władzy i Komisji Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej oraz Komisji Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej, którzy po zaprzestaniu sprawowania swych funkcji, nie zostali mianowani członkami Komisji,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Byli członkowie Wysokiej Władzy i Komisji Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej oraz Komisji Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej, którzy po zaprzestaniu sprawowania swych funkcji na mocy art. 32 Traktatu ustanawiającego Jedną Radę i Jedną Komisję Wspólnot Europejskich nie zostali mianowani członkami Wspólnej Komisji mają prawo od dnia 1 sierpnia 1967 r. do dnia 31 grudnia 1967 r. do wypłaty wynagrodzenia podstawowego, dodatków rodzinnych i dodatku mieszkaniowego, przewidzianych w art. 2, 3 i art. 4 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 422/67/EWG, 5/67/Euratom z dnia 25 lipca 1967 r. [2].
Jeśli w tym okresie zainteresowany zacznie sprawować nowe funkcje, wynagrodzenie miesięczne brutto, czyli przed potrąceniem podatków, będzie odliczone od przewidzianej powyżej płatności. Przepisy art. 7 ust. 3 zdanie drugie i art. 7. ust. 4 rozporządzenia Rady nr 422/67/EWG, 5/67/Euratom z dnia 25 lipca 1967 r. stosuje się odpowiednio.
Artykuł 2
Przepisy art. 5, 11, 12, 13, 15, 17, 18, 19 i 21 rozporządzenia nr 422/67/EWG, 5/67/Euratom stosują się do byłych członków Wysokiej Władzy oraz Komisji Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej i Komisji Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej, określonych w art. 1; przepisy art. 7, 8 i 9 tego rozporządzenia stosuje się do nich od dnia 1 stycznia 1968 r., a przepisy art. 14 stosuje się odpowiednio od dnia 6 lipca 1967 r. do dnia 31 grudnia 1967 r.
Okres, w którym płatność przewidziana w art. 1 została dokonana, jest brany pod uwagę przy wyliczaniu zasiłku przejściowego i uprawnień do świadczeń emerytalnych.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji nr 467/67/EWG
z dnia 21 sierpnia 1967 r.
ustalające kursy wymiany, koszty przetworzenia oraz wartość produktów ubocznych ryżu na różnych etapach przetworzenia
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 359/67/EWG [1] z dnia 25 lipca 1967 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu, w szczególności jego art. 19,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 19 rozporządzenia nr 359/67/EWG przewiduje ustalenie kursów wymiany, kosztów przetworzenia oraz wartości produktów ubocznych, istotnych dla stosowania tego rozporządzenia, na potrzeby przeliczania wartości lub ilości odnoszących się do ryżu na różnych etapach przetworzenia (niełuskany, łuskany, półbielony lub bielony);
w tym celu należy wziąć pod uwagę informacje uzyskane z najbardziej rozwiniętych gałęzi przemysłowych we Wspólnocie; takie informacje sygnalizują, że powinno się wykorzystywać liczby ustalone w rozporządzeniu Komisji nr 103/64/EWG [2] z dnia 4 sierpnia 1964 r. w sprawie skali przeliczeniowej dla etapów przetworzenia ryżu, kosztów przetworzenia oraz wartości produktów ubocznych; jednakże liczby takie, jak koszt przetworzenia ryżu niełuskanego na bielony, które uległy zmianie od czasu wejścia w życie tego rozporządzenia, powinny zostać dostosowane;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Kurs wymiany między ryżem łuskanym a ryżem niełuskanym jest następujący:
Ryż łuskany _BAR_ Ryż niełuskany _BAR_
1 _BAR_ 1,25 _BAR_
2.
Kurs wymiany między ryżem łuskanym a ryżem bielonym jest następujący:
_BAR_ Ryż łuskany _BAR_ Ryż bielony _BAR_
Ryż okrągłoziarnisty _BAR_ 1 _BAR_ 0,775 _BAR_
Ryż długoziarnisty _BAR_ 1 _BAR_ 0,69 _BAR_
3.
Kurs wymiany między ryżem bielonym a ryżem półbielonym jest następujący:
_BAR_ Ryż bielony _BAR_ Ryż półbielony _BAR_
Ryż okrągłoziarnisty _BAR_ 1 _BAR_ 1,065 _BAR_
Ryż długoziarnisty _BAR_ 1 _BAR_ 1,072 _BAR_
Artykuł 2
1.
Brane pod uwagę koszty przetworzenia ryżu niełuskanego na ryż łuskany wynoszą 0,95 jednostki rozliczeniowej na 100 kg ryżu niełuskanego.
2.
Brane pod uwagę koszty przetworzenia ryżu łuskanego na ryż bielony wynoszą 1,10 jednostki rozliczeniowej na 100 kg ryżu łuskanego.
3.
Koszty przetworzenia ryżu półbielonego do ryżu bielonego nie są brane pod uwagę.
Artykuł 3
1.
Wartość produktów ubocznych uzyskanych w wyniku przetworzenia ryżu niełuskanego na ryż łuskany będzie uznawana za zero.
2.
Wartość produktów ubocznych uzyskanych w wyniku przetworzenia ryżu łuskanego na ryż bielony będzie następująca:
a) 1,94 jednostki rozliczeniowej na 100 kilogramów ryżu łuskanego okrągłoziarnistego;
b) 2,87 jednostki rozliczeniowej na 100 kilogramów ryżu łuskanego długoziarnistego.
3.
Wartość produktów ubocznych uzyskanych w wyniku przetworzenia ryżu półbielonego na ryż bielony będzie następująca:
a) 0,51 jednostki przeliczeniowej na 100 kilogramów ryżu półbielonego okrągłoziarnistego;
b) 0,55 jednostki przeliczeniowej na 100 kilogramów ryżu półbielonego długoziarnistego.
Artykuł 4
Przeliczanie wartości ilości ryżu łuskanego na wartość tej samej ilości ryżu na innym etapie przetworzenia przeprowadza się przy założeniu zawartości ryżu łamanego w ryżu niełuskanym w wysokości 3 %.
Jeśli ryż łuskany zawiera więcej niż 3 % ryżu łamanego, przeliczenie przeprowadza się po uwzględnieniu wartości 0,08 jednostki rozliczeniowej na kilogram ryżu łamanego.
Przeliczenie wartości ilości ryżu półbielonego lub ryżu bielonego na wartość tej samej ilości ryżu na kolejnym etapie przetworzenia przeprowadza się przy założeniu, że ryż półbielony nie zawiera ryżu łamanego.
Jeśli jakikolwiek ryż półbielony lub ryż bielony zawiera ryż łamany, przeliczenie przeprowadza się po uwzględnieniu wartości 0,11 jednostki rozliczeniowej na kilogram ryżu łamanego.
Artykuł 5
1. a) przeliczenie wartości ilości ryżu łuskanego na wartość tej samej ilości ryżu niełuskanego przeprowadza się przez:
- podzielenie przeliczanej wartości przez kurs ustalony w art. 1 ust. 1 dla ryżu niełuskanego, oraz
- pomniejszenie w ten sposób uzyskanej kwoty o koszty przetworzenia ustalone w art. 2 ust. 1;
b) przeliczenie wartości ilości ryżu niełuskanego na wartość tej samej ilości ryżu łuskanego przeprowadza się przez:
- powiększenie przeliczanej wartości o koszty przetworzenia ustalone w art. 2 ust. 1, oraz
- pomnożenie w ten sposób uzyskanej kwoty przez kurs ustalony w art. 1 ust. 1 dla ryżu niełuskanego;
2. a) przeliczenie wartości ilości ryżu łuskanego na wartość tej samej ilości ryżu bielonego przeprowadza się przez:
- powiększenie przeliczanej wartości o koszty przetworzenia ustalone w art. 2 ust. 2, oraz
- pomniejszenie przeliczanej wartości o wartość produktów ubocznych ustaloną w art. 3 ust. 2, oraz
- podzielenie w ten sposób uzyskanej kwoty przez kurs ustalony w art. 1 ust. 2 dla ryżu bielonego;
b) przeliczenie wartości ilości ryżu bielonego na wartość tej samej ilości ryżu łuskanego przeprowadza się przez:
- pomnożenie przeliczanej wartości przez kurs ustalony w art. 1 ust. 2 dla ryżu bielonego, oraz
- pomniejszenie w ten sposób uzyskanej kwoty o koszty przetworzenia ustalone w art. 2 ust. 2, oraz
- powiększenie w ten sposób uzyskanej kwoty o wartość produktów ubocznych ustaloną w art. 3 ust. 2;
3. a) przeliczenie wartości ilości ryżu bielonego na wartość tej samej ilości ryżu półbielonego przeprowadza się przez:
- podzielenie przeliczanej wartości przez kurs ustalony w art. 1 ust. 3 dla ryżu półbielonego, oraz
- powiększenie w ten sposób uzyskanej kwoty o wartość produktów ubocznych ustaloną w art. 3 ust. 3;
b) przeliczenie wartości ilości ryżu półbielonego na wartość tej samej ilości ryżu bielonego przeprowadza się przez:
- pomniejszenie przeliczanej wartości o wartość produktów ubocznych ustaloną w art. 3 ust. 3, oraz.
- pomnożenie w ten sposób uzyskanej kwoty przez kurs ustalony w art. 1 ust. 3 dla ryżu półbielonego z właściwej grupy.
Artykuł 6
1. Przeliczenie ilości ryżu łuskanego na odpowiadającą jej ilość ryżu niełuskanego lub ryżu bielonego przeprowadza się przez pomnożenie przeliczanej ilości przez kurs ustalony w art. 1 ust. 1 dla ryżu niełuskanego lub, zależnie od okoliczności, przez kurs ustalony w art. 1 ust. 2 dla ryżu bielonego.
Przeliczenie ilości ryżu niełuskanego lub ryżu bielonego na odpowiadającą jej ilość ryżu łuskanego przeprowadza się przez podzielenie przeliczanej ilości przez kurs ustalony w art. 1 ust. 1 dla ryżu niełuskanego lub, zależnie od okoliczności, przez kurs ustalony w art. 1 ust. 2 dla ryżu bielonego.
2.
Przeliczenie ilości ryżu bielonego na odpowiadającą jej ilość ryżu półbielonego przeprowadza się przez pomnożenie przeliczanej ilości przez kurs ustalony w art. 1 ust. 3 dla ryżu półbielonego.
Przeliczenie ilości ryżu półbielonego na odpowiadającą jej ilość ryżu bielonego przeprowadzone będzie przez podzielenie przeliczanej ilości przez kurs ustalony w art. 1 ust. 3 dla ryżu półbielonego.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 września 1967 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji nr 474/67/EWG
z dnia 21 sierpnia 1967 r.
w sprawie wcześniejszego ustalania refundacji wywozowej do ryżu i ryżu łamanego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 359/67/EWG, z dnia 25 lipca 1967 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1], w szczególności jego art. 17 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 17 wyżej wymienionego rozporządzenia przewiduje, że w przypadku wywozu ryżu i ryżu łamanego, różnicę między notowaniami lub cenami na rynku światowym i cenami we Wspólnocie można pokryć przez refundację wywozową, którą można wcześniej ustalić; w przypadku wcześniejszego ustalenia refundacja powinna być dostosowana do ceny progowej obowiązującej w miesiącu, w którym dokonuje się wywozu; kwotę wyrównawczą, wyznaczoną w tym samym czasie, należy zastosować do tej refundacji;
w celu oceny kwoty przyznawanej refundacji, jeśli ustala się ją wcześniej, należy oszacować zmiany cen, które mogą wystąpić na rynku światowym między dniem złożenia wniosku o pozwolenie a miesiącem, w którym dokonuje się wywozu; cena CIF dla terminu dostawy odzwierciedla te zmiany i tym samym pozwala na obliczenie kwoty, o którą refundacja ważna w dniu złożenia wniosku o pozwolenie powinna być zmniejszona lub zwiększona;
byłoby rzeczą niepożądaną, aby kwoty refundacji podlegały zbyt częstym wahaniom w wyniku minimalnych zmian notowań na rynku światowym, tym samym wywołując niepewność u osób do nich uprawnionych; w związku z tym bez szkody dla interesów osób uprawnionych należy określić granice, w ramach których wahania notowań nie wpływają na kwotę refundacji;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przy wcześniejszym ustalaniu refundacji wywozowej do ryżu i ryżu łamanego, o których mowa w art. 17 ust. 4 akapit pierwszy rozporządzenia nr 359/67/EWG, refundacja ustalona w dniu złożenia wniosku o pozwolenie jest refundacją stosowaną do wywozu dokonywanego w tym dniu:
- zmniejszoną o kwotę równą różnicy między ceną CIF dla terminu dostawy a ceną CIF, jeśli pierwsza jest większa od drugiej o więcej niż 0,025 jednostki obliczeniowej na 100 kg,
- zwiększoną o kwotę równą różnicy między ceną CIF a ceną CIF dla terminu dostawy, jeśli pierwsza jest większa od drugiej o więcej niż 0,025 jednostki obliczeniowej na 100 kg.
W przedziale ustalania tygodniowego kwota stosowanej dopłaty w przypadku wcześniejszego ustalania, jest przeliczana, jeśli wyżej określona zasada obliczenia pociąga za sobą zmianę kwoty większą od 0,025 jednostki obliczeniowej na 100 kg.
Za cenę CIF uważa się cenę ustaloną zgodnie z art. 16 rozporządzenia nr 359/67/EWG.
Za cenę CIF dla terminu dostawy uważa się cenę ustaloną zgodnie z art. 3 ust. 2 rozporządzenia nr 365/67/EWG [2], biorąc jednak za podstawę dla każdego miesiąca, w którym jest ważne pozwolenie na wywóz, cenę frachtu obliczoną na podstawie ofert na załadunek w okresie miesiąca, w którym dokonuje się wywozu.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dnia 1 września 1967 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady nr 741/67/EWG
z dnia 24 października 1967 r.
w sprawie pomocy z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej, Sekcja Gwarancji
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Zgromadzenia [1],
a także mając na uwadze, co następuje: wprowadzenie systemu jednolitych i obowiązkowych refundacji wywozowych do państw trzecich w celu urzeczywistnienia jednolitego rynku produktów rolnych, który od dnia 1 lipca 1967 r. w szerokim zakresie istnieje, powoduje, że kryterium najniższej średniej refundacji ustanowionej w art. 3 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 25 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [2] w odniesieniu do finansowania refundacji, już nie obowiązuje;
zniesienie tego kryterium stwarza konieczność odrzucenia metody zwanej metodą "produktów podstawowych" określonej w art. 2 rozporządzenia Rady nr 17/64/EWG z dnia 5 lutego 1964 r., w sprawie warunków pomocy z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej [3]; jednakże art. 2, art. 3 i art. 4 tego rozporządzenia muszą być dalej stosowane do wejścia w życie wspólnych cen na przetwory mleczne w zakresie zwrotu kosztów pomocy dla produkcji wymaganej do osiągnięcia ceny docelowej;
zwrot przez Komisję Państwom Członkowskim wydatków związanych z wspólną organizację rynku produktów rolnych następuje ze znacznym opóźnieniem; należy temu zaradzić przez dokonywanie tymczasowych płatności do czasu całkowitego rozliczenia rachunków za okresy 1964/1965, 1965/1966 i 1966/1967;
w przypadku okresów obrachunkowych 1967/1967 i 1968/1969 należy uwzględnić rozporządzenie Rady nr 130/66/EWG z 26 lipca 1966 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [4] oraz należy podjąć kroki, aby dokonywane płatności były częstsze i szybsze po podjęciu w Państwach Członkowskich działań powodujących wydatki;
należy ustanowić dla Komisji terminy na podjęcie decyzji w sprawie tymczasowych płatności i pomocy z Funduszu, w celu zapewnienia zadowalającego funkcjonowania rynków rolnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 3 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 25, zmienionego art. 8 rozporządzenia nr 133/66/EWG otrzymuje brzmienie:
"a) refundacje wywozowe do państw trzecich przyznawane zgodnie z przepisami ustanowionymi w rozporządzeniach w sprawie produktów indywidualnych; jednakże do końca okresu obrachunkowego 1966/1967 refundacje te oblicza się na podstawie wywiezionych ilości netto i stopy refundacji Państwa Członkowskiego, dla którego średnia refundacja jest najniższa."
Artykuł 2
Artykuł 2, art. 3 i art. 4 rozporządzenia nr 17/64/EWG przestają obowiązywać, począwszy od okresu obrachunkowego 1967/1968.
Jednakże artykuły te w dalszym ciągu są stosowane, do wejścia w życie wspólnych cen do celów zwrotu kosztów pomocy dla produkcji przyznawanej w ramach wspólnej organizacji rynków mleka i przetworów mlecznych oraz wymaganych do osiągnięcia ceny docelowej.
Artykuł 3
Artykuł 8 rozporządzenia nr 17/64/EWG otrzymuje brzmienie:
"Po konsultacji z Komitetem Funduszy Komisja ustala informacje, które Państwa Członkowskie mają jej przedkładać.
Odnoszą się one do wydatków Sekcji Gwarancji Funduszu i opłat wyrównawczych, a wykorzystywane są do przygotowania preliminarzy budżetowych."
Artykuł 4
W art. 9 ust. 2 rozporządzenia nr 17/64/EWG uchyla się; do art. 9 niniejszego rozporządzenia dodaje się przepisy:
"2.
Dla każdego z okresów obrachunkowych 1967/1968 i 1968/1969 Państwa Członkowskie przedstawiają Komisji:
a) przed dniem 1 kwietnia wniosek o tymczasową płatność w odniesieniu do wydatków obciążających Sekcję Gwarancji Funduszu, za pierwszą połowę bieżącego okresu obrachunkowego;
b) przed dniem 1 października wniosek o tymczasową płatność w odniesieniu do wydatków obciążających Sekcję Gwarancji Funduszu, za drugą połowę poprzedniego okresu obrachunkowego;
c) przed kolejnym dniem 1 lutego wniosek o zwrot wydatków obciążających Sekcję Gwarancji Funduszu, za cały poprzedni okres obrachunkowy.
3.
Każdemu wnioskowi, przewidzianemu w ust. 2, towarzyszy deklaracja wykazująca opłaty wyrównawcze w rozumieniu art. 11 rozporządzenia nr 130/66/EWG uzyskane w ciągu danego okresu.
4.
Terminy przewidziane w ust. 2 mogą zostać przesunięte zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 26 w przypadku stwierdzenia, że takie przesunięcie jest niezbędne i jeżeli nie przekracza ono jednego miesiąca.
5.
Informacje, które powinny być zawarte we wnioskach i deklaracjach, przewidzianych w poprzednich ustępach, oraz forma, w których mają być przedkładane, ustalane są zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 26."
Artykuł 5
Artykuł 10 rozporządzenia nr 17/64/EWG otrzymuje brzmienie:
"1.
Dla okresu obrachunkowego 1964/1965 Komisja podejmuje decyzję:
a) przed dniem 31 października 1967 r. w sprawie tymczasowej płatności pomocy z Funduszu w wysokości 60 % planowanych wydatków budżetowych;
b) przed dniem 15 grudnia 1968 r. w sprawie pomocy, jaką należy przyznać z Funduszu na podstawie wniosków złożonych zgodnie z art. 9 i po konsultacji z Komitetem Funduszu.
2.
Dla okresu obrachunkowego 1965/1966 Komisja podejmuje decyzję:
a) przed dniem 15 grudnia 1967 r. w sprawie tymczasowej płatności pomocy z Funduszu w wysokości 75 % planowanych wydatków budżetowych;
b) przed dniem 15 grudnia 1968 r. w sprawie pomocy, jaką należy przyznać z Funduszu na podstawie wniosków złożonych zgodnie z art. 9 i po konsultacji z Komitetem Funduszu.
3.
Dla okresu obrachunkowego 1966/1967 Komisja podejmuje decyzję:
a) przed dniem 15 grudnia 1968 r. w sprawie tymczasowej płatności pomocy z Funduszu w wysokości 75 % planowanych wydatków budżetowych;
b) przed dniem 15 grudnia 1969 r., w sprawie pomocy, jaką należy przyznać z Funduszu na podstawie wniosków złożonych zgodnie z art. 9 i po konsultacji z Komitetem Funduszu.
4.
Dla okresu obrachunkowego 1967/1968 Komisja podejmuje decyzję na podstawie wniosków przewidzianych w art. 9 ust. 2:
a) odpowiednio przed dniem 30 czerwca i 15 grudnia 1968 r. w sprawie tymczasowej płatności pomocy z Funduszu w wysokości 75 % wydatków pokrywanych przez Fundusz, dla pierwszej i drugiej połowy tego okresu;
b) przed dniem 31 października 1969 r., po konsultacji z Komitetem Funduszu, w sprawie pomocy, jaką należy przyznać z Funduszu.
5.
Dla okresu obrachunkowego 1968/1969 Komisja podejmuje decyzję na podstawie wniosków przewidzianych w art. 9 ust. 2:
a) odpowiednio przed dniem 30 czerwca i 15 grudnia 1969 r. w sprawie tymczasowej płatności pomoc z Funduszu w wysokości 75 %, wydatków pokrywanych przez Fundusz, dla pierwszej i drugiej połowy tego okresu;
b) przed dniem 31 października 1970 r., po konsultacji z Komitetem Funduszu, w sprawie pomocy, jaką należy przyznać z Funduszu.
6. Jednakże jeżeli Komisja stwierdzi, że stosowanie przepisów ust. 4 lit. a) lub ust. 5 lit. a) niniejszego artykułu może spowodować, że rachunek Państwa Członkowskiego, otwarty zgodnie ze zmienionym tekstem art. 10 ust. 1 rozporządzenia finansowego Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej [5], wykazuje ogólny debet lub saldo kredytowe na zakończenie okresu obrachunkowego jest sprzeczne z ocenami Komisji opartymi na podstawie dostępnych informacji, podejmuje ona, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 26, decyzję o podwyższeniu lub obniżeniu tymczasowej płatności, jakiej należy dokonać na rzecz danego Państwa Członkowskiego, o kwotę niezbędną do wykonania takiej płatności równej tymczasowemu wkładowi tego państwa.
7.
Szczegółowe zasady stosowania ust. 1–5 ustala się, w miarę potrzeby, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 26."
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie nr 1043/67/EWG Komisji
z dnia 22 grudnia 1967 r.
w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawowych kontyngentów w odniesieniu do cukru
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 1009/67/EWG z dnia 18 grudnia 1967 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku cukru [1], w szczególności jego art. 23 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 23 rozporządzenia nr 1009/67/EWG przewiduje w celu ustalania podstawowych kontyngentów dla zakładów lub przedsiębiorstw, że kontyngenty te ustanawiane są przez pomnożenie ich średniej rocznej produkcji cukru w latach gospodarczych od 1961/1962 do 1965/1966 przez współczynnik wyrażający stosunek kontyngentu podstawowego danego Państwa Członkowskiego do średniej rocznej produkcji cukru tego państwa w tym samym okresie;
termin "produkcja" użyty w tym artykule musi zostać zdefiniowany;
dla uproszczenia działania administracyjnego w celu obliczenia średniej produkcji, wskazane jest wprowadzenie przepisu dotyczącego przekształcania różnych typów cukru w cukier biały i wyrażania przyznawanych kontyngentów w odniesieniu do cukru białego;
Państwa Członkowskie mogą korzystać wyłącznie z możliwości udostępnionych w art. 1 rozporządzenia Rady nr 1027/67/EWG z dnia 21 grudnia 1967 r. w sprawie ustalania podstawowych kontyngentów w odniesieniu do cukru [2], w stopniu, w jakim jest to konieczne;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Do celów art. 23 rozporządzenia nr 1009/67/EWG "produkcja cukru" oznacza całkowite wytwarzanie cukru białego, nieprzetworzonego i płynnego, z buraków, trzciny lub melasy.
2.
Do celów niniejszego artykułu produkcji cukru nie stanowi:
a) wytwarzanie cukru białego z cukru nieprzetworzonego;
b) wytwarzanie cukru płynnego z cukru białego lub nieprzetworzonego;
c) wytwarzanie cukru w oparciu o wewnętrzne ustalenia dotyczące przetwórstwa;
d) wytwarzanie cukru z melasy, jeżeli dane Państwo Członkowskie nie zezwoliło na rozdysponowanie tego cukru na rynku krajowym.
Artykuł 2
Do celów obliczania średniej rocznej produkcji cukru przez zakład lub przedsiębiorstwo, określonej w art. 23 rozporządzenia nr 1009/67/EWG:
- produkcja cukru białego brana jest pod uwagę, bez uwzględniania różnic jakościowych,
- produkcja cukru nieprzetworzonego wyrażana jest w odniesieniu do cukru białego,
- produkcja cukru płynnego wyrażana jest w odniesieniu do cukru białego.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie mogą powoływać się na przepisy art. 1 rozporządzenia nr 1027/67/EWG wyłącznie w stopniu, jaki jest uzasadniony okolicznościami danego przypadku.
Artykuł 4
Przydzielone kontyngenty podstawowe wyrażane są w odniesieniu do cukru białego.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 15 października 1968 r.
w sprawie stosowania art. 48 i 49 Traktatu do francuskich departamentów zamorskich
(68/359/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 227 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 227 ust. 2 akapit drugi stanowi, że Rada określa warunki, na podstawie których postanowienia Traktatu inne niż te, które są zawarte w ust. 2 akapit pierwszy tego artykułu, w szczególności postanowienia art. 48 i 49 Traktatu, stosują się do francuskich departamentów zamorskich;
swoboda przepływu pracowników sprzyja promowaniu rozwoju gospodarczego i społecznego tych departamentów,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Artykuł 48 i 49 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą oraz środki podjęte w celu wykonania tych artykułów stosuje się do francuskich departamentów zamorskich.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, pod "Legislacja I". Decyzja ta wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu.
Decyzja Rady
z dnia 20 grudnia 1968 r.
w sprawie zawierania i wdrażania indywidualnych umów między rządami odnoszących się do obowiązku Państw Członkowskich utrzymywania minimalnych zapasów ropy naftowej i/lub produktów ropopochodnych
(68/416/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 103,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: 20 grudnia 1968 r. Rada przyjęła dyrektywę nakładającą na Państwa Członkowskie Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej obowiązek utrzymywania minimalnych zapasów ropy naftowej i/lub produktów ropopochodnych [1],
artykuł 6 ust. 2 wyżej wymienionej dyrektywy przewiduje tworzenie zapasów, na podstawie umów międzyrządowych, na terytorium jednego Państwa Członkowskiego na rzecz przedsiębiorstw założonych w innym Państwie Członkowskim,
uznano za celowe ustanowić procedurę, która byłaby stosowana w przypadku gdyby takie umowy nie były zawarte w rozsądnym czasie lub nie były z nią zgodne,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Kiedy umowa między rządami przewidziana w art. 6 ust. 2 dyrektywy Rady z dnia 20 grudnia 1968 r. nie zostanie zawarta w ciągu ośmiu miesięcy następujących po notyfikacji tej dyrektywy lub gdy taka umowa nie jest z nią zgodna, zainteresowane rządy poinformują o tym fakcie Komisję.
Komisja może zaproponować zainteresowanym rządom odpowiednie środki zmierzające do przezwyciężenia powstałych trudności.
Artykuł 2
Kiedy umowa między rządami nie zostanie zawarta w ciągu trzech miesięcy po zaproponowaniu przez Komisję odpowiednich środków do przezwyciężenia powstałych trudności, Komisja przedłoży Radzie propozycję dyrektywy lub jakichkolwiek innych środków.
Ta propozycja będzie w szczególności zawierać procedury, według których będzie zapewniona rejestracja, nadzór i sposób transportu zapasów utrzymywanych w innym Państwie Członkowskim, i będzie brać pod uwagę zasady ustanowione w art. 6 ust. 2 wymienionej dyrektywy.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
DYREKTYWA RADY
z dnia 23 stycznia 1968 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących klasyfikacji drewna nieobrobionego
(68/89/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego[1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[2],
a także mając na uwadze, co następuje: wspólny rynek wpływa na wzrost handlu drewnem nieobrobionym wewnątrz Wspólnoty sięgającego już wielu milionów metrów sześciennych rocznie;
systemy pomiaru i klasyfikacji drewna nieobrobionego używane w poszczególnych Państwach Członkowskich różnią się między sobą i mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie wspólnego rynku;
harmonizacja ustawodawstw w tej dziedzinie zalecana przez konferencję na temat gospodarki leśnej w Brukseli w czerwcu 1959 r. powinna nie tylko ułatwić handel wewnątrzwspólnotowy, ale również umożliwić sporządzanie porównywalnych statystyk dotyczących produkcji, handlu, zużycia oraz cen drewna nieobrobionego we Wspólnocie;
cele te mogą być osiągnięte, jeżeli Państwa Członkowskie zniosą obowiązkową klasyfikację drewna nieobrobionego pochodzącego z innych Państw Członkowskich i jeżeli zaoferują zainteresowanym stronom prawną możliwość odwołania się do systemu pomiaru i klasyfikacji, który byłby taki sam na terenie całej Wspólnoty;
drewno nieobrobione będzie przedmiotem obrotu handlowego wewnątrzwspólnotowego jako drewno nieobrobione "klasyfikowane EWG" jedynie wtedy, gdy jego klasyfikacja będzie odbywać się według przyjętych reguł;
najpóźniej w dwa lata po notyfikacji niniejszej dyrektywy powinny zostać wyeliminowane wszelkie przeszkody w handlu wewnątrzwspólnotowym drewnem nieobrobionym związane z klasyfikacją,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa dotyczy drewna nieobrobionego będącego przedmiotem obrotu handlowego jako drewno nieobrobione "klasyfikowane EWG".
Artykuł 2
"Drewno nieobrobione" oznacza drzewa ścięte, pozbawione wierzchołka i gałęzi, również jeżeli są okorowane, pocięte wzdłuż i w poprzek.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie postanawiają, że w obrocie handlowym drewno nieobrobione może być nazywane jako "klasyfikowane EWG" jedynie wtedy, gdy zostało sklasyfikowane i oznakowane zgodnie z przepisami Załącznika.
2.
Państwa Członkowskie postanawiają, że nazwy klasyfikacyjne wymienione w Załączniku będą mogły być stosowane jedynie w odniesieniu do drewna nieobrobionego klasyfikowanego zgodnie z przepisami Załącznika.
3.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki, aby zapewnić przestrzeganie wydanych przez nie przepisów mających na celu wprowadzenie w życie ust. 1 i 2.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie mogą zadecydować o obowiązkowym stosowaniu w obrocie handlowym drewnem nieobrobionym klasyfikacji, określonej w niniejszej dyrektywie, w stosunku do całości lub części swojej produkcji.
Artykuł 5
Tworzenie podklas stosowanych w obrocie handlowym drewnem nieobrobionym jest zgodne z klasyfikacją wymiarową i jakościową wymienioną w niniejszej dyrektywie.
Tworzenie podklas nie może jednak powodować przeszkód w handlu wewnątrzwspólnotowym.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie uchylają wszelkie przepisy nakazujące klasyfikację drewna nieobrobionego pochodzącego z innego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 7
W ciągu 2 lat od dnia notyfikacji Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i jej Załącznika oraz niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 8
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Pierwsza dyrektywa Rady
z dnia 9 marca 1968 r.
w sprawie koordynacji gwarancji, jakie są wymagane w Państwach Członkowskich od spółek w rozumieniu art. 58 akapit drugi Traktatu, w celu uzyskania ich równoważności w całej Wspólnocie, dla zapewnienia ochrony interesów zarówno wspólników jak i osób trzecich
(68/151/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 54 ust. 3 lit. g),
uwzględniając program ogólny znoszenia ograniczeń w zakresie swobody przedsiębiorczości [1], w szczególności jego tytuł VI,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2]
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
koordynacja przewidziana w art. 54 ust. 3 lit. g) oraz w programie ogólnym znoszenia ograniczeń w zakresie swobody przedsiębiorczości jest sprawą pilną, w szczególności wobec spółek akcyjnych i spółek z ograniczoną odpowiedzialnością, gdyż często działalność wspomnianych spółek rozciąga się poza granice terytorium krajowego;
koordynacja przepisów prawa krajowego dotyczących jawności, ważności zobowiązań spółek oraz ich nieważności ma szczególne znaczenie, w szczególności w celu zapewnienia ochrony interesów osób trzecich;
w odniesieniu do takich spółek i w tych dziedzinach przepisy prawa wspólnotowego muszą zostać przyjęte równocześnie, gdyż jedyną gwarancją wobec osób trzecich są aktywa spółki;
podstawowe dokumenty spółki powinny być ujawniane osobom trzecim w celu poznania ich treści oraz innych informacji dotyczących spółki, w szczególności dane szczegółowe dotyczące osób, które są uprawnione do nabywania praw i zaciągania zobowiązań w imieniu spółki;
ochrona osób trzecich musi być zapewniona w drodze przepisów ograniczających w możliwie najszerszym zakresie przyczyny nieważności zobowiązań zaciągniętych w imieniu spółki;
w celu zapewnienia pewności prawnej w stosunkach między spółką a osobami trzecimi, jak też między wspólnikami, niezbędne staje się ograniczenie przypadków nieważności oraz retroaktywnego skutku orzeczenia nieważności i ustalenie krótkiego terminu dla sprzeciwu osoby trzeciej od takiego orzeczenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Środki koordynujące, zapisane w niniejszej dyrektywie stosuje się do przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych w Państwach Członkowskich, odnoszących się do następujących typów spółek:
- w Niemczech:
die Aktiengesellschaft, die Kommanditgesellschaft auf Aktien, die Gesellschaft mit beschränkter Haftung;
- w Belgii:
de naamloze vennootschap, _BAR_ la société anonyme, _BAR_
de commanditaire vennootschap op aandelen _BAR_ la société en commandite par actions, _BAR_
de personenvennootschap met beperkte aansprakelijkheid; _BAR_ la société de personnes à responsabilité limitée; _BAR_
- we Francji:
la société anonyme, la société en commandite par actions, la société à responsabilité limitée;
- we Włoszech:
società per azioni, società in accomandita per azioni, società a responsabilità limitata;
- w Luksemburgu:
la société anonyme, la société en commandite par actions, la société à responsabilité limitée;
- w Niderlandach:
de naamloze vennootschap, de commanditaire vennootschap op aandelen.
SEKCJA I
Jawność
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewniania obowiązkowej jawności w odniesieniu do spółek w stosunku co najmniej do następujących dokumentów i informacji:
a) aktu założycielskiego oraz statutu, jeśli są one oddzielnymi aktami;
b) zmiany dokumentów wymienionych w lit. a), w tym przedłużenie czasu trwania spółki;
c) kompletnego tekstu zmienionego aktu założycielskiego lub statutu w jego aktualnym brzmieniu po każdej zmianie aktu założycielskiego lub statutu;
d) powołania, zakończenia sprawowania funkcji, jak też danych osób, które jako organ przewidziany w prawie albo członkowie takiego organu:
i) są upoważnione do reprezentowania spółki wobec osób trzecich oraz do reprezentowania jej w postępowaniu sądowym,
ii) uczestniczą w zarządzaniu, nadzorowaniu lub kontrolowaniu spółki.
Z ujawnionych informacji musi wynikać, czy osoby upoważnione reprezentują spółkę samodzielnie czy wspólnie;
e) co najmniej raz w roku kwoty kapitału subskrybowanego, jeśli akt założycielski lub statut wymieniają kapitał statutowy, chyba że jakiekolwiek podwyższenie kapitału subskrybowanego wymaga zmiany statutu;
f) bilansu oraz rachunku zysków i strat za każdy rok gospodarczy.
Dokument zawierający bilans musi podawać dane osób, które z mocy prawa są wyznaczone do poświadczania takiego dokumentu.
Jednakże w odniesieniu do Gesellschaft mit beschrankter Haftung, societé de personnes a responsabilité limitée, personenvennootschap met beperkte aansprakelijkheid, societé a responsabilité limitée oraz societa a responsabilita limitata prawa niemieckiego, belgijskiego, francuskiego, włoskiego lub luksemburskiego, określonych w art. 1 oraz besloten naamloze vennootschap prawa niderlandzkiego obligatoryjne stosowanie tego przepisu jest odroczone do dnia wprowadzenia w życie dyrektywy dotyczącej koordynacji składników bilansów oraz rachunków zysków i strat oraz dotyczącej zwolnienia z obowiązku ujawniania w całości lub w części wspomnianych dokumentów tych spółek, których bilans całkowity jest mniejszy niż ustalony przez dyrektywę.
Rada przyjmie taką dyrektywę w terminie dwóch lat od dnia przyjęcia niniejszej dyrektywy;
g) każdej zmiany siedziby spółki;
h) likwidacji spółki;
i) orzeczenia sądu o nieważności spółki;
j) powołania likwidatorów, danych ich dotyczących oraz ich odpowiednich uprawnień, chyba że uprawnienia te wynikają w sposób wyraźny i wyłączny z przepisów prawa lub przepisów statutowych;
k) zakończenia postępowania likwidacyjnego i wykreślenie z rejestru w Państwach Członkowskich, w których powoduje to skutki prawne.
2.
Do celów ust. 1 lit. f) uważa się za besloten naamloze vennootschap takie spółki, które spełniają następujące warunki:
a) nie mogą emitować akcji na okaziciela;
b) żadne "świadectwo posiadacza akcji imiennych" w rozumieniu art. 42 lit. c) niderlandzkiego kodeksu handlowego nie może zostać wydane przez nikogo;
c) akcje nie mogą być notowane na giełdzie papierów wartościowych;
d) statut zawiera klauzulę wymagającą zgody spółki na przeniesienie akcji na rzecz osób trzecich, z wyjątkiem sytuacji przeniesienia akcji w przypadku śmierci oraz, o ile statut to przewiduje, przeniesienia akcji na rzecz współmałżonka, wstępnych i zstępnych; przeniesienie nie ma formy in blanco, jakkolwiek każde przeniesienie powinno mieć formę pisemną, odręcznie podpisaną przez przenoszącego i beneficjenta lub w formie aktu notarialnego;
e) statut określa ją jako besloten naamloze vennootschap; firma spółki zawiera słowa "Besloten Naamloze Vennootschap" lub oznaczenie "BNV".
Artykuł 3
1.
W każdym Państwie Członkowskim prowadzona jest dokumentacja w rejestrze centralnym lub rejestrze handlowym lub rejestrze spółek, dla każdej ze spółek, które są w nim zarejestrowane.
2.
Wszelkie dokumenty i informacje, które muszą zostać ujawnione na podstawie art. 2, znajdują się w dokumentacji lub są wpisywane do rejestru; w każdym przypadku przedmiot wpisu do rejestru musi być wykazany w dokumentacji.
3.
Pełna lub częściowa kopia każdego dokumentu lub informacji, określonych w art. 2, musi być udostępniona na pisemny wniosek za cenę nieprzekraczającą kosztów administracyjnych.
Udostępnione kopie są zaświadczone "za zgodność", chyba że wnioskodawca zrezygnuje z takiego zaświadczenia.
4.
Ujawnienie dokumentów i informacji określonych w ust. 2 jest przedmiotem ogłoszenia w całości lub w części bądź w formie odniesienia do dokumentu włączonego do dokumentacji lub wpisanego do rejestru, w biuletynie krajowym wskazanym do tego celu przez Państwo Członkowskie.
5.
Spółka nie może powoływać się na wiążący charakter dokumentów i informacji wobec osób trzecich przed ich ogłoszeniem zgodnie z ust. 4, chyba że udowodni, że osoby trzecie były o nich poinformowane.
Jednakże w odniesieniu do transakcji mających miejsce przed szesnastym dniem następującym po dniu ogłoszenia nie można powoływać się na wiążący charakter dokumentów i informacji wobec osób trzecich, które udowodnią, że nie mogły być o nich poinformowane.
6.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu uniknięcia wszelkich niezgodności między treścią ogłoszenia w prasie a treścią w rejestrze lub dokumentacji.
Jednakże w przypadku niezgodności nie można powoływać się na wiążący charakter tekstu ogłoszonego w prasie wobec osób trzecich; niemniej jednak osoby te mogą powołać się na tekst prasowy, chyba że spółka udowodni, iż osoby takie były poinformowane o tekście włączonym do dokumentacji lub wpisanym do rejestru.
7.
Ponadto osoby trzecie mogą zawsze powoływać się na wiążący charakter dokumentów i informacji, dla których formalności ogłoszeniowe nie zostały jeszcze spełnione, z zastrzeżeniem, że brak ujawnienia pozbawia je mocy.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie postanawiają, że pisma i formularze zamówień zawierają następujące informacje:
- rejestr, w którym dokumentacja wymieniona w art. 3 jest prowadzona, jak też numer rejestracyjny spółki w tym rejestrze;
- formę prawną spółki, miejsce siedziby spółki oraz, w miarę potrzeb, fakt likwidacji spółki.
Jeśli w tych dokumentach znajduje się wzmianka o kapitale spółki, informacja ta odnosi się do subskrybowanego kapitału akcyjnego i wpłaconego.
Artykuł 5
Każde Państwo Członkowskie określa osoby wykonujące czynności formalne ujawnienia.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie przewidują odpowiednie kary w przypadku:
- braku ujawnienia bilansu oraz rachunku zysków i strat takiego, wymaganego w art. 2 ust. 1 lit. f);
- braku na dokumentach handlowych obowiązkowych danych przewidzianych w art. 4.
SEKCJA II
Ważność zobowiązań spółki
Artykuł 7
Jeżeli w imieniu spółki będącej w trakcie tworzenia się, przed nabyciem przez nią osobowości prawnej, podjęto działania i jeśli spółka nie wypełnia zobowiązań wynikających ze wspomnianego działania, to osoby, które się podjęły to działanie, są za nie odpowiedzialne solidarnie, chyba że umowa przewiduje inaczej.
Artykuł 8
Dopełnienie formalności ujawnienia danych dotyczących osób, które jako organ spółki mają prawo reprezentowania spółki, powoduje, że jakakolwiek nieprawidłowość w ich mianowaniu nie uniemożliwia podniesienia zarzutu przez osoby trzecie wobec spółki, chyba że spółka udowodni, że osoby trzecie były o tym poinformowane.
Artykuł 9
1.
Działania podjęte przez organy spółki są wiążące, nawet jeśli działania te nie wynikają z przedmiotu działalności spółki, chyba że wspomniane działania wykraczają poza kompetencje, jakie prawo przyznaje lub dopuszcza do przyznania tym organom.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą przewidzieć, że spółka nie jest zobowiązana, jeżeli te działania wykraczają poza cele spółki, jeśli spółka udowodni, iż osoba trzecia wiedziała, że działania wykraczają poza cele spółki lub że osoba trzecia nie mogła tego nie wiedzieć, biorąc pod uwagę okoliczności; jawność statutu nie stanowi wystarczającego dowodu.
2.
Nie można powoływać się wobec osób trzecich na wiążący charakter ograniczeń kompetencji organów spółki wynikających ze statutu lub z decyzji właściwych organów, nawet jeśli zostały ujawnione.
3.
Jeśli prawo krajowe przewiduje, że prawo reprezentowania spółki może zostać przyznane na zasadzie odstępstwa od przepisów prawa regulujących te kwestie, na podstawie przepisów statutowych, jednej osobie lub kilku osobom działającym łącznie, to prawo krajowe może przewidzieć możliwość powoływania się na wiążący charakter przepisów statutowych wobec osób trzecich, pod warunkiem że dotyczą one ogólnej kompetencji do reprezentacji; kwestia, czy można powoływać się na wiążący charakter przepisów statutowych wobec osób trzecich, jest regulowana w art. 3.
SEKCJA III
Nieważność spółki
Artykuł 10
We wszystkich Państwach Członkowskich, w których przepisy prawa nie przewidują w momencie tworzenia spółki kontroli prewencyjnej, administracyjnej lub sądowej, akt założycielski i statut spółki, jak też wszelkie zmiany tych dokumentów, muszą być sporządzone i poświadczone we właściwej formie prawnej.
Artykuł 11
Prawo Państw Członkowskich może wprowadzać system unieważniania spółek tylko zgodnie z następującymi warunkami:
1) nieważność musi zostać stwierdzona w orzeczeniu sądowym;
2) jedynymi przypadkami, w których nieważność może zostać stwierdzona są:
a) brak aktu założycielskiego lub niedopełnienie formalności kontroli prewencyjnej lub właściwej formy;
b) przedmiot działalności spółki jest niedozwolony przez prawo lub sprzeczny z porządkiem publicznym;
c) brak w akcie założycielskim lub w statucie informacji na temat firmy spółki, kwot kapitału indywidualnie subskrybowanego, łącznej kwoty kapitału subskrybowanego lub przedmiotu działalności spółki;
d) nieprzestrzeganie przepisów prawa krajowego dotyczących minimalnej kwoty kapitału, która ma zostać wpłacona;
e) brak zdolności do czynności prawnych wszystkich członków-założycieli;
f) fakt, że wbrew prawu krajowemu regulującemu spółkę liczba członków-założycieli jest mniejsza niż dwóch.
Poza tymi przypadkami nieważności w przypadku spółki nie można powoływać się na żadną podstawę nieistnienia, nieważności bezwzględnej, względnej lub unieważnienia.
Artykuł 12
1.
Kwestia możliwości powoływania się na wiążący charakter orzeczenia sądu o nieważności spółki wobec osób trzecich regulowane jest w art. 3.
Jeśli prawo krajowe przewiduje środek odwoławczy dla osób trzecich, osoba może go wnieść w terminie sześciu miesięcy od dnia ogłoszenia orzeczenia sądu.
2.
Nieważność powoduje likwidację spółki w taki sam sposób jak rozwiązanie.
3.
Bez uszczerbku dla skutków wynikających z likwidacji, nieważność nie narusza ważności zobowiązań spółki lub zobowiązań podjętych wobec niej.
4.
Przepisy prawa każdego Państwa Członkowskiego mogą regulować skutki nieważności między wspólnikami.
5.
Akcjonariusze lub udziałowcy pozostają zobowiązani do wpłacenia kapitału subskrybowanego, a nie wniesionego, w takim zakresie, w jakim wymagają tego zobowiązania podjęte wobec wierzycieli.
SEKCJA IV
Przepisy ogólne
Artykuł 13
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie, w terminie osiemnastu miesięcy od notyfikacji niniejszej dyrektywy, wszelkie zmiany w ich przepisach ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych niezbędne dla zapewnienia zgodności z niniejszą dyrektywą oraz niezwłocznie poinformują o tym Komisję.
W odniesieniu do naamloze vennootschappen prawa niderlandzkiego, innych niż określonych w obowiązującym art. 42 lit. c) niderlandzkiego kodeksu handlowego, obowiązek ujawnienia przewidziany w art. 2 ust. 1 lit. f) wchodzi w życie trzydzieści miesięcy od notyfikacji niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie będą mogły przewidzieć, że wstępne ujawnienie pełnego tekstu statutu w zapisie wynikającym ze zmian, jakie zaszły od utworzenia spółki, będzie wymagane po raz pierwszy w momencie najbliższej zmiany statutu lub do dnia 31 grudnia 1970 r., zależnie od tego, co nastąpi wcześniej.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 14
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 9 kwietnia 1968 r.
w sprawie wprowadzania do obrotu materiału do wegetatywnego rozmnażania winorośli
(68/193/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Zgromadzenia [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego,
produkcja winogron stołowych i winogron przeznaczonych do produkcji win zajmuje istotne miejsce w rolnictwie Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej;
uzyskanie zadowalających efektów w uprawie winorośli zależy w dużej mierze od stosowania odpowiedniego materiału rozmnożeniowego; w tym celu, niektóre Państwa Członkowskie stosowały pewne ograniczenia przy wprowadzaniu do obrotu materiału go wegetatywnego rozmnażania winorośli, dopuszczając jedynie obrót roślinami zdrewniałymi i młodymi o wysokiej jakości; państwa te są w stanie wykorzystać doświadczenia systematycznych selekcji roślin dokonywanych od wielu dziesiątków lat i osiągnęły wyniki w rozwoju wystarczająco stabilnych i jednolitych odmian winorośli, które, z uwagi na swoje cechy, są wielce obiecujące z punktu widzenia zamierzonych celów;
zostanie osiągnięta większa produktywność w uprawie winorośli we Wspólnocie, jeśli przy wyborze odmian dopuszczonych do obrotu Państwa Członkowskie będą stosowały jednolite zasady, tak surowe jak jest to możliwe;
uzasadnione jest ograniczanie obrotu do pewnych odmian, tylko jeżeli hodowca winorośli może być pewien co do odmiany aktualnie otrzymywanego materiału rozmnożeniowego;
niektóre Państwa Członkowskie stosują w tym celu schematy kwalifikacji, których zamierzeniem jest, w drodze urzędowych inspekcji, zagwarantowanie tożsamości i czystości odmianowej, dobrego stanu zdrowia, szczególnie w odniesieniu do chorób wirusowych; schematy takie mogą stanowić jedną z podstaw dla wprowadzenia jednolitego wspólnotowego systemu kwalifikacji;
schemat taki powinien być stosowany zarówno w przypadku obrotu materiałem rozmnożeniowym między Państwami Członkowskimi, jak i w obrocie krajowym;
zgodnie z ogólną zasadą, materiał rozmnożeniowy przeznaczony do produkcji winogron lub do produkcji materiału rozmnożeniowego powinien zostać dopuszczony do obrotu tylko wtedy jeśli został poddany urzędowemu badaniu i zatwierdzony zgodnie z zasadami kwalifikacji jako elitarny materiał rozmnożeniowy lub kwalifikowany materiał rozmnożeniowy; wybór terminu technicznego "elitarny materiał rozmnożeniowy" i "kwalifikowany materiał rozmnożeniowy" jest oparty na już istniejącej terminologii międzynarodowej oraz na już istniejących schematach wspólnotowych dla innych rodzajów i gatunków roślin;
pożądane jest ograniczenie wprowadzenia do obrotu do kwalifikowanego materiału rozmnożeniowego winorośli uzyskanego poprzez selekcję klonów; jednakże w chwili obecnej nie jest możliwe osiągnięcie tego celu, ponieważ zapotrzebowania wspólnotowe nie mogą zostać w całości pokryte przez taki materiał; dlatego wprowadzenie do obrotu skontrolowanego standardowego materiału rozmnożeniowego, który musi także posiadać tożsamość i czystość odmianową, ale który nie zawsze spełnia takie same warunki jak materiał rozmnożeniowy uzyskany poprzez selekcję klonów, może zostać dozwolony tymczasowo; jednakże ta kategoria materiału powinna być stopniowo eliminowana;
jeśli winorośle nie są rozmnażane lub jeśli materiał rozmnożeniowy nie jest przedmiotem obrotu w Państwie Członkowskim, to wydaje się uzasadnionym zwolnienie takiego państwa od obowiązku przeprowadzenia zatwierdzenia lub kontroli standardowego materiału rozmnożeniowego, jednakże bez oddziaływania na jego obowiązek ograniczania wprowadzania do obrotu do kwalifikowanego materiału rozmnożeniowego i standardowego materiału rozmnożeniowego;
materiał rozmnożeniowy, który nie jest wprowadzany do obrotu, z uwagi na jego niewielkie znaczenie gospodarcze, nie powinien podlegać zasadom wspólnotowym; Państwa Członkowskie muszą zachować prawo stosowania przepisów szczególnych w odniesieniu do takiego materiału;
zasady wspólnotowe nie powinny mieć zastosowania dla materiału rozmnożeniowego przeznaczonego na wywóz do państw trzecich;
zasady wspólnotowe odnoszące się do materiału rozmnożeniowego produkowanego w państwach trzecich i będącego przedmiotem obrotu we Wspólnocie, muszą zostać przyjęte przez Radę najpóźniej 31 grudnia 1969 r.;
w celu polepszenia nie tylko jakości genetycznej materiału rozmnożeniowego we Wspólnocie, ale także jego cech zewnętrznych, muszą być ustanowione pewne wymagania, odnoszące się do czystości analitycznej, jakości i podziału na asortymenty;
w celu zagwarantowania tożsamości materiału rozmnożeniowego muszą zostać ustanowione zasady wspólnotowe dotyczące oddzielania partii, pakowania, plombowania i oznakowywania; stosowane etykiety powinny zawierać szczegółowe informacje niezbędne zarówno dla inspekcji urzędowej, jak i dla hodowców oraz powinny jasno wykazywać wspólnotowy charakter certyfikacyjny;
w celu zapewnienia, że oba wymogi dotyczące jakości materiału rozmnożeniowego oraz przepisów gwarantujących jego tożsamość są spełnione, Państwa Członkowskie muszą ustanowić przepisy dla odpowiednich mechanizmów kontrolnych;
materiał rozmnożeniowy spełniający te wymogi nie powinien, z zastrzeżeniem przepisów art. 36 Traktatu, podlegać żadnym ograniczeniom handlowym za wyjątkiem tych przewidzianych przez zasady wspólnotowe;
do czasu ustanowienia wspólnego katalogu odmian, stosowane ograniczenia powinny obejmować w szczególności prawo Państw Członkowskich do ograniczania wprowadzania do obrotu materiału rozmnożeniowego do tych odmian, które mają znaczenie dla uprawy i są używane na ich własnych terytoriach; niewłaściwym jest decydowanie w obecnym czasie, czy i pod jakimi warunkami Państwa Członkowskie mogą zakazywać, w całości lub w części, uprawiania na ich terytoriach niektórych odmian winorośli;
należy uznać w niektórych warunkach, że materiał rozmnożeniowy produkowany w innym Państwie Członkowskim z elitarnego materiału rozmnożeniowego kwalifikowanego w Państwie Członkowskim jest równoważny z materiałem rozmnożeniowym produkowanym w tym Państwie Członkowskim;
w okresach, w których występują trudności w uzyskiwaniu dostaw elitarnego materiału rozmnożeniowego różnych kategorii lub standardowego materiału rozmnożeniowego, materiał rozmnożeniowy spełniający mniej rygorystyczne wymagania może zostać czasowo dopuszczony do obrotu;
w celu harmonizacji stosowanych w różnych Państwach Członkowskich technicznych metod kwalifikacji i kontroli standardowego materiału rozmnożeniowego oraz w celu umożliwienia dokonania w przyszłości porównań między kwalifikowanym materiałem rozmnożeniowym lub kontrolowanym w obrębie Wspólnoty i pochodzącym z państw trzecich, w Państwach Członkowskich powinny być prowadzone badania w celu oceny jakości różnych kategorii materiału rozmnożeniowego;
Komisji powinno zostać powierzone zadanie przyjęcia niektórych środków do stosowania niniejszej dyrektywy; w celu ułatwienia wykonania proponowanych środków, powinna zostać udostępniona procedura dla zatwierdzenia ścisłej współpracy między Państwami Członkowskimi a Komisją w obrębie Stałego Komitetu ds. Nasiennictwa i Materiału Siewnego w Rolnictwie, Ogrodnictwie i Meśnictwie;
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa stosuje się do materiału przeznaczonego do wegetatywnego rozmnażania winorośli (zwanego dalej "materiałem rozmnożeniowym"), produkowanego i będącego przedmiotem obrotu we Wspólnocie.
Artykuł 2
1.
Dla celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:
A. Winorośl: rośliny z rodzaju Vitis (L.), przeznaczone do produkcji winogron lub do stosowania jako materiału rozmnożeniowego dla takich roślin.
B. Materiał rozmnożeniowy:
i) Młode rośliny winorośli
a)ukorzenione sadzonki: _BAR_ niezaszczepione części ukorzenionych odrośli winorośli przeznaczone do sadzenia bez dalszego szczepienia lub przeznaczone na podkładki; _BAR_
b)szczepy ukorzenione: _BAR_ części pędów winorośli złączone przez zaszczepienie, których część podziemna jest ukorzeniona. _BAR_
ii) Części młodych roślin winorośli
a)pędy winorośli: _BAR_ pędy jednoroczne; _BAR_
b)sadzonki podkładkowe do szczepienia (podkładki): _BAR_ części pędów winorośli przeznaczone do formowania podziemnej części ukorzenionego szczepu; _BAR_
c)zrazy: _BAR_ części pędu winorośli przeznaczone do formowania naziemnej części ukorzenionego szczepu lub rośliny zaszczepionej in situ; _BAR_
d)sadzonki: _BAR_ części odrośli winorośli przeznaczone do produkcji sadzonek ukorzenionych; _BAR_
C. Matecznik podkładek: szkółki, w których produkowane są sadzonki podkładkowe do szczepienia, sadzonki lub sadzonki wierzchołkowe do szczepienia (zrazy).
D. Szkółki sadzonek: szkółki, w których odbywa się uprawa sadzonek ukorzenionych lub ukorzenionych szczepów.
E. Elitarny materiał rozmnożeniowy: materiał rozmnożeniowy, który
a) został wyprodukowany na odpowiedzialność hodowcy zgodnie z przyjętymi praktykami utrzymywania odmiany;
b) przeznaczony jest do produkcji materiału rozmnożeniowego;
c) spełnia warunki ustanowione w załącznikach I i II dla elitarnego materiału rozmnożeniowego; oraz
d) został uznany, w drodze badań urzędowych, za spełniający wyżej podane warunki.
F. Kwalifikowany materiał rozmnożeniowy: materiał rozmnożeniowy, który
a) jest uzyskiwany bezpośrednio z elitarnego materiału rozmnożeniowego danej odmiany lub, na życzenie hodowcy, z materiału rozmnożeniowego w stopniu hodowlanym przed elitarnym materiałem rozmnożeniowym, uznanego w drodze urzędowych badań za spełniający warunki podane w załącznikach I i II dla elitarnego materiału rozmnożeniowego;
b) jest przeznaczony do:
- produkcji młodych roślin lub części roślin dla stosowania w produkcji winogron, lub
- produkcji winogron,
c) spełnia warunki ustanowione w załącznikach I i II dla kwalifikowanego materiału rozmnożeniowego; oraz
d) został uznany, w drodze badań urzędowych, za spełniający wyżej podane warunki.
G. Standardowy materiał rozmnożeniowy: materiał rozmnożeniowy, który
a) posiada tożsamość i czystość odmianową;
b) jest przeznaczony
- do produkcji młodych roślin lub części roślin, oraz
c) do wykorzystania w produkcji winogron;
d) spełnia warunki podane w załącznikach I i II dla standardowego materiału rozmnożeniowego; oraz
H. został uznany, w drodze badań urzędowych, za spełniający wyżej podane warunki,
a) Środki urzędowe: środki podejmowane przez:
b) organ władzy państwowej; lub
c) przez jakąkolwiek osobę prawną upoważnioną na podstawie prawa publicznego lub prywatnego, działającą na odpowiedzialność państwa; lub
w przypadku działań pomocniczych, które także są pod kontrolą państwa, przez zaprzysiężone osoby fizyczne, pod warunkiem, że osoby wymienione w lit. b) i c) nie osiągają żadnych prywatnych korzyści z prowadzenia takich działań.
2.
Państwa Członkowskie mogą:
a) ustanowić, że nie będzie żadnej urzędowej kwalifikacji materiału rozmnożeniowego lub kontroli standardowego materiału rozmnożeniowego, jeśli materiał taki zwykle nie jest rozmnażany lub nie jest przedmiotem obrotu na ich terytorium;
b) po wejściu w życie przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych niezbędnych do wykonania niniejszej dyrektywy ustanowić przejściowo, że materiał rozmnożeniowy zastosowany do założenia matecznika podkładek lub szkółek jest równoważny z kwalifikowanym materiałem rozmnożeniowym lub kontrolowanym zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy jeśli, przed jego zastosowaniem, materiał ten spełniał te same warunki jak kwalifikowany materiał rozmnożeniowy lub kontrolowany zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie mogą zabronić wprowadzenia do obrotu materiału rozmnożeniowego winorośli na ich rynek w następujących przypadkach:
- jeżeli nie został urzędowo poświadczony jako "elitarny materiał rozmnożeniowy" lub "kwalifikowany materiał rozmnożeniowy" albo nie jest urzędowo kontrolowanym standardowym materiałem rozmnożeniowym, oraz
- jeśli nie spełnia warunków ustanowionych w załączniku II.
2.
Państwa Członkowskie mogą wprowadzić odstępstwa od przepisów ust. 1:
a) dla materiału rozmnożeniowego będącego w stadium wegetacyjnym poprzedzającym elitarny materiał rozmnożeniowy;
b) dla doświadczeń lub do celów naukowych;
c) dla pracy selekcyjnej.
3.
Państwa Członkowskie mogą wprowadzić odstępstwa odnośnie do minimalnej długości sadzonek podkładkowych przeznaczonych do szczepienia (załącznik II część III pkt 1 B lit. a).
4.
Komisja, stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17, może:
a) upoważnić Państwa Członkowskie, poprzez ustanowienie odstępstw od przepisów załącznika II część II pkt 1, do sklasyfikowania jako kwalifikowanego materiału rozmnożeniowego ukorzenionych szczepów powstałych przez połączenie kwalifikowanego materiału rozmnożeniowego szczepionego na standardowym materiale rozmnożeniowym; kwalifikacja taka powinna być przyznawana tylko na ustanowiony okres przejściowy i tylko do takiego czasu, gdy zainteresowane Państwa Członkowskie będą posiadały wystarczające ilości elitarnego materiału rozmnożeniowego i kwalifikowanego materiału rozmnożeniowego do nowych nasadzeń;
b) ustanowić, że po ustalonych terminach materiał rozmnożeniowy niektórych odmian winorośli nie może być dopuszczony do obrotu, jeśli nie zostanie urzędowo kwalifikowany jako "elitarny materiał rozmnożeniowy" lub "kwalifikowany materiał rozmnożeniowy".
Artykuł 4
Państwa Członkowskie mogą, w związku z warunkami ustanowionymi w załącznikach I i II, nakładać dodatkowe lub bardziej restrykcyjne wymagania dla kwalifikacji materiału rozmnożeniowego lub kontrolowania standardowego materiału rozmnożeniowego, produkowanego na ich własnym terytorium.
Artykuł 5
1.
Każde Państwo Członkowskie sporządza urzędowy wykaz odmian winorośli dopuszczonych do kwalifikacji i kontroli standardowego materiału rozmnożeniowego na jego terytorium.
Wykaz wskazuje na główne morfologiczne i fizjologiczne cechy, według których odmiany mogą być rozpoznawane.
2.
Odmiana zostaje dopuszczona do kwalifikacji lub kontroli tylko wtedy, jeśli w drodze urzędowych lub urzędowo nadzorowanych badań, a zwłaszcza badań uprawowych, ustalono że odmiana jest dostatecznie jednolita i stabilna.
Jeśli wiadomym jest, że odmiana jest przedmiotem obrotu w innym Państwie Członkowskim pod inną nazwą, to nazwa ta także jest odnotowana w wykazie.
3.
Zaakceptowane odmiany są urzędowo kontrolowane w regularnych odstępach czasu.
Jeśli zostanie stwierdzone, że jakikolwiek z warunków koniecznych do akceptacji, poświadczenia lub kontroli nie jest dłużej spełniany, akceptacja zostaje unieważniona, a odmiana usunięta z wykazu.
4.
Wykazy te i wszelkie wprowadzone do nich zmiany są niezwłocznie przesłane do Komisji, która informuje o tym inne Państwa Członkowskie.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie wymagają, aby w celu sprawdzenia odmian, próbki były urzędowo pobierane zgodnie z właściwymi metodami.
Artykuł 7
Państwa Członkowskie zapewniają, że materiał rozmnożeniowy podczas uprawy, przerywania, pasynkowania roślin rodzicielskich winorośli, pakowania, przechowywania i transportu jest odseparowany, oznakowany co do odmiany oraz, o ile ma to zastosowanie w przypadku elitarnego materiału rozmnożeniowego i poświadczonego materiału rozmnożeniowego, co do klonu.
Artykuł 8
1.
Państwa Członkowskie wymagają, aby materiał rozmnożeniowy był przedmiotem obrotu tylko w formie dostatecznie jednolitych partii i w zaplombowanych opakowaniach lub paczkach posiadających plomby i oznaczenia, jak zalecono w art. 9 i 10.
Opakowania są zgodne z przepisami załącznika III.
2.
W przypadku sprzedaży niewielkich ilości odbiorcy finalnemu oraz w przypadku sprzedaży winorośli w doniczkach, skrzynkach lub pudełkach, Państwa Członkowskie mogą wprowadzać odstępstwa od przepisów ust. 1 w odniesieniu do opakowań, plombowania i oznaczania.
Artykuł 9
Państwa Członkowskie wymagają, aby opakowania i paczki materiału rozmnożeniowego były urzędowo plombowane przez odpowiedzialną osobę w taki sposób, że przy ich otwieraniu plomba jest uszkadzana i nie może zostać ponownie nałożona.
Artykuł 10
1.
Państwa Członkowskie wymagają, aby osoba odpowiedzialna za plombowanie dołączała na zewnątrz opakowania lub paczki materiału rozmnożeniowego etykietę w jednym z urzędowych języków Wspólnoty zgodnie ze specyfikacją podaną w załączniku IV; etykieta dołączana jest do urzędowej plomby; kolor etykiety jest biały dla elitarnego materiału rozmnożeniowego, niebieski dla kwalifikowanego materiału rozmnożeniowego i ciemnożółty dla standardowego materiału rozmnożeniowego.
2.
Państwa Członkowskie mogą ustanawiać, że każda partia jest także zaopatrzona w dokument zawierający takie same informacje jak etykieta.
Artykuł 11
Państwa Członkowskie zapewniają że, tożsamość materiału rozmnożeniowego, począwszy od jego wzrostu lub momentu pobrania z winorośli rodzicielskich do momentu jego dostarczenia do finalnego odbiorcy, jest zabezpieczona przez system urzędowych kontroli ustanowiony lub przyjęty przez te państwa.
Wprowadzają one odpowiednie ustalenia dotyczące urzędowej kontroli materiału rozmnożeniowego podczas obrotu, co najmniej poprzez sprawdzanie pobieranych próbek co do ich zgodności z wymaganiami niniejszej dyrektywy.
Artykuł 12
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że elitarny materiał rozmnożeniowy i kwalifikowany materiał rozmnożeniowy, który został urzędowo zatwierdzony i którego kontenery zostały urzędowo oznakowane jak zalecono w niniejszej dyrektywie, oraz standardowy materiał rozmnożeniowy, którego kontenery zostały urzędowo oznakowane i zaplombowane jak zalecono w niniejszej dyrektywie, nie podlegają żadnym ograniczeniom handlowym ze względu na ich cechy, przeprowadzone badania, sposób oznakowania i plombowania, inne niż te ustanowione w niniejszej dyrektywie.
2.
Państwa Członkowskie mogą:
a) postanowić, w przypadku gdy Komisja nie przyjęła żadnych środków na mocy art. 3 ust. 4 lit. b) i żadne środki nie weszły w życie, że po ustalonych terminach materiał rozmnożeniowy pewnych gatunków winorośli nie może zostać dopuszczony do obrotu, jeśli nie został urzędowo poświadczony jako "elitarny materiał rozmnożeniowy" lub "kwalifikowany materiał rozmnożeniowy";
b) do czasu, gdy nie zostanie wprowadzony powszechny katalog odmian, ograniczać obrót materiałem rozmnożeniowym do tych odmian, które są wymienione w wykazie krajowym w oparciu o ich przydatność do uprawy i stosowanie na ich terytorium; warunki dotyczące włączania do tego wykazu są takie same dla odmian pochodzących z innych Państw Członkowskich, jak dla odmian krajowych.
Artykuł 13
Państwa Członkowskie zapewniają, że materiał rozmnożeniowy pochodzący bezpośrednio z elitarnego materiału rozmnożeniowego kwalifikowanego w jednym z Państw Członkowskich i uprawiany w innym Państwie Członkowskim mógł być zatwierdzony w kraju, w którym wyprodukowano elitarny materiał rozmnożeniowy, jeśli taki materiał rozmnożeniowy był poddany inspekcji polowej spełniającej warunki ustanowione w załączniku I, oraz jeśli urzędowe badanie wykazało, że spełnione są warunki ustanowione w załączniku II.
Artykuł 14
1.
W celu usunięcia wszelkich tymczasowych trudności w ogólnym dostarczaniu elitarnego materiału rozmnożeniowego, kwalifikowanego materiału rozmnożeniowego lub standardowego materiału rozmnożeniowego, które wystąpią w jednym lub kilku Państwach Członkowskich i nie mogą być przezwyciężone w obrębie Wspólnoty, Komisja, stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17, upoważnia jedno lub więcej Państw Członkowskich do przyjęcia w celu sprzedaży, na okres ustanowiony przez Komisję, materiału rozmnożeniowego należącego do kategorii spełniającej mniej rygorystyczne wymagania.
2.
Kategoria materiału rozmnożeniowego każdej danej odmiany jest zaopatrzona w etykietę przewidzianą dla odpowiadającej jej kategorii; w każdym innym przypadku etykieta jest brązowa.
Etykieta jest zawsze zawierać informację, że materiał rozmnożeniowy w odniesieniu do jego kategorii spełnia mniej rygorystyczne wymagania.
Artykuł 15
1.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do materiału rozmnożeniowego przeznaczonego na wywóz do państw trzecich.
2.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, najpóźniej 31 grudnia 1969 r. przyjmuje środki dotyczące materiału rozmnożeniowego produkowanego w państwach trzecich i będącego przedmiotem obrotu we Wspólnocie.
Artykuł 16
1.
W obrębie Wspólnoty przeprowadzane są badania w celu oszacowania jakości materiału rozmnożeniowego; badania te podlegają inspekcji przeprowadzanej przez Komitet określony w art. 17.
2.
Badania te, w pierwszym etapie, są stosowane w celu zharmonizowania technicznych metod kwalifikacji kwalifikowanego materiału rozmnożeniowego oraz kontroli standardowego materiału rozmnożeniowego w celu uzyskania równoważnych wyników.
Jak tylko cel ten zostanie osiągnięty, coroczne sprawozdania okresowe będą sporządzane w sprawie porównawczych testów i wysyłane z zachowaniem poufności do Państw Członkowskich i do Komisji.
Komisja stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 17, ustala datę sporządzenia pierwszego sprawozdania.
3.
Komisja, stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 17, podejmuje niezbędne ustalenia dotyczące przeprowadzania badań.
Badaniom może także podlegać materiał rozmnożeniowy wyprodukowany w państwach trzecich.
Artykuł 17
1.
W przypadku stosowania procedury ustanowionej w niniejszym artykule, wszelkie sprawy są przekazywane przez przewodniczącego, zarówno z jego własnej inicjatywy, jak i na życzenie przedstawiciela Państwa Członkowskiego, do Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa (zwanego dalej "Komitetem"), powołanego decyzją Rady z dnia 14 czerwca 1966 r. [2]
2.
W Komitecie głosy Państw Członkowskich są ważone zgodnie z art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
Przedstawiciel Komisji przedstawia Komitetowi projekt środków, które mają być przyjęte.
Komitet wydaje swoją opinię o takich środkach w terminie ustalonym przez przewodniczącego, w zależności od pilności sprawy.
Opinie są wydawane większością dwunastu głosów.
4.
Komisja przyjmuje środki, które stosuje się bezzwłocznie.
Jednakże, jeśli środki te nie są zgodne z opinią Komitetu, Komisja niezwłocznie powiadamia o tym Radę.
W takim przypadku, Komisja może odroczyć stosowanie środków, które przyjęła, na okres nie dłuższy niż jeden miesiąc licząc od daty powiadomienia.
Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów, może podjąć inną decyzję w ciągu jednego miesiąca.
Artykuł 18
Niniejsza dyrektywa nie narusza przepisów prawa krajowego uzasadnionych ochroną zdrowia i życia ludzi, zwierząt lub roślin albo ochroną własności przemysłowej i handlowej.
Artykuł 19
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie, najpóźniej do 1 lipca 1969 r. środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 20
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
DYREKTYWA RADY
z dnia 30 kwietnia 1968 r.
w sprawie wspólnej metody obliczania przeciętnych stawek przewidzianych w art. 97 Traktatu
(68/221/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 99 i 100,
uwzględniając decyzję z dnia 21 czerwca 1960 r. podjętą przez przedstawicieli rządów Państw Członkowskich na posiedzeniu Rady,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Zgromadzenia[1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[2],
a także mając na uwadze, co następuje: od czasu wejścia w życie Traktatu, ustalanie przeciętnych stawek przewidzianych w art. 97 w celu wyrównania obciążeń podatkami obrotowymi, nakładanymi zgodnie z kumulatywnym i wielofazowym systemem opodatkowania, nieustannie powoduje trudności, które wpływają na właściwe funkcjonowanie wspólnego rynku; ujemne skutki powiększają się wraz ze zniesieniem należności celnych we Wspólnocie;
przyszłe ponowne przystosowanie opłat wyrównawczych i zwrotów powinno zapewnić większą fiskalną neutralność istniejących kumulatywnych i kaskadowych systemów podatków obrotowych w stosunku do handlu międzynarodowego i umożliwienie w ten sposób dokonania przejścia na wspólny system podatku od wartości dodanej w najlepszych możliwych warunkach; z tego powodu takie ponowne przystosowania pozostają w zgodzie z kryteriami ustanowionymi w decyzji z dnia 21 czerwca 1960 r. podjętej na spotkaniu przedstawicieli rządów Państw Członkowskich, zebranych w Radzie;
wspomniane wyżej trudności wynikają głównie z różnic między metodami stosowanymi przez Państwa Członkowskie w celu obliczania tych stawek;
w interesie wspólnego rynku, zanim we wszystkich Państwach Członkowskich zostanie wprowadzony podatek od wartości dodanej, jest zharmonizowanie różnych metod, przyjmujących wspólne i rozsądne reguły obliczania, które zapewnią przestrzeganie limitów ustalonych w art. 97 Traktatu i umożliwią kontrolę uzyskanych w ten sposób przeciętnych stawek;
w celu uwzględnienia w największym stopniu rzeczywistych warunków produkcji, tak wyrobów, jak i grup wyrobów, zasady takie muszą przewidywać ważenie obciążeń podatkowych;
zasady takie muszą zostawiać Państwom Członkowskim otwartą możliwość korzystania z pewnych szacunków stawek ryczałtowych;
Komisja powinna zostać upoważniona do ustanowienia, w drodze dyrektyw przyjętych po konsultacjach z Państwami Członkowskimi, zasad stosowania wspólnej metody naliczania;
w celu ułatwienia Komisji zapewnienia obowiązku czuwania nad przestrzeganiem limitów ustalonych dla stawek przeciętnych, należy postanowić, że Państwa Członkowskie muszą przedstawić Komisji z własnej inicjatywy obliczenia oparte na wspólnej metodzie przed wprowadzeniem lub zmianą przeciętnej stawki,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Jeżeli na podstawie art. 97 Traktatu Państwo Członkowskie wprowadza lub zmienia przeciętną stawkę w celu wyrównania, w odniesieniu zarówno do przywozu jak i wywozu, podatku obrotowego, który jest nałożony bezpośrednio lub pośrednio na wytwarzanie wyrobu lub grupy wyrobów, stawka ta jest obliczana zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy i w odniesieniu do rzeczywistych warunków produkcji.
2.
Przepisów niniejszej dyrektywy nie stosuje się do:
- przeciętnych stawek istniejących w momencie wejścia niniejszej dyrektywy w życie, nawet jeżeli były one stosowane do obliczania poprzednich obciążeń podatkowych zgodnie z przepisami art. 6;
- adaptacji przeciętnych stawek wynikających wyłącznie z ogólnej zmiany stawki podatku obrotowego.
Artykuł 2
1.
Średnie obciążenie wyrobu podatkiem jest równe średniej ważonej obciążeń podatkowych tego wyrobu na różnych reprezentatywnych etapach jego produkcji, ustalonych w odniesieniu do każdego etapu zgodnie z przepisami art. 3-6.
Średnia ważona jest oparta na znaczeniu każdego etapu produkcji ogólnej tego wyrobu.
2.
Średnie obciążenie podatkiem grupy produktów jest równe średniej ważonej średnich obciążeń podatkowych wyrobów reprezentatywnych dla tej grupy.
Zakres grupy wyrobów określa liczbę reprezentatywnych wyrobów, które należy wziąć pod uwagę.
Dla każdego wyrobu reprezentatywnego średnie obciążenie podatkowe oblicza się zgodnie z przepisami ust. 1.
Średnia ważona jest oparta na znaczeniu wyrobów reprezentatywnych w stosunku do łącznej produkcji grupy wyrobów.
Artykuł 3
Do celów obliczania obciążeń podatkowych wyrobu w ostatnim etapie produkcji można uwzględnić obciążenia podatkowe, na tym etapie, wszystkich czynników w koszcie własnym.
Artykuł 4
1.
Do celów obliczania obciążenia podatkowego wyrobu na przedostatnim etapie, można uwzględnić obciążenia na tym etapie tych surowców, półproduktów i wyrobów gotowych, które są użyte w surowcach, półproduktach i wyrobach gotowych uwzględnionych na ostatnim etapie, oraz w jakimkolwiek innym czynniku lub elemencie uwzględnianym na ostatnim etapie, jeżeli na tym etapie stanowi on przynajmniej 3 % ceny sprzedaży wyrobu końcowego przed opodatkowaniem.
2.
Do celów obliczania obciążenia podatkowego produktu na pozostałych etapach można uwzględnić obciążenia nałożone na każdym z tych etapów na te surowce, półprodukty i wyroby gotowe, które mają służyć do produkcji surowca, półproduktu lub wyrobu gotowego branego pod uwagę na etapie końcowym.
Artykuł 5
1.
Jeżeli w odniesieniu do czynnika lub elementu uwzględnianego na którymkolwiek etapie, obciążenie podatkowe na poprzednich etapach nie było obliczane zgodnie z art. 4, obciążenie tego czynnika lub tego elementu może być zwiększone ryczałtowo o 50 %.
Jeżeli natomiast kwota obciążenia podatkowego tego czynnika lub tego elementu wynika z zastosowania stawki specjalnej, kwota ta musi zostać, w celu zastosowania ryczałtu podatkowego, przeliczona przed zastosowaniem stawki standardowej, na podstawie stawki ogólnej podatku obrotowego.
W przypadku gdy ta stawka specjalna obejmuje jeden lub więcej poprzednich etapów, obciążenie wynikające z zastosowania tej stawki nie może być zwiększane ryczałtowo.
2.
Obliczone w ten sposób obciążenie za poprzednie etapy nie może przekroczyć obciążenia, które wynikałoby z zastosowania do tego czynnika lub elementu przepisów art. 4 i 6.
Artykuł 6
Jeżeli w odniesieniu do czynnika lub elementu uwzględnionego na którymkolwiek etapie istnieje już średnia stawka, może ona być użyta do obliczenia poprzedniego obciążenia tego czynnika lub tego elementu podatkiem zgodnie z art. 97.
Zastosowanie tej stawki jest obowiązkowe, jeżeli jest poparta obliczeniami przedstawionymi Komisji zgodnie z art. 10.
Artykuł 7
1.
Jeżeli, w przypadku wyrobu lub grupy wyrobów, Państwo Członkowskie rezygnuje z obliczania średniego obciążenia podatkowego zgodnie z art. 2-6, obciążenie to może być oszacowane według stawki ryczałtowej odpowiadającej 100 %, 75 %, 50 % lub 30 % ogólnej stawki podatku obrotowego, zgodnie z tym, czy czynniki i elementy wyrobu albo grupy wyrobów, które mogą być uwzględnione w stadium końcowym i podlegają stawce ogólnej albo stawce zwiększonej podatku obrotowego, stanowią odpowiednio 65 %, 50 %, 35 % lub mniej niż 35 % ceny sprzedaży wyrobu albo grupy wyrobów przed opodatkowaniem.
2.
Obciążenie obliczone w ten sposób nie może przekroczyć średniego obciążenia podatkiem, które wynikałoby z zastosowania przepisów art. 2-4 i 6.
Artykuł 8
Przeciętne stawki zaokrągla się o pół procenta w górę lub w dół, zależnie, czy ułamek dziesiętny uzyskanej stawki osiąga lub nie osiąga 0,75 lub 0,25.
Artykuł 9
Po konsultacji z Państwami Członkowskimi Komisja, jeżeli będzie to niezbędne, określi dyrektywą procedurę stosowania art. 1-8.
Artykuł 10
1.
Jeżeli Państwo Członkowskie zamierza wprowadzić lub zmienić przeciętną stawkę, przedstawia Komisji wyliczenia średniego obciążenia podatkiem, ustanowione na podstawie przepisów art. 1-8.
2.
Jeżeli Komisja uzna, że obciążenie podatkiem ryczałtowym zgodnie z art. 5 lub art. 7 przekracza limity ustanowione w ust. 2 tych artykułów, Państwo Członkowskie przedstawi Komisji na jej wniosek wyliczenie tego obciążenia, ustalone zgodnie a art. 2-4 i 6.
Artykuł 11
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy.
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 19 lipca 1968 r.
w sprawie ujednolicenia przepisów dotyczących bezcłowego dopuszczenia do obrotu paliw znajdujących się w zbiorniku paliwa pojazdów dostawczych
(68/297/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnoty Europejskie, w szczególności jego art. 75 i 99,
uwzględniając decyzję Rady z dnia 13 maja 1965 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów dotyczących konkurencji w transporcie kolejowym, drogowym i żegludze śródlądowej [1], w szczególności jej art. 1 lit. b),
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: przyjęcie wspólnej polityki transportowej wymaga ustalenia wspólnych reguł obowiązujących w transporcie międzynarodowym do lub z terytorium jednego z Państw Członkowskich oraz w zakresie tranzytu przez terytorium jednego lub kilku Państw Członkowskich;
ustanowienie tych wspólnych reguł musi także obejmować ujednolicenie przepisów w sprawie bezcłowego dopuszczenia do obrotu paliw znajdujących się w zbiorniku paliwa pojazdów dostawczych;
w celu harmonizacji zasad konkurencji między przedsiębiorstwami transportowymi w poszczególnych Państwach Członkowskich:
- należy określić minimalną ilość paliwa dopuszczonego do obrotu bez opłat celnych oraz warunki bezcłowego dopuszczenia do obrotu dodatkowych ilości paliw,
- przepisy dotyczące bezcłowego dopuszczenia do obrotu paliw powinny być takie same, niezależnie od tego, w którym Państwie Członkowskim pojazd jest zarejestrowany;
w celu uniknięcia nadużyć w bezcłowym przywozie paliw, należy wydać przepisy szczególne dla stref przygranicznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie, działając zgodnie z niniejszą dyrektywą, przystępują do ujednolicania przepisów dotyczących bezcłowego dopuszczenia do obrotu paliwa znajdującego się w zbiorniku paliwa pojazdów dostawczych zarejestrowanych w Państwach Członkowskich, które przekraczają wspólne granice Państw Członkowskich.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy "pojazdem dostawczym" jest każdy pojazd silnikowy, który zgodnie ze swoją konstrukcją i wyposażeniem przeznaczony jest do zarobkowego lub nieodpłatnego przewozu:
a) więcej niż dziewięciu osób, włączając kierowcę;
b) rzeczy.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie dopuszczą do obrotu najpóźniej od dnia 1 lutego 1969 r. bezcłowy przywóz 50 litrów paliwa.
2.
W przypadku podejmowania jakichkolwiek działań zmierzających do istotnego zbliżenia krajowych systemów dotyczących opodatkowania oleju napędowego, Rada stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji określi ilość paliwa, o jaką Państwa Członkowskie zwiększą ilość przewidzianą w ust. 1.
Rada w ten sam sposób ustali bezcłowe dopuszczenie do obrotu całości paliwa znajdującego się w zwykłym zbiorniku paliwa pojazdów dostawczych, o ile w wystarczający sposób zmniejszone zostały rozbieżności pomiędzy tymi systemami.
3.
Każde Państwo Członkowskie może zezwolić na zwiększony bezcłowy przywóz paliw w ilościach dopuszczonych zgodnie z ust. 1 i 2.
4.
Ilości paliwa określone przez Państwo Członkowskie zgodnie z powyższymi ustępami muszą być jednakowe, niezależnie od tego, w jakim Państwie Członkowskim pojazd dostawczy został zarejestrowany.
Artykuł 4
W żadnym przypadku przepisy, które zostaną przyjęte przez Państwo Członkowskie na mocy niniejszej dyrektywy, nie mogą być mniej korzystne niż przepisy tego Państwa Członkowskiego stosowane do pojazdów dostawczych, które zostały zarejestrowane w państwach trzecich i przekraczają wspólne granice Państw Członkowskich.
Artykuł 5
1.
Każde Państwo Członkowskie może po zasięgnięciu opinii Komisji ograniczyć ilości paliwa, które zgodnie z art. 3 ust. 2 mogą być bezcłowo dopuszczone do obrotu, jeśli chodzi o pojazdy dostawcze wykorzystywane w transporcie międzynarodowym na obszarze do 25 km w linii prostej od strefy przygranicznej tego państwa.
2.
Ilości paliwa, określone przez Państwo Członkowskie zgodnie z ust. 1, są jednakowe, niezależnie od tego, w którym Państwie Członkowskim pojazdy dostawcze zostały zarejestrowane.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie powiadomią Komisję o środkach podjętych na mocy niniejszej dyrektywy.
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 15 października 1968 r.
w sprawie zniesienia ograniczeń w przemieszczaniu się i pobycie pracowników Państw Członkowskich i ich rodzin we Wspólnocie
(68/360/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 49,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno–Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady EWG nr 1612/68 [3] określiło przepisy regulujące swobodę przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty; w konsekwencji, należy przyjąć środki w celu zniesienia wciąż istniejących ograniczeń dotyczących przepływu i pobytu wewnątrz Wspólnoty, które będą dostosowane do praw i przywilejów, przyznanych przez wspomniane rozporządzenie, obywatelom wszystkich Państw Członkowskich, którzy przemieszczają się w celu prowadzenia działalności w charakterze pracowników najemnych, oraz członkom ich rodzin;
zasady stosowane do pobytu powinny, na tyle, na ile to możliwe, zrównać status pracowników z innych Państw Członkowskich i członków ich rodzin ze statusem własnych obywateli;
koordynacja w zakresie specjalnych środków, dotyczących przepływu i pobytu cudzoziemców, uzasadnionych na gruncie porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego, jest przedmiotem dyrektywy Rady z dnia 25 lutego 1964 r.
[4], przyjętej na mocy art. 56 ust. 2 Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie, działając zgodnie z niniejszą dyrektywą, zniosą ograniczenia w zakresie przepływu i pobytu obywateli wspomnianych Państw i członków ich rodzin, do których stosuje się rozporządzenie EWG nr 1612/68.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie przyznają obywatelom, o których mowa w art. 1, prawo opuszczania ich terytorium w celu prowadzenia działalności w charakterze pracowników najemnych na terytorium innego Państwa Członkowskiego.
Prawo takie będzie wykonywane jedynie poprzez wystawienie ważnego dowodu tożsamości lub paszportu.
Członkowie rodzin będą korzystać z takiego samego prawa, jakie przysługuje obywatelowi, na którego utrzymaniu pozostają.
2.
Państwa Członkowskie, działając zgodnie z ich prawami krajowymi, wystawią bądź przedłużą swoim obywatelom dowód tożsamości lub paszport, który w szczególności potwierdza ich obywatelstwo.
3.
Paszport musi być ważny co najmniej na wszystkie Państwa Członkowskie oraz państwa, przez które jego posiadacz musi przejechać, podróżując pomiędzy Państwami Członkowskimi.
W sytuacji gdy paszport jest jedynym dokumentem, na którego podstawie jego posiadacz może legalnie opuścić kraj, okres jego ważności nie może być krótszy niż pięć lat.
4.
Państwa Członkowskie nie mogą wymagać od obywateli, o których mowa w art. 1, jakichkolwiek wiz wyjazdowych lub równorzędnych dokumentów.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie pozwolą osobom, o których mowa w art. 1, na wjazd na ich terytorium za okazaniem ważnego dowodu tożsamości lub paszportu.
2.
Żadne wizy wjazdowe lub równorzędne dokumenty nie będą wymagane, z wyjątkiem członków rodziny niebędących obywatelami żadnego z Państw Członkowskich.
Państwa Członkowskie udzielą takim osobom wszelkich ułatwień w celu uzyskania wszystkich niezbędnych wiz.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie przyznają prawo pobytu na ich terytorium osobom, o których mowa w art. 1, mogącym okazać dokumenty wymienione w ust. 3.
2.
Jako dowód prawa pobytu wydawany będzie dokument zatytułowany "Karta pobytu obywatela Państwa Członkowskiego EWG".
Dokument musi zawierać oświadczenie, iż został wydany na mocy rozporządzenia (EWG) nr 1612/68 oraz środków przyjętych przez Państwa Członkowskie w celu realizacji niniejszej dyrektywy.
Tekst takiego oświadczenia zawarty jest w załączniku do niniejszej dyrektywy.
3.
Do momentu wydania "Karty pobytu obywatela Państwa Członkowskiego EWG" Państwa Członkowskie mogą żądać okazania następujących dokumentów:
- od pracownika:
a) dokumentu, na podstawie którego pracownik wjechał na ich terytorium;
b) potwierdzenia zobowiązania pracodawcy do zatrudnienia bądź zaświadczenia o zatrudnieniu;
- od członków rodziny pracownika:
c) dokumentu, na którego podstawie powyższe osoby wjechały na ich terytorium;
d) dokumentu wystawionego przez właściwy organ kraju pochodzenia lub państwa, z którego przyjechały, stanowiącego o ich pokrewieństwie;
e) w przypadkach, o których mowa w art. 10 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia EWG nr 1612/68, dokumentu wystawionego przez właściwy organ kraju pochodzenia lub państwa, z którego przyjechały, zaświadczającego, że pozostają one na utrzymaniu pracownika lub że mieszkają z nim pod jednym dachem w danym kraju.
4.
Członkowi rodziny, który nie jest obywatelem Państwa Członkowskiego, wystawiona zostanie karta pobytu o takim samym okresie ważności, na jaki karta została wydana pracownikowi, na którego utrzymaniu pozostaje.
Artykuł 5
Dopełnienie formalności w celu uzyskania karty pobytu nie będzie stać na przeszkodzie w natychmiastowym podjęciu pracy przez osobę ubiegającą się o pracę na podstawie zawartej umowy.
Artykuł 6
1.
Karta pobytu:
a) musi być ważna na całym terytorium Państwa Członkowskiego, które ją wydało;
b) musi być ważna przez okres co najmniej 5 lat od daty wydania oraz automatycznie odnawialna.
2.
Przerwy w pobycie nieprzekraczające sześciu kolejnych miesięcy oraz nieobecność związana z odbywaniem służby wojskowej nie będą wpływać na ważność karty pobytu.
3.
W przypadku gdy pracownik zatrudniony jest na okres przekraczający trzy miesiące, ale nieprzekraczający jednego roku, u pracodawcy w kraju przyjmującym lub w charakterze osoby świadczącej usługi, przyjmujące Państwo Członkowskie wyda mu kartę pobytu, której ważność może ograniczać się do planowanego okresu zatrudnienia
Z zastrzeżeniem przepisów art. 8 ust. 1 lit. c) karta pobytu wydana będzie także pracownikowi sezonowemu zatrudnionemu na okres dłuższy niż trzy miesiące. Okres zatrudnienia musi zostać udokumentowany stosownie do art. 4 ust. 3 lit. b).
Artykuł 7
1.
Ważna karta pobytu nie może zostać pracownikowi cofnięta wyłącznie na podstawie faktu, że nie jest on już zatrudniony lub z powodu czasowej niezdolności do pracy na skutek choroby lub wypadku albo dlatego że pozostaje on bezrobotny nie z własnej woli, co zostanie należycie potwierdzone przez właściwe biuro pracy.
2.
W przypadku gdy karta pobytu jest odnawiana po raz pierwszy, okres pobytu może być ograniczony, jednakże na okres nie krótszy niż na dwanaście miesięcy, jeżeli pracownik pozostaje bezrobotny nie z własnej woli w Państwie Członkowskim przez okres dłuższy niż dwanaście kolejnych miesięcy.
Artykuł 8
1.
Państwa Członkowskie, nie wydając kart pobytu, uznają prawo do pobytu na ich terytorium:
a) pracownika wykonującego pracę najemną, jeżeli działalność nie jest planowana na dłużej niż trzy miesiące.
Dokument, na podstawie którego osoba taka wjechała na terytorium Państwa Członkowskiego, oraz oświadczenie pracodawcy w sprawie planowanego okresu zatrudnienia uznawane będą za wystarczające do legalnego pobytu; oświadczenie pracodawcy nie będzie jednakże wymagane w przypadku pracowników objętych przepisami dyrektywy Rady z dnia 25 lutego 1964 r. [5], dotyczącej realizacji swobody przedsiębiorczości i swobodnego świadczenia usług w odniesieniu do pośrednictwa handlowego, przemysłu i rzemiosła.
b) pracownika, który mając miejsce pobytu na terytorium Państwa Członkowskiego, do którego z reguły powraca codziennie lub co najmniej raz w tygodniu, jest zatrudniony na terytorium innego Państwa Członkowskiego.
Właściwy organ państwa, w którym jest on zatrudniony, może wydać takiemu pracownikowi specjalne zezwolenie, ważne przez pięć lat i automatycznie odnawialne;
c) pracownika sezonowego, który posiada umowę o pracę poświadczoną przez właściwy organ Państwa Członkowskiego, na którego terytorium przybył w celu wykonywania pracy.
2.
We wszystkich przypadkach, o których mowa w ust. 1, właściwe organy przyjmującego Państwa Członkowskiego mogą zażądać, by pracownik meldował swoją obecność na jego terytorium.
Artykuł 9
1.
Karty pobytu przyznane obywatelom Państwa Członkowskiego EWG, o których mowa w niniejszej dyrektywie, będą wydawane i odnawiane bez żadnych opłat lub za opłatą nieprzewyższającą opłat i podatków pobieranych od własnych obywateli za wydawanie dowodów tożsamości.
2. Wiza, o której mowa w art. 3 ust. 2 i art. 8 ust. 1 lit. c), będzie wolna od opłat.
3.
Państwa Członkowskie podejmą niezbędne kroki w celu uproszczenia, na ile to możliwe, formalności i procedur otrzymywania dokumentów, wymienionych w ust. 1.
Artykuł 10
Państwa Członkowskie nie będą odstępować od przepisów niniejszej dyrektywy z wyjątkiem względów porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego.
Artykuł 11
1.
Niniejsza dyrektywa nie narusza postanowień Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, odnoszących się do pracowników o uznanych kwalifikacjach w dziedzinie górnictwa i produkcji stali, ani postanowień Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, dotyczących prawa zatrudniania osób wykwalifikowanych w dziedzinie energii jądrowej, ani jakichkolwiek środków służących realizacji tych Traktatów.
2.
Niemniej jednak niniejsza dyrektywa będzie miała zastosowanie do kategorii pracowników, o których mowa w ust. 1, oraz do członków ich rodzin w takim zakresie, w jakim ich sytuacja prawna nie będzie regulowana przez wyżej wymienione Traktaty lub środki.
Artykuł 12
1.
Państwa Członkowskie w ciągu dziewięciu miesięcy od ogłoszenia niniejszej dyrektywy wprowadzą konieczne środki w celu wprowadzenia w życie jej przepisów i powiadomią o nich niezwłocznie Komisję.
2.
Państwa Członkowskie notyfikują Komisji zmiany dokonane w przepisach prawnych i administracyjnych w celu uproszczenia formalności i procedur związanych z wydawaniem takich dokumentów, które są nadal konieczne do wjazdu, wyjazdu i pobytu pracowników i członków ich rodzin.
Artykuł 13
1.
Dyrektywa Rady z dnia 25 marca 1964 r. [6], dotycząca zniesienia ograniczeń w przepływie i pobycie pracowników i ich rodzin wewnątrz Wspólnoty, pozostanie w mocy do momentu wykonania niniejszej dyrektywy przez Państwa Członkowskie.
2.
Karty pobytu, wydane na mocy dyrektywy, o której mowa w ust. 1, pozostaną ważne do końca okresu, na jaki zostały wystawione.
Artykuł 14
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 20 grudnia 1968 r.
nakładająca na Państwa Członkowskie Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej obowiązek utrzymywania minimalnych zapasów surowej ropy naftowej i/lub produktów ropopochodnych
(68/414/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 103,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Zgromadzenia [1],
a także mając na uwadze co następuje: przywożona ropa naftowa i produkty ropopochodne mają coraz większe znaczenie w zaopatrzeniu Wspólnoty w dostawy energii; wszelkie trudności, nawet czasowe, powodujące zmniejszenie dostaw tych produktów przywożonych z państw trzecich, mogą powodować poważne zakłócenia w działalności gospodarczej Wspólnoty; wobec tego faktu Wspólnota musi mieć możliwość wyeliminowania lub przynajmniej zmniejszenia wszelkich negatywnych skutków w takim przypadku;
kryzys w uzyskaniu dostaw może pojawić się nieoczekiwanie i dlatego konieczne jest ustanowienie środków niezbędnych do zrekompensowania możliwych niedoborów;
w tym celu konieczne jest zwiększenie bezpieczeństwa dostaw ropy naftowej i produktów ropopochodnych w Państwach Członkowskich przez utworzenie i utrzymywanie minimalnych zapasów najważniejszych produktów ropopochodnych;
produkcja krajowa przyczynia się, sama przez się, do zwiększenia bezpieczeństwa dostaw; warunki produkcji wspólnotowej i większe bezpieczeństwo dostaw związane z tą produkcją uzasadniają nałożenie na Państwa Członkowskie obowiązku utrzymywania zapasów surowców przywożonych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie przyjmują odpowiednie ustawy, rozporządzenia lub przepisy administracyjne w celu utrzymania w sposób ciągły, uwzględniając przepisy art. 2 i 7, swoich własnych zapasów produktów ropopochodnych na poziomie odpowiadającym, dla każdej z kategorii produktów ropopochodnych wyszczególnionych w art. 3, co najmniej sześćdziesięciopięciodniowej przeciętnej dziennej konsumpcji krajowej w poprzedzającym roku kalendarzowym.
Część krajowego zużycia produktów pochodnych ropy naftowej, wytwarzanych lokalnie przez Państwo Członkowskie, może zostać pomniejszona maksymalnie o 15 % całości tego zużycia.
Dostawy paliw dla statków morskich nie są włączane do obliczeń zużycia krajowego.
Artykuł 2
Nie naruszając przepisów art. 1, Państwa Członkowskie mogą wyłączyć przedsiębiorstwa z obowiązku utrzymywania zapasów w odniesieniu do ilości nieprzekraczających ilości produktów, które te przedsiębiorstwa wytwarzają z lokalnie produkowanej ropy naftowej.
Artykuł 3
Przy obliczaniu konsumpcji krajowej bierze się pod uwagę następujące kategorie produktów:
- paliwo samochodowe i paliwa lotnicze (benzyna silnikowa i paliwo do silników odrzutowych),
- olej gazowy, olej napędowy, nafta oświetleniowa i materiały pędne do silników lotniczych na bazie nafty,
- oleje opałowe.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie przedkładają Komisji sprawozdania statystyczne wykazujące rzeczywiste zapasy utrzymywane w końcu każdego kwartału, sporządzone zgodnie z art. 5 i 6, określając liczbę dni średniej konsumpcji w poprzedzającym roku kalendarzowym, którym te zapasy odpowiadają.
Sprawozdanie to musi zostać przedłożone w ciągu dziewięćdziesięciu dni od końca każdego kwartału.
Artykuł 5
W sprawozdaniach statystycznych dotyczących zapasów, określonych w art. 4, wyroby gotowe są obliczane zgodnie z ich rzeczywistym tonażem; ropa naftowa i półprodukty są obliczane:
- proporcjonalnie do ilości każdej kategorii produktu uzyskanego w trakcie poprzedniego roku kalendarzowego w rafineriach państwowych danego kraju; lub
- na podstawie programów produkcyjnych rafinerii danego kraju na rok bieżący; lub
- na podstawie stosunku całkowitej ilości produktów podlegających obowiązkowi składowania, wytworzonej w poprzedzającym roku w danym kraju, do całkowitej ilości ropy naftowej zużytej w ciągu tego roku; powyższe stosuje się do nie więcej niż 10 % całkowitego zobowiązania w odniesieniu do pierwszej i drugiej kategorii (benzyna i oleje gazowe) i nie więcej niż 50 % w odniesieniu do trzeciej kategorii (oleje opałowe).
Jeżeli składniki mieszanek są przeznaczone do wytwarzania wyrobów gotowych wymienionych w art. 3, mogą być zastąpione produktami, dla których są przeznaczone.
Artykuł 6
1.
Przy obliczaniu poziomu minimalnych zapasów, określonych w art. 1, do skróconych statystyk włącza się tylko te ilości, które będą całkowicie do dyspozycji Państwa Członkowskiego w przypadku powstania trudności w zaopatrzeniu w ropę naftową.
Zgodnie z przepisami ust. 2, zapasy te muszą być zlokalizowane na terytorium zainteresowanego państwa.
2.
Do celów zastosowania niniejszej dyrektywy, zapasy mogą być tworzone na podstawie oddzielnych umów międzyrządowych, na terytorium jednego Państwa Członkowskiego na rzecz przedsiębiorstw założonych w innym Państwie Członkowskim.
W takich przypadkach Państwo Członkowskie, na którego terytorium zapasy są utrzymywane, nie może sprzeciwiać się przetransportowaniu ich do innych Państw Członkowskich; w miarę możliwości nadzoruje ono te zapasy, lecz nie wolno mu włączać ich do swoich sprawozdań statystycznych.
Państwo Członkowskie, w którego imieniu zapasy te są utrzymywane, może włączyć je do swoich sprawozdań statystycznych.
Projekty umów wymienionych w pierwszym akapicie są przesyłane Komisji, która może wyrazić swoją opinię do wiadomości rządów zainteresowanych państw.
Po zawarciu umowy notyfikowane są Komisji, która podaje je do wiadomości innych Państw Członkowskich.
Umowy spełniają następujące warunki:
- muszą odnosić się do ropy naftowej i wszystkich produktów ropopochodnych objętych niniejszą dyrektywą;
- muszą wyszczególniać procedury kontroli i identyfikacji objętych nimi zapasów;
- muszą być zawierane na czas nieokreślony;
- muszą zawierać klauzulę, że w przypadkach kiedy przewidują możliwość jednostronnego rozwiązania, rozwiązanie takie nie jest możliwe w przypadku kryzysu w zaopatrzeniu, i że w każdym przypadku Komisja jest wcześniej informowana o każdym rozwiązaniu umowy.
3.
Uwzględniając przepisy ust. 1, do zapasów można włączać, co następuje:
- zapasy na pokładzie tankowców ropy naftowej będące w porcie w celu wyładunku, po dopełnieniu formalności portowych;
- zapasy utrzymywane w porcie wyładunku;
- zapasy utrzymywane w zbiornikach na wejściu rurociągów roponośnych;
- zapasy utrzymywane w zbiornikach rafinerii, z wyłączeniem zapasów w rurociągach i instalacjach rafineryjnych;
- zapasy utrzymywane w zbiornikach przez rafinerie i przez firmy przywożące, magazynujące i hurtowe firmy dystrybucyjne;
- zapasy utrzymywane w zbiornikach przez dużych konsumentów zgodnie z krajowymi przepisami dotyczącymi obowiązku utrzymywania stałych zapasów;
- zapasy utrzymywane na barkach i statkach przybrzeżnych w trakcie transportu wewnątrz granic państwowych, jeżeli właściwe władze mogą kontrolować takie zapasy oraz pod warunkiem że mogą one być niezwłocznie udostępnione.
W konsekwencji należy w szczególności wykluczyć ze sprawozdań statystycznych lokalną, jeszcze niewydobytą ropę naftową, zapasy przeznaczone do bunkrowania statków morskich, zapasy objęte procedurą tranzytu, z wyłączeniem zapasów wymienionych w ust. 2, zapasy w rurociągach, w cysternach drogowych i kolejowych, w zbiornikach magazynowych stacji paliw i zapasy utrzymywane przez małych użytkowników.
Ilości utrzymywane przez siły zbrojne i przez kompanie naftowe dla sił zbrojnych są również wyłączone ze sprawozdań statystycznych.
Artykuł 7
W przypadku powstania trudności z zaopatrzeniem w ropę we Wspólnocie, Komisja, na żądanie któregokolwiek Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy, organizuje konsultacje między Państwami Członkowskimi.
Poza przypadkami naglącej konieczności lub w celu pokrycia niewielkich potrzeb lokalnych, przed przewidzianymi powyżej konsultacjami Państwa Członkowskie powstrzymują się od korzystania ze swoich zapasów w ilościach, które spowodowałyby zmniejszenie tych zapasów poniżej obowiązkowego poziomu minimalnego.
Państwa Członkowskie informują Komisję o wszelkich poborach ze swoich zapasów rezerwowych i czynią to w możliwie najkrótszym terminie:
- data, kiedy zapasy spadły poniżej obowiązkowego poziomu minimalnego;
- powody tego zmniejszenia;
- ewentualne środki, które podjęto w celu uzupełnienia zapasów;
- oszacowanie, o ile to możliwe, prawdopodobnego rozwoju sytuacji w odniesieniu do zapasów pozostających poniżej obowiązkowego poziomu.
Artykuł 8
Utworzenie zapasów wymaganych przez niniejszą dyrektywę nastąpi w możliwie najkrótszym terminie po jej notyfikacji, lecz nie później niż dnia 1 stycznia 1971 r.
Państwa Członkowskie informują Komisję o przyjętych w tym celu środkach.
Artykuł 9
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
DYREKTYWA RADY
z dnia 20 grudnia 1968 r.
zmieniająca po raz trzeci dyrektywę Rady w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących barwników mogących mieć zastosowanie w środkach spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi
(68/419/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
na mocy art. 2 i art. 12 ust. 2 dyrektywy Rady z dnia 23 października 1962 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących barwników mogących mieć zastosowanie w środkach spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi[1], zmienionej ostatnio dyrektywą Rady z dnia 24 października 1967 r.[2], Państwa Członkowskie miały zakazać, w nieprzekraczalnym terminie do dnia 31 grudnia 1967 r., stosowania niektórych barwników, w szczególności orseiny sulfonowanej; zakaz ten miał wejść w życie do końca 1968 r.;
badania naukowe podjęte w zakresie orseiny sulfonowanej nie zostały dotychczas zakończone i do ich przeprowadzenia niezbędny jest dodatkowy termin;
należy od tej chwili upoważnić zainteresowane Państwa Członkowskie do wstrzymania wykonania zakazu stosowania odnośnego barwnika w celu umożliwienia zgromadzenia w międzyczasie wszelkich informacji niezbędnych do dokonania ostatecznej oceny,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do art. 12 ust. 2 dyrektywy Rady z dnia 23 października 1962 r. zmienionego art. 1 ust. 4 dyrektywy Rady z dnia 25 października 1965 r.[3] dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Jednakże odnośnie do orseiny sulfonowanej zmienione przepisy można stosować od dnia 1 stycznia 1972 r.".
Artykuł 2
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 234/68
z dnia 27 lutego 1968 r.
w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku żywych drzew i innych roślin, bulw, korzeni i podobnych, ciętych kwiatów i ozdobnych liści
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 42 i 43,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Zgromadzenia [1],
a także mając na uwadze, co następuje: funkcjonowaniu i rozwojowi wspólnego rynku produktów rolnych musi towarzyszyć ustanowienie wspólnej polityki rolnej, aby objąć nią w szczególności wspólną organizację rynków rolnych, która może przyjąć różnorodne formy zależnie od produktu;
produkcja żywych drzew i innych roślin, bulw, korzeni i podobnych, ciętych kwiatów i ozdobnych liści (zwanych dalej "żywymi roślinami"), jest szczególnie ważna dla gospodarki rolnej wielu regionów Wspólnoty; dla rolników w poszczególnych regionach przychody z takiej produkcji stanowią główną część ich dochodów; dlatego za pomocą odpowiednich środków powinny być podejmowane wysiłki zmierzające do ożywienia racjonalnej sprzedaży tych produktów i zapewniające stabilne warunki rynkowe;
jednym ze środków, które należy podjąć w celu ustanowienia wspólnej organizacji rynku, jest wprowadzenie wspólnych norm jakości produktów, o których mowa; z wprowadzenia tych norm powinno wynikać wyeliminowanie z rynku produktów o niewystarczającej jakości i ułatwianie stosunków handlowych, opartych na zasadzie uczciwej konkurencji, przyczyniające się w ten sposób do poprawy opłacalności produkcji;
stosowanie tych norm czyni koniecznym wprowadzenie pewnych form kontroli jakości produktów, które są przedmiotem normalizacji; w tym celu powinny zostać przewidziane środki umożliwiające taką kontrolę;
wywóz cebulek kwiatowych do państw trzecich ma istotne znaczenie gospodarcze dla Wspólnoty; kontynuacja i rozwój tego wywozu może być zapewniona przez stabilizację cen w tym handlu; w tym celu należałoby przewidzieć dla produktów, o których mowa, minimalne ceny wywozowe;
wspólna organizacja rynku żywych roślin uzasadnia zastosowanie Wspólnej Taryfy Celnej; regulacje w przywozie z państw trzecich powinny być skoordynowane i bezzwłocznie ujednolicone;
aby nie pozostawiać rynku Wspólnoty bez ochrony przed nadzwyczajnymi zakłóceniami, które mogą pojawić się z powodu przywozu lub wywozu, Wspólnota powinna mieć możliwość podjęcia bezzwłocznie wszystkich niezbędnych w tym celu środków;
wspólna organizacja rynku zakłada usunięcie na wewnętrznych granicach Wspólnoty wszystkich przeszkód dla swobodnego przepływu wymienionych towarów;
postanowienia Traktatu, które pozwalają na określenie pomocy udzielanej przez Państwa Członkowskie i zakazujące tej, która jest sprzeczna z rynkiem wspólnotowym, powinny mieć zastosowanie do żywych roślin;
w celu ułatwienia zastosowania zaproponowanych środków powinna zostać ustanowiona procedura dla umożliwienia ścisłej współpracy między Państwami Członkowskimi i Komisją w ramach Komitetu Zarządzającego;
wspólna organizacja rynku żywych roślin musi równocześnie w należnej mierze brać pod uwagę cele ustanowione w art. 39 i 110 Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ustanawia się wspólną organizację rynku w sektorze żywych drzew i innych roślin, bulw, korzeni i podobnych, kwiatów ciętych i ozdobnych liści, która obejmuje wspólne normy jakości i system obrotu w odniesieniu do produktów objętych rozdziałem 6 Wspólnej Taryfy Celnej.
Artykuł 2
W celu zachęcenia organizacji branżowych i międzybranżowych do wzmożonej działalności mogą zostać podjęte w odniesieniu do produktów, określonych w art. 1, następujące środki wspólnotowe:
- środki w celu poprawy jakości i ożywienia popytu,
- środki w celu wspierania lepszej organizacji produkcji i sprzedaży,
- środki w celu ułatwienia notowań trendów cen rynkowych.
Podstawowe zasady dotyczące tych środków przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 43 ust. 2 Traktatu.
Artykuł 3
Określa się normy jakości, rozmiarów i opakowań, jak również zakres stosowania tych norm, dla produktów określonych w art. 1 lub dla grup tych produktów; normy mogą odnosić się w szczególności do klasyfikacji jakości, opakowania, wyglądu i oznakowania.
Gdy normy zostały ustanowione, produkty, których one dotyczą, nie mogą być wystawione na sprzedaż, oferowane do sprzedaży, sprzedawane, dostarczane lub w inny sposób podlegać obrotowi, jeżeli nie są zgodne z tymi normami.
Normy i podstawowe zasady ich stosowania przyjmuje Rada, stanowiąca zgodnie z procedurą głosowania określoną w art. 43 ust. 2 Traktatu, na wniosek Komisji.
Artykuł 4
Dostosowania do norm jakości, w celu wzięcia pod uwagę wymagań handlowych w zakresie produkcji i wprowadzania do obrotu, są określane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 14.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie poddają kontroli jakości produkty, dla których zostały określone normy jakości.
Państwa Członkowskie powiadamiają inne Państwa Członkowskie i Komisję, nie później niż jeden miesiąc po wejściu w życie każdej normy jakości, o nazwie i adresie instytucji odpowiedzialnej za kontrolę produktu lub grupy produktów, dla których ustalone są normy jakości.
2.
Zasady stosowania ust. 1 są określone przyjmuje się, o ile zaistnieje taka potrzeba, zgodnie z procedurą określoną w art. 14, uwzględniając w szczególności potrzebę zapewnienia koordynacji prac instytucji kontrolujących i jednolitej wykładni i stosowania oraz zastosowania norm jakości.
Artykuł 6
Jeżeli normy jakości są określone, wszystkie publiczne oferty w formie reklam, katalogów lub wykazu cen muszą zawierać, jeżeli cena jest podana, wzmiankę o rodzaju produktu i jego klasyfikacji według wielkości lub wagi.
Artykuł 7
1.
Dla każdego z produktów według pozycji 06.01 A Wspólnej Taryfy Celnej jedna lub więcej cen minimalnych dla wywozu do państw trzecich może być zatwierdzona co roku we właściwym czasie przed sezonem sprzedaży, rozpoczynając w 1968 r., zgodnie z procedurą określoną w art. 14.
Wywóz tych produktów jest dozwolony tylko po cenie równej lub wyższej od ceny minimalnej zatwierdzonej dla danego produktu.
2.
Zasady stosowania ust. 1 przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 14.
Artykuł 8
1.
Wspólną Taryfę Celną stosuje się od dnia 1 lipca 1968 r. do produktów określonych w art. 1; od dnia wejścia w życie nie stosuje się innych przepisów celnych.
2.
Przepisy niezbędne w celu koordynacji i ujednolicenia systemów przywozu, stosowane przez każde Państwo Członkowskie w odniesieniu do państw trzecich, Rada przyjmuje przed dniem 1 lipca 1968 r., stanowiąc zgodnie z procedurą głosowania określoną w art. 43 ust. 2 Traktatu, na wniosek Komisji.
Przepisy są wdrażane najpóźniej dnia 1 stycznia 1969 r.
Artykuł 9
1.
Jeżeli z powodu przywozu lub wywozu rynek Wspólnoty w odniesieniu do jednego lub więcej produktów, wymienionych w art. 1, doświadcza poważnych zakłóceń, które mogą zagrozić celom określonym w art. 39 Traktatu, lub jest nimi zagrożony, stosuje się odpowiednie środki w obrocie z państwami trzecimi, dopóki takie zakłócenia lub groźba ich wystąpienia nie przestaną istnieć.
Rada, na wniosek Komisji, stanowiąc zgodnie z procedurą głosowania określoną w art. 43 ust. 2 Traktatu, przyjmuje szczegółowe zasady stosowania niniejszego ustępu oraz określa ograniczenia i przypadki, w których Państwa Członkowskie mogą podjąć środki ochrony.
2.
Jeżeli powstaje sytuacja określona w ust. 1, Komisja, na wniosek Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy, decyduje o niezbędnych środkach; o środkach tych powiadamia się Państwa Członkowskie i niezwłocznie się je stosuje.
Jeżeli Komisja otrzymuje wniosek Państwa Członkowskiego, podejmuje decyzję w ciągu dwudziestu czterech godzin następujących po otrzymaniu wniosku.
3.
Środki, o których decyduje Komisja, mogą być skierowane do Komisji przez Państwo Członkowskie w ciągu trzech dni, następujących po dniu, w którym zostały one zgłoszone.
Rada niezwłocznie spotyka się na posiedzeniach.
Rada może zmienić lub uchylić środki, o których mowa, zgodnie z procedurą głosowania określoną w art. 43 ust. 2 Traktatu.
Artykuł 10
1.
W obrocie we Wspólnocie zabrania się:
- nakładania jakichkolwiek ceł albo opłat o skutku równoważnym,
- stosowania jakichkolwiek ograniczeń ilościowych lub środków o skutku równoważnym,
- odwołania się do art. 44 Traktatu.
2.
W drodze odstępstwa od przepisów ust. 1 tiret drugie i trzecie, zachowanie ograniczeń ilościowych lub środków o skutku równoważnym i odwołanie się do art. 44 Traktatu pozostaje w mocy w stosunku do:
- nieukorzenionych sadzonek i zrazów winorośli (pozycja nr 06.02 A I) oraz zrazów winorośli, zaszczepionych i ukorzenionych (pozycja nr 06.02 B) w terminie określonym w celu zastosowania we wszystkich Państwach Członkowskich przepisów przyjętych przez Radę w sprawie obrotu materiałami rozmnożeniowymi winorośli;
- doniczkowe rośliny i młode drzewka owocowe i krzewy (pozycja nr 06.02 C II) do dnia 31 grudnia 1968 r.
W odniesieniu do roślin doniczkowych i roślin rodzących owoce jadalne, objętych pozycją 06.02 C II Wspólnej Taryfy Celnej, Rada określa środki, które mogą być niezbędne zgodnie z art. 3, 12 i 18 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 11
Artykuły 92–94 Traktatu mają zastosowanie do produkcji i handlu produktami wymienionymi w art. 1, chyba że inaczej przewidziano w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 12
Rada, stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 43 ust. 2 Traktatu, przyjmuje niezbędne przepisy, które mogłyby być konieczne do uzupełnienia przepisów niniejszego rozporządzenia w świetle nabytego doświadczenia.
Artykuł 13
1.
Wyznaczony zostanie Komitet Zarządzający ds. Żywych Roślin, zwany dalej "Komitetem", który składa się z przedstawicieli Państw Członkowskich i któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
2.
W Komitecie głosy Państw Członkowskich są ważone zgodnie z art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Artykuł 14
1.
W przypadku zastosowania procedury określonej w niniejszym artykule przewodniczący Komitetu wnosi sprawę do Komitetu z własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada projekt działań koniecznych do podjęcia.
Komitet wydaje opinię w sprawie tych środków w terminie określonym przez przewodniczącego w zależności od pilności rozpatrywanej sprawy.
Opinia musi być przyjęta większością dwunastu głosów.
3.
Komisja przyjmuje środki, które stosuje się bezzwłocznie.
Jeżeli środki te nie są zgodne z opinią Komitetu, Komisja natychmiast zawiadamia o tym Radę.
W tym przypadku Komisja może odroczyć wprowadzenie środków, które podjęła, nie dłużej jednak niż o jeden miesiąc od daty takiego zawiadomienia.
Rada, stanowiąc zgodnie z procedurą głosowania określoną w art. 43 ust. 2 Traktatu, może w ciągu jednego miesiąca podjąć inną decyzję.
Artykuł 15
Komitet może rozważyć wszystkie inne kwestie, przedstawione przez przewodniczącego na jego własny wniosek lub wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
Artykuł 16
Pod koniec okresu przejściowego Rada, działając na wniosek Komisji, zgodnie z procedurą głosowania określoną w art. 43 ust. 2 Traktatu, decyduje, uwzględniając nabyte doświadczenia, o utrzymaniu przepisów art. 14 lub wniesieniu do nich zmian.
Artykuł 17
Niniejsze rozporządzenie stosuje się w taki sposób, aby odpowiednio uwzględnić cele określone w art. 39 i 110 Traktatu.
Artykuł 18
Niniejsze rozporządzenie stosuje się bez uszczerbku dla przepisów dostosowujących przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne Państw Członkowskich, które przeznaczone są do utrzymania lub poprawy technicznego lub genetycznego poziomu produkcji określonych produktów, objętych art. 1 i przeznaczonych szczególnie do rozmnażania.
Artykuł 19
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Regulamin pracowniczy
UWAGA
DO CZĘŚCI I i II [1]
Niniejszy tekst zawiera wersję skonsolidowaną Regulaminu pracowniczego urzędników i Warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich [2] mający zastosowanie od dnia 5 marca 1968 r., zgodnie z art. 2 i 3 rozporządzenia Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 z dnia 29 lutego 1968 r.
(Dziennik Urzędowy Wspólnot Europejskich L 56 z 4.3.1968) oraz wymienionymi poniżej rozporządzeniami zmieniającymi to rozporządzenie.
Tekst skonsolidowany nie jest prawnie wiążący [3].
Liczby w nawiasach przy niektórych numerach artykułów odpowiadają poniższej numeracji i odnoszą się do rozporządzeń zmieniających te artykuły.
(1) Rozporządzenie (Euratom, EWWiS, EWG) nr 2278/69 (Dz.U. L 289 z 17.11.1969, str. 1)
(2) Rozporządzenie (EWWiS, EWG, Euratom) nr 95/70 (Dz.U. L 15 z 21.1.1970, str. 1)
(3) Rozporządzenie (EWWiS, EWG, Euratom) nr 96/70 (Dz.U. L 15 z 21.1.1970, str. 4)
(4) Rozporządzenie (EWG, Euratom, EWWiS) nr 16/71 (Dz.U. L 5 z 7.1.1971, str. 1)
(5) Rozporządzenie (EWG, Euratom, EWWiS) nr 2653/71 (Dz.U. L 276 z 16.12.1971, str. 1)
(6) Rozporządzenie (EWG, Euratom, EWWiS) nr 2654/71 (Dz.U. L 276 z 16.12.1971, str. 6)
(7) Rozporządzenie (Euratom, EWWiS, EWG) nr 1369/72 (Dz.U. L 149 z 1.7.1972, str. 1)
(8) Rozporządzenie (Euratom, EWWiS, EWG) nr 1473/72 (Dz.U. L 160 z 16.7.1972, str. 1)
(9) Rozporządzenie (Euratom, EWWiS, EWG) nr 2647/72 (Dz.U. L 283 z 20.12.1972, str. 1)
(10) Rozporządzenie (EWWiS, EWG, Euratom) nr 558/73 (Dz.U. L 55 z 28.2.1973, str. 1)
(11) Rozporządzenie (EWWiS, EWG, Euratom) nr 2188/73 (Dz.U. L 223 z 11.8.1973, str. 1)
(12) Rozporządzenie (EWG, Euratom, EWWiS) nr 2/74 (Dz.U. L 2 z 3.1.1974, str. 1)
(13) Rozporządzenie (EWG, Euratom, EWWiS) nr 3191/74 (Dz.U. L 341z 20.12.1974, str. 1)
(14) Rozporządzenie (Euratom, EWWiS, EWG) nr 711/75 (Dz.U. L 71 z 20.3.1975, str. 1)
(15) Rozporządzenie (Euratom, EWWiS, EWG) nr 1009/75 (Dz.U. L 98 z 19.4.1975, str. 1)
(16) Rozporządzenie (Euratom, EWWiS, EWG) nr 1601/75 (Dz.U. L 164 z 27.6.1975, str. 1)
(17) Rozporządzenie (Euratom, EWWiS, EWG) nr 2577/75 (Dz.U. L 263 z 11.10.1975, str. 1)
(18) Rozporządzenie (EWWiS, EWG, Euratom) nr 2615/76 (Dz.U. L 299 z 29.10.1976, str. 1)
(19) Rozporządzenie (EWWiS, EWG, Euratom) nr 3177/76 (Dz.U. L 359 z 30.12.1976, str. 1)
(20) Rozporządzenie (EWWiS, EWG, Euratom) nr 3178/76 (Dz.U. L 359 z 30.12.1976, str. 9)
(21) Rozporządzenie (EWG, Euratom, EWWiS) nr 1376/77 (Dz.U. L 157 z 28.6.1977, str. 1)
(22) Rozporządzenie (EWG, Euratom, EWWiS) nr 2687/77 (Dz.U. L 314 z 8.12.1977, str. 1)
(23) Rozporządzenie (EWG, Euratom, EWWiS) nr 2859/77 (Dz.U. L 330 z 23.12.1977, str. 1)
(24) Rozporządzenie (Euratom, EWWiS, EWG) nr 912/78 (Dz.U. L 119 z 3.5.1978, str. 1)
(25) Rozporządzenie (Euratom, EWWiS, EWG) nr 914/78 (Dz.U. L 119 z 3.5.1978, str. 8)
(26) Rozporządzenie (Euratom, EWWiS, EWG) nr 2711/78 (Dz.U. L 328 z 23.11.1978, str. 1)
(27) Rozporządzenie (Euratom, EWWiS, EWG) nr 3084/78 (Dz.U. L 369 z 29.12.1978, str. 1)
(28) Rozporządzenie (Euratom, EWWiS, EWG) nr 3085/78 (Dz.U. L 369 z 29.12.1978, str. 6)
(29) Rozporządzenie (EWWiS, EWG, Euratom) nr 2955/79 (Dz.U. L 336 z 29.12.1979, str. 1)
(30) Rozporządzenie (EWG, Euratom, EWWiS) nr 160/80 (Dz.U. L 20, 26.1.1980, str. 1)
(31) Rozporządzenie (EWG, Euratom, EWWiS) nr 161/80 (Dz.U. L 20 z 26.1.1980, str. 5)
(32) Rozporządzenie (Euratom, EWWiS, EWG) nr 187/81 (Dz.U. L 21 z 24.1.1981, str. 18) i
rozporządzenie (Euratom, EWWiS, EWG) nr 397/81 (Dz.U. L 46 z 19.2.1981, str. 1)
(33) Rozporządzenie (Euratom, EWWiS, EWG) nr 2780/81 (Dz.U. L 271 z 26.9.1981, str. 1)
(34) Rozporządzenie (Euratom, EWWiS, EWG) nr 3821/81 (Dz.U. L 386 z 31.12.1981, str. 1)
(35) Rozporządzenie (EWWiS, EWG, Euratom) nr 371/82 (Dz.U. L 47 z 19.2.1982, str. 8)
(36) Rozporządzenie (EWWiS, EWG, Euratom) nr 372/82 (Dz.U. L 47 z 19.2.1982, str. 13)
(37) Rozporządzenie (EWWiS, EWG, Euratom) nr 3139/82 (Dz.U. L 331 z 26.11.1982, str. 1)
(38) Rozporządzenie (EWG, Euratom, EWWiS) nr 440/83 (Dz.U. L 53 z 26.2.1983, str. 1)
(39) Rozporządzenie (EWG, Euratom, EWWiS) nr 1819/83 (Dz.U. L 180 z 5.7.1983, str. 1)
(40) Rozporządzenie (EWG, Euratom, EWWiS) nr 2074/83 (Dz.U. L 203 z 27.7.1983, str. 1)
(41) Rozporządzenie (EWG, Euratom, EWWiS) nr 3647/83 (Dz.U. L 361 z 24.12.1983, str. 1)
(42) Rozporządzenie (EWWiS, EWG, Euratom) nr 419/85 (Dz.U. L 51 z 21.2.1985, str. 1)
(43) Rozporządzenie (EWWiS, EWG, Euratom) nr 420/85 (Dz.U. L 51 z 21.2.1985, str. 6)
(44) Rozporządzenie (EWWiS, EWG, Euratom) nr 1578/85 (Dz.U. L 154 z 13.6.1985, str. 1)
(45) Rozporządzenie (EWWiS, EWG, Euratom) nr 1915/85 (Dz.U. L 180 z 12.7.1985, str. 3)
(46) Rozporządzenie (EWWiS, EWG, Euratom) nr 2799/85 (Dz.U. L 265 z 8.10.1985, str. 1)
(47) Rozporządzenie (EWWiS, EWG, Euratom) nr 3580/85 (Dz.U. L 343 z 20.12.1985, str. 1)
(48) Rozporządzenie (EWG, Euratom, EWWiS) nr 3855/86 (Dz.U. L 359 z 19.12.1986, str. 1)
(49) Rozporządzenie (EWG, Euratom, EWWiS) nr 3856/86 (Dz.U. L 359 z 19.12.1986, str. 5)
(50) Rozporządzenie (Euratom, EWWiS, EWG) nr 793/87 (Dz.U. L 79 z 21.3.1987, str. 1)
(51) Rozporządzenie (Euratom, EWWiS, EWG) nr 3019/87 (Dz.U. L 286 z 9.10.1987, str. 3)
(52) Rozporządzenie (Euratom, EWWiS, EWG) nr 3212/87 (Dz.U. L 307 z 29.10.1987, str. 1)
(53) Rozporządzenie (Euratom, EWWiS, EWG) nr 3784/87 (Dz.U. L 356 z 18.12.1987, str. 1)
(54) Rozporządzenie (EWWiS, EWG, Euratom) nr 2338/88 (Dz.U. L 204 z 29.7.1988, str. 1)
(55) Rozporządzenie (EWWiS, EWG, Euratom) nr 2339/88 (Dz.U. L 204 z 29.7.1988, str. 5)
(56) Rozporządzenie (EWWiS, EWG, Euratom) nr 3982/88 (Dz.U. L 354 z 22.12.1988, str. 1)
(57) Rozporządzenie (EWG, Euratom, EWWiS) nr 2187/89 (Dz.U. L 209 z 21.7.1989, str. 1)
(58) Rozporządzenie (EWG, Euratom, EWWiS) nr 3728/89 (Dz.U. L 364 z 14.12.1989, str. 1)
(59) Rozporządzenie (Euratom, EWWiS, EWG) nr 2258/90 (Dz.U. L 204 z 2.8.1990, str. 1)
(60) Rozporządzenie (Euratom, EWWiS, EWG) nr 3736/90 (Dz.U. L 360 z 22.12.1990, str. 1)
(61) Rozporządzenie (EWG) nr 2232/91 (Dz.U. L 204 z 22.7.1991, str. 1)
(62) Rozporządzenie (EWWiS, EWG, Euratom) nr 3830/91 (Dz.U. L 361 z 31.12.1991, str. 1)
(63) Rozporządzenie (EWWiS, EWG, Euratom) nr 3831/91 (Dz.U. L 361 z 31.12.1991, str. 7)
(64) Rozporządzenie (EWWiS, EWG, Euratom) nr 3832/91 (Dz.U. L 361 z 31.12.1991, str. 9)
(65) Rozporządzenie (EWWiS, EWG, Euratom) nr 3833/91 (Dz.U. L 361 z 31.12.1991, str. 10)
(66) Rozporządzenie (EWWiS, EWG, Euratom) nr 3834/91 (Dz.U. L 361 z 31.12.1991, str. 13)
(67) Rozporządzenie (EWG, Euratom, EWWiS) nr 571/92 (Dz.U. L 62 z 7.3.1992, str. 1)
(68) Rozporządzenie (EWG, Euratom, EWWiS) nr 3761/92 (Dz.U. L 383 z 29.12.1992, str. 1)
(69) Rozporządzenie (EWG, Euratom, EWWiS) nr 3947/92 (Dz.U. L 404 z 31.12.1992, str. 1)
(70) Rozporządzenie (Euratom, EWWiS, EWG) nr 3608/93 (Dz.U. L 328 z 29.12.1993, str. 1)
(71) Rozporządzenie (EWWiS, WE, Euratom) nr 3161/94 (Dz.U. L 335 z 23.12.1994, str. 1)
zmienione rozporządzeniem (WE, Euratom, EWWiS) nr 1197/95 (Dz.U. L 119 z 30.5.1995, str. 1)
(72) Rozporządzenie (EWWiS, WE, Euratom) nr 2963/95 (Dz.U. L 310 z 22.12.1995, str. 1)
(73) Rozporządzenie (Euratom, EWWiS, WE) nr 1354/96 (Dz.U. L 175 z 13.7.1996, str. 1)
(74) Rozporządzenie (Euratom, EWWiS, WE) nr 2485/96 (Dz.U. L 338 z 28.12.1996, str. 1)
(75) Rozporządzenie (EWWiS, WE, Euratom) nr 2192/97 (Dz.U. L 301 z 5.11.1997, str. 5)
(76) Rozporządzenie (EWWiS, WE, Euratom) nr 2591/97 (Dz.U. L 351 z 23.12.1997, str. 1)
(77) Rozporządzenie (WE, EWWiS, Euratom) nr 781/98 (Dz.U. L 113 z 15.04.1998, str. 4)
(78) Rozporządzenie (WE, EWWiS, Euratom) nr 2458/98 (Dz.U. L 307 z 17.11.1998, str. 1)
(79) Rozporządzenie (WE, EWWiS, Euratom) nr 2594/98 (Dz.U. L 325 z 3.12.1998, str. 1)
(80) Rozporządzenie (WE, EWWiS, Euratom) nr 2762/98 (Dz.U. L 346 z 22.12.1998, str. 1)
(81) Komunikat Komisji do innych instytucji dotyczący przeliczenia na euro kwot przewidzianych w Regulaminie pracowniczym nr 1999/C 60/09 (Dz.U. C 60 z 3.02.1999, str. 11)
(82) Rozporządzenie (WE, EWWiS, Euratom) nr 620/1999 (Dz.U. L 78 z 24.3.1999, str. 1)
(83) Rozporządzenie (WE, EWWiS, Euratom) nr 1238/1999 (Dz.U. L 150 z 17.6.1999, str. 1)
(84) Rozporządzenie (WE, EWWiS, Euratom) nr 2700/1999 (Dz.U. L 327 z 21.12.1999, str. 1)
(85) Rozporządzenie (WE, EWWiS, Euratom) nr 212/2000 (Dz.U. L 24 z 29.1.2000, str. 1)
(86) Rozporządzenie (WE, EWWiS, Euratom) nr 628/2000 (Dz.U. L 76 z 25.3.2000, str. 1)
(87) Rozporządzenie (WE, EWWiS, Euratom) nr 2804/2000 (Dz.U. L 326 z 22.12.2000, str. 3)
(88) Rozporządzenie (WE, EWWiS, Euratom) nr 2805/2000 (Dz.U. L 326 z 22.12.2000, str. 7)
(89) Rozporządzenie (WE, EWWiS, Euratom) nr 1986/2001 (Dz.U. L 271 z 12.10.2001, str. 1)
(90) Rozporządzenie (WE, EWWiS, Euratom) nr 2581/2001 (Dz.U. L 345 z 29.12.2001, str. 1)
(91) Rozporządzenie (WE, EWWiS, Euratom) nr 490/2002 (Dz.U. L 77 z 20.3.2002, str. 1)
(92) Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2265/2002 (Dz.U. L 347 z 20.12.2002, str. 1) [4]
[1] To kompendium zostało przygotowane przez dział ds. regulaminu pracowniczego Komisji.
Uwagi dotyczące niniejszej publikacji można przesyłać pocztą elektroniczną na adres ADMIN-QUICK-WAY@cec.eu.int.
[2] Niniejszy regulamin pracowniczy i warunki zatrudnienia zastąpił Regulamin pracowniczy urzędników i Warunki zatrudnienia innych pracowników Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej ustanowione rozporządzeniem Rady nr 31 (EWG) i nr 11 (Euratom) z 18.12.1961 r. (Dz.U. 45 z 14.6.1962) oraz Regulamin pracowniczy urzędników i Warunki zatrudnienia innych pracowników Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali, które były zmieniane.
[3] Konsolidacja przepisów prawnych ma charakter prawnie wiążący jedynie w przypadku gdy została dokonana przez instytucję stanowiącą prawo – w niniejszym przypadku przez Radę.
Niniejszy tekst został sporządzony przez służby Komisji z uwzględnieniem wszystkich odpowiednich rozporządzeń Rady. W przypadku ewentualnego postępowania sądowego należy w związku z tym powoływać się na właściwe rozporządzenia Rady w brzmieniu opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, a nie na sporządzony przez Komisję tekst skonsolidowany.Komisja dołożyła najwyższej staranności przy opracowaniu tych tekstów, które mają służyć jako istotne źródło informacji i narzędzie pracy.
[4] Rozporządzenie to wprowadza ostatnie zmiany wynagrodzenia urzędników i innych pracowników Wspólnot Europejskich, zgodnie z art. 65 Regulaminu pracowniczego.
--------------------------------------------------
I.
Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich
Tytuł I: Przepisy ogólne
Tytuł II: Prawa i obowiązki urzędników
Tytuł III: Kariera zawodowa urzędnika
Rozdział 1: Zatrudnienie
Rozdział 2: Status służbowy
Sekcja 1: Aktywne zatrudnienie
Sekcja 2: Oddelegowanie
Sekcja 3: Urlop z przyczyn osobistych
Sekcja 4: Tymczasowy stan spoczynku
Sekcja 5: Urlop na czas odbywania służby wojskowej
Rozdział 3: Oceny, przeniesienie na wyższy stopień oraz awans.
Rozdział 4: Zakończenie służby
Sekcja 1: Rezygnacja
Sekcja 2: Zwolnienie z urzędu
Sekcja 3: Odwołanie ze stanowiska w interesie służby
Sekcja 4: Zwolnienie z powodu nienależytego wykonywania obowiązków
Sekcja 5: Przeniesienie w stan spoczynku
Sekcja 6: Stanowisko honorowe
Tytuł IV Warunki pracy urzędników
Rozdział 1: Czas pracy
Rozdział 2: Urlop
Rozdział 3: Dni świąteczne
Tytuł V: Wynagrodzenie oraz świadczenia z tytułu zabezpieczenia społecznego urzędników
Rozdział 1: Wynagrodzenie i zwrot kosztów
Sekcja 1: Wynagrodzenie
Sekcja 2: Zwrot kosztów
Rozdział 2: Świadczenia z tytułu zabezpieczenia społecznego
Rozdział 3: Emerytury i renty
Rozdział 4: Zwrot nadpłaconych kwot
Rozdział 5: Wstąpienie przez Wspólnoty w prawa wierzyciela
Tytuł VI Środki dyscyplinarne
Tytuł VII Środki prawne
Tytuł VIII Przepisy szczególne dotyczące urzędników służb naukowych lub technicznych Wspólnot
Tytuł VIIIA: Przepisy szczególne dotycząceurzędników pełniących służbę w państwach trzecich
Tytuł IX Przepisy przejściowe i końcowe
Rozdział 1: Przepisy przejściowe
Rozdział 2: Przepisy końcowe
Załącznik I: Rodzaje stanowisk oraz odpowiadające im szczeble kariery
A. Rodzaje stanowisk oraz odpowiadające im szczeble kariery w każdej kategorii oraz w kategorii specjalnej - służbie językowej, przewidziane w art. 5 ust. 4 regulaminu pracowniczego
B. Rodzaje stanowisk oraz odpowiadające im szczeble kariery w służbach naukowych oraz technicznych Wspólnot, przewidziane w art. 92 regulaminu pracowniczego
Załącznik II: Skład oraz procedura działania organów przewidzianych wartykuł 9 regulaminu pracowniczego
Sekcja 1: Komitet Pracowniczy
Sekcja 2: Wspólny Komitet
Sekcja 3: Komisja Dyscyplinarna
Sekcja 4: Komitet ds. Inwalidztwa
Sekcja 5: Komitet ds. Ocen
Załącznik III: Konkursy
Załącznik IV: Świadczenia przewidziane w art. 41 i 50 regulaminu pracowniczego
Załącznik IVa: Praca na pół etatu
Załącznik V: Urlop
Sekcja 1: Urlop coroczny
Sekcja 2: Urlop okolicznościowy
Sekcja 3:Czas podróży
Załącznik VI: Rekompensata oraz wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych
Załącznik VII: Wynagrodzenie oraz zwrot kosztów
Sekcja 1: Dodatki rodzinne
Sekcja 2 Dodatek zagraniczny
Sekcja 2a: Dodatek ryczałtowy
Sekcja 2b: Dodatek z tytułu prowadzenia szkoleń
Sekcja 3: Zwrot kosztów
A. Dodatek na zagospodarowanie
B. Dodatek na ponowne zagospodarowanie
C. Koszty podróży
D. Koszty przeprowadzki
E. Dieta dzienna
F. Koszty podróży służbowej
G. Ryczałtowy zwrot kosztów
Sekcja 4: Płatność należności
Załącznik VIII: System emerytalno - rentowy
Rozdział 1: Przepisy ogólne
Rozdział 2: Emerytura oraz odprawa
Sekcja 1: Emerytura
Sekcja 2: Odprawa
Rozdział 3: Renta inwalidzka
Rozdział 4: Renta rodzinna
Rozdział 5: Renty tymczasowe
Rozdział 6: Podwyżki rent w odniesieniu do dzieci pozostających na utrzymaniu
Rozdział 7 Sekcja 1: Finansowanie systemu emerytalno-rentowego
Sekcja 2: Obliczanie rent i emerytur
Sekcja 3: Wypłata świadczeń
Rozdział 8: Przepisy przejściowe
Załącznik IX: Postępowanie dyscyplinarne
Załącznik X: Przepisy szczególne mające zastosowanie do urzędników pełniących służbę w państwie trzecim
Rozdział 1: Przepisy ogólne
Rozdział 2: Obowiązki
Rozdział 3: Warunki pracy
Rozdział 4: Wynagrodzenie oraz świadczenia z tytułu zabezpieczenia społecznego
Sekcja 1: Wynagrodzenie oraz dodatki rodzinne
Sekcja 2: Przepisy dotyczące zwrotu kosztów
Sekcja 3: Świadczenia z tytułu zabezpieczenia społecznego
Rozdział 5: Przepisy dyscyplinarne
Rozdział 6: Przepisy przejściowe
Załącznik XI: Zasady stosowania art. 64 i 65 regulaminu pracowniczego
Rozdział 1: Coroczny przegląd wysokości wynagrodzeń
Sekcja 1: Czynniki określające roczne dostosowanie wysokości wynagrodzeń
Sekcja 2: Metody rocznego dostosowania wysokości wynagrodzeń
Rozdział 2: Tymczasowe dostosowanie wysokości wynagrodzeń
Rozdział 3: Państwa o wysokiej stopie inflacji
Rozdział 4: Określanie współczynników korygujących
Rozdział 5: Klauzula wyjątkowa
Rozdział 6: Zadania Urzędu Statystycznego Wspólnot Europejskich oraz relacje z krajowymi urzędami statystycznymi Państw Członkowskich
Rozdział 7: Przepisy końcowe oraz klauzula rewizyjna
Tytuł I Przepisy ogólne
Artykuł 1 (21) (73)
Do celów niniejszego regulaminu pracowniczego "urzędnik Wspólnot" oznacza osobę, która została powołana, zgodnie z przepisami niniejszego regulaminu pracowniczego, na stanowisko urzędnicze w jednej z instytucji Wspólnot na podstawie aktu wydanego przez organ powołujący tej instytucji.
Komitet Ekonomiczno-Społeczny, Komitet Regionów oraz Rzecznik Praw Obywatelskich Unii Europejskiej traktowane są, do celów niniejszego regulaminu pracowniczego, jak instytucje Wspólnot, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej.
Artykuł 1a (77)
1.
W przypadkach, w których ma zastosowanie niniejszy regulamin pracowniczy, urzędnicy uprawnieni są do równego traktowania bez bezpośredniej lub pośredniej dyskryminacji ze względu na rasę, przekonania polityczne, filozoficzne i religijne, płeć lub orientację seksualną, bez uszczerbku dla odpowiednich przepisów dotyczących osób o określonym stanie cywilnym.
2.
W celu rzeczywistego zapewnienia pełnej równości mężczyzn i kobiet w zatrudnieniu, zasada równego traktowania nie stanowi przeszkody dla instytucji Wspólnot Europejskich w utrzymywaniu lub ustanawianiu szczególnych korzyści, w celu ułatwienia działalności zawodowej osobom płci niedostatecznie reprezentowanej, bądź w celu zapobiegania niekorzystnym sytuacjom w karierze zawodowej lub w celu kompensowania następstw takich sytuacji.
3.
Instytucje, po zasięgnięciu opinii Komitetu ds. Regulaminu Pracowniczego, określają, w drodze porozumienia, środki i działania mające na celu wspieranie równych szans mężczyzn i kobiet w dziedzinach objętych regulaminem pracowniczym oraz przyjmują odpowiednie przepisy, w szczególności w celu wyrównania istniejących w praktyce nierówności, które ograniczają szanse kobiet w tych dziedzinach.
Artykuł 2 (69) (73)
Każda instytucja ustala, kto w jej ramach wykonuje uprawnienia przyznane przez niniejszy regulamin pracowniczy organowi powołującemu.
W stosunku do urzędników Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, Komitetu Regionów oraz Sekretariatu Rzecznika Praw Obywatelskich Unii Europejskiej, regulaminy wewnętrzne tych Komitetów oraz regulamin wewnętrzny urzędu Rzecznika Praw Obywatelskich określają, kto wykonuje uprawnienia nadane niniejszym regulaminem pracowniczym organowi powołującemu.
Dwie lub więcej instytucji może powierzyć jednej z nich lub podmiotowi międzyinstytucjonalnemu uprawnienia nadane organowi powołującemu w odniesieniu do zatrudniania personelu, programów zabezpieczenia społecznego oraz systemów emerytalno-rentowych.
Artykuł 3
Akt powołania urzędnika wskazuje datę, z którą powołanie staje się skuteczne; data ta nie może przypadać wcześniej niż data rozpoczęcia wykonywania obowiązków przez urzędnika.
Artykuł 4
Powołanie lub awans dokonywane są jedynie w celu obsadzenia wolnego stanowiska zgodnie z przepisami niniejszego regulaminu pracowniczego.
Pracownicy instytucji są powiadamiani o każdym wolnym stanowisku w tej instytucji, jeśli organ powołujący podejmuje decyzję, iż stanowisko to należy obsadzić.
Jeśli wakat nie może zostać obsadzony w drodze przeniesienia, awansu lub wewnętrznego konkursu, powiadamia się o tym pracowników trzech Wspólnot Europejskich.
Artykuł 5 (8)
1.
Stanowiska objęte niniejszym regulaminem pracowniczym są klasyfikowane, zgodnie z charakterem oraz znaczeniem związanych z nimi obowiązków, według czterech kategorii oznaczonych w malejącym porządku hierarchicznym literami A, B, C i D.
Kategoria A, w ramach której wymagane jest wykształcenie wyższe lub równoważne doświadczenie zawodowe, składa się z ośmiu grup zaszeregowania, podzielonych na szczeble kariery, w których skład wchodzą zazwyczaj dwie grupy zaszeregowania pracowników wykonujących obowiązki kierownicze oraz o charakterze doradczym.
Kategoria B, w ramach której wymagane jest wykształcenie średnie lub równoważne doświadczenie zawodowe, składa się z pięciu grup zaszeregowania, podzielonych na szczeble kariery, w których skład wchodzą zazwyczaj dwie grupy zaszeregowania pracowników wykonujących obowiązki o charakterze wykonawczym.
Kategoria C, w ramach której wymagane jest wykształcenie średnie lub równoważne doświadczenie zawodowe, składa się z pięciu grup zaszeregowania, podzielonych na szczeble kariery, w skład których wchodzą zazwyczaj dwie grupy zaszeregowania pracowników wykonujących obowiązki o charakterze pomocniczym i wykonawczym.
Kategoria D, w ramach której wymagane jest wykształcenie podstawowe, w razie potrzeby uzupełnione szkoleniem technicznym, składa się z pięciu grup zaszeregowania, podzielonych na szczeble kariery, w skład których wchodzą zazwyczaj dwie grupy zaszeregowania pracowników wykonujących prace fizyczne lub zadania pomocnicze.
Jednakże w drodze odstępstwa, stanowiska w ramach tej samej wyspecjalizowanej dziedziny zawodowej mogą być grupowane, zgodnie z procedurą wprowadzania zmian do niniejszego regulaminu pracowniczego, w służby obejmujące wiele grup zaszeregowania jednej lub kilku wspomnianych powyżej kategorii.
2.
Stanowiska tłumaczy ustnych i pisemnych są grupowane w ramach kategorii specjalnej – służby językowej oznaczanej literami LA, składającej się z sześciu grup zaszeregowania równoważnych grupom od 3 do 8 w ramach kategorii A oraz podzielonych na szczeble kariery obejmujące zazwyczaj dwie grupy zaszeregowania.
3.
Wszyscy urzędnicy należący do tej samej kategorii lub do tej samej kategorii specjalnej podlegają takim samym warunkom zatrudnienia oraz kariery zawodowej.
4.
Wykaz rodzajów stanowisk oraz odpowiadających im szczebli kariery jest zawarty w załączniku I.
Każda z instytucji, po zasięgnięciu opinii Komitetu ds. Regulaminu Pracowniczego o którym mowa w art. 10, określa na podstawie tej tabeli obowiązki oraz uprawnienia przypisane każdemu rodzajowi stanowiska.
Artykuł 6
Liczba stanowisk w każdej grupie zaszeregowania i na każdym szczeblu kariery w ramach wszystkich kategorii oraz kategorii specjalnej jest określana w wykazie stanowisk załączonym do właściwej dla każdej instytucji sekcji budżetu.
Artykuł 7 (8)
1.
Organ powołujący, działając wyłącznie w interesie służby oraz bez względu na przynależność państwową, wyznacza urzędnikowi, w drodze powołania lub przeniesienia, stanowisko odpowiadające jego grupie zaszeregowania w ramach jego kategorii lub kategorii specjalnej.
Urzędnik może ubiegać się o przeniesienie w ramach instytucji, w której jest zatrudniony.
2.
Urzędnikowi może zostać czasowo powierzone stanowisko na wyższym szczeblu kariery w jego kategorii lub kategorii specjalnej niż osiągnięty przez niego szczebel kariery.
Począwszy od czwartego miesiąca po objęciu takiego stanowiska, otrzymuje on dodatek wyrównawczy odpowiadający różnicy między wynagrodzeniem należnym według jego grupy zaszeregowania i stopnia a wynagrodzeniem, które otrzymywałby na stopniu, według którego zostałby sklasyfikowany w ramach bazowej grupy zaszeregowania, gdyby został powołany na szczebel kariery właściwy dla powierzonego mu stanowiska.
Okres czasowego sprawowania stanowiska jest ograniczony do jednego roku, z wyjątkiem przypadków, gdy bezpośrednio lub pośrednio zastępowany jest urzędnik oddelegowany na inne stanowisko w interesie służby, wezwany do odbycia służby wojskowej lub nieobecny z powodu przedłużającego się zwolnienia chorobowego.
Artykuł 8
Urzędnik oddelegowany do innej instytucji Wspólnot Europejskich może, po okresie sześciu miesięcy, wnioskować o przeniesienie do pracy w tej instytucji.
Jeśli instytucja macierzysta urzędnika oraz instytucja, do której został on oddelegowany, wyrażają zgodę na przeniesienie, przyjmuje się, iż urzędnik pełnił całą swoją służbę we Wspólnotach w tej ostatniej instytucji.
W przypadku takiego przeniesienia nie mają zastosowania przepisy niniejszego regulaminu dotyczące świadczeń finansowych przysługujących w razie zakończenia służby w jednej z instytucji Wspólnot.
Jeśli decyzja uwzględniająca taki wniosek obejmuje zatrudnienie urzędnika w wyższej grupie zaszeregowania niż ta, do której był przydzielony w instytucji macierzystej, decyzję tę uznaje się za awans i może ona zostać podjęta jedynie zgodnie z warunkami określonymi w art. 45.
Artykuł 9 (69)
1.
Powołuje się:
a) w każdej instytucji:
- Komitet Pracowniczy, który może być w miarę potrzeb podzielony na sekcje według różnych miejsc zatrudnienia,
- Wspólny Komitet lub odpowiednio do ilości urzędników w miejscach zatrudnienia, kilka Wspólnych Komitetów,
- Komisję Dyscyplinarną lub, odpowiednio do ilości urzędników w miejscach zatrudnienia, kilka Komisji Dyscyplinarnych,
- w miarę potrzeb, Komitet ds. Ocen;
b) w odniesieniu do Wspólnot:
- Komitet ds. Inwalidztwa;
które wykonują funkcje powierzone im w niniejszym regulaminie pracowniczym.
1a.
W celu stosowania niektórych przepisów niniejszego regulaminu pracowniczego, dla dwóch lub większej liczby instytucji może być ustanowiony połączony Wspólny Komitet.
2.
Skład oraz szczegóły dotyczące działalności tych organów ustalane są przez każdą z instytucji zgodnie z przepisami załącznika II.
Wykaz członków tych organów publikowany jest w Miesięcznym Biuletynie Pracowniczym Wspólnot.
3.
Komitet Pracowniczy reprezentuje interesy pracowników wobec ich instytucji oraz zapewnia stały kontakt między instytucją a pracownikami.
Przyczynia się do prawidłowego funkcjonowania służby, zapewniając możliwość wyrażania opinii przez pracowników.
Zwraca on uwagę właściwych organów danej instytucji na wszelkie problemy mające ogólne znaczenie dla wykładni oraz stosowania niniejszego regulaminu pracowniczego.
Można zwracać się do niego we wszelkich tego rodzaju sprawach.
Komitet Pracowniczy przedkłada właściwym organom instytucji propozycje dotyczące organizacji oraz działania służby oraz propozycje dotyczące poprawy warunków pracy oraz ogólnych warunków bytowych pracowników.
Komitet Pracowniczy uczestniczy w zarządzaniu oraz nadzorowaniu placówek o charakterze socjalnym utworzonych przez instytucję w interesie pracowników.
Może on, za zgodą instytucji, powoływać takie placówki socjalne.
4.
Oprócz funkcji powierzonych im w niniejszym regulaminie pracowniczym, Wspólne Komitety mogą wykonywać również funkcje doradcze w sprawach ogólnych przedkładanych przez organ powołujący lub przez Komitet Pracowniczy.
5.
Opinii Komitetu ds. Ocen zasięga się w sprawach:
a) decyzji podejmowanych na zakończenie okresu próbnego;
b) zwolnień z powodu nienależytego wykonywania obowiązków; oraz
c) sporządzenia listy urzędników objętych redukcją stanowisk pracy.
Komitet dba o to, by oceny okresowe pracowników w ramach danej instytucji były dokonywane według jednolitych zasad.
Artykuł 10
Ustanawia się Komitet ds. Regulaminu Pracowniczego, składający się w połowie z przedstawicieli instytucji Wspólnot oraz z przedstawicieli ich Komitetów Pracowniczych.
Procedura wyznaczania członków Komitetu ds. Regulaminu Pracowniczego ustalana jest za wspólnym porozumieniem instytucji.
Niezależnie od zadań powierzonych Komitetowi ds. Regulaminu Pracowniczego w niniejszym regulaminie pracowniczym, może on formułować wnioski dotyczące zmian regulaminu pracowniczego.
Komisja zasięga opinii Komitetu ds. Regulaminu Pracowniczego w sprawie każdej propozycji zmiany regulaminu pracowniczego; przedstawia on swoją opinię w terminie określonym przez Komisję.
Komitet ds. Regulaminu Pracowniczego zbiera się na wniosek przewodniczącego, instytucji lub Komitetu Pracowniczego instytucji.
Protokoły z posiedzeń Komitetu przekazywane są właściwym organom.
Artykuł 10a (8)
Instytucja określa terminy, w których Komitet Pracowniczy, Wspólny Komitet lub Komitet ds. Regulaminu Pracowniczego powinny wyrazić wymagane opinie; terminy te nie mogą być krótsze niż 15 dni roboczych.
Jeśli w wyznaczonym terminie nie zostanie wydana opinia, instytucja podejmuje swoją decyzję.
Tytuł II Prawa i obowiązki urzędników
Artykuł 11
Urzędnik przy wykonywaniu swoich obowiązków i w swoim postępowaniu kieruje się wyłącznie interesem Wspólnot; nie może on zwracać się o instrukcje ani ich przyjmować od jakiegokolwiek rządu, organu, organizacji lub osoby spoza jego instytucji.
Urzędnik bez pozwolenia organu powołującego nie przyjmuje od jakiegokolwiek rządu lub z jakiegokolwiek źródła spoza instytucji, do której należy, jakichkolwiek tytułów, odznaczeń, wyróżnień, przywilejów, prezentów lub jakiegokolwiek rodzaju wynagrodzeń, z wyjątkiem przysługujących mu za prace wykonywane przed jego powołaniem albo w trakcie urlopu okolicznościowego w celu odbycia służby wojskowej lub innego rodzaju służby państwowej, o ile pozostają one w związku z tymi pracami.
Artykuł 12
Urzędnik powstrzymuje się od podejmowania jakichkolwiek działań, w szczególności od publicznego wyrażania opinii, mogących naruszyć powagę jego urzędu.
Nie może on uczestniczyć, bezpośrednio ani pośrednio, w przedsiębiorstwach podlegających kontroli instytucji, w której jest zatrudniony, lub mających z nią związki, w sposób, którego natura lub skala mogłaby ograniczyć jego niezależność podczas wykonywania obowiązków służbowych.
Urzędnik zamierzający wykonywać dodatkową działalność o charakterze zarobkowym lub niezarobkowym poza instytucją lub realizować jakiekolwiek zadania poza terytorium Wspólnot powinien uzyskać zezwolenie organu powołującego.
Odmawia się udzielenia pozwolenia w przypadku, gdy taka działalność lub takie zadania mogłyby ograniczyć niezależność tego urzędnika, lub byłyby szkodliwe dla działalności Wspólnot.
Artykuł 13
Jeśli małżonek urzędnika prowadzi zawodowo działalność zarobkową, urzędnik powiadamia o tym organ powołujący.
W przypadku gdy taka działalność okaże się być nie do pogodzenia z funkcją urzędnika oraz jeśli urzędnik nie jest w stanie zobowiązać się, że działalność ta zostanie zakończona w określonym czasie, organ powołujący, po zasięgnięciu opinii Wspólnego Komitetu, decyduje, czy urzędnik ten powinien nadal zajmować swoje stanowisko, zostać przeniesiony na inne stanowisko lub zostać z urzędu zwolniony.
Artykuł 14
Każdy urzędnik, który podczas wykonywania swoich obowiązków jest zobowiązany do zajęcia stanowiska w sprawie, której przebieg lub rozstrzygnięcie związane są z jego interesem osobistym, co może ograniczyć jego niezależność, powiadamia o tym organ powołujący.
Artykuł 15
Urzędnik, który korzystając z biernego prawa wyborczego zamierza kandydować na stanowisko publiczne, zobowiązany jest do złożenia wniosku o urlop z przyczyn osobistych na okres nieprzekraczający trzech miesięcy.
Organ powołujący rozpatruje przypadek każdego urzędnika wybranego na takie stanowisko.
Uwzględniając znaczenie stanowiska oraz wiążące się z nim obowiązki, organ powołujący podejmuje decyzję, czy urzędnik powinien kontynuować aktywne zatrudnienie, czy też powinien złożyć wniosek o urlop z przyczyn osobistych.
W takim przypadku urlopu udziela się na okres sprawowania urzędu publicznego.
Artykuł 16
Po zakończeniu służby urzędnik jest zobowiązany do godziwego i rozważnego zachowania w odniesieniu do przyjmowania niektórych stanowisk lub korzyści.
Ponadto każda instytucja, po zasięgnięciu opinii Wspólnego Komitetu, określa stanowiska, na których urzędnicy w okresie trzech lat od zakończenia służby mogą podejmować działalność o charakterze zarobkowym lub niezarobkowym jedynie na warunkach określonych w poniższych przepisach.
W okresie tych trzech lat osoba, która zajmowała tego rodzaju stanowisko, zobowiązana jest do niezwłocznego powiadomienia instytucji, w których pracowała przez ostatnie trzy lata przed zakończeniem służby, o działalności lub zadaniach, które mogą jej zostać powierzone.
Instytucja, po zasięgnięciu opinii Wspólnego Komitetu, powiadamia zainteresowaną osobę, w ciągu 15 dni od uzyskania informacji, czy zabrania mu podejmowania takiej działalności lub wykonywania takich zadań.
Artykuł 17
Urzędnik jest zobowiązany do zachowania ścisłej poufności w odniesieniu do wszelkich faktów i okoliczności, o których uzyskał informacje w trakcie lub w związku z wykonywaniem swoich obowiązków; zabronione jest ujawnianie w jakiejkolwiek formie osobom nieuprawnionym dokumentów lub informacji, które nie zostały wcześniej publicznie udostępnione.
Zobowiązanie to istnieje także po zakończeniu służby.
Urzędnik, bez zgody organu powołującego, nie publikuje ani nie daje podstaw do publikacji, samodzielnie lub z innymi osobami, tekstów dotyczących działania Wspólnot.
Zgody można odmówić jedynie w przypadku, gdy planowana publikacja mogłaby naruszyć interesy Wspólnot.
Artykuł 18
Wszelkie prawa do prac wykonanych przez urzędnika w ramach jego obowiązków przysługują Wspólnocie, do działalności której prace te się odnoszą.
Artykuł 19
Urzędnik nie może bez pozwolenia organu powołującego ujawnić w ramach postępowania sądowego informacji uzyskanych przy wykonywaniu swoich obowiązków.
Udzielenia pozwolenia odmawia się jedynie w przypadku, gdy wymagają tego interesy Wspólnot, a odmowa nie może pociągać za sobą odpowiedzialności karnej urzędnika.
Zobowiązanie to istnieje także po zakończeniu służby.
Przepisy ust. 1 nie mają zastosowania wobec urzędnika lub byłego urzędnika składającego zeznania przed Trybunałem Sprawiedliwości lub Komisją Dyscyplinarną instytucji w sprawie dotyczącej pracownika lub byłego pracownika jednej z trzech Wspólnot Europejskich.
Artykuł 20
Urzędnik ma miejsce zamieszkania w miejscowości, w której jest zatrudniony, lub w takiej odległości od niej, by nie utrudniało to wykonywania jego obowiązków.
Artykuł 21 (24)
Urzędnik, niezależnie od swojej rangi służbowej, wspiera i służy radą swoim przełożonym; odpowiada za wykonywanie powierzonych mu obowiązków.
Urzędnik kierujący określonym działem służby jest odpowiedzialny wobec swoich przełożonych za wykonywanie powierzonych mu uprawnień oraz wydanych przez niego poleceń.
Odpowiedzialność jego podwładnych nie zwalnia go z jego własnej odpowiedzialności.
Urzędnik, który uważa wydane mu polecenie za nieprawidłowe lub ocenia, że jego wykonanie może mieć poważne, niekorzystne skutki, informuje o tym swojego przełożonego, w razie potrzeby na piśmie.
Jeśli przełożony potwierdzi polecenie na piśmie, urzędnik powinien je wykonać, o ile nie stanowi to naruszenia przepisów karnych lub przepisów dotyczących bezpieczeństwa.
Artykuł 22
Urzędnik może zostać zobowiązany do wyrównania, w całości bądź w części, szkody poniesionej przez Wspólnoty w wyniku jego poważnego uchybienia przy wykonywaniu lub w związku z wykonywaniem swoich obowiązków służbowych.
Organ powołujący wydaje decyzję zawierającą uzasadnienie zgodnie z procedurą obowiązującą w sprawach dyscyplinarnych.
Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich przy rozstrzyganiu sporów powstałych w związku z tym przepisem jest uprawniony do nieograniczonej kontroli prawidłowości decyzji oraz ma możliwość uchylenia lub zmiany zaskarżonej decyzji.
Artykuł 23 (24)
Przywileje i immunitety przysługujące urzędnikom, przyznawane są wyłącznie w interesie Wspólnot.
O ile Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów nie stanowi inaczej, urzędnicy nie są zwolnieni z wypełniania swoich osobistych zobowiązań ani z obowiązku przestrzegania obowiązujących przepisów ustawowych i porządkowych.
W przypadku naruszenia przywilejów i immunitetów, zainteresowany urzędnik niezwłocznie powiadamia o tym organ powołujący.
Laissez-passer przewidziane w Protokole dotyczącym przywilejów i immunitetów wydawane są urzędnikom grup zaszeregowania od A 1 do A 4 oraz równoważnych grup zaszeregowania.
W przypadku gdy wymaga tego interes służby, laissez-passer może zostać przyznane, na mocy specjalnej decyzji organu powołującego, urzędnikom innych grup zaszeregowania, których miejsce zatrudnienia znajduje się poza terytorium Państw Członkowskich.
Artykuł 24 (8)
Wspólnoty wspomagają każdego urzędnika, w szczególności w postępowaniach przeciwko osobom dopuszczającym się gróźb, zniewag, zniesławień lub ataków na osobę lub mienie, na jakie on lub członkowie jego rodziny są narażeni ze względu na zajmowane przez niego stanowisko lub pełnione obowiązki.
Wspólnoty solidarnie rekompensują urzędnikowi szkody poniesione przez niego w takich przypadkach, o ile urzędnik nie spowodował szkody umyślnie lub przez rażące niedbalstwo i nie był w stanie uzyskać odszkodowania od osoby, która szkodę wyrządziła.
Wspólnoty ułatwiają dalsze kształcenie zawodowe, w zakresie, w jakim jest to zgodne ze niezakłóconym funkcjonowaniem służby oraz z ich własnymi interesami.
Dalsze kształcenie zawodowe jest brane pod uwagę przy awansowaniu w ramach kariery zawodowej.
Artykuł 24a (8)
Urzędnikom przysługuje prawo do zrzeszania się; mogą oni w szczególności należeć do związków zawodowych lub stowarzyszeń pracowniczych urzędników europejskich.
Artykuł 25 (8)
Urzędnicy mogą składać wnioski organowi powołującemu swojej instytucji.
Każda decyzja indywidualna, która jest podejmowana na podstawie przepisów niniejszego regulaminu pracowniczego, jest niezwłocznie przekazywana na piśmie zainteresowanemu urzędnikowi.
Jakakolwiek decyzja powodująca negatywne skutki dla urzędnika powinna zawierać uzasadnienie.
Decyzje indywidualne dotyczące zatrudnienia, powołania na czas nieokreślony, awansu, przeniesienia, określenia statusu służbowego oraz zakończenia służby urzędnika są niezwłocznie podawane do wiadomości poprzez ogłoszenie w budynkach instytucji, w której urzędnik jest zatrudniony oraz podlegają publikacji w Miesięcznym Biuletynie Pracowniczym Wspólnot.
Artykuł 26
Akta osobowe urzędnika zawierają:
a) wszelkie dokumenty dotyczące jego stosunku pracy oraz wszelkie oceny jego kwalifikacji, wydajności i zachowania;
b) wszelkie uwagi urzędnika dotyczące powyższych dokumentów.
Dokumenty są rejestrowane, numerowane oraz włączane do akt według numerów porządkowych; dokumenty określone w lit. a) mogą być wykorzystane lub użyte przez instytucję przeciwko urzędnikowi tylko w przypadku, gdy zostały mu one przedstawione przed ich włączeniem do akt.
Przedstawienie każdego dokumentu jest dokumentowane podpisem urzędnika lub, jeśli nie jest to możliwe, poprzez wysłanie listu poleconego.
Akta osobowe urzędnika nie mogą zawierać jakichkolwiek informacji o jego światopoglądzie, poglądach politycznych lub religijnych.
Dla każdego urzędnika prowadzi się tylko jedne akta osobowe.
Urzędnik jest uprawniony, nawet po zakończeniu służby, do zapoznania się ze wszystkim dokumentami, które znajdują się w jego aktach osobowych.
Akta osobowe mają charakter poufny i mogą być przeglądane tylko w pomieszczeniach biurowych administracji.
W przypadku wszczęcia postępowania sądowego dotyczącego urzędnika przed Trybunałem Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich akta mogą być przekazane Trybunałowi.
Tytuł III Kariera zawodowa urzędnika
Rozdział I Zatrudnienie
Artykuł 27 (77)
Przy zatrudnianiu dąży się do pozyskania do służby urzędników spełniających najwyższe wymogi w zakresie kwalifikacji, wydajności i uczciwości, rekrutowanych spośród obywateli Państw Członkowskich Wspólnot z uwzględnieniem możliwie szerokiego zasięgu geograficznego.
Urzędnicy są wybierani bez względu na rasę, przekonania polityczne, filozoficzne i religijne, płeć lub orientację seksualną oraz bez względu na ich stan cywilny lub sytuację rodzinną.
Żadne stanowiska nie mogą być rezerwowane dla obywateli określonego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 28
Na urzędnika może zostać powołany jedynie ten, kto:
a) jest obywatelem jednego z Państw Członkowskich Wspólnot i korzysta z pełni praw obywatelskich; organ powołujący może odstąpić od wymogu posiadania takiego obywatelstwa;
b) wypełnił wszelkie swoje zobowiązania wynikające z przepisów dotyczących pełnienia służby wojskowej;
c) posiada odpowiednie cechy charakteru dla wykonywania swoich obowiązków;
d) z zastrzeżeniem przepisów art. 29 ust. 2, spełnił wymogi konkursu przeprowadzanego w oparciu o świadectwa posiadanych kwalifikacji albo testy, lub zarówno świadectwa kwalifikacji jak i testy, zgodnie z przepisami załącznika III;
e) jest odpowiednio sprawny fizycznie, aby wykonywać swoje obowiązki; oraz
f) wykazuje gruntowną znajomość jednego z języków Wspólnot oraz zadowalającą znajomość innego języka Wspólnoty w zakresie niezbędnym dla wykonywania swoich obowiązków.
Artykuł 29
1.
Przy obsadzaniu wolnego stanowiska w instytucji organ powołujący w pierwszej kolejności bierze pod uwagę:
a) czy stanowisko to może zostać obsadzone w drodze awansu lub przeniesienia w ramach instytucji;
b) możliwość przeprowadzenia konkursów wewnętrznych w ramach instytucji;
c) wnioski o przeniesienie złożone przez urzędników innych instytucji trzech Wspólnot Europejskich;
a następnie przeprowadza procedurę konkursową, w oparciu o świadectwa posiadanych kwalifikacji albo testy, lub zarówno w oparciu o świadectwa kwalifikacji jak i testy, zgodnie z przepisami załącznika III.
Konkurs może być przeprowadzony także w celów stworzenia rezerwy dla późniejszego naboru.
2.
Przy naborze urzędników w grupach zaszeregowania A 1 lub A 2 oraz, w wyjątkowych przypadkach, również w odniesieniu do stanowisk, które wymagają specjalnych kwalifikacji, organ powołujący może zastosować inną procedurę niż konkurs.
Artykuł 30
W odniesieniu do każdego konkursu organ powołujący powołuje komisję konkursową.
Komisja ta sporządza listę odpowiednich kandydatów.
Organ powołujący podejmuje decyzję, których z tych kandydatów powołać na wakujące stanowiska.
Artykuł 31
1.
Wybrani w ten sposób kandydaci są powoływani na urzędników, przy czym:
- urzędnicy kategorii A lub kategorii specjalnej – służby językowej: do bazowej grupy zaszeregowania w ramach właściwej im kategorii lub kategorii specjalnej;
- urzędnicy pozostałych kategorii: do bazowej grupy zaszeregowania odpowiadającej stanowisku, na którym zostali zatrudnieni.
2.
Jednakże organ powołujący może stosować wyjątki od powyższych przepisów z zastrzeżeniem następujących ograniczeń:
a) w grupach zaszeregowania A 1, A 2, A 3 oraz LA 3 jedynie w odniesieniu do;
- połowy powołań na zwolnione stanowiska,
- dwóch trzecich powołań na nowopowstałe stanowiska;
b) w innych grupach zaszeregowania jedynie w odniesieniu do:
- dwóch trzecich powołań na zwolnione stanowiska,
- połowy powołań na nowo powstałe stanowiska.
Z wyjątkiem grupy zaszeregowania LA 3, niniejszy przepis ma zastosowanie do grup sześciu stanowisk w ramach każdej grupy zaszeregowania, które są obsadzane.
Artykuł 32 (8) (69)
Zatrudnianemu urzędnikowi przyznaje pierwszy stopień w jego grupie zaszeregowania.
Jednakże organ powołujący, biorąc pod uwagę wykształcenie oraz szczególne doświadczenie zawodowe danej osoby, może zaklasyfikować go na wyższym stopniu w ramach danej grupy zaszeregowania; przyznanie wyższego stopnia nie może przekraczać 72 miesięcy w grupach zaszeregowania A 1 do A 4, LA 3 i LA 4 oraz 48 miesięcy w pozostałych grupach zaszeregowania.
Pracownik zatrudniony na czas określony, zaszeregowany zgodnie z przyjętymi przez instytucję kryteriami zaszeregowania, w przypadku powołania go na urzędnika w tej samej grupie zaszeregowania bezpośrednio po ustaniu jego dotychczasowego stosunku pracy, zachowuje stopień uzyskany w ramach zatrudnienia na czas określony.
Artykuł 33 (24)
Przed powołaniem, wybrany kandydat poddawany jest badaniom lekarskim przeprowadzanym przez jednego z lekarzy instytucji, w celu stwierdzenia, czy spełnia on wymóg określony w art. 28 lit. e).
W przypadku gdy w wyniku badania lekarskiego, o którym mowa w akapicie pierwszym, wydana zostanie negatywna opinia lekarska, kandydat może, w ciągu 20 dni od powiadomienia go przez instytucję o tej opinii, zażądać rozpatrzenia jego przypadku przez komisję lekarską składającą się z trzech lekarzy wybranych przez organ powołujący spośród personelu lekarskiego Wspólnoty.
Komisja ta wysłuchuje lekarza, który wydał pierwotną, negatywną opinię.
Kandydat może przedstawić komisji lekarskiej opinię wybranego przez siebie lekarza.
W przypadku gdy opinia komisji lekarskiej potwierdzi wnioski badania lekarskiego, o którym mowa w akapicie pierwszym, kandydat pokrywa połowę związanych z jej sporządzeniem opłat i kosztów dodatkowych.
Artykuł 34 (8) (24) (69)
1.
Z wyjątkiem urzędników należących do grup zaszeregowania A 1 i A 2, każdy urzędnik przed powołaniem go na czas nieokreślony odbywa okres próbny.
Okres ten wynosi dziewięć miesięcy dla urzędników kategorii A, służby językowej i urzędników kategorii B oraz sześć miesięcy dla pozostałych urzędników.
W przypadku gdy w okresie próbnym urzędnik nieprzerwanie przez okres przynajmniej jednego miesiąca nie może wykonywać obowiązków z powodu choroby, urlopu macierzyńskiego w rozumieniu art. 58 lub z powodu wypadku, organ powołujący może odpowiednio przedłużyć jego okres próbny.
2.
Jeżeli urzędnik w okresie próbnym w sposób oczywisty nie spełnia swoich obowiązków należycie, możliwe jest w każdym momencie okresu próbnego sporządzenie odpowiedniego sprawozdania.
Sprawozdanie to jest przekazywane osobie zainteresowanej, która w ciągu ośmiu dni ma prawo przedłożyć swoje uwagi na piśmie.
Sprawozdanie wraz z uwagami jest niezwłocznie przekazywane przez przełożonego urzędnika w okresie próbnym organowi powołującemu, który w okresie trzech tygodni uzyskuje opinię Wspólnego Komitetu ds. Ocen w sprawie działań, które mają zostać podjęte.
Organ powołujący może podjąć decyzję o zwolnieniu urzędnika w okresie próbnym przed zakończeniem tego okresu, z zachowaniem jednomiesięcznego okresu wypowiedzenia; okres zatrudnienia nie może jednak przekraczać normalnego wymiaru okresu próbnego.
Jednakże w wyjątkowych przypadkach organ powołujący może zezwolić na kontynuację okresu próbnego w innej jednostce.
Okres próbny w innej jednostce trwa, w granicach określonych w ust. 4, sześć miesięcy.
3.
Najpóźniej na miesiąc przed końcem okresu próbnego, sporządzane jest sprawozdanie w sprawie przydatności urzędnika w okresie próbnym do wykonywania obowiązków związanych z powierzonym mu stanowiskiem oraz odnośnie do jego wydajności i zachowania w ramach służby.
Sprawozdanie to jest przekazywane zainteresowanemu, który w ciągu ośmiu dni ma prawo przedstawić na piśmie swoje uwagi.
W przypadku gdy sprawozdanie zaleca zwolnienie lub, w wyjątkowych przypadkach, przedłużenie okresu próbnego, jest ono wraz z uwagami urzędnika w okresie próbnym niezwłocznie przekazywane przez jego przełożonego organowi powołującemu, który w ciągu trzech tygodni zasięga opinii Wspólnego Komitetu ds. Ocen w odniesieniu do działań, które mają zostać podjęte.
Urzędnik w okresie próbnym, którego kwalifikacje zawodowe nie okazały się wystarczające do powołania go na urzędnika na czas nieokreślony, zostaje zwolniony.
Jednakże w wyjątkowych przypadkach organ powołujący może przedłużyć okres próbny maksymalnie o sześć miesięcy i w razie potrzeby przydzielić urzędnika w okresie próbnym do innej jednostki.
4.
Łączna długość okresu próbnego nie może przekraczać 15 miesięcy.
5.
Urzędnik w okresie próbnym, którego stosunek pracy zakończył się, otrzymuje rekompensatę w wysokości trzech miesięcznych wynagrodzeń podstawowych, jeżeli był zatrudniony przez okres dłuższy niż rok, dwóch miesięcznych wynagrodzeń podstawowych, jeżeli był zatrudniony przez przynajmniej przez sześć miesięcy, oraz jednego miesięcznego wynagrodzenia podstawowego, jeżeli był zatrudniony przez okres krótszy niż sześć miesięcy; przepis ten nie ma zastosowania w przypadku, gdy urzędnik ten może niezwłocznie podjąć inną działalność zawodową.
6.
Przepisy ust. 2–5 nie mają zastosowania do urzędników, którzy złożą wniosek o rozwiązanie stosunku pracy przed zakończeniem okresu próbnego.
Rozdział 2 Status służbowy
Artykuł 35
Urzędnik może mieć jeden z następujących statusów służbowych:
a) aktywne zatrudnienie;
b) oddelegowanie;
c) urlop z przyczyn osobistych;
d) tymczasowy stan spoczynku;
e) urlop na czas odbywania służby wojskowej.
Sekcja 1 Aktywne zatrudnienie
Artykuł 36
Aktywnie zatrudniony urzędnik wykonuje obowiązki związane ze stanowiskiem, na które został powołany lub które tymczasowo mu przydzielono zgodnie z przepisami tytułu IV.
Sekcja 2 Oddelegowanie
Artykuł 37 (8) (40) (69)
Oddelegowanym urzędnikiem jest urzędnik powołany na czas nieokreślony, który decyzją organu powołującego:
a) został skierowany w interesie służby:
- w celu tymczasowego pełnienia służby poza swoją instytucją; lub
- w celu tymczasowej pomocy osobie zajmującej stanowisko przewidziane w Traktatach ustanawiających Wspólnoty Europejskie lub Traktacie ustanawiającym jedną Radę i jedną Komisję Wspólnot Europejskich, lub wybranemu przewodniczącemu jednej z instytucji lub jednego z organów Wspólnot, lub wybranemu przewodniczącemu jednej z frakcji politycznych w Parlamencie Europejskim;
- w celu tymczasowego objęcia stanowiska znajdującego się w wykazie stanowisk finansowanych ze środków przeznaczonych na badania i inwestycje oraz które zostało zaliczone przez organ budżetowy do stanowisk na czas określony;
b) na swój wniosek:
- został postawiony do dyspozycji innej instytucji Wspólnot Europejskich; lub
- został postawiony do dyspozycji organizacji zajmującej się wspieraniem interesów Wspólnoty i wymienionej w wykazie sporządzanym na podstawie porozumienia między instytucjami Wspólnot, po zasięgnięciu opinii Komitetu ds. Regulaminu Pracowniczego.
Oddelegowanemu urzędnikowi nadal przysługują wszystkie uprawnienia zgodnie z przepisami art. 38 oraz 39 oraz ciążą na nim wszystkie obowiązki, wynikające z jego przynależności do instytucji macierzystej.
Jednakże z zastrzeżeniem przepisów art. 77 akapit trzeci dotyczących emerytury, do urzędnika oddelegowanego, o którym mowa w akapicie pierwszym tiret drugie lit. a), mają zastosowanie przepisy obowiązujące w stosunku do urzędników grupy zaszeregowania, do której został on zakwalifikowany na stanowisku, na które został oddelegowany.
Artykuł 38 (8)
Do oddelegowania w interesie służby mają zastosowanie następujące przepisy:
a) decyzję w sprawie oddelegowania podejmuje organ powołujący po wysłuchaniu zainteresowanego urzędnika;
b) czas trwania oddelegowania jest określany przez organ powołujący;
c) po upływie każdego sześciomiesięcznego okresu zainteresowany urzędnik może wnioskować o zakończenie oddelegowania;
d) urzędnik oddelegowany na podstawie art. 37 lit. a) tiret pierwsze jest uprawniony do dodatku wyrównawczego, w przypadku gdy łączne wynagrodzenie otrzymywane na stanowisku, na które został oddelegowany, jest niższe niż przewidziane dla jego grupy zaszeregowania oraz stopnia w instytucji macierzystej; uprawniony jest również do uzyskania zwrotu wszystkich dodatkowych wydatków spowodowanych oddelegowaniem;
e) urzędnik oddelegowany na podstawie art. 37 lit. a) tiret pierwsze nadal opłaca składkę emerytalną obliczaną na podstawie wynagrodzenia odpowiadającego jego grupie zaszeregowania i stopniowi w instytucji macierzystej;
f) oddelegowany urzędnik zachowuje swoje stanowisko, prawo do przeniesienia na wyższy stopień oraz prawo do awansu;
g) po zakończeniu oddelegowania, urzędnik jest niezwłocznie przywracany na poprzednio zajmowane stanowisko.
Artykuł 39 (8) (40)
Do oddelegowania urzędnika na jego wniosek mają zastosowanie następujące przepisy:
a) decyzję w sprawie oddelegowania podejmuje organ powołujący, który określa czas trwania oddelegowania;
b) w ciągu sześciu miesięcy od objęcia nowych obowiązków urzędnik może wnioskować o zakończenie oddelegowania; w takim przypadku jest natychmiast przywracany na poprzednio zajmowane stanowisko;
c) po upływie tego sześciomiesięcznego okresu na jego stanowisko może zostać powołana inna osoba;
d) w trakcie okresu oddelegowania, składki na system emerytalno-rentowy oraz uprawnienia emerytalne obliczane są na podstawie wynagrodzenia odpowiadającego jego grupie zaszeregowania i stopniowi w instytucji macierzystej.
Urzędnik oddelegowany może nabywać uprawnienia emerytalne w instytucji, do której został oddelegowany na podstawie art. 37 ust. 1 lit. b) tiret drugie.
Przestaje on jednak podlegać w okresie oddelegowania systemowi emerytalno-rentowemu instytucji, w której pierwotnie był zatrudniony.
Przepisy niniejszego regulaminu pracowniczego dotyczące renty inwalidzkiej oraz renty rodzinnej mają zastosowanie wobec urzędników, którzy w okresie oddelegowania na podstawie art. 37 ust. 1 lit. b) tiret drugie stali się niezdolni do pełnienia służby oraz wobec osób uprawnionych po śmierci urzędnika zmarłego w okresie oddelegowania; świadczenia te są pomniejszane o kwoty wypłacone z tych samych powodów i za ten sam okres przez jednostkę, do której urzędnik został oddelegowany.
Przepis ten nie może skutkować uzyskaniem przez urzędnika lub przez osoby uprawnione po śmierci urzędnika renty w wysokości przewyższającej maksymalną wysokość renty, jaka przysługiwałaby na podstawie niniejszego regulaminu pracowniczego;
e) po zakończeniu oddelegowania urzędnikowi jest przydzielane pierwsze wolne stanowisko w ramach jego kategorii lub kategorii specjalnej odpowiadające jego grupie zaszeregowania z zastrzeżeniem, że spełnia on wymagania związane z objęciem tego stanowiska.
W przypadku nieprzyjęcia zaproponowanego stanowiska, utrzymuje on prawo do przeniesienia na kolejne wolne stanowisko w jego kategorii lub kategorii specjalnej odpowiadające jego grupie zaszeregowania, gdy spełnia on wymagania związane z objęciem tego stanowiska; jeśli urzędnik nie przyjmie stanowiska po raz kolejny, po konsultacji ze Wspólnym Komitetem, może zostać zwolniony z urzędu.
Do momentu objęcia nowego stanowiska pozostaje on urzędnikiem oddelegowanym bez prawa do wynagrodzenia.
Sekcja 3 Urlop z przyczyn osobistych
Artykuł 40 (8) (24) (40)
1.
Urzędnikowi powołanemu na czas nieokreślony może w wyjątkowych okolicznościach zostać udzielony na jego wniosek bezpłatny urlop z przyczyn osobistych.
2.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 15, czas trwania takiego urlopu nie przekracza jednego roku.
3. Urlop może być dwukrotnie przedłużany, każdorazowo o rok.
Jednakże jeśli urzędnik składa wniosek o taki urlop w celu umożliwienia mu:
- wychowywania dziecka w wieku poniżej pięciu lat pozostającego na jego utrzymaniu w rozumieniu art. 2 ust. 2 załącznika VII, lub
- wychowania wymagającego stałej opieki lub nadzoru dziecka pozostającego na jego utrzymaniu w rozumieniu art. 2 ust. 2 załącznika VII, cierpiącego z powodu poważnego upośledzenia umysłowego lub fizycznego potwierdzonego przez lekarza instytucji,
urlop może być przedłużany czterokrotnie o rok, pod warunkiem że przy każdym przedłużeniu spełniony jest jeden z warunków określonych w dwóch powyższych tiret.
Jeśli urzędnik składa wniosek o taki urlop w celu towarzyszenia swojemu małżonkowi będącemu urzędnikiem lub innym pracownikiem Wspólnot i zobowiązanemu, ze względu na ciążące na nim obowiązki, do zamieszkania w takiej odległości od miejsca zatrudnienia urzędnika składającego wniosek, iż zamieszkanie tam przez oboje małżonków stanowiłoby przeszkodę dla składającego wniosek urzędnika w wykonywaniu jego obowiązków, urlop może być przedłużany pięciokrotnie o rok, pod warunkiem że przy każdym przedłużeniu spełnione są warunki będące podstawą udzielenia urlopu.
Urzędnik może skorzystać z tego ostatniego przepisu w sprawie przedłużenia urlopu jedynie raz w toku swojej kariery.
3.
W trakcie urlopu urzędnik nie jest uprawniony do przeniesienia na wyższy stopień ani do awansu do wyższej grupy zaszeregowania; jego członkostwo w systemie zabezpieczenia społecznego przewidzianym w art. 72 i 73 oraz wynikające z tego ubezpieczenie od ryzyka jest zawieszone.
Jednakże urzędnik, który wykaże, iż nie może zostać objęty innym publicznym system ubezpieczenia od ryzyka określonego w art. 72 i 73, może po złożeniu odpowiedniego wniosku nie później niż w miesiącu następującym po miesiącu, w ciągu którego przeszedł na urlop z przyczyn osobistych, nadal być objęty ochroną przewidzianą w przepisach tych artykułów, pod warunkiem że ponosi w pierwszym roku urlopu z powodów osobistych połowę kosztów składek wymaganych w celu ubezpieczenia się od ryzyka określonego w art. 72 ust. 1 oraz art. 73 ust. 1 oraz pełny koszt składek w pozostałym okresie; składki obliczane są na podstawie ostatniego wynagrodzenia podstawowego urzędnika. Ponadto urzędnik, który wykaże, iż nie może uzyskać uprawnień emerytalnych z innego systemu emerytalno-rentowego, może na wniosek kontynuować uzyskiwanie uprawnień emerytalnych przez okres nie dłuższy niż rok, pod warunkiem że ponosi on składki równe trzykrotności stawki określonej w art. 83 ust. 2; składki obliczane są na podstawie wynagrodzenia podstawowego urzędnika odpowiadającego jego grupie zaszeregowania i stopniowi.
4.
Do urlopu z przyczyn osobistych mają zastosowanie następujące przepisy:
a) jest on udzielany przez organ powołujący na wniosek zainteresowanego urzędnika;
b) wniosek o przedłużenie urlopu składany jest na dwa miesiące przed końcem urlopu;
c) na stanowisko zajmowane przez urzędnika może zostać powołana inna osoba;
d) po zakończeniu urlopu z przyczyn osobistych urzędnikowi jest przydzielane pierwsze wolne stanowisko w jego kategorii lub kategorii specjalnej odpowiadające jego grupie zaszeregowania pod warunkiem że spełnia on wymagania związane z objęciem tego stanowiska.
W przypadku nieprzyjęcia zaproponowanego stanowiska, utrzymuje on prawo do przeniesienia na kolejne wolne stanowisko w jego kategorii lub kategorii specjalnej odpowiadające jego grupie zaszeregowania, gdy spełnia on wymagania związane z objęciem tego stanowiska; jeśli urzędnik nie przyjmie stanowiska po raz kolejny, po konsultacji ze Wspólnym Komitetem, może zostać zwolniony z urzędu.
Do momentu objęcia nowego stanowiska pozostaje on urzędnikiem urlopowanym z przyczyn osobistych bez prawa do wynagrodzenia.
Sekcja 4 Tymczasowy stan spoczynku
Artykuł 41 (8) (46) (78) (79)
1.
Tymczasowy stan spoczynku stanowi status służbowy urzędnika objętego redukcją liczby stanowisk w jego instytucji.
2.
Decyzja w sprawie redukcji liczby stanowisk w danej grupie zaszeregowania podejmowana jest przez uprawniony organ budżetowy w ramach procedury budżetowej.
Organ powołujący, po zasięgnięciu opinii Wspólnego Komitetu, podejmuje decyzję, jakich rodzajów stanowisk dotyczyć ma redukcja.
Organ powołujący po zasięgnięciu opinii Wspólnego Komitetu opracowuje listę urzędników objętych redukcją liczby stanowisk, biorąc pod uwagę ich kwalifikacje, wydajność, zachowanie w ramach służby, sytuację rodzinną oraz długość służby.
Każdy urzędnik, zajmujący jedno ze stanowisk, o których mowa w akapicie drugim, który wyraża chęć przejścia w tymczasowy stan spoczynku, jest z urzędu wpisywany na listę.
Urzędnicy wymienieni na liście są przenoszeni decyzją organu powołującego w tymczasowy stan spoczynku.
3.
Uzyskując ten status, urzędnik przestaje wykonywać swoje obowiązki oraz traci prawo do wynagrodzenia oraz przeniesienia na wyższy stopień, lecz nadal, przez okres nieprzekraczający pięciu lat, uzyskuje uprawnienia emerytalne obliczane w oparciu o wysokość wynagrodzenia odpowiadającego jego grupie zaszeregowania oraz stopniowi.
Przez okres dwóch lat od przeniesienia w tymczasowy stan spoczynku urzędnikowi przysługuje pierwszeństwo przywrócenia do pracy na zwolnionym lub nowoutworzonym stanowisku w jego kategorii lub kategorii specjalnej, odpowiadającym jego grupie zaszeregowania, pod warunkiem iż posiada niezbędne kwalifikacje do jego objęcia.
Urzędnik, który został przeniesiony w tymczasowy stan spoczynku, otrzymuje świadczenie z tego tytułu obliczane zgodnie z przepisami załącznika IV.
Kwota dochodów uzyskiwanych przez urzędnika z tytułu nowego zatrudnienia w trakcie tego okresu jest odejmowana od świadczenia przewidzianego w akapicie trzecim, jeśli dochody te oraz to świadczenie łącznie przekraczają ostatnią kwotę całkowitego wynagrodzenia otrzymywanego przez urzędnika, obliczoną na podstawie tabeli płac obowiązującej pierwszego dnia miesiąca, za który wypłacane jest świadczenie.
Urzędnik dostarcza na piśmie wymagane dowody oraz powiadamia instytucję o wszelkich okolicznościach mogących mieć wpływ na wysokość tego świadczenia.
Wysokości świadczenia i ostatniej kwoty całkowitego wynagrodzenia, o których mowa w akapicie czwartym, są obliczane przy zastosowaniu współczynnika korygującego określonego dla państwa wewnątrz Wspólnot, w którym świadczeniobiorca zgodnie z przedstawionymi dowodami posiada miejsce zamieszkania.
Jeżeli odbiorca świadczenia przyjmuje miejsce zamieszkania w państwie poza Wspólnotami, współczynnik korygujący wynosi 100.
Wysokość świadczenia jest wyrażona w euro.
Płatne jest ono w walucie państwa zamieszkania osoby uprawnionej.
Świadczenia płatne w walucie innej niż euro przeliczane są według kursu wymiany określonego w art. 63 akapit drugi.
4.
Po upływie okresu, w którym urzędnik jest uprawniony do świadczenia z tytułu przeniesienia w tymczasowy stan spoczynku, zostaje on zwolniony z urzędu.
W odpowiednich przypadkach otrzymuje on emeryturę przewidzianą w ramach systemu emerytalno-rentowego.
5.
Urzędnik, któremu przed upływem dwuletniego okresu określonego w ust. 3 zaproponowano objęcie stanowiska odpowiadającego jego grupie zaszeregowania, który odmówił jego objęcia bez należytego uzasadnienia, może zostać, po zasięgnięciu opinii Wspólnego Komitetu, pozbawiony uprawnień wynikających z powyższych przepisów oraz zwolniony z urzędu.
Sekcja 5 Urlop na czas odbywania służby wojskowej
Artykuł 42
Urzędnik powołany do odbycia przewidzianej ustawowo służby wojskowej lub na szkolenia dla rezerwistów lub powołany do innego rodzaju służby w siłach zbrojnych otrzymuje specjalny status "urlopowanego na czas odbywania służby wojskowej".
Urzędnikowi powołanemu do odbycia służby wojskowej przestaje przysługiwać wynagrodzenie, ale zachowuje on uprawnienia do przeniesienia na wyższy stopień oraz do awansu zgodnie z przepisami niniejszego regulaminu pracowniczego.
Zachowuje on także uprawnienia emerytalne, jeśli, po zakończeniu służby wojskowej, opłaci swoje składki na system emerytalno-rentowy z mocą wsteczną.
Urzędnik wezwany na szkolenie dla rezerwistów, lub powołany do innego rodzaju służby w siłach zbrojnych, otrzymuje w tym okresie wynagrodzenie po potrąceniu kwoty stanowiącej równowartość otrzymywanego żołdu.
Rozdział 3 Oceny przeniesienie na wyższy stopień oraz awans
Artykuł 43
Kwalifikacje, wydajność oraz zachowanie w ramach służby każdego urzędnika, z wyjątkiem urzędników grup zaszeregowania A 1 i A 2, są przedmiotem okresowej oceny sporządzanej co najmniej raz na dwa lata, zgodnie z warunkami określonymi przez każdą z instytucji na podstawie art. 110.
Powyższe oceny są przedstawiane zainteresowanemu urzędnikowi.
Urzędnik ma prawo zgłoszenia uwag, które uważa za istotne.
Artykuł 44
Urzędnik pozostający dwa lata na tym samym stopniu w ramach jego grupy zaszeregowania jest automatycznie przenoszony na kolejny stopień tej grupy zaszeregowania.
Artykuł 45 (69)
1.
Awans następuje na podstawie decyzji organu powołującego.
Skutkuje on przyznaniem urzędnikowi wyższej grupy zaszeregowania w ramach kategorii lub kategorii specjalnej, w której jest zatrudniony.
Awansem obejmuje się osoby wybrane spośród urzędników, którzy posiadają minimalny staż pracy w swojej grupie zaszeregowania, po porównaniu zasług urzędników mających prawo do ubiegania się o awans oraz uwzględnieniu dotyczących ich ocen.
W odniesieniu do urzędników, którym przyznano bazową grupę zaszeregowania w ramach ich kategorii lub kategorii specjalnej, okres ten wynosi sześć miesięcy od dnia ich powołania na urzędnika na czas nieokreślony; w odniesieniu do pozostałych urzędników wynosi on dwa lata.
2.
Urzędnik może zostać przeniesiony z jednej kategorii lub kategorii specjalnej do innej lub awansowany do innej kategorii wyłącznie na podstawie konkursu.
3.
Jednakże w przypadku gdy wymagają tego potrzeby kadrowe danej instytucji, w drodze odstępstwa od ust. 2 można zezwolić na przejście urzędnika z kategorii specjalnej LA do kategorii A i odwrotnie, w drodze przeniesienia, zgodnie z ust. 4.
4.
W przypadku gdy organ powołujący, uwzględniając opinię Wspólnego Komitetu, podejmuje decyzję o skorzystaniu z tego odstępstwa, ustala liczbę stanowisk, w odniesieniu do których taki środek może być zastosowany.
Zgodnie z tą samą procedurą podejmuje on decyzję w sprawie kryteriów i warunków dokonywania stosownych przeniesień, uwzględniając zasługi zainteresowanych urzędników, wykształcenie oraz doświadczenie zawodowe.
W odniesieniu do urzędników, wobec których zastosowano odstępstwo na podstawie ust. 3, staż pracy, o którym mowa w ust. 1, w grupie zaszeregowania, do której zostali przeniesieni, obliczany jest począwszy od dnia, w którym nastąpiło przeniesienie.
W nowej grupie zaszeregowania urzędnik w żadnym przypadku nie otrzymuje wynagrodzenia podstawowego niższego niż to, które otrzymywałby w poprzedniej grupie zaszeregowania.
W miarę potrzeb, każda instytucja przyjmuje, zgodnie z art. 110, ogólne przepisy wykonawcze dotyczące ust. 3 i 4.
Artykuł 46 (8)
Urzędnikowi powołanemu do wyższej grupy zaszeregowania przysługuje, w ramach nowej grupy zaszeregowania, stopień odpowiadający umownemu stopniowi równemu lub o jeden stopień wyższemu niż stopień osiągnięty w jego poprzedniej grupie zaszeregowania, zwiększony o kwotę następującej co dwa lata podwyżki należnej w ramach nowej grupy zaszeregowania.
Do celów niniejszego przepisu każda grupa zaszeregowania zostaje podzielona na umowne stopnie odpowiadające miesiącom zatrudnienia i umowne wynagrodzenie wzrastające o jedną dwudziestą czwartą wysokości kwoty podwyżki przyznawanej co dwa lata w odniesieniu do tej grupy zaszeregowania przez cały okres faktycznego zatrudnienia.
Urzędnik powołany do wyższej grupy zaszeregowania w żadnym przypadku nie otrzymuje wynagrodzenia niższego niż to, które otrzymywałby w poprzedniej grupie zaszeregowania.
Urzędnik powołany do wyższej grupy zaszeregowania jest klasyfikowany co najmniej na pierwszym stopniu tej grupy zaszeregowania.
Rozdział 4 Zakończenie służby
Artykuł 47
Zakończenie służby następuje na skutek:
a) rezygnacji;
b) zwolnienia z urzędu;
c) odwołania ze stanowiska w interesie służby;
d) zwolnienia z powodu nienależytego wykonywania obowiązków;
e) wydalenia ze służby;
f) przeniesienia w stan spoczynku; lub
g) śmierci.
Sekcja 1 Rezygnacja
Artykuł 48 (8)
Złożenie rezygnacji przez urzędnika wymaga jednoznacznego oznajmienia przez niego na piśmie o woli ostatecznego zakończenia służby w danej instytucji.
Organ powołujący wydaje decyzję potwierdzającą rezygnację w terminie miesiąca od dnia otrzymania rezygnacji.
Organ powołujący może odmówić przyjęcia rezygnacji, jeśli w dniu otrzymania rezygnacji toczy się postępowanie dyscyplinarne przeciwko urzędnikowi lub jeśli takie postępowanie zostało wszczęte w okresie 30 dni od otrzymania rezygnacji.
Rezygnacja staje się skuteczna w dniu określonym przez organ powołujący, przy czym dzień ten przypada, w przypadku urzędników kategorii A oraz kategorii specjalnej – służby językowej, nie później niż trzy miesiące, a w przypadku urzędników pozostałych kategorii nie później niż miesiąc od złożenia rezygnacji przez urzędnika.
Sekcja 2 Zwolnienie z urzędu
Artykuł 49 (8)
Urzędnik może zostać zwolniony z urzędu jedynie w przypadku, gdy przestaje spełniać warunki określone w art. 28 lit. a) lub w przypadkach przewidzianych w art. 13, 39, 40 i w art. 41 ust. 4 i 5 oraz w art. 14 akapit drugi załącznika VIII.
Decyzja zawierająca uzasadnienie jest wydawana przez organ powołujący po zasięgnięciu opinii Wspólnego Komitetu oraz po wysłuchaniu zainteresowanego urzędnika.
Sekcja 3 Odwołanie ze stanowiska w interesie służby
Artykuł 50 (8) (46)
Urzędnik zajmujący stanowisko w grupie zaszeregowania A 1 lub A 2 może zostać odwołany ze stanowiska w interesie służby na mocy decyzji organu powołującego.
Takie odwołanie ze stanowiska nie stanowi środka dyscyplinarnego.
Urzędnik odwołany w ten sposób ze stanowiska, któremu nie wyznaczono innego stanowiska w jego kategorii lub kategorii specjalnej odpowiadającego jego grupie zaszeregowania, otrzymuje świadczenie, którego wysokość obliczana jest zgodnie z załącznikiem IV.
Kwota dochodów uzyskiwanych przez urzędnika z tytułu nowego zatrudnienia w trakcie tego okresu jest odejmowana od świadczenia przewidzianego w akapicie trzecim, jeśli dochody te oraz to świadczenie łącznie przekraczają ostatnią kwotę całkowitego wynagrodzenia otrzymywanego przez urzędnika obliczoną na podstawie tabeli płac obowiązującej pierwszego dnia miesiąca, za który wypłacane jest świadczenie.
Zastosowanie ma art. 41 ust. 3 akapity piąty do dziewiątego.
Po upływie okresu, w którym urzędnik jest uprawniony do świadczenia z tytułu odwołania ze stanowiska w interesie służby, pod warunkiem że osiągnął on wiek 55 lat, jest on uprawniony do uzyskania emerytury, bez dokonywania obniżek przewidzianych w art. 9 załącznika VIII.
Sekcja 4 Zwolnienie z powodu nienależytego wykonywania obowiązków
Artykuł 51
1.
Urzędnik, któremu zostanie wykazane nienależyte wykonywanie obowiązków, może zostać zwolniony.
Jednakże organ powołujący może zaproponować przeniesienie urzędnika do niższej grupy zaszeregowania.
2.
We wniosku o zwolnienie urzędnika muszą być przedstawione powody zwolnienia; wniosek przekazuje się zainteresowanemu urzędnikowi.
Urzędnik ma prawo do przedstawienia uwag, które uważa za istotne.
Organ powołujący wydaje decyzję zawierającą uzasadnienie, postępując zgodnie z procedurą przewidzianą w załączniku IX.
Sekcja 5 Przeniesienie w stan spoczynku
Artykuł 52 (46)
Bez uszczerbku dla przepisów art. 50, urzędnik jest przenoszony w stan spoczynku:
- automatycznie ostatniego dnia miesiąca, w którym kończy 65 lat, lub
- na swój wniosek, ostatniego dnia miesiąca, w którym złożył wniosek o przeniesienie w stan spoczynku, jeżeli ukończył przynajmniej 60 lat, lub, w przypadku gdy jest w wieku pomiędzy 50 a 60 rokiem życia oraz zgodnie z przepisami art. 9 załącznika VIII, spełnia wymogi dotyczące natychmiastowego uzyskania emerytury.
Artykuł 48 akapit drugi zdanie drugie stosuje się odpowiednio.
Artykuł 53 (46)
Urzędnik, wobec którego zgodnie z orzeczeniem Komitetu ds. Inwalidztwa stosuje się przepisy art. 78, jest z urzędu przenoszony w stan spoczynku ostatniego dnia miesiąca, w którym organ powołujący uznał jego trwałą i pełną niezdolność do pełnienia służby.
Sekcja 6 Stanowisko honorowe
Artykuł 54
Po zakończeniu służby, na mocy decyzji organu powołującego, urzędnik może zostać powołany na stanowisko honorowe na zajmowanym szczeblu kariery lub na wyższym szczeblu.
Nie wiążą się z tym żadne korzyści finansowe.
Tytuł IV Warunki pracy urzędników
Rozdział 1 Czas pracy
Artykuł 55 (7) (8) (16)
Urzędnicy aktywnie zatrudnieni pozostają zawsze w dyspozycji swojej instytucji.
Normalny tygodniowy czas pracy nie przekracza 42 godzin, zaś dzienny czas pracy ustalany jest przez organ powołujący.
W tych samych granicach, organ powołujący po konsultacji z Komitetem Pracowniczym może ustalić godziny pracy określonych grup urzędników wykonujących obowiązki o szczególnym charakterze.
W sytuacjach spowodowanych nagłą potrzebą służby lub z powodów wynikających z przepisów bezpieczeństwa urzędnik może być zobowiązany do pozostawania w gotowości w miejscu pracy lub w miejscu zamieszkania poza normalnymi godzinami pracy.
Instytucja określa szczegółowe zasady stosowania niniejszego ustępu po konsultacji z Komitetem Pracowniczym.
Artykuł 55a (8)
Wyjątkowo, organ powołujący może, na podstawie zawierającego uzasadnienie wniosku, zezwolić urzędnikowi na pracę na pół etatu, jeżeli uzna, że w pełni leży to w interesie instytucji.
Procedura udzielania takiego zezwolenia określona jest w załączniku IVa.
Urzędnik uprawniony do pracy na pół etatu w każdym miesiącu przepracowuje połowę normalnego czasu pracy w sposób przewidziany przez organ powołujący.
Artykuł 56 (8)
Urzędnik może być zobowiązany do pracy w godzinach nadliczbowych jedynie w przypadkach nagłych lub w razie wyjątkowego zwiększenia ilości pracy. Praca w nocy oraz praca w niedziele i w dni świąteczne może być dopuszczona jedynie zgodnie z procedurą określoną przez organ powołujący.
Całkowity czas pracy w godzinach nadliczbowych, do której może zostać zobowiązany urzędnik, nie może w okresie sześciu miesięcy przekraczać 150 godzin.
Urzędnikom należącym do kategorii A i B oraz do kategorii specjalnej – służby językowej nie przysługuje za pracę w godzinach nadliczbowych prawo do rekompensaty w postaci czasu wolnego od pracy ani wynagrodzenie.
Urzędnikom należącym do kategorii C oraz D przysługuje, zgodnie z przepisami załącznika VI, prawo do uzyskana za pracę w godzinach nadliczbowych rekompensaty w postaci czasu wolnego od pracy lub wynagrodzenia, w przypadku gdy wymagania służby nie zezwalają na rekompensatę w postaci czasu wolnego od pracy w przeciągu miesiąca następującego po miesiącu, w którym godziny nadliczbowe zostały przepracowane.
Artykuł 56a (7) (15)
Urzędnikowi, od którego regularnie wymaga się pracy w nocy, w soboty, niedziele lub w dni świąteczne może zostać przyznany dodatek za pracę w systemie zmianowym wymaganą przez instytucję w związku z potrzebami służby lub z powodów wynikających z przepisów bezpieczeństwa i traktowaną przez nią jako normalny i stały element pracy tego urzędnika.
Stanowiąc na wniosek Komisji, przedłożony po zasięgnięciu opinii Komitetu ds. Regulaminu Pracowniczego, Rada określa kategorie urzędników uprawnionych do takich dodatków, warunki ich przyznawania oraz stawki.
Normalny czas pracy urzędnika wykonującego pracę w systemie zmianowym nie może przekraczać normalnego całkowitego rocznego czasu pracy.
Artykuł 56b (7) (16)
Urzędnikowi zobowiązanemu na podstawie decyzji organu powołującego do regularnego pozostawania w gotowości w miejscu pracy lub w miejscu zamieszkania poza jego normalnymi godzinami pracy ze względu na potrzeby służby lub przepisy bezpieczeństwa, mogą zostać przyznane dodatki.
Rada, stanowiąc na wniosek Komisji, przedłożony po zasięgnięciu opinii Komitetu ds. Regulaminu Pracowniczego, ustala kategorie urzędników uprawnionych do takich dodatków, warunki ich przyznawania oraz stawki.
Rozdział 2 Urlop
Artykuł 57
Urzędnicy uprawnieni są do urlopu corocznego w wymiarze nie mniejszym niż 24 dni robocze oraz nie większym niż 30 dni roboczych w każdym roku kalendarzowym, zgodnie z przepisami przyjętymi w drodze wspólnego porozumienia instytucji Wspólnot, po zasięgnięciu opinii Komitetu ds. Regulaminu Pracowniczego.
Poza corocznym urlopem urzędnikowi można, w sytuacjach wyjątkowych i na jego wniosek, udzielić urlopu okolicznościowego.
Warunki udzielenia takiego urlopu określone są w załączniku III.
Artykuł 58 (8) (24)
Kobietom w ciąży, poza urlopem przewidzianym w art. 57, przysługuje – po przedstawieniu zaświadczenia lekarskiego – urlop rozpoczynający się sześć tygodni przed wskazaną w zaświadczeniu przewidywaną datą porodu i kończący się dziesięć tygodni po porodzie; urlop taki nie może trwać krócej niż 16 tygodni.
Artykuł 59 (8)
1.
Urzędnikowi, który wykaże, iż jest niezdolny do wykonywania obowiązków z powodu choroby lub wypadku, przysługuje zwolnienie chorobowe.
Powinien on niezwłocznie powiadomić instytucję, w której jest zatrudniony o swojej niezdolności do wykonywania obowiązków oraz wskazać swoje miejsce pobytu.
Jeśli jest nieobecny przez okres dłuższy niż trzy dni, zobowiązany jest przedstawić zaświadczenie lekarskie.
Może on zostać zobowiązany do poddania się badaniom lekarskim zorganizowanym przez instytucję.
W sytuacji gdy nieobecności z powodu choroby trwające do 3 dni przekraczają, w ciągu 12 miesięcy, łącznie 12 dni, urzędnik jest zobowiązany przedstawić zaświadczenie lekarskie przy każdej kolejnej nieobecności z powodu choroby.
Organ powołujący może skierować do Komitetu ds. Inwalidztwa sprawę urzędnika, którego zwolnienia chorobowe przekraczają łącznie 12 miesięcy w okresie trzech lat zatrudnienia.
2.
Urzędnik może zostać przymusowo urlopowany, jeśli zgodnie z badaniem przeprowadzonego przez lekarza instytucji wymaga tego jego stan zdrowia lub jeśli osoba wspólnie z nim zamieszkująca cierpi na chorobę zakaźną.
3.
W razie sporu występuje się o opinię do Komitetu ds. Inwalidztwa.
4.
Urzędnicy podlegają obowiązkowym corocznym kontrolnym badaniom lekarskim przeprowadzanym przez lekarza instytucji lub przez wybranego przez nich lekarza.
Wynagrodzenie lekarza wybranego przez urzędnika jest pokrywane przez instytucję do wysokości kwoty maksymalnej ustalanej corocznie przez organ powołujący po zasięgnięciu opinii Komitetu ds. Regulaminu Pracowniczego.
Artykuł 59a (8)
Urlop coroczny urzędnika uprawnionego do wykonywania pracy na pół etatu jest, w okresie świadczenia pracy w takim wymiarze, skrócony o połowę.
Nie uwzględnia się ułamkowych części dni podlegających odliczeniu.
Artykuł 60
Z wyjątkiem przypadków choroby lub wypadku, urzędnik nie może być nieobecny w pracy bez uprzedniego zezwolenia przełożonego.
Bez uszczerbku dla środków dyscyplinarnych, które mogą mieć zastosowanie w tym przypadku, jakakolwiek nieusprawiedliwiona nieobecność, która zostanie należycie stwierdzona, jest odliczana od corocznego urlopu tego urzędnika.
Jeśli wykorzystał on już swój coroczny urlop, traci on prawo do wynagrodzenia za okres nieobecności.
Jeśli urzędnik zamierza przebywać na zwolnieniu chorobowym w miejscu innym niż miejsce zatrudnienia, musi uzyskać uprzednie zezwolenie organu powołującego.
Rozdział 3 Dni świąteczne
Artykuł 61
Wykaz dni świątecznych określany jest w drodze porozumienia między instytucjami Wspólnot po zasięgnięciu opinii Komitetu ds. Regulaminu Pracowniczego.
Tytuł V Wynagrodzenie oraz świadczenia z tytułu zabezpieczenia społecznego urzędników
Rozdział 1 Wynagrodzenie i zwrot kosztów
Sekcja 1 Wynagrodzenie
Artykuł 62
Urzędnik jest uprawniony na podstawie powołania do wynagrodzenia odpowiadającego jego grupie zaszeregowania i stopniowi, zgodnie z przepisami załącznika VII i o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej.
Urzędnik nie może zrzec się prawa do wynagrodzenia.
Wynagrodzenie obejmuje wynagrodzenie podstawowe, dodatki rodzinne oraz inne dodatki.
Artykuł 63
(28) (31) (32) (36) (38) (41) (42) (43) (47) (49) (53) (56) (58) (60) (66) (68) (70) (71) (72) (74) (76) (78) (81) (84) (87) (89) (90) (92)
Wysokość wynagrodzenia jest wyrażona w euro.
Wynagrodzenie jest wypłacane w walucie kraju, w którym urzędnik wykonuje swoje obowiązki.
Wynagrodzenie wypłacane w walucie innej niż euro obliczone jest na podstawie kursów wymiany stosowanych przy wykonywaniu budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich dnia 1 lipca 2002 r.
Data ta jest zmieniana przy corocznym przeglądzie wysokości wynagrodzeń przewidzianym w art. 65; Rada stanowi w tej sprawie większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, zgodnie z w art. 148 ust. 2 akapit drugi tiret pierwsze Traktatu EWG oraz art. 118 ust. 2 Traktatu Euratom.
Bez uszczerbku dla stosowania art. 64 i 65, współczynniki określone zgodnie z tymi artykułami są dostosowywane przez Radę w każdym przypadku, gdy zmieniana jest powyższa data; Rada, działając zgodnie z procedurą określoną w akapicie trzecim, koryguje przy tym skutki zmiany kursu euro w stosunku do kursów, o których mowa w akapicie drugim.
Artykuł 64 (78)
Wysokość wynagrodzenia urzędnika wyrażona w euro, po dokonaniu obowiązkowych potrąceń określonych w niniejszym regulaminie pracowniczym lub w przepisach wykonawczych do niego, jest korygowana według współczynnika, który, w zależności od warunków życia w różnych miejscach zatrudnienia, jest wyższy, niższy lub równy 100 %.
Współczynniki korygujące są określane przez Radę, stanowiącą większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, zgodnie z art. 148 ust. 2 akapit drugi tiret pierwsze Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą oraz art. 118 ust. 2 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej. Na dzień 1 stycznia 1962 r. współczynnik korygujący mający zastosowanie do wynagrodzeń urzędników zatrudnionych w tymczasowych siedzibach Wspólnot jest równy 100 %.
Artykuł 65
1.
Rada corocznie dokonuje przeglądu wysokości wynagrodzeń urzędników oraz innych pracowników Wspólnot.
Przeglądu tego dokonuje we wrześniu na podstawie wspólnego sprawozdania Komisji sporządzonego w oparciu o wspólny współczynnik określony przez Urząd Statystyczny Wspólnot Europejskich w porozumieniu z krajowymi urzędami statystycznymi Państw Członkowskich; współczynnik odzwierciedla sytuację na dzień 1 lipca w każdym z państw Wspólnot.
W trakcie tego przeglądu Rada analizuje, czy w ramach polityki gospodarczej oraz społecznej Wspólnot wysokość wynagrodzeń powinna zostać dostosowana.
W szczególności uwzględnia się wszelkie podwyżki wynagrodzeń w służbach publicznych oraz potrzeby pozyskania personelu.
2.
W przypadku istotnej zmiany wysokości kosztów utrzymania Rada podejmuje w przeciągu dwóch miesięcy decyzję w sprawie dostosowania wysokości współczynników korygujących oraz, stosownie do potrzeb, o ich zastosowaniu z mocą wsteczną.
3. Przy stosowaniu przepisów niniejszego artykułu Rada stanowi kwalifikowaną większością na wniosek Komisji, zgodnie z art. 148 ust. 2 akapit drugi tiret pierwsze Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą oraz w art. 118 ust. 2 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej.
Artykuł 65a (62)
Zasady stosowania art. 64 oraz 65 są określone w załączniku XI.
Artykuł 66
(1) (2) (4) (5) (9) (11) (12) (13) (19) (23) (27) (30) (31) (32) (35) (36) (37) (38) (41) (42) (43) (45) (47) (48) (49) (53) (54) (56) (57) (58) (59) (60) (65) (66) (68) (70) (71) (72) (74) (76) (78) (80) (81) (84) (87) (89) (90) (92)
Wysokość miesięcznych wynagrodzeń podstawowych określana jest dla każdej grupy zaszeregowania oraz stopnia zgodnie z następującą tabelą:
Grupa zaszeregowania _BAR_ Stopień _BAR_
1.7.2002 _BAR_ 1 _BAR_ 2 _BAR_ 3 _BAR_ 4 _BAR_ 5 _BAR_ 6 _BAR_ 7 _BAR_ 8 _BAR_
A 1 _BAR_ 12 179,52 _BAR_ 12 826,51 _BAR_ 13 473,50 _BAR_ 14 120,49 _BAR_ 14 767,48 _BAR_ 15 414,47 _BAR_ _BAR_ _BAR_
A 2 _BAR_ 10 808,33 _BAR_ 11 425,71 _BAR_ 12 043,09 _BAR_ 12 660,47 _BAR_ 13 277,85 _BAR_ 13 895,23 _BAR_ _BAR_ _BAR_
A 3 _BAR_ 8 951,25 _BAR_ 9 491,28 _BAR_ 10 031,31 _BAR_ 10 571,34 _BAR_ 11 111,37 _BAR_ 11 651,40 _BAR_ 12 191,43 _BAR_ 12 731,46 _BAR_
A 4 _BAR_ 7 520,00 _BAR_ 7 941,50 _BAR_ 8 363,00 _BAR_ 8 784,50 _BAR_ 9 206,00 _BAR_ 9 627,50 _BAR_ 10 049,00 _BAR_ 10 470,50 _BAR_
A 5 _BAR_ 6 199,87 _BAR_ 6 567,17 _BAR_ 6 934,47 _BAR_ 7 301,77 _BAR_ 7 669,07 _BAR_ 8 036,37 _BAR_ 8 403,67 _BAR_ 8 770,97 _BAR_
A 6 _BAR_ 5 357,85 _BAR_ 5 650,18 _BAR_ 5 942,51 _BAR_ 6 234,84 _BAR_ 6 527,17 _BAR_ 6 819,50 _BAR_ 7 111,83 _BAR_ 7 404,16 _BAR_
A 7 _BAR_ 4 612,02 _BAR_ 4 841,51 _BAR_ 5 071,00 _BAR_ 5 300,49 _BAR_ 5 529,98 _BAR_ 5 759,47 _BAR_ _BAR_ _BAR_
A 8 _BAR_ 4 078,92 _BAR_ 4 243,42 _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
B 1 _BAR_ 5 357,85 _BAR_ 5 650,18 _BAR_ 5 942,51 _BAR_ 6 234,84 _BAR_ 6 527,17 _BAR_ 6 819,50 _BAR_ 7 111,83 _BAR_ 7 404,16 _BAR_
B 2 _BAR_ 4 642,16 _BAR_ 4 859,80 _BAR_ 5 077,44 _BAR_ 5 295,08 _BAR_ 5 512,72 _BAR_ 5 730,36 _BAR_ 5 948,00 _BAR_ 6 165,64 _BAR_
B 3 _BAR_ 3 893,81 _BAR_ 4 074,78 _BAR_ 4 255,75 _BAR_ 4 436,72 _BAR_ 4 617,69 _BAR_ 4 798,66 _BAR_ 4 979,63 _BAR_ 5 160,60 _BAR_
B 4 _BAR_ 3 367,80 _BAR_ 3 524,74 _BAR_ 3 681,68 _BAR_ 3 838,62 _BAR_ 3 995,56 _BAR_ 4 152,50 _BAR_ 4 309,44 _BAR_ 4 466,38 _BAR_
B 5 _BAR_ 3 010,37 _BAR_ 3 137,37 _BAR_ 3 264,37 _BAR_ 3 391,37 _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
C 1 _BAR_ 3 435,01 _BAR_ 3 573,53 _BAR_ 3 712,05 _BAR_ 3 850,57 _BAR_ 3 989,09 _BAR_ 4 127,61 _BAR_ 4 266,13 _BAR_ 4 404,65 _BAR_
C 2 _BAR_ 2 987,74 _BAR_ 3 114,68 _BAR_ 3 241,62 _BAR_ 3 368,56 _BAR_ 3 495,50 _BAR_ 3 622,44 _BAR_ 3 749,38 _BAR_ 3 876,32 _BAR_
C 3 _BAR_ 2 787,00 _BAR_ 2 895,75 _BAR_ 3 004,50 _BAR_ 3 113,25 _BAR_ 3 222,00 _BAR_ 3 330,75 _BAR_ 3 439,50 _BAR_ 3 548,25 _BAR_
C 4 _BAR_ 2 518,27 _BAR_ 2 620,28 _BAR_ 2 722,29 _BAR_ 2 824,30 _BAR_ 2 926,31 _BAR_ 3 028,32 _BAR_ 3 130,33 _BAR_ 3 232,34 _BAR_
C 5 _BAR_ 2 322,00 _BAR_ 2 417,15 _BAR_ 2 512,30 _BAR_ 2 607,45 _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
D 1 _BAR_ 2 624,21 _BAR_ 2 738,95 _BAR_ 2 853,69 _BAR_ 2 968,43 _BAR_ 3 083,17 _BAR_ 3 197,91 _BAR_ 3 312,65 _BAR_ 3 427,39 _BAR_
D 2 _BAR_ 2 392,77 _BAR_ 2 494,68 _BAR_ 2 596,59 _BAR_ 2 698,50 _BAR_ 2 800,41 _BAR_ 2 902,32 _BAR_ 3 004,23 _BAR_ 3 106,14 _BAR_
D 3 _BAR_ 2 227,04 _BAR_ 2 322,36 _BAR_ 2 417,68 _BAR_ 2 513,00 _BAR_ 2 608,32 _BAR_ 2 703,64 _BAR_ 2 798,96 _BAR_ 2 894,28 _BAR_
D 4 _BAR_ 2 099,79 _BAR_ 2 185,90 _BAR_ 2 272,01 _BAR_ 2 358,12 _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Artykuł 66a (34) (52) (63) (78) (88)
1. Na zasadzie odstępstwa od art. 3 ust. 1 rozporządzenia (EWG, Euratom, EWWiS) nr 260/68 [1], w okresie od dnia 1 stycznia 1992 r. do dnia 1 lipca 2003 r. zastosowanie znajduje tymczasowy środek dotyczący wynagrodzenia wypłacanego przez Wspólnotę pracownikom aktywnie zatrudnionym, zwany "składką tymczasową".
2. a) Stawka tej składki tymczasowej, którą stosuje się do podstawy określonej w ust. 3, wynosi 5,83 %.
b) Rada, stanowiąc zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 24 ust. 1 Traktatu ustanawiającego jedną Radę i jedną Komisję Wspólnot Europejskich, po konsultacji z innymi zainteresowanymi instytucjami, może, w odpowiednich przypadkach, zmienić stawkę składki tymczasowej określonej w lit. a) w związku z przeglądem przewidzianym w art. 15 ust. 2 załącznika XI do regulaminu pracowniczego, na podstawie sprawozdania oraz na wniosek Komisji.
3. a) Podstawą obliczania tymczasowej składki jest wynagrodzenie podstawowe, odpowiadające grupie zaszeregowania oraz stopniowi, przyjmowane do obliczania wysokości wynagrodzenia, pomniejszone o:
- składki na ubezpieczenie i system emerytalno-rentowy oraz podatek, płacony przed potrąceniem składki tymczasowej przez urzędnika należącego do tej samej grupy zaszeregowania i o tym samym stopniu, nieposiadającego nikogo na utrzymaniu, w rozumieniu art. 2 załącznika VII, oraz
- kwotę równą wynagrodzeniu podstawowemu urzędnika z grupy zaszeregowania D 4, stopień 1.
b) Składniki, na podstawie których oblicza się wysokość składki tymczasowej, wyrażone są w euro; stosuje się do nich współczynnik korygujący 100.
4.
Potrącenie składki tymczasowej nie może powodować obniżenia wysokości wynagrodzenia poniżej kwoty netto otrzymywanej przed jej wprowadzeniem [2].
Niepobrana w danym roku ze względu na przepis akapitu pierwszego część składki dodawana jest do składki w kolejnym roku.
5.
Składki tymczasowe potrącane są co miesiąc u źródła; uzyskiwane kwoty stanowią dochód budżetu ogólnego Wspólnot.
Artykuł 67
(1) (2) (4) (5) (8) (9) (10) (11) (12) (13) (19) (23) (24) (27) (31) (32) (35) (36) (38) (40) (79)
1.
Dodatki rodzinne obejmują:
a) dodatek na gospodarstwo domowe;
b) dodatek na dziecko pozostające na utrzymaniu;
c) dodatek edukacyjny.
2.
Urzędnicy pobierający dodatki rodzinne przewidziane w niniejszym artykule zgłaszają dodatki podobnego rodzaju wypłacane im z innych źródeł; kwotę takich dodatków odlicza się od kwoty dodatków wypłacanych na podstawie art. 1, 2 i 3 załącznika VII.
3.
Wysokość dodatku na dziecko pozostające na utrzymaniu urzędnika może zostać podwojona na mocy szczególnej decyzji organu powołującego zawierającej uzasadnienie wydanej na podstawie dokumentacji medycznej stwierdzającej, że dziecko jest upośledzone umysłowo lub fizycznie, co pociąga za sobą znaczne wydatki ponoszone przez urzędnika.
4.
W przypadku gdy na podstawie art. 1, 2 i 3 załącznika VII dodatki rodzinne wypłaca się osobie innej niż urzędnik, są one wypłacane w walucie państwa, w którym osoba ta zamieszkuje, po ich przeliczeniu, w razie potrzeby, według kursów określonych w art. 63 akapit drugi.
Stosuje się do nich współczynnik korygujący dla danego państwa, jeżeli znajduje się ono we Wspólnotach, lub współczynnik korygujący wynoszący 100, jeżeli państwo miejsca zamieszkania znajduje się poza Wspólnotami.
W przypadku gdy dodatki rodzinne wypłacane są osobie, o której mowa powyżej, stosuje się do niej przepisy ust. 2 i 3.
Artykuł 68 (8)
Dodatki rodzinne określone w art. 67 ust. 1 są wypłacane także w przypadku, gdy urzędnik jest uprawniony do otrzymywania świadczenia przewidzianego w art. 41 i 50 niniejszego regulaminu pracowniczego lub w art. 34 i 42 dawnego regulaminu pracowniczego Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali.
Zainteresowana osoba składa oświadczenie o dodatkach podobnego rodzaju pochodzących z innych źródeł pobieranych na to samo dziecko; kwota takich dodatki jest potrącana z kwoty dodatków wypłacanych na podstawie art. 1, 2 i 3 załącznika VII.
Artykuł 68a (8)
Urzędnik uprawniony do pracy na pół etatu uprawniony jest do wynagrodzenia obliczanego w sposób określony w załączniku IVa.
Artykuł 69
(1) (2) (4) (5) (9) (10) (11) (12) (13) (19) (23) (27) (31) (32) (35) (36) (38) (41) (42) (43) (45) (47) (48) (49) (53) (54) (56) (57) (58) (59) (60) (65) (66) (68) (70) (71) (72) (74) (76) (78) (80) (81) (84) (87) (89) (90) (92)
Dodatek zagraniczny równy jest 16 % sumy wynagrodzenia podstawowego, dodatku na gospodarstwo domowe oraz dodatku na dziecko pozostające na utrzymaniu, do których uprawniony jest urzędnik.
Dodatek zagraniczny wynosi nie mniej niż 424,07 EUR miesięcznie.
Artykuł 70 (8)
W przypadku śmierci urzędnika jego małżonek oraz pozostające na jego utrzymaniu dzieci otrzymują pełne wynagrodzenie zmarłego urzędnika do końca trzeciego miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła śmierć.
W przypadku śmierci osoby, która nabyła prawa do emerytury lub renty, akapit pierwszy stosuje się odpowiednio.
Artykuł 70a (24)
Urzędnikowi, wyznaczonemu przez organ powołujący do prowadzenia szkoleń w ramach wspierania kształcenia zawodowego przewidzianego w art. 24 akapit trzeci, może być przyznany dodatek na warunkach określonych w art. 4b załącznika VII.
Sekcja 2 Zwrot kosztów
Artykuł 71
Urzędnik jest uprawniony, zgodnie z przepisami załącznika VII, do zwrotu poniesionych przez niego kosztów w związku z podjęciem służby, przeniesieniem lub zakończeniem służby, a także do zwrotu kosztów poniesionych przez niego w trakcie wykonywania obowiązków lub w związku z ich wykonywaniem.
Rozdział 2 Świadczenia z tytułu zabezpieczenia społecznego
Artykuł 72 (8) (10) (40)
1.
Urzędnik, jego małżonek, o ile nie jest on uprawniony do świadczeń tego samego rodzaju oraz w tej samej wysokości na podstawie innych przepisów ustawowych lub wykonawczych, jego dzieci oraz inne osoby pozostające na jego utrzymaniu w rozumieniu art. 2 załącznika VII, są ubezpieczeni na wypadek choroby do wysokości 80 % poniesionych wydatków, zgodnie z przepisami przyjętymi w drodze porozumienia między instytucjami Wspólnot po zasięgnięciu opinii Komitetu ds. Regulaminu Pracowniczego.
Stawka ta jest podwyższona do 85 % w następujących przypadkach: konsultacji i wizyt lekarskich, zabiegów chirurgicznych, hospitalizacji, lekarstw, badań radiologicznych, analiz, badań laboratoryjnych i protez przepisanych przez lekarza, z wyjątkiem protez dentystycznych.
W przypadku gruźlicy, choroby Heinego-Medina, choroby nowotworowej, choroby umysłowej i innych schorzeń uznanych przez organ powołujący za równie poważne oraz w przypadku wczesnych badań przesiewowych mających na celu wykrycie ewentualnej choroby, oraz w przypadku porodu stawka ta jest podwyższona do 100 %.
Jednakże stawka zwrotu kosztów w wysokości 100 % nie ma zastosowania, gdy w przypadku choroby zawodowej lub wypadku zastosowanie znajduje art. 73.
Jedna trzecia składki wymaganej w celu pokrycia kosztów tego ubezpieczenia ponoszona jest przez urzędnika, przy czym kwota obciążenia nie może przekraczać 2 % jego wynagrodzenia podstawowego.
1a.
Urzędnik kończący służbę, który wykaże, że nie może być objęty innym publicznym systemem ubezpieczenia chorobowego może, nie później niż w przeciągu miesiąca następującego po miesiącu, w którym zakończył służbę, zwrócić się o przedłużenie swojego ubezpieczenia na wypadek choroby, przewidzianego w ust. 1, maksymalnie na okres 6 miesięcy po zakończeniu służby.
Składka określona w ust. 1 jest obliczana na podstawie wysokości ostatniego wynagrodzenia podstawowego otrzymywanego przez tego urzędnika, przy czym pokrywa on połowę tej składki.
Na mocy decyzji organu powołującego, podjętej po konsultacji z lekarzem instytucji, nie stosuje się zarówno terminu jednego miesiąca na złożenie wniosku, jak i przewidzianego w akapicie pierwszym okresu sześciu miesięcy, w przypadku gdy dana osoba cierpi na poważną lub przewlekłą chorobę, na którą zapadła przed zakończeniem służby i o której poinformowała instytucję przed upływem sześciomiesięcznego okresu określonego w akapicie pierwszym, pod warunkiem że osoba ta podda się badaniu lekarskiemu zorganizowanemu przez instytucję.
1b.
W przypadku gdy były małżonek urzędnika, dziecko, które przestało być na jego utrzymaniu, lub osoba, która przestała być traktowana jak osoba pozostająca na utrzymaniu urzędnika w rozumieniu art. 2 załącznika VII do regulaminu pracowniczego, wykaże, że nie może być objęty(-a) innym publicznym systemem ubezpieczenia chorobowego, może być nadal maksymalnie przez okres roku ubezpieczony(-a) na wypadek choroby zgodnie z ust. 1 jako osoba objęta ochroną ubezpieczeniową w ramach ubezpieczenia tego urzędnika. Ochrona taka nie wymaga opłacania składek.
Powyższy okres jednego roku rozpoczyna się w dniu uprawomocnienia się orzeczenia o rozwodzie albo utraty statusu dziecka pozostającego na utrzymaniu lub statusu osoby traktowanej na równi z dzieckiem pozostającym na utrzymaniu urzędnika.
2.
Przepisy ust. 1 mają zastosowanie do urzędnika także po zakończeniu jego służby, jeżeli kontynuował on służbę we Wspólnotach do ukończenia 60 roku życia lub pobiera rentę inwalidzką.
Wysokość składki obliczana jest na podstawie kwoty emerytury lub renty.
Takie same regulacje mają zastosowanie wobec osób, które są uprawnione do otrzymywania renty rodzinnej z tytułu śmierci urzędnika, który był aktywnie zatrudniony lub pozostawał w służbie do ukończenia 60 roku życia lub z tytułu śmierci osoby uprawnionej do renty inwalidzkiej.
Wysokość składki obliczana jest na podstawie kwoty renty rodzinnej.
2a.
Przepisy ust. 1 mają także zastosowanie wobec następujących osób, o ile nie są one objęte żadnym innym systemem ubezpieczeń chorobowych:
- byłych urzędników pobierających emeryturę, którzy zakończyli służbę we Wspólnotach przed ukończeniem 60 lat;
- osób uprawnionych do otrzymywania renty rodzinnej z tytułu śmierci urzędnika, który zakończył służbę przed ukończeniem 60 lat.
Składka określona w ust. 1 obliczana jest na podstawie wysokości emerytury byłego urzędnika, przy czym pokrywa on połowę tej składki.
Wobec osoby uprawnionej do renty sierocej przepis ust. 1 ma zastosowanie wyłącznie na jej wniosek.
Składka obliczana jest na podstawie wysokości renty sierocej.
3.
W przypadku gdy łączna kwota niezwróconych kosztów za okres 12 miesięcy przekracza połowę miesięcznego wynagrodzenia podstawowego urzędnika lub połowę jego emerytury, organ powołujący zezwala na zwrot specjalny powyższych kosztów, uwzględniając sytuację rodzinną zainteresowanej osoby, w sposób przewidziany w przepisach ust. 1.
4.
Osoby uprawnione do powyższych świadczeń zgłaszają kwoty wszystkich zwróconych kosztów, lub o których zwrot mogą się one ubiegać dla siebie lub dla osób objętych ich ubezpieczeniem w ramach jakiegokolwiek innego ustawowego systemu ubezpieczeń chorobowych.
Jeżeli łączna kwota możliwego do uzyskania zwrotu kosztów jest większa niż suma zwrotów przewidzianych w ust. 1, nadwyżkę tę odlicza się od kwoty podlegającej zwrotowi zgodnie z ust. 1, z wyjątkiem zwrotów otrzymanych w ramach prywatnego, dodatkowego systemu ubezpieczenia chorobowego, który obejmuje część wydatków, która nie podlega zwrotowi w ramach systemu ubezpieczenia chorobowego Wspólnot.
Artykuł 73 (24) (46)
1.
Urzędnik jest ubezpieczony, począwszy od dnia rozpoczęcia służby, od ryzyka choroby zawodowej oraz wypadków, zgodnie z przepisami przyjętymi w drodze wspólnego porozumienia instytucji Wspólnot po zasięgnięciu opinii Komitetu ds. Regulaminu Pracowniczego.
Jego składka na ubezpieczenie od ryzyka chorób innych niż zawodowe i wypadków poza służbą wynosi 0,1 % jego wynagrodzenia podstawowego.
Ryzyka nie objęte powyższym ubezpieczeniem są określane we wspomnianych przepisach.
2.
Zapewniane są następujące świadczenia:
a) w przypadku śmierci:
wypłata na rzecz osób wymienionych poniżej kwoty równej pięciokrotnej wysokości rocznego wynagrodzenia podstawowego zmarłego, obliczonej na podstawie miesięcznych kwot wynagrodzenia otrzymywanego w okresie 12 miesięcy przed wypadkiem:
- na rzecz małżonka i dzieci zmarłego urzędnika zgodnie z prawem spadkowym mającym zastosowanie do spadku po nim; jednakże kwota przypadająca małżonkowi wynosi nie mniej niż 25 % kwoty łącznej,
- w przypadku braku osób z powyższej kategorii, na rzecz innych zstępnych zgodnie z prawem spadkowym mającym zastosowanie do spadku po tym urzędniku,
- w przypadku braku osób z którejkolwiek z powyższych kategorii, na rzecz wstępnych zgodnie z prawem spadkowym mającym zastosowanie do spadku po tym urzędniku,
- w przypadku braku osób z którejkolwiek z powyższych trzech kategorii, na rzecz instytucji;
b) w przypadku całkowitej, trwałej niezdolności do pracy:
wypłata urzędnikowi kwoty równej ośmiokrotnej wysokości rocznego wynagrodzenia podstawowego, obliczonej na podstawie miesięcznych kwot wynagrodzenia otrzymywanego w okresie 12 miesięcy przed wypadkiem;
c) w przypadku częściowej, trwałej niezdolności do pracy:
wypłata urzędnikowi części kwoty określonej w lit. b), obliczonej zgodnie z tabelą zawartą w przepisach, o których mowa w ust. 1.
Zgodnie z tymi przepisami, wypłaty określone powyżej mogą zostać zastąpione rentą.
Świadczenia określone w niniejszym ustępie mogą być wypłacane równolegle ze świadczeniami przewidzianymi w rozdziale 3.
3.
Zwrotowi na warunkach określonych w przepisach, o których mowa w ust. 1, podlegają również następujące koszty: zabiegów lekarskich, lekarstw, hospitalizacji, operacji chirurgicznych, protez, badań radiologicznych, masaży, zabiegów ortopedycznych i klinicznych, transportu medycznego oraz wszelkie podobne koszty poniesione w związku z wypadkiem lub chorobą zawodową.
Zwrotu tego dokonuje się dopiero po skorzystaniu z prawa do zwrotu przewidzianego w art. 72 i tylko w zakresie, w jakim kwota wypłacona urzędnikowi na tej podstawie nie pokrywa poniesionych kosztów.
Artykuł 74 (1) (8) (10) (24) (78) (81)
1.
W przypadku narodzin dziecka urzędnika, osoba sprawująca opiekę nad dzieckiem otrzymuje świadczenie w wysokości 198,31 EUR.
Takie samo świadczenie wypłaca się urzędnikowi, który przysposabia dziecko w wieku do lat pięciu, pozostające na jego utrzymaniu w rozumieniu art. 2 ust. 2 załącznika VII.
2.
Świadczenie to wypłacane jest również w przypadku rozwiązania ciąży trwającej nie krócej niż siedem miesięcy.
3.
Osoba otrzymująca świadczenie porodowe zgłasza wszelkie inne świadczenia tego samego rodzaju uzyskane z innych źródeł na to samo dziecko; kwota takich świadczeń jest potrącana od świadczenia przewidzianego w niniejszym artykule.
W przypadku gdy oboje rodzice są urzędnikami Wspólnot, świadczenie jest wypłacane tylko jeden raz.
Artykuł 75 (40)
W przypadku śmierci urzędnika, jego małżonka, dziecka pozostającego na jego utrzymaniu lub innej osoby będącej członkiem gospodarstwa domowego urzędnika i pozostającej na jego utrzymaniu w rozumieniu art. 2 załącznika VII, instytucja zwraca koszty transportu zwłok z miejsca zatrudnienia urzędnika do jego miejsca pochodzenia.
Jednakże w przypadku śmierci urzędnika w trakcie podróży służbowej, instytucja pokrywa koszty transportu zwłok z miejsca, w którym nastąpił zgon pracownika do jego miejsca pochodzenia.
Artykuł 76
Urzędnikom, byłym urzędnikom lub spadkobiercom zmarłego urzędnika, którzy na skutek poważnej lub przewlekłej choroby lub ze względu na sytuację rodzinną znajdują się w szczególnie trudnej sytuacji, mogą zostać przyznane zapomogi, pożyczki lub zaliczki.
Rozdział 3 Emerytury i renty
Artykuł 77 (8)
Urzędnik po odbyciu dziesięciu lat służby nabywa uprawnienia emerytalne.
Niezależnie od czasu trwania służby urzędnik jest uprawniony do emerytury, jeśli ukończył 60 lat lub jeśli niemożliwe było przywrócenie go do pracy w trakcie tymczasowego stanu spoczynku lub w przypadku odwołania go ze stanowiska w interesie służby.
Emerytura stanowi nie więcej niż 70 % ostatniego wynagrodzenia podstawowego, odpowiadającego grupie zaszeregowania, do której urzędnik należał przez okres co najmniej roku.
Emerytura w tej wysokości przysługuje urzędnikowi, którego czas trwania służby uprawniający do emerytury wynosi co najmniej 35 lat obliczonych zgodnie z przepisami art. 3 załącznika VIII.
W przypadku gdy czas trwania służby uprawniający do emerytury jest krótszy niż 35 lat, powyższa maksymalna wysokość emerytury jest proporcjonalnie zmniejszana.
Jednakże w przypadku urzędników skierowanych do pomocy osobom zajmującym stanowisko przewidziane w Traktatach ustanawiających Wspólnoty Europejskie lub w Traktacie ustanawiającym jedną Radę i jedną Komisję Wspólnot Europejskich, lub wybranemu przewodniczącemu jednej z instytucji lub jednego z organów Wspólnot, lub wybranemu przewodniczącemu jednej z frakcji politycznych w Parlamencie Europejskim, uprawnienie do emerytury odpowiadające liczbie przepracowanych w tym charakterze lat uprawniających do emerytury obliczane jest na podstawie ostatniego wynagrodzenia podstawowego otrzymanego w tym czasie, jeśli jest ono wyższe od wynagrodzenia uwzględnionego zgodnie z akapitem drugim.
Emerytura nie może być niższa niż 4 % kwoty minimum socjalnego za każdy rok służby.
Prawo do emerytury nabywa się z ukończeniem 60 roku życia.
Artykuł 78 (8)
Urzędnik uprawniony jest, na warunkach przewidzianych w art. 13–16 załącznika VIII, do renty inwalidzkiej w przypadku całkowitej i trwałej niezdolności do pełnienia służby, uniemożliwiającej mu wykonywanie obowiązków związanych ze stanowiskiem w jego kategorii.
W przypadku gdy niezdolność do pełnienia służby została spowodowana wypadkiem w trakcie lub w związku z pełnieniem obowiązków służbowych, jest następstwem choroby zawodowej lub nastąpiła w wyniku poświęcenia się w interesie ogółu lub wynika z narażenia swojego życia przez urzędnika w celu ratowania życia ludzkiego, renta inwalidzka wynosi 70 % wynagrodzenia podstawowego tego urzędnika.
W przypadku gdy niezdolność do pełnienia służby wynika z innych przyczyn, renta inwalidzka jest równa wysokości emerytury, do której urzędnik byłby uprawniony w wieku 65 lat, jeśli pozostałby w służbie do ukończenia tego wieku.
Renta inwalidzka obliczana jest na podstawie wynagrodzenia podstawowego, które urzędnik otrzymywałby w ramach swojej grupy zaszeregowania, jeśli nadal byłby zatrudniony w momencie wypłacania renty.
Renta inwalidzka jest nie mniejsza niż 120 % kwoty minimum socjalnego.
W przypadku niezdolności do pełnienia służby spowodowanej umyślnie przez samego urzędnika organ powołujący może podjąć decyzję, iż powinien on otrzymywać jedynie emeryturę.
Artykuł 79 (8) (24) (46)
Wdowa po urzędniku lub byłym urzędniku jest uprawniona do renty wdowiej zgodnie z przepisami rozdziału 4 załącznika VIII, równej 60 % emerytury lub renty inwalidzkiej, która wypłacana była jej małżonkowi lub która byłaby mu wypłacana, gdyby niezależnie od czasu pełnienia służby lub wieku uzyskał uprawnienie do niej w chwili śmierci.
Wysokość renty wdowiej przysługującej wdowie po urzędniku, który zmarł posiadając jeden ze statusów służbowych określonych w art. 35, nie jest niższa od kwoty minimum socjalnego ani od 35 % ostatniego wynagrodzenia podstawowego otrzymywanego przez urzędnika.
Kwota ta, w przypadku gdy śmierć spowodowana została okolicznościami określonymi w art. 78 akapit drugi, wynosi co najmniej 42 % ostatniego wynagrodzenia podstawowego otrzymywanego przez urzędnika.
Artykuł 79a (46)
Przepisy art. 79 stosuje się odpowiednio do wdowca po urzędniczce lub byłej urzędniczce.
Artykuł 80 (8) (40) (46)
W przypadku gdy urzędnik lub osoba uprawniona do emerytury lub renty inwalidzkiej umiera, nie pozostawiając małżonka uprawnionego do renty wdowiej, dzieci pozostające na utrzymaniu w rozumieniu art. 2 załącznika VII uprawnione są do renty sierocej zgodnie z przepisami art. 21 załącznika VIII.
Uprawnienie to przysługuje także dzieciom spełniającym powyższe warunki w przypadku śmierci lub ponownego zawarcia małżeństwa przez owdowiałego małżonka otrzymującego rentę rodzinną.
W przypadku gdy urzędnik lub osoba uprawniona do emerytury lub renty inwalidzkiej umiera, lecz nie są spełnione warunki określone w akapicie pierwszym, dzieci pozostające na utrzymaniu w rozumieniu art. 2 załącznika VII są uprawnione do renty sierocej zgodnie z przepisami art. 21 załącznika VIII; jednakże wysokość renty sierocej wynosi połowę kwoty wynikającej z przepisów tego artykułu.
W przypadku śmierci małżonka urzędnika lub byłego urzędnika pobierającego emeryturę lub rentę inwalidzką, gdy zmarły małżonek nie był urzędnikiem ani pracownikiem zatrudnionym na czas określony, dzieci pozostające na utrzymaniu owdowiałego małżonka w rozumieniu art. 2 załącznika VII są uprawnione do renty sierocej odpowiadającej podwójnej wysokości dodatku na dziecko.
Uprawnienia przewidziane w akapicie pierwszym, drugim i trzecim przysługują w przypadku śmierci byłego urzędnika uprawnionego do świadczenia, o którym mowa w art. 50 regulaminu pracowniczego lub art. 5 rozporządzenia (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68, lub art. 3 rozporządzenia (Euratom, EWWiS, EWG) nr 2530/72, lub art. 3 rozporządzenia (EWWiS, EWG, Euratom) nr 1543/73, jak również w przypadku śmierci byłego urzędnika, który zakończył służbę przed osiągnięciem 60 roku życia oraz złożył wniosek, aby wypłata jego emerytury została odroczona do pierwszego dnia miesiąca kalendarzowego następującego po miesiącu, w którym ukończy on 60 rok życia.
Artykuł 81 (8) (10)
Osobom uprawnionym do emerytury należnej w wieku 60 lat bądź późniejszym, lub do renty inwalidzkiej lub renty rodzinnej, przysługują, na warunkach określonych w załączniku VII, dodatki rodzinne określone w art. 67; dodatek na gospodarstwo domowe obliczany jest na podstawie wysokości emerytury lub renty świadczeniobiorcy.
Jednakże kwota dodatku na dziecko pozostające na utrzymaniu, przysługującego osobie uprawnionej do renty rodzinnej, wynosi dwukrotność kwoty dodatku przewidzianego w art. 67 ust. 1 lit. b).
Artykuł 81a (46)
1.
Niezależnie od wszystkich innych przepisów, w szczególności dotyczących minimalnych kwot należnych osobom uprawnionym do renty rodzinnej, całkowita kwota wypłacana wdowie lub innej uprawnionej osobie z tytułu renty rodzinnej, powiększona o dodatki rodzinne i pomniejszona o należny podatek oraz inne obowiązkowe obciążenia, nie może przekroczyć następujących kwot:
a) w przypadku śmierci urzędnika posiadającego jeden ze statusów służbowych określonych w art. 35 – kwoty wynagrodzenia, którą urzędnik otrzymywałby w tej samej grupie zaszeregowania oraz na tym samym stopniu, gdyby nadal był zatrudniony, powiększonej o wszelkie otrzymywane przez niego dodatki rodzinne i pomniejszonej o należny podatek oraz inne obowiązkowe obciążenia;
b) w okresie od dnia, w którym urzędnik, o którym mowa w lit. a), ukończyłby 65 rok życia – kwoty emerytury, odpowiadającej jego grupie zaszeregowania i stopniowi osiągniętym przed śmiercią, do której byłby uprawniony po tym dniu, gdyby żył, powiększonej o dodatki rodzinne, jakie otrzymywałby i pomniejszonej o należny podatek oraz inne obowiązkowe obciążenia;
c) w przypadku śmierci byłego urzędnika uprawnionego do emerytury lub renty inwalidzkiej – kwoty emerytury lub renty, do której byłby on uprawniony, gdyby żył, z uwzględnieniem dodatków oraz potrąceń określonych w lit. b);
d) w przypadku śmierci byłego urzędnika, który zakończył służbę przed ukończeniem 60 roku życia i zażądał, aby wypłata jego emerytury została odroczona do pierwszego dnia miesiąca kalendarzowego następującego po miesiącu, w którym ukończył 60 rok życia – kwoty emerytury, do której byłby uprawniony, gdyby żył, z uwzględnieniem dodatków oraz potrąceń określonych w lit. b);
e) w przypadku śmierci urzędnika lub byłego urzędnika uprawnionego przed śmiercią do świadczenia zgodnie z art. 41 lub 50 niniejszego regulaminu pracowniczego lub art. 5 rozporządzenia (EEC, Euratom, ECSC) nr 259/68, lub art. 3 rozporządzenia (Euratom, EWWiS, EWG) nr 2530/72, lub art. 3 rozporządzenia (EWWiS, EWG, Euratom) nr 1543/73, lub art. 2 rozporządzenia (EWWiS, EWG, Euratom) nr 2150/82, lub art. 3 rozporządzenia (EWWiS, EWG, Euratom) nr 1679/85 – kwoty świadczenia do którego byłby uprawniony gdyby żył, z uwzględnieniem dodatków oraz potrąceń określonych w lit. b);
f) w odniesieniu do okresu następującego po dniu, w którym były urzędnik określony w lit. e) przestałby być uprawniony do świadczenia – kwoty emerytury, do której byłby uprawniony, gdyby żył oraz spełniał wymóg dotyczący minimalnego wieku wymaganego do uzyskania emerytury, z uwzględnieniem dodatków oraz potrąceń określonych w lit. b).
2.
Do celów ust. 1 nie uwzględnia się współczynników korygujących, które mogłyby mieć zastosowanie w odniesieniu do powyższych kwot.
3.
Kwoty maksymalne określone w lit. a)–d) są dzielone pomiędzy osoby uprawnione do renty proporcjonalnie do uprawnień, które przysługiwałyby im bez uwzględnienia przepisów ust. 1.
Do kwot podzielonych w ten sposób stosuje się przepisy art. 82 ust. 1 akapit drugi, trzeci oraz czwarty.
Artykuł 82 (40) (78) (79)
1.
Emerytury i renty obliczane są na podstawie tabeli płac obowiązującej w pierwszym dniu miesiąca, w którym są one wypłacane po raz pierwszy.
Stosuje się do nich współczynnik korygujący dla państwa we Wspólnotach, co do którego osoba otrzymująca emeryturę lub rentę wykazała, iż ma w nim miejsce zamieszkania.
Jeżeli osoba otrzymująca emeryturę lub rentę przyjmuje miejsce zamieszkania w państwie poza Wspólnotą, stosuje się współczynnik równy 100.
Emerytury i renty wyrażone w euro wypłacane są w jednej z walut określonych w art. 45 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego w sposób przewidziany w art. 63 akapit drugi.
2. Jeżeli Rada, zgodnie z przepisami art. 65 ust. 1, podejmuje decyzję o podwyżce wynagrodzeń, podejmuje równocześnie decyzję w sprawie odpowiedniej podwyżki rent i emerytur stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 65 ust. 3.
Artykuł 83 (8) (64)
1.
Świadczenia emerytalne i rentowe pokrywane są z budżetu Wspólnot.
Państwa Członkowskie wspólnie gwarantują wypłacenie takich świadczeń zgodnie ze skalą ustanowioną w odniesieniu do finansowania tych wydatków.
Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów, na wniosek Komisji, po zasięgnięciu opinii Komitetu ds. Regulaminu Pracowniczego podejmuje decyzję w sprawie wykorzystania środków zgromadzonych w funduszu emerytalno-rentowym określonym w art. 83 ust. 1 byłego regulaminu pracowniczego urzędników Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali.
2.
Urzędnicy ponoszą jedną trzecią kosztów finansowania tego systemu emerytalno-rentowego.
Składki wynoszą 8,25 % wynagrodzenia podstawowego urzędnika, bez uwzględniania współczynników korygujących przewidzianych w art. 64.
Potrącane są one co miesiąc z wynagrodzenia urzędnika.
3.
Sposób obliczania rent i emerytur urzędników, którzy odbywali służbę częściowo w Europejskiej Wspólnocie Węgla i Stali lub którzy zatrudnieni byli we wspólnych instytucjach lub organach Wspólnot, oraz podział kosztów wynikających z wypłaty takich rent i emerytur pomiędzy fundusz emerytalno-rentowy Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali oraz budżety Europejskiej wspólnoty Gospodarczej oraz Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej określane są w rozporządzeniu przyjmowanym w drodze porozumienia między Radami oraz Komitetem Przewodniczących Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali, po zasięgnięciu opinii Komitetu ds. Regulaminu Pracowniczego.
4.
Jeżeli oszacowanie aktuarialne systemu emerytalno-rentowego, przeprowadzone na wniosek Rady przez jednego lub kilku rzeczoznawców, wskazuje, iż składki urzędników są niewystarczające do sfinansowania świadczeń należnych w ramach systemu emerytalno-rentowego, organy budżetowe, stanowiąc zgodnie z procedurą budżetową oraz po zasięgnięciu opinii Komitetu ds. Regulaminu Pracowniczego, o którym mowa w art. 10, ustalają, jakie zmiany należy wprowadzić w odniesieniu do wysokości składek lub wieku emerytalnego.
Artykuł 84
Szczegółowe przepisy dotyczące systemu emerytalno-rentowego zawarte są w załączniku VIII.
Rozdział 4 Zwrot nadpłaconych kwot
Artykuł 85 (8)
Każda kwota wypłacona bez podstawy prawnej podlega zwrotowi, jeśli osoba, która ją otrzymała, była świadoma braku podstawy prawnej wypłaty lub jeżeli jej brak był na tyle oczywisty, że osoba ta musiała być go świadoma.
Rozdział 5 Wstąpienie przez Wspólnoty w prawa wierzyciela
Artykuł 85a (46)
1.
W przypadku gdy śmierć, wypadek lub choroba osoby objętej niniejszym regulaminem pracowniczym zostały spowodowane przez osobę trzecią, Wspólnoty wstępują z mocy prawa, w zakresie zobowiązań ciążących na nich w związku ze śmiercią, wypadkiem lub chorobą, w prawa poszkodowanego lub jego następców prawnych wobec tej osoby trzeciej oraz w ich uprawnienia do dochodzenia roszczeń przeciwko osobie trzeciej odpowiedzialnej za szkodę.
2.
Wstąpienie w prawa wierzyciela zgodnie z ust. 1 dotyczy w szczególności:
- wynagrodzenia wypłacanego urzędnikowi zgodnie z art. 59 w okresie, w którym pozostaje on czasowo niezdolny do pełnienia służby,
- płatności dokonywanych zgodnie z art. 70 po śmierci urzędnika lub byłego urzędnika uprawnionego do emerytury,
- świadczeń należnych zgodnie z art. 72 i 73 oraz przepisami wykonawczymi do tych artykułów dotyczącymi zabezpieczenia w przypadku choroby lub wypadku,
- zwrotu kosztów transportu zwłok, o którym mowa w art. 75,
- podwyższonych dodatków rodzinnych, należnych zgodnie z art. 67 ust. 3 oraz art. 2 ust. 3 i 5 załącznika VII w przypadku ciężkiej choroby, niepełnosprawności umysłowej lub fizycznej dziecka pozostającego na utrzymaniu,
- renty inwalidzkiej należnej w przypadku całkowitej i trwałej niezdolności do pełnienia służby przez urzędnika spowodowanej wypadkiem lub chorobą,
- renty rodzinnej należnej w przypadku śmierci urzędnika lub byłego urzędnika, lub śmierci niebędącego urzędnikiem ani członkiem personelu tymczasowego małżonka urzędnika lub byłego urzędnika uprawnionego do emerytury lub renty,
- renty sierocej przysługującej dziecku urzędnika lub byłego urzędnika, które z powodu ciężkiej choroby, niepełnosprawności umysłowej lub fizycznej, niezależnie od wieku, nie może samo utrzymywać się po śmierci osoby, na której utrzymaniu pozostawało.
3.
Wspólnoty nie wstępują w prawa do rekompensaty z tytułu szkód wyłącznie osobistych, takich jak szkody niematerialne, zadośćuczynienie za ból i cierpienie oraz w prawa do odszkodowania za zniekształcenie ciała oraz utratę sprawności w części przewyższającej kwotę należną zgodnie z art. 73.
4.
Przepisy ust. 1, 2 i 3 nie stanowią przeszkody do wniesienia przez Wspólnoty powództwa na podstawie ich własnych roszczeń.
Tytuł VI Środki dyscyplinarne
Artykuł 86 (24)
1.
W przypadku umyślnego lub spowodowanego zaniedbaniem naruszenia przez urzędnika lub byłego urzędnika obowiązków wynikających z niniejszego regulaminu pracowniczego, może zostać zastosowana wobec niego kara dyscyplinarna.
2.
Kary dyscyplinarne obejmują:
a) upomnienie pisemne;
b) naganę;
c) czasowe zawieszenie przeniesienia na wyższy stopień;
d) przeniesienie na niższy stopień;
e) obniżenie grupy zaszeregowania;
f) usunięcie ze stanowiska oraz, w odpowiednich przypadkach, obniżenie lub pozbawienie uprawnień do emerytury, przy czym skutki zastosowania tej kary nie mogą dotknąć osób pozostających na utrzymaniu urzędnika;
g) w przypadku gdy urzędnik zakończył służbę, pozbawienie w całości lub w części, tymczasowo lub trwale, uprawnień do emerytury; przepis ten nie ma zastosowania w zakresie, w jakim wpływa na sytuację osób uprawnionych po nim.
3.
Pojedyncze przewinienie może spowodować nałożenie tylko jednej kary dyscyplinarnej.
Artykuł 87
Organ powołujący, na wniosek przełożonego urzędnika lub z własnej inicjatywy, ma prawo udzielenia upomnienia lub nagany, bez konsultowania tej sprawy z Komisją Dyscyplinarną.
Zainteresowany urzędnik jest wcześniej wysłuchiwany.
Inne kary dyscyplinarne są nakładane przez organ powołujący po przeprowadzeniu postępowania dyscyplinarnego przewidzianego w załączniku IX.
Postępowanie dyscyplinarne jest wszczynane przez organ powołujący po wysłuchaniu urzędnika.
Artykuł 88
W przypadku postawienia urzędnikowi przez organ powołujący zarzutu poważnego przewinienia polegającego na naruszeniu obowiązków służbowych lub naruszeniu obowiązującego prawa, organ ten może niezwłocznie zawiesić takiego urzędnika w pełnieniu obowiązków.
Decyzja o zawieszeniu urzędnika w pełnieniu obowiązków określa, czy ma on nadal otrzymywać wynagrodzenie w okresie zawieszenia lub jaka część jego wynagrodzenia zostaje wstrzymana; wstrzymana część nie może być większa niż połowa wynagrodzenia podstawowego urzędnika.
Ostateczne rozstrzygnięcie o sytuacji urzędnika następuje w terminie czterech miesięcy od daty wejścia w życie decyzji o zawieszeniu urzędnika w pełnieniu obowiązków.
W przypadku niewydania decyzji w okresie czterech miesięcy, urzędnik ponownie otrzymuje pełne wynagrodzenie.
W przypadku niezastosowania wobec urzędnika żadnej kary dyscyplinarnej lub udzielenia jedynie upomnienia, nagany, zastosowania czasowego zawieszenia przeniesienia na wyższy stopień oraz w przypadku gdy decyzja w jego sprawie nie została wydana w terminie określonym w akapicie trzecim, zainteresowany urzędnik jest uprawniony do wypłaty kwoty wstrzymanego wynagrodzenia.
Jednakże w przypadku gdy w stosunku do urzędnika wszczęto postępowanie karne w związku z tym samym czynem, decyzję w jego sprawie podejmuje się dopiero po uprawomocnieniu się wyroku sądowego wydanego w tej sprawie.
Artykuł 89
Urzędnik, wobec którego zastosowano karę dyscyplinarną innego rodzaju niż usunięcie ze stanowiska, może, po trzech latach w przypadku upomnienia lub nagany oraz po sześciu latach w przypadku innego rodzaju kary, złożyć wniosek o usunięcie z jego akt osobowych wszelkich informacji związanych z karą.
Organ powołujący rozpatruje wniosek urzędnika, po przeprowadzeniu konsultacji z Komisją Dyscyplinarną w przypadkach, w których Komisja ta uczestniczyła w postępowaniu dyscyplinarnym; jeżeli wniosek zostanie rozpatrzony pozytywnie, urzędnika powiadamia się o zawartości jego akt osobowych po dokonaniu usunięcia informacji związanych z karą.
Tytuł VII Środki prawne
Artykuł 90 (8)
1.
Każda osoba, wobec której zastosowanie znajduje niniejszy regulamin pracowniczy, może złożyć organowi powołującemu wniosek o wydanie decyzji w jej sprawie.
Organ powiadamia zainteresowaną osobę o wydanej decyzji wraz z uzasadnieniem w okresie czterech miesięcy od złożenia wniosku.
Jeśli w tym terminie decyzja nie zostanie wydana, uznaje się to za dorozumianą decyzję odmowną, przeciwko której można złożyć zażalenie zgodnie z ust. 2.
2.
Każda osoba, wobec której zastosowanie znajduje niniejszy regulamin pracowniczy, może złożyć organowi powołującemu zażalenie przeciwko aktowi, z którym wiążą się niekorzystne dla niej skutki; dotyczy to zarówno przypadku wydania decyzji przez organ powołujący, jak i niezastosowania środka przewidzianego przez niniejszy regulamin pracowniczy.
Zażalenie powinno zostać złożone w terminie trzech miesięcy.
Bieg terminu rozpoczyna się:
- w dniu opublikowania tego aktu, jeżeli jest to środek o charakterze ogólnym,
- w dniu powiadomienia zainteresowanej osoby o decyzji, lecz nie później niż w dniu, w którym osoba ta dowiedziała się o decyzji, jeżeli jest to akt o charakterze indywidualnym; jednakże w przypadku aktu o charakterze indywidualnym, który może być niekorzystny dla osoby trzeciej, bieg terminu dla tej osoby trzeciej rozpoczyna się w dniu, w którym dowiedziała się ona o tym akcie, lecz nie później niż w dniu jego ogłoszenia,
- w dniu, w którym upływa termin wydania decyzji, jeśli zażalenie dotyczy dorozumianej decyzji odmownej, o której mowa w ust. 1.
Organ powiadamia zainteresowaną osobę o swojej decyzji wraz z uzasadnieniem w terminie czterech miesięcy od dnia złożenia zażalenia.
Jeżeli w tym terminie nie zostanie w odpowiedzi na zażalenie wydana decyzja, uznaje się to za dorozumianą decyzję odmowną, przeciwko której można złożyć skargę zgodnie z art. 91.
3.
Urzędnik składa wnioski oraz zażalenia za pośrednictwem swojego bezpośredniego przełożonego, chyba że dotyczą one tej osoby; w takich przypadkach mogą one zostać złożone przełożonemu bezpośredniego przełożonego urzędnika.
Artykuł 91 (8)
1.
Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich jest właściwy w zakresie rozstrzygania wszelkich sporów pomiędzy Wspólnotami a osobami, wobec których stosuje się niniejszy regulamin pracowniczy, w zakresie zgodności z prawem aktu, z którym wiążą się niekorzystne skutki dla danej osoby w rozumieniu art. 90 ust. 2.
Trybunał Sprawiedliwości jest uprawniony do nieograniczonej kontroli prawidłowości decyzji oraz ma możliwość uchylenia lub zmiany zaskarżonej decyzji w sporach o charakterze majątkowym.
2.
Skarga do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich jest dopuszczalna jedynie w przypadkach gdy:
- do organu powołującego złożono wcześniej zażalenie zgodnie z art. 90 ust. 2 z zachowaniem terminu tam przewidzianego, oraz
- zażalenie zostało rozstrzygnięte odmownie w drodze wyraźnej lub dorozumianej decyzji.
3.
Skargę na podstawie ust. 2 wnosi się w terminie trzech miesięcy.
Bieg terminu rozpoczyna się:
- w dniu powiadomienia o decyzji podjętej w odpowiedzi na zażalenie,
- w dniu, w którym upływa termin wydania decyzji w odpowiedzi na zażalenie, jeśli skarga dotyczy dorozumianej decyzji rozstrzygającej odmownie zażalenie złożone zgodnie z art. 90 ust. 2; niemniej jednak, jeśli po dorozumianym odmownym rozstrzygnięciu zażalenia, przed upływem terminu do wniesienia skargi, zostanie wydana wyraźna decyzja o jego odmownym rozstrzygnięciu, termin wniesienia skargi zaczyna biec od początku.
4.
W drodze odstępstwa od ust. 2, po złożeniu organowi powołującemu zażalenia zgodnie z art. 90 ust. 2, zainteresowana osoba może niezwłocznie wnieść skargę do Trybunału Sprawiedliwości, jeżeli do skargi dołączony jest wniosek albo o wstrzymanie wykonania zakwestionowanego aktu, albo o przyjęcie środków tymczasowych.
Postępowanie przed Trybunałem Sprawiedliwości w sprawie głównej zostaje wówczas zawieszone do czasu, gdy zostanie wydana wyraźna lub dorozumiana decyzja o odmownym rozstrzygnięciu zażalenia.
5.
Skargi składane na podstawie niniejszego artykułu podlegają badaniu i rozpoznaniu zgodnie z Regulaminem Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich.
Artykuł 91a (69)
Wnioski i zażalenia dotyczące dziedzin, do których został zastosowany art. 2 akapit trzeci, składane są organowi powołującemu, któremu powierzono wykonywanie tych uprawnień.
Skargi dotyczące tych dziedzin składane są przeciwko tej instytucji, której podlega ten organ powołujący.
Tytuł VIII Przepisy szczególne dotyczące urzędników służb naukowych lub technicznych Wspólnot
Artykuł 92
Niniejszy tytuł zawiera przepisy szczególne mające zastosowanie wobec urzędników Wspólnot, którzy zajmują stanowiska w obszarze fizyki jądrowej wymagające kwalifikacji naukowych lub technicznych oraz którzy są opłacani ze środków budżetowych na badania i inwestycje.
Wykaz rodzajów stanowisk oraz odpowiadających im szczebli kariery w odniesieniu do urzędników służb naukowych i technicznych objętych poprzednim akapitem jest określony w załączniku I B.
Artykuł 93
Komisja może w drodze decyzji przyznać urzędnikom objętym przepisami art. 92, należącym do grupy zaszeregowania A 1 lub A 2, którzy posiadają wysokie kwalifikacje naukowe lub techniczne, mogą zostać przyznane świadczenia finansowe w wysokości nieprzekraczającej 25 % wynagrodzeń określonych w tytule V, z wyłączeniem dodatków ryczałtowych oraz zwrotu kosztów.
Maksymalna liczba urzędników, wobec których można zastosować ten przepis, jest określana przez Radę na wniosek Komisji.
Artykuł 94
Do urzędników, o których mowa w art. 92, stosuje się, w uzupełnieniu art. 17 akapit drugi oraz art. 18, następujące przepisy:
Publikacja lub podanie przez urzędnika do publicznej wiadomości informacji dotyczącej działalności Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej wymaga zgody organu powołującego oraz spełnienia określonych przez ten organ warunków.
Wspólnota może żądać przeniesienia na nią praw autorskich do takich publikacji.
Wynalazki dokonane przez urzędnika w trakcie lub w związku z wykonywaniem jego obowiązków przysługują Europejskiej Wspólnocie Energii Atomowej.
Instytucja może, na własny koszt, w imieniu Wspólnoty, zgłaszać wnioski i uzyskać patenty na te wynalazki we wszystkich państwach.
Wszelkie wynalazki odnoszące się do działalności Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej dokonane przez urzędnika w trakcie roku po zakończeniu jego służby, uznaje się za dokonane w trakcie lub w związku z wykonywaniem jego obowiązków, chyba że zostanie wykazane, iż jest inaczej.
W przypadku opatentowania wynalazków wskazuje się nazwiska wynalazców.
W odpowiednich przypadkach instytucja może przyznać urzędnikowi będącemu autorem opatentowanego wynalazku premię, której wysokość jest określana przez tą instytucję.
Artykuł 95
Do dnia 31 grudnia 1968 r. oraz w drodze odstępstwa od art. 31 i 32, urzędnikom, o których mowa w art. 92, może zostać przyznana grupa zaszeregowania inna niż bazowa grupa zaszeregowania dla stanowiska, na które przeprowadza się nabór, oraz mogą oni zostać sklasyfikowani, w zakresie nie większym niż połowa stanowisk podlegających obsadzeniu, według innego stopnia niż określony w art. 32.
W odniesieniu do okresu następującego po tym dniu, Rada, na wniosek Komisji, określa ostateczne przepisy dotyczące zatrudniania takiego personelu.
Artykuł 96
Na zasadzie odstępstwa od art. 34 ust. 1, okres próbny urzędników, o których mowa w art. 92, należących do kategorii C lub D, może trwać od trzech do sześciu miesięcy.
Artykuł 97
1.
Na zasadzie odstępstwa od art. 44, organ powołujący może przyznać urzędnikom, o których mowa w art. 92, dodatkowe przeniesienie na wyższy stopień w uznaniu ich wyjątkowych zasług; liczba urzędników w każdej kategorii nagradzanych takim przeniesieniem w danym roku nie może przekraczać jednej ósmej całkowitej liczby zatrudnionych w tej kategorii.
Przeniesienie takie może mieć miejsce jedynie raz w obrębie każdej grupy zaszeregowania.
Przeniesienie takie nie może prowadzić do przyznania urzędnikowi wynagrodzenia podstawowego wyższego niż wynagrodzenie przewidziane dla najwyższego stopnia w jego grupie zaszeregowania.
2.
Na zasadzie odstępstwa od art. 44, wobec urzędników, o których mowa w art. 92, których kwalifikacje, wydajność pracy lub zachowanie w ramach służby są niezadowalające można zastosować, w drodze decyzji organu powołującego, czasowe zawieszenie przeniesienia na wyższy stopień na okres nie dłuższy niż dwa lata, bez konieczności przeprowadzenia procedury przewidzianej w art. 87.
3.
Niniejszy artykuł nie ma zastosowania do urzędników, o których mowa w art. 92, należących do grupy zaszeregowania A 1 lub A 2.
Artykuł 98
W uzupełnieniu przepisów art. 34 pierwotna klasyfikacja urzędników, o których mowa w art. 92, może zostać zmieniona po zakończeniu okresu próbnego.
Artykuł 45 ust. 2 nie ma zastosowania do urzędników, o których mowa w art. 92.
Aby umożliwić organowi powołującemu awansowanie najbardziej zasłużonych spośród urzędników, o których mowa w art. 92, możliwe jest odstąpienie, w uzasadnionych i wyjątkowych przypadkach, w zakresie nieprzekraczającym jednego roku, od wymaganego okresu służby określonego w art. 45 ust. 1 akapit drugi.
Przepis niniejszego akapitu nie może być stosowany wobec urzędnika częściej niż raz na pięć lat.
Artykuł 99
Organ powołujący może przyznać urzędnikom, o których mowa w art. 92, premię za wyjątkową służbę; wysokość premii nie może przekraczać rocznie trzykrotności kwoty miesięcznego wynagrodzenia podstawowego, z wyjątkiem odstępstw, na które zezwoli Rada na wniosek Komisji.
Łączna kwota premii z tytułu wyjątkowej służby nie może przekraczać 3 % całkowitej rocznej kwoty wynagrodzeń podstawowych wypłacanych personelowi naukowemu oraz technicznemu, o którym mowa w art. 92.
Komisja podejmuje corocznie decyzje w sprawie wysokości premii oraz osób, którym jest ona przyznawana, oraz składa Radzie sprawozdanie dotyczące ilości oraz wysokości przyznanych premii, przedstawiając dane według grupy zaszeregowania oraz służby oraz podając główne powody przyznania premii.
Artykuł 100
W celu zrekompensowania szczególnie uciążliwych warunków pracy, niektórym urzędnikom, o których mowa w art. 92, mogą być przyznane dodatki specjalne.
Rada, na wniosek Komisji, określa beneficjentów, warunki przyznawania oraz stawki takich dodatków specjalnych.
Artykuł 101
W drodze odstępstwa od art. 56 akapit drugi i jedynie w wyjątkowych przypadkach, godziny nadliczbowe przepracowane przez niektórych urzędników, o których mowa w art. 92, należących do kategorii B mogą uprawniać ich do rekompensaty w postaci do czasu wolnego od pracy lub wynagrodzenia zgodnie z przepisami załącznika VI.
Organ powołujący określa stanowiska, na których wobec pełniących je osób możliwe jest zastosowanie przepisów niniejszego artykułu.
Tytuł VIII a (51) Przepisy szczególne dotyczące urzędników pełniących służbę w państwach trzecich
Artykuł 101a
Z zastrzeżeniem innych przepisów regulaminu pracowniczego, załącznik X określa przepisy szczególne mające zastosowanie do urzędników pełniących służbę w państwie trzecim.
Tytuł IX Przepisy przejściowe i końcowe
Rozdział 1 Przepisy przejściowe
Artykuł 102
1.
Pracownik Wspólnot zajmujący stałe stanowisko w jednej z instytucji Wspólnot w momencie wejścia w życie niniejszego regulaminu pracowniczego [3] może zostać, decyzją organu powołującego, powołany na urzędnika na czas nieokreślony w grupie zaszeregowania oraz na stopniu w ramach tabeli wynagrodzeń określonej w niniejszym regulaminie pracowniczym, które odpowiadają grupie zaszeregowania i stopniowi przyznanym mu wyraźnie lub w sposób dorozumiany przed zastosowaniem w stosunku do niego tego regulaminu pracowniczego, z zastrzeżeniem wszelkich decyzji, które mogą zostać podjęte za porozumieniem Rady Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej oraz Rady Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej w celu harmonizacji szczebli kariery oraz kryteriów zakwalifikowania do grup zaszeregowania, pod warunkiem że:
- w odniesieniu do wszystkich pracowników: spełnione są wymogi art. 28 lit. a), b), c), e) i f),
- w odniesieniu do wszystkich pracowników, z wyjątkiem pracowników w grupach zaszeregowania A 1 i A 2:
a) był on zatrudniony przez jedną z instytucji Wspólnot przez okres dłuższy niż sześć miesięcy w momencie wejścia w życie niniejszego regulaminu pracowniczego; pracownik Wspólnot, który nie spełnia tego wymogu, może zostać zatrudniony jako urzędnik na okres próbny i następnie powołany na urzędnika na czas nieokreślony zgodnie z art. 34;
b) Komisja do Spraw Przejściowych przewidziana w następnym akapicie nie wydała wobec niego negatywnej opinii.
Wraz z wejściem w życie niniejszego regulaminu pracowniczego, w każdej z instytucji ustanawia się Komisję do Spraw Przejściowych składającą się z pracowników tej instytucji zatrudnionych na stanowiskach kierowniczych, powoływanych do niej przez organ powołujący.
Komisja ta doradza organowi powołującemu, w oparciu o sprawozdania przełożonych w sprawie kwalifikacji, wydajności oraz zachowania w ramach służby, w kwestii przydatności pracownika, do którego zastosowanie mają powyższe przepisy, do pełnienia obowiązków związanych z powierzonymi mu stanowiskiem; przepis ten nie ma zastosowania do pracowników należących do grupy zaszeregowania A 1 lub A 2.
2.
Umowa o pracę każdego pracownika, w sprawie którego Komisja do Spraw Przejściowych wydała negatywną opinię, zostaje rozwiązana.
Organ powołujący może jednak zaproponować takiej osobie powołanie na urzędnika na czas nieokreślony w niższej grupie zaszeregowania i na niższym stopniu w ramach tabeli wynagrodzeń przewidzianej w niniejszym regulaminie pracowniczym niż przyznane mu wcześniej wyraźnie lub w sposób dorozumiany.
Pracownik, którego umowa jest rozwiązywana, otrzymuje rekompensatę, o której mowa w art. 34 ust. 2 akapit trzeci.
3.
Jeżeli pracownik Wspólnot, zatrudniony w momencie wejścia w życia niniejszego regulaminu pracowniczego, nie został w sposób wyraźny lub dorozumiany przydzielony do grupy zaszeregowania i nie otrzymał stopnia przed zastosowaniem wobec niego niniejszego regulaminu pracowniczego, zostaje przydzielony do grupy zaszeregowania i na stopień w okresie roku od dnia wejścia w życie niniejszego regulaminu pracowniczego na mocy decyzji organu powołującego, który może, w odpowiednich przypadkach, odstąpić od stosowania art. 32.
4.
W drodze odstępstwa od ust. 1:
a) urzędnik, którego stanowisko zgodnie z wykazem zawartym w załączniku I należy do kategorii D, jest klasyfikowany według grupy zaszeregowania odpowiadającej zajmowanemu stanowisku i w jej obrębie według stopnia, na którym wynagrodzenie podstawowe, pomniejszone o podatek wspólnotowy oraz składki urzędnika na system emerytalno-rentowy, jest równe lub niższe niż kwota wynagrodzenia podstawowego i dodatku lokalnego, pomniejszona o składkę na tymczasowy wspólny system emerytalno-rentowy instytucji Wspólnot, które otrzymywał w chwili wejścia w życie niniejszego regulaminu pracowniczego;
b) urzędnik kategorii specjalnej – służby językowej jest klasyfikowany według grupy zaszeregowania i w jej obrębie na kolejnym stopniu powyżej stopnia, na którym zostałby sklasyfikowany zgodnie z ust. 1.
5.
Przepisy rozdziału 1 tytułu VIII regulaminu pracowniczego urzędników Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali stosuje się wobec pracownika, który, zanim niniejszy regulamin pracowniczy wszedł w życie, był powołany na urzędnika Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali oraz któremu został przyznany urlop z przyczyn osobistych w jednej z instytucji Wspólnot w celu wstąpienia do służby w instytucji Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej lub Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej, według grupy zaszeregowania oraz stopnia, na których jest mianowany zgodnie z powyższymi ust. 1–4, pod warunkiem że nie skutkuje to uzyskaniem przez niego większych korzyści niż te, które otrzymywałby, gdyby został powołany w tej samej grupie zaszeregowania na podstawie regulaminu pracowniczego urzędników Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali.
Artykuł 103 i 104 (8)
Uchylony
Artykuł 105 (46)
Uchylony
Artykuł 106
Urzędnikowi otrzymującemu dodatek za rozłąkę przed stosowaniem niniejszego regulaminu pracowniczego, który nie jest uprawniony do otrzymywania dodatku zagranicznego na mocy art. 4 załącznika VII, przysługuje taka sama kwota, którą otrzymywałby z tytułu dodatku za rozłąkę na podstawie tabeli płac obowiązującej przed wejściem w życie niniejszego regulaminu pracowniczego.
Kwota ta jest niezmienna niezależnie od jakichkolwiek względów, z wyjątkiem przypadków, gdy urzędnik kwalifikuje się do otrzymywania dodatku zagranicznego z uwagi na spełnianie warunków jego przyznania.
Artykuł 107 (8)
1.
Urzędnikowi, wobec którego zgodnie z niniejszymi przepisami przejściowymi zastosowany został regulamin pracowniczy oraz który wykaże, iż ze względu na podjęcie służby w jednej ze Wspólnot zmuszony był do zrezygnowania w całości lub częściowo z uprawnień emerytalnych, które nabył w kraju pochodzenia oraz który wykaże brak możliwości uzyskania ekwiwalentu aktuarialnego tych uprawnień, zalicza się, do celów jego emerytury we Wspólnotach oraz bez obowiązku zapłaty składek, liczbę przepracowanych lat w kraju pochodzenia uprawniających do emerytury.
2.
Liczba lat służby uprawniających do emerytury zaliczonych w ten sposób ustalana jest po zasięgnięciu opinii Komitetu ds. Regulaminu Pracowniczego przewidzianego w art. 10 przez organ powołujący tej instytucji, w której urzędnik pracuje.
Nie przekracza ona:
- ilości faktycznie przepracowanych lat, która byłaby możliwa do osiągnięcia przez urzędnika do momentu ukończenia przez niego 65 roku życia,
- połowy ilości przepracowanych lat brakujących, po osiągnięciu przez niego wieku 65 lat, do osiągnięcia 35 lat służby uprawniających do emerytury.
3.
Urzędnik, wobec którego zastosowanie znajdują przepisy ust. 1 i 2, spłaca Wspólnotom część kwot wypłaconych mu po ustaleniu jego uprawnień do świadczeń emerytalnych w jego państwie pochodzenia, które nie odpowiadają ekwiwalentowi aktuarialnemu tych uprawnień; udział ten jest równy stosunkowi liczby lat służby uprawniających do emerytury, zaliczonych na jego rzecz przez Wspólnoty oraz liczby lat służby uprawniających do emerytury przepracowanych przez niego w państwie pochodzenia.
4.
Z wyjątkiem przypadku śmierci urzędnika albo w przypadku gdy zastosowanie znajduje art. 41 lub 50, urzędnikowi, który zakończył służbę przed ukończeniem 65 roku życia, nie zalicza się w ten sposób przepracowanych lat.
5.
W przypadku śmierci urzędnika, wobec którego zastosowanie miały przepisy ustępów 1–5, całkowita liczba lat służby uprawniających do emerytury, która byłaby zaliczona na rzecz urzędnika, gdyby ukończył 65 rok życia, jest zaliczana w odniesieniu do jego następców prawnych do celów obliczenia ich uprawnień do świadczeń.
6.
Urzędnikowi, wobec którego zastosowanie znajdują przepisy ustępów 1–5, jeśli dotyczą go środki przewidziane w art. 41 lub 50, zalicza się po rozpoczęciu pobierania emerytury liczbę lat służby uprawniających do emerytury, które zostałyby zaliczone na jego rzecz, jeśli osiągnąłby wiek 65 lat.
Udział ten jest równy stosunkowi między ilością lat służby uprawniających do emerytury, uznanych poprzez obliczenie jego uprawnień do świadczeń emerytalnych a ilością lat służby uprawniających do emerytury, które przepracowałby do ukończenia 65 lat.
Artykuł 108 i 109 (8)
Uchylone
Rozdział 2 Przepisy końcowe
Artykuł 110 (8)
Każda instytucja po konsultacji ze swoim Komitetem Pracowniczym oraz Komitetem ds. Regulaminu Pracowniczego przewidzianym w art. 10 przyjmuje ogólne przepisy wykonawcze do niniejszego regulaminu pracowniczego.
Wszystkie takie ogólne przepisy wykonawcze, jak również przepisy przyjęte w drodze porozumienia między instytucjami są podawane do wiadomości personelu.
Działy instytucji odpowiedzialne za sprawy administracyjne regularnie przeprowadzają wzajemne konsultacje dotyczące stosowania niniejszego regulaminu pracowniczego.
[1] Dz.U. L 56 z 4.3.1968, str. 8. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (Euratom, EWWiS, EWG) nr 3736/90 (Dz.U. L 360 z 22.12.1990, str. 1).
[2] Kwoty netto otrzymane przed wprowadzeniem składki tymczasowej oznaczają kwoty otrzymywane bez uwzględnienia dostosowania wysokości wynagrodzeń z 1991 r.
[3] 1.1.1962.
--------------------------------------------------
Załącznik I: Rodzaje stanowisk oraz odpowiadające im szczeble kariery (8) (24) (69)
A. Rodzaje stanowisk oraz odpowiadające im szczeble kariery w każdej z kategorii oraz w kategorii specjalnej – służbie językowej, przewidziane w art. 5 ust. 4 regulaminu pracowniczego
Kategoria A
A 1 _BAR_ Dyrektor generalny _BAR_
A 2 _BAR_ Dyrektor _BAR_
A 3 _BAR_ Kierownik wydziału _BAR_
A 4 - A 5 _BAR_ Główny administrator _BAR_
A 6 - A 7 _BAR_ Administrator _BAR_
A 8 _BAR_ Młodszy administrator _BAR_
Kategoria B
B 1 _BAR_ Główny asystent do spraw administracyjnych _BAR_
B 2 - B 3 _BAR_ Starszy referent do spraw administracyjnych – starszy referent techniczny – starszy referent kancelaryjny _BAR_
B 4 - B 5 _BAR_ Referent do spraw administracyjnych – referent do spraw technicznych – referent do spraw kancelaryjnych _BAR_
Kategoria C
C 1 _BAR_ Główny sekretarz biurowy – główny sekretarz – główny sekretarz administracyjny _BAR_
C 2 - C 3 _BAR_ Sekretarz biurowy – sekretarz administracyjny _BAR_
C 4 - C 5 _BAR_ Asystent biurowy – asystent administracyjny _BAR_
Kategoria D
D 1 _BAR_ Kierownik wydziału _BAR_
D 2 - D 3 _BAR_ Pracownik wykwalifikowany – wykwalifikowany pracownik techniczny _BAR_
D 4 _BAR_ Pomocnik – pomocnik techniczny _BAR_
Kategoria specjalna – służba językowa
LA 3 _BAR_ Kierownik wydziału tłumaczeń ustnych, kierownik wydziału tłumaczeń pisemnych _BAR_
LA 4 - LA 5 _BAR_ Kierownik zespołu tłumaczeń ustnych lub tłumaczeń tekstów – weryfikator, starszy tłumacz tekstów – starszy tłumacz ustny _BAR_
LA 6 - LA 7 _BAR_ Tłumacz tekstów – tłumacz ustny _BAR_
LA 8 _BAR_ Młodszy tłumacz tekstów – młodszy tłumacz ustny _BAR_
Kategoria A
Personel administracyjny oraz doradczy
A 1 _BAR_ Dyrektor Generalny _BAR_
A 2 _BAR_ Dyrektor _BAR_
A 3 _BAR_ Kierownik wydziału _BAR_
A 4 _BAR_ Główny urzędnik ds. naukowych lub technicznych _BAR_
A 5 - A 6 - A 7 - A 8 _BAR_ Urzędnik ds. naukowych lub technicznych _BAR_
Kategoria B
a)Biura badawcze
B 1 - B 2 _BAR_ Główny inżynier _BAR_
B 2 - B 3 _BAR_ Starszy inżynier _BAR_
b)Laboratoria
B 1 - B 2 _BAR_ Główny inżynier _BAR_
B 3 - B 4 - B 5 Starszy inżynier _BAR_ (w drodze odstępstwa od art. 62 i 66 regulaminu pracowniczego, inżynierowie z grupy zaszeregowania B 5 otrzymują wynagrodzenie określone w tabeli płac właściwej dla grupy zaszeregowania B 5 rozszerzonej o cztery stopnie; każdy nowy stopień następujący po stopniu czwartym, obliczany jest przez dodanie do poprzedniego stopnia kwoty podwyżki przyznawanej co dwa lata w tej grupie zaszeregowania.) _BAR_
c)Warsztaty
B 1 - B 2 _BAR_ Główny inżynier _BAR_
B 2 - B 3 _BAR_ Starszy inżynier _BAR_
B 2 - B 3 - B 4 _BAR_ Starszy inżynier _BAR_
B 3 - B 4 _BAR_ Inżynier _BAR_
Kategoria C
a)Biura
C 1 - C 2 - C 3 - C 4 _BAR_ Sekretarz techniczny _BAR_
b)Warsztaty
C 1 _BAR_ Mistrz główny _BAR_
C2 - C3 - C4 - C5 _BAR_ Mistrz _BAR_
c)Laboratoria
C 1 _BAR_ Kierownik laboratorium _BAR_
C2 - C3 - C4 - C5 _BAR_ Pracownik laboratorium _BAR_
C 3 _BAR_ Technik Laboratoryjny (w drodze odstępstwa od art. 62 regulaminu pracowniczego, tabela płac w odniesieniu do techników laboratoryjnych z grupy zaszeregowania C 3 wzrasta jedynie do stopnia czwartego). _BAR_
Kategoria D
a)Biura
D 1 _BAR_ Kierownik wydziału technicznego _BAR_
D 2 - D 3 _BAR_ Wykwalifikowany pracownik techniczny – pracownik wykwalifikowany _BAR_
b)Służby transportowe
D 1 - D 2 _BAR_ Pracownik wykwalifikowany _BAR_
D 3 - D 4 _BAR_ Pomocnik _BAR_
c)Laboratoria
D 1 - D 2 _BAR_ Pracownik wykwalifikowany _BAR_
D 3 - D 4 _BAR_ Pomocnik _BAR_
--------------------------------------------------
Załącznik II: Skład oraz procedura działania organów przewidzianych w art. 9 regulaminu pracowniczego
Sekcja 1 Komitet Pracowniczy
Artykuł 1 (8) (75)
Komitet Pracowniczy składa się z członków oraz ewentualnie z ich zastępców, których kadencja wynosi trzy lata.
Instytucja może przyjąć krótszą kadencję, która nie może trwać krócej niż jeden rok.
Wszystkim urzędnikom danej instytucji przysługuje czynne i bierne prawo wyborcze.
Procedura wyborów do Komitetu Pracowniczego, jeśli nie jest on podzielony na sekcje lokalne, lub do sekcji lokalnych, jeśli Komitet Pracowniczy jest podzielony na sekcje lokalne, jest określana przez zgromadzenie urzędników instytucji, pracujących w danym miejscu zatrudnienia.
Wybory są tajne.
Jeśli Komitet Pracowniczy jest podzielony na sekcje lokalne sposób, w jaki wyznaczani są członkowie centralnego Komitetu Pracowniczego w każdym miejscu zatrudnienia, jest ustalany przez zgromadzenie urzędników pracujących w danym miejscu zatrudnienia.
Jedynie członkowie sekcji lokalnej mogą być wyznaczani na członków centralnego Komitetu Pracowniczego.
Skład Komitetu Pracowniczego, który nie jest podzielony na sekcje lokalne, lub skład sekcji lokalnych, jeśli Komitet Pracowniczy jest podzielony na sekcje lokalne, zapewnia reprezentację wszystkich kategorii i kategorii specjalnych urzędników przewidzianych w art. 5 regulaminu pracowniczego, a także pracowników określonych w art. 7 akapicie pierwszym warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot.
Centralny Komitet Pracowniczy, Komitetu podzielonego na sekcje lokalne uznaje się za powołany w sposób ważny po wyznaczeniu większości jego członków.
Wybory do Komitetu Pracowniczego, który nie jest podzielony na sekcje lokalne, lub wybory do sekcji lokalnych, jeśli Komitet jest podzielony na sekcje lokalne, są ważne, jeśli w głosowaniu brało udział dwie trzecie uprawnionych urzędników.
Jeżeli nie uzyskano takiej frekwencji, druga tura głosowania jest ważna w przypadku, gdy bierze w niej udział większość uprawnionych do głosowania.
Obowiązki wykonywane przez członków Komitetu Pracowniczego oraz przez urzędników wyznaczonych przez Komitet do placówek ustanowionych na podstawie regulaminu pracowniczego lub przez instytucje, uważa się za część ich normalnej służby w instytucji.
Pełnienie tych obowiązków nie może mieć ujemnych skutków dla osoby zainteresowanej.
Sekcja 2 Wspólny Komitet
Artykuł 2 (69)
Wspólny Komitet lub Komitety instytucji składają się z:
- przewodniczącego, mianowanego corocznie przez organ powołujący,
- członków i ich zastępców, wyznaczanych jednocześnie, w takiej samej liczbie, przez organ powołujący oraz przez Komitet Pracowniczy.
Wspólny Komitet utworzony dla dwóch lub więcej instytucji składa się z:
- przewodniczącego, mianowanego przez organ powołujący, określony w art. 2 akapit trzeci regulaminu pracowniczego,
- członków i ich zastępców, wyznaczanych w takiej samej liczbie przez organy powołujące instytucji reprezentowanych we Wspólnym Komitecie oraz przez Komitety Pracownicze.
Sposób powoływania Wspólnego Komitetu jest określany w drodze porozumienia pomiędzy instytucjami reprezentowanymi we Wspólnym Komitecie, po konsultacjach z ich Komitetami Pracowniczymi.
Zastępca członka bierze udział w głosowaniu jedynie w przypadku nieobecności członka.
Artykuł 3 (8)
Wspólny Komitet zbiera się w razie zwołania przez organ powołujący lub na wniosek Komitetu Pracowniczego.
Uchwały Komitetu są ważne, jeżeli przy ich podejmowaniu obecni są wszyscy członkowie lub w przypadku ich nieobecności, ich zastępcy.
Przewodniczący Komitetu nie bierze udziału w głosowaniu z wyjątkiem głosowania w kwestiach proceduralnych.
Opinia Komitetu jest przekazywana na piśmie organowi powołującemu oraz Komitetowi Pracowniczemu w terminie pięciu dni od jej przyjęcia.
Każdy członek Komitetu może zażądać, aby jego stanowisko zostało odnotowane w opinii Komitetu.
Artykuł 3a (69)
Wspólny Komitet powołany dla kilku instytucji odbywa posiedzenia albo na wniosek organu powołującego, określonego w art. 2 akapit trzeci regulaminu pracowniczego, albo na wniosek organu powołującego lub Komitetu Pracowniczego jednej z instytucji reprezentowanych w tym Wspólnym Komitecie.
Uchwały Wspólnego Komitetu są ważne, jeżeli przy ich podejmowaniu obecni są wszyscy członkowie lub ich zastępcy.
Przewodniczący Komitetu nie bierze udziału w głosowaniu z wyjątkiem głosowania w kwestiach proceduralnych.
Opinia Wspólnego Komitetu przekazywana jest na piśmie organowi powołującemu w rozumieniu art. 2 akapit trzeci regulaminu pracowniczego oraz pozostałym organom powołującym i Komitetom Pracowniczym.
Każdy członek Wspólnego Komitetu może zażądać, aby jego stanowisko zostało odnotowane w opinii Wspólnego Komitetu.
Sekcja 3 Komisja Dyscyplinarna
Artykuł 4
Komisje Dyscyplinarne składają się z przewodniczącego oraz czterech członków.
Przydziela się im sekretarza.
Artykuł 5
1.
Organ powołujący każdego roku mianuje przewodniczących Komisji Dyscyplinarnych.
Przewodniczący ci nie mogą równocześnie wchodzić w skład Wspólnego Komitetu ani Komitetu ds. Ocen.
Organ powołujący sporządza również dla każdej z Komisji listę zawierającą, w miarę możliwości, nazwiska dwóch urzędników każdej grupy zaszeregowania z poszczególnych kategorii.
Komitet Pracowniczy równocześnie przekazuje podobną listę organowi powołującemu.
2.
W przeciągu pięciu dni od dnia otrzymania sprawozdania wszczynającego postępowanie dyscyplinarne lub postępowanie przewidziane w art. 22 lub 51 regulaminu pracowniczego, przewodniczący Komisji Dyscyplinarnej, w obecności zainteresowanego urzędnika, losuje czterech członków Komisji Dyscyplinarnej spośród nazwisk zamieszczonych na listach, o których mowa w ust. 1, po dwa z każdej z list.
Członkowie Komisji Dyscyplinarnej nie mogą należeć do niższej grupy zaszeregowania niż urzędnik, którego sprawę Komisja ma rozpatrzyć.
Przewodniczący informuje każdego członka o składzie Komisji Dyscyplinarnej.
3.
W terminie pięciu dni od utworzenia Komisji Dyscyplinarnej, urzędnik, którego sprawę rozpatruje Komisja, może zażądać wyłączenia każdego z członków Komisji, z wyjątkiem przewodniczącego.
W ciągu tego samego okresu każdy członek Komisji Dyscyplinarnej może złożyć wniosek o zwolnienie go z pełnienia swoich obowiązków, pod warunkiem że posiada ku temu uzasadnione powody.
Przewodniczący Komisji Dyscyplinarnej w razie potrzeby drogą losowania uzupełnia skład Komisji.
Artykuł 6
Członkowie Komisji dyscyplinarnej są w pełni niezależni w wykonywaniu swych funkcji.
Postępowanie przed Komisją jest tajne.
Sekcja 4 Komitet ds. Inwalidztwa
Artykuł 7 (8) (24)
Komitet ds. Inwalidztwa składa się z trzech lekarzy:
- jednego wyznaczonego przez instytucję, w której dany urzędnik jest zatrudniony,
- jednego wyznaczonego przez zainteresowanego urzędnika, oraz
- jednego wyznaczonego w drodze porozumienia przez tych dwóch lekarzy.
Jeżeli zainteresowany urzędnik nie wyznaczy lekarza, wyznacza go wówczas Przewodniczący Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich.
W przypadku braku możliwości osiągnięcia porozumienia w sprawie wyznaczenia trzeciego lekarza w terminie dwóch miesięcy od wyznaczenia drugiego lekarza, trzeci lekarz zostaje wyznaczony przez Przewodniczącego Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich na wniosek jednej z zainteresowanych stron.
Artykuł 8
Koszty powstałe w związku z postępowaniem prowadzonym przez Komitet ds. Inwalidztwa ponosi instytucja, w której zatrudniony jest zainteresowany urzędnik.
W przypadku gdy lekarz wyznaczony przez zainteresowanego urzędnika ma miejsce zamieszkania w innym miejscu niż miejsce zatrudnienia tego urzędnika, urzędnik ten ponosi dodatkowe koszty, jakie pociąga za sobą wyznaczenie tego lekarza, z wyjątkiem wydatków na podróż pierwszą klasą, które są pokrywane przez instytucję.
Artykuł 9
Urzędnik może przedłożyć Komitetowi ds. Inwalidztwa wszelkie opinie i świadectwa otrzymane od lekarza prowadzącego leczenie lub od innych lekarzy, u których zasięgał porady.
Wnioski Komitetu ds. Inwalidztwa przekazywane są organowi powołującemu oraz zainteresowanemu urzędnikowi.
Prace Komitetu są tajne.
Sekcja 5 Komitet ds. Ocen
Artykuł 10
Członkowie Komitetu ds. Ocen wyznaczani są corocznie przez organ powołujący spośród urzędników instytucji pełniących funkcje kierownicze.
Komitet wybiera swojego przewodniczącego.
Członkowie Wspólnego Komitetu nie mogą być członkami Komitetu ds. Ocen.
W przypadku gdy Komitet wezwany jest do wydania zalecenia dotyczącego urzędnika, którego bezpośredni przełożony jest członkiem Komitetu, członek ten nie uczestniczy w rozpatrywaniu sprawy.
Artykuł 11
Prace Komitetu ds. Ocen są tajne.
--------------------------------------------------
Załącznik III: Konkursy
Artykuł 1 (8) (69)
1.
Ogłoszenia o konkursach sporządzane są przez organ powołujący po konsultacji ze Wspólnym Komitetem.
Muszą one określać:
a) charakter konkursu (konkurs o charakterze wewnętrznym dla jednej instytucji, konkurs o charakterze wewnętrznym dla kilku instytucji, konkurs otwarty, w odpowiednich przypadkach, wspólny dla dwóch lub większej liczby instytucji);
b) rodzaj konkursu (przeprowadzany albo w oparciu o świadectwa posiadanych kwalifikacji, albo o testy, albo zarówno w oparciu o świadectwa posiadanych kwalifikacji, jak i testy);
c) rodzaj obowiązków oraz zakres zadań związanych ze stanowiskiem, które podlega obsadzeniu;
d) dyplomy oraz inne dokumenty potwierdzające posiadane kwalifikacje lub doświadczenie wymagane w odniesieniu do stanowiska, które podlega obsadzeniu;
e) w przypadku gdy konkurs jest przeprowadzony w oparciu o testy, należy określić rodzaj testów i sposób ich oceniania;
f) w odpowiednich przypadkach, znajomość języków wymagana w związku ze szczególnym charakterem podlegających obsadzeniu stanowisk;
g) w odpowiednich przypadkach, maksymalny wiek oraz podwyższony wiek maksymalny w przypadku pracowników Wspólnot, pełniących służbę przynajmniej od roku;
h) końcowa data zgłaszania kandydatur;
i) w odpowiednich przypadkach, wyjątki przewidziane na podstawie art. 28 lit. a) regulaminu pracowniczego.
Ogłoszenie o otwartym konkursie wspólnym dla dwóch lub większej liczby instytucji sporządzane jest po konsultacji ze Wspólnym Komitetem przez organ powołujący, określony w art. 2 akapit trzeci regulaminu pracowniczego.
2.
Ogłoszenie o konkursie otwartym zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich przynajmniej na miesiąc przed końcową datą zgłaszania kandydatur oraz, w odpowiednich przypadkach, przynajmniej na dwa miesiące przed przeprowadzeniem testów.
3.
Wszystkie konkursy są podawane do publicznej wiadomości w instytucjach trzech Wspólnot Europejskich, przy zachowaniu tych samych terminów.
Artykuł 2
Kandydaci wypełniają formularz opracowany przez organ powołujący.
Mogą być oni zobowiązani do przedstawienia dodatkowych dokumentów lub informacji.
Artykuł 3 (69)
Komisja Konkursowa składa się z przewodniczącego oraz jednej lub większej liczby osób wyznaczonych przez organ powołujący oraz z urzędnika wyznaczonego przez Komitet Pracowniczy.
W przypadku konkursów otwartych wspólnych dla dwóch lub większej liczby instytucji, Komisja Konkursowa składa się z przewodniczącego wyznaczanego przez organ powołujący, określony w art. 2 akapit trzeci regulaminu pracowniczego, oraz członków wyznaczonych na wniosek tych instytucji przez organ powołujący, określony w art. 2 akapit trzeci regulaminu pracowniczego, jak również członków powoływanych w drodze porozumienia między Komitetami Pracowniczymi tych instytucji, w taki sposób, aby zapewnić ich równą reprezentację.
Komisja Konkursowa może być, w odniesieniu do niektórych testów, wspierana przez jednego lub większą liczbę egzaminatorów pełniących funkcje doradcze.
Członkowie Komisji Konkursowej wybierani są spośród urzędników, których grupa zaszeregowania jest co najmniej równa grupie zaszeregowania przewidzianej dla stanowiska, które podlega obsadzeniu.
Artykuł 4
Organ powołujący sporządza listę kandydatów, którzy spełniają warunki określone w art. 28 lit. a), b) i c) regulaminu pracowniczego, oraz przekazuje ją, łącznie z aktami kandydatów, przewodniczącemu Komisji Konkursowej.
Artykuł 5
Po zbadaniu tych akt Komisja Konkursowa sporządza listę kandydatów, którzy spełniają wymogi określone w ogłoszeniu o konkursie.
W przypadku konkursu przeprowadzanego w oparciu o test wszyscy kandydaci wpisani na listę są dopuszczani do testów.
W przypadku konkursu przeprowadzanego w oparciu o świadectwa posiadanych kwalifikacji, Komisja Konkursowa po określeniu, w jaki sposób mają być oceniane kwalifikacje kandydatów, bierze pod uwagę świadectwa posiadanych kwalifikacji kandydatów wpisanych na listę, o której mowa w akapicie pierwszym.
W przypadku gdy konkurs przeprowadzany jest zarówno w oparciu o świadectwa posiadanych kwalifikacji i testy, Komisja Konkursowa określa, którzy spośród kandydatów są dopuszczeni do testów.
Komisja Konkursowa po zakończeniu prac sporządza listę odpowiednich kandydatów, przewidzianą w art. 30 regulaminu pracowniczego; lista, w każdym przypadku, gdy jest to możliwe, obejmuje przynajmniej dwa razy większą liczbę osób niż liczba podlegających obsadzeniu stanowisk.
Komisja Konkursowa przesyła listę organowi powołującemu łącznie z uzasadnionym sprawozdaniem Komisji Konkursowej zawierającym ewentualne uwagi jej członków.
Artykuł 6
Prace Komisji Konkursowej są tajne.
--------------------------------------------------
Załącznik IV: Świadczenia przewidziane w art. 41 i 50 regulaminu pracowniczego
Artykuł (8) (24)
1.
Urzędnik, wobec którego zastosowano przepisy art. 41 lub 50 regulaminu pracowniczego jest uprawniony:
a) przez okres trzech miesięcy do comiesięcznego świadczenia równego wysokości jego wynagrodzenia podstawowego;
b) przez okres zróżnicowany w zależności od wieku oraz długości służby zgodnie z tabelą zawartą w ust. 3, do comiesięcznego świadczenia w wysokości:
- 85 % jego wynagrodzenia podstawowego w okresie od czwartego do szóstego miesiąca,
- 70 % wysokości jego wynagrodzenia podstawowego przez okres następnych pięciu lat,
- 60 % wysokości jego wynagrodzenia podstawowego w okresie późniejszym.
Uprawnienie do świadczenia wygasa w dniu, w którym urzędnik kończy 60 rok życia.
Urzędnikowi po ukończeniu 60 roku życia może jednak zostać przyznane to świadczenie nie dłużej niż do ukończenia 65 roku życia i do momentu uzyskania przez niego maksymalnej wysokości emerytury.
Do celów niniejszego artykułu, wynagrodzenie podstawowe określa się na podstawie tabeli zawartej w art. 66 regulaminu pracowniczego, obowiązującej pierwszego dnia miesiąca, za który wypłacane jest świadczenie.
1a.
W okresie uprawnienia do świadczenia oraz przez sześć miesięcy po tym okresie urzędnik, w odniesieniu do jego osoby oraz osób objętych jego ubezpieczeniem, jest uprawniony do świadczeń wynikających z systemu ubezpieczenia chorobowego przewidzianego w art. 72 regulaminu pracowniczego, pod warunkiem uiszczania przez urzędnika odpowiednich składek obliczanych, w zależności od przypadku, na podstawie jego wynagrodzenia podstawowego lub na podstawie części wynagrodzenia podstawowego określonej w ust. 1 oraz pod warunkiem, iż nie może zostać objęty innym publicznym systemem ubezpieczenia na wypadek takiego samego ryzyka.
Po upływie okresu wskazanego w akapicie pierwszym oraz na warunkach w nim określonych, zainteresowany urzędnik może, na wniosek, nadal otrzymywać świadczenia z tytułu wspomnianego systemu ubezpieczenia chorobowego, pod warunkiem że uiszcza w całości składkę określoną w art. 72 ust. 1 regulaminu pracowniczego.
Jeśli uprawnienie urzędnika do otrzymywania świadczenia wygasa, jego składka obliczana jest na podstawie wysokości ostatniego otrzymanego miesięcznego świadczenia.
W przypadku gdy urzędnik rozpoczął pobieranie emerytury w ramach systemu emerytalnego przewidzianego w regulaminie pracowniczym, jest on traktowany do celów art. 72 regulaminu pracowniczego w taki sam sposób jak urzędnik, który pozostawał w służbie do ukończenia 60 roku życia.
2.
Przepisy niniejszego załącznika zostaną poddane przeglądowi po upływie dziesięciu lat od wejścia w życie regulaminu pracowniczego.
3.
Okres, w którym urzędnikowi przysługuje świadczenie przewidziane w art. 41 lub 50 regulaminu pracowniczego, stanowi iloczyn długości służby oraz właściwego współczynnika określonego w poniższej tabeli, odpowiadającego jego wiekowi; okres ten, w miarę konieczności, zaokrąglany jest do miesiąca w dół.
Wiek _BAR_ % _BAR_ Wiek _BAR_ % _BAR_ Wiek _BAR_ % _BAR_ Wiek _BAR_ % _BAR_
20 _BAR_ 18 _BAR_ 30 _BAR_ 33 _BAR_ 40 _BAR_ 48 _BAR_ 50 _BAR_ 63 _BAR_
21 _BAR_ 19.5 _BAR_ 31 _BAR_ 34,5 _BAR_ 41 _BAR_ 49,5 _BAR_ 51 _BAR_ 64,5 _BAR_
22 _BAR_ 21 _BAR_ 32 _BAR_ 36 _BAR_ 42 _BAR_ 51 _BAR_ 52 _BAR_ 66 _BAR_
23 _BAR_ 22,5 _BAR_ 33 _BAR_ 37,5 _BAR_ 43 _BAR_ 52,5 _BAR_ 53 _BAR_ 67,5 _BAR_
24 _BAR_ 24 _BAR_ 34 _BAR_ 39 _BAR_ 44 _BAR_ 54 _BAR_ 54 _BAR_ 69 _BAR_
25 _BAR_ 25,5 _BAR_ 35 _BAR_ 40,5 _BAR_ 45 _BAR_ 55,5 _BAR_ 55 _BAR_ 70,5 _BAR_
26 _BAR_ 27 _BAR_ 36 _BAR_ 42 _BAR_ 46 _BAR_ 57 _BAR_ 56 _BAR_ 72 _BAR_
27 _BAR_ 28,5 _BAR_ 37 _BAR_ 43,5 _BAR_ 47 _BAR_ 58,5 _BAR_ 57 _BAR_ 73,5 _BAR_
28 _BAR_ 30 _BAR_ 38 _BAR_ 45 _BAR_ 48 _BAR_ 60 _BAR_ 58 _BAR_ 75 _BAR_
29 _BAR_ 31,5 _BAR_ 39 _BAR_ 46,5 _BAR_ 49 _BAR_ 61,5 _BAR_ 59 do 64 _BAR_ 76,5 _BAR_
--------------------------------------------------
Załącznik IVa (8): Praca na pół etatu
Artykuł 1
Zezwolenie, o którym mowa w art. 55a, jest udzielane na wniosek urzędnika maksymalnie na okres jednego roku.
Zezwolenie może jednak zostać przedłużone na tych samych warunkach.
Zainteresowany urzędnik składa wniosek o przedłużenie przynajmniej na miesiąc przed upływem okresu, na który zostało udzielone zezwolenie.
Artykuł 2
W przypadku ustania przyczyn udzielenia zezwolenia, o którym mowa w art. 55a, organ powołujący może cofnąć zezwolenie przed upływem okresu, na który zostało ono udzielone, przy czym cofnięcie staje się skuteczne miesiąc po zawiadomieniu o nim urzędnika.
Organ powołujący może również na wniosek zainteresowanego urzędnika cofnąć zezwolenie przed upływem okresu, na jaki zostało ono udzielone.
Artykuł 3
Urzędnik uprawniony jest w trakcie okresu objętego zezwoleniem na pracę na pół etatu do otrzymywania 50 % wynagrodzenia.
Otrzymuje on jednak pełny dodatek na dziecko pozostające na jego utrzymaniu i pełny dodatek edukacyjny.
W trakcie tego okresu pracownik nie może podejmować jakiejkolwiek innej działalności zarobkowej.
Składki na system ubezpieczeń chorobowych i emerytalnych obliczane są na podstawie pełnego wynagrodzenia podstawowego.
--------------------------------------------------
Załącznik V: Urlop
Sekcja 1 Urlop coroczny
Artykuł 1
W roku, w którym pracownik rozpoczyna lub kończy służbę, uprawniony jest do dwóch i pół dni roboczych urlopu za każdy pełny miesiąc służby i do dwóch dni roboczych za część miesiąca, w którym przepracował ponad 15 dni, oraz do jednego dnia za część miesiąca, w którym przepracował nie więcej niż 15 dni.
Artykuł 2
Urlop coroczny może zostać wykorzystany jednorazowo lub w częściach, zgodnie z życzeniem urzędnika oraz przy uwzględnieniu wymagań służby.
Urlop musi jednak obejmować przynajmniej jeden nieprzerwany okres dwóch kolejnych tygodni.
Pracownicy rozpoczynający służbę nabywają prawo do urlopu corocznego po przepracowaniu trzech miesięcy; w wyjątkowych przypadkach, z uzasadnionych powodów, urlop może zostać udzielony wcześniej.
Artykuł 3
W przypadku zachorowania przez urzędnika podczas urlopu corocznego, które uniemożliwiłoby mu wykonywanie obowiązków, gdyby nie przebywał na urlopie, jego urlop coroczny zostaje przedłużony o czas trwania okresu niezdolności do pracy pod warunkiem przedstawienia zaświadczenia lekarskiego.
Artykuł 4
W przypadku gdy urzędnik z przyczyn innych niż wymagania służby nie wykorzystał całego urlopu corocznego przed końcem danego roku kalendarzowego, długość urlopu który może zostać przeniesiony na kolejny rok nie może przekraczać 12 dni.
W przypadku gdy urzędnik w chwili zakończenia służby nie wykorzystał całego urlopu corocznego, ma prawo do ekwiwalentu w wymiarze jednej trzydziestej jego miesięcznego wynagrodzenia w momencie zakończenia służby za każdy dzień urlopu, jaki pozostał mu do wykorzystania.
Kwota obliczona w sposób przewidziany w akapicie drugim potrącana jest z płatności na rzecz urzędnika, który w chwili zakończenia służby przekroczył długość przysługującego mu wtedy urlopu corocznego.
Artykuł 5
W przypadku gdy podczas urlopu corocznego urzędnik zostaje wezwany do pracy lub udzielone mu pozwolenie na urlop zostaje odwołane ze względu na obowiązki służbowe, zwraca się mu wszelkie poniesione i odpowiednio udowodnione koszty oraz przyznaje mu się ponownie czas podróży.
Sekcja 2 Urlop okolicznościowy
Artykuł 6 (24)
Oprócz urlopu corocznego urzędnikowi przysługuje urlop okolicznościowy przyznawany na jego wniosek.
Urlop okolicznościowy przyznaje się, w szczególności, w poniższych przypadkach i w następującym wymiarze:
- zawarcie małżeństwa przez urzędnika: cztery dni,
- zmiana miejsca zamieszkania urzędnika: do dwóch dni,
- poważna choroba współmałżonka: do trzech dni,
- śmierć współmałżonka: cztery dni,
- poważna choroba wstępnego: do dwóch dni,
- śmierć wstępnego: dwa dni,
- narodziny dziecka lub zawarcie małżeństwa przez dziecko: dwa dni,
- poważna choroba dziecka: do dwóch dni,
- śmierć dziecka: cztery dni.
Instytucja może przyznać również urlop okolicznościowy w przypadku dalszego kształcenia zawodowego, w granicach określonych w programie dalszego kształcenia zawodowego opracowanym przez instytucję zgodnie z art. 24 akapit trzeci regulaminu pracowniczego.
Sekcja 3 Czas podróży
Artykuł 7 (24)
Długość urlopu określona w przepisach sekcji 1 jest uzupełniana o czas podróży obliczany na podstawie odległości, którą urzędnik ma do pokonania koleją między miejscem spędzania urlopu a miejscem zatrudnienia, w następujący sposób:
- od 50 do 250 km: jeden dzień na podróż tam i z powrotem,
- od 251 do 600 km: dwa dni na podróż tam i z powrotem,
- od 601 do 900 km: trzy dni na podróż tam i z powrotem,
- od 901 do 1400 km: cztery dni na podróż tam i z powrotem,
- od 1401 do 2000 km: pięć dni na podróż tam i z powrotem,
- ponad 2000 km: sześć dni na podróż tam i z powrotem.
W przypadku gdy wobec urzędnika ma zastosowanie art. 8 ust. 2 akapit drugi załącznika VII, czas podróży, obliczany na podstawie odległości koleją między miejscem spędzania urlopu a miejscem zatrudnienia, jest określany w następujący sposób:
- do 900 km: jeden dzień na podróż tam i z powrotem,
- ponad 900 km: dwa dni na podróż tam i z powrotem,
Na wniosek osoby zainteresowanej po przedstawieniu dowodów na to, że podróż tam i z powrotem nie może zostać ukończona w czasie na nią przeznaczonym możliwe jest wyjątkowo odstąpienie od powyższych regulacji.
Do celów niniejszego artykułu, miejscem spędzania urlopu w odniesieniu do urlopu corocznego jest miejsce pochodzenia.
Powyższe przepisy stosuje się do urzędników, których miejsce zatrudnienia oraz miejsce pochodzenia znajduje się w Europie.
W przypadku gdy miejsce zatrudnienia i/lub miejsce pochodzenia znajduje się poza Europą, czas podróży jest ustalany w drodze szczególnej decyzji, z uwzględnieniem odpowiednich potrzeb.
W przypadku gdy udzielany jest urlop okolicznościowy zgodnie z przepisami sekcji 2, czas podróży jest określany w drodze szczególnej decyzji, z uwzględnieniem odpowiednich potrzeb.
--------------------------------------------------
Załącznik VI: Rekompensata oraz wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych
Artykuł 1 (24)
Urzędnikom kategorii C i D przysługuje, w granicach określonych w art. 56 regulaminu pracowniczego, za pracę w godzinach nadliczbowych rekompensata w postaci czasu wolnego od pracy lub wynagrodzenie w następującym wymiarze:
a) Za każdą godzinę nadliczbową przysługuje półtorej godziny czasu wolnego w ramach rekompensaty; jeżeli godziny nadliczbowe zostały przepracowane w godzinach od 22.00 do 7.00, w niedzielę lub w święto, przysługuje rekompensata w wymiarze dwóch godzin czasu wolnego za każdą godzinę nadliczbową; przyznając czas wolny za pracę w godzinach nadliczbowych, bierze się pod uwagę wymagania związane ze służbą oraz preferencje zainteresowanego urzędnika.
b) W przypadku gdy wymagania służby nie pozwalają na wykorzystanie czasu wolnego za pracę w godzinach nadliczbowych w trakcie miesiąca, który następuje po miesiącu, w którym godziny nadliczbowe zostały przepracowane, organ powołujący przyznaje wynagrodzenie za godziny nadliczbowe, które nie zostały zrekompensowane, w wymiarze 0,56 % miesięcznego wynagrodzenia podstawowego za każdą godzinę pracy w godzinach nadliczbowych zgodnie z zasadami określonymi w lit. a).
c) Do nabycia prawa do rekompensaty w postaci czasu wolnego od pracy lub wynagrodzenia za jedną godzinę przepracowaną w godzinach nadliczbowych wymagane jest przepracowanie przynajmniej 30 minut ponad normalny czas pracy.
Artykuł 2
Do celów niniejszego załącznika czas przejazdu w ramach podróży służbowej nie jest traktowany jako godziny nadliczbowe.
W odniesieniu do godzin przepracowanych w miejscu oddelegowania wykraczających poza normalną liczbę godzin pracy, może zostać przyznany czas wolny lub wynagrodzenie na mocy decyzji organu powołującego.
Artykuł 3
W ramach odstępstwa od przepisów art. 1 i 2 niniejszego załącznika, wynagrodzenie za godziny nadliczbowe przepracowane w szczególnych warunkach przez niektóre grupy urzędników w kategoriach C i D może zostać wypłacone w formie zryczałtowanego dodatku, którego wysokość oraz warunki uzyskania są ustalane przez organ powołujący po zasięgnięciu opinii Wspólnego Komitetu.
--------------------------------------------------
Załącznik VII: Wynagrodzenie oraz zwrot kosztów
Sekcja 1 Dodatki rodzinne
Artykuł 1
(1) (2) (4) (5) (8) (9) (10) (11) (12) (13) (19) (23) (24) (27) (31) (32) (35) (36) (38) (40) (41) (42) (43) (45) (47) (48) (49) (53) (54) (56) (57) (58) (59) (60) (65) (66) (68) (70) (71) (72) (74) (76) (78) (80) (81) (84) (87) (89) (90) (92)
1.
Dodatek na gospodarstwo domowe wynosi 5 % wynagrodzenia podstawowego urzędnika, ale nie mniej niż 184,33 EUR.
2.
Dodatek na gospodarstwo domowe przysługuje:
a) urzędnikowi, który pozostaje w związku małżeńskim;
b) urzędnikowi, który owdowiał, jest rozwiedziony, pozostaje w separacji lub jest stanu wolnego, który posiada jedno lub więcej dzieci pozostających na utrzymaniu w rozumieniu art. 2 ust. 2 i 3;
c) na podstawie szczególnej decyzji organu powołującego, zawierającej uzasadnienie i opartej na dodatkowych dokumentach, urzędnikowi, który, mimo że nie spełnia warunków określonych w lit. a) i b), faktycznie ponosi ciężar utrzymywania rodziny.
3.
Jeśli małżonek urzędnika wykonuje pracę zarobkową, z której przychody przed potrąceniem podatku przekraczają podstawowe roczne wynagrodzenie urzędnika na trzecim stopniu grupy zaszeregowania C 3, ustalonego przy zastosowaniu współczynnika korygującego dla państwa, w którym małżonek wykonuje swoją działalność zawodową, urzędnikowi nie przysługuje dodatek na gospodarstwo domowe, chyba że organ powołujący postanowi inaczej na mocy szczególnej decyzji.
Urzędnik jest jednak uprawniony do dodatku, w przypadku gdy posiada jedno lub kilkoro dzieci pozostających na jego utrzymaniu.
4.
W przypadkach gdy, na podstawie powyższych przepisów, oboje małżonkowie pełniący służbę we Wspólnotach są uprawnieni do dodatku na gospodarstwo domowe, dodatek przysługuje jedynie temu małżonkowi, którego wynagrodzenie podstawowe jest wyższe.
5.
Jeżeli urzędnik uprawniony jest do dodatku na gospodarstwo domowe jedynie na mocy ust. 2 lit. b) i z mocy prawa, na podstawie wyroku sądowego lub decyzji właściwego organu administracyjnego opiekę nad dziećmi pozostającymi na jego utrzymaniu w rozumieniu art. 2 ust. 2 i 3 powierzono osobie innej niż urzędnik, dodatek na gospodarstwo domowe jest wypłacany tej osobie w imieniu i na rachunek urzędnika.
Warunek ten uważa się za spełniony w przypadku dzieci pozostających na utrzymaniu, które osiągnęły pełnoletniość, jeżeli normalnie zamieszkują one z drugim rodzicem.
Jeżeli dzieci urzędnika pozostają pod opieką kilku osób, dodatek na gospodarstwo domowe dzieli się między te osoby, uwzględniając liczbę dzieci pozostających pod opieką danej osoby.
Jeżeli osoba, której zgodnie z powyższym przepisem wypłaca się dodatek na gospodarstwo domowe przysługujący urzędnikowi, sama posiada jako urzędnik lub inny pracownik Wspólnot prawo do takiego dodatku, osoba ta otrzymuje tylko dodatek w wyższej kwocie.
Artykuł 2
(1) (2) (4) (5) (9) (11) (12) (13) (19) (23) (27) (31) (32) (35) (36) (38) (40) (41) (42) (43) (45) (47) (48) (49) (53) (54) (56) (57) (58) (59) (60) (65) (66) (68) (70) (71) (72) (74) (76) (78) (80) (81) (84) (87) (89) (90) (92)
1.
Urzędnik otrzymuje na każde dziecko, pozostające na jego utrzymaniu zgodnie z ust. 2 i 3 poniżej, dodatek w wysokości 237,38 EUR miesięcznie.
2.
Za dziecko pozostające na utrzymaniu uznaje się dziecko urzędnika lub jego małżonka pochodzące z małżeństwa, niepochodzące z małżeństwa lub przysposobione, na którego utrzymanie rzeczywiście łoży urzędnik.
Powyższy przepis ma również zastosowanie wobec dziecka, w odniesieniu do którego został złożony wniosek o przysposobienie oraz została rozpoczęta procedura przysposobienia.
3.
Dodatek jest przyznawany:
a) automatycznie, na dzieci poniżej 18 roku życia;
b) na uzasadniony wniosek urzędnika, na dzieci w wieku od 18 do 26 lat, które są w trakcie kształcenia lub szkolenia zawodowego.
4.
Osoba, do której utrzymania urzędnik jest zobowiązany z mocy prawa i której utrzymanie wiąże się z wysokimi wydatkami, może, na mocy szczególnej decyzji organu powołującego zawierającej uzasadnienie i opartej na odpowiednich dowodach, w drodze wyjątku, być traktowana tak jak dziecko pozostające na jego utrzymaniu.
5.
Dodatek jest dalej wypłacany niezależnie od wieku dziecka, w przypadku gdy dziecko ze względu na ciężką chorobę lub inwalidztwo nie jest w stanie samodzielnie się utrzymywać, przez cały okres choroby lub inwalidztwa.
6.
Na jedno dziecko pozostające na utrzymaniu w rozumieniu niniejszego artykułu wypłaca się tylko jeden dodatek, nawet w przypadku gdy rodzice zatrudnieni są w dwóch różnych instytucjach trzech Wspólnot Europejskich.
7.
Jeżeli opieka nad dzieckiem pozostającym na utrzymaniu, w rozumieniu ust. 2 i 3 powierzona została z mocy prawa, na podstawie wyroku sądu lub decyzji właściwego organu administracyjnego innej osobie, dodatek na dziecko pozostające na utrzymaniu wypłacany jest tej osobie w imieniu i na rachunek urzędnika.
Artykuł 3
(1) (2) (4) (5) (8) (9) (11) (12) (13) (14) (19) (23) (24) (27) (31) (32) (35) (36) (38) (40) (41) (42) (43) (45) (47) (48) (49) (53) (54) (56) (57) (58) (59) (60) (65) (66) (68) (70) (71) (72) (74) (76) (78) (80) (81) (84) (87) (89) (90) (92)
Urzędnik otrzymuje dodatek edukacyjny równy faktycznym kosztom kształcenia ponoszonym przez niego w wysokości maksymalnie do 212,14 EUR miesięcznie na każde dziecko pozostające na jego utrzymaniu, w rozumieniu art. 2 ust. 2, które pobiera naukę w pełnym wymiarze godzin w instytucji edukacyjnej.
Uprawnienie do tego dodatku uzyskuje się pierwszego dnia miesiąca, w którym dziecko rozpoczyna naukę w szkole podstawowej, a wygasa ono wraz z końcem miesiąca, w którym dziecko kończy 26 rok życia.
Maksymalna kwota dodatku, określona w akapicie pierwszym jest podwojona w przypadku:
- urzędnika, którego miejsce zatrudnienia znajduje się w odległości przynajmniej 50 km od szkoły europejskiej, albo
od instytucji edukacyjnej nauczającej w jego języku ojczystym, do której dziecko uczęszcza ze względu na należycie udokumentowaną niezbędną potrzebę związaną z jego nauką;
- urzędnika, którego miejsce zatrudnienia znajduje się w odległości co najmniej 50 km od szkoły wyższej w państwie, którego jest on obywatelem, nauczającej w jego języku, pod warunkiem że dziecko rzeczywiście uczęszcza do szkoły wyższej położonej w odległości co najmniej 50 km od miejsca zatrudnienia, a urzędnikowi przysługuje dodatek zagraniczny; ten ostatni warunek nie ma zastosowania, jeżeli w państwie, którego obywatelem jest urzędnik, nie ma takiej szkoły wyższej.
Jeżeli opiekę nad dzieckiem, na które wypłaca się dodatek edukacyjny, powierzono z mocy prawa, na podstawie wyroku sądowego lub decyzji właściwego organu administracyjnego, innej osobie, dodatek edukacyjny wypłacany jest tej osobie w imieniu i na rachunek urzędnika.
W takim przypadku odległość co najmniej 50 km, o której mowa w akapicie trzecim, oblicza się od miejsca zamieszkania osoby sprawującej opiekę nad dzieckiem.
Sekcja 2 Dodatek zagraniczny
Artykuł 4
(1) (2) (4) (5) (9) (10) (11) (12) (13) (19) (23) (24) (27) (31) (32) (35) (36) (37) (41) (42) (43) (45) (47) (48) (49) (53) (54) (56) (57) (58) (59) (60) (65) (66) (68) (70) (71) (72) (74) (76) (78) (80) (81) (84) (87) (89) (90) (92)
1.
Dodatek zagraniczny w wysokości równej 16 % całkowitej kwoty wynagrodzenia podstawowego powiększonej o dodatek na gospodarstwo domowe oraz dodatek na dziecko pozostające na utrzymaniu wypłacany na rzecz urzędnika jest przyznawany:
a) urzędnikom:
- którzy nie są oraz nigdy nie byli obywatelami państwa, na terytorium którego znajduje się ich miejsce zatrudnienia, oraz
- którzy w okresie pięciu lat, kończącym się sześć miesięcy przed wstąpieniem do służby, nie prowadzili swojej głównej działalności zawodowej ani nie posiadali stałego miejsca zamieszkania na europejskim terytorium tego państwa.
Do celów niniejszego przepisu nie są brane pod uwagę sytuacje wynikające z pracy wykonywanej dla innego państwa lub dla organizacji międzynarodowej;
b) urzędnikom, którzy są lub byli obywatelami państwa, na którego terytorium znajduje się ich miejsce zatrudnienia, którzy jednak przez okres 10 lat kończący się w dniu wstąpienia przez nich służby posiadali stałe miejsce zamieszkania poza europejskim terytorium tego państwa z przyczyn innych niż wykonywanie obowiązków w służbie państwowej lub na rzecz organizacji międzynarodowej.
Dodatek zagraniczny jest nie niższy niż 424,07 EUR miesięcznie.
2.
Urzędnikowi, który nie jest i nigdy nie był obywatelem państwa, na którego terytorium jest zatrudniony, i który nie spełnia warunków określonych w ust. 1, przysługuje dodatek z tytułu zamieszkiwania zagranicą w wysokości jednej czwartej kwoty dodatku zagranicznego.
3.
Do celów ust. 1 oraz 2, urzędnik, który po zawarciu związku małżeńskiego uzyskał automatycznie obywatelstwo państwa, na którego terytorium znajduje się jego miejsce zatrudnienia bez możliwości zrzeczenia się go, traktowany jest na równi z urzędnikiem, o którym mowa w ust. 1 lit. a) tiret pierwsze.
Sekcja 2a Dodatek ryczałtowy
Artykuł 4a (25)
Urzędnikowi kategorii C zatrudnionemu na stanowisku asystenta biurowego, sekretarza biurowego, operatora teleksu, maszynistki, głównego sekretarza biurowego lub głównego sekretarza może zostać przyznany dodatek ryczałtowy.
Kwotę tego dodatku określa Rada zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 65 ust. 3 regulaminu pracowniczego.
Sekcja 2b Dodatek z tytułu prowadzenia szkoleń
Artykuł 4b (24)
Organ powołujący może przyznać urzędnikowi, o którym mowa w art. 70a regulaminu pracowniczego, dodatek w wysokości 0,45 % jego miesięcznego wynagrodzenia podstawowego za każdą godzinę szkolenia przeprowadzonego poza normalnymi godzinami pracy.
Dodatek ten jest wypłacany łącznie z wynagrodzeniem za jeden z miesięcy następujących po miesiącu, w którym zostało przeprowadzone szkolenie.
Sekcja 3 Zwrot kosztów
A. Dodatek na zagospodarowanie
Artykuł 5 (8) (10)
1.
Urzędnikowi powołanemu na czas nieokreślony, uprawnionemu do dodatku zagranicznego lub który wykaże, iż został zmuszony do zmiany swojego miejsca zamieszkania w celu spełnienia wymogów art. 20 regulaminu pracowniczego, przysługuje dodatek na zagospodarowanie w wysokości dwukrotności miesięcznego wynagrodzenia podstawowego w przypadku urzędnika uprawnionego do dodatku na gospodarstwo domowe lub w wysokości jednego miesięcznego wynagrodzenia podstawowego w przypadku urzędnika nieuprawnionego do dodatku na gospodarstwo domowe.
W przypadkach gdy oboje małżonkowie będący urzędnikami Wspólnot Europejskich są uprawnieni do dodatku na zagospodarowanie się, wypłacany jest on jedynie na rzecz osoby, której wynagrodzenie podstawowe jest wyższe.
Do dodatku na zagospodarowanie stosuje się współczynnik korygujący obowiązujący dla miejsca zatrudnienia urzędnika.
2.
Urzędnikowi, który ze względu na przeniesienie na nowe miejsce zatrudnienia jest zmuszony do zmiany swojego miejsca zamieszkania w celu spełnienia wymogów art. 20 regulaminu pracowniczego wypłacany jest dodatek na zagospodarowanie w tej samej wysokości.
3.
Dodatek na zagospodarowanie jest obliczany na podstawie stanu cywilnego urzędnika oraz wysokości jego wynagrodzenia podstawowego w dniu powołania go na urzędnika na czas nieokreślony albo w dniu jego przeniesienia na nowe miejsce zatrudnienia.
Dodatek na zagospodarowanie wypłacany jest po przedstawieniu dokumentów potwierdzających, że urzędnik, a jeśli jest on uprawniony do dodatku na gospodarstwo domowe także jego rodzina, osiedlił się w miejscu, gdzie został zatrudniony.
4.
Urzędnikowi uprawnionemu do dodatku na gospodarstwo domowe, który osiedla się w miejscu, gdzie został zatrudniony bez swojej rodziny, przysługuje połowa dodatku, do którego byłby uprawniony. Druga połowa jest wypłacana, gdy jego rodzina zamieszka w miejscu, gdzie jest on zatrudniony, pod warunkiem że nastąpi to w terminie określonym w art. 9 ust. 3.
W przypadku gdy urzędnik przenoszony jest do miejsca, gdzie zamieszkuje jego rodzina, przy czym jego rodzina zamieszkiwała w tym miejscu przed przeniesieniem urzędnika, nie przysługuje mu z tego tytułu dodatek na zagospodarowanie.
5.
Urzędnik powołany na czas nieokreślony, który otrzymał dodatek na zagospodarowanie oraz który na własne życzenie kończy służbę we Wspólnotach w okresie dwóch lat od wstąpienia do służby, jest zobowiązany do zwrotu w momencie zakończenia służby części otrzymanego dodatku proporcjonalnie do nieprzepracowanej części tego dwuletniego okresu.
6.
Urzędnik otrzymujący dodatek na zagospodarowanie zgłasza wszelkie świadczenia podobnego rodzaju, które otrzymuje z innych źródeł; dodatek przewidziany w niniejszym artykule jest pomniejszany o kwoty tych świadczeń.
B. Dodatek na ponowne zagospodarowanie
Artykuł 6 (8) (10)
1.
Urzędnik powołany na czas nieokreślony, który spełnia warunki określone w art. 5 ust. 1, jest uprawniony po zakończeniu służby do dodatku na ponowne zagospodarowanie, w wysokości dwukrotności miesięcznego wynagrodzenia podstawowego w przypadku urzędnika, który jest uprawniony do dodatku na gospodarstwo domowe lub w wysokości jednego miesięcznego wynagrodzenia podstawowego w przypadku urzędnika, który nie jest uprawniony do tego dodatku, pod warunkiem że odbył on cztery lata służby oraz nie otrzymuje podobnego dodatku w nowym miejscu zatrudnienia.
W przypadku gdy oboje małżonkowie będący urzędnikami Wspólnot są uprawnieni do dodatku na ponowne zagospodarowanie, wypłacany jest on jedynie na rzecz osoby, której wynagrodzenie podstawowe jest wyższe.
Do celów obliczania czasu służby bierze się pod uwagę lata, w których urzędnikowi przysługiwał jeden ze statusów służbowych wymienionych w art. 35 regulaminu pracowniczego, inny niż urlop z przyczyn osobistych.
Wymóg minimalnego czasu służby nie ma zastosowania w przypadku odwołania ze stanowiska w interesie służby.
Do dodatku na ponowne zagospodarowanie stosuje się współczynnik korygujący obowiązujący dla ostatniego miejsca zatrudnienia urzędnika.
2.
W przypadku śmierci urzędnika powołanego na czas nieokreślony dodatek na ponowne zagospodarowanie wypłacany jest jego współmałżonkowi lub, w przypadku gdy nie ma takiej osoby, osobom pozostającym na jego utrzymaniu, w rozumieniu art. 2, także w przypadku gdy wymóg minimalnego czasu służby, określony w ust. 1, nie został spełniony.
3.
Dodatek na ponowne zagospodarowanie jest obliczany na podstawie stanu cywilnego oraz wysokości wynagrodzenia podstawowego w dniu zakończenia służby.
4.
Dodatek na ponowne zagospodarowanie wypłacany jest w oparciu o dowody potwierdzające, iż urzędnik oraz jego rodzina lub, w przypadku gdy urzędnik zmarł, wyłącznie jego rodzina, osiedlili się w miejscu położonym w odległości nie mniejszej niż 70 km od miejsca zatrudnienia urzędnika.
Przesiedlenie urzędnika lub rodziny zmarłego urzędnika musi nastąpić w terminie trzech lat od dnia zakończenia służby.
Termin ten nie ma zastosowania do osób uprawnionych, które są w stanie wykazać, że nie były świadome powyższych przepisów.
C. Koszty podróży
Artykuł 7 (24)
1.
Urzędnik uprawniony jest do otrzymania zwrotu kosztów podróży dla siebie, swojego małżonka oraz osób pozostających na jego utrzymaniu, które faktycznie zamieszkują z nim w jednym gospodarstwie domowym:
a) przy rozpoczęciu służby: z miejsca naboru do miejsca zatrudnienia,
b) przy zakończeniu służby zgodnie z art. 47 regulaminu pracowniczego: z miejsca zatrudnienia do miejsca jego pochodzenia, zgodnie z ust. 3;
c) w przypadku przeniesienia związanego ze zmianą miejsca zatrudnienia.
W przypadku śmierci urzędnika, współmałżonek oraz osoby pozostające na jego utrzymaniu uprawnione są do zwrotu kosztów podróży na tych samych warunkach.
Koszty podróży obejmują również koszt rezerwacji miejsc, transportu bagażu oraz w odpowiednich przypadkach, poniesione koszty koniecznego noclegu w hotelu.
2.
Podstawę obliczania zwrotu kosztów stanowi:
- najkrótsza i najtańsza standardowa trasa koleją między miejscem zatrudnienia a miejscem naboru lub pochodzenia,
- koszt biletu kolejowego pierwszej klasy dla urzędników kategorii A i B oraz kategorii specjalnej – służby językowej; koszt biletu kolejowego drugiej klasy dla pozostałych urzędników.
Jednakże jeśli podróż tam i z powrotem obejmuje odległość 800 km lub większą, urzędnicy kategorii C i D otrzymują zwrot kosztów podróży pierwszą klasą,
- w przypadku gdy podróż obejmuje nie mniej niż sześć godzin w porze nocnej między godziną 22.00 a 7.00, koszty miejsca sypialnego do wysokości kosztów podróży drugą klasą lub kosztów kuszetki, po przedstawieniu odpowiedniego biletu.
W przypadku gdy trasa określona w tiret pierwszym akapitu pierwszego przekracza 500 km oraz w przypadkach gdy zwykła trasa obejmuje przeprawę przez morze, zainteresowany urzędnik uprawniony jest, po przedstawieniu dowodów, do zwrotu kosztów podróży samolotem w klasie bezpośrednio niższej niż klasa luksusowa lub klasa pierwsza.
W przypadku gdy wykorzystany został inny środek transportu niż wspomniane powyżej, zwrot następuje w oparciu o koszty podróży koleją w odpowiedniej klasie, z wyłączeniem dopłaty za miejsce sypialne.
W przypadku gdy obliczenie na tej podstawie nie jest możliwe, warunki zwrotu są określane przez organ powołujący w drodze szczególnej decyzji.
3.
Miejsce pochodzenia urzędnika jest określane w momencie rozpoczęcia służby, przy uwzględnieniu miejsca jego naboru lub miejsca stanowiącego centrum jego interesów życiowych.
Miejsce pochodzenia określone w ten sposób może zostać zmienione w drodze szczególnej decyzji organu powołującego w czasie, gdy urzędnik pozostaje w służbie lub przy zakończeniu przez niego służby.
Podczas pozostawania w służbie, decyzja taka podejmowana jest jedynie wyjątkowo po przedstawieniu przez urzędnika odpowiednich dokumentów na poparcie wniosku.
Zmiana ta nie może prowadzić do uznania za centrum interesów życiowych urzędnika miejsca znajdującego się poza terytorium Państw Członkowskich Wspólnot Europejskich lub państw i terytoriów wymienionych w załączniku IV do Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą.
Artykuł 8 (8) (10) (24) (40)
1.
Urzędnik uprawniony jest w każdym roku kalendarzowym do zryczałtowanego świadczenia stanowiącego równowartość kosztów podróży z jego miejsca zatrudnienia do jego miejsca pochodzenia zgodnie z art. 7, a jeśli przysługuje mu dodatek na gospodarstwo domowe, jest uprawniony do takiego świadczenia także na małżonka oraz na osoby pozostające na jego utrzymaniu w rozumieniu art. 2:
- raz w roku kalendarzowym, jeśli odległość koleją między miejscem zatrudnienia a miejscem pochodzenia wynosi więcej niż 50 km, ale mniej niż 725 km,
- dwa razy w roku kalendarzowym, jeśli odległość koleją między miejscem zatrudnienia a miejscem pochodzenia wynosi więcej niż 725 km.
Odległości te obliczane są zgodnie z art. 7 ust. 2.
W przypadku gdy obaj małżonkowie są urzędnikami Wspólnot, każdy z nich jest uprawniony w stosunku do siebie oraz w stosunku do osób pozostających na ich utrzymaniu do zryczałtowanego świadczenia na koszty podróży zgodnie z powyższymi przepisami; na każdą osobę pozostającą na utrzymaniu urzędnika przysługuje tylko jednorazowa wypłata świadczenia.
Wypłata świadczenia na dzieci pozostające na utrzymaniu następuje na wniosek jednego z małżonków w oparciu o miejsce pochodzenia jednego z nich.
W przypadku gdy urzędnik zawiera związek małżeński i w związku z tym nabywa uprawnienie do dodatku na gospodarstwo domowe, kwotę zwrotu kosztów podróży wypłacaną na małżonka oblicza się proporcjonalnie do długości okresu od dnia zawarcia małżeństwa do końca roku.
Zmiany w podstawie obliczeń, następujące ze względu na zmiany w statusie rodzinnym, które wystąpiły po terminie wypłaty, nie stanowią podstawy do żądania zwrotu wypłaconej kwoty.
Koszty podróży dla dzieci w wieku od czterech do 10 lat obliczane są na podstawie połowy ceny przejazdu, przy czym do celów tego obliczenia uważa się, że dzieci ukończyły czwarty lub dziesiąty rok życia dnia 1 stycznia danego roku.
2.
Wypłata zryczałtowanego świadczenia na koszty podróży dokonywana jest w oparciu o koszty biletu powrotnego na podróż koleją pierwszą klasą w przypadku urzędników kategorii A i B oraz kategorii specjalnej – służby językowej oraz w oparciu o koszty biletu powrotnego na podróż drugą klasą w przypadku pozostałych urzędników.
Jeśli odległość podróży tam i z powrotem wynosi 800 km lub więcej, wysokość świadczenia dla urzędników kategorii C i D oparta jest na kosztach biletu pierwszej klasy.
W przypadku gdy dokonanie obliczenia na tej podstawie nie jest możliwe, warunki płatności określone są w drodze szczególnej decyzji organu powołującego.
W przypadku gdy długość trasy podróży koleją pomiędzy miejscem zatrudnienia urzędnika a jego miejscem pochodzenia przekracza 500 km oraz w przypadkach gdy zwykła trasa obejmuje przeprawę przez morze, urzędnik po przedstawieniu biletów uprawniony jest do zwrotu kosztów podróży samolotem w klasie bezpośrednio niższej niż klasa luksusowa lub pierwsza klasa.
3.
Urzędnikowi, którego służba kończy się w ciągu roku kalendarzowego z jakichkolwiek przyczyn innych niż śmierć lub który przebywa na urlopie z przyczyn osobistych przez część roku, przysługuje, o ile był aktywnie zatrudniony w służbie instytucji Wspólnot Europejskich przez okres krótszy niż dziewięć miesięcy danego roku, jedynie część świadczenia przewidzianego w ust. 1, w wysokości proporcjonalnej do okresu aktywnego zatrudnienia.
4.
Powyższe przepisy stosuje się do urzędników, których miejsce zatrudnienia oraz miejsce pochodzenia znajdują się w Europie.
Urzędnik, którego miejsce zatrudnienia i/lub miejsce pochodzenia znajduje się poza Europą, uprawniony jest raz w roku kalendarzowym do otrzymania dla siebie oraz, jeżeli jest on uprawniony do otrzymania dodatku na gospodarstwo domowe, dla swojego małżonka i osób pozostających na jego utrzymaniu w rozumieniu art. 2 zwrotu kosztów podróży do swego miejsca pochodzenia, pod warunkiem przedstawienia odpowiednich dowodów, lub do zwrotu kosztów podróży do innego miejsca, z zastrzeżeniem, że koszty te nie przekraczają kosztów podróży do jego miejsca pochodzenia.
W przypadku gdy małżonek i inne osoby określone w art. 2 ust. 2 nie mieszkają razem z urzędnikiem w jego miejscu zatrudnienia, są one uprawnione, jednokrotnie w każdym roku kalendarzowym, po przedstawieniu odpowiednich dowodów, do zwrotu kosztów podróży z miejsca pochodzenia do miejsca zatrudnienia, albo do zwrotu – do wysokości tych ostatnich – kosztów podróży do innego miejsca.
D. Koszty przeprowadzki
Artykuł 9
1.
Urzędnikowi zwracane są koszty związane z przeprowadzką jego mienia osobistego, włącznie z kosztami ubezpieczenia od zwykłych ryzyk (zniszczenie, kradzież, pożar), w przypadku gdy musi on zmienić miejsce zamieszkania w celu spełnienia wymogu art. 20 regulaminu pracowniczego i nie uzyskał zwrotu tych samych kosztów z innego źródła.
Koszty są zwracane w wysokości nieprzekraczającej wcześniej zatwierdzonego kosztorysu.
Właściwym departamentom instytucji przedkłada się co najmniej dwa kosztorysy; jeśli uznają one kosztorysy za zbyt wygórowane, mogą zaproponować inną firmę przewozową.
Kwota zwrotu kosztów może w takim przypadku zostać ograniczona do kwoty określonej w kosztorysie tej firmy.
2.
W razie zakończenia służby lub śmierci urzędnika, zwracane są wydatki poniesione w związku z przeprowadzką z miejsca zatrudnienia do miejsca pochodzenia.
W przypadku gdy zmarły urzędnik był stanu wolnego wydatki zwracane są jego następcom prawnym.
3.
Przeprowadzka urzędnika powołanego na czas nieokreślony musi nastąpić w terminie jednego roku od zakończenia przez urzędnika okresu próbnego.
Po zakończeniu służby przeprowadzka następuje w okresie trzech lat, zgodnie z art. 6 ust. 4 akapit drugi.
Wydatki związane z przeprowadzką powstałe po upływie terminu określonego powyżej zwracane są jedynie w wyjątkowych okolicznościach oraz na mocy szczególnej decyzji organu powołującego.
E. Dieta dzienna
Artykuł 10
(8) (10) (12) (13) (19) (23) (27) (31) (32) (35) (36) (38) (41) (42) (43) (45) (47) (48) (49) (53) (54) (56) (57) (58) (59) (60) (65) (66) (68) (70) (71) (72) (74) (76) (78) (80) (81) (84) (87) (89) (90) (92)
1.
W przypadku gdy urzędnik wykaże, iż w celu spełnienia wymogu art. 20 regulaminu pracowniczego musi zmienić swoje miejsce zamieszkania, uprawniony jest on przez okres określony w ust. 2 do diety dziennej zgodnie z następującą tabelą:
_BAR_ Urzędnik uprawniony do dodatku na gospodarstwo domowe _BAR_ Urzędnik nieuprawniony do dodatku na gospodarstwo domowe _BAR_
od 1 do 15 dnia _BAR_ od 16 dnia _BAR_ od 1 do 15 dnia _BAR_ od 16 dnia _BAR_
_BAR_ EUR na dzień kalendarzowy _BAR_ EUR na dzień kalendarzowy _BAR_ EUR na dzień kalendarzowy _BAR_
A 1 do A 3 i LA 3 _BAR_ 71,91 _BAR_ 33,88 _BAR_ 49,37 _BAR_ 28,37 _BAR_
A 4 do A 8 i LA 4 do LA 8 oraz kategoria B _BAR_ 69,78 _BAR_ 31,60 _BAR_ 47,36 _BAR_ 24,71 _BAR_
Pozostałe grupy zaszeregowania _BAR_ 63,31 _BAR_ 29,48 _BAR_ 40,75 _BAR_ 20,38 _BAR_
W przypadku gdy oboje małżonkowie będący urzędnikami Wspólnot Europejskich są uprawnieni do diety dziennej, kwoty wskazane w pierwszych dwóch kolumnach mają zastosowanie wobec małżonka, którego wynagrodzenie podstawowe jest wyższe.
Stawki podane w pozostałych dwóch kolumnach stosuje się wobec drugiego małżonka.
Powyższa tabela jest poddawana przeglądowi przy każdym przeglądzie wysokości wynagrodzeń zgodnie z art. 65 regulaminu pracowniczego.
2.
Okres, w którym przyznaje się dietę dzienną, wynosi:
a) w przypadku urzędnika, który nie jest uprawniony do dodatku na gospodarstwo domowe: 120 dni,
b) w przypadku urzędnika, który jest uprawniony do dodatku na gospodarstwo domowe: 180 dni lub, jeśli urzędnik jest zatrudniony na okres próbny, przez okres próbny i jeden miesiąc po jego zakończeniu.
W przypadku gdy oboje małżonkowie będący urzędnikami Wspólnot Europejskich są uprawnieni do diety dziennej, okres jej przysługiwania określony w lit. b) stosuje się do małżonka, którego wynagrodzenie podstawowe jest wyższe.
Okres ustanowiony w lit. a) stosuje się do drugiego małżonka.
Dieta dzienna w żadnym przypadku nie przysługuje po dniu, w którym urzędnik przeprowadza się w celu w celu spełnienia wymogu art. 20 regulaminu pracowniczego.
3.
Dieta dzienna przewidziana w ust. 1 jest obniżona o połowę w okresie, w którym urzędnik otrzymuje dietę dzienną z tytułu podróży służbowej zgodnie z art. 13.
F. Koszty podróży służbowej
Artykuł 11
1.
Urzędnik odbywający podróż służbową na podstawie polecenia wyjazdu uprawniony jest do zwrotu kosztów podróży oraz do diety dziennej zgodnie z poniższymi przepisami.
Urzędnik otrzymujący dodatek wyrównawczy na mocy art. 7 ust. 2 regulaminu pracowniczego uprawniony jest do zwrotu kosztów podróży oraz do diety dziennej przysługujących urzędnikom w grupie zaszeregowania, do której został tymczasowo przydzielony.
2.
W poleceniu wyjazdu określa się w szczególności przewidywany czas trwania podróży służbowej, na podstawie którego oblicza się wszelkie zaliczki, które urzędnik może pobrać na poczet diet dziennych.
Poza przypadkami określonymi w szczególnej decyzji, zaliczki nie są wypłacane w przypadku, gdy podróż służbowa trwa nie dłużej niż 24 godziny i odbywa się w kraju, gdzie obowiązuje taka sama waluta, jak w miejscu zatrudnienia urzędnika.
Artykuł 12 (8) (14) (24) (78) (81)
1.
Za koszt przejazdu urzędnika odbywającego podróż służbową uznaje się koszt biletu kolejowego na najkrótszą trasę, w pierwszej klasie dla urzędników kategorii A i B oraz kategorii specjalnej – służby językowej oraz w drugiej klasie dla pozostałych urzędników.
W przypadku gdy podróż tam i z powrotem obejmuje odległość 800 km lub większą, urzędnicy kategorii C i D, uprawnieni są do zwrotu kosztów biletu kolejowego pierwszej klasy.
Decyzją organu powołującego, urzędnicy kategorii C i D, odbywający podróż służbową obejmującą odległość tam i z powrotem krótszą niż 800 km, mogą zostać uprawnieni do zwrotu kosztów biletu kolejowego pierwszej klasy, jeśli towarzyszą członkowi instytucji lub urzędnikowi podróżującemu klasą pierwszą.
Koszty podróży obejmują ponadto:
- koszty rezerwacji miejsc oraz transportu niezbędnego bagażu,
- dopłaty za specjalne szybkie pociągi (zwrot za okazaniem biletu z dopłatą, jeśli został on wydany),
- dopłatę za miejsce sypialne (zwrot za okazaniem biletu na miejsce w wagonie sypialnym), w przypadku gdy podróż obejmuje nie mniej niż sześć godzin w porze nocnej między godziną 22.00 a 7.00,
- w jednoosobowym przedziale sypialnym lub, jeśli jest niedostępny, specjalnym przedziale sypialnym w odniesieniu do urzędników należących do grup zaszeregowania A 1 do A 3 oraz LA 3,
- w dwuosobowym przedziale sypialnym w odniesieniu do pozostałych urzędników,
- w przypadku gdy w pociągu nie ma miejsc sypialnych kategorii określonej dla urzędników poniżej grupy zaszeregowania A 3 i LA 3, zwrot, za zgodą właściwego organu, obejmuje koszty podróży w przedziale kolejnej wyższej kategorii lub w jednoosobowym przedziale sypialnym, jeśli jest to jedyna kategoria dostępnych miejsc sypialnych.
2.
Urzędnik może zostać upoważniony do podróżowania samolotem.
W tym przypadku zwrotu dokonuje się po przedstawieniu odpowiednich biletów klasy bezpośrednio poniżej klasy luksusowej lub klasy pierwszej.
W drodze decyzji organu powołującego urzędnikom towarzyszącym członkom instytucji w trakcie określonej podróży służbowej może zostać przyznany, za okazaniem biletów, zwrot kosztów podróży samolotem tą samą klasą, z której korzystał członek instytucji w tej podróży.
Na warunkach określonych w przepisach przyjętych w drodze porozumienia między instytucjami Wspólnot, po zasięgnięciu opinii Komitetu ds. Regulaminu Pracowniczego, urzędnicy, którzy odbywają podróże służbowe w szczególnie męczących warunkach, mogą, w drodze decyzji organu powołującego, za okazaniem biletów, otrzymać zwrot kosztów podróży samolotem w wykorzystanej klasie.
W drodze specjalnej decyzji organu powołującego urzędnik może być upoważniony do zabrania ze sobą bagażu przekraczającego limit bagażu przewożonego bez dodatkowych opłat.
3.
W przypadku podróży drogą morską klasa podróży jest określana w każdym przypadku przez organ powołujący.
Urzędnik podróżujący drogą morską, zamiast diety dziennej przewidzianej w art. 13, otrzymuje dodatek w wysokości 5,58 EUR na każde 24 godziny podróży.
4.
Urzędnik może zostać upoważniony do wykorzystania własnego samochodu podczas danej podróży służbowej, pod warunkiem że czas podróży służbowej nie wydłuży się w związku z tym.
Zwrot kosztów podróży obliczany jest w takim przypadku zgodnie z zasadami, określonymi w ust. 1.
W przypadku gdy urzędnik odbywa regularnie podróże służbowe w szczególnych okolicznościach, organ powołujący może podjąć decyzję o przyznaniu mu zwrotu za każdy przejechany kilometr w miejsce zwrotu kosztów podróży koleją, w przypadku gdy korzystanie z transportu publicznego oraz zwrot kosztów podróży w normalnym trybie byłoby w sposób oczywisty niekorzystne.
Urzędnik upoważniony do wykorzystywania własnego samochodu pozostaje w pełni odpowiedzialny za wszelkie wypadki dotyczące samochodu lub osób trzecich. Musi on posiadać ubezpieczenie z tytułu odpowiedzialności cywilnej do wysokości, uznanej za odpowiednią przez organ powołujący.
Artykuł 13
(3) (6) (14) (17) (20) (22) (26) (29) (33) (39) (50) (55) (61) (78) (81) (82) (83) (85)
1. (a) Diety dzienne z tytułu podróży służbowej wypłacane są zgodnie z następującą tabelą:
(w EUR) _BAR_
_BAR_ I _BAR_ II _BAR_ III _BAR_
Grupa zaszeregowania A 1 do A 3 oraz LA 3 _BAR_ Grupa zaszeregowania A 4 do A 8, LA 4 do LA 8 i kategoria B _BAR_ Pozostałe grupy zaszeregowania _BAR_
Belgia _BAR_ 84,06 _BAR_ 149,63 _BAR_ 138,47 _BAR_
Dania _BAR_ 91,70 _BAR_ 179,28 _BAR_ 165,82 _BAR_
Niemcy _BAR_ 74,14 _BAR_ 127,10 _BAR_ 117,63 _BAR_
Grecja _BAR_ 66,04 _BAR_ 113,19 _BAR_ 104,74 _BAR_
Hiszpania _BAR_ 68,89 _BAR_ 141,30 _BAR_ 130,76 _BAR_
Francja _BAR_ 72,58 _BAR_ 130,29 _BAR_ 120,60 _BAR_
Irlandia _BAR_ 80,94 _BAR_ 165,20 _BAR_ 152,73 _BAR_
Włochy _BAR_ 60,34 _BAR_ 129,82 _BAR_ 120,10 _BAR_
Luksemburg _BAR_ 82,00 _BAR_ 143,48 _BAR_ 132,65 _BAR_
Niderlandy _BAR_ 78,26 _BAR_ 147,69 _BAR_ 136,66 _BAR_
Portugalia _BAR_ 68,91 _BAR_ 142,98 _BAR_ 132,30 _BAR_
Zjednoczone Królestwo _BAR_ 86,89 _BAR_ 199,21 _BAR_ 184,31 _BAR_
Austria _BAR_ 74,47 _BAR_ 121,81 _BAR_ 121,81 _BAR_
Finlandia _BAR_ 92,34 _BAR_ 155,60 _BAR_ 155,60 _BAR_
Szwecja _BAR_ 92,91 _BAR_ 156,54 _BAR_ 156,54 _BAR_
b) W przypadku podróży służbowej poza terytoria europejskie Państw Członkowskich organ powołujący może podjąć decyzje o zastosowaniu innych stawek.
2.
Dodatkowo do kwot określonych w kolumnie I powyższej tabeli zwrotowi podlega kwota wynikająca z rachunku hotelowego obejmującego koszty pokoju, obsługi oraz podatki, ale bez kosztów śniadania, do kwoty maksymalnej wynoszącej:
- 117,08 EUR w odniesieniu do Belgii,
- 148,07 EUR w odniesieniu do Danii,
- 97,03 EUR w odniesieniu do Niemiec,
- 99,63 EUR w odniesieniu do Grecji,
- 126,57 EUR w odniesieniu do Hiszpanii,
- 97,27 EUR w odniesieniu do Francji,
- 139,32 EUR w odniesieniu do Irlandii,
- 114,33 EUR w odniesieniu do Włoch,
- 106,92 EUR w odniesieniu do Luksemburga,
- 131,76 EUR w odniesieniu do Niderlandów,
- 124,89 EUR w odniesieniu do Portugalii,
- 149,03 EUR w odniesieniu do Zjednoczonego Królestwa,
- 128,58 EUR w odniesieniu do Austrii,
- 140,98 EUR w odniesieniu do Finlandii,
- 141,77 EUR w odniesieniu do Szwecji.
W przypadku gdy nie przedstawiono rachunku hotelowego, urzędnikowi zwracana jest kwota równa 40 % kwoty określonej powyżej, chyba że poniósł podlegające zwrotowi koszty miejsca w wagonie sypialnym lub nie musiał spędzać nocy poza miejscem zatrudnienia.
3.
Stawki diety wymienione w kolumnie II i III zmniejszane są o 25 % za każdy podlegający odliczeniu zgodnie z przepisami ust. 5 dzień podróży służbowej, w trakcie którego urzędnik poniósł podlegające zwrotowi koszty miejsca w wagonie sypialnym.
4.
Takich samych potrąceń dokonuje się w przypadku, gdy urzędnik nie musiał spędzać nocy poza miejscem zatrudnienia.
5.
Z zastrzeżeniem przepisów ust. 3 i 4 dieta dzienna z tytułu podróży służbowej obliczana jest zgodnie z następującymi zasadami:
a) Podróż służbowa trwająca do 24 godzin:
- do 6 godzin włącznie: zwrot faktycznie poniesionych kosztów do wysokości jednej czwartej diety dziennej,
- powyżej 6 do 12 godzin włącznie: połowa diety dziennej,
- powyżej 12 do 24 godzin włącznie: pełna dieta dzienna.
b) Podróż służbowa trwająca powyżej 24 godzin:
- za każdy okres 24 godzin: pełna dieta dzienna,
- za dalszy okres do 6 godzin: brak diety dziennej,
- za dalszy okres od 6 do 12 godzin: połowa diety dziennej,
- za dalszy okres powyżej 12 godzin: pełna dieta dzienna.
6.
Dieta dzienna pokrywa wszelkie wydatki urzędników odbywających podróż służbową, łącznie z kosztami przejazdów w miejscowości stanowiącej cel podróży służbowej poza wydatkami wymienionymi poniżej, które są zwracane za okazaniem rachunków:
a) koszty telegramów oraz zamiejscowych i międzynarodowych rozmów telefonicznych, w przypadku gdy zostały one wykonane w celach służbowych;
b) koszty reprezentacyjne w przypadkach objętych art. 14;
c) wydatki o charakterze wyjątkowym, poniesione przy wykonywaniu zadań służbowych wynikające ze szczególnych instrukcji albo ze względu na działanie siły wyższej oraz w interesie instytucji, o ile przyznana dieta w sposób oczywisty nie pozwala na ich pokrycie.
7.
W przypadku gdy w ramach podróży służbowej przewiduje się, że urzędnik będzie przebywał w jednym miejscu przez okres przynajmniej czterech tygodni, stawka diety dziennej może zostać zmniejszona o jedną czwartą, o ile zainteresowany urzędnik został o tym powiadomiony przed wyjazdem.
Decyzja o takim zmniejszeniu diety może zostać podjęta podczas trwania podróży służbowej; w takim przypadku decyzja ta jest skuteczna nie wcześniej, niż po ośmiu dniach od momentu, gdy zainteresowany urzędnik został o niej powiadomiony, pod warunkiem że okres podróży służbowej ma jeszcze trwać nie krócej niż cztery tygodnie od dnia powiadomienia.
8.
W przypadku gdy urzędnik odbywający podróż służbową ma zapewniony posiłek przez jedną z instytucji Wspólnot, organ krajowy albo organizację lub organ międzynarodowy lub koszty posiłku są mu zwracane przez jedną z takich instytucji, lub jedna z takich instytucji ponosi koszty jego zakwaterowania, lub je zapewnia, urzędnik zobowiązany jest to zgłosić.
Dieta dzienna zmniejszana jest o 23 % kwoty określonej w kolumnie I oraz o 16 % kwot określonych w kolumnach II i III za każdy taki posiłek; diety przewidziane w kolumnach II i III są zmniejszane o 34 % za każdy dzień zakwaterowania.
W przypadku gdy urzędnik odbywający podróż służbową ma zapewnione lub opłacone wszystkie posiłki i zakwaterowanie przez jedną z instytucji Wspólnot, organ krajowy albo organizację lub organ międzynarodowy, otrzymuje on, zamiast diet dziennych przewidzianych powyżej, dodatek w wysokości 26 % kwoty określonej w kolumnie I lub 17 % kwot określonych w kolumnach II i III.
9. Stawki określone w ust. 1, 2, 3, i 8 mogą zostać zmienione przez Radę, stanowiącą kwalifikowaną większością na wniosek Komisji, zgodnie z art. 148 ust. 2 tiret pierwsze Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą i art. 118 ust. 2 tiret pierwsze Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej.
G. Ryczałtowy zwrot kosztów
Artykuł 14
1.
Urzędnikom, którzy ze względu na swoje obowiązki ponoszą regularnie koszty reprezentacyjne, organ powołujący może przyznać dodatek ryczałtowy i ustalić jego wysokość.
W szczególnych przypadkach, organ powołujący może ponadto podjąć decyzję o przejęciu części kosztów mieszkania danego urzędnika przez instytucję.
2.
W przypadku urzędników, którzy na podstawie szczególnych instrukcji okazjonalnie ponoszą koszty reprezentacyjne w celach służbowych, kwotę zwrotu powyższych kosztów określa się w każdym konkretnym przypadku na podstawie przedłożonych rachunków, na warunkach określonych przez organ powołujący.
Artykuł 14a
Urzędnikowi zatrudnionemu w miejscu, gdzie problem z zakwaterowaniem został uznany za szczególnie poważny, można przyznać dodatek mieszkaniowy.
Rada określa zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 65 ust. 3 regulaminu pracowniczego wykaz miejsc, w odniesieniu do których może zostać przyznany taki dodatek, maksymalną kwotę takiego dodatku oraz zasady jego przyznawania.
Artykuł 14b
Urzędnikowi zatrudnionemu w miejscu, gdzie problem z transportem został uznany za szczególnie poważny oraz kosztowny ze względu na odległość między miejscem zamieszkania a miejscem pracy, może zostać przyznany dodatek transportowy.
Rada określa zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 65 ust. 3 regulaminu pracowniczego wykaz miejsc, w odniesieniu do których może zostać przyznany taki dodatek, maksymalną kwotę takiego dodatku oraz zasady jego przyznawania.
Artykuł 15 (78) (81)
W drodze decyzji organu powołującego, urzędnicy grup zaszeregowania A 1 i A 2, którzy nie mają do swojej dyspozycji służbowego samochodu, mogą otrzymywać dodatek ryczałtowy, w wysokości nieprzekraczającej 892,42 EUR na rok na pokrycie kosztów przejazdów w granicach miasta, gdzie są oni zatrudnieni.
Dodatek może zostać przyznany, w drodze decyzji organu powołującego zawierającej uzasadnienie, także urzędnikowi, którego obowiązki stale wymagają przejazdów, do których może on na podstawie szczególnej decyzji wykorzystywać własny samochód.
Sekcja 4: Płatność należności
Artykuł 16 (78)
1.
Wynagrodzenia są wypłacane urzędnikom piętnastego dnia każdego miesiąca za bieżący miesiąc.
Kwota wynagrodzenia zaokrąglana jest w górę do pełnego centa.
2.
W przypadku gdy wynagrodzenie przysługuje nie za cały miesiąc, kwota wynagrodzenia zostaje podzielona na części trzydzieste i liczba należnych trzydziestych części odpowiada:
a) w przypadku gdy faktyczna liczba dni za które wynagrodzenie ma zostać wypłacone wynosi 15 lub mniej – liczbie dni, za które przysługuje wynagrodzenie;
b) w przypadku gdy faktyczna liczba dni, za które wynagrodzenie ma zostać wypłacone, wynosi więcej niż 15 dni – różnicy między trzydziestoma a faktyczną liczbą dni, za które wynagrodzenie nie przysługuje.
3.
W przypadku nabycia uprawnienia do dodatku rodzinnego oraz dodatku zagranicznego po dacie wstąpienia do służby, urzędnik otrzymuje je od pierwszego dnia miesiąca, w którym uzyskał tego rodzaju uprawnienie.
Po ustaniu tego uprawnienia urzędnik otrzymuje należną kwotę aż do ostatniego dnia miesiąca, w którym uprawnienie ustało.
Artykuł 17 (28)
1.
Wypłaty dokonuje się na rzecz każdego urzędnika w miejscu oraz w walucie państwa, w którym wykonuje on swoje obowiązki.
2.
Na warunkach określonych w przepisach przyjętych za wspólnym porozumieniem przez instytucje Wspólnot, po zasięgnięciu opinii Komitetu ds. Regulaminu Pracowniczego, urzędnik może:
a) zlecić regularne przelewanie części swojego wynagrodzenia do maksymalnej wysokości przysługującego mu dodatku zagranicznego lub dodatku z tytułu zamieszkiwania zagranicą za pośrednictwem instytucji, w której jest zatrudniony:
- w walucie Państwa Członkowskiego, którego jest obywatelem, albo
- w walucie Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się miejsce jego zamieszkania albo w którym zamieszkuje członek jego rodziny pozostający na jego utrzymaniu, albo
- w walucie państwa, w którym był poprzednio zatrudniony lub państwa, w którym instytucja, w której jest zatrudniony, posiada swoją siedzibę, w przypadku urzędnika zatrudnionego poza terytorium Wspólnot Europejskich;
b) zlecić dokonywanie regularnych przelewów przekraczających maksymalną kwotę określoną na początku lit. a), pod warunkiem że środki te przeznaczone są na pokrycie wydatków urzędnika wynikających w szczególności z wykazanych regularnych zobowiązań poza granicami państwa, na terytorium którego instytucja, w której jest on zatrudniony, posiada swoją siedzibę lub poza granicami państwa, na terenie którego urzędnik wykonuje swoje obowiązki;
c) niezależnie od powyższych regularnych przelewów, wyjątkowo uzyskać w uzasadnionych przypadkach zgodę na przelanie kwot, do których chciałby posiadać dostęp w walutach określonych w lit. a).
3.
Przelewów przewidzianych w ust. 2 dokonuje się według kursu walutowego określonego w art. 63 akapit drugi regulaminu pracowniczego; do przelewanych kwot stosuje się współczynnik odpowiadający stosunkowi współczynnika korygującego dla państwa, w którego walucie dokonuje się przelewu, oraz współczynnika korygującego dla państwa, w którym urzędnik jest zatrudniony.
--------------------------------------------------
Załącznik VIII: System emerytalno-rentowy
Rozdział 1 Przepisy ogólne
Artykuł 1
1.
W przypadku gdy badania lekarskie przeprowadzane przed podjęciem przez urzędnika jego obowiązków wskazują, iż cierpi on na chorobę lub jest niepełnosprawny, organ powołujący, w zakresie, w jakim dotyczy to ryzyka wynikającego z takiej choroby lub niepełnosprawności, może podjąć decyzję o uprawnieniu tego urzędnika do otrzymywania świadczeń gwarantowanych w przypadku niezdolności do pracy lub śmierci dopiero po upływie okresu pięciu lat od dnia wstąpienia przez niego do służby we Wspólnotach.
Urzędnik może odwołać się od takiej decyzji do Komitetu ds. Inwalidztwa.
2.
Urzędnik przebywający na urlopie w celu odbycia służby wojskowej traci prawo do świadczeń z tytułu inwalidztwa lub śmierci spowodowanych bezpośrednio wypadkiem lub chorobą wynikającymi z pełnienia służby wojskowej.
Powyższe przepisy nie mają wpływu na uprawnienia do emerytury nabyte przez urzędnika w dniu rozpoczęcia służby wojskowej, przysługujące osobom uprawnionym po jego śmierci.
Rozdział 2 Emerytura oraz odprawa
Sekcja 1 Emerytura
Artykuł 2 (8)
Emerytura wypłacana jest na podstawie całkowitej liczby lat pełnienia służby przez danego urzędnika uprawniających go do otrzymania emerytury.
Każdy rok pracy uwzględniony zgodnie z przepisami art. 3 zalicza się jako jeden rok służby uprawniający do emerytury, a każdy pełny miesiąc do zaliczenia jednej dwunastej roku służby uprawniającego do otrzymania emerytury.
Przy obliczaniu emerytury uwzględnia się nie więcej niż trzydzieści pięć lat służby uprawniających do emerytury.
Artykuł 3 (24)
W celu obliczenia liczby lat służby uprawniających do emerytury w rozumieniu art. 2, uwzględnia się, co następuje:
a) okres służby w charakterze urzędnika jednej z instytucji trzech Wspólnot Europejskich posiadającego jeden ze statusów służbowych określonych w art. 35 lit. a), b) i e) regulaminu pracowniczego oraz, na warunkach określonych w art. 40 ust. 3 akapit drugi zdanie ostatnie regulaminu pracowniczego, status służbowy określony w art. 35 lit. c) regulaminu pracowniczego;
b) okresy uprawnienia do świadczeń określonych w art. 41 i 50 regulaminu pracowniczego, maksymalnie w wymiarze pięciu lat;
c) okres służby w jakimkolwiek innym charakterze zgodnie z zasadami określonymi w warunkach zatrudnienia innych pracowników Wspólnot;
pod warunkiem że urzędnik przez te okresy opłacał należne składki emerytalne.
Artykuł 4 (46)
Urzędnik, który uprzednio był zatrudniony jako urzędnik albo jako członek personelu tymczasowego i który zostaje zatrudniony w jednej z instytucji Wspólnot, nabywa nowe uprawnienia emerytalne.
Może on zażądać, aby, do celów obliczenia jego uprawnień emerytalnych, uwzględniony został cały okres służby w charakterze urzędnika lub członka personelu tymczasowego, za który zostały opłacone składki, z zastrzeżeniem wpłacenia przez niego wszelkich kwot otrzymanych na podstawie art. 12 niniejszego załącznika lub art. 39 warunków zatrudnienia innych pracowników lub otrzymanych w ramach emerytury, powiększonych o odsetki składane według stawki wynoszącej 3,5 % w skali roku.
W przypadku gdy urzędnik uprawniony do emerytury nie wpłaci kwot określonych w akapicie pierwszym, kwota odpowiadająca ekwiwalentowi aktuarialnemu jego emerytury w momencie, gdy wypłata powyższej emerytury została mu wstrzymana, wraz z odsetkami składanymi według stawki 3,5 % w skali roku, zostaje mu wypłacona w formie odroczonej emerytury, płatnej po osiągnięciu wieku, w którym urzędnik ten kończy służbę.
W przypadku gdy urzędnik po zakończeniu swojej służby uprawniony jest do odprawy, jest ona obniżona o kwotę wypłaty dokonanej na podstawie art. 42 warunków zatrudnienia innych pracowników; w przypadku gdy osoba ta jest uprawniona do emerytury, jego uprawnienia emerytalne zmniejsza się proporcjonalnie do wysokości dokonanych wypłat na podstawie tego artykułu.
Artykuł 5 (8)
Bez względu na przepisy art. 2, urzędnik w wieku 60 lat, który przepracował mniej niż 35 lat uprawniających do emerytury oraz który nadal nabywa uprawnienia emerytalne na mocy art. 3, w odniesieniu do każdego roku służby między 60 rokiem życia a wiekiem, od którego otrzymuje on emeryturę, uprawniony jest do podwyższenia o 5 % uprawnień emerytalnych nabytych przez niego w wieku 60 lat; jego emerytura nie może jednak przekraczać 70 % ostatniego wynagrodzenia podstawowego, zgodnie z art. 77 akapit drugi lub trzeci regulaminu pracowniczego.
Taka podwyżka przysługuje również w przypadku śmierci urzędnika, który był nadal zatrudniony po ukończeniu 60 roku życia.
Artykuł 6 (8)
Kwota minimum socjalnego do celów obliczenia wysokości świadczeń emerytalnych jest równa wysokości wynagrodzenia podstawowego urzędnika na pierwszym stopniu w grupie zaszeregowania D 4.
Artykuł 7
Ekwiwalent aktuarialny emerytury jest nie niższy niż kwota, którą urzędnik otrzymałby, gdyby zastosowano wobec niego przepisy art. 12.
W przypadku gdy ekwiwalent aktuarialny emerytury, płatny zgodnie z poprzednimi przepisami jest niższy niż ta kwota, urzędnik otrzymuje emeryturę, której ekwiwalent aktuarialny jest równy kwocie określonej w akapicie pierwszym.
Artykuł 8
Za ekwiwalent aktuarialny emerytury uważa się wartość kapitałową świadczenia przysługującego urzędnikowi, obliczoną według ostatnich tabel dotyczących śmiertelności opracowanych przez organ budżetowy zgodnie z przepisami art. 39, przy zastosowaniu stopy oprocentowania wynoszącej 3,5 % rocznie.
Artykuł 9
Urzędnik, kończąc służbę przed ukończeniem 60 roku życia, może złożyć wniosek, aby wypłata jego emerytury:
- została odroczona do pierwszego dnia miesiąca kalendarzowego następującego po miesiącu w którym ukończy on 60 rok życia, albo
- rozpoczęła się niezwłocznie, pod warunkiem że ukończył on 50 rok życia.
W tym przypadku wysokość emerytury ulega zmniejszeniu w zależności od wieku tego urzędnika w momencie rozpoczęcia pobierania przez niego emerytury, zgodnie z poniższą tabelą:
Stosunek pomiędzy emeryturą wypłacaną wcześniej oraz emeryturą w wieku 60 lat
Wiek w momencie wcześniejszego przejścia w stan spoczynku _BAR_ Współczynnik _BAR_
50 _BAR_ 0,50678 _BAR_
51 _BAR_ 0,53834 _BAR_
52 _BAR_ 0,57266 _BAR_
53 _BAR_ 0,61009 _BAR_
54 _BAR_ 0,65099 _BAR_
55 _BAR_ 0,69582 _BAR_
56 _BAR_ 0,74508 _BAR_
57 _BAR_ 0,79936 _BAR_
58 _BAR_ 0,85937 _BAR_
59 _BAR_ 0,92593 _BAR_
Artykuł 10
Prawo do otrzymywania emerytury przysługuje od pierwszego dnia miesiąca kalendarzowego następującego po miesiącu, w którym dany urzędnik, automatycznie lub na swój wniosek jest przenoszony w stan spoczynku; do momentu pierwszej wypłaty emerytury urzędnik nadal otrzymuje wynagrodzenie.
Artykuł 11 (40) (67)
1.
Urzędnik, który kończy służbę we Wspólnotach, w celu:
- podjęcia służby w administracji albo w organizacji krajowej lub międzynarodowej, która zawarła umowę ze Wspólnotami,
- wykonywania działalności zawodowej na podstawie zatrudnienia lub na własny rachunek, z tytułu której nabywa uprawnienia emerytalne w ramach systemu, którego organy administracji zawarły umowę ze Wspólnotami,
uprawniony jest do przekazania ekwiwalentu aktuarialnego swoich praw do emerytury we Wspólnotach do funduszu emerytalnego tej administracji lub organizacji albo do funduszu emerytalnego, w ramach którego nabywa uprawnienia emerytalne z tytułu zatrudnienia lub prowadzenia działalności na własny rachunek.
2.
W odniesieniu do urzędnika, który podejmuje służbę we Wspólnotach po:
- zakończeniu służby w administracji rządowej albo w organizacji krajowej lub międzynarodowej, lub
- wykonywaniu działalności zawodowej na podstawie zatrudnienia lub na własny rachunek,
przy powołaniu go na urzędnika na czas nieokreślony może zlecić wpłatę na rzecz Wspólnot ekwiwalentu aktuarialnego albo zryczałtowaną wartość wykupu praw do emerytury, które nabył z tytułu takiej działalności.
W takim przypadku instytucja, w której urzędnik pełni służbę, biorąc pod uwagę jego grupę zaszeregowania, do której został powołany na urzędnika na czas nieokreślony, określa liczbę lat służby uprawniających do emerytury, które są zaliczane w ramach jej systemu emerytalnego w związku z poprzednim okresem zatrudnienia, na podstawie kwoty ekwiwalentu aktuarialnego lub zryczałtowanej wartości wykupu praw do emerytury.
3.
Ustęp 2 stosuje się również wobec urzędnika, który jest przywracany na stanowisko po okresie oddelegowania na podstawie art. 37 akapit pierwszy lit. a) tiret drugie regulaminu pracowniczego oraz urzędnikowi, który jest przywracany na stanowisko po upływie okresu urlopu z przyczyn osobistych zgodnie z art. 40 regulaminu pracowniczego.
Sekcja 2: Odprawa
Artykuł 12
Urzędnik kończący służbę z innych powodów niż śmierć lub niezdolność do pracy przed ukończeniem 60 roku życia, o ile nie jest on uprawniony do emerytury oraz nie mają do niego zastosowania przepisy art. 11 ust. 1, jest uprawniony w momencie zakończenia służby, do wypłaty:
a) kwoty zapisanej na jego koncie w ramach tymczasowego wspólnego systemu emerytalno-rentowego instytucji Wspólnot w dniu wejścia w życie regulaminu pracowniczego, powiększonej o odsetki składane według stawki wynoszącej 3,5 % rocznie;
b) łącznej sumy składek emerytalnych potrącanych z wynagrodzenia, wraz z odsetkami składanymi naliczanymi według stawki 3,5 % w skali roku;
c) odprawy, pod warunkiem że nie został on wydalony ze służby, w wysokości proporcjonalnej do rzeczywistego czasu służby po dniu wejścia w życie regulaminu pracowniczego, obliczonej na podstawie kwoty jednego i pół wynagrodzenia miesięcznego przed potrąceniami, za każdy rok służby. W przypadkach objętych przepisami art. 11 ust. 2, okres poprzedniego zatrudnienia jest uważany za rzeczywisty czas służby przy uwzględnieniu ilości lat służby uprawniających do emerytury, które zostały zaliczone zgodnie art. 11 ust. 2 akapit drugi temu urzędnikowi przez instytucję, w której jest zatrudniony przy wejściu w życie regulaminu pracowniczego;
d) całkowitej kwoty wpłaconej na rzecz Wspólnot, zgodnie z przepisami art. 11 ust. 2, w przypadku gdy kwota ta przypada za okres przed wejściem w życie regulaminu pracowniczego, oraz jednej trzeciej tej kwoty przypadającej za okres po wejściu w życie regulaminu pracowniczego, powiększonej o odsetki składane według stawki wynoszącej 3,5 % w skali roku.
Artykuł 12a
Urzędnikowi, który kończy służbę przed dniem 1 lipca 1969 r. po odbyciu mniej niż 11 lat służby, który uprawniony jest do emerytury, przysługuje prawo wyboru pomiędzy emeryturą a odprawą obliczoną zgodnie z przepisami art. 12 lit. a) do d).
Rozdział 3 Renta inwalidzka
Artykuł 13 (8)
Urzędnikowi, z zastrzeżeniem przepisów art. 1 ust. 1, przysługuje w okresie niezdolności do pełnienia służby renta inwalidzka zgodnie z art. 78 regulaminu pracowniczego, w przypadku gdy Komitet ds. Inwalidztwa stwierdzi, że urzędnik, który nie ukończył 65 roku życia w okresie, w którym nabywał uprawnienia emerytalne, stał się całkowicie i trwale niezdolny do pełnienia służby we Wspólnocie, co uniemożliwia mu wykonywanie obowiązków związanych ze stanowiskiem w jego kategorii i w związku z tym musi on zakończyć służbę.
Renta inwalidzka nie może być wypłacana osobie pobierającej emeryturę.
Artykuł 14 (8) (46)
Uprawnienie do renty inwalidzkiej powstaje pierwszego dnia miesiąca kalendarzowego następującego po przeniesieniu danego urzędnika w stan spoczynku na podstawie art. 53 regulaminu pracowniczego.
W przypadku gdy były urzędnik przestaje spełniać wymogi otrzymywania renty inwalidzkiej, jest on przywracany na pierwsze wakujące stanowisko w swojej kategorii lub kategorii specjalnej, odpowiadające jego szczeblowi kariery, pod warunkiem że urzędnik ten posiada kwalifikacyjne niezbędne do objęcia tego stanowiska.
Jeżeli urzędnik odmawia objęcia zaproponowanego mu stanowiska, utrzymuje swoje uprawnienia do przywrócenia na kolejne wakujące stanowisko w swojej kategorii lub kategorii specjalnej, odpowiadające jego szczeblowi kariery, o ile posiada on niezbędne kwalifikacje do jego objęcia; jeżeli urzędnik odmawia przyjęcia stanowiska po raz drugi, może zostać zwolniony z urzędu; w tym przypadku stosuje się odpowiednio przepisy art. 16 załącznika VIII.
W przypadku śmierci byłego urzędnika otrzymującego rentę inwalidzką, uprawnienia do renty wygasają z końcem miesiąca kalendarzowego, w którym nastąpiła śmierć.
Artykuł 15 (46)
Do czasu ukończenia przez byłego urzędnika pobierającego rentę inwalidzką 60 roku życia, instytucja może kierować go na okresowe badania lekarskie w celu upewnienia się, że spełnia on nadal wymogi otrzymywania renty inwalidzkiej.
Artykuł 16 (46)
W przypadku gdy były urzędnik pobierający rentę inwalidzką jest przywracany na stanowisko w jego instytucji lub w jakiejkolwiek innej instytucji, okres, w którym pobierał on rentę inwalidzką, jest uwzględniany do celów obliczania jego emerytury, bez konieczności zapłaty przez urzędnika składek.
Rozdział 4 Renta rodzinna
Artykuł 17 (8) (46)
W przypadku śmierci urzędnika posiadającego jeden ze statusów służbowych określonych w art. 35 regulaminu pracowniczego, wdowa po nim uprawniona jest do renty wdowiej w wysokości równej 60 % emerytury, która wypłacana byłaby urzędnikowi, gdyby był do niej uprawniony w momencie śmierci, niezależnie od minimalnego czasu służby oraz wieku, pod warunkiem że małżeństwo trwało przynajmniej rok oraz z zastrzeżeniem przepisów art. 1 ust. 1 oraz art. 22.
Czas trwania małżeństwa nie jest brany pod uwagę, jeżeli z małżeństwa zawartego przez urzędnika lub z jego poprzedniego małżeństwa pochodzi jedno lub więcej dzieci, a wdowa utrzymuje lub utrzymywała te dzieci albo jeżeli śmierć urzędnika została spowodowana przez jego niepełnosprawność lub chorobę, które powstały w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych lub w związku z wypadkiem.
Artykuł 17a (40)
Z zastrzeżeniem art. 1 ust. 1 i art. 22, wdowa po byłym urzędniku, który został odwołany ze stanowiska lub wobec którego zastosowany został środek dotyczący zakończenia służby na podstawie rozporządzeń (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68, (Euratom, EWWiS, EWG) nr 2530/72 lub (EWWiS, EWG, Euratom) nr 1543/73, oraz który zmarł w trakcie otrzymywania miesięcznego świadczenia z tytułu odwołania ze stanowiska w interesie służby zgodnie z art. 50 regulaminu pracowniczego lub na podstawie wyżej wspomnianych rozporządzeń, uprawniona jest do renty wdowiej w wysokości równej 60 % emerytury, która byłaby wypłacana na rzecz urzędnika, gdyby był do niej uprawniony w momencie śmierci, niezależnie od minimalnego czasu służby oraz wieku, pod warunkiem że pozostawała z urzędnikiem w związku małżeńskim przynajmniej przez okres roku.
Kwota renty wdowiej przewidzianej w akapicie pierwszym nie może być niższa od kwot określonych w art. 79 akapit drugi regulaminu pracowniczego.
Kwota renty wdowiej nie może jednak przekraczać kwoty pierwszej emerytury, do której były urzędnik byłby uprawniony, gdyby pozostał przy życiu i gdyby została mu przyznana emerytura po wykorzystaniu prawa do jednego z powyższych świadczeń.
Czas trwania małżeństwa określony w akapicie pierwszym nie jest brany pod uwagę, jeśli z małżeństwa, które urzędnik zawarł przed zakończeniem służby pochodzi jedno lub więcej dzieci, a wdowa utrzymuje lub utrzymywała te dzieci pozostające na utrzymaniu w rozumieniu art. 2 ust. 2 załącznika VII.
Nie bierze się również pod uwagę czasu trwania małżeństwa, jeśli śmierć byłego urzędnika nastąpiła w związku z jedną z okoliczności określonych w art. 17 akapit drugi in fine.
Artykuł 18 (8)
W przypadku gdy były urzędnik otrzymywał emeryturę, wdowa po nim jest uprawniona do renty wdowiej w wysokości 60 % emerytury, jaką urzędnik otrzymywał w chwili śmierci, pod warunkiem że małżeństwo trwało w momencie zakończenia służby przynajmniej od roku oraz z zastrzeżeniem przepisów art. 22.
Renta wdowia wynosi co najmniej 35 % ostatniego wynagrodzenia podstawowego urzędnika, nie może być jednak wyższa niż emerytura, którą otrzymywał urzędnik w chwili śmierci.
Czas trwania małżeństwa nie jest brany pod uwagę, jeżeli z małżeństwa zawartego przez byłego urzędnika przed zakończeniem służby pochodzi jedno lub więcej dzieci, pod warunkiem że wdowa utrzymuje lub utrzymywała te dzieci.
Artykuł 18a (8)
Wdowa po byłym urzędniku, który zakończył służbę przed ukończeniem 60 roku życia oraz wniósł o wstrzymanie wypłaty emerytury do pierwszego dnia miesiąca kalendarzowego następującego po miesiącu, w którym ukończy 60 rok życia, jest uprawniona, pod warunkiem że pozostawała w związku małżeńskim z urzędnikiem przynajmniej od roku w momencie zakończenia przez niego służby oraz z zastrzeżeniem przepisów art. 22, do renty wdowiej w wysokości 60 % emerytury, która podlegałaby wypłacie na rzecz urzędnika po ukończeniu przez niego 60 roku życia.
Kwota renty wdowiej wynosi co najmniej 35 % ostatniego wynagrodzenia podstawowego, nie może jednak przekraczać kwoty emerytury, która byłaby wypłacana urzędnikowi po ukończeniu przez niego 60 roku życia.
Czas trwania małżeństwa nie jest brany pod uwagę, jeżeli z małżeństwa zawartego przez byłego urzędnika przed zakończeniem służby pochodzi jedno lub więcej dzieci, pod warunkiem że wdowa utrzymuje lub utrzymywała te dzieci.
Artykuł 19 (8) (46)
W przypadku gdy były urzędnik otrzymywał rentę inwalidzką, wdowa po nim uprawniona jest do otrzymywania renty wdowiej, w wysokości 60 % kwoty renty inwalidzkiej, którą otrzymywał urzędnik w chwili śmierci, z zastrzeżeniem przepisów art. 22, pod warunkiem że pozostawała w związku małżeńskim z urzędnikiem przed przyznaniem mu renty inwalidzkiej.
Kwota renty wdowiej wynosi co najmniej 35 % ostatniego wynagrodzenia podstawowego, nie może jednak przekraczać kwoty renty inwalidzkiej, którą małżonek otrzymywał w chwili śmierci.
Artykuł 20 (46)
Do celów art. 17a, 18, 18a oraz 19 czas trwania małżeństwa nie jest brany pod uwagę w przypadku, gdy małżeństwo, mimo iż zostało zawarte po zakończeniu służby przez urzędnika, trwało co najmniej pięć lat.
Artykuł 21 (8) (46)
1.
Renta sieroca przewidziana w art. 80 akapit pierwszy, drugi i trzeci regulaminu pracowniczego dla pierwszej sieroty równa jest ośmiu dziesiątym kwoty renty wdowiej, do której uprawniona byłaby wdowa po urzędniku lub byłym urzędniku, któremu przysługiwała emerytura lub renta inwalidzka, bez uwzględniania obniżek określonych w art. 25.
Renta sieroca nie może być niższa od kwoty minimum socjalnego, z zastrzeżeniem przepisów art. 22.
2.
Renta sieroca dla każdego następnego dziecka pozostającego na utrzymaniu podwyższana jest o kwotę stanowiącą równowartość dwukrotnego dodatku na dziecko.
Sieroty uprawnione są do dodatku edukacyjnego w przypadkach, gdy spełnione są warunki określone w art. 3 załącznika VII.
3.
Łączna kwota renty sierocej i dodatku na dziecko dzielona jest w równych częściach między uprawnione sieroty.
Artykuł 22 (46)
W przypadku gdy urzędnik pozostawia wdowę oraz sieroty z poprzedniego małżeństwa lub innych następców prawnych, łączna kwota rent jest obliczana tak, jakby wdowa posiadała wszystkie powyższe osoby na swoim utrzymaniu i rozdzielana między te grupy osób proporcjonalnie w stosunku do rent, które zostałyby przyznane każdemu uprawnionemu traktowanemu w oddzielny sposób.
W przypadku gdy urzędnik pozostawia sieroty pochodzące z różnych małżeństw, łączna kwota rent jest obliczana tak, jakby wszystkie dzieci pochodziły z tego samego małżeństwa i rozdzielana między te grupy osób proporcjonalnie w stosunku do rent, które zostałyby przyznane każdemu uprawnionemu, traktowanemu w oddzielny sposób.
Do celów obliczenia powyższego podziału, dzieci pochodzące z poprzedniego małżeństwa jednego z małżonków, które zostały uznane za pozostające na utrzymaniu w rozumieniu art. 2 załącznika VII, zostają włączone do kategorii dzieci pochodzących z małżeństwa urzędnika lub byłego urzędnika, któremu przysługiwała emerytura lub renta inwalidzka.
W przypadku określonym w akapicie drugim, wstępni uznani za osoby pozostające na utrzymaniu w rozumieniu art. 2 załącznika VII, traktowani są w ten sam sposób jak dzieci pozostające na utrzymaniu oraz, do celów obliczenia powyższego rozdziału, zostają włączeni do kategorii zstępnych.
Artykuł 23 (46)
Uchylony
Artykuł 24 (8) (46)
Prawo do renty rodzinnej powstaje pierwszego dnia miesiąca kalendarzowego, następującego po miesiącu, w którym nastąpiła śmierć urzędnika lub byłego urzędnika, któremu przysługiwała emerytura lub renta inwalidzka.
Jednakże w przypadku gdy po śmierci urzędnika lub osoby uprawnionej do emerytury lub renty dokonano wypłaty przewidzianej w art. 70 regulaminu pracowniczego, prawo to powstaje dopiero pierwszego dnia czwartego miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła śmierć.
Prawo do renty rodzinnej wygasa wraz z końcem miesiąca kalendarzowego, w którym otrzymujący rentę zmarł lub przestał spełniać wymogi otrzymywania renty.
Artykuł 25 (46)
W przypadku gdy różnica wieku między zmarłym urzędnikiem lub byłym urzędnikiem, któremu przysługiwała emerytura lub renta inwalidzka, a jego małżonkiem, pomniejszona o czas trwania ich związku małżeńskiego wynosi ponad 10 lat, renta rodzinna, obliczona zgodnie z poprzednimi przepisami, podlega w następujący sposób obniżce za każdy pełny rok różnicy:
- o 1 % za lata od 10 do 20,
- o 2 % za lata od 20 do 25, ale bez 25 roku,
- o 3 % za lata od 25 do 30 lat, ale bez 30 roku,
- o 4 % za lata od 30 do 35 lat, ale bez 35 roku,
- o 5 % za lata od 35.
Artykuł 26
Prawo do otrzymywania renty wdowiej wygasa w przypadku ponownego zawarcia związku małżeńskiego.
Wdowa jest uprawniona do niezwłocznej wypłaty kwoty stanowiącej równowartość dwukrotnej wysokości rocznej kwoty przysługującej jej renty wdowiej, pod warunkiem że nie ma zastosowania art. 80 akapit drugi regulaminu pracowniczego.
Artykuł 27 (24) (46)
Rozwiedziona żona urzędnika lub byłego urzędnika uprawniona jest do otrzymania renty rodzinnej zgodnie z przepisami niniejszego rozdziału, pod warunkiem że może wykazać, iż w chwili śmierci byłego małżonka przysługiwało jej uprawnienie do otrzymywania od niego środków utrzymania na mocy wyroku sądowego lub w wyniku ugody zawartej między nią a jej byłym mężem.
Renta rodzinna nie może przekraczać kwoty świadczenia na utrzymanie należnego w chwili śmierci jej byłego męża, po dostosowaniu tej kwoty zgodnie z przepisami art. 82 regulaminu pracowniczego.
Uprawnienie rozwiedzionej żony wygasa w przypadku ponownego zawarcia przez nią małżeństwa przed śmiercią jej byłego męża.
Przepisy art. 26 stosuje się w przypadku powtórnego zawarcia małżeństwa po śmierci byłego męża.
Artykuł 28 (24) (46)
Jeżeli zmarły urzędnik pozostawia więcej niż jedną rozwiedzioną żonę uprawnioną do renty rodzinnej albo jedną lub więcej rozwiedzionych żon oraz wdowę uprawnione do renty rodzinnej, renta jest dzielona proporcjonalnie w stosunku do czasu trwania poszczególnych małżeństw.
Zastosowanie mają przepisy art. 27 akapit drugi i trzeci.
Jeżeli jedna z osób uprawnionych do renty umiera lub zrzeka się swojego udziału w rencie wdowiej, udział tej osoby powiększa udziały pozostałych osób, z wyjątkiem przypadków, gdy uprawnienie to przechodzi na sieroty na mocy art. 80 akapit drugi regulaminu pracowniczego.
Obniżki z tytułu różnicy wieku, zgodnie z art. 25, są dokonywane oddzielnie w odniesieniu do rent podzielonych zgodnie z przepisami niniejszego artykułu.
Artykuł 29
W przypadku gdy na mocy art. 42 rozwiedziona żona traci prawo do renty, całkowita kwota renty wypłacana jest na rzecz wdowy, pod warunkiem że nie ma zastosowania art. 80 regulaminu pracowniczego.
Rozdział 5 Renty tymczasowe
Artykuł 30 (46)
Małżonek urzędnika posiadającego jeden ze statusów wymienionych w art. 35 regulaminu pracowniczego, którego miejsce pobytu pozostaje nieznane przez okres dłuższy niż rok, lub osoby uznane za pozostające na jego utrzymaniu otrzymują tymczasowo rentę rodzinną, do której byliby uprawnieni na podstawie przepisów niniejszego załącznika.
Artykuł 31 (46)
Małżonek lub osoby uznane za pozostające na utrzymaniu byłego urzędnika otrzymującego emeryturę lub rentę inwalidzką, którego miejsce pobytu jest nieznane przez okres dłuższy niż rok, mogą tymczasowo otrzymywać rentę rodzinną, do której byliby uprawnieni na podstawie przepisów niniejszego załącznika.
Artykuł 31a (46)
Małżonek lub osoby uznane za pozostające na utrzymaniu byłego urzędnika w rozumieniu art. 18a załącznika VIII lub byłego urzędnika uprawnionego do świadczenia z tytułu odwołania ze stanowiska w interesie służby na mocy art. 50 regulaminu pracowniczego lub na podstawie rozporządzeń (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 lub (Euratom, EWWiS, EWG) nr 2530/72, lub (EWWiS, EWG, Euratom) nr 1543/73, lub (EWWiS, EWG, Euratom) nr 2150/82, lub (EWWiS, EWG, Euratom) nr 1679/85 mogą, jeśli miejsce pobytu byłego urzędnika pozostaje nieznane prze okres dłuższy niż rok, otrzymywać rentę rodzinną, do której byliby uprawnieni na podstawie przepisów niniejszego załącznika.
Artykuł 32 (46)
Przepisy art. 31 stosuje się do osób uznanych za pozostające na utrzymaniu osoby otrzymującej lub uprawnionej do otrzymywania renty rodzinnej, której miejsce pobytu pozostaje nieznane przez okres dłuższy niż rok.
Artykuł 33 (46)
Tymczasowe renty rodzinne na podstawie art. 30, 31, 31a i 32 przekształca się w zwykłe renty rodzinne, jeśli śmierć urzędnika lub byłego urzędnika została należycie potwierdzona lub został on prawomocnym wyrokiem sądu uznany za zmarłego.
Rozdział 6 Podwyżki rent w odniesieniu do dzieci pozostających na utrzymaniu
Artykuł 34 (8) (46)
Przepisy art. 81 akapit drugi regulaminu pracowniczego stosuje się także wobec osób otrzymujących rentę tymczasową.
Przepisy art. 81 regulaminu pracowniczego nie mają zastosowania w stosunku do dzieci urodzonych później niż 300 dni po śmierci urzędnika lub byłego urzędnika otrzymującego emeryturę lub rentę inwalidzką.
Artykuł 35 (8)
Przyznanie emerytury, renty inwalidzkiej, renty rodzinnej lub renty tymczasowej nie uprawnia do otrzymywania dodatku zagranicznego.
Rozdział 7
Sekcja 1 Finansowanie systemu emerytalno-rentowego
Artykuł 36
Od wynagrodzenia potrąca się składki na system emerytalno-rentowy przewidziany w art. 77 do 84 regulaminu pracowniczego.
Artykuł 37 (24)
Oddelegowany urzędnik nadal opłaca składki określone w art. 36, obliczane na podstawie wynagrodzenia podstawowego odpowiadającego jego stopniowi oraz grupie zaszeregowania.
Stosuje się to również do urzędników, którzy otrzymują świadczenie w związku z przeniesieniem w tymczasowy stanu spoczynku lub odwołaniem ze stanowiska w interesie służby, oraz urzędników przebywających na urlopie z przyczyn osobistych, którzy nadal uzyskują uprawnienia emerytalne na warunkach określonych w art. 40 ust. 3 regulaminu pracowniczego, maksymalnie przez okres do pięciu lat, zgodnie z art. 3.
Wszelkie świadczenia, do których może być uprawniony urzędnik lub jego następcy prawni na podstawie przepisów dotyczących systemu emerytalno-rentowego obliczane są na podstawie tego wynagrodzenia podstawowego.
Artykuł 38
Nie można żądać zwrotu właściwie potrąconych składek.
Nienależnie potrącone składki nie uprawniają do otrzymania świadczeń emerytalno-rentowych; składki te podlegają zwrotowi bez odsetek na wniosek urzędnika lub jego następców prawnych.
Artykuł 39
Organy budżetowe, po konsultacji z jednym lub kilkoma wykwalifikowanymi aktuariuszami oraz z Komitetem ds. Regulaminu Pracowniczego przewidzianym w art. 10 regulaminu pracowniczego, opracowują tabele śmiertelności, inwalidztwa oraz oszacowanie podwyżek wynagrodzeń, które wykorzystuje się przy obliczaniu wartości aktuarialnych przewidzianych w regulaminie pracowniczym oraz w niniejszym załączniku.
Sekcja 2 Obliczanie rent i emerytur
Artykuł 40 (8)
Instytucja zatrudniająca urzędnika w momencie zakończenia jego zatrudnienia, odpowiedzialna jest za obliczanie kwoty emerytury, renty inwalidzkiej, renty rodzinnej oraz renty tymczasowej.
Szczegółowe zestawienie obliczonych świadczeń przekazywane jest urzędnikowi lub jego następcom prawnym oraz Komisji Wspólnot Europejskich, która wypłaca świadczenia emerytalno-rentowe, równocześnie z decyzją o przyznaniu emerytury lub renty.
Emerytura lub renta inwalidzka nie może być wypłacana osobom pobierającym wynagrodzenie od jednej z instytucji trzech Wspólnot Europejskich lub świadczenia należne na podstawie art. 41 i 50 regulaminu pracowniczego.
Artykuł 41
Kwotę renty lub emerytury można w dowolnym momencie obliczyć ponownie, w przypadku gdy popełniono błąd lub doszło do jakiegokolwiek pominięcia.
Renty lub emerytury podlegają zmianie wysokości lub cofnięciu, w przypadku gdy przyznanie danego świadczenia było sprzeczne z przepisami regulaminu pracowniczego lub niniejszego załącznika.
Artykuł 42 (46)
W przypadku śmierci urzędnika lub byłego urzędnika, któremu przysługiwała emerytura lub renta inwalidzka, gdy jego następcy prawni nie złożyli w ciągu roku od jego śmierci wniosku o przyznanie przysługujących im świadczeń, tracą oni swoje uprawnienia, chyba że wykażą, iż nie mogli złożyć wniosku w terminie z powodu siły wyższej.
Artykuł 43 (46)
Były urzędnik oraz jego następcy prawni, którym przysługują świadczenia w ramach systemu emerytalno-rentowego zobowiązani są do przedstawienia na piśmie dowodów, jakie mogą być od nich wymagane oraz powiadamiają instytucję określoną art. 45 akapit drugi o wszelkich okolicznościach mogących mieć wpływ na ich uprawnienia.
Artykuł 44
W przypadku gdy urzędnik został, w części lub całkowicie, pozbawiony swoich uprawnień do emerytury na podstawie art. 86 regulaminu pracowniczego, jest on uprawniony do żądania zwrotu opłaconych przez niego składek proporcjonalnie do kwoty, o jaką została zmniejszona emerytura.
Sekcja 3 Wypłata świadczeń
Artykuł 45 (46)
Świadczenia w ramach systemu emerytalno-rentowego wypłacane są co miesiąc z dołu.
Świadczenia wypłacane są w imieniu Wspólnoty przez instytucję wyznaczoną przez organy budżetowe; żadna inna instytucja nie może, obojętnie pod jaką nazwą, wypłacać z własnych funduszy, świadczeń przewidzianych w ramach niniejszego systemu emerytalno-rentowego.
Emerytury i renty mogą być, według wyboru osób uprawnionych, wypłacane w walucie ich państwa pochodzenia, ich państwa zamieszkania albo państwa, w którym mieści się siedziba instytucji zatrudniającej urzędnika; dokonany wybór obowiązuje przynajmniej przez okres dwóch lat.
Artykuł 46 (46)
Kwoty należne Wspólnotom od urzędnika lub byłego urzędnika otrzymującego emeryturę lub rentę inwalidzką w dniu płatności danego świadczenia w ramach niniejszego systemu emerytalno-rentowego, są potrącane z kwoty jego świadczenia lub świadczeń przysługujących jego następcom prawnym.
Potrącenie to może być rozłożone na kilka miesięcy.
Artykuł 47 (46)
uchylony
Rozdział 8 Przepisy przejściowe
Artykuł 48
Urzędnikowi, który uzyskał na podstawie przepisów przejściowych uprawnienia wynikające z regulaminu pracowniczego, przysługują uprawnienia do świadczeń emerytalnych obliczanych od dnia przystąpienia do tymczasowego wspólnego systemu emerytalno-rentowego instytucji Wspólnot.
Na wniosek urzędnika jego uprawnienia do świadczeń emerytalnych, bez względu na jakiekolwiek sprzeczne z tym przepisy regulaminu pracowniczego, obliczane są od dnia, w którym wstąpił on do służby instytucji jednej z trzech Wspólnot Europejskich w jakimkolwiek charakterze.
W przypadku gdy w trakcie całej lub części poprzedniej służby nie opłacał on składek w ramach systemu emerytalno-rentowego, może nabyć uprawnienia emerytalne za okres, w którym nie mógł opłacać składek, poprzez wpłatę odpowiedniej kwoty w ratach.
Składki wniesione przez urzędnika, wraz z odpowiednimi kwotami wniesionymi przez instytucję, uważa się za zapisane na rachunku urzędnika w ramach tymczasowego systemu emerytalno-rentowego w dniu wejścia w życie regulaminu pracowniczego.
Artykuł 49
W przypadku gdy urzędnik wykorzystał przysługującą mu możliwość wycofania ze swojego rachunku w tymczasowym wspólnym systemie emerytalno-rentowym instytucji Wspólnot kwot, do których opłacenia był zobowiązany w swoim państwie pochodzenia w celu zachowania tam swoich uprawnień do świadczeń emerytalnych, jego uprawnienia emerytalne za okres, w którym należał do tymczasowego wspólnego systemu emerytalno-rentowego, są zmniejszane proporcjonalnie do wysokości kwot wycofanych z tego rachunku.
Akapit pierwszy nie ma zastosowania w przypadku, gdy urzędnik zwrócił się z wnioskiem, w terminie trzech miesięcy od zastosowania wobec niego regulaminu pracowniczego, o umożliwienie mu zwrotu tych kwot wraz z odsetkami składanymi według stawki 3,5 % w skali roku.
Artykuł 50
Urzędnik, który uzyskał na podstawie przepisów przejściowych uprawnienia wynikające z regulaminu pracowniczego, jest uprawniony, w przypadku zakończenia służby w wieku 65 lat bez ukończenia wymaganych zgodnie z art. 77 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego 10 lat służby, do wyboru wypłaty świadczenia obliczonego zgodnie z przepisami art. 12 lub emerytury w proporcjonalnej wysokości zgodnie z art. 77 akapit drugi regulaminu pracowniczego.
Artykuł 51
Niniejszy system emerytalno-rentowy ma zastosowanie do wdów oraz następców prawnych pracowników Wspólnot, którzy zmarli w czasie aktywnego zatrudnienia przed wejściem w życie regulaminu pracowniczego oraz do wszelkich pracowników Wspólnot, którzy przed wejściem w życie regulaminu pracowniczego stali się całkowicie i trwale niezdolni do pełnienia służby w rozumieniu art. 78 regulaminu pracowniczego, z zastrzeżeniem przeniesienia na Wspólnoty kwot z rachunku danej osoby w ramach tymczasowego wspólnego systemu emerytalno-rentowego instytucji Wspólnot.
Wspólnoty ponoszą odpowiedzialność za wypłatę świadczeń przewidzianych w ramach tego systemu emerytalno-rentowego.
--------------------------------------------------
Załącznik IX: Postępowanie dyscyplinarne
Artykuł 1
Organ powołujący przedkłada Komisji dyscyplinarnej sprawozdanie, w którym jasno przedstawia zarzucane czyny oraz w razie potrzeby okoliczności sprawy.
Sprawozdanie przekazywane jest przewodniczącemu Komisji Dyscyplinarnej, który powiadamia o nim członków Komisji oraz obwinionego urzędnika.
Artykuł 2
Po otrzymaniu sprawozdania, obwiniony urzędnik ma prawo wglądu do swoich akt osobowych oraz sporządzenia kopii wszelkich dokumentów dotyczących postępowania.
Artykuł 3
Na pierwszym posiedzeniu Komisji Dyscyplinarnej przewodniczący wyznacza jednego z jej członków do opracowania ogólnego sprawozdania o danej sprawie.
Artykuł 4
Na przygotowanie swojej obrony obwinionemu urzędnikowi przysługuje nie mniej niż 15 dni od dnia otrzymania sprawozdania wszczynającego postępowanie dyscyplinarne.
Urzędnik stając przed Komisją Dyscyplinarną ma prawo przedstawiać swoje uwagi na piśmie lub ustnie, powoływać świadków oraz korzystać z pomocy wybranego przez siebie obrońcy.
Artykuł 5
Instytucji przysługuje również prawo do powoływania świadków.
Artykuł 6
W przypadku gdy Komisja Dyscyplinarna uznaje, że zarzucane czyny lub okoliczności sprawy nie zostały dostatecznie wyjaśnione, może zarządzić dochodzenie, podczas którego każda ze stron może przedstawić swoje stanowisko oraz ustosunkować się do stanowiska drugiej strony.
Dochodzenie prowadzone jest przez sprawozdawcę.
Do celów prowadzonego dochodzenia, Komisja Dyscyplinarna może zażądać przedstawienia jej wszelkich dokumentów dotyczących rozpatrywanej sprawy.
Artykuł 7
W oparciu o przedłożone dokumenty oraz uwzględniając wszelkie oświadczenia złożone ustnie lub na piśmie przez urzędnika oraz świadków oraz na podstawie wyników podjętego w odpowiednich przypadkach dochodzenia, Komisja dyscyplinarna, większością głosów, wydaje opinię zawierającą uzasadnienie o tym, jaki środek dyscyplinarny powinien zostać zastosowany w związku z zarzucanymi czynami, oraz przekazuje swoją opinię organowi powołującemu oraz urzędnikowi w terminie miesiąca od daty przekazania sprawy Komisji.
Termin rozpatrzenia sprawy wynosi trzy miesiące, w przypadku gdy Komisja zarządziła przeprowadzenie dochodzenia.
W przypadku wszczęcia postępowania karnego przeciwko obwinionemu urzędnikowi, Komisja Dyscyplinarna może postanowić o zawieszeniu wydania swojej opinii do czasu wydania orzeczenia przez sąd.
Organ powołujący podejmuje decyzję w terminie miesiąca; uprzednio wysłuchuje on urzędnika.
Artykuł 8
Przewodniczący Komisji Dyscyplinarnej nie bierze udziału w głosowaniu w sprawach rozpatrywanych przez Komisję, z wyjątkiem zagadnień proceduralnych oraz w przypadku równego rozkładu głosów.
Zapewnia on wykonanie decyzji Komisji oraz przekazuje do wiadomości każdego członka wszelkie informacje oraz dokumenty dotyczące danej sprawy.
Artykuł 9
Sekretarz protokołuje przebieg posiedzeń Komisji Dyscyplinarnej.
Świadkowie podpisują protokół zawierający ich zeznania.
Wszyscy członkowie Komisji Dyscyplinarnej podpisują opinię zawierającą uzasadnienie, o której mowa w art. 7.
Artykuł 10
Urzędnik ponosi koszty wynikłe z jego inicjatywy w trakcie postępowania dyscyplinarnego, w szczególności opłaty uiszczone wybranej jako obrońcy osobie spoza trzech Wspólnot Europejskich, w przypadku gdy postępowanie dyscyplinarne skutkuje zastosowaniem jednej z kar dyscyplinarnych przewidzianych w art. 86 ust. 2 lit. c) do g) regulaminu pracowniczego lub w przypadku gdy postępowanie na podstawie art. 51 regulamin pracowniczego powoduje zwolnienie z powodu nienależytego wykonywania obowiązków.
Artykuł 11
W przypadku zaistnienia nowych faktów wspartych odpowiednimi dowodami, postępowanie dyscyplinarne może zostać wznowione przez organ powołujący z urzędu lub na wniosek zainteresowanego urzędnika.
--------------------------------------------------
Załącznik X (51): Przepisy szczególne mające zastosowanie do urzędników pełniących służbę w państwie trzecim
Rozdział 1 Przepisy ogólne
Artykuł 1
Niniejszy załącznik ustanawia przepisy szczególne mające zastosowanie do urzędników Wspólnot Europejskich pełniących służbę w państwie trzecim.
Jedynie obywatele Państw Członkowskich Wspólnot mogą wstąpić do służby w takim państwie, a organ powołujący nie może stosować wyjątku przewidzianego w art. 28 lit. a) regulaminu pracowniczego.
Ogólne przepisy wykonawcze przyjmowane są zgodnie z przepisami art. 110 regulaminu pracowniczego.
Artykuł 2
W drodze decyzji organu powołującego, urzędnicy są okresowo przenoszeni w interesie służby, w razie potrzeby bez względu na to, czy istnieją wakujące stanowiska pracy.
Stanowiska pracy, które mają zostać obsadzone przez urzędników pełniących służbę poza Wspólnotami, mogą zostać zgłoszone jako wakujące dopiero po zakończeniu procedury przenoszenia wskazanej w akapicie pierwszym (zwanej dalej "procedurą mobilności").
Artykuł 3
Organ powołujący, w celu umożliwienia udziału w ograniczonych czasowo szkoleniach dokształcających w ramach procedury mobilności, może podjąć decyzję o powierzeniu urzędnikowi pełniącemu służbę poza Wspólnotami stanowiska w Państwie Członkowskim Wspólnot Europejskich; okres powierzenia takiego stanowiska, które nie jest poprzedzone ogłoszeniem o wakującym stanowisku, nie może przekraczać czterech lat.
W drodze odstępstwa od art. 1 akapit pierwszy, organ powołujący może podjąć decyzję na podstawie ogólnych przepisów wykonawczych, iż urzędnik w okresie tego tymczasowego powierzenia stanowiska nadal podlega niektórym przepisom niniejszego załącznika, z wyłączeniem art. 5, 10 i 12.
Rozdział 2 Obowiązki
Artykuł 4
Urzędnik wykonuje swoje obowiązki w miejscu, które zostało mu wyznaczone przy jego powołaniu lub przeniesieniu w interesie służby w ramach procedury mobilności.
Artykuł 5
Jeśli instytucja zapewnia urzędnikowi zakwaterowanie, które odpowiada liczbie członków jego rodziny pozostających na jego utrzymaniu, jest on zobowiązany tam zamieszkiwać.
Rozdział 3 Warunki pracy
Artykuł 6
Urzędnik jest uprawniony do corocznego urlopu w wymiarze 5 dni kalendarzowych za każdy miesiąc służby w roku kalendarzowym.
Artykuł 7
W roku, w którym urzędnik rozpoczyna lub kończy pełnienie służby w państwie trzecim, uprawniony jest do pięciu dni urlopu w odniesieniu do każdego pełnego miesiąca służby, do pięciu dni kalendarzowych za niepełny miesiąc służby obejmujący ponad 15 dni oraz do dwóch i pół dnia kalendarzowego za każdy niepełny miesiąc służby obejmujący 15 dni lub mniej.
W przypadku gdy urzędnik, z przyczyn innych niż wymagania służbowe, nie wykorzystał całego swojego urlopu corocznego przed końcem danego roku kalendarzowego, czas urlopu, który może zostać przeniesiony na kolejny rok, nie może być dłuższy niż 20 dni.
Artykuł 8
Organ powołujący może w wyjątkowych przypadkach, w drodze szczególnej decyzji zawierającej uzasadnienie, przyznać urzędnikowi urlop wypoczynkowy, biorąc pod uwagę szczególnie trudne warunki życia w miejscu pełnienia przez niego służby.
Dla każdego takiego miejsca, organ powołujący określa miasto lub miasta, gdzie można skorzystać z urlopu wypoczynkowego.
Artykuł 9
1.
Urlop coroczny może zostać wykorzystany w całości lub może zostać podzielony na kilka okresów zgodnie z życzeniem urzędnika przy uwzględnieniu wymogów służby.
Jednakże musi on obejmować przynajmniej jeden okres 20 kolejnych dni kalendarzowych.
2.
Urlop wypoczynkowy określony w art. 8 nie może przekraczać okresu 15 dni roboczych w każdym roku pełnienia służby.
Nie może być on łączony z urlopem corocznym, ani nie może być przenoszony z jednego roku na następny.
Okres urlopu wypoczynkowego jest przedłużany o czas podróży, zgodnie z przepisami art. 7 załącznika V do regulaminu pracowniczego.
Rozdział 4 Wynagrodzenie oraz świadczenia z tytułu zabezpieczenia społecznego
Sekcja 1 Wynagrodzenie oraz dodatki rodzinne
Artykuł 10
1.
Dodatek ze względu na warunki życia jest ustalany, zgodnie z miejscem zatrudnienia urzędnika, jako odsetek kwoty referencyjnej.
Kwota referencyjna obejmuje całkowite wynagrodzenie podstawowe łącznie z dodatkiem zagranicznym, dodatkiem na gospodarstwo domowe oraz dodatkiem na dzieci pozostające na utrzymaniu, pomniejszone o potrącenia określone w regulaminie pracowniczym lub w rozporządzeniach wykonawczych do niego.
W przypadku gdy urzędnik jest zatrudniony w państwie, w którym warunki życia mogą być uznane za równoważne z warunkami normalnie występującymi we Wspólnocie, nie wypłaca się takiego dodatku.
W przypadku innych miejsc zatrudnienia, dodatek ze względu na warunki życia ustalany jest w sposób określony poniżej.
Czynniki brane pod uwagę przy ustalaniu dodatku ze względu na warunki życia są następujące:
- warunki zdrowotne oraz warunki opieki szpitalnej,
- kwestie bezpieczeństwa,
- warunki klimatyczne,
do których to trzech czynników stosuje się współczynnik wynoszący 1:
- stopień odizolowania,
- inne warunki lokalne,
do których stosuje się współczynnik wynoszący 0,5.
Każdy z czynników posiada następującą wartość:
0: w przypadku gdy warunki są normalne, ale nie równoważne z warunkami normalnie spotykanymi we Wspólnocie,
2: w przypadku gdy warunki są trudne w porównaniu z warunkami normalnie spotykanymi we Wspólnocie,
4: w przypadku gdy warunki są bardzo trudne w porównaniu z warunkami normalnie spotykanymi we Wspólnocie.
Dodatek ustala się jako odsetek kwoty referencyjnej wskazanej w akapicie pierwszym, zgodnie z następująca skalą:
- 10 %, w przypadku gdy wartość jest równa 0,
- 15 %, w przypadku gdy wartość jest wyższa niż 0 ale nie wyższa niż 2,
- 20 %, w przypadku gdy wartość jest wyższa niż 2 ale nie wyższa niż 5,
- 25 %, w przypadku gdy wartość jest wyższa niż 5 ale nie wyższa niż 8,
- 35 %, w przypadku gdy wartość jest wyższa niż 8.
Dodatki ze względu na warunki życia ustalone dla każdego miejsca zatrudnienia są poddawane przeglądowi oraz w razie potrzeby dostosowywane przez organ powołujący po uzyskaniu opinii Komitetu Pracowniczego.
2.
Jeśli warunki życia w miejscu zatrudnienia powodują osobiste zagrożenie dla urzędnika, na podstawie szczególnej decyzji organu powołującego zawierającej uzasadnienie, wypłacany jest mu dodatkowy dodatek tymczasowy.
Dodatek ten ustalany jest jako odsetek kwoty referencyjnej określonej w ust. 1 akapit pierwszy:
- w wysokości 5 %, w przypadku gdy organ nie zaleca swojemu personelowi osiedlania się w danym miejscu zatrudnienia ze swoimi rodzinami;
- w wysokości 10 %, w przypadku gdy organ podejmuje decyzję o tymczasowym zmniejszeniu liczby personelu pełniącego służbę w danym miejscu zatrudnienia.
Artykuł 11 (78)
Wynagrodzenie, jak również dodatki określone w art. 10, wypłacane są w euro w Belgii.
Stosuje się do nich taki sam współczynnik korygujący, jak mający zastosowanie do wynagrodzeń urzędników zatrudnionych w Belgii.
Artykuł 12
Na żądanie urzędnika, organ powołujący może podjąć decyzję o wypłaceniu całości lub części jego wynagrodzenia w walucie państwa zatrudnienia.
W takim przypadku do wynagrodzenia stosuje się współczynnik korygujący obowiązujący dla miejsca zatrudnienia i przelicza się je według odpowiedniego kursu walutowego.
W wyjątkowych, właściwie uzasadnionych przypadkach organ powołujący może wypłacać całość lub część wynagrodzenia w walucie innej niż waluta państwa zatrudnienia w taki sposób, aby zachowana została jego siła nabywcza.
Artykuł 13
Rada co sześć miesięcy ustala współczynniki korygujące określone w art. 12 w celu zapewnienia w możliwie najszerszym zakresie, by urzędnicy korzystali z równej siły nabywczej, bez względu na ich miejsce zamieszkania.
Rada, wykorzystując procedurę pisemną, w terminie miesiąca, na wniosek Komisji podejmuje decyzję większością kwalifikowaną przewidzianą w art. 148 ust. 2 akapit drugi tiret pierwsze Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą oraz art. 118 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej.
Jeżeli Państwo Członkowskie żąda zbadania propozycji Komisji pod względem formalnym, Rada podejmuje decyzję w terminie dwóch miesięcy.
W przypadku gdy zmiany kosztów utrzymania mierzonych na podstawie współczynnika korygującego oraz odpowiedniego kursu walutowego przekroczyły dla danego państwa 5 % od czasu ostatniego dostosowania, Komisja podejmuje decyzję w sprawie zastosowania środków tymczasowych w celu dostosowania współczynnika korygującego oraz powiadamia o tym Radę w możliwie jak najkrótszym czasie.
Artykuł 14
Komisja przedkłada Radzie roczne sprawozdanie w sprawie stosowania niniejszego załącznika, w szczególności w sprawie ustalania stawki dodatku ze względu na warunki życia zgodnie z art. 10.
Artykuł 15
Na warunkach określonych przez organ powołujący, urzędnik otrzymuje dodatek edukacyjny w celu pokrycia rzeczywiście ponoszonych kosztów kształcenia, który jest wypłacany po przedstawieniu przez urzędnika rachunków.
Z wyjątkiem przypadków uznanych za wyjątkowe przez organ powołujący, dodatek ten nie przekracza wysokości trzykrotności podwojonej kwoty maksymalnego dodatku edukacyjnego.
Artykuł 16 (78)
Należny urzędnikowi zwrot kosztów wypłacany jest albo w euro, albo, na podstawie uzasadnionego wniosku urzędnika, w walucie państwa zatrudnienia.
Urzędnicy mogą wybrać płatność dodatku na zagospodarowanie lub dodatku na ponowne zagospodarowanie w euro albo w walucie nowego miejsca zamieszkania; w tym ostatnim przypadku do kwoty dodatku stosuje się współczynnik korygujący obowiązujący dla danego miejsca oraz przelicza się ją według odpowiedniego kursu walutowego.
Sekcja 2 Przepisy dotyczące zwrotu kosztów
Artykuł 17
Urzędnik, któremu instytucja nie zapewnia umeblowanego mieszkania i który z powodów od niego niezależnych, zobowiązany jest do zmiany miejsca zamieszkania w miejscu zatrudnienia, w drodze szczególnej decyzji organu powołującego zawierającej uzasadnienie otrzymuje po przedstawieniu rachunków zwrot kosztów poniesionych w związku z przeprowadzką, zgodnie z przepisami dotyczącymi przeprowadzek.
W takim przypadku otrzymuje on, po przedstawieniu rachunków, zwrot rzeczywistych kosztów zagospodarowania w wysokości nieprzekraczającej połowy dodatku na zagospodarowanie.
Artykuł 18
Urzędnik, który w miejscu swojego zatrudnienia zamieszkuje w hotelu ze względu na to, że nie zostało mu jeszcze przyznane zakwaterowanie przewidziane w art. 5 lub nie jest ono już zapewniane, albo który z powodów od siebie niezależnych nie był w stanie zamieszkać w swoim mieszkaniu, otrzymuje zwrot kosztów hotelu dla siebie oraz swojej rodziny po przedstawieniu rachunków hotelowych, za uprzednią zgodą organu powołującego.
Otrzymuje on również połowę dodatku dziennego.
Wydatki określone w akapicie pierwszym i drugim zwracane są w granicach określonych w art. 10 załącznika VII regulaminu pracowniczego, z wyjątkiem przypadków, gdy organ powołujący w drodze szczególnej decyzji stwierdzi, iż zachodzi przypadek siły wyższej.
W przypadku gdy nie może zostać zapewnione zakwaterowanie w hotelu, urzędnik uprawniony jest do zwrotu rzeczywistych kosztów najmu tymczasowego mieszkania, za uprzednią zgodą organu powołującego.
Artykuł 19
Urzędnik, któremu nie oddano do dyspozycji samochodu służbowego na potrzeby przejazdów służbowych na obszarze jego działalności, otrzymuje za korzystanie z własnego samochodu ryczałt kilometrowy, którego wysokość jest ustalana przez organ powołujący.
Artykuł 20
Urzędnikowi przysługuje zwrot kosztów podróży w związku z urlopem wypoczynkowym ze swojego miejsca zatrudnienia do objętego zezwoleniem miejsca spędzania urlopu dla siebie oraz, jeśli jest on uprawniony do dodatku na gospodarstwo domowe, dla jego małżonka oraz osób pozostających na jego utrzymaniu, jeśli razem z nim zamieszkują.
W przypadku gdy podróż koleją jest niemożliwa lub niewykonalna, zwrot dokonywany jest na podstawie szczególnej decyzji po okazaniu biletów lotniczych, niezależnie od odległości.
Artykuł 21
Urzędnik, który zobowiązany jest do zmiany miejsca zamieszkania w celu spełnienia wymogów art. 20 regulaminu pracowniczego oraz art. 4 niniejszego załącznika oraz który nie dokonuje przeprowadzki swojego mienia, podejmując swoje obowiązki, po przedstawieniu rachunków, uprawniony jest do zwrotu kosztów transportu jego rzeczy osobistego użytku, z zastrzeżeniem warunków określonych przez organ powołujący.
W przypadku gdy w następstwie przeniesienia urzędnik zobowiązany jest do zmiany miejsca zamieszkania w celu spełnienia wymogów art. 20 regulaminu pracowniczego, instytucja, w zależności od rodzaju zakwaterowania, które może mu być zapewnione w miejscu zatrudnienia oraz z zastrzeżeniem warunków określonych przez organ powołujący, ponosi koszty przeprowadzki całości lub jego części majątku osobistego z miejsca, w którym rzeczywiście się on znajduje, do miejsca zatrudnienia lub koszty transportu rzeczy osobistego użytku urzędnika, lub koszty ich magazynowania.
Zwrot może obejmować niektóre lub wszystkie wymienione rodzaje kosztów.
W przypadku zakończenia służby przez urzędnika lub jego śmierci, instytucja, z zastrzeżeniem warunków określonych przez organ powołujący, ponosi rzeczywiste koszty przeprowadzki całości lub części jego majątku osobistego z miejsca, w którym rzeczywiście się on znajduje, do miejsca pochodzenia lub koszty transportu jego rzeczy osobistego użytku z miejsca zatrudnienia do jego miejsca pochodzenia.
Zwrot może obejmować niektóre lub wszystkie wymienione rodzaje kosztów.
W przypadku śmierci urzędnika stanu wolnego, zwrotu dokonuje się na rzecz jego następców prawnych.
Artykuł 22
Urzędnikowi w okresie próbnym wypłacany jest zaliczkowo tymczasowy dodatek na zakwaterowanie oraz zwrot kosztów przewozu rzeczy osobistego użytku jego małżonka oraz osób pozostających na utrzymaniu.
Jeżeli urzędnik w okresie próbnym nie zostaje powołany na czas nieokreślony po zakończeniu swojego okresu próbnego, instytucja może w wyjątkowych przypadkach, na warunkach określonych przez organ powołujący, zażądać zwrotu tych kwot do połowy ich wysokości.
Artykuł 23
W przypadku gdy instytucja nie zapewnia urzędnikowi zakwaterowania, opłacany przez niego czynsz jest zwracany, pod warunkiem że zakwaterowanie odpowiada zakresowi jego obowiązków oraz składowi osobowemu rodziny pozostającej na jego utrzymaniu.
Sekcja 3 Świadczenia z tytułu zabezpieczenia społecznego
Artykuł 24
Urzędnik, jego małżonek, dzieci oraz inne osoby pozostające na jego utrzymaniu objęci są dodatkowym ubezpieczeniem chorobowym w odniesieniu do różnicy między wydatkami faktycznie poniesionymi oraz płatnościami w ramach ubezpieczenia chorobowego zgodnie z art. 72 regulaminu pracowniczego; nie dokonuje się zwrotów na podstawie art. 72 ust. 3.
Połowę składki na to ubezpieczenie pokrywa urzędnik; wysokość składki urzędnika nie może jednak przekraczać 0,6 % jego wynagrodzenia podstawowego; pozostała część składki jest pokrywana przez instytucję.
Urzędnik, jego małżonek, dzieci oraz inne osoby pozostające na jego utrzymaniu ubezpieczone są w zakresie kosztów przeniesienia się z przyczyn zdrowotnych w sytuacjach zagrożenia, lub w sytuacjach wyjątkowego zagrożenia; składka ubezpieczeniowa opłacana jest w całości przez instytucję.
Artykuł 25
Małżonek, dzieci oraz inne osoby pozostające na utrzymaniu urzędnika ubezpieczeni są od następstw wypadków mających miejsce poza Wspólnotą, w państwach znajdujących się w wykazie sporządzonym przez organ powołujący.
Połowę składki ubezpieczeniowej opłaca urzędnik, drugą połowę instytucja.
Rozdział 5 Przepisy dyscyplinarne
Artykuł 26
Jeśli urzędnik objęty przepisami tytułu VIIIa regulaminu pracowniczego podlega procedurze dyscyplinarnej, Komisja Dyscyplinarna składa się z dwóch członków zatrudnionych w siedzibie instytucji wyłonionych w drodze losowania z każdej z list określonych art. 5 ust. 1 akapit drugim i trzecim załącznika II do regulaminu pracowniczego.
Rozdział 6 Przepisy przejściowe
Artykuł 27
Zgodnie z przepisami wykonawczymi, które zostaną przyjęte przez organ powołujący po uzyskaniu opinii Komitetu Pracowniczego, urzędnik lub członek personelu objętego rozporządzeniem (Euratom, EWWiS, EWG) nr 3018/87 [1], przez okres nie przekraczający okresu oddelegowania trwającego w momencie wejścia w życie niniejszych przepisów oraz maksymalnie przez okres pięciu lat, otrzymuje wynagrodzenie przynajmniej równe wynagrodzeniu, które otrzymywał bezpośrednio przed wejściem w życie tych przepisów.
[1] Dz.U. L 286 z 9.10.1987, str. 1.
--------------------------------------------------
Załącznik XI: Zasady stosowania art. 64 i 65 regulaminu pracowniczego (62)
Rozdział 1 Coroczny przegląd wysokości wynagrodzeń
(Artykuł 65 ust. 1 regulaminu pracowniczego)
Sekcja 1 Czynniki określające roczne dostosowanie wysokości wynagrodzeń
Artykuł 1
1.
Sprawozdanie Urzędu Statystycznego Wspólnot Europejskich
2.
Zmiany w kosztach utrzymania w odniesieniu do Brukseli (wspólny współczynnik)
3.
Parytety siły nabywczej
a) Urząd Statystyczny, w porozumieniu z krajowymi urzędami, oblicza parytety siły nabywczej, które określają równoważność siły nabywczej wynagrodzeń urzędników europejskich pełniących służbę w stolicach Państw Członkowskich oraz w niektórych innych miejscach zatrudnienia, określonych w art. 9, w stosunku do Brukseli.
b) Parytety siły nabywczej obliczane są w taki sposób, iż każdy wskaźnik podstawowy jest weryfikowany w drodze bezpośredniego badania przynajmniej raz na pięć lat.
4.
Zmiany siły nabywczej wynagrodzeń krajowych urzędników administracji centralnej (wskaźniki szczególne)
a) Do celów określenia podwyższenia lub obniżenia się udziału procentowego zmiany w sile nabywczej wynagrodzeń w krajowych administracjach centralnych, Urząd Statystyczny, na podstawie informacji dostarczonych przez urzędy krajowe, oblicza szczególne wskaźniki odzwierciedlające zmiany w rzeczywistym wynagrodzeniu urzędników w każdej administracji centralnej w trakcie okresu odniesienia.
Wskaźniki szczególne dzielą się na:
- jeden wskaźnik dla każdej z czterech kategorii A, B, C i D,
- jeden średni wskaźnik, ustalony w celu odzwierciedlenia liczby krajowych urzędników w każdej z tych czterech kategorii.
Każdy z tych wskaźników określany jest w stawce brutto oraz netto.
W odniesieniu do przejścia ze wartości brutto do netto, należy uwzględnić ustawowe potrącenia oraz ogólne współczynniki podatkowe.
W celu określenia wskaźników brutto oraz netto dla wszystkich Państw Członkowskich łącznie, wyniki dla danego kraju są określane przez wysokość całkowitego uposażenia urzędników administracji centralnych, jak wskazano w statystykach ostatnio opublikowanych w zakresie krajowych zestawień rachunkowych.
b) Na wniosek Urzędu Statystycznego, urzędy krajowe dostarczają mu dodatkowych informacji, które uważa on za konieczne w celu opracowania szczególnego wskaźnika mierzącego dokładnie zmiany w sile nabywczej wynagrodzeń krajowej administracji centralnej.
Jeśli po przeprowadzeniu dalszych konsultacji z rządami krajowymi, Urząd Statystyczny znajduje nieprawidłowości statystyczne w uzyskanych informacjach lub uważa za niemożliwe opracowanie wskaźników, które dokonują pomiarów zmiany w rzeczywistym dochodzie urzędników w danym Państwie Członkowskim z dokładnością statystyczną, składa sprawozdanie w tej sprawie Komisji oraz dostarcza jej wszystkich materiałów potrzebnych do przeprowadzenia oceny.
c) Urząd Statystyczny przeprowadza również ocenę statystyczną różnicy pomiędzy stawkami netto i brutto wskaźników szczególnych.
d) Poza wskaźnikami szczególnymi, Urząd Statystyczny przedkłada wskaźniki kontrolne w formie danych w sprawie rzeczywistego wynagrodzenia przypadającego na głowę w administracji publicznej oraz w administracji centralnej, opracowanych zgodnie z definicjami rachunków narodowych.
Do sprawozdania Urzędu Statystycznego w sprawie szczególnych wskaźników załączane są wyjaśnienia dotyczące różnic między tymi wskaźnikami oraz wspomniane powyżej wskaźniki kontrolne.
Artykuł 2
Komisja opracuje przed końcem 1992 roku, oraz później co trzy lata, szczegółowe sprawozdanie w sprawie wymogów dotyczących naboru do instytucji oraz przekazuje je Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
Na podstawie tego sprawozdania Komisja, w razie potrzeby, po konsultacji z innymi instytucjami w ramach przepisów regulaminu pracowniczego, przedstawia Radzie wnioski w oparciu o wszystkie odpowiednie elementy.
Sekcja 2 Metody rocznego dostosowania wysokości wynagrodzeń
Artykuł 3
1.
Rada, stanowiąc na wniosek Komisji, podejmuje na podstawie art. 65 ust. 3 regulaminu pracowniczego, w oparciu o kryteria określone w przepisach sekcji 1, decyzje dotyczącą dostosowania wysokości wynagrodzeń przed końcem każdego roku ze skutkiem od dnia 1 lipca.
2.
Kwota dostosowania wysokości wynagrodzeń stanowi iloczyn wskaźnika szczególnego oraz wspólnego współczynnika, określonego w taki sposób, iż wskaźnik belgijski (brukselski składnik kapitałowy) liczy się jako 25 %.
Dostosowania dokonuje się w stawkach netto oraz może być ono wyrażone jako jednolity ogólny odsetek lub w sposób nieproporcjonalny.
Dostosowanie w związku z tym może być wyrażone jako:
- jeden lub kilka odsetków,
i/lub
- określona kwota.
Jeśli dostosowanie nie jest wyrażone jedynie w formie odsetka, następuje ono w taki sposób, iż zmiana w całkowitej sumie wynagrodzeń odpowiada dostosowaniu wyrażonemu procentowo.
3.
Kwota ustalonego w ten sposób dostosowania oraz współczynniki korygujące mające zastosowanie do urzędników pełniących służbę w Belgii, po zastosowaniu art. 63 akapit czwarty regulaminu pracowniczego jest włączana do tabeli płac zawartej w art. 66 regulaminu pracowniczego oraz w art. 20 i 63 warunków zatrudnienia innych pracowników, w następujący sposób:
- wynagrodzenie netto, przy współczynniku korygującym równym 100, urzędników każdego stopnia w ramach danej grupy zaszeregowania oraz pozostałych pracowników każdej klasy w ramach danej grupy podwyższane jest o wysokość powyższego współczynnika korygującego oraz o kwotę rocznego dostosowania, wyrażonego jako określona kwota oraz/lub odsetek,
- nowa tabela wynagrodzeń podstawowych w kwotach brutto opracowywana jest przez obliczenie dla każdego stopnia lub klasy kwoty brutto, która po potrąceniu podatku, przy uwzględnieniu ust. 4, oraz obowiązkowych składek na system zabezpieczenia społecznego oraz emerytalno-rentowych, odpowiada kwocie netto,
- konwersja kwot netto na kwoty brutto dokonywana jest w oparciu o sytuację urzędnika stanu wolnego, który nie otrzymuje dodatków przewidzianych w regulaminie pracowniczym,
- współczynniki korygujące w odniesieniu zarówno do Belgii jak i do Luksemburga wynoszą 100.
4.
Do celów stosowania rozporządzenia Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 260/68 z dnia 29 lutego 1968 r. ustanawiającego warunki oraz procedurę stosowania podatku na rzecz Wspólnot Europejskich, kwoty określone w art. 4 tego rozporządzenia podlegają przemnożeniu przez czynnik składający się z:
- czynnika wynikającego z poprzedniego dostosowania,
- aktualnych współczynników korygujących, mających zastosowanie do wynagrodzeń urzędników pełniących służbę w Belgii po zastosowaniu art. 63 akapit czwarty regulaminu pracowniczego oraz przed włączeniem tych kwot do tabeli wynagrodzeń zgodnie z ust. 3 niniejszego artykułu,
- stawki dostosowania wynagrodzenia określonej w ust. 2,
i/lub
- jeśli dostosowania dokonuje się w formie określonej kwoty, równoważnego średniego odsetka.
5.
Współczynniki korygujące mające zastosowanie w stolicach oraz w miejscach zatrudnienia innych niż Bruksela oraz Luksemburg ustala się dla odpowiednich państw na podstawie stosunku między parytetami siły nabywczej określonymi w art. 1 a kursem wymiany walut określonym w art. 63 regulaminu pracowniczego.
W miejscach zatrudnienia o wysokiej stopie inflacji stosuje się procedury przewidziane w art. 8, dotyczące zastosowania współczynników korygujących z mocą wsteczną.
6.
W odniesieniu do miejsc zatrudnienia innych niż Bruksela i Luksemburg, zmiany w kosztach utrzymania w trakcie okresu odniesienia określa się pośrednio przez przemnożenie wspólnego współczynnika dla Brukseli przez zmianę parytetu siły nabywczej danego miejsca zatrudnienia.
Rozdział 2 Tymczasowe dostosowanie wysokości wynagrodzeń
(Artykuł 65 ust. 2 regulaminu pracowniczego)
Artykuł 4
1.
Tymczasowe dostosowanie wysokości wynagrodzeń na podstawie art. 65 ust. 2 regulaminu pracowniczego, które staje się skuteczne z dniem 1 stycznia, dokonywane jest na wypadek znacznej zmiany kosztów utrzymania, jeśli osiągnięty został próg wrażliwości oraz z należytym uwzględnieniem prognoz zmian siły nabywczej w trakcie aktualnego rocznego okresu odniesienia.
2.
Wniosek Komisji przesyłany jest Radzie najpóźniej w drugiej połowie kwietnia.
3.
Tymczasowe dostosowania wysokości wynagrodzeń uwzględniane są podczas dostosowania rocznego.
Artykuł 5
1.
W marcu każdego roku Urząd Statystyczny na podstawie informacji dostarczonych na posiedzeniu przewidzianym w art. 12 sporządza prognozę zmian w sile nabywczej na dany okres.
Jeśli z prognozy tej wynika ujemna wartość procentowa, przy obliczaniu wysokości dostosowania brana jest pod uwagę połowa tej wartości.
2.
Zmiana w kosztach utrzymania w Brukseli jest określana przy wykorzystaniu wspólnego współczynnika dla okresu odniesienia obejmującego drugą połowę poprzedniego roku kalendarzowego.
3.
W odniesieniu do miejsc zatrudnienia innych niż Bruksela i Luksemburg, parytet siły nabywczej obliczany jest przez odniesienie do Brukseli.
Zmiana kosztów utrzymania obliczana jest zgodnie z zasadami określonymi w art. 3 ust. 6.
Artykuł 6
1.
Próg wrażliwości wynosi 55 % średniej zmiany kosztów utrzymania we Wspólnocie, odnotowanej w drugiej połowie poprzedniego roku kalendarzowego, opublikowanej przez Urząd Statystyczny w jego comiesięcznej aktualizacji cen konsumpcyjnych.
Jednakże stawka maksymalna wynosi 5 % a stawka minimalna 2,75 %.
2.
Ustanowiony w ten sposób próg, stosowany jest, z zastrzeżeniem stosowania przepisów art. 5 ust. 1 akapit drugi, w odniesieniu do obliczenia współczynnika korygującego, zgodnie z następującą procedurą:
- jeśli próg zgodnie z powyższą definicją jest osiągnięty lub przekroczony w Brukseli, dostosowywane są współczynniki korygujące dla wszystkich miejsc zatrudnienia;
- jeśli próg wrażliwości nie jest osiągnięty w Brukseli, dostosowywane są jedynie współczynniki korygujące dla miejsc, w których inflacja przekroczyła próg.
Artykuł 7
1.
Wartość dostosowania odpowiada wspólnemu współczynnikowi dla Brukseli, pomnożonemu, w razie potrzeby, przez połowę przewidywanego szczególnego wskaźnika, jeśli prognoza ta ma wartość ujemną.
2.
Z zastrzeżeniem stosowania art. 6:
- współczynniki korygujące dla Brukseli i Luksemburga stanowią iloczyn kwoty dostosowania oraz dotychczasowego współczynnika korygującego,
- współczynniki korygujące dla każdego innego miejsca zatrudnienia stanowią iloczyn kwoty dostosowania oraz stosunek pomiędzy parytetem siły nabywczej i odpowiednim kursem walutowym, o którym mowa w art. 63 regulaminu pracowniczego.
Rozdział 3 Państwa o wysokiej stopie inflacji
(Data, od której zaczynają obowiązywać współczynniki korygujące)
Artykuł 8
1.
W odniesieniu do państw o wysokiej stopie inflacji, współczynniki korygujące zaczynają obowiązywać przed dniem 1 stycznia w przypadku tymczasowego dostosowania wysokości wynagrodzeń lub dnia 1 lipca w przypadku dostosowania rocznego, tak aby utrata siły nabywczej odpowiadała poziomowi utraty siły nabywczej, jaki występowałby w miejscu zatrudnienia w przypadku, gdy zmiana kosztów utrzymania odpowiada progowi wrażliwości.
Teoretyczna ilość dni, o którą data wejścia w życie wskaźnika musi zostać przyspieszona, tak by odpowiadało to utracie siły nabywczej, jest obliczana dla każdego miejsca zatrudnienia przy zastosowaniu następującego wzoru:
N =
1 -
b
b
1 -
a
a
× 30
gdzie "N" stanowi teoretyczną ilość dni, "a" jest zmianą procentową kosztów utrzymania w miejscu zatrudnienia + 1, oraz "b" stanowi próg wrażliwości + 1.
2.
Na podstawie teoretycznej ilości dni, początek obowiązywania współczynników ustala się w następujący sposób:
- na pierwszy dzień miesiąca w odniesieniu do miejsc zatrudnienia, dla których data teoretyczna przypada pomiędzy dwudziestym drugim dniem poprzedniego miesiąca a szóstym dniem danego miesiąca, oraz
- na szesnasty dnia miesiąca w odniesieniu do miejsc zatrudnienia, dla których data teoretyczna przypada pomiędzy siódmym a dwudziestym pierwszym dniem danego miesiąca.
Początek obowiązywania współczynników w żadnym przypadku nie może przypadać na 1 ani na 16 grudnia w przypadku tymczasowego dostosowania wysokości wynagrodzeń, lub na 1 ani na 16 czerwca w odniesieniu do dostosowania rocznego.
Rozdział 4 Określanie współczynników korygujących
(Artykuł 64 regulaminu pracowniczego)
Artykuł 9
Na podstawie sprawozdania Urzędu Statystycznego oraz jeśli obiektywne wskaźniki ujawniają znaczące zmniejszenie siły nabywczej w danym miejscu zatrudnienia w porównaniu ze stolicą danego Państwa Członkowskiego, Rada, na wniosek Komisji oraz zgodnie z art. 64 akapit drugi regulaminu pracowniczego podejmuje decyzję o ustaleniu współczynnika korygującego dla tego miejsca.
Rozdział 5 Klauzula wyjątkowa
Artykuł 10
W przypadku poważnego i nagłego pogorszenia się sytuacji gospodarczej oraz społecznej we Wspólnocie, stwierdzonego na podstawie danych przedłożonych Komisji, przedkłada ona po przewidzianej w regulaminie pracowniczym konsultacji z innymi instytucjami odpowiednie propozycje, w sprawie których Rada stanowi większością kwalifikowaną po konsultacji z innymi zainteresowanymi instytucjami, zgodnie z procedurą określoną w art. 24 ust. 1 akapit drugi Traktatu ustanawiającego jedną Radę i jedną Komisję Wspólnot Europejskich.
Rozdział 6 Zadania Urzędu Statystycznego Wspólnot Europejskich oraz relacje z krajowymi urzędami statystycznymi Państw Członkowskich
Artykuł 11
Zadaniem Urzędu Statystycznego Wspólnot Europejskich jest monitorowanie jakości podstawowych danych oraz metod statystycznych wykorzystywanych do opracowywania współczynników branych pod uwagę przy dostosowywaniu wysokości wynagrodzeń.
Przeprowadza on w szczególności wszelkie oceny lub badania wymagane w odniesieniu do takiego monitorowania.
Artykuł 12
W marcu każdego roku Urząd Statystyczny powołuje grupę roboczą składającą się z ekspertów pochodzących z urzędów krajowych, zwanych dalej "Grupą Roboczą ds. Art. 65 Regulaminu Pracowniczego".
Podczas posiedzenia badane są wszystkie problemy statystyczne dotyczące wskaźników szczególnych, zwłaszcza problemy związane z obliczaniem tych wskaźników w stawkach netto.
Podczas posiedzeń przekazuje się również:
- dane w sprawie tendencji dotyczących godzin pracy w administracjach centralnych,
- informacje, na podstawie których opracowywane są prognozy zmian w sile nabywczej do celów tymczasowego dostosowania wysokości wynagrodzeń.
Artykuł 13
Przynajmniej raz w roku, najpóźniej we wrześniu, Urząd Statystyczny powołuje grupę roboczą składającą się z ekspertów pochodzących z urzędów krajowych zwaną dalej "Grupą Roboczą ds. Art. 64 Regulaminu Pracowniczego".
Podczas posiedzenia badane są wszelkie problemy statystyczne dotyczące określenia wspólnego współczynnika oraz parytetów siły nabywczej.
Artykuł 14
Każde Państwo Członkowskie powiadamia Urząd Statystyczny o wszelkich czynnikach wywierających bezpośrednio lub pośrednio wpływ na skład oraz zmiany w wynagrodzeniu urzędników administracji centralnej.
Rozdział 7 Przepisy końcowe oraz klauzula rewizyjna
Artykuł 15 (88)
1.
Przepisy niniejszego załącznika stosuje się od dnia 1 lipca 1991 r. do dnia 30 czerwca 2003 r.
2.
Zostaną one poddane przeglądowi na koniec piątego roku oraz zmienione w razie potrzeby na podstawie sprawozdania przekazanego Parlamentowi Europejskiemu i Radzie oraz na podstawie wniosku Komisji, po konsultacji z pozostałymi instytucjami na podstawie przepisów regulaminu pracowniczego.
--------------------------------------------------
II
Warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich
Tytuł I Przepisy ogólne.
Tytuł II Personel tymczasowy
Rozdział 1: Przepisy ogólne
Rozdział 2: Prawa i obowiązki
Rozdział 3: Warunki zatrudnienia
Rozdział 4: Warunki pracy
Rozdział 5: Wynagrodzenie i zwrot kosztów
Rozdział 6 Świadczenia z tytułu zabezpieczenia społecznego
Sekcja A Ubezpieczenie z tytułu choroby i wypadku, świadczenia z tytułu zabezpieczenia społecznego
Sekcja B Ubezpieczenie na wypadek inwalidztwa i śmierci
Sekcja C Emerytura za wysługę lat i odprawa
Sekcja D Finansowanie systemu ubezpieczenia na wypadek inwalidztwa i ubezpieczenia na życie oraz systemu emerytalnego
Sekcja E Rozpatrywanie roszczeń personelu tymczasowego
Sekcja F Wypłata świadczeń
Sekcja G Wstąpienie przez Wspólnoty w prawa wierzyciela
Rozdział 7: Zwrot nadpłaconych kwot
Rozdział 8: Środki prawne
Rozdział 9: Rozwiązanie stosunku pracy
Tytuł III: Personel pomocniczy
Rozdział 1: Przepisy ogólne
Rozdział 2: Prawa i obowiązki
Rozdział 3: Warunki. zatrudnienia
Rozdział 4: Warunki pracy
Rozdział 5: Wynagrodzenie i zwrot kosztów
Rozdział 6: Świadczenia z tytułu zabezpieczenia społecznego
Rozdział 7: Zwrot nadpłaconych kwot
Rozdział 8: Środki prawne
Rozdział 9: Rozwiązanie stosunku pracy
Tytuł IV: Personel miejscowy
Tytuł V: Specjalni doradcy
Tytuł VI: (uchylony)
Tytuł VII: Przepisy przejściowe
Tytuł VIII: Przepisy końcowe
Tytuł I
Przepisy ogólne
Artykuł 1 (18)
Warunki zatrudnienia odnoszą się do pracowników zatrudnionych przez Wspólnoty na podstawie umowy.
Do pracowników tych zalicza się:
- personel tymczasowy,
- personel pomocniczy,
- personel miejscowy,
- specjalnych doradców.
Artykuł 2 (18)
Do celów niniejszych warunków zatrudnienia przez "personel tymczasowy" rozumie się:
a) personel zatrudniony na stanowisku, które znajduje się na liście stanowisk załączonej do sekcji budżetu odnoszącej się do każdej instytucji i które władze budżetowe zaklasyfikowały jako stanowisko tymczasowe;
b) personel zatrudniony tymczasowo na stałym stanowisku znajdującym się na liście stanowisk załączonej do sekcji budżetu właściwej dla każdej instytucji;
c) personel, z wyłączeniem urzędników Wspólnot, zatrudniony do pomocy osobie pełniącej urząd przewidziany w Traktatach ustanawiających Wspólnoty lub Traktacie ustanawiającym jedną Radę i jedną Komisję Wspólnot Europejskich, lub wyłonionym w drodze wyborów przewodniczącemu jednej z instytucji lub organów Wspólnot, bądź przewodniczącemu jednej z grup politycznych w Parlamencie Europejskim;
d) personel zatrudniony tymczasowo na stałym stanowisku opłacanym ze środków na badania i inwestycje, znajdującym się na liście stanowisk załączonej do budżetu właściwej dla danej instytucji.
Artykuł 3
Do celów niniejszych warunków zatrudnienia przez "personel pomocniczy" rozumie się:
a) personel zatrudniony, w ramach limitów określonych w art. 52, na pełny etat lub na część etatu w instytucji, lecz któremu nie powierzono stanowiska znajdującego się na liście stanowisk załączonej do sekcji budżetu właściwej dla tej instytucji;
b) personel zatrudniony, po zbadaniu możliwości tymczasowego wyznaczenia na to stanowisko urzędników danej instytucji, w celu zastąpienia niektórych osób, które nie są w stanie w danej chwili pełnić swoich obowiązków, a mianowicie:
- urzędników lub personel tymczasowy kategoriach B, C lub D lub w służbie językowej,
- w drodze wyjątku urzędników lub personel tymczasowy kategorii A, poza osobami w stopniu A 1 lub A 2, zajmujących wysoce wyspecjalizowane stanowiska;
tacy pracownicy są opłacani ze środków ogólnych przeznaczonych na ten cel w ramach sekcji budżetu odnoszącej się do instytucji.
Artykuł 4 (8) (18) (24)
Do celów niniejszych warunków zatrudnienia przez "personel miejscowy" rozumie się personel zatrudniony zgodnie z miejscową praktyką do prac fizycznych lub usługowych, któremu powierzono stanowisko nieznajdujące się na liście stanowisk dołączonej do sekcji budżetu odnoszącej się do każdej instytucji i opłacany ze środków ogólnych przeznaczonych na ten cel zgodnie z tą sekcją budżetu.
W drodze wyjątku, personel zatrudniony w celu spełniania obowiązków kierowniczych w biurach prasowych i informacji przy Komisji Wspólnot Europejskich, może być również uważany za personel miejscowy.
W miejscach pracy poza państwami Wspólnoty, personel zatrudniony do pełnienia obowiązków innych niż wymienione w akapicie pierwszym, które w interesie służby nie mogą być przydzielone urzędnikowi lub pracownikowi mającemu inne kompetencje w rozumieniu art. 1, może być uważany za personel miejscowy.
Artykuł 5
Do celów niniejszych warunków zatrudnienia przez "specjalnego doradcę" rozumie się osobę, która z tytułu szczególnych kwalifikacji, pomimo wykonywania pracy zarobkowej w innym charakterze, zaangażowana jest do pomocy jednej z instytucji Wspólnot regularnie lub na czas określony i która opłacana jest ze środków ogólnych przeznaczonych na ten cel zgodnie z sekcją budżetu odnoszącą się do instytucji, dla której świadczy usługi.
Artykuł 6
Każda instytucja określa, kto jest upoważniony do zawarcia umów, o których mowa w art. 1.
Przepisy art. 1 akapit drugi i art. 2 akapit drugi regulaminu pracowniczego stosuje się na zasadzie analogii.
Artykuł 7 (8)
Pracownik zatrudniony na dłużej niż jeden rok lub na czas nieokreślony jest uprawniony do głosowania w wyborach i stawania do wyborów komitetu pracowniczego przewidzianego w art. 9 regulaminu pracowniczego.
Pracownik, zatrudniony na mniej niż jeden rok, jest także uprawniony do głosowania, jeżeli był zatrudniony co najmniej sześć miesięcy.
Dana instytucja lub komitet pracowniczy mogą przeprowadzać konsultacje ze Wspólnym Komitetem przewidzianym w art. 9 regulaminu pracowniczego w kwestiach natury ogólnej odnoszących się do pracowników, wobec których stosuje się art. 1.
Artykuł 7a (8)
Artykuł 24a regulaminu pracowniczego stosuje się wobec pracowników, o których mowa w art. 1.
Tytuł II
Personel tymczasowy
Artykuł 8 (18) (44)
Personel tymczasowy, wobec którego stosuje się art. 2 lit. a), może być zatrudniony na czas określony lub nieokreślony.
Pracowników personelu tymczasowego, wobec których stosuje się art. 2 lit. b), zatrudnia się na nie więcej niż dwa lata, a ich umowa może być przedłużona nie więcej niż jeden raz, na maksymalny okres jednego roku.
Z końcem tego okresu przestają być zatrudnieni jako personel tymczasowy.
Po wygaśnięciu umowy tacy pracownicy mogą być wyznaczeni na stałe stanowiska pracy w instytucjach tylko w przypadku, jeśli są mianowani na urzędników zgodnie z regulaminem pracowniczym.
Pracownicy personelu tymczasowego, wobec których stosuje się art. 2 lit. c), zatrudniani są na czas nieokreślony.
Pracownicy personelu tymczasowego, wobec których stosuje się art. 2 lit. d), zatrudniani są na następujących warunkach:
- pracownicy personelu tymczasowego kategorii A lub B wykonujący obowiązki wymagające kwalifikacji naukowych lub technicznych zatrudniani są na okres nieprzekraczający pięciu lat; ich umowy o pracę mogą być przedłużane;
- pracownicy kategorii A lub B wykonujący obowiązki administracyjne zatrudniani są na czas nieokreślony;
- pracownicy kategorii C lub D zatrudniani są na czas nieokreślony lub określony.
Umowy pracowników personelu tymczasowego, zatrudnionych na czas określony, wobec których stosuje się art. 2 lit. a) lub art. 2 lit. d), nie mogą być przedłużane w tej samej formie więcej niż jeden raz.
Każde następne przedłużenie umowy następuje na czas nieokreślony.
Artykuł 9
Pracowników personelu tymczasowego zatrudnia się jedynie w celu obsadzania, zgodnie z niniejszym tytułem, wakujących stanowisk znajdujących się na liście stanowisk załączonej do sekcji budżetu właściwej dla każdej instytucji.
Artykuł 10 (77)
Artykuł 1a, art. 5 ust. 1, 2 i 4 oraz art. 7 regulaminu pracowniczego dotyczące równego traktowania urzędników, klasyfikacji stanowisk według kategorii, obowiązków, grup zaszeregowania i przydzielania urzędników na stanowiska, stosuje się na zasadzie analogii.
Grupa zaszeregowania i stopień, na które zatrudniany jest pracownik personelu tymczasowego, określone są w umowie.
Przydzielanie pracowników personelu tymczasowego na stanowisko wyższe, niż to, na którym byli zatrudnieni, zapisane jest w aneksie do umowy.
Artykuły 93–101 regulaminu pracowniczego i załącznik I B do regulaminu pracowniczego stosuje się na zasadzie analogii wobec pracowników personelu tymczasowego Komisji, którzy zajmują stanowiska z zakresu atomistyki wymagające kwalifikacji naukowych lub technicznych i są opłacani ze środków budżetu na badania naukowe i inwestycje .
Personel tymczasowy, do którego stosuje się poprzedni ustęp, jest wliczany do maksymalnej liczby ustalonej zgodnie z art. 93 akapit drugi regulaminu pracowniczego.
Rozdział 2
Prawa i obowiązki
Artykuł 11 (44)
Przepisy art. 11–26 regulaminu pracowniczego, dotyczące praw i obowiązków urzędników, stosuje się na zasadzie analogii.
Jednakże w przypadku gdy członek personelu tymczasowego zawiera umowę na czas określony, okres urlopu z przyczyn osobistych, o którym mowa w art. 15 akapit drugi, nie przekracza okresu pozostałego do końca umowy.
Wszelkie decyzje wymagające naprawienia szkód poniesionych przez Wspólnoty na skutek niewłaściwego postępowania, zgodnie z art. 22 regulaminu pracowniczego, podejmują organ, o którym mowa w art. 6 akapit pierwszy, po spełnieniu formalności przewidzianych na wypadek zwolnienia z powodu ciężkiego uchybienia służbowego.
Decyzje odnoszące się do poszczególnych członków personelu tymczasowego ogłasza się zgodnie z art. 25 akapit drugi regulaminu pracowniczego.
Rozdział 3
Warunki zatrudnienia
Artykuł 12 (77)
1.
Zatrudnienie personelu tymczasowego ma na celu zapewnienie instytucji usług osób o najwyższych umiejętnościach, wydajności i integralności, rekrutowanych spomiędzy obywateli Państw Członkowskich Wspólnot z uwzględnieniem możliwie szerokiego zakresu geograficznego.
Personel tymczasowy wybiera się bez względu na rasę, poglądy polityczne, filozoficzne lub religijne, płeć lub orientację seksualną i bez odniesienia do stanu cywilnego i sytuacji rodzinnej.
2.
Członek personelu tymczasowego może zostać zatrudniony tylko pod warunkiem, że:
a) jest obywatelem jednego z Państw Członkowskich Wspólnot, poza wyjątkiem zatwierdzonym przez organ, o którym mowa w art. 6 akapit pierwszy, i posiada pełne prawa obywatelskie;
b) spełnił wszelkie nałożone prawem obowiązki dotyczące służby wojskowej;
c) przedstawi odpowiednie referencje potwierdzające posiadanie odpowiednich cech charakteru do wykonywania obowiązków;
d) jest wystarczająco sprawny fizycznie, aby wykonywać swoje obowiązki;
e) przedstawi dowód dogłębnej znajomości jednego z języków Wspólnot i dostatecznej znajomości innego języka Wspólnot w zakresie koniecznym do pełnienia obowiązków.
Artykuł 13 (46)
Przed zatrudnieniem członek personelu tymczasowego poddany zostaje badaniom medycznym wykonanym przez lekarza danej instytucji w celu stwierdzenia, że spełnia wymogi art. 12 ust. 2 lit. d).
Artykuł 33 regulaminu pracowniczego stosuje się na zasadzie analogii.
Artykuł 14 (24) (44)
Członek personelu tymczasowego może zostać zobowiązany do odbycia okresu próbnego nieprzekraczającego sześciu miesięcy.
Jeśli w trakcie okresu próbnego członek personelu tymczasowego nie może wypełniać obowiązków z powodu choroby lub wypadku przez okres co najmniej jednego miesiąca, organ upoważniony do zawarcia umowy może odpowiednio przedłużyć okres próbny o okres odpowiadającemu okresowi niemożności wypełniania obowiązków.
Nie później niż na jeden miesiąc przed zakończeniem okresu próbnego sporządza się sprawozdanie dotyczące umiejętności wypełniania przez członka personelu tymczasowego obowiązków związanych ze stanowiskiem, a także jego zachowania i wydajności.
Takie sprawozdanie przedstawia się osobie zainteresowanej, która ma prawo złożyć uwagi na piśmie.
Zwalnia się członka personelu tymczasowego, którego praca nie okazała się odpowiednia na tyle, aby uzasadnić jego pozostanie na stanowisku.
Sprawozdanie dotyczące członka personelu tymczasowego w okresie próbnym może być sporządzone w dowolnym czasie podczas okresu próbnego, jeśli jego praca w oczywisty sposób nie spełnia wymagań.
Sprawozdanie przedstawia się osobie zainteresowanej, która ma prawo do złożenia uwag na piśmie.
Na podstawie sprawozdania organ uprawniony do zawierania umów może podjąć decyzję o zwolnieniu członka personelu tymczasowego przed upływem okresu próbnego z zachowaniem jednomiesięcznego okresu wypowiedzenia; okres służby nie może jednak przekroczyć normalnego okresu próbnego.
Zwolniony członek personelu tymczasowego uprawniony jest do rekompensaty równej jednej trzeciej wynagrodzenia zasadniczego za przepracowany miesiąc okresu próbnego.
Artykuł 15 (46)
1.
Personel tymczasowy wstępnie dzieli się na grupy zaszeregowania zgodnie z art. 32 regulaminu pracowniczego.
Jeśli członek personelu tymczasowego przydzielony jest na stanowisko odpowiadające wyższej grupie zaszeregowania, jak przewidziano w art. 10 akapit trzeci, to jego grupę zaszeregowania określa się zgodnie z art. 46 regulaminu pracowniczego.
2.
Przepisy art. 43 regulaminu pracowniczego dotyczące sprawozdań stosuje się na zasadzie analogii wobec pracowników w rozumieniu art. 2 lit. a), c) i d).
Rozdział 4
Warunki pracy
Artykuł 16 (7) (46)
Artykuły 55–61 regulaminu pracowniczego dotyczące czasu pracy, nadgodzin, pracy zmianowej, gotowości do pracy w miejscu pracy lub w domu, urlopu i dni wolnych od pracy stosuje się na zasadzie analogii.
Płatne zwolnienie chorobowe przewidziane w art. 59 regulaminu pracowniczego nie przekracza jednak trzech miesięcy lub czasu przepracowanego przez członka personelu tymczasowego, jeśli jest dłuższy.
Zwolnienie to nie wykracza poza termin, do którego miała trwać umowa.
Po upływie tych terminów, pracownika, którego umowa nie ulega rozwiązaniu, mimo że nie jest on w stanie podjąć swoich obowiązków, przenosi się na urlop bezpłatny.
Jeśli jednak pracownik zachoruje na chorobę zawodową lub ulegnie wypadkowi przy pełnieniu obowiązków, otrzymuje pełne wynagrodzenie przez okres niezdolności do pracy do czasu przyznania renty inwalidzkiej na mocy art. 33.
Artykuł 17 (44)
W wyjątkowych przypadkach członek personelu tymczasowego może na własną prośbę otrzymać bezpłatny urlop z ważnych powodów osobistych.
Organ, o którym mowa w art. 6 akapit pierwszy, określa długość takiego urlopu, który nie może przekroczyć jednej czwartej okresu dotychczas przepracowanego przez pracownika lub:
- trzech miesięcy, jeśli staż pracy pracownika wynosi mniej niż cztery lata,
- sześciu miesięcy we wszystkich innych przypadkach.
Długość urlopu przyznanego zgodnie z powyższym ustępem nie liczy się do celów stosowania art. 20 akapit trzeci.
Zawiesza się członkostwo w systemie zabezpieczenia społecznego przewidzianym w art. 28 członkowi personelu tymczasowego, który przebywa na urlopie bezpłatnym.
Jednakże członek personelu tymczasowego, który dostarczy dowody, iż nie jest objęty żadnym innym powszechnym systemem ubezpieczeń od ryzyka określonego w art. 28, może, nie później niż w terminie miesiąca następującego po miesiącu, w którym rozpoczął się urlop bezpłatny, wystąpić o dalsze objęcie systemem zabezpieczenia zgodnie z tym artykułem, pod warunkiem że ponosi on połowę kosztów składek wymaganych do pokrycia ryzyka określonego w art. 28, na czas trwania urlopu; składki pracownika są obliczane w odniesieniu do jego ostatniego wynagrodzenia zasadniczego.
Ponadto członek personelu tymczasowego, wobec którego stosuje się art. 2 lit. c) lub d), który udowodni, że nie może nabywać uprawnień do świadczeń emerytalnych w ramach żadnego innego systemu emerytalnego, może wnieść o kontynuację nabywania uprawnień do świadczeń emerytalnych w czasie bezpłatnego urlopu, pod warunkiem że ponosi koszty związane z udziałem własnym równym trzykrotnej składce ustanowionej w art. 41; składki te są obliczane na podstawie wynagrodzenia podstawowego właściwego dla jego grupy zaszeregowania i stopnia.
Artykuł 18 (44)
Członkowi personelu tymczasowego powołanemu do odbycia służby wojskowej, służby zastępczej, ćwiczeń rezerwy lub ponownie powołanemu do pełnienia służby w siłach zbrojnych, przyznaje się urlop na czas pełnienia tej służby; dla personelu tymczasowego zatrudnionego na czas określony taki urlop w żadnym przypadku nie może przekroczyć czasu trwania umowy.
Członek personelu tymczasowego powołany do pełnienia służby wojskowej lub służby zastępczej nie otrzymuje wynagrodzenia, ale na mocy niniejszych warunków zatrudnienia zachowuje prawo do awansu do wyższej grupy zarachowania.
Zachowuje także prawo do emerytury za wysługę lat, jeśli po odbyciu służby wojskowej lub służby zastępczej opłaci wstecznie swoje składki emerytalne.
Członek personelu pomocniczego, powołany na ćwiczenia rezerwy lub ponownie powołany do pełnienia służby w siłach zbrojnych, otrzymuje w okresie ćwiczeń lub ponownego pełnienia służby wynagrodzenie pomniejszone o sumę równą wartości otrzymywanego żołdu.
Rozdział 5
Wynagrodzenie i zwrot kosztów
Artykuł 19
Wynagrodzenie personelu tymczasowego składa się z wynagrodzenia podstawowego, dodatku rodzinnego i innych dodatków.
Artykuł 20
(18) (19) (23) (24) (27) (30) (31) (32) (34) (35) (36) (37) (38) (41) (42) (43) (44) (45) (62) (63)
Artykuły 63, 64, 65, i 65a regulaminu pracowniczego dotyczące waluty, w której wyraża się wynagrodzenie oraz dostosowanie tego wynagrodzenia, stosuje się na zasadzie analogii.
Artykuły 66, 67, 70 i 70a regulaminu pracowniczego dotyczące wypłacenia na wypadek śmierci wynagrodzenia podstawowego, dodatku rodzinnego, dodatku zagranicznego za rozłąkę i dodatku edukacyjnego stosuje się na zasadzie analogii.
Przepisy art. 66a regulaminu pracowniczego o wkładzie tymczasowym stosuje się na zasadzie analogii do personelu tymczasowego.
Członek personelu tymczasowego, który przepracował na jednym stopniu w swojej grupie zaszeregowania dwa lata, zostaje automatycznie przeniesiony na następny stopień tej grupy zaszeregowania.
Artykuł 21
Artykuły 1, 2, 3, 4 i 4a załącznika VII do regulaminu pracowniczego odnoszące się do wypłaty dodatków rodzinnych, dodatku zagranicznego za rozłąkę i tymczasowych dodatków ryczałtowych stosuje się na zasadzie analogii.
Artykuł 22
Z zastrzeżeniem art. 23–26, członek personelu tymczasowego uprawiony jest, zgodnie z art. 5–15 załącznika VII do regulaminu pracowniczego, do zwrotu kosztów poniesionych z tytułu podjęcia zatrudnienia, przeniesienia lub odejścia ze służby, a także zwrotu kosztów poniesionych w trakcie lub w związku z wykonywaniem obowiązków.
Artykuł 23
Członek personelu tymczasowego zatrudniony na czas określony nie krótszy niż 12 miesięcy lub uznany przez organy, o których mowa w art. 6 akapit pierwszy, za zatrudnionego na taki okres, jeśli jego umowa opiewa na czas nieokreślony, uprawniony jest, zgodnie z art. 9 załącznika VII do regulaminu pracowniczego, do zwrotu kosztów poniesionych z tytułu przeprowadzki.
Artykuł 24 (10) (44) (78) (81)
1.
Członek personelu tymczasowego zatrudniony na czas określony nie krótszy niż jeden rok lub uznany przez organ, o którym mowa w art. 6 akapit pierwszy, za zatrudnionego na taki sam okres, jeśli jego umowa opiewa na czas nieokreślony, otrzymuje dodatek na zagospodarowanie przewidziany w art. 5 załącznika VII do regulaminu pracowniczego, wynoszący za przewidywany okres służby:
lecz krótszy niż dwa lata _BAR_ do jednej trzeciej _BAR_ stawki ustanowionej w art. 5 załącznika VII do regulaminu pracowniczego, _BAR_
nie krótszy niż dwa lata, _BAR_ lecz krótszy niż trzy lata _BAR_
trzy lata lub dłużej– _BAR_ do trzech trzecich _BAR_
2.
Dodatek z tytułu przeprowadzki przewidziany w art. 6 załącznika VII do regulaminu pracowniczego przyznaje się pracownikowi personelu tymczasowego, który przepracował cztery lata.
Pracownik, który przepracował więcej niż jeden rok, ale mniej niż cztery lata, otrzymuje dodatek z tytułu przeprowadzki proporcjonalny do długości okresu służby bez uwzględniania niepełnych lat.
3.
Jednakże dodatek na zagospodarowanie przewidziany w ust. 1 i dodatek z tytułu przeprowadzki przewidziany w ust. 2 wynoszą nie mniej niż:
- 917,21 EUR dla pracownika uprawnionego do otrzymywania dodatku na gospodarstwo domowe, i
- 545,37 EUR dla pracownika nieuprawnionego do otrzymywania dodatku na gospodarstwo domowe.
W przypadkach gdy małżonkowie są członkami personelu tymczasowego i obojgu przysługuje prawo do otrzymywania dodatku na zagospodarowanie lub dodatku z tytułu przeprowadzki, dodatek ten będzie wypłacany małżonkowi, którego wynagrodzenie podstawowe jest wyższe.
Artykuł 25 (8) (44)
Stosuje się art. 10 załącznika VII do regulaminu pracowniczego dotyczący dziennych diet służbowych.
Jednakże kiedy członek personelu tymczasowego zatrudniony na czas określony krótszy niż 12 miesięcy, lub gdy władze określone w art. 6 uznały go za zatrudnionego na okres równoważny, posiada umowę na czas nieokreślony i przedstawi dowody, że nie może nadal mieszkać w swoim miejscu zamieszkania, jest uprawniony do otrzymywania dziennej diety służbowej na czas trwania umowy lub okres nie dłuższy niż jeden rok.
Artykuł 26
Artykuł 8 załącznika VII do regulaminu pracowniczego dotyczący rocznej wypłaty zwrotu kosztów poniesionych z tytułu podróży z miejsca zatrudnienia do miejsca pochodzenia stosuje się jedynie wobec pracownika personelu tymczasowego, który odbył nie mniej niż dziewięć miesięcy służby.
Artykuł 27
Artykuły 16 i 17 załącznika VII do regulaminu pracowniczego dotyczące wypłaty należnych kwot stosuje się na zasadzie analogii.
Rozdział 6
Świadczenia z tytułu zabezpieczenia społecznego
Sekcja A
Ubezpieczenie z tytułu choroby i wypadku, świadczenia z tytułu zabezpieczenia społecznego
Artykuł 28 (18) (44) (46)
Artykuły 72 i 73 regulaminu pracowniczego odnoszące się do ochrony na wypadek choroby i wypadku stosuje się na zasadzie analogii do personelu tymczasowego w okresie zatrudnienia, zwolnienia lekarskiego i okresów urlopów bezpłatnych określonych w art. 11 i 17 zgodnie z warunkami w nich ustanowionymi; art. 72 regulaminu pracowniczego odnoszący się ubezpieczenia chorobowego stosuje się na zasadzie analogii wobec pracowników personelu tymczasowego otrzymujących rentę inwalidzką i pracowników otrzymujących rentę rodzinną.
Artykuł 72 stosuje się również wobec pracowników otrzymujących emeryturę za wysługę lat, o których mowa w art. 39 ust. 2.
Jeżeli jednak badanie lekarskie przewidziane w art. 13 wykaże, że pracownik cierpi na chorobę lub inwalidztwo, organ, o którym mowa w art. 6 akapit pierwszy, może podjąć decyzję o wyłączeniu kosztów poniesionych z tytułu takiej choroby lub inwalidztwa ze zwrotu kosztów przewidzianych w art. 72 regulaminu pracowniczego.
Jeśli członek personelu tymczasowego udowodni, że nie może zostać objęty ochroną w ramach innego ubezpieczenia chorobowego przewidzianego prawem lub regulaminem, może on, na wniosek złożony najpóźniej w ciągu miesiąca następującego po rozwiązaniu umowy, kontynuować ubezpieczenie z tytułu choroby przewidziane w ust. 1, przez okres nie dłuższy niż sześć miesięcy po rozwiązaniu umowy.
Składki przewidziane w art. 72 ust. 1 regulaminu pracowniczego oblicza się w oparciu o ostatnie wynagrodzenie podstawowe pracownika, który pokrywa połowę składek.
Organ powołujący może, po konsultacji z urzędnikiem medycznym instytucji, zdecydować, że termin jednego miesiąca, w ciągu którego należy złożyć wniosek i sześciomiesięczny limit przewidziany w akapicie powyżej, nie mają zastosowania, jeżeli pracownik cierpi na poważną lub przewlekłą chorobę nabytą w trakcie zatrudnienia, którą zgłosił instytucji przed upływem sześciomiesięcznego okresu przewidzianego w akapicie powyżej, pod warunkiem że podda się badaniu lekarskiemu zorganizowanemu przez instytucję.
Artykuł 28a (46) (78) (81)
1.
Były członek personelu tymczasowego, który staje się bezrobotnym w momencie zakończenia służby w instytucji Wspólnot Europejskich:
- który nie otrzymuje emerytury za wysługę lat lub renty inwalidzkiej od Wspólnot Europejskich,
- którego służba nie zakończyła się w wyniku rezygnacji lub unieważnienia umowy z powodów dyscyplinarnych,
- który przepracował co najmniej sześć miesięcy,
- i który jest mieszkańcem jednego z Państw Członkowskich Wspólnot,
jest uprawniony do miesięcznego zasiłku dla bezrobotnych zgodnie z warunkami ustanowionymi poniżej.
W przypadku gdy powyższemu pracownikowi przysługuje zasiłek dla bezrobotnych z krajowego systemu ubezpieczeniowego, ma on obowiązek powiadomić o tym byłego pracodawcę, który z kolei przekazuje tę informację dalej do Komisji.
W takiej sytuacji z zasiłku dla bezrobotnych wypłacanego na mocy ust. 3 potrąca się odpowiednią kwotę.
2.
Prawo do otrzymywania zasiłku dla bezrobotnych uzależnione jest od tego, czy były członek personelu tymczasowego:
a) na własny wniosek zostaje zarejestrowany jako bezrobotny w urzędzie pracy Państwa Członkowskiego, w którym zamieszkuje;
b) spełnia wymogi ustanowione w oparciu o prawo Państwa Członkowskiego odnośnie do osób otrzymujących zasiłek;
c) każdego miesiąca przedstawia byłemu pracodawcy zaświadczenie z właściwego urzędu pracy w danym kraju, będące dowodem na to, że spełnia wymogi i warunki określone w lit. a) i b), a były pracodawca niezwłocznie przekazuje takie zaświadczenie Komisji.
Wspólnota przyznaje lub utrzymuje zasiłek, nawet jeśli zobowiązania na szczeblu krajowym, o których mowa w lit. b), nie zostały spełnione, w przypadku choroby, wypadku, macierzyństwa, inwalidztwa lub sytuacji uznanej za podobną, lub w przypadku kiedy władze krajowe, właściwe dla spełnienia tych zobowiązań, zwolniły z ich spełnienia.
Komisja, po otrzymaniu opinii komitetu ekspertów, ustanawia wedle własnego uznania przepisy niezbędne do stosowania tego artykułu.
3.
Zasiłek dla bezrobotnych ustala się na podstawie wynagrodzenia podstawowego osiągniętego przez byłego członka personelu tymczasowego w momencie zakończenia służby.
Zasiłek ten ustala się na:
- 60 % wynagrodzenia podstawowego na początkowy okres 12 miesięcy,
- 45 % wynagrodzenia podstawowego na okres od 13 do 18 miesiąca,
- 30 % wynagrodzenia podstawowego na okres od 19 do 24 miesiąca.
Kwota zasiłku musi mieścić się w przedziale od 743,68 EUR do 1 487,36 EUR.
Niższe i wyższe kwoty, o których mowa powyżej, podlegają corocznej kontroli przeprowadzanej przez Radę na podstawie propozycji Komisji.
4.
Zasiłek dla bezrobotnych wypłaca się byłemu członkowi personelu tymczasowego przez okres do 24 miesięcy od momentu zakończenia służby.
Wypłata zasiłku zostanie wstrzymana, jeśli w ciągu tego okresu były członek personelu tymczasowego przestanie spełniać warunki przewidziane w ust. 1 i 2.
Wypłata zasiłku zostanie wznowiona, jeśli przed końcem tego okresu były członek personelu tymczasowego ponownie zacznie spełniać wspomniane warunki, przy czym nie nabył prawa do pobierania państwowego zasiłku dla bezrobotnych.
5.
Były członek personelu tymczasowego, który jest uprawniony do zasiłku dla bezrobotnych, może również ubiegać się o dodatki rodzinne określone w art. 67 regulaminu pracowniczego.
Dodatek na gospodarstwo domowe oblicza się na podstawie zasiłku dla bezrobotnych zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 1 załącznika VII do regulaminu pracowniczego.
Były członek personelu tymczasowego ma obowiązek złożyć deklarację o wszelkich zasiłkach tego samego rodzaju wypłacanych z innych źródeł jemu samemu lub małżonkowi; zasiłki te odlicza się od zasiłków wypłacanych na podstawie niniejszego artykułu.
Były członek personelu tymczasowego, któremu zgodnie z art. 72 regulaminu pracowniczego przysługuje zasiłek dla bezrobotnych, może również ubiegać się o ubezpieczenie chorobowe, przy czym nie jest on zobowiązany do płacenia składek.
6.
Współczynnik korygujący dla Państwa Członkowskiego, w którym zamieszkuje były członek personelu tymczasowego zgodnie z przedstawionymi przez niego dowodami, stosuje się do obliczania zasiłku dla bezrobotnych i dodatku rodzinnego.
Współczynnik korygujący stosowany do zasiłku dla bezrobotnych zawsze wynika z ostatniej corocznej rewizji.
Te kwoty Komisja wypłaca w walucie kraju zamieszkania; przeliczane są według kursu wymiany przewidzianego w art. 63 akapit drugi regulaminu pracowniczego.
7.
Członek personelu tymczasowego pokrywa 1/3 ubezpieczenia od bezrobocia.
Składka ta wynosi 0,4 % wynagrodzenia podstawowego osoby zainteresowanej bez uwzględniania współczynników korygujących przewidzianych w art. 64 regulaminu pracowniczego dla urzędników.
Składka ta będzie potrącana każdego miesiąca z wynagrodzenia osoby zainteresowanej i wraz z pozostałą częścią (2/3) obciążającą zakład pracy wpłacana na Specjalny Fundusz dla Bezrobotnych.
Ten fundusz jest wspólny dla instytucji, które co miesiąc wpłacają składki do Komisji, w terminie nie późniejszym niż osiem dni po wypłacie wynagrodzeń.
Wszelkie wydatki wynikające z zastosowania niniejszego artykułu zatwierdza i pokrywa Komisja zgodne z przepisami regulaminu finansowego stosowanego do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich.
8.
Zasiłki dla bezrobotnych wypłacane byłemu członkowi personelu tymczasowego, który jest bezrobotny, podlegają rozporządzeniu (EWG, Euratom, EWWiS) nr 260/68 ustanawiającemu warunki i procedurę stosowania podatku na rzecz Wspólnot Europejskich.
9.
Służby krajowe odpowiedzialne za zatrudnienie i bezrobocie, działając zgodnie z ustawodawstwem krajowym, aktywnie współpracują z Komisją w celu zapewnienia właściwego stosowania niniejszego artykułu.
10.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu podlegają zasadom ustanowionym przez wspólne porozumienie pomiędzy instytucjami Wspólnot, po otrzymaniu opinii Komitetu ds. Regulaminu Pracowniczego, bez uszczerbku dla przepisów ostatniego akapitu ust. 2.
11.
Rok po wprowadzeniu ubezpieczenia od bezrobocia Komisja przedkłada Radzie pierwsze sprawozdanie z sytuacji finansowej systemu ubezpieczeniowego, a następne w dwuletnich odstępach czasowych.
Jeśli wymaga tego stosowanie systemu, Komisja, niezależnie od powyższego sprawozdania, przedstawia Radzie propozycje dostosowania składek ustalonych w ust. 7.
Rada rozpatruje propozycje zgodnie z warunkami ustanowionymi w akapicie trzecim ust. 3.
Artykuł 29
Artykuł 74 regulaminu pracowniczego dotyczący świadczenia porodowe i art. 75 regulaminu pracowniczego dotyczący przejęcia odpowiedzialności przez instytucję za koszty, o których mowa w tym przepisie, stosuje się na zasadzie analogii.
Artykuł 30
Artykuł 76 regulaminu pracowniczego dotyczący zapomóg, pożyczek lub zaliczek stosuje się na zasadzie analogii do personelu tymczasowego przez okres obowiązywania umowy o pracę lub po jej wygaśnięciu, jeśli, w wyniku poważnej przewlekłej choroby nabytej lub wypadku w okresie zatrudnienia, pracownik nie jest zdolny do pracy i udowodni, że taka choroba lub wypadek nie podlega ubezpieczeniu w ramach innego systemu.
Sekcja B
Ubezpieczenie na wypadek inwalidztwa i śmierci
Artykuł 31
Zgodnie z poniższymi przepisami członkowie personelu tymczasowego są ubezpieczeni na wypadek śmierci lub inwalidztwa powstałego w czasie zatrudnienia.
Wstrzymuje się płatności i świadczenia przewidziane w niniejszej, jeśli wynagrodzenie otrzymywane przez członka personelu z tytułu wykonywania pracy jest zawieszone na mocy niniejszych warunków zatrudnienia.
Artykuł 32 (46)
Jeśli badanie lekarskie przeprowadzone przed zatrudnieniem pracownika wykaże, że cierpi on z powodu choroby lub inwalidztwa, organ, o którym mowa w art. 6 akapit pierwszy, może, w odniesieniu do ryzyka wynikającego z takiej choroby lub inwalidztwa, podjąć decyzję o przyznaniu takiemu pracownikowi gwarantowanych świadczeń z tytułu inwalidztwa lub śmierci jedynie po upływie pięciu lat od daty przystąpienia do służby w danej instytucji.
Pracownikowi przysługuje prawo odwołania się od powyższej decyzji do Komitetu ds. Inwalidztwa przewidzianego w art. 4 ust. 1 regulaminu pracowniczego.
Artykuł 33 (8) (46)
1.
Urzędnikowi, który z powodu całkowitej niezdolności do pracy zmuszony jest przerwać stosunek pracy nawiązany z daną instytucją, przysługuje w tym okresie renta inwalidzka, naliczona w sposób określony poniżej.
Jeśli niezdolność pracownika do pracy powstała na skutek wypadku mającego miejsce w trakcie lub w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych, na skutek choroby zawodowej czy w wyniku aktu poświęcenia dokonanego w interesie publicznym lub narażenia swojego życia dla ratowania innej osoby, to renta inwalidzka wynosi 70 % ostatniego wynagrodzenia podstawowego pracownika tymczasowego.
Jeśli niezdolność pracownika do pracy powstała na skutek jakiekolwiek innej przyczyny, to wysokość renty inwalidzkiej, obliczona w oparciu o wysokość ostatniego wynagrodzenia podstawowego pracownika tymczasowego, jest równa 2 % za każdy rok służby od dnia wstąpienia do tej służby do dnia ukończenia 65 roku życia; stawka ta powiększa się o 2 % za każdy rok służby, za który przysługuje emerytura na mocy art. 11 ust. 2 i 3 załącznika VII do regulaminu pracowniczego oraz o 25 % kwoty z tytułu uprawnień emerytalnych przysługujących w wieku 60 lat, ale suma ta nie może być wyższa niż 70 % ostatniego wynagrodzenia podstawowego pracownika.
Renta inwalidzka wynosi nie mniej niż 120 % kwoty minimum socjalnego określonej w art. 6 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego.
W przypadku niezdolności do pracy umyślnie spowodowanej przez pracownika, organ, o którym mowa w art. 6 akapit pierwszy, może zdecydować o przyznaniu pracownikowi jedynie odprawy przewidzianej w art. 39.
Osoby uprawnione do renty inwalidzkiej mają również prawo do otrzymywania dodatków rodzinnych przewidzianych w art. 67 regulaminu pracowniczego, zgodnie z załącznikiem VII do regulaminu pracowniczego; dodatek na gospodarstwo domowe określa się na podstawie otrzymywanej renty.
2.
Niezdolność do pracy stwierdza Komitet ds. Inwalidztwa określony w art. 9 regulaminu pracowniczego.
3.
Prawo do renty inwalidzkiej przysługuje od dnia następującego po dniu zakończenia zatrudnienia na mocy art. 47 i 48.
4.
Instytucja, o której mowa w art. 43, może w każdym czasie zażądać dowodu, że osoba pobierająca rentę inwalidzką w dalszym ciągu spełnia warunki konieczne do otrzymywania takiej renty.
Uprawnienie do renty ustaje, jeżeli Komitet ds. Inwalidztwa stwierdzi, że warunki te nie są już spełniane.
Jeśli pracownik nie jest ponownie zatrudniony przez Komitet, ma prawo, według swego wyboru do:
- odprawy przewidzianej w art. 39 obliczonej na podstawie rzeczywistej długości służby,
- lub, jeśli jest pracownikiem w rozumieniu art. 2 lit. a), c), lub d) i osiągnął wiek co najmniej 50 lat, do emerytury za wysługę lat zgodnie z rozdziałem 3 tytułu V regulaminu pracowniczego i załącznika VIII do regulaminu pracowniczego.
Do celów obliczania emerytury za wysługę lat wlicza się okres pobierania renty inwalidzkiej bez opłacania przez pracownika zaległych składek.
Artykuł 34 (18) (46)
Osobom wywodzącym swe prawa od zmarłego pracownika, określonym w rozdziale 4 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego, przysługuje renta rodzinna przewidziana w art. 35–38.
W przypadku śmierci byłego pracownika, który otrzymywał rentę inwalidzką, lub byłego pracownika w rozumieniu art. 2 lit. a, c) lub d), otrzymującego emeryturę za wysługę lat, lub który opuścił służbę przed ukończeniem 60 roku życia i zwrócił się z wnioskiem o odroczenie wypłaty emerytury za wysługę lat do pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym osiągnąłby wymagany wiek, osoby wywodzące swe prawa od zmarłego pracownika, określone w rozdziale 4 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego, mają prawo do renty rodzinnej jak przewidziano w tym Załączniku.
Jeśli dłużej niż jeden rok nieznane jest miejsce pobytu członka personelu tymczasowego lub byłego członka personelu tymczasowego pobierającego rentę inwalidzką lub emeryturę za wysługę lat, lub byłego członka personelu tymczasowego, który opuścił służbę przed ukończeniem 60 roku życia i zwrócił się z wnioskiem o wstrzymanie wypłaty emerytury za wysługę lat do pierwszego dnia miesiąca kalendarzowego następującego po tym, w którym osiągnąłby wymagany wiek, przepisy rozdziałów 5 i 6 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego odnoszące się do tymczasowych świadczeń stosuje się na zasadzie analogii do małżonka i osób uznanych za pozostające na jego utrzymaniu.
Artykuł 35
Prawo do otrzymania renty przysługuje od pierwszego dnia miesiąca następującego po tym, w którym nastąpiła śmierć lub, w danym przypadku, pierwszego dnia miesiąca następującego po okresie, w którym owdowiały małżonek, sieroty lub osoby pozostające na utrzymaniu zmarłego otrzymają jego uposażenie na mocy art. 70 regulaminu pracowniczego.
Artykuł 36 (8) (46)
Owdowiałemu małżonkowi pracownika przysługuje renta wdowia zgodnie z rozdziałem 4 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego.
Renta ta nie powinna wynosić mniej niż 35 % ostatniego miesięcznego wynagrodzenia podstawowego otrzymywanego przez pracownika i nie mniej niż kwota minimum socjalnego określonego w art. 6 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego.
W przypadku śmierci pracownika w rozumieniu art. 2 lit. a), c) lub d) wysokość renty wdowiej zwiększa się do 60 % emerytury za wysługę lat, którą otrzymywałby pracownik, gdyby, niezależnie od stażu pracy lub wieku, spełniał warunki do otrzymywania tejże emerytury w chwili śmierci.
Osoba pobierająca rentę wdowią jest uprawniona, na mocy warunków ustanowionych w załączniku VII do regulaminu pracowniczego, do dodatków rodzinnych określonych w art. 67 regulaminu pracowniczego.
Jednakże dodatek na dziecko pozostające na utrzymaniu równy jest podwójnej kwocie dodatku przewidzianego w art. 67 ust. 1 lit. b) regulaminu pracowniczego.
Artykuł 37 (8) (24) (46)
Jeśli pracownik lub osoba uprawniona do emerytury za wysługę lat lub renty inwalidzkiej umiera, nie pozostawiając małżonka uprawnionego do otrzymywania renty rodzinnej, dzieciom będącym na utrzymaniu zmarłego przysługuje renta sieroca zgodnie z art. 80 regulaminu pracowniczego.
To samo prawo przysługuje dzieciom, które spełniają powyższe warunki, w przypadku śmierci lub ponownego małżeństwa małżonka upoważnionego do renty rodzinnej.
Jeśli pracownik lub osoba uprawniona do emerytury za wysługę lat lub renty inwalidzkiej umiera, ale warunki określone w ust. 1 nie zostały spełnione, stosuje się art. 80 akapit trzeci regulaminu pracowniczego.
W przypadku śmierci byłego członka personelu tymczasowego określonego w art. 2 lit. a), c) i d), który wystąpił ze służby przed ukończeniem 60 roku życia i złożył wniosek o zawieszenie emerytury za wysługę lat do pierwszego dnia miesiąca kalendarzowego następującego po miesiącu, w którym osiągnąłby wymagany wiek, dzieci uznane za pozostające na jego utrzymaniu zgodnie z art. 2 załącznika VII do regulaminu pracowniczego mają prawo do renty sierocej na takich samych warunkach jak te, które określone są w powyższych akapitach.
Jeśli małżonek członka personelu tymczasowego lub członka personelu tymczasowego pobierającego emeryturę za wysługę lat lub rentę inwalidzką, niebędący pracownikiem lub członkiem personelu tymczasowego, umiera, to dzieci pozostające na utrzymaniu żyjącego małżonka w rozumieniu art. 2 załącznika VII do regulaminu pracowniczego są uprawnione do renty sierocej ustalonej zgodnie z art. 80 akapit czwarty regulaminu pracowniczego.
Sieroty mogą się ubiegać o dodatek edukacyjny zgodnie z art. 3 załącznika VII do regulaminu pracowniczego.
Artykuł 38
W przypadku rozwodu lub występowania więcej niż jednej kategorii osób pozostałych po zmarłym pracowniku kwalifikujących się do renty rodzinnej, powyższą rentę dzieli się w sposób przewidziany w rozdziale 4 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego.
Artykuł 38a (46)
Zasady odnoszące się do pułapu i podziału określone w art. 81a regulaminu pracowniczego stosuje się na zasadzie analogii.
Sekcja C
Emerytura za wysługę lat i odprawa (8)
Artykuł 39 (8) (18) (46)
1.
Kończąc służbę, pracownik określony w art. 2 lit. b) uprawniony jest do odprawy obliczonej zgodnie z art. 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego.
Odprawę pomniejsza się o kwoty wypłacane zgodnie z art. 42.
2.
Kończąc służbę, pracownik określony w art. 2 lit. a), c) lub d) ma prawo do emerytury za wysługę lat lub odprawy przewidzianej w tytule V, rozdział 3 regulaminu pracowniczego i załączniku VIII do regulaminu pracowniczego.
Odprawę pomniejsza się o kwoty wypłacane zgodnie z art. 42.
Jeśli pracownik uprawniony jest do emerytury za wysługę lat, jego prawa emerytalne zmniejsza się proporcjonalnie do kwot wypłacanych zgodnie z art. 42.
3.
Osoba, która uzyskała uprawnienia do emerytury za wysługę lat w wieku 60 lat lub później, uprawniona jest do dodatku rodzinnego przewidzianego w art. 67 regulaminu pracowniczego zgodnie z załącznikiem VII do regulaminu pracowniczego; dodatek na gospodarstwo domowe oblicza się na podstawie emerytury osoby ją pobierającej.
Artykuł 40
Jeśli pracownik zostaje mianowany na urzędnika Wspólnot, nie otrzymuje odprawy przewidzianej w art. 39 ust. 1.
Każdy okres służby w personelu tymczasowym jednej z trzech Wspólnot Europejskich uwzględnia się przy obliczaniu lat wysługi do emerytury zgodnie z załącznikiem VIII do regulaminu pracowniczego.
Jeśli pracownik wykorzystuje opcję przewidzianą w art. 42, jego prawa do emerytury za wysługę lat zostaną ograniczone proporcjonalnie do okresu odpowiadającemu potrąceniom.
Powyższy akapit nie stosuje się wobec pracownika, który trzy miesiące po objęciu go przepisami regulaminu pracowniczego zwrócił się z prośbą o wypłatę tych kwot wraz z odsetkami naliczonymi w wysokości 3,5 % rocznie.
Sekcja D
Finansowanie systemu ubezpieczenia na wypadek inwalidztwa i ubezpieczenia na życie oraz systemu emerytalnego
Artykuł 41 (46)
W odniesieniu do finansowania systemu zabezpieczenia społecznego przewidzianego w sekcjach B i C stosuje się na zasadzie analogii przepisy art. 83 regulaminu pracowniczego i art. 36 i 38 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego.
Artykuł 42 (8) (64)
Zgodnie z warunkami ustalonymi przez instytucję, pracownik może zwrócić się do instytucji o dokonanie wszelkich płatności, które zobowiązany jest wnieść w celu uzyskania lub utrzymania uprawnień emerytalnych w kraju pochodzenia.
Takie płatności nie przekraczają 16,5 % podstawowego wynagrodzenia pracownika i ponoszone są przez budżet Wspólnot.
Sekcja E
Rozpatrywanie roszczeń personelu tymczasowego
Artykuł 43 (46)
Artykuły 40–44 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego stosuje się na zasadzie analogii.
Sekcja F
Wypłata świadczeń
Artykuł 44 (46)
Artykuły 81a i 82 regulaminu pracowniczego i art. 45 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego dotyczące wypłaty świadczeń stosuje się na zasadzie analogii.
Wszelkie kwoty należne Wspólnotom ze strony członka personelu tymczasowego na mocy niniejszego systemu ubezpieczeń przypadające do zapłaty w terminie płatności świadczeń, odlicza się od kwoty jego świadczenia lub od kwoty świadczeń wypłacanych osobom wywodzącym od niego swe uprawnienia w sposób określony przez instytucję, o której mowa w art. 45 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego.
Odliczenie może być rozłożone na kilka miesięcy.
Sekcja G
Wstąpienie przez Wspólnoty w prawa wierzyciela
Artykuł 44a (46)
Przepisy art. 85a regulaminu pracowniczego odnoszące się do wstąpienia przez Wspólnoty w prawa wierzyciela stosuje się na zasadzie analogii.
Rozdział 7
Zwrot nadpłaconych kwot
Artykuł 45 (8)
Stosuje się art. 85 regulaminu pracowniczego dotyczący zwrotu nadpłaconych kwot.
Rozdział 8
Środki prawne
Artykuł 46
Tytuł VII regulaminu pracowniczego dotyczący środków prawnych stosuje się na zasadzie analogii.
Rozdział 9
Rozwiązanie stosunku pracy
Artykuł 47 (18) (44)
Z wyjątkiem zgonu, stosunek pracy nawiązany z pracownikiem personelu tymczasowego ulega rozwiązaniu:
1.
Jeśli umowa została zawarta na czas określony:
a) w dniu przewidzianym w umowie;
b) z chwilą upłynięcia okresu wypowiedzenia wyszczególnionego w umowie, jeśli zawiera ona klauzulę przyznającą pracownikowi lub instytucji opcję wcześniejszego rozwiązania umowy.
Okres wypowiedzenia nie powinien przekraczać trzech miesięcy, nie może też być krótszy niż jeden miesiąc.
W przypadku pracowników personelu tymczasowego, których umowy zostały przedłużone, okres ten wynosi nie mniej niż jeden miesiąc za każdy przepracowany rok, nie więcej jednak niż sześć miesięcy.
Taką klauzulę zawierają umowy pracowników, którzy zostali zatrudnieni na stanowiska stopnia A1 i A2;
c) z końcem miesiąca, w którym pracownik kończy 65 lat.
Jeśli instytucja rozwiązuje umowę, pracownik uprawniony jest do rekompensaty równej jednej trzeciej jego wynagrodzenia podstawowego za okres pomiędzy zakończeniem obowiązków i wygaśnięciem umowy o pracę.
2.
Jeśli umowa została zawarta na czas nieokreślony:
a) z chwilą upłynięcia okresu wypowiedzenia przewidzianego w umowie; okres wypowiedzenia nie powinien trwać krócej niż dwa dni na każdy przepracowany miesiąc służby i powinien mieścić się w granicach od 15 dni do trzech miesięcy.
W przypadku pracownika w rozumieniu art. 2 lit. d) okres wypowiedzenia nie powinien trwać krócej niż miesiąc za każdy przepracowany rok służby i powinien mieścić się w granicach od trzech do dziesięciu miesięcy.
Jednakże okres wypowiedzenia nie może rozpocząć się w czasie, gdy pracownik przebywa na urlopie macierzyńskim lub zwolnieniu lekarskim, z zastrzeżeniem, że zwolnienie lekarskie nie trwa dłużej niż trzy miesiące.
Ponadto okres wypowiedzenia podczas urlopu macierzyńskiego lub zwolnienia lekarskiego zostaje wstrzymany w granicach czasowych określonych powyżej;
b) z końcem miesiąca, w którym pracownik kończy 65 lat.
Artykuł 48 (44)
Stosunek pracy, zarówno na czas określony, jak i na czas nieokreślony, może być rozwiązany przez instytucję bez wypowiedzenia:
a) w trakcie lub z końcem okresu próbnego zgodnie z art. 14;
b) jeśli pracownik przestaje spełniać wymagania art. 12 ust. 2 lit. a) i d); jednakże jeśli pracownik przestaje spełniać wymagania art. 12 ust. 2 lit. d, jego umowa może zostać rozwiązana jedynie zgodnie z art. 33;
c) jeśli pracownik nie jest w stanie podjąć swoich obowiązków z końcem okresu płatnego zwolnienia lekarskiego przewidzianego w art. 16.
W takim przypadku pracownik otrzymuje dodatek w wysokości wynagrodzenia podstawowego wraz z dodatkiem rodzinnym w stosunku dwóch dni za każdy przepracowany miesiąc.
Artykuł 49 (46)
1.
Po przeprowadzeniu procedury dyscyplinarnej przewidzianej w załączniku IX do regulaminu pracowniczego, którą stosuje się na zasadzie analogii, stosunek pracy może zostać rozwiązany bez okresu wypowiedzenia z powodów dyscyplinarnych w poważnych przypadkach celowego lub wynikającego z niedbałości niedopełnienia obowiązków.
Decyzję z uzasadnieniem wydaje organ, o którym mowa w art. 6 akapit pierwszy, zapewniając uprzednio zainteresowanemu pracownikowi możliwość obrony.
Przed rozwiązaniem stosunku pracy członek personelu tymczasowego może zostać zawieszony zgodnie z art. 88 regulaminu pracowniczego, który stosuje się na zasadzie analogii.
2.
Jeśli stosunek pracy zostaje rozwiązany zgodnie z ust. 1, organ, o którym mowa w art. 6 akapit pierwszy, może podjąć decyzję o:
a) ograniczeniu odprawy przewidzianej w art. 39 do zwrotu składek przewidzianej w art. 83 regulaminu pracowniczego wraz z odsetkami składanymi w stosunku 3,5 % rocznie.
b) wstrzymaniu w całości lub części dodatku z tytułu przeprowadzki przewidzianego w art. 24 ust. 2.
Artykuł 50 (46)
1.
Rozwiązanie przez instytucję stosunku pracy z członkiem personelu tymczasowego bez wypowiedzenia następuje w przypadku gdy organ, o którym mowa w art. 6 akapit pierwszy ustali, że:
a) w okresie zatrudnienia pracownik świadomie dostarczył fałszywych informacji co do swoich kwalifikacji lub wymagań przewidzianych w art. 12 ust. 2; i
b) fałszywe informacje przyczyniły się do jego zatrudnienia.
2.
W takich przypadkach organ, o którym mowa w art. 6 akapit pierwszy, po wysłuchaniu zainteresowanego pracownika i przeprowadzeniu procedury dyscyplinarnej przewidzianej w załączniku IX do regulaminu pracowniczego, który stosuje się na zasadzie analogii, ogłasza rozwiązanie stosunku pracy.
Przed rozwiązaniem stosunku pracy członek personelu tymczasowego może zostać zawieszony zgodnie z art. 88 regulaminu pracowniczego, który stosuje się na zasadzie analogii.
Stosuje się przepisy art. 49 ust. 2.
Artykuł 50a (46)
Bez uszczerbku dla art. 49 i 50, celowe lub wynikające z zaniedbania niedopełnienie przez członka personelu tymczasowego lub byłego członka personelu tymczasowego obowiązków wynikających z niniejszych warunków zatrudnienia podlega postępowaniu dyscyplinarnemu zgodnie z tytułem VI regulaminu pracowniczego i, gdzie ma zastosowanie, załącznikiem IX do regulaminu pracowniczego, którego przepisy stosuje się na zasadzie analogii.
Tytuł III
Personel pomocniczy
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Artykuł 51
Umowy z personelem pomocniczym zawiera się na czas określony lub na czas nieokreślony; istnieje możliwość ich przedłużenia.
Artykuł 52 (91)
Rzeczywisty okres zatrudnienia personelu pomocniczego wraz z okresem przedłużenia umowy nie powinien przekroczyć:
a) okresu wyznaczenia dla tego celu, jeżeli pracownik jest zatrudniony w celu zastąpienia urzędnika lub członka personelu tymczasowego niezdolnego do pełnienia obowiązków przez pewien czas;
b) trzech lat we wszystkich innych przypadkach.
Artykuł 53 (77)
Personel pomocniczy dzieli się na cztery kategorie, podzielone na grupy odpowiadające wykonywanym obowiązkom.
W ramach każdej grupy personel pomocniczy dzieli się na cztery klasy.
Podział ten uwzględnia kwalifikacje i doświadczenie pracowników.
Podstawowe stanowiska i odpowiadające im grupy ukazane są w poniższej tabeli.
kategoria _BAR_ grupa _BAR_ stanowisko _BAR_
A _BAR_ I _BAR_ Badacz z dużym doświadczeniem w więcej niż jednej dziedzinie; Doświadczony weryfikator tłumaczeń; Tłumacz ustny ze szczególnym doświadczeniem; _BAR_
_BAR_ II _BAR_ Badacz z pewnym doświadczeniem; Weryfikator tłumaczeń; Doświadczony tłumacz pisemny lub ustny; _BAR_
_BAR_ III _BAR_ Badacz; Tłumacz pisemny lub ustny; _BAR_
B _BAR_ IV _BAR_ Personel wykonujący trudną pracę (opracowywanie projektów, korekta, księgowość lub prace natury technicznej); _BAR_
_BAR_ V _BAR_ Personel wykonujący prostą pracę (opracowywanie projektów, księgowość lub prace natury technicznej); _BAR_
C _BAR_ VI _BAR_ Doświadczony sekretarz; Doświadczony pracownik biurowy; _BAR_
_BAR_ VII _BAR_ Sekretarz, maszynistka, telefonistka; Pracownik biurowy; _BAR_
D _BAR_ VIII _BAR_ Wykwalifikowany robotnik; Portier lub szofer; _BAR_
_BAR_ IX _BAR_ Niewykwalifikowany robotnik; Posłaniec. _BAR_
Artykuł 1a regulaminu pracowniczego dotyczący równego traktowania urzędników stosuje się na zasadzie analogii.
Rozdział 2
Prawa i obowiązki
Artykuł 54
Artykuły 11–25 regulaminu pracowniczego dotyczące praw i obowiązków urzędników stosuje się na zasadzie analogii, za wyjątkiem art. 13 odnoszącego się do pracy zarobkowej małżonka, art. 15 dotyczącego urzędników ubiegających się o obieralny urząd publiczny, art. 23 ust. 3 odnoszącego się do laissez-passer i art. 25 akapit drugi odnoszącego się do publikacji decyzji indywidualnych.
Decyzja wymagająca zadośćuczynienia szkodzie poniesionej przez Wspólnoty w wyniku poważnego uchybienia zgodnie z art. 22 regulaminu pracowniczego, podejmowana jest przez organ, o którym mowa w art. 6 akapit pierwszy, po dopełnieniu formalności przewidzianych w przypadkach zwolnienia z powodu poważnego uchybienia.
Rozdział 3
Warunki zatrudnienia
Artykuł 55
1.
Członek personelu pomocniczego może zostać zatrudniony tylko pod warunkiem, że:
a) jest obywatelem jednego z Państw Członkowskich Wspólnot, poza wyjątkiem zatwierdzonym przez organ, o którym mowa w art. 6 akapit pierwszy, i posiada pełne prawa obywatelskie;
b) spełnił wszelkie nałożone prawem obowiązki dotyczące służby wojskowej;
c) przedstawi odpowiednie referencje potwierdzające posiadanie odpowiednich cech charakteru do wykonywania obowiązków oraz
d) jest wystarczająco sprawny fizycznie, aby wykonywać swoje obowiązki.
2.
Organ, o którym mowa w art. 6 akapit pierwszy, może uchylić wymagania dotyczące przedstawienia dokumentów dowodowych, że osoba zainteresowana spełnia powyższe warunki, w przypadku kiedy jest przyjęta do pracy na okres nie dłuższy niż trzy miesiące.
Artykuł 56
Umowa członka personelu pomocniczego określa w szczególności:
a) długość umowy o pracę;
b) datę rozpoczęcia zatrudnienia;
c) charakter pracy;
d) grupę zaszeregowania;
e) miejsce pracy.
Rozdział 4
Warunki pracy
Artykuł 57 (7)
Artykuły 55–56b regulaminu pracowniczego, odnoszące się do czasu pracy, nadgodzin, pracy zmianowej, gotowości do pracy w miejscu pracy i w domu stosuje się na zasadzie analogii.
Artykuł 58
Personel pomocniczy jest uprawniony do płatnego urlopu w stosunku dwóch dni roboczych na miesiąc służby; okres pracy nieprzekraczający 15 dni lub połowy miesiąca nie uprawnia do urlopu.
Jeśli z powodu wymagań służby członek personelu pomocniczego nie może otrzymać urlopu przewidzianego w akapicie powyżej podczas zatrudnienia, za każdy niewykorzystany dzień urlopu otrzymuje kwotę jak za dni dodatkowo przepracowane.
Ponadto członek personelu pomocniczego może w wyjątkowych okolicznościach i na własną prośbę otrzymać specjalny urlop zgodnie z zasadami ustanowionymi przez instytucję na podstawie zasad określonych w art. 57 regulaminu pracowniczego i w art. 6 załącznika V do regulaminu pracowniczego.
Artykuł 59 (46)
Artykuł 16 dotyczący zwolnienia lekarskiego stosuje się wobec personelu pomocniczego.
Płatne zwolnienie lekarskie nie może jednak przekraczać jednego miesiąca lub czasu przepracowanego przez członka personelu pomocniczego, jeśli ostatni z wymienionych jest dłuższy.
Artykuł 58 regulaminu pracowniczego dotyczący urlopu macierzyńskiego stosuje się na zasadzie analogii.
Artykuł 60
Artykuły 60 i 61 regulaminu pracowniczego odnoszące się do nieusprawiedliwionej nieobecności i świąt państwowych stosuje się na zasadzie analogii.
Rozdział 5
Wynagrodzenie i zwrot kosztów
Artykuł 61
Wynagrodzenie personelu pomocniczego składa się z wynagrodzenia podstawowego, dodatków rodzinnych i innych dodatków.
Pracownicy personelu pomocniczego zachowują przez cały czas trwania umowy o pracę tę samą grupę uposażenia określoną w umowie.
Artykuł 62
Personel pomocniczy otrzymuje wynagrodzenie dziennie lub miesięcznie.
W przypadku personelu pomocniczego opłacanego dziennie, wypłaca się wynagrodzenie jedynie za dni rzeczywiście przepracowane.
Artykuł 63
(1) (2) (4) (5) (9) (11) (12) (13) (19) (20) (23) (27) (30) (31) (32) (35) (36) (37) (38) (41) (42) (43) (45) (47) (48) (49) (53) (54) (56) (57) (58) (59) (60) (65) (66) (68) (70) (71) (72) (74) (76) (78) (80) (81) (84) (87) (89) (90) (92)
Zakres wynagrodzenia podstwowego przewidziany jest w poniższej tabeli:
01.07.2002 _BAR_ stopień _BAR_
kategoria _BAR_ grupa _BAR_ 1 _BAR_ 2 _BAR_ 3 _BAR_ 4 _BAR_
A _BAR_ I _BAR_ 5718,30 _BAR_ 6426,62 _BAR_ 7134,94 _BAR_ 7843,26 _BAR_
II _BAR_ 4150,26 _BAR_ 4554,68 _BAR_ 4959,10 _BAR_ 5363,52 _BAR_
III _BAR_ 3487,64 _BAR_ 3643,00 _BAR_ 3798,36 _BAR_ 3953,72 _BAR_
B _BAR_ IV _BAR_ 3350,33 _BAR_ 3678,31 _BAR_ 4006,29 _BAR_ 4334,27 _BAR_
V _BAR_ 2631,64 _BAR_ 2805,11 _BAR_ 2978,58 _BAR_ 3152,05 _BAR_
C _BAR_ VI _BAR_ 2502,88 _BAR_ 2650,23 _BAR_ 2797,58 _BAR_ 2944,93 _BAR_
VII _BAR_ 2240,15 _BAR_ 2316,37 _BAR_ 2392,59 _BAR_ 2468,81 _BAR_
D _BAR_ VIII _BAR_ 2024,75 _BAR_ 2144,00 _BAR_ 2263,25 _BAR_ 2382,50 _BAR_
IX _BAR_ 1949,91 _BAR_ 1977,07 _BAR_ 2004,23 _BAR_ 2031,39 _BAR_
Artykuł 63a (34)
Przepisy art. 66a regulaminu pracowniczego stosuje się na zasadzie analogii.
Artykuł 64
Artykuły 63, 64 i 65 regulaminu pracowniczego odnoszące się do waluty, w której wypłacane jest wynagrodzenie i dostosowanie wynagrodzenia, stosuje się na zasadzie analogii.
Artykuł 65 (10) (24)
Artykuł 67, z wyjątkiem, art. 69, ust. 1 lit. c) regulaminu pracowniczego oraz art. 1, 2, 4 i 4a załącznika VII do regulaminu pracowniczego dotyczące wypłaty dodatku rodzinnego, dodatku zagranicznego oraz dodatków stałych stosuje się na zasadzie analogii.
Artykuł 66
Wynagrodzenie należne za dzień pracy wynosi jedną dwudziestą wynagrodzenia miesięcznego.
Artykuł 67
Artykuły 7, 11, 12, 13, 14a i 14b załącznika VII do regulaminu pracowniczego dotyczące zwrotu kosztów podróży i wydatków związanych z wykonaniem powierzonych zadań oraz przyznania dodatków na ponowne zakwaterowanie i zwrotu kosztów podróży stosuje się na zasadzie analogii.
Personel pomocniczy kategorii A i B uprawniony jest do otrzymywania diety dziennej określonj w kolumnie II tabeli w art. 13 załącznika VII do regulaminu pracowniczego; pozostali pracownicy personelu pomocniczego uprawnieni są do otrzymywania diety dziennej określonej w kolumnie III tej tabeli.
Artykuł 68
W przypadku pracownika personelu pomocniczego opłacanego miesięcznie, wynagrodzenie wypłacane jest zgodnie z art. 16 załącznika VII do regulaminu pracowniczego.
W przypadku pracowników personelu pomocniczego opłacanych według stawki dziennej tygodniowe wynagrodzenie wypłacane jest z końcem każdego tygodnia.
Artykuł 69 (8)
Członek personelu pomocniczego, który przedstawi dowód, że nie może przebywać w dotychczasowym miejscu zamieszkania, uprawniony jest do pobierania dziennych diet służbowych przewidzianych w art. 10 załącznika VII do regulaminu pracowniczego przez okres nie dłuższy niż jeden rok.
Rozdział 6
Świadczenia z tytułu zabezpieczenia społecznego
Artykuł 70
1.
W celu objęcia ubezpieczeniem z tytułu choroby, wypadku, inwalidztwa i śmierci i umożliwienia nabycia praw do emerytury za wysługę lat, pracownicy personelu pomocniczego muszą być objęci obowiązkowym systemem zabezpieczenia społecznego; najlepiej, jeśli jest to system kraju, w którym ostatnio byli członkami systemu zabezpieczenia społecznegolub system ich kraju pochodzenia.
Instytucja ponosi odpowiedzialność za składki pracownika wymagane obowiązującym prawem, jeśli pracownik jest objęty obowiązkowym systemem zabezpieczenia społecznego lub za dwie trzecie składek pracownika, jeśli pozostaje on objęty systemem dobrowolnego zabezpieczenia społecznego, którego był członkiem przed podjęciem służby we Wspólnotach, lub jeśli dobrowolnie przystępuje do krajowego systemu zabezpieczenia społecznego.
2.
Jeśli niemożliwe jest zastosowanie przepisów ust. 1, personel pomocniczy objęty jest ubezpieczeniem z tytułu choroby, wypadku, inwalidztwa i śmierci, a także ubezpieczeniem emerytalnym, na koszt instytucji, w której jest zatrudniony, za ekwiwalent dwóch trzecich udziału określonego w ust. 1.
Przepisy dotyczące zastosowania powyższego ustanawia się w porozumieniu między instytucjami po konsultacji z Komitetem ds. Regulaminu Pracowniczego przewidzianym w art. 10 regulaminu pracowniczego.
Artykuł 71
Artykuł 76 regulaminu pracowniczego dotyczący zapomóg, pożyczek lub zaliczek stosuje się na zasadzie analogii wobec personelu pomocniczego w czasie trwania umowy.
Rozdział 7
Zwrot nadpłaconych kwot
Artykuł 72 (8)
Stosuje się art. 85 regulaminu pracowniczego dotyczący zwrotu nadpłaconych kwot.
Rozdział 8
Środki prawne
Artykuł 73
Tytuł VII regulaminu pracowniczego dotyczący środków prawnych stosuje się na zasadzie analogii.
Rozdział 9
Rozwiązanie stosunku pracy
Artykuł 74
Z wyjątkiem zgonu, stosunek pracy nawiązany z pracownikiem personelu pomocniczego ulega rozwiązaniu:
1) jeśli umowa została zawarta na czas określony:
a) w dniu przewidzianym w umowie;
b) z końcem miesiąca, w którym pracownik kończy 65 lat;
2) jeśli umowa została zawarta na czas nieokreślony:
a) z chwilą upłynięcia okresu wypowiedzenia wyszczególnionego w umowie; okres wypowiedzenia nie powinien trwać krócej niż dwa dni za każdy przepracowany miesiąc służby, z zastrzeżeniem maksimum trzech miesięcy.
Jednakże okres wypowiedzenia nie może rozpocząć się w czasie, gdy pracownik przebywa na urlopie macierzyńskim lub zwolnieniu lekarskim, z zastrzeżeniem, że zwolnienie lekarskie nie trwa dłużej niż trzy miesiące.
Ponadto okres wypowiedzenia podczas urlopu macierzyńskiego lub zwolnienia lekarskiego zostaje wstrzymany w granicach czasowych określonych powyżej;
b) z końcem miesiąca, w którym pracownik kończy 65 lat.
Artykuł 75
Stosunek pracy personelu pomocniczego zarówno na czas określony, jak i na czas nieokreślony:
1) zostaje rozwiązany przez instytucję bez okresu wypowiedzenia, jeśli pracownik otrzymuje wezwanie do odbycia służby wojskowej;
2) może zostać rozwiązany przez instytucję bez wypowiedzenia:
a) jeśli pracownik jest powołany do ponownej służby wojskowej i jego obowiązki na mocy umowy nie umożliwiają ponownego zatrudnienia po zakończeniu służby wojskowej zgodnego z poprzednim zakresem obowiązków.
W takim przypadku pracownik otrzymuje dodatek w wysokości wynagrodzenia podstawowego wraz z dodatkiem rodzinnym w stosunku dwóch dni za każdy przepracowany miesiąc;
b) jeśli pracownik został wybrany na urząd publiczny i organ, o którym mowa w art. 6 akapit pierwszy, uzna pełnienie takiego urzędu za niezgodne z wypełnianiem jego normalnych obowiązków;
c) jeśli pracownik przestaje spełniać wymagania art. 55 ust. 1 lit. a) i d). Jednakże jeśli pracownik przestaje spełniać wymagania art. 55 ust. 1 lit. d), jego umowę można rozwiązać tylko wtedy, gdy jest on uprawniony do otrzymywania renty inwalidzkiej;
d) jeśli pracownik nie jest w stanie podjąć obowiązków z końcem okresu płatnego zwolnienia lekarskiego przewidzianego w art. 59.
W takim przypadku pracownik otrzymuje dodatek w wysokości wynagrodzenia podstawowego wraz z dodatkiem rodzinnym w stosunku dwóch dni za każdy przepracowany miesiąc.
Artykuł 76
Stosunek pracy z członkiem personelu pomocniczego może zostać rozwiązany bez okresu wypowiedzenia z powodów dyscyplinarnych w poważnych przypadkach celowego lub wynikającego z niedbałości niedopełnienia obowiązków.
Decyzję z uzasadnieniem wydaje organ, o którym mowa w art. 6 akapit pierwszy, zapewniając uprzednio zainteresowanemu pracownikowi możliwość obrony.
Artykuł 77
Rozwiązanie przez instytucję stosunku pracy z członkiem personelu pomocniczego bez wypowiedzenia następuje w przypadku, jeśli organ, o którym mowa w art. 6 akapit pierwszy, ustali, że:
a) w okresie zatrudnienia pracownik świadomie dostarczył fałszywych informacji co do swoich kwalifikacji lub wymagań przewidzianych w art. 55 ust. 1; oraz
b) fałszywe informacje przyczyniły się do jego zatrudnienia.
W takich przypadkach organ, o którym mowa w art. 6 akapit pierwszy, po wysłuchaniu zainteresowanego pracownika, ogłasza rozwiązanie stosunku pracy.
Artykuł 78 (86)
W drodze odstępstwa od przepisów niniejszego tytułu personel pomocniczy zatrudniony przez Parlament Europejski na czas trwania sesji podlega warunkom naboru i wynagrodzenia ustanowionym w porozumieniu pomiędzy Parlamentem, Radą Europy i Zgromadzeniem Unii Zachodnioeuropejskiej w zakresie zatrudniania takiego personelu.
Właściwe organy budżetowe otrzymują informację o postanowieniach tego porozumienia i wprowadzonych poprawkach na miesiąc przed jego wejściem w życie.
Takie same warunki naboru i wynagrodzenia mające zastosowanie wobec tłumaczy konferencyjnych zatrudnionych przez Parlament Europejski stosuje się wobec pracowników personelu pomocniczego zatrudnionych w charakterze tłumaczy konferencyjnych w imieniu instytucji i organów Wspólnoty.
Tytuł IV
Personel miejscowy
Artykuł 79
Z zastrzeżeniem przepisów niniejszego tytułu, warunki zatrudnienia personelu miejscowego, a w szczególności:
a) sposób zatrudniania i rozwiązania umowy;
b) urlopy; oraz
c) wynagrodzenie;
określa każda instytucja zgodnie z aktualnymi zasadami i praktyką w miejscu pełnienia obowiązków.
Artykuł 80
W odniesieniu do zabezpieczenia społecznego instytucja ponosi odpowiedzialność za finansowaną przez pracodawcę część składek na zabezpieczenie społeczne na mocy przepisów w miejscu pełnienia obowiązków przez pracownika.
Artykuł 81 (69)
1.
Wszelkie spory pomiędzy instytucją i członkiem personelu miejscowego pełniącego służbę w Państwie Członkowskim rozstrzyga właściwy sąd zgodnie z obowiązującym prawem w miejscu pełnienia obowiązków przez pracownika.
2.
Wszelkie spory pomiędzy instytucją i członkiem personelu miejscowego pełniącego służbę w państwie trzecim rozstrzyga sąd arbitrażowy zgodnie z warunkami określonymi w klauzuli arbitrażowej zawartej w umowie.
Tytuł V
Specjalni doradcy
Artykuł 82
1.
Wynagrodzenie doradców specjalnych określa bezpośrednie porozumienie pomiędzy zainteresowanym doradcą i organem, o który mowa w art. 6 akapit pierwszy.
Umowa ze specjalnym doradcą zawierana jest na okres nieprzekraczający dwóch lat i podlega przedłużeniu.
2.
Instytucja, która zamierza zatrudnić specjalnego doradcę lub przedłużyć jego umowę, powiadamia właściwy organ budżetowy, określając rozważaną wysokość jego wynagrodzenia.
Przed zawarciem umowy właściwy organ budżetowy przedstawia swój pogląd na temat proponowanego wynagrodzenia, jeśli w ciągu jednego miesiąca od daty powiadomienia przedstawiciel tego organu lub zainteresowanej instytucji wystąpi z takim wnioskiem.
Artykuł 83 (77)
Artykuł 1a, art. 11, art. 12 akapit pierwszy, art. 14, art. 16 akapit pierwszy, art. 17 akapit pierwszy, art. 19 akapit pierwszy, art. 22 akapit pierwszy, art. 23 akapit pierwszy i drugi i art. 25 akapit drugi regulaminu pracowniczego dotyczące praw i obowiązków urzędników i art. 90 i 91 regulaminu pracowniczego dotyczące środków prawnych stosuje się na zasadzie analogii.
Tytuł VI
Uchyla się artykuły od 84 do 98
(18)
Tytuł VII
Przepisy przejściowe
Artykuł 99
Z chwilą wejścia w życie niniejszych warunków zatrudnienia pracownik zatrudniony we Wspólnotach, który – mimo decyzji ze strony instytucji o kontynuowaniu zatrudnienia – nie jest mianowany na urzędnika na mocy art. 102 regulaminu pracowniczego [1], musi zawrzeć umowę z organem, o którym mowa w art. 6 akapit pierwszy, zgodnie niniejszymi warunkami zatrudnienia.
Taka umowa staje się skuteczna z chwilą wejścia w życie niniejszych warunków zatrudnienia.
Umowa pracownika, który odmawia przyjęcia oferty przewidzianej w akapicie powyżej, ulega rozwiązaniu na mocy warunków wcześniejszej umowy.
Artykuł 100
Służbę w instytucji trzech Wspólnot Europejskich przed wejściem życie niniejszych warunków zatrudnienia traktuje jako służbę na mocy niniejszych warunków zatrudnienia.
Artykuł 101
Jeśli pracownik otrzymuje jako członek personelu tymczasowego na mocy niniejszych warunków zatrudnienia kwoty przyznane mu w ramach tymczasowej kasy zapomogowej, uwzględnia się je dla celów obliczenia kwoty płatnej temu pracownikowi na mocy art. 39.
Tytuł VIII
Przepisy końcowe
Artykuł 102
Każda instytucja po konsultacji ze swoim Komitetem Pracowniczym i Komitetem ds. Regulaminu Pracowniczego, o których mowa w art. 10 regulaminu pracowniczego, przyjmuje ogólne przepisy wykonawcze do niniejszych warunków zatrudnienia, z zastrzeżeniem art. 103.
Administracja poszczególnych instytucji Wspólnot naradza się w celu zapewnienia jednolitego stosowania niniejszych warunków zatrudnienia.
Artykuł 103
Przepisy ogólne wprowadzające w życie regulamin pracowniczy, o których mowa w art. 110 tego regulaminu, stosuje się wobec pracowników objętych niniejszymi warunkami zatrudnienia, jeśli na mocy tych warunków zatrudnienia przepisy tego regulaminu stosuje się wobec tych pracowników.
[1] 1.1.1962.
--------------------------------------------------
Rozporządzenie Rady (EWG, Euratom, EWWIS) nr 260/68
z dnia 29 lutego 1968 r.
ustanawiające warunki i procedurę stosowania podatku na rzecz Wspólnot Europejskich
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Jedną Radę i Jedną Komisję Wspólnot Europejskich,
uwzgledniając Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich, europejskich szczególności jego art. 13,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: konieczne jest ustalenie warunków i procedury, zgodnie z którymi dochody, wynagrodzenia i dodatki urzędników i innych pracowników Wspólnot oraz osób, wobec których również znajduje zastosowanie art. 13 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich, podlegają opodatkowaniu przewidzianemu we wspomnianym artykule,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Podatek od dochodów, wynagrodzeń i dodatków wypłacanych przez Wspólnotę urzędnikom i innym pracownikom wymienionym w art. 13 akapit pierwszy Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich, jest ustalany i pobierany według procedury określonej w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 2
Opodatkowaniu podlegają:
- osoby podlegające regulaminowi pracowniczemu urzędników lub warunkom zatrudnienia innych pracowników Wspólnot, w tym korzystające ze świadczeń odszkodowawczych z tytułu pozbawienia stanowiska w interesie służby, z wyłączeniem jednak personelu miejscowego;
- osoby korzystające z rent inwalidzkich, emerytur oraz rent rodzinnych;
- osoby korzystające ze świadczenia odszkodowawczego z tytułu zakończenia służby, przewidzianego w art. 5 rozporządzenia Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 [1].
Artykuł 3
1.
Podatek jest płatny miesięcznie od dochodów, wynagrodzeń i dodatków wypłacanych przez Wspólnoty każdej uprawnionej osobie.
2.
Środki pieniężne i diety, ryczałtowe bądź w dowolnej innej formie, stanowiące zwrot wydatków poniesionych w czasie pełnienia obowiązków służbowych, podlegają wyłączeniu z opodatkowania.
3.
Odliczeniu od podstawy opodatkowania podlegają zasiłki i świadczenia o charakterze rodzinnym lub społecznym wymienione poniżej:
a) zasiłki rodzinne:
- zasiłek dla osoby utrzymującej rodzinę,
- zasiłek na dziecko pozostające na utrzymaniu,
- zasiłek na cele edukacyjne,
- zasiłek z tytułu narodzin dziecka;
b) świadczenia o charakterze społecznym;
c) świadczenia odszkodowawcze z tytułu choroby zawodowej lub wypadku;
d) wszelke inne płatności, które stanowią zasiłki rodzinne.
Kwota odliczenia powinna być ustalona, w odpowiednim przypadku, z uwzględnieniem przepisów art. 5.
4.
Z zastrzeżeniem przepisów art. 5, kwota otrzymana w wyniku zastosowania powyższych postanowień zostanie obniżona o 10 % z tytułu wydatków na cele służbowe i osobiste.
Dodatkowe obniżenie w wysokości dwukrotnej kwoty zasiłku na dziecko pozostające na utrzymaniu jest dokonywane w odniesie- niu do każdego dziecka podatnika pozostającego na jego utrzymaniu, a także dla każdej osoby traktowanej jako dziecko pozostające na utrzymaniu w rozumieniu art. 2 ust. 4 załącznika VII do regulaminu pracowniczego.
5.
Odliczeń od dochodów z tytułu rent i emerytur lub zabezpieczenia społecznego dokonuje się od podstawy opodatkowania.
Artykuł 4
Z zastrzeżeniem przepisów art. 5, podatek zostaje obliczony od podstawy opodatkowania otrzymanej po zastosowaniu przepisów art. 3 i z pominięciem kwot nieprzekraczających 803 franków belgijskich, przy zastosowaniu stopy:
8 % _BAR_ kwoty pomiędzy _BAR_ 803 i 14178 FB _BAR_
10 % _BAR_ kwoty pomiędzy _BAR_ 14179 i 19528 FB _BAR_
12,50 % _BAR_ kwoty pomiędzy _BAR_ 19529 i 22380 FB _BAR_
15 % _BAR_ kwoty pomiędzy _BAR_ 22381 i 25413 FB _BAR_
17,50 % _BAR_ kwoty pomiędzy _BAR_ 25414 i 28265 FB _BAR_
20 % _BAR_ kwoty pomiędzy _BAR_ 28266 i 31030 FB _BAR_
22,50 % _BAR_ kwoty pomiędzy _BAR_ 31031 i 33883 FB _BAR_
25 % _BAR_ kwoty pomiędzy _BAR_ 33884 i 36648 FB _BAR_
27,50 % _BAR_ kwoty pomiędzy _BAR_ 36649 i 39500 FB _BAR_
30 % _BAR_ kwoty pomiędzy _BAR_ 39501 i 42265 FB _BAR_
32,50 % _BAR_ kwoty pomiędzy _BAR_ 42266 i 45118 FB _BAR_
35 % _BAR_ kwoty pomiędzy _BAR_ 45119 i 47883 FB _BAR_
40 % _BAR_ kwoty pomiędzy _BAR_ 47884 i 50735 FB _BAR_
45 % _BAR_ kwoty wyższej niż 50735 FB. _BAR_
Artykuł 5
W przypadku gdy dochody, wynagrodzenia i dodatki podlegają zmianie przez zastosowanie wskaźnika korygującego:
- na użytek niniejszego przepisu wysokość poszczególnych składników uwzględnionych przy obliczeniu podatku, poza odliczeniami od dochodów z tytułu rent i emerytur lub zabezpieczenia społecznego, obliczana jest poprzez zastosowanie wskaźnika korygującego do wielkości kwoty otrzymanej przed użyciem wszelkich wskaźników;
- kwotę obniżenia, określoną w art. 3 ust. 4, otrzymuje się poprzez zastosowanie wskaźnika koryguącego do kwot obniżeń ustalonych przed skorygowaniem kwoty wynagrodzeń wskaźnikiem korygującym;
- korekcie wskaźnikiem korygującym podlegają dochody wymienione w art. 4.
Artykuł 6
1.
Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 3 i 4:
a) kwoty wypłacane:
- jako rekompensata za pracę w godzinach nadliczbowych,
- z tytułu pracy o szczególnie uciążliwym charakterze,
- z tytułu usług o szczególnym charakterze,
- z tytułu opatentowanych wynalazków,
podlegają opodatkowaniu według stawki, która w miesiącu poprzedzającym miesiąc płatności została zastosowana do najwyższej podlegającej opodatkowaniu kwoty wynagrodzenia urzędnika;
b) płatności z tytułu rozwiązania stosunku pracy podlegają opodatkowaniu, po zastosowaniu zniżek przewidzianych w art. 3 ust. 4, według stawki, która stanowi dwie trzecie proporcji, między:
- kwotą należnego podatku, a
- podstawą opodatkowania ustaloną w art. 3, występującej w chwili wypłaty ostatniego wynagrodzenia.
2.
Przyjęcie niniejszego rozporządzenia nie może doprowadzić do obniżenia dochodów, wynagrodzeń i wszelkiego rodzaju dodatków wypłacanych przez Wspólnoty do poziomu poniżej minimalnych kosztów utrzymania ustalonych w art. 6 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot.
Artykuł 7
W sytuacji gdy wypłata podlegająca opodatkowaniu dotyczy okresu krótszego niż miesiąc, stawka opodatkowania powinna odpowiadać stawce, według której opodatkowany jest okres miesięczny.
W sytuacji gdy wypłata podlegająca opodatkowaniu dotyczy okresu dłuższego niż jeden miesiąc, podatek należy obliczyć tak jakby płatność była rozłożona równo na miesiące, których dotyczy.
Wypłaty korygujące niezwiązane z miesiącem, w którym dokonywana jest wypłata, podlegają podatkowi, któremu podlegałyby, gdyby zostały wypłacone we właściwym czasie.
Artykuł 8
Podatek pobierany jest w formie potrącenia u źródła.
Kwota podatku jest zaokrąglana w dół.
Artykuł 9
Wpływy z tytułu podatków są wykazywane w budżetach Wspólnot jako przychody.
Artykuł 10
Organy zarządzające instytucjami wspólnotowymi współpracują w celu jednolitego stosowania niniejszego rozporządzenia.
Na wniosek Komisji Rada przyjmie wszelkie postanowienia niezbędne dla stosowania niniejszego rozporzadzenia.
Artykuł 11
Niniejsze rozporządzenie znajduje także zastosowanie w odniesieniu do:
- członków Komisji,
- sędziów, rzeczników generalnych, sekretarzy i ich zastępców w Trybunale Sprawiedliwości,
- członków Komisji Kontroli Obrachunkowej.
Artykuł 12
Niniejsze rozporzadzenie znajduje zastosowanie w odniesieniu do członków władz Europejskiego Banku Inwestycyjnego, członków personelu Banku i osób, którym Bank wypłaca świadczenia emerytalne, ujętych w kategoriach określonych przez Radę w art. 16 akapit pierwszy Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich, w odniesieniu do wypłacanych przez Bank dochodów, wynagrodzeń i dodatków oraz emerytur, rent inwalidzkich oraz zasiłków rodzinnych.
Artykuł 13
Świadczenia i płatności, wymienione w art. 13 rozporządzenia nr 32 (EWG), 12 (EURATOM) [2], są zwolnione z opodatkowania.
Artykuł 14
Niniejszym rozporządzenie nr 32 (EWG), 12 (EURATOM) zostaje uchylone.
Artykuł 15
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 261/68
z dnia 29 lutego 1968 r.
zmieniające rozporządzenie Rady nr 423/67/EWG, nr 6/67/Euratom z dnia 25 lipca 1967 r. określające uposażenie członków Komisji EWG i Komisji Euratom, a także Wysokiej Władzy, którzy nie zostali mianowani członkami Jednej Komisji Wspólnot Europejskich
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Jedną Radę i Jedną Komisję Wspólnot Europejskich [1], w szczególności jego art. 34,
a także mając na uwadze, co następuje: do Rady należy określenie uposażenia byłych członków Wysokiej Władzy i Komisji Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej oraz Komisji Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej, którzy po zaprzestaniu sprawowania swych funkcji nie zostali mianowani członkami Komisji,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 2 rozporządzenia Rady nr 423/67/EWG, nr 6/67/Euratom z dnia 25 lipca 1967 r. określającego uposażenie członków Komisji Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej i Komisji Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej, a także Wysokiej Władzy, którzy nie zostali mianowani członkami Jednej Komisji Wspólnot Europejskich [2], dodaje się, z mocą od dnia 1 stycznia 1968 r. akapit trzeci w brzmieniu:
"W drodze odstępstwa od przepisów art. 9 rozporządzenia nr 422/67/EWG, nr 5/67/Euroatom, emerytura byłych członków Wysokiej Władzy i Komisji Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej oraz Komisji Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej, określonych w art. 1, którzy sprawowali swe funkcje przez co najmniej dwa lata, nie może być niższa od 15 % ostatniego otrzymywanego wynagrodzenia."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 315/68
z dnia 12 marca 1968 r.
ustalające normy jakości bulw kwiatowych, cebulek i bulw
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 234/68 z dnia 27 lutego 1968 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku żywych drzew i innych roślin, bulw, korzeni i podobnych, ciętych kwiatów i ozdobnych liści [1], w szczególności jego art. 3,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: bulwy kwiatowe, cebulki i bulwy są przedmiotem znacznego handlu we Wspólnocie oraz między Państwami Członkowskimi a państwami trzecimi; kontynuacja i rozwój tej formy handlu wymaga ustalenia wspólnych norm jakości,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Normy jakości ustala się dla bulw, cebul, korzeni bulwiastych, łodyg podziemnych i kłączy w stanie uśpienia roślin, objętych pozycją 06.01A Wspólnej Taryfy Celnej.
Powyższe normy jakości określone są w Załączniku.
Artykuł 2
1.
Od 1 lipca 1968 r., jeżeli produkty wymienione w art. 1 nie odpowiadają normom jakości, nie mogą:
- wewnątrz Wspólnoty być wystawiane do sprzedaży, oferowane do sprzedaży, sprzedawane lub dostarczane konsumentowi na jego własne potrzeby przez handlowców lub bezpośrednio przez producentów;
- być wywożone do państw trzecich.
2.
Państwa Członkowskie mogą być upoważnione do podjęcia środków wprowadzających odstępstwo od przepisu w ust. 1 tiret drugie w odniesieniu do niektórych wymogów norm jakości w celu umożliwienia eksporterom spełnienia wymogów państw trzecich.
Takie upoważnienie przyznawane jest zgodnie z procedurą ustaloną w art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 234/68, a warunki, którym mogłoby ono podlegać, ustala się zgodnie z tą samą procedurą.
3.
W przypadku gdy dla produktów ze zbiorów z roku 1968 zastosowanie niniejszego rozporządzenia mogłoby spowodować trudności i prowadzić do konieczności wprowadzenia odstępstw od niektórych wymogów norm jakości, odstępstwa takie, w odniesieniu do wymienionych produktów, przyjmuje się na wniosek Państwa Członkowskiego na okres, który należy określić zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 234/68.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 316/68
z dnia 12 marca 1968 r.
ustalające normy jakości świeżych kwiatów ciętych i świeżych liści ozdobnych
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 234/68 z dnia 27 lutego 1968 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku żywych drzew i innych roślin, bulw, korzeni i podobnych, ciętych kwiatów i ozdobnych liści [1], w szczególności jego art. 3,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: świeże kwiaty cięte i świeże ozdobne liście są przedmiotem znaczącej wymiany handlowej wewnątrz Wspólnoty oraz między Państwami Członkowskimi a państwami trzecimi; poprawa i normalizacja jakości produktów wprowadzanych do obrotu są pożądane; z tego względu należy przyjąć wspólne normy jakości,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Normy jakości ustala się dla:
- świeżych kwiatów ciętych i pąków kwiatowych gatunków odpowiednich na bukiety lub do celów zdobniczych, objętych pozycją nr 06.03 A Wspólnej Taryfy Celnej,
- liści, gałęzi i innych części roślin objętych pozycją nr 06.04 A II Wspólnej Taryfy Celnej.
2.
Te normy jakości określone są w załącznikach.
Artykuł 2
1.
Od 1 lipca 1968 r., produkty określone w art. 1, które nie spełniają norm jakości, nie mogą być:
- wewnątrz Wspólnoty, przeznaczone do sprzedaży hurtowej, ani przez handlowców, ani bezpośrednio przez producentów,
- dopuszczone do przywozu z państw trzecich,
- dopuszczone do wywozu do państw trzecich.
2.
Państwa Członkowskie mogą zostać upoważnione do podjęcia środków uchylających przepisy ust. 1 tiret trzecie w odniesieniu do niektórych wymogów norm jakości w celu umożliwienia eksporterom dostosowania się do wymogów handlowych niektórych państw trzecich.
Takie upoważnienie przyznawane jest zgodnie z procedurą określoną w art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 234/68 a warunki, którym może ono podlegać są ustalane według tej samej procedury.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnoty Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 391/68
z dnia 1 kwietnia 1968 r.
ustalające szczegółowe zasady skupu interwencyjnego wieprzowiny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 121/67 z 13 czerwca 1967 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wieprzowiny [1], a zwłaszcza jego art. 4 ust. 6 i art. 5 ust. 3 oraz drugi akapit art. 22; a także mając na uwadze co następuje:
w myśl art. 4 i 5 rozporządzenia (EWG) nr 121/67 należy uchwalić szczegółowe zasady jego stosowania w odniesieniu do skupu prowadzonego przez agencje interwencyjne;
mając na celu zorganizowanie efektywnego skupu przez agencje interwencyjne należy ustalić kryteria doboru ośrodków interwencyjnych pod kątem skupu; wybór takich ośrodków powinien być determinowany pewnymi technicznymi wymaganiami zapewniającymi prawidłowe przechowywanie mięsa w niskiej temperaturze;
w celu zapewnienia racjonalnej efektywności skupu należy ustalić minimalną ilość produktu objętego skupem, której wielkość zmienia się w zależności od produktu;
aby zapewnić jednakowe traktowanie oferujących swoje produkty, należy określić cenę skupu i miejsce przejmowania produktu przez agencję interwencyjną; miejscem tym może być zasadniczo ośrodek skupu, do którego sprzedający zamierza dostarczyć swoje produkty; należy pozostawić w gestii agencji interwencyjnej wyznaczenie innego miejsca, jeżeli przejęcie przez sprzedającego w ośrodku nie jest możliwe;
polityka interwencyjna Wspólnoty musi być kontynuowana w sposób efektywny; w związku z tym zalecane jest upewnienie się, że produkt skupiony, a następnie zagospodarowany, spełnia wymagania ustalone w dyrektywach na temat ochrony zdrowia; ponadto zalecane jest, aby produkty takie spełniały pewne wymagania techniczne, a jeżeli chodzi o tusze wieprzowe, aby były one klasyfikowane według rozporządzenia Komisji (EWG) nr 211/67 z 27 czerwca 1967 r. ustalającego wspólną skalę klasyfikacji tusz wieprzowych [2];
w celu umożliwienia Komisji ogólnego wglądu w stosowanie instrumentów interwencyjnych należy powziąć postanowienie, że Państwa Członkowskie informują Komisję w sposób ciągły o szczegółach odnoszących się do takich instrumentów;
instrumenty przewidziane niniejszym rozporządzeniem są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wieprzowiny;
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Ośrodki interwencyjne są wybierane przez Państwa Członkowskie w celu zapewnienia efektywności instrumentów skupu i aby przejmowanie i zamrażanie przebiegały we właściwych warunkach technicznych.
2.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie konieczne kroki w celu zapewnienia właściwej konserwacji przechowywanych produktów.
Artykuł 2
Minimalna wielkość dostawy wynosi:
a) 1 tona metryczna tusz lub półtusz;
b) 0,5 tony metrycznej mostków wieprzowych (bekon boczkowy);
c) 0,5 tony metrycznej nietłoczonego tłuszczu wieprzowego.
Artykuł 3
Cena skupu jest ceną franco chłodnia ośrodka skupu interwencyjnego, koszty wyładunku ponosi sprzedający.
Artykuł 4
1.
Przy składaniu oferty sprzedaży agencji interwencyjnej sprzedający musi określić ośrodek interwencyjny, do którego chce dostarczyć produkt, oraz miejsce składowania produktu w momencie składania oferty.
2.
Agencja interwencyjna ustala termin przejęcia.
3.
Jeżeli produkt nie może być przejęty w ośrodku interwencyjnym wspomnianym w ust. 1, agencja interwencyjna wybiera spośród trzech ośrodków interwencyjnych położonych najbliżej miejsca składowania produktu w momencie składania oferty ten, w którym produkt może być przejęty.
Artykuł 5
1.
Produkty mogą być objęte skupem tylko wówczas, gdy:
a) spełniają warunki postanowień dyrektywy Rady z 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów sanitarnych w obrocie świeżym mięsem w obrębie wspólnoty [3], znowelizowanej dyrektywą Rady z 25 października 1966 r. [4], a zwłaszcza jej art. 3 i 4;
b) spełniają wymogi określone w załączniku do niniejszego rozporządzenia; oraz
c) są zaklasyfikowane, jeżeli chodzi o tusze i półtusze wieprzowe, zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 211/67.
2.
Nie wolno prowadzić skupu następujących produktów:
a) nienadających się do przechowywania lub późniejszego wykorzystania na skutek swoich właściwości;
b) pozyskanych podczas uboju loch lub knurów;
c) niepozyskanych z trzody pochodzącej z obszaru Wspólnoty
3.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o przepisach uchwalonych w ramach zastosowania niniejszego artykułu.
Artykuł 6
Najpóźniej po dokonaniu skupu produktów Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o ośrodkach interwencyjnych i ich możliwościach mrożenia i przechowywania.
Artykuł 7
1.
Co drugi dzień roboczy tygodnia Państwa Członkowskie przekazują Komisji teleksem następujące informacje dotyczące operacji skupu z poprzedniego tygodnia:
a) rodzaje produktów, ich jakość i skupione ilości;
b) cena płacona za każdy produkt i jakość.
2.
Państwa Członkowskie informują Komisję możliwie jak najszybciej o produktach i ich magazynowanych ilościach pod koniec drugiego i czwartego tygodnia każdego miesiąca, określając rodzaje produktów i ich magazynowane ilości oraz adres ich przechowywania.
3.
Funkcjonowanie systemu skupu interwencyjnego jest okresowo poddawane analizie w ramach postanowień art. 25 rozporządzenia (EWG) nr 121/67.
Artykuł 8
Rozporządzenie niniejsze wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 421/68
z dnia 5 kwietnia 1968 r.
zmieniające rozporządzenie Rady nr 423/67/EWG, nr 6/67/Euroatom z dnia 25 lipca 1967 r. określające uposażenie członków Komisji EWG i Komisji Euratomu, a także Wysokiej Władzy, którzy nie zostali mianowani członkami Jednej Komisji Wspólnot Europejskich
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Jedną Radę i Jedną Komisję Wspólnot Europejskich [1], w szczególności jego art. 34,
a także mając na uwadze, co następuje: do Rady należy określenie uposażenia byłych członków Wysokiej Władzy i Komisji Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej oraz Komisji Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej, którzy po zaprzestaniu sprawowania swych funkcji nie zostali mianowani członkami Komisji,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 2 akapit pierwszy rozporządzenia Rady nr 423/67/EWG, nr 6/67/Euroatom z dnia 25 lipca 1967 r. określającego uposażenie członków Komisji Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej i Komisji Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej, a także Wysokiej Władzy, którzy nie zostali mianowani członkami Jednej Komisji Wspólnot Europejskich [2], z mocą od dnia 1 stycznia 1968 r. otrzymuje brzmienie:
"Przepisy art. 5, 11, 12, 13, 15, 17, 18, 19 i 21 rozporządzenia nr 422/67/EWG, nr 5/67/Euratom stosują się do byłych członków Wysokiej Władzy i Komisji Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej oraz Komisji Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej, określonych w art. 1; przepisy art. 7, 8, 9 i 10 tego rozporządzenia stosuje się od dnia 1 stycznia 1968 r., a przepisy art. 14 stosuje się odpowiednio w okresie od dnia 6 lipca 1967 r. do dnia 31 grudnia 1967 r.; jeśli warunki art. 7–10 tego rozporządzenia są spełniane równocześnie, stosuje się przepisy jego art. 13" .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 784/68
z dnia 26 czerwca 1968 r.
ustanawiające szczegółowe zasady obliczania cen CIF dla cukru białego i cukru nierafinowanego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 1009/67/EWG z dnia 18 grudnia 1967 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku cukru [1], w szczególności jego art. 13 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z art. 13 ust. 4 rozporządzenia nr 1009/67/EWG należy ustanowić szczegółowe zasady obliczania cen CIF i dostosowania ich w zależności od ewentualnych różnic jakości w odniesieniu do kryteriów jakościowych;
zgodnie z ust. 1 i 2 tego artykułu najkorzystniejsze możliwości zakupu cukru białego i cukru nierafinowanego na rynku światowym są regularnie ustalane dla określonego miejsca przekroczenia granicy;
w tym celu konieczne jest, aby Komisja uwzględniła wszystkie informacje, które otrzymała bezpośrednio lub za pośrednictwem Państw Członkowskich; mając na względzie obiektywizm i reprezentatywność cen CIF, które mają być wyliczone, konieczne jest odrzucenie pewnych informacji z kalkulacji cen CIF, zwłaszcza gdy chodzi tylko o niewielkie ilości towaru lub gdy towary nie posiadają solidnej, właściwej jakości handlowej;
z uwagi na fakt, iż ceny ofertowe cukru białego i cukru nierafinowanego często nie są notowane jako ceny CIF Rotterdam towar luzem, należy wtedy przewidzieć właściwe przeliczenia; że dla zaleconych regulacji ceny ofertowe stosownie do jakości standardowej, można przewidzieć dla cukru białego takie same współczynniki jak przewidziane dla interwencji, określonej w art. 9 ust. 8 rozporządzenia nr 1009/67/EWG; że w odniesieniu do cukru nierafinowanego należy przewidzieć mnożenie przez współczynnik korygujący, który uwzględnia wartość plonu rzeczywistego;
podczas dokonywania przeglądu ofert cenowych cukru nierafinowanego z buraka cukrowego, z zasady nie będą dostępne wyniki analiz, które powinny być brane pod uwagę przy kalkulacji wartości plonu rzeczywistego, w świetle art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 413/68 z dnia 9 kwietnia 1968 r. określającego jakość standardową dla cukru nierafinowanego i punkt przejścia granicznego Wspólnoty do celów kalkulacji cen CIF w sektorze cukru [2];
że w świetle ust. 3 niniejszego artykułu dane niezbędne do kalkulacji rentowności cukru nierafinowanego z trzciny cukrowej są jednak na ogół dostępne w odniesieniu do wszystkich ofert na cukier nierafinowany; że przy kalkulowaniu cen CIF różnice wynikające z kalkulacji rentowności cukru nierafinowanego z buraków cukrowych dokonanej sposobami zaleconymi w ust. 3 wspomnianego artykułu, mogą być pomijane i że w związku z tym dogodnie jest przewidzieć kalkulację rentowności dla obu kategorii cukru nierafinowanego zgodnie z ust. 3 wspomnianego artykułu;
aby uniknąć wywołania zakłóceń na rynku Wspólnoty na skutek gwałtownych i znacznych zmian opłat, które nie odzwierciedlają rzeczywistych ruchów cen na rynku światowym, dogodnie jest przewidzieć, że w pewnych okolicznościach Komisja może wyjątkowo i przez ograniczony okres czasu utrzymywać cenę CIF na niezmienionym poziomie;
w celu uniknięcia zakłóceń na rynku Wspólnoty na skutek przywozu cukru o określonym rodzaju obróbki lub opakowania, w pewnych warunkach zachodzi konieczność skalkulowania oddzielnej ceny CIF dla takiego przywozu;
przepisy przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Komisja wprowadza ceny CIF cukru białego i cukru nierafinowanego w oparciu o najkorzystniejsze możliwości zakupu na rynku światowym.
Ceny te są ustalone zgodnie z art. 2–5.
Artykuł 2
Przy ustalaniu najkorzystniejszych możliwości zakupu na rynku światowym uwzględniane są wszystkie informacje odnośnie do:
1. ofert składanych na rynku światowym,
2. cen notowanych na najważniejszych giełdach w zakresie międzynarodowego obrotu cukrem,
3. cen odnotowywanych na największych rynkach państw trzecich,
4. transakcji sprzedaży zawieranych w ramach międzynarodowej wymiany handlowej,
które dotarły do Komisji bądź za pośrednictwem Państw Członkowskich, bądź Komisja uzyskała je we własnym zakresie.
Artykuł 3
Przy ustalaniu najkorzystniejszych możliwości zakupu informacje nie są uwzględniane, gdy:
1. towar nie posiada solidnej, właściwej jakości handlowej, lub
2. możliwość zakupu po cenie zamieszczonej w ofercie dotyczy tylko niewielkiej ilości cukru nie odzwierciedlającej sytuacji rynkowej, lub
3. ogólny rozwój cen lub informacje posiadane przez Komisję nasuwają przypuszczenie, że rozważana cena ofertowa nie odzwierciedla faktycznych tendencji rynkowych.
Artykuł 4
1.
Ceny podane jako ceny CIF towarów luzem w Rotterdamie są wyrównywane.
2.
Przy wyrównywaniu uwzględniane są w szczególności różnice kosztów transportu między portem załadunku i portem przeznaczenia z jednej strony oraz portem załadunku i Rotterdamem z drugiej strony.
3.
Jeżeli cena odnosi się do towaru pakowanego w worki, zostaje zmniejszona o 0,60 jednostki obliczeniowej na 100 kg.
Artykuł 5
1.
W celu obliczenia ceny, dla której nie obowiązują kryteria jakości, stosuje się:
a) premie lub obniżki, w odniesieniu do cukru białego, ustalone stosownie do art. 9 rozporządzenia nr 1009/67/EWG;
b) współczynniki korygujące, w odniesieniu do cukru nierafinowanego, uzyskane w wyniku dzielenia liczby 92 przez stopę procentową wartości plonu rzeczywistego cukru, do którego odnosi się cena.
2. Wartość plonu rzeczywistego jest obliczana metodą opisaną w art. 1 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 431/68.
Artykuł 6
Cena CIF może być w wyjątkowym przypadku utrzymana na niezmienionym poziomie przez ograniczony okres czasu wówczas, gdy cena ofertowa za daną ilość towaru lub za towar o określonym pochodzeniu, służąca za podstawę do wyznaczenia poprzedniej ceny CIF doszła do wiadomości Komisji w celu wyznaczenia następnej ceny CIF znane ceny, które według opinii Komisji nie są w dostatecznym stopniu reprezentatywne dla faktycznej tendencji rynkowej, spowodowałyby nagłe i znaczne zarazem zmiany ceny CIF.
Artykuł 7
Gdy cena oferowana cukru odpowiednio uformowanego lub w określonym opakowaniu, po odjęciu kosztów związanych z formowaniem lub pakowaniem i po regulacji ceny CIF Rotterdam jest niższa niż cena CIF ustalona w oparciu o art. 2–6, oblicza się dla takiego cukru cenę oddzielną CIF na podstawie ceny ofertowej dla tego cukru.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie (EWG) nr 785/68 Komisji
z dnia 26 czerwca 1968 r.
określające jakość standardową oraz ustanawiające szczegółowe zasady obliczania ceny CIF dla melasy
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 1009/67/EWG z dnia 18 grudnia 1967 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku cukru [1], w szczególności jego art. 12 ust. 6 i art. 13 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: art. 12 ust. 6 rozporządzenia nr 1009/67/EWG stanowi, że konieczne jest określenie jakości standardowej melasy; ponadto art. 13 ust. 4 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że konieczne jest ustanowienie szczegółowych zasad obliczania cen CIF i dostosowania ich w celu uwzględnienia wszelkich odchyleń od jakości standardowej;
całkowitą zawartość cukru w wysokości 48 % można uznać za reprezentatywną dla większej części melasy produkowanej we Wspólnocie; w związku z tym właściwe jest, aby wybrać melasę dobrej jakości rynkowej, o całkowitej zawartości cukru w wysokości 48 % jako jakości standardowej i – w celu przeliczenia cen mających zastosowanie do jakości standardowej – wprowadzić przepis w celu dostosowania cen o jedną czterdziestą ósmą za każdy punkt procentowy całkowitej zawartości cukru, o który oferowana melasa odbiega od całkowitej zawartości cukru jakości standardowej;
zgodnie z ust. 1 i 2 art. 13 rozporządzenia nr 1009/67/EWG, najkorzystniejsze możliwości zakupu melasy na rynku światowym muszą być ustalone dla wyszczególnionych przejść granicznych;
wydaje się właściwe, aby co tydzień ustalać cenę CIF dla melasy w celu uwzględnienia właściwości rynku melasy i ułatwienia planowania działalności gospodarczej przez przemysł przetwórczy i handel; w tym celu Komisja musi uwzględnić całość informacji, udostępnionych albo bezpośrednio, albo za pośrednictwem agencji Państw Członkowskich; w celu zapewnienia obiektywizmu i reprezentatywności wyliczonych cen CIF niektóre informacje muszą być pominięte podczas obliczania cen CIF, szczególnie jeżeli określone ilości są niewielkie lub jeżeli towary nie są dobrej jakości rynkowej; musi być wprowadzony przepis w celu dostosowania cen, ponieważ ceny ofertowe melasy często wiążą się z warunkami innymi niż dostawa CIF Rotterdam;
jeżeli ceny reprezentatywne dla rzeczywistych tendencji rynkowych mają być uwzględnione w celu ustalenia najkorzystniejszych możliwości zakupu na rynku światowym, w szczególności w przypadku gdy udostępniona jest ograniczona ilość informacji, Komisja powinna mieć swobodę w wyliczeniach na podstawie wartości średniej uzyskanej z kilku cen;
w celu uniknięcia zakłóceń na rynku wspólnotowym wskutek nagłych i znacznych zmian obciążeń, które nie odzwierciedlają rzeczywistych ruchów cen na rynku światowym, Komisja powinna mieć możliwość – w niektórych okolicznościach oraz w ograniczonym czasie – zastosowania wyjątkowego środka, polegającego na pozostawieniu ceny CIF bez zmian;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Melasa jakości standardowej posiada:
a) dobrą jakość rynkową;
b) całkowitą zawartość cukru w wysokości 48 %.
Artykuł 2
Komisja ustala co tydzień cenę CIF dla melasy na podstawie najkorzystniejszych możliwości zakupu na rynku światowym.
Ceny te ustalane są zgodnie z art. 3–7.
Artykuł 3
Podczas ustalania najkorzystniejszych możliwości zakupu na rynku światowym uwzględnia się wszystkie informacje odnoszące się do:
1) ofert na rynku światowym,
2) cen odnotowanych na ważnych rynkach państw trzecich,
3) transakcji sprzedaży zrealizowanych w ramach handlu międzynarodowego, znanych Komisji albo bezpośrednio, albo za pośrednictwem agencji Państw Członkowskich.
Artykuł 4
Podczas ustalania najkorzystniejszych możliwości zakupu na rynku światowym nie uwzględnia się informacji, jeżeli:
1) towary nie są dobrej jakości rynkowej, lub
2) możliwość uzyskania ich po cenie wskazanej w ofercie dotyczy tylko niewielkiej ilości, która nie jest reprezentatywna dla rynku, lub
3) ogólny rozwój cen lub informacje dostępne dla Komisji powodują powstanie przypuszczenia, że cena podana w ofercie nie jest reprezentatywna dla rzeczywistych tendencji rynkowych.
Artykuł 5
1.
Ceny, które nie obowiązują dla dostaw masowych CIF Rotterdam, podlegają dostosowaniu.
2.
Podczas dostosowania uwzględnia się w szczególności różnicę w koszcie transportu towarów między portem załadunku a portem docelowym oraz między portem załadunku a Rotterdamem.
Artykuł 6
Ceny określone podczas ustalania najkorzystniejszych możliwości zakupu oraz nieodnoszące się do jakości standardowej zostają:
1) zwiększone o jedną czterdziestą ósmą za każdy punkt procentowy całkowitej zawartości cukru, w przypadku gdy zawartość cukru w danej melasie wynosi mniej niż 48 %.
2) pomniejszone o jedną czterdziestą ósmą za każdy punkt procentowy całkowitej zawartości cukru, w przypadku gdy zawartość cukru w danej melasie wynosi więcej niż 48 %.
Artykuł 7
Podczas ustalania najkorzystniejszych możliwości zakupu na rynku światowym istnieje możliwość przyjęcia za podstawę wartości średniej z kilku cen, o ile taką średnią można uznać za reprezentatywną dla rzeczywistych tendencji rynkowych.
Artykuł 8
W drodze wyjątku cena CIF może pozostać bez zmian w ograniczonym okresie, w przypadku gdy cena ofertowa dla danej jakości lub szczególnego pochodzenia, która służyła za podstawę do ustalenia poprzedniej ceny CIF, jest niedostępna dla Komisji w czasie ustalania następnej ceny CIF, jak również w przypadku gdy dostępne ceny ofertowe, uważane przez Komisję za niedostatecznie reprezentatywne dla rzeczywistych tendencji rynkowych, pociągałyby za sobą nagłe i znaczne zmiany ceny CIF.
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 821/68
z dnia 28 czerwca 1968 r.
w sprawie definicji ziarna łuskanego i ziarna perełkowanego zbóż, mającej zastosowanie do przyznawania refundacji wywozowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 120/67/EWG z dnia 13 czerwca 1967 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 16 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje: refundacja wywozowa powinna uwzględniać jakość produktu uzyskanego w wyniku przetwarzania zbóż, w stosunku do którego występuje się o przyznanie refundacji, tak aby fundusze publiczne nie przyczyniały się do wywozu produktów gorszej jakości; niezbędne jest zatem precyzyjne określenie definicji ziaren zbóż objętych refundacją przyznawaną w odniesieniu do "ziaren łuskanych" i "ziaren perełkowanych", mającej zastosowanie w każdym Państwie Członkowskim;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do celów przyznawania refundacji wywozowych, ziarnami łuskanymi i ziarnami perłowymi są ziarna o właściwościach określonych w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1968 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 827/68
z dnia 28 czerwca 1968 r.
w sprawie wspólnej organizacji rynku niektórych produktów wymienionych w załączniku II do Traktatu
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 42 i 43,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
a także mając na uwadze, co następuje: wspólna organizacja rynku, obejmująca specjalny system zasad, została ustanowiona lub wkrótce zostanie ustanowiona w zakresie wielu produktów wymienionych w załączniku II do Traktatu; odpowiednie przepisy powinny zostać również przyjęte, w ramach wspólnej organizacji rynku, tak aby umożliwić powstanie jednolitego rynku dla wszystkich innych produktów wymienionych w tym załączniku;
ustanowienie jednolitego rynku pociąga za sobą wprowadzenie jednolitego systemu handlu na zewnętrznych granicach Wspólnoty; istota tego systemu wyraża się w spójnym stosowaniu Wspólnej Taryfy Celnej oraz liberalizacji handlu;
jednakże, w wyjątkowych okolicznościach, ochrona rynku na bazie stosowania Wspólnej Taryfy Celnej może okazać się wadliwa; w takich przypadkach Wspólnota powinna być zdolna do podjęcia niezwłocznie wszystkich niezbędnych środków, aby nie pozbawić rynku wspólnotowego możliwości obrony przed zakłóceniami, które mogą powstać po usunięciu uprzednio istniejących barier celnych;
ustanowienie jednolitego rynku dla wszystkich produktów powoduje konieczność usunięcia wszystkich przeszkód na wewnętrznych granicach Wspólnoty w zakresie swobodnego przepływu tych towarów;
ustanowienie jednolitego rynku byłoby zagrożone w sytuacji przyznania pewnych rodzajów pomocy; zatem postanowienia Traktatu, które dopuszczają ocenę pomocy przyznawanej przez Państwa Członkowskie oraz zakaz stosowania pomocy sprzecznej z zasadą wspólnego rynku, powinny zostać zastosowane do produktów objętych niniejszym rozporządzeniem;
w celu ułatwienia wprowadzenia proponowanych środków należy ustanowić procedurę wprowadzającą ścisłą współpracę między Państwami Członkowskimi a Komisją w ramach Komitetu Zarządzającego;
przejście od systemu obowiązującego w Państwach Członkowskich do systemu ustanowionego na podstawie niniejszego rozporządzenia powinno być zrealizowane tak płynnie, jak to jest tylko możliwe; w tym celu zastosowanie środków przejściowych może okazać się konieczne;
organizacja wspólnego rynku w zakresie produktów objętych niniejszym rozporządzeniem musi równocześnie uwzględnić cele zawarte w art. 39 i 110 Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wspólna organizacja rynku, ustanowiona niniejszym rozporządzeniem, obejmuje produkty wymienione w Załączniku.
Artykuł 2
1.
Wspólna Taryfa Celna obowiązuje od dnia 1 lipca 1968 r., nie naruszając umów o stowarzyszeniu.
2.
Za wyjątkiem odmiennych przepisów niniejszego rozporządzania oraz odstępstw przyjętych przez Radę, działając na podstawie propozycji Komisji, zgodnie z procedurą głosowania przewidzianą w art. 43 ust. 2 Traktatu, z zastrzeżeniem zobowiązań wynikających z umów międzynarodowych odnoszących się do produktów wymienionych w Załączniku, zakazuje się podejmowania następujących działań w handlu z państwami trzecimi:
- pobierania jakichkolwiek opłat o działaniu równoznacznym z opłatami celnymi, oraz
- stosowania jakichkolwiek ograniczeń ilościowych lub środków mających równoznaczny skutek, z uwzględnieniem postanowień Protokołu w sprawie Wielkiego Księstwa Luksemburga.
Artykuł 3
1.
Jeżeli na skutek importu lub eksportu jednego lub więcej produktów wymienionych w Załączniku rynek Wspólnoty doznaje poważnych zakłóceń lub jest na nie narażony, co może zagrozić celom określonym w art. 39 Traktatu, dopuszczalne jest zastosowanie właściwych środków w handlu z państwami trzecimi, do momentu, kiedy zakłócenia lub groźba zakłóceń ustaną.
Działając zgodnie z procedurą głosowania przewidzianą w art. 43 ust. 2 Traktatu i na wniosek Komisji, Rada przyjmuje szczegółowe przepisy w sprawie stosowania niniejszego ustępu oraz określa przypadki i granice, w jakich Państwa Członkowskie mogą stosować środki ochronne.
2.
Jeżeli powstaje sytuacja określona w ust. 1, na żądania Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy Komisja decyduje o niezbędnych środkach; zostają o tym poinformowane Państwa Członkowskie, a środki te stosuje się bezzwłocznie.
Jeżeli Komisja otrzymuje odpowiedni wniosek od Państwa Członkowskiego, podejmuje stosowną decyzję w ciągu dwudziestu czterech godzin od momentu otrzymania takiego wniosku.
3.
Środki podjęte przez Komisję mogą zostać przedłożone Radzie przez każde Państwo Członkowskie w ciągu trzech dni roboczych od dnia, w którym zostały podane do wiadomości.
Rada zbiera się niezwłocznie.
Może ona wprowadzić zmiany lub uchylić dane środki zgodnie z procedurą głosowania przewidzianą w art. 43 ust. 2 Traktatu.
Artykuł 4
1.
Zabrania się następujących działań w handlu wewnętrznym Wspólnoty:
- pobierania jakichkolwiek opłat celnych i innych opłat o działaniu równoznacznym,
- stosowania jakichkolwiek ograniczeń ilościowych lub środków mających równoznaczny skutek, z uwzględnieniem postanowień Protokołu w sprawie Wielkiego Księstwa Luksemburga,
- odwoływania się do art. 44 Traktatu.
2. Towary wymienione w Załączniku, które są produkowane lub otrzymywane z produktów nieznajdujących się w sytuacji określonej w art. 9 ust. 2 i art. 10 ust. 1 Traktatu, nie są dopuszczane do swobodnego obrotu w ramach Wspólnoty.
Artykuł 5
Artykuły 92, 93 i 94 Traktatu stosuje się do produkcji i handlu produktami wymienionymi w Załączniku.
Artykuł 6
W przypadku odesłania do procedury określonej w niniejszym artykule stosuje się procedurę przewidzianą w art. 26 rozporządzenia Rady nr 120/67/EWG [1] z dnia 13 czerwca 1967 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż lub inne podobne procedury przewidziane w innych rozporządzeniach w sprawach wspólnej organizacji rynku produktów rolnych. Rada, działając na wniosek Komisji, zgodnie z procedurą głosowania przewidzianą w art. 43 ust. 2 Traktatu, wyznacza Komitet Zarządzający dla każdego produktu.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie stosuje się tak, aby równocześnie odpowiednio uwzględniane były cele określone w art. 39 i 110 Traktatu.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie stosowane jest bez uszczerbku dla przepisów wspólnotowych już przyjętych i tych, które zostaną przyjęte, w celu harmonizacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich, mających na celu utrzymanie lub poprawienie technicznego lub genetycznego poziomu produkcji określonych produktów wymienionych w Załączniku i przeznaczonych szczególnie do reprodukcji.
Artykuł 9
Jeżeli środki przejściowe są konieczne dla ułatwienia przejścia od systemu obowiązującego w Państwach Członkowskich do systemu przewidzianego w niniejszym rozporządzeniu, w szczególności jeżeli wprowadzenie niniejszego systemu w przewidzianym terminie spowodowałoby poważne trudności w przypadku niektórych produktów, wówczas środki takie przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 6.
Środki te stosuje się najpóźniej do dnia 30 czerwca 1969 r.
Artykuł 10
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1968 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWS) nr 1017/68
z dnia 19 lipca 1968 r.
w sprawie stosowania zasad konkurencji do transportu kolejowego, drogowego i żeglugi śródlądowej
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 75 i 87,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady nr 141 [3], wyłączające transport spod stosowania rozporządzenia nr 17 Rady, stanowi, że wspomniane rozporządzenie nr 17 [4] nie stosuje się do porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych w sektorze transportu, których celem jest ustalenie stawek i warunków w transporcie, ograniczanie lub kontrolowanie podaży usług transportowych lub podział rynków transportowych, jak też nadużywanie pozycji dominującej w rozumieniu art. 86 Traktatu;
dla transportu kolejowego, drogowego i żeglugi śródlądowej rozporządzenie (EWG) nr 1002/67 [5] mówi, że takie wyłączenie nie będzie wykraczać poza dzień 30 czerwca 1968 r.;
zdefiniowanie zasad konkurencji dla transportu kolejowego, drogowego i żeglugi śródlądowej jest częścią wspólnej polityki transportowej i ogólnej polityki gospodarczej;
zasady konkurencji są ustalone z uwzględnieniem charakterystycznych cech transportu;
skoro zasady konkurencji w transporcie odstępują od generalnych zasad konkurencji, trzeba stworzyć przedsiębiorstwom możliwość, aby wiedzieli, jakie przepisy stosować w konkretnych przypadkach;
wraz z przedstawieniem systemu zasad konkurencji w transporcie jest pożądane, by takie zasady stosować jednakowo do wspólnego finansowania lub do zakupu sprzętu do wspólnego świadczenia usług przez grupy przedsiębiorstw, jak też do pewnych działań podmiotów świadczących transportowe usługi pomocnicze, związane z transportem kolejowym, drogowym i żeglugą śródlądową;
aby zapewnić, żeby handel wewnątrz Wspólnoty nie był naruszony oraz żeby konkurencja nie była zakłócona, konieczne jest zakazanie, co do zasady, w tych trzech sektorach transportu, wskazanych wyżej porozumień między przedsiębiorstwami, decyzji związków przedsiębiorstw oraz praktyk uzgodnionych pomiędzy przedsiębiorstwami i wszystkich przypadków nadużywania pozycji dominującej wewnątrz wspólnego rynku, które mogłyby mieć takie skutki;
określone kategorie porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych w transporcie, których celem lub skutkiem jest tylko stosowanie ulepszeń technicznych lub osiągnięcie współpracy technicznej, mogą być wyłączone spod zakazu porozumień ograniczających konkurencję, ponieważ przyczyniają się one do poprawy produktywności; w świetle doświadczeń związanych ze stosowaniem niniejszego rozporządzenia Rada może, na wniosek Komisji, zmienić listę takich typów porozumień;
aby ulepszenia takie mogły przyspieszyć zmiany w dosyć rozproszonej strukturze transportu drogowego i żeglugi śródlądowej, spod zakazu porozumień ograniczających powinny być wyłączone porozumienia, decyzje i praktyki uzgodnione, zapewniające tworzenie i działanie grup przedsiębiorstw w tych dwóch sektorach transportu, których celem jest prowadzenie działalności transportowej, wliczając w to wspólne finansowanie i zakup sprzętu dla wspólnego świadczenia usług; takie generalne wyłączenie może być przyznane pod warunkiem, że całkowita zdolność przewozowa ugrupowania nie przekroczy określonych limitów, tak ustalonych, aby zapewnić, żeby żadne przedsiębiorstwo nie posiadało pozycji dominującej wewnątrz ugrupowania; Komisja musi posiadać uprawnienie do interwencji, jeśli w szcególnych przypadkach porozumienia takie wywołują skutek niezgodny z warunkami, na mocy których porozumienia ograniczające konkurencję mogą być uznane za legalne, a tym samym stanowić nadużycie wyłączenia; fakt, że ugrupowanie ma całkowitą zdolność przewozową większą niż ustalone maksimum lub nie może domagać się generalnego wyłączenia z powodu indywidualnej zdolności przewozowej przedsiębiorstwa należącego do ugrupowania, nie stanowi jednak przeszkody dla ugrupowania do podjęcia legalnego porozumienia, decyzji lub praktyki uzgodnionej, jeśli spełnia ono warunki niniejszego rozporządzenia;
w przypadku gdy porozumienia, decyzje lub praktyki uzgodnione przyczyniają się do poprawy jakości usług transportowych lub do promocji większej stabilności i ciągłości w zaspokajaniu potrzeb na rynku, gdzie popyt i podaż mogą być narażone na tymczasowe wahania, lub do zwiększenia produktywności przedsiębiorstw czy też do wzrostu postępu technicznego bądź ekonomicznego, musi być możliwe stwierdzenie, że zakaz nie ma zastosowania, z zastrzeżeniem wszakże, że porozumienia, decyzje lub praktyki uzgodnione uczciwie uwzględniają interesy użytkowników transportu i że nie nakładają na przedsiębiorstwa żadnych ograniczeń, które nie są niezbędne do osiągnięcia powyższych celów ani nie umożliwiają przedsiębiorstwom wyeliminowanie konkurencji na istotnej części rynku;
do czasu aż Rada, zgodnie ze wspólną polityką transportową, przedstawi odpowiednie środki dla zapewnienia stabilności rynku transportowego i pod warunkiem że uzna ona, że istnieje stan kryzysu, jest pożądane, żeby Rada zalegalizowała porozumienia zawierane na danym rynku, które są konieczne w celu zredukowania zakłóceń wynikających ze struktury rynku transportowego;
w przypadku transportu kolejowego, drogowego i żeglugi śródlądowej jest pożądane, żeby Państwa Członkowskie ani nie wprowadzały, ani nie utrzymywały w mocy środków sprzecznych z niniejszym rozporządzeniem, dotyczących przedsiębiorstw publicznych lub przedsiębiorstw, którym przyznano prawa specjalne lub wyłączne; jest także pożądane, aby przedsiębiorstwa, którym powierza się świadczenie usług w ogólnym interesie gospodarczym, podlegały przepisom niniejszego rozporządzenia o tyle, o ile stosowanie tych przepisów nie przeszkadza, pod względem prawnym i faktycznym, realizacji poszczególnych, przypisanych im zadań, zawsze z zastrzeżeniem, że rozwój wymiany handlowej nie będzie naruszony w takim zakresie, jaki byłby sprzeczny z interesami Wspólnoty; Komisja musi posiadać uprawnienia do badania, czy zasady te są stosowane, i do kierowania w tym celu do Państw Członkowskich stosownych dyrektyw lub decyzji;
szczegółowe zasady stosowania podstawowych zasad niniejszego rozporządzenia muszą być tak określone, aby nie tylko zapewniały efektywny nadzór w warunkach uproszczonej procedury administracyjnej, ale także aby zaspakajały potrzeby przedsiębiorstw w zakresie bezpieczeństwa prawnego;
to przede wszystkim same przedsiębiorstwa powinny ocenić, czy dominującymi skutkami ich porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych są ograniczenia konkurencji, czy też korzyści ekonomiczne stanowiące usprawiedliwienie tych ograniczeń, i zdecydować, na własną odpowiedzialność, czy takie porozumienia, decyzje lub praktyki uzgodnione są nielegalne czy legalne;
przedsiębiorstwa powinny móc zawierać lub wykonywać porozumienia bez ich zgłaszania; jednakże naraża to takie porozumienia na ryzyko uznania ich za nieważne ze skutkiem wstecznym; porozumienia takie mogą być badane na podstawie skargi bądź z własnej inicjatywy Komisji, w wyniku czego mogą być uznane za legalne także z mocą wsteczną;
przedsiębiorstwa, w pewnych przypadkach, mogą pragnąć pomocy od właściwych organów w celu zapewnienia, żeby ich porozumienia, decyzje lub praktyki uzgodnione były zgodne z niniejszymi zasadami; w tym celu przedsiębiorstwom trzeba udostępnić procedurę, w ramach której mogą oni składać wnioski do Komisji, a streszczenie każdego wniosku jest publikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, co umożliwi tym samym zainteresowanym stronom trzecim przedłożenie ich komentarzy dotyczących tych porozumień; w przypadku braku skarg ze strony Państw Członkowskich lub zainteresowanych stron trzecich i jeśli Komisja nie zawiadomi wnioskodawców w przeciągu określonego czasu, że istnieją poważne wątpliwości co do legalności tych porozumień, to takie porozumienie powinno być uznane za wyłączone spod zakazu na okres, który już upłynął, i na dalsze trzy lata;
ze względu na wyjątkową naturę porozumień koniecznych do zmniejszenia zakłóceń wynikających ze struktury rynku transportowego, w przypadku stwierdzenia przez Radę stanu kryzysowego przedsiębiorstwa, które chcą uzyskać zezwolenie na takie porozumienia, muszą zgłosić je Komisji; w przypadku gdy takie zezwolenie skutkuje od dnia, w którym je przyznano, wtedy okres ważności tego zezwolenia nie powinien przekroczyć trzech lat od stwierdzenia przez Radę stanu kryzysowego; odnowienie zezwolenia powinno być uzależnione od ponownego stwierdzenia stanu kryzysowego przez Radę; w każdym przypadku zezwolenie traci ważność nie później niż sześć miesięcy od momentu wprowadzenia przez Radę odpowiednich środków dla zapewnienia stabilności rynku transportowego;
aby zapewnić jednolite stosowanie zasad konkurencji wewnątrz wspólnego rynku transportowego, muszą być stworzone zasady, zgodnie z którymi Komisja, działając w ciągłym i bliskim kontakcie z właściwymi organami Państw Członkowskich, będzie mogła podejmować środki niezbędne dla stosowania takich zasad konkurencji;
w tym celu Komisja musi współpracować z właściwymi organami Państw Członkowskich i musi być uprawniona do żądania takich informacji i prowadzenia takich kontroli na obszarze całego wspólnego rynku, jakie są konieczne dla ujawnienia zakazanych niniejszym rozporządzeniem porozumień, decyzji, praktyk uzgodnionych lub nadużycia pozycji dominującej;
jeśli, przy stosowaniu niniejszego rozporządzenia do konkretnego przypadku, Państwo Członkowskie jest zdania, że dotyczy to podstawowej kwestii wspólnej polityki transportowej, to kwestia ta powinna być zbadana przez Radę; ponadto, powinno być możliwe skierowanie do zbadania przez Radę każdego problemu ogólnego zaistniałego przy stosowaniu polityki konkurencji w transporcie; musi być ustalona procedura, która zapewni, że każda decyzja dotycząca zastosowania niniejszego rozporządzenia w konkretnym przypadku będzie podjęta przez Komisję tylko wtedy, jeśli problem ogólny zostanie zbadany przez Radę;
aby zapewnić, że przepisy niniejszego rozporządzenia są stosowane, Komisja musi być uprawniona do kierowania do przedsiębiorstw lub związków przedsiębiorstw zaleceń i decyzji w celu zaprzestania naruszeń przepisów niniejszego rozporządzenia, zakazującego określonych porozumień, decyzji lub praktyk;
zgodność z zakazami ustanowionym w niniejszym rozporządzeniu i spełnienie obowiązków nałożonych przez to rozporządzenie na przedsiębiorstwa i związki przedsiębiorstw muszą być egzekwowane za pomocą kar pieniężnych lub okresowych kar pieniężnych;
przedsiębiorstwom, których to dotyczy, musi być zagwarantowane prawo bycia wysłuchanym przez Komisję, a strony trzecie, których interesów decyzja może dotyczyć, muszą mieć możliwość zgłoszenia wobec niej swoich uwag; trzeba zapewnić, żeby informacja o podjęciu decyzji była szeroko upowszechniona;
jest pożądane, aby przyznać Trybunałowi Sprawiedliwości, na mocy art. 172, nieograniczoną jurysdykcję w stosunku do decyzji, na mocy których Komisja nakłada kary pieniężne lub okresowe kary pieniężne;
jest wskazane, aby na sześć miesięcy od dnia publikacji niniejszego rozporządzenia w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich wstrzymać wejście w życie zakazu ustanowionego w tym rozporządzeniu w stosunku do porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych, w celu ułatwienia przedsiębiorstwom dostosowania działań, tak aby były zgodne z przepisami niniejszego rozporządzenia;
na podstawie dyskusji z państwami trzecimi, sygnatariuszami Poprawionej Konwencji Nawigacji na Renie, w stosownym terminie po zakończeniu tych dyskusji niniejsze rozporządzenie jako całość powinno być zmienione w świetle zobowiązań wynikających z Poprawionej Konwencji Nawigacji na Renie;
rozporządzenie powinno być zmienione tam, gdzie okaże się to konieczne w świetle trzyletniego doświadczenia w zakresie jego stosowania; trzeba będzie przede wszystkim rozważyć, czy, z punktu widzenia rozwoju wspólnej polityki transportowej w ciągu tego okresu, zakres tego rozporządzenia powinien być poszerzony o porozumienia, decyzje i praktyki uzgodnione i o przypadki nadużycia pozycji dominującej, niewpływające na handel pomiędzy Państwami Członkowskimi,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Postanowienia ogólne
Przepisy niniejszego rozporządzenia mają zastosowanie do wszelkich porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych w transporcie kolejowym, drogowym i żegludze śródlądowej, których celem lub skutkiem jest ustalanie stawek transportowych i warunków transportu, ograniczanie lub kontrola podaży usług transportowych, podział rynku usług transportowych, stosowanie usprawnień lub współpracy technicznej lub wspólne finansowanie albo zakup sprzętu transportowego lub świadczenie usługi transportowych, jeżeli takie działania bezpośrednio dotyczą świadczenia usług transportowych i są niezbędne dla wspólnego świadczenia usług przez ugrupowanie, w rozumieniu art. 4, przedsiębiorstw transportu drogowego lub żeglugi śródlądowej, oraz do wykorzystywania pozycji dominującej na rynku usług transportowych.
Przepisy te mają również zastosowanie do działalności przedsiębiorstw świadczących usługi pomocnicze dla transportu, które mają cele lub skutki wskazane powyżej.
Artykuł 2
Zakaz stosowania praktyk ograniczających
Z zastrzeżeniem przepisów art. 3-6, zakazane są, jako niezgodne ze wspólnym rynkiem, bez wymogu uzyskania wcześniejszej decyzji w tym względzie: wszelkie porozumienia między przedsiębiorstwami, decyzje związków przedsiębiorstw oraz praktyki uzgodnione, które mogą mieć wpływ na handel między Państwami Członkowskimi, których celem lub skutkiem jest zapobieżenie, ograniczenie lub zakłócenie konkurencji na wspólnym rynku, a w szczególności takie, które:
a) bezpośrednio lub pośrednio ustalają stawki i warunki transportu lub jakiekolwiek inne warunki transakcji;
b) ograniczają lub kontrolują podaż usług transportowych, rynek, rozwój techniczny lub inwestycje;
c) dokonują podziału rynków transportowych;
d) stosują wobec partnerów handlowych nierówne warunki do świadczeń równoważnych i stwarzają im przez to niekorzystne warunki konkurencji;
e) uzależniają zawarcie kontraktów od przyjęcia przez partnerów zobowiązań dodatkowych, które, ze względu na swój charakter lub zwyczaje handlowe, nie mają żadnego związku ze świadczeniem usług transportowych.
Artykuł 3
Wyłączenia porozumień technicznych
1.
Zakazu określonego w art. 2 nie stosuje się do porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych, których celem lub skutkiem jest stosowanie technicznych usprawnień lub współpraca techniczna, poprzez:
a) standaryzację sprzętu, usług transportowych, pojazdów i stałych instalacji;
b) wymianę lub łączenie, w celu świadczenia usług transportowych, personelu, sprzętu, pojazdów i stałych instalacji;
c) organizację i realizację sukcesywnych, uzupełniających, substytucyjnych lub kombinowanych usług transportowych oraz ustalanie i stosowanie zryczałtowanych stawek i warunków odnośnie do takich usług, w tym specjalnych stawek konkurencyjnych;
d) korzystanie w przewozach jednym środkiem transportu z tras, które są najbardziej racjonalne z punktu widzenia eksploatacji;
e) koordynację rozkładów jazdy na łączących się trasach;
f) łączenie pojedynczych przesyłek;
g) ustanawianie jednolitych zasad odnośnie do struktury taryf i warunków ich stosowania, z zastrzeżeniem, że zasady te nie określają stawek i warunków transportowych.
2.
Komisja, w stosownych okolicznościach, przedstawi Radzie propozycje odnośnie do rozszerzenia lub ograniczenia listy określonej w ust. 1.
Artykuł 4
Wyłączenia dla małych i średnich przedsiębiorstw
1.
Porozumienia, decyzje i praktyki uzgodnione, określone w art. 2, wyłączone są spod zakazu określonego w tym artykule, jeżeli mają na celu:
- tworzenie i prowadzenie działalności przez ugrupowania przedsiębiorstw transportu drogowego i żeglugi śródlądowej w celu prowadzenia działalności transportowej,
- wspólne finansowanie lub nabywanie sprzętu lub usług transportowych, jeżeli te działania bezpośrednio dotyczą świadczenia usług transportowych i są niezbędne dla wspólnej działalności wyżej wymienionych ugrupowań,
w każdym wypadku z zastrzeżeniem, że łączna zdolność przewozowa jakiegokolwiek ugrupowania nie przekracza:
- 10000 ton metrycznych w przypadku transportu drogowego,
- 500000 ton metrycznych w przypadku żeglugi śródlądowej.
Zdolność przewozowa każdego z przedsiębiorstw należących do ugrupowania nie może przekraczać 1000 ton metrycznych w przypadku transportu drogowego lub 50000 ton metrycznych w przypadku żeglugi śródlądowej.
2.
Jeżeli stosowanie jakiegokolwiek porozumienia, decyzji lub praktyki uzgodnionej, określonej w ust. 1, w danym przypadku powoduje skutki niezgodne z wymaganiami art. 5 i stanowi naruszenie wyłączenia spod przepisów art. 2, można żądać usunięcia tych skutków przez przedsiębiorstwa lub związki przedsiębiorstw.
Artykuł 5
Uznanie niestosowalności zakazu
Zakaz art. 2 może być uznany za niemający zastosowania, z mocą wsteczną, wobec:
- wszelkich porozumień lub kategorii porozumień między przedsiębiorstwami,
- wszelkich decyzji lub kategorii decyzji związków przedsiębiorstw,
- wszelkich praktyk uzgodnionych lub kategorii praktyk uzgodnionych, - które przyczyniają się do:
- poprawy jakości usług transportowych,
- zapewnienia większej ciągłości i stabilności w zaspokajaniu potrzeb na usługi transportowe na rynkach, na których występują znaczne okresowe wahania popytu i podaży,
- zwiększenia produktywności przedsiębiorstw,
- wzrostu postępu technicznego lub gospodarczego,
oraz jednocześnie uczciwie uwzględniają interesy użytkowników transportu oraz:
a) nie nakładają na przedsiębiorstwa żadnych ograniczeń, które nie są niezbędne do osiągnięcia powyższych celów;
b) nie stwarzają takim przedsiębiorstwom możliwości eliminacji konkurencji na znacznej części danego rynku transportowego.
Artykuł 6
Porozumienia mające na celu zmniejszenie zakłóceń wynikających ze struktury rynku transportowego
1.
Do czasu wprowadzenia przez Radę w ramach realizacji wspólnej polityki transportowej stosownych środków w celu zapewnienia stabilnego rynku transportowego zakaz określony w art. 2 może zostać uznany za niemający zastosowania wobec jakiegokolwiek porozumienia, decyzji lub praktyki uzgodnionej, które przyczyniają się do zmniejszenia zakłóceń na danym rynku.
2.
Decyzja w sprawie niestosowania zakazu określonego w art. 2, podjęta zgodnie z procedurą określoną w art. 14, nie może zostać przyjęta do czasu, gdy Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, lub, jeżeli jakiekolwiek Państwo Członkowskie uważa, że warunki określone w art. 75 ust. 3 Traktatu są spełnione, stanowiąc jednomyślnie, stwierdzi, na podstawie sprawozdania Komisji, że występuje stan kryzysowy na całym rynku transportowym lub jego części.
3.
Nie naruszając przepisów ust. 2, zakaz określony w art. 2 może zostać uznany za niemający zastosowania tylko wtedy, gdy:
a) dane porozumienie, decyzja lub praktyka uzgodniona nie nakłada na określone przedsiębiorstwa jakiegokolwiek ograniczenia, które nie jest niezbędne dla zmniejszenia zakłóceń; oraz
b) nie stwarza takim przedsiębiorstwom możliwości eliminacji konkurencji na znacznej części danego rynku transportowego.
Artykuł 7
Nieważność umów i decyzji
Wszelkie umowy lub decyzje zakazane na podstawie powyższych przepisów są nieważne.
Artykuł 8
Zakaz nadużywania pozycji dominującej
Wszelkie nadużycia przez jedno lub więcej przedsiębiorstw pozycji dominującej na wspólnym rynku lub jego znacznej części są zakazane jako niezgodne ze wspólnym rynkiem w zakresie, w jakim mogłyby one wpłynąć na handel między Państwami Członkowskimi.
Takie nadużycie może polegać w szczególności na:
a) bezpośrednim lub pośrednim narzucaniu niesłusznych stawek lub warunków transportowych;
b) ograniczaniu podaży transportu, rynków lub rozwoju technicznego na niekorzyść użytkowników;
c) stosowanie wobec partnerów handlowych nierównych warunków do świadczeń równoważnych, stwarzając im przez to niekorzystne warunki konkurencji;
d) uzależnianie zawarcia kontraktów od przyjęcia przez partnerów dodatkowych zobowiązań, które ze względu na swój charakter lub zwyczaje handlowe nie mają związku ze świadczeniem usług transportowych.
Artykuł 9
Przedsiębiorstwa publiczne
1.
W przypadku przedsiębiorstw publicznych i przedsiębiorstw, którym Państwa Członkowskie przyznały prawa specjalne lub wyłączne, Państwa Członkowskie nie będą wprowadzały ani utrzymywały w mocy jakichkolwiek środków sprzecznych z przepisami powyższych artykułów.
2.
Przedsiębiorstwa zobowiązane do zarządzania usługami świadczonymi w ogólnym interesie gospodarczym podlegają przepisom powyższych artykułów w zakresie, w jakim stosowanie tych przepisów nie stanowi prawnej lub faktycznej przeszkody w wykonywaniu poszczególnych zadań im powierzonych.
Rozwój handlu nie może być naruszony w sposób pozostający w sprzeczności z interesem Wspólnoty.
3.
Komisja czuwa nad stosowaniem przepisów niniejszego artykułu i, w miarę potrzeby, kieruje stosowne dyrektywy lub decyzje dla Państw Członkowskich.
Artykuł 10
Postępowanie ze skargi lub z inicjatywy własnej Komisji
Po otrzymaniu skargi lub z własnej inicjatywy Komisja wszczyna postępowanie w sprawie zaniechania naruszania art. 2 lub art. 8, jak również w celu wprowadzenia w życie art. 4 ust. 2.
Skargi mogą być wnoszone przez:
a) Państwa Członkowskie;
b) osoby fizyczne lub prawne, mające w tym uzasadniony interes.
Artykuł 11
Wyniki postępowania ze skargi lub z inicjatywy własnej Komisji
1.
W przypadku gdy Komisja stwierdzi naruszenie art. 2 lub art. 8, może w formie decyzji zażądać, aby przedsiębiorstwa lub związki przedsiębiorstw, których to dotyczy, zaniechały takich naruszeń.
Nie naruszając innych przepisów niniejszego rozporządzenia, Komisja, przed podjęciem decyzji na wymienionej wyżej podstawie, może skierować do przedsiębiorstw lub związków przedsiębiorstw, których to dotyczy, zalecenia w sprawie zaprzestania naruszania.
2.
Ust. 1 stosuje się również do przypadków objętych art. 4 ust. 2.
3.
Jeżeli Komisja, działając na podstawie otrzymanego wniosku, stwierdzi, że w świetle przedstawionych dowodów nie ma podstaw do interwencji na mocy art. 2, art. 4 ust. 2 lub art. 8 odnośnie do jakichkolwiek porozumień, decyzji lub praktyk uzgodnionych, wyda decyzję oddalającą wniosek jako bezzasadny.
4.
Jeżeli Komisja, działając zarówno na podstawie otrzymanego wniosku lub z własnej inicjatywy, stwierdzi, że porozumienie, decyzja lub praktyka uzgodniona wyczerpuje przepisy zarówno art. 2, jak i art. 5, wyda decyzję na podstawie art. 5.
Decyzja określa datę, od której jest skuteczna.
Data ta może być datą wcześniejszą od daty decyzji.
Artykuł 12
Stosowanie art. 5 - procedura sprzeciwu
1.
Przedsiębiorstwa i związki przedsiębiorstw, które domagają się zastosowania art. 5 w stosunku do porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych objętych przepisami art. 2, których są stronami, mogą wystąpić z wnioskiem do Komisji.
2.
Jeżeli Komisja uzna wniosek za dopuszczalny i posiada wszystkie dostępne dowody, a żadne działania na podstawie art. 10 nie zostały podjęte przeciwko porozumieniu, decyzji lub praktyce uzgodnionej, której to dotyczy, opublikuje w możliwie szybkim terminie w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich streszczenie wniosku i wezwie wszystkie zainteresowane strony trzecie do złożenia uwag do Komisji w terminie trzydziestu dni.
Taka publikacja powinna uwzględniać uzasadnione interesy przedsiębiorstw w zakresie ich tajemnic handlowych.
3.
Jeżeli Komisja nie zawiadomi wnioskodawców w terminie dziewięćdziesięciu dni od daty takiej publikacji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich o tym, że istnieją poważne zastrzeżenia odnośnie do zastosowania art. 5, to porozumienie, decyzja lub praktyka uzgodniona uznane będą za wyłączone spod zakazu w zakresie, w jakim odpowiadają charakterystyce podanej we wniosku, w okresie, który już upłynął, i przez okres maksymalnie trzech lat od daty publikacji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Jeżeli Komisja stwierdzi po upływie terminu dziewięćdziesięciu dni, ale przed upływem okresu trzech lat, że warunki zastosowania art. 5 nie są spełnione, wyda decyzję stwierdzającą, że zakaz z art. 2 stosuje się.
Taka decyzja może mieć skutek wsteczny, jeżeli zainteresowane strony podały nieprawdziwe informacje lub jeżeli nadużyły wyłączenia spod przepisów art. 2.
4.
Jeżeli, w terminie dziewięćdziesięciu dni, Komisja zawiadomi wnioskodawców zgodnie z ust. 3 akapit pierwszy, to zbada, czy spełnione zostały warunki określone w przepisach art. 2 i art. 5.
Jeżeli Komisja stwierdzi, że warunki określone w przepisach art. 2 i art. 5 zostały spełnione, to wyda decyzję na podstawie art. 5.
Decyzja określa datę, od której jest skuteczna.
Data ta może być datą wcześniejszą od daty wniosku.
Artykuł 13
Okres obowiązywania i cofnięcie decyzji stosujących art. 5
1. Każda decyzja stosująca art. 5, podjęta na podstawie art. 11 ust. 4 lub zdania drugiego art. 12 ust. 4, określa okres, w którym jest ważna; zazwyczaj okres ten jest nie krótszy niż sześć lat. Decyzja ta może być połączona z warunkami lub obowiązkami.
2.
Decyzja może być odnowiona, jeżeli przesłanki stosowania art. 5 są w dalszym ciągu spełniane.
3.
Komisja może cofnąć lub zmienić swoją decyzję lub zakazać określonych działań stron:
a) w przypadku gdy zmieniły się jakiekolwiek okoliczności faktyczne, które miały istotne znaczenie dla podjęcia decyzji;
b) w przypadku gdy strony naruszyły jakikolwiek obowiązek połączony z decyzją;
c) w przypadku gdy decyzja była oparta na nieprawdziwych informacjach lub została uzyskana na skutek podstępu;
d) w przypadku gdy strony nadużyły wyłączenia spod przepisów art. 2 przyznanego im na podstawie decyzji.
W przypadkach określonych w lit. b), c) lub d) decyzja może zostać cofnięta ze skutkiem wstecznym.
Artykuł 14
Decyzje o zastosowaniu art. 6
1.
Każde porozumienie, decyzja lub praktyka uzgodniona objęta art. 2, odnośnie do której strony domagają się zastosowania art. 6, muszą być zgłoszone Komisji.
2.
Każda decyzja Komisji o zastosowaniu art. 6 wywiera skutek dopiero od dnia jej podjęcia.
Określa ona okres, w którym obowiązuje.
Okres ten nie przekracza trzech lat od dnia stwierdzenia przez Radę stanu kryzysowego zgodnie z art. 6 ust. 2.
3.
Decyzja taka może być odnowiona przez Komisję, jeżeli Rada ponownie stwierdzi na podstawie procedury określonej w art. 6 ust. 2, że istnieje stan kryzysowy oraz jeżeli inne warunki określone w art. 6 w dalszym ciągu będą spełnione.
4.
Decyzja ta może być połączona z warunkami lub obowiązkami.
5.
Decyzja Komisji przestaje obowiązywać nie później niż sześć miesięcy od zastosowania środków określonych w art. 6 ust. 1.
6.
Przepisy art. 13 ust. 3 mają zastosowanie.
Artykuł 15
Kompetencje
Z zastrzeżeniem kontroli decyzji Komisji przez Trybunał Sprawiedliwości, jest ona wyłącznie właściwa w sprawach:
- nakładania obowiązków na podstawie art. 4 ust. 2,
- wydawania decyzji na podstawie art. 5 i 6.
Władze Państw Członkowskich zachowują kompetencje do decydowania, czy jakakolwiek sprawa podlega przepisom art. 2 lub art. 8 do czasu rozpoczęcia postępowania przez Komisję w celu podjęcia decyzji w danej sprawie lub skierowania zawiadomienia zgodnie z art. 12 ust. 3 akapit pierwszy.
Artykuł 16
Współpraca z władzami Państw Członkowskich
1.
Komisja prowadzi postępowania określone w niniejszym rozporządzeniu w bliskiej i stałej współpracy z właściwymi władzami Państw Członkowskich; władze te mają prawo do wyrażania swoich opinii na temat takich postępowań.
2.
Komisja niezwłocznie przekaże właściwym władzom Państw Członkowskich kopie skarg i wniosków oraz najważniejszych dokumentów wysłanych do niej lub wysłanych przez nią w trakcie takich postępowań.
3. Przed podjęciem jakiejkolwiek decyzji w rezultacie postępowania na podstawie art. 10 lub decyzji na podstawie zdania drugiego art. 12 ust. 3 lub na podstawie zdania drugiego ust. 4 tego samego artykułu lub na podstawie art. 14 ust. 2 lub 3 należy zasięgnąć opinii Komitetu Doradczego ds. Porozumień Ograniczających Konkurencję i Pozycji Dominujących w Transporcie. Należy zasięgnąć opinii Komitetu Doradczego również przed wydaniem przepisów wykonawczych określonych w art. 29.
4.
Komitet Doradczy składa się z urzędników posiadających wiedzę w zakresie porozumień ograniczających konkurencję i nadużywania pozycji dominującej w transporcie.
Każde Państwo Członkowskie mianuje dwóch urzędników, którzy je reprezentują, z których każdy, w przypadku niemożliwości uczestniczenia, może być zastąpiony przez innego urzędnika.
5.
Zasięgnięcie opinii następuje na wspólnym posiedzeniu zwoływanym przez Komisję; takie posiedzenie odbywa się najwcześniej czternaście dni od daty wysłania zawiadomienia o zwołaniu posiedzenia.
Takie zawiadomienie, odnośnie do każdej rozpatrywanej sprawy, zawiera streszczenie sprawy wraz ze wskazaniem najważniejszych dokumentów oraz wstępny projekt decyzji.
6.
Komitet Doradczy może wydać opinię bez względu na nieobecność któregokolwiek z jego członków lub ich zastępców.
Sprawozdanie z wyników procedury zasięgnięcia opinii załącza się do projektu decyzji.
Nie może on zostać ujawniony.
Artykuł 17
Rozpatrywanie przez Radę kwestii podstawowych dotyczących wspólnej polityki transportowej wynikających z określonych spraw
1.
Komisja nie podejmie decyzji, odnośnie do której obowiązkowe jest zasięgnięcie opinii przewidziane w art. 16, przed upływem dwudziestu dni od dnia wydania opinii przez Komitet Doradczy.
2.
Przed upływem terminu określonego w ust. 1 każde Państwo Członkowskie może zażądać zwołania posiedzenia Rady w celu zbadania razem z Komisją jakiejkolwiek kwestii podstawowej związanej ze wspólną polityką transportową, która zdaniem tego Państwa Członkowskiego dotyczy sprawy będącej przedmiotem danej decyzji.
Rada zbiera się w terminie trzydziestu dni od dnia przedstawienia wniosku zainteresowanego Państwa Członkowskiego wyłącznie w celu rozpatrzenia takich kwestii podstawowych.
Komisja nie może podjąć decyzji do czasu odbycia posiedzenia Rady.
3.
Ponadto, Rada może w każdym czasie na wniosek Państwa Członkowskiego lub Komisji rozpatrywać problemy ogólne wynikające z realizacji polityki konkurencji w sektorze transportu.
4.
We wszystkich przypadkach, w których żądano zwołania posiedzenia Rady w celu rozpatrzenia kwestii podstawowych na podstawie ust. 2 lub problemów ogólnych na podstawie ust. 3, Komisja, do celów niniejszego rozporządzenia, uwzględni wytyczne polityczne wynikające z tych posiedzeń.
Artykuł 18
Badania w sektorze transportu
1.
Jeżeli występujące w transporcie tendencje, zmiany lub brak elastyczności stawek transportowych bądź inne okoliczności wskazują, że konkurencja w transporcie jest ograniczana lub zakłócana na wspólnym rynku w określonych regionach geograficznych lub na jednej lub więcej trasach przewozów lub odnośnie do przewozów pasażerów lub towarów należących do jednej lub więcej określonych grup, Komisja może podjąć decyzję o przeprowadzeniu ogólnego badania sektora, którego to dotyczy, i zażądać od działających w tym sektorze przedsiębiorstw transportowych dostarczenia informacji i dokumentów niezbędnych do realizacji zasad określonych w art. 2-8.
2.
Przy prowadzeniu badań zgodnie z ust. 1 Komisja zażąda od przedsiębiorstw lub grup przedsiębiorstw, których wielkość sugeruje, że zajmują dominującą pozycję na wspólnym rynku lub jego znacznej części, dostarczenia szczegółowych informacji o strukturze przedsiębiorstw i ich działalności, niezbędnych do oceny ich pozycji w świetle przepisów art. 8.
3.
Art. 16 ust. 2-6 oraz art. 17, 19, 20 i 21 mają zastosowanie.
Artykuł 19
Żądanie informacji
1.
Komisja, wykonując zadania powierzone jej na mocy niniejszego rozporządzenia, może uzyskiwać wszystkie niezbędne informacje od rządów i właściwych organów Państw Członkowskich oraz od przedsiębiorstw lub związków przedsiębiorstw.
2.
W przypadku skierowania żądania udzielenia informacji do przedsiębiorstwa lub związku przedsiębiorstw Komisja wysyła równocześnie kopię żądania do właściwego organu Państwa Członkowskiego, na którego terytorium znajduje się siedziba przedsiębiorstwa.
3.
W swoim żądaniu Komisja podaje podstawę prawną i cel żądania oraz kary przewidziane w art. 22 ust. 1 lit. b) za dostarczanie nieprawdziwych informacji.
4.
Do udzielenia żądanych informacji zobowiązani są właściciele przedsiębiorstw lub ich pełnomocnicy oraz, w przypadku osób prawnych, spółek lub związków niemających osobowości prawnej, osoby upoważnione do ich reprezentowania z mocy prawa lub przez ich akty założycielskie.
5. W przypadku gdy przedsiębiorstwo lub związek przedsiębiorstw nie udzielą danych informacji w terminie wyznaczonym przez Komisję lub udzielą informacji niepełnych, Komisja zażąda informacji w formie decyzji. Decyzja określa, jakie informacje są wymagane, wyznacza stosowny termin, w którym informacje te powinny być udzielone, oraz wskazuje kary przewidziane w art. 22 ust. 1 lit. b) oraz art. 23 ust. 1 lit. c), oraz informuje o prawie poddania decyzji kontroli Trybunału Sprawiedliwości.
6.
Komisja przekazuje jednocześnie kopię swojej decyzji do właściwego organu Państwa Członkowskiego, na którego terytorium znajduje się siedziba przedsiębiorstwa lub związku przedsiębiorstw.
Artykuł 20
Kontrole prowadzone przez organy Państw Członkowskich
1.
Na żądanie Komisji właściwe organy Państw Członkowskich przeprowadzają kontrole, które Komisja uważa za niezbędne na podstawie art. 21 ust. 1 lub które nakazała w decyzji wydanej na podstawie art. 21 ust. 3.
Urzędnicy właściwych organów Państw Członkowskich odpowiedzialni za przeprowadzenie tych kontroli wykonują swoje uprawnienia na podstawie pisemnego upoważnienia wydanego przez właściwy organ Państwa Członkowskiego, na którego terytorium kontrola ma być przeprowadzona.
Takie upoważnienie określa przedmiot i cel postępowania.
2.
Na wniosek Komisji lub właściwego organu Państwa Członkowskiego, na którego terytorium ma być przeprowadzona kontrola, urzędnicy Komisji mogą pomagać urzędnikom tego organu w wykonywaniu ich obowiązków.
Artykuł 21
Kompetencje kontrolne Komisji
1.
Przy wykonywaniu zadań przyznanych niniejszym rozporządzeniem Komisja może przeprowadzić wszelkie niezbędne kontrole w przedsiębiorstwach i związkach przedsiębiorstw.
W tym zakresie upoważnieni urzędnicy Komisji są uprawnieni do:
a) badania ksiąg i innych dokumentów handlowych;
b) wykonywania kopii lub wyciągów z ksiąg i dokumentów handlowych;
c) żądania ustnych wyjaśnień na miejscu;
d) wstępu do pomieszczeń, na teren i do pojazdów przedsiębiorstw.
2.
Urzędnicy Komisji upoważnieni do przeprowadzenia takich kontroli wykonują swoje uprawnienia po przedstawieniu pisemnego upoważnienia wskazującego przedmiot i cel kontroli oraz kary określone w art. 22 ust. 1 lit. c) na wypadek, gdyby przedstawione księgi i inne dokumenty handlowe były niepełne.
W stosownym czasie przed rozpoczęciem kontroli Komisja informuje właściwy organ Państwa Członkowskiego, na którego terytorium kontrola ma być przeprowadzona, o kontroli i o tożsamości upoważnionych urzędników.
3. Przedsiębiorstwa i związki przedsiębiorstw są zobowiązane tolerować kontrole nakazane decyzją Komisji. Decyzja określa przedmiot i cel kontroli, wyznacza datę rozpoczęcia kontroli i wskazuje kary przewidziane w art. 22 ust. 1 lit. c) i art. 23 ust. 1 lit. d) oraz informuje o prawie poddania decyzji kontroli Trybunału Sprawiedliwości.
4.
Komisja podejmuje decyzje określone w ust. 3 po zasięgnięciu opinii właściwego organu Państwa Członkowskiego, na którego terytorium ma być przeprowadzona kontrola.
5.
Urzędnicy właściwych władz Państwa Członkowskiego, na którego terytorium ma być przeprowadzona kontrola, mogą, na wniosek tego organu lub Komisji, pomagać urzędnikom Komisji w wykonywaniu ich obowiązków.
6.
Jeżeli przedsiębiorstwo sprzeciwia się przeprowadzeniu kontroli nakazanej na podstawie niniejszego artykułu, zainteresowane Państwo Członkowskie udzieli niezbędnej pomocy urzędnikom upoważnionym przez Komisję w celu umożliwienia przeprowadzenia takiej kontroli.
Państwa Członkowskie, po zasięgnięciu opinii Komisji, podejmą w tym celu niezbędne środki przed dniem 1 stycznia 1970 r.
Artykuł 22
Kary pieniężne
1.
Komisja może, w formie decyzji, nałożyć na przedsiębiorstwa lub związki przedsiębiorstw kary pieniężne od stu do pięciu tysięcy jednostek rozliczeniowych, w przypadku gdy umyślnie lub na skutek niedbalstwa:
a) dostarczyły one nieprawdziwych lub wprowadzających w błąd informacji we wniosku określonym w art. 12 lub w zawiadomieniu określonym w art. 14;
b) dostarczyły one nieprawdziwych informacji w odpowiedzi na żądanie określone w art. 18 lub art. 19 ust. 3 lub 5 lub nie dostarczyły informacji w terminie wyznaczonym w decyzji podjętej na podstawie art. 19 ust. 5;
c) przedstawiły żądane księgi lub inne dokumenty handlowe w formie niepełnej w trakcie kontroli prowadzonej na podstawie art. 20 lub 21, lub nie tolerują kontroli nakazanej w decyzji wydanej w wykonaniu art. 21 ust. 3.
2.
Komisja może, w formie decyzji, nałożyć na przedsiębiorstwa lub związki przedsiębiorstw kary pieniężne od jednego tysiąca do jednego miliona jednostek rozliczeniowych lub w kwocie wyższej, ale nieprzekraczającej 10 % obrotów w poprzednim roku gospodarczym każdego z przedsiębiorstw biorących udział w naruszeniu, jeżeli umyślnie lub na skutek niedbalstwa:
a) naruszyły one art. 2 lub art. 8;
b) naruszyły one obowiązki nałożone zgodnie z art. 13 ust. 1 lub art. 14 ust. 4.
Przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej należy uwzględnić oprócz wagi także okres trwania tego naruszenia.
3.
Artykuł 16 ust. 3-6 i art. 17 mają zastosowanie.
4.
Decyzje podjęte zgodnie z ust. 1 i 2 nie mają charakteru karno-prawnego.
Artykuł 23
Okresowe kary pieniężne
1.
Komisja może, w formie decyzji, nałożyć na przedsiębiorstwa lub związki przedsiębiorstw okresowe kary pieniężne od pięćdziesięciu do jednego tysiąca jednostek rozliczeniowych za każdy dzień, obliczanych od dnia określonego w decyzji, w celu przymuszenia ich do:
a) zaniechania naruszania art. 2 lub art. 8 niniejszego rozporządzenia, które Komisja nakazała na podstawie art. 11, lub przestrzegania obowiązków nałożonych zgodnie z art. 4 ust. 2;
b) niepodejmowania działań zakazanych na podstawie art. 13 ust. 3;
c) dostarczenia pełnych i prawdziwych informacji, których Komisja zażądała w decyzji podjętej zgodnie z art. 19 ust. 5;
d) tolerowania kontroli, które Komisja nakazała, w formie decyzji podjętej zgodnie z art. 21 ust. l.
2.
W przypadku gdy przedsiębiorstwa lub związki przedsiębiorstw spełniły obowiązek, z powodu którego została nałożona okresowa kara pieniężna, Komisja może ustalić łączną wysokość okresowej kary pieniężnej w niższej wysokości niż ta, która wynikałaby z początkowej decyzji.
3.
Artykuł 16 ust. 3-6 i art. 17 stosuje się.
Artykuł 24
Kontrola przez Trybunał Sprawiedliwości
Trybunał Sprawiedliwości ma nieograniczoną jurysdykcję w rozumieniu art. 172 Traktatu do kontroli decyzji, na mocy której Komisja ustaliła karę pieniężną lub okresową karę pieniężną; może on uchylić, obniżyć lub podwyższyć nałożoną karę pieniężną lub okresową karę pieniężną.
Artykuł 25
Jednostka rozliczeniowa
Do celów stosowania art. 23 i 24 wartość ecu jest ustalana tak, jak w ramach ustalania budżetu Wspólnoty, zgodnie z art. 207 i 209 Traktatu.
Artykuł 26
Wysłuchanie stron i osób trzecich
1. Przed podjęciem decyzji, zgodnie z art. 11, art. 12 ust. 3 akapit drugi, art. 12 ust. 4, art. 13 ust. 3, art. 14 ust. 2 i 3, art. 22 i art. 23, Komisja stworzy uczestniczącym przedsiębiorstwom lub związkom przedsiębiorstw możliwość bycia wysłuchanym w sprawach, co do których Komisja podnosi zarzuty.
2.
Jeżeli Komisja lub właściwe władze Państw Członkowskich uważają to za niezbędne, mogą wysłuchać również innych osób fizycznych lub prawnych.
Wnioski o wysłuchanie złożone przez takie osoby zostaną uwzględnione, jeżeli wykażą one wystarczający interes.
3.
W przypadku gdy Komisja zamierza wydać atest negatywny, zgodnie z art. 5 lub 6, to opublikuje streszczenie odnośnych porozumień, decyzji lub praktyk uzgodnionych i wezwie wszystkie zainteresowane strony do przedstawienia uwag w terminie przez nią określonym, który nie może krótszy niż jeden miesiąc.
Publikacje muszą uwzględniać uprawnione interesy przedsiębiorstw w zakresie ich tajemnic handlowych.
Artykuł 27
Tajemnica zawodowa
1.
Informacje uzyskane w wyniku stosowania art. 18, 19, 20 i 21 mogą być wykorzystywane tylko w celu, w jakim żądano informacji lub prowadzono kontrolę.
2.
Nie naruszając przepisów art. 26 i 28, Komisja i właściwe władze Państw Członkowskich, ich urzędnicy i inni pracownicy nie mogą ujawniać informacji uzyskanych przez nich w wyniku stosowania niniejszego rozporządzenia i które ze względu na swój charakter są chronione tajemnicą zawodową.
3.
Przepisy ust. 1 i 2 nie stanowią przeszkody dla publikacji ogólnych informacji lub badań, które nie zawierają informacji odnoszących się do poszczególnych przedsiębiorstw lub związków przedsiębiorstw.
Artykuł 28
Publikowanie decyzji
1. Komisja publikuje decyzje, które wydaje zgodnie z art. 11, art. 12 ust. 3 akapit drugi, art. 12 ust. 4, art. 13 ust. 3 oraz art. 14 ust. 2 i 3.
2.
W publikacji podaje się nazwy stron i istotną treść decyzji; uwzględnia ona uprawnione interesy przedsiębiorstw w zakresie ich tajemnic handlowych.
Artykuł 29
Przepisy wykonawcze
Komisja upoważniona jest do uchwalenia przepisów wykonawczych dotyczących formy, treści i innych elementów skarg na podstawie art. 10, wniosków na podstawie art. 12, zawiadomień na podstawie art. 14 ust. 1 i przesłuchań przewidzianych w art. 26 ust. 1 i 2.
Artykuł 30
Wejście w życie; istniejące porozumienia
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1968 r.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1, art. 8 wchodzi w życie następnego dnia po publikacji niniejszego rozporządzenia w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
3.
Zakaz określony w art. 2 stosuje się od dnia 1 stycznia 1969 r. do wszystkich porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych określonych w art. 2, które istniały w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia lub które wchodzą w życie między tym dniem a dniem publikacji niniejszego rozporządzenia w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
4. Ust.
3 nie stosuje się wobec przedsiębiorstw lub związków przedsiębiorstw, które przed dniem następującym po dniu publikacji rozporządzenia w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich wypowiedziały porozumienia, decyzje lub praktyki uzgodnione, których były stronami. Artykuł 31
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1397/68
z dnia 6 września 1968 r.
zmieniające rozporządzenie nr 474/67/EWG w sprawie wcześniejszego ustalania refundacji wywozowej do ryżu i ryżu łamanego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 359/67/EWG z dnia 28 lipca 1967 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1], w szczególności jego art. 17 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z art. 17 ust. 4 rozporządzenia nr 359/67/EWG refundacja stosowana w dniu złożenia wniosku o pozwolenie na wywóz może być zastosowana do wywozu dokonanego w okresie ważności tego pozwolenia i w tym przypadku stosuje się do dopłaty kwotę wyrównawczą; stosownie do art. 1 rozporządzenia Komisji nr 474/67/EWG z dnia 21 sierpnia 1967 r. w sprawie wcześniejszego ustalenia dopłaty wywozowej do ryżu i ryżu łamanego [2] ta korekta jest równa różnicy między ceną CIF a ceną CIF dla terminu dostawy;
ponieważ pozwolenia na wywóz ryżu i ryżu łamanego są ważne do końca piątego miesiąca następującego po miesiącu, w którym zostały wystawione, a dla tych produktów rzadko istnieje naprawdę reprezentatywny rynek poza rynkiem dla terminu lub terminów krótkich, jest więc pożądane ustalanie kwoty wyrównawczej mniejszej od podanej wyżej różnicy;
dlatego też należy zmienić rozporządzenie nr 474/67/EWG;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dwa pierwsze akapity art. 1 rozporządzenia nr 474/67/EWG otrzymują brzmienie:
"Przy wcześniejszym ustalaniu refundacji wywozowej do ryżu i ryżu łamanego, wymienionej w art. 17 ust. 4 akapit pierwszy rozporządzenia nr 359/67/EWG, refundacja ustalona w dniu złożenia wniosku o pozwolenie jest refundacją stosowaną do wywozu dokonanego w tym dniu:
- zmniejszoną o kwotę co najwyżej równą różnicy między ceną CIF dla terminu dostawy a ceną CIF, jeśli pierwsza jest większa od drugiej o więcej niż 0,025 jednostki obliczeniowej na 100 kg,
- zwiększoną o kwotę co najwyżej równą różnicy między ceną CIF a ceną CIF dla terminu dostawy, jeśli pierwsza jest większa od drugiej o więcej niż 0,025 jednostki obliczeniowej na 100 kg.
W przedziale ustalania tygodniowego kwota stosowanej refundacji, w przypadku wcześniejszego ustalenia, jest przeliczana jedynie wtedy, gdy powyższy przepis pociąga za sobą zmianę kwoty większą od 0,025 jednostki obliczeniowej na 100 kg."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1431/68
z dnia 13 września 1968 r.
uzupełniające rozporządzenie nr 1043/67/EWG o definicję pojęcia: "przedsiębiorstwo produkujące cukier"
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 1009/67/EWG z dnia 18 grudnia 1967 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku cukru [1], w szczególności jego art. 23 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 23 rozporządzenia nr 1009/67/EWG w szczególności oraz rozporządzenia przyjęte w celu jego stosowania ustanawiają przepisy odnoszące się do przedsiębiorstw produkujących cukier; w celu jednolitego zastosowania wyżej wymienionych przepisów we wszystkich Państwach Członkowskich wskazane jest uzupełnienie rozporządzenia Komisji nr 1043/67/EWG z dnia 22 grudnia 1967 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawowych kwot w odniesieniu do cukru [2] o definicję pojęcia: przedsiębiorstwo produkujące cukier;
celem przepisów przejściowych rozporządzenia nr 1009/67/EWG jest ograniczenie produkcji Wspólnoty i zachęcanie do specjalizacji regionalnej; dlatego jest niezbędne określenie pojęcia: "przedsiębiorstwo produkujące cukier" przez ograniczenie uprawnienia przyznawania podstawowych kwot do tych organizacji, które stanowią jednostkę gospodarczą i które, jako niezależne osoby prawne, eksploatują na własne ryzyko jedną lub więcej cukrowni;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu nr 1043/67/EWG dodaje się art. 4a w brzmieniu:
"Artykuł 4a
do celów rozporządzenia nr 1009/67/EWG przedsiębiorstwo produkujące cukier oznacza pojedynczą organizację gospodarczą posiadającą niezależną osobowość prawną i eksploatującą na własną odpowiedzialność jedną lub więcej cukrowni."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1612/68
z dnia 15 października 1968 r.
w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 49,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: swobodny przepływ pracowników wewnątrz Wspólnoty powinien być zapewniony najpóźniej do końca okresu przejściowego; osiągnięcie tego celu pociąga za sobą zniesienie wszelkiej dyskryminacji ze względu na przynależność państwową pomiędzy pracownikami Państw Członkowskich, w zakresie zatrudnienia, wynagrodzenia i innych warunków pracy, jak również prawa tych pracowników do swobodnego przemieszczania się wewnątrz Wspólnoty w celu wykonywania działalności zarobkowej, z zastrzeżeniem ograniczeń uzasadnionych względami porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego;
z powodu zaistniałego przyspieszenia w ustanawianiu unii celnej i w celu zapewnienia równoczesnego ukończenia realizacji niezbędnych podstaw Wspólnoty należy wydać przepisy umożliwiające realizację celów określonych w art. 48 i 49 Traktatu w zakresie swobodnego przepływu i doskonalenie środków przyjmowanych sukcesywnie na mocy rozporządzenia nr 15 w sprawie pierwszych kroków na rzecz osiągnięcia swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty [3] i rozporządzenia Rady nr 38/64/EWG z dnia 25 marca 1964 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty [4];
swobodny przepływ stanowi fundamentalne prawo pracowników i ich rodzin; mobilność siły roboczej wewnątrz Wspólnoty powinna być jednym ze środków zapewniających pracownikowi możliwość poprawy warunków życia i pracy oraz ułatwienia awansu społecznego, pomagając jednocześnie w zaspokajaniu potrzeb gospodarczych Państw Członkowskich; należy zapewnić prawo wszystkich pracowników Państw Członkowskich do wykonywania wybranej przez nich działalności wewnątrz Wspólnoty;
prawo to powinno być przyznane, w sposób wolny od dyskryminacji, pracownikom zatrudnionym na stałe, pracownikom sezonowym, przygranicznym oraz prowadzącym działalność w celu świadczenia usług;
prawo swobodnego przepływu pracowników, wykonywane w obiektywnych warunkach wolności i godności, wymaga zapewnienia faktycznej i prawnej równości traktowania we wszystkich sprawach związanych z prowadzeniem przez nich działalności w charakterze pracowników najemnych oraz dotyczących dostępu do zasobów mieszkaniowych, a także wyeliminowania wszelkich utrudnień mobilności pracowników, w szczególności w odniesieniu do prawa pracownika do połączenia z rodziną oraz warunków integracji rodziny w środowisku kraju przyjmującego;
zasada niedyskryminacji pracowników Państw Członkowskich wymaga, aby obywatele wszystkich Państw Członkowskich mieli takie samo pierwszeństwo w dostępie do zatrudnienia, z jakiego korzystają pracownicy krajowi;
niezbędne jest wzmocnienie mechanizmu zestawiania wolnych miejsc pracy i wniosków o zatrudnienie, w szczególności poprzez rozwój bezpośredniej współpracy między centralnymi służbami zatrudnienia oraz między służbami regionalnymi, a także poprzez zintensyfikowaną i skoordynowaną wymianę informacji w celu zapewnienia bardziej przejrzystego obrazu całego rynku pracy; pracownicy pragnący się przenieść powinni być systematycznie informowani o warunkach życia i pracy; należy zapewnić środki na wypadek, gdy Państwo Członkowskie przeżywa lub przewiduje zakłócenia na swoim rynku pracy mogące poważnie zagrozić poziomowi życia i zatrudnienia w danym rejonie lub branży; do osiągnięcia tego celu wymiana informacji zniechęcająca pracowników do przenoszenia się do takiego rejonu lub branży jest metodą, którą należy stosować w pierwszej kolejności, jednakże w razie potrzeby powinna istnieć możliwość wzmocnienia rezultatów takiej wymiany informacji poprzez czasowe wstrzymanie działania wyżej wymienionego mechanizmu, przy czym decyzja w tej sprawie powinna być podjęta na poziomie wspólnotowym;
istnieje ścisła zależność między swobodnym przepływem pracowników, zatrudnieniem i szkoleniem zawodowym, w szczególności jeżeli celem tego ostatniego jest ułatwienie pracownikom przyjmowania ofert pracy z innych regionów Wspólnoty; z powodu tej zależności jest konieczne, żeby problemy powstające w związku z tym nie były postrzegane w oderwaniu od siebie, ale jako wzajemnie zależne, biorąc także pod uwagę problemy zatrudnienia w skali regionalnej; z tego względu konieczne jest skierowanie wysiłków Państw Członkowskich na koordynację ich polityki zatrudnienia na poziomie wspólnotowym;
Rada, na mocy swojej decyzji z dnia 15 października 1968 r. [5], rozszerzyła zakres stosowania artykułów 48 i 49 Traktatu, jak również środków prawnych podjętych w celu ich wprowadzenia w życie, na obszar francuskich departamentów zamorskich,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
CZĘŚĆ I
ZATRUDNIENIE I RODZINY PRACOWNIKÓW
TYTUŁ I
Dostęp do zatrudnienia
Artykuł 1
1.
Każdy obywatel Państwa Członkowskiego, bez względu na miejsce pobytu, ma prawo do podjęcia działalności jako pracownik najemny i prowadzenia tej działalności na terytorium innego Państwa Członkowskiego zgodnie z przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi dotyczącymi zatrudnienia obywateli tego państwa.
2.
Ma on w szczególności prawo do podjęcia zatrudnienia dostępnego na terytorium innego Państwa Członkowskiego z takim samym pierwszeństwem, z jakiego korzystają obywatele tego państwa.
Artykuł 2
Każdy obywatel Państwa Członkowskiego oraz każdy pracodawca prowadzący działalność na terytorium Państwa Członkowskiego mogą wymieniać między sobą oferty zatrudnienia, zawierać i wykonywać umowy o pracę, zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi, w sposób wolny od wszelkiej dyskryminacji.
Artykuł 3
1.
Na mocy niniejszego rozporządzenia nie stosuje się przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państwa Członkowskiego, jeżeli:
- ograniczają lub uzależniają od spełnienia warunków, które nie dotyczą obywateli tego państwa, przyjmowanie wniosków, składanie ofert pracy, dostęp do zatrudnienia i jego wykonywanie przez cudzoziemców,
- mimo zakresu stosowania bez względu na przynależność państwową, mają na celu lub są wyłącznym lub głównym skutkiem niedopuszczania obywateli innych Państw Członkowskich do oferowanego miejsca pracy.
Przepis niniejszy nie dotyczy warunków dotyczących znajomości języków, jeśli jest ona niezbędna ze względu na charakter oferowanego miejsca pracy.
2.
Przepisy lub praktyki Państwa Członkowskiego, o których mowa w ust. 1 akapit pierwszy, obejmują w szczególności takie przepisy lub praktyki, które:
a) określają specjalny tryb rekrutacji cudzoziemców;
b) w jakikolwiek sposób ograniczają zamieszczanie w prasie lub za pośrednictwem innych mediów ogłoszeń o wolnych stanowiskach pracy lub uzależniają taką możliwość od spełnienia warunków innych niż te, które odnoszą się do pracodawców prowadzących działalność na terytorium tego Państwa Członkowskiego;
c) uzależniają dostęp do zatrudnienia w stosunku do osób, które nie mieszkają na terytorium tego państwa, od spełnienia warunku rejestracji w urzędach pracy lub utrudniają rekrutację indywidualnych pracowników.
Artykuł 4
1.
Przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne Państw Członkowskich, które ograniczają liczbowo lub procentowo zatrudnienie cudzoziemców w przedsiębiorstwie, branży, regionie lub w skali kraju, nie mają zastosowania do obywateli innych Państw Członkowskich.
2.
Jeżeli przyznanie przedsiębiorstwu danego Państwa Członkowskiego jakichkolwiek korzyści jest uzależnione od minimalnego odsetka zatrudnionych w przedsiębiorstwie pracowników krajowych, obywatele innych Państw Członkowskich są liczeni jako pracownicy krajowi, z zastrzeżeniem przepisów dyrektywy Rady z dnia 15 października 1963 r. [6]
Artykuł 5
Obywatel Państwa Członkowskiego, który poszukuje zatrudnienia na terytorium innego Państwa Członkowskiego, powinien uzyskać taką samą pomoc, jakiej biura pracy w tym państwie udzielają swoim obywatelom poszukującym zatrudnienia.
Artykuł 6
1.
Zatrudnienie i rekrutacja obywateli jednego Państwa Członkowskiego na stanowisko pracy w innym Państwie Członkowskim nie mogą być uzależnione od kryteriów zdrowotnych, zawodowych lub innych, które mają charakter dyskryminujący ze względu na przynależność państwową w porównaniu z kryteriami stosowanymi wobec obywateli innego Państwa Członkowskiego, pragnących wykonywać tę samą działalność.
2.
Jednakże od obywatela dysponującego imienną ofertą zatrudnienia od pracodawcy działającego na terytorium Państwa Członkowskiego innego niż to, którego jest obywatelem, można wymagać przejścia testu sprawdzającego umiejętności zawodowe, jeżeli pracodawca, składając swą ofertę zatrudnienia, wyraźnie tego zażąda.
TYTUŁ II
Zatrudnienie i równość traktowania
Artykuł 7
1.
Pracownik, będący obywatelem Państwa Członkowskiego, nie może być na terytorium innego Państwa Członkowskiego ze względu na swą przynależność państwową traktowany odmiennie niż pracownicy krajowi pod względem warunków zatrudnienia i pracy, w szczególności warunków wynagrodzenia, zwolnienia i, jeżeli straci pracę, powrotu do pracy lub ponownego zatrudnienia.
2.
Pracownik korzysta z takich samych przywilejów socjalnych i podatkowych jak pracownicy krajowi.
3.
Pracownik taki będzie miał też, na tej samej podstawie i na tych samych warunkach, co pracownicy krajowi, dostęp do szkolenia w szkołach zawodowych i ośrodkach doskonalenia zawodowego.
4.
Wszelkie postanowienia porozumień zbiorowych lub indywidualnych lub inne zbiorowe regulacje dotyczące dostępu do zatrudnienia, zatrudnienia, wynagrodzenia i innych warunków pracy albo zwolnienia są nieważne w zakresie, w jakim określają lub uprawniają do stosowania warunków dyskryminujących pracowników, którzy są obywatelami innych Państw Członkowskich.
Artykuł 8
1.
Pracownik, który jest obywatelem Państwa Członkowskiego i jest zatrudniony na terytorium innego Państwa Członkowskiego, korzysta z prawa do równego traktowania w zakresie przynależności do związków zawodowych i praw związkowych, w tym również prawa do głosowania; może być wyłączony z udziału w zarządzie instytucji prawa publicznego oraz sprawowania urzędów regulowanych prawem publicznym.
Ponadto ma on prawo do udziału w organach reprezentacji pracowniczej w przedsiębiorstwie.
Przepisy niniejszego artykułu nie naruszają ustaw lub rozporządzeń w niektórych Państwach Członkowskich, które-przewidują szerszy zakres praw dla pracowników pochodzących z innych Państw Członkowskich.
2.
Niniejszy artykuł zostanie poddany przeglądowi przez Radę na podstawie wniosku Komisji złożonego najpóźniej w ciągu dwóch lat.
Artykuł 9
1.
Pracownik, który jest obywatelem Państwa Członkowskiego i jest zatrudniony na terytorium innego Państwa Członkowskiego, korzysta z wszelkich praw i świadczeń przyznawanych pracownikom krajowym w sprawach mieszkaniowych, w tym również w zakresie możliwości nabycia prawa własności do lokalu, który jest mu potrzebny.
2.
Pracownik ten może, na tych samych prawach co pracownicy krajowi, umieścić swoje nazwisko na listach mieszkaniowych w regionie, w którym jest zatrudniony, jeżeli takie listy istnieją; korzysta z wynikających z tego korzyści i pierwszeństwa.
Jeżeli Członkowie jego rodziny pozostają w kraju, z którego przybył, na potrzeby niniejszego przepisu są traktowani jak mieszkańcy wymienionego regionu, jeżeli pracownicy krajowi korzystają z podobnego domniemania.
TYTUŁ III
Rodziny pracowników
Artykuł 10
1.
Prawo osiedlenia się w innym Państwie Członkowskim wraz z pracownikiem, który jest obywatelem Państwa Członkowskiego i jest zatrudniony na terytorium innego Państwa Członkowskiego, mają następujące osoby, bez względu na przynależność państwową:
a) współmałżonek oraz zstępni poniżej 21 roku życia lub pozostający na utrzymaniu pracownika;
b) wstępni pracownika lub jego współmałżonka, pozostający na jego utrzymaniu.
2.
Państwa Członkowskie ułatwiają przyjęcie członka rodziny, którego nie dotyczy przepis ust. 1, jeżeli pozostaje on na utrzymaniu pracownika lub w kraju pochodzenia i zamieszkuje z nim we wspólnym gospodarstwie domowym.
3.
Do celów ust. 1 i 2 pracownik powinien dysponować dla swojej rodziny lokalem o standardzie przyjętym dla pracowników krajowych w regionie, w którym jest zatrudniony, przy czym przepis niniejszy nie może powodować dyskryminacji pracowników krajowych względem pracowników z innych Państw Członkowskich.
Artykuł 11
Jeżeli obywatel Państwa Członkowskiego prowadzi działalność jako pracownik lub osoba pracująca na własny rachunek na terytorium innego Państwa Członkowskiego, jego małżonek i dzieci w wieku poniżej 21 lat lub pozostające na jego utrzymaniu mają prawo do podejmowania zatrudnienia na całym terytorium tego samego państwa, nawet jeżeli nie są obywatelami któregokolwiek Państwa Członkowskiego.
Artykuł 12
Dzieci obywatela Państwa Członkowskiego, który jest lub był zatrudniony na terytorium innego Państwa Członkowskiego, mają dostęp do powszechnego systemu kształcenia, nauki zawodu oraz szkolenia zawodowego na takich samych warunkach jak obywatele tego Państwa, jeżeli dzieci te mieszkają na jego terytorium.
Państwa Członkowskie popierają wszelkie wysiłki zapewniające tym dzieciom możliwie najlepsze warunki uczestnictwa w zajęciach, o jakich mowa.
CZĘŚĆ II
OBSADZANIE WOLNYCH MIEJSC PRACY I WNIOSKI O ZATRUDNIENIE
TYTUŁ I
Współpraca Państw Członkowskich i Komisji
Artykuł 13
1.
Państwa Członkowskie lub Komisja powinny zainicjować bądź wspólnie podejmować badania stanu zatrudnienia lub bezrobocia, jakie uznają za niezbędne w ramach zapewnienia swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty.
Centralne służby zatrudnienia Państw Członkowskich powinny ściśle współpracować ze sobą i z Komisją w celu podjęcia wspólnego działania w zakresie kompensacji wolnych miejsc pracy i wniosków o zatrudnienie na obszarze Wspólnoty oraz w zakresie związanego z tym zatrudniania pracowników.
2.
W tym celu Państwa Członkowskie powinny powołać wyspecjalizowane służby, którym zostanie powierzona organizacja prac w tym zakresie oraz współpraca ze służbami Państw Członkowskich i departamentami Komisji.
Państwa Członkowskie powinny powiadamiać Komisję o wszelkich zmianach w zakresie powoływania tych służb; do celów informacyjnych Komisja opublikuje te dane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 14
1.
Państwa Członkowskie przesyłają Komisji informacje o problemach związanych ze swobodnym przepływem i zatrudnieniem pracowników, a także szczegółowe dane dotyczące sytuacji i rozwoju zatrudnienia według regionu i branży.
2.
Komisja, we współpracy z Komitetem technicznym, określi sposób sporządzania informacji określonych w ust. 1 oraz terminy przekazywania ich do wiadomości.
Państwa Członkowskie oceniają stan swoich rynków pracy według jednolitych kryteriów ustalonych przez Komisję na podstawie wyników prac Komitetu Technicznego, prowadzonych zgodnie z art. 33 lit. d), po zasięgnięciu opinii Komitetu Doradczego.
3.
W trybie określonym przez Komisję w porozumieniu z Komitetem Technicznym wyspecjalizowana służba Państwa Członkowskiego przesyła wyspecjalizowanym służbom innych Państw Członkowskich oraz Europejskiemu Urzędowi Koordynacji informacje dotyczące warunków życia i pracy oraz sytuacji na rynku pracy, jakie mogą się okazać przydatne dla pracowników z innych Państw Członkowskich.
Informacje te powinny być regularnie uaktualniane.
Wyspecjalizowane służby innych Państw Członkowskich zapewnią, by informacje te były upowszechnione w szerokim zakresie, w szczególności poprzez rozpowszechnianie w urzędach pracy oraz za pomocą wszelkich innych środków przekazywania wiadomości, tak aby poinformować o nich zainteresowanych pracowników.
TYTUŁ II
Mechanizm kompensacji zestawiania wolnych miejsc pracy i wniosków o zatrudnienie
Artykuł 15
1.
Wyspecjalizowana służba każdego Państwa Członkowskiego powinna co najmniej raz w miesiącu przesłać wyspecjalizowanym służbom innych Państw Członkowskich Europejskiemu Urzędowi Koordynacji zestawienie według zawodów i regionów:
a) nieobsadzonych miejsc pracy lub takich, które prawdopodobnie nie będą obsadzone przez siłę roboczą pochodzącą z krajowego rynku pracy;
b) osób szukających zatrudnienia, które wyraziły gotowość i zdolność do podjęcia zatrudnienia w innym kraju.
Wyspecjalizowane służby każdego Państwa Członkowskiego przekazują te informacje odpowiednim biurom i organom zatrudnienia.
2.
Zestawienia, o których mowa w ust. 1, są rozpowszechniane według jednolitego systemu, który zostanie ustalony przez Europejski Urząd Koordynacji we współpracy z Komitetem technicznym w ciągu osiemnastu miesięcy od chwili wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 16
1.
Dane o wolnych miejscach pracy, przekazane służbom zatrudnienia danego Państwa Członkowskiego, które nie mogą być obsadzone w ramach krajowego rynku pracy, natomiast mogą być obsadzone, jak to wynika z zestawień, o których mowa w art. 15, w ramach Wspólnoty, są przekazywane właściwym służbom zatrudnienia tego Państwa Członkowskiego, które wykazało, że dysponuje siłą roboczą w danym zawodzie.
2.
Służby takie przekazują służbom pierwszego Państwa Członkowskiego szczegółowe dane dotyczące odpowiednich kandydatur.
Przez 18 dni od chwili otrzymania zawiadomienia o wolnych miejscach pracy przez drugie Państwo Członkowskie kandydatury te są przekazywane pracodawcom z takim samym pierwszeństwem, jakie przysługuje pracownikom krajowym przed obywatelami państw niebędących członkami Wspólnoty.
W tym terminie państwa niebędące członkami Wspólnoty są zawiadamiane o wolnych miejscach pracy tylko wtedy, gdy Państwo Członkowskie dysponujące takimi miejscami uzna, że wśród obywateli Państw Członkowskich nie ma wystarczającej liczby pracowników do obsadzenia takich miejsc.
3.
Przepisy ust. 1 nie mają zastosowania do wolnych miejsc pracy oferowanych obywatelom państw, którzy nie są członkami Wspólnoty, jeżeli:
a) pracownik otrzymał ofertę imienną o szczególnym charakterze opartym na:
i) przyczynach natury zawodowej dotyczących specjalistycznego lub poufnego charakteru oferowanej pracy czy też wcześniejszych powiązań zawodowych;
ii) istnieniu więzi rodzinnych czy to między pracodawcą a pracownikiem, który otrzymał ofertę, czy też między tym ostatnim i pracownikiem, który był stale zatrudniony w przedsiębiorstwie przez co najmniej rok;
Podpunkty i) oraz ii) są stosowane zgodnie z przepisami określonymi w Załączniku;
b) wolne miejsca pracy dotyczą homogenicznych grup pracowników sezonowych, z których co najmniej jeden otrzymał ofertę imienną;
c) wolne miejsca pracy pochodzące od pracodawców dotyczącą pracowników przebywających w regionach przygranicznych, po obu stronach granicy między Państwem Członkowskim a państwem niebędącym członkiem Wspólnoty;
d) wolne miejsca pracy są wyraźnie skierowane do pracowników z państw niebędących członkami Wspólnoty przez pracodawcę kierującego się powodami uzasadniającymi sprawne funkcjonowanie jego przedsiębiorstwa, w przypadku gdy służby zatrudnienia interweniowały w celu zapewnienia zatrudnienia pracownikom krajowym lub pracownikom z innych Państw Członkowskich i jeśli służby te uznają, że powody pracodawcy są uzasadnione.
Artykuł 17
1.
Przepisy art. 16 są wykonywane przez wyspecjalizowane służby.
Jednakże w zakresie, w jakim zostały upoważnione przez służby centralne oraz w stopniu, w jakim umożliwia to organizacja służb zatrudnienia Państwa Członkowskiego i stosowane techniki zatrudniania:
a) regionalne służby zatrudnienia Państw Członkowskich powinny:
i) na podstawie zestawień, o których mowa w art. 15, w wyniku których zostaną podjęte odpowiednie działania, dokonywać bezpośredniego zestawienia i kompensacji wolnych miejsc pracy i wniosków o zatrudnienie;
ii) nawiązywać bezpośrednie kontakty w celu obsadzenia:
- wolnych miejsc pracy oferowanych imiennie określonym pracownikom;
- indywidualnych podań o zatrudnienie przesłanych bądź do wyspecjalizowanej służby zatrudnienia, bądź do pracodawcy prowadzącego działalność na terenie właściwości tej służby;
- pracowników sezonowych, których należy zatrudnić tak szybko, jak to możliwe;
b) służby terytorialne właściwe dla regionów przygranicznych dwóch lub kilku Państw Członkowskich regularnie wymieniają dane dotyczące wolnych miejsc pracy i wniosków o zatrudnienie niezestawionych w danym regionie oraz, działając zgodnie z porozumieniami zawartymi z innymi służbami zatrudnienia w swoich krajach, dokonują bezpośredniego zestawienia i kompensacji wolnych miejsc pracy i wniosków o zatrudnienie;
c) oficjalne służby zatrudnienia specjalizujące się w niektórych zawodach lub określonych kategoriach osób powinny ściśle ze sobą współpracować;
2.
Zainteresowane Państwa Członkowskie przekażą Komisji listę służb, określoną w ust. 1, sporządzoną we Wspólnym Porozumieniu; Komisja opublikuje tę listę i wnoszone do niej zmiany w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 18
Przyjęcie trybu rekrutacji stosowanego przez organy wykonawcze, przewidziane w porozumieniach zawartych między dwoma lub kilkoma Państwami Członkowskimi, nie jest obowiązkowe.
TYTUŁ III
Środki służące kontroli równowagi rynku pracy
Artykuł 19
1.
Na podstawie sprawozdania Komisji sporządzonego w oparciu o informacje dostarczone przez Państwa Członkowskie państwa te wraz z Komisją dwa razy w roku analizują:
- wyniki wspólnotowych działań w zakresie obsadzania i kompensacji wolnych miejsc pracy i wniosków o zatrudnienie;
- liczbę zatrudnionych obywateli państw niebędących członkami Wspólnoty;
- przewidywany rozwój sytuacji na rynku pracy jak też, w miarę możliwości, przemieszczanie się siły roboczej wewnątrz Wspólnoty.
2.
Państwa Członkowskie wspólnie z Komisją badają wszelkie możliwości udzielenia pierwszeństwa obywatelom Państw Członkowskich w obejmowaniu miejsc pracy w celu zapewnienia równowagi między wolnymi miejscami pracy i wnioskami o zatrudnienie w obrębie Wspólnoty.
Państwa te zastosują wszelkie środki niezbędne do osiągnięcia tego celu.
Artykuł 20
1.
W przypadku gdy w Państwie Członkowskim pojawiają się lub przewidywane są zakłócenia na rynku pracy, które mogłyby poważnie zagrozić poziomowi życia lub zatrudnienia w danym regionie lub zawodzie, państwo to poinformuje o tym Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie oraz przekaże im wszelkie niezbędne szczegóły.
2.
Państwa Członkowskie i Komisja podejmą wszelkie stosowne kroki w celu poinformowania pracowników Wspólnoty, aby nie starali się o zatrudnienie w tym regionie lub zawodzie.
3.
Państwo Członkowskie, o którym mowa w ust. 1, bez uszczerbku dla postanowień Traktatu i załączonych do niego protokołów, może się zwrócić z żądaniem do Komisji o stwierdzenie, że w celu przywrócenia do normalnej sytuacji w tym regionie lub zawodzie należy częściowo lub całkowicie zawiesić działanie mechanizmów kompensacji przewidzianych w art. 15, 16 i 17.
Komisja zadecyduje o takim zawieszeniu i o czasie jego trwania najpóźniej w ciągu dwóch tygodni od otrzymania żądania.
Każde Państwo Członkowskie może, w nieprzekraczalnym terminie dwóch tygodni, zażądać od Rady uchylenia lub zmiany takiej decyzji.
Rada stanowi w kwestii tego wniosku w terminie dwóch tygodni.
4.
W razie podjęcia decyzji o zawieszeniu służby zatrudnienia pozostałych Państw Członkowskich, które wskazały, że mają do dyspozycji pracowników, nie podejmą żadnych działań w celu obsadzenia wolnych miejsc pracy zgłoszonych bezpośrednio przez pracodawców Państwa Członkowskiego, wskazanego w ust. 1.
TYTUŁ IV
Europejski Urząd Koordynacji
Artykuł 21
Głównym zadaniem Europejskiego Urzędu Koordynacji Kompensacji Wolnych Miejsc Pracy i Wniosków o Zatrudnienie (zwanego w niniejszym rozporządzeniu Europejskim Urzędem Koordynacji), powołanego w ramach Komisji, jest promocja, na poziomie Wspólnoty, zestawiania i kompensacji wolnych miejsc pracy i wniosków o zatrudnienie.
W szczególności jest on odpowiedzialny za zadania techniczne w tym zakresie, które na mocy niniejszego rozporządzenia przypisane są Komisji, a zwłaszcza za udzielanie pomocy krajowym służbom zatrudnienia.
Dokonuje on syntezy informacji określonych w art. 14 i 15 oraz danych wynikających z badań przeprowadzonych na mocy art. 13, aby na ich podstawie przedstawić dane przydatne do prognozowania rozwoju sytuacji na wspólnotowym rynku pracy; dane te są podawane do wiadomości wyspecjalizowanych służb Państw Członkowskich oraz komitetów doradczego i technicznego.
Artykuł 22
1.
Do kompetencji Europejskiego Urzędu Koordynacji należy w szczególności:
a) koordynacja praktycznych środków niezbędnych na poziomie Wspólnoty do zestawiania i kompensacji wolnych miejsc pracy i wniosków o zatrudnienie, a także analizowanie wynikającego z tego faktu przemieszczania się pracowników;
b) przyczynianie się do osiągania tych celów przez wprowadzanie w życie, we współpracy z Komitetem Technicznym, wspólnych metod działania na poziomie administracyjnym i technicznym;
c) dokonywanie, w razie szczególnej potrzeby i we współpracy z wyspecjalizowanymi służbami, zestawień, tak aby wyspecjalizowane służby mogły je obsadzić.
2.
Urząd przekazuje wyspecjalizowanym służbom wolne miejsca pracy i wnioski o zatrudnienie przesłane bezpośrednio do Komisji i jest informowany o podjętych w związku z tym działaniach.
Artykuł 23
Komisja, w porozumieniu z właściwymi władzami Państwa Członkowskiego oraz zgodnie z warunkami i trybem postępowania, które sama określi na podstawie opinii Komitetu Technicznego, może organizować wizyty i delegacje urzędników innych Państw Członkowskich, a także przygotowywać programy szkoleń wyspecjalizowanego personelu.
CZĘŚĆ III
KOMITETY ZAPEWNIAJĄCE ŚCISŁĄ WSPÓŁPRACĘ PAŃSTW CZŁONKOWSKICH W SPRAWACH DOTYCZĄCYCH SWOBODNEGO PRZEPŁYWU PRACOWNIKÓW I ICH ZATRUDNIANIA
TYTUŁ I
Komitet Doradczy
Artykuł 24
Komitet Doradczy jest odpowiedzialny za wspieranie Komisji w badaniu kwestii wynikłych podczas stosowania Traktatu i środków podejmowanych na jego mocy w sprawach związanych ze swobodnym przepływem i zatrudnianiem pracowników.
Artykuł 25
Do kompetencji Komitetu Doradczego należy w szczególności:
a) badanie problemów związanych ze swobodnym przepływem i zatrudnianiem pracowników w ramach krajowych polityk zarządzania siłą roboczą w celu koordynowania polityki zatrudnienia Państw Członkowskich, co przyczynia się do rozwoju gospodarek i poprawy równowagi na rynku pracy;
b) ogólne badanie skutków stosowania niniejszego rozporządzenia i środków dodatkowych;
c) składanie Komisji uzasadnionych wniosków o zmianę niniejszego rozporządzenia;
d) wydawanie, na żądanie Komisji bądź z własnej inicjatywy, uzasadnionych opinii w kwestiach ogólnych lub zasadniczych, w szczególności dotyczących wymiany informacji o sytuacji na rynku pracy, o przemieszczaniu się pracowników między Państwami Członkowskimi, o programach i środkach służących rozwojowi poradnictwa i szkolenia zawodowego, które mogą przyczynić się do większej swobody w przepływie i zatrudnianiu, oraz o wszelkich formach pomocy pracownikom i ich rodzinom, w tym pomocy społecznej i mieszkaniowej.
Artykuł 26
1.
Komitet Doradczy składa się z sześciu członków z każdego Państwa Członkowskiego, z czego dwóch reprezentuje rząd, dwóch związki zawodowe i dwóch organizacje pracodawców.
2.
Dla każdej z kategorii określonej w ust. 1 każde Państwo Członkowskie powoła jednego zastępczego członka.
3.
Kadencja członków i ich zastępców trwa dwa lata.
Mogą oni być powołani ponownie.
Po upływie kadencji Członkowie i ich zastępcy sprawują swoje funkcje aż do momentu objęcia urzędu przez następców lub ponownego powołania.
Artykuł 27
Członkowie Komitetu Doradczego i ich zastępcy są powoływani przez Radę, która, wybierając przedstawicieli związków zawodowych i organizacji pracodawców dołoży wszelkich starań w celu zapewnienia właściwej reprezentacji różnych sektorów gospodarki.
Lista członków i ich zastępców jest publikowana informacyjnie przez Radę w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 28
Komitetowi Doradczemu przewodniczy członek Komisji lub jego przedstawiciel.
Przewodniczący nie uczestniczy w głosowaniach.
Komitet zbiera się co najmniej dwa razy w roku.
Posiedzenia są zwoływane przez przewodniczącego z jego własnej inicjatywy bądź na żądanie co najmniej jednej trzeciej członków.
Obsługę sekretariatu Komitetu zapewniają służby Komisji.
Artykuł 29
Przewodniczący może zaprosić do udziału w posiedzeniach, w charakterze obserwatorów lub ekspertów, osoby indywidualne bądź przedstawicieli instytucji o dużym doświadczeniu w dziedzinie zatrudniania i przemieszczania się pracowników.
Przewodniczącego mogą wspomagać doradcy.
Artykuł 30
1.
Opinie wydawane przez Komitet są wydawane, pod rygorem nieważności, w obecności co najmniej dwóch trzecich członków.
2.
Opinie zawierają uzasadnienie; są podejmowane bezwzględną większością ważnie oddanych głosów; poglądy mniejszości, na jej żądanie, są dołączone do opinii na piśmie.
Artykuł 31
Komitet Doradczy opracowuje regulamin określający metody jego pracy, który wchodzi w życie po zatwierdzeniu przez Radę i uprzednim zasięgnięciu przez nią opinii Komisji.
Wejście w życie wprowadzonej przez Komitet ewentualnej zmiany regulaminu następuje w tym samym trybie.
TYTUŁ II
Komitet Techniczny
Artykuł 32
Do kompetencji Komitetu Technicznego należy wspomaganie Komisji w przygotowywaniu, promowaniu i śledzeniu postępów wszelkich prac i środków technicznych w celu wykonania niniejszego rozporządzenia i ewentualnych środków dodatkowych.
Artykuł 33
Do kompetencji Komitetu Technicznego należy w szczególności:
a) promowanie i usprawnianie współpracy pomiędzy zainteresowanymi organami publicznymi Państw Członkowskich we wszystkich kwestiach technicznych dotyczących swobodnego przepływu i zatrudniania pracowników;
b) ustalanie trybu postępowania przy organizacji wspólnych działań zainteresowanych władz publicznych;
c) ułatwianie gromadzenia informacji przydatnych Komisji oraz prowadzenie studiów i badań przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, a także popieranie wymiany informacji i doświadczeń między zainteresowanymi organami administracji;
d) badanie na poziomie technicznym harmonizacji kryteriów, według których Państwa Członkowskie dokonują oceny swych rynków pracy.
Artykuł 34
1.
Komitet Techniczny składa się z przedstawicieli rządów Państw Członkowskich.
Każdy rząd powołuje na członka Komitetu Technicznego jednego ze swych członków, którzy reprezentują go w Komitecie Doradczym.
2.
Każdy rząd powołuje zastępcę członka spośród pozostałych swoich przedstawicieli członków lub zastępców Komitetu Doradczego.
Artykuł 35
Komitetowi Technicznemu przewodniczy członek Komisji lub jego przedstawiciel.
Przewodniczący nie uczestniczy w głosowaniach.
Przewodniczącego oraz członków Komitetu mogą wspomagać doradcy.
Obsługę sekretariatu Komitetu zapewniają służby Komisji.
Artykuł 36
Wnioski i opinie wydawane przez Komitet Techniczny są przedkładane Komisji, o czym informowany jest Komitet Doradczy.
Do każdego wniosku bądź opinii są dołączane, na ich żądanie, pisemne oświadczenia zawierające poglądy członków Komitetu Doradczego.
Artykuł 37
Komitet Techniczny opracowuje regulamin ustalający metody jego pracy, który wchodzi w życie po zatwierdzeniu przez Radę i uprzednim zasięgnięciu przez nią opinii Komisji.
Wejście w życie ewentualnej zmiany regulaminu wprowadzonej przez Komitet następuje w tym samym trybie.
CZĘŚĆ IV
PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE
TYTUŁ I
Przepisy przejściowe
Artykuł 38
Do czasu przyjęcia przez Komisję jednolitego systemu, o którym mowa w art. 15 ust. 2, Europejski Urząd Koordynacji zaproponuje wszelkie środki ułatwiające opracowywanie i rozpowszechnianie zastawień określonych w art. 15 ust. 1.
Artykuł 39
Regulaminy Komitetu Doradczego i Komitetu Technicznego obowiązujące w chwili wejścia w życie niniejszego rozporządzenia pozostają w mocy.
Artykuł 40
Do chwili wejścia w życie środków podjętych przez Państwa Członkowskie na podstawie dyrektywy Rady z dnia 15 października 1968 r. [7] oraz w sytuacji, gdy na mocy środków podjętych przez Państwa Członkowskie na podstawie dyrektywy Rady z dnia 25 marca 1964 r.
[8] zezwolenie na pracę przewidziane w art. 22 rozporządzenia nr 38/64/EWG jest niezbędne do ustalenia okresu ważności i przedłużenia karty pobytu; może być ono zastąpione pisemnym potwierdzeniem stosunku pracy wystawionym przez pracodawcę lub świadectwem pracy określającym okres zatrudnienia.
Każde pisemne potwierdzenie wystawione przez pracodawcę lub świadectwo pracy wykazujące, że pracownik był zatrudniony na czas nieokreślony, ma taką samą moc, jak stałe zezwolenie na pracę.
Artykuł 41
Jeżeli z powodu zniesienia zezwoleń na pracę Państwo Członkowskie nie jest w stanie sporządzać niektórych statystyk dotyczących zatrudniania cudzoziemców, państwo to może, do celów statystycznych, utrzymać zezwolenie na pracę w stosunku do obywateli innych Państw Członkowskich do chwili wprowadzenia nowych metod statystycznych, ale najpóźniej w dniu dnia 31 grudnia 1969 r. zezwolenie na pracę powinno być wydawane automatycznie i musi być ważne aż do faktycznego zniesienia zezwoleń na pracę w tym Państwie Członkowskim.
TYTUŁ II
Przepisy końcowe
Artykuł 42
1.
Niniejsze rozporządzenie nie narusza postanowień Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, które dotyczą pracowników o uznanych kwalifikacjach w dziedzinie górnictwa węglowego i produkcji stali, ani postanowień Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej w zakresie prawa podejmowania pracy przez osoby posiadające kwalifikacje w dziedzinie energii jądrowej, ani jakichkolwiek środków podejmowanych w celu wykonania tych traktatów.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się jednak do kategorii pracowników, o których mowa w pierwszym akapicie, oraz do członków ich rodzin w takim zakresie, w jakim ich sytuacja prawna nie jest regulowana przez wspomniane powyżej traktaty lub środki prawne.
2.
Niniejsze rozporządzenie nie narusza przepisów wydanych zgodnie z art. 51 Traktatu.
3.
Niniejsze rozporządzenie nie narusza zobowiązań Państw Członkowskich:
- wynikających ze szczególnych stosunków lub przyszłych umów z określonymi państwami bądź terytoriami pozaeuropejskimi, opartych na więzach instytucjonalnych istniejących w chwili wejścia w życie niniejszego rozporządzenia;
- wynikających z umów, istniejących w chwili wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, z określonymi państwami bądź terytoriami pozaeuropejskimi, opartych na istniejących więzach instytucjonalnych.
Pracownicy z tych państw lub terytoriów, którzy zgodnie z niniejszym przepisem wykonują pracę najemną na terytorium jednego z Państw Członkowskich, nie mogą korzystać z przepisów niniejszego rozporządzenia na terytorium innego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 43
Państwa Członkowskie przekażą Komisji w celach informacyjnych teksty umów, konwencji lub porozumień na temat siły roboczej zawartych między nimi w okresie między ich podpisaniem i wejściem w życie.
Artykuł 44
Komisja przyjmie środki konieczne do stosowania niniejszego rozporządzenia.
W tym celu będzie działać w ścisłej współpracy z centralnymi władzami publicznymi Państw Członkowskich.
Artykuł 45
Komisja przedłoży Radzie wnioski zmierzające do zniesienia, zgodnie z warunkami Traktatu, ograniczeń w dostępie do zatrudniania pracowników, którzy są obywatelami Państw Członkowskich, jeżeli brak wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji może stanowić przeszkodę w swobodnym przepływie pracowników.
Artykuł 46
Wydatki administracyjne Komitetów, o których mowa w części III, będą uwzględnione w budżecie Wspólnot Europejskich w sekcji dotyczącej Komisji.
Artykuł 47
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do terytoriów Państw Członkowskich oraz do ich obywateli, bez uszczerbku dla przepisów art. 2, 3, 10 i 11.
Artykuł 48
Rozporządzenie (EWG) nr 38/64 traci moc z chwilą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1767/68
z dnia 6 listopada 1968 r.
w sprawie systemu cen minimalnych w wywozie do państw trzecich bulw kwiatowych, cebulek i bulw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 234/68 z dnia 27 lutego 1968 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku żywych drzew i innych roślin, bulw, korzeni i podobnych, ciętych kwiatów i ozdobnych liści [1], w szczególności jego art. 7 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: niezbędne jest ustalenie, w stosownym czasie, minimalnych cen w wywozie, tak aby osoby zawodowo zajmujące się hodowlą mogły dokonać zawarcia umów; ustalając powyższe ceny należy wziąć pod uwagę środki przyjęte w dziedzinie wywozu przez Państwa Członkowskie w poprzednich latach; ponadto należy uwzględnić ceny na rynkach międzynarodowych;
w celu umożliwienia ustalenia cen minimalnych w wywozie do państw trzecich Państwa Członkowskie powinny dostarczyć niezbędne dane dotyczące określonych gatunków, odmian i klas wielkości; należy sprawdzić reprezentatywności tych danych przez wskazanie wywożonych ilości;
aby zapewnić właściwe funkcjonowanie systemu cen minimalnych, należy ustalić zasady stosowania i nadzoru;
ze względu na eksperymentalny charakter niniejszego rozporządzenia należy ograniczyć jego stosowanie do dnia 31 maja 1971 r., tak aby uwzględnić zdobyte doświadczenia w przygotowaniu nowego rozporządzenia;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Żywych Roślin i Produktów Kwiaciarskich,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Minimalne ceny wywozowe, przewidziane w art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 234/68 ustalane są co roku nie później niż do 31 października, z wyjątkiem cen begonii, sinningii, mieczyków, dalii i lilii, które powinny być ustalone nie później niż do 31 grudnia.
Ceny te stosuje się do produktów uzyskanych w roku następującym po roku, w którym są ustalone ceny.
Mogą być one różne dla każdego produktu w zależności od państwa przeznaczenia, warunków produkcji i wprowadzenia do obrotu z jednej strony oraz od wielkości i innych cech produktu z drugiej strony i określane są ze szczególnym uwzględnieniem:
- minimalnych cen wywozowych, które mogły być stosowane przez Państwa Członkowskie w ciągu trzech lat poprzedzających rok, w którym minimalne ceny są ustalone,
- ewolucji cen na rynkach światowych w przeciągu trzech lat poprzedzających rok, w którym minimalne ceny są ustalone,
- konieczności utrzymania stabilnego poziomu ceny w wywozie i uniknięcia zaburzeń na rynku światowym.
2.
Minimalne ceny wywozowe ustalane są na etapie magazyn/eksporter.
Nie są w nie wliczane koszty pakowania i ubezpieczenia oraz żadne koszty dodatkowe.
3.
Przed 1 grudnia każdego roku każde Państwo Członkowskie dostarcza Komisji i innym Państwom Członkowskim następujące informacje w odniesieniu do begonii, sinningii, mieczyków, dalii i lilii, a przed 15 października każdego roku w odniesieniu do innych produktów objętych systemem minimalnych cen wywozowych:
- informacje niezbędne do oszacowania ewolucji cen na rynkach międzynarodowych oraz do zatwierdzenia cen minimalnych,
- ilości wywożone do państw trzecich.
Artykuł 2
1.
Zabronione jest udostępnienie do sprzedaży, sprzedaż lub dostawa w celu wywozu do państw trzecich produktu objętego systemem minimalnych cen wywozowych po cenie niższej niż cena minimalna na ten produkt, przy uwzględnieniu przepisów ust. 4.
2.
Jeżeli nie została ustalona cena minimalna w odniesieniu do określonej wielkości danego produktu, najniższa minimalna cena wywozowa zatwierdzona dla tego produktu ma zastosowanie do tej wielkości.
3.
Jeżeli sprzedaż odbywa się po cenie niższej niż na etapie magazyn/eksporter, cena ta powinna być ustalona na takim poziomie, aby kwota uzyskana przez sprzedającego, po odjęciu kosztów pakowania, ubezpieczenia i transportu oraz innych dodatkowych kosztów, nie była niższa niż cena minimalna.
4.
Cena minimalna ustalona na każdy produkt może być pomniejszona o nie więcej niż 2 % w przypadku płatności gotówką.
5.
Faktury dołączone do produktów w czasie wywozu muszą w szczególności zawierać informacje o:
- cenie i wielkości produktów;
- kosztach pakowania i ubezpieczenia oraz innych dodatkowych kosztach.
Artykuł 3
Nadzór stosowania systemu minimalnych cen wywozowych przeprowadzany jest przez organy wyznaczone przez każde Państwo Członkowskie.
Państwa Członkowskie zawiadamiają inne Państwa Członkowskie oraz Komisję, nie później niż miesiąc po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia, o nazwie i adresie organu odpowiedzialnego za taki nadzór.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Niniejsze rozporządzenie stosuje się do dnia 31 maja 1971 r.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2146/68
z dnia 20 grudnia 1968 r.
zmieniające rozporządzenie nr 136/66/EWG w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Zgromadzenia [1],
a także mając na uwadze, co następuje: procedurę ustalania jednolitych cen w sektorze olejów i tłuszczów dla Wspólnoty należy skoordynować z procedurą przewidzianą dla innych sektorów podlegających wspólnemu systemowi cen;
brak systemu ustalania z góry opłat wyrównawczych za oliwę z oliwek uniemożliwia podmiotom we Wspólnocie poznanie kosztu produktu w momencie zawierania umowy; ta sytuacja może jeszcze bardziej utrudnić utrzymanie normalnej podaży oliwy we Wspólnocie; w związku z tym należy ustanowić przepis umożliwiający ustalanie z góry opłaty wyrównawczej za oliwę z oliwek;
należy ustanowić wyraźny przepis umożliwiający ustalanie z góry refundacji wywozowych dla oliwy z oliwek i nasion oleistych;
artykuł 35 rozporządzenia nr 136/66 (EWG) [2] stanowi, że opisy i definicje oliwy z oliwek określone w załączniku do tego rozporządzenia są stosowane do celów handlu wewnątrzwspólnotowego oraz handlu z państwami trzecimi z wyjątkiem wywozu do tych państw; jest wskazane rozszerzenie tych opisów i definicji o wywóz do państw trzecich;
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 4 pierwszy akapit rozporządzenia nr 136/66/EWG zastępuje się dwoma akapitami w brzmieniu:
"Do dnia 1 sierpnia każdego roku zgodnie art. 43 ust. 2 Traktatu ustala się dla Wspólnoty docelową cenę produkcji, docelową cenę rynkową i cenę interwencyjną oliwy z oliwek.
Do dnia 1 października każdego roku Rada, działając zgodnie z procedurą głosowania określoną w art. 43 ust. 2 Traktatu na wniosek Komisji, ustala wspólnotową cenę progową oliwy z oliwek."
Artykuł 2
Artykuł 16 rozporządzenia nr 136/66/EWG otrzymuje brzmienie:
"1.
Do przywozu stosuje się opłatę wyrównawczą, obowiązującą w dniu przywozu.
Jednakże w przypadku przywozu produktów określonych w art. 1 ust. 2 lit. c) opłata wyrównawcza może być ustalona z góry na wniosek danej strony na warunkach, określonych przez Radę na wniosek Komisji, działającą zgodnie z procedurą głosowania przewidzianą w art. 43 ust. 2 Traktatu.
2.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 38."
Artykuł 3
W art. 18 ust. 2 rozporządzenia nr 136/66/EWG otrzymuje brzmienie:
"2.
Rada na wniosek Komisji, działając zgodnie z procedurą głosowania przewidzianą w art. 43 ust. 2 Traktatu, przyjmuje ogólne zasady dotyczące środków określonych w niniejszym artykule, w szczególności zasady dotyczące przyznawania refundacji, nakładania opłat wyrównawczych, ustalania kwot refundacji i opłat wyrównawczych oraz, gdzie jest to właściwe, ustalania refundacji z góry.
3.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 38."
Artykuł 4
W art. 22 ust. 1 rozporządzenia nr 136/66/EWG otrzymuje brzmienie:
"1.
Do dnia 1 sierpnia każdego roku dla każdego gatunku nasion oleistych ustala się cenę docelową dla Wspólnoty oraz podstawową cenę interwencyjną.
Z zastrzeżeniem przepisów art. 25, ceny te obowiązują w ciągu roku gospodarczego rozpoczynającego się w następującym roku kalendarzowym; odnoszą się one do standardowej jakości i są ustalane na poziomie sprzedaży hurtowej bez uwzględnienia podatków.
Ceny określone w pierwszym akapicie, centrum skupu interwencyjnego, dla którego określa się podstawową cenę interwencyjną oraz standardowa jakość są wyznaczane przez Radę działającą zgodnie z procedurą określoną w art. 43 ust. 2 Traktatu.
Terminy rozpoczęcia i zakończenia każdego roku gospodarczego określa Rada działając na wniosek Komisji zgodnie z procedurą głosowania określoną w art. 43 ust. 2 Traktatu."
Artykuł 5
W art. 28 ust. 2 rozporządzenia nr 136/66/EWG otrzymuje brzmienie:
"2.
Rada działając na wniosek Komisji, zgodnie z procedurą głosowania określoną w art. 43 ust. 2 Traktatu, przyjmuje przepisy ogólne dotyczące przyznawania refundacji, ustalania wielkości refundacji i gdzie to jest właściwe, ustalania kwoty refundacji z góry.
3.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 38."
Artykuł 6
Artykuł 35 rozporządzenia nr 136/66/EWG otrzymuje brzmienie:
"Bez uszczerbku dla harmonizacji ustawodawstw odnoszących się do oliwy z oliwek przeznaczonej do spożycia przez człowieka, Państwa Członkowskie do celów handlu wewnątrzwspólnotowego i handlu z państwami trzecimi, przyjmują opisy i definicje oliwy z oliwek określone w załączniku do niniejszego rozporządzenia."
Artykuł 7
W rozporządzeniu nr 136/66/EWG dodaje się art. 42a:
"Artykuł 42a
Ogólne zasady dotyczące wykładni Wspólnej Taryfy Celnej i szczegółowe zasady jej stosowania znajdują zastosowanie w odniesieniu do klasyfikacji celnej produktów objętych niniejszym rozporządzeniem; nomenklaturę taryfową wynikającą ze stosowania niniejszego rozporządzenia włącza się do Wspólnej Taryfy Celnej."
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 18 lutego 1969 r.
zmieniająca dyrektywę Rady z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym zbóż
(69/60/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Zgromadzenia [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego,
a także mając na uwadze, co następuje: należy zmienić niektóre przepisy dyrektywy Rady z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym zbóż [2];
należy wzmocnić środki przejściowe i zezwolić na stosowanie materiału siewnego pokoleń wcześniejszych od elitarnego materiału siewnego;
konieczne jest objęcie dyrektywą nowych gatunków zboża i ustalenie w stosunku do nich minimalnych wymagań;
jeśli na terytorium danego Państwa Członkowskiego nie istnieje normalna reprodukcja i obrót materiałem siewnym niektórych gatunków, należy przewidzieć możliwość zwolnienia tego Państwa Członkowskiego, zgodnie z procedurą Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa, ze stosowania przepisów dyrektywy do gatunków, o których mowa;
należy przewidzieć złagodzenie wymogów w kwestii znakowania, jak również zmianę koloru etykiety w przypadku materiału siewnego podlegającego mniej rygorystycznym wymaganiom,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do dyrektywy Rady z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie wprowadzania do obrotu materiału siewnego zbóż wprowadza się zmiany zgodnie z przepisami poniższych artykułów.
Artykuł 2
1.
W art. 2 ust. 1 pkt A po wyrazach "Oryza sativa L. Ryż siewny" dodaje się wyrazy "Phalaris canariensis L. Mozga kanaryjska".
2.
W art. 2 ust. 1 pkt C po wyrazach "pszenica orkisz, żyto" i w pkt Ε po wyrazach "żyto, kukurydza" dodaje się przecinek i wyrazy "mozga kanaryjska".
3.
W art. 2 ust. 1 pkt e) lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) które pochodzą bezpośrednio z elitarnego materiału siewnego lub, na wniosek hodowcy, z materiału siewnego pokolenia wcześniejszego od elitarnego materiału siewnego, i które mogą spełnić i spełniły, co wykazały urzędowe badania, warunki przewidziane dla elitarnego materiału siewnego w załącznikach I i II;"
.
4.
W art. 2 ust. 1 pkt F lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) które pochodzą bezpośrednio z elitarnego materiału siewnego lub, na wniosek hodowcy, z materiału siewnego pokolenia wcześniejszego od elitarnego materiału siewnego, które spełniły, co wykazały urzędowe badania, warunki przewidziane dla elitarnego materiału siewnego w załącznikach I i II;"
.
5.
W art. 2 ust. 1 pkt G lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) które pochodzą bezpośrednio z elitarnego materiału siewnego, z kwalifikowanego materiału siewnego pierwszego pokolenia lub, na wniosek hodowcy, z materiału siewnego pokolenia wcześniejszego od elitarnego materiału siewnego, które spełniły, co wykazały urzędowe badania, warunki przewidziane dla materiału siewnego w załącznikach I i II;"
.
6.
W art. 2 ust. 2 dodaje się lit. c) w brzmieniu:
"c) w czasie okresu przejściowego trwającego najwyżej trzy lata po wejściu w życie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do dostosowania się do przepisów niniejszej dyrektywy i w drodze odstępstwa od ust. 1 pkt E, F i G za kwalifikowany materiał siewny uznaje się materiał siewny pochodzący bezpośrednio od materiału siewnego oficjalnie skontrolowanego w Państwie Członkowskim według obowiązującego systemu i dających te same gwarancje co elitarny materiał siewny kwalifikowany według zasad niniejszej dyrektywy; przepis ten stosuje się odpowiednio do kwalifikowanego materiału siewnego pierwszej reprodukcji, określonego w ust. 1 pkt G."
Artykuł 3
W art. 4 ust. 1 lit. b) skreśla się wyraz "kukurydzy".
Artykuł 4
W art. 8 ust. 1 wyraz "partie" zastępuje się wyrazem "przesyłki".
Artykuł 5
W art. 9 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Opakowanie, które zostało urzędowo zaplombowane, nie może być otwarte jedno- lub wielokrotnie, z wyjątkiem urzędowego zerwania plomby.
W takim przypadku należy zaznaczyć na etykiecie wymaganej zgodnie z art. 10 ust. 1 fakt umieszczenia nowej plomby, ostatnią datę plombowania oraz organ za nie odpowiedzialny."
Artykuł 6
W art. 10 ust. 1 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) zawierają urzędowy dokument w kolorze tym samym co etykieta, zawierający te same informacje, jakie są wymagane zgodnie z załącznikiem IV pkt A lit. a) ppkt 3, 4 i 5 dotyczącym etykiety; dokument ten nie jest konieczny, jeśli informacje są wydrukowane na pojemniku w sposób trwały."
Artykuł 7
Artykuł 15 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 15
1.
Państwa Członkowskie przewidują, że materiał siewny roślin zbożowych pochodzący bezpośrednio z elitarnego materiału siewnego lub z kwalifikowanego materiału siewnego pierwszego pokolenia, kwalifikowany w danym Państwie Członkowskim, a zebrany w innym Państwie Członkowskim lub w państwie trzecim może być kwalifikowany w państwie będącym producentem elitarnego materiału siewnego lub kwalifikowanego materiału siewnego pierwszej reprodukcji, jeśli był poddany inspekcji polowej spełniającej warunki podane w załączniku I oraz jeśli urzędowe badanie wykazało, że spełnione są warunki podane w załączniku II dla kwalifikowanego materiału siewnego.
2.
Ustęp 1 stosuje się podobnie dla kwalifikacji kwalifikowanego materiału siewnego pochodzącego bezpośrednio od materiału siewnego z pokoleń wcześniejszych od elitarnego materiału siewnego, które mogą spełniać i które spełniły, co wykazały urzędowe badania, warunki ustanowione dla elitarnego materiału siewnego przewidziane w załącznikach I i II."
Artykuł 8
W art. 16 ust. 2 datę znajdującą się w zdaniu ostatnim zastępuje się datą "1 lipca 1970 r.".
Artykuł 9
W art. 17 ust. 2 wyraz "ciemnożółta" zastępuje się wyrazem "brązowa".
Artykuł 10
Dodaje się art. 23a w brzmieniu:
"Artykuł 23a
Według procedury przewidzianej w art. 21 dane Państwo Członkowskie może na swój wniosek zostać całkowicie lub częściowo zwolnione ze stosowania przepisów niniejszej dyrektywy dla niektórych gatunków, jeżeli nie istnieje normalnie reprodukcja i obrót materiałem siewnym tych gatunków na jego terytorium."
Artykuł 11
W pkt 2(A) i pkt 4 załącznika I po wyrazie "żyta" dodaje się przecinek i wyrazy "mozgi kanaryjskiej".
Artykuł 12
1.
W pkt 2 załącznika II zdanie drugie otrzymuje brzmienie:
"Dopuszcza się na 500 gramów jeden fragment Claviceps purpurea dla elitarnego materiału siewnego i trzy kawałki lub fragmenty Claviceps purpurea dla kwalifikowanego materiału siewnego."
2.
W pkt 3(A) lit. a) ppkt bb) i cc), jak również lit. c) ppkt bb) załącznika II cyfrę "5" znajdującą się w siódmej kolumnie zastępuje się cyfrą "7".
3.
W pkt 3(A) lit. b) kolumna siódma załącznika II wprowadza się następujące zmiany:
a) wyrazy "1 nasienie czerwone" zastępuje się wyrazami "2 nasiona czerwone";
b) cyfrę "2" zastępuje się cyfrą "5";
c) cyfrę "3" zastępuje się cyfrą "5".
4.
W pkt 3(A) lit. d) ppkt aa) kolumna szósta załącznika II po "0" dodaje się wyrazy: "(w 250 g)".
5.
W pkt 3(A) załącznika II dodaje się lit. e) w brzmieniu:
"e)Mozga kanaryjska _BAR_ (aa)Elitarny materiał siewny _BAR_ _BAR_ 75 _BAR_ 98 _BAR_ 4 _BAR_ 1 _BAR_ 0 _BAR_ Avena fatua, Avena sterilis _BAR_
_BAR_ (bb)Kwalifikowany materiał siewny _BAR_ _BAR_ 75 _BAR_ 98 _BAR_ 10 _BAR_ 5 _BAR_ _BAR_ Avena ludoviciana lub Lolium temulentum" _BAR_
6.
W pkt 3 załącznika II dodaje się pkt C w brzmieniu:
"C. Specjalne warunki uwzględniające maksymalną zawartość w nasionach gatunków Avena fatua, Avena sterilis, Avena ludoviciana i Lolium temulentum:
Obecność jednego materiału siewnego z gatunku Avena fatua, Avena sterilis, Avena ludoviciana lub Lolium temulentum w próbce o wadze 500 g nie jest uznawana za zanieczyszczenie, jeśli druga próbka o wadze 500 g nie zawiera materiału siewnego z gatunku Avena fatua, Avena sterilis, Avena ludoviciana lub Lolium temulentum."
Artykuł 13
1.
W pkt A lit. a) załącznika IV pkt 1 i 2 otrzymują brzmienie:
"1.
Przepisy i normy EWG
2.
Urząd dokonujący kwalifikacji i Państwo Członkowskie lub ich skróty."
2.
Jednakże etykiety zawierające objaśnienia wymagane zgodnie z pkt A lit. a) pkt 1 załącznika IV do dyrektywy Rady z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie wprowadzania do obrotu materiału siewnego roślin zbożowych mogą być stosowane najpóźniej do dnia 30 czerwca 1970 r.
Artykuł 14
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie najpóźniej do dnia 1 lipca 1969 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 15
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 18 lutego 1969 r.
zmieniająca dyrektywę Rady z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych
(69/63/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego,
należy zmienić niektóre przepisy dyrektywy Rady z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych [2];
właściwe jest uzupełnienie rozwiązań tymczasowych i zezwolenie na stosowanie materiału siewnego przedelitarnego;
konieczne jest dopisanie do dyrektywy nowych gatunków roślin pastewnych i określenie dla nich minimalnych wymagań;
jeśli niektóre gatunki materiału siewnego nie są reprodukowane lub wprowadzane do obrotu na terytorium Państwa Członkowskiego, należy przewidzieć możliwość zwolnienia takiego Państwa Członkowskiego, na podstawie procedury Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa, z obowiązku stosowania przepisów dyrektywy w odniesieniu do tych gatunków;
należy przewidzieć pewne złagodzenie wymogów dotyczących znakowania, handlowego materiału siewnego i wprowadzić zmiany w kolorze ich etykiet,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Dyrektywa Rady z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych zostaje zmieniona w sposób określony w poniższych artykułach.
Artykuł 2
Wyraz "rozmnażanie" zastępuje się w całej treści dyrektywy wyrazem "reprodukcja".
Artykuł 3
1.
Artykuł 2 otrzymuje oznaczenie art. 2 ust. 1.
2.
Artykuł 2 ust. 1 część A lit. b) otrzymuje brzmienie:
Leguminosae _BAR_ Rośliny motylkowe _BAR_
Hedysarum coronarium L. _BAR_ Siekiernica _BAR_
Lotus corniculatus L. _BAR_ Komonica rożkowa _BAR_
Lupinus spec. oprócz Lupinus perennis L. _BAR_ Łubin oprócz łubinu trwałego _BAR_
Medicago lupulina L. _BAR_ Lucerna chmielowa _BAR_
Medicago sativa L. _BAR_ Lucerna siewna _BAR_
Medicago varia Martyn _BAR_ Lucerna piaskowa _BAR_
Onobrychis sativa Lam. _BAR_ Esparceta siewna _BAR_
Pisum arvense L. _BAR_ Peluszka _BAR_
Trifolium alexandrium L. _BAR_ Koniczyna aleksandryjska _BAR_
Trifolium hybridum L. _BAR_ Koniczyna szwedzka _BAR_
Trifolium incarnatum L. _BAR_ Koniczyna inkarnatka _BAR_
Trifolium pratense L. _BAR_ Koniczyna czerwona _BAR_
Trifolium repens L. _BAR_ Koniczyna biała _BAR_
Trifolium resupinatum L. _BAR_ Koniczyna biała _BAR_
Trigonella foenumgraecum L. _BAR_ Kozieradka pospolita _BAR_
Vicia spec. oprócz Vicia faba major L. _BAR_ Rośliny z rodzaju Vicia oprócz bobu." _BAR_
3.
W art. 2 ust. 1 część A dodaje się lit. c) w brzmieniu:
Inne gatunki _BAR_ Brukiew _BAR_
Brassica napus L. Var. Napobrassica (L.)
Peterm. _BAR_ _BAR_
Brassica oleracea Acephala _BAR_ Jarmuż _BAR_
Raphanus sativus. Oleifera (DC) Metzg. _BAR_ Rzodkiew oleista" _BAR_
4.
W art. 2 ust. 1 część C lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) który pochodzi bezpośrednio z elitarnego materiału siewnego lub z kwalifikowanego materiału siewnego bądź, na prośbę hodowcy, z materiału siewnego przedelitarnego, który po przejściu urzędowych badań spełnia warunki dla elitarnego materiału siewnego, przewidziane w załącznikach I i II;"
5.
W art. 2 dodaje się ust. 2 i 3 w brzmieniu:
"2.
Państwa Członkowskie mogą w okresie przejściowym, trwającym nie więcej niż 4 lata po wejściu w życie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, niezbędnych do wykonania niniejszej dyrektywy i na zasadzie odstępstwa od ust. 1 część C, zakwalifikować jako kwalifikowany materiał siewny materiał siewny pochodzący bezpośrednio z materiału siewnego urzędowo kontrolowanego w Państwie Członkowskim na podstawie obecnego systemu i zapewniający takie same gwarancje jakości jak materiał siewny kwalifikowany jako materiał siewny elitarny lub kwalifikowany materiał siewny zgodnie z zasadami niniejszej dyrektywy.
3.
Zezwala się Państwom Członkowskim na objęcie przepisami niniejszej dyrektywy materiału siewnego gatunku Brassica rapa var. Rapa (L.)
Thell."
Artykuł 4
Artykuł 3 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że materiał siewny:
Brassica napus L. var. Napobrassica (L.)
Peterm.
Brassica oleracea L. convar. Acephala (DC)
Dactylis glomerata L.
Festuca arundinacea Schreb.
Festuca pratensis Huds.
Festuca rubra L.
Lolium spec.
Phleum pratense L.
Medicago sativa L.
Medicago varia Martyn
Pisum arvense L.
Raphanus sativus L. ssp. Oleifera (DC) Metzg.
Trifolium repens L.,
a także, począwszy od dnia 1 lipca 1971 r., Trifolium pratense L. nie mogą być wprowadzane do obrotu, jeśli nie zostały urzędowo zakwalifikowane jako: ‘elitarny materiał siewny’ lub ‘kwalifikowany materiał siewny’ i nie spełniły warunków podanych w załączniku II."
Artykuł 5
W art. 8 termin "przesyłki" zastępuje się terminem "partie".
Artykuł 6
Artykuł 9 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Raz urzędowo zaplombowane opakowanie może być otwarte ponownie jednorazowo lub wielokrotnie jedynie urzędowo.
Informację o dacie ostatniego zaplombowania opakowania oraz o odpowiedzialnym organie, który go dokonał, umieszcza się na etykiecie opakowania, przewidzianej w art. 10 ust. 1."
Artykuł 7
1.
W art. 10 ust. 1 lit. a) wyraz "ciemnożółty" zastępuje się wyrazem "brunatny".
2.
Artykuł 10 ust. 1 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) zawierają w środku urzędowy dokument w kolorze etykiety, zawierający informacje przewidziane dla etykiety w załączniku IV cześć A lit. a) pkt 3, 4 i 5, a w odniesieniu do handlowego materiału siewnego w lit. b) pkt 2, 4 i 5; dokument taki nie jest konieczny, jeśli informacje są zamieszczone na opakowaniu w sposób trwały."
Artykuł 8
Artykuł 15 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 15
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że materiał siewny roślin pastewnych pochodzący bezpośrednio z elitarnego materiału siewnego kwalifikowanego w Państwie Członkowskim i zebranego w innym Państwie Członkowskim lub w państwie trzecim może być kwalifikowany w państwie będącym producentem elitarnego materiału siewnego, jeżeli ten został poddany bezpośredniej inspekcji polowej, spełniającej warunki ustanowione w załączniku I, i jeśli stwierdzono, w wyniku urzędowego badania, że warunki przewidziane w załączniku II dotyczące kwalifikowanego materiału siewnego zostały spełnione.
2.
Ustęp 1 stosuje się w ten sam sposób do kwalifikowania kwalifikowanego materiału siewnego pochodzącego bezpośrednio z materiału siewnego przedelitarnego, którego urzędowe badanie wykazało, że spełnia normy przewidziane w załącznikach I i II dla elitarnego materiału siewnego."
Artykuł 9
W art. 16 ust.2 datę podaną w ostatnim zdaniu zastępuje się datą 1 lipca 1970 r.
Artykuł 10
W art. 20 ust. 1 po wyrazie "próbek" dodaje się wyraz "elitarnego".
Artykuł 11
Dodaje się art. 23a w brzmieniu:
"Artykuł 23a
Zgodnie z przepisami art. 21 Państwo Członkowskie może wnieść o całkowite lub częściowe zwolnienie z obowiązku stosowania przepisów niniejszej dyrektywy w odniesieniu do niektórych gatunków, jeśli na jego obszarze gatunki te nie są zwykle reprodukowane i wprowadzane do obrotu."
Artykuł 12
1.
W załączniku I dodaje się pkt 4a w brzmieniu:
"4a Gatunki Brassica nie mogą być uprawiane na polach sąsiadujących z uprawami innych gatunków lub podgatunków tego samego gatunku w odległości mniejszej niż:
400 m dla elitarnego materiału siewnego,
200 m dla kwalifikowanego materiału siewnego.
Nie ma konieczności zachowywania podanych odległości, jeśli istnieje wystarczająca ochrona przed niepożądanym obcym zapyleniem."
2.
W załączniku I pkt 5 wyrazy "dla gatunków zapylanych krzyżowo" zastępuje się wyrazami "dla innych gatunków zapylanych krzyżowo".
Artykuł 13
1.
Tekst załącznika II część I pkt 3 lit. A lit. b) otrzymuje brzmienie:
"Gatunki _BAR_ Minimalna czystość właściwa (% masy) _BAR_ Maksymalna zawartość w nasionach chwastów (% masy) _BAR_ Minimalna zdolność kiełkowania (% czystych nasion) _BAR_ Maksymalna zawartość nasion twardych (% czystych nasion) _BAR_
b)Leguminosae _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Hedysarum coronarium L. _BAR_ 95 _BAR_ 0,1 _BAR_ 75 _BAR_ 25 _BAR_
Lotus corniculatus L. _BAR_ 95 _BAR_ 0,8 _BAR_ 75 _BAR_ 40 _BAR_
Lupinus spec. _BAR_ 97 _BAR_ 0,2 _BAR_ 80 _BAR_ 20 _BAR_
Medicago lupulina L. _BAR_ 97 _BAR_ 0,8 _BAR_ 80 _BAR_ 20 _BAR_
Medicago sativa L. _BAR_ 97 _BAR_ 0,5 _BAR_ 80 _BAR_ 40 _BAR_
Medicago varia Martyn _BAR_ 97 _BAR_ 0,5 _BAR_ 80 _BAR_ 40 _BAR_
Onobrychis sativa Lam. _BAR_ 95 _BAR_ 1,5 _BAR_ 75 _BAR_ 20 _BAR_
Pisum arvense L. _BAR_ 97 _BAR_ 0,1 _BAR_ 80 _BAR_ – _BAR_
Trifolium alexandrium L. _BAR_ 97 _BAR_ 0,5 _BAR_ 80 _BAR_ 20 _BAR_
Trifolium hybridum L. _BAR_ 97 _BAR_ 0,5 _BAR_ 80 _BAR_ 20 _BAR_
Trifolium incarnatum L. _BAR_ 97 _BAR_ 0,5 _BAR_ 80 _BAR_ 20 _BAR_
Trifolium pratense L. _BAR_ 97 _BAR_ 0,5 _BAR_ 80 _BAR_ 20 _BAR_
Trifolium repens var. gigante im _BAR_ 97 _BAR_ 0,5 _BAR_ 80 _BAR_ 40 _BAR_
Trifolium repens L. _BAR_ 97 _BAR_ 0,8 _BAR_ 80 _BAR_ 20 _BAR_
Trifolium resupinatum L. _BAR_ 97 _BAR_ 0,5 _BAR_ 80 _BAR_ 20 _BAR_
Trigonella foenum-graecum L. _BAR_ 95 _BAR_ 0,1 _BAR_ 80 _BAR_ – _BAR_
Vicia faba _BAR_ 97 _BAR_ 0,1 _BAR_ 85 _BAR_ 20 _BAR_
Vicia al spec. _BAR_ 97 _BAR_ 0,5 _BAR_ 85 _BAR_ 20" _BAR_
2.
W załączniku II część I pkt 3 lit. A dodaje się lit. c) w brzmieniu:
"Gatunki _BAR_ Minimalna czystość właściwa (% masy) _BAR_ Maksymalna zawartość w nasionach chwastów (% masy) _BAR_ Minimalna zdolność kiełkowania (% czystych nasion) _BAR_ Maksymalna zawartość nasion twardych (% czystych nasion) _BAR_
c)Inne gatunki _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Gatunki Brassica _BAR_ 98 _BAR_ 0,5 _BAR_ 80 _BAR_ – _BAR_
Raphanus sativusOleiferaMetzg _BAR_ 95 _BAR_ 0,5 _BAR_ 80 _BAR_ –" _BAR_
3.
W załączniku II część III pkt 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Za zanieczyszczenia nie uznaje się wielkości: dla Poa annua L. – 10 % zawartości nasion innych gatunków Poa, dla innych gatunków Poa – 3 % zawartości nasion innych gatunków Poa."
Artykuł 14
1.
Załącznik IV część A lit. a) pkt 1 i 2 otrzymują brzmienie:
"1.
"Reguły i normy EWG"
2.
2. Urząd dokonujący kwalifikacji i Państwo Członkowskie lub ich skrót."
2.
W załączniku IV część A lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) Dla handlowego materiału siewnego:
1.
"Reguły i normy EWG"
2.
"Handlowy materiał siewny (niezakwalifikowany jako odmiana)"
3.
Urząd dokonujący kwalifikacji i Państwo Członkowskie lub ich skrót
4.
Numer referencyjny partii
5.
Gatunek [3]
6.
Region produkcji
7.
Deklarowana masa netto lub brutto."
3.
Jednakże etykiety zawierające informacje przewidziane w załączniku IV część A lit. a) pkt 1 i lit. b) dyrektywy Rady z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych mogą być stosowane najpóźniej do dnia 30 czerwca 1970 r.
Artykuł 15
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 lipca 1969 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 16
Niniejsza dyrektywa jest skierowana do Państw Członkowskich.
DYREKTYWA RADY
z dnia 28 maja 1969 r.
w sprawie harmonizacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do zwolnienia z podatku obrotowego i podatku akcyzowego towarów przywożonych w międzynarodowym ruchu pasażerskim
(69/169/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 99,
uwzględniając wniosek Komisji;
a także mając na uwadze, co następuje: pomimo osiągnięcia unii celnej, która pociąga za sobą zniesienie opłat celnych i większości opłat o skutku równoważnym w wymianie handlowej pomiędzy Państwami Członkowskimi, zanim harmonizacja podatków pośrednich zostanie osiągnięta, trzeba zachować możliwość nakładania podatków od przywozu i zwolnień od wywozu w takiej wymianie;
wskazane jest, nawet przed taką harmonizacją, by ludność Państw Członkowskich była bardziej świadoma istnienia wspólnego rynku; powinno się podejmować środki w celu większej liberalizacji systemu podatków od przywozu w ruchu pasażerskim pomiędzy Państwami Członkowskimi; członkowie Zgromadzenia wielokrotnie podkreślali potrzebę wprowadzenia takich środków;
ulgi tego rodzaju w ruchu pasażerskim są dalszym krokiem w stronę wzajemnego otwarcia rynków Państw Członkowskich i stworzenia warunków podobnych do warunków na rynkach krajowych;
ulgi takie muszą ograniczać niehandlowy przywóz towarów przez podróżnych; w zasadzie towary takie można otrzymać jedynie w kraju pochodzenia (kraju wyjścia) już obciążone podatkami, w taki sposób, że jeżeli kraj wejścia zaniecha, w określonych granicach, ściągania podatku obrotowego i akcyzowego od przywozu, wyklucza to możliwość podwójnego opodatkowania bez spowodowania braku opodatkowania;
wspólnotowy system ograniczenia podatków od przywozu okazuje się również potrzebny w zakresie ruchu pasażerskiego między państwami trzecimi i Wspólnotą,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Zwolnienie z podatku obrotowego i podatku akcyzowego od przywozu stosuje się w zakresie ruchu pasażerskiego między państwami trzecimi a Wspólnotą odnośnie do towarów w bagażu osobistym podróżnych, jeśli przywóz taki nie ma charakteru handlowego, a łączna wartość towarów nie przekracza 25 jednostek rozliczeniowych na osobę.
2.
Państwa Członkowskie mają prawo zmniejszyć to zwolnienie do 10 jednostek rozliczeniowych w przypadku podróżnych poniżej 15 roku życia.
3.
Jeśli łączna wartość kilku towarów na osobę przekracza 25 jednostek rozliczeniowych lub ilość określoną na mocy ust. 2, zwolnienia udziela się, do wysokości tej kwoty, dla tych towarów, które, w przypadku oddzielnego ich przywozu, byłyby objęte wspomnianym zwolnieniem, zakładając, że wartość pojedynczego towaru nie może być podzielona.
Artykuł 2
1.
Zwolnienie z podatku obrotowego i akcyzowego od przywozu stosuje się w przypadku ruchu pasażerskiego między Państwami Członkowskimi, odnośnie do towarów w bagażu osobistym podróżnych, spełniających warunki określone w art. 9 i 10 Traktatu, jeśli taki przywóz nie ma charakteru handlowego, a łączna wartość towarów nie przekracza 75 jednostek rozliczeniowych na osobę.
Zwolnienie to przyznaje się również wtedy, jeśli podróż obejmuje tranzyt przez terytorium inne niż terytorium Państwa Członkowskiego.
2.
Państwa Członkowskie mają prawo zredukować to zwolnienie do 20 jednostek rozliczeniowych w przypadku podróżnych poniżej 15 roku życia.
3.
Jeśli łączna wartość kilku towarów na osobę przekracza 75 jednostek rozliczeniowych lub kwotę określoną na mocy ust. 2, zwolnienia udziela się, do wysokości tej kwoty, dla tych towarów, które, w przypadku oddzielnego ich przywozu, byłyby objęte wspomnianym zwolnieniem, zakładając, że wartość pojedynczego towaru nie może być podzielona.
Artykuł 3
Dla celów niniejszej dyrektywy:
1) Wartość rzeczy osobistych, przywożonych czasowo lub powrotnie przywiezionych po czasowym wywozie, nie jest brana pod uwagę przy określeniu zwolnienia, o którym mowa w art. 1 i 2.
2) Przywóz uważany jest za pozbawiony charakteru handlowego, jeżeli:
a) odbywa się okazjonalnie;
b) składa się wyłącznie z rzeczy na użytek osobisty lub użytek rodziny podróżnych, lub z rzeczy przeznaczonych na prezent; rodzaj i ilość tych przedmiotów nie może wskazywać na to, że są one przywożone w celach handlowych.
Artykuł 4
1.
Bez uszczerbku dla przepisów prawa krajowego dotyczących podróżnych mających siedzibę poza Europą, każde Państwo Członkowskie określi następujące limity ilościowe dotyczące zwolnień z podatku obrotowego i akcyzowego następujących, wymienionych poniżej, towarów:
a) wyroby tytoniowe:
200 papierosów
lub 100 cygaretek (cygara o maksymalnej wadze 3 gramy każde)
lub 50 cygar
lub 250 gramów tytoniu fajkowego
b) alkohol i napoje alkoholowe:
- napoje destylowane i spirytus o zawartości alkoholu powyżej 22 %: 1 standardowa butelka (0,70-1 l)
lub
- napoje destylowane i spirytus, aperitify na bazie wina lub alkoholu o zawartości alkoholu nieprzekraczającej 22 %; wina musujące oraz wina wzmacniane: o łącznej pojemności do 2 litrów
oraz
- wina niemusujące: łącznie do pojemności 2 litrów
c) perfumy: 50 gramów
oraz
wody toaletowe: 0,25 litra
d) kawa: 500 gramów
lub ekstrakty i esencje kawy: 200 gramów
e) herbata: 100 gramów
lub ekstrakty i esencje herbaty : 40 gramów
2.
Zwolnienie na towary, o których mowa w ust. 1 lit. a), b) i d), nie przysługuje podróżnym poniżej 15 roku życia.
3.
Biorąc pod uwagę ograniczenia ilościowe określone w ust. 1 i ograniczenia określone w ust. 2, wartość towarów wymienionych w ust. 1 nie jest brana pod uwagę przy określaniu zwolnienia, o którym mowa w art. 1 i 2.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie mają prawo do ustalania niższych limitów co do wartości i/lub ilości towarów podlegających zwolnieniu, kiedy są one przywożone:
- w małym ruchu granicznym;
- przez załogę środków transportu w ruchu międzynarodowym;
- przez członków sił zbrojnych Państwa Członkowskiego, personel cywilny wraz ze współmałżonkami oraz dziećmi pozostającymi na ich utrzymaniu, stacjonujących w innym Państwie Członkowskim.
2.
Państwa Członkowskie mają prawo wyłączyć ze zwolnienia towary wymienione w pozycjach 71.07 oraz 71.08 Wspólnej Taryfy Celnej.
3.
Państwa Członkowskie mają prawo ograniczyć ilość towarów, o których mowa w art. 4 ust. 1 lit. a) i d), dla podróżnych przyjeżdżających z państwa trzeciego, którzy wjeżdżają do danego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie podejmą właściwe środki w celu uniknięcia obniżenia podatku od dostaw dla podróżnych, których siedziba, miejsce stałego zamieszkania lub miejsce pracy znajdują się w Państwie Członkowskim, i którzy korzystają z ustaleń przewidzianych w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 7
Państwa Członkowskie mają prawo zaokrąglić kwotę w walucie narodowej wynikającą z przeliczenia kwot w jednostkach rozliczeniowych określonych w art. 1 i 2.
Artykuł 8
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie najpóźniej do 1 stycznia 1970 r. środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
2.
Każde Państwo Członkowskie powiadomi Komisję o działaniach podjętych w celu wykonania niniejszej dyrektywy.
Komisja przekaże te informacje pozostałym Państwom Członkowskim.
Artykuł 9
Niniejsza dyrektywa jest skierowana do Państw Członkowskich.
DYREKTYWA RADY
z dnia 17 lipca 1969 r.
dotycząca podatków pośrednich od gromadzenia kapitału
(69/335 EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 99 i 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego[1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[2],
a także mając na uwadze, co następuje: celem tego Traktatu jest stworzenie unii gospodarczej o cechach podobnych do cech rynku krajowego, a jednym z istotnych warunków do osiągnięcia tego celu jest wspieranie swobodnego przepływu kapitału;
obowiązujące obecnie w Państwach Członkowskich podatki pośrednie od gromadzenia kapitału, to znaczy podatki naliczane od wkładu kapitałowego do spółek i przedsiębiorstw oraz opłata stemplowa od papierów wartościowych powodują nierówne traktowanie, podwójne opodatkowanie i dysproporcje, które zakłócają swobodny przepływ kapitału i dlatego powinny zostać usunięte w drodze ujednolicenia;
ujednolicenie podatków od gromadzenia kapitału musi być dokonane w taki sposób, aby konsekwencje dla budżetów Państw Członkowskich zostały zredukowane do minimum;
naliczanie przez Państwo Członkowskie opłaty stemplowej od papierów wartościowych z innych Państw Członkowskich, wprowadzanych do jego terytorium lub emitowanych na jego terytorium jest sprzeczne z koncepcją wspólnego rynku, którego cechy są cechami rynku krajowego; poza tym stało się oczywistym, że utrzymanie opłaty stemplowej od emisji papierów wartościowych w odniesieniu do pożyczek wewnętrznych i wprowadzenia lub emisji zagranicznych papierów wartościowych na rynku Państwa Członkowskiego jest zarówno niepożądane z ekonomicznego punktu widzenia jak i niezgodne z bieżącym zmianami zachodzącymi w prawie podatkowym Państw Członkowskich w tej dziedzinie;
w tych okolicznościach wskazane jest zniesienie opłaty stemplowej od papierów wartościowych bez względu na pochodzenie tych papierów wartościowych i bez względu na to, czy pochodzą one z kapitału własnego spółki, czy z kapitału pożyczkowego;
koncepcja wspólnego rynku, którego cechy są cechami rynku krajowego zakłada, że podatek od gromadzenia kapitału w ramach wspólnego rynku przez spółkę lub przedsiębiorstwo może być naliczany tylko jednorazowo oraz że wysokość tego podatku powinna być identyczna we wszystkich Państwach Członkowskich, tak aby nie powodowała utrudnień w przepływie kapitału;
w związku z tym niezbędne jest ujednolicenie tego podatku, zarówno pod względem jego struktury, jak i stawek;
utrzymanie innych podatków pośrednich o takich samych cechach jak podatek kapitałowy lub opłaty stemplowej od papierów wartościowych może udaremnić cel środków przewidzianych w niniejszej dyrektywie, w związku z czym te podatki powinny zostać zniesione,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie naliczają podatek od wkładu kapitałowego do spółek kapitałowych, ujednolicony zgodnie z przepisami art. 2 i 9, zwany dalej "podatkiem kapitałowym".
Artykuł 2
1.
Transakcje podlegające podatkowi kapitałowemu podlegają opodatkowaniu jedynie w tym Państwie Członkowskim, na którego terytorium znajduje się rzeczywiste centrum zarządzania spółki kapitałowej w momencie przeprowadzania tych transakcji.
2.
Jeśli rzeczywiste centrum zarządzania spółki kapitałowej znajduje się w państwie trzecim, a jej statutowa siedziba znajduje się w Państwie Członkowskim, transakcje podlegające podatkowi kapitałowemu podlegają opodatkowaniu w tym Państwie Członkowskim, w którym znajduje się statutowa siedziba.
3.
Jeśli statutowa siedziba i rzeczywiste centrum zarządzania spółki kapitałowej znajdują się w państwie trzecim, wniesienie kapitału trwałego lub kapitału obrotowego do oddziału znajdującego się w Państwie Członkowskim może być opodatkowane w Państwie Członkowskim, na którego terytorium znajduje się oddział.
Artykuł 3
1.
Do celów niniejszej dyrektywy "spółki kapitałowe" to:
a) spółki na mocy prawa belgijskiego, niemieckiego, francuskiego, włoskiego, luksemburskiego i niderlandzkiego, znane pod następującymi nazwami, odpowiednio:
- société anonyme/naamloze vennootschap, Aktiengesellschaft, société anonyme, societ per azioni, société anonyme, naamloze vennootschap;
- société en commandite par actions/commanditaire vennootschap op aandelen, Kommanditgesellschaft auf Aktien, société en commandite par actions, societ in accomandita per azioni, société en commandite par actions, commanditaire vennootschap op aandelen;
- société de personnes responsabilité limitée/personenvennootschap met beperkte aansprakelijkheid, Gesellschaft mit beschränkter Haftung, société responsabilité limitée, societ a responsabilit limitata, société responsabilité limitée;
b) każda spółka, przedsiębiorstwo, stowarzyszenie lub osoba prawna, których udziały w kapitale lub majątku mogą być przedmiotem transakcji na giełdzie;
c) każda spółka, przedsiębiorstwo, stowarzyszenie lub osoba prawna prowadzące działalność skierowaną na zysk, których członkowie mają prawo zbytu swoich udziałów stronom trzecim bez uprzedniego upoważnienia oraz odpowiadają za długi spółki, przedsiębiorstwa lub osoby prawnej tylko do wysokości swoich udziałów.
2.
Do celów stosowania niniejszej dyrektywy, wszelkie inne spółki, przedsiębiorstwa, stowarzyszenia lub osoby prawne prowadzące działalność skierowaną na zysk uważa się za spółki kapitałowe.
Jednak Państwa Członkowskie mają prawo, do celów naliczenia podatku kapitałowego, nie uważać ich za takie spółki.
Artykuł 4
1.
Podatkowi kapitałowemu podlegają następujące operacje:
a) utworzenie spółki kapitałowej;
b) przekształcenie spółki, przedsiębiorstwa, stowarzyszenia lub osoby prawnej, która nie jest spółką kapitałową, w spółkę kapitałową;
c) podwyższenie kapitału spółki kapitałowej poprzez wniesienie wkładów jakiegokolwiek rodzaju;
d) podwyższenie majątku spółki kapitałowej poprzez wniesienie wkładów jakiegokolwiek rodzaju, jednak nie w zamian za udział w kapitale lub majątku spółki, lecz za prawa tego samego rodzaju jak te, które posiadają członkowie, takie jak prawo głosu, udział w zyskach lub udział w podziale nadwyżki powstałej po likwidacji spółki;
e) przeniesienie z państwa trzeciego do Państwa Członkowskiego rzeczywistego centrum zarządzania spółki, przedsiębiorstwa, stowarzyszenia lub osoby prawnej, której statutowa siedziba znajduje się w państwie trzecim, i która, do celów naliczania podatku kapitałowego w tym Państwie Członkowskim jest uważana za spółkę kapitałową;
f) przeniesienie z państwa trzeciego do Państwa Członkowskiego statutowej siedziby spółki, przedsiębiorstwa, stowarzyszenia lub osoby prawnej, której rzeczywiste centrum zarządzania znajduje się w państwie trzecim, i która, do celów naliczania podatku kapitałowego, jest uważana w tym Państwie Członkowskim za spółkę kapitałową;
g) przeniesienie z jednego Państwa Członkowskiego do innego Państwa Członkowskiego rzeczywistego centrum zarządzania spółki, przedsiębiorstwa, stowarzyszenia lub osoby prawnej, która, do celów naliczania podatku kapitałowego jest uważana w tym drugim Państwie Członkowskim za spółkę kapitałową, natomiast w tym innym Państwie Członkowskim nie jest za taką uważana;
h) przeniesienie z Państwa Członkowskiego do innego Państwa Członkowskiego statutowej siedziby spółki, przedsiębiorstwa, stowarzyszenia lub osoby prawnej, której rzeczywiste centrum zarządzania znajduje się w państwie trzecim, i która, do celów naliczania podatku kapitałowego, jest uważana w tym drugim Państwie Członkowskim za spółkę kapitałową, natomiast w tym innym Państwie Członkowskim nie jest za taką uważana.
2.
Następujące operacje mogą podlegać podatkowi kapitałowemu:
a) podwyższenie kapitału spółki kapitałowej w drodze kapitalizacji zysków lub rezerwy stałej lub tymczasowej;
b) zwiększenie majątku spółki kapitałowej w drodze świadczenia usług przez członka, które nie powodują zwiększenia kapitału spółki, ale powodują zmianę w prawach spółki bądź mogą zwiększyć wartość udziałów spółki;
c) zaciągnięcie pożyczki przez spółkę kapitałową, jeśli wierzyciel uprawniony jest do udziału w zyskach spółki;
d) zaciągnięcie pożyczki przez spółkę kapitałową u członka, współmałżonka lub dziecka członka, a także zaciągnięcie pożyczki u strony trzeciej, jeżeli jest ona gwarantowana przez członka, pod warunkiem że takie pożyczki mają taką samą funkcję jak zwiększenie kapitału spółki.
3.
Utworzenie spółki kapitałowej, w rozumieniu ust. 1 lit. a) nie obejmuje jakiejkolwiek zmiany aktu założycielskiego lub statutu spółki kapitałowej, w szczególności:
a) przekształcenia spółki kapitałowej w inny rodzaj spółki kapitałowej;
b) przeniesienia z jednego Państwa Członkowskiego do innego Państwa Członkowskiego rzeczywistego centrum zarządzania spółki lub statutowej siedziby spółki, przedsiębiorstwa, stowarzyszenia lub osoby prawnej, która, do celów naliczania podatku kapitałowego jest uważana w obu Państwach Członkowskich za spółkę kapitałową;
c) zmiany przedmiotu działalności spółki kapitałowej;
d) przedłużenia okresu istnienia spółki kapitałowej.
Artykuł 5
1.
Podatek nalicza się:
a) przy utworzeniu spółki kapitałowej, podwyższeniu kapitału lub zwiększeniu majątku spółki, jak określono w z art. 4 ust. 1 lit. a), c) i d): od rzeczywistej wartości aktywów jakiegokolwiek rodzaju wniesionych lub mających być wniesionymi przez członków, po pomniejszeniu o przyjęte zobowiązania i poniesione wydatki przez spółkę w następstwie każdego wkładu. Państwa Członkowskie mogą odłożyć naliczenie podatku kapitałowego do czasu wniesienia wkładów;
b) w przypadku przekształcenia w spółkę kapitałową lub przeniesienia rzeczywistego centrum zarządzania lub statutowej siedziby spółki kapitałowej, jak to określono w art. 4 ust. 1 lit. b), e), f), g) i h): od rzeczywistej wartości aktywów jakiegokolwiek rodzaju należących do spółki w momencie przekształcenia lub przeniesienia, pomniejszonej o zobowiązania i wydatki, za które spółka w tym czasie odpowiada;
c) przy podwyższeniu kapitału w drodze kapitalizacji zysków, rezerw lub innych rezerw, jak określono w z art. 4 ust. 2 lit. a): od wartości nominalnej takiego podwyższenia;
d) przy podwyższeniu majątku spółki, jak to określono w art. 4 ust. 2 lit. b): od rzeczywistej wartości świadczonych usług, pomniejszonej o przyjęte zobowiązania i poniesione wydatki przez spółkę w następstwie świadczenia tych usług;
e) w wypadku pożyczek, o których mowa w z art. 4 ust. 2 lit. c) i d): od wartości nominalnej zaciągniętej pożyczki.
2.
W przypadkach określonych w ust. 1 lit. a), b) i c), suma, od której naliczany jest podatek nie może być jednak niższa niż rzeczywista wartość udziałów spółki przydzielonych lub należących do każdego członka, lub ich nominalna wartość, jeśli ta ostatnia jest wyższa od ich rzeczywistej wartości.
3.
Suma, od której naliczany jest podatek w przypadku podwyższenia kapitału, nie obejmuje:
- sumy aktywów należących do spółki kapitałowej, które są przeznaczone na podwyższenie kapitału, i które już zostały objęte podatkiem kapitałowym;
- sumy zaciągniętych przez spółkę kapitałową pożyczek, które są zamieniane na udziały w spółce i które już zostały objęte podatkiem kapitałowym.
Artykuł 6
1.
Każde Państwo Członkowskie może wyłączyć z podstawy opodatkowania, jak określono zgodnie z art. 5, sumę kapitału wniesionego przez członka z nieograniczoną odpowiedzialnością za zobowiązania spółki kapitałowej, jak również udział takiego członka w majątku spółki.
2.
Jeśli Państwo Członkowskie zastosuje uprawnienia przewidziane w ust. 1, podatkowi kapitałowemu podlegają:
- przeniesienie rzeczywistego centrum zarządzania spółki kapitałowej do innego Państwa Członkowskiego, które nie stosuje takiego uprawnienia;
- przeniesienie statutowej siedziby spółki kapitałowej, której rzeczywiste centrum zarządzania znajduje się w państwie trzecim, do innego Państwa Członkowskiego, które nie stosuje takiego uprawnienia;
- każda transakcja, w następstwie której odpowiedzialność członka jest ograniczona do jego udziału w kapitale spółki, w szczególności jeśli ograniczenie odpowiedzialności jest wynikiem przekształcenia spółki kapitałowej w inny rodzaj spółki kapitałowej.
Podatek kapitałowy jest w takich przypadkach naliczany od wartości udziału w majątku spółki, który należy do członków z nieograniczoną odpowiedzialnością za zobowiązania spółki.
Artykuł 7
1.
Do czasu wejścia w życie przepisów, które mają być przyjęte przez Radę zgodnie z ust. 2:
a) stawka podatku kapitałowego nie może być wyższa niż 2 % i niższa niż 1 %;
b) ta stawka zostanie zmniejszona o 50 % lub więcej, jeżeli jedna lub kilka spółek kapitałowych przeniesie wszystkie swoje aktywa i pasywa, lub jedną bądź więcej gałęzi swojej działalności do jednej lub więcej spółek kapitałowych, które są w trakcie tworzenia lub już istnieją.
Zmniejszenie zależy od następujących warunków:
- rekompensatą za wkłady będzie wyłącznie przyznanie udziałów w spółce lub spółkach, chociaż Państwa Członkowskie mają prawo to zmniejszenie rozszerzyć na przypadki, w których rekompensatą za wkłady jest przyznanie udziałów w spółce lub spółkach oraz płatność gotówkowa nieprzekraczająca 10 % nominalnej wartości udziałów,
- spółki biorące udział w operacji mają swoje rzeczywiste centrum zarządzania lub statutową siedzibę na terytorium Państwa Członkowskiego;
c) stawka podatku kapitałowego może być zmniejszona do 0,50 % do dnia 1 stycznia 1973 r. i do 1 % począwszy od tej daty w przypadku utworzenia lub zwiększenia kapitału spółek holdingowych lub spółek inwestycyjnych, których jedynym celem jest posiadanie udziałów w innych przedsiębiorstwach, jak również zarządzanie i uzyskiwanie zysków z tych udziałów, pod warunkiem że spółki takie nie prowadzą działalności przemysłowej lub handlowej na własną rękę i nie prowadzą przedsiębiorstwa handlowego otwartego dla ogółu.
2.
W celu umożliwienia Radzie określenia wspólnych stawek podatku kapitałowego przed końcem okresu przejściowego, Komisja, przed dniem 1 stycznia 1971 r., przedłoży Radzie wniosek w tej sprawie.
3.
W przypadku podwyższenia kapitału spółki zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. c), po zmniejszeniu kapitału w następstwie poniesionych strat, stawka może zostać obniżona dla tej części zwiększenia, która odpowiada zmniejszeniu kapitału, o ile takie podwyższenie nastąpi w ciągu czterech lat po zmniejszeniu kapitału.
4.
Jeśli Państwo Członkowskie skorzysta z uprawnień przewidzianych w art. 4 ust. 2, podatek kapitałowy może być naliczony po obniżonej stawce.
Artykuł 8
Państwo Członkowskie może przyznać całkowite lub częściowe zwolnienie z podatku kapitałowego dla operacji określonych w art. 4 ust. 1 i 2, odnoszących się do:
- spółek kapitałowych, które są dostarczycielami usług publicznych, takich jak przedsiębiorstwa transportu publicznego, przedsiębiorstwa zapewniające obsługę portów, przedsiębiorstwa zaopatrujące w wodę, gaz lub elektryczność, jeżeli ich kapitał przynajmniej w połowie jest własnością państwa, władz regionalnych lub lokalnych;
- spółki kapitałowe, które zgodnie ze swoim statutem i faktycznie realizują wyłącznie i bezpośrednio cele kulturalne, dobroczynne, pomocy lub edukacyjne.
Artykuł 9
Niektóre rodzaje operacji lub spółek kapitałowych mogą być przedmiotem wyłączeń, obniżenia lub podwyższenia stawek, o ile przemawiają za tym względy sprawiedliwości podatkowej, względy społeczne, bądź też aby umożliwić Państwu Członkowskiemu właściwe postępowanie w szczególnych sytuacjach.
Państwo Członkowskie, które zamierza zastosować takie środki, wnosi sprawę do Komisji we właściwym czasie, zgodnie z art. 102 Traktatu.
Artykuł 10
Oprócz podatku kapitałowego, Państwa Członkowskie nie naliczają żadnych podatków w odniesieniu do spółek, przedsiębiorstw, stowarzyszeń lub osób prawnych prowadzących działalność skierowaną na zysk w odniesieniu do:
a) operacji, o których mowa w art. 4;
b) wkładów, pożyczek lub świadczenia usług w ramach operacji, których mowa w art. 4;
c) rejestracji lub jakiejkolwiek innych formalności wymaganych przed rozpoczęciem prowadzenia działalności gospodarczej, które mogą być wymagane od spółek, przedsiębiorstw, stowarzyszeń lub osób prawnych prowadzących działalność skierowaną na zysk ze względu na ich formę prawną.
Artykuł 11
Państwa Członkowskie nie pobierają żadnego podatku od:
a) tworzenia, emisji, dopuszczenia do notowania na giełdzie, wprowadzenia na rynek lub obrotu akcjami, obligacjami lub innymi papierami wartościowymi tego samego rodzaju, a także świadectwami udziałowymi, bez względu na osobę emitenta;
b) pożyczek, łącznie z obligacjami państwowymi, zaciągniętych poprzez emisję obligacji lub innych zbywalnych papierów wartościowych, bez względu na osobę emitenta, lub jakichkolwiek związanych z tym formalności, ani od tworzenia, emisji, dopuszczenia do notowania na giełdzie, wprowadzenia na rynek lub obrotu tymi obligacjami lub innymi zbywalnymi papierami wartościowymi.
Artykuł 12
1.
Niezależnie od art. 10 i 11, Państwa Członkowskie mogą naliczać:
a) podatki od przeniesienia papierów wartościowych, o stawce zryczałtowanej bądź nie;
b) podatki od przeniesienia, włączając w to podatek od wpisu do księgi wieczystej, od przeniesienia, na rzecz spółki, przedsiębiorstwa, stowarzyszenia lub osoby prawnej prowadzących działalność w celu uzyskania zysku, przedsiębiorstwa lub nieruchomości położonych na ich terytorium;
c) podatki od przeniesienia aktywów jakiegokolwiek rodzaju przekazanych spółce, przedsiębiorstwu, stowarzyszeniu lub osobie prawnej prowadzących działalność skierowaną na zysk, o ile przeniesienie tego majątku jest dokonywane w zamian za inną rekompensatę niż udziały w spółce;
d) opłaty od ustanowienia, rejestracji lub skreślenia hipotek lub innych obciążeń gruntu lub innego majątku;
e) podatki w formie opłat lub należności;
f) podatek od wartości dodanej (VAT).
2.
Opłaty i podatki określone w ust. 1 lit. b), c), d) i e) powinny być takie same, bez względu na to, czy rzeczywiste centrum zarządzania lub statutowa siedziba spółki, przedsiębiorstwa, stowarzyszenia lub osoby prawnej prowadzących działalność w celu uzyskania zysku znajduje się na terytorium Państwa Członkowskiego naliczającego opłaty lub podatki, czy też nie znajduje się na jego terytorium.
Opłaty i podatki nie mogą być wyższe od tych, które stosuje się do podobnych operacji w Państwie Członkowskim, które je nalicza.
Artykuł 13
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 stycznia 1972 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 14
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 15
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
TRZECIA DYREKTYWA RADY
z dnia 9 grudnia 1969 r.
w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich, dotyczących podatków obrotowych - wprowadzenie podatku od wartości dodanej w Państwach Członkowskich
(69/463/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 99 i 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego[1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[2],
a także mając na uwadze, co następuje:
Republika Włoska i Królestwo Belgii powiadomiły Komisję, odpowiednio w dniach 14 lipca i 12 września 1969 r., że nie są w stanie dotrzymać ostatecznego terminu, dnia 1 stycznia 1970 r., wprowadzenia podatku od wartości dodanej tak, jak to przewidziano w art. 1 ust. 2 pierwszej dyrektywy Rady z dnia 11 kwietnia 1967 r.[3] w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych; te Państwa Członkowskie wniosły o przedłużenie terminu odpowiednio: o okres dwóch lat i jednego roku na wprowadzenie tego podatku;
Królestwo Belgii uważa, że nie jest w stanie zastosować podatku od wartości dodanej w przewidzianym terminie, głównie ze specyficznych dla Belgii powodów koniunkturalnych i budżetowych;
Republika Włoska wskazała, że projekt generalnej reformy podatków został obecnie przedłożony do rozważenia i przyjęcia przez Parlament, który jeszcze nie zajmował się tą sprawą; zgodnie z projektem, odpowiednie ustawodawstwo musi zostać przyjęte przed dniem 31 października 1970 r.; to Państwo Członkowskie nie jest w stanie zastosować podatku od wartości dodanej w przewidzianym terminie;
przedłużenie terminu może zostać przyznane tylko wówczas, gdy ogranicza się ono do minimum;
w tych okolicznościach, wprowadzenie podatku od wartości dodanej nie może być przełożone na termin po dniu 1 stycznia 1972 r.;
jednym z głównych celów wyżej wspomnianej pierwszej dyrektywy jest ustanowienie, poprzez wprowadzenie podatku od wartości dodanej w dniu 1 stycznia 1970 r., takich warunków, żeby podatki obrotowe nie powodowały zafałszowania konkurencji;
cel ten nie może być osiągnięty przed dniem 1 stycznia 1970 r., zwłaszcza w odniesieniu do handlu, ponieważ te Państwa Członkowskie stosują w dalszym ciągu średnie stawki w celu wyrównania wewnętrznego obciążenia podatkowego;
Państwa Członkowskie, które nie mogą wprowadzić podatku od wartości dodanej przed dniem 1 stycznia 1970 r. nie powinny powiększać swoich średnich stawek wyrównawczych obowiązujących w dniu 1 października 1969 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W art. 1 pierwszej dyrektywy z dnia 11 kwietnia 1967 r. datę "dnia 1 stycznia 1970 r." zastępuje się datą "dnia 1 stycznia 1972 r."
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy, przez "średnie stawki" rozumie się stawki opłat wyrównawczych przy przywozie i zwrotów przy wywozie, wprowadzonych w celu wyrównania obciążenia kumulatywnym wieloszczeblowym podatkiem obrotowym produktów krajowych na różnych etapach produkcji, z wyłączeniem podatku od sprzedaży płaconego przez ostatecznego producenta.
Artykuł 3
Średnie stawki obowiązujące w dniu 1 października 1969 r. nie mogą być podwyższane.
Jednakże obowiązujące w tym dniu średnie stawki zostaną dostosowane do wszelkich późniejszych zmian stawek podatku obrotowego.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 8 grudnia 1969 r.
w sprawie zwalczania raka ziemniaczanego
(69/464/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego,
a także mając na uwadze, co następuje: produkcja ziemniaków zajmuje istotne miejsce w rolnictwie Wspólnoty;
plony tej produkcji są stale zagrożone przez organizmy szkodliwe;
ochrona upraw ziemniaka przed takimi organizmami szkodliwymi powinna nie tylko przyczynić się do utrzymania zdolności produkcyjnej, ale także powinna stanowić jeden ze środków zwiększenia wydajności produkcji rolnej;
działania ochronne podejmowane w Państwach Członkowskich w celu zapobieżenia rozprzestrzenianiu się organizmów szkodliwych przyniosłyby jedynie efekt ograniczony, jeśli takie organizmy nie byłyby zwalczane jednocześnie i metodycznie na obszarze całej Wspólnoty i jeśli ich rozprzestrzenianie nie zostałoby powstrzymane;
jednym z najbardziej szkodliwych organizmów dla ziemniaka jest Synchytrium endobioticum (Schilb.) Perc., czynnik patogenny odpowiedzialny za chorobę wywoływaną przez rośliny niższe wytwarzające zarodniki, określaną mianem "raka ziemniaczanego";
choroba ta wystąpiła w wielu Państwach Członkowskich, a pewne ograniczone źródła infekcji istnieją w obrębie Wspólnoty;
istnieje trwałe zagrożenie dla upraw ziemniaka na obszarze całej Wspólnoty, jeżeli nie zostaną podjęte skuteczne działania w celu zwalczenia tej choroby i zapobieżenia jej rozprzestrzenieniu;
w celu zwalczenia tego organizmu szkodliwego konieczne jest przyjęcie minimalnych przepisów dla Wspólnoty; Państwa Członkowskie powinny być w stanie podjąć dodatkowe lub surowsze przepisy, o ile jest to konieczne;
odmiany ziemniaka odporne na niektóre szczepy tego organizmu szkodliwego odgrywają istotną rolę; stosowanie takich odmian, szczególnie w strefie chronionej otaczającej zarażone parcele, ma szczególne znaczenie; okresowe publikowanie wykazów takich odmian leży w interesie ogólnym;
dla stwierdzenia faktu zarażenia oraz odporności odmian niezbędne jest stosowanie odpowiednich metod, co do których Państwa Członkowskie nie zgłaszają zastrzeżeń,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa dotyczy minimalnych środków, które należy podjąć w Państwach Członkowskich w celu zwalczenia raka ziemniaczanego oraz w celu zapobieżenia rozprzestrzenieniu tej choroby wywoływanej przez rośliny niższe wytwarzające zarodniki.
Artykuł 2
1.
W przypadku odnotowania wystąpienia Synchytrium endobioticum (Schilb.)
Perc., czynnika patogennego raka ziemniaczanego, Państwa Członkowskie odgraniczają zarażoną parcelę oraz ustanawiają strefę chronioną dostatecznie dużą, aby zagwarantować ochronę przylegających obszarów.
2.
Parcela jest uważana za zarażoną, jeżeli objawy raka ziemniaczanego zostaną stwierdzone już na jednej roślinie na tej parceli.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wydają nakaz, aby bulwy i łęty ziemniaka, które pochodzą z zarażonych parceli, były poddawane środkom zmierzającym do eliminacji organizmu szkodliwego.
Jeżeli nie jest możliwe określenie miejsca pochodzenia zarażonych bulw i łęt, środki powinny być zastosowane do całej partii, w której stwierdzono zarażone bulwy lub łęty.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie wydają nakaz, aby na zarażonych parcelach:
a) nie mogły być uprawiane żadne ziemniaki;
b) nie mogły być uprawiane i przechowywane w ziemi lub w inny sposób żadne rośliny przeznaczone do ponownego sadzenia.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie wydają nakaz, aby w strefie chronionej mogły być uprawiane tylko te odmiany ziemniaka, które są odporne na szczepy Synchytrium endobioticum stwierdzone na zarażonej parceli.
2.
Odmiana ziemniaka jest uznana za odporną na dany szczep Synchytrium endobioticum, jeżeli reaguje ona na zarażenie czynnikiem patogennym w taki sposób, że nie istnieje niebezpieczeństwo wtórnego zarażenia.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie znoszą środki podjęte w celu zwalczenia raka ziemniaczanego lub w celu zapobieżenia rozprzestrzenieniu tylko wtedy, jeżeli nie stwierdza się dalszej obecności Synchytrium endobioticum.
Artykuł 7
Państwa Członkowskie zakazują przechowywania kultur Synchytrium endobioticum.
Artykuł 8
Państwa Członkowskie mogą zezwolić na uchylenie środków określonych w art. 3, 4, 5 i 7 do celów naukowych, badań i pracy selekcyjnej, pod warunkiem że takie uchylenie nie stanowi uszczerbku dla zwalczania raka ziemniaczanego i nie stwarza żadnego ryzyka rozprzestrzenienia tej choroby.
Artykuł 9
Państwa Członkowskie mogą przyjąć dodatkowe lub surowsze środki dotyczące zwalczenia raka ziemniaczanego lub w celu zapobieżenia rozprzestrzenieniu tej choroby, jeżeli takie środki są konieczne do zwalczania lub zapobiegania rozprzestrzenianiu.
Artykuł 10
1.
Państwa Członkowskie przedstawiają Komisji przed 1 stycznia każdego roku wykaz wszystkich odmian ziemniaka dopuszczonych przez nie do obrotu handlowego i uznanych, w drodze urzędowych badań, za odporne na Synchytrium endobioticum.
Przedstawiają one wykaz szczepów, na które dane odmiany są odporne.
2.
Na podstawie informacji od Państw Członkowskich Komisja zapewnia, co roku, zasadniczo przed 1 lutego, publikowanie wykazów odmian odpornych.
Artykuł 11
Państwa Członkowskie zapewniają, aby stwierdzenie zarażenia Synchytrium endobioticum i odporności odmian ziemniaka na ten organizm zostało dokonane według odpowiednich metod, niebudzących zastrzeżeń Państw Członkowskich.
Artykuł 12
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w ciągu dwóch lat od daty jej notyfikacji i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 13
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 8 grudnia 1969 r.
w sprawie zwalczania mątwika ziemniaczanego
(69/465/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i 100;
uwzględniając wniosek Komisji;
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego;
a także mając na uwadze, co następuje: produkcja ziemniaków odgrywa znaczną rolę w rolnictwie Wspólnoty;
organizmy szkodliwe zagrażają wydajności tej produkcji;
ochrona plantacji ziemniaka przed tymi organizmami szkodliwymi powinna nie tylko przyczynić się do utrzymania zdolności produkcji, lecz także powinna stanowić jeden ze środków do zwiększenia wydajności produkcji rolnej;
środki ochronne mające na celu zapobieżenie rozprzestrzenianiu się organizmów szkodliwych w Państwach Członkowskich miałyby tylko ograniczony skutek, jeśli organizmy te nie podlegałyby na terenie całej Wspólnoty równoczesnemu i metodycznemu zwalczaniu i jeśli nie zapobiegałoby się ich rozprzestrzenieniu;
jednym z najgroźniejszych organizmów szkodliwych ziemniaka jest mątwik ziemniaczany (Heterodera rostochiensis Woll.);
szkodnik ten wystąpił w kilku Państwach Członkowskich, we Wspólnocie znajdują się zaatakowane przez niego obszary;
jeśli nie są podejmowane środki w celu zwalczenia tego szkodnika i zapobieżenia jego rozprzestrzenianiu się, mątwik ziemniaczany zagraża uprawom ziemniaka we Wspólnocie;
w celu likwidacji tego szkodnika należy przyjąć minimalne przepisy dla całej Wspólnoty; Państwa Członkowskie powinny być w stanie przyjąć dodatkowe lub bardziej rygorystyczne przepisy, o ile jest to konieczne;
odmiany ziemniaków odporne na pewne patotypy tego szkodnika odgrywają ważną rolę; użycie tych odmian na zaatakowanych przez mątwika obszarach może być w pewnym stopniu korzystne; w ogólnym interesie leży okresowa publikacja wykazu takich odmian;
w celu stwierdzenia obecności mątwika oraz odporności odmian ziemniaków konieczne jest stosowanie odpowiednich metod ujętych w niniejszej dyrektywie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa dotyczy minimalnych środków, które będą podjęte przez Państwa Członkowskie w celu zwalczenia mątwika ziemniaczanego (Heterodera rostochiensis Woll.) i zapobieżenia jego rozprzestrzenienia się.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zagwarantują, aby ziemniaki-sadzeniaki przeznaczone do wprowadzenia do obrotu były produkowane tylko na obszarach, które na podstawie urzędowych badań zostały uznane za wolne od mątwika ziemniaczanego.
Artykuł 3
W przypadku stwierdzenia występowania mątwika ziemniaczanego, Państwa Członkowskie odgraniczą zaatakowany obszar.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie stanowią, aby na zaatakowanych obszarach:
a) nie były uprawiane ziemniaki,
b) nie były uprawiane i przechowywane w ziemi lub w inny sposób rośliny przeznaczone do ponownego sadzenia.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie stanowią, aby ziemniaki-sadzeniaki zaatakowane lub podejrzane o zaatakowanie przez mątwika, gdy są one rozprowadzane jako sadzeniaki, zostały poddane zabiegowi oczyszczenia.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie uchylają środki podjęte w celu kontroli mątwika ziemniaczanego lub zapobieżenia jego rozprzestrzenianiu się, tyko wtedy, gdy nie stwierdza się już obecności tego szkodnika.
Artykuł 7
Państwa Członkowskie zakazują przechowywania mątwika ziemniaczanego.
Artykuł 8
1.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić:
a) na odstępstwa od środków określonych w art. 4, 5 i 7 w przypadku przeznaczenia ziemniaków do celów naukowych, testów i pracy nad selekcją odmian;
b) na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 4 lit. a), na uprawę na zaatakowanych obszarach odmian ziemniaków odpornych na patotypy mątwika ziemniaczanego występujące na tych obszarach;
c) na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 4 li. a), na uprawę na zaatakowanych obszarach ziemniaków, z wyjątkiem uprawy ziemniaków na sadzeniaki, z zastrzeżeniem, że zostanie zagwarantowane zebranie ziemniaków przed dojrzałością cyst mątwika;
d) na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 4 lit. a), na uprawę na zaatakowanych obszarach ziemniaków, z wyjątkiem uprawy ziemniaków na sadzeniaki, jeśli gleba została we właściwy sposób poddana dezynfekcji.
2.
Państwa Członkowskie zapewnią, aby zezwolenia, określonych w ust. 1, były udzielane tylko wtedy, gdy w oparciu o właściwie przeprowadzone kontrole zostanie zagwarantowane, że nie pociągnie to za sobą szkody dla przeprowadzanych zabiegów zwalczania mątwika oraz nie stworzy zagrożenia rozprzestrzenienia się tego szkodnika.
3.
Odmiana ziemniaka jest uznana za odporną na dany patotyp mątwika ziemniaczanego, jeśli uprawa tej odmiany przyczynia się do naturalnego i corocznego zmniejszania się populacji tego patotypu.
Artykuł 9
Państwa Członkowskie mogą przyjąć takie dodatkowe lub bardziej rygorystyczne przepisy, jeśli jest to konieczne do zwalczenia mątwika lub zapobiegania jego rozprzestrzenianiu się.
Artykuł 10
1.
Przed dniem 1 stycznia każdego roku Państwa Członkowskie przekazują Komisji wykaz wszystkich odmian ziemniaków zatwierdzonych w tych państwach do obrotu oraz odmian, które na podstawie urzędowych badań zostały uznane przez te państwa jako odporne na mątwika ziemniaczanego.
Państwa Członkowskie przedstawiają jednocześnie patotypy, na które te odmiany są odporne.
2.
Komisja zapewni, aby corocznie, jeśli jest to możliwe przed dniem 1 lutego, na podstawie informacji przekazanych przez Państwa Członkowskie został opublikowany wykaz odmian ziemniaka odpornych na mątwika ziemniaczanego.
Artykuł 11
Państwa Członkowskie zagwarantują, aby badania na obecność mątwika ziemniaczanego oraz badania na odporność na tego szkodnika różnych odmian ziemniaków były prowadzone przy użyciu odpowiednich metod, do których Państwa Członkowskie nie zgłaszają zastrzeżeń.
Artykuł 12
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej w ciągu dwóch lat od daty jej ogłoszenia i niezwłocznie poinformują o tym Komisję.
Artykuł 13
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich
Dyrektywa Rady
z dnia 8 grudnia 1969 r.
w sprawie zwalczania tarcznika niszczyciela
(69/466/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Zgromadzenia [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno–Społecznego,
a także mając na uwadze, co następuje: produkcja drzewiastych roślin dwuliściennych i ich owoców zajmuje ważne miejsce w rolnictwie Wspólnoty;
wielkość tej produkcji jest stale zagrożona przez szkodliwe organizmy;
ochrona takich roślin przed szkodliwymi organizmami powinna wpłynąć nie tylko na utrzymanie poziomu zdolności produkcyjnej, ale również na zwiększenie wydajności produkcji rolnej;
środki ochronne zapobiegające przedostawaniu się szkodliwych organizmów do poszczególnych Państw Członkowskich będą miały ograniczoną skuteczność, jeżeli czynności kontrolne dotyczące powyższych organizmów nie będą dokonywane jednocześnie i systematycznie w całej Wspólnocie oraz nie zapobiegną ich rozprzestrzenianiu się;
najbardziej szkodliwym dla drzewiastych roślin dwuliściennych jest tarcznik niszczyciel (Quadraspidiotus perniciosus Comst.);
szkodnik ten pojawił się w kilku Państwach Członkowskich, we Wspólnocie występują obszary zarażone;
uprawa drzewiastych roślin dwuliściennych we Wspólnocie będzie zagrożona, jeśli nie zostaną podjęte skuteczne środki w celu zwalczania oraz zapobiegania rozprzestrzenianiu się tego szkodnika;
w celu zwalczania tego szkodnika należy uchwalić niezbędne przepisy wspólnotowe; w miarę potrzeby Państwa Członkowskie muszą być gotowe do ustanowienia dodatkowych lub bardziej rygorystycznych przepisów;
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa określa niezbędne środki podejmowane przez Państwa Członkowskie w celu zwalczania oraz zapobiegania rozprzestrzenianiu się tarcznika niszczyciela (Quadraspidiotus perniciosus Comst.).
Artykuł 2
Użyte w niniejszej dyrektywie określenia oznaczają:
a) "rośliny": żywe rośliny lub żywe części roślin z wyjątkiem owoców i nasion;
b) "zakażone rośliny lub owoce": rośliny lub owoce, w których znaleziono jeden lub więcej owadów tarcznika niszczyciela, o ile nie stwierdzono, że są one martwe;
c) "roślina żywicielska tarcznika niszczyciela": roślinę gatunku Acer L., Cotoneaster Ehrh., Crataegus L., Cydonia Mill., Euonymus L., Fagus L., Juglans L., Ligustrum L., Malus Mill., Populus L., Prunus L., Pyrus L., Ribes L., Rosa L., Salix L., Sorbus L., Syringa L., Tilia L., Ulmus L., Vitis L.;
d) "szkółki": plantacje, z których rośliny przeznaczane są do przesadzania, rozmnażania oraz dystrybucji, gdzie wzrastają pojedyncze sadzonki.
Artykuł 3
W przypadku stwierdzenia obecności tarcznika niszczyciela, Państwa Członkowskie wyznaczają obszar zarażony oraz strefę bezpieczeństwa dostatecznie dużą, aby zapewnić ochronę obszarów otaczających.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie stanowią, że na zarażonych obszarach i w strefach bezpieczeństwa rośliny żywicielskie tarcznika niszczyciela muszą zostać poddane właściwym zabiegom, w celu zwalczania i zapobiegania rozprzestrzenianiu się tego szkodnika.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie stanowią, że:
a) wszystkie zarażone rośliny w szkółkach muszą zostać zniszczone;
b) pozostałe rośliny zarażone lub podejrzane o zarażenie oraz rośliny rosnące na obszarach zarażonych muszą zostać poddane takim zabiegom, że zarówno te rośliny jak i pochodzące z nich świeże owoce nie są już zarażone przy ich przemieszczaniu;
c) wszystkie ukorzenione rośliny żywicielskie tarcznika niszczyciela rosnące w obrębie zarażonego obszaru oraz części tych roślin przeznaczone do rozmnażania i uprawiane w obrębie takiego obszaru, mogą być przesadzane w jego obrębie lub wywożone poza, pod warunkiem iż nie stwierdzi się ich zarażenia oraz dopilnuje, by owady tarcznika niszczyciela, które mogły być obecne, zostaną zniszczone.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie stanowią, że rośliny żywicielskie tarcznika niszczyciela rosnące w strefach bezpieczeństwa poddawane są urzędowemu nadzorowi oraz dokonywanej co najmniej raz w roku kontroli w celu wykrycia obecności tarcznika niszczyciela.
Artykuł 7
Państwa Członkowskie stanowią, że każda partia roślin (innych niż te, które są ukorzenione w gruncie) oraz świeżych owoców, u których wykryto zarażenie, muszą zostać zniszczone, jak również, że pozostałe rośliny i owoce w partii zostaną poddane zabiegom lub przetworzeniu w taki sposób, że obecne jeszcze owady tarcznika niszczyciela są zniszczone.
Artykuł 8
Państwa Członkowskie odwołują środki podjęte w celu kontroli lub zapobiegania rozprzestrzenianiu się tarcznika niszczyciela, tylko jeżeli jego obecność nie zostanie wykryta.
Artykuł 9
Państwa Członkowskie zakazują posiadania tarcznika niszczyciela.
Artykuł 10
1.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić na:
a) odstąpienie od środków przewidzianych w art. 4, 5, 7 i 9 do celów naukowych, fitosanitarnych, weryfikacyjnych lub prac selekcyjnych;
b) na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 5 lit. b) i art. 7, na natychmiastowe przetworzenie zarażonych świeżych owoców;
c) na zasadzie odstępstwa od przepisów od art. 5 lit. b) i art. 7, na przemieszczanie zarażonych świeżych owoców w obrębie zarażonego obszaru.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, by zezwolenia określone w ust. 1 były udzielane jedynie w przypadkach, gdy po przeprowadzeniu odpowiednich kontroli zagwarantowane zostanie, że nie nastąpi zakłócenie procesu zwalczania tarcznika niszczyciela oraz że nie powstanie ryzyko rozprzestrzenienia się tego szkodnika.
Artykuł 11
Państwa Członkowskie mogą przyjąć dodatkowe lub bardziej rygorystyczne przepisy, które mogą być niezbędne do zwalczania albo zapobiegania rozprzestrzenianiu się tarcznika niszczyciela.
Artykuł 12
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie dwóch lat od jej ogłoszenie i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 13
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 15 grudnia 1969 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do szkła kryształowego
(69/493/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego,
a także mając na uwadze, co następuje: w niektórych Państwach Członkowskich możliwości nazewnictwa wyrobów ze szkła kryształowego oraz wynikające zeń zobowiązania dotyczące składu tych wyrobów są przedmiotem zróżnicowanego ustawodawstwa; różnice te przeszkadzają w handlu tymi produktami i mogą być źródłem zniekształceń w konkurencji wewnątrz Wspólnoty;
wymienione przeszkody w ustanawianiu i funkcjonowaniu Wspólnego Rynku mogą być wyeliminowane, jeżeli takie same przepisy prawne zostaną przyjęte przez wszystkie Państwa Członkowskie;
odnośnie do nazewnictwa przewidzianego dla różnych kategorii szkła kryształowego oraz charakterystyki tych kategorii, przepisy wspólnotowe, które zostaną ustanowione, mają na celu ochronę z jednej strony nabywcy przed oszustwem, z drugiej strony producenta przestrzegającego tych przepisów;
w celu wprowadzenia wspólnotowego ustawodawstwa niezbędne jest ustanowienie jednolitych metod mających na celu ustalenie właściwości chemicznych i fizycznych wyrobów ze szkła kryształowego noszącyh nazwy określone w niniejszej dyrektywie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa stosuje się do wyrobów wymienionych w pozycji 70.13 Wspólnej Taryfy Celnej.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie stosowne środki prawne mające na celu zapewnienie zgodności składu, sposobu produkcji, oznakowania oraz wszelkich form reklamy wyrobów określonych w art. 1 z regułami i definicjami określonymi w niniejszej dyrektywie i jej załącznikach.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie stosowne środki prawne w celu zapewnienia, by nazwy figurujące w kolumnie b) w załączniku I nie mogły być używane w handlu do określania produktów innych niż produkty posiadające właściwości wymienione w kolumnach d)–g) w załączniku I.
Artykuł 4
1.
Jeżeli produkt będący przedmiotem niniejszej dyrektywy nosi jedną z nazw wymienionych w załączniku I w kolumnie b), może być również wyposażony w symbol identyfikacyjny określony w załączniku I w kolumnach h) i i) niniejszej dyrektywy.
2.
W przypadku gdy znak fabryczny, nazwa przedsiębiorstwa lub wszelki inny napis zawiera w całości lub jako przymiotnik bądź rdzeń nazwę określoną w kolumnach b) i c) załącznika I lub do niej podobną w stopniu umożliwiającym pomyłkę, Państwa Członkowskie podejmą wszelkie stosowne środki, by bezpośrednio po znaku fabrycznym, nazwie przedsiębiorstwa lub napisie figurowała w sposób widoczny:
a) nazwa produktu, jeżeli posiada on właściwości wymienione w kolumnach d)–g) w załączniku I,
b) określenie dokładnej natury produktu, jeżeli nie posiada on właściwości wymienionych w kolumnach d)–g) w załączniku I.
Artykuł 5
Nazwy i symbole identyfikacyjne wymienione w załączniku I mogą być wymienione na tej samej etykiecie.
Artykuł 6
Zgodność pomiędzy nazwami i symbolami identyfikacyjnymi z jednej strony a właściwościami wymienionymi w załączniku I w kolumnach d)–g) z drugiej strony może być sprawdzana jedynie za pomocą metod określonych w załączniku II.
Artykuł 7
Produkty przeznaczone na wywóz poza Wspólnotę nie podlegają przepisom niniejszej dyrektywy.
Artykuł 8
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie środki konieczne do realizacji niniejszej dyrektywy w ciągu 18 miesięcy od dnia notyfikacji i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Po notyfikacji niniejszej dyrektywy Państwa Członkowskie będą informowały Komisję, z wyprzedzenim umożliwiającym jej przedstawienie uwag, o wszelkich istotnych projektach przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjncyh, które zamierzają przyjąć w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 9
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 448/69
z dnia 11 marca 1969 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 315/68 ustalające normy jakości dla bulw kwiatowych, cebulek i bulw
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 234/68 z dnia 27 lutego 1968 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku żywych drzew i innych roślin, bulw, korzeni i podobnych, ciętych kwiatów i ozdobnych liści [1], w szczególności jego art. 3,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 315/68 [2] ustanawia w swoim Załączniku przepisy dotyczące klasyfikowania według wielkości; przepisy te nie obejmują gatunków Hippeastrum, Muscari i Scilla; produkty te powinny zostać uwzględnione w tym Załączniku, aby lepiej osiągnąć cele dotyczące norm jakości,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 315/68 skreśla się pierwszą kolumnę tabeli umieszczonej w rozdziale III (sortowanie pod względem wielkości).
Artykuł 2
Do tabeli umieszczonej w rozdziale III Załącznika do rozporządzenia (EWG) nr 315/68 dodaje się, z uwzględnieniem porządku alfabetycznego, produkty wymienione w Załączniku do niniejszego rozporządzenia wraz z przepisami odnoszącymi się do każdego z nich.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (Euratom, EWWIS, EWG) nr 549/69
z dnia 25 marca 1969 r.
określające kategorie urzędników i innych pracowników Wspólnot Europejskich, do których mają zastosowanie przepisy artykułu 12, artykułu 13 ustęp 2 i artykułu 14 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Jedną Radę i Jedną Komisję Wspólnot Europejskich, w szczególności jego art. 28 ust. 1,
uwzględniając Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich, w szczególności jego art. 16 i 22;
uwzględniając wniosek Komisji;
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1];
uwzględniając opinię Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich;
a także mając na uwadze, co następuje: przywileje, immunitety i udogodnienia udzielone urzędnikom i innym pracownikom Wspólnot w protokole w sprawie przywilejów i immunitetów są przyznane wyłącznie w interesie Wspólnot;
ważne jest zatem zapewnienie, aby urzędnicy i inni pracownicy, ze względu na ich obowiązki i zakresy odpowiedzialności oraz ich szczególną sytuację, mogli korzystać z takich przywilejów, immunitetów i udogodnień, jakie są konieczne dla prawidłowego funkcjonowania Wspólnot;
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przepisy art. 12 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot znajdują zastosowanie względem następujących kategorii:
a) urzędnicy objęci regulaminem pracowniczym urzędników Wspólnot, z wyjątkiem urzędników pozostających w dyspozycji, względem których zastosowanie mają tylko art. 12 lit. a) oraz, w przypadku dodatków wypłacanych przez Wspólnoty, art. 12 lit. c);
b) personel objęty warunkami zatrudniania innych pracowników Wspólnot, z wyjątkiem:
1. personelu lokalnego, względem którego zastosowanie ma tylko art. 12 lit. a);
2. personelu pomocniczego zatrudnionego w niepełnym wymiarze czasu pracy, względem którego zastosowanie mają tylko art. 12 lit. a) i b) oraz, w przypadku wynagrodzeń wypłacanych przez Wspólnoty, art. 12 lit. c).
Artykuł 2
Przepisy art. 13 ust. 2 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot mają zastosowanie względem następujących kategorii:
a) osoby objęte regulaminem pracowniczym urzędników Wspólnot lub warunkami zatrudniania innych pracowników Wspólnot, w tym również te, które otrzymują świadczenie odszkodowawcze z tytułu likwidacji stanowiska w interesie służby, z wyjątkiem personelu lokalnego;
b) osoby otrzymujące renty inwalidzkie, emerytury i renty rodzinne wypłacane przez Wspólnoty;
c) osoby otrzymujące świadczenie odszkodowawcze przewidziane w art. 5 rozporządzenia (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 [2] z tytułu zakończenia służby.
Artykuł 3
Przepisy art. 14 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot mają zastosowanie względem następujących kategorii:
a) urzędnicy objęci regulaminem pracowniczym urzędników Wspólnot;
b) personel objęty warunkami zatrudniania innych pracowników Wspólnot, z wyjątkiem personelu lokalnego.
Artykuł 4
Nie naruszając przepisów art. 22 ust. 1 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnoty Europejskiej, dotyczących członków organów Europejskiego Banku Inwestycyjnego, przywileje i immunitety przewidziane w art. 12, art. 13 ust. 2 i w art. 14 Protokołu mają zastosowanie na tych samych warunkach i w tych samych granicach, jakie ustanowiono w art. 1–3 niniejszego rozporządzenia względem:
- personelu Europejskiego Banku Inwestycyjnego;
- osób otrzymujących renty inwalidzkie, emerytury i renty rodzinne wypłacane przez Europejski Bank Inwestycyjny.
Artykuł 5
Niniejszym rozporządzenie (Euratom) nr 8/63, (EWG) 127/63 [3] traci moc.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1191/69
z dnia 26 czerwca 1969 r.
w sprawie działania Państw Członkowskich dotyczącego zobowiązań związanych z pojęciem usługi publicznej w transporcie kolejowym, drogowym i w żegludze śródlądowej
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 75 i 94,
uwzględniając decyzję Rady z dnia 13 maja 1965 r. [1] w sprawie harmonizacji niektórych przepisów wpływających na konkurencję w transporcie kolejowym, drogowym i w żegludze śródlądowej,
uwzględniający wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: jednym z celów wspólnej polityki transportowej jest usunięcie różnic, które odpowiadają za poważne zakłócenia w warunkach konkurencji właściwych dla pojęcia usługi publicznej nałożonych przez Państwa Członkowskie na przedsiębiorstwa transportowe;
dlatego konieczne jest zniesienie zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych określonych w niniejszym rozporządzeniu; jednakże w niektórych przypadkach niezbędne jest ich utrzymanie w celu zapewnienia świadczenia odpowiednich usług transportowych; odpowiedniość świadczenia usług jest rozpatrywana w zależności od popytu i podaży w sektorze transportu i od potrzeb społeczności;
te środki znoszące nie mają zastosowania do stawek i warunków transportu nakładanych na przedsiębiorstwa transportu osób zgodnie z interesem jednej lub wielu szczególnych kategorii osób;
w celu wykonania tych środków, konieczne jest określenie różnych zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych objętych niniejszym rozporządzeniem; zobowiązania te dotyczą zobowiązania do prowadzenia działalności, zobowiązania do przewozów i zobowiązań taryfowych;
należy pozostawić Państwom Członkowskim inicjatywę w kwestii podjęcia środków znoszących lub utrzymujących zobowiązania z tytułu świadczenia usług publicznych; jednakże zobowiązania te mogą pociągać za sobą obciążenia finansowe dla przedsiębiorstw transportowych, należy dać im możliwość wystąpienia do właściwych władz Państw Członkowskich o ich zniesienie;
jest właściwe, aby ustalić, że przedsiębiorstwa przewozowe mogą wystąpić z wnioskiem o zniesienie zobowiązania z tytułu świadczenia usług publicznych tylko wtedy, gdy te zobowiązania pociągają za sobą niekorzystne skutki gospodarcze, ustalone na postawie wspólnych procedur określonych w niniejszym rozporządzeniu;
w celu poprawy standardów działalności, przedsiębiorstwa transportowe powinny mieć możliwość zaproponowania w składanych wnioskach, aby był wykorzystany inny rodzaj transportu bardziej dostosowany do rozpatrywanego ruchu;
decydując się na utrzymanie zobowiązania z tytułu świadczenia usług publicznych, właściwe władze Państw Członkowskich muszą być w stanie dołączyć do swojej decyzji warunki poprawiające rentowność danych rodzajów działalności; decydując się na zniesienie zobowiązania z tytułu świadczenia usług publicznych, właściwe władze Państw Członkowskich muszą być w stanie, w celu zapewnienia świadczenia odpowiednich usług transportowych, wprowadzić w to miejsce usługi zastępcze;
w celu uwzględnienia interesów wszystkich Państw Członkowskich, należy wprowadzić procedurę wspólnotową stosowaną w przypadku gdy zniesienie zobowiązania do prowadzenia działalności lub przewozu mogłoby zakłócić interesy innych Państw Członkowskich;
pożądane jest, w celu umożliwienia odpowiedniego przeprowadzania badania wniosków o zniesienie zobowiązania z tytułu świadczenia usług publicznych składanych przez przedsiębiorstwa, ustanowienie terminów zarówno składania wniosków, jak i badania ich przez Państwa Członkowskie;
na podstawie art. 5 decyzji Rady z dnia 13 maja 1965 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów dotyczących konkurencji w transporcie kolejowym, drogowym i śródlądowym, każda podjęta przez właściwe władze decyzja o utrzymaniu zobowiązania z tytułu świadczenia usług publicznych określonego w niniejszym rozporządzeniu pociąga za sobą obowiązek wypłaty rekompensaty wyrównującej obciążenia finansowe nałożone na przedsiębiorstwa transportowe;
prawo przedsiębiorstwa transportowego do rekompensaty powstaje w momencie podjęcia przez Państwo Członkowskie decyzji o utrzymaniu zobowiązania z tytułu świadczenia usług publicznych; jednakże, ponieważ budżety przygotowywane są w skali rocznej, takie prawo do rekompensaty nie może powstać w okresie wstępnym obowiązywania rozporządzenia, przed dniem 1 stycznia 1971 r.; przy czym ta data może być odroczona, w przypadku ewentualnego odroczenia terminu na badanie wniosków przedsiębiorstw transportowych;
ponadto, art. 6 decyzji Rady z dnia 13 maja 1965 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów dotyczących konkurencji w transporcie kolejowym, drogowym i śródlądowym zobowiązuje Państwa Członkowskie do rekompensaty za obciążenia finansowe w transporcie osób, wynikające ze stosowania stawek i warunków transportu nałożonych na przedsiębiorstwo w interesie szczególnej grupy osób; prawo do rekompensaty będzie obowiązywać od 1 stycznia 1971 r.; data rozpoczęcia obowiązywania może zostać odroczona o jeden rok, na podstawie procedury wspólnotowej, w przypadku napotkania przez Państwo Członkowskie szczególnych trudności;
rekompensata za obciążenia finansowe nakładane na przedsiębiorstwa przewozowe w przypadku utrzymania zobowiązania z tytułu świadczenia usług publicznych musi być wypłacona według wspólnie ustalonych zasad; w celu ustalenia wysokości rekompensaty należy wziąć pod uwagę następstwa, jakie miałoby zniesienie zobowiązania dla działalności przedsiębiorstwa;
należy stosować przepisy niniejszego rozporządzenia do każdego nowego przypadku zobowiązania z tytułu świadczenia usług publicznych określonego w niniejszym rozporządzeniu, nałożonego na przedsiębiorstwo przewozowe;
rekompensaty wypłacone stosownie do niniejszego rozporządzenia przyznawane są przez Państwa Członkowskie zgodnie ze wspólnymi zasadami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu, takie rekompensaty powinny być zwolnione ze wstępnej procedury informowania ustanowionej w art. 93 ust. 3 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą;
Komisja musi otrzymywać od Państw Członkowskich wszystkie istotne informacje dotyczące wykonywania niniejszego rozporządzenia;
w celu umożliwienia Radzie zbadania sytuacji istniejącej w każdym Państwie Członkowskim w odniesieniu do wykonania niniejszego rozporządzenia, Komisja przedkłada Radzie sprawozdanie w tym zakresie przed dniem 31 grudnia 1972 r.;
pożądane jest zapewnienie dostępności odpowiednich środków finansowych Państw Członkowskich dla przedsiębiorstw transportowych w celu umożliwienia tym drugim składania zażaleń dotyczących ich interesów w przypadku indywidualnych decyzji podejmowanych przez Państwa Członkowskie podczas wykonywania niniejszego rozporządzenia;
ponieważ niniejsze rozporządzenie ma być obecnie stosowane do działalności w transporcie kolejowym sześciu krajowych przedsiębiorstw kolejowych Państw Członkowskich, i w odniesieniu do pozostałych rodzajów transportu, do przedsiębiorstw, których główną działalnością nie są lokalne lub regionalne usługi transportowe, Rada zdecyduje w terminie trzech lat od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, o podjęciu działań w odniesieniu do zobowiązania z tytułu świadczenia usług publicznych w zakresie działalności transportowej nieobjętej niniejszym rozporządzeniem,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
SEKCJA I
Przepisy ogólne
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie znoszą zobowiązania właściwe dla pojęcia usługi publicznej, określone w niniejszym rozporządzeniu, nałożone w dziedzinie transportu kolejowego, drogowego i żeglugi śródlądowej.
2.
Jednakże zobowiązania mogą być utrzymane, jeżeli są konieczne, aby zapewnić świadczenie odpowiednich usług transportowych.
3.
Ustęp 1 nie ma zastosowania do transportu osób, w odniesieniu do stawek i warunków transportu, nałożonych przez Państwo Członkowskie, w interesie szczególnej grupy osób.
4.
Obciążenia finansowe nałożone na przedsiębiorstwa transportowe w wyniku utrzymania zobowiązań określonych w ust. 2 i z zastosowania stawek i warunków transportu określonych w ust. 3, są przedmiotem rekompensaty, udzielonej zgodnie ze wspólnymi procedurami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 2
1.
"Zobowiązania z tytułu świadczenia usług publicznych" oznaczają zobowiązania, jakich zainteresowane przedsiębiorstwo transportowe, biorąc pod uwagę swój interes gospodarczy, nie przyjęłoby lub nie przyjęłoby w takim samym zakresie lub na takich samych zasadach.
2.
Zobowiązania z tytułu świadczenia usług publicznych w rozumieniu ust. 1 obejmują zobowiązanie do prowadzenia działalności, zobowiązanie do przewozu i zobowiązania taryfowe.
3.
Do celów niniejszego rozporządzenia "zobowiązanie do prowadzenia działalności" oznacza każde zobowiązanie nałożone na przedsiębiorstwo transportowe do podejmowania, w odniesieniu do linii lub urządzeń, których obsługa została im przekazana w drodze licencji lub równoważnego zezwolenia, wszelkich środków w celu zapewnienia usługi transportowej odpowiadającej ustalonym normom ciągłości, prawidłowości i wydajności.
Dotyczy to również zobowiązania do świadczenia usług dodatkowych oraz zobowiązania do utrzymywania w dobrym stanie linii, sprzętu w przypadku gdy jest to dodatek do wymogów całości sieci, oraz urządzeń po zaprzestaniu świadczenia usług.
4.
Do celów niniejszego rozporządzenia "zobowiązanie do przewozu" oznacza zobowiązanie przedsiębiorstw transportowych do przyjęcia i wykonania każdego przewozu osób lub rzeczy zgodnie z ustalonymi stawkami i warunkami.
5.
Do celów niniejszego rozporządzenia "zobowiązanie taryfowe" oznacza zobowiązanie przedsiębiorstw transportowych do stosowania cen stałych lub zatwierdzonych urzędowo, przeciwnych interesowi gospodarczemu przedsiębiorstwa i wynikających z obciążenia bądź z odmowy zmian w specjalnych przepisach dotyczących taryfy, w szczególności w odniesieniu do niektórych kategorii osób, niektórych kategorii produktów lub na niektórych połączeniach.
Przepisy powyższego akapitu nie mają zastosowania do zobowiązań wynikających z ogólnych środków polityki cenowej stosowanej do całej gospodarki lub środków podjętych w odniesieniu do stawek i warunków transportu w celu organizacji rynku transportu lub jego części.
SEKCJA II
Wspólne reguły dotyczące zniesienia lub utrzymania zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych
Artykuł 3
1.
Gdy właściwe władze Państw Członkowskich decydują o utrzymaniu zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych w całości lub w części i istnieje kilka rozwiązań, które zapewniają świadczenie odpowiednich usług transportowych spełniających podobne warunki, właściwe władze wybierają to rozwiązanie, które powoduje najmniejszy koszt dla społeczności.
2.
Świadczenie odpowiednich usług transportowych ocenia się uwzględniając:
a) interes ogólny;
b) możliwości odwołania się do innych rodzajów transportu i zdolności tychże do zaspokojenia danych potrzeb transportowych;
c) zaoferowanych użytkownikom stawek i warunków transportu.
Artykuł 4
1.
Przedsiębiorstwa transportowe składają właściwym władzom Państw Członkowskich wnioski o zniesienie całości lub części zobowiązania z tytułu świadczenia usług publicznych, jeżeli zobowiązanie to pociąga za sobą niekorzystne skutki gospodarcze.
2.
Przedsiębiorstwa transportowe mogą zawrzeć we wniosku propozycję zastąpienia aktualnie stosowanego rodzaju transportu innym rodzajem.
Przedsiębiorstwa stosują przepisy art. 5 w celu obliczenia oszczędności mogących poprawić wyniki ich sytuacji finansowej.
Artykuł 5
1.
Zobowiązanie do prowadzenia działalności lub przewozu powoduje niekorzystne skutki gospodarcze, kiedy zmniejszenie obciążeń finansowych, możliwe w wyniku całościowego lub częściowego zniesienia tego zobowiązania w odniesieniu do działalności lub grupy działań podlegających temu zobowiązaniu jest większe niż zmniejszenie przychodów wynikających z tego zniesienia.
Niekorzystne skutki gospodarcze ustala się na podstawie deklaracji, uaktualnionej w razie potrzeby, obejmującej niekorzystne skutki gospodarcze w skali roku, wynikające z różnicy między zmniejszeniem rocznych obciążeń finansowych i zmniejszeniem rocznych przychodów wynikających ze zniesienia obowiązku.
Jednakże, jeżeli zobowiązanie do prowadzenia działalności lub przewozu dotyczy jednej lub więcej kategorii transportu osób lub rzeczy w sieci połączeń lub w części tej sieci, obciążenie finansowe, które byłoby wycofane w związku ze zniesieniem zobowiązania, oblicza się przez rozdzielenie między różne kategorie przewozów całkowitych kosztów poniesionych przez przedsiębiorstwo w związku z jego działalnością transportową.
Niekorzystne skutki gospodarcze są wtedy równe różnicy między kosztami przydzielonymi do części działalności danego przedsiębiorstwa obciążonej zobowiązaniem z tytułu świadczenia usług publicznych i odpowiadającym im przychodom.
Niekorzystne skutki gospodarcze ustala się biorąc pod uwagę skutki wynikające ze zobowiązania dla całości działalności przedsiębiorstwa.
2.
Zobowiązanie taryfowe zawiera niekorzystne skutki gospodarcze, kiedy różnica między przychodami i obciążeniami finansowymi z przewozów podlegających zobowiązaniu jest niższa niż różnica między przychodami i obciążeniami finansowymi z tych przewozów, jeżeli ich świadczenie opierało się na zasadach handlowych, biorąc pod uwagę koszty działalności podlegającej temu zobowiązaniu oraz sytuację na rynku.
Artykuł 6
1.
W terminie roku od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, przedsiębiorstwa transportowe przedstawiają właściwym władzom Państw Członkowskich wnioski określone w art. 4.
Przedsiębiorstwa transportowe mogą składać wnioski po terminie określonym powyżej, jeżeli stwierdzą, że przepisy art. 4 ust. 1 są spełnione.
2.
Decyzje o utrzymaniu całości lub części zobowiązania z tytułu świadczenia usług publicznych lub zniesieniu go w określonym terminie przewidują, dla obciążeń finansowych, które z niego wynikają, udzielenie rekompensaty; kwotę rekompensaty ustala się zgodnie ze wspólnymi procedurami ustanowionymi w art. od 10 do 13.
3.
Właściwe władze Państw Członkowskich podejmują decyzje w terminie jednego roku od daty przedstawienia wniosku, w odniesieniu do obowiązku działalności i przewozu, i w terminie 6 miesięcy, w odniesieniu do zobowiązań taryfowych.
Prawo do rekompensaty powstaje z dniem wydania decyzji przez właściwe władze i nie wcześniej niż dnia 1 stycznia 1971 r.
4.
Jednakże, jeżeli właściwe władze Państw Członkowskich uznają to za konieczne z powodu liczby i wagi wniesionych wniosków, mogą odroczyć termin określony w ust. 3 akapit pierwszy najpóźniej do dnia 1 stycznia 1972 r.
W tym przypadku, prawo do rekompensaty powstaje z tą datą.
W przypadku gdy właściwe władze Państw Członkowskich zamierzają korzystać z tej możliwości, informują o tym zainteresowane przedsiębiorstwa w terminie 6 miesięcy od wniesienia przez nie wniosków.
W przypadku wyjątkowych trudności napotkanych przez Państwo Członkowskie, Rada może, na jego żądanie i na wniosek Komisji, zezwolić temu Państwu na odroczenie aż do dnia 1 stycznia 1973 r. terminu określonego w akapicie pierwszym.
5.
Jeżeli właściwe władze nie podejmują decyzji w przewidzianym terminie, zobowiązanie, którego zniesienie było wnioskowane na mocy art. 4 ust. 1, jest zniesione.
6.
Na podstawie sprawozdania przedstawionego przez Komisję przed dniem 31 grudnia 1972 r., Rada bada sytuację w każdym Państwie Członkowskim w odniesieniu do wykonania niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 7
1.
Decyzja o utrzymaniu może być połączona z warunkami opracowanymi dla poprawy rentowności działalności podlegającej danemu zobowiązaniu.
2.
Decyzja o zniesieniu może przewidywać wprowadzenie usługi zastępczej.
W tym przypadku, zniesienie obowiązuje nie wcześniej niż w chwili, w której usługa zastępcza zacznie być wykonywana.
Artykuł 8
1.
Zainteresowane Państwo Członkowskie powiadamia Komisję o wszelkich środkach zniesienia zobowiązań do prowadzenia działalności lub przewozu, które zamierza podjąć w odniesieniu do połączeń lub usług transportowych, mogących mieć negatywny wpływ na handel lub na ruch między Państwami Członkowskimi.
Powiadamia również pozostałe Państwa Członkowskie.
2.
Jeżeli Komisja uznaje to za niezbędne lub na wniosek innego Państwa Członkowskiego, konsultuje ona z Państwami Członkowskimi przewidywany środek.
3.
Komisja kieruje do każdego zainteresowanego Państwa Członkowskiego opinię lub zalecenia, w terminie dwóch miesięcy po otrzymaniu informacji określonej w ust. 1
SEKCJA III
Stosowanie, w stosunku do transportu osób, stawek i warunków transportu nałożonych w interesie jednej lub wielu szczególnych kategorii osób
Artykuł 9
1.
Kwota rekompensaty w zakresie obciążeń finansowych, które nałożone są na przedsiębiorstwa w związku ze stosowaniem w stosunku do transportu osób, stawek i warunków nałożonych w interesie jednej lub wielu szczególnych kategorii osób, ustalana jest zgodnie ze wspólnymi procedurami ustanowionymi w art. od 11 do 13.
2.
Rekompensata należna jest od dnia 1 stycznia 1971 r.
W przypadku napotkania wyjątkowych trudności przez Państwo Członkowskie, Rada może, na jego żądanie i na wniosek Komisji, zezwolić temu państwu na zmianę tej daty na dzień 1 stycznia 1972 r.
3.
Wnioski o rekompensatę wnoszone są właściwym władzom Państw Członkowskich.
SEKCJA IV
Wspólne procedury rekompensaty
Artykuł 10
1.
Kwota rekompensaty określonej w art. 6, w przypadku zobowiązania do prowadzenia działalności lub przewozu, jest równa różnicy między zmniejszeniem obciążeń finansowych i zmniejszeniem przychodów przedsiębiorstwa, mogącym wynikać ze zniesienia całości lub odpowiedniej części danego zobowiązania w danym okresie.
Jednakże, jeżeli obliczenie niekorzystnych skutków gospodarczych zostało wykonane przez rozdzielenie całkowitych kosztów ponoszonych przez przedsiębiorstwo z tytułu działalności transportowej między poszczególne części tej działalności transportowej, kwota rekompensaty jest równa różnicy między kosztami przydzielanymi do części działalności przedsiębiorstwa objętej zobowiązaniem z tytułu świadczenia usług publicznych i odpowiednimi przychodami.
2.
W celu określenia obciążeń finansowych i przychodów określonych w ust. 1, bierze się pod uwagę następstwa zniesienia danego zobowiązania dla całości działalności przedsiębiorstwa.
Artykuł 11
1.
Kwota rekompensaty przewidzianej w art. 6 i art. 9 ust. 1, w przypadku zobowiązania taryfowego, równa jest różnicy między następującymi dwiema kwotami:
a) pierwsza kwota równa jest różnicy między, z jednej strony, produktem przewidywanej liczby jednostek pomiaru transportu oraz
- albo najbardziej korzystną stawkę żądaną przez użytkowników, jeżeli dane zobowiązanie nie istniało, albo
- przy braku takiej stawki - ceną, którą przedsiębiorstwo prowadzące działalność na zasadach handlowych zastosowałoby biorąc pod uwagę koszty danej usługi oraz sytuację na rynku;
- i z drugiej strony, produktem właściwej liczby jednostek pomiaru transportu przy nałożonej stawce, w danym okresie.
b) druga kwota równa jest różnicy między kosztem, który wynikałby z zastosowania najbardziej korzystnej stawki albo ceny, którą przedsiębiorstwo zastosowałoby prowadząc działalność na zasadach handlowych i kosztem wynikającym z zastosowania nałożonej stawki.
2.
Jeżeli z powodu sytuacji na rynku, rekompensata obliczona zgodnie z przepisami ust. 1 nie pozwala na pokrycie całkowitych kosztów przewozu podlegającego danemu zobowiązaniu taryfowemu, wysokość rekompensaty określona w art. 9 ust. 1 równa jest różnicy między tymi kosztami i przychodami z tego przewozu.
Ewentualne rekompensaty, już wypłacane na mocy art. 10 bierze się pod uwagę w tym obliczeniu.
3.
W celu obliczenia przychodów i kosztów określonych w ust. 1, bierze się pod uwagę następstwa, jakie zniesienie danego obowiązku mogłoby mieć na całość działalności przedsiębiorstwa.
Artykuł 12
Koszty wynikające z utrzymania zobowiązań są obliczane na podstawie wydajnego zarządzania przedsiębiorstwem i świadczenia usług transportowych odpowiedniej jakości.
Odsetki od kapitału własnego mogą być odjęte od odsetek branych pod uwagę przy obliczaniu kosztów.
Artykuł 13
1.
Decyzje podjęte na mocy art. 6 i 9 ustalają z wyprzedzeniem kwotę rekompensaty na okres wynoszący co najmniej jeden rok.
Równocześnie ustalają one czynniki, które mogłyby uzasadnić dostosowanie tej kwoty.
2.
Dostosowanie kwoty określone w ust. 1 dokonywane jest corocznie, po zamknięciu sprawozdania rocznego z działalności danego przedsiębiorstwa.
3.
Wypłacenie rekompensat ustalonych z wyprzedzeniem wykonywane jest w ratach.
Wypłacanie sum należnych na podstawie dostosowania określonego w ust. 2 wykonywane jest bezzwłocznie po ustaleniu dostosowania.
SEKCJA V
Nakładanie nowych zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych
Artykuł 14
1.
Z wyłączeniem przypadków określonych w art. 1 ust. 3, po upływie daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, Państwa Członkowskie mogą nakładać zobowiązania z tytułu świadczenia usług publicznych na przedsiębiorstwa transportowe wyłącznie wtedy, gdy takie obowiązki są konieczne w celu zapewnienia świadczenia wystarczających usług transportowych.
2.
Jeśli nałożone zobowiązanie pociąga za sobą w przedsiębiorstwie transportowym niekorzystne skutki gospodarcze, w rozumieniu art. 5 ust. 1 i 2 lub obciążenia finansowe w rozumieniu art. 9, właściwe władze Państw Członkowskich zapewniają w decyzjach nakładających zobowiązania, udzielenie rekompensaty za obciążenia finansowe, które z nich wynikają.
Stosuje się przepisy art. od 10 do 13.
SEKCJA VI
Przepisy końcowe
Artykuł 15
Decyzje podjęte przez właściwe władze Państw Członkowskich zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia są uzasadnione i publikowane we właściwy sposób.
Artykuł 16
Państwa Członkowskie zapewniają przedsiębiorstwom transportowym, w ramach ich działalności jako przedsiębiorstwa transportowe, możliwość dochodzenia, przy pomocy właściwych środków, swoich interesów, w odniesieniu do decyzji podejmowanych na mocy niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 17
1.
Komisja może żądać od Państw Członkowskich przekazywania wszystkich istotnych informacji dotyczących obowiązywania niniejszego rozporządzenia.
W każdym przypadku, gdy uzna to za niezbędne, Komisja konsultuje się z zainteresowanymi Państwami Członkowskimi.
2.
Rekompensata wypłacana na mocy niniejszego rozporządzenia jest zwolniona z procedury wstępnego informowania określonej w art. 93 ust. 3 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą.
Państwa Członkowskie przesyłają bezzwłocznie do Komisji informacje, sklasyfikowane według kategorii obowiązku, dotyczące rekompensat za obciążenia finansowe przedsiębiorstw transportowych, wynikające z utrzymania przepisów dotyczących usług publicznych określonych w art. 2 i z zastosowania do transportu osób stawek i warunków transportu nałożonych w interesie jednej lub wielu szczególnych kategorii osób.
Artykuł 18
1.
Państwa Członkowskie, po konsultacji z Komisją i w odpowiednim czasie, przyjmują takie przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne, które mogą być konieczne do wykonania niniejszego rozporządzenia, w szczególności jego art. 4.
2.
Na wniosek Państwa Członkowskiego lub jeśli Komisja uzna to za konieczne, konsultuje ona z zainteresowanym Państwem Członkowskim, proponowane warunki środków określonych w ust. 1.
Artykuł 19
1.
W zakresie przedsiębiorstw kolejowych, niniejsze rozporządzenie stosuje się, w odniesieniu do ich transportu kolejowego, do następujących przedsiębiorstw:
- Société nationale des chemins de fer belges (SNCB)Nationale Maatschappij der Belgische Spoorwegen (NMBS),
- Deutsche Bundesbahn (DB),
- Société nationale des chemins de fer français (SNCF),
- Azienda autonoma delle Ferrovie dello Stato (FS),
- Société nationale des chemins de fer luxembourgeois (CFL),
- Naamloze Vennootschap Nederlandse Spoorwegen (NS).
2.
W zakresie pozostałych przedsiębiorstw transportowych, niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do przedsiębiorstw świadczących głównie usługi transportowe o charakterze lokalnym lub regionalnym.
3.
W terminie trzech lat od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, Rada, na podstawie zasad i celów określonych w sekcji II jej decyzji z dnia 13 maja 1965 r., podejmuje decyzję o podjęciu działań w odniesieniu do zobowiązań właściwych dla pojęcia usług publicznych nieobjętych niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 20
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1969 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1192/69
z dnia 26 czerwca 1969 r.
w sprawie wspólnych zasad normalizujących rachunkowość przedsiębiorstw kolejowych
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 75 i 94,
uwzględniając decyzję Rady z dnia 13 maja 1965 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów wpływających na konkurencję w transporcie kolejowym, drogowym i w żegludze śródlądowej [1],
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Zgromadzenia [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: jednym z celów wspólnej polityki transportowej jest zniesienie różnic występujących na skutek nakładania na przedsiębiorstwa kolejowe, bądź to obciążeń finansowych, bądź przyznawania im korzyści, które w konsekwencji mogą powodować znaczne zniekształcenia warunków konkurencji;
aby osiągnąć ten cel, należy podjąć takie działania, które zapewnią zniesienie efektów tych obciążeń lub korzyści finansowych, uwzględniając osiągnięcie równowagi w traktowaniu wszystkich gałęzi transportu; dla określonych kategorii tych obciążeń i korzyści finansowych, takie działanie może polegać na ich wcześniejszym zniesieniu; ze względu na inne kategorie działanie takie musi być prowadzone jako część procesu normalizacji rachunkowości przedsiębiorstw kolejowych, cechą takiej normalizacji jest rekompensata finansowa efektów wywołanych przez te obciążenia lub korzyści finansowe;
ostateczne uzgodnienie stanowiska w odniesieniu do poszczególnych kategorii obciążeń lub korzyści finansowych mających podlegać normalizacji będzie musiało być dokonane w połączeniu ze stopniową harmonizacją zasad dotyczących finansowych stosunków między przedsiębiorstwami kolejowymi a państwami, stosownie do art. 8 decyzji Rady z dnia 13 maja 1965 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów wpływających na konkurencję w transporcie kolejowym, drogowym i w żegludze śródlądowej; dla tych kategorii obciążeń lub korzyści, właściwe jest, do czasu przyjęcia ostatecznego uzgodnienia, pozostawienie każdemu z państw prawa decydowania w każdym poszczególnym przypadku, czy normalizacja ma mieć miejsce; po podjęciu decyzji o normalizacji powinno być ono prowadzone zgodnie ze wspólnymi regułami ustanowionymi w tym rozporządzeniu, w szczególności w zakresie metod dotyczących obliczania rekompensat finansowych;
przed podjęciem jakichkolwiek kroków zmierzających do normalizacji zasad rachunkowości aby wypłacić rekompensaty będące wynikiem tej normalizacji, konieczne jest określenie obciążeń lub korzyści finansowych występujących w przedsiębiorstwach kolejowych poprzez porównanie ich sytuacji z tą, jaka miałaby miejsce w przypadku, gdyby działały na takich samych warunkach jak inne przedsiębiorstwa transportowe;
w celu dokonania takiego określenia należy zdefiniować przypadki, w których normalizacja byłaby przeprowadzona; wszystkie takie przypadki w Państwach Członkowskich musiałyby być objęte, z wyłączeniem, z jednej strony, zobowiązania z tytułu wykonywania usług publicznych, rozumianego zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1191/69 z dnia 26 czerwca 1969 r. w sprawie działania Państw Członkowskich dotyczącego zobowiązań związanych z pojęciem usługi publicznej w transporcie kolejowym, drogowym i w żegludze śródlądowej [4], a z drugiej strony różnic w infrastrukturze i obciążeniach podatkowych zgodnych z zasadami regulującymi trzy gałęzie transportu, które będą zniesione na podstawie środków zaproponowanych z uwzględnieniem obciążenia infrastruktury i w połączeniu z dostosowaniem ogólnego i specjalnego systemu podatkowego stosowanego w transporcie;
każdy przypadek normalizacji ma własne odróżniające go cechy, właściwe jest zdefiniowanie zasięgu każdego z tych przypadków i ustanowienie zasad obliczania do określenia bądź to obciążeń, bądź korzyści finansowych w przedsiębiorstwach kolejowych;
w celu określenia kwoty tych obciążeń czy korzyści konieczne jest porównanie systemu stosowanego w przedsiębiorstwach kolejowych ze stosowanym w przypadku prywatnych przedsiębiorstw transportowych świadczących usługi w innych sektorach transportu;
obciążenia finansowe ponoszone przez przedsiębiorstwa kolejowe są zazwyczaj większe niż ich korzyści oraz dodatkowo takie przedsiębiorstwa mogą łatwo dostarczyć dane dotyczące rachunkowości potrzebne do określenia kwoty tych obciążeń i korzyści; dlatego należy pozostawić inicjatywę w tej kwestii tym przedsiębiorstwom, pozostawiając właściwym władzom Państw Członkowskich sprawdzenie, zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia, i przed ustaleniem kwoty rekompensaty, danych liczbowych przedstawionych przez przedsiębiorstwo w jego wniosku; pożądane jest określenie terminu, w jakim władze te muszą wydać decyzję;
wypłata rekompensaty jest połączona ze sporządzaniem budżetów, zarówno państwa czy właściwych władz, jak i przedsiębiorstw kolejowych, należy ustanowić przepisy szczególne określające zasady płatności na podstawie szacunków i ustalenie salda należnego;
w celu osiągnięcia jasności i by szeroko rozpowszechnić zasady normalizacji rachunkowości, pożądane jest przedstawienie kwoty rekompensat udzielonych w wyniku normalizacji rachunkowości w tabeli załączanej do rocznego bilansu przedsiębiorstw kolejowych;
pożądane jest zapewnienie dostępności odpowiednich środków finansowych Państw Członkowskich dla przedsiębiorstw transportowych w celu umożliwienia tym drugim składania zażaleń dotyczących ich interesów w przypadku indywidualnych decyzji podejmowanych przez Państwa Członkowskie podczas wykonywania niniejszego rozporządzenia;
Komisja musi otrzymywać od Państw Członkowskich wszystkie istotne informacje dotyczące wykonywania niniejszego rozporządzenia;
ponieważ rekompensaty wypłacone stosownie do niniejszego rozporządzenia przyznawane są przez Państwa Członkowskie zgodnie ze wspólnymi regułami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu, takie rekompensaty powinny być zwolnione od wstępnej procedury przygotowawczej ustanowionej w art. 93 ust. 3 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą;
realizacja wspólnej polityki transportowej wymaga natychmiastowego zastosowania przepisów niniejszego rozporządzenia w sześciu krajowych przedsiębiorstwach kolejowych; z powodu stanowiska zajmowanego przez inne przedsiębiorstwa kolejowe, uwzględniając w szczególności warunki konkurencji w sektorze transportu, oraz z powodu konieczności stopniowej realizacji wspomnianej wcześniej wspólnej polityki transportowej badanie warunków rozszerzenia stosowania niniejszego rozporządzenia na inne przedsiębiorstwa kolejowe może być odłożone na kilka lat;
proces normalizacji nie zwalnia Państw Członkowskich z odpowiedzialności za likwidowanie, tak daleko jak to możliwe, przyczyn istniejących różnic; ponadto nie wolno im poprzez takie działania powodować pogorszenia, w sensie prawnym lub faktycznym, sytuacji pracowników kolei lub hamować czy opóźniać poprawę ich warunków życia i pracy,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
SEKCJA I
Definicje i zakres stosowania
Artykuł 1
1.
Rachunkowość przedsiębiorstw kolejowych jest normalizowana zgodnie ze wspólnymi zasadami określonymi w niniejszym rozporządzeniu.
2.
Jakakolwiek rekompensata finansowa wynikająca z normalizacji rachunkowości ustanowiona w ust. 1 jest wykonywana od dnia 1 stycznia 1971 r. i zgodnie ze wspólnymi procedurami określonymi w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 2
1.
Normalizacja rachunkowości przedsiębiorstw kolejowych, w rozumieniu niniejszego rozporządzenia, składa się z:
a) określenia w stosunku do sytuacji, w której znajdowałyby się, gdyby działały w takich samych warunkach jak inne przedsiębiorstwa transportowe, obciążeń i korzyści finansowych wynikających z przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych;
b) płatności rekompensaty obciążeń i korzyści ujawnionych w wyniku określenia ich na mocy lit. a).
2.
Obciążenia finansowe wynikające z przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych, które stanowią wynik negocjacji pomiędzy dwiema stronami, nie są traktowane jako obciążenia finansowe do celów niniejszego rozporządzenia.
3.
Normalizacja rachunkowości w rozumieniu niniejszego rozporządzenia nie stosuje się do zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych nakładanych przez Państwa Członkowskie, objętych przepisami rozporządzenia (EWG) nr 1191/69.
Artykuł 3
1.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do następujących przedsiębiorstw kolejowych:
- Société nationale des chemins de fer belges (SNCB.(National Maatschappij der Belgische Spoorwegen (NMBS),
- Deutsche Bundesbahn (DB),
- Société nationale des chemins de fer français (SNCF),
- Azienda autonoma delle Ferrovie dello Stato (FS),
- Société nationale des chemins de fer luxembourgeois (CFL),
- Naamloze Vennootschap Nederlandse Spoorwegen (NS).
2.
Komisja, najpóźniej do dnia 1 stycznia 1973 r., przedstawi Radzie środki, jakie uzna za konieczne, by rozszerzyć stosowanie niniejszego rozporządzenia do innych przedsiębiorstw dokonujących przewozów kolejowych.
Artykuł 4
1.
Normalizacja rachunkowości w rozumieniu niniejszego rozporządzenia stosuje się do następujących kategorii obciążeń lub korzyści finansowych:
a) płatności, których muszą dokonywać przedsiębiorstwa kolejowe, a które generalnie w gospodarce, w tym w innych gałęziach transportu, są ponoszone przez państwo (kategoria I);
b) wydatki o charakterze socjalnym ponoszone przez przedsiębiorstwa kolejowe jako dodatki rodzinne inne od tych, które przedsiębiorstwa ponosiłyby, gdyby działały na takich samych zasadach jak inne przedsiębiorstwa transportowe (kategoria II);
c) obciążenia z tytułu emerytur i rent ponoszone przez przedsiębiorstwa kolejowe na innych zasadach niż stosowane w przypadku pozostałych przedsiębiorstw transportowych (kategoria III);
d) ponoszenie przez przedsiębiorstwa kolejowe kosztów związanych z przejazdami kolejowymi (kategoria IV).
2.
Znosi się następujące kategorie obciążeń lub korzyści finansowych istniejące w chwili wejścia w życie niniejszego rozporządzenia najpóźniej do dnia 1 stycznia 1971 r.:
a) obowiązek naboru dodatkowych pracowników (kategoria V);
b) podwyżki wynagrodzeń nałożonych przez rząd Państwa Członkowskiego ze skutkiem wstecznym, z wyjątkiem tych przypadków, gdzie wzrost ten był spowodowany zrównaniem wynagrodzeń w przedsiębiorstwach kolejowych z wynagrodzeniami i stawkami obowiązującymi w innych sektorach transportu (kategoria VI);
c) opóźnienia nałożone przez właściwe władze w zakresie napraw i remontów bieżących (kategoria VII).
3.
Znosi się następujące kategorie obciążeń lub korzyści finansowych istniejące w momencie wejścia w życie niniejszego rozporządzenia najpóźniej do dnia 1 stycznia 1973 r.:
obciążenia finansowe w odniesieniu do rekonstrukcji lub odbudowy na skutek zniszczeń wojennych, które są ponoszone przez przedsiębiorstwa kolejowe, ale powinny być przeniesione na państwo (kategoria VIII);
obciążenia kapitału i odsetek od pożyczek udzielonych z tego tytułu są przedmiotem normalizacji rachunkowości w rozumieniu niniejszego rozporządzenia do chwili wygaśnięcia zobowiązań.
4.
Następujące kategorie obciążeń lub korzyści finansowych istniejące w chwili wejścia w życie niniejszego rozporządzenia mogą być przedmiotem normalizacji rachunkowości w rozumieniu niniejszego rozporządzenia:
a) obowiązek utrzymania nadwyżki pracowników dla potrzeb przedsiębiorstwa (kategoria IX);
b) środki wynagradzania pracowników nakładane na przedsiębiorstwo kolejowe przez państwo na warunkach innych niż stosowane do innych przedsiębiorstw transportowych (kategoria X);
c) dodatki płacone pracownikom nałożone na przedsiębiorstwa kolejowe, a nienakładane na inne przedsiębiorstwa transportowe (kategoria XI);
d) wydatki o charakterze socjalnym ponoszone przez przedsiębiorstwo kolejowe, ze szczególnym uwzględnieniem opieki medycznej, różne od tych, które przedsiębiorstwa ponosiłyby, gdyby działały na takich samych zasadach jak inne przedsiębiorstwa transportowe (kategoria XII);
e) obciążenia finansowe przerzucone na przedsiębiorstwa kolejowe w konsekwencji narzuconego im przez państwo wymogu utrzymania zakładów i innych jednostek na warunkach niezgodnych z zasadami handlowymi (kategoria XIII);
f) warunki nałożone na przedsiębiorstwa w odniesieniu do zamówień publicznych na roboty i dostawy materiałów (kategoria XIV).
Następujące kategorie obciążeń lub korzyści finansowych mogą być przedmiotem normalizacji rachunkowości w rozumieniu niniejszego rozporządzenia:
obciążenia finansowe spowodowane brakiem normalizacji rachunkowości w przeszłości (kategoria XV).
Ostateczne uzgodnienia stanowiska w stosunku do kategorii IX-XV przyjmuje Rada nie później niż do czasu, gdy zostaną zastosowane środki wykonawcze art. 8 decyzji Rady z dnia 13 maja 1965 r. w sprawie harmonizacji określonych przepisów wpływających na konkurencję w transporcie kolejowym, drogowym i w żegludze śródlądowej.
W międzyczasie Państwa Członkowskie czynią wysiłki, by usunąć przyczyny tych obciążeń lub korzyści finansowych.
SEKCJA II
Wspólne zasady normalizacji i rekompensat
Artykuł 5
1.
Każde obciążenie czy korzyść finansowa w przedsiębiorstwie kolejowym, będące lub mogące być przedmiotem normalizacji rachunkowości, określa się zgodnie z przepisami załączników do niniejszego rozporządzenia. Załączniki te stanowią integralną część niniejszego rozporządzenia.
2.
Jeżeli w przypadku jakiejkolwiek kategorii podlegającej normalizacji warunki stosowane w przedsiębiorstwach kolejowych muszą być porównane z tymi stosowanymi w innych gałęziach sektora transportowego, to porównania takiego dokonuje się tylko z przedsiębiorstwami prywatnymi.
Artykuł 6
1.
Kwotę brutto rekompensaty określa się dla każdej kategorii normalizacji, stosując zasady obliczania określone w Załączniku dla odpowiedniej kategorii.
Kwotę netto oblicza się po jednokrotnym uwzględnieniu każdej pozycji, która pojawia się w obliczaniu kwoty brutto w różnych kategoriach więcej niż jeden raz.
2.
Jeśli obliczanie przeprowadzone zgodnie z przepisami załączników dla każdej kategorii normalizacji ujawnia w ostatecznym rozrachunku obciążenie finansowe dla przedsiębiorstwa kolejowego, to jest ono upoważnione do otrzymania kwoty rekompensującej to obciążenie od władz publicznych.
Jeśli takie obliczenie zamyka się korzyścią finansową dla przedsiębiorstwa kolejowego, kwotę rekompensaty przekazuje ono władzom publicznym.
Artykuł 7
1.
Przedsiębiorstwo kolejowe przedstawia corocznie właściwym władzom wnioski o normalizację zgodne z przepisami niniejszego rozporządzenia.
2.
Takie wnioski zawierają:
a) dane odnoszące się do następnego roku budżetowego, skalkulowane na podstawie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, obowiązujących w czasie sporządzania wniosku;
b) dane potrzebne do przeliczenia wypłacanych tymczasowo kwot w odniesieniu do roku budżetowego, dla którego wyniki końcowe są znane.
3.
Taki wniosek, sporządzany w czasie odpowiednim, aby umożliwić władzom publicznym naniesienie odpowiednich poprawek do budżetu, zawiera wszystkie niezbędne dodatkowe informacje dotyczące w szczególności:
a) obciążeń lub korzyści finansowych dla każdej kategorii normalizacji;
b) metody obliczania stosowane dla każdej rozpatrywanej kategorii;
c) kwot brutto i netto określonych w art. 6 ust. 1 dla każdej rozpatrywanej kategorii. Szacunki określone w ust. 2 lit. a) są obliczane na podstawie danych liczbowych za ostatni okres, dla którego znane są wyniki końcowe, biorąc pod uwagę zmiany, jakie mogą mieć miejsce w każdej kategorii normalizacji do czasu, kiedy wniosek zostanie złożony.
Artykuł 8
1.
Właściwe władze Państw Członkowskich sprawdzają dane, na podstawie których został sporządzony wniosek danego przedsiębiorstwa.
2.
Po umożliwieniu danemu przedsiębiorstwu przedstawienia własnych uwag właściwe władze Państwa Członkowskiego mogą:
- przeliczyć kwoty rekompensaty i zmienić inne pozycje we wniosku, jeśli nie jest to niezgodne z przepisami rozporządzenia;
- włączyć do wniosku inne obciążenia lub korzyści finansowe wynikające z kategorii wymienionych w art. 4.
3.
Właściwe władze określają, zgodnie z przepisami ustanowionymi w rozporządzeniu, szacunkową wielkość rekompensaty na następny rok budżetowy oraz końcową kwotę rekompensaty za ostatni rok budżetowy, którego wyniki końcowe są znane.
Decyzja tych władz zawiera szczegóły obliczania tych kwot.
4.
Właściwe władze powiadamiają przedsiębiorstwa kolejowe o swojej decyzji najpóźniej w ciągu sześciu miesięcy po otrzymaniu wniosku.
Jeśli właściwe władze nie wydadzą decyzji w tym czasie, uznaje się, że wniosek przedsiębiorstwa został wstępnie przyjęty.
Artykuł 9
Państwa Członkowskie wypłacają oszacowaną kwotę rekompensaty, ustaloną zgodnie z art. 8 w ciągu roku budżetowego, dla którego dokonano oszacowania.
W czasie trwania roku budżetowego Państwa Członkowskie wypłacają lub prowadzą bilans rekompensat z powodu różnicy pomiędzy końcową kwotą rekompensaty a oszacowaną już wypłaconą kwotą z tego samego tytułu za ostatni rok budżetowy ostatecznie zamknięty.
Artykuł 10
1.
Wielkość rekompensat wypłaconych w każdej kategorii normalizacji wykazuje się w tabeli załączonej do bilansów rocznych przedsiębiorstwa kolejowego.
Tabela ta wykazuje oddzielnie kwoty rekompensat otrzymanych na bazie szacunków oraz kwoty otrzymane lub zapłacone zgodnie z saldem należnym zgodnym z art. 9.
Tabela ta zawiera również kwoty rekompensat przyznane zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 1191/69, w stosunku do każdego zobowiązania z tytułu wykonywania usług publicznych.
2.
Całkowitą kwotę rekompensaty otrzymanej w wyniku normalizacji rachunkowości i rekompensaty otrzymanej w wyniku zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych, w zależności od zasad obowiązujących w poszczególnych państwach, umieszcza się bądź to na rachunku operacyjnym lub na rachunku zysków i strat danego przedsiębiorstwa kolejowego.
Artykuł 11
Decyzje właściwych władz Państwa Członkowskiego wydawane zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia zawierają uzasadnienie i podlegają urzędowej publikacji.
Artykuł 12
Państwa Członkowskie zapewniają przedsiębiorstwom kolejowym możliwość dochodzenia ich praw, za pomocą odpowiednich środków, w tym również w stosunku do decyzji podejmowanych na podstawie niniejszego rozporządzenia.
SEKCJA III
Przepisy końcowe
Artykuł 13
1.
Komisja może żądać od Państw Członkowskich dostarczenia istotnych informacji dotyczących stosowania niniejszego rozporządzenia.
Komisja, w każdym przypadku, gdy uzna to za niezbędne, zasięga opinii zainteresowanych Państw Członkowskich.
2.
Rekompensata wypłacana zgodnie z niniejszym rozporządzeniem jest zwolniona od wstępnej procedury przygotowawczej ustanowionej w art. 93 ust. 3 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą.
Państwa Członkowskie natychmiast przekazują Komisji dokładne kwoty wypłacanych w wyniku stosowania przepisów niniejszego rozporządzenia rekompensat w każdej kategorii obciążeń lub korzyści finansowych.
Artykuł 14
1.
Państwa Członkowskie, po konsultacji z Komisją i w odpowiednim czasie, przyjmują takie przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne, które mogą być konieczne do wykonania niniejszego rozporządzenia.
2.
Na wniosek Państwa Członkowskiego, lub jeśli Komisja uzna to za konieczne, konsultuje ona z danymi Państwami Członkowskimi projekty przepisów określonych w ust. 1.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1265/69
z dnia 1 lipca 1969 r.
ustanawiające metody określania jakości cukru kupowanego przez agencje interwencyjne
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 1009/67/EWG z dnia 18 grudnia 1967 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku cukru [1], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2100/68 [2], w szczególności jego art. 9 ust. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 782/68 z dnia 26 czerwca 1968 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania w odniesieniu do zakupu cukru przez agencje interwencyjne [3] ustaliło różne cechy jakościowe cukru białego i cukru nierafinowanego; niezbędne jest przyjęcie na poziomie wspólnotowym jednolitych przepisów w celu uniknięcia stosowania przez Państwa Członkowskie różnych metod określania tych cech jakościowych;
do takich przepisów należy przyjąć ogólnie uznawane metody analizy;
należy wprowadzić stosowanie metod, o których mowa, w odniesieniu do zakupu przeprowadzanego przez agencje interwencyjne od dnia wejścia w życie rozporządzenia nr 1009/67/EWG, ponieważ wobec braku tych metod umowy były zawierane warunkowo;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Metody określania cech jakościowych cukru, o których mowa w rozporządzeniu (EWG) nr 782/68, zostają niniejszym ustalone według opisu w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2264/69
z dnia 13 listopada 1969 r.
w sprawie wniosków o refundację pomocy udzielanej przez Państwa Członkowskie organizacjom producentów owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 159/66/EWG z dnia 25 października 1966 r. w sprawie przepisów uzupełniających wspólną organizację rynku owoców i warzyw [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 449/69 z dnia 11 marca 1969 r. w sprawie refundacji pomocy udzielanej przez Państwa Członkowskie organizacjom producentów owoców i warzyw [2], w szczególności jego art. 7 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: wnioski o udzielenie refundacji pomocy przyznawanej organizacjom producentów owoców i warzyw przez Państwa Członkowskie, która może zostać wypłacona do wysokości 50 % jej kwoty przez Sekcję Orientacji EFOGR muszą zawierać pewne dane, które Państwa Członkowskie powinny podawać w jednolitej formie, tak aby ułatwić badanie ich zgodności z przepisami rozporządzenia nr 159/66/EWG oraz przepisami rozporządzenia (EWG) nr 449/69 oraz podjęcie decyzji w ich sprawie;
jeżeli Komisja uzna dokumenty regularnie przesyłane przez Państwa Członkowskie za niewystarczające lub jeżeli ich zawartość wydaje się niepełna, aby można było skontrolować czy warunki wymagane dla udzielenia pomocy organizacjom producentów zostały spełnione, może ona zażądać od zainteresowanego Państwa Członkowskiego dostarczenia dokumentów potwierdzających lub uzupełniających;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Funduszy,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Wnioski o udzielenie refundacji sporządzane przez Państwa Członkowskie zgodnie z przepisami art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 449/69 przedstawia się zgodnie z tabelami znajdującymi się w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
2.
W odniesieniu do każdej organizacji producentów należy dostarczyć informacje wymagane w załączniku II niniejszego rozporządzenia, aby Komisja mogła podjąć decyzję o pierwszej refundacji udzielanej tym organizacjom pomocy.
Artykuł 2
1. Na żądanie Komisji Państwo Członkowskie przekazuje jej w terminie jednego miesiąca dokumenty uzupełniające, którymi dysponuje, lub ich odpowiednio poświadczone kopie, na podstawie których obliczona została kwota pomocy przewidziana w art. 2 ust. 1 rozporządzenia nr 159/66/EWG.
2. Aby przeprowadzić skuteczną kontrolę wniosku o udzielenie refundacji pomocy przewidzianej w art. 2 ust. 1 rozporządzenia nr 159/66/EWG, Państwo Członkowskie przekazuje Komisji, na jej żądanie i w wyznaczonym terminie, wszystkie dokumenty uzupełniające lub dokumenty inne od określonych w ust. 1, które mogą mieć znaczenie dla naliczenia wspomnianej wyżej pomocy.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2602/69
z dnia 18 grudnia 1969 r.
w sprawie utrzymania procedury komitetów zarządzających
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie nr 23 w sprawie stopniowego ustanowienia wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2512/69 [2], w szczególności jego art. 15,
uwzględniając rozporządzenie nr 24 w sprawie stopniowego ustanowienia wspólnej organizacji rynku wina [3], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 92/63 [4], w szczególności jego art. 9,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2146/68 [6], w szczególności jego art. 40,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 120/67/EWG z dnia 13 czerwca 1967 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [7], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2463/69 [8], w szczególności jego art. 28,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 121/67/EWG z dnia 13 czerwca 1967 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wieprzowiny [9], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2463/69, w szczególności jego art. 26,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 122/67/EWG z dnia 13 czerwca 1967 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj [10], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 830/68 [11], w szczególności jego art. 19,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 123/67/EWG z dnia 13 czerwca 1967 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego [12], w szczególności jego art. 19,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 359/67/EWG z dnia 25 lipca 1967 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [13], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2463/69, w szczególności jego art. 28,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1009/67 z dnia 18 grudnia 1967 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku cukru [14], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2485/69 [15], w szczególności jego art. 42,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 234/68 z dnia 27 lutego 1968 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku żywych drzew i innych roślin, bulw i podobnych, ciętych kwiatów i ozdobnych liści [16], w szczególności jego art. 16,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [17], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2463/69, w szczególności jego art. 32,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [18], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2463/69, w szczególności jego art. 29,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 865/68 z dnia 28 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku przetworów owocowych i warzywnych [19], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2463/69, w szczególności jego art. 17,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Zgromadzenia,
a także mając na uwadze, co następuje:
wyżej wymienione artykuły przewidują, że pod koniec okresu przejściowego Rada, stanowiąc zgodnie z procedurą głosowania przewidzianą w art. 43 ust. 2 Traktatu na wniosek Komisji, podejmie decyzję z uwzględnieniem doświadczenia o utrzymaniu lub też zmianie przepisów dotyczących procedury komitetów zarządzających;
zdobyte doświadczenie pokazuje, jak pożądane jest utrzymanie takiej procedury poza okresem przejściowym,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przepisy regulujące procedurę komitetów zarządzających ustanowione w różnych sektorach wspólnej organizacji rynków rolnych zostaną utrzymane po wygaśnięciu okresu przejściowego określonego w art. 8 Traktatu.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1970 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2603/69
z dnia 20 grudnia 1969 r.
ustanawiające wspólne reguły wywozu
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 111 i 113,
uwzględniając instrumenty ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych, jak też instrumenty dotyczące przetworzonych produktów rolnych, przyjęte zgodnie z art. 235 Traktatu, w szczególności przepisy instrumentów, które dopuszczają odstępstwo od ogólnej zasady zastępowania wszelkich ograniczeń ilościowych lub środków o skutku równoważnym środkami przewidzianymi we wspomnianych instrumentach,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: po wygaśnięciu okresu przejściowego wspólna polityka handlowa musi zostać oparta na jednolitych zasadach, między innymi w odniesieniu do wywozu, a wprowadzenie w życie takiej polityki zakłada jej stopniowe ujednolicenie w czasie okresu przejściowego;
dlatego należy ustanowić wspólne reguły wywozu z EWG;
we wszystkich Państwach Członkowskich wywóz jest prawie całkowicie zliberalizowany; w takich warunkach staje się możliwym przyjęcie we Wspólnocie zasady, iż wywóz do państw trzecich nie podlega żadnemu ograniczeniu ilościowemu, z zastrzeżeniem odstępstw przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu oraz bez uszczerbku dla środków, jakie Państwa Członkowskie mogą podejmować zgodnie z Traktatem;
jeśli w wyniku wyjątkowej zmiany na rynku dane Państwo Członkowskie uważa, iż środki ochronne mogą stać się niezbędne, Komisja musi być o tym powiadomiona;
niezbędne jest, aby na poziomie wspólnotowym i w ramach Komitetu Doradczego, w szczególności w oparciu o takie informacje, przeprowadzać badanie warunków wywozu, zmiany tych warunków oraz różnych aspektów sytuacji gospodarczej i handlowej, jak też, w zależności od przypadku, środków do podjęcia; rzeczą niezbędną może wydawać się wykonywanie nadzoru nad wywozem lub stworzenie tymczasowych środków ochronnych, a to w celach zapobiegawczych, dla sprostania nieoczekiwanym praktykom; wymogi takich środkach, ale bez uszczerbku dla późniejszego stanowiska Rady, do której należy przyjęcie polityki zgodnej z interesami Wspólnoty;
środki ochronne niezbędne ze względu na interesy Wspólnoty muszą zostać przyjęte przy przestrzeganiu istniejących zobowiązań międzynarodowych;
pożądane jest, aby Państwa Członkowskie, pod pewnymi warunkami i w celu zapobiegawczym, mogły podejmować środki ochronne;
pożądane jest, aby w czasie stosowania środków ochronnych mogły odbywać się konsultacje w celu zbadania ich skutków oraz sprawdzenia, czy warunki ich stosowania nadal są spełnione;
tymczasowo należy wyłączyć niektóre produkty ze wspólnotowej liberalizacji, a to do czasu podjęcia decyzji przez Radę ustanawiającą wspólne reguły wobec tych produktów;
niniejsze rozporządzenie powinno mieć zastosowanie do wszystkich produktów, zarówno przemysłowych, jak i rolnych; niniejsze rozporządzenie powinno mieć zastosowanie uzupełniające do instrumentów ustanawiających wspólną organizację rynków rolnych, jak też do specjalnych instrumentów przyjętych na mocy art. 235 Traktatu, w odniesieniu do towarów przetworzonych produktów rolnych; jednakże należy unikać kolizji przepisów prawnych między przepisami niniejszego rozporządzenia a przepisami tych instrumentów, w szczególności z klauzulami ochronnymi tych przepisów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
TYTUŁ I
Zasada podstawowa
Artykuł 1
Wywóz produktów z Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej do państw trzecich jest wolny, to znaczy nie podlega ograniczeniom ilościowym, z wyjątkiem takich, jakie są stosowane zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia.
TYTUŁ II
Wspólnotowa procedura informacyjna i konsultacyjna
Artykuł 2
Jeżeli, w następstwie wyjątkowej zmiany na rynku, Państwo Członkowskie uzna za konieczne środki ochronne w rozumieniu tytułu III, państwo to informuje o tym Komisję, która następnie powiadamia pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
1.
W każdej chwili mogą zostać rozpoczęte konsultacje, bądź na wniosek danego Państwa Członkowskiego, bądź z inicjatywy Komisji.
2.
Konsultacje muszą odbyć się w ciągu 4 dni roboczych po otrzymaniu przez Komisję informacji określonej w art. 2, a we wszystkich przypadkach przed wprowadzeniem jakiegokolwiek środka na podstawie art. 5–7.
Artykuł 4
1.
Konsultacje odbywają się w ramach Komitetu Doradczego zwanego dalej "Komitetem", złożonego z przedstawicieli każdego Państwa Członkowskiego, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
2.
Komitet zbiera się na wezwanie swojego przewodniczącego; przewodniczący powiadamia Państwa Członkowskie, możliwie jak najszybciej, o wszelkich odpowiednich informacjach.
3.
Konsultacje dotyczą w szczególności:
a) warunków wywozu i ich zmiany, jak też różnych aspektów sytuacji gospodarczej i handlowej dla produktu branego pod uwagę;
b) w zależności od przypadku, środków jakie należałoby przyjąć.
Artykuł 5
W celu określenia sytuacji gospodarczej i handlowej, Komisja może zażądać od Państwa Członkowskie dostarczenia jej danych statystycznych na temat zmiany na rynku dla danego produktu oraz w tym celu nadzorowania wywozu, zgodnie z ustawodawstwem krajowym oraz z procedurą określoną przez Komisję.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu wykonania żądań Komisji oraz przekazania jej żądanych danych.
Komisja powiadamia pozostałe Państwa Członkowskie.
TYTUŁ III
Środki ochronne
Artykuł 6
1.
W celu przeciwdziałania sytuacji krytycznej spowodowanej brakiem podstawowych produktów lub dla zapobieżenia takiej sytuacji oraz gdy interesy Wspólnoty wymagają działania natychmiastowego, Komisja, na wniosek danego Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy oraz uwzględniając rodzaj produktów oraz inne szczegóły transakcji branej pod uwagę, może podporządkować wywóz danego produktu przedstawieniu zezwolenia na wywóz przyznawanego według zasad oraz w granicach, jakie Komisja ustanawia, oczekując na późniejszą decyzję Rady na podstawie art. 7.
2.
Rada i Państwa Członkowskie są powiadamiane o podjętych środkach; środki takie stają się skuteczne niezwłocznie.
3.
Środki te mogą być ograniczone do niektórych krajów i wywozu z niektórych regionów Wspólnoty.
Nie mają one wpływu na produkty w trakcie przemieszczania się w kierunku granicy Wspólnoty.
4.
W przypadku gdy działanie Komisji zostało wnioskowane przez dane Państwo Członkowskie, Komisja podejmuje decyzję w terminie maksymalnie 5 dni roboczych po otrzymaniu wniosku.
Jeżeli Komisja nie wykona wniosku, niezwłocznie powiadamia ona o takiej decyzji Radę, która może, stanowiąc większością kwalifikowaną, podjąć odmienną decyzję.
5.
Każde Państwo Członkowskie może przekazać Radzie podjęte środki, w terminie 12 dni roboczych następujących od dnia, w którym o środkach tych powiadomiono Państwa Członkowskie.
Rada może, stanowiąc większością kwalifikowaną, podjąć odmienną decyzję.
6.
Jeżeli Komisja nie działała na mocy ust. 1, składa wniosek do Rady nie później niż w ciągu 12 dni roboczych od wejścia w życie środka, który ona przyjęła, w sprawie właściwych środków przewidzianych w art. 7.
Jeżeli w ciągu sześciu tygodni wejścia w życie środka przyjętego przez Komisję Rada nie podjęła decyzji w odniesieniu do danego wniosku, to środek taki uznany zostaje za uchylony.
Artykuł 7
1.
Jeżeli interesy Wspólnoty tego wymagają, Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, może przyjąć właściwe środki w celu:
- przeciwdziałania sytuacji krytycznej spowodowanej brakiem podstawowych produktów lub dla zapobieżenia takiej sytuacji,
- umożliwienia wykonywania zobowiązań międzynarodowych podpisanych przez Wspólnotę lub wszystkie jej Państwa Członkowskie, w szczególności w dziedzinie handlu surowcami.
2.
Środki takie mogą być ograniczone do wywozu do niektórych krajów lub do wywozu z niektórych regionów Wspólnoty.
Nie mają one wpływu na produkty w trakcie przemieszczania się w kierunku granicy Wspólnoty.
3.
W momencie wprowadzenia ograniczeń ilościowych dla wywozu uwzględnia się w szczególności:
- wielkość towarów wywożonych na podstawie umów zawartych na normalnych warunkach, przed wejściem w życie danego środka ochronnego w rozumieniu niniejszego tytułu, a który to środek został notyfikowany przez zainteresowane Państwo Członkowskie Komisji zgodnie z jej prawem krajowym, z jednej strony,
- fakt, iż realizacja celu oczekiwanego przez wprowadzenie ograniczeń ilościowych nie może zostać naruszona, z drugiej strony.
Artykuł 8
1.
Jeżeli dane Państwo Członkowskie uważa, że na jego terytorium istnieje sytuacja taka, jak określona w art. 6 ust. 1 dla Wspólnoty, to państwo to może, do celów zapobiegawczych, podporządkować wywóz danego produktu przedstawieniu zezwolenia na wywóz przyznawanego według zasad oraz w granicach ustanowionych przez Państwo Członkowskie.
2.
Państwo Członkowskie podejmuje taki środek po zapoznaniu się z wnioskami wyrażonymi w ramach Komitetu lub jeżeli w pilnych przypadkach procedura taka jest niemożliwa, po powiadomieniu Komisji; Komisja powiadamia pozostałe Państwa Członkowskie.
3.
Komisja powiadomiona jest o środkach za pomocą teleksu, niezwłocznie po ich przyjęciu; takie powiadomienie równoważne jest wnioskowi w rozumieniu art. 6 ust. 4.
Środki takie mają zastosowanie do czasu wprowadzenia w życie decyzji podjętej przez Komisję.
4.
Przepisy niniejszego artykułu stosuje się do dnia 31 grudnia 1972 r.
Przed tą datą, Rada na wniosek Komisji, stanowiąc większością kwalifikowaną, podejmuje decyzję o dostosowaniach, jakie należy do nich wprowadzić.
Artykuł 9
1.
W czasie stosowania środków określonych w art. 6–8, na wniosek danego Państwa Członkowskiego lub z inicjatywy Komisji zostaną przeprowadzone konsultacje w ramach Komitetu w celu:
a) zbadania skutków środków wymienionych;
b) sprawdzenia, czy warunki ich stosowania są nadal spełnione.
2.
Jeżeli Komisja uważa, że zniesienie lub zmiana środków określonych w art. 6 i 7 jest potrzebna:
a) o ile Rada nie podjęła decyzji o środkach Komisji, Komisja zmienia lub uchyla środki niezwłocznie i niezwłocznie sporządza sprawozdanie dla Rady,
b) w innych przypadkach Komisja proponuje Radzie uchylenie lub zmianę środków podjętych przez Radę.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
TYTUŁ IV
Przepisy przejściowe i końcowe
Artykuł 10
Do czasu, gdy Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, wprowadza wspólne reguły w odniesieniu do produktów wymienionych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, zasada swobody wywozu ze Wspólnoty ustanowiona w art. 1 nie ma zastosowania do tych produktów.
Artykuł 11
Bez uszczerbku dla innych przepisów wspólnotowych niniejsze rozporządzenie nie stanowi przeszkody dla przyjęcia lub stosowania przez Państwa Członkowskie ograniczeń ilościowych w wywozie, uzasadnionych względami moralności publicznej, porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego, ochrony zdrowia i życia ludzi i zwierząt lub ochrony roślin, ochrony narodowych dóbr o wartości artystycznej, historycznej lub archeologicznej bądź ochrony własności przemysłowej i handlowej.
Artykuł 12
1.
Niniejsze rozporządzenie nie stanowi przeszkody dla stosowania instrumentów ustanawiających wspólną organizację rynków rolnych lub specjalnych instrumentów przyjętych na mocy art. 235 Traktatu w odniesieniu do przetworzonych produktów rolnych; niniejsze rozporządzenie stosuje się w sposób uzupełniający.
2.
Jednakże przepisy art. 6 i 8 nie mają zastosowania do produktów podlegających tym instrumentom i dla których wspólnotowe reguły w sprawie handlu z państwami trzecimi przewidują możliwość stosowania ograniczeń ilościowych w wywozie.
Przepisy art. 5 nie mają zastosowania do produktów podlegających tym instrumentom i dla których wspólnotowe reguły handlu z państwami trzecimi przewidują przedstawienie pozwolenia na wywóz lub innego dokumentu wywozowego.
Artykuł 13
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 31 grudnia 1969 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2604/69
z dnia 20 grudnia 1969 r.
w sprawie stosowania do francuskich departamentów zamorskich rozporządzenia (EWG) nr 2603/69 ustanawiającego wspólne reguły wywozu
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 227,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje, przepisy wspólnotowe dotyczące ustanowienia wspólnych reguł wywozu mają zastosowanie również do francuskich departamentów zamorskich,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przepisy rozporządzenia Rady (EWG) nr 2603/69 [1] z dnia 20 grudnia 1969 r. ustanawiającego wspólne reguły wywozu obowiązują we francuskich departamentach zamorskich.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 31 grudnia 1969 r.
Decyzja Rady
z dnia 21 kwietnia 1970 r.
dotycząca kilkuletnich prognoz finansowych
(70/244/EWWiS, EWG, Euratom)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH PODEJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W celu usytuowania budżetu Wspólnot w ramach kilkuletniego planu finansowego Komisja, po otrzymaniu opinii Komitetu ds. Polityki Budżetowej, corocznie przygotowuje prognozę finansową obejmującą trzy następne lata budżetowe oraz wskazuje Wspólnocie następstwa finansowe obowiązywania rozporządzeń i decyzji, jak również propozycji przedstawianych Radzie przez Komisję.
Prognozy uwzględniają podział na kategorie wydatków.
Po otrzymaniu opinii Zgromadzenia Rada analizuje i ocenia prognozę.
Artykuł 2
W oparciu o sprawozdanie Komisji Rada corocznie analizuje zgodność prognoz z rzeczywistym rozwojem.
Artykuł 3
W sytuacji gdy wydatki w ramach jednej z kategorii znacząco przekroczą prognozy, Komisja sporządzi sprawozdanie dla Rady i przedstawi jej propozycje stosownych działań wspólnotowych.
Dyrektywa Komisji
z dnia 22 grudnia 1969 r.
oparta na przepisach art. 33 ust. 7 w sprawie zniesienia środków mających skutek równoważny do ograniczeń ilościowych w przywozie i nieprzewidzianych innymi przepisami przyjętymi na mocy Traktatu EWG
(70/50/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 33 ust. 7,
a także mając na uwadze, co następuje: w rozumieniu art. 30 i następnych pojęcie "środki" oznacza przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne oraz wszystkie inne akty wydawane przez organy państwowe, łącznie z zaleceniami;
w rozumieniu niniejszej dyrektywy pojęcie "czynności administracyjne" oznacza typowe i regularnie stosowane przez organy państwowe działania, pojęcie "zalecenia" oznacza każdy wydany przez organy publiczne akt, który nie będąc prawnie wiążący dla adresatów, określa ich określone zachowanie;
formalności, których dopełnieniu podporządkowany jest przywóz, nie wywołują co do zasady skutków równoważnych do ograniczeń ilościowych i w związku z tym nie są przewidziane niniejszą dyrektywą;
środki przedsięwzięte przez Państwa Członkowskie, oprócz tych stosowanych do towarów przywożonych i towarów krajowych, istniejące w dniu wejścia w życie Traktatu, a nieprzewidziane innymi przepisami przyjętymi przez Traktat albo uniemożliwiają przywóz, albo go utrudniają i czynią droższym niż zbyt towarów krajowych;
wśród środków uporządkowane muszą zostać te, które dostęp towarów przywożonych na rynek krajowy na każdym etapie wprowadzania do obrotu podporządkowują warunkowi, którego nie muszą spełniać towary krajowe, lub innemu od tego, który muszą spełnić towary krajowe, i trudniejszemu do spełnienia, tak by obciążenie spadło wyłącznie na towary przywożone;
wśród środków uporządkowane muszą zostać te, które produktom krajowym na każdym etapie wprowadzania do obrotu przyznają preferencje, z wyjątkiem pomocy, która jest lub nie jest związana z określonymi warunkami, co uniemożliwia całkowicie lub częściowo zbyt towarów przywożonych;
środki te utrudniają przywóz, który w razie ich braku mógłby mieć miejsce, i w ten sposób mają skutek równoznaczny z ograniczeniami ilościowymi na towary przywożone;
skutki związane z wprowadzaniem do obrotu i odnoszące się w jednakowym stopniu do wyrobów krajowych i przywożonych, które wpływają na swobodny przepływ towarów, nie są, co do zasady, równoważne ze skutkami ograniczeń ilościowych na towary przywożone, ponieważ są związane z wewnętrznymi różnicami w przepisach stosowanych w tej dziedzinie w Państwach Członkowskich;
jednakże środki takie mogą ograniczać swobodny przepływ towarów wykraczający poza ramy skutków własnych, wspomnianych powyżej przepisów;
dzieje się tak w przypadku, gdy przywóz jest niemożliwy, utrudniony lub droższy od zbytu towarów krajowych, a nie jest to niezbędne dla osiągnięcia zamierzonego celu mieszczącego się w ramach uprawnień, jakie Traktat pozostawił Państwom Członkowskim dla regulacji handlu; sytuacja taka ma miejsce szczególnie wtedy, gdy wyżej wspomniany cel może zostać równie dobrze osiągnięty sposobami utrudniającymi wymianę handlową w minimalnym stopniu, oraz w przypadku, gdy ograniczający skutek takich przepisów na swobodny przepływ towarów jest nieproporcjonalny do zamierzonego celu;
jednakże środki te mają taki sam skutek jak wprowadzenie ilościowych ograniczeń w przywozie;
unia celna nie może zostać osiągnięta bez zniesienia środków mających taki sam skutek jak ilościowe ograniczenia w przywozie;
Państwa Członkowskie muszą znieść wszelkie środki mające takie skutki najpóźniej do końca okresu przejściowego, nawet jeśli żadna dyrektywa Komisji wyraźnie ich do tego nie zobowiązuje;
przepisy dotyczące zniesienia ograniczeń ilościowych i środków mających równoważny skutek między Państwami Członkowskimi stosuje się zarówno do towarów pochodzących z tych państw i przez nie wywożonych, jak i do towarów pochodzących z państw trzecich, które zostały wprowadzone do obrotu w innych Państwach Członkowskich;
artykuł 33 ust. 7 nie stosuje się do wyżej wspomnianych środków, które podlegają innym postanowieniom Traktatu, w szczególności tych, których dotyczą art. 37 ust. 1 i 44 Traktatu, lub też tych, które stanowią integralną część krajowej organizacji rynku rolnego;
artykuł 33 ust. 7 nie stosuje się do opłat i opodatkowania przewidzianych w art. 12 i następnych, art. 95 i następnych ani pomocy przewidzianej w art. 92;
przepisy art. 33 ust. 7 nie mają wpływu na stosowanie w szczególności przepisów art. 36 i 223,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa ma na celu zniesienie środków przewidzianych w art. 2 i 3, które istniały w dniu wejścia w życie Traktatu EWG.
Artykuł 2
1.
Niniejsza dyrektywa przewiduje środki, z wyjątkiem tych stosowanych do towarów krajowych i towarów przywożonych, utrudniające przywóz, który mógłby mieć miejsce w przypadku, gdyby ich nie było, włącznie z tymi środkami, które stwarzają przeszkody dla przywozu albo utrudniają lub zwiększają jego koszty w stosunku do zbytu towarów krajowych.
2.
W szczególności przewiduje ona środki, które na każdym etapie wprowadzania do obrotu podporządkowują przywóz i zbyt towarów przywożonych, z wyjątkiem formalności wymaganych wyłącznie w odniesieniu do wyrobów przywożonych, innemu i trudniejszemu warunkowi niż ten przewidziany dla towarów krajowych.
Równocześnie przewiduje ona w szczególności te środki, które sprzyjają towarom krajowym lub przyznają im preferencje, z wyłączeniem pomocy, co może łączyć się lub nie z pewnymi warunkami.
3.
Należy uporządkować następujące wymienione środki, które:
a) ustalają wyłącznie dla towarów przywożonych ceny minimalne lub maksymalne, poniżej lub powyżej których przywóz jest zabroniony, ograniczony lub podlega warunkom mogącym utrudnić przywóz;
b) nakładają dla towarów przywożonych mniej korzystne ceny niż dla towarów krajowych;
c) określają marże zysku lub inne składniki cen tylko dla towarów przywożonych lub określają je inaczej dla towarów krajowych i przywożonych, na niekorzyść tych drugich;
d) uniemożliwiają jakiekolwiek podwyżki cen towarów przywożonych łączące się z dodatkowymi kosztami i opłatami związanymi z przywozem;
e) ustalają ceny towarów wyłącznie na podstawie ceny zakupu lub jakości towarów krajowych na takim poziomie, który ma na celu utrudnienie przywozu;
f) obniżają wartość przywożonych towarów, w szczególności przez obniżenie rzeczywistej wartości, lub podwyższają ich koszty;
g) podporządkowują dostęp przywożonych towarów na rynek krajowy warunkowi posiadania agenta lub przedstawiciela na terenie Państwa Członkowskiego przywozu;
h) ustanawiają warunki płatności wyłącznie dla towarów przywożonych lub też określają dla towarów przywożonych warunki inne i trudniejsze do spełnienia od tych ustalonych dla towarów krajowych;
i) wymagają, wyłącznie w przypadku przywozu, poręczenia lub zaliczki;
j) ustanawiają, wyłącznie w odniesieniu do towarów przywożonych, warunki dotyczące w szczególności ich kształtu, rozmiaru, wagi, składu, wyglądu, konfekcjonowania lub ustanawiają warunki inne i trudniejsze do spełnienia od tych ustalonych dla towarów krajowych;
k) utrudniają osobom prywatnym zakup towarów przywożonych lub zachęcają je do zakupu jedynie towarów krajowych albo im nakazują taki zakup lub przyznają preferencyjne warunki;
l) całkowicie lub częściowo uniemożliwiają korzystanie z wyposażenia lub urządzeń krajowych tylko produktom przywożonym lub też zastrzegają, całkowicie lub częściowo, korzystanie z tych usług i sprzętu jedynie dla towarów krajowych;
m) zabraniają lub ograniczają odwoływanie się do reklamowania towarów przywożonych albo całkowicie lub częściowo ograniczają możliwości takiego odwoływania jedynie do towarów krajowych;
n) zabraniają, ograniczają lub nakładają składowanie wyłącznie towarów przywożonych; całkowicie lub częściowo zastrzegają możliwości składowania tylko dla towarów krajowych lub też nakładają na składowanie towarów przywożonych warunki inne i trudniejsze do spełnienia od tych ustalonych dla towarów krajowych;
o) podporządkowują przywóz warunkowi przyznania wzajemności przez jedno lub więcej Państw Członkowskich;
p) przewidują, że towary przywożone muszą podlegać całkowicie lub częściowo przepisom różniącym się od tych obowiązujących w kraju przywozu;
q) ustalają niewystarczające lub zbyt duże ograniczenia czasowe dla towarów przywożonych w stosunku do średniego czasu trwania transakcji, do których takie ograniczenia są stosowane;
r) poddają towary przywożone kontrolom innym niż związane z procedurą odprawy celnej, których nie wykonuje się w stosunku do towarów krajowych, lub takim, które są bardziej rygorystyczne w odniesieniu do towarów przywożonych niż do towarów krajowych, chociaż byłoby to niezbędne dla zapewnienia równoważnej ochrony;
s) zastrzegają możliwości stosowania nazewnictwa niewskazującego pochodzenia lub źródła tylko do towarów krajowych.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa przewiduje również środki regulujące wprowadzenie do obrotu, w szczególności te, które dotyczą kształtu, rozmiaru, wagi, składu, wyglądu, identyfikacji, konfekcjonowania, stosowane w jednakowym zakresie do towarów krajowych i do towarów przywożonych, tam gdzie zakres ograniczeń swobodnego przepływu towarów wykracza poza ramy skutków własnych przepisów regulacji handlu.
Dzieje się tak w przypadku, gdy:
- skutki ograniczeń swobodnego przepływu towarów są nieproporcjonalne w stosunku do zamierzonego celu;
- ten sam cel może zostać osiągnięty innymi środkami, które utrudniają wymianę handlową w mniejszym stopniu.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie dla zapewnienia swobodnego przepływu towarów podejmują wszelkie, przewidziane niniejszą dyrektywą na mocy art. 9 i 10 Traktatu, środki niezbędne w celu wyeliminowania skutków równoważnych do ograniczeń ilościowych w przywozie.
2.
Państwa Członkowskie informują Komisję o środkach podjętych stosownie do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 5
1.
Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do środków:
a) do których odnosi się art. 37 ust. 1 Traktatu EWG;
b) określonych w art. 44 Traktatu EWG lub będących integralną częścią krajowej organizacji rynku rolnego, która nie została jeszcze zastąpiona przez wspólną organizacją.
2.
Niniejszą dyrektywę stosuje się z zastrzeżeniem dla przepisów art. 36 i 223 Traktatu EWG.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
DYREKTYWA RADY
z dnia 6 lutego 1970 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep
(70/156/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego1,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego2,
a także mając na uwadze, co następuje: w każdym Państwie Członkowskim pojazdy silnikowe przeznaczone do przewozu towarów lub osób powinny obowiązkowo spełniać pewne wymogi techniczne; przepisy te różnią się w poszczególnych Państwach Członkowskich; w związku występującymi między nimi rozbieżnościami stanowią one przeszkodę w handlu wewnątrz Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej;
powyższe przeszkody w ustanowieniu i funkcjonowaniu wspólnego rynku mogą zostać zmniejszone, a nawet wyeliminowane, jeżeli jednakowe przepisy zostaną przyjęte we wszystkich Państwach Członkowskich, na zasadzie uzupełnienia lub zastąpienia ich własnego obowiązującego obecnie ustawodawstwa;
kontrola przestrzegania przepisów technicznych jest zwyczajowo dokonywana przez Państwa Członkowskie jeszcze przed wprowadzeniem do obrotu pojazdów których dotyczy; kontrola ta obejmuje poszczególne typy pojazdów;
zachodzi konieczność, aby zharmonizowane przepisy techniczne odnoszące się do każdego z poszczególnych elementów lub charakterystyk pojazdu zostały zdefiniowane w dyrektywach szczegółowych;
na szczeblu wspólnotowym kontrola przestrzegania tych przepisów, jak również uznawanie przez każde Państwo Członkowskie kontroli przeprowadzonej przez inne Państwa Członkowskie, wymaga zastosowania procedury wspólnotowej homologacji typu w odniesieniu do każdego typu pojazdu;
procedura ta powinna umożliwić każdemu Państwu Członkowskiemu stwierdzenie, czy każdy typ pojazdu został poddany kontrolom przewidzianym w dyrektywach szczegółowych i wyszczególnionym w świadectwie homologacji typu; powinna także umożliwić producentom wystawianie świadectwa zgodności dla wszystkich pojazdów zgodnych z homologowanym typem; w przypadku gdy pojazdowi towarzyszy to świadectwo, powinien być uznany przez wszystkie Państwa Członkowskie za zgodny z ich własnym ustawodawstwem; zachodzi konieczność, aby każde Państwo Członkowskie informowało pozostałe Państwa Członkowskie o dokonanym stwierdzeniu przez przesłanie kopii świadectwa homologacji wystawionego dla każdego typu homologowanego pojazdu;
w ramach okresu przejściowego homologacja powinna być wydawana na podstawie przepisów wspólnotowych w miarę wchodzenia w życie szczegółowych dyrektyw dotyczących poszczególnych elementów lub poszczególnych charakterystyk pojazdu, a w pozostałym zakresie na podstawie przepisów krajowych;
bez uszczerbku dla art. 169 i 170 Traktatu właściwe jest ustanowienie w ramach współpracy między właściwymi władzami Państw Członkowskich przepisów mogących ułatwić rozwiązywanie konfliktów o charakterze technicznym, a dotyczących zgodności danego rodzaju wyrobu z homologowanym typem;
dany pojazd, nawet jeśli jest zgodny z homologowanym typem, może mimo to posiadać pewne uchybienia mogące zagrozić bezpieczeństwu drogowemu, w związku z czym właściwe jest określenie odpowiedniej procedury zapobiegającej temu zagrożeniu;
postęp techniczny wymusza szybkie dostosowywanie przepisów technicznych ujętych w odrębnych dyrektywach; należy, mając na uwadze ułatwienie stosowania środków niezbędnych do osiągnięcia tego celu, określić procedurę ustanawiającą ścisłą współpracę między Państwami Członkowskimi a Komisją w ramach Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw dotyczących Zniesienia Barier Technicznych w Handlu w Sektorze Pojazdów Silnikowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
Definicje
Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy "pojazd" oznacza każdy pojazd silnikowy przeznaczony do jazdy po drodze z karoserią lub bez, posiadający przynajmniej cztery koła oraz maksymalną prędkość konstrukcyjną przekraczającą 25 km/h, jak również jego przyczepy, z wyłączeniem pojazdów przemieszczających się na szynach, a także ciągników i maszyn rolniczych.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "krajowa homologacja typu" oznacza procedurę administracyjną znaną jako:
- w ustawodawstwie belgijskim: "agreation par type i aanneming",
- w ustawodawstwie niemieckim: "allgemeine Betriebserlaubnis",
- w ustawodawstwie francuskim: "réception par type',
- w ustawodawstwie włoskim: "omologazione" lub "approvazione del tipo",
- w ustawodawstwie luksemburskim: "agréation",
- w ustawodawstwie niderlandzkim: "typegoedkeuring";
b) "homologacja typu EWG" oznacza procedurę, w której dane Państwo Członkowskie stwierdza, że dany typ pojazdu spełnia przepisy techniczne szczegółowych dyrektyw oraz przeszedł z wynikiem pozytywnym weryfikacje przewidziane w świadectwie homologacji typu EWG, którego wzór znajduje się w załączniku II.
ROZDZIAŁ II
Homologacja typu EWG pojazdów
Artykuł 3
Każdy wniosek o homologację typu EWG jest składany przez producenta lub jego upoważnionego przedstawiciela w danym Państwie Członkowskim.
Z wnioskiem należy składać dokument informacyjny, którego wzór znajduje się w załączniku I, jak również dokumenty wymienione w tym dokumencie.
Dla jednego typu pojazdu wniosek ten może zostać złożony jedynie w jednym Państwie Członkowskim.
Artykuł 4
1.
Każde Państwo Członkowskie homologuje każdy typ pojazdu spełniający następujące warunki:
a) typ pojazdu jest zgodny z danymi znajdującymi się w dokumencie informacyjnym;
b) typ pojazdu spełnia warunki kontroli przewidzianych we wzorze świadectwa homologacji, określonego w art. 2 lit. b).
2.
Państwo Członkowskie, które przyznało homologację typu, wdraża niezbędne środki na rzecz nadzorowania w niezbędnym zakresie zgodności produkcji z homologowanym prototypem, w razie potrzeby we współpracy z właściwymi władzami pozostałych Państw Członkowskich.
Nadzór ten ogranicza się do kontroli wyrywkowej.
Państwo Członkowskie wypełnia wszystkie rubryki świadectwa homologacji dla każdego typu pojazdu, który homologuje.
Artykuł 5
1.
Właściwe władze każdego Państwa Członkowskiego przesyłają w terminie jednego miesiąca do właściwych władz pozostałych Państw Członkowskich kopię dokumentów informacyjnych i świadectw homologacji wystawionych dla każdego typu pojazdu, który homologują bądź któremu odmawiają homologacji.
2.
Dla każdego pojazdu wyprodukowanego zgodnie z homologowanym prototypem producent lub jego upoważniony przedstawiciel w kraju rejestracji wystawia świadectwo zgodności według wzoru znajdującego się w załączniku III.
3.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą zażądać, w celu opodatkowania pojazdu lub w celu wystawienia dokumentów rejestracyjnych pojazdu, aby na świadectwo zgodności zostały naniesione informacje inne niż określone w załączniku III, pod warunkiem że będą one wyraźnie wymienione w dokumencie informacyjnym lub też dadzą się z niego wydedukować za pomocą prostych obliczeń.
Artykuł 6
1.
Państwo Członkowskie, które przyznało homologację typu EWG, powinno wdrożyć niezbędne środki w celu zapewnienia, że jest ono powiadamiane każdej przerwie w produkcji oraz o każdej zmianie w danych szczegółowych znajdujących się w dokumencie informacyjnym.
2.
Jeżeli to Państwo Członkowskie uzna, że zmiana tego rodzaju nie powoduje zmiany w istniejącym świadectwie homologacji lub nie powoduje wystawienia nowego świadectwa homologacji, właściwe władze tego państwa informują o tym producenta i przekazują właściwym władzom pozostałych Państw Członkowskich za pomocą okresowych przesyłek zbiorczych kopie zmian wprowadzonych do już rozesłanych dokumentów informacyjnych.
3.
Jeżeli to Państwo Członkowskie stwierdzi, że zmiana wniesiona do dokumentu informacyjnego uzasadnia ponowne weryfikacje lub nowe badania i powoduje w związku z tym zmianę w istniejącym świadectwie homologacji lub powoduje wystawienie nowego świadectwa homologacji, właściwe władze tego państwa informują o tym producenta i przekazują nowe dokumenty właściwym władzom pozostałych Państw Członkowskich w terminie jednego miesiąca od daty ich wystawienia.
4.
W przypadku gdy świadectwo homologacji typu zostaje zmienione lub zastąpione bądź też traci ważność w wyniku zatrzymania produkcji homologowanego typu, właściwe władze Państwa Członkowskiego, które przyznało homologację, przekazują w terminie miesiąca właściwym władzom pozostałych Państw Członkowskich numery seryjne ostatniego pojazdu wyprodukowanego zgodnie z ostatnim dokumentem oraz, w razie potrzeby, numery seryjne pierwszego pojazdu wyprodukowanego zgodnie z nowym lub zmienionym dokumentem.
Artykuł 7
1.
Państwa Członkowskie nie mogą, powołując się na przyczyny dotyczące konstrukcji czy funkcjonowania pojazdu, odmówić jego rejestracji lub zakazać sprzedaży, wprowadzenia do obrotu lub użytkowania, jeżeli jest on nowy i towarzyszy mu świadectwo zgodności.
2.
Jednakżeistnienie tego świadectwa nie jest przeszkodą w podjęciu przez dane Państwo Członkowskie tego rodzaju środków wobec pojazdów niezgodnych z homologowanym prototypem.
Do niezgodności z homologowanym prototypem dochodzi w sytuacji, gdy zostanie stwierdzone na podstawie dokumentu informacyjnego, że istnieją rozbieżności niedopuszczone przez Państwo Członkowskie, które uprzednio wydało homologację zgodnie z art. 6 ust. 2 lub 3. O ile odrębne dyrektywy przewidują wartości graniczne, nie dochodzi do rozbieżności w stosunku do homologowanego typu, jeśli te wartości graniczne nie zostały przekroczone.
Artykuł 8
1.
Jeżeli Państwo Członkowskie, które dokonało homologacji typu EWG stwierdzi, że szereg pojazdów wyposażonych w świadectwo zgodności z tym samym typem nie jest zgodnych z typem homologowanym przez to państwo, wtedy państwo podejmuje niezbędne kroki mające na celu zapewnienie, że zgodność produkcji z homologowanym typem zostanie osiągnięta.
Właściwe władze tego państwa informują władze innych Państw Członkowskich o podjętych środkach, które mogą polegać, w razie potrzeby, na wycofaniu homologacji typu EWG.
Wspomniane wyżej władze podejmują te same dyspozycje także wtedy, gdy uzyskają za pośrednictwem właściwych władz innego Państwa Członkowskiego informację o występowaniu tego rodzaju niezgodności.
2.
Właściwe władze Państw Członkowskich informują się wzajemnie, w terminie miesiąca, o wycofaniu przyznanej wcześniej homologacji typu EWG oraz o motywach uzasadniających zastosowanie takiego środka.
3.
Jeżeli Państwo Członkowskie, które przyznało homologację typu EWG, zakwestionuje rzeczywiste występowanie uchybienia, o którym zostało poinformowane, zainteresowane Państwa Członkowskie podejmują wysiłki na rzecz uregulowania sporu.
Komisja jest informowana i w razie potrzeby przeprowadza odpowiednie konsultacje w celu osiągnięcia rozwiązania.
Artykuł 9
Jeżeli dane Państwo Członkowskie stwierdzi, że pojazdy należące do tego samego typu, nawet, jeśli posiadają świadectwo zgodności wydane zgodnie z przepisami, stanowią zagrożenie dla bezpieczeństwa drogowego, może, maksymalnie na okres sześciu miesięcy, odmówić zarejestrowania tych pojazdów lub wprowadzić zakaz ich sprzedaży, wprowadzania do obrotu lub użytkowania na swoim terytorium.
Informuje o tym bezzwłocznie pozostałe Państwa Członkowskie oraz Komisję, precyzując motywy podjętej przez siebie decyzji.
ROZDZIAŁ III
Przepisy przejściowe
Artykuł 10
1.
Z chwilą wejścia w życie niniejszej dyrektywy i w miarę jak będą wchodzić w życie dyrektywy szczegółowe niezbędne do realizowania procedury homologacji typu EWG:
- zharmonizowane przepisy techniczne będą stosowane w miejsce odpowiadających im przepisów krajowych jako podstawa homologacji typu wydawanej na szczeblu krajowym, jeżeli takie jest życzenie wnioskującego o homologację krajową;
- na wniosek producenta lub jego upoważnionego przedstawiciela i po złożeniu dokumentu informacyjnego, określonego w art. 3, Państwo Członkowskie wypełnia rubryki świadectwa homologacji, określonego w art. 2 lit. b).
Kopia tego dokumentu jest przekazywana wnioskodawcy.
Pozostałe Państwa Członkowskie, od których wymagane jest dokonanie homologacji krajowej dla tego samego typu pojazdu akceptują ten dokument jako dowód na przeprowadzenie wszystkich przewidzianych kontroli.
2.
Przepisy ust. 1 niniejszego artykułu tracą moc z chwilą wejścia w życie wszystkich przepisów niezbędnych do realizowania procedury homologacji typu EWG.
ROZDZIAŁ IV
Przepisy ogólne i końcowe
Artykuł 11
Zmiany wynikające z konieczności dostosowania do postępu technicznego:
- załączników I, II i III do niniejszej dyrektywy,
- przepisów odrębnych dyrektyw, określonych w załączniku II, wyraźnie wskazane w każdej z tych dyrektyw
są przyjmowane zgodnie z procedurą przedstawioną w art. 13.
Artykuł 12
1.
Ustanawia się Komitet ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw dotyczących Zniesienia Barier Technicznych w Handlu w Sektorze Pojazdów Silnikowych, zwany dalej "Komitetem", składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich; przewodniczącym Komitetu jest przedstawiciel Komisji.
2.
Komitet przyjmuje swój regulamin.
Artykuł 13
1.
W przypadku zastosowania procedury określonej w niniejszym artykule Komitet jest informowany przez swojego przewodniczącego z jego własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela jednego z Państw Członkowskich.
2.
Przedstawiciel Komisji przedstawia Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet wydaje opinię na temat tego projektu w terminie ustalonym przez przewodniczącego z uwzględnieniem stopnia pilności sprawy.
Opinie przyjmuje większością dwunastu głosów; liczba głosów Państw Członkowskich jest ważona zgodnie z art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
b) W przypadku gdy rozważane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub też w razie braku opinii, Komisja przedstawia bezzwłocznie Radzie propozycję w sprawie środków, które należy podjąć.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
c) Jeśli Rada nie podejmie decyzji w ciągu 3 miesięcy po przedłożeniu jej powyższej propozycji, Komisja przyjmie projektowane środki.
Artykuł 14
Każda decyzja dotycząca odmowy lub wycofania homologacji, odmowy zarejestrowania lub zakazu wprowadzania do obrotu lub użytkowania podjęta na mocy przepisów przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy powinna być szczegółowo umotywowana.
Jest ona podawana do wiadomości zainteresowanego ze wskazaniem możliwych dróg składania odwołań przewidzianych w ustawodawstwie Państw Członkowskich, jak również terminów składania tych odwołań.
Artykuł 15
1.
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie osiemnastu miesięcy, licząc od jej ogłoszenia i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 16
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 6 lutego 1970 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do dopuszczalnego poziomu hałasu i układu wydechowego pojazdów silnikowych
(70/157/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: wymogi techniczne, które pojazdy silnikowe muszą spełniać w zastosowaniu przepisów krajowych odnoszą się między innymi do dopuszczalnego poziomu hałasu i układu wydechowego;
wymogi te są różne w poszczególnych Państwach Członkowskich; w związku z tym zachodzi konieczność przyjęcia przez wszystkie Państwa Członkowskie takich samych wymogów, w uzupełnieniu lub w miejsce istniejących przepisów, w szczególności w celu wprowadzenia w odniesieniu do każdego typu pojazdu, procedury homologacji typu EWG, będącej przedmiotem dyrektywy Rady z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy "pojazd" oznacza pojazd silnikowy przeznaczony do użytkowania na drogach, z nadwoziem lub bez, posiadający co najmniej cztery koła i maksymalną prędkość konstrukcyjną przekraczającą 25 km/h, z wyjątkiem pojazdów, które poruszają się na szynach, ciągników leśnych lub rolnych oraz maszyn i pojazdów do robót publicznych.
Artykuł 2
Żadne Państwo Członkowskie nie może odmówić udzielenia homologacji typu EWG lub krajowej homologacji typu pojazdu z przyczyn odnoszących się do dopuszczalnego poziomu hałasu lub układu wydechowego, jeśli poziom hałasu i układ wydechowy spełniają wymogi przedstawione w Załączniku.
Artykuł 3
Zmiany niezbędne do dostosowania Załącznika tak, by uwzględniał on postęp techniczny, z wyjątkiem wymagań określonych w ppkt I.1 oraz I.4.1.4, przyjmowane są zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 dyrektywy Rady w sprawie homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie osiemnastu miesięcy od jej notyfikacji i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 20 marca 1970 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do działań, jakie mają być podjęte w celu ograniczenia zanieczyszczania powietrza przez spaliny z silników o zapłonie iskrowym pojazdów silnikowych
(70/220/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: w Niemczech zostało opublikowane w "Bundesgesetzblatt I", z dnia 18 października 1968 r. rozporządzenie z dnia 14 października 1968 r. zmieniające "Straßenverkehrs-Zullassungs-Ordnung"; rozporządzenie to zawiera przepisy dotyczące środków, jakie należy podjąć w celu zapobiegania zanieczyszczeniu powietrza przez silniki o zapłonie iskrowym pojazdów silnikowych; przepisy te wejdą w życie z dniem 1 października 1970 r.;
rozporządzenie z dnia 31 marca 1969 r. dotyczące "Składu gazów spalinowych emitowanych przez silniki benzynowe pojazdów silnikowych" zostało opublikowane we Francji w "Dzienniku Urzędowym" z dnia 17 maja 1969 r.; rozporządzenie to stosuje się:
- od dnia 1 września 1971 r. do homologowanych pojazdów z nowym typem silnika, to znaczy z typem silnika, który nigdy przedtem nie był instalowany w pojeździe homologowanym;
- od dnia 1 września 1972 r. do pojazdów dopuszczanych do ruchu po raz pierwszy;
przepisy te mogą utrudnić tworzenie i funkcjonowaniu wspólnego rynku; wynika stąd konieczność, aby wszystkie Państwa Członkowskie wprowadziły takie same wymagania albo przez uzupełnienie, albo przez zastąpienie istniejących przepisów, szczególnie w celu umożliwienia objęcia wszystkich typów pojazdów procedurą homologacji typu EWG, która była przedmiotem dyrektywy Rady z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [3];
jednakże przepisy niniejszej dyrektywy będą stosowane począwszy od daty wcześniejszej niż data wprowadzenia w życie dyrektywy z dnia 6 lutego 1970 r.; zatem procedury przewidziane w tej ostatniej dyrektywie nie będą jeszcze miały zastosowania; toteż należy przewidzieć procedurę ad hoc, w formie powiadomienia stwierdzającego fakt, że dany typ pojazdu został poddany badaniu i że spełnia przepisy niniejszej dyrektywy;
powiadomienie takie powinno pozwolić każdemu Państwu Członkowskiemu, do którego wpłynie wniosek o przyznanie krajowej homologacji tego samego typu pojazdu, stwierdzić, czy typ ten został poddany badaniom przewidzianym w niniejszej dyrektywie; w tym celu każde Państwo Członkowskie powinno poinformować pozostałe Państwa Członkowskie o tym fakcie, przesyłając im kopię powiadomienia sporządzonego dla każdego typu pojazdu, poddanego badaniom;
należy przewidzieć dłuższy okres, w porównaniu do innych wymagań technicznych niniejszej dyrektywy, dostosowania się przemysłu w zakresie wymagań odnoszących się do badań średniej emisji zanieczyszczeń gazowych po rozruchu silnika na zimno w zatłoczonym pojazdami obszarze miejskim;
w zakresie wymagań technicznych jest pożądane zastosowanie wymagań technicznych przyjętych przez Europejską Komisję Gospodarczą ONZ w jej regulaminie nr 15 ("Ujednolicone przepisy dotyczące homologacji pojazdów wyposażonych w silnik o zapłonie iskrowym w odniesieniu do emisji przez silnik zanieczyszczeń gazowych") załączonym do porozumienia z dnia 20 marca 1958 r. dotyczącego przyjęcia jednolitych warunków homologacji i wzajemnego uznawania homologacji wyposażenia i części pojazdów silnikowych [4];
wymagania techniczne muszą być szybko dostosowywane do postępu technicznego; w tym celu należy przewidzieć zastosowanie procedury określonej w art. 13 dyrektywy Rady z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy "pojazd" oznacza każdy pojazd z silnikiem o zapłonie iskrowym przeznaczony do poruszania się po drodze, z nadwoziem lub bez nadwozia, mający co najmniej cztery koła, dozwolony ciężar całkowity co najmniej 400 kg i maksymalną prędkość konstrukcyjną równą lub większą niż 50 km/h, z wyjątkiem ciągników i maszyn rolniczych oraz maszyn do robót publicznych.
Artykuł 2
Żadne Państwo Członkowskie nie może odmówić przyznania homologacji typu EWG lub homologacji krajowej pojazdu z powodów odnoszących się do zanieczyszczania powietrza przez spaliny pochodzące z silników z zapłonem iskrowym pojazdów silnikowych:
- od dnia 1 października 1970 r., jeśli pojazd ten spełnia wymagania zawarte w załączniku I, z wyjątkiem ppkt 3.2.1.1 i 3.2.2.1, a także w załącznikach II, IV, V i VI;
- od dnia 1 października 1971 r., jeśli pojazd ten spełnia, poza tym, wymagania zawarte w ppkt 3.2.1.1 i 3.2.2.1 załącznika I oraz w załączniku III.
Artykuł 3
1.
Na wniosek producenta lub jego upoważnionego przedstawiciela właściwe władze Państwa Członkowskiego wypełniają rubryki powiadomienia przewidzianego w załączniku VII.
Kopię tego powiadomienia przesyła się pozostałym Państwom Członkowskim i wnioskodawcy.
Inne Państwa Członkowskie, do których skierowany jest wniosek o przyznanie homologacji krajowej tego samego typu pojazdu, zaakceptują ten dokument jako dowód, że zostały przeprowadzone wszystkie przewidziane badania.
2.
Przepisy ust. 1 zostaną uchylone z chwilą wejścia w życie dyrektywy Rady z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep.
Artykuł 4
Państwo Członkowskie, które przyznało homologację, podejmie niezbędne środki celem zapewnienia, że będzie informowane o wszelkich modyfikacjach części lub danych technicznych określonych w ppkt 1.1 załącznika I. Właściwe władze tego Państwa Członkowskiego określają, czy zachodzi konieczność przeprowadzenia nowych badań na zmodyfikowanym typie pojazdu i sporządzenia nowego sprawozdania.
W przypadku gdy takie badania wykażą brak zgodności z wymaganiami niniejszej dyrektywy, zmiany nie są zatwierdzane.
Artykuł 5
Zmiany niezbędne do dostosowania załączników I–VII, tak by uwzględniały one postęp techniczny, przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 13 dyrektywy Rady z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep.
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie przyjmują przepisy zawierające wymagania niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 30 czerwca 1970 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, że przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 20 marca 1970 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do zbiorników ciekłego paliwa oraz tylnych zabezpieczeń pojazdów silnikowych i ich przyczep
(70/221/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji;
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1];
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2];
a także mając na uwadze, co następuje: wymagania techniczne, które pojazdy silnikowe muszą spełniać zgodnie z ustawodawstwem krajowym odnoszą się między innymi do ich zbiorników ciekłego paliwa oraz tylnych zabezpieczeń;
w związku z różnicami, jakie istnieją pomiędzy przepisami krajowymi poszczególnych Państw Członkowskich, zachodzi konieczność przyjęcia przez wszystkie te państwa, w uzupełnieniu do ich obowiązujących obecnie przepisów krajowych lub w miejsce tych przepisów, jednolitych regulacji, które pozwolą na objęcie wszystkich typów pojazdów homologacją EWG, będącą przedmiotem dyrektywy Rady z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy "pojazd" oznacza pojazd silnikowy przeznaczony do użytkowania na drogach, z lub bez nadwozia, posiadający przynajmniej cztery koła i maksymalną prędkość konstrukcyjną przekraczającą 25 km/godz., oraz jego przyczepy, z wyjątkiem pojazdów, które poruszają się na szynach, ciągników leśnych lub rolniczych oraz maszyn i sprzętu do robót publicznych.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie nie mogą odmówić przyznania homologacji typu EWG lub homologacji krajowej pojazdu z powodów dotyczących zbiorników ciekłego paliwa oraz tylnych zabezpieczeń, jeśli spełniają one wymogi przedstawione w Załączniku.
Artykuł 3
Zmiany niezbędne do dostosowania Załącznika do postępu technicznego, z wyjątkiem wymagań określonych w pkt I, są przyjmowane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 dyrektywy Rady z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie osiemnastu miesięcy od jej opublikowania i niezwłocznie informują o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 20 marca 1970 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do miejsca do montowania i mocowania tylnych tablic rejestracyjnych na pojazdach silnikowych i ich przyczepach
(70/222/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: wymagania techniczne, które pojazdy silnikowe muszą spełniać zgodnie z ustawodawstwem krajowym, dotyczą między innymi miejsca do montowania i mocowania tylnych tablic rejestracyjnych;
wymagania te różnią się w poszczególnych Państwach Członkowskich; z tego względu konieczne jest, aby wszystkie Państwa Członkowskie przyjęły te same wymogi, w uzupełnieniu lub w miejsce istniejących przepisów, w szczególności w celu umożliwienia, by procedura homologacji typu EWG, która jest przedmiotem dyrektywy Rady [1] z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep, mogła być stosowana do każdego typu pojazdu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy "pojazd" oznacza każdy pojazd przeznaczony do użytkowania na drodze, z nadwoziem lub bez nadwozia, mający co najmniej cztery koła oraz maksymalną prędkość konstrukcyjną przekraczającą 25 kilometrów na godzinę, oraz jego przyczepy, za wyjątkiem pojazdów szynowych, ciągników rolniczych i maszyn oraz pojazdów do robót publicznych.
Artykuł 2
Żadne Państwo Członkowskie nie może odmówić przyznania homologacji typu EWG lub krajowego zatwierdzenia typu pojazdu w związku z miejscem do montowania i mocowania tylnych tablic rejestracyjnych, jeśli spełniają one wymagania określone w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
Zmiany niezbędne w celu dostosowania wymogów określonych w Załączniku do postępu technicznego są dokonywane zgodnie z procedurą ustaloną w art. 13 dyrektywy Rady z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy zawierające wymagania konieczne do zapewnienia zgodności z niniejszą dyrektywą w ciągu osiemnastu miesięcy od jej notyfikacji i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty głównych przepisów prawa krajowego, które przyjmują w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
DYREKTYWA RADY
z dnia 8 czerwca 1970 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do układów kierowniczych pojazdów silnikowych i ich przyczep
(70/311/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Zgromadzenia1,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego2,
a także mając na uwadze, co następuje: przepisy techniczne, jakim muszą odpowiadać pojazdy silnikowe na mocy ustawodawstw narodowych, dotyczą między innymi układów kierowniczych;
w związku z różnicami, jakie istnieją pomiędzy przepisami krajowymi poszczególnych Państw Członkowskich, zachodzi konieczność przyjęcia przez wszystkie te Państwa - w uzupełnieniu do ich obowiązujących obecnie przepisów krajowych lub w miejsce tych przepisów - jednolitych regulacji, które pozwolą na objęcie wszystkich typów pojazdów homologacją EWG, będącą przedmiotem dyrektywy Rady z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep3,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Dla celów niniejszej dyrektywy "pojazd" oznacza pojazd silnikowy przeznaczony do użytkowania na drogach, z nadwoziem lub bez nadwozia, posiadający przynajmniej cztery koła i maksymalną prędkość konstrukcyjną przekraczającą 25 km/h oraz jego przyczepy, z wyjątkiem pojazdów, które poruszają się na szynach, ciągników leśnych lub rolniczych oraz maszyn i sprzętu do robót publicznych.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie nie mogą odmówić przyznania homologacji EWG lub homologacji krajowej pojazdu z powodów dotyczących układu kierowniczego, jeśli spełnia on wymogi przedstawione w Załączniku.
Artykuł 3
Zmiany niezbędne do dostosowania Załącznika, tak by uwzględniał on postęp techniczny, są przyjmowane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 dyrektywy Rady z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie 18 miesięcy od jej ogłoszenia i niezwłocznie informują o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich
DYREKTYWA RADY
z dnia 13 lipca 1970 r.
wprowadzająca czwartą zmianę do dyrektywy Rady z dnia 23 października 1962 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących barwników mogących mieć zastosowanie w środkach spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi
(70/358/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
na podstawie art. 11 ust. 2 dyrektywy Rady z dnia 23 października 1962 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących barwników mogących mieć zastosowanie w środkach spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi[1], ostatnio zmienionej dyrektywą Rady z dnia 20 grudnia 1968 r.[2], Komisja została upoważniona, aby po zasięgnięciu opinii Państw Członkowskich określić metody analityczne niezbędne do kontroli kryteriów czystości, które powinny spełniać barwniki;
należy powierzyć Komisji zadanie określenia trybu pobierania próbek i metod analizy jakościowej i ilościowej barwników znajdujących się w i na środkach spożywczych;
jest pożądane, aby w przypadku upoważnienia Komisji przez Radę do wprowadzenia w życie zasad dotyczących środków spożywczych, określić procedurę ustanawiającą ścisłą współpracę między Państwami Członkowskimi a Komisją w ramach Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych, utworzonego decyzją Rady z dnia 13 listopada1969 r.[3],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do dyrektywy Rady z dnia 23 października.1962 r. wprowadza się następujące zmiany zgodnie z przepisami art. 2 i 3.
Artykuł 2
Artykuł 11 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 11a ustala się:
- metody analityczne niezbędne do kontroli kryteriów czystości ogólnych i specjalnych ustanowionych w załączniku III do niniejszej dyrektywy,
- procedurę pobierania próbek i metody analizy jakościowej i ilościowej barwników znajdujących się w i na środkach spożywczych.".
Artykuł 3
Po art. 11 dodaje się przepisy w brzmieniu:
"Artykuł 11a
1.
W przypadku zastosowania procedury ustanowionej w niniejszym artykule sprawę przedstawia Stałemu Komitetowi ds. Środków Spożywczych (zwanemu dalej "Komitetem"), utworzonemu decyzją Rady z dnia 13 listopada 1969 r., przewodniczący z własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
2.
Przedstawiciel Komisji przedstawia Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet wydaje opinię odnośnie do tego projektu w terminie określonym przez przewodniczącego w zależności od pilności sprawy.
Komitet wydaje opinię większością dwunastu głosów Państw Członkowskich, przy czym głosy są ważone zgodnie z przepisami art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
b) Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku gdy nie wydano opinii, Komisja bezzwłocznie przedłoży Radzie wniosek w sprawie środków, jakie powinny zostać podjęte.
Rada stanowi kwalifikowaną większością głosów.
c) Jeżeli w terminie 3 miesięcy od przedłożenia Radzie wniosku Rada nie podejmie decyzji, Komisja przyjmuje przedstawione środki.
Artykuł 11b
Przepisy art. 11a stosuje się przez okres 18 miesięcy od daty przedstawienia sprawy Komitetowi po raz pierwszy lub na mocy art. 11a akapit pierwszy lub na podstawie każdego innego odpowiedniego przepisu.".
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 20 lipca 1970 r.
w sprawie wprowadzenia wspólnotowych metod pobierania próbek i dokonywania analiz do celów urzędowego nadzoru pasz
(70/373/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego,
produkcja, wprowadzanie na rynek i stosowanie pasz zajmują niezwykle ważne miejsce w Europejskiej Wspólnocie Gospodarczej;
produkcja zwierzęca w rolnictwie zależy w dużej mierze od używania odpowiednich pasz dobrej jakości;
istnienie zasad dotyczących pasz jest zasadniczym czynnikiem wpływającym na wydajność rolnictwa;
wprowadzenie środków wspólnotowych dotyczących jakości i składu pasz używanych we Europejskiej Wspólnocie Gospodarczej stwarza konieczność ustalenia ujednoliconych metod pobierania próbek i dokonywania analiz, niezbędnych do przeprowadzania urzędowego nadzoru przez Państwa Członkowskie;
ponadto metody pobierania próbek i dokonywania analiz używane do kontroli zgodności z obowiązującymi jeszcze normami krajowymi powinny być jednakowe w całej Wspólnocie;
niektóre Państwa Członkowskie stosują już urzędowe metody pobierania próbek i dokonywania analiz, które różnią się w pewnym zakresie, biorąc pod uwagę ich podstawowe zasady; metody te bezpośrednio wpływają na tworzenie i funkcjonowanie wspólnego rynku i konieczna jest ich harmonizacja;
ustalenie ujednoliconych metod jest kwestią czysto wykonawczą natury technicznej i naukowej; potrzebne jest utworzenie skutecznej procedury w celu rozwoju, poprawy i wzmocnienia powyższych metod; dla ułatwienia przyjęcia tych metod należy opracować procedurę ustanawiającą ścisłą współpracę między Państwami Członkowskimi a Komisją w ramach Stałego Komitetu ds. Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie czynności niezbędne do zapewnienia, że urzędowy nadzór pasz, do celów kontroli zgodności z wymaganiami wynikającymi z przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych dotyczących jakości i składu pasz, przeprowadzany jest w oparciu o wspólnotowe metody pobierania próbek i dokonywania analiz ustalanych w dyrektywach określonych w art. 2.
Artykuł 2
Metody określone w art. 1 ustala się dyrektywą zgodnie z procedurą określoną w art. 3, uwzględniając obecny stan wiedzy naukowej i technicznej oraz wypróbowane metody.
Dyrektywy te przewidują właściwe terminy dla włączenia omawianych metod do przepisów prawa krajowego.
Artykuł 3
1.
W przypadku stosowania procedury określonej niniejszym artykułem kwestie odnoszące się do Stałego Komitetu ds. Pasz, zwanego dalej "Komitetem", ustanowionego decyzją Rady z dnia 20 lipca 1970 r. [1], przedkładane są przez przewodniczącego, z jego inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków do przyjęcia.
Komitet wydaje opinię o projekcie w terminie ustalonym przez przewodniczącego w zależności od pilności rozważanej kwestii.
Projekt przyjmuje się większością dwunastu głosów, głosy Państw Członkowskich liczone są zgodnie z procedurą zawartą w art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmuje przewidziane środki, gdy są one zgodne z opinią Komitetu;
b) w przypadku gdy przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub opinia nie została wydana, Komisja bezzwłocznie przedkłada Radzie wniosek dotyczący środków, które mają być przyjęte.
Rada decyduje większością kwalifikowaną;
c) jeśli Rada nie podejmie decyzji w ciągu trzech miesięcy od przedłożenia jej wniosku, proponowane środki przyjmowane są przez Komisję.
Artykuł 4
Przepisy art. 3 stosuje w okresie osiemnastu miesięcy od dnia, w którym po raz pierwszy sprawa została przedstawiona Komitetowi, na mocy art. 3 ust. 1 lub na podstawie odpowiednich przepisów.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie w okresie roku od notyfikacji niniejszej dyrektywy wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 27 lipca 1970 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do drzwi pojazdów silnikowych i ich przyczep
(70/387/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego,
a także mając na uwadze, co następuje: przepisy techniczne, jakim muszą odpowiadać pojazdy silnikowe na mocy ustawodawstw narodowych, dotyczą między innymi ich drzwi;
przepisy te w poszczególnych Państwach Członkowskich różnią się od siebie; dlatego konieczne jest przyjęcie takich samych przepisów przez wszystkie Państwa Członkowskie, w uzupełnieniu do lub w miejsce ich obowiązujących obecnie przepisów krajowych, w celu umożliwienia, w szczególności, przeprowadzenia w stosunku do każdego typu pojazdu procedury homologacji EWG typu pojazdu, która była przedmiotem dyrektywy Rady z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [1],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy "pojazd" oznacza każdy pojazd silnikowy przeznaczony do użytkowania na drodze, posiadający przynajmniej cztery koła i rozwijający maksymalną prędkość konstrukcyjną przekraczającą 25 km/h, a także jego przyczepy, z wyłączeniem pojazdów transportu publicznego, pojazdów szynowych, ciągników i maszyn rolniczych, a także maszyn i pojazdów do robót publicznych.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie nie mogą odmówić udzielenia pojazdowi homologacji EWG lub homologacji krajowej ze względu na jego drzwi, jeśli są one zgodne z przepisami zamieszczonymi w załącznikach.
Artykuł 3
Zmiany, jakie są niezbędne w związku z dostosowaniem przepisów załączników do postępu technicznego, przyjmowane są zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 13 dyrektywy Rady z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy konieczne dla wykonania niniejszej dyrektywy w terminie osiemnastu miesięcy od dnia jej ogłoszenia i bezzwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji tekst podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 27 lipca 1970 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do dźwiękowych urządzeń ostrzegawczych pojazdów silnikowych
(70/388/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego,
a także mając na uwadze, co następuje: wymagania techniczne, które muszą spełniać pojazdy silnikowe na mocy ustawodawstw krajowych, dotyczą między innymi ich dźwiękowych urządzeń ostrzegawczych;
wymagania te są różne w każdym Państwie Członkowskim; dlatego konieczne jest przyjęcie przez wszystkie Państwa Członkowskie tych samych wymagań, w uzupełnieniu lub zamiast obecnie obowiązujących przepisów, w szczególności w celu dopuszczenia procedury homologacji typu EWG podlegającej dyrektywie Rady z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep, mających zastosowanie do każdego typu pojazdu [1];
przepisy w sprawie dźwiękowych urządzeń ostrzegawczych powinny zawierać wymagania nie tylko odnoszące się do montowania tych urządzeń w pojeździe, ale także do konstrukcji tych urządzeń;
zharmonizowana procedura homologacji typu dźwiękowych urządzeń ostrzegawczych umożliwia każdemu Państwu Członkowskiemu kontrolę zgodności ze wspólnymi wymaganiami dotyczącymi konstrukcji i badań oraz poinformowanie pozostałych Państw Członkowskich o swoich uwagach poprzez przesyłanie kopii świadectwa homologacji typu, wystawionego dla każdego typu dźwiękowych urządzeń ostrzegawczych; umieszczenie znaku homologacji typu EWG na każdym urządzeniu wyprodukowanym zgodnie z homologowanym typem czyni zbędną kontrolę techniczną tych urządzeń w innych Państwach Członkowskich,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Każde Państwo Członkowskie przyznaje homologację każdemu typowi dźwiękowego urządzenia ostrzegawczego, który spełnia wymagania dotyczące konstrukcji i badań ustanowione w załączniku I pkt 1.
2.
Państwo Członkowskie, które przyznało homologację typu, podejmuje środki niezbędne, na tyle na ile jest to konieczne, do kontroli zgodności wzoru produkcyjnego z typem homologowanym, w miarę potrzeby we współpracy z właściwymi władzami innych Państw Członkowskich.
Kontrola ta ogranicza się do kontroli na miejscu.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wydają producentowi lub jego upoważnionemu pełnomocnikowi znak homologacji typu EWG, zgodnie ze wzorem określonym w załączniku I ppkt 1.4 dla każdego typu dźwiękowego urządzenia ostrzegawczego, któremu przyznają homologację na podstawie art. 1.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie właściwe środki, aby nie dopuścić do używania znaków, które mogłyby spowodować pomylenie dźwiękowych urządzeń ostrzegawczych, którym przyzanano homologację typu na podstawie art. 1, z innymi urządzeniami.
Artykuł 3
1.
Żadne Państwo Członkowskie nie może zabronić wprowadzenia do obrotu dźwiękowych urządzeń ostrzegawczych z powodów dotyczących ich konstrukcji lub sposobów funkcjonowania, jeśli urządzenia te posiadają znak homologacji EWG.
2.
Jednakże przepis ten nie stanowi przeszkody, aby Państwo Członkowskie podjęło tego rodzaju środki w odniesieniu do dźwiękowych urządzeń ostrzegawczych posiadających znak homologacji EWG, które pod względem konstrukcji nie są zgodnie z homologowanym prototypem.
Państwo takie bezzwłocznie zawiadamia pozostałe Państwa Członkowskie i Komisję o podjętych środkach, określając powody swojej decyzji.
Przepisy art. 5 mają także zastosowanie.
Niezgodność z homologowanym prototypem w rozumieniu akapitu pierwszego istnieje wtedy, kiedy górna lub dolna granica określona w załączniku I ppkt 1.2.1.6 nie jest przestrzegana.
Artykuł 4
Właściwe władze każdego Państwa Członkowskiego przesyłają do właściwych władz w pozostałych Państwach Członkowskich, w terminie jednego miesiąca, kopię świadectwa homologacji dla każdego typu dźwiękowego urządzenia ostrzegawczego, któremu przyznają homologację lub któremu odmawiają homologacji.
Artykuł 5
1.
Jeśli Państwo Członkowskie, które przyznało homologację EWG stwierdzi, że wiele dźwiękowych urządzeń ostrzegawczych, posiadających ten sam znak homologacji, nie jest zgodnych z typem, któremu przyznało homologację, podejmuje środki niezbędne do zapewnienia zgodności wzoru produkcyjnego z homologowanym typem.
Właściwe władze tego Państwa powiadamiają właściwe władze w pozostałych Państwach Członkowskich o podjętych środkach, które mogą doprowadzić, w miarę potrzeby, do cofnięcia homologacji EWG.
Wspomniane władze podejmują takie same środki, jeśli są poinformowane przez właściwe władze innego Państwa Członkowskiego o takim braku zgodności.
2.
Właściwe władze Państw Członkowskich informują się wzajemnie w terminie jednego miesiąca, o każdym cofnięciu homologacji typu EWG oraz o powodach podjęcia takich środków.
3.
Jeśli Państwo Członkowskie, które przyznało homologację typu EWG, kwestionuje brak zgodności, o jakim zostało powiadomione, zainteresowane Państwa Członkowskie starają się rozstrzygnąć spór.
Komisja zostaje powiadomiona i przystępuje, w miarę potrzeby, do odpowiednich konsultacji, mających na celu osiągnięcie roztrzygnięcia.
Artykuł 6
Każda decyzja podjęta na mocy przepisów przyjętych w celu wykonania niniejszej dyrektywy zawierająca odmowę lub cofnięcie homologacji, zakaz wprowadzania do obrotu lub do użytku dźwiękowego urządzenia ostrzegawczego, zawiera szczegółowe przyczyny, na których jest ona oparta.
Zainteresowana strona zostaje zawiadomiona o decyzji wraz ze wskazaniem środków prawnych, dostępnych na mocy obowiązującego w Państwach Członkowskich ustawodawstwa i o terminach, w jakich te środki prawne można zastosować.
Artykuł 7
Żadne Państwo Członkowskie nie może odmówić przyznania pojazdowi homologacji typu EWG, ani homologacji krajowej typu, z powodów dotyczących dźwiękowego urządzenia ostrzegawczego, jeśli posiada on znak homologacji EWG i jeśli jest on zamontowany zgodnie z wymaganiami ustanowionymi w załączniku I pkt 2.
Artykuł 8
Do celów niniejszej dyrektywy "pojazd" oznacza każdy pojazd silnikowy przeznaczony do ruchu drogowego, z nadwoziem lub bez, posiadający co najmniej cztery koła i rozwijający maksymalną prędkość konstrukcyjną przekraczającą 25 km/h, z wyjątkiem pojazdów poruszających się po szynach, ciągników rolniczych oraz maszyn, a także pojazdów przeznaczonych do robót publicznych.
Artykuł 9
Zmiany niezbędne do dostosowania wymagań załączników I i II do postępu technicznego są przyjmowane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 dyrektywy Rady z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep.
Artykuł 10
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy zawierające wymagania niezbędne do zapewnienia zgodności z niniejszą dyrektywą w terminie osiemnastu miesięcy, licząc od daty jej notyfikacji, i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie zapewnią, że teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą zostaną przekazane Komisji.
Artykuł 11
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 23 listopada 1970 r.
dotycząca dodatków paszowych
(70/524/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43 i 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego;
a także mając na uwadze, co następuje: produkcja zwierzęca zajmuje bardzo ważne miejsce w rolnictwie Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej; zadowalający wynik zależy w dużym stopniu od stosowania pasz dobrej jakości;
istnienie reguł dotyczących pasz konieczne jest do zwiększenia wydajności produkcji rolnej,
żywienie zwierząt coraz częściej wiąże się z zastosowaniem dodatków;
przepisy ustawowe, wykonawcze i działania administracyjne ustanowione w Państwach Członkowskich, dotyczące dodatków paszowych, różnią się co do podstawowych zasad; mają one bezpośredni wpływ na ustanowienie i funkcjonowanie wspólnego rynku i z tego powodu powinny być zharmonizowane;
zasadniczo "dodatki" oznaczają substancje, które poprawiają zarówno cechy pasz, do których są dodane, jak i produkcję zwierzęcą; z tego powodu również antybiotyki należy traktować jako dodatki, jako że, gdy są dodane w niewielkich ilościach, mają działanie odżywcze, chociaż podane w dużych ilościach mają skutek leczniczy;
substancji tych nie powinno się stosować w paszach, o ile mają one głównie na celu diagnozowanie, leczenie bądź zapobieganie chorobie; powinny być one dopuszczone jedynie w celu poprawy cech pasz poprzez niedopuszczanie do niedoborów żywieniowych;
ponadto pewne czysto lecznicze substancje, takie jak kokcydiostatyki, należy w pierwszym etapie uważać za dodatki paszowe, jako że większość Państw Członkowskich stosuje je w profilaktyce ogólnej, głównie w hodowli drobiu; jednakże będą one badane, jeżeli dyrektywa w sprawie pasz leczniczych zostanie opracowana;
przepisy w tej dziedzinie muszą uwzględniać podstawową zasadę, że w paszach mogą być stosowane jedynie dodatki wymienione w niniejszej dyrektywie i tylko zgodnie z niniejszymi wymaganiami, a także iż dodatki te, poza przewidzianymi wyjątkami, nie mogą być stosowane w żywieniu zwierząt w żaden inny sposób;
przy dopuszczaniu stosowania dodatków należy zbadać, czy wpływają one korzystnie na cechy pasz, do których są dodawane, lub na produkcję zwierzęcą; nie mogą one stanowić zagrożenia dla zdrowia zwierząt i ludzi ani szkodzić konsumentom produktów pochodzenia zwierzęcego; uwzględniając przewidziane wyjątki, należy zbadać, czy dodatki te mogą obecnie być używane w celu zapobiegania i leczenia chorób lub czy nadal istnieją istotne przesłanki ograniczenia ich stosowania do celów leczniczych lub weterynaryjnych;
biorąc pod uwagę szczególną sytuację niektórych Państw Członkowskich, w szczególności różnice w systemach żywienia zwierząt, należy w niektórych przypadkach zezwolić na odstępstwa od wyżej wymienionych zasad w stopniu możliwym do zaakceptowania, mając na uwadze zdrowie zwierząt i ludzi;
Państwa Członkowskie powinny również zachować możliwość zawieszenia stosowania niektórych dodatków lub obniżenia ich maksymalnych zawartości w przypadku zagrożenia życia zwierząt lub ludzi; jednakże Państwa Członkowskie nie powinny podejmować tych środków w celu powstrzymania swobodnego przepływu towarów;
należy wprowadzić specjalne oznakowanie pasz zawierających dodatki, informujące użytkownika o rodzaju dodatku i chroniące przed oszustwami; środki te dotyczą w szczególności mieszanek paszowych uzupełniających, zawierających koncentraty niektórych dodatków;
przepisy wspólnotowe nie powinny mieć zastosowania do pasz przeznaczonych do wywozu do państw trzecich z uwagi na stosowanie przez nie odmiennych przepisów;
w celu zapewnienia zgodności z przyjętymi wymaganiami dotyczącymi obrotu dodatkami Państwa Członkowskie muszą ustanowić odpowiednie mechanizmy kontrolne;
pasze spełniające te warunki mogą być poddane jedynie ograniczeniom rynkowym przewidzianym w niniejszej dyrektywie;
w celu ułatwienia wykonania niniejszej dyrektywy należy zastosować procedurę ustanawiającą ścisłą współpracą między Państwami Członkowskimi i Komisją w ramach Stałego Komitetu ds. Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do dodatków paszowych.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:
a) "dodatki": substancje, które po dodaniu do pasz mogą mieć wpływ na ich cechy lub produkcję zwierzęcą;
b) "pasze": substancje organiczne lub nieorganiczne, proste lub w mieszankach, zawierające lub niezawierające dodatków paszowych, przeznaczone do bezpośredniego żywienia zwierząt;
c) "dawka dzienna": średnia całkowita ilość paszy przeliczona na zawartość wilgotności 12 %, niezbędna do zaspokojenia dziennych potrzeb żywieniowych zwierzęcia danego gatunku, w określonym wieku i użytkowanego w określony sposób;
d) "mieszanki paszowe pełnoporcjowe": mieszanki paszowe, które dzięki swojemu składowi są wystarczające do zaspokojenia dziennych potrzeb żywieniowych;
e) "mieszanki paszowe uzupełniające": mieszanki paszowe o wysokiej zawartości pewnych substancji, które, z uwagi na swój skład, stanowią wystarczającą rację dzienną jedynie w połączeniu z innymi paszami;
f) "premiksy": koncentraty dodatków przeznaczone do przemysłowego wytwarzania mieszanek paszowych dla zwierząt.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że tylko dodatki wymienione w załączniku I mogą być dodawane do pasz po spełnieniu wymogów określonych w tym załączniku.
Dodatki te nie mogą być stosowane w żaden inny sposób w żywieniu zwierząt.
2.
Minimalne i maksymalne zawartości dodatków wymienione w załączniku I odnoszą się do mieszanek paszowych pełnoporcjowych.
3.
Dodatki wymienione w niniejszej dyrektywie mogą być dopuszczone do użycia w paszach, tylko jeżeli istnieje fizyczna i chemiczna zgodność między składnikami a mieszanką, umożliwiająca osiągnięcie oczekiwanych efektów.
4.
Antybiotyk (załącznik I część A oraz załącznik II część A) może być wymieszany z tylko jednym innym antybiotykiem, chyba że wyprodukowana mieszanka jest już przewidziana w tych załącznikach.
Komponenty nie mogą należeć do tej samej grupy chemicznej.
Maksymalna zawartość każdego z komponentów powinna być dokładnie określona w niniejszej dyrektywie i obniżona proporcjonalnie do jego procentowej zawartości w mieszance.
5.
Kokcydiostatyki i inne środki farmaceutyczne (załącznik I część D oraz załącznik II część B) nie mogą być mieszane ze sobą, chyba że wytworzona mieszanka jest już przewidziana w tych załącznikach.
6.
W celach doświadczalnych bądź naukowych Państwa Członkowskie mogą wprowadzić odstępstwa od ust. 1, 3, 4 lub 5, pod warunkiem zapewnienia odpowiedniego nadzoru urzędowego.
7.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 Państwa Członkowskie mogą w czasie pięciu lat od ogłoszenia niniejszej dyrektywy powiększać dla własnego kraju maksymalną dopuszczalną zawartość antybiotyku (załącznik I część A), z wyłączeniem substancji E 709, E 711, E 712 następująco:
A. Oleandomycyna w dawce do 25 ppm mieszanki paszowej pełnoporcjowej:
a) dla drobiu, wyłączając kaczki i gęsi, od wylęgnięcia do końca czwartego tygodnia,
b) dla trzody chlewnej, od urodzenia do końca ósmego tygodnia.
B. Wszystkie pozostałe antybiotyki w dawce do 50 ppm mieszanki paszowej pełnoporcjowej:
a) dla drobiu, wyłączając kaczki i gęsi, od wylęgnięcia do końca czwartego tygodnia,
b) dla cieląt, jagniąt i koźląt, od urodzenia do końca szesnastego tygodnia,
c) dla trzody chlewnej, od urodzenia do końca ósmego tygodnia,
d) dla zwierząt futerkowych.
Artykuł 4
1.
Na zasadzie odstępstwa od art. 3 ust. 1 Państwa Członkowskie mogą dopuszczać stosowanie następujących dodatków na swoim terytorium:
a) w okresie pięciu lat od ogłoszenia niniejszej dyrektywy, substancji należących do grup innych niż wymienione w załączniku I, pod warunkiem że wyniki testów wskazują na spełnienie warunków określonych w art. 6 ust. 2 część A i są zadowalające.
To odstępstwo nie stosuje się do substancji o działaniu hormonalnym lub antyhormonalnym;
b) w okresie pięciu lat od ogłoszenia niniejszej dyrektywy, substancji należących do grup innych niż wymienione w załączniku I, pod warunkiem że wyniki testów wskazują na spełnienie warunków określonych w art. 6 ust. 2 część A;
c) mocznika dla dorosłych przeżuwaczy, pod warunkiem że wyniki testów wskazują na spełnienie warunków określonych w art. 6 ust. 2 część A;
d) molibdenu w dawce do 2,5 ppm mieszanki paszowej pełnoporcjowej;
e) selenu w dawce 0,5 ppm mieszanki paszowej pełnoporcjowej;
f) sacharyny.
2.
Państwa Członkowskie informują w ciągu dwóch miesięcy inne Państwa Członkowskie i Komisję o wszystkich środkach podjętych na podstawie ust. 1 oraz dostarczają dokumenty uzasadniające ich dopuszczalność.
Artykuł 5
W ciągu uzasadnionego okresu następującego po dopuszczeniu dodatku przez Państwo Członkowskie na podstawie art. 4 ust. 1 lit. a) Komisja rozważy, uwzględniając przepisy art. 6, czy dodatek może być zawarty w załączniku I lub czy dopuszczenie powinno być cofnięte.
Komisja przedłoży właściwe propozycje Radzie, która stanowi zgodnie z art. 6.
Artykuł 6
1.
Rada, stanowiąc na wniosek Komisji w świetle wiedzy naukowej oraz technicznej:
- skupia się na czystości dodatków, których dotyczy niniejsza dyrektywa,
- wprowadza zmiany do załącznika I.
2.
Przy wprowadzaniu zmian do załącznika I Rada kieruje się następującymi zasadami:
A. Dodatek wprowadza się do załącznika I, jedynie gdy:
a) ma korzystny wpływ na cechy paszy lub, po podaniu w paszy, na produkcję zwierzęcą;
b) w zawartościach dopuszczalnych nie zagraża życiu zwierząt i ludzi oraz środowisku i nie szkodzi konsumentowi poprzez zmiany cech i składu produktów pochodzenia zwierzęcego;
c) istnieje możliwość kontroli jego właściwości i zawartości;
d) przy dopuszczalnej zawartości w paszach nie występuje leczenie lub zapobieganie chorobom zwierząt; ten warunek nie dotyczy substancji należących do rodzajów wymienionych w załączniku I część D;
e) z istotnych powodów dotyczących życia ludzi bądź zwierząt stosowanie jej nie może ograniczać się do celów medycznych lub weterynaryjnych.
B. Substancję skreśla się z załącznika I, jeśli którykolwiek z warunków wymienionych w części A nie jest spełniony.
Artykuł 7
1.
Jeżeli stosowanie w paszy któregoś z dodatków wymienionych w załączniku I lub ustalonej wartości tego dodatku mogłoby zagrażać życiu ludzi lub zwierząt, Państwo Członkowskie może wstrzymać na maksymalny okres czterech miesięcy dopuszczenie do stosowania tego dodatku lub może obniżyć jego ustaloną maksymalną zawartość.
Państwo Członkowskie niezwłocznie informuje Komisję, która konsultuje się z Państwem Członkowskim w ramach Stałego Komitetu ds. Pasz, powołanego decyzją Rady z dnia 20 lipca 1970 r. [2]
2.
Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, niezwłocznie zadecyduje, czy należy wprowadzić zmiany do załącznika I, a jeżeli tak, wprowadzi odpowiednie zmiany w drodze dyrektywy.
Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów na wniosek Komisj, może, o ile to konieczne, przedłużyć na maksymalny okres jednego roku okres wskazany w ust. 1.
Artykuł 8
Państwa Członkowskie wymagają, aby mieszanki paszowe uzupełniające, rozcieńczone w określony sposób, nie zawierały dodatków wymienionych w niniejszej dyrektywie w ilościach przekraczających zawartość ustaloną dla mieszanek paszowych pełnoporcjowych.
Artykuł 9
1.
Państwa Członkowskie wymagają, aby zawartość antybiotyków (załącznik I część A), przeciwutleniaczy (załącznik I część B), kokcydiostatyków i innych środków farmaceutycznych (załącznik I część D), witamin (załącznik I część H nr 1) i pierwiastków śladowych (załącznik I część I) w mieszankach paszowych uzupełniających i premiksach mogła przewyższać zawartość ustaloną dla mieszanek paszowych pełnoporcjowych tylko w przypadku:
a) surowców, które dostarczane są do wytwórców mieszanek paszowych pełnoporcjowych lub do ich dostawców;
b) mieszanek paszowych uzupełniających, które zostały dopuszczone przez Państwo Członkowskie jako dostępne dla wszystkich użytkowników, pod warunkiem że poziom antybiotyków, witamin D i pierwiastków śladowych w nich zawartych nie przewyższa pięciokrotnie ustalonej zawartości;
c) mieszanek paszowych uzupełniających, które przeznaczone są dla określonych gatunków zwierząt i które mają zezwolenie na stosowanie ich przez wszystkich użytkowników na terytorium Państwa Członkowskiego w specjalnych systemach żywienia, pod warunkiem że ich poziom nie przekracza:
- dla antybiotyków – 1000 ppm;
- dla przeciwutleniaczy, kokcydiostatyków i środków farmaceutycznych – pięciokrotności ustalonej zawartości;
- dla witamin D – 200000 IU/kg.
Przepisy te nie mają zastosowania w przypadku dopuszczenia udzielonego zgodnie z lit. b).
2.
Dopuszczenie zgodnie z ust. 1 lit. b) lub c) może być udzielone, tylko jeśli pasza zawiera cechy składowe (dotyczące na przykład białek lub minerałów), które w praktyce zapewniają niezwiększoną zawartość dodatków ustaloną dla mieszanek paszowych pełnoporcjowych oraz jeśli pasze nie są używane dla gatunków zwierząt, dla których nie są przeznaczone.
Dopuszczenie takich pasz powinno być określone w drodze uprzedniej konsultacji między Państwem Członkowskim a Komisją wewnętrzną Stałego Komitetu ds. Pasz.
Artykuł 10
1.
Państwa Członkowskie wymagają, aby pasze zawierające jakąkolwiek z substancji wymienionych poniżej, mogły być wprowadzone do obrotu, pod warunkiem że substancja ta jest bezpośrednio wyszczególniona na opakowaniu lub także dodatkowo na etykiecie podającej następujące informacje:
a) antybiotyki: właściwości, zawartość i okres trwałości gwarantowany dla tej zawartości;
b) substancje działające przeciwutleniająco: właściwości;
c) kokcydiostatyki i inne środki farmaceutyczne (załącznik I część D): właściwości, zawartość i sposób stosowania określone w załączniku;
d) substancje barwiące, w tym pigmenty, wymienione w załączniku I część F nr 2: właściwości, zawartość i sposób stosowania określone w załączniku;
e) witaminy A, D i E: właściwości, zawartość i okres trwałości gwarantowany dla tej zawartości;
f) miedź: zawartość w przeliczeniu Cu, jeśli przewyższa 50 ppm;
g) dodatki dopuszczone na podstawie art. 4 ust. 1 lit. a): właściwości i zawartość.
Substancje te określane są przy użyciu zwyczajowej terminologii.
2.
W przypadku towarów luzem informacje określone w ust. 1 mogą być podane w dokumencie dołączonym do towaru.
3.
Obecność pierwiastków śladowych, witamin innych niż witaminy A, D i E, prowitamin i innych podobnych substancji czynnych może być podana, jeśli ilość tych substancji może być oznaczona oficjalnymi metodami analitycznymi.
W tych przypadkach należy podać następujące informacje:
a) dla pierwiastków śladowych: charakterystyka i zawartość,
b) dla innych substancji: charakterystyka, zawartość i okres trwałości gwarantowany dla tej zawartości.
4.
Podawanie informacji dotyczącej dodatków, odbiegające od formy przewidzianej w niniejszej dyrektywie, jest zabronione.
Artykuł 11
1.
Państwa Członkowskie wymagają, aby mieszanki paszowe uzupełniające zawierające dodatki w ilości przewyższającej maksymalną zawartość ustaloną dla mieszanek pasz pełnoporcjowych mogły być wprowadzane do obrotu tylko w przypadku, gdy opakowanie:
a) jest opatrzone napisem: "mieszanka paszowa uzupełniająca", i określa istotę działania paszy;
b) podaje sposoby użycia i następujące dodatkowe instrukcje:
"ta pasza może być przeznaczona tylko dla… (gatunek i grupa wiekowa zwierząt)… w dawce… gramów w kilogramie dawki dziennej."
Informacje te muszą być zgodne z przepisami załącznika I. Przepisy te nie dotyczą surowców dostarczanych do wytwórców mieszanek paszowych lub do ich dostawców.
2.
Informacja odnosząca się do ust. 1 lit. b) jest tak sformułowana, aby w przypadku prawidłowego stosowania nie przekroczyć maksymalnej zawartości ustalonej dla mieszanek paszowych pełnoporcjowych.
Artykuł 12
W przypadku gdy pasze wytworzone są w innym Państwie Członkowskim, informacje, o których mowa w art. 10 i 11, powinny być podane w co najmniej jednym oficjalnym języku państwa przeznaczenia.
Artykuł 13
Państwa Członkowskie zapewniają, że pasze spełniające przepisy niniejszej dyrektywy pod względem zawartości lub braku dodatków oraz pod względem oznakowania nie będą poddane ograniczeniom rynkowym.
Artykuł 14
Państwa Członkowskie zapewnią, że produkty pochodzenia zwierzęcego uzyskane w wyniku stosowania niniejszej dyrektywy nie będą poddawane ograniczeniom innym niż rynkowe.
Artykuł 15
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne badania w celu zapewnienia, że pasze wprowadzone na rynek są poddane kontroli urzędowej, przynajmniej poprzez sprawdzanie próbek w celu ustalenia, czy warunki wymagane w niniejszej dyrektywie są przestrzegane.
Artykuł 16
Dyrektywa ta nie dotyczy pasz, które poprzez właściwe oznakowania informują o przeznaczeniu do wywozu do państw trzecich.
Artykuł 17
Państwa Członkowskie, w ciągu dwóch lat od ogłoszenia niniejszej dyrektywy, wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 18
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 537/70
z dnia 23 marca 1970 r.
upoważniające Państwa Członkowskie do podjęcia środków uchylających niektóre wymagania dotyczące kryteriów norm jakości mających zastosowanie w wywozie do państw trzecich bulw kwiatowych, cebulek i bulw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 234/68 z dnia 27 lutego 1968 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku żywych drzew i innych roślin, bulw, korzeni i podobnych, ciętych kwiatów i ozdobnych liści [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 315/68 z dnia 12 marca 1968 r. ustalające normy jakości dla bulw kwiatowych, cebulek i bulw [2], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 448/69 [3], w szczególności jego art. 2 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
na mocy art. 2 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 315/68 Państwa Członkowskie mogą zostać upoważnione do stosowania odstępstw od niektórych kryteriów norm jakości w celu umożliwienia eksporterom dostosowania się do wymogów handlowych niektórych państw trzecich;
normy jakości ustanowione w rozporządzeniu (EWG) nr 315/68 nie umożliwiają, w pewnych przypadkach, dostosowania do wymogów handlowym państw trzecich; w przypadku gdy takie wymogi handlowe mają charakter stabilny i stały, należy upoważnić Państwa Członkowskie, bez ograniczeń czasowych, do dostosowania się do nich;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Żywych Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie upoważnione są do stosowania pewnych odstępstw od norm jakości mających zastosowanie w wywozie do państw trzecich następujących bulw kwiatowych, cebulek i bulw:
Freesia Ragioneri,
Freesia Refracta Alba,
Freesia Buttercup,
Gladiolus o dużych kwiatach,
Gladiolus primulinus,
Gladiolus Heraut,
Gladiolus Papillon,
Iris "Wedgwood",
Iris reticulata,
Tulipa,
Tulipa "Cordell Hull",
Tulipa "American Flag",
Tulipa "Montgomery".
2.
Odstępstwa określone w ust. 1 mogą być przyjęte tylko w dziedzinie klasy wielkości oraz zgodnie z warunkami i ograniczeniami wymienionymi w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dnia 1 czerwca 1970 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 538/70
z dnia 23 marca 1970 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 315/68 w odniesieniu do klas wielkości zawilca wieńcowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 234/68 [1] z dnia 27 lutego 1968 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku żywych drzew i innych roślin, bulw, korzeni i podobnych, ciętych kwiatów i ozdobnych liści, w szczególności jego art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: z doświadczeń przeprowadzonych przez stację doświadczalną wynika, że obecne techniki produkcji pozwalają otrzymać zawilca wieńcowego z bulw mniejszej wielkości niż określone przez wspólne normy jakości; normy te należy dostosować;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Żywych Roślin i Produktów Kwiatowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W tabeli znajdującej się w rozdziale III Załącznika do rozporządzenia (EWG) nr 315/68, ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 448/69 [2], tekst dotyczący "zawilca wieńcowego" zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia następującego po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1107/70
z dnia 4 czerwca 1970 r.
w sprawie przyznawania pomocy w transporcie kolejowym, drogowym i w żegludze śródlądowej
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 75, 77 i 94,
uwzględniając decyzję Rady z dnia 13 maja 1965 r. [1] w sprawie harmonizacji niektórych przepisów wpływających na konkurencję w transporcie kolejowym, drogowym i w żegludze śródlądowej, w szczególności jej art. 9,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Zgromadzenia [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: zniesienie różnic mogących zakłócić warunki konkurencji na rynku transportu jest zasadniczym celem wspólnej polityki transportowej;
w tym celu właściwe jest ustanowienie niektórych zasad dotyczących przyznawania pomocy w transporcie kolejowym, drogowym i w żegludze śródlądowej w zakresie, w którym pomoc taka w sposób szczególny dotyczy działalności tego sektora;
artykuł 77 stwierdza, że zgodna jest z Traktatem pomoc, która odpowiada potrzebom koordynacji transportu lub jeśli stanowi zwrot za wywiązanie się z niektórych świadczeń nierozerwalnie związanych z pojęciem usługi publicznej;
rozporządzenia Rady (EWG) nr 1192/69 i 1191/69 [4] z dnia 26 czerwca 1969 r. ustanowiły wspólne zasady i procedury płatności wyrównawczych wynikających odpowiednio z normalizowania rachunkowości przedsiębiorstw kolejowych i rekompensat w odniesieniu do obciążeń finansowych wynikających z zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych w transporcie kolejowym, drogowym i w żegludze śródlądowej;
konieczne staje się sprecyzowanie, nieujętych w niniejszym rozporządzeniu, przypadków i okoliczności, w jakich Państwa Członkowskie mogą podjąć środki koordynacyjne lub nałożyć zobowiązania nierozerwalnie związane z pojęciem usługi publicznej, w tym również udzielać pomocy zgodnie z art. 77 Traktatu;
na mocy art. 8 decyzji Rady z dnia 13 maja 1965 r., państwo i władze publiczne powinny się wywiązywać ze swoich płatności wobec przedsiębiorstw kolejowych, objętych regułami wspólnotowymi; płatności dokonane dlatego, że harmonizacja, określona w art. 8, jeszcze nie została przeprowadzona, powinny zostać wyłączone z przepisów niniejszego rozporządzenia, określających kompetencje Państw Członkowskich przy podejmowaniu środków koordynacyjnych lub nakładaniu zobowiązań nierozerwalnie związanych z pojęciem usługi publicznej, która obejmuje przyznawanie pomocy na mocy art. 77 niniejszego Traktatu;
z powodu szczególnego charakteru tych płatności wydaje się właściwe, zgodnie z art. 94 Traktatu, aby ustanowić specjalną procedurę w celu informowania Komisji o takich płatnościach;
pożądane jest, aby nie stosować niektórych przepisów niniejszego rozporządzenia do środków podjętych przez Państwa Członkowskie przy realizacji systemu pomocy, co do którego Komisja przyjęła już stanowisko zgodnie z art. 77, 92 i 93 Traktatu;
w celu wsparcia Komisji przy badaniu pomocy przyznanej dla transportu, należy stworzyć przy Komisji komitet doradczy, składający się z ekspertów, powołanych przez Państwa Członkowskie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do pomocy przyznawanej w transporcie kolejowym, drogowym i w żegludze śródlądowej, w takim zakresie, w jakim pomoc ta jest związana w ściśle określony sposób z działalnością w ramach tego sektora.
Artykuł 2
Artykuły 92-94 Traktatu stosują się do pomocy przyznawanej w transporcie kolejowym, drogowym i w żegludze śródlądowej.
Artykuł 3
Bez uszczerbku dla przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 1192/69 z dnia 26 czerwca 1969 r. w sprawie wspólnych zasadach normalizujących rachunkowość przedsiębiorstw kolejowych oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 1191/69 z dnia 26 czerwca 1969 r. w sprawie działania Państw Członkowskich dotyczącego zobowiązań związanych z pojęciem usługi publicznej w transporcie kolejowym, drogowym i w żegludze śródlądowej, Państwa Członkowskie nie podejmują żadnych środków koordynacyjnych ani nie nakładają zobowiązań związanych z pojęciem usługi publicznej, która obejmuje przyznawanie pomocy na podstawie art. 77 Traktatu, z wyjątkiem następujących przypadków lub okoliczności:
1.
Koordynacja transportu:
a) w momencie, kiedy pomoc przyznana przedsiębiorstwu kolejowemu, nieobjęta rozporządzeniem (EWG) nr 1192/69 jest przeznaczona jako rekompensata za dodatkowe obciążenia finansowe, nakładane na te przedsiębiorstwa w porównaniu z innymi przedsiębiorstwami transportowymi i które zaliczają się do jednej z rubryk normalizacji, wymienionych w tym rozporządzeniu;
b) do chwili wejścia w życie wspólnych zasad w sprawie podziału kosztów infrastruktury, tam gdzie pomoc jest przyznana przedsiębiorstwom, które muszą ponosić wydatki związane z infrastrukturą, z której korzystają, podczas kiedy inne przedsiębiorstwa nie podlegają takiemu obciążeniu. Przy określaniu wysokości sumy pomocy przyznanej w ten sposób należy wziąć pod uwagę te koszty infrastruktury, których nie muszą ponosić konkurencyjne środki transportu;
c) w momencie, kiedy celem pomocy jest promowanie:
- badań nad bardziej oszczędnymi formami transportu i technologii dla całej Wspólnoty, albo
- rozwoju bardziej oszczędnych form transportu i technologii dla całej Wspólnoty,
Pomoc taka będzie ograniczona do etapu badawczo-rozwojowego i może nie obejmować handlowego wykorzystania takich form transportu i technologii;
d) do chwili wejścia w życie reguł wspólnotowych w sprawie dostępu do rynku transportu tam, gdzie pomoc jest przyznawana jako środek tymczasowy i wyjątkowy w celu usunięcia, w ramach części planu reorganizacji, przerostów zdolności przewozowej, powodujących poważne problemy strukturalne, przyczyniając się do efektywniejszego zaspokojenia potrzeb rynku transportu.
2.
Zwrot za wywiązywanie się z niektórych zobowiązań właściwych dla pojęcia usługi publicznej:
do chwili wejścia w życie stosownych reguł wspólnotowych, w momencie kiedy dokonano płatności wobec przedsiębiorstw kolejowych, drogowych oraz transportu w żegludze śródlądowej w ramach rekompensaty zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych nałożonych na nie przez państwo lub władze publiczne i obejmujące albo:
- zobowiązania taryfowe nieobjęte definicją podaną w art. 2 ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 1191/69; albo
- przedsiębiorstwa transportowe lub działalności, do których rozporządzenie nie ma zastosowania.
3.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 75 ust. 3 Traktatu, Rada stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji może zmienić wykaz podany w ust. 1 i 2 niniejszego artykułu.
Artykuł 4
Do chwili wejścia w życie reguł wspólnotowych przyjętych na podstawie art. 8 decyzji Rady z dnia 13 maja 1965 r. i bez uszczerbku dla przepisów rozporządzenia (EWG) nr 1191/69 i rozporządzenia (EWG) nr 1192/69, przepisy art. 3 nie mają zastosowania do płatności państwa i władz publicznych wobec przedsiębiorstw kolejowych, podjętych z powodu jakiegokolwiek niepowodzenia w osiąganiu harmonizacji, jak określa art. 8, zasad regulujących rozliczenia finansowe między przedsiębiorstwami kolejowymi i państwami, celem takiej harmonizacji jest finansowa niezależność tych przedsiębiorstw.
Artykuł 5
1.
Informując Komisję, zgodnie z art. 93 ust. 3 Traktatu, o planach przyznania lub zmiany pomocy, Państwa Członkowskie przesyłają Komisji wszystkie informacje niezbędne do ustalenia, że taka pomoc jest zgodna z przepisami niniejszego rozporządzenia.
2.
Pomoc, określona w art. 4, jest wyłączona z procedury przewidzianej w art. 93 ust. 3 Traktatu.
Szczegóły takiej pomocy są przekazywane Komisji w postaci oceny na początku każdego roku i później, w postaci sprawozdania, po zakończeniu roku budżetowego.
Artykuł 6
Niniejszym powołuje się komitet doradczy przy Komisji; komitet pomaga Komisji w badaniu pomocy przyznanej w transporcie kolejowym, drogowym i w żegludze śródlądowej.
Przewodniczącym Komitetu jest przedstawiciel Komisji; komitet składa się z reprezentantów każdego Państwa Członkowskiego.
Zawiadomienie o zebraniu komitetu jest doręczane nie później niż 10 dni przed terminem i zawiera szczegółowy porządek dzienny. Okres ten można skrócić w nagłych wypadkach.
Działanie komitetu podlega art. 83 Traktatu.
Komitet może badać i rozstrzygać o wszystkich kwestiach dotyczących niniejszego rozporządzenia i wszystkich innych przepisach o przyznawaniu pomocy w sektorze transportu.
Komitet informowany jest o charakterze i wysokości kwot pomocy przyznanej przedsiębiorstwom transportowym oraz, ogólnie, o wszystkich istotnych szczegółach dotyczących takiej pomocy zaraz po zgłoszeniu się tych ostatnich do Komisji zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 7
Przepisy art. 3 nie mają zastosowania do środków podjętych przez Państwo Członkowskie w celu wprowadzenia systemu pomocy, co do którego Komisja przyjęła już stanowisko, na podstawie art. 77, 92 i 93 Traktatu.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1971 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1108/70
z dnia 4 czerwca 1970 r.
wprowadzające system księgowy dla wydatków na infrastrukturę w transporcie kolejowym, drogowym i w żegludze śródlądowej
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 75,
uwzględniając decyzję Rady z dnia 22 czerwca 1964 r. w sprawie organizacji badania kosztów infrastrukturalnych w transporcie kolejowym, drogowym i w żegludze śródlądowej [1], w szczególności jej art. 7,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: w celu ustanowienia w ramach wspólnej polityki transportowej systemu pobierania opłat za użytkowanie infrastruktur konieczna jest w szczególności wiedza na temat ponoszonych wydatków infrastrukturalnych; najwłaściwszą metodą osiągnięcia tej wiedzy jest wprowadzenie stałego systemu księgowego stosującego jednolite wzory księgowania dla wszystkich środków transportu, we wszystkich Państwach Członkowskich;
system księgowy wydatków infrastrukturalnych obejmie wszystkie infrastruktury dostępne dla transportu publicznego i użytkowanych przez transport kolejowy, drogowy i żeglugę śródlądową; jednak niektóre rodzaje infrastruktur o drugorzędnym znaczeniu i niektóre drogi wodne śródlądowe o charakterze morskim mogą zostać wyłączone bez niekorzystnych skutków;
jest właściwe przyznanie Państwom Członkowskim swobody w ustanowieniu szczegółowych procedur dla prowadzenia systemu księgowego wydatków infrastrukturalnych w celu uwzględnienia specyficznych różnic i możliwości praktycznych, różnych w każdym przypadku;
z uwagi na wprowadzenie systemu pobierania opłat za użytkowanie infrastruktur wymagana jest znajomość danych o ich użytkowaniu oraz stworzenie wykazu tych danych;
Państwa Członkowskie powinny regularnie wysyłać do Komisji zapisy księgowe dotyczące wydatków infrastrukturalnych; a Komisja powinna przedstawić je Radzie w sprawozdaniu rocznym;
w celu zapewnienia możliwie jednolitego stosowania niniejszego rozporządzenia Komisja, wspierana przez komitet rządowych ekspertów, zapewni koordynację całokształtu działań, których to będzie wymagało;
należy wprowadzić właściwe przepisy umożliwiające dostosowywanie, na bieżąco, wzorów księgowania wykazu infrastruktur transportowych, jak i wykazu danych o ich użytkowaniu, do rozwoju wspólnej polityki transportowej i zdobywanych w tym zakresie doświadczeń;
istotne jest wprowadzenie pewnych przepisów stanowiących odstępstwo od zasad ogólnych, aby uwzględnić trudności niektórych Państw Członkowskich w pierwszych latach stosowania niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Od dnia 1 stycznia 1971 r. zostanie wprowadzony, w sposób określony niniejszym rozporządzeniem, jednolity i stały system księgowania wydatków infrastrukturalnych w transporcie kolejowym, drogowym i w żegludze śródlądowej.
Artykuł 2
1.
Wydatki wprowadzone do systemu księgowania będą obejmowały wydatki specyficzne dotyczące zarówno funkcji transportowej infrastruktur, jak i części wydatków wspólnych dla tej funkcji i innych funkcji, która należy do funkcji transportowej.
2.
Niezależnie od zasad księgowości stosowanych w Państwach Członkowskich wydatki wprowadzone za jeden rok będą wydatkami poniesionymi w ciągu tego roku na rozbudowę, utrzymanie i zarządzanie infrastrukturami.
Nie będą one zawierać kosztów amortyzacji i odsetek od pożyczek zaciągniętych na finansowanie wydatków strukturalnych.
Artykuł 3
System księgowania wydatków infrastrukturalnych jest prowadzony dla całej sieci dróg kolejowych, kołowych i żeglugi śródlądowej dostępnych dla ruchu publicznego z następującymi wyjątkami:
a) drogi kolejowe niepołączone z głównymi sieciami każdego z Państw Członkowskich;
b) drogi zamknięte dla ruchu pojazdów, tzn. dla pojazdów o pojemności silnika równej lub przekraczającej 50 cm3;
c) drogi wykorzystywane wyłącznie przez pojazdy rolne lub leśne, lub które służą wyłącznie dojazdowi do gospodarstw rolnych lub leśnych;
d) drogi śródlądowe, na których ruch jest ograniczony do statków poniżej 250 ton metrycznych nośności;
e) drogi wodne o charakterze morskim, których wykaz będzie przygotowany przez Komisję zgodnie z przepisami art. 9.
Przygotowując niniejszy wykaz, będzie brana pod uwagę proporcja ruchu na drogach wodnych o charakterze morskim, uznanego za ruch żeglugi śródlądowej, lub potrzeba wprowadzenia systemu księgowania wydatków infrastrukturalnych na te drogi morskie wobec ustanowienia systemu opłat za użytkowanie infrastruktur.
Artykuł 4
System księgowania wydatków infrastrukturalnych będzie przygotowany zgodnie ze wzorami księgowania określonymi w załączniku I.
Szczegółowe procedury dotyczące przygotowania tego systemu księgowania ustanawia każde Państwo Członkowskie.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie przedstawią Komisji najpóźniej do dnia 31 grudnia każdego roku zapisy księgowe dotyczące wydatków infrastrukturalnych za poprzedni rok i przedstawią te zapisy zgodnie z wzorami księgowania określonymi w załączniku I.
2.
Oddzielne zapisy zostaną przedstawione:
a) odnośnie do dróg kolejowych:
i) dla każdej z sieci określonych w załączniku II A;
ii) dla wszystkich innych sieci łącznie;
b) w stosunku do dróg kołowych, dla każdej z kategorii dróg określonych w załączniku II B, podając oddzielne liczby dla odcinków dróg położonych na obszarach zabudowanych i położonych poza tymi obszarami;
c) odnośnie do dróg żeglugi śródlądowej, zgodnie z wyszczególnieniem określonym w załączniku II C.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie przedstawiają Komisji, równocześnie z zapisami określonymi w art. 5, dotyczące tego samego okresu, następujące dane, łącznie dla infrastruktur każdego ze środków transportu:
- pożyczki zaciągnięte w ciągu roku na finansowanie wydatków infrastrukturalnych,
- amortyzacja i odsetki od pożyczek zaciągniętych wcześniej.
Przy ustalaniu tych danych Państwa Członkowskie biorą pod uwagę tylko te pożyczki, które zostały spożytkowane wyłącznie na finansowanie wydatków strukturalnych.
Artykuł 7
Państwa Członkowskie przedstawiają Komisji, równocześnie z zapisami określonymi w art. 5, dotyczące tego samego okresu, dane dotyczące użytkowania infrastruktur zgodnie z wykazem określonym w załączniku III.
Jednak dane określone w tabeli B 2 tego Załącznika są przedstawiane jedynie raz na pięć lat, a pierwszy raz za rok 1970.
Artykuł 8
1.
Do czasu ustalenia wspólnych kryteriów określających części mogące być przypisane funkcji transportowej w wydatkach wspólnych tej funkcji i innym funkcjom infrastruktur określonym przez Komisję w art. 9 ust. 1 i stosowanym przez Państwa Członkowskie będą wprowadzane do systemu księgowania, oddzielnie dla każdej pozycji wzorów księgowania, z jednej strony, wydatki specyficzne dla funkcji transportowej, z drugiej strony, łącznie wszystkie wydatki wspólne.
2. Zgodnie z art. 9 ust. 1, do chwili zbliżenia kryteriów stosowanych przy określaniu kategorii dróg znajdujących się na obszarach zabudowanych i dróg poza tymi obszarami, Państwa Członkowskie, zestawiając dane określone w załączniku III B i w art. 5 ust. 2 lit. b), będą stosowały dowolne wybrane przez siebie kryteria, które zostają przedstawione Komisji, wraz z danymi określonymi w art. 5 i 7.
3.
Republika Federalna Niemiec jest zobowiązana do przekazywania Komisji danych określonych w załączniku II C, począwszy od danych za 1972 r.
4.
Przekazywanie Komisji danych dotyczących użytkowania infrastruktur określonych w załączniku III tabela B 1 obowiązuje odnośnie do danych za lata 1972-1974, dla kategorii jednocyfrowych pojazdów i fakultatywne dla innych kategorii.
5.
Niderlandy są zobowiązane do przekazywania Komisji danych dotyczących użytkowania infrastruktur określonych w załączniku III tabela B w stosunku do dróg tego kraju należących do załącznika II B kategoria 5, począwszy od danych za 1975 r.
6.
Włochy są zobowiązane do przekazywania Komisji danych dotyczących użytkowania infrastruktur określonych w załączniku III tabela B 2 po raz pierwszy począwszy od danych za 1971 r.
Następne dane dotyczące tej tabeli będą przekazane w latach określonych w art. 7 akapit drugi.
7.
Przekazywanie Komisji danych dotyczących użytkowania infrastruktur określonych w załączniku III tabela C obowiązuje:
- Belgię w odniesieniu do statków kategorii określonych w lit. e) i f) oraz ruchu w basenie morskim Escaut, począwszy od danych za 1973 r.,
- Niemiecką Republikę Federalną, począwszy od danych za 1973 r.,
- Francję, w odniesieniu do statków kategorii określonych w lit. e) i f) oraz liczby statków przechodzących przez śluzy, począwszy od danych za 1974 r.,
- Niderlandy w odniesieniu do rzek regulowanych, począwszy od danych za 1972 r.
Artykuł 9
1.
Komisja zapewni koordynację całości prac wynikających z niniejszego rozporządzenia i zapewni jednolite stosowanie jego przepisów.
W szczególności Komisja określi pozycje wzorów księgowania, określonych w załączniku I, jak i przyjmie wspólne kryteria dla określenia części, które mogą być przypisane do funkcji transportowej w wydatkach wspólnych z tą funkcją i innymi funkcjami infrastruktur.
Komisja doprowadzi do stopniowego uzgodnienia procedur księgowych stosowanych w Państwach Członkowskich, zbliżenia kryteriów stosowanych przy określaniu kategorii dróg znajdujących się na obszarach zabudowanych i dróg poza tymi obszarami oraz poprawy i zbliżenia metod pozyskiwania danych dotyczących użytkowania infrastruktur.
2.
Komitet ekspertów rządowych, określonych w art. 5 decyzji Rady z dnia 13 maja 1965 r.
[4] wprowadzającej art. 4 decyzji Rady 64/389/EWG z dnia 22 czerwca 1964 r. w sprawie organizacji badania kosztów infrastrukturalnych w transporcie kolejowym, drogowym i w żegludze śródlądowej, będzie wspierał Komisję przy realizacji całokształtu zadań oraz w przygotowaniu wykazu dróg wodnych, określonych w art. 3 lit. e).
3.
Komisja przedstawi Radzie każdego roku, sześć miesięcy po otrzymaniu danych określonych w art. 5, 6 i 7, sprawozdanie przedstawiające zapisy księgowe dotyczące wydatków infrastrukturalnych.
Artykuł 10
Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów, może na wniosek Komisji wprowadzić do załączników niniejszego rozporządzenia poprawki, które mogą być konieczne w związku ze zdobytym doświadczeniem i wymaganiami wynikającymi z działań podjętych w zakresie opłat za użytkowanie infrastruktur.
Artykuł 11
Państwa Członkowskie przyjmą we właściwym czasie i po zasięgnięciu opinii Komisji przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, konieczne dla wykonania niniejszego rozporządzenia.
Na wniosek Państwa Członkowskiego lub jeżeli Komisja uzna za stosowne, zasięga ona opinii zainteresowanych Państw Członkowskich odnośnie do projektów dotyczących przepisów określonych w poprzednim akapicie.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 1251/70
z dnia 29 czerwca 1970 r.
dotyczące prawa pracowników do pozostania na terytorium Państwa Członkowskiego po ustaniu zatrudnienia w tym państwie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności art. 48 ust. 2 lit. d) tego Traktatu i art. 2 Protokołu dotyczącego Wielkiego Księstwa Luksemburga,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: rozporządzenie Rady (EWG) nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r.
[2] i dyrektywa Rady nr 68/360/EWG z dnia 15 października 1968 r. [3] umożliwiły zapewnienie swobodnego przepływu pracowników w wyniku zastosowania stopniowo realizowanej serii środków; prawo pobytu, nabyte przez pracowników czynnie zatrudnionych, ma jako swoje następstwo przyznane tym pracownikom przez Traktat prawo do pozostania na terytorium Państwa Członkowskiego po ustaniu zatrudnienia w tym państwie; należy ustalić warunki wykonywania tego prawa;
wymienione rozporządzenie i dyrektywa Rady zawierają odpowiednie postanowienia dotyczące prawa pracowników do zamieszkania na terytorium Państwa Członkowskiego dla celów zatrudnienia; prawo do pozostania, o którym mowa w artykule 48 ust. 3 lit. d) Traktatu, jest interpretowane jako prawo pracownika do zamieszkiwania na terytorium Państwa Członkowskiego, gdy zaprzestanie on wykonywania pracy w tym państwie;
przepływ siły roboczej wewnątrz Wspólnoty wymaga, by pracownicy mieli możliwość podejmowania pracy kolejno w kilku Państwach Członkowskich, jednocześnie nie będąc w trudniejszej sytuacji;
w pierwszej kolejności należy zagwarantować pracownikowi przebywającemu na terytorium Państwa Członkowskiego prawo do pozostania na tym terytorium po ustaniu zatrudnienia w tym Państwie na skutek osiągnięcia wieku emerytalnego lub trwałej niezdolności do pracy; takie prawo należy również zagwarantować pracownikowi, który, po pewnym okresie zatrudnienia i pobytu na terytorium jednego Państwa Członkowskiego, pracuje na terytorium innego Państwa Członkowskiego jako pracownik najemny, utrzymując nadal swoje miejsce zamieszkania na terytorium pierwszego Państwa;
określając warunki nabycia prawa do pozostania, należy wziąć pod uwagę przyczyny, które spowodowały zakończenie zatrudnienia na terytorium określonego Państwa Członkowskiego, a w szczególności różnicę pomiędzy wiekiem emerytalnym, zwykłym i przewidywalnym końcem okresu pracy zawodowej oraz niezdolnością do pracy, która prowadzi do przedwczesnego i nieprzewidywalnego zaprzestania działalności; należy zachować specjalne warunki, gdy zaprzestanie działalności wynika z wypadku przy pracy lub choroby zawodowej lub gdy współmałżonek pracownika jest lub był obywatelem danego Państwa Członkowskiego;
pracownik, który osiągnął koniec okresu pracy zawodowej, powinien mieć dostatecznie dużo czasu na podjęcie decyzji, gdzie pragnie osiedlić się na dalszy okres;
wykonywanie prawa do pozostania przez pracownika pociąga za sobą rozszerzenie tego prawa na członków jego rodziny; w przypadku śmierci pracownika w czasie okresu pracy zawodowej musi zostać uznane również prawo pobytu członków jego rodziny i w tym celu muszą zostać ustalone warunki specjalne;
osoby, do których stosuje się prawo do pozostania, muszą być traktowane jednakowo w stosunku do pracowników krajowych, którzy zaprzestali aktywności zawodowej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Postanowienia niniejszego rozporządzenia stosuje się do obywateli jednego Państwa Członkowskiego, którzy byli zatrudnieni jako pracownicy najemni na terytorium innego Państwa Członkowskiego, jak również do członków ich rodzin, o których mowa w artykule 10 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1612/68 w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty.
Artykuł 2
1.
Prawo do pozostania na stałe na terytorium Państwa Członkowskiego przysługuje:
a) pracownikowi, który w momencie zaprzestania pracy osiągnął wiek ustalony przez przepisy prawne tego Państwa Członkowskiego jako uprawniający do pobierania emerytury i który był zatrudniony przez co najmniej dwanaście ostatnich miesięcy oraz przebywał w nim nieprzerwanie przez ponad trzy lata;
b) pracownikowi, który, przebywając nieprzerwanie na terytorium tego państwa przez ponad dwa lata, zaprzestał wykonywania pracy z powodu trwałej niezdolności do pracy.
Jeśli taka niezdolność wynika z wypadku przy pracy lub choroby zawodowej, co uprawnia daną osobę do otrzymywania renty wypłacanej w całości lub częściowo przez organy danego państwa, nie nakłada się wymogu długości okresu pobytu;
c) pracownik, który po trzyletnim nieprzerwanym okresie zatrudnienia i pobytu na terytorium tego państwa podejmuje pracę na terytorium innego Państwa Członkowskiego, utrzymując swoje miejsce zamieszkania na terytorium pierwszego państwa, do którego z reguły wraca codziennie lub przynajmniej raz w tygodniu.
Okresy zatrudnienia zakończone w ten sposób na terytorium innego Państwa Członkowskiego są uznawane dla celów nabycia uprawnień przewidzianych w lit. a) i b) tak, jakby były zakończone na terytorium państwa zamieszkania.
2.
Warunków dotyczących okresu pobytu i zatrudnienia ustalonych w ust. 1 lit. a) i warunku okresu pobytu ustalonego w ust. 1 lit. b) nie stosuje się, jeśli współmałżonek pracownika jest obywatelem danego Państwa Członkowskiego lub utracił obywatelstwo tego państwa w wyniku zawarcia małżeństwa z tym pracownikiem.
Artykuł 3
1.
Członkowie rodziny pracownika wymienieni w art. 1 niniejszego rozporządzenia, którzy zamieszkują wraz z nim na terytorium Państwa Członkowskiego, mają prawo do pozostania w nim na stałe, jeśli pracownik uzyskał prawo do pozostania zgodnie z art. 2, nawet po jego śmierci.
2.
Jeśli jednak pracownik zmarł w okresie zatrudnienia, przed uzyskaniem prawa do pozostania na terytorium danego państwa, to członkowie jego rodziny mają prawo do pozostania w nim na stałe pod warunkiem, że:
- pracownik przebywał w momencie swojej śmierci na terytorium tego państwa nieprzerwanie od co najmniej dwóch lat lub
- jego śmierć była spowodowana wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową lub
- współmałżonek pozostały przy życiu jest obywatelem państwa miejsca zamieszkania lub utracił obywatelstwo tego państwa w wyniku zawarcia małżeństwa z tym pracownikiem.
Artykuł 4
1. Ciągłość pobytu przewidziana w art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 2 może być udokumentowana w sposób przyjęty w danym państwie zamieszkania. Na ciągłość tę nie mają wpływu czasowe nieobecności nie przekraczające łącznie trzech miesięcy w ciągu jednego roku ani nieobecności dłuższe wynikające z obowiązku odbywania służby wojskowej.
2.
Okresy przymusowego bezrobocia, wiarygodnie stwierdzone przez właściwy urząd zatrudnienia, i nieobecności wynikające z choroby lub wypadku są traktowane jako okresy pobytu w rozumieniu art. 2 ust. 1.
Artykuł 5
1.
Osoba, której przysługuje prawo do pozostania, ma prawo do wykonania go w ciągu dwóch lat od nabycia tego prawa zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. a) i b) oraz art. 3.
W tym okresie osoba ta może opuścić terytorium Państwa Członkowskiego nie naruszając tego prawa.
2.
W celu skorzystania z prawa do pozostania na korzystającym nie ciąży obowiązek dopełnienia jakichkolwiek formalności.
Artykuł 6
1.
Osoby korzystające z niniejszego rozporządzenia mają prawo do otrzymania karty pobytu:
a) wydanej i przedłużanej bezpłatnie lub za opłatą nie wyższą niż należności i opłaty za wydanie lub przedłużenie dowodu osobistego, wymagane od obywateli danego Państwa Członkowskiego;
b) ważnej na całym terytorium Państwa Członkowskiego, w którym została wydana;
c) zachowującej ważność przez okres co najmniej pięć lat i automatycznie przedłużanej.
2.
Przerwa w pobycie na terytorium danego Państwa Członkowskiego trwająca nie dłużej niż sześć kolejnych miesięcy nie narusza ważności karty pobytu.
Artykuł 7
Prawo do równego traktowania, ustanowione na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 1612/68, przysługuje także do osobom korzystającym z niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 8
1.
Niniejsze rozporządzenie nie narusza przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państwa Członkowskiego, które byłyby bardziej korzystne dla obywateli innych Państw Członkowskich.
2.
Państwa Członkowskie popierają readmisję pracowników, którzy opuścili ich terytorium po długotrwałym okresie pobytu i którzy byli w nim zatrudnieni, a którzy pragną tam powrócić, jeśli osiągnęli oni wiek emerytalny lub też w przypadku ich trwałej niezdolności do pracy.
Artykuł 9
1.
Komisja może, uwzględniając rozwój sytuacji demograficznej w Wielkim Księstwie Luksemburga, na wniosek tego państwa, ustanowić warunki inne niż przewidziane w niniejszym rozporządzeniu dla wykonania prawa do pozostania na terytorium Luksemburga.
2.
W terminie dwóch miesięcy od otrzymania wniosku zawierającego wszystkie odpowiednie szczegóły, Komisja podejmuje decyzję, podając uzasadnienie.
Komisja notyfikuje tę decyzję Wielkiemu Księstwu Luksemburga oraz informuje o niej pozostałe Państwa Członkowskie.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1253/70
z dnia 29 czerwca 1970 r.
zmieniające niektóre rozporządzenia rolne w zakresie pozwoleń i opłat wyrównawczych
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [1], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2146/68 [2], w szczególności jego art. 17 ust. 1,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 162/66/EWG z dnia 27 października 1966 r. w sprawie wymiany handlowej olejów i tłuszczów między Wspólnotą i Grecją [3], w szczególności jego art. 8,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 120/67/EWG z dnia 13 czerwca 1967 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [4], zmienione ostatnio rozporządzeniem (EWG) nr 2463/69 [5], w szczególności jego art. 16 ust. 5,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 122/67/EWG z dnia 13 czerwca 1967 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj [6], zmienione ostatnio rozporządzeniem (EWG) nr 436/70 [7], w szczególności jego art. 9 ust. 2 akapit czwarty,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 359/67/EWG z dnia 25 lipca 1967 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [8], zmienione ostatnio rozporządzeniem (EWG) nr 2463/69, w szczególności jego art. 17 ust. 5,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 1009/67/EWG z dnia 18 grudnia 1967 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku cukru [9], zmienione ostatnio rozporządzeniem (EWG) nr 853/70 [10], w szczególności jego art. 17 ust. 2 akapit piąty,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [11], zmienione ostatnio rozporządzeniem (EWG) nr 2622/69 [12], w szczególności jego art. 17 ust. 3,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [13],
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenia nr 136/66/EWG, nr 120/67/EWG, nr 359/67/EWG, nr 1009/67/EWG i (EWG) nr 804/68 stanowią, że wszelki przywóz do Wspólnoty lub wszelki wywóz poza Wspólnotę odpowiednich produktów podlega przedstawianiu pozwolenia na przywóz lub na wywóz; wymienione rozporządzenia ustanowiły tryb wcześniejszego ustalenia opłat wyrównawczych lub refundacji; należy uściślić, szczególnie ze względu na rozszerzanie się zakresu zastosowań pozwoleń na przywóz i na wywóz na całą Wspólnotę, że skoro opłaty wyrównawcze lub refundacje wyznacza się wcześniej, to pozwolenia te służą jako uzasadnienie tego wcześniejszego wyznaczenia, zgodnie ze stosowaną praktyką;
niektóre rozporządzenia w sprawie wspólnej organizacji rynku w różnych sektorach przewidują, że tryb wykonawczy w odniesieniu do sposobu wcześniejszego ustalania opłat jest ustalany przez Komisję, zgodnie z procedurą Komitetu Zarządzającego; inne rozporządzenia milczą na ten temat; taka sytuacja prowadzi w niektórych przypadkach, zależnie od różnych sektorów produktów, do braku jednolitego ustawodawstwa; należy, w trosce o dobre administrowanie, ustalić, według tej samej procedury, zasady wspólne dla różnych sektorów produktów;
rozporządzenia nr 120/67/EWG, nr 121/67/EWG [14], nr 168/67/EWG [15], nr 175/67/EWG [16], nr 359/67/EWG, nr 1009/67/EWG, (EWG) nr 804/68, (EWG) nr 805/68 [17], (EWG) nr 865/68 [18], (EWG) nr 204/69 [19] i (EWG) nr 816/70 [20], w sprawie różnych sektorów produktów rolnych, stanowią, że począwszy od dnia 1 lipca 1970 r. pozwolenia na przywóz, wywóz i świadectwa o wcześniejszym wyznaczeniu refundacji, zależnie od przypadku, są ważne dla operacji dokonanej w obrębie całej Wspólnoty, ale ponieważ okres przewidziany dla zastosowania tej zasady okazał się niewystarczający, więc konieczne jest ich przedłużenie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. W art. 17 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia nr 136/66/EWG, w art. 12 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia nr 120/67/EWG, w art. 10 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia nr 359/67/EWG i w art. 11 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1009/67/EWG dodaje się następujące zdanie:
"Jeśli opłatę wyrównawczą lub refundację ustala się wcześniej, to fakt wcześniejszego ustalenia zaznacza się na świadectwie, które służy jako jego dowód."
2. W art. 13 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 804/68 dodaje się następujące zdanie:
"Jeśli refundację wyznacza się wcześniej, to fakt wcześniejszego ustalenia zaznacza się na świadectwie, które służy jako jego dowód."
Artykuł 2
1.
Ustęp 5 w art. 15 rozporządzenia nr 120/67/EWG i ust. 5 w art. 13 rozporządzenia nr 359/67/EWG otrzymują brzmienie:
"5.
Tryb wykonawczy wcześniejszego wyznaczania ustala się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 26.
6.
Stawki premii ustala Komisja."
2.
Ustęp 5 w art. 15 rozporządzenia nr 1009/67/EWG otrzymuje brzmienie:
"5.
Tryb wykonawczy wcześniejszego wyznaczania ustala się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 40.
6.
Premie, jeśli występują, ustala Komisja."
Artykuł 3
Datę "1 lipca 1970 r." zastępuje się datą "1 stycznia 1971 r."
- w art. 12 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia nr 120/67/EWG,
- w art. 14 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 121/67/EWG,
- w art. 2 rozporządzenia nr 168/67/EWG,
- w art. 5a ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 175/67/EWG,
- w art. 10 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 359/67/EWG,
- w art. 11 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 1009/67/EWG,
- w art. 13 ust. 2 akapit drugi tiret pierwsze i drugie rozporządzenia (EWG) nr 804/68,
- w art. 15 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 805/68,
- w art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 865/68,
- w art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 204/69,
- w art. 8 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 816/70.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dnia 1 lipca 1970 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1467/70
z dnia 20 lipca 1970 r.
ustalające niektóre ogólne zasady interwencji na rynku surowca tytoniowego
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 727/70 z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku surowca tytoniowego [1], w szczególności jego art. 5 ust. 5, art. 6 ust. 9 i art. 7 ust. 3,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: stworzenie jednolitego rynku surowca tytoniowego powoduje konieczność stosowania wspólnotowych środków interwencyjnych, aby można było zapewnić producentom ze Wspólnoty zbyt produktów na warunkach, które są równoważne istniejącym dla większej części produktów w ramach krajowych organizacji rynku;
konieczność posiadania przez agencje interwencyjne tytoniu w liściach, który poddano obróbce i przygotowaniu do wprowadzenia do obrotu, wymaga rozróżnienia centrów interwencyjnych przeznaczonych do pierwszego przetworzenia, przygotowania do wprowadzenia do obrotu i magazynowania oraz centrów interwencyjnych do gromadzenia i czasowego składowania tytoniu w liściach, aby ułatwić dostarczanie produktów oferowanych do interwencji; należy sporządzić wykaz tych centrów, w celu zapewnienia, że interwencja zapewnia wszystkim podmiotom równoważne gwarancje we wszystkich rejonach produkcyjnych Wspólnoty;
wykonywanie wspólnotowych środków interwencyjnych wymaga przejmowania przez agencje interwencyjne tytoniu na warunkach, które w szczególności uwzględniają regionalne różnice metod uprawy i suszenia; wybór centrum interwencyjnego powinien być ograniczony do położonego najbliżej miejsca produkcji lub pierwszego przetworzenia, ponieważ zwykle spełnia ono wyżej wymienione warunki;
ważne jednak jest zapewnienie, by tytoń, o ile to konieczne, był wysyłany do centrum interwencyjnego o wystarczających możliwościach przyjmowania i magazynowania oraz, gdzie właściwe, najodpowiedniejszego dla danej odmiany i jakości; agencje interwencyjne powinny mieć możliwość decydowania, według przewidywanych kosztów całości operacji przekazanych danej agencji interwencyjnej, o miejscu przyjęcia tytoniu;
w niektórych przypadkach może być zalecany wybór centrum innego niż leżące najbliżej miejsca produkcji lub pierwszego przetworzenia; stosowne jest obciążenie dodatkowymi kosztami transportu, które wiążą się z taką decyzją, agencji interwencyjnej;
w obliczu podanego powyżej rozróżnienia między centrami przyjmującymi tytoń w liściach i centrami jego pierwszego przetworzenia i przygotowania do wprowadzenia do obrotu centrum to powinno zostać określone według przewidywanych kosztów całości wydatków przysługujących danej agencji interwencyjnej;
interwencje powinny być ograniczone do jakości tytoniu, które są wystarczającą gwarancją ich użycia; w tym celu należy wykluczyć z interwencji każdą jakość, która nie ma minimalnych cech jakości, które zostaną określone w szczegółowych regułach wykonawczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 727/70 określa się:
a) centra interwencyjne (zwane dalej "centrami gromadzenia") leżące na obszarach wykazujących się znaczącą produkcją tytoniu w liściach i dysponujące możliwością czasowego składowania tego tytoniu;
b) centra interwencyjne (zwane dalej "centrami przetwarzania i magazynowania") dysponujące możliwością czasowego składowania i urządzeniami do pierwszego przetworzenia i przygotowania do wprowadzenia do obrotu tytoniu w liściach oraz możliwościami magazynowania i zabezpieczania tytoniu po pierwszym przetworzeniu i przygotowaniu do wprowadzenia do obrotu..
Artykuł 2
1.
Wszystkie oferty tytoniu w liściach do interwencji składa się agencji interwencyjnej w centrum gromadzenia lub centrum przetwarzania i magazynowania, najbliższych miejscu zbioru centrów.
2.
Wszystkie oferty tytoniu w belach do interwencji składa się agencji interwencyjnej w centrum przetwarzania i magazynowania, wybranym spośród trzech najbliższych miejscu pierwszego przetworzenia i przygotowania do wprowadzenia do obrotu.
3.
"Najbliższe centrum" oznacza centrum, do którego tytoń może być wysłany po najniższych kosztach.
Artykuł 3
1.
Agencje interwencyjne określają miejsce odbioru tytoniu.
2.
Agencja interwencyjna wyznacza miejsce odbioru inne niż centrum podane przez posiadacza tytoniu, tylko jeśli to centrum w momencie odbioru nie dysponuje:
a) dla tytoniu w liściach: wystarczającymi możliwościami czasowego składowania;
b) dla tytoniu w belach: wystarczającymi możliwościami magazynowania lub wystarczającymi gwarancji odpowiedniego zabezpieczenia tytoniu oferowanej odmiany i jakości.
3.
Miejsce odbioru wyznaczone przez agencję interwencyjną znajduje się w miejscu, dla którego najniższa jest całość ponoszonych wydatków obejmujących:
a) dla tytoniu w liściach: koszty transportu, czasowego składowania, pierwszego przetworzenia i przygotowania do wprowadzenia do obrotu oraz zabezpieczenia i magazynowania przetworzonych produktów;
b) dla tytoniu w belach: koszty transportu, zabezpieczenia i magazynowania.
4.
Jeśli wskazane przez agencję interwencyjną miejsce odbioru nie jest jednym z trzech centrów przewidzianych w art. 2, wszelkie dodatkowe koszty transportu określa i ponosi agencja interwencyjna.
Artykuł 4
Agencja interwencyjna wskazuje do pierwszego przetworzenia i przygotowania do wprowadzenia do obrotu tytoniu w liściach, który został przyjęty w centrum wybranym przez sprzedawcę, miejsce, dla którego najniższa jest całość kosztów pierwszego przetworzenia, przygotowania do wprowadzenia do obrotu i transportu z miejsca przyjęcia.
Artykuł 5
Agencje interwencyjne skupują tylko tytoń posiadający minimalne cechy jakości, które zostaną zdefiniowane na podstawie klasyfikacji według odmian i jakości.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1471/70
z dnia 20 lipca 1970 r.
ustanawiające wspólną procedurę autonomicznego zwiększenia przywozu do Wspólnoty produktów podlegających środkom dobrowolnego ograniczenia ze strony krajów wywozu
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
niektóre państwa trzecie zobowiązują się wobec Wspólnoty do stosowania dobrowolnego ograniczenia wywozu niektórych produktów;
może jednak wystąpić konieczność autonomicznego zwiększenia przywozu do Wspólnoty takich produktów;
w tym celu wspólna procedura powinna zostać ustanowiona,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
W przypadku gdy umowa zawarta przez Wspólnotę i państwo trzecie przewiduje stosowanie dobrowolnych ograniczeń wywozu z tego państwa do Wspólnoty oraz gdy Wspólnota podejmuje decyzję o zaproponowaniu lub wyrażeniu zgody na to, żeby zainteresowane państwo trzecie zwiększyło swój wywóz do Wspólnoty danego produktu, decyzja Wspólnoty jest podejmowana zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 11 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1023/70 z dnia 25 maja 1970 r. ustanawiającego wspólną procedurę zarządzania kontyngentami ilościowymi [1], biorąc pod uwagę:
a) wymagania polityki gospodarczej i handlowej, autonomicznej lub konwencjonalnej;
b) sytuację rynkową we Wspólnocie w odniesieniu do przedmiotowego produktu;
c) fakt, że należy unikać narażania osiągnięcia celu realizowanego poprzez zawarcie umowy z państwem trzecim.
2.
Komisja jest odpowiedzialna za powiadomienie państwa trzeciego o podjętych działaniach.
3. Bez uszczerbku dla szczególnych przepisów niektórych umów dotyczących dobrowolnych ograniczeniach stosuje się analogicznie art. 2 ust. 2 i art. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1023/70.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWWiS, EWG, Euratom) nr 2163/70
z dnia 27 października 1970 r.
zmieniające rozporządzenie nr 422/67/EWG, nr 5/67/Euratom określające uposażenie przewodniczącego i członków Komisji, prezesa, sędziów, rzeczników generalnych i sekretarza Trybunału Sprawiedliwości
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Jedną Radę i Jedną Komisję Wspólnot Europejskich, w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje: do Komisji należy ustalenie uposażeń, dodatków i emerytur przewodniczącego i członków Komisji, prezesa, sędziów, rzeczników generalnych i sekretarza Trybunału Sprawiedliwości, a także wszelkich innych płatności mających charakter wynagrodzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Tabela znajdująca się w art. 8 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 422/67/EWG, nr 5/67/Euratom z dnia 25 lipca 1967 r. [1] otrzymuje brzmienie:
60 lat _BAR_ 0,70 _BAR_
61 lat _BAR_ 0,75 _BAR_
62 lata _BAR_ 0,80 _BAR_
63 lata _BAR_ 0,87 _BAR_
64 lata _BAR_ 0,95. _BAR_
Artykuł 2
W art. 5 lit. b) akapit pierwszy rozporządzenia nr 422/67/EWG, nr 5/67/Euratom otrzymuje brzmienie:
"b) do zwrotu kosztów podróży swoich i członków swej rodziny, przedstawionych przez członka Komisji lub Rady, a także do zwrotu wydatków poniesionych na przeprowadzkę osobistych ruchomości, włącznie z kosztami ubezpieczenia od zwykłego ryzyka (kradzież, zniszczenie, pożar)."
Artykuł 3
1.
Stopę 50 % znajdującą się w art. 9 rozporządzenia nr 422/67/EWG, nr 5/67/Euratom zastępuje się stopą 60 %.
2.
W art. 9 wyżej wymienionego rozporządzenia dodaje się akapit w brzmieniu:
"Jeśli zainteresowany sprawował różne funkcje w Komisji lub Trybunale Sprawiedliwości, wynagrodzenie, jakie należy brać pod uwagę przy wyliczaniu emerytury uwzględnia proporcjonalnie okresy sprawowania przez zainteresowanego różnych funkcji.
Niniejszy akapit, na wniosek członków Komisji lub Trybunału, nie zostanie zastosowany, jeśli sprawują oni swe funkcje w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia lub jeśli opuścili swe funkcje przed tym dniem."
Artykuł 4
W art. 10 lit. a) rozporządzenia nr 422/67/EWG, nr 5/67/Euratom stopę 25 % zastępuje się stopą 30 %. Stopy 50 % i 25 % znajdujące się w wyżej wymienionym artykule lit b) zastępuje się odpowiednio stopami 60 % i 30 %.
Artykuł 5
W art. 11 rozporządzenia nr 422/67/EWG, nr 5/67/Euratom dodaje się akapit w brzmieniu:
"Niniejszy artykuł stosuje się także do byłych członków Komisji lub Trybunału, którzy korzystają albo z systemu emerytalnego przewidzianego w art. 8, albo z zasiłku przejściowego przewidzianego w art. 7.
Niniejszy akapit nie jest jednak stosowany do zabezpieczenia ryzyka już zabezpieczonego przez inny system zabezpieczenia społecznego, z którego korzystałby były członek Komisji lub Trybunału."
Artykuł 6
W art. 15 ust. 1 akapit drugi tiret pierwsze rozporządzenia nr 422/67/EWG, nr 5/67/Euratom stopę 50 % zastępuje się stopą 60 %.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 listopada 1970 r.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 lipca 1970 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2598/70
z dnia 18 grudnia 1970 r.
określające pozycje, które należy uwzględnić pod poszczególnymi nazwami w planach kont, stanowiące załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 1108/70 z dnia 4 czerwca 1970 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1108/70 [1] z dnia 4 czerwca 1970 r. wprowadzające system księgowania wydatków na infrastrukturę związaną z transportem kolejowym, drogowym i śródlądowym, w szczególności jego art. 9 ust. 1,
uwzględniając opinie wyrażone przez członków Komitetu Ekspertów Rządowych,
a także mając na uwadze, co następuje: Komisja jest odpowiedzialna za koordynowanie prac wynikających z tego rozporządzenia; Komisja jest odpowiedzialna w szczególności za określenie pozycji, które należy uwzględnić pod poszczególnymi nazwami w planach kont przedstawionych w załączniku I do tego rozporządzenia; znormalizowany i stały system księgowania wydatków na infrastrukturę musi wejść w życie dnia 1 stycznia 1971 r.; należy przyjąć właściwe przepisy z należytym wyprzedzeniem, aby zapewnić od samego początku jednakowe stosowanie planów kont przez poszczególne Państwa Członkowskie oraz w odniesieniu do poszczególnych form transportu;
kolejne czynności, które należy podjąć, muszą obejmować zdefiniowanie terminu "infrastruktura" poprzez określenie dla każdej formy transportu urządzeń, budowli i sprzętu objętego tym terminem oraz wskazanie rodzajów wydatków, jakie należy zapisywać pod poszczególnymi nazwami w planach kont,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł Jediný
Pozycje, które należy uwzględnić pod poszczególnymi nazwami w planach kont przedstawionych w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 1108/70 z dnia 4 czerwca 1970 r., zostaną ustalone zgodnie z załącznikami I i II, stanowiącymi integralną część niniejszego rozporządzenia.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2665/70
z dnia 29 grudnia 1970 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 391/68 ustanawiające szczegółowe zasady interwencyjnego skupu wieprzowiny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 121/67/EWG z dnia 13 czerwca 1967 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wieprzowiny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1253/70 z dnia 29 czerwca 1970 r. [2], w szczególności jego art. 4 ust. 6, art. 5 ust. 3 i art. 22 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 391/68 z dnia 1 kwietnia 1968 r. [3] ustanowiło szczegółowe zasady dotyczące interwencyjnego skupu wieprzowiny;
w celu zapewnienia możliwie najskuteczniejszego wykorzystania środków interwencyjnych, należy upewnić się, że jakość produktów zakupionych przez agencje interwencyjne pozostaje w stanie możliwie całkowicie niezmienionym, nawet podczas dość długiego okresu składowania;
należy wobec tego ustanowić wspólnotowe przepisy w zakresie temperatur zamrażania i składowania oraz w zakresie pakowania;
stosowanie rozporządzenia (EWG) nr 391/68 wykazało, że terminy przewidziane w art. 7 rozporządzenia w sprawie zobowiązania Państw Członkowskich do podawania Komisji niektórych informacji, nie we wszystkich przypadkach mogą być realizowane w praktyce; wobec tego należy zmienić te terminy;
celowe jest dostosowanie zamieszczonych w Załączniku do rozporządzenia wymogów technicznych do zwyczajów handlowych i, w związku z tym, boczek i słonina bez skóry mogą także stanowić przedmiot skupu;
ponadto zaleca się dostosowanie wymogów znajdujących się w art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 391/68 do aktualnej sytuacji prawnej;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wieprzowiny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 391/68 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"Państwa Członkowskie przyjmują wszelkie środki w celu zapewnienia właściwej konserwacji składowanych produktów.
Temperatura zamrażania musi być niższa niż minus 30 °C, co pozwoli osiągnąć maksymalną temperaturę wewnętrzną mięsa niższą niż minus 15 °C. Temperatura składowania musi być niższa niż minus 20 °C.
Tusze lub półtusze wieprzowe zostają opakowane po zamrożeniu w folię polietylenową o grubości 0,05 mm, właściwą do pakowania produktów spożywczych, oraz w siatki bawełniane (stockinettes).
Boczek (chudy) i słonina zostają pakowane po zamrożeniu w folię polietylenową o grubości 0,05 mm, właściwą do pakowania środków spożywczych."
Artykuł 2
W art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 391/68 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"Skupowane mogą być jedynie produkty, które:
a) są zgodne z przepisami dyrektywy Rady z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych dotyczących handlu wewnątrzwspólnotowego świeżym mięsem [4], ostatnio zmienionej dyrektywą Rady z dnia 6 października 1969 r. [5], w szczególności jej art. 3 i 4,
b) spełniają wymogi określone w załączniku, i
c) są zaklasyfikowane, w zakresie w jakim to dotyczy tusz i półtusz wieprzowych, zgodnie z rozporządzeniem (EWG) Rady nr 2108/70 z dnia 30 października 1970 r. określającym wspólnotową skalę klasyfikacji tusz wieprzowych [6]."
Artykuł 3
W art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 391/68 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie co tydzień przekazują Komisji teleksem następujące informacje dotyczące transakcji skupu z poprzedniego tygodnia:
a) rodzaje produktów, ich jakość i zakupione ilości,
b) ceny płacone za każdy produkt i jakość.
2.
Państwa Członkowskie jak najszybciej informują Komisję o produktach i ich składowanych ilościach na koniec każdego miesiąca oraz podają adres miejsca ich składowania."
Artykuł 4
W załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 391/68 w odniesieniu do produktów "boczek (chudy)" i "słonina" w lit. d) i c) wyrażenie "ze skórą" zastępuje się wyrażeniem "ze skórą lub bez skóry".
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 13 stycznia 1971 r.
w sprawie reorganizacji Wspólnego Ośrodka Badań Jądrowych (JRC)
(71/57/Euratom)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej (Euratom), w szczególności jego art. 8,
uwzględniając Traktat ustanawiający Jedną Radę i Jedną Komisję Wspólnot Europejskich, w szczególności jego art. 16,
uwzględniając regulamin wewnętrzny Komisji, w szczególności jego art. 27,
uwzględniając opinię Komitetu Naukowo-Technicznego,
a także mając na uwadze, co następuje: Wspólny Ośrodek Badań Jądrowych musi otrzymać odpowiednią strukturę do jego szczególnych celów oraz autonomię administracyjną konieczną do właściwego wypełniania zadań,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wspólny Ośrodek Badań Jądrowych (JRC) składa się z utworzonych przez Komisję jednostek badawczych służących realizacji programów badawczo-szkoleniowych Wspólnoty oraz z koniecznych do ich pracy biur.
Artykuł 2
Organami administracyjnymi Wspólnego Ośrodka Badań Jądrowych są:
- Dyrektor Generalny,
- Generalny Komitet Doradczy,
- Komitet Naukowy.
Artykuł 3
Wspólny Ośrodek Badań Jądrowych podlega Dyrektorowi Generalnemu, mianowanemu przez Komisję na podstawie umowy, którą można przedłużać na okres maksymalny do czterech lat.
Dyrektor Generalny i podlegające mu bezpośrednio biuro mają swoją siedzibę w Ispra.
Dyrektor Generalny podejmuje wszelkie działania służące bezkolizyjnej pracy JRC, w ramach obowiązujących przepisów i udzielonych mu kompetencji.
Zgodnie z wymienionymi poniżej warunkami:
- opracowuje i przedkłada Komisji projekty programów JRC oraz odpowiednie podstawy finansowe,
- negocjuje i zawiera umowy z osobami trzecimi w ramach globalnie przydzielonych przez Radę środków i w zgodzie z ustaleniami taryfowymi określonymi przez Radę na wniosek Komisji,
- dba o realizację programów i zarządzanie finansami,
- ustala wewnętrzną organizację JRC przy uwzględnieniu wymogów funkcjonalnego budżetu,
- działa w zakresie kompetencji przysługujących mu zgodnie ze statutem urzędnika i warunkami zatrudnienia dla pozostałych pracowników.
Artykuł 4
1.
Przy Dyrektorze Generalnym ustanowiona zostaje Generalny Komitet Doradczy z powołanych przez Państwa Członkowskie przedstawicieli, mający określone w niniejszej decyzji uprawnienia.
Udział Państw Członkowskich uregulowany jest rezolucją Rady z dnia 17 grudnia 1970 r.
Przewodniczącym Generalnego Komitetu Doradczego zostaje jeden z członków Komitetu, wybrany na okres dwóch lat.
Dyrektor Generalny bierze udział w obradach, jednak bez prawa głosu.
2.
Posiedzenia Generalnego Komitetu Rady Doradczej zwołuje przewodniczący; musi on również zwołać posiedzenie na wniosek Dyrektora Generalnego JRC lub trzech członków Komitetu.
Do podejmowania decyzji konieczna jest obecność dwóch trzecich członków Komitetu.
Opinie wydawane są większością głosów obecnych.
3.
Z każdego posiedzenia sporządzany jest protokół podsumowujący, za który odpowiedzialność ponosi przewodniczący. Protokół powinien zawierać w szczególności wydane opinie i w przypadku konsultacji Komitetu wypowiedziane na ten temat zdania.
Niniejszy protokół zostaje przekazany Komisji i Radzie.
Artykuł 5
Przy Dyrektorze Generalnym ustanowiona zostaje Komitet Naukowy JRC.
Komitet Naukowy składa się w dwóch trzecich z kierowników głównych oddziałów i projektów, a w jednej trzeciej przedstawicieli pracowników naukowych i technicznych wybieranych przez nich.
Dyrektor Generalny zwołuje regularnie Komitet Naukowy w sprawie wszystkich kwestii naukowo-technicznych związanych z działalnością JRC.
W szczególności Komitet bierze udział w opracowaniu projektów programu.
Artykuł 6
1.
Komisja przekazuje Dyrektorowi Generalnemu ogólne wytyczne dotyczące opracowania programu JRC, a uwzględniające ustaloną przez Radę politykę dotyczącą tej działalności.
2.
Dyrektor Generalny odpowiedzialny jest za projekty programów poszczególnych dziedzin JRC opracowywanych na podstawie wyżej wymienionych wytycznych, w porozumieniu z Generalnym Komitetem Doradczym. Komitet opiniuje te projekty.
3.
Komisja sprawdza przedłożone jej projekty programów i opinie Generalnego Komitetu Doradczego pod względem ogólnopolitycznych celów Wspólnoty i uwzględniając jej sytuację budżetową.
Decyduje ona o propozycjach zgodnie z postanowieniami Traktatu i przedkłada je Radzie, dołączając opinię Generalnego Komitetu Doradczego i przedstawione przez Dyrektora Generalnego JRC projekty programu, jeśli projekty te zostały przez Komisję zmienione.
Artykuł 7
1.
Dyrektor Generalny odpowiedzialny jest za przebiegającą bez zakłóceń realizację powierzonych JRC programów.
Poprzez swoje decyzje wskazuje kierunek działania głównym działom i biurom, w szczególności w sprawie wyboru istniejących możliwości realizacji celów programowych.
2.
Przekazuje Komisji wszelkie materiały konieczne do sporządzenia wymienionych w art. 11 Traktatu Euratom sprawozdań.
3.
Dyrektor Generalny zwraca uwagę, na tyle, na ile jest to konieczne, zarówno podczas realizacji programów jak i ich opracowywania, by przedsięwziąć wszelkie środki zapewniające spójność i racjonalny podział następujących po sobie programów przy uwzględnieniu naukowej i przemysłowej struktury JRC.
Dyrektor Generalny przygotowuje w szczególności raz na dwa lata kontrolę programów.
Artykuł 8
Dyrektor Generalny informuje regularnie Generalny Komitet Doradczy o sprawach administracyjnych i kierowniczych Wspólnego Ośrodka Badań Jądrowych, w szczególności w odniesieniu do najważniejszych umów, które zawarto, do przedsięwziętych środków w dziedzinie zarządzania personelem, ustalania szczegółowych programów Ośrodka i istotnych zmian w poprzednio ustalonych programach.
Na podstawie tych danych Generalny Komitet Doradczy może przekazać Dyrektorowi Generalnemu swoje opinie.
Artykuł 9
1.
Dyrektor Generalny ustala raz w roku szczegółowe środki konieczne do realizacji programu; dane te są podstawą do opracowania odpowiedniej części projektu budżetu Wspólnoty.
W szczególności dotyczy to preliminarza przychodów i kosztów realizacji prac zleconych JRC.
Artykuł 6 dotyczy w szczególności zestawienia projektów budżetu dla prac badawczych.
2.
Dyrektor Generalny zarządza wydatkami JRC; podpisuje decyzje dotyczące przychodów i wydatków; zawiera umowy i wyraża zgodę na przeniesienie środków w ramach budżetu.
3.
Dyrektor Generalny zdaje Komisji raz na kwartał sprawozdanie z zarządzania finansami.
Pod koniec roku rozliczeniowego przekazuje Komisji zestawienie przychodów i wydatków w minionym roku rozliczeniowym.
4.
Komisja powołuje pracownika odpowiedzialnego za kontrolę unieruchomionych środków, za kontrolę zarządzania wydatkami, jak i kontrolę zarządzania przychodami.
5.
Komisja powołuje kierownika rachunkowości zajmującego się wypłatą wydatków, przyjmowaniem wpływów oraz zarządzaniem środkami płatniczymi i przedmiotami wartościowymi, odpowiedzialnego za ich przechowanie.
Artykuł 10
1.
Dyrektor Generalny spełnia wobec swoich pracowników kompetencje urzędu zatrudniającego; wyłączone są z tego postanowienia art. 90 i 91 Regulaminu Pracowniczego, które to zastrzeżone są dla Komisji.
2.
W stosunku do urzędników i pracowników grupy uposażeniowej A1 i A2 przewidziane w art. 29, 49, 50 i 51, jak również w tytule VI kompetencje pełnione będą jednak na wniosek Dyrektora Generalnego przez Komisję.
3.
Dyrektor Generalny podejmuje w imieniu Komisji wszelkie konieczne środki dla zapewnienia bezpieczeństwa osób i obiektów, za które ponosi odpowiedzialność.
Artykuł 11
1.
Dyrektor Generalny dba o wzajemną wymianę informacji między biurami Komisji i JRC. W tym celu zaprasza w regularnych odstępach czasu następujące osoby:
- dyrektorów generalnych lub dyrektorów biur związanych z działalnością JRC,
- przedstawicieli biur JRC,
- przedstawicieli personelu JRC.
2.
Dyrektor Generalny, po wysłuchaniu personelu JRC i po zaopiniowaniu przez Generalny Komitet Doradczy, wyda wewnętrzny regulamin JRC.
3.
Bez uszczerbku dla przepisów Regulaminu Pracowniczego, w regulaminie uregulowane zostają sprawy ustanowienia organów przedstawicielskich personelu JRC i, o ile to konieczne, poszczególnych jednostek, jak również udział tych organów w ustalaniu i realizacji ogólnej polityki personalnej JRC.
Artykuł 12
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
DECYZJA RADY
z dnia 22 marca 1971 r.
w sprawie wzmocnienia współpracy pomiędzy bankami centralnymi Państw Członkowskich Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej
(71/142/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 105 ust. 1,
uwzględniając komunikat końcowy konferencji przywódców państw lub rządów, zorganizowanej w Hadze w dniach od 1 do 2 grudnia 1969 r., w szczególności jego pkt 8,
uwzględniając uchwałę Rady oraz przedstawicieli rządów Państw Członkowskich z dnia 22 marca 1971 r. w sprawie stopniowego procesu urzeczywistniania Unii Ekonomiczo-Walutowej we Wspólnocie[1], w szczególności jej ust. 5 pkt III,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
uchwała, określona powyżej, przewiduje wzmocnienie współpracy między bankami centralnymi;
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie koordynują prowadzoną przez nie politykę walutową i kredytową, mając na uwadze ogólne wytyczne w sprawie polityki ekonomicznej ustalone przez Radę.
Artykuł 2
W tak stworzonych ramach zachęca się banki centralne, aby w zakresie przysługujących im uprawnień i odpowiadających tym uprawnieniom obowiązków:
a) koordynowały prowadzoną przez nie politykę walutową i kredytową - w ramach Komitetu Prezesów Banków Centralnych;
b) ustaliły ogólne wytyczne obowiązujące każdy z banków centralnych, zwłaszcza w kwestiach płynności, warunków przyznawania kredytów i poziomu stóp procentowych;
c) określiły praktyczne metody stosowania niniejszej procedury.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 14 czerwca 1971 r.
w sprawie zastosowania art. 51 Traktatu do francuskich departamentów zamorskich
(71/238/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 227 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego,
a także mając na uwadze, co następuje:
na podstawie art. 227 ust. 2 akapit drugi Rada ma prawo do uchwalenia warunków zastosowania przepisów niewymienionych w ust. 2 akapit pierwszy Traktatu, w szczególności art. 51 Traktatu do francuskich departamentów zamorskich;
zgodnie z art. 1 i załącznikiem A rozporządzenia nr 3 w sprawie zabezpieczenia socjalnego pracowników przyjezdnych [3] rozporządzenie to można zastosować do departamentów zamorskich oraz Algierii; jednakże na podstawie rozporządzenia nr 109/65/EWG z dnia 30 czerwca 1965 r.
[4] Algieria została jednak skreślona z załącznika A rozporządzenia nr 3;
decyzją Rady z dnia 15 października 1968 r. [5] określono, że art. 48 i 49 Traktatu, jak również uchwalone w oparciu o te artykuły postanowienia, stosuje się do francuskich departamentów zamorskich;
ponadto również art. 51 Traktatu powinien w przyszłości mieć zastosowanie do tych departamentów,
NINIEJSZYM STANOWI:
Artykuł 1
Artykuł 51 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą, jak również uchwalone w oparciu o ten artykuł postanowienia stosuje się do francuskich departamentów zamorskich.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, w części "Legislacja I". Wchodzi ona w życie pierwszego dnia siódmego miesiąca po opublikowaniu rozporządzenia wykonawczego przewidzianego w art. 97 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie zastosowania systemów zabezpieczenia socjalnego wobec pracowników i ich rodzin, przemieszczających się w ramach Wspólnoty [6].
Decyzja Rady
z dnia 26 lipca 1971 r.
ustanawiająca Komitet Doradczy ds. Zamówień Publicznych na Roboty Budowlane
(71/306/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: realizacja przyjętych przez Radę środków w dziedzinie zamówień publicznych na roboty budowlane może rodzić problemy, co do których wspólne badanie wydaje się być pożądane,
zaleca się ustanowienie w tym celu komitetu, pod przewodnictwem Komisji i składającego się z przedstawicieli Państw Członkowskich, należących do władz tych państw,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W ramach Komisji ustanowiony zostaje Komitet Doradczy ds. Zamówień Publicznych na Roboty Budowlane.
Artykuł 2
Komitet, nie naruszając przepisów artykułów 169 i 170 Traktatu, z inicjatywy Komisji lub na wniosek Państwa Członkowskiego bada regularnie problemy wynikające ze stosowania środków przyjętych przez Radę w odniesieniu do zamówień publicznych na roboty budowlane, łącznie z powstałymi w tym obszarze sprawami o szczególnym znaczeniu.
Komitet w szczególności bada przyczyny, dla których przedsiębiorstwa spełniające kryteria określone przez Radę pozbawione zostały możliwości konsultacji w ramach procedury lub którym nie udzielono zamówienia, pomimo tego że przedsiębiorstwa te przedstawiły najkorzystniejszą ofertę.
Artykuł 3
Komitet składa się z przedstawicieli Państw Członkowskich należących do władz tych państw.
Państwa Członkowskie mianują, jako członkowie komitetu, jednego członka komitetu i jednego zastępcę.
Komitetowi przewodzi jeden z urzędników Komisji.
Przewodniczącemu mogą pomagać urzędnicy Komisji.
Usługi sekretarskie są zapewnione przez Komisję.
Artykuł 4
Przewodniczący zwołuje posiedzenia komitetu na wniosek jednego z członków komitetu lub z własnej inicjatywy.
Artykuł 5
Dyskusje w ramach Komitetu są utrwalane w protokołach.
Artykuł 6
Komitet opracuje swój regulamin wewnętrzny.
Decyzja Rady
z dnia 8 listopada 1971 r.
w sprawie stosowania art. 123–127 Traktatu do francuskich departamentów zamorskich
(71/364/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 227 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 227 ust. 2 akapit drugi stanowi, że Rada określa warunki, na których przepisy Traktatu, z wyjątkiem określonych w art. 227 ust. 2 akapit pierwszy, w szczególności art. 123–127 Traktatu, stosują się do francuskich departamentów zamorskich;
interwencja Europejskiego Funduszu Socjalnego może wspierać gospodarczy i społeczny rozwój tych departamentów;
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Artykuł 123–127 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą i środki podjęte w wykonaniu tych artykułów stosuje się do francuskich departamentów zamorskich.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 1 lutego 1971 r.
w sprawie harmonizacji podstawowych przepisów w zakresie gwarancji dla transakcji krótkoterminowych (ryzyko polityczne) z nabywcami publicznymi i nabywcami prywatnymi
(71/86/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
uznając, że kredyt wywozowy odgrywa zasadniczą rolę w międzynarodowej wymianie towarowej oraz że stanowi ważny instrument polityki handlowej;
uznając, że różne systemy ubezpieczenia kredytów wywozowych obowiązujące w Państwach Członkowskich mogą przyczyniać się do zakłócenia konkurencji między przedsiębiorstwami Wspólnoty na rynkach trzecich;
uznając, że harmonizacja różnorodnych systemów ubezpieczenia kredytów wywozowych mogłaby ułatwić współpracę między przedsiębiorstwami różnych Państw Członkowskich;
uznając, że zgodnie z różnymi kategoriami operacyjnymi harmonizację można przeprowadzić albo w trybie wspólnych polis, albo wspólnych przepisów związanych z czynnikami uznanymi za istotne w dziedzinie konkurencji;
uznając, że obecnie w dziedzinie krótkoterminowej operacje gwarantowane stanowią zasadniczo mniejszy odsetek wywozu niż w dziedzinie średnioterminowej;
uznając ponadto, że chodzi o sektor, w którym funkcjonują prywatne towarzystwa ubezpieczeń kredytów wywozowych i, że właściw byłoby ograniczenie harmonizacji jedynie do pokrycia ryzyka politycznego;
uznając, że ze względu na powyższe przyczyny właściw byłoby zrezygnowanie z opracowywania wspólnej polityki i ograniczenie się do harmonizacji tych czynników, które uznano za istotne w dziedzinie konkurencji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Z zastrzeżeniem przepisów załącznika D dyrektyw Rady 70/509/EWG i 70/510/EWG z dnia 27 października 1970 r.
[1], Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki ustawodawcze, wykonawcze lub administracyjne w celu wdrożenia przepisów zharmonizowanych w dziedzinie operacji krótkoterminowych określonych w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zapewniają, że organizacje ubezpieczające kredyty, gwarantujące na rachunek lub z pomocą państwa, ubezpieczają transakcje mieszczące się w zakresie zharmonizowanych przepisów w zgodzie z warunkami określonymi w tych przepisach oraz w przepisach szczególnych, przyjętych przez Radę.
Artykuł 3
1.
Bez względu na rodzaj wykorzystanej polisy, zharmonizowane przepisy stosuje się do transakcji, które:
- uwzględniają ryzyko kredytowe występujące nie dłużej niż 24 miesiące lub ryzyko kredytowe i gwarantowane ryzyko produkcji, łącznie występujące również nie dłużej niż 24 miesiące; jednakże okres występowania ryzyka produkcji nie może przekraczać 12 miesięcy,
- zawierane są z nabywcą publicznym lub z nabywcą prywatnym,
- realizowane są na podstawie kredytu dostawcy.
2.
Przepisy harmonizowane poprzez niniejszą dyrektywę dotyczą jedynie gwarancji w odniesieniu do ryzyka politycznego.
3.
Definicje nabywcy publicznego i nabywcy prywatnego zawarte w art. 3 dyrektywy 70/509/EWG i art. 4 dyrektywy 70/510/EWG stosuje się odpowiednio.
Artykuł 4
Komisja może konsultować się z Komitetem Doradczym ds. Ubezpieczeń Kredytów Eksportowych ustanowionym na mocy art. 4 dyrektywy 70/509/EWG w związku z wszelkimi problemami odnoszącymi się do jednolitego stosowania niniejszej dyrektywy.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 15 lutego 1971 r.
w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel świeżym mięsem drobiowym
(71/118/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady nr 123/67/EWG z dnia 13 czerwca 1967 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku w sektorze mięsa drobiowego [2] doprowadziło do stworzenia jednolitego rynku w tym sektorze;
dopóki przeszkodą w handlu będą różnice istniejące między wymogami zdrowotnymi dotyczącymi mięsa drobiowego w Państwach Członkowskich, wdrożenie niniejszego rozporządzenia nie przyniesie pożądanych rezultatów;
należy zbliżyć przepisy zdrowotne Państw Członkowskich w celu wyeliminowania różnic;
należy przyjąć przepisy wspólnotowe, które, po okresie przejściowym, w którym przepisy te obowiązywać będą jedynie w handlu wewnątrzwspólnotowym, stosowane będą również w odniesieniu do mięsa drobiowego wprowadzonego do obrotu w Państwach Członkowskich; jednakże niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do mięsa drobiowego dostarczanego, z zastrzeżeniem pewnych warunków, bezpośrednio przez producentów konsumentom;
celem zamierzonego zbliżenia przepisów musi być w szczególności standaryzacja wymogów higieny dotyczących mięsa drobiowego w rzeźniach, podczas jego przechowywania i transportu; właściwe organy Państw Członkowskich odpowiedzialne są za wydawanie zezwoleń rzeźniom, które spełniają wymogi higieny określone w niniejszej dyrektywie, oraz za zapewnianie przestrzegania warunków takiego zezwolenia; należy ustanowić również przepisy dotyczące wydawania przez Państwa Członkowskie zezwoleń chłodniom;
w celu zagwarantowania odpowiedniej kontroli zdrowotnej, z uwzględnieniem szczególnych warunków, w jakich się ją przeprowadza, należy powierzyć niektóre zadania wykwalifikowanym asystentom pracującym na odpowiedzialność i pod nadzorem urzędowego lekarza weterynarii;
dla wszystkich Państw Członkowskich należy określić jednolite minimalne wymogi, zarówno w sferze teoretycznej, jak i praktycznej, szkolenia asystentów oraz innego rodzaju warunki niezbędne do zapewnienia ich kompetencji, uczciwości i bezstronności, nie wyłączając stopniowego ujednolicania regulacji i programów dotyczących ich szkolenia;
w przypadku handlu wewnątrzwspólnotowego wystawienie świadectwa zdrowia przez urzędowego lekarza weterynarii kraju wywozu uznano za najlepszą formę zapewnienia właściwych organów kraju przeznaczenia, że przesyłka mięsa drobiowego odpowiada przepisom niniejszej dyrektywy; świadectwo takie powinno towarzyszyć przesyłce mięsa drobiowego do miejsca przeznaczenia;
Państwa Członkowskie muszą mieć prawo do zakazywania wprowadzania na ich terytorium mięsa drobiowego pochodzącego z innego Państwa Członkowskiego, które uznano za nienadające się do spożycia przez ludzi lub które nie spełnia wymogów wspólnotowych przepisów zdrowotnych;
w takich przypadkach nadawca powinien, na swój wniosek lub na wniosek jego przedstawiciela, posiadać prawo zwrotu mięsa, o ile nie sprzeciwiają się temu względy natury zdrowotnej;
w przypadku zakazu lub ograniczenia należy powiadomić o ich przyczynach nadawcę lub jego przedstawiciela, a w niektórych wypadkach także właściwe organy kraju wywozu;
w przypadku sporu między nadawcą a władzami Państwa Członkowskiego przeznaczenia odnośnie do uzasadnienia zakazu lub ograniczenia nadawca powinien mieć możliwość uzyskania opinii biegłego lekarza weterynarii, który zostanie wyznaczony ze sporządzonej przez Komisję listy;
spory między Państwami Członkowskimi dotyczące uzasadnienia wydania zezwolenia rzeźni powinny być rozwiązywane na mocy procedury nadzwyczajnej przez Stały Komitet Weterynaryjny ustanowiony przez Radę w dniu 15 października 1968 r.;
w pewnych dziedzinach, w których pojawiają się szczególne problemy, zbliżenie przepisów Państw Członkowskich może nastąpić dopiero po przeprowadzeniu dogłębnych badań;
przepisy zdrowotne dotyczące handlu żywym drobiem i świeżym mięsem drobiowym będą przedmiotem innych wspólnotowych dyrektyw; oczywiste wydaje się obecnie podjęcie pierwszych kroków w kierunku zbliżenia przepisów prawa krajowego w tych dziedzinach poprzez ustanowienie pewnych warunków, zgodnie z którymi Państwa Członkowskie mogą zakazywać lub ograniczać wprowadzanie mięsa drobiowego na ich terytorium z przyczyn zdrowotnych oraz poprzez przyjęcie w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego nadzwyczajnej procedury wspólnotowej, zgodnie z którą przyjęte przez Państwo Członkowskie środki mogą być badane w ścisłej współpracy między Państwami Członkowskimi a Komisją i, o ile zaistnieje taka potrzeba, zmieniane lub uchylane,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
TYTUŁ I Przepisy ogólne
Artykuł 1
1.
Niniejszą dyrektywę stosuje się do handlu świeżym mięsem zwierząt domowych należących do następujących gatunków: kur, indyków, perliczek, kaczek i gęsi.
2.
Za mięso drobiowe uważa się wszystkie części tych zwierząt nadające się do spożycia przez ludzi.
3.
Za świeże mięso uważa się wszelkie mięso drobiowe, które nie zostało poddane żadnemu procesowi konserwacji; jednakże, dla celów niniejszej dyrektywy, za świeże mięso drobiowe uważa się mięso schłodzone i zamrożone.
Artykuł 2
Dla celów niniejszej dyrektywy:
a) "tusza" oznacza tuszę ubitego drobiu po okrwawieniu, oskubaniu z piór i wypatroszeniu; jednakże usunięcie nerek i części łap na poziomie stępu oraz głowy nie jest obowiązkowe;
b) "części tuszy" oznaczają części tuszy, zgodnie z definicją w lit. a);
c) "podroby" oznaczają świeże mięso, inne niż mięso tuszy, określone w lit. a), nawet jeżeli jest naturalnie połączone z tuszą;
d) "wnętrzności" oznaczają podroby z klatki piersiowej, jamy brzusznej i jamy miednicy, włączając tchawicę i przełyk, w miarę potrzeby, podgardle;
e) "badanie przedubojowe" oznacza badanie żywego drobiu przeznaczonego do uboju, zgodnie z załącznikiem I rozdział III;
f) "badanie poubojowe" oznacza badanie drobiu ubitego w rzeźni, bezpośrednio po uboju, zgodnie z załącznikiem I rozdział V;
g) "urzędowy lekarz weterynarii" oznacza lekarza weterynarii wyznaczonego przez właściwy organ centralny Państwa Członkowskiego;
h) "asystenci" oznaczają przeszkolone osoby oficjalnie wyznaczone przez właściwy organ centralny Państwa Członkowskiego do pomocy urzędowemu lekarzowi weterynarii;
i) "kraj wywozu" oznaczaPaństwo Członkowskie, z którego świeże mięso drobiowe wysyłane jest do innego Państwa Członkowskiego;
j) "kraj przeznaczenia" oznacza Państwo Członkowskie, do którego wysyłane jest świeże mięso drobiowe z innego Państwa Członkowskiego.
TYTUŁ II Przepisy dotyczące handlu wewnątrzwspólnotowego oraz handlu w Państwach Członkowskich
Artykuł 3
1.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia, aby do handlu dopuszczone było tylko świeże mięso drobiowe, które bez uszczerbku dla przepisów art. 11 spełnia następujące wymogi:
a) pochodzi z rzeźni, która otrzymała zezwolenie i nadzorowanej zgodnie z art. 5 ust. 1;
b) pochodzi ze zwierzęcia, które było poddane badaniu przedubojowemu, przeprowadzonemu przez urzędowego lekarza weterynarii lub asystentów zgodnie z przepisami art. 4 i uznane, po przeprowadzeniu tego badania, za nadające się do uboju do celów handlu świeżym mięsem drobiowym;
c) poddano je przetwarzaniu z zachowaniem należytych wymogów higieny, zgodnie z przepisami załącznika I rozdział IV;
d) zostało poddane badaniu poubojowemu przeprowadzonemu przez urzędowego lekarza weterynarii lub asystentów, zgodnie z przepisami art. 4, i uznane za nadające się do spożycia przez ludzi zgodnie z przepisami załącznika I rozdział VI;
e) opatrzone zostało znakiem zdrowotności zgodnie z przepisami załącznika I rozdział VII;
f) zgodnie z przepisami załącznika I rozdział IX przechowywane jest po badaniu poubojowym z zachowaniem należytych warunków higieny w rzeźniach, które otrzymały zezwolenie i nadzorowanych zgodnie z art. 5 ust. 1, lub w chłodniach, które otrzymały zezwolenie i nadzorowanych zgodnie z art. 5 ust. 4;
g) zostało odpowiednio zapakowane i przewożone jest z zachowaniem należytych warunków higieny, zgodnie z przepisami załącznika I rozdział X i XI.
2.
Z handlu wyłączone jest:
a) świeże mięso drobiowe poddane działaniu wody utlenionej lub innych substancji odbarwiających bądź naturalnych lub sztucznych barwników;
b) świeże mięso drobiowe poddane działaniu antybiotyków lub substancji konserwujących bądź zmiękczających;
c) świeże mięso drobiowe poddane działaniu środków aromatyzujących.
3.
Jednakże, jeżeli zezwoli na to kraj przeznaczenia, warunki określone w ust. 1 nie obowiązują w przypadku mięsa nieprzeznaczonego do spożycia przez ludzi; w tym wypadku kraj przeznaczenia podejmuje wszelkie działania w celu uniknięcia użycia mięsa do celów innych niż te, do których jest przeznaczone.
4.
Warunków przewidzianych w ust. 1 nie stosuje się do świeżego mięsa drobiowego, które w odosobnionych przypadkach dostarczane jest przez producenta drobiu bezpośrednio ostatecznemu konsumentowi na jego własny użytek, bez przeznaczenia do sprzedaży obnośnej, wysyłkowej lub na targu.
Artykuł 4
1.
Podczas przeprowadzania badania przedubojowego i poubojowego oraz podczas nadzorowania warunków higieny, które mają spełniać rzeźnie, określonych w załączniku I rozdziały II i IV, urzędowemu lekarzowi weterynarii mogą pomagać asystenci, działający na jego odpowiedzialność i pod jego nadzorem.
2.
Asystentami mogą być jedynie osoby, które spełniają warunki określone w załączniku II.
Rada, działając na wniosek Komisji, ustanawia bardziej szczegółowe przepisy dotyczące poziomu szkolenia wymaganego w stosunku do asystentów na mocy pkt. 1 lit. b) i d) oraz pkt. 4 załącznika II.
3.
Asystenci pomagają urzędowemu lekarzowi weterynarii tylko w następujących działaniach:
- nadzorowanie stosowania przepisów higieny, określonych w załączniku I rozdziały II i IV,
- sprawdzanie, czy w czasie przedubojowego badania zdrowotnego nie występują żadne z objawów, określonych w załączniku I rozdział II pkt 12,
- sprawdzanie, czy podczas badania poubojowego spełniane są warunki wymienione w załączniku I rozdział VI pkt 28.
Artykuł 5
1.
Właściwy organ centralny Państwa Członkowskiego, na którego terytorium znajduje się rzeźnia, zapewnia, aby zezwolenie, przewidziane w art. 3 ust. 1 lit. a), udzielane było tylko w przypadku przestrzegania przepisów załącznika I rozdziały I i II oraz jeśli rzeźnia jest w stanie spełnić pozostałe warunki tego załącznika; organ ten zapewnia również, że przestrzeganie tych przepisów jest stale nadzorowane przez urzędowego lekarza weterynarii i że zezwolenie zostaje cofnięte w przypadku nieprzestrzegania jednego lub kilku z tych przepisów.
2.
Wszystkie rzeźnie, które otrzymały zezwolenie, rejestrowane są w wykazie i każdej z nich nadaje się weterynaryjny numer identyfikacyjny.
Każde Państwo Członkowskie dostarcza Państwom Członkowskim oraz Komisji wykaz rzeźni, które otrzymały zezwolenie, oraz ich weterynaryjne numery identyfikacyjne i powiadamia je o cofnięciu zezwolenia.
3.
Jeżeli Państwo Członkowskie uzna, że w rzeźni innego Państwa Członkowskiego warunki zezwolenia nie są lub przestały być przestrzegane, powiadamia o tym właściwy organ centralny tego państwa.
Organ ten podejmuje wszelkie niezbędne środki i powiadamia właściwy organ centralny pierwszego Państwa Członkowskiego o podjętych decyzjach oraz powodach ich podjęcia.
Jeżeli to Państwo Członkowskie obawia się, że niezbędne środki nie zostały podjęte lub nie są wystarczające, może przedstawić sprawę Komisji, która zwraca się do jednego lub większej liczby biegłych lekarzy weterynarii o wydanie opinii.
Państwa Członkowskie, w świetle tej opinii, mogą zostać upoważnione, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 12, do tymczasowego zakazania wprowadzania na ich terytorium świeżego mięsa drobiowego pochodzącego z tej rzeźni.
Upoważnienie może zostać cofnięte, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 12, w świetle nowej opinii wydanej przez jednego lub kilku biegłych lekarzy weterynarii.
Biegli lekarze weterynarii muszą być obywatelami Państwa Członkowskiego innego niż Państwo Członkowskie zaangażowane w spór.
Po konsultacji z Państwami Członkowskimi Komisja określa ogólne zasady stosowania przepisów niniejszego ustępu, w szczególności dotyczące wyznaczania biegłych lekarzy weterynarii oraz procedurę wydawania przez nich opinii.
4.
Chłodnie, nawet w przypadku gdy znajdują się poza rzeźnią, w zakresie dotyczącym przechowywania świeżego mięsa drobiowego nadzorowane są przez urzędowego lekarza weterynarii.
Właściwy organ centralny Państwa Członkowskiego, na terytorium którego znajduje się chłodnia, odpowiedzialny jest za wydanie chłodni zezwolenia, w której przechowuje się świeże mięso drobiowe, oraz za cofnięcie zezwolenia.
Artykuł 6
Bez uszczerbku dla art. 3 ust. 2 oraz do czasu wejścia w życie przepisów wspólnotowych niniejsza dyrektywa nie ma wpływu na stosowanie przepisów Państw Członkowskich dotyczących:
a) warunków dotyczących wydawania zezwoleń dla chłodni, określonych w art. 5 ust. 4, oraz ewentualnego cofnięcia takiego zezwolenia;
b) przetwarzania mięsa drobiowego przy użyciu substancji, które mogą spowodować, że spożycie świeżego mięsa drobiowego stanie się niebezpieczne lub szkodliwe dla zdrowia ludzi, oraz wchłaniania przez drób takich substancji, jak antybiotyki, estrogeny, tyreostatyki, substancje zmiękczające, pestycydy, herbicydy lub substancje zawierające arszenik lub antymon;
c) dodawania do świeżego mięsa drobiowego obcych substancji oraz poddawaniu ich działaniu promieniowania jonowego lub ultrafioletowego.
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa nie ma wpływu na środki odwoławcze od decyzji właściwych władz, przewidziane w obowiązującym ustawodawstwie Państw Członkowskich oraz przewidziane w niniejszej dyrektywie.
TYTUŁ III Przepisy dotyczące wyłącznie handlu wewnątrzwspólnotowego
Artykuł 8
Każde Państwo Członkowskie zapewnia, że świeżemu mięsu drobiowemu wysyłanemu do innego Państwa Członkowskiego podczas transportu do kraju przeznaczenia towarzyszy świadectwo zdrowia potwierdzające wymogi przewidziane w załączniku I rozdział VIII.
Artykuł 9
1.
Bez uszczerbku dla uprawnień wynikających z przepisów art. 5 ust. 3 akapit drugi zdanie drugie Państwo Członkowskie może zakazać wprowadzenia do obrotu na jego terytorium świeżego mięsa drobiowego pochodzącego z innego Państwa Członkowskiego, jeżeli podczas kontroli zdrowotnej przeprowadzonej w kraju przeznaczenia stwierdzono, że:
a) mięso takie nie nadaje się do spożycia przez ludzi;
b) nie były przestrzegane przepisy art. 3, 8 lub 14.
2.
Decyzje podjęte na mocy ust. 1 na wniosek nadawcy lub jego przedstawiciela muszą zezwalać na dokonanie zwrotu świeżego mięsa drobiowego, o ile nie przeciwstawiają się temu względy natury zdrowotnej.
W każdym przypadku podejmuje się środki bezpieczeństwa w celu niedopuszczenia do nieprawidłowego wykorzystania takiego mięsa.
3.
Takie decyzje wraz z powodami ich podjęcia muszą zostać podane do wiadomości nadawcy lub jego przedstawiciela.
Uzasadnione decyzje, na wniosek nadawcy, muszą zostać bezzwłocznie podane do jego wiadomości na piśmie, ze wskazaniem środków odwoławczych przewidzianych w obowiązującym ustawodawstwie oraz formy i terminów, zgodnie z którymi wszczyna się postępowanie odwoławcze.
4.
Jeżeli powodem podjęcia decyzji jest stwierdzenie występowania choroby zakaźnej, zepsucie mięsa zagrażające zdrowiu ludzi lub poważne naruszenia przepisów niniejszej dyrektywy, decyzje te wraz z uzasadnieniem podaje się bezzwłocznie również do wiadomości właściwego organu centralnego kraju wywozu.
Artykuł 10
Każde Państwo Członkowskie przyznaje nadawcom, których świeże mięso drobiowe nie może być wprowadzone do obrotu na jego terytorium, zgodnie z art. 9 ust. 1, uprawnienie do uzyskania opinii biegłego lekarza weterynarii. Każde Państwo Członkowskie zapewnia, że zanim właściwe organy zastosują jakiekolwiek środki, takie jak zniszczenie mięsa, biegli lekarze weterynarii będą mieli możliwość stwierdzenia, czy warunki przewidziane w art. 9 ust. 1 zostały spełnione.
Biegły lekarz weterynarii musi być obywatelem Państwa Członkowskiego innego niż państwo wywozu lub państwo przeznaczenia.
Komisja, działając na wniosek Pastwa Członkowskiego, sporządza listę biegłych lekarzy weterynarii, którzy mogą być wyznaczeni do wydawania takich opinii.
Po konsultacji z Państwami Członkowskimi Komisja określa ogólne zasady wydawania opinii, w szczególności dotyczące procedury ich wydawania.
Artykuł 11
1.
Bez uszczerbku dla przepisów ust. 2–4, przepisy zdrowotne Państw Członkowskich dotyczące handlu żywym drobiem i świeżym mięsem drobiowym obowiązywać będą do czasu wejścia w życie przepisów wspólnotowych.
2.
Państwo Członkowskie może, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo rozprzestrzenienia się chorób zwierzęcych wynikające z wprowadzenia na jego terytorium świeżego mięsa drobiowego pochodzącego z innego Państwa Członkowskiego, podjąć następujące środki:
a) w przypadku wybuchu epidemii zwierzęcej w innym Państwie Członkowskim tymczasowo zakazać lub ograniczyć wprowadzanie świeżego mięsa drobiowego z części terytorium tego państwa objętego epidemią;
b) w przypadku rozprzestrzenia się epidemii zwierzęcej lub w przypadku gdy dojdzie do wybuchu innej groźnej i zakaźnej choroby zwierząt tymczasowo zakazać lub ograniczyć wprowadzanie świeżego mięsa drobiowego z całego terytorium tego państwa;
3.
Każde Państwo Członkowskie musi bezzwłocznie powiadomić inne Państwa Członkowskie i Komisję o wybuchu na jego terytorium jakiejkolwiek choroby, określonej w ust. 2, i środkach, które podjęto w celu jej zwalczania.
Powiadamia również bezzwłocznie o zwalczeniu choroby.
4.
Środki podjęte przez Państwo Członkowskie na podstawie ust. 2 oraz ich odwołanie muszą być bezzwłocznie podane do wiadomości innych Państw Członkowskich oraz Komisji, wraz z uzasadnieniem podjętych decyzji.
Zgodnie z procedurą, określoną w art. 12, może zostać podjęta decyzja o odwołaniu lub zmianie tych środków, w szczególności w celu zapewnienia ich zgodności ze środkami przyjętymi przez inne Państwa Członkowskie.
5.
W przypadku zaistnienia sytuacji przewidzianej w ust. 2 i jeżeli konieczne okaże się, aby pozostałe Państwa Członkowskie stosowały środki przyjęte na mocy tego ustępu, w miarę potrzeb, poprawione stosownie do ust. 4, właściwe środki przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 12.
Artykuł 12
1.
W przypadku, gdy ma być zastosowana procedura określona w niniejszym artykule, sprawy muszą być przedstawiane bezzwłocznie przez przewodniczącego, z jego inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego, Stałemu Komitetowi Weterynaryjnemu ustanowionemu decyzją Rady z dnia 15 października 1968 r., zwanego dalej "Komitetem".
2.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie ważone są zgodnie z art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt przepisów, które mają być przyjęte.
Komitet wydaje opinię na temat tych środków w terminie dwóch dni.
Opinia wydawana jest większością dwunastu głosów.
4.
Jeżeli środki są zgodne z opinią Komitetu, Komisja bezzwłocznie przyjmuje je i wprowadza w życie.
Jeżeli nie są one zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja bezzwłocznie przedstawia Radzie propozycje środków, które należy przyjąć.
Rada przyjmuje środki kwalifikowaną większością głosów.
Jeżeli w terminie piętnastu dni od dnia przedstawienia sprawy Radzie nie przyjęła ona tych środków, Komisja przyjmuje zaproponowane środki i stosuje je bezzwłocznie, z wyjątkiem przypadków, gdy Rada odrzuciła środki zwykłą większością.
Artykuł 13
Przepisy art. 12 stosuje się w okresie osiemnastu miesięcy od dnia, w którym sprawa została po raz pierwszy przedstawiona Komitetowi, na mocy przepisów art. 12 ust. 1 lub na mocy innych odpowiednich przepisów.
Artykuł 14
1.
Państwa Członkowskie zakazują używania obecnie stosowanej metody chłodzenia mięsa zwanej "Spinchiller".
Zakaz ten obowiązuje od stycznia 1976 r.
2.
Po konsultacji z Państwami Członkowskimi w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego Komisja przedkłada Radzie, do dnia 1 stycznia 1972 r., sprawozdanie na temat tego, czy istnieje jedna czy kilka zastępczych metod chłodzenia mięsa.
3.
Termin określony w ust. 1 jest przedłużony do dnia 1 stycznia 1977 r., chyba że Rada, na wniosek Komisji, stwierdzi przed dniem 1 stycznia 1972 r., że opracowano jedną lub kilka nowych metod możliwych do wykorzystania w przemyśle.
TYTUŁ IV Przepisy końcowe
DYREKTYWA RADY
z dnia 1 marca 1971 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do lusterek wstecznych w pojazdach silnikowych
(71/127/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego1,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego2,
a także mając na uwadze, co następuje: przepisy techniczne, jakim muszą odpowiadać pojazdy silnikowe na mocy ustawodawstw krajowych, dotyczą między innymi lusterek wstecznych;
w związku z różnicami jakie istnieją między przepisami krajowymi poszczególnych Państw Członkowskich zachodzi konieczność przyjęcia przez wszystkie te Państwa - w uzupełnieniu do ich obowiązujących obecnie przepisów krajowych lub w miejsce tych przepisów - jednolitych regulacji, które pozwolą na objęcie wszystkich typów pojazdów homologacją EWG, będącą przedmiotem dyrektywy Rady z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących homologacji pojazdów silnikowych i przyczep do takich pojazdów3;
zasady dotyczące lusterek wstecznych zawiera nie tylko przepisy dotyczące zamontowania w pojeździe, ale także budowę tych urządzeń;
ujednolicone procedury homologacji typu lusterek wstecznych umożliwiają każdemu Państwu Członkowskiemu kontrolę zgodności z wymaganiami dotyczącymi jednolitej konstrukcji oraz z wymaganiami zawartymi w badaniach, oraz informowanie innych Państw Członkowskich o swoich wynikach wysyłając kopie sporządzonego świadectwa homologacji części dla każdego typu lusterek wstecznych; umieszczenie znaku homologacji EWG części na wszystkich lusterkach wstecznych wyprodukowanych zgodnie z homologowanym typem, zapobiega potrzebie kontroli technicznych tych lusterek wstecznych w innych Państwach Członkowskich,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Każde Państwo Członkowskie homologuje każdy typ lusterek wstecznych, jeśli jest on zgodny z przepisami dotyczącymi budowy i badań przewidzianych w załączniku I pkt 2.
2.
Państwo Członkowskie, które przyznało homologację, podejmuje środki konieczne do nadzorowania, na tyle na ile jest to niezbędne, zgodności produkcji z typem homologowanym, w miarę potrzeby we współpracy z właściwymi władzami innych Państw Członkowskich.
Nadzór ten ogranicza się do przeprowadzenia kontroli na miejscu.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie przyznają producentowi bądź też jego autoryzowanemu przedstawicielowi znak homologacji EWG, zgodny ze wzorem określonym w załączniku I ppkt 2.6 dla każdego typu lusterka wstecznego, jaki homologują zgodnie z art. 1.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie odpowiednie środki, zapobiegające użyciu znaków mogących spowodować pomylenie lusterek wstecznych, z innymi przyrządami, które zostały homologowane na mocy art. 1.
Artykuł 3
1.
Żadne z Państw Członkowskich nie może zabronić wprowadzania do obrotu lusterek wstecznych z powodów dotyczących ich budowy lub sposobu działania, jeśli noszą one znak homologacji EWG.
2.
Jednakże, ten przepis nie stoi na przeszkodzie w podjęciu przez Państwo Członkowskie tego rodzaju środków wobec lusterek wstecznych noszących znak homologacji EWG, które w sposób stały nie są zgodne z homologowanym prototypem.
Państwo to powiadamia pozostałe Państwa Członkowskie oraz Komisję o podjętych środkach, przedstawiając powody swojej decyzji.
Przepisy art. 5 stosuje się odpowiednio.
Niezgodność z homologowanym prototypem w rozumieniu ust. 1 występuje w przypadku niezachowania wymogów określonych w załączniku I ppkt 2.1, 2.2. i 2.4.
Artykuł 4
Właściwe organy każdego Państwa Członkowskiego przesyłają do właściwych organów w innych Państwach Członkowskich, w terminie jednego miesiąca, kopie świadectw homologacji typu sporządzonych dla każdego typu lusterka wstecznego, któremu przyznały lub któremu odmówiły przyznania homologacji.
Artykuł 5
1.
Jeżeli Państwo Członkowskie, które przyznało homologację EWG stwierdzi, że wiele lusterek wstecznych, noszących ten sam znak homologacji, nie jest zgodne z typem, który ono homologowało, podejmuje środki niezbędne dla zapewnienia zgodności produkcji z homologowanym typem.
Właściwe władze tego państwa powiadamiają właściwe władze w innych Państwach Członkowskich o podjętych środkach, które mogą polegać, w określonym przypadku, nawet na cofnięciu homologacji EWG.
Wspomniane władze podejmą takie same dyspozycje, jeśli zostaną poinformowane przez właściwe władze innego Państwa Członkowskiego o wystąpieniu tego rodzaju braku zgodności.
2.
Właściwe władze Państw Członkowskich w ciągu miesiąca powiadamiają się wzajemnie o cofnięciu homologacji typu EWG oraz o powodach podjętych środków.
3.
Jeśli Państwo Członkowskie, które przyznało homologację typu EWG, neguje brak zgodności, o jakim zostało poinformowane, zainteresowane Państwa Członkowskie dołożą starań w celu rozwiązania sporu.
Komisja jest informowana i przystępuje, w miarę potrzeby, do odpowiednich konsultacji, mających na celu osiągnięcie rozwiązania.
Artykuł 6
Każda decyzja zawierająca odmowę lub cofnięcie homologacji, czy też zakaz wprowadzenia do użytku, podjęta na mocy przepisów ustanowionych w celu wykonania niniejszego rozporządzenia, zawiera szczegółowe jej uzasadnienie.
Zostaje ona doręczona zainteresowanej stronie wraz ze wskazaniem środków odwoławczych, przysługujących na podstawie ustawodawstw obowiązujących w Państwach Członkowskich oraz terminów do wniesienia odwołania.
Artykuł 7
Państwa Członkowskie nie mogą odmówić przyznania pojazdowi homologacji EWG, ani przyznania homologacji krajowej z powodów dotyczących ich lusterek wstecznych, jeśli noszą one znak homologacji EWG i jeśli jest on zamontowany zgodnie z przepisami ustanowionymi w załączniku I pkt 3.
Artykuł 8
Do celów niniejszej dyrektywy, "pojazd" oznacza pojazd silnikowy przeznaczony do użytkowania na drogach, z lub bez nadwozia, posiadający przynajmniej cztery koła i maksymalną prędkość konstrukcyjną przekraczającą 25 km/h, z wyjątkiem pojazdów, które poruszają się na szynach, ciągników leśnych lub rolniczych oraz maszyn i sprzętu do robót publicznych
Artykuł 9
Zmiany niezbędne do dostosowania załączników I, II i III tak, by uwzględniały one postęp techniczny, są przyjmowane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 dyrektywy Rady z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących homologacji pojazdów silnikowych i przyczep do takich pojazdów.
Artykuł 10
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie 18 miesięcy od jej ogłoszenia i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 11
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 22 marca 1971 r.
zmieniająca dyrektywę z dnia 9 kwietnia 1968 r. w sprawie wprowadzenia do obrotu materiału do rozmnażania wegetatywnego winorośli
(71/140/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
po konsultacji z Komitetem Ekonomiczno-Społecznym,
a także mając na uwadze, co następuje: dokonano zmiany niektórych przepisów dyrektywy Rady z dnia 9 kwietnia 1968 r. w sprawie wprowadzenia do obrotu materiału do wegetatywnego rozmnażania winorośli [1];
rozporządzenie Rady (EWG) nr 1388/70 z dnia 13 lipca 1970 r. w sprawie ogólnych przepisów dotyczących klasyfikowania odmian winorośli [2] przewiduje przepisy dotyczące uprawy odmian winorośli w niektórych regionach;
należy więc tylko dopuścić do wolnego obrotu w danym Państwie Członkowskim materiały rozmnożeniowe odmian, na których uprawę się zezwala;
nie jest więc konieczne sporządzanie powszechnej listy odmian wymieniającej wszystkie odmiany, których materiały rozmnożeniowe mogą być dopuszczone do wolnego obrotu we Wspólnocie;
jest jednakże konieczne, aby każde Państwo Członkowskie sporządziło katalog odmian zatwierdzonych na swoim terytorium do kwalifikacji, jak również do standardowej kontroli materiałów rozmnożeniowych;
sporządzenie katalogów powinno być realizowane według jednolitych zasad, aby zatwierdzone odmiany były odrębne od innych, niezmienne i wystarczająco jednorodne;
badania mające na celu zatwierdzenie danej odmiany wymagają, aby ustalono istotną ilość kryteriów i minimalnych warunków realizacji;
ponadto należy zapewnić, żeby w miarę możności badania te przeprowadzane były jednocześnie z próbami pozwalającymi ocenić przydatność do uprawy w celu klasyfikacji;
jeśli na terytorium danego Państwa Członkowskiego nie istnieje normalnie rozmnażanie i obrót materiałem rozmnożeniowym winorośli, należy przewidzieć przepis zwolnienia tego Państwa Członkowskiego ze stosowania niniejszej dyrektywy;
zmiany w załącznikach, zwłaszcza technicznych, powinny zostać ułatwione poprzez szybką procedurę;
należy zmienić niezwłocznie jeden z przepisów technicznych załącznika I do dyrektywy, o której mowa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie Rady z dnia 9 kwietnia 1968 r. w sprawie wprowadzenia do obrotu materiału do wegetatywnego rozmnażania winorośli wprowadza się zmiany.
Artykuł 2
"2.
Państwa Członkowskie mogą, przejściowo, po wejściu w życie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych, aby dostosować się do przepisów niniejszej dyrektywy, uznać, że materiały rozmnożeniowe, które były używane do założenia winnic macierzystych lub szkółek, odpowiadają zatwierdzonym materiałom rozmnożeniowym bądź tym, które zostały zbadane według przepisów niniejszej dyrektywy, o ile przed użyciem gwarantowały one taką samą jakość jak zatwierdzone materiały rozmnożeniowe bądź te, które zostały zbadane według przepisów niniejszej dyrektywy."
Artykuł 3
"Każde Państwo Członkowskie sporządza katalog odmian winorośli zatwierdzonych do kwalifikacji, jak również do kontroli standardowego materiału rozmnożeniowego na swoim terytorium.
Katalog jest dostępny dla wszystkich.
Określa on główne cechy morfologiczne i fizjologiczne pozwalające na odróżnienie poszczególnych odmian.
Dla odmian już zatwierdzonych do dnia 31 grudnia 1971 r. można powoływać się na opisy znajdujące się w oficjalnych publikacjach ampelograficznych."
Artykuł 4
"Artykuł 5a
Państwa Członkowskie dbają, aby dana odmiana została zatwierdzona tylko wówczas, gdy jest odrębna, niezmienna i wystarczająco jednorodna.
Artykuł 5b
1.
Dana odmiana jest odrębna, jeśli w momencie złożenia wniosku o jej zatwierdzenie różni się w sposób zdecydowany, jedną lub więcej ważnymi cechami morfologicznymi lub fizjologicznymi, od każdej innej odmiany zatwierdzonej lub której wniosek o zatwierdzenie został złożony w danym Państwie Członkowskim.
2.
Dana odmiana jest niezmienna, jeśli w następstwie kolejnych rozmnożeń pozostaje zgodna z określeniem jej głównych cech.
3.
Dana odmiana jest wystarczająco jednorodna, jeśli tworzące ją rośliny – pomijając rzadkie odchylenia – są podobne, biorąc pod uwagę ogół cech wyszczególnionych w tym celu.
Artykuł 5c
Państwa Członkowskie dbają, by odmiany pochodzące z innych Państw Członkowskich podlegały takim samym wymaganiom, jakie stosuje się w odniesieniu do odmian krajowych, zwłaszcza przy procedurze zatwierdzenia.
Artykuł 5d
1.
Państwa Członkowskie zalecają, by zatwierdzenie odmian było wynikiem oficjalnych badań przeprowadzanych zwłaszcza na uprawach i odnoszących się do takiej liczby cech, która pozwoli na opisanie odmiany.
Metody stosowane w celu ustalenia cech powinny być precyzyjne i rzetelne.
2.
W oparciu o procedurę przewidzianą w art. 17, uwzględniając stan wiedzy naukowej i technicznej, ustala się:
a) cechy, których powinny przynajmniej dotyczyć badania,
b) warunki minimalne dotyczące przeprowadzania badań.
3.
Jeśli wiadomo, że materiał rozmnożeniowy danej odmiany znajduje się w obrocie w innym państwie pod inną nazwą, nazwa ta powinna również widnieć w katalogu.
Artykuł 5e
1.
Zatwierdzone odmiany są poddawane regularnym i oficjalnym badaniom.
Jeśli jeden z warunków zatwierdzenia do kwalifikacji lub do kontroli przestaje być spełniany, zatwierdzenie jest anulowane i odmiana zostaje usunięta z katalogu.
2.
Katalog odmian, jak również różne zmiany w nim wprowadzane są niezwłocznie podawane do wiadomości pozostałych Państw Członkowskich i Komisji."
Artykuł 5
Artykuł 6 traci moc.
Artykuł 6
"2.
Państwa Członkowskie mogą zalecić, o ile nie weszły w życie przepisy przyjęte przez Komisję zgodnie z art. 3 ust. 4 lit. b), że materiał rozmnożeniowy niektórych odmian winorośli może być wprowadzony do obrotu, począwszy od określonej daty tylko w przypadku materiału rozmnożeniowego, który został oficjalnie określony jako "elitarny materiał rozmnożeniowy" lub "kwalifikowany materiał rozmnożeniowy"."
Artykuł 7
"Artykuł 12a
Państwa Członkowskie dbają, aby materiały rozmnożeniowe odmian winorośli, które zostały zatwierdzone do uprawy na ich terytorium lub na części ich terytorium stosownie do przepisów rozporządzenia (EWG) nr 1388/70, nie podlegały żadnemu ograniczeniu dopuszczenia ich odmian do obrotu na tym terytorium."
Artykuł 8
"Artykuł 17a
Rada, na wniosek Komisji i biorąc pod uwagę stan wiedzy naukowej i technicznej, przyjmuje zmiany, które należy uwzględnić w załącznikach."
Artykuł 9
"Artykuł 18a
Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 17, dane Państwo Członkowskie może, na swój wniosek, zostać całkowicie lub częściowo zwolnione ze stosowania przepisów niniejszej dyrektywy, jeśli normalnie na jego terytorium nie istnieje rozmnażanie ani obrót materiałem do rozmnażania wegetatywnego winorośli.
Artykuł 18b
Niniejsza dyrektywa jest bez uszczerbku dla rozporządzenia Rady (EWG) nr 234/68 [3] z dnia 27 lutego 1968 r. w sprawie utworzenia wspólnej organizacji rynków w sektorze roślin żywych i produktów ogrodnictwa ozdobnego."
Artykuł 10
"5.
W uprawach przeznaczonych do produkcji elitarnego materiału rozmnożeniowego należy wyeliminować szkodliwe choroby wirusowe, zwłaszcza takie, jak liściozwój.
Uprawy przeznaczone do produkcji materiału rozmnożeniowego innych kategorii powinny być wolne od roślin mających objawy szkodliwych chorób wirusowych."
Artykuł 11
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie najpóźniej do dnia 1 lipca 1972 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 12
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 22 marca 1971 r.
przedłużająca termin ustanowiony w art. 10 dyrektywy Rady z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych
(71/144/EWG)
RADA EUROPEJSKIEJ WSPÓLNOTY GOSPODARCZEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa Rady z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych, [1] ostatnio zmieniona dyrektywą Rady z dnia 6 marca 1970 r., [2] stanowi, że Państwa Członkowskie powinny przyjąć środki niezbędne do wykonania tej dyrektywy i zastosować je najpóźniej do dnia 1 stycznia 1971 r.;
termin ten okazał się niewystarczający; dlatego pożądane jest jego przedłużenie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Termin ustanowiony w art. 10 akapit pierwszy dyrektywy Rady z dnia 27 czerwca 1967 r. przedłuża się do dnia 1 stycznia 1972 r.
Artykuł 2
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 30 marca 1971 r.
zmieniająca dyrektywę z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym buraka, materiałem siewnym roślin pastewnych, materiałem siewnym roślin zbożowych, sadzeniaków ziemniaka oraz dyrektywę z dnia 30 czerwca 1969 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych i dyrektywę z dnia 29 września 1970 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin warzywnych
(71/162/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Zgromadzenia [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego,
a także mając na uwadze, co następuje: stosowne jest, ze względu na powody wymienione poniżej, wprowadzenie zmian w przepisach dyrektywy Rady z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym buraka [2], ostatnio zmienionej dyrektywą z dnia 18 lutego 1969 r. [3], w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych [4], ostatnio zmienionej dyrektywą z dnia 18 lutego 1969 r. [5], w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin zbożowych [6], ostatnio zmienionej dyrektywą z dnia 18 lutego 1969 r. [7], oraz w sprawie obrotu sadzeniakami ziemniaka [8], ostatnio zmienionej dyrektywą z dnia 18 lutego1969 r. [9]; oraz zmian w przepisach dyrektywy z dnia 30 czerwca 1969 r. [10] w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych i dyrektywy z dnia 29 września 1970 r. [11] w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin warzywnych;
Wspólny Katalog Odmian Gatunków Roślin Rolniczych został wprowadzony przepisami dyrektywy Rady z dnia 29 września 1970 r. [12];
wprowadzanie w większości technicznych zmian do załączników musi być ułatwiane poprzez przyjęcie przyśpieszonych procedur;
konieczne jest w przyszłości zezwolenie na stosowanie etykiet przylepnych;
musi zostać rozszerzone stosowanie przepisów dotyczące testów porównawczych;
stosowne jest dokonanie podziału niektórych gatunków roślin pastewnych na kilka kategorii, które mają najistotniejsze znaczenie dla rolnictwa, jak również konieczne jest dokonanie zmian niektórych norm technicznych;
w przypadku materiału siewnego roślin oleistych i włóknistych, gatunki: rącznik pospolity i sezam nie będą już dalej podlegały przepisom niniejszej dyrektywy; z drugiej strony, w odniesieniu do konopi jednopiennych stosowne jest ustanowienie szczególnych przepisów,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do dyrektywy z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym buraka wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 6 otrzymuje brzmienie:
"Państwa Członkowskie zapewnią, na życzenie hodowcy, poufność opisu składników genealogicznych.";
2) Do art. 11 ust. 1 lit. a), po wyrazach
"dla kwalifikowanego materiału siewnego"
dodaje się, co następuje:
"zezwala się na użycie etykiet przylepnych; mogą zostać użyte jako urzędowe pieczęcie;"
3) W art. 16 ust. 2 w ostatnim zdaniu datę zastępuję się datą 1 lipca 1972 r.
4) Artykuł 20 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Testy porównawcze Wspólnoty są przeprowadzane na terenie Wspólnoty, aby umożliwić wybiórczą wtórną kontrolę próbek kwalifikowanego materiału siewnego buraka.
Ocena norm, jakie musi spełnić kwalifikowany materiał siewny buraka, może być zawarta we wtórnej kontroli.
Przebieg przeprowadzania testów oraz ich wyniki przedkłada się Komitetowi w myśl art. 21.";
5) Po art. 21 dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 21a
W świetle obecnej wiedzy naukowej i technicznej oraz działając na wniosek Komisji, Rada przyjmuje wszystkie zmiany wniesione do załączników."
Artykuł 2
W dyrektywie z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 2 ust. 1 pkt A lit. a) wyrazy:
"Agrostis spec. _BAR_ Agrostis" _BAR_
zastępuje się wyrazami:
"Agrostis canina L. ssp. canina Hwd. _BAR_ Mietlica wąskolistna _BAR_
Agrostis gigantea Roth. _BAR_ Mietlica olbrzymia _BAR_
Agrostis stolonifera _BAR_ Mietlica rozłogowa _BAR_
Agrostis tenuis Sibth. _BAR_ Mietlica pospolita" _BAR_
2) W art. 2 ust. 1 pkt A lit. a) wyrazy:
"Lolium spec. _BAR_ Rajgras" _BAR_
zastępuje się wyrazami:
"Lolium multiflorum Lam. _BAR_ Rajgras włoski (włącznie z rajgrasem Westerwold) _BAR_
Lolium perenne L. _BAR_ Rajgras wieloletni _BAR_
Lolium x hybridum Hausskn. _BAR_ Życica oldenberska" _BAR_
3) W art. 2 ust. 1 pkt A lit. a) wyrazy:
"Poa spec. _BAR_ Wiechlina" _BAR_
zastępuje się wyrazami:
"Poa annua L. _BAR_ Wiechlina roczna _BAR_
Poa nemoralis L. _BAR_ Wiechlina gajowa _BAR_
Poa palustris L. _BAR_ Wiechlina błotna _BAR_
Poa pratensis L. _BAR_ Wiechlina łykowa _BAR_
Poa trivialis L. _BAR_ Wiechlina zwyczajna" _BAR_
4) W art. 2 ust. 1 pkt A lit. b) wyrazy:
"Lupinus ssp. Z wyjątkiem Lupinus perennis L. _BAR_ Łubin" _BAR_
zastępuje się wyrazami:
"Lupinus albus L. _BAR_ Łubin biały _BAR_
Lupinus angustifolius L. _BAR_ Łubin wąskolistny _BAR_
Lupinus luteus L. _BAR_ Łubin żółty" _BAR_
5) W art. 2 ust. 1 pkt A lit. b) wyrazy:
"Vicia ssp. z wyjątkiem Vicia faba major L. _BAR_ Wyka i bobik z wyjątkiem bobu" _BAR_
W art. 3 ust. 1 wyrazy:
"Vicia faba L. ssp. faba odm. equina Pers _BAR_ Bobik _BAR_
Vicia faba L. odm. minor (Peterm.) bull. _BAR_ Bobik _BAR_
Vicia pannonica Crantz _BAR_ Wyka węgierska _BAR_
Vicia stavia L. _BAR_ Wyka _BAR_
Vicia villosa Roth. _BAR_ Wyka cerdańska" _BAR_
6) W art. 3 ust. 1 wyrazy:
"Lolium ssp." _BAR_
zastępuje się wyrazami:
"Lolim multiflorum Lam. _BAR_
Lolim perenne L. _BAR_
Lolim x hybridum Hausskn." _BAR_
7) Artykuł 6 otrzymuje brzmienie:
"Państwa Członkowskie zapewniają, na życzenie hodowcy, poufność opisu składników genealogicznych.";
8) Do art. 10 ust. 1 lit. a), po wyrazach
"dla handlowego materiału siewnego"
dodaje się zdania w brzmieniu:
"zezwala się na użycie etykiet przylepnych; mogą zostać użyte jako plomby urzędowe;";
9) W art. 16 ust. 2 w ostatnim zdaniu datę zastępuję się datą 1 lipca 1972 r.
10) Artykuł 20 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Testy porównawcze Wspólnoty są przeprowadzane na terenie Wspólnoty, aby umożliwić wybiórczą wtórną kontrolę próbek elitarnego materiału siewnego z wyłączeniem pobranego losowo materiału siewnego odmian mieszańcowych, syntetycznych oraz kwalifikowanego materiału siewnego roślin pastewnych.
Ocena norm, jakim musi sprostać kwalifikowany materiał siewny, może być zawa rta we wtórnej kontroli.
Przebieg przeprowadzania testów oraz ich wyniki przedkłada się Komitetowi w myśl art. 21.";
11) Po art. 21 dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 21a
W świetle obecnej wiedzy naukowej i technicznej oraz działając na wniosek Komisji, Rada przyjmuje wszystkie zmiany wniesione do załączników.";
12) W załączniku II część I pkt 3 pkt A lit. a) wyrazami "Agrostis gigantea Roth" zastępuje się wyrazy "Agrostis alba" oraz wyrazami "Lolium multiflorum Lam." zastępuje się wyrazy "Lolium multiflorum spec.".
13) W załączniku II część I pkt 3 pkt A lit. b) liczbę "0,1" zastępuje się liczbą "1,5" określającą maksymalną zawartość Hedysarum coronarium L.w nasionach chwastów.
14) W załączniku II część I pkt 3 pkt B dodaje się, co następuje:
"f) liczba nasion Rumex obstusifolium oraz Rumex crispus nie powinna przekroczyć 2 w 5-gramowej próbce nasion.";
15) Załącznik II część I pkt 3 pkt C lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) W przypadku nasion łubinu gorzkiego, procent liczby nasion innego koloru nie powinien przekroczyć 2 %, a w przypadku pozostałych nasion łubinu nie powinien przekroczyć 1 %.";
16) Załącznik II część III pkt 4 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"W przypadku nasion łubinu gorzkiego procent liczby nasion innego koloru nie powinien przekroczyć 4 %, a w przypadku pozostałych nasion łubinu nie powinien przekroczyć 2 %.";
17) W załączniku IV pkt A lit. a) dodaje się, co następuje:
"10.
Dla nasion odmian traw, dla których nie przeprowadzono badań oceniających wartości uprawowe i użytkowe nasion, zgodnie z art. 4 ust. 2 lit. a) dyrektywy Rady z dnia 29 września 1970 r.
[13] w sprawie Wspólnego Katalogu Odmian Gatunków Roślin Rolniczych: "nie przeznaczonych do produkcji pasz"..".
Artykuł 3
W dyrektywie z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin zbożowych wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 2 ust. 1 pkt A. wyrazy:
"Zea mays L. _BAR_ Kukurydza" _BAR_
zastępuje się wyrazami:
"Zea mays L. z wyjątkiem Zea mays convar. microsperma (Koern) oraz Zea mays convar. Saccarata (Koern) _BAR_ Kukurydza z wyjątkiem kukurydzy pękającej i kukurydzy cukrowej." _BAR_
2) Artykuł 6 otrzymuje brzmienie:
"Państwa Członkowskie zapewniają, na życzenie hodowcy, poufność opisu składników genealogicznych.";
3) W art. 10 ust. 1 lit. a) po wyrazach
"drugiego pokolenia"
dodaje się, co następuje:
"zezwala się na użycie etykiet przylepnych; mogą zostać użyte jako urzędowe plomby;";
4) W art.16 ust. 2 w ostatnim zdaniu datę zastępuję się datą 1 lipca 1972 r.
5) Artykuł 20 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"Testy porównawcze Wspólnoty są przeprowadzane na terenie Wspólnoty, aby umożliwić wybiórczą wtórną kontrolę próbek elitarnego materiału siewnego z wyłączeniem materiału siewnego odmian mieszańcowych, syntetycznych i kwalifikowanego materiału siewnego wszystkich rodzajów roślin zbożowych.
Ocena norm, jakim musi sprostać kwalifikowany materiał siewny, może być zawarta we wtórnej kontroli.
Przebieg przeprowadzania testów oraz ich wyniki są przedkładane Komitetowi w myśl art. 21."
6) Po art. 21 dodaje się następujący artykuł:
"Artykuł 21a
W świetle obecnej wiedzy naukowej i technicznej oraz działając na wniosek Komisji, Rada przyjmuje wszystkie zmiany wniesione do załączników."
Artykuł 4
W dyrektywie z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu sadzeniakami ziemniaka wprowadza się następujące zmiany:
1) Skreśla się art. 5.
2) W art. 14 ust. 1 dodaje się, co następuje:
"Spełnienie innych minimalnych norm ustanowionych w załączniku I może także zostać sprawdzone podczas przeprowadzania testów porównawczych."
3) W art. 15 ust. 2 w ostatnim zdaniu datę zastępuję się datą 1 lipca 1972 r.
4) Po art. 19 dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 19a
W świetle obecnej wiedzy naukowej i technicznej oraz działając na wniosek Komisji, Rada przyjmuje wszystkie zmiany wniesione do załączników."
Artykuł 5
W dyrektywie z dnia 30 czerwca 1969 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 2 skreśla się wyrazy "Ricinus communis L. – rącznik pospolity" oraz "Sesamum orientale L. – sezam", a także wszystkie odniesienia uczynione do rącznika pospolitego i sezamu.
2) Do art. 2 ust. 1 dodaje się, co następuje:
a) na końcu pkt B lit. b), wyrazy:
"lub, tam, gdzie zajdzie potrzeba, "kwalifikowany materiał siewny trzeciego pokolenia";"
b) w pkt C po wyrazach "konopie" wyrażenie "dwupienne";
c) w pkt D po wyrazach "orzeszek ziemny", wyrażenie "konopie jednopienne";
d) w pkt D lit. b), po wyrazach
"kwalifikowany materiał siewny drugiego pokolenia"
, wyrażenie:
"lub, tam, gdzie zajdzie potrzeba, kategorii "kwalifikowany materiał siewny trzeciego pokolenia";"
e) na końcu pkt E lit. b), wyrazy:
"lub, tam, gdzie zajdzie potrzeba, który jest przeznaczony do produkcji materiału siewnego z kategorii "kwalifikowany materiał siewny trzeciego pokolenia";"
f) w pkt E dodaje się, co następuje:
"Kwalifikowany materiał siewny (konopi jednopiennych): materiał siewny
a) pochodzący bezpośrednio od kwalifikowanego materiału siewnego pierwszego pokolenia, ustanowionego oraz urzędowo poddanego kontroli ze szczególnym uwzględnieniem produkcji kwalifikowanego materiału siewnego drugiego pokolenia;
b) który jest przeznaczony do produkcji konopi zebranych w fazie kwitnienia;
c) który spełnia warunki ustanowione dla kwalifikowanego materiału siewnego w załączniku I i II; oraz
d) który spełnia wyżej wymienione warunki, co zostało potwierdzone podczas przeprowadzonych oficjalne badań."
3) Artykuł 6 otrzymuje brzmienie:
"Państwa Członkowskie zapewniają, na życzenie hodowcy, poufność opisu składników genealogicznych."
4) Do art. 10 ust. 1 lit. a), po wyrazach
"drugiego pokolenia"
dodaje się, co następuje:
"Zezwala się na użycie etykiet przylepnych; mogą zostać użyte jako urzędowe plomby;"
5) W art. 15 ust. 2 w ostatnim zdaniu datę zastępuję się datą 1 lipca 1972 r.
6) Artykuł 19 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Testy porównawcze Wspólnoty są przeprowadzane na terenie Wspólnoty, aby umożliwić wybiórczą wtórną kontrolę próbek elitarnego materiału siewnego z wyłączeniem materiału siewnego odmian mieszańcowych, syntetycznych i kwalifikowanego materiału siewnego wszystkich rodzajów roślin oleistych i włóknistych.
Ocena norm, jakim musi sprostać kwalifikowany materiał siewny, może być zawarta we wtórnej kontroli.
Przebieg przeprowadzania testów oraz ich wyniki są przedkładane Komitetowi w myśl art. 20."
7) Po art. 20 dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 20a
W świetle obecnej wiedzy naukowej i technicznej oraz działając na wniosek Komisji, Rada przyjmuje wszystkie zmiany wniesione do załączników."
8) W załączniku I pkt 5 oraz w załączniku II część 1 pkt 2 pkt A skreśla się wyrazy "rącznik pospolity" i "Ricinus communis" oraz "Sesamum orientale L." oraz wszystkie uczynione do nich odniesienia.
9) W załączniku II część 1 pkt 2 pkt B lit. e) wyrazami "Cannabis sativa" zastępuje się wyrazy "Linum usitatissimum".
Artykuł 6
W dyrektywie z dnia 29 września 1970 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin warzywnych wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 39 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Testy porównawcze Wspólnoty są przeprowadzane na terenie Wspólnoty, aby umożliwić wybiórczą wtórną kontrolę próbek elitarnego materiału siewnego z wyłączeniem materiału siewnego odmian mieszańcowych, syntetycznych i kwalifikowanego materiału siewnego, jak i standardowego materiału siewnego wszystkich rodzajów roślin warzywnych.
Ocena norm, jakim musi sprostać materiał siewny może być zawarta we wtórnej kontroli.
Przebieg przeprowadzania testów oraz ich wyniki są przedkładane Komitetowi w myśl art. 40."
2) Po art. 40 dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 40a
W świetle obecnej wiedzy naukowej i technicznej oraz działając na wniosek Komisji, Rada przyjmuje wszystkie zmiany wniesione do załączników."
Artykuł 7
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania:
a) art. 1 ust. 3, art. 2 ust. 9, art. 3 ust. 4, art. 4 ust. 3 oraz art. 5 ust. 1, 2 oraz 7, z mocą od dnia 1 lipca 1970 r.;
b) art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 7 i 17, art. 3 ust. 2, art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 3 oraz art. 6, nie później niż dnia 1 lipca 1972 r.;
c) pozostałych przepisów niniejszej dyrektywy nie później niż dnia 1 lipca 1977 r.
Artykuł 8
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Pierwsza Dyrektywa Komisji
z dnia 15 czerwca 1971 r.
ustanawiająca wspólnotowe metody analizy do celów urzędowej kontroli pasz
(71/250/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady z dnia 20 lipca 1970 r. w sprawie wprowadzenia wspólnotowych metod pobierania próbek i analizy do celów urzędowej kontroli pasz [1], w szczególności jej art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa wymaga, żeby urzędowe kontrole pasz były przeprowadzane wspólnotowymi metodami pobierania próbek i analizy w celu sprawdzenia zgodności z wymaganiami przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, dotyczących jakości i składu pasz;
należy ustanowić najszybciej, jak to jest możliwe, wszystkie niezbędne metody analizy, pierwszym etapem w tym procesie jest ustanowienie metod oznaczania kwasu cyjanowodorowego, wapnia, węglanów, popiołu nieoczyszczonego, popiołu nierozpuszczalnego w HCl, chloru z chlorków, olejku gorczycznego, laktozy, potasu, sodu, cukrów, teobrominy i mocznika oraz oznaczania alkaloidów w łubinie i oszacowania aktywności ureazy w produktach pochodzących z soi;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie wymagają, żeby analizy stosowane w ramach urzędowych kontroli pasz do oznaczania kwasu cyjanowodorowego, wapnia, węglanów, popiołu nieoczyszczonego, popiołu nierozpuszczalnego w HCl, chloru z chlorków, olejku gorczycznego, laktozy, potasu, sodu, cukrów, teobrominy i mocznika oraz oznaczania alkaloidów w łubinie i oszacowania aktywności ureazy w produktach uzyskanych z soi były przeprowadzane przy użyciu metod przedstawionych w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie najpóźniej do dnia 1 lipca 1972 r. wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 26 lipca 1971
dotycząca zniesienia ograniczeń swobody świadczenia usług w odniesieniu do zamówień publicznych na roboty budowlane oraz udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane wykonawcom działającym za pośrednictwem agencji i oddziałów
(C 71/304/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, a w szczególności jego art. 54 ust. 2 i art. 63 ust. 2,
uwzględniając Ogólny Program na rzecz zniesienia ograniczeń swobody przedsiębiorczości [1], a w szczególności tytuł IV B tego programu,
uwzględniając Ogólny Program na rzecz zniesienia ograniczeń swobody świadczenia usług [2], a w szczególności tytuł V C lit. e) ust. 1 tego programu,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Zgromadzenia [3],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [4],
a także mając na uwadze co następuje: szczegółowe przepisy dla osiągnięcia swobody przedsiębiorczości oraz swobody świadczenia usług, a także szczegółowe przepisy dotyczące środków przejściowych zostały już ustanowione w odniesieniu do rodzajów działalności prowadzonych na własny rachunek, które mieszczą się w ramach głównej grupy 40 klasyfikacji ISIC, na mocy dyrektyw 64/427/EWG i 64/429/EWG z dnia 7 lipca 1964 r. [5]; zgodnie z tymi dyrektywami władze udzielające zamówień publicznych nie mogą stosować wobec osób fizycznych lub osób prawnych prawa prywatnego, które ubiegają się o zamówienie, jakiejkolwiek dyskryminacji w oparciu o przynależność państwową podwykonawców tych osób; ograniczenia są tymczasowo dozwolone tylko w odniesieniu do udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane w zakresie, w jakim dotyczą uczestnictwa w zamówieniach na roboty budowlane na zasadzie świadczenia usług albo za pośrednictwem agencji lub oddziałów; w związku z tym przepisy wyżej wspomnianych dyrektyw mają ogólne zastosowanie, co czyni zbędnym ich powtarzanie w niniejszej dyrektywie;
zamówienia na roboty budowlane udzielane w ramach głównej grupy 40 klasyfikacji ISIC mogą być udzielane instytucjom albo mogą być realizowane przez takie instytucje, które posiadają koncesję przyznaną przez państwo, władze regionalne, lokalne lub przez inne osoby prawne prawa publicznego; dlatego też niniejsza dyrektywa musi włączyć tego typu zamówienia do swojego zakresu, które dotyczą znaczącej ilości robót budowlanych; w innym przypadku jej zakres byłby zasadniczo ograniczony;
Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej zawiera w art. 97 specjalne postanowienie dotyczące budowy instalacji nuklearnych o charakterze naukowym lub przemysłowym; zgodnie z art. 232 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą takie przypadki muszą być wyłączone z zakresu tej dyrektywy;
z chwilą przyjęcia Ogólnych Programów Europejska Wspólnota Gospodarcza opracowała własną nomenklaturę działalności przemysłowych, pod nazwą Nomenklatura Gałęzi Przemysłu we Wspólnotach Europejskich (NICE); nomenklatura ta, jako zawierająca odniesienia do nomenklatur narodowych, jest lepiej dostosowana do potrzeb Państw Członkowskich Wspólnoty aniżeli nomenklatura ISIC (Międzynarodowa Standardowa Klasyfikacja Przemysłowa Wszystkich Rodzajów Działalności Gospodarczych); dlatego powinna być używana nomenklatura NICE, o ile to nie będzie miało wpływu na zmianę harmonogramu działań ustalonego w Ogólnych Programach, który odwołuje się do nomenklatury ISIC; używanie nomenklatury NICE w ramach niniejszej dyrektywy nie może mieć takiego wpływu;
w ramach zamówień publicznych na roboty budowlane często dokonywane jest odniesienie do specyfikacji technicznych; Rada w oświadczeniu wydanym z okazji przyjęcia Ogólnych Programów ustaliła, że specyfikacje techniczne nie powinny zawierać jakiejkolwiek klauzuli o charakterze dyskryminacyjnym; w związku z tym konieczne jest w tym względzie włączenie do dyrektywy pewnych rozwiązań o charakterze szczegółowym;
przepisy mające zastosowanie do wszystkich działalności prowadzonych przez osoby pracujące na własny rachunek i dotyczące przemieszczania się oraz pobytu osób korzystających ze swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług stanowią albo będą stanowiły przedmiot odrębnych dyrektyw; system mający zastosowanie wobec pracowników najemnych, którzy towarzyszą usługodawcy lub działają w jego imieniu, są uregulowane przepisami wykonawczymi do art. 48 i 49 Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie znoszą w odniesieniu do osób fizycznych i spółek objętych tytułem I Ogólnych Programów, świadczących usługi lub działających za pośrednictwem agencji lub oddziałów (zwanych dalej "beneficjentami") ograniczenia określone w tytule III tych Ogólnych Programów, naruszające prawo do ubiegania się o zamówienia publiczne na roboty budowlane oraz prawo do uzyskania, wykonania lub uczestniczenia w wykonaniu takich zamówień udzielanych przez państwo, władze regionalne, lokalne lub przez osoby prawne prawa publicznego.
Artykuł 2
1.
Przepisy niniejszej dyrektywy mają zastosowanie do działalności prowadzonych przez osoby pracujące na własny rachunek rodzajów, które mieszczą się w ramach głównej grupy 40 klasyfikacji ISIC zawartej w załączniku I do Ogólnego Programu znoszenia ograniczeń swobody przedsiębiorczości.
Działalności te odpowiadają działalnościom, które mieszczą się w ramach głównej grupy 40 Nomenklatury Gałęzi Przemysłu we Wspólnotach Europejskich (NICE); działalności, o których mowa, są określone w załączniku do niniejszej dyrektywy.
2.
Dyrektywa nie ma zastosowania do:
a) urządzeń przemysłowych natury mechanicznej, elektrycznej i energetycznej, z wyjątkiem części takich urządzeń, które wchodzą w zakres inżynierii budowlanej lub cywilnej;
b) budowy urządzeń nuklearnych o charakterze naukowym lub przemysłowym;
c) robót wiertniczych, głębienia szybów, robót pogłębiających i usuwania ziemi z wykopów wykonywanych w celu wydobywania surowców mineralnych (przemysł wydobywczy).
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie znoszą w szczególności następujące ograniczenia:
a) te, które ograniczają beneficjentów w świadczeniu usług na takich samych warunkach i w oparciu o takie same prawa, jak te przysługujące obywatelom danego państwa; do ograniczeń podlegających zniesieniu w szczególności należą przepisy określone przez ustawę, akt wykonawczy lub działanie administracyjne oraz te praktyki administracyjne, które nakładają środki o charakterze dyskryminującym lub pozwalają na ich stosowanie z uszczerbkiem dla beneficjentów przez osoby fizyczne lub prawne, którym udzielono zamówienia na wykonanie robót budowlanych lub na zarządzanie takimi robotami albo na zarządzanie usługami publicznymi poprzez przyznanie praw wyłącznych i specjalnych w odniesieniu do zamówień, które takie osoby mogą w odpowiednim czasie uzyskać na wykonanie takich robót;
b) te, które wynikają z praktyk administracyjnych i skutkują zastosowaniem wobec beneficjentów dyskryminującego traktowania w porównaniu z traktowaniem obywateli danego państwa;
c) te, które wynikają z przepisów lub praktyk i które, mimo że stosowane bez względu na przynależność państwową, utrudniają całkowicie lub zasadniczo działalność zawodową i handlową obywateli innych Państw Członkowskich; wśród ograniczeń podlegających zniesieniu są w szczególności specyfikacje techniczne o charakterze dyskryminującym; jednakże nie uważa się wspomnianych ograniczeń za posiadające taki charakter, jeśli są usprawiedliwione przedmiotem zamówienia.
2.
Państwa Członkowskie zapewnią w szczególności, że:
a) beneficjenci mogą przy wykonywaniu robót, na tych samych warunkach, co obywatele danego państwa, uzyskiwać różne formy kredytu, dotacji i subwencji przewidzianych na ten cel przez władze publiczne;
b) beneficjenci mają dostęp bez ograniczeń i w każdym przypadku, na takich samych warunkach, jak obywatele danego państwa, do usług dostawczych, wobec których państwo sprawuje bezpośrednią kontrolę, a których potrzebują dla realizacji ich zamówienia.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie przyjmą środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie dwunastu miesięcy od jej notyfikacji i bezzwłocznie poinformują o tym Komisję.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 26 lipca 1971 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wspólnych przepisów dotyczących przyrządów pomiarowych oraz metod kontroli metrologicznej
(71/316/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: w każdym Państwie Członkowskim przepisy bezwzględnie obowiązujące określają właściwości techniczne przyrządów pomiarowych oraz metody kontroli metrologicznej; wymagania techniczne różnią się w zależności od Państwa Członkowskiego; różnice te utrudniają handel i mogą stwarzać nierówne warunki konkurencji we Wspólnocie;
jednym z celów kontroli w każdym Państwie Członkowskim jest zapewnienie klientom, iż ilość dostarczonego towaru odpowiada płaconej cenie; celem niniejszej dyrektywy nie jest zniesienie tej kontroli, ale wyeliminowanie różnic w przepisach, gdy stanowią one przeszkodę w handlu;
przeszkody w ustanowieniu i funkcjonowaniu wspólnego rynku mogą być zmniejszone i wyeliminowane, przy zastosowaniu tych samych wymagań we wszystkich Państwach Członkowskich, początkowo uzupełniających istniejące przepisy krajowe, a po zaistnieniu niezbędnych warunków zastępujących te przepisy;
nawet w okresie współistnienia z przepisami krajowymi wymagania wspólnotowe ułatwią przedsiębiorstwom wytwarzanie produktów posiadających ujednolicone właściwości techniczne i w związku z tym po przejściu kontroli EWG mogą być wprowadzane na rynek i używane w całej Wspólnocie;
wymagania techniczne Wspólnoty dotyczące projektowania i działania przyrządów pomiarowych powinny zapewnić możliwość ciągłego wykonywania pomiarów przez te przyrządy i ich wystarczającą dokładność;
zgodność z wymaganiami technicznymi jest potwierdzona przez Państwa Członkowskie przed wprowadzeniem przyrządu pomiarowego na rynek, użyciem po raz pierwszy lub niekiedy, gdy są już użytkowane, potwierdzenie takie jest w szczególności dokonywane przy użyciu procedur zatwierdzenia wzoru i legalizacji; aby doprowadzić do swobodnego przepływu tych przyrządów na terenie Wspólnoty, należy zapewnić wzajemne uznawanie kontroli przez Państwa Członkowskie i ustanowić odpowiednie procedury zatwierdzenia wzoru i legalizacji pierwotnej oraz metody kontroli metrologicznej dla EWG, zgodnie z niniejszą dyrektywą oraz innymi odpowiednimi dyrektywami szczegółowymi;
obecność na przyrządzie pomiarowym lub produkcie znaków lub oznakowań wskazujących dokonanie odpowiedniej kontroli oznacza, że dany przyrząd lub produkt spełnia odpowiednie wymagania techniczne Wspólnoty, i w związku z tym nie potrzeba ponawiać kontroli przy ich przywozie lub wprowadzaniu do użytkowania;
krajowe przepisy metrologiczne obejmują wiele kategorii przyrządów pomiarowych i produktów; niniejsza dyrektywa powinna ustanowić ogólne przepisy dotyczące, w szczególności, procedur zatwierdzenia wzoru i legalizacji pierwotnej EWG, jak również metod kontroli metrologicznej EWG; wprowadzane w życie dyrektywy dotyczące różnych rodzajów przyrządów pomiarowych i produktów ustanowią wymagania techniczne dotyczące projektowania, działania i dokładności, procedur kontrolnych i, gdzie sytuacja tego wymaga, warunków zastąpienia istniejących przepisów krajowych przez wymagania techniczne Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
Zasady podstawowe
Artykuł 1
1.
Żadne Państwo Członkowskie nie może zapobiegać, zabraniać lub ograniczać wprowadzania do obrotu lub do użytkowania przyrządu pomiarowego (zwanego dalej "przyrządem") lub urządzenia pomocniczego, jeżeli ten przyrząd lub urządzenie jest opatrzone znakiem potwierdzającym legalizację pierwotną lub znakiem potwierdzającym zatwierdzenie wzoru EWG zgodnie z przepisami art. 10 i 11.
2.
Państwa Członkowskie nadają taką samą wartość zatwierdzeniu wzoru i legalizacji pierwotnej EWG jak krajowemu zatwierdzeniu wzoru lub legalizacji pierwotnej.
3.
Państwa Członkowskie mogą wymagać zatwierdzenia wzoru lub legalizacji pierwotnej EWG dla kategorii przyrządów jedynie w przypadku, gdy są ustalone dla tej kategorii przyrządów metody kontroli spełniające wymagania krajowe nieuzgodnione na poziomie wspólnotowym.
4.
Dla niektórych kategorii przyrządów pomiarowych istnieją szczegółowe dyrektywy określające charakterystyki metrologiczne i wymagania techniczne związane z projektowaniem i działaniem tych przyrządów.
Dyrektywy te mogą także określać:
- czy wyżej wymienione przyrządy muszą podlegać jednocześnie w każdym Państwie Członkowskim zatwierdzeniu wzoru i legalizacji pierwotnej EWG, czy też jednej z tych procedur;
- termin, z upływem którego krajowe przepisy zgodne z odpowiednimi szczegółowymi dyrektywami mają całkowicie zastąpić przepisy krajowe poprzednio stosowane do nowych przyrządów pomiarowych tej samej kategorii.
ROZDZIAŁ II
Zatwierdzenie wzoru EWG
Artykuł 2
1.
Zatwierdzenie wzoru EWG ustanawia dopuszczanie przyrządów pomiarowych wykonanych przez danego producenta do legalizacji pierwotnej EWG, a w przypadku gdy nie jest ona wymagana, daje upoważnienie do wprowadzenia ich na rynek i do użytkowania.
Jeżeli szczegółowe dyrektywy mające zastosowanie do danej kategorii przyrządów wyłączają tę kategorię z zatwierdzenia wzoru EWG, to wyżej wymienione przyrządy powinny być bezpośrednio dopuszczone do legalizacji pierwotnej EWG.
2.
Państwa Członkowskie powinny, o ile tylko pozwala na to ich urządzenie kontrolne, na żądanie producenta lub upoważnionego przedstawiciela producenta wydać decyzję zatwierdzenia wzoru EWG dla każdego wzoru przyrządów lub urządzenia pomocniczego, które spełnia wymagania metrologiczne, techniczne i funkcjonalne przewidziane w szczegółowej dyrektywie odnoszącej się do tych kategorii przyrządów.
3.
Wnioski o zatwierdzenie wzoru EWG dla danego wzoru przyrządów mogą być składane tylko w jednym Państwie Członkowskim.
4.
Państwo Członkowskie, które przyznało zatwierdzenie wzoru EWG, podejmuje niezbędne kroki dla zapewnienia sobie informacji o jakichkolwiek modyfikacjach lub dodatkach do zatwierdzonego wzoru.
Powiadamia o tym inne Państwa Członkowskie.
Modyfikacje zatwierdzonego wzoru muszą uzyskać dodatkowe zatwierdzenie od Państwa Członkowskiego, które przyznało zatwierdzenia wzoru EWG, jeżeli wpływają lub mogą wpływać na wyniki pomiarów lub ustalone z góry warunki użytkowania przyrządów.
5.
Państwa Członkowskie przyznają zatwierdzenia wzoru EWG zgodnie z przepisami tego rozdziału załącznika I pkt 1 i 2 oraz odpowiednich dyrektyw szczegółowych.
Artykuł 3
Jeżeli przyznano zatwierdzenia wzoru EWG dla urządzenia pomocniczego, to określa ono:
- typ przyrządów, do których dane urządzenie może być dołączone lub w których może być zawarte;
- ogólne warunki działania przyrządów, z którymi dane urządzenie pomocnicze współpracuje.
Artykuł 4
1.
Jeżeli rezultaty kontroli opisanej w załączniku I pkt 2 są zadowalające, to Państwo Członkowskie, które dokonało kontroli, wystawia świadectwo zatwierdzenia wzoru EWG i przekazuje je składającemu wniosek.
W przypadkach przewidzianych w art. 11 lub w oddzielnych dyrektywach składający wniosek musi umieścić na każdym przyrządzie pomiarowym lub urządzeniu pomocniczym znak zatwierdzenia przedstawiony w świadectwie zatwierdzenia. W pozostałych przypadkach jest on upoważniony do umieszczenia przewidzianego znaku.
2.
Przepisy odnoszące się do świadectwa zatwierdzenia, znaku zatwierdzenia, przechowywania egzemplarzy przyrządów i ogłaszania decyzji o zatwierdzenia wzoru EWG są przedstawione w załączniku I pkt 3, 4, 5 i 6.
Artykuł 5
1.
Zatwierdzenie wzoru EWG jest ważne przez 10 lat.
Może ono być przedłużone o kolejne okresy 10-letnie; liczba przyrządów pomiarowych, które mogą być wyprodukowane zgodnie z zatwierdzonym wzorem, nie jest ograniczona.
Jeżeli zatwierdzenie wzoru EWG nie zostało przedłużone, przyrządy będące już w użytkowaniu i spełniające przepisy niniejszej dyrektywy są uważane za zatwierdzone.
2.
W przypadku gdy zwykłe zatwierdzenie lub jego przedłużenie nie może być przyznane dla niektórych przyrządów, można po uprzednim zawiadomieniu lub konsultacji z Państwami Członkowskimi przyrządom tym wydać ograniczone zatwierdzenie lub jego przedłużenie.
W przypadku przewidzianym w tiret trzecim wcześniejsza konsultacja jest obowiązkowa, jeżeli miejsce instalacji przyrządów znajduje się w państwie innym niż wydające świadectwo zatwierdzenia wzoru EWG.
Zatwierdzenie wzoru EWG może być poddane następującym ograniczeniom:
- ograniczenie okresu ważności do krótszego niż dziesięć lat,
- ograniczenie liczby przyrządów mogących otrzymać zatwierdzenie,
- zobowiązanie zawiadamiania właściwych władz o miejscach instalacji przyrządów,
- ograniczenie użytkowania.
3.
W przypadku wykorzystania nowych technik nieprzewidzianych w oddzielnych dyrektywach ograniczone zatwierdzenie wzoru EWG może być przyznane po wcześniejszych konsultacjach z innymi Państwami Członkowskimi.
Tego typu ograniczone zatwierdzenie może być poddane ograniczeniom przewidzianym w ust. 2 oraz specjalnym warunkom związanym z używanymi technikami.
Tego typu ograniczone zatwierdzenie może być przyznane jedynie:
- jeżeli szczegółowa dyrektywa dla odpowiedniej kategorii przyrządów weszła w życie;
- jeżeli maksymalne błędy dopuszczalne wyszczególnione w oddzielnych dyrektywach nie zostały przekroczone.
Ograniczone zatwierdzenie jest ważne nie dłużej niż 2 lata.
Może być jednakże przedłużone na okres kolejnych 3 lat.
4.
Jeżeli Państwo Członkowskie, które przyznało ograniczone zatwierdzenie wzoru EWG przyrządom, do których odnosi się ust. 3, uważa, że zastosowane nowe techniki spełniają oczekiwania, to zwraca się ono z wnioskiem o dostosowanie odpowiedniej dyrektywy do postępu technicznego zgodnie z przepisami art. 18 i 19.
Artykuł 6
Jeżeli zatwierdzenie wzoru EWG nie jest wymagane dla kategorii przyrządów, która spełnia wymagania szczegółowej dyrektywy, producent może na własną odpowiedzialność umieścić na przyrządach tej kategorii specjalny znak opisany w załączniku I ppkt 3.3.
Artykuł 7
1.
Państwo Członkowskie, które przyznało zatwierdzenia wzoru EWG, może je odwołać, jeżeli:
a) przyrządy, dla których zostało przyznane zatwierdzenie wzoru, nie są zgodne z zatwierdzonym wzorem lub z przepisami odpowiednich oddzielnych dyrektyw ich dotyczących;
b) wymagania metrologiczne wyszczególnione w świadectwie zatwierdzenia lub przepisach art. 5 ust. 2 i 3 nie są spełnione.
2.
Państwo Członkowskie, które przyznało zatwierdzenie wzoru EWG, musi je wycofać, jeżeli przyrządy wykonane zgodnie z zatwierdzonym wzorem wykazują usterki ogólnej natury utrudniające ich zamierzone użytkowanie.
3.
Jeżeli Państwo Członkowskie zostało poinformowane przez inne Państwo Członkowskie o zdarzeniu się jednego z przypadków określonych w ust. 1 i 2, to podejmuje ono środki przewidziane w wyżej wymienionych ustępach, po konsultacji z tym Państwem.
4.
Państwo Członkowskie deklarujące zaistnienie przypadku, określonego w ust. 2 może zakazać wprowadzania do obrotu i użytkowania danego przyrządu.
Powiadania bezzwłocznie o tym inne Państwo Członkowskie oraz Komisję określając powody tej decyzji.
Ta sama procedura jest stosowana w przypadkach określonych w ust. 1, w odniesieniu do przyrządów wyłączonych z legalizacji pierwotnej EWG, jeżeli producent, mimo ostrzeżenia, nie doprowadza produkowanych przyrządów do zgodności z zatwierdzonym wzorem lub wymaganiami szczegółowej dyrektywy.
5.
Jeżeli Państwo Członkowskie, które przyznało zatwierdzenie wzoru, kwestionuje informacje o zaistnieniu przypadku określonego w ust. 2 lub kwestionuje zasadność środków podjętych zgodnie z ust. 4, to zainteresowane Państwa Członkowskie podejmują wysiłki w celu rozstrzygnięcia sporu.
Komisja jest informowana na bieżąco i w miarę potrzeby służy odpowiednimi konsultacjami w celu doprowadzenia do ugody.
ROZDZIAŁ III
Legalizacja pierwotna EWG
Artykuł 8
1.
Legalizacja pierwotna EWG polega na kontroli nowych lub naprawianych przyrządów w celu potwierdzenia, że są one zgodne z zatwierdzonym wzorem i/lub wymaganiami odpowiedniej szczegółowej dyrektywy. Legalizację poświadcza znak legalizacji pierwotnej EWG.
2.
W przypadku posiadanego wymaganego urządzenia Państwa Członkowskie dokonują legalizacji pierwotnej EWG przyrządów pomiarowych przedstawionych jako posiadające odpowiednie charakterystyki metrologiczne i spełniające wymagania co do budowy i działania zawarte w szczegółowej dyrektywie dla tej kategorii przyrządów.
3.
W przypadku przyrządów noszących znak legalizacji pierwotnej EWG zobowiązanie nałożone na Państwa Członkowskie przez art. 1 ust. 1 trwa do końca następnego roku po umieszczeniu znaku legalizacji pierwotnej, chyba że szczegółowe dyrektywy ustanawiają okres dłuższy.
Artykuł 9
Jeżeli przyrząd jest przedkładany do legalizacji pierwotnej EWG, Państwo Członkowskie dokonujące kontroli powinno określić:
a) czy dany przyrząd należy do kategorii wyłączonej z zatwierdzenia wzoru EWG, a jeżeli tak jest, to czy spełnia on wymagania dotyczące budowy i działania zawarte w szczegółowej dyrektywie dla tej kategorii przyrządów;
b) czy dany przyrząd otrzymał zatwierdzenie wzoru EWG, a jeżeli tak jest, to czy jest ono zgodne z zatwierdzonym wzorem.
Kontrola wykonywana w ramach legalizacji pierwotnej EWG odnosi się w szczególności, zgodnie z odpowiednią dyrektywą szczegółową do:
- charakterystyk metrologicznych,
- maksymalnie dopuszczalnych błędów,
- budowy, w zakresie gwarancji, że nie spowoduje ona znacznego pogorszenia charakterystyk metrologicznych przyrządu w toku normalnego użytkowania;
- obecności przewidzianych napisów i właściwego umieszczenia tabliczek znamionowych.
Artykuł 10
1.
Jeżeli przyrząd przeszedł pomyślnie legalizację pierwotną EWG zgodnie z art. 9 i załącznikiem II pkt 1 i 2, Państwa Członkowskie umieszczają na tym przyrządzie częściowy lub końcowy znak legalizacji EWG zgodnie z załącznikiem II pkt 3.
2.
Przepisy odnoszące się do typów oraz charakterystyk znaków weryfikacji zgodności z normami EWG zawarte są w załączniku II pkt 3.
Artykuł 11
Jeżeli legalizacja pierwotna EWG nie jest wymagana dla pewnej kategorii przyrządów spełniających wymagania szczegółowej dyrektywy, producent powinien na własną odpowiedzialność umieścić na przyrządach tej kategorii specjalne oznaczenie opisane w załączniku I ppkt 3.4.
ROZDZIAŁ IV
Przepisy dotyczące zatwierdzenia wzoru i legalizacji pierwotnej EWG
Artykuł 12
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne działania w celu zapobieżenia umieszczenia na przyrządach znaków lub napisów, które mogą być mylone ze znakami lub oznakowaniami EWG.
Artykuł 13
Każde Państwo Członkowskie powiadamia inne Państwo Członkowskie oraz Komisję o urzędach, agencjach i instytutach upoważnionych do nakładania znaków określonych w art. 10.
Artykuł 14
Państwa Członkowskie mogą wymagać, aby przewidziane napisy były wykonane w ich urzędowym języku lub językach.
ROZDZIAŁ V
Kontrola przyrządów użytkowanych
Artykuł 15
1.
Jeżeli Państwo Członkowskie kontroluje przyrządy będące w użytkowaniu i posiadające znaki lub oznakowania EWG i jeżeli szczegółowe dyrektywy nie precyzują sposobu dokonania kontroli i maksymalnych dopuszczalnych błędów, to wymagania podczas kontroli (w szczególności maksymalne błędy dopuszczalne) muszą pozostawać w takim samym stosunku do wymagań stosowanych przed wprowadzeniem przyrządów do użytkowania jak do wymagań stosowanych do przyrządów odpowiadających krajowym wymaganiom technicznym, nieuzgodnionym na poziomie wspólnotowym.
2.
Bez względu na przepisy art. 1 akapit pierwszy użytkowane przyrządy posiadające znaki lub oznakowanie EWG, jednakże niespełniające wymagań odpowiednich oddzielnych dyrektyw, w szczególności w odniesieniu do maksymalnych błędów dopuszczalnych mogą być wyłączone z użytkowania w ten sam sposób jak przyrząd posiadający znak krajowy.
ROZDZIAŁ VI
Metody kontroli metrologicznej EWG
Artykuł 16
1.
Harmonizacja metod pomiarów i kontroli metrologicznej oraz, gdzie sytuacja tego wymaga, środków niezbędnych do ich zastosowania może być uregulowana przy pomocy szczegółowych dyrektyw.
2.
Harmonizacja wymagań związanych z wprowadzeniem do obrotu niektórych produktów, w szczególności z pomiarem i oznakowaniem produktów paczkowanych, może być także uregulowana przy pomocy oddzielnych dyrektyw.
ROZDZIAŁ VII
Dostosowanie dyrektyw do postępu technicznego
Artykuł 17
Zmiany konieczne do dostosowania do postępu technicznego:
- załączniki I i II do niniejszej dyrektywy,
- załączniki do oddzielnych dyrektyw odnoszących się do różnych kategorii przyrządów pomiarowych, urzędowych jednostek miar i metod kontroli metrologicznej EWG, są dokonywane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 19.
Artykuł 18
1.
Ustanawia się Komitet, zwany dalej "Komitetem", mający na celu dostosowanie do postępu technicznego tych dyrektyw, które dotyczą zniesienia barier technicznych w handlu przyrządami pomiarowymi. W skład Komitetu wchodzą przedstawiciele Państw Członkowskich, z przedstawicielem Komisji jako przewodniczącym.
2.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 19
1.
W przypadku gdy powołuje się na procedurę ustanowioną w niniejszym artykule, Przewodniczący przekazuje sprawę Komitetowi z własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela danego Państwa Członkowskiego.
2.
Przedstawiciel Komisji przedstawia Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet zajmuje stanowisko wobec tej propozycji w określonym terminie, który jest wyznaczany przez Przewodniczącego w zależności od pilności sprawy.
Opinie przyjmuje się większością dwunastu głosów; liczba głosów Państw Członkowskich jest ważona zgodnie z art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmie przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
b) Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja niezwłocznie przedłoży Radzie wniosek w sprawie środków, jakie powinny zostać podjęte.
Rada stanowi kwalifikowaną większością głosów.
c) Jeśli Rada nie podejmie decyzji w ciągu 3 miesięcy po przedłożeniu jej powyższej propozycji, Komisja przyjmie projektowane środki.
ROZDZIAŁ VIII
Przepisy końcowe
Artykuł 20
Wszystkie decyzje podjęte w następstwie przepisów przyjętych w uzupełnieniach do niniejszej dyrektywy oraz oddzielnych dyrektyw dotyczących odpowiednich przyrządów pomiarowych, oraz odmowa przyznania lub przedłużenia zatwierdzenia wzoru EWG, cofnięcie zatwierdzenia, odmowa dokonania legalizacji pierwotnej EWG, zakaz sprzedaży lub użytkowania zawierają uzasadnienie.
Decyzje takie zostaną podane do wiadomości zainteresowanej stronie, która jednocześnie zostanie poinformowana o dostępnych środkach odwoławczych, zgodnych z prawem obowiązującym w Państwach Członkowskich, jak również o terminach przewidzianych na skorzystanie z takich środków.
Artykuł 21
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w ciągu osiemnastu miesięcy od dnia zgłoszenia i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 22
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 26 lipca 1971 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do odważników prostopadłościennych od 5 do 50 kilogramów średniej klasy dokładności oraz odważników walcowych od 1 grama do 10 kilogramów średniej klasy dokładności
(71/317/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: w Państwach Członkowskich budowa i metody kontroli odważników prostopadłościennych oraz walcowych średniej klasy dokładności są przedmiotem obowiązujących przepisów, które różnią się w poszczególnych Państwach Członkowskich, w konsekwencji przeszkadza to w wymianie handlowej tych odważników; dlatego rzeczą niezbędną jest zbliżenie tych ustawodawstw;
dyrektywa Rady z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wspólnych przepisów dotyczących przyrządów pomiarowych oraz metod kontroli metrologicznej [3] ustanowiła procedury dotyczące zatwierdzenia typu EWG oraz legalizacji pierwotnej EWG; wymagania techniczne dotyczące konstrukcji i wykonania prostopadłościennych oraz cylindrycznych odważników średniej klasy dokładności powinny być ustanowione zgodnie z niniejszą dyrektywą,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa stosuje się do odważników średniej klasy dokładności o następujących masach nominalnych:
- odważniki prostopadłościenne o masie 5, 10, 20 i 50 kg;
- odważniki walcowe o masie 1, 2, 5, 10, 20, 50, 100, 200 i 500 g oraz 1, 2, 5 i 10 kg.
Artykuł 2
Odważniki, które mogą otrzymać oznaczenia i cechy EWG są opisane i zilustrowane w załącznikach I–IV.
Nie są one przedmiotem zatwierdzenia typu EWG; muszą przejść legalizację pierwotną EWG.
Artykuł 3
Żadne z Państw Członkowskich nie może odmówić, zabronić lub ograniczyć wprowadzenia do obrotu lub do użytku odważników prostopadłościennych oraz walcowych średniej klasy dokładności oznaczonych cechą legalizacji pierwotnej EWG.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie odpowiednie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w ciągu osiemnastu miesięcy od jej ogłoszenia oraz niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 26 lipca 1971 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do gazomierzy
(71/318/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: w Państwach Członkowskich konstrukcja i metody kontroli gazomierzy są przedmiotem obowiązujących przepisów, które różnią się w poszczególnych Państwach Członkowskich, co w konsekwencji przeszkadza w wymianie handlowej tych przyrządów; dlatego niezbędne jest zbliżenie tych przepisów;
dyrektywa Rady 71/316/EWG z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wspólnych przepisów dotyczących przyrządów pomiarowych oraz metod kontroli metrologicznej [3], ustanawia procedury zatwierdzenia typu EWG oraz legalizacji pierwotnej EWG; wymagania techniczne dotyczące budowy i funkcjonowania gazomierzy powinny być ustanowione zgodnie z niniejszą dyrektywą,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do następujących gazomierzy:
1.
Gazomierze komorowe:
- gazomierze miechowe,
- gazomierze rotorowe.
2.
Gazomierze inne niż komorowe:
- gazomierze turbinowe.
Artykuł 2
Te rodzaje gazomierzy, na których mogą być nałożone cechy i znaki EWG, są opisane w załączniku do niniejszej dyrektywy.
Podlegają one zatwierdzeniu typu EWG i legalizacji pierwotnej EWG.
Artykuł 3
Żadne z Państw Członkowskich nie może odmówić, zabronić lub ograniczyć wprowadzania do obrotu i do użytkowania gazomierzy zaopatrzonych w znak zatwierdzenia typu EWG oraz cechę legalizacji pierwotnej EWG.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie osiemnastu miesięcy od momentu jej notyfikacji i niezwłocznie poinformują o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 26 lipca 1971 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do liczników do cieczy innych niż woda
(71/319/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: w Państwach Członkowskich konstrukcja i metody kontroli liczników do cieczy są przedmiotem obowiązujących przepisów, które różnią się w poszczególnych Państwach Członkowskich, co w konsekwencji utrudnia wymianę handlową tych przyrządów; dlatego niezbędne jest zbliżenie tych przepisów;
dyrektywa Rady z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do przyrządów pomiarowych oraz metod kontroli metrologicznej [3] ustanowiła procedury zatwierdzenia typu EWG oraz legalizacji pierwotnej EWG; zgodnie z tą dyrektywą wymagania techniczne dotyczące projektu i działania liczników komorowych do cieczy innych niż woda powinny być ustanowione;
w celu zapewnienia, aby przyrządy te mogły być używane bezpośrednio w instalacjach pomiarowych do cieczy, należy niezwłocznie rozpocząć zbliżanie przepisów krajowych dotyczących błędów granicznych dopuszczalnych dla takich instalacji pomiarowych;
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejszą dyrektywę stosuje się do liczników komorowych do cieczy innych niż woda, w których ciecz powoduje przemieszczanie się ruchomych ścian komór pomiarowych, co pozwala na pomiar każdej objętości.
Artykuł 2
1.
"Licznik komorowy do cieczy" oznacza przyrząd składający się jedynie z urządzenia pomiarowego oraz urządzenia wskazującego.
Ogólnie stanowi on część instalacji pomiarowej.
2.
"Instalacja pomiarowa do cieczy" oznacza przyrząd pomiarowy obejmujący zarówno sam licznik, jak i urządzenia pomocnicze, które mogą być z nim połączone, wszystkie urządzenia potrzebne do zapewnienia prawidłowego pomiaru oraz wszelkie inne urządzenia, które mogą być dodane, w szczególności w celu ułatwienia tych działań.
Instalacje pomiarowe będą przedmiotem osobnej dyrektywy.
Artykuł 3
Takie liczniki komorowe, które mogą być opatrzone znakami i oznaczeniami EWG, są opisane w rozdziale I załącznika.
Są one przedmiotem zatwierdzenia typu EWG i powinny być przedstawione do legalizacji pierwotnej EWG zgodnie z warunkami ustalonymi w pkt 1 i 2 załącznika II do dyrektywy w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do przyrządów pomiarowych oraz metod kontroli metrologicznej oraz zgodnie z warunkami, które będą ustalone w odrębnej dyrektywie dotyczącej instalacji pomiarowych.
Artykuł 4
Żadne z Państw Członkowskich nie może odmówić, zabronić lub ograniczyć wprowadzania do obrotu lub wprowadzania do użytkowania liczników komorowych do cieczy innych niż woda, zaopatrzonych w znak zatwierdzenia typu EWG i cechę legalizacji pierwotnej EWG.
Artykuł 5
Jeśli instalacje pomiarowe do cieczy, które zawierają w sobie liczniki komorowe do cieczy, opatrzone znakami i oznaczeniami EWG, są przedmiotem legalizacji pierwotnej, to błędy graniczne dopuszczalne powinny być zgodne z wartościami ustalonymi w rozdziale II Załącznika.
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie osiemnastu miesięcy od jej ogłoszenia oraz niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 27 lipca 1971 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do układów hamulcowych niektórych kategorii pojazdów silnikowych i ich przyczep
(71/320/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: wymogi techniczne, które pojazdy silnikowe muszą spełniać na mocy ustawodawstw krajowych, dotyczą między innymi układów hamulcowych w niektórych kategoriach pojazdów silnikowych i ich przyczepach;
w związku z różnicami jakie istnieją między przepisami krajowymi poszczególnych Państw Członkowskich zachodzi konieczność przyjęcia przez wszystkie te Państwa, w uzupełnieniu do ich obowiązujących obecnie przepisów krajowych lub w miejsce tych przepisów, jednolitych regulacji, które pozwolą na objęcie wszystkich typów pojazdów procedurą homologacji typu EWG, będącą przedmiotem dyrektywy Rady z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [3];
przepisy zharmonizowane muszą zapewniać bezpieczeństwo drogowe na całym obszarze Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Do celów niniejszej dyrektywy, "pojazd" oznacza każdy pojazd silnikowy, należący do jednej z następujących kategorii międzynarodowych, z lub bez nadwozia, przeznaczony do użytkowania na drogach, posiadający przynajmniej cztery koła i rozwijający maksymalną prędkość konstrukcyjną przekraczającą 25 km/godz., z wyjątkiem pojazdów szynowych, maszyn i ciągników rolniczych lub leśnych oraz innych maszyn i pojazdów przeznaczonych do robót publicznych:
a) kategoria M
: Pojazdy silnikowe przeznaczone do przewozu osób, posiadające co najmniej cztery koła lub tez trzy koła i ciężar maksymalny ponad 1 tonę metryczną:
—kategoria M1: _BAR_ Pojazdy przeznaczone do przewozu osób, posiadające poza siedzeniem kierowcy maksymalnie osiem miejsc siedzących; _BAR_
—kategoria M2: _BAR_ Pojazdy przeznaczone do przewozu osób, posiadające poza siedzeniem kierowcy więcej niż osiem miejsc siedzących i ciężar maksymalny nieprzekraczający 5 ton metrycznych; _BAR_
—kategoria M3: _BAR_ Pojazdy przeznaczone do przewozu osób, posiadające, poza siedzeniem kierowcy, więcej niż osiem miejsc siedzących i ciężar maksymalny przekraczający 5 ton metrycznych; _BAR_
b) kategoria N
: Pojazdy silnikowe przeznaczone do przewozu osób, posiadające co najmniej cztery koła lub tez trzy koła i ciężar maksymalny ponad 1 tonę metryczną:
—kategoria N1: _BAR_ Pojazdy przeznaczone do przewozu rzeczy, posiadające ciężar maksymalny nieprzekraczający 3,5 tony metrycznej; _BAR_
—kategoria N2: _BAR_ pojazdy przeznaczone do przewozu rzeczy, posiadające ciężar maksymalny przekraczający 3,5 tony metrycznej, ale nieprzekraczający 12 ton metrycznych; _BAR_
—kategoria N3: _BAR_ Pojazdy przeznaczone do przewozu rzeczy, posiadające ciężar maksymalny przekraczający 12 ton metrycznych; _BAR_
c) kategoria O
: przyczepy (włącznie z naczepami):
—kategoria O1: _BAR_ przyczepy, których ciężar maksymalny nie przekracza 0,75 tony metrycznej; _BAR_
—kategoria O2: _BAR_ przyczepy o ciężarze maksymalnym przekraczającym 0,75 tony metrycznej, lecz nie większym niż 3,5 tony metrycznej; _BAR_
—kategoria O3: _BAR_ przyczepy o ciężarze maksymalnym przekraczającym 3,5 tony metrycznej lecz nie większym niż 10 ton metrycznych; _BAR_
—kategoria O4: _BAR_ przyczepy o ciężarze maksymalnym większym niż 10 ton metrycznych. _BAR_
2.
Jeśli chodzi o kategorię M, pojazdy przegubowe, składające się z dwóch nierozdzielnych, ale członowych elementów, są uznane za stanowiące tylko jeden pojazd.
3.
Jeśli chodzi o kategorie M i N, w przypadku pojazdów ciągnących przystosowanych do sprzęgnięcia z naczepą, ciężarem maksymalnym, jaki należy wziąć pod uwagę przy klasyfikacji pojazdu, jest ciężar pojazdu ciągnącego, powiększony o ciężar maksymalny przeniesiony na pojazd ciągnący przez naczepę i, gdzie sytuacja tego wymaga, maksymalny ciężar ładunku własnego pojazdu ciągnącego.
4.
Jeśli chodzi o kategorię N, za rzecz przyjmuje się sprzęt i urządzenia, jakie znajdują się na niektórych pojazdach specjalnych, nieprzeznaczonych do przewozu osób (pojazdy-dźwigi, pojazdy-warsztaty, pojazdy reklamowe itp.).
5.
Jeśli chodzi o kategorię O, w przypadku naczepy, maksymalnym ciężarem, jaki należy brać pod uwagę przy klasyfikacji pojazdu, jest ciężar przeniesiony do ziemi przez oś lub osie naczepy sprzęgniętej z pojazdem ciągnącym i obciążonej swym maksymalnym ładunkiem.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie nie mogą odmówić przyznania homologacji typu EWG lub krajowej homologacji pojazdu, ze względu na jego układy hamulcowe, jeśli pojazd ten jest wyposażony w urządzenia przewidziane w załącznikach I–VIII i jeśli urządzenia te odpowiadają przepisom określonym w tych załącznikach.
Artykuł 3
Państwo Członkowskie, które przyznało homologację typu, podejmuje niezbędne środki do uzyskania informacji o wszystkich zmianach jednej z części lub jednej z cech wymienionych w ppkt. 1.1 załącznika I. Właściwe władze tego Państwa oceniają, czy powinno się przeprowadzić nowe badania na zmienionym prototypie i sporządzić nowe sprawozdanie.
W przypadku gdy takie badania wykażą brak zgodności z wymaganiami niniejszej dyrektywy, zmiany nie są dozwolone.
Artykuł 4
Do czasu wejścia w życie szczegółowej dyrektywy definiującej pojęcie "autobusy miejskie", pojazdy te zostają poddane badaniu typu II B określonemu w załączniku II, o ile ich ciężar maksymalny przekracza 10 ton metrycznych.
Artykuł 5
Zmiany niezbędne do dostosowania Załącznika tak, by uwzględniał on postęp techniczny, są przyjmowane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 dyrektywy Rady z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep.
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie 18 miesięcy od jej ogłoszenia i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Przepisy wymienione w ppkt. 2.2.1.4 załącznika I stosują się także, z mocą od dnia 1 października 1974 r., do pojazdów innych niż należące do kategorii M3 i N3.
3.
Państwa Członkowskie zapewnią, że teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą, zostaną przekazane Komisji.
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
DYREKTYWA RADY
z dnia 12 października 1971 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do pomiaru gęstości zboża w stanie zsypnym
(71/347/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: przyrządy i metody stosowane w Państwach Członkowskich do pomiaru gęstości zboża w stanie zsypnym różnią się między sobą i mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie wspólnego rynku; zbliżenie ustawodawstw w tej dziedzinie ułatwi handel nie tylko w odniesieniu do zboża, ale również w odniesieniu do przyrządów pomiarowych;
w tym celu zaleca się zdefiniowanie określonego parametru, zwanego „gęstością zboża w stanie zsypnym EWG” i ustalenie wymagań technicznych, jakim muszą odpowiadać wzorcowe przyrządy stosowane do ustalenia wartości odniesienia;
przyrządy pomiarowe, których dokładność jest określona w odniesieniu do przyrządów wzorcowych i które zostały poddane kontrolom przewidzianym dyrektywą Rady z dnia 26 lipca 1971 r. [3] w sprawie dostosowania ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wspólnych przepisów dotyczących przyrządów pomiarowych oraz metod kontroli metrologicznej, zapewniają dostateczne gwarancje uzasadniające ich prawne zastosowanie we wszystkich Państwach Członkowskich; przyrządy pomiarowe mogą w związku z tym być sprzedawane w całej Wspólnocie;
w odniesieniu do handlu między Państwami Członkowskimi zachodzi potrzeba wydania zakazu pomiaru gęstości zboża w stanie zsypnym zgodnie z różnymi przepisami i zasadami obecnie obowiązującymi we Wspólnocie; wyłączne i obowiązkowe stosowanie gęstości zboża w stanie zsypnym EWG we wszystkich Państwach Członkowskich zapobiega sporom w handlu wewnątrzwspólnotowym w odniesieniu do tej metody pomiaru;
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa dotyczy:
a) definicji charakterystyki zboża, określonej jako „masse à l’hectolitre CEE”, „EEG-natuurgewicht, EWG - Schüttdichte”, „peso ettolitrico CEE” (gęstość zboża w stanie zsypnym EWG);
b) wymagań technicznych dotyczących konstrukcji i stosowania wzorcowego przyrządu odniesienia wykorzystywanego do ustalenia gęstości zboża w stanie zsypnym EWG;
c) warunków, które powinny spełniać przyrządy użytkowe stosowane do pomiaru gęstości zboża w stanie zsypnym EWG
Artykuł 2
1.
Gęstość zboża w stanie zsypnym EWG oznacza stosunek masy zboża wyrażonej w kilogramach do pojemności pojemnika wyrażonej w hektolitrach, ustalonej dla dowolnego rodzaju zboża w wyniku pomiaru dokonanego za pomocą przyrządu i metody, spełniających wymagania przepisów niniejszej dyrektywy.
2.
Wartością „odniesienia” dla gęstości zboża w stanie zsypnym EWG jest gęstość zboża w stanie zsypnym EWG, wyznaczona za pomocą wzorcowego przyrządu Wspólnoty lub wzorcowego przyrządu państwowego, skonstruowanego i stosowanego zgodnie z przepisami rozdziału I i II załącznika I.
3.
Wartość odniesienia dla gęstości zboża w stanie zsypnym EWG wyrażana jest w kilogramach na hektolitr z dokładnością do dwóch miejsc dziesiętnych.
Artykuł 3
1.
Wzorcowy przyrząd Wspólnoty jest przechowywany przez Służbę Metrologiczną Federalnej Republiki Niemiec.
Zgodnie z załącznikiem I co najmniej raz na dziesięć lat wzorcowe przyrządy państwowe powinny być sprawdzane przez porównanie ze wzorcowym przyrządem Wspólnoty i odpowiednio regulowane względem niego przy użyciu przenośnego wzorcowego przyrządu tego samego typu.
2.
Przenośny wzorcowy przyrząd jest przyrządem bez wagi, ale poza tym ma dokładnie takie same charakterystyki jak przyrząd Wspólnoty i wzorcowe przyrządy państwowe.
Artykuł 4
1.
Do celów związanych z handlem termin gęstość zboża w stanie zsypnym EWG może być stosowany wyłącznie do określania charakterystyk zboża, których pomiar został dokonany za pomocą przyrządów spełniających wymagania niniejszej dyrektywy.
2.
Do celów związanych z handlem między Państwami Członkowskimi charakterystyka nazywana gęstością zboża w stanie zsypnym może oznaczać jedynie gęstość zboża w stanie zsypnym EWG zdefiniowaną powyżej.
Artykuł 5
Przyrządy pomiarowe stosowane do celów handlowych przy pomiarze gęstości zboża w stanie zsypnym EWG spełniają wymagania określone w załączniku II.
Podlegają one zatwierdzeniu typu EWG oraz legalizacji pierwotnej EWG.
Są one wykonane i stosowane zgodnie z warunkami szczegółowo określonymi w świadectwie zatwierdzenia typu EWG.
Na przyrządach umieszczane są oznaczenia i symbole EWG.
Artykuł 6
Żadne z Państw Członkowskich nie może odmówić, zabronić lub ograniczać wprowadzania do obrotu lub do użytku przyrządów pomiarowych stosowanych do określenia gęstości zboża w stanie zsypnym EWG, jeżeli na tego rodzaju przyrządach umieszczony jest znak zatwierdzenia typu EWG i cecha legalizacji pierwotnej EWG.
Artykuł 7
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w ciągu osiemnastu miesięcy od dnia notyfikacji i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, że teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą, zostaną przekazane Komisji.
Artykuł 8
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 12 października 1971 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do urządzeń pomocniczych do liczników do cieczy innych niż woda
(71/348/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: budowa i metody kontroli metrologicznej urządzeń pomocniczych do liczników do cieczy podlegają bezwzględnie wiążącym przepisom, które różnią się od siebie w poszczególnych Państwach Członkowskich, stanowiąc tym samym przeszkodę w handlu tymi przyrządami; w związku z tym zachodzi konieczność zbliżenia tych przepisów;
dyrektywa Rady 71/316/EWG z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wspólnych przepisów dotyczących przyrządów pomiarowych oraz metod kontroli metrologicznej [3] ustanowiła procedury zatwierdzenia wzoru EWG i legalizacji pierwotnej EWG dla przyrządów pomiarowych; zgodnie z tą dyrektywą należy określić techniczne wymagania w odniesieniu do konstrukcji i funkcjonowania urządzeń pomocniczych do liczników do cieczy innych niż woda;
dyrektywa Rady 71/319/EWG z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do liczników do cieczy innych niż woda [4] ustanowiła już techniczne wymagania w odniesieniu do projektu i funkcjonowania, jakie liczniki te muszą spełnić; urządzenia pomocnicze mogą albo muszą stanowić integralną część niektórych liczników do cieczy innych niż woda,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa dotyczy urządzeń pomocniczych do liczników do cieczy innych niż woda, wyszczególnionych w Załączniku.
Artykuł 2
Urządzenie pomocnicze do liczników objętości, które może nosić znaki i symbole EWG, jest opisane w Załączniku.
Podlega ono procedurze zatwierdzenia wzoru EWG.
Podlega ono procedurze legalizacji pierwotnej EWG w tym samym czasie, co liczniki, z którymi współpracuje.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w ciągu osiemnastu miesięcy od dnia notyfikacji i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie zapewnią, że przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 12 października 1971 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wzorcowania zbiorników statków
(71/349/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: w poszczególnych Państwach Członkowskich obowiązujące przepisy określają metody, które mogą być stosowane do wzorcowania zbiorników, w tym zbiorników paliwa ciekłego, statków żeglugi śródlądowej oraz statków przybrzeżnych krajowych i międzynarodowych, przeznaczonych do pomiarów zawartości w tych zbiornikach; wymagania te są różne w poszczególnych Państwach Członkowskich, co utrudnia uznawanie przez wszystkie Państwa Członkowskie pomiarów przeprowadzonych w celu wzorcowania zbiornika przez jedno z państw;
przeszkody takie w tworzeniu i prawidłowym funkcjonowaniu wspólnego rynku mogą zostać zmniejszone, a nawet usunięte, jeśli wszystkie Państwa Członkowskie przyjmą takie same wymagania albo jako uzupełniające, albo zamiast ich istniejącego ustawodawstwa;
wymagania Wspólnoty dotyczące metody wzorcowania, opisane w niniejszej dyrektywie, zapewniają, że ilość cieczy w zbiornikach wzorcowanych tą metodą może być mierzona przez cały czas i z wystarczającą dokładnością;
wzorcowanie zbiorników statków jest porównywalne do legalizacji pierwotnej przyrządów pomiarowych; w tym zakresie mogą być stosowane niektóre przepisy dyrektywy Rady z dnia 26 lipca 1971 r. [3] w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wspólnych przepisów dotyczących przyrządów pomiarowych oraz metod kontroli metrologicznej;
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa dotyczy wzorcowania EWG zbiorników statków żeglugi śródlądowej i żeglugi przybrzeżnej.
"Wzorcowanie EWG" oznacza wzorcowanie przeprowadzone przez Państwo Członkowskie zgodnie z niniejszą dyrektywą.
Artykuł 2
Wyniki wzorcowania muszą być zapisane w świadectwie wzorcowania EWG, zgodnie z załącznikami.
Państwa Członkowskie traktują tak samo świadectwa wzorcowania EWG jak odpowiadające im dokumenty krajowe.
Artykuł 3
Przyrządy pomiarowe, stosowane do określenia wysokości napełnienia zbiorników wzorcowanych zgodnie z niniejszą dyrektywą, muszą być specjalnie dostosowane do tego celu.
Powinny one spełniać wymagania odpowiedniej, osobnej dyrektywy.
Tymczasowo jednak mogą być stosowane takie przyrządy, które są uznane przez odpowiednie służby w Państwie Członkowskim, w którym określana jest wysokość napełnienia.
To tymczasowe ustalenie musi wygasnąć po upływiejednego roku od daty wejścia w życie osobnej dyrektywy dotyczącej tych przyrządów.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie osiemnastu miesięcy od jej notyfikacji i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie zapewnią, aby teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą, zostały przekazane Komisji.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Druga Dyrektywa Komisji
z dnia 18 listopada 1971 r.
ustanawiająca wspólnotowe metody analiz do celów urzędowej kontroli pasz
(71/393/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady z dnia 20 lipca 1970 r. [1] dotyczącą wprowadzenia wspólnotowych metod pobierania próbek i analizy do celów urzędowej kontroli pasz, w szczególności jej art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa wymaga, żeby urzędowe kontrole pasz były przeprowadzane wspólnotowymi metodami pobierania próbek i analizy w celu sprawdzenia zgodności z wymaganiami przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych dotyczących jakości i składu pasz;
dyrektywa Komisji nr 71/250/EWG z dnia 15 czerwca 1971 r.
[2] ustanowiła już szereg wspólnotowych metod analiz; postęp prac, wykonanych od tamtego czasu wskazuje na celowość przyjęcia drugiego zestawu metod;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Pasz;
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie wymagają, żeby analizy stosowane w ramach urzędowych kontroli pasz służące do oznaczania zawartości wilgoci, lotnych zasad azotowych, całkowitej zawartości fosforu, surowych olejów i tłuszczów były przeprowadzane przy użyciu metod przedstawionych w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Przepisy ogólne wymienione w części I Załącznika (Wstęp) do pierwszej dyrektywy Komisji 71/250/EWG z dnia 15 czerwca 1971 r., ustanawiającej wspólnotowe metody analizy do celów urzędowej kontroli pasz, stosują się do metod opisanych w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 1 stycznia 1973 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 723/71
z dnia 30 marca 1971 r.
zmieniające rozporządzenie nr 422/67/EWG, nr 5/67/Euratom określające uposażenie przewodniczącego i członków Komisji oraz prezesa, sędziów, rzeczników generalnych i sekretarza Trybunału Sprawiedliwości
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Jedną Radę i Jedną Komisję Wspólnot Europejskich [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje: do Rady należy ustalanie wynagrodzeń, dodatków i emerytur przewodniczącego i członków Komisji, prezesa, sędziów, rzeczników generalnych i sekretarza Trybunału Sprawiedliwości, a także płatności zastępujących wynagrodzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu Rady nr 422/67/EWG, nr 5/67 Euratom z dnia 25 lipca 1967 r. określającym uposażenie przewodniczącego i członków Komisji oraz prezesa, sędziów, rzeczników generalnych i sekretarza Trybunału Sprawiedliwości [2], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWWiS, EWG, Euratom) nr 2163/70 [3], wprowadza się następujące zmiany:
a) artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
1.
Podstawowe miesięczne wynagrodzenie członków Komisji ustala się, jak następuje:
_BAR_ od dnia 1.7.1970 do dnia 30.9.1970 _BAR_ od dnia 1.10.1970 _BAR_
Przewodniczący _BAR_ 150500 FB _BAR_ 156550 FB _BAR_
Wiceprzewodniczący _BAR_ 136300 FB _BAR_ 141800 FB _BAR_
Komisarz _BAR_ 122700 FB _BAR_ 127650 FB _BAR_
2.
Podstawowe miesięczne wynagrodzenie członków Trybunału ustala się, jak następuje:
_BAR_ od dnia 1.07 1970 do dnia 30.9.1970 _BAR_ od dnia 1.10.1970 _BAR_
Prezes _BAR_ 150500 FB _BAR_ 156550 FB _BAR_
Sędzia lub rzecznik generalny _BAR_ 122700 FB _BAR_ 127650 FB _BAR_
Sekretarz _BAR_ 110150 FB _BAR_ 114600 FB" _BAR_
b) artykuł 3 ust. 1 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) dodatek na dziecko, pozostające na utrzymaniu, wynosi:
- od dnia 1 lipca 1970 r.do dnia 30 września 1970 r. - 1536 FB
- od dnia 1 października 1970 r. - 1597 FB na dziecko miesięcznie"
c) Górną granicę dodatku szkolnego, określonego w art. 3 ust. 4 akapit pierwszy, podwyższa się do:
- 1371 FB od dnia 1 lipca do dnia 30 września 1970 r.,
- 1426 FB od dnia 1 października 1970 r.
d) Z mocą od dnia 1 lipca 1970 r. art. 4 ust. 2 i 3 otrzymuje brzmienie:
"2.
Członkowie Komisji otrzymują miesięczny dodatek reprezentacyjny w wysokości:
Przewodniczący _BAR_ 25865 FB _BAR_
Wiceprzewodniczący _BAR_ 16625 FB _BAR_
Komisarz _BAR_ 11085 FB _BAR_
3.
Członkowie Trybunału otrzymują miesięczny dodatek reprezentacyjny w wysokości:
Prezes _BAR_ 25865 FB _BAR_
Sędzia lub rzecznik generalny _BAR_ 11085 FB _BAR_
Sekretarz _BAR_ 10105 FB _BAR_
Prezesi Izb otrzymują ponadto, w okresie trwania ich mandatu, dodatek funkcyjny wynoszący 14780 FB miesięcznie."
Artykuł 2
Renty i dodatki uzyskane stosownie do art. 7, 8, 9, 10, 15 i 20 rozporządzenia nr 422/67/EWG, nr 5/67/Euratom, lub decyzji Rady z dnia 14 października 1958 r. określającej uposażenia członków Trybunału Sprawiedliwości Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali, zmienionej decyzją Rady z dnia 29 października 1969 r., zmienia się na podstawie przepisów art. 1 i z mocą od daty ustalonej przez te przepisy.
Artykuł 3
W art. 15 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 422/67/EWG, nr 5/67/Euroatom w miejsce dwóch ostatnich zdań wprowadza się zdanie następujące:
"Jednakże w przypadku śmierci członka Komisji lub Trybunału w trakcie pełnienia mandatu, renta rodzinna dla wdowy jest, od dnia 1 lipca 1970 r., równa 36 % podstawowego wynagrodzenia miesięcznego otrzymywanego w chwili śmierci."
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 1971 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie (EWG) nr 801/71 Komisji
z dnia 19 kwietnia 1971 r.
upoważniające Państwa Członkowskie do podjęcia środków uchylających niektóre wymagania dotyczące norm jakości w odniesieniu do wywozu do państw trzecich świeżych kwiatów ciętych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 234/68 z dnia 27 lutego 1968 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku żywych drzew i innych roślin, bulw, korzeni i podobnych, ciętych kwiatów i ozdobnych liści [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 316/68 z dnia 12 marca 1968 r. ustalające normy jakości dla świeżych kwiatów ciętych i świeżych liści ozdobnych [2], w szczególności jego art. 2 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
na mocy art. 2 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 316/68 Państwa Członkowskie mogą być upoważnione do podjęcia środków uchylających wymagania dotyczące norm jakości w celu umożliwienia eksporterom spełnienia wymogów handlowych niektórych państw trzecich;
przepisy w zakresie norm jakości dotyczących konfekcjonowania kwiatów ciętych nie pozwalają spełnić we wszystkich przypadkach wymogów handlowych niektórych państw trzecich; te wymogi handlowe mają charakter stabilny i trwały; Państwa Członkowskie powinny być upoważnione do ich spełnienia sine die;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Żywych Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie są upoważnione, w odniesieniu do wywozu kwiatów ciętych do Stanów Zjednoczonych Ameryki i Kanady, do podjęcia środków uchylających przepisy tytułu VI lit.
A załącznika I do rozporządzenia (EWG) nr 316/68.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 802/71
z dnia 19 kwietnia 1971 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 316/68 ustalające normy jakości dla świeżych kwiatów ciętych i liści ozdobnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 234/68 z dnia 27 lutego 1968 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku żywych roślin i produktów kwiatowych [1], w szczególności jego art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: rozdział VI "Opakowanie i konfekcjonowanie" załącznika I do rozporządzenia (EWG) nr 316/68 [2] przewiduje, że jednostka konfekcjonowania musi składać się z 5 i 10 sztuk lub wielokrotności 10 sztuk, z wyjątkiem kwiatów zazwyczaj sprzedawanych pojedynczo lub tych zazwyczaj sprzedawanych na wagę;
zastosowanie tego przepisu nie pozwala sprzedawcom wymienionych produktów spełnić całkowicie wymagań niektórych nabywców, którzy chcieliby aby jednostki konfekcjonowania miały stałe ceny; należy zatem dostosować normy jakości w celu uwzględnienia nowych wymagań handlowych;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Żywych Roślin i Produktów Kwiatowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Tekst znajdujący się w rozdziale VI sekcja A załącznik I do rozporządzenia (EWG) nr 316/68 otrzymuje brzmienie:
"Jednostka konfekcjonowania (pęczek, bukiet, pudełko i podobne) muszą zawierać 5 lub 10 sztuk lub wielokrotność 10 sztuk.
Jednakże zasada ta nie ma zastosowania w przypadku:
a) kwiatów zazwyczaj sprzedawanych pojedynczo;
b) kwiatów zazwyczaj sprzedawanych na wagę;
c) kwiatów, w odniesieniu do których sprzedający i kupujący wyraźnie zgadzają się odstąpić od przepisów dotyczących liczby kwiatów w jednostce konfekcjonowania.
To odstąpienie dopuszczalne jest jedynie w transakcjach zawieranych poza rynkami hurtowymi, pod warunkiem że:
- towary są przedmiotem bezpośredniej transakcji sprzedaży detaliście lub osobie działającej w imieniu detalisty, opartej na zatwierdzonej cenie sprzedaży za jednostkę konfekcjonowania,
- do towarów dołączona jest faktura, specyfikacja wysyłkowa lub podobny dokument wykazujący wyżej wymienioną cenę sprzedaży,
- jednostka konfekcjonowania znajduje się w opakowaniu ostatecznym wymaganym przez kupującego i przeznaczonym dla ostatecznego nabywcy.
Opakowanie to musi umożliwiać identyfikację towaru."
2.
W rozdziale VII załącznika I do rozporządzenia (EWG) nr 316/68 dodaje się, co następuje:
"F. Konfekcjonowanie
Jeżeli liczba kwiatów w jednostce konfekcjonowania nie odpowiada przepisom rozdziału VI A, oznaczenie opakowań zbiorczych musi zawierać dokładny skład jednostek konfekcjonowania w nim zawartych."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG, Euratom) nr 1182/71
z dnia 3 czerwca 1971 r.
określające zasady mające zastosowanie do okresów, dat i terminów
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 203,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
liczne akty wydane przez Radę i Komisję ustalają okresy, daty lub terminy i posługują się pojęciami "dni roboczych" i "dni ustawowo wolnych od pracy";
w tym zakresie należy wprowadzić ogólne jednolite zasady;
w wyjątkowych przypadkach może okazać się konieczne, by niektóre akty Rady lub Komisji odbiegały od tych ogólnych zasad;
aby zrealizować cele Wspólnot, konieczne jest zapewnienie jednolitego stosowania prawa wspólnotowego i konsekwentnie ustalenie ogólnych zasad mających zastosowanie do okresów, dat i terminów;
żaden organ nie jest przewidziany do ustanowienia takich zasad,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
O ile nie postanowiono inaczej, niniejsze rozporządzenie stosuje się do aktów Rady lub Komisji, które są lub będą wydane na podstawie Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą lub Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej.
ROZDZIAŁ I
Okresy
Artykuł 2
1.
Do celów niniejszego rozporządzenia za "dni ustawowo wolne od pracy" uważa się wszystkie dni uznane za takie w Państwach Członkowskich lub w instytucjach Wspólnot, w których należy podjąć działanie.
W tym celu każde Państwo Członkowskie przekazuje Komisji wykaz dni wyznaczonych w ich ustawodawstwie jako dni ustawowo wolne od pracy.
Komisja publikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich wykazy przekazane jej przez Państwa Członkowskie, które uzupełnia się o dni wyznaczone jako dni ustawowo wolne od pracy w instytucjach Wspólnot.
2.
Do celów niniejszego rozporządzenia za "dni robocze" uważa się wszystkie inne dni niż ustawowo wolne od pracy, niedziele i soboty.
Artykuł 3
1.
Jeżeli okres wyrażony w godzinach nalicza się od chwili zaistnienia wydarzenia lub wykonania czynności, do okresu nie zalicza się godziny, w której miało miejsce to wydarzenie lub czynność.
Jeżeli okres wyrażony w dniach, tygodniach, miesiącach lub latach nalicza się od chwili zaistnienia wydarzenia lub wykonania czynności, do okresu nie zalicza się dnia, w którym miało miejsce to wydarzenie lub czynność.
2.
Z zastrzeżeniem przepisów ust. 1 i 4:
a) okres wyrażony w godzinach rozpoczyna się na początku pierwszej godziny i wygasa wraz z upłynięciem ostatniej godziny okresu;
b) okres wyrażony w dniach rozpoczyna się na początku pierwszej godziny pierwszego dnia i wygasa wraz z upływem ostatniej godziny ostatniego dnia okresu;
c) okres wyrażony w tygodniach, miesiącach lub latach rozpoczyna się na początku pierwszej godziny pierwszego dnia okresu i wygasa wraz z upływem ostatniej godziny dnia ostatniego tygodnia, miesiąca lub roku, który jest takim samym dniem tygodnia lub przypada na tę samą datę, co dzień, w którym okres się rozpoczyna.
Jeżeli w okresie wyrażonym w miesiącach lub latach dzień, w którym powinien wygasnąć okres, nie wystąpił w tym miesiącu, okres kończy się wraz z upływem ostatniej godziny ostatniego dnia tego miesiąca;
d) jeżeli okres zawiera części miesiąca, przy obliczaniu tych części bierze się pod uwagę miesiąc liczący trzydzieści dni.
3.
Dany okres obejmuje dni ustawowo wolne od pracy, niedziele i soboty, z wyjątkiem przypadków wyraźnie wyłączonych lub jeżeli okres wyrażony jest w dniach roboczych.
4.
Jeżeli ostatni dzień okresu wyrażonego inaczej niż w godzinach jest dniem ustawowo wolnym od pracy, niedzielą lub sobotą, okres wygasa wraz z upływem ostatniej godziny następnego dnia roboczego.
Niniejszego przepisu nie stosuje się do okresów liczonych wstecznie począwszy od określonej daty lub wydarzenia.
5.
Każdy okres trwający dwa lub więcej dni zawiera przynajmniej dwa dni robocze.
ROZDZIAŁ II
Daty i terminy
Artykuł 4
1.
Z zastrzeżeniem przepisów niniejszego artykułu przepis art. 3, z wyjątkiem ust. 4 i 5, stosuje się do okresów wejścia w życie, uzyskania skuteczności, zastosowania, upływu ważności, ustania skutków i zaprzestania stosowania aktów Rady lub Komisji bądź też poszczególnych przepisów tych aktów.
2.
Wejście w życie, uzyskanie skuteczności lub zastosowanie aktów Rady lub Komisji - bądź przepisów tych aktów - ustalone na określoną datę przypada na początek pierwszej godziny dnia przypadającego na tę datę.
Niniejszy przepis stosuje się również wtedy, gdy wejście w życie, uzyskanie skuteczności lub zastosowanie wyżej wymienionych aktów lub przepisów przypada na określoną ilość dni po momencie zaistnienia wydarzenia lub wykonania czynności.
3.
Ustanie ważności, ustanie skutków i ustanie zastosowania aktów Rady lub Komisji - bądź też przepisów tych aktów - ustalone na określoną datę przypada na moment upłynięcia ostatniej godziny dnia przypadającego na tę datę.
Niniejszy przepis stosuje się również wtedy, gdy ustanie ważności, ustanie skutków lub ustanie stosowania wyżej wymienionych aktów lub przepisów przypada na określoną ilość dni po momencie zaistnienia wydarzenia lub wykonania czynności.
Artykuł 5
1.
Z zastrzeżeniem przepisów niniejszego artykułu przepisy art. 3, z wyjątkiem ust. 4 i 5, stosuje się, jeżeli czynność może lub musi skutkować wykonaniem aktu Rady lub Komisji, w określonym momencie.
2.
Jeżeli czynność może lub musi skutkować wykonaniem aktu Rady lub Komisji w określonym dniu, może lub musi ona zostać wykonana między rozpoczęciem pierwszej godziny i upłynięciem ostatniej godziny dnia przypadającego na tę datę.
Niniejszy przepis stosuje się również wtedy, gdy czynność może lub musi skutkować wykonaniem aktu Rady lub Komisji w określoną ilość dni po momencie zaistnienia wydarzenia lub wykonania innej czynności.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1971 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 1408/71
z dnia 14 czerwca 1971 r.
w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie
Spis treści:
TYTUŁ I:
TYTUŁ II:
TYTUŁ III:
Rozdział 1:
Rozdział 2:
Rozdział 3:
Rozdział 4:
Rozdział 5:
Rozdział 6:
Rozdział 7:
Rozdział 8:
TYTUŁ IV:
TYTUŁ V:
TYTUŁ VI:
TYTUŁ VII:
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 2, 7 i 51,
uwzględniając wniosek Komisji, sporządzony po konsultacji z Komisją Administracyjną ds. Zabezpieczenia Społecznego Pracowników Migrujących [1],
uwzględniając opinię Zgromadzenia [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
konieczność ogólnego przeglądu rozporządzenia Rady nr 3 w sprawie zabezpieczenia społecznego pracowników migrujących [4] staje się stopniowo coraz bardziej oczywista, zarówno w świetle doświadczeń w jego wykonywaniu od 1959 r., jak również jako rezultat zmian wprowadzonych do ustawodawstw krajowych;
istniejące zasady koordynacji mogą być w całości, w tym samym czasie rozwijane i ulepszane, jak również do pewnego stopnia upraszczane, uwzględniając znaczące różnice istniejące między krajowymi ustawodawstwami dotyczącymi zabezpieczenia społecznego;
w tym czasie, właściwym jest połączenie wszystkich poszczególnych przepisów wykonawczych do art. 51 Traktatu w jednym instrumencie prawodawczym, z korzyścią dla pracowników, w tym pracowników przygranicznych, pracowników sezonowych i marynarzy;
z powodu istniejących znaczących różnic między ustawodawstwami krajowymi, co do ich zakresu stosowania ratione personae, właściwsze jest ustanowienie zasady, zgodnie z którą rozporządzenie stosuje się do wszystkich obywateli Państw Członkowskich objętych systemami zabezpieczenia społecznego pracowników najemnych;
przepisy mające na celu koordynację w zakresie zabezpieczenia społecznego wpisują się w ramy swobodnego przepływu pracowników będących obywatelami Państw Członkowskich, oraz powinny z tego tytułu przyczyniać się do podniesienia poziomu życia tych osób i warunków ich zatrudnienia, gwarantując we Wspólnocie, z jednej strony, równe traktowanie obywateli Państw Członkowskich wobec różnych ustawodawstw krajowych, a z drugiej strony, prawo do świadczeń z tytułu zabezpieczenia społecznego pracowników i osób pozostających na ich utrzymaniu bez względu na ich miejsce zatrudnienia lub zamieszkania;
cele te muszą zostać osiągnięte w szczególności poprzez sumowanie wszystkich okresów uwzględnianych przez różne ustawodawstwa krajowe, dla potrzeb nabycia i zachowania prawa do świadczeń, podobnie jak i w celu obliczenia ich wysokości, jak i w celu udzielania świadczeń różnym grupom osób objętych rozporządzeniem, bez względu na miejsce ich zamieszkania we Wspólnocie;
przepisy mające na celu koordynację, przyjęte w celu wykonania postanowień art. 51 Traktatu muszą zapewnić pracownikom przemieszczającym się w granicach Wspólnoty nabyte prawa i korzyści, o ile nie będą stanowić nieuzasadnionego zbiegu świadczeń;
w tym celu osoby uprawnione do świadczeń z tytułu inwalidztwa, starości lub śmierci (emerytura i renta) muszą mieć możliwość korzystania ze wszystkich świadczeń nabytych w różnych Państwach Członkowskich; celem uniknięcia nieuzasadnionego zbiegu świadczeń, który może wynikać w szczególności z nałożenia się okresów ubezpieczenia i okresów równorzędnych konieczne jest ograniczenie świadczeń do najwyższej kwoty, która byłaby wymagalna od jednego z państw, jeżeli tam miała miejsce cała jego działalność zawodowa;
aby zapewnić mobilność siły roboczej w najlepszych warunkach, należy w przyszłości zapewnić pełniejszą koordynację między systemami ubezpieczeń i systemami pomocy w razie bezrobocia wszystkich Państw Członkowskich; w tym duchu, w celu ułatwienia poszukiwania zatrudnienia w różnych Państwach Członkowskich, należy szczególnie przyznać pracownikowi pozbawionemu zatrudnienia możliwość korzystania przez określony okres zasiłków dla bezrobotnych, przewidzianych przez ustawodawstwo Państwa Członkowskiego, któremu ostatnio podlegał;
byłoby pożądane, aby poprawić system świadczeń rodzinnych w ramach rozporządzenia nr 3 w przypadku rozproszenia rodziny, zarówno jeżeli dotyczy to kategorii osób uprawnionych do takiego świadczenia, jak i do mechanizmów stosowania;
mając na uwadze problemy związane z bezrobociem, właściwe jest rozszerzenie uprawnień do świadczeń rodzinnych dla członków rodzin osób bezrobotnych zamieszkujących w Państwie Członkowskim, innym niż państwo zobowiązane do wypłaty zasiłku dla bezrobotnych;
ponadto obecne ograniczenia w zakresie przyznawania świadczeń rodzinnych powinny być zniesione i w celu zapewnienia wypłat rodzinom rozproszonym świadczeń przeznaczonych na utrzymanie członków tej rodziny, pomijając te świadczenia, które mają na celu zachęcania do wzrostu liczby ludności, byłoby właściwe ustanowienie wspólnych zasad dla wszystkich Państw Członkowskich i wszelkie wysiłki powinny zmierzać w tym celu, jednakże, w związku z dużymi różnicami między ustawodawstwami krajowymi powinno przyjąć się rozwiązania, z uwzględnieniem następujących sytuacji: wypłaty świadczeń rodzinnych kraju zatrudnienia w przypadku pięciu krajów, wypłaty zasiłków rodzinnych kraju zamieszkania członków rodziny, jeżeli krajem zatrudnienia jest Francja;
poprzez analogię do rozwiązań zawartych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 6112/68 w sprawie swobodnego przepływu pracowników we Wspólnocie [5], byłoby pożądane powołanie Komitetu Doradczego pracowników i pracodawców w celu badania problemów, z którymi spotyka się Komisja Administracyjna;
niniejsze rozporządzenie może zastąpić postanowienia przewidziane w art. 69 ust. 4 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Węgla i Stali,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
TYTUŁ 1
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Definicje
Do celów stosowania niniejszego rozporządzenia:
a) określenie "pracownik" oznacza:
i) z zastrzeżeniem ograniczeń zawartych w załączniku V każdą osobę, która jest ubezpieczona z tytułu ubezpieczenia obowiązkowego lub fakultatywnego kontynuowanego na wypadek jednego lub kilku ryzyk, odpowiadających działom systemu zabezpieczenia społecznego dla pracowników najemnych;
ii) każdą osobę, która jest ubezpieczona obowiązkowo na wypadek jednego albo kilku ryzyk, odpowiadających działom systemu, do których stosuje się niniejsze rozporządzenie, w ramach systemu zabezpieczenia społecznego dla wszystkich mieszkańców albo do całej ludności zawodowo czynnej jeśli:
- sposoby zarządzania albo finansowania tego systemu pozwalają na uznanie jej za pracownika najemnego, albo
- niespełniając tych kryteriów, jest ona ubezpieczona z tytułu ubezpieczenia obowiązkowego lub fakultatywnego kontynuowanego z innego tytułu, wyszczególnionego w załączniku V, w ramach systemu dla pracowników najemnych;
iii) każdą osobę, która jest ubezpieczona dobrowolnie na wypadek jednego lub kilku ryzyk odpowiadających działom, do których stosuje się niniejsze rozporządzenie, w ramach systemu zabezpieczenia społecznego Państwa Członkowskiego, dla pracowników najemnych lub wszystkich mieszkańców lub niektórych grup mieszkańców, jeżeli taka osoba była uprzednio ubezpieczona na wypadek tego samego ryzyka w ramach systemu dla pracowników najemnych tego samego Państwa Członkowskiego;
b) określenie "pracownik przygraniczny" oznacza każdego pracownika wykonującego pracę zawodową na terytorium Państwa Członkowskiego i zamieszkującego na terytoriuminnego Państwa Członkowskiego, gdzie co do zasady powraca każdego dnia lub co najmniej raz w tygodniu; jednakże pracownik przygraniczny, który jest skierowany na terytorium tego samego Państwa Członkowskiego lub innego Państwa Członkowskiego przez przedsiębiorstwo, w którym jest zwykle zatrudniony, i z powodu takiego skierowania nie powraca każdego dnia albo co najmniej raz w tygodniu do miejsca swojego zamieszkania zachowuje charakter pracownika przygranicznego przez okres nieprzekraczający czterech miesięcy;
c) określenie "pracownik sezonowy" oznacza pracownika, który udaje się na terytorium innego Państwa Członkowskiego niż to, w którym zamieszkuje, w celu wykonywania tam na rachunek przedsiębiorstwa lub pracodawcy z tego państwa, pracy o charakterze sezonowym, której okres wykonywania nie może przekraczać w żadnym przypadku ośmiu miesięcy, i który przebywa on na terytorium wymienionego państwa przez okres wykonywania swojej pracy; przez pracę o charakterze sezonowym rozumie się pracę zależną od następstwa pór roku i powtarzającą się automatycznie każdego roku;
d) określenie "uchodźcy" ma znaczenie nadane mu w art. 1 Konwencji dotyczącej statusu uchodźców, sporządzonej w Genewie, dnia 28 lipca 1951 r.;
e) określenie "bezpaństwowiec" ma znaczenie nadane mu w art. 1 Konwencji dotyczącej statusu bezpaństwowców, sporządzonej w Nowym Jorku, dnia 28 września 1954 r.;
f) określenie "członek rodziny" oznacza każdą osobę określoną lub uznaną za członka rodziny lub określoną jako członek gospodarstwa domowego przez ustawodawstwo, na mocy którego udzielane są świadczenia lub, w przypadkach określonych w przepisach art. 22 ust. 1 lit. a) oraz w art. 39, przez ustawodawstwo Państwa Członkowskiego, na terytorium którego zamieszkuje; jednakże, jeżeli to ustawodawstwo uznaje za członka rodziny lub członka gospodarstwa domowego jedynie osoby wspólnie zamieszkujące i gospodarujące z pracownikiem, warunek ten uważa się za spełniony, jeżeli osoba, o której mowa, znajduje się głównie na utrzymaniu wspomnianego pracownika;
g) określenie "pozostały przy życiu" oznacza każdą osobę określoną lub uznaną za pozostałą przy życiu przez ustawodawstwo, na podstawie którego przyznawane są świadczenia; jednakże, jeżeli to ustawodawstwo uznaje za pozostałą przy życiu jedynie osobę wspólnie zamieszkującą i gospodarującą ze zmarłym pracownikiem, warunek ten uważa się za spełniony, jeżeli osoba, o której mowa, pozostawała głównie na utrzymaniu zmarłego pracownika;
h) określenie "zamieszkanie" oznacza zwykły pobyt;
i) określenie "pobyt" oznacza pobyt czasowy;
j) określenie "ustawodawstwo" oznacza, w odniesieniu do każdego Państwa Członkowskiego, przepisy ustawowe, wykonawcze i inne oraz obowiązujące albo przyszłe środki wykonawcze odnoszące się do działów systemu zabezpieczenia społecznego, określonego w art. 4 ust. 1 i 2.
Określenie to nie obejmuje postanowień obowiązujących lub przyszłych umów, niezależnie od tego, czy władze publiczne nadadzą im charakter obligatoryjny lub czy rozszerzą ich zakres stosowania.
Jednakże jeżeli chodzi o umowy służące wprowadzeniu w życie obowiązku ubezpieczenia, wynikającego z przepisów ustawowych lub wykonawczych, określonych w poprzednim ustępie, ograniczenie to może zostać uchylone w każdej chwili, w drodze oświadczenia złożonego przez zainteresowane Państwo Członkowskie, w którym wymienione zostaną systemy tego rodzaju, do których stosuje się niniejsze rozporządzenie.
Oświadczenie to jest notyfikowane i ogłaszane zgodnie z przepisami art. 96.
Przepisy poprzedniego akapitu nie mogą spowodować wyłączenia z zakresu stosowania niniejszego rozporządzenia systemów, do których miało zastosowanie rozporządzenie nr 3;
k) określenie "konwencja o zabezpieczeniu społecznym" oznacza każdy instrument dwustronny lub wielostronny, który wiąże lub będzie wiązać wyłącznie dwa lub więcej Państwa Członkowskich oraz każdy dokument wielostronny, który wiąże lub będzie wiązać co najmniej dwa Państwa Członkowskie i jedno lub kilka innych państw w zakresie zabezpieczenia społecznego, dotyczący wszystkich lub niektórych działów i systemów, określonych w art. 4 ust. 1 i 2 oraz porozumieniach wszelkiego rodzaju, zawartych na mocy tych instrumentów;
l) określenie "właściwa władza" oznacza w odniesieniu do każdego Państwa Członkowskiego, ministra, ministrów lub inną odpowiednią władzę, której podlegają na całym terytorium danego Państwa lub jego części, systemy zabezpieczenia społecznego;
m) określenie "Komisja Administracyjna" oznacza komisję, określoną w art. 80;
n) określenie "instytucja" oznacza w odniesieniu do każdego Państwa Członkowskiego, organ lub władze powołane do stosowania całości lub części ustawodawstwa;
o) określenie "instytucja właściwa" oznacza:
i) instytucję, której zainteresowany podlega w chwili składania wniosku o świadczenia; albo
ii) instytucję, od której zainteresowany ma prawo uzyskać świadczenia lub miałby prawo do uzyskania świadczeń, gdyby on sam lub członkowie jego rodziny zamieszkiwali na terytorium Państwa Członkowskiego, gdzie znajduje się ta instytucja; albo
iii) instytucję wyznaczoną przez właściwą władzę danego Państwa Członkowskiego; albo
iv) w przypadku systemu dotyczącego obowiązków pracodawcy w zakresie świadczeń określonych w art. 4 ust. 1, albo pracodawcę albo ubezpieczyciela biorącego udział, lub, w przypadku ich braku, organ lub władzę, określonych przez właściwą władzę danego Państwa Członkowskiego;
p) określenia "instytucja miejsca zamieszkania" oraz "instytucja miejsca pobytu" oznaczają odpowiednio, instytucję właściwą do udzielania świadczeń w miejscu zamieszkania zainteresowanego oraz instytucję właściwe do udzielania świadczeń w miejscu pobytu zainteresowanego, zgodnie ze stosowanym przez nie ustawodawstwem lub jeżeli taka instytucja nie istnieje, instytucję wyznaczoną przez właściwą władzę danego Państwa Członkowskiego;
q) określenie "państwo właściwe" oznacza Państwo Członkowskie, na terytorium którego znajduje się instytucja właściwa;
r) określenie "okresy ubezpieczenia" oznacza okresy składkowe lub zatrudnienia, tak jak je określa lub uznaje za okresy ubezpieczenia ustawodawstwo, w ramach którego zostały spełnione lub zostały uznane za spełnione, oraz wszelkie okresy zrównane, o ile są uznane przez to ustawodawstwo za równorzędne z okresami ubezpieczenia;
s) określenia "okresy zatrudnienia" oznaczają okresy określone lub uznane za takie przez ustawodawstwo, w ramach którego zostały spełnione oraz wszelkie okresy z nimi zrównane, o ile są one uznane przez to ustawodawstwo za równorzędne z okresami zatrudnienia;
t) określenia "świadczenia", "emerytury" i "renty" oznaczają wszelkie świadczenia, emerytury i renty, w tym wszystkie składniki obciążające fundusze publiczne, podwyżki spowodowane rewaloryzacją lub świadczenia uzupełniające, z zastrzeżeniem przepisów tyt. III, oraz świadczenia zryczałtowane, które mogą zastąpić emerytury i renty oraz wypłaty z tytułu zwrotu składek;
u) i) określenie "świadczenia rodzinne" oznacza wszelkie świadczenia rzeczowe lub pieniężne zaspokajające koszty utrzymania rodziny na mocy ustawodawstwa określonego w art. 4 ust. 1 lit. h), z wyłączeniem specjalnych zasiłków porodowych wymienionych w załączniku I;
ii) określenie "zasiłki rodzinne" oznacza okresowe świadczenia pieniężne przyznawane wyłącznie w zależności od liczby oraz w odpowiednim przypadku, od wieku członków rodziny;
v) określenie "świadczenie z tytułu śmierci" oznacza każde świadczenie wypłacone jednorazowo w razie zgonu, z wyłączeniem świadczeń zryczałtowanych, przewidzianych w lit. t).
Artykuł 2
Zakres podmiotowy
1.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do pracowników, którzy podlegają lub podlegali ustawodawstwu jednego lub kilku Państw Członkowskich i są obywatelami jednego z tych państw albo są bezpaństwowcami, lub uchodźcami, zamieszkującymi na terytorium jednego z Państw Członkowskich, jak i do członków ich rodzin oraz do osób pozostałych przy życiu.
2.
Ponadto niniejsze rozporządzenie stosuje się do osób pozostałych przy życiu po zmarłych pracownikach, którzy podlegali ustawodawstwu jednego lub kilku Państw Członkowskich, niezależnie od obywatelstwa tych pracowników, o ile pozostali przy życiu są obywatelami jednego z Państw Członkowskich lub bezpaństwowcami, lub uchodźcami, zamieszkującymi na terytorium jednego z Państw Członkowskich.
3.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do urzędników służby cywilnej i do personelu, który zgodnie z właściwym ustawodawstwem, jest z nimi zrównany, o ile podlegają lub podlegali oni ustawodawstwu Państwa Członkowskiego, do którego stosuje się niniejsze rozporządzenie.
Artykuł 3
Zasada równego traktowania
1.
Z zastrzeżeniem przepisów szczególnych, zawartych w niniejszym rozporządzeniu osoby zamieszkujące na terytorium jednego z Państw Członkowskich, do których stosują się przepisy niniejszego rozporządzenia podlegają obowiązkom i korzystają z praw wynikających z ustawodawstwa każdego Państwa Członkowskiego na tych samych warunkach, co obywatele tego Państwa.
2.
Przepisy ust. 1 stosuje się do prawa wybierania członków organów instytucji zabezpieczenia społecznego lub do uczestniczenia w ich mianowaniu, nie naruszając jednak ustawodawstw Państw Członkowskich, dotyczących warunków wybieralności i trybu mianowania członków tych organów.
3. Postanowienia konwencji o zabezpieczeniu społecznym, które pozostają w mocy na podstawie art. 7 ust. 2 lit. c) oraz postanowienia porozumień zawartych na podstawie art. 8 ust. 1, stosuje się do wszystkich osób, do których stosuje się niniejsze rozporządzenie, o ile załącznik II nie stanowi inaczej.
Artykuł 4
Zakres przedmiotowy
1.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do wszystkich ustawodawstw odnoszących się do działów zabezpieczenia społecznego, które dotyczą:
a) świadczeń w razie choroby i macierzyństwa;
b) świadczeń z tytułu inwalidztwa, włącznie ze świadczeniami służącymi zachowaniu albo zwiększeniu zdolności do zarobkowania;
c) emerytur;
d) rent rodzinnych;
e) świadczeń z tytułu wypadku przy pracy i choroby zawodowej;
f) świadczeń z tytułu śmierci;
g) zasiłków dla bezrobotnych;
h) świadczeń rodzinnych.
2.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do powszechnych i specjalnych systemów zabezpieczenia społecznego, składkowych i nieskładkowych, jak również do systemów dotyczących obowiązków pracodawcy lub armatora, w zakresie świadczeń określonych w ust. 1.
3.
Jednakże przepisy tytułu III nie naruszają ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących odpowiedzialności armatora.
4.
Niniejszego rozporządzenia nie stosuje się do pomocy społecznej i opieki zdrowotnej, ani do systemów świadczeń dla ofiar wojny lub jej skutków, ani do systemów specjalnych dla urzędników służby cywilnej i personelu równorzędnego.
Artykuł 5
Oświadczenia Państw Członkowskich dotyczące zakresu niniejszego rozporządzenia
Państwa Członkowskie wskazują ustawodawstwo i systemy, określone w art. 4 ust. 1 i 2, świadczenia minimalne, określone w art. 50, jak również świadczenia określone w art. 77 i 78, w oświadczeniach notyfikowanych i opublikowanych zgodnie z art. 96.
Artykuł 6
Konwencje o zabezpieczeniu społecznym, które zostają zastąpione przez niniejsze rozporządzenie
Z zastrzeżeniem przepisów art. 7, 8 oraz art. 46 ust. 4 niniejsze rozporządzenie, w odniesieniu do podmiotowego i przedmiotowego zakresu obowiązywania, zastępuje każdą konwencję o zabezpieczeniu społecznym wiążącą:
a) wyłącznie dwa lub więcej Państw Członkowskich;
b) albo co najmniej dwa Państwa Członkowskie i jedno lub kilka innych państw, w przypadku których rozporządzenie nie wymaga udziału instytucji jednego z tych ostatnich Państw.
Artykuł 7
Przepisy międzynarodowe, których nie narusza niniejsze rozporządzenie
1.
Niniejsze rozporządzenie nie narusza zobowiązań wypływających:
a) z jakiejkolwiek konwencji przyjętej przez Międzynarodową Konferencję Pracy i która, po ratyfikacji przez jedno lub kilka Państw Członkowskich, weszła w życie;
b) z Europejskich Umów Tymczasowych z dnia 11 grudnia 1953 r., dotyczących zabezpieczenia społecznego, zawartych między Państwami Członkowskimi Rady Europy.
2.
Nie naruszając przepisów art. 6, nadal stosuje się:
a) postanowienia Układu z dnia 27 lipca 1950 r., zmienionego w dniu 13 lutego 1961 r., dotyczącego zabezpieczenia społecznego przewoźników na Renie;
b) postanowienia Europejskiej Umowy z dnia 9 lipca 1956 r., dotyczącej zabezpieczenia społecznego pracowników zatrudnionych w transporcie międzynarodowym;
c) postanowienia konwencji o zabezpieczeniu społecznym, wymienione w załączniku II.
Artykuł 8
Zawieranie umów między Państwami Członkowskimi
1.
Dwa lub więcej Państw Członkowskich może zawrzeć między sobą, o ile jest to niezbędne, umowy oparte na zasadach i w duchu niniejszego rozporządzenia.
2.
Każde Państwo Członkowskie notyfikuje, zgodnie z przepisami art. 96 ust. 1, każdą umowę zawartą między nim, a innym Państwem Członkowskim na podstawie przepisów ust. 1.
Artykuł 9
Objęcie ubezpieczeniem dobrowolnym lub fakultatywnym kontynuowanym
1.
Przepisów ustawodawstwa danego Państwa Członkowskiego, które uzależniają objęcie ubezpieczeniem dobrowolnym lub fakultatywnym kontynuowanym od zamieszkiwania na terytorium tego państwa, nie stosuje się wobec osób, do których stosuje się niniejsze rozporządzenie, zamieszkujących terytorium innego Państwa Członkowskiego, pod warunkiem, że w jakiejkolwiek chwili w przebiegu ich pracy zawodowej podlegały ustawodawstwu pierwszego z tych Państw.
2.
Jeżeli ustawodawstwo danego Państwa Członkowskiego uzależnia objęcie ubezpieczeniem dobrowolnym lub fakultatywnym kontynuowanym od spełnienia okresów ubezpieczenia, okresy ubezpieczenia spełnione na mocy ustawodawstwa innego Państwa Członkowskiego będą zaliczone, w wymaganym zakresie, tak jak gdyby zostały ukończone zgodnie z ustawodawstwem pierwszego Państwa.
Artykuł 10
Uchylenie klauzul zamieszkania — Wpływ ubezpieczenia obowiązkowego na zwrot składek
1.
O ile niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej, świadczenia pieniężne z tytułu inwalidztwa, emerytalne lub renty rodzinne, renty z tytułu wypadku przy pracy lub choroby zawodowej oraz świadczenia z tytułu śmierci uzyskane na podstawie ustawodawstwa jednego lub kilku Państw Członkowskich, nie podlegają zmniejszeniu, zmianie, zawieszeniu, zniesieniu ani przepadkowi z tego tylko powodu, że uprawniony zamieszkuje terytorium innego Państwa Członkowskiego niż to, gdzie znajduje się instytucja zobowiązana do wypłaty świadczeń.
Poprzedni akapit stosuje się również do świadczeń zryczałtowanych, przyznawanych w razie ponownego zawarcia małżeństwa przez współmałżonka pozostałego przy życiu, który był uprawniony do renty rodzinnej.
2.
Jeżeli ustawodawstwo danego Państwa Członkowskiego uzależnia zwrot składek od warunku, zgodnie z którym zainteresowany przestał podlegać ubezpieczeniu obowiązkowemu, warunek ten nie jest uważany za spełniony tak długo, jak długo zainteresowany podlega ubezpieczeniu obowiązkowemu jako pracownik na podstawie ustawodawstwa innego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 11
Rewaloryzacja świadczeń
Zasady rewaloryzacji przewidziane przez ustawodawstwo danego Państwa Członkowskiego, stosuje się do świadczeń należnych na podstawie tego ustawodawstwa, na mocy przepisów niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 12
Zakaz kumulacji świadczeń
1. Na podstawie niniejszego rozporządzenia nie można przyznać ani zachować prawa do kilku świadczeń tego samego rodzaju za ten sam okres ubezpieczenia obowiązkowego. Jednakże tego przepisu nie stosuje się do świadczeń z tytułu inwalidztwa, starości, (emerytur i rent) lub z tytułu chorób zawodowych, które są przyznawane przez instytucje dwóch lub więcej Państw Członkowskich, zgodnie z przepisami art. 41, art. 43 ust. 2 i 3, art. 46, 50 i 51 lub art. 60 ust. 1 lit. b).
2.
Klauzule zmniejszenia, zawieszenia lub zniesienia, przewidziane przez ustawodawstwo Państwa Członkowskiego, w przypadku zbiegu świadczenia z innymi świadczeniami zabezpieczenia społecznego lub z innymi dochodami stosuje się do uprawnionego, nawet jeśli prawo do takich świadczeń zostało nabyte na podstawie ustawodawstwa innego Państwa Członkowskiego lub dochody takie uzyskane zostały na terytorium innego Państwa Członkowskiego.
Jednakże nie stosuje się tego przepisu, gdy zainteresowany korzysta ze świadczeń o takim samym charakterze jak świadczenia z tytułu inwalidztwa, starości, śmierci (emerytury i renty) lub choroby zawodowej, które są ustanowione przez instytucje dwóch lub więcej Państw Członkowskich, zgodnie z przepisami art. 46, art. 50, 51 lub art. 60 ust. 1 lit. b).
3.
Klauzule zmniejszenia, zawieszenia lub zniesienia, przewidziane przez ustawodawstwo Państwa Członkowskiego, w przypadku, gdy uprawniony do świadczeń z tytułu inwalidztwa lub do wcześniejszej emerytury prowadzi działalność zawodową lub handlową, stosuje się wobec takiej osoby nawet wówczas, gdy prowadzi on działalność na terytorium innego Państwa Członkowskiego.
4. Renta inwalidzka należna na podstawie niderlandzkiego ustawodawstwa, w przypadku, gdy instytucja niderlandzka jest zobowiązana, zgodnie z przepisami art. 57 ust. 3 lit. c) lub art. 60 ust. 2 lit. a), do udziału w ponoszeniu kosztów świadczenia z tytułu choroby zawodowej, przyznanego na podstawie ustawodawstwa innego Państwa Członkowskiego, ulega zmniejszeniu o kwotę należną od instytucji innego Państwa Członkowskiego zobowiązanej do wypłaty świadczenia z tytułu choroby zawodowej.
TYTUŁ II
OKREŚLENIE WŁAŚCIWEGO USTAWODAWSTWA
Artykuł 13
Zasady ogólne
1.
Pracownik, do którego stosuje się niniejsze rozporządzenie podlega wyłącznie ustawodawstwu jednego Państwa Członkowskiego.
Przepisy niniejszego tytułu określają ustawodawstwo właściwe.
2.
Z zastrzeżeniem przepisów art. 14-17:
a) pracownik zatrudniony na terytorium Państwa Członkowskiego podlega ustawodawstwu tego państwa, nawet jeżeli zamieszkuje na terytorium innego Państwa Członkowskiego lub jeżeli przedsiębiorstwo lub pracodawca, który go zatrudnia ma swoją zarejestrowaną siedzibę, miejsce prowadzenia działalności lub znajduje się na terytorium innego Państwa Członkowskiego;
b) pracownik, zatrudniony na statku pływającym pod banderą Państwa Członkowskiego, podlega ustawodawstwu tego państwa;
c) urzędnicy służby cywilnej i personel równorzędny podlegają ustawodawstwu Państwa Członkowskiego, któremu podlega administracja, która ich zatrudnia;
d) pracownik powołany lub ponownie powołany do wojska Państwa Członkowskiego, utrzymuje status pracownika i podlega ustawodawstwu tego Państwa; jeżeli podleganie temu ustawodawstwu uzależnione jest od spełnienia okresów ubezpieczenia przed rozpoczęciem lub po zakończeniu takiej służby, bierze się pod uwagę okresy ubezpieczenia spełnione na podstawie ustawodawstwa innego Państwa Członkowskiego w niezbędnym zakresie, tak jak gdyby były okresami ubezpieczenia ukończonymi na podstawie ustawodawstwa pierwszego Państwa.
Artykuł 14
Zasady szczególne
1.
Artykuł 13 ust. 2 lit. a), stosuje się z zastrzeżeniem następujących wyjątków i okoliczności:
a) i) pracownik zatrudniony na terytorium Państwa Członkowskiego przez przedsiębiorstwo, w którym jest zwykle zatrudniony i przez które został skierowany do wykonywania pracy na terytorium innego Państwa Członkowskiego podlega nadal ustawodawstwu pierwszego Państwa Członkowskiego, pod warunkiem, że przewidywany okres wykonywania tej pracy nie przekracza dwunastu miesięcy i że nie został on skierowany w miejsce innej osoby, której okres skierowania upłynął;
ii) jeżeli okres pracy przedłuża się poza początkowo zakładany z powodu niedających się przewidzieć okoliczności i przekracza okres dwunastu miesięcy, ustawodawstwo pierwszego Państwa Członkowskiego stosuje się nadal, aż do zakończenia pracy, pod warunkiem, że wyrażą na to zgodę właściwe władze Państwa Członkowskiego, na terytorium którego zainteresowany jest skierowany, lub organ przez te władze wyznaczony; o zgodę należy wystąpić przed upływem początkowego okresu dwunastu miesięcy.
Jednakże zgody tej nie można udzielić na okres dłuższy niż dwanaście miesięcy.
b) pracownik zatrudniony w transporcie międzynarodowym, będący członkiem personelu drogowego lub latającego na terytorium dwóch lub więcej Państw Członkowskich, pracujący dla przedsiębiorstwa dokonującego, za wynagrodzeniem lub na własny rachunek, międzynarodowych przewozów osób lub towarów koleją, drogą lądową, powietrzną lub rzeczną, mającego swoją zarejestrowaną siedzibę lub miejsce prowadzenia działalności na terytorium Państwa Członkowskiego, podlega ustawodawstwu tego ostatniego Państwa, z następującymi ograniczeniami:
i) pracownik zatrudniony w oddziale lub w stałym przedstawicielstwie, które przedsiębiorstwo posiada na terytorium Państwa Członkowskiego, innego niż to, na którym ma swoją zarejestrowaną siedzibę lub miejsce prowadzenia działalności, podlega ustawodawstwu Państwa Członkowskiego, na terytorium którego znajduje się oddział lub stałe przedstawicielstwo;
ii) jeżeli pracownik jest zatrudniony w przeważającej mierze na terytorium Państwa Członkowskiego, w którym zamieszkuje, podlega ustawodawstwu tego Państwa, nawet jeżeli zatrudniające go przedsiębiorstwo nie posiada zarejestrowanej siedziby, miejsca prowadzenia działalności oddziału, ani stałego przedstawicielstwa na tym terytorium;
c) pracownik inny niż zatrudniony w transporcie międzynarodowym, który zwykle prowadzi działalność na terytorium dwóch lub więcej Państw Członkowskich, podlega:
i) ustawodawstwu Państwa Członkowskiego, terytorium którego zamieszkuje, jeżeli wykonuje część swojej działalności na tym terytorium lub jeżeli jest związany z kilkoma przedsiębiorstwami, lub z kilkoma pracodawcami mającymi zarejestrowaną siedzibę lub miejsce prowadzenia działalności na terytorium różnych Państw Członkowskich;
ii) ustawodawstwu Państwa Członkowskiego, na terytorium którego przedsiębiorstwo lub pracodawca, który go zatrudnia, ma zarejestrowaną siedzibę lub miejsce prowadzenia działalności, jeżeli nie zamieszkuje on na terytorium jednego z Państw Członkowskich, gdzie prowadzi swoją działalność;
d) pracownik zatrudniony na terytorium Państwa Członkowskiego, w przedsiębiorstwie, które ma zarejestrowaną siedzibę lub miejsce prowadzenia działalności na terytorium innego Państwa Członkowskiego, i które znajduje się na terenie, leżącym po obu stronach granicy tych Państw , podlega ustawodawstwu Państwa Członkowskiego, na terytorium którego przedsiębiorstwo ma swoją zarejestrowaną siedzibę lub miejsce prowadzenia działalności.
2.
Artykuł 13 ust. 2 lit. b) stosuje się z zastrzeżeniem następujących wyjątków i okoliczności:
a) pracownik zatrudniony przez przedsiębiorstwo, z którym jest zwykle związany, zarówno na terytorium Państwa Członkowskiego lub na pokładzie statku, który pływa pod banderą Państwa Członkowskiego, który został skierowany przez to przedsiębiorstwo na pokład statku pływającego pod banderą innego Państwa Członkowskiego w celu wykonywania tam pracy na rzecz tego przedsiębiorstwa, z zastrzeżeniem warunków określonych w ust. 1 lit a), nadal podlega ustawodawstwu pierwszego Państwa Członkowskiego;
b) pracownik, który nie będąc na stałe zatrudnionym na morzu, jest zatrudniony na wodach terytorialnych lub w porcie Państwa Członkowskiego na statku pływającym pod banderą innego Państwa Członkowskiego nie jest członkiem załogi, podlega ustawodawstwu pierwszego państwa;
c) pracownik zatrudniony na pokładzie statku pływającego pod banderą Państwa Członkowskiego i wynagradzany przez takie przedsiębiorstwo lub osobę, której siedziba lub miejsce zarejestrowanej siedziby lub miejsce prowadzenia działalności znajduje się na terytorium innego Państwa Członkowskiego, podlega ustawodawstwu tego ostatniego państwa, o ile jego miejsce zamieszkania znajduje się na terytorium tego Państwa; przedsiębiorstwo lub osobę, wypłacającą wynagrodzenie uważa się za pracodawcę do celów tego ustawodawstwa.
3.
Przepisy ustawodawstwa Państwa Członkowskiego, które przewidują, że emeryci lub renciści prowadzący działalność zawodową lub handlową nie podlegają obowiązkowemu ubezpieczeniu z tytułu takiej działalności, stosuje się również do emerytów i rencistów, których świadczenia zostały nabyte zgodnie z ustawodawstwem innego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 15
Zasady dotyczące ubezpieczenia dobrowolnego lub fakultatywnego kontynuowanego
1.
Przepisów art. 13, 14 nie stosuje się do ubezpieczenia dobrowolnego lub fakultatywnego kontynuowanego.
2.
W przypadku, gdy stosowanie ustawodawstw dwóch lub więcej Państw Członkowskich powoduje zbieg ubezpieczenia:
- z zakresu systemu ubezpieczenia obowiązkowego oraz jednego lub kilku systemów ubezpieczenia dobrowolnego lub fakultatywnego kontynuowanego, zainteresowany podlega wyłącznie systemom ubezpieczenia obowiązkowego,
- z zakresu dwóch lub więcej systemów ubezpieczenia dobrowolnego lub fakultatywnego kontynuowanego, zainteresowany podlega tylko wybranemu przez siebie systemowi ubezpieczenia dobrowolnego lub fakultatywnego kontynuowanego.
3.
Jednakże w zakresie ubezpieczenia z tytułu inwalidztwa, starości i śmierci (emerytury i renty), zainteresowany może być objęty ubezpieczeniem dobrowolnym lub fakultatywnym kontynuowanym Państwa Członkowskiego, nawet jeżeli obowiązkowo podlega ustawodawstwu innego Państwa Członkowskiego, o ile taki zbieg jest w sposób wyraźny lub domniemany dopuszczalny w pierwszym Państwie Członkowskim.
Zainteresowany, który wnioskuje o przystąpienie do systemu ubezpieczenia dobrowolnego lub fakultatywnego kontynuowanego w Państwie Członkowskim, którego ustawodawstwo przewiduje, poza tym ubezpieczeniem, ubezpieczenie uzupełniające fakultatywne może przystąpić tylko do tego ostatniego.
Artykuł 16
Zasady szczególne dotyczące osób zatrudnionych przez placówki dyplomatyczne i konsularne oraz personelu pomocniczego Wspólnot Europejskich
1.
Przepisy art. 13 ust. 2 lit. a), stosuje się do osób zatrudnionych przez placówki dyplomatyczne i konsularne oraz do prywatnej służby domowej zatrudnionej przez pracowników tych placówek.
2.
Jednakże pracownicy określeni w ust. 1, którzy są obywatelami Państwa Członkowskiego akredytującego lub Państwa Członkowskiego wysyłającego, mogą wybrać podleganie ustawodawstwu tego Państwa.
Prawo wyboru przysługuje ponownie w końcu każdego roku kalendarzowego i nie ma mocy wstecznej.
3.
Pracownicy pomocniczy Wspólnot Europejskich mogą wybrać podleganie ustawodawstwu Państwa Członkowskiego, na terytorium którego są zatrudnieni, lub podleganie ustawodawstwu Państwa Członkowskiego, któremu ostatnio podlegali, lub ustawodawstwa Państwa Członkowskiego, którego są obywatelami, jeżeli chodzi o przepisy inne niż te, które dotyczą zasiłków rodzinnych, których przyznawanie jest regulowane systemem mającym zastosowanie do tych pracowników.
Prawo wyboru przysługuje tylko jeden raz i nabiera ono mocy począwszy od chwili podjęcia pracy.
Artykuł 17
Wyjątki od przepisów art. 13-16
Dwa albo kilka Państw Członkowskich lub właściwe władze tych Państw mogą przewidzieć, za wspólnym porozumieniem, w interesie niektórych pracowników lub niektórych grup pracowników, wyjątki od przepisów art. 13-16.
TYTUŁ III
PRZEPISY SZCZEGÓLNE DOTYCZĄCE RÓŻNYCH GRUP ŚWIADCZEŃ
ROZDZIAŁ 1
CHOROBA I MACIERZYŃSTWO
Sekcja 1
Przepisy wspólne
Artykuł 18
Sumowanie okresów ubezpieczenia
1.
Właściwa instytucja Państwa Członkowskiego, którego ustawodawstwo uzależnia nabycie, zachowanie lub odzyskanie prawa do świadczeń od spełnienia okresów ubezpieczenia uwzględnia, w niezbędnym zakresie, okresy ubezpieczenia spełnione na podstawie ustawodawstwa innego Państwa Członkowskiego, tak jak gdyby chodziło o okresy ukończone na podstawie jej własnego ustawodawstwa.
2.
Przepisy ust. 1 stosuje się do pracownika sezonowego, nawet jeżeli chodzi o okresy poprzedzające przerwę w ubezpieczeniu przekraczającą okres dopuszczalny przez ustawodawstwo właściwego Państwa, jednakże pod warunkiem, że dany pracownik nie przestał być ubezpieczony przez okres dłuższy niż cztery miesiące.
Sekcja 2
Pracownicy oraz członkowie ich rodzin
Artykuł 19
Zamieszkanie w Państwie Członkowskim innym niż państwo właściwe — Zasady ogólne
1.
Pracownikowi, który zamieszkuje terytorium Państwa Członkowskiego innego niż Państwo właściwe i który spełnia warunki przewidziane przez ustawodawstwo Państwa właściwego do nabycia prawa do świadczeń, z uwzględnieniem w odpowiednim przypadku przepisów art. 18, otrzymuje w państwie zamieszkania:
a) świadczenia rzeczowe, realizowane przez instytucję miejsca zamieszkania na rachunek instytucji właściwej, zgodnie z ustawodawstwem stosowanym przez nią, tak jakby był w niej ubezpieczony;
b) świadczenia pieniężne wypłacane przez instytucję właściwą, zgodnie z ustawodawstwem stosowanym przez nią.
Jednakże na podstawie porozumienia między instytucją właściwą a instytucją miejsca zamieszkania, świadczenia te mogą być udzielane przez tę ostatnią instytucję na rachunek pierwszej instytucji, zgodnie z ustawodawstwem Państwa właściwego.
2.
Przepisy ust. 1 lit. a) stosuje się odpowiednio do członków rodziny, którzy zamieszkują na terytorium Państwa Członkowskiego innego niż Państwo właściwe, jeżeli nie mają prawa do tych świadczeń na podstawie ustawodawstwa Państwa, na terytorium którego zamieszkują.
Artykuł 20
Pracownicy przygraniczni i członkowie ich rodzin — Zasady szczególne
Pracownik przygraniczny może również otrzymywać świadczenia na terytorium Państwa właściwego.
Świadczenia te udzielane są przez instytucję właściwą, zgodnie z ustawodawstwem tego Państwa, tak jakby zainteresowany zamieszkiwał na terytorium tego Państwa.
Członkowie jego rodziny mogą uzyskać świadczenia na tych samych warunkach; jednakże korzystanie z tych świadczeń jest uzależnione, z wyjątkiem przypadków nagłych, od porozumienia między zainteresowanymi Państwami lub między właściwymi władzami tych Państw lub w przypadku braku takiego porozumienia, uprzedniej zgody instytucji właściwej.
Artykuł 21
Pobyt w państwie właściwym lub przeniesienie miejsca zamieszkania do państwa właściwego
1.
Pracownikowi i członkom jego rodziny, określonym w art. 19, który przebywa na terytorium państwa właściwego, przysługują świadczenia, zgodnie z ustawodawstwem tego państwa, tak jakby zamieszkiwali w tym państwie, nawet jeżeli korzystali już ze świadczeń w tym samym przypadku choroby lub macierzyństwa przed rozpoczęciem pobytu.
Jednakże tego przepisu nie stosuje się do pracownika przygranicznego i członków jego rodziny.
2.
Pracownik oraz członkowie jego rodziny, określeni w art. 19, którzy przenoszą swoje miejsce zamieszkania na terytorium Państwa właściwego, korzystają ze świadczeń zgodnie z ustawodawstwem tego Państwa, nawet jeżeli korzystali już ze świadczeń w tym samym przypadku choroby lub macierzyństwa przed przeniesieniem miejsca zamieszkania.
Artykuł 22
Pobyt poza państwem właściwym — Powrót lub przeniesienie miejsca zamieszkania do innego Państwa Członkowskiego w okresie choroby lub macierzyństwa — Konieczność udania się do innego Państwa Członkowskiego w celu uzyskania tam odpowiedniej opieki
1.
Pracownik, który spełnia warunki wymagane przez ustawodawstwo państwa właściwego w celu uzyskania prawa do świadczeń, z uwzględnieniem, w danym przypadku, przepisów art. 18 oraz:
a) którego stan wymaga natychmiastowego udzielenia świadczeń w trakcie pobytu na terytorium innego Państwa Członkowskiego; albo
b) który, po uzyskaniu prawa do świadczeń udzielanych na rachunek instytucji właściwej, uzyskał zgodę tej instytucji na powrót na terytorium Państwa Członkowskiego, gdzie zamieszkuje lub na przeniesienie swojego miejsca zamieszkania na terytorium innego Państwa Członkowskiego; albo
c) któremu instytucja właściwa udzieliła zgody na udanie się na terytorium innego Państwa Członkowskiego w celu uzyskania tam odpowiedniej opieki, właściwej w jego stanie, jest uprawniony:
i) do świadczeń rzeczowych udzielanych przez instytucję miejsca pobytu lub zamieszkania na rachunek instytucji właściwej, zgodnie z stosowanym przez nią ustawodawstwem, tak jak gdyby był w niej ubezpieczony, przy czym okres udzielania świadczeń jest określany przez ustawodawstwo państwa właściwego;
ii) do świadczeń pieniężnych wypłacanych przez instytucję właściwą zgodnie stosowanym przez nią ustawodawstwem.
Jednakże na podstawie porozumienia między instytucją właściwą a instytucją miejsca pobytu lub miejsca zamieszkania, świadczenia te mogą być udzielane przez tę ostatnią instytucję na rachunek pierwszej instytucji, zgodnie z ustawodawstwem państwa właściwego.
2.
Udzielenia zgody wymaganej zgodnie z ust. 1 lit. b) można odmówić jedynie w przypadku, gdy zostanie ustalone, że przeniesienie się zainteresowanego może ujemnie wpłynąć na stan jego zdrowia lub przebieg prowadzonego leczenia.
Udzielenia zgody wymaganej na podstawie ust. 1 lit. c) nie można odmówić, jeżeli zabiegi znajdują się wśród świadczeń przewidzianych przez ustawodawstwo Państwa Członkowskiego, na terytorium którego zamieszkuje zainteresowany.
3.
Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do członków rodziny pracownika w odniesieniu do świadczeń rzeczowych.
4.
Fakt stosowania do pracownika z przepisów ust. 1 nie wpływa na prawo członków rodziny do uzyskania świadczeń.
Artykuł 23
Ustalanie wysokości świadczeń pieniężnych
1.
Instytucja właściwa Państwa Członkowskiego, którego ustawodawstwo przewiduje, że ustalanie wysokości świadczeń pieniężnych opiera się na średnim wynagrodzeniu, ustala to średnie wynagrodzenie wyłącznie na podstawie stwierdzonych zarobków osiąganych w okresach ubezpieczenia, ukończonych na podstawie tego ustawodawstwa.
2.
Instytucja właściwa Państwa Członkowskiego, którego ustawodawstwo przewiduje, że ustalanie wysokości świadczeń pieniężnych opiera się na wynagrodzeniu zryczałtowanym, bierze wyłącznie pod uwagę wynagrodzenie zryczałtowane lub, w odpowiednim przypadku, średnią zryczałtowanych wynagrodzeń, odpowiadającą okresom ubezpieczenia, ukończonym na podstawie tego ustawodawstwa.
3.
Instytucja właściwa Państwa Członkowskiego, którego ustawodawstwo przewiduje, że wysokość świadczeń pieniężnych zależy od liczby członków rodziny, bierze również pod uwagę członków rodziny zainteresowanego, którzy zamieszkują na terytorium innego Państwa Członkowskiego, tak jak gdyby zamieszkiwali oni na terytorium Państwa właściwego.
Artykuł 24
Świadczenia rzeczowe o znacznej wartości
1.
Jeżeli instytucja Państwa Członkowskiego przyznała pracownikowi lub członkowi jego rodziny prawo do protezy, sprzętu dużych rozmiarów lub prawo do innych świadczeń rzeczowych o znacznej wartości, zanim został on objęty ubezpieczeniem w instytucji innego Państwa Członkowskiego, to przysługują mu świadczenia na koszt pierwszej instytucji, nawet jeżeli świadczenia te zostały faktycznie udzielone w chwili, kiedy ten pracownik był już ubezpieczony w drugiej instytucji.
2.
Komisja Administracyjna ustala wykaz świadczeń, do których stosują się przepisy ust. 1.
Sekcja 3
Bezrobotni oraz członkowie ich rodzin
Artykuł 25
1. Bezrobotnemu, do którego mają zastosowanie przepisy art. 69 ust. 1 lub art. 71 ust. 1 lit. b) ii) zdanie drugie, oraz który spełnia warunki przewidziane przez ustawodawstwo Państwa właściwego dla przyznania prawa do świadczeń rzeczowych i pieniężnych, z uwzględnieniem, w odpowiednim przypadku, przepisów art. 18, przysługują przez okres przewidziany w przepisach art. 69 ust. 1 lit. c):
a) świadczenia rzeczowe, przyznawane na rachunek instytucji właściwej przez instytucję Państwa Członkowskiego, w którym poszukuje zatrudnienia, zgodnie z ustawodawstwem stosowanym przez tę ostatnią instytucję, tak jak gdyby był w niej ubezpieczony;
b) świadczenia pieniężne, wypłacane przez instytucję właściwą, zgodnie ze stosowanym przez nią ustawodawstwem.
Jednakże na podstawie porozumienia między instytucją właściwą a instytucją Państwa Członkowskiego, w którym bezrobotny poszukuje zatrudnienia, świadczenia mogą być udzielane przez tę instytucję na rachunek instytucji pierwszej, zgodnie z ustawodawstwem państwa właściwego.
Zasiłków dla bezrobotnych przewidzianych w przepisach art. 69 ust. 1, nie przyznaje się przez okres pobierania świadczeń pieniężnych.
2.
Bezrobotnemu, do którego mają zastosowanie przepisy art. 71 ust. 1 lit. a) ii) lub lit. b) ii) zdanie pierwsze, przysługują świadczenia rzeczowe i pieniężne, zgodnie z ustawodawstwem Państwa Członkowskiego, terytorium którego zamieszkuje, tak jak gdyby podlegał temu ustawodawstwu w okresie ostatniego zatrudnienia, z uwzględnieniem, w odpowiednim przypadku, przepisów art. 18; świadczenia te udzielane są na rachunek instytucji kraju zamieszkania.
3.
W przypadku, gdy bezrobotny spełnia warunki wymagane przez ustawodawstwo Państwa Członkowskiego, na którym spoczywa ciężar udzielania zasiłków dla bezrobotnych, do przyznania prawa do świadczeń rzeczowych, z uwzględnieniem, w danym przypadku, przepisów art. 18, to członkom rodziny bezrobotnego przysługują te świadczenia niezależnie od tego, na terytorium którego Państwa Członkowskiego zamieszkują lub przebywają.
Świadczenia te udzielane są przez instytucję miejsca zamieszkania lub pobytu, zgodnie ze stosowanym przez nią ustawodawstwem na rachunek instytucji właściwej Państwa Członkowskiego, na którym spoczywa ciężar zasiłków dla bezrobotnych.
4.
Bez uszczerbku dla jakichkolwiek przepisów ustawodawstwa Państwa Członkowskiego zezwalających na przyznawanie świadczeń w razie choroby przez okres dłuższy, okres przewidziany w ust. 1, może w przypadku siły wyższej zostać przedłużony przez instytucję właściwą, w granicach ustalonych przez stosowane przez nią ustawodawstwo.
Sekcja 4
Osoby ubiegające się o emeryturę lub rentę oraz członkowie ich rodzin
Artykuł 26
Prawo do świadczeń rzeczowych w przypadku ustania prawa do świadczeń od instytucji ostatnio właściwej
1.
Pracownikowi, członkom jego rodziny oraz osobom pozostałym przy życiu po zmarłym pracowniku, którzy w trakcie rozpatrywania wniosku o przyznanie emerytury lub renty tracą prawo do świadczeń rzeczowych na podstawie ustawodawstwa Państwa Członkowskiego, które było ostatnio właściwe, przysługują jednak poniższe świadczenia z zastrzeżeniem następujących warunków: świadczenia rzeczowe udzielane są zgodnie z ustawodawstwem Państwa Członkowskiego, terytorium którego zainteresowany lub zainteresowani zamieszkują, o ile mieli do nich prawo na podstawie tego ustawodawstwa lub mieliby to prawo z tytułu ustawodawstwa innego Państwa Członkowskiego, gdyby zamieszkiwali na terytorium tego Państwa, z uwzględnieniem, w odpowiednim przypadku, przepisów art. 18.
2.
Ubiegający się o emeryturę lub rentę, którego prawo do świadczeń rzeczowych wynika z ustawodawstwa Państwa Członkowskiego, które zobowiązuje zainteresowanego do samodzielnego opłacania składek na ubezpieczenie na wypadek choroby w okresie rozpatrywania wniosku o przyznanie emerytury, traci prawo do świadczeń rzeczowych po upływie drugiego miesiąca, za który nie uiścił należnych składek.
3.
Świadczenia rzeczowe, udzielane na podstawie przepisów ust. 1, ciążą na instytucji, która, zgodnie z przepisami ust. 2, pobrała składki; w przypadku, gdy nie są opłacane składki zgodnie z przepisami ust. 2, instytucja, na której ciążą świadczenia rzeczowe, po ustaleniu wysokości emerytury lub renty na podstawie przepisów art. 28, zwraca instytucji miejsca zamieszkania kwotę stanowiącą równowartość udzielonych świadczeń.
Sekcja 5
Emeryci i renciści oraz członkowie ich rodzin
Artykuł 27
Emerytury lub renty należne na podstawie ustawodawstwa kilku Państw Członkowskich, gdy prawo do świadczeń rzeczowych przysługuje w państwie miejsca zamieszkania
Emeryt lub rencista, który jest uprawniony do świadczeń na podstawie ustawodawstwa dwóch lub kilku Państw Członkowskich, w tym państwa właściwego, na którego terytorium zamieszkuje i który jest uprawniony do świadczeń rzeczowych na podstawie prawa ostatniego z tych państw, uwzględniając, w odpowiednim przypadku, przepisy art. 18 oraz załącznika V, jak i członkowie jego rodziny, otrzymują te świadczenia od instytucji miejsca zamieszkania i na rachunek tej instytucji, tak jak gdyby zainteresowany pobierał emeryturę lub rentę należną zgodnie z ustawodawstwem jedynie tego ostatniego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 28
Emerytury lub renty należne na podstawie ustawodawstwa jednego lub kilku Państw, gdy prawo do świadczeń nie przysługuje w państwie miejsca zamieszkania
1.
Emeryt lub rencista, który jest uprawniony do świadczeń na podstawie ustawodawstwa Państwa Członkowskiego lub na podstawie ustawodawstwa dwóch lub kilku Państw Członkowskich, który nie ma prawa do świadczeń na podstawie ustawodawstwa Państwa Członkowskiego, terytorium którego zamieszkuje, otrzymuje jednak te świadczenia dla siebie i dla członków swojej rodziny, o ile miałby do tego prawo na podstawie ustawodawstwa Państwa Członkowskiego lub co najmniej jednego z Państw Członkowskich właściwego w sprawie emerytury, uwzględniając, w danym przypadku, przepisy art. 18 i załącznika V, jeżeli zamieszkiwał na terytorium danego państwa.
Świadczenia te udzielane są na rachunek instytucji, określonej w ust. 2, przez instytucję miejsca zamieszkania, tak jak gdyby zainteresowany otrzymywał emeryturę lub rentę na podstawie ustawodawstwa Państwa, na terytorium którego zamieszkuje oraz tak jakby miał prawo do świadczeń rzeczowych.
2.
W przypadkach, o których mowa w ust. 1, ciężar kosztów świadczeń rzeczowych spoczywa na instytucji określonej zgodnie z następującymi zasadami:
a) jeżeli uprawniony ma prawo do tych świadczeń na podstawie ustawodawstwa jednego Państwa Członkowskiego, koszty ponoszone są przez instytucje właściwe tego państwa;
b) jeżeli uprawniony ma prawo do wymienionych świadczeń na podstawie ustawodawstwa dwóch lub więcej Państw Członkowskich, koszty ponoszone są przez instytucję właściwą Państwa Członkowskiego, którego ustawodawstwu uprawniony podlegał najdłużej; w przypadku, gdy stosowanie tej zasady spowodowałoby nałożenie ciężaru świadczeń na kilka instytucji, ciężar ten spoczywa na tej z wymienionych instytucji, której ustawodawstwu uprawniony podlegał ostatnio.
Artykuł 29
Miejsce zamieszkania członków rodziny w państwie innym niż to, w którym zamieszkuje uprawniony — przeniesienie miejsca zamieszkania do państwa, w którym zamieszkuje uprawniony
1.
Członkowie rodziny emeryta lub rencisty, uprawnionego na podstawie ustawodawstwa Państwa Członkowskiego lub, któremu świadczenie przysługuje na podstawie ustawodawstwa dwóch lub kilku Państw Członkowskich, którzy zamieszkują na terytorium innego Państwa Członkowskiego niż to, w którym zamieszkuje uprawniony, korzystają ze świadczeń rzeczowych, tak jak gdyby uprawniony zamieszkiwał to same, co oni terytorium, o ile miałby on prawo do tych świadczeń na podstawie ustawodawstwa Państwa Członkowskiego.
Świadczenia te udzielane są przez instytucję miejsca zamieszkania członków rodziny, zgodnie ze stosowanymi przez nią ustawodawstwem, na rachunek instytucji miejsca zamieszkania uprawnionego.
2.
Członkowie rodziny, określeni w ust. 1, przenoszący swoje miejsce zamieszkania na terytorium Państwa Członkowskiego, w którym zamieszkuje uprawniony do świadczeń zgodnie z ustawodawstwem tego Państwa, otrzymują świadczenia, nawet jeżeli uzyskiwali już świadczenia z tytułu tego samego przypadku choroby lub macierzyństwa przed przeniesieniem miejsca swojego zamieszkania.
Artykuł 30
Świadczenia rzeczowe o znacznej wartości
Przepisy art. 24 stosuje się odpowiednio do emerytów lub rencistów.
Artykuł 31
Pobyt uprawnionego i/lub członków jego rodziny w państwie innym niż to, w którym mają miejsce zamieszkania
Emerytowi lub renciście, który jest uprawniony do świadczenia na podstawie ustawodawstwa Państwa Członkowskiego, lub któremu świadczenia przysługują zgodnie z ustawodawstwem dwóch lub kilku Państw Członkowskich, który ma prawo do świadczeń na podstawie ustawodawstwa jednego z tych Państw Członkowskich, jak i członkom jego rodziny, którzy przebywają na terytorium Państwa Członkowskiego innego niż to, w którym zamieszkują, przysługują świadczenia w Państwie Członkowskim pobytu innymi niż państwo, w którym zamieszkują.
Świadczenia te udzielane są przez instytucję miejsca pobytu zgodnie ze stosowanym przez nią ustawodawstwem, na rachunek instytucji miejsca zamieszkania emeryta lub rencisty.
Artykuł 32
Przepisy szczególne dotyczące przejęcia świadczeń udzielanych byłym pracownikom przygranicznym, członkom rodzin lub osobom, które pozostały przy życiu
Koszt świadczeń udzielanych na podstawie art. 27 emerytom lub rencistom byłym pracownikom przygranicznym lub osobom pozostałym przy życiu po śmierci pracownika przygranicznego, jak również członkom ich rodzin na podstawie przepisów art. 27 lub 31, rozkłada się po połowie między instytucję miejsca zamieszkania uprawnionego i instytucję, w której był ostatnio ubezpieczony, o ile pracował jako pracownik przygraniczny przez trzy miesiące w okresie bezpośrednio poprzedzającym dzień, w którym uzyskał prawo do emerytury lub do renty lub w dniu jego śmierci.
Artykuł 33
Składki obciążające emerytów lub rencistów
Instytucja Państwa Członkowskiego zobowiązana do wypłacania emerytury lub renty, która stosuje ustawodawstwo przewidujące potrącanie składek od emerytów lub rencistów, z tytułu świadczeń rzeczowych, uprawniona jest do dokonywania tych potrąceń, których wysokość ustalana jest zgodnie z wymienionym ustawodawstwem, z emerytury lub renty należnej od niej, o ile świadczenia udzielane zgodnie z art. 27-29 i 31-32, obciążają instytucję wymienionego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 34
Przepisy ogólne
Artykuły 27-33 nie mają zastosowania do emeryta lub rencisty ani do członków jego rodziny, którzy mają prawo do świadczeń rzeczowych na podstawie ustawodawstwa Państwa Członkowskiego, z tytułu wykonywania działalności zawodowej lub handlowej.
W takim przypadku, w celu stosowania przepisów niniejszego rozdziału, zainteresowanego uważa się za pracownika lub członka rodziny pracownika.
Sekcja 6
Przepisy różne
Artykuł 35
System mający zastosowanie w przypadku istnienia wielu systemów w państwie zamieszkania lub pobytu — Choroba uprzednio istniejąca — Maksymalny okres udzielania świadczeń
1. Jeżeli ustawodawstwo państwa pobytu lub zamieszkania przewiduje więcej systemów ubezpieczenia w razie choroby lub macierzyństwa, stosuje się na podstawie przepisów art. 19, art. 21 ust. 1, art. 22, 25, 26, art. 28 ust. 1, art. 29 ust. 1 lub art. 31 przepisy systemu, któremu podlegają pracownicy fizyczni przemysłu stalowego. Jednakże, jeżeli to ustawodawstwo przewiduje szczególny system dla pracowników kopalń i przedsiębiorstw równorzędnych, przepisy tego systemu stosuje się do tej grupy pracowników i członków ich rodzin, o ile instytucja miejsca pobytu lub miejsca zamieszkania, do której się zwracają, jest instytucją właściwą do stosowania tego systemu.
2.
Jeżeli ustawodawstwo Państwa Członkowskiego uzależnia przyznanie świadczeń od warunku dotyczącego źródła choroby, warunku tego nie stosuje się do pracowników ani do członków ich rodzin, do których stosuje się niniejsze rozporządzenie, niezależnie od tego, na terytorium którego Państwa Członkowskiego zamieszkują.
3.
Jeżeli ustawodawstwo Państwa Członkowskiego ustala maksymalny okres, w którym udzielane są świadczenia, instytucja stosująca te przepisy może uwzględnić, w odpowiednim przypadku, okres, w czasie którego świadczenia były już udzielane przez instytucję innego Państwa Członkowskiego w tym samym przypadku choroby lub macierzyństwa.
Sekcja 7
Zwroty między instytucjami
Artykuł 36
1.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 32 świadczenia rzeczowe udzielane przez instytucję Państwa Członkowskiego na rachunek instytucji innego Państwa Członkowskiego, na podstawie przepisów niniejszego rozdziału, podlegają zwrotowi w całości.
2.
Zwroty określone w ust. 1, są ustalane i dokonywane zgodnie z procedurą przewidzianą przez rozporządzenie wykonawcze, określone w art. 97, na podstawie udokumentowanych rzeczywistych wypłat albo na podstawie ryczałtu.
W tym ostatnim przypadku ryczałty te powinny zapewniać zwrot kwot możliwie najbliższych rzeczywiście poniesionym wydatkom.
3.
Dwa lub więcej Państw Członkowskich lub właściwe władze tych Państw mogą przewidzieć inne sposoby dokonywania zwrotów lub zrezygnować z dokonywania jakichkolwiek zwrotów między instytucjami podlegającymi ich właściwości.
ROZDZIAŁ 2
INWALIDZTWO
Sekcja 1
Pracownicy podlegający wyłącznie ustawodawstwu, zgodnie z którym wysokość świadczeń z tytułu inwalidztwa nie zależy od długości okresów ubezpieczenia
Artykuł 37
Przepisy ogólne
1.
Pracownik, który podlegał kolejno lub na przemian ustawodawstwu dwóch lub kilku Państw Członkowskich i który ukończył okresy ubezpieczenia wyłącznie na podstawie ustawodawstwa, zgodnie z którymi kwota świadczeń z tytułu inwalidztwa nie zależy od długości okresów ubezpieczenia, korzysta ze świadczeń zgodnie z przepisami art. 39.
Artykuł ten nie dotyczy podwyżek emerytury lub dodatków na dzieci, które przyznaje się zgodnie z przepisami rozdziału 8.
2.
Załącznik III wymienia, w odniesieniu do każdego zainteresowanego Państwa Członkowskiego, ustawodawstwo obowiązujące na jego terytorium określone w ust. 1.
Artykuł 38
Sumowanie okresów ubezpieczenia
1.
Instytucja właściwa Państwa Członkowskiego, którego ustawodawstwo uzależnia nabycie, zachowanie lub odzyskanie prawa do świadczeń od ukończenia okresów ubezpieczenia uwzględnia, w niezbędnym zakresie, okresy ubezpieczenia ukończone na podstawie ustawodawstw wszystkich innych Państw Członkowskich, jak gdyby chodziło o okresy ukończone zgodnie ze swoim własnym ustawodawstwem.
2.
Jeżeli ustawodawstwo Państwa Członkowskiego uzależnia przyznanie niektórych świadczeń od warunku, by okresy ubezpieczenia spełnione zostały wyłącznie w zawodzie podlegającym systemowi szczególnemu, lub, w odpowiednim przypadku, w okresie wykonywania określonego zatrudnienia, okresy spełnione z uwzględnieniem ustawodawstwa innych Państw Członkowskich są zaliczane, do celów przyznawania tych świadczeń, jedynie w przypadku, gdy zostały spełnione w ramach odpowiedniego systemu, lub w przypadku braku takiego systemu, w tym samym zawodzie, lub w danym przypadku, w okresie wykonywania takiego samego zatrudnienia.
Jeżeli, uwzględniając tak spełnione okresy, zainteresowany nie spełnia warunków wymaganych do korzystania z wymienionych świadczeń, okresy te są uwzględniane, do celów przyznania świadczeń z tytułu systemu powszechnego, lub w przypadku jego braku, z tytułu systemu stosowanego do pracowników fizycznych i pracowników umysłowych, zależnie od przypadku, pod warunkiem, że zainteresowany podlegał któremuś z tych systemów.
Artykuł 39
Ustalanie wysokości świadczeń
1.
Instytucja Państwa Członkowskiego, którego ustawodawstwo było właściwe w chwili, gdy wystąpiła niezdolność do pracy, po której nastąpiło inwalidztwo, ustala zgodnie z tymi ustawodawstwem, czy zainteresowany spełnia warunki dla nabycia prawa do świadczeń, z uwzględnieniem, w odpowiednim przypadku, przepisów art. 38.
2.
Osoba, która spełnia warunki określone w ust. 1, uzyskuje świadczenia wyłącznie od wymienionej instytucji, zgodnie ze stosowanym przez nią ustawodawstwem.
3.
Osobie, która nie spełnia warunków określonych w ust. 1, przysługują świadczenia, do których jest jeszcze uprawniona na podstawie ustawodawstwa innego Państwa Członkowskiego, z uwzględnieniem, w odpowiednim przypadku, przepisów art. 38.
4.
Jeżeli ustawodawstwo właściwe na mocy ust. 2 lub 3, przewiduje, że kwota świadczeń ustalana jest z uwzględnieniem istnienia członków rodziny innych niż dzieci, instytucja właściwa bierze również pod uwagę tych członków rodziny zainteresowanego, którzy zamieszkują na terytorium innego Państwa Członkowskiego, tak jak gdyby zamieszkiwali oni na terytorium Państwa właściwego.
Sekcja 2
Pracownicy podlegający wyłącznie ustawodawstwom, zgodnie z którymi wysokość świadczeń z tytułu inwalidztwa zależy od długości okresów ubezpieczenia, albo ustawodawstwom podobnego rodzaju i ustawodawstwu rodzaju określonego w sekcji I
Artykuł 40
Przepisy ogólne
1.
Pracownik, który podlegał kolejno lub przemiennie ustawodawstwu dwóch lub kilku Państw Członkowskich, z których co najmniej jedno nie było ustawodawstwem rodzaju określonego w przepisach art. 37 ust. 1, korzysta ze świadczeń zgodnie z przepisami rozdziału 3, które stosuje się odpowiednio, z uwzględnieniem przepisów ust. 3.
2.
Jednakże pracownik, którego dotknęła niezdolność do pracy, po której następuje inwalidztwo w okresie podlegania ustawodawstwu wymienionemu w załączniku III, korzysta ze świadczeń, zgodnie z przepisami art. 37 ust. 1, pod dwoma warunkami:
- spełnia warunki wymagane przez to ustawodawstwo lub przez inne ustawodawstwo tego samego rodzaju, z uwzględnieniem, w odpowiednim przypadku, przepisów art. 38, ale bez konieczności uwzględniania okresów ubezpieczenia ukończonych z uwzględnieniem ustawodawstwa niewymienionych w załączniku III, oraz
- nie spełnia warunków wymaganych do powstania prawa do świadczeń z tytułu inwalidztwa na podstawie ustawodawstwa niewymienionych w załączniku III.
3.
Decyzja podjęta przez instytucję Państwa Członkowskiego dotycząca stopnia inwalidztwa wnioskującego wiąże instytucje innych zainteresowanych Państw Członkowskich, pod warunkiem, że zgodność między ustawodawstwami tych Państw w sprawie warunków odnoszących się do stopni inwalidztwa jest potwierdzona w załączniku IV.
Sekcja 3
Pogłębienie się stanu inwalidztwa
Artykuł 41
1.
W razie pogłębienia się stanu inwalidztwa, z powodu którego pracownik korzysta ze świadczeń na podstawie ustawodawstwa tylko jednego Państwa Członkowskiego, stosuje się następujące przepisy:
a) jeżeli zainteresowany, od chwili gdy korzysta ze świadczeń, nie podlegał ustawodawstwu innego Państwa Członkowskiego, instytucja właściwa pierwszego Państwa zobowiązana jest do przyznania świadczeń, z uwzględnieniem pogłębienia się stanu inwalidztwa, zgodnie ustawodawstwem przez nią stosowanym;
b) jeżeli zainteresowany, od chwili gdy korzysta ze świadczeń, podlegał ustawodawstwu jednego lub kilku innych Państw Członkowskich, świadczenia są mu przyznawane z uwzględnieniem pogłębienia się stanu inwalidztwa, zgodnie z przepisami określonymi w art. 37 ust. 1 lub w art. 40 ust. 1 lub 2, w zależności od przypadku;
c) jeżeli całkowita kwota świadczenia lub świadczeń należnych, zgodnie z lit. b) jest niższa od kwoty świadczenia, które zainteresowany otrzymywał na koszt instytucji wcześniej zobowiązanej do wypłaty świadczeń, to instytucja ta jest zobowiązana do wypłaty dodatku stanowiącego różnicę między wspomnianymi kwotami;
d) jeżeli, w przypadku określonym w lit. b), instytucją właściwą dla rozpatrzenia sprawy początkowej niezdolności do pracy jest instytucja niderlandzka oraz jeżeli:
i) schorzenie, które spowodowało pogłębienie się stanu, jest takie samo jak to, które dało podstawę do przyznania świadczeń na podstawie ustawodawstwa niderlandzkiego;
ii) schorzenie jest chorobą zawodową w rozumieniu ustawodawstwa Państwa Członkowskiego, któremu zainteresowany podlegał ostatnio i które daje prawo do wypłaty dodatku, określonego w art. 60 ust. 1 lit. b); oraz
iii) ustawodawstwo lub ustawodawstwa, którym zainteresowany podlegał od chwili, kiedy korzystał ze świadczeń są ustawodawstwem lub ustawodawstwami, określonymi w załączniku III;
instytucja niderlandzka wypłaca nadal, po pogłębieniu się stanu inwalidztwa, świadczenie początkowe, a wysokość świadczenia należnego na podstawie ustawodawstwa ostatniego Państwa Członkowskiego, któremu zainteresowany podlegał, jest pomniejszana o kwotę świadczenia niderlandzkiego;
e) jeżeli w przypadku, określonym pod lit. b), zainteresowany nie jest uprawniony do świadczeń udzielanych na koszt instytucji innego Państwa Członkowskiego, instytucja właściwa pierwszego państwa zobowiązana jest do przyznania świadczeń, zgodnie z ustawodawstwem tego państwa, z uwzględnieniem pogłębienia się stanu inwalidztwa oraz w odpowiednim przypadku, przepisów art. 38.
2.
W przypadku pogłębienia się stanu inwalidztwa, z powodu którego pracownik korzysta ze świadczeń na podstawie ustawodawstwa dwóch lub więcej Państw Członkowskich, świadczenia są mu przyznawane, z uwzględnieniem pogłębienia się stanu inwalidztwa, zgodnie z przepisami art. 40 ust. 1.
Sekcja 4
Wznowienie wypłaty świadczeń po ich zawieszeniu lub zniesieniu — Zamiana świadczeń z tytułu inwalidztwa na świadczenia z tytułu starości
Artykuł 42
Określenie instytucji zobowiązanej do wypłaty świadczeń w przypadku wznowienia udzielania świadczeń z tytułu inwalidztwa
1.
Jeżeli po zawieszeniu świadczeń należy ich udzielanie ma być wznowione, zapewnia je instytucja lub instytucje, które były zobowiązane do udzielania tych świadczeń w chwili ich zawieszenia, bez uszczerbku dla przepisów art. 43.
2. Jeżeli po zawieszeniu udzielania świadczeń, stan zainteresowanego uzasadnia przyznanie nowych świadczeń, przyznawane są one zgodnie z przepisami art. 37 ust. 1 lub w art. 40 ust. 1 lub 2, zależnie od przypadku.
Artykuł 43
Zamiana świadczeń z tytułu inwalidztwa na świadczenia z tytułu starości
1.
Świadczenia z tytułu inwalidztwa zamienia się, w odpowiednim przypadku, na świadczenia z tytułu starości, na warunkach przewidzianych przez ustawodawstwo lub ustawodawstwo, na podstawie których zostały one przyznane oraz zgodnie z przepisami rozdziału 3.
2.
Każda instytucja zobowiązana do udzielania świadczeń z tytułu inwalidztwa na podstawie ustawodawstwa Państwa Członkowskiego, kontynuuje wypłacanie osobie pobierającej świadczenie z tytułu inwalidztwa, która uprawniona jest do ubiegania się o przyznanie świadczenia z tytułu starości na podstawie ustawodawstw innych Państw Członkowskich, zgodnie z przepisami art. 49, świadczeń z tytułu inwalidztwa, do których zainteresowany ma prawo na podstawie stosowanego przez tę instytucję ustawodawstwa, aż do chwili, gdy przepisy ust. 1 będą stosować się do tej instytucji.
3. Jednakże w przypadku określonym w ust. 2, świadczenia z tytułu inwalidztwa ustalane są zgodnie z przepisami art. 39, instytucja, która zobowiązana do tych świadczeń, może stosować przepisy art. 49 ust. 1 lit a) tak jakby uprawniony do świadczeń spełnił warunki ustawodawstwa Państwa Członkowskiego dla nabycia prawa do świadczeń z tytułu starości, przez zastąpienie teoretycznej kwoty określonej na podstawie art. 46 ust. 2 lit. a), kwotą świadczenia z tytułu inwalidztwa należnego od wspomnianej instytucji.
ROZDZIAŁ 3
STAROŚĆ I ŚMIERĆ (EMERYTURY I RENTY RODZINNE)
Artykuł 44
Przepisy ogólne dotyczące ustalania świadczeń dla pracownika, który podlegał ustawodawstwu dwóch lub kilku Państw Członkowskich
1.
Prawa do świadczeń pracownika, który podlegał ustawodawstwu dwóch lub kilku Państw Członkowskich oraz osób pozostałych przy życiu są ustalane zgodnie z przepisami niniejszego rozdziału.
2.
Z zastrzeżeniem przepisów art. 49 ustalanie uprawnień w rozumieniu wszystkich ustawodawstw, którym podlegał pracownik, musi rozpocząć się z chwilą wniesienia wniosku przez zainteresowanego.
Odstępuje się od tej zasady, jeżeli zainteresowany wyraźnie wystąpi o odroczenie ustalenia prawa do świadczeń z tytułu starości, do których byłyby uprawniony na podstawie ustawodawstw jednego lub kilku Państw Członkowskich i o ile okresów ukończonych na podstawie tych ustawodawstwa nie bierze się pod uwagę w celu nabycia prawa do świadczeń w innym Państwie Członkowskim.
3.
Niniejszy rozdział nie dotyczy ani podwyżek, ani dodatków do emerytur na dzieci, ani rent sierocych, które są przyznawane zgodnie z przepisami rozdziału 8.
Artykuł 45
Uwzględnianie okresów ubezpieczenia ukończonych z uwzględnieniem ustawodawstwa, którym pracownik podlegał w celu nabycia, zachowania lub odzyskania prawa do świadczeń
1.
Instytucja Państwa Członkowskiego, której ustawodawstwo uzależnia nabycie, zachowanie lub odzyskanie prawa do świadczeń od spełnienia okresów ubezpieczenia, bierze pod uwagę, w niezbędnym zakresie, okresy ubezpieczenia spełnionego z uwzględnieniem ustawodawstwa każdego Państwa Członkowskiego tak jak gdyby chodziło o okresy spełnione z uwzględnieniem stosowanych przez nią ustawodawstwa.
2.
Jeżeli ustawodawstwo Państwa Członkowskiego uzależnia przyznanie niektórych świadczeń od warunku dotyczącego spełnienia okresów ubezpieczenia wyłącznie w zawodzie objętym ubezpieczeniem w systemie szczególnym lub, w odpowiednim przypadku, w określonym rodzaju zatrudnienia, okresy ukończone z uwzględnieniem ustawodawstw innych Państw Członkowskich zaliczone są, do celów przyznania tych świadczeń, jedynie wtedy, gdy zostały ukończone w ramach odpowiedniego systemu, lub w przypadku jego braku, w tym samym zawodzie lub w tym samym rodzaju zatrudnienia.
Jeżeli po uwzględnieniu tak ukończonych okresów zainteresowany nie spełnia warunków wymaganych dla otrzymania tych świadczeń, okresy te są uwzględniane do celów przyznania świadczeń z tytułu systemu powszechnego, lub w przypadku jego braku, z tytułu systemu mającego zastosowanie do pracowników fizycznych i pracowników umysłowych, w zależności od przypadku.
3.
Jeżeli ustawodawstwo Państwa Członkowskiego, uzależniające przyznanie niektórych świadczeń od warunku, by pracownik podlegający temu ustawodawstwu w chwili zaistnienia ryzyka, nie wymagają żadnych okresów ubezpieczenia do nabycia prawa ani do wyliczenia świadczeń, każdy pracownik, który przestał podlegać temu ustawodawstwu, jest, w celu stosowania przepisów niniejszego rozdziału, traktowany jakby ciągle podlegał temu ustawodawstwu w chwili zaistnienia ryzyka, o ile w tym czasie podlegał ustawodawstwu innego Państwa Członkowskiego lub, jeżeli to nie wystarczy, może wnioskować o świadczenia zgodnie z ustawodawstwem innego Państwa Członkowskiego.
Jednakże ten ostatni warunek powinien być traktowany jako spełniony w przypadku określonym w art. 48 ust. 1.
Artykuł 46
Przyznawanie świadczeń
1.
Jeżeli pracownik podlegał ustawodawstwu Państwa Członkowskiego i jeżeli spełnia warunki wymagane do przyznania świadczeń, bez konieczności zastosowania przepisów art. 45, właściwa instytucja tego Państwa Członkowskiego zgodnie z ustawodawstwem, które stosuje, ustala wysokość świadczeń odnoszącą się do długości okresów ubezpieczenia, uwzględnianych zgodnie z tym ustawodawstwem.
Ta instytucja zlicza także wysokość świadczeń, które otrzymano by dzięki zastosowaniu zasad ustanowionych w ust. 2 lit. a)-b).
Uwzględnia się kwotę wyższą.
2.
Jeżeli pracownik podlegał ustawodawstwu Państwa Członkowskiego i spełnia warunki do przyznania świadczeń wyłącznie uwzględniając art. 45, właściwa instytucja Państwa Członkowskiego stosuje następujące zasady:
a) instytucja właściwa ustala teoretyczną wysokość świadczenia, o które zainteresowany mógłby się ubiegać, gdyby wszystkie okresy ubezpieczenia, ukończone z uwzględnieniem ustawodawstw Państw Członkowskich, którym podlegał, zostały ukończone w danym Państwie Członkowskim na podstawie ustawodawstwa, które jest stosowane w dniu przyznania świadczenia.
Jeżeli zgodnie z tymi ustawodawstwem, wysokość świadczenia nie zależy od długości ukończonych okresów ubezpieczenia, wysokość ta zostaje uznana za wysokość teoretyczną, o której mowa w niniejszej literze;
b) instytucja właściwa ustala następnie rzeczywistą wysokość świadczenia na podstawie wysokości teoretycznej, określonej w lit. a), proporcjonalnie do długości okresów ubezpieczenia, ukończonych przed realizacją ryzyka na podstawie stosowanego przez nią ustawodawstwa, w stosunku do całkowitej długości okresów ubezpieczenia, ukończonych przed realizacją ryzyka na podstawie ustawodawstw wszystkich zainteresowanych Państw Członkowskich;
c) jeżeli całkowita długość okresów ubezpieczenia, ukończonych na podstawie ustawodawstw wszystkich zainteresowanych Państw Członkowskich przed zaistnieniem ryzyka jest dłuższa niż maksymalny okres, wymagany przez ustawodawstwo jednego z tych Państw Członkowskich w celu otrzymania świadczeń w całości, instytucja właściwa tego państwa stosując przepisy niniejszego ustępu rozważa maksymalny okres zamiast długości całkowitej tych okresów; ta metoda obliczania nie może skutkować obciążeniem instytucji kosztami świadczeń większymi niż świadczenia w całości przewidziane przez ustawodawstwo, które jest przez nią stosowane;
d) procedury uwzględniania okresów, które nakładają się, w celu zastosowania zasad obliczania określonych w niniejszym ustępie ustanawia się w rozporządzeniu wykonawczym, określonym w art. 97.
3.
Zainteresowany ma prawo do całkowitej sumy świadczeń, obliczonych zgodnie z przepisami ust. 1-2, w granicach najwyższej teoretycznej kwoty świadczeń, obliczonej zgodnie z ust. 2 lit. a).
Jeżeli kwota określona w poprzednim akapicie zostanie przekroczona, każda instytucja stosująca ust. 1 dostosowuje swoje świadczenie o kwotę odpowiadającą proporcji pomiędzy wysokością danego świadczenia a całością świadczeń ustalonych zgodnie z ust. 1.
4.
O ile w przypadku emerytur lub rent inwalidzkich, emerytur lub rent rodzinnych, kwota świadczeń należna od właściwych instytucji dwóch lub kilku Państw Członkowskich, na podstawie postanowień wielostronnej konwencji o zabezpieczeniu społecznym, określonej w przepisach art. 6 lit. b), jest niższa od kwoty należnej od tych Państw Członkowskich na podstawie ust. 1-3, osoba zainteresowana korzysta z przepisów niniejszego rozdziału.
Artykuł 47
Przepis dodatkowe dotyczące wyliczania świadczeń
1.
W celu wyliczenia teoretycznej kwoty, o której mowa w art. 46 ust. 2 lit. a) obowiązują następujące zasady:
a) instytucja właściwa Państwa Członkowskiego, którego ustawodawstwo przewiduje, że ustalanie wysokości świadczeń przeprowadzane jest na podstawie przeciętnego wynagrodzenia, przeciętnej składki lub przeciętnej podwyżki, lub na podstawie stosunku istniejącego, w okresach ubezpieczenia, między wynagrodzeniem brutto zainteresowanego, a średnią wynagrodzeń brutto wszystkich ubezpieczonych, z wyjątkiem praktykantów, ustala te średnie lub proporcjonalne wysokości jedynie na podstawie okresów ubezpieczenia ukończonych na podstawie ustawodawstwa wymienionego Państwa lub wynagrodzenia brutto, uzyskanego przez zainteresowanego jedynie w tych okresach;
b) instytucja właściwa Państwa Członkowskiego, którego ustawodawstwo przewiduje, że ustalanie wysokości świadczeń przeprowadzane jest na podstawie wysokości wynagrodzenia, składek lub podwyżek, ustala wynagrodzenia, składki lub podwyżki, które należy uwzględnić z tytułu okresów ubezpieczenia ukończonych na podstawie ustawodawstw innych Państw Członkowskich, na podstawie średniej wynagrodzeń, składek lub podwyżek, stwierdzonej w okresach ubezpieczenia ukończonych na podstawie ustawodawstwa stosowanych przez tę instytucję;
c) instytucja właściwa Państwa Członkowskiego, którego ustawodawstwo przewiduje, że ustalanie wysokości świadczeń przeprowadzane jest na podstawie wynagrodzenia lub kwoty zryczałtowanej, przyjmuje, że wynagrodzenie lub kwota, jaką należy uwzględnić z tytułu okresów ubezpieczenia, ukończonych zgodnie z ustawodawstwem innych Państw Członkowskich, równa jest wynagrodzeniu lub kwocie zryczałtowanej lub, w odpowiednim przypadku, równa jest średniej wynagrodzeń lub kwot zryczałtowanych, odpowiadających okresom ubezpieczenia, ukończonych z uwzględnieniem ustawodawstwa stosowanych przez tę instytucję;
d) instytucja właściwa Państwa Członkowskiego, którego ustawodawstwo przewiduje, że ustalanie wysokości świadczeń przeprowadzane jest, w odniesieniu do pewnych okresów, na podstawie wysokości wynagrodzeń, a w odniesieniu do innych okresów na podstawie wynagrodzenia lub kwoty zryczałtowanej, uwzględnia z tytułu okresów ubezpieczenia, ukończonych na podstawie ustawodawstwa innych Państw Członkowskich, wynagrodzenia lub kwoty określone zgodnie z przepisami w lit. b) lub c), lub średnią tych wynagrodzeń i kwot, zależnie od przypadku; jeżeli w odniesieniu do wszystkich okresów ukończonych na podstawie ustawodawstwa stosowanego przez tę instytucję, ustalenie wysokości świadczeń opiera się na wynagrodzeniu lub kwocie zryczałtowanej, instytucja ta przyjmuje, że wynagrodzenie, jakie należy uwzględnić z tytułu okresów ubezpieczenia, ukończonych zgodnie z ustawodawstwem innych Państw Członkowskich, jest równe wynagrodzeniu hipotetycznemu, odpowiadającemu temu wynagrodzeniu lub kwocie zryczałtowanej;
2.
Przepisy ustawodawstwa danego Państwa Członkowskiego, dotyczące rewaloryzacji składników uwzględnianych w celu wyliczenia świadczeń, stosuje się do składników, w odpowiednim przypadku, jakie uwzględnia instytucja właściwa tego Państwa, zgodnie z przepisami ust. 1, z tytułu okresów ubezpieczenia lub zamieszkania ukończonych na podstawie ustawodawstwa innych Państw Członkowskich.
3.
Jeżeli na podstawie ustawodawstwa danego Państwa Członkowskiego kwotę świadczeń ustala się uwzględniając istnienie członków rodziny innych niż dzieci, instytucja właściwa tego Państwa uwzględnia również tych członków rodziny zainteresowanego, którzy zamieszkują na terytorium innego Państwa Członkowskiego, tak jak gdyby zamieszkiwali na terytorium Państwa właściwego.
Artykuł 48
Okresy ubezpieczenia krótsze niż jeden rok
1.
Nie naruszając przepisów art. 46 ust. 2, jeżeli łączna długość okresów ubezpieczenia ukończonych na podstawie ustawodawstwa Państwa Członkowskiego nie osiąga jednego roku oraz uwzględniając wyłącznie te okresy, żadne prawo do świadczeń nie zostało nabyte na podstawie ustawodawstwa, instytucja Państwa Członkowskiego nie jest zobowiązana do przyznania świadczeń z tytułu okresów ukończonych.
2.
Instytucja właściwa innych zainteresowanych Państw Członkowskich uwzględnia okresy, określone w ust. 1, do celów stosowania przepisów art. 46 ust. 2 z wyjątkiem lit. b).
3.
W przypadku, gdy stosowanie ust. 1 spowodowałoby zwolnienie ze zobowiązań wszystkich instytucji zainteresowanych Państw Członkowskich, świadczenia są przyznawane wyłącznie na podstawie ustawodawstwa ostatniego z tych państw, którego warunki są spełnione, tak jak gdyby wszystkie okresy ubezpieczenia, spełnione i uwzględnione zgodnie z przepisami art. 45 ust. 1 i 2, zostały spełnione na podstawie ustawodawstwa tego państwa.
Artykuł 49
Ustalanie wysokości świadczeń w przypadku, gdy zainteresowany nie spełnia jednocześnie warunków ustanowionych przez wszystkie ustawodawstwa, na podstawie których zostały ukończone okresy ubezpieczenia
1.
Jeżeli zainteresowany nie spełnia, w danej chwili, warunków wymaganych w celu udzielenia świadczeń, przewidzianych przez ustawodawstwa Państw Członkowskich, którym podlegał, z uwzględnieniem, w odpowiednim przypadku, przepisów art. 45, a spełnia jedynie warunki jednego lub kilku spośród tych ustawodawstw, stosuje się następujące przepisy:
a) każda z instytucji właściwych, stosująca ustawodawstwo, którego warunki są spełnione, ustala wysokość należnego świadczenia, zgodnie z przepisami art. 46;
b) jednakże:
i) jeżeli zainteresowany spełnia warunki wymagane przez co najmniej dwa ustawodawstwa i nie zachodzi potrzeba zliczenia okresów ubezpieczenia, ukończonych na podstawie ustawodawstwa, którego warunki nie są spełnione, okresy te nie są uwzględniane, dla celów stosowania przepisów art. 46 ust. 2;
ii) jeżeli zainteresowany spełnia warunki wymagane przez tylko jedno ustawodawstwo i nie zachodzi potrzeba zliczenia okresów ubezpieczenia, ukończonych na podstawie ustawodawstwa, którego warunki nie są spełnione, wysokość należnego świadczenia jest ustalana, zgodnie z ustawodawstwem, którego warunki są spełnione i z uwzględnieniem jedynie okresów ukończonych na podstawie tego ustawodawstwa.
2.
W przypadku określonym w ust. 1, świadczenie lub świadczenia udzielone na mocy jednego lub kilku odnośnych ustawodawstw, są z urzędu przedmiotem nowego ustalenia wysokości zgodnie z przepisami art. 46, w miarę jak zostają spełnione warunki wymagane przez jedno lub kilka innych ustawodawstw, którym podlegał zainteresowany, z uwzględnieniem, w odpowiednim przypadku art. 45.
3.
Ponownego ustalenia wysokości świadczeń dokonuje się z urzędu, zgodnie z przepisami ust. 1 i bez uszczerbku dla art. 40 ust. 2, gdy warunki wymagane przez jedno lub kilka ustawodawstw, o które chodzi, przestają być spełniane.
Artykuł 50
Przyznanie dodatku, jeżeli kwota świadczeń należnych na podstawie ustawodawstw różnych Państw Członkowskich nie osiąga minimum przewidzianego przez ustawodawstwo Państwa Członkowskiego, na terytorium którego zamieszkuje uprawniony
Uprawniony do świadczeń, wobec którego zastosowano przepisy niniejszego rozdziału nie może w Państwie, terytorium którego zamieszkuje, i na podstawie ustawodawstwa, zgodnie z którymi należne jest mu świadczenie, otrzymać kwoty świadczenia niższej od kwoty minimalnego świadczenia ustalonej przez to ustawodawstwo za okres ubezpieczenia, równy wszystkim okresom uwzględnianym, w celu przyznawania świadczenia, zgodnie z przepisami artykułów poprzedzających.
Instytucja właściwa tego Państwa wypłaca mu, jeśli jest to konieczne, przez cały okres pobytu na terytorium tego Państwa dodatek równy różnicy między kwotą świadczeń należnych na podstawie przepisów niniejszego rozdziału, a wysokością świadczenia minimalnego.
Artykuł 51
Rewaloryzacja i ponowne ustalenie wysokości świadczeń
1.
Jeżeli z powodu wzrostu kosztów utrzymania, wahania poziomu wynagrodzeń lub czynników stanowiących przyczynę dostosowań, świadczenia należne od zainteresowanych Państw ulegają określonej zmianie procentowej lub kwotowej, to procent ten lub kwota musi być stosowana bezpośrednio do świadczeń ustalonych, zgodnie z przepisami art. 46, bez dokonywania ponownego ustalenia wysokości zgodnie z tym artykułem.
2.
Natomiast w przypadku zmiany sposobu ustalania lub zasad ustalania wysokości świadczeń, dokonuje się ponownego ustalenia zgodnie z przepisami art. 46.
ROZDZIAŁ 4
WYPADKI PRZY PRACY I CHOROBY ZAWODOWE
Sekcja 1
Prawo do świadczeń
Artykuł 52
Zamieszkanie w Państwie Członkowskim innym niż państwo właściwe - Zasady ogólne
Pracownik, zamieszkujący terytorium Państwa Członkowskiego innego niż państwo właściwe, który uległ wypadkowi przy pracy lub zapadł na chorobę zawodową, korzysta w państwie w którym zamieszkuje:
a) ze świadczeń rzeczowych udzielanych na rachunek instytucji właściwej przez instytucję miejsca zamieszkania, zgodnie ze stosowanym przez nią ustawodawstwem, tak jak gdyby był w niej ubezpieczony;
b) ze świadczeń pieniężnych udzielanych przez instytucję właściwą, zgodnie ze stosowanym przez nią ustawodawstwem.
Jednakże na podstawie porozumienia między instytucją właściwą, a instytucją miejsca zamieszkania, świadczenia te mogą być udzielane przez tę ostatnią instytucję na rachunek instytucji pierwszej, zgodnie z ustawodawstwem państwa właściwego.
Artykuł 53
Pracownicy przygraniczni — zasada szczególna
Pracownik przygraniczny może uzyskać świadczenia również na terytorium państwa właściwego.
Świadczenia te udzielane są przez instytucję właściwą, zgodnie z ustawodawstwem tego państwa, tak jak gdyby pracownik w nim zamieszkiwał.
Artykuł 54
Pobyt lub przeniesienie miejsca zamieszkania do państwa właściwego
1.
Pracownik określony w art. 52, który przebywa na terytorium państwa właściwego, korzysta ze świadczeń, zgodnie z ustawodawstwem tego państwa, nawet jeżeli korzystał już ze świadczeń przed swym pobytem.
Niniejszego przepisu nie stosuje się do pracownika przygranicznego.
2.
Pracownik określony w art. 52, który przenosi miejsce swojego zamieszkania na terytorium państwa właściwego, korzysta ze świadczeń zgodnie z ustawodawstwem tego państwa, nawet jeżeli korzystał już ze świadczeń przed przeniesieniem swojego miejsca zamieszkania.
Artykuł 55
Pobyt poza państwem właściwym — Powrót lub przeniesienie miejsca zamieszkania do innego Państwa Członkowskiego po wypadku lub chorobie zawodowej — Konieczność udania się do innego Państwa Członkowskiego w celu uzyskania właściwej opieki
1.
Pracownik, który uległ wypadkowi przy pracy lub zapadł na chorobę zawodową:
a) który przebywa na terytorium Państwa Członkowskiego innego niż państwo właściwe; albo
b) który po uzyskaniu prawa do świadczeń udzielanych na koszt instytucji właściwej, uzyska zgodę tej instytucji na powrót na terytorium Państwa Członkowskiego, w którym zamieszkuje lub na przeniesienie swojego miejsca zamieszkania do innego Państwa Członkowskiego; albo
c) któremu instytucja właściwa udzieliła zgody na udanie się na terytorium innego Państwa Członkowskiego w celu uzyskania zabiegów, właściwych w jego stanie zdrowia;
jest uprawniony:
i) do świadczeń rzeczowych udzielanych na rachunek instytucji właściwej przez instytucję miejsca pobytu lub zamieszkania zgodnie ze stosowanym przez nią ustawodawstwem, tak jak gdyby był w niej ubezpieczony; jednakże okres udzielania świadczeń jest określony przez ustawodawstwo państwa właściwego;
ii) do świadczeń pieniężnych wypłacanych przez instytucję właściwą, zgodnie ze stosowanym przez nią ustawodawstwem.
Jednakże na podstawie porozumienia między instytucją właściwą, a instytucją miejsca pobytu lub miejsca zamieszkania, świadczenia te mogą być udzielane przez tę ostatnią instytucję na rachunek pierwszej instytucji, zgodnie z ustawodawstwem państwa właściwego.
2.
Zgody wymaganej na podstawie ust. 1 lit. b), można odmówić jedynie w przypadku, gdy zostanie ustalone, że przeniesienie się zainteresowanego może pogorszyć stan jego zdrowia lub stosowane leczenie.
Zgody wymaganej na podstawie ust. 1 lit. c) nie można odmówić, jeżeli udzielenie zabiegów leczniczych, o które chodzi, nie jest możliwe na terytorium Państwa Członkowskiego, które zamieszkuje zainteresowany.
Artykuł 56
Wypadek w drodze do lub z pracy
Wypadek zaistniały w drodze do lub z pracy, który nastąpił na terytorium Państwa Członkowskiego innego niż państwo właściwe, uważa się za wypadek, który nastąpił na terytorium państwa właściwego.
Artykuł 57
Świadczenia w razie choroby zawodowej, jeżeli zainteresowany narażony był na takie samo ryzyko w kilku Państwach Członkowskich
1.
Jeżeli osoba, która zapadła na chorobę zawodową, wykonywała z uwzględnieniem ustawodawstwa dwóch lub kilku Państw Członkowskich pracę, która poprzez swój charakter mogła spowodować tę chorobę, świadczenia, o które ta osoba lub osoby pozostałe przy życiu po jej śmierci mogą się ubiegać, przyznawane są wyłącznie na podstawie ustawodawstwa ostatniego z tych państw, którego warunki są spełnione, z uwzględnieniem, w odpowiednim przypadku, przepisów ust. 2 i 3.
2.
Jeżeli przyznanie świadczeń z tytułu choroby zawodowej na podstawie ustawodawstwa Państwa Członkowskiego zależy od spełnienia warunku, by dana choroba została po raz pierwszy stwierdzona przez lekarza na terytorium tego państwa, warunek ten uważa się za spełniony, o ile wymieniona choroba została stwierdzona po raz pierwszy na terytorium innego Państwa Członkowskiego.
3.
W przypadku sklerogennej pylicy płuc, stosuje się następujące przepisy:
a) jeżeli przyznanie świadczeń z tytułu choroby zawodowej na podstawie ustawodawstwa Państwa Członkowskiego zależy od spełnienia warunku, by dana choroba została stwierdzona w określonym terminie po zaprzestaniu wykonywania ostatniej pracy mogącej spowodować tę chorobę, instytucja właściwa tego państwa ustalając, kiedy była wykonywana ta ostatnia praca, uwzględnia, w koniecznym zakresie, prace o tym samym charakterze wykonywane z na postawie ustawodawstwa każdego innego państwa, tak jak gdyby były one wykonywane z uwzględnieniem ustawodawstwa pierwszego państwa;
b) jeżeli przyznanie świadczeń z tytułu choroby zawodowej na podstawie ustawodawstwa Państwa Członkowskiego zależy od tego, czy praca mogąca spowodować tę chorobę była wykonywana przez pewien określony okres, instytucja właściwa tego państwa uwzględnia, w koniecznym zakresie, okresy w trakcie których praca taka była wykonywana na podstawie ustawodawstwa każdego innego Państwa Członkowskiego, tak jak gdyby była ona wykonywana na podstawie ustawodawstwa pierwszego państwa;
c) ciężar świadczeń pieniężnych, w tym rent, dzielony jest między instytucje właściwe Państw Członkowskich, na terytoriach których dana osoba wykonywała pracę mogącą spowodować tę chorobę.
Podział ten dokonywany jest proporcjonalnie do długości okresów ubezpieczenia z tytułu starości, ukończonych na podstawie ustawodawstw każdego z tych państw, w stosunku do łącznej długości okresów ubezpieczenia emerytalnego w chwili, gdy podjęto wypłatę świadczeń.
4.
Na wniosek Komisji, Rada, stanowiąc jednomyślnie, określa choroby zawodowe, w odniesieniu do których rozszerza się stosowanie ust. 3.
Artykuł 58
Ustalanie wysokości świadczeń pieniężnych
1.
Instytucja właściwa Państwa Członkowskiego, którego ustawodawstwo przewiduje ustalanie wysokości świadczeń pieniężnych na podstawie przeciętnego wynagrodzenia, ustala ich wysokość wyłącznie na podstawie wynagrodzeń uzyskanych w trakcie okresów ukończonych na podstawie wymienionego ustawodawstwa.
2.
Instytucja właściwa Państwa Członkowskiego, którego ustawodawstwo przewiduje, że ustalanie wysokości świadczeń pieniężnych opiera się na wynagrodzeniu zryczałtowanym, określa je wyłącznie na podstawie w odpowiednim przypadku, średniej wynagrodzeń zryczałtowanych, za okresy ukończone na podstawie tego ustawodawstwa.
3.
Instytucja właściwa Państwa Członkowskiego, którego ustawodawstwo przewiduje, że wysokość świadczeń pieniężnych zmienia się w zależności od liczby członków rodziny, bierze również pod uwagę tych członków rodziny zainteresowanego, którzy zamieszkują na terytorium innego Państwa Członkowskiego, tak jak gdyby zamieszkiwali na terytorium właściwego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 59
Koszty przewozu osoby, która uległa wypadkowi przy pracy lub która zapadła na chorobę zawodową
1.
Instytucja właściwa Państwa Członkowskiego, którego ustawodawstwo przewiduje ponoszenie kosztów przewozu osoby, która uległa wypadkowi przy pracy, lub osoby, która zapadła na chorobę zawodową do miejsca zamieszkania albo do szpitala, ponosi koszty przewozu do odpowiedniego miejsca na terytorium innego Państwa Członkowskiego, w którym osoba zamieszkuje, pod warunkiem, że instytucja wyraziła wstępną zgodę na ten przewóz, uwzględniając uzasadniające go powody.
Zgoda ta nie jest wymagana w przypadku, gdy chodzi o pracownika przygranicznego.
2.
Instytucja właściwa Państwa Członkowskiego, którego ustawodawstwo przewiduje ponoszenie kosztów przewozu zwłok ofiary do miejsca pochówku, ponosi koszty przewozu do odpowiedniego miejsca na terytorium innego Państwa Członkowskiego, w którym osoba zamieszkiwała w chwili wypadku, zgodnie ze stosowanym przez nią ustawodawstwem.
Sekcja 2
Pogłębienie się choroby zawodowej, z tytułu której wypłacane jest odszkodowanie
Artykuł 60
1.
W przypadku pogłębienia się choroby zawodowej, z powodu której pracownik otrzymał lub otrzymuje odszkodowanie na podstawie ustawodawstwa Państwa Członkowskiego, stosuje się następujące przepisy:
a) jeżeli pracownik od czasu, kiedy korzysta ze świadczeń, nie wykonywał na podstawie ustawodawstwa innego Państwa Członkowskiego pracy zawodowej, mogącej spowodować lub pogłębić daną chorobę, instytucja właściwa pierwszego państwa obowiązana jest ponosić koszty świadczeń, z uwzględnieniem pogłębienia się choroby zawodowej, zgodnie ze stosowanym przez nią ustawodawstwem;
b) jeżeli pracownik, od czasu kiedy korzysta ze świadczeń, wykonywał taką pracę, na podstawie ustawodawstwa obowiązującego w innym Państwie Członkowskim, instytucja właściwa pierwszego Państwa Członkowskiego zobowiązana jest ponosić koszty świadczeń nie uwzględniając pogłębienia się choroby zawodowej, zgodnie ze stosowanymi przez nią ustawodawstwem.
Instytucja właściwa drugiego Państwa Członkowskiego przyznaje zainteresowanemu dodatek, którego wysokość jest równa różnicy między wysokością świadczeń należnych po pogłębieniu się choroby zawodowej, a wysokością tych świadczeń, które należałyby się przed pogłębieniem się choroby zawodowej, zgodnie ze stosowanym przez nią ustawodawstwem, jeżeli dana choroba wystąpiła na terenie tego Państwa Członkowskiego stosownie do ustawodawstwa tego państwa;
c) jeżeli w przypadku, określonym w lit. b), pracownik, cierpiący na sklerogenną pylicę płuc lub na inną chorobę, określoną, zgodnie z przepisami art. 57 ust. 4, nie ma prawa do świadczeń na podstawie ustawodawstwa drugiego Państwa Członkowskiego, instytucja właściwa pierwszego państwa jest obowiązana do udzielania świadczeń, z uwzględnieniem pogłębienia się choroby zawodowej, zgodnie ze stosowanym przez nią ustawodawstwem.
Jednakże instytucja właściwa drugiego Państwa Członkowskiego ponosi ciężar różnicy między wysokością świadczeń pieniężnych, w tym również rent należnych od instytucji właściwej pierwszego Państwa Członkowskiego, z uwzględnieniem pogłębienia się choroby zawodowej, a wysokością świadczeń, które były należne przed pogłębieniem się choroby zawodowej.
2.
W przypadku pogłębienia się choroby zawodowej, które dało podstawę do zastosowania przepisów art. 57 ust. 3 lit. c) stosuje się następujące przepisy:
a) instytucja właściwa, która przyznała świadczenia na podstawie przepisów art. 57 ust. 1 zobowiązana jest udzielać świadczeń, z uwzględnieniem tego pogłębienia się choroby zawodowej, zgodnie z przepisami stosowanego przez nią ustawodawstwa;
b) ciężar świadczeń pieniężnych, w tym rent, zostaje podzielony między instytucje, które uczestniczyły w kosztach świadczeń poprzednio udzielanych, zgodnie z przepisami art. 57 ust. 3 lit. c).
Jednakże, jeżeli poszkodowany ponownie wykonywał pracę, która mogła spowodować lub pogłębić daną chorobę zawodową, bądź na podstawie ustawodawstwa jednego z Państw Członkowskich wykonywał już pracę tego samego rodzaju, bądź na podstawie ustawodawstwa innego Państwa Członkowskiego, instytucja właściwa tego państwa ponosi ciężar różnicy między wysokością należnych świadczeń, na podstawie pogłębienia się choroby zawodowej, a wysokością świadczeń, które były należne przed pogłębieniem się choroby zawodowej.
Sekcja 3
Przepisy różne
Artykuł 61
Zasady dotyczące uwzględniania odrębności poszczególnych ustawodawstw
1.
Jeżeli w Państwie Członkowskim, na terytorium którego przebywa pracownik, nie istnieje ubezpieczenie od wypadków przy pracy lub od chorób zawodowych, lub jeżeli takie ubezpieczenie istnieje, ale nie przewiduje instytucji odpowiedzialnej za udzielanie świadczeń rzeczowych, świadczenia te udzielane są przez instytucję miejsca pobytu lub zamieszkania, odpowiedzialną za udzielanie świadczeń rzeczowych w przypadku choroby.
2.
Jeżeli ustawodawstwo państwa właściwego uzależnia całkowicie bezpłatność świadczeń rzeczowych od korzystania z opieki lekarskiej, organizowanej przez pracodawcę, świadczenia rzeczowe udzielane w przypadkach, określonych w art. 52 i w art. 55 ust. 1 uważa się za udzielone w ramach takiej opieki lekarskiej.
3.
Jeżeli ustawodawstwo państwa właściwego przewiduje system dotyczący obowiązków pracodawcy, świadczenia rzeczowe udzielane w przypadkach określonych w art. 52 i w art. 55 ust. 1 uważa się za udzielone na wniosek instytucji właściwej.
4.
Jeżeli system Państwa Członkowskiego dotyczący odszkodowania za wypadki przy pracy nie ma charakteru ubezpieczenia obowiązkowego, świadczenia rzeczowe udzielane są bezpośrednio przez pracodawcę lub przez ubezpieczyciela biorącego udział w sprawie.
5.
Jeżeli ustawodawstwo Państwa Członkowskiego przewiduje, wyraźnie lub w sposób domniemany, że wypadki przy pracy lub choroby zawodowe, które zdarzyły się, lub które zostały stwierdzone uprzednio, są uwzględniane w celu dokonania oceny stopnia niezdolności, powstania prawa do świadczeń lub ustalenia wysokości tych świadczeń, instytucja właściwa tego państwa bierze również pod uwagę wypadki przy pracy lub choroby zawodowe, które zdarzyły się, lub które zostały stwierdzone uprzednio, na podstawie ustawodawstwa innego Państwa Członkowskiego, tak jak gdyby zdarzyły się lub zostały stwierdzone na podstawie stosowanego przez nią ustawodawstwa.
Artykuł 62
System mający zastosowanie w przypadku istnienia wielu systemów w kraju zamieszkania lub pobytu — Maksymalny okres udzielania świadczeń
1.
Jeżeli ustawodawstwo kraju pobytu lub zamieszkania przewiduje kilka systemów ubezpieczeniowych, do pracowników określonych w art. 52 lub art. 55 ust. 1, stosuje się przepisy systemu, któremu podlegają pracownicy fizyczni przemysłu stalowego.
Jeżeli jednak wymienione ustawodawstwa przewidują system szczególny dla pracowników górnictwa i podobnych przedsiębiorstw, przepisy tego systemu stosuje się do tej grupy pracowników, o ile instytucja miejsca pobytu lub zamieszkania, do której się zwracają, jest właściwa do celów stosowania tego systemu.
2.
Jeżeli ustawodawstwo Państwa Członkowskiego określa maksymalny okres, w czasie którego przyznawane są świadczenia, instytucja stosująca te przepisy może uwzględnić okres, w czasie którego świadczenia były już udzielane przez instytucję innego Państwa Członkowskiego.
Sekcja 4
Zwroty między instytucjami
Artykuł 63
1.
Instytucja właściwa zobowiązana jest do zwrotu kosztów świadczeń rzeczowych, udzielonych na jej rachunek na podstawie przepisów art. 52 i art. 55 ust. 1.
2.
Zwroty określone w ust. 1, określane i dokonywane są zgodnie z warunkami przewidzianymi w rozporządzeniu wykonawczym, określonym w art. 97, na podstawie dowodów faktycznie poniesionych wydatków.
3.
Dwa lub kilka Państw Członkowskich lub właściwe władze tych państw mogą przewidzieć inne sposoby dokonywania zwrotów lub zaniechać dokonywania wszelkich zwrotów między instytucjami podlegającymi ich właściwości.
ROZDZIAŁ 5
ŚWIADCZENIA Z TYTUŁU ŚMIERCI
Artykuł 64
Sumowanie okresów ubezpieczenia
Instytucja właściwa Państwa Członkowskiego, którego ustawodawstwo uzależnia nabycie, zachowanie lub odzyskanie prawa do świadczenia z tytułu śmierci od ukończenia okresów ubezpieczenia, uwzględnia, w niezbędnym zakresie, okresy ubezpieczenia ukończone na podstawie ustawodawstwa innego Państwa Członkowskiego, tak jak gdyby chodziło o okresy ukończone na podstawie ustawodawstwa stosowanego przez tę instytucję.
Artykuł 65
Prawo do świadczeń w przypadku, gdy śmierć nastąpiła lub gdy uprawniony zamieszkuje w Państwie Członkowskim innym niż państwo właściwe
1.
Jeżeli pracownik, emeryt lub rencista, lub ubiegający się o emeryturę lub o rentę, lub członek jego rodziny umrze na terytorium Państwa Członkowskiego innego niż państwo właściwe, uważa się, że śmierć nastąpiła na terytorium tego ostatniego państwa.
2.
Instytucja właściwa zobowiązana jest do przyznania świadczeń z tytułu śmierci należnych na podstawie stosowanego przez nią ustawodawstwa, nawet jeżeli odbiorca świadczenia zamieszkuje na terytorium Państwa Członkowskiego innego niż państwo właściwe.
3.
Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się również w przypadku, gdy śmierć nastąpiła z powodu wypadku przy pracy lub choroby zawodowej.
Artykuł 66
Udzielanie świadczeń w przypadku śmierci emeryta lub rencisty, który zamieszkiwał w Państwie innym niż to, w którym znajduje się instytucja, na której ciążył obowiązek udzielania świadczeń rzeczowych
W przypadku śmierci emeryta lub rencisty, któremu świadczenie przysługiwało na podstawie ustawodawstwa jednego lub kilku Państw Członkowskich, jeżeli ten emeryt lub rencista zamieszkuje na terytorium Państwa Członkowskiego innego niż to, w którym znajduje się instytucja, na której ciążył obowiązek udzielania temu emerytowi lub renciście świadczeń rzeczowych na podstawie przepisów art. 28, świadczenia z tytułu śmierci należne na podstawie stosowanego przez nią ustawodawstwa udzielane są przez tę instytucję i na jej koszt, tak jak gdyby emeryt lub rencista w chwili śmierci zamieszkiwał terytorium Państwa Członkowskiego, w którym instytucja się znajduje.
Przepisy poprzedniego ustępu stosuje się odpowiednio do członków rodziny osoby emeryta lub rencisty.
ROZDZIAŁ 6
BEZROBOCIE
Sekcja 1
Przepisy wspólne
Artykuł 67
Sumowanie okresów ubezpieczenia lub zatrudnienia
1.
Instytucja właściwa Państwa Członkowskiego, którego ustawodawstwo uzależnia nabycie, zachowanie lub odzyskanie prawa do świadczeń od spełnienia okresów ubezpieczenia, uwzględnia, w niezbędnym zakresie, okresy ubezpieczenia lub zatrudnienia ukończone, na podstawie ustawodawstwa innego Państwa Członkowskiego, tak jak gdyby chodziło o okresy ubezpieczenia ukończone na podstawie stosowanego przez tę instytucję ustawodawstwa, jednakże pod warunkiem, że okresy zatrudnienia byłyby uznane za okresy ubezpieczenia gdyby zostały ukończone na podstawie tego ustawodawstwa.
2.
Instytucja właściwa Państwa Członkowskiego, którego ustawodawstwo uzależnia nabycie, zachowanie lub odzyskanie prawa do świadczeń od spełnienia okresów zatrudnienia, uwzględnia, w niezbędnym zakresie, okresy ubezpieczenia lub zatrudnienia ukończone, na podstawie ustawodawstwa innego Państwa Członkowskiego, tak jak gdyby chodziło o okresy zatrudnienia ukończone na podstawie stosowanego przez tę instytucję ustawodawstwa.
3.
Z wyjątkiem przypadków określonych w art. 71 ust. 1 lit. a) ii) oraz lit. b) ii), przepisy ust. 1 i 2 stosuje się pod warunkiem, że zainteresowany ukończył ostatnio:
- w przypadku ust. 1, okresy ubezpieczenia,
- w przypadku ust. 2, okresy zatrudnienia,
zgodnie z przepisami ustawodawstwa, na podstawie których występuje o przyznanie świadczeń.
4.
O ile okres, przez który przyznawane są świadczenia, zależy od długości okresów ubezpieczenia lub zatrudnienia, stosuje się odpowiednio przepisy ust. 1 albo 2, w zależności od przypadku.
Artykuł 68
Ustalanie wysokości świadczeń
1.
Instytucja właściwa Państwa Członkowskiego, którego ustawodawstwo przewiduje ustalanie wysokości świadczeń na podstawie wysokości poprzedniego wynagrodzenia, bierze wyłącznie pod uwagę wynagrodzenie, które zainteresowany otrzymywał w okresie swojego ostatniego zatrudnienia na terytorium tego państwa.
Jednakże jeżeli zainteresowany nie był ostatnio zatrudniony przez co najmniej cztery tygodnie na tym terytorium, wysokość świadczenia ustalana jest na podstawie zwyczajowego wynagrodzenia w miejscu zamieszkania lub pobytu bezrobotnego, odpowiadającego zatrudnieniu takiemu samemu lub podobnemu do tego, jakie wykonywał ostatnio na terytorium innego Państwa Członkowskiego.
2.
Instytucja właściwa Państwa Członkowskiego, którego ustawodawstwo przewiduje, że wysokość świadczeń zmienia się w zależności od liczby członków rodziny, uwzględnia członków rodziny zainteresowanego, którzy zamieszkują na terytorium innego Państwa Członkowskiego, tak jak gdyby zamieszkiwali na terytorium państwa właściwego.
Niniejszego przepisu nie stosuje się, jeżeli w kraju zamieszkania członków rodziny inna osoba ma prawo do zasiłków dla bezrobotnych, o ile członkowie rodziny są brani pod uwagę przy ustalaniu wysokości świadczeń.
Sekcja 2
Bezrobotni udający się do Państwa Członkowskiego, innego niż państwo właściwe
Artykuł 69
Warunki i zakres zachowania prawa do świadczeń
1.
Bezrobotny w pełnym wymiarze, który spełnia warunki wymagane przez ustawodawstwo Państwa Członkowskiego w celu uzyskania prawa do świadczeń i który udaje się do jednego lub kilku Państw Członkowskich w celu poszukiwania tam zatrudnienia, zachowuje prawo do tych świadczeń, na warunkach i w granicach niżej określonych:
a) przed swoim wyjazdem musi być zarejestrowany jako poszukujący pracy i pozostawać w dyspozycji służb zatrudnienia państwa właściwego, co najmniej przez cztery tygodnie od chwili utraty pracy.
Jednakże właściwe urzędy lub instytucje mogą wyrazić zgodę na jego wyjazd przed upływem tego terminu;
b) musi zarejestrować się jako poszukujący pracy w urzędach zatrudnienia każdego z Państw Członkowskich, do których się udaje i podporządkować się organizowanej przez nie kontroli.
Warunek ten uważa się za spełniony w odniesieniu do okresu poprzedzającego rejestrację, jeżeli dokona jej w ciągu siedmiu dni, licząc od dnia, w którym przestał pozostawać w dyspozycji urzędów zatrudnienia państwa, z którego wyjechał.
W wyjątkowych przypadkach termin ten może być przedłużony przez właściwe urzędy lub instytucje;
c) prawo do świadczeń zachowywane jest przez okres najwyżej trzech miesięcy, licząc od chwili, gdy zainteresowany przestał pozostawać w dyspozycji służb zatrudnienia państwa, które opuścił, przy czym łączny okres, przez który przyznawane są świadczenia, nie może przekraczać okresu udzielania świadczeń, do których był uprawniony na podstawie ustawodawstwa tego państwa.
W przypadku pracownika sezonowego, okres ten ograniczony jest do czasu, jaki pozostaje do końca sezonu, na jaki został zatrudniony.
2.
Jeżeli zainteresowany powraca do państwa właściwego przed upływem okresu, przez który jest uprawniony do świadczeń na podstawie przepisów ust. 1 lit. c), jest nadal uprawniony do świadczeń zgodnie z ustawodawstwem tego państwa; traci natomiast prawo do świadczeń na podstawie ustawodawstwa państwa właściwego, o ile nie powróci tam przed upływem tego okresu.
W wyjątkowych przypadkach okres ten może być przedłużony przez właściwe urzędy lub instytucje.
3.
Z przepisów ust. 1 zainteresowany może skorzystać tylko jeden raz między dwoma okresami zatrudnienia.
4.
W przypadku, gdy państwem właściwym jest Belgia bezrobotny, który do tego państwa powróci po wygaśnięciu trzymiesięcznego okresu, przewidzianego w ust. 1 lit. c), odzyskuje prawo do świadczeń należnych w tym państwie wyłącznie po co najmniej trzymiesięcznym zatrudnieniu w nim.
Artykuł 70
Udzielanie świadczeń i zwroty
1.
W przypadkach określonych w przepisach art. 69 ust. 1, świadczenia udzielane są przez instytucję każdego z państw, do którego bezrobotny udaje się w celu poszukiwania pracy.
Instytucja właściwa Państwa Członkowskiego, którego ustawodawstwu podlegał pracownik w okresie ostatniego wykonywania pracy, zobowiązana jest do zwrotu kosztów tych świadczeń.
2.
Zwroty określone w ust. 1, są ustalane i dokonywane zgodnie z warunkami przewidzianymi w rozporządzeniu określonym w przepisach art. 97, na podstawie udokumentowanych rzeczywistych wydatków albo w kwocie zryczałtowanej.
3.
Dwa lub kilka Państw Członkowskich lub właściwe władze tych państw mogą przewidzieć inne sposoby dokonywania zwrotów lub wypłat, lub też mogą zrezygnować z dokonywania jakichkolwiek zwrotów między instytucjami podlegającymi ich kompetencji.
Sekcja 3
Bezrobotni, którzy w trakcie ostatniego zatrudnienia zamieszkiwali w Państwie Członkowskim innym niż państwo właściwe
Artykuł 71
1.
Bezrobotny, który w okresie swojego ostatniego zatrudnienia zamieszkiwał na terytorium Państwa Członkowskiego, innego niż państwo właściwe, korzysta ze świadczeń zgodnie z następującymi przepisami:
a) i) pracownik przygraniczny bezrobotny częściowo lub w pewnych odstępach czasu w zatrudniającym go przedsiębiorstwie, korzysta ze świadczeń zgodnie z ustawodawstwem państwa właściwego, tak jak gdyby zamieszkiwał na terytorium tego państwa; świadczenia te udzielane są przez instytucję właściwą;
ii) pracownik przygraniczny całkowicie bezrobotny korzysta ze świadczeń zgodnie z ustawodawstwem Państwa Członkowskiego, w którym zamieszkuje, tak jak gdyby podlegał temu ustawodawstwu w okresie swojego ostatniego zatrudnienia; świadczenia te udzielane są przez instytucję miejsca zamieszkania i na jej koszt;
b) i) pracownik, niebędący pracownikiem przygranicznym, bezrobotny częściowo lub w pewnych odstępach czasu, który pozostaje w dyspozycji swojego pracodawcy lub służb zatrudnienia na terytorium państwa właściwego, korzysta ze świadczeń zgodnie z ustawodawstwem tego państwa, tak jak gdyby zamieszkiwał na jego terytorium; świadczenia te udzielane są przez instytucję właściwą;
ii) pracownik, niebędący pracownikiem przygranicznym, całkowicie bezrobotny i który oddaje się do dyspozycji służb zatrudnienia na terytorium Państwa Członkowskiego, gdzie zamieszkuje lub, który powraca na to terytorium, korzysta ze świadczeń zgodnie z ustawodawstwem tego państwa, tak jak gdyby był tam ostatnio zatrudniony; świadczenia te udzielane są przez instytucję miejsca zamieszkania i na jej koszt.
Jednakże, jeżeli jednak pracownik uzyskał prawo do korzystania ze świadczeń udzielanych na rachunek instytucji właściwej Państwa Członkowskiego, którego ustawodawstwu ostatnio podlegał, korzysta ze świadczeń zgodnie z przepisami art. 69.
Korzystanie ze świadczeń na podstawie ustawodawstwa państwa miejsca zamieszkania zostaje zawieszone na okres, przez który bezrobotny może ubiegać się, zgodnie z przepisami art. 69, o świadczenia na podstawie ustawodawstwa, któremu ostatnio podlegał.
2.
Tak długo, jak bezrobotny ma prawo do świadczeń na podstawie przepisów ust. 1 lit. a) i) lub lit. b) i), nie może ubiegać się o świadczenia na podstawie ustawodawstwa Państwa Członkowskiego, na terytorium którego zamieszkuje.
ROZDZIAŁ 7
ŚWIADCZENIA RODZINNE I ZASIŁKI RODZINNE DLA PRACOWNIKÓW I BEZROBOTNYCH
Sekcja 1
Przepisy ogólne
Artykuł 72
Sumowanie okresów zatrudnienia
Instytucja właściwa Państwa Członkowskiego, którego ustawodawstwo uzależnia nabycie prawa do świadczeń od spełnienia okresów zatrudnienia, uwzględnia w tym celu, w koniecznym zakresie, okresy zatrudnienia ukończone na terytorium innych Państw Członkowskich, tak jak gdyby chodziło o okresy ukończone na podstawie stosowanego przez nią ustawodawstwa.
Sekcja 2
Pracownicy i bezrobotni, których rodziny zamieszkują w innym Państwie Członkowskim niż państwo właściwe
Artykuł 73
Pracownicy
1.
Pracownik podlegający ustawodawstwu innego niż Francja Państwa Członkowskiego jest uprawniony odnośnie do członków swojej rodziny zamieszkujących na terytorium innego Państwa Członkowskiego, do świadczeń rodzinnych przewidzianych przez ustawodawstwo tego pierwszego państwa, tak jak gdyby zamieszkiwali oni na terytorium tego państwa.
2.
Pracownik podlegający ustawodawstwu francuskiemu jest uprawniony, odnośnie do członków swojej rodziny, którzy zamieszkują terytorium innego niż Francja Państwa Członkowskiego, do zasiłków rodzinnych, przewidzianych przez ustawodawstwo państwa, na którego terytorium przebywają wspomniani członkowie rodziny; pracownik musi spełnić warunki dotyczące zatrudnienia, od którego francuskie ustawodawstwo uzależnia przyznanie świadczeń.
3.
Jednakże pracownik, który podlega ustawodawstwu francuskiemu na mocy przepisów art. 14 ust. 1 lit. a) jest uprawniony, odnośnie członków swojej rodziny, którzy towarzyszą mu w miejscu, gdzie jest skierowany, do świadczeń rodzinnych, przewidzianych przez ustawodawstwo francuskie i określonych w załączniku V.
Artykuł 74
Bezrobotni
1.
Bezrobotny, korzystający zasiłków dla bezrobotnych na podstawie ustawodawstw innych niż francuskie Państw Członkowskich, jest uprawniony odnośnie członków swojej rodziny zamieszkujących na terytorium innego Państwa Członkowskiego, do świadczeń rodzinnych przewidzianych przez ustawodawstwo pierwszego państwa, tak jak gdyby zamieszkiwali oni na terytorium tego państwa.
2.
Bezrobotny, który korzysta z zasiłków dla bezrobotnych, na podstawie ustawodawstwa francuskiego ma prawo, odnośnie członków swojej rodziny, którzy zamieszkują terytorium innego niż Francja Państwa Członkowskiego, do zasiłków rodzinnych przewidzianych przez ustawodawstwo państwa, na terenie którego zamieszkują wspomniani członkowie jego rodziny.
Artykuł 75
Udzielanie świadczeń i zwroty
1. a) Świadczenia rodzinne udzielane są, w przypadkach, określonych w art. 73 ust. 1 i 3, przez instytucję właściwą państwa, którego ustawodawstwu podlega pracownik, a w przypadkach, o których mowa w przepisach art. 74 ust. 1, przez instytucję właściwą Państwa na podstawie ustawodawstwa, na podstawie którego bezrobotny pracownik korzysta z zasiłków dla bezrobotnych. Udzielane są one zgodnie z przepisami stosowanymi przez te instytucje, niezależnie od tego, czy osoba fizyczna lub prawna, której mają być wypłacane świadczenia, przebywa zamieszkuje lub mieści się na terytorium państwa właściwego lub innego Państwa Członkowskiego;
b) jednakże, jeżeli świadczenia rodzinne nie są przeznaczone na utrzymanie członków rodziny przez osobę, której powinny być udzielane, instytucja właściwa zwalnia się ze swoich zobowiązań poprzez udzielenie wspomnianych świadczeń osobie fizycznej lub prawnej, która faktycznie utrzymuje członków rodziny, na wniosek i za pośrednictwem instytucji miejsca ich zamieszkania lub instytucji określonej, lub organu wskazanego w tym celu przez właściwą władzę kraju ich zamieszkania;
c) dwa lub więcej Państw Członkowskich może uzgodnić między sobą, zgodnie z przepisami art. 8, że instytucja właściwa udzielać będzie świadczeń rodzinnych należnych na podstawie ustawodawstw tych państw lub jednego z tych państw osobie fizycznej lub prawnej, która rzeczywiście utrzymuje członków rodziny, bądź bezpośrednio, bądź za pośrednictwem organu instytucji miejsca ich zamieszkania.
2. a) W przypadkach, określonych w art. 73 ust. 2 i art. 74 ust. 2, zasiłki rodzinne udzielane są przez instytucję miejsca zamieszkania członków rodziny zgodnie z ustawodawstwem stosowanym przez tę instytucję;
b) jednakże jeśli zgodnie ze stosowanym ustawodawstwem, zasiłki muszą być udzielone pracownikowi, instytucja określona w poprzednim akapicie, przekazuje te świadczenia osobie fizycznej lub prawnej, która obecnie utrzymuje członków rodziny w miejscu ich zamieszkania lub, w poszczególnych przypadkach, bezpośrednio członkom rodziny;
c) instytucja właściwa zwraca pełną kwotę świadczeń udzielanych na podstawie przepisów poprzednich ustępów.
Zwroty są ustalone i dokonane zgodnie z procedurą przewidzianą w rozporządzeniu wykonawczym, określonym w art. 97.
Artykuł 76
Zasady pierwszeństwa w przypadku zbiegu praw do świadczeń rodzinnych lub zasiłków rodzinnych na podstawie przepisów art. 73 i 74 ze względu na wykonywanie działalności zawodowej w państwie zamieszkania członków rodziny
Prawo do świadczeń lub zasiłków rodzinnych należnych na podstawie przepisów art. 73 i 74 zostaje zawieszone jeżeli, ze względu na wykonanie działalności zawodowej, świadczenia rodzinne lub zasiłki rodzinne są należne również na podstawie ustawodawstwa Państwa Członkowskiego na terytorium, na którym zamieszkują członkowie rodziny.
ROZDZIAŁ 8
ŚWIADCZENIA DLA DZIECI POZOSTAJĄCYCH NA UTRZYMANIU EMERYTÓW LUB RENCISTÓW ORAZ DLA SIEROT
Artykuł 77
Dzieci pozostające na utrzymaniu emerytów lub rencistów
1.
Określenie "świadczenia", w rozumieniu niniejszego artykułu, oznacza zasiłki rodzinne przewidziane dla osób pobierających świadczenia z tytułu starości, inwalidztwa, z tytułu wypadku przy pracy lub choroby zawodowej oraz podwyżki lub dodatki do emerytur lub rent na dzieci emeryta lub rencisty, z wyjątkiem dodatków przyznawanych z tytułu ubezpieczenia w razie wypadków przy pracy lub chorób zawodowych.
2.
Świadczenia przyznawane są zgodnie z niżej podanymi zasadami, niezależnie od tego, na terytorium którego Państwa Członkowskiego zamieszkuje emeryt lub rencista lub zamieszkują jego dzieci:
a) emerytowi lub renciście, któremu świadczenie przysługuje na podstawie ustawodawstwa tylko jednego Państwa Członkowskiego, zgodnie z ustawodawstwem państwa właściwego do celów przyznania emerytury lub renty;
b) emerytowi lub renciście, któremu świadczenie przysługuje na podstawie ustawodawstwa kilku Państw Członkowskich:
i) zgodnie z ustawodawstwem państwa, na terytorium którego zamieszkuje emeryt lub rencista, jeżeli prawo do jednego ze świadczeń, określonych w ust. 1, przysługuje na podstawie ustawodawstwa tego państwa, uwzględniając w odpowiednim przypadku, przepisy art. 79 ust. 1 lit. a); albo
ii) w innych przypadkach, zgodnie ustawodawstwem tego z Państw Członkowskich, w którym zainteresowany ukończył najdłuższy okres ubezpieczenia, jeżeli prawo do jednego ze świadczeń, określonych w ust. 1, przysługuje na podstawie tych ustawodawstw, uwzględniając, w odpowiednim przypadku, przepisy art. 79 ust. 1 lit. a); jeżeli żadne prawo nie przysługuje na podstawie tych ustawodawstw, warunki przyznania prawa są rozpatrywane w świetle ustawodawstw innych zainteresowanych Państw Członkowskich, w porządku malejącej długości okresów ubezpieczenia ukończonych zgodnie z ustawodawstwem tych Państw Członkowskich.
Artykuł 78
Sieroty
1.
Określenie "świadczenia", w rozumieniu niniejszego artykułu, oznacza zasiłki rodzinne, i w odpowiednim przypadku, zasiłki dodatkowe lub specjalne, przewidziane dla sierot oraz renty sieroce, z wyjątkiem rent sierocych przyznawanych z tytułu ubezpieczenia od wypadków przy pracy lub chorób zawodowych.
2.
Świadczenia dla sierot przyznawane są zgodnie z niżej podanymi zasadami, niezależnie od tego, na terytorium którego Państwa Członkowskiego zamieszkuje sierota lub osoba fizyczna lub prawna, która faktycznie ją utrzymuje:
a) dla sieroty po zmarłym pracowniku, który podlegał ustawodawstwu jednego Państwa Członkowskiego, zgodnie z ustawodawstwem tego Państwa;
b) dla sieroty po zmarłym pracowniku, który podlegał ustawodawstwu kilku Państw Członkowskich:
i) zgodnie z ustawodawstwem tego państwa, na terytorium którego zamieszkuje sierota, jeżeli prawo do jednego ze świadczeń, określonych w ust. 1, przysługuje na podstawie ustawodawstwa tego państwa, z uwzględnieniem, w odpowiednim przypadku, przepisów art. 79 ust. 1 lit. a); albo
ii) w innych przypadkach, zgodnie ustawodawstwem tego Państwa Członkowskiego, w którym zainteresowany spełnił najdłuższy okres ubezpieczenia, pod warunkiem iż, prawo do jednego ze świadczeń, określonych w ust. 1, przysługuje na podstawie ustawodawstwa tego państwa, biorąc odpowiednio pod uwagę przepisy art. 79 ust. 1 lit. a); jeżeli żadne prawo nie przysługuje na podstawie tych ustawodawstw, warunki przyznania prawa są rozpatrywane w świetle ustawodawstw innych zainteresowanych Państw Członkowskich, w porządku malejącej długości okresów ubezpieczenia ukończonych na podstawie ustawodawstwa tych państw.
Jednakże ustawodawstwo Państwa Członkowskiego, stosowane w odniesieniu do udzielania świadczeń, określonych w przepisach art. 77, na rzecz dzieci emeryta lub rencisty, mają nadal zastosowanie po śmierci wymienionego emeryta lub rencisty, w odniesieniu do udzielania świadczeń dla pozostałych po nim sierot.
Artykuł 79
Przepisy wspólne dla świadczeń na dzieci pozostających na utrzymaniu emeryta lub rencisty oraz świadczeń na rzecz sierot
1.
Świadczenia w rozumieniu art. 77 i 78, udzielane są zgodnie z ustawodawstwem, wyznaczonym na mocy przepisów wyżej wymienionych artykułów, przez instytucję zobowiązaną do ich stosowania i na jej koszt, tak jak gdyby emeryt lub rencista, lub zmarły pracownik podlegali wyłącznie ustawodawstwu państwa właściwego.
Jednakże:
a) jeżeli to ustawodawstwo przewiduje, że nabycie, zachowanie lub przywrócenie prawa do świadczeń zależy od długości okresów ubezpieczenia lub zatrudnienia, długość ta ten jest określana z uwzględnieniem, w odpowiednim przypadku, przepisów art. 45 lub 72, zależnie od przypadku;
b) jeżeli to ustawodawstwo przewiduje, że kwota świadczeń jest ustalana w zależności od wysokości emerytury lub zależy od długości okresów ubezpieczenia, wysokość tych świadczeń jest ustalana w zależności od wysokości teoretycznej, ustalonej zgodnie z przepisami art. 46 ust. 2.
2. W przypadku, gdy zastosowanie zasady ustalonej w art. 77 ust. 2 lit. b) ii) i 78 ust. 2 lit. b) ii), spowodowałoby, iż kilka Państw Członkowskich okaże się właściwymi, przy jednakowej długości okresów ubezpieczenia, świadczenia w rozumieniu art. 77 lub 78, zależnie od przypadku, przyznawane są zgodnie z ustawodawstwem tego spośród Państw Członkowskich, któremu pracownik podlegał ostatnio.
3.
Prawo do świadczeń należnych wyłącznie na podstawie ustawodawstwa, przepisów ust. 2 oraz art. 77 i 78, zostaje zawieszone, jeżeli dzieci otrzymują prawo do świadczeń lub zasiłków rodzinnych na podstawie ustawodawstwa Państwa Członkowskiego, z tytułu wykonywania działalności zawodowej lub handlowej.
W takim przypadku zainteresowani są uważani za członków rodziny pracownika.
TYTUŁ IV
KOMISJA ADMINISTRACYJNA DS. ZABEZPIECZENIA SPOŁECZNEGO PRACOWNIKÓW MIGRUJĄCYCH
Artykuł 80
Skład i metody działania
1.
W skład Komisji Administracyjnej ds. Zabezpieczenia Społecznego Pracowników Migrujących, zwanej dalej "Komisją Administracyjną", utworzonej przy Komisji Wspólnot Europejskich, wchodzą przedstawiciele rządowi każdego z Państw Członkowskich, którym towarzyszą, jeśli to konieczne, doradcy techniczni.
W posiedzeniach Komisji Administracyjnej bierze udział w charakterze doradczym przedstawiciel Komisji Wspólnot Europejskich.
2.
Komisja Administracyjna korzysta z pomocy technicznej Międzynarodowego Biura Pracy, w ramach porozumień zawartych w tym celu między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Międzynarodową Organizacją Pracy.
3.
Statut Komisji Administracyjnej uchwalają za wspólnym porozumieniem jej członkowie.
Decyzje dotyczące spraw wykładni, o których mowa w art. 81 lit. a), mogą być podejmowane wyłącznie jednomyślnie.
Decyzje stanowią przedmiot koniecznego ogłoszenia.
4.
Obsługę sekretariatu Komisji Administracyjnej zapewnia Komisja Wspólnot Europejskich.
Artykuł 81
Zadania Komisji Administracyjnej
Zadania Komisji są następujące:
a) rozpatrywanie wszelkich spraw administracyjnych lub dotyczących wykładni, wynikających z przepisów niniejszego rozporządzenia oraz rozporządzeń późniejszych, jak i każdej umowy lub uzgodnień, zawartych w ramach tych rozporządzeń, bez uszczerbku dla uprawnień władz, instytucji i osób zainteresowanych do korzystania z procedur i sądownictwa przewidzianych przez ustawodawstwo Państw Członkowskich, przez niniejsze rozporządzenie i przez Traktat;
b) dokonywanie na wniosek właściwych władz, instytucji i sądów Państw Członkowskich, wszelkich tłumaczeń dokumentów dotyczących stosowania niniejszego rozporządzenia, w szczególności tłumaczeń wniosków wnoszonych przez osoby, które mogą być uprawnione do świadczeń na podstawie niniejszego rozporządzenia;
c) wspieranie i rozwijanie współpracy między Państwami Członkowskimi w zakresie zabezpieczenia społecznego, w szczególności w celu prowadzenia działań na rzecz ochrony zdrowia lub ochrony socjalnej, stanowiącej przedmiot wspólnego zainteresowania;
d) wspieranie i rozwój współpracy między Państwami Członkowskimi w celu przyspieszania, uwzględniając rozwój technik zarządzania administracyjnego, przyznawania świadczeń, w szczególności należnych na podstawie niniejszego rozporządzenia z tytułu inwalidztwa, starości i śmierci (emerytury i renty);
e) zbieranie czynników, które należy uwzględniać w celu sporządzania rachunków dotyczących kosztów przypadających na instytucje Państw Członkowskich na podstawie przepisów niniejszego rozporządzenia oraz przyjmowanie dorocznych rozliczeń między tymi instytucjami;
f) wykonywanie wszelkich innych czynności zgodnie ze swoimi kompetencjami na podstawie przepisów niniejszego rozporządzenia i rozporządzeń późniejszych oraz umów lub uzgodnień zawartych w ich ramach;
g) przedstawianie Komisji Wspólnot Europejskich wniosków w celu opracowywania późniejszych rozporządzeń oraz zmiany niniejszego i późniejszych rozporządzeń.
TYTUŁ V
KOMITET DORADCZY DS. ZABEZPIECZENIA SPOŁECZNEGO PRACOWNIKÓW MIGRUJĄCYCH
Artykuł 82
Utworzenie, skład i metody działania
1.
Ustanawia się Komitet Doradczy ds. Zabezpieczenia Społecznego Pracowników Migrujących, zwany dalej "Komitetem Doradczym", składający się z 36 członków, wśród których każde Państwo Członkowskie jest reprezentowane przez:
a) dwóch przedstawicieli rządu, z których co najmniej jeden musi być członkiem Komisji Administracyjnej;
b) dwóch przedstawicieli związków zawodowych;
c) dwóch przedstawicieli organizacji pracodawców.
W odniesieniu do każdej z wymienionych grup mianuje się po jednym zastępcy członka w stosunku do każdego Państwa Członkowskiego.
2.
Członkowie Komitetu Doradczego oraz ich zastępcy mianowani są przez Radę, która dąży do tego by, w odniesieniu do przedstawicieli organizacji związków zawodowych pracowników i pracodawców, w składzie Komitetu znalazła się odpowiednia reprezentacja różnych sektorów.
Rada ogłasza wykaz członków oraz ich zastępców w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
3.
Mandat członków oraz ich zastępców trwa dwa lata.
Mandat ich może być odnowiony.
Z chwilą wygaśnięcia mandatu członkowie oraz ich zastępcy pełnią nadal swoje funkcje do chwili, kiedy zostaną zastąpieni przez nowomianowanych członków lub do chwili odnowienia ich mandatu.
4.
Komitetowi Doradczemu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
5.
Komitet Doradczy zbiera się co najmniej raz do roku.
Posiedzenie Komitetu zwołuje jego przewodniczący z własnej inicjatywy bądź na wniosek pisemny skierowany do niego przez co najmniej jedną trzecią członków.
Wniosek musi zawierać konkretne propozycje dotyczące porządku dziennego.
6.
Na podstawie propozycji przewodniczącego, Komitet Doradczy może w drodze wyjątku podjąć decyzję w sprawie wysłuchania wszelkich osób lub wszelkich przedstawicieli organizacji, posiadających rozległe doświadczenie w zakresie zabezpieczenia społecznego.
Ponadto Komitet korzysta na tych samych warunkach, co Komisja Administracyjna, z pomocy technicznej Międzynarodowego Biura Pracy, w ramach porozumień zawartych między Wspólnotą Europejską a Międzynarodową Organizacją Pracy.
7.
Opinie i wnioski Komitetu Doradczego wymagają uzasadnienia.
Opinie i propozycje są uchwalane absolutną większością ważnie oddanych głosów.
Komitet uchwala, większością głosów członków swój regulamin wewnętrzny, który jest zatwierdzany przez Radę, po zapoznaniu się z opinią Komisji.
8.
Obsługę Sekretariatu Komitetu Doradczego zapewnia Komisja Wspólnot Europejskich.
Artykuł 83
Zadania Komitetu Doradczego
Na wniosek Komisji, Komisji Administracyjnej lub z własnej inicjatywy, Komitet Doradczy jest uprawniony:
a) do badania spraw ogólnych lub zasadniczych oraz problemów związanych ze stosowaniem rozporządzenia wynikających ze stosowania postanowień art. 51 Traktatu;
b) do zgłaszania Komisji Administracyjnej opinii w tym zakresie i wniosków zmierzających do ewentualnych zmian rozporządzeń.
TYTUŁ VI
PRZEPISY RÓŻNE
Artykuł 84
Współpraca właściwych władz
1.
Właściwe władze Państw Członkowskich przekazują sobie wszelkie informacje dotyczące:
a) środków podjętych w celu realizacji niniejszego rozporządzenia;
b) zmian w ich ustawodawstwie, które mogą mieć wpływ na stosowanie niniejszego rozporządzenia.
2.
Do celów wykonania niniejszego rozporządzenia, władze i instytucje Państw Członkowskich współpracują, tak jak gdyby chodziło o stosowanie ich ustawodawstwa.
Administracyjna pomoc tych władz i instytucji powinna być w zasadzie wolna od opłat.
Jednakże właściwe władze Państw Członkowskich mogą postanowić o zwrocie niektórych kosztów.
3.
Do celów wykonania niniejszego rozporządzenia, władze i instytucje Państw Członkowskich mogą porozumiewać się między sobą bezpośrednio, jak i z osobami zainteresowanymi lub z ich pełnomocnikami.
4.
Władze, instytucje i sądy Państwa Członkowskiego nie mogą odrzucić wniosków lub innych dokumentów skierowanych do nich z powodu tego, że są sporządzone w urzędowym języku innego Państwa Członkowskiego.
W odpowiednim przypadku stosuje się przepisy art. 81 lit. b).
Artykuł 85
Zwolnienia od opłat lub ich obniżenie — zwolnienia z obowiązku uwierzytelniania
1.
Przywilej zwolnienia lub obniżenia opłat, opłat znaczków, opłat skarbowych lub opłat rejestracyjnych, przewidzianych przez ustawodawstwo Państwa Członkowskiego w odniesieniu do pism i dokumentów, które należy przedstawić zgodnie z ustawodawstwem tego państwa, rozciąga się na odpowiednie dokumenty lub pisma, które należy przedstawić zgodnie ustawodawstwem innego Państwa Członkowskiego lub zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
2.
Wszelkie oświadczenia, dokumenty i pisma, jakie należy przedstawić do celów rozporządzenia, zwolnione są z obowiązku uwierzytelniania przez władze dyplomatyczne i konsularne.
Artykuł 86
Wnioski, oświadczenia i odwołania przedkładane władzom, instytucjom lub sądom Państw Członkowskich innych niż państwo właściwe
Wnioski, oświadczenia i odwołania, które zgodnie z ustawodawstwem Państwa Członkowskiego powinny zostać wniesione w określonym terminie do władz, instytucji lub sądu zgodnie z ustawodawstwem tego państwa, są dopuszczalne, jeżeli zostaną wniesione w tym samym terminie do odpowiednich władz, instytucji lub sądu innego Państwa Członkowskiego.
W takim przypadku władza, instytucja lub sąd, do których zostały wniesione przekazuje bezzwłocznie te wnioski, oświadczenia lub odwołania właściwym władzom, instytucji lub sądowi tego pierwszego Państwa, bądź bezpośrednio, bądź za pośrednictwem właściwych władz zainteresowanych Państw Członkowskich.
Data wniesienia wniosków, oświadczeń lub odwołań do władz, instytucji lub sądu innego Państwa przyjmowana jest za datę wniesienia do właściwych władz, instytucji lub sądu w celu ich rozpoznania.
Artykuł 87
Badania lekarskie
1.
Badania lekarskie przewidziane przez ustawodawstwo Państwa Członkowskiego mogą być przeprowadzane na wniosek instytucji właściwej na terytorium innego Państwa Członkowskiego, przez instytucję miejsca pobytu lub zamieszkania osoby korzystającej ze świadczeń, na warunkach ustanowionych przez rozporządzenie wykonawcze, określone w art. 97 lub zamiast tego, w sposób uzgodniony przez właściwe władze zainteresowanych Państw Członkowskich.
2.
Badania lekarskie przeprowadzone na warunkach określonych w ust. 1, uważa się za przeprowadzone na terytorium Państwa właściwego.
Artykuł 88
Przekazywanie z jednego Państwa Członkowskiego do drugiego kwot należnych na mocy niniejszego rozporządzenia
Z zastrzeżeniem postanowień art. 106 Traktatu, przekazywanie kwot na mocy niniejszego rozporządzenia dokonywane jest zgodnie z umowami obowiązującymi w tym zakresie między Państwami Członkowskimi w chwili dokonywania przekazu.
W przypadku, gdy nie obowiązują takie umowy między dwoma Państwami Członkowskimi, właściwe władze tych Państw lub władze, którym podlegają wypłaty międzynarodowe ustalają za obopólną zgodą niezbędne środki, jakie podejmą w celu dokonywania tych przekazów.
Artykuł 89
Szczególne warunki wykonywania niektórych ustawodawstw
Szczególne warunki wykonywania ustawodawstw niektórych Państw Członkowskich wymienione są w załączniku V.
Artykuł 90
Zasiłki mieszkaniowe i świadczenia rodzinne wprowadzone po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia
Zasiłki mieszkaniowe i, w przypadku Luksemburga, świadczenia rodzinne, które zostały wprowadzone po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia z powodów demograficznych, nie powinny przysługiwać osobom zamieszkującym na terytorium Państwa Członkowskiego innego niż państwo właściwe.
Artykuł 91
Składki obciążające pracodawców lub przedsiębiorstwa niemających siedziby w państwie właściwym
Pracodawca nie jest zobowiązany do opłacania podwyższonych składek z tego tylko tytułu, że jego zarejestrowana siedziba lub miejsce prowadzenia działalności znajduje się na terytorium państwa innego niż państwo właściwe.
Artykuł 92
Ściąganie składek
1.
Składki należne instytucji Państwa Członkowskiego mogą być ściągane na terytorium innego Państwa Członkowskiego, zgodnie z procedurą administracyjną oraz z zachowaniem gwarancji i przywilejów dotyczących ściągania składek należnych odpowiedniej instytucji tego ostatniego państwa.
2.
Procedura wykonania ust. 1 podlega, w niezbędnym zakresie, rozporządzeniu wykonawczemu, określonemu w art. 97, lub w drodze porozumieniom między Państwami Członkowskimi.
Ta procedura wykonania może obejmować również procedurę przymusowego ściągania składek.
Artykuł 93
Prawa instytucji zobowiązanych do wypłaty w stosunku do stron trzecich ponoszących odpowiedzialność
1.
Jeżeli osoba korzysta ze świadczeń na podstawie ustawodawstwa Państwa Członkowskiego, z tytułu wynagrodzenia szkody powstałej na skutek zdarzeń zaistniałych na terytorium innego Państwa Członkowskiego, ewentualne prawa instytucji zobowiązanej do wypłaty w stosunku do osoby trzeciej, zobowiązanej do wynagrodzenia szkody, uregulowane są następująco:
a) o ile instytucja zobowiązana do wypłaty uzyskała, na podstawie stosowanego przez nią ustawodawstwa, prawa, jakie przysługują świadczeniobiorcy w stosunku do osób trzecich, podstawienie uznaje każde Państwo Członkowskie;
b) o ile instytucja zobowiązana do wypłaty ma bezpośrednie roszczenie wobec osoby trzeciej, roszczenie to jest uznawane przez każde Państwo Członkowskie.
2.
Jeżeli osoba korzysta ze świadczeń na podstawie ustawodawstwa Państwa Członkowskiego z tytułu wynagrodzenia szkody powstałej na skutek zdarzeń zaistniałych na terytorium innego Państwa Członkowskiego, ustawodawstwo określające przypadki, w których wyłączona jest odpowiedzialność cywilna pracodawców lub ich pracowników, stosuje się wobec wymienionej osoby lub instytucji właściwej.
Przepisy ust. 1 stosuje się również do wszelkich praw instytucji zobowiązanej do wypłaty w stosunku do pracodawcy lub jego pracowników w przypadku, gdy odpowiedzialność ich nie jest wyłączona.
TYTUŁ VII
PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE
Artykuł 94
Przepisy różne
1.
Niniejsze rozporządzenie nie daje podstawy dla nabycia jakichkolwiek praw za okres poprzedzający datę jego wejścia w życie.
2.
Każdy okres ubezpieczenia, jak również w odpowiednim przypadku, każdy okres zatrudnienia lub zamieszkania, ukończony zgodnie z ustawodawstwem Państw Członkowskich przed datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia jest uwzględniany dla celów ustalenia praw do świadczeń, na podstawie przepisów niniejszego rozporządzenia.
3.
Z zastrzeżeniem przepisów ust. 1, prawo nabywa się na podstawie niniejszego rozporządzenia nawet jeżeli odnosi się ono do zdarzenia, które nastąpiło przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia.
4.
Każde świadczenie, które nie zostało ustalone lub, którego udzielanie zostało zawieszone ze względu na obywatelstwo lub miejsce zamieszkania zainteresowanego zostaje na jego wniosek ustalone lub przywrócone od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, o ile uprzednio ustalone świadczenia nie zostały wypłacone w formie zryczałtowanej.
5.
Prawa osób, które przed datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia uzyskały emeryturę lub rentę, mogą zostać zmienione na ich wniosek, na podstawie przepisów niniejszego rozporządzenia.
Przepis ten ma również zastosowanie do innych świadczeń, określonych w art. 78.
6.
Jeżeli wniosek, określony w ust. 4 lub w ust. 5, zostaje przedłożony w terminie dwóch lat od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, prawa nabyte na podstawie niniejszego rozporządzenia nabywa się począwszy od tej daty, przy czym ustawodawstwo każdego Państwa Członkowskiego dotyczące utraty praw lub przedawnienia roszczeń nie mogą być podnoszone wobec zainteresowanych.
7.
Jeżeli wniosek, określony w ust. 4 lub w ust. 5, zostaje wniesiony po upływie terminu dwóch lat, licząc od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, prawa nieutracone lub prawa nieprzedawnione, są nabywane począwszy od daty przedłożenia wniosku, z wyjątkiem sytuacji, gdy stosuje się korzystniejsze przepisy ustawodawstwa któregokolwiek Państwa Członkowskiego.
8.
W przypadku sklerogennej pylicy płuc, art. 57 ust. 3 lit. c) stosuje się do świadczeń pieniężnych z tytułu choroby zawodowej, których koszt, w przypadku braku umowy między zainteresowanymi instytucjami, nie mógł zostać podzielony między te instytucje przed datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
9.
Wykonanie art. 73 ust. 2 nie może skutkować osłabieniem żadnego z praw istniejących w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Jeżeli dotyczy to osób, które z tą datą otrzymały bardziej korzystne świadczenia na mocy dwustronnych porozumień zawartych z Francją, te porozumienia stosuje się do takich osób tak długo jak długo podlegają ustawodawstwu francuskiemu.
Nie uwzględnia się przerw trwających mniej niż miesiąc lub okresów, w których przysługiwał zasiłek dla bezrobotnych lub świadczenie z tytułu choroby.
Procedurę wykonania tych przepisów ustanawia się poprzez rozporządzenie wykonawcze określone w art. 97.
Artykuł 95
Załączniki do niniejszego rozporządzenia
Na wniosek jednego lub kilku zainteresowanych Państw Członkowskich i po zasięgnięciu opinii Komisji Administracyjnej, załączniki do niniejszego rozporządzenia mogą być zmienione przez rozporządzenie uchwalone przez Radę na wniosek Komisji.
Artykuł 96
Notyfikacje dotyczące niektórych przepisów
1. Notyfikacje, określone w art. 1 lit. j), art. 5 i art. 8 ust. 2 są kierowane do przewodniczącego Rady Wspólnot Europejskich. Wskazują one datę wejścia w życie odpowiednich ustaw i systemów, lub jeżeli chodzi o notyfikacje określone w art. 1 lit. j), datę, od której niniejsze rozporządzenie stosuje się do systemów określonych w oświadczeniach Państw Członkowskich.
2.
Notyfikacje otrzymane zgodnie z przepisami ust. 1 zostają opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 97
Rozporządzenie wykonawcze
Późniejsze rozporządzenie ustanowi procedurę wykonania rozporządzenia.
Artykuł 98
Ponowne badanie problemu wypłaty świadczeń rodzinnych
Przed dniem 1 stycznia 1973 r. Rada na wniosek Komisji bada ponownie całość problemu wypłaty świadczeń rodzinnych członkom rodziny niezamieszkującym na terytorium właściwego państwa, w celu uzyskania rozwiązania jednolitego dla wszystkich Państw Członkowskich.
Artykuł 99
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie pierwszego dnia siódmego miesiąca po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich rozporządzenia wykonawczego, określonego w art. 97.
Te dwa rozporządzenia te uchylają następujące rozporządzenia:
- rozporządzenie Rady nr 3 dotyczące zabezpieczenia społecznego pracowników migrujących,
- rozporządzenie Rady nr 4 ustanawiające procedurę wykonania i przepisy uzupełniające w odniesieniu do rozporządzenia nr 3 [6], oraz
- rozporządzenie Rady nr 36/63/EWG z dnia 2 kwietnia 1963 r. dotyczące zabezpieczenia społecznego pracowników przygranicznych [7].
Jednakże przepisy art. 82-83 w sprawie utworzenia Komitetu Doradczego stosuje się od dnia ogłoszenia rozporządzenia wykonawczego, określonego w art. 97.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1592/71
z dnia 23 lipca 1971 r.
w sprawie klasyfikacji towarów pod pozycją 68.08 Wspólnej Taryfy Celnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 97/69 [1] z dnia 16 stycznia 1969 r. w sprawie środków, jakie należy podjąć w celu zapewnienia jednolitego stosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej, w szczególności jego art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
Wspólna Taryfa Celna załączona do rozporządzenia Rady (EWG) nr 1/71 [2] z dnia 17 grudnia 1970 r., ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1528/71 [3] z dnia 12 lipca 1971 r., odnosi się pod pozycją 48.07 między innymi do papieru i kartonów smołowanych, bitumowanych, asfaltowanych, wzmocnionych lub nie, powlekanych piaskiem lub podobnymi produktami lub nie, w rulonach lub w arkuszach, zaś pod pozycją 68.08 do artykułów wykonanych z asfaltu lub podobnego materiału (na przykład bitumu naftowego lub paku z węgla kamiennego);
w rozporządzeniu (EWG) nr 1203/70 [4] z dnia 26 czerwca 1970 r.
Komisja przyjęła przepisy w sprawie zastosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej w celu ustalenia kryterium klasyfikacji danych artykułów; kryteria podane w powyższym rozporządzeniu opierały się na wadze całkowitej tych artykułów, limit został ustalony na 3000 g/m2;
doświadczenie wykazało, że powyższe kryterium nie pozwala na należyte uwzględnienie materiału, który nadaje tym artykułom ich zasadniczą cechę; w świetle nowych osiągnięć technicznych w zakresie wytwarzania tych produktów należy opracować inne kryteria klasyfikacji, które ściślej odpowiadają faktom ekonomicznym i specyficznej funkcji danych artykułów;
właściwym jest ustalenie, czy te produkty nie utraciły charakteru artykułów objętych rozdziałem 48, w związku z obróbką, jakiej zostały poddane; na podstawie zasady ogólnej nr 3b interpretacji nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej, uważa się, że produkty utraciły charakter artykułów objętych rozdziałem 48, gdy ich podstawa, impregnowana asfaltem bądź podobnym produktem lub nie, jest powleczona z obydwu stron warstwą takiego materiału, bądź jest zanurzona w tym materiale;
w celu zastosowania powyższego kryterium, rozporządzenie (EWG) nr 1203/70 musi być uchylone;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Materiały pokrywające (w szczególności do dachów) w rulonach lub w postaci płyt lub arkuszy, pocięte według kształtu lub wymiaru w specjalny sposób lub nie (na przykład gonty lub płytki dachowe), składające się z podstawy z papieru lub pilśni dachowej, impregnowanej asfaltem lub podobnym produktem lub nie, ale powleczonej z obydwu stron warstwą takiego materiału lub zanurzonej w tym materiale, powleczonej substancjami mineralnymi (piaskiem, gruzem łupkowym, kamieniami itp.) lub nie, bądź z jedną stroną pokrytą cienką warstwą metalu (w szczególności miedzią lub aluminium), zostaną objęte Wspólną Taryfą Celną pozycją:
68.08 _BAR_ Artykuły z asfaltu lub podobnego materiału (na przykład z bitumu naftowego lub paku z węgla kamiennego itp.). _BAR_
Artykuł 2
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1203/70 z dnia 26 czerwca 1970 r. traci moc.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie ósmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1634/71
z dnia 27 lipca 1971 r.
zmieniające rozporządzenie Komisji (EWG) nr 821/68 z dnia 28 czerwca 1968 r. w sprawie definicji ziarna łuskanego i ziarna perełkowanego zbóż, mającej zastosowanie do przyznawania refundacji wywozowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 120/67/EWG z dnia 13 czerwca 1967 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1528/71 [2], w szczególności jego art. 16 ust. 6, a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 821/68 z dnia 28 czerwca 1968 r.
[3] przyjęło definicję łuskanego i perełkowanego ziarna zbóż, mającą zastosowanie do przyznawania refundacji wywozowych;
na rynku występują ziarna perełkowane dobrej jakości, które jednak nie spełniają wymogów dotyczących regularności ziarna przewidzianej w rozporządzeniu (EWG) nr 821/68; ziarna, które nie odpowiadając definicji ustanowionej w tym celu, nie są uprawnione do uzyskania refundacji wywozowej odnoszącej się do tych produktów; w celu umożliwienia objęcia tej kategorii produktów refundacją wywozową, należy przyjąć przepisy rozporządzenia (EWG) nr 821/68;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W części B definicji "ziarna łuskanego" (obłuskanego lub wyłuskanego) i "ziarna perełkowanego" podanej w Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 821/68 wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 sierpnia 1971 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1696/71
z dnia 26 lipca 1971 r.
w sprawie wspólnej organizacji rynku chmielu
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 42, 43, 113 i 235,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego,
a także mając na uwadze, co następuje: działanie i rozwój wspólnego rynku produktów rolnych wymaga ustanowienia wspólnej polityki rolnej w celu objęcia, w szczególności, wspólnej organizacji rynków rolnych, które mogą mieć różne formy w zależności od produktu;
wspólnotowa produkcja chmielu ma szczególne znaczenie dla gospodarki rolnej w niektórych regionach Wspólnoty; dla niektórych rolników z tych regionów przychody z produkcji chmielu stanowią znaczną część dochodu;
jako że w załączniku II do Traktatu nie wyszczególniono soków roślinnych ani wyciągów z chmielu, są one wyłączone z zastosowania zawartych tam postanowień dotyczących rolnictwa, aczkolwiek sam chmiel podlega tym postanowieniom; jednak biorąc pod uwagę, że produkty te są w szerokim zakresie substytucyjne, sytuacja taka szkodzi wspólnej polityce rolnej w odniesieniu do chmielu; środki dotyczące chmielu w odniesieniu do handlu z państwami trzecimi, przyjęte na mocy art. 113, oraz zasady regulujące obrót chmielem, przyjęte na mocy art. 235, należy rozszerzyć na soki roślinne i wyciągi z chmielu;
handel międzynarodowy ma tradycyjnie wielkie znaczenie dla producentów i użytkowników chmielu we Wspólnocie; produkcja chmielu we Wspólnocie uzyskuje najwyższą rentowność głównie dzięki konkurencyjności na rynku światowym oraz dzięki elastycznej kontroli jakości i ilości produkcji dla kanałów zbytu; w tej sytuacji, nie należy wprowadzać żadnych poważnych zmian do wspólnej organizacji rynku, ale należy wprowadzić odpowiednie środki skierowane na poprawę jakości produktów i ochronę producentów przed obniżeniem obecnych standardów życia;
w całej Wspólnocie należy postępować zgodnie z przyjętą polityką jakości, stosując w tym celu postanowienia dotyczące certyfikacji oznaczenia pochodzenia oraz zasady zakazujące obrotu produktami nie posiadającymi certyfikatu, a w przypadku produktów przywożonych, produktami nie spełniającymi równoważnych, minimalnych wymagań jakościowych; należy przyjąć przepisy definiujące standardową jakość w celu stworzenia podstawy odniesienia w transakcjach handlowych i zagwarantowania zadowalającej przejrzystości rynku;
potrzebne są wystarczające informacje o stanie i perspektywach rozwoju rynku we Wspólnocie; w związku z tym, planowanie przyszłego rozwoju rynku może ułatwić to, że sprzedaż dużej części produkcji odbywa się w ramach umów zawieranych przed zbiorami, a nawet umów wieloletnich; dlatego też należy przyjąć przepis o rejestracji wszystkich umów dostawy szyszek chmielowych we Wspólnocie; jednak informacje te należy utrzymać w tajemnicy tak, aby zainteresowane osoby miały gwarancję, iż zgromadzone informacje wykorzystywane są wyłącznie w celach statystycznych i tym samym przyczyniają się do uzyskania w pełni obiektywnego obrazu;
w celu ustabilizowania rynków oraz zagwarantowania społeczności rolniczej dobrych warunków życia oraz odpowiednich cen za dostawy konsumentom, należy zachęcać do koncentracji podaży i wspólnego dostosowywania przez rolników swojej produkcji do potrzeb rynku;
w tym celu, organizowanie rolników w związki, które wymagają od członków przestrzegania wspólnych zasad prawdopodobnie pomoże w osiągnięciu celów wyznaczonych w art. 39 Traktatu; cele te można osiągnąć nie tylko poprzez organizowanie rolników w grupy producentów, ale również przez tworzenie związków tych grup;
w celu uniknięcia dyskryminacji wśród producentów oraz zagwarantowania jedności i skuteczności podjętych działań, należy ustalić dla całej Wspólnoty warunki, jakie muszą spełniać grupy producentów i związki grup, aby były uznawane przez Państwa Członkowskie; w celu uzyskania skutecznej centralizacji dostaw, w szczególności niezbędne jest, by grupy i związki były wielkości zapewniającej opłacalność i by grupa, związek lub producenci sprzedawali całą produkcję członków grupy przestrzegając wspólnych zasad;
należy przyjąć przepisy mające na celu umożliwienie utworzenia i funkcjonowania tych grup; w tym celu, Państwom Członkowskim należy umożliwić stosowanie pomocy częściowo finansowanej ze środków wspólnotowych; jednakże, kwotę tej pomocy należy ograniczyć, a przydział powinien być czasowy i degresywny, tak, by odpowiedzialność finansowa producentów stopniowo rosła;
niektóre plantacje chmielu wymagają dostosowania zarówno pod względem produkowanych odmian, jak i umożliwienia racjonalizacji operacji wykonywanych przy uprawie i zbiorze plonów; przyznając przez określoną liczbę lat specjalną pomoc grupom producentów, które zdecydowały się na takie przedsięwzięcie, należy umożliwić przestawienie plantacji chmielu na inne odmiany i przeprowadzenie reorganizacji;
w celu zagwarantowania producentom godziwych warunków życia należy przyjąć system pomocy; corocznie, po sprzedaży plonów Komisja musi przedłożyć Radzie sprawozdanie pozwalające Radzie podjąć decyzję o tym, czy ustanowić taką pomoc; pomoc można przyznawać, jeżeli sprawozdanie to wykaże, iż przychód z hektara nie jest wystarczający, mając na uwadze obecny stan i prognozowaną tendencję rynkową;
wnioskowane środki muszą umożliwić utrzymanie systemu przywozowego, w którym jedynym środkiem będzie Wspólna Taryfa Celna; taryfę tę stosuje się zgodnie z Traktatem od 1 stycznia 1970 r.;
środki te pozwalają na rezygnację z ograniczeń ilościowych na zewnętrznych granicach Wspólnoty; niemniej jednak, w szczególnych okolicznościach procedura ta może okazać się nieskuteczna; w takich okolicznościach, aby nie pozostawić wspólnotowego rynku bezbronnego wobec zakłóceń, jakie mogą wystąpić po usunięciu dotychczasowych ograniczeń przywozowych, Wspólnocie należy umożliwić bezzwłocznie podjęcie wszelkich niezbędnych środków;
od 1 stycznia 1970 r. w handlu wewnątrzwspólnotowym automatycznie zabronione jest, na mocy postanowień Traktatu, nakładanie ceł lub opłat o równoważnym skutku i stosowanie ograniczeń ilościowych lub środków o równoważnym skutku; wreszcie, przy braku cen minimalnych na dzień 31 grudnia 1969 r., odwoływanie się do art. 44 Traktatu jest wykluczone począwszy od 1 stycznia 1970 r.;
przyznawanie pomocy części Państw Członkowskich uchybiałoby skuteczności wszystkich środków regulujących wspólną organizację rynku; w odniesieniu do rynku chmielu, należy stosować postanowienia Traktatu umożliwiające oszacowanie pomocy przyznawanej przez Państwa Członkowskie i zakazanie pomocy, która nie jest zgodna z zasadami wspólnego rynku; jednakże, należy przyjąć przepisy o czasowym systemie pomocy państwowej wobec wieloletnich umów zawartych przed wejściem w życie wspólnej organizacji rynku;
Wspólnota, zgodnie z przepisami rozporządzeń w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, powinna odpowiadać za finansowanie wydatków poniesionych przez Państwa Członkowskie w wyniku zobowiązań powstałych ze stosowania niniejszego rozporządzenia;
przejście od obecnego systemu obowiązującego w Państwach Członkowskich do systemu ustanowionego w niniejszym rozporządzeniu musi odbywać się na możliwie najlepszych warunkach; z tego powodu, niezbędne może być wprowadzenie środków przejściowych;
wspólna organizacja rynku musi uwzględniać, w tym samym czasie i w stosowny sposób, cele określone w art. 39 i 110 Traktatu;
w celu umożliwienia wprowadzenia w życie proponowanych przepisów, należy ustanowić procedurę ustalającą ścisłą współpracę między Państwami Członkowskimi a Komisją w ramach Komitetu Zarządzającego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Ustanawia się wspólną organizację rynku chmieli dla następujących produktów:
Nr kodu WTC _BAR_ Opis towarów _BAR_
12.06 _BAR_ Chmiel (szyszki chmielowe) _BAR_
2.
Zasady dotyczące obrotu i handlu z państwami trzecimi stosuje się także do następujących produktów:
Nr kodu WTC _BAR_ Opis towarów _BAR_
13.03 A VI _BAR_ Soki i ekstrakty roślinne z chmielu _BAR_
3.
Dla celów niniejszego rozporządzenia,
a) "szyszki chmielowe": oznacza suszony kwiatostan, znany także jako szyszki, (żeńskiego) pnącego chmielu (humulus lupulus); kwiatostany te są zielonkawo – żółte, mają owalny kształt i mają łodygę kwiatu, a ich długość zawarta jest w przedziale 2–5 cm;
b) "mączka chmielowa": oznacza produkt otrzymany przez mielenie chmielu, zawierający wszystkie jego naturalne elementy;
c) "mączka chmielowa z wyższą zawartością lupuliny": oznacza produkt otrzymany przez mielenie szyszek chmielowych po mechanicznym usunięciu liści, łodyg, przylistków i osi kwiatostanu;
d) "wyciąg z szyszek chmielowych": oznacza skoncentrowane produkty uzyskane poprzez działanie rozpuszczalników na szyszki chmielowe;
e) "mieszane produkty chmielowe": oznacza mieszaninę dwóch lub więcej produktów, określonych powyżej.
TYTUŁ I
Wprowadzenie do obrotu
Artykuł 2
1.
Produkty określone w art. 1, pochodzące ze zbiorów we Wspólnocie lub uzyskane z szyszek chmielowych ze zbiorów we Wspólnocie, podlegają procedurze certyfikacyjnej w odniesieniu do oznaczenia pochodzenia.
2.
Certyfikat mogą otrzymać wyłącznie produkty:
- ze zbiorów w uznanych obszarach produkcyjnych lub uzyskane z produktów pochodzących z tych obszarów,
- należące do odmian znajdujących się we wspólnotowym wykazie odmian lub uzyskane z produktów pochodzących z tych odmian, i
- o jakości spełniającej minimalne wymagania jakościowe obowiązujące dla danego etapu obrotu.
3.
Na wniosek Komisji, Rada, stanowiąc zgodnie z procedurą głosowania przewidzianą w art. 43 ust. 2 Traktatu, przyjmuje dla każdego produktu ogólne zasady regulujące procedurę certyfikacyjną w odniesieniu do oznaczenia pochodzenia i daty stosowania tej procedury.
Artykuł 3
1.
Produkty, określone w art. 1 i podlegające procedurze certyfikacyjnej w odniesieniu do oznaczenia pochodzenia, można wprowadzać do obrotu lub wywozić tylko wtedy, gdy posiadają certyfikat oznaczenia pochodzenia.
2.
O środkach odstępujących od przepisu określonego w ust. 1 powyżej, można zdecydować zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 20:
a) w celu spełnienia wymagań handlowych niektórych państw trzecich; lub
b) dla produktów przeznaczonych do zastosowań specjalnych.
Środki przewidziane w akapicie poprzednim:
- nie mogą uchybiać normalnemu obrotowi produktami, które posiadają certyfikat oznaczenia pochodzenia,
- muszą wiązać się z gwarancjami mającymi na celu uniknięcie pomyłek w związku z tymi produktami.
Artykuł 4
1.
Standardową jakość szyszek chmielowych zbieranych we Wspólnocie definiuje się na podstawie cech zewnętrznych i obiektywnych kryteriów.
2.
Zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 20.
Artykuł 5
1.
Produkty określone w art. 1 pochodzące z państw trzecich można przywozić tylko wtedy, gdy ich normy jakości są przynajmniej równoważne minimalnym wymaganiom obowiązującym w obrocie takimi produktami zbieranymi we Wspólnocie lub ich pochodnymi.
2.
Produkty określone w art. 1 uważa się za spełniające normy jakości określone w ust. 1, jeżeli mają świadectwo wystawione przez władze państwa pochodzenia i jest ono uznane za równoważne certyfikatowi oznaczenia pochodzenia.
Równoważność tych świadectw weryfikuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 20.
3.
Zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 20.
TYTUŁ II
Umowy dostawy
Artykuł 6
1.
Organy wyznaczone do tego celu przez każde Państwo Członkowskie rejestrują wszystkie umowy dostawy szyszek chmielowych produkowanych we Wspólnocie zawarte między producentem lub stowarzyszeniem producentów a nabywcą.
2.
Umowy związane z dostawą określonych ilości po uzgodnionych cenach obejmujące okres jednych lub więcej żniw i zawarte przed 1 sierpnia pierwszego roku żniw objętych umową nazywa się "umowami zawartymi z wyprzedzeniem".
Umowy te rejestruje się oddzielnie.
3.
Państwa Członkowskie okresowo przekazują Komisji dane statystyczne dotyczące rejestracji umów.
4.
Dane uzyskane przy rejestracji można wykorzystywać wyłącznie dla potrzeb niniejszego rozporządzenia.
5.
Zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 20.
TYTUŁ III
Grupy producentów
Artykuł 7
1.
W rozumieniu niniejszego rozporządzenia, "uznana grupa producentów" oznacza grupę producentów chmielu, uznaną przez Państwa Członkowskie zgodnie z przepisami ust. 3 i utworzoną z inicjatywy producentów, w szczególności dla celów:
a) wspólnego dostosowania produkcji do wymagań rynku;
b) ulepszenia produkcji poprzez przestawienie na inne odmiany i reorganizację plantacji chmielu;
c) promowania racjonalizacji i mechanizacji upraw oraz zbiorów w celu poprawy rentowności produkcji.
2.
W rozumieniu niniejszego rozporządzenia, "uznany związek" oznacza związek uznanych grup producentów mający te same cele, co te grupy i uznany przez Państwo Członkowskie zgodnie z przepisami ust. 3.
3.
Państwa Członkowskie uznają te grupy producentów i ich związki, które występują o uznanie i spełniają następujące ogólne warunki; takie grupy producentów i ich związki powinny:
a) stosować wspólne zasady przy produkcji i obrocie (pierwszy etap obrotu);
b) umieścić w swoich statutach postanowienie zobowiązujące producentów, którzy są zrzeszeni w grupach i uznane grupy producentów, które są zrzeszone w związkach, do:
- albo wprowadzenia do sprzedaży całej produkcji, z której powodu są oni członkami grupy lub związku, zgodnie z zasadami dostaw i wprowadzania do sprzedaży ustanowionymi i kontrolowanymi, odpowiednio, przez grupę lub związek,
- lub wprowadzenia do sprzedaży całej produkcji, w odniesieniu, do której są uznani, odpowiednio, przez grupę lub związek, w imieniu i na rzecz swoich członków, lub na rzecz członków, lub w imieniu i na rzecz grupy lub związku.
W zakresie odnoszącym się do grup producentów, zobowiązanie to nie dotyczy produktów:
- dla których producenci zawarli umowy sprzedaży lub udzielili opcji przed wstąpieniem do grupy, pod warunkiem, że przed przystąpieniem do grupy poinformowali grupę o zakresie i czasie obowiązywania zobowiązań umownych, a grupa zatwierdziła te zobowiązania,
- które producentom wolno wyłączyć ze sprzedaży poprzez grupę, po wstąpieniu do grupy, przy jednoznacznym przez nią zatwierdzeniu;
c) udokumentować rentowność działalności gospodarczej;
d) wykluczyć ze sfery swojego działania wszelką dyskryminację producentów lub grup we Wspólnocie, w szczególności na tle narodowości lub miejsca prowadzenia działalności;
e) umieścić w swoich statutach przepisy mające na celu zagwarantowanie, że członkowie pragnący opuścić grupę lub związek, mogą to zrobić tylko po spełnieniu następujących warunków:
- przynajmniej trzy lata członkostwa w grupie lub związku,
- zawiadomienie grupy lub związku o zamiarze wystąpienia przynajmniej dwanaście miesięcy przed wystąpieniem z grupy;
f) mieć zdolność prawną niezbędną, stosownie do przepisów krajowego ustawodawstwa, do prowadzenia legalnej działalności gospodarczo-handlowej w zakresie swoich kompetencji;
g) umieścić w swoich statutach obowiązek prowadzenia odrębnych ksiąg handlowych dla działalności będącej podstawą ich uznania.
4.
Państwo Członkowskie, na którego terytorium grupa producentów lub związek ma swoją siedzibę, jest właściwe do uznawania grup producentów i ich związków.
5.
Zasady stosowania niniejszego artykułu w szczególności te, które dotyczą warunków przewidzianych w ust. 3 lit. a) i c), przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 20.
Artykuł 8
Państwa Członkowskie mogą przyznawać pomoc uznanym grupom producentów przez trzy lata od daty ich uznania w celu zachęcenia do tworzenia takich grup i umożliwienia ich działania.
Kwoty takiej pomocy w pierwszym, drugim i trzecim roku nie mogą być wyższe niż, odpowiednio, 3 %, 2 % i 1 % wartości produktów wprowadzonych do sprzedaży, będących podstawą uznania grupy.
Z tym jednak, że pomoc ta nie może w pierwszym roku być wyższa niż 60 %, w drugim 40 % i w trzecim 20 % kosztów zarządzania grupami producentów.
Do obliczania wartości produktów wprowadzonych do obrotu stosuje się standardową cenę dla każdego roku, wyznaczoną na podstawie:
- przeciętnej produkcji wprowadzonej do obrotu przez zrzeszonych producentów w czasie trzech lat kalendarzowych poprzedzających dołączenie do grupy,
- przeciętnych cen produkcji otrzymywanych przez tych producentów w tym samym okresie.
Artykuł 9
Państwa Członkowskie mogą przyznawać grupom producentów pomoc dla transakcji przeprowadzonych najpóźniej 31 grudnia 1975 r., do maksymalnie 1500 jednostek rozliczeniowych na hektar do wykorzystania na przestawienie uprawianych odmian i reorganizację plantacji chmielu, jak określono w art. 7 ust. 1 lit. b).
Artykuł 10
1.
Rada, stanowiąc zgodnie z procedurą głosowania określoną w art. 43 ust. 2 Traktatu na wniosek Komisji, przyjmuje ogólne zasady stosowania art. 8 i 9.
2.
Szczegółowe zasady stosowania art. 8 i 9 określa się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 20.
TYTUŁ IV
Pomoc dla producentów
Artykuł 11
Każdego roku przed 30 kwietnia Komisja składa Radzie sprawozdanie z sytuacji, odnoszące się do produkcji i wprowadzania do obrotu szyszek chmielowych.
W sprawozdaniu uwzględnia się, w szczególności, tendencje cenowe i rozwój w dziedzinie plantacji chmielu, produkcji oraz wymagań.
Artykuł 12
1.
System pomocy ustanawia się dla szyszek chmielowych produkowanych we Wspólnocie.
2.
Pomoc można przyznawać producentom w celu umożliwienia im uzyskania właściwego dochodu.
3.
Przy ustalaniu kwoty pomocy na hektar, zróżnicowanej w zależności od odmiany, uwzględnia się następujące elementy:
a) przeciętny dochód w porównaniu z przeciętnymi dochodami z poprzednich zbiorów;
b) obecną sytuację i prognozowaną tendencję rynkową we Wspólnocie;
c) rozwój rynków zewnętrznych i światowe ceny rynkowe.
4.
W przypadku, gdy ze sprawozdania określonego w art. 11 wynika, że istnieje ryzyko powstania strukturalnej nadprodukcji lub zakłóceń w strukturze dostaw na rynku szyszek chmielowych we Wspólnocie, przyznanie pomocy można ograniczyć do kwoty odpowiadającej danemu obszarowi na podstawie przeciętnego obszaru upraw w trzech latach poprzedzających analizowany rok.
5.
Kwotę pomocy obowiązującą dla obszarów związanych ze zbiorami z ubiegłego roku ustala się przed 30 czerwca, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 43 ust. 2 Traktatu.
Artykuł 13
1.
Pomoc przyznaje się producentom dla zarejestrowanych obszarów, z których zebrano plony.
Państwa Członkowskie wyznaczają organy upoważnione do rejestracji obszarów oddanych pod uprawę, dla każdego producenta, i które odpowiadają za kontrolę oraz aktualizowanie rejestru.
2.
Dla celów niniejszego artykułu, Państwa Członkowskie mogą traktować uznaną grupę producentów jako pojedynczego producenta.
3.
Rada, stanowiąc zgodnie z procedurą głosowania przewidzianą w art. 43 ust. 2 Traktatu na wniosek Komisji, przyjmuje ogólne zasady stosowania niniejszego artykułu.
4.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu określa się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 20.
TYTUŁ V
System handlu z państwami trzecimi
Artykuł 14
Z zastrzeżeniem odmiennych przepisów niniejszego rozporządzenia lub gdy Rada podejmie decyzję o dopuszczeniu odstępstwa, stanowiąc na wniosek Komisji zgodnie z procedurą głosowania przewidzianą w art. 43 ust. 2 Traktatu, w handlu z państwami trzecimi zabrania się:
a) pobierania opłaty o skutku równoważnym z cłem;
b) stosowania ograniczeń ilościowych lub środków o skutku równoważnym.
Artykuł 15
1.
Jeżeli z powodu przywozu lub wywozu, wspólnotowy rynek produktów określonych w art. 1 doświadcza zakłóceń lub zagrażają mu poważne zakłócenia, które mogą zagrozić celom art. 39 Traktatu, można zastosować odpowiednie środki w handlu z państwami trzecimi do czasu ustąpienia takich zakłóceń lub zagrożeń.
Rada, stanowiąc zgodnie z procedurą głosowania ustanowioną w art. 43 ust. 2 Traktatu na wniosek Komisji, przyjmuje szczegółowe zasady stosowania niniejszego ustępu i definiuje przypadki, w których Państwa Członkowskie mogą przedsięwziąć środki ochronne, oraz określa limity.
2.
W przypadku zaistnienia sytuacji opisanej w ust. 1 Komisja, na wniosek Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy, podejmuje decyzję co do niezbędnych środków; środki te podaje się do wiadomości Państw Członkowskich i są one bezzwłocznie stosowane.
W przypadku otrzymania wniosku od Państwa Członkowskiego, Komisja podejmuje decyzję w ciągu dwudziestu czterech godzin od otrzymania wniosku.
3.
W ciągu trzech dni roboczych od dnia zawiadomienia, każde Państwo Członkowskie może zaskarżyć do Rady środki, co do których Komisja podjęła decyzję.
Rada zbiera się bezzwłocznie.
Może ona zmienić lub uchylić te środki działając zgodnie z procedurą głosowania określoną w art. 43 ust. 2 Traktatu.
TYTUŁ VI
Przepisy ogólne
Artykuł 16
Z zastrzeżeniem odmiennych przepisów niniejszego rozporządzenia, w odniesieniu do produkcji i handlu produktami wyszczególnionymi w art. 1 ust. 1 stosuje się art. 92, 93 i 94 Traktatu.
Pomoc przyznana przez Państwo Członkowskie producentom szyszek chmielowych może być utrzymana przez okres obowiązywania umów zawartych przed datą wejścia w życie tego rozporządzenia, w zakresie, w jakim pomoc ta jest wyższa od kwoty pomocy przyznanej przez Wspólnotę przewidzianej w art. 12.
Okresu udzielania pomocy nie można przedłużyć.
Artykuł 17
1.
Przepisy niniejszego rozporządzenia odnoszące się do finansowania wspólnej polityki rolnej stosuje się do rynku produktów określonych w art. 1 ust. 1 od daty wejścia w życie systemu przewidzianego przez niniejsze rozporządzenie.
2. Środki przewidziane w art. 8 i 9 stanowią wspólne środki w rozumieniu art. 6 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [2].
3.
Sekcja Orientacji EFOGR zwraca Państwom Członkowskim 25 % kwalifikujących się wydatków, które zostały poniesione w odniesieniu do działania przewidzianego w art. 8 i 50 % kwalifikujących się wydatków poniesionych w odniesieniu do działania przewidzianego w art. 9.
4.
Wnioski o zwrot wydatków odnoszą się do wydatków poniesionych w ciągu jednego roku kalendarzowego i składa się je w Komisji przed 30 czerwca następnego roku.
5.
Szacunkowy koszt wspólnych środków EFOGR wynosi 1,6 miliona jednostek rozliczeniowych.
6.
Czas przeprowadzenia działania, określonego w art. 8, ograniczony jest do okresu pięciu lat licząc od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
7.
Szczegółowe zasady stosowania ust. 3 przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 729/70.
Artykuł 18
Państwa Członkowskie i Komisja przekazują sobie nawzajem informacje konieczne do stosowania niniejszego rozporządzenia.
Reguły przekazywania i rozpowszechniania takich informacji przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 20.
Artykuł 19
1.
Ustanawia się Komitet Zarządzający ds. Chmielu (odtąd zwany "Komitetem"), w którego skład wchodzą przedstawiciele Państw Członkowskich. Komitetowi przewodniczy przedstawiciel Komisji.
2.
Głosy Państw Członkowskich w Komitecie ważone są zgodnie z art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Artykuł 20
1.
W przypadkach, gdy wymagane jest postępowanie zgodne z procedurą określoną w niniejszym artykule, przewodniczący, z własnej inicjatywy, bądź na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego, przedstawia sprawę Komitetowi do rozpatrzenia.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada projekt wnioskowanych środków.
W terminie ustalonym przez przewodniczącego w zależności od pilności sprawy, Komitet wydaje opinię o tych środkach.
Opinię przyjmuje się większością dwunastu głosów.
3.
Komisja przyjmuje środki, które stosuje się bezzwłocznie.
Jednakże, jeżeli środki te nie są zgodne z opinią Komitetu, Komisja natychmiast zawiadamia o tym Radę.
W takich okolicznościach, Komisja może odroczyć termin wejścia w życie przyjętych przez siebie środków o nie więcej niż jeden miesiąc od daty takiego zawiadomienia.
Rada, stanowiąc zgodnie z procedurą głosowania przewidzianą w art. 43 ust. 2 Traktatu, może podjąć inną decyzję w ciągu jednego miesiąca.
Artykuł 21
Komitet może rozpatrzyć każdą inną sprawę wniesioną przez przewodniczącego z własnej inicjatywy, bądź na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
Artykuł 22
Niniejsze rozporządzenie należy stosować w sposób uwzględniający jednocześnie cele ustanowione w art. 39 i 110 Traktatu.
Artykuł 23
Jeżeli środki przejściowe okażą się niezbędne do umożliwienia przejścia od dotychczasowego systemu w Państwach Członkowskich do systemu przewidzianego w niniejszym rozporządzeniu, w szczególności w przypadku, gdyby wprowadzenie nowego systemu w przewidzianym terminie napotkało na poważne trudności, środki takie przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 20.
Środki te stosuje się najpóźniej do 31 lipca 1972 r.
Artykuł 24
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2358/71
z dnia 26 października 1971 r.
w sprawie wspólnej organizacji rynku nasion
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 42 i 43,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: działaniu i rozwojowi wspólnego rynku produktów rolnych musi towarzyszyć ustanowienie wspólnej polityki rolnej, która musi obejmować, w szczególności, wspólną organizację rynków rolnych, które mogą przybierać różne formy w zależności od rodzaju produktu;
sytuację na rynku nasion charakteryzuje potrzeba utrzymania cen konkurencyjnych dla cen na rynku światowym dla tych produktów; w związku z tym należy podjąć odpowiednie środki w celu ustabilizowania rynku, a także zapewnienia odpowiednich dochodów producentom;
należy przewidzieć możliwość przyznawania pomocy do produkcji niektórych nasion; biorąc pod uwagę sposób ich produkcji, należy przewidzieć system ustalenia standardowej wysokości pomocy na kwintal wyprodukowanych nasion;
wspólna organizacja rynku nasion prowadzi do ustanowienia jednolitego systemu wymiany handlowej na zewnętrznych granicach Wspólnoty; na mocy Traktatu Wspólna Taryfa Celna obowiązuje od 1 stycznia 1970 r. i system ten umożliwia zaniechanie stosowania wszystkich innych środków ochronnych jednakże, Wspólnota powinna mieć możliwość bezzwłocznego podjęcia wszelkich niezbędnych środków w celu ochrony jej rynku przed zakłóceniami, które mogą być spowodowane w wyniku przywozu lub wywozu;
właściwe władze, w celu oceny trendów rynkowych a także zastosowania, w razie konieczności, środków określonych w niniejszym rozporządzeniu, muszą mieć możliwość stałego śledzenia zmian zachodzących w handlu; w związku z tym, należy przewidzieć możliwość wydawania pozwoleń na przywóz, którym towarzyszy złożenie kaucji gwarantującej, że transakcje, dla których takie pozwolenia są wydawane, są rzeczywiście przeprowadzane; jednakże, przywóz następujący na podstawie należycie zarejestrowanych umów dotyczących upraw powinien zostać zwolniony z kaucji;
odnośnie do krzyżówki kukurydzy przeznaczonej na siew, konieczne jest uniknięcie zakłóceń na rynku Wspólnoty spowodowanych ofertami złożonymi na rynku światowym po nienormalnie niskich cenach; w tym celu powinny zostać ustalone ceny referencyjne dla tego produktu oraz opłata wyrównawcza powinna być dodana do opłat celnych tam, gdzie ceny oferty franko granica łącznie z cłami są niższe od cen referencyjnych;
w handlu wewnątrzwspólnotowym pobieranie jakichkolwiek ceł lub jakichkolwiek opłat o skutku równoważnym oraz stosowanie ograniczeń ilościowych lub środków o skutku równoważnym jest automatycznie zabronione począwszy od stycznia 1970 r. na mocy postanowień Traktatu;
postanowienia Traktatu, które zezwalają na oszacowanie pomocy przyznanej przez Państwa Członkowskie oraz na zakazanie tych, które są niezgodne ze wspólnym rynkiem, powinny mieć zastosowanie do nasion;
w celu ułatwienia wdrażania proponowanych środków, należy przewidzieć ustanowienie procedury ścisłej współpracy w ramach Komitetu Zarządzającego między Państwami Członkowskimi a Komisją;
przejście od systemu obowiązującego w Państwach Członkowskich do systemu ustanowionego niniejszym rozporządzeniem powinno odbywać się możliwie bez zakłóceń; dlatego też, konieczne może okazać się wprowadzenie środków przejściowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Utworzona zostaje wspólna organizacja rynku nasion, obejmująca następujące produkty:
Numer Wspólnej Taryfy Celnej (WTC) _BAR_ Opis towaru _BAR_
ex 07.05 _BAR_ Suche rośliny strączkowe przeznaczone na siew _BAR_
10.05 A _BAR_ Krzyżówka kukurydzy przeznaczona na siew _BAR_
ex 12.01 _BAR_ Nasiona oleiste i owoce oleiste przeznaczone na siew _BAR_
12.03 _BAR_ Nasiona, owoce z rodzaju przeznaczanego na siew _BAR_
Artykuł 2
Rok gospodarczy dla nasion rozpoczyna się 1 lipca każdego roku, a kończy 30 czerwca następnego roku.
Artykuł 3
1.
Jeśli sytuacja na rynku Wspólnoty dotycząca jednego lub większej ilości produktów wymienionych w Załączniku, a także spodziewany rozwój sytuacji nie zapewniają producentom odpowiedniego dochodu, może zostać przyznana pomoc do produkcji nasion podstawowych lub nasion kwalifikowanych.
Pomoc ta, której wysokość dla każdego gatunku lub grupy odmian jest jednakowa w całej Wspólnocie, jest ustalana co roku przed 1 sierpnia dla roku obrotowego rozpoczynającego się w następnym roku kalendarzowym.
Jednakże wysokość pomocy dla roku obrotowego 1972/1973 jest ustalona przed dniem 1 lipca 1972 r.
2.
Wysokość pomocy jest ustalana na kwintal wyprodukowanych nasion, biorąc pod uwagę:
a) potrzebę zapewnienia równowagi pomiędzy wielkością produkcji wymaganą we Wspólnocie a ilością, która może być sprzedana;
b) ceny tych produktów na rynkach państw trzecich.
3.
Wysokość pomocy jest określana zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 43 ust. 2 Traktatu.
4.
Rada, działając zgodnie z procedurą głosowania przewidzianą w art. 43 ust. 2 Traktatu na wniosek Komisji, przyjmuje ogólne zasady przyznawania pomocy oraz, jeżeli to stosowne, podejmuje decyzję w sprawie zmian do Załącznika.
5.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 11.
Artykuł 4
1.
Przywóz do Wspólnoty jakichkolwiek produktów wymienionych w art. 1 może być uzależniony od przedstawienia ważnego pozwolenia na przywóz, wydawanego każdemu zainteresowanemu przez Państwa Członkowskie, niezależnie od miejsca prowadzenia przez niego działalności we Wspólnocie.
Pozwolenie to jest ważne dla przywozu dokonanego we Wspólnocie.
Z wyjątkiem przywozu na podstawie należycie zarejestrowanych umów dotyczących upraw w państwach trzecich, wydawanie takich pozwoleń jest uzależnione od złożenia kaucji gwarantującej, że przywóz odbywa się w okresie ważności pozwolenia; kaucja przepada w całości lub w części, jeżeli w tym okresie transakcja nie dojdzie do skutku lub dojdzie do skutku tylko częściowo.
2.
Wykaz produktów, dla przywozu których wymagane jest pozwolenie, ustala się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 1.
Okres ważności pozwoleń oraz inne szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu są ustalane zgodnie z tą samą procedurą.
Artykuł 5
Z zastrzeżeniem odmiennych przepisów niniejszego rozporządzenia oraz gdy Rada zdecyduje o odstąpieniu od niego, działając zgodnie z procedurą głosowania przewidzianą w art. 43 ust. 2 Traktatu na wniosek Komisji, w handlu z państwami trzecimi niedopuszczalne jest, co następuje:
- pobieranie jakichkolwiek opłat o skutku równoważnym do opłaty celnej,
- stosowanie jakichkolwiek ograniczeń ilościowych lub środków o skutku równoważnym.
Artykuł 6
1.
Cena referencyjna dla każdego typu krzyżówki kukurydzy przeznaczonej na siew jest ustalana co roku przed 1 lipca.
Ceny referencyjne, wyrażane w jednostkach rozliczeniowych na kwintal, są ustalane na podstawie cen franko granica, odnotowanych podczas trzech ostatnich lat gospodarczych, wyłączywszy nienormalnie niskie ceny.
Ceny referencyjne są ważne od 1 lipca roku, w którym zostały ustalone, do 30 czerwca następnego roku.
2.
Dla każdego typu krzyżówki kukurydzy, dla którego została ustalona cena referencyjna, cena oferty franko granica dla każdego kraju pochodzenia jest określana na podstawie wszelkich dostępnych informacji.
3.
W przypadku gdy dla danego typu krzyżówki pochodzącej z państwa trzeciego cena oferty franko granica łącznie z cłami jest niższa od odpowiadającej jej ceny referencyjnej, opłata wyrównawcza jest pobierana przy przywozie danej krzyżówki z tego państwa zgodnie ze zobowiązaniami wynikającym z GATT.
Opłata wyrównawcza jest równa różnicy pomiędzy ceną referencyjną a ceną oferty franko granica z cłem.
Opłata wyrównawcza nie jest pobierana od państw trzecich, które są w stanie zagwarantować, że cena przywozu nasion krzyżówki kukurydzy pochodzących i sprowadzonych z ich terytorium nie będzie niższa od ceny referencyjnej pomniejszonej o cło oraz że nie nastąpią żadne zakłócenia w handlu.
4.
Rada, działając zgodnie z procedurą głosowania przewidzianą w art. 43 ust. 2 Traktatu na wniosek Komisji, przyjmuje ogólne zasady zastosowania niniejszego artykułu.
5.
Ceny referencyjne, opłaty wyrównawcze oraz szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 11.
Artykuł 7
1.
Jeśli z powodu wywozu lub przywozu rynek Wspólnoty jednego lub więcej produktów wymienionych w art. 1 doświadcza lub jest zagrożony wystąpieniem poważnych zakłóceń, mogących zagrażać celom określonym w art. 39 Traktatu, mogą być zastosowane odpowiednie środki w handlu z państwami trzecimi, dopóki zakłócenia te nie ustaną lub nie minie zagrożenie ich wystąpienia.
Rada, działając zgodnie z procedurą głosowania przewidzianą w art. 43 ust. 2 Traktatu na wniosek Komisji, przyjmuje szczegółowe zasady stosowania niniejszego ustępu oraz określa przypadki oraz granice, w jakich Państwa Członkowskie mogą przedsięwziąć środki ochronne.
2.
W przypadku powstania sytuacji wymienionej w ust. 1 Komisja, na żądanie Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy, podejmuje decyzję w sprawie niezbędnych środków; informacja o środkach jest przekazywana Państwom Członkowskim, i są one bezzwłocznie stosowane.
Jeśli Komisja otrzyma wniosek od Państwa Członkowskiego, podejmuje ona decyzję w tej kwestii w ciągu dwudziestu czterech godzin od otrzymania wniosku.
3.
Każde Państwo Członkowskie w ciągu trzech dni roboczych od daty poinformowania go przez Komisję o środkach przyjętych przez Komisję może poinformować o tych środkach Radę.
Rada zbiera się bezzwłocznie.
Rada może zmienić lub uchylić środki, o których mowa, zgodnie z procedurą głosowania przewidzianą w art. 43 ust. 2 Traktatu.
Artykuł 8
Z zastrzeżeniem odmiennych przepisów niniejszego rozporządzenia, art. 92, 93 i 94 Traktatu stosuje się do produkcji i handlu produktami, o których mowa w art. 1.
Artykuł 9
Państwa Członkowskie i Komisja przekazują sobie informacje niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia.
Zasady przekazywania i rozpowszechniania informacji są przyjmowane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 11.
Artykuł 10
1.
Ustanawia się Komitet Zarządzający ds. Nasion (zwany dalej "Komitetem"), składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, którego przewodniczącym jest przedstawiciel Komisji.
2.
Głosy Państw Członkowskich wewnątrz Komitetu są ważone zgodnie z art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Artykuł 11
1.
W przypadkach, kiedy należy stosować procedurę przewidzianą w niniejszym artykule, przewodniczący, z własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego, przekazuje sprawę Komitetowi.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada projekt środków, jakie należy podjąć.
Komitet wydaję opinię na temat tych środków w terminie, który określa przewodniczący, w zależności od pilności rozpatrywanych pytań.
Opinię przyjmuje się większością 12 głosów.
3.
Komisja przyjmuje środki, które stosuje się bezzwłocznie.
Jednakże, jeśli te środki nie są zgodne z opinią Komitetu, Komisja bezzwłocznie informuje o nich Radę.
W takim wypadku Komisja może odroczyć stosowanie przyjętych przez nią środków na okres nie dłuższy niż jeden miesiąc od daty poinformowania Rady.
Rada, działając zgodnie z procedurą głosowania przewidzianą w art. 43 ust. 2 Traktatu, może w okresie jednego miesiąca podjąć odmienną decyzję.
Artykuł 12
Komitet może rozpatrzyć wszelkie inne pytania skierowane do niego przez jego przewodniczącego, z jego własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
Artykuł 13
Niniejsze rozporządzenie stosuje się w taki sposób, aby wziąć jednocześnie pod uwagę cele określone w art. 39 i 110 Traktatu.
Artykuł 14
Przepisy dotyczące finansowania wspólnej polityki rolnej stosuje się do rynku produktów wymienionych w art. 1, począwszy od dnia, w którym niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie.
Artykuł 15
W art. 1 lit. a) rozporządzenia nr 120/67/EWG [3] tytuł "10.05 B: Kukurydza, inna niż krzyżówka kukurydzy przeznaczona na siew" zastępuje się tytułem "10.05: Kukurydza".
Artykuł 16
Jeśli środki przejściowe są niezbędne do ułatwienia przejścia od systemu obowiązującego w Państwach Członkowskich, lub w wypadku krzyżówki kukurydzy przeznaczonej na siew, od systemu wprowadzonego rozporządzeniem nr 120/67/EWG do tego ustanowionego niniejszym rozporządzeniem, w szczególności jeśli wprowadzenie tego systemu powoduje powstanie istotnych trudności dla pewnych produktów, środki te przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 11.
Środki te obowiązują najpóźniej do dnia 30 czerwca 1973 r.
Artykuł 17
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 maja 1972 r.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 lipca 1972 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2622/71
z dnia 9 grudnia 1971 r.
w sprawie procedur przywozu żyta z Turcji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1234/71 [1] z dnia 7 czerwca 1967 r. w sprawie przywozu niektórych zbóż z Turcji, w szczególności jego art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
na podstawie rozporządzenia (EWG) nr 1234/71, Rada przyjęła zasady stosowania szczególnych ustaleń przy przywozie żyta z Turcji, ustanowionych w Umowie Przejściowej pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Turcją oraz w Protokole dodatkowym do Układu ustanawiającego Stowarzyszenie pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Turcją;
te szczególne ustalenia przewidują, pod pewnymi warunkami, obniżkę opłat przywozowych na żyto z Turcji; w tym celu, należy ustalić pochodzenie żyta i jego bezpośredni transport z Turcji do Wspólnoty oraz przedstawić dowód na to, że specjalny podatek wywozowy płatny przez eksportera został rzeczywiście zapłacony;
metody współpracy administracyjnej, obejmujące ustalanie dowodu pochodzenia oraz bezpośredniego transportu żyta z Turcji do Państwa Członkowskiego zostały uregulowane decyzjami nr 4/71 [2] i nr 5/71 [3] Rady Stowarzyszenia, których przepisy mają zastosowanie na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 1885/71 [4] z dnia 1 września 1971 r.; wystarczające zatem jest ustalenie, zgodnie z art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1234/71, procedury udowodnienia dokonania płatności specjalnego podatku wywozowego w drodze przekazania świadectwa przewozowego A.TR.1; rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2019/71 [5] z dnia 20 września 1971 r. w sprawie procedur w przywozie żyta z Turcji powinno zostać uchylone i zastąpione obecnym rozporządzeniem;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dowód zapłaty specjalnego podatku wywozowego określonego w art. 2 i 3 rozporządzenia (EWG) nr 1234/71 dostarcza się właściwym władzom importującego Państwa Członkowskiego poprzez przedstawienie świadectwa przewozowego A.TR.1.
W tym przypadku, właściwa władza umieszcza jeden z następujących wpisów w sekcji "Uwagi":
"Taxe spéciale à l’exportation selon règlement (CEE) No 1234/71 acquittée pour un montant de…" ,
,
.
Zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 1234/71, specjalny podatek wywozowy został zapłacony w kwocie…
Artykuł 2
Niniejszym uchyla się rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2019/71 z dnia 20 września 1971 r.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2706/71
z dnia 20 grudnia 1971 r.
w sprawie metody oznaczania aktywności peroksydazy w niektórych produktach przetworzonych ze zbóż
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 120/67/EWG z dnia 13 czerwca 1967 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1550/71 [2], w szczególności jego art. 16 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje: refundacje wywozowe muszą uwzględniać jakość produktów przetworzonych ze zbóż, które są uprawnione do ich uzyskania, aby zapobiec wydatkowaniu funduszy publicznych na wspieranie wywozu produktów niskiej jakości; w tym celu niezbędnym jest, aby w pewnych produktach przetworzonych ze zbóż peroksydaza została uznana za praktycznie nieaktywną; w celu zapewnienia jednolitego stosowania przepisów regulujących przyznawanie refundacji dla produktów spełniających ten wymóg, należy ustanowić obowiązującą na obszarze całej Wspólnoty metodę oznaczania aktywności peroksydazy;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Gdy do celów przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów przetworzonych ze zbóż ustala się, że peroksydaza powinna być praktycznie nieaktywna, nieaktywność ta sprawdzana jest zgodnie z metodą opisaną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie (EWG) nr 2821/71 Rady
z dnia 20 grudnia 1971 r.
w sprawie stosowania art. 85 ust. 3 Traktatu do kategorii porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 87,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 85 ust. l w związku z art. 81 ust. 3 Traktatu może być uznany za niemający zastosowania do kategorii porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych, spełniających warunki określone w art. 85 ust. 3;
zgodnie z art. 87, przepisy wykonawcze do art. 85 ust. 3 muszą być wydane w formie rozporządzenia;
tworzenie Wspólnego Rynku wymaga, aby przedsiębiorstwa były dostosowane do warunków poszerzonego rynku; współpraca między przedsiębiorstwami może być odpowiednim środkiem osiągnięcia tego celu;
porozumienia, decyzje i praktyki uzgodnione służące współpracy między przedsiębiorstwami, które stwarzają przedsiębiorstwom możliwość bardziej racjonalnej pracy i dostosowania ich produktywności i konkurencyjności do poszerzonego rynku mogą, o ile podlegają art. 85 ust. l, być wyłączone spod stosowania tego przepisu pod pewnymi warunkami; jest to konieczne w szczególności w przypadku porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych w zakresie stosowania norm i typów, badań i prac rozwojowych nad produktami lub procesami aż do etapu ich przemysłowego zastosowania, wykorzystywania ich wyników oraz specjalizacji;
pożądane jest, aby Komisja miała możliwość uznać w drodze rozporządzenia, że przepisów art. 85 ust. l nie stosuje się do tych kategorii porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych w celu ułatwienia przedsiębiorstwom współpracy przy wykorzystaniu sposobów gospodarczo pożądanych i niepowodujących negatywnych skutków z punktu widzenia polityki konkurencji;
należy ustalić, na jakich warunkach Komisja, w bliskim i stałym związku z właściwymi władzami Państw Członkowskich, może wykonywać to prawo;
na podstawie art. 6 rozporządzenia nr 17 [1] Komisja może postanowić, że decyzja podjęta zgodnie z art. 85 ust. 3 Traktatu może mieć moc wsteczną; pożądane jest, aby postanowienia o takim skutku mogły być przyjmowane przez Komisję także w formie rozporządzenia;
na podstawie art. 7 rozporządzenia nr 17, porozumienia, decyzje i praktyki uzgodnione mogą być wyłączone spod zakazu w drodze decyzji Komisji, w szczególności wtedy, gdy zostały one zmienione w taki sposób, że spełniają przesłanki art. 85 ust. 3.
Pożądane jest, aby Komisja mogła przyznać w formie rozporządzenia takie samo wyłączenie porozumieniom, decyzjom i praktykom uzgodnionym, które zostały zmienione w taki sposób, że podlegają jednej z kategorii określonych w rozporządzeniu wyłączającym;
nie można wykluczyć, że w konkretnym przypadku warunki określone w art. 85 ust. 3 mogą nie zostać spełnione; Komisja musi mieć możliwość uregulowania takiego przypadku w drodze decyzji ze skutkiem na przyszłość zgodnie z rozporządzeniem nr 17,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Bez uszczerbku dla stosowania rozporządzenia nr 17 Komisja może, w formie rozporządzenia i zgodnie z art. 85 ust. 3 Traktatu, uznać, że art. 85 ust. l nie ma zastosowania do kategorii porozumień między przedsiębiorstwami, decyzji związków przedsiębiorstw i praktyk uzgodnionych, których celem jest:
a) stosowanie norm lub typów;
b) prowadzenie prac badawczo-rozwojowych nad produktami lub procesami aż do etapu przemysłowego zastosowania oraz wykorzystywania ich wyników, włączając w to przepisy dotyczące praw własności przemysłowej i poufnej wiedzy technicznej;
c) specjalizacja, włącznie z porozumieniami koniecznymi do jej osiągnięcia.
2.
Rozporządzenie takie określa kategorie porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych, do których stosuje się jego przepisy, w szczególności wymienia:
a) ograniczenia lub klauzule, które mogą lub nie mogą występować w porozumieniach, decyzjach i praktykach uzgodnionych;
b) klauzule, które muszą być zawarte w porozumieniach, decyzjach i praktykach uzgodnionych lub inne warunki, które muszą być spełnione.
Artykuł 2
1.
Rozporządzenie wydane zgodnie z art. l wydaje się na czas określony.
2.
Może być ono uchylone lub zmienione, gdy uległy zmianie okoliczności w zakresie jakiegokolwiek czynnika, który był istotny dla jego wydania; w takim przypadku ustala się okres na zmianę porozumień i praktyk uzgodnionych objętych pierwotnym rozporządzeniem.
Artykuł 3
Rozporządzenie wydane zgodnie z art. l może przewidywać, iż stosowane będzie z mocą wsteczną do porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych, w stosunku do których, w dniu wejścia w życie tego rozporządzenia, mogłaby zostać wydana decyzja z mocą wsteczną na podstawie art. 6 rozporządzenia nr 17.
Artykuł 4
l. Rozporządzenie wydane na podstawie art. l może przewidywać, że zakazzawarty w art. 85 ust. l Traktatu, nie ma zastosowania, przez okres określony w tym rozporządzeniu, do porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych istniejących w dniu 13 marca 1962 r., które nie spełniały przesłanek art. 85 ust. 3, jeżeli:
- w terminie sześciu miesięcy od wejścia w życie rozporządzenia zostaną zmienione w taki sposób, że będą spełniały wymienione przesłanki stosownie do przepisów rozporządzenia; i
- zmiany te zostaną zgłoszone Komisji w okresie ustalonym w rozporządzeniu.
2.
Ustęp l stosuje się do porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych, które muszą być zgłoszone przed dniem l lutego 1963 r., zgodnie z art. 5 rozporządzenia nr 17 tylko wówczas, gdy zostały one zgłoszone przed tym terminem.
3.
Przywileju wynikającego z przepisów ust. l nie można domagać się w sprawach toczących się w dniu wejścia w życie rozporządzenia wydanego zgodnie z art. 1; nie można się na nie powoływać także w roszczeniach odszkodowawczych przeciwko osobom trzecim.
Artykuł 5
Przed wydaniem rozporządzenia, Komisja publikuje jego projekt, aby umożliwić wszystkim zainteresowanym osobom i organizacjom zgłoszenie uwag w terminie ustalonym przez Komisję, nie krótszym niż jeden miesiąc.
Artykuł 6
1.
Komisja zasięga opinii Komitetu Doradczego ds. Porozumień Ograniczających Konkurencję i Pozycji Dominującej:
a) przed opublikowaniem projektu rozporządzenia,
b) przed wydaniem rozporządzenia.
2. Artykuł 10 ust. 5 i 6 rozporządzenia nr 17, dotyczące zasięgnięcia opinii Komitetu Doradczego, stosuje się odpowiednio w taki sposób, że wspólne posiedzenia z Komisją odbywają się najwcześniej po miesiącu od dostarczenia zawiadomień o ich zwołaniu.
Artykuł 7
Jeżeli Komisja uzna, z własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego albo osób fizycznych lub prawnych powołujących się na ich uzasadnione interesy, że w jakimkolwiek konkretnym przypadku porozumienia, decyzje lub praktyki uzgodnione, do których ma zastosowanie rozporządzenie wydane zgodnie z art. l niniejszego rozporządzenia, mają określone skutki, które są niezgodne z warunkami ustalonymi w art. 85 ust. 3 Traktatu, może ona pozbawić je przywileju stosowania tego rozporządzenia i podjąć decyzje zgodnie z art. 6 i 8 rozporządzenia nr 17, bez potrzeby zgłoszenia zgodnie z art. 4 ust. l rozporządzenia nr 17.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady nr 2823/71/EWG
z dnia 20 grudnia 1971 r.
w sprawie czasowego częściowego zawieszenia przewidzianych we Wspólnej Taryfie Celnej należności celnych za wino pochodzące i sprowadzane z Maroka, Tunezji i Turcji
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
a także mając na uwadze, co następuje:
w następstwie wejścia w życie rozporządzenia Rady (EWG) nr 816/70 [1] z dnia 28 kwietnia 1970 r. ustanawiającego dodatkowe przepisy dotyczące wspólnej organizacji rynku wina, ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2504/71 [2], pożądane jest, do czasu wypracowania ostatecznych ustaleń, ustanowienie tymczasowych ustaleń w odniesieniu do Maroka, Tunezji i Turcji w celu uniknięcia przerwania wywozu wina z tych krajów;
wspomniane ustalenia tymczasowe, które muszą być jednolite dla całej Wspólnoty, nie mogą naruszyć ochrony rynku wspólnotowego zapewnionej przez powyższe rozporządzenia; częściowe zawieszenie należności celnych przewidzianych we Wspólnej Taryfie Celnej, z zastrzeżeniem przestrzegania ceny referencyjnej, przyczyniłoby się do osiągnięcia tego celu;
ustalenia tymczasowe muszą być stosowane w ograniczonym okresie w celu umożliwienia Turcji wprowadzenia art. 11 załącznika 5 do porozumienia przejściowego między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją, zaś pozostałym krajom przyjęcia ustaleń ostatecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Cła na przywóz do Wspólnoty wina ze świeżych winogron, objęte pozycją ex 22.05 Wspólnej Taryfy Celnej, pochodzące i sprowadzane z Maroka, Tunezji lub Turcji, będą wynosić 60 % należności celnych przewidzianych we Wspólnej Taryfie Celnej obowiązujących w dniu przywozu.
2. Przepisy ust. 1 mają zastosowanie jedynie wówczas, jeśli spełnione zostaną warunki określone w art. 9 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 816/70.
Jednakże w przypadku stosowania akapitu wspomnianego powyżej, cła wymienione we Wspólnej Taryfie Celnej zostają zastąpione cłami stosowanymi na mocy ust. 1.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1972 r.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się najpóźniej do dnia 31 sierpnia 1972 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 31 lipca 1972 r.
ustanawiająca Stały Komitet ds. Statystyk Rolniczych
(72/279/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając projekt decyzji przedstawiony przez Komisję,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu ułatwienia wprowadzenia, w aktach przyjętych przez Radę, odnoszących się do statystyk rolnych, zawarto postanowienia dotyczące procedury ścisłej współpracy między Państwami Członkowskimi a Komisją; celowym dla realizacji współpracy byłoby ustanowienie Komitetu, który zająłby się powierzonymi mu w tych aktach zadaniami;
postanawia się także, iż Komitet rozważy każdą inną kwestię powstałą w związku z przyjętymi przez Radę aktami,
PRYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Powołuje się niniejszym Stały Komitet ds. Statystyki Rolniczej, zwany dalej "Komitetem" składający się z przedstawicieliwszystkich Państw Członkowskich z przedstawicielem Komisji jako przewodniczącym.
Artykuł 2
Komitet wykonuje zadania powierzone mu w przyjętych przez Radę przepisach z dziedziny statystyk rolnych, w przypadkach i zgodnie z warunkami przewidzianymi przez te przepisy.
Rozważy on ponadto każdą inną kwestię powstałą w związku z tymi przepisami oraz kwestię określoną przez przewodniczącego z własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego.
Artykuł 3
Komitet przyjmuje regulamin wewnętrzny.
Dyrektywa Rady
z dnia 24 kwietnia 1972 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności
(72/166/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100;
uwzględniając wniosek Komisji;
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego;
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego;
a także mając na uwadze, co następuje: celem Traktatu jest stworzenie wspólnego rynku, który jest analogiczny do rynku krajowego, a jednym z kluczowych warunków do stworzenia takiego rynku jest wprowadzenie swobody przepływu towarów i osób;
jedynym celem kontroli granicznych obowiązku ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej pojazdów mechanicznych, jest ochrona interesów osób, które mogą stać się ofiarami wypadków spowodowanych przez te pojazdy; istnienie takich kontroli granicznych wynika z różnic między krajowymi przepisami w tym zakresie;
różnice te, mogą być przeszkodą w swobodnym przepływie pojazdów mechanicznych i osób w obrębie Wspólnoty; ma to więc bezpośredni efekt na ustanowienie i funkcjonowanie wspólnego rynku;
zalecenie Komisji z dnia 21 czerwca 1968 r. w sprawie warunków realizacji kontroli celnej podróżnych przekraczających wewnętrzne granice Wspólnoty wzywa Państwa Członkowskie, do przeprowadzenia kontroli granicznych podróżnych i samochodów osobowych tylko w wyjątkowych okolicznościach oraz do usunięcia fizycznych barier na przejściach granicznych;
pożądane jest, żeby mieszkańcy Państw Członkowskich stawali się bardziej świadomi realności wspólnego rynku i aby w tym celu zostały przyjęte środki celem zliberalizowania w większym stopniu zasad odnoszących się do przepływu osób i pojazdów mechanicznych podróżujących między Państwami Członkowskimi; potrzeba przyjęcia takich środków była wielokrotnie podkreślana przez członków Zgromadzenia;
takie złagodzenie przepisów odnoszących się do przepływu podróżnych stanowi nowy krok na drodze do wzajemnego otwarcia się rynków Państw Członkowskich oraz tworzenia warunków podobnych do warunków rynku wewnętrznego;
zniesienie kontroli zielonej karty dla samochodów normalnie przebywających w Państwie Członkowskim i wjeżdżających na terytorium drugiego Państwa Członkowskiego, może zostać zrealizowana na podstawie porozumienia między sześcioma krajowymi biurami ubezpieczeniowymi, w ramach którego każde biuro krajowe gwarantowałoby wynagrodzenie szkód i strat zgodnie z przepisami prawa krajowego uprawniające do odszkodowania, spowodowanych na jego terytorium przez jeden z tych pojazdów, bez względu na to, czy był ubezpieczony czy nie;
takie porozumienie gwarancyjne opiera się na domniemaniu, że wszystkie wspólnotowe pojazdy mechaniczne podróżujące na terytorium Wspólnoty są ubezpieczone; prawo wewnętrzne każdego Państwa Członkowskiego powinno więc przewidywać obowiązek ubezpieczenia pojazdów od odpowiedzialności cywilnej, ubezpieczenie powinno być ważne na całym terytorium Wspólnoty; takie przepisy krajowe może jednak przewidywać odstępstwa w stosunku do niektórych osób i niektórych pojazdów;
system ustanowiony w niniejszej dyrektywie mógłby zostać rozciągnięty na pojazdy przebywające normalnie na terenie państwa trzeciego, z którymi krajowe biura Państw Członkowskich zawarłyby podobne porozumienie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ;
Artykuł 1
W rozumieniu niniejszej dyrektywy:
1. "pojazd" oznacza każdy pojazd silnikowy przeznaczony do podróżowania lądem oraz napędzany siłą mechaniczną, nie jeżdżący po szynach, oraz każda przyczepa zespolona lub nie;
2. "osoba poszkodowana" oznacza osobę, której przysługuje odszkodowanie z powodu strat lub szkód spowodowanych przez pojazdy;
3. "krajowe biuro ubezpieczeniowe" oznacza organizację zawodową, która jest ustanowiona zgodnie z zaleceniem nr 5 przyjętym dnia 25 stycznia 1949 r. przez Podkomitet ds. Transportu Drogowego Komitetu Transportu Lądowego Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych, i który zrzesza przedsiębiorstwa ubezpieczeniowe, które w danym państwie są upoważnione do zajmowania się branżą ubezpieczeń od odpowiedzialności cywilnej lądowych pojazdów mechanicznych;
4. "terytorium, na którym pojazd normalnie przebywa" oznacza
- terytorium państwa, w którym pojazd jest zarejestrowany, lub
- w przypadkach gdy nie jest wymagana rejestracja dla danego typu pojazdu, ale pojazd posiada tablicę ubezpieczeniową lub znak odpowiadający tablicy rejestracyjnej, terytorium państwa, w którym została wydana tablica ubezpieczeniowa lub znak, lub
- w przypadkach gdy tablica rejestracyjna, ani tablica ubezpieczeniowa, ani znak nie są wymagane dla niektórych rodzajów pojazdów, terytorium państwa, w którym mieszka na stałe właściciel pojazdu;
5. "zielona karta" oznacza międzynarodowy certyfikat ubezpieczeniowy wydany w imieniu biura krajowego zgodnie z zaleceniem nr 5 przyjętym dnia 25 stycznia 1949 r. przez Podkomitet ds. Transportu Drogowego Komitetu Transportu Lądowego Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie odstępują od kontrolowania ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej pojazdów normalnie przebywających na terytorium innego Państwa Członkowskiego.
Podobnie, Państwa Członkowskie odstąpią od kontrolowania takiego ubezpieczenia pojazdu wjeżdżającego na ich terytorium z innego Państwa Członkowskiego normalnie przebywającego na terytorium państwa trzeciego.
Państwa Członkowskie mogą przeprowadzać jednak kontrole punktowe.
2.
Odnośnie pojazdów normalnie przebywających na terytorium jednego z Państw Członkowskich, przepisy niniejszej dyrektywy, z wyjątkiem art. 3 i 4, mają zastosowanie:
- po zawarciu porozumienia między sześcioma krajowymi biurami ubezpieczeniowymi, zgodnie z którym każde biuro krajowe gwarantuje, zgodnie z przepisami swojego prawa krajowego o obowiązkowym ubezpieczeniu, rozliczenie szkód odnoszących się do wypadków, które zdarzyły się na jego terytorium, spowodowanych przez pojazdy normalnie przebywające na terytorium innego Państwa Członkowskiego, bez względu na to, czy pojazd był ubezpieczony, czy nie,
- od daty ustalonej przez Komisję, po upewnieniu się przez nią w bliskiej współpracy z Państwami Członkowskimi, że takie porozumienie zostało zawarte,
- na okres obowiązywania tego porozumienia.
Artykuł 3
1.
Z zastrzeżeniem zastosowania art. 4, każde Państwo Członkowskie podejmie, wszelkie stosowne środki, aby zapewnić, że odpowiedzialność cywilna odnosząca się do ruchu pojazdów normalnie przebywających na jego terytorium jest objęta ubezpieczeniem.
Zakres pokrycia szkód oraz warunki ubezpieczenia zostaną ustalone w ramach tych środków.
2.
Każde Państwo Członkowskie podejmie stosowne środki, aby zapewnić, że umowa ubezpieczenia obejmuje również:
- szkody wyrządzone na terytorium innych Państw Członkowskich; zgodnie z obowiązującym prawem w tych państwach,
- szkody, których ofiarą mogą być obywatele Państw Członkowskich podczas bezpośredniej podróży między dwoma terytoriami na których obowiązuje Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, jeśli nie ma krajowego biura ubezpieczeniowego dla terytorium, przez który następuje przejazd; w tym przypadku, szkody zostaną pokryte zgodnie z wewnętrznymi przepisami o obowiązku ubezpieczenia obowiązującym w Państwie Członkowskim na którego terytorium pojazd przebywa normalnie.
Artykuł 4
Państwo Członkowskie może odstąpić od stosowania przepisów art. 3 w stosunku do:
a) niektórych osób fizycznych lub prawnych, publicznych lub prywatnych; lista takich osób zostaje sporządzona przez dane państwo i notyfikowana do innych Państw Członkowskich i do Komisji.
Stosując taką derogację, Państwo Członkowskie podejmuje stosowne środki, aby zapewnić wypłatę odszkodowania w stosunku do szkód wyrządzonych na terytorium innego Państwa Członkowskiego przez takie osoby.
W szczególności wyznaczy urząd lub organ w kraju, gdzie zachodzi szkoda, odpowiedzialne za odszkodowania dla osób poszkodowanych zgodnie z przepisami tego państwa w przypadkach, gdy procedura przewidziana w art. 2 ust. 2 tiret pierwsze nie może być zastosowana.
O przyjętych środkach Państwo Członkowskie poinformuje inne Państwa Członkowskie oraz Komisję;
b) niektóre rodzaje pojazdów lub niektóre pojazdy posiadają specjalną tablicę; lista takich rodzajów pojazdów lub takich pojazdów zostanie sporządzona przez dane państwo i przekazana innym Państwom Członkowskim i Komisji.
W takim przypadku, inne Państwa Członkowskie pozostawią sobie prawo do wymagania przy wjeździe na ich terytorium takiego pojazdu, aby osoba będąca właścicielem posiadała ważną zieloną kartę lub że zawrze umowę ubezpieczeniową na granicy, zgodnie z warunkiem ustanowionym przez każde Państwo Członkowskie.
Artykuł 5
Każde Państwo Członkowskie czuwa nad tym, że gdy wypadek będzie miał miejsce na jego terytorium, spowodowany przez pojazd normalnie przebywający na terytorium innego Państwa Członkowskiego, krajowe biuro ubezpieczeniowe, z zastrzeżeniem zobowiązania określonego w art. 2 ust. 2 tiret pierwsze, uzyska informacje dotyczące:
- terytorium, na którym pojazd przebywa normalnie, jego tablicy rejestracyjnej, jeśli taką posiada,
- tak dalece jak to możliwe, informacja dotycząca ubezpieczenia pojazdu, znajdujących się normalnie na zielonej karcie, które są w posiadaniu właściciela pojazdu, w takim jak są one wymagane przez Państwo Członkowskie, na terytorium którego pojazd normalnie przebywa,
- Państwo Członkowskie czuwa również nad tym, czy biuro to przekazuje te informacje do krajowego biura ubezpieczeniowego państwa, na terytorium którego pojazd ten przebywa normalnie.
Artykuł 6
Każde Państwo Członkowskie podejmuje wszystkie stosowne środki, aby pojazdy normalnie przebywające na terytorium państwa trzeciego lub na leżącym w Europie terytorium Państwa Członkowskiego wjeżdżające na terytorium, na którym obowiązuje Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, mogą być dopuszczane do ruchu na terytorium, jedynie, gdy szkody, które mogą być spowodowana przez te pojazdy są pokryte na całym terytorium, na którym obowiązuje Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, stosownie do warunków określonych przez przepisy każdego z Państw Członkowskich w sprawie obowiązkowego ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej w stosunku do używania pojazdów.
Artykuł 7
1.
Każdy pojazd normalnie przebywający na terytorium państwa trzeciego lub na terytorium pozaeuropejskim Państwa Członkowskiego musi, zanim wjedzie na terytorium, w którym obowiązuje Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, posiadać ważną zieloną kartę albo świadectwo ubezpieczenia granicznego, stwierdzające, że pojazd jest ubezpieczony zgodnie z art. 6.
2.
Jednak pojazdy normalnie przebywające w państwie trzecim są traktowane jak pojazdy normalnie przebywające na terytorium Wspólnoty, jeśli krajowe biura wszystkich Państw Członkowskich zagwarantują — każde zgodnie z przepisami swojego prawa krajowego o obowiązkowym ubezpieczeniu — rozliczenie szkód w stosunku do wypadków zachodzących na ich terytorium, a spowodowanych przez poruszające się pojazdy.
3.
Po stwierdzeniu, w bliskiej współpracy z Państwami Członkowskimi, że zobowiązanie przewidziane w poprzednim ustępie zostały spełnione, Komisja ustali datę, oraz rodzaje pojazdów, dla których Państwo Członkowskie nie będzie dłużej wymagać przedstawienia dokumentów określonych w ust. 1
Artykuł 8
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie do dnia 31 grudnia 1973 r., środki konieczne do wdrożenia niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 9
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
DYREKTYWA KOMISJI
z dnia 14 kwietnia 1972 r.
w sprawie określenia cech charakterystycznych i minimalnych warunków do celów kontroli odmian winorośli
(72/169/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady z dnia 9 kwietnia 1968 r. w sprawie wprowadzania do obrotu materiału do rozmnażania wegetatywnego winorośli1, zmienioną dyrektywą z dnia 22 marca 1971 r.2, w szczególności jej art. 5d ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z przepisami powyższej dyrektywy, Państwa Członkowskie zobowiązane są sporządzić katalog odmian dopuszczonych do certyfikacji i kontroli standardowego materiału rozmnożeniowego na ich terytorium;
dopuszczenie odmian podlega warunkom Wspólnoty, które muszą być wprowadzone za pomocą środków urzędowej kontroli, w szczególności kontroli upraw;
kontrole muszą obejmować wystarczającą liczbę cech charakterystycznych umożliwiających opisanie odmian;
konieczne jest określenie, na płaszczyźnie wspólnotowej, minimalnej liczby cech charakterystycznych mających stanowić przedmiot inspekcji;
ponadto, powinny zostać ustalone minimalne warunki niezbędne dla przeprowadzenia inspekcji;
te cechy charakterystyczne i minimalne warunki do celów kontroli powinny zostać ustalone w świetle obecnych osiągnięć naukowo-technicznych;
środki określone w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasiennictwa i Materiału Rozmnożeniowego w Rolnictwie, Ogrodnictwie i Leśnictwie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie przewidują, że urzędowe kontrole mające na celu dopuszczenie odmian winorośli pokrywają co najmniej cechy charakterystyczne wymienione w załączniku I.
Państwa Członkowskie zapewnią, że czasie przeprowadzania kontroli spełnione są minimalne warunki wymienione w załączniku II.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie najpóźniej 1 lipca 1972 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne konieczne do wprowadzenia niniejszej dyrektywy.
Powiadamiają one o tym niezwłocznie Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 18 maja 1972 r.
rozszerzająca zakres dyrektywy z dnia 25 lutego 1964 r. w sprawie koordynacji szczególnych środków dotyczących poruszania się i pobytu cudzoziemców, uzasadnionych względami porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego, o kategorię pracowników korzystających z prawa pozostania na terytorium Państwa Członkowskiego po ustaniu zatrudnienia w tym państwie
(72/194/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiajcy Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 49 i art. 56 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego,
dyrektywa Rady z dnia 25 lutego 1964 r. [1] skoordynowała szczególne środki dotyczące poruszania się i pobytu cudzoziemców, uzasadnione względami porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego, natomiast rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1251/70 [2] z dnia 29 czerwca 1970 r. w sprawie prawa pracowników do pozostania na terytorium Państwa Członkowskiego po ustaniu zatrudnienia w tym państwie określiło warunki korzystania z tego prawa;
dyrektywę z dnia 25 lutego 1964 r. stosuje się nadal do osób, do których ma zastosowanie wyżej wymienione rozporządzenie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Dyrektywa Rady z dnia 25 lutego 1964 r. w sprawie koordynacji szczególnych środków dotyczących poruszania się i pobytu cudzoziemców, uzasadnionych względami porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego, ma zastosowanie do obywateli Państw Członkowskich i członków ich rodzin, którzy zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 1251/70 korzystają z prawa pozostawania na terytorium Państwa Członkowskiego.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie środki niezbędne w celu wykonania tej dyrektywy w ciągu sześciu miesięcy od momentu jej notyfikacji, o czym niezwłocznie informują Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Trzecia Dyrektywa Komisji
z dnia 27 kwietnia 1972 r.
ustalająca wspólnotowe metody analiz do celów urzędowej kontroli pasz
(72/199/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady z dnia 20 lipca 1970 r. [1] w sprawie wprowadzenia wspólnotowych metod pobierania próbek i analizy do celów urzędowej kontroli pasz, w szczególności jej art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa wymaga, aby urzędowa kontrola pasz była przeprowadzona z użyciem wspólnotowych metod pobierania próbek i analizy, w celu sprawdzenia zgodności z wymaganiami wynikającymi z przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych dotyczących jakości i składu pasz;
dyrektywa Komisji nr 71/250/EWG z dnia 15 czerwca 1971 r. [2] i dyrektywa nr 71/393/EWG z dnia 18 listopada 1971 r.
[3] ustaliły pewną liczbę wspólnotowych metod analizy. Biorąc pod uwagę postęp, jaki dokonał się w czasie później prowadzonych prac, powinien zostać przyjęty trzeci zestaw metod;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie wymagają, aby analizy do celów urzędowej kontroli pasz w zakresie poziomu skrobi, surowych białek, surowych białek rozpuszczonych w pepsynie i kwasie solnym, wolnego i całkowitego gossypolu oraz aktywności pepsyny były przeprowadzone z użyciem metod opisanych w załączniku I do niniejszej dyrektywy.
Przepisy ogólne wymienione w części 1 (wprowadzenie) Załącznika do pierwszej dyrektywy Komisji nr 71/250/EWG z dnia 15 czerwca 1971 r. ustanawiającej wspólnotowe metody analizy do celów urzędowej kontroli pasz stosuje się w odniesieniu do metod opisanych w załączniku I do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wymagają, aby analizy do celów urzędowej kontroli pasz w celu zidentyfikowania i wykrywania antybiotyków z grupy tetracyklin oraz w celu wykrycia poziomu chlorotetracykliny, oksytetracykliny, tetracykliny, oleandomycyny, tylozyny i wirginiamycyny w paszach były przeprowadzane z użyciem metod opisanych w załączniku II do niniejszej dyrektywy.
Przepisy ogólne wymienione w części 1 (wprowadzenie) Załącznika do pierwszej dyrektywy Komisji 71/250/EWG z dnia 15 czerwca 1971 r., z wyjątkiem dotyczących przygotowania próbek do analizy, stosuje się w odniesieniu do metod opisanych w załączniku II do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 lipca 1973 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 6 czerwca 1972 r.
dotycząca skoordynowanych rocznych badań statystycznych w zakresie działalności przemysłowej
(72/221/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 213,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Komisja musi dysponować do wypełnienia powierzonych jej na mocy Traktatu zadań aktualnymi i porównywalnymi między Państwami danymi statystycznymi o strukturze, znaczeniu i rozwoju przemysłu i drobnej wytwórczości w Państwach Członkowskich;
Komisja, już przy okazji przygotowywania spisu przemysłowego w 1963 r., uznała za konieczne zwrócenie uwagi rządów Państw Członkowskich na fakt, że rozwój gospodarki przemysłowej na Wspólnym Rynku stawia wymagania w stosunku do przedstawienia określonego minimum danych statystycznych; będące w dyspozycji w poszczególnych Państwach Członkowskich dane są nieodpowiednie lub niewystarczająco porównywalne, aby mogły służyć w pracy Komisji jako użyteczna podstawa;
Europejska Wspólnota Gospodarcza poczyniła w tym czasie znaczny postęp w kierunku integracji; nowe polityki gospodarcze oraz wytyczne wymagają inicjatyw i decyzji, opartych na aktualnych statystykach; statystyki dostępne w przemyśle i drobnej wytwórczości nie są jeszcze odpowiednio dostosowane do norm właściwych dla sytuacji gospodarczej;
wady te utrudniają wyodrębnienie ze statystyk przemysłowych, dostępnych obecnie w różnych Państwach Członkowskich, informacji, które mogłyby służyć za użyteczną podstawę pracy Komisji, w szczególności w obszarach średniookresowej polityki gospodarczej, polityki przemysłowej i polityki konkurencji;
musi istnieć możliwość uzyskania od Państw Członkowskich porównywalnych informacji o działalności przemysłowej; dlatego konieczne jest przeprowadzanie skoordynowanych badań statystycznych w zakresie ich treści, zakresu, pojęć i definicji, metod, podziałów według czynności gospodarczych i według wielkości jednostek statystycznych do celów zebrania zespołu spójnych statystyk, z pomocą których możliwa będzie analiza sytuacji i rozwoju gospodarczego różnych gałęzi przemysłu i ich możliwości czy też trudności w rozwoju; te statystyki zapewnią niezbędne informacje do obliczenia wkładu przemysłu i drobnej wytwórczości w produkt narodowy oraz do innych prac w zakresie syntezy statystycznej i ekonomicznej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie, we współpracy technicznej z Komisją, podejmują wszelkie odpowiednie działania w celu zbierania rocznych danych statystycznych, w celu sporządzania spójnych statystyk dotyczących struktury i produkcji przemysłu w Państwach Członkowskich.
Te dane zostaną po raz pierwszy zebrane najpóźniej w 1974 r. i będą dotyczyły roku poprzedzającego.
Artykuł 2
Badania statystyczne obejmują wszystkie przedsiębiorstwa przemysłowe oraz małe przedsiębiorstwa, jeśli takie istnieją, które zatrudniają 20 lub więcej osób i których główna działalność zalicza się do jednego z działów klasyfikacji działalności gospodarczej Wspólnot Europejskich (NACE), włączając gospodarkę energetyczną i wodną, jak również budownictwo (NACE 1–5).
Przedsiębiorstwa zatrudniające mniej niż 20 osób włączane są do badań statystycznych w przedziałach czasowych nie dłuższych niż 5 lat.
Lata, w których powinno mieć miejsce takie okresowe rozszerzenie zakresu badań statystycznych, ustalane są przez Komisję w porozumieniu z Państwami Członkowskimi.
Badania statystyczne dotyczące przedsiębiorstw zatrudniających mniej niż 20 osób mogą być przeprowadzane metodą badań sondażowych.
Artykuł 3
Jednostkami statystycznymi są: przedsiębiorstwo i jednostka działalności gospodarczej, jak również, do celów statystyki regionalnej, jednostka lokalna.
Jednostki statystyczne zdefiniowane są w części I NACE.
Artykuł 4
Badania statystyczne obejmują zmienne wymienione w załączniku do niniejszej dyrektywy.
Podczas pierwszego, zaczynającego się najpóźniej w 1974 r. okresu, włączenie do badania podanych w nawiasach zmiennych pozostaje fakultatywne.
Począwszy od badania w 1977 r., przeprowadzanego za rok 1976, Państwa Członkowskie zbierają dane odnoszące się do wszystkich zmiennych wymienionych w Załączniku.
Jednakże dane, które mają zostać zebrane, dotyczące przedsiębiorstw zatrudniających od 20 do 99 osób, obejmują tylko zmienne dotyczące liczby osób zatrudnionych, obrotu, wynagrodzeń brutto, jak również zakupu surowców, półproduktów i usług przemysłowych.
Dla badań okresowych przedsiębiorstw zatrudniających mniej niż 20 osób Komisja przedstawia do końca 1975 r. propozycje dotyczące danych jakie mają zostać zebrane.
Od pierwszego badania począwszy, dane dotyczące jednostek lokalnych (przedsiębiorstw) zbiera się w doniesieniu do następujących zmiennych:
- liczba zatrudnionych łącznie, wyłączając pracowników chałupniczych,
- wypłacone wynagrodzenia brutto, łącznie z wypłaconymi wynagrodzeniami dla pracowników chałupniczych znajdujących się na liście płac,
- łączne inwestycje w środki trwałe.
Ta ostatnia informacja uzupełnia dane o przedsiębiorstwach w odniesieniu do inwestycji, zbierane corocznie zgodnie z dyrektywą Rady nr 64/475/EWG z dnia 30 lipca 1964 r. [1]
Artykuł 5
Z wyjątkiem informacji będącej przedmiotem tajemnicy statystycznej na podstawie prawa krajowego, zarejestrowane wyniki badań są przekazywane corocznie Komisji według wspólnego programu tabelarycznego, w podziale według działalności przemysłowej, odpowiadającej trzycyfrowym pozycjom NACE.
Komisja, za zgodą Państw Członkowskich, ustala wyjątki od zasady ogólnej dotyczącej podziału według działalności przemysłowej i szczegóły odnoszące się do przedstawiania wyników, łącznie z podziałem według wielkości jednostek statystycznych, jak również formą, w której wyniki powinny być przekazywane.
Państwa Członkowskie, w których zbierane i przetwarzane dane są oparte na nomenklaturze działalności innej niż NACE, podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zagwarantowania właściwego transponowania wyników z zastosowanej nomenklatury do nomenklatury wspólnotowej.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie podejmują wszystkie właściwe kroki, aby ograniczyć do minimum czas przeprowadzenia i przetwarzania badania, w celu udostępnienia Komisji wyników jak najszybciej.
Artykuł 7
Koszt przeprowadzenia badań w poszczególnych Państwach Członkowskich obciąża budżety krajowe.
Artykuł 8
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
DRUGA DYREKTYWA RADY
z dnia 12 czerwca 1972 r.
w sprawie harmonizacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do zasad dotyczących podatku obrotowego i podatku akcyzowego stosowanych w międzynarodowym ruchu pasażerskim
(72/230/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 99,
uwzględniając dyrektywę Rady z dnia 28 maja 1969 r.[1] w sprawie harmonizacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do zwolnienia z podatku obrotowego i podatku akcyzowego towarów przywożonych w międzynarodowym ruchu podróżnych,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego,
a także mając na uwadze, co następuje: rezolucja Rady i przedstawicieli rządów Państw Członkowskich z dnia 22 marca 1971[2] w sprawie stopniowego osiągania Unii Gospodarczej i Walutowej we Wspólnocie przewiduje w szczególności stopniowe rozszerzanie zwolnień podatkowych udzielanych jednostkom przekraczającym granice wewnątrzwspólnotowe;
jest właściwym ułatwianie ruchu podróżnych między Państwami Członkowskimi przez zwiększanie zakresu zwolnień od podatku obrotowego i podatku akcyzowego przewidzianych w dyrektywie Rady z dnia 28 maja 1969 r.; w tym celu i aby ograniczyć kontrole, deklaracje wypełniane przez podróżnych przekraczających granice wewnątrzwspólnotowe powinny być odtąd uproszczone w przypadkach, gdy wartość lub ilość towarów w ich posiadaniu nie przekracza ich uprawnionych zwolnień celnych;
osoby zamieszkałe w pobliżu granic wewnątrzwspólnotowych oraz załogi środków transportu używanego w międzynarodowym ruchu podróżnych powinny być uprawnione do niektórych zwolnień;
w świetle problemów technicznych, które powstały w wyniku stosowania art. 6 wyżej wymienionej dyrektywy, należy zająć się niektórymi problemami dotyczącymi zwolnień od podatku w fazie sprzedaży detalicznej;
uwzględniając stopniowe ustanawianie obszaru gospodarczego o właściwościach podobnych do cechujących rynek krajowy obejmujący Wspólnotę, Państwa Członkowskie będą musiały znieść, w odniesieniu do handlu wewnątrzwspólnotowego, obowiązujące obecnie systemy obejmujące zwrot podatku od wywozu i nakładanie podatku od przywozu, oraz zwrot podatku obrotowego i podatku akcyzowego w fazie sprzedaży detalicznej;
jednakże całkowite zniesienie takich zwrotów podatku można osiągnąć tylko stopniowo; w pierwszym stadium należy ustanowić niektóre wspólne reguły mające zastosowanie do osób zamieszkałych na terenie Wspólnoty, dotyczące standardowych przypadków zwrotu podatku w fazie sprzedaży detalicznej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W art. 2 dyrektywy Rady z dnia 28 maja 1969 r. wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1, wyrazy: "75 jednostek rozliczeniowych"
"125 jednostek rozliczeniowych";
b) w ust. 2, wyrazy: "20 jednostek rozliczeniowych"
"30 jednostek rozliczeniowych";
c) w ust. 3, wyrazy: "75 jednostek rozliczeniowych"
"125 jednostek rozliczeniowych".
Artykuł 2
W art. 4 ust. 1 dyrektywy Rady z dnia 28 maja 1969 r. otrzymuje brzmienie:
"1.
Bez uszczerbku dla przepisów prawa krajowego odnoszących się do podróżnych, mających siedzibę poza Europą, każde Państwo Członkowskie określi następujące ograniczenia ilościowe dotyczące zwolnień od podatku obrotowego i akcyzowego następujących towarów:
I II Ruch między państwami trzecimi i Wspólnotą Ruch między Państwami Członkowskimi
a) wyroby tytoniowe
papierosy 200 sztuk 300 sztuk
lub
cygaretki (cygara o maksymalnej wadze 3 g każde) 100 sztuk 150 sztuk
lub
cygara 50 sztuk 75 sztuk
tytoń fajkowy 250 g 400 g
b) napoje alkoholowe
- napoje destylowane i napoje spirytusowe o zawartości czystego alkoholu przekraczającej 22 % 1 standardowa butelka (0,7-1 l) do łącznej ilości 1,5 l
lub
- napoje destylowane i napoje spirytusowe oraz aperitify na bazie wina lub alkoholu o zawartości czystego alkoholu nieprzekraczającej 22 %; wina musujące, likiery do łącznej ilości 2 litrów do łącznej ilości 3 litrów
oraz
- wina niemusujące do łącznej ilości 2 l do łącznej ilości 3 l
c) perfumy 50 g 70 g
oraz
wody toaletowe 1/4 l 3/8 l
d) kawa 500 g 750 g
lub
ekstrakty i esencje kawy 200 g 300 g
e) herbata 100 g 150 g
lub
ekstrakty i esencje herbaty 40 g 60 g"
Artykuł 3
W art. 5 ust. 1 dyrektywy Rady z dnia 28 maja 1969 r. otrzymuje brzmienie, a dawne ust. 2 i 3 otrzymują oznaczenia odpowiednio ust. 6 i ust. 7:
"1.
Państwa Członkowskie mają prawo do obniżenia wartości lub ilości towarów podlegających zwolnieniu, do jednej dziesiątej wartości lub ilości przewidzianych w art. 2 i 4 ust. 1, kolumna II, gdy towary takie przywożone są z innego Państwa Członkowskiego przez osoby zamieszkałe w strefie przygranicznej Państwa Członkowskiego przywozu lub strefę przygraniczną Państwa Członkowskiego sąsiadującego, przez pracowników strefy przygranicznej lub przez załogi środków transportu używanych w międzynarodowym ruchu pasażerskim.
Jednakże uprawnienie do zwolnień w zakresie wymienionych towarów może być następujące:
a) wyroby tytoniowe
papierosy 40 sztuk
lub
cygaretki (cygara o maksymalnej wadze 3 g każde) 20 sztuk
lub
cygara 10 sztuk
lub
tytoń fajkowy 50 g
b) napoje alkoholowe
- napoje destylowane i napoje spirytusowe, o zawartości czystego alkoholu przekraczającej 22 % 0,25 litra
lub
- napoje destylowane i napoje spirytusowe, oraz aperitify na bazie wina lub alkoholi o zawartości czystego alkoholu nieprzekraczającej 22 %; wina musujące, likiery 0,5 litra
oraz
- wina niemusujące 0,5 litra
2.
Państwa Członkowskie mają prawo ustanowić większe ograniczenia wartości lub ilości dotyczące zwolnień towarów przywożonych z państwa trzeciego przez osoby zamieszkałe w strefie przygranicznej, przez pracowników strefy przygranicznej lub przez załogi środków transportu używanych w ruchu podróżnych między państwami trzecimi i Wspólnotą.
3.
Państwa Członkowskie mają prawo ustanowić większe ograniczenia wartości lub ilości dotyczące zwolnień towarów przywożonych z innego Państwa Członkowskiego przez członków sił zbrojnych Państwa Członkowskiego, łącznie z personelem cywilnym oraz małżonkami i dziećmi pozostającymi na ich utrzymaniu, stacjonujących w innym Państwie Członkowskim.
4.
Ograniczenia określone w ust. 1 i 2 nie mają zastosowania, jeżeli osoby tam określone przedstawią dowody, że udają się one poza strefę przygraniczną lub że wracają ze strefy przygranicznej sąsiadującego Państwa Członkowskiego lub państwa trzeciego.
Ograniczenia te, jednakże w dalszym ciągu mają zastosowanie do pracowników strefy przygranicznej oraz załóg środków transportu używanych w międzynarodowym ruchu podróżnych, gdy przywożą towary podróżując w czasie pracy.
5.
Dla celów ust. 1, 2 i 4:
- strefa przygraniczna oznacza strefę, która w linii prostej nie przekracza 15 kilometrów od granicy Państwa Członkowskiego.
Każde Państwo Członkowskie musi jednakże włączyć w swoją strefę przygraniczną lokalne okręgi administracyjne, których choćby część terytorium leży w takiej strefie;
- pracownik zatrudniony w strefie przygranicznej oznacza każdą osobę, której normalna działalność wymaga przekraczania granicy w jego dniach pracy."
Artykuł 4
W art. 6 dyrektywy Rady z dnia 28 maja 1969 r. wprowadza się następujące zmiany:
a) tekst tego artykułu otrzymuje oznaczenie ust. 1;
b) dodaje się następujące ustępy:
"2.
Bez uszczerbku dla zasad dotyczących sprzedaży dokonywanej w sklepach na terenie lotnisk pod kontrolą celną i na pokładzie samolotu, Państwa Członkowskie mają prawo zezwolić, w odniesieniu do sprzedaży detalicznej, w przypadkach i zgodnie z warunkami określonymi w ust. 3 i 4 na zwrot podatku obrotowego od towarów przewożonych w bagażu osobistym podróżnych opuszczających Państwo Członkowskie.
W odniesieniu do podatku akcyzowego nie może być udzielony żaden zwrot.
3.
W odniesieniu do podróżnych, których stałe lub zwyczajowe miejsce zamieszkania znajduje się poza Wspólnotą, każde Państwo Członkowskie ma prawo ustanowić ograniczenia i określić warunki stosowania zwrotu podatku.
W odniesieniu do podróżnych, których stałe lub zwyczajowe miejsce zamieszkania lub miejsce pracy znajduje się w Państwie Członkowskim, zwrot podatku może być dokonany tylko w odniesieniu do przedmiotów, których wartość jednostkowa, łącznie z podatkiem, przekracza kwotę określoną w art. 2 ust. 1.
Państwa Członkowskie mają prawo zwiększyć te kwotę.
Mogą one ponadto wyłączyć swoich rezydentów z tego przywileju lub tego zwrotu podatku.
4.
Zwrot podatku jest uzależniony:
a) w przypadkach określonych w ust. 3 akapit pierwszy, od przedstawienia egzemplarza faktury lub innego odpowiedniego dokumentu, potwierdzonego przez urząd celny eksportującego Państwa Członkowskiego, w celu poświadczenia faktu wywozu tych towarów;
b) w przypadkach określonych w ust. 3 akapit drugi, od przedstawienia egzemplarza faktury lub innego odpowiedniego dokumentu, potwierdzonego przez urząd celny Państwa Członkowskiego, w którym ma miejsce ostateczny przywóz lub przez inne władze tego Państwa Członkowskiego właściwe w sprawach podatku obrotowego.
5.
Dla celów niniejszego artykułu:
- stałe lub zwyczajowe miejsce zamieszkania oznacza miejsce wymienione jako takie w paszporcie, dowodzie tożsamości lub, przy ich braku, w innym dowodzie tożsamości uznawanym jako ważny przez wywożące Państwo Członkowskie;
- przedmiot oznacza rzecz lub grupę rzeczy normalnie tworzących całość."
Artykuł 5
Po art. 7 dyrektywy Rady z dnia 28 maja 1969 r., dodaje się art. 7a w brzmieniu:
"Artykuł 7a
Państwa Członkowskie podejmują, w ramach wewnątrzwspólnotowego ruchu podróżnych, niezbędne kroki dla umożliwienia podróżnym potwierdzenia w sposób dorozumiany lub w drodze zwykłego zgłoszenia ustnego, że przestrzegają oni dozwolonych ograniczeń i warunków uprawnień do zwolnień."
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie środki wymagane dla przestrzegania:
- artykułów 1, 2, 3 i 5 niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 1 lipca 1972 r.;
- artykułu 4 niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 1 stycznia 1973 r.
2.
Każde Państwo Członkowskie powiadamia Komisję o środkach, które przyjęło w celu wprowadzenia w życie niniejszej dyrektywy.
Komisja przekazuje te informacje pozostałym Państwom Członkowskim.
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
DYREKTYWA RADY
z dnia 20 czerwca 1972 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do tłumienia zakłóceń radioelektrycznych wywoływanych przez silniki z zapłonem iskrowym stosowane w pojazdach silnikowych
(72/245/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego,
a także mając na uwadze, co następuje: wymagania techniczne, jakie muszą spełnić pojazdy silnikowe z zapłonem iskrowym, w myśl obowiązujących przepisów krajowych odnoszą się, między innymi, do tłumienia zakłóceń radioelektrycznych wywoływanych przez te pojazdy;
w związku z różnicami, jakie istnieją pomiędzy przepisami krajowymi poszczególnych Państw Członkowskich, zachodzi konieczność przyjęcia przez wszystkie te Państwa - w uzupełnieniu do ich obowiązujących obecnie przepisów krajowych lub w miejsce tych przepisów - jednolitych regulacji, które pozwolą na objęcie wszystkich typów pojazdów homologacją typu EWG, będącą przedmiotem dyrektywy Rady z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep[1];
wskazane jest przyjęcie niektórych wymogów technicznych, przyjętych przez Europejską Komisję Gospodarczą ONZ w jej regulaminie nr 10 ("Ujednolicone przepisy dotyczące homologacji pojazdów w odniesieniu do ich wystających elementów zewnętrznych"), które zostało załączone do porozumienia z dnia 20 marca 1958 r. dotyczącego przyjęcia jednolitych warunków homologacji i wzajemnego uznawania homologacji wyposażenia pojazdów silnikowych i ich części[2],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy "pojazd" oznacza każdy pojazd silnikowy przeznaczony do ruchu drogowego, z nadwoziem lub bez, posiadający co najmniej cztery koła i maksymalną prędkość konstrukcyjną przekraczającą 25 km/godz., z wyjątkiem pojazdów poruszających się po szynach, traktorów i maszyn rolniczych oraz urządzeń wykorzystywanych w robotach publicznych.
Artykuł 2
Żadne z Państw Członkowskich nie może odmówić udzielenia homologacji typu EWG lub krajowej homologacji typu pojazdu z przyczyn dotyczących zakłóceń radioelektrycznych wywołanych przez układ zapłonu iskrowego silnika lub silników, jeżeli taki pojazd wyposażony jest w urządzenie tłumiące zakłócenia radioelektryczne, spełniające wymagania załączników.
Artykuł 3
Państwo Członkowskie, które udzieliło homologacji typu, podejmuje niezbędne środki, aby zapewnić, że będzie informowane o wszystkich modyfikacjach poszczególnych podzespołów lub charakterystyk, określonych w załączniku I ppkt 2.2. Właściwe władze tego państwa określają, czy zachodzi konieczność powtórnego przeprowadzenia badań zmodyfikowanego prototypu i czy powinno być sporządzone nowe sprawozdanie.
W przypadku gdy takie badania wykażą brak zgodności z wymaganiami niniejszej dyrektywy, zmiany nie są homologowane.
Artykuł 4
Zmiany niezbędne do dostosowania załączników, tak by uwzględniały one postęp techniczny, przyjmowane są zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 13 dyrektywy Rady z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w ciągu 18 miesięcy od jej notyfikacji i bezzwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie zapewnią, że teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą, zostaną przekazane Komisji.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 20 lipca 1972 r.
zmieniająca dyrektywy z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym buraka, materiałem siewnym roślin pastewnych, materiałem siewnym roślin zbożowych, sadzeniakami ziemniaka, dyrektywę z dnia 30 czerwca 1969 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych oraz dyrektywy z dnia 29 września 1970 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym warzyw i w sprawie Wspólnego Katalogu Odmian Gatunków Roślin Rolniczych
(72/274/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Zgromadzenia,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego,
a także mając na uwadze, co następuje: z przyczyn wymienionych poniżej właściwe jest dokonanie zmian określonych przepisów dyrektyw Rady z dnia 14 czerwca 1966 r., ostatnio zmienionych dyrektywą z dnia 30 marca 1971 r. [1] w sprawie obrotu materiałem siewnym buraka [2], w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych [3], w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin zbożowych [4] i w sprawie obrotu sadzeniakami ziemniaka [5], dyrektywy Rady z dnia 30 czerwca 1969 r. [6] w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych, zmienionej dyrektywą z dnia 30 marca 1971 r., dyrektywy Rady z dnia 29 września 1970 r. [7] w sprawie obrotu materiałem siewnym warzyw, zmienionej dyrektywą z dnia 30 marca 1971 r., i dyrektywy Rady z dnia 29 września 1970 r. [8] w sprawie Wspólnego Katalogu Odmian Gatunków Roślin Rolniczych;
kilka z wyżej wymienionych dyrektyw stanowi, iż począwszy od dnia 1 lipca 1972 r., równoważność nasion i młodych sadzonek zbieranych w krajach trzecich nie może już być określana indywidualnie przez Państwa Członkowskie; nie było możliwe we wszystkich przypadkach ukończenie badań odnoszących się do Wspólnotowego określenia równoważności; wyżej wymieniony limit czasowy powinien zostać rozszerzony, aby nie zakłócić obecnych stosunków handlowych;
dyrektywy w sprawie obrotu materiałem siewnym i młodymi sadzonkami uznają tylko produkty pochodzące z Państw Członkowskich i spełniające wymogi tych dyrektyw albo produkty pochodzące z państw trzecich i uznane za równoważne produktom Wspólnoty;
musi być też możliwe sprzedawanie produktów wywodzących się z krajów przystępujących do Wspólnoty, ale nie wprowadzenie tych dyrektyw bezpośrednio po ich wejściu w życie; niezbędne jest dokonanie odpowiednich zabezpieczeń,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W art. 16 ust. 2 zdanie drugie dyrektywy z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym buraka, w art. 16 ust. 2 zdanie drugie dyrektywy z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych, w art. 16 ust. 2 zdanie drugie dyrektywy z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin zbożowych i w art. 16 ust. 2 zdanie drugie dyrektywy z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu sadzeniakami ziemniaka datę dzień 1 lipca 1972 r. zastępuje się datą dzień 1 lipca 1973 r.
Artykuł 2
W art. 16 dyrektywy z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym buraka, w art. 16 dyrektywy z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych, art. 16 dyrektywy z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin zbożowych, w art. 15 dyrektywy z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu sadzeniakami ziemniaka, w art. 15 dyrektywy z dnia 30 czerwca 1969 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych, art. 32 dyrektywy z dnia 29 września 1970 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym warzyw i art. 21 dyrektywy z dnia 29 września 1970 r. w sprawie Wspólnego Katalogu Odmian Gatunków Roślin Rolniczych, dodaje się ustęp w brzmieniu:
"3.
Ustęp 1 i 2 znajdują również zastosowanie w odniesieniu do jakiegokolwiek nowego Państwa Członkowskiego od dnia jego przystąpienia do dnia, w którym ma ono wprowadzić w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy."
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania:
a) przepisów art. 1, począwszy od dnia 1 lipca 1972 r.;
b) przepisów art. 2, nie później niż dnia 1 stycznia 1973 r.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 20 lipca 1972 r.
zmieniająca dyrektywę w sprawie wprowadzenia wspólnotowych metod pobierania próbek i analizy do celów urzędowej kontroli pasz
(72/275/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Zgromadzenia,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 4 dyrektywy Rady z dnia 20 lipca 1970 r. w sprawie wprowadzenia wspólnotowych metod pobierania próbek i analizy do celów urzędowej kontroli pasz [1] przewiduje, że procedury mające na celu takie wprowadzenie ustanowione w art. 3 tej dyrektywy muszą zostać zakończone w ciągu osiemnastu miesięcy od dnia, w którym sprawa taka została zgłoszona po raz pierwszy do Stałego Komitetu ds. Pasz albo na podstawie art. 3 ust. 1, albo na podstawie jakichkolwiek innych odpowiednich przepisów;
dwa projekty dyrektyw Komisji zostały po raz pierwszy zgłoszone pod obrady Komitetu w czasie jego posiedzenia w dniach 15 i 16 grudnia 1970 r.; z tego względu procedura ta powinna zostać zakończona dnia 16 czerwca 1972 r.;
jednakże procedura ta okazała się w przeszłości całkowicie zadawalającą i z tego względu powinna zostać zachowana również po upływie okresu początkowo ustalonego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejszym uchyla się art. 4 dyrektywy Rady z dnia 20 czerwca 1970 r. ze skutkiem od dnia 16 czerwca 1972 r.
Artykuł 2
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
DYREKTYWA RADY
z dnia 2 sierpnia 1972 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do działań, jakie mają być podjęte w celu zapobiegania emisji zanieczyszczeń z silników Diesla stosowanych w pojazdach
(72/306/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego,
a także mając na uwadze, co następuje: wymagania techniczne, jakie muszą spełnić pojazdy silnikowe zgodnie z ustawodawstwem krajowym, odnoszą się między innymi do emisji zanieczyszczeń z silników Diesla stosowanych w pojazdach;
wymagania te różnią się w różnych Państwach Członkowskich; jest zatem niezbędne, by wszystkie Państwa Członkowskie wprowadziły takie same wymagania albo przez uzupełnienie istniejących przepisów, albo przez ich zastąpienie, w szczególności w celu umożliwienia stosowania procedury homologacji typu EWG, która była przedmiotem dyrektywy Rady z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i przyczep do takich pojazdów, w odniesieniu do każdego typu pojazdu[1];
odnośnie do wymagań technicznych jest pożądane wprowadzenie wymagań technicznych przyjętych przez Europejską Komisję Gospodarczą Narodów Zjednoczonych w jej regulaminie nr 24 (Ujednolicone przepisy dotyczące homologacji pojazdów wyposażonych w silnik Diesla w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń z silnika), stanowiącym załącznik do porozumienia z dnia 20 marca 1958 r. dotyczącego przyjęcia ujednoliconych warunków homologacji i wzajemnego uznawania homologacji wyposażenia i podzespołów pojazdów silnikowych[2],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W rozumieniu niniejszej dyrektywy "pojazd" oznacza jakikolwiek pojazd z silnikiem Diesla przeznaczony do użytkowania na drodze, z nadwoziem lub bez nadwozia, mający co najmniej cztery koła i maksymalną prędkość projektową większą od 25 km/h, z wyjątkiem pojazdów poruszających się po szynach, ciągników rolniczych i maszyn oraz pojazdów używanych w robotach publicznych.
Artykuł 2
Żadne z Państw Członkowskich nie może odmówić przyznania homologacji typu EWG lub homologacji typu krajowego dla pojazdu z silnikiem Diesla z powodów dotyczących emisji zanieczyszczeń pochodzących z silnika napędzającego pojazd, jeśli silnik ten spełnia warunki określone w załącznikach I, II, III, IV i VI.
Artykuł 3
Państwo Członkowskie, które przyznało homologację typu podejmuje niezbędne środki, aby zapewnić, że jest informowane o wszelkich zmianach podzespołów lub cech, określonych w ppkt 2.2. załącznika I. Właściwe władze tego Państwa Członkowskiego określą, czy ponowne badania zmodyfikowanego typu pojazdu powinny być przeprowadzone wraz z towarzyszącym im sporządzeniu nowego Protokołu.
Jeśli podczas badań ujawnione zostanie, że wymagania niniejszej dyrektywy nie są spełnione, zmiany nie zostaną zatwierdzone.
Artykuł 4
Zmiany niezbędne do dostosowania załączników do postępu technicznego, są przyjmowane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 dyrektywy Rady z dnia 6 lutego 1970 r. dotyczącej zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w ciągu osiemnastu miesięcy od daty jej ogłoszenia i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Z chwilą notyfikacji niniejszej dyrektywy, Państwa Członkowskie zapewnią, aby Komisja była informowana, w czasie właściwym dla umożliwienia jej przedstawienia swoich uwag, o wszelkich przepisach ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, które zamierzają przyjąć w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 6 grudnia 1972 r.
zmieniająca dyrektywy z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym buraka, roślin pastewnych, roślin zbożowych i sadzeniakami ziemniaka, dyrektywę z dnia 30 czerwca 1969 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych oraz dyrektywy z dnia 29 września 1970 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin warzywnych i w sprawie Wspólnego Katalogu Odmian Gatunków Roślin Rolniczych
(72/418/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Zgromadzenia,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego,
a także mając na uwadze, co następuje: z przedstawionych poniżej przyczyn należy dokonać zmian niektórych przepisów dyrektyw wymienionych poniżej i ostatnio zmienionych dyrektywą z dnia 20 lipca 1972 r. [1]; dyrektyw Rady z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu, odpowiednio, materiałem siewnym buraków [2], materiałem siewnym roślin pastewnych [3], materiałem siewnym roślin zbożowych [4], sadzeniakami ziemniaków [5]; dyrektywy Rady z dnia 30 czerwca 1969 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych [6], dyrektyw Rady z dnia 29 września 1970 r. [7] w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin warzywnych i w sprawie Wspólnego Katalogu Odmian Gatunków Roślin Rolniczych [8];
należy przewidzieć, że w niektórych okolicznościach materiał rozmnożeniowy z pokoleń poprzednich w stosunku do elitarnego materiału siewnego i elitarnych sadzonek, które wprowadzono do obrotu w różnych Państwach Członkowskich i zgodnie z wymienionymi powyżej dyrektywami, nie powinien już, pod pewnymi warunkami, podlegać ograniczeniom w obrocie między Państwami Członkowskimi;
stosowanie procedury przewidziane w wyżej wymienionych dyrektywach w celu usunięcia przejściowych trudności w dostarczaniu elitarnego materiału siewnego i elitarnych sadzonek lub kwalifikowanego materiału siewnego i kwalifikowanych sadzonek wykazało, że trudności te można było pokonać w prostszy sposób poprzez dopuszczenie do obrotu nie tylko nasion i sadzonek niższej jakości, lecz również nasion i sadzonek odmian niezawartych we Wspólnym Katalogu Odmian lub w krajowych katalogach odmian;
stosowanie wyżej wymienionych dyrektyw spowodowało trudności przy przywozie materiału siewnego i sadzonek w różnych Państwach Członkowskich, ponieważ w każdym z nich opisy wymagane od importera różniły się; opisy te należy zatem ujednolicić;
należy zmienić dane, w szczególności dotyczące ilości, które muszą być umieszczone na etykiecie niektórych gatunków nasion określonych w wyżej wymienionych dyrektywach oraz przewidzieć stosowanie etykiet naklejanych w stosunku do wszystkich gatunków nasion, zamiast dokumentu znajdującego się wewnątrz opakowania;
materiał siewny przeznaczony do produkcji sadzonek roślin do celów ozdobnych należy wyłączyć z zakresu zastosowania dyrektywy w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin zbożowych, podobnie jak w przypadku innych dyrektyw;
w dyrektywie w sprawie obrotu sadzeniakami ziemniaków przepisy dotyczące pakowania i klasyfikowania wymagają niektórych dostosowań; przeprowadzenie nakazanych badań powinno zostać rozszerzone na niektóre organizmy szkodliwe i niebezpieczne;
na poziomie krajowym niezbędne stało się dopuszczenie do obrotu, na okres przejściowy, który upływa w 1975 r., standardowego materiału siewnego odmian roślin warzywnych, które nie są urzędowo zatwierdzone ani na poziomie krajowym, ani na poziomie wspólnotowym; ponadto od 1977 r. powinno być możliwe dokonywanie wszelkich zatwierdzeń odmian objętych wynikami badań urzędowych;
materiał siewny niektórych gatunków objętych przepisami dyrektywy w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin warzywnych nie ma znaczenia dla niektórych Państw Członkowskich, mimo że jest produkowany lub przynajmniej wprowadzany do obrotu w tych Państwach w niewielkich ilościach; z tego powodu niektóre gatunki należy wyłączyć z zakresu zastosowania tej dyrektywy, a Państwa Członkowskie powinny być zwolnione z obowiązku stosowania dyrektywy wobec materiału siewnego innych gatunków;
niezbędne jest, w odniesieniu do wszystkich odmian zatwierdzonych przed dniem 1 lipca 1972 r. zgodnie z zasadami innymi niż zasady ustanowione w dyrektywie w sprawie Wspólnego Katalogu Odmian Gatunków Roślin Rolniczych, ustanowienie wystarczająco długiego okresu w celu umożliwienia obrotu materiałem siewnym i sadzonkami tych odmian,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym buraków wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 11 ust. 1 lit. b) druga część zdania otrzymuje brzmienie:
"Dokumentten nie jest konieczny, jeśli informacje wydrukowane są na opakowaniu w sposób trwały lub zostaje użyta nalepka zgodnie z przepisami ustanowionymi w lit. a)."
2.
W art. 14 dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
"3.
Państwa Członkowskie, które przewidziały odstępstwa zgodnie z przepisami art. 3 ust. 3 lit. a), zapewnią, aby materiał rozmnożeniowy z pokoleń poprzednich w stosunku do elitarnego materiału siewnego nie podlegał żadnym ograniczeniom w obrocie ze względu na ich cechy, przepisy dotyczące badania, oznaczania i pieczętowania:
a) jeżeli został poddany urzędowej kontroli przez jednostkę właściwą w zakresie certyfikacji, zgodnie z przepisami stosowanymi przy certyfikacji elitarnego materiału siewnego;
b) jeżeli jest pakowany zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy; i
c) jeżeli na opakowaniach umieszczono urzędową etykietę określającą przynajmniej następujące dane:
- jednostkę certyfikującą i Państwo Członkowskie lub identyfikujący je skrót,
- numer referencyjny partii,
- gatunek,
- odmianę,
- określenie "wstępny elitarny materiał siewny",
- liczbę poprzednich pokoleń materiału siewnego z kategorii "kwalifikowany materiał siewny".
Etykieta jest koloru białego z ukośną fioletową linią."
3.
W art. 17 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
W celu usunięcia przejściowych trudności w ogólnym dostarczaniu elitarnego materiału siewnego lub kwalifikowanego materiału siewnego, które występują w jednym lub wielu Państwach Członkowskich i nie mogą być przezwyciężone w obrębie Wspólnoty, jedno lub wiele Państw Członkowskich mogą zostać upoważnione, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21, do dopuszczenia do obrotu, na określony czas, materiału siewnego z kategorii podlegającej mniej rygorystycznym wymogom lub materiału siewnego odmian nieumieszczonych we Wspólnym Katalogu Odmian Gatunków Roślin Rolniczych."
4.
Artykuł 19 zastępuje się art. 19 ust. 1.
5.
W art. 19 dodaje się ust. 2 w brzmieniu:
"2.
Państwa Członkowskie przyjmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że następujące dane są dostarczane przy sprzedaży ilości przekraczających 2 kg materiału siewnego pochodzącego z innego Państwa Członkowskiego lub z państwa trzeciego:
a) gatunek,
b) odmiana,
c) kategoria,
d) kraj produkcji i organ kontroli urzędowej,
e) kraj wysyłki,
f) importer,
g) ilość nasion.
Sposób, w jaki dane muszą być przedstawione, może zostać określony zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21."
6.
W sekcji A załącznika III pkt 8 otrzymuje brzmienie:
"8.
Deklarowana waga netto lub brutto albo deklarowana liczba ziaren."
Artykuł 2
W dyrektywie z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 2 skreśla się ust. 3.
2.
W art. 10 ust. 1 lit. b) druga część zdania otrzymuje brzmienie:
"dokument ten nie jest konieczny, jeśli informacje są wydrukowane na opakowaniu w sposób trwały lub zostaje użyta nalepka zgodnie z przepisami ustanowionymi w lit. a)."
3.
W art. 14 dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
"3.
Państwa Członkowskie, które przewidziały odstępstwa zgodnie z przepisami art. 3 ust. 5 lit. a), zapewnią, aby materiał rozmnożeniowy z pokoleń poprzednich w stosunku do elitarnego materiału siewnego nie podlegał żadnym ograniczeniom w obrocie ze względu na ich cechy, przepisy dotyczące badania, oznaczania i pieczętowania:
a) jeżeli został poddany urzędowej kontroli przez jednostkę właściwą w zakresie certyfikacji, zgodnie z przepisami stosowanymi przy certyfikacji elitarnego materiału siewnego;
b) jeżeli jest pakowany zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy; i
c) jeżeli na opakowaniach umieszczono urzędową etykietę określającą przynajmniej następujące dane:
- jednostkę certyfikującą i Państwo Członkowskie lub identyfikujący je skrót,
- numer referencyjny partii,
- gatunek,
- odmianę,
- określenie "wstępny elitarny materiał siewny",
- liczbę poprzednich pokoleń materiału siewnego z kategorii "kwalifikowany materiał siewny" z pierwszego rozmnożenia.
Etykieta jest koloru białego z ukośną fioletową linią."
4.
W art. 17 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
W celu usunięcia wszelkich tymczasowych trudności w ogólnym dostarczaniu elitarnego materiału siewnego, kwalifikowanego materiału siewnego lub handlowego materiału siewnego, które występują w jednym lub wielu Państwach Członkowskich i nie mogą być przezwyciężone w obrębie Wspólnoty, jedno lub wiele Państw Członkowskich mogą zostać upoważnione, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21, do dopuszczenia do obrotu, na określony czas, materiału siewnego z kategorii podlegającej mniej rygorystycznym wymogom lub materiału siewnego odmian nieumieszczonych we Wspólnym Katalogu Odmian Gatunków Roślin Rolniczych lub w krajowych katalogach odmian."
5.
Artykuł 19 zastępuje się art. 19 ust. 1.
6.
W art. 19 dodaje się ust. 2 w brzmieniu:
"2.
Państwa Członkowskie przyjmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że następujące dane są dostarczane przy sprzedaży ilości przekraczających 2 kg materiału siewnego pochodzącego z innego Państwa Członkowskiego lub z państwa trzeciego:
a) gatunek,
b) odmiana,
c) kategoria,
d) kraj produkcji i organ kontroli urzędowej,
e) kraj wysyłki,
f) importer,
g) ilość nasion.
Sposób, w jaki dane muszą być przedstawione może zostać określony zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21."
Artykuł 3
W dyrektywie z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym zbóż wprowadza się następujące zmiany:
1.
Tekst wprowadzający w art. 2 ust. 1 pkt A otrzymuje brzmienie:
"Zboża: sadzonki następujących gatunków przeznaczonych do produkcji rolnej lub ogrodniczej innej niż produkcja do celów ozdobnych;"
2.
W art. 10 ust. 1 lit. b) druga część zdania otrzymuje brzmienie:
"Dokumentten nie jest konieczny, jeśli informacje są wydrukowane na opakowaniu w sposób trwały lub zostaje użyta nalepka zgodnie z przepisami ustanowionymi w lit. a)."
3.
W art. 14 dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
"3.
Państwa Członkowskie, które przewidziały odstępstwa zgodnie z przepisami art. 3 ust. 4 lit. a), zapewnią, aby materiał rozmnożeniowy z pokoleń poprzednich w stosunku do elitarnego materiału siewnego nie podlegał żadnym ograniczeniom w obrocie ze względu na ich cechy, przepisy dotyczące badania, oznaczania i pieczętowania:
a) jeżeli został poddany urzędowej kontroli przez jednostkę właściwą w zakresie certyfikacji, zgodnie z przepisami stosowanymi przy certyfikacji elitarnego materiału siewnego;
b) jeżeli jest pakowany zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy; i
c) jeżeli na opakowaniach umieszczono urzędową etykietę określającą co najmniej następujące dane:
- jednostkę certyfikującą i Państwo Członkowskie lub identyfikujący je skrót,
- numer referencyjny partii,
- gatunek,
- odmianę,
- opis "wstępny elitarny materiał siewny",
- liczbę poprzednich pokoleń materiału siewnego z kategorii "kwalifikowany materiał siewny" z pierwszego rozmnożenia.
Etykieta jest koloru białego z ukośną fioletową linią."
4.
W art. 17 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
W celu usunięcia wszelkich tymczasowych trudności w ogólnym dostarczaniu elitarnego materiału siewnego lub kwalifikowanego materiału siewnego, które występują w jednym lub wielu Państwach Członkowskich i nie mogą być przezwyciężone w obrębie Wspólnoty, jedno lub wiele Państw Członkowskich mogą zostać upoważnione, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21, do dopuszczenia do obrotu, na określony czas, materiału siewnego z kategorii podlegającej mniej rygorystycznym wymogom lub materiału siewnego odmian nieumieszczonych we Wspólnym Katalogu Odmian Gatunków Roślin Rolniczych lub w krajowych katalogach odmian."
5.
Artykuł 19 zastępuje się art. 19 ust. 1.
6.
W art. 19 dodaje się ust. 2 w brzmieniu:
"2.
Państwa Członkowskie przyjmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że następujące dane są dostarczane przy sprzedaży ilości przekraczających 2 kg materiału siewnego pochodzącego z innego Państwa Członkowskiego lub z państwa trzeciego:
a) gatunek,
b) odmiana,
c) kategoria,
d) kraj produkcji i organ kontroli urzędowej,
e) kraj wysyłki,
f) importer,
g) ilość nasion.
Sposób, w jaki dane muszą być przedstawione, może zostać określony zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21."
7.
W sekcji A lit. a) załącznika IV pkt 8 otrzymuje brzmienie:
"8.
Deklarowana waga netto lub brutto albo deklarowana liczba ziaren."
8.
W sekcji A lit. b) załącznika IV pkt 5 otrzymuje brzmienie:
"5.
Deklarowana waga netto lub brutto albo deklarowana liczba ziaren."
Artykuł 4
W dyrektywie z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu sadzeniakami ziemniaków wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 7 ust. 1 zdanie drugie otrzymuje brzmienie:
"W przypadku bulw, które są zbyt duże aby mogły przejść przez kwadratowe oczko o wymiarach 35 x 35 mm, górne i dolne limity wielkości powinny zostać wyrażone w wielokrotności pięciu."
2.
W art. 7 dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
"4.
Państwa Członkowskie mogą:
a) stosować przepisy ust. 1 zdanie drugie w odniesieniu do odmian innych niż te, do których ten przepis się odnosi;
b) zwiększyć maksymalnie dopuszczalne zróżnicowanie wielkości między bulwami w partii."
3.
W art. 8 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie wymagają, aby sadzeniaki elitarne i sadzeniaki kwalifikowane były sprzedawane wyłącznie w wystarczająco jednorodnych partiach i w zamkniętych opakowaniach lub pojemnikach, które muszą być opieczętowane i, zgodnie z przepisami art. 9 i 10, zaplombowane oraz oznaczone.
Opakowania muszą być nowe; pojemniki muszą być czyste."
4.
W art. 9 ust. 1 po wyrazie "opakowania" dodaje się wyrażenie "i pojemniki", oraz po wyrazie "opakowania" dodaje się wyrażenie "lub pojemnika".
5.
W art. 10 ust. 1 i art. 11 po wyrazie "opakowania" dodaje się wyrażenie "i pojemniki".
6.
W art. 12 wyrażenie "lub na pojemniku" po wyrazie "opakowaniu" dodaje się wyrażenie "lub na pojemniku".
7.
W art. 13 ust. 1 po wyrazie "opakowanie" dodaje się wyrażenie "lub pojemnik".
8.
W art. 13 dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
"4.
Państwa Członkowskie, które przewidziały odstępstwa zgodnie z przepisami art. 3 ust. 2 pkt B lit. a) zapewnią, aby sadzeniaki rozmnożeniowe z pokoleń poprzednich w stosunku do sadzeniaków elitarnych nie podlegały żadnym ograniczeniom w obrocie ze względu na ich cechy, przepisy dotyczące badania, oznaczania i pieczętowania:
a) jeżeli zostały poddane urzędowej kontroli przez jednostkę właściwą w zakresie certyfikacji, zgodnie z przepisami stosowanymi przy certyfikacji sadzeniaków elitarnych;
b) jeżeli są pakowane lub są umieszczone w pojemnikach zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy; i
c) jeżeli na opakowaniach umieszczono urzędową etykietę określającą przynajmniej następujące dane:
- jednostkę certyfikującą i Państwo Członkowskie lub identyfikujący je skrót,
- numer identyfikacyjny producenta lub numer referencyjny partii,
- gatunek,
- odmianę,
- opis "wstępne elitarne sadzeniaki".
Etykieta jest koloru białego z ukośną fioletową linią."
9.
W art. 16 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
W celu usunięcia wszelkich tymczasowych trudności w ogólnym dostarczaniu sadzeniaków elitarnych lub sadzeniaków kwalifikowanych, które występują w jednym lub wielu Państwach Członkowskich i nie mogą być przezwyciężone w obrębie Wspólnoty, jedno lub wiele Państw Członkowskich mogą zostać upoważnione, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 19, do dopuszczenia do obrotu, na określony czas, sadzeniaków z kategorii podlegającej mniej rygorystycznym wymogom lub sadzeniaków odmian nieumieszczonych we Wspólnym Katalogu Odmian Gatunków Roślin Rolniczych lub w krajowych katalogach odmian."
10.
Artykuł 18 zastępuje się art. 18 ust. 1.
11.
W art. 18 dodaje się ust. 2 w brzmieniu:
"2.
Państwa Członkowskie przyjmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że następujące dane dostarczane są przy sprzedaży sadzeniaków pochodzących z innego Państwa Członkowskiego lub z państwa trzeciego:
a) gatunek,
b) odmiana,
c) kategoria,
d) kraj produkcji i organ kontroli urzędowej,
e) kraj wysyłki,
f) importer,
g) ilość nasion.
Sposób, w jaki dane muszą być przedstawione, może zostać określony zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 19."
12.
W załączniku I dodaje się pkt 5 i 6 w brzmieniu:
"5.
Grunt przeznaczony do produkcji nie może być zarażony przez Heterodera rostochiensis Woll.
6.
Uprawa musi być wolna od:
a) Synchytrium endobioticum (Schilb.)
Perc.,
b) Corynebacterium sepedonicum (Spieck. i Kotth.)
Skapt. i Burkh."
13.
W załączniku II przed wyrazem "Tolerancja" dodaje się lit. "A".
14.
W załączniku II dodaje się pkt B w brzmieniu:
"B. Sadzeniaki są wolne od Heterodera rostochiensis, Synchytrium endobioticum, Corynebacterium sepedonicum i Pseudomonas solanacearum."
Artykuł 5
W dyrektywie z dnia 30 czerwca 1969 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 10 ust. 1 lit. b) druga część zdania otrzymuje brzmienie:
"dokument ten nie jest konieczny, jeśli informacje są wydrukowane na opakowaniu w sposób trwały lub zostaje użyta nalepka zgodnie z przepisami ustanowionymi w lit. a)."
2.
W art. 13 dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
"3.
Państwa Członkowskie, które przewidziały odstępstwa zgodnie z przepisami art. 3 ust. 5 lit. a), zapewnią, aby materiał rozmnożeniowy z pokoleń poprzednich w stosunku do elitarnego materiału siewnego nie podlegał żadnym ograniczeniom w obrocie ze względu na ich cechy, przepisy dotyczące badania, oznaczania i pieczętowania:
a) jeżeli został poddany urzędowej kontroli przez jednostkę właściwą w zakresie certyfikacji, zgodnie z przepisami stosowanymi przy certyfikacji elitarnego materiału siewnego;
b) jeżeli jest pakowany lub umieszczany w pojemnikach zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy; i
c) jeżeli na opakowaniach umieszczono urzędową etykietę określającą przynajmniej następujące dane:
- jednostkę certyfikującą i Państwo Członkowskie lub identyfikujący je skrót,
- numer identyfikacyjny producenta lub numer referencyjny partii,
- gatunek,
- odmianę,
- opis "wstępny elitarny materiał siewny",
- liczbę poprzednich pokoleń materiału siewnego z kategorii "kwalifikowany materiał siewny z pierwszego rozmnożenia".
Etykieta jest koloru białego z ukośną fioletową linią."
3.
W art. 16 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
W celu usunięcia wszelkich tymczasowych trudności w ogólnym dostarczaniu elitarnego materiału siewnego, wszelkiego rodzaju kwalifikowanego materiału siewnego lub handlowego materiału siewnego, które występują w jednym lub wielu Państwach Członkowskich i nie mogą być przezwyciężone w obrębie Wspólnoty, jedno lub wiele Państw Członkowskich mogą zostać upoważnione, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 20, do dopuszczenia do obrotu, na określony czas, materiału siewnego z kategorii podlegającej mniej rygorystycznym wymogom lub materiału siewnego odmian nieumieszczonych we Wspólnym Katalogu Odmian Gatunków Roślin Rolniczych lub w krajowych katalogach odmian."
4.
Artykuł 18 zastępuje się art. 18 ust. 1.
5.
W art. 18 dodaje się ust. 2 w brzmieniu:
"2.
Państwa Członkowskie przyjmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że następujące dane dostarczane są przy sprzedaży ilości przekraczających 2 kg materiału siewnego pochodzącego z innego Państwa Członkowskiego lub z państwa trzeciego:
a) gatunek,
b) odmiana,
c) kategoria,
d) kraj produkcji i organ kontroli urzędowej,
e) kraj wysyłki,
f) importer,
g) ilość nasion.
Sposób, w jaki dane muszą być przedstawione, może zostać określony zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 20."
Artykuł 6
W dyrektywie z dnia 29 września 1970 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin warzywnych wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 2 ust. 1 sekcja A skreśla się odniesienie do następujących odmian:
"Zea mais convar. microsperma (Koern.) Popcorn,"
"Zea mais convar. saccharata (Koern.) Kukurydza słodka."
2.
W art. 2 ust. 1 sekcja F lit. a) skreśla się wyrażenie "kukurydza słodka i popcorn".
3.
W art. 7 ust. 1 dodaje się, co następuje:
"Od dnia 1 lipca 1977 r. można nakazać, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 40, aby, począwszy od określonych dat, odmiany niektórych gatunków warzyw były zatwierdzane wyłącznie w oparciu o badania urzędowe."
4.
Artykuł 9 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 9
1.
Państwa Członkowskie mogą zatwierdzić odmiany, które zostały urzędowo zatwierdzone na ich terytorium przed 1 lipca 1972 r., bez konieczności przeprowadzania dalszych badań zgodnie z niniejszą dyrektywą, jeśli z poprzednich badań wynika w sposób oczywisty, że odmiany są odrębne, trwałe i wystarczająco jednorodne.
Badanie cech ustalonych zgodnie z art. 7 ust. 2 musi zostać zakończone najpóźniej do 30 czerwca 1975 r.
2.
Państwa Członkowskie przyjmują wszelkie środki niezbędne do zapewnienia, że urzędowe zatwierdzenie odmian przyznane przed 1 lipca 1972 r. zgodnie z zasadami innymi niż zasady ustanowione w niniejszej dyrektywie wygaśnie nie później niż 30 czerwca 1980 r., jeżeli do tego dnia odpowiednie odmiany nie zostaną zatwierdzone zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy.
3.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 3 ust. 1, do dnia 30 czerwca 1975 r.
Państwa Członkowskie mogą dopuścić do obrotu na ich terytorium standardowy materiał siewny odmian niezatwierdzonych urzędowo, jeżeli nasiona tych odmian były wprowadzone do obrotu na ich terytorium przed dniem 1 lipca 1972 r."
5.
W art. 11 ust. 2 dodaje się, co następuje:
"Przekazują również, na wniosek, opis cech szczególnych, które umożliwiają rozróżnienie odmiany od innych podobnych odmian."
6.
W art. 13 ust. 1 dodaje się, co następuje:
"Zatwierdzenie przyznane odmianom w Państwie Członkowskim przed dniem 1 lipca 1972 r. jest ważne najpóźniej do dnia 30 czerwca 1982 r."
7.
W art. 16 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie zapewnią, że po upływie dwumiesięcznego okresu od dnia publikacji określonej w art. 17, materiał siewny odmian zatwierdzonych zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy lub zgodnie z zasadami odpowiadającymi zasadom niniejszej dyrektywy nie podlega już jakimkolwiek ograniczeniom obrotu odnoszącym się do odmiany."
8.
W art. 17 pierwsze zdanie, po wyrazie "podlegał" dodaje się oddzielone przecinkami wyrażenie "po upływie dwumiesięcznego okresu".
9.
W art. 26 ust. 1 lit. b) druga część zdania otrzymuje brzmienie:
"dokument ten nie jest konieczny, jeśli informacje są wydrukowane na opakowaniu w sposób trwały lub zostaje użyta nalepka zgodnie z przepisami ustanowionymi w lit. a)."
10.
W art. 13 dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
"3.
Państwa Członkowskie, które przewidziały odstępstwa zgodnie z przepisami art. 20 ust. 4 lit. a), zapewnią, aby materiał rozmnożeniowy z pokoleń poprzednich w stosunku do elitarnego materiału siewnego nie podlegał żadnym ograniczeniom w obrocie ze względu na ich cechy, przepisy dotyczące badania, oznaczania i pieczętowania:
a) jeżeli został poddany urzędowej kontroli przez jednostkę właściwą w zakresie certyfikacji, zgodnie z przepisami stosowanymi przy certyfikacji elitarnego materiału siewnego;
b) jeżeli jest pakowany zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy; i
c) jeżeli na opakowaniach umieszczono urzędową etykietę określającą przynajmniej następujące dane:
- jednostkę certyfikującą i Państwo Członkowskie lub identyfikujący je skrót,
- numer identyfikacyjny producenta lub numer referencyjny partii,
- gatunek,
- odmianę,
- opis "wstępny elitarny materiał siewny",
- liczbę poprzednich pokoleń materiału siewnego z kategorii "kwalifikowany materiał siewny".
Etykieta jest koloru białego z ukośną fioletową linią."
11.
W art. 33 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
W celu usunięcia wszelkich tymczasowych trudności w ogólnym dostarczaniu elitarnego materiału siewnego, kwalifikowanego materiału siewnego lub standardowego materiału siewnego, które występują w jednym lub wielu Państwach Członkowskich i nie mogą być przezwyciężone w obrębie Wspólnoty, jedno lub wiele Państw Członkowskich mogą zostać upoważnione, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 40, do dopuszczenia do obrotu, na określony czas, materiału siewnego z kategorii podlegającej mniej rygorystycznym wymogom lub materiału siewnego odmian nieumieszczonych we Wspólnym Katalogu Odmian Gatunków Roślin Rolniczych lub w krajowych katalogach odmian."
12.
Artykuł 35 zastępuje się art. 35 ust. 1.
13.
W art. 35 dodaje się ust. 2 w brzmieniu:
"2.
Państwa Członkowskie przyjmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że następujące dane są dostarczane przy sprzedaży ilości przekraczających 2 kg materiału siewnego pochodzącego z innego Państwa Członkowskiego lub z państwa trzeciego:
a) gatunek,
b) odmiana,
c) kategoria,
d) kraj produkcji i organ kontroli urzędowej,
e) kraj wysyłki,
f) importer,
g) ilość nasion.
Sposób, w jaki dane muszą być przedstawione, może zostać określony zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 40."
14.
W art. 37 ust. 1 dodaje się, co następuje:
"Obowiązek ustanowiony w lit. c) stosuje się wyłącznie do producentów."
15.
Artykuł 42 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 42
Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 40 Państwo Członkowskie może, na swój wniosek, zostać całkowicie lub częściowo zwolnione z obowiązku stosowania przepisów niniejszej dyrektywy, z zastrzeżeniem przypadków, gdy takie zwolnienie stanowiłoby naruszenie przepisów ustanowionych w art. 16 ust. 1 i art. 30 ust. 1:
a) w odniesieniu do następujących gatunków:
Trubula,
Szparagi,
Boćwina,
Jarmuż,
Kalafior,
Brokuły,
Cykoria witloof,
Arbuz,
Koper,
Skorzonera;
b) w odniesieniu do innych gatunków, które hoduje się lub sprzedaje zwykle na ich terytorium."
16.
W załącznikach II i III skreśla się wszystkie odniesienia do gatunków Zea maïs convar. microsperma i convar. saccharata.
17.
W sekcji A lit. a) załącznika IV pkt 9 otrzymuje brzmienie:
"9.
Deklarowana waga netto lub brutto lub deklarowana liczba ziaren."
18.
W sekcji B lit. a) załącznika IV pkt 3 otrzymuje brzmienie:
"Miesiąc i rok umieszczenia w opakowaniu, dla małych opakowań, rok umieszczenia w opakowaniu."
19.
W sekcji B lit. a) pkt 9 załącznika IV skreśla się wyrażenie "do 100 g".
20.
W sekcji B lit. a) załącznika IV pkt 10 otrzymuje brzmienie:
"10.
Deklarowana waga netto lub brutto lub deklarowana liczba ziaren, poza małymi opakowaniami do 500 g."
Artykuł 7
W dyrektywie z dnia 29 września 1970 r. w sprawie Wspólnego Katalogu Odmian Gatunków Roślin Rolniczych wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 3 ust. 3 "1 lipca 1972 r." zastępuje się "1 lipca 1970 r."
2.
W art. 10 ust. 2 dodaje się, co następuje:
"Na wniosek przekazują również cechy szczególne, które umożliwiają odróżnienie odmiany od innych podobnych odmian."
3.
W art. 12 ust. 1 dodaje się, co następuje:
"Zatwierdzenie przyznane odmianom w Państwie Członkowskim przed dniem 1 lipca 1972 r. jest ważne najpóźniej do dnia 30 czerwca 1982 r."
Artykuł 8
Państwa Członkowskie ustanawiają przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania:
a) najpóźniej do dnia 1 lipca 1972 r., przepisów art. 6, z wyjątkiem pkt 13 i 18, i przepisów art. 7;
b) najpóźniej do dnia 1 lipca 1973 r. innych przepisów niniejszej dyrektywy.
Artykuł 9
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 19 grudnia 1972 r.
zmieniająca dyrektywę Rady z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się wspólnych przepisów dotyczących przyrządów pomiarowych oraz metod kontroli metrologicznej
(72/427/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat w sprawie przystąpienia nowych Państw Członkowskich do Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej i do Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej podpisany w dniu 22 stycznia 1972 r., w szczególności art. 153 Aktu dołączonego do niego,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: załącznik II do dyrektywy Rady z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wspólnych przepisów dotyczących przyrządów pomiarowych oraz metod kontroli metrologicznej [1] wymaga dostosowania technicznego wskutek rozszerzenia Wspólnoty;
zgodnie z art. 30 wspomnianego Aktu wymieniona wcześniej dyrektywa musi zostać zmieniona zgodnie ze wskazówkami ustanowionymi w załączniku II tego Aktu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Rysunki, do których odnosi się załącznik II punkt 3.2.1 dyrektywy Rady z 26 lipca 1971 r., uzupełnia się literami niezbędnymi dla oznaczeń "UK", "IR" oraz "DK", zgodnie z poniższymi wzorami.
+++++ TIFF +++++
Artykuł 2
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich i staje się skuteczna od daty przystąpienia.
Dyrektywa Rady
z dnia 19 grudnia 1972 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 72/166/EWG z dnia 24 kwietnia 1972 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności
(72/430/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat dotyczący przystąpienia nowych Państw Członkowskich do Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej oraz do Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej [1], podpisany w Brukseli dnia 22 stycznia 1972 r., w szczególności art. 153 załączonego do niego Aktu Przystąpienia,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: w następstwie rozszerzenia Wspólnoty liczba krajowych biur uwzględnionych w dyrektywie Rady 72/166/EWG z dnia 24 kwietnia 1972 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności, wzrosła z sześciu do dziewięciu, powodując konieczność dostosowania do tamtej dyrektywy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie Rady 72/166 wprowadza się następujące zmiany: artykuł 2 ust.2 tiret pierwsze [2] otrzymuje brzmienie: "z chwilą zawarcia porozumienia pomiędzy krajowymi biurami ubezpieczeniowymi oraz zgodnie z warunkami tego porozumienia, każde krajowe biuro zapewnia zaspokojenie roszczeń, zgodnie z przepisami prawa krajowego w sprawie obowiązkowego ubezpieczenia, wynikających z wypadków, które miały miejsce na terytorium jego państwa, spowodowane przez pojazdy mające stałe miejsce postoju na terytorium innego Państwa Członkowskiego, bez względu na to, czy takie pojazdy były ubezpieczone;".
Artykuł 2
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem przystąpienia nowych Państw Członkowskich do Wspólnot Europejskich.
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 12 grudnia 1972 r.
w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy świeżym mięsem
(72/461/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego,
a także mając na uwadze, co następuje: wykonanie dyrektywy Rady z dnia 26 czerwca 1964 r. [1] w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy świeżym mięsem, zmienionej dyrektywą Rady z dnia 27 października 1970 r. [2], nie przyniesie spodziewanego efektu tak długo, jak długo handel wewnątrzwspólnotowy będzie ograniczany przez różnice istniejące w Państwach Członkowskich w zakresie wymogów zdrowotnych dotyczących mięsa; należy, w celu wyeliminowania takich różnic, przeprowadzić zbliżenie przepisów Państw Członkowskich dotyczących zdrowia w odniesieniu do mięsa;
aby usprawnić przepływ informacji, dotyczących stanu zdrowia zwierząt, z których pochodzi mięso wysyłane do innego Państwa Członkowskiego, należy wprowadzić wymóg, aby zwierzęta określonych kategorii pozostawały na terytorium Wspólnoty przez określony okres czasu, chyba że państwo przeznaczenia uchyli ten warunek powiadamiając o tym pozostałe Państwa Członkowskie oraz Komisję;
aby uniknąć rozprzestrzeniania się epidemii zwierzęcych przez świeże mięso, należy wyłączyć z handlu wewnątrzwspólnotowego świeże mięso zwierząt pochodzących z gospodarstw lub obszarów, które zgodnie z przepisami Wspólnoty podlegają restrykcjom sanitarnym;
należy zapewnić, aby świeże mięso, które nie odpowiada przepisom wspólnotowym, nie otrzymało świadectwa zdrowia przewidzianego w tych przepisach;
Państwa Członkowskie muszą mieć prawo odmowy wprowadzania do wolnego obrotu na swoim terytorium mięsa, które nie odpowiada wspólnotowym przepisom dotyczącym zdrowia; jednakże należy zezwolić wysyłającemu na zwrot mięsa, na jego własny wniosek lub na wniosek jego przedstawiciela, o ile nie istnieją przeciwwskazania z przyczyn zdrowotnych;
należy powiadomić wysyłającego lub jego przedstawiciela oraz właściwe władze państwa wywożącego o przyczynach zakazu lub restrykcji tak, aby mogli się z nimi zapoznać;
Państwa Członkowskie muszą mieć prawo nakładania zakazu wprowadzania na swoje terytorium świeżego mięsa z Państwa Członkowskiego, w którym wybuchła epidemia choroby zakaźnej zwierząt; w zależności od natury i charakteru epidemii, zakaz taki można ograniczyć do mięsa, pochodzącego z części terytorium państwa wywożącego, albo objąć nim na całe jego terytorium; w przypadku wybuchu epidemii choroby zakaźnej zwierząt na terytorium Państwa Członkowskiego niezbędne jest niezwłoczne podjęcie działań w celu jej zwalczania; zagrożenia, związane z takimi epidemiami i konieczne działania zapobiegawcze należy rozpatrywać w tym samym świetle w całej Wspólnocie; w tym celu Stały Komitet Weterynaryjny, ustanowiony na mocy decyzji Rady z dnia 15 października 1968 r. [3], powinien ustanowić procedurę postępowania Wspólnoty w nagłych wypadkach, umożliwiającą podjęcie niezbędnych działań;
uznaje się za pożądane ustanowienie w niniejszej dyrektywie ogólnej zasady niedyskryminacji; do czasu wydania szczególnych przepisów wspólnotowych obejmujących przywóz z państw trzecich, należy wyraźnie nakazać, aby system każdego Państwa Członkowskiego stosowany wobec państw trzecich nie był bardziej korzystny od systemu stosowanego zgodnie z niniejszą dyrektywą w handlu między Państwami Członkowskimi,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa dotyczy handlu wewnątrzwspónotowego świeżą wołowiną, wieprzowiną, mięsem baranim i kozim gatunków domowych oraz zwierząt jednokopytnych gatunków domowych.
2.
Przez mięso rozumie się wszystkie części tych zwierząt, które nadają się do spożycia przez ludzi.
3.
Wszelkie mięso, które nie zostało poddane procesom konserwującym, uznaje się za mięso świeże, jednak w rozumieniu niniejszej dyrektywy mięso chłodzone i mrożone uznaje się za mięso świeże.
Artykuł 2
W rozumieniu niniejszej dyrektywy:
a) "urzędowy lekarz weterynarii" oznacza lekarza weterynarii mianowanego przez właściwe władze centralne Państwa Członkowskiego;
b) "państwo wywożące" oznacza Państwo Członkowskie, z którego świeże mięso jest wysyłane do innego Państwa Członkowskiego;
c) "państwo przeznaczenia" oznacza Państwo Członkowskie, do którego wysyłane jest świeże mięso z innego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 3
Jedynie świeże mięso, które spełnia poniższe wymagania, może być wysyłane z terytorium jednego Państwa Członkowskiego na terytorium innego państwa członkowskiego:
a) mięso pozyskane z gatunków domowych owiec, kóz lub gatunków domowych zwierząt jednokopytnych musi, bez uszczerbku dla art. 6, pochodzić ze zwierząt, które pozostawały na terenie Wspólnoty co najmniej dwadzieścia jeden dni bezpośrednio przed ubojem lub od chwili urodzenia w przypadku zwierząt mających mniej niż dwadzieścia jeden dni;
b) nie wolno pozyskiwać mięsa ze zwierząt, pochodzących z gospodarstw lub obszarów, które ze względów zdrowotnych objęte są zakazem, stosownie do art. 3 ust. 2 lit. b) dyrektywy Rady z dnia 26 czerwca 1964 r., [4] w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy wołowiną i wieprzowiną, ostatnio zmienionej dyrektywą Rady z dnia 7 lutego 1972 r., [5] w wyniku wybuchu pryszczycy, klasycznego pomoru świń lub choroby cieszyńskiej, na które określone zwierzęta są podatne;
c) nie wolno pozyskiwać mięsa z ubojni, w których stwierdzono przypadki pryszczycy i klasycznego pomoru świń lub choroby cieszyńskiej.
W przypadku wystąpienia jednej z tych chorób Państwa Członkowskie zapewnią, że żadne mięso podejrzane o zakażenie nie zostanie wprowadzone do obrotu wewnątrzwspólnotowego.
Artykuł 4
Bez uszczerbku dla przepisów art. 3 lit. b), nie należy wysyłać świeżego mięsa ze świń, owiec i kóz na terytorium innego Państwa Członkowskiego, chyba że zwierzęta takie nie pochodzą z gospodarstwa państwa wywożącego, które jest obiektem zakazu z przyczyn zdrowotnych w wyniku wybuchu brucelozy u świń, owiec lub kóz.
Zakaz ten należy utrzymać w mocy przynajmniej przez sześć tygodni po ostatnim oficjalnie zarejestrowanym przypadku.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, aby świeże mięso pozyskane ze zwierząt, które nie spełniają wymogów art. 3 i 4, nie uzyskało świadectwa zdrowia przewidzianego w rozdziale IX załącznika I do dyrektywy w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy świeżym mięsem.
2.
Państwo przeznaczenia może zakazać wprowadzenia świeżego mięsa na swoje terytorium, jeżeli stwierdzono nieprzestrzeganie przepisów art. 3 i 4.
3.
W takim przypadku państwo przeznaczenia musi zezwolić, na wniosek wysyłającego lub jego przedstawiciela, na zwrot całej partii świeżego mięsa o ile nie pozostaje to w sprzeczności z względami zdrowotnymi.
4.
Właściwe władze państwa przeznaczenia mogą nakazać zniszczenie partii, jeżeli jej wprowadzenie zostało zakazane stosownie do ust. 2, a państwo wywożące lub, odpowiednio, państwo tranzytowe nie zezwoliły na zwrot.
5.
W celu zastosowania środków wymienionych w ust. 2, 3 i 4 niniejszego artykułu stosuje się art. 6 ust. 7 dyrektywy w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną.
Artykuł 6
1.
Nie są objęte niniejszą dyrektywą procedury odwoławcze od decyzji właściwych władz dopuszczone przez obowiązujące prawodawstwo Państw Członkowskich i przewidziane w niniejszej dyrektywie.
2.
Każde Państwo Członkowskie przyznaje wywożącym, których świeże mięso nie może zostać dopuszczone do obrotu zgodnie z art. 5 ust. 2, prawo do uzyskania opinii biegłego lekarza weterynarii.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia, aby biegli lekarze weterynarii mieli możliwość ustalenia czy warunki art. 5 ust. 2 zostały spełnione zanim właściwe władze podejmą inne środki, na przykład zniszczenie mięsa.
Biegły lekarz weterynarii musi posiadać obywatelstwo jednego z Państw Członkowskich innego niż państwo wywożące lub państwo przeznaczenia.
Komisja ustanawia, na wniosek Państw Członkowskich, listę biegłych lekarzy weterynarii, którzy są zobowiązani wystawiać takie opinie.
Określa ona, po konsultacji z Państwami Członkowskimi, ogólne metody działania, w szczególności w odniesieniu do procedury wydawania takich opinii.
Artykuł 7
1.
Państwa przeznaczenia mogą udzielić jednemu lub wielu państwom wywożącym ogólne zezwolenia lub zezwolenia ograniczone do szczególnych przypadków wprowadzania na swoje terytorium świeżego mięsa, które, na zasadzie odstępstwa od art. 3 lit. a), nie pochodzi ze zwierząt przebywających na terytorium Wspólnoty, co najmniej dwadzieścia jeden dni bezpośrednio przez ubojem, lub od chwili urodzenia w przypadku zwierząt mających mniej niż dwadzieścia jeden dni.
2.
Jeśli państwo przeznaczenia udzieli ogólnego zezwolenia, zgodnie z ust. 1, niezwłocznie powiadomi o tym Państwa Członkowskie oraz Komisję.
3.
Jeśli państwo przeznaczenia udzieli jednego z zezwoleń przewidzianych w ust. 1, to w przypadku tranzytu należy uzyskać odpowiednie zezwolenie od państw, których ten tranzyt dotyczy.
Artykuł 8
1.
Bez uszczerbku dla art. 3, 4 i 6, Państwo Członkowskie może, jeżeli istnieje niebezpieczeństwo rozprzestrzenienia chorób zwierzęcych przez wprowadzenie na jego terytorium świeżego mięsa z innego Państwa Członkowskiego, podjąć następujące działania:
a) w przypadku wybuchu choroby zakaźnej w tym Państwie Członkowskim może czasowo zakazać lub ograniczyć wprowadzanie mięsa z obszaru tego Państwa Członkowskiego, na którym pojawiła się choroba;
b) jeśli choroba zakaźna rozprzestrzenia się lub wybucha inna poważna zakaźna lub zaraźliwa choroba zwierząt, może ono czasowo zakazać lub ograniczyć wprowadzanie mięsa z całego terytorium tego państwa.
2.
Każde Państwo Członkowskie musi niezwłocznie powiadamiać pozostałe Państwa Członkowskie oraz Komisję o wybuchu na swoim terytorium chorób wymienionych w ust. 1 oraz przedstawić działania podejmowane w celu walki z nimi.
Musi ono także niezwłocznie powiadomić o zaniku choroby.
3.
Państwo Członkowskie musi niezwłocznie powiadomić pozostałe Państwa Członkowskie oraz Komisję o działaniach podjętych na podstawie ust. 1 oraz o ich odwołaniu, podając dokładne przyczyny podjętych działań.
Zgodnie z procedurą ustaloną w art. 8, można podjąć decyzję o zmianie podjętych działań, głównie dla zapewnienia koordynacji z działaniami podjętymi przez pozostałe Państwa Członkowskie, lub podjąć decyzję o ich zniesieniu.
4.
Jeżeli wystąpi sytuacja przewidziana w ust. 1 i jeżeli okaże się niezbędne, aby pozostałe Państwa Członkowskie zastosowały działania podjęte na mocy tego ustępu, włącznie z wszelkimi zmianami dokonanymi zgodnie z ust. 3, odpowiednie przepisy zostaną przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 8.
5.
Uchyla się art. 8 dyrektywy w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy świeżym mięsem.
Artykuł 9
1.
W przypadkach gdy obowiązuje stosowanie procedury określonej w niniejszym artykule, przewodniczący, z własnej inicjatywy albo na wniosek Państwa Członkowskiego, przedkłada sprawy Stałemu Komitetowi Weterynaryjnemu (zwany dalej "Komitetem") ustanowionemu decyzją Rady z dnia 15 października 1968 r.
2.
W Komitecie głosy Państw Członkowskich waży się zgodnie z postanowieniami art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie głosuje.
3.
Przedstawiciel Komisji przedstawia projekty proponowanych środków.
Komitet wydaje opinię w ciągu dwóch dni.
Opinie przyjmuje się większością dwunastu głosów.
4.
Komisja przyjmuje środki ze skutkiem natychmiastowym, jeśli są one zgodne z opinią Komitetu.
Jednakże jeśli te środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub Komitet nie wydał opinii, Komisja bezzwłocznie przedstawia Radzie wniosek dotyczący proponowanych środków.
Rada przyjmuje środki kwalifikowaną większością głosów.
Jeśli po upływie piętnastu dni od daty zawiadomienia Rada nie przyjęła środków, Komisja przyjmuje proponowane środki i bezzwłocznie je stosuje, chyba że Rada odrzuciła je zwykłą większością głosów.
Artykuł 10
Przepisy art. 9 stosuje się przez okres osiemnastu miesięcy od dnia, w którym Komitet otrzymał pierwszą informację albo stosownie do art. 9 ust. 1, albo na podstawie podobnego przepisu wykonawczego.
Artykuł 11
Do chwili zastosowania systemu wspólnotowego odnoszącego się do przywozu świeżego mięsa z państw trzecich, krajowe przepisy odnoszące się do świeżego mięsa przywożonego z tych państw nie będą miały więcej pierwszeństwa w stosunku do przepisów wynikających z niniejszej dyrektywy.
Artykuł 12
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 stycznia 1974 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 13
1. Do dnia 31 grudnia 1976 r.
Dania i Zjednoczone Królestwo z wyjątkiem Irlandii Północnej i do dnia 31 grudnia 1977 r. Irlandia i Zjednoczone Królestwo w odniesieniu do Irlandii Północnej są upoważnione do utrzymania przy przywozie świeżego mięsa swoich przepisów krajowych dotyczących ochrony przed pryszczycą, w poszanowaniu ogólnych postanowień Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą.
Do dnia 31 grudnia 1976 r. Dania, Irlandia i Zjednoczone Królestwo są upoważnione do utrzymania, przy przywozie świeżego mięsa, swoich przepisów krajowych dotyczących ochrony przed klasycznym pomorem świń, w poszanowaniu ogólnych postanowień Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą.
2.
Przed dniem 31 grudnia 1976 r. przeprowadzona zostanie ocena sytuacji w całej Wspólnocie i w poszczególnych jej częściach w świetle postępu w dziedzinie weterynarii.
Najpóźniej dnia 1 lipca 1976 r. Komisja przedstawi Radzie sprawozdanie i, w miarę potrzeb, odpowiednie propozycje przy uwzględnieniu wspomnianego postępu.
Artykuł 14
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 12 grudnia 1972 r.
w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa
(72/462/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
a także mając na uwadze, co następuje: Wspólnota ustanowiła przepisy wykonawcze w odniesieniu do wymogów zdrowotnych dotyczących handlu wewnątrzwspólnotowego bydłem i trzodą chlewną oraz świeżym mięsem;
konieczne jest zatem, zgodnie z wymogami przewidzianymi w powołanych powyżej przepisach, zdefiniowanie wspólnotowych przepisów stosowanych w przywozie takich zwierząt i mięsa z państw trzecich;
przepisy te wymagają sporządzenia wykazu, obowiązującego dla całej Wspólnoty, państw trzecich lub części państw trzecich i zakładów, z których mogą być przywożone zwierzęta i świeże mięso;
wybór tych krajów i zakładów musi opierać się na ogólnych kryteriach takich jak stan zdrowia cieląt, organizacja i uprawnienia służb weterynaryjnych oraz obowiązujące przepisy weterynaryjne; ponadto należy ustanowić, że zakłady powinny spełniać określone szczególne normy mające na celu zapewnienie, że pochodzące z nich mięso spełnia warunki zdrowotne uznane przez Wspólnotę za niezbędne;
poza tym nie należy zezwalać na przywóz zwierząt i świeżego mięsa z państw, w których stwierdzono występowanie chorób zakaźnych, niewystępujących we Wspólnocie lub z państw, które są wolne od takich chorób od niedawna i które w związku z tym stanowią poważne zagrożenie dla wspólnotowych stad; powyższa uwaga odnosi się także do przywozu z państw trzecich, w których przeprowadzane są szczepienia przeciwko takim chorobom;
ogólne warunki stosowane w przywozie ze wszystkich państw trzecich powinny zostać uzupełnione warunkami specjalnymi określanymi na podstawie sytuacji zdrowotnej panującej w każdym z tych państw; z powodu technicznego rodzaju i zróżnicowania kryteriów, na podstawie których ustala się specjalne warunki, należy, w celu ich zdefiniowania, odwołać się do elastycznej i przyspieszonej wspólnotowej procedury, na mocy której Komisja i Państwa Członkowskie będą ściśle współpracować;
przedstawianie formularza świadectwa przy przywozie zwierząt stanowi skuteczny środek kontroli stosowania przepisów wspólnotowych; w przepisach takich mogą być zawarte przepisy szczególne, które mogą różnić się w poszczególnych państwach trzecich i w związku z tym należy uwzględnić powyższe różnice w redagowaniu formularzy świadectw;
inspekcja przeprowadzana w związku z przywozem musi obejmować również pochodzenie i stan zdrowia zwierząt;
przy wprowadzeniu zwierząt na obszar Wspólnoty i w okresie ich transportu do miejsca przeznaczenia należy upoważnić Państwa Członkowskie do podejmowania wszelkich odpowiednich środków, włączając w to ubój i usuwanie, wymaganych w celu ochrony zdrowia publicznego i zwierząt;
należy ustanowić wymóg, że świeże mięso powinno pochodzić z zatwierdzonych zakładów oraz określić warunki o charakterze zdrowotnym i warunki inspekcji, które powinny być przestrzegane, w szczególności, przy produkcji, przechowywaniu i transporcie mięsa;
Państwa Członkowskie powinny przyjąć wspólne stanowisko w odniesieniu do świeżego mięsa, którego przywóz do Wspólnoty jest zabroniony ze względu na jego stan sanitarny i w szczególności należy wprowadzić zakaz przywozu mięsa zawierającego ilości śladowe substancji szkodliwych lub takich, które mogą powodować, że ich spożycie będzie niebezpieczne lub szkodliwe dla zdrowia ludzi;
przedstawianie świadectwa zdrowia publicznego lub świadectwa zdrowia zwierząt, wystawianego przez urzędowego lekarza weterynarii państwa trzeciego, dokonującego wywozu, jest najodpowiedniejszym sposobem zagwarantowania, że przesyłka świeżego mięsa może zostać dopuszczona do przywozu;
świeże mięso powinno, niezależnie od procedury celnej, na podstawie której jest ono zgłaszane, zostać poddane, po wprowadzeniu na obszar Wspólnoty, kontroli zapobiegającej skierowaniu mięsa, któremu nie towarzyszą wymagane świadectwa, przywożonego z państwa trzeciego, z którego przywóz nie jest dozwolony lub którego świadectwo nie jest należycie wypełnione;
w celu kontroli przestrzegania przepisów niniejszej dyrektywy przez państwo trzecie, dokonujące wywozu oraz aby nie dopuścić do przywozu mięsa stanowiącego zagrożenie dla zdrowia ludzi, każda przesyłka przywożonego świeżego mięsa musi zostać poddana, przy przywozie przez Państwa Członkowskie, inspekcji zdrowia i weterynaryjnej, które powinny być przeprowadzane przez urzędowego lekarza weterynarii; należy ustanowić, że, w celu jednolitego przeprowadzania inspekcji związanych z przywozem, zasady dokonywania tych inspekcji, zostaną przyjęte zgodnie z procedurą, na mocy której realizowana jest ścisła współpraca Państw Członkowskich i Komisji;
do każdej przesyłki świeżego mięsa dopuszczonej w Państwie Członkowskim w następstwie przeprowadzenia inspekcji przywozowej, w przypadku mięsa skierowanego do innego Państwa Członkowskiego, z wyjątkiem mięsa rozebranego po przywozie w zatwierdzonym zakładzie rozbioru, należy dołączyć świadectwo urzędowo potwierdzające spełnienie określonych warunków przywozu;
inspekcje zwierząt i mięsa przeprowadzane są w ogólnym interesie Wspólnoty; należy w związku z tym postanowić, że będą one przeprowadzane w miejscach zatwierdzonych na podstawie wspólnotowych kryteriów i zgodnie ze wspólnotową procedurą;
każde Państwo Członkowskie powinno posiadać możliwość wprowadzenia natychmiastowego zakazu przywozu z państwa trzeciego w przypadku istnienia zagrożenia dla zdrowia publicznego i zwierząt; w takim przypadku należy zapewnić bezzwłocznie koordynacjęstanowisk Państw Członkowskich wobec tego państwa trzeciego, bez uszczerbku dla ewentualnych zmian wykazu państw i zakładów upoważnionych do wywozu do Wspólnoty;
biegłym lekarzom weterynarii Wspólnoty należy powierzyć kontrolę przestrzegania przepisów dyrektywy, w szczególności w państwach trzecich;
zanim ustanowione w ten sposób przepisy wejdą w życie, Wspólnota powinna przygotować akty wykonawcze niezbędne do ich realizacji i Państwa Członkowskie wprowadzą istotne zmiany w ich ustawodawstwie; w związku z tym wprowadzenie w życie tych przepisów należy przeprowadzić stopniowo,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I Przepisy ogólne
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa odnosi się do przywozu z państw trzecich:
- zwierząt domowych z gatunków bydła i trzody chlewnej przeznaczonych do hodowli, produkcji lub uboju;
- świeżego mięsa zwierząt należących do następujących gatunków: bydła, trzody chlewnej, owiec i kóz oraz hodowlanych zwierząt nieparzystokopytnych.
2.
Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do:
a) zwierząt hodowlanych przeznaczonych, czasowo, wyłącznie do wypasu lub pracy, w sąsiedztwie granic Wspólnoty;
b) mięsa przewożonego w bagażu osobistym podróżnych i przeznaczonego do ich spożycia, o ile ilość przewożonego mięsa nie przekracza 1 kg na osobę i pod warunkiem, że jest ono przywożone z państwa trzeciego lub części państwa trzeciego znajdujących się wykazie sporządzonym zgodnie z art. 3 i z których przywóz nie podlega zakazom, zgodnie z art. 28;
c) mięsa znajdującego się w małych przesyłkach wysyłanych do osób fizycznych, pod warunkiem że przewóz nie jest dokonywanych w celach handlowych, o ile wysyłana ilość nie przekracza 1 kg i pod warunkiem, że jest ono przywożone z państwa trzeciego lub części państwa trzeciego znajdujących się wykazie sporządzonym zgodnie z art. 3 i z których przywóz nie podlega zakazom, zgodnie z art. 28;
d) mięsa przeznaczonego na potrzeby personelu i pasażerów, znajdujących się w środkach transportu dokonujących przewozów międzynarodowych.
Jeżeli takie mięso lub odpady kuchenne są rozładowywane muszą zostać zniszczone.
Niszczenie mięsa nie jest jednak konieczne, gdy mięso przeładowywane jest bezpośrednio lub po tymczasowym przechowaniu pod dozorem celnym z tego środka transportu na inny.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "urzędowy lekarz weterynarii" oznacza lekarza weterynarii, wyznaczonego przez właściwy organ centralny Państwa Członkowskiego lub państwa trzeciego;
b) "kraj przeznaczenia" oznacza Państwo Członkowskie, do którego zwierzęta lub świeże mięsa wysyłane są z państwa trzeciego;
c) "państwo trzecie" oznacza państwo, w którym nie obowiązuje dyrektywa Rady z dnia 26 czerwca 1964 r. dotycząca problemów sanitarnych wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną [1] ostatnio zmieniona dyrektywą z dnia 7 lutego 1972 r. [2], ani dyrektywa Rady z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów sanitarnych wpływających na handel wewnątrzspólnotowy świeżym mięsem [3] ostatnio zmieniona dyrektywą z dnia 27 października 1970 r. [4];
d) "przywóz" oznacza wprowadzenie na obszar Wspólnoty zwierząt lub świeżego mięsa przywożonego z państw trzecich;
e) "gospodarstwo" oznacza podlegające urzędowej kontroli przedsiębiorstwo rolne, przemysłowe lub handlowe, znajdujące się na terytorium państwa trzeciego, w którym zwierzęta hodowlane, produkcyjne lub rzeźne są zwyczajnie utrzymywane lub hodowane;
f) "zwierzęta rzeźne" do celów rozdziału II oznacza bydło i trzodę chlewną, które zaraz po przybyciu do kraju przeznaczenia kierowane są do rzeźni;
g) "zwierzęta hodowlane i produkcyjne" oznacza bydło i trzodę chlewną, inne niż określone w lit. f), włączając zwierzęta przeznaczone do hodowli, produkcji mleka lub mięsa lub pociągowe;
h) "stado bydła urzędowo uznane za wolne od gruźlicy" oznacza stado bydła, które spełnia warunki ustanowione w załączniku A rozdział I;
i) "stado bydła urzędowo uznane za wolne od brucelozy" oznacza stado bydła, które spełnia warunki ustanowione w załączniku A rozdział II pkt 1 sekcja A;
j) "stado bydła wolne od brucelozy" oznacza stado bydła spełniające warunki ustanowione w załączniku A rozdział II pkt 2 sekcja A;
k) "świnia wolna od brucelozy" oznacza świnię, które spełnia warunki ustanowione w załączniku A rozdział II pkt 1 sekcja B;
l) "stado trzody chlewnej urzędowo uznane za wolne od brucelozy" oznacza stado trzody chlewnej, która spełnia warunki ustanowione w załączniku A rozdział II pkt 2 sekcja B;
m) "obszar wolny od zwierzęcych chorób zakaźnych" oznacza obszar, w którym zwierzęta nie są dotknięte, zgodnie z urzędowymi ustaleniami, żadną z chorób zakaźnych umieszczonych w wykazie sporządzonym zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 29, w okresie i w promieniu strefy, określonych zgodnie z tą samą procedurą;
n) "mięso" oznacza wszystkie nadające się do spożycia przez ludzi części zwierząt hodowlanych z gatunków bydła, trzody chlewnej, owiec i kóz oraz nieparzystokopytnych zwierząt hodowlanych;
o) "świeże mięso" oznacza mięso niepoddane jakiemukolwiek procesowi konserwacji; mięso chłodzone lub mrożone uważa się jednak za świeże;
p) "tusza" oznacza całe ciało ubitego zwierzęcia po okrwawieniu, wypatroszeniu, usunięciu kończyn na poziomie nadgarstków i stępu, głowy, ogona i gruczołu sutkowego i ponadto, w przypadku bydła, owiec i kóz oraz nieparzystokopytnych, po zdjęciu skóry;
q) "podroby" oznaczają świeże mięso inne niż mięso tuszy, określone w lit. p), nawet jeżeli pozostają one w naturalny sposób przytwierdzone do tuszy;
r) "wnętrzności" oznaczają podroby z klatki piersiowej, jamy brzusznej i jamy miednicy, łącznie z tchawicą i przełykiem;
s) "środki transportu" oznaczają części pojazdów silnikowych, pojazdów szynowych i statków powietrznych, przeznaczone do załadunku oraz ładownie statków lub kontenery przeznaczone do przewozów lądowych, morskich lub powietrznych;
t) "przesyłka" oznacza partię mięsa lub liczbę zwierząt objętych jednym świadectwem;
u) "zakład" oznacza zatwierdzoną rzeźnię, zatwierdzony zakład rozbioru lub zatwierdzoną chłodnię, znajdującą się w innym miejscu niż zatwierdzone rzeźnie i zakłady rozbioru, które zostały zatwierdzone przez państwo trzecie i które umieszczono w wykazie lub wykazach sporządzonych zgodnie z art. 4.
Artykuł 3
1.
Rada, działając na wniosek Komisji, sporządza wykaz państw lub części państw, z których Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz bydła, trzody chlewnej oraz świeżego mięsa lub też jednej lub więcej tych kategorii zwierząt i towarów, z uwzględnieniem sytuacji zdrowotnej tych państw lub części państw.
Wykaz ten może zostać zmieniony lub uzupełniony zgodnie z procedurą określoną w art. 30.
2.
Przy podejmowaniu decyzji, w odniesieniu do bydła i trzody chlewnej oraz świeżego mięsa, dotyczącej umieszczenia w wykazie państwa lub części państwa, określonej w ust. 1, uwzględnia się w szczególności:
a) stan zdrowia zwierząt gospodarskich, innych zwierząt domowych i dzikich w państwie trzecim, mając na uwadze w szczególności egzotyczne choroby zwierząt i sytuację sanitarną panującą w tym państwie, które mogą stanowić zagrożenie dla zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt Państw Członkowskich;
b) częstotliwość i szybkość przekazywania informacji dostarczanych przez państwo trzecie, dotyczących występowania na jego terytorium zakaźnych chorób zwierzęcych, w szczególności wymienionych w wykazach A i B Międzynarodowego Biura Zwierzęcych Chorób Zakaźnych;
c) przepisy tych państw w sprawie zapobiegania i zwalczania chorób zwierząt;
d) strukturę służb weterynaryjnych w tych państwach i uprawnienia tych służb;
e) organizację i wprowadzanie w życie środków zapobiegania i zwalczania zwierzęcych chorób zakaźnych.
3.
Wykaz określony w ust. 1 i wszystkie jego zmiany podlegają publikacji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 4
1.
Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 29 sporządza się jeden lub więcej wykazów zakładów, z których Państwa Członkowskie mogą zezwolić na przywóz świeżego mięsa.
Wykaz lub wykazy mogą być zmieniane i uzupełniane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 30.
2.
Przy podejmowaniu decyzji dotyczącej umieszczenia rzeźni, zakładu rozbioru lub chłodni położonych poza rzeźnią lub zakładem rozbioru w jednym z wykazów, określonych w ust. 1, uwzględnia się w szczególności:
a) gwarancje jakie może zaproponować państwo trzecie w zakresie przestrzegania przepisów niniejszej dyrektywy;
b) przepisy państwa trzeciego dotyczące podawania zwierzętom rzeźnym jakichkolwiek substancji, które mogą mieć wpływ na pożywność mięsa;
c) przestrzeganie, w każdym szczególnym przypadku, przepisów niniejszej dyrektywy;
d) organizację służb kontrolujących mięso państwa trzeciego lub części państwa, uprawnienia tych służb i nadzór, któremu podlegają.
3.
Wpis do wykazu lub wykazów, przewidzianych w ust. 1, rzeźni, zakładu rozbioru lub chłodni położonych poza rzeźnią lub zakładem rozbioru można dokonać jedynie w przypadku gdy znajdują się one w jednym z państw określonych w art. 3 ust. 1 i jeżeli zostały urzędowo zatwierdzone do wywozu do Wspólnoty przez właściwe władze państwa trzeciego.
Zatwierdzenie takie uzależnione jest od spełnienia następujących wymogów:
a) zgodności z przepisami załącznika B;
b) stałego nadzoru urzędowego lekarza weterynarii państwa trzeciego.
4.
Wykaz lub wykazy określone w ust. 1 i wszystkie ich zmiany podlegają publikacji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 5
Inspekcje przeprowadza się na miejscu przez biegłych lekarzy weterynarii Państw Członkowskich i Komisji w celu sprawdzenia rzeczywistego stosowania przepisów niniejszej dyrektywy, w szczególności art. 3 ust. 2 i art. 4 ust. 2 i 3.
Biegli z Państw Członkowskich wyznaczani są przez Komisję, działającą na wniosek Państw Członkowskich.
Inspekcje te przeprowadzane są w imieniu Wspólnoty, która ponosi wszelkie wydatki z tym związane.
Częstotliwość i procedurę przeprowadzania tych inspekcji określa się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 29.
ROZDZIAŁ II Przywóz bydła i trzody chlewnej
Artykuł 6
Bez uszczerbku dla przepisów art. 3 ust. 1, Państwa Członkowskie zezwalają wyłącznie na przywóz zwierząt, określonych w niniejszej dyrektywie, jeżeli pochodzą one z państw trzecich:
a) wolnych od jakichkolwiek chorób, na które podatne są zwierzęta:
- przez 12 miesięcy, w odniesieniu do pomoru bydła, pryszczycy wywoływanej przez egzotyczne typy wirusów, zarazy płucnej bydła, afrykańskiego pomoru świń i paraliżu zakaźnego świń (choroby Cieszyńskiej);
- przez 6 miesięcy, w odniesieniu do choroby niebieskiego językaowiec i pęcherzykowatego zapalenia jamy ustnej;
b) w których, w okresie 12 poprzedzających miesięcy nie przeprowadzano szczepień przeciw chorobom, określonym w lit. a) tiret pierwsze, na które podatne są te zwierzęta.
Artykuł 7
Można zdecydować, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 29, że przepisy art. 6 lit. a) stosuje się tylko w odniesieniu do części terytorium państwa trzeciego.
Zgodnie z tą samą procedurą, na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 6 lit. b), można zezwolić, na pewnych warunkach, na przywóz zwierząt określonych w niniejszej dyrektywie z państw trzecich lub części tych państw, w których przeprowadzane są szczepienia przeciw jednej lub kilku chorobom, wymienionym w art. 6 lit. a) tiret pierwsze.
Artykuł 8
1.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 6 i 7, Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz zwierząt określonych w niniejszej dyrektywie z państwa trzeciego tylko w przypadku gdy spełniają one warunki zdrowotne, przyjęte zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 29 dla przywozu z tego państwa trzeciego, zgodnie z gatunkiem i miejscem przeznaczeniem zwierząt.
2.
Można podjąć decyzję, zgodnie z procedurą określoną w art. 29, o ograniczeniu udzielania zezwoleń do poszczególnych gatunków, do zwierząt rzeźnych, zwierząt hodowlanych lub produkcyjnych, lub zwierząt o szczególnym przeznaczeniu oraz o stosowaniu, po dokonaniu przywozu, wszelkich niezbędnych środków zdrowotnych.
3.
Można podjąć decyzję, zgodnie z procedurą określoną w art. 29, o uchyleniu przepisów załącznika A rozdział II sekcja A w odniesieniu do:
- uzyskania przez stado wolne od brucelozy statusu urzędowo uznanego za wolny od brucelozy;
- wprowadzenia bydła ze stad wolnych od brucelozy do stad urzędowo uznanych za wolne;
- cofnięcia statusu "stado urzędowo uznane za wolne od brucelozy".
Artykuł 9
W przypadku, gdy Państwo Członkowskie uzna, że szczepienia przeciw pryszczycy, stosowane w państwie trzecim przeciw wirusom typu A, O i C wykazują pewne braki, wprowadza ono zakaz przywozu na jego terytorium bydła i trzody chlewnej pochodzącej z danego państwa trzeciego.
Informuje ono pozostałe Państwa Członkowskie i Komisję, tak szybko jak jest to możliwe, o podjętej decyzji oraz podaje przyczyny jej podjęcia.
Po takim powiadomieniu możliwie najszybciej zbiera się Stały Komitet Weterynaryjny.
Decyzję podejmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 30.
Artykuł 10
Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz bydła i trzody chlewnej jedynie w przypadku, gdy przed dniem ich załadunku w celu transportu do kraju przeznaczenia, zwierzęta te przebywały na obszarze lub części obszaru państwa trzeciego z wykazu sporządzonego zgodnie z art. 3 ust. 1:
a) nie krócej niż przez 6 miesięcy, w odniesieniu do zwierząt hodowlanych lub produkcyjnych;
b) nie krócej niż przez 3 miesiące, w odniesieniu do zwierząt rzeźnych.
W przypadku zwierząt, odpowiednio, poniżej 6 lub 3 miesięcy, okres ten wyznacza się od dnia ich narodzin.
Artykuł 11
1.
Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz bydła i trzody chlewnej tylko w przypadku przedstawienia świadectwa wystawionego przez urzędowego lekarza weterynarii nieczłonkowskiego państwa wysyłki.
Świadectwo musi:
a) być wystawione w dniu załadunku zwierząt w celu ich wysyłki do kraju przeznaczenia;
b) być sporządzone w co najmniej jednym z urzędowych języków kraju przeznaczenia i w jednym z języków urzędowych państwa przeprowadzającego inspekcję przywozową, przewidzianą w art. 12;
c) oryginał tego świadectwa musi towarzyszyć zwierzętom;
d) zaświadczać, że bydło i trzoda chlewna spełnia warunki ustanowione w niniejszej dyrektywie oraz warunki ustanawiane w celu jej wykonania, w odniesieniu do przywozu z państw trzecich;
e) być wystawione na jednej kartce;
f) być wystawione w imieniu jednego adresata.
2.
Świadectwo to musi być zgodne ze wzorem ustalonym zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 29.
Artykuł 12
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że bydło i trzoda chlewna poddane zostaną, po ich przybyciu na obszar Wspólnoty, kontroli zdrowia (inspekcja przywozowa) przeprowadzonej przez urzędowego lekarza weterynarii.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, że wprowadzony zostanie zakaz przemieszczania się bydła i trzody chlewnej we Wspólnocie, w przypadku stwierdzenia w wyniku inspekcji, określonej w ust. 1, że:
- zwierzęta nie pochodzą z terytorium lub części terytorium państwa trzeciego umieszczonej w wykazie sporządzonym zgodnie z art. 3 ust. 1;
- zwierzęta są zakażone lub istnieje podejrzenie zakażenia lub zarażenia chorobą zakaźną;
- warunki ustanowione w niniejszej dyrektywie i jej załącznikach nie były przestrzegane przez państwo trzecie, dokonujące wywozu;
- świadectwo towarzyszące zwierzętom nie odpowiada warunkom określonym w art. 11.
3.
Państwo Członkowskie, które przeprowadziło inspekcję, określoną w ust. 1, podejmuje wszelkie środki, które uzna za niezbędne.
Środki te mogą polegać, między innymi, na:
a) - poddaniu kwarantannie zwierząt, w stosunku do których istnieje podejrzenie zakażenia lub zarażenia chorobą zakaźną;
- w przypadku, określonym w ust. 2 tiret czwarte, na wniosek eksportera, importera lub ich przedstawiciela sprawowanie kontroli nad zwierzętami w oczekiwaniu na potwierdzenie świadectwa;
b) odesłaniu zwierząt, które nie mogą zostać dopuszczone do transportu, zgodnie z ust. 2, jeżeli nie przeciwstawiają się temu względy natury weterynaryjnej.
W przypadku, gdy odesłanie zwierząt nie jest możliwe właściwy organ nakazuje ich ubicie oraz wyznacza zakład, w którym ubój będzie przeprowadzony.
c) ubój i zniszczenie wszystkich zwierząt z danej przesyłki w przypadku gdy wyżej wymieniona kontrola daje podstawy do podejrzenia występowania jednej z chorób zakaźnych z wykazu sporządzonego zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 29.
4.
Świadectwo, które towarzyszy bydłu i trzodzie chlewnej przy ich przywozie, powinno, po przeprowadzeniu kontroli zdrowia (inspekcji przywozowej) stwierdzać wyraźnie dopuszczenie lub odmowę wprowadzenia zwierząt.
5.
Podczas transportu przez Wspólnotę do Państwa Członkowskiego przeznaczenia, Państwa Członkowskie mogą wprowadzić w życie środki zdrowotne, określone w ust. 3 lit. a) tiret pierwsze i w ust. 3 lit. c), jeżeli zwierzęta są zakażone, istnieje podejrzenie zakażenia lub zarażenia chorobą zakaźną.
6.
Zwierzęta, których przywóz jest dozwolony i których miejscem przeznaczenia nie jest Państwo Członkowskie, które przeprowadzało inspekcję przywozową, określoną w ust. 1, muszą zostać przewiezione do kraju przeznaczenia pod dozorem celnym bez przeładunku.
7.
Zwierzęta, które pozytywnie przeszły inspekcję przywozową, określoną w ust. 1, poddawane są w kraju przeznaczenia dalszym niezbędnym kontrolom w celu sprawdzenia przestrzegania przepisów niniejszej dyrektywy, łącznie ze szczególnymi warunkami określonymi zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 29, stosownie do art. 3.
Kontrole te mogą być przeprowadzane na granicy lub w każdym innym punkcie wyznaczonym przez właściwy organ kraju przeznaczenia albo w obydwu tych miejscach.
8.
Eksporter, importer lub ich przedstawiciel są odpowiedzialni za jakiekolwiek wydatki poniesione stosownie do niniejszego artykułu, włączając ubój lub zniszczenie zwierząt, bez rekompensaty ze strony państwa.
Artykuł 13
Po przybyciu do kraju przeznaczenia zwierzęta rzeźne są kierowane bezpośrednio do rzeźni i, zgodnie z wymogami kontroli weterynaryjnej, poddawane ubojowi nie później niż w ciągu trzech dni roboczych od ich przywiezienia do rzeźni.
Bez uszczerbku dla szczególnych warunków, które mogą zostać wyznaczone, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 29, właściwy organ kraju przeznaczenia może, biorą pod uwagę wymogi kontroli weterynaryjnej, wyznaczyć rzeźnię, do której należy przewieźć te zwierzęta.
ROZDZIAŁ III Przywóz świeżego mięsa
Artykuł 14
1.
Świeże mięso musi pochodzić ze zwierząt, które przebywały na terytorium lub części terytorium państwa znajdującego się w wykazie sporządzonym zgodnie z art. 3 ust. 1, co najmniej przez 3 miesiące przed ubojem lub, w przypadku zwierząt poniżej 3 miesięcy, od dnia ich narodzin.
2.
Bez względu na przepisy art. 3 ust. 1, Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz świeżego mięsa tylko z państw trzecich:
a) które przez 12 miesięcy były wolne od następujących chorób, na które podatne są zwierzęta, z których pochodzi mięso: pomoru bydła, pryszczycy spowodowanej egzotycznymi typami wirusów, afrykańskiego pomoru świń i paraliżu zakaźnego świń (choroby cieszyńskiej);
b) w których przez 12 miesięcy nie przeprowadzano szczepień przeciw chorobom, określonym w lit. a), na które podatne są zwierzęta, z których pochodzi mięso.
Artykuł 15
Można podjąć decyzję, zgodnie z procedurą określoną w art. 29, że przepisy art. 14 ust. 2 lit. a) stosuje się tylko w odniesieniu do części terytorium państwa trzeciego.
Zgodnie z tą samą procedurą i bez względu na przepisy art. 14 ust. 2 lit. b), przywóz świeżego mięsa może być dopuszczony, z zastrzeżeniem pewnych warunków, z państw trzecich lub części państw trzecich, w których przeprowadzane są szczepienia przeciw jednej lub kilku chorobom, określonym w art. 14 ust. 2 lit. a).
Artykuł 16
Bez uszczerbku dla przepisów art. 14 i art. 15, Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz świeżego mięsa z państwa trzeciego, pod warunkiem, że spełnia ono warunki zdrowotne, przyjęte zgodnie z procedurą art. 29 dla przywozu świeżego mięsa z państwa trzeciego, zgodnie z gatunkiem zwierząt.
Artykuł 17
1.
Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz świeżego mięsa w tuszach, ewentualnie podzielonych na półtusze w odniesieniu do trzody chlewnej oraz podzielonego na półtusze lub ćwierćtusze w przypadku bydła i zwierząt nieparzystokopytnych, jeżeli możliwe jest odtworzenie z nich tuszy każdego zwierzęcia.
2.
Przywóz taki uzależniony jest od spełnienia następujących warunków: świeże mięso powinno:
a) pochodzić z rzeźni wymienionej w wykazie sporządzonym zgodnie z art. 4 ust. 1;
b) pochodzić od zwierzęcia rzeźnego, które, zgodnie z załącznikiem B rozdział V, zostało poddane przed ubojem badaniu przedubojowemu przeprowadzanemu przez urzędowego lekarza weterynarii i uznane zostało za nadające się do uboju, zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy, w celu wywozu do Wspólnoty;
c) zostać przetworzone z zachowaniem warunków higienicznych, zgodnie z załącznikiem B rozdział VI;
d) zostać poddane, zgodnie z załącznikiem B rozdział VII, badaniu poubojowemu przeprowadzanemu przez urzędowego lekarza weterynarii, podczas którego nie stwierdzono żadnych zmian, z wyjątkiem urazów powstałych krótko przed ubojem lub miejscowych zniekształceń lub zmian, pod warunkiem, że ustalono, w miarę potrzeby za pomocą przeprowadzenia właściwych badań laboratoryjnych, że tusze i podroby nadają się do spożycia przez ludzi i nie stanowią zagrożenia dla zdrowia ludzi;
e) posiadać państwowe świadectwo zdrowia zgodnie z załącznikiem B rozdział X;
f) być przechowywane po przeprowadzeniu badania poubojowego w odpowiednich warunkach higienicznych i zgodnie z załącznikiem B rozdział XII w miejscach przeznaczonych do przechowywania;
g) zostało przewiezione do kraju przeznaczenia z zachowaniem zadawalających warunków higienicznych.
3.
Świeże mięso należy opatrzyć pieczęcią za pomocą tuszu fioletu metylowego.
Inne rodzaje barwnika mogą być stosowane, zgodnie z procedurą określoną w art. 29.
4.
Przeprowadzając badanie poubojowe, określone w ust. 2 lit. d), urzędowego lekarza weterynarii może wspierać personel pomocniczy działający pod jego nadzorem.
Ten personel pomocniczy powinien:
a) być wyznaczony przez właściwy organ centralny państwa dokonującego wywozu, zgodnie z obowiązującymi przepisami;
b) być odpowiednio wykształcony;
c) posiadać status gwarantujący jego niezależność od kierownictwa zakładów;
d) nie posiadać uprawnień do podejmowania decyzji dotyczących końcowego wyniku państwowej kontroli zdrowia.
Artykuł 18
1.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 17 ust. 1, Państwa Członkowskie mogą zezwolić na przywóz:
a) półtusz, oddzielonych ćwierćtusz lub podrobów spełniających warunki określone w art. 17 ust. 2 i 3 i pochodzących z rzeźni wyznaczonych do tego celu zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 29;
b) kawałków mniejszych od ćwierćtusz lub mięsa bez kości pochodzącego z zakładów rozbioru kontrolowanych stosownie z art. 4 i zatwierdzonych do tego celu zgodnie z procedurą określoną w art. 29.
Oprócz warunków przewidzianych w art. 17 ust. 2 i 3 mięso to powinno spełniać następujące wymogi:
i) zostało rozebrane i uzyskane zgodnie z przepisami załącznika B rozdział VIII;
ii) zostało poddane kontroli przeprowadzanej przez urzędowego lekarza weterynarii, zgodnie z przepisami załącznika B rozdział IX;
iii) w odniesieniu do opakowania, spełnione są wymogi ustalone w załączniku B rozdział XI;
iv) zostało poddane wszelkim kontrolom przeprowadzonym przez wspólnotowych lekarzy weterynarii, którzy powinni zapewnić przestrzeganie powyżej wymienionych przepisów;
v) w odniesieniu do świeżego mięsa zwierząt nieparzystokopytnych, zostało poddane w kraju przeznaczenia inspekcji umożliwiającej nałożenie ewentualnych ograniczeń dotyczących jego wykorzystania.
2.
Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 29 i bez względu na przepisy załącznika B pkt 32, mięso może być rozebrane w stanie ciepłym, w każdym przypadku z zachowaniem co najmniej następujących warunków:
a) świeże mięso musi zostać bezpośrednio przewiezione z pomieszczenia, w którym dokonuje się uboju do pomieszczenia rozbioru, które powinno znajdować się w tym samym zespole budynków oraz odpowiednio blisko, tak aby mięso do rozbioru można było przemieścić bezpośrednio z jednego pomieszczenia do drugiego przy pomocy podwieszonego transportu wewnątrzzakładowego połączonego z rzeźnią.
Rozbiór mięsa powinien być dokonany bezzwłocznie;
b) zaraz po rozebraniu i zapakowaniu mięso należy przetransportować do chłodni, przewidzianej w załączniku B rozdział II pkt 2 lit. a).
Artykuł 19
Przepisów art. 17 i 18 nie stosuje się do:
a) świeżego mięsa przywożonego zgodnie z pozwoleniem kraju przeznaczenia, które przeznaczone jest do celów innych niż spożycie przez ludzi;
b) świeżego mięsa przeznaczonego na wystawy i do specjalnych badań lub analiz, o ile urzędowa kontrola jest w stanie zapewnić, że mięso to nie zostanie przeznaczone do spożycia przez ludzi i że po zakończeniu wystawy lub przeprowadzeniu specjalnych badań lub analiz mięso to, z wyjątkiem mięsa wykorzystywanego podczas analizy, zostanie wycofane z obszaru Wspólnoty lub zniszczone.
W tym przypadku oraz w przypadku określonym w lit. a), kraj przeznaczenia zapewnia, że dane mięso nie jest wykorzystywane w inny sposób niż ten, dla którego zostało wprowadzone na jego obszar;
c) świeżego mięsa przeznaczonego wyłącznie na zaopatrzenie organizacji międzynarodowych, pod warunkiem jego zatwierdzenia zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 29 i o ile mięso to pochodzi z kraju znajdującego się w wykazie sporządzonym zgodnie z art. 3 ust. 1 i pod warunkiem, że przestrzegane są wymogi zdrowotne.
Państwa Członkowskie, na obszarze których działają dane organizacje międzynarodowe zapewniają, że mięso to nie jest dopuszczone do swobodnego obrotu.
Artykuł 20
Państwa Członkowskie zakazują przywozu:
a) świeżego mięsa knurów i wnętrów trzody chlewnej;
b) świeżego mięsa zawierającego pozostałości substancji estrogennych lub tyrostatycznch, antybiotyków, antymonu, arszeniku, pestycydów lub innych substancji szkodliwych lub takich, które mogą powodować, że spożycie świeżego mięsa będzie niebezpieczne lub szkodliwe dla zdrowia ludzkiego, w przypadku gdy pozostałości te przekraczają dopuszczalny poziom.
Dopuszczalne poziomy wyznaczane są przez Radę, działającą na wniosek Komisji, i mogą być w miarę potrzeby zmienione, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 29;
c) świeżego mięso poddanego działaniu promieniowania jonowego lub ultrafioletowego oraz świeżego mięsa pochodzącego od zwierząt, którym podawane były substancje zmiękczające lub inne produkty mogące zmienić skład lub charakter organoleptyczny mięsa;
d) świeżego mięsa, do którego dodane zostały substancje, inne niż te przewidziane w art. 17 ust. 3, w celu opieczętowania poświadczającego stan zdrowia;
e) świeżego mięsa zwierząt, u których stwierdzono występowanie gruźlicy w jakiejkolwiek postaci lub, które zostały uznane za nosiciela gruźlicy w wyniku pozytywnej reakcji na tuberkulinę;
f) świeżego mięsa zwierząt, u których po dokonaniu uboju stwierdzono jakąkolwiek postać gruźlicy albo obecność jednego lub większej liczby żywych lub martwych wągrów lub, w przypadku trzody chlewnej, obecność włośnia;
g) świeżego mięsa pochodzącego z uboju zbyt młodych zwierząt;
h) części tusz lub podrobów z urazami powstałymi krótko przed ubojem, zniekształceniami lub zmianami, określonych w art. 17 ust. 2 lit. d);
i) krwi;
j) świeżego mięsa mielonego lub przygotowanego w podobny sposób;
k) fragmentów tkanki mięśniowej lub tłuszczowej i innych tkanek, pozostałych po rozbiorze mięsa i oddzielania go od kości lub tkanek przylegających do kości oraz fragmentów tkanek mięśniowych i innych tkanek głowy, z wyjątkiem języka.
Artykuł 21
Metoda i procedury niezbędne do wykrywania obecności włosienia w świeżym mięsie wieprzowym ustalane są przez Radę działającą na wniosek Komisji.
Artykuł 22
1.
Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz świeżego mięsa tylko w przypadku przedstawienia świadectwa zdrowia zwierząt i świadectwa zdrowia publicznego wystawianego przez urzędowego lekarza weterynarii państwa trzeciego dokonującego wywozu.
Świadectwa te muszą:
a) być sporządzone co najmniej w jednym z języków urzędowych kraju przeznaczenia i w jednym z języków urzędowych państwa, w którym przeprowadzane są inspekcje przywozowe, przewidziane w art. 23 i 24;
b) ich oryginały muszą towarzyszyć świeżemu mięsu;
c) być wystawione na jednej kartce;
d) być wystawione dla jednego adresata.
Świadectwo zdrowia zwierząt musi zaświadczać, że świeże mięso spełnia wymogi zdrowotne, ustanowione w niniejszej dyrektywie oraz wymogi ustanowione na jej podstawie w odniesieniu do przywozu świeżego mięsa z państw trzecich.
2.
Świadectwo to musi być zgodne z wzorem sporządzonym zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 29.
3.
Wygląd i treść świadectwa zdrowia publicznego powinny odpowiadać wzorowi przedstawionemu w załączniku C i należy je wystawić w dniu załadunku świeżego mięsa w celu wysłania do kraju przeznaczenia.
Artykuł 23
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby świeże mięso poddawane było, niezwłocznie po jego wprowadzeniu do Wspólnoty, inspekcji weterynaryjnej przeprowadzonej przez właściwy organ, niezależnie od procedury celnej, na podstawie której zostało ono zgłoszone.
2.
Bez uszczerbku dla przepisów ust. 3, Państwa Członkowskie zapewniają, aby przywóz był zakazany w przypadku, gdy w wyniku inspekcji okaże się, że:
- mięso to nie pochodzi z terytorium lub części terytorium państwa trzeciego znajdującego się w wykazie sporządzonym zgodnie z art. 3 ust. 1;
- mięso pochodzi z terytorium lub części terytorium państwa trzeciego, z którego przywóz jest zakazany zgodnie z art. 14 i 27;
- świadectwo zdrowia zwierząt, które towarzyszy mięsu nie jest zgodne z warunkami ustanowionymi w art. 22.
3.
Państwa Członkowskie zezwalają na transport świeżego mięsa z jednego państwa trzeciego do innego państwa trzeciego, pod warunkiem, że:
a) strona zainteresowana przedstawia dowód, że pierwsze państwo trzecie, do którego wysyłane jest mięso, po przewiezieniu przez obszar Wspólnoty, zobowiąże się, że w żadnym wypadku, nie wycofa lub nie odeśle mięsa, na którego przywóz lub tranzyt zezwoliło;
b) właściwe władze Państwa Członkowskiego, na obszarze którego przeprowadzana jest przywozowa inspekcja weterynaryjna, zezwolą wcześniej na taki transport;
c) transport dokonany jest bez rozładunku na obszarze Wspólnoty pod nadzorem właściwych władz na pojazdach lub w kontenerach zaplombowanych przez właściwe władze; jedynymi dozwolonymi zabiegami w trakcie transportu są zabiegi dokonywane odpowiednio w punkcie wejścia do Wspólnoty lub wyjścia z tego obszaru w celu bezpośredniego przeładunku ze statku lub statku powietrznego a na inny środek transportu lub odwrotnie.
4.
Wszystkie wydatki ponoszone stosownie do niniejszego artykułu pokrywa nadawca, odbiorca lub ich przedstawiciel, bez zwrotu kosztów przez państwo.
Artykuł 24
1.
Państwo Członkowskie zapewnia, aby każda partia świeżego mięsa była poddana kontroli zdrowia w przywozie oraz inspekcji weterynaryjnej przeprowadzonej przez urzędowego lekarza weterynarii.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby importerzy zobowiązani byli do powiadamiania, z wyprzedzeniem, co najmniej dwóch dni roboczych, miejscowych służb odpowiedzialnych za inspekcję przywozową w miejscu, w którym świeże mięso zostanie poddane kontroli, określając ilość, rodzaj mięsa i czas, w którym kontrola może być przeprowadzona.
2.
Państwowa kontrola zdrowia publicznego, przewidziana w ust. 1, przeprowadzana jest w odniesieniu do każdej tuszy, półtuszy lub ćwierćtuszy, w przypadku przywozów dokonywanych zgodnie z art. 17 ust. 1, i poprzez wyrywkowe pobieranie próbek, w przypadku przywozu pozostałych kawałków mięsa.
Ma ona na celu w szczególności weryfikację, zgodnie z przepisami ust. 3:
a) świadectwa zdrowia publicznego, zgodności świeżego mięsa z informacjami umieszczonymi na świadectwie, opieczętowania;
b) stanu zakonserwowania, obecności zanieczyszczeń i czynników chorobotwórczych;
c) obecności pozostałości substancji, określonych w art. 20;
d) czy ubój i rozbiór mięsa dokonane zostały w zatwierdzonych do tego zakładach;
e) warunków transportu.
3.
Przepisy wykonawcze niezbędne do zapewnienia jednolitego przeprowadzania kontroli, określonych w ust. 1, przyjmowane są zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 29, w szczególności w odniesieniu do stosowania przepisów art. 20, w szczególności metod analiz częstotliwości i norm dotyczących pobierania próbek.
4.
Państwa Członkowskie zakazują wprowadzenia na rynek świeżego mięsa w przypadku gdy w wyniku kontroli, określonych w ust. 1 stwierdzono, że:
- świeże mięso nie nadaje się do spożycia przez ludzi,
- nie są spełnione warunki ustanowione w niniejszej dyrektywie i jej załącznikach,
- towarzyszące każdej partii jedno ze świadectw, określonych w art. 22, nie odpowiada warunkom ustanowionym w tym artykule.
5.
Jeżeli świeże mięso nie może być przywiezione, należy odmówić jego wprowadzenia, o ile nie sprzeciwiają się temu powody dotyczące kontroli weterynaryjnej lub zdrowia publicznego.
Jeżeli wycofanie nie jest możliwe, mięso należy zniszczyć na terytorium Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadzane są kontrole.
Na zasadzie odstępstwa od niniejszego przepisu oraz na wniosek importera lub jego przedstawiciela, Państwo Członkowskie przeprowadzające inspekcję weterynaryjną i państwową inspekcje zdrowia publicznego może zezwolić na jego wprowadzenie w celu innego przeznaczenia niż spożycie przez ludzi, pod warunkiem, że nie ma żadnego zagrożenia dla ludzi lub zwierząt i mięso pochodzi z państwa umieszczonego w wykazie sporządzonym zgodnie z art. 3 ust. 1, i jego przywóz nie jest zakazany zgodnie z art. 28.
Mięso takie nie może opuścić terytorium Państwa Członkowskiego, do którego należy sprawdzenie jego przeznaczenia.
6.
W każdym przypadku po przeprowadzeniu kontroli, określonych w ust. 1, świadectwa powinny wyraźnie określać przeznaczenie mięsa.
Artykuł 25
1.
Świeżemu mięsu z każdej partii, na której wprowadzenie do obrotu we Wspólnocie zezwoliło Państwo Członkowskie na podstawie kontroli, określonych w art. 24 ust. 1, musi, przed przewiezieniem do kraju przeznaczenia, towarzyszyć świadectwo, odpowiadające wyglądem i treścią wzorowi przedstawionemu w załączniku D.
Świadectwo to musi:
a) być wystawione przez właściwego lekarza weterynarii w miejscu przeprowadzania inspekcji lub miejscu przechowywania;
b) być wydane w dniu załadunku świeżego mięsa do wysyłki do kraju przeznaczenia;
c) być sporządzone co najmniej w języku kraju przeznaczenia;
d) jego oryginał musi towarzyszyć partii świeżego mięsa.
Artykuł 26
Wszystkie wydatki ponoszone w związku ze stosowaniem art. 24 i 25, w szczególności koszty kontroli świeżego mięsa, przechowywania oraz ewentualnie koszty zniszczenia mięsa pokrywa nadawca, odbiorca lub ich przedstawiciel, bez zwrotu kosztów przez państwo.
ROZDZIAŁ IV Przepisy wspólne
Artykuł 27
1.
Państwa Członkowskie sporządzają i przekazują Komisji wykazy:
a) posterunków granicznych przeznaczonych do przywozu bydła i trzody chlewnej,
b) posterunków kontrolnych dla przywozu świeżego mięsa.
Te posterunki graniczne i kontrolne powinny być zatwierdzone zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 29.
2. W celu zatwierdzenia posterunków granicznych, określonych w ust. 1 lit. a), ich pracownicy musza posiadać do dyspozycji sprzęt niezbędny do przeprowadzania kontroli, określonych w art. 12 ust. 1, do dezynfekcji, usuwania odpadów pokarmu i ściółki, nawozu, moczu i innych odpadów.
3.
W celu zatwierdzenia posterunków kontrolnych, określonych w ust. 1 lit. b), ich pracownicy powinni dysponować co najmniej:
a) wystarczająco dużymi pomieszczeniami umożliwiającymi normalne przeprowadzanie inspekcji;
b) odpowiednimi chłodniami i zamrażarkami;
c) odpowiednimi pomieszczeniami do odmrażania;
d) laboratorium.
4.
Odpowiedzialność za kontrole ponosi urzędowy lekarz weterynarii.
W wykonywaniu czynności o charakterze technicznym lekarza weterynarii może wspierać specjalnie szkolony do tego celu personel pomocniczy.
Szczegółowe zasady takiej pomocy przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 29.
5.
Biegli lekarze weterynarii sprawdzają czy sprzęt znajdujący się w zatwierdzonych punktach granicznych i kontrolnych odpowiada warunkom niniejszego artykułu i czy kontrole przeprowadzane są zgodnie z niniejszą dyrektywą.
Biegli powinni być obywatelami Państwa Członkowskiego innego niż Państwo Członkowskie, w którym znajduje się punkt kontrolny do sprawdzenia.
Warunki stosowania niniejszego ustępu, w szczególności wyznaczanie biegłych lekarzy weterynarii oraz procedury kontrolne, określa się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 29.
6.
Wszystkie wydatki ponoszone w związku ze stosowaniem ust. 5 akapit pierwszy pokrywa Wspólnota.
Artykuł 28
1.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 6, jeżeli zwierzęca choroba zakaźna mogąca zagrozić zdrowiu zwierząt gospodarskich jednego z Państw Członkowskich pojawi się lub rozprzestrzeni w państwie trzecim, lub jeżeli jest to uzasadnione innymi względami inspekcji weterynaryjnej, zainteresowane Państwo Członkowskie wprowadza zakaz przywozu gatunków zwierząt, będących przedmiotem niniejszej dyrektywy, przywożonych bezpośrednio lub pośrednio przez inne Państwo Członkowskie, z całego terytorium państwa trzeciego lub z jego części.
2.
Bez względu na przepisy art. 14, jeżeli w państwie trzecim, umieszczonym w wykazie sporządzonym zgodnie z art. 3 ust. 1, pojawi się lub rozprzestrzeni zwierzęca choroba zakaźna, która może być przenoszona przez świeże mięso i zagrozić zdrowiu publicznemu lub zdrowiu zwierząt gospodarskich jednego z Państw Członkowskich, lub jeżeli jest to uzasadnione innymi względami związanymi z inspekcją weterynaryjną, zainteresowane Państwo Członkowskie wprowadza zakaz przywozu tego mięsa przywożonego bezpośrednio lub pośrednio przez inne Państwo Członkowskie, z całego terytorium państwa trzeciego lub z jego części.
3.
Środki podjęte przez Państwa Członkowskie na mocy ust. 1 i 2 oraz ich uchylenie należy bezzwłocznie podać do wiadomości pozostałym Państwom Członkowskim oraz Komisji razem z przyczynami ich podjęcia.
Stały Komitet Weterynaryjny zbiera się niezwłocznie po powyższym powiadomieniu w celu podjęcia decyzji, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 30, czy środki te należy zmienić, w szczególności w celu zapewnienia ich koordynacji ze środkami przyjętymi przez pozostałe Państwa Członkowskie lub czy je uchylić.
Jeżeli w przypadku zaistnienia sytuacji, przewidzianej w ust. 1 i 2, konieczne okaże się stosowanie również przez pozostałe Państwa Członkowskie środków podjętych na mocy tych ustępów, zmienionych, w miarę potrzeby, zgodnie z akapitem poprzedzającym, właściwe środki przyjmuje się na mocy procedury określonej w art. 30.
4.
Wznowienie przywozu z danego państwa trzeciego dopuszczone jest zgodnie z tą samą procedurą.
Artykuł 29
1.
W przypadku, gdy procedura ustanowiona w niniejszym artykule ma być zastosowana, sprawy przedstawiane są niezwłocznie za pośrednictwem przewodniczącego, z jego własnej inicjatywy lub na wniosek jednego z Państw Członkowskich, Stałemu Komitetowi Weterynaryjnemu, zwanemu dalej "Komitetem", powołanemu decyzją Rady z dnia 15 października 1968 r.
2.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie ważone są w sposób określony w art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
Przedstawiciel Komisji przedkłada projekt środków, które mają być przyjęte.
Komitet wydaje opinię na temat tych środków w terminie dwóch dni.
Opinia przyjmowana jest większością dwunastu głosów.
4.
Komisja przyjmuje środki i stosuje je bezzwłocznie, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
Jeżeli nie są one zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja bezzwłocznie przedstawia Radzie propozycję środków, które mają być podjęte.
Rada przyjmuje środki kwalifikowaną większością głosów.
Jeżeli w terminie trzech miesięcy od dnia przedstawienia sprawy Radzie, nie podjęła ona żadnej decyzji, Komisja przyjmuje projektowane środki i stosuje je bezzwłocznie, z wyjątkiem przypadku, gdy Rada zwykłą większością głosów odrzuciła te środki.
Artykuł 30
1.
W przypadku gdy procedura ustanowiona w niniejszym artykule ma być zastosowana, sprawy przedstawiane są niezwłocznie za pośrednictwem przewodniczącego, z jego własnej inicjatywy lub na wniosek jednego z Państw Członkowskich, Stałemu Komitetowi Weterynaryjnemu, zwanemu dalej "Komitetem", powołanemu decyzją Rady z dnia 15 października 1968 r.
2.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie ważone są w sposób określony w art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
Przedstawiciel Komisji przedkłada projekt środków, które mają być przyjęte.
Komitet wydaje opinię na temat tych środków w terminie dwóch dni.
Opinia przyjmowana jest większością dwunastu głosów.
4.
Komisja przyjmuje środki i stosuje je bezzwłocznie, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
Jeżeli nie są one zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii Komisja bezzwłocznie przedstawia Radzie propozycję środków, które maja być podjęte.
Rada przyjmuje środki kwalifikowaną większością głosów.
Jeżeli w terminie piętnastu dni od dnia przedstawienia sprawy Radzie, nie podjęła ona żadnej decyzji, Komisja przyjmuje projektowane środki i stosuje je bezzwłocznie, z wyjątkiem przypadku, gdy Rada zwykłą większością głosów odrzuciła te środki.
Artykuł 31
Przepisy art. 29 i 30 stosuje się w okresie osiemnastu miesięcy od dnia, w którym sprawa została po raz pierwszy przedstawiona Komitetowi na mocy art. 29 ust. 1 lub art. 30 ust. 1, lub na podstawie innych odpowiednich przepisów.
Artykuł 32
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i jej załączników:
a) nie później niż do dnia 1 października 1973 r. w odniesieniu do przepisów art. 23 ust. 1 i ust. 3 lit. a), b) i c);
b) nie później niż do dnia 1 stycznia 1976 r. w odniesieniu do wszystkich innych przepisów, z wyjątkiem tych, które ustanawiają procedurę wspólnotową.
2.
Nie później niż do dnia 1 stycznia 1977 r. dostosują się one do przepisów przewidujących procedurę wspólnotową ustanowioną dyrektywą.
Powinno upłynąć jednak, co najmniej dwa lata od dnia przyjęcia środków uchwalonych na podstawie tych przepisów i daty wymienionej powyżej.
3.
Z dniem ustanowionym w ust. 2, uchyla się art. 4 i 11 dyrektywy Rady z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną oraz art. 9 dyrektywy Rady z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy świeżym mięsem.
Artykuł 33
1.
Nowe Państwa Członkowskie, uwzględniając ogólne postanowienia Traktatu ustanawiającego EWG, mają prawo utrzymać w mocy, do dnia 31 grudnia 1977 r., przepisy krajowe regulujące przywóz z państw trzecich w odniesieniu do:
a) bydła i trzody chlewnej do hodowli, produkcji lub uboju;
b) świeżego mięsa zwierząt hodowlanych należących do następujących gatunków: bydła, trzody chlewnej, owiec i kóz oraz nieparzystokopytnych.
W kontekście tych zasad, wypracowane zostaną dostosowania w celu przygotowania stosowania w całej Wspólnocie zasad regulujących taki przywóz; w tym celu zasady badane są przez Stały Komitet Weterynaryjny.
2.
Komisja, najpóźniej do dnia 1 lipca 1976 r., przedstawia Radzie sprawozdanie oraz, w niezbędnym zakresie, stosowne wnioski uwzględniające rozwiązania problemów wynikających z rozszerzenia na całą Wspólnotę zasad regulujących handel węwnątrzwspólnotowy danymi produktami.
Artykuł 34
Niniejsza dyrektywa nie narusza praw i obowiązków wynikających z umów w sprawie warunków higienicznych zawieranych między jednym lub większą liczbą Państw Członkowskich a jednym lub większą liczbą państw trzecich przed dniem przyjęcia niniejszej dyrektywy.
W zakresie, w jakim umowy te nie są zgodne z niniejszą dyrektywą, zainteresowane państwo lub Państwa Członkowskie podejmą wszelkie odpowiednie środki w celu usunięcia stwierdzonych niezgodności.
Artykuł 35
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 100/72
z dnia 14 stycznia 1972 r.
ustanawiające szczegółowe zasady odnoszące się do denaturacji cukru przeznaczonego na paszę dla zwierząt
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 1009/78/EWG z dnia 18 grudnia 1967 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku cukru [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2727/71 [2], w szczególności jego art. 9 ust. 8 i art. 38,
a także mając na uwadze, co następuje: rozporządzenie Rady (EWG) nr 2049/69 z dnia 17 października 1969 r., ustanawiające ogólne zasady denaturacji cukru przeznaczonego na paszę dla zwierząt [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2863/71 [4], nie zawiera żadnych dodatkowych przepisów dotyczących obszaru stosowania certyfikatu na premię denaturacyjną; odpowiednie szczegółowe zasady znajdowały się w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2061/69 z dnia 20 października 1969 r., ustanawiającym szczegółowe zasady denaturacji cukru przeznaczonego na paszę dla zwierząt [5], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 772/71 [6]; rozporządzenie (EWG) nr 2061/69 było już kilkakrotnie zmieniane, zaś obecnie zachodzi konieczność wprowadzenia do niego kolejnych ważnych zmian; w celu zapewnienia przejrzystości szczegółowe zasady denaturacji cukru na paszę dla zwierząt powinny zatem zostać skonsolidowane w nowym rozporządzeniu;
w rozporządzeniu (EWG) nr 2049/69 przewidziano dwie metody ustalania premii denaturacyjnej, a mianowicie w sposób jednolity dla całej Wspólnoty lub za pomocą procedury przetargowej; szczegółowe zasady dla tej procedury można wzorować w przeważającej części na przepisach zawartych w rozporządzeniu (EWG) nr 394/70 [7] w odniesieniu do przetargów w celu ustalania refundacji wywozowych do cukru;
zachodzi konieczność ustanowienia warunków, na jakich można uzyskać certyfikat na premię denaturacyjną, a także wyszczególnienia niektórych przepisów administracyjnych dotyczących tego certyfikatu;
uwzględniając w szczególności straty ilościowe ponoszone podczas procesu denaturacji, należy dopuścić do stosowania marginesu tolerancji pomiędzy ilością cukru faktycznie poddanego denaturacji a ilością określoną w certyfikacie na premię denaturacyjną; zbliżony margines może być wykorzystany do obliczenia kwoty zabezpieczenia, która może ulec przepadkowi w przypadku gdy tylko część cukru określoną w certyfikacie poddano denaturacji;
prawidłowe funkcjonowanie wspólnego rynku wymaga, aby był on jak najbardziej elastyczny; w tym celu należy ustanowić przepisy mające na celu zapewnienie, że certyfikat na premię denaturacyjną będzie przekazywany lub wymieniany zgodnie z ustalonymi wymogami formalnymi; co więcej, certyfikat na premię denaturacyjną, który nadaje prawo do wypłaty premii i nakłada obowiązek denaturacji cukru, o którym mowa, powinien zachowywać ważność na okres, który pozwoli producentowi pasz zawrzeć umowy długoterminowe;
jedynie cukier przeznaczony na pasze może być przedmiotem ubiegania się o premię denaturacyjną; należy zatem precyzyjnie określić procesy denaturacji, jakie trzeba stosować w celu uzyskania premii denaturacyjnej; należy ponadto ustanowić przepisy umożliwiające ścisły nadzór nad poszczególnymi operacjami, a w szczególności służące uprzedniemu zatwierdzaniu miejsc, w których ma być przeprowadzona denaturacja;
ponieważ cukier poddany denaturacji ma być stosowany wyłącznie do produkcji pasz, Państwa Członkowskie muszą przedsięwziąć wszelkie konieczne środki w celu zapewnienia, że będzie on używany tylko do tego celu;
kontrole dotyczące środków służących do denaturacji, które wyszczególniono w niniejszym rozporządzeniu, wykazały, że wyniki dla tego samego produktu mogą czasami odbiegać od podanych w definicjach; wyniki te mogą nie być absolutnie dokładne; należy dopuścić pewną tolerancję techniczną w odniesieniu do podanej zawartości minimalnej;
wartość odżywcza cukru surowego zależy w głównej mierze od zawartości sacharozy; tak więc premię dla cukru surowego o jakości innej niż jakość standardowa należy skorygować z uwzględnieniem plonów cukru, o którym mowa;
ekonomicznie uzasadnione byłoby ustanowienie przepisu dotyczącego dostosowania premii w sytuacji, gdy ceny cukru zmieniają się na przestrzeni określonego okresu;
w celu zapewnienia zgodności ze wszystkimi przepisami dotyczącymi denaturacji, premia powinna być wypłacana dopiero po przeprowadzeniu denaturacji zgodnie z niniejszymi przepisami; w celu uniknięcia zbyt dużych kosztów nadzoru, zaliczki na premię denaturacyjną nie powinny być dozwolone;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
TYTUŁ I Procedury przetargowe
Artykuł 1
Warunki ogłoszenia przetargu mogą określać ilość maksymalną.
Artykuł 2
1.
Procedura przetargowa dotycząca ustalania premii jest organizowana przez właściwą agencję interwencyjną.
2.
Agencja interwencyjna ogłosi przetarg.
Ogłoszenie przetargu jest opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Agencja interwencyjna może również opublikować ogłoszenie przetargu lub zorganizować jej publikację w innym wydawnictwie.
3.
Publikacja w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich ukaże się przynajmniej dziesięć dni przed upływem okresu składania ofert.
4.
W ogłoszeniu przetargu określone są warunki przetargu, w szczególności, gdzie stosowne, kwota maksymalna premii denaturacyjnej, minimalna ilość objęta jedną ofertą i maksymalna ilość przypadająca na jednego oferenta.
Artykuł 3
1.
Jeżeli wymaga tego sytuacja istniejąca na rynku cukru we Wspólnocie, może zostać otwarte stałe ogłoszenie przetargu.
W okresie ważności stałego ogłoszenie przetargu są otwierane przetargi częściowe.
2.
Publikowanie stałego przetargu ma miejsce jedynie, gdy zaistnieje taka potrzeba.
Opublikowane ogłoszenie przetargu może być poprawione lub zastąpione w okresie ważności stałego ogłoszenia przetargu.
Jest ono poprawione lub zastąpione, jeżeli warunki ogłoszenia przetargu ulegną zmianie w ciągu tego okresu ważności.
3.
Okres składania ofert dla pierwszego częściowego przetargu:
a) rozpocznie się w dniu, w którym stałe ogłoszenia przetargu zostanie opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich i
b) wygaśnie o godz. 9.30 w pierwszą środę po dziesięciu dniach od publikacji.
4.
Okres składania ofert w odpowiedzi na drugi i następny częściowy przetarg:
a) rozpocznie się w pierwszym dniu roboczym po upływie poprzedniego okresu i
b) wygaśnie o godz. 9.30 w środę następnego tygodnia.
5.
W przypadku stałego ogłoszenia przetargu, przepisy poniższych artykułów niniejszego Tytułu stosuje się względem wszystkich częściowych ogłoszeń przetargu.
Artykuł 4
1.
Oferenci albo doręczą agencji interwencyjnej oferty na piśmie za potwierdzeniem, albo wyślą oferty do agencji interwencyjnej listem poleconym, teleksem lub telegramem.
2.
W ofercie wskazane są:
a) przetarg, którego oferta dotyczy;
b) nazwa i adres oferenta;
c) rodzaj i całkowita ilość cukru przeznaczonego do denaturacji;
d) proponowana kwota premii na 100 kilogramów, w walucie Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się agencja interwencyjna będąca adresatem oferty.
Agencje interwencyjne mogą wymagać dodatkowych informacji.
3.
Oferta jest ważna jedynie wówczas, gdy:
a) przed upływem okresu składania ofert przedstawiony zostanie dowód na to, że oferent wniósł depozyt wymagany do uczestnictwa w przetargu;
b) zawiera deklarację oferenta, iż w razie powodzenia jego oferty dotyczącej premii denaturacyjnej, zwanej dalej "premią", złoży on wniosek o przyznanie certyfikatu na premię denaturacyjną, zwany dalej "certyfikatem", na ilość cukru przeznaczoną na denaturację oraz wniesie wymagany w tym przypadku depozyt.
4.
Oferta może określać, że ma być traktowana jako złożona jedynie wówczas, gdy przyznana premia dotyczy całości lub określonej części ilości wskazanej w ofercie.
5.
Oferty, która nie zostaną złożone zgodnie z przepisami niniejszego artykułu lub zawierają warunki inne niż wskazane w ogłoszeniu przetargu, nie są rozpatrywane.
6.
Raz złożona oferta nie może zostać wycofana.
Artykuł 5
1.
Depozyt wymagany w ogłoszenia przetargu wyniesie 0,5 jednostek rozliczeniowych na 100 kg cukru białego lub surowego.
2.
Oferent może wnieść depozyt albo w gotówce, albo w formie gwarancji udzielonej przez przedsiębiorstwo zgodnie z kryteriami określonymi przez Państwo Członkowskie, w którym przedłożono ofertę.
Każde Państwo Członkowskie powiadomi Komisję o rodzajach przedsiębiorstw upoważnionych do udzielenia takiej gwarancji oraz o kryteriach wymienionych w poprzednim akapicie, Komisja z kolei powiadomi inne Państwa Członkowskie.
Artykuł 6
1.
Oferty są rozpatrywane przez agencję interwencyjną na poufnych sesjach.
Osoby uczestniczące w sesji są zobowiązane do zachowania tajemnicy.
2.
Komisja zostanie niezwłocznie poinformowana o przedłożonych ofertach.
Artykuł 7
1.
Z wyjątkiem sytuacji, gdy podjęta zostanie decyzja odmowna, a ponadto nie naruszając przepisów ust. 2 i 3, premia jest przyznana każdemu oferentowi, którego oferta nie przekracza maksymalnej kwoty premii.
2.
Gdy dla przetargu określono ilość maksymalną, premia jest przyznana temu oferentowi, który zaproponuje najniższą kwotę premii.
Jeżeli ilość maksymalna nie jest wyliczona w całości przez oferenta, to premie są przyznane oferentom, których oferty proponują następną najniższą kwotę premii.
3.
Jednakże wówczas, gdy procedura przewidziana w ust. 2 spowodowałaby, poprzez uwzględnienie określonej oferty, przekroczenie ilości maksymalnej, jedynie pozostała kwota ilości maksymalnej zostanie przyznana oferentowi, o którym mowa.
Oferty, które proponują taką samą premię i które w przypadku przyjęcia całkowitej podanej w nich ilości spowodowałyby przekroczenie maksymalnej ilości, są rozpatrywane proporcjonalnie do ilości określonej w każdej ofercie.
Artykuł 8
1.
Przyznanie premii:
a) przyznaje prawo do wydania, względem ilości objętej przyznaną premią, certyfikatu wskazującego, między innymi, premię określoną w ofercie,
b) nakłada obowiązek ubiegania się o taki certyfikat dla wymienionej ilości u agencji interwencyjnej, której przedłożono ofertę.
2.
Prawa i obowiązki wynikające z przyznania premii nie mogą być przeniesione.
Z praw można korzystać, a obowiązki zostaną wypełnione w ciągu osiemnastu dni od upływu okresu składania ofert.
Artykuł 9
1.
Agencja interwencyjna niezwłocznie powiadomi wszystkich oferentów o wyniku ich uczestnictwa w procedurze przetargowej.
Ponadto agencja wysyła zawiadomienie o przyznaniu premii do oferentów, którym przyznano premię.
2.
Oświadczenia o przyznaniu premii wskażą przynajmniej:
a) przetarg, którego dotyczy dana oferta;
b) ilość, względem której przyznano premię;
c) premię, jaka ma zostać wypłacona dla ilości określonej w lit. b).
Artykuł 10
1.
Z wyjątkiem przypadków siły wyższej, depozyt wymagany w przetargu zostanie zwolniony wyłącznie względem ilości:
a) dla której oferent:
- nie wycofał oferty,
oraz
- złożył wniosek o certyfikat w określonym terminie i zgodnie z podanymi warunkami,
lub
b) dla której nie przyznano premii.
2.
Depozyt zostanie zwolniony niezwłocznie.
3.
W przypadku wystąpienia siły wyższej, agencja interwencyjna ustali konieczne środki zważywszy na zaistniałe okoliczności.
TYTUŁ II Certyfikaty na premie denaturacyjne
Artykuł 11
1.
Certyfikaty można uzyskać jedynie za pomocą wniosku, który musi zostać złożony przed przeprowadzeniem denaturacji.
2.
Po otrzymaniu takiego wniosku, właściwe władze Państw Członkowskich wydadzą certyfikat jedynie wówczas, gdy:
a) w przypadku złożenia wniosku:
- zastosowanie znajduje premia ustalona jednolicie dla całej Wspólnoty, lub
- udział wnioskodawcy w przetargu zakończył się powodzeniem; oraz
b) przedstawiony zostanie dowód na to, że wnioskodawca wniósł depozyt w celu zagwarantowania, że denaturacja zostanie przeprowadzona się w okresie ważności certyfikatu.
Artykuł 12
1.
Wnioski o wydanie certyfikatów sporządzane są w formie pisemnej.
2.
Każdy wniosek wskaże:
a) nazwę i adres wnioskodawcy;
b) rodzaj i całkowitą ilość cukru przeznaczonego do denaturacji;
c) wówczas gdy jest to właściwe, oświadczenie o przyznaniu premii, którego dotyczy wniosek.
Właściwe władze Państw Członkowskich mogą wymagać dodatkowych informacji.
Artykuł 13
1.
Nie naruszając przepisów niniejszego rozporządzenia, właściwe władze Państw Członkowskich drukują certyfikaty w odpowiadających im Państwach.
2.
Certyfikat wskaże w szczególności:
a) nazwę i adres posiadacza tytułu prawnego;
b) dzień złożenia wniosku;
c) rodzaj i całkowitą ilość cukru przeznaczonego na denaturację;
d) minimalną ilość cukru przeznaczoną dziennie na denaturację przypadającą na podane miejsce;
e) właściwą z poniższych i w walucie Państwa Członkowskiego wydającego certyfikat:
- premię ustaloną jednolicie dla całej Wspólnoty dla ilości wymienionego cukru, obowiązującą w dniu złożenia wniosku,
- premię ustaloną w wyniku przetargu;
f) ostatni dzień ważności certyfikatu.
3.
Certyfikat jest sporządzony przynajmniej w dwóch egzemplarzach, z których jeden otrzyma posiadacz tytułu prawnego, zaś drugi właściwe władze Państwa Członkowskiego, w którym sporządzono certyfikat.
Artykuł 14
1.
Wydanie certyfikatu:
a) przyznaje prawo do wypłaty premii w kwocie wskazanej w certyfikacie dla wymienionej ilości po denaturacji;
b) nakłada obowiązek denaturacji cukru zgodnie z warunkami ustalonymi w certyfikacie.
2.
Wówczas gdy ilość cukru po denaturacji przekroczy ilość wskazaną w certyfikacie o nie więcej niż 2 %, zostanie ona uznana za poddaną denaturacji zgodnie z powyższym dokumentem.
3.
Wówczas gdy ilość cukru poddana denaturacji jest mniejsza nie więcej niż 2 % od ilości wskazanej w certyfikacie, przyjmie się, że obowiązek przeprowadzenia denaturacji został dopełniony.
Artykuł 15
1.
Obowiązek wynikający z certyfikatu nie może być przeniesiony.
Prawa wynikające z certyfikatu mogą być przenoszone przez posiadacza tytułu prawnego w okresie ważności certyfikatu.
2.
W przypadku dowolnego jednego certyfikatu przeniesienia można dokonać wyłącznie:
a) na rzecz jednego cesjonariusza;
oraz
b) odnośnie do całkowitej ilości wykazanej w certyfikacie.
3.
Przeniesienie obowiązuje od dnia, w którym właściwe władze Państwa Członkowskiego, które wydały certyfikat, wpiszą w rzeczonym certyfikacie nazwę i adres cesjonariusza oraz datę dokonania wpisu, a następnie uwierzytelnią tak dokonany wpis swoją pieczęcią.
Szczegółowe dane zostaną wpisane na wniosek posiadacza tytułu prawnego.
Cesjonariusz nie może przenieść swojego prawa ani przekazać go posiadaczowi tytułu prawnego.
Artykuł 16
1.
Certyfikat jest ważny od dnia wydania do końca jedenastego miesiąca następującego po tym, w którym został wydany.
Certyfikat uznaje się za wydany w dniu, w którym przedłożono wniosek właściwym władzom wskazanego Państwa Członkowskiego.
2.
Wnioski o certyfikaty otrzymane przez władze albo w dniu wolnym od pracy, albo w dniu roboczym po godzinie 16.00, są traktowane jako złożone w pierwszym dniu roboczym po dniu, w którym zostały otrzymane.
3.
Termin końcowy ustanowiony w ust. 2 zostanie przedłużony o jedną godzinę we Włoszech w okresie, w którym w tym Państwie Członkowskim obowiązuje czas letni.
Artykuł 17
1.
Kwota depozytu denaturacyjnego wynosi jedną jednostkę rozliczeniową na 100 kg cukru.
2.
Wnioskodawca może złożyć depozyt albo w gotówce, albo w formie gwarancji udzielonej przez przedsiębiorstwo zgodnie z kryteriami określonymi przez Państwo Członkowskie, w którym wnioskodawca ubiega się o certyfikat.
Stosuje się przepisy art. 5 ust. 2 akapit drugi.
Artykuł 18
1.
Z zastrzeżeniem przepisów ust. 2, w przypadku niedopełnienia obowiązku przeprowadzenia denaturacji, depozyt ulega przepadkowi. Wysokość depozytu ulegająca przepadkowi jest równa różnicy między:
a) 98 % ilości cukru wykazanej w certyfikacie;
i
b) ilością cukru faktycznie poddanej denaturacji.
Jednakże w przypadku gdy ilość cukru poddana denaturacji jest mniejsza niż 2 % ilości wskazanej w certyfikacie, depozyt ulega przepadkowi w całości.
2.
W przypadku gdy proces denaturacji nie może być przeprowadzony zgodnie z warunkami ustanowionymi w certyfikacie wskutek wystąpienia okoliczności uznanych za przypadek działania siły wyższej oraz gdy złożono wniosek o uwzględnienie takich okoliczności, zainteresowane Państwo Członkowskie określi środki konieczne ze względu na zaistniałe okoliczności.
3.
Depozyt zostanie zwolniony w trybie natychmiastowym, gdy denaturacja cukru została przeprowadzona zgodnie z warunkami zawartymi w certyfikacie.
TYTUŁ III Denaturacja
Artykuł 19
1.
Państwa Członkowskie wyznaczą właściwe agencje do sprawowania nadzoru nad przeprowadzaniem procesu denaturacji i w celu zapewnienia, że cukier poddany denaturacji jest wykorzystywany na paszę dla zwierząt.
2.
Denaturacja jest przeprowadzana w zakładach zatwierdzonych przez Państwo Członkowskie, w którym proces ma się odbywać.
Państwa Członkowskie zatwierdzą jedynie te zakłady produkujące cukier lub mieszanki paszowe oraz te magazyny, w których można skutecznie nadzorować proces denaturacji.
3.
Dzienna minimalna ilość przeznaczona do denaturacji w jednym miejscu wynosi 20 ton metrycznych.
Państwa Członkowskie mogą jednak ustalić inną ilość minimalną.
4.
Zainteresowana osoba udzieli agencji wymienionej w ust. 1, z wyprzedzeniem wystarczającym do zorganizowania nadzoru, poniższych informacji na piśmie:
a) nazwa i adres wymienionej osoby;
b) rodzaj i ilość ilości cukru przeznaczonego na denaturację;
c) miejsce przeprowadzenia denaturacji;
d) przybliżony czas przeprowadzania denaturacji.
Państwa Członkowskie mogą wymagać dodatkowych informacji.
Artykuł 20
1.
W sytuacji, gdy posiadacz tytułu prawnego lub cesjonariusz posiadający certyfikat zamierza przeprowadzić denaturację cukru w Państwie Członkowskim inny niż to, w którym został wydany certyfikat:
a) zwróci on certyfikat do właściwych władz Państwa Członkowskiego, które go wydało, zwanych dalej "władzami wydającymi", a ponadto poinformuje władze na piśmie o swym zamiarze;
b) złoży wniosek do właściwych władz Państwa Członkowskiego, w którym ma być przeprowadzona denaturacja, zwanych dalej "władzami płatniczymi", o wydanie certyfikatu, który zastąpi pierwszy certyfikat.
2.
Tam, gdzie stosuje się ust. 1:
a) władze wydające, po sprawdzeniu autentyczności certyfikatu, wyślą go niezwłocznie do władz płatniczych;
b) władze płatnicze wydadzą nowy certyfikat zawierający przynajmniej te same informacje, które pojawiają się w certyfikacie wydanym przez władze wydające, a w szczególności datę złożenia wniosku.
Jednakże informacje przewidziane w art. 13 ust. 2 lit. d) zostaną stosownie poprawione przez władze płatnicze, premia jest wyrażona w walucie Państwa Członkowskiego, w którym władze płatnicze mają swoją siedzibę;
c) gdy tylko ilość wymienionego cukru zostanie poddana denaturacji zgodnie z warunkami ustanowionymi w certyfikacie, władze płatnicze poinformują władze wydające, tak aby można było zastosować przepisy art. 18.
Artykuł 21
1.
Premia zostanie wypłacona przez Państwo Członkowskie, w którym przeprowadzono denaturację.
2.
Premia zostanie wypłacona jedynie wówczas, gdy:
a) cukier poddano denaturacji pod nadzorem w zatwierdzonym zakładzie z zastosowaniem jednego w procesów wyszczególnionych w Załączniku;
b) ilość cukru poddana denaturacji dziennie w dowolnym jednym miejscu:
- wyniosła nie mniej niż 20 ton metrycznych lub
- wyniosła nie mniej niż ilość minimalna ustalona przez Państwo Członkowskie wymienione w ust. 1.
Artykuł 22
1.
Premia za cukier surowy o jakości innej niż jakość standardowa zostanie pomnożona przez współczynnik.
2.
Współczynnik ten jest równy plonom wymienionego cukru surowego podzielonemu przez 92.
Plon jest obliczony zgodnie z przepisami art. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 431/68 [8] z dnia 9 kwietnia 1968 r., określającego jakość standardową w odniesieniu do cukru nierafinowanego i ustalające punkt graniczny Wspólnoty w celu obliczania cen cif dla cukru.
Artykuł 23
Jeżeli między:
- wniesieniem wniosku o premię, gdy premia jest ustalana jednolicie, lub
- upływem okresu przewidzianego na składanie ofert, gdy premia jest ustalana za pomocą procedury składania ofert; a przeprowadzeniem denaturacji nastąpi jakakolwiek zmiana cen ustalonych stosownie do rozporządzenia nr 1009/67/EWG, mogą zostać wprowadzone przepisy umożliwiające dostosowanie premii.
Artykuł 24
1.
Premia zostanie wypłacona:
a) najwcześniej po przedstawieniu dowodów na to, że cukier został poddany denaturacji zgodnie z warunkami ustanowionymi w certyfikacie,
b) najpóźniej na koniec miesiąca następującego po tym, w którym przedłożono dowody wymienione w lit. a).
2.
Zaliczki na premie nie zostaną dopuszczone.
TYTUŁ IV Przepisy ogólne
Artykuł 25
1.
Gdy cukier poddany denaturacji jest wysłany z jednego Państwa Członkowskiego do innego Państwa Członkowskiego, dowodu na to, że jest to cukier, który poddano denaturacji z zastosowaniem jednego z procesów wyszczególnionych w Załączniku, można przedstawić jedynie poprzez przedłożenie Państwu Członkowskiemu przeznaczenia dokumentu T2, stosownie do art. 39 rozporządzenia (EWG) nr 542/69 [9], albo dokumentu T2L, zgodnie z art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2313/69 [10], którego sekcja 31 zawiera, oprócz opisu towarów, jedną z następujących adnotacji:
"Denaturierter Zucker"
"Sucre dénaturé"
"Zucchero denaturato"
"Gedenatureerde suiker"
(Cukier denaturowany).
2.
Adnotacja przewidziana w ust. 1 zostanie wpisana wyłącznie przez właściwe władze Państwa Członkowskiego dokonującego wywozu, jeżeli wymieniony cukier poddano denaturacji z zastosowaniem jednego z procesów wyszczególnionych w ust. 1.
Adnotacja musi również wskazać rodzaj i ilość produktu użytego do przeprowadzenia denaturacji 100 kilogramów cukru.
Artykuł 26
Przyjmuje się, że informacje na temat ilości, wymagane na podstawie niniejszego rozporządzenia odnośnie do cukru surowego, odnoszą się do wagi "tel quel".
Artykuł 27
Rozporządzenie (EWG) nr 2061/69 traci moc.
Rozporządzanie to stosuje się jednak względem operacji, dla których certyfikat wydano w okresie obowiązywania tego rozporządzenia.
Artykuł 28
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 15 stycznia 1972 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 616/72
z dnia 27 marca 1972 r.
w sprawie szczegółowych zasad stosowania refundacji wywozowych oraz należności wywozowych w odniesieniu do oliwy z oliwek
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2727/71 [2],
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 162/66/EWG [3] z dnia 27 października 1966 r. w sprawie handlu olejami i tłuszczami między Wspólnotą a Grecją,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 171/67/EWG [4] z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie refundacji wywozowych oraz należności wywozowych w odniesieniu do oliwy z oliwek, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 444/72 [5], w szczególności jego art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia prawidłowego stosowania systemu refundacji wywozowych oleje o dużej zawartości wolnych kwasów tłuszczowych, produkowane i dystrybuowane na bardzo małą skalę, powinny zostać wyłączone z tego systemu; w tym samym celu, w podpozycji 15.07 A II Wspólnej Taryfy Celnej, należy wprowadzić rozróżnienie między oliwą z oliwek z pierwszego tłoczenia a innymi olejami objętymi tą samą podpozycją;
jeżeli należność wywozowa ma być w pełni skuteczna, to jej kwota powinna być równa kwotom maksymalnym, ustalonym zgodnie z art. 10 ust. 2 rozporządzenia nr 171/67/EWG; jednakże opłatę ustala się jedynie wówczas, gdy różnica między ceną CIF a docelową ceną rynkową nierafinowanej oliwy z oliwek może prowadzić do wywozu, który spowodowałby zakłócenia na rynku Wspólnoty;
ponieważ tendencja w kształtowaniu się cen światowych nie wywiera w sposób zauważalny wpływu na ilość tradycyjnego wywozu w małych pojemnikach, należy wprowadzić przepis umożliwiający zwolnienie tego wywozu od należności; jednakże zwolnienie przekraczające najniższe koszty pakowania mogłoby doprowadzić do spekulacyjnego wywozu w małych pojemnikach; zwolnienie powinno zatem być ograniczone do poziomu tych kosztów;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundację wywozową przyznaje się wyłącznie dla oliwy z oliwek o zawartości wolnych kwasów tłuszczowych, wyrażonych w postaci kwasu oleinowego, nie większej niż 30 g na 100 g.
Artykuł 2
W celu przyznania refundacji wywozowych wprowadza się następujący podział produktów objętych podpozycją 15.07 A II Wspólnej Taryfy Celnej:
- 15.07 A II lit. a): oliwa z oliwek z pierwszego tłoczenia;
- 15.07 A II lit. b): pozostałe.
Artykuł 3
Kwoty należności wywozowej od oliwy z oliwek są równe maksymalnym kwotom wynikającym ze stosowania art. 10 ust. 2 rozporządzenia nr 171/67/EWG.
Jednakże wywozowi oliwy z oliwek objętej podpozycją 15.07 A I Wspólnej Taryfy Celnej i 15.07 A II lit. a) wymienioną w art. 2 tiret pierwsze, w opakowaniach detalicznych o pojemności mniejszej lub równej 5 kg, przyznaje się zwolnienie od opłaty w wysokości 7 jednostek rozliczeniowych na 100 kg netto wywożonej oliwy.
Artykuł 4
1.
Komisja ustala wysokość należności wywozowych wówczas, gdy różnica, określona w art. 10 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 171/67/EWG, jest równa lub wyższa od 2,5 jednostek rozliczeniowych na 100 kg.
Opłaty te ustala się tak często, jak to konieczne do zachowania stabilności rynku Wspólnoty oraz w taki sposób, aby zapewnić, że są stosowane przynajmniej raz na tydzień.
2.
Z zastrzeżeniem przepisów ust. 1, ustalone wcześniej należności wywozowe obowiązują wówczas, gdy wahania współczynników stosowanych do obliczania różnicy, określonej w ust. 1, w odniesieniu do tych zależności, pociągałyby za sobą zwiększenie lub zmniejszenie tych opłat o mniej niż 0,50 jednostek rozliczeniowych na 100 kg.
3.
Komisja powiadamia Państwa Członkowskie o wysokości należności wywozowych, jakie zostaną nałożone na 100 kg wywożonej oliwy z oliwek, gdy tylko zostaną one ustalone.
Artykuł 5
Niniejszym rozporządzenie Komisji (EWG) nr 154/69 z dnia 27 stycznia 1969 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania refundacji wywozowych oraz należności wywozowych w odniesieniu do oliwy z oliwek [6], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2219/70 [7], traci moc.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 1972 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 679/72
z dnia 29 marca 1972 r.
w sprawie klasyfikacji towarów pod pozycjami i podpozycjami 69.09 A, 69.11, 69.13 B i 69.14 A Wspólnej Taryfy Celnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 97/69 z dnia 16 stycznia 1969 r. w sprawie środków, jakie należy podjąć w celu jednolitego stosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej [1], w szczególności jego art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: niezbędne są przepisy do zapewnienia jednolitego stosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej w celu klasyfikacji towarów typu "vitreous china" lub "semi-vitreous china", które są wyrobami ceramicznymi bardziej lub mniej szkliwionymi, o czerepie białym lekko szarawym lub sztucznie barwionym, nieprzylegającym do języka;
Wspólna Taryfa Celna załączona do rozporządzenia Rady (EWG) nr 950/68 z dnia 28 czerwca 1968 r.
[2], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1/72 z dnia 20 grudnia 1971 r.
[3], obejmuje pozycjami albo podpozycjami 69.09 A, 69.11, 69.13 B i 69.14 A wyroby z porcelany, a pozycjami albo podpozycjami 69.09 B, 69.12, 69.13 A, 69.13 C i 69.14 B wyroby analogiczne z innych surowców ceramicznych;
w celu sklasyfikowania we Wspólnej Taryfie Celnej wyżej wymienionych wyrobów typu "vitreous china" lub semi-"vitreous china" należy uwzględnić spośród cech charakterystycznych dla porcelany te, które odnoszą się do porowatości, gęstości, przejrzystości;
wyroby typu "viteous china" lub "semi-vitreous china" powinny być sklasyfikowane w pozycji albo podpozycji 69.09 A, 69.11, 69.13 B albo 69.14 A, w zależności od przypadku, jeśli posiadają między innymi następujące cechy równocześnie występujące:
- porowatość niższą lub równą 3 %,
- gęstość równą lub wyższą od 2,2,
- przejrzystość do grubości około 3 mm, o ile czerep nie jest barwiony w masie ani pokryty lakierem lub emalią kolorowymi lub nieprzezroczystymi;
w celu jednolitej oceny porowatości i przejrzystości wymienionych wyrobów, należy przyjąć metody analizy;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wyroby typu "vitreous china" lub "semi-vitreous china", które są wyrobami ceramicznymi, bardziej lub mniej szkliwionymi, o czerepie białym lekko szarawym lub sztucznie barwionym, nieprzylegającym do języka, są objęte we Wspólnej Taryfie Celnej, w zależności od przypadku, pozycją albo podpozycją 69.09 A, 69.11, 69.13 B albo 69.14 A, jeśli charakteryzują się równocześnie:
a) porowatością (współczynnik absorpcji wody) niższą lub równą 3 %, zgodnie z metodą podaną w załączniku I;
b) gęstością równą lub wyższą od 2,2;
c) przejrzystością do grubości około 3 mm, zgodnie z metodą podaną w załączniku II.
Kryterium to nie jest stosowane, jeśli czerep jest barwiony w masie lub pokryty lakierem lub emalią barwnymi lub nieprzezroczystymi.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie ósmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rzporządzenie Komisji (EWG) nr 688/72
z dnia 28 marca 1972 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1767/68 w sprawie systemu cen minimalnych w wywozie do państw trzecich bulw, cebulek i bulw kwiatowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 234/68 [1] z dnia 27 lutego 1968 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku żywych drzew i innych roślin, bulw, korzeni i podobnych, ciętych kwiatów i ozdobnych liści, w szczególności jego art. 7 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1767/68 [2] z dnia 6 listopada 1968 r. w sprawie systemu cen minimalnych w wywozie do państw trzecich bulw, cebulek i bulw kwiatowych, ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1946/70 [3], przewiduje, że minimalne ceny wywozowe są ustalane co roku nie później niż do dnia 31 października, z wyjątkiem cen begonii, sinningii, mieczyków, dalii i lilii, które powinny być ustalone nie później niż do dnia 31 grudnia; zgodnie z ust. 3 tego artykułu przed dniem 1 grudnia każdego roku każde Państwo Członkowskie dostarcza, w odniesieniu do begonii, sinningii, mieczyków, dalii i gatunków lilii oraz przed dniem 15 października każdego roku w odniesieniu do innych produktów objętych systemem minimalnych cen wywozowych, wszelkie informacje niezbędne do oszacowania oceny ewolucji cen na rynkach międzynarodowych i poziomu, na jakim powinny być ustalone ceny minimalne;
doświadczenie wykazało, że Państwa Członkowskie nie są w stanie dostarczyć informacji określonych w art. 1 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1767/68 w określonych terminach; aby zapewnić prawidłowe stosowanie tego rozporządzenia, różne daty określone w celu przesyłania tych informacji oraz, w konsekwencji daty zatwierdzenia minimalnych cen wywozowych dla różnych cebulek kwiatowych, powinny zostać zmienione;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Żywych Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
W art. 1 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1767/68 dwa pierwsze zdania otrzymują brzmienie:
"1.
Minimalne ceny wywozowe, przewidziane w art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 234/68 ustalane są co roku nie później niż do:
- dnia 31 marca dla begonii, sinningii, mieczyków, dalii i lilii;
- dnia 31 stycznia dla innych produktów.
ceny te stosuje się do produktów zebranych po dniu, w którym zostały ustalone."
2.
W ust. 3 powyższego artykułu daty "1 grudnia" i "15 października" zastępuje się odpowiednio datami "1 marca" oraz "1 stycznia".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 845/72
z dnia 24 kwietnia 1972 r.
w sprawie specjalnych środków w celu wsparcia hodowli jedwabników
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (EWG) nr 827/68 z dnia 28 czerwca 1968 r. [1] w sprawie wspólnej organizacji rynku niektórych produktów wymienionych w załączniku II do Traktatu określa środki dotyczące handlu jedwabnikami i jajami jedwabników, nie przewiduje jednak środków wsparcia w ramach Wspólnoty; hodowla jedwabników ma znaczenie ekonomiczne dla niektórych regionów Wspólnoty; działalność ta jest źródłem dodatkowego dochodu dla rolników w tych regionach; należy zatem przyjąć środki w celu pomocy w zapewnieniu hodowcom jedwabników odpowiedniego dochodu;
w tym celu należy przewidzieć środki ułatwiające dostosowanie podaży do wymogów rynku i udzielić hodowcom jedwabników pomocy, zastępującej wszelkie formy pomocy krajowej dla tego produktu; ze względu na charakterystyczne cechy hodowli jedwabników należy przyjąć dla tej pomocy system ustalania ryczałtowego kwoty na pojemnik jaj jedwabników;
wydatki poniesione przez Państwa Członkowskie w wyniku zobowiązań wynikających z niniejszego rozporządzenia powinny być sfinansowane przez Wspólnotę zgodnie z przepisami dotyczącymi finansowania wspólnej polityki rolnej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
W celu popierania inicjatyw podejmowanych przez organizacje zawodowe i branżowe, pozwalających na dostosowanie podaży do wymagań rynku, wspólnotowe środki poprawy jakości mogą być podejmowane w stosunku do jedwabników objętych podpozycją nr 01.06 C Wspólnej Taryfy Celnej i w stosunku do jaj jedwabników objętych podpozycją nr 05.15 B Wspólnej Taryfy Celnej.
2. Przepisy ust. 1, o ile dotyczą celów określonych w art. 39 ust. 1 lit. a) Traktatu, mogą być stosowane w ramach wspólnych działań w rozumieniu art. 6 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 z dnia 21 kwietnia 1970 r. [2] w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej.
Artykuł 2
1.
Począwszy od roku hodowlanego 1972/73 udziela się pomocy na jedwabniki hodowane we Wspólnocie.
Pomoc tę, której wysokość jest jednolita dla całej Wspólnoty, ustala się co roku przed dniem 1 sierpnia na rok hodowlany, rozpoczynający się w następnym roku kalendarzowym.
Jednakże wysokość pomocy przyznawanej na rok hodowlany 1972/73 zostanie wyznaczona przed dniem 1 czerwca 1972 r.
2.
Pomoc przyznaje się w formie określonej kwoty na zebrany pojemnik jaj jedwabników i ustala się ją na poziomie zapewniającym hodowcom jedwabników stosowne dochody, uwzględniając sytuację na rynku kokonów i surowego jedwabiu, przewidywalny rozwój tego rynku i polityki importowej.
Pomoc przyznaje się hodowcom jedwabników na każdy zebrany pojemnik jaj, pod warunkiem, że:
- pojemniki zawierają pewną minimalną liczbę jaj, to znaczy liczbę, którą należy jeszcze określić, i
- udało się wyhodować jedwabniki.
3.
Wysokość pomocy ustala się zgodnie z procedurą określoną w art. 43 ust. 2 Traktatu.
4.
Rada, działając zgodnie z procedurą głosowania określoną w art. 43 ust. 2 Traktatu na wniosek Komisji, przyjmuje ogólne zasady stosowania niniejszego artykułu.
5.
Przepisy wykonawcze do niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 12 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1308/70 [3] z dnia 29 czerwca 1970 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków lnu i konopi.
Artykuł 3
Rok hodowlany dla jedwabników rozpoczyna się 1 kwietnia każdego roku i kończy 31 marca następnego roku kalendarzowego.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie i Komisja informują się wzajemnie o danych, niezbędnych do wykonania niniejszego rozporządzenia.
Dane te ustala się zgodnie z procedurą określoną w art. 12 rozporządzenia (EWG) nr 1308/70.
Sposoby przekazywania i rozpowszechniania tych danych ustala się zgodnie z tą samą procedurą.
Artykuł 5
Przepisy dotyczące finansowania wspólnej polityki rolnej stosuje się do produktów określonych w art. 1.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia od jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 922/72
z dnia 2 maja 1972 r.
ustanawiające ogólne zasady przyznawania pomocy w odniesieniu do jedwabników na rok hodowlany 1972/1973
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 845/72 [1] z dnia 24 kwietnia 1972 r. w sprawie specjalnych środków w celu wsparcia hodowli jedwabników, w szczególności jego art. 2 ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 2 rozporządzenia (EWG) nr 845/72 stanowi, że pomoc ma być przyznawana w odniesieniu do jedwabników hodowanych wewnątrz Wspólnoty oraz że należy przyjąć ogólne zasady stosowania przewidziane w tym artykule;
w celu uproszczenia stosowania systemu pomocy w każdym Państwie Członkowskim pomoc należy przyznawać wyłącznie w odniesieniu do jedwabników hodowanych na terytorium tego państwa;
w celu zapewnienia właściwego funkcjonowania tego systemu niezbędne jest określenie tego, kto jest uprawniony do uzyskania pomocy oraz uściślenie niektórych wymagań dotyczących przyznawania pomocy;
niezbędne jest wprowadzenie systemu kontroli administracyjnej zapewniającego, że pomoc przyznawana jest tylko w odniesieniu do kwalifikujących się produktów;
w celu zapewnienia jednolitego stosowania tego systemu należy wskazać szczegółowe zasady obliczania pomocy;
niniejsze rozporządzenie powinno obowiązywać tylko przez okres, który umożliwi ocenę jego skuteczności,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W przypadku roku hodowlanego 1972/73 ogólne zasady ustanowione w następujących artykułach stosuje się przy przyznawaniu w odniesieniu do jedwabników hodowanych we Wspólnocie pomocy ustanowionej na mocy art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 845/72.
Artykuł 2
1.
Państwo Członkowskie, na wniosek hodowcy, przyznaje pomoc w odniesieniu do jedwabników hodowanych na jego terytorium.
2.
Upoważnia się Państwa Członkowskie do przyznawania pomocy wyłącznie hodowcom, którzy otrzymali swoje pudełka z jajami od zatwierdzonych organów i którzy, po pomyślnym zakończeniu hodowli, dostarczyli zatwierdzonym organom wyprodukowane kokony.
3.
Hodowlę jedwabników uznaje się za pomyślnie zakończoną, jeżeli została wyprodukowana minimalna liczba kokonów z użytych pudełek z jajami; ta minimalna liczba pozostaje jeszcze do określenia.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie produkujące jedwabniki wprowadzają kontrolę administracyjną dla zapewnienia, że produkt, w związku z którym wnioskuje się o pomoc, spełnia wymagania dotyczące przyznawania pomocy.
Artykuł 4
Kwotę pomocy oblicza się za pudełko z jajami jedwabników.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (EWG) NR 992/72
z dnia 15 maja 1972 r.
zmieniające rozporządzenie nr 172/66/EWG w sprawie ustalenia współczynników równoważności dla oliwy z oliwek
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów1, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2727/712, w szczególności jego art. 13 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 162/66/EWG z dnia 27 października 1966 r. w sprawie handlu olejami i tłuszczami między Wspólnotą a Grecją3, w szczególności jego art. 3 ust. 4 i art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
w rozporządzeniu Komisji nr 172/66/EWG z dnia 5 listopada 1966 r.4, ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 2445/715, ustalono współczynniki równoważności różnych odmian i jakości nierafinowanej oliwy z oliwek;
niski poziom produkcji oliwy lampante we Wspólnocie, a także w Hiszpanii, głównym kraju wywozu, spowodował, w szczególności w czasie ostatnich tygodni, duży wzrost cen oferowanych tej oliwy, tak na rynku światowym, jak i na rynku Wspólnoty; natomiast wysoki poziom produkcji oliwy z oliwek pierwszego tłoczenia we Wspólnocie spowodował obniżenie jej cen, co znalazło odzwierciedlenie w cenach oliwy tej samej jakości oferowanej na rynku światowym;
z tego powodu różnice między cenami oferowanymi różnych jakości oliwy uległy znacznej zmianie w stosunku do cen wziętych pod uwagę przy ostatnim ustalaniu współczynników równoważności; w celu zapewnienia właściwego stosowania systemu opłat, właściwe wydaje się zastąpienie Załącznika do wyżej wymienionego rozporządzenia, przewidującego odpowiednie współczynniki dla oliwy z oliwek stanowiącej przedmiot rozpatrywanych ofert;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia nr 172/66/EWG zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1037/72
z dnia 18 maja 1972 r.
ustanawiające ogólne zasady przyznawania i finansowania pomocy dla producentów chmielu
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1696/71 z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku chmielu [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 729/70 z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [2], w szczególności jego art. 3 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
art. 12 rozporządzenia (EWG) nr 1696/71 przewiduje przyznanie pomocy dla chmielu produkowanego we Wspólnocie; dlatego konieczne jest przyjęcie ogólnych zasad stosowania, o których mowa w art. 13 niniejszego rozporządzenia;
ze względów administracyjnych konieczne jest przyznanie pomocy w każdym Państwie Członkowskim jedynie dla obszarów uprawy chmielu położonych na terytorium danego państwa;
pomoc przyznawana jest tylko na zarejestrowane obszary uprawy chmielu; wobec tego należy stworzyć przepisy w celu wprowadzenia przez Państwa Członkowskie systemu zgłaszania i rejestrowania tych obszarów;
właściwe funkcjonowanie systemu pomocy wymaga prowadzenia kontroli gwarantującej, że pomoc przyznawana jest tylko dla obszarów, na których prowadzona jest uprawa i zbiór chmielu;
konieczne jest zapewnienie, że obszary, dla których składane są wnioski o przyznanie pomocy, muszą być obsadzane chmielem zgodnie ze zwyczajowymi praktykami;
pomoc wiąże się z wydatkami; w związku z tym art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 1696/71 stanowi, że rozporządzenia dotyczące finansowania Wspólnej Polityki Rolnej stosuje się również do tej pomocy; dlatego należy stwierdzić, że jej finansowanie podlega przepisowi art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 729/70,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zasady ogólne ustanowione w następujących artykułach stosuje się do pomocy, jaka może być udzielona producentom chmielu na mocy art. 12 rozporządzenia (EWG) nr 1696/71.
Artykuł 2
1.
Każde Państwo Członkowskie przyznaje pomoc wyłącznie dla obszarów upraw chmielu położonych na jego terytorium.
2.
Na wniosek składany przez producenta pomoc przyznawana jest w warunkach zapewniających jednakowe traktowanie wszystkich beneficjentów z niej korzystających, bez względu na miejsce prowadzenia ich działalności gospodarczej we Wspólnocie.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają system zgłaszania i rejestrowania obszarów uprawy chmielu.
2.
Państwa Członkowskie poddają kontroli:
a) dokładność deklaracji dotyczących obszarów uprawy chmielu zgłaszanych przez producentów;
b) obszary, na których dokonuje się zbiorów.
Do przeprowadzania tej kontroli nie mogą być wyznaczane grupy producentów.
Artykuł 4
Obszary uprawy chmielu, w sprawie których wystąpiono o pomoc, powinny charakteryzować się normalną obsadą roślin zdolnych do wydawania plonów.
Artykuł 5
1. Pomoc, o której mowa w art. 12 rozporządzenia nr 1696/71, jest formą interwencji w rozumieniu przepisów art. 3 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 729/70.
2.
Wydatki związane z pomocą, o której mowa w ust. 1, są równe kwotom wypłacanym zgodnie z art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 1696/71 oraz z przepisami przyjętymi w wykonaniu tego artykułu.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1351/72
z dnia 28 czerwca 1972 r.
w sprawie uznawania grup producentów chmielu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1696/71 [1] z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku chmielu, w szczególności jego art. 7 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje: warunki ustanowione w art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 1696/71, na jakich uznaje się grupy producentów lub związek uznanych grup producentów chmielu, obejmują stosowanie wspólnych zasad produkcji i wprowadzania do obrotu w pierwszym etapie oraz udokumentowanie opłacalnej działalności gospodarczej; konieczne jest dokładne określenie tych warunków;
w celu zagwarantowania jednolitości w zakresie procedury administracyjnej należy ustanowić szczegółowe zasady, dotyczące wniosków o uznanie oraz dotyczące przyznawania i cofnięcia uznania;
do wiadomości Państw Członkowskich i wszystkich zainteresowanych należy na początku każdego roku publikować wykaz grup i związków grup uznanych w ciągu poprzedniego roku oraz tych, którym uznanie cofnięto w poprzednim roku;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Chmielu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Aby móc skorzystać z uznania, o którym mowa w art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 1696/71, grupy producentów, zwane dalej "grupami", muszą składać się wyłącznie z producentów chmielu.
2.
Wspólne zasady, o których mowa w art. 7 ust. 3 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 1696/71, ustanawia się w formie pisemnej.
Obejmują one co najmniej:
a) w zakresie produkcji:
(aa) wykorzystanie jednej lub wielu odmian określanych w chwili odnawiania plantacji lub tworzenia nowych plantacji;
(bb) przestrzeganie określonych metod uprawy oraz metod ochrony roślin;
(cc) zbiór, suszenie oraz, w razie potrzeby, przygotowanie do wprowadzenia do obrotu;
b) w zakresie wprowadzania do obrotu, przepisy regulujące sprzedaż dokonaną przez grupę z jednej strony oraz przez producentów z drugiej strony, zwłaszcza jeśli chodzi o koncentrację i warunki dostawy.
3.
Przez "pierwszy etap wprowadzania do obrotu" rozumie się sprzedaż chmielu przez samego producenta, a w przypadku grupy producentów przez członków grupy, hurtowniom lub zakładom przetwórstwa chmielu.
Artykuł 2
1.
Grupa, aby zostać uznana, musi dysponować zgłoszoną do ewidencji powierzchnią co najmniej 60 hektarów oraz skupiać co najmniej siedmiu producentów.
2.
Jednak, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 20 rozporządzenia (EWG) nr 1696/71, Państwo Członkowskie może, na swój wniosek, uzyskać zgodę na uznanie grupy, której powierzchnie zgłoszone do ewidencji obejmują mniej niż 60 hektarów, jeśli położone są one w uznanym regionie produkcyjnym, obejmującym mniej niż 100 hektarów.
Artykuł 3
Wraz z wnioskiem o uznanie składa się następujące dokumenty i informacje:
a) statut;
b) nazwiska osób upoważnionych do występowania w imieniu grupy;
c) wykaz działalności uzasadniających wniosek o uznanie;
d) dowód zgodności z przepisami zawartymi w art. 2.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie podejmują decyzję o uznaniu w terminie trzech miesięcy od złożenia wniosku.
2.
Uznanie grupy zostaje cofnięte, jeśli przestaje ona spełniać warunki wymagane do uznania, lub jeśli uznanie nastąpiło w oparciu o fałszywe informacje.
Uznanie zostaje cofnięte z mocą wsteczną, jeśli grupa uzyskała je lub korzysta z niego podstępnie.
3.
Państwa Członkowskie sprawują stałą kontrolę nad przestrzeganiem przez uznane grupy warunków uznania.
Artykuł 5
1.
Związek uznanych grup, aby zostać uznany, musi dysponować zgłoszoną do ewidencji powierzchnią co najmniej 500 ha.
2.
Przepisy niniejszego rozporządzenia, za wyjątkiem art. 2, stosuje się do związków grup.
Artykuł 6
1.
Kiedy Państwo Członkowskie uznaje, odmawia uznania lub cofa je grupie, informuje o tym Komisję w terminie dwóch miesięcy po przekazaniu decyzji wnioskodawcy, podając powody odrzucenia wniosku lub cofnięcia uznania.
2.
Na początku każdego roku Komisja publikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich wykaz grup i związków uznanych w poprzednim roku oraz tych, którym uznanie zostało cofnięte w tym okresie. Artykuł 7
Rozporządzenie Rady (Euratom, EWWIS, EWG) nr 1370/72
Z DNIA 27 CZERWCA 1972 R.
zmieniające warunki i procedurę stosowania podatku na rzecz Wspólnot Europejskich
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Jedną Radę i Jedną Komisję Wspólnot Europejskich,
uwzględniając Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich, w szczególności jego art. 13,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia opodatkowania świadczeń z tytułu pozostawania w gotowości do pracy należy zmienić rozporządzenie Rady (EWG, EURATOM, EWWiS) nr 260/68 [1] z dnia 29 lutego 1968 r. określające warunki i procedurę stosowania podatku na rzecz Wspólnot Europejskich,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 6 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (Euratom, EWWiS, EWG) nr 260/68 dodaje się tiret piąte w brzmieniu:
- "na mocy art. 56a i 56b regulaminu pracowniczego urzędników"
.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1674/72
z dnia 2 sierpnia 1972 r.
ustanawiające ogólne zasady przyznawania i finansowania pomocy w odniesieniu do materiału siewnego
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2358/71 z dnia 26 października 1971 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku nasion [1], w szczególności jego art. 3 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 729/70 z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [2], w szczególności jego art. 3 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 3 rozporządzenia (EWG) nr 2358/71 przewiduje możliwość udzielenia pomocy do produkcji niektórych nasion, a także konieczność ustalenia ogólnych zasad stosowania tego przepisu;
pomoc może zostać udzielona tylko w przypadku produkcji materiału elitarnego lub materiału kwalifikowanego, produkty te należy wyraźnie określić;
w celu umożliwienia kontroli materiał elitarny i kwalifikowany muszą być produkowane na podstawie umów na uprawy zarejestrowanych w odpowiedniej formie, a zakłady nasienne lub hodowcy muszą zostać urzędowo zatwierdzeni lub zarejestrowani;
z przyczyn administracyjnych pomoc powinna być udzielana w każdym Państwie Członkowskim wyłącznie w odniesieniu do produktów zebranych na terytorium tego państwa;
w celu zapewnienia właściwego funkcjonowania systemu pomocy potrzebny jest system nadzoru gwarantujący, że pomoc udzielana jest tylko w odniesieniu do produktów, które się do niej kwalifikują;
pomoc pociąga za sobą wydatki; w świetle art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 2358/71 przepisy dotyczące finansowania wspólnej polityki rolnej stosuje się do tej pomocy; wobec tego należy sprecyzować, że finansowanie pomocy, o której mowa, jest regulowane art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 729/70,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Pomoc ustalona zgodnie z art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2358/71 jest udzielana na warunkach określonych w następujących artykułach w odniesieniu do elitarnego i kwalifikowanego materiału siewnego:
- określonego w dyrektywie Rady z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych [3], ostatnio zmienionej dyrektywą z dnia 30 marca 1971 r. [4],
- spełniającego normy i warunki ustalone w tych dyrektywach, i
- urzędowo kwalifikowanego.
2.
Od dnia 1 lutego 1973 r. jako środek przejściowy dla nowych Państw Członkowskich pomoc będzie również udzielana w odniesieniu do elitarnego i kwalifikowanego materiału siewnego objętego decyzją Rady w sprawie równowartości.
Artykuł 2
Materiał siewny musi być produkowany:
a) na mocy umowy na uprawę zawartej między zakładem nasiennym lub hodowcą z jednej strony a plantatorem nasion z drugiej strony, albo;
b) bezpośrednio przez zakład nasienny lub hodowcę; taka produkcja musi być potwierdzona przez deklarację dotyczącą uprawy.
Artykuł 3
Zakłady nasienne i hodowcy określeni w art. 2 są zatwierdzeni lub zarejestrowani przez Państwa Członkowskie.
Zatwierdzenie lub rejestracja przez Państwo Członkowskie są ważne w całej Wspólnocie.
Artykuł 4
Każde Państwo Członkowskie udziela pomocy wyłącznie w odniesieniu do materiału siewnego zebranego na jego terytorium w czasie roku kalendarzowego, w którym zaczął się rok gospodarczy, dla którego została ustalona pomoc.
Pomocy udziela się wszystkim plantatorom materiału siewnego na warunkach, które zapewniają beneficjentom równe traktowanie niezależnie od miejsca ich siedziby we Wspólnocie.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie wprowadzają system nadzoru administracyjnego, aby zapewnić, że zostały spełnione warunki wymagane do przyznania pomocy; w szczególności zapewniają one, że kontrakty i deklaracje określone w art. 2 są zarejestrowane.
Artykuł 6
1. Pomoc określona w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2358/71 wchodzi w zakres definicji interwencji zawartej w art. 3 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 729/70.
2.
Wydatki wynikające z pomocy określonej w ust. 1 są równe sumom wypłaconym zgodnie z przepisami art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2358/71 i z przepisami wynikającymi ze stosowania tego artykułu.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1686/72
z dnia 2 sierpnia 1972 r.
w sprawie niektórych szczegółowych zasad pomocy w odniesieniu do materiału siewnego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2358/71 z dnia 26 października 1971 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku nasion [1], w szczególności jego art. 3 ust. 5 i art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (EWG) nr 1674/72 z dnia 2 sierpnia 1972 r. [2] ustaliło ogólne zasady przyznawania i finansowania pomocy w odniesieniu do materiału siewnego; do Komisji należy przyjęcie odpowiednich zasad;
aby zapewnić właściwe funkcjonowanie systemu pomocy, należy dokonać rejestracji umów dotyczących upraw i deklaracji upraw wystarczająco wcześnie w celu umożliwienia przeprowadzenia wymaganych kontroli;
zakłady nasienne lub producenci mogą potrzebować pewnego czasu w celu kondycjonowania i przeprowadzenia kwalifikacji materiału siewnego dostarczonego przez rolników dokonujących rozmnożeń; pomoc może zatem zostać udzielona tym ostatnim dopiero kilka miesięcy po zbiorach, jednakże należy ustalić pewien termin;
wnioski o przyznanie pomocy złożone przez jednostki zajmujące się hodowlą materiału siewnego muszą zawierać minimum informacji niezbędnych do celów kontroli;
należy przewidzieć niezbędne środki na wypadek, gdy zakład nasienny lub hodowca z jednego Państwa Członkowskiego hoduje materiał siewny w innym Państwie Członkowskim;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Nasion,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wykonywanie art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2358/71 podlega następującym szczegółowym zasadom.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie mogą corocznie ustalać terminy rejestracji umów i deklaracji dotyczących upraw i przewidzianych w art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 1674/72.
Artykuł 3
1.
Pomoc jest przyznawana hodowcy materiału siewnego na wniosek, który należy złożyć po zbiorach i przed datą ustaloną przez każde Państwo Członkowskie dla każdego gatunku lub grupy odmian.
2.
Państwo Członkowskie wypłaca kwotę pomocy hodowcy w ciągu dwóch miesięcy po złożeniu wniosku, a najpóźniej dnia 30 czerwca w roku następującym po zbiorach.
Artykuł 4
Wniosek o pomoc powinien zawierać co najmniej następujące dane:
- nazwisko i adres wnioskodawcy,
- ilość wyprodukowanego kwalifikowanego materiału siewnego, wyrażoną w kwintalach z dokładnością do części dziesiętnych,
- numer rejestracyjny umowy dotyczącej uprawy lub deklaracji upraw.
Do wniosku należy dołączyć zaświadczenie o urzędowej kwalifikacji danych ilości materiału siewnego.
Artykuł 5
Zakład nasienny lub hodowca hodujący bądź zlecający hodowlę materiału siewnego w Państwie Członkowskim innym niż to, w którym miało miejsce zatwierdzenie lub rejestracja, musi dostarczyć temu Państwu Członkowskiemu, na jego żądanie, wszystkie dane niezbędne do kontroli uprawnień do pomocy.
Artykuł 6
Każde Państwo Członkowskie powiadamia Komisję o przepisach i środkach przyjętych w celu zastosowania systemu pomocy wprowadzonego art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2358/71.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1703/72
z dnia 3 sierpnia 1972 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2052/69 w sprawie finansowania przez Wspólnotę wydatków wynikających z wprowadzenia w życie Konwencji o Pomocy Żywnościowej z 1967 r. oraz ustanawiające zasady finansowania przez Wspólnotę wydatków związanych z wprowadzaniem w życie Konwencji o Pomocy Żywnościowej z 1971 r.
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i 209,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Zgromadzenia,
a także mając na uwadze, co następuje: z uwagi na decyzję z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie zastąpienia wkładów finansowych Państw Członkowskich przez Wspólnoty [1] oraz w wyniku podjęcia przez Wspólnotę określonych działań nadzwyczajnych związanych z pomocą żywnościową, jak i ze względu na opóźnienia administracyjne w finansowaniu wydatków z tytułu Konwencji o Pomocy Żywnościowej z 1967 r. należy dostosować niektóre przepisy rozporządzenia Rady (EWG) nr 2052/69 z dnia 17 października 1969 r. w sprawie finansowania przez Wspólnotę wydatków wynikających z wprowadzenia w życie Konwencji o Pomocy Żywnościowej [2];
ponieważ powyższe rozporządzenie dotyczyło jedynie finansowania wydatków z tytułu Konwencji o Pomocy Żywnościowej z 1967 r., należy w świetle zobowiązań podjętych przez Wspólnotę, jak i doświadczenia zdobytego w dziedzinie pomocy żywnościowej, wprowadzić przepisy wykonawcze zapewniające finansowanie wydatków z tytułu Konwencji z 1971 r.;
w celu usprawnienia działań związanych ze wspólnotową pomocą żywnościową należy wprowadzić metodę finansowania opartą na tej, która jest stosowana przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej, a która polega na wypłacaniu zaliczek według wartości towarów; ponadto wskazane jest również wprowadzenie szczególnych przepisów zapewniających realizację umów zawieranych z organizacjami odpowiedzialnymi za administrowanie pomocą,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
TYTUŁ I
Zmiany w rozporządzeniu (EWG) nr 2052/69
Artykuł 1
W art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2052/69 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Jednakże wydatki dotyczące środków podjętych po 1 stycznia 1971 r. objęte są art. 4 i 5 rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [3]."
Artykuł 2
Artykuł 4 rozporządzenia (EWG) nr 2052/69 otrzymuje brzmienie:
"1.
Wydatki nieobjęte art. 1, ale które są związane z transakcjami zawieranymi przez Wspólnotę w związku z wprowadzaniem w życie Konwencji o Pomocy Żywnościowej, finansowane są przez Wspólnotę; zgodnie z decyzjami wydanymi przez instytucje Wspólnoty zawierają:
a) wartość towarów dostarczonych na warunkach franco statek, pomniejszoną o wydatki objęte art. 1;
b) w niektórych przypadkach, w drodze wyjątku, wydatki stanowiące wszystkie lub część kosztów spedycji z portu Wspólnoty do portu docelowego, jeżeli Wspólnota po uchwaleniu przez Radę jednomyślnej decyzji przyjmie takie zobowiązanie w momencie zawarcia umowy dostawy.
2.
Jednakże:
a) w związku z działaniami związanymi z pomocą żywnościową dla Republiki Ruandyjskiej udzielaną w ramach Programu Rocznego 1970/71 także koszty spedycji między portem wyładunku a miejscem przeznaczenia są finansowane przez Wspólnotę.
Jeśli jest to właściwe, Komisja na podstawie złożonych dokumentów uzupełniających zwraca takie koszty organizacji przeprowadzającej transakcję lub dokonuje ryczałtowej wpłaty tytułem udziału w odnośnej transakcji;
b) w związku z działaniami podejmowanymi w ramach Programu Rocznego 1970/71 tytułem Światowego Programu Żywnościowego koszty spedycji od etapu kosztów cif oraz koszty dystrybucji są również finansowane przez Wspólnotę.
Obciążenia te i związane z dystrybucją od etapu franco statek do etapu kosztu, ubezpieczenia i frachtu są pokrywane ryczałtową wpłatą dokonywaną przez Komisję.
3.
W związku z działaniami podejmowanymi na rzecz Międzynarodowego Komitetu Czerwonego Krzyża Komisja pokrywa koszty spedycji z portu Wspólnoty do portu docelowego na podstawie dokumentów przedstawionych na poparcie wniosku, pod warunkiem że umowa zawarta ze Wspólnotą przewiduje takie zobowiązanie.
4.
Przepisy wykonawcze do ust. 1 przyjmuje się, stosownie do potrzeb, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 26 rozporządzenia nr 120/67/EWG."
.
Artykuł 3
W art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2052/69 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Przepisy te stosuje się jedynie w odniesieniu do wydatków z tytułu Programu Rocznego 1968/69."
Artykuł 4
Artykuł 6 rozporządzenia (EWG) nr 2052/69 otrzymuje brzmienie:
"Po zakończeniu każdego rocznego programu środków wspólnotowych każde Państwo Członkowskie składa Komisji zestawienie poniesionych przez siebie wydatków.
Powinno ono zawierać w odniesieniu do każdego ze środków wspólnotowych wykaz:
- wydatków poniesionych zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. a), w podziale na ilości towarów pobranych z zapasów pochodzących z interwencji oraz ilości zakupionych na rynku;
- gdzie sytuacja tego wymaga, wydatków poniesionych na mocy art. 4 ust. 1 lit. b).
Komisja po konsultacji z Komitetem Funduszu oraz na podstawie deklaracji określonych w akapicie poprzedzającym ustala pomoc wspólnotową w odniesieniu do środków wspólnotowych w ramach każdego programu rocznego."
Artykuł 5
W art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 2052/69 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"W celu ustalenia wydatków określonych w art. 4 ust. 1 Komisja na rzecz Programu Rocznego 1968/69 otwiera dla każdego Państwa Członkowskiego rachunek:
- na który zapisane będą kwoty należne danemu Państwu Członkowskiemu na podstawie decyzji wydanej zgodnie z art. 6 ust. 2 dotyczącej tego programu,
- obciążony udziałem tego państwa, obliczonym zgodnie z art. 5 z łącznej kwoty wydatków określonych w art. 4 ust. 1, ponoszonych z tytułu tego programu."
TYTUŁ II
Finansowanie przez Wspólnotę wydatków związanych z Konwencją z 1971 r.
Sekcja 1: Finansowanie zwrotów franco statek
Artykuł 6
1.
Dla środków przyjętych na postawie Konwencji o Pomocy Żywnościowej z 1971 r., w ramach których wykorzystano produkty pochodzące ze Wspólnoty, Sekcja Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej finansuje tę część wydatków, która odpowiada refundacji z tytułu wywozu do państw trzecich, po potrąceniu kosztów poniesionych od etapu franco statek.
Szczegółowe zasady stosowania ustępu ustalane są zgodne z procedurą przewidzianą w art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 729/70.
2.
Następujące przepisy stosuje się mutatis mutandis:
a) artykuły 4 i 5 rozporządzenia (EWG) nr 729/70; oraz
b) przewidziane ogólne zasady i szczegółowe zasady stosowania dla refundacji wywozowych określone dla zbóż w art. 16 rozporządzenia nr 120/67/EWG, dla ryżu w art. 17 rozporządzenia nr 359/67/EWG.
Sekcja 2: Ustalanie wartości towarów
Artykuł 7
Ceny, po jakich agencja interwencyjna przekazuje towary w ramach wprowadzania w życie Konwencji o Pomocy Żywnościowej z 1971 r., są cenami interwencyjnymi na miesiąc, w którym towary są pobierane w centrum handlowym, w którym zostają umieszczone.
Jeżeli towary znajdują się w miejscu innym niż centrum handlowe, cenę koryguje się zgodnie z przepisami ustalającymi cenę, według której agencja interwencyjna musi kupić towary, przyjętymi zgodnie z art. 7 ust. 4 rozporządzenia nr 120/67/EWG lub, w zależności od przypadku, z art. 5 ust. 4 rozporządzenia nr 359/67/EWG.
Sekcja 3: Finansowanie darów w ramach środków wspólnotowych
Artykuł 8
1.
Dla środków w ramach Konwencji o Pomocy Żywnościowej z 1971 r. i realizowanych zgodnie z decyzjami wydawanymi przez instytucje Wspólnoty ponad wydatki określone w art. 6:
a) Wspólnota zapewnia finansowanie według wartości, na etapie franco statek lub na etapie mu równoważnym, zbóż lub ryżu w stanie naturalnym lub przetworzonym, pomniejszone o wydatki objęte art. 6 lub, w przypadku gdy towary pochodzą z rynku światowego, według wartości otrzymanej przez dodanie do ceny kupna wszystkich związanych z tą transakcją niezbędnych wydatków;
b) w drodze wyjątku, jeżeli Rada, działając na wniosek Komisji, wyda jednomyślnie stosowną decyzję, Wspólnota może finansować całkowicie lub częściowo następujące dodatkowe wydatki:
- koszty spedycji do granicy kraju przeznaczenia i, jeżeli jest to konieczne, do miejsca przeznaczenia,
- koszty dystrybucji, w przypadku gdy za dystrybucję towarów odpowiada agencja międzynarodowa.
2.
Zasady stosowania ust. 1 przyjmuje się, stosownie do potrzeb, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 26 rozporządzenia nr 120/67/EWG lub rozporządzenia nr 359/67/EWG.
Artykuł 9
1.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 10 Państwa Członkowskie wyznaczają organy i agencje upoważnione przez te państwa do zapłaty wydatków określonych w art. 8.
Państwa Członkowskie niezwłocznie informują Komisję o regulaminach określających działalność takich organów i agencji, chyba że już to uczyniły, ich procedur administracyjnych i rachunkowości oraz co roku przedkładają wszelkie sprawozdania lub ich fragmenty dotyczące takich wydatków, sporządzone przez nie lub przez właściwe organy rewizyjne lub organy nadzoru.
2.
Państwa Członkowskie okresowo przedkładają Komisji następujące dokumenty dotyczące organów i agencji określonych powyżej:
a) stany kont oraz przewidywane wymogi finansowe;
b) roczne sprawozdania finansowe wraz z dokumentami przedłożonymi, niezbędnymi do celów audytu.
3.
Na podstawie dokumentów określonych w ust. 2 Komisja ustala okresowo, po konsultacji z Komitetem Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej, wysokość zaliczek koniecznych na pokrycie wydatków określonych w art. 8 i przed końcem następnego roku przeprowadza audyt sprawozdań przedłożonych przez właściwe organy i agencje.
4.
Zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 729/70.
Artykuł 10
1. Komisja ponosi wydatki określone w art. 8 ust. 1 lit. b) w przypadkach, w których umowa zawarta przez Wspólnotę przewiduje w odniesieniu do tych wydatków zwrot na podstawie dokumentów uzupełniających lub ryczałtową zapłatę tytułem udziału Wspólnoty na rzecz agencji pośredniczącej, lub w przypadku, w którym jest to uzasadnione ze względu na wystąpienie wyjątkowych okoliczności i przewiduje tak decyzja wydana przez Radę zgodnie z art. 8 ust. 1 lit. b), pomoc na rzecz państwa beneficjenta. Komisja może wypłacać zaliczki na takie wydatki.
2.
W przypadku gdy towary zostały kupione na rynku światowym, metodę finansowania określa się, stosownie do potrzeb, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 729/70.
TYTUŁ III
Przepisy końcowe
Artykuł 11
Przepisy art. 8 i 9 rozporządzenia (EWG) nr 729/70 stosuje się mutatis mutandis do wydatków określonych w rozporządzeniu (EWG) nr 2052/69 oraz w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 12
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1799/72
z dnia 18 sierpnia 1972 r.
określające stawki oraz warunki przyznawania dodatków specjalnych przewidzianych w art. 100 regulaminu pracowniczego za niektóre prace o charakterze szczególnie uciążliwym
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając regulamin pracowniczy urzędników i warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich ustanowione rozporządzeniem (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWWiS, EWG, Euratom) nr 1369/72 [2], w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji przedłożony po konsultacji z Komitetem ds. regulaminu pracowniczego,
a także mając na uwadze, co następuje: Rada, działając na wniosek Komisji, określa stawki oraz warunki przyznawania dodatków specjalnych niektórym urzędnikom podlegającym art. 92 regulaminu pracowniczego za niektóre prace o charakterze szczególnie uciążliwym,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Urzędnikom, określonym w art. 92 regulaminu, powołanym do wykonywania pracy o charakterze szczególnie uciążliwym, przysługuje prawo do dodatków specjalnych zgodnie z niżej wymienionymi artykułami.
Artykuł 2
Dodatki te wyraża się w punktach.
Jeden punkt jest równy 0,032 % stawki podstawowego wynagrodzenia urzędnika szczebla D4 stopnia pierwszego.
Dodatki koryguje się z pomocą współczynnika wyrównawczego stosowanego w odniesieniu do wynagrodzeń urzędników.
Dodatki wypłaca się miesięcznie.
Artykuł 3
1.
Przedstawiona poniżej tabela określa szczególne warunki pracy, w których przyznaje się dodatki oraz liczbę punktów za każdą godzinę rzeczywistego czasu pracy:
Szczególne warunki pracy _BAR_ Liczba punktówza godzinę rzeczywistego czasu pracy dla kategorii A, B, C i D _BAR_
_BAR_ _BAR_ _BAR_
I.Środki ochrony osobistej:
_BAR_ a)Noszenie szczególnie niewygodnej odzieży chroniącej przed ogniem, skażeniem, promieniowaniem czy substancjami żrącymi: _BAR_
_BAR_ _BAR_ 1.Szczególnie uciążliwa odzież ochronna _BAR_ 10 _BAR_
_BAR_ _BAR_ 2.Samodzielne kombinezony chroniące przed ogniem _BAR_ 50 _BAR_
_BAR_ _BAR_ 3.Samodzielne kombinezony ochronne innego rodzaju _BAR_ 34 _BAR_
_BAR_ _BAR_ 4.Odzież ochronna wraz samodzielnym aparatem oddechowym _BAR_ 25 _BAR_
_BAR_ _BAR_ 5.Innego rodzaju odzież ochronna z aparatem oddechowym _BAR_ 20 _BAR_
_BAR_ b)Ochrona częściowa: _BAR_ _BAR_
_BAR_ _BAR_ 1.Samodzielne aparaty oddechowe _BAR_ 16 _BAR_
_BAR_ _BAR_ 2.Pełne maski oddechowe _BAR_ 10 _BAR_
_BAR_ _BAR_ 3.Maski oddechowe przeciwpyłowe _BAR_ 6 _BAR_
_BAR_ _BAR_ 4.Innego rodzaju przyrządy chroniące przed substancjami trującymi, duszącymi, żrącymi itp. _BAR_ 2 _BAR_
_BAR_ _BAR_ 5.Komora rękawicowa i manipulatory zdalnego podawania _BAR_ 2 _BAR_
II.Miejsce pracy:
_BAR_ a)Przestrzeń zamknięta:Praca w przestrzeni zamkniętej, pozbawionej światła dziennego, przez którą przeprowadzone są kable wysokonapięciowe czy wysokotemperaturowe przewody rurowe, a którą to przestrzeń zagospodarowano w sposób utrudniający poruszanie się _BAR_ 2 _BAR_
_BAR_ b)Hałas:Praca w przestrzeni o średniej intensywności dźwięku powyżej 85 decybeli. _BAR_ 2 _BAR_
_BAR_ c)Miejsce niebezpieczne narażające na korzystanie z uciążliwego systemu ochrony: _BAR_ _BAR_
_BAR_ _BAR_ 1.Chodniki techniczne _BAR_ 2 _BAR_
_BAR_ _BAR_ 2.Praca co najmniej 6 metrów nad ziemią, w warunkach szczególnego ryzyka _BAR_ 5 _BAR_
W ww. przypadkach dodatek przyznaje się na podstawie decyzji wydanej przez organ powołujący po zasięgnięciu, w przypadkach, w których jest to stosowne, opinii komitetu wspólnego. _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
III.Charakter pracy:
_BAR_ a)Praca z określonymi substancjami lub w kontakcie z tymi substancjami, w warunkach powodujących jej uciążliwość (wykaz odnośnych substancji przedstawiono w załączniku) _BAR_ 2 _BAR_
_BAR_ b)Praca, w roli pirotechnika, z materiałami wybuchowymi _BAR_ 5 _BAR_
2.
W celu umożliwienia stałego nadzoru, prace wykonywane w warunkach określonych w ust. 1 należy protokołować natychmiast po ich zakończeniu, podając je w porządku chronologicznym.
Taki protokół powinien zawierać szczegółowy wykaz wykonanych czynności rozpisanych zgodnie z zestawieniem przedstawionym w tabeli.
Organ powołujący określa procedurę sprawowania takiego nadzoru; jeżeli liczbę godzin danej pracy można uznać za identyczną każdego miesiąca, organ powołujący nie musi brać protokołu pod uwagę.
Artykuł 4
Dodatki przyznawane za pracę wykonywaną w warunkach określonych w punkcie I tabeli w art. 3 nie mogą być sumowane; dotyczy to również dodatków, określonych w tytułach II i III tabeli.
Nie można także sumować dodatków za pracę wykonywaną w warunkach określonych w punktach I i III powyższej tabeli.
W wypadku stosowania akapitów 1 i 2, jeżeli przysługuje jednocześnie kilka dodatków, wypłaca się jedynie najwyższy z nich.
Artykuł 5
Dodatki specjalne wypłacane na podstawie niniejszego rozporządzenia nie mogą wynosić, w odniesieniu do jednego urzędnika, więcej niż 1500 punktów miesięcznie, z zastrzeżeniem zastosowania art. 4 rozporządzenia (Euratom) nr 1371/72 [3] ustanawiającego dodatki za świadczenie określonych usług o wyjątkowym charakterze.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie stosuje się odpowiednio do pracowników czasowych, personelu pomocniczego i pracowników przedsiębiorstwa.
Artykuł 7
W kwietniu każdego roku Komisja przedkłada Radzie sprawozdanie przedstawiające:
- liczbę urzędników i pracowników każdej kategorii otrzymujących dodatki specjalne określone w niniejszym rozporządzeniu, z podziałem na poszczególne jednostki ośrodka badań oraz liczbę godzin przepracowanych w warunkach określonych w tabeli przedstawionej w art. 3,
- kwotę wydatków związanych z tymi dodatkami.
Artykuł 8
Rozporządzenie nr 4/63/Euratom [4] traci moc z dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2351/72
z dnia 8 listopada 1972 r.
uzupełniające rozporządzenia (EWG) nr 100/72 i 1574/72 w odniesieniu do procesu denaturacji cukru
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 1009/67/EWG z dnia 18 grudnia 1967 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku cukru [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 607/72 [2], w szczególności jego art. 9 ust. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
doświadczenie wykazało, że opis procesu denaturacji cukru zawarty w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 100/72 z dnia 14 stycznia 1972 r. ustanawiającym szczegółowe zasady odnoszące się do denaturacji cukru przeznaczonego na pasze na zwierząt [3] oraz w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 1574/72 z dnia 24 lipca 1972 r. ustalającym premię denaturacyjną dla cukru przeznaczonego na pasze dla zwierząt [4], nie jest wystarczająco ściśle określony, aby zapewnić, że cukier poddany denaturacji w opisany sposób może być wykorzystany jedynie w żywieniu zwierząt oraz w zamierzonym celu; w związku z tym wyżej wymienione rozporządzenia należy odpowiednio uzupełnić, nie zmieniając jednak samego omawianego procesu;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Tekst zawarty w pkt II 3 lit. c) Załącznika do rozporządzenia (EWG) nr 100/72 otrzymuje brzmienie:
"c) lub 0,250 kg tlenku żelazowego; w tym przypadku mieszanka musi mieć wyraźne zabarwienie mieszczące się w przedziale od ciemnej czerwieni do brązu."
Artykuł 2
Tekst zawarty w lit. c) Załącznika do rozporządzenia (EWG) nr 1574/72 otrzymuje brzmienie:
"c) lub 0,250 kg tlenku żelazowego; w tym przypadku mieszanka musi mieć wyraźne zabarwienie mieszczące się w przedziale od ciemnej czerwieni do brązu."
Artykuł 3
1.
Certyfikaty na premie denaturacyjne wydane zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 1574/22 podlegają unieważnieniu na wniosek właściciela tytularnego lub beneficjenta transferu, stosownie do przypadku, jeżeli taki wniosek został złożony przed dniem 31 grudnia 1972 r.
2.
Kaucja denaturacyjna zwracana jest niezwłocznie po unieważnieniu danego certyfikatu.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWWIS, EWG, Euratom) nr 2531/72
z dnia 4 grudnia 1972 r.
zmieniające rozporządzenie (EWWiS, EWG, Euratom) nr 260/68 ustanawiające warunki i procedurę stosowania podatku na rzecz Wspólnot Europejskich
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Jedną Radę i Jedną Komisję Wspólnot Europejskich,
uwzględniając Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich, w szczególności jego art. 13,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
należy zmienić rozporządzenie Rady (EWWiS, EWG, Euratom) nr 260/68 z dnia 29 lutego 1968 r.
[1] ustanawiające warunki i procedurę stosowania podatku na rzecz Wspólnot Europejskich, zmienione rozporządzeniem (EWWiS, EWG, Euratom) nr 1370/72 [2] ze względu na konieczność uwzględnienia rozporządzenia (EWWiS, EWG, Euratom) nr 2530/72 [3] wprowadzającego specjalne środki mające zastosowanie do rekrutacji urzędników Wspólnot Europejskich w związku z przystąpieniem nowych Państw Członkowskich oraz zakończeniem służby urzędników tych Wspólnot,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWWiS, EWG, Euratom) nr 260/68 wprowadza się następujące zmiany:
a) w art. 2 dodaje się tiret czwarte i piąte w brzmieniu:
- "osoby uprawnione do świadczenia z tytułu zakończenia służby na mocy art. 3 rozporządzenia (EWWiS, EWG, Euratom) nr 2530/72;
- osoby uprawnione do świadczenia z tytułu zakończenia służby na mocy art. 4 rozporządzenia (EWWiS, EWG, Euratom) nr 2530/72";
b) w art. 6 ust. 1 lit. b) dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Niniejsze przepisy mają również zastosowanie w odniesieniu do płatności dokonanych na podstawie art. 4 rozporządzenia (EWWiS, EWG, Euratom) nr 2530/72".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 7 grudnia 1972 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (Euratom, EWWIS, EWG) nr 2532/72
z dnia 4 grudnia 1972 r.
zmieniające rozporządzenie (Euratom, EWWiS, EWG) nr 549/69 określające kategorie urzędników i innych pracowników Wspólnot Europejskich, względem których mają zastosowanie przepisy artykułu 12, artykułu 13 ust. 2 i artykułu 14 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Jedną Radę i Jedną Komisję Wspólnot Europejskich, w szczególności jego art. 28 ust. 1,
uwzględniając Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich, w szczególności jego art. 16 i 22,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
uwzględniając opinię Trybunału Sprawiedliwości,
a także mając na uwadze, co następuje:
istnieje konieczność dokonania zmiany rozporządzenia Rady (EWWiS, EWG, Euratom) nr 549/69 z dnia 25 marca 1969 r. określającego kategorie urzędników i innych pracowników Wspólnot Europejskich, do których mają zastosowanie przepisy artykułu 12, artykułu 13 ust. 2 i artykułu 14 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot [1], w celu uwzględnienia Rozporządzenia (Euroatom, EWWiS, EWG) nr 2530/72 wprowadzającego środki specjalne i tymczasowe środki mające zastosowanie do rekrutacji urzędników Wspólnot Europejskich w związku z przystąpieniem nowych Państw Członkowskich oraz zakończeniem służby urzędników tych Wspólnot [2],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 2 rozporządzenia (EWWiS, EWG, Euratom) nr 549/69 dodaje się lit. d) i e):
"d) osoby otrzymujące świadczenie odszkodowawcze z tytułu zakończenia służby przewidziane w art. 3 rozporządzenia (EWWiS, EWG, Euratom) nr 2530/72;
e) osoby otrzymujące świadczenie z tytułu zakończenia służby przewidziane w art. 4 rozporządzenia (EWWiS, EWG, Euratom) nr 2530/72."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 7 grudnia 1972 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2743/72
z dnia 19 grudnia 1972 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2821/71 w sprawie stosowania art. 85 ust. 3 Traktatu do kategorii porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat dotyczący przystąpienia nowych Państw Członkowskich do Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej oraz Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej, podpisany dnia 22 stycznia 1972 r., w szczególności art. 153 aktu załączonego do tego Traktatu,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: rozporządzenie Rady (EWG) nr 2821/71 z dnia 20 grudnia 1971 r. w sprawie stosowania art. 85 ust. 3 Traktatu do kategorii porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych [1] wymaga zmian odpowiadających zmianom wprowadzonym do rozporządzenia nr 19/65/EWG, które określone są w załączniku I do Aktu Przystąpienia, w sposób umożliwiający korzystanie przez porozumienia, które na mocy przystąpienia wchodzą w zakres art. 85 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą, z wyłączenia z zakazu ustanowionego w ust. 1 wymienionego artykułu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2821/71 wprowadza się następujące zmiany:
1) Na końcu ust. 1 dodaje się, co następuje:
"Rozporządzenie przyjęte na mocy art. 1 może stanowić, że zakaz określony w art. 85 ust. 1 Traktatu nie ma zastosowania, w okresie określonym w tym samym rozporządzeniu, do porozumień i praktyk uzgodnionych, które istniały w dniu przystąpienia i które, na mocy przystąpienia, wchodzą w zakres art. 85 i nie spełniają warunków wymienionych w art. 85 ust. 3".
2) Ustęp 2 uzupełnia się tekstem w brzmieniu:
"Ustęp 1 stosuje się do tych porozumień i praktyk uzgodnionych, które na mocy przystąpienia wchodzą w zakres art. 85 ust. 1 Traktatu i dla których zgodnie z art. 5 i 25 rozporządzenia nr 17 obowiązkowe jest zgłoszenie przed dniem 1 lipca 1973 r., jedynie jeśli powiadomienie zostało wydane przed tą datą".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem przystąpienia.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2760/72
z dnia 19 grudnia 1972 r.
dotyczące zawarcia Protokołu dodatkowego oraz Protokołu finansowego, podpisanych dnia 23 listopada 1970 r. załączonych do Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją i odnoszącego się do środków, które należy podjąć w celu ich wprowadzenia w życie
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 238,
uwzględniając Układ ustanawiający stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją,
uwzględniając opinię Zgromadzenia,
a także mając na uwadze, co następuje: uznając, że Protokół dodatkowy ustanawiający warunki, sposoby i rytm realizacji etapu przejściowego przewidzianego w art. 4 Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją oraz Protokół finansowy i Akt Końcowy zostały podpisane w Brukseli dnia 23 listopada 1970 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W imieniu Wspólnoty zawarto, zatwierdzono i potwierdzono Protokół dodatkowy ustanawiający warunki, sposoby i rytm realizacji etapu przejściowego przewidzianego w art. 4 Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją oraz jego załączniki, Protokół finansowy oraz deklaracje załączone do Aktu Końcowego.
Teksty obu protokołów oraz Aktu Końcowego zostają załączone do niniejszego rozporządzenia.
Przepisy obu protokołów zgodne odpowiednio z art. 63 ust. 2 i art. 12 ust. 2, wchodzą w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po dacie wymiany instrumentów ratyfikacyjnych oraz aktu notyfikacji przewidzianych w ust. 1 wymienionych artykułów.
Artykuł 2
Co się tyczy Wspólnoty, przewodniczący Rady Wspólnot Europejskich ustanawia, odpowiednio zgodnie z przepisami art. 63 i 12 obu protokołów, akt notyfikacji.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2840/72
z dnia 19 grudnia 1972 r.
w sprawie zawarcia Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską, przyjmujące przepisy w celu jej wykonania oraz zawierające Porozumienie dodatkowe dotyczące ważności dla Księstwa Liechtensteinu Porozumienia między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską z dnia 22 lipca 1972 r.
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: należy zawrzeć Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską podpisaną w Brukseli dnia 22 lipca 1972 r. oraz przyjąć deklaracje załączone do Aktu Końcowego, jak również Porozumienie dodatkowe dotyczące ważności dla Księstwa Liechtensteinu wyżej wymienionej Umowy również podpisanej w Brukseli dnia 22 lipca 1972 r.;
z uwagi na fakt, że Umowa z Konfederacją Szwajcarską tworzy Wspólny Komitet, należy wyznaczyć przedstawicieli Wspólnoty, którzy wejdą w skład tego Komitetu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym zawiera się, przyjmuje i zatwierdza w imieniu Wspólnoty Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską oraz załączniki i protokoły załączone do tej Umowy wraz z deklaracjami załączonymi do Aktu Końcowego, jak również Porozumienie dodatkowe dotyczące ważności dla Księstwa Liechtensteinu Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską z dnia 22 lipca 1972 r.
Tekst Umowy oraz Aktu Końcowego załączony jest do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Zgodnie z art. 36 Umowy Przewodniczący Rady Wspólnot Europejskich notyfikuje, że procedury konieczne do wejścia w życie Umowy zostały zakończone ze strony Wspólnoty.
Artykuł 3
W ramach Wspólnego Komitetu przewidzianego w art. 29 Umowy z Konfederacją Szwajcarską Wspólnota jest reprezentowana przez Komisję, wspieraną przez przedstawicieli Państw Członkowskich.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 20 grudnia 1972 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2841/72
z dnia 19 grudnia 1972 r.
w sprawie środków ochronnych przewidzianych w Umowie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: dnia 22 lipca 1972 r. podpisano w Brukseli Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską;
co się tyczy procedur, które należy stosować w celu wprowadzenia w życie klauzul ochronnych przewidzianych w Traktacie ustanawiającym Europejską Wspólnotę Gospodarczą, to są one określone w samym Traktacie;
z drugiej strony, co się tyczy szczegółowych zasad wprowadzenia w życie klauzul ochronnych i środków zapobiegawczych przewidzianych w art. 22–27 Umowy, to nadal wymagają one określenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Rada, stanowiąc zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 113 Traktatu, może zwrócić się do Wspólnego Komitetu ustanowionego Umową zawartą między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską – zwaną dalej "Umową" – w sprawie podjęcia środków przewidzianych w art. 22, 24 i 26 Umowy.
Rada w przypadku, w którym jest to konieczne, przyjmuje te środki zgodnie z tą samą procedurą.
Komisja, działając z własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego, może przedkładać wymagane w tym celu wnioski.
Artykuł 2
1.
W przypadku praktyki mogącej uzasadnić zastosowanie przez Wspólnotę środków przewidzianych w art. 23 Umowy Komisja, po zbadaniu danego przypadku z własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego, decyduje, czy taka praktyka jest zgodna z Umową.
Komisja, w przypadku, w którym jest to konieczne, przedkłada Radzie wniosek dotyczący przyjęcia środków ochronnych, a Rada stanowi zgodnie z procedurą określoną w art. 113 Traktatu.
2.
W przypadku praktyki, która może spowodować zastosowanie, na podstawie art. 23 Umowy, środków ochronnych skierowanych przeciwko Wspólnocie, Komisja, po zbadaniu danego przypadku, decyduje, czy taka praktyka jest zgodna z zasadami określonymi w Umowie.
Komisja formułuje stosowne zalecenia w przypadku, w którym jest to konieczne.
Artykuł 3
W przypadku praktyki, która może uzasadnić zastosowanie przez Wspólnotę środków przewidzianych w art. 25 Umowy, zastosowanie mają procedury ustanowione w rozporządzeniu (EWG) nr 459/68 [1].
Artykuł 4
1.
W przypadku wystąpienia wyjątkowych okoliczności wymagających, w sytuacjach określonych w art. 24 i 26 Umowy, natychmiastowego działania lub w przypadku dotyczącym wspierania wywozu mającego bezpośredni i natychmiastowy wpływ na handel można, zgodnie z przepisami przedstawionymi poniżej, przyjąć środki zachowawcze przewidziane w art. 27 ust. 3 lit. d) Umowy.
2.
Komisja, działając z własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego, może przedłożyć konieczny wniosek, na którego podstawie Rada decyduje zgodnie z procedurą określoną w art. 113 Traktatu.
3.
Zainteresowane Państwo Członkowskie może, z wyjątkiem przypadków dotyczących wspierania wywozu mającego bezpośredni i natychmiastowy wpływ na handel, wprowadzić ograniczenia ilościowe przywozu.
Państwo to natychmiast powiadamia pozostałe Państwa Członkowskie i Komisję o podjęciu tych środków.
Komisja, w trybie postępowania nadzwyczajnego i w terminie trzech dni roboczych w przypadku art. 24 i pięciu dni roboczych w przypadku art. 26, od dnia powiadomienia określonego w pierwszym akapicie, decyduje, czy odnośne środki należy utrzymać, zmienić, czy uchylić.
Decyzja Komisji musi być podana do wiadomości wszystkich Państw Członkowskich; taka decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu.
Każde Państwo Członkowskie może skierować decyzję Komisji do Rady w terminie pięciu dni roboczych w przypadku art. 24, i dziesięciu dni roboczych w przypadku art. 26, od dnia podania decyzji do jego wiadomości.
Rada zbiera się bezzwłocznie.
Rada, działając kwalifikowaną większością, może zmienić lub unieważnić decyzję wydaną przez Komisję.
Decyzja Komisji ulega zawieszeniu, jeżeli Państwo Członkowskie, które podjęło odnośne środki zgodnie z niniejszym ustępem, skierowało sprawę do Rady.
Zawieszenie kończy się, w przypadku art. 24, piętnastego dnia, i w przypadku art. 26, trzydziestego dnia od dnia skierowania sprawy do Rady, chyba że do tego czasu Rada zmieniła lub unieważniła decyzję Komisji.
W celu wykonania niniejszego ustępu, należy przy wyborze środków dać pierwszeństwo tym spośród nich, które powodują najmniejsze zakłócenia w funkcjonowaniu wspólnego rynku.
Komisja przeprowadza konsultacje przed zadecydowaniem w sprawie środków podjętych przez zainteresowane Państwo Członkowskie w ramach wprowadzenia w życie tego ustępu.
Takie konsultacje przeprowadza się na forum komitetu doradczego, w którego skład wchodzą przedstawiciele każdego Państwa Członkowskiego, obradującego pod przewodnictwem przedstawiciela Komisji.
Komitet zwoływany jest przez jego przewodniczącego.
Przewodniczący przekazuje Państwom Członkowskim, w najkrótszym możliwym terminie, wszelkie odnośne informacje.
Artykuł 5
Przepisy niniejszego rozporządzenia nie naruszają stosowania klauzul ochronnych przewidzianych w Traktacie, w szczególności w jego art. 108 i 109, zgodnie z procedurami tam przewidzianymi.
Artykuł 6
Komisja dokonuje na rzecz Wspólnego Komitetu przewidzianych w art. 27 ust. 2 Umowy powiadomień wspólnotowych.
Artykuł 7
Przed dniem 31 grudnia 1974 r., Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, wyda, na wniosek Komisji, decyzję dotyczącą takich zmian niniejszego rozporządzenia, w szczególności jego art. 4 ust. 3, których dokonanie może okazać się w świetle doświadczenia konieczne, aby zapobiec ryzyku naruszenia jedności wspólnego rynku.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2842/72
z dnia 19 grudnia 1972 r.
w sprawie zawarcia Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Islandii oraz przyjmujące przepisy w celu jej wykonania
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: należy zatwierdzić Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Islandii podpisaną w Brukseli w dniu 22 lipca 1972 r. oraz przyjąć deklaracje załączone do Aktu Końcowego, również podpisane w Brukseli dnia 22 lipca 1972 r.;
z uwagi na fakt, iż Umowa ustanawia Wspólny Komitet, należy wyznaczyć przedstawicieli Wspólnoty, którzy wejdą w skład tego Komitetu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W imieniu Wspólnoty niniejszym zawiera się, przyjmuje i potwierdza Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Islandii oraz załączniki i protokoły do tej Umowy wraz z deklaracjami załączonymi do Aktu Końcowego.
Tekst Umowy i Aktu Końcowego załączone są do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Zgodnie z art. 37 Umowy przewodniczący Rady Wspólnot Europejskich podaje do wiadomości fakt zakończenia ze strony Wspólnoty procedur koniecznych do wejścia w życie Umowy.
Artykuł 3
We Wspólnym Komitecie, przewidzianym w art. 30 Umowy, Wspólnota jest reprezentowana przez Komisję, wspieraną przez przedstawicieli Państw Członkowskich.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 20 grudnia 1972 r.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2843/72
z dnia 19 grudnia 1972 r.
w sprawie środków ochronnych przewidzianych w Umowie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Islandii
RADY WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji, a także mając na uwadze, co następuje:
dnia 22 lipca 1972 r. podpisano w Brukseli Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Islandii;
co się tyczy procedur, które należy stosować w celu wprowadzenia w życie klauzul ochronnych przewidzianych w Traktacie ustanawiającym Europejską Wspólnotę Gospodarczą, to są one określone w samym Traktacie;
z drugiej strony, co się tyczy szczegółowych zasad wprowadzenia w życie klauzul ochronnych i środków zapobiegawczych przewidzianych w art. 23–28 Umowy, to nadal wymagają one określenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Rada, stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 113 Traktatu, może zwrócić się do Wspólnego Komitetu ustanowionego Umową zawartą między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Islandii – zwanej dalej "Umową" – w sprawie środków przewidzianych w art. 23, 25 i 27 Umowy.
Rada w przypadku, w którym jest to konieczne, przyjmuje takie środki zgodnie z tą samą procedurą.
Komisja, z własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego, może przedłożyć wymagany w tym celu wniosek.
Artykuł 2
1.
W przypadku praktyki, która może uzasadnić zastosowanie przez Wspólnotę środków przewidzianych w art. 23 Umowy, Komisja, po zbadaniu danego przypadku z własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego, decyduje, czy taka praktyka jest zgodna z zasadami określonymi w Umowie.
Komisja w przypadku, w którym jest to konieczne, przedkłada Radzie wniosek dotyczący przyjęcia środków ochronnych, a Rada działa zgodnie z procedurą określoną w art. 113 Traktatu.
2.
W przypadku praktyki, która może spowodować zastosowanie, na podstawie art. 23 Umowy, środków ochronnych skierowanych przeciwko Wspólnocie, Komisja po zbadaniu danego przypadku decyduje, czy stosowanie takich praktyk jest zgodne z zasadami określonymi w Umowie.
Komisja formułuje stosowne zalecenia w przypadku, w którym jest to konieczne.
Artykuł 3
W przypadku praktyki, która może uzasadnić zastosowanie przez Wspólnotę środków przewidzianych w art. 25 Umowy, zastosowanie mają procedury ustanowione w rozporządzeniu (EWG) nr 459/68 [1].
Artykuł 4
1.
W przypadku wystąpienia wyjątkowych okoliczności wymagających, w sytuacjach określonych w art. 24 i 26 Umowy, natychmiastowego działania lub w przypadku dotyczącym przyznania pomocy eksportowej mającej bezpośredni i natychmiastowy wpływ na handel można, zgodnie z przepisami przedstawionymi poniżej, przyjąć środki zapobiegawcze przewidziane w art. 27 ust. 3 lit. d) Umowy.
2.
Komisja, z własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego, może przedłożyć wymagany wniosek, na podstawie którego Rada decyduje zgodnie z procedurą określoną w art. 113 Traktatu.
3.
Zainteresowane Państwo Członkowskie może, z wyjątkiem przypadków dotyczących pomocy eksportowej mającej bezpośredni i natychmiastowy wpływ na handel, wprowadzić ograniczenia ilościowe przywozu.
Państwo to natychmiast powiadamia pozostałe Państwa Członkowskie i Komisję o podjęciu takich środków.
Komisja, w trybie postępowania nadzwyczajnego i w terminie trzech dni roboczych w przypadku art. 24 i pięciu dni roboczych w przypadku art. 26, od dnia powiadomienia określonego w akapicie pierwszym, wydaje decyzję, czy odnośne środki należy utrzymać, zmienić, czy uchylić.
Decyzja Komisji jest podawana do wiadomości wszystkich Państw Członkowskich; taka decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu.
Każde Państwo Członkowskie może skierować decyzję Komisji do Rady w terminie pięciu dni roboczych w przypadku art. 24, i dziesięciu dni roboczych w przypadku art. 26, od dnia podania decyzji do jego wiadomości.
Rada zbiera się bezzwłocznie.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może zmienić lub unieważnić decyzję wydaną przez Komisję.
Decyzja Komisji ulega zawieszeniu, jeżeli Państwo Członkowskie, które podjęło odnośne środki zgodnie z niniejszym ustępem, skierowało sprawę do Rady.
Zawieszenie dobiega końca, w przypadku art. 24, piętnastego dnia i, w przypadku art. 26, trzydziestego dnia od dnia skierowania sprawy do Rady, chyba że do tego czasu Rada zmieniła lub unieważniła decyzję Komisji.
Wprowadzając w życie niniejszy ustęp, należy przy wyborze środków dać pierwszeństwo tym spośród nich, które powodują najmniejsze zakłócenia w funkcjonowaniu wspólnego rynku.
Komisja przeprowadza konsultacje przed zadecydowaniem o środkach podjętych przez zainteresowane Państwo Członkowskie w ramach wprowadzenia w życie niniejszego ustępu.
Takie konsultacje przeprowadza się na forum komitetu doradczego, w którego skład wchodzą przedstawiciele każdego Państwa Członkowskiego obradujący pod przewodnictwem przedstawiciela Komisji.
Komitet zwoływany jest przez jego przewodniczącego.
Przewodniczący przekazuje Państwom Członkowskim, w najkrótszym możliwym terminie, wszelkie odnośne informacje.
Artykuł 5
Przepisy niniejszego rozporządzenia nie naruszają stosowania klauzul ochronnych przewidzianych w Traktacie, w szczególności w jego art. 108 i 109, zgodnie z procedurami w nim przewidzianymi.
Artykuł 6
Komisja jest odpowiedzialna za przewidziane w art. 28 ust. 2 Umowy powiadomienie Wspólnego Komitetu przez Wspólnotę.
Artykuł 7
Przed dniem 31 grudnia 1974 r.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, wyda, na wniosek Komisji, decyzję dotyczącą takich zmian niniejszego rozporządzenia, w szczególności jego art. 4 ust. 3, których dokonanie może okazać się w świetle doświadczenia konieczne, aby zapobiec ryzyku naruszenia jedności wspólnego rynku.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2847/72
z dnia 29 grudnia 1972 r.
zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 100/72 i 1897/72 w następstwie przystąpienia do Wspólnoty nowych Państw Członkowskich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat dotyczący przystąpienia nowych Państw Członkowskich do Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej oraz do Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej [1], podpisany dnia 22 stycznia 1972 r. w Brukseli, w szczególności art. 153 Aktu [2] załączonego do tego Traktatu, zwanego dalej "Aktem",
a także mając na uwadze, co następuje: na mocy art. 30 Aktu, rozporządzenie Komisji (EWG) nr 100/72 [3] z dnia 14 stycznia 1972 r. ustanawiające szczegółowe zasady odnoszące się do denaturacji cukru przeznaczonego na paszę dla zwierząt, zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2351/72 [4], i rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1897/72 z dnia 1 września 1972 r. w sprawie stałego zaproszenia do składania ofert o ustalenie refundacji wywozowych dla cukru białego [5], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2523/72 [6], muszą zostać dostosowane, zgodnie z wytycznymi określonymi w załączniku II do Aktu; w tych rozporządzeniach należy dokonać uzupełnień w odniesieniu do nowych Państw Członkowskich,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 16 rozporządzenia (EWG) nr 100/72 dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
"4.
Termin ustanowiony w ust. 2, w odniesieniu do Irlandii i Zjednoczonego Królestwa, w okresie, w którym państwa te nie stosują czasu letniego, jest terminem o jedną godzinę wcześniejszym."
Artykuł 2
W art. 25 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 100/72 dodaje się następujące wyrażenie:
"denatured sugar"
.
Artykuł 3
W art. 4 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr1897/72 dodaje się akapit w brzmieniu:
Artykuł 4
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2864/72
z dnia 19 grudnia 1972 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat dotyczący przystąpienia nowych Państw Członkowskich do Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej [1], podpisany dnia 22 stycznia 1972 r., w szczególności art. 153 dołączonego do niego Aktu,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: na podstawie art. 30 Aktu Przystąpienia, rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 [2] z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, zmienione Aktem Przystąpienia, powinno być zmienione odpowiednio do wskazówek ustanowionych w załączniku II część VII do Aktu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1408/71 wprowadza się następujące zmiany:
1.
Artykuł 1 lit. s) punkt a) otrzymuje brzmienie:
""okresy zamieszkania" oznaczają okresy zamieszkania, zdefiniowane lub uznane za takie przez ustawodawstwo, zgodnie z którym zostały one ukończone lub są uważane za ukończone."
2.
Artykuł 9 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"Jeżeli ustawodawstwo danego Państwa Członkowskiego uzależnia objęcie ubezpieczeniem dobrowolnym lub fakultatywnym kontynuowanym, od spełnienia okresów ubezpieczenia, to okresy ubezpieczenia lub okresy zamieszkania spełnione zgodnie z ustawodawstwem innego Państwa Członkowskiego uwzględnia się, w wymaganym zakresie, tak jak gdyby chodziło o okresy ubezpieczenia ukończone zgodnie z ustawodawstwem tego pierwszego państwa".
3.
Artykuł 18 ust. 1 i nagłówek otrzymują brzmienie:
"Sumowanie okresów ubezpieczenia, zatrudnienia lub zamieszkania
1.
Właściwa instytucja Państwa Członkowskiego, którego ustawodawstwo uzależnia nabycie, zachowanie lub odzyskanie prawa do świadczeń od spełnienia okresów ubezpieczenia, zatrudnienia lub zamieszkania, uwzględnia, w niezbędnym zakresie, okresy ubezpieczenia, zatrudnienia lub zamieszkania ukończone zgodnie z ustawodawstwem innego Państwa Członkowskiego, jak gdyby były to okresy ukończone zgodnie ze stosowanym przez nią ustawodawstwem."
4.
W art. 19 ust. 2 dodaje się akapit drugi w brzmieniu:
"W przypadku, kiedy członkowie rodziny zamieszkują terytorium Państwa Członkowskiego, zgodnie, z ustawodawstwem którego, prawo do otrzymywania świadczeń niepieniężnych nie jest uzależnione od warunków ubezpieczenia lub zatrudnienia, świadczenia niepieniężne, jakie otrzymują, są uważane za udzielane na rachunek instytucji, w której pracownik jest ubezpieczony, chyba że jego małżonek lub osoba sprawująca opiekę nad dziećmi wykonuje działalność zawodową lub handlową na terytorium danego Państwa Członkowskiego."
5.
Artykuł 27 otrzymuje brzmienie:
"Emerytury lub renty należne na podstawie ustawodawstwa kilku Państw Członkowskich, gdy prawo do świadczeń przysługuje w państwie zamieszkania
Emeryt lub rencista, który jest uprawniony do emerytury lub renty na podstawie ustawodawstw dwóch lub więcej Państw Członkowskich, z których jedno jest Państwem Członkowskim, na terytorium którego zamieszkuje, i który jest uprawniony do świadczeń na podstawie ustawodawstw ostatniego z tych Państw Członkowskich, uwzględniając, w odpowiednim przypadku, przepisy art. 18 oraz załącznika V, oraz członkowie jego rodziny otrzymują te świadczenia od instytucji miejsca zamieszkania i na jej koszt, tak jak gdyby zainteresowany pobierał emeryturę lub rentę na podstawie ustawodawstwa jedynie tego ostatniego Państwa Członkowskiego."
6.
Artykuł 28 ust. 2 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"Jeżeli emeryt lub rencista ma prawo do wymienionych świadczeń na podstawie ustawodawstw dwóch lub więcej Państw Członkowskich, ich koszt obciąża właściwą instytucję Państwa Członkowskiego, którego ustawodawstwu emeryt lub rencista podlegał najdłużej; w przypadku gdy stosowanie tej zasady spowodowałoby nałożenie kosztu świadczeń na kilka instytucji, to koszt ten spoczywa na tej z wymienionych instytucji, której ustawodawstwu emeryt lub rencista podlegał ostatnio."
7.
Po art. 28 dodaje się art. 28a w brzmieniu:
"Artykuł 28a
Emerytury lub renty należne na podstawie ustawodawstw jednego lub więcej Państw Członkowskich innych niż państwo zamieszkania, gdy prawo do świadczeń przysługuje w tym ostatnim państwie
Jeżeli emeryt lub rencista uprawniony do emerytury lub renty na podstawie ustawodawstwa jednego z Państw Członkowskich lub do rent lub emerytur na podstawie ustawodawstw dwóch lub więcej Państw Członkowskich, zamieszkuje na terytorium Państwa Członkowskiego, zgodnie z ustawodawstwem którego prawo do świadczeń niepieniężnych nie jest uzależnione od warunków ubezpieczenia lub zatrudnienia, i jeżeli na podstawie tych ustawodawstw nie przysługuje mu emerytura lub renta, koszt świadczeń niepieniężnych, które udzielane są uprawnionemu oraz członkom jego rodziny, obciąża instytucję jednego z Państw Członkowskich właściwych w zakresie emerytur i rent, określoną zgodnie z zasadami ustanowionymi w art. 28 ust. 2, o ile wymieniony uprawniony oraz członkowie jego rodziny byliby uprawnieni do tych świadczeń na podstawie ustawodawstw stosowanych przez wymienioną instytucję, gdyby zamieszkiwali na terytorium Państwa Członkowskiego, gdzie znajduje się ta instytucja."
8.
Artykuł 31 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:
"Emeryt lub rencista uprawniony do renty lub emerytury na podstawie ustawodawstw jednego Państwa Członkowskiego lub do renty lub emerytury na podstawie ustawodawstw dwóch lub więcej Państw Członkowskich, który jest także uprawniony do świadczeń na podstawie ustawodawstwa jednego z tych Państw Członkowskich, oraz członkowie jego rodziny, którzy przebywają na terytorium jednego z Państw Członkowskich innego niż to, które zamieszkują, otrzymują:"
9.
Artykuł 33 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 33
Składki obciążające emerytów lub rencistów
Instytucja Państwa Członkowskiego zobowiązana do wypłacania emerytury lub renty, która wykonuje ustawodawstwo przewidujące potrącanie składek od emerytów lub rencistów z tytułu świadczeń w razie choroby lub macierzyństwa, uprawniona jest do dokonywania tych potrąceń z emerytur lub rent, których wysokość ustalana jest zgodnie z danym ustawodawstwem, z emerytury lub renty należnej od niej, o ile świadczenia, udzielane na mocy art. 27, 28, 28a, 29, 31 i 32, obciążają instytucję wymienionego Państwa Członkowskiego."
10.
W sekcji 1 rozdziału 2 tytułu III nagłówek otrzymuje ponownie brzmienie:
"Pracownicy podlegający wyłącznie ustawodawstwu, zgodnie z którym wysokość świadczeń z tytułu inwalidztwa nie zależy od długości okresów ubezpieczenia."
11.
Artykuł 37 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Pracownik, który podlegał kolejno lub na przemian ustawodawstwom dwóch lub kilku Państw Członkowskich i który ukończył okresy ubezpieczenia wyłącznie na podstawie ustawodawstw, zgodnie z którymi kwota świadczeń z tytułu inwalidztwa nie zależy od długości okresów ubezpieczenia, korzysta ze świadczeń zgodnie z przepisami art. 39.
Artykuł ten nie dotyczy podwyżek lub dodatków na dzieci, przyznawanych zgodnie z przepisami rozdziału 8."
12.
Artykuł 38 ust. 1 i nagłówek otrzymują brzmienie:
"Sumowanie okresów ubezpieczenia
1.
Instytucja właściwa Państwa Członkowskiego, którego ustawodawstwo uzależnia nabycie, zachowanie lub odzyskanie prawa do świadczeń od spełnienia okresów ubezpieczenia, uwzględnia, w niezbędnym zakresie, okresy ubezpieczenia ukończone na podstawie ustawodawstw innego Państwa Członkowskiego tak, jak gdyby chodziło o okresy ukończone zgodnie ze swoim własnym ustawodawstwem."
13.
Artykuł 45 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"Instytucja właściwa Państwa Członkowskiego, którego ustawodawstwo uzależnia nabycie, zachowanie lub odzyskanie prawa do świadczeń od ukończenia okresów ubezpieczenia lub zamieszkania, uwzględnia, w niezbędnym zakresie, okresy ubezpieczenia lub zamieszkania, spełnione zgodnie z ustawodawstwem innego Państwa Członkowskiego tak, jak gdyby były one okresami ukończonymi zgodnie ze stosowanym przez nią ustawodawstwem."
14.
Skreśla się art. 45 ust. 4.
15.
Artykuł 46 ust. 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"1.
Jeżeli pracownik podlegał ustawodawstwu Państwa Członkowskiego i jeżeli spełnił warunki wymagane do przyznania prawa do świadczeń bez konieczności zastosowania przepisów art. 45, właściwa instytucja tego Państwa Członkowskiego ustala, zgodnie z przepisami stosowanego przez nią ustawodawstwa, wysokość świadczeń odnoszącą się do długości okresów ubezpieczenia lub zamieszkania, które należy uwzględnić zgodnie z tym ustawodawstwem."
16.
W art. 46 ust. 2 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) instytucja ustala teoretyczną wysokość świadczenia, o które zainteresowany mógłby się ubiegać, gdyby wszystkie okresy ubezpieczenia i zamieszkania, ukończone zgodnie z ustawodawstwem Państw Członkowskich, którym podlegał, zostały ukończone w danym Państwie Członkowskim i zgodnie ustawodawstwem, które stosuje ona w dniu przyznania świadczenia.
Jeśli wysokość świadczenia, zgodnie z tym ustawodawstwem, nie zależy od długości okresów ukończonych, to wysokość tego świadczenia jest uznawana za wysokość teoretyczną, określoną w niniejszym akapicie."
17.
W rozdziale 4 tytułu III wprowadza się następujące zmiany:
Skreśla się sekcję 1 i art. 51a. Sekcje 2, 3, 4 i 5 otrzymują oznaczenia odpowiednio 1, 2, 3 i 4.
18.
Artykuł 64 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 64
Sumowanie okresów ubezpieczenia lub zamieszkania
Instytucja właściwa Państwa Członkowskiego, którego ustawodawstwo uzależnia nabycie, zachowanie lub odzyskanie prawa do świadczenia z tytułu śmierci od ukończenia okresów ubezpieczenia lub zamieszkania, uwzględnia, w niezbędnym zakresie, okresy ubezpieczenia lub zamieszkania ukończone zgodnie z ustawodawstwem innego Państwa Członkowskiego tak, jak gdyby chodziło o okresy ukończone zgodnie z ustawodawstwem stosowanym przez tę instytucję."
19.
Artykuł 77 ust. 2 lit. b) ppkt ii) otrzymuje brzmienie:
"ii) w innych przypadkach, zgodnie z ustawodawstwem tego z Państw Członkowskich, któremu zainteresowany podlegał najdłużej, jeżeli prawo do jednego ze świadczeń, określonych w ust. 1, przysługuje na podstawie tych ustawodawstw, uwzględniając, w odpowiednim przypadku, przepisy art. 79 ust. 1 lit. a); jeżeli na podstawie tych ustawodawstw nie przysługuje żadne prawo do świadczeń, warunki przyznania takiego prawa są rozpatrywane w świetle ustawodawstw innych zainteresowanych Państw Członkowskich, w porządku malejącej długości okresów ubezpieczenia lub zamieszkania, ukończonych zgodnie z ustawodawstwem tych Państw Członkowskich."
20.
Artykuł 78 ust. 2 lit. b) ppkt ii) otrzymuje brzmienie:
"ii) w innych przypadkach, zgodnie z ustawodawstwem tego z Państw Członkowskiego, któremu zmarły pracownik podlegał najdłużej, jeżeli prawo do jednego ze świadczeń, określonych w ust. 1, przysługuje na podstawie tych ustawodawstw, uwzględniając, w odpowiednim przypadku, przepisy art. 79 ust. 1 lit. a); jeżeli na podstawie tych ustawodawstw nie przysługuje żadne prawo, warunki przyznania tego prawa są rozpatrywane w świetle ustawodawstw innych Państw Członkowskich, w porządku malejącej długości okresów ubezpieczenia lub zamieszkania, ukończonych zgodnie z ustawodawstwem tych Państw Członkowskich."
21.
W art. 79 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"W przypadku, gdy zastosowanie zasady ustalonej w art. 77 ust. 2 lit. b) ppkt ii) i art. 78 ust. 2 lit. b) ppkt ii), spowodowałoby, iż kilka Państw Członkowskich okaże się właściwymi, przy jednakowej długości okresów, świadczenia w rozumieniu art. 77 lub art. 78, w zależności od przypadku, przyznawane są zgodnie z ustawodawstwem tego spośród Państw Członkowskich, któremu pracownik podlegał ostatnio."
22.
Skreśla się art. 79 ust. 4.
23.
Załącznik III pkt B otrzymuje brzmienie:
"B. DANIA
Żadne."
24.
W załączniku V w pkt B wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 4 otrzymuje brzmienie:
"4. Pracownicy ubiegający się o emeryturę lub rentę oraz emeryci i renciści, jak również członkowie ich rodzin, określeni w art. 19, 22 ust. 1 i 3, w art. 25 ust. 1 i 3, w art. 26 ust. 1 oraz w art. 28a, 29 i 31 rozporządzenia, o ile zamieszkują w Danii lub tam przebywają, są uprawnieni do świadczeń niepieniężnych na tych samych warunkach, jakie są przewidziane w duńskim ustawodawstwie dla osób, których dochód nie przekracza poziomu ustalonego w art. 3 ustawy nr 311 z 9 czerwca 1971 r. dotyczącej publicznej służby zdrowia, w przypadku gdy koszty tych świadczeń obciążają instytucję Państwa Członkowskiego innego niż Dania.";
b) ustęp 5 otrzymuje brzmienie:
"5. Przepisów art. 1 ust. 1 nr 2 ustawy o emeryturach, art. 1 ust. 1 nr 2 ustawy o rentach inwalidzkich i art. 2 ust. 1 nr 2 ustawy o rentach i zasiłkach dla wdów, nie stosuje się do pracowników i osób pozostałych przy życiu po śmierci pracowników, którzy zamieszkują w Państwie Członkowskim innym niż Dania.";
c) po ust. 5 dodaje się ustępy w brzmieniu:
"6.
Przepisy duńskiego ustawodawstwa dotyczące emerytur i rent wdowich stosuje się do wdowy po pracowniku, który podlegał duńskiemu ustawodawstwu, także wtedy, jeśli wdowa nie zamieszkiwała w Danii.
7.
Przepisy rozporządzenia nie naruszają przepisów tymczasowych duńskiej ustawy z dnia 7 czerwca 1972 r. w sprawie uprawnień do świadczeń emerytalnych obywateli duńskich, którzy przez określony czas bezpośrednio przed złożeniem wniosku rzeczywiście zamieszkiwali w Danii.
Jednakże emerytura jest przyznawana obywatelom innych Państw Członkowskich, którzy przez rok bezpośrednio przed złożeniem wniosku rzeczywiście zamieszkiwali w Danii na warunkach, przewidzianych dla obywateli duńskich.
8.
Okresy, podczas których pracownik przygraniczny lub pracownik sezonowy, zamieszkujący terytorium Państwa Członkowskiego innego niż Dania, pracował w Danii, są uważane za okresy zamieszkania w według duńskiego ustawodawstwa.
To samo stosuje się do tych okresów, podczas których taki pracownik został oddelegowany na terytorium Państwa Członkowskiego innego niż Dania.
9.
W celu ustalenia, czy warunki do prawa do świadczeń macierzyńskich, przewidzianych w rozdziale 12 ustawy w sprawie dziennych świadczeń pieniężnych w razie choroby lub macierzyństwa są spełnione, o ile zainteresowany nie podlegał duńskiemu ustawodawstwu przez cały okres referencyjny określony w art. 34 ust. 1 lub 2 wspomnianej ustawy:
a) uwzględnia się okresy ubezpieczenia spełnione, w danym przypadku, zgodnie z ustawodawstwem Państwa Członkowskiego innego niż Dania, podczas których zainteresowany nie podlegał duńskiemu ustawodawstwu, jak gdyby okresy były spełnione zgodnie z tym ostatnim ustawodawstwem; oraz
b) uważa się, ze zainteresowany otrzymał podczas uwzględnionych okresów średnie wynagrodzenie w wysokości równej kwocie średnich wynagrodzeń, potwierdzonych w trakcie okresów spełnionych zgodnie z duńskim ustawodawstwem podczas danego okresu referencyjnego."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z chwilą przystąpienia nowych Państw Członkowskich do Wspólnot Europejskich.
Jednakże stosowanie tego rozporządzenia w nowych Państwach Członkowskich jest odroczone do:
- 1 kwietnia 1973 r. dla Danii,
- 1 kwietnia 1973 r. dla Irlandii,
- 1 kwietnia 1973 r. dla Zjednoczonego Królestwa.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 3 grudnia 1973 r.
w sprawie procedur konsultacyjnych i informacyjnych w sprawach ubezpieczenia kredytów, gwarancji kredytowych i kredytu finansowego
(73/391/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: decyzją z dnia 27 września 1960 r. [1] Rada utworzyła Grupę ds. Koordynacji Polityki w zakresie Ubezpieczenia Kredytów, Gwarancji Kredytowych i Kredytów Finansowych;
decyzją z dnia 26 stycznia 1965 r. [2] Rada ustaliła procedurę konsultacyjną w sprawach ubezpieczenia kredytu, gwarancji kredytowych i kredytów finansowych;
wskazane jest, aby na podstawie doświadczeń nabytych podczas stosowania wskazanej powyżej procedury konsultacyjnej dokonać w niej niektórych zmian,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Przepisy Załącznika stosuje się od dnia 1 stycznia 1974 r.
Przepisy te zastępują przepisy uprzednio przyjęte przez Radę w odniesieniu do procedury konsultacyjnej w sprawach ubezpieczenia kredytu, gwarancji kredytowych i kredytów finansowych.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 22 listopada 1973 r.
zmieniająca decyzję z dnia 21 marca 1962 r. ustanawiającą procedurę uprzedniej kontroli i konsultacji w odniesieniu do przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych proponowanych przez Państwa Członkowskie w dziedzinie transportu
(73/402/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 75;
uwzględniając wniosek Komisji;
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego;
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego;
a także mając na uwadze, co następuje: dla osiągnięcia celów Traktatu w ramach wspólnej polityki transportowej, decyzja Rady z dnia 21 marca 1962 r. [1] ustanowiła procedurę uprzedniej kontroli oraz konsultacji w odniesieniu do przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych proponowanych przez Państwa Członkowskie w dziedzinie transportu kolejowego, drogowego lub żeglugi śródlądowej;
stosując niniejszą decyzję, Komisja musi skierować opinię lub zalecenie do Państwa Członkowskiego, które ją konsultowało w odniesieniu do przepisów dotyczących transportu, proponowanych do przyjęcia przez to Państwo, w ustalonych terminach od otrzymania notyfikacji, po konsultacjach, w stosownych przypadkach, ze wszystkimi Państwami Członkowskimi; terminy te okazały się zbyt krótkie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Artykuł 2 decyzji Rady z dnia 21 marca 1962 r. otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
1.
W terminie dwóch miesięcy od otrzymania notyfikacji określonej w art. 1, Komisja kieruje do danego Państwa Członkowskiego opinię lub zalecenie; równocześnie informuje o tym pozostałe Państwa Członkowskie.
2.
Każde Państwo Członkowskie może przedstawić Komisji swoje uwagi na temat przepisów, o których mowa; równocześnie komunikuje je pozostałym Państwom Członkowskim.
3.
Jeżeli Państwo Członkowskie tego zażąda lub Komisja uzna to za stosowne, Komisja konsultuje wszystkie Państwa Członkowskie w sprawie przepisów, o których mowa.
W przypadku określonym w ust. 4 takie konsultacje mogą być przeprowadzone a posteriori w terminie dwóch miesięcy.
4.
Na żądanie Państwa, Komisja może skrócić termin określony w ust. 1, lub wydłużyć go za zgodą tego Państwa.
Termin zostaje skrócony do piętnastu dni, jeżeli Państwo Członkowskie oświadczy, że proponowane przez nie przepisy mają pilny charakter.
Komisja informuje Państwa Członkowskie o każdym takim skróceniu lub wydłużeniu terminu.
5.
Państwo Członkowskie wprowadza w życie przepisy, o których mowa po upływie terminu określonego w ust. 1 lub w ust. 4 lub po sformułowaniu przez Komisję opinii lub zalecenia, z wyjątkiem nadzwyczajnie pilnego przypadku wymagającego natychmiastowego działania Państw Członkowskich.
W takim przypadku Państwo Członkowskie informuje niezwłocznie Komisję i procedura określona w niniejszym artykule zostaje przeprowadzona a posteriori w terminie dwóch miesięcy od otrzymania takiej informacji." .
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 19 lutego 1973 r.
w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wyposażenia elektrycznego przewidzianego do stosowania w niektórych granicach napięcia
(73/23/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100;
uwzględniając wniosek Komisji;
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego;
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego;
a także mając na uwadze, co następuje: przepisy prawne obowiązujące w Państwach Członkowskich i mające na celu zapewnienie bezpieczeństwa podczas użytkowania wyposażenia elektrycznego w określonych granicach napięcia mogą się od siebie różnić, utrudniając tym samym wymianę handlową;
w niektórych Państwach Członkowskich, na mocy obowiązujących przepisów, przepisy bezpieczeństwa w odniesieniu do wyposażenia elektrycznego przybierają formę środków zapobiegawczych i represyjnych;
aby osiągnąć ten sam cel, w innych Państwach Członkowskich przepisy bezpieczeństwa przewidują odwołanie się do norm technicznych ustanowionych przez organizacje normalizacyjne; system taki daje możliwość szybkiego dostosowania się do postępu technicznego bez pominięcia wymogów bezpieczeństwa;
niektóre Państwa Członkowskie przeprowadzają postępowanie administracyjne w celu zatwierdzenia norm; takie zatwierdzenie w żaden sposób nie narusza treści technicznej norm, ani nie ogranicza warunków ich stosowania; z punktu widzenia Wspólnoty, takie zatwierdzenie nie może zmienić skutków wynikających z norm zharmonizowanych i opublikowanych;
swobodny przepływ wyposażenia elektrycznego we Wspólnocie nastąpi wówczas, gdy będzie ono spełniać wymogi bezpieczeństwa uznawane przez wszystkie Państwa Członkowskie; bez względu na zastosowanie innych świadectw bezpieczeństwa dopuszcza się ustalenie świadectwa w oparciu o zharmonizowane normy w zakresie wymogów bezpieczeństwa, wspomniane normy zharmonizowane powinny zostać ustanowione na mocy wspólnego porozumienia organów każdego Państwa Członkowskiego, które zostaną notyfikowane pozostałym Państwom Członkowskim i Komisji oraz które powinny zostać podane do publicznej wiadomości w jak najszerszym zakresie; na użytek handlu taka harmonizacja powinna wyeliminować wszystkie niedogodności wynikające z różnic między normami krajowymi;
bez wpływu na zastosowanie jakiejkolwiek innej formy sprawdzania, zgodność wyposażenia elektrycznego z wymogami norm zharmonizowanych można domniemywać na podstawie naniesienia lub wydania przez właściwe organizacje znaków czy certyfikatów, albo, w przypadku ich braku, na podstawie deklaracji zgodności producenta; aby ułatwić zniesienie barier handlowych, Państwa Członkowskie powinny uznać takie znaki, certyfikaty lub deklaracje za części dowodu; z myślą o tym, wspomniane znaki czy certyfikaty powinny zostać podane do publicznej wiadomości, w szczególności przez opublikowanie ich w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich;
jako środek przejściowy, swobodny przepływ wyposażenia elektrycznego, dla którego nie zostały jeszcze ustanowione normy zharmonizowane można osiągnąć stosując przepisy bezpieczeństwa lub normy już ustanowione przez inne organizacje międzynarodowe albo przez jedną z organizacji ustanawiających normy zharmonizowane;
swobodny przepływ sprzętu elektrycznego jest możliwy nawet wówczas, gdy dany sprzęt nie spełnia wymogów bezpieczeństwa; w celu zminimalizowania powstałego w związku z tym zagrożenia pożądane jest ustanowienie stosownych przepisów,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy "wyposażenie elektryczne" oznacza każdy sprzęt przeznaczony do użytku przy napięciu z zakresów między 50 V a 1000 V prądu przemiennego oraz między 75 V a 1500 V prądu stałego, z wyjątkiem sprzętu i zjawisk wyszczególnionych w załączniku II.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie właściwe środki w celu zapewnienia, że wyposażenie elektryczne może być wprowadzone na rynek tylko wówczas, gdy po skonstruowaniu go zgodnie z zasadami dobrej praktyki inżynieryjnej w zakresie zagadnień bezpieczeństwa obowiązujących na terenie Wspólnoty nie zagraża bezpieczeństwu osób, zwierząt domowych i mienia, po tym jak został właściwie zainstalowany, utrzymany i użytkowany zgodnie z przeznaczeniem.
2.
Podstawowe części założeń związanych z bezpieczeństwem, określone w ust. 1, zostały wymienione w załączniku I.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie właściwe środki aby zapewnić, że gdy charakter wyposażenia elektrycznego spełnia wymogi przepisów art. 2, z uwzględnieniem warunków ustanowionych w art. 5, 6, 7 i 8, wówczas swobodny przepływ wyposażenia elektrycznego w obrębie Wspólnoty nie zostanie utrudniony ze względów związanych z bezpieczeństwem.
Artykuł 4
Jeżeli chodzi o wyposażenie elektryczne, Państwa Członkowskie zapewnią, że jednostki odpowiedzialne za dostarczanie energii nie będą stawiały surowszych wymagań odnośnie do przyłączania do sieci zasilającej lub dostarczania energii elektrycznej do użytkowników, niż wymagania określone w art. 2.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie stosowne środki w celu zapewnienia, że wyposażenie elektryczne spełniające wymogi bezpieczeństwa norm zharmonizowanych zostanie uznane przez właściwe organy administracyjne za zgodne z przepisami art. 2 w celu wprowadzenia na rynek oraz do swobodnego przepływu, zgodnie z tym co określono odpowiednio w art. 2 i 3.
Normy będą uznane za zharmonizowane, jeżeli zostaną sformułowane na zasadzie wspólnego porozumienia jednostek notyfikowanych przez Państwa Członkowskie zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 11 i opublikowane zgodnie z procedurami krajowymi.
Normy będą aktualizowane stosownie do postępu technicznego i rozwoju dobrej praktyki inżynierskiej w zakresie zagadnień bezpieczeństwa.
Do celów informacyjnych, wykaz norm zharmonizowanych oraz ich odnośników zostanie opublikowany w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 6
1.
Jeśli normy zharmonizowane określone w art. 5 nie zostały jeszcze opracowane i opublikowane, wówczas, w celu wprowadzenia na rynek czy do swobodnego przepływu, zgodnie z tym, co określono odpowiednio w art. 2 i 3, Państwa Członkowskie podejmują wszelkie stosowne środki w celu zapewnienia, że ich właściwe organy administracyjne również uznają za zgodne z przepisami art. 2 wyposażenie elektryczne, odpowiadające przepisom bezpieczeństwa Międzynarodowej Komisji ds. Przepisów Dotyczących Zatwierdzenia Sprzętu Elektrycznego (CEE) lub Międzynarodowej Komisji Elektrotechnicznej (IEC), w odniesieniu do którego została zastosowana procedura publikacji ustanowiona w ust. 2 i 3.
2.
Komisja powiadamia Państwa Członkowskie o przepisach bezpieczeństwa, określonych w ust. 1, z chwilą wejścia w życie niniejszej dyrektywy, a następnie z chwilą ich publikacji.
Po konsultacji z Państwami Członkowskimi Komisja wskazuje przepisy i warianty, których publikacje rekomenduje.
3.
W ciągu trzech miesięcy Państwa Członkowskie powiadomią Komisję o tych zastrzeżeniach, które pojawią się w odniesieniu do zgłoszonych przepisów, z uzasadnieniem podstaw bezpieczeństwa, które nie pozwalają na przyjęcie kwestionowanych przepisów.
Do celów informacyjnych, przepisy bezpieczeństwa, w stosunku do których nie zostaną wniesione żadne zastrzeżenia, zostaną opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 7
Jeżeli nie istnieją jeszcze normy zharmonizowane w rozumieniu art. 5 czy przepisy bezpieczeństwa opublikowane zgodnie z art. 6, wówczas Państwa Członkowskie podejmują wszelkie stosowne środki w celu zapewnienia wprowadzenia na rynek czy do swobodnego przepływu, zgodnie z tym co określono odpowiednio w art. 2 i 3; ich właściwe organy administracyjne również uznają za zgodne z przepisami art. 2 wyposażenie elektryczne wyprodukowane zgodnie z przepisami bezpieczeństwa norm obowiązujących w Państwie Członkowskim produkcji, jeżeli zapewni to poziom bezpieczeństwa równy temu, który obowiązuje na ich własnych terytoriach.
Artykuł 8
1.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie stosowne środki, aby zapewnić, że ich właściwe organy administracyjne zezwolą również na wprowadzenie na rynek czy na swobodny przepływ, zgodnie z przepisami art. 2 i 3, wyposażenia elektrycznego, które mimo, że nie odpowiada normom zharmonizowanym, określonym w art. 5 czy przepisom art. 6 i 7, jest zgodne z przepisami art. 2.
2.
W przypadku wystąpienia zastrzeżeń producent lub importer może przedstawić sprawozdanie, sporządzone przez jednostkę notyfikowaną zgodnie z procedurą określoną w art. 11, dotyczące zgodności wyposażenia elektrycznego z przepisami art. 2.
Artykuł 9
1.
Jeżeli ze względów bezpieczeństwa Państwo Członkowskie zabroni wprowadzenia na rynek jakiegoś sprzętu elektrycznego lub ograniczy jego swobodny przepływ, wówczas niezwłocznie powiadomi o tym inne zainteresowane Państwa Członkowskie oraz Komisję, wskazując podstawy takiej decyzji, w szczególności zaznaczając, czy:
- niezgodność z art. 2 wynika z niedostatecznego zharmonizowania norm określonych w art. 5, przepisów określonych w art. 6 lub norm określonych w art. 7,
- niezgodność wynika z niewłaściwego stosowania takich norm lub publikacji, albo z nieprzestrzegania dobrej praktyki inżynierskiej, określonej w art. 2.
2.
Jeżeli inne Państwa Członkowskie wniosą zastrzeżenia dotyczące decyzji, o której mowa w ust. 1, wówczas Komisja niezwłocznie skonsultuje się z zainteresowanymi Państwami Członkowskimi.
3.
Jeżeli porozumienie nie zostanie osiągnięte w ciągu trzech miesięcy od daty powiadomienia, zgodnie z ustaleniami ust. 1, wówczas Komisja zasięgnie opinii jednej z jednostek notyfikowanych zgodnie z procedurą określoną w art. 11, której statutowa siedziba znajduje się poza terytorium zainteresowanych Państw Członkowskich oraz która w żaden sposób nie była związana z procedurą przedstawioną w art. 8.
Opinia ta określi zakres niezgodności z przepisami art. 2.
4.
Komisja ogłosi opinię tej jednostki wszystkim Państwom Członkowskim, które przez okres jednego miesiąca będą miały prawo zgłaszać swoje uwagi do Komisji.
W tym samym czasie Komisja zapozna się z uwagami stron zainteresowanych dotyczącymi wyżej wymienionej opinii.
5.
Jeżeli zaistnieje taka możliwość, Komisja po zapoznaniu się z tymi uwagami sformułuje odpowiednie zalecenia lub opinie.
Artykuł 10
1.
Bez uszczerbku dla jakiejkolwiek innej metody sprawdzania, Państwa Członkowskie podejmują wszelkie stosowne kroki w celu zapewnienia, że ich właściwe organy administracyjne uznają istnienie domniemania zgodności z przepisami art. 5, 6 i 7, jeżeli na sprzęcie elektrycznym został umieszczony znak świadczący o zgodności, lub jeśli sporządzone dostało świadectwo zgodności, albo w przypadku jego braku, szczególnie gdy chodzi o wyposażenie elektryczne, deklaracja zgodności producenta.
2.
Jednostki notyfikowane zgodnie z procedurą ustaloną w art. 11, ustanowią, oddzielnie lub na zasadzie porozumienia, znaki i świadectwa.
Do celów informacyjnych, wyżej wymienione jednostki opublikują wzory wspomnianych znaków i świadectw w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 11
Każde Państwo Członkowskie poinformuje pozostałe Państwa Członkowskie oraz Komisję o:
- jednostkach, określonych w art. 5,
- jednostkach, które mogą ustalać znaki i świadectwa zgodnie z przepisami art. 10,
- jednostkach, które mogą sporządzić sprawozdanie zgodnie z art. 8, lub wydać opinię zgodnie z art. 9,
- miejscu publikacji, określonym w art. 5 ust. 2.
Każde Państwo Członkowskie powiadomi pozostałe Państwa Członkowskie oraz Komisję o każdej zmianie powyższych danych.
Artykuł 12
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do wyposażenia elektrycznego przeznaczonego na wywóz do państw trzecich.
Artykuł 13
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w ciągu osiemnastu miesięcy od dnia notyfikacji i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Jednak w przypadku Danii okres ten zostanie przedłużony do pięciu lat.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 14
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 26 lutego 1973 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do analizy ilościowej mieszanek trójskładnikowych włókien przędnych
(73/44/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa Rady 71/307/EWG z dnia 26 lipca 1971 r [1] w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących nazewnictwa wyrobów włókienniczych ustanawia przepisy odnoszące się do etykietowania opartego na składzie włókien w produktach włókienniczych;
przy urzędowej kontroli przeprowadzanej w Państwach Członkowskich należy wykorzystywać jednolite metody mające na celu określenie składu włókien w produktach włókienniczych, zarówno w odniesieniu do wstępnego przygotowania próbki, jak też pod względem analizy ilościowej;
art. 13 wymienionej dyrektywy Rady przewiduje, że odrębne dyrektywy określą metody pobierania próbek i przeprowadzania ich analizy, które mają być stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich przy określaniu składu włókien wchodzących w skład produktów; w tych warunkach Rada przyjęła, dyrektywą z dnia 17 lipca 1972 r. [2] w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do niektórych metod analizy ilościowej dwuskładnikowych mieszanek włókien przędnych, przepisy dotyczące przygotowywania niewielkich próbek i modeli wzorcowych do przeprowadzania analiz, które stosuje się w odniesieniu do mieszanek trójskładnikowych włókien przędnych;
przedmiotem niniejszej dyrektywy jest ustanowienie przepisów dotyczących analizy ilościowej mieszanek trójskładnikowych włókien przędnych;
szczególne metody odnoszące się do analizy niektórych dwuskładnikowych mieszanek opisane zostały szczegółowo w dyrektywie z dnia 17 lipca 1972 r.; zdobyte doświadczenie nie pozwala na określenie jednego sposobu postępowania; w celu selektywnego rozpuszczania składników należy zaproponować wprowadzenie większej liczby możliwości;
jednakże należy opracować ogólne zasady dla analizy wszystkich mieszanek trójskładnikowych; zasady te powinny opisywać różne metody, które mogą być właściwie stosowane, oraz dla każdej metody sposoby przeprowadzania procentowych obliczeń w odniesieniu do zawartości poszczególnych składników;
techniczne specyfikacje muszą zostać jak najszybciej dostosowane w związku z postępem technicznym; w tym celu należy stosować procedurę ustanowioną w art. 6 dyrektywy z dnia 17 lipca 1972 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa dotyczy analizy ilościowej mieszanek trójskładnikowych włókien przędnych z zastosowaniem ręcznych lub chemicznych metod oddzielania włókien lub obydwu metod razem.
Artykuł 2
W odniesieniu do przygotowania niewielkich próbek i modeli wzorcowych do przeprowadzania analiz stosuje się przepisy zawarte w załączniku I do dyrektywy Rady z dnia 17 lipca 1972 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących niektórych metod analizy ilościowej dwuskładnikowych mieszanek włókien przędnych.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne kroki, aby przepisy określone – zarówno z załączniku I do niniejszej dyrektywy, jak też w załączniku I do dyrektywy określonej w art. 2 – były stosowane w czasie urzędowej kontroli w celu określenia składu produktu włókienniczego, składającego się z trójskładnikowej mieszanki włókien przędnych, wprowadzanego do obrotu zgodnie z dyrektywą Rady z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczącego nazewnictwa produktów włókienniczych.
Artykuł 4
Laboratorium odpowiedzialne za kontrole mieszanek trójskładnikowych podaje w raporcie z przeprowadzonej analizy wszystkie czynniki wymienione w pkt V załącznika I.
Artykuł 5
Zmiany w przepisach załączników I, II i III, konieczne w celu dostosowania do postępu technicznego, przyjmowane są zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 6 dyrektywy z dnia 17 lipca 1972 r.
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy niezbędne w celu wykonania niniejszej dyrektywy w terminie osiemnastu miesięcy od dnia jej notyfikacji i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Czwarta Dyrektywa Komisji
z dnia 5 grudnia 1972 r.
ustanawiająca wspólnotowe metody analizy do celów urzędowej kontroli pasz
(73/46/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady z dnia 20 lipca 1970 r. [1] w sprawie wprowadzenia wspólnotowych metod pobierania próbek i analizy dla urzędowej kontroli pasz, zmienioną dyrektywą nr 72/275/EWG z dnia 20 lipca 1972 r. [2], w szczególności jej art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa ta wymaga, aby urzędowe kontrole pasz były przeprowadzane z wykorzystaniem wspólnotowych metod pobierania próbek i analizy do celów sprawdzenia zgodności z wymogami wynikającymi z przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych dotyczących jakości i składu pasz;
dyrektywy nr 71/250/EWG z dnia 15 czerwca 1971 r. [3], 71/393/EWG z dnia 18 listopada 1971 r. [4] oraz 72/199/EWG z dnia 27 kwietnia 1972 r. [5] ustanowiły już szereg wspólnotowych metod analizy; postęp prac od tamtego czasu wskazuje na celowość przyjęcia czwartego zestawu metod;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie wymagają, aby analizy stosowane w ramach urzędowych kontroli pasz do oznaczania poziomu wilgotności w tłuszczach zwierzęcych i roślinnych oraz olejach oraz zawartości magnezu i surowego włókna w paszach były przeprowadzane zgodnie z metodami opisanymi w załączniku I do niniejszej dyrektywy.
Przepisy ogólne, określone w Załączniku część 1 (Wprowadzenie) do pierwszej dyrektywy Komisji 71/250/EWG z dnia 15 czerwca 1971 r., stosuje się do metod opisanych w załączniku I do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wymagają, aby analizy stosowane w ramach urzędowych kontroli pasz w odniesieniu do ich zawartości retinolu (witaminy A), tiaminy (aneuryny, witaminy B1), kwasu askorbinowego i dehydroaskorbinowego (witaminy C) były przeprowadzane zgodnie z metodami opisanymi w załączniku II do niniejszej dyrektywy.
Przepisy ogólne, określone w Załączniku część I (Wprowadzenie) do pierwszej dyrektywy Komisji 71/250/EWG z dnia 15 czerwca 1971 r., z wyjątkiem części dotyczącej przygotowania próbki do analizy, stosuje się do metod opisanych w załączniku II do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 stycznia 1974 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa jest skierowana do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 5 grudnia 1972 r.
zmieniająca drugą dyrektywę Komisji z dnia 18 listopada 1971 r. ustanawiającą wspólnotowe metody analiz do celów urzędowej kontroli pasz
(73/47/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady z dnia 20 lipca 1970 r. [1] w sprawie wprowadzenia wspólnotowych metod pobierania próbek i analiz do celów urzędowej kontroli pasz, zmienioną dyrektywą z dnia 20 lipca 1972 r. [2], w szczególności jej art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: dnia 18 listopada 1971 r. Komisja przyjęła drugą dyrektywę [3] ustanawiającą wspólnotowe metody analiz do celów urzędowej kontroli pasz;
część 1 Załącznika do tej dyrektywy wprowadza metodę określenia wilgotności, która może być stosowana między innymi do analizy zwierzęcych i roślinnych tłuszczów i olejów;
wilgotność w zwierzęcych i roślinnych tłuszczach i olejach ma być ustalona od dnia 1 stycznia 1974 r. przez inną metodę, która została ustalona w czwartej dyrektywie Komisji ustanawiającej wspólnotowe metody analiz do celów urzędowej kontroli pasz;
dlatego należy zwiesić obowiązek stosowania metod określających wilgotność określoną w drugiej dyrektywie do celów analiz zwierzęcych i roślinnych tłuszczów i olejów;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Pasz Zwierzęcych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do drugiej dyrektywy Komisji ustanawiającej wspólnotowe metody analiz do celów urzędowej kontroli pasz wprowadza się następujące zmiany:
W część 1 pkt 1 akapit pierwszy Załącznika zdanie drugie otrzymuje brzmienie.
"Nie obejmuje analiz przetworów mlecznych takich jak pasze, analiz substancji mineralnych oraz mieszanek składających się głównie z substancji mineralnych, analiz zwierzęcych i roślinnych tłuszczów i olejów lub analiz nasion oleistych i owoców oleistych określonych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 136/661 z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczy" .
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 stycznia 1973 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 21 maja 1973 r.
zmieniająca dyrektywę z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych
(73/146/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 2 dyrektywy Rady z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych [1], ostatnio zmienionej dyrektywą z dnia 22 marca 1971 r. [2], klasyfikuje ciecze łatwo palne według ich temperatury zapłonu; wobec aktualnego braku specyfikacji metod stosowanych do określania temperatury zapłonu, stosowne wydaje się przyjęcie takich samych metod analizy, jak metody już ustanowione w umowach międzynarodowych w sprawie przewozu towarów niebezpiecznych;
postęp techniczny narzuca potrzebę szybkiego dostosowania wymogów technicznych przewidzianych w dyrektywach w sprawie niebezpiecznych substancji i preparatów; w celu ułatwienia wprowadzania koniecznych środków należy ustanowić system przewidujący ścisłą współpracę między Państwami Członkowskimi a Komisją w ramach Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw w Sprawie Usuwania Barier Technicznych w Handlu Niebezpiecznymi Substancjami i Preparatami;
załącznik I do dyrektywy Rady z dnia 27 czerwca 1967 r. zawiera wykaz substancji niebezpiecznych, sklasyfikowanych według liczby atomowej pierwiastka najbardziej charakterystycznego dla ich właściwości, oraz metod etykietowania każdej substancji w formie odniesienia do załączników II, III i IV;
analiza wykazu substancji niebezpiecznych wykazała, że zachodzi konieczność jej dostosowania do najnowszej wiedzy naukowej i technicznej; ponadto stwierdzono, że nieprawidłowo podano wzory chemiczne lub oznaczenie kilku substancji niebezpiecznych; w związku z tym zachodzi konieczność wprowadzenia poprawek do tego wykazu;
konieczne wydaje się również załączenie opisowego wykazu poszczególnych zagrożeń,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie Rady z dnia 27 czerwca 1967 r. wprowadza się zmiany zgodnie z następującymi artykułami.
Artykuł 2
W tekście w języku włoskim wyrazy "punto di scintilla" zastępuje się wyrazami "punto di infiammabilità".
Artykuł 3
W art. 2 dodaje się akapit w brzmieniu:
"3.
Temperaturę zapłonu łatwo palnych substancji i preparatów ciekłych, określonych w akapicie drugim lit. c) i d), ustala się zgodnie z metodami oraz za pomocą aparatury określonej w załączniku V." .
Artykuł 4
W art. 6 dodaje się akapit w brzmieniu:
"4.
Jednakże, przez okres trzech lat od dnia notyfikowania niniejszej dyrektywy oraz w drodze odstępstwa od przepisów niniejszego artykułu, Dania, Irlandia i Zjednoczone Królestwo mogą zezwolić na wprowadzanie do obrotu na swoich terytoriach substancji niebezpiecznych pakowanych i znakowanych zgodnie z warunkami obowiązującymi na ich terytoriach w dniu przystąpienia." .
Artykuł 5
W art. 8 dodaje się artykuły w brzmieniu:
"Artykuł 8a
Zmiany niezbędne w celu dostosowania załączników do postępu technicznego przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 8c.
Artykuł 8b
1.
W celu dostosowania do postępu technicznego dyrektyw w sprawie usuwania barier technicznych w handlu niebezpiecznymi substancjami i preparatami ustanawia się Komitet, zwany dalej "Komitetem", składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, pod przewodnictwem przedstawiciela Komisji.
2.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 8c
1.
W przypadku odwołania się do procedury określonej w niniejszym artykule, sprawa zostaje przedstawiona Komitetowi przez przewodniczącego, z jego własnej inicjatywy bądź na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet przedstawia swoją opinię na temat projektu w terminie określonym przez przewodniczącego stosownie do pilności danej sprawy.
Decyzję przyjmuje się większością 41 głosów, przy czym głosy Państw Członkowskich ważone są zgodnie z art. 148 akapit drugi Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
b) Jeżeli przewidziane środki są niezgodne z opinią Komitetu lub nie ma opinii, Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie wniosek dotyczący środków, jakie mają zostać podjęte.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
c) W przypadku braku decyzji Rady w terminie trzech miesięcy od dnia skierowania do niej sprawy, Komisja przyjmuje projektowane środki." .
Artykuł 6
Załączniki I—IV zastępuje się załącznikami I—IV do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 7
Dodaje się załącznik V, dołączony do niniejszej dyrektywy.
Normy i metody, na które powołuje się ten załącznik, to normy i metody obowiązujące w dniu notyfikacji niniejszej dyrektywy Państwom Członkowskim.
Artykuł 8
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie sześciu miesięcy od dnia jej ogłoszenia i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, że wewnętrzne przepisy prawne, jakie mają zostać przyjęte w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą, zostaną przekazane Komisji.
Artykuł 9
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 21 maja 1973 r.
w sprawie zniesienia ograniczeń w zakresie przemieszczania się i pobytu obywateli Państw Członkowskich w obrębie Wspólnoty, które dotyczą przedsiębiorczości i świadczenia usług
(73/148/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 54 ust. 2 i art. 63 ust. 2,
uwzględniając ogólne programy zniesienia ograniczeń w zakresie swobody przedsiębiorczości i świadczenia usług [1], w szczególności ich tytuł II,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: swobodny przepływ osób, zagwarantowany w Traktacie oraz w ogólnych programach zniesienia ograniczeń w zakresie swobody przedsiębiorczości i świadczenia usług, obejmuje zniesienie ograniczeń w zakresie swobody przemieszczania się i pobytu obywateli Państw Członkowskich w obrębie Wspólnoty, pragnących prowadzić działalność gospodarczą lub świadczyć usługi na terytorium innego Państwa Członkowskiego;
swoboda przedsiębiorczości może być w pełni zrealizowana jedynie w przypadku przyznania prawa pobytu osobom pragnącym korzystać ze swobody przedsiębiorczości; swoboda świadczenia usług wiąże się z tym, że zarówno osoby świadczące usługi, jak i osoby korzystające z usług powinny mieć prawo stałego pobytu na okres świadczenia tych usług;
dyrektywa Rady z dnia 25 lutego 1964 r. w sprawie zniesienia ograniczeń w zakresie przemieszczania się i pobytu obywateli Państw Członkowskich w obrębie Wspólnoty w odniesieniu do przedsiębiorczości i świadczenia usług [4] ustanowiła przepisy stosowane w tym zakresie do osób podejmujących działalność na własny rachunek;
dyrektywa Rady z dnia 15 października 1968 r. w sprawie zniesienia ograniczeń w zakresie przemieszczania się i pobytu pracowników Państw Członkowskich i ich rodzin we Wspólnocie [5], która zastąpiła dyrektywę Rady z dnia 25 marca 1964 r. [6] o tym samym tytule, zmieniła przepisy stosowane do pracowników;
przepisy dotyczące przemieszczania się i pobytu w obrębie Wspólnoty osób prowadzących działalność na własny rachunek i ich rodzin powinny zostać odpowiednio poprawione;
koordynacja specjalnych środków dotyczących przemieszczania się i pobytu cudzoziemców, uzasadnionych względami porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego oraz zdrowia publicznego jest przedmiotem dyrektywy Rady z dnia 25 lutego 1964 r. [7],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie, działając zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy, znoszą ograniczenia w zakresie przemieszczania się i pobytu w stosunku do:
a) obywateli Państw Członkowskich, którzy osiedlili się lub zamierzają się osiedlić na terenie innego Państwa Członkowskiego w celu podjęcia działalności na własny rachunek albo zamierzają świadczyć usługi na terenie tego państwa;
b) obywateli Państw Członkowskich, którzy pragną udać się do innego Państwa Członkowskiego w charakterze odbiorców usług;
c) współmałżonka i dzieci poniżej dwudziestego pierwszego roku życia tych obywateli, niezależnie od ich obywatelstwa;
d) krewnych wstępnych i zstępnych zarówno tych obywateli, jak też współmałżonków tych obywateli, którzy to krewni, niezależnie od obywatelstwa, znajdują się na ich utrzymaniu.
2.
Państwa Członkowskie sprzyjają przyjmowaniu każdego członka rodziny obywatela, o którym mowa w ust. 1 lit. a) i b), lub współmałżonka tego obywatela, który pozostaje na utrzymaniu tego obywatela lub który w kraju pochodzenia mieszkał w jednym gospodarstwie domowym z tym obywatelem.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie przyznają osobom, o których mowa w art. 1, prawo do opuszczania ich terytorium.
Prawo takie będzie spełnione poprzez wydanie ważnego dowodu tożsamości lub paszportu.
Członkom rodziny przysługuje takie samo prawo jak obywatelowi, na którego utrzymaniu pozostają.
2.
Państwa Członkowskie, działając zgodnie ze swoim ustawodawstwem, wydają swoim obywatelom dowód tożsamości bądź paszport lub przedłużają ważność tych dokumentów, które w szczególności określają obywatelstwo ich posiadacza.
3.
Paszport musi być ważny co najmniej na wszystkie Państwa Członkowskie oraz kraje, przez które posiadacz paszportu musi przejechać, podróżując między Państwami Członkowskimi.
W przypadku gdy paszport jest jedynym dokumentem, na podstawie którego jego posiadacz może legalnie wyjechać z danego państwa, okres jego ważności nie może być krótszy niż pięć lat.
4.
Państwa Członkowskie nie mogą wymagać od osób, o których mowa w art. 1, żadnej dodatkowej wizy ani żadnych równoznacznych dokumentów.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie przyznają osobom, o których mowa w art. 1, prawo do wjazdu na ich terytorium jedynie za okazaniem ważnego dowodu tożsamości lub paszportu.
2.
Żadne wizy wjazdowe lub równoznaczne dokumenty nie będą wymagane z wyjątkiem członków rodziny, którzy nie posiadają obywatelstwa Państwa Członkowskiego.
Państwa Członkowskie przyznają takim osobom wszelkie ułatwienia w otrzymaniu niezbędnej wizy.
Artykuł 4
1.
Każde Państwo Członkowskie przyznaje prawo pobytu obywatelom innych Państw Członkowskich, którzy osiedlają się na terytorium tego państwa w celu podjęcia działalności na własny rachunek, jeżeli na mocy Traktatu zostaną zniesione ograniczenia w odniesieniu do tej działalności.
Na potwierdzenie przyznanego prawa pobytu wydawany jest dokument o nazwie Karta Pobytu Obywatela Państwa Członkowskiego Wspólnot Europejskich.
Okres ważności tego dokumentu wynosi nie mniej niż pięć lat od daty wystawienia i jest automatycznie przedłużany.
Przerwy w pobycie nieprzekraczające sześciu kolejnych miesięcy oraz nieobecność związana z odbywaniem służby wojskowej nie wpływa na ważność karty pobytu.
Ważna karta pobytu nie może zostać odebrana obywatelowi, o którym mowa w art. 1 ust. 1 lit. a), jedynie ze względu na ustanie zatrudnienia z powodu czasowej niezdolności do pracy na skutek choroby lub wypadku.
Każdemu obywatelowi Państwa Członkowskiego, do którego nie mają zastosowania przepisy pierwszego akapitu, a który na mocy ustawodawstwa innego Państwa Członkowskiego otrzymał zezwolenie na prowadzenie działalności na terytorium tego państwa, przyznane zostaje prawo pobytu na okres nie krótszy niż ten, na który przyznano mu zezwolenie na prowadzenie danej działalności.
Niemniej jednak, każdy obywatel, o którym mowa w pierwszym akapicie i do którego w wyniku zmiany zatrudnienia odnoszą się postanowienia poprzedniego akapitu, zachowuje kartę pobytu do czasu upływu terminu jej ważności.
2.
Okres prawa pobytu, przyznawanego osobom świadczącym usługi i korzystającym z usług, będzie równy okresowi świadczenia tych usług.
Jeśli okres ten przekracza trzy miesiące, Państwo Członkowskie, na którego terytorium te usługi są świadczone, wydaje zezwolenie na pobyt na potwierdzenie udzielonego prawa pobytu.
Jeśli ten okres nie przekracza trzech miesięcy, dowód tożsamości lub paszport, na podstawie którego dana osoba wjechała na terytorium państwa, stanowi wystarczający dokument legalizujący pobyt.
Państwo Członkowskie może jednak domagać się od osoby, o której mowa, zgłoszenia swojej obecności na jego terytorium.
3.
Członkowi rodziny, który nie jest obywatelem Państwa Członkowskiego, wydawany jest dokument pobytowy o takim samym okresie ważności jak dokument wydany obywatelowi, na którego utrzymaniu pozostaje.
Artykuł 5
Prawo pobytu będzie skuteczne na całym terytorium Państwa Członkowskiego, którego dotyczy.
Artykuł 6
Państwo Członkowskie nie będzie wymagać od ubiegającego się o kartę pobytu lub zezwolenie na pobyt złożenia żadnych innych dokumentów poza następującymi:
a) dowód tożsamości lub paszport, na podstawie którego wjechał on na terytorium tego państwa;
b) dowód potwierdzający jego przynależność do jednej z kategorii osób, do których odnoszą się art. 1 i 4.
Artykuł 7
1.
Dokumenty pobytowe przyznane obywatelowi któregoś z Państw Członkowskich wydawane są i odnawiane bezpłatnie bądź za opłatą, której wysokość nie przekracza opłat i podatków pobieranych od obywateli krajowych.
Niniejsze postanowienie stosuje się również do dokumentów i zaświadczeń niezbędnych do wydania i przedłużenia dokumentów pobytowych.
2.
Wizy, o których mowa w art. 3 ust. 2, są wolne od opłaty.
3.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne kroki w celu uproszczenia, na ile to możliwe, formalności i procedur otrzymywania dokumentów wymienionych w ust. 1.
Artykuł 8
Państwa Członkowskie nie będą stosować odstępstw od postanowień niniejszej dyrektywy, z wyjątkiem sytuacji uzasadnionych względami porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego i zdrowia publicznego.
Artykuł 9
1.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie środki niezbędne do wdrożenia niniejszej dyrektywy w terminie sześciu miesięcy od jej przyjęcia i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o zmianach wniesionych do ustaw, przepisów wykonawczych i administracyjnych w celu uproszczenia w dziedzinie przedsiębiorczości i świadczenia usług procedur wydawania dokumentów niezbędnych podczas przemieszczania się i pobytu osób, o których mowa w art. 1.
Artykuł 10
1.
Do czasu wykonania niniejszej dyrektywy przez Państwa Członkowskie stosuje się postanowienia dyrektywy Rady z dnia 25 lutego 1964 r. dotyczącej zniesienia ograniczeń w zakresie przemieszczania się i pobytu obywateli Państw Członkowskich w obrębie Wspólnoty, które dotyczą przedsiębiorczości i świadczenia usług.
2.
Dokumenty pobytowe wydane na mocy dyrektywy, o której mowa w ust. 1, pozostają ważne do końca okresu, na jaki zostały wystawione.
Artykuł 11
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 24 lipca 1973 r.
w sprawie środków zmniejszania skutków trudności w dostawach ropy naftowej i produktów ropopochodnych
(73/238/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 103,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Zgromadzenia,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego,
ustanowienie wspólnej polityki energetycznej jest jednym z celów, które Wspólnoty postawiły przed sobą;
rośnie znaczenie ropy naftowej i produktów ropopochodnych jako źródła energii dla Wspólnoty; wszelkie trudności, nawet tymczasowe, mające wpływ na znaczne zmniejszenie dostaw tych produktów mogą spowodować poważne zaburzenia działalności ekonomicznej Wspólnoty; wobec tego Wspólnota musi mieć możliwość wyeliminowania lub przynajmniej zmniejszenia wszelkich szkodliwych skutków w takich przypadkach;
powinny zawczasu zostać przewidziane procedury i właściwe instrumenty dla zapewnienia szybkiego zastosowania środków zmniejszających skutki trudności w dostawach ropy naftowej i produktów ropopochodnych;
jeżeli powstanie taka konieczność, wszystkie Państwa Członkowskie powinny mieć niezbędne uprawnienia do podejmowania właściwych działań bezzwłocznie i zgodnie z Traktatem, w szczególności z jego art. 103;
jest konieczne, aby te kompetencje były w pewnym zakresie zharmonizowane w celu ułatwienia koordynacji środków krajowych w ramach konsultacji na poziomie Wspólnoty;
jest także pożądane natychmiastowe powołanie ciała konsultacyjnego dla ułatwienia koordynacji krajowych środków przyjmowanych lub proponowanych przez Państwa Członkowskie w tej dziedzinie;
jest konieczne, aby każde Państwo Członkowskie sporządziło plan, który mógłby być wykorzystany w przypadku powstania trudności w dostawie w ropę naftową i produkty ropopochodne,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie przyjmują wszelkie konieczne środki, aby zaopatrzyć właściwe władze w niezbędne uprawnienia na wypadek wystąpienia trudności w zaopatrzeniu w ropę naftową i produkty ropopochodne, które mogłyby wyraźnie zmniejszyć podaż tych produktów i wywołać poważne zakłócenia.
Te uprawnienia powinny umożliwić władzom:
- tworzenie rezerw bezpieczeństwa zgodnie z dyrektywą Rady z dnia 20 grudnia 1968 r. [1] nakładającą na Państwa Członkowskie EWG obowiązek utrzymywania minimalnych zapasów ropy naftowej i/lub produktów ropopochodnych i rozdzielanie tych zapasów między użytkowników,
- nakładanie szczególnych lub ogólnych ograniczeń zużycia, w zależności od szacowanej wielkości braków oraz dawania pierwszeństwa w dostawach produktów ropopochodnych pewnym grupom użytkowników,
- regulowania cen w celu zapobiegania ich anormalnym wzrostom.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wyznaczają instytucje ponoszące odpowiedzialność za stosowanie środków przyjmowanych dla realizacji uprawnień przewidzianych dla nich w art. 1.
2.
Państwa Członkowskie opracowują plany interwencyjne w przypadku powstania trudności w odniesieniu do dostaw ropy naftowej i produktów ropopochodnych.
Artykuł 3
1.
W przypadku powstania trudności w dostawach ropy naftowej i produktów ropopochodnych we Wspólnocie lub jednym z Państw Członkowskich, Komisja zwołuje w jak najkrótszym terminie na posiedzenie pod swoim przewodnictwem, na żądanie jednego z Państw Członkowskich, lub z własnej inicjatywy, grupę delegatów Państw Członkowskich, których nazwiska są ustalone z góry.
2.
Powyższa grupa przeprowadza konieczne konsultacje w celu zapewnienia koordynacji środków przyjmowanych lub proponowanych w ramach kompetencji przewidzianych w art. 1.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie informują Komisję o przepisach, które wypełniają zobowiązania wynikające z zastosowania art. 1 niniejszej dyrektywy.
2.
Państwa Członkowskie informują Komisję o składzie i mandacie instytucji krajowych powołanych zgodnie z art. 2 ust. 1, w celu zastosowania środków, które mają zostać przyjęte.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie nie później niż do 30 czerwca 1974 r. przepisy ustawowowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Pierwsza Dyrektywa Rady
z dnia 24 lipca 1973 r.
w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do podejmowania i prowadzenia działalności w dziedzinie ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie
(73/239/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 57 ust. 2,
uwzględniając program ogólny [1] zniesienia ograniczeń dotyczących swobody przedsiębiorczości, w szczególności jego tytuł IV C,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego, [2]
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: na mocy programu ogólnego zniesienie ograniczeń dotyczących zakładania przedstawicielstw i oddziałów jest, w przypadku działalności w dziedzinie ubezpieczeń bezpośrednich, uzależnione od ujednolicenia warunków podejmowania i prowadzenia tej działalności; koordynacja jest dokonana przede wszystkim w odniesieniu do ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie;
aby ułatwić podejmowanie i prowadzenie działalności ubezpieczeniowej, istotne jest usunięcie pewnych rozbieżności, jakie istnieją między poszczególnymi państwami w ustawodawstwie dotyczącym nadzoru; aby osiągnąć ten cel, a jednocześnie zapewnić ochronę ubezpieczonych i osób trzecich we wszystkich Państwach Członkowskich, pożądane jest skoordynowanie przepisów dotyczących, w szczególności, poręczeń finansowych wymaganych od zakładów ubezpieczeniowych;
klasyfikacja ryzyk w poszczególnych grupach ubezpieczeń jest w szczególności potrzebna do określenia działalności podlegającej obowiązkowi uzyskania zezwolenia oraz wielkości minimalnego funduszu gwarancyjnego ustalonego dla danej grupy ubezpieczeń;
pożądane jest wyłączenie z zakresu niniejszej dyrektywy towarzystw ubezpieczeń wzajemnych, które z racji swojej formy prawnej spełniają odpowiednie warunki dotyczące bezpieczeństwa i poręczeń finansowych; pożądane jest również wyłączenie niektórych instytucji w kilku Państwach Członkowskich, których działalność obejmuje tylko pewien określony sektor i jest ona prawnie ograniczona do określonego terytorium lub określonych osób;
poszczególne regulacje prawne zawierają różne zasady dotyczące równoczesnego prowadzenia ubezpieczeń zdrowotnych, ubezpieczeń kredytów i poręczeń, ubezpieczeń odpowiedzialności cywilnej i ochrony prawnej, w obrębie wymienionych grup ubezpieczeń lub w połączeniu z innymi grupami ubezpieczeń; utrzymanie tych różnic po zniesieniu ograniczeń dotyczących prawa przedsiębiorczości w grupach ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie oznaczałoby dalsze istnienie przeszkód w zakładaniu przedsiębiorstw; należy rozwiązać ten problem poprzez dalszą koordynację przepisów, która ma nastąpić w stosunkowo krótkim czasie;
istnieje potrzeba rozszerzenia nadzoru w każdym Państwie Członkowskim na wszystkie grupy ubezpieczeń, do których ma zastosowanie niniejsza dyrektywa; taki nadzór nie jest możliwy, o ile podejmowanie działalności ubezpieczeniowej w tych grupach ubezpieczeń nie podlega obowiązkowi uzyskania zezwolenia na jej prowadzenie; konieczne jest określenie warunków udzielania lub cofania takiego zezwolenia; należy zapewnić możliwość odwołania się do sądu w przypadku odmowy lub cofnięcia zezwolenia;
ze względu na ciągłe zmiany warunków obrotu towarowego i kredytowego pożądane jest wprowadzenie bardziej elastycznych zasad dla grup ubezpieczeń określanych jako ubezpieczenia transportowe, oznaczonych numerami 4-7 i 12 w lit. A Załącznika do niniejszej dyrektywy, oraz dla grup ubezpieczeń kredytu oznaczonych numerami 14 i 15 w lit. A Załącznika;
poszukiwanie wspólnej metody obliczania rezerw techniczno-ubezpieczeniowych jest obecnie przedmiotem badań na poziomie wspólnotowym; wydaje się zatem pożądane zastrzeżenie, dla potrzeb kolejnych dyrektyw, zapewnienia koordynacji w tym zakresie, jak również spraw dotyczących ustalania rodzajów lokat oraz wyceny aktywów;
konieczne jest posiadanie przez zakłady ubezpieczeniowe, obok rezerw techniczno-ubezpieczeniowych w wysokości wystarczającej do zabezpieczenia zobowiązań ubezpieczeniowych, dodatkowej rezerwy, zwanej marginesem wypłacalności, w postaci wolnych aktywów, dla zabezpieczenia się przed wahaniami koniunktury w działalności ubezpieczeniowej; aby zapewnić stosowanie obiektywnych kryteriów przy ustalaniu wymagań w tym zakresie, tak aby zakłady tej samej wielkości uzyskały jednakową pozycję pod względem konkurencji, pożądane jest zapewnienie, aby taki margines dotyczył całej działalności zakładów oraz był ustalany przez odniesienie do dwóch wskaźników stopnia zabezpieczenia, z których jeden należy ustalać na bazie wielkości składek, zaś drugi na bazie wielkości odszkodowań;
pożądane jest wymaganie minimalnego funduszu gwarancyjnego ustalonego w zależności od wielkości ryzyka dla danej grupy ubezpieczeń, aby zapewnić posiadanie przez zakłady ubezpieczeniowe w momencie podejmowania działalności odpowiednich środków oraz aby zagwarantować, że w ciągu dalszej działalności margines wypłacalności w żadnym wypadku nie spadnie poniżej minimum bezpieczeństwa;
konieczne jest uwzględnienie przypadku, kiedy sytuacja finansowa zakładu powoduje trudności w pokrywaniu zobowiązań ubezpieczeniowych;
skoordynowane zasady dotyczące podejmowania i prowadzenia działalności w dziedzinie ubezpieczeń bezpośrednich we Wspólnocie dotyczą, z zasady, wszystkich zakładów wchodzących na rynek, a w następstwie tego również przedstawicielstw i oddziałów zakładów, których centrale mieszczą się poza Wspólnotą; odnośnie do metod nadzoru pożądane jest jednak szczególne uwzględnienie działalności wspomnianych przedstawicielstw i oddziałów, mając na uwadze fakt, że aktywa zakładów, do których należą, znajdują się poza Wspólnotą;
pożądane jest jednak łagodzenie takich szczególnych warunków dotyczących działalności przedstawicielstw i oddziałów, przestrzegając jednak zasady, że nie uzyskają one traktowania korzystniejszego niż zakłady mające swoją siedzibę we Wspólnocie;
wymagane są pewne przepisy przejściowe, pozwalające, w szczególności, istniejącym już małym i średnim zakładom dostosować się do wymogów, które muszą zostać nałożone przez Państwa Członkowskie w wykonaniu niniejszej dyrektywy, z zastrzeżeniem zastosowania art. 53 Traktatu;
istotne jest zagwarantowanie jednolitego stosowania skoordynowanych zasad i zapewnienie w tym zakresie ścisłej współpracy między Komisją a Państwami Członkowskimi,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Tytuł I — Przepisy ogólne
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa dotyczy podejmowania i prowadzenia samodzielnej działalności w dziedzinie ubezpieczeń bezpośrednich wykonywanej przez zakłady ubezpieczeniowe mające lub zamierzające założyć swoją siedzibę w Państwach Członkowskich, w grupach ubezpieczeń określonych w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do:
1. Następujących rodzajów ubezpieczeń:
a) ubezpieczeń na życie, czyli działu obejmującego w szczególności ubezpieczenie tylko na dożycie określonego wieku, ubezpieczenie tylko na wypadek śmierci, ubezpieczenie na dożycie określonego wieku lub śmierci przed osiągnięciem tego wieku, ubezpieczenie na życie, ze zwrotem składki, ubezpieczenia tontynowe, ubezpieczenia posagowe, ubezpieczenia na wypadek urodzenia dziecka;
b) ubezpieczeń rentowych;
c) ubezpieczeń dodatkowych prowadzonych przez zakłady ubezpieczeniowe na życie, czyli ubezpieczenia od następstw nieszczęśliwych wypadków obejmujące niezdolność do podejmowania zatrudnienia, ubezpieczenia ryzyka śmierci w następstwie wypadku, ubezpieczenia ryzyka inwalidztwa spowodowanego wypadkiem lub chorobą, w przypadku gdy ubezpieczenia tego rodzaju są udzielane dodatkowo w stosunku do ubezpieczeń na życie;
d) ubezpieczeń stanowiących część ustawowego systemu ubezpieczeń społecznych;
e) ubezpieczeń znanych w Irlandii i Zjednoczonym Królestwie pod nazwą "stałych ubezpieczeń zdrowotnych bez prawa anulowania".
2. Następujących działań:
a) działań polegających na tworzeniu funduszy amortyzacyjnych zgodnie z przepisami poszczególnych Państw Członkowskich;
b) działań kas oszczędności i instytucji świadczeń wzajemnych, których świadczenia są zróżnicowane w zależności od wielkości posiadanych środków i w których wkłady członków określane są według zryczałtowanej stawki;
c) działań wykonywanych przez organizacje nieposiadające osobowości prawnej w celu zapewnienia wzajemnej ochrony swoich członków bez wpłacania składek lub ustanawiania rezerw techniczno-ubezpieczeniowych;
d) ubezpieczenia kredytów eksportowych, dokonywanego na rachunek państwa lub przy jego wsparciu, do czasu dalszej koordynacji, która ma nastąpić przed upływem czterech lat od ogłoszenia niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
1.
Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do towarzystw ubezpieczeń wzajemnych, o ile spełniają one wszystkie poniższe warunki:
- statut musi zawierać postanowienia dotyczące wnoszenia dodatkowych wkładów lub zmniejszenia świadczeń,
- ich działalność nie obejmuje ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej, o ile nie stanowi ono ochrony dodatkowej w rozumieniu lit. C Załącznika — ani ubezpieczenia kredytów i poręczeń,
- roczny dochód z wkładów z tytułu działalności objętej niniejszą dyrektywą nie może przekroczyć jednego miliona jednostek rozliczeniowych,
- przynajmniej połowa dochodu z wkładów z tytułu działalności objętej niniejszą dyrektywą musi pochodzić od osób będących członkami towarzystw ubezpieczeń wzajemnych.
2.
Ponadto niniejszej dyrektywy nie stosuje się do towarzystw ubezpieczeń wzajemnych, które zawarły z innymi towarzystwami tego rodzaju porozumienie, zapewniające pełną reasekurację wystawionych przez nie polis ubezpieczeniowych lub na mocy którego zakład reasekurujący ponosi odpowiedzialność wynikającą z tych polis w zastępstwie zakładu cedującego.
W takim przypadku przepisy niniejszej dyrektywy obowiązują zakłady reasekurujące.
Artykuł 4
Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do następujących instytucji, o ile nie zostaną dokonane odpowiednie zmiany ich statutu lub przepisów prawa dotyczących ich zakresu działalności.
a) Następujących instytucji będących podmiotami prawa publicznego, korzystających z pozycji monopolistów (Monopolanstalten): w Niemczech
1.
Badische Gebäudeversicherungsanstalt, Karlsruhe,
2.
Bayerische Landesbrandversicherungsanstalt, Monachium,
3.
Bayerische Landestierversicherungsanstalt, Schlachtviehversicherung, Monachium,
4.
Braunschweigische Landesbrandversicherungsanstalt, Brunszwik,
5.
Hamburger Feuerkasse, Hamburg,
6.
Hessiche Brandversicherungsanstalt (Hessische Brandversicherungskammer), Darmstadt,
7.
Hessische Brandversicherungsanstalt, Kassel,
8.
Hohenzollernsche Feuerversicherungsanstalt, Sigmaringen,
9.
Lippische Landesbrandversicherungsanstalt, Detmold,
10.
Nassauische Brandversicherungsanstalt, Wiesbaden,
11.
Oldenburgische Landesbrandkasse, Oldenburg,
12.
Ostfriesische Landschaftliche Brandkasse, Aurich,
13.
Feuersozietät Berlin, Berlin,
14.
Wüttembergische Gebäudebrandversicherungsanstalt, Stuttgart.
Łączenie się takich instytucji, w wyniku którego utrzymany jest przez nową instytucję zakres terytorialny połączonych instytucji, nie stanowi zmiany terytorialnego zakresu działalności, podobnie jak przejecie przez jedną z tych instytucji jednej lub kilku grup ubezpieczeń innej instytucji nie stanowi zmiany zakresu przedmiotowego działalności w odniesieniu do prowadzonych grup ubezpieczeń.
Następujących instytucji quasi-publicznych:
1.
Postbeamtenkrankenkasse,
2.
Krankenversorgung der Bundesbahnbeamten;
b) Następujących instytucji:
we Francji
1.
Caisse départementale des incendiés des Ardennes,
2.
Caisse départementale des incendiés de la Côte-d'Or,
3.
Caisse départementale des incendiés de la Marne,
4.
Caisse départementale des incendiés de la Meuse,
5.
Caisse départementale des incendiés de la Somme,
6.
Caisse départementale grêle du Gers,
7.
Caisse départementale grêle de l'Hérault;
c) w Irlandii
Voluntary Health Insurance Board;
d) we Włoszech
Il-Cassa di Previdenza per l′assicurazione degli sportivi (Sportass);
e) w Zjednoczonym Królestwie
The Crown Agents.
Artykuł 5
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "jednostka rozliczeniowa" oznacza jednostkę określoną w art. 4 Statutu Europejskiego Banku Inwestycyjnego;
b) "aktywa dopasowane" oznaczają przedstawienie zobowiązań ubezpieczeniowych wyrażonych w określonej walucie aktywami, wyrażonymi lub zbywalnymi w tej samej walucie;
c) "umiejscowienie aktywów" oznacza istnienie aktywów, w postaci ruchomości bądź nieruchomości, w danym Państwie Członkowskim, czego nie należy jednak rozumieć jako wymogu zdeponowania ruchomości lub poddania nieruchomości ograniczeniom, takim jak wpisy hipoteczne.
Aktywa stanowiące wierzytelności uważa się za umiejscowione w Państwie Członkowskim, w którym mają zostać upłynnione.
Tytuł II — Zasady stosowane wobec zakładów ubezpieczeniowych, których centrale mieszczą się na obszarze Wspólnoty
Sekcja A: Warunki dopuszczenia do działalności
Artykuł 6
1.
Każde Państwo Członkowskie uzależni podejmowanie na jego terytorium działalności w dziedzinie ubezpieczeń bezpośrednich od oficjalnego zezwolenia.
2.
O udzielenie takiego zezwolenia powinien występować do właściwego organu danego Państwa Członkowskiego:
a) każdy zakład, który zakłada swoją główną siedzibę na terytorium takiego państwa;
b) każdy zakład, którego główna siedziba mieści się w innym Państwie Członkowskim, który zakłada oddział lub przedstawicielstwo na terytorium danego Państwa Członkowskiego;
c) każdy zakład, który otrzymał zezwolenie wymagane zgodnie z lit. a) lub b), rozszerza swoją działalność na inne grupy ubezpieczeń na terytorium takiego państwa;
d) każdy zakład, który otrzymał wymagane zgodnie z art. 7 ust. 1 zezwolenie obejmujące część terytorium państwowego, rozszerza tę działalność poza ten obszar.
3.
Państwa Członkowskie nie mogą uzależniać zezwolenia od wniesienia depozytu lub złożenia odpowiedniego zabezpieczenia.
Artykuł 7
1.
Zezwolenie na prowadzenie działalności jest ważne na całym terytorium państwa, o ile — jeżeli pozwala na to prawo krajowe — wnioskodawca nie ubiega się o zezwolenie na prowadzenie działalności tylko na części terytorium państwowego.
2.
Zezwolenie jest udzielane dla określonej grupy ubezpieczeń.
Obejmuje ono całą grupę, chyba że wnioskodawca zamierza ubezpieczać tylko część ryzyk wchodzących w skład danej grupy, wymienionych w lit. A Załącznika.
Jednakże:
a) każde z Państw Członkowskich ma możliwość udzielenia zezwolenia na prowadzenie działalności dla każdej z grup ubezpieczeń wymienionych w lit. B Załącznika, pod warunkiem wskazania w Załączniku do zezwolenia odpowiedniej kategorii;
b) zezwolenie udzielone dla jednej grupy lub zespołu grup ubezpieczeń uprawnia również do ubezpieczania ryzyk dodatkowych, włączonych do innej grupy ubezpieczeń, jeżeli spełnione zostały warunki określone w lit. C Załącznika.
c) do czasu dalszej koordynacji, która musi zostać dokonana w ciągu czterech lat od ogłoszenia niniejszej dyrektywy, Republika Federalna Niemiec może utrzymać uregulowanie zabraniające równoczesnego prowadzenia na jej terytorium ubezpieczeń zdrowotnych, ubezpieczeń kredytów i poręczeń lub ubezpieczeń odpowiedzialności cywilnej i ochrony prawnej, czy to w połączeniu ze sobą, czy też z innymi grupami ubezpieczeń.
Artykuł 8
1.
Każde Państwo Członkowskie wymaga, żeby każdy zakład utworzony na jego terytorium, ubiegający się o zezwolenie na prowadzenie działalności ubezpieczeniowej:
a) przyjął jedną z następujących form prawnych:
- w przypadku Królestwa Belgii:
,
,
,
,
- w przypadku Danii:
"Aktieselskaber" (spółki akcyjne), "gensidige selskaber" (towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych),
- w przypadku Republiki Federalnej Niemiec:
"Aktiengesellschaft", "Versicherungsverein auf Gegenseitigkeit", "Öffentlich-rechtliches Wettbewerbs-Versicherungsunternehmen",
- w przypadku Republiki Francuskiej:
"société anonyme", "société à forme mutuelle", "mutuelle", "union de mutuelles",
- w przypadku Republiki Irlandii:"incorporated companies limited by shares or by guarantee or unlimited",
- w przypadku Republiki Włoskiej:
"società per azioni", "società cooperativa", "mutua di assicurazione",
- w przypadku Wielkiego Księstwa Luksemburga:
"société anonyme", "société en commandite par actions", "association d'assurances muttuelles", "société cooperative",
- w przypadku Królestwa Niderlandów:
"naamloze vennotschap", "onderlinge waarborgmaatschappij", "coöpcrative vereniging",
- w przypadku Zjednoczonego Królestwa:
"incorporated companies limited by shares or by guarantee or unlimited", "societies registered under the Industrial and Provident Societies Acts", "societies registered under the Friendly Societies Act" Lloyd's underwriters.
Ponadto Państwa Członkowskie mogą tworzyć, we właściwych przypadkach, zakłady ubezpieczeniowe w dowolnej formie dopuszczonej przez przepisy prawa publicznego, pod warunkiem że przedmiotem działalności tych instytucji będą operacje ubezpieczeniowe prowadzone w warunkach równoważnych warunkom działalności zakładów ubezpieczeniowych ustanowionych na mocy prawa prywatnego;
b) ograniczył swoją działalność gospodarczą do działalności ubezpieczeniowej oraz operacji bezpośrednio z niej wynikających, wyłączając jakąkolwiek inną działalność gospodarczą;
c) przedłożył plan działalności zgodnie z przepisami art. 9;
d) posiadał minimalny fundusz gwarancyjny przewidziany w art. 17 ust. 2.
2.
Zakład ubiegający się o udzielenie zezwolenia na rozszerzenie prowadzonej przez siebie działalności na inne grupy ubezpieczeń lub w przypadku określonym w art. 6 ust. 2 lit. d) o rozszerzenie zezwolenia na prowadzenie działalności na inną cześć terytorium jest obowiązany, zgodnie z przepisami art. 9, przedstawić plan działalności dotyczący tych grup ubezpieczeń lub tej części terytorium.
Ponadto obowiązany jest przedstawić dowód posiadania marginesu wypłacalności określonego w art. 16 oraz — jeżeli zgodnie z przepisami art. 17 ust. 2 wymagany jest wyższy minimalny fundusz gwarancyjny niż poprzednio, ze względu na rozszerzenie działalności na inne grupy ubezpieczeń — dowód posiadania takiego funduszu.
3.
Takie środki koordynacyjne nie stanowią przeszkody w stosowaniu przez Państwa Członkowskie przepisów wymagających od członków zarządu i kierownictwa posiadania odpowiednich kwalifikacji merytorycznych lub stosowania wymogu zatwierdzenia aktu założycielskiego lub statutu, ogólnych i szczegółowych warunków polis, taryf i wszystkich innych dokumentów koniecznych do normalnego sprawowania nadzoru.
4.
Powyższe przepisy nie mogą wymagać, aby jakikolwiek wniosek o zezwolenie na prowadzenie działalności był rozpatrywany w świetle ekonomicznych wymagań rynku.
Artykuł 9
Plan działalności określony w art. 8 ust. 1 lit. c) zawiera dane lub dowody dotyczące:
a) rodzaju ryzyk, które zakład zamierza ubezpieczać; ogólnych i szczegółowych warunków polis, jakie zamierza stosować;
b) taryf, które zamierza stosować w odniesieniu do poszczególnych kategorii ubezpieczeń;
c) podstawowych wytycznych dotyczących reasekuracji;
d) pozycji składających się na minimalny fundusz gwarancyjny;
e) szacunków dotyczących kosztów ustanowienia służb administracyjnych oraz struktury organizacyjnej zabezpieczającej działalność zakładu, a także środków finansowych na pokrycie tych kosztów;
oraz, dodatkowo, na okres pierwszych trzech lat budżetowych:
f) szacunków dotyczących kosztów zarządu, niebędących kosztami jego ustanowienia, dotyczących w szczególności ogólnych kosztów bieżących i prowizji;
g) szacunków dotyczących zbioru składek lub wkładów i wielkości odszkodowań;
h) prognozy bilansu;
i) szacunków dotyczących środków finansowych przeznaczonych na pokrycie zobowiązań ubezpieczeniowych oraz marginesu wypłacalności.
Jednakże informacje określone w lit. a) i b) nie są wymagane w odniesieniu do ryzyk oznaczonych numerami 4-7 i 12 w lit. A Załącznika, jak również informacje, określone w lit. b), nie będą wymagane w odniesieniu do ryzyk oznaczonych numerami 14 i 15 w lit.
Informacje określone w lit. a) i b) nie muszą być wymagane w odniesieniu do ryzyk oznaczonych numerem 11 w lit. A Załącznika.
Artykuł 10
1.
Każde Państwo Członkowskie wymaga, aby zakład mający swoją centralę na terytorium innego Państwa Członkowskiego i ubiegający się o zezwolenie na otwarcie przedstawicielstwa lub oddziału:
a) przedłożył swój statut oraz listę członków zarządu i kierownictwa;
b) przedstawił zaświadczenie wystawione przez właściwe organy kraju głównej siedziby zakładu, potwierdzające posiadanie przez zakład zezwolenia na prowadzenie działalności w określonych grupach ubezpieczeń, oraz posiadanie minimalnego funduszu gwarancyjnego lub minimalnego marginesu wypłacalności, jeśli ten ostatni jest wyższy, obliczonego zgodnie z art. 16 ust. 3, oraz określające ubezpieczane przez zakład ryzyka oraz środki finansowe określone w art. 11 ust. 1 lit. e);
c) przedłożył plan działalności zgodnie z art. 11;
d) ustanowił swojego upoważnionego przedstawiciela, mającego stałe miejsce zamieszkania i pobytu w kraju przyjmującym, dysponującego odpowiednim umocowaniem do zaciągania zobowiązań w imieniu zakładu wobec osób trzecich oraz reprezentowania jego interesów wobec władz i sądów tego kraju; jeżeli przedstawiciel posiada osobowość prawną, to jego główna siedziba musi mieścić się w kraju przyjmującym oraz winien on z kolei powołać do reprezentowania jego interesów osobę fizyczną spełniającą powyższe warunki.
Państwo Członkowskie nie może odmówić zaakceptowania wskazanego przez zakład przedstawiciela, chyba że nie ma on dobrej opinii lub odpowiednich kwalifikacji merytorycznych, które obowiązują członków zarządu zakładu mających swoją główną siedzibę na terytorium wspomnianego Państwa.
W odniesieniu do towarzystwa Lloyd's, w przypadku postępowania sądowego toczącego się w kraju przyjmującym, wynikającego ze zobowiązań ubezpieczeniowych, ubezpieczeni nie mogą być traktowani bardziej niekorzystnie, niżby to miało miejsce w przypadku postępowania sądowego wszczętego przeciwko przedsiębiorstwom bardziej konwencjonalnego rodzaju.
Z tego powodu upoważniony przedstawiciel musi posiadać odpowiednie umocowanie, umożliwiające mu występowanie w charakterze pozwanego oraz musi on, jako pełnomocnik, mieć zdolność do zaciągania zobowiązań w imieniu zainteresowanych ubezpieczycieli zrzeszonych w towarzystwie Lloyd's.
2. Każde Państwo Członkowskie wymaga, aby w celu rozszerzenia działalności przedstawicielstwa lub oddziału czy to na inne grupy ubezpieczeń, czy też na inne części terytorium kraju w przypadku przewidzianym w art. 6 ust. 2 lit. b), ubiegający się o zezwolenie przedłożył plan działalności zgodnie z art. 11 i przestrzegał warunków przedstawionych w ust. l lit. b).
3.
Takie środki koordynacyjne nie stanowią przeszkody w egzekwowaniu przez Państwa Członkowskie przepisów wymagających od wszystkich zakładów ubezpieczeniowych zatwierdzania ogólnych i szczegółowych warunków polis, taryf i wszelkich innych dokumentów koniecznych do normalnego sprawowania nadzoru.
4.
Powyższe przepisy nie mogą wymagać, aby jakikolwiek wniosek o zezwolenie na prowadzenie działalności byt rozpatrywany w świetle ekonomicznych wymagań rynku.
Artykuł 11
1.
Plan działalności przedstawicielstwa lub oddziału określonego w art. 10 ust. 1 lit. c) zawiera dane lub dowody dotyczące:
a) rodzaju ryzyk, które zakład zamierza ubezpieczać w kraju przyjmującym; ogólne i szczegółowe warunki polis, jakie zamierza stosować;
b) taryf, które zakład zamierza stosować w odniesieniu do poszczególnych kategorii ubezpieczeń;
c) podstawowych wytycznych dotyczących reasekuracji;
d) stanu marginesu wypłacalności zakładu określonego w art. 16 i 17;
e) szacunków dotyczących kosztów ustanowienia służb administracyjnych oraz struktury organizacyjnej zabezpieczającej działalność zakładu, a także środków finansowych na pokrycie tych kosztów;
oraz, dodatkowo, na okres pierwszych trzech lat budżetowych:
f) szacunków dotyczących kosztów zarządu;
g) szacunków dotyczących zbioru składek lub wkładów i wielkości odszkodowań z tytułu nowo przyjętych ubezpieczeń;
h) prognozę bilansu dla przedstawicielstwa lub oddziału.
Jednakże informacje określone w lit. a) i b) nie będą wymagane w odniesieniu do ryzyk oznaczonych w lit. A Załącznika numerami 4-7 i 12, jak również informacje określone w lit. b) nie będą wymagane w odniesieniu do ryzyk oznaczonych w lit.
A Załącznika numerami 14 i 15. Informacje określone w lit. a) i b) nie muszą być wymagane w odniesieniu do ryzyk oznaczonych w lit.
2.
Do planu działalności należy dołączyć bilans i rachunek zysków i strat zakładu za każde z ostatnich trzech lat budżetowych.
W przypadku gdy nie upłynęły jeszcze trzy lata budżetowe od rozpoczęcia działalności przez zakład, wymienione wyżej dokumenty powinny dotyczyć tylko pełnych minionych lat budżetowych.
W odniesieniu do towarzystwa Lloyd's obowiązek złożenia bilansu oraz rachunku zysków i strat zastępuje się obowiązkiem przedstawienia rocznego rozliczenia obrotów z tytułu operacji ubezpieczeniowych, wraz z pisemnym oświadczeniem potwierdzającym dostarczenie zaświadczeń wystawionych przez biegłego rewidenta, dotyczących każdego z ubezpieczycieli, oraz stwierdzającym, że zobowiązania zaciągnięte w wyniku tych operacji znajdują pełne pokrycie w aktywach.
Dokumenty te muszą umożliwić właściwym organom uzyskanie opinii na temat stopnia wypłacalności Zakładu.
3.
Plan działalności wraz z uwagami organów właściwych do udzielania zezwoleń zostanie przekazany właściwym organom kraju, w którym mieści się centrala zakładu ubezpieczeniowego.
Organy tego ostatniego przekażą swoją opinię pierwszemu w ciągu trzech miesięcy od otrzymania dokumentów; jeżeli opinia taka nie zostanie przekazana w ustalonym terminie, przyjmuje się, że jest ona korzystna.
Artykuł 12
Każdej decyzji odmowy zezwolenia na prowadzenie działalności towarzyszy dokładne uzasadnienie oraz jest ono podane do wiadomości zainteresowanego zakładu.
Każde Państwo Członkowskie zapewni prawo odwołania się do sądu w przypadku decyzji odmownej.
Taka możliwość dotyczy również przypadków, kiedy właściwe organy nie rozpatrzą wniosku o udzielenie zezwolenia w ciągu sześciu miesięcy od daty jego otrzymania.
Sekcja B: Warunki prowadzenia działalności ubezpieczeniowej
Artykuł 13
Państwa Członkowskie będą ze sobą ściśle współpracować w zakresie nadzorowania sytuacji finansowej zakładów ubezpieczeniowych posiadających zezwolenie.
Artykuł 14
Organ nadzoru Państwa Członkowskiego, na terytorium którego zakład ubezpieczeniowy ma swoją główną siedzibę, musi zbadać stopień wypłacalności zakładu w odniesieniu do całej jego działalności.
Organy nadzoru pozostałych Państw Członkowskich będą udzielać organom nadzoru kraju macierzystego wszystkich koniecznych informacji umożliwiających przeprowadzenie takiego badania.
Artykuł 15
1.
Każde Państwo Członkowskie, na terytorium którego prowadzona jest działalność, wymaga od zakładu utworzenia wystarczających rezerw techniczno-ubezpieczeniowych.
Wysokość tych rezerw jest ustalana zgodnie z zasadami ustalonymi przez to Państwo lub, w razie braku takich zasad, zgodnie z praktyką przyjętą w tym Państwie.
2.
Wymagać się będzie, aby rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe miały pokrycie w ekwiwalentnych i dopasowanych aktywach, umiejscowionych w kraju, w którym prowadzona jest działalność.
Państwa Członkowskie mogą jednak zezwolić na złagodzenie zasad dotyczących aktywów dopasowanych oraz ich umiejscowienia.
Uwzględniając jego szczególną pozycje, Wielkie Księstwo Luksemburga może do czasu skoordynowania ustawodawstwa dotyczącego likwidacji zakładów zachować system gwarancji rezerw techniczno-ubezpieczeniowych istniejący w momencie wejścia w życie niniejszej dyrektywy.
Przepisy kraju, w którym prowadzona jest działalność, będą określać rodzaj aktywów oraz, we właściwych przypadkach, zakres, w jakim mogą być wykorzystywane do pokrycia rezerw techniczno-ubezpieczeniowych, a także określać będą zasady wyceny takich aktywów.
3.
Jeśli Państwo Członkowskie dopuszcza pokrywanie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych wierzytelnościami reasekuracyjnymi, powinno określić procentowo dopuszczalną wysokość takiego pokrycia.
W takim przypadku Państwo to nie może wymagać, aby aktywa stanowiące pokrycie tych wierzytelności były umiejscowione na jego terytorium, bez względu na przepisy ust. 2.
4.
Organ nadzoru Państwa Członkowskiego, na którego terytorium mieści się główna siedziba zakładu zbada, czy bilans zakładu w części dotyczącej rezerw techniczno-ubezpieczeniowych, wykazuje aktywa w wysokości równoważnej zobowiązaniom ubezpieczeniowym we wszystkich krajach, w których prowadzi działalność.
Artykuł 16
1.
Każde Państwo Członkowskie wymaga od każdego zakładu mającego swoją główną siedzibę na jego terytorium ustanowienia odpowiedniego marginesu wypłacalności w odniesieniu do całej jego działalności.
Margines wypłacalności winien odpowiadać aktywom zakładu, wolnym od wszelkich przewidywalnych zobowiązań, pomniejszonym o pozycje niematerialne i prawne.
W szczególności należy wziąć pod uwagę:
- opłacony kapitał akcyjny lub, w przypadku towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych, pokryty kapitał zakładowy,
- połowę kapitału akcyjnego lub kapitału zakładowego, który nie został jeszcze opłacony, jeżeli opłacona część wynosi 25 % tego kapitału,
- rezerwy (obowiązkowe i wolne), które nie odnoszą się do zobowiązań ubezpieczeniowych,
- wszystkie zyski z lat ubiegłych,
- w przypadku towarzystw ubezpieczeń wzajemnych lub innego towarzystwa opartego na zasadzie wzajemności ze zmienną wysokością wkładów — wszelkie roszczenia towarzystwa wobec jego członków w formie wezwania do wniesienia dodatkowych wkładów w trakcie roku budżetowego do połowy różnicy między maksymalną wysokością wkładów a wkładami rzeczywiście wniesionymi, z uwzględnieniem nadrzędnego 50 % limitu marginesu,
- na wniosek zakładu i na podstawie przedstawionych przez zakład dowodów oraz za zgodą organów nadzoru każdego z pozostałych Państw Członkowskich, na terytorium których prowadzi on swoją działalność — wszelkie ukryte rezerwy, wynikające z niedoszacowania aktywów lub przeszacowania pasywów w bilansie, o ile takie ukryte rezerwy nie mają wyjątkowego charakteru.
Przeszacowanie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych należy ustalać w relacji do ich wysokości obliczonej przez zakład zgodnie z przepisami krajowymi; jednakże do czasu dalszej koordynacji rezerw techniczno-ubezpieczeniowych kwota równa 75 % różnicy między kwotą rezerw na pokrycie niewygasłego ryzyka, obliczaną przez zakład według zryczałtowanej stawki przy zastosowaniu minimalnej stopy procentowej w stosunku do składek — i kwotą, jaką otrzymano by, obliczając rezerwę dla poszczególnych umów ubezpieczenia, w przypadku gdy prawo krajowe daje wybór między obiema metodami, może być uwzględniana w marginesie wypłacalności do wysokości 20 %.
2.
Margines wypłacalności będzie ustalany na podstawie rocznego zbioru składek lub wkładów bądź na podstawie średniej wielkości wypłaconych odszkodowań z ostatnich trzech lat budżetowych.
Jednakże w przypadku zakładów ubezpieczeniowych, które przyjmują do ubezpieczenia tylko jedno lub więcej takich ryzyk, jak ryzyko burzy, gradu, mrozu, należy przyjmować średnią szkodowość za okres ostatnich siedmiu lat.
3.
Z zastrzeżeniem przepisów art. 17, margines wypłacalności jest równy wyższemu z dwóch poniższych wyników:
pierwszy wynik (obliczany na podstawie składek):
- należy obliczyć sumę składek lub wkładów (łącznie z opłatami dodatkowymi w stosunku do składek lub wkładów) należnych z tytułu wszystkich ubezpieczeń bezpośrednich w ostatnim roku budżetowym za wszystkie lata budżetowe,
- do tej sumy należy dodać kwotę składek przyjętych z tytułu wszystkich umów reasekuracyjnych w ostatnim roku budżetowym,
- następnie od uzyskanej kwoty odjąć łączną kwotę składek lub wkładów anulowanych w ciągu ostatniego roku budżetowego, jak również łączną kwotę podatków i innych obciążeń fiskalnych dotyczących składek lub wkładów składających się na powyższą sumę.
Tak otrzymaną kwotę należy podzielić na dwie części — pierwszą, obejmującą do 10 milionów jednostek rozliczeniowych, i drugą, stanowiącą nadwyżkę ponad tę kwotę; należy obliczyć i dodać do siebie odpowiednio 18 % i 16 % każdej z tych części.
Pierwszy wynik otrzymuje się przez pomnożenie kwoty obliczonej zgodnie z powyższymi zasadami przez odnoszący się do ostatniego roku budżetowego współczynnik ustalany jako iloraz wysokości odszkodowań pozostałych do wypłacenia przez zakład, pomniejszonej o udział z tytułu reasekuracji i kwoty odszkodowań brutto; współczynnik ten nie może być w żadnym wypadku niższy niż 50 %.
drugi wynik (obliczany na bazie odszkodowań):
- należy obliczyć łączną sumę odszkodowań wypłaconych z tytułu ubezpieczeń bezpośrednich (nie pomniejszając jej o odszkodowania pokrywane przez reasekuratorów lub retrocesjonariuszy) w okresach określonych w ust. 2,
- do tej sumy należy dodać kwotę odszkodowań wypłaconych z tytułu przyjętej w tych samych okresach odpowiedzialności w ramach reasekuracji lub retrocesji,
- następnie do uzyskanej kwoty dodać kwotę rezerw na niewypłacone odszkodowania z tytułu ubezpieczeń bezpośrednich i reasekuracji ustaloną na koniec roku budżetowego,
- od otrzymanej sumy odjąć kwotę odszkodowań wypłaconych w okresach określonych w ust. 2,
- od pozostałej kwoty należy odjąć kwotę rezerw na niewypłacone odszkodowania z tytułu ubezpieczeń bezpośrednich i reasekuracji ustaloną na początek drugiego roku budżetowego poprzedzającego ostatni rok budżetowy, za który sporządzono sprawozdanie finansowe.
Jedną trzecią lub jedną siódmą otrzymanej w ten sposób kwoty, za okres odniesienia określony w ust. 2, należy podzielić na dwie części — pierwszą, obejmującą do siedmiu milionów jednostek rozliczeniowych, i drugą, stanowiącą nadwyżkę ponad tę kwotę; należy obliczyć i dodać do siebie odpowiednio 26 % i 23 % każdej z tych części.
Drugi wynik otrzymuje się przez pomnożenie kwoty obliczonej zgodnie z powyższymi zasadami przez odnoszący się do ostatniego roku budżetowego współczynnik ustalany jako iloraz wysokości odszkodowań pozostałych do wypłacenia przez zakład, z uwzględnieniem wypłat z tytułu reasekuracji i kwoty odszkodowań brutto; współczynnik ten nie może być w żadnym wypadku niższy niż 50 %.
4.
Wskaźniki procentowe dotyczące części określonych w ust. 3, w przypadku ubezpieczeń zdrowotnych zawieranych na podobnej podstawie technicznej, jak ubezpieczenia na życie, zostaną obniżone do jednej trzeciej, jeżeli:
- zbiór składki jest ustalany na podstawie tabel zachorowalności zgodnie z zasadami matematyki ubezpieczeniowej,
- tworzona jest rezerwa uwzględniająca wzrost wieku;
- zbierana jest dodatkowa składka celem utworzenia marginesu bezpieczeństwa w odpowiedniej wysokości;
- ubezpieczyciel może wypowiedzieć umowę ubezpieczenia najpóźniej do końca trzeciego roku ubezpieczenia;
- umowa ubezpieczenia przewiduje możliwość podwyższenia składek lub zmniejszenia wypłat nawet w przypadku umów będących w toku.
5.
W przypadku towarzystwa Lloyd's obliczanie pierwszego wyniku na bazie składek, zgodnie z ust. 3, dokonywane jest na podstawie zbioru składki netto pomnożonego przez jednolity wskaźnik procentowy ustalany co roku przez wewnętrznego rewidenta.
Taki jednolity wskaźnik procentowy musi być obliczany na podstawie najnowszych danych statystycznych dotyczących zapłaconych prowizji.
Szczegóły wraz z odpowiednimi obliczeniami zostaną przesłane władzom krajów, w których towarzystwo Lloyd's ma swoje siedziby.
Artykuł 17
1.
Jedna trzecia marginesu wypłacalności będzie stanowić fundusz gwarancyjny.
2. a) fundusz gwarancyjny nie może jednak być niższy niż:
- 400000 jednostek rozrachunkowych w przypadku objęcia ochroną ubezpieczeniową wszystkich lub niektórych ryzyk należących do grup oznaczonych w lit. A załącznika numerami 10-15,
- 300000 jednostek rozrachunkowych w przypadku objęcia ochroną ubezpieczeniową kilku lub niektórych ryzyk należących do grup oznaczonych w lit. A Załącznika numerami 1-8 i 16,
- 200000 jednostek rozrachunkowych w przypadku objęcia ochroną ubezpieczeniową kilku lub niektórych ryzyk należących do grup oznaczonych w lit. A Załącznika numerami 9 i 17;
b) jeżeli działalność prowadzona przez zakład obejmuje kilka grup lub kilka ryzyk, uwzględniane będą tylko grupy lub ryzyka o najwyższej sumie ubezpieczenia;
c) każde Państwo Członkowskie może umożliwić obniżenie o jedną czwartą wysokości minimalnego funduszu gwarancyjnego w przypadku towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych lub innego towarzystwa opartego na zasadzie wzajemności.
Artykuł 18
1.
Państwa Członkowskie nie będą narzucać żadnych zasad wyboru aktywów stanowiących nadwyżkę w stosunku do aktywów stanowiących rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe określone w art. 15.
2. Z zastrzeżeniem przepisów art. 15 ust. 2, art. 20 ust. 1 i 3 oraz art. 22 ust. 1 akapit ostatni, Państwa Członkowskie nie będą ograniczać swobodnego rozporządzania aktywami, zarówno ruchomościami, jak i nieruchomościami, stanowiącymi część aktywów zakładów posiadających zezwolenie na prowadzenie działalności. Do czasu dalszej koordynacji warunków podejmowania i prowadzenia działalności w dziedzinie ubezpieczeń na życie, Republika Federalna Niemiec może jednak utrzymać w przypadku ubezpieczeń zdrowotnych określonych w art. 16 ust. ograniczenia dotyczące swobody rozporządzania aktywami, o ile swobodne rozporządzanie aktywami obejmującymi rezerwy matematyczne jest przedmiotem Umowy powierniczej "Treuhänder".
Do czasu zastosowania dalszych środków koordynacyjnych Królestwo Danii może jednak utrzymać w mocy dotychczasowe ustawodawstwo ograniczające swobodne rozporządzanie aktywami gromadzonymi przez zakłady ubezpieczeniowe na pokrycie rent wypłacanych z tytułu obowiązkowego ubezpieczenia od następstw wypadków przy pracy.
3.
Niniejsze przepisy nie wykluczają żadnych środków, które Państwa Członkowskie mają prawo stosować jako właściciele, udziałowcy lub wspólnicy zakładów ubezpieczeniowych, przestrzegając przy tym zasad obowiązujących w kraju, w którym prowadzona jest działalność, zgodnie z wymaganiami art. 15 ust. 2, oraz zapewniając ochronę interesów ubezpieczonych.
Artykuł 19
1.
Każde Państwo Członkowskie wymaga od wszystkich zakładów, których główna siedziba mieści się na jego terytorium, przedstawiania rocznego sprawozdania finansowego, obejmującego wszystkie rodzaje działalności oraz ich sytuacji finansowej oraz wypłacalności.
2.
Państwa Członkowskie wymagają od zakładów działających na ich terytorium okresowego przedstawiania sprawozdań wraz z odpowiednimi dokumentami, potrzebnych do celów nadzoru.
Właściwe organy nadzoru udzielają sobie wzajemnie informacji i udostępniają dokumenty konieczne do sprawowania nadzoru.
Artykuł 20
1.
Jeśli zakład nie przestrzega przepisów art. 15, organ nadzoru kraju, w którym prowadzi on działalność, może zabronić swobodnego rozporządzania aktywami w tym kraju po powiadomieniu o swoim zamiarze organów nadzoru kraju, w którym mieści się główna siedziba zakładu.
2.
W celu przywrócenia prawidłowej sytuacji finansowej zakładu, którego margines wypłacalności spadł poniżej wymaganego przepisami art. 16 ust. 3 minimum, organ nadzoru kraju, w którym mieści się jego główna siedziba, wymaga, aby przedstawiono mu do zatwierdzenia plan przywrócenia prawidłowej sytuacji finansowej zakładu.
3.
Jeśli margines wypłacalności spadnie poniżej wielkości funduszu gwarancyjnego określonej w art. 17, organ nadzoru kraju, w którym mieści się centrala zakładu ubezpieczeniowego, wymaga przedstawienia przez zakład do zatwierdzenia krótkookresowego planu finansowego.
Państwo to może również ograniczyć lub zakazać swobodnego rozporządzania aktywami zakładu.
Powiadamia ono o wszelkich zastosowanych środkach organy innych Państw Członkowskich, na których terytorium zakład posiada zezwolenie na prowadzenie działalności, zaś one, na jego wniosek, zastosują takie same środki.
4.
Właściwe organy nadzoru mogą ponadto zastosować wszystkie konieczne środki mające na celu ochronę interesów ubezpieczających w przypadkach określonych w ust. 1 i 3.
5.
Organy nadzoru innych Państw Członkowskich, na których terytorium dany zakład ubezpieczeniowy posiada również zezwolenie na prowadzenie działalności, współpracują ze sobą w celu wykonania przepisów określonych w ust. 1-4.
Artykuł 21
1.
Każde Państwo Członkowskie umożliwi zakładowi przeniesienie całości lub części portfela ubezpieczeń, jeśli jednostki przejmujące będą posiadać konieczny margines wypłacalności po uwzględnieniu przeniesienia.
Zainteresowane organy nadzoru będą konsultować się ze sobą przed zatwierdzeniem przeniesienia portfela ubezpieczeń.
2.
Zatwierdzone przez właściwy organ nadzoru przeniesienie portfela ubezpieczeń bezpośrednio dotyczy zainteresowanych ubezpieczających lub ubezpieczonych.
Sekcja C: Cofnięcie zezwolenia
Artykuł 22
1.
Zezwolenie udzielone przez właściwy organ Państwa Członkowskiego, na którego terytorium mieści się centrala zakładu, może zostać cofnięte przez ten organ, jeżeli zakład:
a) przestał spełniać warunki dopuszczenia do działalności;
b) nie był w stanie zastosować w wymaganym terminie środków przewidzianych w planie przywrócenia prawidłowej sytuacji finansowej zakładu lub w planie finansowym określonym w art. 20;
c) w poważnym stopniu nie wywiązuje się z obowiązków wynikających z przepisów prawa krajowego.
W przypadku cofnięcia zezwolenia organ nadzoru kraju centrali zakładu ubezpieczeniowego zawiadamia o cofnięciu zezwolenia organy nadzoru innych Państw Członkowskich, które udzieliły zakładowi zezwolenia; wspomniane organy również cofają udzielone przez siebie zezwolenia.
Organ nadzoru kraju, w którym się znajduje główna siedziba zakładu, w porozumieniu z pozostałymi organami, stosuje wszelkie konieczne środki w celu ochrony interesów ubezpieczonych, a w szczególności ogranicza swobodne rozporządzanie aktywami zakładu, jeśli takie ograniczenie nie zostało jeszcze wprowadzone zgodnie z przepisami art. 20 ust. 1 i art. 3 pkt 2.
2.
Zezwolenie udzielone przedstawicielstwu lub oddziałowi zakładu, którego centrala mieści się w innym Państwie Członkowskim, może zostać cofnięte, jeśli to przedstawicielstwo lub oddział:
a) przestały spełniać warunki dopuszczenia do działalności;
b) w poważnym stopniu nie wywiązują się z obowiązków wynikających z przepisów kraju, w którym prowadzą działalność, w szczególności w zakresie tworzenia rezerw techniczno-ubezpieczeniowych określonych w art. 15.
Przed cofnięciem zezwolenia organy nadzoru kraju, w którym prowadzona jest działalność, konsultują się z organami nadzoru kraju, w którym mieści się centrala zakładu.
Jeżeli organy nadzoru uznają za konieczne zawieszenie działalności wspomnianego przedstawicielstwa lub oddziału przed dokonaniem wspomnianej konsultacji, niezwłocznie powiadomią o tym organ nadzoru kraju, w którym mieści się centrala zakładu.
3.
Każda decyzja o cofnięciu zezwolenia lub zawieszeniu działalności poparta jest szczegółowym uzasadnieniem i podana do wiadomości zainteresowanego zakładu.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia prawo odwołania się do sądu od takiej decyzji.
Tytuł III — Zasady dotyczące przedstawicielstw i oddziałów mających siedzibę na obszarze Wspólnoty i należących do zakładów, których główna siedziba mieści się poza Wspólnotą
Artykuł 23
1.
Każde Państwo Członkowskie uzależni możliwość prowadzenia działalności określonej w art. l przez zakład, którego główna siedziba mieści się poza Wspólnotą, od uzyskania oficjalnego zezwolenia.
2.
Państwo Członkowskie może udzielić zezwolenia, jeśli zakład spełni, jako minimum, następujące warunki:
a) jest uprawniony do podjęcia działalności ubezpieczeniowej zgodnie z przepisami prawa jego macierzystego kraju;
b) zakłada przedstawicielstwo lub oddział na terytorium tego Państwa Członkowskiego;
c) zobowiązuje się do założenia w miejscu kierowania przedstawicielstwem lub oddziałem ksiąg rachunkowych w formie odpowiadającej specyfice podejmowanej tam działalności oraz prowadzenia tam ewidencji wszystkich prowadzonych operacji;
d) ustanowi upoważnionego przedstawiciela do zatwierdzenia przez właściwe organy;
e) posiada w kraju, w którym prowadzi działalność, aktywa w wysokości równej co najmniej połowie minimalnej kwoty przewidzianej w art. 17 ust. 2, odnoszące się do funduszu gwarancyjnego, oraz zdeponuje jako zabezpieczenie minimum jedną czwartą tej kwoty;
f) zobowiąże się do utrzymania marginesu wypłacalności zgodnie z wymogami określonymi w art. 25;
g) przedstawi plan działalności zgodny z przepisami art. 11 ust. 1 i 2.
Artykuł 24
Państwa Członkowskie wymagają tworzenia przez zakłady odpowiednich rezerw techniczno-ubezpieczeniowych na pokrycie zobowiązań wynikających z ubezpieczeń przyjętych na ich terytorium. Państwa Członkowskie spowodują, aby wspomniane rezerwy techniczno- ubezpieczeniowe utworzone przez przedstawicielstwa i oddziały miały pokrycie w aktywach równoważnych tym rezerwom oraz były aktywami dopasowanymi w stopniu ustalonym przez dane Państwo Członkowskie.
Przy obliczaniu rezerw techniczno-ubezpieczeniowych, określaniu rodzajów lokat oraz dokonywaniu wyceny aktywów stosuje się przepisy prawa Państw Członkowskich.
Zainteresowane Państwo Członkowskie wymaga, ażeby aktywa stanowiące rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe były umiejscowione na jego terytorium.
Niezależnie od tego stosuje się art. 15 ust. 3.
Artykuł 25
1.
Każde Państwo Członkowskie wymaga od przedstawicielstw lub oddziałów mających siedzibę na jego terytorium posiadania marginesu wypłacalności, składającego się z aktywów wolnych od wszelkich przewidywalnych zobowiązań, pomniejszonych o pozycje niematerialne i prawne.
Margines wypłacalności obliczany jest zgodnie z przepisami art. 16 ust. 3.
Jednakże w celu obliczenia tego marginesu należy brać pod uwagę tylko składki i wkłady oraz odszkodowania odnoszące się do działal ności zainteresowanego przedstawicielstwa lub oddziału.
2.
Jedna trzecia minimalnego marginesu wypłacalności stanowi fundusz gwarancyjny.
Fundusz gwarancyjny nie może być niższy niż połowa minimum wymaganego w art. 17 ust. 2.
Początkowy depozyt utworzony zgodnie z art. 23 ust. 2 lit. e) zaliczany jest na poczet funduszu gwarancyjnego.
3.
Aktywa stanowiące minimalny margines wypłacalności muszą znajdować się na terytorium kraju, w którym prowadzona jest działalność, do wysokości funduszu gwarancyjnego, natomiast nadwyżka musi pozostawać we Wspólnocie.
Artykuł 26
1.
Każdy zakład ubezpieczeniowy, który posiada zezwolenie na prowadzenie działalności w jednym z Państw Członkowskich i uzyska zezwolenie w jednym lub kilku innych Państwach Członkowskich na założenie na ich terytorium przedstawicielstwa lub oddziału, może ubiegać się o następujące udogodnienia:
a) obliczanie marginesu wypłacalności określonego w art. 25 w stosunku do całej działalności, jaką zakład podejmuje we Wspólnocie; w takim przypadku należy brać pod uwagę składki lub wkłady oraz odszkodowania wynikające z działalności ubezpieczeniowej prowadzonej przez wszystkie przedstawicielstwa i oddziały zakładu mającego siedzibę we Wspólnocie;
b) zwolnienie ze składania również w tych Państwach depozytu wymaganego zgodnie z art. 23 ust. 2 lit. e);
c) dopuszczenie umiejscowienia aktywów stanowiących fundusz gwarancyjny na terytorium dowolnego Państwa Członkowskiego, w którym prowadzi działalność.
2.
W przypadku zaaprobowania wniosku w całości lub części przez co najmniej dwa zainteresowane Państwa Członkowskie właściwy organ Państwa Członkowskiego, na którego terytorium ma siedzibę najstarsza jednostka organizacyjna wnioskodawcy, bada stopień wypłacalności zakładu ubezpieczeniowego w odniesieniu do całej działalności prowadzonej przez ten zakład w Państwach Członkowskich aprobujących wniosek.
Jednakże na życzenie wnioskodawcy oraz przy jednomyślnej zgodzie zainteresowanych Państw Członkowskich badanie takie może zostać przeprowadzone przez właściwy organ innego Państwa Członkowskiego.
Organ dokonujący badania uzyskuje od pozostałych Państw Członkowskich konieczne informacje dotyczące przedstawicielstw lub oddziałów mających siedzibę na ich terytorium.
3.
Udogodnienia udzielone na mocy niniejszego artykułu mogą być cofnięte na wniosek jednego lub kilku zainteresowanych Państw Członkowskich.
Artykuł 27
Przepisy art. 19 i 20 obowiązują także w odniesieniu do przedstawicielstw i oddziałów zakładów określonychw niniejszym tytule.
W związku z zastosowaniem art. 20 organ nadzoru właściwy dla najstarszej jednostki organizacyjnej lub ten, który przeprowadza w jego zastępstwie na swoim terytorium badanie ogólnego stopnia wypłacalności przedstawicielstw lub oddziałów, przyjmie zasady sprawowania nadzoru organu Państwa należącego do Wspólnoty, na terytorium którego mieści się główna siedziba zakładu.
Artykuł 28
W przypadku cofnięcia zezwolenia przez organ nadzoru, określony w art. 26 ust. 2, organ ten powiadamia organy pozostałych Państw Członkowskich, w których zakład prowadzi działalność, zaś te ostatnie podejmują właściwe środki.
Jeśli powodem cofnięcia zezwolenia jest niezadowalający ogólny stopień wypłacalności w stosunku do norm ustalonych przez Państwa Członkowskie, które przyjęły wniosek, określony w art. 26, również Państwa Członkowskie, które wyraziły zgodę cofną udzielone przez siebie zezwolenia.
Artykuł 29
Wspólnota może, na mocy porozumień zawartych na podstawie Traktatu z jednym lub kilkoma państwami trzecimi, zgodzić się na zastosowanie przepisów innych niż przewidziane w niniejszym tytule, w celu zapewnienia odpowiedniej ochrony ubezpieczonym w Państwach Członkowskich na warunkach wzajemności.
Tytuł IV — Przepisy przejściowe i inne
Artykuł 30
1.
Państwa Członkowskie ustalą dla zakładów ubezpieczeniowych określonych w tytule II i które w chwili wejścia w życie przepisów wykonawczych do niniejszej dyrektywy prowadziły na swoim terytorium działalność ubezpieczeniową w jednej lub kilku grupach wymienionych w art. 1 okres pięciu lat, rozpoczynający się z dniem ogłoszenia niniejszej dyrektywy, na spełnienie wymogów zawartych w art. 16 i 17.
2.
Ponadto Państwa Członkowskie mogą:
a) ustalić dla zakładów określonych w ust. L, które na koniec okresu pięciu lat nie ustanowiły pełnego marginesu wypłacalności, dodatkowy okres nie przekraczający dwóch lat na spełnienie tego wymogu, pod warunkiem że zakłady te zwrócą się zgodnie z art. 20 do organu nadzoru o zatwierdzenie środków, jakie zamierzają zastosować w tym celu;
b) zwolnić zakłady ubezpieczeniowe, określone w ust. 1, których roczny dochód ze składek lub wkładów na koniec okresu pięciu lat nie osiągnął sześciokrotnej wysokości minimalnego funduszu gwarancyjnego wymaganego przepisami art. 17 ust. 2, z wymogu ustanowienia minimalnego funduszu gwarancyjnego przed końcem roku obrachunkowego, w którym zbiór składek lub wkładów sięgnął sześciokrotnej wysokości minimalnego funduszu gwarancyjnego.
Po uwzględnieniu rezultatów badania, określonego w art. 33, Rada jednomyślnie zdecyduje, na wniosek Komisji, kiedy zwolnienie to ma zostać zniesione przez Państwa Członkowskie.
3. Zakłady pragnące rozszerzyć swoją działalność w rozumieniu art. 8 ust. 2 lub art. 10 nie mogą tego uczynić, o ile niezwłocznie nie zastosują się do zasad niniejszej dyrektywy. Niemniej zakłady określone w ust. 2 lit. b), które w obrębie swego krajowego terytorium rozszerzą działalność na inne grupy ubezpieczeń lub inne części tego terytorium, mogą być zwolnione na okres 10 lat od dnia ogłoszenia niniejszej dyrektywy z wymogu utworzenia minimalnego funduszu gwarancyjnego, określonego w art. 17 ust. 2.
4.
Zakłady mające inną formę organizacyjną niż jedna z wymienionych w art. 8 mogą kontynuować działalność w dotychczasowej formie organizacyjnej przez okres kolejnych trzech lat liczonych od dnia ogłoszenia niniejszej dyrektywy.
Zakłady utworzone w Zjednoczonym Królestwie na mocy "Royal Charter", "private Act" lub "special public Act" mogą kontynuować działalność w swojej obecnej formie organizacyjnej przez czas nieokreślony.
Zakłady ubezpieczeniowe w Belgii, które, zgodnie ze swoim statutowym przedmiotem działalności, prowadzą działalność polegającą na udzielaniu interwencyjnych pożyczek hipotecznych lub na przeprowadzaniu operacji oszczędnościowych zgodnie z numerem 4 art. 15 przepisów dotyczących sprawowania nadzoru nad prywatnymi kasami oszczędności, ujednoliconych "arrête royal" z dnia 23 czerwca 1967 r., mogą kontynuować taką działalność przez okres kolejnych trzech lat od daty ogłoszenia niniejszej dyrektywy.
Zainteresowane Państwa Członkowskie sporządzą wykaz takich zakładów i przekażą go pozostałym Państwom Członkowskim oraz Komisji.
5.
Na życzenie zakładów spełniających wymogi art. 15-17 Państwa Członkowskie zaprzestaną stosowania środków restrykcyjnych, jak te, które odnoszą się do zastawów hipotecznych, depozytów i zabezpieczeń ustanowionych na podstawie aktualnie obowiązujących przepisów.
Artykuł 31
Państwa Członkowskie ustalą dla przedstawicielstw i oddziałów określonych w tytule III, które w chwili wejścia w życie przepisów wykonawczych do niniejszej dyrektywy prowadzą działalność w jednej lub kilku grupach wymienionych w art. l oraz nie rozszerzą swojej działalności w rozumieniu art. 10 ust. 2, okres nieprzekraczający pięciu lat, począwszy od daty ogłoszenia niniejszej dyrektywy, na wypełnienie warunków art. 25.
Artykuł 32
W okresie, który upływa z chwilą wejścia w życie porozumienia zawartego na podstawie art. 29 z państwami trzecimi, nie później jednak niż po upływie czterech lat od daty ogłoszenia niniejszej dyrektywy, każde Państwo Członkowskie może utrzymać w mocy na korzyść zakładów mających siedzibę na jego terytorium zasady dotyczące ich w dniu l stycznia 1973 r., w odniesieniu do aktywów dopasowanych i umiejscowienia rezerw techniczno-ubezpieczeniowych, pod warunkiem że powiadomione zostaną o tym pozostałe Państwa Członkowskich i Komisja oraz że nie zostaną przekroczone limity dotyczące złagodzenia przepisów na podstawie art. 15 ust. 2 na korzyść zakładów Państw Członkowskich mających siedzibę na jego terytorium.
Tytuł V — Przepisy końcowe
Artykuł 33
Komisja i właściwe organy Państw Członkowskich ściśle współpracują ze sobą w celu ułatwienia sprawowania nadzoru nad ubezpieczeniami bezpośrednimi we Wspólnocie oraz badania trudności, jakie mogą powstać przy stosowaniu przepisów niniejszej dyrektywy.
Artykuł 34
1.
W ciągu sześciu lat od daty ogłoszenia niniejszej dyrektywy Komisja przedłoży Radzie raport dotyczący wpływu wymagań finansowych narzuconych przez niniejszą dyrektywę, na sytuację na rynkach ubezpieczeniowych Państw Członkowskich,
2.
W razie potrzeby Komisja przedstawi Radzie, przed zakończeniem okresu przejściowego przewidzianego w art. 30 ust. 1, raporty tymczasowe.
Artykuł 35
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie środki konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie 18 miesięcy od jej ogłoszenia i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Tak zmienione przepisy, z zastrzeżeniem art. 30-32, wchodzą w życie na okres 30 miesięcy od daty ogłoszenia.
Artykuł 36
Z chwilą ogłoszenia niniejszej dyrektywy Państwa Członkowskie zapewnią przekazanie Komisji tekstów głównych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 37
Załącznik stanowi integralną część niniejszej dyrektywy.
Artykuł 38
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 24 lipca 1973 r.
znosząca ograniczenia swobody przedsiębiorczości w zakresie ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie
(73/240/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności art. 54 ust. 2 i 3 Traktatu,
uwzględniając ogólny program [1] znoszenia ograniczeń swobody podejmowania działalności gospodarczej, a w szczególności Tytuł IV C programu,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Społeczno-Ekonomicznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: ogólny program, o którym mowa wyżej, przewiduje zniesienie wszelkich praktyk dyskryminujących obywateli innych Państw Członkowskich w odniesieniu do podejmowania działalności w zakresie ubezpieczeń bezpośrednich innych, niż ubezpieczenia na życie;
zgodnie z programem ogólnym, zniesienie ograniczeń w zakresie zakładania agencji i oddziałów w zakresie ubezpieczeń bezpośrednich zależy od koordynacji warunków podejmowania i prowadzenia takiej działalności; koordynacja taka została osiągnięta w zakresie ubezpieczeń bezpośrednich innych, niż ubezpieczenia na życie, poprzez pierwszą dyrektywę Rady z dnia 24 lipca 1973 r.;
zakres niniejszej dyrektywy jest pod każdym względem taki sam, jak określony w lit. a) załącznika do pierwszej dyrektywy w sprawie koordynacji; wydawało się rozsądne w tej sytuacji, aby wyłączyć do celów koordynacji ubezpieczenia kredytów eksportowych;
zgodnie z powołanym wyżej programem ogólnym ograniczenia prawa do przynależności do organizacji zawodowych powinny zostać zniesione w przypadku, gdy działalność zawodowa zainteresowanych osób obejmuje wykonywanie tego prawa;
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W stosunku do osób fizycznych i przedsiębiorców objętych tytułem I ogólnego programu znoszenia ograniczeń swobody podejmowania działalności gospodarczej, zwanych dalej "beneficjentami", Państwa Członkowskie zniosą ograniczenia określone w tytule III programu, które wpływają na ich prawo do podejmowania i prowadzenia samodzielnej działalności w zakresie ubezpieczeń wymienionych w art. 1 pierwszej dyrektywy w sprawie koordynacji.
Przez "pierwszą dyrektywę w sprawie koordynacji" rozumie się pierwszą dyrektywę Rady z dnia 24 lipca 1973 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, odnoszących się do podejmowania i prowadzenia działalności w dziedzinie ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie.
Jeśli chodzi jednak o ubezpieczenia kredytów eksportowych, ograniczenia te zostaną utrzymane aż do zakończenia realizacji programu koordynacyjnego ustanowionego w art. 2 ust. 2 lit. d) pierwszej dyrektywy w sprawie koordynacji.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie zniosą w szczególności następujące ograniczenia:
a) uniemożliwiające beneficjentom podejmowanie działalności w kraju przyjmującym na takich samych zasadach, jakie obowiązują obywateli tego kraju;
b) których istnienie wynika z praktyk administracyjnych i które polegają na dyskryminacyjnym traktowaniu beneficjentów w porównaniu z obywatelami danego kraju;
2.
Znoszone ograniczenia obejmują w szczególności te, które wynikają z następujących środków uniemożliwiających lub ograniczających podejmowanie przez beneficjentów działalności gospodarczej:
a) w Niemczech:
postanowienia przyznające Federalnemu Ministerstwu Spraw Gospodarczych prawo uznaniowe do nakładania własnych warunków dostępu cudzoziemców do tego rodzaju działalności gospodarczej oraz wprowadzania zakazu prowadzenia przez nich tej działalności na terenie Republiki Federalnej [ustawa z dnia 6 czerwca 1931 r. (VAG), art. 106 ust. 2 pkt 1, w związku z art. 8 ust. 1 pkt. 3, art. 106 ust. 2, ostatnie zdanie, oraz art. 111 ust. 2)];
b) w Belgii:
obowiązek posiadania "carte professionelle" (art. 1 ustawy z dnia 19 lutego 1965 r.);
c) we Francji:
- potrzeba uzyskania specjalnej zgody (ustawa z dnia 15 lutego 1917 r., zmieniona i uzupełniona przez dekret z mocą ustawy z dnia 30 października 1935 r., art. 2 ust. 2 — dekret z dnia 19 sierpnia 1941 r., zmieniona i uzupełniona, art. 1 i 2 — dekret z dnia 13 sierpnia 1947 r., zmieniona, art. 2 i 10);
- obowiązek składania kucji lub specjalnych gwarancji jako wymóg dwustronny (ustawa z dnia 15 lutego 1917 r., zmieniona i uzupełniona przez dekret z mocą ustawy z dnia 30 października 1935 r., art. 2 ust. 2 — dekret z mocą ustawy z dnia 14 czerwca 1938 r., art. 42 — dekret z dnia 30 grudnia 1938 r., zmieniona, art. 143 — dekret z dnia 14 grudnia 1966 r., art. 9, 10 i 11);
- obowiązek deponowania rezerw technicznych (dekret z dnia 30 grudnia 1938 r., zmieniony, art. 179 — dekret z dnia 13 sierpnia 1947 r., zmieniony, art. 8 i 13 — dekret z dnia 14 grudnia 1966 r., tytuł 1);
d) w Irlandii:
postanowienie przewidujące, że w celu uzyskania zezwolenia na prowadzenie działalności ubezpieczeniowej, spółka powinna zostać zarejestrowana zgodnie z irlandzką ustawą o spółkach, dwie trzecie jej udziałów/akcji powinno być w posiadaniu obywateli irlandzkich, a większość dyrektorów (poza etatowym dyrektorem zarządzającym) powinno być obywatelami irlandzkimi (Ustawa o ubezpieczeniach z 1936 r., sekcja 12; Ustawa o ubezpieczeniach z 1964 r., sekcja 7).
3.
Przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne które nakładają na beneficjentów obowiązek złożenia kaucji lub specjalnej gwarancji nie będą zniesione, dopóki przedsiębiorstwa nie spełnią warunków finansowych przewidzianych w art. 16 i 17 pierwszej dyrektywy w sprawie koordynacji zgodnie z przepisami art. 30 ust. 1 i ust. 2 tej dyrektywy.
Artykuł 3
1.
W przypadku, gdy przyjmujące Państwo Członkowskie wymaga od swoich obywateli zamierzających podjąć działalność wymienioną w art. 1, przedstawiania dokumentu potwierdzającego nieposzlakowaną opinię i/lub brak uprzedniej upadłości, w przypadku obywateli innych Państw Członkowskich powinno ono uznawać za wystarczające przedstawienie zaświadczenia o niekaralności lub równoważnego dokumentu zaświadczającego spełnienie rzeczonych wymogów, wystawionego przez właściwy organ sądowy lub administracyjny kraju pochodzenia cudzoziemca.
2.
Jeżeli kraj pochodzenia cudzoziemca nie wystawia dokumentu potwierdzającego nieposzlakowaną opinię lub dokumentu potwierdzającego brak uprzedniej upadłości, dokument taki może zostać zastąpiony przez oświadczenie złożone pod przysięgą lub — w krajach, gdzie nie przewiduje się składania oświadczeń pod przysięgą — przez uroczyste oświadczenie złożone przed właściwym organem sądowym lub administracyjnym, lub jeśli to stosowne — przed notariuszem kraju pochodzenia danej osoby. Taki organ lub notariusz poświadcza autentyczność oświadczenia pod przysięgą lub uroczystego oświadczenia.
Oświadczenie odnoszące się do uprzedniego braku upadłości może być również złożone przed właściwym organem zawodowym lub branżowym w danym kraju.
3.
Dokumenty wymienione w ust. 1 i 2 powinny być wystawione nie później, niż trzy miesiące przed ich przedłożeniem.
4.
W terminie ustalonym w art. 6 Państwa Członkowskie wyznaczą władze i organy właściwe do wystawiania wymienionych dokumentów i niezwłocznie powiadomią o tym inne Państwa Członkowskie i Komisję.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie zapewnią beneficjentom prawo przynależności do organizacji zawodowych lub branżowych na takich samych warunkach i przy zachowaniu takich samych praw i obowiązków, jakie przysługują ich własnym obywatelom.
2.
Prawo przynależności do organizacji zawodowych lub handlowych, w przypadku podjęcia działalności, będzie pociągać za sobą prawo do kandydowania i wyboru na główne stanowiska w tych organizacjach.
Takie stanowiska mogą być jednak zastrzeżone dla obywateli danego kraju w wypadku, gdy zgodnie z postanowieniami jakiejkolwiek ustawy lub rozporządzenia organizacja uczestniczy w sprawowaniu władzy publicznej.
3.
W Wielkim Księstwie Luksemburga przynależność do izby handlowej nie daje beneficjentom prawa do udziału w wyborach do organów administracyjnych tej izby.
Artykuł 5
Żadne Państwo Członkowskie nie udzieli swoim obywatelom, którzy udają się do innego Państwa Członkowskiego w celu prowadzenia tam działalności wymienionej w art. 1, pomocy, która mogłaby zniekształcać warunki podejmowania działalności gospodarczej.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie wprowadzą zmiany do swoich przepisów krajowych zgodnie z niniejszą dyrektywą i w terminie 18 miesięcy od ogłoszenia pierwszej dyrektywy w sprawie koordynacji i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Tak zmienione przepisy prawa wejdą w życie równocześnie z przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi, ustanowionymi na mocy pierwszej dyrektywy.
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 7 listopada 1973 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących dopuszczalnego poziomu hałasu zewnętrznego i układu wydechowego pojazdów silnikowych
(73/350/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. [1] w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep, zmienioną Aktem [2] załączonym do Traktatu dotyczącego przystąpienia nowych Państw Członkowskich do EWG i Euratomu, podpisanym w Brukseli dnia 22 stycznia 1972 r., w szczególności jego art. 11, 12 i 13,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/157/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. [3] w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do dopuszczalnego poziomu hałasu zewnętrznego i układu wydechowego pojazdów silnikowych, zmienioną Aktem załączonym do Traktatu dotyczącego przystąpienia nowych Państw Członkowskich do EWG i Euratomu, podpisanym w Brukseli dnia 22 stycznia 1972 r., w szczególności jego art. 3, a także mając na uwadze, co następuje:
pojazd musi być zaprojektowany i skonstruowany w taki sposób, aby jego poziom hałasu nie przekraczał zalecanych wartości granicznych; zasada ta ma zastosowanie przede wszystkim do układów wydechowych (tłumików);
w świetle postępu technicznego możliwe jest obecnie badanie układów wydechowych w warunkach odpowiadających ich normalnym warunkom pracy w ruchu drogowym; w związku z tym należy przyjąć metody, które umożliwią badanie nowych typów tłumików w tych warunkach; badanie tłumików może odbywać się w ciągłym ruchu drogowym lub na specjalnych stanowiskach badawczych; ponieważ nie zawsze można symulować wszystkie efekty ciągłego ruchu drogowego, w przypadku wątpliwości zachodzi konieczność przeprowadzenia badania na stanowisku badawczym;
przepisy niniejszej dyrektywy są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw w sprawie Usuwania Barier Technicznych w Handlu w Sektorze Pojazdów Silnikowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do dyrektywy Rady 70/157/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. pozycję II zatytułowaną „Układ wydechowy (tłumiki)” zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Z mocą od dnia 1 marca 1974 r. Państwa Członkowskie nie mogą z przyczyn odnoszących się do dopuszczalnego poziomu hałasu zewnętrznego i układu wydechowego:
- odmówić homologacji typu EWG lub wydania dokumentu określonego w art. 10 ust. 1 tiret drugie dyrektywy Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. lub homologacji krajowej dla jakiegokolwiek typu pojazdu silnikowego, ani
- zabronić dopuszczenia do ruchu pojazdów,
jeżeli poziom hałasu zewnętrznego i układ wydechowy danego typu pojazdu lub pojazdów są zgodne z przepisami dyrektywy Rady 70/157/EWG z dnia 6 lutego 1970 r., ostatnio zmienionej niniejszą dyrektywą.
2.
Z mocą od dnia 1 października 1974 r. Państwa Członkowskie:
- nie wydają dokumentu przewidzianego w art. 10 ust. 1 tiret drugie dyrektywy Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. dla typu pojazdu, w którym poziom hałasu zewnętrznego i układ wydechowy są niezgodne z przepisami dyrektywy Rady 70/157/EWG z dnia 6 lutego 1970 r., ostatnio zmienionej niniejszą dyrektywą,
- mogą odmówić homologacji krajowej typu pojazdu, w którym poziom hałasu zewnętrznego i układ wydechowy są niezgodne z przepisami dyrektywy Rady 70/157/EWG z dnia 6 lutego 1970 r., ostatnio zmienionej niniejszą dyrektywą.
3.
Z mocą od dnia 1 października 1975 r. Państwa Członkowskie mogą zabronić wprowadzenia do eksploatacji po raz pierwszy pojazdów, w których poziom hałasu zewnętrznego i układ wydechowy są niezgodne z przepisami dyrektywy Rady 70/157/EWG z dnia 6 lutego 1970 r., ostatnio zmienionej niniejszą dyrektywą.
4.
Do dnia 1 marca 1974 r. Państwa Członkowskie przyjmują i publikują przepisy niezbędne w celu wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 19 listopada 1973 r.
w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do zaświadczeń i oznakowań lin drucianych, łańcuchów i haków ładunkowych
(73/361/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego,
a także mając na uwadze, co następuje: w niektórych Państwach Członkowskich wymagane są zaświadczenia oraz oznakowania dla określonych lin drucianych, łańcuchów oraz haków ładunkowych używanych do dźwigania lub transportowania ciężarów. Przepisy w tym zakresie różnią się w poszczególnych Państwach Członkowskich, co utrudnia handel w obrębie Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej;
przeszkody utrudniające ustanowienie i sprawne funkcjonowanie Wspólnego Rynku można zmniejszyć a nawet usunąć, jeśli wszystkie Państwa Członkowskie przyjmą jednakowe przepisy odnośnie do zaświadczeń i oznakowań lin drucianych, łańcuchów i haków ładunkowych bądź jako uzupełnienie, bądź też w miejsce obowiązujących przepisów prawa krajowego;
niniejsza dyrektywa ogranicza się do przepisów w zakresie zaświadczeń i oznakowań lin drucianych, łańcuchów oraz haków ładunkowych; powyższe zaświadczenia i oznakowania umożliwiają wytwórcom i użytkownikom dźwigów zapoznanie się, inter alia, ze wskaźnikami lin drucianych, łańcuchów oraz haków ładunkowych. Ponadto w dyrektywach, które zostaną przyjęte w późniejszym terminie w zakresie przepisów budowlanych, zostaną zawarte przepisy odnośnie do specjalnego zastosowania lin drucianych, łańcuchów oraz haków ładunkowych dla różnych dźwigów;
postęp techniczny czyni koniecznym szybkie dostosowanie przepisów technicznych dotyczących dźwigów oraz urządzeń przenoszących ciężary; w celu ułatwienia stosowania koniecznych w tym celu środków należy ustanowić procedurę ścisłej współpracy Państw Członkowskich i Komisji w ramach Komitetu do spraw dostosowania do postępu technicznego dyrektyw dotyczących usunięcia barier handlowych w handlu wewnątrzwspólnotowym w sektorze dźwigów oraz urządzeń przenoszących ciężary,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa dotyczy urządzeń przenoszących ciężary, z wyjątkiem:
- używanych urządzeń przenoszących ciężary,
- urządzeń przenoszących ciężary używanych na pokładzie statków, na kolei, w kolejkach linowych oraz w napowietrznych kolejkach linowych.
Za urządzenia przenoszące ciężary w rozumieniu niniejszej dyrektywy uważa się liny druciane, łańcuchy ze stali okrągłej oraz haki ładunkowe przeznaczone do podnoszenia lub transportowania ciężarów.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie nie mogą zakazać lub ograniczyć wprowadzenia na rynek urządzeń przenoszących ciężary określonych w art. 1 na podstawie przesłanek dotyczących zaświadczeń lub oznakowań, jeśli dołączone do nich zaświadczenia oraz ich oznakowania odpowiadają przepisom zawartym w Załączniku.
2.
Jednakże jeśli Państwo Członkowskie stwierdzi, że wskaźniki, w szczególności wartości minimalne danego urządzenia przenoszącego ciężary, nie są zgodne ze wskaźnikami podanymi w zaświadczeniu, może wstrzymać wprowadzenie na rynek danego urządzenia przenoszącego ciężary.
Państwo Członkowskie powiadomi o swojej decyzji niezwłocznie pozostałe Państwa Członkowskie oraz Komisję, podając jej uzasadnienie.
Jeśli jakieś Państwo Członkowskie zakwestionuje uzasadnienie powyższych środków, zainteresowane Państwo Członkowskie dołoży starań w celu rozwiązania powstałego sporu.
Komisja będzie stale informowana o istniejącym stanie rzeczy.
Jeżeli będzie to konieczne, przeprowadzi ona właściwe z punktu widzenia znalezienia rozwiązania sporu konsultacje.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie mogą wymagać, aby na ich terytorium zaświadczenia i oznakowania przewidziane w niniejszej dyrektywie, przedstawiane przy oferowaniu i sprzedaży ostatecznemu odbiorcy, były wyrażone w symbolach ustalonych międzynarodowo lub sporządzone w ich językach narodowych.
Artykuł 4
1.
Ustanawia się komitet (zwany dalej "Komitetem") do spraw dostosowania do postępu technicznego dyrektyw dotyczących usunięcia barier handlowych w sektorze dźwigów oraz urządzeń przenoszących ciężary.
Komitetowi, składającemu się z przedstawicieli Państw Członkowskich, przewodniczy przedstawiciel Komisji.
2.
Komitet przyjmuje swój regulamin.
3.
Zmiany w przepisach Załącznika konieczne z punktu widzenia dostosowania do postępu technicznego będą przyjmowane według procedury przewidzianej w art. 5.
Artykuł 5
1.
W przypadku gdy ma być zastosowana procedura ustanowiona w niniejszym artykule, przewodniczący przekazuje sprawę Komitetowi z własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
2.
Przedstawiciel Komisji przedstawia Komitetowi projekt środków do przyjęcia.
Komitet wydaje opinię w sprawie tego projektu w terminie określanym przez przewodniczącego w zależności od pilności sprawy.
Opinia jest przyjmowana większością czterdziestu jeden głosów, przy czym głosy Państw Członkowskich są ważone według art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmie proponowane środki, jeżeli są zgodne z opinią Komitetu.
b) Jeżeli proponowane środki nie są zgodne z opinią komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja niezwłocznie przedłoży Radzie wniosek w sprawie środków, jakie należy przyjąć.
Rada działa kwalifikowaną większością.
c) Jeśli Rada nie podejmie decyzji w ciągu trzech miesięcy od przedłożenia jej powyższego wniosku, Komisja przyjmie proponowane środki.
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie 18 miesięcy od jej przyjęcia i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa jest skierowana do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 19 listopada 1973 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do materialnych miar długości
(73/362/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego,
a także mając na uwadze, co następuje: w Państwach Członkowskich budowa i metody kontroli pomiarów długości materiału są przedmiotem przepisów, które różnią się między jednym a drugim Państwem Członkowskim i wskutek tego stanowią przeszkodę w handlu tymi przyrządami; ze względu na to niezbędne staje się zbliżenie tych przepisów;
dyrektywa Rady z dnia 26 lipca 1971 r. [1] dotycząca zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich, odnoszących się do przepisów zarówno dla przyrządów pomiarowych, jak i metod kontroli metrologicznej, ustanowiła procedury zatwierdzania typu według EWG oraz wstępnej weryfikacji według EWG; zgodnie z niniejszą dyrektywą wymagania techniczne powinny być ustanowione i spełnione przez mierniki długości materiału w celu umożliwienia ich przywozu, oznakowania oraz używania po uprzednim skontrolowaniu i nadaniu ustanowionych znaków oraz symboli w sposób trwały,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejszą dyrektywę stosuje się do mierników długości materiałów wymienionych w Załączniku.
Artykuł 2
Przyrządy stosowane do pomiaru długości, które mogą posiadać znaki i symbole EWG, opisane są w Załączniku.
Mogą one być przedmiotem zatwierdzenia typu według EWG oraz poddawane weryfikacji wstępnej według EWG.
Artykuł 3
Żadne z Państw Członkowskich nie może odmówić, zabronić lub ograniczyć wprowadzenia na rynek lub wprowadzenia do użytku mierników długości materiałów zaopatrzonych w symbol zatwierdzenia typu według EWG i znak wstępnej weryfikacji według EWG.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w ciągu osiemnastu miesięcy od dnia notyfikacji i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 22 listopada 1973 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do detergentów
(73/404/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100;
uwzględniając wniosek Komisji;
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1];
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2];
a także mając na uwadze, co następuje: obowiązujące w Państwach Członkowskich ustawodawstwa mające na celu zapewnienie podatności na biodegradację środków powierzchniowo czynnych różnią się w poszczególnych Państwach Członkowskich, czego skutkiem są przeszkody w wymianie handlowej;
rosnące użycie detergentów jest jedną z przyczyn zanieczyszczenia środowiska naturalnego w ogóle, a zanieczyszczenia wód w szczególności;
jeden ze skutków zanieczyszczenia wód detergentami, a mianowicie powstawanie wielkich ilości piany, ogranicza kontakt między wodą i powietrzem, utrudnia natlenienie, zakłóca żeglugę, obniża fotosyntezę konieczną do życia flory wodnej, wywiera niekorzystny wpływ na różne etapy procesów oczyszczania odpadów wodnych, powoduje uszkodzenia oczyszczalni ścieków i stwarza pośrednie zagrożenie mikrobiologiczne z powodu możliwości przeniesienia bakterii i wirusów;
wskazane jest utrzymanie średniego poziomu podatności na biodegradację detergentów wynoszącego 90 %; umożliwia to technologia oraz praktyczne możliwości przemysłu; wskazane mimo to jest zabezpieczenie się przed niedokładnościami metod testowych, które mogłyby prowadzić do odmownych decyzji, mających ważne skutki gospodarcze,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy detergent oznacza strukturę, której skład został specjalnie opracowany w celu uzyskania właściwości detergentu, i który jest wytworzony ze składników głównych (środków powierzchniowo czynnych) i, ogólnie, składników dodatkowych (środków wspomagających i zwiększających aktywność, wypełniaczy, dodatków i innych składników pomocniczych).
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zabraniają wprowadzania na rynek i używania detergentów, w przypadku gdy średni poziom podatności na biodegradację środków powierzchniowo czynnych jest mniejszy niż 90 % dla każdej z następujących kategorii: anionowe, kationowe, niejonowe i amfolityczne.
Używanie środków powierzchniowo czynnych o średnim poziomie podatności na biodegradację, wynoszącym nie mniej niż 90 %, nie może być szkodliwe dla zdrowia ludzi lub zwierząt w normalnych warunkach użycia.
Artykuł 3
Żadne Państwo Członkowskie nie może na podstawie stopnia podatności na biodegradację lub toksyczności środków powierzchniowo czynnych ograniczać lub wstrzymywać wprowadzania na rynek i używania detergentów, które są zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
Zgodność z wymogami art. 2 ustala się, posługując się metodami testowymi przewidzianymi w innych dyrektywach Rady, w których zwraca się należytą uwagę na niewiarygodność takich metod, i ustanawia odpowiednie tolerancje.
Artykuł 5
1.
Jeżeli Państwo Członkowskie stwierdza w drodze procedur badawczych, przeprowadzanych na podstawie dyrektyw określonych w art. 4, że detergent nie spełnia wymagań ustalonych w art. 2, zabrania wprowadzania na rynek i używania tego detergentu na swoim obszarze.
2.
W przypadku podjęcia przez Państwo Członkowskie decyzji o zakazie stosowania detergentu, niezwłocznie powiadamia o tym Państwo Członkowskie, z którego produkt pochodzi, i Komisję, podając przyczyny swojej decyzji i szczegółowe informacje o badaniach, o których mowa w ust. 1.
Jeżeli Państwo, z którego pochodzi detergent, zgłosi zastrzeżenia do tej decyzji, Komisja niezwłocznie przeprowadzi konsultacje z obydwoma zainteresowanymi Państwami Członkowskimi i, w odpowiednich przypadkach, jakimikolwiek innymi Państwami Członkowskimi.
Jeżeli nie jest możliwe osiągnięcie porozumienia, Komisja w ciągu trzech miesięcy od daty otrzymania informacji, przewidzianych w akapicie pierwszym, uzyskuje opinię jednego z laboratoriów, określonych w art. 6, z wykluczeniem laboratoriów notyfikowanych przez dwa odnośne Państwa Członkowskie na mocy tego artykułu.
Opinię wydaje się przy zastosowaniu metod referencyjnych ustanowionych w dyrektywach, określonych w art. 4.
Komisja przekazuje opinię laboratorium zainteresowanym Państwom Członkowskim, które w ciągu jednego miesiąca mogą przekazać Komisji swoje uwagi.
Komisja w tym samym czasie może wysłuchać wszelkich uwag zainteresowanych stron w sprawie tej opinii.
Po uwzględnieniu tych uwag Komisja wydaje ewentualnie konieczne zalecenia.
Artykuł 6
Każde Państwo Członkowskie powiadamia pozostałe Państwa Członkowskie i Komisję o laboratorium lub laboratoriach upoważnionych do przeprowadzania badań zgodnie z metodami referencyjnymi, określonymi w art. 5 ust. 2.
Artykuł 7
1.
Na opakowaniach, w których detergenty sprzedawane są konsumentowi, muszą znajdować się następujące informacje, w postaci czytelnych, widocznych i trwałych napisów:
a) nazwa produktu;
b) nazwa lub nazwa handlowa i adres lub znak handlowy strony odpowiedzialnej za wprowadzanie produktu na rynek.
Te same informacje muszą być umieszczone na wszystkich dokumentach towarzyszących detergentom transportowanym luzem.
2.
Państwa Członkowskie mogą uzależnić wprowadzenie na rynek detergentów na swoim obszarze od użycia ich narodowego języka przy podawaniu informacji określonych w ust. 1.
Artykuł 8
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie osiemnastu miesięcy od momentu jej notyfikacji i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 9
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 22 listopada 1973 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do metod testowania biodegradacji anionowych substancji powierzchniowo czynnych
(73/405/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100;
uwzględniając dyrektywę Rady nr 73/404/EWG z dnia 22 listopada 1973 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do detergentów [1], w szczególności jej art. 4,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: w celu umożliwienia Państwom Członkowskim określenia stopnia biodegradacji anionowych substancji powierzchniowo czynnych zaleca się zastosowanie metod testowania będących w użytku w niektórych Państwach Członkowskich; jednakże w wypadku sporu biodegradacja musi być testowana za pomocą wspólnej metody;
w kwestii zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących detergentów należy określić odpowiednie zakresy tolerancji pomiaru biodegradacji, podobnie jak w art. 4 dyrektywy Rady z dnia 22 listopada 1973 r., w celu uwzględnienia zawodności metod testowania, co może spowodować decyzje o odrzuceniu, mające istotne konsekwencje gospodarcze, podczas gdy decyzja o odrzuceniu może być podjęta tylko jeżeli analizy wskazują na poziom biodegradacji mniejszy niż 80 %,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa dotyczy metod testowania biodegradacji anionowych substancji powierzchniowo czynnych.
Artykuł 2
Zgodnie z przepisami art. 4 dyrektywy Rady z dnia 22 listopada 1973 r. Państwa Członkowskie, uwzględniając zawodność metod testowania, zabronią wprowadzania na rynek i używania na ich terytorium detergentu, jeżeli poziom biodegradacji, oceniany na podstawie pojedynczej analizy, według jednej z poniższych metod, jest mniejszy niż 80 %:
- metody stosowanej we Francji, zatwierdzonej dekretem z dnia 11 grudnia 1970 r., opublikowanej w "Journal Officiel de la République française" nr 3 z dnia 5 stycznia 1971 r., oraz zgodnej z doświadczalnym standardem T 73-260 z lutego 1971 r., opublikowanym przez "Association française de normalisation" (AFNOR);
- metody stosowanej w Republice Federalnej Niemiec, zatwierdzonej przez "Verordnung ber die Abbaubarkeit von Detergentien in Wash- und Reinigungsmitteln" z dnia 1 grudnia 1962 r., opublikowanej w "Bundesgesetzblatt", część I, str. 698;
- metody OECD, opublikowanej w sprawozdaniu technicznym OECD z dnia 29 grudnia 1970 r., dotyczącym "oceny biodegradacji anionowych czynników aktywnych powierzchni syntetycznych".
Artykuł 3
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 5 ust. 2 dyrektywy Rady z dnia 22 listopada 1973 r. opinia laboratorium dotycząca anionowych substancji powierzchniowo czynnych będzie oparta na "procedurze testu potwierdzającego" w metodzie OECD, opisanej w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie środki prawne, statutowe i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie 18 miesięcy od jej ogłoszenia i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, które zostaną przyjęte w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 11 grudnia 1973 r.
zmieniająca dyrektywy z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym buraka, roślin pastewnych, roślin zbożowych i sadzeniakami ziemniaka, dyrektywę z dnia 30 czerwca 1969 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych oraz dyrektywy z dnia 29 września 1970 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin warzywnych i w sprawie Wspólnego Katalogu Odmian Gatunków Roślin Rolniczych
(73/438/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego,
a także mając na uwadze, co następuje: należy z powodów dalej wyjaśnionych zmienić niektóre przepisy dyrektyw wymienionych poniżej i zmienionych ostatnio dyrektywą z dnia 6 grudnia 1972 r. [2]: dyrektywy Rady z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie odpowiednio: obrotu materiałem siewnym buraka [3], obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych [4], obrotu materiałem siewnym roślin zbożowych [5], obrotu sadzeniakami ziemniaka [6]; dyrektywę Rady z dnia 30 czerwca 1969 r. [7] w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych; dyrektywy Rady z dnia 29 września 1970 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin warzywnych [8] i w sprawie Wspólnego Katalogu Odmian Gatunków Roślin Rolniczych [9];
w przypadku materiału siewnego roślin pastewnych i materiału siewnego roślin zbożowych należy wprowadzić przepisy umożliwiające specjalne znakowanie w przypadku wystąpienia Avenafatua;
w przypadku gatunków Trifolium repens wskazane jest zwiększenie maksymalnej zawartości nasion twardych; należy ponadto objąć niniejszą dyrektywą gatunek Phleum Bertolinii;
właściwe jest wzmocnienie do pewnego stopnia niektórych minimalnych warunków określonych dla gatunków zbóż; z drugiej strony należy zezwolić na złagodzenie wymagań urzędowych inspekcji w odniesieniu do gatunków samopylnych w okresie przejściowym;
doświadczenie w zaopatrywaniu w nasiona lnu włóknistego ukazuje, iż konieczne jest wprowadzenie na okres kolejnych czterech lat kategorii "kwalifikowany materiał siewny trzeciego pokolenia";
na mieszanki standardowego materiału siewnego różnych odmian w przypadku małych opakowań pewnych gatunków warzyw powinien być wprowadzony okres przejściowy; konieczna jest ponadto zmiana minimalnych wag próbek oraz wprowadzenie przepisów przejściowych dotyczących kiełkowania nasion roślin warzywnych;
należy uzupełnić dyrektywę w sprawie Wspólnego Katalogu Odmian Gatunków Roślin Rolniczych w zakresie odmian, co do których stwierdzono, iż nie mogą być one uprawiane w żadnej części terytorium Państwa Członkowskiego;
niektóre z wyżej wymienionych dyrektyw przewidują, że od dnia 1 lipca 1973 r. odpowiedniki materiału siewnego i roślin zebrane w innych państwach, w szczególności w państwach trzecich, nie mogą być już uznawane za krajowe przez Państwa Członkowskie; jednakże jako że nie we wszystkich przypadkach było możliwe przeprowadzenie badań poza terytorium Wspólnoty, powyższy termin należy przedłużyć w celu uniknięcia zakłócenia istniejących stosunków handlowych;
należy wprowadzić przepisy upraszczające procedury dokonywania zmian w załącznikach dotyczących środków wykonawczych natury technicznej poprzez zastosowanie procedury Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa w przypadku gdy zmiany są konieczne ze względu na postęp w dziedzinie wiedzy naukowej lub technicznej;
do kilku z wyżej wymienionych dyrektyw należy ostatecznie wprowadzić planowane zmiany,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym buraka wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 16 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"W odniesieniu do państwa trzeciego Państwa Członkowskie mogą same podejmować decyzje na mocy ust. 1 w zakresie, w jakim Rada nie podjęła żadnej decyzji w odniesieniu do tego państwa w ramach niniejszej dyrektywy.
Prawo to wygasa dnia 1 lipca 1975 r.";
2.
Artykuł 21a otrzymuje brzmienie:
"Zmiany, jakie należy wprowadzić w treści załączników w świetle rozwoju w dziedzinie wiedzy naukowej lub technicznej przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21."
Artykuł 2
W dyrektywie z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych wprowadza się następujące zmiany:
1.
W tekście w języku niderlandzkim art. 2 ust. 1 pkt A lit. a) wyrazy "gebruikst raaigras" zastępuje się wyrazami "gekruist raaigras";
2.
W art. 2 ust. 1 pkt A lit. a) wyrazy:
"Phleum Bertolinii DC. _BAR_ Tymotka kolankowata." _BAR_
dodaje się po wyrazach:
"Lolium x hybridum Hausskn _BAR_ Życica mieszańcowa."; _BAR_
3.
W art. 11 dodaje się tekst w brzmieniu:"lub aby partie materiału siewnego odpowiadającego specjalnym warunkom dotyczącym obecności Avena fatua ustanowionym zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 21 posiadały oficjalny certyfikat potwierdzający spełnienie tych warunków";
4.
W art. 16 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"W odniesieniu do państwa trzeciego Państwa Członkowskie mogą same podejmować decyzje na mocy ust. 1 w zakresie, w jakim Rada nie podjęła żadnej decyzji w odniesieniu do tego państwa w ramach niniejszej dyrektywy.
Prawo to wygasa dnia 1 lipca 1975 r.";
5.
Artykuł 21a otrzymuje brzmienie:
"Zmiany, jakie należy wprowadzić w treści załączników w świetle rozwoju w dziedzinie wiedzy naukowej lub technicznej, przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21.";
6.
W załączniku II część I pkt A ust. 3 liczbę "20" zamieszczoną w kolumnie 5 w odniesieniu do gatunku Trifolium repens L. zastępuje się liczbą "40".
Artykuł 3
W dyrektywie z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin zbożowych wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 2 ust. 2 dodaje się akapit w brzmieniu:
"d) uzyskać zezwolenie, na wniosek i zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21 dla urzędowej kwalifikacji materiału siewnego gatunków samopylnych z kategorii "kwalifikowany materiał siewny pierwszego pokolenia"; lub "kwalifikowany materiał siewny drugiego pokolenia";, najpóźniej do dnia 31 grudnia 1978 r.:
- kiedy zamiast urzędowej inspekcji polowej określonej w załączniku I, przeprowadzana jest inspekcja polowa urzędowo kontrolowana na miejscu w odniesieniu do przynajmniej 20 % upraw każdego gatunku,
- pod warunkiem że w odniesieniu do elitarnego materiału siewnego przynajmniej dwa pokolenia wstępnego elitarnego materiału siewnego bezpośrednio poprzedzające tę kategorię zostały uznane w drodze kontroli urzędowej przeprowadzanej w Państwie Członkowskim za spełniające warunki ustanowione w załącznikach I i II dla tożsamości odmianowej i czystości odmianowej materiału elitarnego.";
2.
W art. 11 dodaje się tekst w brzmieniu:"lub aby partie materiału siewnego odpowiadającego specjalnym warunkom dotyczącym obecności Avena fatua ustanowionym zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21 posiadały oficjalny certyfikat potwierdzający spełnienie tych warunków.";
3.
W art. 16 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"W odniesieniu do państwa trzeciego Państwa Członkowskie mogą same podejmować decyzje na mocy ust. 1 w zakresie, w jakim Rada nie podjęła żadnej decyzji w odniesieniu do tego państwa w ramach niniejszej dyrektywy.
Prawo to wygasa dnia 1 lipca 1975 r.";
4.
Artykuł 21a otrzymuje brzmienie:
"Zmiany, jakie należy wprowadzić w treści załączników w świetle rozwoju w dziedzinie wiedzy naukowej lub technicznej, przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21.";
5.
W załączniku II pkt A ust. 3 lit. a) ppkt aa) liczbę "98" zamieszczoną w kolumnie 5 w odniesieniu do elitarnego materiału siewnego owsa, jęczmienia, pszenicy i orkiszu zastępuje się liczbą "99";
6.
W załączniku II pkt 3 dodaje się akapit w brzmieniu:
"D. Specjalne warunki w odniesieniu do maksymalnej zawartości w materiale siewnym innych gatunków zbóż:
W przypadku maksymalnej zawartości ustalonej w lit. A na jedno ziarno obecność drugiego ziarna nie jest uważana za zanieczyszczenie, jeśli druga próbka o wielkości 500 g jest wolna od nasion innych gatunków zbóż."
Artykuł 4
W dyrektywie z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu sadzeniakami ziemniaka wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 15 ust. 2 "1 lipca 1973 r." zastępuje się "1 lipca 1975 r.";
2.
Artykuł 19a otrzymuje brzmienie:
"Zmiany, jakie należy wprowadzić w treści załączników w świetle rozwoju w dziedzinie wiedzy naukowej lub technicznej, przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 19."
Artykuł 5
W dyrektywie z dnia 30 czerwca 1969 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 2 ust. 1 pkt A oraz w załączniku II cześć I pkt A ust. 2 wyrazy "Soia hispida L." zastępuje się wyrazami "Glycine max (L.)
Merrill";
2.
W art. 2 ust. 2 lit. c) "30 czerwca 1974 r." zastępuje się przez "30 czerwca 1978 r.";
3.
W art. 15 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"W odniesieniu do państwa trzeciego Państwa Członkowskie mogą same podejmować decyzje na mocy ust. 1 w zakresie, w jakim Rada nie podjęła żadnej decyzji w odniesieniu do tego państwa w ramach niniejszej dyrektywy.
Prawo to wygasa dnia 1 lipca 1975 r.";
4.
Artykuł 20a otrzymuje brzmienie:
"Zmiany, jakie należy wprowadzić w treści załączników w świetle rozwoju w dziedzinie wiedzy naukowej lub technicznej, przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 20."
Artykuł 6
W dyrektywie z dnia 29 września 1970 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym warzyw wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 11 ust. 2 zdanie pierwsze skreśla się wyrazy:
- w tekście niemieckim: "betreffend ihre Verwendung",
- w tekście francuskim: "concernant son utilisation",
- w tekście włoskim: "in loro possesso riguardanti la sua utilizzazione",
- w tekście duńskim; "med henblik på dens anvendelse",
- w tekście angielskim: "in respect of use";
2.
W art. 24 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"3.
Państwa Członkowskie mogą dopuścić do obrotu mieszanek standardowego materiału siewnego różnych odmian Lactuca sativa L. oraz mieszanek standardowego materiału siewnego różnych odmian Raphanus sativus L. w małych opakowaniach nie przekraczających 50 g, pod warunkiem że zwrot "mieszanka odmian"; i nazwy odmian wchodzących w skład tej mieszanki zostaną umieszczone na opakowaniu.";
3.
Po art. 33 dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 33a
Państwa Członkowskie mogą być upoważnione zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 40 do dopuszczeniado obrotu materiału siewnego zebranego przed dniem 1 lipca 1973 r., który nie w pełni odpowiada warunkom kiełkowania ustanowionym w załączniku II, o ile materiał taki zostanie specjalnie oznakowany.
Upoważnienie to może być udzielone tylko do dnia 1 lipca 1975 r."
4.
Artykuł 40a otrzymuje brzmienie:
"Zmiany, jakie należy wprowadzić w treści załączników w świetle rozwoju w dziedzinie wiedzy naukowej lub technicznej, przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 40.";
5.
Załącznik III część 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Minimalna waga próbki
Gatunek _BAR_ Waga (w g) _BAR_
Allium cepa _BAR_ 25 _BAR_
Allium porrum _BAR_ 20 _BAR_
Anthriscuc cerefolium _BAR_ 20 _BAR_
Apium graveolens _BAR_ 5 _BAR_
Asparagus officinalis _BAR_ 100 _BAR_
Beta vulgaris _BAR_ 100 _BAR_
Brassica oleracea _BAR_ 25 _BAR_
Brassica rapa _BAR_ 20 _BAR_
Capsicum annuum _BAR_ 40 _BAR_
Cichorium intybus _BAR_ 15 _BAR_
Cichorium endivia _BAR_ 15 _BAR_
Citrullus vulgaris _BAR_ 250 _BAR_
Cucumis melo _BAR_ 100 _BAR_
Cucumis sativus _BAR_ 25 _BAR_
Cucurbita pepo _BAR_ 150 _BAR_
Daucus carota _BAR_ 10 _BAR_
Foeniculum vulgare _BAR_ 25 _BAR_
Lactuca sativa _BAR_ 10 _BAR_
Petroselinum hortense _BAR_ 10 _BAR_
Phaseolus coccineus _BAR_ 1000 _BAR_
Phaseolus vulgaris _BAR_ 700 _BAR_
Pisum sativum _BAR_ 500 _BAR_
Raphanus sativus _BAR_ 50 _BAR_
Scorzonera hispanica _BAR_ 30 _BAR_
Solanum lycopersicum _BAR_ 20 _BAR_
Solanum melongena _BAR_ 20 _BAR_
Spinacia oleracea _BAR_ 75 _BAR_
Valerianella locusta _BAR_ 20 _BAR_
Vicia faba _BAR_ 1000 _BAR_
W przypadku F-1 odmian mieszańcowych wyżej wymienionych gatunków minimalna waga próbki może zostać zredukowana do jednej czwartej ustalonej wagi.
Jednakże próbka musi ważyć co najmniej 5 g i zawierać przynajmniej 400 nasion."
Artykuł 7
W dyrektywie z dnia 29 września 1970 r. w sprawie Wspólnego Katalogu Odmian Gatunków Roślin Rolniczych wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 10 ust. 2 zdanie pierwsze tekstu w języku niderlandzkim wyraz "ervan" zastępuje się wyrazami "voor hun gebruik";
2. W art. 15 ust. 3 lit. c) otrzymuje brzmienie:"gdzie urzędowe lustracje polowe przeprowadzane są w składającym wniosek Państwie Członkowskim, art. 5 ust. 4 stosuje się odpowiednio, jeśli pokazują, że odmiany w żadnej części tego terytorium nie dają plonów odpowiadających uzyskanym z porównywalnych odmian przyjętych na terytorium Państwa Członkowskiego albo gdzie jest wiadome, że dana odmiana nie jest odpowiednia do uprawy na żadnej z części tego terytorium z powodu typu lub klasy dojrzałości."
Artykuł 8
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne dla osiągnięcia zgodności z:
a) art. 1 pkt 1, art. 2 pkt 4, art. 3 pkt 3, art. 4 pkt 1 i art. 5 pkt 3 do dnia 1 lipca 1973 r.;
b) art. 1 pkt 2, art. 2 pkt 3 i 5, art. 3 pkt 2 i 4, art. 4 pkt 2, art. 5 pkt 4 i art. 6 pkt 4 najpóźniej od dnia 1 stycznia 1974 r.;
c) innymi przepisami niniejszej dyrektywy najpóźniej od dnia 1 lipca 1974 r.
Artykuł 9
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 429/73
z dnia 5 lutego 1973 r.
ustanawiające szczególne przepisy dotyczące przywozu do Wspólnoty niektórych towarów podlegających rozporządzeniu (EWG) nr 1059/69 i pochodzących z Turcji
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1059/69 [1] z dnia 28 maja 1969 r. ustanawiające uzgodnienia handlowe, które mają zastosowanie do niektórych towarów uzyskiwanych w wyniku przetwarzania produktów rolnych, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2551/70 [2], w szczególności jego art. 12,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z załącznikiem nr 6 art. 14 Protokołu dodatkowego do Układu ustanawiającego Stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją, podpisanego dnia 23 listopada 1970 r., Wspólnota podejmuje wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że niezależnie od stosowania zmiennego składnika cła określonego zgodnie z art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 1059/69 stały składnik cła, nakładany na przywożone do Wspólnoty towary wymienione art. 14, pochodzące z Turcji, jest stopniowo obniżany w sposób ustanowiony we wspomnianym załączniku nr 6 art. 9;
artykuł 17 ust. 2 zdanie drugie rozporządzenia (EWG) nr 1059/69 stanowi, że zastosowanie uzgodnień ustanowionych w tym rozporządzeniu w odniesieniu do kazein objętych podpozycją 35.01 C Wspólnej Taryfy Celnej zostaje odroczone do momentu ustanowienia przez Radę niezbędnych przepisów regulujących takie zastosowanie; art. 14 Protokołu dodatkowego nie można w chwili obecnej stosować w odniesieniu do omawianych towarów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Na przywożone do Wspólnoty w oryginalnym składzie towary wymienione w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, pochodzące z Turcji:
a) nakładany jest stały składnik cła w wysokości ustalonej dla tych towarów, naliczany od daty wwozu w zależności od daty przywozu, odpowiednio w kolumnach 3, 4 lub 5 wspomnianego Załącznika;
b) nakładany jest zmienny składnik cła w wysokości ustalonej zgodnie z art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 1059/69.
Artykuł 2
System przewidziany w niniejszym rozporządzeniu stosuje się od daty wejścia w życie Protokołu dodatkowego.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (EWG) NR 486/73
z dnia 13 lutego 1973 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1004/71 w sprawie ustalania opłat wyrównawczych od nierafinowanej oliwy z oliwek
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów1, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1547/722, w szczególności jego art. 13 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 162/66/EWG z dnia 27 października 1966 r. w sprawie handlu olejami i tłuszczami między Wspólnotą a Grecją3, w szczególności jego art. 3 ust. 4 i art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1004/714 z dnia 14 maja 1971 r. w sprawie ustalania opłat wyrównawczych od nierafinowanej oliwy z oliwek, przewiduje między innymi, że przywozowe opłaty wyrównawcze są ustalane tak często, jak tylko jest to konieczne dla zachowania stabilności rynku wspólnotowego i w taki sposób, aby zapewnić możliwość ich stosowania przynajmniej raz w tygodniu;
jeśli stosuje się opłaty wywozowe, to ustalanie opłat przywozowych w określonych powyżej odstępach czasu nie jest konieczne; w takim przypadku, w okresie stosowania wywozowych opłat wyrównawczych, nie ustala się opłat przywozowych;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 8 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1004/71 otrzymuje brzmienie:
"1.
Opłaty wyrównawcze określone w art. 13 rozporządzenia nr 136/66/EWG i w art. 3 rozporządzenia nr 162/66/EWG ustala się tak często, jak jest to konieczne dla zachowania stabilności rynku wspólnotowego i w taki sposób, aby zapewnić możliwość ich stosowania przynajmniej raz w tygodniu.
Jednakże w przypadku gdy stosuje się opłaty wywozowe przewidziane w art. 18 rozporządzenia nr 136/66/EWG, to w okresie ich obowiązywania nie jest konieczne ustalanie, w wyznaczonych odstępach czasu, opłat wyrównawczych określonych w poprzednim akapicie."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (EWG) NR 501/73
z dnia 20 lutego 1973 r.
zmieniające rozporządzenie nr 283/67/EWG w sprawie szczegółowych zasad stosowania kwoty wyrównawczej stosowanej w przywozie niektórych olejów roślinnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG1 z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów, ostatnio zmienione aktem2 załączonym do Traktatu3 dotyczącego przystąpienia nowych Państw Członkowskich do Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej, podpisanego dnia 22 stycznia 1972 r. w Brukseli;
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 143/67/EWG4 z dnia 21 czerwca 1967 r. w sprawie kwoty wyrównawczej stosowanej w przywozie niektórych olejów roślinnych, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2077/715, w szczególności jego art. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie nr 143/67/EWG zostało zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2077/71 w celu rozszerzenia zakresu jego stosowania w odniesieniu do rafinowanej oliwy z oliwek; konieczne jest zatem, w tym samym celu, dostosowanie rozporządzenia Komisji nr 283/67/EWG6 z dnia 11 lipca 1967 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania kwoty wyrównawczej stosowanej w przywozie niektórych olejów roślinnych;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 1 rozporządzenia nr 283/67/EWG otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Ceny oliw, produktów, z których są one uzyskiwane, oraz innych produktów uzyskiwanych w wyniku przetwarzania określonego w art. 1 rozporządzenia nr 143/67/EWG są ustalane na podstawie aktualnych ofert składanych na produkt na warunkach fob lub loco granica państwa pochodzenia lub państwa wywozu danej oliwy.
Jeżeli oferty te nie zostały złożone na warunkach fob lub loco granica, dokonuje się niezbędnych dostosowań."
Artykuł 2
Artykuł 2 rozporządzenia nr 283/67/EWG otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Jeżeli w zainteresowanych państwach nie złożono żadnych ofert na produkty, z których uzyskuje się oleje pochodzące z przywozu lub na inne produkty uzyskiwane w wyniku przetwarzania, pod uwagę bierze się najbardziej korzystne oferty składane na rynku światowym, obliczone z uwzględnieniem takich warunków, jak koszty, ubezpieczenie, CIF Rotterdam lub CIF Imperia, dostosowane z uwzględnieniem warunków fob lub loco granica państwo pochodzenia lub państwo wywozu."
Artykuł 3
Artykuł 4 rozporządzenia nr 283/67/EWG otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
1.
Do celów obliczenia stosunku określonego w art. 1 lit. b) rozporządzenia nr 143/67/EWG, uwzględnianymi wydajnościami są te uzyskiwane w państwie wywozu lub państwie pochodzenia.
Jeżeli nie jest możliwe uzyskanie wystarczająco dokładnych informacji dotyczących tych wydajności, można je oszacować na podstawie znanych średnich wydajności dla tych produktów.
2.
Do celów obliczenia stosunku określonego w ust. 1 między rafinowaną oliwą lub rafinowaną oliwą z pozostałości z oliwek z jednej strony a, odpowiednio, oliwy z oliwek pierwszego tłoczenia typu lampante lub oliwy z pozostałości z oliwek z drugiej strony, stosuje się następujące wzory ogólne:
a) oliwa z oliwek pierwszego tłoczenia typu lampante, przetworzona na rafinowaną oliwę z oliwek:
2 (a - 1) + 2;
b) oliwa z pozostałości z oliwek, przetworzona na rafinowaną oliwę z pozostałości z oliwek:
2a + 2.
W powyższych wzorach: "a" oznacza zawartość kwasu w oliwie z oliwek pierwszego tłoczenia typu lampante lub w rafinowanej oliwie z pozostałości z oliwek.
3.
Jeżeli oferowana oliwa jest czystą oliwą z oliwek lub rafinowaną oliwą z pozostałości z oliwek, w przypadku ustalania stosunku określonego w ust. 1 pod uwagę bierze się mieszankę o następującym składzie:
a) w przypadku czystej oliwy z oliwek:
- 18 % oliwy z oliwek z pierwszego tłoczenia,
- 82 % rafinowanej oliwy z oliwek,
b) w przypadku rafinowanej oliwy z pozostałości z oliwek:
- 18 % oliwy z oliwek z pierwszego tłoczenia,
- 82 % rafinowanej oliwy z pozostałości z oliwek.
Jakością oliwy z oliwek z pierwszego tłoczenia braną pod uwagę jest jakość najczęściej stosowana w mieszankach produkowanych w państwie pochodzenia lub państwie wywozu."
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWWiS, EWG, Euratom) nr 559/73
z dnia 26 lutego 1973 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 260/68 ustanawiające warunki i procedurę stosowania podatku na rzecz Wspólnot Europejskich
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Jedną Radę i Jedną Komisję Wspólnot Europejskich,
uwzględniając Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich, w szczególności jego art. 13,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: w świetle niedawno wydanego orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich i niektórych wymogów o charakterze socjalnym pożądana jest zmiana przepisu rozporządzenia Rady (EWG, Euratom, EWWiS,) nr 260/68 [1] z dnia 29 lutego 1968 r. ustanawiającego warunki i procedurę stosowania podatku na rzecz Wspólnot Europejskich, ostatnio zmienionego rozporządzeniem (Euratom, EWWiS, EWG) nr 2531/72 [2],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu Rady (EWWiS, EWG, Euratom) nr 260/68 z dnia 29 lutego 1968 r. wprowadza się następujące zmiany:
W art. 3 ust. 3 lit. a) tiret pierwsze wyrazy "zasiłek dla osoby utrzymującej rodzinę" otrzymują brzmienie: "zasiłek na gospodarstwo domowe".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie (EWG) NR 706/73 Rady
z dnia 12 marca 1973 r.
dotyczące uzgodnień wspólnotowych mających zastosowanie do Wysp Normandzkich oraz wyspy Man w zakresie handlu produktami rolnymi
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając Traktat dotyczący przystąpienia nowych Państw Członkowskich do Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej [1], podpisany w Brukseli dnia 22 stycznia 1972 r., w szczególności art. 1 ust. 2 akapit trzeci protokołu nr 3 Aktu załączonego do tego Traktatu,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z art. 1 ust. 2 wspomnianego protokołu, przepisy wspólnotowe dla Zjednoczonego Królestwa w sprawie przywozu z państw trzecich produktów rolnych objętych załącznikiem II do Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą, jak i tych objętych rozporządzeniem Rady nr 170/67/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie wspólnych uzgodnień dotyczących handlu albuminą jaja kurzego i albuminą mleka [2], zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1081/71 [3] i rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1059/69 [4] z dnia 28 maja 1969 r. wprowadzającym uzgodnienia w handlu mające zastosowanie do niektórych towarów uzyskiwanych w wyniku przetwarzania produktów rolnych, zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 609/72 [5], mają zastosowanie do Wysp Normandzkich i wyspy Man (zwanych dalej "wyspami"); zastosowanie mają również inne przepisy regulacji wspólnotowych niezbędnych dla zachowania swobodnego przepływu towarów i przestrzegania normalnych zasad konkurencji w handlu wspomnianymi produktami; Rada jest odpowiedzialna za określenie, na wniosek Komisji, warunków stosowania wspomnianych postanowień na tych terytoriach;
aby zapewnić swobodny przepływ wspomnianych produktów, przepisy dotyczące warunków handlu dla Zjednoczonego Królestwa powinny być, do celówstosowania tych zasad, stosowane jako ogólna zasada traktując Zjednoczone Królestwo i wyspy jako jedno Państwo Członkowskie;
jednakże pobierane na wyspach cła, opłaty, opłaty wyrównawcze i inne kwoty nie zasilają budżetu Wspólnoty; finansowanie ze środków Wspólnoty wspólnej polityki rolnej nie ma zatem zastosowania; postanowienia mające na celu wspieranie wywozu nie mają zastosowania, kwoty przyznawane przez Wspólnotę powinny określać tylko pułap pomocy, którą mogą przyznawać wyspy;
należy podjąć kroki, aby uchronić produkty pochodzące z wysp przed wywozem do państw trzecich, dokonywanym przez Państwo Członkowskie w celu skorzystania z refundacji finansowanej z budżetu Wspólnoty;
przepisy wspólnotowe w sprawie handlu wewnątrz Wspólnoty przewidują, w niektórych przypadkach, przyznawanie dopłat przy wywozie ze Zjednoczonego Królestwa do innych Państw Członkowskich; kwoty te przyznawane przez Wspólnotę powinny określać tylko pułap pomocy, którą mogą przyznawać wyspy; odnośnie do innego rodzaju pomocy przyznawanej w handlu, stosowanie przepisów wspólnotowych można ograniczyć do zgłaszania ustaleń, pozostawiając Komisji prawo do przedkładania uwag;
aby zapewnić, że nie ma przeszkód w swobodnym przepływie wspomnianych produktów, muszą być przyjęte inne przepisy — w prawodawstwie w dziedzinie weterynarii, w prawodawstwie dotyczącym zdrowia roślin, w obrocie nasionami i sadzonkami, w prawodawstwie dotyczącym żywności i pasz, w normach jakościowych i handlowych — ale jedynie w zakresie, w którym te przepisy mają wpływ na handel;
w dziedzinie weterynarii sytuacja na wyspach jest podobna do tej w Irlandii Północnej; można zatem zezwolić na stosowanie uzgodnień obowiązujących w tej kwestii w Irlandii Północnej, nie ryzykując wystąpienia jakichkolwiek trudności w handlu;
uzgodnienia w ten sposób określone wydają się być wystarczające dla zapewnienia osiągnięcia celów ustanowionych we wspomnianym protokole,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Przepisy wspólnotowe stosowane w odniesieniu do Zjednoczonego Królestwa w handlu produktami rolnymi objętymi postanowieniami załącznika II do Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą, jak i towarami objętymi przepisami rozporządzenia nr 170/67/EWG i rozporządzenia (EWG) nr 1059/69, mają zastosowanie w odniesieniu do wysp, z wyjątkiem przepisów w sprawie przyznawania refundacji i kwot wyrównawczych przy wywozie przez Zjednoczone Królestwo.
2.
Zjednoczone Królestwo i wyspy uważa się, do celów stosowania przepisów określonych w ust. 1, za jedno Państwo Członkowskie.
3.
Nie przyznaje się refundacji i kwot wyrównawczych odnośnie do produktów określonych w ust. 1 pochodzących lub przywożonych z tych wysp, co do których zakończono formalności celne w Państwie Członkowskim.
4.
W przypadku gdy produkty określone w ust. 1 są wywożone do państw trzecich, wyspy mogą nie przyznać pomocy przewyższającej refundację lub kwoty wyrównawcze, które Zjednoczone Królestwo może, zgodnie z przepisami wspólnotowymi, przyznać przy wywozie do państw trzecich.
5.
W przypadku gdy produkty określone w ust. 1 są wywożone do Państw Członkowskich, wyspy mogą nie przyznać pomocy przewyższającej kwoty, które Zjednoczone Królestwo może, zgodnie z przepisami wspólnotowymi, przyznać przy wywozie do Państw Członkowskich.
Artykuł 2
Do innych form pomocy niż określone w art. 1, mają zastosowanie postanowienia art. 93 ust. 1 i art. 93 ust. 3 zdanie pierwsze Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą.
Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością na wniosek Komisji, wydaje decyzje dotyczące stosowania pozostałych postanowień art. 92, 93 i 94 Traktatu w zakresie, w którym jest to konieczne.
Artykuł 3
Od dnia 1 września 1973 r. przepisy wspólnotowe stosowane w kwestiach:
- prawodawstwa w dziedzinie weterynarii,
- prawodawstwa dotyczącego zdrowia zwierząt,
- prawodawstwa dotyczącego zdrowia roślin,
- obrotu nasionami i sadzonkami,
- prawodawstwa dotyczącego żywności,
- prawodawstwa dotyczącego pasz,
- norm jakościowych i handlowych,
stosują się na tych samych warunkach jak w Zjednoczonym Królestwie w odniesieniu do produktów określonych w art. 1 przywożonych na wyspy lub wywożonych z wysp do Wspólnoty, prawodawstwo w dziedzinie weterynarii ma zastosowanie na tych samych warunkach jak w Zjednoczonym Królestwie w odniesieniu do Irlandii Północnej.
Artykuł 4
Szczegółowe zasady stosowania art. 1, w szczególności zasady mające zapobiegać załamaniom się handlu, przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 26 rozporządzenia Rady nr 120/67/EWG z dnia 13 czerwca 1967 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [6], ostatnio zmienionego Aktem Przystąpienia lub, w zależności od przypadku, w innym odpowiednim artykule innych rozporządzeń w sprawie wspólnej organizacji rynków.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 776/73
z dnia 20 marca 1973 r.
w sprawie rejestracji umów i przekazywania danych odnoszących się do chmielu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1696/71/EWG z dnia 26 lipca 1971 r.
W sprawie wspólnej organizacji rynku chmielu [1], w szczególności jego art. 6 ust. 5 i art. 18,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 6 rozporządzenia (EWG) nr 1696/71 wymaga zarejestrowania wszystkich umów na dostawę chmielu wyprodukowanego we Wspólnocie, zawartych między producentem lub stowarzyszeniem producentów a nabywcą; konieczne jest zatem ustanowienie przez Państwa Członkowskie zasad dotyczących rejestracji takich umów;
w celu ułatwienia rejestracji umów zawieranych z wyprzedzeniem należy zapewnić, aby były one sporządzenie pisemnie i podawane do wiadomości organowi wyznaczonemu przez każde Państwo Członkowskie;
w przypadku umów nie zawieranych z wyprzedzeniem wystarczy, przy braku innych dokumentów dowodowych, zarejestrować te umowy na podstawie kopii otrzymanych faktur za wykonane dostawy;
dostawy wykonane na podstawie umów zwartych z wyprzedzeniem mogą nie odpowiadać, szczególnie co do ilości, uzgodnionym postanowieniom; konieczne jest zatem, w celu uzyskania dokładnych danych szczegółowych dotyczących obrotu chmielem, rejestrowanie tych dostaw w taki sam sposób;
zasady rejestracji zostaną zastosowane po raz pierwszy do wszystkich umów odnoszących się do zbioru z 1973 r., również do umów zawartych z wyprzedzeniem przed tą datą;
w celu ułatwienia przygotowywania rocznego sprawozdania na temat sytuacji w produkcji i obrocie chmielem określonego w art. 11 rozporządzenia (EWG) nr 1696/71, Państwo Członkowskie powinno przekazywać Komisji odpowiednie dane, w szczególności te, które zostały uzyskane zgodnie z art. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1350/72 z dnia 28 czerwca 1972 r. w sprawie zasad przyznawania pomocy producentom chmielu [2];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Chmielu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie produkujące chmiel ustalają zasady rejestracji umów na dostawy chmielu zawartych między producentami lub uznaną grupą producentów a nabywcą.
Rejestracja taka jest stosowana wyłącznie w stosunku do chmielu zebranego w danym Państwie Członkowskim.
Artykuł 2
Umowę zawieraną z wyprzedzeniem zawiera się na piśmie.
Kopia każdej umowy zawartej z wyprzedzeniem jest przekazywana przez producenta lub uznaną grupę producentów organom wyznaczonym przez każde Państwo Członkowskie w celu rejestracji umowy, w ciągu jednego miesiąca od jego zawarcia.
Artykuł 3
Organ, o którym mowa w art. 2, rejestruje wszystkie wykonane dostawy dokonując podziału na umowy zawierane z wyprzedzeniem i umowy tak nie zawierane.
Rejestracja dokonywana jest na podstawie kopii otrzymanej faktury przekazywanej przez sprzedawcę wymienionemu organowi.
Sprzedawca może przekazywać takie kopie po dokonaniu każdej dostawy lub wszystkie razem, jednakże w każdym przypadku nie później niż do dnia 15 marca.
Artykuł 4
Każde Państwo Członkowskie przekazuje Komisji do dnia 31 marca, a po raz pierwszy do dnia 31 marca 1974 r., dla każdego uznanego regionu produkcji i dla każdej odmiany następujące dane:
a) w odniesieniu do zbioru z obecnego roku kalendarzowego oraz każdego kolejnego zbioru:
- ilość chmielu, która jest przedmiotem umów zawieranych z wyprzedzeniem,
- średnie ceny za 50 kilogramów;
b) w odniesieniu do dostaw wykonanych w związku z poprzednim rokiem kalendarzowym dokonując podziału na umowy zawierane z wyprzedzeniem i umowy tak nie zawierane:
- ilość dostarczonego chmielu,
- średnie ceny za 50 kilogramów.
Artykuł 5
Rejestrację umów stosuje się po raz pierwszy do wszystkich umów dotyczących zbioru z 1973 r.
Artykuł 6
Każde Państwo Członkowskie podaje do wiadomości Komisji, najpóźniej do dnia 31 marca każdego roku kalendarzowego, dla każdego uznanego regionu produkcji i każdej odmiany:
a) łączny obszar uprawy (w hektarach) zgłoszony na mocy art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1350/72;
b) wielkość zbioru.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 1054/73
z dnia 18 kwietnia 1973 r.
w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących przyznawania pomocy na hodowlę jedwabników
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 845/72 [1] z dnia 24 kwietnia 1972 r. w sprawie specjalnych środków w celu wsparcia hodowli jedwabników, w szczególności jego art. 2 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (EWG) nr 922/72 [2] z dnia 2 maja 1972 r., zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 884/73 [3], ustanawia ogólne zasady przyznawania pomocy dotyczącej jedwabników na lata hodowlane 1972/73 i 1973/74; Komisja jest odpowiedzialna za wydanie odpowiednich przepisów wykonawczych zastosowania pomocy na rok hodowlany 1973/74;
zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 845/72 i art. 2 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 922/72 pomoc przyznaje się wyłącznie na pojemniki jaj jedwabników, które zawierają minimalną ilość, jaj i które wydały minimalną produkcję kokonów; należy zezwolić Państwom Członkowskim na określanie minimalnych ilości lecz przy uwzględnieniu zwykłych warunków produkcji we Wspólnocie;
art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 922/72 stanowi, że Państwa Członkowskie mają wprowadzić kontrolę zapewniającą, że produkt, w sprawie którego wnioskuje się o pomoc, spełnia wymagania dotyczące jej przyznania; dlatego wnioski o pomoc złożone przez hodowców muszą zawierać minimum informacji, koniecznych do celów tej kontroli;
należy ustanowić jednolite warunki wypłacania kwoty pomocy;
upoważniono Państwa Członkowskie do przyznawania pomocy wyłącznie hodowcom, którzy otrzymali pojemniki jaj jedwabników od zatwierdzonych jednostek i którzy dostarczyli wyprodukowane kokony zatwierdzonym jednostkom; w celu właściwego stosowania systemu pomocy należy określić warunki zatwierdzania takich jednostek;
w tym szczególnym przypadku w celu zapewnienia skuteczności systemu kontroli, o którym mowa powyżej, do wniosków o pomoc powinny zostać dołączone zaświadczenia wystawione przez te jednostki, a ich poprawność powinna zostać sprawdzona przez Państwa Członkowskie;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Lnu i Konopi,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Na rok hodowlany 1973/74 pomoc określoną w art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 845/72 przyznaje się na jedwabniki hodowane we Wspólnocie na warunkach ustanowionych w poniższych artykułach.
Artykuł 2
Pomoc przyznaje się jedynie na pojemniki jaj jedwabników, które:
a) zawierają co najmniej 20000 jaj jedwabników odpowiednich do wylęgania;
b) które wydały minimalną liczbę wyselekcjonowanych kokonów, posiadających właściwy wygląd zewnętrzny plojrzatych, w jednolitej barwie i rozmiarach, wolnych od skaz i rdzy, i nadających się do motania.
Minimalną produkcję, o której mowa w lit. b), określa zainteresowane Państwo Członkowskie i nie może być ona mniejsza niż 20 kg.
Artykuł 3
1.
Pomoc przyznaje się hodowcom jedwabników na wniosek składany listownie nie później niż do 31 grudnia 1973 r.
Każdy hodowca może złożyć tylko jeden wniosek.
2.
Państwo Członkowskie wypłaca hodowcy kwotę pomocy w ciągu czterech miesięcy następujących po miesiącu, w którym złożono wniosek.
Artykuł 4
1.
Wniosek zawiera przynajmniej następujące dane:
- nazwisko, adres i podpis strony składającej wniosek,
- liczbę użytych pojemników jaj jedwabników i termin lub terminy, w których były one odebrane,
- ilość kokonów wyprodukowanych z tych jaj i termin lub terminy, w których kokony te dostarczono,
- miejsce przechowywania wyprodukowanych kokonów lub, jeżeli zostały one sprzedane i dostarczone, nazwę i adres pierwszego nabywcy.
2. W przypadku zastosowania przepisów art. 2 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 922/72 wniosek jest dopuszczalny tylko wtedy, gdy towarzyszą mu świadectwa określone w art. 6 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 5
1. Zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 922/72 można zatwierdzić jedynie taka publiczne lub prywatne jednostki prowadzące księgowość, z której wynika przynajmniej:
- liczba dostarczonych pojemników, nazwisko hodowcy, któremu zostały przekazane i termin wysyłki,
- ilość odebranych kokonów, nazwisko hodowcy, który je dostarcza i datę ich odebrania.
2.
Państwa Członkowskie poddają zatwierdzone jednostki kontroli, polegającej na sprawdzeniu, w szczególności zgodności pomiędzy danymi otrzymanymi z księgowości i danymi w świadectwach, o których mowa w art. 6.
Artykuł 6
Zatwierdzone jednostki wystawiają hodowcom:
- nie później niż 40 dni po wysyłce pojemników z jajami świadectwo, określające przynajmniej nazwisko i adres zainteresowanego hodowcy, liczbę dostarczonych pojemników, termin wysyłki i datę wystawienia świadectwa,
- nie później niż 40 dni po otrzymaniu kokonów świadectwo, określające przynajmniej nazwisko i adres zainteresowanego hodowcy, ilość otrzymanych kokonów, termin otrzymania i datę wystawienia świadectwa.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie (EWWIS, EWG, Euratom) nr 1544/73 Rady
z dnia 4 czerwca 1973 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG, Euratom, EWWiS) nr 260/68 ustanawiające warunki i procedurę stosowania podatku na rzecz Wspólnot Europejskich
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Jedną Radę i Jedną Komisję Wspólnot Europejskich,
uwzględniając Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich, w szczególności jego art. 13,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 260/68 [1] z dnia 29 lutego 1968 r. ustanawiające warunki i procedurę stosowania podatku na rzecz Wspólnot Europejskich, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWWiS, EWG, Euratom) nr 559/73 [2], powinno zostać zmienione w celu uwzględnienia rozporządzenia Rady (EWWiS, EWG, Euratom) nr 1543 [3] z dnia 4 czerwca 1973 r. wprowadzającego szczególne środki tymczasowe mające zastosowanie do urzędników Wspólnot Europejskich opłacanych z funduszy badawczych i inwestycyjnych;
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG, Euratom, EWWiS) nr 260/68 wprowadza się następujące zmiany:
a) w art. 2 dodaje się tiret szóste i siódme w brzmieniu:
- "osoby uprawnione do odprawy z tytułu zakończenia służby na mocy art. 3 i 4 rozporządzenia (EWWiS, EWG, Euratom) nr 1543;
- osoby uprawnione do odprawy z tytułu zakończenia służby na mocy art. 5 rozporządzenia (EWWiS, EWG, Euratom) nr 1543";
b) w art. 6 ust. 1 lit. b) dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Przepisy te mają również zastosowanie do płatności dokonanych zgodnie z art. 5 rozporządzenia (EWWiS, EWG, Euratom) nr 1543".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie (EWWIiS, EWG, Euratom) nr 1545/73 Rady
z dnia 4 czerwca 1973 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (Euratom, EWWiS, EWG) nr 549/69 określające kategorie urzędników i innych pracowników Wspólnot Europejskich, względem których mają zastosowanie postanowienia art. 12, art. 13 ust. 2 i art. 14 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Jedną Radę i Jedną Komisję Wspólnot Europejskich, w szczególności jego art. 28 ust. 1,
uwzględniając Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich, w szczególności jego art. 16 i art. 22,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
uwzględniając opinię Trybunału Sprawiedliwości,
a także mając na uwadze, co następuje: konieczna jest zmiana rozporządzenia Rady (Euratom, EWWiS, EWG) nr 549/69 [1], str. 1. z dnia 25 marca 1969 r. określającego kategorie urzędników i innych pracowników Wspólnot Europejskich, względem których mają zastosowanie postanowienia art. 12, art. 13 akapit drugi i art. 14 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot, zmienionego rozporządzeniem (Euratom, EWWiS, EWG) nr 2532/72 [2], w celu uwzględnienia rozporządzenia Rady (EWWiS, EWG, Euratom) nr 1543 [3] z dnia 4 czerwca 1973 r. wprowadzającego specjalne środki, stosowane tymczasowo wobec urzędników Wspólnot Europejskich opłacanych z funduszy na badania i inwestycje,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 2 rozporządzenia (Euratom, EWWiS, EWG) nr 549/69:dodaje się lit. f) i g) w brzmieniu:
"f) osoby upoważnione do świadczenia przewidzianego w wypadku zakończenia służby na podstawie art. 3 i 4 rozporządzenia (EWWiS, EWG, Euratom) nr 1543;
g) osoby upoważnione do świadczenia przewidzianego w wypadku zakończenia służby na podstawie art. 5 rozporządzenia (EWWiS, EWG, Euratom) nr 1543."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWWIS, EWG, Euratom) nr 1546/73
z dnia 4 czerwca 1973 r.
zmieniające rozporządzenia nr 422/67/EWG, nr 5/67/Euratom określające uposażenie przewodniczącego i członków Komisji oraz prezesa, sędziów, rzeczników generalnych i sekretarza Trybunału Sprawiedliwości
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat [1] ustanawiający Jedną Radę i Jedną Komisję Wspólnot Europejskich, w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje: należy zmienić niektóre przepisy rozporządzenia określającego uposażenie członków Komisji i Trybunału, uwzględniając regulacje wynagrodzeń urzędników Wspólnot, zapewniając utrzymanie różnicy między wynagrodzeniami członków Komisji i członków Trybunału Sprawiedliwości, z jednej strony, a wynagrodzeniami urzędników Wspólnot Europejskich, z drugiej strony,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu Rady nr 422/67/EWG, nr 5/67/Euratom [2], z dnia 25 lipca 1967 r. określające uposażenie przewodniczącego i członków Komisji oraz prezesa, sędziów, rzeczników generalnych i sekretarza Trybunału Sprawiedliwości, ostatnio zmienione rozporządzeniem Rady (Euratom, EWG, EWWiS) nr 2690/72 [3], wprowadza się następujące zmiany:
a) Z mocą od dnia 1 lipca 1972 r. art. 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
1.
Podstawowe miesięczne uposażenie członków Komisji jest równe sumie wynikającej z zastosowania następujących wskaźników do podstawowego wynagrodzenia urzędnika Wspólnot Europejskich w ostatnim przedziale stopnia A 1:
Przewodniczący _BAR_ 138 %, _BAR_
Wiceprzewodniczący _BAR_ 125 %, _BAR_
Pozostali członkowie _BAR_ 112,5 %. _BAR_
2.
Podstawowe miesięczne uposażenie członków Trybunału Sprawiedliwości jest równe sumie wynikającej z zastosowania następujących wskaźników do podstawowego wynagrodzenia urzędnika Wspólnot Europejskich w ostatnim przedziale stopnia A 1:
Prezes _BAR_ 138 %, _BAR_
Sędzia lub rzecznik generalny _BAR_ 112,5 %, _BAR_
Sekretarz _BAR_ 101 %." _BAR_
b) Z mocą od dnia 1 lipca 1972 r. art. 3 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
Członkowie Komisji i Trybunału Sprawiedliwości są uprawnieni do zasiłków rodzinnych ustalonych zgodnie z przepisami art. 67 regulaminu pracowniczego i art. 1-3 załącznika VII do tego regulaminu."
c) Z mocą od dnia 1 lipca 1972 r. art. 4 ust. 2 i 3 otrzymuje brzmienie:
"2.
Członkowie Komisji otrzymują miesięczny fundusz reprezentacyjny w wysokości:
Przewodniczący _BAR_ 29745 BEF _BAR_
Wiceprzewodniczący _BAR_ 19115 BEF _BAR_
Pozostali członkowie _BAR_ 12745 BEF _BAR_
3.
Członkowie Trybunału Sprawiedliwości otrzymują miesięczny fundusz reprezentacyjny w wysokości:
Prezes _BAR_ 29745 BEF _BAR_
Sędzia lub rzecznik generalny _BAR_ 12745 BEF _BAR_
Sekretarz _BAR_ 11620 BEF _BAR_
Sędziowie będący prezesami Izb Trybunału otrzymują ponadto podczas pełnienia swoich funkcji dodatek funkcyjny w wysokości 17000 BEF miesięcznie."
d) Z mocą od dnia 1 lipca 1972 r. w art. 4 dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
"4.
Świadczenia określone w ust. 2 i 3 są corocznie zwiększane przez Radę stanowiącą większością kwalifikowaną, z uwzględnieniem wzrostu kosztów utrzymania".
e) Z mocą od dnia 1 lipca 1972 r. po art. 4 rozporządzenia nr 422/67/EWG, nr 5/67/Euratom dodaje się art. 4a w brzmieniu:
"Artykuł 4a
Wynagrodzenia podstawowe określone w art. 2, zasiłki rodzinne określone w art. 3 oraz dodatki określone w art. 4 ust. 1, regulowane są według wskaźników ustalonych przez Radę zgodnie z art. 64 i art. 65 Regulaminu Pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich w odniesieniu do urzędników zatrudnionych w Belgii."
Artykuł 2
Z mocą od dnia 1 stycznia 1973 r. w art. 7 rozporządzenia nr 422/67/EWG, nr 5/67/Euratom wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Przez trzy lata począwszy od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym kończy on piastowanie urzędu, były członek Komisji lub Trybunału Sprawiedliwości otrzymuje miesięczne świadczenie pomostowe ustalone zgodnie z następującymi procedurami:
- 40 % podstawowego wynagrodzenia, jakie otrzymywał w momencie kiedy zakończył sprawowanie urzędu, jeżeli jego okres pracy jest krótszy niż dwa lata,
- 45 % tego samego wynagrodzenia, jeżeli okres ten wynosi ponad dwa lata lecz mniej niż trzy lata,
- 50 % tego samego wynagrodzenia, jeżeli okres ten wynosi ponad trzy lata lecz mniej niż pięć lat,
- 55 % tego samego wynagrodzenia, jeżeli okres ten wynosi ponad pięć lat lecz mniej niż dziesięć lat,
- 60 % tego samego wynagrodzenia, jeżeli okres ten wynosi ponad dziesięć lat a mniej niż piętnaście lat,
- 65 % tego samego wynagrodzenia w pozostałych przypadkach."
b) Po ust. 4 dodaje się ust. 5 w brzmieniu:
"5.
Przez cały okres trzech lat wspomniany w ust. 1, były Członek Komisji lub Trybunału jest uprawniony do zasiłków rodzinnych przewidzianych w art. 3".
Artykuł 3
Z mocą od dnia 1 stycznia 1973 r. stopę 60 % wymienioną w art. 9 akapit pierwszy rozporządzenia nr 422/67/EWG, nr 5/67/Euratom zmienia się na stopę 70 %.
Artykuł 4
Emerytury i dodatki nabyte zgodnie z art. 7, 8, 9, 10, 15 i 20 rozporządzenia nr 422/67/EWG-nr 5/67/Euratom, lub zgodnie z decyzją Rady z dnia 14 października 1958 r. ustanawiającą zasady regulujące wynagrodzenia członków Trybunału Sprawiedliwości Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali, zmienionych decyzją z dnia 29 października 1969 r. należy zrewidować w oparciu o przepisy art. 1, 2 i 3 począwszy od terminu ustalonego w niniejszych w przepisach.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 1692/73
z dnia 25 czerwca 1973 r.
w sprawie środków ochronnych przewidzianych Umową między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: w dniu 14 maja 1973 r. w Brukseli została podpisana Umowa między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii;
procedury wprowadzenia w życie klauzul ochronnych, przewidzianych Traktatem ustanawiającym Europejską Wspólnotę Gospodarczą, zostały ustalone w samym Traktacie;
z drugiej strony, należy jeszcze ustalić szczegółowe zasady, według których będą wprowadzane w życie klauzule ochronne i środki zabezpieczające, przewidziane w art. 22, 24 i 26 Umowy,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zgodnie z art. 133 Traktatu Rada może zdecydować, że zwróci się do Wspólnego Komitetu, powołanego na podstawie Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii, zwanej dalej "Umową", w sprawie podjęcia środków przewidzianych w art. 22, 24 i 26 tej Umowy.
W miarę potrzeby, Rada przyjmie te środki zgodnie z tą samą procedurą.
Komisja może przedłożyć niezbędne w tym celu wnioski z własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego.
Artykuł 2
1.
W przypadku praktyki, która może uzasadnić zastosowanie przez Wspólnotę środków przewidzianych w art. 23 Umowy, Komisja, po zbadaniu przypadku z własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego, zajmuje stanowisko w sprawie zgodności tej praktyki z Umową.
W miarę potrzeby, Komisja proponuje przyjęcie środków ochronnych Radzie, która stanowi zgodnie z procedurą określoną w art. 113 Traktatu.
2.
W przypadku praktyki mogącej spowodować zastosowanie środków ochronnych wobec Wspólnoty na podstawie art. 23 Umowy, Komisja, po zbadaniu przypadku, zajmuje stanowisko w sprawie zgodności praktyki z podstawowymi zasadami, ustalonymi Umową.
W miarę potrzeby, Komisja wydaje stosowne zalecenia.
Artykuł 3
W przypadku praktyki, która może uzasadnić zastosowanie przez Wspólnotę środków przewidzianych w art. 25 Umowy, stosuje się procedury przewidziane rozporządzeniem (EWG) nr 459/68 [1].
Artykuł 4
1.
Jeśli wyjątkowe okoliczności w sytuacjach określonych w art. 24 i 26 Umowy oraz w przypadku pomocy eksportowej mającej bezpośredni i natychmiastowy wpływ na handel, wymagają natychmiastowej reakcji, to środki zabezpieczające przewidziane w art. 27 ust. 3 lit. d) Umowy podejmuje się na następujących warunkach.
2.
Komisja może z własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego przedłożyć niezbędne wnioski, w sprawie których Rada zajmuje stanowisko zgodnie z procedurą określoną w art. 113 Traktatu.
3.
Zainteresowane Państwo Członkowskie może wprowadzić ilościowe ograniczenia przywozu, z wyjątkiem przypadku pomocy eksportowej mającej bezpośredni i natychmiastowy wpływ na handel.
Zawiadamia o tych środkach niezwłocznie pozostałe Państwa Członkowskie i Komisję.
Komisja, w trybie nadzwyczajnym i w terminie co najwyżej trzech dni roboczych w przypadku art. 24 lub co najwyżej pięciu dni roboczych w przypadku art. 26 po otrzymaniu przewidzianego w akapicie pierwszym powiadomienia, podejmuje decyzję, czy należy działania utrzymać, zmienić, czy uchylić.
Decyzja Komisji przekazywana jest wszystkim Państwom Członkowskim. Podlega ona natychmiastowemu wykonaniu.
Każde Państwo Członkowskie może przedłożyć decyzję Komisji Radzie w ciągu co najwyżej pięciu dni roboczych w przypadku art. 24 lub co najwyżej dziesięciu dni roboczych w przypadku art. 26 od jej przekazania.
Rada zbiera się niezwłocznie.
Rada może zmienić lub unieważnić decyzję Komisji kwalifikowaną większością głosów.
Decyzja Komisji zostaje zawieszona, jeśli Państwo Członkowskie, które podjęło środki zgodnie z niniejszym ustępem, przedłoży ją Radzie.
Zawieszenie decyzji kończy się w przypadku art. 24 piętnastego dnia lub w przypadku art. 26 trzydziestego dnia po przedłożeniu jej Radzie, jeśli Rada do tego czasu nie zmieniła ani nie unieważniła decyzji Komisji.
Przy stosowaniu niniejszego ustępu należy preferować wybór działań, które możliwie najmniej zakłócają funkcjonowanie wspólnego rynku.
Zanim Komisja wypowie się w sprawie działań podjętych przez zainteresowane Państwo Członkowskie zgodnie z niniejszym ustępem, przeprowadza konsultacje.
Konsultacje odbywają się w ramach komitetu doradczego, który składa się z przedstawicieli Państw Członkowskich i któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
Komitet jest zwoływany przez swojego przewodniczącego.
Przekazuje on Państwom Członkowskim najszybciej, jak to możliwe, wszystkie odnośne informacje.
Artykuł 5
Przepisy niniejszego rozporządzenia nie naruszają stosowania klauzul ochronnych, przewidzianych w Traktacie w art. 108 i 109 zgodnie z ustalonymi w Traktacie procedurami.
Artykuł 6
Przewidzianego w art. 27 ust. 2 Umowy powiadomienia Wspólnego Komitetu przez Wspólnotę dokonuje Komisja.
Artykuł 7
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, uchwali do dnia 31 grudnia 1974 r. zmiany, które należy wprowadzić w niniejszym rozporządzeniu, w szczególności w art. 4 ust. 3, które w świetle doświadczeń mogą się okazać konieczne celem zapobieżenia zagrożenia jedności wspólnego rynku.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1707/73
z dnia 26 czerwca 1973 r.
przewidujące specjalne środki dotyczące nasion rzepiku i rzepaku z przeznaczeniem do siewu oraz dostosowujące w odniesieniu do tych produktów nomenklaturę podaną w rozporządzeniach nr 136/66/EWG, (EWG) nr 2358/71 oraz (EWG) nr 950/68
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Zgromadzenia,
a także mając na uwadze, co następuje: rozporządzenie Rady (EWG) nr 2358/71 [1] z dnia 26 października 1971 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku nasion obejmuje nasiona oleiste i owoce oleiste, które są objęte pozycją ex 12.01 Wspólnej Taryfy Celnej; w związku z tym nasiona te nie wchodzą już w zakres rozporządzenia Rady (EWG) nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [2], ostatnio zmienionego Aktem [3] dotyczącym warunków przystąpienia oraz dostosowań w Traktatach; należy poprawić nomenklaturę odnoszącą się do produktów wymienionych w art. 1 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 136/66/EWG oraz w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2358/71; należy odpowiednio dostosować rozporządzenie (EWG) nr 950/68 [4] w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, ostatnio zmienione rozporządzeniem nr 1014/73 [5];
rozporządzenie (EWG) nr 2358/71, które jest stosowane od dnia 1 lipca 1972 r., nie przewiduje refundacji wywozowych w odniesieniu do produktów, które obejmuje; w celu ułatwienia przejścia od systemów przewidzianych w art. 28 rozporządzenia nr 136/66/EWG do nowego systemu, należy wprowadzić środki, dzięki którym refundacje wywozowe mogłyby być udzielane w ograniczonym okresie do nasion rzepiku i rzepaku z przeznaczeniem do siewu, które są wywożone lub dla których wymagane jest wcześniejsze ustalenie refundacji w tym okresie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W dziale 12 Załącznika "Wspólna Taryfa Celna" do rozporządzenia (EWG) nr 950/68 pozycja taryfowa 12.01 otrzymuje brzmienie:
Nr Pozycji _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_ Stawka celna _BAR_
Autonomiczna % lub opłata wyrównawcza _BAR_ Konwencyjna % _BAR_
1 _BAR_ 2 _BAR_ 3 _BAR_ 4 _BAR_
_BAR_ A.Do siewu _BAR_ Wolne _BAR_ _BAR_
_BAR_ B.Pozostałe _BAR_ Wolne _BAR_ _BAR_
Artykuł 2
1.
Artykuł 1 ust. 2 lit. a) rozporządzenia 136/66/EWG otrzymuje brzmienie:
"a) 12.01 _BAR_ Nasiona oleiste i owoce oleiste, całe lub łamane; _BAR_
B.Pozostałe" _BAR_
2.
Artykuł 1 rozporządzenia (EWG) nr 2358/71 w odniesieniu do pozycji taryfowej ex 12.01 otrzymuje brzmienie:
"12.01 _BAR_ Nasiona oleiste i owoce oleiste, całe lub łamane; _BAR_
A.Do siewu." _BAR_
Artykuł 3
Przyznaje się refundację przewidzianą w art. 28 rozporządzenia nr 136/66/EWG przy wywozie nasion rzepiku i rzepaku z przeznaczeniem do siewu, które zostały wywiezione i w odniesieniu do których została wcześniej ustalona refundacja w okresie od dnia 1 lipca 1972 r. do dnia 31 stycznia 1973 r.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 września 1973 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 1793/73
z dnia 2 lipca 1973 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 315/68 i rozporządzenie (EWG) nr 537/70 w odniesieniu do wielkości niektórych odmian tulipanów
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 234/68 [1] z dnia 27 lutego 1968 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku żywych drzew i innych roślin, bulw, korzeni i podobnych, ciętych kwiatów i ozdobnych liści, w szczególności jego art. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 315/68 z dnia 12 marca 1968 r. ustalające normy jakości dla bulw kwiatowych, cebulek i bulw [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 538/70 [3], w szczególności jego art. 2 ust. 2,
a także mając na uwadze co następuje: zdobyte doświadczenie wykazuje, że obecne techniki produkcyjne pozwalają na otrzymanie dobrej jakości tulipanów przy zastosowaniu cebul o wielkości mniejszej niż "sito 11" przewidzianej we wspólnych normach jakości; należy zatem dostosować te normy;
w wyniku powyższej zmiany niektóre przepisy rozporządzenia Komisji (EWG) nr 537/70 [4] upoważniające Państwa Członkowskie do stosowania odstępstw od niektórych kryteriów norm jakości, mających zastosowanie w wywozie do państw trzecich bulw kwiatowych, cebulek i bulw, stają się zbędne;
Komitet Zarządzający ds. Żywych Drzew i Innych Roślin, Bulw, Korzeni i Podobnych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W tabeli zamieszczonej w sekcji III Załącznika do rozporządzenia (EWG) nr 315/68 tekst odnoszący się do Tulipa i następnych z pozycją "Tulipany botaniczne" włącznie zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
W rozporządzeniu (EWG) nr 537/70 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 1 ust. 1 skreśla się wyrazy: "Tulipa, Tulipa "Cordell Hull", Tulipa "American Flag" oraz Tulipa "Montgomery"."
2.
W Załączniku skreśla się wiersze dotyczące Tulipa, Tulipa "Cordell Hull", Tulipa "American Flag" oraz Tulipa "Montgomery".
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2682/73
z dnia 1 października 1973 r.
w sprawie zawarcia Umowy przejściowej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją w następstwie przystąpienia nowych Państw Członkowskich do Wspólnoty
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając zalecenie Komisji,
a także mając na uwadze co następuje: Wspólnota i Turcja ustanowiły Protokół dodatkowy w sprawie dostosowań, jakich należy dokonać w Układzie tworzącym stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcja w następstwie przystąpienia nowych Państw Członkowskich do Wspólnoty;
do czasu wejścia w życie tego Protokołu, pożądane jest wykonanie, jak najszybciej, niektórych przepisów tego Protokołu dotyczących handlu, za pomocą środków określonych w Umowie przejściowej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Umowa przejściowa między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją w następstwie przystąpienia nowych Państw Członkowskich do Wspólnoty, wraz deklaracjami załączonymi do Aktu Końcowego, zostają niniejszym zawarte i zatwierdzone w imieniu Wspólnoty.
Teksty Umowy oraz Aktu Końcowego załączone są do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
W zastosowaniu art. 13 Umowy określonej w art. 1, w odniesieniu do Wspólnoty, Przewodniczący Rady powiadamia drugą Umawiającą się Stronę, że procedury niezbędne do wejścia w życie niniejszej Umowy [1] zostały zakończone.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2910/73
z dnia 23 października 1973 r.
zmieniające rozporządzenie nr 79/65/EWG w odniesieniu do wykorzystywania danych rachunkowych, zakresu badań oraz liczby gospodarstw przekazujących dane w celu ich włączenia do rolniczej sieci zbierania danych rachunkowych w Europejskiej Wspólnocie Gospodarczej
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady nr 79/65/EWG [1] z dnia 15 czerwca 1965 r. ustanawiające sieć zbierania danych rachunkowych o dochodach i prowadzonej działalności gospodarczej gospodarstw rolnych w Europejskiej Wspólnocie Gospodarczej, zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2835/72 [2], przewiduje w szczególności, że produkt danej sieci, do celów wykorzystywania danych rachunkowych, ogranicza zakres ich badania oraz określa liczbę gospodarstw przekazujących dane, do których ma zastosowanie;
celowym jest rozszerzenie zastosowania takich danych rachunkowych;
uzyskane doświadczenie w czasie pierwszych kilku lat działania sieci danych wskazuje na potrzebę określenia granic zakresu badań w taki sposób, aby zostały nimi objęte tylko wystarczająco duże gospodarstwa, co umożliwi ich oddanie w systemach rachunkowości;
zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2835/72, sieć danych obejmuje obecnie 13600 gospodarstw przekazujących dane; liczba gospodarstw przekazujących dane musi w przyszłości być odpowiednio reprezentatywna dla wszystkich gospodarstw rolnych objętych zakresem badań;
reprezentacja oparta na około 1 % ogólnej liczby gospodarstw rolnych w tym zakresie stanowi minimum, które powinno zostać osiągnięte możliwie najszybciej; w konsekwencji liczba gospodarstw przekazujących dane powinna zostać zwiększona;
zwiększenie liczby gospodarstw przekazujących dane musi być stopniowe, w ciągu kilku lat, w celu umożliwienia władzom krajowym i regionalnym w ramach sieci danych, płynnego przeprowadzania tego zwiększania,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1, ust. 3 rozporządzenia nr 79/65/EWG otrzymuje brzmienie:
"Dane uzyskane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem służą przede wszystkim jako podstawa do opracowania przez Komisję sprawozdań dotyczących sytuacji rolnictwa i na rynkach rolnych, jak również w sprawie dochodów gospodarstw rolnych we Wspólnocie; sprawozdania są przedkładane corocznie Radzie i Parlamentowi Europejskiemu, w szczególności w celu corocznego ustalania cen produktów rolnych."
Artykuł 2
W art. 4, ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 79/65/EWG otrzymują brzmienie:
"1.
Zakres badania, określonego w art. 1 ust. 2 lit. a) obejmuje te gospodarstwa rolne, które:
- są prowadzone jako rynkowe gospodarstwa rolne,
- stanowią główne zajęcie przedsiębiorcy,
- zapewniają zatrudnienie w okresie roku co najmniej jednego pracownika (1 jednostka przeliczeniowa pracy); ten próg może jednakże zostać obniżony, w przypadku Państwa Członkowskiego, do poziomu 0,775 jednostki przeliczeniowej pracy, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 19.
2. Dla lat obrachunkowych rozpoczynających się w latach 1973 i 1974, liczba gospodarstw przekazujących dane wynosi 13600.
Liczba ta jest stopniowo zwiększana na początku każdego roku budżetowego począwszy od okresu 1975-1978, tak aby osiągnąć docelowo liczbę 28000 gospodarstw przekazujących dane."
Artykuł 3
Artykuł 23 rozporządzenia nr 79/65/EWG otrzymuje brzmienie:
"Przed dniem 1 stycznia 1980 r. Komisja przedstawia Radzie pełne sprawozdanie w sprawie działania sieci danych wraz z wszelkimi propozycjami dotyczącymi zmiany niniejszego rozporządzenia, w stosownych przypadkach."
Artykuł 4
Wykaz okręgów określonych w art. 2 lit. d) rozporządzenia nr 79/65/EWG zastępuje się, w odniesieniu do Włoch, wykazem załączonym do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 3083/73
z dnia 14 listopada 1973 r.
w sprawie przekazywania informacji niezbędnych do wykonania rozporządzenia (EWG) nr 2358/71 w sprawie wspólnej organizacji rynku nasion
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2358/71 [1] z dnia 26 października 1971 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku nasion, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1707/73 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 9 rozporządzenia (EWG) nr 2358/71 stanowi, że Państwa Członkowskie i Komisja przekazują sobie wzajemnie informacje niezbędne do wykonania tego rozporządzenia; właściwym jest określenie rodzaju informacji przekazywanych przez Państwa Członkowskie Komisji, a także ustalenie terminu, w jakim powinny być przekazywane;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Nasion,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł
Państwa Członkowskie przekazują Komisji informacje wyszczególnione w załączniku do niniejszego rozporządzenia, dotyczące każdego gatunku lub grupy odmian, dla których ustalona została wysokość pomocy, oraz każdego rodzaju kukurydzy transgenicznej przeznaczonej na siew, dla której ustalona została cena referencyjna. Informacje te należy przekazywać w terminach określonych w załączniku.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3539/73
z dnia 18 grudnia 1973 r.
w sprawie stawki opłat przywozowych pobieranych od małych przesyłek o charakterze niehandlowym produktów rolnych oraz towarów objętych rozporządzeniem (EWG) nr 1059/69
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i 235,
uwzględniając Akt [1] załączony do Traktatu w sprawie przystąpienia nowych Państw Członkowskich do Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej oraz do Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej, podpisany dnia 22 stycznia 1972 r., w szczególności jego art. 62 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji;
uwzględniając opinię Zgromadzenia,
a także mając na uwadze, co następuje:
część II B przepisów wstępnych Wspólnej Taryfy Celnej w Załączniku do rozporządzenia Rady (EWG) nr 950/68 [2] z dnia 28 czerwca 1968 r., ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2260/73 [3], ustanawia, że tam gdzie zainteresowana strona nie żąda zastosowania zwykłej stawki, cło pobierane jest z zastosowaniem stawki ryczałtowej 10 % ad valorem w odniesieniu do towarów wysyłanych w małych przesyłkach do osób prywatnych, pod warunkiem że przywóz taki nie ma charakteru handlowego;
jest użyteczne i możliwe bez zagrożenia dla celów wspólnej polityki rolnej, aby pobierać według tych samych metod wszystkie inne opłaty przywozowe w odniesieniu do produktów rolnych, jak i dla niektórych towarów podlegających systemowi wymiany ustanowionemu w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 1059/69 [4] z dnia 28 maja 1969 r. ustanawiającym uzgodnienia handlowe stosowane do niektórych towarów uzyskanych w wyniku przetworzenia produktów rolnych, ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 1491/73 [5];
ta sama transakcja może spowodować pobranie kilku różnych opłat; dla umożliwienia systemowi zryczałtowanego opodatkowania osiągnięcia jego celów konieczne jest zastosowanie jednolitej stawki ryczałtowej do całości tych opłat,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. W przypadku małych przesyłek o charakterze niehandlowym określonych w sekcji II B pkt 2 przepisów wstępnych Wspólnej Taryfy Celnej, zawartych w Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 950/68, stawka ryczałtowa, określona w ust. 1 wspomnianej sekcji II B, jest stosowana do całości opłat przywozowych, jak ustanowiono w ramach wspólnej polityki rolnej i opłat przewidzianych w odniesieniu do towarów w rozporządzeniu (EWG) nr 1059/69.
2.
Jeżeli ta sama transakcja podlega pobraniu kilku różnych opłat, to stawka ryczałtowa określona w ust. 1 jest stosowana do całości opłat.
3.
Jednakże ust. 1 nie ma zastosowania na wniosek adresata, złożony przed nałożeniem wspomnianych opłat ryczałtowych na takie towary i produkty rolne, które podlegają odpowiednim opłatom przywozowym.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 22 stycznia 1974 r.
przyznająca uprawnienia do stosowania w Państwach Członkowskich środków kontroli w odniesieniu do dochodów i wydatków Wspólnoty
(74/55/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Jedną Radę i Jedną Komisję Wspólnot Europejskich,
uwzględniając tymczasowy Regulamin wewnętrzny Komisji z dnia 6 lipca 1967 r., ostatnio zmieniony decyzją z dnia 6 stycznia 1973 r.,
a także mając na uwadze co następuje:
rozporządzenie Rady EWG nr 729/70 [1] z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej przewiduje w art. 9 ust. 2 akapit trzeci i czwarty, że Komisja może wezwać Państwa Członkowskie do przeprowadzenia weryfikacji lub dochodzenia, do udziału w których w pewnych okolicznościach może zaprosić organy administracyjne innych Państw Członkowskich;
rozporządzenie Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 2/71 [2] z dnia 2 stycznia 1971 r. wprowadzające w życie decyzję z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie zastąpienia wkładów finansowych Państw Członkowskich zasobami własnymi Wspólnoty przewiduje w art. 14 ust. 2 akapit pierwszy, że Komisja może wezwać Państwa Członkowskie do zastosowania dodatkowych środków kontroli lub wnioskować o przystąpienie do podejmowanych przez nie środków kontroli;
rozporządzenie Rady EWG nr 283/72 [3] z dnia 7 lutego 1972 r. dotyczące nieprawidłowości i odzyskiwania kwot niesłusznie wypłaconych w związku z finansowaniem wspólnej polityki rolnej oraz organizacji systemu informacyjnego w tej dziedzinie, przewiduje w art. 6 ust. 1 akapit pierwszy, że w przypadku gdy Komisja uzna, iż miały miejsce nieprawidłowość lub niedbalstwo, wówczas może wezwać dane Państwo Członkowskie do przeprowadzenia dochodzenia administracyjnego;
rozporządzenie Rady EWG nr 858/72 [4] z dnia 24 kwietnia 1972 r. w sprawie niektórych procedur administracyjnych i finansowych związanych z funkcjonowaniem Europejskiego Funduszu Społecznego przewiduje w art. 5 ust. 3, że Komisja może wezwać Państwa Członkowskie do przeprowadzenia weryfikacji lub dochodzenia, do których w pewnych okolicznościach może zaprosić organy administracyjne innych Państw Członkowskich;
jeżeli uprawnienia te mają być wykonywane w sposób efektywny, Komisja musi być w stanie podjąć niezbędne środki w krótkim czasie; w tym celu uprawnienia powinny być przyznane członkowi Komisji odpowiedzialnemu za kontrolę finansową, działającemu w imieniu i w ramach odpowiedzialności Komisji oraz za zgodą przewodniczącego i członka Komisji odpowiedzialnego za dochody i wydatki Wspólnoty, jak również za sporządzanie stosownych przepisów celnych;
uprawnienia te będą podlegały nadzorowi Komisji i wykonywane będą zgodnie z wytycznymi określonymi przez Komisję;
Komisja będzie informowana o każdym przypadku wykonywania przyznanych uprawnień;
przyznanie tych uprawnień nie wyklucza dyskusji nad jakąkolwiek kwestią ze strony całej Komisji, w każdym przypadku, gdy uzna to za konieczne,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJE:
Artykuł 1
1. Członek Komisji odpowiedzialny za kontrolę finansową, działając za zgodą przewodniczącego, członka odpowiedzialnego za weryfikacje określonych ksiąg dochodów i wydatków oraz członka odpowiedzialnego za sporządzanie stosownych przepisów celnych, zostaje niniejszym upoważniony zgodnie z wytycznymi określonymi przez Komisję do podejmowania środków wykonawczych na podstawie art. 9 ust. 2 akapity trzeci i czwarty rozporządzenia (EWG) nr 729/70, art. 14 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia (Euratom, EWWiS EWG) nr 2/71, art. 6 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (EWG) nr 283/72 oraz na podstawie art. 5 ust. 3 rozporządzenia (EWG) 858/72.
W przypadku gdy sprawa jest pilna, a należycie upoważnieni członkowie, z wyjątkiem członka odpowiedzialnego za kontrolę finansową, są nieobecni, zgoda może być udzielana przez generalnych dyrektorów lub szefów departamentu odpowiedzialnych za odpowiednie dochody i wydatki oraz za sporządzanie stosownych przepisów celnych.
W razie nieobecności przewodniczącego zgoda może być udzielana przez szefa gabinetu przewodniczącego.
2.
Członek Komisji upoważniony na mocy ust. 1 działa w imieniu i w ramach odpowiedzialności Komisji.
Powiadamia on Komisję o podejmowanych decyzjach.
3.
Każdy środek podjęty na podstawie ust. 1 niniejszego artykułu powinien być przekazany Komisji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie dnia 23 stycznia 1974 r.
Decyzja Rady
z dnia 20 lipca 1972 r.
w sprawie zawarcia Porozumienia dodatkowego do Umowy dotyczącej wyrobów zegarmistrzowskich między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i jej Państwami Członkowskimi a Konfederacją Szwajcarską
(74/215/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając zalecenie Komisji,
W imieniu Wspólnoty niniejszym zostaje zawarte Porozumienie dodatkowe do Umowy dotyczącej wyrobów zegarmistrzowskich między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i jej Państwami Członkowskimi a Konfederacją Szwajcarską, którego tekst zamieszczono w Załączniku do niniejszej decyzji. Artykuł 2
Decyzja Rady
z dnia 22 lipca 1974 r.
ustanawiająca procedurę konsultacji odnoszącą się do umów o współpracy między Państwami Członkowskimi a państwami trzecimi
(74/393/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113 i 235;
uwzględniając wniosek Komisji;
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1];
a także mając na uwadze, co następuje: należy zapewnić, aby umowy "o współpracy" między Państwami Członkowskimi a państwami trzecimi oraz wszelkie zobowiązania i środki planowane w ramach takich umów były zgodne ze wspólnymi politykami, w szczególności ze wspólną polityką handlową;
pożądane jest ułatwienie wymiany informacji oraz poglądów w dziedzinie współpracy w celu identyfikacji problemów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania i w związku z nimi, gdzie sytuacja tego wymaga, wspieranie koordynacji działań Państw Członkowskich w odniesieniu do zainteresowanych państw trzecich;
negocjacje i wykonanie takich umów powinno zatem podlegać uprzedniej procedurze konsultacji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie:
- o umowach odnoszących się do współpracy gospodarczej i przemysłowej, zwanych dalej umowami o współpracy, które proponują negocjować lub odnowić z państwami trzecimi;
- o zobowiązaniach i środkach, które są proponowane przez władze zainteresowanych Państw Członkowskich jako część umów o współpracy i które mogą mieć wpływ na wspólne polityki, w szczególności o takich, które mogą mieć wpływ na handel; ta wymiana informacji następuje tam, gdzie stosowne, przed zbadaniem tych zobowiązań i środków w ramach międzyrządowych lub wspólnych komitetów ustanowionych przez te umowy.
2.
Państwa Członkowskie przekazują do Komisji i innych Państw Członkowskich teksty umów o współpracy parafowanych z państwami trzecimi.
Powiadamiają one Komisję i inne Państwa Członkowskie, jeżeli ich władze zaciągają lub przyjmują na mocy umów o współpracy takie zobowiązania lub środki jak określone w ust. 1.
Artykuł 2
1.
Jeżeli złożony został wniosek przez Państwo Członkowskie lub przez Komisję w ciągu ośmiu dni roboczych od otrzymania informacji określonych w art. 1 ust. 1, informacje te podlegają uprzednim konsultacjom z innymi Państwami Członkowskimi i Komisją w terminie trzech tygodni od ich otrzymania.
Gdy sprawa jest pilna, konsultacje odbywają się bezzwłocznie.
2.
Jeżeli złożony został wniosek przez Państwo Członkowskie lub przez Komisję, konsultacje w sprawie umów, zobowiązań i środków określonych w art. 1 mogą być przeprowadzone w każdym momencie, z wyjątkiem spraw w stosunku do których konsultacje miały już miejsce oraz w odniesieniu do których nie pojawiły się nowe fakty.
Artykuł 3
Głównym celem konsultacji przewidzianych w art. 2 jest:
a) zapewnienie, że umowy, zobowiązania i środki określone w art. 1 są zgodne ze wspólnymi politykami, w szczególności ze wspólną polityką handlową;
b) ułatwienie wymiany informacji i poglądów w celu identyfikacji problemów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania i, w zależności od tych problemów, wspieranie koordynacji, gdzie sytuacja tego wymaga, działań Państw Członkowskich w odniesieniu do zainteresowanych państw trzecich;
c) badanie celowości jednostronnych środków, które mogą być podjęte przez Wspólnotę w obszarach objętych art. 113 Traktatu w celu wspierania projektów współpracy.
Artykuł 4
1.
Konsultacje przewidziane w art. 2 odbywają się w ramach wybranego komitetu, w skład którego wchodzą przedstawiciele Państw Członkowskich i Komisji.
Funkcję przewodniczącego sprawuje przedstawiciel Komisji, a niezbędną obsługę sekretariatu zapewnia Sekretariat Generalny Rady.
Jednak w przypadku, gdy konsultacje te dotyczą ustaleń, zobowiązań i środków w zakresie ubezpieczenia kredytów, gwarancji kredytowych i kredytów finansowych, odbywają się one w Grupie ds. koordynacji polityki ubezpieczenia kredytów, gwarancji kredytowych i kredytów finansowych ustanowionej decyzją Rady z dnia 27 września 1960 r. [2]
Wymiana informacji i koordynacja działań komitetu i wyżej wymienionej Grupy jest zorganizowana w odpowiedni sposób, aby dać całościowy obraz zawartości i funkcjonowania umów o współpracy.
2.
Państwa Członkowskie i Komisja podejmą wszelkie środki niezbędne dla zapewnienia właściwego funkcjonowania procedury konsultacji, w szczególności dla ochrony poufnej natury informacji, które otrzymują w związku z powyższym.
Artykuł 5
Art. 1, 2 i 3 stosuje się bez uszczerbku dla szczególnych, już istniejących reguł wspólnotowych.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie we właściwy sposób zapewnią, że umowy o współpracy, o których zawarcie lub odnowienie z państwem trzecim wnosiły, nie są powoływane lub interpretowane jako naruszające zobowiązania wynikające z Traktatów ustanawiających Wspólnoty Europejskie.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 13 listopada 1974 r.
zmieniająca decyzję z dnia 13 stycznia 1971 r. w odniesieniu do miejsca pracy Dyrektora Generalnego Wspólnego Ośrodka Badań Jądrowych (JRC) i jego wydziałów
(74/578/Euratom)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 8,
a także mając na uwadze, co następuje: dnia 13 stycznia 1971 r. [1] Komisja uchwaliła decyzję o reorganizacji Wspólnego Ośrodka Badań Jądrowych (JRC);
wyżej wymienioną decyzję należy zmienić w odniesieniu do miejsca pracy Dyrektora Generalnego Wspólnego Ośrodka Badań Jądrowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł
Artykuł 3 ust. 2 decyzji Komisji z dnia 13 stycznia 1971 r. zmienia się w następujący sposób:
"Miejscem pracy Dyrektora Generalnego i bezpośrednio związanych z nim wydziałów jest Bruksela."
Decyzja Rady
z dnia 20 listopada 1974 r.
w sprawie monitorowania przepływów cukru
(74/583/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając wniosek Komisji,
obecnie istniejąca sytuacja na rynku cukru wymaga ustanowienia mechanizmów w celu dokładnego i regularnego nadzorowania wszelkich przepływów cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł
Państwa Członkowskie dostarczają Komisji w każdym tygodniu wszelkich odpowiednich informacji na temat zakontraktowanej, sprzedanej i zakupionej ilości cukru oraz domniemanego pochodzenia i miejsca przeznaczenia cukru, będącego przedmiotem powyższych transakcji.
Dyrektywa Rady
z dnia 17 grudnia 1973 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wyposażenia wnętrza pojazdów silnikowych (wewnętrznych części przedziału pasażerskiego z wyjątkiem wewnętrznych lusterek wstecznych, rozmieszczenia urządzeń sterujących, dachu oraz dachu przesuwanego, oparć i tylnych części siedzeń)
(74/60/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: wymagania techniczne, które pojazdy silnikowe muszą spełniać w myśl obowiązujących przepisów krajowych, dotyczą, między innymi, wyposażenia wewnętrznego chroniącego znajdujące się w pojazdach osoby;
w związku z różnicami, jakie istnieją między przepisami krajowymi poszczególnych Państw Członkowskich, zachodzi konieczność przyjęcia przez wszystkie te Państwa, w uzupełnieniu do ich obowiązujących obecnie przepisów krajowych lub w miejsce tych przepisów, jednolitych regulacji, które pozwolą na objęcie wszystkich typów pojazdów homologacją EWG, będącą przedmiotem dyrektywy Rady z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [3];
wspólne wymagania dotyczące wewnętrznych lusterek wstecznych zostały ustanowione w dyrektywie Rady z dnia 1 marca 1971 r. [4]; należy ustalić również wspólne wymagania dotyczące wewnętrznych części przedziału pasażerskiego, rozmieszczenia urządzeń sterujących, dachu, oparć i tylnych części siedzeń; w przyszłości zostaną przyjęte pozostałe wymagania dotyczące wyposażenia wewnętrznego, w szczególności mocowania pasów bezpieczeństwa, siedzeń, zagłówków, zabezpieczenia kierowcy przed układem kierowniczym i rozmieszczenia urządzeń sterujących;
ujednolicone wymagania przyczyniają się do zmniejszenia ryzyka i skali urazów, na jakie są narażeni kierowcy pojazdów silnikowych, a dzięki temu zapewniają bezpieczeństwo drogowe w całej Wspólnocie;
w odniesieniu do wymagań technicznych, za właściwe uznaje się wykorzystanie w istotnej części przepisów przyjętych przez Europejską Komisję Gospodarczą Narodów Zjednoczonych w jej rozporządzeniu nr 21 ("Jednolite wymagania dotyczące homologacji pojazdów w odniesieniu do ich wyposażenia wewnętrznego") stanowiącym załącznik do Porozumienia z dnia 20 marca 1958 r. dotyczącego przyjęcia jednolitych wymagań dla homologacji i wzajemnego uznawania homologacji wyposażenia i części pojazdów silnikowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy, "pojazdem" jest każdy pojazd silnikowy należący do kategorii M1 (określonej w załączniku I do dyrektywy z 6 lutego 1970 r.), przeznaczony do ruchu drogowego, wyposażony w co najmniej cztery koła i rozwijający maksymalną prędkość konstrukcyjną powyżej 25 km/h.
Artykuł 2
Żadne Państwo Członkowskie nie może odmówić przyznania homologacji typu EWG ani krajowej homologacji z powodów związanych z wyposażeniem wewnętrznym pojazdów, takim jak:
- wewnętrzne części przedziału pasażerskiego, inne niż wewnętrzne lusterko lub lusterka wsteczne,
- rozmieszczenie urządzeń sterujących,
- dach lub dach przesuwany,
- oparcia i tylne części siedzeń,
jeśli spełniają one wymagania określone w załącznikach.
Artykuł 3
Żadne Państwo Członkowskie nie może odmówić ani zakazać sprzedaży, rejestracji, dopuszczania do ruch bądź używania pojazdu z powodów związanych z:
- wewnętrznymi częściami przedziału pasażerskiego, innymi niż wewnętrzne lusterko lub lusterka wsteczne,
- rozmieszczeniem urządzeń sterujących,
- dachem lub dachem przesuwanym,
- oparciami i tylnymi częściami siedzeń,
jeśli spełniają one wymagania określone w załącznikach.
Artykuł 4
Państwo Członkowskie, które przyznało homologację, musi podjąć niezbędne środki, aby zapewnić, że będzie informowane o wszystkich modyfikacjach poszczególnych podzespołów lub charakterystyk, określonych w ppkt 2.2 załącznika I. Właściwe organy władz tego Państwa Członkowskiego określają, czy zachodzi konieczność powtórnego przeprowadzenia badań na zmodyfikowanym prototypie i sporządzenia nowego protokołu.
Jeśli z badań wynika, że wymagania określone w niniejszej dyrektywie nie zostały spełnione, modyfikacja nie jest homologowana.
Artykuł 5
Zmiany niezbędne do dostosowania załączników tak, by uwzględniały one postęp techniczny, przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 dyrektywy Rady z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep.
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie 18 miesięcy od jej ogłoszenia i niezwłocznie informują o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 17 grudnia 1973 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie urządzeń zabezpieczających pojazdy silnikowe przed bezprawnym użyciem
(74/61/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: wymogi techniczne, które pojazdy mechaniczne muszą spełniać w myśl obowiązujących przepisów krajowych, dotyczą, między innymi, urządzeń zabezpieczających przed bezprawnym użyciem;
w związku z różnicami, jakie istnieją pomiędzy przepisami krajowymi poszczególnych Państw Członkowskich, zachodzi konieczność przyjęcia przez wszystkie te państwa — w uzupełnieniu do ich obowiązujących obecnie przepisów krajowych lub w miejsce tych przepisów — jednolitych regulacji, które pozwolą na objęcie wszystkich typów pojazdów homologacją EWG, będącą przedmiotem dyrektywy Rady z dnia 6 lutego 1970 r. [3] w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie homologacji pojazdów mechanicznych i ich przyczep;
jeśli chodzi o wymogi techniczne, wskazane jest stosowanie wszystkich tych, które zostały przyjęte przez Europejską Komisję Gospodarczą NZ w jej rozporządzeniu nr 18 [4] ("Ujednolicone przepisy dotyczące homologacji pojazdów pod względem zabezpieczenia przed bezprawnym użyciem"), stanowiącym załącznik do porozumienia z dnia 20 marca 1958 r. w sprawie przyjęcia ujednoliconych warunków homologacji i wzajemnego uznawania homologacji wyposażenia i podzespołów pojazdów mechanicznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy "pojazd" oznacza pojazd silnikowy przeznaczony do poruszania się na drogach, z nadwoziem lub bez, posiadający przynajmniej cztery koła i maksymalną prędkość konstrukcyjną przekraczającą 25 km/h, oraz jego przyczepy, z wyjątkiem pojazdów, które poruszają się na szynach, ciągników i maszyn rolniczych oraz maszyn i sprzętu do robót publicznych.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie nie mogą odmówić przyznania homologacji EWG lub homologacji krajowej pojazdu z powodów dotyczących urządzenia zabezpieczającego przed bezprawnym użyciem, jeśli spełnia ono wymogi określone w załączniku I.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie nie mogą odmówić lub zakazać sprzedaży, rejestracji, dopuszczenia do ruchu lub eksploatowania pojazdów z powodów dotyczących urządzenia zabezpieczającego przed kradzieżą, jeśli spełnia ono wymogi przedstawione w załączniku I.
Artykuł 4
Państwo Członkowskie, które przyznało homologację, podejmie niezbędne środki, aby zapewnić, że będzie informowane o wszystkich zmianach poszczególnych podzespołów lub cech, o których mowa w pkt 2.2 załącznika I. Właściwe organy tego Państwa Członkowskiego określą, czy zachodzi konieczność powtórnego przeprowadzenia badań na zmienionym prototypie i sporządzenia nowego Protokołu.
Jeżeli podczas badań zostanie ujawnione, że wymogi niniejszej dyrektywy nie są przestrzegane, zmiany nie zostaną zatwierdzone.
Artykuł 5
Zmiany niezbędne do dostosowania załączników I i II, tak by uwzględniały one postęp techniczny, będą przyjmowane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 dyrektywy Rady z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep.
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie 18 miesięcy od jej notyfikacji i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa jest skierowana do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 11 lutego 1974 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do układów hamulcowych niektórych kategorii pojazdów silnikowych i ich przyczep
(74/132/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/156/EWG [1] z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep, zmienioną Aktem [2] dołączonym do Traktatu dotyczącego przystąpienia nowych Państw Członkowskich do EWG i Euratom, podpisanego w Brukseli dnia 22 stycznia 1972 r., w szczególności jej art. 11,12 i 13,
uwzględniając dyrektywę Rady 71/320/EWG z dnia 26 lipca 1971 r. [3] w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do układów hamulcowych niektórych kategorii pojazdów silnikowych i ich przyczep, zmienioną Aktem [4] dołączonym do Traktatu dotyczącego przystąpienia nowych Państw Członkowskich do EWG i Euratom, podpisanego w Brukseli dnia 22 stycznia 1972 r., w szczególności jej art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje: duża ilość wypadków następuje z powodu bądź zablokowania kół tylnej osi pustego samochodu ciężarowego i jednostek trakcyjnych pojazdów przegubowych, bądź w równym stopniu z powodu zablokowania kół przyczepy lub naczepy, przy hamowaniu na drodze o niskiej przyczepności; w tych warunkach doskonały dla pojazdu załadowanego rozkład hamowania, okazuje się całkowicie nieodpowiedni w warunkach eksploatacji pojazdu pustego i może spowodować zablokowanie kół tylnej osi pojazdu, lub też kół przyczepy nawet przy stosunkowo powolnym zmniejszaniu prędkości; pojazd lub zespół pojazdów może wpaść w poślizg lub zarzucić;
w świetle postępu technicznego jest obecnie możliwe wyposażenie pojazdów w urządzenie pozwalające na dostosowanie siły hamowania do obciążenia;
przepisy niniejszej dyrektywy są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw w Sprawie Usunięcia Barier Technicznych w Handlu w Sektorze Pojazdów Silnikowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załączniki II i IX dyrektywy Rady 71/320/EWG z dnia 26 lipca 1971 r. zostają zmienione zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Z mocą od dnia 1 października 1974 r. żadne Państwo Członkowskie nie może, z przyczyn dotyczących układów hamulcowych:
- odmówić homologacji typu EWG, wydania dokumentu określonego w art. 10 ust. 1 podsekcja ostatnia dyrektywy Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. ani krajowej homologacji typu dla typu pojazdu silnikowego;
- ani zakazać wprowadzenia pojazdów do eksploatacji, jeżeli układy hamulcowe tego typu pojazdu lub tych pojazdów spełniają przepisy dyrektywy Rady 71/320/EWG z dnia 26 lipca 1971 r., ostatnio zmienionej niniejszą dyrektywą.
2.
Od dnia 1 stycznia 1975 r. Państwo Członkowskie:
- nie będzie już wydawać dokumentu przewidzianego w art. 10 ust. 1 podsekcja ostatnia dyrektywy Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. dla typu pojazdu, którego układy hamulcowe nie są zgodne z przepisami dyrektywy Rady 71/320/EWG z dnia 26 lipca 1971 r. ostatnio zmienionej niniejszą dyrektywą;
- może odmówić udzielenia krajowej homologacji dla typu pojazdu, którego układy hamulcowe nie spełniają przepisów dyrektywy Rady 71/320/EWG z dnia 26 lipca 1971 r., ostatnio zmienionej niniejszą dyrektywą.
3.
Z mocą od dnia 1 października 1975 r. Państwo Członkowskie może zakazać wprowadzenia do użytkowania pojazdów, których układy hamulcowe nie spełniają przepisów dyrektywy Rady 71/320/EWG z dnia 26 lipca 1971 r., ostatnio zmienionej niniejszą dyrektywą.
4.
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują przed dniem 1 czerwca 1974 r. przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 4 marca 1974 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do odważników od 1 mg do 50 kg o dokładności większej niż średnia
(74/148/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego,
a także mając na uwadze, co następuje: produkcja i procedury kontroli odważników o dokładności większej niż średnia są przedmiotem ścisłych przepisów, które różnią się między jednym a drugim Państwem Członkowskim, a wskutek tego stanowią przeszkodę w handlu tymi odważnikami; wspomniane przepisy należy ujednolicić;
dyrektywa Rady z dnia 26 lipca 1971 r. [1] w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się zarówno do postanowień dla przyrządów pomiarowych, jak i metod kontroli metrologicznej, ustanowiła procedurę zatwierdzania typu według EWG oraz procedurę wstępnej weryfikacji według EWG; stosownie do wyżej wymienionej dyrektywy należy ustalić wymagania techniczne, jakie powinny spełniać odważniki o dokładności większej niż średnia, w celu swobodnego wprowadzania ich na rynek oraz ich użytkowania, po ich kontroli oraz umieszczeniu na nich znaku wstępnej kontroli według EWG;
uwzględniając pojęcie masy standardowej, należy wziąć pod uwagę międzynarodowy projekt Międzynarodowej Organizacji Metrologicznej z maja 1973 r., zalecający "valeur conventionnelle du résultat des pesées dans l’air" (wartość standardową wyniku ważenia w powietrzu),
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa dotyczy odważników o dokładności większej niż średnia, których wartość nominalna jest równa 1 mg lub większa i jest równa lub mniejsza niż 50 kg.
Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do odważników metrycznych w karatach lub do odważników specjalnych omówionych w innych dyrektywach.
Artykuł 2
Odważniki, które mogą otrzymać oznakowania i symbole według EWG, są wymienione w wykazie w Załączniku.
Nie są one przedmiotem zatwierdzenia typu według EWG; muszą one przejść przez procedurę wstępnej weryfikacji według EWG.
Artykuł 3
Żadne z Państw Członkowskich nie może odmówić, zabronić czy ograniczyć wprowadzania na rynek lub wprowadzania do użycia odważników określonych w art. 1 i posiadających znak wstępnej weryfikacji według EWG.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w ciągu osiemnastu miesięcy od dnia jej notyfikacji i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa jest skierowana do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 4 marca 1974 r.
zmieniająca pierwszą dyrektywę w sprawie ustanowienia niektórych wspólnych reguł transportu międzynarodowego (odpłatny przewóz drogowy rzeczy)
(74/149/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 75 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego,
a także mając na uwadze, co następuje: pożądane jest, aby reguły stosowane do transportu zostały zmienione w celu uwzględnienia rozwoju handlu między Państwami Członkowskimi; ze względu na tę potrzebę istotne jest, aby między innymi niektóre rodzaje przewozów za pomocą pojazdów o niewielkim tonażu były zwolnione z jakiegokolwiek systemu kwot i zezwoleń. Ponadto pożądane jest, aby art. 1 pierwszej dyrektywy Rady z dnia 23 lipca 1962 r. w sprawie ustanowienia niektórych wspólnych reguł transportu międzynarodowego (odpłatny przewóz drogowy rzeczy) [1], ostatnio zmienionej dyrektywą Rady z dnia 19 grudnia 1972 r. [2] przestał być stosowany wyłącznie do odpłatnego przewozu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Tytuł dyrektywy z dnia 23 lipca 1962 r. otrzymuje brzmienie:"Pierwsza dyrektywa Rady w sprawie ustanowienia wspólnych reguł dla niektórych rodzajów przewozu drogowego rzeczy między Państwami Członkowskimi".
Artykuł 2
W art. 1 ust. 1 dyrektywy Rady z dnia 23 lipca 1962 r. dodaje się akapit w brzmieniu:
"Każde Państwo Członkowskie, w sposób określony w ust. 2 i 3 niniejszego artykułu, liberalizuje rodzaje międzynarodowych przewozów drogowych rzeczy na własny rachunek obejmujących inne Państwa Członkowskie, wymienione w załącznikach I i II niniejszej dyrektywy, w przypadku gdy taki przewóz jest wykonywany na lub z terytorium tego Państwa Członkowskiego lub w tranzycie przez terytorium tego Państwa Członkowskiego." .
Artykuł 3
W załączniku I dyrektywy z dnia 23 lipca 1962 r. dodaje się punkty w brzmieniu:
"10.
Przewóz rzeczy w pojazdach silnikowych, których dopuszczalna rzeczywista masa całkowita, włącznie z dopuszczalną rzeczywistą masą całkowitą przyczep, nie przekracza 6 ton metrycznych albo których dopuszczalna ładowność, włącznie z ładownością przyczep, nie przekracza 3,5 tony metrycznej.
11.
Przewóz artykułów potrzebnych do opieki medycznej w nagłych wypadkach, w szczególności w przypadku klęsk żywiołowych.
12.
Przewóz rzeczy wartościowych (na przykład metali szlachetnych) dokonywany za pomocą szczególnych pojazdów, eskortowanych przez policję lub inne służby bezpieczeństwa." .
Artykuł 4
W załączniku II do dyrektywy Rady z dnia 23 lipca 1962 r. wprowadza się następujące zmiany:
a) pkt 1 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:"Przewóz z Państwa Członkowskiego do strefy przygranicznej sąsiedniego Państwa Członkowskiego, do odległości 25 km w linii prostej od wspólnej granicy tych Państw, i na odwrót.";
b) pkt 2 skreśla się, a numerację pkt 3, 4, 5 i 6 zmienia się odpowiednio na 2, 3, 4 i 5;
c) dodaje się punkty w brzmieniu:
"6.
Przewóz części zapasowych dla statków morskich.
7.
Przewóz żywych zwierząt, z wyjątkiem bydła rzeźnego i koni czystej rasy.".
Artykuł 5
Państwa Członkowskie podejmą niezbędne kroki mające na celu liberalizację rodzajów transportu określonych w art. 2, 3 oraz art. 4 lit. a) i c) niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 lipca 1974 r.
Każde Państwo Członkowskie w terminie trzech miesięcy od dnia notyfikacji niniejszej dyrektywy, w każdym jednak razie nie później niż do dnia 1 lipca 1974 r., powiadamia Komisję o środkach podjętych w celu wykonania niniejszej dyrektywy.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 4 marca 1974 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu kołowych ciągników rolniczych lub leśnych
(74/150/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: w każdym Państwie Członkowskim ciągniki muszą spełniać pewne obowiązkowe wymogi techniczne; wymogi te różnią się w poszczególnych Państwach Członkowskich i w konsekwencji utrudniają handel w Europejskiej Wspólnocie Gospodarczej;
takie przeszkody utrudniające ustanowienie i właściwe funkcjonowanie wspólnego rynku mogą zostać zmniejszone lub nawet zlikwidowane w przypadku gdy wszystkie Państwa Członkowskie przyjmą takie same wymogi, dodatkowo lub zamiast obowiązującego prawa krajowego;
wymogi niniejszej dyrektywy odnoszą się do ciągników wyposażonych w ogumienie pneumatyczne, których maksymalna prędkość konstrukcyjna wynosi między 6 a 25 km/h; wymogi te mają przede wszystkim na celu poprawę bezpieczeństwa na drogach i przy pracy na ile dotyczy to konstrukcji tych pojazdów; z drugiej strony, inne ciągniki, w szczególności te, których maksymalna prędkość konstrukcyjna wynosi ponad 25 km/h, będą, jeżeli zajdzie taka potrzeba, podlegały specjalnym wymogom;
ustanowioną praktyką Państw Członkowskich jest sprawdzanie zgodności ciągników z odpowiednimi wymogami technicznymi przed wprowadzeniem ich do obrotu; kontrolą taką objęte są wszystkie typy ciągników;
ujednolicone wymogi techniczne, mające zastosowanie do poszczególnych części ciągników oraz ich właściwości, powinny zostać określone w specjalnych dyrektywach;
na poziomie wspólnotowym konieczne jest wprowadzenie wspólnotowej procedury homologacji typu dla każdego typu ciągnika, tak aby zgodność ze wspomnianymi wyżej wymogami mogła być sprawdzana, a także aby każde Państwo Członkowskie mogło uznać kontrole przeprowadzone przez inne Państwa Członkowskie;
procedura ta musi umożliwiać każdemu Państwu Członkowskiemu stwierdzenie, czy dany typ ciągnika został poddany kontroli określonej w specjalnej dyrektywie i czy został wymieniony na świadectwie homologacji typu; procedura ta musi pozwalać producentom na wystawianie świadectwa zgodności wszystkim ciągnikom, które zgodne są z homologowanym typem; ciągnik posiadający takie świadectwo musi być uważany przez wszystkie Państwa Członkowskie za zgodny z ich przepisami krajowymi; każde Państwo Członkowskie powinno powiadamiać pozostałe Państwa Członkowskie o każdym nowym ciągniku, który uzyskał homologację typu;
jako środek przejściowy musi być możliwe przyznanie homologacji typu na podstawie wymogów wspólnotowych po wejściu w życie specjalnych dyrektyw dotyczących różnych części ciągników lub ich właściwości, podczas gdy jednocześnie obowiązują wymogi krajowe w stosunku do części i właściwości jeszcze nieobjętych takimi dyrektywami;
bez uszczerbku dla art. 169 i 170 Traktatu pożądane jest w ramach współpracy między właściwymi władzami Państw Członkowskich ustanowienie przepisów mających pomóc rozwiązać spory natury technicznej dotyczące zgodności modeli produkcyjnych z homologowanym typem;
ciągnik może być zgodny z homologowanym typem, ale mimo to posiadać pewne cechy, które mogą stanowić zagrożenie bezpieczeństwa na drodze i przy pracy; dlatego zaleca się stosowanie odpowiedniej procedury w celu wykluczenia tego niebezpieczeństwa;
postęp techniczny wymaga szybkiego dostosowania wymogów technicznych określonych w specjalnych dyrektywach; aby ułatwić realizację środków wymaganych do osiągnięcia tego celu, powinna zostać określona procedura mająca na celu ustanowienie ścisłej współpracy między Państwami Członkowskimi a Komisją w ramach Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw dotyczących Usuwania Barier Technicznych w Handlu w Sektorze Ciągników Rolniczych lub Leśnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
Definicje
Artykuł 1
1.
"Ciągnik rolniczy lub leśny" oznacza każdy pojazd silnikowy, wyposażony w koła lub gąsienice, posiadający co najmniej dwie osie, którego główna funkcja polega na mocy pociągowej i który został specjalnie skonstruowany w celu holowania, pchania, przewożenia lub napędzania niektórych narzędzi, maszyn lub przyczep, przeznaczonych do stosowania w rolnictwie lub leśnictwie.
Może on być wyposażony w celu przewożenia rzeczy i osób.
2.
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie wyłącznie do ciągników określonych w ust. 1, wyposażonych w ogumienie pneumatyczne i posiadających dwie osie oraz rozwijających maksymalną prędkość konstrukcyjną między 6 a 25 km/godz.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "krajowa homologacja typu" oznacza procedurę administracyjną znaną jako:
- "agrégation par type" oraz "aanneming" w prawie belgijskim,
- "standardtypegodkendelse" w prawie duńskim,
- "allgemeine Betriebserlaubnis" w prawie niemieckim,
- "réception par type" w prawie francuskim,
- "type-approval" w prawie irlandzkim,
- "omologazione" lub "approvazione del tipo" w prawie włoskim,
- "agréation" w prawie luksemburskim,
- "typegoedkeuring" w prawie niderlandzkim,
- "type-approval" w prawie Zjednoczonego Królestwa;
b) "homologacja typu EWG" oznacza procedurę, w której Państwo Członkowskie zaświadcza, że typ ciągnika spełnia wymogi techniczne określone w specjalnych dyrektywach i przeszedł kontrole wymienione w świadectwie homologacji typu EWG, którego wzór znajduje się w załączniku II.
ROZDZIAŁ II
Homologacja typu EWG
Artykuł 3
Wniosek o uzyskanie homologacji typu EWG jest kierowany przez producenta lub jego upoważnionego przedstawiciela do Państwa Członkowskiego.
Do wniosku załączony jest dokument informacyjny, którego wzór znajduje się w załączniku I, oraz dokumenty określone w tym załączniku.
Wniosek dotyczący każdego typu ciągnika może zostać skierowany tylko do jednego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 4
1.
Państwo Członkowskie homologuje każdy typ ciągnika, który spełnia następujące warunki:
a) typ ciągnika musi być zgodny ze szczegółowymi danymi umieszczonymi na dokumencie informacyjnym;
b) typ ciągnika musi pozytywnie przejść kontrole wymienione we wzorze świadectwa homologacji typu, określonym w art. 2 lit. b).
2.
Państwo Członkowskie, które przyznało homologację typu, podejmuje niezbędne środki w celu sprawdzenia, w stosownym zakresie i jeżeli zajdzie taka potrzeba, we współpracy z właściwymi władzami pozostałych Państw Członkowskich, że modele produkcyjne zgodne są z homologowanym prototypem.
Sprawdzenie to ogranicza się do kontroli na miejscu.
Państwo Członkowskie wypełnia wszystkie sekcje świadectwa homologacji typu dla każdego homologowanego typu ciągnika.
Artykuł 5
1.
Właściwe władze każdego Państwa Członkowskiego wysyłają w terminie jednego miesiąca do właściwych władz pozostałych Państw Członkowskich kopie dokumentu informacyjnego i świadectwa homologacji typu dla każdego typu ciągnika, który homologowały lub któremu odmówiły homologacji.
2.
Producent lub jego upoważniony przedstawiciel w kraju rejestracji wypełnia świadectwo zgodności, którego wzór znajduje się w załączniku III, dla każdego ciągnika wyprodukowanego zgodnie z homologowanym prototypem.
3.
Państwa Członkowskie mogą jednakże dla celów podatków od ciągników lub wypełnienia dokumentów rejestracyjnych zwrócić się o dane szczegółowe, nieuwzględnione w załączniku III, a które powinny się znaleźć na świadectwie zgodności, pod warunkiem że dane te zostaną jednoznacznie umieszczone na dokumencie informacyjnym lub też że można je będzie z niego wywnioskować w prosty sposób.
Artykuł 6
1.
Państwo Członkowskie, które przyznało homologację typu EWG, musi podjąć niezbędne środki w celu zapewnienia, że jest ono powiadamiane o każdej przerwie w produkcji oraz o każdej zmianie w danych szczegółowych znajdujących się na dokumencie informacyjnym.
2.
Jeżeli to państwo uważa, że taka zmiana nie wymaga wprowadzenia zmian do istniejącego świadectwa homologacji typu lub wypełnienia nowego świadectwa homologacji typu, właściwe władze tego państwa powiadamiają o tym producenta i wysyłają do właściwych władz pozostałych Państw Członkowskich, w odstępach czasu, egzemplarze zmian w dokumentach informacyjnych, które zostały już rozpowszechnione.
3.
Jeżeli to państwo uzna, że zmiany wprowadzone w dokumencie informacyjnym stanowią podstawę do nowych kontroli lub nowych badań oraz że jest w związku z tym konieczna zmiana istniejącego świadectwa homologacji typu lub wypełnienie nowego świadectwa homologacji typu, właściwe władze informują o tym producenta i, w terminie jednego miesiąca od czasu wypełnienia nowych dokumentów, rozsyłają je do właściwych władz pozostałych Państw Członkowskich.
4.
W przypadku gdy do świadectwa homologacji typu wprowadzane są zmiany lub gdy jest zastępowane nowym, lub gdy produkcja homologowanego typu ciągnika została zakończona, właściwe władze Państwa Członkowskiego, które przyznało tę homologację typu, przekazują w terminie jednego miesiąca właściwym władzom pozostałych Państw Członkowskich numery seryjne ostatniego ciągnika wyprodukowanego w zgodności ze starym świadectwem i, jeżeli zajdzie taka potrzeba, numery seryjne pierwszego ciągnika wyprodukowanego zgodnie z nowym lub zmienionym świadectwem.
Artykuł 7
1.
Państwa Członkowskie nie mogą odmówić rejestracji ciągnika ani zakazać jego sprzedaży, wprowadzenia do ruchu lub użytkowania z przyczyn odnoszących się do jego konstrukcji lub funkcjonowania, jeżeli ciągnik ten posiada świadectwo zgodności.
2.
Jednakże świadectwo to nie stanowi dla Państwa Członkowskiego przeszkody w podjęciu takich środków w stosunku do ciągników, które nie są zgodne z homologowanym prototypem.
Niezgodność z homologowanym prototypem stwierdza się w przypadku gdy występują różnice w szczegółowych danych dokumentu informacyjnego oraz gdy te zmiany nie zostały dopuszczone na mocy art. 6 ust. 2 lub 3 przez Państwo Członkowskie, które przyznało homologację typu. Uznaje się, że ciągnik nie różni się od homologowanego typu w przypadku gdy na zakres tolerancji zezwalają specjalne dyrektywy oraz gdy ten zakres tolerancji jest przestrzegany.
Artykuł 8
1.
Jeżeli Państwo Członkowskie, które przyznało homologację typu EWG stwierdza, że większa liczba ciągników posiadających świadectwo zgodności z określonym typem nie jest zgodna z typem, na który przyznało homologację typu, przyjmuje niezbędne środki w celu zapewnienia, aby modele produkcyjne były zgodne z homologowanym typem.
Właściwe władze tego państwa informują właściwe władze pozostałych Państw Członkowskich o przyjętych środkach, które mogą, w miarę potrzeb, obejmować cofnięcie homologacji typu EWG.
Wspomniane władze przyjmują podobne środki, jeżeli są powiadamiane przez właściwe władze innego Państwa Członkowskiego o takim braku zgodności.
2.
Właściwe władze Państw Członkowskich powiadamiają się wzajemnie, w terminie jednego miesiąca, o każdym cofnięciu homologacji typu EWG oraz powodach takiej decyzji.
3.
Jeżeli Państwo Członkowskie, które przyznało homologację typu EWG nie zgadza się z brakiem zgodności, o którym zostało powiadomione, zainteresowane Państwa Członkowskie starają się załagodzić powstały spór.
Komisja jest informowana na bieżąco i, w miarę potrzeby, służy odpowiednimi konsultacjami w celu doprowadzenia do ugody.
Artykuł 9
1.
Jeżeli Państwo Członkowskie uznaje, że ciągniki określonego typu mogą stanowić zagrożenie na drodze i przy pracy, chociaż posiadają prawidłowo wystawione świadectwo zgodności, wówczas takie państwo może, najdłużej na okres sześciu miesięcy, odmówić dokonania rejestracji nowych ciągników tego typu lub zakazać ich sprzedaży, wprowadzenia do ruchu lub użytkowania na swoim terytorium.
Powiadamia o tym pozostałe Państwa Członkowskie i Komisję, podając powody swojej decyzji.
2.
Komisja w ciągu sześciu tygodni zasięga opinii zainteresowanych Państw Członkowskich.
Niezwłocznie wydaje opinię i podejmuje właściwe kroki.
W przypadku gdy Komisja uzna, że zmiany przewidziane w art. 11 są niezbędne, okres określony w ust. 1 niniejszego artykułu jest przedłużany aż do momentu zakończenia procedury określonej w art. 13.
ROZDZIAŁ III
Przepisy przejściowe
Artykuł 10
1.
Po wejściu w życie niniejszej dyrektywy oraz gdy specjalne dyrektywy niezbędne do przyznawania homologacji typu EWG zaczną być stosowane:
- w Państwach Członkowskich, w których ciągniki lub rodzaj ciągników podlegają krajowej homologacji typu, na życzenie składającego wniosek krajowa homologacja typu jest oparta na zharmonizowanych wymogach technicznych zamiast na odpowiednich wymogach krajowych;
- w Państwach Członkowskich, w których ciągniki lub rodzaj ciągników nie podlegają krajowej homologacji typu, sprzedaż, rejestracja, wprowadzenie do ruchu i użytkowanie takich ciągników nie może spotkać się z odmową lub zakazem na podstawie tego, że spełniają one zharmonizowane wymogi techniczne zamiast odpowiednich wymogów krajowych, pod warunkiem że producent lub jego upoważniony przedstawiciel powiadomią właściwe władze tych państw, że się do nich stosują;
- na wniosek producenta lub jego upoważnionego przedstawiciela oraz po przedłożeniu dokumentu informacyjnego określonego w art. 3 zainteresowane Państwo Członkowskie wypełnia sekcje świadectwa homologacji typu określonego w art. 2 lit. b).
Egzemplarz tego świadectwa jest wydawany składającemu wniosek.
Pozostałe Państwa Członkowskie przyjmują ten dokument w dowód tego, że wymagana kontrola została przeprowadzona na tym samym typie ciągnika.
2.
Przepisy ust. 1 niniejszego artykułu tracą moc z chwilą wejścia w życie wszystkich wymogów koniecznych do przyznania homologacji typu EWG.
ROZDZIAŁ IV
Przepisy ogólne i końcowe
Artykuł 11
Wszelkie zmiany, które są konieczne w celu dostosowania:
- załączników I, II i III do niniejszej dyrektywy, lub
- przepisów zawartych w specjalnych dyrektywach, określonych w załączniku II i określonych w każdej z tych dyrektyw
do postępu technicznego, są przyjmowane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13.
Artykuł 12
1.
Niniejszym ustanawia się Komitet ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw dotyczących Zniesienia Technicznych Barier w Handlu w Sektorze Ciągników Rolniczych lub Leśnych, zwany dalej "Komitetem"; składać się on z przedstawicieli Państw Członkowskich, a jego przewodniczącym jest przedstawiciel Komisji.
2.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 13
1.
W przypadku gdy określona w niniejszym artykule procedura ma mieć zastosowanie, sprawa jest przedstawiana Komitetowi przez przewodniczącego z jego własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet wydaje opinię dotycząca tego projektu w terminie, który przewodniczący wyznacza stosownie do pilności sprawy.
Opinie przyjmuje się większością 41 głosów, liczba głosów Państw Członkowskich jest ważona zgodnie z art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
b) Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu albo brak jest opinii, Komisja bezzwłocznie przedkłada Radzie wniosek w sprawie środków jakie powinny zostać przyjęte.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
c) Jeśli Rada nie podejmie decyzji w terminie 3 miesięcy od przedłożenia jej powyższej propozycji, projektowane środki przyjmuje Komisja.
Artykuł 14
W każdej decyzji podjętej w zastosowaniu przepisów przyjętych przy wykonywaniu niniejszej dyrektywy i odmawiającej lub zawieszającej homologację typu, lub odmawiającej rejestracji, lub zakazującej sprzedaży lub użytkowania, są szczegółowo wyjaśnione powody, na których się ona opiera.
Decyzję przekazuje się zainteresowanym stronom i jednocześnie powiadamia o środkach zaradczych, które są im dostępne zgodnie z obowiązującym prawem Państw Członkowskich, a także o terminie przyznanym na realizację tych środków.
Artykuł 15
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie osiemnastu miesięcy od jej notyfikacji i niezwłocznie informują o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 16
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 4 marca 1974 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do niektórych części i charakterystyk kołowych ciągników rolniczych lub leśnych
(74/151/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Zgromadzenia [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: wymogi techniczne, które ciągniki muszą spełniać w myśl obowiązujących przepisów krajowych, dotyczą między innymi maksymalnej masy całkowitej, położenia i zamocowania tylnych tablic rejestracyjnych, zbiorników paliwa, obciążenia balastowego, dźwiękowego urządzenia ostrzegawczego oraz dopuszczalnego poziomu hałasu i układu wydechowego (tłumika);
wymogi te są różne w poszczególnych Państwach Członkowskich; w związku z tym zachodzi konieczność przyjęcia przez wszystkie Państwa Członkowskie takich samych wymogów, w uzupełnieniu lub w miejsce istniejących przepisów, w szczególności w celu wprowadzenia w odniesieniu do każdego typu ciągnika procedury homologacji typu EWG, będącej przedmiotem dyrektywy Rady 74/150/EWG [3] z dnia 4 marca 1974 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu kołowych ciągników rolniczych lub leśnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
"Ciągnik rolniczy lub leśny" oznacza każdy pojazd silnikowy wyposażony w koła lub gąsienice, mający co najmniej dwie osie, którego główna funkcja polega na mocy pociągowej i który został specjalnie skonstruowany w celu holowania, pchania, przewożenia lub napędzania niektórych narzędzi, maszyn lub przyczep, przeznaczonych do stosowania w rolnictwie lub leśnictwie.
Może on być wyposażony do przewożenia rzeczy i osób.
2.
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie wyłącznie do ciągników określonych w poprzednim ustępie, wyposażonych w ogumienie pneumatyczne i mających dwie osie oraz rozwijających maksymalną prędkość konstrukcyjną 6–25 km/godz.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie nie mogą odmówić przyznania homologacji typu EWG lub homologacji krajowej ciągnika z przyczyn odnoszących się do:
- maksymalnej dopuszczalnej masy całkowitej,
- położenia i zamocowania tylnych tablic rejestracyjnych,
- zbiorników paliwa,
- obciążenie balastowe,
- dźwiękowych urządzeń ostrzegawczych,
- dopuszczalnego poziomu hałasu i układu wydechowego (tłumika),
jeżeli spełniają one wymogi określone w odpowiednich załącznikach.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie nie mogą odmówić rejestracji ciągnika ani zakazać jego sprzedaży, wprowadzenia do eksploatacji lub użytkowania z przyczyn odnoszących się do części lub właściwości wymienionych w art. 2, jeśli spełniają one wymogi określone w odpowiednich załącznikach.
Artykuł 4
Zmiany niezbędne w celu dostosowania do postępu technicznego wymogów określonych w załącznikach, z wyjątkiem określonych w ppkt I.1 oraz I.4.1.2 załącznika VI, przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 dyrektywy Rady w sprawie homologacji typu kołowych ciągników rolniczych lub leśnych.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie 18 miesięcy od jej notyfikacji i niezwłocznie informują o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 4 marca 1974 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do maksymalnej prędkości konstrukcyjnej oraz skrzyń ładunkowych kołowych ciągników rolniczych lub leśnych
(74/152/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: wymogi techniczne, które ciągniki muszą spełniać w myśl obowiązujących przepisów krajowych dotyczą między innymi ich maksymalnej prędkości konstrukcyjnej oraz skrzyń ładunkowych;
wymogi te są różne w poszczególnych Państwach Członkowskich; w związku z tym zachodzi konieczność przyjęcia przez wszystkie Państwa Członkowskie takich samych wymogów, w uzupełnieniu lub w miejsce istniejących przepisów, w szczególności w celu wprowadzenia w odniesieniu do każdego typu ciągnika procedury homologacji typu EWG, będącej przedmiotem dyrektywy Rady 74/150/EWG z dnia 4 marca 1974 r. [3] w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu kołowych ciągników rolniczych lub leśnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
"Ciągnik rolniczy lub leśny" oznacza każdy pojazd silnikowy wyposażony w koła lub gąsienice, posiadający co najmniej dwie osie, którego główna funkcja polega na mocy pociągowej i który został specjalnie skonstruowany w celu holowania, pchania, przewożenia lub napędzania niektórych narzędzi, maszyn lub przyczep, przeznaczonych do stosowania w rolnictwie lub leśnictwie.
Może on być wyposażony w celu przewożenia rzeczy i osób.
2.
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie wyłącznie do ciągników określonych w poprzednim ustępie, wyposażonych w ogumienie pneumatyczne i posiadających dwie osie oraz rozwijających maksymalną prędkość konstrukcyjną od 6 do 25 km/h.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie nie mogą odmówić przyznania homologacji typu EWG lub homologacji krajowej ciągnika z przyczyn odnoszących się do maksymalnej prędkości konstrukcyjnej lub skrzyń ładunkowych, jeżeli spełniają one wymogi określone w Załączniku.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie nie mogą odmówić rejestracji ciągnika ani zakazać jego sprzedaży, wprowadzenia do ruchu lub użytkowania z przyczyn odnoszących się do maksymalnej prędkości konstrukcyjnej lub skrzyń ładunkowych, jeśli spełniają one wymogi określone w Załączniku.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie nie mogą zakazać montowania skrzyń ładunkowych lub wymagać, aby ciągnik był wyposażony w jedną lub więcej takich skrzyń.
2.
Państwa Członkowskie nie mogą zakazać przewozu na takich skrzyniach produktów, które zezwalają przewozić na przyczepach używanych do celów rolniczych lub leśnych; w granicach przewidzianych przez producenta dozwolone jest maksymalne obciążenie wynoszące przynajmniej 80 % ciężaru ciągnika gotowego do jazdy.
Artykuł 5
Zmiany niezbędne w celu dostosowania do postępu technicznego wymogów określonych w Załączniku przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 dyrektywy Rady w sprawie homologacji typu kołowych ciągników rolniczych lub leśnych.
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie 18 miesięcy od jej notyfikacji i niezwłocznie informują o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 74/268/EWG
z dnia 2 maja 1974 r
ustanawiająca specjalne warunki dotyczące obecności "Avena fatua" w roślinach pastewnych i materiale siewnym roślin zbożowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywy Rady z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych [1] oraz w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin zbożowych [2], ostatnio zmienione dyrektywą Rady z dnia 11 grudnia 1973 r. [3], w szczególności ich art. 11; a także mając na uwadze, co następuje:
wyżej wymienione dyrektywy ustanawiają tolerancję w odniesieniu do obecności Avena fatua w roślinach pastewnych i materiale siewnym roślin zbożowych;
tolerancja ta wydaje się być zbyt wysoka w odniesieniu do niektórych wymagań, w konsekwencji w wyżej wymienionych dyrektywach przewidziane jest dodatkowe oznaczenie w przypadku materiału siewnego spełniającego specjalne warunki dotyczące obecności Avena fatua;
specjalne warunki ustanowione w związku z tym zapewniają spełnienie wyżej wymienionych wymagań, jednocześnie uwzględniając możliwości produkcji i kontroli materiału siewnego;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie wydają na wniosek urzędowe zaświadczenie przewidziane w art. 11 w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych,
a) w przypadku nasion o wymiarach nie mniejszych niż wymiary ziarna pszenicy, jeśli próbka co najmniej 500 g pobrana zgodnie z przepisami art. 7 wyżej wymienionej dyrektywy nie zawiera Avena fatua w czasie urzędowego badania;
b) w przypadku nasion o wymiarach mniejszych niż wymiary ziarna pszenicy,
- jeśli w uprawie nie stwierdzi się obecności Avena fatua w trakcie inspekcji polowych przeprowadzonych urzędowo zgodnie z przepisami załącznika I wyżej wymienionej dyrektywy oraz jeśli próbka co najmniej 100 g, pobrana zgodnie z przepisami art. 7 wyżej wymienionej dyrektywy, nie zawiera Avena fatua w czasie urzędowego badania, lub
- jeśli próbka wielkości co 300 g, pobrana zgodnie z przepisami art. 7 wyżej wymienionej dyrektywy, nie zawiera Avena fatua w czasie urzędowego badania.
Artykuł 2
1. Państwa Członkowskie wydają urzędowe zaświadczenie przewidziane w art. 11 dyrektywy w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin zbożowych,
- jeśli w uprawie nie stwierdzi się obecności Avena fatua w czasie inspekcji polowych przeprowadzonych urzędowo zgodnie z przepisami załącznika I wyżej wymienionej dyrektywy oraz jeśli próbka co najmniej 1 kg, pobrana zgodnie z przepisami art. 7 wyżej wymienionej dyrektywy, nie zawiera Avena fatua w czasie urzędowego badania, lub
- jeśli próbka wielkości co najmniej 3 kg, pobrana zgodnie z przepisami art. 7 wyżej wymienionej dyrektywy, nie zawiera Avena fatua w czasie urzędowego badania.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie mogą zarządzić, że urzędowe zaświadczenie wydaje się jedynie w jednym z dwóch przypadków przewidzianych odpowiednio w art. 1 lit. b) i art. 2.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie nie później niż do dnia 1 lipca 1974 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję, która informuje o tym pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 28 maja 1974 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady nr 70/220/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do działań, jakie mają być podjęte w celu ograniczenia zanieczyszczenia powietrza przez spaliny z silników o zapłonie iskrowym pojazdów silnikowych
(74/290/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając dyrektywę Rady nr 70/156/EWG [1] z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep, zmienioną Aktem Przystąpienia [2], w szczególności jej art. 11, 12 i 13,
uwzględniając dyrektywę Rady nr 70/220/EWG [3] z dnia 20 marca 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do działań, jakie mają być podjęte w celu ograniczenia zanieczyszczania powietrza przez spaliny z silników o zapłonie iskrowym pojazdów silnikowych, zmienioną Aktem Przystąpienia, w szczególności jej art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje: ochrona społeczeństwa przed wzrastającym zanieczyszczenia atmosfery, w szczególności w miastach, wymaga zdecydowanych działań w kierunku redukcji wielkości emisji zanieczyszczeń gazowych z silników o zapłonie iskrowym, zaprojektowanych do napędzania pojazdów, redukcja do dopuszczalnego poziomu jest możliwa w ramach postępu technicznego, jaki dokonał się w dziedzinie konstrukcji takich silników;
w przyszłości silniki te, muszą być wyposażone w gaźniki, które umożliwią spełnienie wymagań zachowania określonych poziomów emisji podczas pracy silnika na wolnych obrotach, przy wszelkich ustawieniach urządzeń sterujących, będących do dyspozycji użytkownika;
stosowanie obowiązujących przepisów dyrektywy nr 70/220/EWG pokazało, że przepisy te wymagają zmiany w celu ułatwienia przeprowadzania prób przez właściwe organy;
pewne zmiany są również konieczne w celu uproszczenia procedury administracyjnej homologacji typu pojazdów silnikowych w zakresie emisji zanieczyszczeń, w szczególności w celu umożliwienia rozszerzenia homologacji, obejmując nią typy pojazdów, których masa i/lub przełożenia różnią się od pierwotnie homologowanego typu;
w dniu 10 października 1973 r. Komisja przedłożyła projekt zmiany do zaopiniowania Komitetowi ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw w Sprawie Usuwania Barier Technicznych w Handlu w Sektorze Pojazdów Silnikowych;
opinia ta nie była pozytywna a Komisja, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 ust. 3 lit. b) dyrektywy nr 70/156/EWG przedłożyła Radzie wniosek przyjęcia zaproponowanych środków,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejszym wprowadza się zmiany w załącznikach I–V do dyrektywy nr 70/220/EWG zgodnie z załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Od dnia 1 stycznia 1975 r. Państwa Członkowskie nie mogą, z przyczyn odnoszących się do zanieczyszczenia powietrza spalinami emitowanymi z silnika:
- odmówić udzielenia homologacji typu EWG lub wydania dokumentów, określonych w art. 10 ust. 1 tiret drugie dyrektywy nr 70/156/EWG lub udzielenia krajowej homologacji typu dla danego typu pojazdu silnikowego;
- ani zabronić dopuszczenia do ruchu takich pojazdów;
jeżeli poziom zanieczyszczeń gazowych emitowanych z tego typu pojazdu silnikowego lub z takiego pojazdu, spełnia wymagania dyrektywy nr 70/220/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
2.
Od dnia 1 października 1975 r. Państwa Członkowskie:
- nie mogą już wydawać dokumentu, przewidzianego w art. 10 ust. 1 tiret drugie dyrektywy nr 70/156/EWG, w odniesieniu do typu pojazdu silnikowego, który emituje zanieczyszczenia gazowe na poziomie nie odpowiadającym wymaganiom dyrektywy nr 70/220/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą w zakresie załącznika I (z wyłączeniem ppkt 3.2.1.2.2), załącznika II, załącznika IV ppkt 1.2 oraz załącznika V;
- mogą odmówić krajowej homologacji typu dla typu pojazdu silnikowego, który emituje zanieczyszczenia gazowe na poziomach niespełniających wymagań dyrektywy nr 70/220/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą, w zakresie załącznika I (z wyłączeniem ppkt 3.2.1.2.2), załącznika II, ppkt 1.2. załącznika IV oraz załącznika V;
- mogą zakazać dopuszczenia do ruchu pojazdów, jeżeli poziomy zanieczyszczeń gazowych z nich emitowanych nie spełniają wymagań dyrektywy nr 70/220/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą, w zakresie załącznika I (z wyłączeniem ppkt 3.2.1.2.2) załącznika II, ppkt 1.2 załącznika IV oraz załącznika V.
3.
Od dnia 1 października 1976 r. Państwa Członkowskie:
- nie wydają już dokumentu przewidzianego w art. 10 ust. 1 tiret drugie dyrektywy nr 70/156/EWG w odniesieniu do typu pojazdu silnikowego, którego poziomy emisji zanieczyszczeń gazowych nie spełniają wymagań dyrektywy nr 70/220/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą, w zakresie ppkt 3.2.1.2.2 załącznika I i ppkt 1.5 załącznika IV;
- mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji typu dla takiego typu pojazdu silnikowego, którego poziomy emisji zanieczyszczeń gazowych nie spełniają wymagań dyrektywy nr 70/220/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą, w zakresie ppkt 3.2.1.2.2 załącznika I i ppkt 1.5 załącznika IV;
- mogą zakazać dopuszczenia do ruchu pojazdów, których poziomy emisji zanieczyszczeń gazowych nie spełniają wymagań dyrektywy nr 70/220/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą, w zakresie ppkt 3.2.1.2.2 załącznika I oraz ppkt 1.5 załącznika IV.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie wymagania niezbędne do spełnienia niniejszej dyrektywy, nie później niż do dnia 1 października 1974 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 4 czerwca 1974 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wyposażenia wnętrza pojazdów silnikowych (zachowanie układu kierowniczego w przypadku uderzenia)
(74/297/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: wymagania techniczne, jakie powinny spełniać pojazdy silnikowe zgodnie z ustawodawstwem krajowym, dotyczą między innymi zachowania układu kierowniczego w razie uderzenia;
w związku z różnicami w zakresie wymogów stosowanych przez poszczególne Państwa Członkowskie zachodzi konieczność przyjęcia przez wszystkie te Państwa – w uzupełnieniu do obowiązujących w nich obecnie przepisów krajowych lub w miejsce tych przepisów – jednolitych wymogów, które pozwolą na objęcie wszystkich typów pojazdów homologacją typu EWG, będącą przedmiotem dyrektywy Rady z dnia 6 lutego 1970 r. [3] w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep, które mają być stosowane w odniesieniu do każdego typu pojazdu;
wspólne wymagania dotyczące wewnętrznych lusterek wstecznych ustanowione w dyrektywie Rady z dnia 1 marca 1971 r. [4], a dotyczące wewnętrznych części kabiny, urządzeń sterujących i kontrolnych, dachu, oparcia i tylnej części siedzeń – w dyrektywie Rady z dnia 17 grudnia 1973 [5]; w późniejszym terminie określone zostaną inne wymagania dotyczące wyposażenia wnętrza związanego z mocowaniem pasów bezpieczeństwa, umocowaniem siedzeń, zagłówkami i oznaczaniem kontrolek;
zharmonizowane wymagania muszą zmniejszyć ryzyko i ciężar obrażeń, na jakie narażeni są kierowcy pojazdów silnikowych, a przez to zapewnić bezpieczeństwo na drogach na całym obszarze Wspólnoty;
w odniesieniu do wymagań technicznych, właściwe jest przejęcie w istotnej części przepisów ustanowionych przez Europejską Komisję Gospodarczą narodów Zjednoczonych w Regulaminie nr 12 ("Jednolite wymogi w sprawie homologacji pojazdów dotyczące ochrony kierowcy przed układem kierowniczym w przypadku uderzenia") [6], załączonym do Porozumienia z dnia 20 marca 1958 r. dotyczącego przyjęcia jednolitych zasad homologacji typu i oraz wzajemnego uznawania homologacji typu pojazdów silnikowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy, pojazdem jest każdy pojazd silnikowy kategorii M1 (określonej w załączniku I do dyrektywy z dnia 6 lutego 1970 r.), przeznaczony do ruchu drogowego, z nadwoziem lub bez, wyposażony w co najmniej cztery koła i rozwijający maksymalną prędkość konstrukcyjną powyżej 25 kilometrów na godzinę, za wyjątkiem pojazdów z wysuniętą pozycją prowadzenia pojazdu opisaną w załączniku I 2.7.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie nie mogą odmówić homologacji typu EWG ani krajowej homologacji typu pojazdu silnikowego z powodów związanych z zachowaniem układu kierowniczego w przypadku zderzenia, jeśli jest ono zgodne z wymogami zawartymi w załącznikach I, II i III.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie nie mogą zakazać sprzedaży, odmówić rejestracji, dopuszczenia do ruchu ani zakazać używania pojazdów z powodów dotyczących zachowania układu kierowniczego w przypadku uderzenia, jeśli jest ono zgodne z wymaganiami określonymi w załącznikach I, II i III.
Artykuł 4
Państwo Członkowskie, które przyznało homologację typu podejmuje niezbędne środki, aby zapewnić, że będzie informowane o wszelkich zmianach dotyczących poszczególnych podzespołów lub charakterystyk, określonych w załączniku I, 2.2. Właściwe władze tego Państwa Członkowskiego określają, czy zachodzi konieczność ponownego przeprowadzenia testów na zmodyfikowanym typie pojazdu i sporządzenia nowego Protokołu.
W przypadku gdy testy te ujawnią brak zgodności z wymogami niniejszej dyrektywy, zmiana nie jest dopuszczalna.
Artykuł 5
Wszelkie zmiany konieczne do dostosowania wymogów określonych w załącznikach I, II, III i IV, celem uwzględnienia postępu technicznego, przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 dyrektywy Rady z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep.
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie osiemnastu miesięcy od notyfikacji niniejszej dyrektywy i niezwłocznie informują o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty przepisów prawa, które przyjmują w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 12 czerwca 1974 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do liczników objętości gazu
(74/331/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady nr 71/316/EWG [1] z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wspólnych przepisów dotyczących przyrządów pomiarowych oraz metod kontroli metrologicznej [2], dotyczącego przystąpienia nowych Państw Członkowskich do Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej, podpisanego w Brukseli dnia 22 stycznia 1972 r., w szczególności jej art. 17, 18 oraz 19,
uwzględniając dyrektywę Rady nr 71/318/EWG [3] z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do liczników objętości gazu,
a także mając na uwadze, co następuje: element kontrolny gazomierza powinien pozwalać na odczyt fotoelektryczny ilości obrotów wykonanych przez ten element, biorąc pod uwagę postęp techniczny w tej dziedzinie;
metodę proponowaną przez Zjednoczone Królestwo dotyczącą przeprowadzania legalizacji pierwotnej EWG liczników objętości gazu można uznać za podobną do tej ustanowionej w dyrektywie Rady nr 71/318/EWG, w przypadku gdy metoda ta jest stosowana do przepływu w zakresie 0,3 Qmin, przy zastosowaniu maksymalnego dopuszczalnego błędu wynoszącego 10 %; biorąc przy tym pod uwagę postęp techniczny oraz, w razie potrzeby, zmianę dyrektywy;
pozostałe zmiany są wzorowane na wskazówkach zawartych w wyżej wymienionym akcie;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania Dyrektyw do Postępu Technicznego w celu Zniesienia Barier Technicznych w Handlu w Sektorze Przyrządów Pomiarowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do dyrektywy Rady nr 71/318/EWG z dnia 26 lipca 1971 r. teksty w ppkt 5.2.4. rozdziału I B, ppkt 4.3, 7.2.6 oraz 8.1 rozdziału II, jak również tabela w ppkt 2.1 i w ppkt 7.1 lit. b) rozdziału III zastępuje się tekstami zawartymi w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w ciągu 12 miesięcy od dnia jej ogłoszenia i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 25 czerwca 1974 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do lusterek wstecznych kołowych ciągników rolniczych lub leśnych
(74/346/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: wymogi techniczne, które ciągniki muszą spełniać w myśl obowiązujących przepisów krajowych, dotyczą między innymi lusterek wstecznych;
wymogi te są różne w poszczególnych Państwach Członkowskich; w związku z tym zachodzi konieczność przyjęcia przez wszystkie Państwa Członkowskie takich samych wymogów, w uzupełnieniu lub w miejsce istniejących przepisów, w szczególności w celu wprowadzenia w odniesieniu do każdego typu ciągnika procedury homologacji typu EWG, będącej przedmiotem dyrektywy Rady 74/150/EWG z dnia 4 marca 1974 r. [3] w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu kołowych ciągników rolniczych lub leśnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
"Ciągnik rolniczy lub leśny" oznacza każdy pojazd silnikowy, wyposażony w koła lub gąsienice, posiadający co najmniej dwie osie, którego główna funkcja polega na mocy pociągowej i który został specjalnie skonstruowany w celu holowania, pchania, przewożenia lub napędzania niektórych narzędzi, maszyn lub przyczep, przeznaczonych do stosowania w rolnictwie lub leśnictwie.
Może on być wyposażony w celu przewożenia rzeczy i osób.
2.
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie wyłącznie do ciągników określonych w poprzednim ustępie, wyposażonych w ogumienie pneumatyczne i mających dwie osie oraz rozwijających maksymalną prędkość konstrukcyjną 6–25 km/godz.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie nie mogą odmówić przyznania homologacji typu EWG lub homologacji krajowej ciągnika z przyczyn odnoszących się do jego lusterek wstecznych, jeżeli spełniają one wymogi określone w Załączniku.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie nie mogą odmówić rejestracji ciągnika ani zakazać jego sprzedaży, wprowadzenia do eksploatacji lub użytkowania z przyczyn odnoszących się do lusterek wstecznych, jeśli spełniają one wymogi określone w Załączniku.
Artykuł 4
Zmiany niezbędne w celu dostosowania do postępu technicznego wymogów określonych w Załączniku przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 dyrektywy Rady 74/150/EWG.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie 18 miesięcy od jej notyfikacji i niezwłocznie informują o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 25 czerwca 1974 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do pola widzenia i wycieraczek szyb przednich w kołowych ciągnikach rolniczych lub leśnych
(74/347/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Zgromadzenia [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: wymogi techniczne, które ciągniki muszą spełniać w myśl obowiązujących przepisów krajowych, dotyczą między innymi pola widzenia oraz wycieraczek szyb przednich;
wymogi te są różne w poszczególnych Państwach Członkowskich; w związku z tym zachodzi konieczność przyjęcia przez wszystkie Państwa Członkowskie takich samych wymogów, w uzupełnieniu lub w miejsce istniejących przepisów, w szczególności w celu wprowadzenia w odniesieniu do każdego typu ciągnika procedury homologacji typu EWG, będącej przedmiotem dyrektywy Rady 74/150/EWG [3] z dnia 4 marca 1974 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu kołowych ciągników rolniczych lub leśnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
"Ciągnik rolniczy lub leśny" oznacza każdy pojazd silnikowy, wyposażony w koła lub gąsienice, mający co najmniej dwie osie, którego główna funkcja polega na mocy pociągowej i który został specjalnie skonstruowany w celu holowania, pchania, przewożenia lub napędzania niektórych narzędzi, maszyn lub przyczep, przeznaczonych do stosowania w rolnictwie lub leśnictwie.
Może on być wyposażony w celu przewożenia rzeczy i osób.
2.
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie wyłącznie do ciągników określonych w poprzednim ustępie, wyposażonych w ogumienie pneumatyczne i mających dwie osie oraz rozwijających maksymalną prędkość konstrukcyjną 6–25 km/godz.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie nie mogą odmówić przyznania homologacji typu EWG lub homologacji krajowej ciągnika z przyczyn odnoszących się do pola widzenia lub wycieraczek szyb przednich, jeżeli spełniają one wymogi określone w załączniku.
Artykuł 3
Żadne z Państw Członkowskich nie może odmówić rejestracji czy zakazać sprzedaży lub odmówić wprowadzenia do eksploatacji albo używania ciągników z przyczyn dotyczących pola widzenia lub wycieraczek szyb, o ile spełniają one wymagania określone w Załączniku.
Artykuł 4
Zmiany niezbędne w celu dostosowania do postępu technicznego wymogów określonych w załącznikach przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 dyrektywy Rady 74/150/EWG.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie 18 miesięcy od jej notyfikacji i niezwłocznie informują o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 22 lipca 1974 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wyposażenia wnętrza pojazdów silnikowych (wytrzymałość siedzeń i ich punktów mocowania)
(74/408/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego,
a także mając na uwadze, co następuje: wymogi techniczne, które pojazdy silnikowe muszą spełniać w myśl obowiązujących przepisów krajowych, dotyczą między innymi wyposażenia wnętrza zapewniającego wytrzymałość siedzeń i ich punktów mocowania;
w związku z różnicami, jakie istnieją między przepisami krajowymi poszczególnych Państw Członkowskich, zachodzi konieczność przyjęcia przez wszystkie te państwa, w uzupełnieniu do ich obowiązujących obecnie przepisów krajowych lub w miejsce tych przepisów, jednolitych regulacji, które pozwolą na objęcie wszystkich typów pojazdów homologacją typu EWG, będącą przedmiotem dyrektywy Rady 70/156/EWG [2] z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep;
wspólne wymogi dotyczące wewnętrznych części kabiny, rozmieszczenia dźwigni, dachu, oparć i ich tylnych części zostały ustanowione w dyrektywie Rady 74/60/EWG [3] z dnia 17 grudnia 1973 r.; wymogi dotyczące wyposażenia wnętrza związane z zachowaniem układu kierowniczego w przypadku uderzenia zostały przewidziane w dyrektywie Rady 74/297/EWG [4] z dnia 4 czerwca 1974 r.; w późniejszym terminie zostaną przyjęte inne wymogi dotyczące wyposażenia wnętrz, w szczególności odnoszące się do zagłówków, mocowania pasów bezpieczeństwa i rozmieszczenia dźwigni;
jeśli chodzi o wymogi techniczne, wskazanym jest stosowanie tych, które zostały przyjęte przez Europejską Komisję Gospodarczą ONZ w jej rozporządzeniu nr 17 [5] ("ujednolicone przepisy dotyczące homologacji pojazdów w odniesieniu do wytrzymałości siedzeń i ich punktów mocowania"), stanowiącym Załącznik do Porozumienia z dnia 20 marca 1958 r. w sprawie przyjęcia ujednoliconych warunków homologacji i wzajemnego uznawania homologacji wyposażenia i podzespołów pojazdów silnikowych;
zbliżenie ustawodawstw krajowych, odnoszących się do pojazdów silnikowych pociąga za sobą wzajemne uznawanie przez Państwa Członkowskie wyników kontroli, przeprowadzanych w każdym z nich w oparciu o wspólne przepisy; dla sprawnego funkcjonowania takiego systemu musi on być stosowany we wszystkich Państwach Członkowskich jednocześnie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Do celów niniejszej dyrektywy "pojazd" oznacza pojazd silnikowy przeznaczony do użytkowania na drogach, z lub bez nadwozia, posiadający przynajmniej cztery koła i maksymalną prędkość konstrukcyjną przekraczającą 25 km/h, z wyjątkiem pojazdów, które poruszają się na szynach, ciągników leśnych lub rolniczych oraz maszyn i sprzętu do robót publicznych.
2.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do siedzeń z wbudowanymi punktami mocowania pasów bezpieczeństwa, do siedzeń składanych ("kładzionych"), do siedzeń zwróconych na boki lub do tyłu.
Artykuł 2
Żadne Państwo Członkowskie nie może odmówić przyznania homologacji typu EWG ani krajowej homologacji pojazdu, z przyczyn odnoszących się do wytrzymałości siedzeń i ich punktów mocowania, jeżeli spełniają one wymogi określone w załączniku I i II, kiedy pojazd należy do kategorii M1, oraz wymogi określone w załączniku III, kiedy pojazd należy do kategorii M2, M3, N1, N2 lub N3.
Kategorie pojazdów zostały określone w załączniku I do dyrektywy 70/156/EWG.
Artykuł 3
Żadne Państwo Członkowskie nie może odmówić rejestracji pojazdu ani zakazać jego sprzedaży, dopuszczenia do ruchu lub użytkowania, z przyczyn odnoszących się do wytrzymałości siedzeń i ich punktów mocowania, jeżeli spełniają one wymogi określone w załączniku I i II, kiedy pojazd należy do kategorii M1, oraz wymogi określone w załączniku III, kiedy pojazd należy do kategorii M2, M3, N1, N2 lub N3.
Artykuł 4
Państwo Członkowskie, które przyznało homologację, podejmie niezbędne środki, aby zapewnić, że będzie informowane o wszystkich modyfikacjach poszczególnych podzespołów lub charakterystyk, określonych w załączniku I pozycja 2.2. Właściwe władze danego Państwa Członkowskiego określą, czy zachodzi konieczność powtórnego przeprowadzenia badań na zmodyfikowanym prototypie i sporządzenia nowego Protokołu.
W przypadku gdy badania takie wykażą, że wymogi niniejszej dyrektywy nie zostały spełnione, zmiana nie zostaje zatwierdzona.
Artykuł 5
Zmiany niezbędne do dostosowania przepisów zawartych w załącznikach I-IV do postępu technicznego przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 13 dyrektywy 70/156/EWG.
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują do dnia 1 marca 1975 r. przepisy konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują te przepisy od dnia 1 października 1975 r.
2.
Z chwilą notyfikacji niniejszej dyrektywy Państwa Członkowskie powiadomią Komisję, w terminie umożliwiającym jej zgłoszenie własnych uwag, o wszelkich projektach przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych, które zamierzają przyjąć w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 17 września 1974 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wystających elementów zewnętrznych pojazdów silnikowych
(74/483/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego,
a także mając na uwadze, co następuje: wymogi techniczne, które pojazdy silnikowe muszą spełniać w myśl obowiązujących przepisów krajowych, dotyczą między innymi wystających elementów zewnętrznych;
wymogi te są różne w poszczególnych Państwach Członkowskich; w związku z tym zachodzi konieczność przyjęcia przez wszystkie Państwa Członkowskie takich samych wymogów, w uzupełnieniu lub w miejsce istniejących przepisów, w szczególności w celu wprowadzenia w odniesieniu do każdego typu pojazdu procedury homologacji typu EWG, będącej przedmiotem dyrektywy Rady z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [2];
wskazane jest przyjęcie niektórych wymogów technicznych, przyjętych przez Europejską Komisję Gospodarczą ONZ w jej regulaminie nr 26 ("Ujednolicone przepisy dotyczące homologacji pojazdów w odniesieniu do ich wystających elementów zewnętrznych") [3], które zostało załączone do porozumienia z dnia 20 marca 1958 r. dotyczącego przyjęcia jednolitych warunków homologacji i wzajemnego uznawania homologacji wyposażenia pojazdów silnikowych i ich części;
wymogi te mają zastosowanie do pojazdów silnikowych kategorii M1 (międzynarodowa klasyfikacja pojazdów silnikowych zamieszczona jest w dyrektywie 70/156/EWG);
zbliżenie krajowych przepisów ustawowych dotyczących pojazdów silnikowych pociąga za sobą wzajemne uznawanie przez Państwa Członkowskie kontroli przeprowadzanych przez każde z nich w oparciu o wspólne wymogi; dla sprawnego funkcjonowania takiego systemu musi on zostać zastosowany we wszystkich Państwach Członkowskich jednocześnie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy "pojazdem" jest każdy pojazd silnikowy kategorii M1 (określonej w załączniku I do dyrektywy 70/156/EWG), przeznaczony do użytkowania na drogach, mający przynajmniej cztery koła i rozwijający maksymalną prędkość konstrukcyjną powyżej 25 km/h.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie nie mogą odmówić przyznania homologacji typu EWG lub homologacji krajowej pojazdu z przyczyn odnoszących się do wystających elementów zewnętrznych, jeżeli spełniają one wymogi ustanowione w załącznikach I i II.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie nie mogą odmówić rejestracji pojazdu ani zakazać jego sprzedaży, dopuszczenia do ruchu lub użytkowania z przyczyn odnoszących się do wystających elementów zewnętrznych, jeżeli spełniają one wymogi ustanowione w załącznikach I i II.
Artykuł 4
Państwo Członkowskie, które przyznało homologację, zobowiązane jest przyjąć niezbędne środki w celu zapewnienia, że będzie powiadamiane o wszystkich modyfikacjach poszczególnych części lub właściwości określonych w załączniku I pozycja 2.2. Właściwe władze tego Państwa Członkowskiego określają, czy zachodzi konieczność przeprowadzenia nowych badań na zmodyfikowanym typie pojazdu i sporządzenia nowego protokołu.
W przypadku gdy badania takie dowodzą, że wymogi niniejszej dyrektywy nie zostały spełnione, zmiana nie jest zatwierdzana.
Artykuł 5
Zmiany niezbędne do dostosowania przepisów załączników I, II i III do postępu technicznego przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 dyrektywy 70/156/EWG.
Artykuł 6
1.
Do dnia 1 czerwca 1975 r. Państwa Członkowskie przyjmują i publikują przepisy niezbędne w celu wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie informują o tym Komisję.
Niniejsze przepisy stosuje się od dnia 1 października 1975 r.
2.
Z chwilą notyfikacji niniejszej dyrektywy Państwa Członkowskie zapewniają, że wszelkie projekty przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych, które zamierzają przyjąć w zakresie objętym niniejszą dyrektywą, przekazywane są Komisji w terminie umożliwiającym jej zgłoszenie własnych uwag.
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
DYREKTYWA RADY
z dnia 7 listopada 1974 r.
zmieniająca art. 5 ust. 2 dyrektywy 69/335/EWG w sprawie podatków pośrednich od gromadzenia kapitału
(74/553/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 99 i 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Zgromadzenia[1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[2],
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 5 ust. 2 dyrektywy Rady 69/335/EWG[3] z dnia 17 lipca 1969 r. w sprawie podatków pośrednich od gromadzenia kapitału przewiduje, że w przypadkach wymienionych w ust. 1 lit. a), b) i c) kwota podlegająca opodatkowaniu nie powinna być mniejsza od rzeczywistej wartości udziałów subskrybowanych lub posiadanych przez każdego udziałowca, albo od nominalnej wartości tych udziałów, jeśli ta ostatnia jest wyższa od ich wartości rzeczywistej;
w niektórych powyższych przypadkach przyjęcie wartości rzeczywistej udziałów w spółce jako minimalnej podstawy opodatkowania nie odpowiada zasadom, na których oparte jest ujednolicenie podatku od podwyższenia kapitału i których celem jest wprowadzenie systemu, w którym podatek od podwyższenia kapitału jest naliczany tylko od transakcji stanowiących z prawnego punktu widzenia podwyższenie kapitału i tylko w takim zakresie, w jakim transakcje takie przyczyniają się do wzmocnienia potencjału ekonomicznego spółki,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 69/335/EWG art. 5 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
W przypadkach wymienionych w ust. 1 lit. a) i b) Państwa Członkowskie mogą przyjąć jako podstawę opodatkowania podatkiem od podwyższenia kapitału rzeczywistą wartość subskrybowanych udziałów w spółce lub należących do każdego z udziałowców. Nie dotyczy to przypadków, w których wkłady dokonywane są wyłącznie w gotówce.
W żadnym przypadku podstawa opodatkowania nie może być mniejsza od nominalnej sumy udziałów subskrybowanych w spółce lub należących do każdego z udziałowców."
Artykuł 2
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 4 czerwca 1974 r.
ustanawiająca szczegółowe przepisy dotyczące środków przejściowych odnoszących się do handlu i dystrybucji produktów toksycznych i działalności w tym zakresie, związanych z profesjonalnym wykorzystaniem tych produktów, z działalnością pośredników włącznie
(74/556/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 49, 54 ust. 2, art. 57, 63 ust. 2, art. 66 i 235,
uwzględniając ogólny program zniesienia ograniczeń swobody przedsiębiorczości [1], w szczególności tytuł V akapit drugi i trzeci,
uwzględniając ogólny program zniesienia ograniczeń swobody świadczenia usług [2], w szczególności tytuł VI akapit drugi i trzeci,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [3],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [4],
a także mając na uwadze, co następuje: oprócz przepisu o zniesieniu ograniczeń programy ogólne przewidują, że należy przeanalizować, czy tego rodzaju zniesienie ograniczeń powinno zostać poprzedzone, przeprowadzone jednocześnie z lub uzupełnione wzajemnym uznaniem dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji poprzez koordynację przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, dotyczących podejmowania i wykonywania danych czynności oraz czy, w miarę potrzeb, należy zastosować środki przejściowe poprzedzające tego rodzaju uznawanie czy też koordynację; niektóre dyrektywy Rady dotyczące osiągania swobody przedsiębiorczości oraz swobody świadczenia usług zapewniają przyjęcie dyrektyw dotyczących wzajemnego uznania w odniesieniu do czynności związanych z handlem i dystrybucją produktów toksycznych oraz czynności umożliwiających profesjonalne wykorzystanie powyższych produktów;
w szczególności dyrektywa Rady 64/427/EWG z dnia 7 lipca 1964 r. ustanawiająca szczególne zasady dotyczące środków zapewnionych w odniesieniu do działalności osób pracujących na własny rachunek w przemyśle produkcyjnym i przetwórczym należącym do grup głównych ISIC 23-40 (przemysł i rzemiosło) [5] oraz dyrektywa 68/336/EWG z dnia 15 października 1968 r. ustanawiająca szczególne przepisy dotyczące środków przejściowych w odniesieniu do działalności osób pracujących na własny rachunek w przemyśle artykułów żywnościowych i napojów (grupy główne ISIC 20 i 21) [6], nie wyłączają wykorzystania produktów toksycznych w ramach wykonywania działalności, do których się odnoszą; środki przejściowe przewidziane w niniejszych dyrektywach są również odpowiednio stosowane do wykorzystania tego rodzaju produktów, jeśli wymaga tego wykonywanie tych działalności;
dla działalności dotyczących handlu i dystrybucji produktów toksycznych oraz działalności obejmującej profesjonalne wykorzystywanie powyższych produktów, włącznie z czynnościami pośredników, niektóre Państwa Członkowskie w pewnych wypadkach wymagają, aby osoby zaangażowane w jakąkolwiek działalność tego rodzaju posiadały pewne umiejętności potwierdzone kwalifikacjami lub dyplomami, podczas gdy inne Państwa Członkowskie nie nakładają żadnych szczególnych wymagań, lecz tylko podporządkowują postępowanie z materiałami toksycznymi i ich przechowywanie pewnym specjalnym wymaganiom; w tej sytuacji nie jest możliwe wprowadzenie wymaganej koordynacji w tym samym czasie co wprowadzenie zakazu dyskryminacji, zważywszy, że tego rodzaju koordynacja musi zostać wprowadzona w terminie późniejszym;
wobec braku natychmiastowej koordynacji mimo wszystko wydaje się pożądane ułatwienie osiągnięcia swobody przedsiębiorczości oraz swobody świadczenia usług w odniesieniu do działalności, o której mowa, poprzez przyjęcie środków przejściowych, przewidzianych w programach ogólnych, w szczególności zmierzając do uniknięcia szczególnych utrudnień dla obywateli Państw Członkowskich, w których podejmowanie tego rodzaju działalności nie podlega żadnym ograniczeniom;
w celu zapobieżenia powstawaniu tego rodzaju utrudnień głównym celem środków przejściowych powinno być uznanie za wystarczające kwalifikacje do podjęcia omawianej działalności w przyjmujących Państwach Członkowskich, które stawiają wymagania dotyczące podejmowania tego rodzaju działalności, faktu, że działalność prowadzono w Państwie Członkowskim Wspólnoty innym niż przyjmujące Państwo Członkowskie przez odpowiedni i wystarczający czas, by zapewnić, iż dana osoba posiada profesjonalną wiedzę odpowiadającą kwalifikacjom wymaganym od obywateli wyżej wymienionego kraju, z punktu widzenia niebezpiecznego wpływu, jaki produkty toksyczne mogą wywierać na zdrowie ludzi, zwierząt i roślin, bezpośrednio lub pośrednio poprzez środowisko naturalne;
w świetle zróżnicowanych cech produktów toksycznych i zróżnicowanego poziomu ich toksyczności w odniesieniu do zdrowia ludzi, zwierząt i roślin wiedza o skutkach powodowanych przez te produkty albo doświadczenie w posługiwaniu się nimi nie mogą być efektywnie uznawane za dowód równoważnych kwalifikacji do dystrybucji lub profesjonalnego wykorzystania innych takich produktów lub wszelkich produktów tego rodzaju; z tego względu przyjmujące Państwo Członkowskie musi posiadać prawo ograniczenia zakresu środków przejściowych w odniesieniu do produktów, które składają się z tych samych aktywnych materiałów lub wywierają podobny wpływ na zdrowie ludzi, roślin i zwierząt, bezpośrednio lub pośrednio poprzez środowisko naturalne;
w zakresie, w jakim w Państwach Członkowskich podejmowanie lub wykonywanie omawianej działalności uzależnione jest także w przypadku pracowników najemnych od posiadania wiedzy ogólnej, handlowej lub profesjonalnej, niniejsza dyrektywa powinna również mieć zastosowanie do tej kategorii podmiotów, w celu zniesienia przeszkód ograniczających swobodę przepływu pracowników, a zatem w celu uzupełnienia środków przyjętych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników we Wspólnocie [7];
z tego samego powodu przepisy odnoszące się do udowodnienia dobrej reputacji oraz udowodnienia braku uprzedniego bankructwa powinny również obejmować pracowników najemnych;
główny cel środków przewidzianych w niniejszej dyrektywie zniknie, gdy nastąpi koordynacja warunków dotyczących podejmowania i wykonywania omawianych działalności oraz wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innego rodzaju posiadanych kwalifikacji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie przyjmują środki przejściowe określone w niniejszej dyrektywie w odniesieniu do swobody przedsiębiorczości lub świadczenia usług na ich terytoriach przez osoby fizyczne i spółki określone w tytule I programów ogólnych (określane dalej "beneficjentami"), pragnące zajmować się działalnością określoną w ust. 2 niniejszego artykułu.
2.
Omawiane działalności stanowią działalności określone w dyrektywie Rady 74/557/EWG z dnia 4 czerwca 1974 r. w sprawie osiągnięcia swobody przedsiębiorczości oraz swobody świadczenia usług w odniesieniu do działalności osób pracujących na własny rachunek oraz pośredników zajmujących się handlem i dystrybucją produktów toksycznych [8].
Niniejsza dyrektywa obejmuje również działalność dotyczącą profesjonalnego wykorzystania produktów toksycznych w takim zakresie, w jakim tego rodzaju działalność została lub zostanie zliberalizowana przez następujące dyrektywy:
- dyrektywa Rady 65/1/EWG z dnia 14 grudnia 1964 r. ustanawiająca szczególne przepisy zmierzające do osiągania swobody świadczenia usług w rolnictwie i ogrodnictwie [9],
- dyrektywa Rady 67/654/EWG z dnia 24 października 1967 r. ustanawiająca szczególne przepisy zmierzające do osiągania swobody przedsiębiorczości oraz swobody świadczenia usług w odniesieniu do działalności osób pracujących na własny rachunek w leśnictwie i przy wyrębie lasów [10],
- dyrektywa Rady 71/18/EWG z dnia 16 grudnia 1970 r. ustanawiająca szczególne przepisy zmierzające do osiągania swobody przedsiębiorczości w odniesieniu do osób pracujących na własny rachunek w zakresie świadczenia usług rolniczych i warzywniczych [11],
- dyrektywa Rady 74/…/EWG z…… dotycząca osiągania swobody przedsiębiorczości oraz swobody świadczenia usług w odniesieniu do różnorodnej działalności osób pracujących na własny rachunek (z wyjątkiem grup głównych ISIC 01-85) w odniesieniu do działalności wskazanych w niniejszej dyrektywie, które należą do grupy ISIC 859 i które wiążą się z wykorzystywaniem produktów toksycznych.
3.
Środki przejściowe mają również zastosowanie do osób wykonujących jako pracownicy najemni działalności określone w ust. 2, jak również art. 7 ust. 1-4 dyrektywy Rady 74/557/EWG.
Artykuł 2
W przypadku gdy w Państwie Członkowskim podjęcie lub wykonywanie jakiejkolwiek działalności wymienionej w art. 1 ust. 2 akapit pierwszy uzależnione jest od posiadania wiedzy i umiejętności ogólnych, handlowych lub profesjonalnych, niniejsze Państwo Członkowskie przyjmuje za wystarczający dowód takiej wiedzy i umiejętności fakt, że dana działalność wykonywana była w innym Państwie Członkowskim przez następujące okresy:
a) pięć następujących kolejno po sobie lat jako niezależna jednostka lub na szczeblu kierowniczym, gdy działalność tego rodzaju nie została zakończona wcześniej niż dwa lata przed dniem złożenia wniosku określonego w art. 4 ust. 2;
b) dwa następujące kolejno po sobie lata jako niezależna jednostka lub na szczeblu kierowniczym, gdy beneficjent jest w posiadaniu świadectwa umiejętności i kwalifikacji dotyczących danej działalności, uprawniającego do wykonywania działalności handlowej lub dystrybucyjnej produktów toksycznych w Państwie Członkowskim pochodzenia lub Państwie Członkowskim, z którego przybywa;
c) trzy następujące kolejno po sobie lata jako niezależna jednostka lub na szczeblu kierowniczym, gdy beneficjent udowodni, że w zakresie danej działalności przeszedł uprzednio szkolenie potwierdzone świadectwem uznawanym przez państwo lub akceptowanym przez kompetentną organizację zawodową lub związkową za w pełni spełniające jej wymagania;
d) trzy następujące kolejno po sobie lata jako jednostka podległa, jeśli beneficjent posiada świadectwo umiejętności i kwalifikacji dotyczące danej działalności, uprawniające go do wykonywania działalności handlowej lub dystrybucyjnej produktów toksycznych w Państwie Członkowskim pochodzenia lub Państwie Członkowskim, z którego przybywa;
e) cztery następujące kolejno po sobie lata jako jednostka podległa, jeśli beneficjent udowodni, że w zakresie danej działalności przeszedł szkolenie potwierdzone świadectwem uznawanym przez państwo lub akceptowanym przez kompetentną organizację zawodową lub związkową za w pełni spełniające jej wymagania.
Niniejszy artykuł dotyczy jedynie handlu produktami toksycznymi i ich dystrybucji w opakowaniu, które to produkty przeznaczone są do dostarczenia użytkownikowi końcowemu w opakowaniu oryginalnym.
Artykuł 3
W przypadku gdy w Państwie Członkowskim podjęcie lub wykonywanie jakiejkolwiek działalności określonej w art. 1. ust. 2 akapit drugi uzależnione jest od posiadania wiedzy i umiejętności ogólnych, handlowych lub profesjonalnych, niniejsze Państwo Członkowskie przyjmuje za wystarczający dowód takiej wiedzy i umiejętności fakt, że dana działalność wykonywana była w innym Państwie Członkowskim przez następujące okresy:
a) sześć następujących kolejno po sobie lat jako niezależna jednostka lub na szczeblu kierowniczym, gdy działalność tego rodzaju nie została zakończona wcześniej niż dwa lata przed dniem złożenia wniosku określonego w art. 4 ust. 2;
b) trzy następujące kolejno po sobie lata jako niezależna jednostka lub na szczeblu kierowniczym, gdy beneficjent jest w posiadaniu świadectwa umiejętności i kwalifikacji dotyczącego wyżej wzmiankowanej działalności, uprawniającego do wykonywania działalności w zakresie profesjonalnego wykorzystywania produktów toksycznych w Państwie Członkowskim pochodzenia lub Państwie Członkowskim, z którego przybywa;
c) cztery następujące po sobie lata jako niezależna jednostka lub na szczeblu kierowniczym, gdy beneficjent udowodni, że w zakresie danej działalności przeszedł szkolenie potwierdzone świadectwem uznawanym przez państwo lub akceptowanym przez właściwą organizację zawodową lub związkową za w pełni spełniające jej wymagania;
d) cztery następujące kolejno po sobie lata jako jednostka podległa, jeśli beneficjent posiada świadectwo umiejętności i kwalifikacji dotyczące danej działalności, uprawniające go do wykonywania działalności obejmującej profesjonalne wykorzystywanie produktów toksycznych w Państwie Członkowskim pochodzenia lub Państwie Członkowskim, z którego przybywa;
e) pięć następujących kolejno po sobie lat jako jednostka podległa, jeśli beneficjent udowodni, że w zakresie danej działalności przeszedł szkolenie potwierdzone świadectwem uznawanym przez państwo lub akceptowanym przez właściwą organizację zawodową lub związkową za w pełni spełniające jej wymagania.
Przepisy lit. a), c) i e) nie dotyczą działalności obejmującej profesjonalne wykorzystywanie niektórych wysoko toksycznych produktów wyszczególnionych poniżej:
- kwas cyjanowodorowy i jego rozpuszczalne sole,
- kwas fluorowodorowy i jego rozpuszczalne sole,
- akrylonitryl,
- płynny sprężony amon,
- bromek metylu,
- chloropikryna,
- fosforowodór i substancje mogące go uwolnić,
- tlenek etylenu,
- dwusiarczek węgla,
- czterochlorek węgla,
- trójchlorooctonitryl.
Do celów stosowania przepisów określonych w lit. b) oraz d) do wyżej wymienionych wysoko toksycznych produktów świadectwo umiejętności i kwalifikacji musi określać produkt lub produkty, które beneficjent ma prawo wykorzystywać w Państwie Członkowskim pochodzenia lub Państwie Członkowskim, z którego przybywa.
W takim przypadku działalność beneficjenta nie powinna kończyć się wcześniej niż dwa lata przed dniem złożenia wniosku określonego w art. 4 ust. 2.
Artykuł 4
1.
Uznaje się, że dana osoba prowadzi działalność na szczeblu kierowniczym w rozumieniu art. 2 i 3, jeżeli prowadziła taką działalność w przedsiębiorstwie przemysłowym lub handlowym w niżej wymienionym zakresie zatrudnienia:
a) jako kierownik przedsiębiorstwa lub kierownik oddziału przedsiębiorstwa, lub
b) jako zastępca właściciela lub kierownika przedsiębiorstwa, w przypadku gdy stanowisko takie wiąże się z taką samą odpowiedzialnością, jaką przyjmuje na siebie właściciel lub kierownik reprezentowanego przedsiębiorstwa, lub
c) na stanowisku kierowniczym, na którym zakres obowiązków obejmuje handel lub dystrybucję produktów toksycznych oraz odpowiedzialność za przynajmniej jeden dział przedsiębiorstwa, lub na stanowisku kierowniczym z odpowiedzialnością za wykorzystanie wyżej wymienionych produktów.
2.
Dowodem na to, że warunki ustanowione w art. 2 i 3 zostały spełnione, jest zaświadczenie wydane przez właściwe władze lub jednostki w Państwie Członkowskim pochodzenia lub Państwie Członkowskim, z którego przybywa dana osoba, który osoba ta powinna dostarczyć jako załącznik do wniosku o zezwolenie na wykonywanie danej działalności lub kilku rodzajów działalności w przyjmującym Państwie Członkowskim, które tego rodzaju zezwoleń wymaga.
Zaświadczenie określa, gdy jest to właściwe, czy w Państwie Członkowskim pochodzenia lub Państwie Członkowskim, z którego przybywa dana osoba, nadanie uprawnień ogranicza się do podjęcia działalności związanej z dystrybucją produktów toksycznych lub działalności obejmujących profesjonalne wykorzystanie tego rodzaju produktów, a także czy niektóre produkty toksyczne są wyłączone z wyżej wspomnianej działalności.
3.
Państwa Członkowskie obowiązane są wyznaczyć, w terminie określonym w art. 7, organy właściwe do wydawania takich dokumentów lub zaświadczeń i niezwłocznie poinformować o tym inne Państwa Członkowskie oraz Komisję.
Artykuł 5
W przypadku gdy w Państwie Członkowskim pochodzenia lub Państwie Członkowskim, z którego przybywa dana osoba, kwalifikacje ustanowione w art. 2 i 3 lub zaświadczenia określone w art. 4 ust. 2 uprawniają jedynie do podjęcia działalności związanej z dystrybucją produktów toksycznych lub działalności obejmującej profesjonalne wykorzystanie tego rodzaju produktów lub wyłączają niektóre produkty toksyczne z niniejszych rodzajów działalności, Państwo Członkowskie, w którym ma zostać podjęta działalność, może zastosować na swoim terytorium takie same ograniczenia, jak również wyłączyć z działalności obejmującej profesjonalne wykorzystanie produktów toksycznych produkty, które zawierają tę samą substancję aktywną, co produkty wyłączone przez kwalifikacje i zaświadczenia, lub które powodują podobne zagrożenia dla życia ludzi, zwierząt i roślin, bezpośrednio lub pośrednio poprzez środowisko naturalne.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa jest stosowana do dnia wejścia w życie przepisów dotyczących koordynacji krajowych przepisów prawnych dotyczących podejmowania i wykonywania danych działalności.
Artykuł 7
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie środki konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy w ciągu sześciu miesięcy od daty jej ogłoszenia i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy, o czym Komisja informuje pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 8
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 4 czerwca 1974 r.
w sprawie osiągnięcia swobody przedsiębiorczości oraz swobody świadczenia usług w odniesieniu do działalności osób pracujących na własny rachunek oraz pośredników zajmujących się handlem i dystrybucją produktów toksycznych
(74/557/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 54 ust. 2 i 3 oraz art. 63 ust. 2 i 3,
uwzględniając ogólny program zniesienia ograniczeń w swobodzie przedsiębiorczości [1], w szczególności jego tytuły IV A i C,
uwzględniając ogólny program zniesienia ograniczeń w swobodzie świadczenia usług [2], w szczególności jego tytuł V C,
uwzględniając dyrektywę Rady 64/223/EWG [3] z dnia 25 lutego 1964 r. dotyczącą realizacji swobody przedsiębiorczości oraz swobody świadczenia usług w odniesieniu do działalności związanej ze sprzedażą hurtową,
uwzględniając dyrektywę Rady 64/224/EWG [4] z dnia 25 lutego 1964 r. dotyczącą osiągnięcia swobody przedsiębiorczości oraz swobody świadczenia usług w odniesieniu do działalności pośredników w handlu, przemyśle i rzemiośle,
uwzględniając dyrektywę Rady 68/363/EWG [5] z dnia 15 października 1968 r. dotyczącą realizacji swobody przedsiębiorczości oraz swobody świadczenia usług w odniesieniu do osób pracujących na własny rachunek w handlu detalicznym,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [6],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [7], a także mając na uwadze, co następuje:
programy ogólne przewidują zniesienie wszelkiego traktowania dyskryminacyjnego ze względu na przynależność państwową w odniesieniu do zakładania przedsiębiorstw oraz świadczenia usług
- w zakresie sprzedaży hurtowej przez pośredników w handlu, przemyśle i rzemiośle, przed końcem drugiego roku drugiego etapu,
- w zakresie handlu detalicznego, po drugim roku drugiego etapu okresu przejściowego, a przed końcem drugiego etapu;
dyrektyw 64/223/EWG, 64/224/EWG oraz 68/363/EWG nie stosuje się do produktów toksycznych, które, ze względu na szczególne problemy związane z ochroną zdrowia, podlegają przepisom przewidzianym w ustawach, rozporządzeniach lub działaniach administracyjnych w Państwach Członkowskich;
wymienionych dyrektyw 64/223/EWG i 68/363/EWG nie stosuje się również do działalności w zakresie sprzedaży hurtowej, pośrednictwa i handlu detalicznego czynnikami chorobotwórczymi; jednakże, poza czynnikami chorobotwórczymi sklasyfikowanymi jako preparaty leczniczeprzeznaczone dla ludzi lub zwierząt w rozumieniu dyrektywy Rady 65/65/EWG [8] z dnia 26 stycznia 1965 r. w sprawie zbliżania przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do zarejestrowanych produktów leczniczych, zmienionej dyrektywą 66/454/EWG [9], jedynie czynniki chorobotwórcze, określane jako "pestycydy organiczne do użytku w rolnictwie", stanowią przedmiot wymienionej działalności; stąd w odniesieniu do czynników chorobotwórczych zniesienie ograniczeń swobody świadczenia usług i swobody przedsiębiorczości może zostać ograniczone do handlu i dystrybucji tego rodzaju pestycydów;
stało się oczywiste, biorąc pod uwagę szkodliwe działanie, jakie produkty toksyczne mogą wywierać na zdrowie ludzi, zwierząt i roślin, bezpośrednio lub pośrednio poprzez środowisko naturalne, iż pożądane jest obecnie podjęcie środków na poziomie Wspólnoty w celu uregulowania działań wymienionych w dwóch powyższych akapitach;
działalność pośredników w handlu, przemyśle i rzemiośle podlega dyrektywom 64/224/EWG oraz 68/363/EWG; działalność pośredników w odniesieniu do produktów toksycznych oraz czynników chorobotwórczychjest wyłączona z zakresu powyższych dyrektyw; niniejsza dyrektywa zmierza do liberalizacji działalności pośredników; odpowiednio terminy "handel i dystrybucja" w niniejszej dyrektywie obejmują również działania pośredników w wymienionych zakresach;
ogólny program zniesienia ograniczeń w swobodzie przedsiębiorczości przewiduje, że ograniczenia możliwości korzystania z prawa do zrzeszania się w organizacjach zawodowych i związkowych powinny zostać zniesione, w przypadku gdy działalność zawodowa danej osoby obejmuje korzystanie z tego prawa;
sytuacja pracowników najemnych towarzyszących osobie świadczącej usługi lub pracującej na własny rachunek podlega postanowieniom wykonawczym art. 48 i 49 Traktatu;
zostały lub zostaną przyjęte osobne dyrektywy, mające zastosowanie do całej działalności osób pracujących na własny rachunek, dotyczące przemieszczania się i pobytu beneficjentów, i, w miarę potrzeb, dyrektywy w sprawie koordynacji środków bezpieczeństwa wymaganych w Państwach Członkowskich w stosunku do spółek w celu ochrony ich członków i innych osób;
w niektórych Państwach Członkowskich handel, dystrybucja i zawodowe wykorzystanie produktów toksycznych podlegają przepisom dotyczącympodejmowania tego rodzaju działalności, natomiast inne Państwa wprowadzą, gdzie konieczne, tego rodzaju przepisy; stąd niektóre szczególne środki przejściowe, zmierzające do ułatwienia obywatelom innych Państw Członkowskich podejmowania i wykonywania działalności w zakresie handlu produktami toksycznymi, podlegają odrębnej dyrektywie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie znoszą — w odniesieniu do osób fizycznych i spółek, objętych tytułem I programów ogólnych zniesienia ograniczeń swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług (zwanych dalej "beneficjentami") — ograniczenia wymienione w tytule III wymienionych programów ogólnych, dotyczące prawa podejmowania i wykonywania rodzajów działalności wymienionych w art. 2.
Artykuł 2
1. Niniejszą dyrektywę stosuje się do działalności osób pracujących na własny rachunek w handlu i dystrybucji produktów toksycznych (substancji i preparatów) oraz pestycydów organicznych do użytku w rolnictwie, wyłączonych z zakresu dyrektywy 64/223/EWG, na mocy art. 2 ust. 1, dyrektywy 64/224/EWG, na mocy art. 4 ust. 1 tiret piąte, oraz dyrektywy 68/363/EWG, art. 2 ust. 1.
2.
Produkty określone w ust. 1, ze względu na możliwe szkodliwe działanie na zdrowie ludzi, zwierząt i roślin, podlegają, zgodnie z prawem obowiązującym w Państwach Członkowskich, osobnym przepisom (produkty te są wymienione w Załączniku).
Zmiany do wymienionych spisów, wprowadzone przez Państwa Członkowskie, są przekazywane Komisji, która przedstawia je Państwom Członkowskim.
3.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do handlu i dystrybucji produktów leczniczych w rozumieniu dyrektywy 65/65/EWG ani do działalności handlowej sprzedawców wędrownych, domokrążców i sprzedawców ulicznych.
Artykuł 3
1.
Znosi się ograniczenia w odniesieniu do działalności określonej w art. 2, niezależnie od opisów odnoszących się do osób zajmujących się jednym z wymienionych rodzajów działalności.
2.
Zwyczajowe opisy, stosowane obecnie w Państwach Członkowskich w celu zdefiniowania osób zajmujących się pośrednictwem w handlu, są zamieszczone w art. 3 dyrektywy Rady 64/224/EWG.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie znoszą w szczególności ograniczenia:
a) uniemożliwiające beneficjantom założenie przedsiębiorstwa lub świadczenie usług w przyjmujących Państwach Członkowskich na takich samych zasadach i z takimi samymi prawami jak dla ich obywateli;
b) istniejące w praktyce administracyjnej, jeśli powodują dyskryminacyjne traktowanie beneficjentów w porównaniu z obywatelami.
2.
Ograniczenia, które zostają zniesione, obejmują w szczególności ograniczenia wynikające z przepisów, które uniemożliwiają lub ograniczają zakładanie przedsiębiorstw i świadczenie usług przez beneficjantów, w poniższy sposób:
a) w Belgii:
obowiązek posiadania "carte professionnelle" (art. 1, Akt z dnia 19 lutego 1965 r.);
b) we Francji:
- obowiązek posiadania "carte d'identité d'étranger commerçant" (Décret-loi z dnia 12 listopada 1938 r., Décret z dnia 2 lutego 1939 r., Akt z dnia 8 października 1940 r., Akt z dnia 10 kwietnia 1954 r., Décret nr 59-852 z dnia 9 lipca 1959 r.),
- wyłączenie z prawa do odnawiania umów najmu nieruchomości o charakterze handlowym (art. 38 Décret z dnia 30 września 1953 r.);
c) w Luksemburgu:
ograniczony okres ważności uprawnień nadawanych cudzoziemcom (art. 21 Aktu z dnia 2 czerwca 1962 r.).
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie zapewniają beneficjantom prawo do zrzeszania się w organizacjach zawodowych i związkowych na takich samych zasadach i z takimi samymi prawami i obowiązkami jak swoim obywatelom.
2.
W przypadku zakładania przedsiębiorstwa prawo do zrzeszania się w organizacjach zawodowych i związkowych pociąga za sobą prawo bycia wybranym lub powołanym na wyższe stanowiska w tego rodzaju organizacjach.
Jednakże tego rodzaju stanowiska mogą być zastrzeżone dla obywateli, w przypadku gdy zgodnie z przepisami ustaw lub rozporządzeń działalność danej organizacji jest związana ze sprawowaniem władzy publicznej.
3.
W Wielkim Księstwie Luksemburga członkostwo w Chambre de commerce i Chambre des métiers nie daje beneficjentom prawa do udziału w wyborach do organów zarządzających wymienionych Izb.
Artykuł 6
Żadne Państwo Członkowskie nie udzieli żadnemu ze swoich obywateli, którzy udają się do innego Państwa Członkowskiego w celu wykonywania jakiejkolwiek działalności określonej w art. 2, żadnej pomocy mogącej wypaczyć warunki zakładania przedsiębiorstw.
Artykuł 7
1.
W przypadku gdy przyjmujące Państwo Członkowskie wymaga od swoich obywateli, zamierzających podjąć jakąkolwiek działalność określoną w art. 2, poświadczenia dobrej reputacji oraz poświadczenia, że w poprzednim okresie nie zbankrutowali, albo któregokolwiek z wymienionych poświadczeń, Państwo to uzna za wystarczający dowód, w odniesieniu do obywateli innych Państw Członkowskich, przedstawienie wyciągu z "rejestru sądowego" lub, jeżeli to nie wystarczy, równoważnego dokumentu poświadczającego, iż wymienione wymagania zostały spełnione, wydanego przez uprawniony organ sądowy lub administracyjny w Państwie Członkowskim, będącym ich państwem pochodzenia, lub w Państwie Członkowskim, z którego przybywa cudzoziemiec.
2.
W przypadku gdy przyjmujące Państwo Członkowskie stawia swoim obywatelom, zamierzającym podjąć jedną z działalności określonych w art. 2, pewne wymagania, jak poświadczenie dobrej reputacji, a poświadczenie spełnienia tego rodzaju wymagań nie może być uzyskane na podstawie dokumentów określonych w ust. 1, Państwo to uzna za wystarczający dowód, w odniesieniu do obywateli innych Państw Członkowskich, zaświadczenie wydane przez uprawniony organ sądowy lub administracyjny w kraju pochodzenia lub w kraju, z którego cudzoziemiec przybywa, wskazujące, że wymienione wymagania zostały spełnione.
Zaświadczenie tego rodzaju powinno odwoływać się do stanu faktycznego uznanego za odpowiedni przez kraj przyjmujący.
3.
W przypadku gdy kraj pochodzenia lub kraj, z którego przybywa cudzoziemiec, nie wyda dokumentu określonego w ust. 1 lub zaświadczenia określonego w ust. 2, stanowiącego dowód dobrej reputacji lub niezaistnienia upadłości, tego rodzaju dowód może zostać zastąpiony złożeniem formalnego oświadczenia lub, w przypadku gdy w Państwach nie przewiduje się oświadczenia, uroczystądeklaracją, którą składa dana osoba przed uprawnionym organem sądowym lub administracyjnym, lub, gdzie stosowne, przed notariuszem, w kraju pochodzenia danej osoby; tego rodzaju władza lub notariusz wyda następnie zaświadczenie potwierdzające autentyczność oświadczenia lub uroczystego oświadczenia.
Deklaracja o nieistnieniu uprzednio upadłości może również zostać złożona przed uprawnionym organem zawodowym lub związkowym w wymienionym kraju.
4.
Dokumenty wydane zgodnie z ust. 1 i 2 nie mogą być przedstawiane później niż w trzy miesiące od daty wydania.
5.
Państwa Członkowskie, w terminie ustanowionym w art. 8, określą władze i organy uprawnione do wydawania dokumentów określonych w ust. 1 i 2 i bezzwłocznie poinformują o tym inne Państwa Członkowskie oraz Komisję.
6.
W przypadku gdy w przyjmującym Państwie Członkowskim wymaga się zaświadczenia o zdolności finansowej, Państwo to uzna zaświadczenia wydawane przez banki w Państwie Członkowskim, będącym krajem pochodzenia, lub w kraju, z którego cudzoziemiec przybywa, jako równoważne z zaświadczeniami wydawanymi na jego terytorium.
Artykuł 8
Państwa Członkowskie przyjmują środki niezbędne do zapewnienia zgodności z niniejszą dyrektywą w ciągu sześciu miesięcy od jej ogłoszenia i bezzwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 9
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 9 grudnia 1974 r.
w sprawie zwalczania zwójek występujących na goździku
(74/647/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: organizmy szkodliwe stale zagrażają zbiorom goździków;
produkcja goździków zajmuje istotne miejsce w rolnictwie Wspólnoty;
poprzez ochronę upraw goździków przed tymi organizmami szkodliwymi powinno nie tylko utrzymać się wydajność produkcyjną, ale również zwiększyć wydajność rolnictwa;
przy braku jednoczesnej i systematycznej kontroli organizmów szkodliwych w całej Wspólnocie oraz przy braku ochrony przed ich rozprzestrzenianiem się, środki ochronne zapobiegające wprowadzeniu organizmów szkodliwych w poszczególnych Państwach Członkowskich miałyby tylko ograniczony skutek i nie zapobiegłyby rozprzestrzenianiu się tych organizmów szkodliwych;
organizmami najbardziej szkodliwymi dla goździków są śródziemnomorskie i południowo-afrykańskie zwójki;
te organizmy szkodliwe pojawiły się w kilku Państwach Członkowskich;
istnieje stałe zagrożenie dla upraw goździków w całej Wspólnocie, o ile nie zostaną podjęte skuteczne środki w celu zwalczania tych organizmów szkodliwych i zapobiegania ich rozprzestrzenianiu;
w celu wytępienia tych organizmów szkodliwych minimum przepisów musi zostać przyjętych dla Wspólnoty; Państwa Członkowskie musza być zdolne do przyjęcia dodatkowych lub bardziej rygorystycznych zabezpieczeń w miarę potrzeby,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa dotyczy minimalnych środków, które mają podjąć Państwa Członkowskie w celu zwalczania zwójek występujących na goździku i zapobiegania ich rozprzestrzenianiu.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy zwójki występujące na goździku oznaczają śródziemnomorską zwójkę goździkóweczkę (Cacoectomorpha pronubana Hb) i południowoafrykańską zwójkę afrykaneczkę (Epichoristodes ac erbella (Walk.)
Diak.).
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby goździki (Dianthus L.) były wprowadzane do obrotu tylko wtedy, gdy nie są skażone przez zwójki występujące na goździku, a uprawy goździków skażone zwójkami występującymi na goździku muszą być traktowane w taki sposób, aby przy wprowadzaniu do obrotu, goździki z nich uzyskane nie były skażone.
2.
Bez względu na ust. 1, cięte kwiaty goździków nieznacznie skażone przez zwójki występujące na goździku można wprowadzać do obrotu w okresie od dnia 16 października do dnia 30 kwietnia.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie zakazują przetrzymywania zwójek występujących na goździku.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić:
a) na odstępstwo od środków określonych w art. 3 i 4 do celów naukowych, testów lub prac selekcyjnych;
b) niezależnie od przepisów art. 3, cięte kwiaty goździków nieznacznie skażone przez zwójki występujące na goździku można wprowadzać do obrotu w okresie od dnia 1 maja do dnia 15 października.
2.
Państwa Członkowskie stanowią, że zezwolenia określone w ust. 1 są udzielane tylko tam, gdzie odpowiednia kontrola gwarantuje, iż nie są one udzielane ze szkodą dla walki ze zwójką występującą na goździku i nie stwarzają ryzyka rozprzestrzeniania się tych organizmów szkodliwych.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie mogą przyjąć dodatkowe lub bardziej rygorystyczne przepisy dla zwalczania zwójki występującej na goździku lub zapobiegające jej rozprzestrzenianiu się, o ile takie przepisy są konieczne do takiego zwalczania lub zapobiegania.
Artykuł 7
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie jednego roku od jej ogłoszenia i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 8
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 9 grudnia 1974 r.
zmieniająca dyrektywę nr 68/193/EWG w sprawie wprowadzania do obrotu materiału do wegetatywnego rozmnażania winorośli
(74/648/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: ze wskazanych poniżej przyczyn należy dokonać zmian niektórych przepisów dyrektywy Rady nr 68/193/EWG [3] z dnia 9 kwietnia 1968 r. w sprawie obrotu materiałem do wegetatywnego rozmnażania winorośli, zmienionej dyrektywą nr 71/140/EWG [4];
zakres stosowania dyrektywy nr 68/193/EWG należy jasno określić;
Państwa Członkowskie muszą zostać upoważnione do rozróżniania standardowego materiału rozmnożeniowego w oparciu o odmienne kryteria jakości;
niektóre regiony objęte są szczególnymi warunkami, które są tak korzystne dla rozwoju materiału rozmnożeniowego, że zainteresowane Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość upoważnienia do zwolnień w odniesieniu do długości materiału rozmnożeniowego dla produkcji i obrotu na swych terytoriach;
stosowanie dyrektywy może spowodować trudności w przywozie do niektórych Państw Członkowskich, ponieważ niektóre z nich wymagają od importerów dostarczenia różnych danych szczegółowych; te dane szczegółowe należy z tego powodu zharmonizować;
celem zmian do Załącznika jest przede wszystkim zezwolenie na stosowanie tej dyrektywy i z tych powodów należy je przyjąć zgodnie z procedurą Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa;
uprawa winorośli i obrót materiałem rozmnożeniowym mogą mieć minimalne znaczenie gospodarcze w niektórych Państwach Członkowskich; te Państwa Członkowskie powinny dlatego mieć możliwość wyłączenia z większości przepisów dyrektywy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie Rady nr 68/193/EWG wprowadza się następujące zmiany:
Artykuł 2
Artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Niniejszą dyrektywę stosuje się do materiału do wegetatywnego rozmnażania winorośli (zwanego dalej "materiałem rozmnożeniowym") będącego przedmiotem obrotu we Wspólnocie."
Artykuł 3
W art. 3 dodaje się ust. 1a w brzmieniu:
"1. a. Państwa Członkowskie mogą dokonać dalszego podziału kategorii "materiał standardowy", ustanowionej w art. 2, na klasy, które są zgodne ze specjalnymi warunkami.
Te specjalne warunki, nazwa albo termin, mogą zostać ustalone zgodnie z procedurą określoną w art. 17."
Artykuł 4
W art. 3 ust. 4 dodaje się lit. c) w brzmieniu:
"c) upoważnić Państwa Członkowskie, bez względu na załącznik II część III pkt 1 sekcja B i pkt 2 sekcja B, do obniżenia minimalnej określonej długości materiału rozmnożeniowego produkowanego i będącego przedmiotem obrotu na niektórych obszarach, w przypadku gdy takie upoważnienie jest uzasadnione specjalnymi warunkami wegetacyjnymi."
Artykuł 5
1.
Artykuł 11 otrzymuje oznaczenie art. 11 ust. 1.
2.
W art. 11 dodaje się ust. 2 w brzmieniu:
"2.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że właściwym władzom dostarcza się następujące dane szczegółowe podczas obrotu materiałem rozmnożeniowym pochodzącym z innego Państwa Członkowskiego lub państwa trzeciego:
a) gatunek (oznaczenie botaniczne),
b) odmiana i, gdzie stosowne, klon; w przypadku szczepów ukorzenionych, dane szczegółowe należy dostarczyć zarówno w odniesieniu do ukorzenionych sadzonek, jak i zrazów,
c) kategoria,
d) charakter materiału rozmnożeniowego,
e) kraj produkcji i oficjalne władze kontrolne,
f) kraj dystrybucji,
g) importer,
h) ilość materiału.
Sposób, w jaki te dane szczegółowe muszą zostać przedstawione, należy określić zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 17."
Artykuł 6
Art. 17a otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 17a
Decyzje o wszelkich zmianach do załączników w odniesieniu do rozwoju wiedzy naukowej lub techniki należy podejmować zgodnie z procedurą określoną w art. 17."
Artykuł 7
Artykuł 18a otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 18a
Zgodnie z procedurą określoną w art. 17, Państwo Członkowskie może, jeśli tego zażąda, zostać całkowicie lub częściowo zwolnione z obowiązku stosowania niniejszej dyrektywy, jednakże z wyjątkiem art. 12 ust. 1 i art. 12a, o ile uprawa winorośli i obrót materiałem rozmnożeniowym mają minimalne znaczenie gospodarcze na jego terytorium."
Artykuł 8
Załącznik IV sekcja A lit. a) pkt 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Nazwisko i adres osoby odpowiedzialnej za pieczętowanie lub jego numer identyfikacyjny."
Artykuł 9
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie, najpóźniej dnia 1 lipca 1976 r., przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne niezbędne do zgodności z wymogami niniejszej dyrektywy.
Artykuł 10
Niniejsza dyrektywa jest skierowana do Państw Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 153/74
z dnia 17 grudnia 1973 r.
w sprawie zawarcia Protokołu ustalającego niektóre postanowienia dotyczące Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Libańską w następstwie przystąpienia nowych Państw Członkowskich do Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając Traktat o przystąpieniu nowych Państw Członkowskich do Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej [1] podpisany dnia 22 stycznia 1972 r., w szczególności art. 108 załączonego do niego Aktu,
uwzględniając zalecenie Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: pożądane jest zawarcie Protokołu ustalającego niektóre postanowienia dotyczące Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Libańską w następstwie przystąpienia nowych Państw Członkowskich do Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Protokół ustanawiający niektóre postanowienia dotyczące Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Libańską w następstwie przystąpienia nowych Państw Członkowskich do Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej oraz załączniki, które stanowią integralną część tego Protokołu wraz z deklaracjami załączonymi do Aktu Końcowego zostają w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej zawarte, przyjęte i zatwierdzone.
Teksty Protokołu i Aktu Końcowego załączone są do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady Wspólnot Europejskich, zgodnie z art. 11 Protokołu, powiadamia drugą Umawiającą się Stronę, że procedury niezbędne do wprowadzenia w życie Protokołu [2] zostały zakończone ze strony Wspólnoty.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 154/74
z dnia 17 grudnia 1973 r.
w sprawie środków ochronnych przewidzianych w Umowie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Libańską
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Umowa między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Libańską [1], zwana dalej "Umową" została podpisana dnia 18 grudnia 1972 r.;
w celu wykonania klauzul ochronnych przewidzianych w Traktacie ustanawiającym Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w samym Traktacie ustanowione są procedury, których należy przestrzegać;
z drugiej strony, szczegółowe zasady wykonania klauzul ochronnych przewidziane w art. 12 Umowy mają dopiero zostać ustanowione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Komisja na wniosek Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy, może zdecydować o zastosowaniu w odniesieniu do produktów pochodzących z Libanu, środków ochronnych, co do których Europejska Wspólnota Gospodarcza zarezerwowała sobie prawo do podjęcia w art. 12 Umowy, włącznie z tymczasowym, całkowitym lub częściowym cofnięciem taryf lub innych koncesji udzielonych przez Wspólnotę Republice Libańskiej.
W przypadku gdy wniosek taki został złożony Komisji przez Państwo Członkowskie, Komisja podejmuje swoją decyzję w ciągu trzech dni roboczych od otrzymania wniosku.
Państwo Członkowskie jest powiadamiane o środkach ochronnych, środki ochronne zostają niezwłocznie zastosowane.
2.
Każde Państwo Członkowskie może skierować decyzję Komisji do Rady w ciągu dziesięciu dni roboczych od powiadomienia o niej.Rada zbiera się niezwłocznie.
Rada może zmienić lub uchylić daną decyzję kwalifikowaną większością głosów.
Artykuł 2
1.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 1, Komisja może upoważnić Państwo Członkowskie do przeciwdziałania takim zakłóceniom lub trudnościom określonym w art. 12 Umowy przez podjęcie środków ochronnych.
O takich środkach i o decyzji Komisji zostają powiadomione wszystkie Państwa Członkowskie.
2.
W nagłym przypadku, dane Państwo lub Państwa Członkowskie mogą wprowadzić ograniczenia ilościowe w przywozie.
O tych środkach niezwłocznie powiadamiają Komisję i inne Państwa Członkowskie.
Komisja, w drodze procedury nadzwyczajnej i w ciągu, co najwyżej pięciu dni roboczych od otrzymania powiadomienia wskazanego w pierwszym akapicie, podejmuje decyzję o tym, czy środki takie zostają utrzymane, zmienione czy uchylone.
Wszystkie Państwa Członkowskie powiadamia się o decyzji Komisji, decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu.
3.
Każde Państwo Członkowskie może skierować decyzję Komisji do Rady najpóźniej w terminie pięciu dni roboczych od powiadomienia.
Rada zbiera się niezwłocznie.
Może ona zmienić lub uchylić daną decyzję kwalifikowaną większością głosów.
Jeżeli Państwo Członkowskie, które podjęło środki zgodnie z ust. 2, zwraca się w tej sprawie do Rady, zawiesza się decyzję Komisji.
Zawieszenie kończy się trzydzieści dni po skierowaniu sprawy do Rady, jeżeli do tego czasu Rada nie zmieniła lub nie uchyliła decyzji Komisji.
4.
Do celów wykonania niniejszego artykułu, pierwszeństwo w wybieraniu środków zostaje przyznane tym środkom, które w najmniejszym stopniu zakłócają funkcjonowanie wspólnego rynku.
Artykuł 3
1. Przed podjęciem decyzji o stosowaniu środków ochronnych zgodnie z art. 1 ust. 1, przed upoważnieniem Państwa Członkowskiego do pojęcia takich środków oraz przed podjęciem decyzji w sprawie środków podjętych przez dane Państwo lub Państwa Członkowskie w celu wykonania art. 2 ust. 1 i 2, Komisja przeprowadza konsultacje.
2.
Konsultacje te odbywają się w ramach Komitetu Doradczego składającego się z przedstawicieli każdego z Państw Członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
3.
Komitet zbiera się na wezwanie przewodniczącego.
Przewodniczący przekazuje Państwom Członkowskim, najszybciej jak to możliwe, wszelkie stosowne informacje.
Artykuł 4
Artykuł 1 i 2 nie mają wpływu na stosowanie klauzul ochronnych przewidzianych w Traktacie, w szczególności w jego art. 108 i 109, zgodnie z procedurami przewidzianymi w Traktacie.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie w żaden sposób nie ogranicza pełnego stosowania rozporządzeń w sprawie wspólnej organizacji rynków rolnych. art. 2 nie stosuje się do produktów objętych tymi rozporządzeniami.
Artykuł 6
Powiadomienie Wspólnego Komitetu przez Wspólnotę, wymagane przez art. 12. ust. 2 Umowy, jest dokonywane przez Komisję.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 305/74
z dnia 4 lutego 1974 r.
w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów zmieniającego art. 7 załącznika 6 do Protokołu dodatkowego do Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 238,
uwzględniając zalecenie Komisji ,uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
a także mając na uwadze, co następuje:
Porozumienie w formie wymiany listów zmieniające art. 7 załącznika 6 do Protokołu dodatkowego do Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją [1] zostało podpisane dnia 23 listopada 1973 r. w Brukseli,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Porozumienie w formie wymiany listów zmieniające art. 7 załącznika 6 do Protokołu dodatkowego do Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją zostaje zawarte w imieniu Wspólnoty.
Tekst wymiany listów jest załączony do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
W odniesieniu do Wspólnoty, przewodniczący Rady Wspólnot Europejskich powiadamia, zgodnie z postanowieniami zawartymi w wymianie listów, o zakończeniu procedur niezbędnych do wejścia w życie Porozumienia.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 306/74
z dnia 4 lutego 1974 r.
w sprawie przywozu oliwy z oliwek z Turcji
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Zgromadzenia [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 7 załącznika 6 do Protokołu dodatkowego podpisanego w Brukseli dnia 23 listopada 1970 r., zmienionego Porozumieniem w formie wymiany listów, podpisanym w Brukseli dnia 23 listopada 1973 r., ustanawia specjalny sposób traktowania w przypadku przywozu oliwy z oliwek, objętej podpozycją 15.07 A II Wspólnej Taryfy Celnej, całkowicie uzyskanej w Turcji, przewożonej bezpośrednio z tego kraju do Wspólnoty; przed przyznaniem takiego sposobu traktowania muszą być przyjęte przepisy dotyczące jego stosowania;
pod warunkiem, że Turcja nałoży specjalną opłatę wywozową, szczególne traktowanie przewiduje standardowy upust od podatku nałożonego na taką oliwę w wysokości 0,50 jednostki rozliczeniowej na 100 kg od opłaty pobieranej w związku z przywozem takiej oliwy, oraz obniżkę podatku o kwotę opłaty specjalnej, w wysokości do 4,5 jednostek rozliczeniowych na 100 kg;
koniecznym jest zapewnienie, aby zgodnie z Umową, specjalna opłata przywozowa powodowała wzrost ceny oliwy w przywozie do Wspólnoty; dla zagwarantowania prawidłowego stosowania omawianego sposobu traktowania, konieczne jest podjęcie niezbędnych działań, aby zapewnić, że będzie uiszczana specjalna opłata wywozowa w przypadku przywozu oliwy,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W przypadku nałożenia przez Turcję specjalnej opłaty wywozowej na oliwę z oliwek, inną niż rafinowana oliwa z oliwek objęta podpozycją 15.07 A II Wspólnej Taryfy Celnej, uzyskana całkowicie w Turcji i przewożoną bezpośrednio do Wspólnoty, podatek, w przypadku przywozu takiej oliwy do Wspólnoty, należy obliczyć zgodnie z art. 13 rozporządzenia Rady nr 136/66/EWG [2] z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów, ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1707/73 [3], pomniejszając go o:
- 0,50 jednostki rozliczeniowej na 100 kg, oraz
- o kwotę równą specjalnej opłacie wywozowej, nałożonej przez Turcję w odniesieniu do oliwy z oliwek, do 4,5 jednostek rozliczeniowych na 100 kg.
Artykuł 2
Uzgodnienia przewidziane w art. 1 stosowane są do wszelkiego przywozu, w odniesieniu, do którego importer jest w stanie udowodnić, że specjalna opłata wywozowa, określona w artykule, jest należycie odzwierciedlona w cenie przywozowej.
Artykuł 3
W przypadku, nienałożenia przez Turcję opłaty specjalnej, podatek od przywozu oliwy z oliwek do Wspólnoty określony w art. 1, należy obliczyć zgodnie z art. 13 rozporządzenia nr 136/66/EWG, pomniejszając go o 0,50 jednostki rozliczeniowej na 100 kg.
Artykuł 4
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozporządzenia, w szczególności jego art. 2, zostaną przyjęte, zgodnie z procedurą określoną w art. 38 rozporządzenia nr 136/66/EWG.
Artykuł 5
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1235/71 [4] z dnia 7 czerwca 1971 r. w sprawie przywozu oliwy z oliwek z Turcji niniejszym traci moc.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu wejścia w życie Porozumienia w formie wymiany listów, podpisanego w dniu 23 listopada 1973 r., zmieniającego art. 7 załącznika 6 do Protokołu dodatkowego do Umowy [5] ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 468/74
z dnia 26 lutego 1974 r.
zmieniające rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1767/68 w sprawie systemu cen minimalnych w wywozie do państw trzecich bulw kwiatowych, cebulek i bulw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 234/68 [1] z dnia 27 lutego 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku żywych drzew i innych roślin, bulw, korzeni i tym podobnych, kwiatów ciętych i liści ozdobnych, w szczególności jego art. 7 ust. 2;
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 1 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1767/68 [2] z dnia 6 listopada 1968 r. w sprawie systemu cen minimalnych w wywozie do państw trzecich bulw kwiatowych, cebulek i bulw, ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 688/72 [3], przewiduje, że minimalne ceny wywozowe są ustalane każdego roku nie później niż do dnia 31 stycznia, z wyjątkiem cen na begonie, sinningie, mieczyki, dalie i gatunki lilii, ustalanych nie później niż do dnia 31 marca; zgodnie z ust. 3 tego artykułu każde Państwo Członkowskie jest zobowiązane do przekazywania, przed dniem 1 marca każdego roku, w odniesieniu do begonii, sinningii, mieczyków, dalii i gatunków lilii oraz przed dniem 1 stycznia każdego roku, w odniesieniu do innych produktów objętych systemem minimalnych cen wywozowych, wszystkich informacji koniecznych do oceny tendencji kształtowania się cen na rynkach międzynarodowych i poziomu, na jakim powinny być ustalone ceny minimalne;
zmiany w metodach uprawy cebul lilii w ciągu ostatnich kilku lat przyczyniły się do przyśpieszenia terminów zbiorów i sprzedaży; w interesie producentów, dla dobra handlu i w interesie nabywców, należy ustanowić, by data ustalania minimalnej ceny eksportowej była przesunięta na wcześniejszy termin; dzień 31 stycznia wydaje się odpowiednią datą dla tego celu;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Żywych Drzew i Innych Roślin, Bulw, Korzeni i Tym Podobnych, Kwiatów Ciętych i Liści Ozdobnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. W art. 1 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1767/68 skreśla się wyrazy "i lilii".
2.
W ust. 3 powyższego artykułu skreśla się wyrazy "i lilii".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia od jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 668/74
z dnia 28 marca 1974 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 922/72 dotyczące ogólnych zasad przyznawania pomocy w odniesieniu do jedwabników
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 845/72 [1] z dnia 24 kwietnia 1972 r. ustanawiające specjalne środki zachęcające do hodowli jedwabników, w szczególności jego art. 2 ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
Rada w rozporządzeniu (EWG) nr 922/72 [2], zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 884/73 [3], ustanowiła ogólne zasady przyznawania pomocy w odniesieniu do jedwabników w latach hodowlanych 1972/73 i 1973/74; doświadczenie wykazało, iż wymienione rozporządzenie powinno być nadal stosowane w stosunku do przyszłych lat hodowlanych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 922/72 skreśla się wyrazy "na lata hodowlane 1972/73 i 1973/74".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 kwietnia 1974 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 683/74
z dnia 27 marca 1974 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1054/73 w sprawie szczegółowych zasad dotyczących pomocy dla hodowli jedwabników
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 845/72 [1] z dnia 24 kwietnia 1972 r. ustanawiające specjalne środki w celu wsparcia hodowli jedwabników, w szczególności jego art. 2 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1054/73 [2] z dnia 18 kwietnia 1973 r. ustanawia szczegółowe zasady przyznawania pomocy dla hodowli jedwabników na rok hodowlany 1973/74; doświadczenie wykazało, że przepisy tego rozporządzenia powinny zostać rozszerzone na przyszłe lata hodowlane;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Lnu i Konopi,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1054/73 otrzymuje brzmienie:
"Pomoc określoną w art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 845/72 przyznaje się na warunkach ustanowionych w poniższych artykułach w odniesieniu do jedwabników hodowanych we Wspólnocie."
Artykuł 2
W art. 3 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1054/73 wyrazy "31 grudnia 1973 r." zastępuje się wyrazami "30 listopada każdego roku".
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 1974 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 1516/74
z dnia 18 czerwca 1974 r.
w sprawie nadzoru umów zawieranych między producentami cukru a producentami buraków cukrowych przez Państwa Członkowskie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 1009/67/EWG [1] z dnia 18 grudnia 1967 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku cukru, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1928/73 [2], w szczególności jego art. 5 ust. 4, art. 31 ust. 6 i art. 38,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 206/68 [3] z dnia 20 lutego 1968 r. ustanawiające przepisy ramowe dotyczące umów i porozumień branżowych dotyczących zakupu buraków cukrowych, ostatnio zmienione przez Akt [4] załączony do Traktatu o Przystąpieniu nowych Państw Członkowskich do Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej [5], w szczególności jego art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje:
szereg przepisów przyjętych w sektorze cukru, w szczególności te ustanowione w art. 5, 30 i 31 rozporządzenia nr 1009/67/EWG i w rozporządzeniu (EWG) nr 206/68 dotyczy umów i porozumień branżowych zawartych w celu zakupu buraków cukrowych; niezbędne okazuje się przeprowadzanie regularnych kontroli postanowień takich umów i porozumień pod względem zgodności z powyższymi przepisami prawa wspólnotowego; skuteczne kontrole mogą być przeprowadzane przez Państwa Członkowskie;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1087/69 [6] z dnia 11 czerwca 1969 r. w sprawie informacji dotyczących cukru przekazywanych przez Państwa Członkowskie, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 700/73 [7], powinno zostać przyjęte;
informacje o wynikach tych kontroli przekazywanych przez Państwa Członkowskie mogłyby poprawić harmonizację takich kontroli we Wspólnocie;
Komitet Zarządzający ds. Cukru nie dostarczył swojej opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Każde Państwo Członkowskie przeprowadza regularne kontrole zgodności porozumień przyjętych na poziomie branżowym, w szczególności dotyczących zakupu i zapłaty za buraki cukrowe, ze stosownymi przepisami wspólnotowymi.
Artykuł 2
Wyniki kontroli określonych w art. 1 są przekazywane Komisji przed dniem 30 czerwca każdego roku.
Na żądanie Państwa Członkowskie przedstawią Komisji formularze umów i porozumień branżowych.
Artykuł 3
W rozporządzeniu (EWG) nr 1087/69 skreśla się art. 4.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 1579/74
z dnia 24 czerwca 1974 r.
w sprawie procedury obliczania przywozowej opłaty wyrównawczej dla produktów przetworzonych ze zbóż i ryżu oraz procedury wcześniejszego ustalania przywozowej opłaty wyrównawczej dla tych produktów i mieszanek paszowych wytworzonych ze zbóż
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 120/67/EWG [1] z dnia 13 czerwca 1967 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1125/74 [2], w szczególności jego art. 15 ust. 3 i art. 24,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 359/67/EWG [3] z dnia 25 lipca 1967 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1129/74 [4], w szczególności jego art. 13 ust. 3 i art. 25,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1052/68 [5] z dnia 23 lipca 1968 r. w sprawie systemu wywozu i przywozu przetworów ze zbóż i ryżu, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 881/73 [6], w szczególności jego art. 2 ust. 2 i art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje: zmienny składnik opłaty wyrównawczej na przetwory, objęte rozporządzeniem (EWG) nr 1052/68, jest zazwyczaj ustalany na okres miesięczny i zmienia się w okresach interwencji zgodnie z kierunkiem zmian opłaty wyrównawczej na produkt podstawowy; zmiany takie nie zawsze mają natychmiastowy wpływ na cenę przywożonych przetworów; ponadto, wyżej wspomniane rozporządzenie stanowi, że zmienny składnik nie ulega zmianom w okresie danego miesiąca, chyba że zmiana w opłacie wyrównawczej na produkty podstawowe osiąga określony limit, który zostanie ustalony;
uwzględniając wykonanie przepisów art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 1052/68 zmienny element opłaty wyrównawczej na przetwory uprawniający do refundacji produkcyjnej, przyznanej na produkty podstawowe użyte do produkcji, należy zredukować o kwotę takiej refundacji według ilości tych produktów, które użyto do obliczenia składnika zmiennego;
zgodnie z art. 15 ust. 3 rozporządzenia nr 120/67/EWG i art. 13 ust. 3 rozporządzenia nr 359/67/EWG przepisy, dotyczące wyprzedzającego ustalania przywozowej opłaty wyrównawczej, można rozszerzyć w całości lub w części na przetwory i mieszanki paszowe wytwarzane ze zbóż; uwzględniając warunki rynkowe i zapotrzebowanie handlu międzynarodowego w odniesieniu do tych produktów, należy obecnie dokonać takiego rozszerzenia;
z powodu warunków handlu słodem i jego wrażliwego charakteru, w przypadku gdy opłatę wyrównawczą ustanowiono z wyprzedzeniem, należy wprowadzić przepisy dotyczące nakładania premii, tak aby słód przywożony w ramach tego systemu został wprowadzony do Wspólnoty na warunkach, które nie popsują rynku;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1080/68 [7] z dnia 26 lipca 1968 r. w sprawie procedury obliczania opłaty wyrównawczej na przetwory ze zbóż i ryżu oraz przy wyprzedzającym ustalaniu opłaty wyrównawczej na niektóre z tych produktów, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1047/73 [8], dotyczy wyprzedzającego ustalenia przywozowej opłaty tylko dla niektórych przetworów; ponadto, rozporządzenie to było wielokrotnie zmieniane; dla osiągnięcia przejrzystości, należy je zastąpić niniejszym rozporządzeniem;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
TYTUŁ I
Zmiana opłaty wyrównawczej
Artykuł 1
1.
Jeśli w ciągu miesiąca, w którym nastąpił przywóz produktów objętych rozporządzeniem (EWG) nr 1052/68, obowiązująca opłata wyrównawcza dla 100 kg produktu podstawowego przekroczy o 0,25 jednostki rozliczeniowej średnią opłatę wyrównawczą, dostosowaną zgodnie z art. 2 ust. 1 akapit drugi tego rozporządzenia dla takiej samej ilości w ciągu pierwszych 25 dni poprzedniego miesiąca to zmienny składnik opłaty wyrównawczej na te przetwory podwyższa się o kwotę równą stwierdzonej nadwyżce zaokrągloną do 0,25 jednostki rozliczeniowej lub do najbliższej wielokrotności 0,25 jednostki rozliczeniowej.
Kwota takiej nadwyżki zostanie następnie pomnożona przez współczynnik znajdujący się w kolumnie 4 Załącznika do rozporządzenia (EWG) nr 1052/68.
Podwyżkę, o której mowa stosuje się w dniu następnym po stwierdzeniu nadwyżki.
Jeśli następnie w ciągu tego samego miesiąca obowiązująca opłata wyrównawcza różni się o nie mniej niż 0,25 jednostki rozliczeniowej na 100 kg produktu podstawowego od składnika zmiennego zwiększonego, jak określono powyżej (przed przemnożeniem o wyżej wspomniany współczynnik) to składnik zmienny zwiększa się lub zmniejsza o kwotę równą stwierdzonej różnicy, zaokrągloną do 0,25 jednostki rozliczeniowej lub najbliższej wielokrotności 0,25 jednostki rozliczeniowej; zaokrąglone różnice następnie mnoży się przez wyżej wspomniany współczynnik.
Kwota opłaty wyrównawczej nie może jednak w żadnym przypadku zostać zredukowana poniżej poziomu, ustalonego w pierwszym dniu miesiąca.
2.
W celu stosowania przepisów ust. 1 do produktów zawartych w podpozycji 23.02 A taryfy celnej, opłatę wyrównawczą na 100 kg "produktu podstawowego" oblicza się sumując opłaty wyrównawcze na 100 kg pszenicy zwyczajnej, 100 kg jęczmienia i 100 kg kukurydzy i dzieląc tę sumę przez 3.
TYTUŁ II
Opłata wyrównawcza na produkty kwalifikujące się do refundacji produkcyjnej
Artykuł 2
Zmienny składnik opłaty wyrównawczej, obliczony zgodnie z art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1052/68, odnoszący się do 100 kg produktów przetworzonych wyszczególnionych w art. 6 tego rozporządzenia, zmniejsza się o kwotę równą refundacji produkcyjnej, przyznaną w dniu dokonania przywozu dla:
a) 180 kg kukurydzy do przerobu, w odniesieniu do kaszy kukurydzianej i mączki dla przemysłu piwowarskiego;
b) 161 kg kukurydzy do przerobienia na skrobię, w odniesieniu do mąki i mączki z sago, manioku, mąki ararutowej, salepu i innych korzeni i bulw, objętych podpozycją 07.06 A Wspólnej Taryfy Celnej;
c) 220 kg pszenicy zwyczajnej do przerobienia na skrobię, w odniesieniu do skrobi pszennej;
d) 152 kg ryżu łamanego do przerobienia na skrobię, w odniesieniu do skrobi ryżowej;
e) 161 kg kukurydzy do przerobienia na skrobię, w odniesieniu do skrobi innych niż pszenna i ryżowa;
f) 400 kg pszenicy zwyczajnej do przerobienia na skrobię, w odniesieniu do glutenu pszennego;
g) 200 kg kukurydzy do przerobienia na skrobię, w odniesieniu do odpadów z produkcji skrobi kukurydzianej (wyłączając koncentraty płynów nasyconych) o zawartości białka przeliczonej na suchy produkt, przekraczającej 40 % wagi;
h) 210 kg kukurydzy do przerobienia na skrobię, w odniesieniu do glukozy z dodatkiem lub bez dodatku środków zapachowych lub koloryzujących w postaci krystalicznego, zaglomerowanego lub niezaglomerowanego proszku;
i) 161 kg kukurydzy do przerobienia na skrobię, w odniesieniu do każdej innej glukozy i syropu glukozowego z dodatkiem lub bez dodatku środków zapachowych lub koloryzujących.
TYTUŁ III
Wyprzedzające ustalanie opłaty wyrównawczej
Artykuł 3
1. W odniesieniu do przywozu produktów, określonych w art. 1 lit. d) rozporządzenia nr 120/67/EWG i art. 1 lit. c) rozporządzenia nr 359/67/EWG, opłata wyrównawcza stosowana w dniu wystąpienia z wnioskiem o pozwolenie jest stosowana w odniesieniu do przywozu realizowanego podczas całego okresu ważności pozwolenia, jeżeli wnioskodawca zaznaczył to w swoim wniosku o pozwolenie i pod warunkiem że uczynił to przed godziną 13.
W przypadku, określonym w akapicie poprzednim, opłata wyrównawcza podlega ewentualnej korekcie w odniesieniu do ceny progowej obowiązującej w miesiącu przywozu na produkty podstawowe lub produkty przyjęte za podstawę do obliczenia zmiennego składnika opłaty wyrównawczej bez naruszenia możliwości stosowania art. 15 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia nr 120/67/EWG.
Korekta taka zostaje dokonana poprzez zwiększenie lub zmniejszenie opłaty wyrównawczej o różnicę między ceną progową obowiązującą w miesiącu złożenia wniosku na 100 kg produktu podstawowego, a ceną progową obowiązującą w miesiącu przywozu, która to różnica zostaje skorygowana współczynnikiem znajdującym się w kolumnie 4 załącznika do rozporządzenia (EWG) nr 1052/68.
2.
W odniesieniu do produktów, objętych pozycją taryfową 11.07 do opłaty ustalonej z wyprzedzeniem, dodaje się premię.
Premia ta na 100 kg produktów przetworzonych jest równa premii, stosowanej w art. 15 rozporządzenia nr 120/67/EWG i rozporządzeniu Rady nr 140/67/EWG [9] z dnia 21 czerwca 1967 r. w sprawie zasad wyprzedzającego ustalania opłat wyrównawczych dla zbóż, ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 2435/70 [10] i zgodnie ze skalą obowiązującą w dniu, w którym złożono wniosek o przyznanie pozwolenia na ilość produktu podstawowego przyjętą za podstawę obliczenia zmiennego składnika opłaty wyrównawczej.
Bez uszczerbku dla możliwości stosowania art. 9 lit. b) rozporządzenia nr 140/67/EWG, premię określa się w odniesieniu do miesiąca rzeczywistego przywozu produktu przetworzonego, przy czym premia stosowana do przywozu zrealizowanego w ciągu ostatniego miesiąca ważności pozwolenia na przywóz jest równa premii obowiązującej dla przywozu zrealizowanego w ciągu poprzedniego miesiąca.
Artykuł 4
W odniesieniu do każdego z produktów objętych niniejszym tytułem okres, na jaki można uzyskać wyprzedzające ustalenie opłaty wyrównawczej, może ulec skróceniu zgodnie z procedurą, przewidzianą w art. 26 rozporządzenia nr 120/67/EWG.
TYTUŁ IV
Przepisy ogólne
Artykuł 5
Państwa Członkowskie przekazują Komisji piętnastego dnia każdego miesiąca następujące informacje dotyczące poprzedniego miesiąca:
a) całkowitą ilość produktów przetworzonych dla których udzielone zostały pozwolenia na przywóz;
b) ilości, na które udzielono pozwoleń na przywóz przy wyprzedzająco ustalonej opłacie wyrównawczej.
Dane te podaje się z podziałem według szczególnych stawek opłat wyrównawczych nakładanych na te produkty.
Artykuł 6
Niniejszym rozporządzenie (EWG) nr 1080/68 traci moc.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1709/74
z dnia 2 lipca 1974 r.
w sprawie klasyfikacji towarów pod podpozycją 20.06 B I Wspólnej Taryfy Celnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 97/69 [1] z dnia 16 stycznia 1969 r. w sprawie działań, jakie należy podjąć w celu zapewnienia jednolitego stosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej, ostatnio zmienione przez Akt [2] załączony do Traktatu o przystąpieniu nowych Państw Członkowskich do Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej, podpisany dnia 22 stycznia 1972 r. w Brukseli, w szczególności jego art. 3, a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zagwarantowania jednolitego stosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej konieczne jest wprowadzenie przepisów dotyczących klasyfikowania wiśni zakonserwowanych tymczasowo w mieszance wody i alkoholu etylowego do użytku, między innymi, w produkcji wyrobów czekoladowych;
pozycja 08.11 Wspólnej Taryfy Celnej załączonej do rozporządzenia Rady (EWG) nr 950/68 [3] z dnia 28 czerwca 1968 r., ostatnio zmienionego przez rozporządzenie Rady (EWG) nr 1615/74 [4] z dnia 25 czerwca 1974 r., obejmuje "owoce zakonserwowane tymczasowo (np. dwutlenkiem siarki, w solance, w wodzie siarkowej lub innych substancjach konserwujących), ale nienadające się w tym stanie do natychmiastowego spożycia";
z not objaśniających do nomenklatury brukselskiej wynika, że powyższa pozycja 08.11 obejmuje owoce, które zostały poddane pewnym procesom wyłącznie w celu tymczasowego zakonserwowania podczas transportu lub składowania, poprzedzających ich ostateczne wykorzystanie, pod warunkiem że w tym stanie nie nadają się do natychmiastowego spożycia; owoce, poddane procesom, które nie czynią ich nienadającymi się do natychmiastowego spożycia, nie są w związku z tym objęte tą pozycją;
wiśnie umieszczane w mieszance wody i alkoholu etylowego o mocy wystarczającej do zakonserwowania owoców w ograniczonym okresie czasu, nie stają się przez to owocami nienadającymi się do natychmiastowego spożycia; dlatego też wiśnie poddane działaniu powyższych czynników nie mogą zostać objęte pozycją nr 08.11;
z drugiej strony, podpozycja nr 20.06 B I Wspólnej Taryfy Celnej obejmuje owoce, inaczej przyrządzone lub przechowywane, z dodatkiem alkoholu i nadające się do natychmiastowego spożycia;
w związku z tym wiśnie, o których mowa powyżej, muszą być objęte podpozycją nr 20.06. B I Wspólnej Taryfy Celnej;
działania przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wiśnie umieszczone w mieszance wody i alkoholu etylowego są klasyfikowane jako owoce nadające się do natychmiastowego spożycia pod następującą podpozycją Wspólnej Taryfy Celnej:
20.06 _BAR_ Owoce, inaczej przetworzone lub zakonserwowane, zawierające lub nie dodany cukier lub alkohol: B.Inne:I.Zawierające dodany alkohol. _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 1728/74
z dnia 27 czerwca 1974 r.
w sprawie koordynacji badań naukowych w dziedzinie rolnictwa
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
a także mając na uwadze, co następuje: efektywna koordynacja badań naukowych w dziedzinie rolnictwa winna mieć za swój cel możliwie jak najlepszą organizację, dla wspólnego dobra, działań podejmowanych w Państwach Członkowskich, efektywnego wykorzystywania wyników takich działań, ukierunkowywania ich w taki sposób, aby były zgodne z potrzebami wspólnej polityki rolnej, oraz wspólnego wykorzystywania bazy naukowo-badawczej w celu badania określonych problemów o szczególnym znaczeniu dla Wspólnoty;
aby osiągnąć ten cel, należy przyjąć przepisy o wymianie informacji i wzajemnych konsultacjach dotyczących programów badań naukowych w dziedzinie rolnictwa, prowadzonych lub planowanych w Państwach Członkowskich;
w określonych przypadkach pożądany cel może zostać osiągnięty dzięki koordynacji określonych krajowych programów badawczych na poziomie Wspólnoty;
jednakże takie działania mogą się wydawać niewystarczające ze względu na ich rodzaj lub ze względu na środki dostępne Państwom Członkowskim, niepozwalające tym państwom zwiększyć wysiłków w zakresie badań naukowych w taki sposób, aby w pełni spełnić wymogi wspólnej polityki rolnej; w takich przypadkach Wspólnota winna mieć możliwość wspierania i uzupełniania działań podejmowanych przez Państwa Członkowskie w celu efektywniejszego spełnienia wymogów odnośnie do badań naukowych i zaspokojenia potrzeb wspólnej polityki rolnej;
ponieważ koordynacja badań naukowych w dziedzinie rolnictwa jest ściśle związana ze wspólną polityką rolną, i ponieważ, w konsekwencji, odnośne działania są skoncentrowane szczególnie na koordynacji badań stosowanych, należy zapewnić możliwie jak najwcześniejsze wykorzystywanie wyników takich badań przez rolników;
ze względu na potrzeby koordynacji, a także ze względu na kompleksowość zagadnień naukowych, które mają być badane, i programów, które mają być realizowane, wskazana jest bezpośrednia i stała współpraca między Komisją i Państwami Członkowskimi;
w ramach polityki ogólnej w dziedzinie nauki i techniki, wypracowanej przez Komisję z pomocą właściwych organów doradczych, najbardziej odpowiednią metodą rozwoju współpracy jest ustanowienie Komitetu składającego się z przedstawicieli Państw Członkowskich, któremu przewodniczyłby przedstawiciel Komisji, a który to Komitet mógłby z pożytkiem wspomagać i doradzać Komisji w wykonywaniu zadań jej powierzonych w zakresie koordynacji badań naukowych w dziedzinie rolnictwa;
koordynacja działań krajowych wymaga gruntownej znajomości sytuacji w każdym z poszczególnych Państw Członkowskich w zakresie, w jakim dotyczy to zarówno badań naukowych w dziedzinie rolnictwa, jak i odpowiednich informacji dotyczących innych badań związanych z rolnictwem; należy określić procedurę, zgodnie z którą dane w ten sposób uzyskiwane będą udostępniane podmiotom gospodarczym;
należy zadbać o postawienie do dyspozycji Wspólnoty wyników badań naukowych, w których uczestniczy Wspólnota;
w celu zapewnienia praktycznego zastosowania uzyskiwanych wyników badań naukowych, należy wspierać ogłaszanie i rozpowszechnianie takich wyników,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Dla ułatwienia osiągnięcia celów wspólnej polityki rolnej, koordynację i wspieranie na poziomie Wspólnoty działalności naukowo-badawczej w dziedzinie rolnictwa, podejmowanej w Państwach Członkowskich, realizuje się zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia.
2.
W wykonywaniu niniejszego rozporządzenia bierze się pod uwagę, we właściwy sposób, politykę ogólną w dziedzinie nauki i techniki określaną przez instytucje Wspólnoty.
TYTUŁ I
Wymiana informacji i konsultacje
Artykuł 2
Ustanawia się system wymiany informacji i konsultacji między Państwami Członkowskimi i Komisją, zgodnie z przepisami art. 3 i 4.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji informacje z zakresu nauki, gospodarki i finansów, dotyczące działalności naukowo-badawczej planowanej lub prowadzonej z ich upoważnienia w dziedzinie rolnictwa.
Państwa Członkowskie starają się dostarczać Komisji takich informacji dotyczących działalności naukowo-badawczej w dziedzinie rolnictwa, planowanej lub prowadzonej przez instytucje, które nie podlegają ich władzy.
2.
Komisja przechowuje stały wykaz prac określonych w ust. 1.
3.
Komisja, po konsultacji z Komitetem określonym w art. 7, określa sposoby udostępniania stronom zainteresowanym zgromadzonych informacji, w szczególności informacji pochodzących ze stałego wykazu przewidzianego w ust. 2.
Artykuł 4
1.
Komisja stale bada najważniejsze tendencje i procesy zachodzące w sferze badań naukowych dotyczących rolnictwa w Państwach Członkowskich.
W tym celu ustanawia konsultacje z Państwami Członkowskimi w ramach Komitetu określonego w art. 7.
2.
Komisja organizuje wymianę informacji szczególnie w formie seminariów, wymiany pracowników naukowo-badawczych, wyjazdów studyjnych i wykorzystywania wiedzy naukowej.
TYTUŁ II
Środki o charakterze szczegółowym
Artykuł 5
1.
Nie wyłączając wszelkich zaleceń, których Komisja może udzielać Państwom Członkowskim, Rada, działając zgodnie z procedurą określoną w art. 43 Traktatu, decyduje o:
a) koordynacji na poziomie Wspólnoty określonych działań w zakresie badań naukowych, aby zachować racjonalną organizację wykorzystywanych środków, efektywne wykorzystywanie wyników i ukierunkowanie takich prac na cele wspólnej polityki rolnej;
b) realizacji wspólnych programów mających na celu wspieranie i uzupełnianie prac podejmowanych w Państwach Członkowskich w dziedzinach szczególnego znaczenia dla Wspólnoty.
2.
Szczegółowe zasady stosowania ust. 1 są przyjmowane zgodnie z procedurą określoną w art. 8.
Artykuł 6
1.
Komisja, po konsultacji z Komitetem przewidzianym w art. 7, podejmuje konieczne środki w celu udostępniania Wspólnocie wyników uzyskiwanych w zastosowaniu art. 5 ust. 1.
2.
Komisja podejmuje konieczne środki w celu wspierania rozpowszechniania wyników badań naukowych mogących służyć osiągnięciu celów wspólnej polityki rolnej, w szczególności wyników programów określonych w art. 5 ust. 1 lit. b).
TYTUŁ III
Postanowienia ogólne i finansowe
Artykuł 7
1.
Ustanowiony zostaje Stały Komitet ds. Badań Naukowych w Dziedzinie Rolnictwa, zwany dalej "Komitetem", składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
2.
Komisja gwarantuje niezbędną zgodność między działaniami tego Komitetu i Komitetu ds. Badań Naukowo-Technicznych.
3.
Komitet opracowuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 8
1.
W przypadkach, w których należy zachować procedurę określoną w niniejszym artykule, przewodniczący przedstawia sprawę Komitetowi z własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela danego Państwa Członkowskiego.
2.
Głosy Państw Członkowskich są w Komitecie ważone zgodnie z art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
Przedstawiciel Komisji przedkłada projekt środków, które mają zostać podjęte.
Komitet wydaje swoją opinię dotyczącą takich środków w terminie wyznaczanym przez przewodniczącego, zgodnie z pilnością rozważanych kwestii.
Opinie, o których tutaj mowa, są przyjmowane większością 41 głosów.
4.
Komisja przyjmuje środki, które są wdrażane natychmiast.
Jednakże w przypadkach, w których takie środki są niezgodne z opinią Komitetu, są one niezwłocznie przekazywane przez Komisję do wiadomości Rady.
W takich przypadkach Komisja może odroczyć lub wstrzymać stosowanie środków, które przyjęła na okres nie dłuższy niż jeden miesiąc od daty takiej notyfikacji.
Rada, działając zgodnie z procedurą głosowania określoną w art. 43 ust. 2 Traktatu, może podjąć inną decyzję, w terminie jednego miesiąca.
Artykuł 9
Komitet może badać wszelkie inne kwestie, które zostały mu przedstawione przez przewodniczącego, z jego własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
Artykuł 10
W przypadkach, w których powoływany jest art. 5 ust. 1, Rada, działając zgodnie z procedurą określoną w tym ustępie, podejmuje decyzję w sprawie udziału finansowego Wspólnoty.
Artykuł 11
W regularnych odstępach czasu Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie raport dotyczący koordynacji badań naukowych w dziedzinie rolnictwa.
Taki raport zawiera w szczególności:
- informacje dotyczące organizacji, na poziomie krajowym, badań naukowych w dziedzinie rolnictwa;
- ogólny obraz procesów zachodzących we Wspólnocie w sferze badań naukowych w dziedzinie rolnictwa;
- raport z postępów dotyczący środków przyjętych na mocy niniejszego rozporządzenia;
- studium perspektywiczne procesów pożądanych w badaniach naukowych w dziedzinie rolnictwa w Państwach Członkowskich i w koordynacji takich badań na poziomie Wspólnoty, z odniesieniem do celów wspólnej polityki rolnej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1985/74
z dnia 25 lipca 1974 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania w odniesieniu do ustalania cen referencyjnych i cen produktów franco granica na karpia
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2142/70 [1] z dnia 20 października 1970 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku produktów rybołówstwa, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1555/74 [2], w szczególności jego art. 18a ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 18a ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2142/70 zapewnia, że ceny referencyjne na karpia mogą zostać ustalone przed rozpoczęciem każdego roku gospodarczego; ceny te mogą zostać ustalone na różnych poziomach dla okresów, które mają być wyszczególnione w ciągu każdego roku gospodarczego zgodnie z sezonowymi wahaniami cen;
artykuł 18a ust. 2 zapewnia, że ceny referencyjne na karpia mogą zostać ustalone na podstawie średniej z cen produkcyjnych zanotowanych w reprezentatywnych strefach Wspólnoty podczas trzech lat poprzedzających datę, na którą cena referencyjna jest ustalana, na produkt określony przez swoje charakterystyki handlowe; terminy "karp", "reprezentatywna strefa Wspólnoty" i "cena produkcyjna" powinny zostać określone do celów tego rozporządzenia;
żywe karpie, które ważą nie mniej niż 800 gram, mają znaczenie handlowe; art. 18a jak wyżej wymieniony powinien być ograniczony do takich produktów;
hodowla karpia we Wspólnocie jest bardzo rozproszona; w związku z tym 15 % produkcji wspólnotowej powinno być uważane za reprezentatywną strefę produkcyjną Wspólnoty;
ceny produkcyjne w reprezentatywnych strefach Wspólnoty są różne w każdym roku obrotowym; od dnia 16 listopada ceny te mają tendencję spadkową; ceny handlowe powinny być więc zgodnie z tym dalej podzielone;
ustęp 3 wyżej wspomnianych przepisów ustala podatek kompensacyjny, jeżeli ceny produktów franco granica za normalną ilość handlową karpia pochodzącego z określonego miejsca są niższe niż ceny referencyjne; ilość wynosząca co najmniej 1000 kilogramów karpia może być uznana za normalną ilość handlową;
aby ceny produktów franco granica mogły być określane tak dokładnie, jak to tylko możliwe, musi zostać określona informacja, jaka powinna być wzięta po uwagę; oznacza to, że oprócz cen pokazywanych w dokumentach celnych i handlowych musi zostać dodana jakakolwiek informacja dotycząca cen zastosowanych przez państwa trzecie;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Produktów Rybołówstwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie dotyczy żywego karpia ważącego nie mniej niż 800 gramów.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie, co roku przed dniem 1 czerwca, informują Komisję o średnich miesięcznych cenach produkcyjnych zanotowanych w reprezentatywnych strefach Wspólnoty oraz o ilościach sprzedawanego karpia.
Informacje te dotyczą trzech poprzednich lat od daty, której dotyczą ustalane ceny referencyjne.
"Cena produkcyjna" oznacza cenę, po której producent sprzedaje towary hurtownikowi.
2.
Do reprezentatywnych stref produkcyjnych należą:
Niemcy: _BAR_ Górny Palatynat (Oberpfaltz) _BAR_
cała strefa Górna Frankonia (Oberfranken)/Środkowa Frankonia (Mittelfranken) _BAR_
Francja: _BAR_ Dombes _BAR_
cała strefa Brenne/Sologne. _BAR_
Artykuł 3
Cena referencyjna na karpia ustalana jest:
- dla okresu od dnia 1 sierpnia do dnia 15 listopada,
- dla okresu od dnia 1 listopada do dnia 31 lipca roku następnego.
Artykuł 4
1.
Ceny produktów franco granica określane są dla każdego miejsca pochodzenia na podstawie wszystkich dostępnych informacji i w szczególności wszystkich powiadomień Państw Członkowskich.
W tym celu używają one głównie informacje zawarte w dokumentach celnych towarzyszących produktom przywożonym, w fakturach oraz innych dokumentach handlowych.
Państwa Członkowskie codziennie powiadamiają Komisję o cenach zanotowanych dla każdej normalnej ilości handlowej i dla każdego miejsca pochodzenia, gdy towary przekraczają granice Wspólnoty.
2.
Przy określaniu cen produktów franco granica bierze się także po uwagę jakiekolwiek informacje dotyczące cen zastosowanych w państwach trzecich, a mianowicie następujące:
a) ceny przywozowe państw trzecich;
b) ceny zanotowane przy przywozie do Wspólnoty;
c) ceny zanotowane na rynkach eksportujących państw trzecich.
3.
Podczas poszukiwania informacji korzysta się z następujących źródeł:
a) oficjalne informacje opublikowane przez właściwe władze eksportujących państw trzecich;
b) informacje opublikowane przez specjalistyczną prasę handlową w Państwach Członkowskich i w państwach trzecich;
c) informacje dostarczane przez organizacje branżowe i handlowe oraz przez przedstawicieli producentów i handlowców w Państwach Członkowskich i w państwach trzecich.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 sierpnia 1974 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2380/74
z dnia 17 września 1974 r.
przyjmujące przepisy w sprawie rozpowszechniania informacji dotyczących programów badawczych dla Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
a także mając na uwadze, co następuje: aby pomóc w osiąganiu celów wymienionych w art. 2 i 3 tego Traktatu, Rada przyjęła programy badawcze dla Wspólnoty Europejskiej dnia 14 maja 1973 r. oraz dnia 18 czerwca 1973 r. zgodnie z postanowieniami art. 235 tego Traktatu;
Rada zastrzegła prawo do określenia na późniejszym etapie przepisów w sprawie upowszechnienia informacji wynikających z realizacji tych programów;
dlatego konieczne jest określenie powyższych przepisów;
Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą nie ustanawia uprawnień wymaganych w tym celu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do informacji i wynalazków, nadających się albo nienadających się do opatentowania, będących efektem realizacji programów badawczych dla Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej przyjętych na mocy następujących decyzji:
a) decyzja Rady nr 73/125/EWG [1] z dnia 14 maja 1973 r. przyjmująca program badawczy w zakresie norm i substancji referencyjnych (certyfikowane substancje referencyjne);
b) decyzja Rady nr 73/126/EWG [2] z dnia 14 maja 1973 r. przyjmująca program badawczy w zakresie ochrony środowiska;
c) decyzja Rady nr 73/127/EWG [3] z dnia 14 maja 1973 r. przyjmująca program badawczy w zakresie teledetekcji zasobów ziemi;
d) decyzja Rady nr 73/174/EWG [4] z dnia 18 czerwca 1973 r. przyjmująca program badawczy w zakresie ochrony środowiska (projekt bezpośredni);
e) decyzja Rady nr 73/175/EWG [5] z dnia 18 czerwca 1973 r. przyjmująca program badawczy w zakresie norm i substancji referencyjnych (certyfikowane substancje referencyjne);
f) decyzja Rady nr 73/176/EWG [6] z dnia 18 czerwca 1973 r. przyjmująca program badawczy w zakresie nowych technologii (użycie energii słonecznej oraz recykling surowców);
g) decyzja Rady nr 73/179/EWG [7] z dnia 18 czerwca 1973 r. przyjmująca program badawczy w zakresie substancji i metod referencyjnych (Referencyjne Biuro Wspólnoty);
h) decyzja Rady nr 73/180/EWG [8] z dnia 18 czerwca 1973 r. przyjmująca program badawczy w zakresie ochrony środowiska (projekt pośredni).
Artykuł 2
Informacja i wynalazki określone w art. 1 stanowią własność Wspólnoty.
Komisja, w miarę potrzeb, zapewnia w imieniu Wspólnoty ochronę tych wynalazków.
Artykuł 3
Zasady określające kwestie własności w odniesieniu do wynalazków nadających się albo nienadających się do opatentowania, będących efektem badań lub prac wykonywanych na podstawie umowy, ustanawiane są w każdej umowie oddzielnie.
W przypadku gdy wynalazki, o których mowa, są własnością kontrahenta, Wspólnota uzyskuje bezpłatną licencję na ich użycie dla własnych potrzeb.
Kontrahent jest zobowiązany do użytkowania lub zezwolenia na użytkowanie wynalazków stanowiących jego własność, na warunkach zgodnych z interesem Wspólnoty i w granicach terminu ustanowionego w umowie.
Komisja jest upoważniona do przyznawania sublicencji, zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 6 i 7, w przypadku gdy kontrahent bez uzasadnionych przyczyn nie wypełnia swoich zobowiązań w zakresie użytkowania wynalazku lub zezwolenia na jego użytkowanie.
Artykuł 4
Komisja niezwłocznie przekazuje informacje określone w art. 1 Państwom Członkowskim oraz osobom i przedsiębiorstwom prowadzącym działalność badawczą lub produkcyjną na terytorium Państwa Członkowskiego, która uzasadnia dostęp do takich informacji.
Komisja może uzależnić dostęp do tych informacji od zachowania ich poufności i nieprzekazywania ich osobom trzecim.
Artykuł 5
Informacja, która nie ma zastosowania w przemyśle i która, ze względu na swój charakter, nie uzasadnia ograniczenia jej przekazywania do Państw Członkowskich ani osób lub przedsiębiorstw określonych w art. 4, jest publikowana przez Komisję.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie są uprawnione do uzyskania od Komisji licencji na wynalazki będące własnością Wspólnoty, niezależnie od tego, czy nadają się czy nie nadają się do opatentowania.
To samo odnosi się do osób i przedsiębiorstw prowadzących na terytorium Państwa Członkowskiego działalność badawczą lub produkcyjną uzasadniającą przyznanie takiej licencji.
Można odmówić przyznania licencji w przypadku gdy składający wniosek nie podejmie efektywnej produkcji we Wspólnocie.
Komisja przyznaje sublicencje na takich samych zasadach jak art. 3 akapit czwarty, uprawniającym Komisję do takiego przyznania.
Komisja przyznaje taką licencję lub sublicencję, na warunkach uzgodnionych z licencjobiorcami i przekazuje wszystkie informacje, do których dostarczenia jest uprawniona i które wymagane są do korzystania z licencji.
Niniejsze warunki odnoszą się w szczególności do kwestii odpowiedniego wynagrodzenia oraz, tam gdzie sytuacja tego wymaga, do prawa licencjobiorcy do udzielania sublicencji osobom trzecim, a także do zobowiązania do traktowania informacji jako tajemnicy handlowej.
Jeżeli umowa nie zawiera warunków określonych w akapicie czwartym, licencjobiorcy mogą wnieść sprawę do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w celu określenia stosownych warunków.
Artykuł 7
Komisja opublikuje oferty dotyczące przyznania licencji niewyłącznej we właściwy sposób.
Jeśli w wyniku publikacji ofert, o których mowa, nie wpłyną wnioski o przyznanie licencji, Komisja opublikuje je w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Jeżeli w terminie sześciu miesięcy od daty publikacji nie wpłyną wnioski, Komisja może oferować i przyznawać licencje o charakterze wyłącznym na okres najwyżej pięciu lat.
Sublicencje przyznawane przez Komisję w zastosowaniu art. 3 akapit czwarty podlegają takim samym warunkom.
Jednakże, posiadacz sublicencji o charakterze wyłącznym nie będzie sprzeciwiał się używaniu wynalazku przez właściciela, a właściciel nie będzie udzielał żadnych dalszych licencji przez okres ważności sublicencji o charakterze wyłącznym.
Artykuł 8
Informacje i wynalazki, którymi dysponuje Komisja, oraz do których stosuje się niniejsze rozporządzenie, mogą być przekazywane lub wymieniane w ramach porozumień lub konwencji z państwem trzecim lub instytucją międzynarodową, zgodnie z warunkami przewidzianymi w art. 228 Traktatu.
Artykuł 9
Zawierając stosowne umowy, Komisja zapewni ich zgodność z niniejszym rozporządzeniem, poprzez włączenie do nich odpowiednich klauzul.
Artykuł 10
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2681/74
z dnia 21 października 1974 r.
w sprawie finansowania przez Wspólnotę wydatków poniesionych w odniesieniu do dostaw produktów rolnych jako pomocy żywnościowej
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i 209,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Zgromadzenia [1],
a także mając na uwadze, co następuje: Wspólnota udziela pomocy żywnościowej krajom rozwijającym się lub krajom dotkniętym katastrofą oraz gwarantuje jej finansowanie;
zgodnie z obecnymi przepisami, stosuje się różne formy finansowania takich wydatków w zależności od produktów i warunków, w całości obciążających na podstawie tytułu 9 (rozdział "Wydatki na pomoc żywnościową") budżet ogólny Wspólnot Europejskich lub Sekcję Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej, bądź częściowo każde z nich;
sytuacja ta sprawia, że niemożliwe jest jednoznaczne określenie kosztu polityki wspólnego rynku w danych sektorach lub kosztu polityki pomocy żywnościowej; ponadto, utrudnia to zarządzenie środkami, ponieważ wydatki muszą być poniesione przez Sekcję Gwarancji EFOGR lub na podstawie tytułu 9 (rozdział "Wydatki na pomoc żywnościową") budżetu ogólnego, bądź częściowo każde z nich;
finansowania przez Wspólnotę wydatków poniesionych na dostawę produktów rolnych jako pomocy żywnościowej powinny zostać zharmonizowane w różnych sektorach a obecne przepisy powinny zostać zmienione;
Wspólnota powinna finansować wartość towarów i wydatki ponoszone na poszczególnych etapach realizacji, za które Wspólnota jest odpowiedzialna na mocy przepisów dotyczących wspomnianych dostaw, z wyjątkiem wszelkich wydatków administracyjnych Państw Członkowskich;
wydatki odpowiadające refundacjom powinny być ponoszone przez Sekcję Gwarancji EFOGR a pozostałe wydatki powinny zostać wprowadzone do tytułu 9;
celem usprawnienia realizacji wspólnotowych środków pomocy żywnościowej, pożądane jest stworzenie systemu zaliczek na pokrycie wydatków objętych tytułem 9 budżetu, wzorując się na systemie stworzonym dla EFOGR;
należy przewidzieć ustanowienie przepisów wykonawczych jeżeli okażą się one niezbędne,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Finansowanie przez Wspólnotę zapewnione jest dla wszystkich wydatków, innych niż wydatki administracyjne, poniesionych w odniesieniu do dostaw produktów rolnych przez Wspólnotę jako pomocy żywnościowej, w zastosowaniu rozporządzeń Rady lub w wypełnianiu zobowiązań wynikających z konwencji i porozumień zawartych przez Radę, nakładanych na Wspólnotę na mocy przepisów dotyczących wspomnianych dostaw.
System ten stosuje się do wydatków określonych w poprzednim akapicie, ponoszonych przez Państwa Członkowskie od dnia 1 stycznia 1975 r.
Artykuł 2
1.
Ta część wydatków, która odpowiada refundacjom wywozowym ustalanym w związku z powyższym zgodnie z regułami wspólnotowymi, ponoszona jest przez Sekcję Gwarancji EFOGR.
2.
Wydatki określone w art. 1, z wyjątkiem refundacji określonych w ust. 1, wprowadzane są do tytułu 9 (rozdział "Wydatki na pomoc żywnościową").
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wyznaczają służby i organy upoważnione do dokonywania płatności w odniesieniu do wydatków określonych w niniejszym rozporządzeniu.
O ile to jeszcze nie nastąpiło, powiadamiają one Komisję, najszybciej jak to możliwe, o statusie takich służb i organów oraz o zasadach administracyjnych i regułach rachunkowości, w oparciu o które działają, a także corocznie przesyłają sprawozdanie lub część sprawozdania dotyczące takich wydatków, sporządzone przez nie lub przez odpowiednie organy nadzoru.
2.
W odniesieniu do tych wydatków, Komisja, po konsultacji z komitetem określonym w art. 11 rozporządzenia (EWG) nr 729/70 [2],
- przyznaje zaliczki zainteresowanym Państwom Członkowskim, okresowo i na ich wniosek;
- kontroluje rachunki Państw Członkowskich na podstawie przekazanych przez nie dokumentów uzupełniających.
Artykuł 4
Przepisy art. 8 i 9 rozporządzenia (EWG) nr 729/70 mają zastosowanie do wydatków określonych w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 5
Zasady stosowania niniejszego rozporządzenia przyjmuje się, w razie potrzeby, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 729/70.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2988/74
z dnia 26 listopada 1974 r.
dotyczące okresów przedawnień w postępowaniach i wykonywaniu sankcji zgodnie z regułami Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej dotyczącymi transportu i konkurencji
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 75, 79 i 87,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z regułami Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej dotyczącymi transportu i konkurencji Komisja nie posiada uprawnienia w zakresie nakładania grzywien, kar i okresowych kar pieniężnych na przedsiębiorstwa lub związki przedsiębiorstw naruszających prawo wspólnotowe dotyczące informacji lub postępowania, lub zakazu dyskryminacji, praktyk naruszających konkurencję i nadużywania pozycji dominującej; reguły te nie przewidują jakiegokolwiek okresu przedawnienia;
konieczne jest, dla zapewnienia bezpieczeństwa prawnego, wprowadzenie zasady przedawnienia oraz przepisów wykonawczych; uregulowanie w tym względzie, aby było kompletne, musi stosować się zarówno do prawa nakładania grzywien lub kar, ale także w odniesieniu do uprawnienia wykonywania decyzji, na mocy których grzywny, kary i okresowe kary pieniężne są nakładane; uregulowania te powinny określać długość okresów przedawnienia, daty, od której zaczyna się bieg okresu przedawnienia oraz zdarzeń powodujących przerwanie lub zawieszenie biegu okresu przedawnienia; w tym względzie powinny zostać wzięte pod uwagę z jednej strony interesy przedsiębiorstw lub związków przedsiębiorstw, oraz, z drugiej strony, wymogi praktyki administracyjnej;
niniejsze rozporządzenie musi być stosowane do odpowiednich przepisów rozporządzenia nr 11 dotyczącego zniesienia dyskryminacji w zakresie stawek i warunków transportu, przy stosowaniu art. 79 ust. 3 Traktatu [3] ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą, rozporządzenia nr 17 [4]: pierwsze rozporządzenie w sprawie stosowania art. 85 i 86 Traktatu, oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 1017/68 [5] z dnia 19 lipca 1968 r. w sprawie stosowania reguł konkurencji w transporcie kolejowym, drogowym i żegludze śródlądowej; musi być także stosowane w odniesieniu do odpowiednich przyszłych rozporządzeń wykonawczych w dziedzinie prawa Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej dotyczącego transportu i konkurencji,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Okresy przedawnienia w postępowaniu
1.
Kompetencja Komisji w zakresie nakładania grzywien i kar z tytułu naruszenia reguł Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej dotyczących transportu lub konkurencji podlega następującym okresom przedawnienia:
a) trzy lata w przypadku naruszeń przepisów dotyczących wniosków lub zgłoszeń przedsiębiorstw lub związków przedsiębiorstw, wniosków o udzielenie informacji lub przeprowadzenie postępowań;
b) pięć lat w przypadku każdych innych naruszeń.
2.
Bieg okresu rozpoczyna się w dniu popełnienia naruszenia.
Jednakże w przypadku trwałych lub powtarzających się naruszeń termin zaczyna biec od dnia, w którym naruszenie ustało.
Artykuł 2
Przerwanie biegu okresu przedawnienia w postępowaniach
1.
Każda czynność podjęta przez Komisję lub przez jakiekolwiek Państwo Członkowskie na wniosek Komisji w celu wstępnego badania lub postępowania odnośnie do naruszenia powoduje przerwanie biegu okresu przedawnienia w postępowaniach.
Bieg okresu przedawnienia przerywa się ze skutkiem od dnia, w którym przynajmniej jedno przedsiębiorstwo lub związek przedsiębiorstw, które biorą udział w naruszeniu, zostanie powiadomione o podjęciu czynności.
Czynności, które przerywają bieg okresu przedawnienia, obejmują w szczególności:
a) wnioski na piśmie o udzielenie informacji przez Komisję lub właściwe władze Państwa Członkowskiego działające na wniosek Komisji, jak również decyzje Komisji żądające wymaganych informacji;
b) pisemne upoważnienia do przeprowadzenia dochodzeń udzielone jej urzędnikom przez Komisję lub przez właściwe władze któregokolwiek Państwa Członkowskiego na wniosek Komisji; lub decyzje Komisji nakazujące dochodzenie;
c) wszczęcie postępowań przez Komisję;
d) zawiadomienie o postawieniu zarzutów przez Komisję.
2.
Przerwanie biegu okresu przedawnienia stosuje się do wszystkich przedsiębiorstw lub związków przedsiębiorstw biorących udział w naruszeniu.
3.
Każde przerwanie biegu okresu przedawnienia powoduje, że zaczyna ono biec od nowa.
Jednakże okres przedawnienia wygasa najpóźniej w dniu, w którym upłynie okres równy dwukrotnemu okresowi przedawnienia, a Komisja nie nałożyła grzywny lub kary; okres ten ulega przedłużeniu o czas zawieszenia przedawnienia zgodnie z art. 3.
Artykuł 3
Zawieszenie biegu okresu przedawnienia w postępowaniach
Okres przedawnienia w postępowaniach ulega zawieszeniu na okres, w którym decyzja Komisji jest przedmiotem postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich.
Artykuł 4
Okres przedawnienia w zakresie wykonania
1.
Kompetencja Komisji do wykonania decyzji nakładających grzywny, kary lub okresowe kary pieniężne z tytułu naruszeń reguł Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej dotyczących transportu lub konkurencji podlega pięcioletniemu okresowi przedawnienia.
2.
Termin rozpoczyna bieg w dniu, w którym decyzja staje się ostateczna.
Artykuł 5
Przerwanie biegu okresu przedawnienia w zakresie wykonania
1.
Okres przedawnienia wykonania przerywa:
a) zawiadomienie o decyzji zmieniającej początkową wysokość grzywny, kary lub okresowych kar pieniężnych lub oddalającej wniosek o zmianę;
b) każda czynność Komisji lub Państwa Członkowskiego na wniosek Komisji w celu przymusowego wyegzekwowania grzywny, kary lub okresowej kary pieniężnej.
2.
Każde przerwanie powoduje rozpoczęcie biegu terminu od nowa.
Artykuł 6
Zawieszenie okresu przedawnienia wykonania
Okres przedawnienia wykonania ulega zawieszeniu na:
a) wyznaczony okres na dokonanie zapłaty; lub
b) okres zawieszenia przymusowego wyegzekwowania na podstawie decyzji Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich.
Artykuł 7
Zastosowanie do spraw w okresie przejściowym
Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie również do naruszeń popełnionych przed jego wejściem w życie.
Artykuł 8
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1975 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 3103/74
z dnia 10 grudnia 1974 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1579/74 w odniesieniu do wcześniejszego ustalania przywozowej opłaty wyrównawczej dla produktów przetworzonych ze zbóż lub ryżu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 120/67/EWG [1] z dnia 13 czerwca 1967 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1996/74 [2], w szczególności jego art. 15 ust. 3 i art. 24,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 359/67/EWG [3] z dnia 25 lipca 1967 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1129/74 [4], w szczególności jego art. 13 ust. 3 i art. 25,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1052/68 [5] z dnia 23 lipca 1968 r. w sprawie systemu przywozu i wywozu produktów przetworzonych ze zbóż i ryżu, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 881/73 [6], w szczególności jego art. 2 ust. 2 i art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1579/74 [7] z dnia 24 czerwca 1974 r. w sprawie procedury obliczania wyrównawczej opłaty przywozowej dla produktów przetworzonych ze zbóż i ryżu oraz procedury wcześniejszego ustalania przywozowej opłaty wyrównawczej dla tych produktów i mieszanek paszowych wytworzonych ze zbóż stanowi, że w przypadku gdy przywozowe opłaty wyrównawcze dla produktów przetworzonych ze zbóż lub ryżu albo dla mieszanek paszowych wytworzonych ze zbóż ustala się z wyprzedzeniem, opłatę tę należy dostosować z uwzględnieniem ceny progowej obowiązującej w dniu przywozu;
w przypadku produktów zawierających skrobię refundacja produkcyjna zawarta w przywozowej opłacie wyrównawczej odzwierciedla już zmiany cen progowych; dlatego też przywozowa opłata wyrównawcza dla produktów określonych w art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1579/74 powinna być dostosowywana tylko w związku ze zmianami kwot przewidzianych w art. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1132/74 [8] z dnia 29 kwietnia 1974 r. w sprawie refundacji produkcyjnych w sektorach zbóż i ryżu;
należy wskazać, że opłata wyrównawcza dla mieszanek paszowych objętych podpozycją 23.07 B, zawierających przetwory mleczne, jeżeli ustala się ją z wyprzedzeniem, musi zostać dostosowana z uwzględnieniem cen progowych zarówno dla kukurydzy, jak i dla mleka odtłuszczonego w proszku, obowiązujących w dniu przywozu;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1579/74 art. 3 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
W przypadku przywozu produktów określonych w art. 1 lit. d) rozporządzenia nr 120/67/EWG i art. 1 lit. c) rozporządzenia nr 359/67/EWG, na wniosek ubiegającego się złożony jednocześnie z wnioskiem o wydanie pozwolenia na przywóz oraz pod warunkiem, że zostanie to uczynione przed godz. 13:00, opłata wyrównawcza mająca zastosowanie w dniu przedłożenia wniosku o wydanie pozwolenia obowiązuje w odniesieniu do przywozu zrealizowanego w dowolnym czasie w okresie ważności pozwolenia na przywóz.
a) W przypadku określonym w poprzednim akapicie oraz z wyłączeniem:
- produktów określonych w art. 2, oraz
- produktów objętych podpozycją 23.07 B, wymienionych w załączniku A do rozporządzenia nr 120/67/EWG,
każde dostosowanie opłaty wyrównawczej przeprowadza się z zastrzeżeniem przepisów art. 15 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia nr 120/67/EWG, z uwzględnieniem ceny progowej produktu podstawowego lub produktów podstawowych, wykorzystywanej przy wyliczaniu składnika zmiennego opłaty wyrównawczej obowiązującej w dniu przywozu.
Tego rodzaju dostosowanie sporządza się przez powiększenie lub pomniejszenie opłaty wyrównawczej o różnicę między ceną progową za 100 kg produktu podstawowego obowiązującą w miesiącu złożenia wniosku a ceną progową obowiązującą w miesiącu przywozu, przy czym różnica ta musi zostać pomnożona przez współczynnik podany w kolumnie 4 Załącznika do rozporządzenia (EWG) nr 1052/68.
b) W odniesieniu do produktów określonych w art. 2 opłatę wyrównawczą ustaloną z wyprzedzeniem stosownie do akapitu pierwszego niniejszego artykułu dostosowuje się, jeżeli kwoty ustalone w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1132/74 uległy zmianie między dniem złożenia wniosku o przyznanie pozwolenia a dniem przywozu, poprzez powiązanie z różnicą powstałą wskutek tego rodzaju zmiany, przy czym różnicę tę należy pomnożyć przez współczynnik podany dla danego produktu w kolumnie 4 Załącznika do rozporządzenia (EWG) nr 1052/68.
c) W przypadku produktów objętych podpozycją 23.07 B, określonych w załączniku A do rozporządzenia nr 120/67/EWG, wymagane dostosowanie następuje poprzez zmniejszenie lub zwiększenie opłaty przywozowej:
- w odniesieniu do składnika zbożowego tego rodzaju produktów o różnicę między ceną progową za 100 kg kukurydzy obowiązującą w miesiącu złożenia wniosku a ceną progową obowiązującą w miesiącu przywozu, przy czym różnicę tę należy pomnożyć przez współczynnik podany w tabeli A załącznika II do rozporządzenia (EWG) nr 968/68;
- w odniesieniu do składnika mlecznego tego rodzaju produktów o różnicę między ceną progową za 100 kg mleka odtłuszczonego w proszku a ceną progową obowiązującą w miesiącu przywozu, przy czym różnicę tę należy pomnożyć przez współczynnik podany w tabeli B załącznika II do rozporządzenia (EWG) nr 968/68."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (Euratom) NR 3137/74
z dnia 12 grudnia 1974 r.
zmieniające rozporządzenie Komisji nr 17/66/Euratom z dnia 29 listopada 1966 r. zwalniające z obowiązku stosowania zasad rozdziału dotyczącego zaopatrzenia w zakresie transferu niewielkich ilości rud, materiałów źródłowych oraz specjalnych materiałów rozszczepialnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 74;
a także mając na uwadze, co następuje:
zakres badań dotyczących małych ilości specjalnych materiałów rozszczepialnych zwiększył się zarówno we Wspólnocie, jak i w krajach spoza Wspólnoty od wejścia w życie w dniu 29 listopada 1966 r. rozporządzenia nr 17/66/Euratom;
Wspólnota jest w stanie, bez uszczerbku dla warunków zaopatrzenia konsumentów we Wspólnocie, przyczyniać się do rozwoju badań w wielu różnych dziedzinach poprzez dostarczanie specjalnych materiałów rozszczepialnych wytworzonych w jej Państwach Członkowskich;
dlatego warunki zaopatrzenia pozwalają na rozszerzenie zasady zwalniającej w art. 74 na specjalne materiały rozszczepialne wytworzone we Wspólnocie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 2 rozporządzenia Komisji nr 17/66/Euratom z dnia 29 listopada 1966 r. dotyczącego zwolnienia niewielkich ilości rud, materiałów źródłowych oraz specjalnych materiałów rozszczepialnych z obowiązku stosowania zasad rozdziału dotyczącego zaopatrzenia, opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich dnia 28 grudnia 1966 r., str. 4057/66, otrzymuje brzmienie:
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3301/74
z dnia 19 grudnia 1974 r.
w sprawie bezcłowego przywozu małych partii towarów w celach niehandlowych we Wspólnocie
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i 235,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Zgromadzenia [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 32 ust. 2 lit. c) Aktu Przystąpienia [3] przewiduje, że od dnia przystąpienia ma zastosowanie zwolnienie od cła w przywozie w stosunku do towarów objętych przepisami dotyczącymi zwolnienia podatkowego w ramach ruchu osobowego z jednego Państwa Członkowskiego do drugiego; przepis ten ma na celu ułatwienie kontaktów osobistych w poszerzonej Wspólnocie;
wymiana małych partii towarów stanowi czynnik w umacnianiu relacji między osobami prywatnymi mieszkającymi w różnych Państwach Członkowskich, podobnie jak przemieszczanie się samych osób; z powodu podobieństwa tych dwóch sytuacji, dyrektywa Rady nr 74/651/EWG [4] z dnia 19 grudnia 1974 r. w sprawie zwolnień podatkowych przy przywozie małych partii towarów w celach niehandlowych we Wspólnocie, przewiduje, że małe partie towarów przesyłane przez osobę prywatną w jednym Państwie Członkowskim do osoby prywatnej w innym Państwie Członkowskim są zwolnione od podatku obrotowego oraz podatku akcyzowego;
z tych samych powodów należy wprowadzić zwolnienie od cła i opłaty o skutku równoważnym w stosunku do małych partii towarów przesyłanych między Wspólnotą w swoim pierwotnym składzie a nowymi Państwami Członkowskimi oraz między samymi nowymi Państwami Członkowskimi, poprzez analogię do ustaleń dotyczących zwolnienia przewidzianego na mocy art. 32 ust. 2 lit. c) Aktu Przystąpienia; w tym celu należy powołać się na art. 235 Traktatu;
tam gdzie właściwe, zwolnienie powinno także obejmować kwoty obciążające wymianę między Państwami Członkowskimi w ramach wspólnej polityki rolnej oraz kwoty przewidziane odnośnie do towarów objętych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1059/69 [5] z dnia 28 maja 1969 r. ustanawiającym uzgodnienia handlowe dla niektórych towarów uzyskanych w wyniku przetworzenia produktów rolnych, ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 1491/73 [6],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Towary spełniające wymogi art. 9 i 10 Traktatu, które są przesyłane w małych partiach o charakterze niehandlowym między Wspólnotą w jej pierwotnym składzie a nowymi Państwami Członkowskimi oraz między samymi nowymi Państwami Członkowskimi przez jakąkolwiek osobę prywatną, bez względu na jej miejsce stałego lub tymczasowego zamieszkania, lub jej główne miejsce prowadzenia działalności, do innej osoby prywatnej, są zwolnione od cła i opłat o skutku równoważnym, pod warunkiem że korzystają one ze zwolnienia podatkowego na podstawie dyrektywy Rady nr 74/651/EWG.
2.
W obrocie między Państwami Członkowskimi udziela się zwolnienia na tych samych warunkach w odniesieniu do kwot pobieranych w ramach wspólnej polityki rolnej oraz kwot przewidzianych dla towarów objętych rozporządzeniem (EWG) nr 1059/69.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 1975 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 18 marca 1975 r.
w sprawie zawarcia międzynarodowej konwencji dotyczącej uproszczenia i harmonizacji postępowania celnego oraz przyjęcia do niej Załącznika dotyczącego składów celnych
(75/199/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając zalecenie Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: międzynarodowa konwencja w sprawie uproszczenia i harmonizacji postępowań celnych, wynegocjowana na forum Rady Współpracy Celnej, może w skuteczny sposób przyczynić się do rozwoju międzynarodowego handlu;
zgodnie z art. 11 Konwencji każda umawiająca się strona powinna wraz z przystąpieniem do konwencji zaakceptować jeden z jej Załączników; dlatego też Wspólnota przyjmuje Załącznik dotyczący składów celnych;
dlatego też należy przystąpić do Konwencji oraz przyjąć do niej Załącznik,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym przystępuje się w imieniu Wspólnoty do międzynarodowej konwencji dotyczącej uproszczenia i harmonizacji postępowania celnego oraz przyjmuje się Załącznik do konwencji dotyczący składów celnych.
Teksty konwencji oraz Załącznika zostają dołączone do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczania osób umocowanych do podpisania konwencji, określonej w art. 1, oraz do przyjęcia Załącznika, również określonego w art. 1, a także do udzielenia im pełnomocnictw wymaganych w celu zobowiązania Wspólnoty.
Osoby te poinformują także Sekretarza Generalnego Rady Współpracy Celnej, że na potrzeby stosowania wymienionego Załącznika obszary celne Państw Członkowskich Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej są traktowane jako jeden obszar.
Decyzja Rady
z dnia 20 maja 1975 r.
ustanawiająca Komitet Farmaceutyczny
(75/320/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: wykonanie środków przyjętych przez Radę dotyczących zbliżania ustawodawstw w odniesieniu do produktów leczniczych chronionych patentem stosowanych w leczeniu ludzi może powodować problemy, które powinny być wspólnie rozpatrywane;
w tym celu należy ustanowić komitet składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich z administracji tych państw, któremu będzie przewodniczył przedstawiciel Komisji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Ustanawia się i dołącza do Komisji komitet noszący nazwę "Komitet Farmaceutyczny".
Artykuł 2
Bez uszczerbku dla zadań Komitetu ds. Produktów Leczniczych Chronionych Patentem, określonego w art. 8 drugiej dyrektywy Komisji 75/319/EWG [1] z dnia 20 maja 1975 r. w sprawie zbliżania przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, dotyczących produktów leczniczych chronionych patentem, celem niniejszego Komitetu jest badanie:
- wszelkich spraw związanych ze stosowaniem dyrektyw w sprawie produktów leczniczych chronionych patentem, wnoszonych przez jego przewodniczącego z inicjatywy własnej lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego,
- wszelkich innych spraw dotyczących produktów leczniczych chronionych patentem wnoszonych przez jego przewodniczącego z inicjatywy własnej lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego,
Komisja konsultuje się z Komitetem w trakcie przygotowywania wniosków dotyczących dyrektyw w sprawie produktów leczniczych chronionych patentem, w szczególności w trakcie rozważania wszelkich zmian w dyrektywie Rady 65/65/EWG [2] z dnia 26 stycznia 1965 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, odnoszących się do leków gotowych, które to wnioski będzie mogła mieć okazję składać.
Artykuł 3
1.
W skład Komitetu wchodzą starsi eksperci w dziedzinie zagadnień zdrowia publicznego z administracji Państw Członkowskich, każde Państwo Członkowskie ma jednego przedstawiciela.
2.
Każdy przedstawiciel ma jednego zastępcę.
Zastępca ten jest uprawniony do uczestniczenia w posiedzeniach Komitetu.
3.
Komitetowi przewodniczy przedstawiciel Komisji.
Artykuł 4
Komitet uchwala swój regulamin.
Decyzja Rady
z dnia 16 czerwca 1975 r.
ustanawiająca Komitet Doradczy ds. Kształcenia Medycznego
(75/364/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając projekt decyzji przedstawiony przez Komisję,
a także mając na uwadze, co następuje: w swojej rezolucji z dnia 6 czerwca 1974 r., dotyczącej wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dowodów posiadania formalnych kwalifikacji, Rada opowiedziała się za powołaniem do życia komitetów doradczych;
w kontekście wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dowodów potwierdzających formalne kwalifikacje i uzgodnienia warunków podejmowania działalności w zawodzie lekarza, istotne jest zapewnienie porównywalności wymagań w ramach standardów kształcenia;
w celu przyczynienia się do osiągnięcia tego celu pożądane jest powołanie do życia komitetu doradczego, mającego pełnić funkcję doradczą wobec Komisji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym ustanawia się w ramach Komisji Komitet Doradczy ds. Kształcenia Medycznego, zwany dalej "Komitetem".
Artykuł 2
1.
Zadaniem Komitetu jest pomoc w zapewnieniu porównywalnie wysokich standardów kształcenia medycznego na obszarze całej Wspólnoty, zarówno w odniesieniu do kształcenia medycznego o charakterze podstawowym, jak i późniejszych etapów kształcenia.
2.
Komitet wypełnia to zadanie, w szczególności przy zastosowaniu następujących środków:
- kompleksowej wymiany informacji w zakresie metod kształcenia, a także programu, poziomu i struktury zajęć teoretycznych i praktycznych prowadzonych w Państwach Członkowskich;
- prowadzenia dyskusji i konsultacji, mających na celu wypracowanie wspólnego podejścia do standardów, do których osiągnięcia należy dążyć przy kształceniu lekarzy oraz, odpowiednio, do struktury takiego kształcenia i do treści przekazywanych w trakcie kształcenia;
- nadzorowanie dostosowywania kształcenia medycznego do najnowszych osiągnięć w dziedzinie nauk medycznych oraz metod nauczania.
3.
Komitet przekazuje Komisji i Państwom Członkowskim swoje opinie i zalecenia, w tym, o ile uzna to za właściwe, propozycje zmian artykułów dotyczących kształcenia medycznego w dyrektywach 75/362/EWG [1] i 75/363/EWG [2].
4.
Komitet doradza również Komisji we wszystkich kwestiach poruszonych przez Komisję w związku z kształceniem medycznym.
Artykuł 3
1.
Komitet składa się z trzech ekspertów z każdego Państwa Członkowskiego, powoływanych w następujący sposób:
- jeden ekspert wywodzący się ze środowiska medycznego;
- jeden ekspert wywodzący się z wydziałów lekarskich na uczelniach wyższych;
- jeden ekspert wywodzący się z właściwych organów Państwa Członkowskiego.
2.
Każdy członek Komitetu ma swojego zastępcę.
Zastępcy mogą uczestniczyć w posiedzeniach Komitetu.
3.
Członkowie i zastępcy określeni w ust. 1 i 2, są mianowani przez Państwa Członkowskie.
Członkowie określeni w ust. 1 tiret pierwsze i drugie oraz ich zastępcy są mianowani na wniosek środowiska lekarskiego oraz szkół wyższych.
Mianowani w ten sposób członkowie i zastępcy są powoływani przez Radę.
Artykuł 4
1.
Kadencja członków Komitetu trwa trzy lata.
Po upływie tego okresu członkowie Komitetu pełnią swoją funkcję do czasu powołania na ich miejsce nowych członków lub do czasu przedłużenia ich kadencji.
2.
Kadencja członka może zostać zakończona przed upływem okresu trzech lat wskutek rezygnacji lub śmierci lub przez zastąpienie go przez inną osobę zgodnie z procedurą określoną w art. 3.
Nowa osoba powołana w ten sposób pełni urząd do końca kadencji.
Artykuł 5
Komitet wybiera spośród swoich członków przewodniczącego i dwóch wiceprzewodniczących.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Harmonogram posiedzeń jest określany przez przewodniczącego Komitetu w porozumieniu z Komisją.
Artykuł 6
Komitet może ustanawiać zespoły robocze, powoływać obserwatorów lub ekspertów i zezwalać im na wspieranie Komitetu we wszystkich szczególnych aspektach prowadzonych prac.
Artykuł 7
Sekretariat zapewnia Komisja.
Decyzja Rady
z dnia 16 czerwca 1975 r.
ustanawiająca Komitet Wyższych Urzędników ds. Zdrowia Publicznego
(75/365/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: zastosowanie środków przyjętych przez Radę w zakresie skutecznego wykonania prawa przedsiębiorczości oraz swobody świadczenia usług oraz skoordynowania przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych w odniesieniu do działalności lekarzy, może stanowić źródło problemów, które powinny być rozpatrywane łącznie;
w tym celu należy utworzyć komitet, pod przewodnictwem Komisji, w którego skład wejdą przedstawiciele władz Państw Członkowskich,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W obrębie Komisji zostaje utworzony Komitet Wyższych Urzędników ds. Zdrowia Publicznego, zwany dalej "Komitetem".
Artykuł 2
Zadaniem Komitetu jest:
- wykrywanie i analizowanie trudności, mogących powstać na skutek wdrożenia dyrektyw 75/362/EWG [1] 75/363/EWG [2];
- gromadzenie wszystkich istotnych informacji o warunkach, w jakich prowadzona jest ogólna i specjalistyczna opieka medyczna w Państwach Członkowskich;
- wydawanie opinii, które mogą posłużyć Komisji w pracy nad zmianami do wyżej wspomnianych dyrektyw.
Artykuł 3
1.
W skład Komitetu wchodzą wysocy urzędnicy z Państw Członkowskich, bezpośrednio odpowiedzialni za sprawy zdrowia publicznego.
2.
Członkowie Komitetu są desygnowani przez Państwa Członkowskie, z których każde desygnuje jednego członka i jednego zastępcę.
3.
Komitetowi przewodniczy przedstawiciel Komisji.
Artykuł 4
Komitet uchwala regulamin działania.
Decyzja Rady
z dnia 3 marca 1975 r.
w sprawie zawarcia Konwencji o zapobieganiu zanieczyszczenia mórz ze źródeł lądowych
(75/437/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1].
a także mając na uwadze, co następuje: deklaracja Rady Wspólnot Europejskich i przedstawicieli rządów Państw Członkowskich zebranych w Radzie w dniu 22 listopada 1973 r. [2] w sprawie programu działania Wspólnot Europejskich na rzecz środowiska naturalnego, podkreśla, że ważne jest dla Wspólnoty, by podjąć środki w celu zwalczania zanieczyszczenia wód morskich ogólnie i przewiduje, między innymi, wspólnotowe działania podejmowane w celu zwalczania zanieczyszczenia mórz ze źródeł lądowych;
Konwencja o zapobieganiu zanieczyszczeniu mórz ze źródeł lądowych z dnia 21 lutego 1974 r. przewiduje także przygotowanie i realizację programów mających na celu likwidację bądź zmniejszenie tego rodzaju zanieczyszczenia na północno-wschodnim Atlantyku;
wydaje się niezbędne, aby Wspólnota przyjęła tę Konwencję w celu osiągnięcia, w ramach funkcjonowania wspólnego rynku, jednego z celów Wspólnoty w dziedzinie ochrony środowiska naturalnego i jakości życia; przepisy Traktatu nie przewidują niezbędnych uprawnień;
należy wyznaczyć przedstawiciela Wspólnoty w Komisji ustanowionej na mocy Konwencji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Konwencja o zapobieganiu zanieczyszczeniu mórz ze źródeł lądowych zostaje niniejszym zawarta w imieniu Wspólnoty.
Tekst Konwencji załączony jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest uprawniony do wyznaczenia osób upoważnionych do podpisania Konwencji i przyznania im uprawnień niezbędnych do podejmowania działań wiążących Wspólnotę.
Artykuł 3
Wspólnota reprezentowana jest przez Komisję w Komisji ustanowionej na mocy art. 15 Konwencji.
Komisja przedstawia w tym organie stanowisko Wspólnoty zgodnie z takimi dyrektywami, jakich może udzielić jej Rada.
Decyzja Rady
z dnia 3 marca 1975 r.
dotycząca udziału Wspólnoty w Komisji Tymczasowej ustanowionej na podstawie rezolucji nr III Konwencji o zapobieganiu zanieczyszczenia mórz ze źródeł lądowych
(75/438/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
w rezolucji nr III, załączonej do Aktu Końcowego Konwencji o zapobieganiu zanieczyszczenia mórz ze źródeł lądowych z dnia 21 lutego 1974 r. zaleca się powołanie Komisji Tymczasowej składającej się z przedstawicieli sygnatariuszy Konwencji;
decyzją nr 75/437/EWG [2], niniejsza Konwencja została zawarta w imieniu Wspólnoty;
w związku z tym, należy wyznaczyć przedstawiciela Wspólnoty w ramach Komisji Tymczasowej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł
W oczekiwaniu na wejście w życie Konwencji o zapobieganiu zanieczyszczeniom morza ze źródeł lądowych, Komisja upoważniona jest do reprezentowania Wspólnoty w ramach grupy roboczej nazwanej "Komisją Tymczasową" ustanowionej na podstawie rezolucji nr III załączonej do Aktu Końcowego Konwencji.
Decyzja Rady
z dnia 15 lipca 1975 r.
w sprawie zawarcia Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Indii w sprawie cukru trzcinowego
(75/456/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając zalecenie Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
protokół 3 w sprawie cukru AKP tworzy integralną część Konwencji z Lome AKP — EWG, którą podpisano 28 lutego 1975 r.; do czasu wejścia w życie tej Konwencji Wspólnota i kraje AKP wymienione w protokole zobowiązały się ze swojej strony poprzez Umowę w formie wymiany listów w dniu 28 lutego 1975 r. do stosowania od tego samego dnia przepisów wyżej wymienionego protokołu;
we wspólnej deklaracji woli w sprawie rozwoju stosunków handlowych z Cejlonem, Indiami, Malezją, Pakistanem i Singapurem [1], załączonej do Aktu Końcowego Traktatu o Przystąpieniu, stwierdza się, że kwestia wywozu cukru z Indii do Wspólnoty po upływie Umowy Cukrowej Brytyjskiej Wspólnoty Narodów w dniu 31 grudnia 1974 r. musi zostać ustalona przez Wspólnotę, uwzględniając w szczególności przepisy, które mogą zostać przyjęte w odniesieniu do przywozu cukru z niepodległych państw Brytyjskiej Wspólnoty Narodów wymienionych w protokole 22 w sprawie stosunków między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Stowarzyszonymi Państwami Afryki i Madagaskaru, a także niepodległymi rozwijającymi się państwami Brytyjskiej Wspólnoty Narodów położonymi w Afryce, na Oceanie Indyjskim, na Oceanie Spokojnym i na Karaibach; by działać na mocy deklaracji, należy w tym celu zawrzeć Umowę w sprawie cukru trzcinowego, negocjowaną między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Indii,
Niniejszym zawiera się w imieniu Wspólnoty Umowę w sprawie cukru trzcinowego między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Indii. Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
Decyzja Rady
z dnia 9 grudnia 1975 r.
przyjmująca zalecenie Rady Współpracy Celnej z dnia 1 stycznia 1975 r. mające na celu umożliwienie wyrażenia danych statystycznych handlu międzynarodowego zebranych na podstawie Nomenklatury Brukselskiej zgodnie z Międzynarodową Standardową Klasyfikacją Handlu, zmiana druga
(75/767/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: Państwa Członkowskie są Umawiającymi się Stronami w Konwencji z dnia 15 grudnia 1950 r. o nomenklaturze w klasyfikacji towarów w taryfach celnych (Nomenklatura Brukselska);
przyjęły one także zalecenie Rady Współpracy Celnej z dnia 8 grudnia 1960 r. w sprawie współpracy celnej odnoszącej się do uzgodnień między Nomenklaturą Brukselską i zmienioną Międzynarodową Standardową Klasyfikacją Handlu, przyjętą w 1960 r. Radę Gospodarczo-Społeczną Narodów Zjednoczonych; statystyki odnoszące się do handlu zewnętrznego Wspólnoty i handlu między jej Państwami Członkowskimi muszą dostosować się do nomenklatury brukselskiej, w wersji aktualnej lub przyszłej, aby wyniki statystyk handlu zewnętrznego Wspólnoty i handlu między Państwami Członkowskimi mogły być dostarczone na podstawie obu nomenklatur międzynarodowych;
druga wersja wymienionej klasyfikacji została przyjęta przez Komisję Statystyki Rady Gospodarczej i Społecznej Narodów Zjednoczonych podczas sesji w październiku 1974 r.;
Rada Współpracy Celnej, dnia 1 stycznia 1975 r., skierowała do państw, które są jej członkami, a także do utworzonych przez niektóre z nich związków celnych i gospodarczych zalecenie włączenia do ich taryf celnych i do ich nomenklatury statystycznej podpozycji wymienionych w wykazie załączonym do wymienionego zalecenia, lub do podjęcia przynajmniej stosownych środków pozwalających na dostarczenie zainteresowanym organom Narodów Zjednoczonych danych statystycznych na podstawie tych podpozycji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł
Zalecenie Rady Współpracy Celnej z dnia 1 stycznia 1975 r. mające na celu umożliwienie wyrażenia danych statystycznych handlu międzynarodowego zebranych na podstawie Nomenklatury Brukselskiej zgodnie z Międzynarodową Standardową Klasyfikacją Handlu, rewizja druga, zostaje niniejszym przyjęte w imieniu Wspólnoty w celu wykonania począwszy od dnia 1 stycznia 1978 r.
Komisja powiadomi o tym przyjęciu sekretarza generalnego Rady Współpracy Celnej.
Dyrektywa Rady
z dnia 17 grudnia 1974 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wodomierzy do wody zimnej
(75/33/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: w Państwach Członkowskich budowa i metody kontroli wodomierzy do wody zimnej podlegają obowiązującym przepisom prawnym, które są różne w poszczególnych Państwach Członkowskich, co utrudnia wymianę handlową tych przyrządów; dlatego konieczne jest zbliżenie tych przepisów;
dyrektywa Rady 71/316/EWG [3] z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wspólnych przepisów dotyczących przyrządów pomiarowych oraz metod kontroli metrologicznej, zmieniona Aktem Przystąpienia [4], ustanowiła procedury zatwierdzania typu EWG oraz legalizacji pierwotnej EWG; zgodnie z niniejszą dyrektywą konieczne jest określenie wymagań technicznych dotyczących projektowania i działania wodomierzy do wody zimnej; wymagania takie muszą być spełnione, a kontrole muszą być przeprowadzane, przy czym odpowiednie cechy i oznaczenia powinny zostać naniesione w sposób trwały, aby przyrządy te mogły być swobodnie przywożone, wprowadzone do obrotu i użytkowane;
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejszą dyrektywę stosuje się do wodomierzy do wody zimnej, które są integralnymi przyrządami pomiarowymi dla ciągłego pomiaru objętości wody (a nie innych cieczy) przepływającej przez nie i które zawierają urządzenie pomiarowe połączone z urządzeniem wskazującym.
Wodę uważa się za "zimną", gdy jej temperatura mieści się w zakresie od 0 do 30oC.
Artykuł 2
Wodomierze do wody zimnej, na których mogą być umieszczone cechy i oznaczenia EWG, zostały opisane w Załączniku do dyrektywy.
Podlegają one zatwierdzeniu typu EWG i legalizacji pierwotnej EWG.
Artykuł 3
Żadne z Państw Członkowskich nie może odmówić, zabronić lub ograniczyć wprowadzenia do obrotu lub wprowadzenia do użytkowania wodomierzy do wody zimnej, zaopatrzonych w znak zatwierdzenia typu EWG i cechę legalizacji pierwotnej EWG na podstawie ich właściwości metrologicznych.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie osiemnastu miesięcy od jej notyfikacjioraz niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają przekazanie Komisji tekstów podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 17 grudnia 1974 r.
dotycząca prawa obywateli Państwa Członkowskiego do pozostawania na terytorium innego Państwa Członkowskiego po zakończeniu prowadzenia na tym terytorium działalności na własny rachunek
(75/34/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając ogólny program znoszenia ograniczeń swobody przedsiębiorczości [1], w szczególności jego tytuł II,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2];
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3];
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z dyrektywą Rady nr 73/148/EWG [4] z dnia 21 maja 1973 r. w sprawie zniesienia ograniczeń w zakresie przemieszczania się i pobytu obywateli Państw Członkowskich wewnątrz Wspólnoty, które dotyczą przedsiębiorczości i świadczenia usług, każde Państwo Członkowskie przyznaje prawo stałego pobytu obywatelom innych Państw Członkowskich, którzy osiedlają się w obrębie terytoriów tych państw w celu prowadzenia działalności jako osoby pracujące na własny rachunek, jeśli zgodnie z Traktatem zniesiono ograniczenia w stosunku do tych rodzajów działalności;
zwykle osoba przedłuża okres stałego pobytu na terytorium Państwa Członkowskiego, pozostając w danym państwie po ustaniu działalności; w tym przypadku brak prawa do pozostawania stanowi przeszkodę w realizacji swobody przedsiębiorczości; warunki, na jakich takie prawo może być wykonywane w odniesieniu do pracowników najemnych zostały określone w rozporządzeniu nr 1251/70/EWG [5];
artykuł 48 ust. 3 lit. d) Traktatu uznaje prawo pracowników do pozostawania na terytorium danego Państwa Członkowskiego po ustaniu zatrudnienia; art. 54 ust. 2 nie przewiduje wyraźnie takiego samego prawa dla osób pracujących na własny rachunek; jednak charakter działalności gospodarczej i powstałych relacji z państwem, w którym osoby prowadziły swoją działalność oznacza, że osoby te są wyraźnie zainteresowane korzystaniem z tego samego prawa do pozostawania na danym terytorium, jakie przysługuje pracownikom; w celu uzasadnienia powyższego działania, należy powołać się na postanowienie Traktatu umożliwiające jego podjęcie;
swoboda przedsiębiorczości wewnątrz Wspólnoty wymaga, aby obywatele Państw Członkowskich mogli prowadzić działalność na własny rachunek kolejno w różnych Państwach Członkowskich, bez narażania się na mniej korzystną pozycję;
obywatel jednego Państwa Członkowskiego zamieszkujący na terytorium innego Państwa Członkowskiego powinien mieć zagwarantowane prawo do pozostawania na tym terytorium w momencie, gdy zaprzestaje w tym państwie prowadzenia działalności na własny rachunek ze względu na osiągnięcie wieku emerytalnego lub z powodu trwałej niezdolności do pracy; prawo to należy również zagwarantować obywatelowi Państwa Członkowskiego, który po okresie działalności na własny rachunek i pobycie na terytorium drugiego Państwa Członkowskiego, podejmuje działalność na terytorium trzeciego Państwa Członkowskiego, podczas gdy nadal zachowuje na terytorium drugiego państwa miejsce swojego stałego pobytu;
w celu określenia warunków dla powstania prawa do pozostawania, należy wziąć pod uwagę przyczyny, które spowodowały zakończenie działalności na terytorium danego Państwa Członkowskiego, a w szczególności różnicę między przejściem na emeryturę, normalnym i przewidywalnym zakończeniem działalności zawodowej a trwałą niezdolnością do pracy, prowadzącą do przedwczesnego i nieprzewidywalnego zakończenia działalności; należy określić warunki specjalne dla przypadków, jeśli współmałżonek jest lub był obywatelem danego Państwa Członkowskiego lub jeśli zakończenie działalności jest spowodowane wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową;
obywatel Państwa Członkowskiego, który prowadził działalność gospodarczą na własny rachunek na terytorium innego Państwa Członkowskiego i zakończył swoją działalność zawodową, powinien mieć wystarczająco dużo czasu na podjęcie decyzji w sprawie docelowego miejsca pobytu;
wykonanie prawa do pozostawania przez obywatela Państwa Członkowskiego pracującego na własny rachunek obejmuje rozszerzenie tego prawa na członków jego rodziny; w przypadku śmierci obywatela Państwa Członkowskiego, który pracował na własny rachunek, prawo do pozostawania powinno być również uznane w stosunku do członków jego rodziny oraz powinno podlegać warunkom specjalnym;
osoby, do których stosuje się prawo do pozostawania, powinny być traktowane na równi z obywatelami danego państwa, którzy zakończyli już swoją działalność zawodową,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie znoszą ograniczenia w zakresie prawa do pozostawania na ich terytorium w stosunku do obywateli innego Państwa Członkowskiego na warunkach ustalonych w niniejszej dyrektywie, którzy prowadzili na ich terytorium działalność na własny rachunek, jak również w stosunku do członków ich rodzin wymienionych w art. 1 dyrektywy nr 73/148/EWG.
Artykuł 2
1.
Każde Państwo Członkowskie przyznaje następującym osobom prawo do pozostania na stałe na swoim terytorium:
a) osobom, które w momencie zakończenia działalności osiągnęły wiek ustalony przez przepisy tego państwa za uprawniający do emerytury i które w danym państwie prowadziły działalność, przez co najmniej dwanaście ostatnich miesięcy oraz przebywały tam nieprzerwanie przez dłużej niż trzy lata.
Jeśli przepisy prawne danego Państwa Członkowskiego nie przyznają prawa do emerytury określonym kategoriom osób pracujących na własny rachunek, wymóg wieku należy uznać za spełniony w momencie ukończenia przez beneficjenta 65 lat;
b) osobom, zamieszkującym na stałe i nieprzerwanie na terytorium danego państwa od ponad dwóch lat, które zaprzestają prowadzenia działalności z powodu trwałej niezdolności do pracy.
Jeśli niezdolność do pracy jest spowodowana wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową, uprawniając daną osobę do otrzymania renty wypłacanej w całości lub częściowo przez instytucje danego państwa, warunek dotyczący długości pobytu nie będzie wymagany;
c) osobom, które po trzyletnim nieprzerwanym okresie działalności i pobytu na terytorium danego państwa podejmują działalność na terytorium innego Państwa Członkowskiego, zamieszkując jednocześnie na terytorium państwa pierwszego, do którego z reguły wracają codziennie lub przynajmniej raz w tygodniu.
Okresy działalności, które przebiegły w ten sposób na terytorium innego Państwa Członkowskiego, uznaje się dla celów nabycia uprawnień określonych w lit. a) i b) za mające miejsce na terytorium państwa pobytu.
2.
Warunki dotyczące długości pobytu i działalności, ustalone w ust. 1 lit. a) oraz warunek dotyczący długości pobytu, ustalony w ust. 1 lit. b) nie mają zastosowania, jeśli współmałżonek osoby pracującej na własny rachunek jest obywatelem danego Państwa Członkowskiego lub utracił przynależność państwową tego państwa na skutek małżeństwa z tą osobą.
Artykuł 3
1.
Każde Państwo Członkowskie uznaje prawo członków rodziny osoby pracującej na własny rachunek, określonej w art. 1, którzy zamieszkują z nią na terytorium danego państwa, do pozostania tam na stałe, jeśli dana osoba nabyła prawo do pozostawania na terytorium danego państwa zgodnie z art. 2.
Prawo to będzie stosowane nawet po śmierci danej osoby.
2.
Jeśli jednak osoba pracująca na własny rachunek umiera w okresie jej działalności zawodowej przed nabyciem prawa do pozostawania na terytorium danego państwa, państwo to uzna prawo członków jego rodziny do zamieszkania na swoim terytorium pod warunkiem że:
- dana osoba w chwili zgonu zamieszkiwała nieprzerwanie na terytorium państwa od co najmniej dwóch lat bądź
- śmierć nastąpiła na skutek wypadku przy pracy lub choroby zawodowej, bądź
- żyjący współmałżonek jest obywatelem tego Państwa Członkowskiego lub utracił takie obywatelstwo na skutek małżeństwa z tą osobą.
Artykuł 4
1. Ciągłość pobytu, określonego w art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 2, może być poświadczona za pomocą wszelkich środków dowodowych, stosowanych w państwie pobytu. Na ciągłość nie mają wpływu zarówno czasowe nieobecności, nieprzekraczające łącznie trzech miesięcy w ciągu jednego roku, jak również dłuższe nieobecności wynikające z konieczności wypełnienia obowiązków służby wojskowej.
2.
Okresy przerwy w pracy zawodowej na skutek okoliczności niezależnych od danej osoby lub wynikające z choroby lub wypadku muszą być traktowane tak jak okresy pracy zawodowej w rozumieniu art. 2 ust. 1.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie zezwalają osobie, której przysługuje prawo do pozostawania, na wykonywanie takiego prawa w terminie dwóch lat od chwili, w której prawo to zaczęło jej przysługiwać, zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. a) i lit. b) oraz art. 3.
W tym okresie beneficjent musi mieć możliwość opuszczania terytorium Państwa Członkowskiego bez uszczerbku dla tego prawa.
2.
Państwa Członkowskie nie wymagają od danej osoby dopełnienia jakichkolwiek szczególnych formalności w celu wykonywania prawa do pozostawania.
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie uznają prawo osób posiadających prawo pozostawania na ich terytorium do uzyskania dokumentu pobytowego, który musi:
a) być wydany i przedłużony nieodpłatnie albo za opłatą, nieprzekraczającą sumy opłat wymaganych od własnych obywateli za wydanie lub przedłużenie ważności dowodów osobistych;
b) być ważny na całym terytorium Państwa Członkowskiego, które go wydało;
c) mieć pięcioletni okres ważności i być automatycznie przedłużany.
2.
Przerwy w pobycie, nieprzekraczające sześciu kolejnych miesięcy i dłuższe nieobecności wynikające z konieczności wypełnienia obowiązków służby wojskowej, nie mogą mieć wpływu na ważność dokumentu pobytowego.
Artykuł 7
Państwa Członkowskie stosują wobec osób uprawnionych do pozostawania na ich terytorium prawo równego traktowania, uznane przez dyrektywy Rady w sprawie zniesienia ograniczeń w zakresie swobody przedsiębiorczości, zgodnie z tytułem III ogólnego programu, który przewiduje takie zniesienie.
Artykuł 8
1.
Niniejsza dyrektywa nie narusza przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych jakiegokolwiek Państwa Członkowskiego, które są korzystniejsze dla obywateli innych Państw Członkowskich.
2.
Państwa Członkowskie ułatwiają ponowne przyjęcie na swoje terytoria osobom pracującym na własny rachunek, które opuściły takie terytoria po uprzednim, długim okresie stałego pobytu i prowadzenia tam działalności i które pragną powrócić po osiągnięciu wieku emerytalnego, określonego w art. 2 ust. 1 lit. a) lub osobom, które są trwale niezdolne do pracy.
Artykuł 9
Państwa Członkowskie nie mogą odstąpić od przepisów niniejszej dyrektywy, z wyjątkiem sytuacji podyktowanych względami porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego.
Artykuł 10
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie, w terminie dwunastu miesięcy od notyfikacji niniejszej dyrektywy, środki niezbędne do wykonania jej przepisów i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Po notyfikacji niniejszej dyrektywy, Państwa Członkowskie będą informowały Komisję w terminie umożliwiającym jej przedstawienie swoich uwag dotyczących wszystkich proponowanych przepisów ustawowych, wykonawczych i przepisów administracyjnych, które państwa te zamierzają przyjąć w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 11
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 17 grudnia 1974 r.
rozszerzająca zakres dyrektywy nr 64/221/EWG w sprawie koordynacji specjalnych środków dotyczących przemieszczania się i pobytu cudzoziemców, uzasadnionych względami porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego w celu włączenia obywateli jednego Państwa Członkowskiego, którzy korzystają z prawa pozostawania na terytorium innego Państwa Członkowskiego po zakończeniu prowadzenia na tym terytorium działalności na własny rachunek
(75/35/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 56 ust. 2 oraz art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 64/221/EWG [3] skoordynowała specjalne środki dotyczące przemieszczania się i pobytu cudzoziemców, uzasadnionych względami porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego, a dyrektywa nr 75/34/EWG [4] określiła warunki korzystania przez obywateli jednego Państwa Członkowskiego z prawa pozostawania na terytorium innego Państwa Członkowskiego po zakończeniu na tym terytorium działalności na własny rachunek;
dyrektywa 64/221/EWG musi więc znaleźć zastosowanie również do tych osób, do których ma zastosowanie dyrektywa 75/34/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Dyrektywę nr 64/221/EWG stosuje się do obywateli Państw Członkowskich i członków ich rodzin, którzy zgodnie z dyrektywą nr 75/34/EWG mają prawo do pozostawania na terytorium Państwa Członkowskiego.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie środki niezbędne do wykonania przepisów niniejszej dyrektywy w terminie dwunastu miesięcy od jej notyfikacji i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 19 grudnia 1974 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do objętościowego uzupełniania niektórych płynów w opakowaniach jednostkowych
(75/106/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: w większości Państw Członkowskich warunki konfekcjonowania w celu sprzedaży płynów w opakowaniach jednostkowych stanowią przedmiot bezwzględnie obowiązujących przepisów prawnych, różniących się między poszczególnymi Państwami Członkowskimi, co stwarza barierę w rozwoju handlu dotyczącego takich opakowań jednostkowych; powinno nastąpić zbliżenie przedmiotowych przepisów;
w celu umożliwienia prawidłowego informowania konsumentów powinien zostać określony sposób oznaczania na danym opakowaniu jednostkowym nominalnej objętości płynu znajdującego się w tym opakowaniu;
niezbędne jest również szczegółowe określenie granicy dopuszczalnych błędów dotyczących zawartości opakowań jednostkowych oraz zdefiniowanie metody odniesienia umożliwiającej sprawowanie kontroli w tym zakresie, która stanowiłaby zarazem prosty sposób zagwarantowania zgodności danych opakowań z właściwymi przepisami;
niezbędne jest ograniczenie, na ile jest to możliwe, objętości zawartości danego produktu, które są zbytnio zbliżone do innych objętości jednostkowych tego samego produktu, mogąc w konsekwencji wprowadzić konsumenta w błąd; mając jednak na względzie ogromne zapasy opakowań jednostkowych w państwach Wspólnoty, redukcja taka może być wprowadzana w życie jedynie stopniowo;
dyrektywa Rady nr 71/316/EWG [3] z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wspólnych przepisów dotyczących przyrządów pomiarowych oraz metod kontroli metrologicznej, ostatnio zmieniona Aktem Przystąpienia [4], stanowi w art. 16, iż harmonizacja wymagań w zakresie wprowadzania do obrotu niektórych produktów, w szczególności w odniesieniu do ustalania, odmierzania i oznaczania ilości produktu w opakowaniach jednostkowych, może być przedmiotem uregulowania szczegółowych dyrektyw;
ponieważ zbyt szybka zmiana w zakresie metod określania ilości przewidzianych w ustawodawstwie krajowym oraz organizacji nowych systemów kontroli, jak również przyjęcie nowego systemu miar stanowiłyby trudność dla niektórych Państw Członkowskich, w odniesieniu do tych Państw Członkowskich powinien zostać ustanowiony okres przejściowy; rozwiązanie to nie powinno jednakże wpływać hamująco na wewnątrzwspólnotowy handel w zakresie danych produktów ani utrudniać wykonania niniejszej dyrektywy w innych Państwach Członkowskich,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa odnosi się do opakowań jednostkowych zawierających produkty płynne wymienione w wykazie stanowiącym załącznik III, odmierzane według miar objętości do celów sprzedaży w jednostkowych ilościach od 0,05 litra do pięciu litrów włącznie.
Artykuł 2
1.
Termin "opakowanie jednostkowe" w rozumieniu niniejszej dyrektywy oznacza połączenie produktu oraz jednostkowego opakowania, w którym został on zapakowany.
2.
Produkt jest opakowany jednostkowo, jeśli bez obecności nabywcy jest umieszczony w jakimkolwiek opakowaniu, a ilość produktu zawarta w opakowaniu ma z góry określoną wartość i nie może ulec zmianie bez modyfikacji tego opakowania.
Artykuł 3
1.
Opakowaniami jednostkowymi, na których może być umieszczany znak EWG, wyszczególnionymi w załączniku I ppkt 3.3, są opakowania spełniające wymogi określone w załącznikach I i III.
2.
Wymienione opakowania podlegają kontroli metrologicznej zgodnie z warunkami określonymi w załączniku I pkt 5 oraz w załączniku II.
Artykuł 4
1.
Wszystkie opakowania jednostkowe określone w art. 3 muszą, zgodnie z załącznikiem I, posiadać oznaczenie objętości płynu, zwane "nominalną objętością zawartości", którą muszą zawierać.
2.
W odniesieniu do takich opakowań jednostkowych dopuszcza się jedynie stosowanie nominalnych objętości zawartości wskazanych w załączniku III.
3.
Do czasu upływu okresu przejściowego, w trakcie którego na obszarze Wspólnoty zezwala się na stosowanie jednostek miar obowiązujących w Brytyjskiej Wspólnocie Narodów wyszczególnionych w załączniku II do dyrektywy Rady nr 71/354/EWG [5] z dnia 18 października 1971 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do jednostek miar, ostatnio zmienionej Aktem Przystąpienia, oznaczeniu nominalnej objętości zawartości wyrażonemu w jednostkach miar SI, zgodnie z ppkt 3.1 załącznika I do niniejszej dyrektywy, towarzyszy na terytorium Zjednoczonego Królestwa lub Irlandii, jeżeli państwa te wyrażą takie życzenie, oznaczenie nominalnej objętości zawartości wyrażone w równoważnych jednostkach miar obowiązujących w Brytyjskiej Wspólnocie Narodów, o ile są one wymienione w załączniku I do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie nie mogą odmówić, zakazać lub ograniczyć wprowadzania do obrotu opakowań jednostkowych, które spełniają wymogi ustanowione w niniejszej dyrektywie i badania w niej przewidziane, z powodów dotyczących ich objętości, ustalenia takiej objętości oraz metod, za pomocą których zostały sprawdzone.
Artykuł 6
Poprawki niezbędne dla dostosowania załączników I i II do niniejszej dyrektywy do wymogów postępu technicznego będą wprowadzane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 18 i 19 dyrektywy Rady 71/316/EWG.
Artykuł 7
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie osiemnastu miesięcy od jej ogłoszenia oraz niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję
2.
W drodze odstępstwa od przepisów ust. 1 Belgia, Irlandia, Niderlandy oraz Zjednoczone Królestwo mogą odroczyć wprowadzenie w życie niniejszej dyrektywy oraz załączników najpóźniej do dnia 31 grudnia 1979 r.
3.
W okresie, w którym niniejsza dyrektywa nie jest stosowana w danym Państwie Członkowskim, to Państwo Członkowskie nie wprowadzi bardziej restrykcyjnych środków kontroli dotyczących ilości produktu zawartej w opakowaniach jednostkowych, objętych przepisami niniejszej dyrektywy, pochodzących z innych Państw Członkowskich, niż normy obowiązujące w chwili przyjęcia dyrektywy.
4.
W tym samym okresie Państwa Członkowskie, które wprowadziły w życie dyrektywę, przyjmą te opakowania jednostkowe pochodzące z Państw Członkowskich korzystających z odstępstwa określonego w ust. 2 niniejszego artykułu, które spełniają przepisy załącznika I pkt 1 oraz załącznika III do niniejszej dyrektywy, nawet jeśli nie posiadają one oznaczenia EWG określonego w ppkt 3.3 załącznika I, na tych samych zasadach i warunkach, jakie dotyczą opakowań spełniających wszystkie warunki określone w niniejszej dyrektywie.
5.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 8
Niniejsza dyrektywa jest skierowana do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 19 grudnia 1974 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do butelek wykorzystywanych jako pojemniki pomiarowe
(75/107/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: w określonych Państwach Członkowskich zasady produkcji i badania butelek wykorzystywanych jako pojemniki pomiarowe podlegają bezwzględnie obowiązującym przepisom, które różnią się w poszczególnych Państwach Członkowskich, tym samym utrudniając obrót takimi butelkami; dlatego takie przepisy należy zbliżać;
butelki wykorzystywane jako pojemniki miarowe muszą posiadać specyficzne właściwości metrologiczne i w tym celu niezbędne jest określenie granic błędów dopuszczalnych ich pojemności nominalnej oraz określenie metod referencyjnych stosowanych w celu stwierdzenia takich błędów;
jest niezbędne, aby butelki wykorzystywane jako pojemniki pomiarowe, jak ustalono niniejszą dyrektywą, posiadały nie tylko oznakowanie wskazujące na ich pojemność nominalną, ale również informacje wymagane dla ich napełniania,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejszą dyrektywę stosuje się do pojemników nazywanych powszechnie butelkami, wykonywanych ze szkła lub jakichkolwiek innych materiałów posiadających taką sztywność i stabilność, która zapewnia takie same właściwości metrologiczne jak szkło; jeżeli takie pojemniki:
1) są zamykane lub przystosowane do zamykania, i są przeznaczone do przechowywania, transportu lub dostarczania cieczy;
2) posiadają pojemność nominalną 0,05—5 l włącznie;
3) posiadają właściwości metrologiczne (zapewnione charakterystyką konstrukcyjną i jednolitością wytwarzania), umożliwiające wykorzystywanie ich jako pojemników pomiarowych, tzn. ich zawartość można mierzyć z odpowiednią dokładnością w przypadkach, kiedy takie butelki są napełniane do określonego poziomu lub w określonym procencie ich pojemności całkowitej.
Takie pojemniki są nazywane butelkami miarowymi.
Artykuł 2
Znak EWG określony w załączniku I ustęp 5 trzeci akapit może być nanoszony jedynie na takie butelki miarowe, które spełniają wymogi niniejszej dyrektywy.
Butelki miarowe podlegają kontroli metrologicznej na warunkach określonych w załącznikach do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie nie mogą odmawiać, zabraniać i ograniczać wprowadzania do obrotu oraz do użytkowania w charakterze pojemników pomiarowych takich butelek, które spełniają wymagania i uzyskały pozytywne wyniki badań określonych w niniejszej dyrektywie, z powodu ich pojemności, sposobu określenia tej pojemności lub metod ich sprawdzenia.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie 18 miesięcy od jej notyfikacji i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą zostały przekazane do wiadomości Komisji.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 10 lutego 1975 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących stosowania zasady równości wynagrodzeń dla mężczyzn i kobiet
(75/117/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: wprowadzenie w życie zawartej w art. 119 Traktatu zasady, zgodnie z którą mężczyźni i kobiety powinni otrzymywać równe wynagrodzenie, jest integralną częścią ustanowienia i funkcjonowania wspólnego rynku;
zapewnienie stosowania tej zasady, za pomocą odpowiednich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, należy głównie do obowiązków Państw Członkowskich;
uchwała Rady z dnia 21 stycznia 1974 r. [3] w sprawie programu działań społecznych, którego celem jest umożliwienie harmonizacji warunków życia i pracy, przy jednoczesnym podtrzymaniu ich poprawy oraz uzyskanie zrównoważonego społecznego i gospodarczego rozwoju Wspólnoty, uznała, że należy przyznać pierwszeństwo działaniom podjętym w imieniu kobiet, jeśli chodzi o dostęp do zatrudnienia, kształcenie i rozwój zawodowy, a także jeśli chodzi o warunki pracy, w tym wynagrodzenie;
pożądane jest wzmocnienie ochrony podstawowych praw za pomocą norm, zmierzających do ułatwienia praktycznego stosowania zasady równości w taki sposób, aby wszystkim pracownikom Wspólnoty zapewnić ochronę w tym zakresie;
pomimo wysiłków poczynionych w celu stosowania uchwały podjętej przez konferencję Państw Członkowskich dnia 30 grudnia 1961 r. w sprawie równości wynagrodzenia dla mężczyzn i kobiet, w różnych Państwach Członkowskich wciąż istnieją rozbieżności; przepisy krajowe powinny więc zostać zbliżone w zakresie stosowania zasady równości wynagrodzeń,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Zawarta w art. 119 Traktatu zasada równości wynagrodzeń dla kobiet i mężczyzn, zwana dalej "zasadą równości wynagrodzeń", oznacza zniesienie wszelkiej dyskryminacji ze względu na płeć w odniesieniu do wszelkich aspektów i warunków wynagrodzenia za taką samą pracę lub za pracę o równej wartości.
W szczególności w przypadku, gdy ustalanie wynagrodzeń odbywa się w oparciu o system zaszeregowania pracowników, musi on być oparty na tych samych kryteriach w odniesieniu do kobiet i mężczyzn oraz musi być sporządzony w taki sposób, aby wykluczyć jakąkolwiek dyskryminację ze względu na płeć.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą do swych krajowych systemów prawnych środki niezbędne do zapewnienia wszystkim pracownikom, którzy uważają się za pokrzywdzonych w wyniku niestosowania zasady równości wynagrodzeń, możliwości dochodzenia swoich roszczeń przed sądem, po wyczerpaniu możliwości odwoławczych przed innymi właściwymi organami.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie zniosą wszelką dyskryminację między mężczyznami a kobietami, niezgodną z zasadą równości wynagrodzeń, wynikającą z przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że przepisy niezgodne z zasadą równości wynagrodzeń, zawarte w układach zbiorowych pracy, siatkach płac, porozumieniach płacowych czy indywidualnych umowach o pracę zostaną albo będą mogły zostać uznane za nieważne, bądź że będą mogły zostać zmienione.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie niezbędne środki, mające na celu ochronę pracowników przed zwolnieniem ich z pracy przez pracodawcę, w odwecie za skargę wniesioną w obrębie danego przedsiębiorstwa, lub za wszczęcie postępowania sądowego, mającego na celu wyegzekwowanie poszanowania zasady równości wynagrodzeń.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie, zgodnie z właściwymi im uwarunkowaniami krajowymi i krajowymi systemami prawnymi, podejmą środki niezbędne do zapewnienia stosowania zasady równości wynagrodzeń.
Zapewnią również dostępność do skutecznych środków prawnych w celu zapewnienia przestrzegania tej zasady.
Artykuł 7
Państwa Członkowskie zapewnią, aby środki przyjęte na mocy niniejszej dyrektywy, jak również odpowiednie przepisy już obowiązujące w tej dziedzinie, zostały podane do wiadomości pracowników przy użyciu wszelkich stosownych środków, na przykład w miejscu ich zatrudnienia.
Artykuł 8
1.
W ciągu roku od momentu notyfikacji niniejszej dyrektywy Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do jej wykonania i bezzwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą do wiadomości Komisji teksty przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, przyjętych, w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 9
W ciągu dwóch lat od upłynięcia rocznego okresu, określonego w art. 8, Państwa Członkowskie przedstawią Komisji wszelkie niezbędne informacje, które umożliwią jej sporządzenie sprawozdania dotyczącego stosowania niniejszej dyrektywy, w celu jego przedłożenia Radzie.
Artykuł 10
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 20 maja 1975 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do układów kierowniczych kołowych ciągników rolniczych lub leśnych
(75/321/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: wymogi techniczne, które ciągniki muszą spełniać w myśl obowiązujących przepisów krajowych, dotycząc między innymi układów kierowniczych;
wymogi te są różne w poszczególnych Państwach Członkowskich; w związku z tym zachodzi konieczność przyjęcia przez wszystkie Państwa Członkowskie takich samych wymogów, w uzupełnieniu lub w miejsce istniejących przepisów, w szczególności w celu wprowadzenia w odniesieniu do każdego typu ciągnika procedury homologacji typu EWG, będącej przedmiotem dyrektywy Rady 74/150/EWG [3] z dnia 4 marca 1974 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu kołowych ciągników rolniczych lub leśnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
"Ciągnik rolniczy lub leśny" oznacza każdy pojazd silnikowy wyposażony w koła lub gąsienice, posiadający co najmniej dwie osie, którego główna funkcja polega na mocy pociągowej i który został specjalnie skonstruowany w celu holowania, pchania, przewożenia lub napędzania niektórych narzędzi, maszyn lub przyczep, przeznaczonych do stosowania w rolnictwie lub leśnictwie.
Może on być wyposażony w celu przewożenia rzeczy i osób.
2.
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie wyłącznie do ciągników określonych w ustępie poprzednim, wyposażonych w ogumienie pneumatyczne i posiadających dwie osie oraz rozwijających maksymalną prędkość konstrukcyjną od 6 do 25 km/godz.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie nie mogą odmówić przyznania homologacji typu EWG lub homologacji krajowej ciągnika z przyczyn odnoszących się do jego układu kierowniczego, jeżeli spełnia on wymogi określone w Załączniku.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie nie mogą odmówić rejestracji ciągnika ani zakazać jego sprzedaży, wprowadzenia do eksploatacji lub użytkowania z przyczyn odnoszących się do jego układu kierowniczego, jeśli spełnia on wymogi określone w Załączniku.
Artykuł 4
Zmiany niezbędne w celu dostosowania do postępu technicznego wymogów określonych w załączniku przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 dyrektywy Rady 74/150/EWG.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie 18 miesięcy od jej notyfikacji i niezwłocznie informują o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 20 maja 1975 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do tłumienia zakłóceń radioelektrycznych wywołanych przez silniki z zapłonem iskrowym stosowane w kołowych ciągnikach rolniczych lub leśnych
(75/322/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Zgromadzenia [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: wymagania techniczne, które muszą spełniać ciągniki na mocy ustawodawstw krajowych, dotyczą między innymi tłumienia zakłóceń radioelektrycznych;
w związku z różnicami, jakie istnieją między przepisami krajowymi poszczególnych Państw Członkowskich, zachodzi konieczność przyjęcia przez wszystkie te Państwa – w uzupełnieniu do ich obowiązujących obecnie przepisów krajowych lub w miejsce tych przepisów – jednolitych regulacji, które pozwolą na objęcie wszystkich typów pojazdów homologacją typu EWG, będącą przedmiotem dyrektywy Rady 74/150/EWG [3] z dnia 4 marca 1974 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu kołowych ciągników rolniczych lub leśnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
"Ciągnik rolniczy lub leśny" oznacza każdy pojazd silnikowy, wyposażony w koła lub gąsienice, mający przynajmniej dwie osie, którego główna funkcja polega na mocy trakcyjnej i które są specjalnie zaprojektowane do ciągnięcia, pchania, podnoszenia lub napędzania niektórych narzędzi, mechanizmów lub przyczep na użytek rolniczy lub leśny.
Może być przystosowany do przewozu rzeczy oraz osób.
2.
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie jedynie do ciągników, określonych w poprzednim ustępie, wyposażonych w ogumienie pneumatyczne, dwie osie, których maksymalna prędkość konstrukcyjna wynosi 6–25 km/h i z silnikiem o zapłonie iskrowym.
Artykuł 2
Żadne z Państw Członkowskich nie może odmówić udzielenia homologacji typu EWG lub krajowej homologacji typu ciągnika z przyczyn dotyczących zakłóceń radioelektrycznych wywołanych przez układ zapłonu iskrowego silnika napędowego, jeżeli takie ciągniki są wyposażone w urządzenie tłumiące zakłócenia radioelektryczne spełniające wymagania załączników.
Artykuł 3
Żadne z Państw Członkowskich nie może odmówić rejestracji czy zakazać sprzedaży lub odmówić dopuszczenia do ruchu lub eksploatowania ciągników z przyczyn dotyczących zakłóceń radioelektrycznych wywołanych przez układ zapłonu iskrowego silnika napędowego, jeżeli takie ciągniki są wyposażone w urządzenie tłumiące zakłócenia radioelektryczne spełniające wymagania załączników.
Artykuł 4
Państwo Członkowskie, które udzieliło homologacji typu, przyjmuje niezbędne środki, aby zapewnić, że będzie informowane o wszystkich modyfikacjach poszczególnych podzespołów lub charakterystyk, określonych w sekcji 2.2 załącznika I. Właściwe organy władz tego Państwa Członkowskiego określają, czy zachodzi konieczność powtórnego przeprowadzenia badań na zmodyfikowanym prototypie i czy winno być sporządzone nowe sprawozdanie.
Jeśli takie badania ujawnią niezgodność z wymogami niniejszej dyrektywy, zmiana nie jest zatwierdzana.
Artykuł 5
Wszelkie zmiany konieczne do dostosowania wymagań załączników do postępu technicznego przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 dyrektywy 74/150/EWG.
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie 18 miesięcy od jej ogłoszenia i niezwłocznie informują o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 20 maja 1975 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do podłączenia zasilania oświetlenia i urządzeń sygnalizacji świetlnej na narzędziach, maszynach lub przyczepach kołowych ciągników rolniczych lub leśnych
(75/323/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: wymogi techniczne, które ciągniki muszą spełniać w myśl obowiązujących przepisów krajowych, dotyczą, między innymi, podłączania zasilania oświetlenia i urządzeń sygnalizacji świetlnej na narzędziach, maszynach lub przyczepach;
wymogi te są różne w poszczególnych Państwach Członkowskich; w związku z tym zachodzi konieczność przyjęcia przez wszystkie Państwa Członkowskie takich samych wymogów, w uzupełnieniu lub w miejsce istniejących przepisów, w szczególności w celu wprowadzenia w odniesieniu do każdego typu ciągnika procedury homologacji typu EWG, będącej przedmiotem dyrektywy Rady 74/150/EWG z dnia 4 marca 1974 r. [3] w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu kołowych ciągników rolniczych lub leśnych;
wymogi techniczne powinny być takie, jak te przyjęte przez Międzynarodową Organizację Standaryzacyjną w jej zaleceniach ISO R/1724 – Elektryczne wiązania dla pojazdów, które są wyposażone w 6 lub 12V urządzenia elektryczne (wydanie I, kwiecień 1970),
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
"Ciągnik rolniczy lub leśny" oznacza każdy pojazd silnikowy wyposażony w koła lub gąsienice, posiadający co najmniej dwie osie, którego główna funkcja polega na mocy pociągowej i który został specjalnie skonstruowany w celu holowania, pchania, przewożenia lub napędzania niektórych narzędzi, maszyn lub przyczep, przeznaczonych do stosowania w rolnictwie lub leśnictwie.
Może on być wyposażony w celu przewożenia rzeczy i osób.
2.
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie wyłącznie do ciągników określonych w poprzednim ustępie, wyposażonych w ogumienie pneumatyczne i posiadających dwie osie oraz rozwijających maksymalną prędkość konstrukcyjną 6–25 km/godz.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie nie mogą odmówić przyznania homologacji typu EWG lub homologacji krajowej ciągnika z przyczyn odnoszących się do podłączenia zasilania oświetlenia i urządzeń sygnalizacji świetlnej na narzędziach, urządzeniach mechanicznych lub przyczepach, jeżeli spełniają one wymogi określone w Załączniku.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie nie mogą odmówić rejestracji ciągnika ani zakazać jego sprzedaży, wprowadzenia do eksploatacji lub użytkowania z przyczyn odnoszących się do podłączenia zasilania oświetlenia i urządzeń sygnalizacji świetlnej na narzędziach, urządzeniach mechanicznych lub przyczepach, jeśli spełniają one wymogi określone w Załączniku.
Artykuł 4
Zmiany niezbędne w celu dostosowania do postępu technicznego wymogów Załącznika przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 dyrektywy Rady 74/150/EWG.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie 18 miesięcy od jej notyfikacji i niezwłocznie informują o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 20 maja 1975 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do dozowników aerozoli
(75/324/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: w niektórych Państwach Członkowskich dozowniki aerozoli muszą być zgodne z pewnymi obowiązkowymi specyfikacjami technicznymi; specyfikacje te różnią się od siebie w poszczególnych Państwach Członkowskich, co utrudnia wymianę handlową we Wspólnocie;
utrudnienia w stworzeniu i funkcjonowaniu wspólnego rynku mogą zostać usunięte, jeśli wszystkie Państwa Członkowskie przyjmą takie same specyfikacje jako uzupełnienie albo w miejsce ich obecnych przepisów prawnych i dotyczyć one muszą w szczególności wytwarzania, napełniania oraz nominalnej objętości dozowników aerozoli;
biorąc pod uwagę obecny stan postępu technicznego, zakres stosowania niniejszej dyrektywy powinien zostać ograniczony do dozowników aerozoli wykonanych z metalu, szkła lub tworzywa sztucznego;
specyfikacje techniczne zawarte w Załączniku do niniejszej dyrektywy będą musiały zostać szybko dostosowane do postępu technicznego; aby ułatwić wykonanie właściwych środków, należy ustanowić procedurę dla ścisłej współpracy między Państwami Członkowskimi oraz Komisją w ramach Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektywy w Sprawie Dozowników Aerozoli;
możliwe jest, że dozowniki aerozoli wprowadzone do obrotu, pomimo, iż spełniają wymagania niniejszej dyrektywy i jej Załącznika, stanowią ryzyko dla bezpieczeństwa; dlatego należy ustanowić procedurę umożliwiającą przeciwdziałanie temu ryzyku,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa stosuje się do dozowników aerozoli jak określono w art. 2, z wyjątkiem takich dozowników aerozoli, których pojemnik posiada maksymalną pojemność mniejszą niż 50 ml oraz takich, których pojemnik posiada maksymalną pojemność większą od pojemności podanej w ppkt 3.1, 4.1.1, 4.2.1, 5.1 oraz ppkt 5.2 Załącznika do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy określenie "dozowniki aerozoli" oznacza każdy nienadający się do ponownego zastosowania pojemnik wykonany z metalu, szkła lub tworzywa sztucznego, łącznie z zawartym w nim sprężonym, skroplonym lub rozcieńczonym pod ciśnieniem gazem, z płynem, pastą, proszkiem lub bez płynu, pasty, proszku i wyposażony w mechanizm zwalniający umożliwiający uwolnienie jego zawartości w formie stałych lub ciekłych cząstek zawieszonych w gazie jako piana, pasta, proszek lub w stanie płynnym.
Artykuł 3
Osoba odpowiedzialna za wprowadzenie do obrotu dozowników aerozoli umieszcza na nich znak "3" (odwrócony epsilon), na dowód że spełniają one wymagania niniejszej dyrektywy i jej Załącznika.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie nie mogą z przyczyn odnoszących się do wymagań ustanowionych w niniejszej dyrektywie i jej Załączniku, odmówić, zabronić lub ograniczyć wprowadzenie do obrotu dozownika aerozoli, jeżeli jest zgodny z wymaganiami niniejszej dyrektywy i jej Załącznika.
Artykuł 5
Zmiany wymagane dla dostosowania do postępu technicznego Załącznika do niniejszej dyrektywy zostają przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 7.
Artykuł 6
1.
Niniejszym ustanawia się Komitet ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektywy "Dozowniki aerozoli", zwany dalej "Komitetem", składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich pod przewodnictwem przedstawiciela Komisji.
2.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 7
1. W przypadku gdy ma zostać zastosowana procedura ustanowiona w niniejszym artykule, przewodniczący przedstawia sprawę Komitetowi z własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekty środków, które należy podjąć.
Komitet wydaje swoją opinię o projekcie w przeciągu dwóch miesięcy.
Opinie przyjmuje się większością 41 głosów; liczba głosów Państw Członkowskich jest ważona zgodnie z art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
b) Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie wniosek w sprawie środków, jakie należy przyjąć.
Rada podejmuje decyzję kwalifikowaną większością głosów.
c) Jeśli Rada nie podejmie działań w ciągu trzech miesięcy od przedłożenia jej wniosku, Komisja przyjmuje przewidziane środki.
Artykuł 8
1.
Bez uszczerbku dla innych wspólnotowych dyrektyw, w szczególności dla dyrektyw dotyczących substancji i preparatów niebezpiecznych, każdy dozownik aerozoli lub etykieta przytwierdzona do niego, w przypadku gdy ze względu na niewielkie rozmiary dozownika aerozoli nie mogą być na nim naniesione żadne dane (maksymalna pojemność 150 ml lub mniej), musi posiadać w sposób dobrze widoczny, czytelny i nieusuwalny następujące informacje:
a) nazwisko i adres lub znak towarowy osoby odpowiedzialnej za wprowadzenie dozownika aerozoli do obrotu;
b) symbol "3" (odwrócony epsilon) świadczące o zgodności z wymaganiami niniejszej dyrektywy;
c) oznaczenia kodowe umożliwiające identyfikację partii, w której dany aerozol był napełniany;
d) dane wyszczególnione w ppkt 2.2 Załącznika;
e) waga netto i pojemność netto zawartości.
2.
Państwa Członkowskie mogą uzależnić dopuszczenie do obrotu dozownika aerozoli na ich obszarze od sporządzenia tekstu etykiet w języku lub językach narodowych.
Artykuł 9
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie skuteczne środki w celu zapobieżenia stosowaniu na dozownikach aerozoli znaków lub napisów, które mogą być pomylone ze znakiem "3" (odwrócony epsilon).
Artykuł 10
1.
Jeśli Państwo Członkowskie stwierdzi na podstawie szczegółowego uzasadnienia, że jedno lub więcej dozowników aerozoli, mimo zgodności z wymaganiami niniejszej dyrektywy, stanowią zagrożenie dla bezpieczeństwa lub zdrowia, może przejściowo zakazać lub poddać szczególnym warunkom wprowadzenie do obrotu tego dozownika bądź dozowników aerozoli na swoim terytorium.
Niezwłocznie informuje ono pozostałe Państwa Członkowskie oraz Komisję, podając powody swej decyzji.
2.
W terminie sześciu tygodni Komisja przeprowadzi konsultacje z zainteresowanymi Państwami Członkowskimi, a następnie bezzwłocznie wyda opinię i podejmie właściwe kroki.
3.
Jeśli Komisja uzna, że niezbędne jest dostosowanie przepisów technicznych zawartych w obowiązujących dyrektywach, zmiany te zostają przyjęte bądź przez Komisję, bądź przez Radę, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 7 W takim przypadku Państwo Członkowskie, które zastosowało środki ochronne, może utrzymać je aż do chwili wejścia w życie dostosowań.
Artykuł 11
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie 18 miesięcy od jej ogłoszenia i niezwłocznie poinformują o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 12
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 24 czerwca 1975 r.
zmieniająca dyrektywy nr 64/432/EWG, 64/433/EWG, 71/118/EWG, 72/461/EWG i 72/462/EG w odniesieniu do ważności procedur Stałego Komitetu Weterynaryjnego
(75/379/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Zgromadzenia [1],
a także mając na uwadze, co następuje: Stały Komitet Weterynaryjny, ustanowiony decyzją 68/361/EWG [2], wyraża swoją opinię zgodnie z procedurami, których ważność została ograniczona do 30 miesięcy, począwszy od daty przedstawienia pierwszego wniosku o wydanie opinii do wymienionego Komitetu;
po raz pierwszy sprawa została przekazana Komitetowi w dniu 22 grudnia 1972 r.; okres, jaki minął do tej pory, jest niewystarczający do podjęcia ostatecznej decyzji i, uwzględniając ważność wcześniej wymienionych procedur, powinien być jedynie czasowo przedłużony,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W następujących artykułach wyrazy "30 miesięcy" zostają zastąpione wyrazami "102 miesiące":
- art. 14 dyrektywy Rady 64/432/EWG [3] z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną, ostatnio zmienionej dyrektywą 74/383/EWG [4],
- art. 9b dyrektywy Rady 64/433/EWG [5] z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy świeżym mięsem, ostatnio zmienionej dyrektywą 74/387/EWG,
- art. 13 dyrektywy Rady 71/118/EWG [6] z dnia 15 lutego 1971 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel świeżym mięsem drobiowym, ostatnio zmienionej dyrektywą 74/387/EWG,
- art. 10 dyrektywy Rady 72/461/EWG [7] z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy świeżym mięsem, ostatnio zmienionej dyrektywą 74/387/EWG,
- art. 31 dyrektywy Rady 72/462/EWG [8] z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa, ostatnio zmienionej dyrektywą 74/387/EWG.
Artykuł 2
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 24 czerwca 1975 r.
zmieniająca po raz piąty dyrektywę 67/548/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych
(75/409/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: konieczna jest zmiana dyrektywy Rady 67/548/EWG [3] z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych, ostatnio zmieniona dyrektywą 73/146/EWG [4]; niektóre przepisy dotyczące etykietowania i pakowania substancji niebezpiecznych należy uzupełnić i uczynić bardziej przejrzystymi; w każdym razie przepisy te należy zharmonizować z przepisami dyrektywy Rady 73/173/EWG [5] z dnia 4 czerwca 1973 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania preparatów niebezpiecznych (rozpuszczalniki);
wymiary etykiety powinny zostać ustalone proporcjonalnie do pojemności opakowania;
konieczne jest także przyjęcie zasad określających relację między oznakowaniem do celów transportu a oznakowaniem przy wprowadzaniu do obrotu w celu uniknięcia podwójnego oznakowania różnymi symbolami;
substancje niebezpieczne, chociaż odpowiadają wymaganiom dyrektywy 67/548/EWG, mogą stanowić zagrożenie dla zdrowia lub bezpieczeństwa; należy wprowadzić procedurę mającą na celu złagodzenie tego niebezpieczeństwa;
konieczne jest wprowadzenie pewnych zmian w brzmieniu w wersjach niemieckiej, angielskiej i włoskiej tej dyrektywy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 67/548/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z następującymi artykułami.
Artykuł 2
1.
W art. 6 ust. 2 pierwsze zdanie otrzymuje brzmienie:
"Każde opakowanie musi w sposób jasny i trwały wskazywać na:"
2.
W art. 6 ust. 2 lit. d) dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Dla opakowań substancji szkodliwych, drażniących, wysoce łatwo palnych, łatwo palnych oraz substancji utleniających nie jest konieczne wskazanie szczególnego ryzyka, w przypadku gdy opakowanie zawiera nie więcej niż 125 ml." .
Artykuł 3
Artykuł 7 otrzymuje brzmienie:
"1.
W przypadku gdy dane ustanowione w art. 6 znajdują się na etykiecie, etykieta ta musi być ona umieszczona na jednej lub kilku powierzchniach opakowania, tak aby można je było odczytać w poziomie, gdy opakowanie ułożone jest w zwykły sposób.
Wymiary etykiety muszą być następujące:
Pojemność opakowania _BAR_ Wymiary _BAR_
—mniejsza lub równa 3 litry, o ile jest to możliwe _BAR_ co najmniej 52 x 74 mm _BAR_
—większa niż 3 litry i nie przekraczająca 50 litrów, _BAR_ co najmniej 74 x 105 mm _BAR_
—większa niż 50 litrów i nie przekraczająca 500 litrów, _BAR_ co najmniej 105 x 148 mm _BAR_
—większa niż 500 litrów, _BAR_ co najmniej 148 x 210 mm _BAR_
Każdy symbol musi zajmować co najmniej jedną dziesiątą część powierzchni etykiety i wynosić co najmniej 1 cm2.
Etykieta musi na całej swojej powierzchni przylegać do opakowania bezpośrednio zawierającego substancję.
2.
Umieszczenie etykiety nie jest wymagane, jeżeli na samym opakowaniu, w widoczny sposób, umieszczone są dane określone w ust. 1.
3.
Kolor oraz wygląd etykiety – lub w przypadku ust. 2, opakowania – muszą być takie, aby symbol zagrożenia i jego tło wyraźnie się od siebie odróżniały.
4.
Państwa Członkowskie mogą uzależnić wprowadzenie na rynek na swoim terytorium substancji niebezpiecznych od użycia na etykiecie języka lub języków narodowych.
5.
Do celów niniejszej dyrektywy wymogi dotyczące etykietowania uważa się za spełnione:
a) w przypadku opakowania zewnętrznego zawierającego jedno lub kilka opakowań wewnętrznych, jeżeli opakowanie zewnętrzne oznaczone jest etykietami zgodnie z międzynarodowymi zasadami dotyczącymi transportu substancji niebezpiecznych, a opakowanie lub opakowania wewnętrzne są etykietowane zgodnie z niniejszą dyrektywą;
b) w przypadku jednego opakowania, jeżeli jest ono oznaczone etykietami zgodnie z międzynarodowymi zasadami dotyczącymi transportu substancji niebezpiecznych oraz zgodnie z art. 6 ust. 2 lit. a), b) i d).
Dla substancji niebezpiecznych, które nie opuszczają suwerennego terytorium Państwa Członkowskiego, zamiast etykietowania zgodnego z międzynarodowymi zasadami dotyczącymi transportu substancji niebezpiecznych można dopuścić etykietowanie zgodne z przepisami krajowymi." .
Artykuł 4
Artykuł 8 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) zezwala na stosowanie etykietowania wymaganego zgodnie z art. 6 w inny właściwy sposób na opakowaniach, które są zbyt małe lub w inny sposób niewłaściwe dla etykietowania zgodnie z art. 7 ust. 1 lub 2;"
.
Artykuł 5
Po art. 8c dodaje się artykuły w brzmieniu:
"Artykuł 8d
Państwa Członkowskie nie zakazują, nie ograniczają ani nie utrudniają, ze względów związanych z klasyfikacją, pakowaniem lub etykietowaniem w rozumieniu niniejszej dyrektywy, wprowadzania na rynek substancji niebezpiecznych, które spełniają wymagania niniejszej dyrektywy i jej załączników.
Artykuł 8e
1.
Jeżeli Państwo Członkowskie, mając szczególne powody do stwierdzenia, że substancja niebezpieczna, chociaż odpowiadająca przepisom niniejszej dyrektywy, stanowi zagrożenie dla zdrowia lub bezpieczeństwa, może tymczasowo zakazać sprzedaży tej substancji lub poddać ją szczególnym warunkom na swoim terytorium.
Niezwłocznie powiadamia o tym Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie, podając powody uzasadniające podjęcie takiej decyzji.
2.
Komisja, w terminie 6 tygodni, zasięga opinii zainteresowanych Państw Członkowskich, a następnie bezzwłocznie wydaje opinię i podejmuje właściwe działania.
3.
Jeżeli Komisja uzna, że potrzebne jest wprowadzenie technicznych poprawek do niniejszej dyrektywy, zmiany te są przyjmowane bądź przez Komisję, bądź też przez Radę, zgodnie z procedurą przewidzianą art. 8c.
W takim wypadku Państwo Członkowskie, które przyjęło środki ochronne, może utrzymać je w mocy aż do chwili wejścia w życie tych poprawek." .
Artykuł 6
W tekście niemieckim wprowadza się następujące zmiany:
1. w art. 2 ust. 2 lit. b) wyraz "brennbaren" zastępuje się wyrazem "entzündlichen";
2. w art. 2 ust. 2 lit. d) i w załączniku III pod R 21 wyraz "brennbar" zastępuje się wyrazem "entzündlich";
3. w art. 6 ust. 2 lit. c) i w załączniku II wyraz "Gift" zastępuje się wyrazem "giftig" i wyraz "Reizstoff" zastępuje się wyrazem "reizend".
Artykuł 7
W tekście angielskim wprowadza się następujące zmiany:
1. wyraz "highly" zastępuje się wyrazami:
- "easily" w art. 2 ust. 2 lit. c),
- "very" w art. 6 ust. 2 lit. c),
- "easily" w załączniku II,
- "very" w załączniku III, R 22 i R 25;
2. w załączniku III, R 23 i R 26 wyraz "highly" zastępuje się wyrazem "extremely".
Artykuł 8
W tekście włoskim wprowadza się następujące zmiany: w załączniku III, R 22 i R 25 wyraz "molto" zastępuje się wyrazem "facilmente".
Artykuł 9
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 czerwca 1976 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji swoje przepisy prawa wewnętrznego, które przyjmują w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 10
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 24 czerwca 1975 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wag przenośnikowych
(75/410/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: w Państwach Członkowskich zarówno budowa, jak i metody kontroli wag przenośnikowych, zainstalowanych w przenośnikach taśmowych, są przedmiotem obowiązkowych przepisów, które różnią się między jednym a drugim Państwem Członkowskim i wskutek tego stanowią przeszkodę w handlu tymi przyrządami; ze względu na to niezbędnym staje się zbliżenie tych przepisów;
dyrektywa Rady 71/316/EWG [3] z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wspólnych przepisów dotyczących przyrządów pomiarowych oraz metod kontroli metrologicznej, zmieniona Aktem Przystąpienia [4], ustanawia procedury zatwierdzenia typu oraz procedury pierwotnej legalizacji EWG; konieczne jest więc określenie wymagań technicznych, jakie muszą spełniać wagi przenośnikowe, zarówno pod względem budowy, jak i działania, w celu umożliwienia ich swobodnego przywozu, wprowadzania do obrotu i użytkowania, po uprzednim poddaniu stosownej kontroli i po opatrzeniu wymaganym znakami i cechami,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa dotyczy wag przenośnikowych zainstalowanych przenośnikach taśmowych.
Takie przyrządy zostały zdefiniowane w Załączniku rozdział I sekcja 2.
Artykuł 2
Wagi przenośnikowe, które mogą posiadać cechy lub znaki EWG, opisane są w Załączniku.
Mogą one być przedmiotem zatwierdzenia typu EWG oraz poddawane pierwotnej legalizacji EWG.
Artykuł 3
Żadne z Państw Członkowskich nie może odmówić, zabronić lub ograniczyć wprowadzenia do obrotu lub wprowadzenia do użytkowania liczących wag przenośnikowych, zaopatrzonych w znak zatwierdzenia typu EWG i cechę pierwotnej legalizacji EWG.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w ciągu osiemnastu miesięcy od dnia notyfikacji i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2. Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa jest skierowana do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 10 lipca 1975 r.
zmieniająca dyrektywę 71/118/EWG w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel świeżym mięsem drobiowym
(75/431/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i 100;
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: wprowadzenie wspólnej organizacji rynku w sektorze mięsa drobiowego nie przyniesie oczekiwanych efektów, dopóki przeszkodą w handlu będą różnice istniejące między wymogami zdrowotnymi dotyczącymi mięsa drobiowego w Państwach Członkowskich; dyrektywa Rady 71/118/EWG [3] z dnia 15 lutego 1971 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel świeżym mięsem drobiowym, ostatnio zmieniona dyrektywą 74/387/EWG [4], nie doprowadziła do usunięcia wszystkich różnic, gdyż nie zawierała żadnych przepisów dotyczących pomieszczeń do rozbioru; normy higieny i nadzoru stosowane w tych pomieszczeniach powinny być ujednolicone;
podobnie, jak ma to miejsce w przypadku rzeźni, Państwa Członkowskie powinny zachować prawo do zatwierdzania pomieszczeń do rozbioru i zapewniania zgodności z warunkami, od których taka zgoda jest uzależniona;
w świetle obecnej sytuacji dotyczącej metod produkcji niektórych gatunków mięsa drobiowego, a także w celu łatwiejszego dostosowywania niektórych przepisów do wymogów dyrektywy, niezbędne jest upoważnienie Państw Członkowskich do wydłużania okresów dostosowawczych oraz utrzymania owych metod, w szczególności w odniesieniu do patroszenia; ponadto, ponieważ do wprowadzenia w życie niektórych przepisów konieczne są znaczne dostosowania w zakresie struktur i administracji, Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość ustanowienia odstępstw;
wdrażanie zasad dyrektywy 71/118/EWG ujawniło potrzebę zmiany niektórych przepisów niniejszej dyrektywy w świetle nabytych doświadczeń;
w celu umożliwienia dodatkowych badań procesów chłodzenia mięsa drobiowego, data wprowadzenia zakazu procesu chłodzenia metodą wirówkową powinna zostać przesunięta;
przydatne byłoby ustalenie szybkiej i skutecznej procedury, dzięki której można dokonać pewnych zmian technicznych w odniesieniu do niektórych ustaleń oraz określić normy wdrażania;
powinny zostać wprowadzone mechanizmy kontrolne Wspólnoty celem zapewnienia jednolitego stosowania norm określonych niniejszą dyrektywą we wszystkich Państwach Członkowskich; procedura takich kontroli powinna być przewidziana w ramach procedury wspólnotowej Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Dyrektywa Rady 71/118/EWG ulega zmianie zgodnie z następującymi artykułami.
Artykuł 2
Artykuł 2 dyrektywy otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "tusza" oznacza tuszę ubitego drobiu po okrwawieniu, oskubaniu z piór i wypatroszeniu; jednakże usunięcie nerek i części łap na poziomie stępu oraz głowy nie jest obowiązkowe;
b) "części tuszy" oznaczają części tuszy zgodnie z definicją w lit. a);
c) "podroby" oznaczają świeże mięso, inne niż mięso tuszy, określone w lit. a), nawet jeżeli jest naturalnie połączone z tuszą, a także łeb i łapy, w przypadku gdy występują oddzielnie od korpusu;
d) "wnętrzności" oznaczają podroby z klatki piersiowej, jamy brzusznej i jamy miednicy, włączając tchawicę i przełyk, w miarę potrzeby, podgardle;
e) "badanie przedubojowe" oznacza badanie żywego drobiu przeznaczonego do uboju, zgodnie z wymogami załącznika I rozdział VI;
f) "badanie poubojowe" oznacza badanie drobiu ubitego w rzeźni, bezpośrednio po uboju, zgodnie z wymaganiami załącznika I rozdział VI;
g) "urzędowy lekarz weterynarii" oznacza lekarza weterynarii wyznaczonego przez właściwy organ centralny Państwa Członkowskiego;
h) "asystent" oznacza przeszkoloną osobę oficjalnie wyznaczoną przez właściwy organ centralny Państwa Członkowskiego do pomocy urzędowemu lekarzowi weterynarii;
i) "kraj wywozu" oznacza Państwo Członkowskie, z którego świeże mięso drobiowe wysyłane jest do innego Państwa Członkowskiego;
j) "kraj przeznaczenia" oznacza Państwo Członkowskie, do którego wysyłane jest świeże mięso drobiowe z innego Państwa Członkowskiego;
k) "przesyłka" oznacza ilość mięsa objętą tym samym świadectwem;
l) "zakład" oznacza rzeźnię lub zakład rozbioru zatwierdzony zgodnie z art. 5."
Artykuł 3
Artykuł 3 dyrektywy otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 3
1.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia, aby do handlu dopuszczone było tylko świeże mięso drobiowe, które, bez uszczerbku dla art. 11, 15, 15a i 16, spełnia następujące warunki:
A. W przypadku tuszek i odpadów:
a) pochodzi z rzeźni zatwierdzonej i nadzorowanej zgodnie z art. 5 ust. 1;
b) pochodzi ze zwierzęcia rzeźnego, które poddane było badaniu przedubojowemu, przeprowadzonemu przez urzędowego lekarza weterynarii lub asystentów, zgodnie z przepisami art. 4 i uznane, po przeprowadzeniu tego badania, za nadające się do uboju do celów handlu świeżym mięsem drobiowym;
c) poddano je przetwarzaniu z zachowaniem należytych warunków sanitarnych, zgodnie z przepisami załącznika I rozdział V;
d) zostało poddane badaniu poubojowemu przeprowadzonemu przez urzędowego lekarza weterynarii lub asystentów, zgodnie z art. 4, i uznane za nadające się do spożycia przez ludzi zgodnie z przepisami załącznika I rozdział VII;
e) opatrzone zostało znakiem potwierdzającym zgodność z przepisami załącznika I rozdział X; gdzie stosowne, można podjąć decyzję o zmianie lub uzupełnieniu przepisów niniejszego rozdziału zgodnie z procedurą art. 12a, uwzględniając, w szczególności, różne formy prezentacji stosowane w handlu, przy założeniu, że są zgodne z zasadami higieny; w szczególności, niezależnie od przepisów rozdziału X, zgodne z warunkami, w jakich wprowadzane do obrotu są duże opakowania tusz, części tusz lub odpadów, które nie zostały oznakowane, i zgodnie z art. 44.3 lit. a) rozdział X, mogą być zatwierdzone, zostaną określone zgodnie z tą procedurą po raz pierwszy przed dniem 1 lipca 1976 r.;
f) zgodnie z przepisami załącznika I rozdział XII, przechowywane jest po badaniu poubojowym, w należytych warunkach sanitarnych w zakładach lub chłodniach, określonych w art. 5b;
g) zostało stosownie zapakowane, zgodnie z rozdziałem XIII załącznika I; jeśli stosowano opakowanie ochronne, musi ono spełniać wymagania tego samego rozdziału;
Tam gdzie stosowne, możliwe jest podjęcie decyzji o zmianie lub uzupełnieniu przepisów niniejszego rozdziału zgodnie z procedurą określoną w art. 12a, uwzględniając w szczególności różne formy prezentacji stosowane w handlu, przy założeniu, że są zgodne z zasadami higieny; jednak przepisy przyjęte w ramach tej procedury, odnoszące się do stopnia przeźroczystości i zabarwienia opakowań ochronnych nie powinny doprowadzać do sytuacji, w której znaki lub pisemna informacja, wymagana lub dopuszczana przez reguły wspólnotowe, nie występują na opakowaniach;
h) były przewożone zgodnie z rozdziałem XIV załącznika I.
B. W przypadku części tusz lub mięsa bez kości elementy te:
a) zostały pokrojone w zakładzie rozbioru zatwierdzonym i nadzorowanym, zgodnie z art. 5 ust. 1;
b) zostały pokrojone i uzyskane zgodnie z w wymaganiami rozdziału VIII załącznika I i pochodzą ze:
- świeżego mięsa zwierząt ubitych w Państwach Członkowskich i spełniającego wymagania niniejszej dyrektywy,
- świeżego mięsa przywożonego z Państwa Członkowskiego i spełniającego wymogi niniejszej dyrektywy,
- świeżego mięsa przywiezionego z państw trzecich zgodnie z warunkami przewidzianymi w przepisach wspólnotowych dla przywozu świeżego mięsa drobiowego z państw trzecich;
c) były przechowywane w warunkach zgodnych z załącznikiem I rozdział XII;
d) były przedmiotem kontroli urzędowego lekarza weterynarii, zgodnie z załącznikiem I rozdział IX;
e) spełniają wymagania A lit. c), e), g) i h).
2.
Jeśli zakład rozbioru używa świeżego mięsa innego niż mięso drobiowe, musi stosować się do odpowiednich norm wspólnotowych.
3.
Z handlu wyłączone jest:
a) świeże mięso drobiowe poddane działaniu wody utlenionej lub innych substancji odbarwiających bądź naturalnych lub sztucznych barwników;
b) świeże mięso drobiowe poddane działaniu antybiotyków lub substancji konserwujących bądź zmiękczających.
4.
Jednakże, jeżeli zezwoli na to kraj przeznaczenia, warunki określone w ust. 1 A i B nie obowiązują w przypadku mięsa nieprzeznaczonego do spożycia przez ludzi; w tym wypadku kraj przeznaczenia podejmie wszelkie działania, w celu uniknięcia użycia mięsa do celów innych niż te, do których jest przeznaczone.
5.
Warunków przewidzianych w ust. 1 A nie stosuje się do świeżego mięsa drobiowego, które w odosobnionych przypadkach dostarczane jest przez producenta drobiu bezpośrednio ostatecznemu konsumentowi na jego własny użytek, bez przeznaczenia do sprzedaży obnośnej, wysyłkowej lub na targu.
Jednakże do dnia 15 sierpnia 1981 r., bez względu na poprzednie akapity, Państwa Członkowskie mogą zatwierdzać dostawy świeżego mięsa drobiowego w małych ilościach przez rolników hodujących drób na małą skalę,
- bezpośrednio do końcowego konsumenta na targu położonym najbliżej hodowli,
- lub do sprzedawców detalicznych sprzedających omawiane produkty bezpośrednio końcowym konsumentom, przy założeniu, że sprzedawcy ci prowadzą działalność w tej samej miejscowości, co producent lub w sąsiedztwie.
Wyjątek ten nie ma zastosowania w przypadku sprzedaży obwoźnej, wysyłkowej lub, jeżeli chodzi o sprzedawcę detalicznego, sprzedaży na targu.
Państwa Członkowskie podejmą niezbędne kroki w celu zapewnienia kontroli zdrowotnych takich transakcji.
6.
Wymagania dotyczące magazynowania, ustanowione w ust. 1 A. lit. f) i B lit. c), nie mają zastosowania w przypadku magazynowania w zakładach lub w pomieszczeniach przylegających do zakładu, w których tuszki i poćwiartowane, pozbawione kości mięso drobiowe dostarczane jest bezpośrednio do końcowego konsumenta.
Wymagania dotyczące magazynowania ustanowione w ust. 1 A lit. g) nie mają zastosowania w przypadku tusz niepakowanych pojedynczo, przywożonych do zakładu lub do pomieszczeń przylegających do zakładu, o których mowa powyżej, w celu pakowania i dostawy bezpośrednio do końcowego konsumenta.
7.
Wymagania ustanowione w ust. 1 B nie mają zastosowania w przypadku świeżego mięsa drobiowego, zapakowanego lub nie, jeżeli ćwiartowanie lub filetowanie przeprowadza się w pomieszczeniach, w których mięso jest sprzedawane czy używane lub w przylegających pomieszczeniach, w celu dostarczenia ich bezpośrednio do końcowego konsumenta, z wyłączeniem sprzedaży obwoźnej, wysyłkowej lub sprzedaży na targu."
Artykuł 4
Artykuł 4 dyrektywy otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 4
1.
Podczas przeprowadzania badania przedubojowego i poubojowego, kontroli zdrowotnych poćwiartowanego mięsa określonych w załączniku I rozdział IX oraz nadzorowania warunków sanitarnych, które spełniać powinien dany zakład, urzędowemu lekarzowi weterynarii może pomagać jego asystent, pod warunkiem, że pracuje pod jego nadzorem. Zgodnie z rozdziałem III i V załącznika I, urzędowemu lekarzowi weterynarii mogą pomagać asystenci, działający na jego odpowiedzialność i pod jego nadzorem.
2.
Asystentami mogą być jedynie osoby, które spełniają warunki określone w załączniku II.
Rada, działając na wniosek Komisji, ustanawia bardziej szczegółowe przepisy dotyczące poziomu szkolenia wymaganego w stosunku do asystentów, zgodnie z załącznikiem II art. 1 lit. b) i d) oraz art. 4.
3.
Asystenci mogą pomagać urzędowemu lekarzowi weterynarii tylko w następujących działaniach:
- nadzorowanie stosowania zasad sanitarnych, określonych w załączniku I rozdziały III i V,
- sprawdzanie, czy w czasie badania przedubojowego nie znaleziono żadnych objawów, określonych w załączniku I rozdział IV nr 16,
- upewnianie się, że w trakcie poubojowego badania zdrowotnego nie zachodzą okoliczności wymienione w załączniku I rozdział VII nr 32,
- kontrole zdrowotne poćwiartowanego mięsa określone w załączniku I rozdział IX,
- nadzór nad pojazdami transportowymi lub kontenerami oraz warunkami załadunku określonymi w rozdziale XIV nr 53."
Artykuł 5
Artykuł 5 dyrektywy otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 5
1.
Wszystkie zatwierdzone rzeźnie i zakłady rozbioru rejestruje się na oddzielnych wykazach, na których każda rzeźnia i zakład rozbioru posiada weterynaryjny numer identyfikacyjny.
Każde Państwo Członkowskie przekaże wykazy zakładów przez siebie zatwierdzonych innym Państwom Członkowskim oraz Komisji.
Komisja zapewnia publikację wykazu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Zakład może być zatwierdzony przez Państwo Członkowskie jedynie pod warunkiem realizacji w każdym pojedynczym przypadku przepisów niniejszej dyrektywy, a w szczególności następujących:
a) dotyczących rzeźni: rozdział I i III załącznika I;
b) dotyczących zakładów rozbioru: rozdział II i III załącznika I.
Państwo Członkowskie cofa zatwierdzenie, jeżeli warunki określone w trzecim akapicie nie są już spełniane.
Państwo Członkowskie rozważy wnioski wyciągnięte z inspekcji przeprowadzonej zgodnie z art. 5a.
O wycofaniu zatwierdzenia zostaną poinformowane inne Państwa Członkowskie oraz Komisja.
2.
Urzędowy lekarz weterynarii jest odpowiedzialny za kontrolę zakładów.
Jedynie przy wykonywaniu technicznych czynności może skorzystać z pomocy specjalnie wyszkolonych asystentów.
Szczegółowe zasady, regulujące takie wspomaganie zostaną ustalone zgodnie z procedurą, przewidzianą w art. 12a.
3.
Jeżeli Państwo Członkowskie uzna, że w rzeźni innego Państwa Członkowskiego warunki zatwierdzenia nie są lub przestały być przestrzegane, powiadamia o tym Komisję oraz właściwy organ centralny tego państwa.
Komisja niezwłocznie uruchomi procedurę określoną w art. 5a.
W przypadku potwierdzenia tego przez ekspertyzę, Państwa Członkowskie będą mogły, zgodnie z procedurą art. 12, zakazać sprowadzania produktów z tego zakładu na ich terytorium.
Stosownie do procedury przewidzianej w art. 12 upoważnienie to może zostać cofnięte, jeżeli ustalenia kolejnej ekspertyzy, przeprowadzonej zgodnie z warunkami określonymi w art. 5a, usprawiedliwią takie cofnięcie."
Artykuł 6
Dodaje się artykuły w brzmieniu:
"Artykuł 5a
Biegli lekarze weterynarii z Państw Członkowskich oraz Komisja przeprowadzają regularne kontrole na miejscu, by zapewnić, że zatwierdzone zakłady rzeczywiście stosują przepisy niniejszej dyrektywy, w szczególności załącznik I rozdziały I, II i III. Składają oni Komisji sprawozdania z takich kontroli.
Państwo Członkowskie, na którego terytorium jest przeprowadzana kontrola, udziela ekspertom wszelkiej niezbędnej pomocy w wypełnianiu ich obowiązków.
Komisja, działając na wniosek Państw Członkowskich, mianuje biegłych lekarzy weterynarii z Państw Członkowskich, którzy są odpowiedzialni za kontrole; muszą oni być obywatelami państwa innego niż to, w którym przeprowadzana jest kontrola i, w przypadku przewidzianym w art. 5 ust. 3 i 4, innego niż państwa zaangażowane w spór.
Kontrole są przeprowadzane w imieniu Wspólnoty, która pokryje poniesione koszty.
Przepisy dotyczące stosowania niniejszego artykułu, w szczególności częstotliwości i metod przeprowadzania kontroli, wskazanych w akapicie pierwszym, zasad mianowania urzędowych lekarzy weterynarii oraz procedury, do której muszą się stosować przy sporządzaniu sprawozdań, są ustanawiane zgodnie z procedurą określoną w art. 12a."
"Artykuł 5b
Chłodnie mieszczące się poza terenem rzeźni lub zakładu ćwiartującego pozostają, w odniesieniu do przechowywania świeżego mięsa drobiowego, pod nadzorem urzędowego lekarza weterynarii.
Właściwy organ centralny Państwa Członkowskiego, na terytorium którego znajduje się chłodnia składowa, odpowiedzialny jest za zatwierdzenie chłodni, w której przechowuje się świeże mięso drobiowe oraz za cofnięcie zatwierdzenia."
Artykuł 7
Artykuł 6 dyrektywy otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 6
Bez uszczerbku dla art. 3 ust. 3 oraz do czasu wejścia w życie przepisów wspólnotowych, niniejsza dyrektywa nie wpływa na stosowanie przepisów Państw Członkowskich dotyczących:
a) warunków dotyczących zatwierdzania chłodni składowych, określonych w art. 5 lit. b) oraz możliwości cofnięcia takiego zatwierdzenia;
b) przetwarzania mięsa drobiowego z użyciem substancji, które mogą spowodować, że spożycie świeżego mięsa drobiowego stanie się niebezpieczne lub szkodliwe dla zdrowia ludzi, oraz wchłaniania przez drób takich substancji jak: antybiotyki, estrogeny, tyreostatyki, substancje zmiękczające, pestycydy, herbicydy lub substancje zawierające arszenik lub antymon.
c) dodawania do świeżego mięsa drobiowego obcych substancji oraz poddawaniu ich działaniu promieniowania jonowego lub ultrafioletowego."
Artykuł 8
W artykule 8 słowa: "rozdział VIII" otrzymują brzmienie "rozdział XI".
Artykuł 9
W artykule 9 słowa: "art. 5 ust. 3 akapit drugi zdanie drugie", otrzymują brzmienie "art. 5 ust. 4".
Artykuł 10
Dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 12a
1.
Gdy procedury ustanowione w niniejszym artykule mają być zastosowane, sprawy bezzwłocznie przedstawiane są przez przewodniczącego, z jego inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego, Stałemu Komitetowi Weterynaryjnemu ustanowionemu decyzją Rady z dnia 15 października 1968 r., zwanemu dalej "Komitetem".
2.
W Komitecie głosy Państw Członkowskich są ważone zgodnie z art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
Przedstawiciel Komisji przedkłada projekt środków, jakie mają zostać przyjęte.
Komisja dostarcza swoją opinię na temat tych środków, w czasie określonym przez przewodniczącego przy uwzględnieniu pilności badanej kwestii.
Opinie są przyjmowane większością 41 głosów.
4.
Jeżeli środki są zgodne ze stanowiskiem Komitetu, Komisja niezwłocznie przyjmuje je i wprowadza w życie.
Jeżeli środki są niezgodne ze stanowiskiem Komitetu lub, gdy Komitet nie przedstawi swojego stanowiska na dany temat, Komisja niezwłocznie przedstawia Radzie środki, które mają być przyjęte.
Rada uchwala te środki kwalifikowaną większością głosów.
Jeżeli, w ciągu trzech miesięcy od daty przedłożenia tej propozycji Radzie, nie przyjmie ona tych środków, Komisja przyjmuje proponowane środki i stosuje je niezwłocznie, z wyjątkiem wypadków, gdy Rada zagłosowała zwykłą większością głosów przeciwko tym środkom."
Artykuł 11
Artykuł 14 dyrektywy otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 14
1.
Państwa Członkowskie zabraniają stosowanego obecnie procesu chłodzenia wirówkowego.
Zakaz ten obowiązuje jedynie 18 miesięcy po przedłożeniu sprawozdania, określonego w ust. 2 i nie później niż od dnia 1 stycznia 1978 r.
2.
Po konsultacji z Państwami Członkowskimi w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego Komisja przedłoży Radzie, przed dniem 1 lipca 1976 r., sprawozdanie dotyczące procesów chłodzenia, których nie obejmuje zakaz z ust. 1."
Artykuł 12
Artykuł 15 dyrektywy otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 15
Do czasu wejścia w życie przepisów wspólnotowych dotyczących przywozu świeżego mięsa drobiowego z państw trzecich Państwa Członkowskie stosują do takiego przywozu przepisy, które są przynajmniej równoważne z przepisami, wynikającymi z niniejszej dyrektywy.
Przywożone świeże mięso drobiowe może być przeznaczone na handel w granicach przywożącego Państwa Członkowskiego.
Nie może ono w żadnym wypadku nosić znakowania, określonego w załączniku I rozdział X, zaś jeżeli jest poćwiartowane i pozbawione kości, musi być traktowane zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. b).
Jeżeli chodzi o handel wewnątrzwspólnotowy, podlega on przepisom krajowym Państw Członkowskich"
Artykuł 13
Dodaje się artykuły w brzmieniu:
"Artykuł 15a
Stanowiąc jednomyślnie, na wniosek Komisji, Rada ustali, przed dniem 31 grudnia 1976 r., przepisy dotyczące świeżego mięsa, które zostało posiekane, zmielone lub w podobny sposób pokrojone. Komisja przedłoży Radzie wniosek przed dniem 31 lipca 1976 r.
Do momentu wejścia w życie przepisów przyjętych w ten sposób przez Radę, mięso określone w niniejszym artykule będzie nadal podlegało ustawodawstwu krajowemu.
Artykuł 15b
Rada, stanowiąc jednomyślnie, na wniosek Komisji, ustali przed dniem 1 stycznia 1978 r. temperaturę, jaka ma obowiązywać podczas rozbioru, filetowania i pakowania. Jednocześnie ostatnia z wymienionych czynności ma odpowiadać załącznikowi I rozdział XIII nr 47 i 48, bez uszczerbku dla przepisu załącznika I rozdział VIII nr 37 akapit drugi i trzeci."
Artykuł 14
W art. 16 wprowadza się następujące zmiany:
a) wyrazy "i art. 16a" dodaje się po zdaniu "bez uszczerbku dla przepisów art. 14";
b) w punkcie b) wyrazy "w nieprzekraczalnym terminie pięciu lat od ogłoszenia niniejszej dyrektywy" otrzymują brzmienie "1 stycznia 1977 r.".
Artykuł 15
Dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 16a
Jednakże, jeżeli chodzi o świeże mięso drobiowe uzyskane i wprowadzane do obrotu na ich terytorium, bez względu na przepisy art. 16 lit. b),
a) Państwa Członkowskie mogą, przed końcem okresu, określonego w art. 16 lit. b), przydzielić rzeźniom lub zakładom rozbioru na ich terytorium, które wykonywały w tę czynność przed dniem 15 lutego 1975 r. i które wyraźnie o to wnoszą:
- dodatkowy okres, najpóźniej do dnia 15 sierpnia 1977 r., na zastosowanie się do przepisów załącznika I rozdziały I i II,
- dodatkowy okres, najpóźniej do dnia 15 sierpnia 1979 r., na zastosowanie się do przepisów niniejszej dyrektywy dotyczących nadzoru nad zakładami i nad zarządzonymi badaniami przedubojowymi i poubojowymi,
- dodatkowy okres, najpóźniej do dnia 15 sierpnia 1981 r., na zastosowanie się do przepisów dotyczących uboju i patroszenia, zawartych w załączniku I rozdział V,
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekażą Komisji wykaz rzeźni i zakładów rozbioru, którym przyznano zwolnienia, wraz ze wszystkimi poprawkami do rozporządzeń regulujących.
b) Roczne badania medyczne określone w załączniku I rozdział III nr 12, są obowiązkowe dopiero od dnia ustalonego przez Radę, działającą jednomyślnie, na wniosek Komisji, przed dniem 15 lutego 1980 r.;
w odniesieniu do nadzorowania pomieszczeń do rozbioru i magazynowania, interwencja urzędowego lekarza weterynarii, przewidzianego w niniejszej dyrektywie, jest obowiązkowa, począwszy jedynie od dnia ustalonego przez Radę, stanowiącą jednomyślnie, na wniosek Komisji.
Wszędzie tam, gdzie mają odniesienie w niniejszym akapicie klauzule dotyczące uchyleń, znakowanie, określone w załączniku I rozdział X, jest zakazane."
Artykuł 16
Załącznik I otrzymuje brzmienie:
"ZAŁĄCZNIK I
ROZDZIAŁ I
WYMOGI HIGIENICZNE DLA RZEŹNI
1.
Rzeźnia musi posiadać co najmniej:
a) pomieszczenie lub miejsce pod dachem dostatecznie duże i łatwe do czyszczenia i dezynfekcji, w którym przeprowadza się badanie przedubojowe drobiu;
b) specjalne pomieszczenie łatwe do czyszczenia i dezynfekcji, przeznaczone wyłącznie dla drobiu chorego lub podejrzanego o występowanie u niego choroby;
c) pomieszczenie rzeźnicze wystarczająco duże do ogłuszania zwierząt podczas uboju i wykrwawiania oraz oskubania i sparzania, tak by można było je przeprowadzać w oddzielnych pomieszczeniach.
Każde przejście między rzeźnią a pomieszczeniem lub przestrzenią, określone w lit. a), z wyjątkiem wąskiego przejścia przeznaczonego wyłącznie dla drobiu poddanego ubojowi, musi być wyposażone w automatycznie zamykane drzwi;
d) pomieszczenie do patroszenia i przygotowywania, wystarczająco duże, aby czynności te wykonać w miejscu odpowiednio oddalonym od innych stanowisk pracy lub oddzielonym od nich przegrodą, by zapobiec zakażeniu.
Każde przejście między pomieszczeniami do patroszenia, przygotowywania i uboju, z wyjątkiem wąskiego przejścia przeznaczonego wyłącznie dla drobiu poddanego ubojowi, musi być wyposażone w automatycznie zamykane drzwi;
e) pomieszczenie, z którego dokonywana jest wysyłka, o ile jest ono potrzebne;
f) dostatecznie duże pomieszczenie lub pomieszczenia chłodnicze lub zamrażarki;
g) pomieszczenie lub miejsce przeznaczone do pozyskiwania piór, chyba że są one traktowane jako odpady;
h) specjalne zamykane pomieszczenia przeznaczone odpowiednio do przechowywania mięsa zatrzymanego oraz mięsa niezdrowego uznanego za nienadające się do spożycia przez ludzi oraz odpadów, gdy mięso takie i odpady nie są codziennie usuwane z rzeźni;
i) specjalne pomieszczenie przeznaczone wyłącznie do technicznej obróbki lub niszczenia mięsa uznanego za nienadające się do spożycia przez ludzi zgodnie z nr 32 i mięsa, które zgodnie z nr 33 nie jest przeznaczone do spożycia przez ludzi, odpadów i wtórnych produktów uboju, przeznaczonych do użytku przemysłowego, jeżeli taka obróbka lub niszczenie odbywa się w zakładzie;
j) szatnie, umywalki, natryski i toalety spłukiwane strumieniem wody; toalety nie mogą bezpośrednio wychodzić na pomieszczenia pracownicze; umywalki powinny być podłączone do ciepłej i zimnej wody bieżącej, materiały do mycia, odkażania i dezynfekcji rąk oraz jednorazowe ręczniki; umywalki powinny znajdować się w pobliżu toalet.
Od dnia15 lutego 1980 r. muszą być wyposażone w krany nie obsługiwane ręcznie;
k) specjalnie przygotowane miejsca na obornik, o ile nie jest on natychmiast usuwany z zachowaniem zasad sanitarnych;
l) miejsce i odpowiednie urządzenia do czyszczenia i dezynfekcji klatek i pojazdów;
m) odpowiednio wyposażone zamykane pomieszczenie przeznaczone wyłącznie do świadczenia usług weterynaryjnych;
n) w pomieszczeniach pracowniczych odpowiednie urządzenia do mycia i odkażania rąk i narzędzi; urządzenia te powinny znajdować się jak najbliżej stanowisk pracy; kurki nie mogą być odkręcane ręcznie; do urządzeń tych powinna być doprowadzona ciepła i zimna woda bieżąca, powinny znajdować się tam środki czystości i dezynfekcji oraz jednorazowe ręczniki; do czyszczenia narzędzi nie należy używać wody, której temperatura jest niższa od + 82 °C;
o) urządzenia pozwalające na skuteczne przeprowadzenie, w każdej chwili, badania weterynaryjnego przewidzianego niniejszą dyrektywą;
p) odpowiedni mur otaczający lub inne sposoby ogrodzenia;
q) bez uszczerbku dla przepisów lit. a), b), c) i d), odpowiednie rozdzielenie sektora brudnego od sektora czystego;
r) w pomieszczeniach wymienionych w lit. od a) do j):
- podłoga z materiałów nieprzepuszczalnych, łatwa do czyszczenia i dezynfekcji oraz nie ulegająca gniciu, zaprojektowana w taki sposób, aby umożliwiać łatwy odpływ wody,
- gładkie ściany z jasnym, kolorowym, zmywalnym pokryciem lub pomalowane do wysokości, co najmniej 2 metrów, w których kąty i rogi są zaokrąglone;
s) odpowiedni system wentylacyjny i, w miarę potrzeby, system odparowywania wody;
t) w pomieszczeniach dla żywego lub ubitego drobiu naturalne lub sztuczne oświetlenie, które nie powoduje zmiany kolorów;
u) instalacja doprowadzająca pod ciśnieniem dostateczną ilość tylko wody pitnej; jednakże dopuszcza się dopływ wody nieprzeznaczonej do picia w wyjątkowych przypadkach do produkcji pary, w celach przeciwpożarowych, jako element sprzętu chłodniczego oraz do hydraulicznego usuwania piór, pod warunkiem, że podjęte zostaną odpowiednie kroki uniemożliwiające skażenie oraz że użyte w tej instalacji rury uniemożliwiają użycie tej wody w innych celach.
Rury z wodą nieprzeznaczoną do picia muszą być wyraźnie oddzielone od rur z woda pitną i nie mogą przechodzić przez pomieszczenia, w których znajduje się mięso.
Jednakże do dnia 15 lutego 1980 r. możliwa będzie zgoda, w wyjątkowych przypadkach, na przeprowadzenie rur z wodą nieprzeznaczoną do picia przez pomieszczenia, w których znajduje się mięso, w rzeźniach działających przed dniem 15 lutego 1975 r., pod warunkiem, że na odcinkach rur znajdujących się w rzeczonych pomieszczeniach nie ma kranów i ujść.
v) instalacja zapewniająca odpowiednią dostawę gorącej wody pitnej pod ciśnieniem;
w) instalacja odprowadzającą ścieki, zgodna z wymogami sanitarnymi;
x) odpowiednie urządzenia chroniące przed szkodnikami, takimi jak owady, gryzonie itp.;
y) narzędzia i sprzęt roboczy oraz sprzęt, który styka się z drobiem podczas przechowywania, wykonany z nierdzewnego materiału, łatwy do czyszczenia i dezynfekcji; w szczególności zakazuje się stosowania drewna;
z) specjalne, wodoszczelne pojemniki wykonane z nierdzewnego materiału, które nie mogą być otwarte z łatwością, przeznaczone do gromadzenia mięsa uznanego za nienadające się do spożycia przez ludzi w rozumieniu nr 32.
ROZDZIAŁ II
WYMOGI HIGIENICZNE DLA POMIESZCZEŃ DO ROZBIORU
2.
W pomieszczeniach do rozbioru powinna znajdować się, co najmniej:
a) chłodnia o rozmiarach odpowiednich do konserwacji mięsa;
b) pomieszczenie do rozbioru, usuwania kości i pakowania, określone w nr 48;
c) pomieszczenie przeznaczone do czynności pakowania, przewidzianych w nr 47, oraz do wysyłki mięsa;
d) odpowiednio wyposażone zamykane pomieszczenie przeznaczone wyłącznie do świadczenia usług weterynaryjnych;
e) szatnie, umywalki, natryski i toalety spłukiwane strumieniem wody, toalety nie mogą bezpośrednio wychodzić na pomieszczenia pracownicze; umywalki powinny być podłączone do ciepłej i zimnej wody bieżącej, materiały do mycia i odkażania dezynfekcji rąk oraz jednorazowe ręczniki; umywalki powinny znajdować się w pobliżu toalet.
Od dnia 15 lutego 1980 r., muszą być wyposażone w krany nieobsługiwane ręcznie;
f) specjalne szczelne pojemniki, zabezpieczające przed przenikaniem powietrza i wody oraz nieulegające korozji, z wiekami i zamknięciami uniemożliwiającymi dostęp osobom nieupoważnionym, przeznaczone do świeżego mięsa, produktów mięsnych lub ich okrawków, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, bądź zamykane na klucz pomieszczenia dla takiego mięsa, produktów mięsnych lub okrawków, jeżeli ich ilość jest wystarczająco duża by było to potrzebne, jeśli nie są one usuwane lub niszczone na koniec każdego dnia roboczego;
g) w pomieszczeniach, przewidzianych w lit. a):
- wodoodporną posadzkę, łatwą do czyszczenia i dezynfekcji, odporną na butwienie i ułożoną w sposób, umożliwiający łatwe odprowadzanie wody,
- gładkie ściany z jasnym, kolorowym, zmywalnym pokryciem lub pomalowane do wysokości, co najmniej 2 metrów, w których kąty i rogi są zaokrąglone;
h) w pomieszczeniach, przewidzianych w lit. b):
- wodoodporną posadzkę, łatwą do czyszczenia i dezynfekcji, odporną na butwienie i ułożoną w sposób, umożliwiający łatwe odprowadzanie wody; woda musi być odprowadzana pod przykryciem w kierunku odpływów wyposażonych w syfony i kratki ściekowe,
- gładkie ściany, pokryte jasną i zmywalną powłoką lub farbą do wysokości składowania, co najmniej 2 metrów, z zaokrąglonymi kątami i narożnikami;
i) sprzęt chłodzący w pomieszczeniach, określonych w lit. a), utrzymujący mięso w wewnętrznej temperaturze nie wyższej niż + 4 °C;
j) termometr lub termograf w pomieszczeniach do rozbioru;
k) urządzenia, umożliwiające skutecznie działanie w każdym czasie inspekcji weterynaryjnej i nadzorowi, określone w niniejszej dyrektywie;
l) urządzenia zapewniające odpowiednią wentylację w pomieszczeniach obróbki mięsa;
m) w pomieszczeniach obróbki mięsa, naturalne lub sztuczne oświetlenie niezmieniające kolorów;
n) instalacja doprowadzająca pod ciśnieniem dostateczną ilość tylko pitnej wody; jednakże dopływ wody nieprzeznaczonej do picia może być możliwy, w wyjątkowych przypadkach, do produkcji pary, w celach przeciwpożarowych oraz jako element sprzętu chłodniczego pod warunkiem, że użyte w instalacji rury uniemożliwiają użycia tej wody do innych celów.
Rury z wodą nieprzeznaczoną do picia muszą być wyraźnie oddzielone od rur z wodą pitną i nie mogą przechodzić przez pomieszczenia, w których obrabia się lub magazynuje mięso.
Jednakże do dnia 15 lutego 1980 r. możliwa będzie zgoda, w wyjątkowych przypadkach, na przeprowadzenie rur z wodą nieprzeznaczona do picia przez pomieszczenia, w których znajduje się mięso, w pomieszczeniach do rozbioru oddanych do użytku przed dniem 15 lutego 1975 r., pod warunkiem, że na odcinkach rur znajdujących się w wymienionych pomieszczeniach nie ma kranów i ujść;
o) instalacja zapewniająca odpowiednią dostawę gorącej wody pitnej pod ciśnieniem;
p) system odprowadzania ścieków zgodny z wymogami sanitarnymi;
q) w pomieszczeniach pracowniczych odpowiednie urządzenia do mycia i odkażania rąk i narzędzi; urządzenia te powinny znajdować się jak najbliżej stanowisk pracy; kurki nie mogą być odkręcane ręcznie; do urządzeń tych powinna być doprowadzona ciepła i zimna woda bieżąca, powinny znajdować się tam środki czystości i dezynfekcji oraz jednorazowe ręczniki; do czyszczenia narzędzi nie należy używać wody, której temperatura jest niższa od + 82 °C;
r) sprzęt spełniający wymogi higieny do obróbki mięsa oraz przechowywanie pojemników na mięso w taki sposób, by ani mięso, ani pojemniki nie wchodziły w bezpośredni kontakt z ziemią;
s) odpowiednie urządzenia chroniące przed szkodnikami, takimi jak owady, gryzonie itp.,
t) narzędzia i wyposażenie robocze, takie jak stoły do rozbioru mięsa, stoły ze zdejmowanymi blatami do rozbioru mięsa, pojemniki, taśmociągi i piły, z materiałów nierdzewnych, niezdolne do skażenia mięsa i łatwe do czyszczenia i dezynfekcji; zakazuje się stosowania drewna.
ROZDZIAŁ III
WYMAGANIA HIGIENICZNE W ZAKŁADACH W ODNIESIENIU DO PERSONELU, POMIESZCZEŃ, WYPOSAŻENIA I NARZĘDZI
3.
Wymaga się absolutnej czystości od personelu, pomieszczeń, sprzętu i narzędzi.
a) personel powinien w szczególności nosić czyste ubrania robocze i nakrycia głowy, jasne i dające się łatwo umyć.
Personel zajmujący się ubojem zwierząt, obróbką i przenoszeniem mięsa jest zobowiązany do mycia i dezynfekowania rąk kilka razy w ciągu jednego dnia roboczego oraz przy każdym rozpoczęciu pracy.
Personel, który miał styczność z chorymi zwierzętami lub zakażonym mięsem musi niezwłocznie starannie umyć ręce i ramiona w gorącej wodzie, a następnie poddać je dezynfekcji.
W pomieszczeniach roboczych i magazynowych zabronione jest palenie tytoniu.
b) Zwierzętom nie wolno wchodzić na teren zakładu.
W przypadku rzeźni zakaz ten nie będzie stosowany wobec zwierząt pociągowych pracujących w rzeźni, drobiu przeznaczonego do uboju, królików lub ptaków niewymienionych w art. 2, przeznaczonych do natychmiastowego uboju, pod warunkiem, że nie są one przetrzymywane, poddawane ubojowi, przetwarzane lub przechowywane w tym samym czasie i pomieszczeniach co drób.
Jednakże w przypadku Państw Członkowskich, które ustaliły, że drób musi być poddawany ubojowi zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy, świeże mięso może być przechowywane w tych samych pomieszczeniach, co świeże mięso ze zwierząt domowych należących do gatunków określonych w art. 1 ust. 1.
Gryzonie, owady i inne szkodniki należy systematycznie niszczyć.
c) Pomieszczenia wymienione w nr 1 lit. a), b), c) i d) oraz w nr 2 lit. b) i c) muszą być czyszczone i dezynfekowane, wtedy gdy jest to konieczne i zawsze po zakończeniu dnia pracy;
d) klatki służące do dostarczania drobiu powinny być zbudowane z materiałów nierdzewnych, łatwych do czyszczenia i dezynfekcji oraz wyposażone w nieprzepuszczalny spód.
Każdorazowo po opuszczeniu klatki przez drób należy je czyścić i dezynfekować;
e) sprzęt i narzędzia używane do uboju, obróbki mięsa i jego przechowywania powinny być utrzymane w dobrym stanie używalności i w czystości.
Należy je starannie czyścić i dezynfekować kilka razy w ciągu dnia roboczego oraz na zakończenie dnia pracy i przed ponownym ich użyciem, jeżeli zostały zanieczyszczone, w szczególności, drobnoustrojami chorobotwórczymi.
f) pojemniki przeznaczone na niezdrowe mięso, nienadające się do spożycia przez ludzi oraz na podroby powinny zostać opróżnione po ich użyciu, oczyszczone i zdezynfekowane za każdym razem po opróżnieniu.
4.
Pomieszczenia, narzędzia, sprzęt roboczy oraz powierzchnie wykorzystywane przy uboju mięsa i jego przechowywania mogą być używać jedynie do tych celów.
5.
Mięso drobiowe oraz pojemniki na mięso nie mogą mieć styczności z podłogą.
6.
Pióra muszą zostać usunięte zaraz po oskubaniu.
7.
Użycie detergentów, środków odkażających, pestycydów nie może wpływać na zdatność mięsa do spożycia.
8.
Użycie wody pitnej jest konieczne do wszystkich celów.
Jednakże, zgodnie z warunkami nr 1 lit. u) i nr 2 lit. n), użycie wody nienadającej się do picia jest dopuszczalne przy produkcji pary, w walce z pożarem, jako element sprzętu chłodzącego oraz przy usuwaniu piór.
9.
Zakazuje się rozrzucania trocin lub tym podobnych materiałów na podłodze pomieszczeń, w których obrabia się i magazynuje mięso.
10.
Mięso będzie ćwiartowane w taki sposób, aby uniknąć wszelkiego zakażenia.
Wszelkie odłamki kości i grudki zakrzepłej krwi należy usuwać.
Mięso po ćwiartowaniu, lecz nie przeznaczone do konsumpcji należy umieszczać, zaraz po otrzymaniu, w pojemnikach, określonych w nr 2 lit. f).
11.
Zakazuje się osobom, które mogą zanieczyścić mięso, wykonywania prac przy uboju i obróbce mięsa, w szczególności osobom, które:
a) chorują na dur brzuszny lub podejrzane są o chorowanie na dur brzuszny, paratyfus A i B, zakaźne zapalenie jelit (salmonelloza), dyzenterię, zakaźne zapalenie wątroby, szkarlatynę lub są nosicielami tych chorób;
b) chorujących lub podejrzanych o chorowanie na zakaźną gruźlicę;
c) chorujących lub podejrzanych o chorowanie na zakaźne choroby skóry;
d) wykonujących w tym samym czasie prace, które mogą spowodować przeniesienie bakterii na mięso;
e) noszących na rękach bandaż, chyba że są to szczelne opatrunki osłaniające niezainfekowaną ranę.
12.
Od każdej osoby pracującej przy przetwarzaniu mięsa drobiowego wymaga się świadectwa lekarskiego.
Potwierdza ono, że nie ma przeciwwskazań do wykonywania takiej pracy; świadectwo takie należy odnawiać co roku i każdorazowo, gdy zażąda tego urzędowy lekarz weterynarii; należy je zachować do dyspozycji lekarza weterynarii.
ROZDZIAŁ IV
BADANIE PRZEDUBOJOWE
13.
Drób przeznaczony do uboju poddawany jest badaniu przedubojowemu w okresie 24 godzin po przywiezieniu do rzeźni.
W przypadku, gdy od badania minęło więcej niż 24 godziny badanie to należy powtórzyć bezpośrednio przed dokonaniem uboju.
14.
Badanie przedubojowe może ograniczyć się do poszukiwania uszkodzeń wywołanych transportem, pod warunkiem że w okresie ostatnich 24 godzin drób został zbadany w gospodarstwie, z którego pochodzi i uznano go za zdrowy.
Ponadto po przywiezieniu drobiu do rzeźni należy potwierdzić jego tożsamość.
Jeśli badanie przedubojowe przeprowadzone w gospodarstwie pochodzenia drobiu, nie zostało wykonane przez tego samego urzędowego lekarza weterynarii zwierzętom powinno towarzyszyć świadectwo zdrowia zawierające szczegóły określone w załączniku III.
15.
Badania przedubojowe należy przeprowadzać w odpowiednich warunkach oświetleniowych.
16.
Badanie powinno stwierdzić:
a) czy drób jest zakażony chorobą, która może być przeniesiona na ludzi i zwierzęta, lub czy występują objawy choroby albo czy ogólny stan drobiu wskazuje, że taka choroba może wystąpić;
b) czy występują objawy choroby lub ogólne zaburzenia stanu zdrowia, co może spowodować, że mięso nie będzie się nadawało do spożycia przez ludzi.
17.
Za nienadający się do spożycia przez ludzi uważa się drób dotknięty pomorem drobiu, rzekomym pomorem drobiu, wścieklizną, salmonellozą, cholerą lub ornitozą.
18.
Nie przeznacza się do uboju w celu przeznaczenia do spożycia przez ludzi jako świeże mięso osobników, gdy stwierdzono:
- na podstawie obecności w rzeźni chorych osobników,
- na podstawie informacji o ich zdrowiu z miejsca ich pochodzenia,
że miały styczność z ptakami chorymi na pomór drobiu, rzekomy pomór drobiu, salmonellozę, cholerę lub ornitozę, w taki sposób, że choroba mogła zostać na nie przeniesiona.
19.
Drób określony w nr 16, 17 i 18 powinien podlegać ubojowi oddzielnie oraz po dokonaniu uboju innego drobiu.
ROZDZIAŁ V
WARUNKI SANITARNE DOTYCZĄCE UBOJU
20.
Drób wprowadzony do pomieszczeń, w których dokonuje się uboju powinien zostać ubity niezwłocznie po ogłuszeniu.
Jednakże ogłuszanie może zostać pominięte, jeżeli sprzeczne jest z obrzędem religijnym.
21.
Wykrwawianie powinno być całkowite i przeprowadzone w taki sposób, aby nie spowodować zanieczyszczenia poza miejscem uboju.
22.
Drób należy oskubać z piór niezwłocznie i w całości.
23.
Drób należy wypatroszyć bezzwłocznie.
Tuszę należy otworzyć w taki sposób, aby można było przeprowadzić kontrolę jamy brzusznej i wnętrzności.
W tym celu należy usunąć wątrobę, śledzionę i przewód pokarmowy z tuszy w taki sposób, aby jej nie zanieczyścić i aż do chwili przeprowadzenia badania nie naruszyć naturalnych połączeń wnętrzności.
24.
Po przeprowadzeniu badania wnętrzności powinny one być niezwłocznie oddzielone od tuszy, a części nienadające się do spożycia przez ludzi należy natychmiast usunąć.
Wnętrzności lub ich części połączone z tuszą, z wyjątkiem nerek, należy, o ile jest to możliwe i z zachowaniem warunków sanitarnych, natychmiast usunąć w całości.
25.
Nadmuchiwanie mięsa drobiowego, jego czyszczenie za pomocą ścierek oraz wypełnianie tusz jest zabronione, z wyjątkiem przypadku, gdy tusze wypełniane są jadalnymi podrobami, które pochodzą z drobiu poddanego ubojowi w zakładzie.
26.
Nacinanie tusz i usuwanie lub przerób mięsa drobiowego przed zakończeniem badania jest zabronione.
Urzędowy lekarz weterynarii może zarządzić wykonanie każdego innego zabiegu wymaganego do celów inspekcji.
27.
Zatrzymane mięso uznane za nienadające się do spożycia przez ludzi zgodnie z nr 32 lub niedopuszczone do spożycia przez ludzi zgodnie z nr 33, pióra i odpady powinny, tak szybko jak jest to możliwe, zostać umieszczone w pomieszczeniach, na powierzchniach lub w pojemnikach, określonych w nr 1 lit. g), h) i i), i należy postępować z nimi w taki sposób, aby ograniczyć możliwość zakażenia do minimum.
28.
Po zakończeniu badania i usunięciu wnętrzności świeże mięso drobiowe powinno zostać niezwłocznie oczyszczone i schłodzone z zachowaniem warunków sanitarnych.
ROZDZIAŁ VI
BADANIE POUBOJOWE
29.
Bezpośrednio po dokonaniu uboju wszystkie części zwierzęcia muszą zostać poddane badaniu.
30.
Badanie poubojowe należy przeprowadzać w odpowiednich warunkach oświetleniowych.
31.
Badanie poubojowe obejmuje:
a) wzrokowe oględziny ubitego osobnika;
b) w miarę potrzeb, badanie dotykowe i rozcięcie ubitego zwierzęcia;
c) poszukiwanie anomalii w strukturze, kolorze, zapachu i, gdzie stosowne, smaku;
d) w miarę potrzeb, badania laboratoryjne.
ROZDZIAŁ VII
DECYZJE URZĘDOWEGO LEKARZA WETERYNARII PODEJMOWANE PODCZAS BADANIA POUBOJOWEGO
32.
1.
Za nienadający się całkowicie do spożycia przez ludzi uznaje się drób, u którego badanie poubojowe wykazało:
- śmierć spowodowaną inną przyczyną niż ubój,
- ogólne zanieczyszczenie,
- poważne urazy i wylewy,
- nienormalny zapach, kolor i smak,
- gnicie,
- nienormalną strukturę,
- charłactwo,
- obrzęk,
- wodobrzusze,
- żółtaczki,
- choroby zakaźne,
- grzybica kropidlakowa,
- toksoplazmozę,
- rozległe występowanie pasożytów pod skórą lub w mięśniach,
- złośliwe lub liczne nowotwory,
- leukozę,
- zatrucie.
2.
Za nienadające się do spożycia przez ludzi uznaje się części poddanego ubojowi zwierzęcia, u których występują miejscowe urazy niemające wpływu na stan pozostałej części mięsa.
33.
Głowa oddzielona od tułowia, wyjąwszy język, oraz następujące wnętrzności wyłącza się ze spożycia: tchawicę, płuca oddzielone od tuszy zgodnie z nr 24, przełyk, podgardle, jelita i woreczek żółciowy.
ROZDZIAŁ VIII
PRZEPISY DOTYCZĄCE MIĘSA DO ROZBIORU
34.
Tuszę należy rozbierać na części i usuwać kości w pomieszczeniach do porcjowania.
35.
Właściciel zakładu lub jego przedstawiciel muszą ułatwiać czynności kontrolne, w szczególności wszelkie działanie uznane za konieczne, udostępniając konieczne urządzenia służbom kontrolnym. W szczególności muszą być w stanie wskazać urzędowemu lekarzowi weterynarii odpowiedzialnemu za kontrolę, pochodzenie mięsa w zakładzie.
36.
Mięso nieopowiadające warunkom art. 3 ust. 1 B lit. b) można włożyć do zatwierdzonego pomieszczenia wyłącznie pod warunkiem, że przechowuje się je w specjalnym miejscu; należy je pociąć w innym miejscu lub w innym czasie niż świeże mięso spełniające niniejsze warunki.
Urzędowy lekarz weterynarii musi w każdej chwili dysponować dostępem do chłodni i wszystkich pomieszczeń roboczych celem zapewnienia przestrzegania powyższych przepisów.
37.
Świeże mięso do rozbioru należy bezzwłocznie po przywiezieniu wstawić do odpowiednich pomieszczeń i do chwili rozbioru powinno przebywać w pomieszczeniu, przewidzianym w nr 2 lit. a); mięso należy przetrzymywać w temperaturze nie przekraczającej + 4 °C.
Jednakże bez względu na nr 28, mięso można przewozić bezpośrednio z rzeźni do pomieszczeń do rozbioru.
W takich przypadkach rzeźnia i pomieszczenie do rozbioru muszą znajdować się stosunkowo blisko siebie, w tym samym bloku, ponieważ mięso należy przewieźć w ramach jednej czynności z jednego pomieszczenia do drugiego przy pomocy urządzeń mechanicznego transportu z rzeźni. Rozbierania należy dokonać bezzwłocznie.
Bezpośrednio po pocięciu i opakowaniu, mięso musi być przewiezione do chłodni, jak stanowi nr 2 lit. a).
38.
Mięso należy przetransportować, zgodnie z wymogami, do pomieszczeń określonych w nr 2 lit. b).
Bezpośrednio po pocięciu i zapakowaniu, jak zalecono, mięso musi być przewiezione do chłodni przewidzianej w nr 2 lit. a).
39.
Z wyjątkiem przypadków rozbioru mięsa jeszcze ciepłego, ćwiartowanie może się odbywać tylko wówczas, gdy mięso nie przekracza temperatury + 4 °C.
40.
Zakazuje się czyszczenia świeżego mięsa szmatką.
ROZDZIAŁ IX
KONTROLA ZDROWOTNA POĆWIARTOWANEGO MIĘSA
41.
Pomieszczenia do rozbierania kurcząt podlegają kontroli urzędowego lekarza weterynarii.
42.
Nadzór urzędowego lekarza weterynarii polega na:
a) zapisach kontrolnych świeżego mięsa przyjmowanego oraz poćwiartowanego opuszczającego pomieszczenia;
b) kontroli zdrowotnej świeżego mięsa przyjmowanego do pomieszczenia do rozbioru;
c) kontroli stanu czystości pomieszczeń, instalacji, narzędzi i higieny personelu;
d) pobierania koniecznych próbek do badań laboratoryjnych mających na celu wykrycie, na przykład, obecności szkodliwych drobnoustrojów, dodatków lub innych niedopuszczalnych związków chemicznych.
Wyniki kontroli należy zapisywać w rejestrze;
e) wszelkie inne badania, które uzna za pomocne w przestrzeganiu niniejszego rozporządzenia.
ROZDZIAŁ X
ZNAKOWANIE ZDROWOTNE
43.
Znakowanie przeprowadza się na odpowiedzialność urzędowego lekarza weterynarii, który jest w posiadaniu i przechowuje:
a) przyrządy przeznaczone do znakowania mięsa, które może przekazać asystentom tylko w chwili znakowania, na czas potrzebny do wykonania tej czynności;
b) etykiety i opakowania po umieszczeniu na nich pieczęci lub znaku, określonych w nr 44 oraz pieczęcie, określone w nr 44.
Etykiety, opakowania i pieczęcie przekazywane są asystentom w chwili, w której mają zostać użyte, w ilości odpowiedniej do potrzeb.
44.
1.
Znakowanie obejmuje:
a) - w górnej części, dwie pierwsze litery w alfabecie łacińskim (wielkie) nazwy państwa wywozu,
- w środku, przysługujący rzeźni lub, gdzie stosowne, zakładowi rozbioru numer identyfikacyjny,
- w części dolnej, jeden ze skrótów: CEE, EEG, EWG, EØF lub EEC.
Litery i cyfry muszą mieć 0,2 cm wysokości;
b) owal o rozmiarach 6,5 × 4,5 cm zawierający informacje wymienione w lit. a); litery muszą mieć 0,8 cm, a cyfry 1,1 cm wysokości.
2.
Materiał używany w znakowaniu musi spełniać wszelkie wymogi higieny, a widniejąca na nim informacja, określona w ust. 1 musi być całkowicie czytelna.
3. a) Znak określony w ust. 1 lit. a) musi być wykonany:
- na folii lub widocznie pod folią lub innym opakowaniem z pojedynczo zapakowaną tuszą,
- na łącznie zapakowanych tuszach poprzez przyłożenie pieczątki lub innego znacznika zatwierdzonego zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 12a,
- na folii lub widocznie pod folią lub innym opakowaniem z częściami tusz lub odpadków pakowanych w małych ilościach;
b) znakowanie określone w ust. 1 lit. b) musi być wykonane na dużych opakowaniach zawierających tusze, części tusz lub odpady oznaczone zgodnie z lit. a).
4.
Jeżeli znak widnieje na folii lub opakowaniu zgodnie z ust. 3;
- musi być umieszczony w taki sposób, aby otwarcie opakowania powodowało zniszczenie znaku lub
- folia lub opakowanie musi być opieczętowane w taki sposób, żeby nie można było go ponownie użyć po otwarciu.
ROZDZIAŁ XI
ŚWIADECTWO ZDROWIA
45.
Oryginał świadectwa zdrowia powinien towarzyszyć świeżemu mięsu drobiowemu podczas transportu do kraju przeznaczenia. Świadectwo zdrowia powinno być wydane przez urzędowego lekarza weterynarii w chwili załadunku.
Wygląd i treść świadectwa zdrowia powinna się zgadzać z wzorem przedstawionym w załączniku IV.
Świadectwo to należy sporządzić, co najmniej w języku kraju przeznaczenia oraz z podaniem informacji określonych we wzorze przedstawionym w załączniku IV.
ROZDZIAŁ XII
PRZECHOWYWANIE
46.
Świeże mięso drobiowe należy, po schłodzeniu określonym w nr 28, utrzymywać w temperaturze nieprzekraczającej w żadnym przypadku + 4 °C
ROZDZIAŁ XIII
PAKOWANIE
47. a) Opakowania (na przykład skrzynie, kartony) powinny spełniać wszystkie warunki sanitarne, w szczególności:
- nie mogą wpływać na cechy organoleptyczne mięsa,
- nie mogą przenosić substancji szkodliwych dla zdrowia ludzi,
- muszą być dostatecznie wytrzymałe, aby zapewniać skuteczną ochronę mięsa podczas transportu i przenoszenia.
b) opakowanie może być użyte do mięsa tylko pod warunkiem, że zostało wykonane z nierdzewnego, łatwego do czyszczenia materiału, i że zostało oczyszczone i zdezynfekowane.
48.
Jeżeli świeże mięso drobiowe zapakowane jest w materiał (na przykład plastik), z którym ma bezpośredni kontakt, spełnione muszą być wymogi higieny.
Opakowania takie muszą być przeźroczyste i bezbarwne oraz spełniać wymogi z nr 47 lit. a); nie mogą być one użyte do ponownego pakowania mięsa.
Części drobiu lub odpadki oddzielone od tuszy muszą być opakowane ciasno zawiniętą pokrywą ochronną spełniającą powyższe kryteria.
ROZDZIAŁ XIV
TRANSPORT
49.
Świeże mięso przewożone jest pojazdami lub w pojemnikach zaprojektowanych i wyposażonych w taki sposób, aby podczas całego transportu utrzymywana była temperatura określona w rozdziale XII.
50.
Środki transportu świeżego mięsa drobiowego nie mogą być używane do przewozu żywych zwierząt lub jakichkolwiek innych produktów, które mogą spowodować zepsucie lub zakażenie mięsa, chyba że po rozładowaniu tych produktów zostaną dokładnie oczyszczone, poddane dezynfekcji i, w miarę potrzeby, odświeżeniu.
51.
Świeże mięso drobiowe może być przewożone jednocześnie z substancjami, które mogą na nie oddziaływać lub nadawać mu zapach wyłącznie w przypadku zastosowania odpowiednich środków ostrożności.
52.
Świeże mięso drobiowe nie może być przewożone pojazdami lub innym środkami transportu, które nie są czyste i nie zostały poddane dezynfekcji.
53.
Przed dokonaniem wysyłki urzędowy lekarz weterynarii zapewnia, że pojazdy lub pojemniki oraz warunki załadunku odpowiadają warunkom sanitarnym, określonym w niniejszym rozdziale."
Artykuł 17
Załącznik II otrzymuje brzmienie:
"ZAŁĄCZNIK II
WYMAGANIA DOTYCZĄCE ASYSTENTÓW
1.
Jako asystenci mogą być zaakceptowane wyłącznie osoby, które:
a) przedstawią zaświadczenie właściwego organu, że legitymują się nieposzlakowaną opinią;
Jeśli zaświadczenia takiego nie wydano w Państwie Członkowskim, można go zastąpić poświadczonym notarialnie oświadczeniem lub oficjalnym potwierdzeniem złożonym przez osobę zainteresowaną w obecności władz czy przedstawicieli administracji, notariusza lub upoważnionego organu Państwa Członkowskiego;
b) posiadają odpowiednie wykształcenie;
c) są fizycznie zdolne do wykonywania takich czynności;
d) wykażą się odpowiednią wiedzą techniczną w przeprowadzonym teście umiejętności.
2.
Bez uszczerbku dla przepisów załącznika I rozdział III pkt 11 i 12, asystentami nie mogą być osoby, które:
a) wykonują prace mogące stwarzać zagrożenie zakażenia świeżego mięsa drobiowego;
b) wykonują zawód rzeźnika, prowadzą rzeźnie drobiu lub pracują w niej w innym charakterze, zajmują się handlem drobiem lub paszą przeznaczoną dla drobiu, udzielają konsultacji w zakresie odżywiania drobiu, zajmują się zawodowo hodowlą ptaków, są zatrudnione w gospodarstwach rolnych lub posiadają rodziny lub inne bliskie powiązania mogące wpływać na bezstronność orzeczeń.
3.
Sprawdzian umiejętności, określony w nr 1 lit. d), przeprowadza właściwy organ centralny Państwa Członkowskiego lub inny wyznaczony przez niego organ.
Do sprawdzianu mogą być dopuszczeni jedynie kandydaci, którzy odbyli trzymiesięczną praktykę u urzędowego lekarza weterynarii.
4.
Sprawdzian, określony w nr 3 składa się z części teoretycznej i części praktycznej. Obejmuje on następujące zagadnienia:
a) część teoretyczna:
- podstawowa wiedza z anatomii i fizjologii drobiu,
- podstawowa wiedza z patologii drobiu,
- podstawowa wiedza z patologii anatomicznej drobiu,
- podstawowa wiedza o higienie w szczególności higienie przemysłowej,
- metody i procedury uboju drobiu, obróbki, pakowania i transportu,
- znajomość przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych dotyczących wykonywanej pracy;
b) części praktycznej:
- badanie i ocena drobiu przeznaczonego do uboju,
- badanie i ocena drobiu po dokonaniu uboju,
- określenie gatunku zwierzęcia na podstawie badania typowych części zwierzęcia,
- określenie kilku części ubitego drobiu, wykazujących zmiany, i komentarz,
- doświadczenie przy przeprowadzaniu badania poubojowego."
Artykuł 18
Załącznik IV otrzymuje brzmienie:
"ZAŁĄCZNIK IV"
+++++ TIFF +++++
Artykuł 19
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 1 stycznia 1997 r.
Artykuł 20
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 16 czerwca 1975 r.
w sprawie unieszkodliwiania olejów odpadowych
(75/439/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100 i 235,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: wszelkie rozbieżności między przepisami dotyczącymi unieszkodliwiania olejów odpadowych, które są już stosowane lub przygotowywane w różnych Państwach Członkowskich, mogą spowodować nierówne warunki konkurencji, a tym samym bezpośrednio wpłynąć na funkcjonowanie wspólnego rynku; jest więc niezbędne zbliżenie ustawodawstw w tej dziedzinie, zgodnie z art. 100 Traktatu;
wydaje się konieczne, aby zbliżaniu ustawodawstw towarzyszyły działania Wspólnoty, tak aby jeden z celów Wspólnoty w dziedzinie ochrony środowiska został osiągnięty za pomocą szerzej ujętych przepisów; konieczne jest ustanowienie pewnych szczególnych przepisów w tym celu; należy odwołać się do art. 235 Traktatu, jako że kompetencje działania w tym zakresie nie zostały przewidziane w Traktacie;
jednym z zasadniczych celów wszystkich przepisów dotyczących unieszkodliwiania olejów odpadowych powinna być ochrona środowiska przed szkodliwymi skutkami ich odprowadzania, składowania lub przetwarzania;
recykling olejów odpadowych może mieć pozytywny wpływ na politykę zaopatrywania w paliwo;
program działań Wspólnot Europejskich w zakresie środowiska [3] podkreśla znaczenie problemu unieszkodliwiania olejów odpadowych bez pociągania za sobą szkodliwych skutków dla środowiska;
ilości olejów odpadowych, w szczególności emulsji, uległy zwiększeniu we Wspólnocie;
skuteczny i spójny system przetwarzania olejów odpadowych, który nie tworzy przeszkód dla handlu wewnątrzwspólnotowego ani nie wpływa na warunki konkurencji, powinien mieć zastosowanie do wszystkich takich produktów, nawet tych, które składają się jedynie w części z olejów, oraz powinien przewidywać możliwość ich bezpiecznego przetworzenia w warunkach zadowalających pod względem ekonomicznym;
taki system powinien regulować przetwarzanie, odprowadzanie, składowanie oraz zbieranie olejów odpadowych oraz przewidywać stworzenie systemu zezwoleń dla przedsiębiorstw, które unieszkodliwiają takie oleje, obowiązkowe zbieranie i/lub unieszkodliwianie takich olejów w niektórych przypadkach oraz odpowiednie procedury kontrolne;
w przypadku gdy niektóre przedsiębiorstwa są zobowiązane do zbierania i/lub unieszkodliwiania olejów odpadowych, powinno się umożliwić rekompensatę części poniesionych przez nie kosztów w tym zakresie oraz nieobjętych przez ich dochody, a powyższe rekompensaty mogą być finansowane, między innymi poprzez opłaty nakładane na nowe lub regenerowane oleje,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy pojęcie "oleje odpadowe" oznacza wszelkie zużyte produkty półpłynne lub płynne, składające się całkowicie lub częściowo z oleju mineralnego lub syntetycznego, w tym pozostałości olejowe ze zbiorników, mieszaniny olejowo-wodne oraz emulsje.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia bezpiecznego zbierania i unieszkodliwiania olejów odpadowych.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, tak dalece, jak to możliwe, unieszkodliwiania olejów odpadowych poprzez recykling (regenerację i/lub spalanie w celu innym niż zniszczenie).
Artykuł 4
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia zakazu:
1) wszelkiego odprowadzania olejów odpadowych do śródlądowych wód powierzchniowych, gruntowych, wód przybrzeżnych i systemów odwadniających;
2) wszelkiego składowania i/lub odprowadzania olejów odpadowych ze szkodą dla gleb oraz jakiegokolwiek niekontrolowanego odprowadzania pozostałości uzyskiwanych z przetwarzania olejów odpadowych;
3) wszelkiego przetwarzania olejów odpadowych powodującego zanieczyszczenie powietrza, które przekracza poziom opisany w istniejących przepisach.
Artykuł 5
Gdy cele określone w art. 2, 3 i 4 nie mogą być osiągnięte w inny sposób, Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, aby jedno lub więcej przedsiębiorstw zbierało i/lub unieszkodliwiało produkty oferowane im przez posiadaczy, w miarę możliwości w strefie wyznaczonej dla nich przez właściwe władze.
Artykuł 6
W celu wykonania środków podjętych zgodnie z art. 4 każde przedsiębiorstwo, które unieszkodliwia oleje odpadowe, musi uzyskać zezwolenie.
Zezwolenia udzielają właściwe władze po dokonaniu kontroli instalacji, o ile to konieczne.
Władze te określają warunki wymagane przez stan rozwoju technicznego.
Artykuł 7
Posiadacz olejów odpadowych musi, jeśli nie jest w stanie wykonać środków podjętych zgodnie z art. 4, przekazać je do dyspozycji przedsiębiorstwa lub przedsiębiorstw, określonych w art. 5.
Artykuł 8
Posiadacze pewnych ilości olejów odpadowych zawierających zanieczyszczenia przekraczające pewne poziomy procentowe muszą postępować z nimi i składować je oddzielnie.
Właściwe władze ustalają ilości i poziomy procentowe określone w akapicie pierwszym, które mogą się różnić w zależności od kategorii produktu.
Artykuł 9
Przedsiębiorstwa zbierające i/lub unieszkodliwiające oleje odpadowe muszą przeprowadzać te działania w taki sposób, aby nie stwarzać dającego się uniknąć ryzyka zanieczyszczenia wody, powietrza lub gleby.
Artykuł 10
Każde przedsiębiorstwo wytwarzające, zbierające i/lub unieszkodliwiające więcej niż określoną ilość olejów odpadowych rocznie, która zostanie ustalona przez każde Państwo Członkowskie, lecz nie przekroczy 500 litrów, musi:
- prowadzić rejestr ilości, jakości, pochodzenia oraz umiejscowienia takich olejów i ich wywozu oraz otrzymania, w tym daty tych ostatnich, i/lub
- przekazać takie informacje właściwym władzom, na ich żądanie.
Upoważnia się Państwa Członkowskie do ustalenia ilości olejów odpadowych zgodnie z akapitem pierwszym w przeliczeniu na równoważną ilość nowego oleju, obliczonej zgodnie z rozsądnym współczynnikiem konwersji.
Artykuł 11
Każde przedsiębiorstwo, które unieszkodliwia oleje odpadowe, musi przekazać właściwym władzom, na ich żądanie, wszelkie informacje dotyczące unieszkodliwiania lub składowania takich olejów odpadowych lub ich pozostałości.
Artykuł 12
Przedsiębiorstwa, określone w art. 6, podlegają okresowym kontrolom dokonywanym przez właściwe władze, w szczególności gdy chodzi o przestrzeganie przez nie warunków określonych w zezwoleniach.
Artykuł 13
Tytułem wzajemnego ustępstwa za zobowiązania nałożone przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 5 przedsiębiorstwom zbierającym i/lub unieszkodliwiającym mogą zostać przyznane rekompensaty za dostarczane usługi.
Rekompensaty takie nie mogą przekraczać rocznych nie znajdujących pokrycia kosztów rzeczywiście odnotowanych przez przedsiębiorstwo, biorąc pod uwagę rozsądny zysk.
Kwota tych rekompensat nie może powodować jakichkolwiek poważnych zakłóceń dla konkurencji oraz sztucznych struktur handlu danymi produktami.
Artykuł 14
Rekompensaty mogą być finansowane, oprócz innych metod, poprzez opłaty nakładane na produkty, które po wykorzystaniu są przekształcane w oleje odpadowe, lub na oleje odpadowe.
Finansowanie rekompensat musi odbywać się zgodnie z zasadą "zanieczyszczający płaci".
Artykuł 15
Każde Państwo Członkowskie okresowo przekazuje Komisji informacje dotyczące technicznej wiedzy specjalistycznej oraz zdobytego doświadczenia i wyników uzyskiwanych poprzez zastosowanie środków podjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą.
Komisja przekaże Państwom Członkowskim zbiorcze podsumowanie takich informacji.
Artykuł 16
Co trzy lata Państwa Członkowskie sporządzają sprawozdanie o sytuacji w zakresie unieszkodliwiania olejów w swoich krajach oraz przekazują je Komisji.
Artykuł 17
Państwa Członkowskie wprowadzą środki niezbędne dla wykonania niniejszej dyrektywy w ciągu 24 miesięcy od jej notyfikacji i niezwłocznie poinformują o tym Komisję.
Artykuł 18
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zgodnie z niniejszą dyrektywą mogą być stopniowo stosowane do przedsiębiorstw, określonych w art. 6, istniejących w czasie notyfikacji niniejszej dyrektywy, w ciągu czterech lat od powyższej notyfikacji.
Artykuł 19
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 20
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 16 czerwca 1975 r.
dotycząca wymaganej jakości wód powierzchniowych przeznaczonych do pozyskiwania wody pitnej w Państwach Członkowskich
(75/440/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100 i 235,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: rosnące wykorzystanie zasobów wodnych do pozyskiwania wody do spożycia przez ludzi wymaga zmniejszenia zanieczyszczenia wody oraz jej ochrony przed dalszym pogorszeniem;
konieczna jest ochrona zdrowia publicznego oraz w tym celu nadzór nad wodami powierzchniowymi przeznaczonymi do pozyskiwania wody pitnej oraz nad oczyszczaniem takiej wody;
wszelkie różnice pomiędzy przepisami dotyczącymi jakości wymaganej w przypadku wody powierzchniowej przeznaczonej do pozyskiwania wody pitnej, już obowiązującymi lub przygotowywanymi w różnych Państwach Członkowskich, mogą stworzyć nierówne warunki konkurencji oraz tym samym bezpośrednio negatywnie wpłynąć na funkcjonowanie wspólnego rynku; jest więc konieczne zbliżenie ustawodawstwa w tej dziedzinie, jak przewidziano w art. 100 Traktatu;
wydaje się konieczne, aby powyższe zbliżenie ustawodawstwa było wsparte przez działania Wspólnoty, tak aby jeden z celów Wspólnoty w dziedzinie ochrony środowiska oraz polepszenia jakości życia został osiągnięty przy pomocy szerszych regulacji; należy w związku z powyższym wprowadzić niektóre przepisy szczegółowe; należy skorzystać przy tym z art. 235 Traktatu, ponieważ pełnomocnictwa wymagane do tego celu nie zostały przewidziane przez Traktat;
program działania Wspólnot Europejskich w dziedzinie środowiska naturalnego [3] przewiduje, że należy wspólnie określić cele dotyczące jakości, ustalające różne wymagania, które środowisko powinno spełnić, w tym między innymi definicję parametrycznych wartości dla wody, włączając wody powierzchniowe przeznaczone do pozyskiwania wody pitnej;
wspólne ustalenie minimalnych wymogów jakościowych dla wody powierzchniowej przeznaczonej do pozyskiwania wody pitnej nie zakłada ani bardziej restryktywnych wymogów w przypadku takiej wody utylizowanej w inny sposób, ani wymogów nakładanych przez życie wodne;
w świetle nowej wiedzy technicznej i naukowej konieczne będzie dokonanie przeglądu parametrycznych wartości określających jakość wody powierzchniowej wykorzystywanej do pozyskiwania wody pitnej;
obecnie wypracowywane metody pobierania próbek wody oraz pomiarów parametrów określających fizyczne, chemiczne oraz mikrobiologiczne cechy wody powierzchniowej przeznaczonej do pozyskiwania wody pitnej powinny być objęte dyrektywą, która powinna zostać przyjęta jak najszybciej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa dotyczy wymogów jakościowych, jakie powinny spełniać słodkie wody powierzchniowe wykorzystywane lub przeznaczone do wykorzystania w pozyskiwaniu wody pitnej, zwane dalej "wodami powierzchniowymi", po zastosowaniu odpowiedniego oczyszczania.
Wody gruntowe, wody słonawe oraz wody przeznaczone do wypełnienia pokładów wod nych nie podlegają niniejszej dyrektywie.
2.
Do celów stosowania niniejszej dyrektywy wszystkie wody powierzchniowe przeznaczone do konsumpcji ludzkiej oraz dostarczane sieciami dystrybucji do użytku publicznego są uważane za wodę pitną.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy wody powierzchniowe dzielą się zgodnie z wartościami granicznymi na trzy kategorie: A1, A2 i A3, które odpowiadają stosownym standardowym metodom uzdatniania podanym w załączniku I. Powyższe grupy odpowiadają trzem różnym rodzajom jakości wód powierzchniowych, których odpowiednie cechy fizyczne, chemiczne oraz mikrobiologiczne są określone w tabeli podanej w załączniku II.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie określą dla wszystkich punktów pobierania próbek lub dla każdego indywidualnego punktu pobierania próbek wartości mające zastosowanie do wód powierzchniowych w przypadku wszystkich parametrów podanych w załączniku II.
Państwa Członkowskie mogą powstrzymać się od określania wartości parametrów, w odniesieniu do których nie ma podanej wartości w tabeli w załączniku II, zgodnie z akapitem pierwszym, do czasu określenia liczb zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 9.
2.
Wartości określone na podstawie ust. 1 nie mogą być mniej restryktywne niż te podane w kolumnach "I" załącznika II.
3.
Jeśli wartości są wykazane w kolumnach "G" załącznika II, niezależnie od tego, czy istnieje odpowiednia wartość w kolumnach "I" tego załącznika, Państwo Członkowskie powinno dążyć do przestrzegania ich jako wskazówek, z zastrzeżeniem art. 6.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, aby wody powierzchniowe były zgodne z wartościami ustanowionymi na podstawie art. 3.
Każde Państwo Członkowskie powinno stosować niniejszą dyrektywę bez różnicowania wód na wody wewnętrzne oraz wody przecinające ich granice.
2.
Zgodnie z celami niniejszej dyrektywy Państwa Członkowskie podejmą wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia ciągłej poprawy stanu środowiska naturalnego.
W tym celu będą przygotowywać systematyczny plan działań, obejmujący harmonogram ulepszenia wód powierzchniowych, szczególnie tych wód, które znajdują się w kategorii A3.
W związku z powyższym w ciągu najbliższych 10 lat powinno nastąpić znaczne polepszenie dzięki stosowaniu programów narodowych.
Harmonogram określony w akapicie pierwszym zostanie przygotowany w świetle potrzeby polepszenia jakości środowiska oraz wody, w szczególności ograniczeń ekonomicznych i technicznych, jakie istnieją lub mogą powstać w różnych regionach Wspólnoty.
Komisja przeprowadzi dokładną analizę planów określonych w akapicie pierwszym, włączając harmonogramy, oraz, jeśli to konieczne, przedstawi Radzie stosowne propozycje.
3.
Wody powierzchniowe posiadające cechy fizyczne, chemiczne i mikrobiologiczne różniące się nieznacznie od obowiązkowych wartości granicznych odpowiadających oczyszczaniu rodzaju A3 nie mogą być wykorzystywane do pozyskiwania wody pitnej.
Jednakże takie wody niższej jakości mogą w wyjątkowych okolicznościach być wykorzystywane pod warunkiem zastosowania odpowiednich procesów — w tym mieszania składników — w celu dostosowania cech jakościowych wody do poziomu standardu jakości dla wody pitnej.
Komisja na podstawie planu zarządzania zasobami wodnymi w ramach danego regionu powinna zostać niezwłocznie poinformowana o przyczynach takich wyjątków w przypadku istniejących instalacji, a z wyprzedzeniem w przypadku nowych instalacji.
Komisja zbada dokładnie powyższe podstawy i tam, gdzie to konieczne, przedstawi Radzie stosowne propozycje.
Artykuł 5
1.
Do celów art. 4 wody powierzchniowe będą uważane za spełniające stosowne parametry, jeśli próbki tych wód pobrane w regularnych odstępach czasu w tych samych punktach pobierania próbek oraz wykorzystywanych do pozyskiwania wody pitnej pokażą, że są one zgodne z parametrycznymi wartościami dla jakości danej wody, w przypadku gdy:
- 95 % próbek spełnia parametry wymienione w kolumnach "I" załącznika II,
- 90 % próbek we wszystkich innych przypadkach,
oraz jeśli w przypadku 5 % lub 10 % próbek, które nie spełniają wymogów:
a) woda nie różni się od danych parametrycznych wartości o więcej niż 50 %, z wyjątkiem temperatury, pH, rozpuszczo nego tlenu oraz parametrów mikrobiologicznych;
b) nie może być wypadkowych zagrażających zdrowiu publicznemu;
c) kolejne próbki wody pobrane w statystycznie odpowiednich odstępach nie różnią się od odpowiednich wartości parametrycznych.
2.
W oczekiwaniu na wypracowanie polityki Wspólnoty w tej sprawie częstotliwość pobierania próbek oraz analiza każdego parametru, wraz z metodami pomiaru, powinny być określone przez właściwe organy narodowe, które wezmą pod uwagę objętość wydobywanej wody, zakres wydobycia, obsługiwaną ludność, stopień ryzyka spowodowanego jakością wody oraz sezonowymi zmianami jakości.
3.
Wartości wyższe od określonych w ust. 2 nie powinny być brane pod uwagę przy obliczaniu wartości procentowych określonych w ust. 1, jeśli są one wynikiem powodzi lub katastrof naturalnych lub anomalii pogodowych.
4.
Miejsce pobierania próbek oznacza miejsce, w którym wody powierzchniowe są wydobywane przed przesłaniem do oczyszczalni.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie mogą w każdym czasie ustalić bardziej restryktywne wartości dla wód powierzchniowych niż te określone w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 7
Wdrażanie środków podjętych na mocy niniejszej dyrektywy w żadnych okolicznościach nie może prowadzić bezpośrednio lub pośrednio do pogorszenia obecnej jakości wód powierzchniowych.
Artykuł 8
Stosowanie niniejszej dyrektywy może zostać zawieszone:
a) w przypadku powodzi lub innych katastrof naturalnych;
b) w przypadku pewnych parametrów oznaczonych jako (O) w załączniku II z uwagi na wyjątkowe warunki meteorologiczne lub geograficzne;
c) kiedy wody powierzchniowe podlegają naturalnemu wzbogaceniu w pewne substancje, w wyniku czego przekraczają limity ustalone dla kategorii A1, A2 i A3 w tabeli w załączniku II;
d) w przypadku wód powierzchniowych w płytkich jeziorach lub prawie stojących wód powierzchniowych dla parametrów oznaczonych gwiazdką w tabeli w załączniku II, przy czym odstępstwo to ma zastosowanie jedynie do jezior z głębokością nieprzekraczającą 20 m, z wymianą wody wolniejszą niż jeden rok oraz bez usuwania ścieków do zbiornika wodnego.
Naturalne wzbogacenie oznacza proces, przez który bez interwencji człowieka dany zbiornik wodny otrzymuje z gleby pewne substancje w niej zawarte.
W żadnym przypadku wyjątki przewidziane w akapicie pierwszym nie mogą naruszać wymogów ochrony zdrowia publicznego.
W przypadku zawieszenia przez Państwo Członkowskie postanowień niniejszej dyrektywy powinno ono niezwłocznie o tym poinformować Komisję, podając powody takiego zawieszenia oraz przewidywane jego terminy.
Artykuł 9
Wartości numeryczne oraz listy parametrów podane w tabeli w załączniku II, określające cechy fizyczne, chemiczne i mikrobiologiczne wód powierzchniowych, mogą być aktualizowane na wniosek Państwa Członkowskiego lub Komisji w przypadku poszerzenia wiedzy technicznej i naukowej dotyczącej metod oczyszczania lub modyfikacji standardów wody pitnej.
Artykuł 10
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w ciągu dwóch lat od jej notyfikacji i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 11
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 15 lipca 1975 r.
w sprawie odpadów
(75/442/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100 i art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: wszelkie różnice między przepisami w sprawie unieszkodliwiania odpadów, zarówno już stosowanymi, jak i przygotowywanymi w różnych Państwach Członkowskich, mogą spowodować nierówne warunki konkurencji, a tym samym bezpośrednio wpłynąć na funkcjonowanie wspólnego rynku; dlatego jest niezbędne zbliżenie przepisów prawnych w tej dziedzinie, jak przewidziano w art. 100 Traktatu;
konieczne dla powyższego zbliżenia ustawodawstw wydaje się być jego uzupełnienie przez wspólnotowe działanie, tak aby jeden z celów Wspólnoty w dziedzinie ochrony środowiska i polepszenia jakości życia został osiągnięty za pomocą bardziej wyczerpujących przepisów; dlatego konieczne jest ustanowienie pewnych przepisów szczególnych; należy odwołać się do art. 235 Traktatu, jako że uprawnienia wymagane dla osiągnięcia tego celu nie zostały przewidziane w Traktacie;
zasadniczym celem wszystkich przepisów dotyczących unieszkodliwiania odpadów musi być ochrona zdrowia ludzi i środowiska przed szkodliwymi skutkami spowodowanymi przez zbieranie, transport, unieszkodliwianie, magazynowanie oraz składowanie odpadów;
odzysk odpadów oraz wykorzystywanie materiałów odzyskiwanych powinno być wspierane w celu zachowania zasobów naturalnych;
program działań Wspólnot Europejskich w zakresie środowiska [3] podkreśla potrzebę działania wspólnotowego, obejmującego harmonizację ustawodawstw;
efektywne i spójne przepisy dotyczące unieszkodliwiania odpadów, które nie wpływają negatywnie na handel wewnątrzwspólnotowy ani na warunki konkurencji, powinny być stosowane do mienia ruchomego, które właściciel usuwa lub ma obowiązek usunąć zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa krajowego, z wyjątkiem odpadów radioaktywnych, kopalnianych i rolnych, zwierząt padłych, ścieków, zanieczyszczeń gazowych oraz odpadów objętych szczególnymi zasadami wspólnotowymi;
w celu zapewnienia ochrony środowiska należy wprowadzić system zezwoleń dla przedsiębiorstw, które unieszkodliwiają, magazynują lub zwałują odpady w imieniu stron trzecich, system nadzoru dla przedsiębiorstw, które unieszkodliwiają własne odpady lub tych, które zbierają odpady innych, oraz plan obejmujący podstawowe czynniki, które powinny być wzięte pod uwagę w odniesieniu do różnych działalności związanych z unieszkodliwianiem odpadów;
część kosztów nieobjęta przychodami z unieszkodliwiania odpadów musi być pokryta zgodnie z zasadą "zanieczyszczający płaci",
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "odpady" oznaczają wszelkie substancje lub przedmioty, które posiadacz usuwa lub powinien usunąć zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa krajowego;
b) "unieszkodliwianie" oznacza:
- zbieranie, sortowanie, transport oraz przetwarzanie odpadów, jak również ich magazynowanie oraz składowanie na powierzchni lub pod ziemią,
- działania związane z przekształcaniem niezbędnym dla ponownego wykorzystania, odzysku lub recyklingu.
Artykuł 2
1.
Z zastrzeżeniem niniejszej dyrektywy, Państwa Członkowskie mogą przyjąć szczególne przepisy dotyczące poszczególnych kategorii odpadów.
2.
Z zakresu niniejszej dyrektywy są wyłączone:
a) odpady radioaktywne;
b) odpady wynikające z poszukiwania, wydobywania, przetwarzania oraz magazynowania zasobów mineralnych oraz z działalności odkrywkowej;
c) zwierzęta padłe oraz następujące odpady rolnicze: obornik oraz inne substancje wykorzystywane w gospodarce rolnej;
d) ścieki, z wyjątkiem odpadów w postaci płynnej;
e) zanieczyszczenia gazowe do atmosfery;
f) odpady objęte szczególnymi zasadami wspólnotowymi.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie podejmują właściwe środki w celu wspierania zapobiegania, recyklingu oraz przetwarzania odpadów, uzyskiwania z nich surowców naturalnych i, w miarę możliwości, energii oraz stosowania wszelkich procesów prowadzących do ponownego wykorzystania odpadów.
2.
Państwa Członkowskie informują Komisję we właściwym czasie o wszelkich projektach przepisów w tym celu oraz, w szczególności, o wszelkich projektach przepisów dotyczących:
a) używania produktów, które mogą być źródłem trudności technicznych przy unieszkodliwianiu lub które mogą prowadzić do zwiększonych kosztów unieszkodliwiania;
b) wspierania:
- zmniejszania ilości niektórych odpadów,
- przetwarzania odpadów w celu ich recyklingu oraz ponownego wykorzystania,
- odzyskiwania surowców lub wytwarzania energii z niektórych odpadów;
c) wykorzystywania niektórych zasobów naturalnych, w tym zasobów energetycznych, w których zastosowaniu mogą być one zastępowane odzyskiwanymi materiałami.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, aby odpady były unieszkodliwiane bez narażania zdrowia ludzkiego oraz bez szkody dla środowiska, w szczególności:
- bez zagrożenia dla wody, powietrza, gleby oraz roślin i zwierząt,
- bez powodowania uciążliwości przez hałas lub zapachy,
- bez negatywnego wpływania na tereny wiejskie lub miejsca o szczególnym znaczeniu.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie ustanawiają lub wyznaczają właściwe władze, które są odpowiedzialne, w danej strefie, za planowanie, organizację, zezwolenia oraz nadzór nad działalnością związaną z unieszkodliwianiem odpadów.
Artykuł 6
Właściwe władze, określone w art. 5, powinny najszybciej, jak to możliwe, przygotować jeden lub kilka planów dotyczących w szczególności:
- rodzaju i ilości odpadów, które mają być unieszkodliwiane,
- ogólnych wymogów technicznych,
- stosownych miejsc unieszkodliwiania odpadów,
- wszelkich szczególnych ustaleń dotyczących poszczególnych odpadów.
Plan lub plany mogą przykładowo obejmować:
- osoby fizyczne lub prawne upoważnione do przeprowadzenia czynności unieszkodliwiania odpadów,
- szacowane koszty działalności związanej z unieszkodliwianiem odpadów,
- właściwe środki w celu wspierania racjonalizacji, zbierania, sortowania oraz przetwarzania odpadów.
Artykuł 7
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, aby każdy posiadacz odpadów:
- oddał je prywatnemu lub publicznemu podmiotowi zbierającemu odpady lub przedsiębiorstwu unieszkodliwiającemu odpady,
- lub unieszkodliwiał odpady na własną rękę zgodnie ze środkami podjętymi na podstawie art. 4.
Artykuł 8
W celu zastosowania się do środków podjętych na podstawie art. 4 wszelkie instalacje lub przedsiębiorstwa przetwarzające, magazynujące lub składujące odpady w imieniu stron trzecich muszą uzyskać zezwolenie od właściwych władz określonych w art. 5, dotyczące w szczególności:
- rodzaju i ilości odpadów, które mają być przetworzone,
- ogólnych wymogów technicznych,
- podejmowanych środków ostrożności,
- informacji udostępnianych na wniosek właściwych władz, dotyczących miejsca pochodzenia, przeznaczenia oraz przetwarzania odpadów oraz rodzaju i ilości takich odpadów.
Artykuł 9
Instalacje i przedsiębiorstwa określone w art. 8 podlegają okresowym kontrolom dokonywanym przez właściwe władze określone w art. 5, w celu zapewnienia, w szczególności, przestrzegania warunków określonych w zezwoleniu.
Artykuł 10
Przedsiębiorstwa transportujące, zbierające, magazynujące, składujące lub przetwarzające własne odpady oraz które zbierają lub transportują odpady w imieniu stron trzecich podlegają nadzorowi sprawowanemu przez właściwe władze określone w art. 5.
Artykuł 11
Zgodnie z zasadą "zanieczyszczający płaci" koszty unieszkodliwiania odpadów, pomniejszone o wszelkie przychody uzyskane z przetwarzania odpadów, są ponoszone przez:
- posiadacza, którego odpadami zajmuje się podmiot zbierający odpady lub przedsiębiorstwo określone w art. 8,
- lub poprzednich posiadaczy lub producentów produktu, z którego odpady pochodzą.
Artykuł 12
Co trzy lata Państwa Członkowskie opracowują sprawozdanie sytuacyjne dotyczące unieszkodliwiania odpadów w swoich krajach oraz przesyłają je Komisji.
W tym celu instalacje lub przedsiębiorstwa określone w art. 8 i 10 muszą przekazać właściwym władzom, określonym w art. 5, dane szczegółowe dotyczące unieszkodliwiania odpadów.
Komisja przekazuje wymienione sprawozdanie innym Państwom Członkowskim.
Raz na trzy lata Komisja składa Radzie i Parlamentowi Europejskiemu sprawozdanie dotyczące stosowania niniejszej dyrektywy.
Artykuł 13
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie 24 miesięcy od jej notyfikacji i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 14
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 15
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 26 czerwca 1975 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do biegu wstecznego i prędkościomierza pojazdów silnikowych
(75/443/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: wymogi techniczne, które pojazdy silnikowe muszą spełniać w myśl obowiązujących przepisów krajowych, dotyczą między innymi biegu wstecznego i prędkościomierza;
wymogi te, w szczególności te odnoszące się do prędkościomierza, różnią się od siebie w Państwach Członkowskich; dlatego jest niezbędne przyjęcie przez wszystkie Państwa Członkowskie takich samych przepisów, w uzupełnieniu lub w miejsce istniejących przepisów, w szczególności w celu, by procedura EWG zatwierdzenia typu, określona w dyrektywie Rady 70/156/EWG [3] z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep, mogła być stosowana do wszystkich typów pojazdów;
zbliżenie przepisów odnoszących się do pojazdów silnikowych pociąga za sobą wzajemne uznawanie przez Państwa Członkowskie przeglądów kontrolnych wykonywanych w każdym z tych Państw na podstawie wspólnych przepisów; dla zapewnienia skutecznego funkcjonowania takiego systemu przepisy muszą być stosowane przez wszystkie Państwa Członkowskie z mocą od tej samej daty,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy "pojazd" oznacza każdy pojazd silnikowy przeznaczony do ruchu drogowego, z nadwoziem lub bez, mający co najmniej cztery koła i maksymalną prędkość konstrukcyjną przekraczającą 25 km/godz., z wyjątkiem pojazdów szynowych, ciągników i maszyn rolniczych oraz urządzeń wykorzystywanych do robót publicznych.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie nie mogą odmówić przyznania homologacji typu EWG lub krajowej homologacji typu pojazdu z powodów dotyczących biegu wstecznego lub prędkościomierza, jeżeli odpowiadają one przepisom załączników I i II do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie nie mogą odmówić rejestracji ani zakazać sprzedaży, wprowadzenia do ruchu lub użytkowania pojazdów z powodów dotyczących biegu wstecznego lub prędkościomierza, jeżeli odpowiadają one przepisom załączników I i II do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
Państwo Członkowskie, które przyznało zatwierdzenie typu EWG, podejmuje niezbędne działania, by być informowanym o wszystkich modyfikacjach podzespołów lub właściwości określonych w sekcji 2.1 załącznika II.
Właściwe władze tego Państwa Członkowskiego określają, czy jest niezbędne przeprowadzanie dalszych badań na zmodyfikowanym pojeździe i sporządzenie nowego sprawozdania.
Jeżeli badania wykazują, że wymagania niniejszej dyrektywy nie są przestrzegane, modyfikacja nie jest zatwierdzana.
Artykuł 5
Państwom Członkowskim, w których prędkość mierzona jest w czasie przyjmowania niniejszej dyrektywy w milach na godzinę zezwala się, aby prędkościomierze montowane w pojazdach sprzedawanych na ich terytorium posiadały skalę zarówno w kilometrach na godzinę, jak i w milach na godzinę, do czasu zmiany przepisów krajowych i wprowadzenia wyłącznego stosowania metrycznych jednostek miary (SI), zgodnie z dyrektywą Rady nr 71/354/EWG [4] z dnia 18 października 1971 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do jednostek miar, zmienioną przez Traktat o Przystąpieniu [5].
Artykuł 6
Zmiany niezbędne do dostosowania wymogów załączników I i II do postępu technicznego są przyjmowane zgodnie z procedurą określoną w art. 13 dyrektywy nr 70/156/EWG.
Artykuł 7
1.
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują do 1 kwietnia 1976 r. przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie informują o tym Komisję.
Państwa Członkowskie wdrażają wspomniane przepisy z mocą od 1 stycznia 1977 r.
2.
Po notyfikacji niniejszej dyrektywy Państwa Członkowskie podejmują kroki w celu poinformowania Komisji, w czasie pozwalającym na przedstawienie swoich uwag, o projektach przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, które zamierzają przyjąć w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 8
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 26 czerwca 1975 r.
zmieniająca dyrektywy 66/400/EWG, 66/401/EWG, 66/402/EWG, 66/403/EWG oraz 69/208/EWG w sprawie obrotu materiałem siewnym buraka, materiałem siewnym roślin pastewnych, materiałem siewnym roślin zbożowych, sadzeniakami ziemniaków oraz materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych
(75/444/EWG)
RADA WPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Zgromadzenia [1],
uwzględniając opinię Komitetu Społeczno-Ekonomicznego [2],
z powodu przyczyn przedstawionych poniżej niektóre dyrektywy dotyczące obrotu materiałami siewnymi powinny zostać zmienione;
w trakcie stosowania wymienionych dyrektyw małe opakowania materiału siewnego buraka i materiału siewnego roślin pastewnych stanowią przedmiot handlu na terenie Wspólnoty;
wydaje się właściwe dokonanie harmonizacji tego sektora, który dotychczas podlegał prawodawstwu krajowemu;
w nawiązaniu do powyższego, z jednej strony, wydaje się wskazane ułatwienie oznakowania i plombowania małych opakowań oraz, z drugiej strony, stworzenie właściwego obowiązkowego systemu kontroli w celu identyfikacji materiału siewnego;
wyżej wymienione dyrektywy stanowią, że od dnia 1 lipca 1975 r. równoważność materiału siewnego zbieranego w innych państwach, szczególnie w krajach trzecich, nie może być już dłużej ustalana przez Państwa Członkowskie; jakkolwiek od kiedy nie jest możliwe przeprowadzanie badań materiału siewnego roślin pastewnych, roślin oleistych i włóknistych na terenie Wspólnoty wspomniany wyżej okres czasu powinien zostać wydłużony dla tego materiału siewnego w celu uniknięcia zakłóceń w bieżących stosunkach handlowych;
wskazane jest upoważnienie Państw Członkowskich do przyjęcia przepisów ułatwiających plombowanie małych opakowań zawierających materiał siewny roślin zbożowych, sadzeniaki ziemniaków oraz materiał siewny roślin oleistych i włóknistych;
konieczne jest dokonanie pewnych poprawek w zakresie, w jakim ilości materiału siewnego są określone,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie Rady nr 66/400/EWG [3] z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym buraka, ostatnio zmienionej dyrektywą nr 73/438/EWG [4] wprowadza się następujące zmiany:
1) Do art. 2 ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:
"G. Małe opakowania EWG: opakowania zawierające następujące kwalifikowane materiały siewne:
- jednokiełkowy lub przetworzony na jednokiełkowy: nieprzekraczający 100000 kłębków lub ziaren, lub wagi netto 2,5 kg, wyłączając tam, gdzie zajdzie potrzeba, gotowe granulowane pestycydy, gotowe mieszanki pastewne lub inne stałe dodatki,
- materiał siewny inny niż jednokiełkowy lub przetworzony na jednokiełkowy: nieprzekraczający wagi 10 kg, wyłączając tam, gdzie zajdzie potrzeba, gotowe granulowane pestycydy, mieszanki pastewne lub inne stałe dodatki.".
2) W art. 9 ust. 1 wyrazy "w art. 10 i 11" zostają zastąpione wyrazami "w art. 10, 11 lub 11a), którykolwiek jest właściwy".
3) Artykuł 10 zostaje zastąpiony przez następujące ustępy:
"Artykuł 10
1.
Państwa Członkowskie wymagają, aby opakowania elitarnego materiału siewnego i kwalifikowanego materiału siewnego, z wyjątkiem kiedy materiał siewny z ostatniej kategorii pakowany jest w formie małych opakowań EWG, były urzędowo plombowane w taki sposób, że w przypadku otwarcia pojemnika plomba zostaje zniszczona i nie może być ponownie przymocowana.
2.
Państwa Członkowskie wymagają, z wyjątkiem przypadku małych opakowań EWG, aby opakowania nie były ponownie plombowane, chyba że urzędowo.
Jeśli opakowania są ponownie plombowane, fakt powtórnego zaplombowania, data plombowania oraz władza odpowiedzialna są umieszczane na etykiecie wymaganej zgodnie z art. 11 ust. 1.
3.
Państwa Członkowskie wymagają, żeby małe opakowania EWG były plombowane w taki sposób, że w przypadku kiedy opakowanie zostaje otwarte, plomba zostaje zniszczona oraz nie może być ponownie przymocowana. Opakowania nie powinny być ponownie plombowane, chyba że pod urzędowym nadzorem.
4.
Państwa Członkowskie mogą ustanowić wyjątki dla stosowania ust. 1 i 2 w przypadku małych opakowań elitarnego materiału siewnego.".
4) Wstęp do art. 11 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie wymagają, aby opakowania elitarnego materiału siewnego i kwalifikowanego materiału siewnego, z wyjątkiem kiedy materiał siewny z ostatniej kategorii pakowane są w formie małych opakowań EWG…".
5) Artykuł 11 ust. 2 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) ustanowić wyjątki dla ust. 1 w przypadku małych opakowań elitarnego materiału siewnego, jeśli te są przekazane do obrotu: "Przekazane do obrotu tylko w.… (właściwe Państwo Członkowskie)"..".
6) Po art. 11 dodaje się następujące artykuły:
"Artykuł 11a
1.
Państwa Członkowskie wymagają, aby małe opakowania EWG:
a) nosiły na zewnątrz, zgodnie z załącznikiem III B, etykietę dostawcy, drukowaną informację lub stempel w jednym z urzędowych języków Wspólnoty; w przypadku opakowań przezroczystych etykieta może zostać umiejscowiona wewnątrz, pod warunkiem że może być odczytana przez opakowanie; etykieta jest koloru niebieskiego;
b) nosiły na zewnątrz lub na etykiecie dostawcy, określonych w lit. a), przydzielony urzędowo numer seryjny; jeżeli jest używana urzędowa etykieta przylepna, jest ona koloru niebieskiego; metody przytwierdzania numeru seryjnego mogą zostać ustalone zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21.
2.
Państwa Członkowskie mogą wymagać, aby urzędowe etykiety przylepne zawierające całość lub część informacji ustanowionych w załączniku III B były używane do oznakowania małych opakowań EWG pakowanych na ich terytorium; tak długo jak informacja podana jest na etykiecie, oznakowania określone w ust. 1 lit. a) nie będą wymagane.
Artykuł 11b
Państwa Członkowskie mogą ustanowić, że na wniosek małe opakowania EWG kwalifikowanego materiału siewnego będą urzędowo plombowane i oznakowane zgodnie z art. 10 ust. 1 oraz art. 11.
Artykuł 11c
Państwa Członkowskie podejmują wszystkie niezbędne środki działania w celu zapewnienia, że w przypadku małych opakowań kwalifikowanego materiału siewnego tożsamość materiału siewnego może zostać sprawdzona, w szczególności w czasie kiedy próbki materiału siewnego są podzielone.
W tym celu Państwa Członkowskie mogą wymagać, aby małe opakowania, podzielone na ich terytorium były urzędowo plombowane lub plombowane pod urzędowym nadzorem.".
7) W art. 12 wyrazy "w art. 4" zastępuje się wyrazami "przez niniejszą dyrektywę".
8) Artykuł 14 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby:
- elitarny materiał siewny i kwalifikowany materiał siewny, który został urzędowo poddany kwalifikacji oraz którego pojemniki zostały urzędowo oznakowane i zaplombowane zgodnie z niniejszą dyrektywą,
- kwalifikowany materiał siewny, który został urzędowo poddany kwalifikacji i pakowany jest w formie małych opakowań EWG, które zostały oznakowane i zaplombowane zgodnie z niniejszą dyrektywą,
nie podlegały żadnym ograniczeniom handlowym ze względu na ich właściwości, wymagania dotyczące badań, oznakowanie i plombowanie, innym niż ustanowione w niniejszej dyrektywie.".
9) Załącznik III otrzymuje brzmienie:
"
Dyrektywa Komisji
z dnia 25 lipca 1975 r.
ograniczająca obrót materiałem siewnym wiechliny łąkowej (Poa pratensis L.) do materiału siewnego, który został urzędowo zakwalifikowany jako "elitarny materiał siewny" lub "kwalifikowany materiał siewny"
(75/502/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady z dnia 14 czerwca 1966 r. [1] w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych, ostatnio zmienioną dyrektywą Rady z dnia 11 grudnia 1973 r.
[2], w szczególności art. 3 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
wyżej wymieniona dyrektywa zezwala na obrót elitarnym, kwalifikowanym i handlowym materiałem siewnym wiechliny łąkowej (Poa pratensis L.);
artykuł 3 ust. 3 dyrektywy upoważnia Komisję do zakazania obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych, o ile nie został urzędowo zakwalifikowany jako "elitarny materiał siewny" lub "kwalifikowany materiał siewny";
Państwa Członkowskie produkują teraz wystarczające ilości elitarnego i kwalifikowanego materiału siewnego dla zaspokojenia popytu na materiał siewny wiechliny łąkowej (Poa pratensis L.) we Wspólnocie;
w konsekwencji właściwym jest, by nie zezwalać dalej na obrót wiechliną łąkową po zużyciu zapasów pochodzących z produkcji na obecnych warunkach;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie zgodne są z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie zapewniają, że nie później niż od dnia 1 lipca 1976 r. nie zezwala się na dalszy obrót materiałem siewnym wiechliny łąkowej (Poa pratensis L.), o ile nie został urzędowo zakwalifikowany jako "elitarny materiał siewny" lub "kwalifikowany materiał siewny."
Artykuł 2
Państwa Członkowskie najpóźniej do dnia 1 lipca 1976 r. wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa komisji
z dnia 25 lipca 1975 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady (71/320/EWG) z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do układów hamulcowych określonych kategorii pojazdów silnikowych i ich przyczep
(75/524/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady nr 70/156/EWG [1] z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep, zmieniona Aktem [2] załączonym do Traktatu dotyczącym przystąpienia nowych Państw Członkowskich do EWG i Euratom, podpisany w Brukseli dnia 22 stycznia 1972 r., w szczególności jego art. 11, 12 i 13,
uwzględniając dyrektywę Rady nr 71/320/EWG [3] z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących układów hamulcowych niektórych kategorii pojazdów silnikowych i ich przyczep, zmieniona Aktem [4] załączonym do Traktatu dotyczącym przystąpienia nowych Państw Członkowskich do EWG i Euratom, podpisany w Brukseli dnia 22 stycznia 1972 r., w szczególności jego art. 5,
a także mając na uwadze co następuje: w dyrektywie Rady nr 74/132/EWG [5] z dnia 11 lutego 1974 r. Komisja przyjęła przepisy dostosowujące do postępu technicznego dyrektywę Rady z dnia 26 lipca 1971 r. wspomnianą powyżej; przepisy te odnoszą się wyłącznie do rozdzielaczy ciśnienia hamowania, natomiast nie odnoszą się do warunków zgodności; w celu uniknięcia niektórych połączeń pojazdów (pojazdy ciągnące i ciągnione) nie gwarantujących w pełni bezpieczeństwa z punktu widzenia hamowania, przepisy te powinny podlegać warunkom zgodności między pojazdami ciągnącymi i ciągnionymi; postęp techniczny umożliwia obecnie nie tylko przyjęcie, lecz także właściwe stosowanie przepisów dotyczących zgodności;
ustanowienie przepisów dotyczących warunków zgodności wymaga zmian przepisów dotyczących układu umożliwiającego dopasowanie ciśnienia hamowania do obciążenia, określonych w załączniku do dyrektywy Rady nr 74/132/EWG;
przepisy dotyczące systemów zapobiegających blokowaniu się kół zostaną przyjęte w terminie późniejszym; do czasu wejścia w życie tych przepisów konieczne jest stosowanie przepisów niniejszej dyrektywy do pojazdów wszystkich kategorii z wyłączeniem kategorii O1 i O2, nawet jeśli są one wyposażone w urządzenia zapobiegające blokowaniu się kół;
niniejsza dyrektywa przewiduje wcześniejsze wejście w życie zmienionych przepisów i w związku z tym nie ma już uzasadnienia dla utrzymania w mocy przepisów art. 2 ust. 2 i 3 dyrektywy Komisji nr 74/132/EWG;
przepisy niniejszej dyrektywy są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego dyrektyw w sprawie usunięcia barier technicznych w handlu w sektorze pojazdów silnikowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Z mocą od dnia przyjęcia niniejszej dyrektywy zostają uchylone przepisy art. 2 ust. 2 i 3 dyrektywy Komisji nr 74/132/EWG z dnia 11 lutego 1974 r. dostosowującej do postępu technicznego dyrektywę Rady z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących układów hamulcowych niektórych kategorii pojazdów silnikowych i ich przyczep.
Artykuł 2
1.
Załączniki I, II i IX do dyrektywy Rady nr 71/320/EWG z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących układów hamulcowych niektórych kategorii pojazdów silnikowych i ich przyczep, zmieniona dyrektywą Komisji nr 74/132/EWG z dnia 11 lutego 1974 r., zostają zmienione jak przedstawiono w załączniku do niniejszej dyrektywy.
2.
Do czasu wejścia w życie specjalnych wymogów dotyczących systemów zapobiegających blokowaniu się kół, pojazdy kategorii M1, M2, M3, N1, N2, N3, O3 oraz O4 wyposażone w takie systemy podlegają warunkom niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
1.
Z mocą od dnia 1 stycznia 1976 r. żadne Państwo Członkowskie nie może z powodów dotyczących układów hamulcowych:
- odmówić, w odniesieniu do typu pojazdu udzielenia homologacji EWG, wydania dokumentu określonego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy Rady nr 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r., czy też udzielenia krajowej homologacji typu, lub
- zakazać wprowadzania do eksploatacji pojazdów,
jeśli układy hamulcowe takiego typu pojazdu lub takich pojazdów są zgodne z przepisami dyrektywy Rady nr 71/320/EWG z dnia 26 lipca 1971 r., ostatnio zmienionej niniejszą dyrektywą.
2.
Z mocą od dnia 1 października 1976 r. Państwa Członkowskie:
- nie mogą już wystawiać dokumentu określonego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy Rady nr 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w odniesieniu do typu pojazdu, którego układy hamulcowe nie są zgodne z przepisami dyrektywy Rady nr 71/320/EWG z dnia 26 lipca 1971 r., ostatnio zmienionej niniejszą dyrektywą,
- mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji w odniesieniu do typu pojazdu, którego układy hamulcowe nie są zgodne z przepisami dyrektywy Rady nr 71/320/EWG z dnia 26 lipca 1971 r., ostatnio zmienionej niniejszą dyrektywą.
3.
Z mocą od dnia 1 października 1976 r. Państwa Członkowskie mogą zakazać wprowadzania do eksploatacji pojazdów, których układy hamulcowe nie są zgodne z przepisami dyrektywy Rady nr 71/320/EWG z dnia 26 lipca 1971 r., ostatnio zmienionej niniejszą dyrektywą.
4.
Państwa Członkowskie przyjmują i dokonują publikacji przepisów niezbędnych do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 1 stycznia 1976 r. oraz niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 142/75
z dnia 20 stycznia 1975 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 616/72 w odniesieniu do wywozowych opłat wyrównawczych do oliwy z oliwek
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG [1] z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1707/73 [2],
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 162/66/EWG [3] z dnia 27 października 1966 r. w sprawie handlu olejami i tłuszczami między Wspólnotą a Grecją,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 171/67/EWG [4] z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie refundacji wywozowych i opłat wyrównawczych do oliwy z oliwek, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2429/72 [5], w szczególności jego art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje: na mocy art. 4 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 616/72 [6] z dnia 27 marca 1972 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania refundacji wywozowych oraz należności wywozowych w odniesieniu do oliwy z oliwek, ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2563/72 [7], Komisja ustala opłaty wywozowe do oliwy z oliwek pakowanej w opakowania o pojemności powyżej 5 kg, w przypadku gdy różnica określona w art. 10 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 171/67/EWG, przekracza określoną kwotę; doświadczenie wykazało, że stosowanie tych przepisów prowadzi do ustalania opłat wywozowych także wtedy, gdy wywóz nie grozi zakłóceniami na rynku wspólnotowym lub światowym rynku oliwy z oliwek; w związku z tym należy ustanowić przepisy dotyczące ustalania opłat na takich samych warunkach dla oliwy określonej powyżej oraz dla oliwy pakowanej w małych ilościach;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 4 rozporządzenia (EWG) nr 616/72 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
1.
Komisja ustala opłaty wywozowe dla oliwy z oliwek objętej podpozycją 15.07 A Wspólnej Taryfy Celnej, w przypadku gdy różnica między ceną cif a ceną odnotowaną na rynku wspólnotowym jest taka, że zachęca do wywozu w skali mogącej zakłócić rynek wspólnotowy lub światowy.
Do celów określania ceny na rynku wspólnotowym uwzględnia się notowania i ceny na najbardziej reprezentatywnych rynkach odpowiednio dla produkcji i wywozu.
Opłatę wywozową dostosowuje się odpowiednio do zmian sytuacji.
2.
W przypadku, gdy cena cif przekracza docelową cenę rynkową, stosowanie opłaty wywozowej jest badane, co najmniej raz w miesiącu, na mocy procedury przewidzianej w art. 39 rozporządzenia nr 136/66/EWG.
3.
Komisja powiadamia Państwa Członkowskie o wysokości kwoty opłaty wywozowej nakładanej na 100 kg wywożonej oliwy, niezwłocznie po jej ustaleniu."
Artykuł 2
W rozporządzeniu (EWG) nr 616/72 skreśla się art. 3.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 154/75
z dnia 21 stycznia 1975 r.
w sprawie ustanowienia rejestru upraw oliwek w Państwach Członkowskich produkujących oliwę z oliwek
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu uzyskania informacji potrzebnych do ustalenia wspólnotowego potencjału produkcyjnego oliwek i oliwy z oliwek oraz w celu poprawy działania wspólnotowego systemu pomocy finansowej dla tego drugiego produktu od produkujących Państw Członkowskich powinno się wymagać utworzenia rejestru upraw oliwek;
w celu zapewnienia, że rejestr jest sporządzony w taki sam sposób we wszystkich zainteresowanych Państwach Członkowskich, należy określić minimum informacji, które powinny znajdować się w rejestrze;
w celu ułatwienia utworzenia rejestru należy ustanowić przepisy dotyczące finansowania niezbędnych operacji przez przydzielenie na nie części pomocy finansowej dla producentów przewidzianej w rozporządzeniu Rady nr 136/66/EWG [1] z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów, ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 1707/73 [2]; w tym samym celu należy ustanowić przepisy umożliwiające etapowe przeprowadzanie stosownych działań; ponadto właściwe jest także ustanowienie przepisu umożliwiającego przedstawicielom zainteresowanych grup interesu wzięcie udziału w tych działaniach,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie produkujące oliwę z oliwek tworzą, zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, rejestr upraw oliwek obejmujący wszystkie znajdujące się na ich terytorium gospodarstwa rolne, w których uprawia się oliwki.
2.
Rejestr ten zawiera dla każdego gospodarstwa następujące informacje:
a) w terminie dwóch lat od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia — przynajmniej informacje dotyczące:
- całkowitego obszaru upraw oliwek, łącznie z numerami katastralnymi działek tworzących ten obszar,
- łącznej liczby drzew oliwnych;
b) w terminie sześciu lat od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia:
- nazwiska właścicieli każdej działki,
- udział procentowy obszarów upraw oliwek wyspecjalizowanych i mieszanych,
- rozmieszczenie drzew oliwnych według odmian,
- stosowany system upraw,
- wiek drzew oraz stan upraw i produkcji,
- liczba drzew uprawianych na obszarach nawadnianych.
3.
Rejestr jest aktualizowany w regularnych odstępach czasu.
Artykuł 2
Przedstawiciele zainteresowanych grup interesu mogą uczestniczyć w pracy agencji powołanych do utworzenia rejestru upraw oliwek.
Artykuł 3
1.
Właściwe władze Państw Członkowskich będących producentami, odpowiedzialne za wypłacanie pomocy przewidzianej w art. 10 rozporządzenia nr 136/66/EWG, przy dokonywaniu wypłat zmniejszają kwotę takiej pomocy finansowej o:
a) 1 % w roku gospodarczym 1973/74;
b) 5 % w roku gospodarczym 1974/75.
2.
Zaoszczędzone w ten sposób kwoty wykorzystuje się na utworzenie rejestru upraw oliwek.
Finansowanie jest takie, jak ustanowione dla wydatków określonych w art. 2 i 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 [3] z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2788/72 [4].
W miarę potrzeb przyjmuje się szczegółowe zasady stosowania niniejszego ustępu zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 tego rozporządzenia.
Artykuł 4
Państwo Członkowskie będące producentem powiadamia Komisję w regularnych odstępach czasu o postępie osiągniętym w tworzeniu i aktualizowaniu rejestru upraw oliwek.
Artykuł 5
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozporządzenia przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 38 rozporządzenia nr 136/66/EWG.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 184/75
z dnia 24 stycznia 1975 r.
zmieniające rozporządzenie Komisji (WE) nr 315/68 w odniesieniu do pakowania i prezentacji bulw narcyza
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 234/68 [1] z dnia 27 lutego 1968 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku żywych drzew i innych roślin, bulw, korzeni i podobnych, ciętych kwiatów i ozdobnych liści, w szczególności jego art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
w rozdziale V "Pakowanie i prezentacja" załącznika do rozporządzenia Rady nr 315/68 [2] z dnia 12 marca 1968 r. ustalającego normy jakości dla bulw, cebulek i bulw kwiatowych, ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1793/73 [3], w akapicie drugim przewiduje się, że każda jednostka opakowania ma zawierać jedynie produkty tego samego gatunku, jednej lub kilku odmian oraz że musza być przestrzegane zasady dotyczące wielkości;
przepisy te uniemożliwiają osobom sprzedającym wspomniane produkty w pełni zaspokoić nowe zapotrzebowanie niektórych kupców pragnących otrzymywać opakowania jednostkowe zawierające więcej niż jeden gatunek narcyzów;
nie została ustalona minimalna wielkość w odniesieniu do gatunków narcyzów, innych niż "tazetta"; z tego względu, w przypadku narcyzów, możliwe jest mieszanie bulw różnych gatunków;
wobec powyższego, należy odpowiednio zmienić przepisy odnoszące się do pakowania, prezentowania i oznakowania tych bulw;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Roślin Żywych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
W akapicie drugim rozdziału V załącznika do rozporządzenia (EWG) nr 315/68 dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Jednakże, w przypadku bulw narcyza z gatunków innych niż "tazzetta" , jednostkowe opakowanie może zawierać bulwy więcej niż jednego gatunku, pod warunkiem że w tej mieszance znajduje się nie mniej niż 10 i nie więcej niż 50 bulw, należących przynajmniej do trzech różnych gatunków.
Liczba bulw każdego gatunku w opakowaniu musi być w przybliżeniu jednakowa."
2.
W rozdziale VI A I b) tiret drugie rozporządzenia (EWG) nr 315/68 dodaje się następujące wyrazy: "lub, w przypadku narcyza, gdzie właściwe, oznaczenie "mieszanka"."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 337/75
z dnia 10 lutego 1975 r.
ustanawiające Europejskie Centrum Rozwoju Szkolenia Zawodowego
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: na podstawie art. 128 Traktatu Rada decyzją z dnia 2 kwietnia 1963 r. [3] ustanowiła zasady ogólne wprowadzenia w życie wspólnej polityki w dziedzinie szkolenia zawodowego;
na mocy art. 118 Traktatu zadaniem Komisji jest wspieranie ścisłej współpracy między Państwami Członkowskimi w zakresie polityki społecznej, w szczególności w kwestiach dotyczących kształcenia i doskonalenia zawodowego;
Rada w uchwale z dnia 21 stycznia 1974 r. [4], dotyczącej programu działań socjalnych, wyznaczyła jako jeden z celów tego programu wprowadzenie wspólnej polityki w dziedzinie szkolenia zawodowego, zmierzając do realizacji najważniejszych celów, zwłaszcza zbliżania poziomów kształcenia, w szczególności poprzez powołanie Europejskiego Ośrodka Kształcenia Zawodowego; ponadto Rada uznała niniejszy cel za priorytet;
wdrożenie wspólnej polityki w dziedzinie szkolenia zawodowego stwarza coraz to bardziej złożone problemy, a ich rozwiązanie wymaga zaangażowania ze strony zainteresowanych środowisk, szczególnie ze strony partnerów społecznych;
stworzenie Europejskiego Centrum Rozwoju Szkolenia Zawodowego — odrębnej jednostki od służb Komisji, która jednakże musi z nimi w pełni współpracować — jest konieczne dla skutecznego wprowadzenia w życie niniejszej wspólnej polityki; Traktat nie zawiera szczególnej kompetencji do ustanowienia takiego Centrum;
Centrum zostanie ustanowione w ramach Wspólnot Europejskich i będzie działać zgodnie z prawem Wspólnoty; należy określić warunki zastosowania określonych przepisów ogólnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ustanawia się Europejskie Centrum Rozwoju Szkolenia Zawodowego, zwane dalej "Centrum".
We wszystkich Państwach Członkowskich Centrum korzysta z najszerszej zdolności prawnej przyznawanej osobom prawnym.
Centrum jest przedsięwzięciem niedochodowym.
Siedzibą Centrum jest Berlin Zachodni.
Artykuł 2
1.
Zadaniem Centrum jest wspieranie Komisji na poziomie Wspólnoty w promocji i rozwoju szkolenia zawodowego oraz stażu.
W tym celu, w ramach wytycznych określonych przez Wspólnotę, Centrum poprzez działalność naukową i techniczną przyczynia się do wprowadzania w życie wspólnej polityki w dziedzinie szkolenia zawodowego.
W szczególności Centrum wspiera wymianę informacji i doświadczeń.
2.
Priorytetowymi zadaniami Centrum są:
- przygotowanie wyboru dokumentów związanych w szczególności z bieżącą sytuacją, kierunkami rozwoju oraz badaniami w stosownych dziedzinach, jak również w kwestiach organizacji szkolenia zawodowego,
- przyczynianie się do rozwoju i koordynacji badań w powyższych dziedzinach,
- rozpowszechnianie wszelkiej potrzebnej dokumentacji i informacji,
- promowanie i wspieranie inicjatyw, które mogą ułatwić uzgodnione działanie wobec problemów szkolenia zawodowego.
W tym zakresie działalność Centrum będzie dotyczyła w szczególności problemu zbliżenia poziomów szkolenia zawodowego w celu wzajemnego uznawania świadectw oraz innych dokumentów potwierdzających ukończenie szkolenia zawodowego,
- stworzenie miejsc spotkań dla zainteresowanych stron.
3.
W swojej działalności Centrum bierze pod uwagę istniejące związki między szkoleniem zawodowym a innymi dziedzinami edukacji.
Artykuł 3
1.
Centrum podejmuje wszelkie konieczne środki dla realizacji swych zadań.
W szczególności Centrum może:
- organizować kursy i seminaria,
- zawierać umowy badawcze, jak również zlecić wykonanie lub w razie potrzeby wykonać samemu projekty pilotażowe bądź specjalne projekty pozwalające na wdrożenie programu pracy Centrum,
- wydawać i rozpowszechniać potrzebne dokumenty, włącznie ze wspólnotowym biuletynem szkolenia zawodowego.
2.
W celu realizacji swych zadań Centrum nawiązuje odpowiednie kontakty, w szczególności z wyspecjalizowanymi instytucjami zarówno państwowymi, jak i prywatnymi, krajowymi i międzynarodowymi, z administracją publiczną i instytucjami edukacyjnymi, a także z organizacjami pracowników i pracodawców.
Artykuł 4
1.
Centrum kieruje zarząd złożony z 30 członków, z których:
a) dziewięciu członków reprezentuje rządy Państw Członkowskich;
b) dziewięciu członków reprezentuje organizacje zawodowe pracodawców;
c) dziewięciu członków reprezentuje związki zawodowe;
d) trzech członków reprezentuje Komisję.
Członkowie wymienieni w lit. a), b), c) są mianowani przez Radę po jednym przedstawicielu każdego Państwa Członkowskiego w każdej z powyższych kategorii.
Komisja sama mianuje swoich przedstawicieli.
2.
Kadencja członków zarządu wynosi trzy lata.
Kadencja może być odnowiona.
Po upływie kadencji lub dymisji członkowie pełnią swoją funkcję do czasu ponownego mianowania lub ich zastąpienia.
3.
Zarząd wybiera spośród swoich członków przewodniczącego i trzech wiceprzewodniczących na okres jednego roku.
4.
Przewodniczący zwołuje zarząd co najmniej dwa razy do roku lub na wniosek co najmniej jednej trzeciej członków zarządu.
5.
Decyzje zarządu są podejmowane bezwzględną większością głosów.
Artykuł 5
Zarząd uchwala swój regulamin, który wchodzi w życie po zatwierdzeniu przez Radę, działającą na podstawie opinii Komisji.
Zarząd decyduje o stworzeniu doraźnych grup roboczych na podstawie wymagań programu pracy rocznej.
Zarząd regularnie powiadamia Komisję o działaniach Centrum.
Artykuł 6
1.
Dyrektor Centrum jest mianowany przez Komisję spośród listy kandydatów przesłanej przez zarząd.
2.
Kadencja dyrektora trwa pięć lat i może być odnowiona.
Artykuł 7
1.
Dyrektor wykonuje decyzje zarządu i jest odpowiedzialny za bieżące zarządzanie Centrum.
Dyrektor jest prawnym reprezentantem Centrum.
2.
Dyrektor przygotowuje i organizuje pracę zarządu oraz zapewnia obsługę sekretariatu podczas zebrań.
3.
Dyrektor koordynuje działalność grup roboczych.
4.
Dyrektor jest odpowiedzialny za sprawy kadrowe oraz za zatrudnianie i zwalnianie personelu.
5.
Dyrektor odpowiada za swoją działalność przed zarządem.
Artykuł 8
1.
Na podstawie projektu przedłożonego przez dyrektora zarząd, w porozumieniu z Komisją, przyjmuje roczny program pracy.
Program bierze pod uwagę potrzeby priorytetowe wskazane przez instytucje Wspólnoty.
2.
W swoich planach Centrum bierze pod uwagę działalność innych instytucji działających w dziedzinie szkolenia zawodowego.
Artykuł 9
Zarząd przyjmuje najpóźniej do dnia 31 marca ogólne sprawozdanie roczne z działalności oraz sytuacji finansowej Centrum i przedkłada je Komisji.
Artykuł 10
Zarząd opracowuje dla każdego roku budżetowego, pokrywającego się z rokiem kalendarzowym, deklarację wszystkich dochodów i wydatków, które są zbilansowane.
Artykuł 11
1.
Zarząd przekazuje Komisji, najpóźniej do dnia 31 marca każdego roku, preliminarz dochodów i wydatków.
Komisja przekazuje Radzie tę prognozę, zawierającą plan zatrudnienia, razem ze wstępnym projektem budżetu Wspólnot Europejskich.
2.
Subwencje przeznaczone dla Centrum zapisuje się w każdym roku w budżecie Wspólnot Europejskich w specjalnej pozycji budżetu.
Obowiązującą procedurę dla przenoszenia kwot z jednego działu budżetu do drugiego stosuje się dla tej subwencji.
Władze budżetowe określają plan zatrudnienia Centrum.
3.
Zarząd przyjmuje preliminarz dochodów i wydatków przed początkiem roku budżetowego, dostosowując go do subwencji przyznanych przez władze budżetowe.
Ta prognoza jest przekazywana przez Komisję władzom budżetowym.
Artykuł 12
1.
Przepisy finansowe odnoszące się do Centrum są uchwalane na mocy art. 209 Traktatu.
2.
Każdego roku, najpóźniej do dnia 31 marca, zarząd przekazuje Komisji i Komisji Rewizyjnej rachunki wszystkich dochodów i wydatków Centrum za ubiegły rok.
Komisja Rewizyjna weryfikuje je na mocy art. 206 ust. 2 Traktatu.
3.
Rachunki oraz sprawozdanie Komisji Rewizyjnej, jak również własne uwagi Komisja przedkłada Radzie i Parlamentowi Europejskiemu najpóźniej do dnia 31 października.
Rada i Parlament Europejski udzielają absolutorium zarządowi, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 206 ust. 4 Traktatu.
4.
Kontrola zobowiązań oraz zapłaty wszystkich wydatków, jak również kontrola ustalenia oraz ściągnięcia wszystkich dochodów Centrum, jest sprawowana przez kontrolera finansowego Komisji.
Artykuł 13
Przepisy dotyczące personelu Centrum są przyjmowane przez Radę na wniosek Komisji.
Artykuł 14
Członkowie zarządu, dyrektor i członkowie personelu, jak również wszystkie osoby uczestniczące w działalności Centrum są zobowiązane, nawet po zaprzestaniu pełnienia obowiązków, do nierozpowszechniania informacji, które są objęte tajemnicą zawodową.
Artykuł 15
Przepisy odnoszące się do języków Wspólnot Europejskich stosuje się do Centrum.
Artykuł 16
Do Centrum stosuje się Protokół o przywilejach i immunitetach Wspólnot Europejskich.
Artykuł 17
1.
Odpowiedzialność kontraktowa Centrum podlega prawu właściwemu dla danej umowy.
Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich jest właściwy do orzekania na mocy klauzuli arbitrażowej zamieszczonej w umowie zawartej przez Centrum.
2.
W dziedzinie odpowiedzialności deliktowej Centrum, zgodnie z zasadami ogólnymi wspólnymi dla praw wszystkich Państw Członkowskich, naprawia szkody wyrządzone przez Centrum lub przez pracowników przy wykonywaniu ich funkcji.
Trybunał Sprawiedliwości jest właściwy do orzekania w sporach dotyczących odszkodowań.
3.
Odpowiedzialność osobista pracowników wobec Centrum jest uregulowana w odpowiednich przepisach dotyczących personelu Centrum.
Artykuł 18
Państwa Członkowskie, członkowie zarządu oraz osoby trzecie, dotknięte bezpośrednio i indywidualnie działaniami Centrum, mogą zwrócić się do Komisji o zbadanie przez nią każdego działania Centrum, bezpośredniego lub pośredniego, pod względem zgodności z prawem.
Skargę należy wnieść do Komisji w terminie piętnastu dni, licząc od dnia, kiedy zainteresowane strony dowiedziały się o danym działaniu.
Komisja podejmuje decyzję w terminie jednego miesiąca.
Brak decyzji w ww. terminie uważa się za odrzucenie skargi.
Artykuł 19
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
RozporzĄdzenie Komisji (EWG) NR 584/75
z dnia 6 marca 1975 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania systemu przetargowego do refundacji wywozowych do ryżu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 359/67/EWG [1] z dnia 25 lipca 1967 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 476/75 [2],
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 366/67/EWG [3] z dnia 25 lipca 1967 r. ustanawiające ogólne zasady przyznawania refundacji wywozowych do ryżu oraz kryteria ustalania kwoty refundacji, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 478/75 [4], w szczególności jego art. 3a ust. 2, a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 3a rozporządzenia nr 366/67/EWG przewiduje możliwość ustalenia, w razie potrzeby, refundacji wywozowych w drodze procedury przetargu na określoną ilość;
należy ustanowić szczegółowe zasady takiej procedury przetargowej;
w celu zapewnienia równości traktowania wszystkich zainteresowanych we Wspólnocie stron, konieczne jest ukształtowanie jednolitych zasad dotyczących organizacji przetargów; dlatego publikacji decyzji dotyczącej otwarcia procedury przetargowej w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich powinno towarzyszyć ogłoszenie o przetargu;
celem ustalenia refundacji wywozowych w drodze przetargu jest umożliwienie lepszego zarządzania rynkiem; dlatego istotne jest, aby oferty zawierały informacje niezbędne do ich oceny oraz określone zobowiązania formalne;
należy ustalić najwyższą refundację wywozową; metoda ta umożliwi zawarcie umów dotyczących całej ilości oferowanej;
mogą zaistnieć sytuacje rynkowe, w których uwidacznia się, na podstawie oceny aspektów gospodarczych zamierzonych wywozów, że zamiast ustalania refundacji wymuszą one niepodejmowanie przez Komisję żadnych działań dotyczących przetargu;
w celu zapewnienia, aby wywóz odbywał się na podstawie pozwolenia wydanego do celów przetargu, należy ustalić zabezpieczenie przetargowe, które przepadnie z momentem wycofania oferty;
należy ustanowić procedury dotyczące informowania oferentów o wynikach przetargu, a także o wydawaniu pozwolenia koniecznego do wywozu oferowanej ilości;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Decyzję dotyczącą otwarcia przetargu na mocy art. 3a ust. 1 rozporządzenia nr 366/67/EWG przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 26 rozporządzenia nr 359/67/EWG.
Decyzja taka określa warunki przetargu.
Warunki muszą gwarantować równy dostęp wszystkim osobom prowadzącym działalność gospodarczą we Wspólnocie oraz mogą, w drodze wyjątku, przewidywać szczególny okres ważności pozwoleń wydawanych w związku z odnośnym przetargiem.
2.
Otwarciu przetargu towarzyszy ogłoszenie o przetargu przygotowane przez Komisję.
Ogłoszenie to zawiera między innymi dane szczegółowe dotyczące łącznej ilości, w stosunku, do której może być ustalona refundacja wywozowa, na mocy art. 5 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, różne terminy składania ofert oraz właściwe organy Państw Członkowskich, do których kieruje się oferty.
Między opublikowaniem ogłoszenia a pierwszym terminem ustalonym dla składania ofert należy zachować odstęp, co najmniej 10 dni.
Ogłoszenie określa także koniec okresu składania ofert.
3.
Decyzja określona w ust. 1, a także ogłoszenie o przetargu określone w ust. 2 zostają opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 2
1.
Oferty pisemne mogą być dostarczane osobiście za potwierdzeniem odbioru lub listem poleconym, teleksem lub telegraficznie do właściwych władz.
2.
W ofercie należy podać:
a) przetarg, którego dotyczy ta oferta;
b) nazwisko i adres oferenta;
c) rodzaj i ilość produktu, który ma być wywieziony;
d) kwotę proponowanej refundacji wywozowej w tonach metrycznych, w walucie Państwa Członkowskiego wyżej wymienionych władz.
3.
Oferta ważna jest tylko wtedy, gdy:
a) przed upływem terminu składania ofert złożony zostanie dowód, że oferent uiścił zabezpieczenie przetargowe;
b) dołączone jest do niej pisemne zobowiązanie do złożenia, w okresie dwóch dni od otrzymania powiadomienia, stosownie do art. 6, o zawarciu umowy, wniosku o udzielenie pozwolenia na wywóz oferowanej ilości razem z wnioskiem o ustalenie z góry refundacji wywozowej równej refundacji określonej w ofercie.
4.
Nie uwzględnia się oferty, która nie zostanie złożona zgodnie z przepisami niniejszego artykułu lub która zawiera warunki inne od wymienionych w ogłoszeniu o przetargu.
5. Złożonej oferty nie można wycofać i przepisów art. 5 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 193/75 nie stosuje się w odniesieniu do wniosku o pozwolenie lub świadectwo, składanego zgodnie z ust. 3 lit. b) wymienionego rozporządzenia.
Artykuł 3
1.
Nie uwzględnia się żadnej oferty, dopóki nie zostanie uiszczone zabezpieczenie.
Wysokość zabezpieczenia ustala się w rozporządzeniu dotyczącym otwarcia danego przetargu.
2.
Oferent może uiścić zabezpieczenie w gotówce lub w formie gwarancji danej przez przedsiębiorstwo spełniające kryteria przewidziane w odnośnym Państwie Członkowskim.
Każde Państwo Członkowskie powiadomi Komisję o przewidzianych przez nie kryteriach ustalonych do celów uiszczania zabezpieczenia, a następnie Komisja poinformuje o tym inne Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
1.
Oferty są oceniane na posiedzeniu niejawnym przez właściwe władze Państw Członkowskich.
Osoby uczestniczące w posiedzeniu zobowiązane są do nieujawniania jakichkolwiek danych szczegółowych dotyczących oceny.
2.
O ofertach Komisja jest informowana w anonimowej formie i bez zbędnej zwłoki.
Artykuł 5
1.
Na podstawie złożonych ofert Komisja, działając zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 26 rozporządzenia nr 359/67/EWG, decyduje o ustaleniu najwyższej refundacji wywozowej, uwzględniając w szczególności kryteria ustanowione w art. 2 i 3 rozporządzenia nr 366/67/EWG, albo o nieudzieleniu zamówienia.
2.
Jeśli ustalona zostanie najwyższa refundacja wywozowa, umowę zawiera się z każdym oferentem, którego oferta wskazuje stawkę refundacji równą lub mniejszą od najwyższej.
Artykuł 6
Właściwe władze zainteresowanego Państwa Członkowskiego, gdy tylko Komisja podejmie decyzję na mocy art. 5 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, informują na piśmie wszystkich oferentów o wyniku ich udziału w procedurze zaproszenia do składania ofert.
Artykuł 7
1.
Z wyjątkiem przypadków siły wyższej zabezpieczenie wymagane na mocy art. 3 zostaje zwrócone wyłącznie w odniesieniu do takiej ilości, w stosunku do której oferent jest w stanie dostarczyć dowód wywozu na podstawie pozwolenia na wywóz wydanego stosownie do art. 8 lub dla oferty, którą odrzucono.
Zabezpieczenie zwraca się bez zbędnej zwłoki.
2.
W przypadku siły wyższej stosuje się przepisy art. 20 rozporządzenia (EWG) nr 193/75.
Artykuł 8
1.
Udzielenie zamówienia upoważnia zainteresowaną stronę do wydania jej, z upływem okresu określonego w art. 2 ust. 3 lit. b), pozwolenia na wywóz ilości przewidzianej w ofercie.
2.
W drodze odstępstwa od przepisów art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 193/75 można postanowić, że prawa wynikające z pozwolenia wydanego stosownie do przepisów ustępu poprzedzającego nie będą mogły być przeniesione.
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 825/75
z dnia 25 marca 1975 r.
ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania wywozowych opłat wyrównawczych na cukier
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 1009/67/EWG [1] z dnia 18 grudnia 1967 r., w sprawie wspólnej organizacji rynku cukru, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2476/74 [2], w szczególności jego art. 16 ust. 4 i 5,
a także mając na uwadze, co następuje: artukuī 16 rozporządzenia nr 1009/67/EWG przewiduje wywozową opłatę wyrównawczą lub, w miarę potrzeby, specjalną wywozową opłatę wyrównawczą, naliczaną w pewnych okolicznościach; istotne ogólne zasady działania oraz szczegółowe przepisy wykonawcze zawarte są w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 608/72 [3] z dnia 23 marca 1972 r., ustanawiającym zasady działania stosowane w przypadku znacznego wzrostu cen na światowym rynku cukru oraz w rozporządzeniu (EWG) nr 645/75 [4] ustanawiającym wspólne szczegółowe zasady stosowania wywozowych opłat wyrównawczych i opłat na produkty rolne;
rozporządzenie (EWG) nr 645/75 uchyliło rozporządzenia ustanawiające szczegółowe zasady stosowania wywozowej opłaty wyrównawczej lub specjalnej wywozowej opłaty wyrównawczej na cukier bez ponownego uchwalenia niektórych przepisów szczególnie odnoszących się do tego sektora; konieczne jest ponowne uchwalenie tych przepisów szczególnych w drodze rozporządzenia ustanawiającego specjalne szczegółowe zasady, jakie mają być stosowane;
w przypadku gdy występuje różnica między wydajnością danego cukru nierafinowanego a cukrem nierafinowanym o standardowej jakości, konieczne jest zastosowanie tego samego współczynnika korygującego, stosowanego zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 431/68 [5] z dnia 9 kwietnia 1968 r., wyznaczającym standardową jakość cukru nierafinowanego i ustalającym punkcie przekraczania granicy Wspólnoty dla obliczenia cen cif w odniesieniu do cukru, w przypadku przywozu;
określenie zawartości sacharozy, łącznie z zawartością innych cukrów wyrażonych jako sacharoza, powinno być przeprowadzone zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 394/60 [6] z dnia 2 marca 1970 r., w sprawie szczegółowych zasad udzielania refundacji wywozowych do cukru;
z uwagi na sezonowy charakter handlu produktami wymienionymi w art. 1 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 1009/67/EWG, wydaje się wystarczające, aby specjalna wywozowa opłata wyrównawcza dla takich produktów w zasadzie była ustalana tylko raz w ciągu roku obrotowego dla rynku cukru; opłata ta powinna być uiszczana od tony metrycznej produktu; obliczenie tej opłaty powinno opierać się na jednolitej stawce ryczałtowej na 100 kg cukru białego, stanowiącej różnicę między średnią ceną cif cukru białego w danym okresie a ceną progową takiego cukru w czasie, kiedy ustalona została opłata specjalna, przy czym różnica ta musi być pomnożona przez odpowiednie współczynniki, zazwyczaj odpowiadające zawartości naturalnej sacharozy zarejestrowanej we Wspólnocie jako całość, w odpowiednich produktach;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przedmiotem niniejszego rozporządzenia jest ustanowienie specjalnych szczegółowych zasad stosowania wywozowych opłat wyrównawczych lub specjalnych wywozowych opłat wyrównawczych dla:
- cukru buraczanego i cukru trzcinowego, w postaci stałej, wymienionych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia,
- syropów cukrowych i innych cukrów, wymienionych w załączniku II i III do niniejszego rozporządzenia,
- buraków cukrowych i trzciny cukrowej wymienionych w załączniku IV do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Jeśli wydajność wywożonego cukru nierafinowanego, ustalona zgodnie z art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 431/68, różni się od wydajności ustanowionej dla jakości standardowej, opłata naliczona za 100 kg wymienionego cukru nierafinowanego, zostaje wyliczona przez pomnożenie wywozowej opłaty wyrównawczej na cukier nierafinowany o standardowej jakości przez współczynnik korygujący.
Współczynnik korygujący uzyskuje się przez podzielenie procentowej wydajności wywożonego cukru nierafinowanego przez 92.
Artykuł 3
1.
W odniesieniu do produktów wymienionych w załączniku II, specjalna wywozowa opłata wyrównawcza powinna być w zasadzie ustalana w równych odstępach czasu.
Wysokość opłaty ustala się w powiązaniu z wysokością specjalnej wywozowej opłaty wyrównawczej zastosowanej do cukru białego, przy uwzględnieniu ekonomicznych i technicznych właściwości omawianych produktów.
Tak ustalona wysokość stanowi bazową kwotę specjalnej wywozowej opłaty wyrównawczej.
Kwotę bazową ustala się na kilogram zawartości sacharozy, łącznie z zawartością innych cukrów wyrażonych jako sacharoza.
Zawartości te ustala się zgodnie z art. 13 ust. 1—3 rozporządzenia (EWG) nr 394/70.
W odniesieniu do produktów wymienionych w załączniku III, podstawowa kwota specjalnej opłaty wywozowej wynosi 0,20 jednostki rozliczeniowej na kilogram zawartości sacharozy, łącznie z zawartością innych cukrów wyrażonych jako sacharoza.
2.
Specjalna wywozowa opłata wyrównawcza za 100 kg produktów wymienionych w załącznikach II i III do niniejszego rozporządzenia równa się kwocie bazowej pomnożonej przez zmierzoną zawartość sacharozy, w miarę potrzeby, łącznie z zawartością innych cukrów wyrażonych jako sacharoza.
Artykuł 4
1.
W odniesieniu do produktu wymienionego w załączniku IV, specjalną wywozową opłatę wyrównawczą w zasadzie ustala się w jednostkach rozliczeniowych na tonę metryczną, jednorazowo dla każdego roku obrotowego dla rynku cukru.
2.
Kwotę opłaty ustala się za tonę metryczną produktu, przez pomnożenie różnicy między średnią ceną cif, na 100 kg cukru białego, zarejestrowaną w ciągu trzech miesięcy poprzedzających miesiąc, w którym dana opłata została ustalona a obowiązującą ceną progową w dniu takiego ustalenia, przez współczynnik:
a) 1,6 w przypadku świeżych buraków cukrowych, całych albo w plastrach,
b) 5,5 w przypadku buraków cukrowych suszonych, całych, w plastrach albo sproszkowanych,
c) 1,1 w przypadku trzciny cukrowej.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 31 marca 1975 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 897/75
z dnia 18 marca 1975 r.
w sprawie zawarcia Protokołu dodatkowego do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Islandii
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając zalecenie Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: wskutek nieprzystąpienia Norwegii do Wspólnot Europejskich, Protokół dodatkowy do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Islandii powinien zostać zawarty,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Protokół dodatkowy do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Islandii zostaje niniejszym zawarty w imieniu Wspólnoty.
Tekst Protokołu załączony jest do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania Protokołu określonego w art. 1 oraz udzielenia jej niezbędnych pełnomocnictw w celu zobowiązania Wspólnoty [1].
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 maja 1975 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 900/75
z dnia 18 marca 1975 r.
w sprawie zawarcia Protokołu dodatkowego do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając zalecenie Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: na skutek nieprzystąpienia Norwegii do Wspólnot Europejskich należy zawrzeć Protokół dodatkowy do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarii,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Protokół dodatkowy do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską zostaje niniejszym zawarty w imieniu Wspólnoty.
Tekst Protokołu jest załączony do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania Protokołu określonego w art. 1 oraz udzielenia jej niezbędnych pełnomocnictw w celu zobowiązania Wspólnoty [1].
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 maja 1975 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 901/75
z dnia 18 marca 1975 r.
w sprawie zawarcia Protokołu dodatkowego do Porozumienia Dodatkowego dotyczącego ważności dla Księstwa Liechtensteinu Porozumienia między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając zalecenie Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: na skutek nieprzystąpienia Norwegii do Wspólnot Europejskich Protokół dodatkowy do Porozumienia Dodatkowego dotyczącego ważności dla Księstwa Liechtensteinu Porozumienia między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską powinien zostać zatwierdzony,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W imieniu Wspólnoty niniejszym zatwierdza się Protokół dodatkowy do Porozumienia Dodatkowego dotyczącego ważności dla Księstwa Liechtensteinu Porozumienia między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską.
Tekst Protokołu załączony jest do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania w imieniu Wspólnoty Protokołu określonego w art. 1 i udzielenia jej niezbędnych pełnomocnictw w celu zobowiązania Wspólnoty [1].
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 maja 1975 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 949/75
z dnia 11 kwietnia 1975 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 315/68 ustalające normy jakości bulw lilii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 234/68 [1] z dnia 27 lutego 1968 r w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku żywych drzew i innych roślin, bulw, korzeni i podobnych, ciętych kwiatów i ozdobnych liści, w szczególności jego art. 4, a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 315/68 [2] z dnia 12 marca 1968 r., ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1793/73 [3] ustanawia normy jakości bulw kwiatowych, cebulek i bulw;
doświadczenia wskazują, że obecne techniki produkcji oraz gatunki, odmiany i hybrydy bulw lilii, będące obecnie przedmiotem obrotu, wprowadzają konieczność zmiany opisów botanicznych oraz zmian w zakresie minimalnych wielkości tych bulw w odniesieniu do tych produktów; dlatego też odnoszące się do nich normy powinny zostać odpowiednio dostosowane;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Żywych Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W tabeli w Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 315/68 sekcja III, opisy dotyczące bulw lilii zastępuje się opisami zawartymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 1031/75
z dnia 17 kwietnia 1975 r.
określające przypadek, w którym subwencja w odniesieniu do nasion bawełny staje się należna i płatna
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1516/71 [1] z dnia 12 lipca 1971 r., wprowadzające system subsydiów w odniesieniu do nasion bawełny, w szczególności jego art. 1 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje: art. 4 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1134/68 [2] z dnia 30 lipca 1968 r. ustanawiającego przepisy dla wdrożenia rozporządzenia (EWG) nr 653/68 [3] w sprawie warunków zmian wartości jednostki rozliczeniowej stosowanej we wspólnej polityce rolnej, przewiduje, że w przypadku transakcji przeprowadzanych w ramach wspólnej polityki rolnej, kwoty należne od Państwa Członkowskiego lub odpowiednio umocowanego organu, wyrażone w walucie krajowej i odzwierciedlające kwoty ustalone w jednostkach rozliczeniowych, są płatne na podstawie relacji między jednostką rozliczeniowej i walutą krajową, osiągniętej w momencie przeprowadzania transakcji lub transakcji częściowej;
art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 1134/68 przewiduje, że za datę przeprowadzenia transakcji uznaje się dzień, w którym okoliczność ta ma miejsce według zasad wspólnotowych lub w przypadku braku takich przepisów i do czasu ich przyjęcia, według przepisów danego Państwa Członkowskiego, w którym kwota związana z daną transakcją staje się należna i płatna;
przypadek, gdy dotacja w odniesieniu do nasion bawełny staje się należna i płatna, zachodzi w momencie produkcji bawełny; jednakże trudno jest stwierdzić dokładną datę produkcji partii;
doświadczenie pokazało, że produkcja bawełny jest prawie całkowicie zakończona w październiku każdego roku; w celu zagwarantowania ujednoliconego funkcjonowania systemu subsydiów, kurs wymiany używany przy obliczaniu kwot dotacji w odpowiedniej walucie powinien być kursem stosowanym na koniec wymienionego miesiąca;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przyjmuje się, że w rozumieniu art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 1134/68, przypadek, w którym subwencja w odniesieniu do nasion bawełny staje się należna i płatna, ma miejsce w dniu 1 listopada po rozpoczęciu każdego roku gospodarczego.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 sierpnia 1975 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1365/75
z dnia 26 maja 1975 r.
w sprawie utworzenia Europejskiej Fundacji na Rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, a w szczególności zaś jego art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2], a także mając na uwadze, co następuje:
problemy, jakie stwarza poprawa warunków życia i pracy we współczesnym społeczeństwie, są coraz liczniejsze i bardziej złożone; istotne jest, aby właściwe działanie Wspólnoty oprzeć na multidyscyplinarnych podstawach naukowych, a jednocześnie zaangażować pracodawców i pracowników w podejmowane działania;
Wspólnota nie jest jeszcze w stanie prowadzać analiz, studiów i badań w sposób systematyczny i naukowy;
program działania Wspólnot Europejskich w zakresie środowiska naturalnego [3] określa, że instytucje Wspólnoty powinny utworzyć organ zdolny do wyszukiwania tych elementów, które w wyniku ich łącznego oddziaływania wpływają na warunki życia i pracy, oraz do prowadzenia długofalowych przyszłościowych badań tych czynników, które mogą zagrażać warunkom egzystencji i tych, które mogą je poprawić;
uchwała Rady z dnia 21 stycznia 1974 r. [4] w sprawie programu działań socjalnych określa między innymi program działań na rzecz pracowników, mający na celu humanizację warunków życia i pracy;
utworzenie fundacji jest konieczne, jeśli cele Wspólnoty w zakresie poprawy warunków życia i pracy mają zostać osiągnięte;
uprawnienia wymagane do utworzenia takiej fundacji nie są określone w Traktacie;
fundacja zostanie utworzona w ramach Wspólnot Europejskich i będzie funkcjonować w zgodzie z prawem wspólnotowym należy określić warunki stosowania pewnych postanowień ogólnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym zostaje utworzona Fundacja Europejska na Rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy, zwana dalej "Fundacją".
Artykuł 2
1.
Celem Fundacji jest przyczynianie się do opracowania i zapewnienia lepszych warunków życia i pracy poprzez działania zmierzające do rozwoju i rozpowszechniania wiedzy odpowiedniej dla tego rozwoju.
2.
Mając na względzie powyższy cel, do zadań Fundacji należy rozwinięcie i pogłębienie koncepcji w zakresie średnio- i długofalowej poprawy warunków życia i pracy w świetle praktycznych doświadczeń oraz identyfikowanie czynników prowadzących do zmian.
W trakcie realizacji swoich zadań Fundacja uwzględnia polityki Wspólnotowe w tej dziedzinie. Fundacja informuje instytucje Wspólnoty o przewidywalnych celach i wytycznych, przez przesyłanie w szczególności informacji naukowych i danych technicznych.
3.
Odnośnie poprawy warunków życia i pracy, Fundacja, ustalając priorytety, jakie należy przyjąć, zajmuje się w szczególności następującymi kwestiami:
- warunki pracy,
- organizacja pracy, a w szczególności urządzenie miejsca pracy,
- problemy specyficzne dla pewnych kategorii pracowników,
- długofalowe aspekty poprawy środowiska,
- rozdział działań ludzkich w czasie i przestrzeni.
Artykuł 3
1.
Aby osiągnąć powyższy cel, Fundacja wspiera wymianę informacji i doświadczeń w tych obszarach oraz, gdzie jest to właściwe, tworzy system informacji i dokumentacji.
Fundacja może w szczególności:
a) ułatwiać kontakty między uczelniami wyższymi, instytutami badawczymi, organami administracji i organizacjami gospodarczymi i społecznymi oraz popierać wspólne działania,
b) tworzyć grupy robocze,
c) zawierać kontrakty badawcze, uczestniczyć w badaniach, promować i zapewniać wsparcie dla projektów pilotażowych oraz, gdzie jest to wymagane, prowadzić pewne badania samodzielnie,
d) organizować kursy, konferencje i seminaria.
2.
Fundacja współpracuje tak blisko, jak to jest możliwe, ze specjalistycznymi instytutami, fundacjami i organami w Państwach Członkowskich lub na szczeblu międzynarodowym.
Artykuł 4
1.
Fundacja jest organizacją o celu niedochodowym.
We wszystkich Państwach Członkowskich posiada najszerszą zdolność do czynności prawnych jaka jest przyznawana osobom prawnym.
2.
Siedziba Fundacji mieści się w Irlandii.
Artykuł 5
Fundacja składa się z:
- Rady Administracyjnej,
- dyrektora i zastępcy dyrektora,
- Komitetu Ekspertów.
Artykuł 6
1.
Rada Administracyjna składa się z 30 członków, z których:
a) dziewięciu członków reprezentuje rządy Państw Członkowskich,
b) dziewięciu członków reprezentuje organizacje pracodawców,
c) dziewięciu członków reprezentuje organizacje pracowników,
d) trzech członków reprezentuje Komisję.
2.
Członkowie, o których mowa w pkt a), b) i c), są mianowani przez Radę na zasadzie: jeden członek dla każdego Państwa Członkowskiego oraz dla każdej z wyżej wymienionych kategorii.
Wyłącznie podczas nieobecności członka uczestniczącego w posiedzeniach Rady Administracyjnej, Rada wyznacza jednocześnie na tych samych warunkach jego zastępcę.
Komisja wyznaczy członków i ich zastępców, którzy mają ją reprezentować.
3.
Kadencja członków Rady Administracyjnej wynosi trzy lata.
Kadencja podlega przedłużeniu.
Po upływie kadencji lub w przypadku rezygnacji, członkowie pozostają na stanowisku do chwili przedłużenia ich nominacji lub zastąpienia.
4.
Rada Administracyjna wybiera swojego przewodniczącego oraz trzech zastępców przewodniczącego spośród swoich członków na okres jednego roku.
5.
Przewodniczący zwołuje Radę Administracyjną przynajmniej dwa razy w roku oraz na żądanie co najmniej jednej trzeciej jej członków.
6.
Decyzje Rady Administracyjnej są podejmowane absolutną większością głosów jej członków.
Artykuł 7
1.
Rada Administracyjna administruje Fundacją, której wytyczne nakreśla po konsultacji z Komitetem Ekspertów.
Na podstawie projektu przedłożonego przez dyrektora Rada Administracyjna, w uzgodnieniu z Komisją, przyjmuje program prac.
2.
Rada Administracyjna przyjmuje swój regulamin wewnętrzny, który wchodzi w życie po zatwierdzeniu przez Radę po konsultacji z Komisją.
3.
Rada Administracyjna decyduje, czy przyjąć spadek, darowiznę lub subwencję ze źródeł innych niż Wspólnota.
Artykuł 8
1.
Dyrektor i zastępca dyrektora Fundacji są mianowani przez Komisję z listy kandydatów przedłożonej przez Radę Administracyjną.
2.
Dyrektor i zastępca dyrektora są wybierani na podstawie posiadanych kompetencji, a ich niezawisłość nie powinna budzić żadnych wątpliwości.
3.
Dyrektor i zastępca dyrektora są mianowani na okres maksymalnie pięciu lat.
Ich kadencja urzędowania podlega przedłużeniu.
Artykuł 9
1.
Dyrektor kieruje Fundacją i wdraża decyzje Rady Administracyjnej.
Dyrektor jest prawnym przedstawicielem Fundacji.
2.
W ramach postanowień dotyczących personelu, dyrektor posiada władzę nad personelem Fundacji. Dyrektor jest odpowiedzialny za rekrutację i zwolnienia personelu oraz za określenie kwalifikacji, jakie są wymagane od personelu.
3.
Dyrektor przygotowuje prace Rady Administracyjnej.
Dyrektor lub zastępca dyrektora, bądź obaj wymienieni urzędnicy, biorą udział w posiedzeniach tej Rady.
4.
Dyrektor ponosi odpowiedzialność względem Rady Administracyjnej za prowadzenie Fundacji.
Artykuł 10
1.
Komitet Ekspertów składa się z 12 członków mianowanych przez Radę na wniosek Komisji i jest wybierany spośród kręgów naukowych i innych związanych z działalnością Fundacji.
2.
W trakcie opracowywania wniosku Komisja uwzględnia:
- potrzebę utrzymania równowagi między dwoma komplementarnymi aspektami Fundacji, tzn. warunkami życia i warunkami pracy,
- potrzebę najlepszego możliwego doradztwa naukowego i technicznego,
- potrzebę mianowania co najmniej jednego obywatela z każdego Państwa Członkowskiego.
3.
Kadencja członków Komitetu Ekspertów wynosi trzy lata i podlega przedłużeniu.
Artykuł 11
1.
Zadaniem Komitetu Ekspertów jest przedkładanie opinii innym organom Fundacji we wszelkich dziedzinach leżących w jej kompetencjach, na żądanie dyrektora lub z własnej inicjatywy.
Wszystkie opinie, w tym te przedstawione dyrektorowi dla opracowania programu prac (o którym mowa w art. 12), są jednocześnie podawane do wiadomości dyrektora i Rady Administracyjnej.
2.
Komitet wybiera przewodniczącego spośród swoich członków oraz przyjmuje regulamin wewnętrzny.
3.
Komitet jest zwoływany przez jego przewodniczącego w porozumieniu z dyrektorem.
Posiedzenia odbywają się przynajmniej dwa razy w roku oraz na żądanie co najmniej siedmiu jego członków.
Artykuł 12
1.
Przed dniem 1 lipca każdego roku dyrektor opracowuje roczny program prac w oparciu o wytyczne, o których mowa w art. 7.
Roczny program stanowi część czteroletniego odnawialnego programu.
Projektom w programie rocznym towarzyszy kalkulacja niezbędnych wydatków.
Podczas opracowywania programu dyrektor uwzględnia opinie Komitetu Ekspertów oraz opinie instytucji Wspólnoty i Komitetu Ekonomiczno-Społecznego.
W tym celu oraz aby uniknąć dublowania pracy, instytucje Wspólnoty oraz Komitet Ekonomiczno-Społeczny informują Fundację o swoich wymaganiach oraz, jak dalece jest to możliwe, o odnośnych pracach i badaniach, jakie same prowadzą.
2.
Dyrektor przekazuje program prac Radzie Administracyjnej do zatwierdzenia.
Artykuł 13
1.
Nie później niż do 31 marca każdego roku dyrektor przygotowuje raport ogólny z działalności, sytuacji finansowej i perspektyw Fundacji i przedkłada go Radzie Administracyjnej.
2.
Po przyjęciu raportu ogólnego przez Radę Administracyjną dyrektor przesyła go do instytucji Wspólnoty i Komitetu Ekonomiczno-Społecznego.
Artykuł 14
Rada Administracyjna przygotowuje bilans wszystkich wpływów i wydatków za każdy rok finansowy, który pokrywa się z rokiem kalendarzowym.
Artykuł 15
1.
Najpóźniej do dnia 31 marca każdego roku Rada Administracyjna przesyła Komisji kalkulację wpływów i wydatków.
Powyższa kalkulacja, obejmująca plan kosztów ogólnych, jest przesyłana przez Komisję do Rady wraz ze wstępnym projektem budżetu Wspólnot Europejskich.
2.
Budżet Wspólnot Europejskich każdego roku uwzględnia subwencję dla Fundacji w szczególnej linii budżetowej.
Obowiązująca procedura przekazywania przydzielonych funduszy z jednego rozdziału do drugiego stosuje się do przydzielania tej subwencji.
Władze budżetowe przygotowują plan kosztów ogólnych Fundacji.
3.
Rada Administracyjna przyjmuje kalkulację wpływów i wydatków przed rozpoczęciem roku finansowego, dostosowując je do subwencji przyznanej przez władze budżetowe.
W ten sposób przyjęta kalkulacja jest przekazywana przez Komisję do władz budżetowych.
Artykuł 16
1.
Przepisy finansowe obowiązujące Fundację przyjmuje się w ramach art. 209 Traktatu.
2.
Rada Administracyjna najpóźniej do dnia 31 marca każdego roku przysyła zestawienia rachunkowe wszystkich wpływów i wydatków Fundacji za poprzedni rok finansowy do Komisji oraz do Komisji Obrachunkowej.
Komisja Obrachunkowa dokonuje ich oceny zgodnie z drugim ustępem art. 206 Traktatu.
3.
Komisja przedkłada zestawienia rachunkowe oraz raport Komisji Obrachunkowej wraz ze swoim własnym komentarzem do Rady oraz Parlamentu Europejskiego najpóźniej do 31 października.
Rada i Parlament Europejski udziela absolutorium Radzie Administracyjnej Fundacji w ramach procedury określonej w czwartym ustępie art. 206 Traktatu.
4.
Kontroler finansowy Komisji jest odpowiedzialny za sprawdzenie zobowiązań i płatności wszelkich wydatków oraz zapisywanie i ściąganie wszelkich wpływów Fundacji.
Artykuł 17
Postanowienia regulujące pracę personelu Fundacji są przyjmowane przez Radę, działającą na wniosek Komisji.
Artykuł 18
Członkowie Rady Administracyjnej, dyrektor, zastępca dyrektora, personel oraz wszystkie inne osoby uczestniczące w działalności Fundacji są zobowiązane, nawet po ustaniu swoich obowiązków, do nieujawniania informacji, które są objęte tajemnicą zawodową.
Artykuł 19
Zasady, regulujące języki używane przez Wspólnoty Europejskie, obowiązują również Fundację.
Artykuł 20
Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich obowiązuje wobec Fundacji.
Artykuł 21
1.
Odpowiedzialność umowna Fundacji jest regulowana przez prawo, które obowiązuje w stosunku do danej umowy.
Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich jest właściwy do stanowienia na mocy klauzuli o arbitrażu znajdującej się w umowie zawartej przez Fundację.
2.
W przypadku odpowiedzialności pozaumownej, Fundacja zgodnie z ogólnymi zasadami wspólnymi dla praw Państw Członkowskich, zapewni odszkodowanie za wszelkie straty spowodowane przez Fundację lub jej urzędników w trakcie wypełniania ich obowiązków.
Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich sprawuje jurysdykcję w zakresie sporów związanych z odszkodowaniem za szkody.
3.
Odpowiedzialność osobista urzędników wobec Fundacji jest regulowana przez przepisy odnoszące się do personelu Fundacji.
Artykuł 22
Państwa Członkowskie, członkowie Rady Administracyjnej oraz osoby trzecie bezpośrednio i osobiście zaangażowane przekazują Komisji dowolny akt Fundacji, wyraźny lub dorozumiany, w celu zbadania jego legalności przez Komisję.
Dokument należy przesłać Komisji w ciągu 15 dni od dnia, w którym zainteresowana strona powzięła wiadomość o treści danego aktu.
Komisja podejmuje decyzję w terminie jednego miesiąca.
W przypadku niepodjęcia decyzji w tym terminie, daną sprawę uznaje się za oddaloną.
Artykuł 23
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 1375/75
z dnia 29 maja 1975 r.
w sprawie przepisów o uznawaniu grup producentów chmielu w Irlandii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 1696/71/EWG [1] z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku chmielu, zmienione Aktem [2] dotyczącym warunków przystąpienia oraz dostosowań w Traktatach, w szczególności jego art. 7 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji nr 1351/72/EWG [3] z dnia 28 czerwca 1972 r. w sprawie uznawania grup producentów chmielu, stanowi w art. 2 ust. 1, że grupa producentów musi się składać przynajmniej z siedmiu producentów, aby została uznana;
od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia zasady dotyczące rolnictwa Wspólnoty zaczęły mieć zastosowanie do Irlandii;
w tym kraju istnieje tylko jeden region produkcji chmielu i region ten posiada mniej niż siedmiu producentów;
z powodu położenia geograficznego Irlandii byłoby trudne, aby irlandzcy producenci dołączyli do grup producentów w innych Państwach Członkowskich; wspomniani producenci, w liczbie czterech, spełniają pozostałe warunki nałożone przez rozporządzenie nr 1351/72/EWG w odniesieniu do tworzenia uznawanych grup producentów;
aby uniknąć sytuacji, która powodowałaby, iż ci producenci byliby poszkodowani w stosunku do innych producentów we Wspólnocie, niezbędne jest wprowadzenie odstępstwa od przepisów art. 2 ust. 1 rozporządzenia nr 1351/72/EWG na korzyść Irlandii, przez obniżenie do trzech minimalnej liczby producentów wymaganej dla utworzenia grupy producentów;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Chmielu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W Irlandii, w ramach odstępstwa od art. 2 ust. 1 rozporządzenia nr 1351/72/EWG, za grupę producentów może zostać uznana grupa, którą tworzy przynajmniej trzech producentów.
Artykuł 2
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 1997/75
z dnia 31 lipca 1975 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1579/74 w odniesieniu do wcześniejszego ustalania opłat przywozowych dla produktów skrobiowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą;
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 120/67/EWG [1] z dnia 13 czerwca 1967 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 665/75 [2], w szczególności jego art. 15 ust. 3;
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 359/67/EWG [3] z dnia 25 lipca 1967 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 668/75 [4], w szczególności jego art. 13 ust. 3;
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1052/68 [5] z dnia 23 lipca 1968 r. w sprawie systemu przywozu i wywozu dla produktów przetworzonych ze zbóż i ryżu, zmienione ostatnio rozporządzeniem (EWG) nr 980/75 [6], w szczególności jego art. 2 ust. 2 i art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 3 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1579/74 [7] z dnia 24 czerwca 1974 r. w sprawie procedury obliczania opłaty przywozowej dla produktów przetworzonych ze zbóż i ryżu oraz procedury wcześniejszego ustalania opłaty przywozowej dla tych produktów i mieszanek paszowych wytworzonych ze zbóż, zmienione ostatnio rozporządzeniem (EWG) nr 3103/74 [8], przewiduje, że w przypadku, gdy opłata przywozowa dla produktów skrobiowych ustalana jest wcześniej, dostosowuje się ją tylko w przypadku zmiany tak zwanych "cen dostawy"; rozporządzenie Rady (EWG) nr 1955/75 [9] z dnia 22 lipca 1975 r. w sprawie refundacji produkcyjnych w sektorze zbóż i ryżu, nie zawiera już odniesienia do tak zwanych "cen dostawy"; w związku z tym, należy ustanowić przepisy umożliwiające dokonanie dostosowania o równoważnym skutku ekonomicznym co dostosowanie obecnie obowiązujące;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 3 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (EWG) nr 1579/74 otrzymują brzmienie:
"a) W przypadku określonym w poprzednim akapicie, z wyjątkiem produktów objętych podpozycją 23.07 B wyszczególnioną w załączniku A do rozporządzenia nr 120/67/EWG, każdorazowe dostosowywanie opłaty poddane działaniom art. 15 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia nr 120/67/EWG dokonywane jest w odniesieniu do ceny progowej dla produktu lub produktów podstawowych wykorzystywanych do obliczania różnych składników opłaty obowiązującej w dniu przywozu. Dostosowania takiego dokonuje się przez zwiększenie lub zmniejszenie opłaty, która została wcześniej ustalona, o różnicę między ceną progową za 100 kilogramów produktu podstawowego obowiązującą w miesiącu złożenia wniosku a ceną obowiązującą w dniu przywozu, pomnożoną przez współczynnik wskazany w kolumnie 4 Załącznika do rozporządzenia (EWG) nr 1052/68.
b) W odniesieniu do produktów określonych w art. 2, opłata wcześniej ustalana dostosowywana jest ponadto w przypadku, gdy refundacje produkcyjne ustalone w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1955/75 zmieniane są między dniem złożenia wniosku o wydanie pozwolenia a dniem przywozu.
Dostosowania takiego dokonuje się przez zwiększenie lub zmniejszenie kwoty wcześniej ustalanej o różnicę wynikającą z takiej zmiany, pomnożoną przez współczynnik wskazany w kolumnie 4 Załącznika do rozporządzenia (EWG) nr 1052/68 odpowiadający danym produktom."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 sierpnia 1975 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2411/75
z dnia 16 września 1975 r.
w sprawie zawarcia Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Meksykańskimi Stanami Zjednoczonymi
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113 i 114,
uwzględniając zalecenie Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: należy zawrzeć Umowę wynegocjowaną między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Meksykańskimi Stanami Zjednoczonymi,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Umowa między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Meksykańskimi Stanami Zjednoczonymi, której tekst jest załączony do niniejszego rozporządzenia, zostaje zawarta w imieniu Wspólnoty.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady notyfikuje drugą Umawiającą się Stronę zgodnie z art. 12 Umowy o zakończeniu procedury niezbędnej dla wejścia w życie niniejszej Umowy w odniesieniu do Wspólnoty.
Artykuł 3
Wspólnota jest reprezentowana we Wspólnym Komitecie, przewidzianym w art. 6 Umowy, przez Komisję Wspólnot Europejskich, wspomaganą przez przedstawicieli Państw Członkowskich.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2728/75
z dnia 29 października 1975 r.
w sprawie dopłat do produkcji i handlu skrobią ziemniaczaną oraz ziemniakami przeznaczonymi na skrobię
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 42 i 43,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: system refundacji produkcyjnych, które mają zostać przyznane w odniesieniu do skrobi ziemniaczanej, regulowany jest rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2727/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [2];
zarządzanie systemem cen i opłat w odniesieniu do skrobi ziemniaczanej wymaga, aby postanowienia Traktatu, umożliwiające ustalanie dopłat i podejmowanie działań przeciwko dopłatom niezgodnym ze wspólnym rynkiem, były rozszerzone na dopłaty przyznane na produkcję i handel ziemniakami przeznaczonymi na skrobię, bez uszczerbku dla przepisów, które zostaną przyjęte w sprawie wspólnej organizacji rynku ziemniaków,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W przypadku stosowania systemu opłat dotyczących skrobi ziemniaczanej w sprawie produkcji i handlu ziemniakami przeznaczonymi na skrobię stosuje się artykuły 92, 93 i 94 Traktatu.
Artykuł 2
1.
Rozporządzenie Rady nr 56 [3] w sprawie dopłat do produkcji i handlu skrobią ziemniaczaną i ziemniakami przeznaczonymi na skrobię, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 120/67 [4], traci moc.
2.
Odniesienia do rozporządzenia uchylonego przez ust. 1 uważa się za odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 listopada 1975 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2729/75
z dnia 29 października 1975 r.
w sprawie opłat przywozowych na mieszanki zbóż, ryżu i ryżu łamanego
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH:
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43;
uwzględniając wniosek Komisji;
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1];
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia prawidłowego funkcjonowania systemu opłat stosowanego w przywozie zbóż, ryżu i ryżu łamanego z państw trzecich, wprowadzonego rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2727/75 [2] z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż oraz rozporządzeniem Rady (EWG) nr 359/67 [3] z dnia 25 lipca 1967 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu, ostatnio zmienionym przez rozporządzenie (EWG) nr 668/75 [4] — w handlu mieszankami zbóż, ryżu i ryżu łamanego należy stosować odpowiednie zasady;
opłata przywozowa na takie mieszanki wynika z ich klasyfikacji taryfowej, co zazwyczaj określa się zgodnie z ogólnymi zasadami interpretacji Wspólnej Taryfy Celnej;
w przypadku mieszanek zbóż, ryżu i ryżu łamanego ustalenie klasyfikacji taryfowej zgodnie z tymi zasadami może powodować trudności; w istocie, klasyfikacja prowadzi czasami do nakładania niskiej opłaty przywozowej dla mieszanek, które zawierają jednak istotne ilości produktów podlegających wysokiej opłacie przywozowej;
aby uniknąć takich trudności, należy przyjąć szczególne przepisy w celu ustalania opłaty przywozowej na mieszanki zbóż, ryżu i ryżu łamanego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Opłata przywozowa stosowana do mieszanek złożonych z dwóch zbóż objętych art. 1 lit a) i b) rozporządzenia (EWG) nr 2727/75 to opłata stosowana:
- do głównego pod względem wagowym zboża składowego, jeśli to zboże stanowi co najmniej 90 % ciężaru mieszanki;
- do zboża składowego podlegającego wyższej opłacie przywozowej, jeśli żadne z dwóch zbóż składowych nie stanowi co najmniej 90 % ciężaru mieszanki.
2.
W przypadku, gdy mieszanka składa się z więcej niż dwóch zbóż objętych art. 1 lit. a) i lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 2727/75 oraz jeśli kilka spośród tych zbóż stanowi więcej niż 10 % ciężaru mieszanki, do mieszanki ma zastosowanie najwyższa opłata przywozowa stosowana do takich zbóż, nawet jeśli kwota opłaty przywozowej jest taka sama dla dwóch lub więcej zbóż.
W przypadku, gdy tylko jedno zboże stanowi ponad 10 % ciężaru mieszanki, ma zastosowanie opłata przywozowa stosowana dla tego zboża.
3.
Opłata przywozowa stosowana do mieszanek złożonych ze zbóż objętych art. 1 lit. a) i lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 2727/75 i nieregulowanych powyższymi zasadami jest wyższa lub najwyższa spośród opłat przywozowych stosowanych do zbóż wchodzących w skład danej mieszanki, nawet, jeśli kwota opłaty przywozowej jest taka sama dla dwóch lub więcej zbóż.
Artykuł 2
1. Opłata przywozowa stosowana do mieszanek złożonych z jednego lub więcej zbóż objętych art. 1 lit. a) i lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 2727/75 oraz jednego lub więcej produktów wyszczególnionych w art. 1 lit. a) i lit. b) rozporządzenia nr 359/67/EWG to opłata stosowana do zboża składowego lub produktu podlegającego wyższej lub najwyższej opłacie przywozowej.
2.
Opłata przywozowa stosowana do mieszanek złożonych albo z ryżu podlegającego klasyfikacji w ramach kilku różnych grup lub etapów przetwórczych albo z ryżu podlegającego klasyfikacji w ramach jednej lub większej ilości grup lub etapów przetwórczych oraz ryżu łamanego to opłata stosowana:
- dla głównego pod względem wagowym składnika, jeśli składnik ten stanowi co najmniej 90 % ciężaru mieszanki;
- dla składnika podlegającego wyższej lub najwyższej opłacie przywozowej, jeśli żaden ze składników nie stanowi co najmniej 90 % ciężaru mieszanki.
Artykuł 3
W sytuacji, gdy nie można stosować ustanowionej w art. 1 i 2 metody ustalania opłaty przywozowej, opłata stosowana do mieszanek objętych zakresem niniejszego rozporządzenia to opłata przywozowa określona w klasyfikacji taryfowej mieszanek.
Artykuł 4
1.
Rozporządzenie Rady nr 156/66/EWG [5] z dnia 25 października 1966 r. w sprawie opłat na mieszanki zbóż, ryżu i ryżu łamanego niniejszym uchyla się.
2.
Odniesienia do rozporządzenia uchylonego przez ust. 1 należy traktować jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 listopada 1975 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2730/75
z dnia 29 października 1975 r.
w sprawie glukozy i laktozy
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: w celu uniknięcia trudności technicznych przy stosowaniu regulacji celnych, w decyzji Rady z dnia 12 grudnia 1964 r. w sprawie zmiany Wspólnej Taryfy Celnej [2] przewidziano objęcie jedną pozycją taryfy glukozy, syropu glukozowego, laktozy i syropu laktozowego a inną pozycją taryfy chemicznie czystej glukozy i laktozy;
glukoza i laktoza objęte odpowiednio podpozycjami taryfowymi 17.02 B II oraz 17.02. A II, są wymienione w załączniku II Traktatu i podlegają dlatego systemowi handlu z państwami trzecimi przewidzianemu w ramach wspólnej organizacji rynku, do którego należą, podczas gdy chemicznie czysta glukoza i laktoza nie są wymienione w załączniku II Traktatu i podlegają systemowi należności celnych, którego oddziaływanie ekonomiczne jest znacząco różne;
taka sytuacja przysparza tym większe trudności, że przedmiotowe produkty — niezależnie od ich stopnia czystości — powstają z tych samych podstawowych produktów podstawowych. Kryterium klasyfikacji celnej między produktami chemicznie czystymi a pozostałymi jest 99 % stopień czystości; produkty o trochę wyższym lub trochę niższym stopniu czystości mogą mieć to samo przeznaczenie gospodarcze; stosowanie różnych systemów prowadzi więc do wypaczeń w konkurencji, które są szczególnie wyczuwalne ze względu na wymienialność;
jedynym możliwym rozwiązaniem tych problemów jest zastosowanie przepisów decyzji Rady z dnia 12 grudnia 1964 r. i poddanie tych produktów temu samemu traktowaniu ekonomicznemu niezależnie od stopnia czystości, lub — jeśli to wystarczy — ujednolicenie traktowania obu grup produktów;
w Traktacie nie przewidziano w szczegółowych postanowieniach uprawnień koniecznych do podejmowania takiego działania; dlatego wskazane jest podjęcie koniecznych środków na podstawie art. 235 Traktatu; najbardziej właściwe środki polegają z jednej strony na rozszerzeniu na chemicznie czystą glukozę traktowania przewidzianego odnośnie do pozostałej glukozy rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2727/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [3] oraz rozszerzeniu na chemicznie czystą laktozę traktowania przewidzianego odnośnie do pozostałej laktozy rozporządzeniem Rady (EWG) nr 804/68 w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 740/75 [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Traktowanie przyznane glukozie i syropowi glukozowemu objętymi podpozycją 17.02.
B II Wspólnej Taryfy Celnej zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2727/75 i przepisami przyjętymi w celu zastosowania tego rozporządzenia zostaje rozszerzone na glukozę i syrop glukozowy objęte podpozycją 17.02 B I Wspólnej Taryfy Celnej.
Artykuł 2
Traktowanie przyznane laktozie i syropowi laktozowemu objętym podpozycją 17.02.
A Wspólnej Taryfy Celnej zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 804/68 i przepisami przyjętymi w celu zastosowania tego rozporządzenia zostaje rozszerzone na laktozę i syrop objęte podpozycją 17.02. A I Wspólnej Taryfy Celnej.
Artykuł 3
Jeśli traktowanie przyznane glukozie i syropowi glukozowemu lub laktozie i syropowi laktozowemu objętymi odpowiednio podpozycjami 17.02. B II i. 17.02. A II Wspólnej Taryfy Celnej zostaje zmienione na podstawie art. 43 Traktatu lub zgodnie z procedurami ustalonymi w drodze zastosowania tego artykułu, zmiany te są rozszerzone odpowiednio także na glukozę i syrop glukozowy lub laktozę i syrop laktozowy objęte podpozycją 17.02 B I oraz 17.02 A I Wspólnej Taryfy Celnej, chyba że zgodnie z tymi samymi procedurami zostaną podjęte inne środki pozwalające na ujednolicenie traktowania mającego zastosowanie do tych produktów z traktowaniem mającym zastosowanie do produktów wcześniej wspomnianych.
Artykuł 4
1.
Niniejszym rozporządzenie Rady nr 189//66/EWG z dnia 24 listopada 1966 r. w sprawie glukozy i laktozy [6] traci moc.
2.
Odniesienia do rozporządzenia uchylonego na mocy ust. 1 interpretuje się jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 listopada 1975 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2750/75
z dnia 29 października 1975 r.
ustalające kryteria pozyskiwania zbóż przeznaczonych na pomoc żywnościową
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2727/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 28,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 359/67 z dnia 25 lipca 1967 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 668/75 [3], w szczególności jego art. 23a,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 2727/75 i rozporządzenie 359/67/EWG przewidują odpowiednio w swoich art. 28 i 23a, że Rada ustala kryteria, według których produkty przeznaczone na pomoc żywnościową muszą być pozyskiwane na Rynku Wspólnoty;
należy unikać zakłóceń na rynku zbóż spowodowanych wycofywaniem zbóż przeznaczonych na pomoc żywnościową;
w celu odciążenia rynku regionalnego, powinno się przewidzieć możliwość pozyskiwania zbóż w poszczególnych regionach Wspólnoty, gdy jest prawdopodobne, że sytuacja rynkowa w tych regionach skłoni agencje interwencyjne do skupowania zboża w dużych ilościach; gdy pewne agencje interwencyjne są w posiadaniu dużej ilości zbóż, pozyskiwanie całości lub części tych zbóż mogłoby przyczynić się do poprawy ich sytuacji;
poza tymi szczególnymi przypadkami, zboże powinno być pozyskiwane na całym rynku Wspólnoty;
postępowanie przetargowe najlepiej umożliwia skuteczne pozyskiwanie zbóż; jednakże w przypadku działań interwencyjnych można, ze względu na szybkość, zadecydować o zastosowaniu innych procedur,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do celów niniejszego rozporządzenia "zboża" to produkty określone:
a) w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2727/75;
b) w art. 1 rozporządzenia nr 359/67/EWG.
Artykuł 2
Zboża przeznaczone na pomoc żywnościową pozyskuje się na rynku Wspólnoty zgodnie z następującymi przepisami.
Artykuł 3
1.
Jeśli w danym regionie Wspólnoty ceny rynkowe zbóż odnotowują tendencje zniżkowe lub stagnację, które ze względu na wielkość zbiorów lub regionalnych zapasów i ich położenie geograficzne stwarzają prawdopodobieństwo, iż agencja interwencyjna będzie zmuszona do skupowania zboża w dużych ilościach, zboże może być skupowane na rynku danego regionu.
2.
Jeśli agencja interwencyjna jest w posiadaniu zapasów, mogą one zostać wykorzystane.
3.
Jeśli warunki wymienione w ust. 1 lub ust. 2 nie są spełnione lub możliwości przewidziane w tych ustępach nie zostaną wykorzystane, zboże może być skupowane na całym rynku Wspólnoty.
Artykuł 4
1.
Czynności skupu określone w art. 3 ust. 1 i 3 zostaną przeprowadzone przez agencje interwencyjne w drodze przetargu na dostawę produktu dostarczanego na warunkach FOB lub na odpowiadającym etapie.
2.
W przypadku wykorzystania zbóż będących w posiadaniu agencji interwencyjnych, przeprowadza się przetarg obejmujący załadunek, transport, w razie potrzeby przetworzenie, oraz dostawę na warunkach FOB lub na odpowiadającym etapie.
3.
Jeśli podjęto decyzję o dostawie zbóż w ramach działania wspólnotowego na etapie dalszym niż FOB lub etapie odpowiadającym FOB, to przetarg określony w ust. 1 lub ust. 2, obejmuje dostawy do tego dalszego etapu.
4.
Warunki przetargu muszą zapewniać wszystkim zainteresowanym osobom równy dostęp i równe traktowanie niezależnie od miejsca ich siedziby we Wspólnocie.
Artykuł 5
1.
W przypadku działania krajowego, dane Państwo Członkowskie zawiadamia Komisję o terminie, w którym zamierza podjąć swe działanie, roku budżetowym, w którym ma zostać zaksięgowane, proponowanych odstępach czasu między dostawami, kraju przeznaczenia, danej ilości i danym produkcie, porcie załadunku oraz przewidywanym sposobie pozyskiwania.
2.
Po otrzymaniu tego komunikatu Komisja bada, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 26 rozporządzenia (EWG) nr 2727/75 lub, odpowiednio, rozporządzenia nr 359/67/EWG i z uwzględnieniem ogólnej sytuacji na rynku Wspólnoty, czy przewidywany sposób pozyskiwania spełnia warunki określone w art. 3 i w razie potrzeby proponuje danemu Państwu Członkowskiemu zmianę przewidywanego sposobu pozyskiwania.
Artykuł 6
W przypadku działania wspólnotowego, Komisja, po rozważeniu sytuacji rynkowej i zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 26 rozporządzenia (EWG) nr 2727/75 lub, odpowiednio, rozporządzenia nr 359/67/EWG ustala warunki regulujące pozyskiwanie, uwzględniając w szczególności kryteria ustanowione w art. 3.
Artykuł 7
1.
Do celów awaryjnych działań wspólnotowych, dotyczących zbóż w stanie niezmienionym, Państwa Członkowskie utrzymują możliwe do dostarczenia w każdym czasie pewne ilości tych produktów, które zostały przejęte przez agencję interwencyjną, lub udostępniają niezwłocznie niezbędne ilości z zapasów na rynku wewnętrznym, jeśli agencja interwencyjna nie dysponuje niezbędnymi ilościami.
2.
Do celów awaryjnych działań wspólnotowych dotyczących zbóż przetworzonych, określonych w art. 1 i ryżu innego niż ryż niełuskany, każde Państwo Członkowskie, wyznaczone zgodnie z ust. 4, przeprowadza przyspieszoną procedurę przetargową na dostarczenie produktów na warunkach FOB lub na odpowiadającym etapie.
3.
W celu umożliwienia szybkiego transportu produktów z miejsca przechowywania lub udostępnienia, w przypadku produktów określonych w ust. 1, lub z etapu FOB lub odpowiadającego mu etapu, w przypadku produktów określonych w ust. 2, każde Państwo Członkowskie wyznaczone zgodnie z ust. 4, może posłużyć się innym postępowaniem niż przetarg.
4.
Gdy tylko zostanie przyjęta zasada awaryjnego działania wspólnotowego, Komisja decyduje, jakie Państwo Członkowskie lub Państwa Członkowskie są odpowiedzialne za przeprowadzenie tej akcji, wyznacza jej termin, określa miejsce udostępnienia produktów we Wspólnocie lub państwie przeznaczenia, w zależności od sytuacji, oraz określa wszelkie pozostałe kwestie niezbędne do przeprowadzenia tego działania.
5.
Ilość i rodzaj produktów określonych w ust. 1 ustalane są przez Radę, stanowiącą większością kwalifikowaną na wniosek Komisji.
6.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu, w szczególności kryteria, według których Komisja podejmie decyzje określone w ust. 4, są przyjmowane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 26 rozporządzenia (EWG) nr 2727/75 lub, odpowiednio, rozporządzenia nr 359/67/EWG.
Artykuł 8
1.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1693/72 z dnia 3 sierpnia 1972 r. ustalające kryteria pozyskiwania zbóż przeznaczonych na pomoc żywnościową [4] traci moc.
2.
Odniesienia do rozporządzenia uchylonego na mocy ust. 1 interpretuje się jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 listopada 1975 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2759/75
z dnia 29 października 1975 r.
w sprawie wspólnej organizacji rynku wieprzowiny
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 42 i 43,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Zgromadzenia [1],
a także mając na uwadze, co następuje: przepisy podstawowe dotyczące organizacji rynku wieprzowiny od chwili ich przyjęcia były zmieniane wiele razy; ze względu na ich liczbę, złożoność i rozproszenie w różnych Dziennikach Urzędowych trudno jest z tych tekstów korzystać, czego konsekwencją jest brak jasności, która powinna być zasadniczą cechą wszystkich aktów prawnych; dlatego należy je ująć w jednolitym tekście;
działaniu i rozwojowi wspólnego rynku produktów rolnych musi towarzyszyć ustanowienie wspólnej polityki rolnej, obejmującej w szczególności wspólną organizację rynków rolnych, która w zależności od danego produktu może przybierać różne formy;
celem wspólnej polityki rolnej jest osiągnięcie celów wymienionych w art. 39 Traktatu; w sektorze wieprzowiny, mając na celu stabilizację rynków i zapewnienie odpowiedniego poziomu życia ludności wiejskiej, należy przewidzieć odpowiednie środki mające na celu ułatwienie dostosowania dostaw do wymagań rynku oraz środki interwencyjne; te ostatnie mogą mieć formę skupu dokonywanego przez agencje interwencyjne; należy także uwzględnić pomoc w odniesieniu do prywatnego składowania, ponieważ taka pomoc najmniej zakłóca normalny obrót produktami oraz może pomóc w zmniejszeniu wielkości skupu dokonywanego przez agencje interwencyjne; w tym celu należy w szczególności ustalić cenę podstawową, przy której mogą być zastosowane środki interwencyjne oraz określić zasady regulujące interwencję;
utworzenie jednolitego rynku wieprzowiny we Wspólnocie pociąga za sobą wprowadzenie jednolitego systemu handlowego na jej granicach zewnętrznych; system handlowy uwzględniający opłaty wyrównawcze i refundacje wywozowe w połączeniu ze środkami interwencyjnymi również służy stabilizowaniu rynku Wspólnoty, w szczególności poprzez zapobieganie wpływowi wahań cen na rynku światowym na ceny obowiązujące we Wspólnocie;
dla osiągnięcia tego celu powinno wystarczyć, zgodnie z zasadą ogólną, wprowadzenie w odniesieniu do przywozu z państw trzecich opłat wyrównawczych uwzględniających wpływ na koszty żywienia zwierząt różnic między cenami zbóż pastewnych we Wspólnocie i na rynku światowym oraz uwzględniających konieczność ochrony wspólnotowego przemysłu przetwórczego;
konieczne jest zapobieganie zakłóceniom na rynku Wspólnoty powodowanym przez nienormalnie niskie cenowo oferty na rynku światowym; w tym celu należy ustalić ceny zaporowe oraz zwiększyć opłaty wyrównawcze o dodatkową kwotę, jeżeli ceny oferowane franco granica są niższe od tych cen; jednakże system cen zaporowych nie będzie funkcjonował w przypadku, gdy trudno jest ustalić wystarczająco reprezentatywną cenę ofertową dla wszystkich produktów objętych jedną pozycją taryfową; w takich przypadkach należy przyjąć metody obliczania takich dodatkowych kwot;
w celu stworzenia możliwości kontroli wielkości przywozu należy ustanowić system pozwoleń na przywóz uwzględniający wniesienie zabezpieczenia jako gwarancji dokonania przywozu;
udział Wspólnoty w handlu międzynarodowym wieprzowiną ma zapewnić przepis dotyczący refundacji przy wywozie do państw trzecich równej różnicy między cenami we Wspólnocie a cenami na rynku światowym; w celu stworzenia eksporterom ze Wspólnoty określonego poziomu bezpieczeństwa odnośnie do stabilności tych refundacji należy ustalać je wcześniej;
w uzupełnieniu do opisanego powyżej systemu należy wprowadzić zakaz, jeżeli sytuacja na rynku będzie tego wymagać, całkowitego lub częściowego stosowania ustaleń o uszlachetnianiu czynnym;
system opłat wyrównawczych umożliwia rezygnację z wszelkich innych środków ochronnych na zewnętrznych granicach Wspólnoty; jednakże mechanizm wspólnych cen oraz opłat wyrównawczych może w wyjątkowych okolicznościach okazać się zawodny; w takich przypadkach, aby nie pozostawić rynku Wspólnoty bezbronnym wobec zakłóceń, które mogą na nim powstać po usunięcia wcześniej istniejących barier, Wspólnota może niezwłocznie przyjąć konieczne środki;
ograniczenia swobodnego obrotu, które wynikają z zastosowania środków mających na celu zapobieganie rozprzestrzenianiu się chorób zwierzęcych, mogą spowodować trudności na rynku jednego lub większej liczby Państw Członkowskich; należy przewidzieć wprowadzenie wyjątkowych środków wspierania rynku w celu zaradzenia takiej sytuacji;
w celu ułatwienia stosowania proponowanych środków należy ustanowić procedurę określającą ścisłą współpracę między Państwami Członkowskimi a Komisją w ramach Komitetu Zarządzającego;
ustanowieniu jednolitego rynku w oparciu o wspólny system cen mogłoby zagrażać udzielenie pewnych form pomocy; dlatego w odniesieniu do wieprzowiny powinny mieć zastosowanie postanowienia Traktatu zezwalające na ocenę pomocy udzielonej przez Państwa Członkowskie oraz na zakaz wsparcia sprzecznego ze wspólnym rynkiem;
wspólna organizacja rynku wieprzowiny musi we właściwy sposób i równocześnie uwzględniać cele wymienione w art. 39 i 110 Traktatu;
wydatki poniesione przez Państwa Członkowskie wskutek zobowiązań wynikających ze stosowania niniejszego rozporządzenia przypadają Wspólnocie zgodnie z przepisami art. 2 i 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 [2] z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1566/72 [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Wspólna organizacja rynku wieprzowiny składa się z systemu cenowego i handlowego, który obejmuje następujące produkty:
Pozycja WTC nr _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_
a)ex 01.03 A II _BAR_ Trzoda chlewna żywa, gatunki domowe inne niż zwierzęta hodowlane czystej krwi _BAR_
b)02.01 A III a) _BAR_ Mięso ze świń domowych, świeże, chłodzone lub mrożone _BAR_
02.01 B II c) _BAR_ Podroby ze świń domowych, świeże, chłodzone lub mrożone _BAR_
02.05 A i B _BAR_ Tłuszcz wieprzowy bez chudego mięsa (niewytapiany lub inaczej ekstrahowany), świeży, chłodzony lub mrożony, solony, w solance, suszony lub wędzony _BAR_
02.06 B _BAR_ Mięso oraz jadalne podroby ze świń domowych, solone, w solance, suszone lub wędzone _BAR_
15.01 A _BAR_ Smalec lub inny tłuszcz wieprzowy, wytapiany lub ekstrahowany _BAR_
c)16.01 _BAR_ Kiełbasy i podobne produkty z mięsa, podrobów lub krwi _BAR_
16.02 A II _BAR_ Pozostałe przetworzone lub konserwowane mięso lub podroby, zawierające wątrobę inną niż gęsia lub kacza _BAR_
16.02 B III a) _BAR_ Pozostałe przetworzone lub konserwowane mięso lub podroby, niewyszczególnione, zawierające mięso lub podroby ze świń domowych _BAR_
2.
Dla celów niniejszego rozporządzenia "kwartał" oznacza okres trzech miesięcy rozpoczynający się 1 lutego, 1 maja, 1 sierpnialub 1 listopada.
TYTUŁ I
Ceny
Artykuł 2
W celu wsparcia inicjatyw podejmowanych przez organizacje handlowe i wspólne organizacje handlowe dla ułatwienia dostosowania dostaw do wymagań rynku można przyjąć następujące środki wspólnotowe w odniesieniu do produktów wyszczególnionych w art. 1 ust. 1:
- środki mające na celu wsparcie lepszej organizacji produkcji, przetwarzania i obrotu,
- środki mające na celu poprawę jakości,
- środki umożliwiające ustalanie prognoz krótkoterminowych i długoterminowych na podstawie zastosowanych środków produkcji,
- środki ułatwiające odnotowywanie tendencji w zakresie cen rynkowych.
Ogólne zasady dotyczące tych środków przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 43 ust. 2 Traktatu.
Artykuł 3
W celu zapobiegania znacznym spadkom cen lub ich łagodzenia można przyjmować następujące środki interwencyjne:
- pomoc w odniesieniu do prywatnego składowania,
- skup dokonywany przez agencje interwencyjne.
Pomoc w odniesieniu do prywatnego składowania może być przyznana w zakresie produktów, które mają być ustalone zgodnie z zasadami ustanowionymi w art. 5.
Agencje interwencyjne skupują tusze lub półtusze, świeże lub chłodzone, (podpozycja ex 02.01 A III a) 1 Wspólnej Taryfy Celnej); mogą one skupować również boczki wieprzowe (chude), świeże lub chłodzone (podpozycja ex 02.01 A III a) 5 Wspólnej Taryfy Celnej) oraz niewytopiony tłuszcz wieprzowy, świeży lub chłodzony (podpozycja ex 02.05 A I Wspólnej Taryfy Celnej).
Artykuł 4
1.
Co roku przed 1 sierpnia ustala się cenę podstawową, obowiązującą od 1 listopada tego samego roku, mięsa ze świń domowych w tuszach lub półtuszach (zwanych dalej "tuszami wieprzowymi") o standardowej jakości określonej według skali klasyfikacji tusz wieprzowych obowiązującej we Wspólnocie.
Przy ustalaniu kwoty pomocy uwzględnia się:
- cenę zaporową i opłatę wyrównawczą stosowane w kwartale rozpoczynającym się 1 sierpnia każdego roku,
- konieczność utrzymywania tej ceny na poziomie, który przyczynia się do stabilizacji cen rynkowych, przy czym nie prowadzi do tworzenia nadwyżek strukturalnych we Wspólnocie.
2.
Środki interwencyjne mogą być przyjmowane, gdy cena tusz wieprzowych na rynku Wspólnoty, ustalona na podstawie cen notowanych w każdym Państwie Członkowskim na reprezentatywnych rynkach Wspólnoty i ważonych przy pomocy współczynników odzwierciedlających relatywną wielkość stada trzody chlewnej w każdym Państwie Członkowskim, jest i prawdopodobnie pozostanie na poziomie poniżej 103 % ceny podstawowej.
3.
Agencje interwencyjne wyznaczone przez Państwa Członkowskie przyjmują środki interwencyjne na warunkach określonych w art. 5–7.
4.
Procedurę przewidzianą w art. 43 ust. 2 Traktatu stosuje się w celu:
- ustalenia ceny podstawowej,
- określania standardowej jakości tusz wieprzowych.
5.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji:
- przyjmuje wykaz reprezentatywnych rynków,
- ustanawia wspólnotową skalę klasyfikacji tusz wieprzowych.
6.
Procedurę ustanowioną w art. 24 stosuje się w celu:
- decydowania o przyjmowaniu środków interwencyjnych oraz o dacie, w której środki te przestają obowiązywać,
- przyjęcia szczegółowych zasad stosowania niniejszego artykułu.
Artykuł 5
1.
Cena skupu tusz wieprzowych o standardowej jakości nie może być wyższa niż 92 % i niższa niż 85 % ceny podstawowej.
2.
Ceny skupu w przypadku produktów o jakości standardowej, innych niż tusze wieprzowe, są naliczane na podstawie ceny skupu tusz wieprzowych na podstawie stosunku ceny zaporowej tych produktów do ceny zaporowej tusz wieprzowych.
3.
Ceny skupu produktów o jakości innej niż standardowa są naliczane na podstawie obowiązujących cen odpowiednich produktów o jakości standardowej przez odniesienie do różnicy w jakości.
Ceny te stosuje się do zdefiniowanych jakości.
4.
Procedurę ustanowioną w art. 24 stosuje się w celu:
a) ustalania produktów, w odniesieniu do których mają być zastosowane środki interwencyjne oraz określania jakości produktów, które mogą być skupowane; ponadto w przypadku pewnych regionów Wspólnoty z zakresu interwencji mogą być wykluczone niektóre kategorie wagowe tusz, w przypadku gdy nie są reprezentatywne dla produkcji wieprzowiny w danym regionie;
b) ustalania cen skupu oraz kwoty pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania;
c) przyjęcia szczegółowych zasad stosowania niniejszego artykułu, w szczególności zasady regulujące skup i składowanie produktów, w odniesieniu do których stosuje się środki interwencyjne przewidziane w art. 3.
Artykuł 6
1.
Zbyt produktów skupowanych przez agencje interwencyjne zgodnie z art. 3, 4 i 5 odbywa się w taki sposób, aby zapobiec jakimkolwiek zakłóceniom rynku oraz zapewnić równy dostęp do towarów i równość traktowania nabywców.
2.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu, w szczególności dotyczące cen sprzedaży, warunków zwolnienia ze składu oraz, gdzie jest to właściwe, przetwarzania produktów zakupionych przez agencje interwencyjne, muszą być przyjęte zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 24.
Artykuł 7
1.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, przyjmuje ogólne zasady przyznawania pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania.
2.
Szczegółowe zasady stosowania przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 24.
TYTUŁ II
Handel z państwami trzecimi
Artykuł 8
Opłatę wyrównawczą, wyznaczoną wcześniej na każdy kwartał zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 24, pobiera się po przywozie do Wspólnoty produktów określonych w art. 1 ust. 1.
Artykuł 9
1.
Opłata wyrównawcza w odniesieniu do tusz wieprzowych składa się z:
a) jednego elementu równego różnicy między cenami we Wspólnocie a cenami na światowym rynku dla ilości zboża pastewnego potrzebnego do produkcji we Wspólnocie jednego kilograma wieprzowiny.
Ceny zboża pastewnego we Wspólnocie ustala się raz w roku na okres 12 miesięcy, rozpoczynający się 1 sierpnia, na podstawie cen progowych dla takiego zboża i miesięcznych podwyżek tych cen.
Ceny zboża pastewnego na światowym rynku ustala się co kwartał na podstawie cen takiego zboża za okres sześciu miesięcy poprzedzających kwartał, dla którego oblicza się wspomniany element.
Jednakże jeżeli ustala się opłaty wyrównawcze obowiązujące od 1 listopada, 1 lutego i 1 maja, tendencje światowych cen rynkowych zbóż pastewnych bierze się pod uwagę tylko wtedy, gdy jednocześnie ustala się nową cenę zaporową.
b) jednego elementu równego wartości 7 % średniej cen zaporowych obowiązujących w okresie czterech kwartałów poprzedzających 1 maja każdego roku.
Element ten oblicza się raz w roku na okres 12 miesięcy, zaczynający się 1 sierpnia.
2.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji:
- ustala ilość zboża pastewnego potrzebnego do produkcji we Wspólnocie jednego kilograma wieprzowiny oraz wartości procentowe różnych zbóż pastewnych zawartych w tej ilości,
- przyjmuje zasady stosowania niniejszego artykułu.
Artykuł 10
1.
Jeśli chodzi o produkty wymienione w art. 1 ust. 1 lit. a) i b) inne niż tusze wieprzowe, opłatę wyrównawczą nalicza się na podstawie opłaty wyrównawczej w odniesieniu do tusz wieprzowych w oparciu o stosunek we Wspólnocie cen takich produktów do ceny tusz wieprzowych.
2.
Jeśli chodzi o produkty wymienione w art. 1 ust. 1 lit. c), opłata wyrównawcza jest równa sumie następujących części składowych:
a) jeden element wyliczony na podstawie opłaty wyrównawczej w odniesieniu do tusz wieprzowych w oparciu o stosunek we Wspólnocie cen takich produktów do ceny tusz wieprzowych;
b) drugi element równy wartości 7 % średniej ceny ofertowej ustalonej na podstawie przywozu dokonanego w ciągu 12 miesięcy poprzedzających 1 maja każdego roku.
Jednakże w przypadku produktów objętych pozycją ex 16.02 Wspólnej Taryfy Celnej wyżej wymieniona wartość procentowa wynosi 10 %.
Element ten oblicza się raz w roku na okres 12 miesięcy, rozpoczynający się 1 sierpnia.
3.
W drodze odstępstwa od przepisów ust. 1 i 2, w przypadku produktów objętych podpozycjami ex 02.01 B II, ex 15.01 A, ex 16.01 A i ex 16.02 A II Wspólnej Taryfy Celnej, w odniesieniu do których stawka celna została ustalona w ramach GATT, opłaty wyrównawcze ograniczone są do stawki wynikającej z tego ustalenia.
4.
Współczynniki wyrażające stosunki wymienione w ust. 1 i 2 ustala się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 24.
Artykuł 11
W przypadku gdy na rynku Wspólnoty odnotowany jest znaczny wzrost cen i taka sytuacja prawdopodobnie będzie się utrzymywać, zakłócając rynek lub stwarzając zagrożenie rynku, można przyjąć niezbędne środki.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, przyjmuje ogólne zasady stosowania niniejszego artykułu.
Artykuł 12
1.
Ceny zaporowe ustala się wcześniej na każdy kwartał zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 24.
2.
Cena zaporowa tusz wieprzowych składa się z:
a) kwoty równej cenie na rynku światowym ilości zboża pastewnego odpowiadającej ilości paszy potrzebnej do produkcji w państwach trzecich jednego kilograma wieprzowiny;
b) standardowej kwoty stanowiącej dodatkowy koszt, w stosunku do zboża pastewnego w paszy, innego niż zboże potrzebne do produkcji jednego kilograma wieprzowiny;
c) standardowej kwoty stanowiącej ogólny koszt produkcji i obrotu.
Wartość ilości zboża pastewnego ustala się co kwartał na podstawie ceny rynku światowego zbóż odnotowanej w okresie 6 miesięcy poprzedzających kwartał, w ciągu którego ustala się cenę zaporową.
Jednakże przy ustalaniu ceny zaporowej obowiązującej od 1 listopada, 1 lutego i 1 maja tendencje światowych cen rynkowych zbóż pastewnych bierze się pod uwagę tylko wtedy, gdy cena danej ilości zboża pastewnego zmienia się przynajmniej o określone minimum w stosunku do ceny przyjętej do obliczenia ceny zaporowej dla poprzedniego kwartału.
3. Ceny zaporowe ustala się tylko dla niektórych produktów innych niż tusze wieprzowe określonych w art. 1 ust. 1. Takie ceny zaporowe są naliczane na podstawie cen zaporowych tusz wieprzowych w oparciu o stosunek ustalony dla takich produktów na mocy art. 10 ust. 4.
4.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji:
- ustala ilość zboża pastewnego określonego w ust. 2 lit. a) oraz wartości procentowe różnych zbóż pastewnych zawartych w tej ilości,
- przyjmuje wykaz produktów, w odniesieniu do których mają być ustalone ceny zaporowe,
- przyjmuje zasady obliczania ceny zaporowej tusz wieprzowych.
Artykuł 13
1.
W przypadku gdy cena oferowana franco granica spada poniżej ceny zaporowej, opłatę wyrównawczą w odniesieniu do tego produktu zwiększa się o kwotę dodatkową równą różnicy między ceną zaporową a ceną oferowaną franco granica.
Dla niektórych produktów, w odniesieniu do których nie jest ustalona cena zaporowa, ustanawia się system "produktów pilotażowych" i "produktów pochodnych", aby umożliwić wyznaczenie dodatkowych kwot.
2.
Jednakże opłaty wyrównawczej nie zwiększa się o wyżej wymienioną kwotę dodatkową w odniesieniu do państw trzecich, które są zobowiązane zagwarantować i są w stanie to zrobić, że cena przywozu do Wspólnoty produktów pochodzących i przywożonych z ich terytorium nie będzie niższa od ceny zaporowej za dany produkt oraz że zapobiegną one jakimkolwiek zakłóceniom w handlu.
3.
Cena oferowana franco granica ustalana jest w każdym przypadku przywozu z jakiegokolwiek państwa trzeciego.
Jednakże jeżeli wywozu z jednego państwa trzeciego lub większej liczby państw trzecich dokonuje się po nienormalnie niskich cenach, niższych niż ceny obowiązujące w innych krajach, ustala się drugą cenę oferowaną franco granica w odniesieniu do wywozu z tych krajów.
4.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, przyjmuje ogólne zasady dotyczące systemu przewidzianego w ust. 1 akapit drugi.
5.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 24.
W przypadku gdy wymagane są dodatkowe kwoty, są one ustalane zgodnie z tą samą procedurą.
Artykuł 14
1.
Przywóz do Wspólnoty każdego z produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 może być uzależniony od przedłożenia pozwolenia na przywóz, które wydają Państwa Członkowskie każdemu ubiegającemu się niezależnie od jego siedziby we Wspólnocie.
Pozwolenie takie jest ważne dla przywozu dokonanego gdziekolwiek we Wspólnocie.
Wydanie takich pozwoleń uzależnione jest od złożenia zabezpieczenia jako gwarancji, że przywóz zostanie dokonany w okresie ważności pozwolenia; zabezpieczenie przepada całkowicie lub częściowo, jeśli w danym okresie przywóz nie został dokonany lub został dokonany częściowo.
2.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, przyjmuje wykaz produktów, dla których wymagane są pozwolenia na przywóz.
3.
Okres ważności pozwoleń oraz inne szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 24.
Artykuł 15
1.
W zakresie niezbędnym do umożliwienia wywozu produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 na podstawie notowań lub cen tych produktów na rynku światowym różnica między tymi notowaniami lub cenami a cenami we Wspólnocie może być pokryta przez refundację wywozową.
2.
Refundacja wywozowa jest jednakowa dla całej Wspólnoty.
Może być ona zróżnicowana ze względu na wykorzystanie czy przeznaczenie.
Refundacja zostaje przyznana na wniosek zainteresowanej strony.
3.
Przy wyznaczaniu refundacji uwzględnia się w szczególności konieczność ustanowienia równowagi między zastosowaniem podstawowych produktów wspólnotowych przy wytworzeniu towarów przetworzonych wywożonych do państw trzecich a zastosowaniem produktów pochodzących z państw trzecich objętych ustaleniami o uszlachetnianiu czynnym.
4.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, przyjmuje ogólne zasady przyznawania i wcześniejszego wyznaczania refundacji wywozowych oraz kryteria wyznaczania kwoty takich refundacji.
5.
Refundacje wyznacza się w równych odstępach czasu zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 24.
W miarę potrzeby Komisja może wcześniej zmienić refundacje, na wniosek Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy.
6.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 24.
Artykuł 16
W zakresie niezbędnym do właściwego funkcjonowania wspólnej organizacji rynku wieprzowiny Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, może zakazać, w całości lub częściowo, stosowania ustaleń o uszlachetnianiu czynnym w odniesieniu do produktów wyszczególnionych w art. 1 ust. 1, które są przeznaczone do wytworzenia innych produktów wymienionych w wyżej wymienionym ustępie.
Artykuł 17
1.
Ogólne zasady dotyczące wykładni Wspólnej Taryfy Celnej, jak również szczegółowe zasady jej stosowania, znajdują zastosowanie w odniesieniu do klasyfikacji celnej produktów objętych niniejszym rozporządzeniem; nomenklatura taryfowa wynikająca ze stosowania niniejszego rozporządzenia stanowi część Wspólnej Taryfy Celnej.
2.
Z zastrzeżeniem innych przepisów przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu lub w przypadku gdy Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, zadecyduje o odstępstwie od tych przepisów, zabrania się:
- pobierania opłat celnych lub opłat o skutku równoważnym,
- stosowania jakichkolwiek ograniczeń ilościowych lub środków o skutku równoważnym.
Jakikolwiek środek ograniczający wydawanie pozwoleń na przywóz określonej kategorii osób uważa się za środek o skutku równoważnym z ograniczeniem ilościowym.
Artykuł 18
1.
Jeśli ze względu na przywóz lub wywóz wspólnotowy rynek jednego lub więcej produktów wymienionych w art. 1 zostaje poważnie zakłócony lub zagrożony, co może zagrażać celom wymienionym w art. 39 Traktatu, mogą zostać przyjęte odpowiednie środki w handlu z państwami trzecimi do czasu ustąpienia tych zakłóceń lub zagrożeń.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, przyjmuje ogólne zasady stosowania niniejszego ustępu i określa przypadki oraz ograniczenia, w ramach których Państwa Członkowskie mogą przyjąć środki ochronne.
2.
W przypadku zaistnienia sytuacji wymienionej w ust. 1 Komisja, na wniosek Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy, przyjmuje konieczne środki; środki te są przyjmowane bezzwłocznie; Państwa Członkowskie są o nich informowane.
Jeśli Komisja otrzyma wniosek od Państwa Członkowskiego, podejmie decyzję w tej sprawie w ciągu 24 godzin od otrzymania wniosku.
3.
Środki przyjęte przez Komisję mogą zostać odesłane do Rady przez każde Państwo Członkowskie w ciągu trzech dni roboczych od dnia, w którym zostały podane do wiadomości.
Rada zbiera się bezzwłocznie.
Może ona, stanowiąc większością kwalifikowaną, poprawić lub uchylić środki, o których mowa.
TYTUŁ III
Przepisy ogólne
Artykuł 19
Produkty wymienione w art. 1 ust. 1, które są produkowane lub otrzymywane z produktów nieobjętych art. 9 ust. 2 oraz art. 10 ust. 1 Traktatu, nie są dopuszczane do swobodnego obrotu we Wspólnocie.
Artykuł 20
W celu uwzględnienia ograniczeń swobodnego obrotu nałożonych na skutek środków mających na celu zapobieganie rozprzestrzenianiu się chorób zwierzęcych, można przyjąć nadzwyczajne środki na podstawie procedury przewidzianej w art. 24 w celu wsparcia jakiegokolwiek rynku obciążonego takimi ograniczeniami.
Środki takie mogą zostać przyjęte w takim zakresie i na taki okres, które są niezbędne do wspierania takiego rynku.
Artykuł 21
Artykuły 92–94 Traktatu mają zastosowanie do produkcji i handlu produktami wymienionymi w art. 1 ust. 1, o ile niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej.
Artykuł 22
Państwa Członkowskie i Komisja przekazują sobie wzajemnie informacje niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia.
Zasady dotyczące przekazywania informacji oraz ich rozprowadzania przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 24.
Artykuł 23
1.
Ustanawia się Komitet Zarządzający ds. Wieprzowiny, (zwany dalej "Komitetem"), składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich i przedstawiciela Komisji jako przewodniczącego.
2.
Głosy Państw Członkowskich w Komitecie są ważone zgodnie z art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu
Artykuł 24
1.
W przypadku gdy ma być stosowana procedura ustanowiona w niniejszym artykule, przewodniczący przekazuje sprawę Komitetowi z własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela danego Państwa Członkowskiego.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy przyjąć.
Komitet wydaje swoją opinię o takich środkach w terminie ustalonym przez przewodniczącego według pilności tych spraw.
Opinie są przyjmowane większością 41 głosów.
3.
Komisja przyjmuje środki, które są niezwłocznie stosowane.
Jednakże w przypadku gdy środki te są niezgodne z opinią Komitetu są one bezzwłocznie podawane przez Komisję do wiadomości Rady.
W takim przypadku Komisja może odroczyć stosowanie środków, które zostały przyjęte, nie później niż jeden miesiąc od daty powiadomienia.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może w ciągu jednego miesiąca podjąć inną decyzję.
Artykuł 25
Komitet może rozważać wszelkie inne kwestie zgłoszone przez przewodniczącego, z własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
Artykuł 26
Niniejsze rozporządzenie stosuje się tak, aby uwzględnić we właściwy sposób i równocześnie cele wymienione w art. 39 i 110 Traktatu.
Artykuł 27
W przypadku gdy Włochy odwołują się do przepisów art. 23 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2727/75 [4] z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż, Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, przyjmuje środki niezbędne w celu uniknięcia zakłócenia konkurencji.
Artykuł 28
1.
Rozporządzenie Rady nr 121/67/EWG [5] z dnia 13 czerwca 1967 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wieprzowiny, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1861/74 [6], niniejszym traci moc.
2.
Odniesienia do rozporządzenia uchylonego na mocy ust. 1 interpretuje się jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Odniesienia do artykułów wyżej wymienionego rozporządzenia należy odczytywać zgodnie z korelacją podaną w Załączniku.
Artykuł 29
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 listopada 1975 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2763/75
z dnia 29 października 1975 r.
ustanawiające ogólne zasady przyznawania dopłat do prywatnego składowania wieprzowiny
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2759/75 [1] z dnia 29 października 1975 r., dotyczące wspólnej organizacji rynku wieprzowiny, w szczególności jego art. 7 ust. 1;
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 2759/75 wprowadza przepis, dotyczący interwencji na rynku wieprzowiny w postaci dopłat do prywatnego składowania;
funkcjonowanie takiego systemu pomocy może być ułatwione poprzez zawarcie umów z agencjami interwencyjnymi;
dla osiągnięcia celów pomocy określonych w rozporządzeniu (EWG) nr 2759/75 jej wielkość powinna być ustalona w odniesieniu do kosztów składowania; w tym celu powinny zostać wprowadzone dwie metody ustalania tej wielkości; w obu przypadkach przyznawanie pomocy powinno być realizowane w taki sposób, by nie wywoływało dyskryminacji pomiędzy kandydatami prowadzącymi działalność we Wspólnocie;
należy przewidzieć właściwe środki na wypadek zaistnienia na rynku tych produktów sytuacji, wymagającej zmiany warunków umów, które mają zostać zawarte, lub zmiany długości okresu składowania, przewidzianej w umowach już zawartych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Prywatne składowanie, w rozumieniu art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2759/75, jest to przechowywanie w składzie produktów należących do rynku wieprzowiny na własne ryzyko i koszt przez osoby fizyczne lub prawne prowadzące działalność we Wspólnocie, inne niż agencje interwencyjne wymienione w tym artykule.
2.
Dopłata do prywatnego składowania może być przyznana jedynie w stosunku do produktów uzyskanych ze świń, pochodzących ze Wspólnoty.
3.
Dopłata do prywatnego składowania jest przyznawana zgodnie z warunkami umów zawartych z agencjami interwencyjnymi; takie umowy wyrażają wzajemne zobowiązania stron na standardowych warunkach dla każdego produktu.
Artykuł 2
Z wyjątkiem specjalnych upoważnień, wniosek o dopłatę do prywatnego składowania może być złożony jedynie w państwie, w którym produkt ma być przechowywany.
Artykuł 3
Jeśli wymaga tego sytuacja na rynku, okres składowania określony w umowie może być skrócony lub wydłużony na ustalonych warunkach.
Artykuł 4
1.
Wielkość dopłaty jest:
a) określona drogą zaproszenia do przetargu opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, albo
b) ustalona z góry.
2.
W obydwu przypadkach:
a) wnioskodawcy są traktowani jednakowo pod względem dopuszczalności ich oferty, niezależnie od lokalizacji ich przedsiębiorstwa we Wspólnocie;
b) do przetargu i zawarcia umowy zostają dopuszczeni tylko ci wnioskodawcy, którzy dali gwarancję wypełnienia ich zobowiązań wynikających z umowy poprzez złożenie depozytu, który zostaje utracony w całości lub części, jeżeli zobowiązania te nie zostaną wypełnione lub zostaną wypełnione jedynie częściowo;
c) określa się termin wprowadzenia towaru do składu oraz czas trwania składowania;
d) wielkość dopłaty nie może na ogół przekroczyć wielkości kosztów, które byłyby poniesione, gdyby składowanie zostało przeprowadzone przez publiczną agencję interwencyjną.
Artykuł 5
1.
Przy wyborze ofert pierwszeństwo mają te, które są najbardziej korzystne dla Wspólnoty.
2.
W każdym przypadku, przyznanie umowy nie musi koniecznie nastąpić.
Artykuł 6
W sytuacji, gdy wielkość dopłaty została ustalona z góry:
a) jej wielkość jest taka sama dla każdego produktu i jest określona przy uwzględnieniu kosztów składowania, normalnego obniżenia jakości i, w miarę możliwości, wszelkiego przewidywalnego wzrostu ceny danego produktu;
b) wnioski o dopłatę są przyjmowane na ustalonych warunkach, w szczególności, odnośnie do czasu, który może upłynąć pomiędzy złożeniem wniosku, a zawarciem umowy;
c) zawarcie umowy składu może ulec zawieszeniu lub terminy przyszłych umów mogą zostać skorygowane, jeżeli przegląd sytuacji rynkowej, ilości objętych umowami i wniosków o umowy wykaże konieczność podjęcia któregoś z tych środków.
Artykuł 7
1.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 739/68 z dnia 18 czerwca 1968 r., ustanawiające ogólne zasady przyznawania dopłat do prywatnego składowania wieprzowiny [2], niniejszym traci moc.
2.
Powoływanie się na rozporządzenie uchylone w ust. 1 uznaje się za powoływanie się na niniejsze rozporządzenie.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 listopada 1975 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2771/75
z dnia 29 października 1975 r.
w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego artykuły 42 i 43,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: podstawowe przepisy dotyczące organizacji rynku jaj zmieniano wielokrotnie od czasu ich przyjęcia; z powodu ich liczby, złożoności oraz rozproszenia po wielu wydaniach Dziennika Urzędowego, trudno jest z tych tekstów korzystać, co z kolei powoduje brak przejrzystości, która powinna charakteryzować całe prawodawstwo; w związku z tym przepisy te powinny być skonsolidowane w jeden tekst;
funkcjonowaniu i rozwojowi wspólnego rynku produktów rolnych musi towarzyszyć tworzenie wspólnej polityki rolnej, w szczególności w zakresie wspólnej organizacji rynków rolnych, mogącej przyjmować różne formy w zależności od produktu;
celem wspólnej polityki rolnej jest osiągnięcie celów wyznaczonych w artykule 39 Traktatu; w sektorze jaj należy zatem przyjąć przepisy w sprawie środków umożliwiających dopasowanie podaży do potrzeb rynku w celu ustabilizowania rynków i zagwarantowania odpowiedniego poziomu życia danej społeczności rolniczej;
utworzenie jednolitego wspólnego rynku jaj wiąże się z wprowadzeniem jednolitego systemu handlowego na zewnętrznych granicach Wspólnoty; system taki obejmuje opłaty wyrównawcze i refundacje eksportowe;
aby osiągnąć ten cel wystarczające powinno być, jako generalna zasada, wprowadzenie w przywozie z państw trzecich opłat wyrównawczych, przy ustalaniu których brany jest pod uwagę wpływ różnicy cen zbóż paszowych we Wspólnocie i na rynku światowym na koszty żywienia oraz konieczność ochrony przemysłu przetwórczego Wspólnoty;
konieczne jest uniknięcie zakłóceń na rynku Wspólnoty spowodowanych ofertami składanymi na rynku światowym po nienaturalnie niskich cenach; w tym celu należy ustalić ceny zaporowe i zwiększyć opłaty wyrównawcze o dodatkową kwotę, gdy ceny nie podlegające obciążeniom granicznym są niższe od tych cen;
w celu zabezpieczenia udziału Wspólnoty w międzynarodowym handlu jajami należy wprowadzić przepisy odnoszące się do refundacji eksportowych przy wywozie do państw trzecich, równych różnicy między cenami obowiązującymi we Wspólnocie a cenami na światowym rynku; w celu zagwarantowania eksporterom we Wspólnocie pewnego stopnia zabezpieczenia, jeśli chodzi o stabilność tych refundacji, powinny zostać przyjęte przepisy pozwalające na określenie z góry ich wysokości;
w uzupełnieniu do systemu przedstawionego powyżej powinny zostać przyjęte przepisy zabraniające, w części lub w całości, kiedy wymaga tego sytuacja panująca na rynku, stosowania uszlachetniania czynnego;
system opłat wyrównawczych umożliwia uchylenie wszystkich innych środków ochronnych na zewnętrznych granicach Wspólnoty; jednakże mechanizm opłat może okazać się w wyjątkowych okolicznościach wadliwy; w takich przypadkach, aby nie pozostawić rynku Wspólnoty bez ochrony przed zakłóceniami, które mogą zaistnieć po usunięciu stosowanych wcześniej barier przywozowych, Wspólnota powinna uzyskać możliwość bezzwłocznego stosowania wszelkich niezbędnych środków;
ograniczenia w swobodnym obrocie towarów wynikające ze stosowania środków przewidzianych do zapobiegania rozprzestrzenianiu się choroby zwierząt mogą spowodować trudności na rynku jednego lub kilku Państw Członkowskich; należy więc przyjąć przepisy pozwalające na wprowadzenie nadzwyczajnych środków, których celem będzie zaradzenie takiej sytuacji;
w celu ułatwienia stosowania proponowanych środków należy ustanowić procedurę określającą ścisłą współpracę pomiędzy Państwami Członkowskimi a Komisją w ramach Komitetu Zarządzającego;
ustanowieniu jednolitego rynku mogłoby zagrażać udzielanie pewnych form pomocy; dlatego w odniesieniu do jaj powinny mieć zastosowanie postanowienia Traktatu zezwalające na ocenę pomocy udzielonej przez Państwa Członkowskie oraz na zakaz pomocy sprzecznej ze wspólnym rynkiem;
wspólna organizacja rynku jaj musi równocześnie i w stosowny sposób uwzględniać cele określone w artykułach 39 i 110 Traktatu;
wydatki poniesione przez Państwa Członkowskie na skutek zobowiązań wynikających ze stosowania niniejszego rozporządzenia pokrywane są przez Wspólnotę zgodnie z art. 2 i 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [2], zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1566/72 [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Wspólna organizacja rynku jaj obejmuje następujące produkty:
Numer pozycji WTC _BAR_ Wyszczególnienie towarów _BAR_
a)04.05 A I _BAR_ Jaja drobiowe w skorupkach, świeże lub konserwowane _BAR_
b)04.05 B I _BAR_ Jaja bez skorupek i żółtko jaj, nadające się do spożycia przez ludzi, świeże, suszone lub w inny sposób konserwowane, słodzone lub nie _BAR_
2.
Dla celów niniejszego rozporządzenia:
a) "jaja w skorupkach" oznaczają jaja drobiowe w skorupkach, świeże lub konserwowane, inne niż jaja wylęgowe określone w lit. b);
b) "jaja wylęgowe" oznaczają jaja drobiowe wylęgowe;
c) "całe produkty" oznaczają jaja drobiowe bez skorupek, nadające się do spożycia przez ludzi:
- świeże lub konserwowane, słodzone lub nie,
- suszone, słodzone lub nie;
d) "rozdzielone produkty" oznaczają żółtka jaj drobiowych, nadające się do spożycia przez ludzi:
- świeże lub konserwowane, słodzone lub nie,
- suszone, słodzone lub nie;
e) "kwartał" oznacza okres trzech miesięcy rozpoczynający się 1 lutego, 1 maja, 1 sierpnia lub 1 listopada.
Artykuł 2
1.
W celu zachęcenia organizacji handlowych i organizacji wspólnego handlu do działania mającego na celu ułatwienie dostosowywania podaży do wymagań rynku, z wyłączeniem działań wiążących się z wycofaniem z rynku, w stosunku do produktów określonych w art. 1 ust. 1 mogą zostać podjęte następujące środki wspólnotowe:
- środki wspierające lepszą organizację produkcji, przetwórstwa i obrotu,
- środki dla poprawy jakości,
- środki pozwalające na opracowywanie prognoz krótko- i długoterminowych w oparciu o zaangażowane środki produkcji,
- środki ułatwiające rejestrowanie tendencji cen rynkowych.
Ogólne zasady dotyczące tych środków są przyjmowane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 43 ust. 2 Traktatu.
2.
Dla jednego lub więcej produktów określonych w art. 1 ust. 1 przyjmuje się normy handlowe.
Normy te mogą dotyczyć w szczególności klasyfikacji według jakości i wagi, opakowania, przechowywania, transportu, prezentacji i formy sprzedaży.
Normy, ich zakres i ogólne zasady ich stosowania przyjmuje Rada na wniosek Komisji, stanowiąc większością kwalifikowaną.
Artykuł 3
Przy przywozie do Wspólnoty produktów określonych w art. 1 ust. 1 pobiera się opłatę wyrównawczą, ustalaną z góry dla każdego kwartału zgodnie z procedurą określoną w art. 17.
Artykuł 4
1.
Opłata wyrównawcza za jaja w skorupkach składa się z:
a) składnika równego różnicy cen za ilość zboża paszowego potrzebnego do wyprodukowania we Wspólnocie jednego kilograma jaj w skorupkach pomiędzy Wspólnotą a rynkiem światowym.
Ceny zboża paszowego we Wspólnocie ustala się raz do roku na okres 12 miesięcy, rozpoczynający się 1 sierpnia, na podstawie cen progowych dla takiego zboża i miesięcznych podwyżek tych cen.
Ceny zboża paszowego na światowym rynku ustala się co kwartał, na podstawie cen zboża paszowego w okresie sześciu miesięcy poprzedzających kwartał, dla którego oblicza się wartość tego składnika.
Jednakże, jeżeli ustala się opłaty wyrównawcze obowiązujące od 1 listopada, 1 lutego i 1 maja, tendencje światowych cen rynkowych zbóż paszowych bierze się pod uwagę tylko wtedy, gdy jednocześnie ustala się nową cenę zaporową;
b) składnika równego 7 % średniej cen zaporowych z czterech kwartałów poprzedzających 1 maja każdego roku.
Składnik ten oblicza się raz w roku na okres 12 miesięcy, rozpoczynający się 1 sierpnia.
2.
Opłatę wyrównawczą za jaja wylęgowe oblicza się w taki sam sposób, jak opłatę za jaja w skorupkach.
Jednakże ilość zboża paszowego odnosi się do produkcji we Wspólnocie jednego jaja wylęgowego; ceną zaporową jest cena obowiązująca dla jaj wylęgowych.
3.
Rada na wniosek Komisji, stanowiąc większością kwalifikowaną:
- ustala ilość zboża paszowego potrzebną do produkcji jednego kilograma jaj w skorupkach i ilość zboża paszowego potrzebną do produkcji jednego jaja wylęgowego oraz udziały procentowe różnych zbóż paszowych w tych ilościach,
- przyjmuje zasady stosowania niniejszego artykułu.
Artykuł 5
1.
W odniesieniu do produktów określonych w art. 1 ust. 1 lit. b) opłatę wyrównawczą ustala się na podstawie opłaty za jaja w skorupkach w następujący sposób:
- w odniesieniu do całych produktów — na podstawie ilości jaj w skorupkach używanych do produkcji jednego kilograma takich produktów,
- w odniesieniu do rozdzielonych produktów — na podstawie ilości jaj w skorupkach używanych do produkcji jednego kilograma takich produktów i przeciętnej relacji między wartościami rynkowymi składników jaja.
2.
Współczynniki wyrażające ilości i relacje opisane w ust. 1 ustala się zgodnie z procedurą określoną w art. 17.
Dane używane do wyznaczania współczynników aktualizuje się przynajmniej raz do roku.
Artykuł 6
W przypadku zanotowania na rynku Wspólnoty istotnego wzrostu cen i gdy zachodzi prawdopodobieństwo, że sytuacja taka będzie się utrzymywać, zakłócając lub stwarzając zagrożenie zakłóceń na rynku, można przedsięwziąć niezbędne środki.
Rada na wniosek Komisji, stanowiąc większością kwalifikowaną, przyjmuje ogólne zasady stosowania niniejszego artykułu.
Artykuł 7
1.
Ceny zaporowe ustala się na każdy kwartał z góry, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17.
2.
Ceny zaporowe za jaja w skorupkach składają się z:
a) kwoty równej cenie na światowym rynku za ilość zboża paszowego potrzebnego do produkcji w państwach trzecich jednego kilograma jaj w skorupkach;
b) standardowej kwoty odzwierciedlającej inne koszty żywienia oraz ogólne koszty produkcji i sprzedaży.
Cenę za tę ilość zboża paszowego na rynku światowym ustala się co kwartał, na podstawie notowań cen takich zbóż w okresie sześciu miesięcy poprzedzających kwartał, w czasie którego ustala się cenę zaporową.
Jednakże przy ustalaniu ceny zaporowej obowiązującej od 1 listopada, 1 lutego i 1 maja tendencje światowych cen rynkowych zbóż paszowych bierze się pod uwagę tylko wtedy, gdy cena za daną ilość zboża paszowego zmienia się przynajmniej minimalnie w stosunku do ceny przyjętej do obliczenia ceny zaporowej dla poprzedniego kwartału.
Dane używane do wyznaczenia standardowej kwoty określonej w lit. b) aktualizuje się przynajmniej raz do roku.
3.
Cenę zaporową za jaja wylęgowe oblicza się w taki sam sposób jak cenę zaporową za jaja w skorupkach, jednakże ceną za daną ilość zboża paszowego na rynku światowym jest cena za ilość potrzebną do produkcji w państwach trzecich jednego jaja wylęgowego, a standardową kwotą jest kwota odzwierciedlająca inne koszty żywienia oraz koszty ogólne produkcji i sprzedaży jednego jaja wylęgowego.
4. W odniesieniu do produktów określonych w art. 1 ust. 1 lit. b) ceny zaporowe ustala się na podstawie ceny zaporowej za jaja w skorupkach, uwzględniając przy tym obniżenie wartości podstawowego materiału, współczynników ustalonych dla takich produktów w art. 5 ust. 2 oraz standardowych kwot odzwierciedlających inne koszty żywienia oraz koszty ogólne produkcji i sprzedaży ustalone zgodnie z procedurą określoną w art. 17.
5.
Rada na wniosek Komisji, stanowiąc większością kwalifikowaną, przyjmuje zasady stosowania niniejszego artykułu.
Artykuł 8
1.
Gdy cena niepodlegająca obciążeniom granicznym spada poniżej ceny zaporowej, opłata wyrównawcza za ten produkt jest podnoszona o dodatkową kwotę równą różnicy między ceną zaporową a oferowaną ceną niepodlegającą obciążeniom granicznym.
2.
Jednakże opłata nie jest zwiększana o tę dodatkową kwotę, jeśli dotyczy państw trzecich, które są przygotowane i mogą zagwarantować, że cena przywozu do Wspólnoty produktów wyprodukowanych i przybywających z ich terytorium nie będzie niższa niż cena zaporowa dla danych produktów i że zostaną wyeliminowane wszelkie zakłócenia w handlu.
3.
Cenę oferowaną niepodlegającą obciążeniom granicznym ustala się dla całego przywozu z wszystkich państw trzecich.
Jednakże, jeżeli wywóz z jednego lub więcej państw trzecich odbywa się po nienaturalnie niskich cenach, niższych od cen stosowanych w innych państwach trzecich, dla wywozu z tych innych państw ustala się drugą oferowaną cenę niepodlegającą obciążeniom granicznym.
4.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17.
Gdy wymagane są dodatkowe kwoty, określa się je zgodnie z tą samą procedurą.
Artykuł 9
1.
W zakresie koniecznym dla umożliwienia wywozu produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 w stanie tam określonym lub w formie towarów wymienionych w załączniku I, w oparciu o ceny tych produktów na światowym rynku, różnica między tymi cenami a cenami we Wspólnocie może być pokryta refundacją eksportową.
2.
Refundacja jest jednakowa dla całej Wspólnoty.
Może jednak być zróżnicowana w zależności od wykorzystania lub miejsca przeznaczenia.
Refundacje przyznaje się na wniosek zainteresowanej strony.
Przy ustalaniu refundacji szczególną wagę przywiązuje się do potrzeby ustanowienia równowagi między wykorzystaniem wspólnotowych produktów podstawowych do produkcji towarów przetworzonych przeznaczonych na wywóz do państw trzecich a wykorzystaniem produktów z państw trzecich przywiezionych zgodnie z przepisami regulującymi zasady uszlachetniania czynnego.
Rada na wniosek Komisji, stanowiąc większością kwalifikowaną, przyjmuje ogólne zasady przyznawania refundacji eksportowych i ustalania zaliczkowych refundacji eksportowych oraz kryteria ustalania ich kwoty.
Refundacje ustala się w regularnych odstępach czasu, zgodnie z procedurą określoną w art. 17.
W razie potrzeby Komisja może, na wniosek Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy, zmienić refundacje podczas okresu skupu interwencyjnego.
3.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 17.
Artykuł 10
W zakresie niezbędnym do prawidłowego funkcjonowania wspólnej organizacji rynku jaj Rada na wniosek Komisji, stanowiąc większością kwalifikowaną, może zabronić w całości lub w części wykorzystywania porozumień dotyczących uszlachetniania czynnego:
- produktów określonych w art. 1 ust. 1, które są przeznaczone do wytwarzania produktów określonych w art. 1 ust. 1 lit. b), oraz
- w szczególnych przypadkach, produktów określonych w art. 1 ust. 1, które są przeznaczone do wytwarzania produktów wymienionych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 11
1.
Ogólne zasady interpretacji Wspólnej Taryfy Celnej i szczególne zasady stosowania stosuje się do klasyfikacji taryfowej produktów objętych niniejszym rozporządzeniem; nomenklatura taryfowa wynikająca ze stosowania niniejszego rozporządzenia stanowi część Wspólnej Taryfy Celnej.
2.
Z zastrzeżeniem odmiennych uregulowań w niniejszym rozporządzeniu lub gdy Rada na wniosek Komisji, stanowiąc większością kwalifikowaną, zadecyduje o odstępstwie od niniejszego rozporządzenia, zabrania się:
- nakładania opłat celnych lub opłat o skutku równoważnym,
- stosowania jakichkolwiek ograniczeń ilościowych lub działań o skutku równoważnym.
Wszystkie środki ograniczające wydawanie pozwoleń importowych lub eksportowych dla określonej kategorii osób uważa się za środki mające skutek równoważny do ograniczeń ilościowych.
Artykuł 12
1.
Jeśli ze względu na przywóz lub wywóz jednego lub więcej produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 wspólnotowy rynek zostaje poważnie zakłócony lub jest narażony na zakłócenia, co może zagrażać celom wymienionym w artykule 39 Traktatu, mogą zostać podjęte odpowiednie środki w handlu z państwami trzecimi do czasu ustąpienia tych zakłóceń lub zagrożeń.
Rada na wniosek Komisji, stanowiąc większością kwalifikowaną, przyjmuje szczegółowe zasady stosowania niniejszego ustępu i definiuje przypadki i granice, w jakich Państwa Członkowskie mogą podjąć środki ochronne.
2.
W przypadku zaistnienia sytuacji opisanej w ust. 1, Komisja, na wniosek Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy, podejmuje decyzję o niezbędnych środkach; Państwa Członkowskie są powiadamiane o tych środkach; środki są stosowane bezzwłocznie.
Jeżeli Komisja otrzymuje wniosek od Państwa Członkowskiego, podejmuje decyzję w ciągu 24 godzin od jego otrzymania.
3.
W terminie trzech dni roboczych od dnia zawiadomienia o przyjętych przez Komisję środkach każde Państwo Członkowskie może przedłożyć je Radzie do rozpatrzenia.
Rada zbiera się bezzwłocznie.
Kwalifikowaną większością głosów może zdecydować o zmianie tych środków lub ich uchyleniu.
Artykuł 13
Towary wymienione w art. 1 ust. 1, które są produkowane lub otrzymywane z produktów nieobjętych art. 9 ust. 2 oraz art. 10 ust. 1 Traktatu, nie są dopuszczane do swobodnego obrotu we Wspólnocie.
Artykuł 14
W celu uwzględnienia wszelkich ograniczeń nałożonych na swobodny obrót w konsekwencji wprowadzenia środków zmierzających do zapobiegania rozprzestrzenianiu się chorób zwierząt, można przedsięwziąć nadzwyczajne środki w ramach procedury przewidzianej w art. 17 w celu wsparcia rynku dotkniętego takimi ograniczeniami.
Środki takie można podejmować tylko w zakresie i na czas absolutnie niezbędny dla wsparcia tego rynku.
Artykuł 15
Państwa Członkowskie i Komisja przekazują sobie nawzajem informacje niezbędne do wprowadzenia w życie niniejszego rozporządzenia.
Zasady komunikowania się i przekazywania takich informacji są przyjmowane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17.
Artykuł 16
1.
Niniejszym powołuje się Komitet Zarządzający ds. Mięsa Drobiowego i Jaj (zwany dalej "Komitetem"), w którego skład wchodzą przedstawiciele Państw Członkowskich, z przedstawicielem Komisji jako przewodniczącym.
2.
Głosy Państw Członkowskich są w Komitecie ważone zgodnie z art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie ma prawa głosu.
Artykuł 17
1.
Gdy wymagane jest postępowanie zgodne z procedurą określoną w niniejszym artykule, przewodniczący, z własnej inicjatywy bądź na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego, przedstawia Komitetowi sprawę do rozpatrzenia.
2.
Przedstawiciel Komisji przedstawia projekt środków, które mają być przyjęte.
Komitet wydaje opinię o tych środkach w terminie ustalonym przez przewodniczącego stosownie do pilności sprawy.
Opinię przyjmuje się większością 41 głosów.
3.
Komisja przyjmuje środki, które stosuje się natychmiast.
Jednakże, jeżeli środki te nie są zgodne z opinią Komitetu, Komisja natychmiast zawiadamia o nich Radę.
W takich okolicznościach Komisja może odroczyć stosowanie przyjętych przez siebie środków na czas nie dłuższy niż jeden miesiąc od daty takiego zawiadomienia.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może w ciągu miesiąca podjąć inną decyzję.
Artykuł 18
Komitet może rozważać wszelkie inne kwestie zgłoszone przez przewodniczącego z własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
Artykuł 19
Artykuły 92-94 Traktatu mają zastosowanie do produkcji i handlu produktami wymienionymi w art. 1 ust. 1, o ile niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej.
Artykuł 20
Niniejsze rozporządzenie stosuje się przy jednoczesnym i odpowiednim uwzględnieniu celów wymienionych w artykułach 39 i 110 Traktatu.
Artykuł 21
Jeżeli Włochy odwołają się do przepisów art. 23 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2727/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [4], Rada na wniosek Komisji, stanowiąc większością kwalifikowaną, podejmie niezbędne środki w celu uniknięcia zakłóceń warunków konkurencji.
Artykuł 22
1.
Rozporządzenie Rady nr 122/67/EWG z dnia 13 czerwca 1967 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj [5], ostatnio zmienione decyzją Rady z dnia 1 stycznia 1973 r. [6], dostosowującą dokumenty dotyczące przystąpienia nowych Państw Członkowskich do Wspólnot Europejskich, zostaje niniejszym uchylone.
2.
Wszystkie odniesienia do rozporządzenia uchylonego na mocy ust. 1 interpretuje się jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Odniesienia do artykułów uchylonego rozporządzenia interpretuje się zgodnie z tabelą korelacji przedstawioną w załączniku II.
Artykuł 23
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 listopada 1975 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2777/75
z dnia 29 października 1975 r.
w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 42 i 43,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Zgromadzenia [1],
a także mając na uwadze, co następuje: od czasu przyjęcia podstawowych przepisów dotyczących organizacji rynku mięsa drobiowego były one zmieniane kilkakrotnie; ze względu na ich liczbę, złożoność oraz rozproszenie w różnych Dziennikach Urzędowych, trudno jest korzystać z odpowiednich tekstów, wskutek czego brakuje im jasności, która powinna być zasadniczą cechą każdego ustawodawstwa; w związku z tym ich teksty powinny zostać skodyfikowane;
działaniu i rozwojowi wspólnego rynku produktów rolnych powinno towarzyszyć ustanowienie wspólnej polityki rolnej, zawierającej w szczególności wspólną organizację rynków rolnych, która może przybierać różne formy w zależności od produktu;
zadaniem wspólnej polityki rolnej jest osiągnięcie celów wymienionych w art. 39 Traktatu; w sektorze mięsa drobiowego, w celu stabilizacji rynków i zapewnienia odpowiedniego poziomu życia danej społeczności rolnej, należy wprowadzić środki w celu ułatwienia dostosowania podaży do warunków rynkowych;
utworzenie jednolitego rynku mięsa drobiowego pociąga za sobą wprowadzenie jednolitego systemu handlowego na zewnętrznych granicach Wspólnoty, który ma objąć opłaty i dopłaty eksportowe;
dla osiągnięcia tego celu zasadrie powinno być wystarczające wprowadzenie w odniesieniu do towarów przywożonych z państw trzecich opłat, które uwzględniają wpływ różnicy pomiędzy cenami zbóż paszowych wewnątrz Wspólnoty i na rynku światowym na koszty żywienia, a także potrzebę ochrony przemysłu przetwórczego Wspólnoty;
niezbędne jest unikanie zakłóceń na rynku Wspólnoty, spowodowanych nienormalnie niskimi cenami oferowanymi na rynku światowym; w tym celu powinny zostać ustalone ceny śluzy i opłaty powinny być zwiększone o dodatkową kwotę, gdy ceny oferowane franco granica są niższe niż te ceny;
wprowadzenie dopłat do eksportu do państw trzecich, równych różnicy pomiędzy cenami w obrębie Wspólnoty a cenami na rynku światowym, służyłoby zagwarantowaniu uczestnictwa Wspólnoty w międzynarodowym handlu mięsem drobiowym; aby dać eksporterom Wspólnoty pewne zabezpieczenie co do stabilności dopłat, należy umożliwić ustalanie dopłat eksportowych dla mięsa drobiowego z wyprzedzeniem;
poza systemem opisanym powyżej należy zakazać w całości lub części, gdy wymaga tego sytuacja na rynku, korzystania z przepisów regulujących uszlachetnianie czynne;
system opłat umożliwia pozbycie się wszystkich innych środków ochronnych na granicach zewnętrznych Wspólnoty; jednakże funkcjonowanie systemu opłat może, w wyjątkowych okolicznościach, okazać się wadliwe; w takich przypadkach, aby nie pozostawiać rynku Wspólnoty bez obrony przed zakłóceniami, które mogą się pojawić po usunięciu istniejących wcześniej barier przywozowych, Wspólnota powinna mieć możliwość niezwłocznego podjęcia wszelkich niezbędnych środków;
ograniczenia swobodnego obrotu, wynikające ze stosowania środków mających na celu zapobieganie rozprzestrzenianiu się chorób zwierzęcych, mogą spowodować trudności na rynku jednego lub większej liczby Państw Członkowskich; niezbędne jest wprowadzenie możliwości przyjęcia nadzwyczajnych środków wsparcia rynkowego, by uzdrowić tę sytuację;
aby ułatwić wdrożenie proponowanych środków, należy wprowadzić procedurę dla ustanowienia ścisłej współpracy pomiędzy Państwami Członkowskimi a Komisją w ramach Komitetu Zarządzającego;
osiągnięcie jednolitego rynku byłoby zagrożone poprzez przyznawanie niektórych środków pomocowych; dlatego postanowienia Traktatu, które pozwalają na weryfikację środków pomocowych przyznawanych przez Państwa Członkowskie i zakazywanie tych, które są niezgodne ze wspólnym rynkiem, powinny stosować się do mięsa drobiowego;
wspólna organizacja rynku mięsa drobiowego musi uwzględniać, w odpowiedni sposób i w tym samym czasie, cele określone w art. 39 i 110 Traktatu;
wydatki ponoszone przez Państwa Członkowskie w wyniku zobowiązań wynikających ze stosowania niniejszego rozporządzenia ponosi Wspólnota, zgodnie z przepisami art. 2 i 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 [2] z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1566/72 [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Wspólna organizacja rynku mięsa drobiowego obejmuje następujące produkty:
Pozycja WTC nr _BAR_ Opis towarów _BAR_
a)01.05 _BAR_ Drób żywy, tj. kury, kaczki, gęsi, indyki i perliczki _BAR_
b)02.02 _BAR_ Drób martwy (tj. kury, kaczki, gęsi, indyki i perliczki) i podroby jadalne (z wyłączeniem wątróbek); świeży, schłodzony lub mrożony _BAR_
c)02.03 _BAR_ Wątróbki drobiowe, świeże, schłodzone, mrożone, solone lub w solance _BAR_
d)02.05 C _BAR_ Tłuszcz drobiowy (niewytapiany i nieuzyskany przez ekstrakcję rozpuszczalnikami), świeży, schłodzony, mrożony, solony, w solance, suszony i wędzony _BAR_
e)15.01 B _BAR_ Tłuszcz drobiowy, wytapiany lub uzyskany przez ekstrakcję rozpuszczalnikami _BAR_
f)16.02 B I _BAR_ Inne przyrządzone lub zakonserwowane mięso drobiowe lub podroby drobiowe _BAR_
2.
Dla potrzeb niniejszego rozporządzenia:
a) "drób żywy" — oznacza żywe kury, kaczki, gęsi, indyki i perliczki o wadze ponad 185 gramów;
b) "pisklęta" — oznacza żywe kury, kaczki, gęsi, indyki i perliczki o wadze poniżej 185 gramów;
c) "drób bity" — oznacza martwe kury, kaczki, gęsi, indyki i perliczki, całe, z podrobami lub bez;
d) "produkty pochodne" oznaczają:
1. produkty określone w ust. 1 lit. a), z wyjątkiem piskląt,
2. produkty określone w ust. 1 lit. b), z wyjątkiem ubitego drobiu i podrobów jadalnych, zwanych "drobiem porcjowanym",
3. podroby jadalne określone w paragrafie 1 lit. b),
4. produkty określone w ust. 1 lit. c),
5. produkty określone w ust. 1 lit. d) i e),
6. produkty określone w ust. 1 lit. f),
e) "kwartał" oznacza okres trzech miesięcy rozpoczynający się 1 lutego, 1 maja, 1 sierpnia lub 1 listopada.
Artykuł 2
1.
W celu popierania inicjatyw podejmowanych przez organizacje zawodowe i branżowe, pozwalających na dostosowywanie podaży do wymagań rynku, z wyjątkiem działań odnoszących się do wycofywania z rynku, następujące środki wspólnotowe mogą zostać podjęte w stosunku do produktów wyszczególnionych w art. 1 ust. 1:
- środki na rzecz upowszechniania lepszej organizacji produkcji, przetwórstwa i wprowadzania na rynek,
- środki na rzecz poprawy jakości,
- środki pozwalające na tworzenie krótko- i długoterminowych prognoz na podstawie stosowanych środków produkcji,
- środki na rzecz ułatwiania odnotowywania tendencji cenowych na rynku.
Zasady ogólne dotyczące tych środków zostaną przyjęte zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 43 ust. 2 Traktatu.
2.
Normy handlowe:
- zostaną przyjęte dla jednego lub więcej produktów, wyszczególnionych w art. 1 ust. 1 lit. b),
- mogą być przyjęte dla produktów wyszczególnionych w art. 1 ust. 1 lit. a), c), d), e) i f).
Normy te mogą odnosić się, w szczególności, do klasyfikacji według jakości i wagi, opakowania, składowania, przewozu, wyglądu i oznakowania.
Rada ustali normy, ich zakres oraz ogólne zasady ich stosowania, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji.
Artykuł 3
Od przywozu do Wspólnoty produktów wyszczególnionych w art. 1 ust. 1 pobiera się opłatę, ustaloną z wyprzedzeniem na każdy kwartał, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 17.
Artykuł 4
1.
Opłata od drobiu bitego składa się z:
a) jednego składnika równego różnicy między cenami we Wspólnocie a cenami na rynku światowym takiej ilości zboża paszowego, zróżnicowanej w zależności od rodzaju drobiu, która jest potrzebna do produkcji we Wspólnocie jednego kilograma bitego drobiu.
Ceny zbóż paszowych we Wspólnocie ustala się raz do roku na okres 12 miesięcy począwszy od 1 sierpnia, na podstawie cen progowych takich zbóż i ich miesięcznego przyrostu.
Ceny zbóż paszowych na rynku światowym ustala się kwartalnie na podstawie cen takich zbóż w przeciągu sześciu miesięcy poprzedzających ten kwartał, w którym oblicza się składnik, o którym mowa.
Jednakże, gdy ustala się opłaty obowiązujące od 1 listopada, 1 lutego i 1 maja, bierze się pod uwagę tendencje na rynku światowym w zakresie cen zbóż paszowych tylko, jeżeli w tym czasie ustalana jest nowa cena śluzy.
b) jednego składnika równego 7 % średniejcen śluzy, obowiązujące w czterech czterech kwartałach poprzedzających 1 maja każdego roku.
Ten składnik oblicza się raz do roku na okres 12 miesięcy, począwszy od 1 sierpnia.
2.
Opłatę od piskląt ustala się w taki sam sposób jak opłatę od drobiu bitego.
Jednakże ilość zboża paszowego ustala się na podstawie ilości, potrzebnej do produkcji we Wspólnocie jednego pisklęcia; ceną śluzy jest ta, którą stosuje się do piskląt.
3.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji:
- ustali ilość zboża paszowego, zróżnicowaną w zależności od rodzaju drobiu, która jest potrzebna do produkcji jednego kilograma bitego drobiu i ilość zboża paszowego, która jest potrzebna do produkcji jednego pisklęcia oraz procentowy udział różnych zbóż paszowych, zawartych w tych ilościach,
- przyjmie zasady stosowania niniejszego artykułu.
Artykuł 5
1.
W odniesieniu do produktów wyszczególnionych w art. 1 ust. 2 lit. d), opłata wywodzi się od opłaty od bitego drobiu, na podstawie stosunku wagi tych poszczególnych produktów do bitego drobiu i, gdzie jest to konieczne, na podstawie średniego stosunku ich wartości rynkowych.
2.
W ramach odstępstwa od ust. 1, w stosunku do produktów objętych pozycją nr 02.03, 15.01 B i 16.02 B I Wspólnej Taryfy Celnej, w odniesieniu do których stawka celna została związana w ramach GATT, opłaty ogranicza się do kwot wynikających z tego związania.
3.
Współczynniki wyrażające stosunki, o których mowa w ust. 1, ustala się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 17.
Informacja użyta do ustalania współczynników podlega ponownej weryfikacji co najmniej raz w roku.
Artykuł 6
W przypadku gdy odnotowuje się znaczny wzrost cen na rynku wspólnotowym i jest prawdopodobne, że taka sytuacja będzie się utrzymywać, powodując lub grożąc spowodowaniem zakłóceń na rynku, można podjąć konieczne środki.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, przyjmuje ogólne zasady stosowania niniejszego artykułu.
Artykuł 7
1.
Ceny śluzy ustala się z wyprzedzeniem na każdy kwartał zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 17.
2.
Cena śluzy za drób bity składa się z:
a) kwoty, równej cenie na rynku światowym za ilość zboża paszowego, zróżnicowaną w zależności od rodzaju drobiu, potrzebną do produkcji w państwach trzecich jednego kilograma bitego drobiu;
b) standardowej kwoty, odzwierciedlającej inne koszty żywienia i ogólne koszty produkcji i wprowadzania na rynek, zróżnicowane ze względu na rodzaj drobiu.
Cenę za ilość zboża paszowego na rynku światowym ustala się kwartalnie na podstawie cen takiego zboża w przeciągu sześciu miesięcy poprzedzających kwartał, w którym ustala się cenę śluzy.
Jednakże, gdy ustala się ceny śluzy obowiązujące od 1 listopada, 1 lutego i 1 maja, bierze się pod uwagę tendencje na rynku światowym w zakresie cen zbóż paszowych tylko, jeżeli cena za ilość zboża paszowego wykazuje minimalne wahania w stosunku do ceny użytej do ustalenia ceny śluzy za poprzedni kwartał.
Informacje użyte do ustalenia kwoty standardowej, o której mowa w lit. b), podlegają weryfikacji co najmniej raz w roku.
3.
Cenę śluzy za pisklęta ustala się w ten sam sposób, jak cenę śluzy za drób bity; jednakże ceną za ilość zboża paszowego na rynku światowym jest cena za ilość potrzebną do produkcji w państwach trzecich jednego pisklęcia, a standardową kwotą jest kwota odzwierciedlająca inne koszty żywienia i ogólne koszty produkcji i wprowadzania na rynek w stosunku do jednego pisklęcia.
Ilość zboża paszowego i standardowa kwota nie jest zróżnicowana w zależności od rodzaju.
4. W odniesieniu do produktów wyszczególnionych w art. 1 ust. 2 lit. d), ceny śluzy wywodzą się z ceny śluzy za drób bity na podstawie współczynników ustalonych dla tych produktów na podstawie art. 5 ust. 3.
5.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, przyjmuje zasady dotyczące stosowania niniejszego artykułu.
Artykuł 8
1.
W przypadku, gdy cena oferowana franco granica za produkt spadnie poniżej ceny śluzy, opłata nałożona na ten produkt ulega zwiększeniu o dodatkową kwotę równą różnicy między ceną śluzy a ceną oferowaną franco granica.
2.
Jednakże opłaty nie powiększa się o tę dodatkową kwotę w przypadku państw trzecich, które są gotowe zagwarantować, że cena za przywóz do Wspólnoty produktów pochodzących i przywiezionych z ich terytorium nie będzie niższa niż cena śluzy za dany produkt i nie spowoduje żadnych zakłóceń w handlu.
3.
Cenę oferowaną franco granica ustala się dla całego przywozu z państw trzecich.
Jednakże jeśli wywóz z jednego lub więcej państw trzecich dokonuje się za nienormalnie niskie ceny, niższe niż ceny obowiązujące w innych państwach trzecich, ustala się drugą cenę oferowaną franco granica za wywóz z tych innych państw.
4.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu zostaną przyjęte zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 17.
W przypadku, gdy będą wymagane dodatkowe kwoty, ustala się je zgodnie z tą samą procedurą.
Artykuł 9
1.
W stopniu koniecznym do umożliwienia wywozu towarów wyszczególnionych w art. 1 ust. 1 na podstawie cen za te produkty na rynku światowym, różnica między tymi cenami a cenami we Wspólnocie może być objęta dopłatą eksportową.
2.
Dopłata jest taka sama w całej Wspólnocie.
Może ulegać zmianom w zależności od użycia lub przeznaczenia.
Dopłatę przyznaje się na wniosek zainteresowanej strony.
Przy ustalaniu dopłaty bierze się szczególnie pod uwagę potrzebę osiągnięcia równowagi między użyciem podstawowych produktów wspólnotowych w wyrobie przetworzonych towarów na eksport do państw trzecich i użyciem produktów z państw trzecich przywiezionych na podstawie przepisów regulujących zasady uszlachetniania czynnego.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, przyjmuje ogólne zasady przyznawania i ustalania z wyprzedzeniem dopłat eksportowych oraz kryteria ustalania ich kwoty.
Dopłaty ustala się w regularnych odstępach czasu zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 17.
Gdzie konieczne, Komisja może, na wniosek Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy, zmienić dopłaty w okresie interwencji.
3.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu zostaną przyjęte zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 17.
Artykuł 10
W stopniu koniecznym do zapewnienia właściwego funkcjonowania wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego, Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, może zakazać, w całości lub w części, użycia procesów uszlachetniania czynnego w odniesieniu do produktów wyszczególnionych w art. 1 ust. 1, które są przeznaczone do wyrobu produktów wyszczególnionych w tym ustępie.
Artykuł 11
1.
Ogólne zasady dotyczące wykładni Wspólnej Taryfy Celnej i szczególne zasady jej stosowania stosuje się do klasyfikacji taryfowej produktów objętych niniejszym rozporządzeniem; nomenklatura taryfowa wynikająca z zastosowania niniejszego rozporządzenia wchodzi w skład Wspólnej Taryfy Celnej.
2.
Z zastrzeżeniem odmiennych postanowień niniejszego rozporządzenia lub odstępstw ustanowionych decyzją Rady, stanowiącą większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, zakazuje się:
- nakładania jakiejkolwiek opłaty celnej lub opłaty o skutku równoważnym,
- zastosowania jakiegokolwiek ograniczenia ilościowego lub środka o skutku równoważnym.
Jakikolwiek środek ograniczający wydawanie licencji przywozowych lub wywozowych dla określonej kategorii osób uznaje się za środek o skutku równoważnym do ograniczenia ilościowego.
Artykuł 12
1.
Jeżeli na skutek przywozu lub wywozu wspólnotowy rynek jednego lub więcej produktów wyszczególnionych w art. 1 ust. 1 doznaje poważnych zakłóceń lub grożą mu poważne zakłócenia, które mogą zagrozić celom wyznaczonym w art. 39 Traktatu, odpowiednie środki mogą być zastosowane w handlu z państwami trzecimi, dopóki takie zakłócenia lub groźba zakłóceń nie ustaną.
Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów na wniosek Komisji, przyjmuje szczegółowe zasady stosowania niniejszego ustępu i określa przypadki i granice, w których Państwa Członkowskie mogą zastosować środki ochronne.
2.
W przypadku, gdy powstanie sytuacja, o której mowa w ust. 1, Komisja decyduje, na wniosek Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy, o koniecznych środkach; środki te podaje się do wiadomości Państw Członkowskich i stosuje bezzwłocznie.
W przypadku, gdy Komisja otrzyma wniosek od Państwa Członkowskiego, podejmuje decyzję w jego sprawie w ciągu 24 godzin od jego otrzymania.
3.
Środki, o których decyduje Komisja, mogą być przedstawione Radzie do rozpatrzenia przez każde Państwo Członkowskie w ciągu tzech dni roboczych od dnia podania ich do wiadomości.
Rada zbiera się bezzwłocznie.
Może, stanowiąc większością kwalifikowaną, zmienić lub uchylić środki, o których mowa.
Artykuł 13
Produktów wyszczególnionych w art. 1 ust. 1, które są wytwarzane lub uzyskiwane z produktów niewyszczególnionych w art. 9 ust. 2 i art. 10 ust. 1 Traktatu, nie dopuszcza się do swobodnego obrotu w obrębie Wspólnoty.
Artykuł 14
W celu uwzględnienia ograniczeń swobody obrotu nałożonych w wyniku podjęcia środków zapobiegających rozprzestrzenianiu się chorób zwierzęcych, można podjąć środki wyjątkowe w ramach procedury, o której mowa w art. 17, w celu wsparcia jakiegokolwiek rynku, na który wpływ miały takie ograniczenia.
Środki takie mogą być podejmowane tylko w takim stopniu i na taki okres, jaki jest absolutnie niezbędny do wsparcia tego rynku.
Artykuł 15
Państwa Członkowskie i Komisja przekazują sobie wzajemnie informacje, niezbędne do wdrożenia niniejszego rozporządzenia.
Zasady przekazywania i rozprowadzania takich informacji zostaną przyjęte zgodnie z procedurą przewidziana w art. 17.
Artykuł 16
1.
Niniejszym ustanawia się Komitet Zarządzający ds. mięsa drobiowego i jaj (zwany dalej "Komitetem"), składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich i przedstawiciela Komisji jako przewodniczącego.
2.
W ramach Komitetu głosy Państw Członkowskich są ważone zgodnie z art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie głosuje.
Artykuł 17
1.
W przypadku, gdy przewidziane jest stosowanie procedury przewidzianej w niniejszym artykule, przewodniczący kieruje sprawę do Komitetu z własnej inicjatywy albo na prośbę przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
2.
Przedstawiciel Komisji przedstawia projekt środków, które należy podjąć.
Komitet wydaje opinię na temat takich środków w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego w zależności od pilności sprawy.
Opinię przyjmuje się większością 41 głosów.
3.
Komisja podejmuje środki, które stosuje się bezzwłocznie.
Jednakże, jeśli środki te nie są zgodne z opinią Komitetu, Komisja informuje o nich niezwłocznie Radę.
W tym przypadku Komisja może, na nie dłużej niż jeden miesiąc od daty przekazania takiej informacji, odroczyć stosowanie środków, które przyjęła.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć inną decyzję w ciągu jednego miesiąca.
Artykuł 18
Komitet może rozpatrzyć wszelkie inne sprawy, skierowane do niego przez jego przewodniczącego albo z własnej inicjatywy, albo na prośbę przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
Artykuł 19
Z zastrzeżeniem odmiennych postanowień niniejszegorozporządzenia, art. 92-94 Traktatu stosuje się do produkcji i handlu produktami wyszczególnionymi w art. 1 ust. 1.
Artykuł 20
Niniejsze rozporządzenie stosuje się w taki sposób, aby równocześnie uwzględnić w należyty sposób cele, wytyczone w art. 39 i 110 Traktatu.
Artykuł 21
Jeśli Włochy powołają się na przepisy art. 23 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2727/75 [4] z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż, Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, podejmie niezbędne środki w celu uniknięcia zakłóceń konkurencji.
Artykuł 22
1.
Rozporządzenie Rady nr 123/67/EWG [5] z dnia 13 czerwca 1967 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego, zmienione decyzją Rady z dnia 1 stycznia 1973 r. [6], dostosowującą dokumenty dotyczące przystąpienia nowych Państw Członkowskich do Wspólnot Europejskich, zostaje niniejszym uchylone.
2.
Wszelkie odniesienia do rozporządzenia uchylonego na mocy ust. 1 są traktowane jak odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Odniesienia do artykułów tego rozporządzenia należy rozumieć zgodnie z tabelą korelacji, zamieszczoną w załączniku.
Artykuł 23
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 listopada 1975 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2782/75
z dnia 29 października 1975 r.
w sprawie produkcji i obrotu jajami wylęgowymi i pisklętami drobiu hodowlanego
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2771/75 [1] z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj, w szczególności jego art. 2,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 [2] z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego, w szczególności jego art. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
aby osiągnąć cele wymienione w art. 39 Traktatu odnoszące się do drobiu, rozporządzenia (EWG) nr 2771/75 i (EWG) nr 2777/75 przewidują środki mające ułatwić dostosowanie dostaw do potrzeb rynku;
środki te obejmują w szczególności takie, które mają ułatwić wprowadzenie prognoz krótkoterminowych i długoterminowych na podstawie informacji o zastosowanych środkach produkcji, jak również o normach handlowych, które mogą dotyczyć pakowania, transportu i znakowania;
dokładne informacje o liczbie jaj z inkubatorów i ilości wykluwanych piskląt, sklasyfikowanych według gatunku, kategorii i rodzaju drobiu, umożliwiają prognozowanie rozwoju rynku produktów drobiarskich; w tym celu należy również wprowadzić przepisy dotyczące zbierania danych statystycznych dotyczących ptaków pochodzących ze stada rodzicielskiego i stada pierwszego pokolenia;
aby prognozować trendy rynkowe z jak największą dokładnością i jak najszybciej, dane dotyczące jaj z inkubatorów, wyklutych piskląt i piskląt wprowadzanych do obrotu powinny być zbierane w regularnych odstępach czasu;
w dalszym ciągu niezbędna jest identyfikacja jaj wylęgowych produkowanych we Wspólnocie, aby móc je odróżnić od jaj podlegających przepisom rozporządzenia (EWG) nr 2772/75 [4] z dnia 29 października 1975 r. w sprawie określonych norm handlowych w odniesieniu do jaj; dlatego taka identyfikacja musi być przeprowadzana we Wspólnocie poprzez indywidualne znakowanie jaj wylęgowych; jednakże konieczne jest określenie, że w Państwach Członkowskich, które na to zezwalają, identyfikacji można dokonać zgodnie ze szczegółowymi przepisami dotyczącymi pakowania; jednakże w następstwie tego nie wolno wprowadzać do obrotu jaj, które wyjęto z inkubatora, bez specjalnych znaków odróżniających;
ceny zaporowe i opłaty wyrównawcze różnią się w przypadku jaj wylęgowych i innych jaj; konieczne jest umożliwienie wyraźnego rozróżnienia między tymi produktami poprzez znakowanie jaj wylęgowych;
to samo dotyczy wywozu, w szczególności ze względu na przepisy dotyczące przyznawania refundacji; jednakże należy uwzględnić w jak największym stopniu przepisy dotyczące identyfikacji obowiązujące w państwach trzecich, tak aby uniknąć zakłócenia w handlu z tymi krajami;
numer odróżniający, przydzielony każdemu zakładowi i umieszczony na jajach wylęgowych lub opakowaniach zawierających jaja wylęgowe lub pisklęta, może ułatwić obrót tymi produktami i sprawdzanie zgodności z przepisami niniejszego rozporządzenia;
zarówno w odniesieniu do wprowadzania do obrotu, jak i sprawdzania, ważne jest wpisanie w dokumentach towarzyszących informacji dotyczących w szczególności rodzaju partii piskląt lub jaj wylęgowych i jej pochodzenia; dlatego niektóre z tych danych szczegółowych muszą zostać umieszczone na opakowaniach;
wspomniane zakłady muszą być zapewnione, że wszelkie szczególne informacje, które ich dotyczą, będą anonimowe i objęte tajemnicą statystyczną;
zakłady, które ze względu na niewielkie znaczenie handlowe nie mają znacznego wpływu na ogólne wyniki statystyczne i na rozwój rynku, powinny być zwolnione z obowiązku zastosowania się do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do celów niniejszego rozporządzenia:
1. "Jaja wylęgowe" oznaczają jaja drobiu ujęte w podpozycji 04.05 A I a) Wspólnej Taryfy Celnej, przeznaczone do produkcji piskląt, sklasyfikowane według gatunku, kategorii i rodzaju oraz zidentyfikowane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
2. "Pisklęta" oznaczają drób żywy, którego masa nie przekracza 185 gramów, ujęty w podpozycji 01.05 A Wspólnej Taryfy Celnej, następujących kategorii:
a) pisklęta użytkowe: pisklęta jednego z następujących rodzajów:
i) pisklęta typu mięsnego: pisklęta przeznaczone do tuczu i ubijane przed osiągnięciem dojrzałości płciowej;
ii) pisklęta stad nieśnych: pisklęta przeznaczone na chów w celu produkcji jaj konsumpcyjnych;
iii) pisklęta o podwójnym przeznaczeniu: pisklęta przeznaczone zarówno na chów i do produkcji jaj, jak i do celów konsumpcyjnych;
b) pisklęta stada rodzicielskiego: pisklęta przeznaczone do produkcji piskląt użytkowych;
c) pisklęta pierwszego pokolenia: pisklęta przeznaczone do produkcji piskląt hodowlanych.
3. "Zakład" oznacza zakład lub część zakładu w przypadku następujących rodzajów działalności:
a) zakład hodowli rodowodowej: zakład zajmujący się produkcją jaj wylęgowych przeznaczonych do produkcji piskląt pierwszego pokolenia, piskląt stada rodzicielskiego lub piskląt użytkowych;
b) zakład hodowlany: zakład zajmujący się produkcją jaj wylęgowych przeznaczonych do produkcji piskląt użytkowych;
c) wylęgarnia: zakład do inkubacji jaj w inkubatorach, wylęgania i dostaw piskląt.
4. "Zdolność" oznacza maksymalną ilość jaj wylęgowych, które mogą być umieszczone równocześnie w inkubatorach z wyjątkiem klujników.
Artykuł 2
1.
Obrót jajami wylęgowymi i pisklętami oraz ich transport, a także inkubacja jaj wylęgowych są dopuszczalne na terytorium Wspólnoty w celach handlowych i komercyjnych, pod warunkiem że są przestrzegane przepisy niniejszego rozporządzenia.
2.
Jednakże zakłady hodowli rodowodowej i inne zakłady hodowlane mające mniej niż 100 ptaków i wylęgarnie o zdolności mniejszej niż 1000 jaj wylęgowych nie są zobowiązane do stosowania się do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Każdy zakład jest rejestrowany, na swój wniosek, przez właściwą agencję wyznaczoną przez Państwo Członkowskie i otrzymuje numer odróżniający.
Numer odróżniający może zostać wycofany w przypadku zakładów, które nie stosują się do przepisów niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
Każde Państwo Członkowskie przekaże pozostałym Państwom Członkowskim i Komisji nie później niż trzy miesiące od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia wykaz zakładów znajdujących się na jego terytorium, określający numer odróżniający, nazwę i adres każdego zakładu.
Jakiekolwiek poprawki do tego wykazu są przekazywane Państwom Członkowskim i Komisji na początku każdego kwartału.
Artykuł 5
1.
Jaja wylęgowe są znakowane indywidualnie.
Znakowanie wykonywane jest przez zakład produkcyjny, który umieszcza swój numer odróżniający na jajach wylęgowych.
2.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą zezwolić na znakowanie jaj wylęgowych przy użyciu taśmy przymocowanej do opakowania w sposób uniemożliwiający jej powtórne użycie po otwarciu opakowania; na taśmie umieszczona jest przynajmniej nazwa gatunku drobiu i numer odróżniający zakładu produkującego jaja.
Państwo Członkowskie korzystające z tego zezwolenia poinformuje inne Państwa Członkowskie oraz Komisję i przekaże im przepisy ustanowione w tym celu.
Jaja wylęgowe w ten sposób oznakowane mogą być przywożone, wprowadzane do obrotu oraz mogą być przeznaczone do wylęgu jedynie w Państwach Członkowskich korzystających z tego zezwolenia.
3.
Jaja wylęgowe są przewożone w idealnie czystych opakowaniach, zawierających jedynie jaja wylęgowe tego samego gatunku, kategorii i rodzaju drobiu, pochodzące z jednego zakładu i oznakowane przynajmniej wyrazami: "eggs for hatching", "Bruteier", "œfs à couver", "uova da cova", "broedeieren" lub "rugeæg".
4.
W celu przestrzegania przepisów obowiązujących w niektórych państwach trzecich dokonujących przywozu na jajach wylęgowych przeznaczonych do wywozu i na ich opakowaniach mogą być umieszczone informacje inne niż przewidziane w niniejszym rozporządzeniu, pod warunkiem że nie będzie to mylące w stosunku do informacji przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu oraz w rozporządzeniu (EWG) nr 2772/75 i w rozporządzeniach wykonawczych.
Artykuł 6
Jaja wylęgowe z państw trzecich mogą być przywożone tylko wówczas, gdy umieszczono na nich nazwę kraju pochodzenia literami o wysokości co najmniej 3 mm i wydrukowano następujące wyrazy: "hatching", "Brutei", "à couver", "cova", "broedei" lub "rugeæg".
Opakowania muszą zawierać jedynie jaja wylęgowe tego samego gatunku, kategorii i rodzaju drobiu z tego samego kraju pochodzenia oraz od tego samego nadawcy i muszą zawierać co najmniej następujące dane szczegółowe:
a) informacje umieszczone na jajach;
b) nazwę gatunku drobiu, od którego pochodzą jaja;
c) nazwisko nadawcy lub nazwę firmy i adres.
Artykuł 7
Każda wylęgarnia prowadzi jeden lub więcej rejestrów, do których wprowadzane są następujące dane szczegółowe według gatunku, kategorii (stado pierwszego pokolenia, stado rodzicielskie, użytkowe) oraz rodzaju (mięsne, nieśne, podwójne przeznaczenie):
a) data, kiedy jaja zostały umieszczone w inkubatorze, liczba jaj z inkubatorów oraz odróżniający numer zakładu, w którym jaja wylęgowe zostały wyprodukowane;
b) data wylęgu, liczba wyklutych piskląt i liczba piskląt przeznaczonych do faktycznego wykorzystania.
Artykuł 8
Jaja wylęgowe, które nie zostały oznakowane przed inkubacją i które zostały usunięte z wylęgarki, powinny zostać zniszczone lub, jeżeli są wprowadzane do obrotu jako jaja przemysłowe w rozumieniu art. 1 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2772/75, powinny być zaopatrzone w znak odróżniający.
Artykuł 9
1.
Każda wylęgarnia przekazuje co miesiąc właściwej agencji Państwa Członkowskiego informację według gatunku kategorii i rodzaju o ilości jaj przeznaczonych do inkubacji, o liczbie wyklutych piskląt i liczbie piskląt przeznaczonych do faktycznego wykorzystania.
2.
Dane statystyczne dotyczące stad pierwszej generacji i stad rodzicielskich, innych niż te, które są określone w ust. 1, będą wymagane od zakładów, gdy będzie to konieczne, zgodnie z przepisami i warunkami przyjętymi zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 2777/75.
Artykuł 10
1.
Państwa Członkowskie natychmiast po otrzymaniu i przeanalizowaniu danych określonych w art. 9 przekazują Komisji miesięczne streszczenie na podstawie danych za poprzedni miesiąc.
Ponadto w streszczeniu przedstawionym przez Państwa Członkowskie jest umieszczona liczba piskląt przywożonych i wywożonych w ciągu miesiąca, wyszczególnionych według gatunku, kategorii i rodzaju drobiu.
2.
Komisja zbiera i wykorzystuje streszczone informacje i informuje o nich Państwa Członkowskie.
Artykuł 11
1.
Pisklęta są pakowane według gatunku, rodzaju i kategorii drobiu.
2.
W skrzyniach znajdują się jedynie pisklęta pochodzące z tej samej wylęgarni; na skrzyniach umieszczony jest co najmniej odróżniający numer wylęgarni.
Artykuł 12
Pisklęta pochodzące z państw trzecich mogą być przywożone jedynie pod warunkiem, że są pogrupowane zgodnie z art. 11 ust. 1.
W skrzyniach muszą znajdować się jedynie pisklęta z tego samego kraju pochodzenia i od tego samego nadawcy. Na skrzyniach umieszczone są następujące dane szczegółowe:
a) nazwa kraju pochodzenia;
b) gatunek drobiu, do którego przynależą pisklęta;
c) nazwisko nadawcy lub nazwa i adres firmy.
Artykuł 13
1.
Dla każdej wysyłanej partii jaj wylęgowych lub piskląt sporządza się dokument towarzyszący, w którym zamieszcza się następujące szczegóły:
a) nazwę lub firmę oraz adres zakładu i jego numer odróżniający;
b) liczbę jaj wylęgowych lub piskląt według gatunku, kategorii i rodzaju drobiu;
c) datę wysyłki;
d) nazwę i adres odbiorcy.
2.
W przypadku partii jaj wylęgowych i piskląt przywożonych z państw trzecich odróżniający numer zakładu musi być zastąpiony nazwą kraju pochodzenia.
Artykuł 14
Dane szczegółowe wymagane na podstawie niniejszego rozporządzenia umieszcza się w czytelny sposób.
Dane te oraz dokumenty towarzyszące sporządza się przynajmniej w jednym języku Wspólnoty.
Artykuł 15
W celu przestrzegania przepisów obowiązujących w niektórych państwach trzecich dokonujących przywozu opakowania przeznaczone do wywozu mogą zawierać dane szczegółowe inne niż te, które są przewidziane w niniejszym rozporządzeniu, pod warunkiem że nie będzie to mylące.
Artykuł 16
Agencje wyznaczone przez każde Państwo Członkowskie sprawdzają, czy przestrzegane są przepisy niniejszego rozporządzenia.
Wykaz tych agencji przekazywany jest innym Państwom Członkowskim oraz Komisji co najmniej miesiąc przed datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Państwa Członkowskie i Komisja są informowane o każdej zmianie tego wykazu.
Artykuł 17
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozporządzenia przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą, odpowiednio, w art. 17 rozporządzenia (EWG) 2771/75 lub w art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 2777/75.
Artykuł 18
1.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie środki konieczne do zapewnienia anonimowości i poufnego charakteru informacji dostarczonych zgodnie z art. 9.
2.
Dane wprowadzane do rejestrów mogą być wykorzystane jedynie przez organy odpowiedzialne za wykonanie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 19
1.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1349/72 [5] z dnia 27 czerwca 1972 r. w sprawie produkcji i obrotu jajami wylęgowymi oraz pisklętami drobiu hodowlanego, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 225/73 [6], traci moc.
2.
Odniesienia do rozporządzenia uchylonego na mocy ust. 1 interpretuje się jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 20
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 listopada 1975 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2783/75
z dnia 29 października 1975 r.
w sprawie wspólnego systemu handlu albuminami jaj i mleka
RADA WSPÓLNOTY EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 14 ust. 7, art. 28, 92—94, 111 i następne oraz jego art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: albuminy jaj nie są objęte załącznikiem II do Traktatu, w przeciwieństwie do żółtka jaja, nie podlegają postanowieniom dotyczącym rolnictwa zawartym w Traktacie;
wynikająca z tego sytuacja może mieć negatywny wpływ na efektywność Wspólnej Polityki Rolnej w sektorze jaj;
aby osiągnąć zrównoważone rozwiązanie, należy opracować wspólny system handlu albuminą jaj, odpowiadający systemowi ustalonemu dla całych jaj; koniecznym jest rozciągnięcie tego systemu na albuminę mleka, ponieważ może ona w znacznym stopniu zastępować albuminę jaj;
zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2771/75 [2] z dnia 29 października 1975 r., dotyczącym wspólnej organizacji rynku jaj wprowadzono jednolity system dla całej Wspólnoty, a zwłaszcza jednolite opłaty wyrównawcze i jednolite refundacje w odniesieniu do państw trzecich, obejmujące jaja i żółtko jaj w stanie nieprzetworzonym lub w formie niektórych produktów zawierających białko jaja;
ze względu na zależność produkcji albumin od produkcji jaj, system handlu obejmujący albuminy powinien być zgodny z tym wprowadzonym dla całych jaj;
ceny albumin jaj zazwyczaj zależą od cen jaj, które na obszarze Wspólnoty są inne od cen na rynkach światowych; aby uniemożliwić utrudnienie konkurencji spowodowane tą różnicą, konieczne jest nałożenie opłat celnych w przywozie; wydaje się, że najwłaściwszą metodą ustalenia wysokości tych opłat będzie uzależnienie ich od opłat ustalonych dla jaj całych;
koniecznym jest opracowanie różnych współczynników, które mogłyby uwzględnić prezentację produktu przetworzonego;
cena jaj nie jest jedynym czynnikiem, poza kosztami przetwórstwa, wpływającym na cenę albumin na światowym rynku; aby zapewnić efektywność systemu opłat celnych w przywozie, koniecznym jest wprowadzenie dodatkowej opłaty, dodawanej do cła, w przypadku gdy ceny na rynku światowym spadają do nienormalnie niskiego poziomu;
z powodu znacznej ekonomicznej zależności istniejącej między poszczególnymi produktami uzyskiwanymi z jaj, koniecznym jest umożliwienie wprowadzenia dla albumin jaj i mleka standardów handlowych, które odpowiadałyby, w miarę możności, standardom handlowym przyjętymi dla produktów określonych w art. 1 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 2771/75;
w zakresie koniecznym dla właściwego stosowania mechanizmu refundacji wywozowych w odniesieniu do jaj, ustalonego w rozporządzeniu (EWG) nr 2771/75 i systemu określonego niniejszym rozporządzeniem, należy wprowadzić przepisy dla regulacji lub, jeżeli sytuacja rynkowa tego wymaga, zakazu stosowania "systemu uszlachetniania czynnego";
system opłat celnych w przywozie umożliwia niestosowanie jakichkolwiek innych środków ochrony na zewnętrznych granicach Wspólnoty; wprowadzenie jednolitego rynku oznacza zniesienie na wewnętrznych granicach Wspólnoty wszelkich barier utrudniających swobodny przepływ omawianych towarów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W wymianie handlowej między Wspólnotą a państwami trzecimi cła przywozowe stosuje się do następujących produktów:
Pozycja CN _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_
ex 35.02 _BAR_ Albuminy: _BAR_
ex A. II _BAR_ Pozostałe (nienadające się do spożycia przez ludzi) _BAR_
a)albuminy jaj i mleka:1.Suszone (np. arkusze, łuski, płatki, proszek)2.Pozostałe _BAR_
Artykuł 2
1. Kwota cła przy przywozie do Wspólnoty każdego z produktów wymienionych w art. 1 jest równa kwocie opłaty wyrównawczej dla jaj w skorupkach ustalonej zgodnie z postanowieniami art. 4 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2771/75, kwota ta jest mnożona przez współczynnik dla danego produktu, wymieniony w art. 3.
2.
Kwota cła jest ustalana z góry na okres trzech miesięcy zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 2771/75.
Artykuł 3
Współczynniki dla produktów wymienionych w art. 1 są ustalane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 2771/75 poprzez ustalenie wartości uzupełniającej dla współczynników ustalonych dla żółtka jaj zgodnie ze stosunkiem ustalonym w art. 5 ust. 1 tiret drugie rozporządzenia (EWG) nr 2771/75.
Artykuł 4
Gdy na rynku Wspólnoty jest odnotowany istotny wzrost cen i sytuacja taka prawdopodobnie utrzyma się, powodując zakłócenia lub zagrażając powstaniem zakłóceń na rynku, można podjąć niezbędne środki.
Rada, stanowiąc kwalifikowana większością głosów na wniosek Komisji, przyjmie ogólne zasady stosowania niniejszego artykułu.
Artykuł 5
1.
Jedna cena zaporowa jest ustalona dla produktów płynnych lub mrożonych wymienionych w art. 1, a druga dla produktów suszonych tam wymienionych.
Ceny te są ustalane na podstawie ceny zaporowej jaj w skorupkach, ustalonych zgodnie z przepisami art. 7 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2771/75, biorąc pod uwagę niższą wartość materiału podstawowego, współczynniki wymienione w art. 3 oraz koszt przetwórstwa.
2.
Ceny zaporowe są ustalane z góry na okres trzech miesięcy.
3.
Kiedy oferowana cena bez obciążeń granicznych danego produktu mieści się poniżej ceny zaporowej, cło przywozowe na ten produkt będzie powiększone o dodatkową kwotę równą różnicy między ceną zaporową a zaoferowaną ceną bez obciążeń granicznych.
Cło nie będzie jednak podwyższone o tę dodatkową kwotę w odniesieniu do tych państw trzecich, które są gotowe i są w stanie zagwarantować, że cena importowa produktów pochodzących i dostarczanych z ich terytorium nie będzie niższa od cen zaporowych na dany produkt oraz że uniknie się zakłóceń w handlu.
4.
Oferowana cena wolna od obciążeń granicznych jest ustalana dla przywozu ze wszystkich państw trzecich.
Jeśli jednak wywóz z jednego lub więcej państw trzecich będzie dokonywany po nienormalnie niskich cenach, niższych niż ceny panujące w innych państwach trzecich, druga oferowana cena bez obciążeń granicznych będzie ustalona dla wywozu z tych państw trzecich.
5.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu są przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w rozporządzeniu (EWG) nr 2771/75.
Zgodnie z taką samą procedurą ustalone są następujące wielkości:
- ceny zaporowe,
- w razie potrzeby, dodatkowe kwoty.
Artykuł 6
Dla produktów wymienionych w art. 1 mogą zostać przyjęte standardy handlowe, które, uwzględniając cechy charakterystyczne tych produktów, będą zgodne ze standardami handlowymi przedstawionymi w art. 2 ust. 2 rozporządzenia(EWG) nr 2771/75 dla produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. b) niniejszego rozporządzenia. W szczególności, standardy te mogą dotyczyć sortowania zgodnie z jakością, pakowania, przechowywania, transportu, prezentacji i oznaczania.
Normy, ich zakres i ogólne zasady ich stosowania zostaną przyjęte przez Radę, kwalifikowaną większością głosów, na wniosek Komisji.
Artykuł 7
W zakresie koniecznym dla właściwego funkcjonowania wspólnej organizacji rynku jaj i niniejszego rozporządzenia, Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością na wniosek Komisji, może zakazać całkowicie lub częściowo stosowania wewnętrznych ustaleń dotyczących przetwórstwa w odniesieniu do produktów wymienionych w art. 1, przeznaczonych do produkcji towarów wymienionych w tym artykule.
Artykuł 8
1.
Ogólne zasady interpretacji terminologii Wspólnej Taryfy Celnej wraz ze specjalnymi zasadami jej stosowania są stosowane do klasyfikacji produktów objętych niniejszym rozporządzeniem; nomenklatura taryfowa wynikająca ze stosowania niniejszego rozporządzenia zostanie włączona do Wspólnej Taryfy Celnej.
2.
Za wyjątkiem sytuacji wymienionych w niniejszym rozporządzeniu lub gdy Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością na wniosek Komisji, zadecyduje o odstępstwie, następujące posunięcia są zabronione:
- nakładanie ceł lub innych opłat o skutku równoważnym;
- wprowadzanie ograniczeń ilościowych lub środków o skutku równoważnym.
Wszelkie środki ograniczające do określonej kategorii osób wydawanie pozwoleń na przywóz lub wywóz są traktowane jak środki o skutku równoważnym do ograniczeń ilościowych.
Artykuł 9
Produkty wymienione w art. 1, wyprodukowane i uzyskane z produktów, których nie dotyczą art. 9 ust. 2 i art. 10 ust. 1 Traktatu, nie są dopuszczone do swobodnego obrotu wewnątrz Wspólnoty.
Artykuł 10
Państwa Członkowskie i Komisja przekazują sobie nawzajem informacje potrzebne do wykonania niniejszego rozporządzenia.
Zasady dostarczania i przekazywania tych informacji są przyjmowane zgodnie z procedurą zawartą w art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 2771/75.
Artykuł 11
1. Rozporządzenie Rady nr 170/67/EWG [3] z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie wspólnego systemu handlu albuminą jaj i mleka, uchylające rozporządzenie nr 48/67/EWG zmienione przez rozporządzenie (EWG) nr 1081/71 [4], traci moc.
2.
Odniesienia do rozporządzenia uchylonego przez ust. 1 są traktowane jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Odniesienia do artykułów niniejszego rozporządzenia mają być odczytywane zgodnie z tabelą korelacji podaną w Załączniku.
Artykuł 12
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 listopada 1975 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
RozporzĄdzenie Rady (EWG) NR 3279/75
z dnia 16 grudnia 1975 r.
w sprawie ujednolicenia trybu postępowania poszczególnych Państw Członkowskich w odniesieniu do przywozu z państw trzecich żywych drzew i innych roślin, bulw, korzeni i podobnych, ciętych kwiatów i ozdobnych liści
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 234/68 z dnia 27 lutego 1968 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku żywych drzew i innych roślin, bulw, korzeni i podobnych, ciętych kwiatów i ozdobnych liści [1], w szczególności jego art. 8 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 8 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 234/68 stanowi, że zostaną przyjęte niezbędne przepisy w celu koordynacji i ujednolicenia systemów przywozu stosowanych przez każde Państwo Członkowskie w stosunku do państw trzecich;
w związku z ustanowieniem wspólnego systemu przywozu żywych drzew i innych roślin, bulw, korzeni i podobnych, ciętych kwiatów i ozdobnych liści, określonego w wyżej wymienionym rozporządzeniu, należy w przywozie z państw trzecich zlikwidować ograniczenia ilościowe, środki o skutku równoważnym oraz podatki o skutku równoważnym do opłat celnych;
konieczne jest jednak ograniczenia ryzyka, które mogłoby wyniknąć ze zniesienia w handlu z państwami trzecimi wszystkich ograniczeń ilościowych lub środków o skutku równoważnym; dane produkty powinny zatem wejść w zakres rozporządzenia Rady (EWG) nr 109/70 [2] z dnia 19 grudnia 1969 r. ustanawiającego wspólne zasady przywozu z krajów o upaństwowionym handlu oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 1439/74 [3] z dnia 4 czerwca 1974 r. w sprawie wspólnych zasad przywozu z państw trzecich;
należy ponadto ustanowić przepisy, w szczególności dotyczące produktów wrażliwych, w celu ustanowienia systemu pozwoleń na przywóz, wymagających wniesienia zabezpieczenia gwarantującego realizację przywozu w okresie ważności pozwolenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Jeżeli rozporządzenie (EWG) nr 234/68 oraz niniejsze rozporządzenie nie stanowią inaczej, ani inaczej nie postanowi Rada na wniosek Komisji zgodnie z procedurą głosowania przewidzianą w art. 43 ust. 2 Traktatu, w odniesieniu do produktów ujętych w rozdziale 6 Wspólnej Taryfy Celnej, przywożonych z państw trzecich zabronione jest:
- pobieranie jakichkolwiek opłat o skutku równoważnym do opłat celnych,
- stosowanie jakichkolwiek ograniczeń ilościowych lub środków o skutku równoważnym.
2.
Jednakże w przypadku róż i goździków, ujętych w podpozycji ex 06.03 A Wspólnej Taryfy Celnej, Państwa Członkowskie mogą, do dnia 31 grudnia 1977 r., utrzymać środki mające zastosowanie 1 stycznia 1974 r. w przywozie tych produktów pochodzących z państw trzecich, jednak nie mogą nadawać tym środkom bardziej restrykcyjnego charakteru.
3.
W odniesieniu do nieukorzenionych sadzonek i zrazów winorośli oraz szczepionych lub ukorzenionych roślin winorośli ujętych w podpozycji ex 06.02 Wspólnej Taryfy Celnej, Państwa Członkowskie mogą nadal utrzymać środki mające zastosowanie 1 stycznia 1974 r. w przywozie tych produktów pochodzących z państw trzecich, jednak nie mogą nadawać tym środkom bardziej restrykcyjnego charakteru.
Niniejszy przepis ma zastosowanie tylko do terminu ustanowionego dla wejścia w życie w Państwach Członkowskich środków koniecznych do wykonania dyrektywy Rady (EWG) nr 649/74 z dnia 9 stycznia 1974 r. w sprawie wprowadzenia do obrotu materiału przeznaczonego do rozmnażania wegetatywnego winorośli produkowanej w państwach trzecich [4].
4.
Państwa Członkowskie, które zamierzają utrzymać środki określone w ust. 2 i 3 notyfikują swój zamiar Komisji przed datą wejścia w życie tych środków.
Artykuł 2
1.
Załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 109/70 rozszerza się na wszystkie produkty ujęte w rozdziale 6 Wspólnej Taryfy Celnej, przywożone z któregokolwiek z państw wymienionych w tym Załączniku, inne niż produkty określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, na okresy w nim ustalone.
2.
Produkty ujęte w rozdziale 6 Wspólnej Taryfy Celnej, z wyjątkiem produktów wymienionych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, na okresy w nim ustalone, są włączone do wspólnego wykazu produktów podlegających zliberalizowaniu, zawartego w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 1439/74.
3. Bez uszczerbku dla któregokolwiek ze środków utrzymanych przez Państwa Członkowskie na podstawie art. 1 ust. 2 lub 3, tytuły II i III rozporządzenia (EWG) nr 109/70 i (EWG) nr 1439/74 stosują się do produktów wymienionych w niniejszym Załączniku w ustalonych w nim okresach. Jednakże gdy produkt, który na podstawie art. 1 ust. 2 lub 3 podlega krajowym ograniczeniom, jest przywożony do Państwa Członkowskiego, możliwość stosowania w tym Państwie Członkowskim dokumentów przywozowych wydanych na mocy rozporządzenia (EWG) nr 109/70 i (EWG) nr 1439/74 jest uzależniona od wydania krajowego dokumentu odpowiadającego wcześniejszemu pozwoleniu na przywóz.
Artykuł 3
1. Cały przywóz do Wspólnoty produktów podlegających środkom nadzoru na podstawie tytułu III rozporządzenia (EWG) nr 109/70 i (EWG) nr 1439/74 może, zgodnie z procedurą określoną w art. 14 rozporządzenia (EWG) 234/68, być uzależniony od wydania przez Państwo Członkowskie certyfikatu importowego sporządzonego dla każdej zainteresowanej strony, która zwróci się o wydanie takiego pozwolenia, niezależnie od miejsca jej ustanowienia na terytorium Wspólnoty. Te pozwolenia są ważne w odniesieniu do jednej transakcji przeprowadzonej w obrębie Wspólnoty. Jednakże w przypadku przywozu produktu, który na podstawie art. 1 ust. 2 lub 3, podlega krajowym ograniczeniom w Państwie Członkowskim, możliwość stosowania pozwolenia w tym Państwie Członkowskim jest uzależniona od wydania krajowego dokumentu odpowiadającego wcześniejszemu pozwoleniu na przywóz.
2.
Wydanie pozwolenia na przywóz jest uzależnione od wniesienia zabezpieczenia gwarantującego realizację przywozu w okresie ważności pozwolenia.
Takie zabezpieczenie podlega zatrzymaniu, w całości lub w części, w przypadku gdy przywóz nie został zrealizowany lub został zrealizowany jedynie w części w ciągu tego okresu.
3.
W przypadku stosowania przepisów ust. 1, środki nadzoru stosowane do produktu na mocy rozporządzenia (EWG) nr 109/70 i (EWG) nr 1439/74 są zawieszone.
Artykuł 4
Okres ważności pozwoleń oraz inne zasady stosowania art. 3 przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 234/68.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 8 grudnia 1975 r.
ustanawiająca wspólną procedurę ustanawiania i stałego aktualizowania spisu źródeł informacji na temat środowiska naturalnego we Wspólnocie
(76/161/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: program działania Wspólnot Europejskich w obszarze środowiska [3] przewiduje jako wkład Wspólnoty przygotowanie stałego spisu źródeł informacji na temat środowiska naturalnegoi jego integracji z Międzynarodowym Systemem Referencji (IRS) Programu Ochrony Środowiska Narodów Zjednoczonych, z innymi właściwymi systemami międzynarodowymi oraz Europejską Siecią Dokumentacji, określoną w decyzji Rady nr 75/200/EWG z dnia 18 marca 1975 r., zatwierdzającą pierwszy trzyletni plan działania Wspólnoty w dziedzinie informacji i dokumentacji naukowej i technicznej [4];
spis ten będzie mógł ułatwić wszystkim użytkownikom we Wspólnocie, a szczególnie tym, którzy są odpowiedzialni za nadzorowanie, ochronę i zarządzanie środowiskiem, łatwy dostęp do istniejących źródeł informacji; pozwoli także na określenie pożądanych działań koordynujących i harmonizujących źródła informacji, na wystąpienie z propozycją stworzenia nowych systemów informacji w miarę niezaspokojonych potrzeb i na zintegrowanie takich źródeł ze zharmonizowaną siecią europejską;
spis taki wydaje się konieczny w celu osiągnięcia w kontekście funkcjonowania wspólnego rynku jednego z celów Wspólnoty w obszarze ochrony środowiska naturalnego i jakości życia; wymagane uprawnienia w tej dziedzinie nie zostały przewidziane w Traktacie;
spis ten, który zostanie opublikowany przez Komisję w formie spisu źródeł informacji w dziedzinie środowiska we Wspólnocie, powinien podać do wiadomości każdego Państwa Członkowskiego centra informacji i dokumentacji naukowej i technicznej, specjalistyczne centra i niezależnych ekspertów, jak również aktualne lub planowane projekty badawcze;
aby umożliwić sporządzenie spisu Państwa Członkowskie powinny przekazać Komisji informacje dotyczące różnych krajowych źródeł informacji; należy ponadto ustanowić procedurę aktualizacji spisu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym ustanawia się wspólną procedurę ustanawiania i aktualizowania stałego spisu źródeł informacji na temat środowiska naturalnego we Wspólnocie.
Wykaz ten zawiera dla każdego Państwa Członkowskiego listę:
- centrów i usług informacji i dokumentacji naukowej i technicznej,
- specjalistycznych centrów i niezależnych ekspertów,
- aktualnych lub planowanych projektów badawczych.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie umieszczają wymagane informacje w kwestionariuszu znajdującym się w Załączniku i przekazują informacje Komisji w sposób i w formie odpowiadającej jej wymaganiom.
Informacje zbierane są corocznie, aby pozwolić na aktualizowanie wykazu.
Te informacje są przekazywane Komisji nie później niż cztery miesiące po zakończeniu danego roku.
Artykuł 3
Każde Państwo Członkowskie wyznacza władze krajowe, które będą odpowiedzialne za gromadzenie i przekazywanie do Komisji informacji określonych w art. 1 i 2 i informuje o tym Komisję.
Artykuł 4
Komisja opracuje oprogramowanie oraz metody umieszczania w wykazie i kodowania informacji określonych w art. 1 i 2.
Zapewnia automatyczne przetwarzanie tych informacji i dostarcza Państwom Członkowskim kopię spisu na taśmie magnetycznej lub innym nośniku informacji oraz oprogramowanie, które pozwala na jego użycie.
Artykuł 5
Komisja przekazuje na taśmie magnetycznej do Międzynarodowego Systemu Odniesień (IRS) Programu Ochrony Środowiska Narodów Zjednoczonych właściwe informacje, które Państwa Członkowskie chcą do tego systemu wprowadzić.
Artykuł 6
W świetle zdobytych doświadczeń lista informacji stanowiąca spis, jak również metody przygotowywania spisu, mogą być zmieniane przez Komisję we współpracy z właściwymi władzami krajowymi, o których mowa w art. 3, uwzględniając działania podjęte przez Wspólnotę w celu harmonizacji spisów projektów badawczych.
Artykuł 7
Państwa Członkowskie przekazują wymagane informacje w kwestionariuszu przedstawionym w Załączniku, po raz pierwszy w ciągu trzech miesięcy po opublikowaniu niniejszej decyzji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 8
Decyzja Komisji
z dnia 21 kwietnia 1976 r.
ustanawiająca Komitet ds. Gospodarki Odpadami
(76/431/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, a także mając na uwadze, co następuje:
program działania Wspólnoty Europejskiej w dziedzinie ochrony środowiska naturalnego [1] podkreśla potrzebę ustanowienia wspólnotowej polityki dotyczącej odpadów przemysłowych i odpadów konsumpcyjnych;
szczególną uwagę zwrócić należy na ochronę zasobów naturalnych prowadząc stały wysiłek w celu unikania marnotrawstwa, w szczególności podejmując środki mające ułatwić przetwarzanie i utylizację odpadów;
w swojej rezolucji z dnia 3 marca 1975 r. dotyczącej energii i ochrony środowiska naturalnego [2] Rada uznała za szczególnie ważne promocję przetwarzania i utylizacji odpadów dla zachowania energii;
Komisja powinna zebrać opinie wysoko wykwalifikowanych osób z zakresu gospodarki odpadami,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Przy Komisji ustanawia się Komitet ds. Gospodarki Odpadami, zwany dalej "Komitetem".
Artykuł 2
Zadaniem Komitetu jest wydawanie opinii bądź na wniosek Komisji, bądź z własnej inicjatywy, na temat wszystkich problemów dotyczących:
a) formułowania polityki gospodarki odpadami z uwzględnieniem potrzeby zapewnienia jak najlepszego wykorzystania zasobów oraz bezpiecznego i skutecznego eliminowania odpadów;
b) różnych środków o charakterze technicznym, ekonomicznym, administracyjnym i prawnym, które mogą być środkiem zapobiegania produkcji odpadów lub zapewnienia ich utylizacji i przetwarzania albo pozbywania się odpadów;
c) stosowania dyrektyw dotyczących gospodarki odpadami i przygotowywania nowych projektów dyrektyw z tej dziedziny.
Artykuł 3
1.
W skład Komitetu wchodzi 20 członków.
2.
Miejsca w Komitecie przydziela się w następujący sposób:
dwa dla Komisji;
dwa dla każdego z Państw Członkowskich.
Artykuł 4
Członkowie Komitetu mianowani są przez Komisję.
Na każde z miejsc do obsadzenia, które przyznawane są Państwom Członkowskim, Komisja wybiera, po konsultacji z Państwem Członkowskim, członków spośród najlepszych krajowych ekspertów wysokiego szczebla posiadających odpowiednie kompetencje w dziedzinach, określonych w art. 2.
Artykuł 5
Mandat członka Komitetu trwa trzy lata. Nominacja jest odnawialna.
Po upływie okresu trzech lat członkowie Komitetu dalej pełnią swoje funkcje, aż do ich zastąpienia lub odnowienia mandatu.
Mandat członka wygasa przed upływem okresu trzech lat w wyniku złożenia dymisji lub śmierci.
Członka Komitetu zastępuje się na okres pozostały do wygaśnięcia mandatu, jak przewidziano w art. 4.
Za pracę w Komitecie nie przysługuje wynagrodzenie.
Artykuł 6
Do celów informacyjnych Komisja publikuje listę członków Komitetu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 7
Komitetowi przewodniczy przedstawiciel Komisji.
Artykuł 8
Przewodniczący może zaprosić do udziału w pracach Komitetu i grup roboczych określonych w art. 9 w charakterze eksperta każdą osobę posiadającą szczególne kompetencje w dziedzinie objętej tematem wpisanym do porządku obrad.
Eksperci uczestniczą jedynie w dyskusjach na tematy, do których zostali zaproszeni.
Artykuł 9
Komitet może tworzyć grupy robocze.
Artykuł 10
1.
Komitet i grupy robocze zwoływane są przez przewodniczącego Komitetu i zbierają się w siedzibie Komisji.
2.
Przedstawiciele departamentów Komisji uczestniczą w posiedzeniach Komitetu i grup roboczych.
3.
Służby sekretaryjne Komisji zapewniają obsługę sekretariatu Komitetu i grup roboczych.
Artykuł 11
Na posiedzeniach Komitetu nie przeprowadza się głosowań.
Komisja może, gdy oczekuje opinii Komitetu, wyznaczyć termin, w którym opinia powinna zostać wydana.
Artykuł 12
Bez uszczerbku dla postanowień art. 214 Traktatu, gdy przewodniczący Komitetu powiadomi ich, że opinia Komitetu lub przedstawiony problem dotyczy spraw, w których zachowana musi być poufność, członkowie Komitetu zobowiązani są do nierozpowszechniania informacji, które uzyskali podczas prac Komitetu i grup roboczych.
W takich wypadkach w obradach uczestniczą jedynie członkowie Komitetu i przedstawiciele służb Komisji.
Artykuł 13
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 maja 1976 r.
Decyzja Rady
z dnia 27 lipca 1976 r.
zmieniająca decyzję 73/391/EWG w sprawie procedur konsultacyjnych i informacyjnych w sprawach ubezpieczenia kredytów, gwarancji kredytowych i kredytu finansowego
(76/641/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: na mocy decyzji 73/391/EWG [1] Rada określiła procedury konsultacyjne i informacyjne w sprawach ubezpieczenia kredytów, gwarancji kredytowych i kredytu finansowego;
przepisy wyżej wymienionej decyzji obowiązują od dnia 1 stycznia 1974 r.;
na podstawie doświadczenia nabytego podczas stosowania tych procedur wskazane jest, aby wprowadzić do niej pewne zmiany,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W załączniku 1 do Załącznika do decyzji 73/391/EWG sekcja A otrzymuje brzmienie:
"A. Okres kredytowania
W przypadku wszelkich kredytów dostawcy lub kredytów finansowych, okres kredytowania nie może przekroczyć pięciu lat liczonych od następujących dat początkowych:
1.
Dobra kapitałowe, na które składają się pojedyncze produkty mogące być używane niezależnie (np. lokomotywy):
- uśredniona data lub daty faktycznego wejścia odbiorcy w posiadanie towarów w jego kraju.
2.
Dobra kapitałowe przeznaczone dla kompletnych linii urządzeń lub fabryk, jeżeli na dostawcy nie ciąży obowiązek uruchomienia urządzeń:
- data faktycznego wejścia odbiorcy w posiadanie wszystkich towarów (z wyłączeniem części zapasowych), dostarczonych na podstawie umowy.
3.
Umowy budowlane, gdy na wykonawcy nie ciąży obowiązek uruchomienia urządzeń:
- dzień ukończenia budowy.
4.
Umowy o wykonanie instalacji (lub budowy), gdy na dostawcy (lub wykonawcy) na mocy umowy ciąży obowiązek uruchomienia urządzeń:
- dzień, w którym dostawca (lub wykonawca) ukończył instalację (lub budowę) i przeprowadził wstępne testy mające wykazać, czy jest ona gotowa do użytkowania, bez względu na to, czy instalacja (lub budowa) zostanie wtedy przekazana nabywcy, zgodnie z warunkami określonymi w umowie i niezależnie od wszelkich dalszych zobowiązań, jakie może zaciągnąć dostawca (lub wykonawca), dotyczących na przykład gwarancji skutecznej pracy urządzeń lub przeprowadzenia szkoleń dla miejscowego personelu.
5.
W przypadku ust. 2, 3, i 4, gdy umowa dotyczy oddzielnego wykonania poszczególnych etapów projektu:
- dzień rozpoczęcia każdego z oddzielnych etapów lub uśredniona data rozpoczęcia poszczególnych etapów, bądź — w przypadku gdy dostawca podpisał umowę niedotyczącą całego projektu, lecz jego istotnej części — data początkowa właściwa dla całego projektu."
Artykuł 2
Załącznik 2 do Załącznika do decyzji 73/391/EWG otrzymuje brzmienie:
"SKALA STOSOWANYCH WARTOŚCI:
Kategoria I: _BAR_ do 750000 specjalnych praw ciągnienia, _BAR_
Kategoria II: _BAR_ od 600000 do 1200000 specjalnych praw ciągnienia, _BAR_
Kategoria III: _BAR_ od 1000000 do 2200000 specjalnych praw ciągnienia, _BAR_
Kategoria IV: _BAR_ od 2000000 do 3200000 specjalnych praw ciągnienia, _BAR_
Kategoria V: _BAR_ od 3000000 do 5000000 specjalnych praw ciągnienia, _BAR_
Kategoria VI: _BAR_ od 4800000 do 7600000 specjalnych praw ciągnienia, _BAR_
Kategoria VII: _BAR_ od 7400000 do 11200000 specjalnych praw ciągnienia, _BAR_
Kategoria VIII: _BAR_ od 10000000 do 22000000 specjalnych praw ciągnienia, _BAR_
Kategoria IX: _BAR_ od 20000000 do 44000000 specjalnych praw ciągnienia, _BAR_
Kategoria X: _BAR_ powyżej 40000000 Specjalnych praw ciągnienia." _BAR_
Artykuł 3
Zmienione przepisy zastępują przepisy uprzednio przyjęte przez Radę.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 17 września 1976 r.
w sprawie zawarcia Porozumienia ramowego o współpracy handlowej i gospodarczej między Wspólnotami Europejskimi a Kanadą
(76/753/Euratom)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 101 akapit drugi,
uwzględniając zgodę Rady,
Artykuł 1 Porozumienie ramowe o współpracy handlowej i gospodarczej między Wspólnotami Europejskimi a Kanadą, zostaje zawarte i zatwierdzone w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej.
Decyzja Komisji
z dnia 1 października 1976 r.
ustanawiająca dodatkowe przepisy dotyczące badań statystycznych mających na celu ustalenie przez Państwa Członkowskie potencjału produkcyjnego plantacji niektórych gatunków drzew owocowych
(76/806/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/625/EWG z dnia 20 lipca 1976 r. dotyczącą badań statystycznych prowadzonych przez Państwa Członkowskie w celu ustalenia potencjału produkcyjnego plantacji niektórych gatunków drzew owocowych [1], w szczególności jej art. 2 ust. 1 lit.
B i art. 2 ust. 1 lit. C oraz art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: w rezultacie doświadczeń nabytych w czasie realizacji poprzednich badań plantacji drzew owocowych, klasyfikacja statystyczna w zakresie charakterystyki technicznej dokonywanej zgodnie z art. 2 dyrektywy Rady 71/286/EWG z dnia 26 lipca 1971 r. dotycząca badań statystycznych, które mają zostać przeprowadzone przez Państwa Członkowskie w celu ustalenia potencjału produkcyjnego plantacji niektórych drzew owocowych [2], powinna zostać utrzymana, z zastrzeżeniem pewnych zmian w celu zapewnienia stałego dostosowania statystyki do warunków ekonomicznych;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Statystyki Rolniczej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Umieszcza się w niniejszym załączniku klasy statystyczne odnoszące się do wieku drzew i zagęszczenia plantacji, określonych w art. 2 ust. 1 lit.
B i 2 ust. 1 lit.
C dyrektywy z dnia 20 lipca 1976 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 23 listopada 1976 r.
ustanawiająca Stały Komitet ds. Zdrowia Roślin
(76/894/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając projekt decyzji przedstawiony przez Komisję,
a także mając na uwadze, co następuje: środki przyjęte przez Radę w odniesieniu do zdrowia roślin przewidują procedurę ustanawiającą ścisłą współpracę między Państwami Członkowskimi i Komisją w celu właściwego ich wprowadzenia; w celu osiągnięcia takiej współpracy niezbędne jest ustanowienie Komitetu, który będzie wykonywał powierzone mu funkcje w ramach powyższych środków;
wskazane jest, aby taka współpraca objęła wszystkie dziedziny ustanowione w tych środkach; w tym celu Komitet powinien być upoważniony do zbadania każdej sprawy mieszczącej się w tych dziedzinach,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Ustanawia się niniejszym Stały Komitet ds. Zdrowia Roślin (zwany dalej "Komitetem"), złożony z przedstawicieli Państw Członkowskich z przedstawicielem Komisji jako przewodniczącym.
Artykuł 2
Komitet wykonuje swoje funkcje wyznaczone w ramach środków przyjętych przez Radę w odniesieniu do zdrowia roślin, w okolicznościach i zgodnie z warunkami tam ustanowionymi.
Ponadto Komitet bada każdą inną sprawę wchodzącą w zakres tych środków, która może zostać zgłoszona przez przewodniczącego, z jego własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego.
Artykuł 3
Komitet opracowuje swój regulamin.
Dyrektywa Rady
z dnia 18 grudnia 1975 r.
w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do tabliczek znamionowych i oznakowania identyfikacyjnego pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz sposobu i miejsca ich umieszczania
(76/114/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: wymagania techniczne, które pojazdy silnikowe muszą spełniać na mocy prawa krajowego odnoszą się między innymi do sposobów i miejsca umieszczania tabliczek znamionowych i oznakowania identyfikacyjnego oraz sposobu i miejsca ich umieszczania;
wymagania te są różne w każdym Państwie Członkowskim; dlatego konieczne jest przyjęcie przez wszystkie Państwa Członkowskie, w uzupełnieniu do ich obecnie obowiązujących lub w miejsce ich przepisów, w szczególności w celu dopuszczenia homologacji typu EWG, będącej przedmiotem dyrektywy Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [3], mających zastosowanie do każdego typu pojazdu;
zbliżanie ustawodawstw krajowych odnoszących się do pojazdów silnikowych obejmuje wzajemne uznawanie przez Państwa Członkowskie przeglądów kontrolnych wykonywanych w każdym z tych Państw na podstawie wspólnych przepisów; w celu skutecznego stosowania tego systemu przepisy te muszą być stosowane przez wszystkie Państwa Członkowskie z mocą od tego samego dnia,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy "pojazd" oznacza każdy pojazd silnikowy przeznaczony do ruchu drogowego, z nadwoziem lub bez, posiadający co najmniej cztery koła i rozwijający maksymalną prędkość konstrukcyjną przekraczającą 25 km/h, i jego przyczepy, z wyjątkiem pojazdów poruszających się po szynach, ciągników rolniczych i leśnych oraz maszyn, a także pojazdów przeznaczonych do robót publicznych.
Artykuł 2
Żadne Państwo Członkowskie nie może odmówić przyznania homologacji typu EWG lub homologacji krajowej pojazdu ze względów odnoszących się do tabliczek znamionowych i oznakowania identyfikacyjnego, jeżeli spełniają one wymagania wymienione w niniejszym Załączniku.
Artykuł 3
Żadne Państwo Członkowskie nie może odmówić rejestracji ani zakazać sprzedaży, wprowadzenia do ruchu lub użytkowania pojazdów ze względów odnoszących się do tabliczek znamionowych i oznakowania identyfikacyjnego oraz sposobu i miejsca ich umieszczenia, jeżeli spełniają one wymagania wymienione w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
Zmiany niezbędne do dostosowania wymagań wymienionych w Załączniku do postępu technicznego zostaną ustanowione zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 13 dyrektywy 70/156/EWG.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują przed dniem 1 stycznia 1977 r. przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie niniejsze przepisy z mocą od dnia 1 października 1978 r.
2.
Po notyfikacji niniejszej dyrektywy Państwa Członkowskie podejmą kroki w celu powiadomienia Komisji, z wyprzedzeniem umożliwiającym jej przedstawienie swoich uwag, o projektach przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, które zamierzają przyjąć w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 18 grudnia 1975 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do punktów mocowania pasów bezpieczeństwa w pojazdach silnikowych
(76/115/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Zgromadzenia [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: wymogi techniczne, które pojazdy silnikowe muszą spełniać w myśl obowiązujących przepisów krajowych dotyczą między innymi punktów mocowania pasów bezpieczeństwa;
wymogi te są różne w poszczególnych Państwach Członkowskich; w związku z tym zachodzi konieczność przyjęcia przez wszystkie Państwa Członkowskie takich samych wymogów, w uzupełnieniu lub w miejsce istniejących przepisów, w szczególności w celu wprowadzenia w odniesieniu do każdego typu pojazdu procedury homologacji typu EWG, będącej przedmiotem dyrektywy 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [3];
wspólne wymogi dotyczące wewnętrznego wyposażenia kabiny, układu urządzeń do sterowania i kontroli, dachu, oparcia i tylnej części siedzeń zostały określone w dyrektywie 74/60/EWG [4], a wspólne wymogi dotyczące wyposażenia wnętrza w odniesieniu do zachowania mechanizmu kierowniczego w razie zderzenia zostały określone w dyrektywie 74/297/EWG [5], wspólne wymogi dotyczące wytrzymałości siedzeń i ich montowania zostały określone w dyrektywie 74/408/EWG [6]; w późniejszym terminie przyjęte zostaną inne wymogi dotyczące wyposażenia wnętrza, w szczególności dotyczące pasów bezpieczeństwa, zagłówków i oznaczania urządzeń do sterowania i kontroli;
zbliżenie ustawodawstw krajowych odnoszących się do pojazdów silnikowych obejmuje uznawanie przez Państwa Członkowskie kontroli wykonywanych przez każde z nich na podstawie wspólnych wymogów; dla sprawnego działania takiego systemu niezbędne jest, aby wymogi te były stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich, począwszy od tej samej daty,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa stosuje się do punktów mocowania w pojazdach silnikowych pasów bezpieczeństwa przeznaczonych dla osób dorosłych zajmujących fotele zwrócone w kierunku jazdy.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy "pojazdem" jest każdy pojazd silnikowy kategorii M1 (określonej w załączniku I do dyrektywy 70/156/EWG), przeznaczony do użytkowania na drogach, mający przynajmniej cztery koła i rozwijający maksymalną prędkość konstrukcyjną powyżej 25 km/h.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie nie mogą odmówić przyznania homologacji typu EWG ani homologacji krajowej pojazdu z przyczyn odnoszących się do punktów mocowania pasów bezpieczeństwa, jeżeli spełniają one wymogi ustanowione w załącznikach I, III i IV.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie nie mogą zakazać wprowadzania do obrotu, odmówić rejestracji, dopuszczenia do ruchu lub użytkowania pojazdów z przyczyn odnoszących się do punktów mocowania pasów bezpieczeństwa, jeżeli spełniają one wymogi ustanowione w załącznikach I, III i IV.
Artykuł 5
Państwo Członkowskie, które przyznało homologację, przyjmuje niezbędne środki, aby zapewnić, że będzie powiadamiane o wszystkich zmianach dotyczących poszczególnych części lub właściwości określonych w ppkt 1.1 załącznika I. Właściwe władze tego Państwa Członkowskiego określają, czy zachodzi konieczność przeprowadzenia nowych badań na zmienionym typie pojazdu i sporządzenia nowego sprawozdania.
W przypadku gdy badania te ujawnią brak zgodności z wymogami niniejszej dyrektywy, zmiana nie jest homologowana.
Artykuł 6
Zmiany niezbędne do dostosowania wymogów zawartych w załącznikach do niniejszej dyrektywy w celu uwzględnienia postępu technicznego przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 dyrektywy 70/156/EWG.
Artykuł 7
1.
Państwa Członkowskie do dnia 1 października 1976 r. przyjmują i publikują przepisy konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie informują o tym Komisję.
Stosują te przepisy z mocą od dnia 1 stycznia 1977 r.
2.
Z chwilą ogłoszenia niniejszej dyrektywy Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję, w czasie umożliwiającym jej przedstawienie swoich uwag, o wszelkich projektach przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych, które zamierzają przyjąć w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 8
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 18 grudnia 1975 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do nawozów
(76/116/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Zgromadzenia [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: w każdym Państwie Członkowskim nawozy muszą wykazywać niektóre właściwości techniczne przewidziane w bezwzględnie obowiązujących przepisach; przepisy te, dotyczące w szczególności składu i określenia typów nawozów, przeznaczenia tych typów, ich identyfikacji i opakowania, różnią się w poszczególnych Państwach Członkowskich i z uwagi na istniejące różnice utrudniają handel w obrębie Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej;
te przeszkody w ustanowieniu i funkcjonowaniu wspólnego rynku można ograniczyć lub nawet wyeliminować w przypadku przyjęcia tych samych przepisów przez wszystkie Państwa Członkowskie albo w uzupełnieniu dotychczasowych ustawodawstw, albo zamiast nich;
w tym celu niezbędne jest ustalenie na poziomie wspólnotowym przeznaczenia, definicji i składu podstawowych nawozów prostych i wieloskładnikowych stosowanych we Wspólnocie; w podobny sposób należy zapewnić, aby nawozy spełniające kryteria określone w niniejszej dyrektywie miały oznakowanie "nawóz EWG";
konieczne jest też ustanowienie wspólnotowych reguł dotyczących identyfikacji i etykietowania tych nawozów oraz zamykania pojemników;
produkcja nawozów może w różnym stopniu różnić się wskutek różnych technologii wytwarzania lub podstawowych surowców; także procedury pobierania próbek i analiz mogą być różne; z tego względu niezbędne jest zatwierdzenie tolerancji dla deklarowanej zawartości składników nawozowych; w interesie rolniczego użytkownika nawozów wskazane jest utrzymywanie powyższych tolerancji w wąskich granicach;
niniejsza dyrektywa dotyczy tylko nawozów prostych i wieloskładnikowych; następne dyrektywy ustanowią przepisy dotyczące m.in. nawozów płynnych, elementów wtórnych i śladowych;
ustalenie technik pobierania próbek i metod analizy, jak również wprowadzanie wszelkich zmian lub uzupełnień uwzględniających postęp techniczny, opiera się na środkach o charakterze technicznym; właściwe jest powierzenie ich przyjęcia Komisji w celu uproszczenia i przyspieszenia procedury;
postęp techniczny wymaga szybkiego dostosowania wymagań technicznych określonych w różnych dyrektywach dotyczących nawozów; aby ułatwić zastosowanie środków wymaganych w tym celu wskazane jest zapewnienie procedury ustanawiającej ścisłą współpracę między Państwami Członkowskimi a Komisją w ramach Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw Dotyczących Usunięcia Barier Technicznych w Handlu Nawozami,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa stosuje się do produktów sprzedawanych jako nawozy i oznaczanych jako "nawóz EWG".
Artykuł 2
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki dla zapewnienia, aby oznaczenie "nawóz EWG" mogło być stosowane wyłącznie dla nawozów należących do jednego z typów nawozów wymienionych w załączniku I i spełniających warunki określone w dyrektywie i załącznikach I–III do dyrektywy.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, aby nawozy określone w art. 1 miały oznakowanie identyfikacyjne.
Te oznakowania identyfikacyjne wyszczególniono w ust. 1 załącznika II, natomiast warunki regulujące stosowanie tych oznakowań określono w ust. 2 tego załącznika.
Jeżeli nawozy są pakowane, oznakowanie to musi znaleźć się na opakowaniach lub etykietach.
W przypadku pojemników zawierających ponad 100 kg nawozu, oznakowanie to wymagane jest tylko w dokumentach towarzyszących.
W przypadku nawozów luzem, oznakowanie to musi znajdować się w dokumentach towarzyszących.
W celu spełnienia wymogów określonych w załączniku II ust. 1 lit. b) i c) Państwa Członkowskie mogą nakazać, żeby w przypadku nawozów sprzedawanych na ich terytorium podawano zawartość fosforu, potasu, i magnezu:
- wyłącznie w postaci tlenków (P2O5, K2O, MgO),
- lub wyłącznie w postaci pierwiastków (P, K, Mg),
- lub w obu tych postaciach jednocześnie.
W przypadku gdy Państwa Członkowskie nakazują, aby zawartość fosforu, potasu i magnezu była podawana w postaci pierwiastków, wszelkie odniesienia w załącznikach do postaci tlenków są wyrażone w postaci pierwiastków po przeliczeniu wartości liczbowej przy zastosowaniu następujących przeliczników:
pentatlenek fosforu (P2O5) × 0,436
= fosfor (P.);
tlenek potasu (K2O) × 0,83
= potas (K);
tlenek magnezu (MgO) × 0,6
= magnez (Mg).
Państwa Członkowskie nakazujące stosowanie tej postaci wprowadzają niezbędne dostosowania w przepisach zawartych w załącznikach do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
1.
Bez uszczerbku dla innych reguł wspólnotowych, jedynymi oznakowaniami dozwolonymi na opakowaniach i etykietach oraz w dokumentach towarzyszących, określonych w art. 3, są następujące oznakowania odnoszące się do nawozów:
a) obowiązkowe oznakowanie identyfikacyjne określone w ust. 1 załącznika II;
b) fakultatywne dane wymienione w załączniku I;
c) własny znak producenta, znak towarowy produktu i handlowy opis produktu;
d) wskazówki dotyczące stosowania, przechowywania i posługiwania się nawozem.
Zalecenia określone w lit. c) i d) nie mogą być sprzeczne z tymi z lit. a) i b) oraz muszą być od nich wyraźnie oddzielone.
2.
Wszystkie oznakowania określone w ust. 1 muszą być wyraźnie oddzielone od wszelkich innych informacji podanych na opakowaniu i etykietach oraz w dokumentach towarzyszących.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie mogą wymagać, aby na ich terytorium etykieta, oznakowanie na opakowaniu i dokumenty towarzyszące były sporządzone co najmniej w ich języku lub językach ojczystych.
Artykuł 6
W przypadku nawozów w opakowaniach, opakowanie musi być zamknięte w taki sposób lub za pomocą takiego urządzenia, aby po jego otwarciu, pieczęć, plomba zamykająca lub samo opakowanie zostały nieodwracalnie zniszczone.
Dopuszcza się stosowanie worków wentylowych.
Artykuł 7
Bez uszczerbku dla przepisów innych dyrektyw wspólnotowych, Państwa Członkowskie nie mogą z powodu składu, identyfikacji, etykietowania lub opakowania zabronić, ograniczyć ani utrudnić wprowadzania do obrotu nawozów mających oznakowanie "nawóz EWG", spełniających przepisy niniejszej dyrektywy i jej załączników.
Artykuł 8
1.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, by znajdujące się w obrocie nawozy z oznakowaniem "nawóz EWG" były objęte środkami kontroli urzędowej do celów sprawdzenia ich zgodności z przepisami niniejszej dyrektywy i jej załączników I i II.
2.
Zgodność z niniejszą dyrektywą i jej załącznikami I i II w odniesieniu do zgodności typu nawozów i zgodności z deklarowaną zawartością składników nawozowych wyrażonych jako postaci i/lub roztwory takich składników nawozowych może być sprawdzana w drodze kontroli urzędowej wyłącznie poprzez pobieranie próbek i badanie metodami analitycznymi ustanowionymi zgodnie z niniejszą dyrektywą i przy uwzględnieniu tolerancji określonych w załączniku III.
3.
Państwa Członkowskie mogą podjąć wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, by tolerancje określone w załączniku III nie były wykorzystywane do osiągania stałych korzyści.
Artykuł 9
1.
Wszelkie zmiany niezbędne w celu dostosowania kolumn 4, 5 i 6 części A oraz kolumn 8, 9 i 10 części B załączników I i II do wymogów postępu technicznego są wprowadzane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 11.
2.
Podobnie metody pobierania próbek i wykonywania analizy są ustalane zgodnie z wymienioną procedurą.
Artykuł 10
1.
Ustanawia się Komitet (zwany dalej "Komitetem") ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw Dotyczących Usunięcia Barier Technicznych w Sektorze Handlu Nawozami, składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
2.
Komitet przyjmuje regulamin.
Artykuł 11
1.
W przypadku gdy wymagane będzie przestrzeganie procedury określonej w niniejszym artykule, sprawa jest kierowana do Komitetu przez przewodniczącego, z jego własnej inicjatywy, albo na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
2.
Przedstawiciel Komisji przekazuje Komitetowi projekt środków, które mają być przyjęte.
Komitet wydaje swoją opinię na temat projektu w terminie dwóch miesięcy.
Opinie przyjmuje się większością 41 głosów, ważonych zgodnie z art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja podejmuje przewidziane środki, jeśli są one zgodne z opinią Komitetu.
b) Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja bezzwłocznie przedkłada Radzie wniosek w sprawie środków jakie należy przyjąć.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
c) Jeśli Rada nie podejmie decyzji w ciągu 3 miesięcy od przekazania jej wniosku, Komisja przyjmuje proponowane środki.
Artykuł 12
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie 24 miesięcy od jej notyfikacji i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 13
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 18 grudnia 1975 r.
w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich odnośnie do niektórych rodzajów częściowo lub całkowicie odwodnionego mleka konserwowanego przeznaczonego do spożycia przez ludzi
(76/118/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: aby przyczynić się do utworzenia jednolitego rynku mleka konserwowanego, do ustanowienia warunków produkcji uwzględniających wymogi konsumentów oraz do ułatwienia stosunków handlowych opartych na uczciwej konkurencji, należy bezwzględnie przyjąć wspólne zasady w zakresie składu, stosowania zastrzeżonych nazw, produkcyjnych danych technicznych oraz etykietowania odnośnych produktów;
istniejące różnice między krajowymi przepisami dotyczącymi tych produktów stanowią przeszkody dla swobodnego przepływu i prowadzą do powstania nieuczciwych warunków konkurencji;
określenie metody analiz w celu sprawdzania, pod kątem kryteriów czystości, dodatków i środków ułatwiających przetwarzanie, stosowanych w produkcji mleka konserwowanego, jak również określenie procedury pobierania próbek i metod analiz wymaganych w celu sprawdzenia składu i produkcyjnych danych technicznych tego mleka, stanowią środki wykonawcze natury technicznej, przyjęcie których powinno być pozostawione w gestii Komisji, tak aby procedurę uprościć i przyśpieszyć;
wskazane jest, aby we wszystkich przypadkach upoważnienia Komisji przez Radę do wprowadzenia w życie zasad dotyczących środków spożywczych były uwzględniane procedury ustanawiające ścisłą współpracę między Państwami Członkowskimi a Komisją w ramach Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych, utworzonego decyzją Rady z dnia 13 listopada 1969 r. [3];
niektóre zasady etykietowania ustanowione w niniejszej dyrektywie nie mogą obecnie zostać wprowadzone w życie ze względu na problemy, jakie wywołałyby, jeżeli chodzi o ich zrozumienie przez nabywców;
w niektórych przypadkach wystarczy przewidzieć dodatkowy okres, po upływie którego dyrektywa byłaby stosowana w całości;
w pozostałych przypadkach przepisy krajowe muszą zostać utrzymane, a klauzula rewizyjna musi być stosowana;
do czasu przyjęcia zasad wspólnotowych w sprawie oznaczania jakości, mającego zastosowanie w przypadku mleka konserwowanego, przepisy krajowe w tej dziedzinie pozostają niezmienione, jednakże sytuacja ta musi być przedmiotem oceny, o ile wspólnotowy system nie może zostać utworzony w terminie trzech lat,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa dotyczy mleka częściowo lub całkowicie odwodnionego konserwowanego, określonego w Załączniku.
2.
Dla celów niniejszej dyrektywy:
a) "mleko częściowo odwodnione" oznacza produkt płynny otrzymany bezpośrednio przez częściowe usunięcie wody z mleka, z mleka całkowicie lub częściowo odtłuszczonego lub z mieszaniny tych produktów, która może zawierać domieszkę śmietany lub mleka całkowicie odwodnionego lub obydwóch tych produktów, przy czym dodatek mleka całkowicie odwodnionego nie przekracza w produkcie gotowym 25 % całkowitej suchej masy mlecznej; jednakże Państwa Członkowskie mogą utrzymać na swoich terytoriach zakaz stosowania mleka całkowicie odwodnionego do produkcji i wprowadzania na rynek mleka częściowo odwodnionego, o ile zakaz istniał przed dniem 1 października 1974 r.
Przyjmując kryteria jakości określone w art. 11 ust. 1 lit. d) oraz w każdym przypadku, najpóźniej w terminie dwóch lat od dnia notyfikacji niniejszej dyrektywy, Rada podejmie decyzję co do ewentualnego dalszego zezwolenia na stosowanie tych zakazów;
b) "mleko całkowicie odwodnione" oznacza produkt stały otrzymywany bezpośrednio poprzez usunięcie wody z mleka, z mleka całkowicie lub częściowo odtłuszczonego, ze śmietany lub mieszaniny tych produktów i w którym zawartość wilgoci wynosi nie więcej niż 5 % masy produktu gotowego.
3.
Utrwalanie produktów określonych w załączniku osiąga się, jak następuje:
i) produkty w pkt 1 lit. a)–d) przez wyjaławianie za pomocą obróbki cieplnej;
ii) produkty w pkt 1 lit. e)–g) przez dodanie sacharozy (cukier półbiały, cukier biały lub cukier rafinowany);
iii) produkty w pkt 2 przez odwodnienie.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że produkty określone w Załączniku do niniejszej dyrektywy mogą być wprowadzane do obrotu tylko wtedy, gdy są one zgodne z definicjami i zasadami ustanowionymi w niniejszej dyrektywie i w Załączniku do niej.
Artykuł 3
1.
Nazwy określone w Załączniku stosuje się jedynie w odniesieniu do produktów tam określonych i muszą być stosowane w handlu w celu oznaczenia tego rodzaju produktów.
2.
Stosowanie następujących nazw może również być zastrzeżone, na ich terytorium, przez zainteresowane Państwa Członkowskie:
a) "evaporated milk" w Irlandii i w Zjednoczonym Królestwie w celu oznaczenia niesłodzonego mleka zagęszczonego zawierającego w masie co najmniej 9 % tłuszczu oraz 31 % całkowitej suchej masy mlecznej;
b) "kondenseret kaffefløde" w Danii, "kondensierte Kaffeesahne" w Niemczech oraz "panna da caffè" we Włoszech w celu oznaczenia produktu określonego w pkt 1 lit. d) Załącznika;
c) "flødepulver" w Danii oraz "Rahmpulver" i "Sahnepulver" w Niemczech w celu oznaczenia produktu określonego w pkt 2 lit. d) Załącznika.
3.
Po upływie pięciu lat od dnia notyfikacji niniejszej dyrektywy Rada, stanowiąc na wniosek Komisji, może podjąć decyzję o zmianie lub uchyleniu ust. 2.
Artykuł 4
Bez uszczerbku dla przepisów dotyczących zdrowia i higieny przyjmowanych przez Wspólnotę w stosunku do materiałów podstawowych określonych w art. 1 ust. 2, tego rodzaju materiały muszą być poddane obróbce cieplnej co najmniej równoważnej z pasteryzacją, w przypadku gdy proces wytwarzania produktów określonych w art. 1 ust. 1 nie obejmuje tego rodzaju obróbki.
Artykuł 5
1.
W wytwarzaniu produktów określonych w pkt 1 lit. a)–d) Załącznika zezwala się jedynie na stosowanie poniższych substancji:
_BAR_ wodorowęglany sodu oraz potasu, _BAR_
E 331 _BAR_ cytryniany sodu (sole sodowe kwasu cytrynowego), _BAR_
E 332 _BAR_ cytryniany potasu (sole potasowe kwasu cytrynowego), _BAR_
E 339 _BAR_ (orto)fosforany sodu (sole sodowe kwasu (orto)fosforowego), _BAR_
E 340 _BAR_ (orto)fosforany potasu (sole potasowe kwasu (orto)fosforowego), _BAR_
chlorek wapnia _BAR_
E 450 _BAR_ polifosforany sodowe i potasowe _BAR_
a)difosforany, _BAR_
b)trifosforany w przypadku mleka niesłodzonego częściowo odwodnionego, utrwalanego za pomocą bardzo wysokiej temperatury (UHT), _BAR_
c)polifosforany liniowe (zawierające nie więcej niż 8 % związków cyklicznych) w przypadku mleka niesłodzonego częściowo odwodnionego, utrwalanego za pomocą bardzo wysokiej temperatury (UHT); _BAR_
- pod warunkiem że całkowita ilość tych dodanych substancji, w masie, w produkcie gotowym nie jest większa niż:
- 0,2 % w przypadku produktów o łącznej zawartości suchej masy mlecznej, nieprzekraczającej 28 %,
- 0,3 % w przypadku produktów o łącznej zawartości suchej masy mlecznej, przekraczającej 28 %;
- pod warunkiem że łączna zawartość trifosforanu i polifosforanu liniowego, w masie, wyrażonych jako P2O5, w mleku częściowo odwodnionym, utrwalanym za pomocą bardzo wysokiej temperatury (UHT), nie jest większa niż 0,1 %;
- pod warunkiem że łączna zawartość dodanego fosforanu wyrażonego jako P2O5 nie jest większa niż 0,1 % w przypadku produktów o łącznej zawartości suchej masy mlecznej, nieprzekraczającej 28 %, i nie jest większa niż 0,15 % w przypadku produktów o łącznej zawartości suchej masy mlecznej, przekraczającej 28 %.
2.
W wytwarzaniu produktów określonych w pkt 1 lit. e)–g) Załącznika zezwala się jedynie na stosowanie:
a) substancji wymienionych w ust. 1, pod warunkiem że ich całkowita ilość w masie w produkcie gotowym nie jest większa niż 0,2 % oraz że łączna zawartość dodanego fosforanu wyrażonego jako P2O5 nie przekracza 0,1 %;
b) ilości laktozy, która nie jest większa niż 0,02 % w masie produktu gotowego, z dodaniem tam, gdzie jest to stosowne, fosforanu (tri) wapnia, którego ilość nie może przekraczać 10 % dodanej laktozy.
3.
W wytwarzaniu produktów określonych w pkt 2 Załącznika zezwala się jedynie na stosowanie:
a) substancji wymienionych w ust. 1:
- pod warunkiem że ich całkowita ilość, w masie, w produkcie gotowym nie jest większa niż 0,5 %, z czego maksymalna zawartość wodorowęglanu sodu i potasu wynosi 0,2 %.
Ta ostatnia wielkość może wynosić maksymalnie 0,3 % w przypadku mleka całkowicie odwodnionego typu "Hatmaker" lub "Roller", innego niż przeznaczonego do sprzedaży detalicznej oraz do wytwarzania którego nie jest stosowana żadna z pozostałych substancji wymienionych w ust. 1; jednakże Zjednoczone Królestwo może zezwolić na sprzedaż detaliczną tego mleka na swoim terytorium;
- pod warunkiem że łączna zawartość dodanego fosforanu wyrażonego jako P2O5 nie przekracza 0,25 %;
b) kwasu L-askorbinowego (E 300), L-askorbinianu sodu (E 301) oraz palmitynianu askorbylu (E 304), oddzielnie lub zmieszanych, przy najwyższej dopuszczalnej zawartości wynoszącej 0,05 % wyrażonej jako kwas askorbinowy, w masie produktu gotowego.
4.
W przypadku gdy nazwa produktów określonych w pkt 2 lit. a), c) i d) załącznika odnosi się do rozpuszczalności natychmiastowej, zezwala się również na stosowanie lecytyn (E 322) do wytwarzania tych produktów, przy najwyższej dopuszczalnej zawartości wynoszącej 0,5 % w masie.
5.
W przypadku gdy niniejszy artykuł odnosi się do procentowego udziału dodatku, rozumie się przez to substancję bezwodną.
6.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić na swoim terytorium na stosowanie dalszych dodatków w odniesieniu do mleka całkowicie odwodnionego używanego w automatach sprzedających oraz wyraźnie etykietowanego jako takie.
7.
Nie naruszając ust. 1–3, Państwa Członkowskie mogą zezwolić na swoim terytorium na dodawanie witamin do produktów określonych w Załączniku.
Artykuł 6
Bez uszczerbku dla przepisów przyjętych na mocy art. 11 ust. 1, zawartość mleczanu w produktach określonych w załączniku nie powinna przekraczać 300 mg na 100 g suchej masy beztłuszczowej mleka.
Artykuł 7
1.
Jedyne informacje, które obowiązkowo powinny znajdować się na opakowaniach, pojemnikach lub etykietach produktów określonych w Załączniku i które muszą przyciągać uwagę, być wyraźnie czytelne oraz nieusuwalne, są następujące:
a) jedna z nazw zastrzeżonych dla tego rodzaju produktów zgodnie z art. 3;
b) wyraz "rozpuszczalne" oraz, bezpośrednio po nazwie, odniesienie do zastosowania lecytyny, w przypadku gdy zostało wykorzystane zezwolenie określone w art. 5 ust. 4;
c) procentowy udział tłuszczu mleka w masie produktu gotowego, z wyjątkiem produktów określonych w pkt 1 lit. b) i f) oraz pkt 2 lit. b) Załącznika, jak również procentowy udział suchej masy beztłuszczowej mleka pochodzącej z mleka w przypadku produktów określonych w pkt 1 Załącznika;
d) dalsze dane szczegółowe wskazujące na proces odwodnienia, w przypadku produktów określonych w pkt 2 Załącznika;
e) w przypadku produktów określonych w pkt 1 Załącznika, przeznaczonych do sprzedaży detalicznej, wskazówka co do sposobu użycia; wskazówkę tę można zastąpić istotnymi informacjami na temat stosowania produktu, o ile produkt jest przeznaczony do konsumpcji w postaci niezmienionej; do czasu zakończenia okresu przejściowego, określonego w lit. h), Państwa Członkowskie mogą zastrzec, że o ile tego rodzaju wskazówki odnoszą się do ilości w wyrażeniu wagowym lub objętościowym, ilości te muszą być także wyrażone w równoważnych angielskich jednostkach miary;
f) w przypadku produktów określonych w pkt 2 Załącznika, przeznaczonych do sprzedaży detalicznej, zalecenia w sprawie metody rozcieńczania lub regeneracji, w tym wskazówka dotycząca zawartości tłuszczu w produktach otrzymanych po rozcieńczeniu lub regeneracji z wyjątkiem produktów określonych w pkt 2 lit. b) Załącznika; do czasu zakończenia okresu przejściowego, określonego w lit. h), Państwa Członkowskie mogą zastrzec, że o ile tego rodzaju wskazówki odnoszą się do ilości w wyrażeniu wagowym lub objętościowym, ilości te muszą także być wyrażone w równoważnych angielskich jednostkach miary;
g) wyrazy "UHT" lub "utrwalone z pomocą bardzo wysokiej temperatury" w przypadku produktów określonych w pkt 1 lit. a–d) Załącznika, w przypadku gdy dane produkty są otrzymane w wyniku tego rodzaju obróbki i aseptycznie pakowane;
h) nominalna masa, wyrażona w gramach lub kilogramach oraz, w przypadku produktów płynnych lub półpłynnych zawartych w butelkach, nominalna objętość wyrażona w litrach, centylitrach lub mililitrach; do czasu wejścia w życie przepisów wspólnotowych w omawianej sprawie stosuje się przepisy krajowe w sprawie pomiarów i znakowania objętości nominalnej i masy nominalnej.
Do czasu zakończenia okresu przejściowego, w trakcie którego stosowanie angielskich jednostek miary występujących w załączniku II do dyrektywy Rady 71/354/EWG
[4]
, ostatnio zmienionej Aktem Przystąpienia
[5]
, jest dopuszczalne we Wspólnocie, wskazaniu nominalnej masy lub nominalnej objętości zawartości wyrażonemu w jednostkach miar SI, jeżeli życzą sobie tego Zjednoczone Królestwo lub Irlandia w przypadku produktów przygotowanych do sprzedaży na ich terytoriach krajowych, towarzyszy wskazanie nominalnej masy lub nominalnej objętości zawartości wyrażone w równoważnych angielskich jednostkach miary, wyliczone na podstawie poniższych współczynników przeliczeniowych:
1 ml _BAR_ = 0,0352 uncji objętości, _BAR_
1 l _BAR_ = 1,760 pint lub 0,220 galona, _BAR_
1 g _BAR_ = 0,0353 uncji (avoirdupois), _BAR_
1 kg _BAR_ = 2,205 funtów; _BAR_
i) nazwa lub firma i adres producenta lub podmiotu pakującego, lub sprzedawcy zarejestrowanego we Wspólnocie.
2.
Dane szczegółowe określone w ust. 1 lit. a)–d) oraz h) występują na jednej z głównych powierzchni zewnętrznych opakowania lub pojemnika i w tym samym polu widzenia.
3.
W drodze odstępstwa od ust. 1 Państwa Członkowskie mogą:
a) utrzymać przepisy krajowe wymagające oznaczenia:
- wykazu składników,
- wykazu dodatków,
- daty,
- fabryki lub zakładu pakowania; jednakże informacja ta może występować jedynie w kodzie,
- kraju pochodzenia, jakkolwiek informacji tej nie można wymagać w przypadku produktów wytworzonych we Wspólnocie,
- z zastrzeżeniem ust. 8 – specjalnego zalecenia w sprawie stosowania częściowo lub całkowicie odtłuszczonych przetworów mlecznych dla niemowląt, w przypadku gdy tego rodzaju przetwory sprzedawane są w handlu detalicznym;
b) utrzymać lub ustanowić przepisy krajowe wymagające oznaczania daty produktów ujętych w pkt 1 lit. a)–d) Załącznika, w przypadku gdy dane produkty otrzymuje się w wyniku utrwalania za pomocą bardzo wysokiej temperatury (UHT) i gdy są aseptycznie pakowane.
4.
W drodze odstępstwa od ust. 1 oraz bez uszczerbku dla przepisów przyjmowanych przez Wspólnotę w odniesieniu do dietetycznych środków spożywczych Państwa Członkowskie mogą utrzymać lub ustanowić przepisy krajowe wymagające oznaczania ilości dodanych witamin.
5.
W przypadku gdy produkty określone w Załączniku pakuje się w opakowania lub pojemniki o nominalnej masie większej niż 20 kg i gdy nie są one przedmiotem sprzedaży detalicznej, konieczne jest, aby informacje wymagane na mocy ust. 1 lit. b)–h) występowały w dokumentach towarzyszących.
6.
W przypadku gdy produkty ważące mniej niż 20 g sztuka pakuje się w opakowanie zewnętrzne, konieczne jest, aby informacje wymagane na mocy ust. 1 lit. b)–h) występowały jedynie na tym opakowaniu zewnętrznym.
7.
W okresie czterech lat od dnia notyfikacji niniejszej dyrektywy oraz w drodze odstępstwa od ust. 1 lit. a) Państwa Członkowskie mogą zezwolić, aby nazwie przyjętej w niniejszym dokumencie towarzyszyła na opakowaniach, pojemnikach lub etykietach nazwa uprzednio stosowana zgodnie z praktyką krajową lub przepisami obowiązującymi w dniu notyfikacji niniejszej dyrektywy.
8.
W okresie trzech lat od dnia notyfikacji niniejszej dyrektywy Rada ponownie zbada odstępstwo przewidziane w ust. 3 lit. a) tiret ostatnie, na podstawie sprawozdania Komisji, z załączonymi odpowiednimi wnioskami tam, gdzie jest to stosowne.
W odniesieniu do odtłuszczonych przetworów mlecznych niniejsze odstępstwo w każdym przypadku przestaje być stosowane po upływie pięciu lat od dnia notyfikacji niniejszej dyrektywy.
9.
Państwa Członkowskie powstrzymują się od ustalania, oprócz tego, co jest ustanowione w ust. 1, sposobu podawania informacji określonej w wymienionym ustępie.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą zabronić na swoim terytorium handlu produktami określonymi w Załączniku, jeżeli dane szczegółowe określone w ust. 1 lit. a)–g) nie są podawane w ich języku narodowym lub w językach narodowych na jednej z głównych powierzchni zewnętrznych opakowania, pojemnika lub etykiety lub, jak jest to przewidziane w ust. 5, w dokumentach towarzyszących.
10.
Ustępy 1–9 stosuje się bez uszczerbku dla przepisów przyjmowanych przez Wspólnotę w sprawie etykietowania.
Artykuł 8
Produkty określone w art. 1 i przeznaczone do sprzedaży detalicznej pakowane są przez producenta lub przez podmiot pakujący w szczelnie zamknięte pojemniki, które chronią produkt przed działaniem szkodliwych czynników i które muszą być dostarczone w stanie nienaruszonym do konsumenta.
Artykuł 9
1.
Państwa Członkowskie przyjmą wszelkie środki konieczne w celu zapewnienia, że handel produktami określonymi w art. 1, które odpowiadają definicjom i zasadom ustanowionym w niniejszej dyrektywie i w Załączniku, nie może być hamowany w wyniku stosowania niezharmonizowanych przepisów krajowych dotyczących składu, produkcyjnych danych technicznych, pakowania lub etykietowania tych produktów lub środków spożywczych w ogóle.
2.
Ustęp 1 nie ma zastosowania do niezharmonizowanych przepisów uzasadnionych powodami związanymi z:
- ochroną zdrowia publicznego,
- zapobieganiem nadużyciom, chyba że przepisy te mogą powodować utrudnienia w stosowaniu definicji i zasad przewidzianych w niniejszej dyrektywie,
- ochroną własności przemysłowej i handlowej, oznaczeniami pochodzenia, rejestrowaną nazwą oraz przeciwdziałaniem nieuczciwej konkurencji.
Artykuł 10
1.
W przypadku gdy w wyniku uzyskania nowych informacji lub ponownej oceny posiadanych informacji, dokonanej po przyjęciu niniejszej dyrektywy, Państwo Członkowskie ma uzasadnione podstawy do stwierdzenia, że zastosowanie jednej z substancji wymienionych w art. 5 w produktach określonych w Załączniku lub w przypadku gdy maksymalna zawartość dopuszczalna stanowi zagrożenie dla zdrowia ludzkiego, Państwo Członkowskie może tymczasowo zawiesić lub ograniczyć stosowanie omawianych przepisów na swoim terytorium, mimo iż omawiane zastosowanie i zawartość są zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy.
Państwo Członkowskie niezwłocznie powiadamia o tym pozostałe Państwa Członkowskie oraz Komisję i podaje powody swojej decyzji.
2.
Komisja rozpatruje, możliwie najszybciej, uzasadnienie podane przez dane Państwo Członkowskie i zasięga opinii Państwa Członkowskiego w ramach Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych oraz niezwłocznie przedstawia swoją opinię i podejmuje właściwe środki.
3.
Jeżeli Komisja uważa za niezbędne wprowadzenie zmian w dyrektywie w celu rozwiązania trudności wymienionych w ust. 1 oraz w celu zapewnienia ochrony zdrowia ludzkiego, uruchamia procedurę ustanowioną w art. 12 w celu przyjęcia tych zmian; Państwo Członkowskie, które przyjęło środki ochronne, może w tym przypadku utrzymać je do czasu wejścia w życie wprowadzonych zmian.
Artykuł 11
1.
Rada, stanowiąc na wniosek Komisji, określa:
a) w niezbędnym zakresie – kryteria czystości w odniesieniu do dodatków lub produktów stosowanych jako dodatki określone w art. 5;
b) kryteria sanitarne, chemiczne i fizyczne w odniesieniu do produktów określonych w Załączniku;
c) kryteria mikrobiologiczne w odniesieniu do produktów określonych w Załączniku;
d) kryteria jakości w odniesieniu do mleka całkowicie odwodnionego, które można stosować do produkcji mleka częściowo odwodnionego zgodnie z art. 1 ust. 2 lit. a).
2.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 12 określa się:
a) metody analiz konieczne do sprawdzania powyższych kryteriów czystości;
b) procedury pobierania próbek oraz metody analiz konieczne do sprawdzania składu i produkcyjnych danych technicznych odnośnie do produktów określonych w Załączniku.
Artykuł 12
1.
W przypadku gdy ma być zastosowana procedura ustanowiona w niniejszym artykule, sprawa zostaje skierowana do Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych utworzonego na mocy decyzji Rady z dnia 13 listopada 1969 r. (zwanego dalej "Komitetem"), przez jego przewodniczącego, z jego własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekty środków, które należy podjąć.
Komitet przedstawia swoją opinię na temat tego projektu w terminie ustalonym przez przewodniczącego, uwzględniając stopień pilności sprawy.
Opinie przyjmuje się większością 41 głosów; liczba głosów Państw Członkowskich jest ważona zgodnie z art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja podejmuje przewidziane środki w przypadku, gdy są one zgodne z opinią Komitetu.
b) W przypadku gdy przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja niezwłocznie przedstawia Radzie wniosek w sprawie środków, jakie mają być podjęte.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
c) Jeżeli w terminie trzech miesięcy po przedłożeniu Radzie powyższych wniosków Rada nie podejmuje decyzji, Komisja przyjmuje proponowane środki.
Artykuł 13
Przepisy art. 12 stosuje się w okresie 18 miesięcy od dnia, w którym sprawa została po raz pierwszy skierowana do Komitetu na mocy art. 12 ust. 1.
Artykuł 14
Niniejsza dyrektywa nie narusza przepisów ustawowych Państw Członkowskich dotyczących oznaczania jakości, mających zastosowanie w odniesieniu do produktów określonych w załączniku i wytworzonych na terytorium tych Państw Członkowskich.
W razie braku odpowiednich przepisów wspólnotowych w okresie trzech lat od dnia notyfikacji niniejszej dyrektywy Rada ponownie zbada przepisy niniejszego artykułu na podstawie sprawozdania Komisji, łącznie z właściwymi wnioskami.
Artykuł 15
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania:
- bez uszczerbku dla przepisów przyjmowanych przez Wspólnotę, do produktów dietetycznych lub produktów specjalnie przygotowanych dla niemowląt i małych dzieci,
- do produktów przeznaczonych na wywóz ze Wspólnoty.
Artykuł 16
W okresie jednego roku od dnia notyfikacji niniejszej dyrektywy Państwa Członkowskie, w miarę potrzeby, wprowadzą zmiany w swoich przepisach ustawowych w celu uzyskania zgodności z przepisami niniejszej dyrektywy.
Państwa te niezwłocznie powiadamiają Komisję o tych zmianach oraz o wyjątkach, które są określone w niniejszej dyrektywie i z których same korzystają.
Najpóźniej w okresie dwóch lat od dnia notyfikacji niniejszej dyrektywy przepisy ustawowe w ten sposób zmienione mają zastosowanie w odniesieniu do produktów wprowadzonych na rynek po raz pierwszy w Państwach Członkowskich.
Artykuł 17
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 20 stycznia 1976 r.
w sprawie wzajemnego uznawania świadectw zdolności żeglugowej statków żeglugi śródlądowej
(76/135/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego artykuł 75,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: wzajemne uznawanie świadectw zdolności żeglugowej powinno być pierwszym krokiem na drodze do poprawy bezpieczeństwa żeglugi śródlądowej na obszarze Wspólnoty;
konieczne jest ustalenie, na podstawie jakich okoliczności oraz po spełnieniu jakich warunków Państwa Członkowskie mogą przerwać rejs statku;
konieczne jest ustalenie limitu czasowego na przyjęcie ogólnych wymogów technicznych, niniejsza dyrektywa obowiązuje jedynie do momentu wejścia tych wspólnych przepisów w życie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejszą dyrektywę stosuje się do:
a) statków żeglugi śródlądowej, używanych do transportu towarów i mających łączną wyporność 20 ton lub większą, włączając w to holowniki oraz pchacze;
b) statki używane do przewozu ponad 12 pasażerów,
na wodach śródlądowych.
Niniejsza dyrektywa nie narusza przepisów zawartych w rozporządzeniu w sprawie żeglugi po Renie oraz Porozumieniu w sprawie przewozu po Renie towarów niebezpiecznych (ADNR).
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie określają w niezbędnym zakresie wszelkie niezbędne procedury wydawania świadectw zdolności żeglugowej.
Jednakże Państwo Członkowskie może wyłączyć z zakresu obowiązywania niniejszej dyrektywy statki żeglugi śródlądowej, nieopuszczające dróg wodnych znajdujących się wyłącznie na jego terytorium.
2.
Świadectwa zdolności żeglugowej są wydawane przez Państwo Członkowskie, w którym statek żeglugi śródlądowej jest wpisany do rejestru lub ma swój port macierzysty, albo też przez Państwo Członkowskie, na terytorium którego właściciel statku ma miejsce zamieszkania.
Każde Państwo Członkowskie może zażądać od innego Państwa Członkowskiego wydania świadectw zdolności żeglugowej statków, prowadzonych przez obywateli tego pierwszego państwa.
Państwa Członkowskie mogą przekazać swoje uprawnienia upoważnionym organom.
3.
Świadectwa zdolności żeglugowej są wystawiane w jednym z języków urzędowych Wspólnoty i zawierają przynajmniej informacje zawarte w Załączniku oraz wykorzystują podany tam system numeracji.
Artykuł 3
1.
Z zastrzeżeniem ust. 3-6, każde Państwo Członkowskie uznaje na swoich śródlądowych drogach wodnych świadectwa zdolności żeglugowej wydane przez inne Państwo Członkowskie zgodnie z art. 2, tak jakby były wydane przez to państwo.
2.
Ustęp 1 ma zastosowanie jedynie wówczas, gdy świadectwo zostało wydane albo po raz ostatni przedłużone nie później, niż przed pięcioma laty i nie utraciło jeszcze ważności.
Świadectwa wydane w trybie rozporządzenia w sprawie kontroli żeglugi po Renie uznaje się za dowody w rozumieniu ust. 3 i 5 przez cały okres, na który zostały wystawione.
3.
Państwa Członkowskie mogą wymagać przestrzegania specyfikacji technicznych ustanowionych w rozporządzeniu w sprawie kontroli żeglugi po Renie.
Mogą wymagać jako dowodów świadectw, o których mowa w ust. 2 akapit drugi.
4.
Państwa Członkowskie mogą wymagać, aby statki przewożące towary niebezpieczne, określone w ADNR, spełniały wymogi ustanowione w niniejszej dyrektywie.
Na dowód tego mogą one wymagać przedstawienia upoważnienia, przewidzianego w tym Porozumieniu.
5.
Statki, które spełniają wymogi ustanowione w rozporządzeniu w sprawie inspekcji żeglugi na Renie są dopuszczane do wszystkich wód śródlądowych Wspólnoty.
Dowodem na spełnienie tych wymogów może być świadectwo, o którym mowa w ust. 2 akapit drugi.
Specjalne warunki transportu towarów niebezpiecznych są uważane za spełnione na wszystkich wodach śródlądowych Wspólnoty w przypadku, gdy statki spełniają wymogi ADNR.
Odpowiednim dowodem może być upoważnienie, o którym mowa w ust. 4.
6.
Państwa Członkowskie mogą wymagać spełnienia dodatkowych warunków na szlakach żeglugi morskiej, równoważnych do wymaganych od swoich statków.
Państwa Członkowskie informują Komisję o swoich szlakach żeglugi morskiej, których wykaz Komisja sporządzi w ciągu trzech miesięcy od wejścia w życie niniejszej dyrektywy, na podstawie informacji dostarczonych jej przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
1.
Każde Państwo Członkowskie może wycofać wystawione przez siebie świadectwo zdolności żeglugowej.
2.
Każde Państwo Członkowskie może w przypadku stwierdzenia podczas kontroli, że statek znajduje się w stanie, który stanowi zagrożenie dla otoczenia, odmówić wydania zgody na dalszą żeglugę do czasu stwierdzenia usunięcia usterek.
Może to uczynić także wówczas, gdy stwierdzi podczas kontroli, że statek lub jego wyposażenie nie spełnia wymogów, określonych w świadectwie zdolności żeglugowej lub w innych dokumentach, o których mowa w art. 3.
3.
Państwo Członkowskie, które zarządziło przerwanie żeglugi statku albo przerwę taką zamierza zarządzić, jeśli usterki nie zostaną usunięte, informuje właściwe organy państwa, w którym świadectwo zdolności żeglugowej lub dokumenty, o których mowa w art. 3, zostały wydane, o przyczynach podjęcia lub zamiaru podjęcia takiej decyzji.
4.
Każda decyzja o przerwaniu żeglugi statku, podjęta na podstawie przepisów wydanych w celu wykonania niniejszej dyrektywy, musi być szczegółowo uzasadniona.
Decyzja taka jest notyfikowana uczestnikom postępowania wraz z pouczeniem o przysługującej im na podstawie przepisów krajowych możliwości odwołania i terminach jego wniesienia.
Artykuł 5
Rada w możliwie najkrótszym terminie, nie później jednak niż do 1 stycznia 1978 r., stanowiąc na wniosek Komisji, wyda wspólne przepisy dotyczące wymogów technicznych, stawianych statkom żeglugi śródlądowej.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie, w odpowiednim terminie w czasie roku od daty przyjęcia niniejszej dyrektywy przez Radę i po zasięgnięciu opinii Komisji, wydadzą przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa obowiązuje do 31 grudnia 1978 r.
W razie konieczności Rada może na wniosek Komisji przedłużyć ten termin do czasu rzeczywistego wejścia w życie przepisów, o których mowa w art. 5.
Artykuł 8
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 8 grudnia 1975 r.
dotycząca jakości wody w kąpieliskach
(76/160/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100 i 235,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: w celu ochrony środowiska oraz zdrowia publicznego, niezbędne jest zmniejszenie zanieczyszczenia wody w kąpieliskach oraz ochrona takiej wody przed dalszym zanieczyszczeniem;
nadzór nad wodą w kąpieliskach jest konieczny dla osiągnięcia, w ramach funkcjonowania wspólnego rynku, celów Wspólnoty w odniesieniu do polepszenia warunków życia, harmonijnego rozwoju działalności gospodarczej we Wspólnocie oraz ciągłego i zrównoważonego wzrostu;
istnieją w tej dziedzinie pewne przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne w Państwach Członkowskich, które bezpośrednio wpływają na funkcjonowanie wspólnego rynku; jednakże nie wszystkie kompetencje niezbędne do działania w ten sposób zostały przewidziane w Traktacie;
program działań Wspólnot Europejskich w zakresie środowiska [3] przewiduje, że należy wspólnie opracować wskaźniki jakości, ustalające różne wymogi, które środowisko musi spełnić, określające między innymi parametry dla wody, w tym wody w kąpieliskach;
w celu osiągnięcia powyższych wskaźników jakości Państwa Członkowskie muszą ustanowić wartości dopuszczalne odpowiadające niektórym parametrom; stan wody w kąpieliskach musi osiągnąć wspomniane wartości w ciągu 10 lat od notyfikacji niniejszej dyrektywy;
przewiduje się, że woda w kąpieliskach będzie, pod pewnymi warunkami, uważana za zgodną z właściwymi parametrami, nawet jeśli pewien odsetek próbek pobranych w trakcie sezonu kąpielowego nie spełni limitów określonych w Załączniku;
w celu osiągnięcia pewnego stopnia elastyczności w stosowaniu niniejszej dyrektywy, Państwa Członkowskie muszą być uprawnione do stosowania odstępstw; takie odstępstwa nie mogą jednakże naruszać wymogów istotnych dla ochrony zdrowia publicznego;
postęp techniczny wymaga szybkiego dostosowania wymogów technicznych ustanowionych w Załączniku; aby ułatwić wprowadzanie środków wymaganych dla tego celu, należy określić procedurę, według której ustanowiona zostanie ścisła współpraca między Państwami Członkowskimi a Komisją w ramach Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego;
wzrasta zainteresowanie publiczne środowiskiem oraz polepszeniem jego jakości; w związku z tym, społeczeństwo powinno otrzymywać obiektywne informacje na temat jakości wody w kąpieliskach,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa dotyczy jakości wody w kąpieliskach, z wyjątkiem wody przeznaczonej do celów terapeutycznych oraz wody używanej w basenach.
2.
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "woda w kąpieliskach" oznacza wszelkie słodkie wody bieżące lub stojące lub ich obszary oraz wodę morską, w której:
- kąpiel jest wyraźnie dozwolona przez właściwe władze każdego Państwa Członkowskiego, lub
- kąpiel nie jest zabroniona oraz jest tradycyjnie praktykowana przez dużą liczbę kąpiących się;
b) "teren kąpielowy" oznacza każde miejsce, w którym występuje woda do kąpieli;
c) "sezon kąpielowy" oznacza okres, w którym można się spodziewać dużej liczby kąpiących się, w świetle miejscowych zwyczajów, wszelkich miejscowych przepisów, które mogą dotyczyć kąpania się oraz warunków pogodowych.
Artykuł 2
Parametry fizyczne, chemiczne i mikrobiologiczne mające zastosowanie do wody w kąpieliskach określa Załącznik, który stanowi integralną część niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie ustanawiają dla wszystkich terenów kąpielowych lub dla każdego terenu kąpielowego wartości stosowane do wody w kąpieliskach dla parametrów podanych w Załączniku.
W przypadku parametrów, dla których nie ma podanych wartości w Załączniku, Państwa Członkowskie mogą zdecydować o nieustalaniu jakichkolwiek wartości zgodnie z akapitem pierwszym, do czasu ustalenia stosownych liczb.
2.
Wartości ustanowione zgodnie z ust. 1 nie mogą być mniej rygorystyczne niż te określone w Załączniku kolumna I.
3.
W przypadku gdy wartości pojawiają się w Załączniku kolumna G, niezależnie od tego czy istnieje odpowiadająca im wartość w Załączniku kolumna I, Państwa Członkowskie dążą, z zastrzeżeniem art. 7, do ich przestrzegania jako wytycznych.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, aby w ciągu 10 lat od notyfikacji niniejszej dyrektywy, jakość wody w kąpieliskach była zgodna z wartościami dopuszczalnymi określonymi zgodnie z art. 3.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby na terenach kąpielowych specjalnie wyposażonych do kąpieli, które zostaną utworzone przez właściwe władze Państw Członkowskich po notyfikacji niniejszej dyrektywy, "wartości I" ustanowione w Załączniku były przestrzegane z chwilą, w której kąpiel w nich jest dozwolona po raz pierwszy.
Jednakże w przypadku terenów kąpielowych utworzonych w ciągu dwóch lat następujących po notyfikacji niniejszej dyrektywy, powyższe wartości nie muszą być przestrzegane do czasu zakończenia tego okresu.
3.
W wyjątkowych okolicznościach Państwa Członkowskie mogą przyznać odstępstwa w odniesieniu do terminu dziesięcioletniego ustanowionego w ust. 1.
Uzasadnienia dla wszelkich takich odstępstw opartych na planach gospodarowania wodą w ramach danego terenu muszą być przekazane Komisji możliwie najszybciej i nie później niż w ciągu sześciu lat od notyfikacji niniejszej dyrektywy.
Komisja bada powyższe uzasadnienia szczegółowo oraz, tam gdzie to konieczne, przekazuje Radzie właściwe wnioski ich dotyczące.
4.
W odniesieniu do wody morskiej w sąsiedztwie granic oraz wód przecinających granice, które wpływają na jakość wody w kąpieliskach w innym Państwie Członkowskim, konsekwencje dla wspólnych wskaźników jakości w odniesieniu do wody w kąpieliskach, pozostającej pod takim wpływem, są określane wporozumieniu z zainteresowanym nadbrzeżnymi Państwami Członkowskimi.
Komisja może uczestniczyć w powyższych obradach.
Artykuł 5
1.
Do celów art. 4 wodę w kąpieliskach uważa się za spełniającą odpowiednie parametry:
jeśli próbki tej wody pobrane w tych samych punktach pobierania próbek oraz w odstępach czasu określonych w Załączniku, wykazują, że są one zgodne z parametrycznymi wartościami dla jakości danej wody, w przypadku gdy:
- 95 % próbek dla parametrów odpowiada tym określonym w załączniku kolumna I,
- 90 % próbek we wszystkich innych przypadkach, z wyjątkiem parametrów "bakterie coli ogółem" oraz "bakterie coli w odchodach", w przypadku których wielkość procentowa może wynosić 80 %
— oraz jeśli w przypadku 5, 10 lub 20 % próbek, które nie spełniają wymogów:
- woda nie odbiega od danych parametrycznych wartości o więcej niż 50 %, z wyjątkiem parametrów mikrobiologicznych, pH oraz rozpuszczonego tlenu,
- kolejne próbki wody pobrane w statystycznie odpowiednich odstępach nie odbiegają od odpowiednich wartości parametrycznych.
2.
Odchylenia od wartości określonych w art. 3 nie są brane pod uwagę przy obliczaniu procentowej wielkości, określonej w ust. 1, jeśli są wynikiem powodzi, innych klęsk żywiołowych lub anormalnych warunków pogodowych.
Artykuł 6
1.
Właściwe władze w Państwach Członkowskich przeprowadzają pobieranie próbek, z minimalną częstotliwością ustanowioną w Załączniku.
2.
Próbki pobierane są w miejscach, w których średnie dzienne zagęszczenie kąpiących się jest najwyższe.
Próbki powinny być pobierane 30 cm pod powierzchnią wody, z wyjątkiem sytuacji pobierania próbek oleju mineralnego, które są pobierane na poziomie powierzchni.
Pobieranie próbek powinno rozpocząć się na dwa tygodnie przed rozpoczęciem sezonu kąpielowego.
3.
Miejscowe badania warunków w górnym biegu rzeki w przypadku słodkiej wody bieżącej oraz warunków środowiskowych w przypadku słodkiej wody stojącej oraz wody morskiej powinny być prowadzone skrupulatnie i powtarzane okresowo w celu uzyskania danych geograficznych i topograficznych oraz ustalenia poziomu i charakteru wszystkich zanieczyszczeń oraz potencjalnych zanieczyszczeń, jak również ich skutków zgodnie z odległością od terenu kąpielowego.
4.
W przypadku gdy inspekcja przeprowadzona przez właściwe władze lub działania w ramach pobierania próbek wykażą, że ma miejsce odprowadzanie lub prawdopodobne odprowadzanie substancji, które mogą obniżyć jakość wody do kąpieli, musi nastąpić dodatkowe pobranie próbek.
Takie dodatkowe pobranie próbek musi zostać przeprowadzone również wtedy, gdy istnieją inne podstawy podejrzeń, że ma miejsce pogarszanie jakości wody.
5.
Metody porównawcze analizy danych parametrów określa Załącznik.
Laboratoria, które wykorzystują inne metody muszą zapewnić, aby uzyskiwane wyniki były równe lub porównywalne z tymi określonymi w Załączniku.
Artykuł 7
1.
Wykonanie środków podjętych na mocy niniejszej dyrektywy w żadnym wypadku nie może prowadzić bezpośrednio lub pośrednio do pogorszenia obecnej jakości wody w kąpieliskach.
2.
Państwa Członkowskie mogą w każdej chwili ustalić bardziej rygorystyczne wartości dla wody w kąpieliskach, niż te ustanowione w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 8
Przewidziane są odstępstwa od niniejszej dyrektywy:
a) w przypadku pewnych parametrów oznaczonych (0) w Załączniku, z uwagi na wyjątkowe warunki pogodowe lub geograficzne;
b) kiedy woda w kąpieliskach podlega naturalnemu wzbogaceniu w pewne substancje powodującemu odchylenie od wartości określonych w Załączniku.
Naturalne wzbogacenie oznacza proces, poprzez który, bez interwencji człowieka, dany zbiornik wodny otrzymuje z gleby niektóre substancje w niej zawarte.
W żadnym przypadku odstępstwa przewidziane w niniejszym artykule nie mogą naruszać wymogów istotnych dla ochrony zdrowia publicznego.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie stosuje odstępstwa od niniejszej dyrektywy, niezwłocznie notyfikuje to Komisji, podając jego powody oraz terminy.
Artykuł 9
Zmiany niezbędne dla dostosowania niniejszej dyrektywy do postępu technicznego dotyczą:
- metod analiz
- wartości parametrów G i I określonych w niniejszym Załączniku.
Są one przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 11.
Artykuł 10
1.
Ustanawia się Komitet ds. Dostosowania do Postępu Technicznego (zwany dalej "komitetem"), składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
2.
Komitet opracowuje swój regulamin.
Artykuł 11
1.
W przypadku gdy powołuje się na procedurę przewidzianą w niniejszym artykule, przewodniczący przekazuje sprawę komitetowi z własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela danego Państwa Członkowskiego.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet przedstawia swoją opinię na temat tego projektu w terminie ustalonym przez przewodniczącego w zależności od pilności sprawy.
Opinie przyjmuje się większością 41 głosów; liczba głosów Państw Członkowskich jest ważona zgodnie z art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeśli są one zgodne z opinią komitetu.
b) Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja bezzwłocznie przedkłada Radzie wniosek w sprawie środków jakie powinny zostać objęte.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
c) Jeśli Rada nie podejmie decyzji w ciągu 3 miesięcy po przekazaniu jej powyższej propozycji, Komisja przyjmuje proponowane środki.
Artykuł 12
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w ciągu dwóch lat od jej notyfikacji.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 13
W ciągu czterech lat od notyfikacji niniejszej dyrektywy oraz w regularnych odstępach czasu w okresie późniejszym, Państwa Członkowskie przedkładają Komisji wszechstronne sprawozdanie dotyczące wody w kąpieliskach oraz jej najbardziej znaczących cechach charakterystycznych.
Po uzyskaniu uprzedniej zgody zainteresowanego Państwa Członkowskiego Komisja może opublikować uzyskane informacje.
Artykuł 14
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 9 lutego 1976 r.
w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy
(76/207/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: Rada w uchwale z dnia 21 stycznia 1974 r. w sprawie programu działań społecznych [3] włączyła do swoich priorytetów działania mające na celu zapewnienie równości kobiet i mężczyzn w zakresie dostępu do zatrudnienia i kształcenia oraz awansu zawodowego, a także warunków pracy, w tym wynagrodzenia;
w odniesieniu do wynagrodzenia dnia 10 lutego 1975 r. Rada przyjęła dyrektywę 75/117/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących stosowania zasady równości wynagrodzeń dla kobiet i mężczyzn [4];
działanie wspólnotowe jest konieczne w celu zrealizowania zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn, zarówno w odniesieniu do dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego, jak i warunków pracy; równość traktowania pracowników płci męskiej i żeńskiej stanowi jeden z celów Wspólnoty i obejmuje zasługującą na wsparcie harmonizację warunków życia i pracy pracowników przy jednoczesnym utrzymaniu ich poprawy; dla realizacji tego celu Traktat nie powierza koniecznych kompetencji o charakterze szczególnym;
należy zdefiniować i stopniowo wprowadzać w życie za pomocą kolejnych środków, zasadę równego traktowania w dziedzinie zabezpieczenia społecznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa stawia sobie za cel wprowadzenie w życie w Państwach Członkowskich zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w zakresie dostępu do zatrudnienia, w tym awansu i kształcenia zawodowego, jak również warunków pracy oraz, w sytuacjach przewidzianych w ust. 2, zabezpieczenia społecznego.
Zasadę tę określa się dalej jako "zasadę równego traktowania".
2.
W celu stopniowego wprowadzenia w życie zasady równego traktowania w dziedzinie zabezpieczenia społecznego Rada, działając na wniosek Komisji, przyjmie przepisy, które sprecyzują jej przedmiot, zakres oraz sposoby stosowania.
Artykuł 2
1.
Dla celów poniższych przepisów zasada równego traktowania oznacza brak dyskryminacji ze względu na płeć, zarówno bezpośredniej, jak i pośredniej, w szczególności przez odniesienie się do stanu cywilnego lub rodzinnego.
2.
Niniejsza dyrektywa nie narusza prawa Państw Członkowskich do wyłączenia z zakresu jej stosowania dziedzin działalności zawodowej i, w odpowiednim przypadku, typu kształcenia prowadzącego do ich wykonywania, jeśli ze względu na charakter lub warunki ich wykonywania płeć pracownika stanowi czynnik rozstrzygający.
3.
Niniejsza dyrektywa nie narusza przepisów dotyczących ochrony kobiet, zwłaszcza jeśli chodzi o ciążę i macierzyństwo.
4.
Niniejsza dyrektywa nie narusza środków mających na celu promowanie równości szans dla kobiet i mężczyzn, w szczególności poprzez usuwanie istniejących nierówności, które wpływają na szanse kobiet w dziedzinach określonych w art. 1 ust. 1.
Artykuł 3
1.
Stosowanie zasady równego traktowania oznacza brak dyskryminacji ze względu na płeć w zakresie warunków, włączając w to kryteria selekcji, dostępu do wszystkich prac lub stanowisk, niezależnie od sektora czy gałęzi działalności, i do wszystkich poziomów hierarchii zawodowej.
2.
W tym celu Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki, aby:
a) przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, sprzeczne z zasadą równego traktowania, zostały uchylone;
b) przepisy sprzeczne z zasadą równego traktowania, zawarte w układach zbiorowych, w indywidualnych umowach o pracę, w wewnętrznych regulaminach przedsiębiorstw lub przepisach regulujących wykonywanie wolnych zawodów, zostały unieważnione lub mogły zostać uznane za nieważne albo można je było zmienić;
c) zmienić przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne sprzeczne z zasadą równego traktowania, jeżeli względy ochrony, które były ich podstawą, nie są już uzasadnione; jeśli układy zbiorowe zawierają podobne przepisy, należy zwrócić się do partnerów społecznych, aby wprowadzili w nich pożądane zmiany.
Artykuł 4
Stosowanie zasady równego traktowania w zakresie dostępu do wszystkich typów i poziomów poradnictwa zawodowego, kształcenia zawodowego, zaawansowanego kształcenia zawodowego oraz przekwalifikowania zawodowego zakłada, że Państwa Członkowskie podejmą niezbędne środki, aby:
a) przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, sprzeczne z zasadą równego traktowania, zostały uchylone;
b) przepisy sprzeczne z zasadą równego traktowania, zawarte w układach zbiorowych lub w indywidualnych umowach o pracę, w wewnętrznych regulaminach przedsiębiorstw lub przepisach regulujących wykonywanie wolnych zawodów, zostały unieważnione lub mogły zostać uznane za nieważne albo można je było zmienić;
c) nie naruszając autonomii przyznanej w niektórych Państwach Członkowskich niektórym prywatnym ośrodkom kształcenia, poradnictwo zawodowe, kształcenie zawodowe, zaawansowane kształcenie zawodowe i przekwalifikowanie zawodowe były dostępne, według tych samych kryteriów i na tych samych poziomach, bez dyskryminacji ze względu na płeć.
Artykuł 5
1.
Stosowanie zasady równego traktowania w zakresie warunków pracy, w tym warunków wypowiedzenia, pociąga za sobą konieczność zapewnienia mężczyznom i kobietom takich samych warunków, bez dyskryminacji ze względu na płeć.
2.
W tym celu Państwa Członkowskie podejmą niezbędne środki, aby:
a) przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, sprzeczne z zasadą równego traktowania, zostały uchylone;
b) przepisy sprzeczne z zasadą równego traktowania, zawarte w układach zbiorowych lub w indywidualnych umowach o pracę, w wewnętrznych regulaminach przedsiębiorstw lub przepisach regulujących wykonywanie wolnych zawodów, zostały unieważnione lub mogły zostać uznane za nieważne albo można je było zmienić;
c) zmienić przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne sprzeczne z zasadą równego traktowania, jeżeli względy ochrony, które były ich podstawą, nie są już uzasadnione; jeśli układy zbiorowe zawierają podobne przepisy, należy zwrócić się do partnerów społecznych, aby wprowadzili w nich pożądane zmiany.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie wprowadzą do ich krajowych systemów prawnych środki niezbędne w celu zapewnienia każdej osobie, która czuje się poszkodowana z powodu niezastosowania w stosunku do niej zasady równego traktowania w rozumieniu art. 3, 4 i 5, możliwości dochodzenia swych praw przed sądem, po wyczerpaniu możliwości przed innymi właściwymi organami.
Artykuł 7
Państwa Członkowskie podejmą niezbędne środki w celu ochrony pracowników przed wypowiedzeniem w rezultacie reakcji pracodawcy na skargę w zakresie nieprzestrzegania zasady równego traktowania, złożoną w przedsiębiorstwie lub wniesioną do sądu.
Artykuł 8
Państwa Członkowskie zapewnią, aby środki przyjęte na mocy niniejszej dyrektywy, a także odpowiednie przepisy już obowiązujące w tej dziedzinie, zostały podane do wiadomości pracowników przy użyciu wszelkich stosownych środków, na przykład w miejscu ich zatrudnienia.
Artykuł 9
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie trzydziestu miesięcy od momentu jej notyfikacji i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Jednakże, jeśli chodzi o art. 3 ust. 2 lit. c) część pierwszą i art. 5 ust. 2 lit. c) część pierwszą, Państwa Członkowskie dokonają pierwszego przeglądu oraz, w razie konieczności, pierwszej zmiany przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, o której mowa w powyższych artykułach, w ciągu czterech lat od momentu notyfikacji niniejszej dyrektywy.
2.
Państwa Członkowskie dokonają okresowej oceny dziedzin działalności zawodowej, określonych w art. 2 ust. 2, w celu podjęcia decyzji, w świetle rozwoju sytuacji społecznej, czy istnieje usprawiedliwienie dla utrzymania wspomnianych wyjątków.
Powiadomią Komisję o wynikach tej oceny.
3.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych przyjętych w zakresie objętym niniejszą dyrektywa.
Artykuł 10
W ciągu dwóch lat od wygaśnięcia terminu trzydziestu miesięcy, określonego w art. 9 ust. 1 akapit pierwszy, Państwa Członkowskie przekażą Komisji wszelkie niezbedne informacje, które umozliwia jej sporzadzenie sprawozdania dotyczacego stosowania niniejszej dyrektywy, w celu jego przedłożenia Radzie.
Artykuł 11
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 20 stycznia 1976 r.
w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do paczkowania według masy lub objętości niektórych produktów w opakowaniach jednostkowych
(76/211/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: w większości Państw Członkowskich warunki prezentacji produktów w opakowaniach jednostkowych oferowanych do sprzedaży stanowią przedmiot przepisów bezwzględnie wiążących, które różnią się w poszczególnych Państwach Członkowskich, tym samym utrudniając handel produktami w opakowaniach jednostkowych, dlatego też takie przepisy muszą zostać zbliżone;
w celu umożliwienia konsumentom otrzymywania dokładnych informacji należy określić sposób znakowania na opakowaniu masy i objętości produktu zawartego w opakowaniu;
niezbędne jest również określenie granic dopuszczalnych błędów ujemnych w zawartości opakowań oraz metody referencyjnej, którą należy stosować przy dokonywaniu takich kontroli, w celu określenia prostej metody zapewnienia, że opakowania spełniają ustanowione wymogi;
artykuł 16 dyrektywy Rady 71/316/EWG z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wspólnych przepisów dotyczących przyrządów pomiarowych oraz metod kontroli metrologicznej [3], ostatnio zmienionej Aktem Przystąpienia [4], stanowi, że harmonizacja wymogów dotyczących wprowadzania do obrotu niektórych produktów, w szczególności w zakresie pomiarów i znakowania ilości opakowań jednostkowych, może stanowić przedmiot odrębnych dyrektyw;
ponieważ wprowadzenie zbyt szybkich zmian dotyczących sposobów określania ilości, przewidzianych w ustawodawstwach krajowych i organizacja nowych systemów kontroli, jak również przyjęcie nowego systemu dokonywania pomiarów stwarzałoby trudności niektórym Państwom Członkowskim, należy dla takich Państw Członkowskich wprowadzić okres przejściowy; jednakże taki przepis nie powinien hamować handlu wewnątrzwspólnotowego odnośnymi produktami oraz nie powinien negatywnie wpływać na wykonywanie niniejszej dyrektywy w pozostałych Państwach Członkowskich,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł l
Niniejsza dyrektywa dotyczy opakowań zawierających produkty, z wyjątkiem produktów określonych w dyrektywie Rady 75/106/EWG z dnia 19 grudnia 1974 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do objętościowego uzupełniania niektórych płynów w opakowaniach jednostkowych [5], oraz przeznaczonych do sprzedaży w opakowaniach jednostkowych o nominalnych ilościach, które są:
- równe wartościom z góry określonym przez paczkującego,
- wyrażone w jednostkach masy lub objętości,
- nie mniejsze niż 5 g lub 5 ml i nie większe niż 10 kg lub 10 l.
Artykuł 2
1.
Produkt w opakowaniu jednostkowym w rozumieniu niniejszej dyrektywy jest połączeniem produktu i indywidualnego opakowania, w które odnośny produkt jest opakowany.
2.
Produkt jest paczkowany jednostkowo, jeżeli bez obecności nabywcy został umieszczony w opakowaniu dowolnego rodzaju, a ilość produktu zawartego w opakowaniu posiada z góry ustaloną wartość i nie może zostać zmieniona bez otwarcia lub wyraźnego naruszenia opakowania.
Artykuł 3
1.
Opakowania jednostkowe, które mogą być opatrzone znakiem EWG określonym w ppkt 3.3 załącznika I, są to opakowania zgodne z niniejszą dyrektywą oraz z załącznikiem I.
2.
Podlegają one kontroli metrologicznej zgodnie z warunkami określonymi w pkt 5 załącznika I oraz w załączniku II.
Artykuł 4
1.
Wszystkie opakowania określone w art. 3 muszą, zgodnie z załącznikiem I, być opatrzone oznakowaniem wskazującym masę lub objętość produktu, zwaną "masą nominalną" lub "objętością nominalną", jaką muszą zawierać.
2.
Opakowania zawierające produkty płynne oznakowane są wskazaniem ich nominalnej objętości, a opakowania zawierające inne produkty są oznakowane wskazaniem ich nominalnej masy, z wyjątkiem przypadków, w których zwyczaje handlowe lub przepisy krajowe stanowią inaczej i które są identyczne we wszystkich Państwach Członkowskich, lub w przypadkach, w których reguły wspólnotowe stanowią inaczej.
3.
Jeżeli zwyczaje handlowe lub przepisy krajowe nie są takie same we wszystkich Państwach Członkowskich w odniesieniu do danej kategorii produktów lub rodzaju opakowania, to takie opakowania muszą być opatrzone przynajmniej informacją metrologiczną odpowiadającą zwyczajom handlowym lub przepisom krajowym obowiązującym w kraju przeznaczenia.
4.
Do momentu upływu okresu przejściowego, w trakcie którego dopuszczalne jest stosowanie we Wspólnocie angielskich jednostek miary obowiązujących, wymienionych w załączniku II do dyrektywy Rady 71/354/EWG z dnia 18 października 1971 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do jednostek miar [6], ostatnio zmienionej Aktem Przystąpienia, wskazanie nominalnej masy i/lub nominalnej objętości zawartości, wyrażonej w jednostkach miary SI, zgodnie z ppkt 3.1 załącznika I do niniejszej dyrektywy, może być, jeżeli Zjednoczone Królestwo lub Irlandia wyrażą taką wolę, dokonywane na ich terytoriach wraz ze wskazaniem równoważnej wartości wyrażonej w angielskich jednostkach miary obliczonej z zastosowaniem następujących współczynników przeliczeniowych:
1 g = 0,0353 uncji (wagowych)
1 kg = 2,205 funta
1 ml = 0,0352 uncji objętości
1 l = 1,760 pinta lub 0,220 galona
Artykuł 5
Państwa Członkowskie nie mogą odmówić, zakazać lub ograniczać wprowadzania do obrotu produktów w opakowaniach jednostkowych, które spełniają wymogi ustanowione w niniejszej dyrektywie, ze względów dotyczących oznakowania, którym takie produkty w opakowaniach jednostkowych powinny być opatrzone na mocy niniejszej dyrektywy, określenia ich objętości lub masy, czy metod, przy pomocy których dokonano ich pomiarów lub kontroli.
Artykuł 6
Zmiany niezbędne do dostosowania wymogów określonych w załącznikach I i II do niniejszej dyrektywy do postępu technicznego przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18 i 19 dyrektywy 71/316/EWG.
Artykuł 7
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie osiemnastu miesięcy od jej ogłoszenia i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
2.
W drodze ustępstwa od ust. 1 Belgia, Irlandia, Niderlandy i Zjednoczone Królestwo mogą odroczyć wykonanie niniejszej dyrektywy i załączników do niej najpóźniej do dnia 31 grudnia 1979 r.
3.
W okresie, w którym niniejsza dyrektywa nie podlega wykowaniu w Państwie Członkowskim, odnośne Państwo Członkowskie nie wprowadza bardziej rygorystycznych środków kontroli dotyczących ilości zawartych w opakowaniach objętych niniejszą dyrektywą i przywożonych z innych Państw Członkowskich niż odnośne środki kontroli obowiązujące w momencie przyjęcia niniejszej dyrektywy.
4.
W tym samym okresie Państwa Członkowskie, które wprowadziły w życie niniejszą dyrektywę, akceptują takie opakowania przywożone z innych Państw Członkowskich korzystających z odstępstwa przewidzianego w ust. 2 niniejszego artykułu, które spełniają wymogi określone w pkt 1 załącznika I, nawet jeżeli nie są opatrzone znakiem EWG określonym w ppkt 3.3 załącznika I, na takich samych zasadach i warunkach, jak te opakowania, które spełniają wszystkie wymogi niniejszej dyrektywy.
5.
Kontrole określone w pkt 5 załącznika I są przeprowadzane przez właściwe władze danego Państwa Członkowskiego przeznaczenia, w przypadku gdy opakowania wytworzone poza Wspólnotą są przywożone na terytorium Wspólnoty do Państwa Członkowskiego, które jeszcze nie wprowadziło dyrektywy zgodnie z niniejszym artykułem.
6.
Państwa Członkowskie zapewniają by teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą zostały przekazane Komisji.
Artykuł 8
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 15 marca 1976 r.
w sprawie wzajemnej pomocy przy dochodzeniu roszczeń wynikających z operacji będących częścią systemu finansowania Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej oraz rolniczych opłat wyrównawczych i opłat celnych
(76/308/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 729/70 z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [1], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2788/72 [2], w szczególności jego art. 8 ust. 3,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Zgromadzenia [3],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [4],
a także mając na uwadze, co następuje: obecnie nie jest możliwe wykonanie w jednym Państwie Członkowskim dochodzenia roszczenia, popartego dokumentem sporządzonym przez władze innego Państwa Członkowskiego;
fakt, iż przepisy prawa krajowego odnoszące się do dochodzenia roszczeń są stosowane jedynie na obszarze wewnętrznym państw, jest sam w sobie przeszkodą w ustanowieniu i funkcjonowaniu wspólnego rynku; sytuacja ta uniemożliwia pełne i rzetelne stosowanie zasad wspólnotowych, szczególnie w zakresie wspólnej polityki rolnej, oraz ułatwia oszukańcze działania;
niezbędne jest zatem przyjęcie wspólnych zasad w sprawie pomocy wzajemnej przy dochodzeniu roszczeń;
reguły te muszą być stosowane do dochodzenia roszczeń wynikających z różnych środków, które są częścią systemu całkowitego lub częściowego finansowania Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej oraz do dochodzenia opłat rolnych i ceł w rozumieniu art. 2 decyzji 70/243/EWWiS, EWG, Euratom z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie zastąpienia wkładu finansowego Państw Członkowskich zasobami własnymi Wspólnot [5], oraz w rozumieniu art. 128 Aktu Przystąpienia; muszą one również stosować się do dochodzenia odsetek i kosztów towarzyszących takim roszczeniom;
wzajemna pomoc musi składać się z następujących elementów: władza, do której kierowany jest wniosek musi z jednej strony dostarczyć władzy wnioskującej informacje, których władza, do której kierowany jest wniosek, potrzebuje w celu dochodzenia roszczeń powstających w Państwie Członkowskim, w którym posiada ona swoją siedzibę oraz powiadomić dłużnika o wszystkich instrumentach, odnoszących się do takich roszczeń pochodzących od jednego Państwa Członkowskiego, a z drugiej strony musi ona dokonywać dochodzenia, na wniosek władzy wnioskującej, roszczeń powstających w Państwie Członkowskim, w którym władza wnioskująca ma swoją siedzibę;
te różne formy pomocy muszą być zapewnione przez władzę, do której kierowany jest wniosek zgodnie z przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi, które regulują takie sprawy w Państwie Członkowskim, w którym ma ona swoją siedzibę;
konieczne jest określenie warunków, zgodnie z którymi muszą być opracowywane wnioski wystawiane przez władzę wnioskującą a także muszą zostać zdefiniowane konkretne okoliczności, w których władza, do której kierowany jest wniosek, może odmówić udzielenia pomocy w każdym danym przypadku;
kiedy władza, do której kierowany jest wniosek, jest zobowiązana do działania w imieniu władzy wnioskującej o dochodzenie roszczenia, musi ona być w stanie, jeśli przepisy obowiązujące w Państwie Członkowskim, w którym ma ona swoją siedzibę na to pozwalają, oraz za zgodą władzy wnioskującej, dać dłużnikowi czas na spłacenie należności albo zezwolić na spłatę tej należności w ratach; jakiekolwiek obciążenia takich ułatwień płatniczych muszą również zostać przekazane do Państwa Członkowskiego, w którym ma swoją siedzibę władza wnioskująca;
na uzasadniony wniosek władzy wnioskującej, władza, do której kierowany jest wniosek, musi również być w stanie, na tyle, na ile przepisy obowiązujące w Państwie Członkowskim, w którym ma ona swoją siedzibę na to pozwalają, podjąć środki ostrożności w celu zapewnienia dochodzenia roszczeń powstałych we wnioskującym Państwie Członkowskim; takich roszczeń nie można traktować preferencyjnie w Państwie Członkowskim, w którym ma swoją siedzibę władza, do której kierowany jest wniosek;
możliwe jest, aby w trakcie procedury dochodzenia roszczeń w Państwie Członkowskim, w którym ma swoją siedzibę władza wnioskująca, roszczenie albo instrument uprawniający wykonanie dochodzenia w stosunku do niego wydany w Państwie Członkowskim, w którym ma swoją siedzibę władza wnioskująca, został zakwestionowany przez osobę zainteresowaną; w takich przypadkach powinno zostać ustanowione, że taka osoba zainteresowana musi wnieść sprawę kwestionującą roszczenie przed właściwy organ Państwa Członkowskiego, w którym ma swoją siedzibę władza wnioskująca, oraz że władza, do której kierowany jest wniosek, musi zawiesić wszelkie procedury wykonawcze, które mogłaby już rozpocząć, dopóki wyżej wspomniany organ nie podejmie decyzji;
powinno zostać ustanowione, że dokumenty i informacje przekazane w trybie wzajemnej pomocy w sprawie dochodzenia roszczeń nie mogą być użyte do innych celów;
niniejsza dyrektywa nie powinna powodować zawężenia wzajemnej pomocy między poszczególnymi Państwami Członkowskimi w ramach dwustronnych lub wielostronnych porozumień lub ustaleń;
konieczne jest zapewnienie sprawnego funkcjonowania wzajemnej pomocy i w tym celu należy ustanowić procedurę wspólnotową dla określania szczegółowych zasad stosowania oraz działania takiej pomocy we właściwym okresie; konieczne jest powołanie komitetu do zorganizowania w tej dziedzinie ścisłej i skutecznej współpracy między Państwami Członkowskimi a Komisją,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa ustanawia reguły mające być częścią przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich mających na celu zapewnienie dochodzenia roszczeń w każdym Państwie Członkowskim, określonym w art. 2, a które powstają w innym Państwie Członkowskim.
Artykuł 2
Niniejszą dyrektywę stosuje się do wszelkich roszczeń związanych z:
a) refundacjami, interwencjami i innymi środkami stanowiącymi część systemu całościowego lub częściowego finansowania Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej, w tym z sumami do pobrania w związku z tymi działaniami;
b) opłat rolnych, w rozumieniu art. 2 lit. a) decyzji 70/243/EWWiS, EWG, Euratom, oraz art. 128 lit. a) Aktu Przystąpienia;
c) ceł, w rozumieniu art. 2 lit. b) niniejszej decyzji oraz art. 128 lit. b) Aktu Przystąpienia;
d) odsetek i kosztów dodatkowych związanych z dochodzeniem roszczeń, określonych powyżej.
Artykuł 3
Dla celów niniejszej dyrektywy:
- "władza wnioskująca" oznacza właściwe władze Państwa Członkowskiego, które wystawiają wniosek o udzielenie pomocy dotyczący roszczenia, określonego w art. 2;
- "władza, do której kierowany jest wniosek" oznacza właściwe władze Państwa Członkowskiego, do których skierowany jest wniosek o udzielenie pomocy.
Artykuł 4
1.
Na wniosek władzy wnioskującej, władza, do której kierowany jest wniosek, dostarcza wszelkie informacje, które mogłyby być użyteczne władzy wnioskującej w dochodzeniu jej roszczenia.
W celu zdobycia tych informacji, władza, do której kierowany jest wniosek, wykorzystuje swoje kompetencje, które posiada na podstawie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, stosowanych do dochodzenia podobnych roszczeń powstałych w Państwie Członkowskim, w którym ta władza ma swoją siedzibę.
2.
Wniosek o udzielenie informacji wskazuje nazwisko i adres osoby, do której informacje się odnoszą, oraz rodzaj i wielkość roszczenia, stanowiącego przedmiot tego wniosku.
3.
Władza, do której skierowany jest wniosek, nie jest zobowiązana do dostarczenia informacji:
a) których nie byłaby w stanie zdobyć do celów dochodzenia podobnych roszczeń powstałych w Państwie Członkowskim, w którym ma ona swoją siedzibę;
b) które ujawniałyby jakiekolwiek tajemnice handlowe, przemysłowe lub zawodowe; lub
c) ujawnienie których mogłoby prowadzić do zagrożenia bezpieczeństwa, albo być sprzeczne z porządkiem publicznym państwa.
4.
Władza, do której kierowany jest wniosek, informuje władzę wnioskującą o przyczynach udzielenia odmowy na wniosek o udzielenie informacji.
Artykuł 5
1.
Władza, do której kierowany jest wniosek, na wniosek władzy wnioskującej, oraz zgodnie z obowiązującymi normami prawnymi dotyczącymi powiadamiania o podobnych instrumentach lub decyzjach w Państwie Członkowskim, w którym ma ona swoją siedzibę, powiadamia adresata o wszystkich instrumentach i decyzjach, łącznie z tymi natury sądowej, które wydano na terenie Państwa Członkowskiego, w którym ma swoją siedzibę władza wnioskująca i które odnoszą się do tego roszczenia i/lub do jego dochodzenia.
2.
Wniosek o powiadomienie wskazuje nazwisko i adres adresata, naturę i przedmiot instrumentu lub decyzji, o których należy powiadomić, a jeśli to konieczne nazwisko i adres dłużnika oraz roszczenie, do którego odnosi się instrument lub decyzja oraz wszelkie inne użyteczne informacje.
3.
Władza, do której kierowany jest wniosek, bezzwłocznie informuje władzę wnioskującą o działaniach podjętych w oparciu o jej wniosek o powiadomienie, a w szczególności o dacie, z którą instrument lub decyzja została przekazana do adresata.
Artykuł 6
1.
Na wniosek władzy wnioskującej władza, do której kierowany jest wniosek, zgodnie z przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi stosującymi się do dochodzenia podobnych roszczeń powstałych w Państwie Członkowskim, w którym ma swoją siedzibę władza, do której kierowany jest wniosek, dokonuje dochodzenia roszczeń, które są przedmiotem instrumentu umożliwiającego jego wykonanie.
2.
W tym celu wszelkie roszczenia w zakresie, których wystawiony został wniosek o dochodzenie są traktowane jako roszczenie Państwa Członkowskiego, w którym ma swoją siedzibę władza, do której kierowany jest wniosek z wyjątkiem sytuacji, w których stosuje się art. 12.
Artykuł 7
1.
Do wniosku o dochodzenie roszczenia, który władza wnioskująca kieruje do władzy, do której kierowany jest wniosek, musi być dołączony oficjalny lub uwierzytelniony odpis instrumentu, który pozwala na jego wykonanie, wydanego w Państwie Członkowskim, w którym ma swoją siedzibę władza wnioskująca, a także, stosownie do potrzeb, oryginał lub uwierzytelniony odpis innych dokumentów niezbędnych dla przeprowadzenia dochodzenia.
2.
Władza wnioskująca może zwracać się z prośbą o dochodzenie dopiero, gdy:
a) roszczenie i/lub instrument umożliwiający wykonanie dochodzenia w stosunku do niego nie są kwestionowane w Państwie Członkowskim, w którym władza wnioskująca ma swoją siedzibę;
b) władza wnioskująca zastosowała w Państwie Członkowskim, w którym ma swoją siedzibę, instrument określony w ust. 1, jednakże zastosowane środki nie doprowadziły do pełnego zaspokojenia roszczenia.
3.
Wniosek o dochodzenie wskazuje nazwisko i adres danej osoby, charakter roszczenia, podstawową sumę i odsetki oraz koszty należne w sprawie, a także wszelkie inne istotne informacje.
4.
Wniosek o dochodzenie roszczeń zawiera ponadto oświadczenie wydane przez władzę wnioskującą, wskazujące datę, od której zgodnie z przepisami Państwa Członkowskiego, w którym władza wnioskująca ma swoją siedzibę możliwe jest wykonanie dochodzenia, oraz w którym zawarte jest potwierdzenie, że warunki określone w ust. 2 zostały spełnione.
5.
Gdy tylko władza wnioskująca otrzyma jakiekolwiek istotne informacje dotyczące sprawy, które dawałyby podstawy do wystawienia wniosku o dochodzenie, władza wnioskująca przekazuje te informacje do władzy, do której kierowany jest wniosek.
Artykuł 8
Instrument umożliwiający wykonanie dochodzenia roszczeń jest, w miarę potrzeby oraz zgodnie z przepisami obowiązującymi w Państwie Członkowskim, w którym ma swoją siedzibę władza, do której kierowany jest wniosek, przyjęty, uznany, uzupełniony albo zastąpiony instrumentem umożliwiającym wykonanie dochodzenia roszczeń na terytorium tego Państwa Członkowskiego.
Takie przyjęcie, uznanie, uzupełnienie lub zastąpienie musi nastąpić tak szybko, jak to jest możliwe po dacie otrzymania wniosku o dochodzenie.
Nie można ich odrzucić, jeśli instrument zezwalający na wykonanie dochodzenia roszczeń w Państwie Członkowskim, w którym ma swoją siedzibę władza wnioskująca, jest prawidłowo sporządzony.
Jeżeli którekolwiek z tych formalności miałyby dać początek badaniu, sprawdzeniu lub zakwestionowaniu w związku z roszczeniem i/lub instrumentem pozwalającym na wykonanie dochodzenia roszczeń, wydany przez władzę wnioskującą, stosuje się art. 12.
Artykuł 9
1.
Roszczenia są zwracane w walucie Państwa Członkowskiego, w którym ma swoją siedzibę władza, do której kierowany jest wniosek.
2.
Władza, do której kierowany jest wniosek może, w przypadku gdy przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne obowiązujące w Państwie Członkowskim, w którym władza, do której kierowany jest wniosek, ma swoją siedzibę, na to pozwalają i po konsultacji z władzą wnioskującą, odroczyć dłużnikowi zapłatę lub zezwolić na zapłacenie należności w ratach.
Jakiekolwiek odsetki pobrane przez władzę, do której kierowany jest wniosek, w zakresie takiego odroczenia spłaty przekazywane są Państwu Członkowskiemu, w którym ma ona swoja siedzibę.
Jakiekolwiek inne odsetki z powodu opóźnionej płatności pobrane na mocy przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, obowiązujących w Państwie Członkowskim, w którym ma swoją siedzibę władza, do której kierowany jest wniosek, również zostają przesłane do Państwa Członkowskiego, w którym ma swoją siedzibę władza wnioskująca.
Artykuł 10
Roszczenia, które podlegają dochodzeniu nie są traktowane preferencyjnie w Państwie Członkowskim, w którym ma swoją siedzibę władza, do której kierowany jest wniosek.
Artykuł 11
Władza, do której kierowany jest wniosek, informuje władzę wnioskującą niezwłocznie po podjęciu działań w celu dochodzenia.
Artykuł 12
1.
Jeżeli w trybie procedury dochodzenia roszczeń, roszczenie i/lub instrument umożliwiający jego wykonanie wydane w Państwie Członkowskim, w którym ma swoją siedzibę władza wnioskująca są zakwestionowane przez zainteresowaną stronę, strona ta wnosi sprawę do właściwego organu Państwa Członkowskiego, w którym ma swoją siedzibę władza wnioskująca, zgodnie z obowiązującymi tam prawami.
O tych działaniach władza wnioskująca powiadamia władzę, do której kierowany jest wniosek.
Strona zainteresowana może również powiadomić o tych działaniach władzę, do której kierowany jest wniosek.
2.
Gdy tylko władza, do której kierowany jest wniosek, otrzyma powiadomienie, określone w ust. 1 albo od władzy wnioskującej, albo od strony zainteresowanej, zawiesza procedurę wykonania do momentu decyzji właściwego organu w tej sprawie.
W przypadku gdy władza, do której kierowany jest wniosek, uważa to za konieczne i z zastrzeżeniem przepisów art. 13, władza, do której kierowany jest wniosek, może podjąć środki ostrożności w celu zagwarantowania dochodzenia w takim zakresie, w jakim przepisy ustawowe lub wykonawcze obowiązujące w Państwie Członkowskim, w którym ma ona swoją siedzibę, pozwalają na takie działania w przypadkach podobnych roszczeń.
3.
W przypadku gdy kwestionuje się środki wykonania dochodzenia roszczeń stosowane w Państwie Członkowskim, w którym ma swoją siedzibę władza, do której kierowany jest wniosek, sprawa zostaje wniesiona do właściwego organu tego Państwa Członkowskiego zgodnie z jego przepisami ustawowymi i wykonawczymi.
4.
W przypadku gdy właściwym organem, do którego wniesiona została sprawa zgodnie z przepisami ust. 1 jest trybunał sądowy lub administracyjny, decyzja tego trybunału, o ile jest ona korzystna dla władzy wnioskującej i umożliwia dochodzenie roszczenia w Państwie Członkowskim, w którym władza wnioskująca ma swoją siedzibę, stanowi "instrument umożliwiający wykonanie" w rozumieniu art. 6–8, a dochodzenie roszczenia następuje dalej na podstawie tej decyzji.
Artykuł 13
Na uzasadniony wniosek władzy wnioskującej, władza, do której kierowany jest wniosek, podejmuje środki ostrożności, aby zapewnić dochodzenie roszczenia w takim zakresie, w jakim pozwalają na to przepisy ustawowe lub wykonawcze obowiązujące w Państwie Członkowskim, w którym władza, do której kierowany jest wniosek, ma swoją siedzibę.
W celu nadania mocy prawnej przepisom akapitu pierwszego, art. 6, art. 7 ust. 1, 3 oraz 5, art. 8, 11, 12 oraz 14 stosuje się mutatis mutandis.
Artykuł 14
Władza, do której kierowany jest wniosek, nie jest zobowiązana:
a) do udzielenia pomocy, przewidzianej w art. 6–13, jeżeli windykacja roszczenia, z powodu sytuacji dłużnika z tytułu cła, spowodowałoby poważne trudności gospodarcze lub społeczne w Państwie Członkowskim, w którym władza ta ma swoją siedzibę;
b) do podjęcia dochodzenia roszczenia, jeśli władza wnioskująca nie wyczerpała wszystkich sposobów dochodzenia na terytorium Państwa Członkowskiego, w którym ma ona swoją siedzibę.
Władza, do której kierowany jest wniosek, informuje władzę wnioskującą o powodach udzielenia odmowy na wniosek o udzielenie pomocy.
Tak uzasadniona odmowa zostaje również przekazana Komisji.
Artykuł 15
1.
Kwestie dotyczące okresów ograniczeń są regulowane wyłącznie ustawodawstwem obowiązującym w Państwie Członkowskim, w którym ma swoją siedzibę władza wnioskująca.
2.
Kolejne czynności podjęte przez władzę, do której kierowany jest wniosek w celu dochodzenia roszczenia stosownie do wniosku o udzielenie pomocy, które w przypadku podjęcia ich przez władzę wnioskującą, miałyby skutek zawieszający lub przerywający okres przedawnienia według przepisów ustawowych obowiązujących w Państwie Członkowskim, w którym ma swoją siedzibę władza wnioskująca, uważa się za podjęte w tym ostatnim, jeśli chodzi o skutek.
Artykuł 16
Dokumenty i informacje przesłane do władzy, do której kierowany jest wniosek na mocy niniejszej dyrektywy mogą być przekazane do wiadomości jedynie:
a) osobie wymienionej we wniosku o udzielenie pomocy;
b) osobom i władzom odpowiedzialnym za dochodzenie roszczeń i wyłącznie w tym celu;
c) organom sądowym rozpatrującym sprawy dotyczące dochodzenia roszczeń.
Artykuł 17
Wnioskom o udzielenie pomocy i istotnym dokumentom towarzyszą tłumaczenia w języku urzędowym lub w jednym z języków urzędowych Państwa Członkowskiego, w którym władza, do której kierowany jest wniosek ma swoją siedzibę, z zastrzeżeniem prawa tej władzy do odrzucenia przedstawionego jej tłumaczenia.
Artykuł 18
Państwo Członkowskie powstrzymuje się od wszelkich wzajemnych roszczeń o zwrot kosztów wynikających z wzajemnej pomocy, którą Państwa świadczą sobie nawzajem na mocy niniejszej dyrektywy.
Jednakże Państwo Członkowskie, w którym ma swoją siedzibę władza wnioskująca pozostaje zobowiązane Państwu Członkowskiemu, w którym ma swoją siedzibę władza, do której kierowany jest wniosek do zwrotu kosztów poniesionych w wyniku działań, które okażą się nieuzasadnione, o ile dotyczy to albo istoty roszczenia albo ważności instrumentu wydanego przez władzę wnioskującą.
Artykuł 19
Państwa Członkowskie przekazują sobie wzajemnie wykaz władz upoważnionych do wystawiania lub otrzymywania wniosków o udzielenie pomocy.
Artykuł 20
1.
Ustanawia się Komitet ds. Dochodzenia Roszczeń, zwany dalej "Komitetem", który składa się z przedstawicieli Państw Członkowskich z przedstawicielem Komisji jako przewodniczącym.
2.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 21
Komitet może rozpatrywać jakąkolwiek inną sprawę przedstawioną przez swojego przewodniczącego, z własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
Artykuł 22
1. Szczegółowe zasady wykonania art. 4 ust. 2 i 4, art. 5 ust. 2 i 3, art. 7 ust. 1, 3 i 5, art. 9, 11 oraz art. 12 ust. 1 oraz zasady wymiany, transferu odzyskanych sum oraz ustalenia minimalnego progu roszczeń, który może stanowić podstawę do wniosku o udzielenie pomocy, przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w ust. 2 oraz 3.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet przedstawia opinię na temat tego projektu w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego w zależności od pilności sprawy.
Opinie przyjmuje się większością 41 głosów; liczba głosów Państw Członkowskich jest ważona zgodnie z art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmie przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
b) Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie wniosek w sprawie środków jakie należy przyjąć.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
c) Jeśli Rada nie podejmie decyzji w ciągu 3 miesięcy po przekazaniu jej powyższej propozycji, Komisja przyjmie przewidziane środki.
Artykuł 23
Przepisy niniejszej dyrektywy nie stanowią przeszkody dla pomocy, jaką sobie wzajemnie świadczą Państwa Członkowskie teraz lub w przyszłości, w ramach jakichkolwiek umów lub porozumień, łącznie z tymi o powiadomieniach o aktach prawnych lub pozaprawnych.
Artykuł 24
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie środki konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 stycznia 1978 r.
Artykuł 25
Każde Państwo Członkowskie powiadamia Komisję o środkach, które przyjęło w celu wprowadzenia w życie niniejszej dyrektywy.
Komisja przekazuje te informacje innym Państwom Członkowskim.
Artykuł 26
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Pierwsza Dyrektywa Komisji
z dnia 1 marca 1976 r.
ustanawiająca wspólnotowe metody pobierania próbek i dokonywania analizy do celów urzędowej kontroli pasz
(76/371/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady z dnia 20 lipca 1970 r. w sprawie wspólnotowych metod pobierania próbek i dokonywania analiz do celów urzędowej kontroli pasz [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia [2], w szczególności jego art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa wymaga, aby urzędowa kontrola pasz była prowadzona przy zastosowaniu wspólnotowych metod pobierania próbek i analiz w celu sprawdzenia zgodności z wymaganiami wynikającymi z przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych dotyczących jakości i składu pasz;
w pierwszym rzędzie, że metody pobierania próbek powinny być ustanowione w celu kontroli składników pasz i ich dodatków oraz w celu kontroli niepożądanych substancji i produktów, z wyjątkiem pozostałości pestycydów i mikroorganizmów, które te pasze mogą zawierać;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie wymagają, aby pobieranie próbek do celów urzędowej kontroli pasz, w zakresie do oznaczania składników, dodatków oraz niepożądanych substancji i produktów, z wyjątkiem pozostałości pestycydów i mikroorganizmów, było wprowadzone zgodnie z metodami opisanymi w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne nie później niż dnia 1 stycznia 1977 r. niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Siódma Dyrektywa Komisji
z dnia 1 marca 1976 r.
ustanawiająca wspólnotowe metody analizy do celów urzędowej kontroli pasz
(76/372/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady z dnia 20 lipca 1970 r. w sprawie wprowadzenia wspólnotowych metod pobierania próbek i dokonywania analiz do celów urzędowej kontroli pasz [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia [2], w szczególności jego art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa wymaga, aby urzędowa kontrola pasz była przeprowadzana przy zastosowaniu wspólnotowych metod pobierania próbek i analiz w celu sprawdzenia zgodności z wymaganiami wynikającymi z przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych dotyczących jakości i składu pasz;
dyrektywy Komisji 71/250/EWG z dnia 15 czerwca 1971 r. [3], 71/393/EWG z dnia 18 listopada 1971 r. [4], 72/199/EWG z dnia 27 kwietnia 1972 r. [5], 73/46/EWG z dnia 5 grudnia 1972 r. [6], 74/203/EWG z dnia 25 marca 1974 r. [7] i 75/84/EWG z dnia 20 grudnia 1974 r. [8] ustanowiły już szereg wspólnotowych metod analizy; postęp prac od tamtego czasu wskazuje na celowość przyjęcia siódmego zestawu metod;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie wymagają, aby analizy do celów urzędowych kontroli pasz w odniesieniu do zawartości aflatoksyny B1 w paszach były przeprowadzane przy użyciu metod opisanych w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Ogólne przepisy, określone w części I (Wstęp) Załącznika do pierwszej dyrektywy Komisji 71/250/EWG z dnia 15 czerwca 1971 r., z wyjątkiem części opisującej przygotowanie próbki do analizy, mają zastosowanie do metod opisanych w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie, najpóźniej do dnia 1 października 1976 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 6 kwietnia 1976 r.
wprowadzająca piątą zmianę do dyrektywy Rady z dnia 23 października 1962 r. dotyczącą zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do barwników mogących mieć zastosowanie w środkach spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi
(76/399/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa Rady z dnia 23 października 1962 r. dotycząca zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do barwników mogących mieć zastosowanie w środkach spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi [3], ostatnio zmieniona dyrektywą 70/358/EWG [4], ustanawia wspólny wykaz barwników;
od chwili przyjęcia tej dyrektywy, dokonano znacznego postępu w zakresie metod analizy toksykologicznej dodatków do żywności, w szczególności w ocenie i interpretowaniu informacji o charakterze biologicznym i chemicznym;
z uwagi na obecne wymogi odnośnie do bezpieczeństwa barwników stosowanie niektórych nie powinno być dłużej dopuszczalne w środkach spożywczych;
należy nadać moc obowiązującą powyższemu wymogowi zakazu na warunkach zapewniających ochronę zdrowia powszechnego, unikając w miarę możliwości zakłóceń o charakterze technologicznym i ekonomicznym,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
W załącznikach I i III do dyrektywy z dnia 23 października 1962 r. wprowadza się następujące zmiany:
Od dnia 1 stycznia 1977 r. skreśla się następujące barwniki:
E 103 Chryzoina S,
E 105 Żółcień Jaune solide,
E 111 Oranż GGN,
E 121 Orselina,
E 125 Szkarłat GN,
E 126 Ponceau 6 R,
E 130 Błękit antrachinowy (błękit indantrenowy RS),
E 152 Czerń 7984,
E 181 Wypalony czarnoziem.
2.
Obrót środkami spożywczymi zawierającymi jeden lub więcej barwników wymienionych w ust. 1 jest zabroniony od dnia 1 stycznia 1978 r.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie, które upoważnione są do wydawania zakazu do dnia 31 grudnia 1975 r. stosowania w środkach spożywczych jednego lub więcej barwników wymienionych w art. 1 ust. 1, mogą utrzymać taki zakaz po upływie tego terminu.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie niezbędne środki w celu wprowadzenia w życie niniejszej dyrektywy w terminach określonych w art. 1 i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 6 kwietnia 1976 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do urządzeń hamujących kołowych ciągników rolniczych lub leśnych
(76/432/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: wymogi techniczne, które ciągniki muszą spełniać w myśl obowiązujących przepisów krajowych, dotyczą między innymi urządzeń hamujących;
wymogi te są różne w poszczególnych Państwach Członkowskich; w związku z tym zachodzi konieczność przyjęcia przez wszystkie Państwa Członkowskie takich samych wymogów, w uzupełnieniu lub w miejsce istniejących przepisów, w szczególności w celu wprowadzenia w odniesieniu do każdego typu ciągnika procedury homologacji typu EWG, będącej przedmiotem dyrektywy Rady 74/150/EWG z dnia 4 marca 1974 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu kołowych ciągników rolniczych lub leśnych [3];
zasadniczym celem zharmonizowanych wymogów jest poprawa stanu bezpieczeństwa na drogach i podczas pracy w całej Wspólnocie;
zbliżenie krajowych przepisów ustawowych odnoszących się do ciągników pociąga za sobą wzajemne uznawanie przez Państwa Członkowskie kontroli przeprowadzanych przez każde z nich w oparciu o wspólne wymogi; dla sprawnego funkcjonowania takiego systemu wymogi muszą zostać zastosowane we wszystkich Państwach Członkowskich jednocześnie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
"Ciągnik rolniczy lub leśny" oznacza każdy pojazd silnikowy wyposażony w koła lub gąsienice, posiadający co najmniej dwie osie, którego główna funkcja polega na mocy pociągowej i który został specjalnie skonstruowany w celu holowania, pchania, przewożenia lub napędzania niektórych narzędzi, maszyn lub przyczep, przeznaczonych do stosowania w rolnictwie lub leśnictwie.
Może on być wyposażony w celu przewożenia rzeczy i osób.
2.
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie wyłącznie do ciągników określonych w poprzednim ustępie, wyposażonych w opony pneumatyczne i posiadających dwie osie oraz rozwijających maksymalną prędkość konstrukcyjną 6–25 km/godz.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie nie mogą odmówić przyznania homologacji typu EWG lub homologacji krajowej ciągnika, z przyczyn odnoszących się do jego urządzeń hamujących, jeżeli ciągniki są wyposażone w urządzenia określone w załącznikach I–IV, a urządzenia te spełniają wymogi określone w tych załącznikach.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie nie mogą odmówić rejestracji ciągnika ani zakazać jego sprzedaży, wprowadzenia do eksploatacji lub użytkowania, z przyczyn odnoszących się do jego urządzeń hamujących, jeżeli ciągnik jest wyposażony w urządzenia określone w załącznikach I–IV, a urządzenia te spełniają wymogi określone w tych załącznikach.
Artykuł 4
Państwo Członkowskie, które przyznało homologację, przyjmuje niezbędne środki w celu zapewnienia, że będzie powiadamiane o wszystkich modyfikacjach poszczególnych podzespołów lub właściwości określonych w pkt 1.1 załącznika I. Właściwe władze tego Państwa Członkowskiego określają, czy zachodzi konieczność przeprowadzenia nowych badań na zmodyfikowanym typie ciągnika i sporządzenia nowego sprawozdania.
Jeśli badania takie wykażą, że wymogi niniejszej dyrektywy nie zostały spełnione, zmiana nie jest zatwierdzana.
Artykuł 5
Zmiany niezbędne w celu dostosowania do postępu technicznego wymogów określonych w załącznikach przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 dyrektywy Rady 74/150/EWG.
Artykuł 6
1.
Do dnia 1 stycznia 1977 r. Państwa Członkowskie przyjmują i publikują przepisy niezbędne w celu wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie informują o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują te przepisy z mocą od dnia 1 października 1977 r.
2.
Z chwilą notyfikacji niniejszej dyrektywy Państwa Członkowskie zobowiązane są podjąć działania zmierzające do powiadamiania Komisji, w terminie umożliwiającym jej zgłoszenie własnych uwag, o wszelkich projektach przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych, jakie zamierzają przyjąć w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 4 maja 1976 r.
w sprawie zanieczyszczenia spowodowanego przez niektóre substancje niebezpieczne odprowadzane do środowiska wodnego Wspólnoty
(76/464/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100 i 235,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Społeczno-Ekonomicznego [2]
a także mając na uwadze, co następuje: istnieje pilna potrzeba ogólnego i jednoczesnego działania Państw Członkowskich w celu ochrony środowiska wodnego Wspólnoty przed zanieczyszczeniem spowodowanym w szczególności przez niektóre trwałe, toksyczne i ulegające bioakumulacji substancje;
opracowano kilka konwencji i projektów konwencji mających na celu ochronę międzynarodowych cieków wodnych i środowiska morskiego przed zanieczyszczeniem, w tym Konwencję o zapobieganiu zanieczyszczeniu mórz ze źródeł lądowych, projekt konwencji o ochronie Renu przed zanieczyszczeniem chemicznym oraz projekt europejskiej konwencji o ochronie międzynarodowych cieków wodnych przed zanieczyszczeniem; ważne jest zapewnienie skoordynowanego wykonania tych konwencji;
wszelkie niezgodności między już stosowanymi lub przygotowywanymi w różnych Państwach Członkowskich przepisami dotyczącymi odprowadzania niektórych substancji niebezpiecznych do środowiska wodnego mogą tworzyć nierówne warunki konkurencji, i w ten sposób bezpośrednio wpływać na funkcjonowanie wspólnego rynku; z tego powodu niezbędne staje się zbliżenie przepisów w tej dziedzinie, zgodnie z art. 100 Traktatu;
wydaje się konieczne, aby zbliżaniu przepisów towarzyszyły działania Wspólnoty, tak aby jeden celów Wspólnoty w sferze ochrony środowiska i poprawy warunków życia mógł być osiągnięty przez szerzej ujęte normy; w tym celu należy wprowadzić przepisy szczególne; należy odwołać się do art. 235 Traktatu, ponieważ w Traktacie nie zostały przewidziane niezbędne do tego celu uprawnienia;
program działań Wspólnot Europejskich w zakresie ochrony środowiska [3] przewiduje wiele działań chroniących wody słodkie i morskie przed niektórymi zanieczyszczeniami;
dla zapewnienia skutecznej ochrony środowiska wodnego Wspólnoty niezbędne stało się opracowanie pierwszego wykazu, zwanego wykazem I, niektórych substancji wybranych głównie na podstawie ich toksyczności, trwałości i bioakumulacji, wyłączając te, które są biologicznie nieszkodliwe lub są szybko przetwarzane na substancje biologicznie nieszkodliwe, a także drugiego wykazu, zwanego wykazem II, zawierającej substancje dla środowiska wodnego szkodliwe, ale których działanie można ograniczyć do danego obszaru a samo działanie zależy od właściwości i położenia wody do której substancje są odprowadzane; każdy zrzut tych substancji wymaga uprzedniego upoważnienia określającego normy emisji;
zanieczyszczenie powstałe wskutek odprowadzania różnych substancji niebezpiecznych z wykazu I musi zostać wyeliminowane; w określonym czasie Rada powinna przyjąć na wniosek Komisji nieprzekraczalne dla norm emisji wartości dopuszczalne, metody pomiaru oraz terminy których muszą przestrzegać odprowadzający zanieczyszczenia;
określone w ten sposób wartości dopuszczalne są stosowane przez Państwa Członkowskie, chyba że Państwo Członkowskie może, zgodnie z określoną przez Radę procedurą monitorowania, udowodnić Komisji że dzięki działaniom podjętym między innymi przez to Państwo Członkowskie wskaźniki jakości ustalone przez Radę na wniosek Komisji są spełniane i utrzymywane w sposób ciągły na całym obszarze narażonym na zrzuty;
niezbędne jest zmniejszenie zanieczyszczenia wody substancjami z wykazu II; w związku z tym Państwa Członkowskie powinny stworzyć programy obejmujące również wskaźniki jakości dla wód, sporządzone zgodnie z dyrektywami Rady, jeśli takie istnieją; stosowane do tych substancji normy emisji należy obliczyć w uzależnieniu od wspomnianych wskaźników jakości;
z zastrzeżeniem niektórych wyjątków i modyfikacji, w oczekiwaniu na przyjęcie szczególnych zasad Wspólnoty w tym względzie, niniejszą dyrektywę można zastosować do zrzutów do wód gruntowych;
jedno lub więcej Państw Członkowskich może, indywidualnie lub wspólnie, przyjąć bardziej rygorystyczne środki niż ustalone w niniejszej dyrektywie;
należy przeprowadzić spis zrzutów niektórych szczególnie niebezpiecznych substancji do środowiska wodnego Wspólnoty, aby wiadomo było skąd pochodzą;
może być konieczne dokonanie przeglądu i tam gdzie zachodzi potrzeba uzupełnienie wykazów I i II na podstawie dotychczasowych doświadczeń, przez przesunięcie niektórych substancji z wykazu II do wykazu I,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Z zastrzeżeniem art. 8, niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do:
- śródlądowych wód powierzchniowych,
- wód terytorialnych,
- wewnętrznych wód przybrzeżnych,
- wód gruntowych.
2.
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "śródlądowe wody powierzchniowe" oznacza wszystkie słodkie wody powierzchniowe, stojące i płynące, znajdujące się na terytorium jednego lub większej liczby Państw Członkowskich;
b) "wewnętrzne wody przybrzeżne" oznacza wody położone po lądowej stronie linii podstawowej od której mierzona jest szerokość wód terytorialnych, rozciągające się w przypadku cieków wodnych do granicy wód słodkich;
c) "granica wód słodkich" oznacza miejsce w cieku wodnym, gdzie podczas odpływu oraz w okresie niskiego przepływu wody słodkiej występuje wyraźny wzrost zasolenia wynikający z obecności wody morskiej;
d) "zrzut" oznacza wprowadzenie do wód, określonych w ust. 1 substancji z wykazu I lub załącznika II, z wyjątkiem:
- zrzutów podczas pogłębiania,
- zrzutów eksploatacyjnych ze statków znajdujących się na wodach terytorialnych,
- zatapianie odpadów ze statków znajdujących się na wodach terytorialnych.
e) "zanieczyszczanie" oznacza odprowadzanie przez ludzi, bezpośrednio lub pośrednio, substancji lub energii do środowiska wodnego, czego wynikiem jest zagrożenie ludzkiego zdrowia, szkody w zasobach żywych i ekosystemach wodnych, zniszczenia urządzeń lub zakłócenia innych sposobów wykorzystania wody.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie podejmują odpowiednie działania w celu eliminacji zanieczyszczenia wód wymienionych w art. 1 przez substancje niebezpieczne należące do rodzin i grup objętych wykazem I Załącznika, a także zmniejszenia zanieczyszczenia tych wód substancjami niebezpiecznymi, które należą do rodzin i grup substancji z wykazu II Załącznika, zgodnie z niniejszą dyrektywą, której przepisy są tylko pierwszym krokiem do osiągnięcia tego celu.
Artykuł 3
W odniesieniu do substancji należących do rodzin i grup z wykazu I, zwanych dalej "substancjami z wykazu I":
1. wszystkie zrzuty do wód, wymienionych w art. 1, zawierające którąkolwiek z takich substancji wymagają uprzedniego upoważnienia właściwych władz danego Państwa Członkowskiego;
2. upoważnienie określa normy emisji dla zrzutu którejkolwiek z tych substancji do wód, o których mowa w art. 1 oraz, jeśli jest to niezbędne dla wdrożenia niniejszej dyrektywy dla zrzutów którejkolwiek z tych substancji do kanałów ściekowych;
3. w przypadku istniejących już zrzutów którejkolwiek z tych substancji do wód, określonych w art. 1, odprowadzający zanieczyszczenia muszą spełniać warunki sformułowane w upoważnieniu i w okresie podanym w upoważnieniu.
Okres ten nie może przekraczać terminów ustalonych zgodnie z art. 6 ust. 4;
4. upoważnienie wydaje się tylko na ograniczony okres.
Upoważnienia mogą być odnawiane, uwzględniając wszelkie zmiany wartości dopuszczalnych wymienionych w art. 6.
Artykuł 4
1.
Dla zrzutów substancji z wykazu I do wód gruntowych Państwa Członkowskie wprowadzają system zerowych emisji.
2.
W odniesieniu do wód gruntowych, Państwa Członkowskie stosują przepisy niniejszej dyrektywy odnoszące się do substancji należących do rodzin i grup z wykazu II, zwanych dalej "substancjami z wykazu II".
3.
Ustęp 1 i 2 nie mają zastosowania do ścieków domowych ani do zrzutów do głębokich, słonych i nie używanych warstw.
4.
Przepisów niniejszej dyrektywy dotyczących wód gruntowych nie stosuje się po wdrożeniu oddzielnej dyrektywy o wodach gruntowych.
Artykuł 5
1.
Normy emisji ustanowione w upoważnieniu udzielonym zgodnie z art. 3 określają:
a) maksymalne dozwolone stężenie substancji w zrzucie.
W przypadku rozcieńczenia, wartość dopuszczalna przewidziana art. 6 ust. 1 jest dzielona przez współczynnik rozcieńczenia;
b) maksymalną dopuszczalną ilość substancji w zrzucie w ciągu jednego lub większej liczby podanych okresów.
W razie potrzeby, ilość tą można uznać za jednostkę masy substancji zanieczyszczającej na jednostkę charakterystyczną dla danego działania powodującego zanieczyszczenie (np. jednostka masy na jednostkę surowca lub na jednostkę produktu).
2.
W razie potrzeby, właściwe władze zainteresowanego Państwa Członkowskiego mogą wprowadzić normy emisji bardziej rygorystyczne od norm, wynikających z zastosowania wartości dopuszczalnych ustanowionych przez Radę zgodnie z art. 6, przy uwzględnieniu w szczególności toksyczności, trwałości i bioakumulacji tej substancji w środowisku, do którego jest wprowadzana.
3.
Jeśli odprowadzający zanieczyszczenia stwierdza, że nie jest w stanie spełnić wymaganych norm emisji, lub sytuacja ta jest jasna dla właściwych władz Państwa Członkowskiego, upoważnienia nie udziela się.
4.
W razie niespełnienia norm emisji, właściwe władze Państwa Członkowskiego mogą podjąć odpowiednie działania zapewniające spełnienie warunków upoważnienia a w razie potrzeby zakazać zrzutów.
Artykuł 6
1.
Rada, stanowiąc na wniosek Komisji, ustanawia dla różnych substancji niebezpiecznych z rodzin i grup z wykazu I wartości dopuszczalne, których normy emisji nie mogą przekraczać.
Wartości te są określane przez
a) dopuszczalne maksymalne stężenie substancji w zrzucie; oraz
b) tam gdzie to jest celowe, maksymalną ilość substancji wyrażoną w jednostkach masy substancji zanieczyszczającej na jednostkę charakterystyczną dla danego działania powodującego zanieczyszczenie (np. jednostka masy na jednostkę surowca lub na jednostkę produktu).
Tam gdzie to jest celowe, wartości dopuszczalne dla ścieków przemysłowych ustala się odpowiednio do sektora i typu produktu.
Wartości dopuszczalne dla substancji z wykazu I są ustanowione głównie na podstawie:
- toksyczności,
- trwałości,
- bioakumulacji,
biorąc pod uwagę najlepsze dostępne środki techniczne.
2.
Rada, stanowiąc na wniosek Komisji, ustanawia wskaźniki jakości dla substancji z wykazu I.
Wskaźniki te określa się zasadniczo na podstawie toksyczności, trwałości i akumulacji tych substancji w organizmach żywych oraz w osadach, według wskazań najnowszych danych naukowych, uwzględniając różnice właściwości wody słonej i słodkiej.
3.
Określone zgodnie z ust. 1 wartości dopuszczalne stosuje się z wyjątkiem przypadków, kiedy Państwo Członkowskie może udowodnić Komisji, zgodnie z procedurą monitorowania ustaloną przez Radę na wniosek Komisji, że na obszarze, który jest narażony na zrzuty, w wyniku podjętych przez to Państwo Członkowskie działań spełnione zostały i są utrzymywane w sposób ciągły określone zgodnie z ust. 2 lub bardziej rygorystyczne wspólnotowe wskaźniki jakości.
Komisja powiadamia Radę o przypadkach, w których zgodziła się na odwołanie do metody wskaźników jakości.
Co pięć lat, na podstawie wniosku Komisji i zgodnie z art. 148 Traktatu, Rada dokonuje przeglądu przypadków, w których ta metoda została zastosowana.
4.
W odniesieniu do substancji znajdujących się w rodzinach i grupach wymienionych w ust. 1, ograniczenia czasowe wymienione w art. 3 pkt 3 są ustalane zgodnie z art. 12 przez Radę, uwzględniając przy tym cechy danego sektora przemysłu, a tam gdzie to jest celowe, również typy produktów.
Artykuł 7
1.
W celu zmniejszenia zanieczyszczenia wód, określonego w art. 1, substancjami z wykazy II Państwa Członkowskie ustanawiają programy, przy wprowadzeniu których stosowane są w szczególności metody określonej w ust. 2 i 3.
2.
Wszystkie zrzuty do wód, określonych w art. 1, mogące zawierać którąkolwiek z substancji z wykazu II, wymagają uprzedniego upoważnienia właściwych władz danego Państwa Członkowskiego, w którym są ustanowione normy emisji.
Normy te są oparte na wskaźnikach jakości, ustalonych zgodnie z ust. 3.
3.
Programy, określone w ust. 1 obejmują wskaźniki jakości dla wody; są one ustanowione zgodnie z dyrektywami Rady, jeśli takie istnieją.
4.
Programy mogą zawierać również przepisy szczególne określający skład i wykorzystanie substancji lub grup substancji i produktów, biorąc przy tym pod uwagę najnowsze osiągnięcia techniczne wykonalne z ekonomicznego punktu widzenia.
5.
Programy określają nieprzekraczalne terminy ich wdrożenia.
6.
Podsumowania programów i wyniki ich wdrażania są przekazywane Komisji.
7.
Komisja i Państwa Członkowskie prowadzą regularne porównania programów celem zapewnienia wystarczającej koordynacji ich wdrażania.
W razie potrzeby, przedstawiają Komisji w tej sprawie odpowiednie wnioski.
Artykuł 8
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie odpowiednie kroki w celu wykonania środków przyjętych przez nie zgodnie z niniejszą dyrektywą w taki sposób, by nie zwiększyć zanieczyszczenia wód, do których nie stosuje się art. 1.
Państwa te zabraniają ponadto wszelkich działań, które w sposób zamierzony lub niezamierzony omijają przepisy niniejszej dyrektywy.
Artykuł 9
Zastosowanie środków podejmowanych zgodnie z niniejszą dyrektywą nie może w żadnym przypadku prowadzić, bezpośrednio czy pośrednio, do zwiększenia zanieczyszczenia wód, określonych w art. 1.
Artykuł 10
Tam gdzie jest to celowe, jedno lub więcej Państw Członkowskich może, indywidualnie lub wspólnie, przedsięwziąć bardziej rygorystyczne środki od przewidzianych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 11
Właściwe władze sporządzają spis zrzutów do wód, określone w art. 1, mogących zawierać substancje z wykazu I, do których stosuje się normy emisji.
Artykuł 12
1.
Rada, stanowiąc jednomyślnie, podejmuje w ciągu dziewięciu miesięcy decyzję dotyczącą każdego wniosku Komisji złożonego na podstawie art. 6 oraz wniosków dotyczących stosowanych metod pomiaru.
Wnioski dotyczące początkowych serii substancji, stosowanych metod pomiaru oraz nieprzekraczalnych terminów wymienionych w art. 6 ust. 4, Komisja przedkłada w ciągu maksimum dwóch lat od ogłoszenia niniejszej dyrektywy.
2.
W ciągu 27 miesięcy, jeśli to możliwe od ogłoszenia niniejszej dyrektywy Komisja wysyła pierwsze wnioski zgodnie z art. 7 ust. 7.
Rada działająca jednomyślnie podejmuje decyzje w ciągu dziewięciu miesięcy.
Artykuł 13
1.
Do celów niniejszej dyrektywy, Państwa Członkowskie przekazują każdorazowo Komisji na jej żądanie wszelkie niezbędne informacje, w szczególności:
- szczegółowe informacje o upoważnieniach udzielonych zgodnie z art. 3 i 7 ust. 2,
- wyniki inwentaryzacji przewidzianej w art. 11,
- wyniki monitorowania przeprowadzanego przez sieć krajową,
- informacje dodatkowe o programach, określonych w art. 7.
2.
Informacje uzyskane w wyniku zastosowania niniejszego artykułu mogą być użyte tylko w celu, do którego ich zażądano.
3.
Komisja, właściwe władze Państw Członkowskich, ich urzędnicy i inni ich pracownicy nie mogą ujawniać informacji otrzymanych zgodnie z niniejszą dyrektywą i objętych zobowiązaniami z tytuły tajemnicy zawodowej.
4.
Przepisy ust. 2 i 3 nie stanowią przeszkody w publikowaniu informacji ogólnych lub przeglądów, niezawierających informacji odnoszących się do poszczególnych przedsiębiorstw lub związków przedsiębiorstw.
Artykuł 14
Rada, stanowiąc na wniosek Komisji, która może go złożyć zarówno z inicjatywy własnej jak i na żądanie Państwa Członkowskiego, dokonuje przeglądu a w razie potrzeby uzupełnia wykazy I i II na podstawie doświadczenia i, w stosownych przypadkach, poprzez przeniesienie niektórych substancji z wykazu II do wykazu I.
Artykuł 15
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 29 czerwca 1976 r.
zmieniająca dyrektywę 73/239/EWG w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do podejmowania i prowadzenia działalności w dziedzinie ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie
(76/580/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 57 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Zgromadzenia [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa Rady 73/239/EWG z dnia 24 lipca 1973 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do podejmowania i prowadzenia działalności w dziedzinie ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie [3] w celu ułatwienia podejmowania i prowadzenia wspomnianej działalności zniosła niektóre rozbieżności pomiędzy ustawodawstwami krajowymi; zapewniła ona właściwą ochronę ubezpieczonym i osobom trzecim we wszystkich Państwach Członkowskich, a jednocześnie umożliwiła skoordynowanie przepisów, w szczególności tych dotyczących gwarancji finansowych wymaganych od towarzystw ubezpieczeniowych;
na mocy powyższej dyrektywy minimalny fundusz gwarancyjny wymagany przez każde Państwo Członkowskie od wszystkich towarzystw ubezpieczeniowych, których centrale znajdują się na jego terytorium, nie może być niższy od pewnych kwot, wyrażonych w jednostkach rozliczeniowych określonych w dyrektywie;
jednostka rozliczeniowa zostaje również określona w celu ustalenia wartości dochodu z tytułu udziału w niektórych towarzystwach ubezpieczeń wzajemnych, poniżej której dyrektywa nie ma zastosowania;
do celów niniejszej dyrektywy "jednostka rozliczeniowa" oznacza jednostkę określoną w art. 4 Protokołu w sprawie statutu Europejskiego Banku Inwestycyjnego; opierając się na tym określeniu przeliczenie kwot wymienionych w dyrektywie na waluty krajowe prowadziłoby do zakłócenia konkurencji między przedsiębiorstwami, których centrale umiejscowione są w różnych Państwach Członkowskich;
decyzją 75/250/EWG [4] z dnia 21 kwietnia 1975 r. Rada określiła europejską jednostkę rozrachunkową odzwierciedlającą przeciętną wartość zmian wszystkich walut Państw Członkowskich; kurs przeliczeniowy każdej waluty wobec tej jednostki rozliczeniowej ustalany jest automatycznie poprzez odniesienie do dziennych notowań na rynkach walutowych; korzystanie z europejskiej jednostki rozrachunkowej ustawia towarzystwa ubezpieczeniowe na tej samej płaszczyźnie konkurencji;
art. 4 wspomnianego wyżej Protokołu zostaje poddany rewizji; na mocy decyzji z dnia 18 marca 1975 r. Rady Gubernatorów EBI Bank korzysta z europejskiej jednostki rozrachunkowej, określonej decyzją Rady 75/250/EWG;
nieco później, dnia 18 grudnia 1975 r., Komisja decyzją nr 3289/75/EWWiS [5] przyjęła za jednomyślną zgodą Rady europejską jednostkę rozrachunkową do celów stosowania Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Węgla i Stali;
wartość europejskiej jednostki rozrachunkowej w walucie każdego Państwa Członkowskiego ustalana jest codziennie; stosując tę dyrektywę należy również ustalić dzień odniesienia;
jednakże w poszczególnych Państwach Członkowskich wprowadzenie europejskiej jednostki rozrachunkowej mogłoby prowadzić do zmniejszenia, w przeliczeniu na walutę krajową, kwot wyrażonych w jednostkach rozliczeniowych ujętych w dyrektywie; zmniejszenie kwot mogłoby doprowadzić do porównywalnego zmniejszenia ochrony, jaką obecnie objęte są strony ubezpieczone poprzez minimalny fundusz gwarancyjny; wspomniane kwoty powinny być poddawane ocenie co dwa lata; należy spodziewać się, że w wyniku tej oceny rozważane kwoty zostaną zmienione; w tych warunkach w niektórych Państwach Członkowskich w obliczu zmniejszenia się kwot wyrażonych w walucie krajowej mogłyby szybko nastąpić dalsze dostosowania; wprowadzenie kolejnych środków wywołałoby trudności w przedsiębiorstwach i organach nadzorczych; w związku z powyższym kwoty te powinny być utrzymywane na poziomie, który mógłby zostać osiągnięty na podstawie kursu przeliczeniowego stosowanego przed wprowadzeniem europejskiej jednostki rozrachunkowej, o ile poziom ten jest wyższy od europejskiej jednostki rozrachunkowej, aż do chwili oceny kwot określonych dyrektywą 73/239/EWG;
zmiany sytuacji gospodarczej i monetarnej Wspólnoty uzasadniają badanie tych kwot w regularnych odstępach czasu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
W dyrektywie 73/239/EWG art. 5 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) "jednostka rozliczeniowa" oznacza europejską jednostkę rozrachunkową (EUA), jak określono decyzją Komisji 3289/75/EWWiS (1).
W każdym przypadku, gdy niniejsza dyrektywa powołuje się na jednostkę rozliczeniową, jako wartość przeliczenia w walucie krajowej corocznie od 31 grudnia przyjmuje się wartość z ostatniego dnia miesiąca poprzedzającego październik, w którym wartości przeliczenia europejskiej jednostki rozrachunkowej dostępne będą we wszystkich walutach wspólnotowych;"
.
2.
Następującą uwagę dodaje się jako przypis dolny do strony, na której znajduje się art. 5 dyrektywy 73/239/EWG:
[6]."
.
Artykuł 2
Jako środek przejściowy do czasu pierwszej zmiany kwot wyrażonych w jednostkach rozliczeniowych określonych przez dyrektywę 73/239/EWG kwoty wyrażone w walutach krajowych do celów przeliczenia na jednostki rozliczeniowe w rozumieniu art. 5 lit. a) nie są niższe niż te otrzymane zgodnie z kursem przeliczeniowym stosowanym do jednostek rozliczeniowych przed przyjęciem niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
Co dwa lata Rada, działając na wniosek Komisji, dokonuje oceny i – jeżeli to niezbędne – zmienia kwoty wyrażone w jednostkach rozliczeniowych w dyrektywie 73/239/EWG, uwzględniając zmiany sytuacji ekonomicznej i monetarnej Wspólnoty.
Artykuł 4
Przepisy prawa krajowego zmienione zgodnie z niniejszą dyrektywą stosuje się od dnia 31 grudnia 1976 r.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 20 lipca 1976 r.
w sprawie ustalenia najwyższego poziomu kwasu erukowego w olejach i tłuszczach przeznaczonych do spożycia przez ludzi oraz w środkach spożywczych zawierających dodatek olejów lub tłuszczów
(76/621/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: podawanie dużych dawek oleju rzepakowego zwierzętom doświadczalnym wykazało powstawanie niepożądanych skutków, jednakże nie wykazano występowania takich skutków u ludzi;
skutki te wywoływane są głównie przez kwas erukowy, jeden ze składników tego oleju;
inne oleje i tłuszcze jadalne zawierają kwas erukowy;
dalsze badania nad olejem rzepakowym i innymi olejami i tłuszczami są obecnie w toku, lecz w charakterze środków zapobiegawczych przyjmowanie kwasu erukowego powinno zostać ograniczone do czasu uzyskania wyników;
do osiągnięcia tego celu powinien zostać ustalony maksymalny poziom zawartości kwasu erukowego w olejach i tłuszczach oraz środkach spożywczych, do których zostały one dodane; możliwe jest jednak, bez zagrożenia dla zdrowia ludzi, wyłączenie środków spożywczych o całkowitej niskiej zawartości tłuszczu z zakresu niniejszej dyrektywy;
w tym celu powinien zostać przyjęty maksymalny poziom, stosowany nie później niż z dniem 1 lipca 1979 r., co wobec braku dokładnych i ostatecznych informacji naukowych w tej kwestii i biorąc pod uwagę jakościowy rozwój produkcji nasion rzepaku we Wspólnocie, zapewni ochronę zdrowia ludzi;
w żadnym wypadku poziom zawartości kwasu erukowego nie może być wyższy niż 10 %, począwszy od dnia 1 lipca 1977 r.;
niektóre Państwa Członkowskie ustaliły już maksymalne poziomy kwasu erukowego w odniesieniu do wskazanych rodzajów środków i modelów żywieniowych zgodnie z wymogami uzasadnionymi ochroną zdrowia publicznego;
metody pobierania próbek i analizy konieczne do określania poziomu zawartości kwasu erukowego w wymienionych środkach są środkami wykonawczymi natury technicznej; ich przyjęcie powinno zostać powierzone Komisji w celu uproszczenia i przyspieszenia procedury;
we wszystkich przypadkach, w których Rada przyznaje Komisji uprawnienia do wprowadzania w życie zasad dotyczących środków spożywczych, powinna zostać ustanowiona procedura ustanawiająca ścisłą współpracę między Państwami Członkowskimi a Komisją w ramach Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych, powołanego decyzją Rady z dnia 13 listopada 1969 r. [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejszą dyrektywę stosuje się:
a) w odniesieniu do olejów, tłuszczów i ich mieszanek przeznaczonych jako takie do spożycia przez ludzi,
b) w odniesieniu do mieszanek środków spożywczych, do których dodano oleje, tłuszcze lub ich mieszanki i w których ogólna zawartość tłuszczu przekracza 5 %; Państwa Członkowskie mogą jednakże stosować przepisy niniejszej dyrektywy także do środków spożywczych, gdy ich zawartość tłuszczu jest równa 5 % lub niższa.
Artykuł 2
1.
Najpóźniej od dnia 1 lipca 1979 r. poziom kwasu erukowego w środkach określonych w art. 1, obliczany w ogólnym poziomie kwasów tłuszczowych w składniku tłuszczu, nie może być wyższy niż 5 %.
2.
W każdym przypadku, począwszy od dnia 1 lipca 1977 r., Państwa Członkowskie ustalają poziom kwasu erukowego nieprzekraczający 10 %.
Artykuł 3
Procedury pobierania próbek i metody analizy konieczne do ustalania poziomu zawartości kwasu erukowego w produktach określonych w art. 1 określane są zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 5.
Artykuł 4
1.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie, w wyniku nowych informacji lub ponownej oceny istniejących informacji uzyskanych od czasu przyjęcia dyrektywy, posiada szczegółowe podstawy do ustalenia, że maksymalne poziomy kwasu erukowego ustanowione w art. 2 zagrażają zdrowiu ludzi, mimo że są zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy, dane Państwo Członkowskie może czasowo zawiesić albo zaostrzyć stosowanie wspomnianych przepisów na swoim terytorium.
Niezwłocznie informuje o tym pozostałe Państwa Członkowskie i Komisję, podając przyczyny takiej decyzji.
2.
Komisja bada, tak szybko, jak to możliwe, powody podane przez dane Państwo Członkowskie i zasięga opinii Państw Członkowskich w ramach Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych, po czym niezwłocznie wydaje opinię i podejmuje odpowiednie środki.
3.
Jeżeli Komisja uznaje, że zmiany dyrektywy są konieczne w celu rozwiązania trudności wymienionych w ust. 1 oraz zapewnienia ochrony zdrowia ludzi, wszczyna procedurę przewidzianą w art. 5, zmierzającą do przyjęcia tych zmian; Państwo Członkowskie, które przyjęło środki ochronne, może w takim przypadku utrzymać je w mocy do czasu wejścia zmian w życie.
Artykuł 5
1.
W przypadku gdy postępuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w niniejszym artykule, sprawa zostaje przekazana do Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych, powołanego decyzją Rady z dnia 13 listopada 1969 r. (zwanego dalej "Komitetem") przez jego przewodniczącego, z jego własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
2.
Przedstawiciel Komisji przedstawia Komitetowi projekt środków, które mają zostać podjęte.
Komitet wydaje opinię w sprawie projektu w terminie ustalonym przez przewodniczącego, mając na uwadze pilność sprawy.
Opinie przyjmowane są większością 41 głosów, głosy Państw Członkowskich ważone są zgodnie z przepisami art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) W przypadku gdy przewidziane środki są zgodne z opinią Komitetu, Komisja je przyjmie.
b) W przypadku gdy przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub gdy opinia nie została wydana, Komisja bezzwłocznie przedstawia Radzie propozycję środków, jakie mają zostać podjęte.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
c) Jeżeli w ciągu trzech miesięcy od zgłoszenia wniosku Rada nie podjęła działań, proponowane środki zostają przyjęte przez Komisję.
Artykuł 6
Artykuł 5 stosuje się przez okres 18 miesięcy od dnia, w którym sprawa została pierwszy raz przekazana do Komitetu na mocy art. 5 ust. 1.
Artykuł 7
1.
Przed dniem 1 stycznia 1977 r. Państwa Członkowskie, jeżeli to konieczne, dokonują zmian w swoich przepisach w celu uzgodnienia z przepisami niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Zmienione ustawodawstwa stosuje się do środków po raz pierwszy wprowadzonych na rynek po dniu 1 lipca 1977 r. i 1 lipca 1979 r. odpowiednio.
Artykuł 8
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 27 lipca 1976 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do instalacji urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej na pojazdach silnikowych i ich przyczepach
(76/756/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: wymogi techniczne, które pojazdy silnikowe muszą spełniać w myśl obowiązujących przepisów krajowych dotyczą, między innymi, przednich świateł przeciwmgielnych;
wymogi te są różne w poszczególnych Państwach Członkowskich; w związku z tym zachodzi konieczność przyjęcia przez wszystkie Państwa Członkowskie takich samych wymogów, w uzupełnieniu lub w miejsce istniejących przepisów, w szczególności w celu wprowadzenia procedury homologacji typu EWG, będącej przedmiotem dyrektywy Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [3];
wspólne wymogi dotyczące konstrukcji urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej będą przedmiotem dalszych dyrektyw szczególnych;
zbliżanie przepisów krajowych odnoszących się do pojazdów silnikowych zakłada wzajemne uznawanie przez Państwa Członkowskie przeprowadzanych przez nie badań opartych na jednolitych wymogach; jeśli system ma działać poprawnie, wymogi te muszą być stosowane począwszy od tej samej daty,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy, "pojazd" oznacza każdy pojazd silnikowy, z lub bez nadwozia, przeznaczony do użytkowania na drogach, posiadający przynajmniej cztery koła i rozwijający maksymalną prędkość konstrukcyjną przekraczającą 25 km/h, z wyjątkiem pojazdów szynowych, maszyn i ciągników rolniczych lub leśnych oraz innych maszyn i pojazdów przeznaczonych do robót publicznych.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie nie mogą odmówić przyznania homologacji typu EWG lub homologacji krajowej pojazdu z przyczyn dotyczących zainstalowanych urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej, bez względu na to czy są one obowiązkowe czy nie, jak wymieniono w załączniku I ppkt 1.5.7–1.5.20, jeśli są one zamontowane zgodnie z wymaganiami ustanowionymi w załączniku I.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie nie mogą odmówić rejestracji pojazdu ani zakazać jego sprzedaży, wprowadzenia do ruchu lub użytkowania, z przyczyn odnoszących się do zainstalowanych urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej, bez względu na to czy są one obowiązkowe czy nie, jak wymieniono w załączniku I ppkt 1.5.7–1.5.20, jeśli są one zamontowane zgodnie z wymaganiami ustanowionymi w załączniku I.
Artykuł 4
Państwo Członkowskie, które przyznało homologację typu EWG podejmuje niezbędne środki, aby zapewnić, że jest powiadamiane o wszelkich zmianach każdej części lub właściwości określonych w załączniku I ppkt 1.1. Właściwe władze tego Państwa Członkowskiego określają, czy powinny być przeprowadzone dalsze badania zmienionego typu pojazdu oraz czy powinno zostać sporządzone nowe sprawozdanie.
W przypadku gdy takie badania wykażą brak zgodności z wymogami niniejszej dyrektywy, zmiany nie są zatwierdzane.
Artykuł 5
Zmiany niezbędne w celu dostosowania do postępu technicznego wymogów określonych w załącznikach przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 dyrektywy 70/156/EWG.
Artykuł 6
1.
Do 1 lipca 1977 r. Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy oraz niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Stosują te przepisy z mocą najpóźniej od 1 października 1977 r. Jednakże do 1 października 1979 r.
Państwa Członkowskie nie mogą odmówić homologacji typu EWG lub homologacji krajowej typu z przyczyn dotyczących zainstalowanych urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej, jeśli jedynie wymagania załącznika I ppkt 4.2.6 nie są spełnione. Jeżeli jednakże urządzenia wymienione w ppkt 4.2.6 są zainstalowane, powinny spełniać wymogi tego punktu.
2.
Z chwilą notyfikacji niniejszej dyrektywy Państwom Członkowskim, zapewniają one powiadomienie Komisji, w czasie umożliwiającym jej przedstawienie swoich uwag, o wszelkich projektach przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych, które zamierzają przyjąć w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 27 lipca 1976 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do świateł odblaskowych pojazdów silnikowych i ich przyczep
(76/757/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: wymogi techniczne, które pojazdy silnikowe muszą spełniać w myśl obowiązujących przepisów krajowych dotyczą między innymi świateł odblaskowych;
wymogi te są różne w poszczególnych Państwach Członkowskich; w związku z tym zachodzi konieczność przyjęcia przez wszystkie Państwa Członkowskie takich samych wymogów, w uzupełnieniu lub w miejsce istniejących przepisów, w szczególności w celu wprowadzenia procedury homologacji typu EWG, będącej przedmiotem dyrektywy Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [3];
w dyrektywie 76/756/EWG [4] Rada ustanowiła wspólne wymogi dotyczące instalacji urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej na pojazdach silnikowych i ich przyczepach;
zharmonizowana procedura homologacyjna świateł umożliwia każdemu Państwu Członkowskiemu sprawdzanie zgodności ze wspólnymi wymogami dotyczącymi konstrukcji i badania oraz powiadamianie pozostałych Państw Członkowskich o wynikach badań przez wysłanie egzemplarza świadectwa homologacji sporządzonego dla każdego typu świateł odblaskowych; opatrzenie znakiem homologacji typu EWG części wszystkich świateł odblaskowych produkowanych zgodnie z homologowanym typem powoduje, iż zbędne jest przeprowadzanie kontroli technicznych tych świateł w Państwach Członkowskich;
pożądane jest uwzględnienie wymogów technicznych przyjętych przez Europejską Komisję Gospodarczą ONZ w jej rozporządzeniu nr 3 ("Jednolite przepisy dotyczące homologacji urządzeń odblaskowych pojazdów silnikowych") [5], które załączone jest do Porozumienia z dnia 20 marca 1958 r. dotyczącego przyjęcia jednolitych wymagań technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być stosowane w tych pojazdach, oraz wzajemnego uznawania homologacji udzielonych na podstawie tych wymagań;
zbliżanie przepisów krajowych odnoszących się do pojazdów silnikowych zakłada wzajemne uznawanie przez Państwa Członkowskie przeprowadzonych przez nie badań opartych na jednolitych wymogach,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Każde Państwo Członkowskie przyznaje homologację typu EWG części dla każdego typu świateł odblaskowych, które spełniają wymogi dotyczące konstrukcji i badania ustanowione w załącznikach 0, I, III, V, VI, VII, VIII, IX, X, XI i XII.
2.
Państwo Członkowskie, które przyznało homologację typu EWG części podejmuje środki niezbędne w celu sprawdzenia, w stosownym zakresie i jeżeli zajdzie taka potrzeba, we współpracy z właściwymi władzami pozostałych Państw Członkowskich, że modele produkcyjne zgodne są z homologowanym typem.
Sprawdzenie to ogranicza się do kontroli na miejscu.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wydają producentowi lub jego upoważnionemu przedstawicielowi znak homologacji typu EWG części zgodny z wzorem przedstawionym w załączniku III dla każdego typu świateł odblaskowych homologowanych na podstawie art. 1.
Państwa Członkowskie przyjmują wszelkie właściwe środki w celu zapobieżenia używaniu znaków w sposób, który mogłyby prowadzić do pomylenia homologowanych świateł odblaskowych z innymi urządzeniami.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie nie mogą zakazać wprowadzania do obrotu świateł odblaskowych z przyczyn odnoszących się do ich konstrukcji lub funkcjonowania, jeżeli światła te opatrzone są znakiem homologacji typu EWG części.
2.
Jednakże Państwo Członkowskie może zakazać wprowadzenia do obrotu tych świateł odblaskowych opatrzonych znakiem homologacji typu EWG części, które systematycznie wykazują niezgodność z homologowanym typem.
Państwo takie powiadamia bezzwłocznie pozostałe Państwa Członkowskie i Komisję o podjętych środkach, przedstawiając powody swojej decyzji.
Artykuł 4
Właściwe władze każdego Państwa Członkowskiego wysyłają w terminie jednego miesiąca do właściwych władz innych Państw Członkowskich egzemplarze świadectw homologacji, których wzór zamieszczony jest w załączniku II, wypełnione dla każdego typu świateł odblaskowych, które homologują lub których homologacji odmawiają.
Artykuł 5
1.
Jeżeli Państwo Członkowskie, które przyznało homologację typu EWG stwierdzi, że większa liczba świateł odblaskowych opatrzonych tym samym znakiem homologacji typu EWG części nie jest zgodna z typem, na który przyznało homologację typu, przyjmuje ono niezbędne środki w celu zapewnienia, aby modele produkcyjne były zgodne z homologowanym typem.
Właściwe władze tego państwa informują właściwe władze pozostałych Państw Członkowskich o przyjętych środkach, które mogą, w przypadku braku zgodności, obejmować cofnięcie homologacji typu EWG.
Wspomniane władze przyjmują podobne środki, jeżeli są powiadomione przez właściwe władze innego Państwa Członkowskiego o takim braku zgodności.
2.
Właściwe władze Państw Członkowskich w terminie jednego miesiąca powiadamiają się wzajemnie o każdym przypadku wycofania homologacji typu EWG części oraz o przyczynach przyjęcia takiego środka.
Artykuł 6
Każda decyzja o odmowie lub cofnięciu homologacji lub zakazie wprowadzania do obrotu lub użytkowania światła odblaskowego, podjęta na mocy przepisów wykonujących niniejszą dyrektywę, zawiera szczegółowe uzasadnienie.
O takiej decyzji zawiadamia się zainteresowane strony wraz z pouczeniem o środkach odwoławczych przysługujących im na podstawie obowiązujących przepisów w Państwach Członkowskich oraz terminie ich wniesienia.
Artykuł 7
Państwa Członkowskie nie mogą odmówić przyznania homologacji typu EWG lub homologacji krajowej pojazdu z przyczyn dotyczących jego świateł odblaskowych, jeżeli są one opatrzone znakiem homologacji typu EWG części i zamontowane zgodnie z wymogami ustanowionymi w dyrektywie 76/756/EWG.
Artykuł 8
Państwa Członkowskie nie mogą odmówić lub zakazać sprzedaży, rejestracji, wprowadzania do ruchu lub użytkowania pojazdu z przyczyn dotyczących jego świateł odblaskowych, jeżeli są one opatrzone znakiem homologacji typu EWG części i zamontowane zgodnie z wymogami ustanowionymi w dyrektywie 76/756/EWG.
Artykuł 9
Do celów niniejszej dyrektywy, "pojazd" oznacza każdy pojazd silnikowy, z lub bez nadwozia, przeznaczony do użytkowania na drogach, posiadający przynajmniej cztery koła i rozwijający maksymalną prędkość konstrukcyjną przekraczającą 25 km/h, z wyjątkiem pojazdów szynowych, maszyn i ciągników rolniczych lub leśnych oraz innych maszyn i pojazdów przeznaczonych do robót publicznych.
Artykuł 10
Zmiany niezbędne w celu dostosowania do postępu technicznego wymogów określonych w załącznikach przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 dyrektywy 70/156/EWG.
Artykuł 11
1.
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują przepisy konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy przed 1 lipca 1977 r. oraz niezwłocznie informują o tym Komisję.
Stosują te przepisy nie później niż od 1 października 1977 r.
2.
Z chwilą notyfikacji niniejszej dyrektywy Państwom Członkowskim, zapewniają one powiadomienie Komisji, w czasie umożliwiającym jej przedstawienie swoich uwag, o wszelkich projektach przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych, które zamierzają przyjąć w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 12
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 27 lipca 1976 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do świateł obrysowych, przednich świateł pozycyjnych (bocznych), tylnych świateł pozycyjnych (bocznych) i świateł stopu pojazdów silnikowych i ich przyczep
(76/758/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: wymogi techniczne, które pojazdy silnikowe muszą spełniać w myśl obowiązujących przepisów krajowych, odnoszą się między innymi do świateł obrysowych, przednich świateł pozycyjnych (bocznych), tylnych świateł pozycyjnych (bocznych) i świateł stopu;
wymogi te są różne w poszczególnych Państwach Członkowskich; w związku z tym zachodzi konieczność przyjęcia przez wszystkie Państwa Członkowskie takich samych wymogów, w uzupełnieniu lub w miejsce istniejących przepisów, w szczególności w celu wprowadzenia w odniesieniu do każdego typu pojazdu procedury homologacji typu EWG, będącej przedmiotem dyrektywy Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [3];
w dyrektywie 76/756/EWG [4] Rada ustanowiła wspólne wymogi dotyczące instalacji urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej na pojazdach silnikowych i ich przyczepach;
zharmonizowana procedura homologacji przednich świateł pozycyjnych (bocznych), tylnych świateł pozycyjnych (bocznych) i świateł stopu umożliwia każdemu Państwu Członkowskiemu sprawdzenie zgodności ze wspólnymi wymogami konstrukcyjnymi i testowymi oraz informowanie innych Państw Członkowskich o swoich ustaleniach, przez przesłanie kopii świadectwa homologacji danej części, sporządzanego dla każdego typu przednich świateł pozycyjnych (bocznych), tylnych świateł pozycyjnych (bocznych) i świateł stopu; umieszczenie znaku homologacji typu EWG danej części na wszystkich światłach wytwarzanych zgodnie z homologacją eliminuje konieczność przeprowadzania kontroli technicznych przednich świateł pozycyjnych (bocznych), tylnych świateł pozycyjnych (bocznych) i świateł stopu w pozostałych Państwach Członkowskich;
wskazane jest uwzględnienie wymogów technicznych przyjętych przez Europejską Komisję Gospodarczą ONZ w jej rozporządzeniu nr 7 ("Ujednolicone przepisy dotyczące homologacji świateł pozycyjnych (bocznych), czerwonych tylnych świateł i świateł stopu pojazdów silnikowych (z wyjątkiem motocykli) i ich przyczep") [5], które zostało załączone do Porozumienia z dnia 20 marca 1958 r. dotyczącego przyjęcia jednolitych warunków homologacji i wzajemnego uznawania homologacji wyposażenia pojazdów silnikowych i ich części;
zbliżenie ustawodawstw krajowych odnoszących się do pojazdów silnikowych pociąga za sobą wzajemne uznawanie przez Państwa Członkowskie wyników kontroli, przeprowadzanych przez każde z nich w oparciu o wspólne wymogi,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie udzielają homologacji typu EWG częściom w odniesieniu do każdego typu przednich świateł pozycyjnych (bocznych), tylnych świateł pozycyjnych (bocznych) i świateł stopu, które spełniają wymogi konstrukcyjne i testowe ustanowione w załącznikach 0, I, III, IV i V.
2.
Państwo Członkowskie, które udzieliło homologacji typu EWG części, podejmuje środki w celu sprawdzenia, czy modele seryjne są zgodne z homologacją, jeżeli zajdzie taka potrzeba i w stopniu, w jakim jest to konieczne w ramach współpracy z właściwymi władzami w pozostałych Państwach Członkowskich.
Sprawdzenie takie ogranicza się do kontroli na miejscu.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie dla każdego typu przednich świateł pozycyjnych (bocznych), tylnych świateł pozycyjnych (bocznych) i świateł stopu, który homologują zgodnie z art. 1, wydają producentowi lub jego upoważnionemu przedstawicielowi znak homologacji typu EWG danej części, zgodny ze wzorami przedstawionymi w załączniku III.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie odpowiednie środki w celu zapobieżenia używaniu znaków, które mogłyby prowadzić do mylenia przednich świateł pozycyjnych (bocznych), tylnych świateł pozycyjnych (bocznych) i świateł stopu, które zostały homologowane zgodnie z art. 1 z innymi urządzeniami.
Artykuł 3
1.
Żadne Państwo Członkowskie nie może zakazać wprowadzania do obrotu przednich świateł pozycyjnych (bocznych), tylnych świateł pozycyjnych (bocznych) i świateł stopu, z przyczyn odnoszących się do ich konstrukcji lub sposobu funkcjonowania, jeżeli są one opatrzone znakiem homologacji typu EWG części.
2.
Jednakże Państwo Członkowskie może zakazać wprowadzania do obrotu przednich świateł pozycyjnych (bocznych), tylnych świateł pozycyjnych (bocznych) i świateł stopu opatrzonych znakiem homologacji typu EWG części, jeżeli poważnie uchybiają zgodności z homologacją.
Państwo to bezzwłocznie powiadamia inne Państwa Członkowskie i Komisję o podjętych środkach, podając powody swojej decyzji.
Artykuł 4
Właściwe władze każdego Państwa Członkowskiego przesyłają w ciągu jednego miesiąca właściwym władzom pozostałych Państw Członkowskich kopię świadectwa homologacji części, którego wzór podano w załączniku II, wypełnione dla każdego typu przednich świateł pozycyjnych (bocznych), tylnych świateł pozycyjnych (bocznych) i świateł stopu, który te władze homologują lub którego homologacji odmawiają.
Artykuł 5
1.
Jeżeli Państwo Członkowskie, które przyznało homologację typu EWG części, stwierdza, że numer przednich świateł pozycyjnych (bocznych), tylnych świateł pozycyjnych (bocznych) i świateł stopu, opatrzonych tym samym znakiem homologacji typu EWG części, nie jest zgodny z typem, który uzyskał homologację, państwo takie zobowiązane jest podjąć środki w celu zapewnienia zgodności modeli seryjnych z homologacją.
Właściwe władze danego państwa dostarczają porad w zakresie podjętych środków tym z pozostałych Państw Członkowskich, które mogą, w razie poważnych uchybień co do zgodności, wycofać homologację typu EWG danej części.
Wspomniane władze podejmują takie same środki, jeżeli zostaną poinformowane przez właściwe władze innego Państwa Członkowskiego o wystąpieniu takiego uchybienia zgodności.
2.
Właściwe władze Państw Członkowskich w ciągu jednego miesiąca powiadamiają się wzajemnie o każdym przypadku wycofania homologacji typu EWG części oraz o przyczynach podjęcia takiego środka.
Artykuł 6
Każda decyzja, podjęta na mocy przepisów przyjętych w ramach wykonywania niniejszej dyrektywy i dotycząca odmowy przyznania lub wycofania homologacji typu EWG części dla przednich świateł pozycyjnych (bocznych), tylnych świateł pozycyjnych (bocznych) i świateł stopu, lub zakazu wprowadzania ich do obrotu lub użytku, powinna zawierać szczegółowe uzasadnienie.
Decyzje takie przekazuje się do wiadomości zainteresowanej stronie, wraz z informacją dotyczącą środków zaradczych, jakie ta strona może podjąć na mocy obowiązujących w Państwach Członkowskich przepisów ustawowych, oraz informację na temat terminów ustalonych na przyjęcie takich środków.
Artykuł 7
Żadne Państwo Członkowskie nie może odmówić przyznania homologacji typu EWG lub homologacji krajowej pojazdu z przyczyn odnoszących się do jego przednich świateł pozycyjnych (bocznych), tylnych świateł pozycyjnych (bocznych) i świateł stopu, jeżeli są one opatrzone znakiem homologacji typu EWG i są zamontowane zgodnie z wymogami ustanowionymi w dyrektywie 76/756/EWG.
Artykuł 8
Żadne Państwo Członkowskie nie może odmówić lub zabronić sprzedaży pojazdu ani jego rejestracji, dopuszczenia do ruchu czy użytku, z przyczyn odnoszących się do jego świateł obrysowych, przednich świateł pozycyjnych (bocznych), tylnych świateł pozycyjnych (bocznych) i świateł stopu, jeżeli są one opatrzone znakiem homologacji typu EWG i są zamontowane zgodnie z wymogami ustanowionymi w dyrektywie 76/756/EWG.
Artykuł 9
Do celów niniejszej dyrektywy "pojazd" oznacza każdy pojazd silnikowy, z nadwoziem lub bez, przeznaczony do użytkowania na drogach, posiadający przynajmniej cztery koła i rozwijający maksymalną prędkość konstrukcyjną przekraczającą 25 km/h, oraz jego przyczepy, z wyjątkiem pojazdów szynowych, maszyn i ciągników rolniczych lub leśnych oraz innych maszyn i pojazdów przeznaczonych do robót publicznych.
Artykuł 10
Wszelkie zmiany konieczne do dostosowania wymogów zawartych w załącznikach do postępu technicznego przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 dyrektywy 70/156/EWG.
Artykuł 11
1.
Do dnia 1 lipca 1977 r. Państwa Członkowskie przyjmują i publikują przepisy konieczne w celu wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie informują o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują te przepisy z mocą od 1 października 1977 r.
2.
Z chwilą notyfikacji niniejszej dyrektywy Państwa Członkowskie zobowiązane są informować Komisję, w terminie umożliwiającym jej zgłoszenie własnych uwag, o wszelkich projektach przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych, jakie zamierzają przyjąć w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 12
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 27 lipca 1976 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do kierunkowskazów w pojazdach mechanicznych i ich przyczepach
(76/759/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego artykuł 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: wymagania techniczne, jakim muszą odpowiadać pojazdy mechaniczne na mocy ustawodawstw krajowych, dotyczą między innymi kierunkowskazów;
w związku z różnicami, jakie istnieją między przepisami krajowymi poszczególnych Państw Członkowskich, zachodzi konieczność przyjęcia przez wszystkie te państwa w uzupełnieniu do ich obowiązujących obecnie przepisów krajowych lub w miejsce tych przepisów jednolitych regulacji, które pozwolą na objęcie wszystkich typów pojazdów homologacją EWG, będącą przedmiotem dyrektywy Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji pojazdów mechanicznych i ich przyczep [3], która ma być wprowadzona w przypadku każdego typu pojazdu;
dyrektywą 76/756/EWG [4] Rada ustanowiła wspólne wymagania dotyczące instalacji urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej na pojazdach mechanicznych i ich przyczepach;
ujednolicone procedury homologacji typu kierunkowskazów umożliwiają każdemu Państwu Członkowskiemu kontrolę zgodności z wymaganiami dotyczącymi jednolitej konstrukcji oraz z wymaganiami zawartymi w testach oraz informowanie innych Państw Członkowskich o swoich wynikach poprzez wysyłanie kopii sporządzonego świadectwa homologacji typu elementu dla każdego typu kierunkowskazów; umiejscowienie znaku homologacji typu EWG elementu na wszystkich kierunkowskazach wyprodukowanych zgodnie z typem posiadającym homologację zapobiega potrzebie kontroli technicznych tych kierunkowskazów w innych Państwach Członkowskich;
należy wziąć pod uwagę wymagania techniczne przyjęte przez Europejską Komisję Gospodarczą NZ w jej regulacji nr 6 ("Jednolite przepisy dotyczące homologacji kierunkowskazów pojazdów mechanicznych (z wyjątkiem motocykli) i ich przyczep" [5]), które są załączone do Układu z dnia 20 marca 1958 r. dotyczącego stosowania jednolitych warunków homologacji i wzajemnego uznawania homologacji wyposażenia i części pojazdów mechanicznych;
zbliżenie ustawodawstw krajowych odnoszących się do pojazdów mechanicznych uprawnia do wzajemnego uznawania przez Państwa Członkowskie przeprowadzonych przez nie testów opartych na wspólnych wymaganiach,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Każde Państwo Członkowskie przyznaje homologację typu każdym kierunkowskazom spełniającym wymagania dotyczące konstrukcji oraz te dotyczące testów, ustalone w załącznikach 0, I, III, IV i V.
2.
Państwo Członkowskie, które przyznało homologację typu EWG elementu, podejmuje środki wymagane w celu sprawdzenia, czy modele produkcyjne są zgodne z typem posiadającym homologację, tak dalece jak jest to konieczne i w przypadku zaistnienia potrzeby wypływającej ze współpracy z innymi Państwami Członkowskimi.
Taka kontrola jest ograniczona do kontroli na miejscu.
Artykuł 2
Dla każdego typu kierunkowskazów, dla którego przyznały homologację typu zgodnie z art. 1, Państwa Członkowskie wydają producentowi lub jego uprawnionemu przedstawicielowi znak homologacji typu EWG, którego przykład jest przedstawiony w załączniku III.
Państwa Członkowskie podejmują odpowiednie środki zapobiegające użyciu znaków mogących spowodować pomylenie kierunkowskazów z innymi przyrządami, które uzyskały homologację zgodnie z art. 1.
Artykuł 3
1.
Żadne Państwo Członkowskie nie może zabronić wprowadzenia na rynek kierunkowskazów na podstawie ich konstrukcji lub metod działania, w przypadku kiedy posiadają one znak homologacji typu.
2.
Jednakże Państwo Członkowskie może zabronić wprowadzenia na rynek kierunkowskazów posiadających znak homologacji typu elementu, które w sposób ciągły nie odpowiadają zatwierdzonemu typowi.
Państwo to powiadamia pozostałe Państwa Członkowskie oraz Komisję o podjętych środkach, przedstawiając powody swojej decyzji.
Artykuł 4
Właściwe władze każdego Państwa Członkowskiego w ciągu jednego miesiąca przesyłają właściwym władzom pozostałych Państw Członkowskich kopię świadectwa homologacji typu elementu, którego przykład podany jest w załączniku II, wypełnionego dla każdego typu kierunkowskazów, które zostały zatwierdzone lub których wniosek o homologację odrzucono.
Artykuł 5
1.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie, które przyznało homologację typu EWG elementu, stwierdzi, że pewna liczba kierunkowskazów posiadających ten sam znak homologacji typu nie jest zgodna z typem, który uzyskał homologację, podejmuje konieczne środki mające na celu zagwarantowanie, że modele produkcyjne odpowiadają typowi, który uzyskał homologację.
Właściwe władze tego państwa służą radą innym Państwom Członkowskim co do przyjętych środków, które w przypadku stałego braku zgodności z typem mogą powodować cofnięcie homologacji.
Wspomniane władze podejmują takie same środki, jeśli zostały poinformowane przez właściwe władze innego Państwa Członkowskiego o takim braku zgodności.
2.
Właściwe władze Państw Członkowskich w ciągu miesiąca powiadamiają się wzajemnie o cofnięciu homologacji typu EWG elementu oraz o powodach podjęcia takich środków.
Artykuł 6
Każda decyzja podjęta zgodnie z przepisami przyjętymi przy wprowadzaniu w życie niniejszej dyrektywy, dotycząca odmowy lub cofnięcia homologacji typu EWG kierunkowskazów lub zabraniająca wprowadzania ich na rynek lub ich użycia powinna szczegółowo określać powody, na których została oparta.
O tej decyzji jest informowana zainteresowana strona, która jednocześnie jest powiadamiana o odszkodowaniach przysługujących jej zgodnie z obowiązującym w Państwach Członkowskich prawem, a także o ograniczonym czasie na uzyskanie takich odszkodowań.
Artykuł 7
Żadne Państwo Członkowskie nie może odmówić przyznania homologacji EWG lub homologacji krajowej pojazdu mechanicznego na podstawie ich kierunkowskazów, jeśli posiadają one znak homologacji typu EWG elementu i są zainstalowane zgodnie z wymaganiami ustanowionymi dyrektywą 76/756/EWG.
Artykuł 8
Żadne Państwo Członkowskie nie może odmówić lub zabronić sprzedaży, rejestracji lub wprowadzenia do użytku dowolnego pojazdu na podstawie kierunkowskazów, jeśli posiadają one znak homologacji EWG oraz są zainstalowane zgodnie z wymaganiami ustanowionymi dyrektywą 76/756/EWG.
Artykuł 9
Do celów niniejszej dyrektywy "pojazd" oznacza pojazd mechaniczny przeznaczony do użytkowania na drogach, z lub bez karoserii, posiadający przynajmniej cztery koła i o maksymalnej prędkości konstrukcyjnej przekraczającej 25 km/h oraz jego przyczepę, z wyjątkiem pojazdów, które poruszają się na szynach, ciągników stosowanych w rolnictwie i leśnictwie oraz maszyn i sprzętu do robót publicznych.
Artykuł 10
Wszelkie zmiany konieczne do dostosowania wymagań załączników celem uwzględnienia postępu technicznego przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 dyrektywy 70/156/EWG.
Artykuł 11
1.
Do dnia 1 lipca 1977 r. Państwa Członkowskie przyjmują i publikują przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy oraz niezwłocznie informują o tym Komisję.
Przepisy te stosuje się nie później niż od dnia 1 października 1977 r.
2.
Z chwilą podania niniejszej dyrektywy do wiadomości Państw Członkowskich gwarantują one informowanie Komisji w czasie umożliwiającym jej przedstawienie swoich uwag o wszelkich projektach przepisów ustawowych wykonawczych i administracyjnych, które zamierzają przyjąć w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 12
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 27 lipca 1976 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do oświetlenia tylnej tablicy rejestracyjnej pojazdów silnikowych i ich przyczep
(76/760/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: wymogi techniczne, jakim muszą odpowiadać pojazdy silnikowe na mocy ustawodawstw krajowych dotyczą, między innymi, oświetlenia tylnej tablicy rejestracyjnej;
wymogi te są różne w poszczególnych Państwach Członkowskich; w związku z tym zachodzi konieczność przyjęcia przez wszystkie Państwa Członkowskie takich samych wymogów, w uzupełnieniu lub w miejsce istniejących przepisów, w szczególności w celu wprowadzenia w odniesieniu do każdego pojazdu procedury homologacji typu EWG, będącej przedmiotem dyrektywy Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [3];
w dyrektywie 76/756/EWG [4] Rada ustanowiła wspólne wymogi dotyczące instalacji urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej na pojazdach silnikowych i ich przyczepach;
zharmonizowana procedura homologacji dla oświetlenia tylnej tablicy rejestracyjnej umożliwia każdemu Państwu Członkowskiemu sprawdzenie zgodności ze wspólnymi wymogami w zakresie konstrukcji i badań oraz powiadamianie innych Państw Członkowskich o swoich ustaleniach, przez przesłanie egzemplarza świadectwa homologacji części, sporządzanego dla każdego typu oświetlenia tylnej tablicy rejestracyjnej; umieszczenie znaku homologacji EWG części na wszystkich światłach wytwarzanych zgodnie z homologacją, eliminuje konieczność przeprowadzania kontroli technicznych tego oświetlenia tylnej tablicy rejestracyjnej w pozostałych Państwach Członkowskich;
pożądane jest uwzględnienie wymogów technicznych przyjętych przez Europejską Komisję Gospodarczą Organizacji Narodów Zjednoczonych w jej regulaminie nr 4 ["Jednolite przepisy dotyczące homologacji urządzeń do oświetlania tylnej tablicy rejestracyjnej w pojazdach silnikowych (oprócz motocykli) i ich przyczepach"] [5], które załączone jest do Porozumienia z dnia 20 marca 1958 r. dotyczącego przyjęcia jednolitych wymagań technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być stosowane w tych pojazdach, oraz wzajemnego uznawania homologacji udzielonych na podstawie tych wymagań;
zbliżanie ustawodawstw odnoszących się do pojazdów silnikowych pociąga za sobą wzajemne uznawanie przez Państwa Członkowskie przeprowadzanych przez nie badań opartych na wspólnych wymogach,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Każde Państwo Członkowskie udziela homologacji EWG części dla każdego typu oświetlenia tylnej tablicy rejestracyjnej, które spełnia wymogi w zakresie konstrukcji i badań ustanowione w załącznikach 0, I, III i IV.
2.
Państwo Członkowskie, które udzieliło homologacji EWG części podejmuje środki wymagane w celu sprawdzenia, czy modele seryjne są zgodne z homologowanym typem, jeśli zajdzie taka potrzeba i w stopniu, w jakim jest to niezbędne, we współpracy z właściwymi władzami innych Państw Członkowskich.
Sprawdzenie ogranicza się do kontroli na miejscu.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie, dla każdego typu oświetlenia tylnej tablicy rejestracyjnej, któremu udzielają homologacji zgodnie z art. 1, wydają producentowi lub jego upoważnionemu przedstawicielowi znak homologacji EWG części zgodny ze wzorem przedstawionym w załączniku I.
Państwa Członkowskie podejmują odpowiednie środki w celu zapobieżenia używaniu znaków, które mogłyby prowadzić do mylenia oświetlenia tylnej tablicy rejestracyjnej, któremu udzielono homologacji zgodnie z art. 1 i innymi urządzeniami.
Artykuł 3
1.
Żadne Państwo Członkowskie nie może zabronić wprowadzenia do obrotu oświetlenia tylnej tablicy rejestracyjnej z przyczyn odnoszących się do jego konstrukcji lub metody działania, jeśli posiada ono znak homologacji EWG części.
2.
Jednakże Państwo Członkowskie może zabronić wprowadzenia do obrotu oświetlenia tylnej tablicy rejestracyjnej posiadającego znak homologacji EWG części, jeśli systematycznie nie jest zgodne z typem, któremu udzielono homologacji.
Państwo takie powiadamia bezzwłocznie pozostałe Państwa Członkowskie i Komisję o podjętych środkach, przedstawiając powody swojej decyzji.
Artykuł 4
Właściwe władze każdego Państwa Członkowskiego przesyłają w ciągu jednego miesiąca właściwym władzom pozostałych Państw Członkowskich egzemplarz świadectw homologacji części, których wzór znajduje się w załączniku II, wypełnionych dla każdego typu oświetlenia tylnej tablicy rejestracyjnej, któremu udzielają homologacji, lub któremu odmawiają udzielenia homologacji.
Artykuł 5
1.
W przypadku, gdy Państwo Członkowskie, które udzieliło homologacji EWG części stwierdzi, że pewna liczba świateł oświetlających tylną tablicę rejestracyjną opatrzonych tym samym znakiem homologacji EWG części nie odpowiada typowi, któremu udzieliły homologacji, podejmuje środki konieczne dla zapewnienia, że modele seryjne odpowiadają typowi, który posiada homologację.
Właściwe władze tego państwa powiadamiają władze pozostałych Państw Członkowskich o podjętych środkach, które w przypadku stałego braku zgodności z typem, który posiada homologację mogą skutkować cofnięciem homologacji EWG części.
Wspomniane władze podejmują takie same środki, jeżeli zostaną powiadomione przez właściwe władze innego Państwa Członkowskiego o wystąpieniu takiego uchybienia w zakresie zgodności.
2.
Właściwe władze Państw Członkowskich w ciągu miesiąca powiadamiają się wzajemnie o każdym cofnięciu homologacji EWG części oraz o powodach podjęcia takiego środka.
Artykuł 6
Każda decyzja podjęta zgodnie z przepisami przyjętymi przy wykonywaniu niniejszej dyrektywy, dotycząca odmowy lub cofnięcia homologacji EWG części oświetlenia tylnej tablicy rejestracyjnej lub zabraniająca wprowadzenia ich do obrotu lub ich użytkowania, musi szczegółowo określać powody na których została oparta.
Decyzje takie przekazuje się do wiadomości zainteresowanej stronie wraz z informacją dotyczącą środków zaradczych, które ta strona może podjąć na mocy obowiązujących w Państwach Członkowskich przepisów ustawowych, oraz informacją na temat terminów ustalonych w odniesieniu do podjęcia takich środków.
Artykuł 7
Żadne Państwo Członkowskie nie może odmówić udzielenia homologacji typu EWG lub krajowej homologacji typu pojazdowi z przyczyn odnoszących się do jego oświetlenia tylnej tablicy rejestracyjnej, jeśli opatrzone jest znakiem homologacji typu EWG i zamontowane jest zgodnie z wymogami ustanowionymi w dyrektywie 76/756/EWG.
Artykuł 8
Żadne Państwo Członkowskie nie może odmówić lub zabronić sprzedaży, rejestracji, wprowadzenia do ruchu lub eksploatacji pojazdu z przyczyn odnoszących się do jego oświetlenia tylnej tablicy rejestracyjnej, jeśli opatrzone jest znakiem homologacji typu EWG i zamontowane jest zgodnie z wymogami ustanowionymi w dyrektywie 76/756/EWG.
Artykuł 9
Do celów niniejszej dyrektywy "pojazd" oznacza każdy pojazd silnikowy, przeznaczony do użytkowania na drogach, z lub bez nadwozia, posiadający co najmniej cztery koła i rozwijający maksymalną prędkość konstrukcyjną przekraczającą 25 km/h, oraz jego przyczepy, z wyjątkiem pojazdów szynowych, ciągników i maszyn rolniczych oraz maszyn i pojazdów do robót publicznych.
Artykuł 10
Wszelkie zmiany konieczne do dostosowania wymogów załączników celem uwzględnienia postępu technicznego przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 dyrektywy 70/156/EWG.
Artykuł 11
1.
Państwa Członkowskie przyjmują i opublikują przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 lipca 1977 i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Stosują one te przepisy najpóźniej z mocą od dnia 1 października 1977.
2.
Z chwilą notyfikacji niniejszej dyrektywy Państwa Członkowskie poinformują Komisję, w czasie umożliwiającym jej przedstawienie swoich uwag, o wszelkich projektach przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych, które zamierzają przyjąć w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 12
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 27 lipca 1976 r.
w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących reflektorów pojazdów silnikowych spełniających funkcję reflektorów świateł drogowych i/lub świateł mijania w pojazdach silnikowych oraz żarówek do tych reflektorów
(76/761/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: wymagania techniczne, które muszą spełniać pojazdy silnikowe na podstawie przepisów krajowych odnoszących się między innymi do reflektorów pełniących funkcję reflektorów świateł drogowych i/lub świateł mijania oraz żarówek do tych reflektorów;
w związku z różnicami, jakie istnieją między przepisami krajowymi poszczególnych Państw Członkowskich, zachodzi konieczność przyjęcia przez wszystkie te państwa, w uzupełnieniu do ich obowiązujących obecnie przepisów krajowych lub w miejsce tych przepisów, jednolitych wymogów, które pozwolą na objęcie wszystkich typów pojazdów homologacją typu EWG, będącą przedmiotem dyrektywy Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [3], która ma być wprowadzona w stosunku do każdego typu pojazdu;
w dyrektywie 76/756/EWG [4] Rada ustanowiła wspólne wymagania dotyczące instalacji urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej na pojazdach silnikowych i ich przyczepach;
ujednolicona procedura homologacji typu reflektorów świateł drogowych i/lub świateł mijania oraz żarówek elektrycznych do tych reflektorów umożliwia każdemu Państwu Członkowskiemu kontrolę zgodności ze wspólnymi wymaganiami konstrukcyjnymi i wymaganiami zawartymi w testach oraz informowanie innych Państw Członkowskich o swoich wynikach, wysyłając kopię sporządzonego świadectwa homologacji części dla każdego typu reflektorów świateł drogowych i/lub świateł mijania oraz żarówek elektrycznych do tych reflektorów; umiejscowienie znaku homologacji EWG części na wszystkich reflektorach wyprodukowanych zgodnie z homologowanym typem zapobiega potrzebie kontroli technicznych tych reflektorów w pozostałych Państwach Członkowskich;
należy wziąć pod uwagę wymagania techniczne przyjęte przez Europejską Komisję Gospodarczą ONZ w jej rozporządzeniach nr 1 ("Jednolite przepisy dotyczące homologowania reflektorów w pojazdach silnikowych wysyłających asymetryczne światła mijania, światła drogowe lub oba rodzaje świateł") [5] oraz nr 2 ("Jednolite przepisy dotyczące homologowania żarówek do reflektorów wysyłających asymetryczne światła mijania, światła drogowe lub oba rodzaje świateł") [6], które są załączone do Porozumienia z dnia 20 marca 1958 r. dotyczącego przyjęcia jednolitych warunków homologowania i wzajemnego uznawania homologacji wyposażenia i części pojazdów silnikowych;
zbliżanie ustawodawstw krajowych dotyczących pojazdów silnikowych prowadzi do wzajemnego uznawania przez Państwa Członkowskie przeprowadzonych przez nie kontroli opartych na wspólnych wymaganiach,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Każde Państwo Członkowskie przyznaje homologację EWG części dla dowolnego typu reflektorów świateł drogowych i/lub świateł mijania, które spełniają wymagania konstrukcyjne oraz testowe ustanowione w załącznikach I i VI, a także dla wszelkiego typu żarówek do tych reflektorów, które spełniają wymagania konstrukcyjne i testowe ustanowione w załącznikach III i VI.
2.
Państwo Członkowskie, które przyznało homologację EWG części, podejmuje środki wymagane w celu sprawdzenia, czy modele produkcyjne są zgodne z typem homologowanym, tak dalece jak jest to konieczne, i w miarę potrzeby współpracuje z właściwymi władzami pozostałych Państw Członkowskich.
Taka kontrola jest ograniczona do kontroli na miejscu.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie dla każdego typu reflektorów świateł drogowych i/lub świateł mijania oraz żarówek do tych reflektorów, któremu przyznają homologację na podstawie art. 1, wydają producentowi lub jego upoważnionemu przedstawicielowi znak homologacji EWG części zgodny ze wzorem przedstawionym w załączniku VI.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie właściwe środki w celu zapobieżenia używania znaków powodujących pomyłki w odróżnianiu reflektorów świateł drogowych i/lub świateł mijania oraz żarówek do tych reflektorów, które uzyskały homologację na podstawie art. 1, od innych urządzeń.
Artykuł 3
1.
Żadne Państwo Członkowskie nie może zabronić wprowadzenia do obrotu reflektorów świateł drogowych i/lub świateł mijania oraz żarówek elektrycznych do tych reflektorów z powodu ich konstrukcji lub sposobu działania, jeżeli posiadają one znak homologacji EWG części.
2.
Jednakże Państwo Członkowskie może zabronić wprowadzenia do obrotu reflektorów świateł drogowych i/lub świateł mijania oraz żarówek elektrycznych do tych reflektorów posiadających znak homologacji EWG części, które nie w pełni odpowiadają homologowanemu typowi.
Państwo to bezzwłocznie powiadamia pozostałe Państwa Członkowskie oraz Komisję o podjętych środkach, przedstawiając powody swojej decyzji.
Artykuł 4
Właściwe władze każdego Państwa Członkowskiego przesyłają w ciągu jednego miesiąca właściwym władzom pozostałych Państw Członkowskich kopię świadectwa homologacji części, jego przykład przedstawiono w załącznikach II i IV, wypełnionego dla każdego typu reflektora świateł drogowych i/lub świateł mijania oraz żarówek do tych reflektorów, którym przyznano homologację lub jej odmówiono.
Artykuł 5
1.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie, które przyznało homologację EWG części, stwierdzi, że pewna ilość reflektorów świateł drogowych i/lub świateł mijania oraz żarówek do tych reflektorów, posiadających ten sam znak homologacji EWG części nie jest zgodna z homologowanym typem, podejmuje ono niezbędne środki w celu zagwarantowania, że modele produkcyjne odpowiadają homologowanemu typowi.
Właściwe władze tego państwa powiadamiają inne Państwa Członkowskie o przyjętych środkach, które w przypadku trwałego braku zgodności z typem mogą prowadzić do cofnięcia homologacji EWG części.
Wspomniane władze podejmują takie same środki, jeśli zostały poinformowane przez właściwe władze innego Państwa Członkowskiego o takim braku zgodności.
2.
Właściwe władze Państw Członkowskich w ciągu miesiąca powiadamiają się wzajemnie o cofnięciu homologacji EWG części oraz o powodach podjętych środków.
Artykuł 6
Każda decyzja podjęta na podstawie przepisów przyjętych podczas wprowadzania w życie niniejszej dyrektywy, dotycząca odmowy lub cofnięcia homologacji EWG części dla reflektorów świateł drogowych i/lub świateł mijania oraz żarówek do tych reflektorów lub zabraniająca wprowadzania ich do obrotu lub ich używania, szczegółowo określa powody jej podjęcia.
Zainteresowaną stronę informuje się o takiej decyzji, z jednoczesnym powiadomieniem o przysługujących jej środkach odwoławczych zgodnie z obowiązującym prawem w Państwach Członkowskich, a także o terminach przyznanych na korzystanie z tych środków odwoławczych.
Artykuł 7
Żadne Państwo Członkowskie nie może odmówić przyznania homologacji typu EWG lub krajowej homologacji dowolnego pojazdu silnikowego z powodów odnoszących się do reflektorów świateł drogowych i/lub świateł mijania oraz żarówek elektrycznych do tych reflektorów, jeśli posiadają one znak homologacji EWG części i zostały zainstalowane zgodnie z wymaganiami ustalonymi w dyrektywie 76/756/EWG.
Artykuł 8
Żadne Państwo Członkowskie nie może odmówić lub zabronić sprzedaży, rejestracji, dopuszczenia do ruchu lub eksploatowania dowolnego pojazdu z powodów odnoszących się do reflektorów świateł drogowych i/lub świateł mijania oraz żarówek elektrycznych do tych reflektorów, jeśli posiadają one znak homologacji EWG części oraz są zainstalowane zgodnie z wymaganiami ustalonymi w dyrektywie 76/756/EWG.
Artykuł 9
Do celów niniejszej dyrektywy "pojazd" oznacza pojazd silnikowy przeznaczony do użytkowania na drogach, z nadwoziem lub bez, posiadający przynajmniej cztery koła i maksymalną prędkość konstrukcyjną przekraczającą 25 km/h, z wyjątkiem pojazdów, które poruszają się na szynach, ciągników i maszyn rolniczych oraz pojazdów do robót publicznych.
Artykuł 10
Wszelkie zmiany konieczne do dostosowania wymagań załączników, celem uwzględnienia postępu technicznego przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 dyrektywy 70/156/EWG.
Artykuł 11
1.
Państwa Członkowskie przyjmują i dokonują publikacji przepisów niezbędnych do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 lipca 1977 r. oraz niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy te stosuje się najpóźniej począwszy od dnia 1 października 1977 r.
2.
Z chwilą podania niniejszej dyrektywy do wiadomości Państwom Członkowskim gwarantują one poinformowanie Komisji w czasie umożliwiającym jej przedstawienie swoich uwag o wszelkich projektach przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych, które zamierzają przyjąć w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 12
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 27 lipca 1976 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do przednich reflektorów przeciwmgielnych w pojazdach silnikowych oraz żarówek do tych reflektorów
(76/762/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: wymogi techniczne, które pojazdy silnikowe muszą spełniać w myśl obowiązujących przepisów krajowych dotyczą między innymi przednich reflektorów przeciwmgielnych;
wymogi te są różne w poszczególnych Państwach Członkowskich; w związku z tym zachodzi konieczność przyjęcia przez wszystkie Państwa Członkowskie takich samych wymogów, w uzupełnieniu lub w miejsce istniejących przepisów, w szczególności w celu wprowadzenia procedury homologacji typu EWG, będącej przedmiotem dyrektywy Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [3];
w dyrektywie 76/756/EWG [4] Rada ustanowiła wspólne wymogi dotyczące instalowania urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej w pojazdach silnikowych i ich przyczepach;
zharmonizowana procedura homologacji typu przednich reflektorów przeciwmgielnych umożliwia każdemu Państwu Członkowskiemu sprawdzenie zgodności ze wspólnymi wymogami konstrukcyjnymi i wymogami badań oraz informowanie innych Państw Członkowskich o wynikach badań, przez przesłanie egzemplarza świadectwa homologacji typu części, sporządzonego dla każdego typu przednich reflektorów przeciwmgielnych; umieszczenie znaku homologacji typu EWG danej części na wszystkich przednich reflektorach przeciwmgielnych wytwarzanych zgodnie z homologowanym typem, eliminuje konieczność przeprowadzania kontroli technicznych tych reflektorów przeciwmgielnych w pozostałych Państwach Członkowskich;
wskazane jest uwzględnienie wymogów technicznych, przyjętych przez Europejską Komisję Gospodarczą Organizacji Narodów Zjednoczonych w jej regulaminie nr 19 ("Ujednolicone przepisy dotyczące homologacji świateł przeciwmgielnych w pojazdach silnikowych") [5], załączonego do Porozumienia z dnia 20 marca 1958 r. dotyczącego przyjęcia jednolitych warunków homologacji i wzajemnego uznawania homologacji wyposażenia i części pojazdów silnikowych;
zbliżenie krajowych przepisów ustawowych dotyczących pojazdów silnikowych pociąga za sobą wzajemne uznawanie przez Państwa Członkowskie wyników kontroli przeprowadzanych przez każde z nich w oparciu o wspólne wymogi,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie przyznają homologację typu EWG części w odniesieniu do każdego typu przednich reflektorów przeciwmgielnych, które spełniają wymogi konstrukcyjne i wymogi badań ustanowione w załącznikach 0, II, III, IV i V.
2.
Państwo Członkowskie, które przyznało homologację typu EWG części zobowiązane jest przyjąć środki wymagane w celu sprawdzenia, czy modele seryjne są zgodne z homologowanym typem, jeżeli zajdzie taka potrzeba i w stopniu w jakim jest to konieczne, w ramach współpracy z właściwymi władzami w pozostałych Państwach Członkowskich.
Sprawdzenie takie ogranicza się do kontroli na miejscu.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie, dla każdego typu przednich reflektorów przeciwmgielnych, który homologują zgodnie z art. 1, wydają producentowi lub jego upoważnionemu przedstawicielowi znak homologacji typu EWG danej części, zgodny ze wzorem przedstawionym w załączniku II.
Państwa Członkowskie zobowiązane są przyjąć wszelkie właściwe środki w celu zapobieżenia używaniu znaków, które mogłyby prowadzić do pomylenia części homologowanych zgodnie z art. 1 z innymi urządzeniami.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie nie mogą zakazać wprowadzenia przednich reflektorów przeciwmgielnych do obrotu z przyczyn dotyczących ich konstrukcji lub sposobu funkcjonowania, jeżeli są one opatrzone znakiem homologacji typu EWG części.
2.
Jednakże Państwo Członkowskie może zakazać wprowadzenia do obrotu przednich reflektorów przeciwmgielnych opatrzonych znakiem homologacji typu EWG części, jeżeli poważnie uchybiają zgodności z homologowanym typem.
Państwo takie powiadamia bezzwłocznie pozostałe Państwa Członkowskie i Komisję o przyjętych środkach, przedstawiając powody swojej decyzji.
Artykuł 4
Właściwe władze każdego Państwa Członkowskiego przesyłają w terminie jednego miesiąca właściwym władzom pozostałych Państw Członkowskich, egzemplarz świadectwa homologacji części, którego wzór podano w załączniku I, wypełnionego dla każdego typu przednich reflektorów przeciwmgielnych, który te władze homologują lub, którego homologacji odmawiają.
Artykuł 5
1.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie, które przyznało homologację typu EWG części stwierdza, że numer przednich reflektorów przeciwmgielnych, opatrzonych tym samym znakiem homologacji typu EWG części nie jest zgodny z typem, który uzyskał homologację, państwo takie zobowiązane jest podjąć niezbędne środki w celu zapewnienia zgodności modeli seryjnych z homologowanym typem.
Właściwe władze danego państwa powiadamiają władze pozostałych Państw Członkowskich o przyjętych środkach, które mogą, w przypadku poważnych uchybień co do zgodności, wycofać homologację typu EWG danej części.
Wspomniane władze przyjmują takie same środki, jeżeli zostaną powiadomione przez właściwe władze innego Państwa Członkowskiego o wystąpieniu takiego uchybienia w zakresie zgodności.
2.
Właściwe władze Państw Członkowskich w terminie jednego miesiąca powiadamiają się wzajemnie o każdym przypadku wycofania homologacji typu EWG części oraz o przyczynach przyjęcia takiego środka.
Artykuł 6
Każda decyzja podjęta na mocy przepisów przyjętych przy wykonaniu niniejszej dyrektywy i dotycząca odmowy przyznania lub wycofania homologacji typu EWG części dla przednich reflektorów przeciwmgielnych, lub zakazu wprowadzania ich do obrotu albo użytku powinna zawierać szczegółowe uzasadnienie.
Decyzje takie przekazuje się do wiadomości zainteresowanej stronie, wraz z informacją dotyczącą środków zaradczych, które ta strona może podjąć na mocy obowiązujących w Państwach Członkowskich przepisów ustawowych, oraz informacją na temat terminów ustalonych dla przyjęcia takich środków.
Artykuł 7
Państwa Członkowskie nie mogą odmówić przyznania homologacji typu EWG lub homologacji krajowej pojazdu, z przyczyn dotyczących przednich reflektorów przeciwmgielnych, jeżeli są one opatrzone znakiem homologacji typu EWG części i są zamontowane zgodnie z wymogami ustanowionymi w dyrektywie 76/756/EWG.
Artykuł 8
Państwa Członkowskie nie mogą odmówić rejestracji pojazdu ani zakazać jego sprzedaży, wprowadzenia do eksploatacji lub użytkowania, z przyczyn odnoszących się do jego przednich reflektorów przeciwmgielnych, jeżeli są one opatrzone znakiem homologacji typu EWG części i są zamontowane zgodnie z wymogami ustanowionymi w dyrektywie 76/756/EWG.
Artykuł 9
Do celów niniejszej dyrektywy, "pojazd" oznacza każdy pojazd silnikowy, z lub bez nadwozia, przeznaczony do użytkowania na drogach, posiadający przynajmniej cztery koła i rozwijający maksymalną prędkość konstrukcyjną przekraczającą 25 km/h, z wyjątkiem pojazdów szynowych, maszyn i ciągników rolniczych lub leśnych oraz innych maszyn i pojazdów przeznaczonych do robót publicznych.
Artykuł 10
Zmiany niezbędne w celu dostosowania do postępu technicznego wymogów określonych w załącznikach przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 13 dyrektywy 70/156/EWG.
Artykuł 11
1.
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują przepisy konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy do 1 lipca 1977 r. i niezwłocznie informują o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują te przepisy najpóźniej z dniem 1 października 1977 r.
2.
Z chwilą notyfikacji niniejszej dyrektywy Państwa Członkowskie zobowiązane są powiadamiać Komisję, w terminie umożliwiającym jej przedstawienie własnych uwag, o wszelkich projektach przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych, jakie zamierzają przyjąć w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 12
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 27 lipca 1976 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do siedzeń pasażerów kołowych ciągników rolniczych lub leśnych
(76/763/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: wymogi techniczne, które ciągniki muszą spełniać w myśl obowiązujących przepisów krajowych dotyczą między innymi siedzeń pasażerów;
wymogi te są różne w poszczególnych Państwach Członkowskich; w związku z tym zachodzi konieczność przyjęcia przez wszystkie Państwa Członkowskie takich samych wymogów, w uzupełnieniu lub w miejsce istniejących przepisów, w szczególności w celu wprowadzenia w odniesieniu do każdego typu ciągnika procedury homologacji typu EWG, będącej przedmiotem dyrektywy Rady 74/150/EWG z dnia 4 marca 1974 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu kołowych ciągników rolniczych lub leśnych [3];
zamierzeniem niniejszej dyrektywy jest harmonizacja przepisów krajowych w zakresie projektu i montażu siedzeń pasażerów w ciągnikach rolniczych, ale nie jest nim standaryzacja wymogów w zakresie określenia czy ciągniki rolnicze powinny być obowiązkowo wyposażane w takie siedzenia; nie jest także zamierzeniem dokonywanie standaryzacji wymogów, które umożliwią wyposażenie ciągników w jedno lub więcej siedzeń pasażerów; problemy nadal nierozwiązane w zakresie siedzeń pasażerów, będących jednym z elementów świadectwa homologacji typu, muszą zostać rozwiązane możliwie jak najszybciej w drodze uzupełnienia niniejszej dyrektywy, tak aby wymogi dotyczące wydawania świadectw homologacji typu EWG mogły także objąć siedzenia pasażera,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
"Ciągnik rolniczy lub leśny" oznacza każdy pojazd silnikowy, wyposażony w koła lub gąsienice, mający co najmniej dwie osie, którego główna funkcja polega na mocy pociągowej i który został specjalnie skonstruowany w celu holowania, pchania, przewożenia lub napędzania niektórych narzędzi, maszyn lub przyczep, przeznaczonych do stosowania w rolnictwie lub leśnictwie.
Może on być wyposażony w celu przewożenia rzeczy i osób.
2.
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie wyłącznie do ciągników określonych w poprzednim ustępie, wyposażonych w ogumienie pneumatyczne i mających dwie osie oraz rozwijających maksymalną prędkość konstrukcyjną 6-25 km/godz. i o rozstawie osi co najmniej 1250 mm.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie nie mogą odmówić przyznania homologacji typu EWG lub homologacji krajowej ciągnika, z przyczyn odnoszących się do jego siedzeń pasażerów, jeżeli spełniają one wymogi określone w Załączniku.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie nie mogą odmówić rejestracji ciągnika ani zakazać jego sprzedaży, wprowadzenia do eksploatacji lub użytkowania, z przyczyn odnoszących się do siedzeń pasażerów, jeśli spełniają one wymagania określone w Załączniku.
Artykuł 4
Zmiany niezbędne w celu dostosowania do postępu technicznego wymogów określonych w Załączniku przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 dyrektywy Rady 74/150/EWG.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie 18 miesięcy od jej notyfikacji i niezwłocznie informują o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 27 lipca 1976 r.
w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących alkoholomierzy i densymetrów do alkoholu
(76/765/EWG)
Rada Wspólnot EuropejskiCH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: określenia, wymagania dotyczące konstrukcji i procedury stosowane w Państwach Członkowskich przy zatwierdzaniu i testowaniu alkoholomierzy i densymetrów do alkoholu są przedmiotem przepisów bezwzględnie wiążących, które są różne w różnych Państwach Członkowskich, co w rezultacie utrudnia w obrót i handel tymi przyrządami we Wspólnocie; dlatego niezbędne jest zbliżenie tych przepisów;
harmonizacja przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych dotyczących tych przyrządów jest istotna również jako uzupełnienie istniejących przepisów dotyczących metody określania zawartości alkoholu na podstawie wyników przeprowadzonych pomiarów, w celu usunięcia ryzyka niejasności lub sporu o wyniki takich pomiarów;
dyrektywa Rady 71/316/EWG z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wspólnych przepisów dotyczących przyrządów pomiarowych oraz metod kontroli metrologicznej [3] określiła procedury obowiązujące przy zatwierdzaniu typu EWG i legalizacji pierwotnej EWG; zgodnie z tą dyrektywą niezbędne jest ustalenie wymogów technicznych, jakie musi spełniać konstrukcja oraz działanie alkoholomierzy i densymetrów do alkoholu, w celu ich swobodnego przywożenia, wprowadzania do obrotu i stosowania po przeprowadzeniu wymaganej kontroli i naniesieniu wymaganych cech i znaków;
w rezolucji z 17 grudnia 1973 r. [4]w sprawie polityki przemysłowej Rada wezwała Komisję do przesłania jej przed dniem 1 grudnia 1974 r. propozycji dyrektywy w sprawie alkoholometrii i alkoholomierzy,
PRZYJMUJE niniejszą Dyrektywę:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa określa charakterystyki alkoholomierzy i densymetrów do alkoholu stosowanych do ustalania zawartości alkoholu w mieszaninach alkoholu etylowego i wody.
Artykuł 2
Alkoholomierze i densymetry do alkoholu, na które można nakładać cechy i znaki EWG, opisane są w załączniku.
Przyrządy te powinny być poddane badaniom na zatwierdzenie typu EWG oraz objęte legalizacją pierwotną EWG.
Artykuł 3
Żadne Państwo Członkowskie nie może odmówić, zabronić lub ograniczyć wprowadzenia na rynek lub stosowania alkoholomierzy i densymetrów do alkoholu posiadających znak zatwierdzenia typu EWG lub cechę legalizacyjną EWG ze względu na ich właściwości metrologiczne.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują w terminie 24 miesięcy od daty ogłoszenia niniejszej dyrektywy, niezbędne środki do dostosowania do niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują te środki najpóźniej od dnia 1 stycznia 1980 r.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 27 lipca 1976 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do tablic alkoholometrycznych
(76/766/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
Uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: w kilku Państwach Członkowskich istnieją przepisy prawne dotyczące określania zawartości alkoholu w mieszaninie alkoholu etylowego i wody; przepisy te różnią się w poszczególnych Państwach Członkowskich i powodują przeszkody w handlu; konieczne jest zatem zbliżenie w obrębie Wspólnoty ustawodawstw w tej dziedzinie i przyjęcie wspólnej definicji;
w rezolucji z dnia 17 grudnia 1973 r. [3] w sprawie polityki przemysłowej Rada zwróciła się do Komisji o przedłożenie jej przed dniem 1 grudnia 1974 r. propozycji dyrektywy w sprawie alkoholometrii i alkoholomierzy;
harmonizacja przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do metody określania zawartości alkoholu na podstawie wyników przeprowadzonych pomiarów jest niezbędna również w celu uzupełnienia dyrektywy w sprawie ujednolicenia alkoholomierzy i densymetrów do alkoholu, aby uniknąć niejasności lub sporów,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa określa metodę wyrażania zawartości alkoholu jako ułamka objętościowego lub masowego, zgodnie z definicjami podanymi w Załączniku oraz podaje wzór, umożliwiający utworzenie tablic służących do określania zawartości alkoholu na podstawie przeprowadzonych pomiarów.
Artykuł 2
Począwszy od dnia 1 stycznia 1980 r. Państwa Członkowskie nie mogą kwestionować danych dotyczących zawartości alkoholu określonych za pomocą tablic alkoholometrycznych utworzonych na podstawie wzoru podanego w Załączniku oraz na podstawie pomiarów przeprowadzonych za pomocą alkoholomierzy i densymetrów do alkoholu, posiadających cechy i znaki EWG lub przyrządów zapewniających co najmniej taką samą dokładność, z powodów związanych ze stosowaniem tych tablic lub przyrządów.
Artykuł 3
Do określania zawartości alkoholu wymienionej w art. 2 i zdefiniowanej w Załączniku należy stosować następujące oznaczenia:
"% vol" dla zawartości alkoholu wyrażonej jako ułamek objętościowy,
"% mas" dla zawartości alkoholu wyrażonej jako ułamek masowy.
Artykuł 4
Począwszy od dnia 1 stycznia 1980 r. Państwa Członkowskie muszą zabronić wyrażania zawartości alkoholu w sposób niespełniający wymogów niniejszej dyrektywy.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują w ciągu 24 miesięcy od daty notyfikacji niniejszej dyrektywy środki konieczne do wdrożenia niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Środki te stosuje się najpóźniej od dnia 1 stycznia 1980 r.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 27 lipca 1976 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wspólnych przepisów dotyczących zbiorników ciśnieniowych oraz procedury ich kontroli
76/767/EWG
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: we wszystkich Państwach Członkowskich cechy techniczne budowy, kontroli i/lub eksploatacji zbiorników ciśnieniowych są określone w przepisach bezwzględnie obowiązujących. Wymogi te różnią się od siebie w poszczególnych Państwach Członkowskich. Zróżnicowanie to utrudnia handel i może tworzyć nierówne warunki konkurencji we Wspólnocie;
powyższe przeszkody dotyczące tworzenia i funkcjonowania wspólnego rynku mogą zostać ograniczone, a nawet usunięte, jeśli we wszystkich Państwach Członkowskich będą obowiązywały takie same wymogi jako uzupełnienie lub w miejsce ich obecnych przepisów;
w celu skutecznej ochrony użytkowników oraz osób trzecich konieczny jest nadzór nad przestrzeganiem powyższych wymogów technicznych; procedury kontrolne różnią się do siebie w poszczególnych Państwach Członkowskich. W celu urzeczywistnienia swobodnego obrotu zbiornikami ciśnieniowymi w obrębie wspólnego rynku oraz uniknięcia wielokrotnych kontroli stanowiących również przeszkody dla swobodnego przepływu zbiorników, należy przewidzieć wzajemne uznawanie procedur kontrolnych przez Państwa Członkowskie;
dla ułatwienia wzajemnego uznawania procedur kontrolnych powinny być w szczególności wprowadzone właściwe procedury dotyczące zatwierdzenia wzoru konstrukcyjnego oraz weryfikacji EWG a także zharmonizowane kryteria, które powinny być uwzględniane przy wyznaczaniu jednostek odpowiedzialnych za kontrole;
umieszczenie na zbiorniku ciśnieniowym znaków EWG odpowiadających kontrolom, którym został poddany, wskazuje na jego zgodność z właściwymi wymogami technicznymi, i tym samym czyni zbytecznym powtarzanie przy przywozie i uruchomieniu przeprowadzonych już kontroli;
rozporządzenia w sprawie zbiorników ciśnieniowych odnoszą się do licznych rodzajów zbiorników ciśnieniowych, które różnią się przeznaczeniem, wydajnością i ciśnieniami; niniejsza dyrektywa powinna ustanawiać przepisy ogólne odnoszące się w szczególności do zatwierdzenia wzoru konstrukcyjnego EWG i weryfikacji EWG; w oddzielnych dyrektywach ustanowione zostaną, dla różnych typów zbiorników ciśnieniowych, wymogi techniczne dotyczące wykonania oraz warunków kontroli tych zbiorników, a także, tam gdzie będzie to właściwe, warunki, na których dotychczasowe przepisy krajowe zostaną zastąpione przez wspólnotowe wymogi techniczne;
wymogi techniczne zawarte w dyrektywach w sprawie zbiorników ciśnieniowych wymagają szybkiego dostosowania do postępu technicznego; dla ułatwienia realizacji koniecznych w tym celu działań, celowe jest opracowanie procedury przewidującej ścisłą współpracę między Państwami Członkowskimi a Komisją w ramach Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw Dotyczących Usunięcia Barier Technicznych w Wewnątrzwspólnotowym Handlu Zbiornikami Ciśnieniowymi;
możliwe jest wystąpienie przypadku wprowadzenia do obrotu zbiorników ciśnieniowych spełniających wprawdzie wymogi oddzielnej dyrektywy, ale mimo to zagrażających bezpieczeństwu; należy przewidzieć procedurę, dzięki której niebezpieczeństwo to zostanie zmniejszone,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
Definicje i zasady podstawowe
Artykuł 1
1.
Do celów niniejszej dyrektywy „zbiornikiem ciśnieniowym” jest każdy zamocowany na stałe lub ruchomy zbiornik lub pojemnik, w którym może występować lub rozwinąć się nadciśnienie gazu, pary lub cieczy powyżej 0,5 bara.
2.
Niniejsza dyrektywa nie dotyczy:
- zbiorników skonstruowanych specjalnie do zastosowania w technice jądrowej, których uszkodzenia mogłyby spowodować emisję radioaktywną,
- zbiorników przeznaczonych specjalnie do wyposażenia lub napędu statków wodnych lub powietrznych,
- rurociągów i układów rurociągów.
Artykuł 2
1.
W oddzielnych dyrektywach, dla objętych nimi typów zbiorników ciśnieniowych, i ewentualnie dla związanego z nimi wyposażenia, ustanowione zostaną wymogi dotyczące projektowania i konstrukcji oraz szczegóły związane z nadzorem, kontrolą i ewentualnie sposobem użytkowania.
Precyzują one, w stosunku do każdej kategorii pojemników ciśnieniowych, czy dany zbiornik wymaga zatwierdzenia wzoru konstrukcyjnego EWG i weryfikacji EWG, czy tylko jednej z tych procedur, czy żadnej z nich.
Mogą one określać:
- warunki oraz ograniczenia czasowe, którym może podlegać zatwierdzenie wzoru konstrukcyjnego EWG oraz oznakowanie, które w takich przypadkach powinno być naniesione na zbiornik ciśnieniowy,
- oznakowanie identyfikujące każdego zbiornika ciśnieniowego,
- warunki, które muszą spełniać różne modele tego samego zatwierdzonego zbiornika w celu otrzymania jednego zatwierdzenia wzoru konstrukcyjnego.
2.
Do celów niniejszej dyrektywy za „zbiornik ciśnieniowy EWG” uważa się każdy zbiornik ciśnieniowy zaprojektowany i wyprodukowany zgodnie z wymogami oddzielnej dyrektywy dotyczącej danej kategorii zbiornika ciśnieniowego.
Artykuł 3
Żadne Państwo Członkowskie nie może, ze względów związanych z konstrukcją lub kontrolą w rozumieniu niniejszej dyrektywy, odmówić, zakazać lub ograniczyć wprowadzenia do obrotu oraz uruchomienia zbiornika ciśnieniowego EWG odpowiadającego wymogom niniejszej dyrektywy oraz dotyczącej go dyrektywy oddzielnej.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie przykładają jednakową wartość do zatwierdzenia wzoru konstrukcyjnego EWG oraz do weryfikacji EWG, co do istniejących ekwiwalentnych krajowych procedur.
Artykuł 5
Zadania administracji wydającej świadectwo zatwierdzenia wzoru konstrukcyjnego EWG i jednostki kontrolującej przeprowadzającej weryfikację danego zbiornika ciśnieniowego ograniczają się do przeprowadzenia kontroli w zgodzie z wymogami oddzielnej dyrektywy dotyczącej danego zbiornika ciśnieniowego oraz do działań przypisanych im w ramach tej dyrektywy.
ROZDZIAŁ II
Zatwierdzenie wzoru konstrukcyjnego EWG
Artykuł 6
1.
Jeśli oddzielna dyrektywa przewiduje zatwierdzenie wzoru konstrukcyjnego EWG, stanowi ono warunek dla:
- weryfikacji EWG, jeśli takowa jest wymagana,
- wprowadzenia do obrotu oraz uruchomienia, jeśli nie wprowadzono wymogu weryfikacji EWG.
2.
Państwa Członkowskie na wniosek producenta lub jego upoważnionego przedstawiciela mającego swoją siedzibę we Wspólnocie dokonują zatwierdzenia wzoru konstrukcyjnego EWG dla każdego typu zbiornika ciśnieniowego, jeśli jest on zgodny z wymogami oddzielnej dyrektywy dotyczącej danej kategorii zbiorników ciśnieniowych.
3.
Wniosek o zatwierdzenie wzoru konstrukcyjnego EWG dla określonego wzoru konstrukcyjnego zbiornika ciśnieniowego może zostać złożony tylko w jednym Państwie Członkowskim.
4.
Państwa Członkowskie udzielają, odmawiają udzielenia lub cofają zatwierdzenie wzoru konstrukcyjnego EWG zgodnie z przepisami niniejszego rozdziału oraz załącznika I, pkt 1, 2 i 4.
Artykuł 7
1.
Jeśli rezultaty kontroli przewidzianej w załączniku I pkt 2 wypadną zadowalająco, Państwo Członkowskie przeprowadzające kontrolę wydaje świadectwo zatwierdzenia wzoru konstrukcyjnego EWG i przekazuje je wnioskodawcy.
Jeśli to zezwolenie dotyczy zbiornika podlegającego weryfikacji EWG, producent musi przed dokonaniem tej weryfikacji umieścić na zbiorniku znak zatwierdzenia przewidziany w załączniku I ppkt 3.1.
2.
Wymogi dotyczące zaświadczeń i znaków zatwierdzenia są określone w załączniku I sekcje 3 i 5.
Artykuł 8
Jeśli dany typ zbiornika ciśnieniowego odpowiadającego wymogom oddzielnej dyrektywy nie wymaga zatwierdzenia wzoru konstrukcyjnego EWG, lecz złożono wniosek o weryfikację EWG, zbiorniki te są najpierw zaopatrywane przez producenta na jego odpowiedzialność w szczególne znaki zgodnie z załącznikiem I ppkt 3.2.
Artykuł 9
1.
Państwo Członkowskie, które dokonało zatwierdzenia wzoru konstrukcyjnego EWG, powinno je wycofać, jeśli warunki, które zostały określone w oddzielnej dyrektywie zgodnie z art. 2 ust. 1, nie zostały spełnione.
2.
Jeśli Państwo Członkowskie, które dokonało zatwierdzenia wzoru konstrukcyjnego EWG stwierdzi, że zbiorniki ciśnieniowe, w stosunku do których dokonano zatwierdzenia, nie są zgodne z wzorem konstrukcyjnym:
a) może utrzymać zatwierdzenie, jeśli stwierdzone różnice są nieznaczne, nie zmieniają w zasadniczy sposób konstrukcji zbiornika oraz procesu produkcyjnego oraz w żadnym wypadku nie stanowią zagrożenia dla bezpieczeństwa;
b) musi wycofać zatwierdzenie, jeśli zamiany powodują zagrożenie dla bezpieczeństwa;
c) wnioskuje do producenta o dokonanie jak najszybszych właściwych zmian w produkcji, jeśli według niego dana partia nie odpowiada już dopuszczonemu wzorowi konstrukcyjnemu; jeśli producent nie zastosuje się do tego wniosku, Państwo Członkowskie wycofuje zatwierdzenie.
3.
Państwo Członkowskie, które dokonało zatwierdzenia wzoru konstrukcyjnego EWG musi wycofać je także, jeśli stwierdzi, że nie powinno było ono zostać dokonane.
4.
Jeśli to Państwo Członkowskie zostanie powiadomione przez inne Państwo Członkowskie, że wystąpił jeden z przypadków określonych w ust. 1, 2 i 3, podejmuje ono po konsultacjach z tym Państwem działania przewidziane w wymienionych ustępach.
5.
Jeśli celowość lub konieczność wycofania zatwierdzenia jest przedmiotem sporu między właściwymi organami Państwa Członkowskiego, które dokonało zatwierdzenia z organami drugiego Państwa Członkowskiego, powiadamia się Komisję.
Przeprowadza ona w razie potrzeby konsultacje mające na celu znalezienie rozwiązania.
6.
Jedynie to Państwo Członkowskie, które dokonało zatwierdzenia wzoru konstrukcyjnego EWG, może je wycofać.
Niezwłocznie powiadamia o takiej decyzji inne Państwa Członkowskie oraz Komisję.
ROZDZIAŁ III
Weryfikacja EWG
Artykuł 10
Weryfikacja EWG służy ustaleniu zgodności danego zbiornika ciśnieniowego z wymogami określonymi we właściwych oddzielnych dyrektywach; jest poświadczana znakiem weryfikacji EWG.
Artykuł 11
1.
Jeśli dany zbiornik ciśnieniowy zostanie przedstawiony do weryfikacji EWG, jednostka kontrolująca sprawdza, czy:
a) - zbiornik ciśnieniowy należy do kategorii podlegającej wymogowi uzyskania zatwierdzenia wzoru konstrukcyjnego EWG i, jeśli tak, czy jest zgodny z dopuszczonym wzorem konstrukcyjnym i posiada znak zatwierdzenia wzoru konstrukcyjnego EWG,
- zbiornik ciśnieniowy należy do kategorii zwolnionej z zatwierdzenia wzoru konstrukcyjnego EWG i, jeśli tak, czy spełnia wymogi ustanowione w oddzielnej dyrektywie;
b) - zbiornik ciśnieniowy spełnia wymogi oddzielnej dyrektywy dotyczące przeprowadzania kontroli oraz właściwego umieszczania znaków i wymaganych napisów.
2.
Producent nie może odmówić jednostce kontrolującej dostępu do miejsca produkcji, o ile dostęp ten jest konieczny ze względu na zgodną z przepisami realizację powierzonych jej zadań.
Artykuł 12
Bez uszczerbku dla kompetencji Państw Członkowskich dotyczących podejmowania takich środków oraz określania warunków uważanych przez nie za konieczne na poziomie krajowym w celu zapewnienia skutecznej, skoordynowanej oraz nienagannej działalności jednostek kontrolujących, załącznik III określa minimalne kryteria, których Państwa Członkowskie muszą przestrzegać przy wyznaczaniu jednostek kontrolujących, zgodnie z art. 13.
Artykuł 13
1.
Każde Państwo Członkowskie przekazuje pozostałym Państwom Członkowskim oraz Komisji wykaz jednostek kontrolujących, odpowiedzialnych za działania kontrolne, zaznaczając, czy ich właściwość ogranicza się tylko do przeprowadzania określonych kontroli; zawiadamia ono również o każdej późniejszej zmianie w powyższym wykazie.
2.
Państwo Członkowskie, które wyznaczyło daną jednostkę kontrolującą, musi cofnąć mianowanie, jeśli stwierdzi, że jednostka ta nie odpowiada lub przestała już odpowiadać kryteriom określonym w załączniku III.
Powiadamia o tym bezzwłocznie Komisję oraz inne Państwa Członkowskie i informuje, czy mianowanie zostało cofnięte całkowicie czy też tylko w stosunku do określonego rodzaju kontroli.
3.
Jedynie to Państwo Członkowskie, które wyznaczyło daną jednostkę kontrolującą może cofnąć lub ograniczyć mianowanie.
Artykuł 14
1.
Po przeprowadzeniu weryfikacji EWG zbiornika ciśnieniowego zgodnie z warunkami określonymi w art. 11 oraz załączniku II, jednostka kontrolująca zaopatruje dany zbiornik ciśnieniowy w znak częściowej lub całkowitej weryfikacji EWG zgodnie z przepisami ustanowionymi w załączniku II pkt 3.
2.
Wzory oraz cechy znaków potwierdzających weryfikację EWG są przedstawione w załączniku II sekcja 3.
3.
Jeśli zostało to przewidziane w oddzielnej dyrektywie, jednostka kontrolująca wystawia zaświadczenie wskazujące przeprowadzone kontrole i ich wyniki.
Artykuł 15
Jeśli oddzielna dyrektywa dotycząca danej kategorii zbiorników ciśnieniowych nie przewiduje weryfikacji EWG, dane zbiorniki ciśnieniowe zaopatrywane są przez producenta na jego odpowiedzialność, po uprzednim sprawdzeniu przez niego zgodności każdego zbiornika ciśnieniowego z wymogami oddzielnej dyrektywy bądź, tam gdzie jest to stosowne z zatwierdzonym wzorem konstrukcyjnym, w następujące znaki:
a) w specjalny znak opisany w załączniku I ppkt 5.3, jeśli wymagane jest zatwierdzenie wzoru konstrukcyjnego EWG;
b) lub w specjalny znak opisany w załączniku I ppkt 5.4, jeśli zatwierdzenie wzoru konstrukcyjnego EWG nie jest wymagane.
ROZDZIAŁ IV
Wspólne przepisy dotyczące zatwierdzenia wzoru konstrukcyjnego EWG i weryfikacji EWG
Artykuł 16
1.
Znaki przewidziane w niniejszej dyrektywie oraz w oddzielnych dyrektywach dotyczących zbiorników i urządzeń pomocniczych powinny być przytwierdzone do każdego zbiornika ciśnieniowego i jego urządzeń pomocniczych w widocznym miejscu, czytelnie oraz w sposób trwały.
2.
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie niezbędne działania w celu zakazania stosowania znaków lub napisów na zbiornikach ciśnieniowych, które mogłyby prowadzić do ich pomylenia ze znakami EWG.
ROZDZIAŁ V
Klauzula derogacyjna
Artykuł 17
1.
Projekt oraz proces produkcyjny zbiornika ciśnieniowego mogą, bez utraty przez dany zbiornik ciśnieniowy korzyści wynikających z art. 3, odbiegać od niektórych przepisów przewidzianych w oddzielnych dyrektywach, jeśli dokonane zmiany zapewniają przynajmniej równy stopień bezpieczeństwa.
2.
Każda z oddzielnych dyrektyw w sposób wyraźny wskazuje przepisy, od których możliwe są odstępstwa lub przepisy, od których odstępstwa nie są dopuszczone.
W powyższych przypadkach obowiązuje następująca procedura:
a) Państwo Członkowskie przekazuje dokumentację z opisem zbiornika ciśnieniowego wraz z dokumentami popierającymi wniosek o odstępstwo, między innymi z rezultatami ewentualnych kontroli, pozostałym Państwom Członkowskim, które w ciągu czterech miesięcy od otrzymania tej informacji zawiadamiają o swojej zgodzie lub braku zgody, przekazują uwagi, stawiają pytania lub dodatkowe wymogi lub żądają dodatkowych kontroli oraz, jeśli sobie tego życzą, mogą wnioskować o zwrócenie się do Komitetu o zajęcie stanowiska zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 20.
Kopie tych dokumentów są przesyłane Komisji.
Korespondencja ta jest poufna;
b) jeśli przed upływem wyznaczonego terminu żadne Państwo Członkowskie nie wyrazi braku zgody lub nie złoży wniosku o zwrócenie się do Komitetu, Państwo Członkowskie dopuszcza, po spełnieniu wszystkich wymogów procedury przewidzianej w lit. a), zaproponowane odstępstwo i zawiadamia o tym pozostałe Państwa Członkowskie oraz Komisję;
c) jeśli Państwo Członkowskie nie udzieli przed upływem wyznaczonego terminu żadnej odpowiedzi, przyjmuje się, że akceptuje ono proponowane odstępstwo; Państwo pochodzenia powinno jednakże w takim wypadku wystąpić do Komisji o potwierdzenie, że nie udzielono żadnej odpowiedzi;
d) jeżeli po zwróceniu się do Komitetu wyda on pozytywną opinię, Państwo Członkowskie może dopuścić odstępstwo na warunkach ewentualnie zaproponowanych przez Komitet;
e) właściwe dokumenty są przekazywane w języku lub językach kraju odbiorcy lub w innym języku, dopuszczonym przez ten kraj.
ROZDZIAŁ VI
Dostosowanie dyrektyw do postępu technicznego
Artykuł 18
Zmiany konieczne do dostosowania:
- załączników I i II niniejszej dyrektywy, oraz
- przepisów oddzielnych dyrektyw, które są wyraźnie w nich wskazane,
do postępu technicznego dokonywane są zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 20.
Artykuł 19
1.
Ustanawia się Komitet (zwany dalej „Komitetem”) w celu dostosowania dyrektyw dotyczących usunięcia barier w handlu zbiornikami ciśnieniowymi do postępu technicznego. Składa się on z przedstawicieli Państw Członkowskich, którym przewodniczy przedstawiciel Komisji.
2.
Komitet przyjmuje swój regulamin.
Artykuł 20
1.
Jeśli nastąpi odwołanie się do procedury określonej w niniejszym artykule, przewodniczący przedstawia sprawę Komitetowi z własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi propozycje działań, które powinny być podjęte.
Komitet zajmuje stanowisko wobec tej propozycji w czasie określonym przez przewodniczącego w zależności od pilności sprawy.
Decyzje podejmowane są większością 41 głosów, głosy Państw Członkowskich są ważone zgodnie z art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja podejmuje planowane działania, jeśli są one zgodne ze stanowiskiem Komitetu.
b) Jeśli planowane działania nie są zgodne ze stanowiskiem Komitetu lub nie zostało przyjęte żadne stanowisko, Komisja niezwłocznie proponuje Radzie środki, które należy przyjąć.
Rada podejmuje decyzję kwalifikowaną większością głosów.
c) Jeśli Rada nie podejmie decyzji w ciągu trzech miesięcy od momentu przedłożenia jej propozycji, Komisja przyjmuje środki.
ROZDZIAŁ VII
Klauzula ochronna
Artykuł 21
1.
Jeśli Państwo Członkowskie ma uzasadnione przekonanie, że jeden lub więcej zbiorników ciśnieniowych, mimo spełnianie wymogów niniejszej dyrektywy i oddzielnych dyrektyw, stanowią zagrożenie dla bezpieczeństwa, może przejściowo zakazać lub uzależnić od spełnienia szczególnych warunków wprowadzenie do obrotu na swoim terytorium danego zbiornika ciśnieniowego lub danych zbiorników ciśnieniowych.
Zawiadamia o tym bezzwłocznie Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie wraz z podaniem powodów swojej decyzji.
2.
Komisja konsultuje się w ciągu sześciu tygodni z właściwymi Państwami Członkowskimi; następnie zajmuje niezwłocznie stanowisko i podejmuje odpowiednie działania.
3.
Jeśli Komisja jest zdania, że niezbędne są techniczne modyfikacje niniejszej dyrektywy, modyfikacje takie przyjmowane są przez Komisję lub Radę zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 20; w takim przypadku Państwo Członkowskie, które podjęło środki ochronne, może je utrzymać do momentu wejścia w życie powyższych modyfikacji.
ROZDZIAŁ VIII
Przepisy szczególne
Artykuł 22
1.
Niniejszy artykuł stosuje się do zbiorników ciśnieniowych, objętych zastosowaniem niniejszej dyrektywy zgodnie z art. 1, o ile dla danych zbiorników ciśnieniowych nie istnieją dyrektywy oddzielne.
2.
W powyższym przypadku stosuje się poniższe zasady:
a) zbiornik ciśnieniowy jest uważany przez właściwe organy administracyjne Państwa Członkowskiego odbiorcy za odpowiadający obowiązującym w tym kraju przepisom ustawowym, administracyjnym i wykonawczym dotyczącym konstrukcji, jeśli kontrole zostały przeprowadzone przez jednostkę kontrolującą wyselekcjonowaną zgodnie z procedurą z załącznika IV;
b) kontrole te należy przeprowadzać zgodnie z procedurą opisaną w załączniku IV oraz zgodnie z procedurami kontrolnymi obowiązującymi w kraju odbiorcy (będącym jednocześnie Państwem Członkowskim) lub uznanymi przez organy administracyjne tego Państwa Członkowskiego za równoważne.
Powyższe kontrole obejmują wszystkie te kontrole, które mogą być przeprowadzone w miejscu produkcji zbiorników ciśnieniowych.
3.
Państwa Członkowskie traktują sprawozdania kontrolne oraz zaświadczenia kontrolne wystawione przez jednostkę kontrolującą kraju pochodzenia zbiornika ciśnieniowego jako równoważne odpowiednim dokumentom krajowym.
ROZDZIAŁ IX
Przepisy końcowe
Artykuł 23
Każda decyzja podejmowana przez Państwo Członkowskie lub jednostkę kontrolującą zgodnie z niniejszą dyrektywą oraz właściwą dyrektywą oddzielną, zmierzająca do odmowy udzielania zatwierdzenia wzoru konstrukcyjnego EWG lub umieszczenia znaku weryfikacji EWG, cofnięcia zatwierdzenia lub zakazania sprzedaży lub użytkowania zbiornika ciśnieniowego EWG, musi wskazywać dokładne motywy, na których jest oparta.
Decyzja taka musi być tak szybko jak to możliwe notyfikowana zainteresowanej stronie wraz z podaniem dopuszczalnych w danym Państwie Członkowskim środków zaradczych oraz właściwych terminów, w których środki te można zastosować.
Artykuł 24
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie niezbędne przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne potrzebne do wykonania niniejszej dyrektywy w ciągu osiemnastu miesięcy od dnia jej ogłoszenia i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, że teksty przepisów prawa krajowego, które przyjmują w zakresie objętym niniejsza dyrektywą, są przekazywane Komisji.
Artykuł 25
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 27 lipca 1976 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących produktów kosmetycznych
(76/768/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne obowiązujące w Państwach Członkowskich określają właściwości składu, którym muszą odpowiadać produkty kosmetyczne, i ustanawiają zasady ich etykietowania i pakowania; przepisy te różnią się w poszczególnych Państwach Członkowskich;
różnice między tymi przepisami zobowiązują producentów produktów kosmetycznych Wspólnoty do różnicowania ich produkcji w zależności od Państwa Członkowskiego, dla którego są przeznaczone; różnice te w konsekwencji utrudniają handel produktami kosmetycznymi i w rezultacie mają bezpośredni wpływ na tworzenie i funkcjonowanie wspólnego rynku;
głównym celem tych przepisów jest ochrona zdrowia publicznego i w związku z tym dążenie do osiągnięcia tego samego celu musi inspirować ustawodawstwo Wspólnoty w tym sektorze; jednak cel ten musi być osiągnięty przy uwzględnieniu także wymagań ekonomicznych i technologicznych;
konieczne jest określenie przepisów, które muszą być przestrzegane w całej Wspólnocie w zakresie składu, etykietowania i pakowania produktów kosmetycznych;
niniejsza dyrektywa dotyczy tylko produktów kosmetycznych, a nie preparatów farmaceutycznych i produktów leczniczych; w tym celu konieczne jest określenie zakresu zatosowania dyrektywy przez wyznaczenie granicy między obszarem produktów kosmetycznych i obszarem produktów leczniczych; wytyczenie tej granicy wynika w szczególności z dokładnej definicji produktu kosmetycznego, która odnosi się zarówno do miejsca ich stosowania, jak i do celu zastosowania; niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do produktów, które odpowiadają definicji produktu kosmetycznego, ale mają wyłącznie służyć ochronie przed chorobą; ponadto należy uściślić, że niektóre produkty odpowiadają tej definicji, zaś produkty przeznaczone do spożycia, wdychania, wstrzykiwania lub wszczepiania do ciała ludzkiego nie są zaliczane do produktów kosmetycznych;
przy obecnym stanie badań zaleca się wyłączenie z zakresu zastosowania niniejszej dyrektywy produktów kosmetycznych zawierających jedną z substancji wymienionych w załączniku V niniejszej dyrektywy;
produkty kosmetyczne nie mogą być szkodliwe w normalnych lub przewidywalnych warunkach stosowania; w szczególności konieczne jest uwzględnienie możliwości wystąpienia zagrożenia miejsc ciała sąsiadujących z miejscem zastosowania;
w szczególności określanie metod analizy oraz możliwe modyfikacje lub uzupełnienia, które mogą zostać do nich wprowadzone na podstawie wyników badań naukowych i technicznych, są środkami wykonawczymi natury technicznej; przyjęcie tych środków należy powierzyć Komisji, z uwzględnieniem ustalonych warunków wyszczególnionych w niniejszej dyrektywie, w celu uproszczenia i przyspieszenia procedury;
postęp techniczny wymusza szybkie przystosowanie przepisów technicznych, określonych w niniejszej dyrektywie i w kolejnych dyrektywach w tej dziedzinie; dla uproszczenia wprowadzania środków potrzebnych do osiągnięcia tego celu należy stworzyć procedurę ustalającą ścisłą współpracę między Państwami Członkowskimi i Komisją w ramach komitetu dostosowującego do postępu technicznego dyrektywy znoszące bariery techniczne w handlu produktami kosmetycznymi;
istnieje konieczność sporządzenia, w oparciu o badania naukowe i techniczne, propozycji wykazów substancji dopuszczonych, które mogą obejmować przeciwutleniacze, farby do włosów, substancje konserwujące i promieniochronne, uwzględniając zwłaszcza problem uczuleń;
może się zdarzyć, że produkty kosmetyczne znajdujące się na rynku mogą zagrażać zdrowiu publicznemu mimo spełnienia przepisów niniejszej dyrektywy i jej załączników; należy w związku z tym przewidzieć procedurę usuwającą takie zagrożenie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
"Produkt kosmetyczny" oznacza każdy produkt przeznaczony do kontaktu z zewnętrznymi częściami ciała ludzkiego (skórą, owłosieniem, paznokciami, wargami i zewnętrznymi narządami płciowymi) lub z zębami i błonami śluzowymi jamy ustnej, którego wyłącznym lub głównym zadaniem jest ich czyszczenie, perfumowanie lub ochranianie, aby utrzymywać je w dobrym stanie, zmieniać ich wygląd lub poprawiać zapachy ciała.
2.
Za produkty kosmetyczne w rozumieniu tej definicji są uważane w szczególności produkty wymienione w załączniku I.
3.
Produkty kosmetyczne zawierające jedną z substancji wymienionych w załączniku V oraz produkty kosmetyczne zawierające barwniki inne niż te, wymienione w załącznikach III i IV, i nieprzeznaczone do kontaktu z błonami śluzowymi są wyłączone z zakresu niniejszej dyrektywy.
W odniesieniu do tych produktów Państwa Członkowskie mogą podjąć takie działania, jakie uznają za niezbędne.
Artykuł 2
Produkty kosmetyczne wprowadzone na rynek Wspólnoty nie mogą szkodzić zdrowiu ludzkiemu w normalnych warunkach stosowania.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne działania, aby zapewnić wprowadzenie do obrotu wyłącznie produktów kosmetycznych odpowiadających przepisom niniejszej dyrektywy i jej załączników.
Artykuł 4
Nie naruszając ogólnych obowiązków wynikających z art. 2, Państwa Członkowskie zabraniają wprowadzania do obrotu produktów kosmetycznych, które zawierają:
a) substancje wymienione w załączniku II;
b) substancje wymienione w części 1 załącznika III, przekraczające ograniczenia i niespełniające podanych warunków;
c) barwniki inne niż te, które są wymienione w części 2 załącznika III, jeżeli produkty te są przeznaczone do stosowania w okolicach oczu, na wargach, w jamie ustnej lub na zewnętrznych narządach płciowych;
d) barwniki wymienione w części 2 załącznika III, przekraczające ograniczenia i niespełniające podanych warunków, jeżeli produkty te są przeznaczone do stosowania w okolicach oczu, na wargach, w jamie ustnej lub na zewnętrznych narządach płciowych.
Artykuł 5
Przez trzy lata począwszy od ogłoszenia niniejszej dyrektywy Państwa Członkowskie zgadzają się na wprowadzenie do obrotu produktów kosmetycznych zawierających:
a) substancje wymienione w części 1 załącznika IV, nieprzekraczające ograniczeń i spełniające podane warunki;
b) barwniki wymienione w części 2 załącznika IV, nieprzekraczające ograniczeń i spełniające podane warunki, jeśli produkty te są przeznaczone do stosowania w okolicach oczu, na wargach, w jamie ustnej lub na zewnętrznych narządach płciowych;
c) barwniki wymienione w części 3 załącznika IV, jeśli produkty te albo nie są przeznaczone do kontaktu z błonami śluzowymi, albo są przeznaczone jedynie do krótkotrwałego kontaktu ze skórą.
Po upływie trzech lat substancje te i barwniki są:
- ostatecznie dopuszczone,
- lub ostatecznie zakazane (załącznik II),
- zachowane na okres następnych trzech lat w załączniku IV,
- lub wyłączone ze wszystkich załączników do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne działania zapewniające, aby produkty kosmetyczne były wprowadzane do obrotu tylko wtedy, gdy ich pojemniki i opakowania zawierają umieszczone w sposób nieścieralny, łatwo czytelny i widoczny następujące dane:
a) nazwisko lub firmę oraz adres lub zarejestrowaną siedzibę producenta lub osoby odpowiedzialnej za wprowadzenie produktu kosmetycznego na rynek, która ma siedzibę na terenie Wspólnoty.
Informacja ta może być podana w skrócie, jeśli tylko będzie można rozpoznać z tego skrótu przedsiębiorstwo.
W przypadku produktów wyprodukowanych poza Wspólnotą Państwa Członkowskie mogą wymagać podania kraju pochodzenia;
b) nominalną zawartość w momencie pakowania;
c) termin ważności dla produktów o trwałości krótszej niż trzy lata;
d) szczególne środki ostrożności, których należy przestrzegać podczas użycia, zwłaszcza wymienione w kolumnie "Warunki stosowania i ostrzeżenia, które należy umieścić na etykiecie" w załącznikach III i IV, które muszą być umieszczone na pojemniku; jeśli jest to z przyczyn praktycznych niemożliwe, niniejsza informacja musi być umieszczona na opakowaniu lub załączonej ulotce, lecz w ostatnim przypadku na pojemniku musi być skrócona wskazówka kierująca użytkownika do określonych informacji;
e) numer partii produkcyjnej lub znak, który umożliwia identyfikację produkcji; jednakże, gdy jest to niemożliwe ze względów praktycznych, ponieważ produkty kosmetyczne są zbyt małe, informacja taka musi być podana tylko na zewnętrznym opakowaniu.
2.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne działania, aby przy etykietowaniu, w ofercie handlowej i reklamie produktów kosmetycznych było zabronione używanie tekstów, nazw, znaków handlowych, rysunków i innych znaków graficznych, sugerujących właściwości, których produkt nie posiada.
Artykuł 7
1.
Państwa Członkowskie nie mogą z powodów związanych z wymaganiami podanymi w niniejszej dyrektywie i jej załącznikach, odmówić, zakazać lub ograniczyć wprowadzanie do obrotu jakichkolwiek produktów kosmetycznych, które spełniają wymagania niniejszej dyrektywy i jej załączników.
2.
Mogą jednakże wymagać, aby informacje przewidziane w art. 6 ust. 1 lit. b), c) i d) były formułowane przynajmniej w ich języku(-ach) narodowym(-ych) lub urzędowym(-ych).
3.
Ponadto Państwa Członkowskie mogą wymagać, by w celu natychmiastowego i właściwego leczenia w przypadku wystąpienia problemów stosowne i kompletne informacje dotyczące substancji zawartych w produktach kosmetycznych były dostępne dla właściwego organu, który zapewnia, że informacje te będą wykorzystywane wyłącznie do celów leczenia.
Artykuł 8
1.
Zgodnie z procedurą podaną w art. 10 określa się, co następuje:
- metody analizy niezbędne do kontroli składu produktów kosmetycznych,
- kryteria czystości mikrobiologicznej i chemicznej oraz metody kontroli zgodności z tymi kryteriami.
2.
Zgodnie z tą samą procedurą przyjmuje się zmiany konieczne do dostosowania załącznika II do postępu technicznego.
Artykuł 9
1.
Ustanawia się Komitet ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw Dotyczących Usunięcia Barier Technicznych w Handlu Kosmetykami, zwany dalej "Komitetem".
Składa się on z przedstawicieli Państw Członkowskich i przedstawiciela Komisji w roli przewodniczącego.
2.
Komitet ustanawia swój wewnętrzny regulamin.
Artykuł 10
1.
W przypadku odniesień do procedury określonej w niniejszym artykule sprawy są przedstawiane Komitetowi przez przewodniczącego, albo z jego własnej inicjatywy albo na prośbę przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
2.
Przedstawiciel Komisji przedstawia Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet przedstawia swoją opinię o projekcie w czasie określonym przez przewodniczącego, zależnie od pilności sprawy.
Opinie są przyjmowane większością 41 głosów, przy czym głosy Państw Członkowskich ważone są zgodnie z art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie ma prawa głosu.
3. a) Komisja przyjmuje proponowane środki, jeśli są one zgodne z opinią Komitetu.
b) Jeśli proponowane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub jeśli nie przyjęto żadnej opinii, Komisja bezzwłocznie proponuje Radzie wprowadzenie środków, które należy podjąć.
Rada zatwierdza wniosek większością kwalifikowaną.
c) Jeśli w ciągu trzech miesięcy od złożenia wniosku Rada nie zatwierdzi go, proponowane środki uchwalane są przez Komisję.
Artykuł 11
Z zastrzeżeniem art. 5 i najpóźniej rok po wygaśnięciu terminu podanego w art. 14 ust. 1, w celu wprowadzenia niniejszej dyrektywy przez Państwa Członkowskie, Komisja przedstawi Radzie, na podstawie wyników ostatnich badań naukowych i technicznych, stosowne propozycje ustanawiające wykazy dopuszczonych substancji.
Artykuł 12
1.
Jeżeli Państwo Członkowskie stwierdzi na podstawie uzasadnionych powodów, że produkt kosmetyczny, mimo zgodności z wymaganiami niniejszej dyrektywy, zagraża zdrowiu, może czasowo zabronić wprowadzenia do obrotu tego produktu na swoim terytorium lub poddać ją specjalnym warunkom.
Państwo to natychmiast powiadamia o tym inne Państwa Członkowskie i Komisję, podając przyczyny tej decyzji.
2.
Komisja w ciągu sześciu tygodni zasięga opinii zainteresowanych Państw Członkowskich, następnie bezzwłocznie przedstawia swoją opinię i podejmuje odpowiednie kroki.
3.
Jeśli Komisja uzna, że konieczne są techniczne dostosowania dyrektywy, będą one uchwalone albo przez Komisję, albo przez Radę, zgodnie z procedurą określoną w art. 10.
W tym przypadku Państwo Członkowskie, które wprowadziło środki zabezpieczające, utrzyma je do czasu wejścia w życie tych dostosowań.
Artykuł 13
Przedstawia się szczegółowe powody wprowadzenia jakichkolwiek indywidualnych ograniczeń lub zakazu wprowadzania do obrotu produktów kosmetycznych zgodnie z niniejszą dyrektywą.
Zgłasza się je zainteresowanej stronie, łącznie z wyszczególnieniem zastępczych dostępnych środków, zgodnie z prawem obowiązującym w Państwach Członkowskich oraz limitami czasowymi, na który zostały wprowadzone.
Artykuł 14
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w ciągu 18 miesięcy od jej notyfikacji i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie mogą jednak przez okres 36 miesięcy od notyfikacji niniejszej dyrektywy zezwolić na wprowadzenie do obrotu na swoim terytorium produktów kosmetycznych, które nie spełniają wymagań niniejszej dyrektywy.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, że przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 15
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 27 lipca 1976 r.
w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych
(76/769/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: wszelkie reguły dotyczące wprowadzania do obrotu substancji i preparatów niebezpiecznych muszą mieć na celu ochronę społeczeństwa, szczególnie osób stosujących takie substancje i preparaty;
reguły te powinny przyczyniać się do ochrony środowiska naturalnego przed wszelkimi substancjami i preparatami charakteryzującymi się ekotoksycznością lub mogącymi zanieczyścić środowisko naturalne,
powinny one mieć również na celu przywrócenie, zachowanie i poprawę jakości życia ludzi;
substancje i preparaty niebezpieczne są objęte regułami w Państwach Członkowskich; przepisy te różnią się co do warunków wprowadzania tych substancji i preparatów do obrotu i ich stosowania; różnice te stanowią przeszkodę w handlu i mają bezpośredni wpływ na ustanowienie i funkcjonowanie wspólnego rynku;
przeszkoda ta powinna zatem zostać usunięta; wymaga to zbliżenia przepisów prawnych regulujących te kwestie w Państwach Członkowskich;
przepisy odnoszące się do niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych były już w przeszłości ustanawiane we wspólnotowych dyrektywach; nadal niezbędne jest ustanowienie reguł dotyczących innych produktów, w szczególności tych, w odniesieniu do których organizacje międzynarodowe podjęły decyzje o wprowadzeniu ograniczeń, takich jak polichlorowane bifenyle (PCB), odnośnie do których decyzja w sprawie ograniczenia produkcji i stosowania została przyjęta przez Radę OECD w dniu 13 lutego 1973 r.; taki środek jest niezbędny, aby zapobiec wchłanianiu PCB przez ludzki organizm i związanym z tym niebezpieczeństwom dla zdrowia ludzi;
szczegółowe badania wykazały, iż polichlorowane terfenyle (PCT) stwarzają podobne ryzyko, jak to stwarzane przez PCB; wprowadzanie do obrotu i stosowanie tych substancji powinno również podlegać ograniczeniom;
niezbędne będzie ponadto dokonywanie okresowych przeglądów całości tej problematyki w celu stopniowego dążenia do wprowadzenia całkowitego zakazu stosowania PCB i PCT;
stosowanie chloro-1-etylenu (monomeru chlorku winylu) w charakterze propelentu w aerozolu stwarza zagrożenie dla zdrowia ludzkiego, zatem stosowanie tej substancji powinno zostać zakazane,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Bez uszczerbku dla stosowania innych odpowiednich przepisów wspólnotowych niniejsza dyrektywa ma na celu ograniczenie wprowadzania do obrotu i stosowania w Państwach Członkowskich Wspólnoty substancji i preparatów niebezpiecznych wymienionych w Załączniku.
2.
Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do:
a) kolejowego, drogowego, śródlądowego, morskiego lub powietrznego przewozu substancji i preparatów niebezpiecznych;
b) substancji i preparatów niebezpiecznych wywożonych do państw, które nie są członkami Wspólnoty;
c) substancji oraz preparatów w tranzycie i podlegających kontroli celnej, pod warunkiem że nie są one przetwarzane.
3.
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "substancje" oznaczają pierwiastki chemiczne i ich związki występujące w stanie naturalnym lub wytwarzane w przemyśle;
b) "preparaty" oznaczają mieszanki lub roztwory złożone z dwóch lub większej liczby substancji.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, aby substancje i preparaty niebezpieczne wymienione w Załączniku mogły być wprowadzone do obrotu lub stosowane wyłącznie z zastrzeżeniem warunków określonych w Załączniku.
Ograniczenia te nie mają zastosowania do wprowadzania do obrotu lub stosowania do celów badań i rozwoju lub do celów analizy.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie 18 miesięcy od jej notyfikacji i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 4 listopada 1976 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących liczników energii elektrycznej
(76/891/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: konstrukcja oraz metody badań liczników energii elektrycznej podlegają surowym przepisom, które różnią się od siebie w poszczególnych Państwach Członkowskich, co w konsekwencji utrudnia handel tymi licznikami; w związku z tym zachodzi konieczność zbliżenia tych przepisów;
dyrektywa Rady 71/316/EWG z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wspólnych przepisów dotyczących przyrządów pomiarowych oraz metod kontroli metrologicznej [3], ostatnio zmieniona dyrektywą 72/427/EWG [4], ustanowiła procedury dotyczące zatwierdzania typu EWG i legalizacji pierwotnej EWG; zgodnie z tą dyrektywą zachodzi konieczność określenia wymogów technicznych w odniesieniu do konstrukcji i działania liczników energii elektrycznej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejszą dyrektywę stosuje się do nowych liczników do przyłączenia bezpośredniego, jedno- albo wielotaryfowych, które są przeznaczone do pomiaru energii czynnej prądu jednofazowego albo wielofazowego o częstotliwości 50 Hz.
Artykuł 2
Liczniki energii elektrycznej, które mogą otrzymać cechę lub znak EWG, są opisane w Załączniku do dyrektywy.
Podlegają one zatwierdzeniu typu EWG oraz wymagana jest legalizacja pierwotna EWG.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie nie mogą odmówić, zakazać lub ograniczyć wprowadzenia do obrotu lub wprowadzenia do użytku liczników energii elektrycznej, które są opatrzone znakiem zatwierdzenia typu EWG i cechę legalizacji pierwotnej EWG.
Państwa Członkowskie, w których maksymalne granice dopuszczalnych błędów są niższe niż te określone w dyrektywie w odniesieniu do legalizacji pierwotnej EWG, mogą nadal stosować takie maksymalne granice dopuszczalnych błędów, przez okres pięciu i pół lat od ogłoszenia niniejszej dyrektywy.
W świetle zdobytego doświadczenia w okresie stosowania odstępstwa oraz na podstawie wyników osiągniętych przez organy międzynarodowe zostaną podjęte właściwe środki, zgodnie z procedurą określoną w art. 19 dyrektywy 71/316/EWG.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie osiemnastu miesięcy od dnia jej ogłoszenia i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2 Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 23 listopada 1976 r.
odnosząca się do ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w owocach i warzywach oraz na ich powierzchni
(76/895/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: produkcja roślinna odgrywa ważną rolę w Europejskiej Wspólnocie Gospodarczej;
na wydajność produkcji ciągły wpływ mają szkodliwe organizmy pochodzenia roślinnego i zwierzęcego oraz wirusy;
ochrona roślin przed tymi organizmami jest niezwykle istotnym elementem nie tylko ze względu na zapobieganie spadkowi wydajności, lecz także ze względu na jej wzrost;
jedną z najważniejszych metod ochrony roślin i produktów roślinnych przed wpływem szkodliwych organizmów jest stosowanie chemicznych środków ochrony roślin;
pestycydy nie mają jednak wyłącznie korzystnego działania na produkcję roślinną, ponieważ są to, w zasadzie, substancje toksyczne lub preparaty o szkodliwym działaniu ubocznym;
duża liczba pestycydów i ich metabolitów oraz produktów rozpadu może mieć szkodliwe skutki dla konsumentów produktów roślinnych;
pestycydy nie powinny być stosowane w okolicznościach, w których mogłyby stanowić zagrożenie dla życia ludzi i zwierząt;
w niektórych Państwach Członkowskich istnieją różne metody unikania tego zagrożenia; niektóre z tych państw ustaliły różne poziomy dopuszczalnej zawartości pozostałości określonych pestycydów w i na uprawianych roślinach i produktach roślinnych, które powinny być przestrzegane przed wprowadzeniem produktów do obiegu;
istniejące w Państwach Członkowskich różnice dotyczące dopuszczalnych poziomów zawartości pozostałości pestycydów mogą tworzyć bariery w obrocie handlowym i stanowić przeszkody w swobodnym przepływie towarów we Wspólnocie; z tego powodu niektóre dopuszczalne poziomy zawartości powinny być tak ustalone, aby mogły być stosowane przez Państwa Członkowskie;
należy dojść do porozumienia przy ustaleniu dopuszczalnych poziomów wymaganych w produkcji roślinnej i ochronie zdrowia ludzi i zwierząt;
wstępnie, dopuszczalne poziomy pozostałości niektórych pestycydów w i na owocach i warzywach należy ustalić, biorąc pod uwagę fakt, że te owoce i warzywa przeznaczone są, zasadniczo, do spożycia przez ludzi i sporadycznie do karmienia zwierząt; dopuszczalne poziomy powinny odpowiadać możliwie najniższym możliwym poziomom;
w całej Wspólnocie należy zapewnić swobodny obrót produktów o poziomie pozostałości niektórych pestycydów mniejszym lub równym dopuszczalnemu ustalonemu w załączniku II; równocześnie należy zezwolić Państwom Członkowskim na wprowadzenie do obiegu, na ich terytorium, bez dyskryminacji oraz w przypadkach, w których uznają one za zasadne, produktów o zawartości wyższej niż dopuszczalna poprzez ustalenie lub powstrzymanie się od ustalania dopuszczalnych poziomów dla tych produktów;
nie ma konieczności stosowania przepisów niniejszej dyrektywy w stosunku do owoców i warzyw przeznaczonych do wywozu do państw trzecich;
tym niemniej dopuszczalne poziomy ustalone w załączniku II mogłyby nieoczekiwanie spowodować zagrożenie dla zdrowia ludzi i zwierząt; w takich przypadkach Państwa Członkowskie powinny mieć prawo do czasowego obniżenia tych poziomów;
w takich przypadkach celowe jest ustanowienie ścisłej współpracy między Państwami Członkowskimi a Komisją wewnątrz Stałego Komitetu ds. Ochrony Roślin;
Państwa Członkowskie, ustalając dopuszczalne poziomy zawartości pozostałości pestycydów dla produktów wprowadzanych do obiegu na ich terytorium, powinny upewnić się, czy poziomy te są przestrzegane, prowadząc urzędowe kontrole, podczas których pobiera się co najmniej próbki;
w tym przypadku urzędowe kontrole należy przeprowadzać przy wykorzystaniu wspólnotowych metod pobierania próbek oraz dokonywania analiz;
opracowanie metod pobierania próbek i dokonywania analiz jest środkiem wykonawczym natury technicznej i naukowej; w celu ułatwienia przyjęcia tego środka zasady dotyczące pobierania próbek i dokonywania analiz powinny być ustalone na podstawie procedury ustanawiającej ścisłą współpracę między Państwami Członkowskimi a Komisją w ramach Stałego Komitetu ds. Ochrony Roślin;
każda zmiana załączników powinna być, wyłącznie z technicznego punktu widzenia, łatwiejsza do naniesienia dzięki przyspieszającej procedurze,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa dotyczy produktów wymienionych w poszczególnych pozycjach Wspólnej Taryfy Celnej, przeznaczonych do spożycia przez ludzi lub, w wyjątkowych wypadkach, przez zwierzęta, określonych w załączniku I i w których lub na których stwierdzono pozostałości pestycydów wymienionych w załączniku II.
Artykuł 2
1.
Do celów niniejszej dyrektywy określenie "pozostałości pestycydów" oznacza zarówno śladowe pozostałości pestycydów, jak i wszystkie toksyczne produkty rozpadu lub metabolizmu wymienione w załączniku II, które obecne są w albo na produktach określonych w art. 1.
2.
Do celów niniejszej dyrektywy określenie "wprowadzenie do obiegu" oznacza każdy rodzaj przekazania produktów określonych w art. 1, odpłatnie lub nie, po dokonaniu zbiorów.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie nie mogą zakazać lub utrudniać wprowadzenia na rynek, na ich terytorium, produktów określonych w art. 1 na podstawie zawartości w nich pozostałości pestycydów nieprzekraczającej dopuszczalnych poziomów ustanowionych w załączniku II.
2.
Państwa Członkowskie, w przypadkach, w których uznają za zasadne, mogą dopuścić do obiegu, na swoim terytorium, produkty wymienione w art. 1, które zawierają pozostałości pestycydów wyższe niż ustanowione w załączniku II.
3.
Państwa Członkowskie informują inne Państwa Członkowskie i Komisję o każdym przypadku skorzystania z możliwości przewidzianych w ust. 1 i 2.
Artykuł 4
1.
W każdym przypadku, w którym Państwo Członkowskie uzna, że dopuszczalny poziom ustalony w załączniku II może zagrażać zdrowiu ludzi lub zwierząt, innych niż organizmy szkodliwe, może ono, na swoim terytorium, czasowo obniżyć ten poziom.
W takim przypadku powiadamia ono niezwłocznie inne Państwa Członkowskie oraz Komisję o podjętych środkach, z oświadczeniem zawierającym powody podjęcia takich środków
2.
W odniesieniu do produktów wymienionych w art. 8 zadecyduje się, czy dopuszczalne poziomy ustalone w załączniku II wymagają zmiany.
Do czasu podjęcia decyzji przez Radę lub Komisję, zgodnie z wyżej wymienioną procedurą, Państwo Członkowskie może utrzymać środki, które już podjęło.
Artykuł 5
Bez uszczerbku dla art. 4 Rada, działając na wniosek Komisji, przyjmuje zmiany do załączników.
Przy nanoszeniu takich zmian należy wziąć pod uwagę postęp techniczny i naukowy oraz wymogi dotyczące ochrony zdrowia, a także wymogi stawiane przez rolnictwo.
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia przestrzegania zgodności dopuszczalnych poziomów z niniejszą dyrektywą, przeprowadzając wyrywkowe kontrole.
2.
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie niezbędne środki, aby zapewnić, że w przypadku produktów określonych w art. 1 poddanych weryfikacji przewidzianej w ust. 1 pobieranie próbek oraz ilościowa i jakościowa analiza przeprowadzana do celów identyfikacji oraz oszacowania ilości pozostałości pestycydów przeprowadzana jest zgodnie z procesami i metodami, które należy ustanowić zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 7.
Artykuł 7
1.
W przypadku gdy procedura ustanowiona w niniejszym artykule ma być stosowana, przewodniczący, z własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego, bezzwłocznie przedstawia sprawę Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin, powołanemu decyzją 76/894/EWG [3], zwanego dalej "Komitetem".
2.
W ramach Komitetu głosy Państw Członkowskich waży się w sposób przewidziany w art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
Przedstawiciel Komisji przedkłada projekt środków, które mają być podjęte.
Komitet wydaje opinię w sprawie projektowanych środków w terminie ustalonym przez przewodniczącego z uwzględnieniem ważności spaw do zbadania.
Opinie przyjmuje się większością 41 głosów.
4.
W przypadku gdy projektowane środki są zgodne z opinią Komitetu, Komisja niezwłocznie przyjmuje je i wprowadza w życie.
Jeżeli środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub jeżeli Komitet nie wydał opinii, Komisja niezwłocznie przedstawia Radzie propozycję dotyczącą środków, które mają być podjęte.
Rada przyjmuje środki kwalifikowaną większością głosów.
Jeżeli Rada w ciągu trzech miesięcy od dnia, w którym sprawa została jej przedstawiona, nie przyjęła środków, Komisja przyjmuje niezwłocznie proponowane środki i wprowadza je w życie, z wyjątkiem przypadku odrzucenia przez Radę omawianych środków zwykłą większością głosów.
Artykuł 8
1.
W przypadku gdy procedura ustanowiona w niniejszym artykule ma być stosowana, przewodniczący, z własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego, bezzwłocznie przedstawia sprawę Komitetowi.
2.
W ramach Komitetu głosy Państw Członkowskich waży się w sposób przewidziany w art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
Przedstawiciel Komisji przedkłada projekt środków, które mają być podjęte.
Komitet wydaje opinię w sprawie projektowanych środków w ciągu dwóch dni.
Opinie przyjmuje się większością 41 głosów.
4.
W przypadku gdy projektowane środki są zgodne z opinią Komitetu, Komisja niezwłocznie przyjmuje je i wprowadza w życie.
Jeżeli środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub jeżeli Komitet nie wydał opinii, Komisja niezwłocznie przedstawia Radzie propozycję dotyczącą środków, które mają być podjęte.
Rada przyjmuje środki kwalifikowaną większością głosów.
Jeżeli Rada w ciągu piętnastu dni od dnia, w którym sprawa została jej przedstawiona, nie przyjęła środków, Komisja przyjmuje niezwłocznie proponowane środki i wprowadza je w życie, z wyjątkiem przypadku odrzucenia przez Radę omawianych środków zwykłą większością głosów.
Artykuł 9
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do produktów określonych w art. 1, jeżeli może być przedstawiony przynajmniej jeden dowód, że produkty te przeznaczone są do wywozu do państw trzecich.
Artykuł 10
Niniejszą dyrektywę stosuje się bez uszczerbku dla wspólnotowych przepisów dotyczących wspólnych standardów jakości dla owoców i warzyw.
Artykuł 11
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w ciągu dwóch lat od jej opublikowania i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 12
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 14 lipca 1976 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych
(76/907/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady zmieniającą dyrektywę z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych [1], ostatnio zmieniona dyrektywą z dnia 24 czerwca 1975 r. [2], w szczególności jej art. 8a, 8b i 8c,
a także mając na uwadze, co następuje: załącznik I do dyrektywy z dnia 27 czerwca 1967 r. zawiera wykaz substancji niebezpiecznych sklasyfikowanych według liczby atomowej pierwiastka najbardziej charakterystycznego dla ich właściwości, wraz ze sposobami etykietowania każdej substancji (symbol, oznaczenie ryzyka i zalecenie dotyczące bezpieczeństwa);
badanie wykazu substancji niebezpiecznych wykazało, iż należy ją dostosować w świetle najnowszej wiedzy naukowej i technicznej; w poprzednich latach wprowadzona została do obrotu znaczna liczba nowych substancji niebezpiecznych;
wskazane jest zatem zastąpienie tego załącznika nowym załącznikiem I;
załączniki III i IV do dyrektywy z dnia 27 czerwca 1967 r. zawierają oznaczenia szczególnego ryzyka (sformułowania R) i zalecenia dotyczące bezpieczeństwa (sformułowania S), których ilość okazała się zbyt duża, aby można je było umieścić na etykiecie; niezbędne jest zatem ograniczenie ich liczby bez zmniejszenia skuteczności i zasadniczego celu etykietowania; w tych warunkach wskazane jest zastąpienie tych załączników nowymi załącznikami III i IV;
w celu uniknięcia umieszczania na etykietach zbyt dużej liczby napisów należy ustanowić przepisy przewidujące możliwość łączenia sformułowań R i S;
przepisy niniejszej dyrektywy są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw dotyczących Usunięcia Barier Technicznych w Handlu Niebezpiecznymi Substancjami i Preparatami,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załączniki I, III i IV do dyrektywy Rady z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych zostają zastąpione załącznikami do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Przed dniem 1 maja 1977 r. Państwa Członkowskie przyjmują i publikują przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy te stają się skuteczne z dniem 1 lipca 1977 r.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 16 grudnia 1976 r.
w sprawie minimalnego poziomu wyszkolenia kierowców w transporcie drogowym
(76/914/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 75,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 543/69 z dnia 25 marca 1969 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 515/72 [2], w szczególności jego art. 5 ust. 1 lit. b) tiret drugie i ust. 2 lit. c),
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [3],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
na mocy art. 5 ust. 1 lit. b) tiret drugie rozporządzenia (EWG) nr 543/69 kierowca pojazdu przeznaczonego do transportu rzeczy o dopuszczalnej masie całkowitej nie większej niż 7,5 tony i do którego stosuje się niniejsze rozporządzenie, jeżeli nie ukończył 21 lat, musi posiadać świadectwo kwalifikacji zawodowych uznane w jednym z Państw Członkowskich, potwierdzające, że ukończył szkolenie dla kierowców pojazdów przeznaczonych do przewozu drogowego rzeczy;
na mocy art. 5 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 543/69 kierowca pojazdu przeznaczonego do przewozu osób i do którego stosuje się rozporządzenie, musi mieć ukończonych przynajmniej 21 lat i spełniać jeden z warunków określonych w niniejszym ustępie;
jeden z tych warunków stanowi, że kierowca musi posiadać świadectwo kwalifikacji zawodowych uznane w jednym z Państw Członkowskich i potwierdzające, że ukończył szkolenie dla kierowców pojazdów przeznaczonych do przewozu drogowego osób;
w celu określenia minimalnego poziomu tego wyszkolenia należy w szczególności wziąć pod uwagę różnice w warunkach drogowego transportu rzeczy i drogowego transportu osób,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1. Każda osoba posiadająca właściwe krajowe prawo jazdy, która ukończyła kurs kształcenia zawodowego obejmujący przynajmniej przedmioty wymienione w Załączniku do niniejszej dyrektywy, jest uznawana za posiadającą minimalny poziom wyszkolenia dla kierowców pojazdów przeznaczonych do przewozu drogowego rzeczy, określony w art. 5 ust. 1 lit. b) tiret drugie rozporządzenia (EWG) nr 543/69 lub dla kierowców pojazdów przeznaczonych do drogowego przewozu określony w ust. 2 lit. c) wspomnianego artykułu.
2.
Program i sposób organizacji kursu kształcenia zawodowego, określonego w ust. 1, określa Państwo Członkowskie.
Dowodem ukończenia tego szkolenia jest egzamin lub sprawdzian przeprowadzony przez państwo lub organy w tym celu przez nie wyznaczone i pod jego bezpośrednim nadzorem.
3.
Państwa Członkowskie mogą wymagać od kierowców wykonujących przewozy krajowe na ich terytorium, jak też od kierowców wykonujących przewozy międzynarodowe w pojazdach zarejestrowanych w tym państwie, aby odbyli bardziej zaawansowane szkolenie niż to przewidziane w Załączniku.
Może to być szkolenie już teraz organizowane w Państwie Członkowskim albo szkolenie, które Państwo Członkowskie postanawia wprowadzić w przyszłości.
Artykuł 2
1. Świadectwo kwalifikacji zawodowych, określone w art. 5 ust. 1 lit. b) tiret drugie i art. 5 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 543/69, jest wydawane przez państwo lub organy w tym celu przez nie wyznaczone, i pod jego bezpośrednim nadzorem, osobom spełniającym wymagania ustanowione w art. 1 niniejszej dyrektywy.
2.
Prawa nabyte na mocy przepisów, określonych w ust. 1, przed wejściem w życie przepisów prawa krajowego przyjętych w celu wykonania niniejszej dyrektywy, pozostają w mocy, tak samo jak świadectwa wydane na mocy niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
1. Po konsultacji z Komisją Państwa Członkowskie wprowadzą w życie środki niezbędne do zapewnienia zgodności z niniejszą dyrektywą w ciągu dwóch lat od jej ogłoszenia.
2. Każde Państwo Członkowskie przekaże Komisji wzory świadectw lub równoważnych dokumentów, które przyjmie w związku z wykonaniem art. 2 ust. 1.
Komisja niezwłocznie przekaże niniejsze informacje innym Państwom Członkowskim.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 102/76
z dnia 19 stycznia 1976 r.
w sprawie regulacji celnych mających zastosowanie do niektórych produktów rybołówstwa pochodzących z Norwegii
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 oraz 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: poprzez wymianę listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Norwegią, Wspólnota zobowiązała się dokonania autonomicznej obniżki opłat celnych na niektóre produkty rybołówstwa, objęte pozycjami nr ex 03.01, ex 16.04 i ex 16.05 Wspólnej Taryfy Celnej, pochodzące z Norwegii, pod warunkiem że Norwegia będzie przestrzegała obecnych warunków ogólnej konkurencji w sektorze rybołówstwa;
ta wymiana listów przewidziała niektóre reguły pochodzenia; w celu stosowania takich reguł należy ustanowić zasady regulujące przewóz produktów pochodzących oraz przepisy dotyczące współpracy administracyjnej; fakt, że dane produkty są produktami pochodzącymi musi być udokumentowany świadectwem przewozowym, wydanym przez organy celne Norwegii w przypadku wywozu odpowiednich produktów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Opłaty celne mające zastosowanie do przywozu do Wspólnoty w swoim pierwotnym składzie produktów pochodzących z Norwegii i objętych pozycjami nr ex 03.01, ex 16.04 i ex 16.05 Wspólnej Taryfy Celnej, wyszczególnionych w tabeli I załączonej do niniejszego rozporządzenia, zostają obniżone do poziomu określonego dla każdego produktu.
2.
Opłaty celne mające zastosowanie do przywozu do Danii i Zjednoczonego Królestwa, produktów pochodzących z Norwegii i objętych pozycjami nr ex 03.01, ex 16.04 i ex 16.05 Wspólnej Taryfy Celnej, wyszczególnionych w tabeli II załączonej do niniejszego rozporządzenia, zostają obniżone do poziomu określonego dla każdego produktu.
3.
Opłaty celne mające zastosowanie do przywozu do Irlandii produktów pochodzących z Norwegii i objętych pozycjami nr ex 03.01, ex 16.04 i ex 16.05 Wspólnej Taryfy Celnej, wyszczególnionych w tabeli III załączonej do niniejszego rozporządzenia, zostają obniżone do poziomu określonego dla każdego produktu.
4.
Obniżki przewidziane w ust. 1, 2, i 3 są stosowane wyłącznie pod warunkiem przestrzegania przez Norwegię, obowiązujących obecnie lub w przyszłości wspólnotowych cen referencyjnych.
Artykuł 2
Załącznik do niniejszego rozporządzenia zawiera definicję pojęcia produktów pochodzących oraz ustanawia przepisy dotyczące współpracy administracyjnej.
Artykuł 3
Szprotki w puszkach (Sprattus sprattus) w żadnym przypadku nie mogą być przetrzymywane na składzie, wystawiane na sprzedaż, dopuszczone do obrotu lub sprzedawane we Wspólnocie pod nazwą inną niż ta stosowana dla szprotek lub szprota w puszkach; szczególnie, nie mogą one być opatrzone nazwą sardynek norweskich, sardeli lub śledzi.
Artykuł 4
1.
Niniejszym traci moc rozporządzenie Rady (EWG) nr 3609/73 z dnia 27 grudnia 1973 r. w sprawie regulacji celnych mających zastosowanie do niektórych produktów rybołówstwa pochodzących z Norwegii [2], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1460/74 [3].
2.
Odwołania do rozporządzenia uchylonego na mocy ust. 1 rozumie się jako odwołania do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lutego 1976 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 110/76
z dnia 19 stycznia 1976 r.
ustanawiające ogólne zasady przyznawania refundacji wywozowych do produktów rybołówstwa oraz kryteria ustalania kwoty takich refundacji
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 100/76 z dnia 19 stycznia 1976 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku produktów rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 23 ust. 3,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 23 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 110/76 pozwala na ustalenie refundacji wywozowej do poziomu umożliwiającego istotny pod względem gospodarczym wywóz produktów wymienionych w art. 1 ust. 2 niniejszego rozporządzenia;
refundacje wywozowe do produktów podlegających wspólnej organizacji rynku produktów rybołówstwa ustala się zgodnie z niektórymi kryteriami, które umożliwiają wyrównanie różnic między cenami tych produktów we Wspólnocie a tymi obowiązującymi w handlu międzynarodowych, uwzględniając ogólne cele wspólnej organizacji; w tym celu należy brać pod uwagę sytuację zaopatrzeniową i ceny tych produktów w ramach Wspólnoty oraz ceny obowiązujące w handlu międzynarodowym; należy uwzględnić możliwość wzięcia pod uwagę każdego ewentualnie ustalonego współczynnika przy obliczaniu kwoty refundacji do produktów rybołówstwa;
w przypadku obserwacji tendencji cenowych ceny muszą być ustalane zgodnie z ogólnymi zasadami; w tym celu przy ustalaniu cen na rynku światowym należy uwzględnić ceny na rynkach państw trzecich i w krajach przeznaczenia, ceny producentów w państwach trzecich i ceny produktu franco granica Wspólnoty; ceny obowiązujące na reprezentatywnych rynkach Wspólnoty i ceny obowiązujące w wywozie stanowią podstawę przy określaniu cen wspólnotowych;
należy uwzględnić zróżnicowanie kwot refundacji ze względu na miejsce przeznaczenia produktów, w związku ze szczególnymi warunkami stosowanymi przy wywozie w niektórych krajach przeznaczenia;
połowy producentów Wspólnoty są pochodzenia wspólnotowego, nawet jeśli są wyładowywane w portach leżących poza obszarem celnym Wspólnoty; jednakże aby umożliwić weryfikację, udzielanie refundacji należy ograniczyć do ryb, które są wyładowywane w portach znajdujących się w ramach określonego w rozporządzeniu (EWG) nr 1496/68 [2], zmienionego Aktem Przystąpienia [3] obszaru celnego Wspólnoty;
w celu zagwarantowania eksporterom Wspólnoty pewnej stabilności w zakresie kwoty refundacji i pewności w odniesieniu do wykazu produktów kwalifikujących się do refundacji, należy zapewnić, aby wykaz i kwoty były ważne przez stosunkowo długi okres, ustalony zgodnie z normalną praktyką handlową;
w celu uniknięcia zakłóceń konkurencji między handlowcami Wspólnoty warunki administracyjne, na których opierają swoje działania, muszą być jednolite w całej Wspólnocie; udzielanie refundacji, w przypadku gdy dane produkty są przywożone z państw trzecich i ponownie wywożone do państw trzecich, nie jest uzasadnione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia ogólne zasady ustalania i udzielania refundacji wywozowych do produktów wymienionych w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 100/76.
Artykuł 2
Należy uwzględnić następujące warunki przy ustalaniu refundacji:
a) istniejącą sytuację i przewidywane tendencje w odniesieniu do:
- cen i ilości dostępnych produktów rybołówstwa na rynku wspólnotowym,
- cen produktów rybołówstwa na rynku światowym;
b) cele wspólnej organizacji rynku produktów rybołówstwa, polegające na zapewnieniu równowagi i naturalnego rozwoju cen oraz handlu na tym rynku;
c) minimalne koszty obrotu i transportu z rynków wspólnotowych do portów lub innych miejsc wywozu we Wspólnocie oraz koszty ponoszone przy wprowadzaniu do obrotu w krajach przeznaczenia; oraz
d) gospodarcze znaczenie proponowanego wywozu.
Artykuł 3
1.
Przy ustalaniu cen na rynku wspólnotowym należy uwzględnić obowiązujące ceny, które są najbardziej korzystne dla wywozu.
2.
Należy uwzględnić następujące warunki przy ustalaniu cen na rynku światowym:
a) ceny obowiązujące na rynkach głównych państw trzecich przywozu;
b) ceny producentów zanotowane w głównych państwach trzecich wywozu; i
c) ceny produktów franco granica Wspólnoty.
Artykuł 4
Refundacja może być różnicowana ze względu na miejsce przeznaczenia danych produktów, jeśli wymaga tego sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymagania niektórych rynków.
Artykuł 5
Wykaz produktów, dla których udziela się refundacji wywozowych, oraz kwoty takich refundacji są ustalane przynajmniej raz na trzy miesiące.
Artykuł 6
W odniesieniu do produktów pochodzenia wspólnotowego bezpośrednio ze stref połowowych, które są wyładowywane w portach poza obszarem celnym Wspólnoty, nie udziela się refundacji.
Artykuł 7
1.
Refundację wypłaca się po przedstawieniu dowodu na to:
- że produkty zostały wywiezione ze Wspólnoty, i
- że produkty pochodzą ze Wspólnoty.
2.
Przy stosowaniu art. 4 refundację wypłaca się na warunkach określonych w ust. 1 niniejszego artykułu, pod warunkiem przedstawienia dowodu na to, że produkt dotarł do miejsca, w odniesieniu do którego ustalono refundację.
Odstępstwa od tego przepisu są dopuszczalne zgodnie z procedurą określoną w ust. 3 niniejszego artykułu, pod warunkiem że ustalone są warunki oferujące równoważne gwarancje.
3.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 32 rozporządzenia (EWG) 100/76, mogą zostać przyjęte przepisy uzupełniające.
Artykuł 8
1.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 165/71 z dnia 26 stycznia 1971 r. ustanawiające ogólne zasady przyznawania refundacji wywozowych do produktów rybołówstwa oraz kryteria ustalania kwot takich refundacji [4] traci moc.
2.
Odwołania do rozporządzenia uchylonego na podstawie ust. 1 interpretuje się jako odwołania do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lutego 1976 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWWiS, EWG, Euratom) nr 142/76
z dnia 20 stycznia 1976 r.
zmieniające rozporządzenie nr 422/67/EWG, nr 5/67/Euratom określające uposażenie przewodniczącego i członków Komisji oraz prezesa, sędziów, rzeczników generalnych i sekretarza Trybunału Sprawiedliwości
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający jedną Radę i jedną Komisję Wspólnot Europejskich, w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje: na mocy art. 10 regulaminu przyjętego przez Trybunał Sprawiedliwości w dniu 4 grudnia 1974 r. prezesi izb oraz pierwszy rzecznik generalny są wyznaczani przez Trybunał każdego roku;
zgodnie z obecnie obowiązującymi przepisami prezesi izb otrzymują specjalny dodatek funkcyjny i dodatek ten powinien zostać także przyznany pierwszemu rzecznikowi generalnemu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 4 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia Rady nr 422/67/EWG, nr 5/67/Euratom z dnia 25 lipca 1967 r. określającego uposażenia przewodniczącego i członków Komisji oraz prezesa, sędziów, rzeczników generalnych i sekretarza Trybunału Sprawiedliwości [1], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWWiS, EWG, Euratom) nr 1546/73 [2], wyrazy "oraz pierwszy rzecznik generalny" dodaje się po wyrazach "Sędziowie-prezesi izb Trybunału", ze skutkiem od dnia 1 stycznia 1975 r.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWWiS, EWG, Euratom) nr 300/76
z dnia 9 lutego 1976 r.
określające kategorie urzędników uprawnionych do pobierania dodatków za pracę zmianową oraz stawki i warunki ich przyznawania
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając regulamin pracowniczy urzędników i warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich, ustanowiony rozporządzeniem (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 [1], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (Euratom, EWWiS, EWG) nr 2577/75 [2], w szczególności art. 56a akapit drugi wspomnianego regulaminu,
uwzględniając wniosek Komisji, przedstawiony po konsultacji z Komitetem ds. Regulaminu Pracowniczego,
a także mając na uwadze, co następuje: do Rady, działającej na wniosek Komisji przedstawiony po konsultacjach z Komitetem ds. Regulaminu Pracowniczego, należy określenie kategorii urzędników uprawnionych do dodatków za pracę zmianową oraz stawek i warunków ich przyznawania,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Urzędnik opłacany ze środków przyznanych w budżecie na badania i inwestycje, zatrudniony we Wspólnym Centrum Badawczym lub zatrudniony do działań pośrednich, jak również urzędnik opłacany ze środków przyznanych w budżecie operacyjnym i zatrudniony w centrum informatycznym lub służbie bezpieczeństwa i pracujący w systemie zmianowym zgodnie z art. 56a regulaminu pracowniczego, powinien być uprawniony do dodatku w wysokości:
- 2685 BEF, jeśli dział pracuje w systemie dwuzmianowym, z wyjątkiem sobót, niedziel i świąt;
- 4430 BEF, jeśli dział pracuje w 24-godzinnym systemie zmianowym, z wyjątkiem sobót, niedziel i świąt;
- 6041 BEF za pracę w ciągłym systemie zmianowym.
Dodatek korygowany jest przez współczynnik stosowany odnośnie do uposażenia urzędników.
2.
W przypadku gdy praca zmianowa nie jest świadczona podczas pełnego miesiąca, należy wypłacać jedną trzydziestą wspomnianego dodatku za każdy dzień, w którym świadczona jest praca zmianowa.
Jednakże nie przysługuje żaden dodatek, jeśli praca zmianowa świadczona jest mniej niż trzy dni miesięcznie.
3.
Urzędnik, który może wykazać, że przez okres nieprzekraczający jednego miesiąca nie mógł świadczyć pracy zmianowej z powodu choroby, wypadku, przerwy w pracy zakładu, wyjazdu celem uczestnictwa w kursach dokształcających lub przebywania na corocznym urlopie, zachowuje prawo do dodatku.
Jeśli nie może świadczyć pracy zmianowej przez okres dłuższy niż jeden miesiąc, to uprawnienia do dodatku zostają zawieszone do czasu ponownego podjęcia pracy.
Artykuł 2
Urzędnik, który jest uprawniony do dodatku przewidzianego w art. 1, może otrzymać dodatek za pracę w szczególnie trudnych warunkach przewidzianych w art. 100 regulaminu maksymalnie tylko do 600 punktów; punkty wylicza się zgodnie z rozporządzeniem (Euratom) nr 1799/72 [3].
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie stosuje się mutatis mutandis do pracowników czasowych, pomocniczych i pracowników etatowych.
Artykuł 4
Niniejszym uchyla się art. 1 i art. 4 akapit drugi rozporządzenia Rady (Euratom) nr 1371/72 z dnia 27 czerwca 1972 r. określającego stawki i warunki przyznawania dodatków specjalnych, które mogą zostać przyznane urzędnikom i pracownikom opłacanym ze środków przyznanych w budżecie na badania i inwestycje i zatrudnionych we Wspólnym Centrum Badawczym lub za działania pośrednie w zakresie dostarczania szczególnego rodzaju usług [4].
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady nr 311/76/EWG
z dnia 9 lutego 1976 r.
w sprawie zestawienia statystyk dotyczących pracowników cudzoziemców
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 213,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
także biorąc pod uwagę, co następuje: powinny zostać udostępnione statystyki dotyczące liczby pracowników cudzoziemców oraz pierwszej pracy podjętej przez tych pracowników na terytorium Państw Członkowskich Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie będą prowadzić statystyki na temat pracowników będących obywatelami innego Państwa Członkowskiego lub państwa trzeciego, odnośnie do:
- liczby pracowników,
- pierwszej pracy podjętej przez pracownika na jego terytorium w danym roku.
Statystyka obejmuje następujące informacje:
- narodowość,
- płeć,
- wiek,
- rodzaj działalności lub grupa zawodowa,
- region.
2.
Państwa Członkowskie raz w roku opracowują statystyki z różnych dostępnych im źródeł, w szczególności z danych dotyczących zabezpieczeń społecznych, spisu ludności, statystyk dostarczanych przez pracodawców oraz pozwoleń na pobyt i pracę.
Artykuł 2
1.
Po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia, Państwa Członkowskie będą przekazywać Komisji wszelkie dostępne dane dotyczące informacji, o których mowa w art. 1 ust. 1.
Nie później niż w terminie pięciu lat od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia Państwa Członkowskie przekażą Komisji wszystkie dane dotyczące informacji, o których mowa w art. 1 ust. 1.
2.
Przy przekazywaniu danych Komisji Państwa Członkowskie wskażą na źródło ich pochodzenia.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie będą ściśle współpracować z Komisją przy wdrażaniu niniejszego rozporządzenia.
2.
Państwa Członkowskie powiadomią Komisję nie później niż dnia 31 marca każdego roku o postępach w stosowaniu art. 2 ust. 1 akapit 2.
Komisja przedłoży Radzie sprawozdanie na podstawie otrzymanych informacji.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady nr 312/76/EWG
z dnia 9 lutego 1976 r.
zmieniające przepisy odnoszące się do praw związkowych zawartych w rozporządzeniu nr 1612/68/EWG w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, a w szczególności jego art. 49,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
w art. 8 rozporządzenia Rady nr 1612/68/EWG z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników we Wspólnocie [3] należy stwierdzić, że pracownicy będący obywatelami jednego Państwa Członkowskiego, którzy są zatrudnieni na terytorium innego Państwa Członkowskiego, korzystają także z równego traktowania w zakresie wykonywania przysługujących im praw związkowych w odniesieniu do stanowisk administracyjnych i kierowniczych w związku zawodowym,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 8 rozporządzenia nr 1612/68/EWG otrzymuje następujące brzmienie:
1.
W pierwszym zdaniu ustępu, po wyrazach "w tym również z prawa do głosowania" dodaje się: "i zajmowania stanowisk administracyjnych i kierowniczych w związku zawodowym."
2. Skreśla się ustęp 2.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzy dni po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 368/76
z dnia 16 lutego 1976 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2771/75 w odniesieniu do okresu referencyjnego dla obliczania opłaty wyrównawczej i ceny zaporowej jaj
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Zgromadzenia [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2771/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj [2] zawiera system opłat wyrównawczych przy przywozie i cen zaporowych, którego jednym z elementów odniesienia jest cena określonych gatunków zboża paszowego na rynku światowym;
w ostatnich latach wahania cen zboża na rynku światowym nasiliły się; z tego względu uwzględnienie cen zboża na rynku światowym w okresie sześciomiesięcznym poprzedzającym kwartał, w którym oblicza się opłatę wyrównawczą i cenę zaporową, może prowadzić do kwot, które nie są już adekwatne do rozwoju cen w państwach trzecich; dlatego właściwe jest dostosowanie podstawy obliczenia do tego nowego stanu w ten sposób, że za podstawę przyjmie się pięciomiesięczny okres referencyjny przed miesiącem, w którym ustalana jest opłata wyrównawcza i cena zaporowa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 4 ust. 1 lit. a) akapit trzeci rozporządzenia (EWG) nr 2771/75 otrzymuje brzmienie:
"Ceny zboża paszowego na rynku światowym są ustalane co kwartał na podstawie cen zboża paszowego zanotowanych za okres pięciu miesięcy przed miesiącem, który poprzedza kwartał, dla którego obliczana jest dana kwota częściowa."
Artykuł 2
Artykuł 7 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 2771/75 otrzymuje brzmienie:
"Cena ilości zboża paszowego jest ustalana co kwartał na podstawie cen światowych zboża paszowego zanotowanych za okres pięciu miesięcy przed miesiącem, który poprzedza kwartał, dla którego ustalana jest cena zaporowa."
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 maja 1976 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 369/76
z dnia 16 lutego 1976 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2777/75 w odniesieniu do okresu referencyjnego dla obliczania opłaty wyrównawczej i ceny zaporowej mięsa drobiowego
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Zgromadzenia [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego [2] zawiera system opłat wyrównawczych przy przywozie i cen zaporowych, którego jednym z elementów odniesienia jest cena określonych gatunków zboża paszowego na rynku światowym;
w ostatnich latach wahania cen zboża na rynku światowym nasiliły się; z tego względu uwzględnienie cen zboża na rynku światowym w okresie sześciomiesięcznym poprzedzającym kwartał, w którym oblicza się opłatę wyrównawczą i cenę zaporową, może prowadzić do kwot, które nie są już adekwatne do rozwoju cen w państwach trzecich; dlatego właściwe jest dostosowanie podstawy obliczenia do tego nowego stanu w taki sposób, aby za podstawę przyjąć pięciomiesięczny okres referencyjny przed miesiącem, w którym ustala się opłatę wyrównawczą i cenę zaporową,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 4 ust. 1 lit. a) akapit trzeci rozporządzenia (EWG) nr 2777/75 otrzymuje brzmienie:
"Ceny zboża paszowego na rynku światowym ustalane są co kwartał na podstawie cen zboża paszowego zanotowanych dla okresu pięciu miesięcy przed miesiącem, który poprzedza kwartał, dla którego obliczana jest dana kwota częściowa."
Artykuł 2
Artykuł 7 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 2777/75 otrzymuje brzmienie:
"Cena ilości zboża paszowego jest ustalana co kwartał na podstawie cen światowych zboża paszowego zanotowanych dla okresu pięciu miesięcy przed miesiącem, który poprzedza kwartał, dla którego ustalana jest cena zaporowa."
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 maja 1976 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 707/76
z dnia 25 marca 1976 r.
w sprawie uznawania grup producentów skupiających hodowców jedwabników
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Zgromadzenia [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając ma uwadze, co następuje: w celu pomocy dla zapewnienia odpowiedniego dochodu hodowcom jedwabników i w celu stabilizacji rynku tych produktów należy wspierać centralizację dostaw i dostosowanie produkcji do wymagań rynku poprzez wspólne działanie hodowców;
cele te mogą być osiągnięte przez stworzenie organizacji grup producentów, które zobowiążą swoich członków do przestrzegania pewnych zasad dotyczących produkcji i obrotu;
aby uniknąć jakiejkolwiek dyskryminacji wśród producentów i zapewnić jednolitość i skuteczność podejmowanych działań, należy ustanowić warunki stosowane w całej Wspólnocie, których muszą przestrzegać grupy producentów, aby kwalifikować się do uznawania przez Państwa Członkowskie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla celów niniejszego rozporządzenia "uznane grupy producentów" oznaczają grupy hodowców jedwabników utworzone przez samych hodowców w jednym z następujących celów:
a) wspieranie koncentracji dostaw;
b) udostępnianie zrzeszonym hodowcom odpowiednich zasobów technicznych dla przygotowania, składowania i obrotu produktami pochodzącymi z ich hodowli jedwabników pod warunkiem, że:
- cała ich produkcja jest wprowadzana na rynek przez grupę producentów, tj. sprzedawana hurtowo lub do wykorzystania w przemyśle, przy czym grupa producentów może zwolnić hodowców z tego obowiązku w odniesieniu do pewnych ilości,
- stosują oni, w odniesieniu do produkcji i obrotu, zasady przyjęte przez grupę producentów określone dla dostosowania wielkości zaopatrzenia i jakości produktu do wymagań rynku,
oraz uznane są przez Państwo Członkowskie na podstawie art. 2.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie uznają grupy, o ile ich działalność obejmuje produkcję i obrót kokonami, które zgłaszają wniosek o uznanie i spełniają zarówno ogólne warunki, jak i warunki ustalone w art. 1.
Muszą one:
a) dostarczyć dowód prowadzenia działalności gospodarczej o odpowiedniej skali;
b) wykluczyć, w całym zakresie ich działalności, jakąkolwiek dyskryminację wśród hodowców wspólnotowych, między innymi w odniesieniu do ich przynależności państwowej i miejsca prowadzenia działalności gospodarczej;
c) posiadać osobowość prawną lub odpowiednią zdolność prawną do korzystania z praw i podlegania obowiązkom zgodnym z prawem krajowym;
d) ich statut musi zawierać:
- obowiązek prowadzenia oddzielnych rachunków dotyczących działalności, w odniesieniu do których zostały one uznane,
- przepisy mające zapewnić, że członkowie grupy, którzy chcą zrezygnować z członkostwa, mogą uczynić to jedynie po przynajmniej trzyletnim okresie członkostwa od czasu uznania grupy, pod warunkiem że poinformują oni grupę o swoim zamiarze przynajmniej z rocznym wyprzedzeniem.
Przepisy te stosuje się, nie naruszając przepisów prawa krajowego mających na celu ochronę grupy lub jej wierzycieli, w określonych przypadkach, przed skutkami finansowymi, które mogą wynikać z wycofania się członka lub w celu uniemożliwienia wycofania się z członkostwa w trakcie roku budżetowego;
e) posiadać jedynie członków będących hodowcami jedwabników.
2.
Państwo Członkowskie, na którego terytorium grupa producentów posiada swoją statutową siedzibę, jest właściwą władzą do uznawania grup producentów.
Artykuł 3
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozporządzenia przyjmuje się, w miarę potrzeby, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 12 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1308/70 z dnia 29 czerwca 1970 r. o wspólnej organizacji rynku lnu i konopi [3], zmienionego aktem dotyczącym warunków przystąpienia i dostosowań do Traktatów [4].
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 1976 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 822/76
z dnia 7 kwietnia 1976 r.
w sprawie warunków i procedur uznawania grup producentów skupiających hodowców jedwabników
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 707/76 z dnia 25 marca 1976 r. w sprawie uznawania grup producentów skupiających hodowców jedwabników [1], w szczególności jego art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 2 rozporządzenia (EWG) nr 707/76 przewiduje uznanie grup producentów, które przedstawią dowód prowadzenia działalności gospodarczej o odpowiedniej skali. Warunek ten powinien zostać określony w bardziej szczegółowy sposób, przy czym dopuszczalne są odstępstwa dla obszarów o niewielkiej produkcji;
przepisy odnoszące się do procedury udzielania i cofania uznania powinny zostać rozszerzone o przepisy określające informacje, które mają zostać dostarczone przy składaniu wniosku;
w celu informowania Państw Członkowskich i zainteresowanych stron na początku każdego roku powinien zostać opublikowany wykaz grup producentów, które zostały uznane podczas roku poprzedniego i tych, którym uznanie zostało cofnięte podczas tego samego okresu;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Lnu i Konopi,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
W celu uzyskania uznania grupa musi obejmować co najmniej 500 producentów, którzy wykorzystują lub zobowiązują się wykorzystać co najmniej 2500 pojemników podczas roku gospodarczego, w którym zostały uznane.
2.
Jednakże zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 12 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1308/70 z dnia 29 czerwca 1970 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku lnu i konopi [2],ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 814/76 [3], można upoważnić Państwo Członkowskie, na wniosek, do uznania w regionie o niewielkiej produkcji grupy, która nie spełnia warunków określonych w ust. 1.
Artykuł 2
Do wniosku o uznanie należy dołączyć następujące dokumenty i informacje:
a) statut,
b) nazwiska osób upoważnionych do działania pod nazwą i w imieniu grupy,
c) wykaz działań uzasadniających wniosek o uznanie,
d) dowód, że zostały zrealizowane przepisy art. 1,
e) reguły przyjęte stosownie do art. 1 lit. b) tiret drugie rozporządzenia (EWG) nr 707/76, w szczególności te odnoszące się do suszenia kokonów.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie podejmują decyzję w sprawie wniosku o uznanie w terminie dwóch miesięcy od jego otrzymania.
2.
Uznanie grupy zostaje cofnięte, jeżeli warunki ustanowione dla uznania nie są wypełniane lub jeżeli uznanie to jest oparte na błędnych informacjach.
Uznanie cofa się z mocą wsteczną, jeżeli uzyskano je lub korzystano z niego w sposób oszukańczy.
3.
Państwa Członkowskie sprawują ciągły nadzór w celu zapewnienia, że uznane grupy przestrzegają warunków uznania.
Artykuł 4
1.
Jeżeli Państwo Członkowskie uznaje, odmawia uznania lub cofa uznanie grupy, powiadamia o tym fakcie Komisję w terminie dwóch miesięcy, a w przypadku odrzucenia wniosku o uznanie lub cofnięcia uznania przedstawia przyczyny.
2.
Na początku każdego roku Komisja publikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich wykaz grup, które zostały uznane podczas minionego roku i tych, którym w tym samym okresie cofnięto uznanie. Artykuł 5
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1155/76
z dnia 18 maja 1976 r.
zmieniające załącznik II do rozporządzenia (EWG) nr 316/68 w odniesieniu do norm jakości dla asparagusa
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 234/68 z dnia 27 lutego 1968 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku żywych roślin i produktów kwiaciarskich [1], w szczególności jego art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
doświadczenia wykazało, że szczególne przepisy dotyczące asparagusa, wymienionego w załączniku II A do rozporządzenia (EWG) nr 316/68 z dnia 12 marca 1968 r., ustalające normy jakości świeżych kwiatów ciętych i świeżych liści ozdobnych [2], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 802/71 [3], nie odpowiadają nowoczesnym praktykom w obrocie;
dlatego dany załącznik II A powinien zostać odpowiednio zmieniony;
Komitet Zarządzający ds. Żywych Roślin i Produktów Kwiaciarskich nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik II A do rozporządzenia (EWG) nr 316/68 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1361/76
z dnia 14 czerwca 1976 r.
ustanawiające niektóre szczegółowe zasady stosowania refundacji wywozowej do ryżu i mieszanek ryżu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 359/67/EWG z dnia 25 lipca 1967 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 668/75 [2], w szczególności jego art. 17 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje: prawidłowe funkcjonowanie systemu refundacji mającego zastosowanie do wywozu ryżu do państw nieczłonkowskich wymaga, by dla wywozu mieszanek ryżu objętych różnymi podpozycjami klasyfikacji taryfowej zastosowano odpowiednie zasady;
refundacje do tych mieszanek wynikają z ujęcia tych mieszanek w klasyfikacji taryfowej, co zazwyczaj ustala się zgodnie z ogólnymi zasadami wykładni Wspólnej Taryfy Celnej;
w przypadku mieszanek ryżu objętych różnymi pozycjami taryfy klasyfikacja taryfowa ustalona zgodnie z tymi zasadami stwarza trudności; w praktyce takie klasyfikacje czasem skutkują przyznaniem wysokiej refundacji do mieszanek, które w znacznej części zawierają produkty kwalifikujące się do niskiej refundacji;
aby uniknąć tych trudności, należy przyjąć szczególne przepisy dotyczące ustalania refundacji do mieszanek ryżu;
przepisy rozporządzenia Komisji nr 669/67/EWG z dnia 27 września 1967 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady stosowania refundacji wywozowych do ryżu [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 941/72 [4], są blisko powiązane z systemem mającym zastosowanie do wywozu mieszanek ryżu; przepisy te powinny zostać zawarte w niniejszym rozporządzeniu, a rozporządzenie nr 669/67/EWG powinno zostać tym samym uchylone;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe mają zastosowanie do mieszanek ryżu objętych podpozycjami 10.06 A i B Wspólnej Taryfy Celnej, jeśli mieszanki te składają się z ryżu na tym samym etapie przetworzenia i, gdzie stosowne, ryżu łamanego.
Za ryż na różnym etapie przetworzenia uznaje się ryż niełuskany (podpozycja 10.06 A I), ryż łuskany (podpozycja 10.06 A II), ryż półbielony (podpozycja 10.06 B I) i ryż całkowicie bielony (podpozycja 10.06 B II).
Artykuł 2
Z zastrzeżeniem przepisów art. 3 stawka refundacji wywozowej do produktów objętych pozycją 10.06 Wspólnej Taryfy Celnej, składających się z ryżu okrągłoziarnistego, ryżu długoziarnistego lub ryżu łamanego, jest równa:
a) w przypadku mieszanek składających się najwyżej w 40 % wagi z ryżu łamanego objętego pozycją 10.06 C Wspólnej Taryfy Celnej:
- stawce refundacji do składnika przeważającego wagowo, jeśli składnik ten po odliczeniu wagi ryżu łamanego stanowi 90 % lub więcej wagi mieszanki,
- stawce refundacji do składnika innego niż ryż łamany, do którego ma zastosowanie najniższa stawka refundacji, jeśli żaden ze składników po odliczeniu wagi ryżu łamanego, nie stanowi 90 % lub więcej wagi mieszanki;
b) w przypadku pozostałych mieszanek – stawce refundacji do ryżu łamanego objętego podpozycją 10.06 C Wspólnej Taryfy Celnej.
Artykuł 3
Jeśli wywożony ryż objęty podpozycjami 10.06 A i B Wspólnej Taryfy Celnej zawiera ryż łamany objęty podpozycją 10.06 C, to refundację wywozową zmniejsza się jak następuje:
Odsetek ryżu łamanego _BAR_ % zmniejszenia dopłaty _BAR_
Od 0 do 5 _BAR_ 0 _BAR_
Powyżej 5 do 10 _BAR_ 2 _BAR_
Powyżej 10 do 15 _BAR_ 4 _BAR_
Powyżej 15 do 20 _BAR_ 6 _BAR_
Powyżej 20 do 30 _BAR_ 15 _BAR_
Powyżej 30 do 40 _BAR_ 30 _BAR_
Artykuł 4
Rozporządzenie nr 669/67/EWG traci moc.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1976 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1503/76
z dnia 21 czerwca 1976 r.
w sprawie zawarcia Umowy o współpracy handlowej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Islamską Republiką Pakistanu
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113 i 114,
uwzględniając zalecenie Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: należy zawrzeć Umowę o współpracy handlowej wynegocjowaną między Wspólnotą a Islamską Republiką Pakistanu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Umowa o współpracy handlowej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Islamską Republiką Pakistanu, której tekst jest załączony do niniejszego rozporządzenia, zostaje zawarta w imieniu Wspólnoty.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady notyfikuje drugiej Umawiającej się Stronie, zgodnie z art. 15 Umowy o zakończeniu ze strony Wspólnoty procedur niezbędnych do wejścia w życie niniejszej Umowy [1].
Artykuł 3
Wspólnota jest reprezentowana we Wspólnej Komisji przewidzianej w art. 8 Umowy przez Komisję Wspólnot Europejskich wspieraną przez przedstawicieli Państw Członkowskich.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1512/76
z dnia 24 czerwca 1976 r.
w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów odnoszącego się do art. 22 Umowy o współpracy i art. 15 Umowy przejściowej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Tunezyjską i dotyczącego przywozu do Wspólnoty otrębów i śruty pochodzących z Tunezji
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając zalecenie Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: dnia 25 kwietnia 1976 r. została podpisana Umowa o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Tunezyjską;
podpisana tego samego dnia Umowa przejściowa [1] w sprawie wcześniejszego wprowadzenia w życie postanowień handlowych Umowy o współpracy wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1976 r.;
powinno zostać zawarte Porozumienie w formie wymiany listów odnośnie do art. 22 Umowy o współpracy i art. 15 Umowy przejściowej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Tunezyjską, dotyczące przywozu do Wspólnoty otrębów i śruty pochodzących z Tunezji,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym w imieniu Wspólnoty zawiera się Porozumienie w formie wymiany listów odnoszące się do art. 22 Umowy o współpracy i art. 15 Umowy przejściowej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Tunezyjską i dotyczące przywozu do Wspólnoty otrębów i śruty pochodzących z Tunezji.
Tekst Porozumienia załącza się do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Upoważnia się przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby uprawnionej do podpisania Porozumienia w formie wymiany listów w sposób wiążący dla Wspólnoty [2].
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1513/76
z dnia 24 czerwca 1976 r.
dotyczące przywozu otrębów, śruty i innych pozostałości odsiewu, przemiału lub innej obróbki niektórych zbóż pochodzących z Tunezji
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: Umowa o Współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Tunezji oraz Umowa Przejściowa [2] w sprawie przedterminowego wprowadzenia w życie niektórych postanowień Umowy o Współpracy zostały podpisane 25 kwietnia 1976 r.;
na mocy art. 22 Umowy o Współpracy i art. 15 Umowy Przejściowej, o ile Tunezja nałoży specjalną opłatę na wywóz otrębów, śruty i pozostałości odsiewu, przemiału lub innej obróbki zbóż, z wyjątkiem kukurydzy i ryżu, objętych podpozycją 23.02 A II Wspólnej Taryfy Celnej, to zmienny składnik opłaty przywozowej zostaje obniżony o kwotę równą 60 % średniej zmiennych składników opłat nałożonych na dany produkt w okresie trzech miesięcy poprzedzających miesiąc, w którym taka kwota została ustalona, a nie nakłada się stałego składnika;
taka specjalna opłata wywozowa musi mieć odzwierciedlenie w cenie przywozowej takich produktów we Wspólnocie;
w celu zapewnienia właściwego stosowania tych umów, należy przyjąć środki, wymagające od importera dostarczenia dowodu, że przy przywozie otrębów, śruty i innych pozostałości Tunezja pobrała taką specjalną opłatę wywozową;
zgodnie z, między innymi, Porozumieniem w formie wymiany listów, odnoszącym się do art. 22 Umowy o Współpracy i art. 15 Umowy Przejściowej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Tunezji i dotyczącym przywozu do Wspólnoty otrębów i śruty pochodzących z Tunezji [3], umowy te wymagają szczegółowych zasad ich stosowania,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zmienny składnik opłaty w przywozie do Wspólnoty otrębów, śruty i innych pozostałości odsiewu, przemiału lub innej obróbki zbóż pochodzących z Tunezji, z wyjątkiem kukurydzy i ryżu, objętych podpozycją 23.02 A II Wspólnej Taryfy Celnej, stanowi opłata przewidziana w art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2744/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie przywozu i wywozu produktów przetworzonych ze zbóż i ryżu [4], pomniejszona o kwotę równą 60 % średniej zmiennych składników opłat dla danego produktu z okresu trzech miesięcy poprzedzających miesiąc, w którym taka kwota została ustalona.
Artykuł 2
Artykuł 1 stosuje się do całego przywozu, w odniesieniu do którego importer może przedstawić dowód, że specjalna opłata wywozowa została pobrana przez Tunezję zgodnie z art. 22 Umowy o współpracy lub art. 15 Umowy przejściowej.
Artykuł 3
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozporządzenia, zwłaszcza w odniesieniu do ustalenia kwoty, o którą pomniejsza się opłatę, przyjmuje się zgodnie z procedurą, przewidzianą w art. 26 rozporządzenia nr 359/67/EWG.
Artykuł 4
Nie wprowadza się stałego składnika opłaty na przywóz do Wspólnoty otrębów, śruty i innych pozostałości odsiewu,przemiału lub innej obróbki zbóż pochodzących z Tunezji, z wyjątkiem kukurydzy i ryżu, objętych podpozycją 23.02 A II Wspólnej Taryfy Celnej.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem wejścia w życie Porozumienia w formie wymiany listów, odnoszącego się do art. 22 Umowy o Współpracy i art. 15 Umowy Przejściowej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Tunezji i dotyczącego przywozu do Wspólnoty otrębów i śruty, pochodzących z Tunezji.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1518/76
z dnia 24 czerwca 1976 r.
w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów odnoszącego się do artykułu 21 Umowy o Współpracy i art. 14 Umowy Przejściowej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Algierską Republiką Ludowo-Demokratyczną dotyczącego przywozu do Wspólnoty otrębów i śruty pochodzących z Algierii
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając zalecenie Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: w dniu 26 kwietnia 1976 r. została podpisana Umowa o Współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Algierską Republiką Ludowo-Demokratyczną;
podpisana tego samego dnia Umowa Przejściowa [1] w sprawie wcześniejszego wprowadzenia w życie postanowień handlowych Umowy o Współpracy wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1976 r.;
wskazane jest zawarcie Porozumienia w formie wymiany listów, dotyczącego art. 21 Umowy o Współpracy i art. 14 Umowy Przejściowej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Algierską Republiką Ludowo-Demokratyczną w sprawie przywozu do Wspólnoty otrębów i śruty pochodzących z Algierii,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W imieniu Wspólnoty zostaje niniejszym zawarte Porozumienie w formie wymiany listów dotyczące art. 21 Umowy o Współpracy i art. 14 Umowy Przejściowej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Algierską Republiką Ludowo-Demokratyczną w sprawie przywozu do Wspólnoty otrębów i śruty pochodzących z Algierii.
Tekst Porozumienia jest załączony do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejszym upoważnia się przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania Porozumienia, w celu związania Wspólnoty [2].
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1519/76
z dnia 24 czerwca 1976 r.
dotyczące przywozu otrębów, śruty i innych pozostałości odsiewu, przemiału lub innej obróbki niektórych zbóż pochodzących z Algierii
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: Umowa o Współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Algierską Republiką Ludowo-Demokratyczną oraz Umowa Przejściowa w sprawie wcześniejszego wprowadzenia w życie niektórych postanowień Umowy o Współpracy zostały podpisane dnia 26 kwietnia 1976 r.;
na mocy art. 21 Umowy o Współpracy i art. 14 Umowy Przejściowej [2], o ile Algieria nałoży specjalną opłatę na wywóz otrębów, śruty i pozostałości odsiewu, przemiału lub innej obróbki zbóż, z wyjątkiem kukurydzy i ryżu, objętych podpozycją 23.02 A II Wspólnej Taryfy Celnej, to zmienny składnik opłaty przywozowej zostaje obniżony o kwotę równą 60 % średniej zmiennych składników opłat nałożonych na dany produkt w okresie trzech miesięcy, poprzedzających miesiąc, w którym taka kwota została ustalona, a nie nakłada się stałego składnika;
taka specjalna opłata wywozowa musi mieć odzwierciedlenie w cenie importowej tych produktów we Wspólnocie;
w celu zapewnienia właściwego stosowania tych umów należy przyjąć środki wymagające od importera dostarczenia dowodu, że przy przywozie otrębów, śruty i innych pozostałości Algieria pobrała taką specjalną opłatę wywozową;
zgodnie z, między innymi, Porozumieniem w formie wymiany listów, odnoszącym się do art. 21 Umowy o Współpracy i art. 14 Umowy Przejściowej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Algierską Republiką Ludowo-Demokratyczną i dotyczące przywozu do Wspólnoty otrębów i śruty pochodzących z Algierii [3], Umowy te wymagają szczegółowych zasad stosowania,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zmienny składnik opłaty przy przywozie do Wspólnoty otrębów, śruty i innych pozostałości odsiewu, przemiału lub innej obróbki zbóż pochodzących z Algierii, z wyjątkiem kukurydzy i ryżu, objętych podpozycją 23.02 A II Wspólnej Taryfy Celnej, stanowi opłata przewidziana w art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2744/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie systemu przywozu i wywozu produktów przetwarzanych ze zbóż i ryżu [4], pomniejszona o kwotę równą 60 % średniej zmiennych składników opłat dla danego produktu z okresu trzech miesięcy poprzedzających miesiąc, w którym taka kwota została ustalona.
Artykuł 2
Artykuł 1 stosuje się do całego przywozu, w odniesieniu do którego importer może przedstawić dowód, że specjalna opłata wywozowa została pobrana przez Algierię zgodnie z art. 21 Umowy o Współpracy lub art. 14 Umowy Przejściowej.
Artykuł 3
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozporządzenia, zwłaszcza w odniesieniu do ustalania kwoty, o którą pomniejsza się opłatę, przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 26 rozporządzenia nr 359/67/EWG.
Artykuł 4
Nie wprowadza się stałego składnika opłaty na przywóz do Wspólnoty otrębów, śruty i innych pozostałości odsiewu, przemiału lub innej obróbki zbóż pochodzących Algierii, z wyjątkiem kukurydzy i ryżu, objętych podpozycją 23.02. A II Wspólnej Taryfy Celnej.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem wejścia w życie Porozumienia w formie wymiany listów odnoszącego się do art. 21 Umowy o Współpracy i art. 14 Umowy Przejściowej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Algierską Republiką Ludowo-Demokratyczną i dotyczącego przywozu do Wspólnoty otrębów i śruty pochodzących z Algierii.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1520/76
z dnia 24 czerwca 1976 r.
w sprawie przywozu pszenicy durum pochodzącej z Maroka
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: dnia 27 kwietnia 1976 r. została podpisana Umowa o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Maroka, a także Umowa przejściowa [2] w sprawie wcześniejszego wykonania niektórych postanowień umowy o współpracy, dotyczących obrotu towarami;
w art. 16 Umowy o współpracy i art. 9 Umowy przejściowej przewidziano szczególne ustalenia w sprawie przywozu pochodzącej z Maroka pszenicy durum objętej podpozycją 10.01 B Wspólnej Taryfy Celnej; wykonanie tych postanowień wymaga przyjęcia przepisów wykonawczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Opłatę stosowaną przy przywozie do Wspólnoty pochodzącej z Maroka pszenicy durum, objętej podpozycją 10.01 B Wspólnej Taryfy Celnej, transportowanej do Wspólnoty bezpośrednio z Maroka, ustala się na podstawie art. 13 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2727/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [3], pomniejszoną o 0,5 jednostki rozliczeniowej za tonę metryczną.
Artykuł 2
Ustalenia przewidziane w niniejszym rozporządzeniu stosuje się z mocą od dnia wejścia w życie umowy przejściowej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Maroka.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1526/76
z dnia 24 czerwca 1976 r.
dotyczące przywozu otrębów, śruty i innych pozostałości odsiewu, przemiału lub innej obróbki niektórych zbóż pochodzących z Maroka
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: Umowa o Współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Maroka oraz Umowa Przejściowa [2] w sprawie wcześniejszego wprowadzenia w życie niektórych postanowień Umowy o Współpracy zostały podpisane dnia 27 kwietnia 1976 r.;
na mocy art. 23 Umowy o Współpracy i art. 16 Umowy Przejściowej, o ile Maroko nałoży specjalną opłatę na wywóz otrębów, śruty oraz innych pozostałości odsiewu, przemiału lub innej obróbki zbóż, z wyjątkiem kukurydzy i ryżu, objętych podpozycją 23.02 A II Wspólnej Taryfy Celnej, to zmienny składnik opłaty przywozowej zostaje obniżony o kwotę równą 60 % średniej zmiennych składników opłat, nałożonych na dany produkt w okresie trzech miesięcy, poprzedzających miesiąc, w którym taka kwota została ustalona, a nie nakłada się stałego składnika;
taka specjalna opłata wywozowa musi mieć odzwierciedlenie w cenie importowej takich produktów we Wspólnocie;
w celu zapewnienia właściwego stosowania tych umów należy przyjąć środki wymagające od importera dostarczenia dowodu, że przy przywozie otrębów, śruty i innych pozostałości Maroko pobrało taką specjalną opłatę wywozową;
zgodnie z, między innymi, Porozumieniem w formie wymiany listów, odnoszącym się do art. 23 Umowy o Współpracy i art. 16 Umowy Przejściowej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Maroka, dotyczącej przywozu do Wspólnoty otrębów i śruty pochodzących z Maroka [3], Umowy te wymagają szczegółowych zasad ich stosowania,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zmienny składnik opłaty przy przywozie do Wspólnoty otrębów, śruty i innych pozostałości odsiewu, przemiału lub innej obróbki zbóż pochodzących z Maroka, z wyjątkiem kukurydzy i ryżu, objętych podpozycją 23.02 A II Wspólnej Taryfy Celnej, stanowi opłata przewidziana w art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2744/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie systemu przywozu i wywozu produktów przetworzonych ze zbóż i ryżu [4], pomniejszona o kwotę równą 60 % średniej zmiennych składników opłat dla danego produktu z okresu trzech miesięcy poprzedzających miesiąc, w którym taka kwota została ustalona.
Artykuł 2
Artykuł 1 stosuje się do całego przywozu, w odniesieniu do którego importer może przedstawić dowód, że specjalna opłata wywozowa została pobrana przez Maroko zgodnie z art. 23 Umowy o Współpracy lub art. 16 Umowy Przejściowej.
Artykuł 3
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozporządzenia, zwłaszcza w odniesieniu do ustalania kwoty, o którą pomniejsza się opłatę, przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 26 rozporządzenia nr 359/67/EWG.
Artykuł 4
Nie wprowadza się stałego składnika opłaty na przywóz do Wspólnoty otrębów, śruty i innych pozostałości odsiewu, przemiału lub innej obróbki zbóż pochodzących z Maroka,z wyjątkiem kukurydzy i ryżu, objętych podpozycją 23.02 A II Wspólnej Taryfy Celnej.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem wejścia w życie Porozumienia w formie wymiany listów odnoszącego się do art. 23 Umowy o Współpracy i art. 16 Umowy Przejściowej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Maroka, i dotyczącego przywozu do Wspólnoty otrębów i śruty, pochodzących z Maroka.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1795/76
z dnia 20 lipca 1976 r.
dotyczące stosowania art. 40 ust. 4 Traktatu do francuskich departamentów zamorskich
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i 227,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Zgromadzenia [1],
a także mając na uwadze, co następuje: należy rozszerzyć zakres Sekcji Orientacji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej na francuskie departamenty zamorskie, aby mogły one skorzystać z pomocy wspólnotowej na rzecz poprawy struktur rolnych, przewidzianej w art. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie finansowania Wspólnej Polityki Rolnej [2], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2788/72 [3] i aby tym samym wspierać gospodarczy i społeczny rozwój tego w przeważającej części rolniczego regionu;
rozszerzenie działania Sekcji Orientacji na francuskie departamenty zamorskie powinno nastąpić jak najszybciej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 40 ust. 4 Traktatu stosuje się do francuskich departamentów zamorskich w odniesieniu do Sekcji Orientacji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie rady (EWWS, EWG, EURATOM) NR 1860/76
z dnia 29 czerwca 1976 r.
ustanawiające warunki zatrudnienia pracowników Europejskiej Fundacji na Rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1365/75 z dnia 26 maja 1975 r. w sprawie utworzenia Europejskiej Fundacji na Rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy [1], w szczególności jego art. 17,
uwzględniając wniosek Komisji,
zadaniem Rady, działającej na wniosek Komisji, jest przyjęcie postanowień dotyczących personelu tej fundacji,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
TYTUŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
1.
Niniejsze warunki zatrudnienia stosuje się do:
- dyrektora oraz wicedyrektora fundacji,
- pracowników fundacji,
- miejscowego personelu fundacji.
2.
Dla celów niniejszych warunków zatrudnienia, pracownicy zatrudnieni na stanowiskach, które zostały uwzględnione w budżecie fundacji, są uważani za pracowników fundacji.
3.
Do celów niniejszych warunków zatrudnienia, "personel miejscowy" oznacza pracowników zatrudnionych zgodnie z miejscową praktyką dla wykonywania prac fizycznych lub usługowych, zatrudnionych na stanowisku, które nie zostało uwzględnione w liście stanowisk wpisanych do budżetu fundacji i opłacanych ze środków przyznanych, przeznaczonych na ten cel w budżecie.
4.
Dyrektor, mianowany przez Komisję Wspólnot Europejskich, jest zatrudniany na stanowisku, które zostało uwzględnione w liście stanowisk wpisanych do budżetu fundacji, w celu wykonywania obowiązków, o których mowa w art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 1365/75.
Wicedyrektor, mianowany przez Komisję Wspólnot Europejskich, jest zatrudniany na stanowisku, które zostało uwzględnione w liście stanowisk wpisanych do budżetu fundacji, w celu służenia pomocą dyrektorowi oraz zastępowania go w przypadku jego nieobecności lub gdyby nie mógł on wypełniać swoich obowiązków.
5.
Dyrektor jest upoważniony do zawierania umów o pracę z pracownikami, o których mowa w ust. 2 i 3.
Przewodniczący rady administracyjnej fundacji jest upoważniony do podpisywania umów o pracę z dyrektorem oraz wicedyrektorem.
TYTUŁ II
PRACOWNICY FUNDACJI
ROZDZIAŁ I
Artykuł 2
Pracownicy mogą być zatrudniani na czas określony lub nieokreślony.
Umowy o pracę na czas określony nie mogą być zawierane na okres dłuższy niż pięć lat i przewidują możliwość ich przedłużenia.
Artykuł 3
Pracownicy nie będą zatrudniani dla żadnych innych celów, jak tylko dla obsadzenia, zgodnie z niniejszym tytułem, wolnych stanowisk, uwzględnionych w wykazie stanowisk wpisanych do budżetu fundacji.
Każde wolne stanowisko, które ma zostać obsadzone, powinno zostać ogłoszone w odpowiedni sposób.
Procedura ogłaszania zostanie określona przez radę administracyjną.
Artykuł 4
Pracownicy dzielą się na cztery kategorie, podzielone dalej na szczeble odpowiednie do pełnionych obowiązków.
Pracownicy dzielą się na szczeble zgodnie z ich kwalifikacjami oraz doświadczeniem.
Poniższa tabela wskazuje szczeble dla każdego podstawowego stanowiska:
Kategoria _BAR_ Szczeble _BAR_ Podstawowe stanowisko _BAR_
A _BAR_ A 5 _BAR_ główny administrator _BAR_
A 6, _BAR_ administrator _BAR_
A 7 _BAR_
A 8 _BAR_ zastępca administratora _BAR_
B _BAR_ B 1 _BAR_ główny asystent administracyjny _BAR_
B 3 _BAR_ starszy asystent administracyjny _BAR_
B 5 _BAR_ asystent administracyjny _BAR_
C _BAR_ C 1 _BAR_ główna sekretarka/sekretarz _BAR_
główny urzędnik biurowy _BAR_
C 2, _BAR_ sekretarka/maszynistka _BAR_
C 3 _BAR_
C 5 _BAR_ urzędnik biurowy _BAR_
asystent biurowy/maszynistka _BAR_
D _BAR_ D 2 _BAR_ pracownik wykwalifikowany _BAR_
D 4 _BAR_ pracownik niewykwalifikowany _BAR_
Poprzez odniesienie do niniejszej tabeli, rada administracyjna, w uzgodnieniu z Komisją Wspólnot Europejskich, określa obowiązki i uprawnienia związane z każdym podstawowym stanowiskiem.
Artykuł 5
Szczebel oraz stopień, na którym pracownik zostaje zatrudniony, jest określany w jego umowie o pracę.
Członek personelu jest zatrudniany na pierwszym stopniu swojego szczebla.
Jednakże dyrektor może, wziąwszy pod uwagę wyszkolenie oraz szczególne doświadczenie wymagane na stanowisku osoby branej pod uwagę, pozwolić na dodatkowy staż na jego szczeblu.
Nie powinien on przekraczać 48 miesięcy.
Zatrudnienie pracowników na stanowisku o wyższym szczeblu niż ten, na którym zatrudnieni byli poprzednio, zostanie zapisane w dodatkowym porozumieniu uzupełniającym ich umowę o pracę.
Artykuł 6
1.
Zostaje powołany komitet pracowniczy, który wykonuje zadania, powierzone mu przez niniejsze warunki zatrudnienia.
2.
Skład tego komitetu oraz procedura działania ustalane są one przez radę administracyjną fundacji, zgodnie z załącznikiem I.
3.
Komitet pracowniczy reprezentuje interesy pracowników wobec fundacji oraz utrzymuje stały kontakt pomiędzy fundacją a pracownikami.
Przyczynia się do prawidłowego funkcjonowania fundacji, zapewniając forum, na którym może być wyrażana opinia pracowników.
Komitet zwraca uwagę dyrektorowi na wszelkie problemy, mające ogólne skutki, w odniesieniu do interpretacji oraz zastosowania niniejszych warunków zatrudnienia.
Można się do niego zwracać z wszelkimi problemami tego rodzaju.
Komitet będzie przedstawiał dyrektorowi sugestie dotyczące organizacji oraz działalności instytucji oraz propozycje dotyczące poprawy warunków pracy pracowników oraz ogólnych warunków życia.
4.
Członek personelu, którego umowa o pracę została zawarta na okres dłuższy niż rok lub na czas nieokreślony, jest uprawniony do kandydowania i głosowania w wyborach do komitetu pracowniczego.
Członek personelu, którego umowa o pracę została zawarta na okres krótszy niż rok, również ma prawo do głosowania, o ile został on zatrudniony przez fundację na okres co najmniej sześciu miesięcy.
ROZDZIAŁ 2
Prawa i obowiązki
Artykuł 7
Pracownicy wykonują swoje obowiązki oraz postępują mając na względzie wyłącznie dobro fundacji. Nie wolno im zwracać się po żadne instrukcje do jakiegokolwiek rządu, władz, organizacji lub osób spoza fundacji, ani nie powinni takich instrukcji przyjmować.
Bez zezwolenia dyrektora nie wolno im przyjmować od żadnego rządu lub z żadnego innego źródła pochodzącego spoza fundacji żadnych wyróżnień, odznaczeń, względów, podarunków lub wypłat jakiegokolwiek rodzaju, poza przypadkiem, gdy dotyczą one pracy wykonywanej przed zatrudnieniem lub podczas odbywania służby wojskowej lub innego rodzaju służby państwowej i odnoszą się one do tej właśnie służby.
Artykuł 8
Pracownicy powstrzymują się od wszelkich działań, a w szczególności od publicznego wyrażania swoich opinii, które mogą dotyczyć zajmowanego przez nich stanowiska.
Nie mogą oni angażować się w żadną działalność zewnętrzną, niezależnie od tego, czy jest ona działalnością zarobkową, czy też nie.
Artykuł 9
Jeśli współmałżonek członka personelu prowadzi działalność zarobkową, członek personelu powinien o tym poinformować dyrektora.
Jeśli charakter tej działalności nie pozostaje w zgodzie z zatrudnieniem członka personelu oraz jeśli członek personelu nie jest w stanie zobowiązać się, że działalność ta zakończy się w określonym czasie, dyrektor zadecyduje, czy pracownik ten będzie nadal zajmował swoje stanowisko.
Artykuł 10
Każdy członek personelu, który podczas wykonywania swoich obowiązków zobowiązany został do podjęcia decyzji w sprawie, której prowadzenie lub wyniki związane są z jego osobistym interesem, w taki sposób, że może to obniżyć jego obiektywizm, powinien powiadomić o tym dyrektora.
Artykuł 11
Członek personelu, który kandyduje w wyborach parlamentarnych, ubiega się o urlop bezpłatny na okres nie przekraczający trzech miesięcy.
Dyrektor podejmuje decyzję dotyczącą pracownika, który został wybrany w takich wyborach.
Uwzględniając znaczenie pozycji, na którą członek personelu został wybrany oraz wynikające z niej obowiązki, dyrektor zadecyduje, czy dany członek personelu nadal będzie kontynuował zatrudnienie, czy też powinien ubiegać się o urlop bezpłatny.
W tym ostatnim przypadku czas trwania urlopu bezpłatnego powinien być równy okresowi, na który członek personelu został wybrany.
Artykuł 12
Po zakończeniu służby pracownicy są nadal zobowiązani do zachowania roztropności oraz dyskrecji w odniesieniu do przyjmowania pewnych stanowisk lub korzyści.
Artykuł 13
Pracownicy zachowują w największej poufności wszystkie fakty oraz informacje, zdobyte przez nich w trakcie wykonywania przez nich swoich obowiązków lub w związku z ich wykonywaniem. Nie ujawniają oni w żaden sposób i w żadnym przypadku osobom nieupoważnionym żadnych dokumentów ani informacji, które nie zostały jeszcze ogłoszone publicznie.
Po opuszczeniu służby są oni nadal do tego zobowiązani.
Członkowie personelu, sami lub we współpracy z innymi, nie ogłaszają publicznie ani nie sprzyjają ogłaszaniu, bez zgody dyrektora, żadnych spraw związanych z pracą fundacji.
Zgoda na publikację nie zostanie wyrażona tylko w przypadku, gdy publikacja taka będzie mogła mieć skutki sprzeczne z interesem fundacji.
Artykuł 14
Wszystkie prawa do wszelkich pism lub prac wykonanych przez pracowników podczas wykonywania ich obowiązków uważane są za własność fundacji.
Artykuł 15
Pracownicy nie ujawniają bez zgody dyrektora, na jakiejkolwiek podstawie, w postępowaniu sądowym informacji, które nabyli podczas wykonywania swoich obowiązków.
Zgoda nie zostanie wyrażona tylko w przypadku, gdy wymagają tego interesy fundacji i odmowa taka nie będzie pociągała za sobą żadnych skutków karnych wobec danego pracownika fundacji.
Po opuszczeniu służby pracownicy są nadal do tego zobowiązani.
Poprzedni ustęp nie ma zastosowania do pracowników lub byłych pracowników, zeznających przed Trybunałem Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w sprawie dotyczącej pracowników lub byłych pracowników fundacji.
Artykuł 16
Pracownicy zamieszkują w miejscu zatrudnienia albo w takiej odległości od niego, która pozwala na właściwe wypełnianie przez nich swoich obowiązków.
Artykuł 17
Niezależnie od swojej rangi, członek personelu pomaga i służy radą swoim przełożonym. Odpowiada on za wykonywanie obowiązków, jakie zostały mu powierzone.
Członek personelu odpowiadający za jakikolwiek dział służby jest odpowiedzialny przed swoimi przełożonymi w odniesieniu do powierzonej mu władzy oraz za wykonywanie poleceń, jakie zostały mu wydane.
Obowiązki jego podwładnych w żaden sposób nie zwalniają go z jego własnych obowiązków.
Członek personelu, który otrzymał polecenia, które uważa za odbiegające od normy lub mogące przyczynić się do powstania poważnych problemów, poinformuje swojego bezpośredniego przełożonego, jeśli jest to koniecznie na piśmie.
Jeśli otrzyma on pisemne potwierdzenie poleceń od swojego przełożonego, wykonuje je, o ile nie stanowi to naruszenia prawa karnego.
Artykuł 18
Członek personelu może zostać zobowiązany do wyrównania w całości bądź w części szkody, na którą fundacja została narażona w wyniku poważnego uchybienia z jego strony w trakcie wykonywania przez niego obowiązków lub w związku ich wykonywaniem.
Uzasadniona decyzja powinna zostać wydana przez dyrektora zgodnie z procedurą ustanowioną w odniesieniu do spraw dyscyplinarnych.
Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich posiada nieograniczoną jurysdykcję w sporach, wynikających z niniejszych postanowień.
Artykuł 19
Przywileje i immunitety, przysługujące pracownikom, przyznawane są wyłącznie w interesie fundacji.
Zgodnie z Protokołem w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich, pracownicy nie są zwolnieni z wypełniania swoich osobistych obowiązków lub obowiązku przestrzegania obowiązującego prawa i zarządzeń porządkowych.
Artykuł 20
Fundacja wspomaga każdego członka personelu, w szczególności w postępowaniu przeciwko jakiejkolwiek osobie dopuszczającej się gróźb, działań obraźliwych lub zniesławiających, lub jakichkolwiek ataków na nietykalność osobistą lub własność, na jakie on lub członek jego rodziny jest narażony ze względu na jego stanowisko lub pełnione obowiązki.
Fundacja rekompensuje mu szkodę poniesione w takich wypadkach, o ile członek personelu nieumyślnie lub na drodze ciężkiego zaniedbania nie spowodował szkody i nie był w stanie uzyskać rekompensaty od osoby, która je wyrządziła.
Fundacja ułatwia takiego rodzaju dalsze kształcenie oraz szkolenie pracowników, jakie jest zgodne ze sprawnym funkcjonowaniem służby oraz z jej własnymi interesami.
Artykuł 21
Pracownicy maja prawo do zrzeszania się. Mogą oni w szczególności być członkami związków zawodowych oraz stowarzyszeń pracowniczych.
Artykuł 22
Pracownicy mogą składać wnioski do dyrektora.
Jakakolwiek decyzja odnosząca się do konkretnej jednostki, która została podjęta zgodnie z niniejszymi warunkami zatrudnienia, zostaje bezzwłocznie przekazana na piśmie zainteresowanemu członkowi personelu.
Jakakolwiek decyzja, niosąca ze sobą negatywne skutki dla członka personelu, przedstawia powody, na podstawie których została podjęta.
Konkretne decyzje dotyczące administracyjnego statusu członka personelu zostają wywieszone bezzwłocznie w siedzibie fundacji.
ROZDZIAŁ 3
Warunki zatrudnienia
Artykuł 23
1.
Zatrudnianie pracowników skierowane jest na zapewnienie fundacji usług osób reprezentujących najwyższy standard umiejętności, skuteczności oraz rzetelności, rekrutowanych w oparciu o możliwie najszersze podstawy geograficzne spośród obywateli Państw Członkowskich Wspólnot Europejskich.
Pracownicy powinni być wybierani bez względu na rasę, wyznanie oraz płeć.
Żadne stanowiska nie są rezerwowane dla obywateli jakiegokolwiek konkretnego państwa.
2.
Członek personelu może zostać zatrudniony jedynie pod warunkiem, że:
a) jest obywatelem jednego z Państw Członkowskich Wspólnot Europejskich, o ile wyjątek od tej zasady nie został dopuszczony przez radę administracyjną i posiada pełnię praw obywatelskich;
b) wypełnił wszelkie zobowiązania, nakładane na niego przez przepisy dotyczące służby wojskowej;
c) jest w stanie przedstawić potwierdzenie posiadania odpowiednich cech charakteru dla wykonywania swoich obowiązków;
d) jest odpowiednio sprawny fizycznie, by wykonywać swoje obowiązki; oraz
e) jest w stanie przedstawić świadectwo doskonałej znajomości jednego z języków Wspólnoty Europejskiej oraz zadawalającej znajomości innego języka Wspólnoty w stopniu koniecznym dla wykonywania swoich obowiązków.
Artykuł 24
Przed zatrudnieniem członek personelu zostaje poddany badaniom medycznym wykonanym przez lekarza zatrudnionego przez fundację, aby fundacja miała pewność, że spełnia on wymagania określone w art. 23 ust. 2 lit. d).
Artykuł 25
Członek personelu może zostać zatrudniony na okres próbny nie przekraczający sześciu miesięcy.
Po upływie okresu próbnego, umowa o pracę członka personelu, którego praca nie okazała się odpowiednia, zostanie rozwiązana.
W takim przypadku członek personelu otrzyma rekompensatę w wysokości jednej trzeciej jego podstawowego wynagrodzenia za każdy ukończony miesiąc, przepracowany na okresie próbnym.
ROZDZIAŁ 4
Warunki pracy
Artykuł 26
Pracownicy pozostający w stałym zatrudnieniu są w każdym czasie do dyspozycji fundacji.
Jednakże normalny tydzień pracy nie może przekraczać 42 godzin, zaś dzienny czas pracy jest ustalany przez dyrektora.
Artykuł 27
Od pracowników nie można wymagać pracy w godzinach nadliczbowych, za wyjątkiem przypadków nagłych lub przy wyjątkowym natężeniu pracy. Praca w nocy oraz praca w niedziele lub podczas dni wolnych od pracy jest dopuszczalna jedynie zgodnie z procedurą przewidzianą przez dyrektora.
Całkowity czas pracy w godzinach nadliczbowych, o który można prosić członka personelu, nie może przekraczać 150 godzin w okresie sześciu miesięcy.
Godziny nadliczbowe przepracowane przez pracowników, należących do kategorii A oraz B, nie mogą być podstawą do żądania rekompensaty lub wynagrodzenia.
Jak przewidziano w załączniku II, godziny nadliczbowe przepracowane przez pracowników należących do kategorii C oraz D upoważniają ich albo do urlopu wyrównawczego, albo do wynagrodzenia w przypadku, gdy wymagania służby nie zezwalają na otrzymanie urlopu wyrównawczego w miesiącu następującym po miesiącu, w którym godziny nadliczbowe zostały przepracowane.
Artykuł 28
Pracownicy mają prawo do corocznego urlopu wypoczynkowego w wymiarze nie niższym niż 24 dni robocze, ani nie wyższym niż 30 dni roboczych w roku kalendarzowym, zgodnie z zasadami, jakie zostaną określone przez radę administracyjną w uzgodnieniu z Komisją Wspólnot Europejskich po konsultacjach z komitetem pracowniczym.
Oprócz corocznego urlopu wypoczynkowego, pracownicy mają prawo w sytuacjach wyjątkowych, po złożeniu wniosku, do specjalnego urlopu.
Zasady przyznawania tego rodzaju urlopów zostały określone w załączniku III.
Artykuł 29
Kobiety w ciąży, poza urlopem, o którym mowa w art. 28, są uprawnione - po okazaniu zaświadczenia lekarskiego - do urlopu rozpoczynającego się na sześć tygodni przed przewidywaną datą porodu, wskazaną w zaświadczeniu, a kończącego się osiem tygodni po porodzie. Tego rodzaju urlop nie może być krótszy niż 14 tygodni.
Artykuł 30
1.
Członek personelu, który przedstawia zaświadczenie o niezdolności do wykonywania swoich obowiązków z powodu choroby lub wypadku, jest automatycznie uprawniony do zasiłku chorobowego.
Powinien on powiadomić fundację o swojej niezdolności do pracy tak szybko, jak to będzie możliwe, przedstawiając jednocześnie adres swojego pobytu. Powinien przedstawić zaświadczenie lekarskie, jeśli jest nieobecny przez okres dłuższy niż trzy dni.
Od pracownika można wymagać poddania się badaniom lekarskim, zorganizowanym przez fundację.
Jeżeli w okresie 12 miesięcy członek personelu jest nieobecny przez okres do trzech dni z powodu choroby przez ogólny okres ponad 12 dni, dyrektor powinien podjąć decyzję o konsultacji z lekarzem, wyznaczonym przez fundację po konsultacji z lekarzem wskazanym przez członka personelu.
Płatne zwolnienie chorobowe nie przekracza jednakże długości czasu przepracowanego przez członka personelu, który w żadnym wypadku nie może być krótszy niż miesiąc.
Zwolnienie nie wykracza poza okres, na jaki została zawarta umowa o pracę.
Po przekroczeniu tych limitów czasowych członek personelu, którego umowa o pracę nie została rozwiązana pomimo jego niezdolności do wykonywania obowiązków, zostanie przeniesiony na urlop bezpłatny.
Jednakże w przypadku, gdy członek personelu zapadnie na chorobę zawodową lub ulegnie wypadkowi podczas wykonywania obowiązków, będzie on nadal otrzymywał pełne wynagrodzenie przez czas, w którym nie jest on zdolny do wykonywania pracy, aż do momentu uzyskania prawa do świadczeń, ustanowionych w tym celu przez prawo krajowe zastosowane zgodnie z art. 38.
2.
Pracownicy podlegają corocznym okresowym lekarskim badaniom kontrolnym, przeprowadzanym przez lekarza wyznaczonego przez fundację albo przez lekarza z wyboru.
W tym ostatnim wypadku koszty badań są pokrywane przez fundację do maksymalnej kwoty, określonej przez radę administracyjną.
Artykuł 31
Z wyjątkiem przypadków choroby lub wypadku, członek personelu nie może być nieobecny w pracy bez uprzedniego zezwolenia bezpośredniego przełożonego.
Bez uszczerbku dla środków dyscyplinarnych, które mogą mieć zastosowanie w tym przypadku, jakakolwiek nieusprawiedliwiona nieobecność, która zostanie należycie stwierdzona, jest odliczana od urlopu wypoczynkowego tej osoby.
Jeśli osoba ta wykorzystała już swój urlop wypoczynkowy, traci ona prawo do wynagrodzenia za okres czasu odpowiadający nieobecności.
W przypadku, gdy członek personelu zamierza spędzić czas zwolnienia chorobowego w miejscu innym, niż to, gdzie jest zatrudniony, powinien otrzymać na to wcześniejszą zgodę dyrektora.
Artykuł 32
Wykaz dni wolnych od pracy zostanie sporządzony przez radę administracyjną w uzgodnieniu z Komisją Wspólnot Europejskich, po konsultacji z komitetem pracowniczym.
Artykuł 33
W wyjątkowych okolicznościach członek personelu może na własną prośbę otrzymać urlop bezpłatny z ważnych względów osobistych.
Dyrektor powinien określić długość takiego urlopu, który nie powinien przekraczać jednej czwartej okresu przepracowanego wcześniej przez członka personelu lub trzech miesięcy, zależnie od tego, który okres jest krótszy.
Jakikolwiek okres urlopu, przyznany zgodnie z pierwszym ustępem, nie będzie zaliczany do celów zastosowania drugiego ustępu art. 35.
Artykuł 34
Członek personelu, który został powołany do służby w siłach zbrojnych, zostanie przeniesiony na urlop z pełnym wynagrodzeniem na okres równy czasowi przepracowanemu przez niego, nie przekraczający trzech miesięcy.
Po upływie tego okresu będzie otrzymywał, przez pozostały okres swojej służby w siłach zbrojnych i maksymalnie do połowy swojego czasu przepracowanego, wynagrodzenie w wysokości jednej trzeciej podstawowej płacy.
Po upływie tego drugiego okresu czasu zostanie przeniesiony na urlop bezpłatny.
Jednakże wypłaty, o których mowa w poprzednim ustępie, powinny zostać obniżone o kwotę wynagrodzenia z tytułu służby w siłach zbrojnych, otrzymywanego przez osobę zainteresowaną przez ten okres.
ROZDZIAŁ 5
Wynagrodzenie i wydatki
Artykuł 35
Zgodnie z załącznikiem IV członek personelu jest uprawniony do wynagrodzenia w zależności od swojego szczebla i stopnia.
Członek personelu, który pozostawał na jednym stopniu swojego szczebla przez okres dwóch lat, powinien automatycznie zostać przeniesiony na następny stopień tego szczebla.
Artykuł 36
W przypadku śmierci członka personelu współmałżonek oraz pozostające na jego utrzymaniu dzieci będą otrzymywać pełne wynagrodzenie zmarłego do końca trzeciego miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła śmierć.
Artykuł 37
Członek personelu ma prawo, zgodnie z załącznikiem IV, do zwrotu kosztów poniesionych przez niego przy podejmowaniu pracy lub opuszczaniu służby, jak również do zwrotu kosztów poniesionych podczas wykonywania swoich obowiązków służbowych oraz kosztów z nimi związanych.
ROZDZIAŁ 6
Świadczenia z tytułu zabezpieczenia społecznego
Artykuł 38
1.
W celu ubezpieczenia członków personelu na wypadek choroby, wypadku, inwalidztwa i śmierci oraz by mogli gromadzić swoją emeryturę, podlegają oni świadczeniom z tytułu zabezpieczenia społecznego obowiązującym w Państwie Członkowskim, w którym są zatrudnieni.
Jednakże, w odniesieniu do postanowień innych niż odnoszące się do zasiłków rodzinnych (przepisy dotyczące ich przyznawania przedstawione są w załączniku IV), członkowie personelu mogą wybierać pomiędzy ustawodawstwem wcześniej wspomnianego Państwa Członkowskiego, ustawodawstwem Państwa Członkowskiego, któremu podlegali ostatnio oraz ustawodawstwem Państwa Członkowskiego, którego są obywatelami.
Wybór ten, którego można dokonać jedynie raz w ciągu sześciu miesięcy od daty zawarcia umowy o pracę lub od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, ma skutek wiążący od daty przystąpienia do służby.
Fundacja opłaca składki należne od pracodawcy, wymagane na mocy właściwego ustawodawstwa w przypadku, gdy członek personelu jest członkiem obowiązkowego systemu zabezpieczenia społecznego, lub dwie trzecie składek członków, jeśli pozostaną oni dobrowolnie członkami krajowego systemu zabezpieczenia społecznego, którego byli członkami przed rozpoczęciem pracy w fundacji lub jeśli dobrowolnie przystąpią do krajowego systemu zabezpieczenia społecznego.
2.
W przypadku, gdy zastosowanie ust. 1 nie jest możliwe, członkowie personelu zostaną ubezpieczeni na koszt fundacji na wypadek choroby, wypadku, inwalidztwa lub śmierci oraz w celu zapewnienia emerytury, za równowartość dwóch trzecich udziału określonych w ust. 1.
Szczegółowe zasady, dotyczące stosowania niniejszego paragrafu, zostaną określone przez radę administracyjną po konsultacji z komitetem pracowniczym.
Artykuł 39
1.
W przypadku urodzenia się dziecka członkowi personelu otrzymuje on zasiłek w wysokości 7000 BEF.
2.
Zasiłek przewidziany w ust. 1 jest również wypłacany w przypadku poronienia po ciąży nie krótszej niż siedem miesięcy.
3.
Członek personelu otrzymujący zasiłek z tytułu urodzenia się dziecka powinien zgłosić wszelkie inne zasiłki o tym samym charakterze, które on lub jego współmałżonek otrzymują z innego źródła na to samo dziecko. Tego rodzaju zasiłki zostaną odliczone od zasiłku, przewidzianego powyżej.
Jeśli zarówno matka, jak i ojciec są członkami personelu, zasiłek jest wypłacany wyłącznie na rzecz matki.
Artykuł 40
W przypadku śmierci członka personelu fundacja ponosi koszty, związane z przetransportowaniem ciała do miejsca pochodzenia.
Artykuł 41
Prezenty, pożyczki lub zaliczki mogą być przekazywane członkowi personelu, który znajduje się w szczególnie trudnej sytuacji, między innymi w wyniku ciężkiej lub przedłużającej się choroby lub ze względów rodzinnych.
Powyższy ustęp stosuje się odpowiednio do byłego członka personelu po wygaśnięciu jego umowy o pracę, jeśli w wyniku ciężkiej lub przedłużającej się choroby, na którą zapadł on podczas swojego zatrudnienia, lub w wyniku wypadku, nie jest on zdolny do pracy i jest w stanie wykazać, że tego rodzaju choroba lub wypadek nie są objęte innym systemem zabezpieczenia społecznego.
ROZDZIAŁ 7
Odzyskiwanie nadpłat
Artykuł 42
Każda kwota nadpłacona zostanie rewindykowana w przypadku, gdy osoba, która ją otrzymała, była świadoma, że wypłata była nienależna lub jeżeli fakt nadpłaty był na tyle oczywisty, że osoba ta nie mogła być go nieświadoma.
ROZDZIAŁ 8
Odwołanie
Artykuł 43
1.
Każda osoba, do której stosują się niniejsze warunki zatrudnienia, może złożyć do dyrektora wniosek, o podjęcie decyzji odnoszącej do niej.
Dyrektor powiadamia osobę zainteresowaną o swojej uzasadnionej decyzji w okresie czterech miesięcy od daty złożenia wniosku.
Brak odpowiedzi na taki wniosek w tym terminie oznacza decyzję o odrzuceniu wniosku, w stosunku do której można złożyć zażalenie zgodnie z ust. 2.
2.
Każda osoba, do której stosują się niniejsze warunki zatrudnienia, może złożyć do rady administracyjnej zażalenie na działania przynoszące jej szkodę, gdy dyrektor podjął decyzję lub gdy nie przyjął środków zalecanych przez warunki zatrudnienia.
Zażalenie składa się w terminie trzech miesięcy.
Okres ten liczy się od:
- dnia powiadomienia osoby zainteresowanej o decyzji, ale w żadnym wypadku nie później niż od dnia, gdy osoba ta przyjęła decyzję do wiadomości, jeśli podjęte środki dotyczą konkretnej osoby. Jednakże w przypadku, gdy działania dotyczące konkretnej osoby również pociągają negatywne skutki dla innej osoby, okres ten w odniesieniu do tej drugiej osoby powinien być liczony od dnia, w którym otrzyma ona zawiadomienie o tych działaniach, ale w żadnym wypadku nie później niż od dnia publikacji,
- z dniem upływu okresu przewidzianego na odpowiedź, jeśli skarga dotyczy domyślnej decyzji, odrzucającej wniosek, o której mowa w ust. 1.
Rada Administracyjna powiadamia osobę zainteresowaną o swojej uzasadnionej decyzji w okresie czterech miesięcy od dnia, w którym zażalenie zostało wniesione.
W przypadku braku odpowiedzi na zażalenie do końca tego okresu oznacza to domyślną decyzję odrzucającą zażalenie, przeciwko której można złożyć odwołanie na mocy art. 44.
3.
Wniosek lub zażalenie członka personelu składa się za pośrednictwem bezpośredniego przełożonego, z wyjątkiem przypadku, gdy dotyczy ono tej właśnie osoby, w którym to przypadku powinno zostać złożone bezpośrednio do przełożonego tej osoby.
Artykuł 44
1.
Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich jest właściwy w rozstrzyganiu każdego sporu pomiędzy fundacją a jakąkolwiek osobą, do której odnoszą się niniejsze warunki zatrudnienia, dotyczące legalności działań pociągających negatywne skutki wobec tej osoby, w rozumieniu art. 43 ust. 2.
W sporach o charakterze finansowym Trybunał Sprawiedliwości ma nieograniczone uprawnienia.
2.
Odwołanie do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich przysługuje jedynie w wypadku, gdy:
- rada administracyjna otrzymała wcześniej zażalenie zgodnie z art. 43 ust. 2 w terminie w nim określonym,
- zażalenie zostało odrzucone w drodze wyraźnej lub domyślnej decyzji.
3.
Odwołania zgodnie z ust. 2 składa się w terminie trzech miesięcy.
Okres ten jest liczony od:
- daty notyfikacji decyzji podjętej w odpowiedzi na zażalenie,
- daty upływu terminu przeznaczonego na odpowiedź w przypadku, gdy odwołanie odnosi się do domyślnej decyzji, odrzucającej zażalenie zgodnie z art. 43 ust. 2.
W przypadku, gdy zażalenie zostało odrzucone w drodze wyraźnej decyzji po tym, gdy została ona odrzucona przez decyzję domyślną, ale przed zakończeniem terminu przeznaczonego na składanie odwołań, termin do złożenia odwołania liczony jest od początku.
4.
W drodze odstępstwa od ust. 2, osoba zainteresowana może, po złożeniu zażalenia do Rady Administracyjnej na podstawie art. 43 ust. 2, bezzwłocznie złożyć odwołanie do Trybunału Sprawiedliwości, pod warunkiem, że tego rodzaju odwołaniu towarzyszyć będzie wniosek o zawieszenie wykonania aktu, przeciwko któremu zostało złożone zażalenie lub o przyjęcie środków tymczasowych.
Postępowanie w głównej sprawie przed Trybunałem Sprawiedliwości zawiesza się do czasu, aż zostanie wydana wyraźna lub domyślna decyzja odrzucająca zażalenie.
5.
Odwołania składane na mocy niniejszego artykułu zostaną zbadane i rozpatrzone zgodnie z Regulaminem Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich.
ROZDZIAŁ 9
Rozwiązanie umowy o pracę
Artykuł 45
Poza przypadkiem rozwiązania umowy o pracę w związku ze śmiercią, stosunek zatrudnienia ustaje, gdy:
1. Umowa o pracę została zawarta na czas określony:
a) w dniu określonym w umowie;
b) po upływie okresu wypowiedzenia, określonego w umowie, w przypadku gdy zawiera ona klauzulę przyznającą członkowi personelu lub fundacji możliwość wcześniejszego rozwiązania umowy o pracę. Tego rodzaju okres wypowiedzenia nie powinien być dłuższy niż trzy miesiące;
c) po upływie miesiąca, w którym członek personelu osiągnie wiek 65 lat.
W przypadku, gdy fundacja rozwiązuje umowę o pracę, członek personelu jest uprawniony do odszkodowania równego jednej trzeciej jego podstawowego wynagrodzenia za okres pomiędzy datą, gdy kończą się jego obowiązki a dniem, w którym wygasa jego umowa o pracę.
2. Gdy umowa o pracę została zawarta na czas nieokreślony:
a) po upływie okresu wypowiedzenia, przewidzianego w umowie, długość okresu wypowiedzenia nie może być krótsza niż dwa dni za każdy przepracowany miesiąc, przy czym może wynosić co najmniej 15 dni i nie więcej niż trzy miesiące.
Okres wypowiedzenia nie powinien jednak zaczynać się podczas urlopu macierzyńskiego lub zwolnienia chorobowego, pod warunkiem, że zwolnienie chorobowe nie przekracza trzech miesięcy.
Ponadto powinien on zostać zawieszony podczas urlopu macierzyńskiego lub zwolnienia chorobowego w granicach określonych powyżej;
b) po upływie miesiąca, w którym członek personelu osiągnie wiek 65 lat.
Artykuł 46
Umowa o pracę, niezależnie od tego, czy została ona zawarta na czas określony czy nieokreślony:
1. Zostanie rozwiązana przez fundację bez zachowania okresu wypowiedzenia w przypadku, gdy członek personelu zostanie wezwany do służby w siłach zbrojnych,
2. Może zostać rozwiązana przez fundację bez zachowania okresu wypowiedzenia:
a) po upływie okresu próbnego zgodnie z art. 25 ustęp drugi;
b) bez uszczerbku dla postanowień art. 11 w przypadku, gdy członek personelu zostanie wybrany do objęcia stanowiska publicznego oraz gdy dyrektor uważa, że sprawowanie przez niego stanowiska stoi na przeszkodzie w wypełnianiu przez niego normalnych obowiązków w fundacji;
c) jeśli członek personelu przestaje spełniać wymagania art. 23 ust. 2 lit. a) oraz d);
d) jeśli członek personelu nie jest w stanie ponownie podjąć swych obowiązków po upływie okresu płatnego zwolnienia chorobowego, przewidzianego w art. 30.
W takim przypadku członek personelu otrzyma zasiłek równy jego podstawowemu wynagrodzeniu oraz zasiłki rodzinne w wymiarze dwóch dni za każdy przepracowany miesiąc.
Artykuł 47
1.
Umowa o pracę może zostać rozwiązana bez zachowania okresu wypowiedzenia z przyczyn dyscyplinarnych w razie ciężkiego naruszenia przez pracownika obowiązków, bez względu na to, czy świadomie, czy przez zaniedbanie z jego strony.
Uzasadniona decyzja zostanie wydana przez dyrektora po umożliwieniu osobie zainteresowanej złożenia wyjaśnienia.
2.
W takich przypadkach dyrektor może postanowić o całkowitym lub częściowym wstrzymaniu dodatku z tytułu przesiedlenia, przewidzianego w załączniku IV.
Artykuł 48
1.
Umowa o pracę, zawarta z członkiem personelu, zostanie rozwiązana przez fundację bez zachowania okresu wypowiedzenia w przypadku, gdy:
a) dyrektor stwierdzi, że w momencie zatrudniania świadomie przekazał on nieprawdziwe informacje, dotyczące jego kompetencji zawodowych lub wymagań art. 23 ust. 2, oraz
b) złożone przez niego fałszywe informacje były czynnikiem decydującym o jego zatrudnieniu.
2.
W takiej sytuacji dyrektor, po wysłuchaniu zainteresowanego członka personelu, oświadcza, że jego umowa o pracę zostaje rozwiązana.
Członek personelu bezzwłocznie zaprzestaje wykonywania swoich obowiązków.
Stosuje się art. 47 ust. 2.
TYTUŁ III
PERSONEL MIEJSCOWY
Artykuł 49
Z zastrzeżeniem postanowień niniejszego tytułu, warunki zatrudnienia pracowników miejscowych, a w szczególności:
a) sposób zawierania i rozwiązywania z nimi umowy o pracę;
b) ich urlop; oraz
c) ich wynagrodzenie;
zostaną określone przez Radę Administracyjną w porozumieniu z Komisją Wspólnot Europejskich zgodnie z zasadami oraz praktyką obowiązującymi w miejscu, gdzie mają oni wykonywać swoje obowiązki.
Artykuł 50
Odnośnie zabezpieczenia społecznego, fundacja odpowiada za udział pracodawcy w składkach na zabezpieczenie społeczne na mocy przepisów obowiązujących w miejscu, gdzie pracownicy miejscowi mają wykonywać swoje obowiązki.
Artykuł 51
Każdy spór pomiędzy fundacją a członkiem personelu miejscowego wnosi się do właściwego sądzie zgodnie z prawem obowiązującym w miejscu, gdzie zainteresowany członek personelu miejscowego wykonuje swoje obowiązki.
Artykuł 52
Członek personelu miejscowego, którego umowa o pracę zawarta została na okres dłuższy niż rok lub na czas nieokreślony, ma bierne i czynne prawa wyborcze w wyborach do komitetu pracowniczego.
Członek personelu miejscowego, którego umowa o pracę zawarta została na okres krótszy niż rok, również ma prawa głosowania, jeżeli został zatrudniony na co najmniej sześć miesięcy.
TYTUŁ IV
DYREKTOR I WICEDYREKTOR
Artykuł 53
1.
Bez uszczerbku dla postanowień art. 54 postanowienia stosowane do dyrektora oraz wicedyrektora zostaną określone przez Radę Administracyjną.
2.
Wicedyrektor wspiera dyrektora oraz zastępuje go w przypadku jego nieobecności lub gdyby nie mógł on wypełniać swoich obowiązków z innych przyczyn.
Artykuł 54
Art. 3, 7, 8, 10, 12, 13, 15, 16, 18, 19, 20 oraz 21 dotyczące praw i obowiązków oraz art. 43 i 44 dotyczące odwołań składanych przez personel fundacji stosują się odpowiednio do dyrektora oraz wicedyrektora fundacji.
TYTUŁ V
PRZYWILEJE I IMMUNITETY
Artykuł 55
Art. 12-16 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich stosuje się do pracowników fundacji oraz do dyrektora i wicedyrektora.
Pracowników miejscowych dotyczy art. 12 lit. a) tego Protokołu.
TYTUŁ VI
PODATKI
Artykuł 56
Rozporządzenie Rady (EWG, Euratom, EWWS) nr 260/68 z dnia 29 lutego 1968 r., ustanawiające warunki i procedurę uiszczania podatku na rzecz Wspólnot Europejskich [2], stosuje się odpowiednio do pracowników fundacji, jak również do dyrektora oraz wicedyrektora.
Podatek jest pobierany przez fundację w drodze potrącenia od wynagrodzenia.
Zaliczki na podatek są zaliczane do przychodów budżetowych Wspólnot Europejskich.
TYTUŁ VII
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 57
Ogólne postanowienia mające na celu wykonanie niniejszych warunków zatrudnienia przyjmuje Rada Administracyjna za zgodą Komisji Wspólnot Europejskich, na wniosek dyrektora oraz po konsultacjach z komitetem pracowniczym.
Niniejsze Rozporządzenie wiąże całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1976/76
z dnia 20 lipca 1976 r.
zatwierdzające Porozumienie w formie wymiany listów zmieniające Protokół nr 6 do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Islandii
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając zalecenie Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
należy wprowadzić zmiany do Protokołu nr 6 do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Islandii [1] i zatwierdzić wynegocjowane w tym celu Porozumienie w formie wymiany listów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W imieniu Wspólnoty zatwierdza się Porozumienie w formie wymiany listów zmieniające Protokół nr 6 do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Islandii.
Tekst Porozumienia jest załączony do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania Porozumienia, aby stało się ono wiążące dla Wspólnoty.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Data wejścia w życie Porozumienia zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2300/76
z dnia 20 września 1976 r.
w sprawie zawarcia Porozumienia ramowego o współpracy handlowo-gospodarczej między Wspólnotami Europejskimi a Kanadą
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113 i 235,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: zawarcie przez Europejską Wspólnotę Gospodarczą Porozumienia ramowego o współpracy handlowo-gospodarczej między Wspólnotami Europejskimi a Kanadą, podpisanego w Ottawie dnia 6 lipca 1976 r., wydaje się być niezbędne do osiągnięcia celów Wspólnoty w sferze zewnętrznych stosunków gospodarczych; niektóre formy współpracy gospodarczej przewidziane w Porozumieniu wykraczają poza obszar uprawnień do działania określony w zakresie wspólnej polityki handlowej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej Porozumienie ramowe o współpracy handlowo-gospodarczej między Wspólnotami Europejskimi a Kanadą.
Tekst Porozumienia jest załączony do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Zgodnie z art. VIII Porozumienia, przewodniczący Rady podaje do wiadomości, że procedury niezbędne do wejścia w życie Porozumienia zostały zakończone ze strony Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej [2].
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2562/76
z dnia 20 lipca 1976 r.
zatwierdzające Porozumienie w formie wymiany listów zmieniające tabelę I załączoną do Protokołu 2 do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Islandii
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając zalecenie Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
tabela I załączona do Protokołu 2 do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Islandii [1] powinna zostać zmieniona oraz należy zatwierdzić wynegocjowane Porozumienie w formie wymiany listów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W imieniu Wspólnoty niniejszym zatwierdza się Porozumienie w formie wymiany listów, zmieniające tabelę I załączoną do Protokołu 2 do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Islandii.
Tekst Porozumienia jest załączony do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania Porozumienia, aby stało się ono wiążące dla Wspólnoty.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2563/76
z dnia 20 lipca 1976 r.
w sprawie zatwierdzenia Porozumienia w formie wymiany listów zmieniającego tabele I i II stanowiące załączniki do Protokołu nr 2 do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając zalecenie Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: należy zmienić tabele I i II załączone do Protokołu 2 do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii [1], a także zatwierdzić wynegocjowane Porozumienie w formie wymiany listów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W imieniu Wspólnoty niniejszym zatwierdza się Porozumienie w formie wymiany listów zmieniające tabele I i II załączone do Protokołu 2 do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii.
Tekst Porozumienia załączony jest do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania Porozumienia, aby stało się wiążące dla Wspólnoty.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2566/76
z dnia 20 lipca 1976 r.
w sprawie zatwierdzenia Porozumienia w formie wymiany listów zmieniającego tabele I i II stanowiące załączniki do Protokołu 2 do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając zalecenie Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: należy zmienić Tabele I i II załączone do Protokołu 2 Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską [1], a także zatwierdzić wynegocjowane Porozumienie w formie wymiany listów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W imieniu Wspólnoty, niniejszym zatwierdza się Porozumienie w formie wymiany listów zmieniające Tabele I i II załączone do Protokołu 2 Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską.
Tekst Porozumienia załączony jest do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania Porozumienia, aby stało się wiążące dla Wspólnoty.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2785/76
z dnia 16 listopada 1976 r.
w sprawie zawarcia Umowy o współpracy handlowej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Ludową Republiką Bangladeszu
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113 i 114,
uwzględniając zalecenie Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: należy zawrzeć Umowę o współpracy handlowej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Ludową Republiką Bangladeszu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Umowa o współpracy handlowej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Ludową Republiką Bangladeszu zostaje zawarta w imieniu Wspólnoty.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady notyfikuje drugiej Umawiającej się Stronie, zgodnie z art. 15 Umowy o zakończeniu ze strony Wspólnoty procedur niezbędnych do wejścia w życie niniejszej Umowy.
Artykuł 3
Wspólnota jest reprezentowana we Wspólnej Komisji przewidzianej w art. 8 Umowy przez Komisję Wspólnot Europejskich wspieraną przez przedstawicieli Państw Członkowskich.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [1].
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2971/76
z dnia 7 grudnia 1976 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 315/68 oraz (EWG) nr 537/70 w odniesieniu do norm jakości bulw pędowych Iris danfordiae i Iris reticulata
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 234/68 z dnia 27 lutego 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku żywych drzew i innych roślin, bulw, korzeni i tym podobnych, kwiatów ciętych i liści ozdobnych [1], w szczególności jego art. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 315/68 z dnia 12 marca 1968 r. ustalające normy jakości dla bulw kwiatowych, cebulek i bulw [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 949/75 [3], w szczególności jego art. 2 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
na mocy rozporządzenia (EWG) nr 315/68 zostały ustalone normy jakości dla bulw kwiatowych, cebulek i bulw; doświadczenia wskazują, że z uwagi na stosowane obecnie techniki produkcyjne oraz gatunki, odmiany uprawne i hybrydy reticulata będące teraz przedmiotem obrotu, należy, w odniesieniu do tych produktów dokonać modyfikacji minimalnych wielkości cebul Iris danfordiae i Iris reticulata;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 537/70 z dnia 23 marca 1970 r.
[4] upoważniło Państwa Członkowskie do podjęcia środków wprowadzających odstępstwa od wymagań dotyczących norm jakości dla bulw kwiatowych, cebulek i bulw wywożonych do państw nieczłonkowskich; wymagania handlowe niektórych państw nieczłonkowskich, dotyczące Iris reticulata, są zgodne z obowiązującymi we Wspólnocie; dlatego też w odniesieniu do produktu, o którym mowa, upoważnienie udzielone Państwom Członkowskim powinno być wycofane;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Żywych Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W tabeli w rozdziale III Załącznika do rozporządzenia (EWG) nr 315/68:
- w wierszu dotyczącym Iris danfordiae:
- wartość "4,5 cm" w kolumnie wielkości minimalnych zastępuje się wartością "5,0 cm",
- klasę wielkości "4,5 do 5,5" i powyżej zastępuje się wartością "zero",
- w kolumnie "Opis botaniczny gatunku", w wierszu dotyczącym Iris reticulata, dodaje się wyrazy "jego odmiany i hybrydy".
Artykuł 2
1.
W art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 537/70 skreśla się wyrazy "Iris reticulata".
2.
W Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 537/70 skreśla się przepisy odnoszące się do Iris reticulata.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1977 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (Euratom) NR 3227/76
z dnia 19 października 1976 r.
dotyczące stosowania przepisów w sprawie zabezpieczeń przyjętych przez Euratom
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 77, 78, 79 i 81,
uwzględniając zgodę Rady,
a także mając na uwadze, co następuje: Komisja Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej rozporządzeniem nr 7 ustanowiła procedury wykonawcze dla deklaracji wymaganych przez art. 78 Traktatu [1],
Komisja Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej rozporządzeniem nr 8 [2] zdefiniowała charakter i zakres wymagań określonych w art. 79 Traktatu;
wzrastającą ilość materiałów jądrowych produkowanych, użytkowanych i przewożonych we Wspólnocie oraz rozwój handlu tymi materiałami jest nieodzowne, w celu zapewnienia skuteczności zabezpieczeń, żeby charakter i zakres obowiązków określonych w art. 79 Traktatu i zdefiniowanych w wyżej wymienionym rozporządzeniu nr 8 zostały określone i uaktualnione w świetle obecnych doświadczeń, w szczególności w odniesieniu do transportu lub handlu tymi materiałami;
ponadto Królestwo Belgii, Królestwo Danii, Republika Federalna Niemiec, Irlandia, Republika Włoska, Wielkie Księstwo Luksemburga, Królestwo Niderlandów i Europejska Wspólnota Energii Atomowej (Euratom) zawarły dnia 5 kwietnia 1973 r. Porozumienie (zwane dalej "Porozumieniem") z Międzynarodową Agencją Energii Atomowej dotyczący realizacji postanowień art. III ust. 1 i 4 Traktatu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej;
Porozumienie zawiera szczególne zobowiązanie wprowadzone przez Wspólnotę, odnośnie do zastosowania zabezpieczeń źródeł i specjalnych materiałów rozszczepialnych na terytorium Państw Członkowskich Wspólnoty, które nie posiadają żadnej broni jądrowej i które są stronami Traktatu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej, oraz, łącznie ze Wspólnotą, Porozumienia podpisanego dnia 5 kwietnia 1973 r. z Międzynarodową Agencją Energii Atomowej (zwane dalej "Państwami Członkowskimi–stronami Porozumienia");
wprowadzanie tych zobowiązań wymaga ustanowienia określonych procedur dla zastosowania zabezpieczeń na terytoriach Państw Członkowskich–stron Porozumienia, w celu uzupełnienia przepisów wyżej wymienionych rozporządzeń nr 7 i nr 8;
ponadto procedury przewidziane tym Porozumieniu są zgodne z procedurami wypracowanymi w toku szeroko zakrojonych negocjacji międzynarodowych, w świetle postanowień ust. 1 i 4 art. III Traktatu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej, z Międzynarodową Agencją Energii Atomowej, których wynik został zaakceptowany przez Radę Gubernatorów tej organizacji, oraz że procedury te oparte są o najnowocześniejsze osiągnięcia w dziedzinie kontroli bezpieczeństwa;
odpowiednio, mając na uwadze, że nadarza się sposobność, aby określić nowe procedury w celu zastosowania postanowień rozdziału VII Traktatu;
Wspólnota, Zjednoczone Królestwo oraz Międzynarodowa Agencja Energii Atomowej dnia 6 września 1976 r. podpisały Porozumienie zawierające specjalne zobowiązanie odnoszące się do kontroli bezpieczeństwa źródeł i specjalnych materiałów rozszczepialnych na terytorium Zjednoczonego Królestwa;
należy doprowadzić do powstania szczególne przepisów dotyczących systemu księgowania oraz prezentacji danych dotyczących rud;
na terytoriach Państw Członkowskich nie będących stronami Porozumienia niektóre instalacje lub ich części, jak również określone materiały, podlegają włączeniu do cyklu produkcyjnego na potrzeby obronne, należy zatem ustalić szczególne procedury kontroli biorące pod uwagę te okoliczności;
dla jasności, w szczególności aby ułatwić zainteresowanym przestrzeganie przepisów dotyczących kontroli bezpieczeństwa, należy skodyfikować przepisy te w jednolitym tekście;
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
CZĘŚĆ I
PODSTAWOWE PARAMETRY TECHNICZNE I SZCZEGÓLNE PRZEPISY DOTYCZĄCE BEZPIECZEŃSTWA
OŚWIADCZENIE DOTYCZĄCE PARAMETRÓW TECHNICZNYCH
Artykuł 1
Jakakolwiek osoba lub przedsiębiorstwo uruchamiające lub obsługujące instalację przeznaczoną do produkcji, rozszczepiania lub innego wykorzystania materiałów źródłowych albo specjalnych materiałów rozszczepialnych, lub do przetwarzania napromienionych paliw jądrowych, przedkłada Komisji podstawowe parametry techniczne instalacji zgodnie z odpowiednim kwestionariuszem zamieszczonym w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
Jakakolwiek osoba lub przedsiębiorstwo odpowiedzialne za przechowywanie materiałów źródłowych lub specjalnych materiałów rozszczepialnych, podlega przepisom akapitu pierwszego.
Artykuł 2
W przypadku gdy podstawowe parametry techniczne instalacji zostały już przedstawione Komisji, deklaracje wymienione w art. 1 mogą być sporządzone w odniesieniu do wcześniej udzielonych informacji z zastrzeżeniem, że jakiekolwiek dodatkowe informacje wymagane w kwestionariuszu określonym w art. 1 zostaną dostarczone w ciągu trzydzieści dni od daty wejścia w życie rozporządzenia.
Podstawowe parametry techniczne nowych instalacji muszą być zgłoszone w sposób ustanowiony w art. 1, najpóźniej na czterdzieści pięć dni przed terminem, w którym otrzymana ma zostać pierwsza partia materiałów rozszczepialnych.
Artykuł 3
"Szczególne przepisy dotyczące bezpieczeństwa" określone w art. 7 muszą określać te ważne zmiany w podstawowych parametrach technicznych, dla których wymagane jest powiadamianie z wyprzedzeniem.
Jakiekolwiek inne zmiany w podstawowych parametrach technicznych, muszą być przekazywane Komisji razem z pierwszym sprawozdaniem o zmianach w inwentaryzacji, sporządzonym po zakończeniu modyfikacji.
Artykuł 4
W przypadku otrzymania uzasadnionego wniosku Komisja może zezwolić na wydłużenie czasu uzupełniania deklaracji wymaganych w powyższych artykułach.
Artykuł 5
Przepisy art. 1 nie mają zastosowania do osób lub przedsiębiorstw posiadających tylko materiały jądrowe zwolnione z wymogów składania deklaracji zgodnie z przepisami art. 22.
PLAN DZIAŁANIA
Artykuł 6
Osoby lub przedsiębiorstwa określone w art. 1 powinny również przekazywać Komisji, dla planowania jej działań dotyczących kontroli bezpieczeństwa, następujące informacje:
a) corocznie, projekt planu działań sporządzony zgodnie ze "szczególnymi przepisami dotyczącymi bezpieczeństwa" określonymi w art. 7; pierwsze zawiadomienie powinno być sporządzone na podstawie wytycznych podanych w załączniku X w tym samym czasie, co o podstawowych parametrach technicznych określonych w art. 1;
b) najpóźniej na czterdzieści dni przed rozpoczęciem inwentaryzacji z natury, plan dla tych działań;
c) najpóźniej na czterdzieści dni przed rozpoczęciem wyłączania reaktora w celu wymiany paliwa, program dotyczący tego wyłączenia, jeżeli "szczególne przepisy dotyczące bezpieczeństwa" określone w art. 7 nie stanowią inaczej.
Jakiekolwiek zmiany mające wpływ na plany inwentaryzacji z natury lub wyłączania reaktora w celu wymiany paliwa muszą być bezzwłocznie przekazywane Komisji.
SZCZEGÓLNE PRZEPISY DOTYCZĄCE BEZPIECZEŃSTWA
Artykuł 7
Działając w oparciu o deklaracje dotyczące podstawowych parametrów technicznych i informacji przekazanych zgodnie z art. 6, Komisja określa w "szczególnych przepisach dotyczących bezpieczeństwa" procedury, w których zainteresowane osoby lub przedsiębiorstwa muszą spełnić wymogi dotyczące zabezpieczeń od nich wymaganych.
Między innymi procedury te obejmują:
a) wyznaczenie rejonów bilansu materiałowego i wyboru tych strategicznych punktów, które są kluczowymi punktami pomiarowymi dla oznaczenia strumienia i zasobu materiałów jądrowych;
b) tryb postępowania przy zbieraniu danych o materiałach jądrowych dla każdego rejonu bilansu materiałowego i przy sporządzaniu sprawozdań;
c) częstotliwość i procedury postępowania przy inwentaryzacji zasobów do celów księgowości w ramach kontroli bezpieczeństwa;
d) środki izolacji i nadzoru zgodne z warunkami ustalonymi z operatorami urządzeń;
e) pobieranie próbek przez operatora urządzeń wyłącznie do celów bezpieczeństwa.
"Szczególne przepisy dotyczące bezpieczeństwa" określają również treść następnych komunikatów wymaganych na mocy art. 6 niniejszego rozporządzenia, jak również warunków wymagających uprzednich zgłoszeń wysyłki i odbioru materiałów rozszczepialnych.
Komisja zwróci zainteresowanym osobom lub przedsiębiorstwom koszty spełnienia specjalnych wymogów przewidzianych w "szczególnych przepisach dotyczących bezpieczeństwa" lub wynikających ze specjalnego wniosku Komisji albo inspektorów, na podstawie ustalonego kosztorysu.
Zakres i warunki zwrotu kosztów są ustalane przez zainteresowane strony i w miarę potrzeby okresowo rewidowane.
Artykuł 8
"Szczególne przepisy dotyczące bezpieczeństwa" określone w art. 7 są formułowane na zasadzie indywidualnych decyzji Komisji podjętych po konsultacji z zainteresowaną osobą lub przedsiębiorstwem oraz z właściwym Państwem Członkowskim.
Osoba lub przedsiębiorstwo, którego dotyczy jakakolwiek indywidualna decyzja Komisji, zostanie o niej powiadomione, a kopia tego zawiadomienia zostanie przesłana do zainteresowanego Państwa Członkowskiego.
CZĘŚĆ II
SYSTEM KSIĘGOWANIA
Artykuł 9
Osoby i przedsiębiorstwa określone w art. 1 posiadają system księgowania i kontroli materiałów jądrowych.
System ten obejmuje zapisy księgowe i dokumentację operacji, w szczególności informacje na temat ilości, charakteru, postaci i składu tych materiałów, stosownie do wymogów art. 21, ich aktualnego umiejscowienia, szczególnych obowiązków dotyczących kontroli i sposobu, w jaki zainteresowane osoby lub przedsiębiorstwa zamierzają wykorzystywać te materiały, zgodnie z ich własnymi decyzjami, jak również zgodnie z nadawcą lub odbiorcą ładunku, jeżeli materiały są przewożone.
System pomiarów, na których opierają się zapisy, musi odpowiadać najnowszym normom międzynarodowym lub być im jakościowo równoważny.
Na podstawie tych zapisów musi być możliwe ustalenie i uzasadnienie komunikatów skierowanych do Komisji, w formie i z częstotliwością ustanowioną w art. 12–21.
Zapisy muszą być przechowywane przez okres co najmniej pięciu lat.
DOKUMENTACJA KSIĘGOWA
Artykuł 10
Dokumentacja księgowa ukazuje odnośnie do każdego rejonu bilansu materiałowego:
a) wszystkie zmiany stanu zasobów w sposób umożliwiający określenie księgowego stanu zasobów w każdym momencie;
b) wszelkie wyniki pomiarów i obliczeń służące do oznaczenia inwentaryzacji z natury;
c) wszystkie poprawki, jakie zostały wniesione do zmian stanu zasobów, księgowego stanu zasobów oraz fizycznego stanu zasobów.
Dla wszystkich zmian stanu zasobów i inwentaryzacji z natury, dokumentacja księgowa musi ukazywać, odnośnie do każdej partii materiału jądrowego, identyfikację materiału, dane określonej partii i dane o źródle.
Zapisy muszą wykazywać oddzielnie ilości uranu, toru i plutonu dla każdej partii materiału jądrowego.
Ponadto dla każdej zmiany stanu zasobów należy wskazać odpowiednio datę zmiany stanu zasobów i, w stosownych przypadkach, rejon bilansu materiałowego wysyłki, rejon bilansu materiałowego odbiorcy lub odbiorcę.
DOKUMENTACJA OPERACJI
Artykuł 11
Dokumentacja operacji zawiera, jeśli właściwe, odpowiednio dla każdego rejonu bilansu materiałowego:
a) te dane eksploatacyjne, które służą do ustalania zmian w ilości i składzie materiałów rozszczepialnych;
b) dane uzyskane z kalibracji zbiorników i przyrządów oraz z pobierania próbek i analiz, procedur kontroli jakości pomiarów oraz wyprowadzonych szacunków błędu losowego i systematycznego;
c) opis kolejności działań podejmowanych w związku z przygotowaniami i sporządzaniem inwentaryzacji z natury w celu upewnienia się, że spis ten jest poprawny i kompletny;
d) opis działań podjętych w celu stwierdzenia przyczyny i wielkości każdej przypadkowej lub niezmierzonej straty, która mogła mieć miejsce.
SPRAWOZDANIE KSIĘGOWE I SPECJALNE
Artykuł 12
Osoby i przedsiębiorstwa określone w art. 1 dostarczają Komisji sprawozdanie księgowe oraz, w stosownych przypadkach, sprawozdanie specjalne.
Sprawozdania księgowe przekazują informacje dostępne w dniu sporządzania sprawozdania oraz muszą być, w miarę potrzeby, skorygowane w późniejszym terminie.
Na uzasadniony wniosek Komisji, dalsze szczegóły lub wyjaśnienia dotyczące tych sprawozdań winny być normalnie dostarczone w ciągu trzech tygodni od tego żądania.
POCZĄTKOWA INWENTARYZACJA ZASOBÓW
Artykuł 13
Osoby i przedsiębiorstwa określone w art. 1 przekazują Komisji początkowy księgowy stan zasobów wszystkich materiałów jądrowych, które z jakichkolwiek powodów są w ich posiadaniu, w ciągu 15 dni od ostatniego dnia miesiąca, w którym niniejsze rozporządzenie wejdzie w życie.
Inwentaryzacja ta opisuje stan na ostatni dzień miesiąca.
Do tego celu używany jest formularz określony w załączniku IV do niniejszego rozporządzenia.
SPRAWOZDANIE O ZMIANIE STANU ZASOBÓW
Artykuł 14
Dla każdego rejonu bilansu materiałowego, osoby i przedsiębiorstwa określone w art. 1 przekazują Komisji sprawozdanie o zmianie stanu zasobów wszystkich materiałów jądrowych zgodnie ze wzorem określonym w załączniku II.
W sprawozdaniu podawana jest identyfikacja materiałów i dane dla każdej partii materiałów, dane dotyczące daty zmiany stanu zasobów oraz, w stosownych przypadkach, rejonów bilansu materiałowego wysyłki i rejonów otrzymujących bilansu materiałowego lub odbiorcy.
Sprawozdania dotyczące transferu muszą również wskazywać planowany sposób użycia przez odbiorcę, na podstawie art. 9, oraz, dla wysyłek, sposób użycia materiałów jądrowych w instalacji będącej przedmiotem sprawozdania.
Jeżeli "szczególne przepisy dotyczące bezpieczeństwa" określone w art. 7 nie postanawiają inaczej, oświadczenia dotyczące użycia nie są wymagane przy przewozie między różnymi rejonami bilansu materiałowego tej samej instalacji.
Sprawozdania wykazujące zmiany stanu zasobów, księgowy stan zasobów oraz poprawki są wysyłane tak szybko, jak to możliwe, a w każdym wypadku w ciągu 15 dni po miesiącu, w którym wystąpiły lub zostały stwierdzone zmiany stanu zasobów, zarówno okresowo w postaci zbiorczego wykazu jak i oddzielnie.
W miesiącach, w których nie wystąpiły żadne zmiany stanu zasobów, zainteresowane osoby lub przedsiębiorstwa wyślą tylko formularz przeznaczony do zgłaszania zmian stanu zasobów z adnotacją, że stan zasobów pozostaje bez zmian.
Małe zmiany stanu zasobów, spowodowane na przykład transportem próbek do analizy, mogą być zestawiane, jak ustanowiono w "szczególnych przepisach dotyczących bezpieczeństwa" określonych w art. 7 dla danej instalacji, i przedstawiane w raporcie jako pojedyncza zmiana stanu zasobów.
Artykuł 15
Do sprawozdań określonych w art. 14 dołączane są krótkie adnotacje:
a) objaśniające zmiany stanu zasobów na podstawie danych eksploatacyjnych zawartych w dokumentacji operacyjnej przewidzianej w art. 11 lit. a) tego rozporządzenia;
b) opisujące, jak to wyszczególniono w "szczególnych przepisach dotyczących bezpieczeństwa" określonych w art. 7, planowany program operacyjny dla danej instalacji, w szczególności przeprowadzenia inwentaryzacji z natury.
Jeżeli wymagane informacje są zawarte w dokumentach, które już istnieją, krótkie adnotacje mogą być zastąpione przez kopie takich dokumentów.
SPRAWOZDANIE BILANSU MATERIAŁOWEGO I EWIDENCJA STANU ZASOBÓW
Artykuł 16
Dla każdego rejonu bilansu materiałowego, osoby i przedsiębiorstwa określone w art. 1 przesyłają Komisji, stosując się do wzoru określonego w załączniku III do tego rozporządzenia, sprawozdanie bilansu materiałowego wykazujące:
a) początkowe zasoby materiałów;
b) zmiany stanu zasobów (najpierw przyrost, następnie zmniejszenie);
c) końcowy księgowy stan zasobów;
d) końcowy fizyczny stan zasobów;
e) materiał nierozliczony.
Fizyczny stan zasobów, zgodny ze wzorem wymienionym w załączniku IV, katalogujący oddzielnie wszystkie partie materiałów, podający między innymi identyfikację materiałów i dane dla każdej jego partii oraz, na podstawie art. 9, planowane przez zainteresowane osoby lub przedsiębiorstwa zastosowanie materiału, jest dołączany do każdego sprawozdania bilansu materiałowego.
Sprawozdania te przesyłane są tak szybko, jak to możliwe, a w każdym wypadku w ciągu trzydziestu dni od przeprowadzenia inwentaryzacji, chyba że ustalono inaczej w "szczególnych przepisach dotyczących bezpieczeństwa" określonych w art. 7.
SPRAWOZDANIA SPECJALNE
Artykuł 17
Osoby i przedsiębiorstwa określone w art. 1 przesyłają do Komisji specjalne sprawozdanie w każdym przypadku, gdy zajdą okoliczności wymienione w art. 18 i 27.
Rodzaj informacji zawartych w takich sprawozdaniach musi być sprecyzowany w "szczególnych przepisach dotyczących bezpieczeństwa" określonych w art. 7.
Sprawozdanie specjalne oraz dalsze szczegóły lub wyjaśnienia dotyczące tych sprawozdań, których zażąda Komisja, muszą być dostarczone bezzwłocznie.
Artykuł 18
Sprawozdanie specjalne powinno być sporządzone bezzwłocznie:
a) jeżeli, w wyniku jakiegokolwiek wyjątkowego zdarzenia lub okoliczności, istnieją przesłanki, aby sądzić, że nastąpiła lub mogła nastąpić strata materiału rozszczepialnego przekraczająca limity ustalone dla tego rodzaju sytuacji w "szczególnych przepisach dotyczących bezpieczeństwa" określonych w art. 7; lub
b) jeżeli obudowa bezpieczeństwa została niespodziewanie zmieniona w stosunku do opisanej w "szczególnych przepisach dotyczących bezpieczeństwa" określonych w art. 7 w stopniu umożliwiającym nieuprawnione wyjęcie materiału rozszczepialnego.
Wyżej opisane obowiązki spoczywają na zainteresowanych osobach i przedsiębiorstwach, gdy tylko dowiedzą się one o jakiejkolwiek tego typu stracie lub nagłej zmianie stanu obudowy bezpieczeństwa, lub o czymkolwiek, co mogłoby nasuwać przypuszczenie o zajściu tego rodzaju wydarzenia.
Przyczyny zajścia również muszą być zgłoszone, gdy tylko zostaną ustalone.
SZCZEGÓŁOWE ZASADY STOSOWANIA
Artykuł 19
W stosunku do reaktorów obowiązki ustanowione w art. 10–16 stosuje się pod następującymi warunkami.
Jeżeli chodzi o przemiany jądrowe, wyliczone dane są przedstawiane w raporcie o zmianach stanu zasobów najpóźniej, gdy napromienione paliwo opuszcza rejon bilansu materiałowego reaktora.
Ponadto w "szczególnych przepisach dotyczących bezpieczeństwa" określonych w art. 7 muszą być sprecyzowane, w miarę potrzeb, inne procedury rejestracji i informowania o przemianach jądrowych.
Artykuł 20
Materiały jądrowe, do których stosuje się szczególne obowiązki kontroli bezpieczeństwa wprowadzone przez Wspólnotę w Porozumieniu zawartym z państwami niebędącymi członkami Wspólnoty lub z organizacją międzynarodową są, jeżeli w Porozumieniu nie jest zastrzeżone inaczej, rozpoznawane osobno dla każdego zobowiązania w następujących zgłoszeniach:
a) początkowy księgowy stan zasobów (art. 13);
b) sprawozdanie o zmianach stanu zasobów, ale wyłączając księgowy stan zasobów (art. 14);
c) fizyczny stan zasobów (art. 16); oraz
d) planowany przywóz i wywóz (art. 24 i 25).
Jeżeli nie jest to wyraźnie zabronione w Porozumieniu opisanym powyżej, taki podział nie wyklucza fizycznego wymieszania materiałów.
Artykuł ten nie ma zastosowania do Porozumienia lub jakiegokolwiek innego Porozumienia zawartego przez Wspólnotę oraz Państwo Członkowskie z Międzynarodową Agencją Energii Atomowej.
Artykuł 21
a) W każdym zawiadomieniu określonym w niniejszym rozporządzeniu ilości materiałów źródłowych są wyrażane w kilogramach, a ilości specjalnych materiałów rozszczepialnych w gramach.
b) Zapisy księgowe odpowiadające materiałowi, są utrzymane w jednostkach określonych w punkcie a) niniejszego artykułu lub w jednostkach mniejszych.
Muszą być księgowane w sposób pozwalający na ich wiarygodne przedstawienie oraz, w szczególności, zgodny z aktualną praktyką w Państwach Członkowskich.
c) W zawiadomieniach przewidzianych powyżej ilości mogą być zaokrąglane w dół do najbliższej jednostki, jeżeli pierwsza cyfra dziesiętna mieści się między 0 a 4, a w górę, gdy pierwsza cyfra dziesiętna mieści się między 5 a 9.
d) Jeżeli "szczególne przepisy dotyczące bezpieczeństwa" określone w art. 7 nie przewidują inaczej:
i) zawiadomienia muszą wykazywać całkowitą wagę zawartych pierwiastków: uranu, toru lub plutonu, a także, w przypadku wzbogaconego uranu, całkowitą wagę izotopów promieniotwórczych.
Skład izotopowy plutonu, jeżeli został zarejestrowany w instalacji dla potrzeb eksploatacji, zostaje udostępniony Komisji na jej żądanie.
ii) Dla następujących kategorii materiałów rozszczepialnych stosuje się osobne zapisy w sprawozdaniu o zmianach stanu zasobów oraz w fizycznym stanie zasobów, a także sporządza się osobne sprawozdanie na temat bilansu materiałowego:
- uran zubożony,
- uran naturalny,
- uran wzbogacony do 20 %,
- uran wzbogacony powyżej 20 %,
- pluton,
- tor.
ODSTĘPSTWA I ZWOLNIENIA
Artykuł 22
a) Aby wziąć pod uwagę wszystkie szczególne okoliczności, w których kontrolowane materiały są używane lub produkowane, Komisja może, w "szczególnych przepisach dotyczących bezpieczeństwa" określonych w art. 7, uchylić w stosunku do producentów i użytkowników materiałów jądrowych zasady określające formę i częstotliwość zawiadomień ustanowionych w drodze tego rozporządzenia.
Komisja może w ten sposób rozpatrzyć sprawę, w szczególności w przypadku instalacji zawierających małe ilości materiałów jądrowych, które przez długie okresy pozostają niezmienione.
b) Na prośbę zainteresowanych osób lub przedsiębiorstw zgodną z formularzem wymienionym w załączniku VIII, Komisja może zwolnić z obowiązku deklarowania następujące materiały, pod warunkiem że nie są one przetwarzane bądź magazynowane razem z materiałami nie podlegającymi zwolnieniu:
- specjalne materiały rozszczepialne używane w ilościach rzędu jednego grama lub mniej jako czułe elementy w przyrządach,
- pluton o koncentracji izotopowej plutonu – 238 w ponad 80 %,
- materiały rozszczepialne używane wyłącznie w działaniach nienuklearnych.
Jeżeli warunki zwolnienia wygasły, zostaje ono anulowane.
Zainteresowana osoba lub przedsiębiorstwo powiadomi Komisję, zgodnie z formularzem określonym w załączniku IX, że warunki zwolnienia już nie istnieją.
Artykuł 23
Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania wobec posiadaczy gotowych produktów wykorzystywanych do celów nienuklearnych, z których zawarty w nich materiał jądrowy jest nie do odzyskania.
CZĘŚĆ III
PRZEWOZY: PRZYWÓZ/WYWÓZ
Artykuł 24
a) Osoby i przedsiębiorstwa określone w art. 1, które wywożą materiały źródłowe lub specjalne materiały rozszczepialne do państw nieczłonkowskich, muszą dostarczyć Komisji wcześniejsze zawiadomienie o każdym takim wywozie.
Podobnie, wcześniejsze zawiadomienie winno być dostarczone Komisji:
- w przypadku jakiegokolwiek wywozu z Państwa Członkowskiego–strony Porozumienia do Państwa Członkowskiego niebędącego stroną Porozumienia, oraz
- w przypadku jakiegokolwiek wywozu ze Zjednoczonego Królestwa do Państwa Członkowskiego–strony Porozumienia.
Jednakże wcześniejsze zawiadomienie wymagane jest tylko:
i) w przypadku gdy przesyłka przekracza jeden kilogram efektywny;
ii) w przypadku gdy "szczególne przepisy dotyczące bezpieczeństwa" określone w art. 7 tak określają, w przypadku instalacji, gdzie regularnie przekazywane są duże całkowite ilości materiałów w obrębie tego samego państwa, nawet jeżeli żadna pojedyncza przesyłka nie przekracza jednego kilograma efektywnego.
b) zawiadomienie takie musi być dostarczone po zakończeniu przygotowań kontraktowych prowadzących do przewozu oraz, w każdym przypadku, tak aby zawiadomienie dotarło do Komisji na osiem dni roboczych przed datą, gdy materiał ma zostać przygotowany do wysyłki.
c) dostarczone zawiadomienie tego typu musi być zgodne z formularzem określonym w załączniku V tego rozporządzenia i musi zawierać między innymi:
- oznaczenie oraz, jeśli to możliwe, spodziewaną ilość i skład przewożonego materiału, jak również rejon bilansu materiałowego, z jakiego materiał pochodzi,
- państwo, do którego wysłany ma zostać materiał rozszczepialny,
- terminy i miejsca, w których materiał rozszczepialny będzie przygotowywany do wysyłki,
- orientacyjne daty nadania i nadejścia materiału rozszczepialnego,
- sposób, w jaki zainteresowane osoby lub przedsiębiorstwa wykorzystały materiał rozszczepialny.
d) jeżeli tego wymaga ochrona fizyczna, można poczynić z Komisją szczególne ustalenia dotyczące formy i sposobu przekazania tego rodzaju zawiadomienia.
Artykuł 25
a) Osoby i przedsiębiorstwa określone w art. 1, które przewożą materiały źródłowe lub specjalne materiały rozszczepialne z państw niebędących członkami, powinny dostarczyć Komisji wcześniejsze zawiadomienie o każdym takim przywozie.
Podobnie, wcześniejsze zawiadomienie dostarczane jest Komisji:
- w przypadku jakiegokolwiek przywozu do Państwa Członkowskiego–strony Porozumienia z Państwa Członkowskiego niebędącego stroną Porozumienia, oraz
- w przypadku jakiegokolwiek przywozu do Zjednoczonego Królestwa z Państwa Członkowskiego–strony Porozumienia.
Jednakże wcześniejsze zawiadomienie wymagane jest tylko:
i) w przypadku gdy przesyłka przekracza jeden kilogram efektywny;
ii) w przypadku gdy "szczególne przepisy dotyczące bezpieczeństwa" określone w art. 7 tak ustalają, w przypadku instalacji, gdzie regularnie przesyła się duże całkowite ilości materiałów na terenie tego samego państwa, nawet jeżeli żadna pojedyncza przesyłka nie przekracza jednego kilograma efektywnego.
b) zawiadomienie tego typu musi być dostarczone z jak największym wyprzedzeniem w stosunku do spodziewanego nadejścia materiału rozszczepialnego, oraz, w każdym przypadku, w dzień dostawy i tak, aby zawiadomienie dotarło do Komisji na pięć dni roboczych przed wypakowaniem materiału.
c) zawiadomienie to musi być zgodne z formularzem wymienionym w załączniku VI i musi zawierać między innymi:
- identyfikację oraz, jeśli to możliwe, spodziewaną ilość i skład materiału,
- przewidywany termin nadejścia, miejsce oraz datę, kiedy materiał rozszczepialny ma być wypakowany.
d) jeżeli tego wymaga ochrona fizyczna, można poczynić z Komisją szczególne ustalenia dotyczące formy i sposobu przekazania tego rodzaju zawiadomienia.
Artykuł 26
Jeżeli osoby lub przedsiębiorstwa niepodlegające art. 1 podejmą się wywozu lub przewozu materiałów jądrowych określonych w art. 24 i 25, osoby te lub przedsiębiorstwa zobowiązane są do sporządzania zawiadomień przewidzianych art. 24 i 25.
Artykuł 27
Sprawozdanie specjalnie przewidziane w art. 17 jest przygotowywane przez osoby lub przedsiębiorstwa, do których odnoszą się art. 24 i 25, jeżeli po wystąpieniu wyjątkowych okoliczności lub zdarzeń otrzymały one wiadomość, że materiał jądrowy został lub wydaje się, że został utracony, zwłaszcza jeżeli nastąpiło znaczne opóźnienie podczas transferu.
W tych samych okolicznościach osoby lub przedsiębiorstwa, do których odnosi się art. 26, są również zobowiązane do powiadomienia Komisji.
Artykuł 28
Każda zmiana terminu przygotowania przesyłki, samej ekspedycji lub wypakowania materiałów jądrowych odnośnie do terminów podanych w zawiadomieniach przewidzianych w art. 24 i 25, ale nie zmiana wymagająca sporządzenia sprawozdania specjalnego, musi być przekazana bezzwłocznie, wraz z podaniem nowych terminów, jeżeli są one znane.
CZĘŚĆ IV
PRZEPISY SZCZEGÓLNE
PRODUCENCI RUD
Artykuł 29
Każda osoba lub przedsiębiorstwo wydobywające rudy na terytorium Państwa Członkowskiego przechowuje dokumentację księgową tej działalności.
Zapisy te muszą podawać, w szczególności, tonaż oraz średnią zawartość uranu i toru w wydobytych rudach i w zasobach kopalni, dowód nadania, określający datę, odbiorcę oraz ilość.
Rejestry tego rodzaju muszą być przechowywane przez okres co najmniej pięciu lat.
Artykuł 30
Nie później niż pod koniec stycznia każdego roku producenci rud powiadamiają Komisję, zgodnie z formularzem wymienionym w załączniku VII, o ilości materiału wysłanego z każdej kopalni w ciągu poprzedniego roku.
Artykuł 31
Każda osoba lub przedsiębiorstwo wywożące rudy do państw niebędących członkami informuje o tym Komisję, zgodnie z formularzem wymienionym w załączniku VII, w rzeczywistym dniu wysyłki.
PRZEWOŹNICY
Artykuł 32
Każda osoba lub przedsiębiorstwo zaangażowane, w granicach terytoriów Państw Członkowskich, w przewożenie lub tymczasowe magazynowanie materiałów źródłowych lub specjalnych materiałów rozszczepialnych podczas przewozu może je przyjąć lub przekazać tylko w zamian za właściwie podpisane i opatrzone datą pokwitowanie.
W pokwitowaniu takim muszą być podane nazwy stron przekazujących i odbierających materiały oraz przewożone ilości wraz z określeniem charakteru, postaci i składu materiałów.
Jeżeli tego wymaga fizyczna ochrona, specyfikacja przewożonych materiałów może zostać zastąpiona przez odpowiednie oznaczenie przesyłki.
Takie oznaczenie musi umożliwić odnalezienie danych określonych w wyżej wymienionej specyfikacji, a przechowywanych przez osoby i przedsiębiorstwa określone w art. 1.
Dokumenty tego typu będą przechowywane przez strony umawiające się przez okres, co najmniej jednego roku.
Artykuł 33
Dokumenty i zapisy już posiadane i zebrane przez osoby lub przedsiębiorstwa, zgodne z istniejącymi przepisami, które odnoszą się do nich na terytorium Państw Członkowskich, na którym one prowadzą swoją działalność, mogą zastąpić dokumenty i pokwitowania przewidziane art. 32, pod warunkiem że takie dokumenty i zapisy zawierają wszystkie wymagane informacje.
POŚREDNICY
Artykuł 34
Każdy pośrednik, w szczególności przedstawiciel upełnomocniony, pośrednik handlowy, komisjoner lub agent handlowy, biorący udział w zawarciu jakiegokolwiek kontraktu na dostarczenie materiałów jądrowych zachowuje wszystkie dokumenty związane z transakcjami dokonywanymi przez niego lub w jego imieniu, przez co najmniej jeden rok po wygaśnięciu kontraktu.
Takie dokumenty muszą wymieniać nazwy stron umawiających się, datę kontraktu, ilość, charakter, postać i zestaw składników wraz z pochodzeniem i miejscem przeznaczenia materiałów.
CZĘŚĆ V
PRZEPISY SZCZEGÓLNE ODNOSZĄCE SIĘ DO TERYTORIÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH, KTÓRE POSIADAJĄ BROŃ JĄDROWĄ
Artykuł 35
1.
Przepisy niniejszego rozporządzenia nie mają zastosowania:
a) do instalacji lub części instalacji, które zostały przeznaczone do spełnienia wymagań obronnych i które są usytuowane na obszarze Państwa Członkowskiego niebędącego stroną Porozumienia; lub
b) do materiałów jądrowych przeznaczonych przez to Państwo Członkowskie do celów obronnych.
2.
Zakres stosowania tego rozporządzenia i związanych z nim procedur dla materiałów jądrowych, instalacji lub części instalacji mogących być przeznaczonymi do spełnienia wymagań obronnych oraz usytuowanych na obszarze Państwa Członkowskiego niebędącego stroną Porozumienia, musi być określony przez Komisję po konsultacjach i w porozumieniu z zainteresowanym Państwem Członkowskim, po wzięciu pod uwagę przepisów art. 84 akapit drugi Traktatu.
3.
Jest zrozumiałe w każdym wypadku, że:
a) przepisy art. 1–4, 7 oraz 8 stosuje się do instalacji, lub części instalacji, które w pewnych okresach są obsługiwane wyłącznie przy pomocy materiałów jądrowych, które mogą być przeznaczone do spełniania wymagań obronnych, ale w innych okresach są obsługiwane wyłącznie przy pomocy cywilnych materiałów jądrowych;
b) przepisy art. 1–4, 7 oraz 8 stosuje się, z wyjątkami motywowanymi względami bezpieczeństwa narodowego, do instalacji lub części instalacji, do których dostęp mógłby być ograniczony z tych względów, lecz które produkują, poddają działaniu, rozdzielają, powtórnie obrabiają lub używają w jakikolwiek inny sposób jednocześnie materiały jądrowe cywilne i materiały jądrowe przeznaczone, lub mogące być przeznaczone, do spełniania wymagań obronnych;
c) przepisy art. 6, oraz 9–37 stosuje się do wszystkich cywilnych materiałów jądrowych umiejscowionych w instalacjach lub częściach instalacji określonych w lit. a) i b) powyżej.
CZĘŚĆ VI
PRZEPISY KOŃCOWE
DEFINICJE
Artykuł 36
Do celów niniejszego rozporządzenia przyjmuje się następujące definicje:
a) "Porozumienie" oznacza Porozumienie zawarte dnia 5 kwietnia 1973 r. między Królestwem Belgii, Królestwem Danii, Republiką Federalną Niemiec, Irlandią, Republiką Włoską, Wielkim Księstwem Luksemburga, Królestwem Niderlandów i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej a Międzynarodową Agencją Energii Atomowej, dotyczący realizacji art. III ust. 1 i 4 Traktatu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej;
b) "Państwo Członkowskie–strona Porozumienia" oznacza Królestwo Belgii, Królestwo Danii, Republikę Federalna Niemiec, Irlandię, Republikę Włoską, Wielkie Księstwo Luksemburga, Królestwo Niderlandów;
c) "Państwo Członkowskie niebędące stroną Porozumienia" oznacza Francję i Zjednoczone Królestwo;
d) "państwo niebędące członkiem" oznacza każde państwo niebędące członkiem Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej;
e) "specjalne materiały rozszczepialne" oznaczają pluton-239; uran-233; uran wzbogacony uranem-235 lub uranem-233 oraz wszelkie substancje zawierające dowolne z powyższych izotopów, jak również inne materiały rozszczepialne określone przez Radę stanowiącą większością kwalifikowaną na wniosek Komisji; przy czym termin "specjalne materiały rozszczepialne" nie obejmuje jednak materiałów źródłowych, ani rud, ani odpadów rudy;
f) "uran wzbogacony uranem-235 lub uranem-233" oznacza uran zawierający uran-235 lub uran-233, lub oba, w ilościach takich, że stosunek zawartości izotopu 238 do sumy izotopów jest większy niż stosunek izotopu 235 do izotopu 238 występujący w naturze.
"Wzbogacanie" oznacza stosunek łącznej wagi uranu-233 i uranu-235 do całkowitej wagi danego uranu;
g) "materiały źródłowe" oznaczają uran zawierający naturalną mieszankę izotopów, uran o zawartości uranu-235 niższej niż normalna, tor, którykolwiek z powyższych w postaci metalu lub stopu; związku chemicznego lub koncentratu; jakąkolwiek inną substancję zawierającą jeden lub więcej z wyżej wymienionych w stężeniu sprecyzowanym przez Radę stanowiącą większością kwalifikowaną na wniosek Komisji oraz jakiekolwiek inne materiały, które Rada może wskazać stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji.
Pod pojęciem "materiałów źródłowych" nie należy rozumieć rud i odpadów rud;
h) "rudy" oznaczają rudę zawierającą, w średnim stężeniu określonym przez Radę stanowiącą większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, substancje, z których w odpowiednich procesach chemicznych i fizycznych można otrzymać wyżej zdefiniowane materiały źródłowe;
i) "materiały jądrowe" oznaczają wszystkie rudy, materiały źródłowe i specjalne materiały rozszczepialne, jak zdefiniowane w lit. e), f), g) oraz h) powyżej;
j) "charakter" materiału oznacza, stosownie do przypadku, uran naturalny, uran zubożony, uran wzbogacony uranem-235 lub uranem-233, tor lub pluton;
k) "partia" oznacza porcję materiału jądrowego traktowaną jako jednostkę do celów księgowych w kluczowych punktach pomiarowych, a dla których skład i ilość są określone przez jeden zestaw specyfikacji lub pomiarów.
Materiał jądrowy może być w postaci masowej lub zawarty w pewnej ilości możliwych do zidentyfikowania pozycji;
l) "dane partii" oznaczają całkowitą wagę każdego pierwiastka materiału rozszczepialnego oraz, w przypadku plutonu i uranu, skład izotopowy, tam gdzie to stosowne.
Do celów sprawozdawczych, wagi poszczególnych pozycji partii muszą być zsumowane przed zaokrągleniem do najbliższej jednostki;
m) "księgowy stan zasobów" rejonu bilansu materiałowego oznacza sumę algebraiczną najaktualniejszego fizycznego stanu zasobów tego rejonu bilansu materiałowego oraz wszystkich zmian stanu zasobów powstałych po inwentaryzacji tego fizycznego stanu zasobów;
n) "poprawka" oznacza zapis w zestawieniach księgowych lub w sprawozdaniach prostujących określony błąd lub wprowadzający poprawiony pomiar ilości wcześniej zapisany w dokumentacji lub sprawozdaniu.
Każda poprawka musi wskazywać zapis, do którego się odnosi;
o) "kilogram efektywny" oznacza specjalną jednostkę używaną dla zabezpieczanych materiałów rozszczepialnych.
Ilość w kilogramach efektywnych jest otrzymywana przez wzięcie:
i) dla plutonu, jego wagi w kilogramach;
ii) dla uranu o wzbogaceniu 0,01 (1 %) i powyżej, jego wagi w kilogramach pomnożonej przez kwadrat jego wzbogacenia;
iii) dla uranu o wzbogaceniu poniżej 0,01 (1 %), a powyżej 0,005 (0,5 %), jego wagi w kilogramach pomnożonej przez 0,0001; oraz
iv) dla uranu zubożonego o wzbogaceniu 0,005 (0,5 %) lub mniej oraz dla toru, ich wagi w kilogramach pomnożonej przez 0,00005;
p) "zmiana stanu zasobów" oznacza wzrost lub spadek, w ilościach partii, materiałów rozszczepialnych w rejonie bilansu materiałowego;
q) "kluczowy punkt pomiarowy" oznacza miejsce, gdzie materiał rozszczepialny pojawia się w postaci pozwalającej na dokonanie pomiaru w celu określenia przepływu materiału lub jego zasobu.
Kluczowe punkty pomiarowe obejmują więc, lecz nie ograniczają się tylko do nich, nakłady i produkcję (w tym zmierzone odrzuty) oraz składy w rejonach bilansu materiałowego;
r) "rejon bilansu materiałowego" oznacza rejon, w którym:
i) ilość materiałów rozszczepialnych w każdym transferze do i z rejonu bilansu materiałowego może być określona; oraz
ii) fizyczny stan zasobów materiałów rozszczepialnych w każdym rejonie bilansu materiałowego może być określony w miarę potrzeb zgodnie ze sprecyzowanymi procedurami,
aby można było ustalić bilans materiałowy;
s) "materiał nierozliczony" oznacza różnicę między fizycznym stanem zasobów a księgowym stanem zasobów;
t) "fizyczny stan zasobów" oznacza sumę wszystkich zmierzonych lub pośrednio ustalonych ilości partii materiałów rozszczepialnych w rejonie bilansu materiałowego w oznaczonym czasie, otrzymaną zgodnie ze sprecyzowanymi procedurami;
u) "różnica nadawca/odbiorca" oznacza różnicę między ilością materiałów rozszczepialnych w partii stwierdzoną przez rejon bilansu materiałowego nadawcy a ilością zmierzoną przez rejon bilansu materiałowego odbiorcy;
v) "dane wyjściowe" oznaczają te dane, zapisane podczas pomiaru lub kalibracji, lub użyte do wyprowadzenia zależności empirycznych, które pozwalają zidentyfikować materiał rozszczepialny i dostarczają danych dotyczących określonych partii.
Dane wyjściowe mogą obejmować na przykład wagę związków, mnożniki przeliczeniowe do określania wagi pierwiastków, ciężar właściwy, stężenie pierwiastków, stosunki izotopowe, związek między odczytami objętości i manometru oraz związek między produkowanym plutonem i wytworzoną energią;
w) "punkt strategiczny" oznacza miejsce wybrane podczas kontroli określonych informacji, gdzie, w normalnych warunkach i w połączeniu w informacjami zebranymi ze wszystkich punktów strategicznych, otrzymuje się i weryfikuje informacje konieczne i wystarczające do wprowadzenia środków ochronnych zgodnych z Porozumieniem; "punkt strategiczny" może obejmować każde miejsce, w którym wykonywane są kluczowe pomiary związane z księgowością materiałów oraz pomiary obudowy bezpieczeństwa i nadzoru.
INSTALACJE KONTROLOWANE SPOZA WSPÓLNOTY
Artykuł 37
W przypadku gdy instalacja jest kontrolowana przez osobę lub przedsiębiorstwo mające siedzibę poza granicami Wspólnoty, wszystkie obowiązki nałożone tym rozporządzeniem są przeniesione na lokalne kierownictwo instalacji.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 3237/76
z dnia 21 grudnia 1976 r.
w sprawie wcześniejszego wprowadzenia załączników technicznych i wcześniejszego stosowania wzoru karnetu TIR Konwencji celnej dotyczącej międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR (Konwencja TIR) z dnia 14 listopada 1975 r., Genewa
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając zalecenie Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: środki upraszczające dostępne na mocy Konwencji TIR, zmienione w Genewie w 1975 r., powinny być zastosowane niezwłocznie; odnosi się to w szczególności do przepisów technicznych i wzoru karnetu TIR wyżej wymienionej Konwencji,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Od dnia 1 stycznia 1977 r. załączniki 1, 2, 3, 4, 5 i 7 do Konwencji TIR z 1975 r. stosuje się we Wspólnocie.
Noty wyjaśniające w załączniku 6 do wyżej wymienionej Konwencji, odpowiadające załącznikom wymienionym w ust. 1, stosuje się od tego samego dnia.
2.
Od dnia 1 stycznia 1977 r. wzór karnetu TIR, określony w załączniku I do Konwencji TIR z 1975 r., ma tę samą moc prawną i ten sam skutek we Wspólnocie co karnet TIR z Konwencji z 1959 r.
3.
Teksty załączników 1, 2, 3, 4, 5 i 7 do Konwencji TIR z 1975 r. i noty wyjaśniające w załączniku 6 odpowiadające tym załącznikom są zawarte w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Komisja powiadamia Sekretarza Wykonawczego Europejskiej Komisji Gospodarczej o przepisach przyjętych w art. 1.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 21 grudnia 1976 r.
zmieniająca decyzję 71/306/EWG ustanawiającą Komitet Doradczy ds. Zamówień Publicznych
(77/63/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: wykonanie środków przyjętych przez Radę w dziedzinie zamówień publicznych na dostawy może stwarzać problemy, które należy poddać badaniu łącznie z problemami powstającymi w dziedzinie zamówień publicznych na roboty budowlane;
w tym celu słuszne jest rozszerzenie funkcji i składu Komitetu Doradczego ds. Zamówień Publicznych na Roboty Budowlane,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 71/306/EWG wprowadza się następujące zmiany:
a) w art. 1 skreśla się wyraz "na roboty budowlane";
b) w art. 2 bezpośrednio po wyrazach "na roboty budowlane" dodaje się wyrazy "oraz dostawy"; oraz
c) w art. 3 akapit drugi wyrazy: "jednego zastępcę" zastępuje się wyrazami: "jednego zastępcę lub dwóch zastępców".
Artykuł 2
Od daty wejścia w życie niniejszej decyzji nazwa Komitetu brzmi: Komitet Doradczy ds. Zamówień Publicznych.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 22 grudnia 1976 r.
ustanawiająca standardowy kod i zasady dotyczące przekształcania danych z badań statystycznych plantacji niektórych gatunków drzew owocowych na formę czytelną dla urządzeń i ustanawiająca granice obszarów upraw dla tych badań
(77/144/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/625/EWG [1] z dnia 20 lipca 1976 r. dotyczącą badań statystycznych, które mają być prowadzone przez Państwa Członkowskie w celu ustalenia potencjału produkcyjnego plantacji niektórych gatunków drzew owocowych, w szczególności jej art. 4 ust. 2 i 4,
a także mając na uwadze, co następuje: sprzęt, jakim dysponuje Komisja, do analizy wyników badań statystycznych plantacji niektórych gatunków drzew owocowych i potrzeba jego racjonalnego wykorzystania wymagają określenia formy czytelnej dla urządzeń dostosowanych do sprzętu oraz ustanowienia standardowych postaci przekształcania danych na formę czytelną dla urządzeń;
na niektórych obszarach produkcyjnych występują jednolite warunki klimatyczne i agronomiczne, które przekładają się na mniej lub więcej jednolity plon owoców z hektara; korzystanie z wyników badań statystycznych opracowanych dla poszczególnych obszarów produkcyjnych poprawia dokładność średnioterminowych szacunków produkcji; należy wytyczyć granice takich obszarów produkcyjnych;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Statystyki Rolniczej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Czytelną dla urządzeń formą przekazu danych, przewidzianych w art. 2 dyrektywy 76/625/EWG, przez Państwa Członkowskie, które elektronicznie przetwarzają informacje statystyczne, są taśmy magnetyczne lub 80-kolumnowe karty dziurkowane.
Artykuł 2
Standardowe formaty, kody i zasady dotyczące przekształcaniana taśmę magnetyczną lub 80-kolumnowe karty dziurkowane danych, przewidzianych w art. 2 dyrektywy 76/625/EWG, oraz procedury administracyjne dotyczące przekazywania akt na taśmach magnetycznych do SOEC zostaną określone w załącznikach do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Granice obszarów upraw, które mają zostać przyjęte, są określone w załącznikach do niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 29 marca 1977 r.
upoważniająca Komisję do emisji pożyczek Euratom w celu udziału w finansowaniu elektrowni jądrowych
(77/270/EURATOM)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 2 i art. 172 ust. 203,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: wykorzystanie energii jądrowej może zmniejszyć nadmierne uzależnienie Wspólnoty od zewnętrznych źródeł energii, a tym samym poprawić warunki, na jakich energia jest przywożona;
w obecnych warunkach technicznych i ekonomicznych, wykorzystywanie energii jądrowej do wytwarzania prądu elektrycznego jest opłacalne ekonomicznie i bardziej wskazane niż wykorzystywanie produktów naftowych;
dodatkowe nakłady inwestycyjne, jakich wymaga elektrownia jądrowa w porównaniu z elektrownią tradycyjną, w połączeniu z kosztami wynikającymi ze wzrostu ceny produktów naftowych, które wpływają na koszty eksploatacji istniejących, tradycyjnych elektrowni, oznaczają, że producenci energii elektrycznej są zmuszani do zaciągania większych pożyczek;
w art. 2 lit. c) Traktatu wyznaczono Wspólnocie zadanie ułatwienia inwestycji oraz zapewnienia, szczególnie poprzez popieranie inicjatywy ze strony przedsiębiorstw, instalowania podstawowych urządzeń niezbędnych dla rozwoju energetyki jądrowej we Wspólnocie; w celu przyczynienia się do finansowania elektrowni jądrowych muszą być stworzone możliwości udzielania i brania pożyczek; taka działalność pożyczkowa wydaje się być konieczna, jeżeli ma być osiągnięty cel określony w art. 2 lit. c) Traktatu, chociaż Traktat nie przewiduje niezbędnych dla tego celu uprawnień;
z uwagi na dużą ilość potrzebnego kapitału, należy zwiększyć potencjał finansowy; wydaje się, iż Wspólnota może zapewnić znaczną pomoc w tej dziedzinie;
Wspólnota ma obowiązek zaangażować wszelkie dostępne jej środki, aby ułatwić osiągnięcie celów ustalonych zgodnie z nową wspólną strategią w zakresie polityki energetycznej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Komisja zostaje niniejszym upoważniona do rozpisywania pożyczek w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (EURATOM) w ramach kwot ustalonych przez Radę, a dochody uzyskane z tego tytułu będą pożyczane na finansowanie projektów inwestycyjnych dotyczących przemysłowej produkcji energii elektrycznej w elektrowniach jądrowych i przemysłowych urządzeń cyklu paliwowego.
Komisja nie będzie pożyczać kwot większych niż kwoty podane w otrzymanych przez nią wnioskach o pożyczki.
Operacje zaciągania pożyczek i związane z nimi operacje udzielania pożyczek będą przeprowadzane w tej samej walucie, a warunki spłaty nominalnej kwoty pożyczki i spłaty odsetek będą takie same.
Koszty poniesione przez Wspólnotę przy udzielaniu pożyczki i realizacji każdej operacji pożyczkowej ponosić będą przedsiębiorstwa beneficjenci.
Artykuł 2
Warunki pożyczek, które mają być rozpisywane, będą negocjowane przez Komisję w najlepszym interesie Wspólnoty z uwzględnieniem warunków na rynkach kapitałowych i zgodnie z ograniczeniami wynikającymi z terminu spłaty udzielanych pożyczek.
Artykuł 3
Komisja będzie decydować o udzieleniu każdej pożyczki.
Jej decyzje oparte będą przede wszystkim na zasadzie preferencji dla jak najefektywniejszego wykorzystywania zasobów w urządzeniach o optymalnej wielkości.
Pożyczki będą gwarantowane w sposób zwyczajowo przyjęty w praktyce bankowej.
Artykuł 4
Komisja w regularnych odstępach czasu będzie informować Radę i Parlament Europejski o dochodach oraz wydatkach powstałych w wyniku zaciągania i obsługi pożyczek rozpisanych, i udzielonych w ramach EURATOM.
Co roku Komisja przedstawiać będzie przegląd swojej polityki kredytowej wraz z preliminarzem budżetowym.
Artykuł 5
Kontrola finansowa i rewizja ksiąg przeprowadzana będzie zgodnie z rozporządzeniem finansowym z dnia 25 kwietnia 1973 r. stosowanym w odniesieniu do ogólnego budżetu Wspólnot Europejskich [3].
Decyzja Rady
z dnia 29 marca 1977 r.
w sprawie wykonania decyzji 77/270/Euratom upoważniającej Komisję do emisji pożyczek w ramach Euratom w celu udziału w finansowaniu elektrowni jądrowych
(77/271/EURATOM)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
uwzględniając decyzję Rady 77/270/Euratom z dnia 29 marca 1977 r. upoważniającą Komisję do emisji pożyczek w ramach Euratom w celu udziału w finansowaniu elektrowni jądrowych [1], w szczególności jej art. 1,
a także mając na uwadze, co następuje: maksymalna kwota pożyczek, które Komisja ma prawo wyemitować w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej, powinna wynosić 500 milionów europejskich jednostek rozliczeniowych;
Komisja powinna odpowiednio poinformować Radę, gdy całkowita wartość dokonanych operacji pożyczkowych wyniesie 300 milionów europejskich jednostek rozliczeniowych, tak aby Rada mogła, w świetle osiągniętych wyników, podjąć decyzję w sprawie ustalenia nowej kwoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł jedyny
Pożyczki przewidziane w art. 1 decyzji 77/270/Euratom można zaciągnąć na kwotę nieprzekraczającą 500 milionów europejskich jednostek rozliczeniowych; Europejska jednostka rozliczeniowa jest określona w decyzji 75/250/EWG [2].
Gdy całkowita wartość dokonanych operacji pożyczkowych wyniesie 300 milionów europejskich jednostek rozliczeniowych, Komisja poinformuje o tym Radę, która, stanowiąc jednomyślnie, możliwie jak najszybciej podejmuje decyzję w sprawie ustalenia nowej kwoty.
Decyzja Rady
z dnia 14 czerwca 1977 r.
dotycząca zatwierdzenia zalecenia Rady Współpracy Celnej z dnia 18 czerwca 1976 r. w sprawie zmian do nomenklatury dla potrzeb klasyfikacji towarów w taryfie celnej
(77/412/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 28 i 113,
uwzględniając zalecenie Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: dziewięć Państw Członkowskich jest Umawiającymi się Stronami Konwencji Brukselskiej z dnia 15 grudnia 1950 r. w sprawie nomenklatury dla potrzeb klasyfikacji towarów w taryfie celnej; Wspólna Taryfa Celna jest oparta na tej nomenklaturze;
Rada Współpracy Celnej może zalecić Umawiającym się Stronom wprowadzenie zmian do Konwencji, a tym samym do nomenklatury stanowiącej jej integralną część; w dniu 18 czerwca 1976 r. Rada wydała zalecenie w sprawie wprowadzenia zmian do nomenklatury;
na mocy postanowień tej Konwencji belgijskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych komunikuje tekst projektu każdej zalecanej zmiany wszystkim Umawiającym się Stronom oraz rządom pozostałych sygnatariuszy bądź państw przystępujących, a tekst uznaje się za przyjęty, jeśli nie zostanie zgłoszony sprzeciw przez którąkolwiek z Umawiających się Stron w ciągu sześciu miesięcy od daty przekazania komunikatu; jeżeli nie zostanie zgłoszony żaden sprzeciw, zmiana wchodzi w życie w sześć miesięcy po upływie tego terminu, a taryfy celne wszystkich Umawiających się Stron muszą być dostosowane do zmian wprowadzonych w nomenklaturze do końca drugiego z wymienionych okresów;
w dniu 20 grudnia 1976 r. belgijskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych przekazało Umawiającym się Stronom komunikat w sprawie tekstu zalecenia z dnia 18 czerwca 1976 r., ze skutkiem od dnia 31 grudnia 1976 r.; wobec powyższego zalecenie będzie uznane za przyjęte w dniu 1 lipca 1977 r., jeśli do tego czasu nie zostanie zgłoszony żaden sprzeciw w odniesieniu do całości lub części tego zalecenia;
nie został zgłoszony sprzeciw w odniesieniu do żadnej części zalecenia;
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł
Zalecenie Rady Współpracy Celnej z dnia 18 czerwca 1976 r. w sprawie zmian do nomenklatury dla potrzeb klasyfikacji towarów w taryfie celnej zostaje niniejszym przyjęte z mocą obowiązującą od dnia 1 stycznia 1978 r.
Decyzja Rady
z dnia 3 czerwca 1977 r.
przyjmująca w imieniu Wspólnoty niektóre załączniki do Międzynarodowej konwencji dotyczącej uproszczenia i harmonizacji postępowania celnego
(77/415/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając zalecenie Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z decyzją Rady 75/199/EWG z dnia 18 marca 1975 r. [1] Wspólnota jest stroną Międzynarodowej Konwencji dotyczącej uproszczenia i harmonizacji postępowania celnego;
załączniki do wymienionej Konwencji dotyczące reguł pochodzenia, dokumentów dowodowych pochodzenia, tranzytu celnego, odprawy czasowej do uszlachetniania czynnego i wywozu czasowego do uszlachetniania biernego są akceptowane przez Wspólnotę; jednakże wskazane jest przyjęcie załączników dotyczących reguł pochodzenia, dokumentów dowodowych pochodzenia, odprawy czasowej do uszlachetniania czynnego i wywozu czasowego do uszlachetniania biernego wraz z pewnymi zastrzeżeniami w celu uwzględnienia szczególnych wymogów unii celnej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W imieniu Wspólnoty przyjmuje się następujące załączniki do Międzynarodowej Konwencji w sprawie uproszczenia i harmonizacji postępowania celnego:
- załącznik D.1 dotyczący reguł pochodzenia, z wyjątkiem norm 7 i 8 oraz zalecenia praktycznego 10,
- załącznik D.2 dotyczący dokumentów dowodowych pochodzenia, z wyjątkiem zaleceń praktycznych 3, 10 i 12,
- załącznik E.1 dotyczący tranzytu celnego,
- załącznik E.6 dotyczący odprawy czasowej do uszlachetnienia czynnego, z wyjątkiem norm 19 i 34 oraz zaleceń praktycznych 5, 16, 18 i 27,
- załącznik E.8 dotyczący wywozu czasowego do uszlachetniania biernego, z wyjątkiem normy 20 i zaleceń praktycznych 3, 9 i 10.
Teksty powyższych załączników są załączone do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Komisja informuje Sekretariat Rady Współpracy Celnej o przyjęciu przez Wspólnotę załącznika dotyczącego tranzytu celnego oraz załączników dotyczących reguł pochodzenia, dokumentów dowodowych pochodzenia, odprawy czasowej do uszlachetniania czynnego oraz wywozu czasowego do uszlachetniania biernego, z zastrzeżeniami określonymi w art. 1.
Decyzja Rady
z dnia 27 czerwca 1977 r.
ustanawiająca Komitet Doradczy ds. Kształcenia w Dziedzinie Pielęgniarstwa
(77/454/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: w swojej rezolucji z dnia 6 czerwca 1974 r. dotyczącej wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw oraz innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji, Rada opowiedziała się za ustanowieniem komitetów doradczych;
w kontekście wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw oraz innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji w zakresie pielęgniarstwa ogólnego, a także w odniesieniu do sprawowania opieki pielęgniarskiej przez pozostały personel, niezbędne jest zapewnienie porównywalności wymagań w ramach norm kształcenia;
aby przyczynić się do osiągnięcia tego celu, wskazane jest powołanie komitetu doradczego Komisji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W ramach Komisji tworzy się Komitet Doradczy ds. Kształcenia w Dziedzinie Pielęgniarstwa, zwany dalej "Komitetem".
Artykuł 2
1.
Zadaniem Komitetu jest pomoc w zapewnieniu porównywalnie wysokich norm kształcenia poszczególnych rodzajów personelu pielęgniarskiego w obrębie Wspólnoty.
2.
Komitet realizuje to zadanie w szczególności za pomocą następujących środków:
- wymiany wyczerpujących informacji w zakresie metod kształcenia oraz programu, poziomu i struktury kursów teoretycznych i praktycznych prowadzonych w Państwach Członkowskich,
- dyskusji i konsultacji mającej na celu rozwijanie wspólnego podejścia do poziomu, jaki ma być osiągnięty w kształceniu personelu pielęgniarskiego oraz, w stosownym przypadku, struktury i tematyki takiego kształcenia,
- dokonywania oceny dostosowania wyżej wymienionego kształcenia do najnowszych osiągnięć w dziedzinie praktyki pielęgniarskiej, nauk medycznych i społecznych oraz metod nauczania.
3.
Komitet przekazuje Komisji i Państwom Członkowskim swoje opinie i zalecenia, w tym, jeżeli uzna to za stosowne, propozycje zmian przepisów dotyczących kształcenia, zawartych w dyrektywach odnoszących się do pielęgniarstwa, takich jak dyrektywa 77/452/EWG [1] i 77/453/EWG [2].
4.
Komitet doradza również Komisji we wszystkich pozostałych kwestiach, z którymi Komisja zwraca się do niego w związku z kształceniem personelu pielęgniarskiego.
Artykuł 3
1.
W skład Komitetu wchodzi po trzech ekspertów z każdego Państwa Członkowskiego, z czego:
- jeden ekspert spośród pielęgniarek czynnych zawodowo,
- jeden ekspert z instytucji prowadzących kształcenie w zakresie pielęgniarstwa,
- jeden ekspert z właściwych władz Państwa Członkowskiego.
2.
Każdy członek Komitetu ma swojego zastępcę.
Zastępcy mogą uczestniczyć w posiedzeniach Komitetu.
3.
Członkowie i zastępcy, wymienieni w ust. 1 i 2, są wyznaczani przez Państwa Członkowskie.
Członkowie wymienieni w ust. 1 tiret pierwsze i drugie oraz ich zastępcy są wyznaczani na wniosek osób czynnych zawodowo oraz instytucji prowadzących kształcenie w zakresie pielęgniarstwa.
Wyznaczeni w ten sposób członkowie i zastępcy są mianowani przez Radę.
Artykuł 4
1.
Kadencja członków Komitetu trwa trzy lata.
Po upływie tego okresu członkowie Komitetu pełnią swoją funkcję do czasu ich zastąpienia lub do czasu przedłużenia ich kadencji.
2.
Kadencja członka może zakończyć się przed upływem trzyletniego okresu z powodu rezygnacji lub śmierci członka lub jego zastąpienia przez inną osobę zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 3.
Członek jest zastępowany na okres pozostający do zakończenia mandatu.
Artykuł 5
Komitet wybiera przewodniczącego i dwóch wiceprzewodniczących spośród swoich członków.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Harmonogram posiedzeń jest opracowywany przez przewodniczącego Komitetu w porozumieniu z Komisją.
Artykuł 6
Komitet może tworzyć grupy robocze oraz zapraszać i dopuszczać obserwatorów i ekspertów w celu uzyskiwania ich pomocy w związku ze wszystkimi szczególnymi aspektami swojej pracy.
Artykuł 7
Komisja zapewnia obsługę sekretariatu Komitetu.
Decyzja Rady
z dnia 25 lipca 1977 r.
ustanawiająca Stały Komitet ds. Zootechniki
(77/505/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając projekt decyzji przedstawiony przez Komisję,
a także mając na uwadze, co następuje: w przypadkach, w których Rada przyznała Komisji kompetencje w dziedzinie zootechnicznej, należy stworzyć komitet złożony z ekspertów Państw Członkowskich, w celu zagwarantowania ścisłej współpracy między Państwami Członkowskimi a Komisją i umożliwienia Komisji konsultowania się z ekspertami;
ponadto należy rozciągnąć tą współpracę na wszystkie dziedziny, objęte regulacjami Wspólnoty w tym zakresie; należy w związku z tym upoważnić wymieniony Komitet do zbadania każdej sprawy wchodzącej w zakres tych dziedzin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Ustanawia się Stały Komitet ds. Zootechniki (dalej zwany "Komitetem"), złożony z przedstawicieli Państw Członkowskich z przedstawicielem Komisji w roli przewodniczącego.
Artykuł 2
Komitet wykonuje funkcje, które przypadają mu z tytułu przepisów uchwalanych przez Radę w dziedzinie zootechnicznej, w przypadkach i na warunkach, które są przewidziane przez te przepisy.
Poza tym może on badać każdą inną sprawę wchodzącą w zakres tej dziedziny, przedstawioną przez przewodniczącego, bądź z jego inicjatywy, bądź na wniosek Państwa Członkowskiego.
Artykuł 3
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Decyzja Rady
z dnia 25 lipca 1977 r.
w sprawie zawarcia Konwencji o ochronie Morza Śródziemnego przed zanieczyszczeniem i Protokołu o zapobieganiu zanieczyszczaniu Morza Śródziemnego przez zatapianie w nim odpadów ze statków i statków powietrznych
(77/585/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Zgromadzenia [1],
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 24 Konwencji w sprawie ochrony Morza Śródziemnego przed zanieczyszczeniem przewiduje, że Konwencja oraz protokoły odnoszące się do tej Konwencji są otwarte do podpisu przez Europejską Wspólnotę Gospodarczą;
uwzględniając deklarację Rady Wspólnot Europejskich i przedstawicieli rządów Państw Członkowskich zebranych w ramach Rady z dnia 22 listopada 1973 r. w sprawie programu działań Wspólnot Europejskich w dziedzinie ochrony środowiska [2];
program ten kładzie nacisk między innymi na fakt, że zanieczyszczenie mórz wpływa na całą Wspólnotę, zarówno z powodu istotnej roli odgrywanej przez morze w zachowaniu i rozwoju gatunków, jak i ze względu na znaczenie transportu morskiego dla harmonijnego rozwoju gospodarczego Wspólnoty;
ponadto, w programie działań, określonym powyżej oraz w dyrektywie Rady 76/464/EWG z dnia 4 maja 1976 r. w sprawie zanieczyszczenia spowodowanego przez niektóre substancje niebezpieczne odprowadzane do środowiska wodnego Wspólnoty [3] przewidziano, że niektóre środki mają być wprowadzone przez Wspólnotę w celu zmniejszenia różnych rodzajów zanieczyszczenia mórz;
Konwencja w sprawie ochrony Morza Śródziemnego przed zanieczyszczeniem przewiduje w szczególności, że właściwe środki powinny zostać przyjęte w celu zapobiegania i zmniejszenia zanieczyszczenia spowodowanego przez zatapianie w nim odpadów ze statków i statków powietrznych, zanieczyszczenia wynikającego z badań i eksploatacji szelfu kontynentalnego, dna morza i jego podglebia oraz zanieczyszczenia ze źródeł lądowych;
artykuł 23 Konwencji przewiduje, że żadna strona nie może stać się Umawiającą się Stroną tej Konwencji, o ile nie stanie się jednocześnie Umawiającą się Stroną co najmniej jednego z protokołów, oraz że żadna strona nie może stać się Umawiającą się Stroną Protokołu, o ile nie stanie się jednocześnie Umawiającą się Stroną Konwencji;
wydaje się konieczne, aby Wspólnota przyjęła Konwencję i Protokół o zapobieganiu zanieczyszczeniu Morza Śródziemnego przez zatapianie w nim odpadów ze statków i statków powietrznych, w celu osiągnięcia, w toku działania wspólnego rynku, jednego z celów wspólnotowych dotyczącego ochrony środowiska i jakości życia; ponadto, żadne postanowienie Traktu nie przewiduje kompetencji niezbędnych w tym celu;
Konwencja i wymieniony Protokół zostały podpisane w imieniu Wspólnoty w dniu 13 września 1976 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Konwencja o ochronie Morza Śródziemnego przed zanieczyszczeniem oraz Protokół o zapobieganiu zanieczyszczaniu Morza Śródziemnego przez zatapianie w nim odpadów ze statków i statków powietrznych zostają niniejszym zawarte w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej.
Teksty Konwencji i Protokołu są załączone do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady Wspólnot Europejskich, w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej, składa dokument zawarcia Konwencji, przewidziany w jej art. 25 [4].
Decyzja Rady
z dnia 13 września 1977 r.
ustalająca procedurę konsultacji w stosunkach między Państwami Członkowskimi a państwami trzecimi w sprawach żeglugi morskiej oraz działań dotyczących takich spraw w organizacjach międzynarodowych
(77/587/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 84 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: uwzględniając rozwój w światowej żegludze morskiej i jego konsekwencje dla Państw Członkowskich, pożądanym jest, aby problemy wspólnych interesów w stosunkach między Państwami Członkowskimi a państwami trzecimi w sprawach żeglugi morskiej oraz działań dotyczących takich spraw w organizacjach międzynarodowych zostały określone we właściwym czasie;
pożądane jest ułatwienie wymiany informacji i konsultacje w tych sprawach oraz, gdzie stosowne, promowanie koordynacji działań podejmowanych przez Państwa Członkowskie w organizacjach międzynarodowych;
każde Państwo Członkowskie powinno pomagać innym Państwom Członkowskim i Komisji, wnosząc wkład w postaci swojego doświadczenia w sprawach żeglugi morskiej w stosunkach z państwami trzecimi;
informacje w tym zakresie są regularnie wymieniane w niektórych organizacjach międzynarodowych; procedury te powinny być uzupełniane na poziomie Wspólnoty poprzez wymianę informacji między Państwami Członkowskimi i Komisją,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie i Komisja konsultują się wzajemnie, zgodnie z procedurami ustanowionymi w niniejszej decyzji:
a) w kwestiach dotyczących spraw żeglugi morskiej oraz traktujących o organizacjach międzynarodowych, i
b) w różnych aspektach rozwoju, który ma miejsce w sprawach żeglugi morskiej w relacjach między Państwami Członkowskimi a państwami trzecimi oraz w sprawie funkcjonowania dwustronnych i wielostronnych umów zawartych w tym zakresie.
Konsultacje są przeprowadzane na wniosek Państwa Członkowskiego lub Komisji w terminie jednego miesiąca od wystąpienia z wnioskiem lub przy najbliższej sposobności w sprawach pilnych.
Artykuł 2
1.
Głównymi celami konsultacji przewidzianych w art. 1 lit. a) są:
a) wspólne ustalenie czy zapytania poruszają sprawy wspólnych interesów;
b) zależnie od natury takich spraw:
- wspólne rozważanie, czy działanie Państwa Członkowskiego w ramach odpowiedniej organizacji międzynarodowej powinno być skoordynowane,
- wspólne rozważanie jakiejkolwiek innej metody, która może być właściwa.
2.
Państwa Członkowskie i Komisja wymieniają, tak szybko jak to możliwe, wszelkie informacje istotne do celów opisanych w ust. 1.
Artykuł 3
1.
Do celów konsultacji, określonych w art. 1 lit. b), każde Państwo Członkowskie poinformuje inne Państwa Członkowskie i Komisję o różnych aspektach rozwoju, które mają miejsce w ich stosunkach z państwami trzecimi w sprawach żeglug morskiej i oraz o działaniu dwustronnych i wielostronnych umów zawartych w tym zakresie, jeśli biorąc to pod uwagę, prawdopodobne jest przyczynienie się do identyfikowania problemów wspólnego zainteresowania.
2.
Głównym celem konsultacji w kwestiach określonych w ust. 1 jest zbadanie wpływu uzyskanych informacji oraz rozważenie jakiejkolwiek metody, która mogłaby być właściwa.
3.
Komisja przekaże Państwom Członkowskim wszelkie informacje dotyczące spraw określonych w ust. 1, które posiada.
Artykuł 4
1.
Wymiana informacji przewidziana w niniejszej decyzji odbywa się poprzez Sekretariat Generalny Rady.
2.
Konsultacje przewidziane w niniejszej decyzji mają miejsce w ramach Rady.
3.
Informacje i konsultacje przewidziane w niniejszej decyzji są objęte tajemnicą zawodową.
Artykuł 5
Na koniec trzyletniego okresu następującego po dacie notyfikacji niniejszej decyzji Rada ponownie zbada procedurę konsultacji z uwagi na jej ewentualną zmianę lub uzupełnienie, jeżeli doświadczenia wykażą, że jest to niezbędne.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 7 listopada 1977 r.
w sprawie ustanowienia celu wspólnotowego dla zmniejszenia zużycia pierwotnych źródeł energii w przypadku trudności w dostawach ropy naftowej i produktów ropopochodnych
(77/706/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 103 ust. 4,
względniając wniosek Komisji,ua także mając na uwadze, co następuje:
ustanowienie wspólnej polityki energetycznej jest jednym z celów, które wyznaczyła sobie Wspólnota; Wspólnota powinna zaproponować środki, które należy przyjąć w tym zakresie;
ustanowienie autentycznej solidarności między Państwami Członkowskimi w przypadku trudności w dostawie jest jednym z podstawowych wymogów polityki energetycznej Wspólnoty;
Rada przyjęła dyrektywę 73/238/EWG z dnia 24 lipca 1973 r. w sprawie środków zmniejszania skutków trudności w dostawach ropy naftowej i produktów ropopochodnych [1];
Rada przyjęła dyrektywę 68/414/EWG z dnia 20 grudnia 1968 r. nakładającą na Państwa Członkowskie EWG obowiązek utrzymania minimalnych zapasów surowej ropy naftowej i/lub produktów ropopochodnych [2], zmienioną dyrektywą 72/425/EWG [3];
w przypadku trudności w dostawie, zużycie energii we Wspólnocie należy zmniejszyć zgodnie z przewidywanym trendem w zakresie dostępności oraz z możliwymi planami w zakresie rezerw bezpieczeństwa;
konieczne jest wyznaczenie wspólnego celu gwarantującego jednolitość rynku oraz zapewniającego, iż wszyscy użytkownicy energii we Wspólnocie ponoszą sprawiedliwie koszty trudności wynikających z sytuacji kryzysowej;
przyjmując środki dla zrealizowania celu Wspólnoty, jakim jest zmniejszenie zużycia energii, Państwa Członkowskie odpowiednio kształtują swoje rynki,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
W przypadku gdy wystąpią trudności w dostawie ropy naftowej lub produktów ropopochodnych w jednym lub większej liczbie Państw Członkowskich, działając na wniosek Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy i po konsultacjach z grupą przewidzianą w dyrektywie 73/238/EWG, Komisja może wyznaczyć cel zmniejszenia zużycia produktów ropopochodnych we Wspólnocie jako całości o maksymalnie 10 % normalnego zużycia.
Niniejszą decyzję stosuje się przez okres nie dłuższy niż dwa miesiące.
2.
Aby zagwarantować jednolitość rynku i zapewnić, iż wszyscy użytkownicy energii we Wspólnocie ponoszą sprawiedliwie koszty trudności wynikających z sytuacji kryzysowej, Komisja:
a) z chwilą upływu terminu dwóch miesięcy i w granicach ustanowionych w ust. 1 składa do Rady wniosek o wyznaczenie nowego celu w zakresie:
- produktów ropopochodnych niemożliwych do zastąpienia, wyrażonego jako procent zużycia tych produktów,
- zastępowalnych produktów ropopochodnych, wyrażonego jako procent zużycia wszystkich zastępowalnych źródeł energii;
b) w przypadku poważniejszego braku Komisja może złożyć do Rady wniosek o wyznaczenie celu zmniejszenia zużycia o więcej niż 10 % i rozszerzenie go na inne formy energii.
3.
Ilości produktów ropopochodnych zachowane w wyniku zróżnicowanego zmniejszenia zużycia przewidzianego w ust. 2 rozdziela się między Państwa Członkowskie.
4.
W terminie 10 dni Komisja podejmuje kwalifikowaną większością decyzję w sprawie wniosku Komisji określonego w ust. 2.
5.
W przypadku gdy Państwa Członkowskie wystąpią do Komisji o interwencję, Komisja podejmuje decyzję w ciągu pięciu dni roboczych od daty otrzymania takiego wystąpienia.
6.
Każde Państwo Członkowskie może przedłożyć Radzie dowolną decyzję Komisji wyznaczającą cel zmniejszenia zużycia.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może uchylić lub zmienić decyzję Komisji w terminie 10 dni od daty przedstawienia jej przedmiotowej sprawy.
7.
Decyzje podjęte przez Komisję stosuje się niezwłocznie po przekazaniu ich Państwom Członkowskim.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie niezwłocznie przyjmują wszelkie właściwe środki w celu zmniejszenia zużycia produktów ropopochodnych i/lub zużycia energii jako całości, odpowiednio do ich udziału w zmniejszeniu zużycia energii zgodnie z art. 1.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie informują Komisję o wszelkich środkach przyjętych zgodnie z art. 2 z chwilą wprowadzenia ich w życie.
Artykuł 4
1.
Jeśli po konsultacji z grupą przewidzianą w dyrektywie 73/238/EWG lub na podstawie informacji przekazanych przez Państwo Członkowskie Komisja stwierdza, iż sytuacja dotycząca dostawy ropy i produktów ropopochodnych w jednym lub w większej liczbie Państw Członkowskich nie usprawiedliwia dalszego stosowania środków zmniejszania zużycia:
a) podejmuje decyzję o ich zmianie lub uchyleniu, jeśli środki wprowadzono na mocy decyzji Komisji;
b) składa do Rady wniosek o ich zmianę lub uchylenie, jeśli środki wprowadzono na mocy decyzji Rady.
2.
Decyzje Komisji podjęte zgodnie z ust. 1 lit. a) wchodzą w życie z chwilą przekazania ich Państwom Członkowskim.
Każde Państwo Członkowskie może przedłożyć Radzie dowolną decyzję Komisji zmieniającą lub uchylającą środki zmniejszania zużycia.
3.
Rada stanowi większością kwalifikowaną w terminie 10 dni od przedstawienia jej przedmiotowej sprawy.
Artykuł 5
Po konsultacji z Państwami Członkowskimi Komisja określa szczegółowe zasady stosowania niniejszej decyzji.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 28 października 1977 r.
w sprawie zawarcia Układu europejskiego o wymianie odczynników do oznaczania grup zgodności tkankowej oraz Protokołu dodatkowego do tej Umowy
(77/715/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając zalecenie Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
Układ europejski o wymianie odczynników do oznaczania grup zgodności tkankowej, sporządzony z inicjatywy Rady Europy, przewiduje w art. 5 ust. 1, że Umawiające się Strony podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zwolnienia ze wszystkich należności celnych przywozowych odczynników do oznaczania grup zgodności tkankowej, które zostaną im udostępnione przez pozostałe strony;
wszelkie odstępstwa od Wspólnej Taryfy Celnej, zarówno autonomiczne, jak i wynikające z umowy, wchodzą w zakres wyłącznych kompetencji Wspólnoty;
dołączenie do niniejszego Układu Protokołu dodatkowego, na mocy którego Europejska Wspólnota Gospodarcza może stać się stroną niniejszego Układu, umożliwia Wspólnocie wykonywanie tych kompetencji;
wymieniony Układ i Protokół dodatkowy do tego Układu należy zatem przyjąć,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Układ europejski o wymianie odczynników do oznaczania grup zgodności tkankowej oraz Protokół dodatkowy do tego Układu.
Teksty Układu i Protokołu dodatkowego załącza się do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osób umocowanych do podpisania Układu i Protokołu dodatkowego oraz udzielenia im uprawnień niezbędnych w celu zobowiązania Wspólnoty.
Decyzja Rady
z dnia 12 grudnia 1977 r.
ustanawiająca wspólną procedurę wymiany informacji w sprawie jakości słodkich wód powierzchniowych we Wspólnocie
(77/795/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: programy działania Wspólnot Europejskich na lata 1973 [3] i 1977 [4] w zakresie ochrony środowiska naturalnego przewidują wprowadzenie procedury wymiany informacji między nadzorem zanieczyszczeń a sieciami monitoringu;
ta procedura jest niezbędna do ustalenia poziomu zanieczyszczeń w rzekach Wspólnoty, a w konsekwencji do sformułowania wytycznych dotyczących kontroli zanieczyszczeń i zagrożeń — jako jednego z celów Wspólnoty w zakresie poprawy warunków życia i harmonijnego rozwoju działalności gospodarczej w całej Wspólnocie; Traktat nie zawiera przepisów odnośnie do szczególnych uprawnień wymaganych w tym celu;
tego rodzaju wymiana informacji o poziomach zanieczyszczeń jest jednym ze środków monitoringu długofalowych tendencji i poprawy sytuacji wynikającej ze stosowania aktualnie obowiązujących uregulowań krajowych i wspólnotowych;
wymiana informacji przewidziana w niniejszej decyzji powinna umożliwić możliwie dokładne porównywanie wyników otrzymywanych w stacjach pobierania próbek i stacjach pomiarowych;
wymiana informacji przewidziana w niniejszej decyzji stworzy podstawy systemu monitorowania zanieczyszczeń słodkich wód powierzchniowych na poziomie wspólnotowym i może stać się elementem światowego systemu monitorowania środowiska przewidzianego w Programie Ochrony Środowiska Narodów Zjednoczonych;
aby te cele osiągnąć, Państwa Członkowskie muszą przesłać Komisji dane dotyczące określonych parametrów słodkich wód powierzchniowych; Komisja sporządzi ujednolicone sprawozdanie, które prześle Państwom Członkowskim;
podany w załączniku I wykaz stacji podlega modyfikacji przez Komisję na wniosek zainteresowanego Państwa Członkowskiego pod warunkiem spełnienia określonych kryteriów;
postęp techniczny wymaga szybkiego dostosowania specyfikacji technicznych, ustanowionych w załączniku II do niniejszej decyzji; w celu ułatwienia wdrażania wymaganych do tego celu środków należy wprowadzić procedurę ustanawiającą bliską współpracę Państw Członkowskich i Komisji w ramach Komitetu ds. dostosowania niniejszej decyzji do postępu technicznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym ustanawia się wspólną procedurę wymiany informacji o jakości słodkich wód powierzchniowych we Wspólnocie.
Artykuł 2
1.
Do celów niniejszej decyzji określenie "stacje pobierające próbki lub dokonujące pomiarów" oznacza stacje wymienione w załączniku I.
2.
Informacjami dotyczącymi parametrów wyszczególnionych w pierwszej kolumnie załącznika II, objętych wymianą informacji są:
a) wyniki pomiarów prowadzonych przez stacje pobierające próbki lub dokonujące pomiarów;
b) opisy pobierania i przechowywania próbek, stosowane metody pomiarowe oraz częstotliwość pobierania próbek.
Artykuł 3
1.
Każde Państwo Członkowskie wyznacza centralną agencję i powiadamia o niej Komisję w ciągu piętnastu dni od daty notyfikowania niniejszej decyzji.
2.
Informacja określona w art. 2 ust. 2 jest przekazywana Komisji za pośrednictwem centralnej agencji każdego z Państw Członkowskich.
3.
Dane określone w art. 2 ust. 2 lit a) są wyrażone zgodnie ze sposobem wyrażenia oraz cyframi znaczącymi wymienionymi w drugiej i trzeciej kolumnie załącznika II.
4.
Informacje zebrane w ciągu roku kalendarzowego są przesyłane Komisji przynajmniej co 12 miesięcy.
5.
Na podstawie informacji określonych w art. 2 ust. 2 Komisja opracowuje corocznie ujednolicone sprawozdanie.
Nadesłane przez Państwo Członkowskie informacje stanowiące część projektu tego sprawozdania są przesyłane do weryfikacji centralnej agencji tego Państwa Członkowskiego.
W sprawozdaniu umieszcza się wszelkie komentarze dotyczące projektu.
Wersja ostateczna sprawozdania jest przekazywana Państwom Członkowskim.
6.
Komisja ocenia skuteczność procedury wymiany informacji i w okresie nie dłuższym niż trzy lata od daty notyfikacji niniejszej decyzji przedkłada Radzie, gdzie stosowne, propozycje ulepszenia procedury, a w razie potrzeby również propozycje harmonizacji metod pomiarowych.
Artykuł 4
1.
Informację określoną w art. 2 ust. 2 Państwa Członkowskie przesyłają po raz pierwszy w ciągu sześciu miesięcy od daty notyfikacji niniejszej decyzji za pośrednictwem swoich agencji centralnych.
2.
Pierwszą wymienianą informacją jest informacja dostępna za rok kalendarzowy poprzedzający notyfikację niniejszej decyzji.
Artykuł 5
1.
Wykaz podany w załączniku I może zostać zmieniony przez Komisję na wniosek zainteresowanego Państwa Członkowskiego.
2.
Komisja wprowadza takie zmiany, jeśli spełnione są następujące wymagania:
- stacje pobierające próbki lub dokonujące pomiarów każdego Państwa Członkowskiego umieszczone w wykazie są wystarczająco reprezentatywne do celów niniejszej decyzji,
- stacje są umieszczone w punktach reprezentatywnych dla warunków wodnych w otaczającym je obszarze i nie podlegają bezpośrednim wpływom źródła zanieczyszczeń,
- stacje nadają się do wykonywania pomiarów parametrów podanych w załączniku II w regularnych odstępach czasu,
- zgodnie z regułą ogólną, stacje umieszczone na głównych rzekach są oddalone od siebie nie więcej niż o 100 km, nie licząc dopływów,
- stacje znajdują się w górę rzeki od zlewisk i nie w strefach pływów.
3.
Komisja informuje Radę o wszystkich zatwierdzonych przez siebie zmianach.
4.
Wszelkie wnioski o zmianę, których Komisja nie mogła zatwierdzić, są przez nią przedkładane do decyzji Rady.
Artykuł 6
Zmiany niezbędne do przystosowania do postępu technicznego wykazu parametrów, sposobów wyrażenia oraz cyfr znaczących określonych w załączniku II, są przyjmowane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 8 pod warunkiem że wszelkie uzupełnienia wykazu obejmują tylko parametry objęte prawem wspólnotowym, a dane tych parametrów są dostępne we wszystkich stacjach pobierających próbki oraz dokonujących pomiarów Państw Członkowskich.
Wszelkie zmiany sposobów wyrażenia oraz cyfr znaczących nie mogą wiązać się ze zmianami metod pomiarowych, używanych przez Państwa Członkowskie w stacjach wyszczególnionych w załączniku I.
Artykuł 7
1.
Niniejszym ustanawia się Komitet ds. dostosowania niniejszej decyzji do postępu technicznego (dalej zwany "Komitetem"). Komitet składa się z przedstawicieli Państw Członkowskich z przedstawicielem Komisji jako przewodniczącym.
2.
Komitet przyjmuje swój regulamin.
Artykuł 8
1.
W przypadku gdy powołuje się na procedurę ustanowioną w niniejszym artykule, przewodniczący przekazuje sprawę Komitetowi z własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet przedstawia swoją opinię na temat tego projektu w terminie określonym przez przewodniczącego, w zależności od pilności sprawy.
Opinie uchwala się większością 41 głosów; liczba głosów Państw Członkowskich jest ważona zgodnie z art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja podejmuje przewidziane środki, jeśli są one zgodne z opinią Komitetu.
b) Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja bezzwłocznie przedłoży Radzie propozycję w sprawie środków, jakie powinny zostać podjęte.
Rada podejmuje decyzję kwalifikowaną większością głosów.
c) Jeśli Rada nie podejmie decyzji w ciągu trzech miesięcy po przekazaniu jej powyższej propozycji, Komisja przyjmie proponowane środki.
Artykuł 9
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Druga dyrektywa Rady
z dnia 13 grudnia 1976 r.
w sprawie koordynacji gwarancji, jakie są wymagane w Państwach Członkowskich od spółek w rozumieniu art. 58 akapit drugi Traktatu, w celu uzyskania ich równoważności, dla ochrony interesów zarówno wspólników, jak i osób trzecich w zakresie tworzenia spółki akcyjnej, jak również utrzymania i zmian jej kapitału
(77/91/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 54 ust. 3 lit. g),
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
koordynacja przewidziana w art. 54 ust. 3 lit. g) oraz w programie ogólnym mającym na celu zniesienie ograniczeń w swobodzie przedsiębiorczości, zapoczątkowana przez dyrektywę 68/151/EWG [3] ma szczególną wagę w odniesieniu do spółek akcyjnych, ponieważ działalność tych spółek dominuje w gospodarce Państw Członkowskich oraz wykracza często poza ich terytorium;
dla zapewnienia równoważnej ochrony minimalnej, zarówno dla akcjonariuszy, jak i dla wierzycieli tych spółek, koordynacja przepisów prawa krajowego dotyczących utworzenia, jak również utrzymania, podwyższenia i obniżenia ich kapitału jest szczególnie istotna;
na terytorium Wspólnoty statut lub akt założycielski spółki akcyjnej musi umożliwiać każdemu zainteresowanemu zapoznanie się z podstawowymi danymi tej spółki, w tym szczególnie dokładną strukturą kapitału;
przepisy prawa wspólnotowego powinny zostać przyjęte w celu utrzymania kapitału, stanowiącego zabezpieczenie wierzycieli, w szczególności wprowadzając zakaz jego obniżania przez dokonywanie nienależnych wypłat na rzecz akcjonariuszy oraz ograniczając prawo nabywania własnych akcji przez spółkę;
uwzględniając cele, określone w art. 54 ust. 3 lit. g), niezbędne jest, aby prawo Państw Członkowskich dotyczące podwyższania i obniżania kapitału zapewniało przestrzeganie i zharmonizowanie zasad równego traktowania akcjonariuszy mających tę samą pozycję oraz zapewniało ochronę wierzycieli, których roszczenia powstały przed podjęciem decyzji o obniżeniu kapitału,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Instrumenty koordynacyjne określone przez niniejszą dyrektywę mają zastosowanie do przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do następujących spółek:
- w Belgii:
la société anonyme/de naamloze vennootschap;
- w Danii:
aktieselskabet;
- we Francji:
la société anonyme;
- w Niemczech:
die Aktiengesellschaft;
- w Irlandii:
the public company limited by shares,
the public company limited by guarantee and having a share capital;
- we Włoszech:
la societá per azioni;
- w Luksemburgu:
la société anonyme;
- w Niderlandach:
de naamloze vennootschap;
- w Zjednoczonym Królestwie:
the public company limited by shares,
the public company limited by guarantee and having a share capital;
Nazwa każdej z powyższych rodzajów spółek zawiera oznaczenie odróżniające tę spółkę od innych rodzajów spółek lub jest połączona z takim oznaczeniem.
2.
Państwa Członkowskie mogą nie stosować niniejszej dyrektywy do spółek inwestycyjnych o zmiennym kapitale oraz spółdzielni utworzonych w jednej z form wymienionych w ust. 1.
Jeżeli Państwa Członkowskie korzystają z tej możliwości, powinny ustanowić wymóg wprowadzenia oznaczeń "spółka inwestycyjna o zmiennym kapitale" lub "spółdzielnia" we wszystkich dokumentach określonych w art. 4 dyrektywy 68/151/EWG.
Wyrazy "spółka inwestycyjna o zmiennym kapitale" w rozumieniu niniejszej dyrektywy oznaczają tylko te spółki:
- których jedynym przedmiotem działalności jest inwestowanie własnych funduszy w różnego rodzaju akcje, udziały, nieruchomości lub inne aktywa, mając wyłącznie na celu rozłożenie ryzyka inwestycyjnego oraz zapewnienie akcjonariuszom korzyści wynikających z zarządzania ich aktywami;
- których akcje oferowane są w drodze publicznej subskrypcji, oraz
- których statut zastrzega, że w granicach kapitału minimalnego i maksymalnego, mogą w każdej chwili wyemitować, umorzyć lub odsprzedać swoje akcje.
Artykuł 2
Statut lub akt założycielski spółki powinny zawierać co najmniej następujące dane:
a) rodzaj i nazwa spółki;
b) przedmiot spółki;
c) - jeżeli spółka nie ma kapitału autoryzowanego, wysokość kapitału subskrybowanego,
- jeśli spółka ma autoryzowany kapitał, kwotę tego kapitału oraz kwotę subskrybowanego kapitału w momencie utworzenia spółki lub w momencie otrzymania pozwolenia na rozpoczęcie działalności oraz wysokość kapitału subskrybowanego podczas każdej późniejszej zmiany autoryzowanego kapitału, bez uszczerbku dla postanowień art. 2 ust. 1 lit. e) dyrektywy 68/151/EWG;
d) w zakresie w jakim nie są określone ustawą, zasady dotyczące liczby i sposobu powoływania członków organów odpowiedzialnych za reprezentowanie spółki wobec osób trzecich, administrowanie, zarządzanie, nadzór lub kontrolę spółki, jak również podziału kompetencji pomiędzy te organy;
e) czas trwania spółki chyba że jest nieoznaczony.
Artykuł 3
Co najmniej następujące dane muszą być umieszczone bądź w statucie spółki, bądź w akcie założycielskim, bądź odrębnym dokumencie ogłoszonym zgodnie z procedurą ustanowioną przez prawo każdego Państwa Członkowskiego zgodnie z art. 3 dyrektywy 68/151/EWG:
a) statutowa siedziba;
b) wartość nominalna akcji subskrybowanych i co najmniej raz do roku liczba tych akcji;
c) liczba akcji subskrybowanych bez określania wartości nominalnej, jeżeli emisja takich akcji jest dopuszczalna na mocy prawa krajowego;
d) o ile ma to miejsce, szczególne warunki ograniczające przeniesienie akcji;
e) w przypadku gdy istnieje kilka rodzajów akcji, dane określone zgodnie z lit. b), c) i d) dla każdej z nich oraz prawa związane z akcjami każdego rodzaju;
f) charakter akcji imienny czy na okaziciela, jeżeli prawo krajowe przewiduje oba rodzaje, oraz wszelkie uregulowania odnoszące się do zamiany tych akcji, chyba że prawo wyraźnie określa postępowanie w takich wypadkach;
g) kwotę kapitału subskrybowanego wpłaconego w chwili utworzenia spółki lub w chwili uzyskania przez nią zezwolenia na rozpoczęcie działalności;
h) nominalną wartość akcji lub w braku wartości nominalnej liczbę akcji wyemitowanych w zamian za wkład inny niż pieniężny, jak również przedmiot tego wkładu i nazwisko osoby go wnoszącej;
i) tożsamość osób fizycznych lub prawnych lub spółek, które podpisały lub w imieniu których podpisano statut lub akt założycielski, a jeśli utworzenie spółki nie jest jednoczesne, tożsamość osób fizycznych lub prawnych lub spółek, które podpisały lub w imieniu których zostały podpisane projekty statutu lub aktu założycielskiego;
j) wysokość całkowitą lub przynajmniej przybliżoną wszystkich kosztów poniesionych lub obciążających spółkę w związku z jej utworzeniem i, o ile ma to miejsce, przed uzyskaniem zezwolenia na rozpoczęcie działalności;
k) wszelkie szczególne korzyści przyznane w toku tworzenia spółki lub do momentu uzyskania zezwolenia na rozpoczęcie działalności, osobom uczestniczącym w jej tworzeniu lub w działaniach prowadzących do uzyskania zezwolenia.
Artykuł 4
1.
Jeżeli prawo Państwa Członkowskiego przewiduje, że spółka nie może rozpocząć działalności bez zezwolenia, to powinno ono również wprowadzać przepisy dotyczące odpowiedzialności za zobowiązania zaciągnięte w imieniu spółki lub na jej rachunek w okresie poprzedzającym udzielenie zezwolenia do prowadzenia działalności lub w wypadku odmowy udzielenia zezwolenia.
2.
Ustęp 1 nie ma zastosowania do zobowiązań wynikających z umów zawartych przez spółkę pod warunkiem uzyskania zezwolenia na rozpoczęcie działalności.
Artykuł 5
1.
W przypadku gdy prawo Państwa Członkowskiego wymaga, aby spółka była utworzona przez więcej niż jednego wspólnika, to fakt posiadania wszystkich akcji przez jedną osobę lub spadek liczby wspólników poniżej dopuszczalnego minimum po utworzeniu spółki nie powodują jej samoczynnego rozwiązania.
2.
Jeżeli w przypadkach określonych w ust. 1 prawo Państw Członkowskich dopuszcza likwidację spółki na podstawie zarządzenia sądowego, to właściwy sąd musi mieć możliwość wyznaczenia spółce odpowiedniego terminu na przedstawienie swojego stanowiska.
3.
Jeżeli rozwiązanie spółki zostanie orzeczone, to spółka zostaje postawiona w stan likwidacji.
Artykuł 6
1.
Dla zarejestrowania spółki lub uzyskania przez nią zezwolenia na rozpoczęcie działalności, prawo Państw Członkowskich powinno przewidywać, że subskrybowany kapitał minimalny nie może być ustalony w wysokości mniejszej niż 25000 europejskich jednostek rozliczeniowych.
Europejska jednostka rozliczeniowa została określona decyzją Komisji nr 3289/75/EWWiS [4].
Odpowiednik w krajowej walucie jest początkowo obliczany według kursu z dnia przyjęcia niniejszej dyrektywy.
2.
Jeżeli odpowiednik europejskiej jednostki rozliczeniowej w walucie krajowej jest zmieniony w taki sposób, że wysokość kapitału minimalnego w walucie krajowej wyniesie mniej niż 22500 europejskich jednostek rozliczeniowych w okresie jednego roku, to Komisja informuje zainteresowane Państwo Członkowskie o tym, że musi zmienić swoje ustawodawstwo w celu dostosowania do przepisów ust. 1 w ciągu 12 miesięcy, licząc od daty upływu tego okresu.
Jednakże Państwo Członkowskie może postanowić, że nowe uregulowania nie będą miały zastosowania do spółek już istniejących przed upływem 18 miesięcy od wejścia ustawy w życie.
3.
Co pięć lat Rada, działając na wniosek Komisji, powinna zbadać, i jeżeli jest to konieczne, zrewidować kwoty wymienione w niniejszym artykule wyrażone w europejskich jednostkach rozliczeniowych, biorąc pod uwagę rozwój gospodarczy i pieniężny we Wspólnocie oraz tendencje umożliwiające jedynie dużym i średnim przedsiębiorstwom zachowanie wybranych form spółek wymienionych w art. 1 ust. 1.
Artykuł 7
W skład subskrybowanego kapitału mogą wchodzić jedynie aktywa dające się wycenić.
Jednakże zobowiązanie do wykonania pracy lub świadczenia usług nie może stanowić aktywa.
Artykuł 8
1.
Akcje nie mogą być emitowane po cenie niższej niż ich nominalna wartość lub, w przypadku braku wartości nominalnej, poniżej ich wartości księgowej.
2.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą zezwolić osobom, które zawodowo zajmują się lokowaniem akcji, na zapłatę ceny niższej od ceny emisyjnej akcji subskrybowanych podczas tej procedury.
Artykuł 9
1.
Akcje emitowane w zamian za wkłady muszą zostać pokryte w momencie utworzenia spółki lub w chwili uzyskania przez nią zezwolenia na podjęcie działalności, w stopniu nie niższym niż 25 % ich wartości nominalnej lub, w przypadku braku wartości nominalnej, ich wartości księgowej.
2.
Jednakże w przypadku gdy akcje emitowane są w zamian za wkłady inne niż pieniężne w chwili rejestracji spółki lub uzyskania zezwolenia na podjęcie działalności, powinny być w terminie pięciu lat całkowicie pokryte od chwili jej rejestracji lub uzyskania przez nią zezwolenia na podjęcie działalności.
Artykuł 10
1.
Wkłady inne niż pieniężne powinny stanowić przedmiot sprawozdania sporządzonego przed rejestracją spółki lub otrzymaniem zezwolenia na podjęcie działalności przez jednego lub kilku biegłych rewidentów wyznaczonych lub upoważnionych przez władzę administracyjną lub sądową.
Zgodnie z prawem każdego z Państw Członkowskich biegłymi mogą być osoby fizyczne, prawne lub spółki.
2.
Sprawozdanie powinno obejmować co najmniej opis każdego z wkładów, jak również zastosowanej metody wyceny, i wskazywać, czy wartość ustalona przy przyjętej metodzie odpowiada co najmniej liczbie i wartości nominalnej, lub, w przypadku braku wartości nominalnej, wartości księgowej i o ile ma to miejsce, nadwyżki emisyjnej akcji przeznaczonych do emisji w zamian za te wkłady.
3.
Sprawozdanie biegłych rewidentów powinno być ogłoszone w sposób określony przepisami prawa każdego z Państw Członkowskich, zgodnie z art. 3 dyrektywy 68/151/EWG.
4.
Państwa Członkowskie mogą zdecydować o niestosowaniu niniejszego artykułu, jeżeli 90 % wartości nominalnej, bądź w jej braku, 90 % wartości księgowej wszystkich akcji jest wyemitowanych w zamian za wkłady inne niż pieniężne wniesione przez jedną lub więcej spółek i w przypadku gdy następujące warunki zostaną spełnione:
a) w odniesieniu do spółki, do której wnoszone są wkłady, osoby wskazane w art. 3 lit. i) zrezygnowały ze sporządzenia sprawozdania biegłych rewidentów;
b) określona zgoda została ogłoszona zgodnie z ust. 3;
c) spółki wnoszące takie wkłady dysponują rezerwami, na których wypłaty prawo albo statut nie pozwolą i których wysokość jest co najmniej równa wartości nominalnej lub, w razie jej braku, wartości księgowej akcji wyemitowanych w zamian za wkłady inne niż pieniężne;
d) spółki wnoszące wkłady deklarują udzielenie gwarancji aż do wysokości wskazanej w lit. c) za długi spółki, do której wniesiono wkłady, o ile długi powstały pomiędzy chwilą wyemitowania akcji w zamian za wkłady inne niż pieniężne a upływem jednego roku od ogłoszenia rocznych sprawozdań finansowych tej spółki odnoszących się do roku budżetowego, w czasie którego wkłady zostały wniesione.
Jakiekolwiek zbycie tych akcji w tym okresie jest zakazane;
e) gwarancja, określona w lit. d), została ogłoszona zgodnie z ust. 3;
f) spółki wnoszące te wkłady umieszczają w rezerwie wartość równą wartości określonej w lit. c), która może być rozwiązana dopiero po upływie trzech lat od momentu ogłoszenia rocznych sprawozdań finansowych spółki, do której wkłady zostały wniesione a odnoszących się do roku budżetowego, podczas którego wkłady zostały wniesione lub, o ile ma to miejsce, od późniejszego momentu kiedy wszystkie roszczenia objęte gwarancją określoną w lit. d) i przedstawione we wskazanym tam okresie zostaną zaspokojone.
Artykuł 11
1.
Nabycie przez spółkę jakiegokolwiek aktywu należącego do osoby lub spółki określonej w art. 3 lit. i) za równowartość co najmniej jednej dziesiątej kapitału subskrybowanego, jest przedmiotem badania i ogłoszenia stosownie do przepisów art. 10 i wymaga zatwierdzenia przez walne zgromadzenie, o ile to nabycie nastąpiło przed upływem okresu, przewidzianego przez prawo krajowe, wynoszącego co najmniej dwa lata, licząc od momentu rejestracji spółki lub uzyskania przez nią zezwolenia na podjęcie działalności.
Państwa Członkowskie mogą również wymagać stosowania tych przepisów, o ile te aktywa należą do akcjonariusza lub innej osoby.
2.
Ustęp 1 nie ma zastosowania do nabycia dokonywanego w ramach bieżącej działalności spółki, do nabycia z inicjatywy lub pod nadzorem władzy administracyjnej lub sądowej ani do nabycia dokonywanego na giełdzie papierów wartościowych.
Artykuł 12
Z zastrzeżeniem postanowień dotyczących obniżenia kapitału subskrybowanego, akcjonariusze nie mogą być zwolnieni od obowiązku wniesienia wkładów.
Artykuł 13
Do momentu późniejszej koordynacji ustawodawstw krajowych, Państwa Członkowskie podejmą niezbędne środki, aby zapewnić co najmniej gwarancje tożsame z tymi przewidzianymi w art. 2—12 na wypadek przekształcenia spółki innego rodzaju w spółkę akcyjną.
Artykuł 14
Artykuły 2—13 nie uchybiają przepisom przewidzianym przez Państwa Członkowskie w zakresie kompetencji i procedury odnoszących się do zmian statutu lub aktu założycielskiego.
Artykuł 15
1. a) poza przypadkami obniżenia kapitału subskrybowanego, nie mogą być dokonywane wypłaty na rzecz akcjonariuszy, jeżeli w dacie zamknięcia ostatniego roku budżetowego aktywa netto wynikające z rocznego sprawozdania finansowego są lub stałyby się w następstwie takich wypłat niższe od wysokości kapitału subskrybowanego powiększonego o rezerwy, których ustawa lub statut nie pozwalają wypłacać;
b) wysokość kapitału subskrybowanego, określonego w lit. a), jest pomniejszona o wysokość kapitału subskrybowanego, co do którego spółka nie wezwała do zapłaty, o ile ten ostatni nie jest zaksięgowany po stronie aktywów w bilansie;
c) wysokość wypłat dokonanych na rzecz akcjonariuszy nie może przekraczać zysku za ostatni rok budżetowy powiększonego o zysk przeniesiony, jak również o wypłaty z rezerw utworzonych w tym celu i pomniejszonego o przeniesione straty, jak również o kwoty umieszczone w rezerwie zgodnie z prawem lub statutem;
d) termin "wypłata", określony w lit. a) i c), obejmuje w szczególności wypłatę dywidend i odsetek od akcji.
2.
Jeżeli prawo Państwa Członkowskiego dopuszcza wypłatę zaliczek na poczet dywidend, stosuje się następujące warunki:
a) sporządzono wyciągi ze stanu konta wskazujące na to, że fundusze przeznaczone do wypłaty są wystarczające;
b) kwoty do wypłaty nie mogą przekraczać zysku całkowitego uzyskanego od końca ostatniego roku budżetowego, za który sporządzono roczne sprawozdanie finansowe, powiększonego o zyski przeniesione, jak również o wypłaty z rezerw utworzonych w tym celu oraz pomniejszone o straty poniesione, jak również o kwoty umieszczone w rezerwie zgodnie z wymogami prawa lub statutu.
3.
Ustęp 1 i 2 nie naruszają regulacji Państw Członkowskich odnoszących się do podwyższenia kapitału subskrybowanego przez kapitalizację rezerw.
4.
Ustawodawstwo Państwa Członkowskiego może przewidywać odstępstwa od ust. 1 lit. a) w przypadku spółek inwestycyjnych o stałym kapitale.
Wyrazy "spółka inwestycyjna o kapitale stałym", w rozumieniu niniejszego ustępu, oznacza wyłącznie takie spółki:
- których jedynym przedmiotem działalności jest lokowanie ich funduszy w różnego rodzaju akcjach, udziałach, nieruchomościach i innych aktywach wyłącznie w celu rozłożenia ryzyka inwestycyjnego i zapewnienie akcjonariuszom korzyści wynikających z zarządzania ich aktywami, i
- które organizują publiczną subskrypcję ich własnych akcji.
W zakresie, w jakim ustawodawstwa Państw Członkowskich korzystają z tej możliwości:
a) nakładają na te spółki obowiązek umieszczenia oznaczenia "spółka inwestycyjna" na wszystkich dokumentach o których mowa w art. 4 dyrektywy 68/151/EWG;
b) zakazują spółce tego typu, której aktywa netto są niższe od wysokości określonej w ust. 1 lit. a), dokonywania wypłat na rzecz akcjonariuszy, jeżeli w dacie zamknięcia ostatniego roku budżetowego, całkowita wartość aktywów spółki wynikająca z rocznego sprawozdania finansowego jest lub stałaby się w następstwie takiej wypłaty 1,5 raza niższa od całkowitej wysokości zadłużenia spółki względem wierzycieli, jaka wynika z rocznego sprawozdania finansowego;
c) nakładają na każdą spółkę, która dokonuje wypłaty i której aktywa netto są niższe od kwoty określonej w ust. 1 lit. a), obowiązek załączenia o tym odpowiedniej wzmianki w rocznym sprawozdaniu finansowym.
Artykuł 16
Wszelkie wypłaty dokonane z naruszeniem art. 15 muszą być zwrócone przez akcjonariuszy, którzy je otrzymali, jeżeli spółka wykaże, że ci akcjonariusze wiedzieli o nieprawidłowości wypłat dokonanych na ich rzecz lub powinni byli wiedzieć, biorąc pod uwagę okoliczności.
Artykuł 17
1.
W przypadku poważnej straty w kapitale subskrybowanym powinno być zwołane walne zgromadzenie w terminie przewidzianym przez ustawodawstwa Państw Członkowskich w celu zbadania, czy zachodzą przesłanki rozwiązania spółki lub istnieje konieczność przyjęcia innego właściwego rozwiązania.
2.
Wysokość straty określonej jako poważna w rozumieniu ust. 1 nie może być ustanowiona przez ustawodawstwa Państw Członkowskich na więcej niż połowę kapitału subskrybowanego.
Artykuł 18
1.
Akcje spółki nie mogą być obejmowane przez nią samą.
2.
Jeżeli akcje spółki zostały objęte przez osobę działającą we własnym imieniu, lecz na rachunek spółki, subskrybent powinien być traktowany jako działający na własny rachunek.
3.
Osoby lub spółki określone w art. 3 lit. i) lub, w wypadku podwyższenia kapitału subskrybowanego, członkowie organu administrującego lub zarządzającego, są zobowiązani do spłaty akcji objętych z naruszeniem niniejszego przepisu.
Jednakże ustawodawstwo Państwa Członkowskiego może przewidzieć, że każda taka osoba będzie mogła zwolnić się od tego obowiązku, wykazując brak po swojej stronie jakiejkolwiek winy.
Artykuł 19
1.
W przypadku gdy ustawodawstwo Państwa Członkowskiego zezwala spółce na nabywanie własnych akcji, bądź przez nią samą, bądź przez osobę działającą w imieniu własnym, lecz na rachunek tej spółki, powinno uzależnić to nabycie co najmniej od spełnienia następujących warunków:
a) zezwolenie na nabycie jest udzielone przez walne zgromadzenie, które ustala warunki przewidywanego nabycia i w szczególności maksymalną liczbę akcji do nabycia, długość okresu, na który udzielane jest zezwolenie, a który nie może przekraczać 18 miesięcy, a także na wypadek odpłatnego nabycia maksymalną i minimalną granicę zapłaty.
Członkowie organu administrującego lub zarządzającego są zobowiązani zapewnić, aby w momencie dokonywania każdego nabycia objętego zezwoleniem były zachowane warunki wskazane w lit. b), c) i d);
b) wartość nominalna lub, w razie jej braku, wartość księgowa akcji nabytych, włączając w to akcje, które spółka nabyła wcześniej i które zachowała, a także akcje nabyte przez osoby działające we własnym imieniu, ale na rachunek spółki, nie może przekraczać wartości 10 % kapitału subskrybowanego;
c) nabycia nie mogą spowodować obniżenia aktywów netto poniżej kwoty wskazanej w art. 15 ust. 1 lit. a);
d) nabycie może odnosić się wyłącznie do akcji całkowicie opłaconych.
2.
Ustawodawstwo Państwa Członkowskiego może przewidywać odstępstwa od stosowania ust. 1 lit. a) zdanie pierwsze, w przypadku nabycia własnych akcji niezbędne jest dla uniknięcia przez spółkę poważnej i bezpośredniej szkody.
W tym wypadku najbliższe walne zgromadzenie powinno być poinformowane przez organ administrujący lub zarządzający o przyczynach i charakterze dokonanego nabycia, liczbie i wartości nominalnej, a w razie braku wartości nominalnej, wartości księgowej nabytych akcji, wielkości kapitału subskrybowanego przez nie reprezentowanego, jak również o wartości wypłat w zamian za te akcje.
3.
Państwa Członkowskie mogą odstąpić od stosowania ust. 1 lit. a) zdanie pierwsze do nabycia akcji, bądź przez samą spółkę, bądź przez osobę działającą we własnym imieniu, ale na rachunek tej spółki w celu rozdzielenia pomiędzy pracownikami tej spółki lub pracownikami spółki z nią związanej.
Rozdział takich akcji powinien być przeprowadzony w okresie 12 miesięcy, licząc od momentu nabycia tych akcji.
Artykuł 20
1.
Państwa Członkowskie mogą zrezygnować ze stosowania art. 19:
a) do akcji nabytych w wykonaniu decyzji o obniżeniu kapitału lub w przypadku określonym w art. 39;
b) do akcji nabytych w wyniku ogólnego przeniesienia aktywów;
c) do akcji całkowicie spłaconych nabytych nieodpłatnie albo nabytych przez banki lub inne instytucje finansowe z tytułu prowizji od nabycia;
d) do akcji nabytych w wykonaniu obowiązków ustawowych lub w wyniku orzeczenia sądowego mającego na celu ochronę akcjonariuszy mniejszościowych, w szczególności w przypadku łączenia się, zmiany przedmiotu lub formy spółki, przeniesienia statutowej siedziby spółki za granicę lub wprowadzenie ograniczeń w przenoszeniu udziałów;
e) do akcji nabytych od akcjonariusza w przypadku braku pokrycia;
f) do akcji nabytych w celu przyznania akcjonariuszom mniejszościowym odszkodowania w spółkach powiązanych;
g) do akcji całkowicie pokrytych, nabytych w wyniku zarządzenia sądu w celu zaspokojenia wierzytelności spółki wobec właściciela tych akcji;
h) do akcji całkowicie pokrytych wyemitowanych przez spółkę inwestycyjną o stałym kapitale w rozumieniu art. 15 ust. 4 akapit drugi i nabytych na żądanie inwestorów przez tę spółkę lub przez spółkę z nią powiązaną. Artykuł 15 ust. 4 lit. a) znajduje zastosowanie. Nabycia te nie mogą prowadzić do obniżenia aktywów netto poniżej wysokości kapitału subskrybowanego, powiększonego o rezerwy, co do których prawo ustanawia zakaz wypłat.
2.
Akcje nabyte w wypadkach określonych w ust. 1 lit. b)–g) powinny być zbyte w nieprzekraczalnym terminie 3 lat, licząc od momentu ich nabycia, chyba że wartość nominalna, lub, w razie braku wartości nominalnej, wartość księgowa nabytych akcji, włączając w to akcje, które spółka może nabyć za pośrednictwem osoby działającej we własnym imieniu, lecz na rachunek spółki, nie przekracza 10 % kapitału subskrybowanego.
3.
W przypadku braku ich zbycia w terminie określonym w ust. 2, akcje powinny być umorzone.
Ustawodawstwo Państwa Członkowskiego może uzależnić to umorzenie od obniżenia kapitału subskrybowanego do odpowiedniej wysokości.
Takie obniżenie powinno być określone w miarę jak nabywanie akcji podlegających umorzeniu spowodowało, że aktywa netto uległy zmniejszeniu poniżej wysokości, określonej w art. 15 ust. 1 lit. a).
Artykuł 21
Akcje nabyte z naruszeniem art. 19 i 20 powinny być zbyte w terminie 1 roku, licząc od dnia ich nabycia.
W razie braku ich zbycia w tym terminie stosuje się art. 20 ust. 3.
Artykuł 22
1.
W przypadku gdy ustawodawstwo Państwa Członkowskiego pozwala na nabywanie przez spółkę jej własnych akcji, bądź przez nią samą, bądź przez osobę działającą we własnym imieniu, lecz na rachunek spółki, to powinno zawsze uzależnić zatrzymanie tych akcji od spełnienia co najmniej następujących warunków:
a) wśród praw związanych z tymi akcjami, prawo głosu wynikające z własnych akcji jest w każdym wypadku zawieszone;
b) jeżeli te akcje są zaksięgowane po stronie aktywów w bilansie, musi być wprowadzona po stronie pasywów nienaruszalna rezerwa tej samej wysokości.
2.
Jeżeli ustawodawstwo Państwa Członkowskiego pozwala spółce nabyć jej własne akcje, bądź przez nią samą, bądź przez osobę działającą we własnym imieniu, ale na rachunek spółki, to musi wymagać, aby roczne sprawozdanie zarządu zawierało co najmniej:
a) podstawy nabycia dokonanego podczas roku budżetowego;
b) liczbę i wartość nominalną lub, w razie braku wartości nominalnej, wartość księgową akcji nabytych i zbytych podczas roku budżetowego, jak również określenie części kapitału subskrybowanego, którą one reprezentują;
c) w przypadku nabycia lub zbycia odpłatnego, równowartość tych akcji;
d) liczbę i wartość nominalną lub, w razie braku wartości nominalnej, wartość księgową wszystkich akcji nabytych lub zatrzymanych, jak również część kapitału subskrybowanego którą one reprezentują.
Artykuł 23
1.
Spółka nie może dokonywać ani zaliczkowych wypłat, ani udzielać pożyczek, ani ustanawiać zabezpieczeń w celu nabycia swoich akcji przez osobę trzecią.
2.
Ustęp 1 nie ma zastosowania do czynności dokonywanych w ramach bieżących operacji banków i innych instytucji finansowych, ani czynności dokonywanych w celu nabycia akcji przez lub dla pracowników spółki lub spółki z nią powiązanej.
Jednakże te czynności i operacje nie mogą spowodować obniżenia aktywów netto spółki poniżej poziomu określonego w art. 15 ust. 1 lit. a).
3.
Ustęp 1 nie ma zastosowania do transakcji dokonywanych w celu nabycia akcji, określonych w art. 20 ust. 1 lit. h).
Artykuł 24
1.
Ustanowienie zabezpieczenia przez spółkę na własnych akcjach, bądź przez nią samą, bądź przez osobę działającą we własnym imieniu, lecz na rachunek spółki, jest równoważne nabyciu określonemu w art. 19, 20 ust. 1, 22 i 23.
2.
Państwa Członkowskie mogą zadecydować o niestosowaniu ust. 1 do operacji bieżących banków i innych instytucji finansowych.
Artykuł 25
1.
Walne zgromadzenie podejmuje decyzję o każdym podwyższeniu kapitału.
Niniejsza decyzja, jak również dokonanie podwyższenia kapitału subskrybowanego, są ogłaszane w sposób przewidziany w ustawodawstwie każdego Państwa Członkowskiego zgodnie z art. 3 dyrektywy 68/151/EWG.
2.
Jednakże statut lub akt założycielski lub walne zgromadzenie, którego decyzja jest przedmiotem ogłoszenia zgodnie z zasadami określonymi w ust. 1, mogą zezwolić na podwyższenie kapitału subskrybowanego aż do wysokości maksymalnej, którą ustalają w poszanowaniu maksymalnej wysokości przewidzianej przez prawo.
W granicach ustalonej wysokości, organ spółki, uprawniony w tym zakresie, decyduje, tam gdzie stosowne, o podwyższeniu kapitału subskrybowanego.
To uprawnienie dla organu może być udzielone na nieprzekraczalny okres pięciu lat i może być odnowione raz lub kilkakrotnie przez walne zgromadzenie na okres, który każdorazowo nie może przekraczać pięciu lat.
3.
W przypadku gdy istnieje kilka rodzajów akcji, decyzja walnego zgromadzenia, określona w ust. 1 dotycząca podwyższenia kapitału lub zezwolenie na podwyższenie kapitału określonego w ust. 2, powinna być przedmiotem odrębnego głosowania co najmniej dla każdej kategorii akcjonariuszy, których prawa mogą być naruszone w wyniku tej czynności.
4.
Niniejszy artykuł stosuje się do emisji papierów wartościowych zamiennych na akcje lub inkorporujących prawo do objęcia akcji, ale nie do zamiany tych papierów wartościowych i do wykonywania prawa objęcia.
Artykuł 26
Akcje wyemitowane w zamian za wkłady w wyniku podwyższenia kapitału subskrybowanego muszą być pokryte w proporcji nie niższej niż 25 % swojej wartości nominalnej lub, w razie braku wartości nominalnej, ich wartości księgowej.
Jeśli jest przewidywana nadwyżka emisyjna, jej wysokość musi być całkowicie pokryta.
Artykuł 27
1.
Akcje wyemitowane w zamian za wkłady inne niż pieniężne w następstwie podwyższenia kapitału subskrybowanego powinny być całkowicie pokryte w okresie pięciu lat licząc od decyzji o podwyższeniu kapitału.
2.
Wkłady określone w ust. 1 stanowią przedmiot sprawozdania sporządzonego przed dokonaniem podwyższenia kapitału subskrybowanego przez jednego lub kilku niezależnych biegłych rewidentów spółki, wyznaczonych lub upoważnionych przez władzę administracyjną lub sądową.
Biegli rewidenci powinni być zgodnie z ustawodawstwem każdego Państwa Członkowskiego osobami fizycznymi lub prawnymi lub spółkami.
Artykuł 10 ust. 2 i 3 stosuje się.
3.
Państwa Członkowskie mogą zadecydować o niestosowaniu ust. 2, jeżeli podwyższenie kapitału subskrybowanego jest dokonywane w celu połączenia lub publicznej oferty nabycia lub wymiany i w celu wynagrodzenia akcjonariuszy spółki przejętej lub akcjonariuszy spółki stanowiącej przedmiot publicznej oferty nabycia lub wymiany akcji.
4.
Państwa Członkowskie mogą zadecydować o niestosowaniu ust. 2, jeżeli wszystkie akcje wyemitowane w następstwie podwyższenia kapitału subskrybowanego są emitowane w zamian za wkłady inne niż pieniężne dokonane przez jedną lub kilka spółek, pod warunkiem że wszyscy akcjonariusze spółki przejmującej wkłady wyrazili zgodę na zaniechanie sporządzania sprawozdania biegłych rewidentów i że warunki, określone w art. 10 ust. 4 lit. b)–f), zostały spełnione.
Artykuł 28
W przypadku gdy podwyższenie kapitału nie zostanie całkowicie subskrybowane, kapitał ulega podwyższeniu jedynie do wysokości przeprowadzonej subskrypcji, o ile warunki emisji wyraźnie przewidują taką możliwość.
Artykuł 29
1.
W każdym przypadku gdy podwyższanie kapitału subskrybowanego następuje przez wniesienie wkładów pieniężnych, akcje powinny być oferowane z zachowaniem pierwszeństwa akcjonariuszy proporcjonalnie do wysokości kapitału reprezentowanego przez ich akcje.
2.
Państwa Członkowskie mogą:
a) nie stosować ust. 1 do akcji, z którymi związane jest prawo ograniczonego udziału w wypłatach w rozumieniu art. 15 i/lub w podziale majątku spółki w wypadku jej likwidacji, lub
b) zezwolić, aby w wypadku gdy w spółce występuje kilka rodzajów akcji, do których prawo głosu lub prawo uczestnictwa w wypłatach w rozumieniu art. 15 lub w podziale majątku spółki na wypadek jej likwidacji jest zróżnicowane, a kapitał subskrybowany jest podwyższany przez emisję nowych akcji w jednej z tych rodzajów, to wykonywanie prawa pierwszeństwa przez akcjonariuszy posiadających akcje innych rodzajów może nastąpić tylko po wykonaniu tego prawa przez akcjonariuszy posiadających akcje należące do rodzaju, w ramach którego nowe akcje są emitowane.
3.
Każda oferta subskrypcji na zasadach pierwszeństwa, jak również termin, w którym prawo to powinno być wykonane, stanowi przedmiot ogłoszenia w dzienniku krajowym stosownie do dyrektywy 68/151/EWG.
Jednakże ustawodawstwo Państwa Członkowskiego może zrezygnować z tego ogłoszenia, o ile wszystkie akcje spółki są imienne.
W takim wypadku wszyscy akcjonariusze powinni być poinformowani na piśmie.
Prawo pierwokupu powinno być wykonane w okresie, który nie może być krótszy od 14 dni, licząc od daty ogłoszenia oferty lub daty wysyłki listów do akcjonariuszy.
4.
Prawo pierwokupu nie może być ograniczone ani zniesione przez statut albo akt założycielski.
Jednakże może być zniesione albo ograniczone decyzją walnego zgromadzenia.
Zarząd lub organ administrujący jest zobowiązany do przedstawienia na tym walnym zgromadzeniu pisemnego sprawozdania wskazującego powody ograniczenia lub zniesienia prawa pierwokupu i uzasadniającego proponowaną cenę emisji.
Walne zgromadzenie obraduje przy zachowaniu kworum i według większości ustalonej w art. 40.
Jego decyzja jest przedmiotem ogłoszenia dokonanego zgodnie ze sposobami ustanowionymi w ustawodawstwie każdego Państwa Członkowskiego stosownie do art. 3 dyrektywy 68/151/EWG.
5.
Ustawodawstwo każdego Państwa Członkowskiego może przewidywać, że statut, akt założycielski albo walne zgromadzenie, obradujące przy zachowaniu zasad dotyczących kworum, większości i ogłoszeń określonych w ust. 4, mogą upoważnić do ograniczenia lub zniesienia prawa pierwszeństwa organ spółki, uprawniony do podwyższenia kapitału subskrybowanego w granicach kapitału nominalnego.
Uprawnienie to nie może być przyznane na czas dłuższy niż uprawnienie określone w art. 25 ust. 2.
6.
Ustępy 1—5 stosuje się do emisji wszystkich papierów wartościowych zamiennych na akcje lub inkorporujących prawo do objęcia akcji, ale nie do zamiany tych papierów i wykonywania prawa objęcia.
7.
Prawo pierwokupu nie jest wyłączone w rozumieniu ust. 4 i 5, o ile zgodnie z decyzją o podwyższeniu kapitału subskrybowanego akcje są emitowane na rzecz banków lub innych instytucji finansowych w celu ich zaoferowania akcjonariuszom spółki zgodnie z ust. 1 i 3.
Artykuł 30
Każde obniżenie kapitału subskrybowanego z wyjątkiem obniżenia wynikającego z orzeczenia sądowego powinno co najmniej nastąpić na podstawie decyzji walnego zgromadzenia podjętej zgodnie z zasadami kworum i większości określonymi w art. 40 bez uszczerbku dla postanowień art. 36 i 37.
Decyzja ta będzie przedmiotem ogłoszenia dokonanego w sposób przewidywany w ustawodawstwie każdego Państwa Członkowskiego stosownie do art. 3 dyrektywy 68/151/EWG.
Zawiadomienie o zwołaniu walnego zgromadzenia powinno wskazywać cel obniżenia kapitału i sposób, według którego ma to nastąpić.
Artykuł 31
Jeśli występuje kilka rodzajów akcji, decyzja walnego zgromadzenia dotycząca obniżenia kapitału subskrybowanego podlega odrębnemu głosowaniu co najmniej dla każdej grupy akcjonariuszy, których prawa mogą być w jego wyniku naruszone.
Artykuł 32
1.
W przypadku obniżenia kapitału subskrybowanego wierzyciele, których wierzytelności powstały przed ogłoszeniem decyzji o obniżeniu, mają przynajmniej prawo do uzyskania zabezpieczenia wierzytelności, które jeszcze nie stały się wymagalne w momencie takiego ogłoszenia.
Ustawodawstwo Państwa Członkowskiego ustala warunki wykonywania tego prawa.
Prawo to może być wyłączone przez Państwo Członkowskie tylko wtedy, gdy wierzyciel dysponuje odpowiednimi gwarancjami lub jeżeli nie są one konieczne, zważywszy na stan majątkowy spółki.
2.
Ponadto ustawodawstwa Państw Członkowskich przewidują co najmniej, że obniżenie kapitału nie wywoła skutków lub że żadne wypłaty nie będą dokonane na rzecz akcjonariuszy, o ile wierzyciele nie otrzymaliby zaspokojenia lub jeżeli sąd nie zdecydowałby, że ich żądania są pozbawione podstaw.
3.
Niniejszy artykuł stosuje się, jeżeli obniżenie kapitału subskrybowanego dokonuje się przez całkowite lub częściowe zwolnienie z dalszych spłat aportów przez akcjonariuszy.
Artykuł 33
1.
Państwa Członkowskie mogą zrezygnować ze stosowania art. 32 do obniżenia kapitału subskrybowanego mającego na celu wyrównanie poniesionych strat lub w celu przeniesienia określonych kwot do funduszu rezerwowego, pod warunkiem że w wyniku tej czynności wysokość funduszu rezerwowego nie przekroczy 10 % obniżonego kapitału subskrybowanego.
Fundusz rezerwowy nie może, wyłączywszy wypadek obniżenia kapitału subskrybowanego, być wypłacony na rzecz akcjonariuszy, może być on jedynie wykorzystany dla pokrycia poniesionych strat lub dla podwyższenia kapitału subskrybowanego w drodze kapitalizacji rezerw w takim zakresie, w jakim Państwa Członkowskie zezwalają na taką czynność.
2.
W wypadkach określonych w ust. 1 ustawodawstwa Państw Członkowskich określi przynajmniej środki niezbędne do tego, aby kwoty pochodzące z obniżenia kapitału subskrybowanego nie mogły być wykorzystane dla dokonania wypłat pomiędzy akcjonariuszy ani też do zwolnienia akcjonariuszy z obowiązku wniesienia wkładu.
Artykuł 34
Kapitał subskrybowany nie może być obniżony do wysokości niższej od kapitału minimalnego ustalonego zgodnie z art. 6.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą zezwolić na takie obniżenie, jeżeli jednocześnie określą, że decyzja o obniżeniu będzie wywierać skutki tylko o tyle, o ile nastąpi podwyższenie kapitału subskrybowanego do poziomu równego co najmniej obowiązującemu minimum.
Artykuł 35
W przypadku gdy ustawodawstwo Państwa Członkowskiego zezwala na całkowitelub częściowe umorzenie kapitału subskrybowanego bez jego obniżania, muszą być zachowane przynajmniej następujące warunki:
a) jeśli statut lub akt założycielski przewidują umorzenie, jest ono uchwalone przez walne zgromadzenie obradujące przy zachowaniu przynajmniej zwykłych warunków kworum i większości.
Jeśli statut lub akt założycielski nie przewidują umorzenia, jest ono uchwalone przez walne zgromadzenie obradujące przy zachowaniu quorum i większości przewidzianych w art. 40.
Decyzja w tej sprawie jest ogłaszana w sposób przewidywany przez ustawodawstwo każdego Państwa Członkowskiego stosownie do art. 3 dyrektywy 68/151/EWG;
b) umorzenie może nastąpić jedynie przy wykorzystaniu kwot podlegających wypłacie stosownie do art. 15 ust. 1;
c) akcjonariusze, których akcje są umorzone, zachowują swoje prawa w spółce z wyjątkiem prawa do uczestniczenia w podziale majątku i prawa do uczestniczenia w podziale pierwszej dywidendy z akcji nieumorzonych.
Artykuł 36
1.
Jeśli ustawodawstwo Państwa Członkowskiego zezwala spółkom na obniżenie kapitału subskrybowanego przez przymusowe umorzenie akcji, muszą być spełnione przynajmniej następujące warunki:
a) przymusowe umorzenie powinno być przewidziane lub dopuszczone przez statut lub akt założycielski przed subskrypcją akcji, które stanowią przedmiot umorzenia;
b) jeżeli przymusowe umorzenie jest jedynie dopuszczone przez statut lub akt założycielski, to postanawia o tym walne zgromadzenie, chyba że akcjonariusze, których to dotyczy, wyrażą jednogłośnie zgodę na umorzenie;
c) organ spółki postanawiający o przymusowym umorzeniu ustala warunki i sposób tej procedury, o ile nie zostały one przewidziane w statucie lub akcie założycielskim;
d) artykuł 32 stosuje się, chyba że chodzi o akcje całkowicie spłacone, które zostały udostępnione nieodpłatnie do dyspozycji spółki lub które stanowią przedmiot umorzenia przy wykorzystaniu sum przeznaczonych do wypłaty stosownie do art. 15 ust. 1; w tych wypadkach suma równa wysokości nominalnej lub, w razie braku wartości nominalnej, wartości księgowej wszystkich akcji umorzenia, powinna być włączona do funduszu rezerwowego.
Ten fundusz nie może być, z wyjątkiem wypadku obniżenia kapitału subskrybowanego, wypłacony na rzecz akcjonariuszy, może być jedynie wykorzystany dla wyrównania poniesionych strat lub podwyższenia kapitału subskrybowanego przez kapitalizację rezerw w zakresie, w jakim Państwa Członkowskie dopuszczają taką procedurę;
e) decyzje dotyczące przymusowego umorzenia są ogłaszane zgodnie z ustawodawstwem każdego Państwa Członkowskiego zgodnie z art. 3 dyrektywy 68/151/EWG.
2.
Artykuł 30 ust. 1 i art. 31, 33 i 40 nie mają zastosowania w wypadkach przewidywanych w ust. 1.
Artykuł 37
1.
O umorzeniu akcji powinno zawsze stanowić walne zgromadzenie w wypadku obniżenia kapitału subskrybowanego przez umorzenie akcji nabytych przez spółkę lub przez osobę działającą we własnym imieniu, lecz na rachunek spółki.
2. Artykuł 32 stosuje się, chyba że chodzi o akcje całkowicie spłacone, które są nabyte nieodpłatnie lub przy pomocy sum przeznaczonych do wypłaty stosownie do art. 15 ust. 1, w tych wypadkach wysokość równa wartości nominalnej lub, w razie braku wartości nominalnej, wartości księgowej wszystkich akcji umarzanych powinna być włączona do funduszu rezerwowego z wyjątkiem obniżenia kapitału subskrybowanego, fundusz ten nie może być wypłacony na rzecz akcjonariuszy, może być jedynie wykorzystany dla wyrównania odniesionych strat lub podwyższenia kapitału subskrybowanego przez kapitalizację rezerw w zakresie, w jakim Państwa Członkowskie dopuszczają taką procedurę.
3.
Artykuł 31, 33 i 40 nie mają zastosowania w wypadkach przewidzianych w ust. 1.
Artykuł 38
W wypadkach przewidzianych w art. 35, 36 ust. 1 lit. b) i w art. 37 ust. 1, jeżeli istnieje kilka rodzajów akcji, decyzja walnego zgromadzenia dotycząca umorzenia kapitału subskrybowanego lub jego obniżenia przez umorzenie akcji jest poddana odrębnemu głosowaniu w każdej grupie akcjonariuszy, których prawa mogą być naruszone w wyniku tych czynności.
Artykuł 39
O ile ustawodawstwo Państwa Członkowskiego zezwala spółkom na emisję akcji przeznaczonych do umorzenia, to powinno uzależnić tę czynność od spełnienia przynajmniej następujących wymogów:
a) umorzenie musi być dopuszczone przez statut lub akt założycielski przed subskrypcją takich akcji;
b) akcje te powinny być całkowicie spłacone;
c) warunki i sposoby umorzenia są określone przez statut lub akt założycielski;
d) umorzenie może nastąpić jedynie przy użyciu sum przeznaczonych do wypłaty stosownie do art. 15 ust. 1 lub w wyniku nowej emisji dokonanej w celu takiego umorzenia;
e) wartość równa wartości nominalnej lub, w razie braku wartości nominalnej, wartości księgowej wszystkich akcji przeznaczonych do umorzenia powinna być włączona do funduszu rezerwowego, który nie może być, z wyjątkiem obniżenia kapitału subskrybowanego, wypłacony na rzecz akcjonariuszy, fundusz ten może być jedynie wykorzystany dla podwyższenia kapitału subskrybowanego następującego w drodze kapitalizacji rezerw;
f) lit. e) nie ma zastosowania, jeżeli umorzenie nastąpiło w wyniku nowej emisji dokonanej w celu tego umorzenia;
g) w przypadku gdy w następstwie tego umorzenia przewidywana jest wypłata premii dla akcjonariuszy, może być ona wypłacona jedynie z sum przeznaczonych do wypłaty stosownie do art. 15 ust. 1 lub z funduszu rezerwowego innego niż przewidziany pod lit. e), który nie może być, z wyjątkiem przypadków obniżenia kapitału subskrybowanego, wypłacony na rzecz akcjonariuszy; ten fundusz może być wykorzystany jedynie dla podwyższenia kapitału subskrybowanego w drodze kapitalizacji rezerw lub w celu pokrycia kosztów określonych w art. 3 lit. j) albo kosztów emisji akcji lub obligacji, albo w celu dokonania wypłaty premii posiadaczom akcji lub obligacji przeznaczonych do umorzenia;
h) umorzenie podlega ogłoszeniu zgodnie z ustawodawstwem każdego Państwa Członkowskiego stosownie do art. 3 dyrektywy 68/151/EWG.
Artykuł 40
1.
Ustawodawstwo Państw Członkowskich określa, że decyzje określone w art. 29 ust. 4 i 5 oraz art. 30, 31, 35 i 38 muszą być podejmowane co najmniej większością nie niższą niż dwie trzecie głosów związanych z reprezentowanymi papierami wartościowymi lub reprezentowanym kapitałem subskrybowanym.
2.
Jednakże ustawodawstwo Państw Członkowskich może przewidywać, że będzie wystarczająca zwykła większość głosów wskazanych w ust. 1, o ile jest reprezentowana co najmniej połowa kapitału subskrybowanego.
Artykuł 41
1. Państwa Członkowskie mogą odstąpić od stosowania art. 9 ust. 1, art. 19 ust. 1 lit. a) zdanie pierwsze i lit. b), jak również art. 25, 26 i 29 w zakresie, w jakim to wyłączenie jest niezbędne do przyjęcia lub stosowania przepisów mających na celu ułatwienie uczestnictwa w kapitale przedsiębiorstw pracownikom lub innym grupom osób określonych przez prawo krajowe.
2.
Państwa Członkowskie mogą zadecydować o zaniechaniu stosowania art. 19 ust. 1 lit. a) zdanie pierwsze i art. 30, 31, 36, 37, 38 i 39 do spółek o specjalnym statucie, które emitują jednocześnie akcje kapitałowe i akcje pracownicze, te ostatnie na korzyść grupy pracowników, która jest reprezentowana na walnym zgromadzeniu akcjonariuszy przez delegatów dysponujących prawem głosu.
Artykuł 42
W celu stosowania niniejszej dyrektywy Państwa Członkowskie zagwarantują równe traktowanie akcjonariuszy znajdujących się w takiej samej sytuacji.
Artykuł 43
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w okresie dwóch lat od momentu jej notyfikacji.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie mogą zadecydować o zaniechaniu stosowania art. 3 lit. g), i), j) i k) do spółek już istniejących w momencie wejścia w życie przepisów określonych w ust. 1.
Państwa mogą zadecydować, że inne przepisy niniejszej dyrektywy nie mają zastosowania do takich spółek w terminie osiemnastu miesięcy od tej daty.
Jednakże ten termin może być przedłużony do trzech lat w przypadku art. 6 i 9 oraz do pięciu lat dla "unregistered companies" w Zjednoczonym Królestwie i w Irlandii.
Dyrektywa Rady
z dnia 13 grudnia 1976 r.
w sprawie środków mających ułatwić skuteczne osiągnięcie swobody przedsiębiorczości oraz swobody świadczenia usług w odniesieniu do działalności agentów i brokerów ubezpieczeniowych (ex grupa ISIC 630) oraz, w szczególności, środków przejściowych dotyczących tych działalności
(77/92/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 49, 57, 66 i 235,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: na podstawie Traktatu zakazuje się, z końcem okresu przejściowego, wszelkiego dyskryminacyjnego traktowania ze względu na przynależność państwową w odniesieniu do prawa przedsiębiorczości oraz świadczenia usług zakazuje się z końcem okresu przejściowego; zasada traktowania narodowego dotyczy w szczególności prawa do wstępowania do organizacji zawodowych, w przypadku gdy działalność zawodowa danej osoby uwarunkowana jest koniecznością wykonania tego prawa;
nie wszystkie Państwa Członkowskie ustanawiają warunki dotyczące podejmowania i prowadzenia działalności agenta i brokera ubezpieczeniowego; w niektórych przypadkach istnieje swoboda podejmowania i prowadzenia takiej działalności, a w innych przypadkach występują ścisłe przepisy warunkujące dostęp do tego zawodu posiadaniem dowodu potwierdzającego dostęp do zawodu;
ze względu na różnice między Państwami Członkowskimi dotyczące zakresu działalności agenta i brokera ubezpieczeniowego pożądane jest możliwie jak najściślejsze określenie działalności, do której niniejsza dyrektywa ma mieć zastosowanie;
ponadto art. 57 Traktatu przewiduje, że w celu ułatwienia osobom fizycznym podejmowania i prowadzenia działalności na własny rachunek, należy wydać dyrektywy w sprawie wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji oraz w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych w Państwach Członkowskich;
w przypadku braku wzajemnego uznawania dyplomów lub bezpośredniej koordynacji, wydaje się jednak pożądane ułatwienie skutecznego wykonania swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług w zakresie wspomnianej działalności, w szczególności poprzez przyjęcie środków przejściowych, jakie zostały przewidziane w programach ogólnych [3] w celu uniknięcia nadmiernych ograniczeń w stosunku do obywateli Państw Członkowskich, w których podejmowanie takich działalności nie podlega żadnym warunkom;
w celu uniknięcia powstawania takich trudności, celem środków przejściowych powinno być dopuszczenie uznania za wystarczające kwalifikacji do podjęcia wspomnianej działalności w przyjmujących Państwach Członkowskich, w których obowiązują zasady dotyczące podejmowania takiej działalności, faktu prowadzenia działalności przez odpowiedni i wystarczająco nieodległy okres w Państwie Członkowskim, z którego pochodzi obywatel innego państwa, w przypadkach, gdy uprzednie szkolenie nie jest wymagane, zapewnienie, że zainteresowana osoba posiada wiedzę zawodową równoważną wiedzy wymaganej od własnych obywateli przez przyjmujące Państwo Członkowskie;
ze względu na sytuację istniejącą w Niderlandach, gdzie brokerzy ubezpieczeniowi dzielą się, zależnie od posiadanej wiedzy zawodowej, na kilka kategorii, należy stworzyć równoważny system w stosunku do obywateli innych Państw Członkowskich, którzy zamierzają podjąć działalność w jednej z tych kategorii; najbardziej właściwym i obiektywnym kryterium w tym zakresie jest liczba pracowników zatrudnionych przez zainteresowaną osobę lub jej podlegających;
w przypadku gdy działalność agenta obejmuje działanie w ramach pełnomocnictwa udzielonego przez jedno lub kilka zakładów ubezpieczeniowych, upoważniającego adresata/beneficjenta, w odniesieniu do niektórych lub wszystkich transakcji wchodzących w zakres normalnej działalności danego przedsiębiorstwa lub przedsiębiorstw, do zaciągania zobowiązań w jego/ich imieniu, zainteresowana osoba musi mieć możliwość podjęcia działalności brokerskiej w przyjmującym Państwie Członkowskim;
cel niniejszej dyrektywy zostanie osiągnięty z chwilą osiągnięcia koordynacji warunków podejmowania i prowadzenia określonej działalności oraz wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji;
o ile w Państwach Członkowskich podejmowanie i prowadzenie działalności, określonej w niniejszej dyrektywie, uzależnione jest również w przypadku pracowników najemnych od posiadania wiedzy i umiejętności zawodowych, niniejsza dyrektywa ma również zastosowanie do tej kategorii osób w celu usunięcia przeszkody w swobodnym przepływie pracowników oraz uzupełnienia tym samym środków przyjętych w rozporządzeniu Rady (EWG) 1612/68 z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników we Wspólnocie [4], zmienionej rozporządzeniem (EWG) 312/76 [5];
z tej samej przyczyny przepisy ustanowione w odniesieniu do dowodu posiadania nieposzlakowanej opinii i dowodu, że w dotychczasowej działalności zainteresowanego nie nastąpiła upadłość, powinny również mieć zastosowanie do pracowników najemnych;
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł l
1.
Państwa Członkowskie przyjmują środki określone w niniejszej dyrektywie, dotyczące prawa przedsiębiorczości lub świadczenia usług na ich terytorium przez osoby fizyczne i spółki objęte tytułem I programów ogólnych (dalej zwane "beneficjentami"), zamierzające prowadzić samodzielną działalność określoną w art. 2.
2.
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie także do obywateli Państw Członkowskich, którzy, zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 1612/68, wykonują lub będą wykonywać działalność, określoną w art. 2, w charakterze pracowników najemnych.
Artykuł 2
1.
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do następujących rodzajów działalności wchodzących w zakres ex grupy ISIC 630 w załączniku nr III do programu ogólnego w sprawie zniesienia ograniczeń dotyczących swobody przedsiębiorczości:
a) działalności zawodowe osób, które, działając w warunkach całkowitej swobody wyboru przedsiębiorstwa, łącznie w związku z zawieraniem umów ubezpieczenia lub reasekuracji ryzyk z osobami zamierzającymi zawrzeć umowy ubezpieczenia lub reasekuracji, wykonują czynności faktyczne związane z przygotowaniem do zawarcia umowy ubezpieczenia lub reasekuracji oraz, gdzie stosowne, udzielają pomocy w obsłudze i wykonywaniu tych umów, zwłaszcza w przypadku wystąpienia szkody;
b) działalności zawodowe osób, którym powierzono wykonywanie czynności na podstawie jednej lub kilku umów, lub które upoważniono do działania w imieniu i na rzecz lub wyłącznie na rzecz jednego lub kilku zakładów ubezpieczeniowych w zakresie przedstawiania, oferowania i wykonywania czynności faktycznych związanych z przygotowaniem do zawarcia lub zawierania umów ubezpieczenia lub udzielania pomocy w obsłudze i wykonywaniu tych umów, szczególnie w przypadku wystąpienia szkody;
c) działalności osób innych niż określone w lit. a) i b), które, działając na rzecz wspomnianych osób, między innymi wykonują czynności wstępne, przedstawiają umowy ubezpieczenia lub inkasują składki, pod warunkiem, że w ramach tych czynności nie są podejmowane żadne zobowiązania ubezpieczeniowe wobec interesu publicznego lub w interesie publicznym.
2.
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie w szczególności do działalności zwykle określanej w Państwach Członkowskich w następujący sposób:
a) działalność określona w ust. l lit. a):
- w Belgii:
- Courtier d'assurance
Verzekeringsmakelaar,
- Courtier de réassurance
Herverzekeringsmakelaar;
- w Danii:
- Juridiske og fysiske personer, som driver selvstændig virksomhed som formidler ved afsætning af forsikringskontrakter;
- w Niemczech:
- Versicherungsmakler,
- Rückversicherungsmakler;
- we Francji:
- Courtier d'assurance,
- Courtier d'assurance maritime,
- Courtier de réassurance;
- w Irlandii:
- Insurance broker,
- Reinsurance broker;
- we Włoszech:
- Mediatore di assicurazioni,
- Mediatore di riassicurazioni;
- w Niderlandach:
- Makelaar,
- Assurantiebezorger,
- Erkend assurantieagent,
- Verzekeringsagent;
- w Zjednoczonym Królestwie:
- Insurance broker;
b) działalność określona w ust. l lit. b):
- w Belgii:
- Agent d'assurance
Verzekeringsagent;
- w Danii:
- Forsikringsagent;
- w Niemczech:
- Versicherungsvertreter;
- we Francji:
- Agent général d'assurance;
- w Irlandii:
- Agent;
- we Włoszech:
- Agente di assicurazioni;
- w Luksemburgu:
- Agent principal d'assurance,
- Agent d'assurance;
- w Niderlandach:
- Gevolmachtigd agent,
- Verzekeringsagent;
- w Zjednoczonym Królestwie:
- Agent;
c) działalność określona w ust. l lit. c):
- w Belgii:
- Sous-agent
Sub-agent;
- w Danii:
- Underagent;
- w Niemczech:
- Gelegenheitsvermittler,
- Inkassant;
- we Francji:
- Mandataire,
- Intermédiaire,
- Sous-agent;
- w Irlandii:
- Sub-agent;
- we Włoszech:
- Subagente;
- w Luksemburgu:
- Sous-agent;
- w Niderlandach:
- Sub-agent;
- w Zjednoczonym Królestwie:
- Sub-agent.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie, w których podejmowanie lub prowadzenie działalności określonej w art. 2 uzależnione jest od spełnienia określonych warunków kwalifikacyjnych, zapewniają, że każdy ubiegający się o to beneficjent przed rozpoczęciem wykonywania prawa przedsiębiorczości lub przed rozpoczęciem tymczasowej działalności uzyska informacje o zasadach obowiązujących w zawodzie, który zamierza wykonywać.
Artykuł 4
W przypadku gdy w Państwie Członkowskim podejmowanie i prowadzenie działalności określonej w art. 2 ust. 1 lit. a) i b) zależy od posiadania ogólnej, handlowej i zawodowej wiedzy i umiejętności, Państwo Członkowskie powinno akceptować, jako wystarczający dowód posiadania takiej wiedzy i umiejętności, fakt prowadzenia w innym Państwie Członkowskim jednego z wymienionych rodzajów działalności przez którykolwiek z niżej wymienionych okresów:
a) cztery kolejne lata jako osoba prowadząca samodzielną działalność lub działalność na stanowisku kierowniczym; lub
b) dwa kolejne lata jako osoba wykonująca samodzielną działalność lub działalność na stanowisku kierowniczym, jeżeli beneficjent udowodni, że przepracował co najmniej trzy lata u jednego lub kilku agentów lub brokerów ubezpieczeniowych lub w jednym lub kilku towarzystwach ubezpieczeniowych; lub
c) jeden rok jako osoba wykonująca samodzielną działalność lub działalność na stanowisku kierowniczym, jeżeli beneficjent udowodni, że w zakresie danej działalności odebrał uprzednio kształcenie potwierdzone świadectwem uznanym przez państwo lub uważanym przez właściwą organizację zawodową za całkowicie spełniające jego wymagania.
Artykuł 5
1. Jeżeli Państwo Członkowskie uzależnia podejmowanie lub prowadzenie dowolnej działalności określonej w art. 2 ust. 1 lit. a) od spełnienia bardziej rygorystycznych wymagań niż te, które ustanawia wobec działalności określonej w art. 2 ust. 1 lit. b), może ono, w przypadku podejmowania lub prowadzenia działalności wspomnianej w pierwszej kolejności wymagać, aby była ona prowadzona w innym Państwie Członkowskim w dziale działalności zawodowej określonym w art. 2 ust. 1 lit. a) przez:
a) cztery kolejne lata jako osoba prowadząca samodzielną działalność lub działalność na stanowisku kierowniczym; lub
b) dwa kolejne lata jako osoba wykonująca samodzielną działalność lub działalność na stanowisku kierowniczym, jeżeli beneficjent udowodni, że przepracował co najmniej trzy lata u jednego lub kilku agentów lub brokerów ubezpieczeniowych lub w jednym lub kilku towarzystwach ubezpieczeniowych; lub
c) jeden rok jako osoba wykonująca samodzielną działalność lub działalność na stanowisku kierowniczym, jeżeli beneficjent udowodni, że w zakresie danej działalności odbył uprzednio szkolenie potwierdzone świadectwem uznanym przez państwo lub uważanym przez właściwą organizację zawodową za całkowicie spełniające jego wymagania.
Działalność prowadzona przez beneficjenta zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. b), w przypadku gdy obejmuje ona działanie w ramach pełnomocnictwa udzielonego przez jedno lub kilka zakładów ubezpieczeń, upoważniającego daną osobę w zakresie niektórych lub wszystkich transakcji wchodzących w zakres normalnej działalności danego przedsiębiorstwa lub przedsiębiorstw, do zaciągania zobowiązań w imieniu tego przedsiębiorstwa lub przedsiębiorstw, należy uważać za równoważną działalności określonej w art. 2 ust. 1 lit. a).
2.
Jednakże w Niderlandach podejmowanie i prowadzenie działalności określonej w art. 2 ust. 1 lit. a) dodatkowo podlega następującym warunkom:
- w przypadku gdy beneficjent zamierza wykonywać zawód "makelaar", musi wykazać się prowadzeniem takiej działalności w zakładzie, w którym podlegało mu co najmniej 10 pracowników,
- w przypadku gdy beneficjent zamierza wykonywać zawód "assurantiebezorger", musi wykazać się prowadzeniem takiej działalności w zakładzie, w którym podlegało mu co najmniej pięciu pracowników,
- w przypadku gdy beneficjent zamierza wykonywać zawód "erkend assurantieagent", musi wykazać się prowadzeniem danej działalności w zakładzie, w którym podlegało mu co najmniej dwóch pracowników.
Artykuł 6
1.
W przypadku gdy w Państwie Członkowskim podejmowanie i prowadzenie działalności określonej w art. 2 ust 1 lit. c) uzależnione jest od posiadania ogólnej, handlowej i zawodowej wiedzy i umiejętności, dane Państwo Członkowskie akceptuje, jako wystarczający dowód posiadania takiej wiedzy i umiejętności, fakt prowadzenia w innym Państwie Członkowskim jednego z wymienionych rodzajów działalności przez okres:
a) dwóch kolejnych lat jako osoba prowadząca samodzielną działalność lub zatrudniona u jednego lub kilku agentów lub brokerów ubezpieczeniowych lub w jednym lub kilku towarzystwach ubezpieczeniowych; lub
b) jeden rok na warunkach określonych w lit. a), w przypadku gdy beneficjent udowodni, że w zakresie danej działalności odbył uprzednio szkolenie potwierdzone świadectwem uznanym przez Państwo lub uważanym przez właściwy organ zawodowy za całkowicie spełniający jego wymagania.
2.
Prowadzenie przez co najmniej jeden rok jednego z rodzajów działalności określonych w art. 2 ust. 1 lit. a) i b) oraz otrzymanie odpowiedniego wykształcenia uważa się za spełnienie wymagań określonych w ust. 1.
Artykuł 7
W przypadkach określonych w art. 4, 5 i 6, prowadzenie danej działalności nie może zakończyć się później niż 10 lat przed datą złożenia wniosku określonego w art. 9 ust. 1.
Jednakże w przypadku gdy w Państwie Członkowskim ustanowiony jest krótszy okres dla jego własnych obywateli, okres ten musi obowiązywać również w stosunku do beneficjentów.
Artykuł 8
1.
Przyjmuje się, że dana osoba prowadziła działalność na stanowisku kierowniczym w rozumieniu art. 4 i art. 5 ust. 1, jeżeli prowadziła odpowiednią działalność:
a) jako kierownik przedsiębiorstwa lub kierownik oddziału czy filii przedsiębiorstwa; lub
b) jako zastępca kierownika przedsiębiorstwa lub jako jego upoważniony przedstawiciel, jeżeli ze stanowiskiem tym wiązała się odpowiedzialność równoważna odpowiedzialności reprezentowanego kierownika.
2.
Przyjmuje się również, że dana osoba prowadziła działalność na stanowisku kierowniczym w rozumieniu art. 4, jeżeli jej obowiązki w zakładzie ubezpieczeń obejmowały kierowanie agentami lub nadzorowanie ich pracy.
3. Praca określona w art. 4 lit. b) i art. 5 ust. 1 lit. b) musi wiązać się z odpowiedzialnością w zakresie akwizycji, administrowania i wykonywania umów ubezpieczenia.
Artykuł 9
1.
Dowód spełnienia warunków ustanowionych w art. 4, 5, 6 i 7 stanowi zaświadczenie wystawione przez właściwe władze lub organ w Państwie Członkowskim pochodzenia lub w Państwie Członkowskim, z którego przybywa zainteresowana osoba, które osoba ta składa wraz z wnioskiem w sprawie prowadzenia jednego z rodzajów działalności, określonych w przyjmującym Państwie Członkowskim.
2.
Państwa Członkowskie obowiązane są wyznaczyć, w terminie ustanowionym w art. 13, organy właściwe do wydawania takich dokumentów lub zaświadczeń i niezwłocznie poinformować o tym inne Państwa Członkowskie oraz Komisję.
3.
W terminie określonym w art. 13 każde Państwo Członkowskie poinformuje również pozostałe Państwa Członkowskie i Komisję o władzach i organach, do których należy składać wnioski w sprawie prowadzenia działalności w przyjmującym Państwie Członkowskim, określonej w art. 2, wraz dokumentami towarzyszącymi.
Artykuł 10
1.
W przypadku gdy przyjmujące Państwo Członkowskie wymaga od własnych obywateli zamierzających podjąć lub prowadzić działalność określoną w art. 2 dowodu posiadania dobrej reputacji i dowodu, że w dotychczasowej działalności zainteresowanego nie nastąpiła upadłość, lub też jednego z tych dowodów, przyjmuje jako wystarczający dowód w przypadku obywateli innych Państw Członkowskich okazanie wypisu z "rejestru sądowego" lub, w braku takiego wypisu, równorzędnego dokumentu wystawionego przez właściwy organ sądowy lub administracyjny w Państwie Członkowskim pochodzenia lub z którego cudzoziemiec przybywa, potwierdzającego, że wymagania te zostały spełnione.
2.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie pochodzenia lub Państwo Członkowskie, z którego przybywa zainteresowany cudzoziemiec, nie wystawia dokumentu określonego w ust. l, może zastąpić go oświadczenie złożone pod przysięgą lub — w Państwach, w przypadku gdy nie przewiduje się oświadczenia pod przysięgą — uroczyste oświadczenie, złożone przez zainteresowanego przed właściwych organem sądowym lub administracyjnym lub, odpowiednio, przed notariuszem w Państwie Członkowskim pochodzenia lub w Państwie Członkowskim, z którego ta osoba przybywa; organ lub notariusz wystawia zaświadczenie potwierdzające prawdziwość oświadczenia złożonego pod przysięgą lub uroczystego oświadczenia.
Oświadczenie, w odniesieniu do faktu, że w dotychczasowej działalności zainteresowanego nie nastąpiła upadłość, może być również złożone przed właściwym organem zawodowym w danym kraju.
3.
Dokumenty wystawione zgodnie z ust. l i 2 nie mogą być przedstawione później niż trzy miesiące po dacie ich wystawienia.
4.
Państwa Członkowskie wyznaczają, w terminie ustanowionym w art. 13, organy i władze właściwe do wystawienia dokumentów określonych w ust. l i 2 niniejszego artykułu oraz bezzwłocznie informują o tym pozostałe Państwa Członkowskie i Komisję.
W terminie ustanowionym w art. 13 każde Państwo Członkowskie informuje również pozostałe Państwa Członkowskie i Komisję o władzach i organach, do których składać należy dokumenty określone w niniejszym artykule, na poparcie wniosku w sprawie prowadzenia w przyjmującym Państwie Członkowskim działalności określonej w art. 2.
5.
W przypadku gdy w przyjmującym Państwie Członkowskim wymagany jest dowód sytuacji finansowej, Państwo uznaje zaświadczenia wystawione przez banki w Państwie Członkowskim pochodzenia lub Państwie Członkowskim, z którego przybywa zainteresowany cudzoziemiec, za równorzędne zaświadczeniom wystawionym na jego własnym terytorium.
Artykuł 11
Jeżeli przyjmujące Państwo Członkowskie wymaga od swoich obywateli zamierzających podjąć lub wykonywać jeden z rodzajów działalności określonych w art. 2 złożenia przysięgi lub uroczystego oświadczenia, a forma przysięgi lub oświadczenia nie może być użyta przez obywateli innych Państw Członkowskich, to Państwo Członkowskie zapewni możliwość złożenia przysięgi lub oświadczenia w stosownej i równoważnej formie.
Artykuł 12
Niniejsza dyrektywa stosowana jest do dnia wejścia w życie przepisów dotyczących koordynacji krajowych zasad dotyczących podejmowania i prowadzenia określonych działalności.
Artykuł 13
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie środki konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie 18 miesięcy od jej ogłoszenia i niezwłocznie poinformują o tym Komisję.
Artykuł 14
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 15
Niniejsza dyrektywa jest skierowana do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 21 grudnia 1976 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do taksometrów
(77/95/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: w Państwach Członkowskich zarówno konstrukcja taksometrów, jak i metody kontroli taksometrów, podlegają obowiązkowym przepisom, które różnią się w poszczególnych Państwach Członkowskich i w konsekwencji utrudniają handel takimi przyrządami; z tego powodu niezbędne jest zbliżenie tych przepisów;
dyrektywa Rady 71/316/EWG z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wspólnych przepisów dotyczących przyrządów pomiarowych oraz metod kontroli metrologicznej [3], zmieniona Aktem Przystąpienia [4], ustanawia procedury zatwierdzenia typu EWG i procedury legalizacji pierwotnej EWG; zgodnie z tą dyrektywą konieczne jest ustanowienie warunków technicznych, które muszą być spełnione przy produkcji oraz przy obsłudze taksometrów, aby mogły być swobodnie przywożone, wprowadzane do obrotu i użytkowania po wykonaniu wymaganych sprawdzeń i po wyposażeniu ich w wymagane znaki i cechy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa dotyczy przyrządów do pomiaru czasu i długości drogi przebytej zwanych "taksometrami".
Liczniki te są zdefiniowane w pkt 1.1 Załącznika do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Taksometry, które mogą być opatrzone znakami i cechami EWG, są opisane w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Podlegają one procedurze zatwierdzania typu EWG i procedurze legalizacji pierwotnej EWG zgodnie z warunkami przedstawionymi w pkt 1.2.2 załącznika II do dyrektywy 71/316/EWG.
Artykuł 3
Żadne Państwo Członkowskie nie może odmówić, zakazać ani ograniczyć wprowadzenia na rynek taksometrów opatrzonych znakiem zatwierdzenia typu EWG i cechą legalizacji pierwotnej EWG przewidzianych w 3.1.1.2 załącznika II do dyrektywy 71/316/EWG.
Właściwe władze Państw Członkowskich są odpowiedzialne za zapewnienie przeprowadzenia dodatkowych działań w odniesieniu do legalizacji pierwotnej EWG określonej w pkt 7.3 Załącznika do niniejszej dyrektywy przed wprowadzeniem tych przyrządów do obrotu, jeżeli działania te określone są w przepisach krajowych i nie zostały wykonane wcześniej.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w ciągu 18 miesięcy od dnia notyfikacji i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 21 grudnia 1976 r.
w sprawie badań świeżego mięsa wieprzowego na obecność włosieni (trichinella spiralis) przed przywozem z państw trzecich
(77/96/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 75/379/EWG [2], w szczególności jej art. 21,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
w dyrektywie 72/462/EWG Rada w art. 21 przewidziała określenie metod i procedur wymaganych dla wykrywania obecności włosieni w świeżej wieprzowinie;
stosowanie dyrektywy 72/462/EWG nie odniesie pożądanych skutków dopóki istnieć będą między Państwami Członkowskimi różnice co do wymaganych gwarancji w kwestii wykrywania włosieni w przywozie świeżego mięsa z państw trzecich; konieczne jest więc określenie ustaleń Wspólnoty w tym zakresie;
w celu ochrony zdrowia konsumentów konieczne jest, aby świeża wieprzowina była systematycznie poddawana badaniu przy użyciu metod uznanych za skuteczne, w celu wyeliminowania mięsa zawierającego włosienie;
jeżeli badanie jest przeprowadzane w państwie trzecim wywozu, musi być przeprowadzane w ubojniach, które spełniają pewne warunki i które posiadają, w szczególności, laboratorium ekranujące wyposażone w odpowiedni sprzęt;
w celu umożliwienia odróżnienia badanych próbek mięsa od próbek niebadanych niezbędne jest zapewnienie, aby do mięsa przebadanego z wynikiem negatywnym dołączano specjalne oznakowanie;
powinna istnieć procedura ustanawiająca ścisłą i skuteczną współpracę między Komisją i Państwami Członkowskimi, w celu oceny możliwości uznania zakładów kontrolnych dopuszczonych do przeprowadzania tych badań w państwach trzecich lub do obróbki badanego mięsa; powinna również istnieć procedura dostosowywania przepisów technicznych odnoszących się w szczególności do metod badania wymagań dotyczących laboratoriów ekranujących i procedury znakowania badanego mięsa do postępu technicznego i nabytych doświadczeń;
należy zezwolić Państwom Członkowskim na przyjmowanie świeżego mięsa, które nie zostało przebadane na obecność włosieni w państwie trzecim wywozu, z zastrzeżeniem, że mięso to zostanie poddane obróbce poprzez zamrożenie, które zapewnia unieszkodliwienie wszelkich obecnych w tym mięsie włosieni, albo w państwie trzecim wywozu, albo w Państwach Członkowskich, dla których mięso to jest przeznaczone; obróbka ta musi być jednakże przeprowadzona z zachowaniem pewnych dopracowanych procedur i ustaleń spełniających określone warunki,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Definicje używane w niniejszej dyrektywie są definicjami zawartymi w dyrektywie 72/462/EWG.
Poza tym:
a) "świeże mięso" oznacza świeże mięso świni domowej;
b) "badanie" odnosi się do badania przeprowadzanego w celu wykrycia obecności włosieni w świeżym mięsie.
Artykuł 2
1.
W celu uzyskania dopuszczenia do handlu wewnątrzwspólnotowego, świeże mięso pochodzące z państw trzecich, zawierające mięśnie szkieletowe (mięśnie prążkowane), zostaje przebadane pod nadzorem i na odpowiedzialność urzędowego lekarza weterynarii.
2.
Badanie przeprowadzane jest zgodnie z jedną z metod określonych w załączniku I, na całej tuszy lub, w razie niezrobienia tego, na każdej półtuszy, ćwierćtuszy lub jej części przeznaczonej do przywozu do Wspólnoty.
3.
Badanie ma miejsce w ubojni zatwierdzonej w państwie wywozu zgodnie z art. 4 dyrektywy 72/462/EWG i upoważnionej do przeprowadzenia tego badania zgodnie z art. 4 niniejszej dyrektywy.
4.
Badanie ma miejsce przed oznakowaniem stanu zdrowia ustalonym w rozdziale X załącznika B do dyrektywy 72/462/EWG.
5. Jeżeli przeprowadzenie badania w państwie wywozu nie jest możliwe, Państwo Członkowskie, dla którego mięso jest przeznaczone, może zezwolić na jego przywóz, pod warunkiem że badanie to jest przeprowadzone na jego terytorium, w momencie badania weterynaryjnego przewidzianego w art. 24 ust. 2 dyrektywy 72/462/EWG, w punkcie kontroli w znaczeniu art. 27 ust. 1 lit. b) tej dyrektywy.
6. a) Jeżeli wynik badania jest negatywny, świeże mięso powinno być oznakowane natychmiast po badaniu, zgodnie z załącznikiem III.
b) W przypadku oznakowywania stemplami atramentowymi, należy zastosować barwnik w rozumieniu art. 17 ust. 3 dyrektywy 72/462/EWG.
Artykuł 3
1.
Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 2, Państwo Członkowskie, dla którego świeże mięso jest przeznaczone, może zatwierdzić odstępstwo od badania tego mięsa pochodzącego z niektórych państw trzecich lub części takich państw, pod warunkiem że jest ono zamrożone zgodnie z przepisami załącznika IV.
2.
Obróbka ta przeprowadzana jest w zakładzie położonym w państwie trzecim wywozu i opisana w art. 4 ust. 1.
Zamrażanie w państwie trzecim wywozu musi być poświadczone przez urzędowego lekarza weterynarii na świadectwie zdrowia dołączonym do mięsa, jak to określono w art. 22 ust. 3 dyrektywy 72/462/EWG.
3.
Jeżeli obróbka nie została przeprowadzona w państwie trzecim wywozu, musi zostać przeprowadzona w punkcie kontroli, jak opisano w art. 2 ust. 5.
Zamrażanie w Państwie Członkowskim musi być poświadczone przez urzędowego lekarza weterynarii na świadectwach dołączonych do mięsa, jak określono w art. 25 dyrektywy 72/462/EWG.
Artykuł 4
1.
Upoważnienie dla ubojni na przeprowadzanie badania oraz zakładu rozbioru do ćwiartowania lub oddzielania kości od mięsa, na którym przeprowadzono takie badanie, lub upoważnienie zakładu na przeprowadzenie obróbki mrożeniem, opisanej w art. 3, powinno być udzielone zgodnie z procedurą określoną w art. 9.
Dodatkowo do wymogów art. 4 dyrektywy 72/462/EWG należy uwzględnić zagwarantowanie wymogów niniejszej dyrektywy, a w przypadku ubojni:
a) obecności pomieszczeń i aparatury niezbędnej do przeprowadzenia badania;
b) kwalifikacji personelu odpowiedzialnego za przeprowadzenie badania.
Upoważnienia udziela się ubojni oraz zakładowi rozbioru jedynie wówczas, gdy właściwe organy państwa trzeciego, którego to dotyczy, urzędowo uznały, że ubojnia i zakład rozbioru mogą spełnić warunki określone w art. 5 i w załączniku III; jak również, w wypadku ubojni, że posiada ona laboratorium, które spełnia warunki określone w rozdziale I załącznika II, oraz inne wymogi określone w pozostałych rozdziałach załącznika II oraz załącznika I.
Upoważnienia do przeprowadzenia obróbki mrożeniem udziela się zakładowi jedynie wówczas, gdy właściwe organy państwa trzeciego, którego to dotyczy, uznały urzędowo, że zakład spełnia warunki ustanowione w załączniku IV.
2.
Na wykazach określonych w art. 4 ust. 4 dyrektywy 72/462/EWG, przy nazwach zakładów, które otrzymały upoważnienie w rozumieniu ust. 1, należy umieścić specjalne oznakowanie.
Artykuł 5
1.
W ubojniach, którym udzielono upoważnienia zgodnie z art. 4, ubój trzody chlewnej, której mięso jest przeznaczone dla Wspólnoty, musi mieć miejsce w osobnych pomieszczeniach lub w przypadku ich braku w innym czasie niż ubój trzody chlewnej, której mięso nie jest przeznaczone dla Wspólnoty, chyba że mięso takiej trzody chlewnej jest badane zgodnie z taką samą procedurą.
2.
Rozbiór i oddzielenie od kości mięsa, które przeszło badanie z negatywnym wynikiem i jest przeznaczone dla Wspólnoty, musi być przeprowadzane w zakładach rozbioru mięsa, zgodnie z art. 4.
W tych zakładach rozbioru mięsa rozbiór i oddzielenie mięsa od kości musi być przeprowadzane w osobnych pomieszczeniach, a w przypadku ich braku, w innym czasie niż mięsa, które nie jest przeznaczone dla Wspólnoty, chyba że takie mięso jest badane zgodnie z taką samą procedurą.
Artykuł 6
Inspekcje w państwach trzecich, przewidziane w art. 5 dyrektywy 72/462/EWG, muszą również kontrolować stosowanie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 7
Państwa Członkowskie sporządzają i zgłaszają Komisji wykaz punktów kontroli określonych w art. 2 ust. 5, w których można przeprowadzać:
- badanie,
- mrożenie określone w art. 3.
Zapewniają one tym punktom wyposażenie w sprzęt niezbędny do przeprowadzania określonych działań.
Artykuł 8
Stanowiąc na wniosek Komisji, Rada podejmuje przed dniem 1 stycznia 1979 r. decyzję o wszelkich dodatkach, które należy poczynić do metod ustanowionych w załączniku I.
Artykuł 9
1.
Gdy ma być stosowana procedura określona w niniejszym artykule, przewodniczący bezzwłocznie przedkłada sprawę, z własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego, Stałemu Komitetowi Weterynaryjnemu (zwanemu dalej "Komitetem"), powołanemu decyzją Rady z dnia 15 października 1968 r.
2.
Głosy Państw Członkowskich w Komitecie ważone są w sposób określony w art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
Przedstawiciel Komisji przedstawia projekt proponowanych środków.
Komitet wydaje opinię o projekcie w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego stosownie do pilności badanej sprawy.
Opinie są przyjmowane większością 41 głosów.
4.
Komisja przyjmuje te środki i wprowadza je niezwłocznie, jeżeli są zgodne z opinią Komitetu.
Jeżeli środki te nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja bezzwłocznie przedkłada Radzie wniosek dotyczący proponowanych środków.
Rada przyjmuje te środki większością kwalifikowaną.
Jeżeli Rada nie przyjmie żadnych środków w terminie trzech miesięcy od dnia, w którym sprawa została jej przedstawiona, wówczas proponowane środki zostają przyjęte i bezzwłocznie wprowadzone przez Komisję, chyba że Rada odrzuciła je zwykłą większością głosów.
Artykuł 10
Artykuł 9 stosuje się do dnia 21 czerwca 1981 r.
Artykuł 11
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie, najpóźniej w dniu 1 stycznia 1979 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Niezwłocznie informują o tym Komisję.
Artykuł 12
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 21 grudnia 1976 r.
zmieniająca dyrektywy 64/432/EWG, 72/461/EWG i 72/462/EWG w sprawie problemów zdrowotnych i weterynaryjnych
(77/98/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: przy okazji rozszerzenia Wspólnoty Dania, Irlandia i Zjednoczone Królestwo zostały upoważnione, na zasadzie odstępstwa od stosowania obowiązujących regulacji Wspólnoty, do utrzymania w pewnym zakresie przepisów krajowych odnoszących się do zagadnień weterynaryjnych;
szczególne uzgodnienia stosujące się do tych trzech Państw Członkowskich zostały włączone do przepisów art. 104 i 105 Aktu Przystąpienia [3]; podobne przepisy, jako logiczne poszerzenie pierwotnych przepisów, zostały wprowadzone w aktach prawnych przyjętych później przez Radę; w tym celu zostały przyjęte art. 13 dyrektywy Rady EWG 72/461/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na wewnątrzwspólnotowy handel świeżym mięsem [4] i art. 33 dyrektywy Rady EWG 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [5], obie wymienione dyrektywy zostały ostatnio zmienione dyrektywą 75/379/EWG [6];
artykuł 106 Aktu Przystąpienia oraz inne wyżej wymienione przepisy przewidują, że Komisja, najpóźniej do dnia 1 lipca 1976 r., powinna przedłożyć Radzie sprawozdanie oraz, w razie konieczności, odpowiednie wnioski mające na celu rozwiązanie problemu powstałego w związku z tymi odstępstwami;
przyjęte rozwiązania nie mogą zagrażać już osiągniętym standardom zdrowotnym oraz muszą zapewniać, w możliwie jak największym zakresie, swobodny przepływ zwierząt i mięsa;
w przypadku handlu świeżą wołowiną i cielęciną istnieje bezsprzecznie mniejsze ryzyko przenoszenia chorób niż w handlu żywymi zwierzętami; ponadto zasady regulujące handel mięsem, określone w obowiązujących dyrektywach, są takie, że dalsze szczególne gwarancje nie są konieczne;
w przypadku żywych zwierząt należy stopniowo wprowadzać system wspólny dla wszystkich Państw Członkowskich, uwzględniający różnice między poszczególnymi gatunkami zwierząt stosownie do występowania ryzyka i potrzebę rozszerzania dotychczasowego handlu na bazie istniejących wzorców; powinny zostać wprowadzone właściwe zmiany do dyrektywy Rady 64/432/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną [7], ostatnio zmienionej dyrektywą 75/379/EWG;
przywóz z państw trzecich do niektórych Państw Członkowskich musi podlegać co najmniej równie rygorystycznym regulacjom jak obecnie stosowane w tych Państwach Członkowskich;
regulacje Wspólnoty dotyczące, w szczególności, pryszczycy i pomoru świń, powinny dawać możliwość znalezienia wspólnych i kompleksowych rozwiązań wszystkich tych problemów;
uzasadnione jest uwzględnienie okresu przejściowego dla Irlandii i Zjednoczonego Królestwa w odniesieniu do Irlandii Północnej, na mocy którego te państwa będą miały możliwość wprowadzenia w życie koniecznych zmian wynikających z wprowadzenia w życie regulacji Wspólnoty;
w świetle nabytych doświadczeń właściwym wydaje się rozszerzenie zakresu korzystania z szybkich i skutecznych procedur wprowadzania zmian technicznych w niektórych przepisach lub ustanawiania przepisów wykonawczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Od dnia 1 stycznia 1977 r. tekst art. 13 dyrektywy 72/461/EWG otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 13
Do dnia 31 grudnia 1982 r. Irlandia i Zjednoczone Królestwo w odniesieniu do Irlandii Północnej są upoważnione do utrzymania w mocy, przy przywozie świeżego mięsa, swoich przepisów krajowych dotyczących ochrony przed pryszczycą, w poszanowaniu ogólnych przepisów Traktatu.
Do dnia 31 grudnia 1977 r. Dania, Irlandia i Zjednoczone Królestwo są upoważnione do utrzymania w mocy, przy przywozie świeżego mięsa, swoich przepisów krajowych dotyczących ochrony przed pomorem świń, w poszanowaniu ogólnych przepisów Traktatu."
Artykuł 2
W dyrektywie 64/432/EWG dodaje się art. 4a w brzmieniu:
"Artykuł 4a
Do dnia 31 grudnia 1982 r., w odniesieniu do przywozu z innych Państw Członkowskich zwierząt przeznaczonych do hodowli, na opas i do uboju, Irlandia i Zjednoczone Królestwo w odniesieniu do Irlandii Północnej są upoważnione do utrzymania w mocy swoich przepisów krajowych dotyczących ochrony przed pryszczycą, w poszanowaniu ogólnych przepisów Traktatu.
Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, który należy przedłożyć przed dniem 1 lipca 1977 r., przyjmie przed dniem 1 stycznia 1978 r. wszelkie zmiany, jakie należy wprowadzić do załączników A, B i C do dyrektywy 64/432/EWG, lub wszelkie inne środki, włącznie z przepisami dotyczącymi tradycyjnej wymiany handlowej między Irlandią a Zjednoczonym Królestwem."
Artykuł 3
Od dnia 1 stycznia 1978 r. w dyrektywie 64/432/EWG dodaje się art. 4b w brzmieniu:
"Artykuł 4b
Bez uszczerbku dla art. 4a Państwa Członkowskie, które są wolne od pryszczycy od co najmniej dwóch lat, które nie przeprowadzają rutynowego szczepienia oraz które na zasadzie odstępstwa od wymogów niniejszej dyrektywy nie dopuszczają na swoje terytorium zwierząt zaszczepionych przeciw tej chorobie przez okres, który należy określić zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 12, mogą, do dnia 31 grudnia 1982 r. i stosownie do ogólnych reguł Traktatu, ustanowić następujące warunki dotyczące wprowadzania na swoje terytorium zwierząt przeznaczonych do hodowli, na opas i do uboju:
A. W przypadku gdy zwierzęta takie pochodzą z Państwa Członkowskiego, które jest wolne od pryszczycy przez okres co najmniej dwóch lat i które:
1) nie przeprowadza żadnych szczepień przeciwko pryszczycy i nie dopuszcza na swoje terytorium zwierząt zaszczepionych przeciwko pryszczycy, te zwierzęta muszą spełniać wymogi niniejszej dyrektywy, z wyjątkiem przepisów dotyczących obowiązkowych szczepień przeciwko pryszczycy;
2) przeprowadza szczepienie przeciwko pryszczycy i dopuszcza na swoje terytorium zwierzęta szczepione przeciwko tej chorobie, zwierzęta te podlegają wymogom niniejszej dyrektywy, z wyjątkiem przepisów dotyczących szczepień przeciwko pryszczycy, które zastępuje się następującymi gwarancjami:
- bydło musiało być poddane badaniu na obecność wirusa pryszczycy wykonanemu metodą wymazu z gardła i krtani (znanemu jako badanie przy użyciu zgłębnika przełykowego), które wykazało wynik negatywny,
- bydło i trzoda chlewna musiały być poddane badaniu serologicznemu w celu wykrycia przeciwciał pryszczycy, które wykazało wynik negatywny,
- bydło i trzoda chlewna musiały przebywać przez 14 dni w izolacji w kraju wywozu, w gospodarstwie pochodzenia bądź w stacji kwarantanny oraz pod nadzorem urzędowego lekarza weterynarii,
pod warunkiem, że:
i) żadne zwierzę znajdujące się w gospodarstwie pochodzenia lub stacji kwarantanny (w razie potrzeby) nie zostało zaszczepione przeciwko pryszczycy w ciągu 21 dni poprzedzających wywóz oraz żadne inne zwierzę, poza przeznaczonymi do wywozu, nie może być wprowadzone do gospodarstwa albo stacji kwarantanny w tym samym okresie;
ii) w przypadku gdy badania wymagane w zastosowaniu niniejszego artykułu są przeprowadzane w gospodarstwie, zwierzęta przeznaczone do wywozu muszą zostać odizolowane od innych zwierząt do momentu wywozu.
Zwierzęta podlegają także kwarantannie trwającej 21 dni w kraju przywozu;
B. W przypadku gdy takie zwierzęta pochodzą z Państwa Członkowskiego, które nie jest wolne od pryszczycy przez okres co najmniej dwóch lat i które:
1) nie przeprowadza szczepień przeciwko pryszczycy i nie dopuszcza na swoje terytorium zwierząt zaszczepionych przeciwko pryszczycy, te zwierzęta muszą odpowiadać wymogom niniejszej dyrektywy, z wyjątkiem przepisów dotyczących szczepień przeciwko pryszczycy, które zastępuje się następującymi gwarancjami:
- bydło musiało być poddane badaniu na obecność wirusa pryszczycy wykonanemu metodą wymazu z gardła i krtani (znanemu jako badanie przy użyciu zgłębnika przełykowego), które wykazało wynik negatywny,
- bydło i trzoda chlewna musiały być poddane badaniu serologicznemu w kierunku wykrycia przeciwciał pryszczycy, które wykazało wynik negatywny,
- bydło i trzoda chlewna musiały przebywać w izolacji przez 14 dni w kraju wywozu w stacji kwarantanny, pod nadzorem urzędowego lekarza weterynarii,
pod warunkiem, że:
i) żadne zwierzę znajdujące się w gospodarstwie pochodzenia lub stacji kwarantanny (w razie potrzeby) nie zostało zaszczepione przeciwko pryszczycy w ciągu 30 dni poprzedzających wywóz oraz żadne inne zwierzę, poza przeznaczonymi do wywozu, nie może być wprowadzone do gospodarstwa albo stacji kwarantanny w tym samym okresie;
ii) w przypadku gdy badania wymagane w zastosowaniu niniejszego artykułu są wykonywane w gospodarstwie, zwierzęta przeznaczone do wywozu muszą zostać odizolowane od innych zwierząt do momentu wywozu.
Zwierzęta podlegają również kwarantannie trwającej 21 dni w kraju przeznaczenia;
2) przeprowadza szczepienie przeciwko pryszczycy i dopuszcza na swoje terytorium zwierzęta szczepione przeciwko pryszczycy, te zwierzęta podlegają wymogom ustanowionym w pkt B ust. 1 oraz wszelkim dodatkowym wymogom, które mogą być przyjęte zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 12 lub 13.
Procedura przewidziana w art. 12 jest wykorzystywana w celu ustalenia szczegółowych zasad stosowania niniejszego artykułu, w szczególności w celu określenia, do której z kategorii wymienionych w pkt A akapit pierwszy i pkt B akapit pierwszy, zalicza się dane Państwo Członkowskie, jak również zasad kwalifikowania do wymienionych kategorii."
Artykuł 4
W art. 7 ust. 1 pkt A dyrektywy 64/432/EWG skreśla się lit. b).
W art. 7 ust. 1 pkt C dyrektywy 64/432/EWG datę "31 grudnia 1977 r." zastępuje się datą "31 grudnia 1979 r.".
Artykuł 5
Od dnia 1 stycznia 1978 r. art. 8 ust. 2 dyrektywy 72/462/EWG uzupełnia się jak następuje:
"W przypadku zwierząt przeznaczonych do hodowli i na opas wymogi niniejszego ustępu mogą różnić się w poszczególnych Państwach Członkowskich, w celu uwzględnienia szczególnych przepisów, z których Państwa Członkowskie korzystają w ramach handlu wewnątrzwspólnotowego."
Artykuł 6
Od dnia 1 stycznia 1978 r. tekst art. 33 dyrektywy 72/462/EWG otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 33
Przy stosowaniu art. 8 i 16 warunki ustanowione zgodnie z procedurą art. 29 dotyczące przywozu prowadzonego przez niektóre Państwa Członkowskie muszą być co najmniej równie rygorystyczne jak te, które te same Państwa Członkowskie stosują w ramach handlu wewnątrzwspólnotowego."
Artykuł 7
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy:
a) najpóźniej do dnia 1 stycznia 1977 r. w odniesieniu do przepisów art. 1;
b) najpóźniej do dnia 1 stycznia 1978 r. w odniesieniu do wszystkich innych przepisów.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 8
Niniejsza dyrektywa jest skierowana do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 21 grudnia 1976 r.
w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy produktami mięsnymi
(77/99/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: od czasu ustanowienia wspólnej organizacji rynków, produkty mięsne mogą być swobodnie przemieszczane we Wspólnocie; jednakże istnienie zróżnicowanych wymagań zdrowotnych w tym sektorze w różnych Państwach Członkowskich ogranicza wewnątrzwspólnotowy handel tymi produktami; w celu usunięcia takich dysproporcji niezbędne jest zastąpienie tych wymagań krajowych wspólnymi postanowieniami;
w celu zagwarantowania jakości omawianych produktów z punktu widzenia zdrowotnego do ich produkcji konieczne jest używanie tylko świeżego mięsa, pozyskanego zgodnie z normami wspólnotowymi, ustanowionymi w dyrektywie Rady 64/433/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy świeżym mięsem [2], ostatnio zmienionej dyrektywą 75/379/EWG [3] dyrektywą Rady 71/118/EWG z dnia 15 lutego 1971 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel świeżym mięsem drobiowym [4], ostatnio zmienionej dyrektywą 75/379/EWG, a także dyrektywą Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [5], ostatnio zmienionej dyrektywą 75/379/EWG; produkty mięsne muszą być produkowane, magazynowane i transportowane w warunkach spełniających wszystkie wymagania zdrowotne; konieczność uzyskania zatwierdzenia przez zakłady produkcji i przetwórstwa może ułatwić nadzór nad stosowaniem się do tych warunków; należy stworzyć przepisy w zakresieprocedury mającej na celu rozstrzyganie wszelkich sporów, które mogą powstać między Państwami Członkowskimi w zakresie uzasadnienia zatwierdzenia zakładu produkcyjnego;
ponadto należy wprowadzić we Wspólnocie mechanizmy kontrolne celem zapewnienia, że normy ustanowione w niniejszej dyrektywie stosowane są we wszystkich Państwach Członkowskich; należy stworzyć przepisy w zakresie procedury dla takich inspekcji, które zostaną ustalone zgodnie z procedurą wspólnotową, w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego, ustanowionego decyzją Rady z dnia 15 października 1968 r. [6];
należy stworzyć przepisy umożliwiające odstępstwa od określonych przepisów niniejszej dyrektywy w odniesieniu do niektórych produktów mięsnych, zawierających inne środki spożywcze oraz zawierających minimalny procent mięsa; odstępstw takich należy dokonywać zgodnie z procedurą wspólnotową, w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego;
w odniesieniu do wewnątrzwspólnotowego handlu wydanie świadectwa zdrowia, sporządzonego przez właściwy organ, uznaje się za najlepszą drogę do zapewnienia właściwych władz kraju przeznaczenia, że przesyłka produktów mięsnych spełnia wymagania niniejszej dyrektywy; świadectwo to musi towarzyszyć przesyłce tych produktów do miejsca przeznaczenia;
Państwa Członkowskie muszą mieć prawo wydawania zakazu wprowadzania na ich terytorium produktów mięsnych z innego Państwa Członkowskiego, uznanych za niezdatne do spożycia przez ludzi lub niespełniających przepisów zdrowotnych Wspólnoty;
w takich przypadkach nadawcy, na jego własne żądanie lub na żądanie jego przedstawiciela, należy pozwolić na zwrócenie mu produktów mięsnych, chyba że istnieją przyczyny zdrowotne zmuszające do przeciwnego działania;
w przypadku zakazu lub ograniczenia, o jego przyczynach powiadomić należy nadawcę lub jego przedstawiciela, a także w niektórych przypadkach właściwe władze kraju wywozu;
w przypadku sporu między nim a władzami Państwa Członkowskiego, właściwego dla miejsca przeznaczenia, dotyczącego zasadności zakazu lub ograniczenia, nadawcy należy umożliwić uzyskanie opinii eksperta;
w celu ułatwienia wprowadzenia proponowanych środków należy przewidzieć procedurę ścisłej współpracy między Państwami Członkowskimi i Komisją w Stałym Komitecie Weterynaryjnym,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa ustanawia wymagania zdrowotne dla produktów mięsnych przeznaczonych do handlu wewnątrzwspólnotowego.
Artykuł 2
1.
Do celów niniejszej dyrektywy stosowane są następujące definicje:
a) "produkty mięsne": produkty sporządzone w całości lub w części z mięsa poddanego przerobowi dla zapewnienia określonego stopnia zakonserwowania.
Jednakże mięsa poddanego tylko chłodzeniu lub mrożeniu nie uznaje się za produkt mięsny.
Następujące produkty nie są objęte niniejszą dyrektywą:
i) ekstrakty mięsne, rosół mięsny i bulion, sosy mięsne i podobne produkty, nie zawierające kawałków mięsa;
ii) całe, łamane i skruszone kości, peptony mięsne, żelatyna zwierzęca, mączka mięsna, mączka ze skóry wieprzowej, plazma krwi, krew wysuszona, wysuszona plazma krwi, białka komórkowe, ekstrakty z kości i podobne produkty;
iii) tłuszcze przetopione z tkanek zwierzęcych;
iv) żołądki, pęcherze i jelita, oczyszczone i wybielone, solone lub suszone;
b) "mięso": mięso zgodnie z definicją w:
- art. 1 dyrektywy 64/433/EWG,
- art. 1 dyrektywy 71/118/EWG,
- art. 2 dyrektywy 72/462/EWG;
c) "świeże mięso": świeże mięso zgodnie z definicją w art. 1 dyrektyw 64/433/EWG i 71/118/EWG oraz w art. 2 dyrektywy 72/462/EWG;
d) "przerób": przerób świeżego mięsa, z dodatkiem lub bez dodatku innych środków spożywczych, poprzez podgrzewanie, solenie lub suszenie albo kombinację tych procesów;
e) "przerób całkowity": przerób, którego wyniki są wystarczające, aby zagwarantować wartość zdrowotną produktu w normalnej temperaturze otoczenia;
f) "przerób niecałkowity": przerób, który nie spełnia wymagań ustanowionych w załączniku A rozdział V pkt 27 dla przerobu całkowitego;
g) "podgrzewanie": z użyciem ciepła suchego lub parowego;
h) "solenie": użycie soli (NaCl);
i) "suszenie": naturalna lub sztuczna redukcja zawartości wody;
j) "kraj wywozu": Państwo Członkowskie, z którego produkty mięsne wysyłane są do innego Państwa Członkowskiego;
k) "kraj przeznaczenia": Państwo Członkowskie, do którego wysyłane są produkty mięsne z innego Państwa Członkowskiego;
l) "przesyłka": ilość produktu mięsnego objęta tym samym świadectwem zdrowia;
m) "opakowanie": ochrona produktów mięsnych z użyciem opakowania pierwotnego lub pierwotnego pojemnika, dotykających bezpośrednio danego wyrobu, a także opakowanie pierwotne i pierwotny pojemnik sam w sobie;
n) "pakowanie": umieszczanie opakowanego lub nieopakowanego produktu lub produktów mięsnych w drugim pojemniku, jak również pojemnik sam w sobie.
2. Od czasu przedłożenia wniosku zgodnie z art. 9 ust. 2 do czasu przyjęcia przepisów dotyczących mięsa poddawanego przerobowi innemu niż podgrzewanie, solenie lub suszenie albo poddanego przerobowi niezgodnemu z wymaganiami załącznika A rozdział V pkt 26 mięso takie podlega przepisom dyrektyw wymienionych w ust. 1 lit. b).
Artykuł 3
1.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia, aby tylko produkty mięsne spełniające następujące warunki ogólne były wysyłane z jego terytorium na terytorium innego Państwa Członkowskiego:
1) produkty muszą zostać przygotowane w zakładzie zatwierdzonym i poddanym inspekcji zgodnie z art. 6;
2) muszą zostać przygotowane, magazynowane i transportowane zgodnie z załącznikiem A;
3) muszą zostać przygotowane z:
a) mięsa świeżego, jak określono w art. 2 ust. 2 lit. c).
Takie świeże mięso może pochodzić:
i) zgodnie z dyrektywą 64/433/EWG z Państwa Członkowskiego, w którym dokonano przygotowania lub z każdego innego Państwa Członkowskiego;
ii) zgodnie z dyrektywą 72/462/EWG z państwa trzeciego, przywożone bezpośrednio lub przez inne Państwo Członkowskie;
iii) zgodnie z art. 15 dyrektywy 71/118/EWG z państwa trzeciego, o ile:
- produkty pozyskane z tego mięsa spełniają wymagania niniejszej dyrektywy,
- oznakowanie zdrowotności, ustanowione w załączniku A rozdział VII, nie zostało dokonane na tych wyrobach,
- handel wewnątrzwspólnotowy tymi produktami pozostaje przedmiotem stosowania przepisów krajowych każdego Państwa Członkowskiego;
b) produktów mięsnych, pod warunkiem że spełniają wymagania niniejszej dyrektywy;
4) muszą zostać przygotowane poprzez podgrzewanie, solenie lub suszenie, który to przerób może zostać połączony z wędzeniem lub dojrzewaniem, o ile możliwe w szczególnych warunkach mikroklimatycznych i w połączeniu, w szczególności, z niektórymi substancjami peklującymi w rozumieniu art. 12.
Mogą zostać także połączone z innymi środkami spożywczymi i przyprawami;
5) muszą zostać przygotowane ze świeżego mięsa, przerabianego zgodnie z załącznikiem A rozdział III;
6) muszą zostać poddane inspekcji dokonanej przez właściwe władze, zgodnie z załącznikiem A rozdział IV; inspekcje takie mogą być przeprowadzone jako zadania czysto rutynowe i zgodnie z zasadami ustalonymi, w miarę potrzeb, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 18, z udziałem specjalnie do tego celu wyszkolonych asystentów;
7) muszą spełniać normy ustanowione w załączniku A rozdział V;
8) muszą zostać opakowane i zapakowane zgodnie z załącznikiem A rozdział VI, o ile opakowanie i zapakowanie jest konieczne;
9) muszą posiadać oznakowanie zdrowotności, zgodnie z załącznikiem A rozdział VII;
10) zgodnie z załącznikiem A rozdział VIII musi im towarzyszyć świadectwo zdrowia podczas transportu do kraju przeznaczenia;
11) muszą być magazynowane i transportowane i do kraju przeznaczenia w zadowalających warunkach zdrowotnych, zgodnie z załącznikiem A rozdział IX.
2.
Produkty mięsne nie mogą być poddane promieniowaniu jonizującemu, chyba że jest to uzasadnione względami medycznymi i chyba że taka procedura jest wyraźnie uwidoczniona na wyrobie i w świadectwie zdrowia.
Artykuł 4
1.
Produkty mięsne, poddane całkowitemu przerobowi zgodnie z załącznikiem A, rozdział V pkt 27 mogą być magazynowane i transportowane w normalnej temperaturze otoczenia.
Produkty poddane naturalnej fermentacji i dojrzewaniu przez długi okres uznaje się za poddane całkowitemu przerobowi do czasu, gdy Rada, działając jednomyślnie na wniosek Komisji, dokona zmiany limitów, zawartych w załączniku A rozdział V pkt 27 lit. b).
2.
Do celów kontroli producent musi zapewnić, że opakowanie produktów mięsnych, poddanych przerobowi niecałkowitemu, nosi wyraźne i czytelne oznaczenie temperatury, w jakiej produkty muszą być transportowane i magazynowane, oraz okres, przez jaki zapewniona może być przydatność do spożycia.
3.
Jeśli jest to konieczne, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18, można dokonać odstępstwa od ust. 2 w odniesieniu do niektórych produktów mięsnych, niespełniających norm, ustanowionych w załączniku A rozdział V pkt 27, z zastrzeżeniem niektórych warunków, które zostaną zweryfikowane przez właściwe władze.
Artykuł 5
Artykuł 3 i 4 nie mają zastosowania do produktów mięsnych przywożonych na podstawie zezwolenia kraju przeznaczenia do użytku innego niż spożycie przez ludzi; w takim przypadku kraj przeznaczenia zapewnia, że produkty takie używane są wyłącznie w celach, dla których zostały do tego kraju wysłane.
Artykuł 6
1.
Każde Państwo Członkowskie opracowuje listę zakładów przez nie zatwierdzonych i posiadających numer zatwierdzenia weterynaryjnego.
Wysyła ono tę listę innym Państwom Członkowskim i Komisji.
Komisja opracowuje listę tych zatwierdzonych zakładów i publikuje ją w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 8 Państwo Członkowskie nie zatwierdza zakładu, o ile nie zostanie zapewniona zgodność z niniejszą dyrektywą.
Państwo Członkowskie wycofa swoje zatwierdzenie, jeżeli warunki zatwierdzenia nie są dłużej spełniane.
Jeżeli kontroli dokonano zgodnie z art. 7, zainteresowane Państwo Członkowskie bierze pod uwagę wnioski z niej wynikające.
Inne Państwa Członkowskie oraz Komisja są powiadamiane o wycofaniu zatwierdzenia.
2.
Inspekcja i nadzorowanie zatwierdzonych zakładów dokonywane są na odpowiedzialność właściwej władzy, która w zadaniach czysto technicznych może być wspomaga przez specjalnie wyszkolony personel.
Szczegółowe zasady regulujące takie wspomaganie zostaną ustalone zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 18.
3.
Jeżeli Państwo Członkowskie uzna, że warunki zatwierdzenia nie są lub nie są dłużej spełniane przez zakład w innym Państwie Członkowskim, zawiadamia o tym Komisję oraz właściwe władze centralne tegoż Państwa Członkowskiego.
4.
W przypadku określonym w ust. 3 Komisja niezwłocznie uruchamia procedurę określoną w art. 7.
Jeżeli wnioski z raportu z inspekcji to uzasadniają, Państwa Członkowskie, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 19, mogą zostać upoważnione do odmowy wprowadzenia na swoje terytorium produktów mięsnych z zakwestionowanego zakładu.
Takie upoważnienie może zostać cofnięte zgodnie z tą samą procedurą, określoną w art. 19, jeżeli takie działanie jest uzasadnione wynikami dodatkowej kontroli ekspertów, dokonanej zgodnie z art. 7.
Artykuł 7
Eksperci Państw Członkowskich i Komisji przeprowadzają regularne inspekcje zatwierdzonych zakładów celem zapewnienia, że te ostatnie faktycznie stosują niniejszą dyrektywę, w szczególności załącznik A rozdziały I i II.
Dostarczają oni Komisji raporty zawierające wyniki dokonanych inspekcji.
Państwo Członkowskie, na terytorium którego przeprowadzana jest inspekcja, zapewnia ekspertom wszelką niezbędną pomoc w wykonaniu ich zadania.
Ekspertów Państw Członkowskich przeprowadzających inspekcje powołuje Komisja na wniosek Państw Członkowskich.
Muszą oni być obywatelami Państwa Członkowskiego innego niż to, w którym przeprowadzana jest inspekcja, a w przypadku przewidzianym w art. 6 ust. 3 i 4 obywatelami innego niż to Państwo Członkowskie, które uczestniczy w sporze.
Inspekcje są przeprowadzane w imieniu Wspólnoty, która ponosi związane z nią koszty.
Częstotliwość i szczegółowe zasady takich inspekcji zostaną ustalone zgodnie z procedurą określoną w art. 18.
Artykuł 8
1.
W drodze odstępstwa od warunków przewidzianych w art. 3 można postanowić, zgodnie z procedurą określoną w art. 18, że niektóre przepisy niniejszej dyrektywy nie mają zastosowania do określonych produktów zawierających inne środki spożywcze i tylko niewielki procent mięsa lub produktu mięsnego.
Wyjątki takie odnoszą się jedynie do:
a) warunków zatwierdzenia zakładów, jak ustanowiono w załączniku A rozdział I;
b) wymagań inspekcji, opisanych w załączniku A rozdziałach IV i V;
c) wymagań w stosunku do oznakowania zdrowotnego i świadectwa zdrowia, jak ustanowiono w art. 3 ust. 1 pkt 9 i 10.
Rozważając zgodę na taki wyjątek, jaki przewidziano w niniejszym artykule, bierze się pod uwagę zarówno rodzaj, jak i skład wyrobu.
Bez uszczerbku dla przepisów niniejszego artykułu Państwa Członkowskie zapewnią, aby wszystkie produkty mięsne przeznaczone do handlu wewnątrzwspólnotowego były produktami zdrowymi, przygotowanymi ze świeżego mięsa lub świeżych produktów mięsnych w rozumieniu niniejszej dyrektywy.
2.
Ustęp 1 akapit pierwszy zostanie wprowadzony po raz pierwszy przed datą wprowadzenia niniejszej dyrektywy.
Artykuł 9
1.
Rada, stanowiąc na wniosek Komisji, ustala po raz pierwszy, przed datą wykonania niniejszej dyrektywy, przepisy mające zastosowanie do świeżego mięsa, które zostało zmielone, rozdrobnione lub podobnie podzielone na drobne kawałki, z dodatkiem innych środków spożywczych i przypraw.
Do czasu wejścia w życie tak przyjętych przepisów mięso to podlega przepisom prawa krajowego.
2.
Przed datą wykonania niniejszej dyrektywy Komisja przedłoży Radzie wniosek dotyczący postępowania w odniesieniu do wyrobów, które nie zostały poddane przerobowi, a zatem nie spełniają wymagań ustanowionych w załączniku A rozdział V pkt 26.
Artykuł 10
Metody wymagane do sprawdzenia zgodności z normami, ustanowionymi w załączniku A rozdział V pkt 26 i 27, oraz tolerancji dopuszczalnych dla tych norm, zostaną określone sześć miesięcy przed datą wykonania niniejszej dyrektywy, zgodnie z procedurą określoną w art. 18.
Metody te, normy i tolerancje mogą być, w miarę potrzeb, zmieniane lub uaktualniane przy zastosowaniu tej samej procedury.
Artykuł 11
1.
Bez uszczerbku dla kompetencji wynikających z art. 6 i 7 Państwo Członkowskie, na którego terytorium w trakcie inspekcji sanitarnej stwierdzono, że:
a) produkty mięsne sprowadzone z innego Państwa Członkowskiego nie nadają się do spożycia przez ludzi, zakaże obrotu takimi produktami na swoim terytorium;
b) art. 3 nie został zastosowany, może narzucić taki zakaz.
2.
Decyzje podjęte zgodnie z ust. 1 muszą, na żądanie nadawcy lub jego przedstawiciela, zezwalać na ponowną wysyłkę produktów mięsnych, o ile nie ma do tego przeciwwskazań zdrowotnych.
W każdym przypadku podejmuje się środki zapobiegające niewłaściwemu użyciu takich produktów.
Jeżeli ponowna wysyłka nie jest możliwa, produkty muszą zostać zniszczone na terytorium Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadzono inspekcję.
W drodze odstępstwa od tego przepisu oraz na żądanie odbiorcy lub jego przedstawiciela Państwo Członkowskie dokonujące inspekcji sanitarnej zwierząt i zdrowia publicznego może zezwolić na ich wprowadzenie do użytkowania innego niż spożycie przez ludzi, o ile nie stanowi to zagrożenia dla ludzi lub zwierząt.
Takie produkty mięsne nie mogą opuścić terytorium tego Państwa Członkowskiego, które musi sprawdzić ich przeznaczenie.
O takich decyzjach powiadamia się nadawcę lub jego przedstawiciela, podając ich uzasadnienia.
Takie uzasadnione decyzje muszą, na żądanie, być niezwłocznie przekazane na piśmie, ze wskazaniem dróg odwołania przewidzianych w aktualnym ustawodawstwie oraz w formie i w terminie złożenia takiego odwołania.
3.
Gdy decyzje takie podejmowane są na podstawie ustalonej obecności choroby zakaźnej, niebezpiecznego dla zdrowia ludzkiego spadku jakości lub poważnego naruszenia niniejszej dyrektywy, zostają one także niezwłocznie przekazane do właściwych władz centralnych kraju wysyłającego oraz do Komisji, z podaniem przyczyn takich decyzji.
Artykuł 12
Bez uszczerbku dla aktualnych zasad wspólnotowych w sprawie dodatków dopuszczonych do stosowania w środkach spożywczych stosowanie dodatków do produktów mięsnych i szczegółowe zasady takiego stosowania podlegają nadal ustawodawstwu krajowemu, do czasu wejścia w życie przepisów wspólnotowych w tej dziedzinie.
Artykuł 13
Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, ustali przed dniem 31 grudnia 1978 r. temperatury, jakie należy utrzymywać podczas rozbioru mięsa i pierwotnego pakowania przewidziane w załączniku A rozdział II pkt 9 i bez uszczerbku dla przepisów ustanowionych w załączniku A rozdział III pkt 20.
Artykuł 14
1.
Rada, stanowiąc na wniosek Komisji, podejmuje jednomyślną decyzję w sprawie zasad wspólnotowych dotyczących metod wykrywania włosieni, a także przypadków, w których takie wykrywanie jest zbędne.
2.
Do czasu wejścia w życie takich zasad zastosowanie ma ustawodawstwo Państw Członkowskich w sprawie wykrywania włosieni w produktach mięsnych zawierających wieprzowinę.
3.
Wieprzowiny, w której rozpoznano włośnicę, nie wolno używać do wyrobu produktów mięsnych przeznaczonych do handlu wewnątrzwspólnotowego.
Artykuł 15
1.
Niniejsza dyrektywa nie ma wpływu na procedury odwoławcze od decyzji właściwych władz, dostępne zgodnie z obecnym ustawodawstwem Państw Członkowskich, przewidziane w niniejszej dyrektywie.
2. Każde Państwo Członkowskie gwarantuje podmiotom wysyłającym produkty mięsne, których przesyłka została zabroniona na podstawie art. 11 ust. 1, prawo uzyskania opinii eksperta. Każde Państwo Członkowskie zapewnia, aby przed podjęciem przez właściwe władze wszelkich innych środków, takich jak zniszczenie mięsa, eksperci mieli możliwość ustalenia, czy zostały spełnione warunki art. 11 ust. 1.
Ekspert jest obywatelem Państwa Członkowskiego innego niż kraj wywozu lub kraj przeznaczenia.
Działając na wniosek Państw Członkowskich, Komisja opracowuje wykaz zespołu ekspertów, którzy mogą zostać wskazani do formułowania takich opinii.
Po konsultacji z Państwami Członkowskimi ustanowi ona ogólne zasady, które będą stosowane, w szczególności w odniesieniu do procedury formułowania takich opinii.
Artykuł 16
Do czasu wejścia w życie przepisów wspólnotowych w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt mających wpływ na wewnątrzwspólnotowy handel produktami mięsnymi przepisy krajowe w tej dziedzinie mają nadal zastosowanie.
Artykuł 17
Do czasu wejścia w życie przepisów wspólnotowych dotyczących przywozu produktów mięsnych z państw trzecich Państwa Członkowskie stosują do takiego przywozu przepisy, które są przynajmniej równoważne z przepisami wynikającymi z niniejszej dyrektywy.
Artykuł 18
1.
Gdy procedura ustanowiona w niniejszym artykule ma być zastosowana, sprawa zostaje przez przewodniczącego, z jego własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego, niezwłocznie przedstawiona Stałemu Komitetowi Weterynaryjnemu (zwanemu dalej "Komitetem"), powołanemu decyzją Rady z dnia 15 października 1968 r.
2.
W Komitecie głosy Państw Członkowskich ważone są zgodnie z art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie głosuje.
3.
Przedstawiciel Komisji przedstawia projekt środków przewidzianych do przyjęcia.
Komitet wydaje swoją opinię o tych środkach w okresie ustalonym przez przewodniczącego z uwzględnieniem pilności sprawy.
Opinie przyjmowane są większością 41 głosów.
4.
Komisja przyjmuje środki i bezzwłocznie je stosuje, jeśli są zgodne z opinią Komitetu.
Jeżeli środki te są niezgodne z opinią Komitetu lub brak takiej opinii, Komisja bezzwłocznie przedstawia Radzie propozycje środków do podjęcia.
Rada przyjmuje środki kwalifikowaną większością głosów.
Jeśli Rada nie przyjmie żadnych środków w ciągu trzech miesięcy od daty przedłożenia jej wniosku, Komisja przyjmuje zaproponowane środki i niezwłocznie je stosuje, chyba że Rada odrzuciła je zwykłą większością głosów.
Artykuł 19
1.
Gdy ma być zastosowania procedura ustanowiona w niniejszym artykule, przewodniczący z własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego przedstawia sprawę Komitetowi.
2.
W Komitecie głosy Państw Członkowskich ważone są zgodnie z art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie głosuje.
3.
Przedstawiciel Komisji przedstawia projekt środków, które mają być przyjęte.
Komitet wydaje swoją opinię o tych środkach w ciągu dwóch dni.
Opinie przyjmowane są większością 41 głosów.
4.
Gdy środki są zgodne z opinią Komitetu, Komisja niezwłocznie je przyjmuje i stosuje.
Gdy są one niezgodne z opinią Komitetu lub gdy nie wydał on żadnej opinii, Komisja niezwłocznie przedstawia Radzie propozycje środków do przyjęcia.
Rada przyjmuje środki kwalifikowaną większością głosów.
Jeśli Rada nie przyjmie żadnych środków w ciągu 15 dni od daty otrzymania wniosku, Komisja przyjmuje proponowane środki i niezwłocznie je stosuje, chyba że Rada odrzuciła je zwykłą większością głosów.
Artykuł 20
Działając na wniosek Komisji, dostarczony przed dniem 1 lipca 1977 r., Rada, przed dniem 31 grudnia 1977 r., przyjmie przepisy określające, kto jest upoważniony do dokonywania nadzoru i inspekcji, przewidzianych w art. 3 ust. 6 (1), art. 4 ust. 3, art. 6 ust. 2 oraz w załączniku A rozdziały II, IV, V, VII i VIII.
Artykuł 21
Artykuł 18 i 19 stosują się do dnia 21 czerwca 1981 r.
Artykuł 22
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 1 lipca 1979 r.
Jednakże w przypadku tych Państw Członkowskich, które w dniu przyjęcia niniejszej dyrektywy nie wymagają corocznych badań lekarskich, zgodnie z obowiązującymi przepisami weterynaryjnymi badanie lekarskie przewidziane w załączniku A rozdział II pkt 17 będzie obowiązujące dopiero od dnia 15 lutego 1980 r., chyba że Rada, działając na wniosek Komisji, zadecyduje przed dniem 31 grudnia 1979 r. o przesunięciu tej daty w świetle raportu dostarczonego przez Komisję.
Artykuł 23
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 30 listopada 1976 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę 70/220/EWG z dnia 20 marca 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do działań, jakie mają być podjęte w celu ograniczenia zanieczyszczania powietrza przez spaliny z silników o zapłonie iskrowym pojazdów silnikowych
(77/102/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [1], zmienioną Aktem Przystąpienia [2], w szczególności jej art. 11, 12 oraz 13,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/220/EWG z dnia 20 marca 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do działań, jakie mają być podjęte w celu ograniczenia zanieczyszczania powietrza przez spaliny z silników o zapłonie iskrowym pojazdów silnikowych [3], ostatnio zmienioną wyżej wymienionym Aktem Przystąpienia, w szczególności jej art. 5, a także mając na uwadze, co następuje:
program działań Wspólnot Europejskich w sprawie środowiska naturalnego, przyjęty dnia 22 listopada 1973 r., przewiduje zmiany w przyjętych dyrektywach, tak aby uwzględnić najnowszy postęp naukowy, ze szczególnym odniesieniem do zanieczyszczenia powietrza przez gazy spalinowe z silników o zapłonie iskrowym;
postęp techniczny dokonany w konstruowaniu silników o zapłonie iskrowym od czasu ustanowienia przez dyrektywę Rady 70/220/EWG dopuszczalnych wartości granicznych w odniesieniu do emisji tlenku węgla oraz emisji niespalonych węglowodorów z tych silników, które to wartości graniczne zostały uczynione bardziej rygorystycznymi przez dyrektywę 74/290/EWG z dnia 28 maja 1974 r. [4], umożliwia również ustanowienie najwyższych dopuszczalnych wartości emisji w odniesieniu do tlenku azotu;
zasadniczym jest, iż emisje tego ostatniego zanieczyszczenia z pojazdów silnikowych powinny zostać ograniczone ze skutkiem natychmiastowym w celu ustanowienia podstawy dla spójnych wspólnotowych działań w celu zmniejszenia najwyższych dopuszczalnych wartości w odniesieniu do tych trzech zanieczyszczeń, które podlegają procedurze homologacji typu EWG dla pojazdów; w celu ochrony zdrowia publicznego oraz środowiska naturalnego zaleca się rozważenie dalszego zmniejszania wartości granicznych tych zanieczyszczeń, tak szybko, jak tylko obecnie realizowane prace przyniosą konkretne skutki;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw w sprawie Usunięcia Barier Technicznych w Handlu w Sektorze Motoryzacyjnym,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załącznikach I oraz III do dyrektywy Rady 70/220/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do działań, jakie mają być podjęte w celu ograniczenia zanieczyszczania powietrza przez spaliny z silników o zapłonie iskrowym pojazdów silnikowych, zmienionej dyrektywą 74/290/EWG z dnia 28 maja 1974 r., niniejszym wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Od dnia 1 kwietnia 1977 r. Państwa Członkowskie z powodów odnoszących się do zanieczyszczenia powietrza przez gazy z silników:
- nie odmawiają udzielenia homologacji typu EWG lub wydania dokumentów określonych w art. 10 ust. 1 tiret drugie dyrektywy 70/156/EWG, lub udzielenia krajowej homologacji typu pojazdu silnikowego,
- ani nie zakazują wprowadzenia do użytkowania takich pojazdów,
w przypadku gdy poziom zanieczyszczeń gazowych emitowanych przez ten typ pojazdu silnikowego lub przez ten rodzaj pojazdu spełnia wymagania dyrektywy 70/220/EWG, ostatnio zmienionej niniejszą dyrektywą.
2.
Od dnia 1 października 1977 r. Państwa Członkowskie:
- nie wydają dokumentu przewidzianego w art. 10 ust. 1 tiret drugie dyrektywy 70/156/EWG w odniesieniu do typu pojazdu silnikowego, który emituje zanieczyszczenia gazowe na poziomie, który nie spełnia wymagań dyrektywy 70/220/EWG, ostatnio zmienionej niniejszą dyrektywą,
- mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji typu pojazdu silnikowego, który emituje zanieczyszczenia gazowe na poziomie, który nie spełnia wymagań dyrektywy 70/220/EWG, ostatnio zmienionej niniejszą dyrektywą.
3.
Od dnia 1 października 1980 r. Państwa Członkowskie mogą zakazać wprowadzenia do użytkowania pojazdów, które emitują zanieczyszczenia gazowe na poziomie, który nie spełnia wymagań dyrektywy 70/220/EWG, ostatnio zmienionej niniejszą dyrektywą.
4.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie wymagania potrzebne w celu wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 stycznia 1977 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
DYREKTYWA RADY
z dnia 8 marca 1977 r.
zmieniająca dyrektywę 70/157/EWG odnoszącą się do dopuszczalnego poziomu hałasu i układu wydechowego pojazdów silnikowych
(77/212/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając projekt Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego1,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego2,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa Rady 70/157/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do dopuszczalnego poziomu hałasu i układu wydechowego pojazdów silnikowych[1], ostatnio zmienioną dyrektywą 73/350/EWG[2], ustanawia w swoim Załączniku dopuszczalne poziomy hałasu pojazdów silnikowych przeznaczonych do użytku na drogach, z nadwoziem lub bez, posiadających przynajmniej cztery koła, o maksymalnej prędkości konstrukcyjnej przekraczającej 25 km/h, z wyjątkiem pojazdów poruszających się po szynach, ciągników rolniczych lub leśnych oraz pojazdów przeznaczonych do robót publicznych;
dla ochrony ogółu społeczeństwa przed dokuczliwością hałasu wymagane są stosowne działania mające na celu zmniejszenie poziomu hałasu pojazdów silnikowych; takie zmniejszenie stało się możliwe wskutek postępu technicznego w budowie pojazdów silnikowych;
Załącznik do dyrektywy 70/157/EWG należy stosownie zmienić przez obniżenie wartości dopuszczalnego poziomu hałasu, wyrażonego w dB (A) dla każdej kategorii pojazdów, tam określonych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do dyrektywy 70/157/EWG, tabelę w ppkt I.1 zastępuje się następująca tabelą:
Kategoria pojazdu Wartość wyrażona w dB (A) decybele (A)
I.1.1 Pojazdy przeznaczone do przewozu pasażerów i posiadające nie więcej niż dziewięć miejsc siedzących, włącznie z miejscem kierowcy 80
I.1.2. Pojazdy przeznaczone do przewozu pasażerów i posiadające więcej niż dziewięć miejsc siedzących, włącznie z miejscem kierowcy oraz o maksymalnej dopuszczalnej masie nieprzekraczającej 3,5 tony 81
I.1.3. Pojazdy przeznaczone do przewozu towarów, o maksymalnej dopuszczalnej masie nieprzekraczającej 3,5 tony 81
I.1.4. Pojazdy przeznaczone do przewozu pasażerów, posiadające więcej niż dziewięć miejsc siedzących, włącznie z miejscem kierowcy, o maksymalnej dopuszczalnej masie przekraczającej 3,5 tony 82
I.1.5. Pojazdy przeznaczone do przewozu towarów o maksymalnej dopuszczalnej masie przekraczającej 3,5 tony 86
I.1.6. Pojazdy przeznaczone do przewozu pasażerów, posiadające więcej, niż dziewięć miejsc siedzących, włącznie z miejscem kierowcy, o mocy silnika równej lub większej niż 200 hp DIN 85
I.1.7. Pojazdy i pojazdy przeznaczone do przewozu towarów lub materiałów, o mocy silnika różnej lub większej niż 200 hp DIN i maksymalnej dopuszczalnej masie przekraczającej 12 ton 88
Artykuł 2
1.
Z mocą od dnia 1 kwietnia 1977 r., z przyczyn odnoszących się do poziomu hałasu i układu wydechowego, żadne Państwo Członkowskie nie może:
- odmówić homologacji typu EWG lub wydania dokumentu, określonego w art. 10 ust. 1 tiret trzecie dyrektywy Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep[3], zmienionej Aktem Przystąpienia, lub krajowego homologacji typu dla jakiegokolwiek typu pojazdu silnikowego,
- zakazać pierwotnego dopuszczenia do ruchu pojazdów,
jeśli poziom hałasu i układ wydechowy tego typu pojazdu lub tych pojazdów spełnia przepisy dyrektywy Rady 70/157/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywę.
2.
Z mocą od dnia 1 kwietnia 1980 r., Państwa Członkowskie:
- nie wydają dłużej dokumentu przewidzianego w art. 10 ust. 1 tiret trzecie, dyrektywy 70/156/EWG dla typu pojazdu, którego poziom hałasu i układ wydechowy nie spełniają wymagań dyrektywy 70/157/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą,
- mogą odmówić krajowej homologacji typu dla pojazdu, którego poziom hałasu i układ wydechowy nie spełniają przepisów dyrektywy 70/157/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
Jednakże dla pojazdów kategorii I.1.6 według tabeli w art. 1, datę "1 kwietnia 1980 r." zastępuje się datą "1 kwietnia 1982 r.".
3.
Z mocą od dnia 1 października 1982 r., Państwa Członkowskie mogą zakazać pierwotnego dopuszczenia do ruchu pojazdów, których poziom hałasu i układ wydechowy nie spełniają wymagań dyrektywy 70/157/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywę.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują przed dniem 1 kwietnia 1977 r. przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 22 marca 1977 r.
mająca na celu ułatwienie skutecznego korzystania przez prawników ze swobody świadczenia usług
(77/249/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 57 i 66,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z Traktatem każde ograniczenie możliwości świadczenia usług, które wynika z obywatelstwa lub warunków związanych z miejscem zamieszkania, jest zabronione od zakończenia okresu przejściowego;
niniejsza dyrektywa odnosi się tylko do działań mających na celu ułatwienie skutecznego wykonywania działalności zawodowej prawnika świadczącego usługi; konieczne będzie podjęcie bardziej szczegółowych środków zmierzających do ułatwienia skutecznego korzystania z prawa do podejmowania działalności gospodarczej;
skuteczne korzystanie przez prawników ze swobody świadczenia usług wymaga od przyjmującego Państwa Członkowskiego uznania za prawników osoby wykonujące ten zawód w różnych Państwach Członkowskich;
ponieważ niniejsza dyrektywa dotyczy wyłącznie świadczenia usług i nie zawiera postanowień w sprawie wzajemnego uznawania dyplomów, osoba uprawniona, której dotyczy dyrektywa, ma obowiązek przyjęcia tytułu zawodowego używanego w Państwie Członkowskim, w którym osoba ta prowadzi działalność zawodową, w dalszej części dokumentu określanym jako "Państwo Członkowskie pochodzenia",
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa stosuje się, w zakresie i na warunkach w niej określonych, do działalności zawodowej wykonywanej przez prawnika w formie świadczenia usług.
Niezależnie od wszelkich postanowień zawartych w niniejszej dyrektywie Państwa Członkowskie mogą zastrzec dla określonych grup prawników przygotowywanie dokumentów urzędowych, upoważniających do zarządzania majątkiem osób zmarłych bądź dotyczących ustanawiania lub przekazywania praw do nieruchomości.
w Belgii: _BAR_ Avocat — Advocaat _BAR_
w Danii: _BAR_ Advokat _BAR_
w Niemczech: _BAR_ Rechtsanwalt _BAR_
we Francji: _BAR_ Avocat _BAR_
w Irlandii: _BAR_ Barrister Solicitor _BAR_
we Włoszech: _BAR_ Avvocato _BAR_
w Luksemburgu: _BAR_ Avocat-avoué _BAR_
w Holandii: _BAR_ Advocaat _BAR_
w Zjednoczonym Królestwie: _BAR_ Advocate Barrister Solicitor. _BAR_
2.
Artykuł 2
Każde Państwo Członkowskie uzna za prawnika każdą osobę wykonującą czynności określone w art. 1 ust. 1, wymienioną w ust. 2 tego artykułu.
Artykuł 3
Każda osoba wymieniona w art. 1 powinna posługiwać się tytułem zawodowym wyrażonym w języku lub w jednym z języków Państwa Członkowskiego pochodzenia, z określeniem organizacji zawodowej, która upoważnia tę osobę do wykonywania zawodu lub sądu, przez który osoba ta jest upoważniona do wykonywania zawodu zgodnie z prawem tego państwa.
Artykuł 4
1.
Czynności związane z reprezentowaniem lub obroną klienta w postępowaniu sądowym lub przed organami władzy państwowej będą wykonywane w każdym przyjmującym Państwie Członkowskim na warunkach określonych dla prawników prowadzących działalność zawodową w tym państwie, z wykluczeniem wszelkich warunków wymagających pobytu lub zarejestrowania się w organizacji zawodowej w tym państwie.
2.
Prawnik wykonujący takie czynności przestrzega zasad regulaminu zawodowego przyjmującego Państwa Członkowskiego bez uszczerbku dla obowiązków, jakie na nim spoczywają w Państwie Członkowskim pochodzenia.
3.
Gdy czynności te wykonywane są w Zjednoczonym Królestwie, "zasady regulaminu zawodowego przyjmującego Państwa Członkowskiego" oznaczają zasady regulaminu zawodowego obowiązujące prawników noszących tytuł "solicitor", w przypadku gdy wykonywanie tych czynności nie jest zastrzeżone dla prawników noszących tytuł "barrister" lub "advocate".
W przeciwnym razie obowiązują zasady regulaminu zawodowego dotyczące "barristers" i "advocates".
Natomiast w stosunku do prawników noszących tytuł "barrister" pochodzących z Irlandii zawsze będą obowiązywać zasady regulaminu zawodowego, które w Zjednoczonym Królestwie obowiązują prawników noszących tytuł "barrister" lub "advocate".
Gdy czynności te wykonywane są w Irlandii, "zasady regulaminu zawodowego przyjmującego Państwa Członkowskiego" oznaczają, o ile zasady te dotyczą ustnego przedstawienia sprawy w sądzie, zasady regulaminu zawodowego dotyczące prawników noszących tytuł "barrister".
We wszystkich pozostałych przypadkach mają zastosowanie zasady regulaminu zawodowego obowiązujące prawników noszących tytuł "solicitor".
Natomiast prawnicy noszący tytuł "barrister" i "advocate" ze Zjednoczonego Królestwa będą zawsze podlegać zasadom regulaminu zawodowego obowiązującym w Irlandii prawników noszących tytuł "barrister".
4.
Prawnik wykonujący czynności odmienne od wymienionych w ust. 1 podlega warunkom i zasadom regulaminu zawodowego obowiązującego w Państwie Członkowskim pochodzenia, bez naruszenia zasad, bez względu na ich źródło, które obowiązują w tym zawodzie w przyjmującym Państwie Członkowskim, przede wszystkim zaś zasad, które dotyczą sprzeczności pomiędzy wykonywaniem czynności prawnika i wykonywaniem innych czynności w tym Państwie Członkowskim, zachowania tajemnicy zawodowej, zależności wobec innych prawników, zakazu występowania tego samego prawnika w imieniu stron o sprzecznych interesach oraz reklamy.
Te zasady obowiązują tylko wtedy, gdy mogą być przestrzegane przez prawnika, który nie prowadzi działalności zawodowej w przyjmującym Państwie Członkowskim i w stopniu, w jakim ich przestrzeganie jest obiektywnie uzasadnione jako mogące zapewnić w tym Państwie Członkowskim prawidłowe wykonywanie czynności prawnika, powagę zawodu i poszanowanie zasad dotyczących sprzeczności w wykonywaniu czynności zawodowych.
Artykuł 5
Dla wykonywania czynności dotyczących reprezentowania oraz obrony klienta w postępowaniu sądowym każde Państwo Członkowskie może wymagać od prawników, o których mowa w art. 1, aby:
- zostali przedstawieni, zgodnie z miejscowymi zasadami lub zwyczajami, głównemu sędziemu i gdzie stosowne, właściwemu dziekanowi rady korporacji zawodowej w przyjmującym Państwie Członkowskim,
- współpracowali z prawnikiem, który wykonuje swój zawód w danej instytucji sądowniczej i który, w miarę potrzeb, będzie odpowiadać przed tą instytucją, lub też z "avoué" lub "procuratore" wykonującym swój zawód w tej instytucji.
Artykuł 6
Każde Państwo Członkowskie może wyłączyć prawników, którzy otrzymują wynagrodzenie i są zatrudniani przez instytucję publiczną lub prywatną, z wykonywania czynności związanych z reprezentowaniem lub obroną tej instytucji podczas postępowania sądowego, jeżeli prawnikom prowadzącym działalność zawodową w tym Państwie Członkowskim zabrania się wykonywania tych czynności.
Artykuł 7
1.
Właściwe władze w przyjmującym Państwie Członkowskim mogą poprosić osobę świadczącą usługi, aby dowiodła swych kwalifikacji jako prawnik.
2.
W przypadku niepodporządkowania się obowiązkom, które wymienione są w art. 4 i obowiązują w przyjmującym Państwie Członkowskim, właściwe organy tego państwa określą, zgodnie z własnymi zasadami i procedurami, konsekwencje takiego niepodporządkowania się i w tym celu mogą zdobyć każdą wymaganą informację zawodową dotyczącą osoby świadczącej usługi.
Poinformują one właściwe organy w Państwie Członkowskim pochodzenia o każdej powziętej decyzji.
Taka wymiana informacji nie będzie mieć wpływu na poufny charakter dostarczanych informacji.
Artykuł 8
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie niezbędne środki w celu zastosowania się do niniejszej dyrektywy w ciągu dwóch lat od jej ogłoszenia i bezzwłocznie informują o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, które przyjęły w dziedzinie regulowanej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 9
Dyrektywa niniejsza skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 29 marca 1977 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do poziomu hałasu odczuwanego przez kierującego kołowymi ciągnikami rolniczymi lub leśnymi
(77/311/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Zgromadzenia [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze co następuje: w celu wprowadzenia w życie procedury homologacji typu EWG, która jest przedmiotem dyrektywy Rady 74/150/EWG z dnia 4 marca 1974 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu kołowych ciągników rolniczych lub leśnych [3], powinny zostać przyjęte przepisy w celu zapewnienia bezpiecznych warunków pracy oraz w szczególności ochrony słuchu pracowników rolnych kierujących takimi ciągnikami;
przepisy te są szczególnie potrzebne, jako że tylko w dwóch Państwach Członkowskich istnieją szczegółowe przepisy dotyczące poziomu hałasu odczuwanego przez kierującego wyżej wymienionymi ciągnikami;
różnice w wyżej wspomnianych ustawodawstwach krajowych mogą wpłynąć hamująco na handel we Wspólnocie i tym samym stanowić przeszkodę w ustanowieniu i funkcjonowaniu wspólnego rynku,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Do celów niniejszej dyrektywy "ciągnik rolniczy lub leśny" oznacza każdy pojazd silnikowy, wyposażony w koła lub gąsienice, mający co najmniej dwie osie, którego główna funkcja polega na mocy pociągowej i który został specjalnie skonstruowany do holowania, pchania, przewożenia lub napędzania niektórych narzędzi, maszyn lub przyczep przeznaczonych do stosowania w rolnictwie lub leśnictwie.
Może on być wyposażony w celu przewożenia rzeczy i osób.
2.
Niniejszą dyrektywę stosuje się jedynie do ciągników określonych w ust. 1, wyposażonych w opony pneumatyczne i mających dwie osie oraz których maksymalna prędkość konstrukcyjna wynosi 6–25 km/h.
Artykuł 2
1.
Żadne z Państw Członkowskich nie może odmówić przyznania homologacji typu EWG lub krajowej homologacji typu, czy też odmówić lub zakazać sprzedaży, rejestracji lub wprowadzenia do eksploatacji jakiegokolwiek ciągnika ze względu na poziom hałasu odczuwanego przez kierującego, jeżeli poziom ten mieści się w następujących granicach:
90 dB (A) zgodnie z załącznikiem I, lub
86 dB (A) zgodnie z załącznikiem II.
W okresie przejściowym upływającym w terminie do wyznaczenia przed dniem 1 października 1981 r., zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 dyrektywy 74/150/EWG, powyższe ograniczenia dla badań zgodnie z załącznikiem I ppkt 3.2.1.1 oraz załącznikiem II ppkt 3.2.2.1 zwiększa się o 6 dB (A).
2.
W okresie przejściowym upływającym w terminie do wyznaczenia przed dniem 1 października 1981 r., zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 dyrektywy 74/150/EWG, Państwa Członkowskie mogą zezwolić na krajowe homologacje typu, sprzedaż, rejestrację lub wprowadzenie do eksploatacji ciągników nieposiadających kabiny, jeżeli ich poziom hałasu mieści się w następujących granicach:
96 dB (A) zgodnie z załącznikiem I, lub
92 dB (A) zgodnie z załącznikiem II.
Artykuł 3
Do celów niniejszej dyrektywy "kabina" oznacza każdą strukturę zbudowaną ze sztywnych elementów, przezroczystych lub nie, która całkowicie zamyka kierowcę i izoluje go od otoczenia oraz która może być stale zamknięta podczas pracy.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, iż zarówno w prezentacji handlowej, jak i reklamie, nie znajduje się nic, co mogłoby sugerować, że ciągniki mają takie cechy dotyczące poziomu hałasu odczuwanego przez kierującego, których w rzeczywistości nie mają.
Artykuł 5
Jakiekolwiek zmiany niezbędne w celu dostosowania wymogów określonych w załącznikach do postępu technicznego przyjmowane są zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 dyrektywy Rady 74/150/EWG.
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy w ciągu 18 miesięcy od jej ogłoszenia oraz niezwłocznie informują o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 5 kwietnia 1977 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do instalacji pomiarowych do cieczy innych niż woda
(77/313/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotą Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: w Państwach Członkowskich budowa i metody kontroli instalacji pomiarowych do cieczy podlegają obligatoryjnym przepisom, które są różne w poszczególnych Państwach Członkowskich, co utrudnia handel dotyczący takich instalacji; dlatego konieczne jest zbliżenie tych przepisów;
dyrektywa Rady 71/316/EWG z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wspólnych przepisów dotyczących przyrządów pomiarowych oraz metod kontroli metrologicznej [3], ostatnio zmieniona dyrektywą 72/427/EWG [4], ustanowiła procedury zatwierdzenia typu EWG oraz pierwotnej legalizacji EWG powyższych instalacji pomiarowych; zgodnie z tą dyrektywą powinny zostać ustanowione wymagania techniczne dotyczące konstrukcji oraz działania instalacji pomiarowych do cieczy innych niż woda;
w dyrektywie Rady 71/319/EWG z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do liczników do cieczy innych niż woda [5] oraz w dyrektywie Rady 71/348/EWG z dnia 12 października 1971 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do urządzeń pomocniczych do liczników do cieczy innych niż woda [6] zostały ustanowione wymagania techniczne dotyczące konstrukcji oraz działania, które muszą spełniać takie przyrządy; w dyrektywie 71/319/EWG określono, że instalacje pomiarowe zawierające jeden lub więcej liczników do cieczy innych niż woda, muszą stanowić przedmiot odrębnej dyrektywy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do instalacji pomiarowych do cieczy innych niż woda, wyposażonych w liczniki komorowe, w których ciecz wywołuje ruch ruchomych ścianek działowych komór mierniczych.
Artykuł 2
Instalacje pomiarowe, które mogą być wyposażone w oznaczenia i znaki EWG, zostały opisane w Załączniku.
Podlegają one, o ile wymagają tego przepisy Załącznika, zatwierdzeniu typu EWG oraz są poddawane pierwotnej legalizacji EWG stosownie do warunków określonych w Załączniku.
Stosownie do warunków określonych w Załączniku, zatwierdzenie typu EWG może zostać także przyznane dla części oraz podzespołów instalacji pomiarowej.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie nie mogą odmawiać, zakazywać lub ograniczać wprowadzania do obrotu oraz użytkowania instalacji pomiarowych do cieczy innych niż woda, posiadających oznaczenia i znaki przewidziane w niniejszej dyrektywie zgodnie z przepisami dyrektywy 71/316/EWG, na podstawie ich właściwości metrologicznych.
Państwa Członkowskie nie mogą odmawiać, zakazywać lub ograniczać wprowadzania do obrotu części oraz elementów składowych instalacji pomiarowych posiadających oznaczenie zatwierdzenia typu EWG, na podstawie ich właściwości metrologicznych.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie 18 miesięcy od jej przyjęcia i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Szósta dyrektywa Rady
z dnia 17 maja 1977 r.
w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku
(77/388/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 99 i 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: wszystkie Państwa Członkowskie przyjęły system podatku od wartości dodanej zgodnie z pierwszą i drugą dyrektywą Rady z dnia 11 kwietnia 1967 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych [3];
decyzja z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie zastąpienia wkładów finansowych Państw Członkowskich przez środki własne Wspólnot [4] przewiduje, że budżet Wspólnot będzie, bez względu na inne dochody, finansowany całkowicie z własnych środków Wspólnot; ponieważ środki te mają zawierać przychody uzyskane z podatku od wartości dodanej otrzymane poprzez zastosowanie wspólnej stawki podatku do podstawy opodatkowania ustalonej w jednolity sposób zgodnie z zasadami wspólnotowymi;
dalszy postęp będzie następował poprzez efektywne usunięcie ograniczeń w przepływie osób, towarów, usług i kapitału oraz integrację gospodarek narodowych;
należy mieć na uwadze cel, którym jest zniesienie nakładania podatku od przywozu oraz zwrot podatku od wywozu w handlu między Państwami Członkowskimi; należy zapewnić aby wspólny system podatków obrotowych nie był dyskryminujący, ze względu na pochodzenie towarów i usług, tak aby mógł być ostatecznie zrealizowany wspólny rynek pozwalający na uczciwą konkurencję i przypominający prawdziwy rynek wewnętrzny;
określenie terminu "podatnik" musi być dokładnie sprecyzowane, aby uzyskać lepszą neutralność podatku i umożliwić Państwom Członkowskim rozciągnięcie go na osoby, które okazjonalnie dokonują określonych transakcji;
termin "transakcja podlegająca opodatkowaniu" był powodem trudności, zwłaszcza, jeśli chodzi o transakcje uznawane za transakcje podlegające opodatkowaniu; dlatego pojęcia te muszą zostać dokładniej sprecyzowane;
określenie miejsca, gdzie transakcje podlegające opodatkowaniu zostały dokonane, było źródłem konfliktów dotyczących jurysdykcji między Państwami Członkowskimi, w szczególności jeśli chodzi o dostawy towarów wraz z montażem oraz świadczenie usług; miejsce, gdzie następuje świadczenie usługi powinno co do zasady być określone jako miejsce, gdzie osoba świadcząca usługi posiada swoje główne miejsce prowadzenia działalności, miejsce to powinno być określone jako znajdujące się w kraju osoby, dla której świadczona jest ta usługa, szczególnie w przypadku niektórych usług świadczonych pomiędzy podatnikami, gdzie koszt usługi jest wliczany w cenę towaru;
pojęcia zdarzenia podatkowego i obowiązku podatkowego muszą być zharmonizowane, jeśli wprowadzenie i jakiekolwiek późniejsze zmiany stawki wspólnotowej mają stać się obowiązujące w tym samym czasie we wszystkich Państw Członkowskich;
podstawa opodatkowania musi być zharmonizowana tak, aby zastosowanie stawki wspólnotowej do transakcji podlegających opodatkowaniu doprowadziło do porównywalnych rezultatów we wszystkich Państwach Członkowskich;
stawki podatkowe stosowane przez Państwa Członkowskie muszą pozwolić na prawidłowe odliczenie podatku naliczonego w fazie poprzedniej;
wspólny wykaz zwolnień powinien być sporządzony, tak aby umożliwić pobór środków własnych Wspólnot w sposób jednolity we wszystkich Państwach Członkowskich;
zasady dotyczące odliczeń powinny zostać zharmonizowane w stopniu, który miałby wpływ na wysokość pobieranych kwot; część podlegająca odliczeniu powinna być naliczana w podobny sposób we wszystkich Państwach Członkowskich;
należy sprecyzować, które osoby są zobowiązane do zapłaty, w szczególności jeśli chodzi o niektóre usługi świadczone przez osobę mająca swe przedsiębiorstwo w innym państwie;
zobowiązania podatników muszą zostać zharmonizowane, zależnie od możliwości tak, aby zapewnić niezbędne zabezpieczenia pozwalające na pobieranie podatków w ujednolicony sposób we wszystkich Państwach Członkowskich; podatnicy powinni w szczególności deklarować okresowo ogólną wysokość dokonywanych transakcji, jeżeli okaże się to konieczne dla ustalenia i kontroli podstawy opodatkowania;
konieczna jest harmonizacja różnych odrębnych systemów już istniejących; Państwa Członkowskie powinny jednakże mieć możliwość utrzymania swoich własnych systemów dotyczących małych przedsiębiorstw, zgodnie ze wspólnymi przepisami, i w celu ściślejszej harmonizacji; Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość zastosowania szczególnej regulacji umożliwiającej zastosowanie ryczałtowych stawek rekompensat z tytułu podatku naliczonego rolnikom nie objętym zwykłymi regulacjami; powinny zostać ustalone podstawowe zasady tej regulacji, jak również, że powinno się przyjąć wspólną metodę określania wartości dodanej tych rolników do celów gromadzenia środków własnych;
należy zapewnić jednolite zastosowanie przepisów niniejszej dyrektywy; w tym celu powinny zostać ustanowione wspólnotowe procedury konsultacji; powstanie Komitetu ds. Podatku od Wartości Dodanej powinno umożliwić w tym zakresie bliską współpracę między Państwami Członkowskimi a Komisją;
Państwa Członkowskie powinny mieć możność, w pewnych granicach i na pewnych warunkach, podjąć lub utrzymać specjalne środki stanowiące odstępstwo od stosowania niniejszej dyrektywy, w celu uproszczenia pobierania podatku i zapobieżenia nadużyciom finansowym lub uchylaniu się od opodatkowania;
może okazać się właściwe, aby upoważnić Państwa Członkowskie do zawarcia z państwami trzecimi lub organizacjami międzynarodowymi umów zawierających odstępstwa od niniejszej dyrektywy;
niezbędne jest zapewnienie okresu przejściowego pozwalającego na stopniowe dostosowywanie prawa krajowego w określonych dziedzinach,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
TYTUŁ I
PRZEPISY WSTĘPNE
Artykuł 1
Państwa Członkowskie zmodyfikują swoje obecne systemy podatku od wartości dodanej zgodnie z przepisami następujących artykułów.
Przyjmą one niezbędne przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne tak, aby zmodyfikowany system wszedł w życie najszybciej jak to możliwe, najpóźniej do dnia 1 stycznia 1978 r.
TYTUŁ II
ZAKRES PRZEDMIOTOWY
Artykuł 2
Opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej podlega:
1) dostawa towarów lub usług świadczona odpłatnie na terytorium kraju przez podatnika, który jako taki występuje;
2) przywóz towarów.
TYTUŁ III
ZAKRES TERYTORIALNY
Artykuł 3
1.
Do celów niniejszej dyrektywy, przez "terytorium kraju" rozumie się obszar stosowania Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą, określony dla każdego z Państw Członkowskich w art. 227.
2.
Następujące obszary poszczególnych Państw Członkowskich zostają wyłączone z zakresu pojęcia "terytorium kraju":
Republika Federalna Niemiec:
wyspa Helgoland, obszar Büsingen;
Królestwo Danii:
Grenlandia;
Republika Włoska:
Livigno, Campione d'Italia, część jeziora Lugano należąca do włoskiego terytorium.
3.
Jeżeli Komisja uzna, że wyłączenia wymienione w ust. 2 nie są dłużej uzasadnione, w szczególności w odniesieniu do uczciwej konkurencji lub środków własnych, przedstawi Radzie właściwe wnioski.
TYTUŁ IV
PODATNICY
Artykuł 4
1.
"Podatnikiem" jest każda osoba wykonująca samodzielnie i niezależnie od miejsca zamieszkania działalność gospodarczą, określoną w ust. 2, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności.
2.
Działalność gospodarcza, określona w ust. 1 obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców i osób świadczących usługi włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów.
Za działalność gospodarczą uznaje się również wykorzystywanie, w sposób ciągły, własności dóbr materialnych lub niematerialnych do celów zarobkowych.
3.
Państwa Członkowskie mogą również uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie zawiera transakcje związane z działalnością, określoną w ust. 2, w szczególności:
a) dostawa, przed pierwszym zasiedleniem, budynków lub części budynków i gruntu, na którym stoją. Państwa Członkowskie mogą zdecydować o warunkach zastosowania tego kryterium w odniesieniu do dokonywania zmian w budynkach i gruncie, na którym stoją.
Państwa Członkowskie mogą zastosować kryteria inne, niż te związane z pierwszym zasiedleniem, np. takie jak okres upływający między datą ukończenia budynku a datą pierwszej dostawy lub też okres upływający między datą pierwszego zasiedlenia a datą następnej dostawy, pod warunkiem że okresy te nie przekraczają odpowiednio pięciu i dwóch lat.
Przez "budynek" rozumie się dowolną konstrukcję trwale związaną z gruntem lub osadzoną w gruncie;
b) dostawa działek budowlanych.
Przez "działkę budowlaną" rozumie się każdą działkę nieuzbrojoną lub uzbrojoną, uznaną za budowlaną przez Państwa Członkowskie.
4.
Użycie słowa "samodzielnie" w ust. 1, wyklucza opodatkowanie pracowników i innych osób, o ile są one związane z pracodawcą przez umowę o pracę lub inny stosunek prawny tworzący więzy między pracodawcą a pracownikiem co do warunków pracy, wynagrodzenia i odpowiedzialności pracodawcy.
Z zastrzeżeniem konsultacji, przewidzianych w art. 29, każde Państwo Członkowskie może uznać za jednego podatnika osoby mające swe przedsiębiorstwa na terytorium kraju, które będąc prawnie niezależne, są ściśle związane ze sobą finansowo, ekonomicznie i organizacyjnie.
5.
Krajowe, regionalne i lokalne organy władzy i inne instytucje prawa publicznego nie są uważane za podatników w związku z działalnością, które podejmują i transakcjami, które zawierają jako władze publiczne, nawet jeśli pobierają należności, opłaty, składki lub inne płatności w związku z taką działalnością lub transakcjami.
Jednakże jeżeli podejmują one taką działalność i dokonują takich transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tej działalności lub transakcji, w przypadku gdy wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziłoby do znaczącego zakłócenia konkurencji.
W każdym przypadku organy te są uważane za podatników w związku z rodzajami działalności wymienionymi w załączniku D, chyba że są prowadzone na tak niewielką skalę, iż są bez znacze nia.
Państwa Członkowskie mogą uznać działalność tych organów, zwolnioną na podstawie art. 13 lub 28, za działalność, którą organy te podejmują jako władza publiczna.
TYTUŁ V
TRANSAKCJE PODLEGAJĄCE OPODATKOWANIU
Artykuł 5
Dostawa towarów
1.
"Dostawa towaru" oznacza przeniesienie prawa do rozporządzania dobrami materialnymi jako właściciel.
2.
Energia elektryczna, gaz, ciepło, zimno i tym podobne są uważane za dobra materialne.
3.
Państwa Członkowskie mogą uznać za dobra materialne:
a) niektóre udziały w nieruchomościach;
b) prawa rzeczowe dające uprawnionemu prawo do korzystania z nieruchomości;
c) akcje lub udziały odpowiadające akcjom, dające ich posiadaczowi prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadanie nieruchomości lub jej części.
4.
Za dostawy w rozumieniu ust. 1 uważa się także:
a) przeniesienie prawa własności poprzez konfiskatę dokonaną przez organ władzy publicznej lub w jej imieniu, albo na mocy prawa w zamian za odszkodowanie;
b) wręczenie towaru, zgodnie z umową najmu towarów na czas określony lub sprzedaży towarów na warunkach odroczonej płatności, która przewiduje, że w normalnym toku zdarzeń przejście własności następuje najpóźniej z chwilą zapłaty ostatniej raty;
c) przekazanie towarów zgodnie z umową, według której prowizja jest płatna w momencie kupna lub sprzedaży.
5.
Państwa Członkowskie mogą uznać za dostawy w rozumieniu ust. 1:
a) dostarczenie, w oparciu o umowę o wykonanie dzieła z materiałów klienta, to znaczy dostarczenie przez zleceniobiorcę swojemu klientowi rzeczy ruchomej wytworzonej lub złożonej przez zleceniobiorcę z materiałów lub przedmiotów jemu powierzonych w tym celu przez klienta, bez względu na to, czy zleceniobiorca dostarczył jakąkolwiek część z użytego materiału, czy też nie.
b) odbiór niektórych robót budowlanych.
6.
Zastosowanie przez podatnika towarów stanowiących część aktywów jego przedsiębiorstwa do celów prywatnych jego lub jego pracowników, lub też pozbycie się ich nieodpłatnie albo bardziej ogólnie użycie ich do celów innych niż prowadzona przez niego działalność, jeśli podatek od wartości dodanej od powyższych towarów lub ich części składowych podlegały w całości lub w części odliczeniu, będzie traktowane jako dostawa odpłatna.
Jednakże jako takie nie jest traktowane przekazanie próbek towarów lub towarów stanowiących prezenty o małej wartości do celów działalności podatnika.
7.
Państwa Członkowskie mogą traktować jako dostawy odpłatne:
a) przeznaczenie przez podatnika na cele działalności jego przedsiębiorstwa towarów wytworzonych, skonstruowanych, wydobytych, przetworzonych, nabytych lub przywiezionych w wyniku takiej działalności, w przypadku gdy podatek od wartości dodanej od takich towarów, w przypadku ich nabycia od innego podatnika, nie podlegałby w całości odliczeniu;
b) przeznaczenie przez podatnika towarów na cele transakcji niepodlegającej opodatkowaniu, w przypadku gdy podatek od wartości dodanej od takich towarów podlega w całości lub w części odliczeniu w momencie ich nabycia lub w sytuacji, zgodnie z lit. a);
c) z wyjątkiem przypadków określonych w ust. 8, zatrzymanie towarów przez podatnika lub jego prawnych następców po zaprzestaniu wykonywania przez niego działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu, w przypadku gdy podatek od wartości dodanej od takich towarów podlega w całości lub w części odliczeniu w momencie ich nabycia lub przeznaczenia w sytuacji, zgodnie z lit. a).
8.
W przypadku przekazania, odpłatnie lub nieodpłatnie lub jako wkładu do spółki całości lub części aktywów, Państwa Członkowskie mogą uznać, że dostawa towarów nie miała miejsca i że w takim przypadku odbiorca będzie traktowany jako prawny następca przekazującego.
W miarę potrzeb Państwa Członkowskie mogą przedsięwziąć środki konieczne w celu zapobieżenia zakłócaniu konkurencji, w przypadku gdy odbiorca nie podlega w pełni obowiązkowi podatkowemu.
Artykuł 6
Świadczenie usług
1.
Termin "świadczenie usług" oznacza każdą transakcję niestanowiącą dostawy towarów w rozumieniu art. 5.
Transakcje takie mogą zawierać między innymi:
- przeniesienie dobra niematerialnego niezależnie od tego, czy jest ono przedmiotem dokumentu stwierdzającego istnienia prawa,
- zobowiązanie do zaniechania działania lub jego tolerowania,
- świadczenie usług w wykonaniu konfiskaty dokonanej przez organy władzy publicznej lub w jej imieniu lub z mocy prawa.
2.
Za świadczenie usług za wynagrodzeniem uznaje się:
a) korzystanie z towarów stanowiących część aktywów przedsiębiorstwa dla prywatnych potrzeb podatnika lub jego pracowników lub, bardziej ogólnie, do celów innych niż związane z jego działalnością, w przypadkach kiedy podatek od wartości dodanej od takich towarów podlega w całości lub w części odliczeniu;
b) nieodpłatne świadczenie usług przez podatnika na jego własny użytek lub użytek jego pracowników, lub, bardziej ogólnie, do celów innych niż związane z jego działalnością.
Państwa Członkowskie mogą odstąpić od stosowania przepisu niniejszego ustępu pod warunkiem że takie odstąpienie nie będzie prowadzić do zakłócenia konkurencji.
3.
W celu zapobiegnięcia zakłóceniu konkurencji i z zastrzeżeniem konsultacji określonych w art. 29, Państwa Członkowskie mogą uznać za odpłatne świadczenie usług wykonanie przez podatnika usługi na potrzeby swojego przedsiębiorstwa w przypadku gdy podatek od wartości dodanej od takich usług, świadczonych przez innego podatnika, nie podlegałby w całości odliczeniu.
4.
W przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rachunek kogo innego bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że sam przyjął i świadczył daną usługę.
5.
Artykuł 5 ust. 8 stosuje się odpowiednio do świadczenia usług.
Artykuł 7
Przywóz
Przez "przywóz towarów" rozumie się wprowadzenie towarów na terytorium kraju w rozumieniu art. 3.
TYTUŁ VI
MIEJSCE TRANSAKCJI PODLEGAJĄCEJ OPODATKOWANIU
Artykuł 8
Dostawa towarów
1.
Za miejsce dostawy towarów uważać się:
a) w przypadku towarów wysyłanych lub transportowanych albo przez dostawcę, albo odbiorcę lub też osobę trzecią: miejsce gdzie towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu do odbiorcy.
Jeśli towary są instalowane lub montowane, z lub bez serii próbnej, przez lub w imieniu dostawcy, za miejsce dostawy uważać się będzie miejsce, gdzie towary są instalowane lub montowane.
W przypadkach, kiedy instalacja lub montaż przeprowadzane są w kraju innym niż kraj dostawcy, Państwo Członkowskie, do którego towary są przywożone podejmie wszystkie niezbędne środki, aby uniknąć podwójnego opodatkowania w tym kraju;
b) w przypadku towarów nie wysyłanych ani nie transportowanych: miejsce, gdzie towary znajdują się w momencie dostawy.
2.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 lit. a), w przypadku gdy miejscem wysyłki lub transportu towarów znajduje się w państwie innym niż państwo przywozu tych towarów, uznaje się, że miejsce dostawy przez importera w rozumieniu art. 21 ust. 2 i miejsce każdej następnej dostawy znajduje się w państwie przywozu towarów.
Artykuł 9
Świadczenie usług
1.
Za miejsce, w którym usługa jest świadczona, uważa się miejsce, gdzie dostawca założył swoje przedsiębiorstwo lub ma stałe miejsce prowadzenia działalności, z którego świadczone są usługi, w przypadku braku takiego miejsca lub przedsiębiorstwa, jego miejsce stałego pobytu lub miejsce, w którym zazwyczaj przebywa.
2.
Jednakże:
a) za miejsce świadczenia usług związanych z nieruchomościami, włączając w to usługi agentów nieruchomości i rzeczoznawców, oraz usługi przygotowywania i koordynowania prac budowlanych, takich jak np. usługi architektów i firm nadzoru budowlanego, uważać się będzie miejsce, gdzie znajduje się ta nieruchomość;
b) miejscem świadczenia usług transportowych jest miejsce, gdzie odbywa się transport, biorąc pod uwagę pokonywane odległości;
c) za miejsce świadczenia usług odnoszących się do:
- działalności kulturalnej, artystycznej, sportowej, naukowej, edukacyjnej, rozrywkowej lub podobnej, włączając w to działalność organizatorów takiej działalności, oraz, gdzie to właściwe usług pomocniczych,
- pomocniczej działalności transportowej, takiej jak załadunek, rozładunek, przeładunek i podobnych działalności,
- wyceny ruchomości,
- prac, których przedmiotem są ruchomości,
jest miejsce, gdzie usługi te faktycznie są wykonywane,
d) w przypadku najmu ruchomości, z wyjątkiem wszelkich środków transportu, które są przedmiotem wywozu dokonywanego przez wynajmującego z jednego Państwa Członkowskiego w celu korzystania z nich w innym Państwie Członkowskim, miejscem świadczenia usług jest miejsce korzystania;
e) miejscem świadczenia wymienionych poniżej usług, świadczonych klientom mającym swe przedsiębiorstwo poza terytorium Wspólnoty lub podatnikom mającym przedsiębiorstwo we Wspólnocie, ale nie w tym samym kraju co dostawca, jest miejsce, gdzie klient założył swoje przedsiębiorstwo lub ma stałe miejsce prowadzenia działalności, z którego, świadczona jest usługa lub, w przypadku braku takiego miejsca, miejsce jego stałego zamieszkania lub miejsce gdzie zwykle przebywa:
- przeniesienie i udzielenie praw autorskich, patentów, licencji, praw do znaków towarowych i podobnych praw,
- usługi reklamowe,
- usługi konsultantów, inżynierów, biur konsultingowych, prawników, księgowych oraz inne podobne usługi, jak również przetwarzanie danych i dostarczanie informacji,
- zobowiązania do całkowitego lub częściowego powstrzymania się od wykonywania działalności zawodowej lub prawa, określonego w niniejszej lit. e),
- operacje bankowe, finansowe i ubezpieczeniowe łącznie z reasekuracją, z wyjątkiem wynajmu skrytek sejfowych,
- zapewnienie personelu,
- świadczenie usług przez pośredników, którzy działają w imieniu i na rachunek osób trzecich, jeśli pośredniczą przy świadczeniu usług wymienionych w niniejszej lit. e)
3.
W celu uniknięcia podwójnego opodatkowania, braku opodatkowania lub zakłócenia konkurencji, Państwa Członkowskie mogą w odniesieniu do świadczenia usług, określonych w ust. 2 lit. e) oraz najmu ruchomości, uznać:
a) miejsce świadczenia usług, które zgodnie z niniejszym artykułem znajdowałoby się na terytorium kraju, za znajdujące się poza Wspólnotą, jeżeli faktyczne korzystanie i eksploatacja ma miejsce poza Wspólnotą;
b) miejsce świadczenia usług, które na podstawie niniejszego art. znajdowałoby się poza terytorium Wspólnoty, za znajdujące się na terytorium kraju, jeżeli faktyczne świadczenie i eksploatacja usług ma miejsce na terytorium kraju.
TYTUŁ VII
ZDARZENIE PODATKOWE I WYMAGALNOŚĆ PODATKU
Artykuł 10
1. a) "Zdarzenie podatkowe" oznacza fakt, którego zaistnienie spełnia warunki prawne konieczne dla zaistnienia należności podatkowej.
b) Podatek staje się "wymagalny", gdy organ podatkowy staje się z mocy prawa uprawniony do żądania zapłaty podatku od podatnika, pomimo iż termin płatności może zostać odroczony.
2.
Zdarzenie podatkowe ma miejsce i podatek staje się wymagalny w momencie dostarczenia towarów lub wykonania usług.
Dostawy towarów innych niż te, określone w art. 5 ust. 4 lit. b) oraz świadczenie usług, powodujące zapłatę lub płatność rat, uważane są za zakończone po upływie terminów, do których takie płatności lub spłaty rat się odnoszą.
Jednakże w przypadku gdy zapłata następuje, przed wykonaniem dostawy towarów lub świadczenia usług, podatek staje się wymagalny w momencie otrzymania płatności i od jej wysokości.
Na zasadzie odstępstwa od powyższych przepisów, Państwa Członkowskie mogą postanowić, że podatek staje się wymagalny dla niektórych transakcji lub dla niektórych kategorii podatników:
- nie później niż z datą wystawienia faktury lub dokumentu uznawany za fakturę, lub
- nie później niż w momencie pobrania ceny, lub
- w przypadku, kiedy faktura lub dokument uznawany za fakturę nie jest wystawiony lub jest wystawiony z opóźnieniem, w określonym terminie od daty zdarzenia podatkowego.
3.
W odniesieniu do towarów będących przedmiotem przywozu, zdarzenie podatkowe i podatek staje się wymagalny w momencie, gdy towary wprowadzane są na terytorium kraju w rozumieniu art. 3.
Jeśli towary, będące przedmiotem przywozu podlegają cłom, opłatom rolnym lub opłatom o równoważnym skutku ustanowionym w wyniku wspólnej polityki, Państwa Członkowskie mogą powiązać zdarzenie podatkowe i moment, w którym podatek staje się wymagalny z wymaganiami ustanowionymi dla tych opłat.
W przypadkach, kiedy towary będące przedmiotem przywozu nie podlegają żadnym z wymienionych opłat wspólnotowych, Państwa Członkowskie mogą stosować obowiązujące przepisy dotyczące opłat celnych w odniesieniu do zdarzenia podatkowego i momentu, w którym podatek staje się wymagalny.
Kiedy towary będące przedmiotem przywozu podlegają jednej z regulacji, wymienionych w art. 16 ust. 1 pkt A lub ustaleniom dotyczącym tranzytu lub odprawy czasowej, to zdarzenie podatkowe i moment w którym podatek staje się wymagalny powstaje dopiero, gdy towary nie będą już podlegać tym regulacjom i zostaną dopuszczone do wolnego obrotu.
TYTUŁ VIII
PODSTAWA OPODATKOWANIA
Artykuł 11
A. Na terytorium kraju
1.
Podstawą opodatkowania jest:
a) w odniesieniu do dostaw towarów i usług innych niż wymienione lit. b), c) i d) poniżej, wszystko co stanowi wartość otrzymanego wzajemnego świadczenia, które dostawca lub świadczący usługi otrzymuje lub powinien otrzymać od kupującego, klienta lub osoby trzeciej, z tytułu takich dostaw, włącznie z subwencjami związanymi bezpośrednio z ceną takich dostaw;
b) w odniesieniu do transakcji wymienionych w art. 5 ust. 6 i 7, cena od zakupu towarów lub cena podobnych towarów, lub w braku ceny zakupu, koszt produkcji określony w momencie dostawy;
c) w odniesieniu do transakcji wymienionych w art. 6 ust. 2, suma wydatków poniesionych przez podatnika na wykonanie usług;
d) w odniesieniu do dostaw wymienionych w art. 6 ust. 3 wartość rynkowa danej transakcji
"Wartość rynkowa" usług oznacza kwotę, jaką klient w fazie zakupu musiałby zapłacić niezależnemu dostawcy na terytorium kraju w momencie dostawy na warunkach uczciwej konkurencji, aby uzyskać taką samą usługę.
2.
Do podstawy opodatkowania wlicza się:
a) podatki, cła, opłaty i inne należności, z wyjątkiem samego podatku od wartości dodanej;
b) wydatki nadzwyczajne takie jak prowizja, koszty pakowania, transportu i ubezpieczenia naliczane nabywcy lub klientowi przez dostawcę.
Wydatki objęte odrębną umową mogą być uważane przez Państwa Członkowskie za wydatki nadzwyczajne.
3.
Podstawa opodatkowania nie obejmuje:
a) obniżek cen poprzez skonto dla przedpłat;
b) obniżek cen i rabatów dostępnych klientowi oraz uwzględnianych w momencie dostawy;
c) kwot otrzymanych przez podatnika od nabywcy lub klienta jako zwrot wydatków, wypłaconych na nazwisko i na rachunek tego ostatniego i które są wpisane w jego księgowości na rachunkach przejściowych.
Podatnik musi przedstawić dowód na rzeczywistą kwotę tych wydatków i nie może odliczyć żadnego podatku, który w danym przypadku mógłby być naliczony od tych transakcji.
B. Przywóz towarów
1.
Podstawą opodatkowania jest:
a) cena zapłacona lub do zapłacenia przez importera, gdzie cena ta jest jedynym świadczeniem wzajemnym określonym w części A ust. 1 lit. a);
b) wartość rynkowa, gdy żadna cena nie jest płacona lub gdy cena zapłacona, lub do zapłaty nie jest jedynym świadczeniem wzajemnym.
"Wartość rynkowa" towarów będących przedmiotem przywozu oznacza kwotę, jaką importer w fazie zakupu, w której dokonano przywozu, musiałby zapłacić niezależnemu dostawcy w kraju, z którego towary są wywożone w momencie, w którym podatek stał się wymagalny, na warunkach uczciwej konkurencji, aby otrzymać towary, o których mowa.
2.
Państwa Członkowskie mogą przyjąć za podstawę opodatkowania wartość określoną w rozporządzeniu (EWG) nr 803/68 [5].
3.
Podstawa opodatkowania obejmuje, w zakresie, w jakim do tej pory nie zostały wliczone:
a) podatki, cła, opłaty i inne należności płatne poza państwem, do którego towary są przywożone oraz płatne z powodu przywozu, wyłączając podatek od wartości dodanej, który ma zostać pobrany;
b) koszty dodatkowe takie jak prowizja, koszty pakowania, transportu i ubezpieczenia poniesione do momentu dostarczenia do pierwszego miejsca przeznaczenia znajdującego się na terytorium kraju.
"Pierwsze miejsce przeznaczenia" oznacza miejsce oznaczone w liście przewozowym lub jakimkolwiek innym dokumencie przewozowym, na podstawie którego towary są przywożone do kraju przeznaczenia.
W braku takich wskazań, za pierwszym miejscem przeznaczenia jest miejsce, w którym nastąpił pierwszy przeładunek w tym kraju.
Państwa Członkowskie mogą również włączyć do podstawy opodatkowania koszty dodatkowe wymienione powyżej, jeśli powstają one w wyniku transportu towaru do innego miejsca przeznaczenia, który jest znany w momencie zaistnienia zdarzenia podatkowego.
4.
Podstawa opodatkowania nie obejmuje elementów wymienionych w części A ust. 3 lit. a) i b).
5.
Gdy towary zostały czasowo wywiezione i ponownie przywiezione po przejściu zagranicą naprawy, przetworzenia, dostosowania, uzupełnienia lub poprawienia i których powtórny przywóz nie jest zwolniony z podatku zgodnie z przepisami art. 14 ust. 1 lit. f), Państwa Członkowskie podejmują kroki w celu zapewnienia, że opodatkowanie tych towarów podatkiem od wartości dodanej jest takie samo jak gdyby powyższe transakcje zostały dokonane na terytorium kraju.
C. Przepisy różne
1.
W przypadku anulowania, odmowy albo całkowitego lub częściowego braku zapłaty lub też w przypadku gdy cena jest obniżona po dokonaniu dostawy, podstawa opodatkowania jest stosownie obniżana na warunkach określonych przez Państwa Członkowskie.
Jednakże w przypadku całkowitego lub częściowego braku zapłaty, Państwa Członkowskie mogą uchylić się od zastosowania niniejszej zasady.
2.
W przypadkach, gdy informacje potrzebne do określenia podstawy opodatkowania są wyrażone w walucie innej niż waluta Państwa Członkowskiego, w którym następuje określenie tej wartości, kurs wymiany zostaje ustalony zgodnie z art. 12 rozporządzenia (EWG) nr 803/68.
3.
W przypadku kosztów opakowań zwrotnych, Państwa Członkowskie mogą:
- albo wyłączyć je z podstawy opodatkowania i podjąć niezbędne środki w celu ustalenia, czy kwota ta jest skorygowana, jeśli opakowania te nie są faktycznie zwrócone,
- lub włączyć je do podstawy opodatkowania i przedsięwziąć niezbędne środki w celu ustalenia, czy kwota ta jest skorygowana, jeśli opakowania są faktycznie zwrócone.
TYTUŁ IX
STAWKI
Artykuł 12
1.
Stawką stosowana do transakcji podlegających opodatkowaniu jest stawka, która obowiązuje w momencie zaistnienia zdarzenia podatkowego.
Jednakże:
a) w przypadkach przewidzianych w art. 10 ust. 2 akapit drugi i trzeci stawką, która ma zastosowanie, jest stawka obowiązująca w momencie, kiedy podatek staje się wymagalny;
b) w przypadkach przewidzianych w art. 10 ust. 3 akapit drugi i trzeci, stawką, która ma zastosowanie jest stawka obowiązująca w momencie zadeklarowania towarów przeznaczonych do wolnego obrotu.
2.
W przypadku zmiany stawek, Państwa Członkowskie mogą:
- dokonać korekty w przypadkach przewidzianych w ust. 1 lit. a), aby wziąć pod uwagę stawkę obowiązującą w momencie dostarczenia towarów lub świadczenia usług,
- przyjąć wszelkie stosowne środki przejściowe.
3.
Standardowa stawka podatku od wartości dodanej ustanowiona jest przez każde z Państw Członkowskich jako stopa procentowa podstawy opodatkowania, tak samo dla dostawy towarów i dla świadczenia usług.
4.
W niektórych przypadkach, dostawa towarów lub usług może podlegać zwiększonym lub obniżonym stawkom.
Każda obniżona stawka jest tak ustalona, że kwota podatku od wartości dodanej wynikająca z jej zastosowania pozwala na dokonanie zwyczajnych odliczeń od całkowitej kwoty podatku od wartości dodanej, dozwolonych zgodnie art. 17.
5.
Stawką obowiązującą przy przywozie towarów jest stawka stosowana na terytorium kraju dla dostaw tych samych towarów.
TYTUŁ X
ZWOLNIENIA
Artykuł 13
Zwolnienia na terytorium kraju
A. Zwolnienia niektórych rodzajów działalności w interesie publicznym
1.
Nie naruszając innych przepisów wspólnotowych, Państwa Członkowskie zwalniają z podatku na warunkach, które określają w celu zapewnienia prawidłowego i prostego zastosowania takich zwolnień, jak również, aby zapobiec oszustwom podatkowym, unikaniu opodatkowania i nadużyciom:
a) świadczenie usług przez publiczne służby pocztowe i dostawy towarów z nimi związanych, z wyjątkiem transportu osób i usług telekomunikacyjnych;
b) opieka szpitalna i medyczna, jak również działalność jej towarzysząca, wykonywana przez instytucje zarządzane według prawa publicznego lub na warunkach porównywalnych z prawem publicznym, przez szpitale, ośrodki medyczne i diagnostyczne i inne oficjalnie uznane placówki o podobnym charakterze;
c) świadczenie opieki medycznej przy wykonywaniu zawodów medycznych i para-medycznych, określonych przez zainteresowane państwo;
d) dostarczanie organów ludzkich, krwi i mleka ludzkiego;
e) usługi świadczone przez techników dentystycznych przy wykonywaniu ich zawodu oraz dostawa protez dentystycznych przez dentystów i techników dentystycznych;
f) usługi świadczone przez niezależne grupy osób, których działalność jest zwolniona lub nie podlega opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej, w celach świadczenia swoim członkom usług bezpośrednio koniecznych dla wykonywania ich działalności, gdy grupy te żądają od członków całkowitego zwrotu części ogólnie poniesionych wydatków, pod warunkiem jednak, że zwolnienie to nie będzie prowadzić do zakłócenia konkurencji;
g) dostawa towarów i świadczenie usług ściśle związanych z działaniami na rzecz opieki i pomocy społecznej, łącznie z usługami świadczonymi na rzecz domów starców, przez instytucje prawa publicznego i inne organizacje uznane za charytatywne przez zainteresowane Państwa Członkowskie;
h) dostawa towarów i świadczenie usług ściśle związanych z opieką nad dziećmi i młodzieżą przez instytucje prawa publicznego lub przez inne organizacje uznane za charytatywne przez zainteresowane Państwa Członkowskie;
i) edukacja dzieci i młodzieży, szkolnictwo powszechne i wyższe, szkolenia zawodowe lub zmiana kwalifikacji zawodowych łącznie ze świadczeniem usług i dostawą towarów ściśle z taką działalnością związanych, dokonywaną przez instytucje prawa publicznego, którym te zadania są powierzone lub przez inne organizacje określone przez zainteresowane Państwa Członkowskie jako mające podobne cele;
j) nauczanie prywatne przez nauczycieli, obejmujące edukację szkolna i uniwersytecką;
k) zapewnienie personelu przez instytucje religijne i filozoficzne do celów wymienionych w lit. b), g), h) i i) niniejszego artykułu w celu zapewnienia opieki duchowej;
l) świadczenie usług i dostawy towarów ściśle z nimi związanych na rzecz ich członków we wspólnym interesie w zamian za składkę ustaloną zgodnie ze statutem przez organizacje nie mające celu zarobkowego, mające cele natury politycznej, związkowej, patriotycznej, filozoficznej, filantropijnej, lub obywatelskiej, pod warunkiem że to zwolnienie podatkowe nie doprowadzi do zakłócenia konkurencji;
m) określone usługi ściśle związane z edukacją sportową i kulturą fizyczną, świadczone przez organizacje nie mające celu zarobkowego osobom uczestniczącym w sporcie lub wychowaniu fizycznym;
n) niektóre usługi kulturalne i dostawa towarów ściśle z nimi związanych dostarczanych przez instytucje prawa publicznego lub przez inne instytucje uznane przez zainteresowane Państwa Członkowskie;
o) świadczenie usług i dostawa towarów przez organizacje, których działalność jest zwolniona z podatku zgodnie z przepisami lit. b), g), h), i), l), m) i n) powyżej, związane z organizowaniem imprez służących przede wszystkim zbieraniu funduszy wyłącznie na własne potrzeby, pod warunkiem że zwolnienie z podatku nie doprowadzi do zakłócenia konkurencji.
Państwa Członkowskie mogą wprowadzić wszelkie konieczne ograniczenia, w szczególności co do ilości takich imprez lub wysokości wpływów dających prawo do zwolnienia z podatku;
p) świadczenie usług transportowych dla chorych lub rannych osób pojazdami specjalnie do tego celu przeznaczonymi przez odpowiednio upoważnione instytucje;
q) działalność publicznego radia i instytucji telewizyjnych innych niż te o charakterze komercyjnym.
2. a) Państwa Członkowskie mogą przyznać zwolnienia od podatku instytucjom, które nie są instytucjami prawa publicznego, według ust. 1, lit. b), g), h), i), l), m) i n) niniejszego artykułu, w każdym z indywidualnych przypadków w oparciu o jeden lub więcej z następujących warunków:
- instytucje, których to dotyczy nie mogą systematycznie dążyć do osiągnięcia zysków, ewentualne zyski, które pomimo to osiągną, nie mogą być rozdzielane, ale muszą być przeznaczone na kontynuację i doskonalenie świadczonych usług,
- muszą być zarządzane i administrowane wyłącznie społecznie przez osoby nie mające bezpośredniego czy pośredniego interesu, ani samodzielnie bądź też przez pośredników w wynikach działalności,
- pobierają opłaty zatwierdzone przez władze publiczne ich nie przewyższające lub też, w odniesieniu do tych usług, które nie wymagają zatwierdzenia, pobierają opłaty niższe niż pobierane za podobne usługi przez przedsiębiorstwa prowadzące działalność gospodarczą, objęte podatkiem od wartości dodanej,
- zwolnienie z podatku nie może prowadzić do zakłócenia konkurencji takiego jak postawienie w gorszej sytuacji przedsiębiorstw prowadzących działalność gospodarczą objętych podatkiem od wartości dodanej.
b) świadczenie usług lub dostawa towarów są wyłączone ze zwolnień przewidzianych w ust. 1 lit. b), g), h), i), l), m) i n), jeśli:
- nie są one konieczne do dokonywania transakcji podlegających zwolnieniu,
- ich głównym celem jest osiągnięcie dodatkowego dochodu dla instytucji poprzez dokonywanie transakcji będących w bezpośredniej konkurencji z działalnością przedsiębiorstw prowadzących działalność gospodarczą, objętych podatkiem od wartości dodanej.
B. Pozostałe zwolnienia
Nie naruszając innych przepisów Wspólnoty, Państwa Członkowskie zwalniają, na warunkach, które ustalają w celu zapewnienia właściwego i prostego zastosowania zwolnień od podatku i zapobieżenia oszustwom podatkowym, unikaniu opodatkowania lub nadużyciom:
a) transakcje ubezpieczeniowe i reasekuracyjne, wraz z usługami pokrewnymi, świadczonymi przez maklerów i ich przedstawicieli;
b) najem lub dzierżawę nieruchomości z wyjątkiem:
1. udzielenia zakwaterowania, według przepisów prawa Państw Członkowskich, w sektorze hotelarskim lub w sektorach o podobnym charakterze, włącznie z zapewnianiem miejsc w obozach wakacyjnych, lub na terenach przystosowanych do biwakowania.
2. wynajmu miejsc parkingowych,
3. wynajmu trwale zainstalowanego wyposażenia i urządzeń,
4. wynajmu sejfów.
Państwa Członkowskie mogą ustalić dalsze wyłączenia w zakresie tego zwolnienia;
c) dostawy towarów przeznaczonych w całości dla działalności, która jest zwolniona od podatku na podstawie art. 28 ust. 3 lit. b), jeśli dla tych towarów nie przedsięwzięte zostały odliczenia podatkowe, jak również dla towarów, od których nabycia lub produkcji nie przysługiwało na podstawie art. 17 ust. 6 prawo do odliczenia podatku od wartości dodanej;
d) następujące transakcje:
1. udzielanie oraz negocjacje w sprawach kredytu, oraz zarządzanie kredytem przez osobę udzielającą go;
2. negocjacje i przejęcie zobowiązań, poręczeń i innych zabezpieczeń kredytowych lub innego zabezpieczenia oraz zarządzanie zabezpieczeniami kredytowymi przez osobę udzielającą kredytu;
3. transakcje, łącznie z negocjacjami, dotyczące depozytu i bieżących rachunków, płatności, transferów, długów, czeków i papierów wartościowych, z wyjątkiem jednakże odzyskiwania długów i faktoringu;
4. transakcje, łącznie z negocjacjami, dotyczące waluty, banknotów i monet używanych jako prawny środek płatniczy, z wyjątkiem przedmiotów kolekcjonerskich; za "przedmioty kolekcjonerskie" uważa się monety ze złota, srebra lub innego metalu lub banknoty, które nie są zwykle używane jako prawny środek płatniczy oraz monety o wartości numizmatycznej;
5. transakcje, łącznie z negocjacjami, z wyjątkiem zarządzania i przechowywania, dotyczące akcji, udziałów w spółkach lub stowarzyszeniach, obligacji i innych rodzajów papierów wartościowych, z wyjątkiem:
- dokumentów ustanawiających własność towarów,
- praw lub papierów wartościowych, określonych w art. 5 ust. 3,
6. zarządzanie specjalnymi funduszami inwestycyjnymi, określonymi przez Państwa Członkowskie;
e) dostawa, za cenę równą wartości nominalnej, ważnych znaczków pocztowych, znaczków skarbowych i innych znaczków;
f) zakłady, loterie i inne rodzaje hazardu, w oparciu o warunki i ograniczenia nałożone przez każde z Państw Członkowskich;
g) dostawa budynków lub ich części, wraz gruntem, na który stoją, z wyjątkiem określonych w art. 4 ust. 3 lit. a);
h) dostawa nieruchomości gruntowych niezabudowanych, innych niż działki budowlane określone w art. 4 ust. 3 lit. b).
C. Prawo wyboru
Państwa Członkowskie mogą dać podatnikom prawo wyboru dotyczące opodatkowania w następujących przypadkach:
a) najmu i dzierżawy nieruchomości;
b) przy transakcjach wymienionych w części B lit. d) g) i h) powyżej.
Artykuł 14
Zwolnienia w przywozie
1.
Nie naruszając innych przepisów Wspólnoty, Państwa Członkowskie zwalniają z podatku na warunkach, które ustalają w celu zapewnienia właściwego i prostego zastosowania zwolnień oraz zapobieżenia omijaniu, unikaniu lub nadużyciom:
a) ostateczny przywóz towarów, których dostawa przez podatnika byłaby w każdym przypadku zwolniona z podatku na terytorium kraju;
b) przywóz towarów zgłoszonych do tranzytu;
c) przywóz towarów zgłoszonych do odprawy czasowej, które na podstawie tego postępowania kwalifikują się do zwolnienia z opłat celnych, lub byłyby tak zakwalifikowane, jeśli byłyby przedmiotem przywozu z państwa trzeciego;
d) ostateczny przywóz towarów kwalifikujących się do zwolnienia z ceł innych niż określone we Wspólnej Taryfie Celnej lub, które kwalifikowałyby się do takiego zwolnienia, jeśli byłyby przywożone z państwa trzeciego.
Jednakże Państwa Członkowskie mają możliwość nie przyznania zwolnienia z podatku w przypadku zaistnienia prawdopodobieństwa poważnego wpływu na warunki konkurencji na rynku krajowym;
e) ponowny przywóz towarów kwalifikujących się do zwolnienia z cła przez osobę, która dokonała wywozu, w stanie, w którym były wywiezione lub które kwalifikowałyby się do takiego zwolnienia, gdyby były przedmiotem przywozu z państwa trzeciego;
f) ponowny przywóz ruchomości przez osobę, która dokonała wywozu, lub na jej rachunek przez osobę trzecią, jeśli na dobrach tych w innym Państwie Członkowskim została wykonana praca, która została opodatkowana bez prawa do odliczenia lub zwrotu;
g) przywóz towarów:
- na podstawie porozumień dyplomatycznych i konsularnych, które kwalifikują się do zwolnienia z opłat celnych lub kwalifikowałyby się w przywozie z państwa trzeciego,
- przez organizacje międzynarodowe, uznane za takie przez władze publiczne państwa przyjmującego, oraz przez członków tych organizacji, w granicach i na warunkach, które zostały ustalone w konwencjach międzynarodowych ustanawiających takie organizacje lub w porozumieniach dotyczących ich siedzib,
- na terytorium Państw Członkowskich, które są stronami Traktatu Północnoatlantyckiego przez siły zbrojne innych stron tego Traktatu dla użytku tych zbrojnych sił lub personelu cywilnego lub też w celu zaopatrzenia ich mes i kantyn, jeśli siły te biorą udział we wspólnych działaniach obronnych;
h) przywóz do portu przez przedsiębiorstwa zajmujące się rybołówstwem morskim ich połowu ryb nieprzetworzonych lub po zakonserwowaniu w celach sprzedaży, ale przed dostawą;
i) świadczenie usług, które odnoszą się do przywozu towarów i których wartość jest włączona do podstawy opodatkowania zgodnie z przepisami art. 11 część B ust. 3 lit. b);
j) przywóz złota przez banki centralne.
2.
Komisja przedstawi Radzie tak szybko, jak to będzie możliwe, propozycje wspólnotowych przepisów podatkowych wyraźnie określających zakres obowiązywania zwolnień określonych w ust. 1 oraz szczegółowe zasady ich wprowadzania.
Do czasu ich wejścia w życie, Państwa Członkowskie mogą:
- utrzymać obowiązujące przepisy krajowe odnoszące się do powyższych przepisów,
- dostosowywać przepisy krajowe tak, aby zmniejszyć możliwość zakłócenia konkurencji, w szczególności możliwość nieopodatkowania lub podwójnego opodatkowania w zakresie podatku od wartości dodanej wewnątrz Wspólnoty,
- użyć jakichkolwiek procedur administracyjnych, które uznają za najwłaściwsze dla osiągnięcia zwolnienia z podatku.
Państwa Członkowskie poinformują Komisję o środkach, które podjęły i które podejmują, zgodnie z powyższymi przepisami; Komisja poinformuje o tym pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 15
Zwolnienia w wywozie i transporcie międzynarodowym
Bez uszczerbku dla innych przepisów Wspólnoty, Państwa Członkowskie zwalniają od podatku na warunkach, które określają w celu zapewnienia właściwego i prostego zastosowania takich zwolnień i zapobieżenia wszelkim oszustwom podatkowym, unikaniu opodatkowania i nadużyciom:
1. dostawy towarów wysyłanych lub transportowanych do miejsca przeznaczenia znajdującego się poza terytorium kraju określonego w art. 3;
2. dostawy towarów wysyłanych lub transportowanych do miejsca przeznaczenia znajdującego się poza terytorium kraju określonego w art. 3 przez lub na rachunek nabywcy nie mającego przedsiębiorstwa na terytorium kraju, z wyjątkiem towarów transportowanych przez samego nabywcę do celów wyposażenia, zaopatrzenia w paliwo i aprowizacji łodzi rekreacyjnych oraz prywatnych statków powietrznych lub innych środków transportu, służących do celów prywatnych;
3. dostawy usług polegających na świadczeniu pracy na ruchomościach pozyskanych lub będących przedmiotem przywozu w celu przeprowadzenia takich prac na terytorium kraju określonym w art. 3, oraz wysyłanych lub transportowanych poza terytorium kraju przez osobę świadczącą te usługi lub przez klienta nie mającego przedsiębiorstwa na terytorium kraju lub w jego imieniu;
4. dostawy towarów służących zaopatrzeniu statków, które:
a) używane są do żeglugi na pełnym morzu oraz przewożące pasażerów za opłatą lub używanych do celów handlowych, przemysłowych lub rybołówstwa;
b) używane są dla ratownictwa lub udzielania pomocy na morzu, lub połowu przybrzeżnego ryb, przy czym w ostatnim przypadku, z wyjątkiem zaopatrzenia statków;
c) są okrętami wojennymi w rozumieniu pozycji 89.01 A Wspólnej Taryfy Celnej, które opuszczają kraj i kierują się do zagranicznych portów lub przystani.
Państwa Członkowskie mogą jednakże ograniczyć zakres stosowania tych zwolnień od podatku do momentu wprowadzenia wspólnotowych przepisów podatkowych w tej dziedzinie;
5. dostawy, modyfikacja, naprawy, utrzymanie, czarter oraz najem statków morskich, określonych w ust. 4 lit. a) i b) oraz dostawy, najem, naprawy i utrzymanie sprzętu łącznie z wyposażeniem służącym do połowu ryb lub w tym celu używanym;
6. dostawy, przebudowy, naprawy, utrzymanie, czarter oraz najem statków powietrznych używanych przez towarzystwa lotnicze, wykorzystywanych odpłatnie w ruchu międzynarodowym, jak również dostawy, najem, naprawa oraz utrzymanie sprzętu wbudowanego lub w tym celu używanego;
7. dostawy towarów w celu zaopatrzenia statków powietrznych określonych w ust. 6;
8. usługi inne niż określone w ust. 5, które są przeznaczone dla zaspokojenia bezpośrednich potrzeb statków morskich określonych w tym ustępie lub ich ładunku;
9. usługi inne niż określone w ust. 6, które są przeznaczone dla zaspokojenia bezpośrednich potrzeb statków powietrznych, wymienionych w tym ustępie lub dla potrzeb ich ładunku;
10. dostawy towarów i świadczenie usług:
- w ramach porozumień dyplomatycznych i konsularnych,
- przeznaczone dla organizacji międzynarodowych, które są uznane za takie przez władze kraju przyjmującego oraz dla członków organizacji, w granicach i na warunkach ustalonych przez konwencje międzynarodowe ustanawiające takie organizacje lub przez porozumienia w sprawie ich siedzib,
- dokonywane w Państwach Członkowskich, które są stronami Traktatu Północnoatlantyckiego oraz przewidziane dla sił zbrojnych innych stron Traktatu lub dla użytku towarzyszącego personelu cywilnego lub też przeznaczone dla zaopatrzenia ich mes i kantyn, gdy takie siły zbrojne biorą udział we wspólnych działaniach obronnych.
To zwolnienie obowiązuje według ustalonych przez Państwa Członkowskie warunków i ograniczeń tak długo, dopóki nie zostaną przyjęte wspólne reguły podatkowe.
Zwolnienie takie może zostać wykonane poprzez zwrotu podatku;
11. dostawy złota do banków centralnych;
12. towary dostarczane do zatwierdzonych organizacji wywożących je jako część ich działalności humanitarnej, dobroczynnej lub wychowawczej za granicą.
Zwolnienie od podatku może być wykonane poprzez zwrotu podatku;
13. dostawy usług łącznie z usługami transportowymi i usługami pomocniczymi, z wyjątkiem dostaw usług zwolnionych z podatku, na podstawie art. 13, kiedy są one ściśle związane z tranzytem, wywozem lub przywozem towarów objętych przepisami art. 14 ust. 1 lit. b) i c) i art. 16 ust. 1;
14. usługi świadczone przez brokerów i innych pośredników działających w imieniu i na rachunek innej osoby, jeśli stanowią część transakcji określonych w niniejszym artykule lub transakcji przeprowadzanych poza terytorium kraju określonych w art. 3.
Zwolnienia tego nie stosuje się do biur podróży dostarczających w imieniu i na rachunek osoby podróżującej usługi, które są świadczone w innych Państwach Członkowskich.
Artykuł 16
Szczególne zwolnienia związane z międzynarodowym przepływem towarów
1.
Bez uszczerbku dla innych przepisów wspólnotowych, Państwa Członkowskie mogą, w oparciu o konsultacje przewidziane w art. 29, przedsięwziąć szczególne środki w celu zwolnienia z podatku od wartości dodanej wszystkich wymienionych transakcji lub ich części, pod warunkiem że ich przeznaczeniem nie jest ostateczne wykorzystanie i/lub konsumpcja oraz, że kwota podatku od każdej z tych transakcji pobierana jest w momencie przywozu lub na terytorium kraju:
A. przywóz towarów:
a) objętych cłem oraz w określonych przypadkach, umieszczonych w tymczasowym miejscu składowania w rozumieniu dyrektywy 68/312/EWG [6];
b) podlegających regulacji strefy wolnocłowej w rozumieniu dyrektywy 69/75/EWG [7];
c) podlegających regulacji składu celnego w rozumieniu dyrektywy 69/74/EWG [8];
d) dopuszczonych na wodach i nabrzeżach, zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 1496/68 [9];
e) podlegających regulacji składowania innej niż regulacja składowania celnego lub uszlachetniania czynnego;
B. dostawy towarów wysłanych lub transportowanych do miejsc wyszczególnionych w pkt A jak również świadczenie usług związanych z dostawami;
C. dostawy towarów i świadczenie usług przeprowadzanych w miejscach wyszczególnionych w pkt A, będących przedmiotem jednej z regulacji tam wymienionych;
D. dostawy towarów, które jeszcze podlegają regulacjom o przywozie tranzytowym lub przywozie czasowym wymienionym w art. 14 ust. 1 lit. b) i c);oraz dostawy usług z nimi związanych,
2.
Z zastrzeżeniem konsultacji, przewidzianych w art. 29, Państwa Członkowskie mogą zwolnić od podatku przywóz oraz dostawy towarów dla podatnika, który zamierza wywieźć je w stanie nieprzetworzonym lub po ich przetworzeniu, jak również usługi w związku z ich działalnością wywozową, do maksymalnej kwoty równej wartości jej wywozu za ostatnie 12 miesięcy.
3.
Komisja przy najbliższej okazji przedstawi Radzie propozycje dyrektyw odnośnie do wspólnych ustaleń dotyczących zastosowania podatku od wartości dodanej, odnoszących się do transakcji wymienionych w ust. 1 i 2.
TYTUŁ XI
ODLICZENIA
Artykuł 17
Powstanie i zakres prawa do odliczeń
1.
Prawo do odliczenia powstaje w momencie, w którym odliczany podatek staje się wymagalny.
2.
O ile towary i usługi są używane do celów zawieranych transakcji podlegających opodatkowaniu, podatnik jest uprawniony do odliczenia od podatku, który zobowiązany jest zapłacić, następujących kwot:
a) należnego lub zapłaconego podatku od wartości dodanej od towarów lub usług dostarczonych lub, które mają być podatnikowi dostarczone przez innego podatnika;
b) podatku od wartości dodanej należnego lub zapłaconego od towarów przywożonych;
c) podatku od wartości dodanej, który jest należny na podstawie art. 5 ust. 7 lit. a) i art. 6 ust. 3.
3.
Państwa Członkowskie przyznają każdemu podatnikowi prawo do odliczenia lub zwrotu podatku od wartości dodanej, określonego w ust. 2, w stopniu, w jakim takie towary lub usługi są używane do celów:
a) transakcji związanych z działalnością gospodarczą, określoną w art. 4 ust. 2 przeprowadzanych w innym kraju, które kwalifikowałyby się do odliczenia podatku jeśli miałyby miejsce na terytorium kraju;
b) transakcji zwolnionych od podatku zgodnie z art. 14 ust. 1 lit. i) i art. 15 i 16 ust. 1 pkt B, C i D i ust. 2;
c) transakcji zwolnionych od podatku zgodnie z art. 13 część B lit. a) i d), ust. 1–5, w przypadku gdy klient ma przedsiębiorstwo poza Wspólnotą lub, gdy te transakcje są bezpośrednio związane z towarami przeznaczonymi do wywozu do kraju spoza Wspólnoty.
4.
Rada, stanowiąc jednogłośnie, poczyni wszelkie starania, aby przyjąć przed dniem 31 grudnia 1977 r., na wniosek Komisji, wspólnotowe zasady, na podstawie których będą dokonywane zwroty, zgodnie z ust. 3 podatnikom nie mającym przedsiębiorstwa na terytorium kraju.
Dopóki takie reguły wspólnotowe nie zostaną wprowadzone w życie, Państwa Członkowskie same określą sposób dokonywania tych zwrotów.
W przypadkach, kiedy osoba podlegająca opodatkowaniu nie mieszka na terytorium Wspólnoty, Państwa Członkowskie mogą odmówić zwrotu lub uzależnić go od spełnienia dodatkowych warunków.
5.
W odniesieniu do towarów i usług, które mają być wykorzystane przez podatnika tak w przypadku transakcji określonych w ust. 2 i 3, dla których podatek od wartości dodanej podlega odliczeniu, jak też transakcji, dla których podatek nie podlega odliczeniu, odliczenie będzie dotyczyło tylko takiej części podatku od wartości dodanej, jaki przypada na kwotę tych pierwszych transakcji.
Ta część podlegająca odliczeniu zostanie ustalona, zgodnie z art. 19, dla wszystkich transakcji przeprowadzanych przez podatnika.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą:
a) upoważnić podatnika do określenia proporcjonalnej części każdego obszaru jego działalności, pod warunkiem że dla każdego z tych obszarów będzie prowadzona osobna rachunkowość;
b) zobowiązać podatnika do stosowania specjalnej stawki podlegającej odliczeniu dla każdego z obszarów jego działalności i do prowadzenia osobnych rozliczeń dla każdego z sektorów;
c) upoważnić lub zobowiązać podatnika do stosowania odliczenia na podstawie wykorzystania całości lub części towarów i usług;
d) upoważnić lub zobowiązać podatnika do stosowania odliczenia zgodnie z przewidzianą zasadą ustanowioną w ust. 1, w stosunku do wszystkich towarów i usług używanych dla transakcji tam wymienionych;
e) przewidzieć, że kwota podatku od wartości dodanej, która nie podlega odliczeniu przez podatnika nie jest uwzględniana, jeżeli jest bardzo niska.
6.
Przed upływem najwyżej czterech lat od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy, Rada, stanowiąc jednogłośnie na wniosek Komisji, podejmie decyzję, które wydatki nie będą się kwalifikowały do odliczenia podatku od wartości dodanej.
Odliczenie podatku od wartości dodanej nie będzie w żadnym przypadku obejmowało wydatków niebędących wydatkami ściśle związanymi z działalnością gospodarczą, takich jak wydatki na artykuły luksusowe, rozrywkowe lub wydatki reprezentacyjne.
Do czasu wejścia w życie powyższych przepisów, Państwa Członkowskie mogą zachować wyłączenia przewidziane w ich prawie krajowym w momencie wejścia w życie niniejszej dyrektywy.
7.
Z wyjątkiem konsultacji przewidzianych w art. 29, każde z Państw Członkowskich może, ze względu na cykle w gospodarce, w całości lub częściowo wyłączyć całość lub część dóbr inwestycyjnych lub innych z systemu odliczeń.
W celu zapewnienia identycznych warunków konkurencji, Państwa Członkowskie mogą, zamiast odmowy odliczenia podatku stosować opodatkowanie towarów wytworzonych bezpośrednio przez podatnika, nabyte przez niego na terenie kraju albo przez niego przywiezione w taki sposób, aby podatek nie przekraczał podatku od wartości dodanej, który byłby pobrany w momencie nabycia odpowiednich towarów.
Artykuł 18
Szczegółowe zasady wykonywania prawa do odliczeń
1.
W celu wykonania prawa do odliczeń, podatnik musi:
a) w odniesieniu do odliczeń określonych w art. 17 ust. 2 lit. a), posiadać fakturę, sporządzoną zgodnie z art. 22 ust. 3;
b) w odniesieniu do odliczeń określonych w art. 17 ust. 2 lit. b), posiadać dokument przywozowy, określający go jako odbiorcę lub importera, oraz określający kwotę należnego podatku, lub pozwalający na jego wyliczenie;
c) w odniesieniu do odliczeń podatkowych określonych w art. 17 ust. 2 lit. c), dopełnić formalności ustanowionych przez każde Państwo Członkowskie;
d) jeśli jest on zobowiązany do zapłaty podatku jako klient lub odbiorca, w przypadku stosowania przepisów art. 21 ust. 1, powinien dopełnić formalności ustanowionych przez każde Państwo Członkowskie.
2.
Podatnik zastosuje odliczenie od podatku poprzez odjęcie od całkowitej kwoty należnego podatku od wartości dodanej za dany okres rozliczeniowy całkowitej kwoty podatku w stosunku, do którego w tym samym okresie, zaistniało prawo do odliczenia i może być wykonane na podstawie przepisów ust. 1.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą zażądać od podatników, dokonujących okazyjnie transakcji wymienionych w art. 4 ust. 3, wykonania prawa do odliczeń wyłącznie w momencie dostawy.
3.
Państwa Członkowskie ustalają warunki i procedury, według których podatnik może zostać upoważniony do dokonania odliczenia, którego nie dokonał zgodnie z przepisami ust. 1 i 2.
4.
W przypadkach, gdy za określony okres rozliczeniowy kwota dozwolonych odliczeń przekracza kwotę należnego podatku, Państwa Członkowskie mogą albo zwrócić nadpłatę albo przenieść nadpłatę na następny okres rozliczeniowy w oparciu o ustalone przez nich warunki.
Państwa Członkowskie mogą odmówić zwrotu lub przeniesienia, jeśli wysokość nadpłaty jest nieznaczna.
Artykuł 19
Obliczanie części podlegającej odliczeniu
1.
Na część podlegającą odliczeniu na podstawie art. 17 ust. 5 akapit pierwszy składać się będzie proporcja mająca:
- jako licznik, całkowitą kwotę, poza podatkiem od wartości dodanej, obrotu w danym roku uzyskanego z transakcji, do których stosuje się odliczenie podatku od wartości dodanej zgodnie z art. 17 ust. 2 i 3,
- jako mianownik, całkowitą kwotę, poza podatkiem od wartości dodanej, obrotu w danym roku uzyskanego z transakcji uwzględnionych w liczniku oraz transakcji dla których nie przysługuje odliczenie podatku od wartości dodanej.
Państwa Członkowskie mogą również włączyć do mianownika kwotę subwencji innych niż określone w art. 11 część A ust. 1 lit. a).
Część podlegająca odliczeniu będzie ustalana w stosunku procentowym w skali rocznej oraz zaokrąglona w górę do pełnej kwoty procentowej.
2.
Na zasadzie odstępstwa przepisów ust. 1, z kwoty, od której oblicza się część podlegającą odliczeniu, będą wyłączone kwoty obrotu uzyskane z dostawy dóbr inwestycyjnych, z których korzysta podatnik w swojej firmie.
Kwoty obrotu uzyskane z transakcji określonych w art. 13 część B lit. d), jeśli chodzi o transakcje okazjonalne, oraz okazjonalne transakcje związane z obrotem nieruchomościami i finansami są również wyłączone.
W przypadkach, w których Państwa Członkowskie korzystają z określonej w art. 20 ust. 5 możliwości nie wymagania korekty w odniesieniu do dóbr inwestycyjnych, mogą one uwzględnić przy obliczaniu części podlegającej odliczeniu sprzedaż dóbr inwestycyjnych.
3.
Przewidywana część podlegająca odliczeniu jest obliczana w oparciu o transakcje roku poprzedzającego.
W przypadku braku takich transakcji, do których można byłoby się odnieść, oraz gdy są one niereprezentatywne, część podlegająca odliczeniu zostanie wstępnie oszacowana przez podatnika pod kontrolą organu podatkowego według własnych prognoz.
Państwa Członkowskie mogą jednakże zachować obecnie stosowane zasady.
Odliczenie dokonane na podstawie takich przewidywanych części jest korygowane, gdy ostateczna część jest ustalona w następnym roku.
Artykuł 20
Korekta odliczeń
1.
Wstępne odliczenie korygowane jest zgodnie z procedurami ustalonymi przez Państwa Członkowskie, w szczególności:
a) gdy odliczenie jest większe lub mniejsze od tego, do którego podatnik był uprawiony;
b) gdy po złożeniu deklaracji podatkowej nastąpi zmiana czynników branych pod uwagę przy określaniu kwoty odliczenia, w szczególności w przypadku odwołania zamówień lub uzyskania obniżki ceny; jednakże nie będzie dokonywało się korekty w przypadkach transakcji w całości lub częściowo nieopłaconych oraz w przypadku udokumentowanego i potwierdzonego zniszczenia, zagubienia lub kradzieży własności, jak również przy przekazywaniu prezentów o małej wartości oraz próbek według art. 5 ust. 6.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą wymagać korekty w przypadkach transakcji całkowicie lub częściowo nieopłaconych oraz w przypadku kradzieży.
2.
W przypadku dóbr inwestycyjnych, korekta będzie obejmować okres pięciu lat, włącznie z rokiem, w którym towary zostały nabyte lub wyprodukowane.
Roczna korekta będzie dokonywana jedynie w odniesieniu do jednej piątej podatku nałożonego na towary.
Korekta jest dokonywana na podstawie zmian uprawnienia do odliczenia w kolejnych latach w stosunku do kwoty za rok, w którym towary zostały nabyte lub wyprodukowane.
Na zasadzie odstępstwa od akapitu poprzedniego Państwa Członkowskie mogą ustalić korektę na okres pięciu pełnych lat, licząc od dnia, w którym towary po raz pierwszy znalazły swe zastosowanie.
W przypadku nieruchomości nabytej jako dobro inwestycyjne, okres objęty korektą może być przedłużony na okres 10 lat.
3.
W przypadku dostawy w okresie objętym korektą, dobra inwestycyjne są uznawane za nadal wykorzystywane do działalności gospodarczej podatnika aż do momentu zamknięcia okresu objętego korektą.
Taka działalność gospodarcza uważana jest za w pełni opodatkowaną, w przypadkach gdy dostawa takich produktów jest opodatkowana; jest uważana za całkowicie zwolnioną od podatku w przypadkach, gdy dostawa takich produktów jest zwolniona z podatku.
Korekta będzie dokonywana tylko jeden raz w całym okresie objętym korektą, który jeszcze nie upłynął.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą, w tym ostatnim przypadku, uchylić wymóg korekty jeżeli nabywca jest podatnikiem wykorzystującym dane dobra inwestycyjne wyłącznie do transakcji, od których podatek od wartości dodanej podlega odliczeniu.
4.
Do celów stosowania przepisów ust. 2 i 3, Państwa Członkowskie mogą:
- określić pojęcie dóbr inwestycyjnych,
- wskazać kwotę podatku, którą należy brać pod uwagę przy korekcie,
- przyjąć wszelkie stosowne kroki w celu zapewnienia, że korekta nie pociąga za sobą żadnych nieuzasadnionych korzyści,
- umożliwić uproszczenia administracyjne.
5.
Jeśli w jednym z Państw Członkowskich efekt stosowania przepisów ust. 2 i 3 miałby być mało znaczący, Państwo Członkowskie może, z zastrzeżeniem konsultacji przewidzianych w art. 29, zrezygnować z zastosowania przepisów tych ustępów, ze względu na potrzebę uniknięcia zakłócenia konkurencji, ogólne efekty stosowania podatku w zainteresowanym Państwie Członkowskim i potrzebę uproszczeń administracyjnych.
6.
Gdy podatnik zmienia formę opodatkowania z opodatkowania na zasadach ogólnych na opodatkowanie według specjalnych procedur lub odwrotnie, Państwa Członkowskie mogą podjąć wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, aby podatnik nie uzyskał nieuzasadnionych korzyści, ani nie poniósł nieuzasadnionych strat.
TYTUŁ XII
OSOBY ZOBOWIĄZANE DO ZAPŁATY PODATKU
Artykuł 21
Osoby zobowiązane do zapłaty podatku organom podatkowym
Zobowiązanymi do zapłaty podatku od wartości dodanej są:
1. w systemie wewnętrznym:
a) podatnicy dokonujący transakcji podlegających opodatkowaniu, z wyjątkiem transakcji wymienionych w art. 9 ust. 2 lit. e), które są dokonane przez podatnika rezydującego za granicą.
W przypadku dokonania transakcji przez podatnika rezydującego za granicą Państwa Członkowskie mogą przyjąć regulacje zobowiązujące do zapłaty podatku inną osobę niż podatnik rezydujący za granicą.
Między innymi osobą taką może być wyznaczony przedstawiciel podatkowy lub inna osoba, dla której przeprowadzana jest transakcja podlegająca opodatkowaniu.
Państwa Członkowskie mogą również postanowić, że inna osoba niż podatnik będzie solidarnie odpowiedzialna za zapłatę podatku;
b) odbiorca usług, objęty art. 9 ust. 2 lit. e), dostarczonych przez podatnika rezydującego za granicą.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą wymagać, aby dostawca usług był solidarnie odpowiedzialny za zapłatę podatku;
c) każda osoba wykazująca podatek od wartości dodanej na fakturze lub innym dokumencie uznawanym za fakturę;
2. w przywozie: osoba lub osoby wskazane lub uznane za zobowiązane przez Państwa Członkowskie, do których towary są przywożone.
TYTUŁ XIII
OBOWIĄZKI OSÓB ZOBOWIĄZANYCH DO ZAPŁATY PODATKU
Artykuł 22
Obowiązki w systemie wewnętrznym
1.
Każdy podatnik zgłasza rozpoczęcie, zmianę i zakończenie swojej działalności jako podatnika.
2.
Każdy podatnik prowadzi rachunkowość w sposób wystarczająco szczegółowy, aby umożliwić zastosowanie podatku od wartości dodanej oraz kontrolę przez organ podatkowy.
3. a) Każdy podatnik wystawia fakturę lub inny podobny dokument uznawany za fakturę w odniesieniu do wszystkich dostarczanych towarów i usług innemu podatnikowi i zachowuje jej kopię.
Każdy podatnik musi również wystawić fakturę w odniesieniu do płatności otrzymanych od innego podatnika, zanim dostawa towarów lub świadczenie usług zostanie dokonane.
b) Faktura wskazuje wyraźnie cenę bez podatku jak również należny od niej podatek oddzielnie dla każdej stawki, jak też jakiekolwiek zwolnienia.
c) Państwa Członkowskie ustalają kryteria, według których można określić, kiedy dokument może być uznany za fakturę.
4.
Każdy podatnik składa deklarację podatkową w terminie ustalonym przez każde z Państw Członkowskich.
Termin ten nie może przekraczać dwóch miesięcy od zakończenia każdego z okresów rozliczeniowych.
Okres rozliczeniowy może być ustalony przez każde z Państw Członkowskich na jeden, dwa lub trzy miesiące.
Państwa Członkowskie mogą jednakże ustalić inne okresy rozliczeniowe pod warunkiem że nie będą one przekraczać 1 roku.
Na deklaracji podatkowej muszą znaleźć się wszystkie niezbędne informacje potrzebne do obliczenia należnego podatku oraz dokonanych odliczeń, w danym przypadku, łącznie z całkowitą kwotą transakcji odnoszących się do tego podatku i odliczeń oraz całkowitą kwotą dostaw zwolnionych z podatku, o ile wydaje się to niezbędne dla ustalenia podstawy wymiaru podatku.
5.
Każdy podatnik płaci kwotę netto podatku od wartości dodanej przy składaniu deklaracji podatkowej.
Państwa Członkowskie mogą jednakże ustalić inną datę płatności tej kwoty lub mogą wymagać przedpłat.
6.
Państwa Członkowskie mogą zażądać od podatnika złożenia deklaracji podatkowej, zawierającej informacje określone w ust. 4, dotyczące wszystkich transakcji dokonywanych w roku poprzednim.
Zeznanie to musi zawierać wszystkie informacje, które są niezbędne do jakichkolwiek korekt.
7.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie konieczne środki w celu zapewnienia, aby osoby, które zgodnie z art. 21 ust. 1 lit. a) i b) uważane są za zobowiązane do zapłaty podatku zamiast podatnika mającego przedsiębiorstwo w innym kraju, lub które są solidarnie zobowiązane do zapłaty, wypełniły powyżej wymienione obowiązki związane z deklaracją i płatnościami.
8.
Nie naruszając przepisów, które mają zostać wydane zgodnie z art. 17 ust. 4, Państwa Członkowskie mogą nałożyć inne obowiązki, które uznają za konieczne do prawidłowego naliczenia i pobrania podatku i uniknięcia oszustw podatkowych.
9.
Państwa Członkowskie mogą zwolnić podatnika:
- z określonych obowiązków,
- od wszystkich obowiązków, jeżeli podatnicy ci dokonują tylko transakcji zwolnionych od podatku,
- z płatności należnego podatku, w przypadku gdy kwota podatku jest nieznaczna.
Artykuł 23
Zobowiązania przy przywozie
W odniesieniu do towarów przywożonych, Państwa Członkowskie określają szczegółowe zasady dotyczące sporządzania deklaracji podatkowych i płatności.
W szczególności Państwa Członkowskie mogą przewidzieć, że podatek od wartości dodanej płatny przy przywozie towarów przez podatników lub osoby zobowiązane do zapłaty podatku lub określonych ich kategorii, nie musi być zapłacony w momencie przywozu, pod warunkiem że podatek ten jest wyszczególniony w deklaracji podatkowej, która ma być złożona zgodnie z art. 22 ust. 4.
TYTUŁ XIV
REGULACJE SPECJALNE
Artykuł 24
Specjalny system dla małych przedsiębiorstw
1.
Państwa Członkowskie, które mogą napotkać trudności w stosowaniu ogólnego systemu podatkowego do małych przedsiębiorstw, ze względu na ich działalność lub strukturę, mają możliwość na warunkach i w granicach, jakie ustalą, z zastrzeżeniem konsultacji przewidzianych w art. 29, zastosowania uproszczonych procedur do celów naliczania i pobierania podatku takich jak systemy stawek zryczałtowanych, pod warunkiem że nie będą prowadzić one do obniżki podatku.
2.
Do momentu ustalonego przez Radę, stanowiącą jednomyślnie na wniosek Komisji, ale nie później niż do dnia, w którym zostanie zniesione opodatkowanie przywozu i zwrot podatku w wywozie w handlu między Państwami Członkowskimi:
a) Państwa Członkowskie, które skorzystały z możliwości przewidzianej w art. 14 drugiej dyrektywy Rady z dnia 11 kwietnia 1967 r. wprowadzenia zwolnień podatkowych lub stopniowego obniżenia podatku, mogą je zachować, jak też zasady ich zastosowania, o ile pozostają one w zgodzie z systemem podatku od wartości dodanej.
Państwa Członkowskie stosujące zwolnienie z podatku do podatników, których roczny obrót jest niższy od równowartości w walucie krajowej 5000 europejskich jednostek rozliczeniowych, według kursu wymiany w dniu, w którym dyrektywa została przyjęta, mogą zwiększyć to zwolnienie z podatku do kwoty 5000 europejskich jednostek rozliczeniowych.
Państwa Członkowskie stosujące stopniowe obniżanie podatku nie mogą ani zwiększyć górnej granicy stopniowego obniżenia podatku, ani zmienić warunków jego przyznawania na korzystniejsze;
b) Państwa Członkowskie, które nie skorzystały z powyższej możliwości mogą udzielić zwolnienia z podatku podatnikom, których roczny obrót nie jest większy od równowartości 5000 europejskich jednostek rozliczeniowych w walucie krajowej, według kursu wymiany w dniu, w którym niniejsza dyrektywa została przyjęta; kiedy to konieczne, mogą one udzielić stopniowego obniżenia podatku podatnikom, których roczny obrót przekracza górną granicę ustaloną przez Państwa Członkowskie dla stosowania zwolnienia;
c) Państwa Członkowskie, stosujące zwolnienie od podatku odnośnie do podatników, których roczny obrót jest równy lub wyższy niż równowartość 5000 europejskich jednostek rozliczeniowych wyrażony w walucie krajowej, według kursu wymiany z dnia, w którym niniejsza dyrektywa została przyjęta, mogą zwiększyć to zwolnienie w celu zachowania jej realnej wartości.
3.
Pojęcia zwolnienia od podatku oraz stopniowego obniżenia podatku odnoszą się do dostaw towarów i świadczenia usług przez małe przedsiębiorstwa.
Państwa Członkowskie mogą wyłączyć pewne transakcje z regulacji przewidzianych w ust. 2.
Przepisy ust. 2 nie będą w żadnym przypadku miały zastosowania do transakcji określonych w art. 4 ust. 3.
4. Obrót, który służy za odniesienie do celów stosowania przepisów ust. 2, składa się z kwoty, po odliczeniu podatku od wartości dodanej, dostarczonych towarów i usług wymienionych w art. 5 i 6, w granicach, w jakich są opodatkowane, łącznie z transakcjami zwolnionymi z podatku, z możliwością zwrotu podatku uprzednio zapłaconego zgodnie z art. 28 ust. 2 jak również transakcji zwolnionych od podatku według przepisów art. 15 i kwoty transakcji dotyczących majątku rzeczowego, transakcji finansowych określonych w art. 13 część B lit. d) oraz usług ubezpieczeniowych, chyba że transakcje te mają charakter transakcji ubocznych.
Zbycie materialnych i niematerialnych aktywów inwestycyjnych przedsiębiorstwa nie będzie brane pod uwagę do celów obliczania obrotu.
5.
Podatnikom zwolnionym z podatku nie przysługuje prawo do odliczenia zgodnie z przepisami art. 17, ani też wykazywania podatku na ich fakturach lub innych dokumentach uznanych za faktury.
6.
Podatnicy kwalifikujący się do zwolnienia z podatku mogą wybrać ogólny system płatności podatku od wartości dodanej lub też uproszczone procedury określone w ust. 1.
W tym przypadku będą uprawnieni do wszelkich stopniowych obniżek podatku, które mogą być ustanowione przez ustawodawstwo krajowe.
7.
Z zastrzeżeniem zastosowania ust. 1, podatnicy korzystający ze stopniowej obniżki podatkowej traktowani są jako podatnicy podlegający ogólnemu systemowi podatku od wartości dodanej.
8.
Co cztery lata, a po raz pierwszy od dnia 1 stycznia 1982 r., oraz po konsultacjach z Państwami Członkowskimi, Komisja złoży sprawozdanie Radzie dotyczące stosowania przepisów niniejszego artykułu.
Może ona, o ile będzie to konieczne oraz biorąc pod uwagę potrzebę stopniowego zbliżania poszczególnych przepisów krajowych, załączyć do tego sprawozdania propozycje:
a) ulepszeń specjalnych systemu dla małych przedsiębiorstw;
b) dostosowania systemów krajowych dotyczących zwolnień od podatku i stopniowej obniżki podatku od wartości dodanej;
c) dostosowania limitu 5000 europejskich jednostek rozliczeniowych, wymienionego w ust. 2.
9.
W odpowiednim momencie Rada zadecyduje, czy realizacja wymienionych celów, określonych w art. 4 pierwszej dyrektywy Rady z dnia 11 kwietnia 1967 r. wymaga wprowadzenia specjalnych systemów dla małych przedsiębiorstw oraz w przypadku uznania takiej potrzeby, podejmie decyzję o ograniczeniach i wspólnych warunkach tego systemu.
Do momentu wprowadzenia tego systemu Państwa Członkowskie mogą zachować ich specjalne systemy, które będą stosować zgodnie z przepisami niniejszego artykułu oraz przyszłych aktów Rady.
Artykuł 25
Wspólny system ryczałtu dla producentów rolnych
1.
W sytuacjach, w których zastosowanie ogólnego systemu opodatkowania podatkiem od wartości dodanej lub systemu uproszczonego przewidzianego w art. 24, spowodowałoby trudności, Państwa Członkowskie mogą zastosować w odniesieniu do producentów rolnych system ryczałtowy zmierzający do wyrównania podatku od wartości dodanej, pobranego od kupna towarów i usług przez rolników ryczałtowych zgodnie z niniejszym artykułem.
2.
Do celów niniejszego artykułu stosuje się następujące definicje:
- "producent rolny": podatnik prowadzący swoją działalność w jednym ze zdefiniowanych przedsiębiorstw określonych poniżej;
- "gospodarstwo rolne, leśne lub połowowe": gospodarstwo, uznane za takie w każdym Państwie Członkowskim, w ramach działalności produkcyjnej wymienionej w załączniku A;
- "rolnik ryczałtowy": producent rolny, który podlega systemowi ryczałtowemu określonemu w ust. 3 i w następnych;
- "produkty rolne": towary produkowane przez gospodarstwach rolne, leśne lub połowowe w poszczególnych Państwach Członkowskich, w wyniku działalności wymienionej w załączniku A;
- "usługi rolnicze": usługi wymienione w załączniku B, świadczone przez producenta rolnego, z wykorzystaniem jego siły roboczej i/lub za pomocą sprzętu, w który wyposażone jest jego gospodarstwo rolne, leśne i połowowe;
- "podatek od wartości dodanej od nakładów": przez to pojęcie rozumie się całkowitą kwotę podatku od wartości dodanej zawartego w cenie towarów i usług nabywanych przez przedsiębiorstwa rolne, leśne i połowowe każdego z Państw Członkowskich podlegające systemowi ryczałtowemu, o ile ten podatek podlegałby odliczeniu na podstawie art. 17 u producenta rolnego podlegającego ogólnemu systemowi podatkowemu;
- "ryczałtowe stawki procentowe rekompensaty": wartości procentowe ustalone przez Państwa Członkowskie według ust. 3 i stosowane przez nie w przypadkach wymienionych w ust. 5 w celu umożliwienia rolnikom rozliczających się ryczałtowo, otrzymania rekompensaty podatku od wartości dodanej nałożonego na nakłady;
- "zryczałtowana rekompensata": kwota otrzymana przez zastosowanie ryczałtowej stawki procentowej rekompensaty, przewidzianej w ust. 3 dotyczącej obrotów rolników ryczałtowych w przypadkach wymienionych w ust. 5.
3.
Państwa Członkowskie ustalają, gdzie to konieczne, ryczałtowe stawki procentowe rekompensaty oraz powiadamiają Komisję przed wprowadzeniem ich w życie.
Stawki te będą oparte na statystykach makroekonomicznych dotyczących wyłącznie rolników ryczałtowych za ostatnie trzy lata.
Stawki te nie powinny prowadzić do otrzymania przez rolników ryczałtowych zwrotów większych od kwot podatku od wartości dodanej nałożonych na nakłady.
Państwa Członkowskie mogą zadecydować o zredukowaniu takich stawek procentowych do zera.
Stawki procentowe mogą być zaokrąglane w górę lub w dół do najbliższej wartości połówkowej.
Państwa Członkowskie mogą ustalić zróżnicowaną wysokość stawek procentowych zryczałtowanych rekompensat dla leśnictwa, poszczególnych działów działalności rolniczej i połowowej.
4.
Państwa Członkowskie mogą zwolnić rolników ryczałtowych z obowiązków nałożonych na podatników na podstawie art. 22.
5.
Ryczałtowe stawki przewidziane w ust. 3 mają zastosowanie do ceny, z pominięciem podatku, produktów rolnych i usług rolniczych świadczonych przez rolników ryczałtowych podatnikom, którzy nie są rolnikami ryczałtowymi.
Rekompensata wyklucza wszelkie inne formy odliczenia.
6.
Państwa Członkowskie mogą przewidywać wypłatę zryczałtowanej rekompensaty:
a) albo przez podatnika, któremu dostarczane są towary lub świadczone usługi.
W tym przypadku podatnik, któremu dostarczane są towary lub świadczone usługi jest upoważniony, zgodnie z procedurę określoną przez Państwa Członkowskie, do odliczenia z podatku od wartości dodanej, który jest zobowiązany zapłacić, zryczałtowanej kwoty rekompensaty, którą wypłacił rolnikom ryczałtowym;
b) lub przez organy podatkowe.
7.
Państwa Członkowskie poczynią wszelkie kroki potrzebne, aby dokładnie sprawdzić płatność zryczałtowanej rekompensaty rolnikom ryczałtowym.
8.
W przypadku wszelkich dostaw produktów rolnych i usług rolniczych innych niż objętych ust. 5, uznaje się, iż zryczałtowana rekompensata jest zapłacona przez kupującego lub klienta.
9.
Każde Państwo Członkowskie może wyłączyć z systemu ryczałtowego określone kategorie producentów rolnych oraz tych producentów rolnych, w przypadku których zastosowanie ogólnego systemu opodatkowania podatkiem od wartości dodanej lub systemu uproszczonego, przewidzianego w art. 24 ust. 1 nie spowodowałoby żadnych trudności administracyjnych.
10.
Każdy rolnik ryczałtowy może, w oparciu o zasady i warunki, ustalone przez każde Państwo Członkowskie, wybrać pomiędzy zastosowaniem ogólnego systemu podatku od wartości dodanej lub w danym przypadku, uproszczonego systemu, przewidzianego w art. 24 ust. 1.
11.
Przed upływem piątego roku od wejścia w życie niniejszej dyrektywy, Komisja przedstawi Radzie nowe propozycje dotyczące zastosowania podatku od wartości dodanej do transakcji dotyczących produktów rolnych i usług rolniczych.
12.
Po przyjęciu jednej z możliwości przewidzianych w niniejszym artykule, Państwa Członkowskie ustalają jednolitą podstawę opodatkowania podatkiem od wartości dodanej, w celu zastosowania systemu środków własnych, używając wspólnej metody obliczania opisanej w załączniku C.
Artykuł 26
Specjalny system dla biur podróży
1.
Państwa Członkowskie zastosują podatek od wartości dodanej do działalności biur podróży, zgodnie z przepisami niniejszego artykułu w przypadkach, gdy biura te występują względem klientów w ich własnym imieniu oraz w celu zapewnienia usług turystycznych korzystają z dostaw i usług innych podatników.
Przepisy niniejszego artykułu nie mają zastosowania do biur podróży, które działają wyłącznie jako pośrednicy oraz rozliczają się z podatku na podstawie art. 11 część A ust. 3 lit. c).
W rozumieniu niniejszego artykułu za biura podróży uważać się będzie również organizatorów wycieczek.
2.
Wszelkie transakcje dokonywane przez biura podróży dotyczące podróży traktowane są jako pojedyncze usługi świadczone przez biuro podróży podróżnemu.
Podlegają one opodatkowaniu w Państwie Członkowskim, w którym biuro podróży założyło przedsiębiorstwo, lub ma stałe miejsce prowadzenia działalności, z którego biuro podróży świadczy usługę.
Podstawą opodatkowania oraz ceną bez podatku w znaczeniu art. 22 ust. 3 lit. b), dotyczącą tej usługi jest marża biura podróży, to znaczy różnica pomiędzy całkowitą kwotą do zapłaty przez podróżnego, bez podatku od wartości dodanej, a faktycznymi kosztami biura podróży z tytułu dostaw i usług świadczonych przez innych podatników, gdy transakcje te służą bezpośredniej korzyści podróżnego.
3.
Jeśli transakcje powierzone przez biuro podróży innemu podatnikowi są zawierane przez tą osobę poza terytorium Wspólnoty, usługi biura podróży są traktowane jako zwolniona od podatku działalność pośrednika w rozumieniu art. 15 ust. 14.
Jeśli takie transakcje są zawierane zarówno na terenie Wspólnoty jak i poza nim, tylko ta część usługi biura podróży, która dotyczy transakcji poza terytorium Wspólnoty może podlegać zwolnieniu.
4.
Podatek pobierany od biura podróży przez innego podatnika od transakcji określonych w ust. 2 dokonanych dla bezpośredniej korzyści podróżnego nie podlega zakwalifikowaniu do odliczenia lub zwrotu w żadnym z Państw Członkowskich.
TYTUŁ XV
PROCEDURY UPROSZCZONE
Artykuł 27
1.
Rada, stanowiąc jednogłośnie na wniosek Komisji, może upoważnić każde z Państw Członkowskich do wprowadzenia specjalnych środków stanowiących odstępstwo od stosowania przepisów niniejszej dyrektywy, w celu uproszczenia procedury poboru podatków oraz zapobieżenia niektórym rodzajom oszustw podatkowych lub omijania opodatkowania.
Środki podjęte w celu uproszczenia procedury poboru podatków, z wyjątkiem nieznacznego rozmiaru, nie mogą wpływać na kwotę podatku należnego w końcowym etapie konsumpcji.
2.
Państwo Członkowskie chcące wprowadzić środki wymienione w ust. 1, informuje o nich Komisję oraz dostarczy Komisji wszelkie stosowne informacje.
3.
Komisja poinformuje inne Państwa Członkowskie o proponowanych środkach w terminie jednego miesiąca.
4.
Decyzja Rady uznana jest za przyjętą, jeżeli w ciągu dwóch miesięcy od przekazania informacji wymienionej w ustępie poprzednim pozostałym Państwom Członkowskim, ani Komisja, ani żadne z Państw Członkowskich nie zażąda rozpatrzenia sprawy przez Radę.
5.
Państwa Członkowskie, które stosowały w dniu 1 stycznia 1977 r. specjalne środki rodzaju określonego w ust. 1, mogą je zachować, pod warunkiem że poinformują o nich Komisję przed dniem 1 stycznia 1978 r. oraz pod warunkiem że odstępstwa mające na celu uproszczenie poboru podatków, są zgodne z wymogami ustalonymi w ust. 1.
TYTUŁ XVI
PRZEPISY PRZEJŚCIOWE
Artykuł 28
1.
Wszelkie przepisy wprowadzone w życie przez Państwa Członkowskie w ramach przepisów art. 17 pierwsze cztery tiret drugiej dyrektywy Rady z dnia 11 kwietnia 1967 r. przestają obowiązywać w każdym z zainteresowanych Państw Członkowskich, od odpowiedniego momentu wejścia w życie przepisów wymienionych w art. 1 ustęp drugi niniejszej dyrektywy.
2.
Obniżone stawki podatkowe i zwolnienia ze zwrotem podatku zapłaconego na poprzednim etapie, które obowiązują w dniu 31 grudnia 1975 r. i które odpowiadają warunkom określonym w art. 17 tiret ostatnie drugiej dyrektywy Rady z dnia 11 kwietnia 1976 r., mogą być utrzymane do momentu, ustalonego przez Radę, stanowiącą jednomyślnie na wniosek Komisji, nie później jednak niż do dnia zniesienia opodatkowania przywozu i zwrotu podatku w wywozie w handlu między Państwami Członkowskimi.
Państwa Członkowskie przyjmą środki niezbędne do zapewnienia, że podatnik zgłosi dane wymagane do określenia środków własnych w odniesieniu do tych operacji.
Co pięć lat Rada, na podstawie sprawozdania Komisji, dokonuje przeglądu wyżej wspomnianych obniżonych stawek podatkowych i zwolnień od podatku oraz, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, podejmuje, tam gdzie to konieczne, środki niezbędne do zapewnienia ich stopniowego zniesienia.
3.
W okresie przejściowym, określonym w ust. 4, Państwa Członkowskie mogą:
a) utrzymać opodatkowanie transakcji zwolnionych od podatku na podstawie art. 13 lub 15 wymienionych w załączniku E do niniejszej dyrektywy;
b) utrzymywać zwolnienie od podatku działalności wymienionych w załączniku F na warunkach obowiązujących w Państwach Członkowskich;
c) umożliwić podatnikowi opodatkowanie transakcji zwolnionych od podatku na warunkach określonych w załączniku G;
d) utrzymać stosowanie przepisów stanowiących odstępstwo od zasady natychmiastowego odliczenia, określonej w art. 18 ust. 2;
e) utrzymać stosowanie środków stanowiących odstępstwo od przepisów art. 5 ust. 4 lit. c) i art. 6 ust. 4 i art. 11 część A ust. 3 lit. c);
f) stanowić, dla dostaw budynków i działek budowlanych, zakupionych w celu odsprzedaży przez podatnika, któremu podatek od zakupu nie został odliczony, że podstawą opodatkowania jest różnica między ceną sprzedaży a ceną zakupu;
g) na zasadzie odstępstwa od art. 17 ust. 3 i art. 26 ust. 3, kontynuować zwolnienie od podatku, bez zwrotu podatku naliczonego, usług świadczonych przez biura podróży, określonych w art. 26 ust. 3. Odstępstwo to ma również zastosowanie do biur podróży działających w imieniu i na rachunek podróżnego.
4.
Okres przejściowy trwa początkowo przez pięć lat, począwszy od dnia 1 stycznia 1978 r.
Najpóźniej sześć miesięcy przed końcem tego okresu, a później w miarę potrzeby, Rada weryfikuje sytuację powstałą na skutek odstępstw ustanowionych w ust. 3, na podstawie sprawozdania Komisji i określi jednomyślnie, na wniosek Komisji czy znieść niektóre, czy wszystkie te odstępstwa.
5.
Z końcem okresu przejściowego przewóz osób będzie opodatkowany w kraju wyjazdu za część podróży, która ma miejsce na terytorium Wspólnoty zgodnie ze szczegółowymi zasadami ustanowionymi jednomyślnie przez Radę na wniosek Komisji.
TYTUŁ XVII
KOMITET DS. PODATKU OD WARTOŚCI DODANEJ
Artykuł 29
1.
Zostaje powołany Komitet Doradczy ds. Podatku od Wartości Dodanej zwany dalej "Komitetem".
2.
Komitetu składa się z przedstawicieli Państw Członkowskich i Komisji.
Przewodniczącym Komitetu jest przedstawiciel Komisji.
Sekretariat Komitetu jest zapewniany przez Komisję.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin.
4.
Obok spraw podlegających konsultacji w oparciu o niniejszą dyrektywę, Komitet rozpatruje pytania postawione przez przewodniczącego, z jego własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego, dotyczące stosowania przepisów wspólnotowych dotyczących podatku od wartości dodanej.
TYTUŁ XVIII
PRZEPISY RÓŻNE
Artykuł 30
Umowy międzynarodowe
Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, może upoważnić każde Państwo Członkowskie do zawarcia z państwem trzecim lub organizacją międzynarodową umowy, która może zawierać odstępstwa od niniejszej dyrektywy.
Państwo, które chciałoby zawrzeć taką umowę przedstawia tę sprawę do rozpatrzenia przez Komisję oraz dostarcza wszelkich informacji potrzebnych do jej rozpatrzenia.
Komisja informuje pozostałe Państwa Członkowskie w terminie jednego miesiąca.
Decyzję Rady uznaje się za przyjętą, jeśli w terminie dwóch miesięcy od momentu poinformowania, w sposób określony w ustępie poprzednim pozostałych Państw Członkowskich, sprawa nie została rozpatrzona przed Radę.
Artykuł 31
Jednostka rozliczeniowa
1.
Jednostką rozliczeniową używaną do celów niniejszej dyrektywy jest europejska jednostka rozliczeniowa w rozumieniu decyzji 75/250/EWG [10].
2.
Przy przeliczeniu tej jednostki rozliczeniowej na waluty krajowe, Państwa Członkowskie mogą zaokrąglać kwoty wynikające z takiego przeliczenia w górę lub w dół maksymalnie o 10 %.
Artykuł 32
Towary używane
Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, przyjmie przed dniem 31 grudnia 1977 r. wspólnotowy system opodatkowania, który ma być stosowany w odniesieniu do towarów używanych, dzieł sztuki, antyków oraz przedmiotów kolekcjonerskich.
Do momentu, gdy ten system wspólnotowy zacznie być stosowany, Państwa Członkowskie, stosujące specjalny system w odniesieniu do tych przedmiotów, w chwili, gdy niniejsza dyrektywa wchodzi w życie, mogą go zachować.
Artykuł 33
Nie naruszając innych przepisów wspólnotowych, przepisy niniejszej dyrektywy nie stanowią przeszkody w utrzymaniu i wprowadzeniu podatków od umów ubezpieczenia, od gier i zakładów, akcyzy, opłat wpisowych oraz, ogólnie, żadnych podatków, wszystkich podatków, ceł lub opłat, które nie mają charakteru podatku obrotowego.
TYTUŁ XIX
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 34
Począwszy od dnia 1 stycznia 1982 r., a następnie co dwa lata, Komisja, po konsultacjach z Państwami Członkowskimi, przedłoży Radzie sprawozdanie dotyczące stosowania wspólnego systemu podatku od wartości dodanej w Państwach Członkowskich.
Sprawozdanie to zostanie przekazane przez Radę Parlamentowi Europejskiemu.
Artykuł 35
W odpowiednim czasie, Rada stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, po otrzymaniu opinii Parlamentu Europejskiego oraz Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, oraz zgodnie z interesami wspólnego rynku wyda dalsze dyrektywy dotyczące wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, w szczególności w celu stopniowego ograniczenia lub usunięcia środków podjętych przez Państwa Członkowskie w drodze odstępstw od systemu, w celu osiągnięcia pełnej zgodności krajowych systemów podatku od wartości dodanej i w ten sposób umożliwić osiągnięcie celu określonego w art. 4 pierwszej dyrektywy Rady z dnia 11 kwietnia 1967 r.
Artykuł 36
Uchyla się art. 2 ust. 4 i art. 5 pierwszej dyrektywy Rady z dnia 11 kwietnia 1967 r.
Artykuł 37
Druga dyrektywa Rady 67/228/EWG z dnia 11 kwietnia 1967 r. traci moc w każdym z Państw Członkowskich w chwili rozpoczęcia stosowania przepisów niniejszej dyrektywy.
Artykuł 38
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 17 maja 1977 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do urządzeń holowniczych pojazdów silnikowych
(77/389/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: wymogi techniczne, które pojazdy silnikowe muszą spełniać na mocy obowiązujących przepisów krajowych dotyczą, między innymi, urządzeń holowniczych;
wymogi te są różne w poszczególnych Państwach Członkowskich; w związku z tym zachodzi konieczność przyjęcia przez wszystkie Państwa Członkowskie takich samych wymogów, w uzupełnieniu lub w miejsce istniejących przepisów, w szczególności w celu wprowadzenia w odniesieniu do każdego typu pojazdu procedury homologacji typu EWG, będącej przedmiotem dyrektywy Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [3];
zbliżenie krajowych przepisów odnoszących się do pojazdów silnikowych pociąga za sobą wzajemne uznawanie przez Państwa Członkowskie kontroli przeprowadzanych przez każde z nich na podstawie wspólnych wymagań,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1. Do celów niniejszej dyrektywy, "pojazd" oznacza pojazd silnikowy przeznaczony do użytkowania na drogach, z lub bez nadwozia, posiadający przynajmniej cztery koła i rozwijający maksymalną prędkość konstrukcyjną przekraczającą 25 km/godz., z wyjątkiem pojazdów szynowych, maszyn i ciągników rolniczych lub leśnych oraz pojazdów i maszyn używanych do robót publicznych.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie nie mogą odmówić przyznania homologacji typu EWG lub homologacji krajowej pojazdu z przyczyn odnoszących się do urządzeń holowniczych, jeżeli spełniają one wymogi określone w Załączniku.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie nie mogą odmówić rejestracji pojazdu, ani zakazać jego sprzedaży, dopuszczenia do ruchu lub użytkowania z przyczyn odnoszących się do jego urządzeń holowniczych, jeżeli spełniają one wymogi określone w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
Zmiany niezbędne do dostosowania wymogów zawartych w Załączniku do niniejszej dyrektywy w celu uwzględnienia postępu technicznego przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 dyrektywy Rady 70/156/EWG.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie 18 miesięcy od dnia jej notyfikacji i niezwłocznie informują o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty przepisów, które przyjmują w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 17 maja 1977 r.
wprowadzającą wspólnotowe środki zwalczania brucelozy, gruźlicy i białaczki bydła
(77/391/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: jednym z zadań Wspólnoty w dziedzinie weterynarii jest poprawa stanu zdrowia zwierząt gospodarskich, a w rezultacie zwiększenie rentowności hodowli zwierząt, przy jednoczesnej ochronie człowieka przed niektórymi chorobami, jakie mogą zostać na niego przeniesione;
środki takie muszą przyczyniać się do zniesienia barier w handlu świeżym mięsem lub żywymi zwierzętami między Państwami Członkowskimi, wynikających z różnic w sytuacji zdrowotnej;
inicjatywy Wspólnot służące temu celowi muszą w początkowej fazie koncentrować się na niektórych chorobach, w przypadku których możliwe jest podjęcie natychmiastowych działań; dotyczy to brucelozy, gruźlicy i białaczki;
w zakresie, w jakim proponowane środki są przeznaczone do osiągnięcia celów określonych w art. 39 ust. 1 lit. a) Traktatu, stanowią one środki wspólne w rozumieniu art. 6 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [3];
jako że Wspólnota wnosi wkład w finansowanie wspólnych środków, musi mieć możliwość upewnienia się, że przepisy przyjmowane przez Państwa Członkowskie w zakresie wdrażania tych środków przyczyniają się do osiągania wyznaczonych celów; z tego względu należy przewidzieć proceduręustanawiającą ścisłą współpracę między Państwami Członkowskimi a Komisją w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego, ustanowionego na mocy decyzji 68/361/EWG [4],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Celem niniejszej dyrektywy jest poprawa stanu zdrowia bydła we Wspólnocie, poprzez działanie wspólnotowe zmierzające do przyspieszenia lub intensyfikacji zwalczania brucelozy i gruźlicy oraz zwalczenia białaczki.
ROZDZIAŁ 1 Przepisy techniczne dotyczące brucelozy, gruźlicy i białaczki
Artykuł 2
1.
Do celów niniejszej dyrektywy Państwa Członkowskie, w których pogłowie bydła jest zakażone brucelozą bydła, opracowują plany przyspieszonego zwalczania tej choroby na swoich terytoriach, na warunkach określonych w ust. 2 i 3.
2. a) Plany przyspieszenia zwalczania brucelozy bydła należy opracować w taki sposób, aby po zakończeniu ich realizacji pogłowie było sklasyfikowane jako "oficjalnie wolne od brucelozy" zgodnie z przepisami wspólnotowymi w tym zakresie, w szczególności z dyrektywą Rady 64/432/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną [5], ostatnio zmienioną dyrektywą 75/379/EWG [6].
b) Plan musi wyszczególniać środki, jakie mają zostać podjęte w celu przyspieszenia i intensyfikacji zwalczania brucelozy bydła oraz określać środki zwalczania tej choroby i jej zapobiegania.
3.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji:
a) odsetek i łączną liczbę stad podlegających środkom kontroli oraz stad, w których stwierdzono brucelozę bydła;
b) łączną liczbę:
- zwierząt podlegających środkom kontroli,
- zwierząt, u których podejrzewa się brucelozę lub które uznaje się za zakażone,
- zwierząt zakażonych,
- zwierząt ubitych;
c) zapisany w harmonogramie czasu trwania wstępnych programów zwalczania chorób oraz planów przyśpieszonych;
d) metodę zastosowaną do sprawdzania rzeczywistego zastosowania planów przyśpieszonych;
e) przyznanie krajowych środków budżetowych na zwalczanie brucelozy bydła oraz podział tych środków na poszczególne pozycje.
Informacje określone w lit. a), b) i e) są przewidziane na okres trzech lat poprzedzających wprowadzenie w życie środków przyśpieszających, a następnie na każdy kolejny rok.
4.
Państwa Członkowskie, których pogłowie bydła jest wolne od brucelozy, powiadamiają Komisję o wszystkich środkach podejmowanych w celu zapobieżenia ponownemu występowaniu tej choroby.
Artykuł 3
1.
Do celów niniejszej dyrektywy, Państwa Członkowskie, w których pogłowie bydła jest zakażone gruźlicą bydła, opracowują plany przyspieszenia zwalczania tej choroby na swoich terytoriach, na warunkach wyznaczonych w ust. 2 i 3.
2. a) Plany przyspieszenia zwalczania gruźlicy bydła należy opracować w taki sposób, aby po zakończeniu ich realizacji pogłowie było sklasyfikowane jako "oficjalnie wolne od gruźlicy", zgodnie z przepisami wspólnotowymi w tym zakresie, w szczególności z dyrektywą Rady 64/432/EWG.
b) Plany muszą wyszczególniać środki, jakie mają zostać podjęte w celu przyspieszenia, intensyfikacji lub kontynuacji zwalczania gruźlicy bydła i określać środki zwalczania tej choroby i jej zapobiegania.
3.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji:
a) odsetek i łączną liczbę stad podlegających środkom kontroli, oraz stad, w których stwierdzono gruźlicę bydła;
b) łączną liczbę:
- zwierząt podlegających środkom kontroli,
- zwierząt, u których podejrzewa się gruźlicę lub które uznaje się za zakażone,
- zwierząt zakażonych,
- zwierząt ubitych;
c) zapisany w harmonogramie czas trwania wstępnych programów zwalczania chorób oraz planów przyspieszonych;
d) metody zastosowane do sprawdzania skutecznego zastosowania planów przyspieszonych;
e) przyznanie krajowych środków budżetowych na zwalczanie gruźlicy bydła, oraz podział tych środków na pozycje.
Informacje określone w lit. a), b) i e) są przewidziane na okres trzech lat poprzedzających wprowadzenie w życie środków przyśpieszających, a następnie na każdy kolejny rok.
4.
Państwa Członkowskie, których pogłowie bydła jest wolne od gruźlicy, powiadamiają Komisję o wszystkich środkach podejmowanych w celu zapobieżenia ponownemu występowaniu tej choroby.
Artykuł 4
Do celów niniejszej dyrektywy, Państwa Członkowskie, które stwierdziły obecność enzootycznej białaczki u bydła na swoim terytorium, opracują plany zwalczania tej choroby.
Plany te muszą określać środki służące do zwalczania tej choroby.
Do celów uznawania stada za wolne od białaczki stosowane są testy i metody ustanowione w decyzji Komisji 73/30/EWG z dnia 23 stycznia 1973 r., upoważniającej Republikę Federalną Niemiec do stosowania specjalnych gwarancji zdrowotnych w celu zapobiegania białaczce w przypadku bydła przywożonego do celów hodowlanych lub produkcyjnych [7], ostatnio zmienionej decyzją 75/64/EWG [8], lub jakiekolwiek inne testy i metody uznane w drodze procedury ustanowionej w art. 11.
Państwa Członkowskie dostarczają Komisji, na jej wniosek, wszelkich informacji dotyczących realizacji planów.
ROZDZIAŁ 2 Przepisy wspólne i przepisy finansowe
Artykuł 5
W zakresie, w którym środki przewidziane w rozdziale 1 służą osiągnięciu celów określonych w art. 39 ust. 1 lit. a) Traktatu, stanowią one wspólne środki w rozumieniu art. 6 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 729/70.
Artykuł 6
1.
Okres wyznaczony na realizację wspólnych środków wynosi trzy lata.
2.
Całkowity wkład Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej, zwanego dalej "Funduszem", na pokrycie kosztów wspólnych środków szacuje się na 130 milionów jednostek rozliczeniowych, na okres trzech lat.
Artykuł 7
1.
Wydatki Państw Członkowskich związane ze środkami podejmowanymi na mocy art. 2, 3 i 4, kwalifikują się do pomocy z Sekcji Orientacji Funduszu, w granicach wskazanych w art. 6.
2.
Sekcja Orientacji Funduszu wypłaca Państwom Członkowskim 60 jednostek rozliczeniowych za krowę oraz 30 jednostek rozliczeniowych za sztukę bydła innego niż krowy, ubitą w ramach środków określonych w rozdziale 1.
3.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 729/70.
4.
Środki podejmowane przez Państwa Członkowskie nie kwalifikują się do wkładu finansowego Wspólnoty, o ile nie zostanie wydana pozytywna decyzja w stosunku do przepisów ich dotyczących, zgodnie z przepisami art. 9.
Artykuł 8
1.
Wnioski o płatność odnoszą się do uboju dokonanego przez Państwa Członkowskie w trakcie roku kalendarzowego i są składane Komisji do dnia 1 lipca roku następnego.
2. Decyzja o przyznaniu pomocy z Funduszu podejmowana jest zgodnie z art. 7 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 729/70.
3.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 729/70.
Artykuł 9
1. Państwa Członkowskie przekazują Komisji plany przewidziane w art. 2 i 3 oraz informacje wymagane na podstawie art. 2 ust. 3 lit. c), d), oraz art. 3 ust. 3 lit. c), d), przed ich wdrożeniem, nie później niż trzy miesiące po wejściu w życie niniejszej dyrektywy, a następnie corocznie. Plany przewidziane w art. 4 są przekazywane Komisji przez Państwa Członkowskie corocznie, zaś w przypadku Państw Członkowskich, które nie opracowały jeszcze planów, przed ich wdrożeniem.
2.
Komisja bada plany przekazane zgodnie z przepisami ust. 1, w celu ustalenia, czy warunki wniesienia wkładu finansowego przez Wspólnotę zostały spełnione w zakresie zgodności z niniejszą dyrektywą oraz z punktu widzenia jej celów.
W ciągu dwóch miesięcy po otrzymaniu planu, Komisja przedkłada projekt decyzji Stałemu Komitetowi Weterynaryjnemu.
Komitet wydaje swoją opinię zgodnie z procedurą określoną w art. 11, w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego.
W sprawach finansowych konsultowany jest Komitet Funduszu.
Artykuł 10
Komisja dokonuje regularnych kontroli na miejscu w celu sprawdzenia z weterynaryjnego punktu widzenia, czy plany są stosowane.
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne dla ułatwienia przeprowadzenia tych kontroli, w szczególności zapewniają, aby ekspertom zostały dostarczone, na ich żądanie, wszystkie informacje i dokumenty potrzebne do oceny realizacji planów.
Przepisy dotyczące stosowania niniejszego artykułu, w szczególności w odniesieniu do częstotliwości i metod przeprowadzania kontroli, wskazanych w akapicie pierwszym, zasad mianowania urzędowych lekarzy weterynarii oraz procedury, do której muszą się stosować przy sporządzaniu sprawozdań, są ustanawiane zgodnie z procedurą określoną w art. 11.
Artykuł 11
1.
W przypadku stosowania procedury ustanowionej w niniejszym artykule, sprawa zostaje przekazana przez przewodniczącego, z jego własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego, Stałemu Komitetowi Weterynaryjnemu, w dalszej części zwanemu "Komitetem".
2.
W Komitecie głosy Państw Członkowskich są ważone zgodnie z art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
Przedstawiciel Komisji przedkłada projekt środków, które mają zostać przyjęte.
Komitet wydaje opinię w sprawie tych środków w terminie ustalonym przez przewodniczącego w zależności od pilności spraw przedstawionych do zbadania.
Opinia nie zostaje wydana, jeżeli nie uzyska przynajmniej 41 głosów za jej przyjęciem.
4.
Komisja przyjmuje i natychmiast wdraża środki zgodne z opinią Komitetu.
Jeżeli środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub jeżeli opinia nie została wydana, Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie wniosek dotyczący środków, jakie mają zostać przyjęte.
Rada przyjmuje środki większością kwalifikowaną.
Jeśli Rada nie przyjmie żadnych środków w ciągu trzech miesięcy od daty przedłożenia jej wniosku, Komisja przyjmie zaproponowane środki i niezwłocznie je zastosuje, chyba że Rada odrzuciła je zwykłą większością głosów.
Artykuł 12
Przepisy art. 11 stosuje się do dnia 21 czerwca 1981 r.
Artykuł 13
Stanowiąc na wniosek Komisji, przed dniem 1 sierpnia 1977 r., Rada przyjmuje przepisy dotyczące kryteriów, które muszą spełniać krajowe plany zwalczania określone w art. 2, 3 i 4, aby kwalifikowały się do udziału finansowego Wspólnoty.
Artykuł 14
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem ustanowionym dla wejścia w życie przepisów określonych w art. 13.
Artykuł 15
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 27 czerwca 1977 r.
dotycząca koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych w zakresie działalności pielęgniarek/pielęgniarzy odpowiedzialnych za opiekę ogólną
(77/453/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 49, 57, 66 i 235,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno–Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: w związku ze wzajemnym uznawaniem dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji pielęgniarek/pielęgniarzy odpowiedzialnych za opiekę ogólną, ustanowionych dyrektywą Rady 77/452/EWG [3], porównywalny charakter kształcenia w Państwach Członkowskich, umożliwiający koordynację w tej dziedzinie, może zostać ograniczony poprzez nałożenie wymogu przestrzegania minimalnych norm przy pozostawieniu Państwom Członkowskim swobody w organizacji nauczania;
koordynacja przewidziana w niniejszej dyrektywie nie wyklucza dalszej koordynacji;
koordynacja przewidziana w niniejszej dyrektywie obejmuje kształcenie zawodowe pielęgniarek/pielęgniarzy odpowiedzialnych za opiekę ogólną; w odniesieniu do kształcenia, obecnie większość Państw Członkowskich nie dokonuje rozróżnienia między pielęgniarkami/pielęgniarzami prowadzącymi działalność jako pracownicy najemni a pielęgniarkami/pielęgniarzami pracującymi na własny rachunek; w celu zachęcenia do swobodnego przepływu wykwalifikowanych pracowników we Wspólnocie, tak szybko, jak jest to możliwe, konieczne wydaje się rozszerzenie stosowania niniejszej dyrektywy na pielęgniarki/pielęgniarzy zatrudnionych jako pracownicy najemni;
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie przyznają dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji pielęgniarek/pielęgniarzy odpowiedzialnych za opiekę ogólną wyszczególnione w art. 3 dyrektywy 77/452/EWG na podstawie egzaminu gwarantującego, że w czasie kształcenia osoba zainteresowana uzyskała:
a) odpowiednią wiedzę w zakresie nauk, na których opiera się pielęgniarstwo ogólne, łącznie z wystarczającym zrozumieniem budowy, funkcji fizjologicznych i zachowania osób zdrowych i chorych oraz zależności między stanem zdrowia a fizycznym i społecznym środowiskiem człowieka;
b) wystarczającą wiedzę o charakterze i etyce zawodu oraz ogólnych zasadach dotyczących stanu zdrowia i pielęgniarstwa;
c) odpowiednie doświadczenie kliniczne; doświadczenie to, dobrane ze względu na jego wartości szkoleniowe, powinno zostać zdobyte pod nadzorem wykwalifikowanego personelu pielęgniarskiego w miejscu, w którym liczba wykwalifikowanego personelu i sprzętu zapewniają właściwą opiekę pielęgniarską nad pacjentami;
d) zdolność do uczestnictwa w praktycznym szkoleniu personelu służby zdrowia oraz doświadczenie w pracy z tym personelem;
e) doświadczenie we współpracy z innymi zawodami w służbie zdrowia.
2.
Kształcenie określone w ust. 1, powinno obejmować co najmniej:
a) 10 lat wykształcenia ogólnego poświadczonego dyplomem, świadectwem lub innym dokumentem potwierdzającym posiadanie kwalifikacji, wydanym przez właściwe władze lub organy w Państwie Członkowskim, albo świadectwo potwierdzające wynik egzaminu o poziomie równorzędnym do szkoły pielęgniarskiej;
b) kształcenie zawodowe w pełnym wymiarze godzin, które musi obejmować przedmioty zawarte w programie nauczania wymienione w załączniku do niniejszej dyrektywy i stanowić kurs trzyletni lub 4600 godzin kształcenia teoretycznego i praktycznego.
3.
Państwa Członkowskie zapewnią, aby instytucja kształcąca pielęgniarki/pielęgniarzy była odpowiedzialna za koordynację teorii i praktyki w trakcie całego kursu.
Szkolenie teoretyczne i techniczne wymienione w części A Załącznika będzie zrównoważone i skoordynowane ze szkoleniem klinicznym pielęgniarek/pielęgniarzy wymienionym w sekcji B tego Załącznika w taki sposób, aby wiedza i doświadczenie wymienione w ust. 1 zostały nabyte we właściwym trybie.
Szkolenie kliniczne w pielęgniarstwie powinno przybrać formę, zatwierdzonego przez właściwe władze lub organy, nadzorowanego stażu w oddziałach szpitalnych lub innych placówkach medycznych, łącznie z domowymi usługami pielęgniarskimi.
W czasie tego szkolenia adepci pielęgniarstwa uczestniczą w pracy oddziałów w zakresie, w jakim uczestnictwo to przyczynia się do ich kształcenia.
Zaznajamia się ich z zakresem obowiązków obejmujących opiekę pielęgniarską.
4.
Nie później, niż pięć lat po ogłoszeniu niniejszej dyrektywy i po przeanalizowaniu sytuacji, Rada, działając na wniosek Komisji zdecyduje, czy utrzymać lub zmienić przepisy ust. 3 dotyczące równowagi pomiędzy kształceniem teoretycznym i praktycznym z jednej strony, a kształceniem klinicznym pielęgniarek/pielęgniarzy z drugiej strony.
5.
Państwa Członkowskie mogą udzielić częściowego zwolnienia osobom, które odbyły część szkolenia określonego w ust. 2 lit. b) w formie innego szkolenia na co najmniej równoważnym poziomie.
Artykuł 2
Bez względu na przepisy art. 1, Państwa Członkowskie mogą dopuścić kształcenie w niepełnym wymiarze godzin na warunkach zatwierdzonych przez właściwe organy krajowe. Pełny okres kształcenia w niepełnym wymiarze godzin nie może być krótszy niż okres kształcenia w pełnym wymiarze godzin.
Poziom kształcenia nie może być ograniczony przez niepełny wymiar godzin.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa stosuje się również do obywateli Państw Członkowskich, którzy, zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników we Wspólnocie [4], prowadzą lub będą prowadzić jako pracownicy najemni jedną z działalności określonych w art. 1 dyrektywy 77/452/EWG.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie środki uwzględniające niniejszą dyrektywę w ciągu dwóch lat od jej ogłoszenia i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 5
W przypadku, gdy Państwo Członkowskie napotka poważne trudności przy wdrażaniu niniejszej dyrektywy w określonych dziedzinach, Komisja wspólnie z tym Państwem dokona analizy tych trudności i zwróci się o opinię do Komitetu Wyższych Urzędników ds. Zdrowia Publicznego powołanego decyzją 75/365/EWG [5], zmienioną decyzją 77/455/EWG [6].
W razie potrzeby, Komisja przedłoży Radzie właściwe propozycje.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 25 lipca 1977 r.
w sprawie kształcenia dzieci pracowników migrujących
(77/486/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 49,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: w rezolucji z dnia 21 stycznia 1974 r. w sprawie programu działań socjalnych [3], Rada włączyła do swoich działań priorytetowych działania mające na celu poprawę warunków swobodnego przepływu pracowników odnoszące się w szczególności do przyjmowania i nauczania szkolnego ich dzieci;
aby umożliwić integrację tych dzieci ze środowiskiem szkolnym i systemem szkolnym państwa przyjmującego, należy zapewnić im stosowne nauczanie obejmujące nauczanie języka państwa przyjmującego;
przyjmujące Państwa Członkowskie, wraz z Państwami Członkowskimi pochodzenia, powinny również podjąć odpowiednie środki w celu promowania nauczania języka ojczystego i kultury kraju pochodzenia wyżej wspomnianych dzieci, mając głównie na względzie ułatwienie im ewentualnej reintegracji w Państwie Członkowskim pochodzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejszą dyrektywę stosuje się do dzieci, które według prawa państwa przyjmującego objęte są obowiązkiem szkolnym, i które pozostają na utrzymaniu pracownika będącego obywatelem innego Państwa Członkowskiego, jeżeli mieszkają na stałe na terytorium Państwa Członkowskiego, w którym dany obywatel wykonuje lub wykonywał pracę najemną.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie, zgodnie z ich sytuacją krajową oraz systemem prawnym, podejmują odpowiednie środki, aby zapewnić na swoim terytorium dzieciom, określonym w art. 1, bezpłatne nauczanie mające na celu ułatwienie procesu ich przyjmowania, obejmujące w szczególności nauczanie języka oficjalnego lub jednego z języków oficjalnych państwa przyjmującego, dostosowane do szczególnych potrzeb danych dzieci.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki mające na celu prowadzenie szkoleń dla nauczycieli, którzy będą zajmować się takim nauczaniem.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie, zgodnie z ich sytuacją krajową oraz systemem prawnym oraz we współpracy z państwami pochodzenia, podejmują odpowiednie środki w celu wspierania, w koordynacji z regularnym kształceniem, nauczania języka ojczystego oraz kultury kraju pochodzenia dla dzieci, określonych w art. 1.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie czterech lat od momentu jej notyfikacji i niezwłocznie poinformują o tym Komisję.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty przepisów ustawowych, wykonawczych, administracyjnych i innych, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie przekazują Komisji w terminie pięciu lat od momentu notyfikacji niniejszej dyrektywy, a następnie w regularnych odstępach czasu na prośbę Komisji, wszystkie istotne informacje, aby umożliwić Komisji składanie Radzie sprawozdań w sprawie stosowania niniejszej dyrektywy.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 25 lipca 1977 r.
w sprawie zwierząt hodowlanych czystorasowych z gatunku bydła
(77/504/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: produkcja bydła zajmuje bardzo ważne miejsce w rolnictwie wspólnotowym, zadowalające wyniki w tym zakresie zależą w dużym stopniu od wykorzystania zwierząt hodowlanych czystorasowych;
większość Państw Członkowskich podjęła już starania, w ramach swoich krajowych polityk hodowlanych, wspierające produkcję zwierząt gospodarskich o ograniczonej liczbie ras, które spełniają szczególne normy zootechniczne; rasy i normy różnią się w poszczególnych Państwach Członkowskich; te różnice utrudniają rozwój handlu wewnątrzwspólnotowego;
w celu wyeliminowania tych różnic, a tym samym osiągnięcia wzrostu wydajności produkcji rolnej w tym sektorze, należy stopniowo zliberalizować handel wewnątrzwspólnotowy zwierzętami hodowlanymi czystorasowymi; całkowita liberalizacja handlu wymaga późniejszej dodatkowej harmonizacji, szczególnie w zakresie dopuszczenia do hodowli;
Państwa Członkowskie muszą mieć możliwość wywierania nacisku na konieczność wystawiania świadectw rodowodowych zgodnie z przedstawioną procedurą wspólnotową;
należy przedsięwziąć środki wykonawcze w niektórych dziedzinach o charakterze technicznym; w celu przyjęcia takich środków należy przewidzieć procedurę ustanawiającą ścisłą współpracę między Państwami Członkowskimi a Komisją w ramach Stałego Komitetu ds. Zootechniki; do czasu przyjęcia powyższych środków wykonawczych aktualnie obowiązujące przepisy w tych dziedzinach muszą pozostać bez zmian;
należy zapewnić, aby przywóz zwierząt hodowlanych czystorasowych z gatunku bydła z państw trzecich nie był realizowany na warunkach mniej surowych niż te stosowane obecnie we Wspólnocie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:
a) zwierzę hodowlane czystorasowe z gatunku bydła: każde zwierzę którego rodzice i dziadkowie są wpisani lub zarejestrowani w księdze hodowlanej danej rasy oraz które jest wpisane lub zarejestrowane i może być wpisane do takiej księgi hodowlanej;
b) księga hodowlana: każda księga, rejestr, zbiór lub środek przechowywania danych
- który jest prowadzony przez organizację hodowców lub stowarzyszenie oficjalnie uznane przez Państwo Członkowskie, na obszarze którego powyższa organizacja lub stowarzyszenie zostały utworzone, oraz
- w którym wprowadzono lub zarejestrowano zwierzę hodowlane czystorasowe danej rasy z gatunku bydła z podaniem przodków.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zapewniają, aby nie było zakazane, ograniczone lub utrudnione z przyczyn zootechnicznych, co następuje:
- handel wewnątrzwspólnotowy zwierzętami hodowlanymi czystorasowymi z gatunku bydła,
- handel wewnątrzwspólnotowy nasieniem i zarodkami zwierząt hodowlanych czystorasowych z gatunku bydła,
- zakładanie ksiąg hodowlanych, z uwzględnieniem, że spełniają one wymogi ustanowione zgodnie z art. 6,
- uznanie organizacji i stowarzyszeń, które prowadzą księgi hodowlane zgodnie z art. 6, oraz
- z zastrzeżeniem art. 3 – handel wewnątrzwspólnotowy bykami przeznaczonymi do sztucznego unasienniania.
Artykuł 3
Rada, na wniosek Komisji, przyjmuje przed dniem 1 lipca 1980 r. przepisy wspólnotowe w sprawie dopuszczenia do hodowli zwierząt hodowlanych czystorasowych z gatunku bydła.
Do czasu wejścia w życie tych przepisów dopuszczenie do hodowli zwierząt hodowlanych czystorasowych z gatunku bydła i dopuszczenie byków przeznaczonych do sztucznego unasiennienia oraz stosowanie nasienia i zarodków podlega ustawodawstwu krajowemu, z zastrzeżeniem, że takie prawo nie może być bardziej restrykcyjne niż prawo stosowane w docelowych Państwach Członkowskich do zwierząt hodowlanych czystorasowych z gatunku bydła, nasienia i zarodków.
Artykuł 4
Organizacje hodowców oraz ich stowarzyszenia urzędowo uznawane przez Państwo Członkowskie nie mogą sprzeciwiać się wprowadzeniu do ich ksiąg hodowlanych zwierząt hodowlanych czystorasowych z gatunku bydła, pochodzącego z innych Państw Członkowskich, pod warunkiem, że spełniają one wymogi ustanowione zgodnie z art. 6.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie mogą wymagać, aby zwierzęta hodowlane czystorasowe z gatunku bydła oraz ich nasienie i zarodki posiadały w handlu wewnątrzwspólnotowym świadectwo rodowodowe, które odpowiada wzorcowi opracowanemu zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 8, w szczególności w odniesieniu do osiągnięć zootechnicznych.
Artykuł 6
1.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 8 określa się, co następuje:
- metody monitorowania osiągnięć oraz metody oceny wartości genetycznej bydła,
- kryteria regulujące zasady uznawania organizacji i stowarzyszeń hodowców,
- kryteria regulujące zakładanie ksiąg hodowlanych,
- kryteria regulujące wprowadzanie zapisów do ksiąg hodowlanych,
- dane szczegółowe, które należy podać w świadectwie rodowodowym.
2.
Do czasu wejścia w życie przepisów przewidzianych w ust. 1 tiret pierwsze, drugie i trzecie:
a) urzędowe kontrole określone w ust. 1 tiret pierwsze przeprowadzane w każdym Państwie Członkowskim oraz aktualnie istniejące księgi hodowlane są uznawane przez inne Państwa Członkowskie;
b) uznawanie organizacji i stowarzyszeń hodowców jest w dalszym ciągu regulowane zgodnie z przepisami obowiązującymi w każdym Państwie Członkowskim;
c) kontynuuje się wprowadzanie nowych ksiąg hodowlanych w celu spełnienia warunków obecnie obowiązujących w Państwach Członkowskich.
Artykuł 7
Do czasu wprowadzenia w życie zasad wspólnotowych w tej sprawie warunki stosowane w przywozie zwierząt hodowlanych czystorasowych z państw trzecich nie mogą być bardziej korzystne od warunków regulujących handel wewnątrzwspólnotowy.
Państwa Członkowskie nie zezwalają na przywóz zwierząt hodowlanych czystorasowych z państw trzecich, o ile nie towarzyszy im świadectwo rodowodowe potwierdzające, że zwierzęta te zostały wpisane lub zarejestrowane w księdze hodowlanej eksportującego państwa trzeciego.
Należy dostarczyć dowód, że zwierzęta zostały albo wpisane, albo zarejestrowane, i mogą być wpisane do księgi hodowlanej we Wspólnocie.
Artykuł 8
1.
W przypadku stosowania procedury ustanowionej w niniejszym artykule sprawy są niezwłocznie zgłaszane przez przewodniczącego, z własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego, do Stałego Komitetu ds. Zootechniki (dalej zwanego "Komitetem") ustanowionego na mocy decyzji Rady 77/505/EWG.
2.
W Komitecie głosy Państw Członkowskich są ważone zgodnie z art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie głosuje.
3.
Przedstawiciele Komisji przedkładają projekt środków, które należy przyjąć.
Komitet wydaje swoją opinię o takich środkach w terminie ustalonym przez przewodniczącego stosownie do pilności tych spraw.
Opinie są przyjmowane większością 41 głosów.
4.
Komisja przyjmuje środki i stosuje je natychmiast, jeśli są one zgodne z opinią Komitetu.
Gdy nie są one zgodne z opinią Komitetu lub taka opinia nie została wydana, Komisja przedstawia niezwłocznie Radzie środki, które należy przyjąć.
Rada przyjmuje środki większością kwalifikowaną.
Jeżeli w ciągu trzech miesięcy od daty przedłożenia wniosku Radzie nie przyjmie ona tych środków, Komisja przyjmuje projektowane środki i stosuje je niezwłocznie, z wyjątkiem wypadków, gdy Rada zagłosowała zwykłą większością głosów przeciwko tym środkom.
Artykuł 9
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 stycznia 1979 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 10
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa komisji
z dnia 22 czerwca 1977 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do metod pobierania próbek i analizowania nawozów
(77/535/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/116/EWG z dnia 18 grudnia 1975 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do nawozów [1], w szczególności art. 9 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: niniejsza dyrektywa ustanawia urzędowe kontrole nawozów EWG, w celu sprawdzenia zgodności z wymaganiami wynikającymi z przepisów wspólnotowych dotyczących jakości i składu nawozów;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw Dotyczących Zniesienia Barier Technicznych w Handlu Nawozami,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie podejmą środki konieczne dla zapewnienia, że pobieranie próbek i analizy dla urzędowej kontroli nawozów EWG na podstawie art. 8 ust. 1 i 2 dyrektywy Rady 76/116/EWG z dnia 18 grudnia 1975 r. prowadzone są zgodnie z metodami opisanymi w załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie najpóźniej do dnia 19 grudnia 1977 r. przepisy ustawowe, wykonawcze oraz administracyjne konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie zapewnią, że teksty przepisów prawa krajowego, przyjęte w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywy zostaną przekazane Komisji.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 28 czerwca 1977 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu w kołowych ciągnikach rolniczych lub leśnych
(77/536/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: wymagania techniczne, które ciągniki muszą spełniać na mocy prawa krajowego, odnoszą się między innymi do konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu oraz do sposobów ich zamocowania do ciągnika;
wymogi te są różne w poszczególnych Państwach Członkowskich; w związku z tym zachodzi konieczność przyjęcia przez wszystkie Państwa Członkowskie takich samych wymogów, w uzupełnieniu lub w miejsce istniejących przepisów, w szczególności w celu wprowadzenia w odniesieniu do każdego typu ciągnika procedury homologacji typu EWG, będącej przedmiotem dyrektywy Rady 74/150/EWG z dnia 4 marca 1974 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu kołowych ciągników rolniczych lub leśnych [3];
zharmonizowana procedura homologacji części odnosząca się do konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu oraz do sposobów ich zamocowania do ciągników umożliwia każdemu Państwu Członkowskiemu sprawdzenie zgodności ze wspólnymi wymogami konstrukcyjnymi i dotyczącymi badań oraz powiadamianie pozostałych Państw Członkowskich o wynikach poprzez przesyłanie egzemplarzy świadectwa homologacji części, sporządzonego dla każdego typu konstrukcji zabezpieczającej przy przewróceniu i sposobu jej zamocowania do ciągnika; umieszczenie znaku homologacji EWG części na wszystkich konstrukcjach wyprodukowanych zgodnie z homologowanym typem eliminuje jakąkolwiek potrzebę przeprowadzania kontroli technicznych tych konstrukcji w pozostałych Państwach Członkowskich;
wspólne wymagania dotyczące pozostałych części i cech konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu, w szczególności dotyczące wymiarów, drzwi, bezpiecznych szyb, urządzeń zapobiegających wielokrotnemu dachowaniu ciągnika na skutek wywrócenia, a także dotyczące ochrony pasażerów, zostaną ustanowione w terminie późniejszym;
zharmonizowane wymagania mają na celu głównie zapewnienie bezpieczeństwa drogowego i w miejscu pracy w całej Wspólnocie; z tego powodu zachodzi konieczność wprowadzenia obowiązku wyposażania ciągników objętych niniejszą dyrektywą w konstrukcje zabezpieczające przy przewróceniu;
zbliżenie ustawodawstw odnoszących się do ciągników pociąga za sobą wzajemne uznanie przez Państwa Członkowskie badań przeprowadzonych przez każde z nich na podstawie wspólnych wymagań,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Każde Państwo Członkowskie udziela homologacji EWG części w odniesieniu do każdego typu konstrukcji zabezpieczającej przy przewróceniu i sposobu jej zamocowania do ciągnika, spełniającego wymagania konstrukcyjne i dotyczące badań ustanowione w załącznikach I, II, III, IV i V do niniejszej dyrektywy.
2.
Państwo Członkowskie, które udzieliło homologacji EWG części, przyjmuje środki w zakresie, w jakim jest to konieczne, i w miarę potrzeby we współpracy z właściwymi władzami pozostałych Państw Członkowskich w celu sprawdzenia, czy modele seryjne odpowiadają homologowanemu typowi.
Sprawdzenie takie ogranicza się do kontroli na miejscu.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wydają producentowi ciągnika lub producentowi tej konstrukcji albo ich upoważnionemu przedstawicielowi dla każdego typu konstrukcji zabezpieczającej przy przewróceniu oraz jej zamocowania do ciągnika, któremu udzieliły homologacji zgodnie z art. 1, znak homologacji EWG części zgodny ze wzorem przedstawionym w załączniku VI do niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie przyjmują odpowiednie środki zapobiegające użyciu znaków mogących spowodować pomylenie konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu, którym udzielono homologacji zgodnie z art. 1, z innym urządzeniami.
Artykuł 3
1.
Żadne Państwo Członkowskie nie może zabronić wprowadzania do obrotu konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu oraz sposobów ich zamocowania do ciągnika z przyczyn odnoszących się do ich budowy, jeśli są one opatrzone znakiem homologacji EWG części.
2.
Jednakże Państwo Członkowskie może zabronić wprowadzenia do obrotu konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu, mimo że są one opatrzone znakiem homologacji EWG części, jeśli konsekwentnie nie są one zgodne z homologowanym typem.
Państwo takie powiadamia bezzwłocznie pozostałe Państwa Członkowskie i Komisję o przyjętych środkach, przedstawiając powody swojej decyzji.
Artykuł 4
Właściwe władze każdego Państwa Członkowskiego w ciągu jednego miesiąca przesyłają właściwym władzom pozostałych Państw Członkowskich egzemplarz świadectwa homologacji części, którego przykład znajduje się w załączniku VII, wypełnionego dla każdego typu konstrukcji zabezpieczającej przy przewróceniu, któremu udzielono lub odmówiono udzielenia homologacji.
Artykuł 5
1.
Jeśli Państwo Członkowskie, które udzieliło homologacji EWG części, uzna, iż określona liczba konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu i ich zamocowania do ciągnika, opatrzonych jednakowym znakiem homologacji EWG części, nie spełnia wymagań dotyczących homologowanego typu, wtedy przyjmuje niezbędne środki, by zapewnić, iż modele seryjne spełniają wymagania homologowanego typu.
Właściwe władze tego państwa powiadamiają o przyjętych środkach właściwe władze pozostałych Państw Członkowskich, które mogą, o ile to konieczne, w razie poważnych i powtarzających się przypadków niespełniania wymagań zgodności cofnąć homologację EWG części.
Wspomniane władze przyjmują takie same środki, jeżeli zostaną powiadomione przez właściwe władze innego Państwa Członkowskiego o wystąpieniu takiego uchybienia w zakresie zgodności.
2.
Właściwe władze Państw Członkowskich w ciągu miesiąca powiadamiają się wzajemnie o cofnięciu homologacji EWG części oraz o powodach zastosowania takiego środka zaradczego.
Artykuł 6
Każda decyzja podjęta w zastosowaniu przepisów przyjętych w wykonaniu niniejszej dyrektywy dotycząca odmowy lub cofnięcia homologacji części w odniesieniu do konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu lub ich zamocowania do ciągnika albo zakazu ich wprowadzania do obrotu lub eksploatacji szczegółowo określa powody jej podjęcia.
Decyzję taką podaje się do wiadomości zainteresowanej stronie, którą jednocześnie informuje się o dostępnych, zgodnych z obowiązującym w Państwach Członkowskich prawem, środkach zaradczych, jak również o czasie przewidzianym na skorzystanie z takich środków.
Artykuł 7
Żadne z Państw Członkowskich nie może odmówić udzielenia homologacji typu EWG lub krajowej homologacji typu w odniesieniu do ciągników z przyczyn odnoszących się do konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu lub ich zamocowania do ciągnika, jeśli opatrzone są one znakiem homologacji EWG części i gdy zostały spełnione wymagania ustanowione w załączniku VIII.
Artykuł 8
Żadne z Państw Członkowskich nie może odmówić lub zakazać sprzedaży, rejestracji, dopuszczenia do ruchu lub eksploatacji ciągników z przyczyn odnoszących się do konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu i ich zamocowania do ciągnika, jeśli opatrzone są one znakiem homologacji EWG części i gdy zostały spełnione wymagania ustanowione w załączniku VIII.
Artykuł 9
Niniejszą dyrektywę stosuje się do ciągników określonych w art. 1 dyrektywy 74/150/EWG, o następujących cechach:
- prześwit pod tylną osią nie większy niż 1000 mm,
- stały lub regulowany rozstaw kół jednej z osi napędowych, 1150 mm lub więcej,
- możliwość wyposażenia w urządzenia sprzęgu wielopunktowego do narzędzi odczepianych oraz do dyszla przyczepy,
- masa 1,5–4,5 ton, odpowiadająca ciężarowi rozładowanego ciągnika, zgodnie z ustaleniami ppkt 2.4 załącznika I do dyrektywy 74/150/EWG, włącznie z konstrukcją zabezpieczającą przy przewróceniu, zamontowaną zgodnie z wymaganiami niniejszej dyrektywy oraz z oponami o największym rozmiarze zalecanym przez producenta.
Artykuł 10
W kontekście homologacji typu EWG każdy ciągnik, do którego odnosi się art. 9, musi być wyposażony w konstrukcję zabezpieczającą przy przewróceniu, spełniającą wymagania ustanowione w załącznikach I, II, III i IV.
Artykuł 11
Zmiany niezbędne w celu dostosowania do postępu technicznego wymogów określonych w załącznikach przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 dyrektywy 74/150/EWG.
Artykuł 12
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie 18 miesięcy od jej notyfikacji i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, że teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą, są przekazywane Komisji.
Artykuł 13
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 28 czerwca 1977 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do działań, jakie mają być podjęte w celu zapobiegania emisji zanieczyszczeń z silników Diesla stosowanych w kołowych ciągnikach rolniczych lub leśnych
(77/537/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: wymagania techniczne, które muszą spełniać ciągniki zgodnie z ustawodawstwem krajowym, dotyczą, między innymi, emisji zanieczyszczeń z silników Diesla stosowanych w ciągnikach;
wymagania te są różne w różnych Państwach Członkowskich; jest zatem konieczne aby wszystkie Państwa Członkowskie przyjęły jednakowe wymagania albo na zasadzie uzupełnienia albo zmiany obowiązujących w tych Państwach przepisów, w szczególności, w celu umożliwienia zastosowania w odniesieniu do każdego typu ciągnika procedury homologacji EWG, która stanowiła przedmiot dyrektywy Rady nr 74/150/EWG z dnia 4 marca 1974 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu kołowych ciągników rolniczych lub leśnych [3];
zbliżanie ustawodawstw krajowych dotyczących ciągników pociąga za sobą wzajemne uznawanie przez Państwa Członkowskie badań przeprowadzanych przez każde z nich na podstawie wspólnych wymagań,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
"Ciągnik rolniczy lub leśny" oznacza każdy pojazd silnikowy, wysposażony w koła lub gąsienice, posiadający co najmniej dwie osie, którego główna funkcja polega na mocy pociągowej i który jest specjalnie skonstruowany w celu holowania, pchania, przewożenia lub napędzania odpowiednich narzędzi, maszyn lub przyczep, przeznaczonych do stosowania w rolnictwie lub leśnictwie.
Może on być wyposażony w celu przewożenia rzeczy i osób.
2.
Niniejszą dyrektywę stosuje się wyłącznie do ciągników określonych w ust. 1, wyposażonych w ogumienie pneumatyczne i posiadających dwie osie oraz maksymalną prędkość konstrukcyjną między 6 a 25 km/h.
Artykuł 2
Żadne Państwo Członkowskie nie może odmówić udzielenia homologacji EWG lub krajowej homologacji ciągnikowi ze względu na emisję zanieczyszczeń przez silnik Diesla napędzający ciągnik, jeśli ciągnik ten spełnia wymagania ustanowione w załącznikach I, II, III, IV i VI.
Artykuł 3
Żadne Państwo Członkowskie nie może odmówić rejestracji lub zakazać sprzedaży, lub odmówić wprowadzenia do eksploatacji albo użytkowania ciągników ze względu na emisję zanieczyszczeń przez silnik Diesla napędzający ciągnik, jeśli ciągnik ten spełnia wymagania ustanowione w załącznikach I, II, III, IV i VI.
Artykuł 4
Państwo Członkowskie, które udzieliło homologacji podejmuje niezbędne środki w celu zapewnienia, by było informowane o każdej modyfikacji części lub charakterystyki, określonych w pkt 2.2 załącznika I. Właściwe władze tego państwa decydują, czy należy przeprowadzić nowe badania na zmodyfikowanym ciągniku i czy należy sporządzić nowe sprawozdanie.
W przypadku gdy badania takie ujawnią niespełnienie wymagań niniejszej dyrektywy, modyfikacji nie zatwierdza się.
Artykuł 5
Zmiany niezbędne w celu dostosowania przepisów załączników I–X do niniejszej dyrektywy do postępu technicznego przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 dyrektywy 74/150/EWG.
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy zawierające przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie 18 miesięcy od jej notyfikacji i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 28 czerwca 1977 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do tylnych świateł przeciwmgielnych pojazdów silnikowych i ich przyczep
(77/538/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: wymagania techniczne, jakim muszą odpowiadać pojazdy silnikowe na mocy ustawodawstw krajowych, dotyczą między innymi tylnych świateł przeciwmgielnych;
w związku z różnicami, jakie istnieją między przepisami krajowymi poszczególnych Państw Członkowskich, zachodzi konieczność przyjęcia przez wszystkie te Państwa – w uzupełnieniu do ich obowiązujących obecnie przepisów krajowych lub w miejsce tych przepisów – jednolitych regulacji, które pozwolą na objęcie wszystkich typów pojazdów homologacją typu EWG, będącą przedmiotem dyrektywy Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [3], która ma być wprowadzona w stosunku do każdego typu pojazdu;
w dyrektywie 76/756/EWG [4] Rada ustanowiła wspólne wymagania dotyczące instalacji urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej na pojazdach silnikowych i ich przyczepach;
ujednolicona procedura homologacji typu tylnych świateł przeciwmgielnych umożliwi każdemu Państwu Członkowskiemu kontrolę zgodności z wymaganiami dotyczącymi jednolitej konstrukcji oraz z wymaganiami zawartymi w testach oraz informowanie innych Państw Członkowskich o swoich wynikach poprzez wysłanie kopii sporządzonego świadectwa homologacji typu elementu dla każdego typu; umiejscowienie znaku homologacji typu EWG elementu na wszystkich tylnych światłach przeciwmgielnych wyprodukowanych zgodnie z typem posiadającym homologację zapobiega potrzebie kontroli technicznych tylnych świateł przeciwmgielnych w innych Państwach Członkowskich;
należy sporządzić projekt wymagań technicznych, które miałyby ten sam cel co praca wykonywana przez Europejską Komisję Gospodarczą ONZ;
zbliżenie ustawodawstw krajowych odnoszących się do pojazdów silnikowych uprawnia do wzajemnego uznawania przez Państwa Członkowskie przeprowadzonych przez nie testów opartych na wspólnych wymaganiach,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Każde Państwo Członkowskie udziela homologacji typu EWG elementu odnoszącego się do dowolnego typu tylnych świateł przeciwmgielnych, które spełniają wymagania pod względem konstrukcji i testy ustalone w załącznikach 0, II i III.
2.
Państwo Członkowskie, które udzieliło homologacji typu EWG elementu, przyjmuje środki w celu sprawdzenia, czy modele produkcyjne są zgodne z typem posiadającym homologację, tak dalece, jak jest to konieczne, i w przypadku zaistnienia potrzeby wypływającej ze współpracy z innymi Państwami Członkowskimi.
Takie sprawdzanie jest ograniczone do kontroli na miejscu.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie, dla każdego typu tylnego światła przeciwmgielnego, któremu udzielają homologacji zgodnie z art. 1, wydają producentowi lub jego upoważnionemu przedstawicielowi znak homologacji typu EWG elementu, którego przykład jest przedstawiony w załączniku II.
Państwa Członkowskie przyjmują odpowiednie środki zapobiegające stosowaniu znaków, które mogą powodować pomyłki między tylnymi światłami przeciwmgielnymi, które uzyskały homologację typu zgodnie z art. 1 i innymi urządzeniami.
Artykuł 3
1.
Żadne Państwo Członkowskie nie może zabronić wprowadzenia na rynek tylnych świateł przeciwmgielnych na podstawie ich konstrukcji lub metod działania, w przypadku kiedy posiadają one znak homologacji typu.
2.
Jednakże Państwo Członkowskie może zabronić wprowadzania na rynek tylnych świateł przeciwmgielnych posiadających znak homologacji typu EWG elementu, które w sposób ciągły nie odpowiadają typowi, który posiada homologację.
Państwo to powiadamia pozostałe Państwa Członkowskie oraz Komisję o przyjętych środkach, przedstawiając powody swojej decyzji.
Artykuł 4
Właściwe władze każdego Państwa Członkowskiego w ciągu jednego miesiąca przesyłają właściwym władzom pozostałych Państw Członkowskich kopię świadectwa homologacji typu elementu, którego przykład podany jest w załączniku I, wypełnionego dla każdego typu tylnych świateł przeciwmgielnych, którym udzieliły lub odmówiły udzielenia homologacji.
Artykuł 5
1.
W przypadku kiedy Państwo Członkowskie, które udzieliło homologacji typu EWG elementu, stwierdzi, że pewna ilość tylnych świateł przeciwmgielnych posiadających ten sam znak homologacji typu EWG elementu nie odpowiada typowi, któremu udzieliły homologacji, przyjmuje środki konieczne do zapewnienia, że produkowane modele odpowiadają typowi, który posiada homologację.
Właściwe władze tego państwa powiadamiają władze pozostałych Państw Członkowskich o przyjętych środkach, które w przypadku stałego braku zgodności z typem, który posiada homologację, mogą skutkować cofnięciem homologacji typu EWG elementu.
Wspomniane władze przyjmują takie środki, jeśli zostały poinformowane przez właściwe władze innego Państwa Członkowskiego o takim braku zgodności.
2.
Właściwe władze Państw Członkowskich w ciągu miesiąca powiadamiają się o cofnięciu homologacji typu EWG elementu oraz o powodach przyjęcia środków.
Artykuł 6
Każda decyzja podjęta zgodnie z przepisami przyjętymi przy wprowadzaniu niniejszej dyrektywy, dotycząca odmowy lub cofnięcia homologacji typu EWG elementu tylnych świateł przeciwmgielnych lub zabraniająca wprowadzenia ich do obrotu lub ich użytkowania, szczegółowo określa powody, na których została oparta.
Decyzja taka jest przekazywana zainteresowanej stronie, która w tym samym czasie jest informowana o przysługującym jej prawie do odwołania zgodnie z obowiązującymi przepisami w danym Państwie Członkowskim oraz o terminach wnoszenia takiego odwołania.
Artykuł 7
Żadne Państwo Członkowskie nie może odmówić udzielenia homologacji typu EWG lub krajowej homologacji dowolnego pojazdu silnikowego na podstawie jego tylnych świateł przeciwmgielnych, jeśli posiadają one znak homologacji typu EWG elementu oraz są zainstalowane zgodnie z wymaganiami ustanowionymi w dyrektywie 76/756/EWG.
Artykuł 8
Żadne Państwo Członkowskie nie może odmówić lub zabronić sprzedaży, rejestracji, dopuszczenia do ruchu lub eksploatowania dowolnego pojazdu na podstawie jego tylnych świateł przeciwmgielnych, jeśli posiadają one znak homologacji typu EWG elementu oraz są zainstalowane zgodnie z wymaganiami ustanowionymi w dyrektywie 76/756/EWG.
Artykuł 9
Do celów niniejszej dyrektywy "pojazd" oznacza pojazd silnikowy przeznaczony do użytkowania na drogach, z karoserią lub bez, mający przynajmniej cztery koła i o maksymalnej prędkości konstrukcyjnej przekraczającej 25 km/h, oraz jego przyczepy, z wyjątkiem pojazdów szynowych, ciągników rolniczych lub leśnych oraz maszyn i sprzętu do robót publicznych.
Artykuł 10
Wszystkie zmiany konieczne do dostosowania wymagań załączników do postępu technicznego przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 dyrektywy 70/156/EWG.
Artykuł 11
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie 18 miesięcy od jej ogłoszenia i niezwłocznie informują o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 12
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 28 czerwca 1977 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do świateł cofania pojazdów silnikowych i ich przyczep
(77/539/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejska Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europesjkiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: wymagania techniczne, jakim muszą odpowiadać pojazdy silnikowe na mocy ustawodawstw krajowych, dotyczą między innymi świateł cofania;
w związku z różnicami, jakie istnieją między przepisami krajowymi poszczególnych Państw Członkowskich, zachodzi konieczność przyjęcia przez wszystkie te Państwa – w uzupełnieniu do ich obowiązujących obecnie przepisów krajowych lub w miejsce tych przepisów – jednolitych regulacji, które pozwolą na objęcie wszystkich typów pojazdów homologacją typu EWG, będącą przedmiotem dyrektywy Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [3], która ma być wprowadzona w stosunku do każdego typu pojazdu;
w dyrektywie 76/756/EWG [4] Rada ustanowiła wspólne wymagania dotyczące instalacji urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej na pojazdach silnikowych i ich przyczepach;
ujednolicona procedura homologacji typu części świateł cofania umożliwia każdemu Państwu Członkowskiemu kontrolę zgodności z wymaganiami dotyczącymi jednolitej konstrukcji oraz z wymaganiami zawartymi w testach, oraz informowanie innych Państw Członkowskich o swoich wynikach wysyłając kopie sporządzonego świadectwa homologacji typu części dla każdego typu; umiejscowienie znaku homologacji typu EWG części na wszystkich światłach cofania wyprodukowanych zgodnie z typem posiadającym homologację zapobiega potrzebie kontroli technicznych świateł cofania w innych Państwach Członkowskich;
należy wziąć pod uwagę wymagania techniczne przyjęte przez Europejską Komisję Gospodarczą ONZ w jej regulaminie nr 23 ("Jednolite przepisy dotyczące homologacji świateł cofania w pojazdach z napędem i ich przyczepach" [5]), które stanowią Załącznik do Porozumienia z dnia 20 marca 1958 r. dotyczącego stosowania jednolitych warunków homologacji i wzajemnego uznawania homologacji wyposażenia i części pojazdów silnikowych;
zbliżenie ustawodawstw krajowych odnoszących się do pojazdów silnikowych uprawnia do wzajemnego uznawania przez Państwa Członkowskie przeprowadzonych przez nie testów opartych na wspólnych wymaganiach,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Każde Państwo Członkowskie przyznaje homologację typu EWG części dowolnemu typowi świateł cofania, który spełnia wymagania pod względem konstrukcji i testy ustalone w załącznikach 0, II, III i IV.
2.
Państwo Członkowskie, które udzieliło homologacji typu EWG części, przyjmuje środki w celu sprawdzenia, czy modele produkcyjne są zgodne z typem posiadającym homologację, tak dalece, jak jest to konieczne, i w przypadku zaistnienia potrzeby wypływającej ze współpracy z innymi Państwami Członkowskimi.
Takie sprawdzanie jest ograniczone do kontroli wyrywkowej.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie, dla każdego typu świateł cofania, któremu udzielają homologacji zgodnie z art. 1, wydają producentowi lub jego uprawnionemu przedstawicielowi znak homologacji typu EWG części, którego przykład jest przedstawiony w załączniku III.
Państwa Członkowskie podejmują odpowiednie środki zapobiegające stosowaniu znaków, które mogą powodować pomylenie świateł cofania, które uzyskały homologację typu zgodnie z art. 1 z innymi urządzeniami.
Artykuł 3
1.
Żadne Państwo Członkowskie nie może zabronić wprowadzenia na rynek świateł cofania na podstawie ich konstrukcji lub metody działania, w przypadku gdy posiadają one znak homologacji typu EWG części.
2.
Jednakże Państwo Członkowskie może zabronić wprowadzenia na rynek świateł cofania posiadających znak homologacji typu EWG części, które w sposób ciągły nie odpowiadają typowi, który posiada homologację.
Państwo to informuje pozostałe Państwa Członkowskie oraz Komisję o przyjętych środkach, przedstawiając powody swojej decyzji.
Artykuł 4
Właściwe władze każdego Państwa Członkowskiego w ciągu jednego miesiąca przesyłają właściwym władzom pozostałych Państw Członkowskich kopię świadectwa homologacji typu części, którego przykład podany jest w załączniku I, wypełnionego dla każdego typu światła cofania, któremu udzieliły lub odmówiły udzielenia homologacji.
Artykuł 5
1.
W przypadku kiedy Państwo Członkowskie, które udzieliło homologacji typu EWG części, stwierdza, że pewna ilość świateł cofania posiadających znak homologacji typu EWG części nie odpowiada typowi, któremu udzieliły homologacji, przyjmuje środki konieczne do zapewnienia, że produkowane modele odpowiadają typowi, który posiada homologację.
Właściwe władze tego państwa informują władze pozostałych Państw Członkowskich o przyjętych środkach, które w przypadku stałego braku zgodności z typem, który posiada homologację mogą skutkować cofnięciem homologacji typu EWG części.
Wspomniane władze przyjmują takie środki, jeśli zostały poinformowane przez właściwe władze innego Państwa Członkowskiego o takim braku zgodności.
2.
Właściwe władze Państw Członkowskich w ciągu miesiąca informują się wzajemnie o każdym cofnięciu homologacji typu EWG części oraz o powodach przyjęcia środków.
Artykuł 6
Każda decyzja podjęta zgodnie z przepisami przyjętymi przy wprowadzaniu niniejszej dyrektywy, dotycząca odmowy lub cofnięcia homologacji typu EWG części świateł cofania lub zabraniająca wprowadzania ich do obrotu lub ich użytkowania, musi szczegółowo określać powody, na których jest oparta.
Decyzja taka musi być przekazana zainteresowanej stronie, która w tym samym czasie musi być poinformowana o przysługującym jej prawie odwołania zgodnie z obowiązującymi przepisami w danym Państwie Członkowskim oraz o terminach wnoszenia takiego odwołania.
Artykuł 7
Żadne Państwo Członkowskie nie może odmówić udzielenia homologacji typu EWG lub krajowej homologacji dowolnego pojazdu silnikowego na podstawie jego świateł cofania, jeśli posiadają one znak homologacji typu EWG części oraz są zainstalowane zgodnie z wymaganiami ustanowionymi w dyrektywie 76/756/EWG.
Artykuł 8
Żadne Państwo Członkowskie nie może odmówić lub zabronić sprzedaży, rejestracji, dopuszczenia do ruchu lub eksploatowania dowolnego pojazdu na podstawie jego świateł cofania, jeżeli posiadają one znak homologacji typu EWG części oraz są zainstalowane zgodnie z wymaganiami ustanowionymi w dyrektywie 76/756/EWG.
Artykuł 9
Do celów niniejszej dyrektywy "pojazd" oznacza pojazd silnikowy przeznaczony do użytkowania na drogach, z karoserią lub bez, posiadający przynajmniej cztery koła i o maksymalnej prędkości konstrukcyjnej przekraczającej 25 km/h, oraz jego przyczepy, z wyjątkiem pojazdów, które poruszają się na szynach, ciągników rolniczych i leśnych oraz maszyn i sprzętu do robót publicznych.
Artykuł 10
Wszystkie zmiany konieczne do dostosowania wymagań załączników do postępu technicznego przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 dyrektywy 70/156/EWG.
Artykuł 11
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie 18 miesięcy od jej ogłoszenia i niezwłocznie informują o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy
Artykuł 12
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 28 czerwca 1977 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących świateł postojowych w pojazdach silnikowych
(77/540/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: wymagania techniczne, jakim muszą odpowiadać pojazdy silnikowe na mocy przepisów krajowych, dotyczą, między innymi, świateł postojowych;
w związku z różnicami, jakie istnieją między przepisami krajowymi poszczególnych Państw Członkowskich, zachodzi konieczność przyjęcia przez wszystkie te Państwa, w uzupełnieniu do ich obowiązujących obecnie przepisów krajowych lub w miejsce tych przepisów, jednolitych regulacji, które pozwolą na objęcie wszystkich typów pojazdów homologacją typu EWG, będącą przedmiotem dyrektywy Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [3], które ma być wprowadzone w stosunku do każdego typu pojazdu;
w dyrektywie 76/756/EWG [4] Rada ustanowiła wspólne wymagania dotyczące instalacji urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej na pojazdach silnikowych i ich przyczepach;
ujednolicone procedury homologacji części dla świateł postojowych umożliwiają każdemu Państwu Członkowskiemu kontrolę zgodności z wymaganiami dotyczącymi jednolitej konstrukcji oraz z wymaganiami zawartymi w badaniach, oraz informowanie innych Państw Członkowskich o swoich wynikach wysyłając kopie sporządzonego świadectwa homologacji części dla każdego typu świateł postojowych; umiejscowienie znaku homologacji EWG części na wszystkich światłach postojowych wyprodukowanych zgodnie z typem posiadającym homologację, zapobiega potrzebie kontroli technicznych niniejszych świateł postojowych;
zbliżanie ustawodawstw krajowych dotyczących pojazdów silnikowych uprawnia do wzajemnego uznania przez Państwa Członkowskie przeprowadzonych przez nie badań opartych na wspólnych wymaganiach,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Każde Państwo Członkowskie przyznaje homologację EWG części dotyczącą dowolnego typu świateł postojowych, które spełniają wymagania pod względem konstrukcji oraz badania ustanowione w załącznikach I, II, IV, V i VI.
2.
Państwo Członkowskie, które przyznało homologację EWG części, podejmuje środki wymagane w celu sprawdzenia czy modele produkcyjne są zgodne z typem posiadającym homologację, tak dalece, jak jest to konieczne i w przypadku zaistnienia potrzeby wypływającej ze współpracy z właściwymi władzami w innych Państwach Członkowskich.
Takie kontrole ograniczają się do kontroli na miejscu.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wydają producentowi lub jego uprawnionemu przedstawicielowi znak homologacji typu EWG, którego przykład jest przedstawiony w załączniku IV dla każdego typu świateł postojowych, który homologują zgodnie z art. 1.
Państwa Członkowskie podejmują odpowiednie środki zapobiegające użyciu znaków mogących spowodować pomylenie świateł postojowych, z innymi przyrządami, które uzyskały homologację zgodnie z art. 1.
Artykuł 3
1.
Żadne z Państw Członkowskich nie może zabronić wprowadzania do obrotu świateł postojowych z powodów dotyczących ich budowy lub sposobu działania, jeżeli są one oznaczone znakiem homologacji EWG części.
2.
Jednakże Państwo Członkowskie może zabronić wprowadzenia do obrotu świateł postojowych oznaczonych znakiem homologacji EWG części, które w sposób stały nie są zgodne z homologowanym typem.
W takim przypadku Państwo Członkowskie poinformuje inne Państwa Członkowskie oraz Komisję o podjętych środkach, podając powody swojej decyzji.
Artykuł 4
Właściwe organy każdego Państwa Członkowskiego w ciągu jednego miesiąca przesyłają właściwym organom pozostałych Państw Członkowskich kopię świadectwa homologacji części, którego przykład podany jest w załączniku III, wypełnionego dla każdego typu światła postojowego, który został homologowany lub nie.
Artykuł 5
1.
Jeżeli Państwo Członkowskie, które udzieliło homologacji EWG części danemu typowi świateł postojowych stwierdzi, iż liczne światła postojowe noszące ten sam znak homologacji EWG części nie są zgodne z typem, któremu udzieliło homologacji, Państwo to podejmie odpowiednie środki w celu zapewnienia zgodności produkcji z homologowanym typem.
Właściwe organy tego Państwa Członkowskiego poinformują właściwe organy innych Państw Członkowskich o podjętych krokach, które mogą polegać, w przypadku stałej niezgodności, nawet na cofnięciu homologacji EWG części.
Wspomniane organy podejmą te same środki w przypadku gdy zostaną poinformowane przez właściwe organy innego Państwa Członkowskiego o wystąpieniu tego rodzaju braku zgodności.
2.
Właściwe organy Państw Członkowskich w ciągu miesiąca powiadamiają się wzajemnie o cofnięciu homologacji EWG części oraz o powodach podjętych środków.
Artykuł 6
Każda decyzja zawierająca odmowę lub cofnięcie homologacji, czy też zakaz wprowadzenia do obrotu lub dopuszczenia do ruchu, podjęta na mocy przepisów ustanowionych w celu wykonania niniejszego rozporządzenia, zawiera jej szczegółowe uzasadnienie.
Zostaje ona doręczona zainteresowanemu wraz ze wskazaniem środków odwoławczych, przysługujących na podstawie ustawodawstw obowiązujących w Państwach Członkowskich oraz terminów do wniesienia odwołania.
Artykuł 7
Żadne Państwo Członkowskie nie może odmówić przyznania homologacji typu EWG lub krajowej homologacji dowolnego pojazdu silnikowego, na podstawie ich świateł postojowych, jeśli posiadają one znak homologacji EWG części i są zainstalowane zgodnie z wymaganiami ustanowionymi w dyrektywie 76/756/EWG.
Artykuł 8
Żadne Państwo Członkowskie nie może odmówić lub zabronić sprzedaży, rejestracji lub dopuszczenia do ruchu lub użytkowania dowolnego pojazdu na podstawie świateł postojowych, jeśli posiadają one znak homologacji EWG części oraz są zainstalowane zgodnie z wymaganiami ustanowionymi w dyrektywie 76/756/EWG.
Artykuł 9
Do celów niniejszej dyrektywy, "pojazd" oznacza pojazd silnikowy przeznaczony do użytkowania na drogach, z lub bez nadwozia, posiadający przynajmniej cztery koła i maksymalną prędkość konstrukcyjną przekraczającą 25 km/h, z wyjątkiem pojazdów, które poruszają się na szynach, ciągników leśnych lub rolniczych oraz maszyn i sprzętu do robót publicznych.
Artykuł 10
Wszelkie zmiany konieczne do dostosowania wymagań załączników, celem uwzględnienia postępu technicznego przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 13 dyrektywy 70/156/EWG.
Artykuł 11
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie 18 miesięcy od jej ogłoszenia i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 12
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 28 czerwca 1977 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do pasów bezpieczeństwa i urządzeń przytrzymujących w pojazdach silnikowych
(77/541/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: wymagania techniczne, jakie spełniać muszą pojazdy silnikowe, na mocy ustawodawstw krajowych, odnoszą się między innymi do pasów bezpieczeństwa i urządzeń przytrzymujących;
wymogi te są różne w poszczególnych Państwach Członkowskich; w związku z tym zachodzi konieczność przyjęcia przez wszystkie Państwa Członkowskie takich samych wymogów, w uzupełnieniu lub w miejsce istniejących przepisów, w szczególności w celu wprowadzenia w odniesieniu do każdego typu pojazdu procedury homologacji typu EWG, będącej przedmiotem dyrektywy 70/156/WE z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [3];
wspólne wymagania dotyczące części wewnętrznych przedziału pasażerskiego, rozmieszczenia urządzeń do sterowania i kontroli, dachu, oparć i tylnych części siedzeń zostały ustanowione w dyrektywie 74/60/EWG [4]; wymagania dotyczące wyposażenia wnętrza odnoszące się do zabezpieczenia kierowcy przed wypadkiem spowodowanym układem kierowniczym w przypadku uderzenia zostały ustanowione w dyrektywie 74/297/EWG [5]; wymagania odnoszące się do wytrzymałości siedzeń i ich punktów mocowania zostały ustanowione w dyrektywie 74/408/EWG [6]; wymagania odnoszące się do punktów mocowania pasów bezpieczeństwa zostały ustanowione w dyrektywie 76/115/EWG [7]; w przyszłości zostaną ustanowione kolejne wymagania dotyczące wyposażenia wnętrza, w szczególności odnoszące się do zagłówków i oznaczania urządzeń do sterowania i kontroli;
przepisy dotyczące pasów bezpieczeństwa i urządzeń przytrzymujących obejmują nie tylko wymogi konstrukcyjne, lecz także dotyczące ich instalowania w pojazdach silnikowych;
zharmonizowana procedura homologacji pasów bezpieczeństwa i urządzeń przytrzymujących umożliwia każdemu Państwu Członkowskiemu kontrolowanie zgodności ze wspólnymi wymaganiami dotyczącymi konstrukcji i badań oraz informowanie pozostałych Państw Członkowskich o wynikach przez wysłanie egzemplarza świadectwa homologacji części sporządzonego dla każdego typu pasów bezpieczeństwa i urządzenia przytrzymującego; umieszczenie znaku homologacji EWG części na wszystkich pasach bezpieczeństwa i urządzeniach przytrzymujących, produkowanych zgodnie z homologowanym typem, powoduje, że zbędne staje się przeprowadzenie kontroli technicznych tych urządzeń w pozostałych Państwach Członkowskich;
zharmonizowane wymagania mają jako cel główny zapewnienie bezpieczeństwa drogowego; dlatego, w odniesieniu do pojazdów objętych niniejszą dyrektywą, należy wprowadzić obowiązek wyposażania ich w pasy bezpieczeństwa i urządzenia przytrzymujące;
zbliżenie ustawodawstw krajowych odnoszących się do pojazdów silnikowych pociąga za sobą wzajemne uznawanie przez Państwa Członkowskie kontroli przeprowadzonych przez każde z nich na podstawie wspólnych wymagań,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Każde Państwo Członkowskie udziela homologacji EWG części dla każdego typu trzypunktowego pasa bezpieczeństwa lub biodrowego pasa bezpieczeństwa oraz dla każdego typu urządzenia przytrzymującego, jeżeli są one zgodne z wymaganiami dotyczącymi konstrukcji i badań ustanowionymi w załączniku I pkt. 2 i w załącznikach IV–XIV.
2.
Państwo Członkowskie, które udzieliło homologacji EWG części, przyjmuje środki wymagane dla zapewnienia zgodności modeli seryjnych z homologowanym typem, w razie potrzeby we współpracy z właściwymi organami pozostałych Państw Członkowskich.
3.
Do celów wykonania ust. 2 wystarczy, aby Państwo Członkowskie zapewniło, że jako minimum stosowane są procedury kontroli jakości ustanowione w załączniku I ppkt 2.8.1.
Jeżeli kontrole wykonywane są bezpośrednio przez Państwo Członkowskie lub przez laboratoria zatwierdzone przez to Państwo, to stosowane metody muszą być takie, aby zapewnić co najmniej wiarygodność wyników równoważną z zapewnianą przez procedury przewidziane w ust. 1.
W szczególności właściwą metodę stanowi procedura ustanowiona w załączniku I ppkt 2.8.2.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wydają producentowi lub jego upoważnionemu przedstawicielowi znak homologacji EWG części, zgodny z wzorami przedstawionymi w załączniku III, dla każdego typu pasa bezpieczeństwa lub urządzenia przytrzymującego, którym udzielają homologacji na mocy art. 1.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu uniemożliwienia używania znaków mogących prowadzić do pomylenia z innymi urządzeniami pasów bezpieczeństwa oraz urządzeń przytrzymujących, którym udzielono homologacji na mocy z art. 1.
Artykuł 3
1.
Żadne Państwo Członkowskie nie może zakazać wprowadzenia do obrotu pasów bezpieczeństwa i urządzeń przytrzymujących z przyczyn odnoszących się do ich konstrukcji lub sposobu działania, jeżeli są one opatrzone znakiem homologacji EWG części.
2.
Jednakże Państwo Członkowskie może zakazać wprowadzenia do obrotu pasów bezpieczeństwa i urządzeń przytrzymujących opatrzonych znakiem homologacji EWG części, które stale nie są zgodne z homologowanym typem.
Państwo takie niezwłocznie zawiadamia pozostałe Państwa Członkowskie i Komisję o podjętych środkach, przedstawiając powody swojej decyzji.
Artykuł 4
Właściwe organy każdego Państwa Członkowskiego w terminie jednego miesiąca przesyłają właściwym organom pozostałych Państw Członkowskich egzemplarz świadectwa homologacji części, którego przykład podany jest w załączniku II, wypełnionego dla każdego typu pasa bezpieczeństwa i urządzenia przytrzymującego, którym udzieliły homologacji lub nie.
Artykuł 5
1.
Jeżeli Państwo Członkowskie, które udzieliło homologacji EWG części, stwierdza, że pewna liczba pasów bezpieczeństwa i urządzeń przytrzymujących, opatrzonych takim samym znakiem homologacji EWG części, nie jest zgodna z homologowanym przez nie typem, to podejmuje środki niezbędne dla zapewnienia zgodności modeli seryjnych z homologowanym typem.
Właściwe organy tego państwa powiadamiają właściwe organy pozostałych Państw Członkowskich o podjętych środkach, które mogą obejmować, w przypadku stałego braku zgodności z homologowanym typem, cofnięcie homologacji EWG części.
Wspomniane organy podejmują takie same środki, jeżeli zostaną powiadomione przez właściwe organy innego Państwa Członkowskiego o występowaniu takiego braku zgodności.
2.
Właściwe organy Państw Członkowskich informują się wzajemnie, w terminie jednego miesiąca, o wycofaniu homologacji EWG części oraz o przyczynach tego wycofania.
3.
Jeżeli Państwo Członkowskie, które udzieliło homologacji EWG części, kwestionuje brak zgodności, o którym zostało powiadomione, zainteresowane Państwa Członkowskie starają się rozstrzygnąć spór.
Komisja jest informowana na bieżąco i, w razie potrzeby, przeprowadza konsultacje w celu osiągnięcia porozumienia.
Artykuł 6
Każda decyzja odmowy lub cofnięcia homologacji EWG części dla pasów bezpieczeństwa i urządzeń przytrzymujących lub zakazu ich wprowadzenia do obrotu lub użytkowania, podjęta na mocy przepisów przyjętych w wykonaniu niniejszej dyrektywy, określa szczegółowo przyczyny, na których została oparta.
Decyzje takie przekazuje się do wiadomości zainteresowanej stronie, wraz z informacją dotyczącą środków zaradczych, jakie ta strona może podjąć na mocy obowiązujących w Państwach Członkowskich ustawodawstw, oraz informacją na temat terminów ustalonych w odniesieniu do podjęcia takich środków.
Artykuł 7
Żadne Państwo Członkowskie nie może odmówić udzielenia homologacji typu EWG ani krajowej homologacji typu pojazdu z przyczyn odnoszących się do pasów bezpieczeństwa lub urządzeń przytrzymujących, w które są wyposażone, jeżeli opatrzone są one znakiem homologacji EWG części i jeżeli są zainstalowane zgodnie z przepisami ustanowionymi w załączniku I pkt 3.
Artykuł 8
Żadne Państwo Członkowskie nie może odmówić lub zabronić sprzedaży, rejestracji, wprowadzania do ruchu lub używania jakiegokolwiek pojazdu z przyczyn odnoszących się do pasów bezpieczeństwa lub urządzeń przytrzymujących, jeżeli opatrzone są one znakiem homologacji EWG części i jeżeli są zainstalowane zgodnie z przepisami ustanowionymi w załączniku I pkt 3.
Artykuł 9
Do celów niniejszej dyrektywy "pojazd" oznacza każdy pojazd silnikowy kategorii M1, określonej w załączniku I do dyrektywy 70/156/EWG, przeznaczony do ruchu drogowego, posiadający co najmniej cztery koła i maksymalną prędkość konstrukcyjną przekraczającą 25 km/godz.
Artykuł 10
Zmiany niezbędne dla dostosowania załączników w celu uwzględnienia postępu technicznego przyjmowane są zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 dyrektywy 70/156/EWG.
Artykuł 11
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie 18 miesięcy od dnia jej notyfikacji i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 12
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Pierwsza Dyrektywa Komisji
z dnia 28 września 1977 r.
zmieniająca załączniki do dyrektywy Rady 68/193/EWG w sprawie obrotu wegetatywnym materiałem rozmnożeniowym winorośli
(77/629/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 68/193/EWG z dnia 9 kwietnia 1968 r. w sprawie obrotu wegetatywnym materiałem rozmnożeniowym winorośli [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 74/648/EWG [2], w szczególności jej art. 17a, a także mając na uwadze, co następuje:
ze względu na postęp poczyniony w wiedzy naukowej i technicznej, załączniki do wyżej wymienionych dyrektyw powinny zostać zmienione z przyczyn określonych poniżej;
należy poprawić warunki określone w dyrektywie w odniesieniu do uprawy wegetatywnego materiału rozmnożeniowego winorośli w celu uwzględnienia oddziaływania organizmów szkodliwych, w szczególności w przypadku, gdy dotyczy to chorób spowodowanych przez wirus lub nosiciela choroby;
należy poprawić niemiecką wersję dyrektywy;
należy uwzględnić nowe technologie klasyfikacji zrazów;
aby zdrowe sadzonki winorośli mogły być dostępne możliwie jak najszybciej, etykieta urzędowa powinna, na etapie początkowym, podawać dodatkowe i fakultatywne informacje, otrzymane w czasie przeprowadzania urzędowo uznanych testów dotyczących pochodzenia materiału podstawowego, testowanego na obecność wirusa;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy Rady 68/193/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
W części I, pozycja 3 wyrazy "organizmy szkodliwe, w szczególności wirusy" zastępuje się wyrazami "organizmy szkodliwe lub ich nosiciele, w szczególności nicienie, które przenoszą choroby wirusowe".
2.
W tekście w języku niemieckim w części I, pozycja 5 wyraz "Kurzknotigkeit" zastępuje się wyrazem "Reisigkrankheit".
3.
W części I, pozycja 6 otrzymuje brzmienie:
"6.
Wskaźnik wypadania związany z działaniem organizmów szkodliwych nie powinien przekroczyć:
- 5 % w matecznikach podkładek przeznaczonym do produkcji kwalifikowanego materiału rozmnożeniowego, oraz
- 10 % w matecznikach podkładek przeznaczonym do produkcji standardowego materiału rozmnożeniowego.
Jeśli wypadanie może być przypisane innym czynnikom niż czynniki związane ze stanem zdrowia roślin oraz jeśli wskaźnik wypadania przekracza wyżej wymienione wskaźniki procentowe, przyczyny te odnotowuje się.".
Artykuł 2
W załączniku II, część III, pozycja 1 tekst B otrzymuje brzmienie:
"B. Długość
a) Sadzonki podkładkowe do szczepienia: minimalna długość od najniższej części najniższego kolanka z uwzględnieniem szczytowego międzywęźla, 1,05 m;
b) sadzonki: minimalna długość od najniższej części najniższego kolanka z uwzględnieniem szczytowego międzywęźla, 55 cm, w przypadku Vitis vinifera, 30 cm;
c) zrazy:
- z pięcioma używalnymi oczkami, minimalna długość od najniższej części najniższego kolanka z uwzględnieniem szczytowego międzywęźla, 50 cm,
- z jednym używalnym oczkiem, minimalna długość 6,5 cm; cięcie robi się w minimalnej odległości 1,5 cm powyżej oczka i 5 cm poniżej oczka" .
Artykuł 3
W załączniku III pozycja 3 otrzymuje brzmienie:
"Typ _BAR_ Liczba _BAR_
3.Zrazy _BAR_ _BAR_
—z pięcioma używalnymi oczkami _BAR_ 100 lub 200 _BAR_
—z jednym używalnym oczkiem _BAR_ 500 lub jej wielokrotność" _BAR_
Artykuł 4
W załączniku IV wprowadza się następujące zmiany:
1.
Po części A dodaje się, co następuje:
"B. Dodatkowe informacje dopuszczone dla materiału rozmnożeniowego elitarnego i kwalifikowanego:
"Materiał elitarny/materiały stadium wegetatywnego były uprzednio poddane testom przez… (władzę) i potwierdzone jako wolne od… (choroby wirusowej) zgodnie z… (metodą testu)"..
W odniesieniu do materiału rozmnożeniowego elitarnego i kwalifikowanego informacja ta może odnosić się do liściozwoju i wachlarzowatości liści winorośli oraz w przypadku rozłogów także do występowania plamistości.
Test musi zostać urzędowo uznany. Testy muszą być przeprowadzane w okresie, co najmniej trzech lat przez urzędowo uznany i kontrolowany organ.
Można stosować następujące metody testowe:
- dla wszystkich chorób wirusowych, w przypadku winorośli, metody wskaźnikowe;
- dla wachlarzowatości liści winorośli, poza poprzednio wymienionymi metodami, metody wskaźnikowe oraz w przypadku roślin zielnych, także metody serologiczne".
2.
Dawna część B otrzymuje oznaczenie część C.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed 1 lipca 1978 r.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 27 września 1977 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do pola widzenia kierowców pojazdów silnikowych
(77/649/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno - Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: wymogi techniczne, które pojazdy silnikowe muszą spełniać w myśl obowiązujących ustawodawstw krajowych dotyczą, między innymi, pola widzenia kierowców pojazdów silnikowych;
wymogi te są różne w poszczególnych Państwach Członkowskich; w związku z tym zachodzi konieczność przyjęcia przez wszystkie Państwa Członkowskie takich samych wymogów, w uzupełnieniu lub w miejsce istniejących przepisów, w szczególności w celu wprowadzenia w odniesieniu do każdego typu pojazdu procedury homologacji typu EWG, będącej przedmiotem dyrektywy 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [3];
należy sporządzić projekt wymogów technicznych, które obejmowałyby ten sam cel jak prace prowadzone przez Europejską Komisję Gospodarczą ONZ;
wymogi te mają zastosowanie do pojazdów silnikowych kategorii M1 (międzynarodowa klasyfikacja pojazdów silnikowych zamieszczona jest w dyrektywie 70/156/EWG);
zbliżenie ustawodawstw krajowych odnoszących się do pojazdów silnikowych zakłada wzajemne uznawanie przez Państwa Członkowskie przeprowadzonych przez nie badań opartych na jednolitych wymogach,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy "pojazd" oznacza każdy pojazd silnikowy kategorii M1 (określonej w załączniku I do dyrektywy 70/156/EWG) przeznaczony do ruchu drogowego, wyposażony w co najmniej cztery koła, o maksymalnej prędkości konstrukcyjnej przekraczającej 25 km/h.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie nie mogą odmówić udzielenia homologacji typu EWG ani krajowej homologacji typu pojazdu w odniesieniu do przyczyn dotyczących pola widzenia kierowcy, jeżeli spełnia ono wymogi określone w załącznikach I, III i IV.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie nie mogą odmówić lub zakazać sprzedaży, rejestracji, dopuszczenia do ruchu lub eksploatowania pojazdów z powodów dotyczących pola widzenia kierowcy, jeśli spełnia ono wymogi przedstawione w załącznikach I, III i IV.
Artykuł 4
Państwo Członkowskie, które przyznało homologację typu podejmuje środki niezbędne w celu zapewnienia, że będzie ono powiadamiane o wszelkich zmianach poszczególnych części lub właściwości określonych w ppkt. 2.2 załącznika I. Właściwe władze tego Państwa Członkowskiego ustalają, czy konieczne jest przeprowadzenie dalszych badań w odniesieniu do zmienionego typu pojazdu oraz przygotowanie nowego sprawozdania.
Jeżeli te badania wykażą, że wymogi niniejszej dyrektywy nie są spełnione, nie zezwala się na dokonanie zmian.
Artykuł 5
Wszelkie zmiany konieczne do dostosowania wymogów załączników I, III, IV i V, celem uwzględnienia postępu technicznego, przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 dyrektywy 70/156/EWG.
Jednakże, procedura ta nie ma zastosowania do zmian wprowadzających przepisy odnoszące się do innego pola widzenia niż 180° pole widzenia do przodu.
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie 18 miesięcy od jej notyfikacji i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 209/77
z dnia 31 stycznia 1977 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 776/73 w sprawie rejestracji umów i przekazywania danych odnoszących się do chmielu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1696/71 z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku chmielu [1], zmienione Aktem Przystąpienia [2], w szczególności jego art. 6 ust. 5 i art. 18,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (EWG) nr 776/73 z dnia 20 marca 1973 r. w sprawie rejestracji umów i przekazywania danych odnoszących się do chmielu [3] ustanowiło wykaz danych, które Państwa Członkowskie są zobowiązane przekazywać Komisji w celu przygotowania rocznego sprawozdania, o którym mowa w art. 11 rozporządzenia (EWG) nr 1696/71; dane takie dotyczą w szczególności dochodów plantatorów;
ponieważ struktury rynkowe mogą się różnić w poszczególnych regionach, niektóre czynniki, na których opiera się ocena dochodów oraz etap, na którym dokonywane są takie oceny, powinny zostać określone w celu umożliwienia porównywania danych ze wszystkich Państw Członkowskich;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Chmielu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 4 rozporządzenia (EWG) nr 776/73 otrzymuje brzmienie:
"Każde Państwo Członkowskie przekazuje, najpóźniej do dnia 31 marca każdego roku, następujące dane:
1) w odniesieniu do każdego uznanego regionu produkcji i każdej odmiany:
a) w odniesieniu do zbiorów z bieżącego roku kalendarzowego i każdego kolejnego zbioru:
- ilość chmielu, na którą zawarto umowy z wyprzedzeniem,
- średnie ceny za 50 kilogramów;
b) w odniesieniu do wszystkich dostaw wykonanych w związku z poprzednim rokiem kalendarzowym, dokonując podziału na umowy zawierane z wyprzedzeniem i umowy tak nie zawierane:
- ilość dostarczonego chmielu,
- średnie ceny za 50 kilogramów;
c) etap obrotu rynkowego, w którym uzyskano średnie ceny;
2) w odniesieniu do wszystkich dostaw wykonanych w związku z poprzednim rokiem kalendarzowym:
a) średnie koszty wstępnego przygotowania chmielu (pierwsze suszenie i pierwsze pakowanie) ponoszone przez producentów na farmach, na 50 kilogramów;
b) średnie koszty drugiego przygotowania chmielu (siarkowanie, końcowe suszenie, końcowe pakowanie, oznaczanie), na 50 kilogramów;
c) średnie koszty przechowywania szyszek chmielowych ponoszone na rzecz producentów przez grupy producentów – bez względu na to czy kwalifikują się one do uznania na mocy art. 7 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1696/71 – i przez kupców, na 50 kilogramów;
d) średnie koszty wprowadzenia do obrotu ponoszone przez grupy producentów, na 50 kilogramów;
3) tam, gdzie przygotowanie chmielu przeprowadzane jest jednorazowo, właściwe Państwo Członkowskie może podać wielkość kosztów określonych w ust. 2 lit. a) i b);
4) na okres od dnia 1 września do dnia 31 sierpnia, dokonując podziału na handel wewnątrzwspólnotowy i handel z państwami trzecimi, ilości i ceny franko granica (na 100 kilogramów):
a) w przywozie:
- 12.06: szyszek chmielowych i lupuliny,
- 13.03 A VI: ekstraktu chmielowego;
b) w wywozie:
- 12.06: szyszek chmielowych i lupuliny,
- 13.03 A VI: ekstraktu chmielowego."
Artykuł 2
W art. 6 zdanie pierwsze rozporządzenia (EWG) nr 776/73 dodaje się następujące wyrazy:
"dokonując podziału na obszary w pierwszym roku produkcji, obszary w drugim roku produkcji i pozostałe obszary."
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 231/77
z dnia 2 lutego 1977 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 616/72 w sprawie szczegółowych zasad stosowania refundacji wywozowych oraz opłat wyrównawczych w odniesieniu do oliwy z oliwek
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku oliwek i tłuszczów [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1707/73 [2],
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 162/66/EWG z dnia 27 października 1966 r. w sprawie handlu olejami i tłuszczami między Wspólnotą i Grecją [3],
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 171/67/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie refundacji wywozowych i opłat wyrównawczych w odniesieniu do oliwy z oliwek [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2429/72 [5], w szczególności jego art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 616/72 z dnia 27 marca 1972 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania refundacji wywozowych oraz opłat wyrównawczych w odniesieniu do oliwy z oliwek [6], ostatnio zmieniony rozporządzeniem (EWG) nr 503/76 [7], stanowi, że zezwolenie na przywóz bez opłat wyrównawczych, określone w art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 171/67, będzie przyznane dla tych jakości oliwy z oliwek, w stosunku do których stosuje się refundacje gotówkowe;
refundacje gotówkowe przyznaje się wyłącznie w odniesieniu do niektórych jakości oliwy z oliwek i niektórych form ich prezentacji; w celu zapobiegania transakcjom, które nie odnoszą się do tradycyjnych wzorów wywozowych, należy ustanowić, że zezwolenie na przywóz bez opłat wyrównawczych powinno być przyznane wyłącznie w przypadku wywozu produktów i form prezentacji, dla których można przyznać refundacje gotówkowe;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 2 rozporządzenia (EWG) nr 616/72 otrzymuje brzmienie:
"Zezwolenie na przywóz bez opłat wyrównawczych, określone w art. 9 ust. 1 rozporządzenia nr 171/67/EWG, zależy od wywozu danej oliwy z oliwek oraz, gdzie stosowne, formy prezentacji w odniesieniu do produktów, dla których obowiązują gotówkowe refundacje wywozowe w dniu złożenia wniosku o wydanie zezwolenia."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 338/77
z dnia 14 lutego 1977 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 315/68 ustalające normy jakości dla bulw kwiatowych, cebulek i bulw
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 234/68 z dnia 27 lutego 1968 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku żywych drzew i innych roślin, bulw, korzeni i podobnych, ciętych kwiatów i ozdobnych liści [1], w szczególności jego art. 3,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 2 ust. 1 tiret pierwsze rozporządzenia Rady (EWG) nr 315/68 z dnia 12 marca 1968 r. ustanawiającego normy jakości dla bulw kwiatowych, cebulek i bulw [2], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2971/76 [3], stanowi, że jeśli produkty wymienione w art. 1 nie spełniają wymogów jakościowych, nie mogą w ramach Wspólnoty być wystawione na sprzedaż, zgłoszone do sprzedaży, sprzedane lub dostarczane przez podmiot gospodarczy lub bezpośrednio przez producenta konsumentom na ich osobiste potrzeby;
produkcja przeznaczona dla konsumentów może być pakowana na etapie produkcji lub sprzedaży hurtowej;
w celu zapewnienia uproszczonej i bardziej efektywnej kontroli produkty pakowane powinny odpowiadać normom jakości;
również Załącznik do rozporządzenia Rady (EWG) nr 315/68 ustanawia przepisy dotyczące kategorii wielkości wyżej wymienionych produktów; przepisy te nie obejmują rodzaju: Allium, Anemone z wyjątkiem gatunku coronaria, Chionodoxa, Endymion, Fritillaria, Puschkinia, Tigridia, Triteleia oraz Scilla sibrica, ich odmian i hybryd z wyjątkiem odmiany atrocaerulea (Wiosenna piękność); w celu sprostania normom jakości należy określić przepisy dotyczące klas wielkości tych produktów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 2 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 315/68 otrzymuje brzmienie:
"1.
Jeśli produkty określone w art. 1 nie spełniają norm jakości, nie mogą:
- We Wspólnocie:
a) być składowane lub transportowane z przeznaczeniem na sprzedaż, w żadnej fazie obrotu, w opakowaniach przeznaczonych dla konsumentów;
b) być wystawiane do sprzedaży, oferowane do sprzedaży, sprzedawane lub dostarczane konsumentom przez podmiot gospodarczy lub bezpośrednio przez producenta;
- być wywożone do państw trzecich."
Artykuł 2
Produkty wymienione w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, włącznie z przepisami odpowiednio dotyczącymi każdego z nich, dodaje się w kolejności alfabetycznej do tabeli zamieszczonej w sekcji III Załącznika do rozporządzenia (EWG) nr 315/68 od dnia 1 lipca 1977 r.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 15 marca 1977 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 425/77
z dnia 14 lutego 1977 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 805/68 w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny oraz dostosowujące rozporządzenie (EWG) nr 827/68 i rozporządzenie (EWG) nr 950/68 w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Zgromadzenia [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (EWG) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 568/76 [4], wprowadza system cen oraz handlu w szczególności w celu ustabilizowania rynków oraz godnych warunków życia danej społeczności rolniczej we Wspólnocie;
sytuacja na rynku wołowiny i cielęciny charakteryzuje się w ostatnich latach niedoborem, któremu towarzyszy wzrost cen nieuchronnie oddziaływujący na rozwój w obszarze konsumpcji i produkcji; sytuacja ta znacznie się pogorszyła aż do załamania się ceny rynkowej w związku ze znacznym przywozem;
dlatego też zwykłe mechanizmy rozporządzenia (EWG) nr 805/68 nie mogą dalej działać z oczekiwaną skutecznością; niezbędne jest zatem przyjęcie na kilka lat wyjątkowych zasad mających zastosowanie w przypadku każdego wzrostu lub spadku cen rynkowych oraz ryzyka poważnego zaburzenia spowodowanego przywozem;
wynikiem tego doświadczenia jest, że ustalenia dotyczące przywozu muszą zostać dostosowane w celu uniknięcia ponownego wystąpienia podobnych sytuacji; dostosowanie to musi odnosić się w szczególności do obliczania podstawowej opłaty wyrównawczej dla wszystkich produktów objętych systemem opłat; stosowanie opłaty wyrównawczej musi być dostosowane w górę lub w dół zgodnie z istniejącymi powiązaniami między cenami rynkowymi we Wspólnocie a ceną orientacyjną;
niektóre specjalne systemy powinny zostać przyjęte w taki sposób, aby można było uwzględnić roczne oszacowania zarówno dostaw dostępnych dla Wspólnoty oraz potrzeb wspólnotowych;
rozróżnienie między cielętami a dorosłym bydłem oraz między mięsem z nich uzyskanym często okazuje się trudne do ustalenia, w szczególności w momencie przywozu; dlatego też system handlowy powinien zostać dostosowany w taki sposób, aby usunąć takie zróżnicowanie, a cena orientacyjna dla cieląt powinna zostać zniesiona;
wskazane jest rozszerzenie zakresu wspólnej organizacji ryku wołowiny i cielęciny w celu objęcia nią zwierząt hodowlanych czystej krwi z gatunku bydła, w szczególności w celu zapewnienia równości traktowania takich zwierząt w handlu z państwami trzecimi; w związku z tym zwierzęta te powinny być objęte, jednakże bez jakichkolwiek zmian w systemie dotyczącym ich przywozu, zakresem rozporządzenia (EWG) nr 805/68 oraz w związku z tym nie podlegać dłużej systemowi ustanowionemu w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 827/68 z dnia 28 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku niektórych produktów wymienionych w załączniku II do Traktatu [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2427/76 [6];
wspólnotowa definicja zwierząt hodowlanych czystej krwi z gatunku bydła zostanie przyjęta przed dniem 1 kwietnia 1977 r.;
niektóre produkty przedłożone jako "mięso przetworzone" objęte podpozycją 16.02 B III b) 1 Wspólnej Taryfy Celnej zostały ustanowione wyłącznie w celu uniknięcia stosowania opłat wyrównawczych; w celu uniknięcia przywozu bez opłaty wyrównawczej produktów, które mogą być substytutami mięsa objętego pozycją 02.01 Wspólnej Taryfy Celnej konieczne jest ustalenie lepszej definicji produktów, które mogą być przywożone bez opłat wyrównawczych;
konieczna jest większa przejrzystość rynku; w związku z tym wartościowe jest poznanie wielkości przywozu oraz, w miarę potrzeby, wywozu; dlatego też należy wprowadzić właściwy system świadectw, obejmujący wnoszenie depozytu gwarantującego dokonanie przywozu lub wywozu;
skutkiem zmian do rozporządzeń w sprawie wołowiny i cielęciny jest zmiana w wyszczególnieniu niektórych towarów; dlatego też rozporządzenie Rady (EWG) nr 950/68 z dnia 28 czerwca 1968 r. w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [7], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2723/76 [8], powinno zostać dostosowane;
niniejsze rozporządzenie wykonywane jest możliwie płynnie; dlatego też środki przejściowe mogą okazać się niezbędne w celu ułatwienia takiego wykonania,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 1 rozporządzenia (EWG) nr 805/68 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
1.
Wspólna organizacja rynku wołowiny i cielęciny składa się z systemu cen i handlu oraz obejmuje następujące produkty:
nr pozycji WTC _BAR_ Wyszczególnienie towarów _BAR_
a)01.02 A II _BAR_ Zwierzęta żywe krajowych gatunków bydła, innych niż zwierzęta hodowlane czystej krwi _BAR_
02.01 A II _BAR_ Wołowina, świeża, chłodzona lub mrożona _BAR_
02.06 C I a) _BAR_ Wołowina, solona, w solance, suszona lub wędzona _BAR_
16.02 B III b) 1aa) _BAR_ Pozostałe mięso przetworzone lub konserwowane lub podroby mięsne zawierające wołowinę lub podroby, niegotowane _BAR_
b)01.02 A I _BAR_ Zwierzęta żywe krajowych gatunków bydła, zwierzęta hodowlane czystej krwi _BAR_
02.01 B II b) _BAR_ Podroby jadalne bydła, świeże, chłodzone lub mrożone _BAR_
02.06 C I b) _BAR_ Podroby jadalne bydła, solone, w solance, suszone lub wędzone _BAR_
15.02 B I _BAR_ Niewytopione tłuszcze wołowe, tłuszcze wytopione lub tłuszcze uzyskane przez ekstrakcję rozpuszczalnikami (łącznie z "premier jus") uzyskane z tłuszczów niewytopionych _BAR_
16.02 B III b) 1 bb) _BAR_ Pozostałe mięso przetworzone lub konserwowane lub podroby mięsne zawierające wołowinę lub podroby, pozostałe _BAR_
2.
Dla celów niniejszego rozporządzenia:
a) "bydło" oznacza:
żywe zwierzęta gatunków bydła domowego innego niż zwierzęta hodowlane czystej krwi objęte podpozycją 01.02 A II Wspólnej Taryfy Celnej;
b) "dorosłe bydło" oznacza:
bydło o żywej wadze większej niż 300 kilogramów."
Artykuł 2
1.
Artykuł 3 rozporządzenia (EWG) nr 805/68 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
1.
Przed 1 sierpnia każdego roku ustalana jest cena orientacyjna na dorosłe bydło na rok gospodarczy rozpoczynający się w następnym roku kalendarzowym.
2.
Cena ta jest ustalana w odniesieniu w szczególności w odniesieniu do:
a) przyszłych trendów w produkcji i spożyciu wołowiny i cielęciny,
b) sytuacji na rynku mleka i przetworów mlecznych,
c) wcześniejszego doświadczenia.
3.
Cena orientacyjna ustalana jest zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 43 ust. 2 Traktatu."
2.
W art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 805/68 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 akapit pierwszy wyrazy "objęte podpozycją 02.01 A II a) 1 bb)" zastępuje się wyrazami "objęte podpozycjami 02.01 A II a) 1, 02.01 A II a) 2 i 02.01 A II a) 3";
b) w ust. 2 i 3 wyrazy "art. 10" we wszystkich miejscach zastępuje się wyrazami "art. 12 ust. 6".
Artykuł 3
Tytuł II rozporządzenia (EWG) 805/68 otrzymuje brzmienie:
"TYTUŁ II
Handel z państwami trzecimi
Artykuł 9
1.
Stawki celne Wspólnej Taryfy Celnej stosuje się do produktów wymienionych w art. 1.
2.
Dodatkowo dla produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. a) stosuje się opłatę wyrównawczą, na warunkach określonych w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 10
1.
Komisja co miesiąc ustala podstawową opłatę wyrównawczą w przywozie bydła oraz mięsa z rodzajów określonych w sekcjach a), c) i d) Załącznika.
Komisja może, jeśli jest to niezbędne, zmodyfikować podstawową opłatę wyrównawczą w okresie interwencji.
2.
W odniesieniu do bydła opłata wyrównawcza jest ustalana na podstawie różnicy między ceną orientacyjną a ceną ofertową franco granica wspólnotowa plus kwota cła.
Cena ofertowa franco granica wspólnotowa ustalana jest poprzez odniesienie do najbardziej reprezentatywnych możliwości zakupu, w odniesieniu do jakości i ilości, zarejestrowanych w trakcie okresu, który zostanie ustalony przed określeniem podstawowej opłaty wyrównawczej, w odniesieniu do bydła oraz świeżego i chłodzonego mięsa z rodzajów określonych w podpozycjach 02.01 A II a) 1, 02.01 A II a) 2 i 02.01 A II a) 3 sekcja a) niniejszego Załącznika oraz uwzględniając między innymi:
a) sytuację popytu i podaży,
b) ceny rynku światowego mrożonego mięsa z kategorii, która jest konkurencyjna dla świeżego lub chłodzonego mięsa,
c) wcześniejsze doświadczenia.
3.
Komisja może ustalić specyficzną podstawową opłatę wyrównawczą przy przywozie produktów określonych w ust. 1 pochodzących oraz sprowadzanych z państw trzecich o strukturach handlu oraz systemach produkcji bydła porównywalnych do tego, jaki występuje w krajach Wspólnoty, pod warunkiem że ceny rynkowe są regularnie rejestrowane w takich państwach trzecich.
W odniesieniu do bydła opłata wyrównawcza jest ustalana dla wszystkich danych państw trzecich na podstawie różnicy między:
a) ceną orientacyjną; oraz
b) średnią cen rejestrowanych w okresie określonym w ust. 2, poprzedzającym wyznaczenie podstawowej opłaty wyrównawczej plus kwota cła.
Średnia ta ustalana jest na podstawie cen rejestrowanych na najbardziej reprezentatywnych rynkach w każdym z danych krajów, pomniejszonych o wszelkie subsydia eksportowe.
4.
W odniesieniu do mięsa z rodzajów wymienionych w sekcjach a), c) i d) Załącznika podstawowa opłata wyrównawcza jest równa podstawowej opłacie wyrównawczej ustalonej dla bydła, pomnożonej przez stawkę ryczałtową ustalonądla każdego z przedmiotowych produktów.
5.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 27.
Artykuł 11
1.
Komisja co miesiąc ustala podstawową opłatę wyrównawczą w przywozie mrożonego mięsa z rodzajów określonych w sekcji b) Załącznika.
Komisja może, jeśli jest to niezbędne, zmodyfikować podstawową opłatę wyrównawczą w okresie interwencji.
2.
Ta opłata wyrównawcza jest ustalana dla mrożonego mięsa z rodzajów wymienionych w podpozycji 02.01 A II b) 1 sekcji b) Załącznika poprzez odniesienie do różnicy między:
a) ceną orientacyjną pomnożoną przez współczynnik reprezentujący stosunek istniejący we Wspólnocie między ceną świeżego mięsa kategorii konkurencyjnej z przedmiotowym mrożonym mięsem, przedstawionym w tej samej formie, a średnią ceną dorosłego bydła; oraz
b) ceną ofertową franco granica wspólnotowa mrożonego mięsa, plus kwota cła oraz stawka ryczałtowa przedstawiającą szczególne koszty operacji przywozowych.
3.
Cena ofertowa franco granica wspólnotowa mrożonego mięsa ustalana jest przez odniesienie do ceny rynku światowego opartej na najbardziej reprezentatywnych możliwościach zakupu, w odniesieniu do jakości i ilości, zarejestrowanej w okresie, który zostanie ustalony przed wyznaczeniem podstawowej opłaty wyrównawczej oraz uwzględniając między innymi:
a) przewidywany rozwój na rynku mrożonego mięsa,
b) najbardziej reprezentatywne ceny na rynkach w państwach trzecich świeżego lub chłodzonego mięsa kategorii, która jest konkurencyjna dla mrożonego mięsa,
c) wcześniejsze doświadczenia.
4.
W odniesieniu do mrożonego mięsa rodzajów określonych w podpozycjach 02.01 A II b) 2, 02.01 A II b) 3 i 02.01 A II b) 4 sekcji b) Załącznika podstawowa opłata wyrównawcza jest równa podstawowej opłacie wyrównawczej ustalonej dla produktu określonego w ust. 2 pomnożonej przez współczynnik stawki ryczałtowej ustalony dla każdego z przedmiotowych produktów.
5.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 27.
Artykuł 12
1.
Jeśli stwierdza się, że cena dorosłego bydła na reprezentatywnych rynkach wspólnotowych przekracza cenę orientacyjną, stosowana opłata wyrównawcza jest równa następującemu odsetkowi podstawowej opłaty wyrównawczej:
a) 75 %, jeśli cena dorosłego bydła jest mniejsza lub równa 102 % ceny orientacyjnej;
b) 50 %, jeśli cena dorosłego bydła jest większa niż 102 % i mniejsza niż lub równa 104 % ceny orientacyjnej;
c) 25 %, jeśli cena dorosłego bydła jest większa niż 104 % i mniejsza niż lub równa 106 % ceny orientacyjnej;
d) 0 %, jeśli cena dorosłego bydła jest większa niż 106 % ceny orientacyjnej.
2.
Jeśli stwierdza się, że cena dorosłego bydła na reprezentatywnych rynkach wspólnotowych jest równa lub mniejsza od ceny orientacyjnej, stosowana opłata wyrównawcza jest równa następującemu odsetkowi podstawowej opłaty wyrównawczej:
a) 100 %, jeśli cena dorosłego bydła jest większa lub równa 98 % ceny orientacyjnej;
b) 105 %, jeśli cena dorosłego bydła jest mniejsza niż 98 %, ale większa lub równa 96 % ceny orientacyjnej;
c) 110 %, jeśli cena dorosłego bydła jest mniejsza niż 96 %, ale większa lub równa 90 % ceny orientacyjnej;
d) 114 %, jeśli cena dorosłego bydła jest mniejsza niż 90 % ceny orientacyjnej.
3.
Odsetki określone w ust. 1 i 2 mogą być poddane przeglądowi, jeśli to niezbędne, Rady, stanowiącej większością kwalifikowaną na wniosek Komisji.
4.
W drodze odstępstwa od ust. 1 lit. a) opłata wyrównawcza stosowana w odniesieniu do mrożonego mięsa z rodzajów określonych w sekcji b) Załącznika może być ustalana przez Komisję przy odsetku wyższym niż wskazany w ust. 1 lit. a), ale który nie przekracza podstawowej opłaty wyrównawczej, jeśli zróżnicowanie cen dorosłego bydła na reprezentatywnych rynkach wspólnotowych znacząco nie przekracza kwoty, która ma zostać ustalona.
5.
Dla celów stosowania ust. 1 i 2 wszelkie zmiany ceny dorosłego bydła na reprezentatywnych rynkach wspólnotowych, które nie przekraczają kwoty, która ma zostać ustalona, są pomijane.
6.
Cena dorosłego bydła na reprezentatywnych rynkach wspólnotowych są naliczane na podstawie cen rejestrowanych w okresie, który ma zostać ustalony na rynkach reprezentatywnych lub rynkach każdego Państwa Członkowskiego dla różnych kategorii dorosłego bydła lub mięsa takich zwierząt, po uwzględnieniu wielkości każdej z tych kategorii oraz relatywnej wielkości stad bydła w każdym Państwie Członkowskim.
7.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 27.
8.
Opłaty wyrównawcze mające zastosowanie na mocy niniejszego artykułu ustalane są przez Komisję.
Artykuł 12a
1.
Specjalna opłata wyrównawcza może być ustalona dla produktów pochodzących z lub przywożonych z jednego lub więcej państw trzecich, jeśli produkty te są wywożone po anormalnie niskich cenach.
2.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 27.
Artykuł 13
1.
Opłata wyrównawcza, która miała być zastosowana w odniesieniu do młodego bydła płci męskiej przeznaczonego do tuczenia o żywej wadze 300 kilogramów lub mniejszej, może zostać całkowicie lub częściowo zawieszona na warunkach określonych w niniejszym artykule uwzględniając sytuację podaży przedmiotowego młodego bydła oraz przewidywalną tendencję cen rynkowych bydła we Wspólnocie.
2.
Przed dniem 1 grudnia każdego roku Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, opracowuje prognozę dotyczącą młodego bydła płci męskiej, które może zostać przywiezione na mocy przepisów ustanowionych w niniejszym artykule.
Prognoza ta uwzględnia, z jednej strony, przewidywane dostawy wspólnotowe młodego bydła przeznaczonego do tuczenia i, z drugiej strony, potrzeby hodowców wspólnotowych.
Jeśli sytuacja tego wymaga, dodatkowa prognoza może zostać sporządzona zgodnie z tą samą procedurą.
3.
W odniesieniu do młodego bydła określonego w ust. 1 przywóz przy całkowitym lub częściowym zawieszeniu opłaty wyrównawczej uwarunkowany jest przedstawieniem pozwolenia na przywóz wydanego dla ilości znajdujących się w granicach ilości ustanawianej w każdym kwartale, zgodnie z ust. 4 lit. a).
4.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 27 określa się:
a) w każdym kwartale ilość, która może zostać przywieziona, oraz stawkę zawieszenia opłaty wyrównawczej, tam gdzie jest to niezbędne oddzielnie dla każdej z następujących kategorii:
- zwierzęta o żywej wadze mniejszej niż 80 kilogramów,
- zwierzęta o żywej wadze 80 kilogramów lub większej, ale mniejszej niż 220 kilogramów,
- zwierzęta o żywej wadze 220 kilogramów lub większej.
b) szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu oraz, w szczególności, te które odnoszą się do kontroli w celu zapewnienia, że respektowany jest okres wyznaczony do tuczenia.
Artykuł 14
1.
Mrożone mięso przeznaczone do przetwarzania oraz wymienione w sekcji b) Załącznika pod podpozycjami 02.01 A II b) 2 i 02.01 A II b) 4 bb) kwalifikuje się na warunkach określonych w niniejszym artykule:
a) do całkowitego zawieszenia opłaty wyrównawczej na mięso przeznaczone do wytwarzania żywności konserwowanej, która nie zawiera charakterystycznych części składowych innych niż wołowina i galareta,
b) do całkowitego lub częściowego zawieszenia opłaty wyrównawczej na mięso przeznaczone do przemysłu przetwórczego do wytwarzania produktów innych niż żywność konserwowana określona w lit. a).
2.
Przed dniem 1 grudnia każdego roku Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, opracowuje prognozę dotyczącą mięsa, które może zostać przywiezione na mocy przepisów ustanowionych w niniejszym artykule.
Prognoza ta uwzględnia, z jednej strony, przewidywane dostawy wspólnotowe mięsa o jakości i z rodzaju mięsa krojonego odpowiedniego do wykorzystania przemysłowego oraz, z drugiej strony, zapotrzebowanie przemysłu.
Prognoza ta przedstawia oddzielnie ilości mięsa określonego w ust. 1 lit a) i b).
Jeśli sytuacja tego wymaga, dodatkowa prognoza może zostać sporządzona zgodnie z tą samą procedurą.
3.
W odniesieniu do mięsa z rodzajów określonych w ust. 1:
a) przywóz przy całkowitym lub częściowym zawieszeniu opłaty wyrównawczej uwarunkowany jest przedstawieniem pozwolenia na przywóz wydanego dla ilości znajdujących się w granicach ustanawianych w każdym kwartale;
b) przywóz przy całkowitym zawieszeniem opłaty wyrównawczej może być uwarunkowany, w stopniu w jakim jest to niezbędne, od przedstawienia umowy kupna mrożonego mięsa znajdującego się w posiadaniu agencji interwencyjnej.
4.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 27 określa się:
a) w każdym kwartale ilości mięsa określone odpowiednio w ust. 1 lit. a) i b), które mogą zostać przywiezione oraz stawkę zawieszenia opłaty wyrównawczej, w przypadku mięsa określonego w ust. 1 lit. b),
b) powiązania między ilościami, które mogą zostać przywiezione oraz ilościami objętymi umową kupna określoną w ust. 3 lit. b),
c) szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu, w szczególności te, które dotyczą kontroli końcowego wykorzystania przywiezionego mięsa.
Artykuł 15
1.
Przywóz do Wspólnoty produktów określonych w art. 1 ust. 1 lit. a) uzależniony jest od przedstawienia pozwolenia na przywóz, które wydawane jest przez Państwa Członkowskie każdemu wnioskodawcy, niezależnie od miejsca jego siedziby we Wspólnocie.
Przywóz do Wspólnoty produktów określonych w art. 1 ust. 1 lit. b) może zostać uzależniony od przedstawienia pozwolenia na przywóz, a wywóz ze Wspólnoty produktów określonych w art. 1 ust. 1 lit. a) i b) może zostać uzależniony od przedstawienia pozwolenia na wywóz; pozwolenia te są wydawane przez Państwa Członkowskie każdemu wnioskodawcy, niezależnie od miejsca jego siedziby we Wspólnocie.
Jeśli opłata wyrównawcza lub refundacja wyznaczana jest z góry, wcześniejsze wyznaczenie zostaje wpisane do pozwolenia, które będzie służyć jako jego dowód.
Pozwolenie na przywóz lub wywóz jest ważne w całej Wspólnocie. Wydanie takich pozwoleń jest uwarunkowane wniesieniem depozytu gwarantującego, że przywóz lub wywóz zostaje dokonany w okresie ważności pozwolenia.
Depozyt przepada w całości lub w części, jeśli w tym okresie operacja nie została dokonana lub została dokonana tylko częściowo.
2.
Wykaz produktów, dla których wymagane są pozwolenia, okres ważności tych pozwoleń oraz inne szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmowane są zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 27.
Zasady te mogą, w szczególności, przewidywać termin, który ma zostać ustalony w odniesieniu do wydania pozwoleń na przywóz w zastosowaniu przepisów ustanowionych w art. 13 i 14.
Artykuł 16
1.
Opłata wyrównawcza, która ma zostać zapłacona, jest opłatą mającą zastosowanie w dniu przywozu.
2.
Jednakże opłatę wyrównawczą mającą zastosowanie w dniu złożenia wniosku o pozwolenie na przywóz stosuje się przy przywozie, jeśli wnioskodawca zażąda tego w momencie składania wniosku, w odniesieniu do produktów objętych podpozycją 02.01 A II a) Wspólnej Taryfy Celnej pochodzących i przywożonych z państw trzecich, które z powodu długości ich podróży morskiej są zgodne z porozumieniem zawartym ze Wspólnotą w tej sprawie, które przewiduje odpowiednie zabezpieczenia.
3.
Jeżeli rynek wspólnotowy jest zakłócany lub zagrożony zakłóceniami w wyniku stosowania ust. 2, może zostać podjęta decyzja zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 27 o zawieszeniu stosowania tego ustępu na taki okres, który może być bezwzględnie konieczny.
4.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 27.
Artykuł 17
Niniejsze rozporządzenie stosuje się z należytym uwzględnieniem zobowiązań na mocy umów międzynarodowych, którymi związana jest Wspólnota.
Artykuł 18
1.
W zakresie niezbędnym do umożliwienia wywozu produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 na podstawie notowań lub cen tych produktów na rynku światowym różnica między tymi notowaniami lub cenami a cenami we Wspólnocie może być pokryta przez refundację wywozową.
2.
Refundacja jest taka sama dla całej Wspólnoty.
Może się różnić w zależności od wykorzystania końcowego lub przeznaczenia.
Refundacja przyznawana jest na wniosek.
3.
Przy wyznaczaniu refundacji uwzględnia się w szczególności konieczność ustanowienia równowagi między zastosowaniem podstawowych produktów wspólnotowych przy wytwarzaniu towarów przetworzonych przeznaczonych na wywóz do państw trzecich a zastosowaniem produktów pochodzących z państw trzecich objętych ustaleniami o uszlachetnianiu czynnym.
4.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, przyjmuje ogólne zasady przyznawania i wcześniejszego wyznaczania refundacji wywozowych oraz kryteria wyznaczania kwoty takich refundacji.
5.
Refundacje wyznacza się w równych odstępach czasu zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 27.
W miarę potrzeby Komisja może, na wniosek Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy, zmienić refundacje w okresie interwencji.
6.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 27.
Artykuł 19
W zakresie niezbędnym do prawidłowego funkcjonowania wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, może zakazać w całości lub częściowo stosowania ustaleń o uszlachetnianiu czynnym w odniesieniu do produktów wymienionych w art. 1.
Artykuł 20
1.
Ogólne zasady dotyczące wykładni Wspólnej Taryfy Celnej, jak również szczególne zasady jej stosowania stosuje się w odniesieniu do klasyfikacji taryfowej produktów objętych niniejszym rozporządzeniem; nomenklatura taryfowa wynikająca z wykonania niniejszego wprowadzona jest do Wspólnej Taryfy Celnej.
2.
O ile niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej lub Rada nie podjęła innej decyzji stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, w handlu z państwami trzecimi zakazuje się:
- nakładania opłaty o skutku równoważnym do cła,
- stosowania ograniczenia ilościowego lub środka o skutku równorzędnym.
Artykuł 21
1.
Jeśli ze względu na przywóz lub wywóz wspólnotowy rynek jednego lub więcej produktów wymienionych w art. 1 zostaje poważnie zakłócony lub zagrożony poważnymi zakłóceniami, co może zagrażać celom wymienionym w art. 39 Traktatu, mogą zostać zastosowane odpowiednie środki w handlu z państwami trzecimi do czasu ustąpienia takiego zagrożenia zakłóceniem.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, przyjmuje szczegółowe zasady stosowania tego ustępu oraz określa przypadki oraz granice, w jakich Państwa Członkowskie mogą podjąć środki ochronne.
2.
W przypadku pojawienia się sytuacji wymienionej w ust. 1 Komisja, na wniosek Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy, decyduje o podjęciu niezbędnych środków; powiadamia się o nich Państwa Członkowskie i są one bezzwłocznie stosowane.
Jeśli Komisja otrzymuje wniosek od Państwa Członkowskiego, podejmuje decyzję w tej sprawie w ciągu 24 godzin od otrzymania wniosku.
3.
Środki przyjęte przez Komisję mogą zostać odesłane do Rady przez każde Państwo Członkowskie w ciągu trzech dni roboczych oddnia, w którym zostały podane do wiadomości.
Rada zbiera się bezzwłocznie.
Może ona, stanowiąc większością kwalifikowaną, zmienić lub uchylić przedmiotowe środki."
Artykuł 4
Załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 805/68 otrzymuje brzmienie:
"
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 482/77
z dnia 8 marca 1977 r.
w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Maroka, dotyczącego niektórych win pochodzących z Maroka i uprawnionych do nazwy pochodzenia
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając zalecenie Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Umowa o Współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Maroka została podpisana dnia 27 kwietnia 1976 r.;
Umowa Przejściowa [1] podpisana tego samego dnia weszła w życie z dniem 1 lipca 1976 r. w celu wcześniejszego wprowadzenia w życie przepisów dotyczących handlu zawartych w Umowie o Współpracy;
Porozumienie należy przyjąć w formie wymiany listów, zgodnie z art. 21 ust. 2 wyżej wymienionej Umowy o Współpracy oraz art. 14 ust. 2 wyżej wymienionej Umowy Przejściowej w sprawie stosowania uzgodnień przewidzianych w powyższych artykułach w odniesieniu do wina uprawnionego na mocy prawa marokańskiego do nazwy pochodzenia i zwolnionego z należności celnych w przywozie do Wspólnoty w granicach wspólnotowego rocznego kontyngentu taryfowego, wynoszącego 50000 hektolitrów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym zostaje przyjęte w imieniu Wspólnoty Porozumienie w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Maroka dotyczące stosowania uzgodnień przewidzianych w art. 21 ust. 2 Umowy o Współpracy oraz w art. 14 ust. 2 Umowy Przejściowej, w odniesieniu do wina pochodzącego z Maroka i uprawnionego na mocy prawa marokańskiego do nazwy pochodzenia i zwolnionego z należności celnych w przywozie do Wspólnoty, w granicach wspólnotowego rocznego kontyngentu taryfowego wynoszącego 50000 hektolitrów.
Tekst Porozumienia w formie wymiany listów jest załączony do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby uprawnionej do podpisania Porozumienia tak, aby stało się ono wiążące dla Wspólnoty [2].
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE, Euratom, EWWIS) nr 495/77
z dnia 8 marca 1977 r.
określające kategorie uprawnionych urzędników, warunki i stawki dodatków za regularne pozostawanie w gotowości do pracy
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając regulamin pracowniczy urzędników oraz warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich ustanowione rozporządzeniem (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 [1], ostatnio zmienionym przez rozporządzenie (EWWiS, EWG, Euratom) nr 3178/76 [2], w szczególności art. 56b ust. 2 regulaminu pracowniczego,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Rada, działając na wniosek Komisji, określa kategorie uprawnionych urzędników, warunki oraz stawki dodatków, z których będą mogli korzystać urzędnicy, w stosunku do których wymaga się regularnego pozostawania w gotowości do pracy w miejscu pracy lub w domu poza normalnym czasem pracy,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Urzędnikom opłacanym ze śro dków przyznanych w budżecie na badania i inwestycje oraz zatrudnionym we Wspólnym Centrum Badawczym lub współpracujących w sposób niebezpośredni, lub opłacanych z budżetu operacyjnego i zatrudnionych do obsługi lub nadzorowania instalacji technicznych albo do pracy w służbie medycznej, przysługuje dodatek, jeżeli regularnie wymaga się od nich pozostawania w gotowości do pracy zgodnie z art. 56b regulaminu pracowniczego.
Dodatek ustala się w następujący sposób:
a) dodatek określony jest w punktach; punkt równa się 0,7032 % wynagrodzenia podstawowego urzędnika w stopniu D4, szczebel 1; dodatek jest regulowany poprzez zrównoważenie stosujące się do wynagrodzenia urzędnika;
b) liczba punktów za godzinę pozostawania w gotowości do pracy wynosi:
- za pozostawanie w gotowości do pracy w miejscu zatrudnienia: 11 punktów w dniu roboczym i 22 punkty w soboty, niedziele i dni ustawowo wolne od pracy;
- za dodatkową pracę w domu: 2,15 w dniu roboczym i 4,3 punkta w soboty, niedziele i dni ustawowo wolne od pracy.
2.
Dodatek nie zostanie przyznany za pozostawanie w gotowości do pracy w domu, jeżeli rzeczywisty czas obowiązku jest mniejszy niż czternaście godzin.
3.
Urzędnik, który potrafi wykazać, że przez okres nieprzekraczający jednego miesiąca nie miał możliwości pozostawania w gotowości do pracy w miejscu zatrudnienia w wyniku choroby bądź wypadku lub z powodu rocznego urlopu, utrzyma prawo do dodatku.
Jeżeli pozostawanie w gotowości do pracy jest niemożliwe przez ponad miesiąc z powodu choroby bądź wypadku, jego prawo do dodatku zostanie wstrzymane pod koniec pierwszego miesiąca, do czasu kiedy podejmie on ponownie pracę.
Przez okres określony w poprzednim akapicie urzędnik upoważniony jest do dodatku, który wynosi 42 punkty za każdy dzień nieobecności spowodowanej chorobą lub wypadkiem, co może poświadczyć zwolnieniem lekarskim za każdy dzień rocznego urlopu.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie odnosi się analogicznie do pracowników czasowych, pomocniczych i pracowników etatowych.
Artykuł 3
W kwietniu każdego roku Komisja dostarczy Radzie sprawozdanie dotyczące liczby urzędników i pracowników każdej kategorii, którzy otrzymują dodatek określony w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 4
Rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1371/72 z dnia 27 czerwca 1972 r. określające stawki i warunki przyznawania specjalnych dodatków, które mogą zostać przyznawane urzędnikom i pracownikom opłacanym ze środków przyznanych w budżecie na badania i inwestycje zatrudnianych we Wspólnym Centrum Badawczym lub w ramach pośrednich usług szczególnego rodzaju [3], traci moc.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1055/77
z dnia 17 maja 1977 r.
w sprawie składowania i przepływu produktów skupowanych przez agencję interwencyjną
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Zgromadzenia [1],
a także mając na uwadze, co następuje: w niektórych przypadkach istotne jest, aby agencja interwencyjna składowała produkty zakupione zgodnie z przepisami prawa wspólnotowego poza terytorium Państwa Członkowskiego, którego jurysdykcji podlega;
jednakże biorąc pod uwagę dodatkowe koszty, które mogą zostać poniesione, oraz problemy związane ze zbytem tych produktów, takie składowanie może mieć miejsce tylko po uprzednim uzyskaniu zezwolenia Wspólnoty;
ze względu na prostotę postępowania administracyjnego oraz potrzebę uniknięcia zakłóceń w handlu powinny zostać wprowadzone odpowiednie mechanizmy w celu zapewnienia, żeby operacje transportowe i handlowe dotyczące produktów skupowanych przez agencję interwencyjną prowadzone były w sposób prosty oraz zgodny z wymogami rynku; co więcej, te same zasady mogą być stosowane w przypadku przewozu produktów z jednej agencji interwencyjnej do innej;
wprowadzenie takiego systemu wymaga odstępstwa od systemów kwot pobranych albo przyznanych w handlu produktami rolnymi oraz od systemu cen, w przypadkach gdy agencja interwencyjna posiadająca dany produkt musi stosować ceny, które nie mają mocy obowiązującej na terytorium Państwa Członkowskiego, którego jurysdykcji agencja ta podlega,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Agencje interwencyjne nie mogą składować produktów skupionych zgodnie przepisami prawa wspólnotowego poza terytorium Państwa Członkowskiego, którego jurysdykcji podlegają, chyba że uprzednio otrzymały zezwolenie zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 4.
2.
Zezwolenia udziela się, jeżeli takie składowanie ma istotne znaczenie oraz uwzględniając następujące czynniki:
a) możliwości i wymogi składowania w Państwie Członkowskim, którego jurysdykcji dana agencja interwencyjna podlega, oraz w innych Państwach Członkowskich;
b) jakiekolwiek dodatkowe koszty wynikające ze składowania w Państwie Członkowskim, którego jurysdykcji dana agencja interwencyjna podlega, a także dodatkowe koszty wynikające z transportu.
3.
Zezwolenie na składowanie na terytorium państwa trzeciego jest udzielane tylko w takich przypadkach, w których na podstawie kryteriów ustalonych w ust. 2 składowanie w innym Państwie Członkowskim stwarza poważne trudności.
4.
Informację określone w ust. 2 lit. a) sporządza się po konsultacji ze wszystkimi Państwami Członkowskimi.
Artykuł 2
Cła i inne kwoty przyznawane lub pobierane w ramach wspólnej polityki rolnej nie mają zastosowania w stosunku do produktów:
- transportowanych w następstwie zezwolenia udzielonego na mocy art. 1, albo
- przewożonych z jednej agencji interwencyjnej do innej.
Artykuł 3
1.
Agencja interwencyjna, która korzysta z zezwolenia udzielonego na mocy art. 1, jest odpowiedzialna za produkty składowane poza granicami Państwa Członkowskiego, którego jurysdykcji podlega.
2.
Jeśli produkty znajdujące się w posiadaniu agencji interwencyjnej poza terytorium Państwa Członkowskiego, którego jurysdykcji dana agencja podlega, nie zostaną przywiezione z powrotem na terytorium tego Państwa Członkowskiego, będą one sprzedane po cenach i zgodnie z warunkami ustalonymi lub które zostaną ustalone dla miejsca składowania tych produktów.
Artykuł 4
Zasady stosowania niniejszego rozporządzenia, w szczególności warunki zbytu, zostają przyjęte zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 26 rozporządzenia Rady 2727/75/EWG z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [2] lub, w przypadku gdy jest to właściwe, zgodnie z odpowiednimi artykułami innych rozporządzeń dotyczących rolnictwa i ustalających podobne procedury, w razie potrzeby w drodze odstępstwa od zasad dotyczących handlu, ale tylko w takim zakresie, w jakim jest to ściśle niezbędne do celów stosowania niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 5
Dla celów niniejszego rozporządzenia Unia Gospodarcza Belgii i Luksemburga jest uważana za jedno Państwo Członkowskie.
Artykuł 6
Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 4 w celu ułatwienia przejścia do systemu ustalonego w niniejszym rozporządzeniu mogą zostać przyjęte środki przejściowe.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1170/77
z dnia 17 maja 1977 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1696/71 w sprawie wspólnej organizacji rynku chmielu
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 42, 43, 113 i 235,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Zgromadzenia [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
od czasu wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (EWG) nr 1696/71 z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku chmielu [3], zmienionego Aktem Przystąpienia [4], sytuacja na rynku chmielu zarówno w skali światowej, jak i na poziomie Wspólnoty zmieniła się drastycznie, co wykazuje dysproporcja między podażą a popytem, która doprowadziła do gwałtownego spadku cen; dysproporcja ta jest częściowo wynikiem znacznego zwiększenia obszarów przeznaczonych pod uprawę chmielu, szczególnie niektórych odmian, a częściowo zaś użycia mniejszych ilości chmielu do produkcji piwa, co doprowadziło do nagromadzenia się dużych zapasów proszku chmielowego oraz ekstraktu chmielowego; w związku z tym niektóre zasady wspólnotowe powinny zostać zmienione w celu zabezpieczenia lepszej stabilizacji rynku;
polityka jakości powinna zostać przyjęta przez ustanowienie minimalnych cech jakościowych oraz stosowanie systemu certyfikacji obejmującego co najmniej miejsce produkcji, rok zbioru oraz odmianę; sprzedaż produktów bez świadectwa oraz przywóz produktów, które nie odpowiadają równoważnym minimalnym cechom charakterystycznym, powinien być zabroniony;
aby zapobiec zaniżaniu dochodów producentów, podstawowy współczynnik ustalania wysokości pomocy, a także średni dochód powinien być wyliczony wyłącznie na podstawie obszarów o pełnej produkcji;
w celu zwiększenia znaczenia pomocy jako czynnika ukierunkowującego produkcję, forma pomocy powinna dotyczyć nie poszczególnych odmian, ale grup odmian o wspólnych cechach charakterystycznych i takim samym ostatecznym zastosowaniu;
producenci chmielu powinni być w stanie wywierać wpływ na osiągnięcie równowagi między podażą a popytem, co jest niezbędne w celu ustabilizowania cen i dochodów; cel ten byłoby łatwiej osiągnąć, producenci zaś mieliby większy wpływ na politykę produkcyjną oraz zarządzanie podażą, jeśli utworzyliby grupy producentów; w celu zapewnienia uznanym grupom producentów środków do osiągnięcia tego celu, jeden z warunków uznania powinien ustalać, że grupy powinny sprzedawać całkowitą produkcję swoich członków oraz rozdzielać pomiędzy nich pomoc produkcyjną proporcjonalnie do obszarów przeznaczonych pod uprawę chmielu z uwzględnieniem sytuacji na rynku;
uwzględniając obecny stan rynku, jakiekolwiek zwiększenie obszarów pod uprawę chmielu powinno być zabronione przez określony czas, żeby zapobiec powstawaniu nadwyżek strukturalnych; ponadto dostosowanie jakościowe produkcji Wspólnoty do trendów na rynku powinno być prowadzone przez kontynuację, przez ten sam okres, przyznawania grupom producentów pomocy na przestawienie się na inne odmiany oraz reorganizację plantacji chmielu; jednak, przyznawanie tej pomocy powinno być uzależnione od znaczącego zmniejszenia obszarów przekształconych;
doświadczenie zdobyte przez stosowanie rozporządzenia (EWG) nr 1696/71 wykazało zapotrzebowanie na instrumenty inne niż dostosowanie wysokości pomocy produkcyjnej, w celu umożliwienia podjęcia środków zapobiegawczych na wypadek wystąpienia ryzyka nadwyżek strukturalnych lub zakłóceń rynku;
niezbędne może się okazać wprowadzenie środków przejściowych w związku ze stosowaniem zmian zawartych w niniejszym rozporządzeniu; z powodów administracyjnych środki dotyczące pomocy do produkcji nie powinny być stosowane aż do zbiorów z 1977 r., jednak z powodu obecnych trendów na rynku inne zmiany, przede wszystkim te, które dotyczą pomocy na przestawienie się na inną odmianę, powinny zostać bezzwłocznie zastosowane,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1696/71 wprowadza się następujące zmiany zgodnie z poniższymi artykułami.
Artykuł 2
W art. 1 wprowadza się następujące zmiany:
"4.
W myśl art. 12 ust. 5:
a) chmiel w pierwszym etapie przygotowania to chmiel, który przeszedł proces wstępnego osuszania i jest zapakowany oraz gotowy do sprzedaży;
b) obszary o pełnej produkcji:
obszary o pełnej produkcji od trzeciego roku produkcji."
Artykuł 3
Artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
1.
Produkty, określone w art. 1, ze zbiorów we Wspólnocie lub uzyskane z szyszek chmielowych ze zbiorów we Wspólnocie, bądź sprowadzane z państw trzecich, podlegają procedurze certyfikacyjnej.
2.
Świadectwo mogą otrzymać wyłącznie produkty o jakości spełniającej minimalne wymagania jakościowe obowiązujące dla danego etapu obrotu.
3.
Świadectwo musi podawać co najmniej:
a) miejsce/miejsca produkcji chmielu;
b) rok/lata zbioru;
c) odmianę lub odmiany.
4.
Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością na wniosek Komisji przyjmuje, dla każdego produktu, ogólne zasady stosowania niniejszego artykułu oraz datę, od której będzie on stosowany.
5.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu zostają przyjęte zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 20."
Artykuł 4
1.
W art. 3 skreśla się wyrazy "w odniesieniu do nazwy pochodzenia".
2.
Uchyla się art. 4.
3.
Artykuł 5 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Produkty określone w art. 1 uważa się za spełniające wymagania normy określonej w ust. 1 jeśli mają świadectwo wystawione przez władze państwa pochodzenia i jest ono uznane za równoważne świadectwu określonemu w art. 2.
Równoważność tych świadectw zostanie sprawdzona najpóźniej do dnia 31 grudnia 1978 r., zgodnie z procedurą określoną w art. 20."
Artykuł 5
Artykuł 7 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 7
1.
W rozumieniu niniejszego rozporządzenia, "grupa producentów" oznacza grupę składającą się wyłącznie lub, jeśli zezwala na to ustawodawstwo krajowe, głównie z producentów chmielu, utworzoną z inicjatywy producentów, w szczególności do celów:
a) koncentracji dostaw i stabilizowania rynku przez sprzedaż całej produkcji członków;
b) wspólnego dostosowania produkcji do wymagań rynku oraz ulepszania produkcji poprzez przejście na inne odmiany i reorganizację plantacji chmielu;
c) promowania racjonalizacji i mechanizacji upraw i zbiorów w celu poprawy rentowności produkcji;
d) przyjęcia wspólnych zasad dotyczących produkcji;
e) zarządzania systemem pomocy przewidzianym w art. 12:
- przez przydzielenie każdemu członkowi grupy jego części pomocy proporcjonalnie do obszarów pod uprawę,
- przez podjęcie środków, które pozwolą na osiągnięcie celów opisanych w lit. a)
i uznanych przez Państwo Członkowskie zgodnie z przepisami ust. 3.
2.
W rozumieniu niniejszego rozporządzenia, "związek" oznacza związek uznanych grup producentów mający te same cele co te grupy, i który został uznany przez Państwo Członkowskie zgodnie z przepisami ust. 3.
3.
Państwa Członkowskie uznają te grupy producentów oraz ich związki, które wystąpią o uznanie i spełnią następujące ogólne warunki:
a) stosują wspólne zasady przy produkcji i obrocie (pierwszy etap obrotu);
b) umieszczają w swoich statutach postanowienie zobowiązujące producentów, którzy są zrzeszeni w grupach i uznane grupy producentów, które są zrzeszone w związkach, do:
- postępowania zgodnie ze wspólnymi zasadami dotyczącymi produkcji,
- sprzedaży całej produkcji przez grupę lub związek.
Zobowiązanie to nie dotyczy jednak produktów, dla których producenci zawarli umowy sprzedaży przed wstąpieniem do grupy, pod warunkiem że poinformowali grupę o tych umowach, a grupa je zatwierdziła.
Takie zatwierdzenie nie będzie jednak wymagane do dnia 31 grudnia 1980 r.
Grupa lub związek mogą upoważnić swoich członków do sprzedaży części swojej produkcji we własnym zakresie, zgodnie z zasadami ustanowionymi i nadzorowanymi przez grupę lub związek;
c) udokumentują rentowność działalności gospodarczej;
d) wykluczą ze sfery swojego działania wszelką dyskryminację producentów lub grup we Wspólnocie, w szczególności na tle narodowości lub miejsca prowadzenia działalności;
e) zapewnią wszystkim producentom, którzy podejmą działania zgodne ze statutem, bez dyskryminacji, prawo przynależenia do grupy;
f) umieszczą w swoich statutach postanowienia mające na celu zagwarantowanie, że członkowie, pragnący opuścić grupę lub związek, mogą to zrobić po co najmniej trzyletnim okresie członkostwa i pod warunkiem, że zawiadomią grupę lub związek o zamiarze wyjścia przynajmniej rok przed wyjściem z grupy.
Przepisy te są stosowane bez uszczerbku dla krajowych ustaw lub rozporządzeń mających chronić w szczególnych przypadkach grupę, związek lub ich dłużników przed konsekwencjami finansowymi, które mogą powstać w rezultacie odejścia członka lub uniemożliwić członkowi odejście w trakcie roku budżetowego;
g) mają osobowość prawną i niezbędną zdolność prawną, stosownie do przepisów krajowego ustawodawstwa, wymagane w celu podlegania prawom i zobowiązaniom;
h) umieszczą w swoich statutach obowiązek prowadzenia odrębnych ksiąg handlowych dla działalności będącej podstawą ich uznania;
i) nie posiadają pozycji dominującej we Wspólnocie.
4.
Władzą kompetentną do uznania grup producentów oraz ich związków jest Państwo Członkowskie, na terytorium którego grupa producentów lub związek ma swoją statutową siedzibę.
5. Zasady stosowania niniejszego artykułu, a w szczególności te, które dotyczą systemu pomocy ustanowionego w ust. 1 lit. e), definicja "obrotu" dla celów ust. 3 lit. a) oraz zasady dotyczące przepisów ustanowionych w ust. 3 lit. f), zostaną przyjęte zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 20."
Artykuł 6
Artykuł 8 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 8
1.
Państwa Członkowskie mogą przyznawać pomoc uznanym grupom producentów przez trzy lata od daty ich uznania, jak ustalono w art. 7 ust. 3, w celu zachęcenia do tworzenia takich grup i umożliwienia im działania.
Kwoty takiej pomocy w pierwszym, drugim i trzecim roku nie mogą być wyższe niż, odpowiednio, 3 %, 2 % i 1 % wartości sprzedaży produktów będących podstawą uznania grupy i które wprowadzone są do obrotu.
Z tym jednak, że pomoc ta nie może w pierwszym roku być wyższa niż 60 %, w drugim 40 % i w trzecim 20 % kosztów administracyjnych grup producentów.
Do obliczania wartości sprzedanych produktów stosuje się standardową cenę dla każdego roku wyznaczoną na podstawie:
- przeciętnej produkcji sprzedanej przez zrzeszonych producentów w czasie trzech lat kalendarzowych poprzedzających dołączenie do grupy,
- przeciętnych cen producentów otrzymywanych przez tych producentów w tym samym okresie.
2.
Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością na wniosek Komisji, przyjmuje ogólne zasady stosowania niniejszego artykułu.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu określa się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 20."
Artykuł 7
Artykuł 9 otrzymuje brzmienie
"Artykuł 9
1.
Jakiekolwiek zwiększenie obszarów pod uprawę chmielu jest zabronione od dnia 1 lipca 1977 r. do dnia 31 grudnia 1979 r.
Dla celów niniejszego ustępu, Państwa Członkowskie mogą uważać uznaną grupę producentów za pojedynczego producenta.
2.
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie niezbędne środki w celu sprawdzenia, czy zakaz, o którym określony w ust. 1, jest stosowany.
3.
Państwa Członkowskie mogą przyznać pomoc uznanym grupom producentów nie przekraczającą 1800 jednostek rozliczeniowych na hektar przeznaczony na przekształcenie na inne odmiany oraz reorganizację plantacji chmielu, jak określono w art. 7 ust. 1 lit. b), pod warunkiem, że działania takie zostaną przeprowadzone przed dniem 1 lipca 1979 r. oraz pociągną za sobą zmniejszenie o co najmniej 40 % danych obszarów.
4.
Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością na wniosek Komisji, może wydłużyć okres stosowania środków, o których mowa w niniejszym artykule."
Artykuł 8
Artykuł 12 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 12
1.
System pomocy obejmie szyszki chmielowe produkowane we Wspólnocie.
2.
Pomoc można przyznawać producentom w celu umożliwienia im uzyskania właściwego dochodu.
3.
W regionach Wspólnoty, w których uznane grupy producentów są w stanie zapewnić właściwy dochód swoim członkom i doprowadzić do racjonalnego zarządzania podażą, pomoc zostanie przyznana jedynie takim grupom producentów.
W innych regionach pomoc zostanie przyznana indywidualnym producentom.
4.
Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością na wniosek Komisji, na podstawie informacji przekazanych jej przez Państwa Członkowskie, przyjmie w odpowiednim czasie listę regionów, o których mowa w pierwszym akapicie ust. 3.
5. a) Przy ustalaniu kwoty pomocy na hektar, zróżnicowanej w zależności od odmiany, uwzględnia się następujące elementy:
- przeciętny dochód uzyskiwany przez grupy producentów w pierwszym etapie przygotowywania chmielu, i wyliczony na tym etapie dla obszarów o pełnej produkcji, w porównaniu z przeciętnymi dochodami z poprzednich zbiorów,
- obecną sytuację i prognozowaną tendencję rynkową we Wspólnocie,
- rozwój rynków zewnętrznych i światowe ceny rynkowe,
- tendencje dotyczące kosztów.
b) Następujące różne grupy odmian chmielu to:
- Grupa 1: chmiel aromatyczny,
- Grupa 2: chmiel gorzki,
- Grupa 3: inne.
6.
W przypadku gdy ze sprawozdania, określonego w art. 11, wynika, że istnieje ryzyko powstania strukturalnej nadprodukcji lub zakłóceń w strukturze dostaw na rynku szyszek chmielowych we Wspólnocie:
a) przydzielanie pomocy można ograniczyć do kwoty odpowiadającej części obszaru pod uprawę chmielu zarejestrowanego na dany rok;
b) obszary te, o ile uprawy chmielu na nich są prowadzone pierwszy i/lub drugi rok, mogą zostać uznane za nie kwalifikujące się do otrzymania pomocy.
Jeśli zwiększenie obszarów pod uprawę chmielu w związku z postępem dokonanym w sprzedaży produktów, mierzonym w szczególności przez umowy, poziom cen oraz stan zapasów zostały zbadane, zostanie podjęta decyzja o zastosowaniu środków opisanych w lit. a) i b) w stosunku do wszystkich grup odmian lub tylko do jednej lub większej liczby grup odmian.
7.
Kwotę pomocy obowiązującą dla obszarów i związaną ze zbiorami z ubiegłego roku kalendarzowego ustala się dwa miesiące po przekazaniu sprawozdania, o którym mowa w art. 11, przed 30 czerwca, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 43 ust. 2 Traktatu.
8.
Ustalenia dotyczące stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 20."
Artykuł 9
Artykuł 13 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Z zastrzeżeniem art. 12 ust. 6, pomoc przyznaje się producentom dla zarejestrowanych obszarów, z których zebrano plony.
Państwa Członkowskie wyznaczą organy upoważnione do rejestracji obszarów oddanych pod uprawę, dla każdego producenta, i które odpowiadają za kontrolę i aktualizowanie rejestru."
Artykuł 10
Dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 16a
W przypadkach, kiedy istnieje niebezpieczeństwo powstawania nadwyżek lub zakłóceń struktury podaży na rynku, Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów na wniosek Komisji, może podjąć odpowiednie środki w celu zapobieżenia niestabilności rynku.
Środki takie mogą na przykład przyjąć formę działań wpływających na:
- potencjał produkcyjny,
- wielkość podaży,
- warunki sprzedaży."
Artykuł 11
Artykuł 17 ust. 5 otrzymuje brzmienie:
"5.
Szacunkowy koszt wspólnych środków EFOGR wynosi dwa miliony jednostek rozliczeniowych."
Artykuł 12
Artykuł 23 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 23
Jeżeli środki przejściowe okażą się niezbędne do umożliwienia przejścia na system zmieniony rozporządzeniem (EWG) nr 1170/70, w szczególności w przypadku, gdyby wprowadzenie nowego systemu w przewidzianym terminie napotkało na poważne trudności, środki takie przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 20.
Środki te będą stosowane najpóźniej do dnia 31 grudnia 1980 r.
Do tego dnia Zjednoczone Królestwo jest upoważnione do wypłaty producentom kwoty pomocy produkcyjnej za pośrednictwem organu, który wyznaczy."
Artykuł 13
Niniejsze rozporządzenie obowiązuje od dnia 1 lipca 1977 r.
Niniejsze rozporządzenie obowiązuje w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1180/77
z dnia 17 maja 1977 r.
w sprawie przywozu do Wspólnoty niektórych produktów rolnych pochodzących z Turcji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Zgromadzenia [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
w decyzji nr 1/77, Rada Stowarzyszenia EWG – Turcja, na podstawie art. 35 ust. 3 Protokołu dodatkowego, zmienionego art. 10 Umowy przejściowej podpisanej w dniu 30 czerwca 1973 r. ustanowiono uzgodnienia do zastosowania w odniesieniu do przywozu do Wspólnoty niektórych produktów rolnych pochodzących z Turcji;
wykonanie tej decyzji wymaga dostosowania rozporządzeń Wspólnoty;
przepisy dotyczące przywozu do Wspólnoty niektórych produktów rolnych pochodzących z Turcji były wielokrotnie zmieniane przy okazji decyzji Rady Stowarzyszenia; tekstami tymi trudno się posługiwać, ponieważ znajdują się w różnych Dziennikach Urzędowych, dlatego brak im niezbędnej dla każdego rozporządzenia przejrzystości; konieczne jest zatem ich skonsolidowanie;
ponadto, w celu ujęcia w jednym rozporządzeniu wszystkich przepisów dotyczących przywozu do Wspólnoty niektórych produktów rolnych pochodzących z Turcji, pożądane jest włączenie do niniejszego rozporządzenia przepisów ustanowionych przez akty Rady wprowadzających w życie przepisy Protokołu dodatkowego do Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją;
artykuł 4 załącznika 6 do Protokołu dodatkowego do Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją przewiduje obniżenie stawek celnych w odniesieniu do przywozu do Wspólnoty świeżych cytryn pochodzących z Turcji; w trakcie okresu stosowania cen referencyjnych obniżenie to zależy od przestrzegania ceny podanej na rynku wewnętrznym Wspólnoty; wykonanie tych uzgodnień wymaga przyjęcia szczegółowych zasad dla ich stosowania;
planowany system powinien stanowić część wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw; dlatego należy uwzględnić przepisy rozporządzenia Rady (EWG) nr 1035/72 z dnia 18 maja 1972 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 795/76 [3] i przepisy przyjęte zgodnie z tym rozporządzeniem;
artykuł 12 załącznika 6 do Protokołu dodatkowego do Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją przewiduje, że opłatą wyrównawczą w przywozie pszenicy durum oraz mozgi kanaryjskiej wyprodukowanych w Turcji i przywożonych bezpośrednio z tego kraju do Wspólnoty jest opłata wyrównawcza obliczana zgodnie z art. 13 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2727/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3138/76 [5], pomniejszona o 0,5 jednostki rozliczeniowej za tonę;
artykuł 13 wyżej wymienionego załącznika przewiduje, że pod warunkiem, że Turcja stosuje specjalne opłaty w wywozie żyta do Wspólnoty, opłata wyrównawcza w przywozie tego produktu do Wspólnoty, obliczona zgodnie z art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 2727/75, zostaje zmniejszona o kwotę równą kwocie opłaty uiszczanej dla maksimum ośmiu jednostek rozliczeniowych za tonę;
niezbędnym jest przewidzieć, zgodnie z Protokołem dodatkowym, że specjalna opłata, określona powyżej, powinna być odzwierciedlona w cenie żyta przywożonego do Wspólnoty; w celu zapewnienia, że omawiane uzgodnienia są odpowiednio wykonywane, konieczne jest przyjęcie niezbędnych środków tak aby, w odniesieniu do przywozu żyta, importer dostarczał dowód uiszczenia przez eksportera specjalnej opłaty wywozowej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Należności celne stosowane w przywozie do Wspólnoty produktów wymienionych w załączniku I oraz pochodzących z Turcji obniża się do poziomu wskazanego dla każdego z nich.
2.
Do dnia 31 grudnia 1977 r. i na zasadzie odstępstwa od ust. 1, Dania, Irlandia i Zjednoczone Królestwo są uprawnione do stosowania stawek nie niższych niż te wymienione w załączniku II w przywozie świeżych pomarańczy objętych podpozycją 08.02 ex A Wspólnej Taryfy Celnej oraz świeżych mandarynek (w tym tangerynek i satsum), klementynek, wilkingów i innych podobnych mieszańców cytrusowych objętych podpozycją 08.02 ex B Wspólnej Taryfy Celnej.
Artykuł 2
Stały składnik stawki pobierany w przywozie do Wspólnoty produktów wymienionych w załączniku III pochodzących z Turcji obniża się do poziomu wskazanego dla każdego z nich.
Artykuł 3
Dla produktów wymienionych poniżej pochodzących z Turcji, należności celne w przywozie do Wspólnoty obniża się do poziomu wskazanego dla każdego z ich, pod warunkiem, że stosuje się ustalone ceny referencyjne lub ceny ustalone na mocy art. 19 rozporządzenia (EWG) nr 100/76 [6].
Pozycja WTC _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_ Stopa obniżki % _BAR_
03.01 _BAR_ Ryby, świeże (żywe lub martwe), chłodzone lub mrożone _BAR_ _BAR_
B.Ryby morskie
1.Całe, odgłowione lub w kawałkach:
e)rekiny _BAR_ 80 _BAR_
f)karmazyn (Sebastus marinus) _BAR_ 80 _BAR_
g)halibut (Hippoglossus vulgaris, Hippoglossus reinhardtius) _BAR_ 80 _BAR_
h)dorsz (Gadus morrhua i Gadus callarias) _BAR_ 80 _BAR_
i)czarniak (Pollachius virens i Gadus virens) _BAR_ 80 _BAR_
k)plamiak _BAR_ 80 _BAR_
l)witlinek (Merlangus merlangus) _BAR_ 80 _BAR_
m)makrela _BAR_ 80 _BAR_
o)gładzica _BAR_ 80 _BAR_
p)prażmowate z gatunków Dentex dentex i Pagellus _BAR_ 80 _BAR_
q)pozostałe _BAR_ 80 _BAR_
Artykuł 4
1.
W odniesieniu do świeżych cytryn objętych podpozycją 08.02 ex C Wspólnej Taryfy Celnej, obniżenie stawek celnych, przewidzianych w art. 4 ust. 3 załącznika 6 do Protokołu dodatkowego, stosuje się w przypadku gdy notowania dokonane na reprezentatywnych rynkach wspólnotowych na etapie importer/hurtownik lub przeliczone w odniesieniu do tego etapu, pozostają dla przedmiotowego produktu na poziomie przynajmniej tak wysokim jak cena określona w ust. 4.
Notowania, określone w akapicie pierwszym, uwzględnia się po odprawie celnej i odliczeniu opłat przywozowych innych niż należności celne, opłat przewidzianych dla obliczenia ceny wejścia, określonej w rozporządzeniu (EWG) nr 1035/72.
Dany produkt, gdzie właściwe, przelicza się na produkt pierwszej klasy jakości, na podstawie art. 24 ust. 2 akapit drugi tiret trzecie rozporządzenia (EWG) nr 1035/72.
2.
W odniesieniu do odliczenia opłat przywozowych innych niż stawki celne, określonych w art. 24 ust. 3 tiret trzecie rozporządzenia (EWG) nr 1035/72, w zakresie w jakim ceny ujawniane Komisji przez Państwa Członkowskie zawierają takie opłaty, suma do odliczenia obliczana jest przez Komisję, aby uniknąć trudności, które mogą wyniknąć z zawarcia takich opłat w cenie wejścia, zależy od pochodzenia danego produktu.
W takich przypadkach przy obliczeniach uwzględnia się średnią kwotę odpowiadającą średniej arytmetycznej między najniższą a najwyższą wysokością takich podatków.
3.
Reprezentatywnymi rynkami do celów ust. 1, są rynki wspólnotowe, wykorzystane w celu dokonania notowań cen, na podstawie których obliczono ceny wejścia, określone w rozporządzeniu (EWG) nr 1035/72.
4.
Cena, określona w ust. 1, równa jest cenie referencyjnej obowiązującej w danym okresie, plus udział w tej cenie należności celnych stosowanych w przywozie pochodzącym z państw trzecich oraz standardową kwotę 1,20 jednostek rozliczeniowych za 100 kilogramów.
5.
W przypadku gdy notowania określone w ust. 1, po odprawie celnej i odliczeniu opłat przywozowych innych niż należności celne, pozostają, na reprezentatywnych rynkach Wspólnoty o najniższych notowaniach, poniżej ceny określonej w ust. 4 przez trzy kolejne dni handlowe, to wobec danego produktu stosuje się należności celne obowiązujące w odniesieniu do państw trzecich w dniu przywozu.
Ustalenia te stosuje się aż do czasu, gdy wyżej wymienione notowania pozostaną, na reprezentatywnych rynkach Wspólnoty o najniższych notowaniach, na poziomie co najmniej tak wysokim, jak cena określona w ust. 4, przez trzy kolejne dni handlowe.
6.
Komisja, na podstawie notowań dokonanych na reprezentatywnych rynkach Wspólnoty ujawnionych przez Państwa Członkowskie regularnie śledzi ruch cen i ustala poziomy, określone w ust. 5.
Wymagane środki przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w rozporządzeniu (EWG) nr 1035/72 w odniesieniu do wyrównawczych należności celnych dotyczących owoców i warzyw.
7.
Nadal stosuje się art. 23—28 rozporządzenia (EWG) nr 1035/72.
Artykuł 5
1.
Następujące produkty pochodzące z Turcji są dopuszczone do Wspólnoty według stawki w wysokości 2,5 % ad valorem w ramach limitu rocznego kontyngentu taryfowego w wysokości 25000 ton.
Pozycja WTC _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_
08.05 _BAR_ Orzechy, pozostałe niż objęte pozycją 08.01, świeże lub suszone, łuskane lub nie: ex G.Pozostałe:orzechy laskowe _BAR_
2.
Jeżeli ust. 1 nie ma zastosowania do całego roku kalendarzowego, kontyngent otwiera się na zasadzie pro rata.
Artykuł 6
Opłaty wyrównawcze stosowane w odniesieniu do wspólnotowego przywozu pszenicy durum i mozgi kanaryjskiej, wyprodukowanych w Turcji i przywiezionych bezpośrednio stamtąd do Wspólnoty, objęte podpozycjami, odpowiednio, 10.01 B i 10.07 ex D Wspólnej Taryfy Celnej, są opłatami obliczanymi zgodnie z art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 2727/75, każda pomniejszona o 0,50 jednostek rozliczeniowych za tonę.
Artykuł 7
1.
Opłatą wyrównawczą w przywozie żyta, objętego pozycją 10.02 Wspólnej Taryfy Celnej, wyprodukowanego w Turcji i przywożonego stamtąd bezpośrednio do Wspólnoty jest opłata obliczana zgodnie z art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 2727/75 pomniejszona o kwotę równą specjalnej opłacie wywozowej nałożonej przez Turcję na wywóz do Wspólnoty wyżej wymienionego produktu, ale nieprzekraczającą ośmiu jednostek rozliczeniowych za tonę.
2.
Przepisy ust. 1 stosuje się do całego przywozu, w odniesieniu do którego importer przedstawia dowód uiszczenia przez eksportera specjalnej opłaty wywozowej do wysokości nieprzekraczającej ani opłaty wyrównawczej ustalonej zgodnie z art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 2727/75 w przywozie żyta do Wspólnoty, ani ośmiu jednostek rozliczeniowych za tonę.
Artykuł 8
Stały składnik pobierany w przywozie do Wspólnoty produktów wymienionych poniżej pochodzących z Turcji obniża się o 50 %.
Pozycja WTC _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_
11.07 _BAR_ A.A. Słód, palony lub nie:II.II. Pozostałe:a)w postaci mąkiB.B. Palony _BAR_
Artykuł 9
1. W przypadku gdy Turcja stosuje specjalną opłatę w wywozie oliwy z oliwek innej niż rafinowana oliwa z oliwek objęta podpozycją 15.07 A II Wspólnej Taryfy Celnej, którą w całości uzyskano w Turcji i przywiezionej bezpośrednio z tego kraju do Wspólnoty, opłatą wyrównawczą w przywozie do Wspólnoty takiej oliwy, stosownie do sprawy, jest opłata wyrównawcza określona w art. 13 rozporządzenia Rady (EWG) nr 136/66 z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [7], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1707/73 [8], lub opłata wynikająca ze stosowania procedury przetargowej przewidzianej w rozporządzeniu (EWG) nr 2843/76 [9] pomniejszona o:
a) 0,50 jednostki rozliczeniowej za 100 kilogramów;
b) kwotę równą specjalnej opłacie wywozowej nałożonej przez Turcję na wywóz takiej oliwy w ramach limitu dziewięciu jednostek rozliczeniowych za 100 kilogramów, ta kwota zostaje powiększona do dnia 31 października 1977 r. o dziewięć jednostek rozliczeniowych za 100 kilogramów.
2.
Ustalenia określone w ust. 1 stosuje się do całego przywozu oliwy z oliwek w stosunku do którego importer dostarczy dowód dotyczący przywozu, że specjalna opłata wywozowa, określona we wspomnianym ustępie została odzwierciedlona w cenie przywozowej.
3.
W przypadku, gdy Turcja nie stosuje specjalnej opłaty wywozowej, opłatą wywozową nałożoną na przywóz do Wspólnoty oliwy określonej w ust. 1 jest, stosownie do sprawy, opłata wyrównawcza określona w art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 136/66 lub opłata wynikająca z zastosowania procedury przetargowej przewidzianej w rozporządzeniu (EWG) nr 2843/76 pomniejszona o 0,50 jednostki rozliczeniowej za 100 kilogramów.
Artykuł 10
1.
Bez uszczerbku dla pobierania składnika zmiennego, stały składnik opłaty wyrównawczej zmniejsza się o 80 % w przywozie do Wspólnoty oliwy z oliwek poddanej procesowi rafinacji, objętej podpozycją 15.07 A I Wspólnej Taryfy Celnej w całości uzyskanej w Turcji i przywiezionej do Wspólnoty bezpośrednio z tego kraju.
2.
Opłata wyrównawcza określona w ust. 1, ustalana jest przez Komisję.
Artykuł 11
1.
W odniesieniu do sardynek przetworzonych i konserwowanych objętych podpozycją 16.04 D Wspólnej Taryfy Celnej oraz pochodzących z Turcji, należność celna w przywozie do Wspólnoty obniża się o 40 % z zastrzeżeniem stosowania cen minimalnych ustalonych zgodnie z przepisami następujących ustępów.
2.
Do dnia 30 czerwca 1978 r. cenami minimalnymi, określonymi w ust. 1, są ceny określone w załączniku IV.
Ceny w okresie rozpoczynającym się w dniu 1 lipca 1978 r. nie mogą być niższe niż ceny określone w wyżej wymienionym załączniku, uaktualnionym w drodze wymiany listów między Umawiającymi się Stronami w celu uwzględnienia tendencji kosztów w odniesieniu do danych produktów.
3.
Od dnia 1 lipca 1979 r. ceny minimalne określone w ust. 1 uzgadnia się w drodze corocznej wymiany listów między Umawiającymi się Stronami.
4.
Obniżenie należności celnych, określone w ust. 1, stosuje się tylko od dnia oraz na okres ustalony w drodze wymiany listów ustanawiających normy techniczne stosowania niniejszego artykułu.
Artykuł 12
1.
W odniesieniu do produktów wymienionych poniżej pochodzących z Turcji, należność celna w przywozie do Wspólnoty obniża w sposób następujący, z zastrzeżeniem stosowania warunków uzgodnionych w drodze wymiany listów.
Pozycja WTC _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_ Stopa obniżki % _BAR_
20.02 _BAR_ Warzywa przetworzone lub zakonserwowane inaczej niż za pomocą octu lub kwasu octowego: ex. C.Pomidory:koncentraty pomidorowe _BAR_ 30 _BAR_
2.
Obniżenie stawki, określone w ust. 1, stosuje się tylko od dnia i na okres ustalony w drodze wymiany listów zawieranych każdego roku między Umawiającymi się Stronami w celu ustalenia warunków i szczegółowych zasad.
Artykuł 13
W odniesieniu do produktów wymienionych poniżej pochodzących z Turcji, należność celną w przywozie do Wspólnoty obniża się o 30 % w ramach rocznego kontyngentu taryfowego Wspólnoty w wysokości 90 ton.
Pozycja WTC _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_
20.06 _BAR_ Owoce inaczej przetworzone lub zakonserwowane, zawierające lub niezawierające dodany cukier lub alkohol: B.B. Pozostałe:II.Niezawierające dodatku alkoholu:c)niezawierające dodanego cukru, w opakowaniach bezpośrednich o zawartości netto:1.1. 4,5 kg lub więcej:ex aa)morele:Pulpa morelowa _BAR_
Artykuł 14
W miarę potrzeby, szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozporządzenia przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 26 rozporządzenia (EWG) nr 2727/75 lub, stosownie do sprawy, z odpowiadającymi artykułami w innych rozporządzeniach w sprawie wspólnej organizacji rynków rolnych.
Artykuł 15
1.
Tracą moc następujące rozporządzenia:
- rozporządzenie Rady (EWG) nr 1233/71 z dnia 7 czerwca 1971 r. w sprawie przywozu owoców cytrusowych pochodzących z Turcji [10];
- rozporządzenie Rady (EWG) nr 1235/71 z dnia 7 czerwca 1971 r. w sprawie przywozu z Turcji oliwy z oliwek [11];
- rozporządzenie Rady (EWG) nr 2754/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie przywozu z Turcji niektórych zbóż [12];
- rozporządzenie Rady (EWG) nr 2755/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie przywozu do Wspólnoty niektórych produktów rolnych pochodzących z Turcji [13];
- rozporządzenie Rady (EWG) nr 113/76 z dnia 19 stycznia 1976 r. w sprawie przywozu do Wspólnoty produktów rybołówstwa pochodzących z Turcji [14].
2.
Odniesienia do rozporządzeń uchylonych na mocy ust. 1 interpretuje się jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Przytoczenia i odniesienia odnoszące się do artykułów wyżej wymienionych rozporządzeń odczytuje się zgodnie z tablicą równoważności podaną w załączniku V.
Artykuł 16
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1977 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1251/77
z dnia 17 maja 1977 r.
dotyczące przywozu otrębów, śruty i innych pozostałości odsiewu, przemiału lub innej obróbki zbóż pochodzących z Arabskiej Republiki Egiptu
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: umowa o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Arabską Republiką Egiptu oraz umowa przejściowa w sprawie przedterminowego wprowadzenia w życie niektórych postanowień umowy o współpracy zostały podpisane dnia 18 stycznia 1977 r.;
artykuł 20 umowy o współpracy i art. 13 umowy przejściowej przewidują, iż, pod warunkiem że Arabska Republika Egiptu nałoży specjalną opłatę na wywóz otrębów, śruty oraz innych pozostałości odsiewu, przemiału lub innej obróbki zbóż, objętych podpozycją 23.02 A Wspólnej Taryfy Celnej, zmienny składnik opłaty przywozowej zostaje obniżony o kwotę równą 60 % średniej zmiennych składników opłat nakładanych na dany produkt na okres trzech miesięcy poprzedzających miesiąc, w którym taka kwota została ustalona;
taka specjalna opłata wywozowa musi mieć odzwierciedlenie w cenie importowej takich produktów we Wspólnocie;
w celu zapewnienia właściwego stosowania tych umów należy przyjąć środki wymagające od importera dostarczenia dowodu, że przy przywozie otrębów, śruty i innych pozostałości Arabska Republika Egiptu pobrała taką specjalną opłatę wywozową;
zgodnie, inter alia, z wymianą listów odnoszącą się do art. 20 umowy o współpracy i art. 13 umowy przejściowej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Arabską Republiką Egiptu, dotyczących przywozu do Wspólnoty otrębów i śruty pochodzących z Arabskiej Republiki Egiptu, umowy te wymagają szczegółowych zasad ich stosowania,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zmienny składnik opłaty w przywozie do Wspólnoty otrębów, śruty i innych pozostałości odsiewu, przemiału lub innej obróbki zbóż pochodzących z Arabskiej Republiki Egiptu, objętych podpozycją 23.02 A Wspólnej Taryfy Celnej, oblicza się zgodnie z art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2744/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie systemu przywozu i wywozu produktów przetworzonych ze zbóż i ryżu [2], pomniejszając go o kwotę równą 60 % średniej zmiennych składników opłat dla danego produktu na okres trzech miesięcy, poprzedzających miesiąc, w którym taka kwota została ustalona.
Artykuł 2
Artykuł 1 stosuje się do całego przywozu, w odniesieniu do którego importer może przedstawić dowód, że specjalna opłata wywozowa została pobrana przez Arabską Republikę Egiptu zgodnie z art. 20 umowy o współpracy i art. 13 umowy przejściowej.
Artykuł 3
Jeśli to konieczne, szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozporządzenia, zwłaszcza w odniesieniu do ustalenia kwoty, o którą pomniejsza się opłatę, przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 26 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2727/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [3].
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1496/77
z dnia 4 lipca 1977 r.
w sprawie przekazywania informacji między Państwami Członkowskimi i Komisją w sektorze jedwabników
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 845/72 z dnia 24 kwietnia 1972 r. ustanawiające specjalne środki w celu wsparcia hodowli jedwabników [1], w szczególności jego art. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 867/77 z dnia 26 kwietnia 1977 r. w sprawie przyznawania dodatkowej pomocy w sektorze jedwabników na rok gospodarczy 1977/78 [2], w szczególności jego art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia sprawnego funkcjonowania systemu pomocy, określonego w rozporządzeniach (EWG) nr 845/72 i (EWG) nr 867/77, niektóre informacje dotyczące produkcji i wypłacania środków pomocowych powinny być regularnie przekazywane Komisji przez Państwa Członkowskie produkujące jedwabniki;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Lnu i Konopi,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do pomocy, określonej w art. 2 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 845/72, i do pomocy dodatkowej, określonej w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 867/77, Państwa Członkowskie produkujące jedwabniki notyfikują Komisji:
1. podczas drugiego miesiąca następującego po miesiącu, w którym upłynął ostateczny termin składania wniosków o pomoc:
a) o ilości wniosków o pomoc złożonych w ciągu bieżącego roku gospodarczego;
b) o ilości pojemników jaj jedwabników, odnośnie do których złożono wnioski określone w lit. a);
c) o ilości kokonów wyprodukowanych z tych jaj;
2. w trakcie miesiąca następującego po miesiącu, w którym zakończone jest wypłacanie pomocy przyznanej na dany rok gospodarczy – o ilości pojemników jaj jedwabników, dla których:
a) ustanowiono prawo do uzyskania pomocy;
b) nie uznano prawa do uzyskania pomocy;
c) gdzie sytuacja tego wymaga, prawo do uzyskania pomocy nie zostało jeszcze ustanowione.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1516/77
z dnia 6 lipca 1977 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 776/73 w sprawie rejestracji umów i przekazywania danych odnoszących się do chmielu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1696/71 z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku chmielu [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1170/77 [2], w szczególności jego art. 12 ust. 8 i art. 18,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 12 ust. 3 stanowi, że w regionach Wspólnoty, na których uznane grupy producentów zapewniają swoim członkom stosowne dochody i racjonalnie sterują ofertą, pomoc może zostać przyznana tylko tym grupom;
wymienione rozporządzenie stanowi, że Rada na wniosek Komisji i w oparciu o informacje Państw Członkowskich przyjmuje wykaz takich regionów; należy w związku z tym ustanowić przepis, zgodnie z którym Państwa Członkowskie przedstawiają Komisji regiony spełniające wyżej określone warunki;
w celu umożliwienia Radzie dostosowania wykazu tych regionów dla każdego zbioru przed rozpoczęciem upraw, materiały z Państw Członkowskich muszą wpłynąć do Komisji na czas;
Komisja musi być w stanie zaktualizować przed każdymi zbiorami podział odmian chmielu uprawianych we Wspólnocie na grupy odmian określone art. 12 ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 1696/71;
wymieniony art. 12 ust. 5 przewiduje, iż przy wyliczaniu pomocy uwzględnia się w szczególności dochód osiągany na poziomie uznanych grup producentów; Państwa Członkowskie muszą przy przekazywaniu swoich danych dokonać rozróżnienia między grupami producentów i producentami indywidualnymi;
należy odpowiednio uzupełnić rozporządzenie Komisji (EWG) nr 776/73 z dnia 20 marca 1973 r. w sprawie rejestracji umów i przekazywania danych odnoszących się do chmielu [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 209/77 [4];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Chmielu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 776/73 dodaje się art. 3a w brzmieniu:
"Artykuł 3a
Każde Państwo Członkowskie przedstawia co roku:
a) przed dniem 1 lutego roku zbiorów, dla którego może zostać przyznana pomoc produkcyjna, wykaz regionów wskazanych zgodnie z art. 12 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia (EWG) nr 1696/71;
b) przed dniem 31 marca roku zbiorów, dla którego może zostać przyznana pomoc produkcyjna, uprawiane odmiany z zarejestrowanych obszarów poprzednich zbiorów chmielu określonych w art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 1696/71, a także ich zawartość kwasu alfa."
Artykuł 2
W art. 4 ust. 1 akapit pierwszy i art. 6 akapit pierwszy rozporządzenia (EWG) nr 776/73 dodaje się wyrazy w brzmieniu:
"i przy rozróżnieniu uznanych grup producentów i producentów indywidualnych."
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1658/77
z dnia 18 lipca 1977 r.
w sprawie środków ochronnych przewidzianych w Umowie o współpracy i w Umowie przejściowej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Arabską Republiką Egiptu
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: dnia 18 stycznia 1977 r. zostały podpisane: Umowa o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Arabską Republiką Egiptu, zwana dalej "Umową o współpracy" i Umowa przejściowa [2];
w celu wprowadzenia w życie klauzul ochronnych i środków zapobiegawczych przewidzianych w art. 33–35 i 43 Umowy o współpracy i w art. 25–27 i 33 Umowy przejściowej należy określić szczegółowe zasady stosowania rozporządzeń Wspólnoty, w szczególności rozporządzenia Rady (EWG) nr 1439/74 z dnia 4 czerwca 1974 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu [3] i rozporządzenia Rady (EWG) nr 459/68 z dnia 5 kwietnia 1968 r. w sprawie ochrony przed dumpingiem lub przyznawaniem, premii lub subsydiów przez państwa nie będące członkami Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2011/73 [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W przypadku praktyk, mogących powodować konieczność wprowadzenia przez Wspólnotę środków ochronnych na podstawie art. 35 Umowy o współpracy i art. 27 Umowy przejściowej, Komisja podejmuje decyzję, bez uszczerbku dla przepisów art. 2 niniejszego rozporządzenia i po zbadaniu sprawy z własnej inicjatywy lub na wniosek danego Państwa Członkowskiego, czy odnośne praktyki są zgodne z Umową.
Artykuł 2
W przypadku dumpingu lub pomocy publicznej, uzasadniającymi zastosowanie przez Wspólnotę środków przewidzianych w art. 33 Umowy o współpracy i art. 25 Umowy przejściowej, decyzja o wprowadzeniu ceł antydumpingowych lub wyrównawczych należności celnych jest podejmowana zgodnie z procedurą i szczegółowymi zasadami określonymi w rozporządzeniu (EWG) nr 459/68.
Artykuł 3
W przypadku praktyk, uzasadniających zastosowanie przez Wspólnotę środków przewidzianych w art. 34 i 43 Umowy o współpracy i art. 26 i 33 Umowy przejściowej, odpowiednie środki ochronne mogą być, na warunkach określonych w powyższych artykułach, przyjęte przez Radę, zgodnie z procedurą i szczegółowymi zasadami określonymi, w rozporządzeniu (EWG) nr 1439/74, w szczególności w art. 13 ust. 2 i 3.
W nagłych przypadkach i na warunkach określonych w art. 34 Umowy o współpracy i art. 26 Umowy przejściowej:
- Komisja może przyjąć odpowiednia środki ochronne zgodnie z procedurą i szczegółowymi zasadami określonymi w rozporządzeniu (EWG) nr 1439/74, w szczególności jego art. 12 ust. 2 i 3,
- każde Państwo Członkowskie może podjąć tymczasowe środki ochronne zgodnie z procedurą określoną w art. 14 ust. 1–4 rozporządzenia (EWG) nr 1439/74 na podstawie ust. 2–4 powyższego artykułu.
Artykuł 4
1.
Niniejsze rozporządzenie nie stanowi przeszkody w stosowaniu rozporządzeń dotyczących wspólnej organizacji rynków rolnych lub przepisów Wspólnoty lub krajowych przepisów administracyjnych z nich wynikających lub specjalnych rozporządzeń przyjętych na mocy art. 235 Traktatu odnośnie do przetworzonych produktów rolnych; niniejsze rozporządzenie stosuje się dodatkowo.
2.
Jednakże art. 3 akp.
2 tiret drugie nie ma zastosowania w odniesieniu do produktów objętych powyższymi rozporządzeniami.
Artykuł 5
Komisja dokonuje notyfikacji wspólnotowych Radzie Współpracy i Wspólnemu Komitetowi zgodnie z art. 35 Umowy o współpracy i art. 27 Umowy przejściowej.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1659/77
z dnia 18 lipca 1977 r.
w sprawie środków ochronnych przewidzianych w Umowie o współpracy i w Umowie przejściowej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: dnia 18 stycznia 1977 r. zostały podpisane: Umowa o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim, zwana dalej "Umową o współpracy" i Umowa przejściowa [2];
w celu wprowadzenia w życie klauzul ochronnych i środków zapobiegawczych przewidzianych w art. 30–32 i 40 Umowy o współpracy oraz w art. 22–24 i 31 Umowy przejściowej należy określić szczegółowe zasady stosowania rozporządzeń Wspólnoty, w szczególności rozporządzenia Rady (EWG) nr 1439/74 z dnia 4 czerwca 1974 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu [3], i rozporządzenia Rady (EWG) nr 459/68 z dnia 5 kwietnia 1968 r. w sprawie ochrony przed dumpingiem lub przyznawaniem premii i subsydiów przez państwa nie będące członkami Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2011/73 [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W przypadku praktyk mogących powodować konieczność wprowadzenia przez Wspólnotę środków ochronnych na podstawie art. 32 Umowy o współpracy i art. 24 Umowy przejściowej, Komisja podejmuje decyzję, bez uszczerbku dla przepisów art. 2 niniejszego rozporządzenia i po zbadaniu sprawy z własnej inicjatywy lub na wniosek danego Państwa Członkowskiego, czy odnośne praktyki są zgodne z Umową.
Artykuł 2
W przypadku dumpingu lub pomocy publicznej uzasadniających zastosowanie przez Wspólnotę środków przewidzianych w art. 30 Umowy o współpracę i art. 22 Umowy przejściowej, decyzja o wprowadzeniu ceł antydumpingowych lub wyrównawczych należności celnych jest podejmowana zgodnie z procedurą i szczegółowymi zasadami określonymi w rozporządzeniu (EWG) nr 459/68.
Artykuł 3
W przypadku praktyk uzasadniających zastosowanie przez Wspólnotę środków przewidzianych w art. 31 i 40 Umowy o współpracy i art. 23 i 31 Umowy przejściowej, odpowiednie środki ochronne mogą być, na warunkach określonych w powyższych artykułach, przyjęte przez Radę, zgodnie z procedurą i szczegółowymi zasadami określonymi w rozporządzeniu (EWG) nr 1439/74, w szczególności jego art. 13 ust. 2 i 3.
W nagłych przypadkach i na warunkach określonych w art. 31 Umowy o współpracy i art. 23 Umowy przejściowej:
- Komisja może przyjąć odpowiednie środki ochronne zgodnie z procedurą i szczegółowymi zasadami określonymi w rozporządzeniu (EWG) nr 1439/74, w szczególności jego art. 12 ust. 2 i 3,
- każde Państwo Członkowskie może podjąć tymczasowe środki ochronne zgodnie z procedurą określoną w art. 14 ust. 1—4 rozporządzenia (EWG) nr 1439/74 na podstawie ust. 2—4 powyższego artykułu.
Artykuł 4
1.
Niniejsze rozporządzenie nie stanowi przeszkody w stosowaniu rozporządzeń dotyczących wspólnej organizacji rynków rolnych lub przepisów Wspólnoty lub krajowych przepisów administracyjnych z nich wynikających lub specjalnych rozporządzeń przyjętych na mocy art. 235 Traktatu odnośnie do przetworzonych produktów rolnych; niniejsze rozporządzenie stosuje się dodatkowo.
2.
Jednakże art. 3 akp.
2 tiret drugie, nie ma zastosowania w odniesieniu do produktów objętych powyższymi rozporządzeniami.
Artykuł 5
Komisja dokonuje notyfikacji wspólnotowych Radzie Współpracy i Wspólnemu Komitetetowi zgodnie z art. 32 Umowy o współpracy i art. 24 Umowy przejściowej.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1660/77
z dnia 18 lipca 1977 r.
w sprawie środków ochronnych przewidzianych w Umowie o współpracy i w Umowie przejściowej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Syryjską Republiką Arabską
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: dnia 18 stycznia 1977 r. zostały podpisane: Umowa o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Syryjską Republiką Arabską, zwana dalej "Umową o współpracy" i Umowa przejściowa [2];
w celu wprowadzenia w życie klauzul ochronnych i środków zapobiegawczych przewidzianych w art. 31–33 i 41 Umowy o współpracy oraz w art. 23–25 i 32 Umowy przejściowej należy określić szczegółowe zasady stosowania rozporządzeń Wspólnoty, a w szczególności rozporządzenia Rady (EWG) nr 1439/74 z dnia 4 czerwca 1974 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu [3] i rozporządzenia Rady (EWG) nr 459/68 z dnia 5 kwietnia 1968 r. w sprawie ochrony przed dumpingiem lub przyznawaniem premii i subsydiów przez państwa nie będące członkami Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2011/73 [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W przypadku praktyk mogących powodować konieczność wprowadzenia przez Wspólnotę środków ochronnych na podstawie art. 33 Umowy o współpracy i art. 25 Umowy przejściowej, Komisja podejmuje decyzję, bez uszczerbku dla przepisów art. 2 niniejszego rozporządzenia i po zbadaniu sprawy z własnej inicjatywy lub na wniosek danego Państwa Członkowskiego, czy odnośne praktyki są zgodne z Umową.
Artykuł 2
W przypadku dumpingu lub pomocy publicznej uzasadniających zastosowanie przez Wspólnotę środków przewidzianych w art. 31 Umowy o współpracę i art. 23 Umowy przejściowej, decyzja o wprowadzeniu ceł antydumpingowych lub wyrównawczych jest podejmowana zgodnie z procedurą i szczegółowymi zasadami określonymi w rozporządzeniu (EWG) nr 459/68.
Artykuł 3
W przypadku praktyk uzasadniających zastosowanie przez Wspólnotę środków przewidzianych w art. 32 i 41 Umowy o współpracy i art. 24 i 32 Umowy przejściowej, odpowiednie środki ochronne mogą być, na warunkach określonych w powyższych artykułach, przyjęte przez Radę, zgodnie z procedurą i szczegółowymi zasadami określonymi w rozporządzeniu (EWG) nr 1439/74, w szczególności jego art. 13 ust. 2 i 3.
W nagłych przypadkach i na warunkach określonych w art. 32 Umowy o współpracy i art. 24 Umowy przejściowej:
- Komisja może przyjąć odpowiednie środki ochronne zgodnie z procedurą i szczegółowymi zasadami określonymi w rozporządzeniu (EWG) nr 1439/74, w szczególności jego art. 12 ust. 2 i 3.
- każde Państwo Członkowskie może podjąć tymczasowe środki ochronne zgodnie z procedurą określoną w art. 14 ust. 1—4 rozporządzenia (EWG) nr 1439/74 na podstawie ust. 2—4 niniejszego artykułu.
Artykuł 4
1.
Niniejsze rozporządzenie nie stanowi przeszkody w stosowaniu rozporządzeń dotyczących wspólnej organizacji rynków rolnych lub przepisów Wspólnoty lub krajowych przepisów administracyjnych z nich wynikających lub specjalnych rozporządzeń przyjętych na mocy art. 235 Traktatu odnośnie do przetworzonych produktów rolnych; niniejsze rozporządzenie stosuje się dodatkowo.
2.
Jednakże art. 3 akp.
2, tiret drugie, nie stosuje się do produktów objętych powyższymi rozporządzeniami.
Artykuł 5
Komisja dokonuje notyfikacji wspólnotowych Radzie Współpracy i Wspólnemu Komitetowi zgodnie z art. 33 Umowy o współpracy i art. 25 Umowy przejściowej.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1661/77
z dnia 18 lipca 1977 r.
w sprawie środków ochronnych przewidzianych w Umowie o współpracy i w Umowie przejściowej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Libanu
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: dnia 3 maja 1977 r. roku zostały podpisane: Umowa o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Republiką Libanu, zwana dalej "Umową o współpracy" i Umowa przejściowa [2];
w celu wprowadzenia w życie klauzul ochronnych i środków zapobiegawczych przewidzianych w art. 31–33 i 41 Umowy o współpracy oraz w art. 23–25 i 31 Umowy przejściowej należy określić szczegółowe zasady stosowania rozporządzeń Wspólnoty, w szczególności rozporządzenia Rady (EWG) nr 1439/74 z dnia 4 czerwca 1974 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu [3], i rozporządzenia Rady (EWG) nr 459/68 z dnia 5 kwietnia 1968 r. w sprawie ochrony przed dumpingiem lub przyznawaniem premii i subsydiów przez państwa nie będące członkami Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2011/73 [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W przypadku praktyk mogących powodować konieczność wprowadzenia przez Wspólnotę środków ochronnych na podstawie art. 33 Umowy o współpracy i art. 25 Umowy przejściowej, Komisja podejmuje decyzję, bez uszczerbku dla przepisów art. 2 niniejszego rozporządzenia i po zbadaniu sprawy z własnej inicjatywy lub na wniosek danego Państwa Członkowskiego, czy odnośne praktyki są zgodne z Umową.
Artykuł 2
W przypadku dumpingu lub pomocy publicznej uzasadniających zastosowanie przez Wspólnotę środków przewidzianych w art. 31 Umowy o współpracę i art. 23 Umowy przejściowej, decyzja o wprowadzeniu ceł antydumpingowych lub ceł wyrównawczych jest podejmowana zgodnie z procedurą i szczegółowymi zasadami ustanowionymi w rozporządzeniu (EWG) nr 459/68.
Artykuł 3
W przypadku praktyk uzasadniających zastosowanie przez Wspólnotę środków przewidzianych w art. 32 i 41 Umowy o współpracy i art. 24 i 31 Umowy przejściowej, odpowiednie środki ochronne mogą być, na warunkach określonych w powyższych artykułach, przyjęte przez Radę, zgodnie z procedurą i szczegółowymi zasadami ustanowionymi w rozporządzeniu (EWG) nr 1439/74, w szczególności jego art. 13 ust. 2 i 3.
W nagłych przypadkach i na warunkach przewidzianych w art. 32 Umowy o współpracy i art. 24 Umowy przejściowej:
- Komisja może przyjąć odpowiednie środki ochronne zgodnie z procedurą i szczegółowymi zasadami ustanowionymi w rozporządzeniu (EWG) nr 1439/74, w szczególności jego art. 12 ust. 2 i 3,
- każde Państwo Członkowskie może podjąć tymczasowe środki ochronne zgodnie z procedurą określoną w art. 14 ust. 1—4 rozporządzenia (EWG) nr 1439/74 na podstawie ust. 2—4 powyższego artykułu.
Artykuł 4
1.
Niniejsze rozporządzenie nie stanowi przeszkody w stosowaniu rozporządzeń dotyczących wspólnej organizacji rynków rolnych lub przepisów Wspólnoty lub krajowych przepisów administracyjnych z nich wynikających lub specjalnych rozporządzeń przyjętych na mocy art. 235 Traktatu odnośnie do przetworzonych produktów rolnych; niniejsze rozporządzenie stosuje się dodatkowo.
2.
Jednakże art. 3 akp.
2 tiret drugi, nie ma zastosowania w odniesieniu do produktów objętych powyższymi rozporządzeniami.
Artykuł 5
Komisja notyfikuje Radzie Współpracy i Wspólnemu Komitetow zgodnie z art. 33 Umowy o współpracy i art. 25 Umowy przejściowej.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1662/77
z dnia 18 lipca 1977 r.
w sprawie środków ochronnych przewidzianych w Umowie o współpracy i w Umowie przejściowej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Maroka
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: dnia 27 kwietnia 1976 r. zostały podpisane: Umowa o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Maroka, zwana dalej "Umową o współpracy" i Umowa przejściowa [2];
w celu wprowadzenia w życie klauzul ochronnych i środków zapobiegawczych przewidzianych w art. 36–38 i 51 Umowy o współpracy oraz w art. 28–30 i 37 Umowy przejściowej należy określić szczegółowe zasady stosowania rozporządzeń Wspólnoty, w szczególności rozporządzenia Rady (EWG) nr 1439/74 z dnia 4 czerwca 1974 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu [3], i rozporządzenia Rady (EWG) nr 459/68 z dnia 5 kwietnia 1968 r. w sprawie ochrony przed dumpingiem lub przyznawaniem premii i subsydiów przez państwa nie będące członkami Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2011/73 [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W przypadku praktyk mogących powodować konieczność wprowadzenia przez Wspólnotę środków ochronnych na podstawie art. 38 Umowy o współpracy i art. 30 Umowy przejściowej, Komisja podejmuje decyzję, bez uszczerbku dla przepisów art. 2 niniejszego rozporządzenia i po zbadaniu sprawy z własnej inicjatywy lub na wniosek danego Państwa Członkowskiego, czy odnośne praktyki są zgodne z Umową.
Artykuł 2
W przypadku dumpingu lub pomocy publicznej uzasadniającej zastosowanie przez Wspólnotę środków przewidzianych w art. 36 Umowy o współpracę i art. 28 Umowy przejściowej, decyzja o wprowadzeniu ceł antydumpingowych lub wyrównawczych jest podejmowana zgodnie z procedurą i szczegółowymi zasadami określonymi w rozporządzeniu (EWG) nr 459/68.
Artykuł 3
W przypadku praktyk uzasadniających zastosowanie przez Wspólnotę środków przewidzianych w art. 37 i 51 Umowy o współpracy oraz art. 29 i 37 Umowy przejściowej, odpowiednie środki ochronne mogą być, na warunkach określonych w powyższych artykułach, przyjęte przez Radę, zgodnie z procedurą i szczegółowymi zasadami określonymi w rozporządzeniu (EWG) nr 1439/74, w szczególności jego art. 13 ust. 2 i 3.
W nagłych przypadkach i na warunkach określonych w art. 37 Umowy o współpracy i art. 29 Umowy przejściowej:
- Komisja może przyjąć odpowiednie środki ochronne zgodnie z procedurą i szczegółowymi zasadami określonymi w rozporządzeniu (EWG) nr 1439/74, w szczególności jego art. 12 ust. 2 i 3,
- każde Państwo Członkowskie może podjąć tymczasowe środki ochronne zgodnie z procedurą określoną w art. 14 ust. 1—4 rozporządzenia (EWG) nr 1439/74 na podstawie ust. 2—4 powyższego artykułu.
Artykuł 4
1.
Niniejsze rozporządzenie nie stanowi przeszkody w stosowaniu rozporządzeń dotyczących wspólnej organizacji rynków rolnych lub przepisów Wspólnoty lub krajowych przepisów administracyjnych z nich wynikających lub specjalnych rozporządzeń przyjętych zgodnie art. 235 Traktatu odnośnie do przetworzonych produktów rolnych; niniejsze rozporządzenie stosuje się dodatkowo.
2.
Jednakże art. 3 akp.
2 tiret drugie nie ma zastosowania w odniesieniu do produktów objętych powyższymi rozporządzeniami.
Artykuł 5
Komisja notyfikuje Radzie Współpracy i Wspólnemu Komitetowi zgodnie z art. 38 Umowy o współpracy i art. 30 Umowy przejściowej.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1663/77
z dnia 18 lipca 1977 r.
w sprawie środków ochronnych przewidzianych w Umowie o współpracy i w Umowie przejściowej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Algierską Republiką Ludowo-Demokratyczną
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: dnia 26 kwietnia 1976 r. zostały podpisane: Umowa o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Algierską Republiką Ludowo-Demokratyczną, zwana dalej "Umową o współpracy" i Umowa przejściowa [2];
w celu wprowadzenia w życie klauzul ochronnych i środków zapobiegawczych przewidzianych w art. 34–36 i 49 Umowy o współpracy oraz w art. 26–28 i 35 Umowy przejściowej należy określić szczegółowe zasady stosowania rozporządzeń Wspólnoty, w szczególności rozporządzenia Rady (EWG) nr 1439/74 z dnia 4 czerwca 1974 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu [3], i rozporządzenia Rady (EWG) nr 459/68 z dnia 5 kwietnia 1968 r. w sprawie ochrony przed dumpingiem lub przyznawaniem premii i subsydiów przez państwa nie będące członkami Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2011/73 [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W przypadku praktyk mogących powodować konieczność wprowadzenia przez Wspólnotę środków ochronnych na podstawie art. 36 Umowy o współpracy i art. 28 Umowy przejściowej, Komisja podejmuje decyzję, bez uszczerbku dla przepisów art. 2 niniejszego rozporządzenia i po zbadaniu sprawy z własnej inicjatywy lub na wniosek danego Państwa Członkowskiego, czy odnośne praktyki są zgodne z Umową.
Artykuł 2
W przypadku dumpingu lub pomocy publicznej uzasadniających zastosowanie przez Wspólnotę środków przewidzianych w art. 34 Umowy o współpracę i art. 26 Umowy przejściowej, decyzja o wprowadzeniu ceł antydumpingowych lub wyrównawczych należności celnych jest podejmowana zgodnie z procedurą i szczegółowymi zasadami określonymi w rozporządzeniu (EWG) nr 459/68.
Artykuł 3
W przypadku praktyk uzasadniających zastosowanie przez Wspólnotę środków przewidzianych w art. 35 i 49 Umowy o współpracy i art. 27 i 35 Umowy przejściowej, odpowiednie środki ochronne mogą, być na warunkach określonych w powyższych artykułach, przyjęte przez Radę, zgodnie z procedurą i szczegółowymi zasadami określonymi w rozporządzeniu (EWG) nr 1439/74, w szczególności jego art. 13 ust. 2 i 3.
W nagłych przypadkach i na warunkach określonych w art. 35 Umowy o współpracy i art. 27 Umowy przejściowej:
- Komisja może przyjąć odpowiednie środki ochronne zgodnie z procedurą i szczegółowymi zasadami określonymi w rozporządzeniu (EWG) nr 1439/74, w szczególności jego art. 12 ust. 2 i 3,
- każde Państwo Członkowskie może podjąć tymczasowe środki ochronne zgodnie z procedurą określoną w art. 14 ust. 1—4 rozporządzenia (EWG) nr 1439/74 na podstawie ust. 2—4 powyższego artykułu.
Artykuł 4
1.
Niniejsze rozporządzenie nie stanowi przeszkody w stosowaniu rozporządzeń dotyczących wspólnej organizacji rynków rolnych lub przepisów Wspólnoty lub krajowych przepisów administracyjnych z nich wynikających lub specjalnych rozporządzeń przyjętych na mocy art. 235 Traktatu odnośnie do przetworzonych produktów rolnych; niniejsze rozporządzenie stosuje się dodatkowo.
2.
Jednakże art. 3 akp.
2 tiret drugie nie ma zastosowania w odniesieniu do produktów objętych powyższymi rozporządzeniami.
Artykuł 5
Komisja dokonuje notyfikacji wspólnotowych Radzie Współpracy i Wspólnemu Komitetowi zgodnie z art. 36 Umowy o współpracy i art. 28 Umowy przejściowej.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1664/77
z dnia 18 lipca 1977 r.
w sprawie środków ochronnych przewidzianych w Umowie o współpracy i w Umowie przejściowej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Tunezji
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: dnia 25 kwietnia 1976 r. zostały podpisane: Umowa o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Tunezji, zwana dalej "Umową o współpracy" i Umowa przejściowa [2];
w celu wprowadzenia w życie klauzul ochronnych i środków zapobiegawczych przewidzianych w art. 35–37 i 50 Umowy o współpracy oraz w art. 27–29 i 36 Umowy przejściowej należy określić szczegółowe zasady stosowania rozporządzeń Wspólnoty, w szczególności rozporządzenia Rady (EWG) nr 1439/74 z dnia 4 czerwca 1974 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu [3], i rozporządzenia Rady (EWG) nr 459/68 z dnia 5 kwietnia 1968 r. w sprawie ochrony przed dumpingiem lub przyznawaniem premii i subsydiów przez państwa nie będące członkami Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2011/73 [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W przypadku praktyk mogących powodować konieczność wprowadzenia przez Wspólnotę środków ochronnych na podstawie art. 37 Umowy o współpracy i art. 29 Umowy przejściowej, Komisja podejmuje decyzję, bez uszczerbku dla przepisów art. 2 niniejszego rozporządzenia i po zbadaniu sprawy z własnej inicjatywy lub na wniosek danego Państwa Członkowskiego, czy odnośne praktyki są zgodne z Umową.
Artykuł 2
W przypadku dumpingu lub pomocy publicznej uzasadniającej zastosowanie przez Wspólnotę środków przewidzianych w art. 35 Umowy o współpracę i art. 27 Umowy przejściowej, decyzja o wprowadzeniu ceł antydumpingowych lub ceł wyrównawczych jest podejmowana zgodnie z procedurą i szczegółowymi zasadami określonymi w rozporządzeniu (EWG) nr 459/68.
Artykuł 3
W przypadku praktyk uzasadniających zastosowanie przez Wspólnotę środków przewidzianych w art. 36 i 50 Umowy o współpracy i art. 28 i 36 Umowy przejściowej, odpowiednie środki ochronne mogą być, na warunkach określonych w powyższych artykułach przyjęte przez Radę, zgodnie z procedurą i szczegółowymi zasadami określonymi w rozporządzeniu (EWG) nr 1439/74, w szczególności jego art. 13 ust. 2 i 3.
W nagłych przypadkach i na warunkach określonych w art. 36 Umowy o współpracy i art. 28 Umowy przejściowej:
- Komisja może przyjąć odpowiednie środki ochronne zgodnie z procedurą i szczegółowymi zasadami określonymi w rozporządzeniu (EWG) nr 1439/74, w szczególności jego art. 12 ust. 2 i 3,
- każde Państwo Członkowskie może podjąć tymczasowe środki ochronne zgodnie z procedurą określoną w art. 14 ust. 1—4 rozporządzenia (EWG) nr 1439/74 na podstawie ust. 2—4 powyższego artykułu.
Artykuł 4
1.
Niniejsze rozporządzenie nie stanowi przeszkody w stosowaniu rozporządzeń dotyczących wspólnej organizacji rynków rolnych lub wspólnotowych lub krajowych przepisów administracyjnych z nich wynikających lub specjalnych rozporządzeń przyjętych na mocy art. 235 Traktatu odnośnie do przetworzonych produktów rolnych; niniejsze rozporządzenie stosuje się dodatkowo.
2.
Jednakże art. 3 akapit 2 tiret drugie nie ma zastosowania w odniesieniu do produktów objętych powyższymi rozporządzeniami.
Artykuł 5
Komisja zawiadomia Radę Współpracy i Wspólny Komitet zgodnie z art. 37 Umowy o współpracy i art. 29 Umowy przejściowej.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1694/77
z dnia 25 lipca 1977 r.
przedłużające po raz szósty okres stosowania systemu tymczasowego częściowego zawieszenia przewidzianych we Wspólnej Taryfie Celnej należności celnych za wino pochodzące i sprowadzane z Turcji, przewidzianego w rozporządzeniu (EWG) nr 2823/71
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 1847/76 [2] przedłużyło, po raz piąty, okres stosowania systemu tymczasowego częściowego zawieszenia przewidzianych we Wspólnej Taryfie Celnej należności za wino pochodzące i sprowadzane z Turcji, przewidzianego pierwotnie w rozporządzeniu (EWG) nr 2823/71 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2916/75 [4]; dopóki nie przyjęto jeszcze ostatecznego systemu dla Turcji, należy przedłużyć okres stosowania systemu tymczasowego na tych samych warunkach co warunki, na których został on pierwotnie ustanowiony, w celu uniknięcia jakichkolwiek przerw mogących zaszkodzić wywozowi wina z tego kraju do Wspólnoty; okres ważności tego systemu winien się zakończyć dopiero z dniem wprowadzenia systemu ostatecznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Należności celne w przywozie na obszar Wspólnoty wina ze świeżych winogron, objętego pozycją ex 22.05 Wspólnej Taryfy Celnej, pochodzącego i sprowadzanego z Turcji, wynoszą 60 % ceł Wspólnej Taryfy Celnej mających zastosowanie w dniu przywozu.
2. Ustęp 1 ma zastosowanie jedynie, kiedy spełnione są warunki określone w art. 9 ust. 3 akapit drugi tiret pierwsze rozporządzenia Rady (EWG) nr 816/70 z dnia 28 kwietnia 1970 r. ustanawiającego dodatkowe przepisy dotyczące wspólnej organizacji rynku wina [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 528/77 [6].
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 września 1977 r.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do czasu wprowadzenia dla Turcji ostatecznego systemu taryfowego na przedmiotowe produkty.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1784/77
z dnia 19 lipca 1977 r.
dotyczące certyfikacji chmielu
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1696/71 z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku chmielu [1], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1170/77 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 1696/71 przewiduje certyfikację produktów wymienionych w art. 1, uprawianych lub wyprodukowanych we Wspólnocie; należy ustalić ogólne zasady dotyczące takiej certyfikacji;
ze względu na szczególną naturę oraz zastosowanie niektóre produkty powinny być wyłączone z procedury certyfikacji;
Państwa Członkowskie powinny móc przeprowadzać certyfikację produktów spełniających warunki ustanowione w niniejszym rozporządzeniu poprzez specjalnie w tym celu wyznaczone, uprawnione jednostki lub oddziały;
aby procedura certyfikacji była przestrzegana, należy przewidzieć kontrolę zgodną z odpowiednimi przepisami;
na mocy art. 2 ust. 2 wymienionego powyżej rozporządzenia certyfikaty wydawane są jedynie na produkty spełniające minimalne normy jakości; należy stworzyć przepisy zapewniające, że minimalne wymagania handlowe są przestrzegane już od pierwszego etapu wprowadzania do obrotu;
aby produkty poddane certyfikacji były rozpoznawane, należy ustanowić przepisy wspólnotowe, według których na opakowaniach znajdą się dane niezbędne do celów kontroli urzędowej, a także dla informacji kupujących;
zainteresowane Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość określenia stref lub regionów, które będą uznane za obszary produkcji chmielu;
zasada certyfikacji wymaga ścisłych przepisów dotyczących mieszanin; mieszaniny chmielu w szyszkach są dozwolone jedynie, jeśli składają się one z produktów poddanych certyfikacji tej samej odmiany pochodzących z tego samego zbioru i z tego samego obszaru produkcji; w celu wykonania niniejszego przepisu należy także zaznaczyć, że proces mieszania musi być wykonany pod nadzorem i mieszaniny muszą podlegać tej samej procedurze certyfikacji co ich części składowe;
w świetle wymagań użytkowników w przypadku wytwarzania proszku oraz ekstraktów chmielu dozwolone winno być mieszanie chmielu certyfikowanego niepochodzącego z tych samych odmian i z tego samego obszaru produkcji; w związku z tym wymagania kontroli i certyfikacji powinny być takie same jak w przypadku mieszanin szyszek chmielu wymienionych powyżej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do produktów wymienionych w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1696/71 w przypadku, kiedy są one zebrane we Wspólnocie lub przygotowane z takich produktów, które były uprawiane we Wspólnocie lub zostały przywiezione z państw trzecich zgodnie z art. 5 wymienionego rozporządzenia, z wyjątkiem:
a) chmielu zebranego z ziemi należącej do browaru i użytego przez browar w naturalnej lub przetworzonej postaci;
b) zizomeryzowanych ekstraktów chmielu;
c) produktów chmielowych i przetworzonych zgodnie z umową w imieniu browaru, pod warunkiem że produkty te są używane przez same browary;
d) chmielu i produktów chmielowych przeznaczonych do sprzedaży w małych opakowaniach osobom prywatnym do ich własnego użytku.
Produkty wymienione w lit. a)-d) podlegają procedurze kontroli, która zostanie określona.
2.
Procedura certyfikacji zawiera elementy takie jak wydawanie certyfikatów oraz znakowanie i pieczętowanie opakowań.
3.
Certyfikacja jest przeprowadzana pod urzędowym nadzorem Państw Członkowskich w pierwszym etapie wprowadzania do obrotu, to znaczy przed wystawieniem produktu do sprzedaży, a w każdym przypadku przed przetworzeniem.
W przypadku szyszek chmielu certyfikacja odbywa się nie później niż 31 marca roku następującego po zbiorze. Jednakże w przypadku powstania problemów związanych ze sprzedażą danego plonu, zgodnie z procedurą określoną w art. 20 rozporządzenia (EWG) nr 1696/71, wymieniony termin może zostać przedłużony do 31 lipca tego samego roku.
4.
Procedura certyfikacji odbywa się na terenie gospodarstw lub w zakładach zatwierdzonych przez Państwa Członkowskie, znanych jako "ośrodki certyfikacji" lub "magazyny certyfikacji".
5.
Jeśli po certyfikacji opakowanie jednego z produktów wyszczególnionych w ust. 1 zostanie zmienione, produkt ten zostanie poddany nowej procedurze certyfikacji bez względu na to, czy został poddany dalszemu przetworzeniu czy nie.
6.
Państwa Członkowskie wyznaczają oficjalne organy lub oddziały upoważnione do przeprowadzenia certyfikacji oraz takie, które zapewniają zgodność z systemem certyfikacji.
Artykuł 2
1. Etap wprowadzania do obrotu, wymieniony w art. 2 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1696/71, w którym ważne są minimalne wymagania dotyczące wprowadzania do obrotu, jest etapem, na który wydawany jest certyfikat.
2.
Czynniki, do których odnoszą się wymagania wymienione w ust. 1 — wilgotność mieszaniny oraz zawartość ciał obcych, są określane dla każdego produktu, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 20 rozporządzenia (EWG) nr 1696/71.
Artykuł 3
Dowodem certyfikacji są informacje naniesione na każdym opakowaniu jednostkowym oraz certyfikat towarzyszący produktowi.
Artykuł 4
Na każdym opakowaniu znajdują się co najmniej następujące dane w jednym z języków Wspólnoty:
a) opis produktu zawierający, w przypadku chmielu z nasionami lub bez nasion, słowa "chmiel przygotowany" lub „ chmiel nieprzygotowany”, zależnie od przypadku;
b) odmiana lub odmiany;
c) adnotacja umożliwiająca identyfikację numeru referencyjnego certyfikatu.
Dane te muszą być czytelne, pisane nieścieralną, jednolitą czcionką.
Artykuł 5
Certyfikat zawiera co najmniej następujące dane:
1. W przypadku chmielu:
a) opis produktu;
b) numer referencyjny certyfikatu;
c) wagę netto;
d) obszar produkcji chmielu;
e) rok zbioru;
f) odmianę.
2. W przypadku produktów przygotowanych z chmielu:
poza danymi wymienionymi w ust. 1 — miejsce oraz datę przetworzenia.
Artykuł 6
1.
Obszar produkcji chmielu oznacza strefy lub regiony produkcji znajdujące się na wykazie przygotowanym przez zainteresowane Państwa Członkowskie.
2.
Komisja zapewni, by wykaz obszarów produkcji chmielu został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 7
Z wyjątkiem przypadku przewidzianego w art. 1 ust. 1 lit. a) dla uzyskania wyrobów przetworzonych z chmielu można stosować wyłącznie chmiel certyfikowany we Wspólnocie oraz chmiel importowany z państw trzecich zgodnie z art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 1696/71.
Artykuł 8
1.
Tak długo jak produkty objęte tym rozporządzeniem znajdują się w obrocie, mogą być one mieszane jedynie pod nadzorem w ośrodkach certyfikacji lub magazynach certyfikacji.
2.
Chmiel przeznaczony do mieszania musi pochodzić z tego samego obszaru produkcji i tego samego zbioru oraz być tej samej odmiany.
3.
Niemniej jednak chmiel certyfikowany pochodzący ze Wspólnoty i z tego samego zbioru, lecz z różnych odmian i z różnych obszarów produkcji, może być mieszany podczas wytwarzania proszku i ekstraktów, pod warunkiem że towarzyszący temu produktowi certyfikat zawiera informacje dotyczące:
a) użytych odmian, obszarów produkcji oraz roku zbioru;
b) wagi (procentowo) każdej odmiany użytej w mieszaninie;
c) numerów referencyjnych certyfikatów wydanych dla użytego chmielu.
Artykuł 9
W ciągu trzech miesięcy od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia Państwa Członkowskie przekażą Komisji, która informuje o tym Państwa Członkowskie, nazwy i adresy organów lub oddziałów wyznaczonych zgodnie z art. 1 ust. 6 oraz powiadomią o środkach podjętych w celu wykonania niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 10
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 sierpnia 1978 r.
Jednakże wytworzone przed dniem 1 sierpnia 1978 r. proszki i ekstrakty chmielu mogą być wprowadzane do obrotu bez certyfikatu do dnia 31 marca 1979 r.
Termin 31 marca 1979 r. może zostać odroczony zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 20 rozporządzenia (EWG) nr 1696/71.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1805/77
z dnia 4 sierpnia 1977 r.
ustanawiające, w odniesieniu do sektora wołowiny i cielęciny, szczególne zasady stosowania rozporządzenia (EWG) nr 1055/77 w sprawie składowania i przepływu produktów skupowanych przez agencję interwencyjną
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1055/77 z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie składowania i przepływu produktów skupowanych przez agencję interwencyjną [1], w szczególności jego art. 4 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1722/77 z dnia 28 lipca 1977 r.
[2] ustanowiło wspólne zasady stosowania rozporządzenia (EWG) nr 1055/77 w sprawie składowania i przepływu produktów skupowanych przez agencję interwencyjną; powinny zostać przyjęte szczególne zasady stosowania rozporządzenia (EWG) nr 1055/77 w odniesieniu do sektora wołowiny i cielęciny;
artykuł 3 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1055/77 stanowi, że produkty, które znajdują się w posiadaniu agencji interwencyjnej poza terytorium Państwa Członkowskiego, którego jurysdykcji ona podlega, i które nie są sprowadzane z powrotem do tego Państwa Członkowskiego, mają być sprzedawane po cenach i z zastrzeżeniem warunków ustanowionych, lub które zostaną ustanowione w odniesieniu do miejsca składowania; jeżeli miejsce składowania jest zlokalizowane na terytorium innego Państwa Członkowskiego, wówczas, przy obliczaniu ceny sprzedaży, w przypadku sprzedaży po cenie ustalonej z góry oraz przy ustalaniu ceny minimalnej, w przypadku sprzedaży na drodze przetargu, konieczne jest uwzględnienie wszelkich pieniężnych lub akcesyjnych kwot wyrównawczych nałożonych lub przyznanych w odniesieniu do handlu identycznym produktem między Państwami Członkowskimi; jeżeli miejsce składowania zlokalizowane jest poza Wspólnotą, należy uwzględniać wszelkie przyznane refundacje;
niezbędne jest uchylenie niektórych przepisów art. 9 ust. 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 193/75 z dnia 17 stycznia 1975 r. określającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji w odniesieniu do produktów rolnych [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1470/77 [4];
do celów przedłożenia dowodu, że produkty składowane w państwie trzecim zostały wprowadzone do swobodnego obrotu, należy stosować przepisy art. 11 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 192/75 z dnia 17 stycznia 1975 r. ustana- wiającego szczegółowe zasady stosowania refundacji wywozowych w odniesieniu do produktów rolnych [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1633/77 [6];
w celu uproszczenia kontroli administracyjnej należy przewidzieć, by cena sprzedaży produktów znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnej i składowanych poza terytorium Państwa Członkowskiego, którego jurysdykcji podlega agencja, była płacona w walucie tego Państwa Członkowskiego;
w związku z harmonizacja, wszystkie produkty składowane poza terytorium Państwa Członkowskiego, którego jurysdykcji podlega agencja interwencyjna mająca w posiadaniu te produkty, powinny podlegać przepisom niniejszego rozporządzenia;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Jeżeli produkty z wołowiny znajdujące się w posiadaniu agencji interwencyjnej i składowane na terytorium Państwa Członkowskiego innego, niż Państwo Członkowskie, którego jurysdykcji podlega ta agencja, są sprzedawane po z góry ustalonej cenie, cena sprzedaży tych produktów odpowiada cenie sprzedaży identycznego produktu w Państwie Członkowskim, którego jurysdykcji podlega agencja interwencyjna, minus lub plus pieniężne lub akcesyjne kwoty wyrównawcze, mające zastosowanie w handlu między tym Państwem Członkowskim a Państwem Członkowskim, na terytorium którego produkt jest składowany.
2.
Kurs stosowany do obliczania pieniężnych i akcesyjnych kwot wyrównawczych określonych w ust. 1 jest równy kursowi mającemu zastosowanie w dniu zawarcia umowy sprzedaży.
Artykuł 2
1.
Jeżeli produkty znajdujące się w posiadaniu agencji interwencyjnej i składowane w państwie trzecim są sprzedawane po z góry ustalonej cenie, cena sprzedaży produktu odpowiada cenie sprzedaży identycznego produktu w Państwie Członkowskim, którego jurysdykcji podlega agencja interwencyjna, minus lub plus pieniężne lub akcesyjne kwoty wyrównawcze, które byłyby stosowane, gdyby identyczny produkt był wywożony do państw trzecich.
2.
Kurs stosowany do obliczania kwoty najniższej refundacji oraz pieniężnych i akcesyjnych kwot wyrównawczych określonych w ust. 1 jest równy kursowi mającemu zastosowanie w dniu zawarcia umowy sprzedaży.
Jednakże jeżeli w dniu zawarcia umowy podmiot skupujący okazuje świadectwo o wcześniejszym ustaleniu refundacji, kurs stosowany do obliczenia kwoty najniższej refundacji jest kursem mającym zastosowanie w dniu, w którym dokonano wcześniejszego ustalenia.
Jeżeli stosuje się poprzedni akapit, za dzień zawarcia umowy sprzedaży uważa się dzień, w którym dopełnione są celne formalności wywozowe.
Bez względu na przepisy art. 9 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 193/75, agencja interwencyjna zamieszcza w świadectwie swoje uwagi i podpisuje świadectwo.
3.
Jeżeli podmiot skupujący w ciągu sześciu miesięcy od dnia zawarcia umowy sprzedaży przedstawia dowód, że zakupione produkty zostały wprowadzone do swobodnego obrotu w państwie trzecim, w którym były składowane lub w innym państwie trzecim, różnica między kwotą refundacji mającą zastosowanie do państwa trzeciego, w którym produkty zostały wprowadzone do swobodnego obrotu a kwotą najniższej refundacji jest odejmowana od ceny sprzedaży określonej w ust. 1.
Dowód określony w poprzednim akapicie dostarczany jest zgodnie z art. 11 rozporządzenia (EWG) nr 192/75.
Artykuł 3
Jeżeli produkty z wołowiny znajdujące się w posiadaniu agencji interwencyjnej i składowane na terytorium jednego lub więcej Państw Członkowskich innych niż Państwo Członkowskie, którego jurysdykcji podlega ta agencja, lub w państwie trzecim, sprzedawane są na drodze przetargu, minimalna cena sprzedaży jest ustalana zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 27 rozporządzenia (EWG) nr 805/68, w stosunku do każdego Państwa Członkowskiego lub państwa trzeciego, w którym produkty są składowane oraz w odniesieniu do każdego produktu.
Artykuł 4
Ceny sprzedaży produktów objętych niniejszym rozporządzeniem są regulowane w walucie Państwa Członkowskiego, którego jurysdykcji podlega agencja interwencyjna będąca w posiadaniu produktów.
Artykuł 5
Dla celów niniejszego rozporządzenia przyjmuje się, że dzień, w którym agencja interwencyjna akceptuje wniosek o zawarcie umowy, jest dniem, w którym zawarto umowę sprzedaży.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1868/77
z dnia 29 lipca 1977 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (EWG) nr 2782/75 w sprawie produkcji i obrotu jajami wylęgowymi i pisklętami drobiu hodowlanego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2771/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj [1], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 368/76 [2], w szczególności jego art. 15,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego [3], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 369/76 [4], w szczególności jego art. 15,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2782/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie produkcji i obrotu jajami wylęgowymi i pisklętami drobiu hodowlanego [5], w szczególności jego art. 17,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 2782/75 ustanowiło niektóre zasady dla produkcji i obrotu jajami wylęgowymi i pisklętami drobiu hodowlanego; wprowadzenie w życie tych zasad wymaga szczegółowych zasad dotyczących przydziału numerów odróżniających, znakowania jaj i opakowań oraz przekazywania koniecznych informacji;
każde przedsiębiorstwo musi otrzymać odróżniający numer rejestracyjny oparty na kodzie ustalonym w każdym Państwie Członkowskim w sposób pozwalający na ustalenie działalności, w prowadzenie której dane przedsiębiorstwo jest zaangażowane;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 95/69 z dnia 17 stycznia 1969 r. wprowadzające w życie rozporządzenie (EWG) nr 1619/68 w sprawie norm handlowych w odniesieniu do jaj [6], zmienione rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2772/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie norm handlowych w odniesieniu do jaj [7] przewiduje identyfikację i obrót jajami inkubowanymi, które nie były wprowadzone do obrotu przed poddaniem inkubacji i są wprowadzone do obrotu jako jaja przemysłowe;
dane statystyczne na których oparte są krótko i długoterminowe prognozy muszą być porównywalne; dlatego też podsumowania miesięczne przygotowywane przez Państwa Członkowskie powinny zostać ujednolicone; ponadto zbieranie informacji może być ułatwione przez zastosowanie standardowego formularza podsumowania;
bieżące informacje na temat wewnątrzwspólnotowego handlu pisklętami są niewystarczające dla opracowania krótkoterminowych prognoz produkcji; należy przyjąć szczegółowe uzgodnienia w odniesieniu Państw Członkowskich, które nie posiadają koniecznych mechanizmów administracyjnych do zbierania tego rodzaju informacji;
ustanowienie kar za naruszanie tych przepisów należy do poszczególnych Państw Członkowskich;
dla uproszczenia przepisów rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2335/72 z dnia 31 października 1972 r. wprowadzające w życie rozporządzenie Rady (EWG) nr 1349/72 w sprawie produkcji i obrotu jajami wylęgowymi i pisklętami drobiu hodowlanego [8], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 373/73 [9] powinno zostać uchylone;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Wszystkie wnioski o rejestrację jednego z przedsiębiorstw, określonych w art. 1 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2782/75 kierowane są do właściwego organu Państwa Członkowskiego, na którego terytorium znajduje się dane przedsiębiorstwo.
Organ ten przydziela rejestrowanemu przedsiębiorstwu numer odróżniający zawierający następujące wielkie litery:
B dla Belgii
D dla Republiki Federalnej Niemiec
DK dla Danii
F dla Francji
I dla Włoch
IRL dla Irlandii
L dla Luksemburga
NL dla Niderlandów
UK dla Zjednoczonego Królestwa
wraz z numerem identyfikującym przydzielonym w sposób, który umożliwia ustalenie działalności, w którą dane przedsiębiorstwo jest zaangażowane.
2.
Państwa Członkowskie niezwłocznie informują Komisję o wszelkich zmianach w kodzie numerów odróżniających używanych do ustalenia działalności, w którą przedsiębiorstwo jest zaangażowane.
Artykuł 2
1.
Jaja wylęgowe są indywidualnie znakowane przy użyciu nieusuwalnego czarnego atramentu.
Litery i cyfry mają co najmniej 2 mm wysokości i 1 mm szerokości.
2.
Taśma, określona w art. 5 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2782/75 jest koloru zielonego oraz posiada standardową formę ustaloną przez właściwe władze.
Taśma jest przymocowana do opakowania w taki sposób, aby żadne z danych szczegółowych umieszczonych na opakowaniu nie były przez nią całkowicie lub częściowo zasłonięte.
Artykuł 3
Oznaczenia na opakowaniach i taśmach są wykonane przy użyciu nieusuwalnego czarnego atramentu. Litery i cyfry powinny mają co najmniej 20 mm wysokości i 10 mm szerokości oraz 1 mm grubości.
Artykuł 4
1.
Standardowy formularz podsumowania określony w art. 10 rozporządzenia (EWG) nr 2782/75, jest umieszczony w załączniku I. Podsumowanie to jest przekazane przez Państwa Członkowskie Komisji w każdym miesiącu kalendarzowym, nie później niż cztery tygodnie od końca miesiąca, którego dotyczą dane liczbowe.
2. Państwa Członkowskie mogą używać standardowego formularza podsumowania (część I) umieszczonego w załączniku I dla zebrania z wylęgarni informacji określonych w art. 9 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2782/75.
3.
Państwa Członkowskie mogą wskazać, że w odniesieniu do piskląt będzie tworzonych kilka kopii dokumentów towarzyszących, określonych w art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 2782/75.
W tym przypadku jedna kopia dokumentu w przywozie lub wywozie lub w czasie handlu wewnątrzwspólnotowego zostanie wysłana do właściwej agencji, określonej w art. 16 tego rozporządzenia.
4.
Państwa Członkowskie, które stosują procedurę określoną w ust. 3 informują o tym pozostałe Państwa Członkowskie i Komisję.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki służące nakładaniu kar za wszelkie naruszenia rozporządzeń w sprawie produkcji i obrotu jajami wylęgowymi i pisklętami drobiu hodowlanego.
Artykuł 6
Przed dniem 30 stycznia każdego roku Państwa Członkowskie przesyłają Komisji dane statystyczne na temat struktury i działalności wylęgarni, przy użyciu standardowego formularza umieszczonego w załączniku II.
Artykuł 7
Rozporządzenie (EWG) nr 2335/72 niniejszym traci moc.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1978 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2182/77
z dnia 30 września 1977 r.
ustanawiające szczegółowe zasady sprzedaży mrożonej wołowiny pochodzącej z zapasów interwencyjnych, przeznaczonej do przetworzenia we Wspólnocie oraz zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1687/76
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 425/77 [2], w szczególności jego art. 7 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (EWG) nr 98/69 z dnia 16 stycznia 1969 r. ustanawiające ogólne zasady sprzedaży mrożonej wołowiny i cielęciny przez agencje interwencyjne [3], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 429/77 [4], dopuszcza sprzedaż takiego mięsa do wykorzystania na specjalne cele; konieczne jest ustanowienie szczegółowych zasad w zakresie sprzedaży takiego mięsa wspólnotowemu przemysłowi przetwórczemu;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 597/77 z dnia 18 marca 1977 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania specjalnych ustaleń dotyczących przywozu niektórych rodzajów wołowiny mrożonej przeznaczonej do przetwarzania [5], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1384/77 [6], określa produkty na jakie można przetwarzać takie mięso; w celu usprawnienia kontroli przetwarzania konieczne jest wprowadzenie wymogu, aby produkty sprzedawane na podstawie niniejszego rozporządzenia były przetwarzane na produkty określone w rozporządzeniu (EWG) nr 597/77 lub na produkty objęte podpozycją 02.06 C I a) 2 Wspólnej Taryfy Celnej;
ponadto rozporządzenie (EWG) nr 597/77 przewiduje korzystniejsze ustalenia dotyczące mięsa, które ma być przetwarzane na konserwy, w celu zwiększenia konkurencyjności takich konserw na rynku; konieczne jest zapewnienie, aby mięso sprzedawane na podstawie niniejszego rozporządzenia było sprzedawane po cenach zróżnicowanych w zależności od ostatecznego przeznaczenia;
sprzedaż dokonywana na podstawie niniejszego rozporządzenia po cenach ustalonych z góry powinna być regulowana przepisami rozporządzenia Komisji (EWG) nr 216/69 z dnia 4 lutego 1969 r. ustanawiającego szczegółowe zasady sprzedaży wołowiny mrożonej, skupionej przez agencje interwencyjne [7], z zastrzeżeniem niektórych specjalnych wyjątków związanych ze szczególnym wykorzystywaniem takich produktów;
oprócz zabezpieczenia przewidzianego w art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 216/69, konieczne jest ustanowienie zabezpieczenia składanego tytułem gwarancji wykorzystania produktów sprzedawanych na podstawie niniejszego rozporządzenia we wskazanym celu; wysokość zabezpieczenia powinna być zróżnicowana w zależności od sposobu wykorzystania mięsa;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1687/76 z dnia 30 czerwca 1976 r.
[8], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1723/77 [9], ustanowiło szczegółowe zasady kontroli wykorzystania i miejsca przeznaczenia produktów interwencyjnych; niektóre z tych zasad powinny być stosowane w odniesieniu do sprzedaży dokonywanych na podstawie niniejszego rozporządzenia;
artykuł 4 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1134/68 z dnia 30 lipca 1968 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzenia (EWG) nr 653/68 w sprawie warunków zmian wartości jednostki rozliczeniowej stosowanej we wspólnej polityce rolnej [10] stanowi, że w przypadku transakcji dokonywanych w ramach wspólnej polityki rolnej kwoty należności Państw Członkowskich lub należycie upoważnionego organu, wyrażone w walucie krajowej i odpowiadające kwotom określonym w jednostkach rozliczeniowych, powinny być płacone na podstawie stosunku między jednostką rozliczeniową a walutą krajową, występującego w czasie przeprowadzania odnośnej transakcji lub jej części;
zgodnie z art. 6 wymienionego rozporządzenia, czas dokonania transakcji jest określony jako data wystąpienia zdarzenia, w rozumieniu przepisów Wspólnoty lub w przypadku braku takich przepisów i do czasu ich przyjęcia, w rozumieniu przepisów odnośnego Państwa Członkowskiego, zgodnie z którymi kwota związana z odnośną transakcją staje się wymagalna i płatna;
data wystąpienia zdarzenia, gdy odnośne zabezpieczenie i kwota odpowiadająca cenie sprzedaży produktu stają się wymagalne i płatne, jest datą zawarcia umowy sprzedaży;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Mięso sprzedawane na podstawie niniejszego rozporządzenia jest wykorzystywane, według wyboru nabywcy, do wytwarzania we Wspólnocie albo:
a) żywności konserwowanej, w rozumieniu art. 1 ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 597/77, albo
b) innych produktów, w rozumieniu art. 1 ust. 6 tego samego rozporządzenia, lub produktów objętych podpozycją 02.06 C I a) 2 Wspólnej Taryfy Celnej.
2.
W przypadku mięsa mrożonego przetwarzanego na produkty określone w ust. 1 lit. a), dowód potwierdzający przetworzenie nie jest przyjmowany, o ile ilość żywności konserwowanej wytworzonej z takiego mięsa nie jest co najmniej równa ilości nabytego mięsa.
Współczynniki stosowane do ustalania ilości mięsa mrożonego bez kości zawartego w określonej ilości mięsa konserwowanego są wymienione w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
3.
Dla celów niniejszego rozporządzenia, 100 kilogramów mięsa z kością uważa się za odpowiadające 77 kilogramom mięsa bez kości.
Jednakże w przypadku ćwierćtusz przednich, 100 kilogramów ćwierćtusz przednich uważa się za odpowiadające 70 kilogramom mięsa bez kości.
Artykuł 2
Dopuszczalne jest ustalanie zróżnicowanych cen sprzedaży mięsa sprzedawanego na podstawie niniejszego rozporządzenia, w zależności od tego, czy mięso jest przeznaczone do wytwarzania żywności konserwowanej określonej w art. 1 ust. 1 lit. a) czy do wytwarzania innych produktów określonych w art. 1 ust. 1 lit. b).
Artykuł 3
1. Zgłoszenia lub oferty w sprawie zakupu muszą zawierać pisemne oświadczenie nabywcy potwierdzające, że mięso jest przeznaczone do wytwarzania produktów określonych w art. 1 ust. 1 lit. a) lub do wytwarzania produktów określonych w art. 1 ust. 1 lit. b), ze wskazaniem Państwa Członkowskiego lub Państw Członkowskich, gdzie produkty te mają być wytworzone.
2.
Przed zawarciem umowy sprzedaży nabywca musi złożyć właściwemu organowi Państwa Członkowskiego, na którego terenie ma się odbywać przetwarzanie, zobowiązanie na piśmie, że w terminie 30 dni od daty zawarcia umowy sprzedaży wskaże przedsiębiorstwo lub przedsiębiorstwa, w których nabyte mięso zostanie poddane procesowi przetwarzania.
3. W przypadkach, w których stosuje się art. 13 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1687/76, agencja interwencyjna posiadająca odnośne produkty niezwłocznie podaje do wiadomości właściwego organu Państwa Członkowskiego, na którego terenie ma się odbywać przetwarzanie, datę zawarcia każdej umowy sprzedaży.
Artykuł 4
1.
Przed zawarciem umowy sprzedaży zabezpieczenie, mające na celu zagwarantowanie przetworzenia produktów, składa się właściwemu organowi Państwa Członkowskiego, na którego terenie ma się odbywać przetwarzanie.
Zabezpieczenie składa się w walucie krajowej danego Państwa Członkowskiego.
Wysokość zabezpieczenia może być zróżnicowana w zależności od produktu wystawionego na sprzedaż oraz od jego ostatecznego przeznaczenia
2. W przypadkach, w których stosuje się art. 13 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1687/76, do czasu otrzymania świadectwa określonego w powołanym ustępie, przed otrzymaniem świadectwa określonego w tym ustępie przez agencję interwencyjną posiadającą produkty, zawieranie umów sprzedaży jest niedopuszczalne.
Artykuł 5
1.
Przetworzenie mięsa nabytego na podstawie niniejszego rozporządzenia musi być wykonane w terminie czterech miesięcy od daty zawarcia umowy sprzedaży.
2.
Dowód przewidziany w art. 12 rozporządzenia (EWG) nr 1687/76 musi być przedłożony w terminie pięciu miesięcy od daty zawarcia umowy sprzedaży.
3.
Zwolnienia zabezpieczenia przewidzianego w art. 4 ust. 1 dokonuje się za okazaniem dowodu określonego w ust. 2 oraz pod warunkiem zachowania zgodności z innymi warunkami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu.
4.
Jeżeli zgłoszenie w sprawie zakupu zostało odrzucone, zabezpieczenie przewidziane w art. 4 ust. 1 zwalnia się niezwłocznie, proporcjonalnie do ilości, na które nie zawarto umowy sprzedaży.
Artykuł 6
1. Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 5 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 216/69, kwota odpowiadająca cenie sprzedaży jest płacona w miarę odbioru towarów z magazynu, proporcjonalnie do odbieranych ilości i nie później niż w dniu poprzedzającym każdy odbiór.
2.
Kwota ta jest wpłacana w walucie krajowej Państwa Członkowskiego, na którego terenie znajduje się agencja posiadająca sprzedawane produkty.
3. Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 2 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 216/69, minimalna ilość, którą można sprzedać wynosi 10 ton.
Artykuł 7
W przypadkach, w których ze względu na wystąpienie siły wyższej nabywca nie jest w stanie dotrzymać terminu wyznaczonego na odbiór produktów, agencja interwencyjna podejmuje takie działania, które uzna za niezbędne, mając na uwadze przywołane okoliczności.
Agencja interwencyjna notyfikuje Komisji każdy przypadek wystąpienia siły wyższej i informuje ją o działaniach podjętych w związku z tym faktem.
Artykuł 8
W rozumieniu art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 1134/68 data wystąpienia zdarzenia, w którym zabezpieczenie określone w art. 4 ust. 1 oraz kwota odpowiadająca cenie sprzedaży stają się wymagalne i płatne, uważa się za datę zawarcia umowy.
Artykuł 9
W Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 1687/76 po ust. 16 dodaje się ust. 17 pod pozycją "II produkty przeznaczone do odmiennego wykorzystania lub celu niż określono w podpozycji I" i odnośny przypis [8] Dz.U. L 251 z 1.10.1977, str. 60. w brzmieniu:
"17. Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2182/77 z dnia 30 września 1977 r. ustanawiające szczegółowe zasady sprzedaży mrożonej wołowiny pochodzącej z zapasów interwencyjnych, przeznaczonej do przetworzenia we Wspólnocie oraz zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1687/76.
a) Mięso przeznaczone do produkcji żywności konserwowanej:
- Sekcja 104:
"Mięso przeznaczone do produkcji żywności konserwowanej.Kod bestemt til fremstilling af konserves."
"System a). (Rozporządzenie (EWG) nr 2182/77).Ordning a).
(Forordning (EØF) nr 2182/77)."
"Fleisch zur Herstellung von Konserven bestimmt.Regelung a).
(Verordnung (EWG) nr 2182/77)."
"Viandes destinées à la fabrication de conserves.Régime a).
(Règlement (CEE) nr 2182/77)."
"Carni destinate alle fabbricazione di conserve.Regime a).
(Regolamento (CEE) n. 2182/77)."
"Vlees bestemd voor de vervaardiging van conserve.Regeling a).
(Verordening (EEG) nr 2182/77)."
- Sekcja 106:
Data zawarcia umowy sprzedaży.
b) Mięso przeznaczone do wytwarzania innych produktów:
- Sekcja 104:
"Mięso przeznaczone do przetwarzania.System b).
(Rozporządzenie (EWG) nr 2182/77)."
"Kod bestemt til forarbejdning.Ordning b).
(Forordning (EØF) nr 2182/77)."
"Zur Verarbeitung bestimmtes Fleisch.Regelung b).
(Verordnung (EWG) nr 2182/77)."
"Viandes destinées à la transformation.Régime b).
(Règlement (CEE) nr 2182/77)."
"Carni destinate alle trasformazione.Regime b).
(Regolamento (CEE) n. 2182/77)."
"Vlees bestemd voor verwerking.Regeling b).
(Verordening (EEG) nr 2182/77)."
- Sekcja 106:
Data zawarcia umowy sprzedaży."
Artykuł 10
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 10 października 1977 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2237/77
z dnia 23 września 1977 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 118/66 w sprawie deklaracji podatkowej rolnika, która ma być wykorzystywana do celów określania dochodów gospodarstw rolnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 79/65 z dnia 15 czerwca 1965 r. ustanawiające Sieć Danych Rachunkowości Gospodarstw Rolnych o dochodach i działalności gospodarstw rolnych w Europejskiej Wspólnocie Gospodarczej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2910/73 [2], w szczególności jego art. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 118/66 z dnia 29 lipca 1966 r.
[3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3565/73 [4] określiło pozycje, które mają zostać zamieszczone w deklaracji podatkowej rolnika, która ma być wykorzystywana do celów określania dochodów gospodarstw rolnych;
rodzaj, definicje oraz prezentacja danych rachunkowych zbieranych za pomocą deklaracji podatkowej rolnika w celu określania dochodów gospodarstw rolnych powinny być identyczne, bez względu na charakterystykę gospodarstw objętych badaniem ankietowym;
obecnie nadeszła pora na zastosowanie doświadczeń z dziesięcioletniego okresu funkcjonowania sieci danych rachunkowości gospodarstw rolnych w celu dokonania przeglądu przepisów dotyczących deklaracji podatkowej rolnika, tak aby uzyskać lepszy stopień porównywalności danych rachunkowych i dostosowania ich do zmieniających się potrzeb wspólnej polityki rolnej;
należy skorzystać z tej okazji, aby udoskonalić przetwarzanie danych rachunkowych; w tym celu należy przyjąć zastosowanie taśmy magnetycznej jako środka zapisu tychże danych;
w przypadku niektórych gospodarstw mogą wystąpić trudności z wypełnianiem niektórych szczegółowych pozycji z powodu braku istotnych danych w księgach rachunkowych tychże gospodarstw; w związku z tym, tak długo, jak występują te trudności, należy przyjąć uzgodnienia zapobiegające wszelkiemu rodzajowi ryzyka niewłaściwej interpretacji, które może mieć miejsce w przypadku braku wypełnienia tychże szczegółowych pozycji;
w celu zminimalizowania ujemnych skutków wynikających z adaptacji deklaracji podatkowej rolnika należy zastosować nowe przepisy we wszystkich Państwach Członkowskich z mocą począwszy od jednego i tego samego roku obrachunkowego; jednakże, mając na uwadze trudności, jakie mogą napotkać niektóre Państwa Członkowskie przy wprowadzaniu takich adaptacji w ciągu jednego roku, wskazane jest uchwalenie przepisów umożliwiające tymże Państwom Członkowskim opóźnienie o jeden rok obrachunkowy stosowania nowych przepisów;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Wspólnoty ds. Sieci Danych Rachunkowości Gospodarstw Rolnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Rodzaj danych rachunkowych, które mają zostać podane w deklaracji podatkowej rolnika, należy określić w załączniku I. Odnośne definicje oraz instrukcje ustalone są w załączniku II.
Dane rachunkowe należy prezentować w formie określonej w załączniku III.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie stosuje się po raz pierwszy w odniesieniu do danych rachunkowych z roku obrachunkowego 1978, rozpoczynającego się w trakcie trwania okresu od dnia 1 stycznia 1978 do dnia 1 lipca 1978 r.
Jednakże we Francji, we Włoszech i w Luksemburgu przepisy te stosują się po raz pierwszy do danych rachunkowych za rok obrachunkowy 1979, a rok ten rozpoczyna się w trakcie trwania okresu od dnia 1 stycznia 1979 r. do dnia 1 lipca 1979 r.
Artykuł 3
Niniejszym rozporządzenie (EWG) nr 118/66 traci moc, ale stosuje się je w całości do danych rachunkowych z lat obrachunkowych poprzedzających te określone w art. 2, bez względu na datę przekazania tych danych do Komisji.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG, Euratom, EWWIS) nr 2290/77
z dnia 18 października 1977 r.
określające uposażenie członków Trybunału Obrachunkowego
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, w szczególności jego art. 78e,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 206,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 180,
uwzględniając Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich stosowany w odniesieniu do członków Trybunału Obrachunkowego na mocy art. 206, 78e i 180, a także mając na uwadze, co następuje:
Rada ustala uposażenie, dodatki i emerytury członków Trybunału Obrachunkowego, jak również wszelkie płatności dokonywane zamiast wynagrodzeń,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Członkowie Trybunału Obrachunkowego mają, od dnia objęcia swoich stanowisk do ostatniego dnia miesiąca, w którym przestali sprawować swoje funkcje, prawo do wynagrodzenia podstawowego, dodatków rodzinnych oraz innych dodatków.
Artykuł 2
Miesięczne wynagrodzenie podstawowe członków Trybunału Obrachunkowego jest równe kwocie otrzymanej w wyniku zastosowania w odniesieniu do wynagrodzenia podstawowego urzędnika Wspólnot Europejskich ostatniego stopnia szczebla A 1 następujących wartości procentowych:
Przewodniczący: _BAR_ 108 % _BAR_
Inni członkowie: _BAR_ 104 % _BAR_
Artykuł 3
Członkowie Trybunału Obrachunkowego mają prawo do dodatków rodzinnych ustalanych przez analogię z przepisami art. 67 regulaminu pracowniczego i art. 1–3 załącznika VII do tego regulaminu pracowniczego.
Artykuł 4
Członkowie Trybunału Obrachunkowego mają prawo do dodatków mieszkaniowych w wysokości równej 15 % ich wynagrodzenia podstawowego.
Artykuł 5
Wysokość wynagrodzenia podstawowego określonego w art. 2, dodatków rodzinnych określonych w art. 3 i dodatków mieszkaniowych określonych w art. 4 jest ustalana poprzez zastosowanie współczynników korygujących wyznaczanych przez Radę zgodnie z art. 64 i 65 regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich w odniesieniu do urzędników zatrudnianych w Luksemburgu.
Artykuł 6
Z chwilą objęcia swojego stanowiska i zakończenia sprawowania swoich funkcji członek Trybunału Obrachunkowego ma prawo do:
a) zwrotu z tytułu urządzenia się w wysokości równej kwocie wynagrodzenia podstawowego za okres dwóch miesięcy pobieranego w okresie obejmowania swojego stanowiska i zwrotu z tytułu przesiedlenia w wysokości równej kwocie wynagrodzenia podstawowego za okres jednego miesiąca pobieranego w okresie zakończenia sprawowania swoich funkcji;
b) zwrotu kosztów podróży ponoszonych przez członka dla siebie samego, jak i dla członków swojej rodziny, oraz zwrotu kosztów przewozu swoich rzeczy osobistych i umeblowania, w tym kosztów ubezpieczenia od zwykłego ryzyka (kradzież, stłuczenie, uszkodzenie przez ogień).
W przypadku odnowienia mandatu członek Trybunału Obrachunkowego nie ma prawa do dodatków określonych w niniejszym artykule.
Taki członek nie ma również takiego prawa w przypadku powołania go na członka innej instytucji Wspólnot, jeżeli taka instytucja ma swoją tymczasową siedzibę w mieście, w którym członek ten musiał mieszkać ze względu na sprawowanie swoich poprzednich funkcji, pod warunkiem że jeszcze nie dokonał swojego przesiedlenia w okresie poprzedzającym to nowe powołanie.
Artykuł 7
Członek Trybunału Obrachunkowego zmuszony w czasie sprawowania swoich funkcji do odbywania podróży z dala od miejsca tymczasowej siedziby Trybunału Obrachunkowego ma prawo do:
a) zwrotu kosztów podróży;
b) zwrotu kosztów opłacenia hotelu (ale jedynie za wynajem pokoju, obsługę i podatki);
c) zwrotu kosztów utrzymania, w wysokości 800 franków belgijskich na każdy cały dzień nieobecności; w przypadku podróży poza Europę taki dodatek jest zwiększany do 1500 franków belgijskich.
Artykuł 8
1.
Przez okres trzech lat od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym przestał sprawować swoje funkcje, były członek Trybunału Obrachunkowego otrzymuje miesięczny dodatek przejściowy w wysokości ustalonej zgodnie z następującą procedurą:
- 35 % wynagrodzenia podstawowego, które pobierał w okresie zakończenia sprawowania swoich funkcji, jeżeli ma za sobą okres służby krótszy niż okres dwóch lat,
- 40 % takiego wynagrodzenia, jeżeli taki okres jest dłuższy niż okres dwóch lat, ale krótszy niż okres trzech lat,
- 45 % takiego wynagrodzenia, jeżeli taki okres jest dłuższy niż okres trzech lat, ale krótszy niż okres pięciu lat,
- 50 % takiego wynagrodzenia, jeżeli taki okres jest dłuższy niż okres pięciu lat, ale krótszy niż okres dziesięciu lat,
- 55 % takiego wynagrodzenia, jeżeli taki okres jest dłuższy niż okres dziesięciu lat, ale krótszy niż okres piętnastu lat,
- 60 % takiego wynagrodzenia we wszystkich innych przypadkach.
2.
Prawo do takiego dodatku wygasa, kiedy były członek Trybunału Obrachunkowego zostaje powołany na stanowisko w jednej z instytucji Wspólnot lub w przypadku zgonu takiego członka.
W przypadku takiego powołania dodatek jest wypłacany do dnia objęcia stosownego stanowiska; w przypadku zgonu wypłata za miesiąc, w którym miał miejsce zgon, jest ostatnią z należnych mu wypłat.
3.
Jeżeli w okresie tych trzech lat osoba zainteresowana podejmie jakąkolwiek nową działalność zarobkową, to kwota, o którą jej miesięczne wynagrodzenie brutto (tzn. przed potrąceniem podatków), wraz z dodatkiem przewidzianym w ust. 1, przekracza wynagrodzenie przed potrąceniem podatków, które osoba ta pobierała jako członek Trybunału Obrachunkowego na mocy art. 2, 3 i 4 jest odliczana od takiego dodatku przejściowego.
Obliczając wysokość wynagrodzenia pobieranego z tytułu takiej nowej działalności, bierze się pod uwagę wszystkie formy wynagrodzenia, z wyjątkiem takich form wynagrodzenia, które stanowią zwrot kosztów.
4.
Z dniem zakończenia sprawowania swoich funkcji, z dniem 1 stycznia każdego następnego roku, a także w każdym przypadku wystąpienia zmiany swojej sytuacji finansowej, członek Trybunału Obrachunkowego zgłasza Przewodniczącemu Trybunału Obrachunkowego każdą formę wynagrodzenia pobieranego za usługi świadczone przez siebie, z wyjątkiem takich form wynagrodzenia, które stanowią zwrot kosztów.
Dodatkowe wynagrodzenie słusznie pobierane przez byłego członka w czasie sprawowania swoich funkcji członka Trybunału Obrachunkowego nie jest odliczane od dodatku przejściowego.
Każde takie zgłoszenie musi być dokonane w dobrej wierze i jest traktowane jako poufne.
Informacje zawarte w takim zgłoszeniu nie mogą być wykorzystywane do celów innych niż stosowanie postanowień niniejszego rozporządzenia i nie mogą być przekazywane osobom trzecim.
5.
Przez okres trzech lat, wymieniony w ust. 1, były członek Trybunału Obrachunkowego ma prawo do dodatków rodzinnych przewidzianych w art. 3.
Artykuł 9
1.
Po zakończeniu sprawowania swoich funkcji każdy członek Trybunału Obrachunkowego ma prawo do emerytury należnej od dnia ukończenia 65 roku życia.
2.
Tacy członkowie mogą się jednak ubiegać o rozpoczęcie pobierania takiej emerytury od dnia ukończenia 60 roku życia.
W takim przypadku w odniesieniu do emerytury stosuje się następujący współczynnik:
60 lat _BAR_ 0–70 _BAR_
61 lat _BAR_ 0–75 _BAR_
62 lat _BAR_ 0–80 _BAR_
63 lat _BAR_ 0–87 _BAR_
64 lat _BAR_ 0–95 _BAR_
Artykuł 10
Wysokość emerytury to 4,50 % wynagrodzenia podstawowego ostatnio pobieranego za każdy pełny rok służby i jedna dwunasta tej kwoty za każdy pełny miesiąc.
Maksymalna wysokość emerytury to 70 % ostatnio pobieranego wynagrodzenia podstawowego.
Jeżeli dana osoba sprawowała funkcję pPrzewodniczącego i członka Trybunału Obrachunkowego, to wynagrodzenie stanowiące podstawę przy obliczaniu wysokości należnej emerytury jest brana pod uwagę proporcjonalnie do okresu sprawowania, przez taką osobę, każdej z poszczególnych funkcji.
Artykuł 11
Członek Trybunału Obrachunkowego, którego niepełnosprawność została uznana za całkowitą i uniemożliwia mu ona sprawowania swoich funkcji, który z tych powodów ustąpił ze stanowiska lub został zmuszony do takiego ustąpienia ma, od dnia ustąpienia lub przymusowego ustąpienia, prawo do następujących dodatków:
a.) jeżeli niepełnosprawność została uznana za trwałą, ma on prawo do renty dożywotniej obliczanej zgodnie z przepisami art. 10, której wysokość musi być równa co najmniej 30 % ostatnio pobieranego wynagrodzenia podstawowego.
Taki członek ma prawo do renty w maksymalnej wysokości, jeżeli odnośna niesprawność jest wynikiem inwalidztwa lub choroby nabytej w trakcie sprawowania swoich funkcji;
b) jeżeli niepełnosprawność jest czasowa, ma on prawo, do czasu wyzdrowienia, do renty w wysokości równej 60 % ostatnio pobieranego wynagrodzenia podstawowego, jeżeli inwalidztwo czy choroba zostały nabyte w trakcie sprawowania swoich funkcji, i 30 % w pozostałych przypadkach.
Kiedy beneficjent takiej renty inwalidzkiej osiągnął wiek 65 lat lub korzystał z renty inwalidzkiej przez okres siedmiu lat, renta ta jest zastępowana rentą dożywotnią obliczaną zgodnie z przepisami art. 10.
Artykuł 12
Członek Trybunału Obrachunkowego ma prawo do zasiłków z systemu zabezpieczenia społecznego przewidzianych w regulaminie pracowniczym urzędników Wspólnot Europejskich takich jak: zasiłek chorobowy, z tytułu choroby zawodowej, z tytułu wypadku przy pracy, porodowy i pogrzebowy.
Niniejszy artykuł znajduje również zastosowanie w odniesieniu do byłych członków Trybunału Obrachunkowego, którzy są beneficjentami systemu emerytalnego przewidzianego w art. 9 lub dodatku przejściowego przewidzianego w art. 8.
Postanowienia niniejszego ustępu nie obejmują jednak ryzyka już objętego innym systemem zabezpieczenia społecznego, którego beneficjentem może być były członek Trybunału Obrachunkowego.
Artykuł 13
Jeżeli odpowiedzialność za spowodowanie niezdolności do pracy lub śmierć członka Trybunału Obrachunkowego ponosi strona trzecia, prawa takiego członka lub jej następców prawnych do wszczynania postępowań sądowych przeciwko stronom trzecim ulegają przeniesieniu na Wspólnoty w zakresie, w którym Wspólnoty zaciągają zobowiązania w ramach tego systemu emerytalnego.
Artykuł 14
Dodatek przejściowy przewidziany w art. 8, emerytura przewidziana w art. 9 i renta przewidziana w art. 11 nie mogą być pobierane równocześnie przez tę samą osobę.
Jeżeli członek Trybunału Obrachunkowego ma prawo do ubiegania się o przyznanie świadczeń na mocy więcej niż jednego z tych postanowień, to zastosowanie znajduje jedynie to postanowienie, które jest najbardziej korzystne dla wnioskodawcy.
Artykuł 15
W przypadku zgonu członka Trybunału Obrachunkowego, który nastąpił w trakcie okresu urzędowania, pozostający przy życiu współmałżonek lub dzieci pozostające na utrzymaniu mają prawo, do ostatniego dnia trzeciego miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpił zgon, do wynagrodzenia, do którego taki członek Trybunału Obrachunkowego miałby prawo na mocy art. 2, 3 i 4.
Artykuł 16
1.
Wdowa i pozostające na utrzymaniu dzieci członka lub byłego członka Trybunału Obrachunkowego, który w chwili śmierci miał prawo do świadczeń emerytalnych, mają prawo do renty dla pozostającego przy życiu członka rodziny.
Wysokość takiej renty jest równa wartości procentowej emerytury należnej takiemu członkowi lub byłemu członkowi Trybunału Obrachunkowego na mocy art. 10 z dniem zgonu, a mianowicie:
— dla pozostającego przy życiu współmałżonka _BAR_ 60 %, _BAR_
— dla każdego z dzieci, jeżeli matka żyje _BAR_ 10 %, _BAR_
— dla każdego z dzieci, jeżeli zarówno ojciec, jak i matka nie żyją _BAR_ 20 %. _BAR_
Jednakże jeżeli zgon członka Trybunału Obrachunkowego nastąpił w trakcie jego okresu urzędowania, to wysokość renty dla pozostającego przy życiu członka rodziny dla wdowy jest równa 36 % wynagrodzenia podstawowego pobieranego w okresie bezpośrednio poprzedzającym śmierć.
2.
Łączna kwota takich rent dla pozostających przy życiu członków rodziny nie może przekraczać kwoty emerytury członka lub byłego członka Parlamentu Europejskiego branej za podstawę przy ich obliczaniu.
Maksymalna należna kwota rent dla pozostających przy życiu członków rodziny jest rozdzielana, stosownie do przypadku, pomiędzy beneficjentami zgodnie z wyżej określonymi wartościami procentowymi.
3.
Renty dla pozostających przy życiu członków rodziny są przyznawane od pierwszego dnia miesiąca kalendarzowego następującego po miesiącu, w którym nastąpił zgon; jednakże w przypadkach, w których zastosowano przepisy art. 15, stosowne prawo przysługuje dopiero od pierwszego dnia czwartego miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpił zgon.
4.
Prawo do renty dla pozostającego przy życiu członka rodziny wygasa ostatniego dnia tego miesiąca kalendarzowego, w którym nastąpił zgon osoby takie prawo mającej.
Ponadto prawo do renty sierocej wygasa ostatniego dnia miesiąca, w którym pobierające je dziecko ukończyło 21 rok życia.
Jednakże takie prawo zostaje zachowane przez okres kształcenia zawodowego, ale nie dłużej niż do ostatniego dnia miesiąca, w którym takie dziecko ukończyło 25 rok życia.
Renta pozostaje należna sierocie, która ze względu na chorobę lub niezdolność do pracy nie jest w stanie zarabiać na swoje utrzymanie.
5.
Jeżeli były członek Trybunału Obrachunkowego wstąpił w związek małżeński i z dniem ślubu miał prawo do świadczeń emerytalnych na mocy niniejszego rozporządzenia, jego żona i dzieci tego związku nie mają prawa do renty dla pozostającego przy życiu członka rodziny, z wyjątkiem przypadków, w których ślub miał miejsce na pięć lub większą liczbę lat przed datą zgonu byłego członka Trybunału Obrachunkowego.
6.
Prawo pozostającej przy życiu wdowy do renty dla pozostającego przy życiu członka rodziny wygasa z chwilą ponownego wstąpienia w związek małżeński.
W takim przypadku ma ona prawo do bezzwłocznej wypłaty sumy ryczałtowej równej dwukrotności rocznej renty dla pozostającego przy życiu członka rodziny.
Artykuł 17
Członek Trybunału Obrachunkowego, który został zwolniony ze stanowiska z powodu poważnego zaniedbania obowiązków, traci wszelkie prawa do dodatku przejściowego i emerytury; to postanowienie nie znajduje jednak zastosowania w doniesieniu do osób mających po nim takie prawa.
Artykuł 18
Rada, wydając decyzję dotyczącą podwyższenia wysokości wynagrodzenia podstawowego, równocześnie wydaje decyzję dotyczącą odpowiedniego podwyższenia wysokości wypłacanych dotychczas emerytur i rent.
Artykuł 19
Płatności związane ze świadczeniami przewidzianymi w tym systemie emerytalnym są ujmowane w budżecie Wspólnot.
Państwa Członkowskie wspólnie gwarantują wypłacanie tych świadczeń zgodnie ze skalą przyjętą w celu finansowania takich wydatków.
Artykuł 20
1.
Wypłaty kwot należnych na mocy art. 2, 3, 4, 6, 12 i 15 są dokonywane w walucie państwa, w którym Trybunał Obrachunkowy ma swoją tymczasową siedzibę.
2.
Beneficjenci mogą dokonywać wyboru wypłaty kwot należnych na mocy art. 8, 9, 11 i 16 w walucie państwa, którego są obywatelami, państwa swojego miejsca stałego zamieszkania lub państwa, w którym Trybunał Obrachunkowy ma swoją tymczasową siedzibę; ich wybór podlega wykonaniu prze okres co najmniej dwóch lat.
Jeżeli ani pierwsze, ani drugie z danych państw nie jest Państwem Członkowskim Wspólnoty, kwoty należne są wypłacane w walucie państwa, w którym Trybunał Obrachunkowy ma swoją tymczasową siedzibę.
Artykuł 21
Rozporządzenie, które określa warunki i procedurę stosowania podatku na rzecz Wspólnot, znajduje zastosowanie w odniesieniu do członków Trybunału Obrachunkowego.
Artykuł 22
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (EWG) NR 2436/77
z dnia 4 listopada 1977 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1822/77 ustanawiające szczegółowe zasady pobierania opłaty z tytułu współodpowiedzialności wprowadzonej w odniesieniu do mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1079/77 z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie opłaty z tytułu współodpowiedzialności oraz w sprawie środków mających na celu rozszerzenie rynku mleka i przetworów mlecznych1, w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1822/77 z dnia 5 sierpnia 1977 r. ustanawiające szczegółowe zasady pobierania opłaty z tytułu współodpowiedzialności wprowadzonej w odniesieniu do mleka i przetworów mlecznych2 ma na celu zapewnienie wdrożenia jak najbardziej wydajnego i racjonalnego systemu; w tym celu, ze względu na konieczność uproszczenia administracji i nadzoru, należy wziąć pod uwagę szczególne sytuacje, w których wysokość kwot pobieranych z tytułu omawianej opłaty jest nadmierna w stosunku do nakładu czasu i środków;
od czasu wejścia w życie opłaty z tytułu współodpowiedzialności, tj. od 16 września 1977 r., w regionach Wspólnoty, w których średnia ilość mleka dostarczanego mleczarniom przez poszczególnych producentów jest mniejsza niż 10 kilogramów dziennie występowały, w związku z pobieraniem odnośnej opłaty, trudności administracyjne, które okazały się być nie do pokonania; dlatego takie ilości nie powinny być brane pod uwagę przy pobieraniu odnośnej opłaty;
definicja regionów Wspólnoty została przedstawiona w art. 4 ust. 3 lit. a) dyrektywy Rady 72/280/EWG z dnia 31 lipca 1972 r. w sprawie badań statystycznych przeprowadzanych przez Państwa Członkowskie odnośnie do mleka i przetworów mlecznych3, zmienionej dyrektywą 73/358/EWG4;
ponadto w celu uniknięcia nieproporcjonalnych obciążeń administracyjnych przypadki, w których mleczarnie odbierają dziennie ograniczone ilości mleka przeznaczonego do produkcji serów długo dojrzewających należy traktować w sposób analogiczny jak przypadki określone w art. 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia (EWG) nr 1822/77;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Produktów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1822/77 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"4.
Ponadto z opłaty z tytułu współodpowiedzialności zwolnione jest mleko sprzedawane przez producentów przedsiębiorstwom zajmującym się obróbką i przetwarzaniem mleka, działającym w regionie, w którym w 1976 r. średnia dzienna ilość mleka dostarczanego przez poszczególnych producentów takim przedsiębiorstwom wynosiła mniej niż 10 kilogramów.
Dla celów poprzedniego ustępu przez regiony rozumieć należy regiony w ich definicji określonej w art. 4 ust. 3 lit. a) dyrektywy 72/280/EWG.
Regiony, w których spełniony jest warunek określony w ust. 1, wyznacza się zgodnie z procedurą określoną w art. 30 rozporządzenia (EWG) nr 804/68.".
Artykuł 2
W art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 1822/77 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"1a.
Zezwolenie określone w ust. 1 może być również udzielane, na ich wniosek, przedsiębiorstwom, które wytwarzają sery o co najmniej trzymiesięcznym okresie dojrzewania i które przedstawiły dowód skupowania przez siebie w 1976 r. od producentów średnio nie więcej niż 10 000 kilogramów mleka krowiego dziennie.".
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (EWG) NR 2531/77
z dnia 17 listopada 1977 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1594/70 w odniesieniu do dokwaszania niektórych win i produktów winiarskich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 816/70 z dnia 28 kwietnia 1970 r. ustanawiające dodatkowe przepisy dotyczące wspólnej organizacji rynku wina1, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2211/772, w szczególności jego art. 20 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 2211/77 zmieniło rozporządzenie (EWG) nr 816/70 w sposób umożliwiający przeprowadzenie w wyjątkowych latach i w niektórych warunkach dodatkowego dokwaszania produktów podstawowych, niektórych win stołowych i win gatunkowych produkowanych w określonym regionie geograficznym (psr); w związku z tym, aby zapewnić możliwość kontroli takich nowych praktyk oraz do czasu przyjęcia środków regulujących praktyki i zabiegi enologiczne rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1594/70 z dnia 5 sierpnia 1970 r. w sprawie powiadamiania, przeprowadzania oraz kontroli procesów wzbogacania, dokwaszania i odkwaszania wina3 należy zmienić odpowiednio;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 4 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1594/70 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"1. Dokwaszanie produktów wymienionych w art. 20 ust. 1 i 2 rozporządzenia (EWG) nr 816/70 może być przeprowadzane jedynie przy użyciu kwasu winowego."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2560/77
z dnia 7 listopada 1977 r.
zmieniające nomenklaturę niektórych produktów rolnych, rozporządzenia dotyczące tych produktów oraz Wspólną Taryfę Celną
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 28 i 43,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1707/73 [3], w szczególności jego art. 14 ust. 2 i 15 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 559/76 [5], w szczególności jego art. 14 ust. 6,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3330/74 z dnia 19 grudnia 1974 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku cukru [6], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1110/77 [7], w szczególności jego art. 9 ust. 5,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2727/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [8], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1386/77 [9], w szczególności jego art. 14 ust. 3, art. 16 ust. 5, art. 17, art. 19 ust. 2 i art. 23 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: dziewięć Państw Członkowskich jest stronami podpisanej dnia 15 grudnia 1950 r. Konwencji brukselskiej w sprawie nomenklatury klasyfikacji towarów w taryfie celnej; Wspólna Taryfa Celna jest oparta na tej nomenklaturze;
Rada Współpracy Celnej zaleciła Umawiającym się Stronom wprowadzenie zmian do tej Konwencji, a zatem również zmianę nomenklatury, która stanowi jeden z jej elementów; to zalecenia, które nie spotkały się ze sprzeciwem, ani co do całości, ani co do części, są uznane za przyjęte dnia 1 lipca 1977 r. i mają być stosowane od dnia 1 stycznia 1978 r.;
pozycja 05.06 została skreślona na podstawie zalecenia Rady Współpracy Celnej; produkty objęte tą pozycją są obecnie sklasyfikowane w podpozycji 05.15 B; podpozycja ta stanowi jeden z elementów wspólnej organizacji rynku niektórych produktów wymienionych w wykazie stanowiącym załącznik II Traktatu; ze względu na zalecenie Rady Współpracy Celnej zakres wspólnej organizacji rynku nie powinien ulec rozszerzeniu;
pozycja 17.05 została skreślona na podstawie zalecenia Rady Współpracy Celnej; produkty objęte tą pozycją są obecnie sklasyfikowane w pozycjach 17.01 lub 17.02 bądź w podpozycji 21.07 F;
aby zapewnić jednolite stosowanie nomenklatury taryfowej produktów rolnych należy wprowadzić do Taryfy również inne zmiany; konieczna jest zatem zmiana odpowiednich rozporządzeń; nomenklatura taryfowa produktów rolnych jest włączona do Wspólnej Taryfy Celnej;
Wspólna Taryfa Celna może zostać uproszczona;
niektóre rozporządzenia powinny zostać zmienione lub dostosowane;
zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1035/72 z dnia 18 maja 1972 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [10], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 1034/77 [11], w szczególności jego art. 22, oprócz cła może zostać nałożona opłata o skutku równoważnym na ogórki; należy odpowiednio zmienić Wspólną Taryfę Celną;
właściwym jest, do celów przejrzystości, dostosować do stanu aktualnego Załączniki zmienianych rozporządzeń,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
SEKCJA I
Zboża
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2727/75 załącznik A zastępuje się załącznikiem I niniejszego rozporządzenia, a w załączniku B wprowadza się niniejszym zmiany zgodnie z załącznikiem II niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
W art. 6 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2742/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie refundacji produkcyjnych stosowanych w sektorach zboża i ryżu [12], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2139/77 [13] niniejszym wprowadza się następujące zmiany:
- skreśla się "17.05 B" i zastępuje się przez "21.07 F II".
Artykuł 3
W załączniku I rozporządzenia Rady (EWG) nr 2743/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie systemu stosowanego do mieszanek paszowych pochodzenia zbożowego [14] podpozycja 23.07 B otrzymuje brzmienie:
Numer pozycji WTC _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_
23.07 _BAR_ Pasze słodzone; pozostałe preparaty używane do żywienia zwierząt: _BAR_
_BAR_ B.Pozostałe, zawierające skrobię, glukozę lub syrop glukozowy, objęte podpozycjami 17.02 B i 27.01 F II lub przetwory mleczne (objęte pozycją 04.01, 04.02, 04.03 lub 04.04, bądź podpozycją 07.02 A i 27.07 F I) _BAR_
_BAR_ I.(Bez zmian) _BAR_
Artykuł 4
W rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2744/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie systemu stosowanego w przywozie i wywozie produktów przetworzonych ze zboża i ryżu [15], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 832/76 [16], wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 5 ust. 1 i art. 8:
- skreśla się "11.06 B" i zastępuje się przez "11.04 C II",
- skreśla się "1705 B" i zastępuje się przez "2107 F II".
2.
W art. 9 ust. 1:
- skreśla się "11.06 A" i zastępuje się przez "11.04 C I",
- skreśla się "17.05 B" i zastępuje się przez "21.07 F II".
3.
W art. 9 ust. 3:
- skreśla się "11.06 B" i zastępuje się przez "11.04 C II".
4.
W załączniku I:
a) kolumny 1 i 2 pozycji 11.02, 11.06 i 17.02 otrzymują brzmienie:
Numer pozycji WTC _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_ Produkt podstawowy _BAR_ Współczynnik _BAR_ Stały składnik (u.a./t) _BAR_
(1) _BAR_ (2) _BAR_ (3) _BAR_ (4) _BAR_ (5) _BAR_
11.02 _BAR_ Kasze zbożowe i mąka zbożowa; ziarna zbóż obrobione w inny sposób (na przykład łuszczone, miażdżone, płatkowane, perełkowane, śrutowane lub krojone, ale dalej nieprzetworzone), z wyjątkiem ryżu objętego pozycją 10.06; zarodki zbóż, całe, miażdżone, płatkowane lub mielone: _BAR_ Bez zmian _BAR_
A. _BAR_ (Bez zmian) _BAR_
B. _BAR_
C. _BAR_
D. _BAR_
E. _BAR_
F. _BAR_
G. _BAR_
_BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
11.04 _BAR_ Mąka z suszonych roślin strączkowych objętych pozycją 07.05 lub owoców objętych którąkolwiek z pozycji działu 8; mąka i mączka z sago oraz korzeni i bulw objętych pozycją 07.06: _BAR_ Bez zmian _BAR_
C. Mąka i mączka z sago oraz korzeni i bulw objętych pozycją 07.06:
_BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
I Denaturowane [18]
_BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
II. Pozostałe
_BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
a) Wykorzystywane do produkcji skrobi [18]
_BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
b) Pozostałe
_BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
17.02 _BAR_ Pozostałe cukry w formie stałej; syropy cukrowe niezawierające dodatku środków aromatyzujących lub barwiących; sztuczny miód, nawet zmieszany z miodem naturalnym; karmel _BAR_ Bez zmian _BAR_
B. Glukoza i syrop glukozowy:
_BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
II. Pozostałe:
_BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
a) Glukoza w postaci białego pudru krystalicznego, scalonego lub niescalonego
_BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
b) Pozostałe
_BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
b) Skreśla się pozycję 17.05 i zastępuje się nową podpozycją 21.07 F w brzmieniu:
Numer pozycji WTC _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_ Produkt podstawowy _BAR_ Współczynnik _BAR_ Stały składnik (u.a./t) _BAR_
(1) _BAR_ (2) _BAR_ (3) _BAR_ (4) _BAR_ (5) _BAR_
21.07 F _BAR_ Aromatyzowane lub barwione syropy cukrowe: _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
_BAR_ II.Syrop glukozowy _BAR_ Kukurydza _BAR_ 1,61 _BAR_ 55,00 _BAR_
Artykuł 5
W art. 3 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2747/75 z dnia 29 października 1975 r. ustanawiającego ogólne zasady stosowane w przypadku wystąpienia zakłóceń w funkcjonowaniu rynku zbóż [19], wprowadza się następujące zmiany:
- skreśla się "17.05 B" i zastępuje przez "21.07 F II".
Artykuł 6
W załączniku I rozporządzenia Rady (EWG) nr 2758/75 z dnia 29 października 1975 r. ustanawiającego ogólne zasady dotyczące składników mających na celu zapewnienie ochrony przemysłu przetwórczego w sektorach zbóż i ryżu oraz ustalające te składniki w odniesieniu do nowych Państw Członkowskich [20], wprowadza się następujące zmiany:
1.
Pozycje 11.02, 11.06 i 17.02 otrzymują brzmienie:
Numer pozycji WTC _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_ Stały składnik (u.a./t) _BAR_
11.02 _BAR_ Kasze zbożowe i mąka zbożowa; ziarna zbóż obrobione w inny sposób (na przykład łuszczone, miażdżone, płatkowane, perełkowane, śrutowane lub krojone, ale dalej nieprzetworzone), z wyjątkiem ryżu objętego pozycją 10.06; zarodki zbóż, całe, miażdżone, płatkowane lub mielone: _BAR_ _BAR_
A. _BAR_ (Bez zmian) _BAR_
B. _BAR_
C. _BAR_
D. _BAR_
E. _BAR_
F. _BAR_
G. _BAR_
_BAR_ Bez zmian _BAR_
11.04 _BAR_ Mąka z suszonych roślin strączkowych objętych pozycją 07.05 lub owoców objętych którąkolwiek z pozycji działu 8; mąka i mączka z sago oraz korzeni i bulw objętych pozycją 07.06: _BAR_ Bez zmian _BAR_
C. Mąka i mączka z sago oraz korzeni i bulw objętych pozycją 07.06:
_BAR_ _BAR_
I Denaturowane [21]
_BAR_ _BAR_
II. Pozostałe
_BAR_ _BAR_
a) Wykorzystywane do produkcji skrobi [21]
_BAR_ _BAR_
b) Pozostałe
_BAR_ _BAR_
17.02 _BAR_ Pozostałe cukry w formie stałej; syropy cukrowe niezawierające dodatku środków aromatyzujących lub barwiących; sztuczny miód, nawet zmieszany z miodem naturalnym; karmel _BAR_ Bez zmian _BAR_
B. Glukoza i syrop glukozowy:
_BAR_ _BAR_
II. Pozostałe:
_BAR_ _BAR_
a) Glukoza w postaci białego pudru krystalicznego, scalonego lub niescalonego
_BAR_ _BAR_
b) Pozostałe
_BAR_ _BAR_
2.
Skreśla się pozycję 17.05 i zastępuje się przez nową podpozycję w brzmieniu:
Numer pozycji WTC _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_ Stały składnik (u.a./t) _BAR_
21.07 F _BAR_ Aromatyzowane lub barwione syropy cukrowe: _BAR_ _BAR_
_BAR_ II.Syrop glukozowy _BAR_ 55,00 _BAR_
3.
W podpozycji 23.07 B pierwsze dwie kolumny otrzymują brzmienie:
Numer pozycji WTC _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_ Wspólnota w pierwotnie ustanowionym składzie _BAR_ Dania _BAR_ Irlandia _BAR_ Zjednoczone Królestwo _BAR_
Stały składnik (u.a./t) _BAR_
23.07 _BAR_ Pasze słodzone; pozostałe preparaty używane do żywienia zwierząt: _BAR_ Bez zmian _BAR_
_BAR_ B.Pozostałe, zawierające skrobię, glukozę lub syrop glukozowy, objęte podpozycjami 17.02 B i 27.01 F II lub przetwory mleczne (objęte pozycjami 04.01, 04.02, 04.03 lub 04.04 bądź podpozycjami 07.02 A i 27.07 F I): _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
_BAR_ I.(Bez zmian) _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
SEKCJA II
Wino
Artykuł 7
W załączniku IV rozporządzenia Rady (EWG) nr 816/70 z dnia 28 kwietnia 1970 r. ustanawiającego dodatkowe przepisy dotyczące wspólnej organizacji rynku wina [22], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2211/77 [23], wprowadza się niniejszym zmiany zgodnie z załącznikiem III niniejszego rozporządzenia.
SEKCJA III
Mleko i przetwory mleczne
Artykuł 8
W art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 804/68 wprowadza się następujące zmiany:
1.
Litera e) otrzymuje brzmienie:
17.02 _BAR_ Pozostałe cukry w formie stałej; syropy cukrowe niezawierające dodatku środków aromatyzujących lub barwiących; sztuczny miód, nawet zmieszany z miodem naturalnym; karmel: _BAR_
_BAR_ A.(Bez zmian) _BAR_ ."
2.
Litera f) otrzymuje brzmienie:
21.07 F _BAR_ Syropy cukrowe niearomatyzowane lub barwione: _BAR_
_BAR_ I.Syrop laktozowy _BAR_ ."
3.
W Załączniku rozporządzenia (EWG) nr 804/68 wprowadza się następujące zmiany:
a) Pozycja 17.02 otrzymuje brzmienie:
"17.02 _BAR_ Pozostałe cukry w formie stałej; syropy cukrowe niezawierające dodatku środków aromatyzujących lub barwiących; sztuczny miód, nawet zmieszany z miodem naturalnym; karmel: _BAR_
_BAR_ A.(Bez zmian) _BAR_ ."
b) Pozycja 19.02 otrzymuje brzmienie:
"19.02 _BAR_ Ekstrakt słodowy; przetwory z mąki, grysiku, skrobi lub z ekstraktu słodowego, typu używanego jako żywność dla niemowląt albo do celów dietetycznych lub kulinarnych, zawierające w masie mniej niż 50 % kakao: _BAR_
_BAR_ B.Inne (tzn. niebędące ekstraktami słodowymi)". _BAR_
Artykuł 9
1.
W załączniku I rozporządzenia Rady (EWG) nr 823/68 z dnia 28 czerwca 1968 r. określającego grupy produktów i specjalne przepisy dotyczące obliczania opłat wyrównawczych stosowanych w odniesieniu do mleka i przetworów mlecznych [24], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1638/77 [25], wprowadza się następujące zmiany:
Grupa 12: "17.05 A" zastępuje się przez "21.07 F I".
2.
W załączniku II rozporządzenia (EWG) nr 823/68 wprowadza się następujące zmiany:
a) Pozycja 17.02 otrzymuje brzmienie:
Numer pozycji WTC _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_
17.02 _BAR_ Pozostałe cukry w formie stałej; syropy cukrowe niezawierające dodatku środków aromatyzujących lub barwiących; sztuczny miód, nawet zmieszany z miodem naturalnym; karmel: _BAR_
_BAR_ A.Laktoza i syrop laktozowy: _BAR_
_BAR_ II.Inne (niż zawierające w masie w stanie suchym 99 % lub więcej laktozy) _BAR_
b) Pozycję 17.05 zastępuje się podpozycją 21.07 F w brzmieniu:
Numer pozycji WTC _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_
21.07 _BAR_ F.Aromatyzowane lub barwione syropy cukrowe: _BAR_
_BAR_ I.Syrop laktozowy _BAR_
c) W podpozycji 23.07 B "17.05 B" zastępuje się przez "21.07 F II".
d) W przypisie 8 "17.05 A" zastępuje się przez "21.07 F I".
SEKCJA IV
Niektóre produkty wymienione w załączniku II Traktatu
Artykuł 10
W Załączniku do rozporządzenia Rady (EWG) nr 827/68 z dnia 28 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku niektórych produktów wymienionych w załączniku II do Traktatu [26], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 425/77 [27], wprowadza się następujące zmiany:
1.
Podpozycja 05.15 B otrzymuje brzmienie:
"05.15 _BAR_ ex B.Pozostałe, z wyjątkiem ścięgien i ścinek oraz podobnych odpadów surowych skór lub skórek". _BAR_
2.
Pozycje 11.03 i 11.04 otrzymują brzmienie:
"11.04 _BAR_ Mąka z suszonych roślin strączkowych objętych pozycją 07.05 lub owoców objętych którąkolwiek z pozycji działu 8; mąka i mączka z sago oraz korzeni i bulw objętych pozycją 07.06: _BAR_
_BAR_ A.Mąka z suszonych roślin strączkowych objętych pozycją 07.05 _BAR_
_BAR_ B.Mąka z owoców objętych którąkolwiek z pozycji działu 8". _BAR_
3.
Pozycja 12.08 otrzymuje brzmienie:
"12.08 _BAR_ Korzenie cykorii, świeże lub suszone, całe lub cięte w kawałki, niepalone; chleb świętojański, świeży lub suszony, nawet śrutowany lub mielony, ale dalej nieobrobiony; jądra owoców oraz pozostałe produkty roślinne wykorzystywane głównie do spożycia przez ludzi, nieobjęte jakąkolwiek inną pozycją: _BAR_
_BAR_ B.Chleb świętojański _BAR_
_BAR_ C.Ziarna chleba świętojańskiego _BAR_
_BAR_ D.Pestki i jądra moreli, brzoskwiń i śliwek _BAR_
_BAR_ E.Pozostałe". _BAR_
SEKCJA V
Cukier i izoglukoza
Artykuł 11
W rozporządzeniu (EWG) nr 3330/74 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 1 ust. 1:
a) W angielskiej wersji w lit. a) pozycji 17.01: wyrażenie "cukier buraczany i trzcinowy, stały" zastępuje się wyrażeniem: "cukier buraczany i trzcinowy w postaci stałej".
b) Litera c) otrzymuje brzmienie:
"c) 17.03 Melasy".
c) Litera d) otrzymuje brzmienie:
17.02 C, D II, E i F _BAR_ Pozostałe cukry w postaci stałej (z wyłączeniem laktozy, glukozy lub izoglukozy); syropy cukrowe, niezawierające dodatku środków aromatyzujących lub barwiących (i niezawierające laktozy, glukozy lub izoglukozy); sztuczny miód, nawet zmieszany z miodem naturalnym; karmel _BAR_
21.07 F IV _BAR_ Aromatyzowane lub barwione syropy cukrowe (z wyjątkiem syropów laktozowych, glukozowych i izoglukozowych)". _BAR_
2.
W art. 1 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Do celów niniejszego rozporządzenia:
- "cukier biały". oznacza cukier, niearomatyzowany lub barwiony, o zawartości sacharozy w masie w stanie suchym co najmniej 99,5 %, ustalonej metodą polarymetryczną,
- "cukier surowy". oznacza cukier, niearomatyzowany lub barwiony, o zawartości sacharozy w masie w stanie suchym mniej niż 99,5 %, ustalonej metodą polarymetryczną".
3.
W załączniku I rozporządzenia (EWG) nr 3330/74 wprowadza się następujące zmiany:
W pozycji 19.02: wyraz
"przetwory"
zastępuje się wyrażeniem:
"Ekstrakt słodowy; przetwory"
oraz dodaje się:
"B. Inne".
Artykuł 12
W rozporządzeniu Rady (EWG) nr 765/68 z dnia 18 czerwca 1968 r. ustanawiającym ogólne zasady dotyczące refundacji produkcyjnej w odniesieniu do cukru wykorzystywanego w przemyśle chemicznym [28], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 3138/76 [29], wprowadza się następujące zmiany:
1.
Załącznik I
a) skreśla się "ex 17.02 D" i zastępuje się przez "ex 17.02 D II";
b) skreśla się "ex 29.35 T" i zastępuje się przez "ex 29.35 Q";
c) skreśla się "38.19 R" i zastępuje się przez "ex 38.19 U".
2.
Załącznik III
a) skreśla się "29.35 L" i zastępuje się przez "29.35 IJ";
b) skreśla się "ex 29.35 T" i zastępuje się przez "ex 29.35 Q";
c) skreśla się "ex 32.02" i zastępuje się przez "ex 32.01 B";
d) skreśla się "ex 38.11 C" i zastępuje się przez "ex 38.11 D";
e) skreśla się "ex 38.19 T" i zastępuje się przez "ex 38.19 U";
f) skreśla się "ex 39.01 C VIII" i zastępuje się przez "ex 39.01 C VII".
Artykuł 13
W art. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1111/77 z dnia 17 maja 1977 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące izoglukozy [30] wprowadza się następujące zmiany:
Podpozycję 17.05 C I zastępuje się podpozycją w brzmieniu:
"21.07 F III aromatyzowane lub barwione syropy izoglukozowe"
.
SEKCJA VI
Ryby
Artykuł 14
W załączniku V rozporządzenia Rady (EWG) nr 100/76 z dnia 19 stycznia 1976 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku produktów rybołówstwa [31], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2429/76 [32], wprowadza się następujące zmiany:
1.
Angielska wersja podpozycji 03.03 A otrzymuje brzmienie:
Numer pozycji WTC _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_
03.03 _BAR_ A.Skorupiaki: _BAR_
_BAR_ I.Langusty i pozostałe raki morskie rodzaju Palinurus, Panulirus i Jasus _BAR_
2.
Podpozycja 05.15 A otrzymuje brzmienie:
Numer pozycji WTC _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_
05.15 _BAR_ A.Ryby, skorupiaki i mięczaki _BAR_
SEKCJA VII
Oleje i tłuszcze
Artykuł 15
W rozporządzeniu nr 136/66/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
Artykuł 1 ust. 2 lit. b):
Skreśla się "15.17 B" i zastępuje się przez "15.17 B II".
2.
Artykuł 1 ust. 2 lit. d):
W wersji niemieckiej w podpozycji 07.02 A wyraz "gekocht" zastępuje się wyrazem: "gegart".
3.
Artykuł 1 ust. 2 lit. d):
W wersji niderlandzkiej podpozycji 07.02 A dodaje się wyraz: "of gebakken".
4.
Artykuł 1 ust. 2 lit. e):
Skreśla się "15.17 A" i zastępuje się przez "15.17 B I".
Artykuł 16
W rozporządzeniu Rady (EWG) nr 443/72 z dnia 29 lutego 1972 r. w sprawie opłat wyrównawczych stosowanych w odniesieniu do rafinowanej oliwy z oliwek [33] wprowadza się następujące zmiany:
1. W art. 6 ust. 2 tiret pierwsze i w art. 7 ust. 2 tiret pierwsze skreśla się "15.17 A I" i zastępuje się przez "15.17 B I a)".
2. W art. 6 ust. 2 tiret drugie i w art. 7 ust. 2 tiret drugie skreśla się "15.17 A II" i zastępuje się przez "15.17 B I b)".
3.
W art. 8 skreśla się "15.17 A" i zastępuje się przez "15.17 B I".
SEKCJA VIII
Przepisy ogólne
Artykuł 17
Rozporządzenie (EWG) nr 950/68 w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej zostaje niniejszym zmienione zgodnie z załącznikiem IV niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 18
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1978 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2564/77
z dnia 22 listopada 1977 r
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1351/72 w sprawie uznawania grup producentów chmielu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1696/71 z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku chmielu [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1170/77 [2], w szczególności jego art. 7 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 1170/77 zmieniło przepisy dotyczące uznanych grup producentów, w szczególności odnośnie do ich składu i zadań,
rozszerzono zakres tych zadań; wobec tego należy wprowadzić nowy wymóg uznawania takich grup, zgodnie z którym ich regulaminy wewnętrzne powinny zawierać wszelkie informacje konieczne, aby członkowie byli w pełni świadomi swoich obowiązków wewnątrz grupy;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1351/72 z dnia 28 czerwca 1972 r. w sprawie uznawania grup producentów chmielu [3] należy zatem odpowiednio zmienić, w szczególności w odniesieniu do polityk takich grup dotyczących sprzedaży ich produktów oraz zarządzania pomocą produkcyjną;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Chmielu:
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1351/72 wprowadza się następujące zmiany:
"Artykuł 1
1.
Wspólne zasady, o których mowa w art. 7 ust. 3 lit. a) i b) rozporządzenia (EWG) nr 1696/71, ustanawia się w formie pisemnej.
Obejmują one co najmniej:
a) w zakresie produkcji:
aa) wykorzystywanie jednej lub wielu odmian określanych w chwili odnawiania plantacji lub tworzenia nowych plantacji,
bb) przestrzeganie niektórych metod uprawy oraz metod ochrony roślin,
cc) zbiór, suszenie oraz, w razie potrzeby, przygotowanie do wprowadzenia do obrotu;
b) w zakresie wprowadzania do obrotu, zwłaszcza, gdy dotyczy to koncentracji i warunków podaży:
aa) przepisy ogólne regulujące sprzedaż prowadzoną przez grupę,
bb) przepisy dotyczące ilości, które poszczególni producenci mogą sprzedawać sami i zasady regulujące taką formę sprzedaży,
cc) warunki, na jakich pomoc produkcyjna przyznana grupie zgodnie z przepisami art. 12 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia (EWG) nr 1696/71 może być wykorzystana do środków stabilizacji rynku.
2.
"Pierwszy etap wprowadzania do obrotu" oznacza sprzedaż chmielu przez samego producenta lub, w przypadku grupy producentów, sprzedaż chmielu przez jej członków podmiotom prowadzącym sprzedaż hurtową lub przemysłom wykorzystującym chmiel."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2962/77
z dnia 23 grudnia 1977 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 616/72 w sprawie szczegółowych zasad stosowania refundacji wywozowych oraz należności wywozowych w odniesieniu do oliwy z oliwek
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1707/73 [2],
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 162/66/EWG z dnia 27 października 1966 r. w sprawie handlu olejami i tłuszczami między Wspólnotą a Grecją [3],
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 171/67/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie refundacji wywozowych i należności wywozowych od oliwy z oliwek [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2429/72 [5], w szczególności jego art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje:
na podstawie art. 16 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2960/77 z dnia 23 grudnia 1977 r. w sprawie szczegółowych zasad sprzedaży oliwy z oliwek znajdującej się w posiadaniu agencji interwencyjnych [6], oliwa wywożona w następstwie zaproszenia do składania ofert nie kwalifikuje się do refundacji wywozowych; w niektórych przypadkach oliwa sprzedana w ramach przetargu na wywóz jest przed dokonaniem tego wywozu mieszana z oliwą zakupioną na rynku Wspólnoty; zatem należy określić, że refundacja wywozowa jest przyznawana wyłącznie w odniesieniu do oliwy zakupionej na rynku lub oliwy uzyskanej z przetwarzania oliwy zakupionej na rynku, które są wykorzystywane do produkcji mieszanek przeznaczonych na wywóz;
środki przyjęte w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 616/72 z dnia 27 marca 1972 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania refundacji wywozowych oraz należności wywozowych w odniesieniu do oliwy z oliwek [7] otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
1.
Refundacja wywozowa jest przyznawana jedynie w odniesieniu do oliwy z oliwek, w której zawartość wolnych kwasów tłuszczowych, wyrażona jako kwas oleinowy, nie przekracza 30 g na 100 g.
2.
W przypadku gdy wywożona oliwa z oliwek jest mieszanką ujętą w podpozycji 15.07 A II składającą się z:
a) oliwy zakupionej na podstawie zaproszenia do składania ofert i przeznaczonej na wywóz, oraz
b) oliwy zakupionej bezpośrednio na rynku wspólnotowym,
refundacja ustalona w odniesieniu do oliwy ujętej podpozycją 15.07 A II jest przyznawana jedynie w odniesieniu do ilości zakupionej bezpośrednio na rynku wspólnotowym."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3026/77
z dnia 28 listopada 1977 r.
w sprawie zawarcia Protokołu dodatkowego do Układu o Stowarzyszeniu między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją w następstwie przystąpienia do Wspólnoty nowych Państw Członkowskich
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 238,
uwzględniając Traktat dotyczący przystąpienia nowych Państw Członkowskich do Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej oraz do Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej, podpisany w dniu 22 stycznia 1972 r., w szczególności art. 108 Aktu załączonego do niego,
uwzględniając zalecenie Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: właściwe jest zawarcie Protokołu dodatkowego ustanawiającego pewne przepisy odnoszące się do Układu o Stowarzyszeniu między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją w następstwie przystąpienia do Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej nowych Państw Członkowskich,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Protokół dodatkowy do Układu o Stowarzyszeniu między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją w następstwie przystąpienia do Wspólnoty nowych Państw Członkowskich wraz z deklaracjami załączonymi do Aktu Końcowego niniejszym zawiera się i zatwierdza w imieniu Wspólnoty.
Tekst Protokołu i Aktu Końcowego znajdują się w Załączniku.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady powiadomi drugą Umawiającą się Stronę o zakończeniu po stronie Wspólnoty procedur niezbędnych dla wejścia w życie Protokołu [2].
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 23 grudnia 1977 r.
dotycząca niektórych szczegółowych zasad stosowania dyrektywy 64/432/EWG w odniesieniu do pryszczycy
(78/78/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 64/432/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 77/98/EWG [2], w szczególności jej art. 4b akapit pierwszy i ostatni,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 4b, aby nie naruszyć poziomu zdrowia już osiągniętego przez niektóre Państwa Członkowskie, upoważnia państwa, w których istnieją już pewne warunki i które w szczególności nie dopuszczają na swoje terytorium zaszczepionych zwierząt, do narzucenia na okres, który należy określić zgodnie z procedurą Stałego Komitetu Weterynaryjnego, szczególnych warunków zdrowia dotyczących wprowadzania zwierząt na swoje terytorium;
zwierzęta urodzone po rozpoczęciu tego okresu dają, w zakresie, w jakim dotyczy to pryszczycy, maksymalne gwarancje w szczególności dla Państw Członkowskich, które są wolne od tej choroby i które nie zezwalają na szczepienia na swoim terytorium;
wyżej wymieniony okres musi dawać wystarczające gwarancje zdrowia; okres jednego roku można uznać za zadowalający;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Okres ustanowiony w art. 4b akapit pierwszy dyrektywy 64/432/EWG, podczas którego Państwa Członkowskie nie zezwalają już oficjalnie na swoim terytorium na szczepienia przeciwko pryszczycy, wynosi jeden rok.
Artykuł 2
Zwierzęta urodzone po okresie określonym w art. 1 można sprzedawać we Wspólnocie na warunkach ustanowionych w art. 4b lit.
A) pkt 1) wspomnianej dyrektywy.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 6 czerwca 1978 r.
przyjmująca w imieniu Wspólnoty trzy załączniki do Międzynarodowej konwencji dotyczącej uproszczenia i harmonizacji postępowania celnego
(78/528/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając zalecenie Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: na mocy decyzji 75/199/EWG [1]. Wspólnota zawarła Międzynarodową konwencję dotyczącą uproszczenia i harmonizacji postępowania celnego oraz przyjęła załącznik do niej dotyczący składów celnych;
załączniki do tej konwencji dotyczące formalności celnych poprzedzających złożenie zgłoszenia celnego, czasowego przechowywania towarów oraz wolnych obszarów celnych mogą zostać przyjęte przez Wspólnotę;
niemniej jednak wskazane jest, aby przyjęcie tych załączników było uzależnione od pewnych zastrzeżeń, w celu uwzględnienia szczególnych wymogów unii celnej,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Następujące załączniki do Międzynarodowej konwencji dotyczącej uproszczenia i harmonizacji postępowania celnego zostają niniejszym przyjęte w imieniu Wspólnoty:
- załącznik A.1 dotyczący formalności celnych poprzedzających złożenie zgłoszenia celnego, z zastrzeżeniami odnośnie do norm 11 oraz 21;
- załącznik A.2 dotyczący czasowego przechowywania towarów, z zastrzeżeniami odnośnie do zaleceń praktycznych 10, 13 oraz 21;
- załącznik F.1 dotyczący wolnych obszarów celnych, z zastrzeżeniem odnośnie do normy 21.
Teksty wyżej wymienionych załączników są załączone do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Komisja informuje Sekretariat Generalny Rady Współpracy Celnej o przyjęciu załączników, określonych w art. 1, z zastrzeżeniami podanymi w tym artykule.
DECYZJA KOMISJI
z dnia 26 lipca 1978 r.
ustanawiająca wykaz chorób epizootycznych zgodnie z dyrektywą 72/462/EWG
(78/685/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów sanitarnych i inspekcji weterynaryjnej podczas wywozu bydła i trzody chlewnej oraz świeżego mięsa z państw trzecich1, w szczególności jej art. 12 ust. 3 lit. c) i art. 29,
a także mając na uwadze, co następuje: może wystąpić konieczność uboju oraz utylizacji całych zwierząt z partii przesyłki, która przy wjeździe na terytorium Wspólnoty wykazuje obecność lub podejrzenia zakażenia chorobami epizootycznymi zwierząt, w szczególności egzotycznymi dla Wspólnoty, w celu ochrony zdrowia ludzi i zwierząt i dla uniknięcia bardzo poważnych konsekwencji, które mogą pojawić się na skutek obecności lub rozwoju takich chorób we Wspólnocie;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wszystkie zwierzęta z partii towaru pochodzącej z przywozu mogą zostać ubite i poddane utylizacji, gdy przeprowadzona inspekcja weterynaryjna przy wjeździe zwierząt na terytorium Wspólnoty zgodnie z art. 12 ust. 1 dyrektywy 72/462/EWG wykazuje istnienie lub podejrzenie jednej z chorób epizootycznych zwierząt, znajdujących się na wykazie w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 25 lipca 1978 r.
ustanawiająca Komitet Doradczy ds. Kształcenia Lekarzy Dentystów
(78/688/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając projekt decyzji przedstawiony przez Komisję,
a także mając na uwadze, co następuje: w swojej rezolucji z dnia 6 czerwca 1974 r. dotyczącej wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw oraz innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji Rada opowiedziała się za ustanawianiem komitetów doradczych;
w kontekście wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji w dentystyce istotne jest zapewnienie porównywalnie wysokiego poziomu kształcenia;
aby przyczynić się do osiągnięcia tego celu, wskazane jest powołanie komitetu doradczego, który będzie doradzał Komisji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W ramach Komisji tworzy się Komitet Doradczy ds. Kształcenia Lekarzy Dentystów, zwany dalej "Komitetem".
Artykuł 2
1.
Zadaniem Komitetu jest pomoc w zapewnieniu porównywalnie wysokiego poziomu kształcenia lekarzy dentystów w obrębie Wspólnoty, zarówno w odniesieniu do kształcenia ogólnych lekarzy dentystów, jak lekarzy dentystów specjalistów.
2.
Komitet realizuje to zadanie w szczególności za pomocą następujących środków:
- wymiany wyczerpujących informacji w zakresie metod kształcenia oraz programu, poziomu i struktury kursów teoretycznych i praktycznych prowadzonych w Państwach Członkowskich,
- dyskusji i konsultacji mającej na celu rozwijanie wspólnego podejścia do poziomu, jaki ma zostać osiągnięty w kształceniu lekarzy dentystów oraz, w stosownym przypadku, struktury i tematyki takiego kształcenia,
- dokonywania oceny dostosowania kształcenia lekarzy dentystów do nowych zjawisk w dentystyce oraz w metodach nauczania.
3.
Komitet przekazuje Komisji i Państwom Członkowskim swoje opinie i zalecenia, w tym, jeżeli uzna to za właściwe, propozycje ewentualnych zmian artykułów dotyczących kształcenia lekarzy dentystów w dyrektywach 78/686/EWG [1] i 78/687/EWG [2].
4.
Komitet doradza także Komisji we wszystkich kwestiach poruszonych przez Komisję w związku z kształceniem lekarzy dentystów.
Artykuł 3
1.
W skład Komitetu wchodzi po trzech ekspertów z każdego Państwa Członkowskiego, z czego:
- jeden ekspert spośród lekarzy dentystów czynnych zawodowo,
- jeden ekspert z odpowiednich wydziałów uniwersytetów lub porównywalnych instytucji,
- jeden ekspert z właściwych władz Państwa Członkowskiego.
2.
Każdy członek Komitetu ma swojego zastępcę.
Zastępcy mogą uczestniczyć w posiedzeniach Komitetu.
3.
Członkowie i zastępcy, wymienieni w ust. 1 i 2, są wyznaczani przez Państwa Członkowskie.
Członkowie wymienieni w ust. 1 tiret pierwszym i drugim oraz ich zastępcy są wyznaczani na wniosek osób czynnych zawodowo oraz na wniosek odpowiednich wydziałów uniwersytetów lub porównywalnych instytucji.
Wyznaczeni w ten sposób członkowie i zastępcy są mianowani przez Radę.
Artykuł 4
1.
Kadencja członków Komitetu trwa trzy lata.
Po upływie tego okresu członkowie Komitetu pełnią swoją funkcję do czasu powołania na ich miejsce nowych członków lub do czasu przedłużenia ich kadencji.
2.
Kadencja członka może zostać zakończona przed upływem okresu trzech lat wskutek rezygnacji lub śmierci lub z powodu zastąpienia go przez inną osobę, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 3.
Nowa osoba mianowana jest na okres pozostały do zakończenia kadencji.
Artykuł 5
Komitet wybiera przewodniczącego i dwóch wiceprzewodniczących spośród swoich członków.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Porządek dzienny posiedzeń jest opracowywany przez przewodniczącego Komitetu w konsultacji z Komisją.
Artykuł 6
Komitet może tworzyć grupy robocze oraz zapraszać i dopuszczać obserwatorów i ekspertów w celu uzyskiwania ich pomocy w związku ze wszystkimi szczególnymi aspektami swojej pracy.
Artykuł 7
Komisja zapewnia obsługę sekretariatu Komitetu.
Decyzja Rady gubernatorów
z dnia 30 grudnia 1977 r.
zmieniająca Statut Europejskiego Banku Inwestycyjnego w celu uwzględnienia przyjęcia nowej definicji jednostki rozliczeniowej Banku
RADA GUBERNATORÓW EUROPEJSKIEGO BANKU INWESTYCYJNEGO,
uwzględniając fakt wejścia w życie w dniu 1 października 1977 r. Traktatu zmieniającego niektóre postanowienia Protokołu w sprawie Statutu Europejskiego Baku Inwestycyjnego, podpisanego dnia 10 lipca 1975 r.,
uwzględniając, że na mocy nowych przepisów art. 4 ust. 1 i art. 7 ust. 4 Rada Gubernatorów, stanowiąc jednomyślnie na wniosek zarządu, może zmieniać definicję jednostki rozliczeniowej i metodę przeliczania kwot wyrażonych w jednostkach rozliczeniowych na waluty krajowe i vice versa,
uwzględniając wniosek zarządu z dnia 10 listopada 1977 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
1.
Artykuł 4 ust. 1 akapit drugi Statutu Banku, określający jednostkę rozliczeniową, otrzymuje brzmienie:
"Wartość jednostki rozliczeniowej jest równa sumie następujących kwot w walutach krajowych Państw Członkowskich:
Marka niemiecka _BAR_ 0,828 _BAR_
Funt szterling _BAR_ 0,0885 _BAR_
Frank francuski _BAR_ 1,15 _BAR_
Lir włoski _BAR_ 109 _BAR_
Gulden holenderski _BAR_ 0,286 _BAR_
Frank belgijski _BAR_ 3,66 _BAR_
Frank luksemburski _BAR_ 0,14 _BAR_
Korona duńska _BAR_ 0,217 _BAR_
Funt irlandzki _BAR_ 0,00759" _BAR_
2.
Artykuł 7 ust. 3 Statutu określający metodę przeliczania jednostki rozliczeniowej Banku na waluty krajowe i vice versa otrzymuje brzmienie:
"Do celów niniejszego artykułu parytet waluty Państwa Członkowskiego w stosunku do jednostki rozliczeniowej zdefiniowanej w art. 4 określa się jako kurs przeliczenia jednostki rozliczeniowej na daną walutę i vice versa w oparciu o kursy rynkowe".
Zgodnie z nowym art. 7 ust. 3 Statutu Banku postanawia się również:
"że metoda obliczania jednostki rozliczeniowej Banku będzie identyczna z przyjętą zgodnie z decyzją Rady Wspólnot Europejskich z dnia 21 kwietnia 1975 r. w sprawie definicji i przeliczenia europejskiej jednostki rozliczeniowej".
W imieniu Rady Gubernatorów
K. Heinesen
Przewodniczący
H. Lenaert
Sekretarz
--------------------------------------------------
Decyzja Rady
z dnia 19 września 1978 r.
dotycząca działań niektórych państw trzecich w zakresie żeglugi towarowej
(78/774/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 84 ust. 2,
uwzględniając projekt decyzji przedłożony przez Komisję,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: należy utworzyć systemy informacyjne w celu zapewnienia instytucjom wspólnotowym otrzymywania informacji o działalności flot państw trzecich, których praktyki są szkodliwe dla interesów żeglugi Państw Członkowskich, w szczególności jeżeli taka działalność wpływa niekorzystnie na konkurencyjny udział flot Państw Członkowskich w międzynarodowym handlu morskim; systemy informacyjne muszą ułatwiać konsultacje na poziomie wspólnotowym;
należy zapewnić, na poziomie wspólnotowym, możliwość przyjęcia niezbędnych środków w celu umożliwienia Państwom Członkowskim wspólnego podjęcia środków zapobiegawczych w stosunku do działań niektórych państw trzecich w zakresie żeglugi towarowej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Każde Państwo Członkowskie podejmie wszelkie niezbędne środki w celu ustanowienia systemu pozwalającego zbieranie informacji o działalności flot państw trzecich, których praktyki są szkodliwe dla interesów żeglugi Państw Członkowskich, w szczególności których działalność wpływa niekorzystnie na konkurencyjny udział flot Państw Członkowskich w międzynarodowym handlu morskim.
2.
System ten musi umożliwiać każdemu Państwu Członkowskiemu, w zakresie niezbędnym dla osiągnięcia celów określonych w ust. 1, zebranie informacji o:
- poziomie oferowanych usług przewozu ładunków,
- naturze, ilości, wartości, pochodzeniu i przeznaczeniu towarów załadowywanych lub wyładowywanych w danych Państwach Członkowskich przez statki zaangażowane w te usługi, oraz
- poziomie opłat pobieranych za takie usługi.
Artykuł 2
1.
Rada jednomyślnie zdecyduje, do floty których państw trzecich stosowany będzie system informacyjny.
2.
Decyzje, o których mowa w ust. 1, określają rodzaj żeglugi towarowej, do której zastosowanie ma system informacyjny, datę jego wprowadzenia, częstotliwość przekazywania informacji oraz jakie rodzaje informacji określone w art. 1 będą zbierane.
3.
Każde Państwo Członkowskie przekazuje Komisji, okresowo lub na żądanie Komisji, informacje uzyskane w tym systemie informacyjnym.
4.
Komisja zbierze informacje dla Wspólnoty jako całości.
Do tych informacji ma zastosowanie art. 4 decyzji Rady 77/587/EWG z dnia 13 września 1977 r., ustanawiającej procedurę konsultacyjną w stosunkach pomiędzy Państwami Członkowskimi i państwami trzecimi w sprawach żeglugowych oraz działaniach związanych z takimi sprawami w organiacjach międzynarodowych [3].
Artykuł 3
W ramach procedury konsultacyjnej ustanowionej decyzją 77/587/EWG oraz na podstawie inter alia informacji uzyskanych w systemie informacyjnym określonym w art. 1 Państwa Członkowskie oraz Komisja będą regularnie kontrolować działania flot państw trzecich określone w decyzjach, o których mowa w art. 2.
Artykuł 4
Rada jednomyślnie może zdecydować o wspólnym zastosowaniu przez Państwa Członkowskie w ich stosunkach z państwami trzecimi lub grupą państw trzecich, odnośnie do których przyjęto decyzję, o której mowa w art. 2, odpowiednich środków zapobiegawczych stanowiących część ich krajowego ustawodawstwa.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie zachowują prawo do jednostronnego stosowania krajowych systemów informacyjnych oraz środków zapobiegawczych.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie przyjmą, jak najszybciej i najpóźniej do dnia 31 grudnia 1978 r., po konsultacji z Komisją, przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej decyzji.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 30 października 1978 r.
dotycząca zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Bankiem Rozrachunków Międzynarodowych, dotyczącego mobilizacji wierzytelności Państw Członkowskich w ramach porozumień o średnioterminowej pomocy finansowej
(78/897/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając decyzję Rady 71/143/EWG z dnia 22 marca 1971 r. ustanawiającą mechanizm średnioterminowej pomocy finansowej [1], ostatnio zmienioną decyzją 78/49/EWG [2], w szczególności jej art. 1 i 4,
uwzględniając zalecenie Komisji,
uwzględniając opinię Komitetu Walutowego z dnia 28 lutego 1978 r.,
a także mając na uwadze, co następuje: decyzja 78/49/EWG zawiera przepis, na wypadek gdy jedno lub więcej Państw Członkowskich będących wierzycielami z tytułu systemu średnioterminowej pomocy finansowej przeżywa trudności lub jest poważnie zagrożona trudnościami bilansu płatniczego, który przewiduje mobilizację roszczeń tego państwa lub państw; mobilizacja roszczeń może zostać przeprowadzona przez, między innymi, refinansowanie spoza systemu albo poprzez zsynchronizowane działanie Państw Członkowskich i innych instytucji międzynarodowych albo poprzez zawarcie Umowy z takimi organizacjami;
organizacją, która może zapewnić takie refinansowanie, jest Bank Rozrachunków Międzynarodowych;
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Porozumienie w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Bankiem Rozrachunków Międzynarodowych dotyczące mobilizacji wierzytelności Państw Członkowskich w ramach porozumień o średnioterminowej pomocy finansowej jest niniejszym zatwierdzone w imieniu Wspólnoty.
2.
Tekst porozumienia załącza się do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby upoważnionej do podpisania porozumienia, tak aby stało się wiążące dla Wspólnoty.
Decyzja Rady
z dnia 19 czerwca 1978 r.
dotycząca zawarcia Europejskiej Konwencji o ochronie zwierząt hodowlanych i gospodarskich
(78/923/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: Europejska Konwencja o ochronie zwierząt hodowlanych i gospodarskich (zwana dalej "Konwencją"), sporządzona przez Radę Europy w celu ochrony zwierząt hodowlanych i gospodarskich, w szczególności w nowoczesnych systemach intensywnej produkcji;
dyrektywa Rady 70/373/EWG z dnia 20 lipca 1970 r. w sprawie wprowadzenia wspólnotowych metod pobierania próbek i analizy do celów urzędowej kontroli pasz [3], ostatnio zmieniona dyrektywą 76/372/EWG [4], dyrektywa Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotycząca dodatków paszowych [5], ostatnio zmieniona dyrektywą 78/117/EWG [6], oraz dyrektywa Rady 74/63/EWG z dnia 17 grudnia 1973 r. w sprawie ustalenia najwyższych dopuszczalnych poziomów substancji i produktów niepożądanych w paszach [7], ostatnio zmieniona dyrektywą 76/934/EWG [8], wprowadziły wspólne reguły, które mogą być naruszone przez Konwencję, w szczególności przez wprowadzenie w życie jej niektórych przepisów;
inne przepisy Konwencji obejmują obszary, w których Wspólnota nie wprowadziła jeszcze wspólnych reguł;
ochrona zwierząt nie jest sama w sobie jednym z celów Wspólnoty; jednakże występują różnice w istniejących przepisach prawa krajowego dotyczących ochrony zwierząt hodowlanych i gospodarskich, które mogą spowodować nierówne warunki konkurencji oraz które w następstwie mogą mieć pośredni wpływ na prawidłowe funkcjonowanie wspólnego rynku;
Konwencja dotyczy spraw objętych wspólną polityką rolną;
z tego względu wydaje się, że udział Wspólnoty w Konwencji jest niezbędny dla osiągnięcia celów Wspólnoty;
hodowlana gospodarka rolna zwierząt na Grenlandii jest prowadzona w warunkach, które różnią się zasadniczo od tych istniejących w innych rejonach Wspólnoty, biorąc pod uwagę warunki ogólne, w szczególności klimat, niską gęstość zaludnienia oraz wyjątkową wielkość wyspy; z tego względu Konwencja nie będzie stosowana do Grenlandii,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej zatwierdza się Europejską Konwencję o ochronie zwierząt hodowlanych i gospodarskich.
Tekst Konwencji jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady złoży do depozytu dokument zatwierdzający zgodnie z art. 14 Konwencji [9].
Podczas składania dokumentu zatwierdzającego Przewodniczący Rady oświadczy zgodnie z art. 16 Konwencji, że Konwencja nie będzie stosowana do Grenlandii.
Decyzja Rady
z dnia 18 grudnia 1978 roku
ustanawiająca Komitet Doradczy ds. Kształcenia Weterynaryjnego
(78/1028/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając projekt decyzji przedstawiony przez Komisję,
a także mając na uwadze, co następuje: w swojej rezolucji z dnia 6 czerwca 1974 r. dotyczącej wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji, Rada zadeklarowała swoje poparcie dla ustanowienia komitetów doradczych;
w kontekście wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji oraz koordynacji warunków podejmowania oraz prowadzenia działalności w charakterze lekarza weterynarii, istotne jest zapewnienie porównywalnie wysokiego poziomu kształcenia;
aby przyczynić się do osiągnięcia powyższego celu, pożądane jest ustanowienie Komitetu Doradczego dla doradzania Komisji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W ramach komisji ustanawia się Komitet Doradczy ds. Szkoleń Weterynaryjnych, zwany dalej "Komitetem".
Artykuł 2
1.
Zadaniem Komitetu jest pomaganie w zapewnieniu porównywalnie wysokiego poziomu kształcenia weterynaryjnego we Wspólnocie.
2.
Komitet wykonuje to zadanie w szczególności przy pomocy następujących środków:
- wymiany wyczerpujących informacji dotyczących metod kształcenia oraz jego treści, poziomu oraz struktury kształcenia teoretycznego oraz praktycznego prowadzonego w Państwach Członkowskich,
- dyskusji oraz konsultacji prowadzonych w celu tworzenia wspólnych koncepcji odnoszących się do poziomu, który ma zostać osiągnięty w drodze kształcenia lekarzy weterynarii oraz, w stosownych przypadkach, do struktury oraz treści takiego kształcenia,
- prowadzenie kontroli nad dostosowaniem kształcenia weterynaryjnego do rozwoju w dziedzinie nauk weterynaryjnych oraz metod nauczania.
3.
Komitet przekazuje Komisji oraz Państwom Członkowskim swoje opinie oraz zalecenia, włączając w to, w przypadku gdy uzna to za stosowne, sugestie dotyczące zmian, które mają zostać wprowadzone do artykułów dotyczących kształcenia weterynaryjnego w dyrektywach 78/1026/EWG [1] oraz 78/1027/EWG [2].
4.
Komitet doradza Komisji w zakresie wszelkich spraw, które Komisja przedkłada mu w związku z kształceniem weterynaryjnym.
Artykuł 3
1.
Komitet będzie składał się z trzech ekspertów z każdego Państwa Członkowskiego, jak poniżej:
- jednego eksperta wyznaczonego spośród środowisk praktykujących lekarzy weterynarii,
- jednego eksperta z ramienia instytutów zajmujących się nauczaniem w zakresie nauk weterynaryjnych,
- jednego eksperta z ramienia właściwych organów Państwa Członkowskiego.
2.
Każdy członek Komitetu ma zastępcę.
Zastępcy mogą brać udział w posiedzeniach Komitetu.
3.
Członkowie oraz zastępcy, określeni w ust. 1 oraz 2 są nominowani przez Państwa Członkowskie.
Członkowie, o których mowa w pierwszym oraz drugim akapicie ust. 1, oraz ich zastępcy są nominowani na podstawie wniosku ze strony środowisk praktykujących lekarzy weterynarii oraz instytutów zajmujących się nauczaniem w zakresie nauk weterynaryjnych.
Członkowie oraz nominowani w ten sposób zastępcy będą wyznaczani przez Radę.
Artykuł 4
1.
Kadencja członka komitetu wynosi trzy lata.
Po upłynięciu tego okresu członkowie komitetu będą nadal pełnić swoje funkcje urzędowe aż do chwili wyznaczenia ich zastępców bądź wyboru ich na kolejną kadencję.
2.
Kadencja członka kończy się przed upływem okresu trzyletniego wskutek jego rezygnacji, śmierci albo w drodze zastąpienia członka przez inną osobę, zgodnie z procedurą opisaną w art. 3.
Członek wyznaczony w taki sposób będzie pełnił swoje funkcje przez pozostałą część kadencji.
Artykuł 5
Komitet wybiera przewodniczącego oraz dwóch zastępców przewodniczącego z grona swoich członków.
Komitet przyjmuje swój regulamin.
Porządek dzienny jest ustalany przez przewodniczącego komitetu w porozumieniu z Komisją.
Artykuł 6
Komitet może powoływać grupy robocze oraz wzywać lub dopuszczać obserwatorów lub ekspertów w celu udzielania mu pomocy w związku ze szczególnymi aspektami jego pracy.
Artykuł 7
Sekretariat komitetu jest zapewniany przez Komisję.
Dyrektywa Rady
z dnia 12 grudnia 1977 r.
w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących substancji barwiących, które mogą być dodawane do produktów leczniczych
(78/25/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: podstawowym celem wszelkich przepisów prawnych dotyczących produktów leczniczych musi być ochrona zdrowia publicznego; cel ten musi być jednak osiągany za pomocą środków, które nie będą utrudniały rozwoju branży farmaceutycznej ani handlu produktami leczniczymi we Wspólnocie,
mimo że dyrektywa Rady z dnia 23 października 1962 r. [3], ostatnio zmieniona dyrektywą 76/399/EWG [4], wprowadziła jednolity wykaz substancji barwiących dopuszczonych do stosowania w środkach spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi, nadal utrzymują się rozbieżności między ustawodawstwami Państw Członkowskich dotyczącymi barwienia produktów leczniczych; niektóre Państwa Członkowskie stosują do produktów leczniczych reguły ustanowione dla środków spożywczych; inne mają oddzielne wykazy dopuszczonych substancji barwiących dla produktów leczniczych i dla środków spożywczych;
wspomniane różnice utrudniają handel produktami leczniczymi we Wspólnocie, jak też handel substancjami barwiącymi, które mogą być dodawane do takich produktów; różnice te mają zatem bezpośredni wpływ na ustanowienie i funkcjonowanie wspólnego rynku;
doświadczenie wykazało, że z powodów zdrowotnych nie istnieje przyczyna, dla której substancje barwiące dopuszczone do stosowania w środkach spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi nie powinny zostać dopuszczone do stosowania także w produktach leczniczych; w związku z tym załączniki I i III do dyrektywy z dnia 23 października 1962 r. w obecnym brzmieniu lub z ewentualnymi późniejszymi zmianami powinny mieć zastosowanie także do produktów leczniczych;
w przypadku gdy obowiązuje zakaz stosowania substancji barwiących w środkach spożywczych i produktach leczniczych z powodu ochrony zdrowia publicznego, należy, tak dalece jak jest to możliwe, unikać zakłóceń natury technologicznej i gospodarczej; w tym celu należy ustanowić procedurę ustanawiającą ścisłą współpracę między Państwami Członkowskimi a Komisją w ramach Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw w sprawie Usunięcia Barier Technicznych w Handlu w Sektorze Substancji Barwiących, które mogą być dodawane do produktów leczniczych;
należy w szczególny sposób uwzględnić niektóre substancje barwiące, których stosowanie jest dozwolone do chwili obecnej przez niektóre Państwa Członkowskie, w szczególności w celu barwienia produktów leczniczych do użytku zewnętrznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W odniesieniu do barwienia produktów leczniczych przeznaczonych do stosowania przez ludzi i do użytku weterynaryjnego w rozumieniu art. 1 dyrektywy Rady 65/65/EWG z dnia 26 stycznia 1965 r. w sprawie zbliżania przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych dotyczących produktów leczniczych chronionych patentem [5] Państwa Członkowskie nie dopuszczają substancji barwiących innych niż objęte załącznikiem I sekcje I i II do dyrektywy z dnia 23 października 1962 r. z późniejszymi zmianami.
Stosuje się także przepisy przejściowe ustanowione dla niektórych z tych substancji barwiących.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie środki niezbędne w celu zapewnienia, że substancje barwiące objęte załącznikiem I sekcje I i II do dyrektywy z dnia 23 października 1962 r. spełniają ogólne oraz szczególne kryteria czystości ustanowione w załączniku III do tej dyrektywy.
Artykuł 3
Metody analiz potrzebnych w celu sprawdzenia, czy ogólne i szczególne kryteria czystości przyjęte w zastosowaniu dyrektywy z dnia 23 października 1962 r. zostały spełnione, stosuje się również do celów niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
W przypadku gdy dana substancja barwiąca zostaje skreślona z załącznika I do dyrektywy z dnia 23 października 1962 r., ale pozwolenie na wprowadzanie do obrotu środków spożywczych zawierających taką substancję barwiącą zostaje przez określony czas utrzymane, przepisy te stosuje się również do produktów leczniczych.
Jednakże ten ograniczony okres stosowania może zostać zmieniony w odniesieniu do produktów leczniczych zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 6.
Artykuł 5
1.
Ustanawia się Komitet ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw w sprawie Usunięcia Barier Technicznych w Handlu w Sektorze Substancji Barwiących, które mogą być dodawane do produktów leczniczych, zwany dalej "Komitetem", składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
2.
Komitet opracowuje swój regulamin.
Artykuł 6
1.
W przypadkach zastosowania procedury ustanowionej w niniejszym artykule przewodniczący przekazuje sprawę Komitetowi z własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet przedstawia swoją opinię na temat tego projektu w terminie ustalonym przez przewodniczącego, uwzględniając stopień pilności sprawy.
Opinie przyjmowane są większością 41 głosów, przy czym liczba głosów Państw Członkowskich jest ważona zgodnie z art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
Komisja przyjmie wnioskowane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
W przypadku gdy środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja bezzwłocznie przedkłada Radzie wniosek dotyczący środków, jakie mają zostać podjęte.
Rada stanowi kwalifikowaną większością głosów.
Jeśli Rada nie podejmie decyzji w ciągu trzech miesięcy od przedstawienia jej sprawy, Komisja przyjmuje projektowane środki.
Artykuł 7
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w ciągu 18 miesięcy od dnia jej ogłoszenia i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
2.
Jednakże do końca czteroletniego okresu, licząc od dnia ogłoszenia niniejszej dyrektywy, każde Państwo Członkowskie może pozwolić na wprowadzanie do obrotu na swoim terytorium produktów leczniczych zawierających substancje barwiące, które nie spełniają wymogów niniejszej dyrektywy, pod warunkiem że te substancje barwiące zostały dopuszczone w tym Państwie Członkowskim przed przyjęciem dyrektywy.
3.
W zależności od opinii Komitetu Naukowego ds. Żywności oraz Komitetu określonego w art. 5 Komisja, w miarę potrzeby, przedkłada Radzie w ciągu dwóch lat od daty przyjęcia niniejszej dyrektywy wniosek wprowadzenia zmian do tej dyrektywy, w celu umożliwienia stosowania:
- substancji barwiących:
=Błękit brylantowy _BAR_ FCF _BAR_ CI 42090, _BAR_
=Czerwień _BAR_ 2G _BAR_ CI 18050, _BAR_
- innych substancji barwiących stosowanych w produktach leczniczych przeznaczonych wyłącznie do użytku zewnętrznego.
Rada podejmuje decyzję w sprawie wniosku Komisji nie później niż dwa lata po jego przedłożeniu.
4.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, które przyjmują w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 8
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 13 grudnia 1977 r.
uzupełniająca, w zakresie dotyczącym metod chłodzenia, dyrektywę 71/118/EWG w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel świeżym mięsem drobiowym
(78/50/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 14 dyrektywy Rady 71/118/EWG z dnia 15 lutego 1971 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel świeżym mięsem drobiowym [3], ostatnio zmienionej dyrektywą 75/431/EWG [4], stanowi, że Państwa Członkowskie zakazują chłodzenia drobiu metodą określoną w tym artykule;
zakaz nie jest wiążący w terminie do 18 miesięcy od dnia przedłożenia przez Komisję sprawozdania dotyczącego metod chłodzenia, które nie są objęte zakresem zakazu, lub najpóźniej do dnia 1 stycznia 1978 r.;
Komisja, po konsultacji z Państwami Członkowskimi w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego, przedłożyła Radzie sprawozdanie ustanawiające zasady regulujące warunki instalacji, funkcjonowania i kontroli, jakie musi spełniać metoda chłodzenia immersyjnego w wodzie, tak, aby nie była objęta zakresem zakazu; niniejsza dyrektywa opiera się na wnioskach z tego sprawozdania,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Artykuł 14 dyrektywy 71/118/EWG otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 14
1. Od dnia 15 lutego 1979 r.
Państwa Członkowskie zakazują chłodzenia metodą immersyjną w wodzie świeżego mięsa drobiowego, jeśli chłodzenie nie jest wykonywane zgodnie z warunkami ustalonymi w załączniku I rozdział V pkt 28a i 28b. Tuszki drobiowe schłodzone w ten sposób zostają natychmiast zamrożone lub głęboko zamrożone.
2.
Jednakże w przypadku tuszek drobiowych otrzymywanych i przeznaczonych do obrotu na ich terytorium Państwa Członkowskie są upoważnione do przyznawania, na wniosek przedsiębiorstw wykonujących na ich terytorium swoją działalność od dnia 1 stycznia 1978 r., odstępstw od wymogów określonych w ust. 1.
Stosowania odstępstw nie przedłuża się po dniu 15 sierpnia 1982 r.
Państwa Członkowskie korzystające z odstępstw przewidzianych w ust. 1 nie sprzeciwiają się wprowadzaniu na ich terytorium mięsa drobiowego uzyskanego w innych Państwach Członkowskich na tych samych warunkach.
3.
Państwa Członkowskie, które zamierzają skorzystać z możliwości zapewnionych przez przepisy ust. 2, powiadamiają Komisję i inne Państwa Członkowskie w miarę możliwości bezzwłocznie, w każdym przypadku nie później niż dnia 15 lutego 1979 r.
4.
W przypadku gdy powołuje się na klauzulę odstępstwa określonego w ust. 2, używanie znaku poświadczającego bezpieczeństwo produktu dla zdrowia ludzi, przewidziane w załączniku I rozdział X, jest zakazane.
Jednakże w celu wykonania ust. 2 akapit drugi zainteresowane Państwa Członkowskie są upoważnione do zezwalania na wprowadzanie na ich terytorium tuszek drobiowych pozbawionych znaku poświadczającego bezpieczeństwo produktu dla zdrowia ludzi, przewidzianego w załączniku I rozdział X."
Artykuł 2
W dyrektywie 71/118/EWG dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 14a
1.
Komisja, po konsultacji z Państwami Członkowskimi w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego, przedkłada Radzie do dnia 1 stycznia 1980 r. sprawozdanie, w razie możliwości wraz z wnioskami lub do którego właściwe wnioski zostaną dołączone, dotyczące:
a) kontynuowania badań nad metodami chłodzenia tuszek drobiowych zadowalającymi z punktu widzenia higieny, przy czym sprawozdanie dotyczy zarówno ewolucji systemu określonego w załączniku I rozdział V pkt 28a i 28b, jak i innych metod chłodzenia, w szczególności tych, w których stosuje się ciekły CO2 oraz ciekły azot lub natryskiwanie;
b) kontroli mikrobiologicznych, z uwzględnieniem roli wartości granicznych, jak też i metod mikrobiologicznych stosowanych do celów kontroli, odnoszących się do:
i) poziomu higieny metody chłodzenia immersyjnego, określonego w załączniku I rozdział V pkt 28a i 28b; oraz
ii) całości procesu uboju, od momentu kiedy żywy drób wchodzi do rzeźni aż do stadium pakowania lub, tam gdzie jest to stosowne, do momentu, kiedy tuszki drobiowe opuszczają rzeźnię;
c) pochłaniania wody, z uwzględnieniem oceny roli wartości granicznej jako parametru kontrolnego higieny instalacji chłodzenia immersyjnego.
2.
Komisja, po konsultacji z Państwami Członkowskimi w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego, przedkłada Radzie do dnia 15 października 1978 r. sprawozdanie, w razie możliwości z dołączonymi wnioskami dotyczącymi szczegółowych warunków higieny, w jakich metoda spełniająca warunki ustanowione w załączniku I rozdział V pkt 28a i 28b może zostać zastosowana do tuszek drobiowych, które nie są niezwłocznie zamrażane lub głęboko zamrażane.
3.
Rada stanowi jednomyślnie o wnioskach Komisji, określonych w ust. 1, w terminie 12 miesięcy od dnia ich przedłożenia oraz przed dniem 31 grudnia 1978 r. w przypadku wniosków określonych w ust. 2."
Artykuł 3
W załączniku I rozdział V do dyrektywy 71/118/EWG dodaje się punkty w brzmieniu:
"28a.
Tuszki drobiowe przeznaczone do chłodzenia immersyjnego, zgodnie z procesem określonym w pkt 28b, niezwłocznie po wypatroszeniu poddaje się gruntownemu płukaniu poprzez spryskiwanie oraz natychmiastowe zanurzenie.
Spryskiwanie powinno być wykonywane za pomocą instalacji zapewniającej skuteczne płukanie powierzchni wewnętrznych i zewnętrznych tuszek drobiowych.
Jeśli chodzi o tuszki drobiowe, których waga:
- nie przekracza 2,5 kilograma, ilość używanej wody powinna wynosić co najmniej 1,5 litra na tuszkę drobiową,
- wynosi między 2,5 kilograma a 5 kilogramami, ilość używanej wody powinna wynosić co najmniej 2,5 litra na tuszkę drobiową,
- jest równa lub przekracza 5 kilogramów, ilość używanej wody powinna wynosić co najmniej 3,5 litra na tuszkę drobiową.
28b.
Metoda chłodzenia immersyjnego spełnia następujące wymogi:
a) tuszki drobiowe przechodzą poprzez jedną lub kilka kadzi z wodą lub z lodem i wodą, których zawartość jest stale odnawiana.
Dozwolony jest wyłącznie taki system, w którym tuszki drobiowe są stale popychane za pomocą środków mechanicznych przez strumień wody płynącej w przeciwprądzie;
b) temperatura wody w kadzi lub kadziach mierzona w miejscach wejścia i wyjścia tuszek drobiowych nie może przekraczać odpowiednio +16 °C i +4 °C;
c) wykonywana jest w taki sposób, aby temperatura przewidziana w rozdziale XII była osiągana w możliwie najkrótszym czasie;
d) minimalne zużycie wody podczas całego procesu chłodzenia, określone w lit. a), wynosi:
- 2,5 litra na tuszkę drobiową o wadze 2,5 kilograma lub mniej,
- 4 litry na tuszkę drobiową o wadze między 2,5 kilograma a 5 kilogramów,
- 6 litrów na tuszkę drobiową o wadze 5 kilogramów lub więcej.
W przypadku większej liczby kadzi dopływ świeżej wody oraz odpływ wody zużytej z każdej kadzi regulowane są w taki sposób, aby objętość wody stopniowo malała zgodnie z kierunkiem ruchu tuszek drobiowych. Świeża woda jest rozdzielona między kadzie w taki sposób, aby przepływ wody poprzez ostatnią kadź nie był mniejszy niż:
- 1 litr na tuszkę drobiową o wadze 2,5 kilograma lub mniej,
- 1,5 litra na tuszkę drobiową o wadze między 2,5 kilograma a 5 kilogramów,
- 2 litry na tuszkę drobiową o wadze 5 kilogramów lub więcej.
Podczas obliczania tych ilości nie uwzględnia się wody zużytej do pierwszego wypełnienia kadzi;
e) tuszki drobiowe nie powinny pozostawać w pierwszej części aparatu lub w pierwszej kadzi więcej niż pół godziny ani też pozostawać w pozostałej części aparatu lub w kadzi lub kadziach dłużej, niż jest to konieczne.
Należy podjąć wszelkie niezbędne środki ostrożności w celu zapewnienia, żeby w razie zatrzymania pracy czas przepływu ustanowiony w akapicie pierwszym był przestrzegany.
W każdym przypadku gdy dochodzi do zatrzymania pracy instalacji, urzędowy lekarz weterynarii przed ponownym uruchomieniem dokonuje pozytywnej oceny, czy tuszki drobiowe spełniają wymogi dyrektywy i nadają się do spożycia przez ludzi lub, jeśli taki przypadek nie zachodzi, zapewnia, żeby zostały one, tak szybko jak jest to możliwe, przetransportowane do pomieszczeń przewidzianych w pkt 1 lit. h) i i);
f) każda część wyposażenia instalacji powinna być całkowicie opróżniona, wyczyszczona i zdezynfekowana, kiedykolwiek jest to konieczne, na koniec okresu pracy i co najmniej raz na jeden dzień;
g) każda część wyposażenia instalacji powinna być wyposażona w skalibrowane aparaty kontrolne umożliwiające odpowiednią kontrolę oraz umożliwiające pomiar i rejestrację:
- zużycia wody w trakcie natryskiwania poprzedzającego zanurzenie,
- temperatury wody w kadzi lub w kadziach w następujących miejscach: wejście i wyjście tuszek drobiowych,
- zużycia wody w trakcie zanurzenia,
- ilości tuszek drobiowych w każdej z grup wagowych wymienionych w lit. d) i w pkt 28a;
h) wyniki różnych kontroli przeprowadzonych przez producenta zachowuje się w celu przedstawienia ich na każde żądanie urzędowego lekarza weterynarii;
i) sprawne funkcjonowanie instalacji chłodzenia i jego wpływ na poziom higieny ocenia się, zgodnie z art. 14a wspólnotowych metod mikrobiologicznych, według naukowych metod mikrobiologicznych uznanych przez Państwa Członkowskie, porównując zanieczyszczenie tuszek drobiowych, całościowe oraz pałeczkami jelitowymi, przed i po zanurzeniu.
To porównanie wykonuje się, gdy po raz pierwszy uruchamia się instalację, a następnie okresowo, oraz w każdym przypadku i za każdym razem, kiedy instalacja jest zmieniana.
Funkcjonowanie różnych części instalacji powinno być regulowane w sposób zapewniający zachowanie właściwych norm higieny."
Artykuł 4
W okresie stosowania odstępstwa przyznanego na mocy art. 16a lit. a) tiret drugie dyrektywy 71/118/EWG Państwa Członkowskie zapewniają, że instalacje początkowe oraz ciągłe funkcjonowanie metod chłodzenia są prawidłowo kontrolowane w każdej instytucji objętej zakresem stosowania odstępstwa.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie ustawy, rozporządzenia i przepisy administracyjne konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 stycznia 1978 r.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 13 grudnia 1977 r.
ustanawiająca wspólnotowe kryteria w odniesieniu do krajowych planów przyspieszonego zwalczania brucelozy, gruźlicy i enzootycznej białaczki bydła
(78/52/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 77/391/EWG z dnia 17 maja 1977 r. wprowadzającą wspólnotowe środki zwalczania brucelozy, gruźlicy i białaczki bydła [1], w szczególności jej art. 13,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: przy ustanawianiu podstawowych zasad interwencji Wspólnoty w zakresie zwalczania brucelozy, gruźlicy i białaczki w dyrektywie 77/391/EWG Rada podjęła decyzję o ustanowieniu w następnej kolejności minimalnych kryteriów, jakie powinny spełniać krajowe plany zwalczania wyżej wymienionych chorób, aby kwalifikowały się do wkładu finansowego Wspólnoty;
pierwsze z tych kryteriów wiąże się z przyspieszeniem planów krajowych, tak aby kampania podejmowana w celu zwalczenia omawianych chorób w Państwach Członkowskich, w których stada nadal są zakażone, mogła zostać zakończona z powodzeniem jak najszybciej; w tym celu należy podjąć lub wzmocnić, w miarę możliwości jednocześnie, środki dotyczące w szczególności kontroli zwierząt gospodarskich, funkcjonowania laboratoriów i odszkodowań wypłacanych za bydło ubite w ramach planów zwalczania chorób;
ponadto w zależności od chorób konieczne jest określenie warunków, w jakich powinien odbywać się ubój, izolacja, czyszczenie i dezynfekcja oraz sposób wykorzystania niektórych produktów zwierzęcych;
w celu uniknięcia ryzyka ponownego zakażenia bardzo istotne jest również stosowanie ścisłej kontroli przemieszczania bydła, szczególnie między stadami o różnym stanie zdrowotności, oraz uzależnienie tego przemieszczania od niektórych testów;
data, od której dyrektywa 77/391/EWG staje się skuteczna, powinna być ustalona,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W celu otrzymania wkładu finansowego Wspólnoty, przewidzianego w dyrektywie 77/391/EWG, każdy plan zwalczania określony w art. 2, 3 i 4 tej dyrektywy musi spełniać przynajmniej kryteria wyznaczone w niniejszej dyrektywie w odniesieniu do stad, do których się stosuje.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:
1) w odniesieniu do brucelozy bydła:
a) stada bydła typu B1: stada, w których nieznane są wcześniejsza historia kliniczna oraz sytuacja w zakresie szczepień i sytuacja serologiczna;
b) stada bydła typu B2: stada, w których znane są wcześniejsza historia kliniczna oraz sytuacja w zakresie szczepień i sytuacja serologiczna oraz w których przeprowadzane są rutynowe badania kontrolne zgodnie z krajowymi zasadami zmiany statusu tych stad na status typu B3 lub B4;
c) stada bydła typu B3: stada wolne od brucelozy w rozumieniu dyrektywy Rady 64/432/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną [2], ostatnio zmienionej dyrektywą 77/98/EWG [3];
d) stada bydła typu B4: stada oficjalnie uznane za wolne od brucelozy w rozumieniu dyrektywy 64/432/EWG;
2) w odniesieniu do gruźlicy bydła:
a) stada bydła typu T1: stada, w których nieznane są wcześniejsza historia kliniczna oraz sytuacja w zakresie testów tuberkulinowych;
b) stada bydła typu T2: stada, w których znane są wcześniejsza historia kliniczna i sytuacja w zakresie testów tuberkulinowych oraz w których przeprowadzane są rutynowe badania kontrolne zgodnie z przepisami krajowymi zmiany statusu tych stad na status typu T3;
c) stada bydła typu T3: stada oficjalnie uznane za wolne od gruźlicy w rozumieniu dyrektywy 64/432/EWG;
3) zwierzę podejrzane: każda sztuka bydła wykazująca objawy możliwej obecności gruźlicy, brucelozy lub enzootycznej białaczki bydła, w przypadku której odpowiednia diagnoza nie została urzędowo potwierdzona ani też nie wykluczono urzędowo obecności jednej lub wielu z tych chorób;
4) urzędowy lekarz weterynarii: lekarz weterynarii wyznaczony przez właściwy organ centralny Państwa Członkowskiego;
5) środek transportu: części pojazdów silnikowych, szynowych lub samolotów wydzielone do celów załadunku, ładownie statków i kontenery do transportu lądowego, morskiego lub powietrznego.
ROZDZIAŁ I Przepisy ogólne
Artykuł 3
Państwa Członkowskie zapewniają, aby przyspieszenie przewidziane w dyrektywie 77/391/EWG we wszystkich przypadkach wiązało się ze znacznym skróceniem czasu potrzebnego do skutecznego zakończenia planów zwalczania, w porównaniu z programami realizowanymi w danej chwili.
Środki, jakie należy podjąć, aby osiągnąć ten cel, są następujące:
1) Odsetek krajowego pogłowia bydła będący przedmiotem środków zwalczania chorób i zapobiegania im musi zostać zwiększony na tyle, aby większość lub całość takiego pogłowia bydła można było w jak najszybszym terminie objąć środkami kontroli.
2) Odszkodowania za zwierzęta ubite na podstawie zaleceń urzędowego lekarza weterynarii należy dostosować tak, aby hodowcy otrzymali odszkodowania na właściwym poziomie.
3) Należy zwiększyć liczebność personelu laboratoryjnego, musi również nastąpić poprawa warunków przeprowadzania diagnoz w laboratorium – w takim zakresie, w jakim podjęcie takich środków jest jeszcze konieczne – tak aby osiągnąć poziom niezbędny do umożliwienia realizacji środków określonych w pkt 1.
4) Należy systematycznie wdrażać środki ustanowione w celu walki z chorobami enzootycznymi.
W celu zagwarantowania pełnej skuteczności przyspieszenia Państwa Członkowskie zapewniają realizację środków wymienionych w pkt 1-4.
Artykuł 4
1.
Do celów sprawowania urzędowego monitorowania przemieszczania zwierząt Państwa Członkowskie zapewniają stałą rejestrację i identyfikację bydła.
2.
W odniesieniu do każdej z chorób, dla których istnieje plan zwalczania, Państwa Członkowskie tworzą i aktualizują urzędowy rejestr stad bydła objętych takim planem, sklasyfikowanych zgodnie z ich stanem zdrowia.
ROZDZIAŁ II Przepisy szczególne dotyczące brucelozy bydła
Artykuł 5
W ramach planu zwalczania brucelozy Państwa Członkowskie zapewniają:
a) przestrzeganie obowiązku niezwłocznego zgłaszania właściwym organom wystąpienia oraz podejrzenia wystąpienia brucelozy;
b) zakaz jakiegokolwiek leczenia brucelozy;
c) w przypadku szczepień stosowanie, przeprowadzanie takich szczepień przeciwko brucelozie pod urzędowym nadzorem oraz jak najszybsze ich zawieszenie w celu umożliwienia nadania stadom statusu oficjalnie wolnych od brucelozy.
Artykuł 6
1.
W przypadku gdy w stadzie znajduje się zwierzę z podejrzeniem brucelozy, właściwe organy zapewniają jak najszybsze przeprowadzenie urzędowych badań w celu potwierdzenia lub wykluczenia obecności tej choroby.
Do czasu uzyskania wyników tych badań właściwe organy:
- nakazują umieścić stada pod urzędowym nadzorem,
- zakazują wszelkiego przemieszczania zwierząt do lub ze stada, chyba że zezwalają na to właściwe organy w celu niezwłocznego uboju.
Właściwy organ może jednak zezwolić na przemieszczanie bydła kastrowanego w ramach gospodarstwa hodowlanego, po odizolowaniu zwierząt podejrzanych o brucelozę, pod warunkiem że zwierzęta wykastrowane przemieszczane są do stad opasowych, a stamtąd do ubojni,
- nakazują odizolowanie ze stada zwierząt podejrzanych o brucelozę.
2.
Nakazy i zakazy, określone w ust. 1, nie zostają zniesione, dopóki obecność lub podejrzenie obecności brucelozy w danym stadzie nie zostaną urzędowo wykluczone.
3.
W przypadku oficjalnego potwierdzenia obecności brucelozy w stadzie Państwa Członkowskie podejmują odpowiednie środki w celu zapobieżenia rozprzestrzenianiu się choroby, w szczególności zapewnią, aby:
- zakazane było przemieszczanie zwierząt do lub ze stada, chyba że zezwolą na to właściwe organy w celu niezwłocznego uboju. Właściwe organy mogą jednak zezwolić na przemieszczanie bydła kastrowanego w ramach gospodarstwa hodowlanego, po odizolowaniu i oznaczeniu przed ubojem zwierząt zakażonych, pod warunkiem że zwierzęta wykastrowane przemieszczane są do stad opasowych, a stamtąd do ubojni,
- zwierzęta, u których urzędowo potwierdzono obecność brucelozy, oraz zwierzęta, które mogły być przez nie zakażone, były izolowane od stada,
- bydło było niezwłocznie badane w kierunku brucelozy, z zastrzeżeniem przepisów dyrektywy 64/432/EWG oraz dyrektywy Rady 78/51/EWG z dnia 13 grudnia 1977 r. przedłużającej niektóre odstępstwa w odniesieniu do brucelozy i gruźlicy, udzielone Danii, Irlandii i Zjednoczonemu Królestwu [4],
- zwierzęta, u których urzędowo potwierdzono obecność brucelozy, zwierzęta zbadane zgodnie z przepisami tiret trzeciego, z wynikiem dodatnim, oraz zwierzęta uznane przez właściwe organy za zakażone, zostały odizolowane i oznaczone do chwili uboju, zgodnie z przepisami art. 7,
- mleko zakażonych krów mogło być podawane wyłącznie zwierzętom w tym samym gospodarstwie hodowlanym po odpowiedniej obróbce cieplnej,
- bez uszczerbku dla krajowych przepisów dotyczących żywności mleko pochodzące od krów ze stada zakażonego nie mogło być dostarczane do mleczarni, z wyjątkiem poddania go odpowiedniej obróbce cieplnej,
- tusze, półtusze, ćwierci, części i podroby z zakażonych zwierząt, przeznaczone do wykorzystania jako pasza dla zwierząt poddane zostały obróbce w sposób zapobiegający skażeniu,
- płody, cielęta martwo urodzone, cielęta, które zmarły na brucelozę po urodzeniu lub łożyska były natychmiast starannie usuwane lub niszczone, o ile nie mają być poddane badaniom,
- słoma, ściółka lub inne materiały i substancje, które miały styczność z zakażonymi krowami, cielętami lub łożyskami, zostały natychmiast zniszczone, spalone lub zakopane po nasączeniu środkiem dezynfekującym,
- urzędowe regulacje dotyczące kontroli obiektów, takich jak zakłady utylizacji tusz, zapewniały, że nie ma niebezpieczeństwa wytwarzania materiałów rozprzestrzeniających brucelozę,
- obornik z obór lub innych obiektów wykorzystywanych przez te zwierzęta był przechowywany w miejscu niedostępnym dla zwierząt w gospodarstwie hodowlanym, zdezynfekowany przy zastosowaniu odpowiedniego środka i przechowywany przez przynajmniej trzy tygodnie.
Wykorzystanie środka dezynfekującego nie jest wymagane, w przypadku gdy obornik przykryty jest warstwą nieskażonego obornika lub ziemi.
Odpady płynne z obór lub innych obiektów zajmowanych przez te zwierzęta muszą zostać zdezynfekowane, jeżeli nie zostały zebrane w tym samym czasie co obornik.
Artykuł 7
Państwa Członkowskie zapewniają, aby po badaniu bakteriologicznym, patologicznym lub serologicznym zwierzęta, u których urzędowo stwierdzono obecność brucelozy oraz zwierzęta urzędowo uznane przez właściwe władze jako zakażone, były ubijane pod urzędowym nadzorem w jak najszybszym terminie, nie później jednak niż 30 dni po powiadomieniu ich właściciela lub osoby za nie odpowiedzialnej o wynikach testów i o jego obowiązku dokonania uboju danej sztuki w wyznaczonym czasie, w ramach planu zwalczania choroby.
Artykuł 8
Państwa Członkowskie zapewniają, aby:
1) po uboju bydła określonego w art. 7 i przed uzupełnieniem pogłowia dokonywane było oczyszczenie i dezynfekcja pod urzędowym nadzorem obór i innych pomieszczeń dla stada, jak również wszelkich pojemników, urządzeń i innych przedmiotów używanych przy obrządku zwierząt, zgodnie z instrukcjami urzędowego lekarza weterynarii.
Ponowne wykorzystanie pastwisk, na których przebywały te zwierzęta, nie może się odbyć wcześniej niż po 60 dniach po usunięcia z nich zwierząt; właściwe organy mogą jednak odstąpić od tego zakazu w przypadku zwierząt wykastrowanych, pod warunkiem że zwierzęta te mogą opuścić pastwiska wyłącznie w celu uboju albo zostaną przeniesione do stad opasowych, a stamtąd do ubojni;
2) wszystkie środki transportu, pojemniki i sprzęt zostały oczyszczone i zdezynfekowane po przewozie zwierząt z zakażonego stada lub materiałów pochodzących od takich zwierząt, lub materiałów albo substancji, które miały styczność z takimi zwierzętami.
Miejsca załadunku takich zwierząt muszą zostać oczyszczone i zdezynfekowane po wykorzystaniu;
3) używany środek dezynfekujący oraz jego stężenia były urzędowo zatwierdzane przez właściwy organ danego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 9
Państwa Członkowskie zapewniają, aby po uboju bydła określonego w art. 7:
- bez uszczerbku dla przepisów art. 11 żadna sztuka bydła nie mogła opuścić stada, o ile właściwe organy nie wydadzą zezwolenia w celu ich niezwłocznego uboju.
Właściwe organy mogą jednak zezwolić na przemieszczanie bydła kastrowanego w ramach gospodarstwa hodowlanego, pod warunkiem że zwierzęta wykastrowane są przemieszczane do stad tucznych, a stamtąd do ubojni,
- dane stado poddawane było testom na brucelozę w celu potwierdzenia wyeliminowania choroby,
- stado nie było uzupełniane zwierzętami hodowlanymi, dopóki pozostające w nim zwierzęta hodowlane w wieku przekraczającym 12 miesięcy nie przejdą jednego lub wielu urzędowych badań serologicznych w kierunku brucelozy.
Jednak w przypadku bydła szczepionego zgodnie z przepisami dyrektywy 64/432/EW badanie takie nie jest wymagane przed osiągnięciem przez nie wieku 18 miesięcy.
Artykuł 10
Państwa Członkowskie zapewniają przeprowadzenie urzędowych testów serologicznych w stadach typu B1 i B2 do momentu zaklasyfikowania ich jako stada typu B3 i B4.
Artykuł 11
Państwa Członkowskie zapewniają, aby:
i) wszystkie samice i wszystkie byki ze stad typu B1, przeznaczone do umieszczenia w stadzie typu B2:
- jeżeli są w wieku ponad 12 miesięcy, przeszły urzędowo zatwierdzone testy serologiczne, przeprowadzane w ciągu 30 dni przed przemieszczeniem i uzyskały od urzędowego lekarza weterynarii związane z tymi testami świadectwo,
- zostały odizolowane przynajmniej na 60 dni natychmiast po dostarczeniu, jeżeli zaś są w wieku ponad 12 miesięcy, przeszły dalsze urzędowo zatwierdzone testy serologiczne, przed dopuszczeniem do stada typu B2;
ii) wszystkie samice i wszystkie byki ze stad typu B2, przeznaczone do umieszczenia w innym stadzie B2:
- jeżeli są w wieku ponad 12 miesięcy, przeszły urzędowo zatwierdzone testy serologiczne, przeprowadzane w ciągu 30 dni przed przemieszczeniem i uzyskały od urzędowego lekarza weterynarii świadectwo związane z tymi testami,
- nie miały w czasie przeniesienia styczności ze zwierzętami ze stad o gorszym stanie zdrowia;
iii) przeniesienie zwierząt między stadami typu B3 i B4 dokonywane było z zachowaniem wymogów dyrektywy 64/432/EWG.
Artykuł 12
Państwa Członkowskie zapewniają, aby:
- stosowane były urzędowe środki kontroli w celu zapobiegania ponownemu zakażeniu stada, w którym bruceloza została wyeliminowana, z innych źródeł zakażenia,
- każde przemieszczanie bydła do i wewnątrz stad objętych planem zwalczania brucelozy podlegało urzędowej kontroli,
- środki kontroli przemieszczania określone w tiret drugim mogły być stosowane bez uszczerbku dla istniejących środków wspólnotowych, dotyczących przemieszczania zwierząt do i na zewnątrz stad wolnych od brucelozy i oficjalnie uznanych za wolne od brucelozy.
ROZDZIAŁ III Przepisy szczególne odnoszące się do gruźlicy bydła
Artykuł 13
W ramach planu zwalczania gruźlicy Państwa Członkowskie zapewniają:
a) obowiązek niezwłocznego zgłaszania właściwym organom wystąpienia oraz podejrzenia wystąpienia grużlicy;
b) zakaz:
i) jakiegokolwiek leczenia gruźlicy lub odwrażliwienia zwierząt na gruźlicę;
ii) dokonywania szczepień przeciwko gruźlicy.
Artykuł 14
1.
W przypadku gdy w stadzie znajduje się zwierzę z podejrzeniem gruźlicy, właściwe organy zapewniają jak najszybsze przeprowadzenie urzędowego dochodzenia dla potwierdzenia lub wykluczenia obecności tej choroby.
Do czasu uzyskania wyników tych badań właściwe organy:
- nakazują umieszczenie stada pod urzędowym nadzorem,
- zakazują wszelkiego przemieszczania zwierząt do stada i poza nie, chyba że zezwolą na to właściwe organy, w celu niezwłocznego uboju,
- nakazują odizolowanie ze stada zwierząt z podejrzeniem gruźlicy.
2.
Nakazy i zakazy określone w ust. 1 nie zostaną zniesione, dopóki obecność lub podejrzenie obecności gruźlicy w danym stadzie nie zostaną urzędowo wykluczone.
3.
W przypadku urzędowego potwierdzenia obecności gruźlicy w stadzie Państwa Członkowskie podejmują odpowiednie środki w celu zapobieżenia rozprzestrzenianiu się choroby, w szczególności zapewniają, aby:
- zakazane było przemieszczanie zwierząt do stada i poza nie, chyba że zezwolą na to właściwe organy, w celu niezwłocznego uboju,
- zwierzęta, u których urzędowo potwierdzono obecność gruźlicy, oraz zwierzęta, które mogły być przez nie zakażone, były izolowane od stada,
- bydło było niezwłocznie badane w kierunku gruźlicy,
- zwierzęta, u których urzędowo potwierdzono obecność gruźlicy, zwierzęta zbadane zgodnie z przepisami tiret trzeciego, z wynikiem dodatnim oraz zwierzęta uznane przez właściwe organy za zakażone, zostały odizolowane i oznaczone do chwili uboju, zgodnie z przepisami art. 15,
- mleko zakażonych krów mogło być podawane wyłącznie zwierzętom w tym samym gospodarstwie, po odpowiedniej obróbce cieplnej,
- bez uszczerbku dla krajowych przepisów dotyczących żywności mleko pochodzące od krów ze stada zakażonego nie mogło być dostarczane do mleczarni, z wyjątkiem poddania go odpowiedniej obróbce cieplnej,
- tusze, półtusze, ćwierci, części i podroby z zakażonych zwierząt, przeznaczone do wykorzystania jako pasza dla zwierząt, poddane zostały obróbce w celu zapobieżenia skażeniu,
- urzędowe regulacje dotyczące kontroli obiektów, takich jak zakłady utylizacji tusz, zapewniały, że nie istnieje niebezpieczeństwo rozprzestrzenienia brucelozy przez wyprodukowany materiał,
- obornik z obór lub innych obiektów wykorzystywanych przez te zwierzęta był przechowywany w miejscu niedostępnym dla zwierząt w gospodarstwie hodowlanym, został zdezynfekowany przy zastosowaniu odpowiedniego środka i przechowywany przez przynajmniej trzy tygodnie.
Wykorzystanie środka dezynfekującego nie jest wymagane, w przypadku gdy obornik przykryty jest warstwą nieskażonego obornika lub ziemi.
Odpady płynne z obór lub innych obiektów zajmowanych przez te zwierzęta muszą zostać zdezynfekowane, jeżeli nie zostały zebrane jednocześnie z obornikiem.
Artykuł 15
Państwa Członkowskie stanowią, że zwierzęta, u których w wyniku przeprowadzania badania bakteriologicznego, anatomopatologicznego, alergicznego lub serologicznego urzędowo stwierdzono gruźlicę oraz zwierzęta uznane przez właściwe organy za zakażone, są jak najszybciej ubijane pod urzędowym nadzorem, jednakże nie później niż 30 dni po urzędowym powiadomieniu ich właściciela lub osoby za nie odpowiedzialnej o wynikach testów lub badań i o jego obowiązku ubicia bydła w nakazanym terminie, na mocy planu zwalczania choroby.
Jednakże w przypadku zwierząt, które zostały poddane badaniom w kierunku gruźlicy z wynikiem niepomyślnym, lecz nie wykazują klinicznych objawów choroby, właściwe organy mogą rozszerzyć okres przewidziany w akapicie do nie więcej niż powyżej trzech miesięcy:
- w odniesieniu do samic, które ocielą się w ciągu trzech miesięcy,
- jeżeli nakazują ubój wszystkich sztuk bydła w stadzie o pogłowiu większym niż 20 sztuk w regionie, w którym z powodów technicznych związanych z mocą przerobową ubojni wyznaczonej do tego celu ubój nie może zostać przeprowadzony w ciągu 30 dni.
Artykuł 16
Państwa Członkowskie zapewniają, aby:
1) po uboju bydła, określonego w art. 15 i przed uzupełnieniem pogłowia dokonywane było oczyszczenie i dezynfekcja pod urzędowym nadzorem obór i innych pomieszczeń dla stada, jak również wszelkich pojemników, urządzeń i innych przedmiotów używanych do obrządku zwierząt, zgodnie z instrukcjami urzędowego lekarza weterynarii;
2) wszystkie środki transportu, pojemniki i sprzęt zostały oczyszczone i zdezynfekowane po przewozie zwierząt z zakażonego stada lub materiałów pochodzących od takich zwierząt, lub też materiałów albo substancji, które miały styczność z takimi zwierzętami.
Miejsca załadunku takich zwierząt muszą po wykorzystaniu zostać oczyszczone i zdezynfekowane;
3) używany środek dezynfekujący oraz stężenia zostały urzędowo zatwierdzone przez właściwy organ zainteresowanego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 17
Państwa Członkowskie zapewniają, aby po uboju bydła, określonego w art. 15:
- bez uszczerbku dla przepisów art. 19 żadna sztuka bydła nie mogła opuścić stada, o ile właściwe organy nie wydadzą zezwolenia w celu niezwłocznego uboju,
- stado poddawane było testom w kierunku gruźlicy w celu potwierdzenia wyeliminowania choroby,
- stado nie było uzupełniane zwierzętami hodowlanymi, dopóki pozostające w nim zwierzęta hodowlane w wieku przekraczającym sześć tygodni nie przejdą jednego lub wielu urzędowych testów na gruźlicę.
Artykuł 18
Państwa Członkowskie zapewniają przeprowadzanie śródskórnych testów tuberkulinowych w ramach planu zwalczania gruźlicy, pod nadzorem urzędowym u wszystkich sztuk bydła w wieku przekraczającym sześć miesięcy, w stadach typu T1 i T2, do momentu zmiany ich statusu na status typu T3.
Artykuł 19
Państwa Członkowskie zapewniają, aby:
i) wszystkie zwierzęta ze stad typu T1, przeznaczone do umieszczenia w stadach T2:
- przeszły urzędowo zatwierdzone śródskórne testy tuberkulinowe, przeprowadzane w ciągu 30 dni przed przemieszczeniem i uzyskały od urzędowego lekarza weterynarii związane z tymi testami świadectwo,
- natychmiast po dostarczeniu zostały odizolowane przynajmniej na 60 dni i przeszły dalsze, urzędowo zatwierdzone testy tuberkulinowe przed umieszczeniem w stadzie;
ii) wszystkie zwierzęta ze stad typu T2, przeznaczone do umieszczenia w innym stadzie T2:
- przeszły urzędowo zatwierdzone śródskórne testy tuberkulinowe, przeprowadzane w ciągu 30 dni przed przemieszczeniem i uzyskały od urzędowego lekarza weterynarii związane z tymi testami świadectwo,
- nie miały w czasie przeniesienia styczności ze zwierzętami ze stad o gorszym stanie zdrowia;
iii) przeniesienia zwierząt między stadami typu T3 dokonywane były z zachowaniem wymogów dyrektywy 64/432/EWG.
Artykuł 20
Państwa Członkowskie zapewniają, aby:
- stosowane były urzędowe środki kontroli w celu zapobieżenia ponownemu zakażeniu stada, w którym gruźlica została wyeliminowana, z innych źródeł zakażenia,
- wszelkie przemieszczanie bydła do i wewnątrz stad objętych planem zwalczania gruźlicy podlegały urzędowej kontroli,
- środki kontroli przemieszczania, określone w tiret drugim, mogły być stosowane bez uszczerbku dla istniejących środków wspólnotowych, dotyczących przemieszczania do i na zewnątrz stad wolnych od brucelozy i urzędowo uznanych za wolne od gruźlicy.
ROZDZIAŁ IV Przepisy szczególne odnoszące się do enzootycznej białaczki bydła
Artykuł 21
Do czasu wejścia w życie reguł wspólnotowych, a także bez uszczerbku dla art. 4 akapit trzeci dyrektywy 77/391/EWG, obowiązują krajowe przepisy dotyczące wykrywania białaczki oraz klasyfikacji stad w odniesieniu do białaczki.
Artykuł 22
W ramach planu zwalczania białaczki Państwa Członkowskie stanowią, że:
a) obecność i podejrzenie obecności białaczki, w szczególności podejrzenie nowotworów układu chłonnego i innych narządów bydła podlega obowiązkowi natychmiastowego zgłoszenia właściwym organom;
b) zakazane jest jakiekolwiek leczenie białaczki oraz szczepienia przeciwko białaczce.
Artykuł 23
Bez względu na środki podejmowane na podstawie krajowych przepisów w przypadku podejrzenia białaczki Państwa Członkowskie w przypadku urzędowego stwierdzenia obecności białaczki w stadzie podejmują stosowne środki w celu zapobieżenia rozprzestrzenianiu się choroby, w szczególności zapewniają, że:
- zakazane jest przemieszczanie zwierząt z takiego stada, o ile nie zezwolą na to właściwe organy, w celu niezwłocznego uboju,
- dane stado jest odizolowane, tak aby bydło nie mogło mieć styczności z bydłem nienależącym do tego stada,
- mleko krów zakażonych może być podane zwierzętom wyłącznie po odpowiedniej obróbce cieplnej lub przekazywane do mleczarni w celu dokonania takiej obróbki; podawanie zwierzętom mleka, które nie przeszło obróbki cieplnej, może być dozwolone w przypadku stad, w których zwierzęta przeznaczone są do uboju na podstawie art. 24 pkt 1,
- tusze, półtusze, ćwierci, części i podroby z zakażonych zwierząt, przeznaczone do wykorzystania jako pasza dla zwierząt zostają poddane obróbce w celu zapobieżenia skażeniu,
- urzędowe regulacje dotyczące kontroli obiektów, takich jak zakłady utylizacji tusz, zapewniją, że nie ma niebezpieczeństwa wytwarzania materiałów rozprzestrzeniających białaczkę,
- hodowca powiadomi urzędowego lekarza weterynarii o śmierci lub uboju sanitarnym jakiejkolwiek sztuki bydła w jego gospodarstwie.
Artykuł 24
W ramach planu zwalczania białaczki Państwa Członkowskie stanowią, że:
1) tam, gdzie plan taki stanowi o uboju całości bydła należącego do stada, w którym urzędowo stwierdzono białaczkę, zwierzęta te zostaną ubite w czasie wyznaczonym przez właściwe organy;
2) tam, gdzie plan taki stanowi o uboju wyłącznie tych zwierząt, u których urzędowo stwierdzono białaczkę i ewentualnie zwierząt uznanych przez właściwe organy za zakażone, ubój taki musi nastąpić w ciągu 30 dni po tym, jak ich właściciel lub osoba za nie odpowiedzialna zostali poinformowani o wyniku badań i o obowiązku uboju danych zwierząt w takim okresie w ramach planu zwalczania.
Artykuł 25
Państwa Członkowskie zapewniają, że w przypadku uboju na podstawie art. 24 pkt 2:
- żadna sztuka bydła nie będzie mogła opuścić stada, o ile właściwe organy na to nie zezwolą, w celu niezwłocznego uboju,
- w danym stadzie przeprowadzane będą testy w kierunku białaczki w celu potwierdzenia wyeliminowania choroby,
- do uzupełnienia pogłowia stada można będzie wykorzystywać wyłącznie zwierzęta ze stad uznanych przez właściwe organy za niezakażone białaczką.
Artykuł 26
Państwa Członkowskie zapewniają, aby:
1) po uboju bydła, określonego w art. 24 i przed uzupełnieniem pogłowia dokonywane było oczyszczenie i dezynfekcja pod urzędowym nadzorem obór i innych obiektów dla stada, jak również wszelkich pojemników, urządzeń i innych przedmiotów używanych do obrządku zwierząt, zgodnie z instrukcjami urzędowego lekarza weterynarii;
2) wszystkie środki transportu, pojemniki i sprzęt były czyszczone i dezynfekowane po przewozie zwierząt z zakażonego stada lub materiałów pochodzących od takich zwierząt, lub też materiałów albo substancji, które miały styczność z takimi zwierzętami.
Miejsca załadunku takich zwierząt muszą zostać oczyszczone i zdezynfekowane po wykorzystaniu;
3) używany środek dezynfekujący oraz stężenia były urzędowo zatwierdzane przez właściwy organ zainteresowanego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 27
Państwa Członkowskie zapewniają, aby bydło ze stad sklasyfikowanych jako stada, w stosunku do których nie ma podejrzenia białaczki, nie miało kontaktu z bydłem ze stad, które nie zostały sklasyfikowane w taki sposób.
ROZDZIAŁ V Przepisy końcowe
Artykuł 28
Przed upływem trzyletniego okresu, przewidzianego w dyrektywie 77/391/EWG, Komisja przedkłada Radzie sprawozdanie dotyczące realizacji planów przewidzianych w tej dyrektywie, w razie konieczności wraz z propozycjami służącymi osiąganiu poprawy harmonizacji krajowych środków zapobiegawczych.
Artykuł 29
1.
Dyrektywa 77/391/EWG staje się skuteczna od dnia 1 stycznia 1978 r.
2.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do realizacji krajowych planów przyspieszonego zwalczania, przyjętych zgodnie z art. 9 ust. 2 dyrektywy 77/391/EWG, w terminie wyznaczonym przez Komisję w wydanej przez nią decyzji zatwierdzającej plany, zaś w przypadku planów zatwierdzonych w trakcie 1978 r. nie później niż dnia 31 grudnia 1978 r.
3.
Trzyletni okres realizacji przewidziany w art. 6 ust. 1 dyrektywy 77/391/EWG rozpoczyna się dla każdego Państwa Członkowskiego w dniu ustalonym przez Komisję na podstawie ust. 2.
Jednakże finansowanie wspólnotowe we wszystkich przypadkach jest ograniczone do ubojów dokonanych przed dniem 1 stycznia 1982 r.
4.
Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, może w niektórych Państwach Członkowskich, gdzie realizacja planu w wyznaczonym terminie napotkałaby znaczne trudności, przesunąć terminy określone w ust. 2 i 3, nie więcej jednak niż o jeden rok.
Artykuł 30
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 19 grudnia 1977 r.
zmieniająca dyrektywy 66/400/EWG, 66/401/EWG, 66/402/EWG, 68/193/EWG, 69/208/EWG, 70/458/EWG oraz 70/457/EWG w sprawie obrotu materiałem siewnym buraka, materiałem siewnym roślin pastewnych, materiałem siewnym zbóż, materiałem do wegetatywnego rozmnażania winorośli, materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych, materiałem siewnym warzyw oraz w sprawie wspólnego katalogu odmian gatunków roślin uprawnych
(78/55/EWG)
RADA WPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
z powodów podanych poniżej niektóre dyrektywy, odnoszące się do obrotu materiałem siewnym i materiałem rozmnożeniowym powinny zostać zmienione;
obecne przepisy tych dyrektyw odnoszące się do znakowania materiału siewnego i materiału rozmnożeniowego nie uwzględniają postępu technicznego w odniesieniu do metod etykietowania; dlatego też powinny zostać zmienione;
w przypadku niektórych dyrektyw powinny zostać przyjęte przyspieszone procedury w celu dokonania zmiany w wykazie gatunków w odniesieniu do ich nazewnictwa oraz mieszańców powstałych ze skrzyżowania gatunków;
w zasadzie, materiał siewny, który przeznaczony jest do kwalifikacji jako "kwalifikowany materiał siewny" musi być wyprodukowany z elitarnego materiału siewnego; jednakże w drodze odstępstwa, przytoczone dyrektywy zezwalają, w przypadku materiału siewnego niektórych gatunków, na kwalifikację materiału siewnego jako "kwalifikowany materiał siewny", w przypadku gdy został wyprodukowany ze wstępnego elitarnego materiału siewnego, który poddany został urzędowym badaniom; dla niektórych gatunków to ostatnie rozwiązanie nie jest dostateczne, szczególnie w odniesieniu do gatunków, w stosunku do których kwalifikacja jako "materiał kwalifikowany drugiego rozmnożenia" jest dozwolona; dlatego też rozwiązanie to powinno zostać rozszerzone pod warunkiem, że zostaną ustanowione wystarczające gwarancje;
doświadczenie związane z zaopatrzeniem w materiał siewny lnu włóknistego pokazuje, że konieczne jest zachowanie kategorii "materiał kwalifikowany trzeciego rozmnożenia" na kolejne cztery lata; przedłużenie to powinno także pozwolić Państwom Członkowskim na przedsięwzięcie wszelkich niezbędnych kroków w celu zapewnienia w najbliższej przyszłości odpowiedniego zaopatrzenia w materiał siewny lnu włóknistego kategorii "materiał kwalifikowany pierwszego rozmnożenia" i "materiał kwalifikowany drugiego rozmnożenia";
dyrektywa Rady 70/457/EWG z dnia 29 września 1970 r. w sprawie wspólnego katalogu odmian gatunków roślin uprawnych [3], ostatnio zmieniona dyrektywą 73/438/EWG [4] oraz dyrektywa Rady 70/458/EWG z dnia 29 września 1970 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym warzyw [5], ostatnio zmieniona dyrektywą 76/307/EWG [6] stanowią, że od dnia 1 lipca 1977 r. równoważne badania urzędowe odmian oraz kontrole praktyk w zakresie utrzymania odmian, przeprowadzane w państwach trzecich nie mogą być dłużej uznawane przez Państwa Członkowskie; dyrektywa 70/458/EWG ustanawia, że z dniem 1 lipca 1977 r. równoważność materiałów siewnych uprawianych w państwach trzecich nie może być dłużej uznawana przez Państwa Członkowskie;
jednakże prawdopodobne jest, że badania dotyczące przyznania równoważności materiałowi siewnemu na poziomie Wspólnoty nie zostaną zakończone w ciągu wyżej wymienionych okresów we wszystkich przypadkach, w których zostały przyznane równoważności krajowe; dlatego też powinno być możliwe podjęcie decyzji w drodze przyspieszonej procedury o możliwym wydłużeniu tych okresów w niektórych przypadkach w celu uniknięcia zakłóceń w tradycyjnych strukturach handlu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie Rady 66/400/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym buraka [7], ostatnio zmienionej dyrektywą 76/331/EWG [8] wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 11 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 11
1.
Państwa Członkowskie wymagają, aby opakowania elitarnego materiału siewnego oraz kwalifikowanego materiału siewnego, z wyjątkiem przypadku, gdy materiał siewny z ostatniej kategorii pakowany jest w formie małych opakowań EWG:
a) były opatrzone na zewnętrznej stronie urzędową etykietą, nieużywaną wcześniej, spełniającą warunki ustanowione w załączniku III (A) oraz na których podana jest informacja w jednym z języków urzędowych Wspólnoty.
Kolor etykiety jest biały w przypadku elitarnego materiału siewnego oraz niebieski w przypadku materiału kwalifikowanego.
Gdy używana jest etykieta sznurowana z dziurkami, jej końcówki opatrzone zostają w każdym przypadku plombą urzędową.
Jeżeli, w przypadkach, określonych w art. 4 lit. a), elitarny materiał siewny nie spełnia warunków ustanowionych w załączniku I w odniesieniu do kiełkowania, fakt ten jest podany na etykiecie.
Użycie urzędowych etykiet samoprzylepnych podlega zatwierdzeniu.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21, trwały nadruk określonej informacji, wykonany na opakowaniu pod urzędowym nadzorem zgodnie ze wzorem etykiety, może zostać zatwierdzony;
b) zawierały urzędowy dokument, w tym samym kolorze co etykieta, zawierający co najmniej informacje wymagane zgodnie z załącznikiem III, (A) (I) (3), (4), (5), (10) i (11). Dokument ten jest sporządzony w taki sposób, aby nie mógł być pomylony z urzędową etykietą, określoną w lit. a).
Dokument ten nie jest konieczny, jeśli informacja została podana na opakowaniu w formie trwałego nadruku lub jeśli, zgodnie z przepisami określonymi w lit. a), została użyta etykieta samoprzylepna lub etykieta wykonana z niedrącego się materiału.
2.
Państwa Członkowskie mogą ustanowić wyjątki dla ust. 1 w przypadku małych opakowań elitarnego materiału siewnego, gdy oznaczone są przez wyrazy: "przekazane do obrotu jedynie w… (dane Państwo Członkowskie)"."
2) W art. 11b wyrazy "urzędowo zapieczętowany i oznaczony" otrzymują brzmienie: "zamknięty i urzędowo oznaczony lub pod nadzorem urzędowym".
3) W art. 14 ust. 1 tiret pierwsze wyrazy "urzędowo oznaczony i zapieczętowany" otrzymuje brzmienie: "oznaczony i zamknięty urzędowo lub pod nadzorem urzędowym".
4) W załączniku III A I dodaje się co następuje:
"12.
W przypadku gdy co najmniej kiełkowanie zostało powtórnie testowane, wyrazy "powtórnie testowany… (miesiąc i rok)" oraz służby odpowiedzialne zaprzeprowadzenie powtórnego testowania mogą zostać wskazane.
Taka informacja może być podana na urzędowej naklejce przytwierdzonej do etykiety urzędowej."
Artykuł 2
W dyrektywie Rady 66/401/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych [9], ostatnio zmienionej dyrektywą 75/444/EWG [10] wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 2 dodaje się ustępy w brzmieniu:
"1.
Zmiany, mające być wprowadzone do wykazu gatunków określonych w ust. 1 lit.
A) w świetle rozwoju wiedzy naukowej i technicznej dotyczącej nazewnictwa i mieszańców powstałych ze skrzyżowania gatunków objętych niniejszą dyrektywą, zostają przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21.
2.
Państwa Członkowskie mogą zostać upoważnione, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21, do wydania zezwolenia, w drodze ustępstwa od ust. 1 C lit. a), do zatwierdzenia jako kwalifikowany materiał siewny nasion gatunków samozapyleniowych lub apomiktycznych, które zostały przyjęte do kwalifikacji jako elitarny materiał siewny i które zostały wyprodukowane bezpośrednio z pokolenia nasion występujących przed elitarnym materiałem siewnym, ale które nie zostały urzędowo zbadane.
Przepis ten nie jest stosowany w odniesieniu do nasion mieszańców.
Kwalifikacja jako kwalifikowany materiał siewny może nastąpić jedynie, jeśli żąda tego wnioskujący za zgodą hodowcy oraz jeśli urzędowy test pokontrolny wykonany w oparciu o próbki pobrane oficjalnie i przeprowadzony najpóźniej w czasie sezonu uprawnego nasion pokaże, że materiał siewny z poprzedniego rozmnożenia spełniał wymagania dla elitarnego materiału siewnego w odniesieniu do tożsamości i czystości odmianowej.
W takim przypadku, gdy pobierane są próbki, hodowca podaje całkowity obszar, na którym produkowano materiał siewny z poprzedniego rozmnożenia.
Warunki te mogą zostać zmienione, w świetle rozwoju wiedzy naukowej i technicznej, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21.
Państwa Członkowskie wymagają, aby etykiety urzędowe dla nasion wprowadzonych do obrotu zgodnie z upoważnieniem, określonym w akapicie pierwszym, były oznaczone: "przekazane do obrotu jedynie w… (dane Państwo Członkowskie)"; dodatkowo, Państwa Członkowskie mogą w tym przypadku wymagać, aby etykiety urzędowe zostały również oznaczone: "przeznaczone tylko do dalszego rozmnażania"."
2) Artykuł 10 zastępuje się artykułem w brzmieniu:
"Artykuł 10
1.
Państwa Członkowskie wymagają, aby opakowania elitarnego materiału siewnego, kwalifikowanego materiału siewnego i handlowego materiału siewnego, z wyjątkiem przypadku gdy materiał siewny z ostatnich dwóch kategorii pakowany jest w formie małych opakowań EWG B:
a) były oznakowane na stronie zewnętrznej etykietą urzędową, nieużywaną wcześniej, spełniającą warunki określone w załączniku IV (A) i zawierającą informacje w jednym z języków urzędowych Wspólnoty.
Kolor etykiety jest biały dla elitarnego materiału siewnego, niebieski dla kwalifikowanego materiału siewnego pierwszego rozmnożenia występującego po elitarnym materiale siewnym, czerwony dla kwalifikowanego materiału siewnego następnych rozmnożeń oraz brązowy dla handlowego materiału siewnego.
Gdy używana jest etykieta sznurowana z dziurkami, jej końcówki opatrzone zostają w każdym przypadku plombą urzędową.
Jeżeli, w przypadkach, określonych w art. 4 lit. a), elitarny materiał siewny lub kwalifikowany materiał siewny nie spełniają warunków ustanowionych w załączniku II w odniesieniu do kiełkowania, fakt ten jest podany na etykiecie.
Użycie urzędowych etykiet samoprzylepnych podlega zatwierdzeniu.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21 trwały nadruk określonej informacji, wykonany na opakowaniu pod urzędowym nadzorem zgodnie ze wzorem etykiety, może zostać zatwierdzony;
b) zawierały urzędowy dokument, w tym samym kolorze co etykieta, zawierający co najmniej informacje wymagane zgodnie z załącznikiem IV, (A) (I) lit. a) (3), (4) i (5), a w przypadku handlowego materiału siewnego lit. b) (2), (4) i (5).
Dokument ten jest sporządzony w taki sposób, aby nie mógł być pomylony z urzędową etykietą, określoną w lit. a).
Dokument ten nie jest konieczny, jeśli informacja została podana na opakowaniu w formie trwałego nadruku lub jeśli, zgodnie z przepisami określonymi w lit. a), została użyta etykieta samoprzylepna lub etykieta wykonana z niedrącego się materiału.
2.
Państwa Członkowskie mogą ustanowić wyjątki dla ust. 1 w przypadku małych opakowań elitarnego materiału siewnego, gdy oznaczone są przez wyrazy: "przekazane do obrotu jedynie w… (dane Państwo Członkowskie)"."
3) W art. 11b wyrazy "urzędowo zapieczętowany i oznaczony" otrzymują brzmienie: "zamknięty i urzędowo oznaczony lub pod nadzorem urzędowym".
4) W art. 14 ust. 1 tiret pierwsze i drugie wyrazy "urzędowo oznaczony i zapieczętowany" otrzymują brzmienie: "oznaczony i zamknięty urzędowo lub pod nadzorem urzędowym".
5) W załączniku IV (A) (I) lit. a) dodaje się, co następuje:
"12.
W przypadku gdy co najmniej kiełkowanie zostało powtórnie testowane, wyrazy "powtórnie testowany… (miesiąc i rok)" oraz służby odpowiedzialne za przeprowadzenie powtórnego testowania mogą zostać wskazane.
Taka informacja może być podana na urzędowej naklejce przytwierdzonej do etykiety urzędowej."
6) W załączniku IV (A) (I) po lit. b) dodaje się, co następuje:
"9.
W przypadku gdy co najmniej kiełkowanie zostało powtórnie testowane, wyrazy "powtórnie testowany… (miesiąc i rok)" oraz służby odpowiedzialne za przeprowadzenie powtórnego testowania mogą zostać wskazane.
Taka informacja może być podana na urzędowej naklejce przytwierdzonej do etykiety urzędowej."
7) W załączniku IV (A) (I) w lit. c) dodaje się treść w brzmieniu:
"7.
W przypadku gdy co najmniej kiełkowanie wszystkich komponentów odmian mieszańcowych zostało powtórnie testowane, wyrazy "powtórnie testowany… (miesiąc i rok)" oraz służby odpowiedzialne za przeprowadzenie powtórnego testowania mogą zostać wskazane.
Taka informacja może być podana na urzędowej naklejce przytwierdzonej do etykiety urzędowej."
Artykuł 3
W dyrektywie Rady 66/402/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym zbóż [11], ostatnio zmienionej dyrektywą 75/444/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 2 dodaje się ustępy w brzmieniu:
"1a.
Zmiany, mające być wprowadzone do wykazu gatunków określonych w ust. 1 lit. a) w świetle rozwoju wiedzy naukowej i technicznej dotyczącej nazewnictwa i mieszańców powstałych ze skrzyżowania gatunków objętych niniejszą dyrektywą, zostają przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21.
1b.
Państwa Członkowskie mogą zostać upoważnione, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21, do wydania zezwolenia, w drodze ustępstwa od ust. 1 (F) lit. a) lub (G) lit. a), do zatwierdzenia jako kwalifikowany materiał siewny pierwszego rozmnożenia lub kwalifikowany materiał siewny drugiego rozmnożenia materiału siewnego gatunków samozapyleniowych, które zostały przyjęte do kwalifikacji jako elitarny materiał siewny i które zostały wyprodukowane z pokolenia nasion występujących przed elitarnym materiałem siewnym, ale które nie zostały urzędowo zbadane.
Przepis ten nie jest stosowany w odniesieniu do materiału siewnego mieszańców.
Kwalifikacja jako kwalifikowany materiał siewny może nastąpić jedynie, jeśli żąda tego wnioskujący za zgodą hodowcy oraz jeśli urzędowy test pokontrolny wykonany w oparciu o próbki pobrane oficjalnie i przeprowadzony najpóźniej w czasie sezonu uprawnego nasion pokaże, że materiał siewny z poprzedniego rozmnożenia spełniał wymagania dla elitarnego materiału siewnego w odniesieniu do tożsamości i czystości odmianowej.
W takim przypadku, gdy pobierane są próbki, hodowca podaje całkowity obszar, na którym produkowano nasiona z poprzedniego pokolenia.
Warunki te mogą zostać zmienione, w świetle rozwoju wiedzy naukowej i technicznej, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21.
Państwa Członkowskie wymagają, aby etykiety urzędowe dla nasion wprowadzonych do obrotu zgodnie z upoważnieniem, określonym w akapicie pierwszym, były oznaczone: "przekazane do obrotu jedynie w… (dane Państwo Członkowskie)"; dodatkowo, Państwa Członkowskie mogą w tym przypadku wymagać, aby etykiety urzędowe zostały również oznaczone: "przeznaczone tylko do dalszego rozmnażania"."
2) Artykuł 10 otrzymuje brzmienie w brzmieniu:
"Artykuł 10
1.
Państwa Członkowskie wymagają, aby opakowania elitarnego materiału siewnego i wszystkich rodzajów kwalifikowanego materiału siewnego:
a) były oznakowane na stronie zewnętrznej etykietą urzędową, nieużywaną wcześniej, spełniającą warunki ustanowione w załączniku IV i zawierającą informacje w jednym z języków urzędowych Wspólnoty.
Kolor etykiety jest biały dla elitarnego materiału siewnego, niebieski dla kwalifikowanego materiału siewnego i kwalifikowanego materiału siewnego pierwszego pokolenia oraz czerwony dla kwalifikowanego materiału siewnego drugiego rozmnożenia.
Gdy używana jest etykieta sznurowana z dziurkami, jej końcówki opatrzone zostają w każdym przypadku plombą urzędową.
Jeżeli, w przypadkach, określonych w art. 4 ust. 1 lit. a) i ust. 2, materiał mateczny lub nasiona kukurydzy nie spełniają warunków ustanowionych w załączniku II w odniesieniu do kiełkowania, fakt ten jest podany na etykiecie.
Użycie urzędowych etykiet samoprzylepnych podlega zatwierdzeniu.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21 trwały nadruk określonej informacji, wykonany na opakowaniu pod urzędowym nadzorem zgodnie ze wzorem etykiety, może zostać zatwierdzony;
b) zawierały urzędowy dokument, w tym samym kolorze co etykieta, zawierający co najmniej informacje wymagane zgodnie z załącznikiem IV (A) lit. a) (3), (4) i (5).
Dokument ten jest sporządzony w taki sposób, aby nie mógł być pomylony z urzędową etykietą, określoną w lit. a).
Dokument ten nie jest konieczny, jeśli informacja została podana na opakowaniu w formie trwałego nadruku lub jeśli, zgodnie z przepisami określonymi w lit. a), została użyta etykieta samoprzylepna lub etykieta wykonana z niedrącego się materiału.
2.
Państwa Członkowskie mogą ustanowić wyjątki dla ust. 1 w przypadku małych opakowań elitarnego materiału siewnego, gdy oznaczone są przez wyrazy: "przekazane do obrotu jedynie w… (dane Państwo Członkowskie)".
3.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21, Państwa Członkowskie mogą być upoważnione do utrzymania w mocy w terminie do dnia 30 czerwca 1980 r. przepisów zezwalających na obrót materiałem siewnym zbóż, których opakowania zawierają określone informacje, ale w innej formie niż opisana w ust. 1 lit. a) zdanie szóste."
3) W art. 14 ust. 1 wyrazy "urzędowo zapieczętowany i oznaczony" otrzymuje brzmienie: "zamknięty i urzędowo oznaczony lub pod nadzorem urzędowym".
4) W załączniku IV (A) w lit. a) dodaje się treść w brzmieniu:
"10.
W przypadku gdy co najmniej kiełkowanie zostało powtórnie testowane, wyrazy "powtórnie testowany… (miesiąc i rok)" oraz służby odpowiedzialne za przeprowadzenie powtórnego testowania mogą zostać wskazane.
Taka informacja może być podana na urzędowej naklejce przytwierdzonej do etykiety urzędowej."
5) W załączniku IV (A) w lit. b) dodaje się treść w brzmieniu:
"7.
W przypadku gdy co najmniej kiełkowanie wszystkich komponentów odmiany mieszańcowej zostało powtórnie testowane, wyrazy "powtórnie testowany… (miesiąc i rok)" oraz służby odpowiedzialne za przeprowadzenie powtórnego testowania mogą zostać wskazane.
Taka informacja może być podana na urzędowej naklejce przytwierdzonej do etykiety urzędowej."
Artykuł 4
W art. 10 dyrektywy Rady 68/193/EWG z dnia 9 kwietnia 1968 r. w sprawie obrotu materiałem do wegetatywnego rozmnażania winorośli [12], ostatnio zmienionej dyrektywą 74/648/EWG [13] dodaje się ustęp w brzmieniu:
"1.
Pomimo faktu, iż Państwa Członkowskie mogą zezwolić, aby dziesięć opakowań lub wiązek sadzonek ukorzenionych o tych samych cechach charakterystycznych lub pięć opakowań lub wiązek sadzonek ukorzenionych o tych samych cechach charakterystycznych było oznaczonych tylko jedną etykietą odpowiadającą specyfikacjom podanym w załączniku IV.
W tym przypadku opakowania lub wiązki powinny być powiązane razem w taki sposób, aby po ich rozdzieleniu, wiązanie zostało zniszczone i nie mogło zostać ponownie użyte.
Etykieta powinna zostać przymocowana do wiązania.
Nie zezwala się na powtórne zamknięcie."
Artykuł 5
W dyrektywie Rady 69/208/EWG z dnia 30 czerwca 1969 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych [14], ostatnio zmienionej dyrektywą 75/444/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 2 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"1a.
Zmiany, mające być wprowadzone do wykazu gatunków określonych w ust. 1 (A) w świetle rozwoju wiedzy naukowej i technicznej dotyczącej nazewnictwa i mieszańców powstałych ze skrzyżowania gatunków objętych niniejszą dyrektywą, zostają przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 20.
1b.
Państwa Członkowskie mogą zostać upoważnione, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 20, do wydania zezwolenia, w drodze ustępstwa od ust. 1 D lit. a) lub E lit. a), do zatwierdzenia jako kwalifikowany materiał siewny pierwszego rozmnożenia lub kwalifikowany materiał siewny drugiego rozmnożenia nasion gatunków samozapyleniowych, które zostały przyjęte do kwalifikacji jako elitarny materiał siewny i które zostały wyprodukowane z pokolenia nasion występujących przed elitarnym materiałem siewnym, ale które nie zostały urzędowo zbadane.
Przepis ten nie jest stosowany w odniesieniu do nasion mieszańców.
Kwalifikacja jako kwalifikowany materiał siewny może nastąpić jedynie, jeśli żąda tego wnioskujący za zgodą hodowcy oraz jeśli urzędowy test pokontrolny wykonany w oparciu o próbki pobrane oficjalnie i przeprowadzony najpóźniej w czasie sezonu uprawnego nasion pokaże, że nasiona z poprzedniego rozmnożenia spełniały wymagania dla elitarnego materiału siewnego w odniesieniu do tożsamości i czystości odmianowej.
W takim przypadku, gdy pobierane są próbki, hodowca podaje całkowity obszar, na którym produkowano materiał siewny z poprzedniego rozmnożenia.
Warunki te mogą zostać zmienione, w świetle rozwoju wiedzy naukowej i technicznej, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 20.
Państwa Członkowskie wymagają, aby etykiety urzędowe dla materiału siewnego wprowadzonego do obrotu zgodnie z upoważnieniem, określone w akapicie pierwszym, były oznaczone: "przekazane do obrotu jedynie w… (dane Państwo Członkowskie)"; dodatkowo, Państwa Członkowskie mogą w tym przypadku wymagać, aby etykiety urzędowe zostały również oznaczone: "przeznaczone tylko do dalszego rozmnażania"."
2) W art. 2 ust. 2 lit. c) wyrazy "30 czerwca 1982 r." otrzymują brzmienie "30 czerwca 1978 r.".
3) W art. 10 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie wymagają, aby opakowania elitarnego materiału siewnego, wszystkich rodzajów kwalifikowanego materiału siewnego i handlowego materiału siewnego:
a) były oznakowane na stronie zewnętrznej etykietą urzędową, nieużywaną wcześniej, spełniającą warunki ustanowione w załączniku IV i zawierającą informacje w jednym z języków urzędowych Wspólnoty.
Kolor etykiety jest biały dla elitarnego materiału siewnego, niebieski dla kwalifikowanego materiału siewnego pierwszego rozmnożenia występujących po elitarnym materiale siewnym, czerwony dla kwalifikowanego materiału siewnego następnych rozmnożeń oraz brązowy dla handlowego materiału siewnego.
Gdy używana jest etykieta sznurowana z dziurkami, jej końcówki opatrzone zostają w każdym przypadku plombą urzędową.
Jeżeli, w przypadkach, określonych w art. 4 lit. a), elitarny materiał siewny lub kwalifikowany materiał siewny nie spełniają warunków ustanowionych w załączniku II w odniesieniu do kiełkowania, fakt ten jest podany na etykiecie.
Użycie urzędowych etykiet samoprzylepnych podlega zatwierdzeniu.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 20 trwały nadruk określonej informacji, wykonany na opakowaniu pod urzędowym nadzorem zgodnie ze wzorem etykiety, może zostać zatwierdzony,
b) zawierały urzędowy dokument, w tym samym kolorze co etykieta, zawierający co najmniej informacje wymagane zgodnie z załącznikiem IV(A) lit. a), (4), (5) i (6), a w przypadku handlowego materiału siewnego lit. b) (2), (5) i (6).
Dokument ten jest sporządzony w taki sposób, aby nie mógł być pomylony z urzędową etykietą, określoną w lit. a).
Dokument ten nie jest konieczny, jeśli informacja została podana na opakowaniu w formie trwałego nadruku lub jeśli, zgodnie z przepisami określonymi w lit. a), została użyta etykieta samoprzylepna lub etykieta wykonana z niedrącego się materiału.
2.
Państwa Członkowskie mogą ustanowić wyjątki dla ust. 1 w przypadku małych opakowań elitarnego materiału siewnego, gdy oznaczone są przez wyrazy: "przekazane do obrotu jedynie w… (dane Państwo Członkowskie)"."
4) W art. 13 ust. 1 wyrazy "urzędowo oznaczony i zapieczętowany" otrzymują brzmienie: "oznaczony i zamknięty urzędowo lub pod urzędowym nadzorem".
5) W załączniku IV (A) w lit. a) dodaje się, co następuje:
"11.
W przypadku gdy co najmniej kiełkowanie zostało powtórnie testowane, wyrazy "powtórnie testowany… (miesiąc i rok)" oraz służby odpowiedzialne za przeprowadzenie powtórnego testowania mogą zostać wskazane.
Taka informacja może być podana na urzędowej naklejce przytwierdzonej do etykiety urzędowej."
6) W załączniku IV (A) w lit. b) dodaje się, co następuje:
"10.
W przypadku gdy co najmniej kiełkowanie zostało powtórnie testowane, wyrazy "powtórnie testowany… (miesiąc i rok)" oraz służby odpowiedzialne za przeprowadzenie powtórnego testowania mogą zostać wskazane.
Taka informacja może być podana na urzędowej naklejce przytwierdzonej do etykiety urzędowej."
Artykuł 6
W art. 21 ust. 2 dyrektywy 70/457/EWG dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23, okres ten może zostać przedłużony dla państw trzecich, jeśli dostępne informacje nie pozwalają na ustalenie zgodnie z ust. 1 oraz tak długo jak informacje te nie pozwalają na takie ustalenie."
Artykuł 7
W dyrektywie Rady 70/458/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 2 dodaje się ustępy w brzmieniu:
"1a.
Zmiany, mające być wprowadzone do wykazu gatunków określonych w ust.
A w świetle rozwoju wiedzy naukowej i technicznej dotyczącej nazewnictwa i mieszańców powstałych ze skrzyżowania gatunków objętych niniejszą dyrektywą, zostają przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 40.
1b.
Państwa Członkowskie mogą zostać upoważnione, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 40, do wydania zezwolenia, w drodze ustępstwa od ust. 1 (C) lit. a), do zatwierdzenia jako materiał siewny kwalifikowany gatunków samozapyleniowych, który został przyjęty do kwalifikacji jako elitarny materiał siewny i który został wyprodukowany z pokolenia nasion występujących przed elitarnym materiałem siewnym, ale które nie zostały urzędowo zbadane.
Przepis ten nie jest stosowany w odniesieniu do materiału siewnego mieszańców.
Kwalifikacja jako kwalifikowany materiał siewny może nastąpić jedynie jeśli żąda tego wnioskujący za zgodą hodowcy oraz jeśli urzędowy test pokontrolny wykonany w oparciu o próbki pobrane oficjalnie i przeprowadzony najpóźniej w czasie sezonu uprawnego nasion pokaże, że nasiona z poprzedniego rozmnożenia spełniały wymagania dla elitarnego materiału siewnego w odniesieniu do tożsamości i czystości odmianowej.
W takim przypadku, gdy pobierane są próbki, hodowca podaje całkowity obszar, na którym produkowano nasiona z poprzedniego rozmnożenia.
Warunki te mogą zostać zmienione, w świetle rozwoju wiedzy naukowej i technicznej, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 40.
Państwa Członkowskie wymagają, aby etykiety urzędowe dla materiału siewnego wprowadzonego do obrotu zgodnie z upoważnieniem, określonym w akapicie pierwszym, były oznaczone: "przekazane do obrotu jedynie w… (dane Państwo Członkowskie)"; dodatkowo, Państwa Członkowskie mogą w tym przypadku wymagać, aby etykiety urzędowe zostały również oznaczone: "przeznaczone tylko do dalszego rozmnażania"."
2) W art. 26 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie wymagają, aby opakowania elitarnego materiału siewnego oraz kwalifikowanego materiału siewnego, z wyjątkiem przypadku, gdy materiał siewny tej drugiej kategorii ma postać małych opakowań:
a) były oznakowane na stronie zewnętrznej etykietą urzędową, nieużywaną wcześniej, spełniającą warunki ustanowione w załączniku IV (A) i zawierającą informacje w jednym z języków urzędowych Wspólnoty.
Etykieta może być umieszczona wewnątrz przezroczystego opakowania pod warunkiem, że można ją odczytać.
Kolor etykiety jest biały dla elitarnego materiału siewnego oraz niebieski dla kwalifikowanego materiału siewnego.
Gdy używana jest etykieta sznurowana z dziurkami, jej końcówki opatrzone zostają w każdym przypadku plombą urzędową.
Jeżeli, w przypadkach, określonych w art. 21, elitarny materiał siewny nie spełnia warunków ustanowionych w załączniku II w odniesieniu do kiełkowania, fakt ten jest podany na etykiecie.
Użycie urzędowych etykiet samoprzylepnych podlega zatwierdzeniu.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 40, trwały nadruk określonej informacji, wykonany na opakowaniu pod urzędowym nadzorem zgodnie ze wzorem etykiety, może zostać zatwierdzony,
b) zawierały urzędowy dokument, w tym samym kolorze co etykieta, zawierający co najmniej informacje wymagane zgodnie z załącznikiem IV (A) lit. a), (4), (5), (6) i (7).
Dokument ten jest sporządzony w taki sposób, aby nie mógł być pomylony z urzędową etykietą, określonej w lit. a).
Dokument ten nie jest konieczny, jeśli informacja została podana na opakowaniu w formie trwałego nadruku lub jeśli, zgodnie z przepisami określonymi w lit. a), została użyta etykieta samoprzylepna lub etykieta wykonana z niedrącego się materiału."
3) W art. 26 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"1.
Państwa Członkowskie mogą ustanowić wyjątki dla ust. 1 w przypadku małych opakowań elitarnego materiału siewnego, gdy oznaczone są przez wyrazy "przekazane do obrotu jedynie w… (dane Państwo Członkowskie)"."
4) W art. 30 ust. 1 wyrazy "urzędowo oznaczony i zapieczętowany" otrzymują brzmienie: "oznaczony i zamknięty urzędowo lub pod urzędowym nadzorem".
5) W art. 32 ust. 2 dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 40, okres ten może zostać przedłużony dla państw trzecich, jeśli dostępne informacje nie pozwalają na ustalenie zgodnie z ust. 1 oraz tak długo jak informacje te nie pozwalają na takie ustalenie."
Artykuł 8
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania:
- art. 6 i art. 7 ust. 5 w dniu 1 lipca 1977 r.,
- art. 5 ust. 2 w dniu 1 lipca 1978 r.,
- innych przepisów niniejszej dyrektywy nie później niż dnia 1 lipca 1979 r.
Artykuł 9
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 30 stycznia 1978 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do materiałów i wyrobów zawierających monomer chlorku winylu przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi
(78/142/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/893/EWG z dnia 23 listopada 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi [1], w szczególności jej art. 3,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 2 dyrektywy 76/893/EWG określa, że materiały i wyroby nie mogą uwalniać do środków spożywczych żadnych składników w ilościach, które mogłyby stanowić zagrożenie dla ludzkiego zdrowia;
artykuł 3 tej samej dyrektywy przewiduje, że Rada, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 100 Traktatu, przyjmuje w drodze dyrektyw specjalne przepisy stosowane do niektórych grup materiałów i wyrobów (dyrektywy szczególne); przepisy te mogą zawierać specjalne ograniczenia odnośnie do migracji określonych składników do lub na środki spożywcze, a także inne zasady w celu zapewnienia zgodności z art. 2 wymienionej dyrektywy;
podanie dużych dawek monomeru chlorku winylu zwierzętom doświadczalnym wykazało, że wywołuje szkodliwe skutki; podobne działanie może wystąpić również u człowieka;
Komitet Naukowy ds. Żywności wydał opinię, że zawartości monomeru chlorku winylu w polichlorku winylu i innych powiązanych polimerach powinny zostać ograniczone w możliwie najszerszym zakresie oraz jednocześnie wydał zalecenie, że żadne ślady obecności chlorku winylu nie powinny być wykrywalne w żywności lub w wodzie pitnej za pomocą metody, która może być powszechnie stosowana w odniesieniu do większości środków spożywczych w większości laboratoriów;
obecnie przeprowadzane są dalsze badania monomeru chlorku winylu; jednak w charakterze środka ostrożności należy ograniczyć przyjmowanie monomeru chlorku winylu do czasu poznania ich wyników;
właściwym instrumentem do osiągnięcia tego celu jest dyrektywa szczególna w rozumieniu art. 3 dyrektywy 76/893/EWG, której przepisy ogólne stosuje się w tym konkretnym przypadku;
jednakże niniejsza dyrektywa nie dotyczy wszystkich aspektów materiałów i wyrobów wytwarzanych z polimerów chlorku winylu lub kopolimerów a Państwa Członkowskie powinny być upoważnione do tego, by nie wymagać podawania na etykietach danych, określonych w art. 7 dyrektywy 76/893/EWG, zgodnie z opiniami przewidzianymi w ust. 4 i 5 wymienionego artykułu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa jest dyrektywą szczególną w rozumieniu art. 3 dyrektywy 76/893/EWG.
2.
Niniejsza dyrektywa dotyczy obecności monomeru chlorku winylu w, oraz możliwej migracji z, materiałach i wyrobach wytwarzanych z polimerów chlorku winylu lub kopolimerów, zwanych dalej "materiałami i wyrobami", które w swojej postaci końcowej przeznaczone są do kontaktu ze środkami spożywczymi lub które wchodzą w kontakt ze środkami spożywczymi oraz przeznaczone są do tego celu.
Artykuł 2
1.
Materiały i wyroby nie mogą zawierać monomeru chlorku winylu w ilości przekraczającej zawartość podaną w załączniku I.
2.
Materiały i wyroby nie mogą oddawać do środków spożywczych, z którymi mają lub miały kontakt z takimi materiałami i wyrobami, żadnej ilości chlorku winylu, wykrywalnej przy zastosowaniu metody spełniającej kryteria ustanowione w załączniku II.
Artykuł 3
Metoda analizy konieczna do sprawdzenia zgodności z art. 2, zostaje przyjęta zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 10 dyrektywy 76/893/EWG i zgodnie z kryteriami ustanowionymi w załączniku II.
Artykuł 4
Rada dokona ponownego przeglądu niniejszej dyrektywy w oparciu o sprawozdania Komisji sporządzone w świetle wiedzy naukowej i technicznej, dostępnej po przyjęciu dyrektywy, którym towarzyszą, gdzie to właściwe, odpowiednie wnioski.
Pierwsze sprawozdanie Komisji zostanie przekazane Radzie nie później niż dnia 1 stycznia 1979 r.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa nie narusza przepisów krajowych dotyczących innych możliwych zasad, przewidzianych w art. 3 dyrektywy 76/893/EWG ani możliwości przyznanych Państwom Członkowskim na mocy art. 7 ust. 4 i 5 wymienionej dyrektywy.
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 26 listopada 1979 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie mogą odłożyć w czasie wprowadzenie w życie art. 2 ust. 2 oraz załącznika II do momentu przyjęcia wspólnotowej metody analizy, wymaganej zgodnie z art. 3.
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 30 stycznia 1978 r.
zmieniająca po raz szósty dyrektywę Rady z dnia 23 października 1962 r. w sprawie zbliżenia przepisów Państw Członkowskich dotyczących barwników dopuszczonych do użycia w środkach spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi
(78/144/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa Rady z dnia 23 października 1962 r. w sprawie zbliżenia przepisów Państw Członkowskich dotyczących barwników dopuszczonych do użycia w środkach spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi [3], ostatnio zmieniona dyrektywą 76/399/EWG [4], ustanawia wspólny wykaz barwników;
z technologicznego punktu widzenia użyteczność ditlenku tytanu (E 171), tlenków i wodorotlenków żelaza (E 172), nie tylko do barwienia na powierzchni, lecz także do barwienia w masie, została wykazana na poziomie wspólnotowym;
najnowsze dane naukowe i toksykologiczne pozwalają na wydanie zezwolenia we Wspólnocie dla stosowania powyższych substancji;
rozdział IX 1) załącznika VII do Aktu Przystąpienia zezwala Danii, Irlandii i Zjednoczonemu Królestwu na utrzymanie w mocy do dnia 31 grudnia 1977 r. włącznie przepisów ich ustawodawstw krajowych zezwalających na stosowanie w środkach spożywczych niektórych barwników i rozpuszczalników niepojawiających się we wspólnym wykazie;
ryboflawina-5’-fosforan w pewnych warunkach posiada przewagę technologiczną nad ryboflawiną (E101), zamieszczoną w załączniku I do dyrektywy;
badania naukowe prowadzone nad niektórymi z tych substancji nie zostały jeszcze zakończone i z tego powodu nie ma możliwości podjęcia ostatecznej decyzji w odniesieniu do zezwolenia na stosowanie we Wspólnocie błękitu błyszczącego FCF, brunatu FK, brunatu czekoladowego HT, czerwieni 2G, ryboflawiny-5’-fosforanu, żółcieni 2G oraz substancji zamieszczonych w Akcie Przystąpienia służących do rozcieńczania i rozpuszczania barwników,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Artykuł 2 dyrektywy z dnia 23 października 1962 r. otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
1.
Na zasadzie odstępstwa od art. 1 Państwa Członkowskie mogą zezwolić na stosowanie w środkach spożywczych substancji wymienionych w załączniku II.
2.
W terminie trzech lat od notyfikacji niniejszej dyrektywy Komisja ponownie zbada odstępstwo, którego dotyczy ust. 1 i zaproponuje Radzie wszelkie niezbędne zmiany.."
Artykuł 2
W załączniku I do dyrektywy z dnia 23 października 1962 r. wprowadza się następujące zmiany:
Tiret odnoszące się do E171 i E172 są przeniesione z części II do części I i dodane po E163.
Artykuł 3
Załącznik II do dyrektywy z dnia 23 października 1962 r. otrzymuje brzmienie:
"
Dyrektywa Rady
z dnia 13 lutego 1978 r.
odnosząca się do wysokiej jakości wytwornic ciepła używanych do ogrzewania pomieszczeń i wytwarzania ciepłej wody w budynkach nieprzemysłowych, nowych lub istniejących, a także do izolowania instalacji rozprowadzania ciepła i ciepłej wody sanitarnej w nowych budynkach nieprzemysłowych
(78/170/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 103,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: Rada, swym postanowieniem z dnia 17 września 1974 r. dotyczącym nowej strategii polityki energetycznej dla Wspólnoty [3], zatwierdziła zadanie zmniejszenia stopnia wzrostu zużycia wewnętrznego poprzez zastosowanie środków racjonalnego i oszczędnego wykorzystania energii, bez narażenia celów rozwoju gospodarczego i społecznego;
Rada, swym postanowieniem z dnia 17 grudnia 1974 r. dotyczącym wspólnotowego programu działania w dziedzinie racjonalnego wykorzystania energii [4], przyjęła do wiadomości, że Komisja w komunikacie skierowanym do Rady zatytułowanym "Racjonalne wykorzystanie energii" ustaliła wspólnotowy program działania w tym zakresie;
wszelka poprawa w racjonalnym wykorzystaniu energii jest ogólnie korzystna dla środowiska naturalnego;
sektor instalacji grzewczych w budynku szczególnie nadaje się do podjęcia takich kroków;
zalecenie nr 76/493/EWG [5] odnosi się do instalacji grzewczych w budynkach istniejących;
w nowych instalacjach grzewczych należy uzyskać możliwie jak najszybciej oszczędności energii, które będą miały wpływ na globalne zużycie energii w miarę ich zakładania;
w tym celu należy uchwalić dyrektywę zapewniającą ogólne ramy, w jakich Państwa Członkowskie wspólnie poszukiwać będą oszczędności energii mających na celu złagodzenie trudności w zaopatrzeniu, o których mowa w art. 103 ust. 4 Traktatu;
wytwornice ciepła używane do ogrzewania lokali i produkcji ciepłej wody sanitarnej w budynkach nieprzemysłowych nowych lub istniejących powinny stanowić przedmiot kontroli w stadium produkcji lub w chwili ich instalowania;
należy uznać za obowiązkową, z jednej strony dla tych wytwornic, a z drugiej strony dla systemu rozprowadzania ogrzanych cieczy w nowych budynkach nieprzemysłowych, uzasadnioną ekonomicznie izolację termiczną;
Komisja powinna być regularnie informowana o zastosowanych środkach, a także o ich skutkach uzyskanych bądź oczekiwanych;
w skład środków podjętych dla zastosowania niniejszej dyrektywy powinny wejść także środki uchwalone w zakresie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich w tych dziedzinach, których dotyczy niniejsza dyrektywa, i powinny one dążyć do ułatwienia prac nad harmonizacją lub normalizacją, podjętymi lub tymi, które mają być podjęte, we wspomnianych wyżej dziedzinach na szczeblu wspólnotowym lub międzynarodowym;
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie niezbędne środki, aby nowa wytwornica ciepła używana do ogrzewania pomieszczeń i/lub do produkcji ciepłej wody w budynkach nieprzemysłowych nowych lub istniejących spełniała minimalne wymagania eksploatacyjne.
W przypadku wytwornic mogących wykorzystywać różne formy energii minimalne każda forma wykorzystywanej energii powinna odpowiadać wymaganiom eksploatacyjnym.
Przez "wytwornice ciepła" rozumie się w szczególności kotły na ciepłą wodę, kotły parowe, wytwornice ciepłego powietrza, włącznie z ich składnikami, i przede wszystkim urządzenia do spalania dostosowane do rodzaju stosowanych paliw kopalnych.
Wytwornice kombinowane elektrociepłownicze stosowane w budynkach uważane są także za wytwornice ciepła; w tym wypadku minimalne wymagania eksploatacyjne powinny dotyczyć całej sprawności energetycznej.
Wyłącza się elektryczne opornościowe wytwornice ciepła i podłączenia do sieci ogrzewania zdalnego.
Urządzenia, które nie mogą zostać poddane kontroli w stadium produkcji, powinny stanowić przedmiot późniejszego wniosku kontrolnego na zakończenie stosownych badań technicznych.
2.
Państwa Członkowskie czuwają nad tym, żeby przestrzeganie minimalnych wymagań eksploatacyjnych zostało zagwarantowane przez kontrolę w stadium produkcji wytwornicy lub w chwili jej instalowania.
3.
Wytwornice ciepła poddane kontroli w stadium produkcji nie mogą być skierowane do handlu, jeśli nie spełniają minimalnych wymagań eksploatacyjnych; o zgodności z przepisami zaświadcza tabliczka znamionowa, posiadająca przynajmniej następujące dane:
- tożsamość producenta,
- typ wytwornicy ciepła i rok produkcji,
- moc cieplna w kW dla każdego przewidzianego typu energii,
- natura i cechy typu lub typów energii,
- maksymalna temperatura cieczy grzewczej,
- potwierdzenie kontroli i identyfikacja instytucji, która jej dokonała,
- zużycie w zależności od mocy cieplnej wytwornicy.
Przez określenie "moc cieplna" rozumie się maksymalną moc, jaką wytwornica ciepła jest zdolna dostarczyć w stanie stacjonarnym.
Przy instalowaniu wytwornicy ciepła typu kontrolowanego w stadium produkcji użytkownikowi dostarcza się pisemne instrukcje dotyczące jej funkcjonowania i konserwacji, pozwalające na uzyskanie maksymalnej skuteczności.
Instrukcje te powinny zostać skontrolowane tak samo jak wytwornica i zawierać istotne wyniki kontroli.
4.
W przypadku wytwornic ciepła poddawanych kontroli w momencie instalacji, straty energii nie powinny przekraczać stopni przewidzianych w Państwach Członkowskich.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie konieczne środki mające na celu zapewnienie, aby w nowych budynkach nieprzemysłowych obowiązkowo stosować uzasadnioną ekonomicznie izolację systemu rozprowadzania i magazynowania, tak w przypadku cieczy grzewczej, jak i ciepłej wody sanitarnej.
Przepisy te stosują się także do systemu podłączeń do ogrzewania zdalnego.
Stosują się one także do każdego, nowego lub istniejącego, budynku nieprzemysłowego z nowymi wytwornicami ciepła, włącznie z instalacjami elektrycznego grzania wody.
Artykuł 3
Data, po której wytwornica ciepła nie będzie mogła zostać zainstalowana bez spełnienia minimalnych wymagań eksploatacyjnych zgodnie z art. 1, została ustalona na dzień 1 stycznia 1981 r.
Środki, określone w art. 2, stosuje się od dnia 1 lipca 1980 r.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie regularnie powiadamiają Komisję o środkach podjętych w zakresie zastosowania niniejszej dyrektywy i o wynikach, uzyskanych lub oczekiwanych, zastosowania tych środków.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa w niczym nie przesądza o środkach określonych w art. 100 Traktatu.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 20 lutego 1978 r.
w sprawie odpadów pochodzących z przemysłu ditlenku tytanu
(78/176/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100 i 235,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Społeczno-Ekonomicznego [2], a także mając na uwadze, co następuje:
odpady pochodzące z przemysłu ditlenku tytanu mogą być szkodliwe dla zdrowia ludzi i dla środowiska; dlatego niezbędnie jest zapobieganie powstawaniu i stopniowe zmniejszanie zanieczyszczeń powodowanych przez te odpady, w celu ich całkowitej eliminacji;
programy działania Wspólnot Europejskich na rzecz ochrony środowiska z lat 1973 [3] i 1977 [4] wskazują na potrzebę podjęcia wspólnotowych działań skierowanych przeciwko odpadom pochodzącym z produkcji ditlenku tytanu;
wszelkie rozbieżności między przepisami dotyczącymi odpadów pochodzących z przemysłu ditlenku tytanu, zarówno już stosowanymi, jak i przygotowywanymi w różnych Państwach Członkowskich, mogą stworzyć nierówne warunki konkurencji i bezpośrednio wpłynąć na funkcjonowanie wspólnego rynku; dlatego niezbędne jest zbliżenie ustawodawstw w tym zakresie, jak przewidziano w art. 100 Traktatu;
wydaje się konieczne, aby takiemu zbliżeniu ustawodawstw towarzyszyły działania wspólnotowe, tak aby jeden z celów Wspólnoty w dziedzinie ochrony środowiska i poprawy jakości życia mógł być osiągnięty przy pomocy szerzej ujętych norm; dlatego w tym celu zostaną ustanowione pewne przepisy szczególne; należy odwołać się do art. 235 Traktatu, ponieważ kompetencje wymagane dla osiągnięcia tego celu nie zostały przewidziane w Traktacie;
dyrektywa 75/442/EWG [5] dotyczy ogólnych zasad unieszkodliwiania odpadów; w odniesieniu do odpadów pochodzących z przemysłu ditlenku tytanu zaleca się ustanowienie specjalnego systemu, który zapewni ochronę zdrowia ludzi i środowiska przed szkodliwymi skutkami niekontrolowanego odprowadzania, usuwania lub zwałowania tych odpadów;
do osiągnięcia tych celów powinien istnieć system uprzednio udzielanych zezwoleń na odprowadzanie, zatapianie, składowanie, zwałowanie bądź wtryskiwanie odpadów; wydanie takiego zezwolenia powinno być uzależnione od spełnienia specjalnych warunków;
odprowadzaniu, zatapianiu, składowaniu, zwałowaniu oraz wtryskiwaniu odpadów do środowiska musi towarzyszyć monitorowanie odpadów oraz monitorowanie i nadzór tego środowiska;
dla istniejących zakładów przemysłowych Państwa Członkowskie muszą sporządzić do dnia 1 lipca 1980 r. programy stopniowego zmniejszania zanieczyszczeń spowodowanych przez te odpady w celu ich całkowitej eliminacji; programy te muszą ustalić cele całkowitego zmniejszenia, które mają zostać osiągnięte najpóźniej do dnia 1 lipca 1987 r. i wskazać środki podejmowane względem zakładu;
nowe zakłady przemysłowe muszą otrzymać uprzednie zezwolenie od Państwa Członkowskiego; wydanie zezwolenia musi być poprzedzone przeprowadzeniem oceny wpływu na środowisko i można je wydać tylko zakładom, które zobowiązują się stosować tylko najmniej szkodliwe dla środowiska materiały, procesy i techniki dostępne na rynku,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Celem niniejszej dyrektywy jest zapobieganie powstawaniu i stopniowe zmniejszanie, mające na celu całkowitą eliminację zanieczyszczeń spowodowanych przez odpady pochodzące z przemysłu ditlenku tytanu.
2.
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "zanieczyszczenie" oznacza bezpośrednie lub pośrednie wprowadzanie przez człowieka do środowiska wszelkich pozostałości z procesu wytwarzania ditlenku tytanu, którego wynikiem jest powodowanie zagrożenia dla zdrowia ludzi, szkód w zasobach naturalnych i ekosystemach, zniszczeń infrastruktury lub zakłóceń innych, zgodnych z prawem sposobów korzystania z danego środowiska;
b) "odpady" oznaczają:
- wszelkie pozostałości z procesu wytwarzania ditlenku tytanu, które ich posiadacz usuwa lub jest zobowiązany usunąć na mocy istniejącego ustawodawstwa krajowego;
- wszelkie pozostałości z procesu przetwarzania pozostałości, określonych w tiret pierwsze;
c) "unieszkodliwianie" oznacza:
- zbieranie, sortowanie, transport i przetwarzanie odpadów oraz ich składowanie i zwałowania na powierzchni ziemi lub pod ziemią, a także ich wtryskiwanie do gruntu;
- ich odprowadzanie do wód powierzchniowych, wód gruntowych i morza oraz ich zatapianie w morzu,
- procesy przekształcania, niezbędne do ich ponownego wykorzystania, odzysku lub recyklingu;
d) "istniejące zakłady przemysłowe" oznacza zakłady przemysłowe już powstałe w dniu notyfikacji niniejszej dyrektywy;
e) "nowe zakłady przemysłowe" oznacza zakłady przemysłowe będące w budowie w dniu wejścia w życie niniejszej dyrektywy lub te, które zostały zbudowane po tej dacie.
Rozbudowa istniejącego zakładu przemysłowego powodująca na jego terenie wzrost zdolności produkcyjnej ditlenku tytanu o ponad 15000 ton lub więcej rocznie jest uważana za nowy zakład przemysłowy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, że odpady są unieszkodliwiane bez narażania zdrowia ludzi i powodowania szkód w środowisku, w szczególności:
- bez zagrożenia dla wody, powietrza, gleby, roślin i zwierząt;
- bez szkodliwego wpływu na piękno krajobrazu lub tereny wiejskie.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie podejmują właściwe środki wspierające zapobieganie powstawaniu, recykling i przetwarzanie odpadów, uzyskiwanie z nich surowców oraz wszelkie inne procesy ponownego użycia odpadów.
Artykuł 4
1.
Odprowadzanie, zatapianie, składowanie, zwałowanie oraz wtryskiwanie odpadów jest zakazane, chyba że wcześniej zostanie wydane zezwolenie przez właściwe władze Państwa Członkowskiego, na którego terytorium odpady powstają.
Uprzednie zezwolenie wydawane jest przez właściwe władze Państwa Członkowskiego:
- na którego terytorium odpady są odprowadzane, składowane, zwałowane albo wtryskiwane;
- z którego terytorium są odprowadzane lub zatapiane.
2.
Zezwolenie jest wydawane jedynie na czas ograniczony.
Może być przedłużane.
Artykuł 5
W przypadku odprowadzania lub zatapiania odpadów, właściwe władze mogą, zgodnie z art. 2 na podstawie informacji dostarczonych zgodnie z załącznikiem I wydać zezwolenie, określone w art. 4, pod warunkiem że:
a) odpadów nie można unieszkodliwić w bardziej właściwy sposób;
b) ocena przeprowadzona na podstawie dostępnej wiedzy naukowej i technicznej wykazuje, że nie wystąpią zarówno natychmiastowe, jak i późniejsze szkodliwe skutki dla środowiska wodnego;
c) nie ma szkodliwych skutków dla wodniactwa, wędkarstwa, działalności rekreacyjnej, wydobycia surowców, odsalania, hodowli ryb i skorupiaków oraz dla regionów o szczególnym znaczeniu naukowym lub dla innego zgodnego z prawem wykorzystywania środowiska wodnego.
Artykuł 6
W przypadku składowania, zwałowania albo wtryskiwania właściwe władze mogą, zgodnie z art. 2 i na podstawie informacji dostarczonych zgodnie z załącznikiem I, wydać zezwolenie, określone w art. 4, pod warunkiem że:
a) odpadów nie można unieszkodliwić w bardziej właściwy sposób;
b) ocena przeprowadzona na podstawie dostępnej wiedzy naukowej i technicznej wykazuje, że nie wystąpią zarówno natychmiastowe, jak i późniejsze szkodliwe skutki dla wód podziemnych, gleby i atmosfery;
c) nie ma szkodliwych skutków dla działalności rekreacyjnej, wydobycia surowców, roślin, zwierząt, regionów o specjalnym znaczeniu naukowym lub dla innego zgodnego z prawem wykorzystywania danego środowiska.
Artykuł 7
1.
Niezależnie od metody i zakresu przetwarzania odpadów, ich odprowadzaniu, zatapianiu, składowaniu, zwałowaniu oraz wtryskiwaniu do środowiska towarzyszy monitorowanie odpadów i danego środowiska, określone w załączniku II, przy uwzględnieniu aspektów fizycznych, chemicznych, biologicznych i ekologicznych.
2.
Działania związane z monitorowaniem są prowadzone okresowo przez jeden lub więcej organów wyznaczonych przez Państwo Członkowskie, którego właściwe władze wydały zezwolenie, określone w art. 4.
W przypadku zanieczyszczeń o charakterze transgranicznym między Państwami Członkowskimi, dany organ wyznaczony jest wspólnie przez zainteresowane strony.
3.
W ciągu jednego roku od notyfikacji niniejszej dyrektywy Komisja przedkłada Radzie propozycję dotyczącą procedur nadzoru i monitorowania określonych środowisk.
Rada stanowi w sprawie tej propozycji w terminie sześciu miesięcy od opublikowania opinii Parlamentu Europejskiego i Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 8
1.
Właściwe władze danego Państwa Członkowskiego podejmują wszelkie właściwe kroki w celu naprawienia jednej z podanych niżej sytuacji, żądając w razie potrzeby zawieszenia działań związanych z odprowadzaniem, zatapianiem, składowaniem, zwałowaniem lub wtryskiwaniem odpadów:
a) jeśli wyniki monitorowania przewidzianego w załączniku II rozdział A pkt 1 wskazują, że warunki uprzednio wydanego zezwolenia, określonego w art. 4, 5 i 6, nie zostały spełnione; lub
b) jeśli wyniki badań ostrej toksyczności, określone w załączniku II rozdział A pkt 2 wskazują na przekroczenie ustanowionych tam wartości granicznych; lub
c) jeśli wyniki monitorowania przewidzianego w załączniku II rozdział B wykazują pogorszenie stanu środowiska danego obszaru; lub
d) jeśli odprowadzanie lub zatapianie powoduje szkodliwe skutki dla wodniactwa, wędkarstwa, działalności rekreacyjnej, wydobycia surowców, odsalania, hodowli ryb i skorupiaków oraz dla regionów o specjalnym znaczeniu naukowym lub innego zgodnego z prawem wykorzystywania środowiska wodnego; lub
e) jeśli składowanie, zwałowanie lub wtryskiwanie powoduje szkodliwe skutki dla działalności rekreacyjnej, wydobycia surowców, roślin, zwierząt oraz dla regionów o specjalnym znaczeniu naukowym lub innego zgodnego z prawem wykorzystywania danego środowiska.
2.
Jeśli sprawa dotyczy kilku Państw Członkowskich, działania są podejmowane po konsultacji.
Artykuł 9
1.
Państwa Członkowskie opracowują programy stopniowego zmniejszania i ostatecznej eliminacji zanieczyszczeń powodowanych przez odpady z istniejących zakładów przemysłowych.
2.
Programy, wspomniane w ust. 1, ustalają ogólne cele dotyczące zmniejszenia zanieczyszczenia odpadami płynnymi, stałymi i gazowymi, które należy osiągnąć najpóźniej do dnia 1 lipca 1987 r.
Programy zawierają również cele pośrednie.
Ponadto zawierają one informację o stanie danego środowiska, środkach podejmowanych w celu zmniejszenia zanieczyszczenia oraz o metodach przetwarzania odpadów pochodzących bezpośrednio z procesu produkcyjnego.
3.
Programy, określone w ust. 1, zostają wysłane do Komisji najpóźniej do dnia 1 lipca 1980 r., tak aby w terminie sześciu miesięcy od otrzymania wszystkich programów krajowych mogła ona przedłożyć Radzie odpowiednie propozycje dotyczące harmonizacji tych programów w odniesieniu do przemyśle produkcji ditlenku tytanu.
Rada stanowi w sprawie tych propozycji w terminie sześciu miesięcy od opublikowania opinii Parlamentu Europejskiego i Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
4.
Państwa Członkowskie wprowadzają program najpóźniej do dnia 1 stycznia 1982 r.
Artykuł 10
1.
Programy, określone w art. 9 ust. 1, muszą obejmować wszystkie istniejące zakłady przemysłowe, określając względem nich działania, jakie należy podjąć.
2.
Jeśli w szczególnych okolicznościach Państwo Członkowskie uważa, że dany zakład nie musi podejmować dodatkowych środków w celu spełnienia wymogów niniejszej dyrektywy, to w terminie sześciu miesięcy od notyfikacji niniejszej dyrektywy przedstawia Komisji dowody prowadzące do takiego wniosku.
3.
Po przeprowadzeniu wszelkiej niezależnej weryfikacji dowodów, która może okazać się konieczna, Komisja może uzgodnić z Państwem Członkowskim, że przyjmowanie dodatkowych środków w odniesieniu do rozpatrywanego zakładu przemysłowego nie jest konieczne.
Komisja musi wydać zgodę wraz z uzasadnieniem w terminie sześciu miesięcy.
4.
Jeśli Komisja nie zgadza się z Państwem Członkowskim, w programie zainteresowanego Państwa Członkowskiego należy umieścić dodatkowe środki odnoszące się do tego zakładu.
5.
Jeśli Komisja wyraża zgodę, postanowienie to podlega okresowej analizie w świetle wyników monitorowania prowadzonego na mocy niniejszej dyrektywy oraz po każdej znaczącej zmianie procesu produkcyjnego lub celów polityki ochrony środowiska.
Artykuł 11
Nowe zakłady przemysłowe składają do właściwych władz Państwa Członkowskiego, na którego terytorium zakład ma być zbudowany, wnioski o uprzednie zezwolenie.
Zezwolenia takie muszą być poprzedzane badaniem wpływu na środowisko.
Zezwolenia mogą być udzielane tylko firmom, które zobowiążą się do wykorzystywania tylko najmniej szkodliwych dla środowiska materiałów, procesów i technik dostępnych na rynku.
Artykuł 12
Z zastrzeżeniem niniejszej dyrektywy, Państwa Członkowskie mogą przyjąć bardziej rygorystyczne przepisy.
Artykuł 13
1. Do celów niniejszej dyrektywy, Państwa Członkowskie przekazują Komisji wszystkie niezbędne informacje dotyczące:
- zezwoleń wydanych na podstawie art. 4, 5 i 6,
- wyników monitorowania danego środowiska, przeprowadzanego na podstawie art. 7,
- środków przyjętych na podstawie art. 8.
Ponadto Państwa Członkowskie przekazują Komisji informacje ogólne, dotyczące materiałów, procesów i technik zgłaszanych im na podstawie art. 11.
2.
Informacje uzyskane w wyniku stosowania niniejszego artykułu mogą zostać użyte tylko do celów niniejszej dyrektywy.
3.
Komisja i właściwe władze Państw Członkowskich, ich urzędnicy i inni pracownicy nie mogą ujawniać informacji zebranych na mocy niniejszej dyrektywy oraz objętych tajemnicą zawodową.
4.
Przepisy ust. 2 i 3 nie stanowią przeszkody dla publikacji ogólnych informacji lub badań, które nie zawierają informacji odnoszących się do poszczególnych przedsiębiorstw lub związków przedsiębiorstw.
Artykuł 14
Co trzy lata Państwa Członkowskie przygotowują sprawozdanie na temat zapobiegania i stopniowego zmniejszania zanieczyszczeń powodowanych przez odpady pochodzące z przemysłu ditlenku tytanu oraz przesyłają je Komisji, która przekazuje je innym Państwom Członkowskim.
Co trzy lata Komisja składa sprawozdanie Radzie i Parlamentowi Europejskiemu na temat stosowania niniejszej dyrektywy.
Artykuł 15
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie środki konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie 12 miesięcy od jej notyfikacji i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 16
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 21 grudnia 1977 r.
zmieniająca dyrektywę 70/156/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep
(78/315/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: niektóre układy lub części pojazdów stanowiące oddzielny zespół techniczny są już wprowadzane do obrotu zarówno oddzielnie, jak i po zamontowaniu w pojazdach; jeżeli możliwe jest sprawdzenie tych układów lub części przed ich zamontowaniem w pojeździe, wprowadzenie homologacji typu EWG także w stosunku do tych oddzielnych zespołów technicznych może ułatwić ich swobodny przepływ;
dlatego pożądane jest, aby dyrektywa Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [3] została niezwłocznie uzupełniona przepisami wprowadzającymi tego rodzaju homologacje, bez uszczerbku dla innych zmian tej dyrektywy, w szczególności zawartych we wniosku Komisji z dnia 5 stycznia 1977 r.;
homologacja EWG oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do zamontowania w pojazdach upraszcza procedurę homologacji pojazdów silnikowych przez unikanie powtórzeń niektórych kontroli w trakcie homologacji; przy udzielaniu homologacji EWG oddzielnych zespołów technicznych należy umożliwić ustanowienie ograniczeń ich zastosowania i/lub warunków ich zamontowania;
zawsze musi istnieć możliwość dostosowania szczegółowych dyrektyw do postępu technicznego w produkcji oddzielnych zespołów technicznych; procedura ustanowiona w art. 13 dyrektywy 70/156/EWG jest właściwa do tego celu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Po art. 9 dodaje się art. 9a w brzmieniu:
"Artykuł 9a
1.
W przypadku gdy oddzielne dyrektywy zawierają wyraźny przepis na to pozwalający, homologacja EWG może zostać również udzielona typom układów lub części stanowiących oddzielny zespół techniczny.
2.
W przypadku gdy oddzielny zespół techniczny, który ma zostać homologowany, spełnia swoje funkcje lub oferuje specjalne możliwości w połączeniu z innymi częściami pojazdu, i z tego powodu zgodność z jednym lub więcej wymogiem może być sprawdzona jedynie, gdy oddzielny zespół techniczny, któremu ma zostać udzielona homologacja, działa w połączeniu z innymi częściami pojazdu, czy to prawdziwymi, czy symulowanymi, zakres homologacji EWG oddzielnego zespołu technicznego musi być odpowiednio ograniczony.
Świadectwo homologacji EWG oddzielnego zespołu technicznego zawiera wtedy wszelkie ograniczenia dotyczące jego zastosowania oraz wskazanie dotyczące wszelkich warunków jego zamontowania.
Przestrzeganie tych ograniczeń i warunków sprawdzane jest w trakcie przeprowadzania homologacji typu EWG pojazdu.
3.
Artykuły 3-9 i 14 stosuje się odpowiednio.
Jednakże posiadacz homologacji EWG oddzielnego zespołu technicznego udzielonej zgodnie z niniejszym artykułem zobowiązany jest nie tylko do wypełnienia świadectwa przewidzianego w art. 5 ust. 2, ale także do dołączenia do każdego wyprodukowanego zespołu zgodnie z homologowanym typem nazwy handlowej lub znaku towarowego, typu oraz, jeżeli tak stanowi szczegółowa dyrektywa, numeru homologacji."
Artykuł 2
W art. 11 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Niniejszą procedurę stosuje się również w celu wprowadzenia do szczegółowych dyrektyw przepisów odnoszących się do homologacji EWG oddzielnych zespołów technicznych."
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie 18 miesięcy od jej notyfikacji i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 21 grudnia 1977 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wyposażenia wnętrza pojazdów silnikowych (oznaczania urządzeń do sterowania i kontroli, urządzeń ostrzegawczych oraz wskaźników)
(78/316/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: wymogi techniczne, które pojazdy silnikowe muszą spełniać na mocy obowiązujących przepisów krajowych dotyczą między innymi urządzeń do sterowania i kontroli, urządzeń ostrzegawczych oraz wskaźników;
wymogi te są różne w poszczególnych Państwach Członkowskich; w związku z tym zachodzi konieczność przyjęcia przez wszystkie Państwa Członkowskie takich samych wymogów, w uzupełnieniu lub w miejsce istniejących przepisów, w szczególności w celu wprowadzenia procedury homologacji typu EWG, będącej przedmiotem dyrektywy Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [3], zmienionej dyrektywą 78/315/EWG [4];
wskazane jest opracowanie wymogów technicznych tak aby miały taki sam cel jak prace prowadzone w tym zakresie w ramach Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ, oraz jak niektóre wymogi techniczne przyjęte przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO);
zbliżenie krajowych przepisów dotyczących pojazdów silnikowych pociąga za sobą wzajemne uznawanie przez Państwa Członkowskie wyników kontroli przeprowadzanych przez każde z nich w oparciu o wspólne wymagania,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy, "pojazd" oznacza każdy pojazd silnikowy, z lub bez nadwozia, przeznaczony do użytkowania na drogach, posiadający przynajmniej cztery koła i rozwijający maksymalną prędkość konstrukcyjną przekraczającą 25 km/h, z wyjątkiem pojazdów szynowych, ciągników i maszyn rolniczych oraz innych maszyn i pojazdów przeznaczonych do robót publicznych.
Artykuł 2
Żadne Państwo Członkowskie nie może odmówić przyznania homologacji typu EWG lub homologacji krajowej pojazdu z przyczyn odnoszących się urządzeń do sterowania i kontroli, urządzeń ostrzegawczych oraz wskaźników, jeżeli spełniają one wymogi ustanowione w załącznikach I-IV.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie nie mogą odmówić lub zakazać sprzedaży pojazdu, jego rejestracji, wprowadzenia do ruchu lub użytkowania, z przyczyn odnoszących się do urządzeń do sterowania i kontroli, urządzeń ostrzegawczych oraz wskaźników, jeżeli spełniają one wymogi ustanowione w załącznikach I-IV.
Artykuł 4
Zmiany niezbędne w celu dostosowania wymogów zawartych w załącznikach I-V do postępu technicznego przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 dyrektywy 70/156/EWG.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie 18 miesięcy od dnia jej notyfikacji i niezwłocznie informują o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, które przyjmują w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 21 grudnia 1977 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do odszraniających i odmgławiających instalacji oszklonych powierzchni pojazdów silnikowych
(78/317/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Zgromadzenia [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: wymogi techniczne, które muszą spełniać pojazdy silnikowe zgodnie z ustawodawstwem krajowym, dotyczą między innymi odszraniających i odmgławiających instalacji oszklonych powierzchni pojazdów silnikowych;
wymogi te są nie są takie same w różnych Państwach Członkowskich; dlatego konieczne jest aby wszystkie Państwa Członkowskie zastosowały takie same wymogi, dodatkowo albo w miejsce istniejących przepisów, głównie w celu umożliwienia zastosowania procedury homologacji typu EWG, która była przedmiotem dyrektywy Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [3], zmienionej dyrektywą 78/315/EWG [4], aby została wprowadzona w odniesieniu do każdego typu pojazdu;
zalecane jest przygotowanie wymogów technicznych, tak aby miały taki sam cel jak prace w tym zakresie prowadzone w ramach Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ;
wymogi te stosuje się do pojazdów silnikowych z kategorii M1 (międzynarodowa klasyfikacja pojazdów silnikowych znajduje się w załączniku I do dyrektywy 70/156/EWG);
zbliżenie ustawodawstw krajowych odnoszących się do pojazdów silnikowych pociąga za sobą wzajemne uznawanie przez Państwa Członkowskie kontroli dokonywanych przez nie w oparciu o wspólne wymogi,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy "pojazd" oznacza każdy pojazd silnikowy z kategorii M1 (określony w załączniku I do dyrektywy 70/156/EWG) z przeznaczeniem do poruszania się po drogach, posiadający co najmniej cztery koła oraz maksymalną prędkość konstrukcyjną przewyższającą 25 km/h.
Artykuł 2
Żadne Państwo Członkowskie nie może odmówić przyznania homologacji typu EWG lub krajowej homologacji typu pojazdu w odniesieniu do odszraniających i odmgławiających instalacji jego oszklonych powierzchni, jeżeli spełniają one wymogi określone w załącznikach I–V.
Artykuł 3
Żadne Państwo Członkowskie nie może odmówić lub zakazać sprzedaży, rejestracji, dopuszczenia do ruchu lub eksploatowania jakiegokolwiek pojazdu w odniesieniu do odszraniających i odmgławiających instalacji jego oszklonych powierzchni, jeżeli spełniają one wymogi określone w załącznikach I–V.
Artykuł 4
Państwo Członkowskie, które udzieliło homologacji typu podejmuje działania wymagane w celu zapewnienia, że jest informowane o wszelkich modyfikacjach części lub charakterystyk, określonych w załączniku I ppkt 2.2. Właściwe władze tego Państwa Członkowskiego określają czy konieczne jest przeprowadzanie dalszych testów w sprawie zmodyfikowanego typu pojazdu oraz przygotowanie nowego sprawozdania.
Jeżeli te testy wykażą, że wymogi niniejszej dyrektywy nie są spełnione, modyfikacja nie jest homologowana.
Artykuł 5
Wszelkie zmiany, konieczne do dostosowania wymogów wymienionych w załącznikach I–VI celem uwzględnienia postępu technicznego, przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 13 dyrektywy 70/156/EWG.
Jednakże procedura ta nie ma zastosowania do zmian wprowadzających wymagania odnośnie do innych odszraniających i odmgławiających instalacji oszklonych powierzchni niż instalacje szyby przedniej.
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie 18 miesięcy od jej ogłoszenia i niezwłocznie informują o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 21 grudnia 1977 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do instalacji wycieraczek i spryskiwaczy pojazdów silnikowych
(78/318/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego artykuł 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: wymogi techniczne, jakim muszą odpowiadać pojazdy silnikowe na mocy ustawodawstw krajowych, dotyczą między innymi wycieraczek i spryskiwaczy;
w związku z różnicami, jakie istnieją pomiędzy przepisami krajowymi poszczególnych Państw Członkowskich, zachodzi konieczność przyjęcia przez wszystkie te państwa w uzupełnieniu do ich obowiązujących obecnie przepisów krajowych lub w miejsce tych przepisów jednolitych regulacji, które pozwolą na objęcie wszystkich typów pojazdów homologacją EWG, będącą przedmiotem dyrektywy Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep [3], zmienionej dyrektywą 78/315/EWG [4], które należy wprowadzić w odniesieniu do każdego typu pojazdu;
zalecane jest przygotowanie wymogów technicznych, tak aby miały taki sam cel jak podobne prace prowadzone w ramach Europejskiej Komisji Gospodarczej NZ;
wymogi te stosuje się do pojazdów silnikowych z kategorii M1 (międzynarodowa klasyfikacja pojazdów silnikowych znajduje się w załączniku I do dyrektywy 70/156/EWG);
zbliżanie ustawodawstw krajowych w zakresie pojazdów silnikowych powoduje wzajemne uznawanie przez Państwa Członkowskie kontroli dokonywanych przez nie na podstawie wspólnych wymagań;
spryskiwacze szyby przedniej są sprzedawane zarówno oddzielnie, jak i po zamontowaniu w pojeździe; jeżeli jest możliwe sprawdzenie tych instalacji przed zamontowaniem w pojeździe, ich swobodny przepływ może być ułatwiany dzięki wprowadzeniu homologacji typu EWG na takie systemy, które są uważane za oddzielne podzespoły techniczne w rozumieniu art. 9a dyrektywy 70/156/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy "pojazd" oznacza każdy pojazd silnikowy z kategorii M1 (określony w załączniku I do dyrektywy 70/156/EWG) z przeznaczeniem do poruszania się po drogach, posiadający co najmniej cztery koła oraz maksymalną prędkość konstrukcyjną przewyższającą 25 km/h.
Artykuł 2
Żadne Państwo Członkowskie nie może odmówić przyznania homologacji typu EWG lub krajowej homologacji typu pojazdu w odniesieniu do spryskiwacza i wycieraczek szyby przedniej, jeżeli:
- taki pojazd spełnia wymogi określone w załącznikach I–V dotyczące spryskiwacza szyby przedniej oraz wycieraczek szyby przedniej,
- taki spryskiwacz szyby przedniej uważany za oddzielny podzespół techniczny w rozumieniu art. 9a dyrektywy 70/156/EWG spełnia odpowiednie wymogi określone w załączniku I,
- w takim pojeździe zamontowany jest spryskiwacz szyby przedniej, któremu przyznano homologację typu jako oddzielnemu podzespołowi technicznemu w rozumieniu art. 9a dyrektywy 70/156/EWG i został on zamontowany zgodnie z wymogami określonymi w ppkt 6.2.5 załącznika I.
Artykuł 3
1.
Żadne Państwo Członkowskie nie może odmówić lub zakazać sprzedaży, rejestracji, wprowadzenia do eksploatacji lub użytkowania jakiegokolwiek pojazdu w odniesieniu do:
- jego spryskiwacza szyby przedniej i wycieraczek szyby przedniej, jeżeli spełniają one wymogi określone w załącznikach I–V,
- jego spryskiwacza szyby przedniej, jeżeli przyznano mu homologację typu jako oddzielnemu podzespołowi technicznemu w rozumieniu art. 9a dyrektywy 70/156/EWG i został on zamontowany zgodnie z wymogami określonymi w ppkt 6.2.5 załącznika I.
2.
Żadne Państwo Członkowskie nie może zakazać wprowadzania na rynek spryskiwacza szyby przedniej uważanego za oddzielny podzespół techniczny w rozumieniu art. 9a dyrektywy 70/156/EWG, jeżeli jest on zgodny z typem, który uzyskał homologację w rozumieniu art. 2 tiret drugie.
Artykuł 4
Państwo Członkowskie, które udzieliło homologacji typu, podejmuje działania wymagane w celu zapewnienia, że będzie ono informowane o wszelkich modyfikacjach części lub charakterystyk, określonych w załączniku I ppkt 2.2. Właściwe władze tego Państwa Członkowskiego określają, czy konieczne jest przeprowadzanie dalszych badań w sprawie zmodyfikowanego typu pojazdu oraz przygotowanie nowego sprawozdania.
Jeżeli te badania wykażą, że wymogi niniejszej dyrektywy nie są spełnione, modyfikacja nie zostanie homologowana.
Artykuł 5
Wszelkie zmiany konieczne do dostosowania treści załączników I–VII celem uwzględnienia postępu technicznego przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 dyrektywy 70/156/EWG.
Jednakże procedura ta nie ma zastosowania do zmian wprowadzających wymagania odnośnie do spryskiwacza i wycieraczek innych niż instalacje szyby przedniej.
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie 18 miesięcy od jej ogłoszenia i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa komisji
z dnia 31 marca 1978 r.
dostosowująca po raz drugi do postępu technicznego dyrektywę Rady 71/318/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do gazomierzy
(78/365/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 71/316/EWG z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wspólnych przepisów dotyczących przyrządów pomiarowych oraz metod kontroli metrologicznej [1], zmienioną Aktem Przystąpienia, w szczególności jej art. 17, 18 oraz 19,
uwzględniając dyrektywę Rady 71/318/EWG z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do gazomierzy [2], zmienioną dyrektywą Komisji 74/331/EWG [3], a także mając na uwadze, co następuje:
z uwagi na postęp techniczny, jaki miał miejsce w przedmiotowej dziedzinie, należy wprowadzić zmiany do dyrektywy 71/318/EWG;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania Dyrektyw do Postępu Technicznego w celu Usunięcia Barier Technicznych w Wymianie Handlowej Przyrządów Pomiarowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W pkt I.B.3, I.B.4.1, I.B.8.2.3, I.B.9, II.6.3, III.2, III.4 i III.5 Załącznika do dyrektywy 71/318/EWG wprowadza się zmiany, zgodnie z odpowiadającymi im punktami Załącznika do niniejszej dyrektywy.
Punkt II.5.2, II.7.2.7 i III.6.2.3 znajdujące się w Załączniku do niniejszej dyrektywy dodaje się do Załącznika do dyrektywy 71/318/EWG.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie przyjmują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy w taki sposób, aby przepisy te stały się skuteczne w rok po dacie ogłoszenia niniejszej dyrektywy, oraz niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego przyjętych w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa jest skierowana do Państw Członkowskich.
Pierwsza Dyrektywa Komisji
z dnia 18 kwietnia 1978 r.
zmieniająca załączniki do dyrektywy 66/401/EWG w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych
(78/386/EW(G)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 66/401/EWG z dnia 14 czerwca 1996 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 78/55/EWG [2],w szczególności jej art. 21a,
a także mając na uwadze, co następuje: w świetle rozwoju wiedzy naukowo-technicznej, załączniki I, II i III do dyrektywy powinny zostać zmienione z powodów wymienionych poniżej;
w celu poprawy genetycznej wartości materiału siewnego należy ustanowić przepisy dotyczące norm czystości odmianowej, które muszą zostać spełnione w przypadku upraw niektórych gatunków;
w związku z tym, w przypadku gatunków samopylnych i apomiktycznych jednoklonalnych odmian Poa spp. należy ustanowić przepisy dotyczące norm czystości odmianowej, które muszą zostać spełnione przez materiał siewny;
należy ustanowić przepisy dotyczące warunków, które muszą spełniać uprawy w odniesieniu do obecności organizmów szkodliwych, które zmniejszają przydatność nasion;
należy ustanowić specjalne normy w odniesieniu do maksymalnej zawartości innego niepożądanego lub szkodliwego materiału siewnego takiego jak: Agropyron repens, Avena ludoviciana, Avena sterilis, Melilotus spp., Sinapis arvensis, Raphanus raphanistrum lub gatunku Rumex innego niż Rumex acetosella, Rumex crispus i Rumex obtusifolius;
należy przyjąć normy w odniesieniu do minimalnej zdolności kiełkowania oraz minimalnej czystości laboratoryjnej w świetle zmiany jakości materiału siewnego otrzymywanego w sposób normalny;
w celu spełnienia warunków badań urzędowych materiału siewnego zgodnie z aktualnymi metodami międzynarodowymi niezbędne jest dokonanie rewizji niektórych przepisów;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa;
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 66/401/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) Załącznik I otrzymuje brzmienie:
"
Pierwsza Dyrektywa Komisji
z dnia 18 kwietnia 1978 r.
zmieniająca załączniki do dyrektywy 66/402/EWG w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin zbożowych
(78/387/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 66/402/EWG z dnia 14 czerwca 1996 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin zbożowych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 78/55/EWG [2],w szczególności jej art. 21a, a także mając na uwadze, co następuje:
w świetle rozwoju wiedzy naukowo-technicznej załączniki I, II i III niniejszej dyrektywy powinny zostać zmienione z powodu przyczyn określonych poniżej;
warunki dla certyfikacji materiału siewnego kukurydzy powinny zostać dostosowane do istniejących międzynarodowych systemów certyfikacji odmianowej materiału siewnego;
w celu poprawy jakości materiału siewnego powinny zostać ustanowione warunki w odniesieniu do wcześniejszych upraw;
w celu poprawy genetycznej wartości materiału siewnego powinny zostać ustanowione przepisy do standardów czystości odmianowej, które musi spełniać uprawa w przypadku niektórych kolejnych gatunków;
niektóre normy, które ma spełniać materiał siewny ryżu, powinny zostać przyjęte w odniesieniu do jakości, jaką normalnie osiąga materiał siewny;
konieczne jest skorygowanie niektórych przepisów w celu spełnienia warunków dla urzędowego badania materiału, dokonywanej zgodnie z aktualnymi metodami międzynarodowymi;
w sytuacji obecnej nie było możliwe ustanowienie pełnej harmonizacji warunków stosowanych do Avena fatua w ramach Wspólnoty; jakkolwiek przed 1 lipca 1983 r. powinna zostać podjęta próba w celu wzmocnienia warunków ustanowionych w dyrektywie 66/402/EWG dla osiągnięcia pełnej harmonizacji;
środki przewidziane dla niniejszej dyrektywy są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 66/402/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) Załącznik I otrzymuje brzmienie:
"
Dyrektywa Rady
z dnia 30 maja 1978 r.
w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do koasekuracji we Wspólnocie
(78/473/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 57 ust. 2 i art. 66,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: należy ułatwić skuteczne prowadzenie działalności koasekuracyjnej we Wspólnocie poprzez minimum koordynacji mającej na celu zapobieganie zakłócaniu konkurencji i nierównemu traktowaniu, nie wpływając na swobodę, jaka istnieje w niektórych Państwach Członkowskich;
taka koordynacja dotyczy tylko tych czynności koasekuracyjnych, które są pod względem ekonomicznym najważniejsze, tzn. tych, które z racji swojej specyfiki lub rozmiarów stanowią koasekurację międzynarodową;
niniejsza dyrektywa stanowi zatem pierwszy krok ku koordynacji wszystkich czynności, które mogą być przeprowadzane w ramach swobody świadczenia usług; koordynacja ta jest w istocie przedmiotem propozycji drugiej dyrektywy Rady w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych dotyczących ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie i ustalenia przepisów ułatwiających skuteczne korzystanie ze swobody świadczenia usług, którą Komisja przekazała Radzie dnia 30 grudnia 1975 r. [3];
wiodący ubezpieczyciel ma większą od pozostałych współubezpieczycieli możliwość oszacowania szkód i ustalenia minimalnej wielkości rezerw na niewypłacone odszkodowania;
trwają prace nad przepisami dotyczącymi likwidacji zakładów ubezpieczeń; należy na tym etapie stworzyć rozwiązania, które zapewnią, że w przypadku likwidacji osoby uprawnione na mocy umów koasekuracyjnych we Wspólnocie będą traktowane na równi z osobami uprawnionymi z tytułu innych ubezpieczeń bez względu na ich obywatelstwo;
należy zapewnić szczególną współpracę we Wspólnocie w dziedzinie koasekuracji, zarówno między właściwym organami nadzorczymi Państw Członkowskich, jak i między tymi organami i Komisją; wszelkie praktyki, które mogłyby wskazywać na działania sprzeczne z celem niniejszej dyrektywy, mają być badane w trakcie realizacji tej współpracy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
TYTUŁ I
Przepisy ogólne
Artykuł l
1.
Niniejszą dyrektywę stosuje się do czynności koasekuracyjnych we Wspólnocie określonych w art. 2, dotyczących ryzyka oznaczonego pkt 4, 5, 6, 7, 8, 9, 11, 12, 13 i 16 w pkt A Załącznika do pierwszej dyrektywy Rady z dnia 24 lipca 1973 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do podejmowania i prowadzenia działalności w dziedzinie ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie [4], dalej zwanej "pierwszą dyrektywą koordynującą".
Nie ma ona jednakże zastosowania do operacji koasekuracyjnych we Wspólnocie, obejmujących ryzyko oznaczone numerem 13 w punkcie A, które dotyczy szkód spowodowanych przez źródła energii jądrowej lub produkty lecznicze.
Wyłączenie ubezpieczenia szkód spowodowanych przez produkty lecznicze zostanie zbadane przez Radę w ciągu pięciu lat od notyfikacji niniejszej dyrektywy.
2.
Niniejsza dyrektywa stosuje się do ryzyka określonego w ust. l akapit pierwszy, które z racji swojej specyfiki lub rozmiarów wymaga do jego pokrycia uczestnictwa kilku ubezpieczonych.
Wszelkie trudności, jakie mogą wystąpić w związku z realizacją tej zasady, zostaną zbadane na podstawie art. 8.
Artykuł 2
1.
Niniejsza dyrektywa stosuje się tylko do tych czynności koasekuracyjnych we Wspólnocie, które spełniają następujące warunki:
a) ryzyko, w rozumieniu art. l ust. 1, jest pokryte w ramach jednej umowy ogólną składką i na ten sam okres przez kilka zakładów ubezpieczeń, dalej zwanych "współubezpieczycielami", z których każdy działa w swoim imieniu; jeden z tych zakładów jest wiodącym ubezpieczycielem;
b) ryzyko jest umiejscowione wewnątrz Wspólnoty;
c) do celów pokrycia tego ryzyka, wiodący ubezpieczyciel jest upoważniony do prowadzenia działalności zgodnie z warunkami ustanowionymi w pierwszej dyrektywie koordynującej, tzn. jest traktowany tak, jakby był ubezpieczycielem pokrywającym całe ryzyko;
d) co najmniej jeden ze współubezpieczycieli uczestniczy w umowie poprzez centralę, przedstawicielstwo lub oddział ustanowiony w Państwie Członkowskim innym niż Państwo ubezpieczyciela wiodącego;
e) ubezpieczyciel wiodący przyjmuje w pełni rolę lidera w praktyce koasekuracyjnej oraz w szczególności określa zasady i warunki ubezpieczeń i ustalania stawek.
2.
Te czynności koasekuracyjne, które nie spełniają warunków wymienionych w ust. l lub które obejmują inne ryzyka niż wymienione w art. l, będą nadal podlegać przepisom prawa krajowego obowiązującym w chwili wejścia w życie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
Prawo zakładów, które mają centralę w Państwie Członkowskimi które podlegają wymaganiom pierwszej dyrektywy koordynującej oraz spełniają te wymagania do uczestniczenia w koasekuracji we Wspólnocie, nie może podlegać żadnym innym przepisom niż zawarte w niniejszej dyrektywie.
TYTUŁ II
Warunki i tryb postępowania w zakresie koasekuracji we Wspólnocie
Artykuł 4
1.
Wielkość rezerw technicznych będzie ustalana przez poszczególnych współubezpieczycieli zgodnie z zasadami ustalonymi przez Państwo Członkowskie, w którym mają swoją siedzibę, lub też, w wypadku braku takich zasad, zgodnie z praktyką przyjętą w tym państwie.
Jednakże rezerwa na niewypłacone odszkodowania winna być co najmniej równa rezerwie ustalonej przez ubezpieczyciela wiodącego zgodnie z zasadami lub praktyką przyjętą w państwie, w którym ten ubezpieczyciel ma swoją siedzibę.
2.
Rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe utworzone przez poszczególnych współubezpieczycieli będą pokryte dopasowanymi aktywami.
Jednakże zasada dopasowania aktywów może być złagodzona przez Państwa Członkowskie, w których współubezpieczyciele mają swoje siedziby, w celu uwzględnienia wymogów w zakresie prawidłowego zarządzania zakładami ubezpieczeń.
Aktywa takie będą umiejscowione albo w Państwach Członkowskich, w których współubezpieczyciele mają siedzibę, albo w Państwie Członkowskim, w którym ma siedzibę wiodący ubezpieczyciel, zależnie od wyboru dokonanego przez tego ubezpieczyciela.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie zapewnią prowadzenie przez współubezpieczycieli mających siedzibę na ich terytorium statystyki dotyczącej zakresu czynności koasekuracyjnych we Wspólnocie i zainteresowanych krajów.
Artykuł 6
Organy nadzorcze Państw Członkowskich będą ściśle współpracować ze sobą przy wdrażaniu niniejszej dyrektywy oraz przekazywać sobie konieczne do tego informacje.
Artykuł 7
W przypadku likwidacji zakładu ubezpieczeń zobowiązania wynikające z uczestnictwa w umowach koasekuracyjnych we Wspólnocie powinny zostać zaspokajane w ten sam sposób, jak zobowiązania wynikające z innych umów ubezpieczenia zawartych przez ten zakład bez zróżnicowania ze względu na narodowość ubezpieczonego i osób uprawnionych.
TYTUŁ III
Postanowienia końcowe
Artykuł 8
Komisja i właściwe organy Państw Członkowskich będą ściśle współpracować ze sobą w celu zbadania ewentualnych trudności, jakie mogą wyniknąć w związku z wdrażaniem niniejszej dyrektywy.
W ramach tej współpracy w szczególności zbadają wszelkie praktyki, które mogłyby wskazywać na działania sprzeczne z przepisami niniejszej dyrektywy, a w szczególności art. l ust. 2 i art. 2, z tego względu, że wiodący ubezpieczyciel nie bierze na siebie roli lidera w praktyce koasekuracyjnej lub że dla pokrycia ryzyka nie jest wyraźnie konieczne uczestniczenie dwóch lub większej liczby ubezpieczycieli.
Artykuł 9
Komisja przedłoży Radzie w ciągu sześciu lat od notyfikacji niniejszej dyrektywy sprawozdanie na temat rozwoju koasekuracji we Wspólnocie.
Artykuł 10
W ciągu 18 miesięcy od notyfikacji niniejszej dyrektywy Państwa Członkowskie zmienią przepisy prawa krajowego w celu dostosowania ich do niniejszej dyrektywy oraz natychmiast powiadomią o tym Komisję.
Przepisy zmienione zgodnie z niniejszym artykułem zostaną zastosowane w ciągu 24 miesięcy od wspomnianej notyfikacji.
Artykuł 11
Z chwilą notyfikacji niniejszej dyrektywy Państwa Członkowskie zapewnią przekazanie Komisji tekstów głównych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, które zostały przez nie przyjęte w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 12
Niniejsza dyrektywa jest skierowana do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 19 maja 1978 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 76/114/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do tabliczek znamionowych i oznakowania identyfikacyjnego pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz sposobu i miejsca ich umieszczania
(78/507/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [1], zmienioną Aktem Przystąpienia, w szczególności jego art. 11–13,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/114/EWG z dnia 18 grudnia 1975 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do tabliczek znamionowych i oznakowania identyfikacyjnego pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz sposobu i miejsca ich umieszczania tabliczek [2],
a także mając na uwadze, co następuje: Międzynarodowa Organizacja Normalizacyjna (ISO) przyjęła dwa międzynarodowe standardy odnoszące się do światowego systemu klasyfikacji umożliwiającego producentowi pojazdu [3] i pojazdowi [4] identyfikację, tam gdzie jest to zalecane, aby włączyć ten system identyfikacji producenta do dyrektywy 76/114/EWG i jednocześnie aby uporządkować wymogi tej dyrektywy, zgodnie z normami ISO odnoszącymi się do identyfikacji pojazdów;
przepisy niniejszej dyrektywy są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw w Celu Usunięcia Barier Technicznych w Handlu w Sektorze Pojazdów Samochodowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku do dyrektywy 76/114/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Z dniem 1 października 1978 r. żadne Państwo Członkowskie nie może w odniesieniu do tabliczek znamionowych oraz sposobu i miejsca ich umieszczania:
- odmówić w odniesieniu do typu pojazdu udzielenia homologacji typu EWG; wydania dokumentu określonego w art. 10 ust. 1 akapit ostatni dyrektywy 70/156/EWG lub udzielenia krajowej homologacji typu, lub
- zabronić dopuszczenia pojazdu do ruchu,
jeśli tabliczki znamionowe, ich położenie i umieszczenie w takim typie pojazdu lub pojazdów są zgodne z przepisami dyrektywy 76/114/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
2.
Z dniem 1 października 1981 r. Państwa Członkowskie:
- nie mogą dłużej wydawać dokumentu określonego w art. 10 ust. 1 akapit ostatni dyrektywy 70/156/EWG w odniesieniu do typu pojazdu, którego tabliczki znamionowe i oznakowanie identyfikacyjne, ich położenie i umieszczenie nie są zgodne z przepisami dyrektywy 76/114/EWG, zmienionymi niniejszą dyrektywą;
- mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji typu w odniesieniu do typu pojazdu, którego tabliczki znamionowe i oznakowanie identyfikacyjne, ich położenie i umieszczenie nie są zgodne z przepisami dyrektywy 76/114/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
3.
Z mocą od dnia 1 października 1981 r. Państwo Członkowskie może zakazać dopuszczenia do ruchu pojazdów, których tabliczki znamionowe i oznakowanie identyfikacyjne, ich położenie i umieszczenie nie są zgodne z przepisami dyrektywy 76/114/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 października 1978 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 24 maja 1978 r.
zmieniającadyrektywę 74/268/EWG ustanawiająca specjalne warunki dotyczące obecności "Avena fatua" w roślinach pastewnych i materiale siewnym zbóż
(78/511/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 66/401/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych [1] ostatnio zmienioną dyrektywą Rady 78/55/EWG [2], w szczególności jej art. 11, a także mając na uwadze, co następuje:
powyższa dyrektywa ustanowiła tolerancję w odniesieniu do obecności Avena fatua w materiale siewnym roślin pastewnych;
tolerancja ta wydaje się zbyt wysoka w odniesieniu do niektórych wymagań;
dyrektywa Komisji 74/268/EWG z dnia 2 maja 1974 r. [3] ustanowiła z tego powodu specjalne warunki w odniesieniu do obecności Avena fatua w materiale siewnym roślin pastewnych;
pierwsza dyrektywa Komisji 78/386/EWG z dnia 18 kwietnia 1978 r. zmieniająca załączniki do dyrektywy Rady 66/401/EWG w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych [4] ustanowiła na poziomie Wspólnoty nowe warunki w odniesieniu do obecności Avena fatua w materiale siewnym roślin pastewnych;
z powodu tych zmian nie są już konieczne specjalne warunki zawarte w dyrektywie 74/268/EWG;
należy z tego powodu uchylić te specjalne warunki w odniesieniu do materiału siewnego roślin pastewnych;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Uchyla się art. 1 dyrektywy 74/268/EWG.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie do 1 lipca 1980 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję, która powiadamia inne Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 12 czerwca 1978 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do systemu ogrzewania kabiny pojazdów silnikowych
(78/548/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego artykuł 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: wymogi techniczne, które muszą spełniać pojazdy silnikowe zgodnie z ustawodawstwami krajowymi, dotyczą między innymi systemu ogrzewania kabiny pojazdów silnikowych;
wymogi te różnią się w poszczególnych Państwach Członkowskich; zachodzi konieczność przyjęcia przez wszystkie Państwa Członkowskie – w uzupełnieniu do ich obowiązujących obecnie przepisów krajowych lub w miejsce tych przepisów – jednolitych regulacji, w szczególności mających na celu umożliwienie zastosowania procedury homologacji typu EWG, będącej przedmiotem dyrektywy Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep [3], ostatnio zmienionej dyrektywą 78/547/EWG [4], w celu wprowadzenia w odniesieniu do każdego typu pojazdu;
zbliżanie ustawodawstw krajowych w zakresie pojazdów silnikowych pociąga za sobą wzajemne uznawanie przez Państwa Członkowskie kontroli dokonywanych przez każde z nich w oparciu o wspólne wymagania,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy "pojazd" oznacza każdy pojazd silnikowy z kategorii M1 (zgodnie z definicją przedstawioną w załączniku I do dyrektywy 70/156/EWG), przeznaczony do poruszania się po drodze, posiadający co najmniej cztery koła oraz maksymalną prędkość konstrukcyjną przekraczającą 25 km/h.
Artykuł 2
Żadne Państwo Członkowskie nie może odmówić przyznania homologacji typu EWG lub homologacji krajowej pojazdu z uwagi na jego system ogrzewania kabiny, jeżeli spełnia on wymogi określone w załączniku I.
Artykuł 3
Żadne Państwo Członkowskie nie może odmówić lub zakazać sprzedaży, rejestracji, wprowadzenia do eksploatacji lub użytkowania jakiegokolwiek pojazdu z uwagi na jego system ogrzewania kabiny, jeżeli spełnia on wymogi ustanowione w załączniku I.
Artykuł 4
Wszelkie zmiany konieczne do przyjęcia przepisów zawartych w załącznikach, celem uwzględnienia postępu technicznego, przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 dyrektywy 70/156/EWG.
Procedura ta stosowana jest również do wprowadzenia do niniejszej dyrektywy przepisów w sprawie pomocniczych systemów ogrzewania, które mają zostać zainstalowane w pojeździe na stałe.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie 18 miesięcy od jej notyfikacji i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, że Komisja jest powiadamiana o treści podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 12 czerwca 1978 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących osłon kół pojazdów silnikowych
(78/549/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: wymagania techniczne, które muszą spełniać pojazdy silnikowe na mocy ustawodawstw krajowych, dotyczą między innymi osłon kół pojazdów silnikowych;
wymagania te są różne w poszczególnych Państwach Członkowskich; dlatego niezbędne jest, aby wszystkie Państwa Członkowskie przyjęły takie same wymagania, dodatkowo albo w miejsce istniejących przepisów, w szczególności w celu umożliwienia wprowadzenia w odniesieniu do każdego typu pojazdu procedury homologacji typu EWG, będącej przedmiotem dyrektywy Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [3], ostatnio zmienionej dyrektywą 78/547/EWG [4];
zbliżanie ustawodawstw dotyczących pojazdów silnikowych pociąga za sobą wzajemne uznawanie przez Państwa Członkowskie kontroli przeprowadzanych przez każde z nich na podstawie wspólnych wymagań,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy „pojazd” oznacza każdy pojazd silnikowy z kategorii M1 (jak zdefiniowano w załączniku I do dyrektywy 70/156/EWG) przeznaczony do użytkowania na drodze, posiadający przynajmniej cztery koła i rozwijający maksymalną prędkość konstrukcyjną powyżej 25 km/h.
Artykuł 2
Żadne Państwo Członkowskie nie może odmówić przyznania homologacji typu EWG lub homologacji krajowej typu pojazdu z przyczyn odnoszących się do osłon kół, jeżeli spełniają one wymagania ustanowione w załączniku I.
Artykuł 3
Żadne Państwo Członkowskie nie może odmówić lub zakazać sprzedaży, rejestracji, wprowadzenia do eksploatacji lub użytkowania jakiegokolwiek pojazdu z przyczyn odnoszących się do osłon kół, jeżeli spełniają one wymagania ustanowione w załączniku I.
Artykuł 4
Jakiekolwiek zmiany niezbędne dla dostosowania przepisów wymienionych w załącznikach, aby uwzględnić postęp techniczny, są przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 dyrektywy 70/156/EWG.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy niezbędne w celu osiągnięcia zgodności z niniejszą dyrektywą w terminie 18 miesięcy od jej notyfikowania i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, że Komisja zostanie powiadomiona o tekstach podstawowych przepisów prawa krajowego, które przyjmą w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
DZIEWIĄTA DYREKTYWA RADY
z dnia 26 czerwca 1978 r.
w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych
(78/583/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 99 i 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego[1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[2],
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych - wspólnego systemu podatku od wartości dodanej: jednolita podstawa wymiaru podatku[3] ustanawia dzień 1 stycznia 1978 r. jako najpóźniejszą datę do wykonania jej przepisów w Państwach Członkowskich;
dyrektywa 77/388/EWG ustanawia wspólne przepisy dla wszystkich dziedzin objętych podatkiem od wartości dodanej; w wielu przypadkach obowiązkiem Państw Członkowskich jest określenie warunków, na podstawie których te przepisy będą stosowane; w nawiązaniu do faktu, iż zakres dyrektywy 77/388/EWG jest tak szeroki, że obejmuje znaczącą liczbę przepisów krajowych, szereg Państw Członkowskich nie było w stanie przeprowadzić niezbędnych zmian, aby zastosować się do dyrektywy 77/388/EWG; wskazane Państwa Członkowskie nie były w ten sposób w stanie zakończyć procedury legislacyjnej niezbędnej do dostosowania ich ustawodawstw odnoszących się do podatku od wartości dodanej w trakcie ustalonego terminu;
zainteresowane Państwa Członkowskie zwróciły się o przesunięcie terminu wejścia w życie dyrektywy 77/388/EWG; w tych okolicznościach przedłużenie o 12 miesięcy powinno być wystarczające,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 1 dyrektywy 77/388/EWG Dania, Niemcy, Francja, Irlandia, Włochy, Luksemburg oraz Niderlandy są niniejszym upoważnione do wykonania wymienionej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 stycznia 1979 r.
Artykuł 2
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Danii, Niemiec, Francji, Irlandii, Włoch, Luksemburga i Niderlandów.
Dyrektywa Rady
z dnia 19 czerwca 1978 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę 73/362/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do materialnych miar długości
(78/629/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając dyrektywę Rady 71/316/EWG z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wspólnych przepisów dotyczących przyrządów pomiarowych oraz metod kontroli metrologicznej [1], tak jak to zostało zmienione w Akcie Przystąpienia, w szczególności jej art. 17, 18 oraz 19,
a także mając na uwadze, co następuje: od czasu przygotowania i przyjęcia dyrektywy Rady 73/362/EWG z dnia 19 listopada 1973 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do materialnych miar długości [2], zostały opracowane nowe materialne miary długości; omawiana dyrektywa powinna zostać zmieniona, gdy weźmie się pod uwagę postęp techniczny;
19 stycznia 1978 r. Komisja przedłożyła komitetowi do zaopiniowania proponowaną zmianę dotyczącą dostosowania do postępu technicznego dyrektyw dotyczących usunięcia barier technicznych przy wymianie handlowej przyrządami pomiarowymi; wobec braku opinii Komisja, zgodnie z procedurą zawartą w art. 19 ust. 3 lit. b) dyrektywy 71/316/EWG, zaproponowała Radzie przyjęcie środków zaradczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do dyrektywy 73/362/EWG pkt 3.6, 4.1, 5.1, 6.3, 7.1, 7.2, 7.3, 8, 9.1, 9.2, 9.4 i 9.5 zostają zmienione zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie przyjmą przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne konieczne do zapewnienia zgodności z niniejszą dyrektywą w taki sposób, aby przepisy te stały się skuteczne w rok po dacie notyfikacji niniejszej dyrektywy, i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego przyjętych w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa jest skierowana do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 19 czerwca 1978 r.
zmieniająca po raz pierwszy dyrektywę Rady 76/118/EWG w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich odnośnie do niektórych rodzajów częściowo lub całkowicie odwodnionego mleka konserwowanego przeznaczonego do spożycia przez ludzi
(78/630/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, a w szczególności jego art. 43 i 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
dyrektywa Rady 76/118/EWG z dnia 18 grudnia 1975 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich odnośnie do niektórych rodzajów częściowo lub całkowicie odwodnionego mleka konserwowanego przeznaczonego do spożycia przez ludzi [3] określa w art. 3 ust. 1, iż jedynie nazwy, do których istnieje odniesienie i które są zdefiniowane w Załączniku do tej dyrektywy mogą oznaczać produkty tam zdefiniowane; w punkcie 1 lit. c) tego Załącznika nazwa "częściowo odtłuszczone mleko kondensowane, bez dodatku cukru" stanowi odniesienie i jest zdefiniowana; na mocy tego przepisu jedynym rodzajem mleka, jakie może być sprzedawane pod tą nazwą jest częściowo odwodnione mleko zawierające wagowo pomiędzy 4 a 4,75 % tłuszczu i nie mniej niż 24 % części stałych mleka;
z uwagi na problemy ze zrozumieniem u kupujących dyrektywa 76/118/EWG wymienia w art. 3 ust. 2 nazwy, używanie których zastrzega się na terytoriach Państw Członkowskich, których to dotyczy;
podobne trudności stwierdzono również w niektórych Państwach Członkowskich w stosunku do nazwy częściowo odtłuszczonego mleka kondensowanego, bez dodatku cukru, które może podlegać sprzedaży detalicznej; z tego powodu konieczne jest otwarcie w tych państwach możliwości przewidzianej w art. 3 ust. 2 dyrektywy 76/118/EWG w odniesieniu do sprzedaży detalicznej produktów o powyższej nazwie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W art. 3 ust. 2 dyrektywy Rady 76/118/EWG dodaje się następujący tekst:
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa komisji
z dnia 19 maja 1978 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 74/60/EWG w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wyposażenia wnętrza pojazdów silnikowych (wewnętrznych części przedziału pasażerskiego z wyjątkiem wewnętrznych lusterek wstecznych, rozmieszczenia kontrolek, dachu oraz dachu przesuwanego, oparć i tylnych części siedzeń)
(78/632/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [1], zmienioną przez Akt Przystąpienia, w szczególności jego art. 11–13,
uwzględniając dyrektywę Rady 74/60/EWG z dnia 17 grudnia 1973 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wyposażenia wnętrza pojazdów silnikowych (wewnętrznych części przedziału pasażerskiego z wyjątkiem wewnętrznych lusterek wstecznych, rozmieszczenia kontrolek, dachu oraz dachu przesuwanego, oparć i tylnych części siedzeń) [2], a także mając na uwadze, co następuje:
na podstawie zdobytego doświadczenia i w obliczu szybkiego rozwoju techniki istnieje możliwość większego dostosowania niniejszych wymogów do rzeczywistych warunków badań;
przepisy niniejszej dyrektywy są zgodne z opinią Komitetu ds. dostosowania do postępu technicznego dyrektyw w sprawie usunięcia barier technicznych w handlu w sektorze motoryzacyjnym,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załączniki do dyrektywy 74/60/EWG otrzymują brzmienie określone w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Z mocą od dnia 1 stycznia 1979 r. Państwa Członkowskie, z przyczyn odnoszących się do wyposażenia wnętrza pojazdów silnikowych (wewnętrznych części przedziału pasażerskiego z wyjątkiem wewnętrznych lusterek wstecznych, rozmieszczenia urządzeń sterujących, dachu oraz dachu przesuwanego, oparć i ich tylnych części siedzeń):
- nie mogą odmówić w odniesieniu do typu pojazdu udzielenia homologacji typu EWG, wydania dokumentu określonego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnim dyrektywy 70/156/EWG, lub udzielenia krajowej homologacji typu, lub
- nie mogą odmówić dopuszczania do ruchu pojazdów, jeśli wyposażenie wnętrza (wewnętrznych części przedziału pasażerskiego z wyjątkiem wewnętrznych lusterek wstecznych, rozmieszczenia urządzeń sterujących, dachu oraz dachu przesuwanego, oparć i ich tylnych części siedzeń) takiego typu pojazdu lub takiego pojazdu, który jest zgodny z przepisami dyrektywy 74/60/EWG, zmienionej przez niniejszą dyrektywę.
2.
Z mocą od dnia 1 stycznia 1979 r. Państwa Członkowskie:
- nie mogą dłużej wystawiać dokumentów określonych w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 70/156/EWG, odnośnie do typu pojazdu, którego wyposażenie wnętrza (wewnętrznych części przedziału pasażerskiego z wyjątkiem wewnętrznych lusterek wstecznych, rozmieszczenia urządzeń sterujących, dachu oraz dachu przesuwanego, oparć i ich tylnych części siedzeń) nie jest zgodne z przepisami dyrektywy 74/60/EWG, zmienionej przez niniejszą dyrektywę,
- mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji typu odnośnie do typu pojazdu, którego wyposażenie wnętrza (wewnętrznych części przedziału pasażerskiego z wyjątkiem wewnętrznych lusterek wstecznych, rozmieszczenia urządzeń sterujących, dachu oraz dachu przesuwanego, oparć i ich tylnych części siedzeń) nie jest zgodne z przepisami dyrektywy 74/60/EWG, zmienionej przez niniejszą dyrektywę.
3.
Z mocą od dnia 1 października 1982 r. Państwa Członkowskie mogą zakazać dopuszczenia do ruchu pojazdów, których wyposażenie wnętrza (wewnętrznych części przedziału pasażerskiego z wyjątkiem wewnętrznych lusterek wstecznych, rozmieszczenia urządzeń sterujących, dachu oraz dachu przesuwanego, oparć i ich tylnych części siedzeń) nie jest zgodne z przepisami dyrektywy 74/60/EWG, zmienionej przez niniejszą dyrektywę.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy konieczne dla wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż dnia 1 stycznia 1979 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Ósma Dyrektywa Komisji
z dnia 15 czerwca 1978 r.
ustanawiająca wspólnotowe metody analizy do celów urzędowej kontroli pasz
(78/633/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/373/EWG z dnia 20 lipca 1970 r. w sprawie wprowadzenia wspólnotowych metod pobierania próbek i analizy do celów urzędowej kontroli pasz [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia, w szczególności jego art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa wymaga, by urzędowa kontrola pasz była prowadzona przy użyciu wspólnotowych metod pobierania próbek i analizy do celów kontroli zgodności z wymaganiami wynikającymi z przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych dotyczących jakości i składu pasz;
dyrektywy Komisji 71/250/EWG z dnia 15 czerwca 1971 r. [2], 71/393/EWG z dnia 18 listopada 1971 r. [3], 72/199/EWG z dnia 27 kwietnia 1972 r. [4], 73/46/EWG z dnia 5 grudnia 1972 r. [5], 74/203/EWG z dnia 25 marca 1974 r. [6], 75/84/EWG z dnia 20 grudnia 1974 r. [7] oraz 76/372/EWG z dnia 1 marca 1976 r. [8] ustanowiły szereg metod analizy; postęp prac od tamtej pory wskazuje celowość przyjęcia ósmego zestawu metod;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie wymagają, by analizy do celów urzędowej kontroli pasz, na zawartość w nich bacytracyny cynku, flawofosfolipolu, żelaza, miedzi, manganu i cynku, były prowadzone zgodnie z metodami opisanymi w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
2.
Ogólne przepisy wymienione w części I "Wstępu" do Załącznika do pierwszej dyrektywy 71/250/EWG, z wyjątkiem części dotyczącej przygotowania próbki do analizy, stosuje się do metod opisanych w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie do dnia 1 stycznia 1979 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa rady
z dnia 18 lipca 1978 r.
w sprawie jakości słodkich wód wymagających ochrony lub poprawy w celu zachowania życia ryb
(78/659/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100 i 235,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Społeczno-Ekonomicznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: ochrona i poprawa środowiska wymaga podjęcia określonych działań chroniących wody przed zanieczyszczeniem, dotyczy to również wód, w których mogą żyć ryby słodkowodne;
zarówno z ekologicznego, jak i z ekonomicznego punktu widzenia niezbędna jest ochrona populacji ryb słodkowodnych przed szkodliwymi skutkami wprowadzania substancji zanieczyszczających do wód, takimi jak redukcja populacji ryb określonych gatunków, a nawet, w pewnych przypadkach, zanikanie szeregu tych gatunków;
programy działania Wspólnot Europejskich z lat 1973 [3] i 1977 [4] w zakresie ochrony środowiska przewidują wspólne określanie celów dotyczących czystości ustalających różne wymagania, które środowisko musi spełnić; w tym między innymi definicję parametrycznych wartości dla wody, włączając w to wody, w których mogą żyć ryby słodkowodne;
różnice między już obowiązującymi lub przygotowywanymi przez różne Państwa Członkowskie przepisami o czystości wody, w której mogą żyć ryby słodkowodne, mogą stwarzać nierówne warunki konkurencji i w ten sposób bezpośrednio wpływać na funkcjonowanie wspólnego rynku; przepisy obowiązujące w tym zakresie muszą ulec zbliżeniu, zgodnie z art. 100 Traktatu;
niezbędne jest połączenie zbliżenia ustawodawstwa z działaniami wspólnotowymi, zmierzającymi do osiągnięcia celów w zakresie ochrony środowiska naturalnego i poprawy jakości życia, poprzez poszerzony zakres przepisów; należy w związku z tym ustanowić niektóre przepisy szczegółowe; ponieważ Traktat nie przewidywał wymaganych tu szczególnych uprawnień do działania, niezbędne jest powołanie się na jego art. 235;
dla osiągnięcia celów niniejszej dyrektywy, Państwa Członkowskie będą musiały określić wody, do których będzie się ona stosować oraz ustalić dla nich wartości dopuszczalne zgodne z niektórymi parametrami; zostaną podjęte działania zapewniające, że wody wyznaczone w ten sposób będą odpowiadać tym wartościom w ciągu pięciu lat od ich wyznaczenia;
należy ustalić, że wody, w których mogą żyć ryby słodkowodne, będą, na niektórych warunkach, uważane za spełniające te wartości parametryczne nawet jeśli określony procent próbek nie spełni wymienionych w załączniku wartości granicznych;
w celu zapewnienia, iż czystość wód, w których mogą żyć ryby słodkowodne jest sprawdzana, należy pobierać minimalną liczbę próbek i wykonywać pomiary, odnoszące się do parametrów wymienionych w załączniku; zależnie od czystości wody, pobieranie próbek można zredukować lub przerwać;
Państwa Członkowskie nie są w stanie kontrolować niektórych warunków naturalnych, i dlatego w pewnych przypadkach niezbędna jest możliwość odstępstwa od niniejszej dyrektywy;
postęp naukowo-techniczny może spowodować konieczność szybkiego dostosowania pewnych wymogów ustanowionych w załącznikach do niniejszej dyrektywy; w celu ułatwienia wprowadzania w życie środków wymaganych w tym celu należy ustanowić procedurę umożliwiającą bliską współpracę między Państwami Członkowskimi a Komisją; współpraca ta powinna odbywać się w ramach Komitetu ds. dostosowania do postępu naukowo-technicznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa dotyczy czystości wód słodkich i ma zastosowanie do wód wyznaczonych przez Państwa Członkowskie jako wymagające ochrony lub poprawy w celu zachowania życia ryb.
2.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do wód w naturalnych i sztucznych stawach rybnych, gdzie prowadzona jest intensywna hodowla ryb.
3.
Celem niniejszej dyrektywy jest ochrona lub poprawa czystości wód słodkich płynących lub stojących, w których możliwe jest życie, lub, po zmniejszeniu czy eliminacji zanieczyszczeń, będzie możliwe życie ryb należących do:
- naturalnie zróżnicowanych gatunków lokalnych, lub
- gatunków, których obecność właściwe władze Państwa Członkowskiego uznają za pożądaną dla gospodarki wodnej.
4.
Do celów niniejszej dyrektywy:
- określenie "wody łososiowe" oznacza wody, w których żyją lub będą mogły żyć ryby z gatunków takich jak łosoś (Salmo salar), pstrąg (Salmo trutta), lipień (Thumallus thymallus) i sieja (Coregonus),
- określenie "wody karpiowe" oznacza wody, w których żyją lub będą mogły żyć ryby karpiowate lub innych gatunków, np. szczupak (Esox lucius), okoń (Perca fluvialis) i węgorz (Anguilla anguilla).
Artykuł 2
1.
Parametry fizyczne i chemiczne dla wód wyznaczonych przez Państwa Członkowskie są wymienione w załączniku I.
2.
Do celów stosowania tych parametrów, wody dzieli się na łososiowe i karpiowe.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie ustalają, dla wyznaczonych wód, parametry wymienione w załączniku I w kolumnach G oraz I. Parametry te powinny być zgodne z uwagami, zawartymi w każdej z tych dwóch kolumn.
2.
Państwa Członkowskie nie mogą wyznaczać mniej restrykcyjnych wartości od tych wyszczególnionych w załączniku I w kolumnie I i powinny dążyć do respektowania wartości z kolumny G, uwzględniając zasadę określoną w art. 8.
Artykuł 4
1.
W ciągu dwóch lat od notyfikacji niniejszej dyrektywy, Państwa Członkowskie wyznaczą wody łososiowe i wody karpiowe.
2.
Państwa Członkowskie mogą później wyznaczać następne wody.
3.
Państwa Członkowskie mogą zmieniać wyznaczenie niektórych wód, w wyniku pojawienia się czynników nieprzewidzianych w czasie wyznaczania, biorąc pod uwagę zasadę określoną w art. 8.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie tworzą programy w celu redukcji zanieczyszczeń i zapewnieniają zgodność wyznaczonych wód, w ciągu pięciu lat od ich wyznaczenia zgodnie z art. 4, z wartościami ustanowionych przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 3 jak i uwagami znajdującymi się w kolumnach G oraz I załącznika I.
Artykuł 6
1.
Do celów wprowadzenia w życie art. 5, wyznaczone wody uważa się za spełniające przepisy niniejszej dyrektywy, jeśli ich próbki pobierane przez 12 miesięcy w tym samym miejscu z minimalną częstotliwością określoną w załączniku I, wykazują zgodność zarówno z wartościami ustanowionych przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 3, jak i uwagami zawartymi w załączniku I w kolumnach G i I, w przypadku:
- 95 % próbek dla parametrów: pH, BZT-5, niezjonizowany amoniak, całkowita zawartość azotanów amonu, całkowita zawartość chloru resztkowego, całkowita zawartość cynku i rozpuszczonej miedzi. Jeśli częstotliwość pobierania próbek jest mniejsza od jednej próbki miesięcznie, wszystkie wyżej wymienione wartości i uwagi muszą być przestrzegane przy wszystkich próbkach,
- wartości procentowych wymienionych w załączniku I dla parametrów: temperatura i tlen rozpuszczony,
- średniego stężenia dla parametru: zawiesina ciała stałego.
2.
Przypadki, w których wartości wyznaczone przez Państwa Członkowskie, zgodnie z art. 3 lub uwagami ujętymi w załączniku I w kolumnach G i I nie są przestrzegane, nie są brane pod uwagę przy obliczaniu wartości procentowych przewidzianych w ust. 1, jeśli są wynikiem powodzi lub innych klęsk żywiołowych.
Artykuł 7
1.
Właściwe władze w Państwach Członkowskich przeprowadzają czynności związane z pobieraniem próbek, których minimalna częstotliwość określona jest w załączniku I.
2.
Jeśli właściwe władze stwierdzą, że czystość wyznaczonych wód jest znacznie wyższa od tej, która wynikałaby z zastosowania wartości ustanowionych zgodnie z art. 3 i uwagami zawartymi w załączniku I w kolumnach G oraz I, częstotliwość pobierania próbek może ulec zmniejszeniu.
W razie braku zanieczyszczeń lub niewystępowania ryzyka pogorszenia się czystości wód, właściwe władze mogą uznać pobieranie próbek za zbędne.
3.
Jeśli pobieranie próbek wskazuje, że wartość ustanowiona przez Państwo Członkowskie zgodnie z art. 3 lub uwagą zawartą w załączniku I w jednej z kolumn, G lub I, nie jest spełniana, Państwo Członkowskie określi, czy jest to wynik przypadku, zjawiska przyrodniczego, czy też zanieczyszczenia, i przyjmie właściwe środki.
4.
Dokładne miejsce pobierania próbek, odległość między nim a najbliżej położonym miejscem, gdzie zanieczyszczenia są zrzucane oraz głębokość, z której próbki są pobierane, określają właściwe władze Państwa Członkowskiego, w szczególności na podstawie lokalnych warunków środowiska.
5.
Niektóre referencyjne metody analizy odnośnych parametrów są określone w załączniku I. Laboratoria, stosujące inne metody, zapewniają, że uzyskane wyniki są równoważne lub porównywalne z wynikami wyszczególnionymi w załączniku I.
Artykuł 8
Wprowadzanie w życie środków podjętych na mocy niniejszej dyrektywy nie może w żadnym przypadku, bezpośrednio lub pośrednio prowadzić do wzrostu zanieczyszczenia wody słodkiej.
Artykuł 9
Państwa Członkowskie mogą w dowolnym czasie ustanowić bardziej restrykcyjne wartości dla wyznaczonych wód niż te ustanowione w niniejszej dyrektywie.
Mogą również wydać przepisy dotyczące parametrów innych, niż przewidziane w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 10
W przypadku gdy wody słodkie przecinają lub stanowią granice między Państwami Członkowskimi, i jeśli jedno z tych państw rozważa wyznaczenie tych wód, państwa te konsultują się w celu określenia, do których odcinków może się stosować niniejsza dyrektywa i konsekwencji wynikających z wspólnych celów jakościowych; konsekwencje te określa, po formalnych konsultacjach, każde zainteresowane państwo.
W tych obradach może uczestniczyć Komisja.
Artykuł 11
Państwa Członkowskie mogą odstąpić od niniejszej dyrektywy:
a) w przypadku pewnych parametrów oznaczonych (O) w załączniku I z uwagi na wyjątkowe warunki pogodowe lub geograficzne;
b) kiedy wyznaczenie wody podlegają naturalnemu wzbogaceniu w pewne substancje tak, że wartości wymienione w załączniku I nie są uwzględniane.
Naturalne wzbogacenie oznacza proces, poprzez który, bez interwencji człowieka dany zbiornik wodny otrzymuje z gleby pewne substancje w niej zawarte.
Artykuł 12
Takie zmiany, jeśli są niezbędne przy dostosowywaniu się do postępu naukowo-technicznego:
- wartości parametrów G, oraz
- metody analizy
zawarte w załączniku I przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 14.
Artykuł 13
1.
Do celów ustanowionych w art. 12 niniejszym powołuje się Komitet ds. dostosowania do postępu naukowo-technicznego (zwany dalej "Komitetem"), składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich pod przewodnictwem przedstawiciela Komisji.
2.
Komitet opracowuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 14
1.
W przypadku gdy powołuje się na procedurę ustanowioną w niniejszym artykule, Przewodniczący przekazuje sprawę Komitetowi z własnej inicjatywy albo na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet przedstawia swoją opinię na temat tego projektu w terminie ustalonym przez przewodniczącego uwzględniając stopień pilności sprawy.
Opinie przyjmuje się większością 41 głosów; liczba głosów Państw Członkowskich jest ważona zgodnie z art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmie przewidziane środki, jeśli są one zgodne z opinią Komitetu.
b) Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja bezzwłocznie przedłoży Radzie wniosek w sprawie środków jakie powinny zostać przyjęte.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
c) Jeśli Rada nie podejmie działań w ciągu trzech miesięcy od złożenia wniosków, Komisja przyjmuje proponowane środki.
Artykuł 15
Do celów stosowania niniejszej dyrektywy Państwa Członkowskie przekażą Komisji informacje dotyczące:
- wód wyznaczonych zgodnie z art. 4 ust. 1 i 2, w formie streszczenia,
- zmiany wyznaczenie niektórych wód zgodnie z art. 4 ust. 3,
- przepisów ustanowionych w celu wprowadzenia nowych parametrów zgodnie z art. 9,
- stosowania odstępstw od wartości wymienionych w kolumnie I załączniku I.
Bardziej ogólnie, Państwa Członkowskie przekażą Komisji, na jej uzasadniony wniosek, wszelkie informacje konieczne do stosowania niniejszej dyrektywy.
Artykuł 16
1.
Pięć lat po początkowym określeniu przeznaczenia, zgodnie z art. 4 ust. 1, a następnie w regularnych odstępach czasu, Państwo Członkowskie przedkłada Komisji szczegółowe sprawozdanie o wyznaczonych wodach oraz o ich podstawowych funkcjach i cechach.
2.
Po otrzymaniu uprzedniej zgody zainteresowanego Państwa Członkowskiego Komisja opublikuje otrzymane informacje.
Artykuł 17
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, rozporządzenia i przepisy administracyjne niezbędne dla wykonania niniejszej dyrektywy w ciągu dwóch lat od jej notyfikacji i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 18
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Czwarta dyrektywa Rady
z dnia 25 lipca 1978 r.
wydana na podstawie art. 54 ust. 3 lit. g) Traktatu, w sprawie rocznych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek
(78/660/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 54 ust. 3 lit. g),
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: koordynacja przepisów krajowych dotyczących prezentacji i treści rocznych sprawozdań finansowych i rocznych sprawozdań, metod wyceny stosowanych przy ich sporządzaniu oraz ich ogłaszania w odniesieniu do niektórych spółek akcyjnych i spółek z ograniczoną odpowiedzialnością ma szczególne znaczenie dla ochrony wspólników i stron trzecich;
jednoczesna koordynacja jest niezbędna w tych dziedzinach w przypadku tych rodzajów spółek, ponieważ, z jednej strony działalność tych spółek często wykracza poza granice ich krajów, a z drugiej strony, nie zapewniają one stronom trzecim żadnego zabezpieczenia powyżej wartości ich aktywów netto; ponadto konieczność i pilność takiej koordynacji została uznana i potwierdzona art. 2 ust. 1 lit. f) dyrektywy 68/151/EWG [3];
ponadto niezbędne jest ustanowienie we Wspólnocie minimalnych równoważnych wymogów prawnych dotyczących zakresu informacji finansowych, które powinny być podawane do publicznej wiadomości przez konkurujące ze sobą spółki;
roczne sprawozdania finansowe muszą prawdziwie i rzetelnie przedstawiać stan aktywów i pasywów spółki, jej sytuację finansową oraz zyski lub straty; w tym celu należy wprowadzić obowiązkowy układ bilansu oraz rachunku zysków i strat, a także określić minimalny zakres informacji zawartych w informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego oraz rocznym sprawozdaniu; jednak wobec niektórych spółek o mniejszym znaczeniu gospodarczym lub społecznym mogą być stosowane odstępstwa;
różne metody wyceny aktywów i pasywów muszą być koordynowane w zakresie niezbędnym do tego, by roczne sprawozdania finansowe zawierały porównywalne i równoważne informacje;
roczne sprawozdania finansowe wszystkich spółek, do których ma zastosowanie niniejsza dyrektywa, muszą być ogłaszane zgodnie z dyrektywą 68/151/EWG; jednakże także i w tym zakresie wobec małych i średnich spółek mogą być stosowane pewne odstępstwa;
roczne sprawozdania finansowe muszą być badane przez osoby uprawnione, których minimalne kwalifikacje będą przedmiotem dalszej koordynacji; jedynie małe spółki mogą być zwolnione z obowiązku badania sprawozdań finansowych;
jeżeli spółka wchodzi w skład grupy kapitałowej, pożądane jest ogłaszanie sprawozdań finansowych tej grupy, prawdziwie i rzetelnie przedstawiających działalność tej grupy kapitałowej jako całości; jednakże do czasu wejścia w życie dyrektywy Rady w sprawie skonsolidowanych sprawozdań finansowych, niezbędne są odstępstwa od niektórych przepisów niniejszej dyrektywy;
w celu sprostania trudnościom wynikającym z obecnej sytuacji odnoszącej się do ustawodawstw w niektórych Państwach Członkowskich, okres przewidziany na wdrożenie niektórych przepisów niniejszej dyrektywy musi być dłuższy od okresu zwykle ustanawianego w takich przypadkach,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Środki koordynacyjne określone w niniejszej dyrektywie stosuje się do przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących następujących rodzajów spółek:
- w Niemczech:
die Aktiengesellschaft, die Kommandigesellschaft auf Aktien, die Gesellschaft mit beschränkter Haftung;
- w Belgii:
la société anonymede naamloze vennootschap, la société en commandite par actionsde commanditaire vennootschap op aandelen, la société de personnes à responsabilité limitéede personenvennootschap met beperkte aansprakelijkheid;
- w Danii:
aktieselskaber, kommanditaktieselskaber, anpartsselskaber;
- we Francji:
la société anonyme, la société en commandite par actions, la société à responsabilité limitée;
- w Irlandii:
public companies limited by shares or by guarantee, private companies limited by shares or by guarantee;
- we Włoszech:
la società per azioni, la società in accomandita per azioni, la società a responsabilità limitata;
- w Luksemburgu:
la société anonyme, la société en commandite par actions, la société à responsabilité limitée;
- w Niderlandach:
de naamloze vennootschap, de besloten vennootschap met beperkte aansprakelijkheid;
- w Zjednoczonym Królestwie:
public companies limited by shares or by guarantee, private companies limited by shares or by guarantee.
2.
Do czasu kolejnej koordynacji Państwa Członkowskie nie muszą stosować przepisów niniejszej dyrektywy wobec banków i innych instytucji finansowych lub towarzystw ubezpieczeniowych.
SEKCJA 1
Przepisy ogólne
Artykuł 2
1.
Roczne sprawozdanie finansowe składa się z bilansu, rachunku zysków i strat oraz informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego.
Dokumenty te tworzą całość.
2.
Roczne sprawozdanie finansowe należy sporządzać w sposób zrozumiały i zgodny z przepisami niniejszej dyrektywy.
3.
Roczne sprawozdanie finansowe winno przedstawiać w sposób prawdziwy i rzetelny stan aktywów i pasywów spółki, jej sytuację finansową oraz wynik finansowy.
4.
Jeżeli stosowanie przepisów niniejszej dyrektywy jest niewystarczające do przedstawienia prawdziwego i rzetelnego obrazu spółki w rozumieniu ust. 3, należy podać informacje dodatkowe.
5.
Jeżeli w wyjątkowych przypadkach stosowanie jakiegoś przepisu niniejszej dyrektywy jest sprzeczne z obowiązkiem ustanowionymi w ust. 3, należy odstąpić od takiego przepisu w celu prawdziwego i rzetelnego przedstawienia obrazu spółki w rozumieniu ust. 3.
Każde odstępstwo tego rodzaju musi być przedstawione w informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego wraz z wyjaśnieniem jego przyczyn oraz określeniem wpływu na aktywa, pasywa, sytuację finansową oraz wynik finansowy.
Państwa Członkowskie mogą określić wspomniane wyjątkowe przypadki i ustanowić stosowne zasady szczególne.
6.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić lub wymagać ujawnienia innych informacji w rocznych sprawozdaniach finansowych, a także takich informacji, które muszą być ujawnione zgodnie z niniejszą dyrektywą.
SEKCJA 2
Przepisy ogólne dotyczące bilansu oraz rachunku zysków i strat
Artykuł 3
Układ bilansu oraz rachunku zysków i strat, w szczególności przyjęta forma ich prezentacji, nie może ulegać zmianie w kolejnych latach obrotowych.
W wyjątkowych przypadkach dopuszcza się odstępstwa od tej zasady.
Każde takie odstępstwo musi być przedstawione w informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego wraz z wyjaśnieniem jego przyczyn.
Artykuł 4
1.
W bilansie oraz rachunku zysków i strat pozycje przewidziane w art. 9, 10 oraz 23–26 muszą być wykazane odrębnie we wskazanym porządku.
Zezwala się na bardziej szczegółowy podział pozycji pod warunkiem przestrzegania wskazanego układu.
Nowe pozycje mogą być dodawane, o ile ich przedmiot nie jest uwzględniony w żadnej z pozycji przewidzianych układem.
Tego rodzaju podział lub nowe pozycje mogą być wymagane przez Państwa Członkowskie.
2.
Układ, nazewnictwo i terminologia pozycji bilansu oraz rachunku zysków i strat poprzedzonych cyframi arabskimi należy odpowiednio dostosować, jeżeli wymaga tego specyfika danego przedsiębiorstwa.
Dostosowanie takie może być wymagane przez Państwa Członkowskie w przypadku przedsiębiorstw stanowiących część określonego sektora gospodarki.
3.
Pozycje bilansu oraz rachunku zysków i strat poprzedzone cyframi arabskimi mogą być połączone, jeżeli:
a) są kwotowo nieistotne do celów art. 2 ust. 3; lub
b) takie połączenie zwiększa przejrzystość, o ile połączone pozycje są przedstawione odrębnie w informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego.
Połączenie takie może być wymagane przez Państwa Członkowskie.
4.
W odniesieniu do każdej pozycji bilansu oraz rachunku zysków i strat należy wykazać kwotę dotyczącą analogicznej pozycji z poprzedniego roku obrotowego.
Państwa Członkowskie mogą przewidywać, że gdy kwoty te nie są porównywalne, kwota dotycząca poprzedniego roku obrotowego musi zostać skorygowana.
W każdym razie brak porównywalności oraz wszelkie korekty kwot należy wykazać w informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego wraz ze stosownymi objaśnieniami.
5.
Z wyjątkiem przypadków występowania analogicznej pozycji za ubiegły rok obrotowy w rozumieniu ust. 4, nie przedstawia się pozycji bilansu lub rachunku zysków i strat, która w roku poprzedzającym nie występowała w ogóle.
Artykuł 5
1. Na zasadzie odstępstwa od art. 4 ust. 1 i 2 Państwa Członkowskie mogą określić szczególny układ rocznych sprawozdań finansowych spółek inwestycyjnych oraz finansowych spółek holdingowych, że taki układ zapewnia przedstawienie obrazu sytuacji tych spółek równoważne temu przewidzianemu w art. 2 ust. 3.
2.
Do celów niniejszej dyrektywy "spółki inwestycyjne" oznaczają jedynie:
a) spółki, których wyłącznym przedmiotem działalności jest inwestowanie posiadanych przez nie funduszy w różnego rodzaju papiery wartościowe, nieruchomości i inne aktywa wyłącznie w celu rozłożenia ryzyka inwestycyjnego i korzystania przez ich wspólników bądź akcjonariuszy z wyników zarządzania ich majątkiem;
b) spółki powiązane ze spółkami inwestycyjnymi o kapitale stałym, jeżeli wyłącznym celem działalności tak powiązanych spółek jest nabywanie pokrytych w całości akcji i udziałów emitowanych przez te spółki inwestycyjne bez uszczerbku dla przepisów art. 20 ust. 1 lit. h) dyrektywy 77/91/EWG [4].
3.
Do celów niniejszej dyrektywy "finansowe spółki holdingowe" oznaczają jedynie te spółki, których wyłącznym przedmiotem działalności jest nabywanie pakietów akcji/udziałów w innych przedsiębiorstwach oraz zarządzanie tymi pakietami i obracanie nimi w celu wypracowania zysku, bez bezpośredniego bądź pośredniego angażowania się w zarządzanie tymi przedsiębiorstwami; powyższe nie narusza ich praw jako wspólników lub akcjonariuszy.
Właściwy organ sądowniczy lub administracyjny musi mieć możliwość nadzorowania przestrzegania ograniczeń nałożonych na działalność tych spółek.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie mogą wymagać lub zezwolić na dokonanie dostosowania układu bilansu oraz rachunku zysków i strat w celu uwzględnienia przeznaczenia zysku lub pokrycia straty.
Artykuł 7
Zabrania się dokonywania jakichkolwiek kompensat między pozycjami aktywów i pasywów lub pozycjami przychodów i kosztów.
SEKCJA 3
Układ bilansu
Artykuł 8
Do prezentacji bilansu Państwa Członkowskie przewidują jeden lub obydwa układy opisane w art. 9 i 10.
Jeżeli Państwo Członkowskie przewiduje oba układy, może zezwolić spółkom na wybór jednego z nich.
Artykuł 9
Aktywa
A. Kapitał subskrybowany niewniesiony
z odrębnym wykazaniem sumy należnych wkładów na poczet kapitału subskrybowanego
(chyba że prawo krajowe przewiduje, że sumę należnych wkładów na poczet kapitału wykazuje się po stronie "pasywów".
W takim przypadku część należnych, lecz jeszcze nie wniesionych wkładów należy wykazać jako aktywa pod pozycją A lub D II (5)).
B. Koszty organizacji
w rozumieniu prawa krajowego i w stopniu, w jakim prawo krajowe zezwala na wykazanie ich po stronie aktywów.
Prawo krajowe może także stanowić, by koszty organizacji były wykazywane jako pierwsza pozycja w ramach "Wartości niematerialnych i prawnych".
C. Środki trwałe
I. Wartości niematerialne i prawne
1.
Koszty prac badawczych i rozwojowych, o ile prawo krajowe zezwala na ich wykazanie po stronie aktywów.
2.
Koncesje, patenty, licencje, znaki towarowe oraz podobne prawa i składniki majątku, jeżeli zostały:
a) nabyte odpłatnie i nie muszą być wykazywane w ramach pozycji C I 3; lub
b) stworzone przez dane przedsiębiorstwo, w stopniu, w jakim prawo krajowe zezwala na ich wykazanie po stronie aktywów.
3.
Wartość firmy, w stopniu, w jakim została nabyta odpłatnie.
4.
Wpłaty.
II.
Rzeczowy majątek trwały
1.
Grunty, budynki i budowle.
2.
Urządzenia techniczne i maszyny.
3.
Pozostałe urządzenia.
4.
Zaliczki na poczet rzeczowego majątku trwałego i inwestycje rozpoczęte.
III.
Finansowe środki trwałe
1.
Akcje i udziały w przedsiębiorstwach afiliowanych.
2.
Pożyczki na rzecz przedsiębiorstw afiliowanych.
3.
Udziały kapitałowe.
4.
Pożyczki na rzecz przedsiębiorstw, z którymi spółka jest powiązana z tytułu posiadania udziałów kapitałowych.
5.
Inwestycje długoterminowe.
6.
Pozostałe pożyczki.
7.
Akcje i udziały własne (ze wskazaniem ich wartości nominalnej, a w razie braku wartości nominalnej - wartości księgowej), w stopniu, w jakim prawo krajowe zezwala na ich wykazanie w bilansie.
D. Środki obrotowe
I. Zapasy
1.
Surowce i materiały.
2.
Produkcja w toku.
3.
Produkty gotowe i towary.
4.
Wpłaty.
II.
Należności
(Kwoty wymagalne do zapłaty po okresie dłuższym niż jeden rok muszą być wykazane odrębnie w przypadku każdej pozycji).
1.
Należności z tytułu dostaw i usług.
2.
Należności od przedsiębiorstw afiliowanych.
3.
Należności od przedsiębiorstw, z którymi spółka jest powiązana z tytułu posiadania udziałów kapitałowych.
4.
Pozostałe należności.
5.
Kapitału subskrybowany niewniesiony (chyba że prawo krajowe przewiduje, że należne wkłady na poczet kapitału trzeba wykazywać jako aktywa pod pozycją A).
6.
Rozliczenia międzyokresowe bierne i czynne (chyba że prawo krajowe przewiduje wykazanie takich pozycji jako aktywa pod pozycją E).
III.
Papiery wartościowe
1.
Akcje i udziały w przedsiębiorstwach afiliowanych.
2.
Akcje i udziały własne (ze wskazaniem ich wartości nominalnej, a w razie braku wartości nominalnej – wartości księgowej), w stopniu, w jakim prawo krajowe zezwala na ich wykazanie w bilansie.
3.
Pozostałe papiery wartościowe.
IV.
Środki pieniężne w kasie i na rachunkach bankowych
E. Rozliczenia międzyokresowe bierne i czynne
(chyba że prawo krajowe przewiduje wykazanie takich pozycji jako aktywów pod pozycją D II (6)).
F. Strata za rok obrotowy
(chyba że prawo krajowe przewiduje wykazanie straty za rok obrotowy pod pozycją A VI w ramach "Zobowiązań").
Pasywa
A. Kapitał własny i kapitały rezerwowe
I. Kapitał subskrybowany
(chyba że prawo krajowe przewiduje wykazanie w tej pozycji należnych wkładów na poczet kapitału.
W takim przypadku należy wykazać odrębnie kwoty kapitału subskrybowanego i kapitału wniesionego).
II.
Agio ze sprzedaży akcji lub udziałów
III.
Rezerwa z aktualizacji wyceny
IV.
Rezerwa
1.
Rezerwa obowiązkowa, o ile prawo krajowe wymaga utworzenia takiej rezerwy.
2.
Rezerwa na akcje lub udziały własne, o ile prawo krajowe wymaga utworzenia takiej rezerwy, bez uszczerbku dla art. 22 ust. 1 lit. b) dyrektywy 77/91/EWG.
3.
Rezerwa tworzona zgodnie ze statutem lub umową spółki.
4.
Pozostałe rezerwy.
V. Wynik finansowy z lat ubiegłych
VI.
Wynik finansowy za rok obrotowy
(o ile prawo krajowe nie wymaga wykazania tej pozycji pod pozycją F, w ramach "Aktywów" lub pod pozycją E, w ramach "Pasywów").
B. Rezerwy na zobowiązania i koszty
1.
Rezerwy z tytułu emerytur i podobnych zobowiązań.
2.
Rezerwy na podatki.
3.
Pozostałe rezerwy.
C. Zobowiązania
(Kwoty wymagalne w ciągu jednego roku oraz kwoty wymagalne po okresie dłuższym niż jeden rok muszą być wykazane odrębnie dla każdej pozycji oraz jako suma tych pozycji).
1.
Zobowiązania z tytułu emisji dłużnych papierów wartościowych z odrębnym wykazaniem zamiennych dłużnych papierów wartościowych.
2.
Zobowiązania wobec instytucji kredytowych.
3.
Zaliczki otrzymane na poczet zamówień, jeżeli nie są wykazane odrębnie w formie odpisów od stanu zapasów.
4.
Zobowiązania z tytułu dostaw i usług.
5.
Weksle wymagalne.
6.
Zobowiązania wobec przedsiębiorstw afiliowanych.
7.
Zobowiązania wobec przedsiębiorstw, z którymi spółka jest powiązana z tytułu udziałów kapitałowych.
8.
Pozostałe zobowiązania, włączając zobowiązania z tytułu podatków i ubezpieczeń społecznych.
9.
Rozliczenia międzyokresowe bierne i przychody przyszłych okresów (chyba że prawo krajowe przewiduje wykazanie takich pod pozycją D w ramach "Pasywów").
D. Rozliczenia międzyokresowe bierne i przychody przyszłych okresów
(chyba że prawo krajowe przewiduje wykazanie takich pozycji pod pozycją C 9 w ramach "Pasywów").
E. Zysk za rok obrotowy
(chyba że prawo krajowe przewiduje wykazanie zysku za rok obrotowy pod pozycją A VI w ramach "Pasywów").
Artykuł 10
A. Kapitału subskrybowany niewniesiony
z odrębnym wykazaniem sumy należnych wkładów na poczet kapitału subskrybowanego
(chyba że prawo krajowe przewiduje, że sumę należnych wkładów wykazuje się po stronie pasywów. W takim przypadku część należnych, lecz jeszcze nie wniesionych wkładów należy wykazać pod pozycją A lub D II (5)).
B. Koszty organizacji
jak zdefiniowano przez prawo krajowe i w stopniu, w jakim prawo krajowe zezwala na wykazanie ich po stronie aktywów.
Prawo krajowe może także stanowić, by koszty organizacji były wykazywane jako pierwsza pozycja w ramach "Wartości niematerialnych i prawnych".
C. Środki trwałe
I. Wartości niematerialne i prawne
1.
Koszty prac badawczych i rozwojowych, w stopniu, w jakim prawo krajowe zezwala na ich wykazanie po stronie aktywów.
2.
Koncesje, patenty, licencje, znaki handlowe oraz podobne prawa i składniki majątku, jeżeli zostały:
a) nabyte odpłatnie i nie muszą być wykazywane w ramach pozycji C I 3; lub
b) ustanowione przez dane przedsiębiorstwo, o ile prawo krajowe zezwala na ich wykazanie jako aktywów.
3.
Wartość firmy, w stopniu, w jakim została nabyta odpłatnie.
4.
Wpłaty.
II.
Rzeczowe środki trwałe
1.
Grunty, budynki i budowle.
2.
Urządzenia techniczne i maszyny.
3.
Pozostałe urządzenia.
4.
Zaliczki na poczet rzeczowego majątku trwałego i inwestycje rozpoczęte.
III.
Finansowe środki trwałe
1.
Akcje i udziały w przedsiębiorstwach afiliowanych kapitałowo.
2.
Pożyczki na rzecz przedsiębiorstw afiliowanych.
3.
Udziały kapitałowe.
4.
Należności od przedsiębiorstw, z którymi spółka jest powiązana z tytułu posiadania udziałów kapitałowych.
5.
Inwestycje długoterminowe.
6.
Pozostałe pożyczki.
7.
Akcje i udziały własne (ze wskazaniem ich wartości nominalnej, a w razie braku wartości nominalnej – wartości księgowej), w stopniu, w jakim prawo krajowe zezwala na ich wykazanie w bilansie.
D. Środki obrotowe
I. Zapasy
1.
Surowce i materiały.
2.
Produkcja w toku.
3.
Produkty gotowe i towary.
4.
Wpłaty.
II.
Należności
(Kwoty wymagalne po okresie dłuższym niż jeden rok muszą być wykazane odrębnie w przypadku każdej pozycji).
1.
Należności z tytułu dostaw i usług.
2.
Należności od przedsiębiorstw afiliowanych.
3.
Należności od przedsiębiorstw, z którymi spółka jest powiązana z tytułu posiadania udziałów kapitałowych.
4.
Pozostałe należności.
5.
Należne, lecz nie wniesione wkłady na poczet kapitału subskrybowanego (chyba że prawo krajowe nie przewiduje, że należne wkłady na poczet kapitału trzeba wykazywać pod pozycją A).
6.
Rozliczenia międzyokresowe bierne i czynne (chyba że prawo krajowe nie przewiduje przedstawienia takich pozycji pod pozycją E).
III.
Papiery wartościowe
1.
Akcje i udziały w przedsiębiorstwach afiliowanych.
2.
Akcje i udziały własne (ze wskazaniem ich wartości nominalnej, a w razie braku wartości nominalnej – księgowej wartości nominalnej), w stopniu, w jakim prawo krajowe zezwala na ich wykazanie w bilansie.
3.
Pozostałe papiery wartościowe.
IV.
Środki pieniężne w kasie i na rachunkach bankowych
E. Przedpłaty i rozliczenia międzyokresowe bierne i czynne
(chyba że krajowe przewiduje wykazania takich pod pozycją D II 6).
F. Zobowiązania: kwoty wymagalne w ciągu jednego roku
1.
Zobowiązania z tytułu emisji dłużnych papierów wartościowych z odrębnym wykazaniem zamiennych dłużnych papierów wartościowych.
2.
Zobowiązania wobec instytucji kredytowych.
3.
Zaliczki otrzymane na poczet zamówień, o ile nie są wykazane odrębnie w formie odpisów od stanu zapasów.
4.
Zobowiązania z tytułu dostaw i usług.
5.
Weksle wymagalne.
6.
Zobowiązania wobec przedsiębiorstw afiliowanych.
7.
Zobowiązania wobec przedsiębiorstw, z którymi spółka jest powiązana z tytułu udziałów kapitałowych.
8.
Pozostałe zobowiązania, włączając zobowiązania z tytułu podatków i ubezpieczeń społecznych.
9.
Rozliczenia międzyokresowe bierne i przychody przyszłych okresów (chyba że prawo krajowe przewiduje wykazania takich pozycji pod pozycją K).
G. Środki obrotowe/zobowiązania bieżące netto (z uwzględnieniem przedpłat i rozliczeń międzyokresowych, jeżeli są wykazane pod pozycją E, oraz rozliczeń międzyokresowych i przychodów przyszłych okresów, jeżeli są wykazane pod pozycją K).
H. Aktywa ogółem, pomniejszone o zobowiązania bieżące
I. Zobowiązania: kwoty wymagalne po okresie dłuższym niż jeden rok
1.
Zobowiązania z tytułu emisji dłużnych papierów wartościowych z odrębnym wykazaniem zamiennych, dłużnych papierów wartościowych.
2.
Zobowiązania wobec instytucji kredytowych.
3.
Zaliczki otrzymane na poczet zamówień, jeżeli nie są wykazane odrębnie w formie odpisów od stanu zapasów.
4.
Zobowiązania z tytułu dostaw i usług.
5.
Weksle wymagalne.
6.
Zobowiązania wobec przedsiębiorstw afiliowanych.
7.
Zobowiązania wobec przedsiębiorstw, z którymi spółka jest powiązana z tytułu udziałów kapitałowych.
8.
Pozostałe zobowiązania, włączając zobowiązania z tytułu podatków i ubezpieczeń społecznych.
9.
Rozliczenia międzyokresowe bierne i przychody przyszłych okresów (chyba że prawo krajowe przewiduje wykazania takich pozycji pod pozycją K).
J. Rezerwy na zobowiązania i obciążenia
1.
Rezerwy na emerytury i podobne zobowiązania.
2.
Rezerwy na podatki.
3.
Pozostałe rezerwy.
K. Rozliczenia międzyokresowe i przychody przyszłych okresów
(chyba że prawo krajowe nie przewiduje wykazania takich pozycji w ramach pozycji F 9 lub I 9 bądź obydwu).
L. Kapitał własny i kapitały rezerwowe
I. Kapitał subskrybowany
(chyba że prawo krajowe przewiduje wykazanie w tej pozycji należnych wkładów na poczet kapitału.
W takim przypadku należy wykazać odrębnie kwoty kapitału subskrybowanego i kapitału wniesionego).
II.
Zysk ze sprzedaży akcji lub udziałów powyżej ich wartości nominalnej
III.
Kapitał rezerwowy z aktualizacji wyceny
IV.
Kapitały rezerwowe
1.
Kapitał rezerwowy tworzony ustawowo, o ile prawo krajowe wymaga utworzenia takiego kapitału rezerwowego.
2.
Kapitał rezerwowy na akcje lub udziały własne, o ile prawo krajowe wymaga utworzenia takiego kapitału rezerwowego, bez naruszania przepisów art. 22 ust. 1 lit. b) dyrektywy 77/91/EWG.
3.
Kapitały rezerwowe tworzone zgodnie ze statutem lub umową spółki.
4.
Pozostałe kapitały rezerwowe.
V. Wynik finansowy z lat ubiegłych
VI.
Wynik finansowy za rok obrotowy
Artykuł 11
Państwa Członkowskie mogą zezwolić spółkom, które na dzień bilansowy nie przekroczyły limitów dwóch z trzech następujących kryteriów:
- suma bilansowa: 1000000 europejskich jednostek rozliczeniowych,
- obrót netto: 2000000 europejskich jednostek rozliczeniowych,
- przeciętne zatrudnienie w roku obrotowym: 50
na sporządzanie skróconych bilansów zawierających jedynie te pozycje, które są poprzedzone literami i cyframi rzymskimi w art. 9 i 10, z odrębnym wykazaniem wymaganych informacji umieszczonych w nawiasach w pozycji D II po stronie "aktywów" i C po stronie "pasywów" w art. 9 oraz w art. 10 D II, ale w ujęciu sumarycznym dla każdej z nich.
Artykuł 12
1.
Jeżeli na dzień bilansowy spółka przekracza lub przestaje przekraczać limity dwóch z trzech kryteriów wskazanych w art. 11, fakt ten wpływa na zastosowanie odstępstwa odmiennego niż przewidziana w tym artykule jedynie wtedy, gdy ma to miejsce w ciągu dwóch kolejnych lat obrotowych.
2.
W celu przeliczenia na waluty krajowe kwoty wyrażone w europejskich jednostkach rozrachunkowych wymienione w art. 11 mogą być powiększone nie więcej niż o 10 %.
3.
Suma bilansowa określona w art. 11 składa się z sumy aktywów z pozycji od A do E po stronie "aktywów" w układzie przedstawionym w art. 9 lub sumy aktywów z pozycji od A do E w układzie przedstawionym w art. 10.
Artykuł 13
1.
Jeżeli składnik aktywów lub pasywów dotyczy więcej niż jednej pozycji w układzie bilansu, jego związek z innymi pozycjami musi być wykazany albo w tej pozycji, w której został ujęty, albo w informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego, jeżeli takie jego wykazanie ma zasadnicze znaczenie dla zrozumienia rocznych sprawozdań finansowych.
2.
Akcje i udziały własne oraz akcje i udziały w przedsiębiorstwach afiliowanych mogą być wykazane jedynie w pozycjach do tego przewidzianych.
Artykuł 14
Wszystkie zobowiązania z tytułu wszelkiego rodzaju gwarancji i poręczeń, jeżeli nie ma obowiązku wykazania ich po stronie pasywów w bilansie, muszą być jasno wymienione na końcu bilansu lub w informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego wraz z rozróżnieniem rodzajów gwarancji i poręczeń uznawanych przez prawo krajowe; szczególnego wykazania wymaga każde udzielone poręczenie o charakterze majątkowym.
Zobowiązania tego rodzaju wobec przedsiębiorstw afiliowanych muszą być wykazane odrębnie.
SEKCJA 4
Przepisy szczegółowe dotyczące niektórych pozycji bilansu
Artykuł 15
1.
To, czy poszczególne składniki majątku mają być ujęte jako środki trwałe czy jako środki obrotowe, zależy od ich przeznaczenia.
2.
Środki trwałe obejmują te składniki majątku, które są przeznaczone do stałego użytkowania w celu prowadzenia działalności przez dane przedsiębiorstwo.
3. a) Zmiany stanu różnych pozycji środków trwałych należy wykazać w bilansie lub w informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego.
W tym celu, wychodząc od ceny nabycia lub kosztów wytworzenia, należy wykazać odrębnie dla każdej pozycji środków trwałych z jednej strony zwiększenia, zmniejszenia i przeniesienia w ciągu roku obrotowego, z drugiej zaś strony korekty wartości w ujęciu narastającym na dzień bilansowy oraz korekty dokonane w ciągu roku obrotowego dotyczące korekt wartości za poprzednie lata obrotowe.
Korekty wartości należy wykazać albo w bilansie, jako odpisy od odpowiednich pozycji, albo w informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego.
b) W przypadku sporządzania rocznych sprawozdań finansowych zgodnie z niniejszą dyrektywą po raz pierwszy, jeżeli bez ponoszenia nadmiernych kosztów lub zwłoki nie można ustalić ceny nabycia lub kosztu wytworzenia składnika majątku w ramach środków trwałych, za cenę nabycia lub koszt wytworzenia można przyjąć wartość likwidacyjną według stanu na początek roku obrotowego.
Zastosowanie tego przepisu wymaga podania w informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego.
c) Jeżeli ma zastosowanie art. 33, zmiany stanu różnych pozycji majątku w ramach środków trwałych wymienione w lit. a) niniejszego ustępu należy wykazać wychodząc od ceny nabycia lub kosztów wytworzenia wynikających z aktualizacji wyceny.
4.
Ustęp 3 lit. a) oraz b) stosuje się do wykazywania "Kosztów organizacji".
Artykuł 16
Prawa do nieruchomości i podobne prawa muszą być takie, jak zdefiniowano w prawie krajowym, wykazane w pozycji "Grunty, budynki i budowle".
Artykuł 17
Do celów niniejszej dyrektywy "udział kapitałowy" oznacza prawo do kapitału innych przedsiębiorstw, niezależnie od tego, czy jest udokumentowane w formie świadectw, które tworząc trwałe powiązanie z tymi przedsiębiorstwami, ma przyczyniać się do działalności spółki.
Uznaje się, że posiadanie części kapitału innego przedsiębiorstwa stanowi udział kapitałowy, jeżeli przekracza próg ustalony przez Państwa Członkowskie, który nie może być wyższy niż 20 %.
Artykuł 18
Nakłady poniesione w ciągu roku obrotowego, ale odnoszące się do następnego roku obrotowego, wraz ze wszelkimi przychodami, które, choć dotyczą danego roku obrotowego, nie są należne przed jego upływem, muszą być wykazane w pozycji "Przedpłaty i rozliczenia międzyokresowe".
Państwa Członkowskie mogą jednak wprowadzić wymóg wykazywania tego rodzaju przychodów w pozycji "Należności".
Jeżeli taki przychód jest istotny, musi być przedstawiony w informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego.
Artykuł 19
Korekty wartości obejmują wszystkie korekty, których celem jest uwzględnienie spadku wartości poszczególnych składników majątku ustalonego według stanu na dzień bilansowy, niezależnie od tego, czy taki spadek wartości jest ostateczny, czy też nie.
Artykuł 20
1.
Rezerwy na zobowiązania i koszty mają pokrywać straty lub zobowiązania, których charakter jest jasno określony, a których poniesienie według stanu na dzień bilansowy jest prawdopodobne lub pewne, ale nie jest znana ich dokładna kwota lub data wystąpienia.
2.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić także na tworzenie rezerw mających pokrywać koszty odnoszące się do danego roku obrotowego lub roku poprzedniego, których charakter jest jasno określony, a których poniesienie według stanu na dzień bilansowy jest prawdopodobne lub pewne, ale nieznana jest ich dokładna kwota lub data wystąpienia.
3.
Rezerwy na zobowiązania i koszty nie mogą służyć korygowaniu wartości składników środków trwałych.
Artykuł 21
Przychody należne przed dniem bilansowym, ale dotyczące następnego roku obrotowego, wraz ze wszelkimi kosztami, które, choć dotyczą danego roku obrotowego, są płatne wyłącznie w trakcie kolejnego roku obrotowego, muszą być wykazane w pozycji "Rozliczenia międzyokresowe i przychody przyszłych okresów".
Państwa Członkowskie mogą jednak postanowić, że tego rodzaju koszty należy zaliczać do pozycji "Zobowiązania".
Jeżeli takie koszty są istotne, muszą być przedstawione w informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego.
SEKCJA 5
Układ rachunku zysków i strat
Artykuł 22
Do prezentacji rachunku zysków i strat Państwa Członkowskie zalecają jeden lub więcej układów przewidzianych w art. 23–26.
Jeżeli Państwo Członkowskie zaleci więcej niż jeden układ, może zezwolić spółkom na wybór któregoś z nich.
Artykuł 23
1.
Obroty netto.
2.
Zmiany wielkości zapasów produktów gotowych i produkcji w toku.
3.
Kapitalizowane świadczenia przedsiębiorstwa na własną rzecz.
4.
Pozostałe przychody z działalności operacyjnej.
5. a) Surowce i materiały.
b) Pozostałe koszty zewnętrzne.
6.
Koszty osobowe:
a) wynagrodzenia;
b) koszty ubezpieczeń społecznych, z oddzielnym wskazaniem kosztów dotyczących emerytur.
7. a) Korekty wartości dotyczące kosztów organizacji, środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.
b) Korekty wartości dotyczące środków obrotowych, w stopniu w jakim przekraczają kwotę korekt wartości, które są zwykłe dla danego przedsiębiorstwa.
8.
Pozostałe koszty operacyjne.
9.
Przychody z tytułu udziałów kapitałowych, z odrębnym wskazaniem przychodów uzyskanych z tytułu udziałów w przedsiębiorstwach afiliowanych.
10.
Przychody z tytułu innych inwestycji i pożyczek tworzących część środków trwałych, z odrębnym wskazaniem tych, które dotyczą przedsiębiorstw afiliowanych.
11.
Pozostałe odsetki należne i podobne przychody, z odrębnym wskazaniem tych, które dotyczą przedsiębiorstw afiliowanych.
12.
Korekty wartości dotyczące majątku finansowego oraz inwestycji zaliczanych do środków obrotowych.
13.
Odsetki do zapłacenia i podobne koszty, z odrębnym wskazaniem tych, które dotyczą przedsiębiorstw afiliowanych.
14.
Obciążenia podatkowe wyniku finansowego z działalności gospodarczej.
15.
Wynik finansowy z działalności gospodarczej po opodatkowaniu.
16.
Przychody nadzwyczajne.
17.
Koszty nadzwyczajne.
18.
Zysk lub strata nadzwyczajna.
19.
Obciążenia podatkowe zysku lub straty nadzwyczajnej.
20.
Pozostałe obciążenia podatkowe niewykazane w ramach powyższych pozycji.
21.
Zysk lub strata za rok obrotowy.
Artykuł 24
A. Obciążenia
1.
Zmniejszenie wielkości zapasów produktów gotowych i produkcji w toku.
2. a) Surowce i materiały.
b) Pozostałe koszty zewnętrzne.
3.
Koszty osobowe:
a) wynagrodzenia;
b) koszty ubezpieczeń społecznych, z oddzielnym wykazaniem kosztów dotyczących emerytur.
4. a) Korekty wartości dotyczące kosztów organizacji, środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.
b) Korekty wartości dotyczące środków obrotowych, w stopniu w jakim przekraczają kwotę korekt wartości, które są typowe dla danego przedsiębiorstwa.
5.
Pozostałe obciążenia operacyjne.
6.
Korekty wartości dotyczące majątku finansowego oraz inwestycji zaliczanych do środków obrotowych.
7.
Odsetki do zapłacenia i podobne koszty, z odrębnym wskazaniem tych, które dotyczą przedsiębiorstw afiliowanych.
8.
Obciążenia podatkowe wyniku finansowego z działalności operacyjnej.
9.
Wynik finansowy z działalności operacyjnej po opodatkowaniu.
10.
Koszty nadzwyczajne.
11.
Obciążenia podatkowe zysku lub straty nadzwyczajnej.
12.
Pozostałe obciążenia podatkowe niewykazane w ramach powyższych pozycji.
13.
Zysk lub strata za rok obrotowy.
B. Przychody
1.
Obrót netto.
2.
Zwiększenie wielkości zapasów produktów gotowych i produkcji w toku.
3.
Skapitalizowane świadczenia przedsiębiorstwa na własną rzecz.
4.
Pozostałe przychody z działalności operacyjnej.
5.
Przychody z tytułu udziałów kapitałowych, z odrębnym wykazaniem przychodów uzyskanych z tytułu udziałów w przedsiębiorstwach afiliowanych.
6.
Przychody z tytułu innych inwestycji i pożyczek tworzących część środków trwałych, z odrębnym wskazaniem tych, które dotyczą przedsiębiorstw afiliowanych.
7.
Pozostałe odsetki należne i podobne przychody, z odrębnym wskazaniem tych, które dotyczą przedsiębiorstw afiliowanych.
8.
Wynik finansowy działalności operacyjnej po opodatkowaniu.
9.
Przychody nadzwyczajne.
10.
Zysk lub strata za rok obrotowy.
Artykuł 25
1.
Obrót netto.
2.
Koszty własny sprzedaży (z uwzględnieniem korekt wartości).
3.
Zysk lub strata brutto.
4.
Koszty dystrybucji (z uwzględnieniem korekt wartości).
5.
Koszty ogólne zarządu (z uwzględnieniem korekt wartości).
6.
Pozostałe przychody z działalności operacyjnej.
7.
Przychody z tytułu udziałów kapitałowych, z odrębnym wykazaniem przychodów uzyskanych z tytułu udziałów w przedsiębiorstwach afiliowanych.
8.
Przychody z tytułu innych inwestycji i pożyczek tworzących część środków trwałych, z odrębnym wskazaniem tych, które dotyczą przedsiębiorstw afiliowanych.
9.
Pozostałe odsetki należne i podobne przychody, z odrębnym wskazaniem tych, które dotyczą przedsiębiorstw afiliowanych.
10.
Korekty wartości dotyczące majątku finansowego oraz inwestycji zaliczanych do środków obrotowych.
11.
Odsetki wymagalne i podobne koszty, z odrębnym wskazaniem tych, które dotyczą przedsiębiorstw afiliowanych.
12.
Obciążenia podatkowe wyniku finansowego z działalności operacyjnej.
13.
Wynik finansowy z działalności operacyjnej po opodatkowaniu.
14.
Przychody nadzwyczajne.
15.
Obciążenia nadzwyczajne.
16.
Zysk lub strata nadzwyczajna.
17.
Podatek od zysku lub straty nadzwyczajnej.
18.
Pozostałe obciążenia podatkowe niewykazane w ramach powyższych pozycji.
19.
Zysk lub strata za rok obrotowy.
Artykuł 26
A. Obciążenia
1.
Koszty ze sprzedaży (z uwzględnieniem korekt wartości).
2.
Koszty dystrybucji (z uwzględnieniem korekt wartości).
3.
Koszty ogólnego zarządu (z uwzględnieniem korekt wartości).
4.
Korekty wartości dotyczące majątku finansowego oraz inwestycji zaliczanych do środków obrotowych.
5.
Odsetki do zapłacenia i podobne koszty, z odrębnym wskazaniem tych, które dotyczą przedsiębiorstw afiliowanych.
6.
Obciążenia podatkowe wyniku finansowego z działalności operacyjnej.
7.
Wynik finansowy z działalności operacyjnej po opodatkowaniu.
8.
Koszty nadzwyczajne.
9.
Obciążenia podatkowe zysku lub straty nadzwyczajnej.
10.
Pozostałe obciążenia podatkowe niewykazane w ramach powyższych pozycji.
11.
Zysk lub strata za rok obrotowy.
B. Przychody
1.
Obrót netto.
2.
Pozostałe przychody operacyjne.
3.
Przychody z tytułu udziałów kapitałowych, z odrębnym wykazaniem przychodów uzyskanych z tytułu udziałów w przedsiębiorstwach afiliowanych.
4.
Przychody z tytułu innych inwestycji i pożyczek tworzących część środków trwałych, z odrębnym wskazaniem tych, które dotyczą przedsiębiorstw afiliowanych.
5.
Pozostałe odsetki należne i podobne przychody, z odrębnym wskazaniem tych, które dotyczą przedsiębiorstw afiliowanych.
6.
Wynik finansowy działalności operacyjnej po opodatkowaniu.
7.
Przychody nadzwyczajne.
8.
Zysk lub strata za rok obrotowy.
Artykuł 27
Państwa Członkowskie mogą zezwolić spółkom, które w dniu bilansowym nie przekroczyły limitów dwóch z trzech następujących kryteriów:
- suma bilansowa: 4 mln europejskich jednostek rozliczeniowych,
- obroty ze sprzedaży netto: 8 mln europejskich jednostek rozliczeniowych,
- przeciętne zatrudnienie w roku obrotowym: 250.
na przyjęcie układów różniących się od tych, które przedstawione są w art. 23–26, z uwzględnieniem poniższych ograniczeń:
a) w art. 23: pozycje 1-5 włącznie mogą być połączone i wykazane w jednej pozycji pod nazwą "Wynik finansowy brutto";
b) w art. 24: pozycje A 1, A 2 oraz od B 1 do B 4 włącznie mogą być połączone i wykazane w jednej pozycji pod nazwą "Wynik finansowy brutto";
c) w art. 25: pozycje 1, 2, 3 i 6 mogą być połączone i wykazane w jednej pozycji pod nazwą "Wynik finansowy brutto";
d) w art. 26: pozycje A 1, B 1 i B 2 mogą być połączone i wykazane w jednej pozycji pod nazwą "Wynik finansowy brutto".
Stosuje się przepisy art. 12.
SEKCJA 6
Przepisy szczegółowe odnoszące się do niektórych pozycji rachunku zysków i strat
Artykuł 28
Na obroty netto składają się sumy uzyskane ze sprzedaży produktów i świadczenia usług w ramach zwykłej działalności operacyjnej spółki, po odjęciu rabatów oraz podatku od towarów i usług i innych podatków bezpośrednio związanych z obrotem.
Artykuł 29
1.
Przychody i koszty powstałe poza zwykłą działalnością operacyjną spółki muszą być przedstawione w pozycji "Przychody nadzwyczajne" lub "Koszty nadzwyczajne".
2.
Jeśli przychody i koszty wymienione w ust. 1 są nieistotne dla oceny wyników, wyjaśnienie dotyczące ich kwoty i charakteru musi być przedstawione w informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego.
To samo dotyczy przychodów i kosztów odnoszących się do innego roku obrotowego.
Artykuł 30
Państwa Członkowskie mogą zezwolić na wykazanie obciążeń podatkowych wyniku finansowego w ramach zwykłej działalności operacyjnej oraz obciążeń podatkowych zysków lub strat nadzwyczajnych w kwocie łącznej w jednej pozycji rachunku zysków i strat przed pozycją "Pozostałe obciążenia podatkowe nieprzedstawione w ramach powyższych pozycji".
W takim przypadku w układach przewidzianych w art. 23–26 należy pominąć pozycję "Wynik finansowy na działalności gospodarczej po opodatkowaniu".
Jeżeli stosuje się powyższe odstępstwo, spółki muszą wykazać w informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego wpływ obciążeń podatkowych na wynik finansowy działalności gospodarczej oraz "Zysk lub stratę nadzwyczajną".
SEKCJA 7
Zasady wyceny
Artykuł 31
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, że pozycje przedstawiane w rocznych sprawozdaniach finansowych będą wyceniane zgodnie z następującymi zasadami ogólnymi:
a) przyjmuje się, że spółka będzie kontynuować działalność w dającej się przewidzieć przyszłości;
b) metody wyceny muszą być stosowane konsekwentnie w kolejnych latach obrotowych;
c) wycena musi odbywać się zgodnie z zasadą ostrożnej wyceny, w szczególności:
aa) można uwzględniać jedynie zyski zrealizowane do dnia bilansowego;
bb) należy uwzględnić wszystkie przewidywalne zobowiązania i potencjalne straty powstające w trakcie danego roku obrotowego lub roku poprzedniego, nawet jeżeli takie zobowiązania czy straty pojawiły się między datą bilansu a dniem, na który został on sporządzony;
cc) należy uwzględnić wszelkie odpisy amortyzacyjne, niezależnie od tego, czy wynikiem finansowym roku obrotowego jest strata, czy też zysk;
d) należy uwzględnić przychody i koszty dotyczące danego roku obrotowego, niezależnie od daty płatności takiego przychodu lub poniesienia kosztu;
e) składniki pozycji aktywów i pasywów muszą być wyceniane odrębnie;
f) bilans otwarcia na początek każdego roku obrotowego musi odpowiadać bilansowi zamknięcia na zakończenie poprzedniego roku obrotowego.
2.
Odstępstwa od powyższych zasad ogólnych są dopuszczalne w wyjątkowych przypadkach.
Każde tego rodzaju odstępstwo musi być podane w informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego wraz z jego uzasadnieniem oraz oceną wpływu na stan aktywów i pasywów, sytuacji finansowej oraz wyniku finansowego.
Artykuł 32
Pozycje przedstawione w rocznych sprawozdaniach finansowych należy wyceniać zgodnie z art. 34–42, które opierają się na metodzie ceny nabycia bądź kosztu wytworzenia.
Artykuł 33
1.
Państwa Członkowskie mogą oświadczyć Komisji, że w drodze odstępstwa od stosowania przepisów art. 32, do czasu kolejnej koordynacji, zastrzegają sobie prawo do zezwolenia lub nałożenia wymogu wobec wszystkich spółek bądź spółek określonego rodzaju:
a) wyceny według metody wartości odtworzeniowej w przypadku rzeczowego majątku trwałego o ograniczonym okresie użytkowania oraz zapasów;
b) wyceny według metod innych niż metoda przewidziana w lit. a), które uwzględniają wpływ inflacji na pozycje przedstawiane w rocznych sprawozdaniach finansowych, łącznie z kapitałami i kapitałami rezerwowymi
c) aktualizacji wyceny rzeczowych środków trwałych i finansowych środków trwałych.
Jeżeli prawo krajowe przewiduje metody wyceny wymienione w lit. a), b) i c), musi określić ich treść i ograniczenia oraz zasady ich stosowania.
Stosowanie jakiejkolwiek z tych metod, poszczególne pozycje bilansu oraz rachunku zysków i strat, jak również metoda, zgodnie z którą wyliczono prezentowane wartości, muszą być przedstawione w informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego.
2. a) Jeżeli stosuje się ust. 1, kwotę różnicy między wyceną według zastosowanej metody a wyceną zgodnie z zasadą ogólną określoną w art. 32 odnosi się na kapitał rezerwowy z aktualizacji wyceny po stronie pasywów.
Sposób potraktowania tej pozycji do celów podatkowych musi być podany w bilansie albo w informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego.
Do celów stosowania ostatniego akapitu ust. 1 każdorazowo przy zmianie wielkości kapitału z aktualizacji wyceny w ciągu roku obrotowego spółki winny zamieścić w informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego między innymi tabelę przedstawiającą:
- wielkość kapitału rezerwowego z aktualizacji wyceny na początku roku obrotowego,
- różnice z aktualizacji wyceny przeniesione w ciągu roku obrotowego na kapitał rezerwowy z aktualizacji wyceny,
- kwoty skapitalizowane lub w inny sposób przeniesione z kapitału rezerwowego z aktualizacji wyceny w ciągu roku obrotowego, ze wskazaniem charakteru każdego takiego przeniesienia,
- wielkość kapitału rezerwowego z aktualizacji wyceny na koniec roku obrotowego.
b) Kapitał rezerwowy z aktualizacji wyceny może być kapitalizowany w całości lub części w dowolnym terminie.
c) Kapitał rezerwowy z aktualizacji wyceny musi być obniżony w zakresie, w jakim kwoty przeniesione do tego kapitału nie są już niezbędne do stosowania danej metody wyceny oraz osiągnięcia jej celu.
Państwa Członkowskie mogą ustanowić zasady regulujące wykorzystanie kapitału rezerwowego z aktualizacji wyceny, pod warunkiem że sumy przenoszone do rachunku zysków i strat pochodzące z kapitału rezerwowego z aktualizacji wyceny nie mogą przekroczyć kwoty, w jakiej zostały uprzednio ujęte jako koszty w rachunku zysków i strat lub odzwierciedlają wzrost wartości, który został faktycznie zrealizowany.
Kwoty te muszą być odrębnie wykazane w rachunku zysków i strat.
Kapitał rezerwowy z aktualizacji wyceny nie może być dzielony w żadnej części, bezpośrednio czy też pośrednio, chyba że część ta stanowi faktycznie zrealizowane zyski.
d) Z zastrzeżeniem przepisów lit. b) i c) kapitał rezerwowy z aktualizacji wyceny nie może być zmniejszany.
3.
Korekty wartości należy obliczać każdego roku na podstawie wartości przyjętej dla danego roku obrotowego.
Jednakże w drodze odstępstwa od przepisów art. 4 i 22 Państwa Członkowskie mogą zezwolić lub wymagać, by jedynie kwota korekt wartości powstała w wyniku stosowania zasady ogólnej ustanowionej w art. 32 była wykazywana w ramach odpowiednich pozycji w układach przedstawionych w art. 23–26, a różnica powstała w wyniku zastosowania metody wyceny przyjętej zgodnie z niniejszym artykułem była wyodrębniona w układzie.
Ponadto, mutatis mutandis, stosuje się art. 34–42.
4.
Jeżeli ma zastosowanie ust. 1, w bilansie lub w informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego, odrębnie dla każdej pozycji bilansu przewidzianej w układach określonych w art. 9 i 10, z wyjątkiem zapasów, należy ująć:
a) wartość wyceny przeprowadzonej zgodnie z zasadą ogólną ustanowioną w art. 32 oraz kwotę korekt wartości w ujęciu narastającym według stanu na dzień bilansowy; lub
b) wartość różnicy między wyceną przeprowadzoną zgodnie z niniejszym artykułem a wyceną wynikającą z zastosowania przepisów art. 32 oraz, odpowiednio, sumę dodatkowych korekt wartości według stanu na dzień bilansowy.
5.
Bez uszczerbku dla art. 52, na wniosek Komisji, w ciągu siedmiu lat od ogłoszenia niniejszej dyrektywy, Rada zbada, a w razie konieczności zmieni niniejszy artykuł w świetle trendów ekonomicznych i monetarnych we Wspólnocie.
Artykuł 34
1. a) Jeżeli prawo krajowe zezwala na ujęcie kosztów organizacji po stronie aktywów, muszą być one odpisane w ciągu co najwyżej pięciu lat.
b) O ile koszty organizacji nie zostały całkowicie odpisane, nie może wystąpić żaden podział zysków, chyba że kwota kapitałów rezerwowych przysługujących do podziału oraz zysków z lat ubiegłych jest co najmniej równa kwocie nieodpisanych kosztów organizacji.
2.
Objaśnienie kwot zaksięgowanych jako "Koszty organizacji" należy zamieścić w informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego.
Artykuł 35
1. a) Środki trwałe muszą być wyceniane według ceny nabycia lub kosztów wytworzenia, bez uszczerbku dla lit. b) i c) poniżej.
b) Cenę nabycia lub koszt wytworzenia środków trwałych o ograniczonym okresie użytkowania należy zmniejszać o korekty wartości naliczane w celu systematycznego spisywania wartości takich środków trwałych w trakcie okresu ich użytkowania.
c) aa) Korekty wartości można dokonywać w odniesieniu do finansowych środków trwałych, aby były wyceniane według niższej wartości przypisywanej im w dniu bilansowym.
bb) Korekt wartości należy dokonywać w odniesieniu do środków trwałych, niezależnie od tego, czy okres ich użytkowania jest ograniczony, czy też nie, aby były wyceniane według niższej wartości przypisanej im w dniu bilansowym, jeżeli oczekuje się, że spadek ich wartości będzie trwały.
cc) Korekty wartości określone w ppkt aa) i bb) muszą być wykazane odrębnie w rachunku zysków i strat i opisane w informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego, jeżeli nie zostały wyodrębnione w rachunku zysków i strat.
dd) Wycena według niższej z wartości określonych w ppkt aa) i bb) nie musi być kontynuowana, jeżeli ustały przyczyny, dla których dokonywano korekt wartości.
d) Jeżeli środki trwałe podlegają wyjątkowym korektom wartości dokonywanym wyłącznie do celów podatkowych, w informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego należy wskazać kwotę korekt oraz przyczyny ich dokonania.
2.
Cenę nabycia należy obliczać dodając do ceny zapłaconej koszty dodatkowe związane z nabyciem.
3. a) Koszty wytworzenia należy obliczyć dodając do ceny nabycia surowców i materiałów koszty dające się bezpośrednio przypisać do danego produktu.
b) Uzasadniona część kosztów, które jedynie pośrednio są związane z danym produktem, może być dodana do kosztów wytworzenia jedynie w takim zakresie, w jakim dotyczy okresu wytworzenia.
4.
Odsetki od kapitału pożyczonego w celu sfinansowania wytworzenia środków trwałych mogą być uwzględniane w kosztach wytworzenia w stopniu, w jakim odnoszą się do okresu wytworzenia.
W takiej sytuacji ujęcie tego rodzaju odsetek po stronie aktywów wymaga wyjaśnienia w informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego.
Artykuł 36
W drodze odstępstwa od przepisów art. 35 ust. 1 lit. c) ppkt cc), Państwa Członkowskie mogą zezwolić funduszom inwestycyjnym, w rozumieniu art. 5 ust. 2, na potrącenie korekt wartości inwestycji bezpośrednio z pozycji "Kapitał własny i kapitały rezerwowe". Kwoty te muszą być jednak wykazane oddzielnie po stronie "pasywów" w bilansie.
Artykuł 37
1.
Przepisy art. 34 stosuje się do pozycji "Koszty badań i rozwoju".
W wyjątkowych przypadkach Państwa Członkowskie mogą zezwolić na odstępstwo od przepisów art. 34 ust. 1 lit. a).
W takim przypadku mogą także przewidzieć odstępstwo od przepisów art. 34 ust. 1 lit. b).
Takie odstępstwa oraz ich uzasadnienie należy wykazać w informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego.
2.
Przepisy art. 34 ust. 1 lit. a) stosuje się do pozycji "Wartość firmy".
Państwa Członkowskie mogą jednakże zezwolić spółkom na systematyczne odpisywanie wartości firmy w ograniczonym okresie przekraczającym pięć lat, pod warunkiem że okres ten nie przekracza okresu użytkowania składnika majątku i jest podany w informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego z podaniem przyczyn uzasadniających jego przyjęcie.
Artykuł 38
Rzeczowego środki trwałe, surowce i materiały, które są stale odtwarzane, a których łączna wartość ma drugorzędne znaczenie dla danego przedsiębiorstwa, mogą być wykazane po stronie aktywów w stałej ilości i wartości, jeżeli ich wartość i skład nie zmieniają się w istotnym stopniu.
Artykuł 39
1. a) Środki obrotowe należy wyceniać według ceny nabycia lub kosztów wytworzenia, bez uszczerbku dla lit. b) i c) poniżej.
b) Należy dokonywać korekt wartości w odniesieniu do środków obrotowych o w celu ich wykazania po niższej z dwóch wartości: rynkowej lub, w szczególnych okolicznościach, innej niższej wartości przypisywanej im w dniu bilansowym.
c) Państwa Członkowskie mogą zezwolić na wyjątkowe korekty wartości, jeżeli według uzasadnionej oceny ekonomicznej są one niezbędne, aby wycena danych pozycji nie podlegała w niedalekiej przyszłości zmianom spowodowanym wahaniami wartości.
Kwota takich korekt wartości musi być wyodrębniona w rachunku zysków i strat lub przedstawiona w informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego.
d) Wycena według niższej wartości przewidziana w lit. b) i c) nie może być kontynuowana, jeżeli ustały przyczyny będące podstawą dokonania korekt wartości.
e) Jeżeli składniki majątku obrotowego podlegają wyjątkowym korektom wartości dokonywanym wyłącznie do celów podatkowych, w informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego należy wskazać kwotę korekt oraz przyczyny ich dokonania.
2.
Stosuje się definicje ceny nabycia i kosztów wytworzenia zamieszczone w art. 35 ust. 2 i 3.
Państwa Członkowskie mogą także stosować przepisy art. 35 ust. 4.
Koszty sprzedaży nie mogą być zaliczane do kosztów wytworzenia.
Artykuł 40
1.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić na obliczanie ceny nabycia lub kosztów wytworzenia zapasów towarów tego samego rodzaju oraz wszystkich rzeczy ruchomych oznaczonych co do rodzaju, włączając inwestycje, albo na podstawie średnich ważonych cen, albo według metody "pierwszy do, pierwszy z" (FIFO) lub metody "ostatni do, pierwszy z" (LIFO) bądź według innej podobnej metody.
2.
Jeżeli na dzień bilansowy wartość wykazana w bilansie zgodnie z zastosowaniem metody obliczania wymienionej w ust. 1 różni się istotnie od wartości wyliczonej na podstawie ostatniej ze znanych przed dniem bilansowym wartości rynkowych, to kwota tej różnicy musi być przedstawiona w informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego w ujęciu sumarycznym i w podziale na kategorie.
Artykuł 41
1.
Jeżeli suma podlegająca spłacie z tytułu jakiegokolwiek zadłużenia jest większa niż kwota otrzymana, różnica może być ujęta po stronie aktywów.
Musi być ona wyodrębniona w bilansie lub w informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego.
2.
Kwota takiej różnicy musi być odpisywana przez coroczne dokonywanie odpisów w uzasadnionej kwocie i całkowicie odpisana nie później niż w terminie spłaty zadłużenia.
Artykuł 42
Rezerwy na zobowiązania i koszty nie mogą przekroczyć kwotowo sum, które są niezbędne.
Rezerwy wykazane w bilansie jako "Pozostałe rezerwy" muszą być przedstawione w informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego, jeżeli są istotne.
SEKCJA 8
Treść informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego
Artykuł 43
1.
W uzupełnieniu informacji wymaganych na mocy innych przepisów niniejszej dyrektywy informacja dodatkowa do sprawozdania finansowego musi zawierać przynajmniej informacje odnoszące się do następujących spraw:
1) metod wyceny stosowanych w odniesieniu do różnych pozycji rocznych sprawozdań finansowych oraz metod przyjętych przy obliczaniu korekt wartości.
Odnośnie do pozycji zawartych w sprawozdaniach finansowych, które są lub były pierwotnie wyrażone w obcej walucie, należy określić jakie podstawy przeliczenia zostały przyjęte do wyrażenia ich w walucie krajowej;
2) nazwy i statutowe siedziby każdego przedsiębiorstwa, w którym spółka, czy to bezpośrednio, czy też za pośrednictwem osoby działającej w imieniu własnym, ale na rzecz spółki, posiada określony procentowo udział w kapitale ustalany przez Państwa Członkowskie w wysokości nie wyższej niż 20 %, wraz z wykazaniem posiadanej części kapitału, kwoty kapitału podstawowego i kapitałów rezerwowych oraz wyniku finansowego za ostatni rok obrotowy danego przedsiębiorstwa uwzględnionego w sprawozdaniach finansowych.
Informacje te można pominąć, jeżeli ze względu na cele art. 2 ust. 3 są one informacjami mniejszej wagi.
Informacje dotyczące kapitału oraz wyniku finansowego również można pominąć, jeżeli dane przedsiębiorstwo nie ogłasza swojego bilansu, a spółka posiada (bezpośrednio bądź pośrednio) udział kapitałowy w tym przedsiębiorstwie wynoszący poniżej 50 %;
3) liczby i wartości nominalnej, a w razie braku wartości nominalnej – księgowej wartości nominalnej akcji lub udziałów objętych w ciągu roku obrotowego w ramach kapitału podstawowego, z zastrzeżeniem, odnośnie do kwoty tego kapitału, art. 2 ust. 1 lit. e) dyrektywy 68/151/EWG lub art. 2 lit. c) dyrektywy 77/91/EWG;
4) w przypadku posiadania akcji lub udziałów więcej niż jednego rodzaju, należy podać liczbę i wartość nominalną, a w razie braku wartości nominalnej – księgową wartość nominalną akcji lub udziałów z podziałem na rodzaje;
5) posiadania świadectw udziałowych, zamiennych dłużnych papierów wartościowych bądź podobnych papierów wartościowych lub praw ze wskazaniem ich liczby i praw jakie przyznają;
6) zobowiązań finansowych spółki, które staną się wymagalne po upływie przeszło pięciu lat, oraz wszystkich zadłużeń spółki zabezpieczonych poręczeniem o charakterze majątkowym udzielonym przez spółkę ze wskazaniem charakteru i formy tego poręczenia.
Informacja ta musi być przedstawiona odrębnie dla każdej pozycji zobowiązań zgodnie z układem określonym w art. 9 i 10;
7) łącznej kwoty wszelkich zobowiązań finansowych, które nie są uwzględnione w bilansie, o ile taka informacja jest przydatna w ocenie sytuacji finansowej.
Wszelkie zobowiązania dotyczące emerytur i przedsiębiorstw afiliowanych, muszą być wykazane odrębnie;
8) obrotów netto w rozumieniu art. 28, podzielonych według rodzajów działalności i rynków geograficznych, o ile, biorąc pod uwagę sposób prowadzenia sprzedaży produktów i świadczenia usług w ramach zwykłej działalności spółki, te rodzaje i rynki znacznie różnią się od siebie;
9) przeciętnego zatrudnienia w roku obrotowym z podziałem na kategorie oraz kosztów osobowych dotyczących roku obrotowego z podziałem określonym w art. 23 ust. 6, jeżeli nie zostały wykazane oddzielnie w rachunku zysków i strat;
10) zakresu, w jakim na obliczenie wyniku finansowego za rok obrotowy wpłynęła wycena pozycji, która w drodze odstępstwa od zasad określonych w art. 31 oraz 34–42 została dokonana w celu uzyskania ulgi podatkowej w danym roku obrotowym lub wcześniejszym roku obrotowym.
Jeżeli wpływ takiej wyceny na przyszłe obciążenia podatkowe jest istotny, należy przedstawić szczegółowe informacje;
11) różnicy między obciążeniem podatkowym za rok obrotowy oraz za wcześniejsze lata obrotowe a kwotą należnego podatku w odniesieniu do tych lat, pod warunkiem że ta różnica jest istotna do celów przyszłego opodatkowania.
Kwota ta może być także wykazana sumarycznie w bilansie jako odrębna pozycja pod właściwą nazwą;
12) kwoty uposażeń wypłaconych za dany rok obrotowy członkom organów administracyjnych, zarządczych i nadzorczych z tytułu ich obowiązków oraz wszelkich zobowiązań wynikających lub zaciągniętych z tytułu emerytur dla byłych członków tych organów, ze wskazaniem sumy dla każdej kategorii;
13) kwoty zaliczek i kredytów udzielonych członkom organów administracyjnych, zarządczych i nadzorczych, ze wskazaniem oprocentowania, głównych warunków oraz wszelkich spłaconych sum, a także zobowiązań zaciągniętych na ich rzecz tytułem gwarancji i poręczeń wszelkiego rodzaju, ze wskazaniem sumy dla każdej kategorii.
2. Do czasu kolejnej koordynacji Państwa Członkowskie nie muszą stosować ust. 1 pkt 2 do finansowych spółek holdingowych w rozumieniu art. 5 ust. 3.
Artykuł 44
Państwa Członkowskie mogą zezwolić spółkom określonym w art. 11 na sporządzanie skróconej informacji dodatkowej do ich sprawozdania finansowego bez podawania danych wymaganych w art. 43 ust. 1 pkt 5–12. Jednakże w informacji dodatkowej należy przedstawić dane określone w art. 43 ust. 1 pkt 6 w kwocie łącznej dla wszystkich odnośnych pozycji.
Artykuł 12 stosuje się.
Artykuł 45
1.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić, aby informacje wymagane zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 2: