a) miały formę oświadczenia składanego zgodnie z art. 3 ust. 1 i 2 dyrektywy 68/151/EWG; fakt ten należy zaznaczyć w informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego;
b) zostały pominięte, jeżeli ich charakter byłby w istotnym stopniu szkodliwy dla któregokolwiek z przedsiębiorstw, do których odnosi się art. 43 ust. 1 lit.
2.
Państwa Członkowskie mogą dokonywać takich pominięć z zastrzeżeniem wcześniejszego uzyskania zezwolenia właściwego organu administracyjnego lub sądowego.
Każde tego rodzaju pominięcie należy zaznaczyć w informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego.
2. Ustęp 1 lit. b) stosuje się również do informacji określonych w art. 43 ust. 1 pkt 8.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić spółkom, określonym w art. 27, na nieujawnianie informacji określonych w art. 43 ust. 1 pkt 8.
Stosuje się przepisy art. 12.
SEKCJA 9
Treść rocznego sprawozdania z działalności
Artykuł 46
1.
Roczne sprawozdanie z działalności musi zawierać co najmniej rzetelny obraz rozwoju działalności spółki i jej sytuacji.
2.
W sprawozdaniu należy także przedstawić:
a) wszelkie istotne wydarzenia, które wystąpiły po zakończeniu roku obrotowego;
b) prawdopodobny dalszy rozwój spółki;
c) działania w zakresie badań i rozwoju;
d) informacje dotyczące nabycia akcji lub udziałów własnych zgodnie z art. 22 ust. 2 dyrektywy 77/91/EWG.
SEKCJA 10
Ogłaszanie sprawozdań
Artykuł 47
1.
Zatwierdzone zgodnie z wymaganiami roczne sprawozdanie finansowe oraz roczne sprawozdanie z działalności, wraz z opinią przedstawioną przez osobę odpowiedzialną za badanie sprawozdania finansowego, należy ogłosić zgodnie z ustawodawstwem każdego Państwa Członkowskiego zgodnie z art. 3 dyrektywy 68/151/EWG.
Ustawodawstwo danego Państwa Członkowskiego może jednakże zezwalać na nieogłaszanie sprawozdania rocznego, o którym mowa powyżej.
W takim przypadku należy je udostępnić wszystkim zainteresowanym w statutowej siedzibie spółki w Państwie Członkowskim.
Należy zapewnić możliwość uzyskania na życzenie bezpłatnej kopii całości lub części takiego sprawozdania.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1 Państwa Członkowskie mogą zezwolić spółkom określonym w art. 11 na ogłaszanie:
a) skróconych bilansów zawierających jedynie te pozycje, które zostały poprzedzone literą i cyfrą rzymską w art. 9 i 10, z odrębnym wykazaniem wymaganych informacji umieszczonych w nawiasach w pozycji D II po stronie aktywów i C po stronie pasywów w art. 9 oraz w art. 10 D II, ale w kwocie ogółem dla wszystkich odnośnych pozycji; oraz
b) skróconej informacji dodatkowej do ich sprawozdań finansowych bez wyjaśnień wymaganych art. 43 ust. 1 pkt 5–12. W załączniku należy jednak umieścić informacje określone w art. 43 ust. 1 pkt 6 w kwocie ogółem dla wszystkich odnośnych pozycji.
Artykuł 12 stosuje się.
Ponadto Państwa Członkowskie mogą zwolnić takie spółki z obowiązku ogłaszania rachunków zysków i strat, rocznych sprawozdań z działalności oraz opinii osób odpowiedzialnych za badanie sprawozdań finansowych.
3.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić spółkom wymienionym w art. 27 na ogłaszanie:
a) skróconych bilansów zawierających jedynie te pozycje, które zostały poprzedzone literą i cyfrą rzymską w art. 9 i 10, z odrębnym wykazaniem w bilansie lub informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego:
- pozycji C I 3, C II 1, 2, 3 i 4, C III 1, 2, 3, 4 i 7, D II 2, 3 i 6, D III 1 i 2, po stronie aktywów oraz C 1, 2, 6, 7 i 9 po stronie pasywów w art. 9,
- pozycji C I 3, C II 1, 2, 3 i 4, C III 1, 2, 3, 4 i 7, D II 2, 3 i 6, D III 1 i 2, F 1, 2, 6, 7 i 9 oraz I 1, 2, 6, 7 i 9 w art. 10,
- wymaganych informacji umieszczonych w nawiasach w pozycji D II po stronie aktywów i C po stronie pasywów w art. 9 w kwocie ogółem dla wszystkich odnośnych pozycji, a odrębnie dla pozycji D II 2 i 3 po stronie aktywów oraz dla pozycji C 1, 2, 6, 7 i 9 po stronie pasywów,
- wymaganych informacji umieszczonych w nawiasach w art. 10 D II, w kwocie ogółem dla wszystkich odnośnych pozycji, a odrębnie dla pozycji D II 2 i 3;
b) skróconej informacji dodatkowej do ich sprawozdań finansowych bez informacji wymaganych w art. 43 ust. 1 pkt 5, 6, 8, 10 i 11. Jednakże w tej informacji należy umieścić informacje określone w art. 43 ust. 1 pkt 6 w kwocie ogółem dla wszystkich odnośnych pozycji.
Niniejszy ustęp stosuje się z zastrzeżeniem ust. 1, o ile dotyczy rachunku zysków i strat, rocznego sprawozdania z działalności i opinii osoby odpowiedzialnej za badanie sprawozdania finansowego.
Artykuł 12 stosuje się.
Artykuł 48
W każdym przypadku ogłaszania pełnej wersji rocznego sprawozdania finansowego i rocznego sprawozdania z działalności, muszą być one przedstawione w tej samej formie i treści, która stanowiła podstawę do sformułowania opinii przez osobę odpowiedzialną za badanie sprawozdania finansowego.
Musi im towarzyszyć pełna wersja tekstu raportu tej osoby.
Jeżeli osoba odpowiedzialna za badanie sprawozdania finansowego wyraziła jakiekolwiek zastrzeżenia lub odmówiła sporządzenia raportu o sprawozdaniu, należy zaznaczyć ten fakt wraz z podaniem przyczyn.
Artykuł 49
Jeżeli roczne sprawozdania finansowe nie są ogłaszane w pełnej wersji, należy poinformować, że ogłoszona wersja jest skrócona oraz wskazać organ prowadzący rejestr, w którym zostały złożone zgodnie z art. 47 ust. 1.
Jeżeli takie złożenie jeszcze nie nastąpiło, fakt ten musi być ujawniony.
Przy ogłaszaniu sprawozdań finansowych w ten sposób nie musi im towarzyszyć raport sporządzony przez osobę odpowiedzialną za badanie sprawozdania finansowego, ale należy wskazać, czy raport został sporządzony z zastrzeżeniami, czy bez zastrzeżeń, czy też w ogóle odmówiono sporządzenia raportu.
Artykuł 50
Wraz z rocznymi sprawozdaniami finansowymi należy ogłosić w podobny sposób:
- proponowany sposób podziału zysku lub pokrycia straty,
- podział zysku lub pokrycie straty,
jeżeli te pozycje nie zostały wykazane w rocznym sprawozdaniu finansowym.
SEKCJA 11
Badanie sprawozdań finansowych
Artykuł 51
1. a) Roczne sprawozdania finansowe spółek muszą być poddane badaniu przez jedną lub więcej osób uprawnionych do badania sprawozdań finansowych zgodnie z przepisami prawa krajowego.
b) Osoba lub osoby odpowiedzialne za badanie sprawozdań finansowych muszą także ustalić, czy roczne sprawozdanie z działalności jest zgodne z rocznym sprawozdaniem finansowym za ten sam rok obrotowy.
2.
Państwa Członkowskie mogą zwolnić spółki, określone w art. 11, z obowiązku nałożonego przepisami ust. 1.
Artykuł 12 stosuje się.
3.
Jeżeli zwolnienie przewidziane w ust. 2 jest przyznane, Państwa Członkowskie wprowadzą odpowiednie sankcje prawne dotyczące przypadków, w których roczne sprawozdania finansowe lub roczne sprawozdania z działalności takich spółek nie są sporządzane zgodnie z wymogami niniejszej dyrektywy.
SEKCJA 12
Postanowienia końcowe
Artykuł 52
1.
Pod patronatem Komisji zostaje powołany Komitet Kontaktowy.
Jego zadaniem jest:
a) ułatwianie, z zastrzeżeniem art. 169 i 170 Traktatu, harmonijnego stosowania niniejszej dyrektywy poprzez odbywanie regularnych posiedzeń dotyczących w szczególności praktycznych problemów pojawiających się w związku z jej stosowaniem;
b) doradzanie Komisji, w razie potrzeby, w sprawie uzupełnień lub poprawek do niniejszej dyrektywy.
2.
Komitet Kontaktowy składa się z przedstawicieli Państw Członkowskich oraz przedstawicieli Komisji.
Przewodniczącym jest przedstawiciel Komisji.
Komisja zapewnia sekretariat.
3.
Zebrania Komitetu będą zwoływane przez przewodniczącego z jego inicjatywy albo na wniosek jednego z członków Komitetu.
Artykuł 53
1.
Do celów niniejszej dyrektywy europejską jednostką rozrachunkową jest jednostka określona decyzją Komisji nr 3289/75/EWWiS z dnia 18 grudnia 1975 r. [5].
Równowartość w walucie krajowej początkowo przelicza się według kursu ustalonego w dniu przyjęcia niniejszej dyrektywy.
2.
Co pięć lat Rada, działając na podstawie wniosku Komisji, bada, a w razie potrzeby zmienia kwoty wyrażone w europejskich jednostkach rozrachunkowych w niniejszej dyrektywie, w świetle trendów ekonomicznych i monetarnych we Wspólnocie.
Artykuł 54
Niniejsza dyrektywa nie wpływa na prawo obowiązujące w Państwach Członkowskich, zgodnie z którym roczne sprawozdania finansowe spółek nie podlegających ich jurysdykcji mają być składane w rejestrze, w którym ewidencjonowane są oddziały takich spółek.
Artykuł 55
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne konieczne do wdrożenia niniejszej dyrektywy w ciągu dwóch lat od jej ogłoszenia i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie mogą przewidzieć, że przepisy, o których mowa w ust. 1, nie mają zastosowania do 18 miesięcy po zakończeniu okresu przewidzianego w wymienionym ustępie.
Wspomniany okres osiemnastu miesięcy może być jednakże przedłużony do pięciu lat.
a) w przypadku niezarejestrowanych spółek w Zjednoczonym Królestwie i Irlandii;
b) do celów stosowania art. 9 i 10 oraz art. 23–26 dotyczących układów bilansu oraz rachunku zysków i strat, jeżeli Państwo Członkowskie wprowadziło w życie inne układy tych dokumentów nie później niż trzy lata przed ogłoszeniem niniejszej dyrektywy;
c) do celów stosowania niniejszej dyrektywy odnośnie do kalkulacji i wykazywania w bilansach amortyzacji składników majątku ujętych po stronie aktywów w pozycjach wymienionych w art. 9 C II 2 i 3 oraz art. 10 C II 2 i 3;
d) do celów stosowania art. 47 ust. 1 niniejszej dyrektywy, z wyjątkiem spółek podlegających już obowiązkowi ogłoszenia na mocy art. 2 ust. 1 lit. f) dyrektywy 68/151/EWG. W tym przypadku do rocznego sprawozdania finansowego oraz opinii osoby odpowiedzialnej za badanie sprawozdania finansowego stosuje się art. 47 ust. 1 akapit drugi niniejszej dyrektywy;
e) do celów stosowania art. 51 ust. 1 niniejszej dyrektywy.
Ponadto wspomniany okres osiemnastu miesięcy może być przedłużony do ośmiu lat w przypadku spółek, których głównym przedmiotem działalności są przewozy morskie i które powstały przed dniem wejścia w życie przepisów określonych w ust. 1.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, że przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 56
Obowiązek wykazywania w rocznych sprawozdaniach finansowych pozycji określonych w art. 9, 10 oraz art. 23–26, które dotyczą przedsiębiorstw afiliowanych, oraz obowiązek przedstawiania informacji dotyczących tych przedsiębiorstw zgodnie z art. 13 ust. 2, art. 14 lub art. 43 ust. 1 pkt 7 wchodzą w życie w tym samym czasie co dyrektywa Rady w sprawie skonsolidowanych sprawozdań finansowych.
Artykuł 57
1.
Do czasu wejścia w życie dyrektywy Rady w sprawie skonsolidowanych sprawozdań finansowych oraz z zastrzeżeniem dyrektyw 68/151/EWG i 77/91/EWG Państwa Członkowskie nie muszą stosować w odniesieniu do przedsiębiorstw zależnych dowolnej grupy kapitałowej podlegających ich prawu krajowemu przepisów niniejszej dyrektywy dotyczących treści, badania i ogłaszania rocznych sprawozdań finansowych takich przedsiębiorstw zależnych, jeżeli zostaną spełnione następujące warunki:
a) przedsiębiorstwo dominujące podlega prawu Państwa Członkowskiego;
b) wszyscy akcjonariusze lub udziałowcy przedsiębiorstwa zależnego wyrażą uprzednią zgodę na zwolnienie z takiego obowiązku; zgoda taka musi być udzielona w formie oświadczenia w odniesieniu do każdego roku obrotowego;
c) przedsiębiorstwo dominujące powinno złożyć oświadczenie, że gwarantuje realizację zobowiązań zaciągniętych przez przedsiębiorstwo zależne;
d) oświadczenia, określone w lit. b) i c), muszą być ogłoszone przez przedsiębiorstwo zależne zgodnie z art. 47 ust. 1 akapit pierwszy;
e) roczne sprawozdanie finansowe przedsiębiorstwa zależnego musi być włączone do rocznego sprawozdania finansowego grupy kapitałowej;
f) w informacji dodatkowej do rocznego sprawozdania finansowego grupy kapitałowej musi być zaznaczone, że przedsiębiorstwo zależne jest zwolnione z obowiązku sporządzenia, badania i ogłaszania swoich rocznych sprawozdań finansowych.
2.
Artykuł 47 i 51 stosuje się do rocznych sprawozdań finansowych grupy kapitałowej.
3.
O ile to możliwe, art. 2–46 stosuje się do rocznych sprawozdań finansowych grupy kapitałowej.
Artykuł 58
1.
Do czasu wejścia w życie dyrektywy Rady w sprawie skonsolidowanych sprawozdań finansowych oraz nie naruszając przepisów dyrektywy 77/91/EWG, Państwa Członkowskie nie muszą stosować w odniesieniu do przedsiębiorstw dominujących grup kapitałowych podlegających ich prawu krajowemu przepisów niniejszej dyrektywy dotyczących badania i ogłaszania rachunku zysków i strat przedsiębiorstw dominujących, jeżeli zostaną spełnione następujące warunki:
a) wspomniane zwolnienie zostanie ogłoszone przez przedsiębiorstwo dominujące zgodnie z art. 47 ust. 1;
b) roczne sprawozdanie finansowe przedsiębiorstwa dominującego zostanie włączone do rocznego sprawozdania finansowego grupy kapitałowej;
c) w informacji dodatkowej do rocznego sprawozdania finansowego grupy kapitałowej należy zaznaczyć, że przedsiębiorstwo dominujące jest zwolnione z obowiązku badania i ogłoszenia swojego rachunku zysków i strat;
d) wynik finansowy przedsiębiorstwa dominującego, określony zgodnie z zasadami określonymi niniejszą dyrektywą, musi być wykazany w bilansie przedsiębiorstwa dominującego.
2.
Artykuł 47 i 51 stosuje się do rocznych sprawozdań finansowych grupy kapitałowej.
3.
O ile to możliwe, art. 2–46 stosuje się do rocznych sprawozdań finansowych grupy kapitałowej.
Artykuł 59
Do czasu kolejnej koordynacji Państwa Członkowskie mogą zezwolić na wycenę pakietów akcji/udziałów w przedsiębiorstwach afiliowanych zgodnie z metodą praw własności, o ile zostały spełnione następujące warunki:
a) zastosowanie tej metody wyceny należy podać w informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego spółki posiadającej takie udziały;
b) kwota wszelkich różnic istniejących w chwili nabycia takich udziałów między ich ceną nabycia a reprezentowanym przez nie procentowym udziale w kapitale przedsiębiorstwa, włączając kapitały rezerwowe przedsiębiorstwa afiliowanego, jego wynik finansowy oraz wyniki finansowe z lat ubiegłych, musi być wyodrębniona w bilansie lub przedstawiona w informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego spółki posiadającej takie udziały;
c) cenę nabycia tych pakietów akcji/udziałów należy zwiększyć lub zmniejszyć w bilansie spółki posiadającej takie pakiety o zyski lub straty zrealizowane przez przedsiębiorstwo afiliowane zgodnie z procentowym udziałem w jego kapitale;
d) kwoty określone w lit. c) należy wykazywać corocznie w rachunku zysków i strat spółki posiadającej takie udziały jako odrębną pozycję pod właściwą nazwą;
e) jeżeli przedsiębiorstwo afiliowane wypłaca dywidendę spółce posiadającej takie pakiety akcji/udziały, ich wartość księgową należy odpowiednio zredukować;
f) jeżeli kwoty wykazane w rachunku zysków i strat zgodnie z akapitem d) przekraczają kwotę już otrzymanych lub prawnie należnych dywidend, kwota różnic musi być uwzględniona w kapitale rezerwowym, który nie może być dzielony między akcjonariuszy lub udziałowców.
Artykuł 60
Do czasu kolejnej koordynacji Państwa Członkowskie mogą postanowić, że inwestycje, w których ulokowały swoje środki fundusze inwestycyjne w rozumieniu art. 5 ust. 2 wycenia się na podstawie ich wartości rynkowej.
W takim przypadku Państwa Członkowskie mogą także odstąpić od obowiązku nałożonego na fundusze inwestycyjne o zmiennym kapitale dotyczącego odrębnego przedstawiania korekt wartości, określonych w art. 36.
Artykuł 61
Do czasu wejścia w życie dyrektywy Rady w sprawie skonsolidowanych sprawozdań finansowych Państwa Członkowskie nie muszą stosować wobec przedsiębiorstw dominujących grup kapitałowych podlegających ich prawu krajowemu przepisów art. 43 ust. 1 lit.
2 dotyczących kwoty kapitału podstawowego i kapitałów rezerwowych oraz wyników finansowych danych przedsiębiorstw, jeżeli roczne sprawozdania finansowe takich przedsiębiorstw zostały włączone do rocznego sprawozdania finansowego grupy kapitałowej lub jeżeli udziały w tych przedsiębiorstwach wycenia się według metody praw własności.
Artykuł 62
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 25 lipca 1978 r.
ustanawiająca szczególne kryteria czystości środków emulgujących, stabilizujących, zagęszczających i żelujących stosowanych w środkach spożywczych
(78/663/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 74/329/EWG z dnia 18 czerwca 1974 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich, odnoszących się do środków emulgujących, stabilizujących, zagęszczających i żelujących stosowanych w środkach spożywczych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 78/612/EWG [2], w szczególności jej art. 7 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: na mocy art. 6 dyrektywy 74/329/EWG środki emulgujące, stabilizujące, zagęszczające i żelujące muszą spełniać szczególne kryteria czystości, ustanowione zgodnie z art. 7 ust. 1 niniejszej dyrektywy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do niniejszej dyrektywy zamieszczone są szczególne kryteria czystości określone w art. 6 ust. 1 lit. b) dyrektywy 74/329/EWG.
Artykuł 2
W odniesieniu do substancji określonych w Załączniku pod numerami E 474 i E 477 Rada, stanowiąc jednogłośnie na wniosek Komisji, może podjąć decyzję o wprowadzeniu niezbędnych zmian do dnia 31 grudnia 1981 r. w wyniku badania przeprowadzonego przez Komisję.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż 18 miesięcy od zawiadomienia o dyrektywie i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa komisji
z dnia 14 lipca 1978 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę 70/220/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do działań, jakie mają być podjęte w celu ograniczenia zanieczyszczania powietrza przez spaliny z silników o zapłonie iskrowym pojazdów silnikowych
(78/665/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [1], zmienioną Aktem Przystąpienia, w szczególności jej art. 11, 12 oraz 13,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/220/EWG z dnia 20 marca 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do działań, jakie mają być podjęte w celu ograniczenia zanieczyszczania powietrza przez spaliny z silników o zapłonie iskrowym pojazdów silnikowych [2], zmienioną Aktem Przystąpienia, w szczególności jej art. 5, a także mając na uwadze, co następuje:
pierwszy program działań Wspólnoty Europejskiej na rzecz środowiska naturalnego zatwierdzony dnia 22 listopada 1973 r. przewiduje, że w celu uwzględniania najnowszego postępu naukowego dyrektywy mogą być zmieniane, w szczególności w odniesieniu do zanieczyszczania powietrza przez spaliny z silników o zapłonie iskrowym;
maksymalne dopuszczalne wartości graniczne dla tlenku węgla oraz niespalonych węglowodorów wydzielanych przez silniki o zapłonie iskrowym, montowane w pojazdach silnikowych, zostały ustanowione w dyrektywie 70/220/EWG; wartości te zostały początkowo obniżone przez dyrektywę Rady 74/290/EWG z dnia 28 maja 1974 r. [3], a dopuszczalne wartości graniczne emisji tlenku azotu zostały dodane dyrektywą Komisji 77/102/EWG z dnia 30 listopada 1976 r. [4];
wymagania dotyczące ochrony zdrowia publicznego oraz środowiska naturalnego wymagają dalszego szybkiego obniżania tych limitów; postęp techniczny w konstrukcji silnika umożliwia obecnie ich zmniejszenie dla tego typu silników bez sprzeczności z celami polityki Wspólnoty w innych obszarach, w szczególności w obszarze racjonalnego wykorzystania energii;
środki przewidziane niniejszą dyrektywą są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw Mających na Celu Zniesienie Barier Technicznych w Handlu w Sektorze Pojazdów Silnikowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załączniki I, II, III, V i VII do dyrektywy 70/220/EWG, zmienione dyrektywami 74/290/EWG oraz 77/102/EWG, zostają zmienione zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Od dnia 1 kwietnia 1979 r. Państwa Członkowskie z przyczyn odnoszących się do zanieczyszczenia powietrza przez spaliny z silników:
- nie odmawiają przyznawania homologacji EWG typu pojazdów silnikowych lub wydawania dokumentów, określonych w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 70/156/EWG lub przyznawania krajowej homologacji typu pojazdów silnikowych, ani
- nie zabraniają wprowadzania do użytku tego rodzaju pojazdów,
gdy poziom gazowych substancji zanieczyszczających środowisko emitowanych przez ten typ pojazdów silnikowych lub tego rodzaju pojazdy spełnia wymogi dyrektywy 70/220/EWG, ostatnio zmienionej niniejszą dyrektywą.
2.
Od dnia 1 października 1979 r. Państwa Członkowskie:
- nie wydają dokumentu przewidzianego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 70/156/EWG w odniesieniu do typu pojazdów silnikowych, które emitują gazowe substancje zanieczyszczające środowisko na poziomie niespełniającym wymogów dyrektywy 70/220/EWG, ostatnio zmienionej niniejszą dyrektywą,
- mogą odmówić przyznania krajowej homologacji typu pojazdów silnikowych dla danego typu pojazdu silnikowego, który emituje gazowe substancje zanieczyszczające środowisko na poziomie niespełniającym wymogów dyrektywy 70/220/EWG, ostatnio zmienionej niniejszą dyrektywą.
3.
Od dnia 1 października 1981 r. Państwa Członkowskie mogą zabraniać wprowadzania do użytku pojazdów, które emitują gazowe substancje zanieczyszczające środowisko na poziomie niespełniającym wymogów dyrektywy 70/220/EWG, ostatnio zmienionej niniejszą dyrektywą.
4.
Przed dniem 1 stycznia 1979 r. Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy wymagane w celu zapewnienia zgodności z niniejszą dyrektywą oraz bezzwłocznie informują o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 25 lipca 1978 r.
dotycząca wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji osób wykonujących zawód lekarza dentysty, łącznie ze środkami mającymi na celu ułatwienie skutecznego wykonywania prawa przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług
(78/686/EWG)
RADA WSPÓLNOTY EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 49, 57, 66 i 235;
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z Traktatem, od zakończenia okresu przejściowego zabroniona jest wszelka dyskryminacja ze względu na przynależność państwową w odniesieniu do przedsiębiorczości i świadczenia usług; zakaz takich praktyk ze względu na przynależność państwową dotyczy w szczególności udzielania wszelkich zezwoleń dla wykonywania zawodu lekarza dentysty, a także rejestracji lub członkostwa w organizacjach lub instytucjach zawodowych;
niemniej jednak wydaje się pożądane wprowadzenie określonych przepisów dla ułatwienia skutecznego wykonywania prawa przedsiębiorczości oraz swobody świadczenia usług przez lekarzy dentystów;
zgodnie z Traktatem od Państw Członkowskich wymaga się nieudzielania pomocy w sposób, który mógłby utrudniać warunki podejmowania i prowadzenia działalności gospodarczej;
artykuł 57 ust. 1 Traktatu przewiduje przyjęcie dyrektyw w sprawie wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji; celem niniejszej dyrektywy jest uznawanie dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji lekarza dentysty, umożliwiające podejmowanie i wykonywanie zawodu lekarza dentysty, a także uznawanie dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji lekarza dentysty;
w odniesieniu do kształcenia osób wykonujących zawód lekarza dentysty ze specjalizacją, wzajemne uznanie kwalifikacji jest wskazane, kiedy kwalifikacje te, nie będąc warunkiem koniecznym do wykonywania zawodu lekarza dentysty ze specjalizacją, są jednak warunkiem używania tytułu specjalizacji;
ze względu na istniejące obecnie różnice między Państwami Członkowskimi dotyczące ilości specjalizacji w dziedzinie dentystyki oraz rodzajów lub okresu trwania szkoleń specjalizacyjnych, należy wprowadzić pewne przepisy koordynujące, mające na celu umożliwienie Państwom Członkowskim wprowadzenie wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji; taka koordynacja została wprowadzona w życie dyrektywą Rady 78/687/EWG z dnia 25 sierpnia 1978 r. dotyczącą koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych w zakresie działalności lekarzy dentystów [3];
pomimo że koordynacja przepisów, o której mowa powyżej, nie miała na celu zbliżenia wszystkich przepisów Państw Członkowskich dotyczących kształcenia osób wykonujących zawód lekarza dentysty ze specjalizacją, jednak należy wprowadzić wzajemne uznawanie dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji lekarza dentysty ze specjalizacją, które nie są uznane we wszystkich Państwach Członkowskich, nie wykluczając jednakże możliwości późniejszych uzgodnień w tej dziedzinie; w związku z powyższym ustalono, że uznawanie dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji lekarza dentysty ze specjalizacją musi być ograniczone do tych Państw Członkowskich, w których takie specjalizacje występują;
w odniesieniu do tytułów określających wykształcenie, ponieważ dyrektywa w sprawie wzajemnego uznawania dyplomów nie zakłada równoważności wykształcenia objętego takimi dyplomami, powinno być dozwolone posługiwanie się takimi tytułami jedynie w języku Państwa Członkowskiego, z którego pochodzi lub przybywa cudzoziemiec;
w celu ułatwienia stosowania niniejszej dyrektywy przez władze krajowe, Państwa Członkowskie mogą postanowić, że oprócz zaświadczenia o wykształceniu, osoba, która spełnia wymagane przez dyrektywę warunki wykształcenia, zobowiązana jest przedstawić zaświadczenie, w którym właściwe władze kraju pochodzenia danej osoby lub państwa, z którego przybywa, potwierdzą, że zaświadczenie takie jest równoważne z zaświadczeniami objętymi zakresem niniejszej dyrektywy;
w przypadku świadczenia usług, wymóg rejestracji lub członkostwa w organizacjach bądź instytucjach zawodowych, jako odnoszący się do określonego i stałego charakteru działalności prowadzonej w kraju drugim przyjmującym, niewątpliwie stanowi utrudnienie dla osoby pragnącej świadczyć usługi ze względu na czasowy charakter jej działalności; wymóg taki powinien być zatem zniesiony; jednakże należy zagwarantować nadzór nad dyscypliną zawodową, który powinien być sprawowany przez organizacje lub instytucje zawodowe; w tym celu należy przewidzieć, z zastrzeżeniem art. 62 Traktatu, możliwość nałożenia na zainteresowaną osobę obowiązku poinformowania właściwych władz przyjmującego Państwa Członkowskiego o świadczonych usługach;
w odniesieniu do wymagań dotyczących nieskazitelnego charakteru i nieposzlakowanej opinii, należy dokonać rozróżnienia pomiędzy wymaganiami, jakie należy spełnić rozpoczynając wykonywanie zawodu a wymaganiami niezbędnymi przy jego wykonywaniu;
w odniesieniu do działalności zawodowej lekarzy dentystów zatrudnionych jako pracownicy najemni, rozporządzenie Rady (EWG) nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników we Wspólnocie [4], nie ustanawia szczególnych przepisów odnoszących się do zawodów regulowanych w odniesieniu do nieskazitelnego charakteru i nieposzlakowanej opinii, zdyscyplinowania zawodowego lub używania tytułu określającego wykształcenie; w zależności od danego Państwa Członkowskiego takie zasady mają lub mogą być stosowane zarówno w odniesieniu do pracowników najemnych jak i pracujących na własny rachunek; działalność lekarzy dentystów we wszystkich Państwach Członkowskich wymaga lub będzie wymagać posiadania dyplomu, świadectwa lub innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji lekarza dentysty; takie działalności wykonywane są zarówno przez pracowników najemnych jak i pracujących na własny rachunek, lub przez tę samą osobę w obydwu formach w okresie jej pracy zawodowej; w celu zachęcenia do możliwie swobodnego przepływu tych specjalistów wewnątrz Wspólnoty, wydaje się konieczne rozszerzyć niniejszą dyrektywę na lekarzy dentystów pozostających w stosunku pracy;
zawód lekarza dentysty nie jest jeszcze zorganizowany we Włoszech; dlatego też konieczne jest przyznanie Włochom dodatkowego okresu na uznawanie dyplomów osób wykonujących zawód lekarza dentysty, nadawanych przez pozostałe Państwa Członkowskie;
ponadto oznacza to, że osoby posiadające dyplom lekarza wydany we Włoszech nie mogą uzyskać zaświadczeń spełniających wymagania zawarte w art. 19 niniejszej dyrektywy;
w tych okolicznościach należy odroczyć z jednej strony zobowiązania Włoch do uznawania dyplomów przyznawanych w pozostałych Państwach Członkowskich, a z drugiej strony zobowiązania Państw Członkowskich dotyczące uznawania dyplomów nadawanych we Włoszech, o których mowa w art. 19,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
ZAKRES
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa stosuje się do działalności osób wykonujących zawód lekarza dentysty, zgodnie z definicją zawartą w art. 5 dyrektywy 78/687/EWG, występujących pod następującymi tytułami w poszczególnych Państwach Członkowskich:
- w Niemczech:
Zahnarzt,
- w Belgii:
licencié en science dentaire/licentiaat in de tandheelkunde,
- w Danii:
tandlæge,
- we Francji:
chirurgien-dentiste,
- w Irlandii:
dentist, dental practicioner lub dental surgeon,
- we Włoszech:
tytuł, który zostanie podany do wiadomości Państw Członkowskich i Komisji w terminie ustalonym w art. 24 ust. 1,
- w Luksemburgu:
médecin-dentiste,
- w Królestwie Niderlandów:
tandarts,
- w Wielkiej Brytanii:
dentist, dental practicioner lub dental surgeon.
ROZDZIAŁ II
DYPLOMY, ŚWIADECTWA I INNE DOKUMENTY POTWIERDZAJĄCE POSIADANIE KWALIFIKACJI LEKARZA DENTYSTY
Artykuł 2
Każde Państwo Członkowskie uznaje dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji lekarza dentysty, wydane obywatelom Państw Członkowskich przez inne Państwa Członkowskie zgodnie z art. 1 dyrektywy 78/687/EWG, które wymienione są w art. 3, poprzez nadanie takim kwalifikacjom, w zakresie prawa podjęcia i prowadzenia działalności przez lekarza dentystę, takiego samego umocowania na swoim terytorium, jakie państwo to samo przyznaje.
Artykuł 3
Dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji, określone w art. 2:
a) w Niemczech
1.
"Zeugnis über die zahnärztliche Staatsprüfung" (świadectwo egzaminu państwowego lekarza dentysty), wydane przez właściwe władze;
2. zaświadczenia od właściwych władz Republiki Federalnej Niemiec stwierdzające, że dyplomy wydane po dniu 8 maja 1945 r. przez właściwe władze Niemieckiej Republiki Demokratycznej są równoważne z dokumentami wymienionymi w pkt 1;
b) w Belgii
"diplôme légal de licencié en science dentaire/wettelijk diploma van licentiaat in de tandheelkunde" (dyplom urzędowy absolwenta nauk dentystycznych), przyznawany przez uniwersyteckie wydziały medycyny lub przez komisję centralną bądź państwowe komisje egzaminatorów uniwersyteckich;
c) w Danii
"bevis for tandlægeeksamen (kandidateksamen)" (dyplom lekarza dentysty), przyznawany przez szkoły dentystyczne wraz z dokumentem wydawanym przez "Sundhedsstyrelsen" (Państwowy Urząd Zdrowia) zaświadczającym, że dana osoba pracowała jako asystent w wymaganym okresie;
d) we Francji
1. "diplôme d'État de chirurgien-dentiste" (państwowy dyplom dentysty-chirurga), nadawany do 1973 roku przez uniwersyteckie wydziały medycyny lub połączone wydziały medycyny i farmacji;
2. "diplôme d'État de docteur en chirurgie dentaire" (państwowy dyplom lekarza dentysty-chirurga), nadawany przez uniwersytety;
e) w Irlandii
dyplom:
- Bachelor in Dental Science (w skrócie: B. Dent.
Sc.),
- Bachelor of Dental Surgery (w skrócie: BDS), lub
- Licenciate in Dental Surgery (w skrócie: LDS),
wydane przez uniwersytety lub Royal College of Surgeons w Irlandii;
f) we Włoszech
dyplom nadający tytuł, który zostanie podany przez Włochy do wiadomości Państw Członkowskich i Komisji w terminie ustalonym w art. 24 ust. 1;
g) w Luksemburgu
"diplôme d'État de docteur en médecine dentaire" (państwowy dyplom lekarza dentysty), wydawany przez państwową komisję egzaminacyjną;
h) w Królestwie Niderlandów
"universitair getuigschrift van een met goed gevolg afgelegd tandartsexamen" (świadectwo uniwersyteckie poświadczające zdanie egzaminu na lekarza dentystę);
i) w Wielkiej Brytanii
dyplom:
- Bachelor of Dental Surgery (w skrócie: BDS lub B. Ch.
D.), lub
- Licentiate in Dental Surgery (w skrócie: LDS),
wydawany przez uniwersytety i królewskie szkoły wyższe.
ROZDZIAŁ III
DYPLOMY, ŚWIADECTWA I INNE DOKUMENTY POTWIERDZAJĄCE POSIADANIE KWALIFIKACJI LEKARZA DENTYSTY O SPECJALIZACJI WYSTĘPUJĄCEJ W DWU LUB WIĘCEJ PAŃSTWACH CZŁONKOWSKICH
Artykuł 4
Każde Państwo Członkowskie, zgodnie z przepisami ustawowymi, wykonawczymi lub administracyjnymi w tej dziedzinie, uznaje dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji lekarza dentysty ortodonty czy chirurga jamy ustnej, przyznawane obywatelom Państw Członkowskich przez inne Państwa Członkowskie, zgodnie z art. 2 i 3 dyrektywy 78/687/EWG, a których wykaz przedstawiony jest w art. 5, przez nadanie tym kwalifikacjom takiej samej mocy obowiązującej na swoim terytorium, jak tym, które samo przyznaje.
Artykuł 5
Dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji, określone w art. 4:
1.
Ortodoncja
- w Niemczech
"fachzahnärztliche Anerkennung für Kieferorthopädie" (świadectwo ortodoncji) wydawane przez "Landeszahnärztekammern" (izba lekarzy dentystów poszczególnych krajów federalnych),
- w Danii
"bevis for tilladelse til at betegne sig som specialtandlæge i ortodonti" (świadectwo przyznające prawo do używania tytułu lekarza dentysty-ortodonty), wydawane przez "Sundhedsstyrelsen" (Państwowy Urząd Zdrowia),
- we Francji
"le titre de spécialiste en orthodontie" (tytuł specjalisty ortodonty), nadawany przez właściwe władze,
- w Irlandii
"certificate of specialist dentist in orthodontics" (świadectwo lekarza dentysty-ortodonty), wydawane przez właściwe władze wyznaczone do tego celu przez właściwego ministra,
- w Królestwie Niderlandów
"getuigschrift van erkenning en inschrijving als orthodontist in het Specialistenregistar" (świadectwo stwierdzające, że dana osoba jest oficjalnie uznana jako specjalista, a jej imię i nazwisko jest wpisane do rejestru specjalistów ortodontów), wydawane przez "Specialisten-Registratiecommissie (SRC)" (Urząd Rejestracji Specjalistów),
- w Wielkiej Brytanii
"certificate of completion of specialist training in orthodontics" (świadectwo ukończenia kształcenia specjalistów w dziedzinie ortodoncji), wydawane przez właściwe władze.
2.
Chirurgia jamy ustnej
- w Niemczech
"fachzahnärztliche Anerkennung für Oralchirurgie/Mundchirurgie" (świadectwo chirurgii jamy ustnej), wydawane przez "Landeszahnärztekammern" (izby lekarzy dentystów w poszczególnych landach niemieckich),
- w Danii
"bevis for tilladelse til at betegne sig som specialtandlæge i hospitalsodontologi" (świadectwo przyznające prawo do używania tytułu lekarza dentysty specjalizującego się w ortodoncji szpitalnej), wydawane przez "Sundhedsstyrelsen" (Państwowy Urząd Zdrowia),
- w Irlandii
"certificate of specialist dentist in oral surgery" (świadectwo dentysty specjalizującego się w chirurgii jamy ustnej), wydawane przez właściwe władze wyznaczone do tego celu przez właściwego ministra,
- w Królestwie Niderlandów
"getuigschrift van erkenning en inschrijving als kaakchirurg in het Specialistenregister" (świadectwo stwierdzające, że dana osoba jest oficjalnie uznana jako specjalista, a jej imię i nazwisko zostało wpisane do rejestru specjalistów chirurgów jamy ustnej), wydawane przez "Specialisten-Registratiecommissie (SRC)" (urząd rejestracji specjalistów),
- w Wielkiej Brytanii
"certificate of completion of specialist training in oral surgery" (świadectwo ukończenia specjalizacji w dziedzinie chirurgii jamy ustnej), wydawane przez właściwe władze.
Artykuł 6
1.
Obywatele Państw Członkowskich, pragnący uzyskać jeden z dyplomów, świadectw lub innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji lekarza dentysty ze specjalizacją, który nie jest wydawany w Państwie Członkowskim pochodzenia lub w Państwie Członkowskim, z którego cudzoziemiec przybywa, mogą być zobowiązani przez przyjmujące Państwo Członkowskie do spełnienia warunków kształcenia ustalonych dla danej specjalizacji odnoszących się do przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych tego państwa.
2.
Jednakże przyjmujące Państwo Członkowskie bierze pod uwagę, w całości lub części, okres kształcenia ukończonego przez obywateli, o których mowa w ust. 1, oraz potwierdzonego posiadaniem dyplomów, świadectw lub innych dowodów szkoleń, przyznanych przez właściwe władze Państwa Członkowskiego, z którego dany cudzoziemiec pochodzi lub z którego przybywa, pod warunkiem, że okres kształcenia odpowiada temu, który jest wymagany przez przyjmujące Państwo Członkowskie dla szkolenia specjalizacyjnego.
3.
Właściwe władze lub organy przyjmującego Państwa Członkowskiego, po zweryfikowaniu zakresu i czasu trwania szkolenia specjalizacyjnego ukończonego przez zainteresowaną osobę, w oparciu o przedstawione dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji, poinformują ją o okresie dodatkowego wymaganego kształcenia i zakresie, jaki ono obejmuje.
ROZDZIAŁ IV
PRAWA NABYTE
Artykuł 7
1.
W przypadku obywateli Państw Członkowskich, których dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji nie spełniają wszystkich minimalnych wymogów wykształcenia szczegółowo określonych w art. 1 dyrektywy 78/687/EWG, każde Państwo Członkowskie uznaje jako wystarczający dowód dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji lekarzy dentystów, wydane przez te Państwa Członkowskie przed wejściem w życie dyrektywy 78/687/EWG, z dołączonym zaświadczeniem stwierdzającym, że obywatele ci faktycznie i zgodnie z prawem wykonywali działalność przez co najmniej trzy kolejne lata w okresie pięciu lat poprzedzających datę wydania zaświadczenia.
2.
W przypadku obywateli Państw Członkowskich, których dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji lekarzy dentystów ze specjalizacją nie spełniają minimalnych wymagań kształcenia, zgodnie z art. 2 i 3 dyrektywy 78/687/EWG, każde Państwo Członkowskie uzna za wystarczające dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji w dziedzinie dentystyki wydane przez te Państwa Członkowskie przed wprowadzeniem w życie dyrektywy 78/687/EWG.
Jednakże dane Państwo Członkowskie może wymagać dołączenia do takich dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji, zaświadczenia wydanego przez właściwe władze lub organy Państwa Członkowskiego, z którego dany cudzoziemiec pochodzi lub z którego przybywa, stwierdzającego, że wykonywał on zawód dentysty przez okres dwa razy dłuższy od różnicy pomiędzy czasem trwania szkolenia specjalizacyjnego w Państwie Członkowskim, z którego cudzoziemiec pochodzi lub z którego przybywa, a najkrótszym okresem kształcenia, o którym mowa w dyrektywie 78/687/EWG, jeżeli te dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji nie spełniają wymogu najkrótszego okresu kształcenia ustalonego w art. 2 dyrektywy 78/687/EWG.
Jeżeli jednak przed wykonaniem niniejszej dyrektywy przyjmujące Państwo Członkowskie wymaga okresu kształcenia krótszego od okresu, o którym mowa w art. 2 dyrektywy 78/687/EWG, to różnica, o której mowa w ust. 1, może być określona tylko poprzez odniesienie do najkrótszego okresu kształcenia ustalonego przez to państwo.
ROZDZIAŁ V
UŻYWANIE TYTUŁU OKREŚLAJĄCEGO WYKSZTAŁCENIE
Artykuł 8
1.
Z zastrzeżeniem art. 17, przyjmujące Państwa Członkowskie zagwarantują, że obywatele Państw Członkowskich, spełniający warunki określone w art. 2, 4, 7 i 19, mają prawo do używania tytułu określającego wykształcenie, o ile nie jest identyczny z tytułem zawodowym lub, w stosownych przypadkach, jego skrótu, obowiązującego w Państwie Członkowskim ich pochodzenia lub w Państwie Członkowskim, z którego przybywają, w języku tego Państwa Członkowskiego.
Przyjmujące Państwo Członkowskie może zażądać, aby ten tytuł był opatrzony informacją dotyczącą nazwy i siedziby instytucji albo komisji egzaminacyjnej, która go nadała.
2.
Jeżeli tytuł określający wykształcenie używany w Państwie Członkowskim, z którego cudzoziemiec pochodzi lub przybywa, może być mylony w przyjmującym Państwie Członkowskim z tytułem wymagającym w tym państwie dodatkowego szkolenia, a którego zainteresowana osoba nie odbyła, przyjmujące Państwo Członkowskie może żądać od tej osoby używania tytułu obowiązującego w Państwie Członkowskim, z którego ona pochodzi lub przybywa, w odpowiedniej formie określonej przez przyjmujące Państwo Członkowskie.
ROZDZIAŁ VI
PRZEPISY UŁATWIAJĄCE SKUTECZNE WYKONYWANIE PRAWA PRZEDSIĘBIORCZOŚCI I SWOBODNEGO ŚWIADCZENIA USŁUG PRZEZ LEKARZY DENTYSTÓW
A. Przepisy szczególnie odnoszące się do prawa przedsiębiorczości
Artykuł 9
1.
Przyjmujące Państwo Członkowskie, które wymaga od swoich obywateli podejmujących po raz pierwszy działalność określoną w art. 1 dowodu nieskazitelnego charakteru lub nieposzlakowanej opinii, przyjmuje w odniesieniu do obywateli innych Państw Członkowskich, jako wystarczający dowód, zaświadczenie wydane przez właściwe władze Państwa Członkowskiego, z którego pochodzi lub przybywa cudzoziemiec, potwierdzające, że zostały spełnione wymagania Państwa Członkowskiego, dotyczące nieskazitelnego charakteru lub nieposzlakowanej opinii, niezbędne do podjęcia tej działalności.
2.
Jeżeli Państwo Członkowskie, z którego pochodzi lub przybywa cudzoziemiec, nie wymaga dowodu nieskazitelnego charakteru lub nieposzlakowanej opinii od osób zamierzających podjąć działalność po raz pierwszy, przyjmujące Państwo Członkowskie może wymagać od obywateli Państwa Członkowskiego, z którego pochodzi lub przybywa cudzoziemiec, wyciągu z rejestru sądowego lub, w razie jego braku, równoważnego dokumentu wystawionego przez właściwe władze Państwa Członkowskiego, z którego pochodzi lub przybywa cudzoziemiec.
3.
Jeżeli przyjmujące Państwo Członkowskie posiada informacje na temat ważnego zdarzenia, zaistniałego poza jego terytorium, a które może mieć wpływ na podjęcie działalności na jego terytorium, może poinformować o tym zdarzeniu Państwo Członkowskie, z którego pochodzi lub przybywa cudzoziemiec.
Państwo Członkowskie pochodzenia obywatela lub Państwo Członkowskie, z którego ten obywatel przybywa, zweryfikuje informacje oraz oceni, czy mogą mieć wpływ na podjęcie działalności w tym Państwie Członkowskim.
Władze tego państwa zadecydują o rodzaju i zakresie postępowania wyjaśniającego, jakie należy przeprowadzić, i powiadomią przyjmujące Państwo Członkowskie o ewentualnych działaniach podjętych w sprawie wystawionych przez nie świadectw lub dowodów.
4.
Państwa Członkowskie gwarantują poufność przekazywanych informacji.
Artykuł 10
1.
Jeżeli w przyjmującym Państwie Członkowskim obowiązują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne ustanawiające wymagania co do nieskazitelnego charakteru i nieposzlakowanej opinii, w tym przepisy dotyczące postępowania dyscyplinarnego za poważne wykroczenia zawodowe lub skazanie za przestępstwo kryminalne, związane z wykonywaniem działalności określonej w art. 1, Państwo Członkowskie, z którego pochodzi lub przybywa cudzoziemiec, przekazuje przyjmującemu Państwu Członkowskiemu wszelkie niezbędne informacje o środkach lub postępowaniu dyscyplinarnym o charakterze zawodowym lub administracyjnym podjętych wobec danej osoby lub o karach za przestępstwa wymierzonych jej w czasie wykonywania zawodu w Państwie Członkowskim, z którego pochodzi lub przybywa.
2.
Jeżeli przyjmujące Państwo Członkowskie posiada informacje na temat ważnego zdarzenia zaistniałego poza jego terytorium, a które może mieć wpływ na podjęcie działalności na jego terytorium, może poinformować o tym zdarzeniu Państwo Członkowskie, z którego pochodzi lub przybywa cudzoziemiec.
Państwo Członkowskie pochodzenia obywatela lub Państwo Członkowskie, z którego ten obywatel przybywa, zweryfikuje wiarygodność informacji oraz oceni, czy mogą mieć wpływ na podjęcie danej działalności w tym Państwie Członkowskim. Władze tego państwa zadecydują o rodzaju i zakresie postępowania wyjaśniającego, jakie należy przeprowadzić, i powiadomią przyjmujące Państwo Członkowskie o ewentualnych działaniach podjętych w sprawie informacji przekazanych zgodnie z ust. 1.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają poufność przekazywanych informacji.
Artykuł 11
Jeżeli przyjmujące Państwo Członkowskie wymaga od swoich obywateli, zamierzających podjąć lub wykonywać działalność określoną w art. 1, świadectwa o stanie zdrowia fizycznego lub psychicznego, państwo to uznaje za wystarczający dowód dokument wymagany w Państwie Członkowskim, z którego pochodzi lub przybywa cudzoziemiec.
Jeżeli Państwo Członkowskie, z którego pochodzi lub przybywa cudzoziemiec, nie nakłada tego rodzaju wymogów na osoby zamierzające podjąć lub wykonywać daną działalność, przyjmujące Państwo Członkowskie akceptuje od tych obywateli zaświadczenie wydane przez właściwe władze tego państwa, jako odpowiadające zaświadczeniom wydawanym w przyjmującym Państwie Członkowskim
Artykuł 12
Dokumenty określone w art. 9, 10 i 11 nie mogą być przedkładane po upływie trzech miesięcy od daty ich wystawienia.
Artykuł 13
1.
Postępowanie w sprawie uzyskania zezwolenia przez osobę zainteresowaną podjęciem działalności określonej w art. 1, zgodnie z art. 9, 10 i 11, musi zostać zakończone jak najszybciej, nie później jednak niż w trzy miesiące po przedłożeniu wszystkich dokumentów dotyczących tej osoby, wyłączywszy opóźnienia wynikające z odwołań złożonych po zakończeniu postępowania.
2. W przypadkach określonych w art. 9 ust. 3 oraz art. 10 ust. 2 wniosek o powtórne zbadanie sprawy zawiesza bieg terminu określonego w ust. 1.
Państwo Członkowskie, do którego zwrócono się o konsultację, udziela odpowiedzi w ciągu trzech miesięcy.
Po otrzymaniu odpowiedzi lub po upływie tego terminu przyjmujące Państwo Członkowskie kontynuuje postępowanie, o którym mowa w ust. 1.
Artykuł 14
Jeżeli przyjmujące Państwo Członkowskie wymaga od swoich obywateli, zamierzających podjąć lub wykonywać działalność określoną w art. 1, złożenia przysięgi lub uroczystego oświadczenia, a forma przysięgi lub oświadczenia nie może być użyta przez obywateli innych Państw Członkowskich, to Państwo Członkowskie zapewni możliwość złożenia przysięgi lub oświadczenia w stosownej i równoważnej formie.
B. Przepisy dotyczące świadczenia usług
Artykuł 15
1.
Jeżeli Państwo Członkowskie wymaga od swoich obywateli zamierzających podjąć lub wykonywać działalność określoną w art. 1 zezwolenia lub członkostwa albo rejestracji w organizacjach lub instytucjach zawodowych, państwo to zwolni z tego wymogu obywateli Państw Członkowskich w przypadku świadczenia przez nich usług.
Zainteresowana osoba świadczy usługi posiadając takie same prawa i obowiązki, jak obywatele przyjmującego Państwa Członkowskiego; w szczególności podlega przepisom dotyczącym wykonywania zawodu o charakterze korporacyjnym lub administracyjnym obowiązującym w tym Państwie Członkowskim.
W tym celu oraz w uzupełnieniu oświadczenia przewidzianego w ust. 2, dotyczącego świadczenia usług, Państwa Członkowskie mogą, w celu umożliwienia stosowania przepisów dotyczących wykonywania zawodu obowiązujących na ich terytorium, wymagać albo automatycznej tymczasowej rejestracji albo członkostwa pro forma w organie lub organizacji zawodowej albo, alternatywnie, wpisu do rejestru, pod warunkiem, że rejestracja lub uzyskanie członkostwa nie spowoduje opóźnień czy też w inny sposób nie utrudni świadczenia usług albo też nie obciąży osoby świadczącej usługi dodatkowymi kosztami.
Jeżeli przyjmujące Państwo Członkowskie podejmie środki przewidziane w akapicie drugim lub uzyska informacje o zdarzeniach naruszających te przepisy, niezwłocznie powiadomi o tym Państwo Członkowskie, w którym dana osoba prowadzi działalność.
2.
Przyjmujące Państwo Członkowskie może wymagać od zainteresowanej osoby złożenia przed właściwymi władzami uprzedniego oświadczenia dotyczącego świadczenia przez nią usług, jeżeli łączy się to z czasowym pobytem na terytorium tego państwa.
W nagłych przypadkach niniejsze oświadczenie może być złożone niezwłocznie po wyświadczeniu usługi.
3.
Zgodnie z ust. 1 i 2, przyjmujące Państwo Członkowskie może wymagać od zainteresowanej osoby, aby dostarczyła dokument lub dokumenty zawierające następujące informacje:
- oświadczenie określone w ust. 2,
- zaświadczenie stwierdzające, że zainteresowana osoba zgodnie z prawem prowadzi działalność w Państwie Członkowskim, w którym posiada siedzibę,
- zaświadczenie stwierdzające że osoba posiada jeden z dyplomów, świadectw lub innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji odpowiednie do świadczenia usług, o których mowa w niniejszej dyrektywie.
4.
Dokument lub dokumenty wymienione w ust. 3 nie mogą być przedkładane później niż w 12 miesięcy od daty ich wydania.
5.
Jeżeli Państwo Członkowskie, czasowo lub na stałe, pozbawia, w całości lub w części, swojego obywatela lub obywatela innego Państwa Członkowskiego mającego siedzibę na jego terytorium, prawa do wykonywania działalności, o których mowa w art. 1, zapewnia tymczasowe lub stałe unieważnienie zaświadczenia określonego w ust. 3 tiret drugie.
Artykuł 16
Jeżeli w przyjmującym Państwie Członkowskim wymagana jest rejestracja w publicznej instytucji ubezpieczenia społecznego w celu rozliczeń z organami ubezpieczeniowymi rachunków związanych z usługami świadczonymi osobom ubezpieczonym w ramach systemu ubezpieczenia społecznego, państwo to zwalnia z tego wymogu obywateli Państw Członkowskich mających siedzibę w innym Państwie Członkowskim w przypadku, gdy świadczenie takich usług wymaga od zainteresowanej osoby odbywania podróży.
We wszystkich przypadkach, kiedy wykonywanie usług wymaga od zainteresowanych osób odbywania podróży, przyjmujące Państwo Członkowskie może wymagać od nich dostarczenia informacji dotyczących świadczonych usług przed rozpoczęciem ich świadczenia, a w przypadkach nagłych, możliwie jak najszybciej po ich wykonaniu.
C. Przepisy wspólne dla prawa przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług
Artykuł 17
1.
Jeżeli w przyjmującym Państwie Członkowskim używanie tytułu zawodowego związanego z wykonywaniem działalności określonej w art. 1 podlega prawnej regulacji, obywatele innych Państw Członkowskich, spełniający warunki ustanowione w art. 2, art. 7 ust. 1 i art. 19, używają tytułu zawodowego w przyjmującym Państwie Członkowskim, który odpowiada wymogom kwalifikacyjnym w tym państwie, oraz używają jego skrótu.
2.
Przepisy ust. 1 odnoszą się także do używania tytułu lekarza dentysty ze specjalizacją przez tych, którzy spełniają warunki określone odpowiednio w art. 4 i art. 7 ust. 2.
Artykuł 18
1.
Państwa Członkowskie podejmują środki konieczne w celu umożliwienia zainteresowanym osobom uzyskania informacji o przepisach prawnych dotyczących zdrowia i ubezpieczeń społecznych oraz dotyczących etyki zawodowej, obowiązujących w przyjmującym Państwie Członkowskim.
W tym celu Państwa Członkowskie mogą utworzyć ośrodki informacyjne, w których zainteresowane osoby mogą uzyskać niezbędne informacje.
W przypadku podejmowania działalności gospodarczej przyjmujące Państwo Członkowskie może wymagać, aby zainteresowane osoby skontaktowały się z takim ośrodkiem.
2.
Państwa Członkowskie mogą utworzyć ośrodki określone w ust. 1 przy właściwych władzach i organach, które muszą wyznaczyć w terminie przewidzianym w art. 24 ust. 1.
3.
Państwa Członkowskie zadbają, aby zainteresowane osoby posiadły, w interesie własnym oraz w interesie klientów, znajomość języka konieczną do wykonywania zawodu w przyjmującym Państwie Członkowskim.
ROZDZIAŁ VII
PRZEPISY PRZEJŚCIOWE ODNOSZĄCE SIĘ DO WYJĄTKOWEGO PRZYPADKU WŁOCH
Artykuł 19
Od dnia, w którym Włochy podejmą środki konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy, Państwa Członkowskie uznają, w celu wykonania działań, o których mowa w art. 1 niniejszej dyrektywy, dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji w dziedzinie medycyny nadane we Włoszech osobom, które rozpoczęły szkolenie w dziedzinie medycyny na poziomie uniwersyteckim nie później niż 18 miesięcy po opublikowaniu niniejszej dyrektywy, łącznie z zaświadczeniem wydanym przez właściwe włoskie władze, poświadczającym, że osoby te rzeczywiście, zgodnie z prawem, były zatrudnione we Włoszech wykonując czynności zawodowe określone w art. 5 dyrektywy 78/687/EWG przez okres co najmniej trzech kolejnych lat z pięciu lat poprzedzających wydanie zaświadczenia oraz że osoby te są upoważnione do wykonywania tej działalności na tych samych warunkach, co osoby posiadające dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji, o których mowa w art. 3 lit. f) niniejszej dyrektywy.
Wymóg trzech lat doświadczenia, określony w ust. 1, może być zawieszony w przypadku osób, które ukończyły z powodzeniem co najmniej trzy lata studiów, co jest poświadczone przez właściwe władze jako równoważne z kształceniem, o którym mowa w art. 1 dyrektywy 78/687/EWG.
ROZDZIAŁ VIII
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 20
Państwa Członkowskie, które wymagają od swych obywateli ukończenia kształcenia przygotowawczego uprawniającego do wykonywania zawodu lekarza dentysty w ramach systemu ubezpieczeń społecznych, mogą nałożyć takie same wymagania na obywateli innych Państw Członkowskich w okresie ośmiu lat od opublikowania niniejszej dyrektywy.
Okres kształcenia nie może jednak przekroczyć sześciu miesięcy.
Artykuł 21
W przypadku uzasadnionych wątpliwości przyjmujące Państwo Członkowskie może wymagać od właściwych władz innego Państwa Członkowskiego potwierdzenia autentyczności dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji wydanych przez to drugie Państwo Członkowskie, określonych w rozdziałach II, III i IV, jak również potwierdzenia, że zainteresowana osoba spełnia wszystkie wymogi dotyczące kształcenia określone w dyrektywie 78/687/EWG.
Artykuł 22
W terminie przewidzianym w art. 24 ust. 1 Państwa Członkowskie wyznaczą władze i organy właściwe do wydawania lub przyjmowania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji, jak również dokumentów i informacji, o których mowa w niniejszej dyrektywie, o czym niezwłocznie poinformują inne Państwa Członkowskie i Komisję.
Artykuł 23
Niniejszą dyrektywę stosuje się także do obywateli Państw Członkowskich, którzy, zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 1612/68, na podstawie umowy o pracę wykonują lub będą wykonywać działalność, określoną art. 1.
Artykuł 24
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie środki konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie 18 miesięcy od jej ogłoszenia i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Jednakże Włochy podejmą powyższe środki w okresie nieprzekraczającym sześciu lat oraz w każdym przypadku, kiedy jest to konieczne do wykonania dyrektywy 78/687/EWG.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 25
W przypadku, gdy Państwo Członkowskie napotka poważne trudności przy stosowaniu niniejszej dyrektywy w określonych obszarach, Komisja wspólnie z tym państwem dokona analizy tych trudności i zwróci się o opinię do Komitetu Wyższych Urzędników ds. Zdrowia Publicznego powołanego decyzją 75/365/EWG [5], zmienioną decyzją 78/689/EWG [6].
W razie potrzeby Komisja przedłoży Radzie właściwe propozycje.
Artykuł 26
Niniejsza dyrektywa jest skierowana do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 25 lipca 1978 r.
dotycząca koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych w zakresie działalności lekarza dentysty
(78/687/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 49, 57, 66 i 235,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: z uwagi na wzajemne uznawanie dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji lekarza dentysty, przewidziane w dyrektywie Rady 78/686/EWG z dnia 25 lipca 1978 r. dotyczącej wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji osób wykonujących zawód lekarza dentysty, łącznie ze środkami mającymi na celu ułatwienie skutecznego wykonywania prawa przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług [3], porównywalny charakter kształcenia w Państwach Członkowskich pozwala, aby koordynacja w tym zakresie ograniczała się do wymogu zachowania minimalnych norm, pozostawiając przy tym Państwom Członkowskim swobodę organizacji kształcenia;
w celu wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji osób wykonujących zawód lekarza dentysty, oraz celem zapewnienia wszystkim lekarzom dentystom, którzy są obywatelami Państw Członkowskich, równych możliwości zatrudnienia we Wspólnocie, konieczna jest pewna koordynacja wymagań dotyczących kształcenia lekarzy dentystów ze specjalizacją; w tym celu powinny zostać ustanowione niektóre podstawowe kryteria dotyczące prawa do rozpoczęcia specjalistycznego kształcenia, minimalnego okresu kształcenia, sposobu, w jaki prowadzone jest kształcenie i miejsca, w którym ma być prowadzone, a także nadzoru, jakiemu powinno podlegać; kryteria te dotyczą wyłącznie specjalizacji uznawanych w niektórych Państwach Członkowskich;
z uwagi na zdrowie publiczne, niezbędne jest dążenie we Wspólnocie do wspólnej definicji zakresu działalności omawianych specjalistów; niniejsza dyrektywa na obecnym etapie nie pozwala na osiągnięcie pełnej koordynacji w zakresie działalności zawodowej lekarzy dentystów w różnych Państwach Członkowskich;
Państwa Członkowskie zagwarantują, że od momentu wdrożenia niniejszej dyrektywy, kształcenie lekarzy dentystów zapewni im umiejętności niezbędne do wykonywania wszelkich czynności łącznie z profilaktyką, diagnostyką oraz leczeniem nieprawidłowości i chorób zębów, jamy ustnej, szczęk oraz miejscowych tkanek;
koordynacja warunków wykonywania tych czynności określona w niniejszej dyrektywie nie wyklucza żadnych późniejszych działań koordynacyjnych;
koordynacja przewidziana w niniejszej dyrektywie obejmuje kształcenie zawodowe lekarzy dentystów; w odniesieniu do kształcenia, obecnie większość Państw Członkowskich nie dokonuje rozróżnienia między lekarzami dentystami prowadzącymi działalność jako pracownicy najemni i lekarzami pracującymi na własny rachunek; z tego względu, w celu wsparcia w najszerszym możliwym zakresie swobodnego przepływu wykwalifikowanych pracowników we Wspólnocie, konieczne wydaje się rozszerzenie stosowania niniejszej dyrektywy na lekarzy dentystów zatrudnionych jako pracownicy najemni;
w momencie opublikowania niniejszej dyrektywy zawód dentysty we Włoszech jest wykonywany wyłącznie przez lekarzy, niezależnie od tego, czy specjalizują się oni w odontostomatologii czy też nie; na mocy niniejszej dyrektywy Włochy zobowiązane są do stworzenia nowej kategorii specjalistów uprawnionych do wykonywania zawodu dentysty, posiadających tytuł odmienny od tytułu lekarza; tworząc nowy zawód, Włochy zobowiązane są nie tylko do wprowadzenia nowego systemu kształcenia zgodnego z kryteriami określonymi w niniejszej dyrektywie, lecz także do stworzenia struktur właściwych dla tego nowego zawodu, takich jak na przykład izba lekarzy dentystów; z tego względu, w świetle zakresu działań, jakie mają zostać podjęte we Włoszech, państwo to powinno uzyskać dodatkowy okres, który pozwoli mu na dostosowanie się do postanowień niniejszej dyrektywy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
WYMAGANE SZKOLENIE
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie wymagają od osób pragnących rozpocząć wykonywanie zawodu lekarza dentysty, określonych tytułami zawartymi w art. 1 dyrektywy 78/686/EWG, aby posiadały dyplom, świadectwo lub inny dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji, określonych w art. 3 powyższej dyrektywy, gwarantujące, że podczas pełnego okresu kształcenia dana osoba uzyskała:
a) odpowiednią wiedzę w zakresie nauk, na których oparta jest stomatologia i odpowiednie zrozumienie metod naukowych łącznie z zasadami pomiaru funkcji biologicznych, oceną naukową ustalonych faktów i analizą danych;
b) odpowiednią wiedzę na temat ogólnego stanu, fizjologii i zachowania osób zdrowych i chorych oraz wpływu środowiska naturalnego i społecznego na stan zdrowia człowieka w zakresie, w jakim czynniki te mają wpływ na stomatologię;
c) odpowiednią wiedzę o strukturze i funkcji zębów, jamy ustnej, szczęk i miejscowych tkanek (zarówno zdrowych, jak i chorych), jak również o ich związku z ogólnym stanem zdrowia oraz fizycznym i społecznym samopoczuciem pacjenta;
d) odpowiednią wiedzę o dyscyplinach i metodach klinicznych dającą stomatologowi spójny obraz nieprawidłowości, uszkodzeń i chorób zębów, jamy ustnej, szczęk i miejscowych tkanek oraz o profilaktyce, diagnostyce i terapii stomatologicznej;
e) odpowiednie doświadczenie kliniczne zdobyte pod właściwym nadzorem.
Kształcenie to powinno dać danej osobie umiejętności konieczne do wykonywania wszelkich czynności obejmujących profilaktykę, diagnostykę i leczenie nieprawidłowości oraz chorób zębów, jamy ustnej, szczęk i miejscowych tkanek.
2.
Całkowity czas trwania kształcenia stomatologicznego obejmuje co najmniej pięcioletnie studia, w pełnym wymiarze godzin z zakresu teorii i praktyki, odbyte na uniwersytecie, w instytucji szkolnictwa wyższego uznawanej za instytucję o statusie równoważnym lub pod nadzorem uniwersytetu, oraz obejmujące co najmniej przedmioty wymienione w Załączniku.
3.
Aby zostać przyjętym na takie studia, kandydat musi posiadać dyplom lub świadectwo, które daje mu prawo przyjęcia na dane studia na uniwersytetach Państwa Członkowskiego lub instytucji szkolnictwa wyższego uznawanej za instytucję o statusie równoważnym.
4.
Żaden przepis niniejszej dyrektywy nie wpływa na uprawnienia nadane przez Państwa Członkowskie w odniesieniu do ich własnego terytorium, zgodnie z normami prawnymi w nich obowiązującymi, pozwalające posiadaczom dyplomów, świadectw lub innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji, które nie zostały uzyskane w Państwie Członkowskim, na podjęcie i wykonywanie zawodu lekarza dentysty.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie zagwarantują, że kształcenie zakończone uzyskaniem dyplomu, świadectwa lub innego dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji danej osoby jako lekarza dentysty ze specjalizacją spełnia co najmniej następujące warunki:
a) jest związane z ukończeniem i zaliczeniem pięcioletnich studiów w pełnym wymiarze godzin składających się z zajęć teoretycznych i praktycznych w ramach kształcenia określonego w art. 1 lub posiadaniem dokumentów określonych w art. 7 ust. 1 dyrektywy 78/686/EWG;
b) obejmuje zajęcia teoretyczne i praktyczne;
c) są studiami w pełnym wymiarze godzin trwającymi minimum trzy lata, nadzorowanymi przez właściwe władze lub organizacje;
d) kształcenie odbywa się w ośrodku uniwersyteckim, w ośrodku zajmującym się leczeniem, kształceniem i badaniami naukowymi lub, gdzie stosowne, w jednostce służby zdrowia upoważnionej do tego przez właściwe władze lub organizacje;
e) wymaga osobistego udziału lekarza dentysty, kształcącego się na specjalistę, w działalności i obowiązkach danych jednostek.
2.
Państwa Członkowskie uzależnią przyznanie dyplomu, świadectwa lub innego dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji danej osoby jako lekarza dentysty od posiadania jednego z dyplomów, świadectw lub innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji w dziedzinie stomatologii, określonych w art. 1, lub od posiadania dokumentów, określonych w art. 7 ust. 1 dyrektywy 78/686/EWG.
3.
W granicach wyznaczonych przez art. 8, Państwa Członkowskie powołują właściwe organy lub instytucje wydające dyplomy, świadectwa i inne dowody potwierdzające posiadanie kwalifikacji, określonych w ust. 1.
4.
Państwa Członkowskie mogą odstąpić od stosowania przepisów określonych w ust. 1 lit. a).
Osoby, względem których takie odstępstwo zostanie zastosowane, nie będą objęte art. 4 dyrektywy 78/686/EWG.
Artykuł 3
1.
Bez uszczerbku dla zasady kształcenia w pełnym wymiarze godzin określonego w art. 2 ust. 1 lit. c) i do czasu podjęcia przez Radę decyzji zgodnie z ust. 3, w przypadku gdy kształcenie w pełnym wymiarze godzin nie byłoby wykonalne z uzasadnionych przyczyn, Państwa Członkowskie mogą wyrazić zgodę na odbywanie kształcenia specjalistycznego w niepełnym wymiarze godzin na warunkach zatwierdzonych przez właściwe władze krajowe.
2.
Całkowity okres kształcenia specjalistycznego nie może zostać skrócony na mocy ust. 1.
Jakość kształcenia nie może się pogorszyć ze względu na jego prowadzenie w niepełnym wymiarze godzin lub prowadzenie prywatnej płatnej działalności zawodowej.
3.
W terminie nie dłuższym niż cztery lata po opublikowaniu niniejszej dyrektywy i w świetle oceny sytuacji, działając na wniosek Komisji oraz mając na uwadze fakt, że możliwość kształcenia w niepełnym wymiarze godzin powinna zostać zachowana w niektórych okolicznościach, które zostaną rozpatrzone oddzielnie dla każdej specjalizacji, Rada zadecyduje, czy przepisy określone w ust. 1 i 2 powinny zostać zachowane, czy też powinny do nich zostać wniesione poprawki.
Artykuł 4
Jako rozwiązanie przejściowe oraz w drodze odstępstwa od art. 2 ust. 1 lit. c) i art. 3, Państwa Członkowskie, których przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne pozwalają na specjalistyczne kształcenie w niepełnym wymiarze godzin, w momencie opublikowania niniejszej dyrektywy mogą kontynuować stosowanie tych postanowień wobec kandydatów, którzy rozpoczęli kształcenie specjalistyczne nie później niż cztery lata po opublikowaniu niniejszej dyrektywy. Okres ten może zostać przedłużony, jeżeli Rada nie podejmie decyzji zgodnie z art. 3 ust. 3.
ROZDZIAŁ II
ZAKRES DZIAŁALNOŚCI
Artykuł 5
Państwa członkowskie zagwarantują, żeby lekarze dentyści mieli ogólne prawo podjęcia i wykonywania czynności obejmujących profilaktykę, diagnozę i leczenie nieprawidłowości i chorób zębów, jamy ustnej, szczęk i miejscowych tkanek zgodnie z przepisami i zasadami etyki zawodowej obowiązującymi w zawodzie w momencie opublikowania niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie, które nie mają takich przepisów lub zasad, mogą określić lub ograniczyć wykonywanie niektórych czynności, określonych w ust. 1, w stopniu porównywalnym z innymi Państwami Członkowskimi.
ROZDZIAŁ III
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 6
Osoby, do których odnosi się art. 19 dyrektywy 78/686/EWG, zostaną uznane za osoby spełniające wymagania określone w art. 2 ust. 1 lit. a).
Do celów stosowania art. 2 ust. 2 osoby, do których odnosi się art. 19 dyrektywy 78/686/EWG, będą traktowane w taki sam sposób jak osoby posiadające jeden z dyplomów, świadectw lub innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji w dziedzinie stomatologii, określonych w art. 1.
Artykuł 7
Niniejszą dyrektywę stosuje się także do obywateli Państw Członkowskich, którzy, zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobody przemieszczania się pracowników we Wspólnocie [4], wykonują lub będą wykonywać jakiekolwiek działalności, określone w art. 1 dyrektywy 78/686/EWG, w charakterze pracowników najemnych.
Artykuł 8
1.
Państwa Członkowskie podejmą środki niezbędne w celu wykonania niniejszej dyrektywy w okresie 18 miesięcy od jej notyfikacji oraz niezwłocznie powiadomią o tym Komisję, jednakże Włochy podejmą takie środki w terminie najwyżej sześciu lat.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 9
W przypadku, gdy Państwo Członkowskie napotka poważne trudności w określonych obszarach przy stosowaniu niniejszej dyrektywy, Komisja wspólnie z tym państwem dokona analizy tych trudności i zwróci się o opinię do Komitetu Wyższych Urzędników ds. ZdrowiaPublicznego powołanego decyzją 75/365/EWG [5], zmienioną decyzją 78/687/EWG [6].
W razie potrzeby Komisja przedłoży Radzie właściwe propozycje.
Artykuł 10
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 25 lipca 1978 r.
zmieniająca dyrektywy 66/400/EWG, 66/401/EWG, 66/402/EWG, 66/403/EWG 68/193/EWG, 69/208/EWG oraz 70/458/EWG w sprawie obrotu materiałem siewnym buraka, materiałem siewnym roślin pastewnych, materiałem siewnym roślin zbożowych, sadzeniakami, materiałem do wegetatywnej propagacji winorośli, materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych oraz materiałem siewnym warzyw
(78/692/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
z przyczyn podanych poniżej, niektóre dyrektywy dotyczące obrotu materiałem siewnym i materiałem rozmnożeniowym powinny zostać zmienione;
aktualne przepisy dyrektyw dotyczących zapieczętowania i oznakowania materiału siewnego i materiału rozmnożeniowego nie uwzględniają postępu technicznego w dziedzinie materiałów do pakowania, systemów pieczętowania i metod etykietowania; dlatego powinny one zostać uaktualnione;
w przypadku sadzeniaków próbki do badania bulw dla celów certyfikacji powinny zostać pobrane urzędowo zgodnie z odpowiednimi metodami,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Dyrektywa Rady 66/400/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym buraka [3], ostatnio zmieniona dyrektywą 78/55/EWG [4], otrzymuje brzmienie:
1.
Artykuł 10 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie wymagają, by opakowania materiału matecznego i materiału siewnego kwalifikowanego, za wyjątkiem przypadku, gdy materiał siewny tej ostatniej kategorii jest przedstawiany w formie małych opakowań EWG, były zapieczętowane urzędowo lub pod nadzorem urzędowym w taki sposób, by nie można ich było otworzyć bez naruszenia systemu pieczętowania lub pozostawienia dowodu próby naruszenia urzędowej etykiety przewidzianej w art. 11 ust. 1 lub opakowania.
W celu zapewnienia zapieczętowania, system pieczętowania zawiera przynajmniej bądź powyższą etykietę bądź przyczepioną urzędową pieczęć.
Środki przewidziane w akapicie drugim nie są konieczne, jeśli stosuje się system pieczętowania jednokrotnego użytku.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21 można ustalić czy dany system pieczętowania jest zgodny z przepisami niniejszego ustępu".
2.
W art. 10 ust. 2 zdanie pierwsze po wyrazie "urzędowo" dodaje się wyraz "bądź pod nadzorem urzędowym".
3.
Artykuł 10 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Państwa Członkowskie wymagają, by małe opakowania EWG były zapieczętowane w taki sposób, by nie można było ich otworzyć bez naruszenia systemu pieczętowania lub pozostawienia dowodu próby naruszenia etykiety lub opakowania.
Zgodnie z art. 21, można ustalić czy dany system pieczętowania jest zgodny z przepisami niniejszego ustępu.
Opakowania nie mogą być ponownie zapieczętowane chyba, że zostanie to dokonane pod urzędowym nadzorem."
4.
W art. 14 ust. 3 lit. c) po tiret dodaje się następujące dane szczegółowe:
"numer referencyjny próbki"
: "— miesiąc i rok zapieczętowania,
lub
— miesiąc i rok ostatniej próbki urzędowej pobranej do celów certyfikacji."
5.
W załączniku III część A pkt. I dodaje się ustęp w brzmieniu:
"3. miesiąc i rok zapieczętowania wyrażony następująco: "zapieczętowany…" (miesiąc i rok),
lub
miesiąc i rok ostatniej próbki urzędowej pobranej do celów certyfikacji wyrażony następująco: "pobrana próbka…" (miesiąc i rok)."
Artykuł 2
Dyrektywa Rady 66/401/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych [5], ostatnio zmieniona dyrektywą 78/386/EWG [6] otrzymuje brzmienie:
1.
Artykuł 9 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie wymagają, by opakowania materiału matecznego, materiału siewnego kwalifikowanego i materiału siewnego handlowego, za wyjątkiem, gdy materiał siewny tych ostatnich dwóch kategorii jest przedstawiany w formie opakowań EWG B, były zapieczętowane urzędowo lub pod nadzorem urzędowym w taki sposób, by nie można było ich otworzyć bez naruszenia systemu pieczętowania lub pozostawienia dowodu próby naruszenia urzędowej etykiety przewidzianej w art. 10 ust. 1 lub opakowania.
W celu zapewnienia zapieczętowania, system pieczętowania zawiera przynajmniej powyższą etykietę lub przyczepioną urzędową pieczęć.
Środki przewidziane w akapicie drugim nie są konieczne, jeśli stosuje się system pieczętowania jednokrotnego użytku.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21 można ustalić czy dany system pieczętowania jest zgodny z przepisami niniejszego ustępu"
2.
W art. 9 ust. 2 zdanie pierwsze po wyrazie "urzędowo" dodaje się wyraz "bądź pod nadzorem urzędowym".
3.
Artykuł 9 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Państwa Członkowskie wymagają, by małe opakowania EWG B były zapieczętowane w taki sposób, by nie można było ich otworzyć bez naruszenia systemu pieczętowania lub pozostawienia dowodu próby naruszenia etykiety lub opakowania.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21 można ustalić czy dany system pieczętowania jest zgodny z przepisami niniejszego ustępu.
Opakowania nie mogą być ponownie zapieczętowane chyba, że zostanie to dokonane pod urzędowym nadzorem."
4.
W art. 14 ust. 3 lit. c) dodaje się następujące dane szczegółowe po tiret
"numer referencyjny próbki"
: "— miesiąc i rok zapieczętowania,
lub
— miesiąc i rok ostatniej próbki urzędowej pobranej do celów certyfikacji."
5.
W załączniku IV część A pkt. I lit. a) dodaje się, co następuje:
"3.a) miesiąc i rok zapieczętowania wyrażony następująco: "zapieczętowany…" (miesiąc i rok),
lub
miesiąc i rok ostatniej próbki urzędowej pobranej dla celów certyfikacji wyrażony następująco: "pobrana próbka…" (miesiąc i rok)."
6.
W załączniku IV część A pkt. I lit. b) dodaje się, co następuje:
"4a. miesiąc i rok zapieczętowania wyrażony następująco: "zapieczętowany…" (miesiąc i rok),
lub
miesiąc i rok ostatniej próbki urzędowej pobranej dla celów certyfikacji wyrażony następująco: "pobrana próbka…" (miesiąc i rok)."
7.
W załączniku IV część A pkt. I lit. c) dodaje się, co następuje:
"3.a) miesiąc i rok zapieczętowania wyrażony następująco: "zapieczętowany…" (miesiąc i rok)."
Artykuł 3
Dyrektywa Rady 66/402/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin zbożowych [7], ostatnio zmieniona dyrektywą 78/387/EWG [8], otrzymuje brzmienie:
1.
Artykuł 9 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie wymagają, by opakowania materiału matecznego i materiału siewnego kwalifikowanego wszystkich kategorii były zapieczętowane urzędowo lub pod nadzorem urzędowym w taki sposób, by nie można ich było otworzyć bez naruszenia systemu pieczętowania lub pozostawienia dowodu próby naruszenia urzędowej etykiety przewidzianej w art. 10 ust. 1 lub opakowania.
W celu zapewnienia zapieczętowania system pieczętowania zawiera przynajmniej powyższą etykietę lub przyczepioną urzędową pieczęć.
Środki przewidziane w drugim akapicie nie są konieczne, jeśli stosuje się system pieczętowania jednokrotnego użytku.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21 można ustalić czy dany system pieczętowania jest zgodny z przepisami niniejszego ustępu".
2.
W art. 9 ust. 2 zdanie pierwsze po wyrazie "urzędowo" dodaje się wyraz "bądź pod nadzorem urzędowym".
3.
W art. 14 ust. 3 lit. c) dodaje się następujące dane szczegółowe po tiret
"numer referencyjny próbki"
: "— miesiąc i rok zapieczętowania,
lub
— miesiąc i rok ostatniej próbki urzędowej pobranej do celów certyfikacji."
4.
W załączniku IV część A pkt. I lit. a) dodaje się, co następuje:
"3a. miesiąc i rok zapieczętowania wyrażony następująco: "zapieczętowany…" (miesiąc i rok),
lub
miesiąc i rok ostatniej próbki urzędowej pobranej do celów certyfikacji wyrażony następująco: "pobrana próbka…" (miesiąc i rok)."
5.
W załączniku IV część A lit. b) dodaje się, co następuje:
"3a. miesiąc i rok zapieczętowania wyrażony następująco: "zapieczętowany…" (miesiąc i rok)."
Artykuł 4
Dyrektywa Rady 66/403/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu sadzeniakami [9], ostatnio zmieniona dyrektywą 77/648/EWG [10], otrzymuje brzmienie:
1.
Dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 5
Państwa Członkowskie wymagają, by w celu badania bulw sadzeniaków do celów certyfikacji, próbki były pobierane zgodnie z odpowiednimi metodami."
2.
Artykuł 9 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie wymagają, by opakowania lub pojemniki materiału matecznego ziemniaków i kwalifikowanych sadzeniaków były zapieczętowane urzędowo lub pod nadzorem urzędowym w taki sposób, by nie można ich było otworzyć bez naruszenia systemu pieczętowania lub pozostawienia dowodu próby naruszenia urzędowej etykiety przewidzianej w art. 10 ust. 1 lub opakowania.
W celu zapewnienia zapieczętowania system pieczętowania zawiera przynajmniej powyższą etykietę lub przyczepioną urzędową pieczęć.
Środki przewidziane w drugim akapicie nie są konieczne, jeśli stosuje się system pieczętowania jednorazowego użytku.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 19 można ustalić czy dany system pieczętowania jest zgodny z przepisami niniejszego ustępu"
3.
W art. 9 ust. 2 zdanie pierwsze po wyrazie "urzędowo" dodaje się wyraz "bądź pod nadzorem urzędowym".
4.
Artykuł 10 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 10
1.
Państwa Członkowskie wymagają, by opakowania lub pojemniki materiału matecznego ziemniaków i kwalifikowanych sadzeniaków:
a) były opatrzone na zewnątrz etykietami, które nie były wcześniej zastosowane i które spełniają wymogi określone w załączniku III oraz których dane zamieszczono w jednym z urzędowych języków Wspólnoty.
Etykiety materiału matecznego ziemniaków są białe, a sadzeniaków kwalifikowanych – niebieskie.
Jeśli stosuje się etykietę z dziurką na sznurek jest on przymocowany we wszystkich przypadkach przy użyciu pieczęci.
Dozwolone jest stosowanie urzędowych samoprzylepnych etykiet.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 19, pod urzędowym nadzorem można zastosować trwały nadruk określonych informacji na opakowaniu zgodnie z modelem etykiety;
b) zawierały urzędowy dokument tego samego koloru co etykieta, dostarczający co najmniej dane szczegółowe z etykiety wymagane w załączniku III część A pkt. 3, 4 i 6.
Dokument ten jest sporządzany w taki sposób, by nie mógł być pomylony z etykietą urzędową określoną w lit. a).
Dokument ten nie jest konieczny, jeśli informacja została podana na opakowaniu w formie trwałego nadruku lub, jeśli zgodnie z przepisami lit. a) stosuje się samoprzylepną naklejkę lub materiał odporny na przerwanie.
2.
Państwa Członkowskie przewidują odstępstwa od ust. 1 w przypadku małych opakowań, jeśli są one oznaczone: "Przeznaczone do obrotu tylko w… (dane Państwo Członkowskie)."."
5.
W art. 13 ust. 1 wyraz "urzędowo oznaczony i zapieczętowany" zastępuje się wyrazami "oznaczony i zapieczętowany urzędowo lub pod nadzorem urzędowym".
6.
W art. 13 ust. 4 lit. c) dodaje się następujące dane szczegółowe po tiret
"numer referencyjny próbki"
:
"— miesiąc i rok zapieczętowania."
7.
W załączniku III część A dodaje się, co następuje:
"3a. miesiąc i rok zapieczętowania."
8.
W załączniku III część A skreśla się pkt 9.
Artykuł 5
Artykuł 9 dyrektywy Rady 68/193/EWG z dnia 9 kwietnia 1968 r. w sprawie obrotu wegetatywnym materiałem rozmnożeniowym winorośli [11], ostatnio zmienionej dyrektywą 78/55/EWG otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 9
Państwa Członkowskie wymagają, by opakowania lub pęki materiału rozmnożeniowego były zapieczętowane w taki sposób, by nie można było ich otworzyć bez naruszenia systemu pieczętowania lub pozostawienia dowodu próby naruszenia bądź urzędowej etykiety przewidzianej w art. 10 ust. 1 bądź w przypadku stosowania opakowań – opakowania.
Opakowania są opatrzone próbą ołowianą lub ekwiwalentnym urządzeniem do pieczętowania założonym przez osobę do tego upoważnioną.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17 można ustalić czy dany system pieczętowania jest zgodny z przepisami niniejszego ustępu.
Opakowania nie powinny być ponownie zapieczętowane chyba, że zostanie to dokonane pod urzędowym nadzorem."
Artykuł 6
Dyrektywa Rady 69/208/EWG z dnia 30 czerwca 1969 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych [12], ostatnio zmieniona dyrektywą 78/388/EWG [13], otrzymuje brzmienie:
1.
Artykuł 9 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie wymagają, by opakowania materiału matecznego i materiału siewnego kwalifikowanego wszystkich kategorii były zapieczętowane urzędowo lub pod nadzorem urzędowym w taki sposób, by nie można ich było otworzyć bez naruszenia systemu pieczętowania lub pozostawienia dowodu próby naruszenia oficjalnej etykiety przewidzianej w art. 10 ust. 1 lub opakowania.
W celu zapewnienia zapieczętowania system pieczętowania zawiera przynajmniej powyższą etykietę lub przyczepioną urzędową pieczęć.
Środki przewidziane w akapicie drugim nie są konieczne, jeśli stosuje się system pieczętowania jednokrotnego użytku.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 20 można ustalić czy dany system pieczętowania jest zgodny z przepisami niniejszego ustępu".
2.
W art. 9 ust. 2 zdanie pierwsze po wyrazie "urzędowo" dodaje się wyraz "bądź pod nadzorem urzędowym".
3.
W art. 13 ust. 3 lit. c) dodaje się po tiret następujące dane szczegółowe:
"numer referencyjny próbki"
: "— miesiąc i rok pobrania próbki,
lub
— miesiąc i rok ostatniej próbki urzędowej pobranej do celów certyfikacji."
4.
W załączniku IV część A lit. a) tekst pozycji 3 otrzymuje brzmienie:
"— miesiąc i rok zapieczętowania wyrażony następująco: "zapieczętowany…" (miesiąc i rok),
lub
— miesiąc i rok ostatniej próbki urzędowej pobranej dla celów certyfikacji wyrażony następująco: "pobrana próbka…" (miesiąc i rok)."
5.
W załączniku IV część A lit. b) tekst pozycji 4 otrzymuje brzmienie:
"— miesiąc i rok zapieczętowania wyrażony następująco: "zapieczętowany…" (miesiąc i rok)."
Artykuł 7
Dyrektywa Rady 70/458/EWG z dnia 29 września 1970 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym warzyw [14], ostatnio zmieniona dyrektywą 78/55/EWG, otrzymuje brzmienie:
1) Artykuł 25 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie wymagają, by opakowania materiału matecznego i materiału siewnego kwalifikowanego, za wyjątkiem tych w formie małych opakowań EWG, były zapieczętowane urzędowo lub pod nadzorem urzędowym w taki sposób, by nie można ich było otworzyć bez naruszenia systemu pieczętowania lub pozostawienia dowodu próby naruszenia oficjalnej etykiety przewidzianej w art. 26 ust. 1 lub opakowania.
W celu zapewnienia zapieczętowania system pieczętowania powinien zawierać przynajmniej bądź powyższą etykietę bądź przyczepioną urzędową pieczęć.
Środki przewidziane w drugim akapicie nie są konieczne, jeśli stosuje się system pieczętowania jednokrotnego użytku.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 40 można ustalić czy dany system pieczętowania jest zgodny z przepisami niniejszego ustępu".
2) W art. 25 ust. 2 zdanie pierwsze po wyrazie "urzędowo" dodaje się wyraz "bądź pod nadzorem urzędowym".
3) Artykuł 25 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Państwa Członkowskie wymagają, by opakowania standardowego materiału siewnego oraz małe opakowania materiału siewnego kategorii materiału siewnego kwalifikowanego były zapieczętowane w taki sposób, by nie można było ich otworzyć bez naruszenia systemu pieczętowania lub pozostawienia dowodu próby naruszenia bądź oficjalnej etykiety przewidzianej w art. 26 ust. 3 lub opakowania.
Za wyjątkiem małych opakowań opakowania są opatrzone próbą ołowianą lub ekwiwalentnym urządzeniem do pieczętowania założonym przez osobę do tego upoważnioną.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 40 można ustalić czy dany system pieczętowania jest zgodny z przepisami niniejszego ustępu.
W przypadku małych opakowań kategorii materiału siewnego kwalifikowanego, opakowania nie są ponownie zapieczętowane chyba, że zostanie to dokonane pod urzędowym nadzorem."
4) Do art. 25 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"4.
Państwa Członkowskie mogą przewidzieć odstępstwa od ust. 1 i 2 w przypadku małych opakowań materiału matecznego."
5) W art. 30 ust. 3 lit. c) dodaje się po tiret następujące dane szczegółowe:
"numer referencyjny próbki"
: "— miesiąc i rok zapieczętowania,
lub
— miesiąc i rok ostatniej próbki urzędowej pobranej do celów certyfikacji."
6) W załączniku IV część A lit. a) otrzymuje brzmienie:
"1.
Zasady i standardy EWG.
2.
Jednostka certyfikująca i Państwo Członkowskie bądź ich inicjały.
3.
Miesiąc i rok zapieczętowania wyrażony następująco: "zapieczętowany…" (miesiąc i rok),
lub
miesiąc i rok ostatniej próbki urzędowej pobranej dla celów certyfikacji wyrażony następująco: "pobrana próbka…" (miesiąc i rok).
4.
Numer referencyjny próbki.
5.
Gatunek.
6.
Odmiana.
7.
Kategoria.
8.
Kraj produkcji.
9.
Zadeklarowana waga netto lub brutto lub zadeklarowana ilość materiału siewnego.
10.
W przypadku wskazania wagi i jeśli stosuje się granulowane pestycydy, gotowe mieszanki pastewne lub inne stałe dodatki, właściwości dodatku oraz przybliżony współczynnik wagi kłębków lub czystego materiału siewnego do całkowitej wagi.
11.
Jeśli co najmniej testowano ponownie siłę kiełkowania, słowa: "ponownie przetestowane…" (miesiąc i rok) może być podane."
7) W załączniku IV część B lit. a) otrzymuje brzmienie:
"1.
Zasady i standardy EWG.
2.
Nazwa i adres osoby odpowiedzialnej za załączanie etykiet lub oznaczenie identyfikacyjne tej osoby.
3.
Rok obrotowy ostatniego pieczętowania lub ostatniego badania kiełkowania.
Można podać koniec roku obrotowego.
4.
Gatunek.
5.
Odmiana.
6.
Kategoria: w przypadku małych opakowań, materiał siewny kwalifikowany może być oznaczony literą "C" lub "Z", a materiał siewny standardowy literami "ST".
7.
W przypadku materiału siewnego standardowego – numer referencyjny nadany przez osobę odpowiedzialną za załączanie etykiet.
8.
W przypadku materiału siewnego kwalifikowanego – numer referencyjny umożliwiający identyfikację certyfikowanej partii.
9.
Zadeklarowana waga netto lub brutto lub zadeklarowana ilość materiału siewnego, za wyjątkiem małych opakowań nieprzekraczających 500 gram.
10.
W przypadku wskazania wagi i jeśli stosuje się granulowane pestycydy, gotowe mieszanki pastewne lub inne stałe dodatki, właściwości dodatków oraz przybliżony współczynnik wagi kłębków lub czystego materiału siewnego do całkowitej wagi."
Artykuł 8
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania:
- art. 1–4, art. 6 i 7 w terminie do dnia 1 lipca 1977 r.,
oraz - wszystkich przepisów niniejszej dyrektywy w terminie do dnia 1 lipca 1979 r.
Artykuł 9
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 25 lipca 1978 r.
w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących siedzenia kierowcy w kołowych ciągnikach rolniczych lub leśnych
(78/764/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: wymogi techniczne, które ciągniki muszą spełniać w myśl obowiązujących przepisów krajowych, dotyczą między innymi siedzenia kierowcy;
wymogi te są różne w poszczególnych Państwach Członkowskich; w związku z tym zachodzi konieczność przyjęcia przez wszystkie Państwa Członkowskie takich samych wymogów, w uzupełnieniu lub w miejsce istniejących przepisów, w szczególności w celu wprowadzenia w odniesieniu do każdego typu ciągnika procedury homologacji typu EWG, będącej przedmiotem dyrektywy Rady 74/150/EWG z dnia 4 marca 1974 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu kołowych ciągników rolniczych lub leśnych [3];
zasady odnoszące się do siedzenia kierowcy obejmują nie tylko wymogi dotyczące ich montażu na ciągnikach, ale także ich konstrukcji; zharmonizowana procedura homologacji typu umożliwia każdemu Państwu Członkowskiemu sprawdzenie zgodności ze wspólnymi wymogami konstrukcyjnymi i wymogami badań oraz informowanie innych Państw Członkowskich o wynikach badań przez przesłanie egzemplarza świadectwa homologacji typu części, sporządzonego dla każdego typu siedzenia kierowcy; umieszczenie znaku homologacji typu EWG danej części na wszystkich siedzeniach kierowcy wytwarzanych zgodnie z homologowanym typem eliminuje konieczność przeprowadzania kontroli technicznych tych siedzeń kierowcy w pozostałych Państwach Członkowskich,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie przyznają homologację typu EWG części każdemu typowi siedzenia kierowcy, który spełnia wymogi konstrukcyjne i wymogi badań ustanowione w załącznikach I i II.
2.
Państwo Członkowskie, które przyznało homologację typu EWG części, zobowiązane jest podjąć środki wymagane w celu sprawdzenia, czy modele seryjne są zgodne z homologowanym typem, jeżeli zajdzie taka potrzeba i w stopniu, w jakim jest to konieczne w ramach współpracy z właściwymi władzami w pozostałych Państwach Członkowskich.
Sprawdzenie takie ogranicza się do kontroli na miejscu.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie dla każdego typu siedzenia kierowcy, które homologują zgodnie z art. 1, wydają producentowi lub jego upoważnionemu przedstawicielowi znak homologacji typu EWG danej części, zgodny ze wzorem przedstawionym w załączniku II ppkt 3.5.
Państwa Członkowskie zobowiązane są podjąć wszelkie właściwe środki w celu zapobieżenia używaniu znaków, które mogłyby prowadzić do mylenia siedzeń kierowcy, którym przyznano homologację typu części zgodnie z art. 1 z innymi urządzeniami.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie nie mogą zakazać wprowadzenia siedzeń kierowcy do obrotu z przyczyn dotyczących ich konstrukcji, jeżeli są one opatrzone znakiem homologacji typu EWG części.
2.
Jednakże Państwo Członkowskie może zakazać wprowadzenia do obrotu siedzeń kierowcy opatrzonych znakiem homologacji typu EWG części, jeżeli poważnie uchybiają zgodności z homologowanym typem.
Państwo takie powiadamia bezzwłocznie pozostałe Państwa Członkowskie i Komisję o podjętych środkach, przedstawiając powody swojej decyzji.
Artykuł 4
Właściwe władze każdego Państwa Członkowskiego przesyłają w terminie jednego miesiąca właściwym władzom pozostałych Państw Członkowskich egzemplarz świadectwa homologacji części, którego wzór podano w załączniku III, wypełniony dla każdego typu siedzenia kierowcy, który te władze homologują lub którego homologacji odmawiają.
Artykuł 5
1.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie, które przyznało homologację typu EWG części stwierdza, że numer siedzenia kierowcy, opatrzonego tym samym znakiem homologacji typu EWG części, nie jest zgodny z typem, który uzyskał homologację, państwo takie zobowiązane jest podjąć niezbędne środki w celu zapewnienia zgodności modeli seryjnych z homologowanym typem.
Właściwe władze danego państwa powiadamiają władze pozostałych Państw Członkowskich w zakresie podjętych środków, które mogą, w przypadku poważnych uchybień co do zgodności, wycofać homologację typu EWG danej części.
Wspomniane władze podejmują takie same środki, jeżeli zostaną powiadomione przez właściwe władze innego Państwa Członkowskiego o wystąpieniu takiego uchybienia w zakresie zgodności.
2.
Właściwe władze Państw Członkowskich w terminie jednego miesiąca powiadamiają się wzajemnie o każdym przypadku wycofania homologacji typu EWG części oraz o przyczynach podjęcia takiego środka.
Artykuł 6
Każda decyzja podjęta na mocy przepisów przyjętych przy wykonaniu niniejszej dyrektywy i dotycząca odmowy przyznania lub wycofania homologacji typu EWG części dla siedzenia kierowcy, lub zakazu wprowadzania ich do obrotu albo użytku powinna zawierać szczegółowe uzasadnienie.
Decyzje takie przekazuje się do wiadomości zainteresowanej stronie, wraz z informacją dotyczącą środków zaradczych, które ta strona może podjąć na mocy obowiązujących w Państwach Członkowskich przepisów ustawowych, oraz informacją na temat terminów ustalonych w odniesieniu do podjęcia takich środków.
Artykuł 7
Państwa Członkowskie nie mogą odmówić przyznania homologacji typu EWG lub homologacji krajowej ciągnika z przyczyn dotyczących siedzeń kierowcy, jeżeli są one opatrzone znakiem homologacji typu EWG części i są zamontowane zgodnie z wymogami określonymi w załączniku IV.
Artykuł 8
Państwa Członkowskie nie mogą odmówić rejestracji ciągnika ani zakazać jego sprzedaży, wprowadzenia do ruchu lub użytkowania z przyczyn odnoszących się do jego siedzenia kierowcy, jeżeli są one opatrzone znakiem homologacji typu EWG części i są zamontowane zgodnie z wymogami ustanowionymi w załączniku IV.
Artykuł 9
1.
Do celów niniejszej dyrektywy "ciągnik rolniczy lub leśny" oznacza każdy pojazd silnikowy, wyposażony w koła lub gąsienice, posiadający co najmniej dwie osie, którego główna funkcja polega na mocy pociągowej i który został specjalnie skonstruowany w celu holowania, pchania, przewożenia lub napędzania niektórych narzędzi, maszyn lub przyczep, przeznaczonych do stosowania w rolnictwie lub leśnictwie.
Może on być wyposażony w celu przewożenia ładunków i pasażerów.
2.
Niniejszą dyrektywę stosuje się wyłącznie do ciągników określonych w ust. 1, wyposażonych w ogumienie pneumatyczne i posiadających dwie osie oraz rozwijających maksymalną prędkość konstrukcyjną 6–25 km/h.
Artykuł 10
Zmiany niezbędne w celu dostosowania do postępu technicznego wymogów określonych w załącznikach przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 13 dyrektywy 74/150/EWG.
Artykuł 11
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie 18 miesięcy od jej notyfikacji i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 12
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Trzecia dyrektywa Rady
z dnia 9 października 1978 r.
wydana na podstawie art. 54 ust. 3 lit. g) Traktatu, dotycząca łączenia się spółek akcyjnych
(78/855/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 54 ust. 3,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
koordynacja przewidziana w art. 54 ust. 3 lit. g) oraz wprogramie ogólnym dla zniesienia ograniczeń w swobodzie przedsiębiorczości [4] została zapoczątkowana dyrektywą 68/151/EWG [5];
koordynacja ta była kontynuowana w odniesieniu do tworzenia spółek akcyjnych oraz utrzymania i zmian w ich kapitale poprzez dyrektywę 77/91/EWG [6] oraz, w odniesieniu do rocznych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek, poprzez dyrektywę 78/660/EWG [7];
ochrona interesów wspólników oraz osób trzecich wymaga, aby ustawodawstwa Państw Członkowskich dotyczące łączenia się spółek akcyjnych podlegały koordynacji oraz aby przepisy regulujące łączenie zostały stworzone w ustawodawstwach wszystkich Państw Członkowskich;
w kontekście takiej koordynacji jest szczególnie istotne, aby akcjonariusze spółek podlegających łączeniu byli odpowiednio, w zakresie w jakim jest to możliwe, informowani o celu i sposobie łączenia oraz aby ich prawa były odpowiednio chronione;
ochrona praw pracowników w przypadku przeniesienia przedsiębiorstwa lub części przedsiębiorstwa jest obecnie uregulowana dyrektywą 77/187/EWG [8];
wierzyciele, w tym posiadacze obligacji oraz osoby posiadające inne roszczenia w stosunku do łączących się spółek, muszą podlegać ochronie, tak aby łączenie nie naruszało ich interesów;
obowiązki ogłaszania zawarte w dyrektywie 68/151/EWG muszą zostać rozciągnięte na łączenie się spółek, w taki sposób, aby osoby trzecie były odpowiednio informowane;
działania ochronne wobec akcjonariuszy oraz osób trzecich w związku z łączeniem muszą być rozciągnięte na niektóre operacje prawne, podobne w istotnym zakresie do łączenia, tak aby nie można było uniknąć obowiązku zapewnienia takiej ochrony;
w celu zapewnienia pewności prawa w zakresie stosunków pomiędzy spółkami, których dotyczy łączenie, pomiędzy nimi i osobami trzecimi oraz pomiędzy akcjonariuszami przypadki, w których może zachodzić nieważność powinny zostać ograniczone w taki sposób, aby wady łączenia mogły być usunięte, w każdym wypadku gdzie jest to możliwe oraz poprzez ograniczenie terminu, w którym postępowanie w sprawie unieważnienia może zostać wszczęte,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Zakres obowiązywania
1.
Środki koordynacji przewidziane w niniejszej dyrektywie stosuje się do przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do następujących rodzajów spółek:
- Niemcy:
die Aktiengesellschaft,
- Belgia:
la société anonyme/de naamloze vennootschap,
- Dania:
aktieselskaber,
- Francja:
la société anonyme,
- Irlandia:
public companies limited by shares, and public companies limited by guarantee having a share capital,
- Włochy:
la società per azioni,
- Luksemburg:
la société anonyme,
- Niderlandy:
de naamloze vennootschap,
- Zjednoczone Królestwo:
public companies limited by shares, and public companies limited by guarantee having a share capital.
2.
Państwa Członkowskie nie muszą stosować tej dyrektywy do spółdzielni zarejestrowanych jako jednego z rodzajów spółek wymienionych w ust. 1.
O ile ustawodawstwa Państw Członkowskich korzystają z tej opcji, wymagają one od takich spółek włączenia słowa "spółdzielnia" do wszystkich dokumentów, o których mowa w art. 4 dyrektywy 68/151/EWG.
3.
Państwa Członkowskie nie muszą stosować niniejszej dyrektywy w przypadkach, gdzie spółka lub spółki, które są nabywane bądź zakończą działalność, są przedmiotem postępowania upadłościowego, postępowania odnoszącego się do likwidacji niewypłacalnych spółek, ugód sądowych, układów oraz analogicznych postępowań.
ROZDZIAŁ I
Regulacja łączenia przez nabycie jednej lub większej liczby spółek przez inną oraz łączenie przez utworzenie nowej spółki
Artykuł 2
Państwa Członkowskie, w zakresie spółek podlegających ich prawu krajowemu, wprowadzają przepisy dotyczące łączenia przez przejęcie jednej lub większej liczby spółek przez inną oraz łączenia przez zawiązanie nowej spółki.
Artykuł 3
1.
Do celów niniejszej dyrektywy "łączenie przez przejęcie" oznacza operację, poprzez którą jedna lub więcej spółek zostaje rozwiązanych bez postępowania likwidacyjnego i przenosi do innej wszystkie swoje aktywa i pasywa w zamian za emitowanie dla akcjonariuszy spółki lub spółek przejmowanych akcji w spółce przejmującej oraz dopłatę w gotówce, jeśli taka będzie, nieprzekraczającą 10 % wartości nominalnej tak wyemitowanych akcji bądź, w razie braku wartości nominalnej, ich wartości księgowej.
2.
Ustawodawstwo Państwa Członkowskiego może stanowić, że łączenie przez nabycie może zostać dokonane także w przypadku, gdy jedna lub więcej przejmowanych spółek jest w likwidacji, pod warunkiem że opcja ta jest ograniczona do spółek, które nie zaczęły jeszcze wypłacać swoich aktywów na rzecz ich akcjonariuszy.
Artykuł 4
1.
Do celów niniejszej dyrektywy "łączenie przez zawiązanie nowej spółki" oznacza operację, poprzez którą kilka spółek zostaje rozwiązanych bez postępowania likwidacyjnego i przenosi na zawiązaną spółkę wszystkie swoje aktywa i pasywa w zamian za akcje wydane jej akcjonariuszom w nowej spółce oraz dopłatę w gotówce, jeśli taka będzie, nieprzekraczającą 10 % wartości nominalnej wydanych akcji bądź, w razie braku wartości nominalnej, ich wartości księgowej.
2.
Ustawodawstwo Państwa Członkowskiego może stanowić, że łączenie przez zawiązanie nowej spółki może zostać dokonane także w przypadku, gdy jedna lub więcej spółek ulegających rozwiązaniu jest w likwidacji, pod warunkiem że opcja ta jest ograniczona do spółek, które nie zaczęły jeszcze wypłacać swoich aktywów na rzecz swoich akcjonariuszy.
ROZDZIAŁ II
Łączenie przez przejęcie
Artykuł 5
1.
Organy administracyjne lub zarządzające spółek dokonujących łączenia sporządzają na piśmie projekt warunków łączenia.
2.
Projekt warunków łączenia zawiera co najmniej:
a) rodzaj, nazwę oraz statutową siedzibę każdej z łączących się spółek;
b) stosunek wymiany akcji oraz wysokość wszelkich dopłat w gotówce;
c) warunki odnoszące się do przyznania akcji w spółce przejmującej;
d) dzień, od którego posiadanie takich akcji uprawnia akcjonariusza do udziału w zyskach oraz wszelkie specjalne warunki wpływające na to uprawnienie;
e) dzień, od którego transakcje spółki przejmowanej są traktowane dla celów rachunkowości jako transakcje spółki przejmującej;
f) prawa przyznawane przez spółkę przejmującą posiadaczom akcji, z którymi związane są specjalne uprawnienia, oraz posiadaczom papierów wartościowych innych niż akcje bądź proponowane środki co do nich;
g) wszelkie szczególne korzyści przyznawane biegłym określonym art. 10 ust. 1 oraz członkom organów administracyjnych, zarządzających, nadzorczych lub kontrolnych spółek dokonujących łączenia.
Artykuł 6
Projekt warunków łączenia musi zostać opublikowany w sposób określony w ustawodawstwie każdego Państwa Członkowskiego zgodnie z art. 3 dyrektywy 68/151/EWG, dla każdej ze spółek dokonującej łączenia, co najmniej na miesiąc przed datą wyznaczoną na walne zgromadzenie, które ma o niej zadecydować.
Artykuł 7
1.
Łączenie wymaga co najmniej zatwierdzenia przez walne zgromadzenie każdej z łączących się spółek.
Ustawodawstwa Państwa Członkowskiego stanowią, że uchwała ta wymaga większości nie mniejszej niż dwie trzecie głosów związanych z akcjami lub reprezentowanym kapitałem subskrybowanym.
Jednakże ustawodawstwa Państw Członkowskich mogą stanowić, że zwykła większość głosów wymieniona w akapicie pierwszym jest wystarczająca, gdy reprezentowana jest co najmniej połowa subskrybowanego kapitału.
Ponadto, w stosownych przypadkach, mają zastosowanie przepisy regulujące zmiany umowy i statutu spółki.
2.
W przypadku gdy występują różne rodzaje akcji, decyzja dotycząca łączenia podlega odrębnemu głosowaniu przez co najmniej każdą kategorię akcjonariuszy, których interesy mogą zostać przez łączenie naruszone.
3.
Uchwała obejmuje zarówno zatwierdzenie projektu warunków łączenia, jak również wszelkie zmiany umowy i statutu, których konieczność wynika z łączenia.
Artykuł 8
Ustawodawstwa Państw Członkowskich nie muszą wymagać zatwierdzenia łączenia przez walne zgromadzenie spółki przejmującej, jeśli spełnione są następujące warunki:
a) publikacja przewidziana w art. 6 musi zostać dokonana dla spółki przejmującej co najmniej na miesiąc przed datą wyznaczoną na walne zgromadzenie spółki lub spółek przejmowanych, które ma podjąć decyzję odnośnie do projektu warunków łączenia;
b) co najmniej na miesiąc przed datą podaną pod lit. a) wszyscy akcjonariusze spółki przejmującej muszą być uprawnieni do kontroli dokumentów wyszczególnionych w art. 11 ust. 1 w statutowej siedzibie spółki przejmującej;
c) jeden lub więcej akcjonariuszy spółki przejmującej posiadających minimalny procent subskrybowanego kapitału musi być uprawniony do wymagania, aby walne zgromadzenie spółki przejmującej zostało zwołane celem postanowienia co do zatwierdzenia łączenia.
Ten minimalny procent nie może zostać ustalony na więcej niż 5 %.
Państwa Członkowskie mogą jednakże przewidzieć wyłączenie z tego obliczenia akcji nie uprawniających do głosowania.
Artykuł 9
Organy administracyjne lub zarządzające każdej ze spółek dokonującej łączenia przygotowują szczegółowe pisemne sprawozdanie, wyjaśniające projekt warunków łączenia oraz przedstawiające ich prawne i ekonomiczne podstawy, zwłaszcza stosunek wymiany akcji.
Sprawozdanie opisuje również wszelkie szczególne trudności z wyceną, jakie powstały.
Artykuł 10
1.
Jeden lub więcej biegłych działających w imieniu każdej ze spółek dokonującej łączenia, lecz niezależnie od nich, wyznaczony bądź zatwierdzony przez organ sądowy lub administracyjny, bada projekt warunków łączenia i sporządza pisemny raport dla akcjonariuszy.
Jednak ustawodawstwo Państwa Członkowskiego może przewidywać wyznaczenie jednego lub więcej niezależnych biegłych dla wszystkich spółek dokonujących łączenia, jeśli takiego wyznaczenia dokonuje organ sądowniczy lub administracyjny na wspólny wniosek tych spółek.
Biegli tacy, zależnie od ustawodawstwa każdego Państwa Członkowskiego, mogą być osobami fizycznymi lub prawnymi bądź spółkami.
2.
W sprawozdaniu wymienionym w ust. 1 biegli muszą w każdym razie stwierdzić, czy w ich opinii stosunek wymiany akcji jest słuszny i uzasadniony.
Ich stwierdzenie musi co najmniej:
a) wskazywać metodę lub metody wykorzystane do ustalenia proponowanego stosunku wymiany akcji;
b) stwierdzać, czy taka metoda lub metody są adekwatne do przypadku, o którym mowa, wskazywać wartość osiągniętą przy zastosowaniu każdej takiej metody oraz przedstawiać opinię odnośnie do względnego znaczenia przypisywanego takim metodom w osiąganiu wybranych wartości.
Sprawozdanie opisuje również wszelkie szczególne trudności z dokonaniem wyceny, jakie powstały.
3.
Każdy biegły jest uprawniony do uzyskania od spółek dokonujących łączenia wszelkich istotnych informacji oraz dokumentów do przeprowadzenia wszelkich niezbędnych badań.
Artykuł 11
1.
Wszyscy akcjonariusze są uprawnieni do zbadania co najmniej następujących dokumentów w statutowej siedzibie spółki co najmniej na miesiąc przed datą ustaloną na walne zgromadzenie, które ma zadecydować o projekcie warunków łączenia:
a) projektu warunków łączenia;
b) rocznych sprawozdań finansowych i rocznych sprawozdań łączących się spółek za poprzednie trzy lata budżetowe;
c) sprawozdania rachunkowego sporządzonego na dzień, który nie może być wcześniejszy niż pierwszy dzień trzeciego miesiąca poprzedzający dzień sporządzenia projektu warunków łączenia, jeśli ostatnie sprawozdanie finansowe odnosi się do roku budżetowego, który zakończył się więcej niż sześć miesięcy przed tym dniem;
d) sprawozdań organów administracyjnych lub zarządzających łączących się spółek, przewidzianych w art. 9;
e) sprawozdań przewidzianych w art. 10.
2.
Sprawozdanie rachunkowe przewidziane w ust. 1 lit. c) zostaje sporządzone przy zastosowaniu tych samych metod i tego samego układu jak w ostatnim bilansie rocznym.
Jednak ustawodawstwo Państwa Członkowskiego może stanowić, że:
a) nie jest konieczne dokonywanie nowej inwentaryzacji z natury;
b) wyceny wykazane w ostatnim bilansie zostają zmienione jedynie dla odzwierciedlenia zapisów w księgach rachunkowych; jednakże bierze się pod uwagę, co następuje:
- amortyzację według zmiennych stawek i rezerwy;
- istotne zmiany rzeczywistej wartości, nie wykazane w księgach.
3.
Każdy akcjonariusz jest uprawniony do otrzymania, na życzenie i nieodpłatnie, pełnych bądź, jeśli takie będzie życzenie, częściowych kopii dokumentów, o których mowa w ust. 1.
Artykuł 12
Ochrona praw pracowników każdej z łączących się spółek jest regulowana zgodnie z dyrektywą 77/187/EWG.
Artykuł 13
1.
Ustawodawstwa Państw Członkowskich muszą przewidywać odpowiedni system ochronny wobec interesów wierzycieli łączących się spółek, roszczenia których to wierzycieli poprzedzają publikację projektu warunków łączenia i nie stały się wymagalne w momencie takiej publikacji.
2.
W tym celu ustawodawstwa Państw Członkowskich stanowią co najmniej, że tacy wierzyciele są uprawnieni do uzyskania odpowiednich środków zabezpieczających tam, gdzie sytuacja finansowa łączących się spółek powoduje, iż taka ochrona jest niezbędna oraz tam, gdzie wierzyciele ci nie mają już takich środków zabezpieczających.
3.
Ochrona taka może być różna dla wierzycieli spółki przejmującej oraz dla wierzycieli spółki przejmowanej.
Artykuł 14
Bez uszczerbku dla zasad dotyczących zbiorowego wykonywania swoich praw art. 13 stosuje się do posiadaczy obligacji łączących się spółek, z wyjątkiem przypadków, gdy łączenie zostało zatwierdzone przez zgromadzenie posiadaczy obligacji, jeżeli zgromadzenie takie jest przewidziane na mocy prawa krajowego bądź indywidualnie przez posiadaczy obligacji.
Artykuł 15
Posiadacze papierów wartościowych innych niż akcje, z którymi związane są szczególne uprawnienia, muszą uzyskać w spółce przejmującej prawa co najmniej równoważne prawom, jakie posiadali oni w spółce przejmowanej, o ile zmiana tych praw nie została zatwierdzona przez zgromadzenie posiadaczy takich papierów wartościowych, jeśli zgromadzenie takie jest przewidziane na mocy prawa krajowego, bądź indywidualnie przez posiadaczy tych papierów wartościowych lub chyba że posiadacze ci są uprawnieni do doprowadzenia do odkupienia ich papierów wartościowych przez spółkę przejmującą.
Artykuł 16
1.
Tam gdzie ustawodawstwo Państwa Członkowskiego nie przewiduje sądowej ani administracyjnej kontroli prewencyjnej legalności łączeń bądź gdzie taka kontrola nie rozciąga się na wszystkie czynności prawne dotyczące łączenia, będą sporządzone i poświadczone w należytej formie prawnej: protokół walnego zgromadzenia decydującego o łączeniu oraz, w stosownych przypadkach, umowa dotycząca łączenia, będąca następstwem takiego walnego zgromadzenia.
W przypadkach, gdzie łączenie nie musi być zatwierdzone przez walne zgromadzenie wszystkich łączących się spółek, musi zostać sporządzony i poświadczony w należytej formie prawnej projekt warunków łączenia.
2.
Notariusz lub organ właściwy do sporządzenia i poświadczenia dokumentu w należytej formie prawnej musi sprawdzić i zaświadczyć istnienie i ważność czynności prawnych i formalności wymaganych od spółki, dla której on lub ona działa, oraz projektu warunków łączenia.
Artykuł 17
Ustawodawstwa Państw Członkowskich ustalają datę, w której łączenie staje się skuteczne.
Artykuł 18
1.
Łączenie musi być ogłoszone publicznie w sposób określony przez ustawodawstwo każdego Państwa Członkowskiego, zgodnie z art. 3 dyrektywy 68/151/EWG, w odniesieniu do każdej z łączących się spółek.
2.
Spółka przejmująca może sama dokonać formalności związanych z publikacją odnoszącą się do tej spółki lub spółek przejmowanych.
Artykuł 19
1.
Łączenie ma następujące skutki ipso iure i jednocześnie oznacza:
a) przeniesienie — zarówno między spółką przejmowaną i spółką przejmującą, jak i w odniesieniu do stron trzecich — wszystkich aktywów oraz pasywów spółki przejmowanej na spółkę przejmującą;
b) że akcjonariusze spółki przejmowanej stają się akcjonariuszami spółki przejmującej;
c) że nabywana spółka przestaje istnieć.
2.
Żadne akcje w spółce przejmującej nie są wymieniane na akcje w spółce przejmowanej, posiadane albo:
a) przez samą spółkę przejmującą albo przez osobę działającą w imieniu własnym, ale na jej rzecz;
albo b) przez samą spółkę przejmowaną albo przez osobę działającą w imieniu własnym, ale na jej rzecz.
3.
Powyższe nie wpływa na ustawodawstwa Państw Członkowskich, które wymagają, dla skuteczności wobec stron trzecich, dokonania specjalnych formalności w celu przeniesienia pewnych aktywów, praw oraz zobowiązań przez spółkę przejmowaną.
Spółka przejmująca może dokonać tych formalności sama; ustawodawstwa Państw Członkowskich mogą jednak zezwalać spółce przejmowanej na kontynuowanie tych formalności przez ograniczony okres czasu, który nie może, poza wyjątkowymi wypadkami, zostać ustalony na więcej niż sześć miesięcy od dnia, w którym łączenie stało się skuteczne.
Artykuł 20
Ustawodawstwa Państw Członkowskich ustanawiają co najmniej zasady dotyczące odpowiedzialności cywilnej członków organów administracyjnych i zarządzających spółki nabywanej w stosunku do akcjonariuszy tej spółki, w odniesieniu do niewłaściwego prowadzenia, przygotowania oraz realizacji łączenia po stronie tych członków.
Artykuł 21
Ustawodawstwa Państw Członkowskich ustanawiają co najmniej zasady dotyczące odpowiedzialności cywilnej biegłych odpowiedzialnych za sporządzenie na rzecz przejmowanej spółki sprawozdania, o którym mowa w art. 10 ust. 1, w stosunku do akcjonariuszy tej spółki, w odniesieniu do nieprawidłowego pokierowania wykonaniem swoich obowiązków po stronie biegłych.
Artykuł 22
1.
Ustawodawstwa Państw Członkowskich mogą ustanawiać zasady nieważności dla łączenia, wyłącznie zgodnie z następującymi warunkami:
a) nieważność musi zostać stwierdzona wyrokiem sądowym;
b) łączenia, które stały się skuteczne stosownie do art. 17, mogą zostać uznane za nieważne tylko jeśli nie było prewencyjnej kontroli sądowej ani administracyjnej ich legalności, bądź jeśli nie zostały one sporządzone i poświadczone w należytej formie prawnej albo jeżeli wykazane zostanie, że uchwała walnego zgromadzenia jest nieważna lub podlega unieważnieniu na mocy prawa krajowego;
c) postępowanie w sprawie unieważnienia nie może zostać zapoczątkowane później niż na sześć miesięcy po dniu, w którym łączenie wchodzi w życie w stosunku do osoby powołującej się na nieważność, bądź jeśli sytuacja została naprawiona;
d) tam, gdzie jest możliwe naprawienie wady odpowiedzialnej za spowodowanie nieważności łączenia, właściwy sąd wyznaczy zainteresowanym spółkom okres czasu, w ciągu którego należy naprawić sytuację;
e) wyrok uznający łączenie za nieważne zostaje ogłoszony w sposób określony w ustawodawstwie każdego Państwa Członkowskiego zgodnie z art. 3 dyrektywy 68/151/EWG;
f) tam, gdzie ustawodawstwo Państwa Członkowskiego zezwala stronie trzeciej na zakwestionowanie takiego wyroku, może ona to uczynić jedynie w ciągu sześciu miesięcy od ogłoszenia wyroku w sposób określony dyrektywą 68/151/EWG;
g) wyrok uznający łączenie za nieważne nie ma sam wpływu na ważność zobowiązań należnych lub związanych ze spółką przejmującą, które powstały przed opublikowaniem wyroku i po dniu określonym w art. 17;
h) spółki, które były stronami łączenia, odpowiadają solidarnie w zakresie zobowiązań spółki przejmującej, określonych w lit. g).
2.
Na zasadzie odstępstwa od ust. l lit. a) ustawodawstwo Państwa Członkowskiego może stanowić także, iż nieważność łączenia ma być stwierdzona przez władzę administracyjną, jeśli istnieje możliwość wniesienia odwołania od takiej decyzji do sądu.
Litery b), d), e), f), g) i h) stosuje się przez analogię do organu administracyjnego.
Takie postępowanie w sprawie unieważnienia nie może zostać wszczęte później niż na sześć miesięcy po dniu określonym w art. 17.
3.
Powyższe nie ma wpływu na ustawodawstwa Państw Członkowskich dotyczące nieważności łączenia wydane w następstwie jakiejkolwiek kontroli innej niż sądowa bądź administracyjna kontrola prewencyjna legalności.
ROZDZIAŁ III
Łączenie przez zawiązanie nowej spółki
Artykuł 23
1.
Artykuły 5-7 oraz 9-22 stosuje się — bez uszczerbku dla przepisów art. 11 i 12 dyrektywy 68/151/EWG — do łączenia przez zawiązanie nowej spółki.
W tym celu "spółki łączące się" oraz "spółki przejmowane" oznaczają spółki, które przestaną istnieć, a "spółka przejmująca" oznacza nową spółkę.
2.
Artykuł 5 ust. 2 lit. a) stosuje się również do nowej spółki.
3.
Projekt warunków łączenia oraz akt założycielski lub projekt aktu założycielskiego oraz statut bądź projekt statutu nowej spółki — jeśli zawarte są one w odrębnym dokumencie — są zatwierdzane na walnym zgromadzeniu każdej ze spółek, która przestanie istnieć.
4.
Państwa Członkowskie nie muszą do tworzenia nowej spółki stosować zasad dotyczących weryfikacji jakiegokolwiek wynagrodzenia innego niż gotówka, które to zasady ustanowiono w artykule 10 dyrektywy 77/91/EWG.
ROZDZIAŁ IV
Przejęcie jednej spółki przez inną, posiadającą 90 % lub więcej jej udziałów
Artykuł 24
Państwa Członkowskie wprowadzają przepisy w odniesieniu do spółek podlegających ich ustawodawstwom, umożliwiające dokonywanie operacji, poprzez które jedna lub więcej spółek zostaje rozwiązanych bez postępowania likwidacyjnego i przenosi wszystkie swoje aktywa i pasywa na inną spółkę będącą posiadaczem wszystkich ich akcji oraz innych papierów wartościowych przyznających prawo głosu na walnym zgromadzeniu. Takie operacje są regulowane przepisami rozdziału II, z wyjątkiem art. 5 ust. 2, lit. b), c) i d), art. 9, 10, 11 ust. 1 lit. d) i e), art. 19 ust. l lit. b), art. 20 oraz 21.
Artykuł 25
Państwa Członkowskie nie muszą stosować art. 7 do operacji określonych w art. 24, jeśli są spełnione co najmniej następujące warunki:
a) musi zostać dokonana publikacja przewidziana art. 6, w odniesieniu do każdej spółki zaangażowanej w operację, co najmniej na miesiąc zanim operacja ta stanie się skuteczna;
b) co najmniej na miesiąc zanim operacja ta stanie się skuteczna, wszyscy akcjonariusze nabywającej spółki muszą mieć prawo skontrolowania dokumentów wyszczególnionych w art. 11 ust. 1, lit. a), b) i c) w siedzibie spółki. Przepisy art. 11 ust. 2 i 3 stosuje się;
c) przepisy art. 8 lit. c) stosuje się.
Artykuł 26
Państwa Członkowskie mogą stosować art. 24 i 25 do operacji, poprzez którą jedna lub więcej spółek zostaje zamkniętych bez likwidowania się i przenosi wszystkie swoje aktywa i pasywa na inna spółkę,jeśli wszystkie akcje oraz inne papiery wartościowe nabywanej spółki lub spółek wymienione w art. 24 znajdują się w posiadaniu spółki przejmującej i/lub osób posiadających te akcje i papiery wartościowe w imieniu własnym, ale na rzecz tej spółki.
Artykuł 27
W przypadkach łączenia, jeżeli jedna lub więcej spółek jest przejmowanych przez inną spółkę posiadającą 90 % bądź więcej, ale nie całość, akcji i innych papierów wartościowych każdej z tych spółek, które to akcje dają prawo głosowania na walnym zgromadzeniu, Państwa Członkowskie nie muszą wymagać zatwierdzenia łączenia przez walne zgromadzenie spółki przejmującej, pod warunkiem że spełnione są co najmniej następujące warunki:
a) musi zostać dokonana publikacja przewidziana w art. 6, w odniesieniu do spółki przejmującej, co najmniej na miesiąc przed datą ustaloną na walne zgromadzenie spółki lub spółek przejmowanych, które to zgromadzenie ma zadecydować o projekcie warunków łączenia;
b) co najmniej na miesiąc przed datą wyszczególnioną pod lit. a) wszyscy akcjonariusze spółki przejmującej muszą być uprawnieni do skontrolowania dokumentów wymienionych w art. 11 ust. 1 lit. a), b) i c) w siedzibie spółki. Przepisy art. 11 ust. 2 i 3 stosuje się;
c) przepisy art. 8 ust. 3 stosuje się.
Artykuł 28
Państwa Członkowskie nie muszą stosować do łączenia art. 9-11 w rozumieniu art. 27, jeśli spełnione są co najmniej następujące warunki:
a) akcjonariusze mniejszościowi spółki przejmowanej muszą być uprawnieni do żądania, aby ich akcje zostały nabyte przez spółkę przejmującą;
b) jeśli wykonują to prawo, to muszą być uprawnieni do otrzymania wynagrodzenia odpowiadającego wartości ich akcji;
c) w razie braku zgodności odnośnie do takiego wynagrodzenia musi być możliwe, aby wartość wynagrodzenia została ustalona przez sąd.
Artykuł 29
Państwa Członkowskie mogą zastosować art. 27 i 28 do operacji, poprzez które jedna lub więcej spółek zostaje rozwiązanych bez likwidacji i przenosi wszystkie swoje aktywa i pasywa na inną spółkę, jeśli 90 % lub więcej — ale nie całość — akcji i innych papierów wartościowych spółki lub spółek przejmowanych określonych w art. 27 jest w posiadaniu spółki przejmującej i/lub osób, które posiadają te akcje i papiery wartościowe w imieniu własnym, ale na rzecz tej spółki.
ROZDZIAŁ V
Inne operacje traktowane jako łączenie
Artykuł 30
Jeżeli w przypadku jednej z operacji określonych w art. 2 ustawodawstwo Państwa Członkowskiego zezwala na to, aby dopłata w gotówce przewyższała 10 %, stosuje się rozdziały II i III oraz art. 27, 28 i 29.
Artykuł 31
Tam, gdzie ustawodawstwo Państwa Członkowskiego zezwala na jedną z operacji, określonych w art. 2, 24 i 30, bez zakończenia tym samym istnienia wszystkich spółek przejmowanych, stosuje się odpowiednio rozdział II, z wyjątkiem art. 19 ust. 1) lit. c), rozdział III lub rozdział IV.
ROZDZIAŁ VI
Postanowienia końcowe
Artykuł 32
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie ustawy, rozporządzenia i przepisy administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w ciągu trzech lat od jej notyfikacji i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Możliwe jest jednakże wprowadzenie przepisów zezwalających na 5-letnią zwłokę od wejścia w życie przepisów określonych w ust. 1 dla zastosowania tych przepisów do niezarejestrowanych spółek w Zjednoczonym Królestwie oraz Irlandii.
3.
Państwa Członkowskie nie muszą stosować art. 13, 14 i 15 w odniesieniu do posiadaczy obligacji zamiennych oraz innych zamiennych papierów wartościowych, jeżeli w czasie, gdy przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne określone w ust. 1 wchodzą w życie, pozycja tych posiadaczy w razie łączenia została uprzednio określone przez warunki emisji.
4.
Państwa Członkowskie nie muszą stosować niniejszej dyrektywy do łączenia bądź operacji traktowanych jak łączenia, do przygotowania lub realizacji których został już w momencie wejścia w życie przepisów określonych w ust. 1 zakończony akt lub formalność wymagana prawem krajowym.
Artykuł 33
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 28 września 1978 r.
dostosowująca do postępu technicznego załączniki do dyrektyw Rady 75/106/EWG i 76/211/EWG w sprawie opakowań jednostkowych
(78/891/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 71/316/EWG z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wspólnych przepisów dotyczących przyrządów pomiarowych oraz metod kontroli metrologicznej [1], zmienioną Aktem Przystąpienia [2], w szczególności jej art. 17, 18 i 19,
uwzględniając dyrektywę Rady 75/106/EWG z dnia 19 grudnia 1974 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do objętościowego uzupełniania niektórych płynów w opakowaniach jednostkowych [3],
uwzględniając dyrektywę Rady 76/211/EWG z dnia 20 stycznia 1976 r., w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do paczkowania według masy lub objętości niektórych produktów w opakowaniach jednostkowych [4], a także mając na uwadze, co następuje:
wprowadzenie w życie przepisów dyrektywy 76/211/EWG wykazało potrzebę dokonania rewizji dopuszczalnych negatywnych błędów oraz klasyfikacji produktów;
prostsza klasyfikacja produktów w opakowaniach jednostkowych na pewno ułatwi ich przygotowanie do sprzedaży oraz zaoferuje konsumentowi szerszy wybór produktów w opakowaniach jednostkowych;
oznakowanie na małych opakowaniach jednostkowych może w niektórych przypadkach być mniejsze od wysokości określonej w dyrektywach 75/106/EWG oraz 76/211/EWG oraz mimo to być wystarczająco widoczne i czytelne;
nowoczesne metody kontroli statystycznej umożliwiają zredukowanie zakresu planów pobierania próbek określonych w dwóch powyższych dyrektywach;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. dostosowania do postępu technicznego dyrektyw w sprawie usunięcia barier technicznych w handlu w sektorze przyrządów pomiarowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Sekcje 3.1, 4 i 5 załącznika I do dyrektywy 75/106/EWG zastępuje się odpowiednimi sekcjami w załączniku I do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Sekcje 2.4, 3.1 i 5 załącznika I do dyrektywy 76/211/EWG zastępuje się odpowiednimi sekcjami w załączniku II do niniejszej dyrektywy.
Skreśla się sekcje 2.5 i 2.6.
Artykuł 3
Załącznik II do dyrektyw Rady 75/106/EWG i 76/211/EWG zastępuje się do sekcji. 2.2 włącznie tekstem określonym w załączniku III do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie przyjmą przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne konieczne do zapewnienia zgodności z niniejszą dyrektywą w taki sposób, aby weszły one w życie z dniem 1 stycznia 1980 r.
Państwa Członkowskie bezzwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, że tekst przepisów prawa krajowego, które przyjmują w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą jest przekazany Komisji.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 16 października 1978 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do zagłówków do siedzeń montowanych w pojazdach silnikowych
(78/932/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Zgromadzenia [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: wymogi techniczne, które pojazdy silnikowe muszą spełniać w myśl obowiązujących przepisów krajowych dotyczą, między innymi, zagłówków do siedzeń;
wymogi te różnią się w poszczególnych Państwach Członkowskich; w związku z tym zachodzi konieczność przyjęcia przez wszystkie te Państwa Członkowskie takich samych wymogów, w uzupełnieniu lub w miejsce obowiązujących przepisów, w szczególności w celu wprowadzenia procedury homologacji typu EWG, będącej przedmiotem dyrektywy Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [4], ostatnio zmienionej dyrektywą 78/547/EWG [5];
wspólne wymagania dotyczące wewnętrznych części przedziału pasażerskiego, rozmieszczenia kontrolek, dachu, oparć i tylnej części siedzeń zostały ustanowione w dyrektywie 74/60/EWG [6]; przepisy dotyczące wyposażenia wnętrza pojazdu dotyczące ochrony kierowcy w odniesieniu do układu kierowniczego w przypadku uderzenia zostały ustanowione w dyrektywie 74/297/EWG [7]; przepisy dotyczące wytrzymałości siedzeń i ich punktów mocowania zostały ustanowione w dyrektywie 74/408/EWG [8]; przepisy dotyczące części mocujących pasy bezpieczeństwa zostały ustanowione w dyrektywie 76/115/EWG [9]; przepisy dotyczące pasów bezpieczeństwa i urządzeń przytrzymujących zostały ustanowione w dyrektywie 77/541/EWG [10];
ujednolicona procedura homologacji typu części w odniesieniu do zagłówków umożliwia każdemu Państwu Członkowskiemu kontrolowanie zgodności ze wspólnymi wymaganiami w zakresie konstrukcji i prób oraz informowanie pozostałych Państw Członkowskich o wynikach poprzez przesyłanie im kopii świadectwa homologacji typu części sporządzanej dla każdego typu zagłówków; umieszczanie znaku homologacji typu EWG części na wszystkich zagłówkach wytworzonych zgodnie z zatwierdzonym typem powoduje, że zbędne staje się przeprowadzanie kontroli technicznych tych zagłówków w pozostałych Państwach Członkowskich;
zbliżanie ustawodawstw dotyczących pojazdów silnikowych pociąga za sobą wzajemne uznawanie przez Państwa Członkowskie kontroli przeprowadzanych przez każde z nich na podstawie wspólnych wymagań,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Każde Państwo Członkowskie udziela homologacji typu EWG części dla jakiegokolwiek typu zagłówka, zarówno zintegrowanego, jak i nie z siedzeniami pojazdów silnikowych, która jest zgodna z wymaganiami dotyczącymi konstrukcji i prób ustanowionymi w załącznikach I–V.
2.
Państwo Członkowskie, które udzieliło homologacji typu EWG części w odniesieniu do zagłówków podejmuje środki wymagane w celu sprawdzenia w zakresie, w jakim będzie to konieczne, zgodności produkcji z zatwierdzonym typem, oraz, w razie potrzeby, we współpracy z właściwymi władzami pozostałych Państw Członkowskich.
Taka weryfikacja ogranicza się do kontroli wyrywkowych.
Artykuł 2
1. Państwa Członkowskie przyznają producentowi lub jego upoważnionemu przedstawicielowi znak homologacji typu EWG części, dla każdego typu zagłówka, który zatwierdzają na mocy art. 1, zgodny ze wzorem przedstawionym w załączniku VI.
Państwa Członkowskie przyjmują wszelkie niezbędne środki w celu uniemożliwienia stosowania znaków, które mogą powodować pomylenie zagłówków zatwierdzonych na mocy art. 1 z innymi urządzeniami.
Artykuł 3
1.
Żadne Państwo Członkowskie nie może zakazać wprowadzania na rynek zagłówków z powodów dotyczących ich konstrukcji lub sposobu działania, jeżeli posiadają one znak homologacji typu EWG części.
2.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą zakazać wprowadzania na rynek zagłówków, które pomimo posiadania znaku homologacji typu EWG części poważnie uchybiają zgodności z zatwierdzonym typem.
Państwo takie bezzwłocznie informuje pozostałe Państwa Członkowskie i Komisję o przyjętych środkach, przedstawiając powody swojej decyzji.
Artykuł 4
Właściwe władze każdego Państwa Członkowskiego przesyłają w terminie jednego miesiąca do właściwych władz pozostałych Państw Członkowskich kopie dokumentu informacyjnego i świadectwa homologacji typu dla każdego typu zagłówka, który homologowały lub któremu odmówiły homologacji.
Artykuł 5
1.
Jeżeli Państwo Członkowskie, które udzieliło homologacji typu EWG części, stwierdza, że kilka zagłówków opatrzonych takim samym znakiem homologacji typu nie spełnia wymogu zgodności z homologowanym typem, podejmuje niezbędne środki w celu zapewnienia zgodności produkcji z homologowanym typem.
Właściwe władze tego Państwa Członkowskiego informują odpowiednie władze pozostałych Państwach Członkowskich o przyjętych środkach, które mogą rozszerzyć cofnięcie homologacji typu EWG części.
Władze te przyjmują takie same środki, jeżeli zostaną zawiadomione przez właściwe władze pozostałych Państw Członkowskich o stwierdzeniu tego rodzaju niezgodności.
2.
Właściwe władze Państw Członkowskich w terminie jednego miesiąca informują się wzajemnie o każdym przypadku wycofania homologacji typu EWG części oraz o przyczynach przyjęcia takiego środka.
Artykuł 6
Każda decyzja, podjęta na mocy przepisów przyjętych w celu wprowadzenia niniejszej dyrektywy, w sprawie odmowy lub wycofania homologacji typu części w odniesieniu do zagłówków, lub też zakazu wprowadzania do obrotu lub użytkowania jest należycie uzasadniona.
Taka decyzja przekazywana jest zainteresowanej stronie, która jednocześnie jest informowana o przysługujących jej na mocy przepisów obowiązujących w Państwach Członkowskich środkach odwoławczych, oraz o terminach, w jakich odwołanie musi zostać złożone.
Artykuł 7
Żadne Państwo Członkowskie nie może odmówić homologacji typu EWG lub krajowej homologacji typu pojazdu z powodów dotyczących zagłówków, jeżeli opatrzone są znakiem homologacji typu EWG części i przeznaczone są do zamontowania w typie pojazdu zgłoszonym do homologacji typu.
Artykuł 8
Państwa Członkowskie nie mogą odmówić lub zakazać sprzedaży, rejestracji, dopuszczenia do użytku lub eksploatowania pojazdów z powodów dotyczących zagłówków, które zostały objęte homologacją i są przeznaczone do zamontowania w typie pojazdu przedstawionym do homologacji.
Artykuł 9
Do celów niniejszej dyrektywy "pojazd" oznacza każdy pojazd silnikowy kategorii M1 (określonej w załączniku I do dyrektywy 70/156/EWG) przeznaczony do ruchu drogowego, wyposażony w co najmniej cztery koła, o maksymalnej prędkości konstrukcyjnej przekraczającej 25 km/godz.
Artykuł 10
Jakiekolwiek zmiany niezbędne w celu dostosowania wymogów określonych w załącznikach do postępu technicznego przyjmowane są zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 dyrektywy 70/156/EWG.
Artykuł 11
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie 18 miesięcy od jej notyfikacji i niezwłocznie informują o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 12
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 17 października 1978 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do instalacji urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej na kołowych ciągnikach rolniczych i leśnych
(78/933/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Zgromadzenia [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: wymagania techniczne, które muszą spełniać ciągniki zgodnie z ustawodawstwem krajowym dotyczą między innymi instalacji urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej;
w związku z różnicami, jakie istnieją między przepisami krajowymi poszczególnych Państw Członkowskich, zachodzi konieczność przyjęcia przez wszystkie te Państwa, w uzupełnieniu do ich obowiązujących obecnie przepisów krajowych lub w ich miejsce, jednolitych regulacji, w szczególności w celu dopuszczenia procedury homologacji typu EWG, będącej przedmiotem dyrektywy Rady 74/150/EWG z dnia 4 marca 1974 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu kołowych ciągników rolniczych lub leśnych [3], która ma być wprowadzona w stosunku do każdego typu ciągnika;
wspólne wymagania dotyczące konstrukcji urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej będą stanowić przedmiot dalszych specjalnych dyrektyw;
zbliżenie ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących ciągników pociąga za sobą wzajemne uznawanie przez Państwa Członkowskie kontroli przeprowadzonej przez każde z nich na podstawie wspólnych wymagań; aby taki system skutecznie funkcjonował, wymagania te muszą być stosowane przez wszystkie Państwa Członkowskie, począwszy od tej samej daty,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
"Ciągnik rolniczy lub leśny" oznacza każdy pojazd silnikowy, wyposażony w koła lub gąsienice, mający co najmniej w dwie osie, którego główna funkcja polega na mocy pociągowej, i który został specjalnie skonstruowanyw celu holowania, pchania, przewożenia lub napędzania niektórych narzędzi, maszyn lub przyczep, przeznaczonych do stosowania w rolnictwie lub leśnictwie.
Może on być wyposażony w celu przewożenia rzeczy i osób.
2.
Niniejszą dyrektywę stosuje się wyłącznie do ciągników, określonych w ust. 1, wyposażonych w opony pneumatyczne i mających dwie osie oraz zaprojektowanych do poruszania się z maksymalną prędkością między 6 a 25 km/godz.
Artykuł 2
Żadne Państwo Członkowskie nie może odmówić homologacji typu EWG lub krajowej homologacji typu ciągnika z przyczyn dotyczących instalacji urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej, zarówno obowiązkowych jak i nieobowiązkowych, wymienionych w załączniku I ppkt 1.5.7–1.5.21, jeśli te urządzenia zostały zainstalowane zgodnie z wymaganiami określonymi w tym załączniku.
Artykuł 3
Żadne Państwo Członkowskie nie może odmówić rejestracji czy zakazać sprzedaży lub odmówić dopuszczenia do ruchu lub eksploatowania ciągników z przyczyn dotyczących instalacji urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej, zarówno obowiązkowych, jak i nieobowiązkowych, wymienionych w załączniku I ppkt 1.5.7–1.5.21, jeśli te urządzenia zostały zainstalowane zgodnie z wymaganiami określonymi w tym załączniku.
Artykuł 4
Państwo Członkowskie, które przyznało homologację przyjmuje niezbędne środki, aby zapewnić, że będzie informowane o wszystkich modyfikacjach poszczególnych podzespołów lub charakterystyk, określonych w załączniku I ppkt 1.1. Właściwe władze tego Państwa Członkowskiego określają, czy należy prowadzić dalsze badania zmodyfikowanego typu ciągnika i sporządzać nowe sprawozdanie.
Jeśli takie testy stwierdzą niezgodność z wymaganiami niniejszej dyrektywy, modyfikacje nie są homologowane.
Artykuł 5
Zmiany niezbędne w celu dostosowania wymagań, określonych w załącznikach, do postępu technicznego są dokonywane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 dyrektywy Rady 74/150/EWG.
Artykuł 6
Z datą wprowadzenia niniejszej dyrektywy, dyrektywa Rady 75/323/EWG z dnia 20 maja 1975 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do podłączenia zasilania oświetlenia i urządzeń sygnalizacji świetlnej na narzędziach, maszynach lub przyczepach kołowych ciągników rolniczych lub leśnych [4] przestaje być stosowana.
Artykuł 7
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w ciągu 18 miesięcy od dnia notyfikacji i niezwłocznie informują o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, które przyjmują w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 8
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 23 listopada 1978 r.
zmieniająca dyrektywę 76/135/EWG w sprawie wzajemnego uznawania świadectw zdolności żeglugowej statków żeglugi śródlądowej
(78/1016/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 75,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z art. 5 dyrektywy Rady 76/135/EWG z dnia 20 stycznia 1976 r. w sprawie wzajemnego uznawania świadectw zdolności żeglugowej statków żeglugi śródlądowej [4] Rada w możliwie najkrótszym terminie, nie później niż do dnia 1 stycznia 1978 r., przyjmie na wniosek Komisji wspólne przepisy ustanawiające wymogi techniczne dla statków żeglugi śródlądowej; w związku ze złożonością sprawy termin ten nie mógł zostać dotrzymany; dlatego też właściwe jest, aby dzień 1 stycznia 1980 r. został oznaczony jako termin, do upływu którego wspólne przepisy zostaną najpóźniej przyjęte;
artykuł 7 niniejszej dyrektywy stanowi, że przepis ten jest ważny do dnia 31 grudnia 1978 r., a jego ważność może być, w razie potrzeby, przedłużona do rzeczywistego wejścia w życie art. 5 niniejszej dyrektywy; w świetle powyższego należy takie przedłużenie przyjąć,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 76/135/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 5 datę "1 stycznia 1978 r." zastępuje się datą "1 stycznia 1980 r.".
2) Artykuł 7 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa jest ważna do czasu wejścia w życie przepisów określonych w art. 5.".
Artykuł 2
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
DYREKTYWA RADY
z dnia 5 grudnia 1978 r.
zmieniającadyrektywy 66/401/EWG, 66/402/EWG i 69/208/EWG w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych, materiałem siewnym roślin zbożowych oraz materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych
(78/1020/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i 100,
uwzględniając wniosek Komisji1,
uwzględniając opinię Zgromadzenia2,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego3,
a także mając na uwadze, co następuje: przepisy w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych, materiałem siewnym roślin zbożowych oraz materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych stanowią, że po dniu 1 lipca 1977 r. nie można już na poziomie krajowym podejmować równoważnych wobec państw trzecich środków działania, dotyczących urzędowego badania materiału siewnego; niektóre decyzje na temat takiej równoważności podjęte na szczeblu Wspólnoty weszły w życie dopiero od dnia 1 lipca 1978 r., okres przewidziany na ustanowienie równoważności na poziomie krajowym powinien z tego powodu zostać przedłużony o jeden rok, aby zostały nim objęte tradycyjne modele handlu, które były utrzymywane po dniu 1 lipca 1977 r. w oczekiwaniu na decyzje Wspólnoty;
przepisy w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin zbożowych zezwalają, aby nasiona, które nie podlegały urzędowej inspekcji polowej, zostały urzędowo zakwalifikowane pod pewnymi warunkami aż do dnia 31 grudnia 1978 r.; należy przyznać dodatkowy okres, w celu zdobycia niezbędnego doświadczenia pozwalające na bardziej ogólne i ostateczne rozwiązanie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W art. 16 ust. 2 dyrektywy Rady 66/401/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych4, ostatnio zmienionej dyrektywą 78/692/EWG5, datę 1 lipca 1978 r. zastępuje się datą 1 lipca 1980 r.
Artykuł 2
W art. 2 ust. 2 dyrektywy Rady 66/402/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin zbożowych6, ostatnio zmienionej dyrektywą 78/692/EWG, datę 31 grudnia 1978 r. zastępuje się datą 31 grudnia 1980 r.
Artykuł 3
W art. 15 ust. 2 dyrektywy Rady 69/208/EWG z dnia 30 czerwca 1969 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych7, ostatnio zmienionej dyrektywą 78/388/EWG8, datę 1 lipca 1977 r. zastępuje się datą 1 lipca 1978 r.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do zgodności z:
- artykuły 1 i 3, począwszy od dnia 1 lipca 1977 r.,
- artykuł 2, najpóźniej w dniu 31 grudnia 1978 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 18 grudnia 1978 r.
w sprawie wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji w zakresie weterynarii, łącznie ze środkami mającymi na celu ułatwienie skutecznego wykonywania prawa przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług
(78/1026/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 49, 57, 66 i 235,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z Traktatem, począwszy od końca okresu przejściowego, zabronione jest stosowanie jakichkolwiek praktyk dyskryminacyjnych ze względu na przynależność państwową w odniesieniu do przedsiębiorczości i świadczenia usług; zasada niedyskryminacji ma zastosowanie zwłaszcza w zakresie przyznawania prawa wykonywania zawodu lekarza weterynarii, a także w zakresie rejestracji lub uzyskiwania członkostwa w organizacjach i instytucjach zawodowych;
niemniej jednak wydaje się pożądane wprowadzenie określonych przepisów dla ułatwienia skutecznego wykonywania prawa przedsiębiorczości oraz swobody świadczenia usług w dziedzinie weterynarii;
zgodnie z Traktatem od Państw Członkowskich wymaga się nieudzielania pomocy w sposób, który mógłby utrudniać warunki podejmowania i prowadzenia działalności gospodarczej;
artykuł 57 ustęp 1 Traktatu przewiduje przyjęcie dyrektyw w celu wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji; celem niniejszej dyrektywy jest uznawanie dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji, dzięki czemu działalność w zakresie weterynarii może być podejmowana i prowadzona;
w świetle istniejących różnic między Państwami Członkowskimi w zakresie rodzaju i okresu kształcenia lekarzy weterynarii należy przewidzieć pewne przepisy koordynujące w celu umożliwienia Państwom Członkowskim prowadzenie procesu wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających kwalifikacje; taka koordynacja została dokonana dyrektywą Rady 78/1027/EWG z dnia 18 grudnia 1978 r., dotyczącą koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych w zakresie działalności lekarzy weterynarii [4];
w odniesieniu do posiadania zaświadczenia o wykształceniu, ponieważ dyrektywa w sprawie wzajemnego uznawania dyplomów nie zakłada równoważności wykształcenia objętego takimi dyplomami, powinno być dozwolone posługiwanie się takimi kwalifikacyjnymi jedynie w języku Państwa Członkowskiego, z którego pochodzi lub przybywa cudzoziemiec;
w celu ułatwienia stosowania niniejszej dyrektywy przez władze krajowe Państwa Członkowskie mogą postanowić, że poza zaświadczeniami o wykształceniu osoba, która spełnia wymagane przez dyrektywę warunki wykształcenia, musi dostarczyć zaświadczenie od właściwych władz kraju swojego pochodzenia lub kraju, z którego przybywa, stwierdzające, że te zaświadczenia o wykształceniu są zaświadczeniami objętymi niniejszą dyrektywą;
w przypadku świadczenia usług wymóg rejestracji lub członkostwa w organizacjach bądź instytucjach zawodowych, jako odnoszący się ustalonego i stałego charakteru działalności prowadzonej w kraju przyjmującym, stanowiłby bez wątpienia przeszkodę dla osoby zamierzającej świadczyć usługi, ze względu na czasowy charakter jej działalności; a zatem wymóg ten należy znieść; jednakże w tym przypadku należy zagwarantować nadzór nad dyscypliną zawodową, który powinien być sprawowany przez organizacje lub instytucje zawodowe; w tym celu należy przewidzieć, z zastrzeżeniem stosowania art. 62 Traktatu, że dana osoba może zostać zobowiązana do przedłożenia właściwym władzom przyjmującego Państwa Członkowskiego danych odnoszących się do świadczenia usług;
co do wymagań odnoszących się do nieskazitelnego charakteru i nieposzlakowanej opinii, należy dokonać rozróżnienia pomiędzy wymaganiami, które należy spełnić, rozpoczynając wykonywanie zawodu, a wymaganiami niezbędnymi przy jego wykonywaniu;
w odniesieniu do działalności lekarzy weterynarii będących w stosunku pracy rozporządzenie Rady (EWG) nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników we Wspólnocie [5] nie określa żadnych szczególnych postanowień odnoszących się do nieskazitelnego charakteru i nieposzlakowanej opinii, dyscypliny zawodowej lub wykorzystywania wymienionych tam tytułów zawodowych; w zależności od Państwa Członkowskiego, takie zasady są lub mogą być stosowane zarówno w odniesieniu do pracowników najemnych, jak i pracujących na własny rachunek; działalność lekarzy weterynarii we wszystkich Państwach Członkowskich wymaga posiadania dyplomu, świadectwa lub innych dokumentów potwierdzających posiadanie przez daną osobę kwalifikacji lekarza weterynarii; takie działalności wykonywane są zarówno przez pracowników najemnych, jak i pracujących na własny rachunek, lub przez tę samą osobę w obydwu formach w okresie jej pracy zawodowej; w celu zachęcenia do możliwie swobodnego przepływu tych specjalistów w obrębie Wspólnoty wydaje się zatem konieczne, aby niniejszą dyrektywą objąć lekarzy weterynarii pozostających w stosunku pracy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
ZAKRES
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa dotyczy działalności lekarzy weterynarii.
ROZDZIAŁ II
DYPLOMY, ŚWIADECTWA I INNE DOKUMENTY POTWIERDZAJĄCE POSIADANIE KWALIFIKACJI W DZIEDZINIE WETERYNARII
Artykuł 2
Każde Państwo Członkowskie uznaje dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji, wydane obywatelom Państw Członkowskich przez inne Państwa Członkowskie zgodnie z art. 1 dyrektywy 78/1027/EWG, które są wymienione w art. 3, poprzez nadanie takim kwalifikacjom, jeżeli chodzi o prawo do podjęcia i prowadzenia działalności przez danego lekarza weterynarii, takiej samej mocy obowiązującej na swoim terytorium, jakie to państwo przyznaje swoim dokumentom.
Jeżeli dyplom, świadectwo lub inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji, wymienione w art. 3, były wydane przed wejściem w życie niniejszej dyrektywy, konieczne jest dołączenie zaświadczenia od właściwych władz kraju wydającego, w którym stwierdza się, że dany dokument jest zgodny z art. 1 dyrektywy 78/1027/EWG.
Artykuł 3
Dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające kwalifikacje określone w art. 2 są następujące:
a) w Niemczech
1.
Zeugnis über die tierärztliche Staatsprüfung (świadectwo egzaminu państwowego w zakresie weterynarii), wydane przez właściwe władze;
2. zaświadczenia od właściwych władz Republiki Federalnej Niemiec, stwierdzające, że dyplomy wydane po dniu 8 maja 1945 r. przez właściwe władze Niemieckiej Republiki Demokratycznej są równoważne z dokumentami wymienionymi w pkt 1 powyżej;
b) w Belgii
le diplôme légal de docteur en médecine vétérinaire — het wettelijke diploma van doctor in de veeartsenijkunde of doctor in de diergeneeskunde (dyplom doktora weterynarii, wymagany przez prawo), wydany przez uniwersytety państwowe, centralną komisję egzaminacyjną lub przez oświatowe komisje egzaminacyjne uniwersytetu państwowego;
c) w Danii
bevis for bestået kandidateksamen i veterinaervidenskab (cand. med. vet.) (świadectwo potwierdzające zdanie egzaminu dla kandydatów nauk weterynaryjnych), wydane przez "Kongelige Veterinaer- og Landbohøjskole";
d) we Francji
le diplôme de docteur vétérinaire d'État (państwowy stopień w dziedzinie weterynarii);
e) w Irlandii
1. stopień Bachelor in/of Veterinary Medicine (MVB);
2. dyplom członkostwa w Royal College of Veterinary Surgeons (MRCVS) uzyskany w wyniku zdania egzaminu po pełnym toku studiów w szkole weterynaryjnej w Irlandii;
f) we Włoszech
il diploma di laurea di dottore in medicina veterinaria accompagnato dal diploma d'abilitazione all'esercizio della medicina veterinaria, wydany przez ministra edukacji na podstawie ustaleń państwowej komisji egzaminacyjnej;
g) w Luksemburgu
1. le diplôme d'État de docteur en médecine vétérinaire (państwowy dyplom w dziedzinie weterynarii), wydany przez państwową komisję egzaminacyjną, potwierdzony przez ministra edukacji;
2. dyplomy nadające wyższe wykształcenie w zakresie lekarza weterynarii, wydane w jednym z krajów Wspólnoty i dające prawo do podjęcia kształcenia, ale nie do wykonywania zawodu, a uznane oficjalnie przez ministra edukacji zgodnie z ustawą z dnia 18 czerwca 1969 r. w sprawie wyższego wykształcenia i uznawania obcych stopni i dyplomów, łącznie ze świadectwem szkolenia praktycznego, potwierdzonym przez ministra zdrowia publicznego;
h) w Niderlandach
1. het getuigschrift van met goed gevolg afgelegd diergeneeskundig examen (świadectwo potwierdzające zdanie egzaminu w dziedzinie weterynarii);
2. het getuigschrift van met goed gevolg afgelegd veeartsenijkundig examen (świadectwo potwierdzające zdanie egzaminu w dziedzinie weterynarii);
i) w Wielkiej Brytanii
stopnie naukowe
- Bachelor of Veterinary Science (BVSc.),
- Bachelor of Veterinary Medicine (Vet.
MB or BVet.
Med.),
- Bachelor of Veterinary Medicine and Surgery (BVM and S or BVMS),
- dyplom członkostwa w Royal College of Veterinary Surgeons (MRCVS) uzyskany w wyniku zdania egzaminu po pełnym toku studiów w szkole weterynaryjnej w Wielkiej Brytanii.
ROZDZIAŁ III
PRAWA NABYTE
Artykuł 4
W przypadku obywateli Państw Członkowskich, których dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji nie spełniają wszystkich minimalnych wymogów określonych w art. 1 dyrektywy 78/1027/EWG, każde Państwo Członkowskie uznaje, jako wystarczający dowód, dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji w dziedzinie weterynarii, wydane przez te Państwa Członkowskie przed wejściem w życie dyrektywy 78/1027/EWG, łącznie z zaświadczeniami, stwierdzającymi, że dane osoby faktycznie i zgodnie z prawem prowadziły daną działalność przez co najmniej trzy kolejne lata w okresie pięciu lat przed wystawieniem zaświadczenia.
ROZDZIAŁ IV
UŻYWANIE TYTUŁU OKREŚLAJĄCEGO WYKSZTAŁCENIE
Artykuł 5
1.
Bez uszczerbku dla art. 13, przyjmujące Państwa Członkowskie zapewniają, że obywatele Państw Członkowskich, którzy spełniają warunki szczegółowo określone w art. 2 i 4, mają prawo do posługiwania się tytułami określającymi wykształcenie lub, o ile jest to stosowne, ich skrótami, obowiązującymi w Państwie Członkowskim ich pochodzenia lub w Państwie Członkowskim, z którego przybywają, w języku tego państwa.
Przyjmujące Państwo Członkowskie może zażądać, aby dany tytuł był opatrzony informacją na temat nazwy i lokalizacji instytucji lub komisji egzaminacyjnej, która go nadała.
2.
Jeżeli tytuł określający wykształcenie, używany w Państwie Członkowskim, z którego cudzoziemiec pochodzi lub przybywa, może być mylony w przyjmującym Państwie Członkowskim z tytułem wymagającym w tym państwie dodatkowego szkolenia, a którego dana osoba nie odbyła, przyjmujące Państwo Członkowskie może zażądać od takiej osoby, aby używała tytułu obowiązującego w Państwie Członkowskim jego pochodzenia lub w Państwie Członkowskim, z którego on przybywa, w odpowiednim brzmieniu wskazanym przez przyjmujące Państwo Członkowskie.
ROZDZIAŁ V
PRZEPISY UŁATWIAJĄCE SKUTECZNE WYKONYWANIE PRAWA PRZEDSIĘBIORCZOŚCI I SWOBODY ŚWIADCZENIA USŁUG W DZIEDZINIE WETERYNARII
A. Przepisy szczególnie odnoszące się do prawa przedsiębiorczości
Artykuł 6
1.
Przyjmujące Państwo Członkowskie, które wymaga od swoich obywateli dowodu nieskazitelnego charakteru i nieposzlakowanej opinii, kiedy podejmują po raz pierwszy działalność, określoną w art. 1, przyjmuje jako wystarczający dowód w odniesieniu do obywateli innych Państw Członkowskich zaświadczenia wydane przez właściwe władze Państwa Członkowskiego, z którego pochodzi lub przybywa cudzoziemiec, potwierdzające, że zostały spełnione wymagania Państwa Członkowskiego dotyczące nieskazitelnego charakteru i nieposzlakowanej opinii, nie zbędne do podjęcia danej działalności.
2.
Jeżeli Państwo Członkowskie, z którego pochodzi lub przybywa cudzoziemiec, nie wymaga dowodu nieskazitelnego charakteru i nieposzlakowanej opinii od osób zamierzających podjąć daną działalność po raz pierwszy, przyjmujące Państwo Członkowskie może zażądać od Państwa Członkowskiego, z którego pochodzi lub przybywa cudzoziemiec, wyciągu z rejestru sądowego lub, w razie jego braku, równoważnego dokumentu wystawionego przez właściwe władze Państwa Członkowskiego, z którego pochodzi lub przybywa cudzoziemiec.
3.
Jeżeli przyjmujące Państwo Członkowskie posiada szczegółowe informacje na temat ważnego zdarzenia, które wydarzyło się poza jego terytorium i które prawdopodobnie może mieć wpływ na podjęcie danej działalności na jego terytorium, może poinformować o tym Państwo Członkowskie, z którego pochodzi lub przybywa cudzoziemiec.
Państwo Członkowskie, z którego pochodzi lub przybywa cudzoziemiec, sprawdza prawdziwość faktów.
Władze tego państwa same podejmują decyzję w sprawie charakteru i zakresu przeprowadzanego dochodzenia oraz informują przyjmujące Państwo Członkowskie o jakimkolwiek dalszym działaniu, które podejmą w związku ze świadectwem lub dokumentami, które wydały.
4.
Państwa Członkowskie zapewniają poufność przekazywanej informacji.
Artykuł 7
1.
Jeżeli w przyjmującym Państwie Członkowskim obowiązują przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne ustanawiające wymagania co do nieskazitelnego charakteru i nieposzlakowanej opinii, w tym przepisy dotyczące postępowania dyscyplinarnego za poważne wykroczenia zawodowe lub skazanie za przestępstwa w rozumieniu prawa karnego, a odnoszące się do wykonywania działalności określonej w art. 1, Państwo Członkowskie, z którego pochodzi lub przybywa cudzoziemiec, przesyła do przyjmującego Państwa Członkowskiego wszystkie niezbędne informacje o środkach lub postępowaniu dyscyplinarnym o charakterze zawodowym lub administracyjnym podjętym w odniesieniu do danej osoby lub o karach za przestępstwa w rozumieniu prawa karnego, nałożonych na nią w czasie wykonywania zawodu w Państwie Członkowskim, z którego pochodzi lub przybywa.
2.
Jeśli przyjmujące Państwo Członkowskie posiada informacje odnośnie do poważnego zdarzenia zaistniałego poza jego terytorium, a które może mieć wpływ na podjęcie działalności na jego terytorium, może powiadomić o tym zdarzeniu Państwo Członkowskie, z którego pochodzi lub przybywa cudzoziemiec.
Państwo Członkowskie pochodzenia obywatela lub Państwo Członkowskie, z którego ten obywatel przybywa, sprawdzą te fakty.
Władze tego państwa same zadecydują o charakterze i zakresie śledztwa i powiadomią państwo przyjmujące o wszelkich działaniach podjętych odnośnie informacji przekazanych zgodnie z ust. 1.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają poufność przekazanej informacji.
Artykuł 8
Jeżeli przyjmujące Państwo Członkowskie wymaga od swoich obywateli zamierzających podjąć lub wykonywać działalność określoną w art. 1 świadectwa o stanie zdrowia fizycznego i psychicznego, państwo akceptuje jako wystarczający dowód przedstawienie dokumentu żądanego w Państwie Członkowskim, z którego pochodzi lub przybywa cudzoziemiec.
Jeżeli Państwo Członkowskie, z którego pochodzi lub przybywa cudzoziemiec, nie nakłada tego rodzaju wymogów na osoby zamierzające podjąć lub wykonywać daną działalność, przyjmujące Państwo Członkowskie akceptuje od takiego obywatela zaświadczenie wystawione przez właściwe władze tego państwa, odpowiadające zaświadczeniom wydawanym w przyjmującym Państwie Członkowskim.
Artykuł 9
Dokumenty, o których mowa w art. 6, 7 i 8, nie mogą być przedkładane później niż w okresie trzech miesięcy od daty ich wystawienia.
Artykuł 10
1.
Postępowanie związane z przyznaniem danej osobie prawa do podjęcia działalności określonej w art. 1, zgodnie z art. 6, 7 i 8, musi zostać zamknięte jak najszybciej, i nie później niż w ciągu trzech miesięcy od daty przedłożenia wszystkich wymaganych dokumentów dotyczących danej osoby, z zastrzeżeniem opóźnień, jakie mogą wyniknąć z wszczęcia ewentualnego postępowania odwoławczego po zakończeniu tej procedury.
2. W przypadkach, o których mowa w art. 6 ust. 3 oraz art. 7 ust. 2, wniosek o ponowne rozpatrzenie zawiesza bieg okresu wskazanego w ust. 1.
Państwo Członkowskie, do którego skierowano zapytanie, udziela odpowiedzi w ciągu trzech miesięcy.
Jeżeli tego nie uczyni, przyjmujące Państwo Członkowskie może podjąć środki na podstawie posiadanych szczegółowych informacji na temat odnośnego poważnego zdarzenia.
Po otrzymaniu odpowiedzi lub po upływie tego terminu przyjmujące Państwo Członkowskie kontynuuje postępowanie określone w ust. 1.
Artykuł 11
Jeżeli przyjmujące Państwo Członkowskie wymaga od swoich obywateli zamierzających podjąć lub prowadzić działalność określoną w art. 1, aby składali przysięgę lub uroczysteoświadczenie, i wówczas, gdy dana forma przysięgi lub oświadczenia nie może być użyta przez obywateli innych Państw Członkowskich, dane Państwo Członkowskie zapewni danej osobie możliwość złożenia przysięgi lub oświadczenia w stosownej i równoważnej formie.
B. Przepisy szczególne odnoszące się do świadczenia usług
Artykuł 12
1.
Jeżeli Państwo Członkowskie wymaga od swoich obywateli zamierzających podjąć lub prowadzić działalność określoną w art. 1 zezwolenia lub członkostwa albo rejestracji w organizacji lub instytucji zawodowej, dane Państwo Członkowskie zniesie ten wymóg w stosunku do obywateli Państw Członkowskich w zakresie świadczenia usług.
Zainteresowana osoba świadczy usługi w oparciu o te same prawa i obowiązki, które przysługują obywatelom przyjmującego Państwa Członkowskiego; w szczególności podlega tym samym zasadom postępowania o charakterze zawodowym lub administracyjnym, które obowiązują w danym Państwie Członkowskim.
W tym celu oraz w uzupełnieniu do oświadczenia określonego w ust. 1, dotyczącego świadczenia usług, Państwa Członkowskie mogą, w celu umożliwienia wykonania przepisów dotyczących wykonywania zawodu, będących w mocy na ich terytorium, wymagać albo automatycznej tymczasowej rejestracji, albo członkostwa pro forma w organizacji lub instytucji zawodowej lub też, jako alternatywne rozwiązanie, wpisu do rejestru, pod warunkiem że rejestracja lub uzyskanie członkostwa nie spowoduje opóźnień czy też w inny sposób nie skomplikuje świadczenia usług albo nie będzie nakładało dodatkowych kosztów na osobę świadczącą usługi.
Jeżeli przyjmujące Państwo Członkowskie podejmie środki przewidziane w akapicie drugim lub dowiaduje się o zdarzeniach, które są przeciwne niniejszym postanowieniom, informuje niezwłocznie Państwo Członkowskie, w którym osoba zainteresowana prowadzi swoją działalność.
2.
Przyjmujące Państwo Członkowskie może zażądać od danej osoby złożenia uprzedniego oświadczenia wobec właściwych władz, dotyczącego świadczenia przez nią usług, jeżeli wymagają one tymczasowego pobytu na jego terytorium.
W każdym przypadku przyjmujące Państwo Członkowskie może żądać od lekarza weterynarii wykonującego zawód w Państwie Członkowskim złożenia uprzedniego oświadczenia w sprawie świadczenia usług w formie wystawiania recepty lub świadectwa weterynaryjnego niedotyczącego badania zwierząt, pod warunkiem że taka praktyka jest dozwolona w ramach przepisów prawnych i administracyjnych oraz reguł zawodowych stosowanych w przyjmującym Państwie Członkowskim.
Przyjmujące Państwo Członkowskie żądające takiego uprzedniego oświadczenia podejmuje niezbędne środki do stworzenia możliwości złożenia omawianego oświadczenia, o ile jest to stosowne, dla usług świadczonych w ramach jednego i tego samego regionu oraz na rzecz jednego lub więcej odbiorców w określonym czasie, nie przekraczającym jednego roku.
W nagłych przypadkach omawiane oświadczenie może być złożone w możliwie krótkim terminie po wykonaniu usługi.
3.
Stosownie do ust. 1 i 2 przyjmujące Państwo Członkowskie może zażądać od danej osoby, przedstawienia jednego dokumentu lub większej ilości dokumentów zawierających następujące szczegóły:
- oświadczenie określone w ust. 2,
- zaświadczenie stwierdzające, że zainteresowana osoba zgodnie z prawem prowadzi daną działalność w Państwie Członkowskim, w którym posiada siedzibę,
- zaświadczenie stwierdzające, że dana osoba posiada jeden z dyplomów, świadectw lub innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji odpowiednie do świadczenia danych usług określonych w niniejszej dyrektywie.
4.
Dokument lub dokumenty wymienione w ust. 3 nie mogą być przedkładane później niż w ciągu 12 miesięcy od daty ich wystawienia.
5.
Jeżeli Państwo Członkowskie, czasowo lub na stałe, pozbawia, w całości lub w części, jednego ze swoich obywateli lub obywatela innego Państwa Członkowskiego, który prowadzi w tym państwie działalność, prawa do prowadzenia działalności określonych w art. 1, to zapewnia odpowiednio, czasowe lub stałe, anulowanie zaświadczenia określonego w ust. 3 akapit drugi.
C. Przepisy wspólne dla prawa przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług
Artykuł 13
Jeżeli w przyjmującym Państwie Członkowskim stosowanie tytułu zawodowego odnoszącego się do działalności określonych w art. 1 jest uregulowane przepisami, obywatele innych Państw Członkowskich, którzy spełniają warunki ustalone w art. 2 i 4, używają tytułu zawodowego przyjmującego Państwa Członkowskiego, które w danym państwie odpowiada wymienionym warunkom kwalifikacyjnym oraz używają jego skrótu.
Artykuł 14
1.
Państwa Członkowskie podejmują konieczne środki w celu umożliwienia zainteresowanym osobom uzyskania informacji w sprawie przepisów weterynaryjnych oraz, tam gdzie to ma zastosowanie, w sprawie etyki zawodowej, obowiązujących w przyjmującym Państwie Członkowskim.
W tym celu Państwa Członkowskie mogą tworzyć ośrodki informacyjne, w których takie osoby mogą uzyskać potrzebne informacje.
W przypadku podejmowania działalności gospodarczej przyjmujące Państwa Członkowskie mogą wymagać, aby zainteresowane osoby kontaktowały się z tymi ośrodkami.
2.
Państwa Członkowskie mogą tworzyć ośrodki określone w ust. 1, w strukturach właściwych władz i organów, które muszą zostać wyznaczone w okresie ustalonym w art. 18 ust. 1.
3.
Państwa Członkowskie zapewnią, o ile to jest stosowne, aby zainteresowane osoby uzyskały, w swoim własnym interesie oraz w interesie klientów, przygotowanie językowe konieczne do wykonywania ich zawodu w przyjmującym Państwie Członkowskim.
ROZDZIAŁ VI
POSTANOWIENIA KOŃCOWE
Artykuł 15
W razie uzasadnionych wątpliwości Państwo Członkowskie może zażądać od właściwych władz innego Państwa Członkowskiego potwierdzenia autentyczności dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji określonych w rozdziale II, wydanych przez to drugie Państwo Członkowskie, a także potwierdzenia faktu, że dana osoba spełniła wszystkie wymogi w zakresie wykształcenia, szczegółowo ustalone dyrektywą 78/1027/EWG.
Artykuł 16
W okresie, ustalonym w art. 18 ust. 1, Państwa Członkowskie wyznaczą władze i organy właściwe do wydawania lub przyjmowania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji, jak również dokumentów i informacji, określonych w niniejszej dyrektywie oraz niezwłocznie poinformują o tym inne Państwa Członkowskie i Komisję.
Artykuł 17
Niniejsza dyrektywa znajduje także zastosowanie w odniesieniu do obywateli Państw Członkowskich, którzy zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 1612/68 prowadzą lub będą prowadzić działalność określoną w art. 1, w charakterze osób zatrudnionych jako pracownicy najemni.
Artykuł 18
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie środki konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie dwóch lat od jej ogłoszenia i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 19
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 18 grudnia 1978 r.
dotycząca koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych w zakresie działalności lekarzy weterynarii
(78/1027/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, a w szczególności jego art. 49, 57, 66 i 235,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: w celu wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji w dziedzinie weterynarii, zgodnie z zaleceniem dyrektywy Rady 78/1026/EWG z dnia 18 grudnia 1978 r. w sprawie wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji w zakresie weterynarii, łącznie ze środkami mającymi na celu ułatwienie skutecznego wykonywania prawa przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług [4], porównywalny charakter kształcenia w Państwach Członkowskich pozwala, aby koordynacja w tym zakresie ograniczała się do wymogu zachowania minimalnych norm, pozostawiając przy tym Państwom Członkowskim swobodę organizacji kształcenia;
koordynacja warunków wykonywania tych czynności określona w niniejszej dyrektywie nie wyklucza żadnych późniejszych działań koordynacyjnych;
koordynacja przewidziana w niniejszej dyrektywie obejmuje kształcenie zawodowe lekarzy weterynarii; w odniesieniu do kształcenia, obecnie większość Państw Członkowskich nie dokonuje rozróżnienia między lekarzami weterynarii prowadzącymi działalność jako pracownicy najemni i lekarzami weterynarii pracującymi na własny rachunek; w celu wsparcia w najszerszym możliwym zakresie swobodnego przepływu wykwalifikowanych pracowników we Wspólnocie, tak szybko, jak jest to możliwe, konieczne wydaje się rozszerzenie stosowania niniejszej dyrektywy na lekarzy weterynarii zatrudnionych jako pracownicy najemni,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie wymagają od osób pragnących rozpocząć wykonywanie zawodu lekarza weterynarii, aby posiadały dyplom, świadectwo lub inny dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji w zakresie weterynarii, o których mowa w art. 3 dyrektywy 78/1026/EWG, gwarantujących, że podczas pełnego okresu kształcenia dana osoba uzyskała:
a) dostateczną znajomość dziedziny, na której weterynarze opierają swą działalność;
b) dostateczną znajomość budowy i funkcjonowania zdrowych zwierząt, ich hodowli, reprodukcji, higieny ogólnej, a także żywienia, włącznie z technologią stosowaną podczas produkcji i konserwacji żywności odpowiadającej ich potrzebom;
c) dostateczną znajomość zachowania się i ochrony zwierząt;
d) dostateczną znajomość przyczyn, natury, przebiegu, skutków, diagnozy i leczenia chorób zwierzęcych, rozpatrywanych indywidualnie czy też grupowo; włączając specjalistyczną wiedzę o chorobach, które mogą się przenosić na człowieka;
e) dostateczną znajomość medycyny prewencyjnej;
f) dostateczną znajomość higieny i technologii produkcji, wytwarzania oraz wprowadzania do obiegu zwierzęcych artykułów spożywczych lub artykułów spożywczych pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do konsumpcji przez człowieka;
g) dostateczną znajomość przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do wyżej wymienionych dziedzin;
h) dostateczne doświadczenie kliniczne i praktyczne pod odpowiednim nadzorem.
2.
Całkowity czas trwania kształcenia w zakresie weterynarii obejmuje co najmniej pięcioletnie studia w pełnym wymiarze godzin z zakresu teorii i praktyki prowadzone przez uniwersytet, instytucję szkolnictwa wyższego uznawaną za instytucję o statusie równoważnym lub pod nadzorem uniwersytetu oraz obejmuje co najmniej przedmioty wymienione w Załączniku.
3.
Aby zostać przyjętym na takie studia, kandydat musi posiadać dyplom lub świadectwo, które daje mu prawo przyjęcia na dane studia na uniwersytetach Państwa Członkowskiego lub w instytucji szkolnictwa wyższego uznawanej za instytucję o statusie równoważnym.
4.
Żadne z postanowień niniejszej dyrektywy nie przeszkadza Państwom Członkowskim w przyznaniu na ich terytoriach, zgodnie z własnymi uregulowaniami, dostępu do działalności lekarza weterynarii i jej prowadzenia posiadaczom dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji zawodowych, które nie zostały uzyskane w Państwie Członkowskim.
Artykuł 2
Niniejsza dyrektywa stosuje się także do obywateli Państw Członkowskich, którzy zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników we Wspólnocie [5] prowadzą lub będą prowadzić jako pracownicy najemni działalność, o której mowa w art. 1 dyrektywy 78/1026/EWG.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie środki niezbędne do zapewnienia zgodności z niniejszą dyrektywą w terminie dwóch lat od jej notyfikacji i powiadomią o tym niezwłocznie Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa odnosi się do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 5 grudnia 1978 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do automatycznych wag kontrolnych i sortujących
(78/1031/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: w Państwach Członkowskich budowa i metody kontroli automatycznych wag kontrolnych i sortujących podlegają przepisom, które różnią się w poszczególnych Państwach Członkowskich, co stanowi przeszkodę w handlu tymi przyrządami; ze względu na to niezbędne staje się zbliżenie tych przepisów;
dyrektywa Rady 71/316/EWG z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wspólnych przepisów dotyczących przyrządów pomiarowych oraz metod kontroli metrologicznej [4], ostatnio zmieniona dyrektywą 72/427/EWG [5], ustaliła procedury zatwierdzenia typu EWG i procedury legalizacji pierwotnej EWG; zgodnie z tą dyrektywą zachodzi konieczność ustanowienia wymogów technicznych dotyczących procesu wytwarzania i funkcjonowania automatycznych wag kontrolnych i sortujących, które muszą być spełnione, aby automatyczne wagi kontrolne i sortujące mogły być przywożone, wprowadzane do obrotu i swobodnego używania po ich sprawdzeniu, odpowiednim oznakowaniu i opisaniu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do automatycznych wag kontrolnych i sortujących.
Urządzenia te są zdefiniowane w pkt 1 Załącznika.
Artykuł 2
Automatyczne wagi kontrolne i sortujące, które posiadają oznakowanie i symbole EWG, są opisane w Załączniku.
Są one przedmiotem zatwierdzenia typu EWG oraz legalizacji pierwotnej EWG.
Artykuł 3
Żadne Państwo Członkowskie nie może odmówić, zabronić lub ograniczyć wprowadzania do obrotu i użytku automatycznych wag kontrolnych i sortujących posiadających oznakowanie zatwierdzenia typu EWG lub oznaczenie legalizacji pierwotnej EWG z powodów dotyczących ich właściwości metrologicznych.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w ciągu 18 miesięcy od dnia notyfikacji i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w obszarze objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
TRZECIA DYREKTYWA RADY
z dnia 19 grudnia 1978 r.
w sprawie harmonizacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do zasad dotyczących podatku obrotowego i podatku akcyzowego stosowanych w międzynarodowym ruchu pasażerskim
(78/1032/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 99,
uwzględniając wniosek Komisji[1],
uwzględniając opinię Zgromadzenia[2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[3],
a także mając na uwadze, co następuje: działania w odniesieniu do zwolnień podatkowych przyznawanych osobom fizycznym w ruchu pasażerskim powinny być kontynuowane, tak aby mieszkańcy Państw Członkowskich mieli większą świadomość rzeczywistego istnienia wspólnego rynku;
podróże pomiędzy Państwami Członkowskimi powinny być ułatwiane poprzez rozszerzanie zakresu zwolnień z podatku obrotowego i podatku akcyzowego, których kwoty, ustalone dyrektywą 69/169/EWG[4], zmienioną dyrektywą 72/230/EWG[5], zostały następnie zmniejszone, w wymiarze rzeczywistym, w związku z wzrostem kosztów utrzymania w całej Wspólnocie;
wprowadzenie europejskiej jednostki rozliczeniowej w aktach prawnych przyjmowanych przez instytucje Wspólnot Europejskich w dziedzinie zwolnień podatkowych nie może powodować zmniejszania kwot wyrażonych w walucie narodowej obecnie kwalifikujących się do objęcia zwolnieniami;
zasady odnoszące się do zwrotu podatków na etapie handlu detalicznego powinny zostać ujednolicone w celu uniknięcia takich przypadków podwójnego opodatkowania, jakie wynikają z obecnych przepisów;
w związku z obecną sytuacją gospodarczą należy udzielić tymczasowego odstępstwa dotyczącego zarówno jednostkowej wartości towarów przywożonych do Królestwa Danii i do Irlandii, jak i ograniczenia ilościowego win niemusujących przywożonych do Królestwa Danii,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Artykuł 2 dyrektywy 69/169/EWG 2 otrzymuje brzmienie:
a) ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Zwolnienie z podatku obrotowego i akcyzowego stosuje się do towarów w bagażu osobistym podróżnych przybywających z Państw Członkowskich Wspólnoty, pod warunkiem że spełniają one warunki określone w art. 9 i 10 Traktatu, zostały nabyte zgodnie z ogólnymi zasadami dotyczącymi opodatkowania na rynku krajowym jednego z Państw Członkowskich i nie mają charakteru handlowego, a łączna wartość tych towarów nie przekracza 180 europejskich jednostek rozliczeniowych na osobę."
b) w ust. 2, wyrazy "30 jednostek rozliczeniowych" zostają zastąpione przez wyrazy "50 europejskich jednostek rozliczeniowych".
c) w ust. 3, wyrazy "125 jednostek rozliczeniowych" zostają zastąpione przez wyrazy "180 europejskich jednostek rozliczeniowych".
d) dodaje się ustępy w brzmieniu:
"4.
Jeżeli podróż, określona w ust. 1:
- obejmuje tranzyt poprzez terytorium państwa trzeciego; jednakże przelot bez lądowania, w rozumieniu niniejszej dyrektywy, nie jest uważany za tranzyt,
- rozpoczyna się w części terytorium innego Państwa Członkowskiego, w którym podatek obrotowy i/lub podatek akcyzowy nie są nakładane na towary konsumowane na tym terytorium,
podróżny musi być w stanie udowodnić, że towary przewożone w jego bagażu zostały nabyte zgodnie z ogólnymi warunkami dotyczącymi opodatkowania na rynku krajowym Państwa Członkowskiego i nie kwalifikują się do jakiegokolwiek zwrotu podatku obrotowego i/lub podatku akcyzowego; w przeciwnym wypadku stosuje się art. 1.
5.
W żadnym przypadku łączna wartość towarów zwolnionych nie może przekroczyć kwoty przewidzianej w ust. 1 lub 2."
Artykuł 2
Artykuł 4 dyrektywy 69/169/EWG otrzymuje brzmienie:
a) W ust. 1 lit. b), tiret drugie, kolumna II wyrazy "łącznie do pojemności 3 litrów" zostają zastąpione wyrazami "łącznie do pojemności 4 litrów".
b) ustęp 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Zwolnienie na towary, o których mowa w ust. 1 lit. a) i b) nie przysługuje podróżnym poniżej 17 roku życia.
Zwolnienie na towary, określone w ust. 1 lit. d) nie przysługuje podróżnym poniżej 15 roku życia."
c) Dodaje się ustępy w brzmieniu:
"4.
W przypadku gdy podróż, określona w art. 2 ust. 1:
- obejmuje tranzyt poprzez terytorium państwa trzeciego; jednakże przelot bez lądowania, w rozumieniu niniejszej dyrektywy, nie jest uważany za tranzyt,
- rozpoczyna się w części terytorium innego Państwa Członkowskiego, w którym podatek obrotowy lub podatek akcyzowy nie są nakładane na towary konsumowane na tym terytorium,
podróżny musi być w stanie udowodnić, że towary przewożone w jego bagażu zostały nabyte zgodnie z ogólnymi warunkami dotyczącymi opodatkowania na rynku krajowym Państwa Członkowskiego i nie kwalifikują się do jakiegokolwiek zwrotu podatku obrotowego i/lub podatku akcyzowego, w przeciwnym wypadku stosuje się ilości określone w ust. 1, kolumna I.
5.
W żadnym przypadku łączna ilość towarów zwolnionych nie może przekroczyć ilości określonych w ust. 1, kolumna II".
Artykuł 3
Artykuł 6 dyrektywy 69/169/EWG otrzymuje brzmienie:
b) ustęp 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Z zastrzeżeniem przepisów odnoszących się do sprzedaży dokonywanej w sklepach znajdujących się na dworcach lotniczych pod kontrolą celną oraz na pokładzie samolotu, Państwa Członkowskie podejmą niezbędne kroki w odniesieniu do sprzedaży na etapie handlu detalicznego w celu dopuszczenia, w przypadkach i na warunkach przewidzianych w ust. 3 i 4, zwrotu podatku obrotowego od przewozu towarów przewożonych w bagażu osobistym podróżnych opuszczających Państwo Członkowskie.
Nie dokonuje się zwrotu w odniesieniu do podatku akcyzowego."
c) W ust. 2 akapit trzeci otrzymuje brzmienie:
"Państwa Członkowskie mają prawo wyłączyć swoich rezydentów z przywileju zwrotu niniejszego podatku."
Artykuł 4
Artykuł 7 dyrektywy 69/169/EWG otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 7
1.
Dla celów niniejszej dyrektywy, "europejska jednostka rozliczeniowa" (EJR) jest zgodna z jej definicją określoną w rozporządzeniu finansowym z dnia 21 grudnia 1977 r.1
2.
Ekwiwalent EJR w walucie narodowej, stosowany dla wykonania niniejszej dyrektywy, ustalany jest raz w roku.
Stosuje się kursy wymiany obowiązujące w pierwszym dniu roboczym października z mocą od dnia 1 stycznia następnego roku.
3.
Państwa Członkowskie mogą zaokrąglać kwoty w walutach narodowych wynikające z przeliczenia kwot w EJR przewidzianych w art. 1 i 2 pod warunkiem że takie zaokrąglenie nie przekroczy 2 EJR.
4.
Państwa Członkowskie mogą utrzymać kwoty zwolnień obowiązujące w czasie rocznej korekty przewidzianej w ust. 2, jeżeli przed zaokrągleniem przewidzianym w ust. 3, przeliczenie kwot zwolnień wyrażonych w EJR dałoby w efekcie zmianę mniejszą niż 5 % w zwolnieniu wyrażonym w walucie narodowej. 1 Dz.U. L 356 z 31.12.1977, str. 1."
Artykuł 5
1. W drodze odstępstwa od art. 2 ust. 1 dyrektywy 69/169/EWG, zmienionego art. 1 lit. a) niniejszej dyrektywy:
- Królestwo Danii może, do dnia 31 grudnia 1981 r., wyłączyć ze zwolnienia podatkowego towary, których wartość jednostkowa przekracza 135 EJR,
- Irlandia może, do dnia 31 grudnia 1983 r., wyłączyć ze zwolnienia podatkowego towary, których wartość jednostkowa przekracza 77 EJR.
2.
W okresie wprowadzania odstępstw, o których mowa w ust. 1, pozostałe Państwa Członkowskie podejmą niezbędne kroki w celu umożliwienia zwrotu podatku, zgodnie z procedurami określonymi w art. 6 ust. 4 dyrektywy 69/169/EWG, od towarów przywożonych do Królestwa Danii oraz do Irlandii, które są wyłączone ze zwolnienia w tych państwach.
3. W drodze odstępstwa od art. 4 ust. 1 lit. b) dyrektywy 69/169/EWG, zmienionego art. 2 lit. a) niniejszej dyrektywy, w odniesieniu do przywozu win niemusujących ze zwolnieniem od podatku obrotowego i podatku akcyzowego, Królestwo Danii może utrzymać, do dnia 31 grudnia 1983 r., limit ilościowy trzech litrów.
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie, najpóźniej do dnia 1 stycznia 1979 r., środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
2.
Państwa Członkowskie poinformują Komisję o przepisach przyjętych w celu stosowania niniejszej dyrektywy.
Komisja poinformuje o tym pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
CZWARTA DYREKTYWA RADY
z dnia 19 grudnia 1978 r.
zmieniająca dyrektywę 69/169/EWG w sprawie harmonizacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do zwolnienia z podatku obrotowego i podatku akcyzowego towarów przywożonych w międzynarodowym ruchu pasażerskim
(78/1033/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 99,
uwzględniając wniosek Komisji[1],
uwzględniając opinię Zgromadzenia[2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[3],
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 1 ust. 1 dyrektywy Rady 69/169/EWG z dnia 28 maja 1969 r. w sprawie harmonizacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do zwolnienia z podatku obrotowego i podatku akcyzowego towarów przywożonych w międzynarodowym ruchu pasażerskim[4], ostatnio zmienionej dyrektywą 78/1032/EWG[5], dopuszcza zwolnienie dla towarów w osobistym bagażu podróżnych przybywających z państwa trzeciego, jeżeli taki przywóz nie ma charakteru handlowego;
łączna wartość towarów spełniających warunki dla zwolnienia nie może przekroczyć 25 jednostek rozliczeniowych na osobę; na mocy art. 1 ust. 2 dyrektywy 69/169/EWG Państwa Członkowskie mają prawo zmniejszyć to zwolnienie do 10 jednostek rozliczeniowych w przypadku podróżnych poniżej 15 roku życia;
wprowadzenie europejskiej jednostki rozliczeniowej w aktach prawnych przyjmowanych przez instytucje Wspólnot Europejskich w dziedzinie zwolnień podatkowych nie może powodować zmniejszenia kwot wyrażonych w walucie narodowej, które obecnie uprawniają do zwolnienia;
należy wziąć również pod uwagę ułatwienia celne dla podróżnych zalecane przez wyspecjalizowane organizacje międzynarodowe, a w szczególności te zawarte w ust. 3 załącznika F do Międzynarodowej Konwencji dotyczącej uproszczenia i harmonizacji postępowania celnego, powstałej z inicjatywy Rady Współpracy Celnej;
ten dwojaki cel można osiągnąć poprzez ustalenie kwoty, przewidzianej w art. 1 ust. 1 dyrektywy 69/169/EWG, na poziomie 40 europejskich jednostek rozliczeniowych i kwoty przewidzianej w art. 1 ust. 2 niniejszej dyrektywy na poziomie 20 europejskich jednostek rozliczeniowych;
należy zdefiniować określenie "bagaż osobisty",
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 69/169/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 1 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Towary w bagażu osobistym podróżnych przybywających z państw trzecich są zwolnione z podatku obrotowego i podatku akcyzowego od przywozu, jeżeli przywóz taki nie ma charakteru handlowego, a łączna wartość towarów nie przekracza 25 europejskich jednostek rozliczeniowych na osobę."
b) W ust. 2, wyrazy "10 jednostek rozliczeniowych" zostają zastąpione przez wyrazy "20 europejskich jednostek rozliczeniowych".
c) W ust. 3 wyrazy "25 jednostek rozliczeniowych" zostają zastąpione przez wyrazy "40 europejskich jednostek rozliczeniowych".
1.
W art. 3 dodaje się następujący ustęp:
"3.
Bagaż osobisty oznacza całość bagażu, jaką podróżny jest w stanie przedstawić władzom celnym w momencie przybycia, jak również bagaż, który przedstawia później tym samym władzom, z zastrzeżeniem przedstawienia dowodu, że taki bagaż został zarejestrowany jako bagaż towarzyszący w momencie wyruszenia w podróż w przedsiębiorstwie odpowiedzialnym za jego transport.
Definicja bagażu osobistego nie obejmuje przenośnych kanistrów zawierających paliwo.
Jednak, dla każdego mechanicznego środka transportu dopuszcza się bezcłowo nie więcej niż 10 litrów paliwa w tego rodzaju kanistrze, bez uszczerbku dla przepisów krajowych regulujących posiadanie i transport paliw."
Artykuł 2
2.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie, najpóźniej do dnia 1 stycznia 1979 r., przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
2.
Państwa Członkowskie poinformują Komisję o przepisach przyjętych niezbędnych do stosowania niniejszej dyrektywy.
Komisja poinformuje o tym pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
DYREKTYWA RADY
z dnia 19 grudnia 1978 r.
w sprawie zwolnienia od podatku przy przywozie z państw trzecich małych partii towarów o charakterze niehandlowym
(78/1035/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 99,
uwzględniając wniosek Komisji[1],
uwzględniając opinię Zgromadzenia[2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[3],
a także mając na uwadze, co następuje: w dyrektywie Rady 74/651/EWG z dnia 19 grudnia 1974 r. w sprawie zwolnień podatkowych przy przywozie towarów przesyłanych w małych ilościach w celach niehandlowych we Wspólnocie[4], zmienionej dyrektywą 78/1034/EWG[5], określono w jakich granicach i na jakich warunkach te partie towarów mogą zostać zwolnione od podatku od wartości dodanej i od innych podatków konsumpcyjnych;
należy ustalić przepisy wspólnotowe również dla zwolnień od podatków obrotowych i podatków akcyzowych przy przywozie towarów przesyłanych z państw trzecich w małych partiach o podobnym charakterze;
ze względów praktycznych muszą obowiązywać dla takich zwolnień od podatków jak najbardziej zbliżone ograniczenia do tych, które zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 3060/78[6] są przewidziane dla zwolnień od opłat celnych;
poza tym wydaje się konieczne wyznaczenie specjalnych ograniczeń dla określonych produktów, które w Państwach Członkowskich obecnie podlegają wysokiemu opodatkowaniu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Przywóz towarów w małych partiach o charakterze niehandlowym, które są wysyłane od osoby prywatnej z państwa trzeciego do innej osoby prywatnej w Państwie Członkowskim, jest zwolniony przy przywozie z podatku obrotowego oraz podatku akcyzowego.
2.
Dla celów ust. 1, "małe partie o charakterze niehandlowym" to przesyłki, które:
- mają charakter okazjonalny,
- składają się jedynie z towarów przeznaczonych do osobistego użytku bądź spożycia w gospodarstwie adresata, przy czym ani ich jakość, ani ich ilość nie powinny budzić obaw, że ich przywóz następuje w celach handlowych,
- składają się jedynie z towarów, których łączna wartość nie przekracza 30 EJR (europejska jednostka rozliczeniowa),
- są przesłane przez nadawcę adresatowi bez żadnej opłaty.
Artykuł 2
1.
Artykuł 1 ma zastosowanie do towarów wymienionych poniżej, z zastrzeżeniem następujących ograniczeń ilościowych:
a) wyroby tytoniowe
50 papierosów,
lub 25 cygaretek (cygara o maksymalnej wadze trzech gram każde),
lub 10 cygar,
lub 50 gramów tytoniu do fajek;
b) napoje alkoholowe
- napoje destylowane i wyroby spirytusowe o zawartości czystego alkoholu przekraczającej 22 %: jedna standardowa butelka (nieprzekraczająca jednego litra),
lub
- napoje destylowane i wyroby spirytusowe, aperitify na bazie wina lub alkoholu z zawartością alkoholu 22 % lub mniej; wina musujące i wina likierowe: jedna butelka standardowa (nieprzekraczająca jednego litra),
lub
- wina niemusujące: dwa litry;
c) perfumy: 50 gramów,
lub
wody toaletowe: 0,25 litra lub osiem uncji;
d) kawa: 500 gramów,
lub
ekstrakty i esencje kawy: 200 gramów;
e) herbata: 100 gramów
lub
ekstrakty i esencje herbaty: 40 gramów.
2.
Państwa Członkowskie mogą ograniczyć liczbę produktów wymienionych w ust. 1 lub znieść dla wszystkich zwolnienie z podatku obrotowego i podatku akcyzowego.
3.
W żadnym przypadku zwolnienia od podatków udzielane dla małych partii towarów z państw trzecich nie mogą być wyższe niż zwolnienia od podatków udzielane dla małych partii towarów wysyłanych we Wspólnocie.
Artykuł 3
Towary wymienione w art. 2 są całkowicie zwolnione z cła, jeżeli mała partia o charakterze niehandlowym przekracza ilość towaru w ilości, którą ustalono w wymienionym artykule.
Artykuł 4
1.
Dla celów niniejszej dyrektywy "europejską jednostkę rozliczeniową" (EJR) definiuje się stosownie do rozporządzenia finansowego z dnia 21 grudnia 1977 r.[7].
2.
Ekwiwalent EJR w walucie narodowej jest wyznaczany w celu zastosowania niniejszej dyrektywy raz w roku.
Kursy w pierwszym dniu roboczym października są stosowane z mocą obowiązującą od 1 stycznia następnego roku.
3.
Państwa Członkowskie mogą zaokrąglić kwotę wymienioną w art. 1 ust. 2 w europejskiej jednostce rozliczeniowej po jej przeliczeniu na walutę narodową, pod warunkiem że kwota ta nie przekroczy 2 EJR.
4.
Państwa Członkowskie mogą utrzymać obowiązującą granicę sumy wolnej od podatku w czasie rocznego dostosowania przewidzianego w ust. 2, jeżeli przed zaokrągleniem przewidzianym w ust. 3 miałaby się zmienić o mniej niż 5 % wyrażona w walucie narodowej granica sumy wolnej od podatku, po ówczesnym przeliczeniu sumy niepodlegającej opodatkowaniu wyrażonej w europejskiej jednostce rozliczeniowej.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie środki konieczne do zastosowania niniejszej dyrektywy najpóźniej do 1 stycznia 1979 r.
2.
Państwa Członkowskie informują Komisję o przepisach przyjętych w celu zastosowania niniejszej dyrektywy.
Komisja informuje o tym pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 352/78
z dnia 20 lutego 1978 r.
w sprawie uznawania utraconych zabezpieczeń, poręczeń i gwarancji złożonych w ramach wspólnej polityki rolnej
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 729/70 z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2778/72 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 2 oraz art. 3 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Zgromadzenia [3],
a także mając na uwadze, co następuje: na mocy rozporządzeń wspólnotowych wymaga się licznych zabezpieczeń w związku z działaniami dotyczącymi produktów rolnych; należy wprowadzić przepis w sprawie uznawania tych zabezpieczeń w przypadku ich przepadku;
w większości przypadków przepadku zabezpieczeń, Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) ponosi stratę finansową, ponieważ sfinansował środek, a podmiot nie wykonał zobowiązań, albo ponieważ niewykonanie zobowiązań przez podmiot pociąga za sobą wydatki z EFOGR; stratę tę należy w konsekwencji zrekompensować w drodze wykorzystania utraconych zabezpieczeń w celu zmniejszenia wydatku EFOGR;
jednakże zabezpieczenia nieobejmujące ryzyka straty finansowej EFOGR powinny zostać zachowane przez Państwa Członkowskie;
zabezpieczenia utracone w związku z przeprowadzonymi działaniami w zakresie pomocy żywnościowej należy wykorzystać w celu zmniejszenia odpowiedniego wydatku na pomoc żywnościową;
słusznym jest również, aby zabezpieczenia utracone jako część szczególnych działań zostały wykorzystane w celu zmniejszenia wydatków odnoszących się do danego typu działań;
podobne przepisy są obowiązujące w niektórych sektorach; powinny one zostać uchylone,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do zabezpieczeń, poręczeń lub gwarancji złożonymi zgodnie z przepisami przyjętymi w ramach wspólnej polityki rolnej (zwane dalej "zabezpieczeniami").
2.
Jednakże niniejszego rozporządzenia nie stosuje się do zabezpieczeń złożonych
a) przy wydawaniu pozwoleń na przywóz lub wywóz, zarówno z ustalonymi wcześniej kwotami jak i bez;
b) w ramach procedury przetargowej w jedynym celu zagwarantowania składania poważnych ofert przez oferentów;
c) w celu zagwarantowania zapłaty cła stanowiącego część zasobów własnych Wspólnot, określone w decyzji 70/243/EWWiS, EWG, EURATOM [4], w przypadku gdy wysokość kwoty cła została już ustalona na podstawie art. 2 ust. 1 rozporządzenia (EWG, EURATOM, EWWiS) nr 2891/77 [5] i udostępniona Komisji.
Artykuł 2
1.
Zabezpieczenia określone w art. 1, które uległy przepadkowi są w całości wykorzystane przez służby lub organy płatnicze w Państwach Członkowskich w celu zmniejszenia wydatków EFOGR.
2.
Jednakże wszelkie zabezpieczenia ulegające przepadkowi w związku z przeprowadzonymi działaniami w zakresie pomocy żywnościowej wykorzystywane są przez służby lub organy płatnicze w Państwach Członkowskich w celu zmniejszenia danych wydatków na pomoc żywnościową.
Artykuł 3
1.
Zabezpieczenia, o których mowa w art. 2 ust. 1 potrąca się:
a) od danych refundacji, jeśli zakończona lub proponowana operacja, w odniesieniu do której dostarczono zabezpieczenia, dotyczy handlu z państwami trzecimi;
b) od odpowiedniego wydatku interwencyjnego w pozostałych przypadkach.
2.
Na dobro rachunków dołączonych do wydatku obciążającego EFOGR zapisuje się zabezpieczenia, określone w art. 2 ust. 1.
Artykuł 4
Niniejszym tracą moc art. 14 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2306/70 z dnia 10 listopada 1970 r. w sprawie finansowania wydatków interwencyjnych odnoszących się do rynku wewnętrznego mleka i przetworów mlecznych [6] oraz art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 786/69 z dnia 22 kwietnia 1969 r. w sprawie finansowania wydatków interwencyjnych odnoszących się do rynku wewnętrznego olejów i tłuszczów [7].
Artykuł 5
Szczegółowe zasady stosowania przepisów niniejszego rozporządzenia przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 729/70.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 554/78
z dnia 17 marca 1978 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2182/77 w zakresie sprzedaży mrożonej wołowiny pochodzącej z zapasów interwencyjnych, przeznaczonej do przetworzenia we Wspólnocie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 425/77 [2], w szczególności jego art. 7 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
przy sprzedaży ćwierci tylnych wołowych na podstawie rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2182/77 z dnia 30 września 1977 r. ustanawiającego szczegółowe zasady sprzedaży mrożonej wołowiny pochodzącej z zapasów interwencyjnych, przeznaczonej do przetworzenia we Wspólnocie, oraz zmieniającego rozporządzenie (EWG) nr 1687/76 [3], należy przed rozpoczęciem procesu przetwarzania dopuścić usunięcie niektórych kawałków, których cena i jakość nie uzasadnia przetwarzania; dlatego należy zmienić rozporządzenie (EWG) nr 2182/77;
artykuł 4 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2182/77 przewiduje wnoszenie przed zawarciem umów sprzedaży zabezpieczeń mających zagwarantować przetworzenie odnośnych produktów; doświadczenie wykazało konieczność wyznaczenia terminu do wnoszenia takich zabezpieczeń, aby zapobiegać nadmiernemu opóźnianiu przez potencjalnych nabywców zawierania umów sprzedaży; ponadto konieczne jest przyjęcie środków przejściowych dotyczących obecnie negocjowanych transakcji;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. W art. 1 ust. 2 i w Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 2182/77 skreśla się wyraz "mrożonego".
2.
W art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2182/77 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"4.
Dla celów niniejszego rozporządzenia przetwarzanie ćwierci tylnych może być dokonywane po usunięciu polędwicy.
W takich przypadkach 100 kilogramów ćwierci tylnych z kością, po usunięciu polędwicy, uważa się za ekwiwalent 66 kilogramów mięsa bez kości." .
Artykuł 2
W art. 4 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2182/77 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"1.
Zabezpieczenie mające na celu zagwarantowanie przetworzenia nabywanych produktów składa się przed zawarciem umowy sprzedaży, najpóźniej w terminie dwóch tygodni od daty złożenia wniosku lub oferty w sprawie kupna właściwym władzom Państwa Członkowskiego, na którego terenie ma się odbywać przetwarzanie.
Zabezpieczenie składa się w walucie krajowej danego Państwa Członkowskiego." .
Artykuł 3
W przypadku wniosków lub ofert w sprawie kupna, składanych na mocy przepisów rozporządzenia (EWG) nr 2182/77, zabezpieczenia określone w art. 4 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia wnosi się nie później niż dnia 31 marca 1978 r.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 20 marca 1978 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 686/78
z dnia 6 kwietnia 1978 r.
ustanawiające dodatkowe przepisy w odniesieniu do przyznawania refundacji wywozowych do produktów rybołówstwa
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 100/76 z dnia 19 stycznia 1976 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2560/77 [2],
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 110/76 z dnia 19 stycznia 1976 r. ustanawiające ogólne zasady przyznawania refundacji wywozowych do produktów rybołówstwa oraz kryteria ustalania kwoty takich refundacji [3], w szczególności jego art. 7 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
stwierdzono, że produkty pochodzenia wspólnotowego są zamrażane i/lub przetwarzane na pokładzie statków pływających pod banderami państw trzecich; takie produkty są wywożone po zamrożeniu lub przetworzeniu;
warunki gospodarcze, w których przeprowadzane są takie operacje są porównywalne do warunków przeprowadzania takich operacji w państwach trzecich, w których koszty produkcji są znacznie niższe niż we Wspólnocie; przyznawanie refundacji wywozowych do produktów mrożonych i/lub przetworzonych w takich warunkach, daje takim produktom nieuzasadnioną korzyść gospodarczą;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Produktów Rybołówstwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do celów systemu refundacji wywozowych, produkty rybołówstwa pochodzenia wspólnotowego, mrożone i/lub przetwarzane na pokładzie statków wpisanych do rejestru lub zarejestrowanych w państwach trzecich i pływających pod banderami państw trzecich uważa się za produkty niemające pochodzenia wspólnotowego.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 kwietnia 1978 r.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do wywozów, w odniesieniu do których celne formalności eksportowe zostały zakończone ze skutkiem od wyżej wymienionej daty.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 776/78
z dnia 18 kwietnia 1978 r.
w sprawie stosowania najniższej stawki refundacji na wywóz produktów mleczarskich oraz uchylające i zmieniające niektóre rozporządzenia
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1] ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2560/77 [2], w szczególności jego art. 17 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 876/68 z dnia 28 czerwca 1968 r. ustanawiające ogólne zasady przyznawania refundacji wywozowych do mleka i przetworów mlecznych oraz kryteria wyznaczania kwot tych refundacji [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2429/72 [4], w szczególności jego art. 6 ust. 2, a także mając ma uwadze, co następuje:
w trosce o jasność treści, wymienione poniżej rozporządzenia, wymagające kilkakrotnych nowelizacji, należy uchylić i zastąpić jednym tekstem:
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1611/68 z dnia 15 października 1968 r. wprowadzające specjalne przepisy dotyczące najniższej stawki refundacji stosowanej przy wywozie niektórych serów do państw trzecich [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2786/73 [6],
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1578/70 z dnia 4 sierpnia 1970 r. wprowadzające specjalne przepisy w odniesieniu do najniższej stawki refundacji stosowanej przy wywozie sera do państw trzecich [7], oraz
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 518/76 z dnia 8 marca 1976 r. dotyczące stosowania najniższej stawki refundacji przy wywozie przetworów mlecznych i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 2188/74 [8];
powinien być zmieniony Załącznik do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1324/68 z dnia 29 sierpnia 1968 r. ustanawiającego specjalne warunki dotyczące wywozu niektórych serów do Szwajcarii [9], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2786/73 [10] w celu uwzględnienia faktu, że w przyszłości "Tilsit" i "Buttercase" będą objęte podpozycją 04.4 E pkt I lit. b) Wspólnej Taryfy Celnej, w przypadku ich wywozu do państw trzecich;
w przypadku kiedy stawka refundacji wywozowej zmienia się stosownie do miejsca przeznaczenia, art. 11 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 192/75 z dnia 17 stycznia 1975 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania refundacji wywozowych do produktów rolnych [11], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1469/77 [12], przewiduje, że część refundacji obliczonej w oparciu o najniższą stawkę refundacji obowiązującą w dniu, w którym zakończono wywozowe formalności celne, ma być wypłacana na podstawie przedstawionego dowodu stwierdzającego, że produkt opuścił geograficzny obszar Wspólnoty;
rozporządzenie (EWG) nr 441/69 z dnia 4 marca 1969 r. ustanawiające dodatkowe ogólne zasady przyznawania refundacji wywozowych do produktów podlegających wspólnemu systemowi cen, wywożonych w stanie nieprzetworzonym lub w postaci pewnych towarów nie ujętych w załączniku II do Traktatu [13], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 269/78 [14], postanawia w art. 2 ust. 4 akapit drugi i art. 3 ust. 1 w odniesieniu do części refundacji obliczonej w oparciu o najniższe stawki jakie mają być wypłacone z chwilą objęcia produktu specjalnym uzgodnieniem wprowadzonym przez wspomniane rozporządzenie;
w ramach specjalnych uzgodnień z szeregiem państw trzecich, stawka refundacji obowiązujących przy wywozie niektórych przetworów mlecznych do tych państw może być niższa, niekiedy znacznie, niż wysokość refundacji obowiązującej w normalnym przypadku; może się także zdarzyć, iż nie zostanie ustalona żadna refundacja;
w odniesieniu do Szwajcarii wprowadzone zostały specjalne uzgodnienia przez rozporządzenie (EWG) nr 1324/68 dotyczące niektórych serów oraz rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2074/73 z dnia 31 lipca 1973 r. wprowadzające specjalne warunki przy wywozie sera topionego do Szwajcarii [15]; specjalne uzgodnienia zostały również przewidziane dla Austrii przez pozycje nr 04.4 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 102/78 z dnia 18 stycznia 1978 wprowadzającego specjalne warunki przy wywozie niektórych serów do Austrii [16]; specjalna stawka refundacji również obowiązuje w odniesieniu do serów wywożonych do Hiszpanii (Strefa D) zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 1579/70 z dnia 4 sierpnia 1970 r. ustalającym specjalne warunki przy wywozie niektórych serów do Hiszpanii [17], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1300/76 [18];
specjalne uzgodnienia odnośnie do wywozu do Szwajcarii, Austrii i Hiszpanii zapewniają, iż produkty, na które przyznana była refundacja w odniesieniu do innych miejsc przeznaczenia, nie mogą być wywożone do tych trzech państw; w konsekwencji, stosując wspomniane przepisy rozporządzenia (EWG) nr 192/75 należy uwzględnić te specjalne uzgodnienia, aby eksporterzy mogli uniknąć ponoszenia zbędnych kosztów w handlu z innymi państwami trzecimi, przewidując, że przy ustalaniu najniższej stawki refundacji należy wziąć pod uwagę specjalne stawki refundacji wyznaczone dla poszczególnych wspomnianych miejsc przeznaczenia na poziomie niższym niż poziom najniższej stawki refundacji obowiązującej w odniesieniu do innych państw trzecich; ten wyjątek został przewidziany, z wyłączeniem przypadku Austrii, w rozporządzeniach (EWG) nr 1611/68 i (EWG) nr 1578/70;
najniższa stawka refundacji może być również wynikiem braku ustalenia refundacji;
w wypadku wywozu do Stanów Zjednoczonych (Strefa E) występują przypadki zaniechania ustalenia refundacji do niektórych przetworów mlecznych; należy przyjąć także uzgodnienia dotyczące wyłączenia przy określaniu najniższej stawki refundacji w przypadkach, kiedy środki wprowadzone przez Stany Zjednoczone gwarantują, że produkty, którym przyznano refundacje dla innych miejsc przeznaczenia, nie mogą być przywożone do Strefy E; doświadczenie wykazuje, że produkty wymienione w załączniku II do niniejszego rozporządzenia mogą być objęte tym wyłączeniem nie tylko jeśli chodzi o zastosowanie art. 11 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 192/76, ale także w odniesieniu do stosowania art. 2 ust. 4 i art. 3 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 441/69; te wyłączenia powinny być zniesione w przypadku produktów, w odniesieniu do których powyższe warunki nie są już spełniane; taki przepis został przyjęty w rozporządzeniu (EWG) nr 518/76;
docelowe Strefy D i E, odpowiadające odpowiednio Hiszpanii i Stanom Zjednoczonym, zostały zdefiniowane w Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 1098/68 z dnia 27 lipca 1968 r. dotyczącym szczegółowych zasad stosowania refundacji wywozowych do mleka i przetworów mlecznych [19], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 37/75 [20];
środki przyjęte w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zaniechania ustalenia refundacji lub specjalna refundacja:
- ustalona dla wywozu produktów wymienionych w załączniku I do jednego z miejsc przeznaczenia w nim wymienionych, i
- której stawka jest niższa niż najniższa stawka wyznaczona dla innych miejsc przeznaczenia,
nie są brane pod uwagę przy ustalaniu najniższej stawki refundacji w myśl art. 11 rozporządzenia (EWG) nr 192/75.
Artykuł 2
Zaniechanie ustalenia refundacji w odniesieniu do produktów wymienionych w załączniku II wywożonych do strefy E nie jest uwzględniane:
- przy ustalaniu najniższej stawki refundacji w myśl art. 11 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 192/75,
- w przypadku zastosowania ostatniego akapitu art. 2 ust. 4 i art. 3 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 441/69.
Artykuł 3
W załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 1324/68:
a) skreśla się podpozycję 04.4 E pkt I lit. b) 2;
b) podpozycja 04.4 E pkt I lit. b) 5 zostaje niniejszym zmieniony w następujący sposób:
- "Danbo" zostaje poprzedzone wyrazem "Buttercäse",
- po "Saint-Paulin" wprowadzony zostaje wyraz "Tilsit".
Artykuł 4
Rozporządzenia (EWG) nr 1611/68, (EWG) nr 1578/70 i (EWG) nr 518/76 niniejszym tracą moc.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 850/78
z dnia 24 kwietnia 1978 r.
dotyczące zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów zmieniającego załącznik A do protokołu 1 do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając zalecenie Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: powinno zostać zawarte Porozumienie w formie wymiany listów zmieniające załącznik A do protokołu 1 do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską [1],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W imieniu Wspólnoty niniejszym zatwierdza się Porozumienie w formie wymiany listów zmieniające załącznik A do protokołu 1 do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską.
Tekst Porozumienia załączony jest do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania Porozumienia, aby stało się ono wiążące dla Wspólnoty.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 890/78
z dnia 28 kwietnia 1978 r.
ustanawiające szczegółowe zasady certyfikacji chmielu
K0MISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1696/71 z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku chmielu [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1170/77 [2], szczególnie jego art. 2 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (EWG) nr 1784/77 z dnia 19 lipca 1977 r. [3] ustanawia ogólne zasady certyfikacji chmielu;
w celu zapewnienia stosowania procedury certyfikacyjnej w Państwach Członkowskich w sposób jednolity, niezbędne jest wyszczególnienie produktów podlegających certyfikacji oraz działań i informacji, które zawierać muszą różne dokumenty dołączone do tych produktów;
do celów kontroli szyszek chmielowych do certyfikacji należy dołączyć deklarację podpisaną przez producenta indywidualnego lub stowarzyszonego; dokument ten powinien zawierać informacje umożliwiające identyfikację chmielu od momentu zgłoszenia do certyfikacji do momentu wydania certyfikatu;
przy określaniu cech jakościowych, jakie musi posiadać chmiel dopuszczony do obrotu, należy uwzględnić wilgotność i zawartość ciał obcych; z uwagi na reputację jakości, jaką uzyskał chmiel wspólnotowy, należy opierać się na istniejących procedurach zwyczajowych w transakcjach handlowych;
Państwom Członkowskim należy pozostawić kwestię wyboru metod kontroli wilgotności chmielu; jednakże przyjęte metody muszą dawać porównywalne rezultaty; w przypadku sporu, niezbędne jest zastosowanie metody wspólnotowej;
w celu uwzględnienia panujących zwyczajów handlowych w niektórych regionach Wspólnoty, należy określić definicję chmielu zaziarnionego i niezaziarnionego przeznaczonego do obrotu oraz dokonać właściwego wpisu w certyfikacie;
dla zapewnienia użytkownikom dokładnych informacji o pochodzeniu i cechach produktów znajdujących się w obrocie, należy ustanowić wspólne reguły oznaczania opakowań oraz numeracji certyfikatów;
należy ustanowić możliwość certyfikowania chmielu wytworzonego z chmielu certyfikowanego nieprzygotowanego, tylko jeśli proces przygotowanie odbywa się w zamkniętym obiegu działania; jeżeli działania te są jednak przeprowadzane w ośrodkach lub magazynach certyfikacji, należy uprościć procedurę kolejnej certyfikacji;
należy również uprościć procedurę kolejnej certyfikacji, jeśli zmiana opakowania produktu odbywa się pod nadzorem urzędowym i bez przetwarzania;
artykuł 1 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 1784/77 przewiduje, że produkty zwolnione z certyfikacji podlegają procedurze kontroli; kontrola ta ma zapewnić zarówno, że produkty te nie zakłócą procesu wprowadzania do obrotu produktów certyfikowanych i że są zgodne ze swoim przeznaczeniem i wykorzystywane wyłącznie przez odbiorców;
przeprowadzenie tych procedur kontrolnych należy powierzyć organom odpowiedzialnym za certyfikację;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Chmielu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla celów niniejszego rozporządzenia przyjmuje się następujące definicje:
a) "chmiel nieprzygotowany" oznacza chmiel, który poddany został wyłącznie działaniom wstępnego suszenia i wstępnego pakowania;
b) "chmiel przygotowany" oznacza chmiel, który został między innymi poddany działaniom ostatecznego suszenia i ostatecznego pakowania;
c) "chmiel zaziarniony" oznacza chmiel wprowadzony do obrotu, który zawiera nasiona w proporcji większej niż 2 % jego wagi;
d) "chmiel niezaziarniony" oznacza chmiel wprowadzony do obrotu, który zawiera nasiona w proporcji nie większej niż 2 % jego wagi;
e) "izomeryzowany ekstrakt chmielu" oznacza ekstrakt, w którym kwasy alfa uległy prawie całkowitej izomeryzacji;
f) "opieczętowanie" oznacza zamknięcie opakowania pod urzędowym nadzorem w taki sposób, że zamknięcie ulega zniszczeniu podczas otwarcia opakowania;
g) "zamknięty obieg działania" oznacza proces przygotowywania lub przetwarzania chmielu, przeprowadzany pod urzędową kontrolą w warunkach uniemożliwiających dodanie lub wycofanie chmielu czy jego produktów przetworzenia w trakcie działań;
h) "partia" oznacza określoną liczba opakowań zawierających chmiel lub jego produkty pochodne posiadająca takie same cechy, zgłoszone do certyfikacji w tym samym czasie przez jednego producenta indywidualnego lub stowarzyszonego albo bądź przez jednego przetwórcę.
Artykuł 2
1.
Do każdej partii szyszek chmielowych zgłaszanej do certyfikacji należy dołączyć podpisaną przez producenta deklarację zawierającą następujące dane:
- nazwisko i adres producenta,
- rok zbiorów,
- odmianę,
- miejsce produkcji,
- oznaczenie gruntu w księdze katastralnej bądź inne urzędowe oznaczenie,
- liczba opakowań wchodzących w skład jednej partii.
2.
Deklaracja ta towarzyszy danej partii w czasie przetwarzania lub mieszania chmielu, jeżeli takowe jest przeprowadzane, a w każdym wypadku aż do chwili wydania certyfikatu.
Artykuł 3
1. Wszystkie szyszki chmielowe zgłoszone do certyfikacji, które odpowiadają definicji ustanowionej w art. 1 ust. 3 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 1696/71 oraz spełniają minimalne wymogi dopuszczenia do obrotu, ustalone w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
2.
Kontrolę przestrzegania minimalnych wymogów dopuszczenia do obrotu dotyczących wilgotności chmielu przeprowadza się według metod przedstawionych w załączniku II sekcja B. Niemniej jednak, metody przedstawione w załączniku II (B) pkt 2 muszą zostać zatwierdzone przez organ kontrolny i dawać wyniki, których odchylenie standardowe nie przekracza 2,0.
W przypadku sporu, kontrolę przeprowadza się przy zastosowaniu metody przedstawionej w załączniku II część B pkt 1.
Państwa Członkowskie zgłaszają Komisji stosowane przez siebie metody.
3.
Kontrola przestrzegania minimalnych wymogów dopuszczenia do obrotu, innych niż dotyczące wilgotności, wykonywana jest według obowiązujących zwyczajów handlowych.
Niemniej jednak, w przypadku sporu stosuje się metodę opisaną w załączniku II część C.
Artykuł 4
Pobieranie próbek do kontroli przeprowadzanej według metod określonych w art. 3 i przedstawionych w załączniku II część B pkt 1 oraz w załączniku II część C, odbywa się w sposób następujący:
a) Dla każdej partii próbkę pobiera się z co najmniej jednego opakowania na dziesięć i nie mniej niż z dwóch opakowań dla jednej partii.
b) Pobranie i badanie próbek odbywa się zgodnie z metodą przedstawioną w załączniku II część A.
Artykuł 5
Certyfikat określony w art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 1784/77 musi zawierać adnotację "chmiel zaziarniony" lub "chmiel niezaziarniony" stosownie do sytuacji.
Artykuł 6
1.
Numer referencyjny certyfikatu określony w art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 1784/77 składa się z kodów oznaczających, zgodnie z załącznikiem III, ośrodek certyfikacji, Państwo Członkowskie, rok zbiorów oraz odpowiednią partię.
2.
Numer ten musi być taki sam dla wszystkich opakowań tej samej partii.
3.
Do dnia 1 września 1978 r. Państwa Członkowskie przekażą Komisji wykaz ośrodków certyfikacji wraz z kodem dla każdego ośrodka.
Wykaz ośrodków certyfikacji i ich kodów jest publikowany w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Co roku ogłasza się dokument aktualizujący ten wykaz.
Artykuł 7
Oznakowania określone w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1784/77, dokonuje się pod nadzorem, po opieczętowaniu opakowania jednostkowego, w którym produkt będzie wprowadzony do obrotu, zgodnie z załącznikiem IV.
Artykuł 8
1.
Chmiel przygotowany wytworzony z chmielu, który uzyskał certyfikat w stanie nieprzygotowanym może zostać objęty certyfikacją tylko wtedy, gdy działania przygotowania odbywały się w zamkniętym obiegu działania.
2.
Jeżeli przetwarzanie chmielu odbywa się w ośrodku lub magazynie certyfikacji:
a) wydanie certyfikatu następuje dopiero po zakończeniu przygotowania;
b) do surowego nieprzygotowanego chmielu należy dołączyć deklarację określoną w art. 2.
3.
We wszystkich przypadkach każda partia oryginalnego chmielu jest przed przygotowaniem opatrywana numerem.
Numer ten musi zostać naniesiony na certyfikat chmielu przygotowanego.
4.
Aby uzyskać certyfikację, produkty przygotowane z chmielu określonego w art. 7 rozporządzenia (EWG) 1784/77 muszą zostać wytworzone w zamkniętym obiegu działania.
Artykuł 9
1. Tak długo, jak chmiel w proszku i ekstrakt chmielu są przedmiotem obrotu, zmiana ich opakowania określona w art. 1 ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 1784/77 może nastąpić tylko pod urzędowym nadzorem.
2.
Jeżeli przy zmianie opakowania określonego w poprzednim ustępie produkt nie zostanie w żadnym stopniu przetworzony, ponowna procedura certyfikacyjna obejmuje jedynie:
- oznakowanie nowego opakowania,
- umieszczenie w oryginalnym certyfikacie takiego oznakowania i zmiany opakowania.
Artykuł 10
Produkty określone w art. 1 ust. 1 lit. a)-d) rozporządzenia (EWG) nr 1784/77 podlegają kontroli:
a) w przypadku chmielu zebranego na obszarze należącym do browarnika i wykorzystywanego przez niego w stanie surowym lub po przetworzeniu:
- browarnik ma obowiązek złożyć dla każdej uprawy do dnia 1 listopada każdego roku organowi kontrolnemu określonemu w art. 1 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 1784/77 deklarację określającą uprawiane odmiany, zebrane ilości, miejsca produkcji, grunty z podaniem numeru katastralnego lub równoważnego urzędowego oznaczenia gruntu,
- jeżeli chmiel jest przetwarzany lub wykorzystywany w stanie nieprzetworzonym w browarze, nie jest wymagane przeprowadzenie żadnej dodatkowej kontroli.
W pozostałych przypadkach kontrola przeprowadzana jest według zasad określonych w lit. c), z wyłączeniem pkt 5;
b) W przypadku izomeryzowanych ekstraktów chmielu, najpóźniej do 31 grudnia każdego roku przetwórca zgłasza wielkość produkcji jak również wielkość sprzedaży w ujęciu ilościowym.
Opakowanie musi być oznakowane słowami "izomeryzowany ekstrakt chmielu", razem ze szczegółowymi danymi na temat wagi lub ilości;
c) Dla produktów pochodnych chmielu przetworzonych na podstawie umowy, na zlecenie browarnika i pod warunkiem, że produkty te zostaną wykorzystane przez samego browarnika, w chwili przyjęcia chmielu w miejscu przetwarzania organ certyfikujący wystawia dokument, w którym zamieszcza się, w miarę przeprowadzania poszczególnych operacji przetwarzania, co najmniej podane niżej informacje:
1. numer referencji umowy;
2. dane browarnika;
3. dane zakładu przetwórczego;
4. opis przetwarzanego produktu;
5. numer referencyjny certyfikatu lub świadectwo równoważności chmielu w stanie surowym;
6. wagę przetworzonego produktu.
Dokument ten zostaje opatrzony numerem referencyjnym, umieszczanym także na opakowaniu;
d) W przypadku chmielu i produktów pochodnych chmielu pakowanych w małe paczki i przeznaczonych do sprzedaży osobom prywatnym do własnego użytku, waga paczki nie może przekroczyć:
- 500 gram dla szyszek lub chmielu w proszku,
- 150 gram dla ekstraktu.
Opis produktu i jego wagę należy umieścić również na opakowaniu.
Artykuł 11
Do dnia 1 września 1978 r. Państwa Członkowskie przekażą Komisji wykaz obszarów lub regionów produkcji określonych w art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr (EWG) 1784/77.
Artykuł 12
Niniejsze rozporządzenie stosuje się z mocą od dnia 1 sierpnia 1978 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (Euratom, EWG, EWWIS) nr 913/78
z dnia 2 maja 1978 r.
zmieniające rozporządzenie (EWWiS, EWG, Euratom) nr 260/68 ustanawiające warunki i procedurę stosowania podatku na rzecz Wspólnot Europejskich
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Jedną Radę i Jedną Komisję Wspólnot Europejskich,
uwzględniając Protokół o przywilejach i immunitetach Wspólnot Europejskich, w szczególności jego art. 13,
uwzględniając wniosek Komisji,:
a także mając na uwadze, co następuje
rozporządzenie Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 260/68 z dnia 29 lutego 1968 r. ustanawiające warunki i procedurę stosowania podatku na rzecz Wspólnot Europejskich [1], ze zmianami wprowadzonymi ostatnio na mocy rozporządzenia (EWWiS, EWG, Euratom) nr 1544/73 [2], powinno być zmienione w celu uwzględnienia rozporządzenia Rady (EWWiS, EWG, Euratom) nr 912/78 z dnia 2 maja 1978 r. zmieniającego regulamin pracowniczy urzędników oraz warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG, Euratom, EWWiS) nr 260/68 art. 6 ust. 1 lit. a) dodaje się tiret w brzmieniu:
- "zgodnie z przepisami art. 70a regulaminu pracowniczego" .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1026/78
z dnia 19 maja 1978 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2182/77 w odniesieniu do niektórych szczegółowych zasad sprzedaży mrożonej wołowiny pochodzącej z zapasów interwencyjnych, przeznaczonej do przetworzenia we Wspólnocie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem nr 425/77 [2], w szczególności jego art. 7 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
doświadczenia nabyte od momentu wejścia w życie rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2182/77 z dnia 30 września 1977 r. ustanawiającego szczegółowe zasady sprzedaży mrożonej wołowiny pochodzącej z zapasów interwencyjnych, przeznaczonej do przetworzenia we Wspólnocie oraz zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1687/76 [3], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 554/78 [4], wykazały potrzebę wzmocnienia niektórych przepisów dotyczących wymiany informacji przez agencje interwencyjne;
w celu ułatwienia zadania agencji interwencyjnych, w przypadku gdy przetwarzania dokonuje osoba inna niż nabywca mięsa i gdy ma zostać zatrzymane zabezpieczenie należytego przetworzenia, należy wyraźnie określić, że tego rodzaju zabezpieczenie ma być wniesione przez wspomnianego nabywcę;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2182/77 wprowadza się następujące zmiany:
1. w art. 3 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3. W przypadku gdy stosuje się art. 13 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1687/76 agencja interwencyjna posiadająca odnośne produkty niezwłocznie powiadamia właściwy organ Państwa Członkowskiego, na którego terenie ma się odbywać przetwarzanie, o złożeniu wniosku lub oferty kupna.";
2. po art. 3 ust. 3 dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
"4.
Po zawarciu umowy sprzedaży agencja interwencyjna posiadająca przedmiotowe produkty niezwłocznie przesyła do właściwego organu Państwa Członkowskiego, w którym ma odbyć się przetwarzanie, uwierzytelniony odpis umowy sprzedaży.";
3. w art. 4 ust. 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"1.
Przed zawarciem umowy sprzedaży zabezpieczenie, mające na celu zagwarantowanie przetworzenia produktów, zostaje złożone przez nabywcę, jak określono w art. 3, właściwemu organowi Państwa Członkowskiego, na którego terenie ma się odbywać przetwarzanie.
Zabezpieczenie składa się w walucie krajowej danego Państwa Członkowskiego.";
4. w art. 5 ust. 2 wyrazy "pięciu miesięcy" zastępuje się "siedmiu miesięcy".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 22 maja 1978 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1300/78
z dnia 6 czerwca 1978 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1703/72 ustanawiające, miedzy innymi, zasady finansowania przez Wspólnotę wydatków wynikających z wykonania Konwencji o pomocy żywnościowej z 1971 r.
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Zgromadzenia [1],
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2727/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [2], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1125/78 [3], przewiduje wyznaczanie jednolitej ceny interwencyjnej niektórych zbóż, w tym pszenicy zwyczajnej oraz ceny referencyjnej pszenicy zwyczajnej o jakości nadającej się do wypieku chleba;
począwszy od roku gospodarczego 1977/78, pszenica o jakości nadającej się do wypieku chleba może być, na mocy specjalnych środków interwencyjnych, skupowana w interwencji po cenie referencyjnej;
dlatego pszenica zwyczajna o jakości nadającej się do wypieku chleba może być dostarczana w ramach pomocy żywnościowej;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 1703/72 z dnia 3 sierpnia 1972 r. określające, między innymi, zasady finansowania przez Wspólnotę wydatków wynikających z wykonania Konwencji o pomocy żywnościowej z 1971 r. [4], odnosi się jedynie do ceny interwencyjnej, w szczególności w art. 7 dotyczącym ceny, po której towary są przekazywane w wykonaniu tej Konwencji;
skoro niektóre środki pomocy żywnościowej mogą przyjmować formę pszenicy zwyczajnej lub pszenicy zwyczajnej o jakości nadającej się do wypieku chleba, to towary winny być dostarczane po odpowiedniej cenie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 1703/72 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"Cena, po której dana agencja interwencyjna przekazuje towary w wykonaniu Konwencji o pomocy żywnościowej z 1971 r. to, stosownie do przypadku, jednolita cena interwencyjna lub cena referencyjna, która obowiązuje w miesiącu, w którym odnośne towary zostały wyprowadzone z tej agencji interwencyjnej."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1346/78
z dnia 19 czerwca 1978 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2358/71 w sprawie wspólnej organizacji rynku nasion
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2358/71 z dnia 26 października 1971 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku nasion [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1167/77 [4], przewidziało, pod pewnymi warunkami, przyznanie pomocy produkcyjnej w odniesieniu do nasion; przyznanie takiej pomocy określane jest corocznie na rok gospodarczy zaczynający się w roku następnym;
produkcja większości odmian materiału siewnego ma charakter wieloletni; w celu poprawienia planowania produkcji pomoc ustaloną wcześniej należy zastąpić pomocą ustaloną na dwa kolejne lata gospodarcze;
niezbędne jest posiadanie odpowiednich informacji na temat sytuacji i perspektyw rozwoju rynku we Wspólnocie; dlatego, w odniesieniu do materiału siewnego produkowanego na terenie Wspólnoty, obowiązujący we Wspólnocie system umożliwia zbieranie niezbędnych informacji, ponieważ przewiduje, że można wprowadzać do obrotu wyłącznie kwalifikowany materiał siewny, wyprodukowany w zakładach, które otrzymały zezwolenie lub na mocy należycie zarejestrowanych umów; ponadto Wspólnota jest w znacznej mierze zaopatrywana w ramach umów o rozmnażanie zawieranych z producentami materiału siewnego z państw trzecich; dlatego należy wymagać rejestracji umów dotyczących gatunków odgrywających istotną rolę w zaopatrywaniu rynku Wspólnoty; ponadto powyższe informacje należy objąć obowiązkiem tajemnicy danych statystycznych w celu zagwarantowania zainteresowanym stronom, że nie zostaną one wykorzystane do innych celów, co umożliwi otrzymanie obiektywnych informacji,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2358/71 wprowadza się następujące zmiany:
a) Artykuł 3 ust. 1 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Pomoc, która jest jednolita w całej Wspólnocie w odniesieniu do każdego gatunku lub grupy odmian, jest wyznaczana co dwa lata przed dniem 1 sierpnia na rok gospodarczy zaczynający się w roku następnym oraz na kolejny rok gospodarczy.
Jednakże pomoc na lata gospodarcze 1978/79 i 1979/80 jest wyznaczana przed dniem 1 lipca 1978 r.
Jeżeli podczas dwuletniego okresu, na który wyznaczono pomoc, stabilność rynku we Wspólnocie wydaje się być poważnie zagrożona, Rada, na wniosek Komisji, stanowiąc większością kwalifikowaną, może zarządzić zmianę pomocy na drugi rok danego okresu.
Zmiana taka musi być dokonana przed dniem 1 sierpnia w roku poprzedzającym jej zastosowanie."
b) Dodaje się art. 3a w brzmieniu:
"Artykuł 3a
1.
Dla niektórych gatunków, z mocą od dnia 1 lutego 1979 r., wszystkie umowy o rozmnażanie zawarte między zakładem produkującym materiał siewny lub plantatorem we Wspólnocie a producentem materiału siewnego mającym siedzibę w państwie trzecim mogą być poddane obowiązkowej rejestracji w organach wyznaczonych do tego celu przez każde Państwo Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie okresowo przekazują Komisji dane statystyczne dotyczące rejestracji umów o rozmnażanie.
3.
Dane odnoszące się do rejestracji umów o rozmnażanie można wykorzystywać wyłącznie do celów stosowania niniejszego rozporządzenia.
4.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu, w szczególności definicja umowy o rozmnażanie materiału siewnego oraz wykaz gatunków określonych w ust. 1, przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 11".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1978 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1423/78
z dnia 20 czerwca 1978 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2759/75 w sprawie wspólnej organizacji rynku wieprzowiny
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Zgromadzenia [1],
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 5 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2759/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wieprzowiny [2], zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 367/76 [3], stanowi, że cena skupu interwencyjnego tusz wieprzowych o standardowej jakości nie może być wyższa niż 92 % i niższa niż 85 % ceny podstawowej;
z uwagi na znaczne wahania kosztów produkcji tusz wieprzowych w ciągu ostatnich kilku lat zarówno we Wspólnocie jak i na rynku światowym, wskazane jest zwiększenie zakresu, w ramach którego mogą być ustanowione ceny skupu interwencyjnego tusz wieprzowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 5 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2759/75 otrzymuje brzmienie:
"1.
Cena skupu tusz wieprzowych o standardowej jakości nie może być wyższa niż 92 % i niższa niż 78 % ceny podstawowej."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1978 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1562/78
z dnia 29 czerwca 1978 r.
zmieniające rozporządzenie nr 136/66/EWG w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 42 i 43,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1]
a także mając na uwadze, co następuje: celem organizacji rynku oliwy z oliwek jest utrzymanie poziomu konsumpcji tego produktu we Wspólnocie uwzględniając konkurencję ze strony innych olejów roślinnych, a także zagwarantowanie, że producenci osiągną godziwy dochód za faktycznie wyprodukowaną ilość oliwy z oliwek;
doświadczenie wskazuje, że obecny system płatności produkcyjnych nie jest spójny z wymienionymi wyżej celami; system ten przewiduje kilka środków kontroli, które ze względu na swoją złożoność i dużą liczbę producentów są trudne do stosowania i prowadzą do poważnych opóźnień w wypłacaniu pomocy;
w ostatnich latach konsumpcja oliwy z oliwek we Wspólnocie zmniejszyła się znacznie w wyniku różnic w tendencjach cenowych między oliwą z oliwek a olejami konkurencyjnymi; wydaje się, że obecny system pomocy nie stymuluje konsumpcji oliwy z oliwek; ponadto mógłby on spowodować inne problemy na etapie produkcji;
w związku z tym należy wprowadzić nowy system ustanawiający przyznawanie dopłat do konsumpcji w celu zagwarantowania sprzedaży oliwy z oliwek po cenach konkurencyjnych w stosunku do olejów z nasion roślin oleistych;
aby zapewnić skuteczne administrowanie systemem dopłat do konsumpcji, należy wprowadzić przepis umożliwiający powierzenie administracji tym systemem dopłat organizacji handlowej będącej pod kontrolą danego Państwa Członkowskiego; aby zapewnić sprawne funkcjonowanie tej organizacji, należy wprowadzić przepis umożliwiający nałożenie opłat na beneficjentów pomocy;
wyżej wymieniona pomoc będzie ograniczona do ilości sprzedawanych na rynku Wspólnoty, dlatego należy wprowadzić przepis dotyczący przyznawania wsparcia dla produkcji w stałej kwocie w celu zrekompensowania ograniczenia dopłat do konsumpcji za wymienione ilości; w celu uniknięcia nadwyżek strukturalnych, wsparcie produkcji powinno być przyznawane tylko w odniesieniu do terenów, na których drzewa oliwne były uprawiane w dniu wejścia w życie nowego systemu;
aby pomóc w osiągnięciu równowagi między podażą i popytem, przydatne może być podjęcie środków w celu polepszenia jakości produkcji, a także wspierania sprzedaży i konsumpcji; należy ustalić, że koszty poniesione w wyniku zastosowania takich środków powinni ponieść producenci i inni beneficjenci takich środków;
docelowa cena produkcji i system płatności produkcyjnych mogą spełnić swoje zadanie tylko wtedy, gdy cena, za jaką producent sprzedaje olej na rynku, będzie jak najbliższa docelowej cenie produkcji po odjęciu pomocy wymienionej wyżej; należy zapewnić mechanizmy stabilizujące w ramach Wspólnoty;
pożądana stabilność może zostać osiągnięta na rynku dzięki umożliwieniu producentom lub grupom producentów oferowania oliwy z oliwek właściwym agencjom Państw Członkowskich; taka możliwość powinna ograniczać się do danych kategorii, aby zapobiec wprowadzaniu do systemu interwencji oleju importowanego lub oleju, za który wypłacono dopłatę do konsumpcji;
aby wspierać uporządkowaną sprzedaż produkcji Wspólnoty, należy rozluźnić system miesięcznego wzrostu dopłat; w tym samym celu należy wprowadzić przepis dotyczący przyjęcia specjalnych środków interwencyjnych na koniec roku gospodarczego;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 136/66 z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1419/78 [3] stanowi, że należy nałożyć opłatę wyrównawczą na przywóz oliwy z oliwek innej niż nieprzetworzona, której zmienny składnik ma być obliczany na podstawie opłaty wyrównawczej do nieprzetworzonej oliwy z oliwek niezbędnej do jej produkcji; doświadczenie wskazuje, że tendencja występująca na światowym rynku olejów innych niż nieprzetworzone może nie odpowiadać tendencji rynkowej dla olejów nieprzetworzonych; różnica ta mogłaby doprowadzić do zakłóceń na rynku Wspólnoty; aby przeciwdziałać tej sytuacji, należy wprowadzić przepis dotyczący możliwości określenia opłaty wyrównawczej uwzględniającej sytuację na rynku olejów innych niż nieprzetworzone;
możliwość określenia specjalnej opłaty wyrównawczej na olej inny niż nieprzetworzony sprawia, że system kwot wyrównawczych dla takiego oleju nie jest już konieczny;
w handlu z państwami trzecimi rozporządzenie Rady (EWG) nr 2843/76 z dnia 23 listopada 1976 r. ustalające specjalne środki, zwłaszcza dla określenia ilości oliwy z oliwek oferowanej na rynku światowym [4], stosowało ograniczenia w systemie ustalania opłaty wyrównawczej w oparciu o cenę CIF poprzez ustalanie opłat w drodze procedury przetargowej;
trudności w ocenie faktycznej sytuacji rynkowej, będące powodem przyjęcia tego specjalnego systemu, mogą powtórzyć się w przyszłości; w związku z tym należy ustanowić przepisy dające możliwość ponownego odwołania się do tego systemu po zawieszeniu stosowania pierwotnego systemu ustalania opłat;
ilość oliwek, makuch i innych pozostałości będących przedmiotem handlu światowego jest bardzo mała w porównaniu z handlem olejami z oliwek; w celu uproszczenia administracji system przetargowy dotyczący opłaty należy ograniczyć do przywozu oliwy z oliwek; w tym samym celu należy ustanowić przepisy dające możliwość wykluczenia ze stosowania omawianego systemu przywozu oliwy z oliwek nie mającego wpływu na międzynarodowy handel tym produktem;
tworzenie grup producentów w sektorze oliwy z oliwek może przyczynić się do właściwego funkcjonowania systemu wspierania produkcji, głównie dzięki zaangażowaniu producentów w niektóre dziedziny administrowania wymienionym systemem; aby umożliwić uznanym grupom osiągnięcie tego celu, jednym z warunków uznania powinno być zobowiązanie grupy do podjęcia pewnych operacji związanych ze stosowaniem systemu; uwzględniając zadania przydzielone grupom uznanym na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 1360/78 z dnia 19 czerwca 1978 r. w sprawie grup producentów i ich stowarzyszeń [5], należy udzielać pomocy ich członkom proporcjonalnie do ilości oleju faktycznie przez nich wyprodukowanego;
uwzględniając charakterystykę rynku oliwy z oliwek i specjalne zadania powierzone grupom, należy przyjąć dodatkowe środki ułatwiające tworzenie i działanie takich grup;
aby zapewnić większą stabilność rynku, należy ustanowić przepisy dające możliwość zawierania przez grupy producentów, pod pewnymi warunkami, umów składu;
aby zagwarantować właściwe zastosowanie wyżej wymienionych systemów pomocy, Państwa Członkowskie powinny mieć obowiązek nakładania sankcji w razie naruszenia przepisów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuły 1-20 rozporządzenia (EWG) nr 136/66 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 1
1.
Zostaje utworzona wspólna organizacja rynku nasion oleistych, owoców oleistych, olejów i tłuszczów roślinnych, a także olejów i tłuszczów z ryb i ssaków morskich.
2.
Niniejszemu rozporządzeniu podlegają następujące produkty:
Nr pozycji WTC _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_
a)12.1 B _BAR_ Nasiona oliwy i owoce oleiste, w całości lub rozdrabniane, inne niż do wysiewu _BAR_
b)12.02 _BAR_ Mąki i mączki z nasion oliwy i owoców oleistych, nieodtłuszczone (za wyjątkiem mąki z gorczycy) _BAR_
15.04 _BAR_ Tłuszcze i oleje, uzyskane z ryb i ssaków morskich, rafinowane i nierafinowane _BAR_
15.07 B, C, D _BAR_ Ustalone oleje roślinne, płynne i stałe, rafinowane lub oczyszczane, za wyjątkiem oliwy _BAR_
15.12 _BAR_ Oleje i tłuszcze zwierzęce i roślinne, uwodornione w całości lub częściowo lub zestalone oraz utwardzone w wyniku jakiegokolwiek innego procesu, rafinowane lub nie, niepoddawane dalszym procesom przygotowawczym _BAR_
15.13 _BAR_ Margaryna, sztuczny smalec i inne przygotowane tłuszcze jadalne _BAR_
15.17 B II _BAR_ Pozostałości po przetworzeniu substancji tłuszczowych oraz wosku zwierzęcego i roślinnego, za wyjątkiem tych, które zawierają olej o właściwościach oliwy z oliwek _BAR_
23.04 B _BAR_ Makuchy i inne pozostałości (za wyjątkiem osadu) po ekstrakcji olejów roślinnych, za wyjątkiem makuch i innych pozostałości po ekstrakcji oliwy z oliwek _BAR_
c)15.07 A _BAR_ Oliwa z oliwek _BAR_
d)07.01 N _BAR_ Oliwki, świeże oraz schłodzone _BAR_
07.02 A _BAR_ Oliwki (ugotowane i nieugotowane), konserwowane poprzez zamrożenie _BAR_
07.03 A _BAR_ Oliwki czasowo konserwowane w solance, wodzie siarkowej lub w innych roztworach o właściwościach konserwujących, nieprzygotowane do bezpośredniego spożycia _BAR_
ex 07.04 B _BAR_ Oliwki suszone, odwodnione oraz odparowane, w całości, pocięte, pokrojone na plasterki, rozdrobnione lub w proszku, nie poddawane dalszemu przygotowaniu _BAR_
e)15.17 B I _BAR_ Pozostałości po przetworzeniu substancji tłuszczowych oraz wosku zwierzęcego i roślinnego, zawierające olej o właściwościach oliwy z oliwek _BAR_
23.04 A _BAR_ Makuchy i inne pozostałości (za wyjątkiem osadu) po ekstrakcji oliwy z oliwek _BAR_
TYTUŁ I Handel
Artykuł 2
1.
W odniesieniu do produktów wymienionych w art. 1 ust. 2 lit. a), b) i d), z wyjątkiem produktów ujętych w podpozycjach 07.01 N II i 07.03 A II Wspólnej Taryfy Celnej oraz produktów ujętych w podpozycjach 23.04 A I, stosowana jest Wspólna Taryfa Celna.
W odniesieniu do produktów wymienionych w art. 1 ust. 2 lit. c) i e), z wyjątkiem produktów ujętych w podpozycjach 23.04 A I i produktów ujętych w podpozycjach 07.01 N II i 07.03 A II Wspólnej Taryfy Celnej, stosowany jest system opłat w przywozie z państw trzecich.
2.
Ogólne zasady dotyczące wykładni Wspólnej Taryfy Celnej, jak również szczegółowe zasady jej stosowania, mają zastosowanie do klasyfikacji taryfowej produktów objętych niniejszym rozporządzeniem; nomenklatura taryfy celnej wynikająca ze stosowania niniejszego rozporządzenia jest zawarta we Wspólnej Taryfie Celnej.
Artykuł 3
1.
Z zastrzeżeniem innych przepisów niniejszego rozporządzenia lub przyjętych przez Radę stanowiącą większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, w handlu z państwami trzecimi zabronione jest:
- pobieranie opłat o skutkach równoważnych z opłatą celną,
- stosowania jakichkolwiek ograniczeń ilościowych lub środków o skutku równoważnym.
Ograniczenie pozwoleń na przywóz lub wywóz przewidzianych w art. 19 do określonych kategorii osób uprawnionych do ich otrzymania jest jednym ze środków uznawanych za równoważne z ograniczeniami ilościowymi.
2. W przypadku przywozu produktów wymienionych w art. 1 ust. 2 lit. a) i b) z państw trzecich w ilości i na warunkach, które mogą ograniczyć lub zagrozić poważnym ograniczeniem interesów producentów produktów, wymienionych w art. 1, działających na terenie Wspólnoty, możliwe jest nałożenie na przywóz kwoty wyrównawczej.
Kwotę wyrównawczą można również nałożyć na przywóz produktów wymienionych w art. 1 ust. 2 lit. a) i b), jeżeli w wyniku bezpośredniego lub pośredniego dotowania lub premiowania tych produktów przez jedno lub więcej państw trzecich, lub w wyniku zastosowania równoważnych środków faktyczne ceny oferowanych produktów nie odpowiadają cenom, które występowałyby w razie braku takich środków lub praktyk i jeżeli sytuacja taka powoduje lub grozi spowodowaniem poważnego ograniczenia produkcji wymienionych produktów we Wspólnocie.
Kwoty wyrównawcze muszą być wprowadzane w sposób respektujący międzynarodowe zobowiązania podjęte przez Państwa Członkowskie i Wspólnotę.
Kwoty są ustalane zgodnie z zasadami przyjętymi przez Radę, stanowiącą większością kwalifikowaną na wniosek Komisji.
TYTUŁ II Oliwa z oliwek
Artykuł 4
1.
Co roku dla Wspólnoty ustalana jest:
a) docelowa cena produkcji i cena interwencyjna oliwy z oliwek przed dniem 1 sierpnia na rok gospodarczy rozpoczynający się w roku następnym,
b) reprezentatywna cena rynkowa i cena progowa dla oliwy z oliwek przed dniem 1 października na następny rok gospodarczy.
Jednakże w razie znacznej zmiany w trakcie roku gospodarczego czynników przyjętych w celu ustalenia reprezentatywnej ceny rynkowej oliwy z oliwek, możliwe jest w trakcie roku gospodarczego podjęcie decyzji o zmianie reprezentatywnej ceny rynkowej i ceny progowej, zgodnie z procedurą określoną w art. 38.
2.
Ceny te są ustalane na etapie sprzedaży hurtowej oliwy standardowej jakości, odpowiadającej opisom w Załączniku.
3.
Rok gospodarczy dotyczący oliwy z oliwek rozpoczyna się dnia 1 listopada i kończy dnia 31 października następnego roku.
4. Ceny określone w ust. 1 lit. a) i jakość standardowa wymieniona w ust. 2 są ustalane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 43 ust. 2 Traktatu.
Ceny określone w ust. 1 lit. b) są przyjmowane przez Radę kwalifikowaną większością głosów na wniosek Komisji.
Ta sama procedura jest stosowana przy przyjmowaniu ogólnych zasad stosowania ustępu 1 akapit drugi.
Artykuł 5
1.
Wprowadza się pomoc dla produkcji oliwy z oliwek.
Pomoc w jednolitej wysokości dla całej Wspólnoty jest ustalana corocznie przed 1 sierpnia na rok gospodarczy rozpoczynający się w następnym roku, zgodnie z procedurą określoną w art. 43 ust. 2 Traktatu.
Pomoc mająca przyczynić się do zapewnienia godziwego dochodu producentom jest ustalana tylko dla części produkcji przy uwzględnieniu skutku dopłaty do konsumpcji wymienionej w art. 11.
2.
Pomoc jest przyznawana:
- plantatorom będącym członkami grupy producentów uznanej na mocy rozporządzenia (EWG) nr 1360/78 na podstawie ilości oliwy faktycznie przez nich wyprodukowanej,
- innym plantatorom na podstawie liczby i potencjału produkcyjnego drzew oliwnych przez nich uprawianych i plonów z tych drzew ustalonych zgodnie ze stałą stawką, pod warunkiem że wyprodukowane oliwki zostały faktycznie zebrane.
Pomoc jest przyznawana tylko na obszarach, na których drzewa oliwne uprawiano do dnia 31 października 1978 r.
3.
Uznane grupy producentów mogą pomagać w ustaleniu potencjału produkcyjnego i plonów wymienionych w ust. 2.
4.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, przyjmuje ogólne zasady stosowania niniejszego artykułu.
Zgodnie z tą samą procedurą Rada może zdecydować o przydzieleniu ustalonego odsetka pomocy do produkcji, przeznaczonego dla wszystkich lub niektórych producentów, w celu finansowania regionalnych środków dla poprawy jakości produkcji oliwy.
5.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu są przyjmowane zgodnie z procedurą określoną w art. 38, a w odpowiednich przypadkach zgodnie z procedurą określoną w art. 13 rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [6], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2788/72 [7].
Artykuł 6
Docelowa cena produkcji jest ustalana na poziomie odpowiednim dla producentów, przy uwzględnieniu potrzeby utrzymania produkcji we Wspólnocie na wymaganym poziomie.
Artykuł 7
Reprezentatywna cena rynkowa jest ustalana na poziomie umożliwiającym normalną sprzedaż wyprodukowanej oliwy z oliwek, z uwzględnieniem cen produktów konkurencyjnych, a zwłaszcza z uwzględnieniem kształtowania się ich prawdopodobnych tendencji cenowych w trakcie roku gospodarczego, oraz wielkości miesięcznych podwyżek cen oliwy z oliwek wymienionych w art. 10.
Artykuł 8
Cena interwencyjna będzie równa docelowej cenie produkcji pomniejszonej o pomoc do produkcji, która jest wymieniona w art. 5, i kwotę uwzględniającą wahania rynkowe oraz koszt transportu oliwy z oliwek z obszarów produkcji do obszarów konsumpcji.
Artykuł 9
Cena progowa jest ustalana w taki sposób, że cena sprzedaży produktu przywożonego w punkcie przekroczenia granicy Wspólnoty musi być równa reprezentatywnej cenie rynkowej, z uwzględnieniem skutków zastosowania środków wymienionych w art. 11 ust. 3.
Punkt przekroczenia granicy jest ustalany zgodnie z procedurą opisaną w art. 38.
Artykuł 10
W celu umożliwienia rozłożenia sprzedaży reprezentatywna cena rynkowa, cena interwencyjna i cena progowa są podnoszone co miesiąc przez okres przynajmniej pięciu miesięcy, poczynając od 1 stycznia, o kwotę równą dla wszystkich trzech cen.
Miesięczne podwyżki cen, takie same dla każdego miesiąca, są ustalane każdego roku przez Radę kwalifikowaną większością głosów na wniosek Komisji, z uwzględnieniem średnich kosztów składowania i wysokości odsetek we Wspólnocie.
Artykuł 11
1.
Jeżeli docelowa cena produkcji, pomniejszona o kwotę pomocy do produkcji, przekracza reprezentatywną cenę rynkową oliwy z oliwek, przyznana zostaje dopłata do konsumpcji dla oliwy z oliwek wyprodukowanej i sprzedawanej we Wspólnocie.
Dopłata musi być równa różnicy między tymi dwiema kwotami.
2.
Jeżeli organizacji handlowej, kontrolowanej przez dane Państwo Członkowskie, powierzono zarządzanie ustalaniem dopłat do konsumpcji, dane Państwo Członkowskie może upoważnić taką organizację do ściągania opłaty od podmiotów otrzymujących pomoc w celu pokrycia wydatków poniesionych z tytułu zarządzania.
3.
Co roku do dnia 1 października w odniesieniu do kolejnego roku gospodarczego Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, podejmuje decyzję o odsetku dopłaty do konsumpcji, który należy przeznaczyć na kampanie reklamowe i ewentualnie inne projekty promujące spożycie oliwy z oliwek we Wspólnocie.
4.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, podejmuje decyzję o przyjęciu ogólnych zasad stosowania niniejszego artykułu, w szczególności zaś zasad dotyczących weryfikacji uprawnień do otrzymywania pomocy; weryfikacja odnosi się w zasadzie zarówno do oliwy z oliwek wyprodukowanej we Wspólnocie, jak i przywożonej z państw trzecich.
5.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu są przyjmowane zgodnie z procedurą określoną w art. 38, a gdzie jest to stosowne, zgodnie z procedurą określoną w art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 729/70.
Artykuł 11a
Państwa Członkowskie w stopniu, w jakim ich to dotyczy, podejmują niezbędne środki w celu nakładania sankcji na wypadek naruszenia zasad pomocy ustanowionych w art. 5 i 11.
Państwa Członkowskie informują Komisję o środkach przewidzianych w ust. 1 natychmiast po ich przyjęciu.
Artykuł 12
1.
Zgodnie z zasadami przyjętymi na mocy ust. 4 agencje interwencyjne wyznaczone przez Państwa Członkowskie dokonują skupu oliwy z oliwek pochodzącej ze Wspólnoty i zaoferowanej im przez producentów lub grupy producentów i ich stowarzyszenia uznane na mocy rozporządzenia (EWG) nr 1360/78, w centrach interwencyjnych na obszarach produkcji.
Agencje interwencyjne skupują produkty po cenie interwencyjnej.
Cena skupu jest odpowiednio dostosowywana o skalę wzrostu i redukcji cen, jeżeli opis lub jakość oliwy oferowanej do agencji interwencyjnej nie odpowiada opisowi i jakości, na które ustalono cenę interwencyjną.
Jeżeli, na żądanie agencji interwencyjnej, oliwa jest dostarczona do miejsca innego niż centrum wskazane przez sprzedającego przy składaniu oferty, wynikająca z tego zmiana kosztów transportu poniesionych przez sprzedającego jest uwzględniana przy realizacji płatności.
2.
Agencje interwencyjne sprzedają skupioną oliwę z oliwek na obszarze Wspólnoty, pod warunkiem że nie spowoduje to zakłóceń na rynku na etapie produkcji.
3.
Rada stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji określa:
a) warunki, na których może odbywać się interwencja w ciągu ostatnich trzech miesięcy roku gospodarczego;
b) warunki, na których agencje interwencyjne mogą oferować do sprzedaży skupioną oliwę;
c) kryteria stosowane do ustalenia centrów interwencyjnych.
4.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu i ustalenia centrów interwencyjnych są przyjmowane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 38.
Artykuł 13
Aby złagodzić wpływ wahań plonów na równowagę między popytem a podażą i w ten sposób stabilizować ceny dla konsumentów, Rada stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, może zażądać od agencji interwencyjnych utworzenia zapasu buforowego oliwy z oliwek; zgodnie z tą samą procedurą Rada ustala warunki dotyczące tworzenia, zarządzania i dysponowania zapasem buforowym.
Artykuł 14
1.
W przypadku przywozu z państw trzecich nieprzetworzonej oliwy z oliwek ujętej w podpozycji 15.07 A I Wspólnej Taryfy Celnej, gdy cena progowa jest wyższa od ceny CIF, nakładana jest opłata wyrównawcza równa różnicy między tymi dwiema cenami.
2.
Cena CIF obliczona dla punktu przekroczenia granicy wymienionego w art. 9 jest ustalana na podstawie najkorzystniejszych możliwości kupna na rynku światowym, a ceny są dostosowywane poprzez uwzględnienie wszelkich różnic w opisie lub jakości, dla których ustalono cenę progową.
3.
Jeśli notowania na rynku światowym nie są czynnikiem determinującym cenę oferowaną i cena ta jest niższa od światowych cen rynkowych, cena ustalona na podstawie ceny oferowanej zastępuje cenę CIF, ale tylko w odniesieniu do danego przywozu.
4.
Opłata wyrównawcza jest ustalana przez Komisję.
Kryteria ustalania ceny CIF i ceny określonej w ust. 3, a także szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu są przyjmowane zgodnie z procedurą określoną w art. 38.
Artykuł 15
1.
Przywóz z państw trzecich oliwy z oliwek, ujętej w podpozycji 15.07 A II Wspólnej Taryfy Celnej, jest objęty opłatą wyrównawcza; opłata ta składa się ze składnika zmiennego odpowiadającego opłacie stosowanej dla ilości oliwy z oliwek potrzebnej do produkcji oliwy przywożonej, która może być ustalona według stawki standardowej, oraz składnika stałego mającego na celu ochronę przemysłu przetwórczego.
2.
Jeżeli w przypadku jednego lub więcej miejsc pochodzenia ceny oferowane na rynku światowym za oliwę z oliwek, ujętą w podpozycji 15.07 A II Wspólnej Taryfy Celnej, nie odpowiadają cenie CIF wymienionej w art. 14, w celu obliczenia składnika zmiennego opłaty, cena CIF jest zastąpiona ceną ustaloną na podstawie wyżej wymienionych ofert cenowych.
3.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu są przyjmowane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 38.
Artykuł 16
1.
Jeżeli faktyczna tendencja na światowym rynku nieprzetworzonej oliwy z oliwek nie może zostać ustalona na podstawie ofert tego rynku, na produkty wymienione w art. 14 i 15 nakładana jest opłata przywozowa ustalona w drodze przetargu.
2.
Komisja okresowo ustala stawkę minimalnej opłaty, uwzględniając między innymi stawki opłat wskazane przez oferentów.
Każdy oferent wskazujący stawkę opłaty równą stawce minimalnej lub od niej wyższą zostaje uznany za zwycięskiego oferenta i zobowiązany do przywozu ilości produktu wymienionej w jego wniosku po stawce przez siebie wskazanej.
3.
Jednak ilości przywożone, nie mające wpływu na sytuację rynkową, nie podlegają wyżej wymienionej procedurze przetargowej.
W takim przypadku nałożona opłata odpowiada ostatniej opłacie minimalnej ustalonej przed przywozem.
4.
Jeżeli tendencje na światowym rynku nieprzetworzonej oliwy z oliwek różnią się w zależności od cech charakterystycznych oliwy, możliwe jest nałożenie różnych opłat minimalnych dla oliwy o różnych cechach charakterystycznych.
5.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, przyjmuje ogólne zasady zastosowania niniejszego artykułu.
6.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu są przyjmowane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 38.
Artykuł 17
1.
W przypadku przywozu z państw trzecich oliwek, ujętych w podpozycjach 07.01 N II i 07.03 A II Wspólnej Taryfy Celnej, nakłada się opłatę wyrównawczą stosowaną do oliwy z oliwek na podstawie art. 14, wyliczoną na podstawie zawartości oliwy w produkcie przywożonym.
Jednak naliczona opłata nie może być niższa od kwoty równej 8 % wartości produktu przywożonego, przy czym kwota taka zostaje ustalona według stawki standardowej.
2.
W razie przywozu z państw trzecich produktów ujętych w podpozycjach 23.04 A II i 15.17 B I Wspólnej Taryfy Celnej, nakłada się opłatę wyrównawczą stosowaną do oliwy z oliwek i wyliczoną na podstawie zawartości oliwy w produkcie przywożonym.
3.
Jeżeli stosowany jest art. 16, nakłada się opłatę na przywóz produktów wymienionych w poprzednich ustępach, z uwzględnieniem minimalnej kwoty stosowanej do ilości oliwy z oliwek zawartej w tych produktach.
W odniesieniu do produktów wymienionych w ust. 1 zastosowanie ma drugi akapit tego ustępu.
4.
Komisja okresowo ustala opłaty wymienione w niniejszym artykule.
5.
Szczegółowe zasady zastosowania niniejszego artykułu, a w szczególności zasady dotyczące ustalenia zawartości oliwy, która może zostać określona według stawki standardowej, są przyjmowane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 38.
Artykuł 18
1.
Jeśli zastosowanie mają art. 14, 15 i art.17 ust. 1 i 2, na przywóz nakłada się opłatę obowiązującą w dniu przywozu.
Jednak w przypadku przywozu produktów wymienionych w art. 1 ust. 2 lit. c) opłata może zostać ustalona z wyprzedzeniem na żądanie zainteresowanej strony, zgodnie z warunkami przyjętymi przez Radę, stanowiącą większością kwalifikowaną na wniosek Komisji.
2.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu są przyjmowane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 38.
Artykuł 19
1.
Przywóz do Wspólnoty produktów wymienionych w art. 1 ust. 2 lit. c) i art. 17 wymaga przedstawienia pozwolenie na przywóz.
Wywóz oliwy z oliwek ze Wspólnoty wymaga przedstawienia pozwolenia na wywóz.
Jeżeli opłata lub refundacja są ustalane z wyprzedzeniem, fakt ten zostaje odnotowany na pozwoleniu będącym dokumentem pomocniczym przy ich ustalaniu.
2.
Państwa Członkowskie wydają pozwolenie każdemu wnioskodawcy bez względu na miejsce jego siedziby we Wspólnocie.
Jednak w przypadku zastosowania art. 16 ust. 1 i 2 Państwa Członkowskie wydają pozwolenia na wywóz dotyczące oliwy z oliwek tylko oferentom, którzy wskażą stawkę opłaty równą opłacie minimalnej lub wyższą od niej.
Pozwolenie na przywóz lub wywóz jest ważne w całej Wspólnocie.
Wydanie takich pozwoleń zależy od złożenia zabezpieczenia gwarantującego, że przedsiębiorstwo będzie przywozić lub wywozić produkty w okresie ważności pozwolenia; zabezpieczenie ulega przepadkowi w całości lub w części, jeżeli operacja nie zostanie zrealizowana w wyznaczonym terminie lub zostanie zrealizowana tylko częściowo.
3.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu są przyjmowane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 38.
Wskazywany jest okres ważności pozwoleń i ewentualnie ramy czasowe dla ich wydania.
Artykuł 20
1.
W przypadku wywozu oliwy z oliwek do państw trzecich:
- różnica między ceną wspólnotową a ceną światową może zostać pokryta przez refundację, jeśli cena wspólnotowa jest wyższa od światowej;
- możliwe jest nałożenie opłaty pokrywającej różnicę między ceną światową a ceną wspólnotową, jeśli cena światowa jest wyższa od ceny wspólnotowej.
2.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, przyjmuje ogólne zasady dotyczące środków przewidzianych w niniejszym artykule, a zwłaszcza zasady dotyczące przyznania refundacji, nakładania wywozowej opłaty wyrównawczej, ustalania jej kwoty, a w odpowiednich przypadkach także ustalania wysokości refundacji.
3.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu są przyjmowane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 38.
Artykuł 20a
Do oliwy z oliwek, używanej do produkcji konserwowanych ryb i warzyw, stosowany jest system refundacji produkcyjnych albo pełne lub częściowe zawieszenie opłat przywozowych.
Rada stanowiąc kwalifikowaną większością przyjmuje ogólne zasady stosowania niniejszego artykułu.
Artykuł 20b
1.
Jeżeli we Wspólnocie, na rynku jednego lub kilku produktów, określonych w art. 1 ust. 2 lit. c), d) i e), w następstwie przywozu lub wywozu występują poważne zakłócenia mogące zagrozić celom określonym w art. 39 Traktatu, bądź istnieje ryzyko ich wystąpienia, możliwe jest podjęcie odpowiednich działań w handlu z państwami trzecimi, aż do ustąpienia zakłóceń lub ryzyka ich wystąpienia.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, przyjmuje ogólne zasady stosowania niniejszego ustępu i definiuje przypadki i ograniczenia, w ramach których Państwa Członkowskie mogą podjąć środki ochronne.
2.
W razie wystąpienia sytuacji wymienionej w ust. 1 Komisja na wniosek Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy decyduje o niezbędnych środkach; środki te są komunikowane Państwom Członkowskim i niezwłocznie stosowane.
Jeżeli Komisja otrzymuje wniosek Państwa Członkowskiego, podejmuje decyzję na jego temat w ciągu 24 godzin po otrzymaniu wniosku.
3.
Środki, które Komisja decyduje się wprowadzić, mogą zostać przedłożone Radzie przez każde Państwo Członkowskie w ciągu trzech dni roboczych od dnia, w którym zostały podane do wiadomości.
Rada spotyka się niezwłocznie.
Rada może, stanowiąc kwalifikowaną większością, zmienić lub uchylić te środki.
Artykuł 20c
W sektorze oliwy z oliwek grupy producentów określone w rozporządzeniu nr 1360/78/EWG są uznawane, jeśli spełniają wymogi określone w tym rozporządzeniu, a także:
- mogą weryfikować aktualną produkcję swoich członków;
- są upoważnione do przedłożenia pojedynczego wniosku dla wszystkich swoich członków biorących udział w produkcji;
- są upoważnione do otrzymania wsparcia i przekazywania każdemu członkowi jego udziału.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 1360/78, uznanie grupy produkcyjnej zostaje cofnięte, jeżeli warunki wymagane ustanowione w pierwszym akapicie nie były lub nie są już spełniane.
Artykuł 20d
1. W drodze odstępstwa od przepisów art. 10 ust. 1 i 2 rozporządzenia (EWG) nr 1360/78, Państwa Członkowskie przez okres pięciu lat, począwszy od dnia 1 listopada 1978 r., przyznają dopłaty uznanym grupom producentów, aby ułatwić ich powstawanie i ułatwić zarządzanie nimi, przy czym ustala się następujące warunki:
a) dopłaty są udzielane przez pięć lat od dnia ich uznania;
b) kwoty dopłat wynoszą odpowiednio dla pierwszego, drugiego, trzeciego, czwartego i piątego roku:
- nie więcej niż 5 %, 4 %, 3 %, 2 % i 1 % wartości produkcji, do której odnosi się uznanie i obrót,
- w żadnym przypadku nie więcej niż 80 %, 60 %, 40 %, 20 % i 10 % faktycznych kosztów założenia i zarządzania grupą.
2.
Jeżeli ceny na rynku Wspólnoty są zbliżone do ceny interwencyjnej w ustalonym okresie, możliwe jest podjęcie przez uznane grupy producentów decyzji, zgodnie z procedurą określoną w art. 38, o zawarciu umów składu w odniesieniu do oliwy z oliwek, którą wprowadzają do obrotu.
3.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu są przyjmowane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 38."
Artykuł 2
Artykuł 42a rozporządzenia (EWG) nr 136/66 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 42a
Do Wspólnej Taryfy Celnej załączonej do rozporządzenia (EWG) nr 950/68 wprowadza się następujące zmiany:
Nr pozycji WTC _BAR_ Oznaczenie towarów _BAR_ Stawka celna _BAR_
Autonomiczna % lub opłata _BAR_ Konwencyjna % _BAR_
1 _BAR_ 2 _BAR_ 3 _BAR_ 4 _BAR_
07.01 _BAR_ N.Oliwki: _BAR_ _BAR_ _BAR_
II.Pozostałe _BAR_ 7 (L) _BAR_ — _BAR_
07.02 _BAR_ A.Oliwki: _BAR_ _BAR_ _BAR_
II.Pozostałe _BAR_ 8 (L) _BAR_ — _BAR_
07.03 _BAR_ A.Makuchy i inne pozostałości stałe z ekstrakcji oliwy z oliwek: _BAR_ _BAR_ _BAR_
I.Zawierające mniej niż 3 % oliwy z oliwek _BAR_ Zwolnione _BAR_ — _BAR_
II.Zawierające więcej niż 3 % oliwy _BAR_ Zwolnione (L) _BAR_ —" _BAR_
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1680/78
z dnia 17 lipca 1978 r.
w sprawie dostosowania refundacji wywozowych do słodu na mocy art. 16 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2727/75
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2727/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1254/78 [2], w szczególności jego art. 16 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 16 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2727/75 ustanawia warunki dostosowania wcześniej ustalonych refundacji dokonywanych w przypadku słodu jęczmiennego, wywożonego w pierwszych dwóch miesiącach roku gospodarczego, na który niniejsza refundacja została wcześniej ustalona przed dniem 1 sierpnia;
należy upewnić się, w przypadku gdy to dostosowanie ma być wykonane, że słód jęczmienny wywożony w trakcie pierwszych dwóch miesięcy roku gospodarczego znajdował się na składzie przed upływem poprzedniego roku gospodarczego lub został wyprodukowany z jęczmienia znajdującego się na składzie przed upływem tego roku; a zatem należy ustalać ilości jęczmienia i słodu znajdujące się na składzie z upływem danego roku gospodarczego; w każdym Państwie Członkowskim za ustalanie takich ilości i za podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych dla zapewnienia przestrzegania zgodności przepisów Wspólnoty dotyczących dostosowania refundacji wywozowych do słodu wywożonego w rozpatrywanym okresie powinny być odpowiedzialne właściwe organy danego Państwa Członkowskiego;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Przepisy niniejszego rozporządzenia stosuje się w odniesieniu do słodu i jęczmienia, które znajdowały się na składzie przed upływem roku gospodarczego, na który nie ustalono w odniesieniu do takich produktów żadnej płatności prolongowanej określonej w art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 2727/75, i które są wywożone jako słód w pierwszych dwóch miesiącach następnego roku gospodarczego na podstawie pozwolenia, w odniesieniu do którego ustalono wcześniej refundację przed dniem 1 sierpnia.
2. W celu określenia dnia wywozu odpowiednią datą jest data zakończenia formalności celnych określonych w art. 9 ust. 3 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 193/75 [3].
Artykuł 2
1. Aby uzyskać refundacje wywozowe na mocy art. 16 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2727/75 do słodu jęczmiennego, eksporter musi:
- jeżeli słód został wyprodukowany z jęczmienia znajdującego się na składzie przed upływem tego roku gospodarczego, przedłożyć odpowiedzialnemu za wypłacenie refundacji właściwemu organowi danego Państwa Członkowskiego dokumenty poświadczające:
a) że jęczmień pochodzi z zapasów zgłoszonych zgodnie z art. 3 właściwemu organowi danego Państwa Członkowskiego, znajdujących się na terenie tego Państwa Członkowskiego;
b) że słód został wywieziony po dniu 31 lipca i przed dniem 1 października tego roku;
- jeżeli słód znajdował się na składzie przed upływem roku gospodarczego, przedłożyć odpowiedzialnemu za wypłacenie refundacji właściwemu organowi tego Państwa Członkowskiego dokumenty poświadczające:
a) że słód pochodzi z zapasów zgłoszonych zgodnie z art. 3 poniżej właściwemu organowi danego Państwa Członkowskiego, znajdujących się na terenie tego Państwa Członkowskiego;
b) że słód został wywieziony po dniu 31 lipca i przed dniem 1 października tego roku.
2.
Dokumenty określone w ust. 1 tiret pierwsze i drugie lit. a), są przechowywane przez właściwe organy, odpowiedzialne za wypłacenie refundacji.
Artykuł 3
1.
Właściciel składu słodu lub jęczmienia podlegającego wywozowi jako słód objęty dostosowaną refundacją musi dokonać zgłoszenia właściwemu organowi Państwa Członkowskiego, na którego terenie znajdowały się dane zapasy, listem poleconym, teleksem lub telegramem, wysłanym nie później niż trzeciego dnia roboczego sierpnia, wskazującego stan danych zapasów słodu i jęczmienia, posiadanych przez siebie na dzień 31 lipca.
Takie zgłoszenie zawiera co najmniej pozycje określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
2. Jeżeli warunki ustanowione w ust. 1 zostały spełnione, dany właściwy organ wystawia, na wniosek zainteresowanej strony, jedno lub większą liczbę świadectw stwierdzających, że wywiezione produkty rzeczywiście znajdowały się na składzie przed upływem poprzedniego roku gospodarczego, a zatem spełniają warunki umożliwiające dokonanie dostosowania refundacji zgodnie z art. 16 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2727/75.
Świadectwa mogą być wystawiane wyłącznie w odniesieniu do ilości nieprzekraczającej ilości zgłoszonej zgodnie z ust. 1.
Wcześniej wystawione świadectwo może być na wniosek zainteresowanej strony wymienione na dwa lub większą liczbę świadectw dotyczących poszczególnych partii ogólnej ilości.
Artykuł 4
1.
Właściwy organ danego Państwa Członkowskiego:
a) przeprowadza niezbędne kontrole zapasów i ich przepływu wewnątrz tego Państwa Członkowskiego;
b) podejmuje wszelkie dodatkowe środki, konieczne, aby wziąć pod uwagę specjalne warunki występujące w tym Państwie Członkowskim, w szczególności środki dotyczące okresów, w których należy przeprowadzać kontrole zapasów i ich przepływu.
2.
Państwa Członkowskie przedkładają Komisji, nie później niż dnia 31 grudnia tego roku pisemne sprawozdanie z wykonania niniejszego rozporządzenia, wskazujące ilości jęczmienia i słodu, które znajdowały się na składzie z końcem tego roku gospodarczego oraz ilości słodu wywiezionego zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
3.
W każdym Państwie Członkowskim właściwym organem jest agencja interwencyjna lub jakikolwiek inny organ wyznaczony przez dane Państwo Członkowskie.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1740/78
z dnia 25 lipca 1978 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1579/74 w sprawie procedury obliczania wyrównawczej opłaty przywozowej dla produktów przetworzonych ze zbóż i ryżu oraz procedury wcześniejszego ustalania przywozowej opłaty wyrównawczej dla tych produktów i mieszanek paszowych wytworzonych ze zbóż
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2727/75 z dnia 29 października 1975 r. w spawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1254/78 [2], w szczególności jego art. 24,
a także mając na uwadze, co następuje: ze względu na konieczność posiadania bardziej aktualnych informacji dotyczących przywozu niektórych produktów niezbędne jest zapewnienie częstszego przedkładania sprawozdań przez Państwa Członkowskie; dlatego rozporządzenie (EWG) nr 1579/74 z dnia 24 czerwca 1974 r.
[3] należy odpowiednio zmienić;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 1579/74 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Jednakże w odniesieniu do produktów objętych podpozycjami 07.06 A, 23.02 A I i 23.02 A II Wspólnej Taryfy Celnej takie dane szczegółowe są przekazywane Komisji codziennie."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1853/78
z dnia 25 lipca 1978 r.
przyjmujące ogólne zasady w związku ze środkami szczególnymi dotyczącymi nasion rącznika
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2874/77 z dnia 19 grudnia 1977 r. określające środki szczególne dotyczące nasion rącznika [1], w szczególności jego art. 2 ust. 4 i art. 3,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 2 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2874/77 wymaga wprowadzenia ogólnych zasad przyznawania pomocy, szczegółowych zasad kontroli prawa do uzyskania pomocy oraz niezbędnych warunków, których spełnienie przez przedsiębiorstwa dokonujące przetwarzania nasion jest konieczne do nabycia prawa do pomocy; z tego względu art. 3 przewiduje konieczność określenia kryteriów stosowanych przy ustalaniu ceny rynku światowego;
cena rynku światowego musi być ustalana na podstawie najbardziej korzystnych możliwości zakupu na tym rynku;
za właściwe uznaje się ceny ofert na światowym rynku ustalane w okresie gospodarczym dla nasion Wspólnoty oraz ceny notowane na głównych giełdach międzynarodowych; nie powinno się jednak uwzględniać ofert, których nie można uznawać za reprezentatywne dla tendencji na rynku;
w przypadku braku ofert lub cen reprezentatywnych nasion rącznika, cenę rynku światowego nasion rącznika powinno się ustalać na podstawie wartości produktów uzyskiwanych w wyniku ich przetwarzania; jeśli oferty i ceny nasion rącznika na rynku światowym mogą zagrażać sprzedaży nasion rącznika produkowanego we Wspólnocie, cenę rynku światowego należy ustalać na podstawie wartości średnich ilości oleju i makuchy uzyskiwanych w wyniku przetwarzania nasion rącznika po odjęciu kosztów przetwarzania; w przypadku braku ofert i cen nasion rącznika, oleju i makuchy cenę rynku światowego nasion rącznika należy ustalać na tym samym poziomie co cena orientacyjna;
dla zapewnienia właściwego funkcjonowania systemu pomocy, cenę rynku światowego ustala się w odniesieniu do punktu granicznego Wspólnoty; wyznaczając ten punkt należy wziąć pod uwagę stopień w jakim jest on reprezentatywny w odniesieniu do przywozu takiego ziarna i dlatego należy wybrać port w Rotterdamie; oferty i ceny wymagają dostosowania, jeśli odnoszą się do różnych punktów granicznych;
takie dostosowania są również konieczne w przypadkach ofert i cen przyjmowanych w celu wyrównania wszelkich odchyleń od kryteriów prezentacji i jakości stosowanych przy wyznaczaniu ceny orientacyjnej;
dla właściwego funkcjonowania systemu pomocy należy sprecyzować, że pomoc jest przyznawana w odniesieniu do ściśle określonej ilości nasion rącznika zebranego i przetworzonego na terytorium Wspólnoty i że jest przyznawana przedsiębiorstwom, których rachunki stanu zapasów są prowadzone w sposób umożliwiający kontrolę ilości nasion przetworzonych na terenie Wspólnoty w przypadku umów zawieranych miedzy takimi przedsiębiorstwami a producentami, które zostały przedłożone właściwym agencjom Państw Członkowskich, w których terenie wyprodukowano nasiona;
prawo do pomocy nabywa się w czasie przetwarzania nasion; jednakże należy sprecyzować, że pomoc może być wypłacana zainteresowanym stronom z góry, w okresie poprzedzającym dokonanie przetworzenia; w celu zapobiegania oszustwom konieczne jest sprecyzowanie, że dla zapewnienia przetworzenia produktów, w odniesieniu do których pomoc jest przyznawana wymaga się udzielenia gwarancji;
produkujące Państwa Członkowskie i Państwa Członkowskie, na których terenie nasiona są przetwarzane należy zobowiązać do podjęcia ustaleń w zakresie kontroli koniecznych dla zapewnienia właściwego funkcjonowania systemu pomocy; organizacja kontroli powinna w szczególności zapewniać możliwość dokonywania kontroli przestrzegania ceny minimalnej określonej w art. 2 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2874/77 oraz zapobiegania nieuzasadnionym wnioskom o przyznanie pomocy; do celów kontroli Państwa Członkowskie powinny wspierać się wzajemnie;
należy wprowadzić szczególne przepisy w odniesieniu do kontroli nasion, które są przetwarzane w Państwie Członkowskim innym niż Państwa Członkowskie, w którym są wyprodukowane,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Cena nasion rącznika na rynku światowym jest ustalana zgodnie z procedurą określoną w art. 38 rozporządzenia nr 136/66/EWG.
2.
Cenę na rynku światowym ustala się okresowo w najbardziej reprezentatywnym okresie sprzedaży ziarna pochodzącego ze Wspólnoty.
Ostatnia cena ustalona w wymienionym okresie jest stosowana przy ustalaniu pomocy dla pozostałego roku gospodarczego.
3.
Ustalając cenę na rynku światowym należy brać pod uwagę wyłącznie oferty dostawy składane na rynku światowym w okresie wskazanym w ust. 2 oraz notowane na głównych giełdach międzynarodowych ceny ofert dostaw w tym samym okresie.
4.
Cena na rynku światowym jest ustalana na podstawie rzeczywistych najbardziej korzystnych możliwości zakupu, z pominięciem ofert i cen, których nie można uznać za reprezentatywne dla rzeczywistych tendencji rynkowych.
Artykuł 2
Kiedy dla ustalenia ceny nasion rącznika na rynku światowym nie można zastosować oferty lub ceny, cenę ustala się na podstawie ofert i cen olejów i makuchów na rynkach światowych lub rynkach Wspólnoty.
Do tego celu bierze się pod uwagę wartość średnich ilości olejów i makuchów uzyskanych we Wspólnocie w wyniku przetwarzania 100 kilogramów nasion rącznika po odjęciu kwoty reprezentującej koszty przetwarzania nasion rącznika na olej i makuchy.
Artykuł 3
Kiedy dla ustalenia ceny nasion rącznika na rynku światowym nie można zastosować oferty lub ceny, a ponadto, kiedy nie jest możliwe ustalenie wartości makuchów lub olejów uzyskiwanych w wyniku przetwarzania takiego ziarna, cena na rynku światowym jest równa cenie orientacyjnej nasion rącznika.
Artykuł 4
Cena na rynku światowym jest ustalana dla dostarczanych do Rotterdamu nasion luzem, standardowej jakości, w odniesieniu, do której wyznaczono cenę orientacyjną.
Kiedy oferty i ceny nie spełniają warunków określonych w akapicie pierwszym należy dokonać niezbędnych korekt.
Artykuł 5
Pomoc przewidziana w art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2874/77 jest przyznawana na zasadach określonych w tym artykule w odniesieniu do nasion rącznika zebranego i przetworzonego na terenie Wspólnoty w celu wyprodukowania oleju.
Artykuł 6
1.
Pomoc jest przyznawana przedsiębiorstwom zajmującym się przetwarzaniem nasion rącznika:
a) jeśli przedłożyły, nie później niż w wyznaczonym terminie, agencji wyznaczonej do tego celu przez Państwo Członkowskie, w którym wyprodukowano nasiona, umowę spełniająca warunki określone w art. 2 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2874/77 oraz warunki określone zgodnie z ust. 5 tego samego artykułu; oraz
b) jeśli zwróciły się do właściwej agencji o przejęcie kontroli nad nasionami rącznika w olejarni; oraz
c) jeśli, mając na celu kontrolę prawa do pomocy:
- prowadzą odrębne rachunki stanu zapasów nasion zebranych na i poza terytorium Wspólnoty, które wskazują, co najmniej ilości i jakość nasion rącznika przez nie przyjęte, datę przekazania ziarna i ilość wyprodukowanego i wysłanego oleju,
- dostarczają, w razie potrzeby, wszelkie inne towarzyszące dokumenty niezbędne do dokonania kontroli prawa do pomocy.
2.
Kiedy nasiona mają być przetwarzane w Państwie Członkowskim innym niż Państwo Członkowskie, w którym są wyprodukowane, pomoc jest przyznawana jeżeli przedsiębiorstwo dokonujące przetworzenia przedłożyło agencji wyznaczonej przez Państwo Członkowskie, na którego terenie dokonywane jest przetwarzanie nasion dokument przygotowany w jego imieniu zgodnie z art. 10 ust. 3.
Artykuł 7
Kwotą pomocy jest kwota obowiązującą w dniu, w którym zainteresowana strona zwróciła się do właściwej agencji o przejęcie kontroli nad nasionami w olejarni, w której są przetwarzane.
Artykuł 8
Nabycie prawa do pomocy następuje z chwilą przetworzania nasion w celu wyprodukowania oleju.
Jednakże pomoc może zostać wypłacona z góry z chwilą przekazania produktu pod kontrolę, pod warunkiem, że udzielono gwarancji dokonania przetworzenia.
Artykuł 9
1.
Masa nasion określonych w art. 5 jest ustalana i próbki są pobierane z chwilą przejmowania przez olejarnię, w której mają one być przetworzone.
2.
Kwota pomocy jest obliczana na podstawie masy, po czym korygowana zgodnie z różnicami, które mogą istnieć między ustaloną wartością procentową wilgotności i zanieczyszczeń a wartościami procentowymi stosowanymi do jakości standardowej, w odniesieniu do której wyznaczono cenę orientacyjną.
Artykuł 10
1.
Produkujące Państwa Członkowskie weryfikują zgodność umów z określonymi warunkami.
2.
Produkujące Państwa Członkowskie przeprowadzają wyrywkowe kontrole na miejscu, w celu ustalenia, że obszary wskazane w umowach są prawidłowe.
3.
Przy stosowaniu art. 6 ust. 2, w produkującym Państwie Członkowskim sporządzany jest dokument poświadczający zgodność umowy z określonymi warunkami i stwierdzający, że nasiona określone w dokumencie kwalifikują się do przyznania pomocy.
4.
Państwo Członkowskie, w którym nasiona określone w art. 5 są przetwarzane, przeprowadza, z chwilą przekazywania oraz w trakcie dokonywania przetwarzania takich nasion w olejarni, kontrole, które mają na celu zapewnienie, że pomoc przyznawania jest wyłącznie w odniesieniu do nasion kwalifikujących się do jej otrzymania.
5.
Każde Państwo Członkowskie informuje Komisję, przed ich wejściem w życie, o przepisach, które przyjmuje celu zapewnienia dokonywania kontroli określonych w ust. 4.
Artykuł 11
Państwa Członkowskie wspierają się wzajemnie w stosowaniu niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 12
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1883/78
z dnia 2 sierpnia 1978 r.
ustanawiające ogólne reguły finansowania interwencji przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej, Sekcja Gwarancji
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 729/70 z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2788/72 [2], w szczególności jego art. 3 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z art. 3 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 729/70 należy ustanowić ogólne reguły finansowania interwencji przez Wspólnotę;
w tym celu należy sporządzić wykaz środków odpowiadających koncepcji interwencji mającej na celu stabilizację rynków;
pożądane jest ustalenie, że wydatki wynikające ze środków interwencyjnych, dla których kwota jednostkowa jest określona w ramach wspólnej organizacji rynków, są w pełni pokrywane z funduszy wspólnotowych;
w przypadku środków interwencyjnych, co do których kwota jednostkowa nie jest określona w ramach wspólnej organizacji rynków, należy określić podstawowe zasady, w szczególności w odniesieniu do metody określania kwot, które mają być finansowane, finansowania wydatków wynikających z unieruchomienia funduszy niezbędnych do interwencyjnych zakupów produktów, wyceny zapasów przekazywanych z jednego roku budżetowego na następny oraz finansowania wydatków wynikających ze składowania oraz, w danym przypadku, z przetwórstwa;
różne pozycje wydatków i dochodów, które mają być przyjęte dla każdego sektora na podstawie tych reguł, powinny być przedmiotem bardziej szczegółowych przepisów; rozporządzenia dotyczące finansowania dla każdego sektora powinny zostać, w międzyczasie, utrzymane w mocy;
ogólne reguły wspólnotowego finansowania interwencji powinny zostać zawarte w jednym rozporządzeniu; rozporządzenie Rady (EWG) nr 2824/72 z dnia 28 grudnia 1972 r. określające ogólne zasady finansowania interwencji przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej powinno zostać uchylone [4],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wykaz środków wymienionych w Załączniku odpowiada koncepcji interwencji mającej na celu stabilizację rynków rolnych w rozumieniu art. 3 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 729/70.
Artykuł 2
W przypadku gdy w ramach wspólnej organizacji rynku jednostkowa kwota jest określona dla środka interwencyjnego, powstałe wydatki są pokrywane w całości z funduszy wspólnotowych.
Artykuł 3
W przypadku, gdy w ramach wspólnej organizacji rynku, jednostkowa kwota nie jest określona w odniesieniu do środka interwencyjnego, środek jest finansowany przez Sekcję Gwarancji EFOGR, zgodnie z przepisami zawartymi w art. 4-8.
Artykuł 4
1.
W przypadku gdy środek interwencyjny określony w art. 3 łączy się ze skupem i składowaniem produktów, finansowana kwota jest określana na podstawie rocznych zestawień rachunkowych sporządzanych przez służby lub podmioty wypłacające, w których różne pozycje wydatków i dochodów zostały odpowiednio zapisane po stronach ma i winien.
2.
Finansowanie innych środków interwencyjnych określonych w art. 3 stanowi równowartość wydatków pomniejszonych o ewentualne dochody, wynikających z zastosowania środka interwencyjnego.
3.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, w odniesieniu do środków interwencyjnych określonych w ust. 1, ustanawia zasady i warunki w odniesieniu do rocznych zestawień rachunkowych i, jeżeli to konieczne, w odniesieniu do środków interwencyjnych określonych w ust. 2, ustala pozycje, które mają być uwzględnione dla celów finansowania w przypadkach, gdy cele te nie zostały określone w ramach wspólnej organizacji rynku.
Do czasu ustalenia powyższych kwestii oraz z zastrzeżeniem przepisów sprzecznych z niniejszym rozporządzeniem rozporządzenia (EWG) nr 786/69 [5], (EWG) nr 787/69 [6], (EWG) nr 788/69 [7], (EWG) nr 2334/69 [8], (EWG) nr 2305/70 [9], (EWG) nr 2306/70 [10], (EWG) nr 1697/71 [11], (EWG) nr 272/72 [12] i (EWG) nr 273/72 [13] dotyczące finansowania wydatków interwencyjnych w różnych sektorach pozostają w mocy.
Artykuł 5
W przypadku funduszy pochodzących z Państw Członkowskich, wykorzystanych na interwencyjny zakup produktów, kwotę procentów podlegających zapłacie, które mają być sfinansowane ze środków Sekcji Gwarancji EFOGR, oblicza się według metody oraz stopy procentowej jednolitej w całej Wspólnocie, pozostającej do określenia zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 729/70.
Stopa procentowa musi być reprezentatywna dla odsetek rzeczywiście płaconych.
Artykuł 6
Czynności fizyczne wynikające ze składowania oraz, w danym przypadku, z przetwarzania produktów interwencyjnych są finansowane przez Sekcję Gwarancji EFOGR za pomocą kwot ryczałtowych jednolitych w całej Wspólnocie, które zostaną ustalone zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 729/70 oraz, jeżeli to konieczne, po zbadaniu sprawy przez zainteresowany komitet zarządzający.
Artykuł 7
W przypadku gdy w wyniku składowania nastąpiła amortyzacja produktów, o których mowa, skutek finansowy tej amortyzacji odnotowuje się i uwzględnia w momencie wprowadzenia do interwencji.
W tym celu współczynniki amortyzacji oraz ceny, do których się odnoszą, określa się zgodnie z procedurą prze- widzianą w art. 26 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2727/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [14], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1254/78 [15] lub, w zależności od przypadku, w odnośnym artykule innych rozporządzeń w sprawie wspólnej organizacji rynków rolnych i, jeżeli to konieczne, po zbadaniu przez Komitet EFOGR.
Artykuł 8
W rocznych zestawieniach rachunkowych określonych w art. 4 ust. 1 ilości produktów składowanych, które mają zostać przeniesione na następny rok budżetowy, z zasady należy wyceniać według ceny zakupu. W tym celu, na podstawie ceny zakupu zapłaconej przez agencje interwencyjne w okresie odniesienia oraz uwzględniając amortyzację określoną w art. 7, cenę stosowaną w odniesieniu do ilości przenoszonych na następny rok budżetowy określa się dla różnych produktów zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 729/70.
Jednakże, jeżeli dla danego produktu szacunkowa cena w momencie opuszczania składu interwencyjnego jest znacząco niższa niż wartość zapasów, które mają zostać przeniesione, jak to określono zgodnie z akapitem pierwszym, możliwe jest podjęcie decyzji o zastąpieniu cen zakupu zapłaconych przez agencję interwencyjną inną ceną. Ta ostatnia cena jest wyznaczana zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 729/70 i, jeśli to konieczne, po zbadaniu sprawy przez zainteresowany komitet zarządzający.
Nie może być ona niższa niż średnie ceny zakupu oraz ceny uzyskiwane w momencie zbytu zapasów interwencyjnych.
Artykuł 9
Jeżeli to konieczne, szczegółowe przepisy wykonawcze do niniejszego rozporządzenia przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 729/70.
Artykuł 10
Rozporządzenie (EWG) nr 2824/72 traci moc.
Artykuł 11
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2112/78
z dnia 25 lipca 1978 r.
dotyczące zawarcia Konwencji Celnej dotyczącej międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR (Konwencja TIR) zawartej w Genewie dnia 14 listopada 1975 r.
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając zalecenie Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: zawarcie Konwencji Celnej dotyczącej międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR (Konwencja TIR) zawartej w Genewie dnia 14 listopada 1975 r. wprowadza nowe przepisy do systemu międzynarodowego transportu rzeczy pojazdami drogowymi; przepisy te powinny przyczynić się do harmonijnego rozwoju międzynarodowego handlu, zgodnie z celami Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej;
dlatego właściwe jest przyjęcie Konwencji TIR w imieniu Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Konwencja Celna w sprawie międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR (Konwencja TIR) zawartej w Genewie dnia 14 listopada 1975 r. zostaje niniejszym zawarta w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej.
Tekst Konwencji wraz z Załącznikami załączony jest do rozporządzenia.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest upoważniony do złożenia do depozytu w imieniu Wspólnoty dokumentów ratyfikacyjnych zgodnie z art. 52 ust. 1 lit. b) Konwencji [1].
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2116/78
z dnia 7 września 1978 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2598/70 określające pozycje, które należy uwzględnić w poszczególnych rubrykach w planach kont przedstawionych w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 1108/70 z dnia 4 czerwca 1970 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1108/70 z dnia 4 czerwca 1970 r. wprowadzające system księgowy dla wydatków na infrastrukturę w transporcie kolejowym, drogowym i w żegludze śródlądowej [1], w szczególności jego art. 9 ust. 1,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2598/70 z dnia 18 grudnia 1970 r. określające pozycje, które należy uwzględnić w poszczególnych rubrykach w planach kont przedstawionych w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 1108/70 z dnia 4 czerwca 1970 r.
[2],
uwzględniając opinie członków Komitetu Ekspertów Rządowych,
a także mając na uwadze, co następuje: rodzaje wydatków dotyczących infrastruktury kolejowej powinny zostać wyszczególnione tak, aby całość tych wydatków wraz z częścią przypadającą na przedsiębiorstwa kolejowe mogła zostać zapewniona,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł
W załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 2598/70 wprowadza się zmiany zgodnie z poniższym załącznikiem.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2210/78
z dnia 26 września 1978 r.
dotyczące zawarcia Umowy o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Algierską Republiką Ludowo-Demokratyczną
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 238,
uwzględniając zalecenie Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
Artykuł 1 Umowa o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Algierską Republiką Ludowo-Demokratyczną zostaje niniejszym przyjęta w imieniu Wspólnoty.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2211/78
z dnia 26 września 1978 r.
dotyczące zawarcia Umowy o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Maroka
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 238,
uwzględniając zalecenie Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
należy zawrzeć Umowę o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Maroka, podpisaną w Rabacie 27 kwietnia 1976 r.,
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2213/78
z dnia 26 września 1978 r.
dotyczące zawarcia Umowy o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Arabską Republiką Egiptu
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKIECH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 238,
uwzględniając zalecenie Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
Artykuł 1 Umowa o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Arabską Republiką Egiptu zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2214/78/ewg
z dnia 26 września 1978 r.
dotyczące zawarcia Umowy o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Libańską
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 238,
uwzględniając zalecenie Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
Artykuł 1 Umowa o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Libańską zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2215/78
z dnia 26 września 1978 r.
dotyczące zawarcia Umowy o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 238,
uwzględniając zalecenie Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
Umowa o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2216/78
z dnia 26 września 1978 r.
dotyczące zawarcia Umowy o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Syryjską Republiką Arabską
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 238,
uwzględniając zalecenie Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
Artykuł 1 Umowa o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Syryjską Republiką Arabską zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2415/78
z dnia 17 października 1978 r.
w sprawie progu statystycznego w statystykach handlu zagranicznego Wspólnoty i w statystykach handlu między Państwami Członkowskimi
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1736/75 z dnia 24 czerwca 1975 r. w sprawie statystyk handlu zagranicznego Wspólnoty i statystyk w handlu między Państwami Członkowskimi [1], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2845/77 [2], w szczególności jego art. 24 i 41,
a także mając na uwadze, co następuje:
wobec tego, że rozporządzenie Rady (EWG) nr 2845/77 z dnia 19 grudnia 1977 r. weszło w życie i ustaliło nowy próg statystyczny w wysokości 300 europejskich jednostek rozliczeniowych (EUA), ten nowy próg należy przeliczać na waluty krajowe;
kurs przeliczeniowy dla każdej waluty w odniesieniu do europejskiej jednostki rozliczeniowej ulega codziennym zmianom; dla ustalenia wartości progu statystycznego konieczne jest stosowanie stałego kursu przeliczeniowego; taki kurs może opierać się na średnich kursach walutowych w okresie od stycznia do grudnia 1977 r;
kwota uzyskana w ten sposób może być dla uproszczenia zaokrąglona;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Statystyki Handlu Zagranicznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Próg statystyczny, w rozumieniu art. 24 rozporządzenia (EWG) nr 1736/75, wyrażony w walutach krajowych, nie przekracza:
dla Danii: _BAR_ DKK _BAR_ 2000 _BAR_
dla Francji _BAR_ FRF _BAR_ 1700 _BAR_
dla Irlandii _BAR_ IEP _BAR_ 200 _BAR_
dla Niderlandów _BAR_ NLG _BAR_ 850 _BAR_ dla Niemiec _BAR_ DEM _BAR_ 800 _BAR_
dla Włoch _BAR_ ITL _BAR_ 300000 _BAR_ dla Zjednoczonego Królestwa _BAR_ GBP _BAR_ 200 _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2454/78
z dnia 19 września 1978 r.
dotyczące zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów, zmieniającego Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii, w celu dostosowania niektórych specyfikacji taryfowych
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając zalecenie Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: w wyniku zmian wynikających z zalecenia Rady Współpracy Celnej z dnia 18 czerwca 1976 r. oraz niektórych zmian autonomicznych Wspólnej Taryfy Celnej i norweskiej taryfy celnej, należy dostosować niektóre specyfikacje taryfowe w Umowie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii [1];
konieczna jest zmiana Umowy, określonej powyżej, w celu ustanowienia uproszczonej procedury dostosowywania specyfikacji taryfowych, w razie dalszych zmian taryf umawiających się stron,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W imieniu Wspólnoty niniejszym zatwierdza się Porozumienie w formie wymiany listów zmieniające Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii.
Tekst Porozumienia jest załączony do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania Porozumienia, aby stało się wiążące dla Wspólnoty.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2456/78
z dnia 19 września 1978 r.
dotyczące zawarcia Porozumienia w formie listów zmieniającego Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską w celu dostosowania określonych specyfikacji taryfowych
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając zalecenie Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: w wyniku zmian wynikających z zalecenia Rady Współpracy Celnej z dnia 18 czerwca 1976 r. i określonych zmian autonomicznych Wspólnej Taryfy Celnej i Szwajcarskiej Taryfy Celnej należy dostosować niektóre specyfikacje taryfowe w Umowie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską [1];
ponadto konieczna jest zmiana określonej powyżej Umowy w celu ustanowienia uproszczonej procedury dostosowywania specyfikacji taryfowych w razie dalszych zmian taryf Umawiających się Stron,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W imieniu Wspólnoty niniejszym zatwierdza się Porozumienie w formie wymiany listów zmieniające Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską.
Tekst Porozumienia załączony jest do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania Porozumienia, aby stało się ono wiążące dla Wspólnoty.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2457/78
z dnia 16 października 1978 r.
dotyczące zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Tunezji dotyczącego niektórych win pochodzących z Tunezji i uprawnionych do nazwy pochodzenia
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając zalecenie Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: dnia 25 kwietnia 1976 r. została podpisana Umowa o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Tunezji [1];
podpisana tego samego dnia umowa przejściowa [2] weszła w życie dnia 1 lipca 1976 r. w celu wcześniejszego wykonania postanowień dotyczących handlu Umowy o współpracy;
Porozumienie powinno zostać zatwierdzone w formie wymiany listów, określonej w art. 20 ust. 2 Umowy o współpracy oraz w art. 13 ust. 2 umowy przejściowej dotyczącego stosowania uzgodnień przewidzianych w wyżej wymienionych artykułach, w odniesieniu do win uprawionych zgodnie z prawem Tunezji do nazwy pochodzenia i zwolnionych z należności celnych w przywozie do Wspólnoty w granicach rocznego kontyngentu celnego Wspólnoty, który wynosi 50000 hektolitrów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Porozumienie w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Tunezji dotyczące niektórych win pochodzących z Tunezji i uprawnionych do nazwy pochodzenia zostaje niniejszym zatwierdzone w imieniu Wspólnoty.
Tekst Porozumienia jest załączony do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby uprawnionej do podpisania Porozumienia, aby stało się wiążące dla Wspólnoty.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2514/78
z dnia 26 października 1978 r.
w sprawie rejestracji w Państwach Członkowskich umów w sprawie rozmnażania nasion w państwach trzecich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2358/71 z dnia 26 października 1971 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku nasion [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem nr 1346/78 [2], w szczególności jego art. 3a ust. 4 i art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 2358/71 przewiduje możliwość obowiązkowej rejestracji przez organy Państw Członkowskich umów w sprawie rozmnażania nasion wpaństwach trzecich; możliwość ta powinna być wykorzystana w odniesieniu do gatunków, które odgrywają istotną rolę w zaopatrywaniu rynku wspólnotowego; należy przygotować wykaz gatunków odpowiadających tym warunkom;
umowy te obejmują kilka kolejnych zbiorów; w konsekwencji należy przewidzieć, w interesie racjonalnego stosowania systemu, aby umowy zawarte przed wprowadzeniem tego systemu w życie, ale które obejmują przyszłe zbiory, były zarejestrowane;
rozporządzenie (EWG) nr 2358/71 również wymaga określenia umów w sprawie rozmnażania nasion w państwach trzecich; należy również przewidzieć, aby strona umowy prowadząca działalność gospodarczą we Wspólnocie dostarczyła niektóre szczegółowe informacje przy rejestrowaniu umowy;
Państwa Członkowskie ustanawiają system rejestracji umów i pożądane jest, aby powołały one w tym celu odpowiedni organ;
Komisja powinna zostać powiadomiona o informacjach zawartych w umowach w celu umożliwienia monitorowania rozwoju rynku wspólnotowego i zarządzania nim;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Nasion,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Umowy w sprawie rozmnażania nasion w państwach trzecich, odnoszące się do gatunków lub grup odmian wymienionych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, zawierane od dnia 1 lutego 1979 r. oraz umowy zawarte przed tym dniem w odniesieniu do nasion zbieranych od dnia 1 czerwca 1980 r. i później, będą podlegały rejestracji zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 2
Dla celów niniejszego rozporządzenia "umowa w sprawie rozmnażania nasion w państwach trzecich" oznacza umowę zawartą na piśmie między stroną prowadzącą działalność gospodarczą we Wspólnocie a stroną prowadzącą działalność gospodarczą w państwie trzecim, gdzie produkcja nasion jest równoważna produkcji Wspólnoty, na mocy której druga strona podejmuje się rozmnażania nasion lub zorganizowania rozmnażania nasion w imieniu pierwszej strony, w celu przywozu całości lub części tych nasion do Wspólnoty.
Artykuł 3
Dla celów rejestracji umów przewidzianych w art. 1 strona umowy prowadząca działalność we Wspólnocie przekaże organowi określonemu w art. 4 następujące szczegółowe dane:
a) kraj, w którym przeprowadzane będzie rozmnażanie nasion;
b) gatunki i odmiany nasion;
c) ilość, pochodzenie i kategorię nasion, które będą rozmnażane;
d) lata gospodarcze, które obejmuje umowa, szacowane ilości mające stanowić przedmiot przywozu do Państw Członkowskich, harmonogramy dostaw.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie wprowadzą system rejestracji umów określonych w art. 1.
W tym celu wyznaczą organ odpowiedzialny za rejestrację i notyfikują Komisji jego nazwę i adres do dnia 1 lutego 1979 r.
Artykuł 5
1.
Strona prowadząca działalność gospodarczą we Wspólnocie rejestruje umowę u właściwego organu Państwa Członkowskiego, na terenie którego prowadzi działalność, przed wygaśnięciem terminu ustalonego w Załączniku do niniejszego rozporządzenia dla każdego gatunku lub grupy odmian.
2.
Należy notyfikować każde zmiany danych określonych w art. 3 po zarejestrowaniu umowy w terminie 30 dni od momentu dokonania takiej zmiany.
Artykuł 6
Każdego roku, ale nie dłużej niż 30 dni od momentu wygaśnięcia terminów określonych w Załączniku, Państwo Członkowskie przekazuje Komisji następujące dane dotyczące każdego roku gospodarczego, gatunków lub grup odmian wymienionych w Załączniku, a w odniesieniu do każdego państwa trzeciego, szacowaną ilość nasion wynikająca z rozmnożenia, będącą przedmiotem przywozu do Wspólnoty.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 15 listopada 1978 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2580/78
z dnia 31 października 1978 r.
przedłużające rok gospodarczy 1977/78 w przypadku oliwy z oliwek, zapewniające środki specjalne dla tego sektora oraz zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 878/77 w odniesieniu do kursów walutowych stosowanych w rolnictwie
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 129 w sprawie wartości jednostki rozliczeniowej i kursów walutowych stosowanych w celach wspólnej polityki rolnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2543/73 [2], w szczególności jego art. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1562/78 [4], w szczególności jego art. 36,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 162/66/EWG z dnia 27 października 1966 r. w sprawie handlu olejami i tłuszczami między Wspólnotą a Grecją [5], w szczególności jego art. 10,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Komitetu Walutowego,
a także mając na uwadze, co następuje: stosownie do art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 136/66/EWG rok gospodarczy dla oliwy z oliwek rozpoczyna się dnia 1 listopada każdego roku; rozporządzenie (EWG) nr 1562/78 zmieniło wspólną organizację rynku oliwy z oliwek od dnia 1 listopada 1978 r. w kilku zakresach;
nie jest możliwe przyjęcie w terminie wszystkich przepisów niezbędnych w celu wykonania nowych ustaleń; rok gospodarczy 1977/78 powinien w związku z tym zostać przedłużony na okres ściśle niezbędny do przyjęcia tych przepisów oraz wykonanie rozporządzenia (EWG) nr 1562/78 odpowiednio odracza się;
podczas przedłużonego okresu należy utrzymać sytuację, która istniała w październiku 1978 r.;
do czasu zastosowania nowych ustaleń dotyczących opłat przywozowych należy przewidzieć możliwość utrzymania podczas przedłużonego okresu systemu ustalania opłat w drodze przetargu, jak przewidziano w rozporządzeniach (EWG) nr 2843/76 [6] i (EWG) nr 2844/76 [7], ostatnio zmienionych rozporządzeniem (EWG) nr 2361/77 [8];
artykuł 2a rozporządzenia Rady (EWG) nr 827/77 z dnia 26 kwietnia 1977 r. w sprawie kursów walutowych stosowanych w rolnictwie [9], ostatnio zmienionego rozporządzeniem nr 976/78 [10], przewiduje między innymi, że nowe reprezentatywne kursy walut Państw Członkowskich dla oliwy z oliwek powinny być stosowane od początku roku gospodarczego 1978/79;
przedłużenie roku gospodarczego, poprzez opóźnianie stosowania tych nowych kursów, może mieć niekorzystne konsekwencje dla producentów; w celu zaradzenia takiemu skutkowi należy przewidzieć, że kursy te powinny być stosowane od dnia 1 listopada 1978 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 3 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 1562/78 datę "1 listopada 1978 r." zastępuje się datą "1 stycznia 1979 r."
Artykuł 2
W drodze odstępstwa od art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 136/66/EWG w przypadku oliwy z oliwek rok gospodarczy 1977/78 kończy się dnia 31 grudnia 1978 r., a rok gospodarczy 1978/79 rozpoczyna się dnia 1 stycznia 1979 r.
Artykuł 3
Miesięczne zwyżki stosowane w październiku 1978 r. pozostają w mocy podczas okresu, o który przedłuża się rok gospodarczy 1977/78.
Artykuł 4
W drodze odstępstwa od rozporządzenia nr 136/66/EWG i nr 162/66/EWG opłaty przywozowe do oliwy z oliwek mogą być, w okresie, o który przedłużony jest rok gospodarczy 1977/78, ustalane zgodnie z rozporządzeniami (EWG) nr 2843/76 i (EWG) nr 2844/76.
Artykuł 5
1. W art. 2a ust. 2 lit. g) rozporządzenia (EWG) nr 878/77 otrzymuje brzmienie:
"g) z wyjątkiem, jak wskazano na mocy przepisów lit. h) i i) dla innych produktów, dla których rok gospodarczy nie rozpoczął się jeszcze w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, od początku roku gospodarczego 1978/79;"
.
2.
W art. 2a ust. 2 powyższego rozporządzenia dodaje się, co następuje:
"i) w przypadku oliwy z oliwek, od dnia 1 listopada 1978 r."
.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2754/78
z dnia 23 listopada 1978 r.
w sprawie interwencji w sektorze oliwy z oliwek
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1562/78 [2], w szczególności jego art. 12 ust. 3,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z praktyką handlową, oliwa z oliwek jest wprowadzana do obrotu głównie w pierwszych 11 miesiącach danego roku gospodarczego; w celu uniknięcia transakcji spekulacyjnym należy przewidzieć, że przez ostatni miesiąc danego roku gospodarczego agencje interwencyjne zakupują oliwę z oliwek po cenie stosowanej na początku tego roku gospodarczego;
oliwa z oliwek znajdująca się w posiadaniu agencji interwencyjnych musi być wystawiana na sprzedaż bez dyskryminacji między nabywcami Wspólnoty i na najkorzystniejszych warunkach ekonomicznych; w tym celu najbardziej właściwym systemem jest system sprzedaży na podstawie ofert przetargowych;
jednakże w niektórych szczególnych sytuacjach może być wskazane zastosowanie procedur innych niż procedury przetargowe;
w celu zorganizowania systemu interwencyjnego na racjonalnych podstawach, centra interwencyjne powinny być ustanawiane z uwzględnieniem zarówno wielkości produkcji poszczególnych obszarów produkcji oliwy z oliwek jak i dostępności pomieszczeń i urządzeń do magazynowania w miejscach, które mogą być wyznaczane na centra interwencyjne;
rozporządzenie Rady nr 164/66/EWG z dnia 27 października 1966 r. określające wyznaczenie głównych centrów interwencyjnych dla oliwy z oliwek i ustanawiające kryteria stosowane przy ustalaniu innych ośrodków interwencyjnych [3], powinno zostać uchylone,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Agencje interwencyjne wyznaczone przez produkujące oliwę Państwa Członkowskie, zakupują oliwę z oliwek:
- w sierpniu i wrześniu, po cenie interwencyjnej stosowanej w lipcu,
- w październiku, po cenie interwencyjnej stosowanej w pierwszym miesiącu bieżącego roku gospodarczego.
Artykuł 2
1.
Oliwa z oliwek znajdująca się w posiadaniu agencji interwencyjnej jest wystawiana na sprzedaż na podstawie ofert przetargowych.
Jednakże, w przypadku gdy specjalne warunki tego wymagają, inna procedura może zostać zastosowana.
2.
Warunki sprzedaży na podstawie ofert przetargowych lub wszelkie inne procedury sprzedaży muszą zapewniać równy dostęp i równe traktowanie wszystkich stron, niezależnie od miejsca prowadzenia działalności gospodarczej we Wspólnocie.
Artykuł 3
Centra interwencyjne muszą znajdować się na obszarach, w których średnia roczna produkcja oliwy z oliwek jest nie mniejsza niż 1000 ton.
Takie centra mogą być ustanawiane wyłącznie w miejscach, w których istnieją odpowiednie pomieszczenia i urządzenia do magazynowania oliwy zgłoszonej w ramach interwencji.
Artykuł 4
Rozporządzenie nr 164/66/EWG traci moc.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE RADY (EWG) NR 2991/78
z dnia 18 grudnia 1978 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 316/68 ustalające normy jakości dla świeżych kwiatów ciętych i świeżych liści ozdobnych
Rada Wspólnot Europejskich,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 234/68 z dnia 27 lutego 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku żywych drzew i innych roślin, bulw, korzeni i tym podobnych, kwiatów ciętych i liści ozdobnych1, w szczególności jego art. 3,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 2 ust. 1 tiret pierwsze rozporządzenia Rady (EWG) nr 316/68 z dnia 12 marca 1968 r. ustalającego normy jakości dla świeżych kwiatów ciętych i świeżych liści ozdobnych2, ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1155/763, stanowi, że produkty określone w art. 1, które nie odpowiadają normom jakości, nie mogą być we Wspólnocie wystawiane do sprzedaży ani sprzedawane na poziomie hurtowym ani przez podmioty gospodarcze, ani bezpośrednio przez producentów; należy uzupełnić powyższe przepisy w celu zezwolenia na inspekcje podczas transportu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 2 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 316/68 tiret pierwsze otrzymuje brzmienie:
"- we Wspólnocie, być wystawiony na sprzedaż, kierowany do sprzedaży, sprzedawany, dostarczany lub w inny sposób wprowadzany do obrotu na poziomie hurtowym ani przez podmioty gospodarcze, ani bezpośrednio przez producentów."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia od jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3076/78
z dnia 21 grudnia 1978 r.
w sprawie przywozu chmielu z państw trzecich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1696/71 z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku chmielu [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1170/77 [2], w szczególności jego art. 5 ust. 3 i art. 18,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 5 rozporządzenia (EWG) nr 1696/71 stanowi, że chmiel i produkty chmielowe pochodzące z państw trzecich mogą być przywożone tylko wtedy, gdy ich normy jakości są przynajmniej równoważne minimalnym wymaganiom obowiązującym w obrocie takimi produktami zbieranymi we Wspólnocie lub ich pochodnymi; jednakże stanowi ono, że produkty te są uznawane za spełniające powyższe wymagania wyłącznie wtedy, gdy załączone jest do nich świadectwo wydane przez władze państwa pochodzenia i uznane za równoważne certyfikatowi wymaganemu przy dopuszczaniu do obrotu chmielu i produktów chmielowych pochodzenia wspólnotowego;
szczegółowe zasady dotyczące kontroli tych wymogów, sporządzania świadectw oraz uznawania równoważności tych świadectw zostały określone w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 1646/78 [3] i rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2397/78 [4], zmienionych rozporządzeniem (EWG) nr 2709/78 [5];
doświadczenie zdobyte od czasu wejścia w życie powyższych rozporządzeń wskazuje, że konieczne jest ich uzupełnienie oraz, w celu uproszczenia czynności administracyjnych, zebranie w jednym rozporządzeniu wszystkich przepisów dotyczących dopuszczania do swobodnego obrotu chmielu i produktów pochodnych pochodzących z państw trzecich oraz odrębnego uregulowania kwestii równoważności świadectw wydawanych w państwach trzecich;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 1784/77 z dnia 19 lipca 1977 r. dotyczące certyfikacji chmielu [6] określa bardzo ścisłe wymogi dopuszczania do obrotu produktów chmielowych, w szczególności mieszanek; obecnie nie istnieje metoda skutecznej kontroli na granicach, czy wymagania te są przestrzegane; jedynie zobowiązanie państw wywożących do przestrzegania wymogów wspólnotowych dla wprowadzania tych produktów do obrotu może zastąpić taką kontrolę; konieczne jest zatem, aby załączać do wymienionych produktów świadectwa określone w art. 5 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1696/71;
minimalne wymagania dla dopuszczania chmielu do obrotu zostały ustalone w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 890/78 z dnia 28 kwietnia 1978 r., ustanawiającym szczegółowe zasady certyfikacji chmielu [7]; konieczne jest ustanowienie szczegółowych zasad kontroli tych wymagań przy przywozie chmielu z państw trzecich bez świadectwa uznawanego za równoważne;
w celu ułatwienia kontroli przeprowadzanej przez właściwe władze Państw Członkowskich niezbędne jest określenie formy i, w miarę potrzeby, treści tych świadectw oraz zasad ich używania;
w celu uwzględnienia praktyki handlowej właściwe władze muszą mieć prawo, w przypadku podziału przesyłanej partii towaru, do sporządzania pod swym nadzorem wypisu ze świadectwa w odniesieniu do każdej nowej przesyłki towaru wynikającej z podziału;
analogicznie do wspólnotowego systemu certyfikacji niektóre produkty powinny być, z powodu ich użycia, wyłączone spod kontroli lub obowiązku przedstawiania świadectw przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu;
Komitet Zarządzający ds. Chmielu nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Dopuszczanie do swobodnego obrotu we Wspólnocie pochodzących z państw trzecich produktów wymienionych w art. 1 rozporządzenia nr 1696/71/EWG uzależnione jest od dostarczenia dowodu spełnienia wymagań określonych w art. 5 ust. 1 tego rozporządzenia.
2.
Dowód, o którym mowa w ust. 1, jest dostarczany:
a) w odniesieniu do szyszek chmielu objętych pozycją 12.06 Wspólnej Taryfy Celnej przez przedstawienie:
- świadectwa określonego w art. 5 ust. 2 tego rozporządzenia, zwanego dalej "świadectwem równoważności",
- lub świadectwa kontroli określonego w art. 4 niniejszego rozporządzenia;
b) w odniesieniu do produktów innych niż szyszki chmielowe i do soku oraz ekstraktów chmielu objętych odpowiednio pozycją 12.06 i podpozycją 13.03 A VI, Wspólnej Taryfy Celnej przez przedstawienie świadectwa równoważności.
3.
Dla celów niniejszego rozporządzenia "przesyłka" oznacza pewną ilość produktu posiadającą jednolite cechy i wysyłaną w tym samym czasie przez jednego nadawcę do jednego odbiorcy.
Artykuł 2
1. Świadectwo równoważności, określone w art. 1 ust. 2 lit. a) i b), sporządzane jest dla każdej przesyłki na formularzu według wzoru ustalonego w załączniku I oraz zgodnie ze wskazówkami zawartymi w załączniku IV i składa się z oryginału i dwóch kopii.
2.
Świadectwo równoważności jest ważne tylko wówczas, gdy zostało należycie wypełnione i poświadczone przez jedną z właściwych władz w państwie trzecim pochodzenia.
3.
Świadectwo równoważności uważa się za należycie poświadczone, jeżeli zawiera ono miejsce i datę wydania oraz jest podpisane i opatrzone pieczęcią władzy emitującej.
Artykuł 3
1.
Każda jednostka opakowania zbiorczego objęta świadectwem równoważności zawiera następujące dane w jednym z języków Wspólnoty:
- opis produktu,
- odmianę lub odmiany,
- kraj pochodzenia,
- oznaczenia i numery wymienione w rubryce 9 świadectwa równoważności lub wyciągu z niego.
2.
Informacje należy umieścić w sposób czytelny i nieusuwalny na zewnętrznej powierzchni opakowania za pomocą znaków o ujednoliconej wielkości.
Artykuł 4
1. Świadectwo kontroli określone w art. 1 ust. 2 lit. a) tiret drugie jest wydawane w odniesieniu do każdej przesyłki przez właściwe władze Państw Członkowskich po przeprowadzeniu kontroli zgodności z minimalnymi wymogami dopuszczenia do obrotu, określonymi w Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 890/78, zgodnie z metodami określonymi w art. 3 ust. 2 i 3 tego rozporządzenia.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji nazwę i adres władz określonych w ust. 1, wraz z odciskami pieczęci urzędowych oraz, gdzie właściwe, odciskami stempli wyciskowych właściwych władz.
3.
Świadectwo kontroli jest sporządzane w jednym oryginale i dwóch kopiach, na formularzu według wzoru zamieszczonego w załączniku III oraz zgodnie ze wskazówkami zawartymi w załączniku IV.
Artykuł 5
1.
W przypadku gdy przesyłka objęta świadectwem równoważności zostaje podzielona przed dopuszczeniem do swobodnego obrotu, wyciąg ze świadectwa wystawia się dla każdej nowej przesyłki wynikającej z takiego podziału. Świadectwo zastępuje się konieczną liczbą wyciągów.
Każdy wyciąg sporządzany jest przez zainteresowaną stronę w jednym oryginale i dwóch kopiach na formularzu według wzoru podanego w załączniku II oraz zgodnie z przepisami odnoszącymi się do świadectwa równoważności określonego w art. 2 ust. 1.
2.
Organy celne opatrują w następstwie oryginał i obie kopie świadectwa równoważności swoimi uwagami oraz kontrasygnują oryginał i dwie kopie każdego wyciągu.
Zachowują one oryginał świadectwa, obydwie kopie przesyłają do organu właściwego do spraw zapewniania zgodności z systemem certyfikacji określonym w art. 1 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 1784/77, a następnie zwracają oryginał i dwie kopie każdego wyciągu osobie zainteresowanej.
Artykuł 6
Przy dopełnianiu formalności celnych wymaganych dla dopuszczenia do swobodnego obrotu we Wspólnocie produktu, do którego odnosi się świadectwo równoważności, wyciąg lub świadectwo kontroli, oryginał i obydwie kopie przedstawiane są organom celnym, które kontrasygnują je i zachowują oryginał.
Organy celne przesyłają jedną z kopii organowi właściwemu do spraw nadzoru nad systemem certyfikacji określonym w art. 1 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 1784/77, w Państwie Członkowskim, w którym dany produkt zostaje dopuszczony do swobodnego obrotu.
Drugą kopię zwraca się importerowi, który musi zachować ją co najmniej przez trzy lata.
Artykuł 7
W przypadku odsprzedaży po wprowadzeniu do swobodnego obrotu do produktu należy załączyć fakturę lub inny dokument handlowy sporządzony przez sprzedającego, podający numer referencyjny świadectwa równoważności, wyciągu lub świadectwa kontroli, jak również nazwę organu, który je wydał, a także następujące informacje przeniesione:
1) ze świadectwa równoważności lub wyciągu:
a) dla szyszek chmielowych:
- opis produktu,
- wagę brutto,
- miejsce produkcji,
- rok zbioru,
- odmianę,
- kraj pochodzenia,
- oznaczenia i numery identyfikacyjne wymienione w sekcji 9 świadectwa;
b) dla produktów wytwarzanych z chmielu, oprócz danych wymienionych w ust. 1 lit. a): miejsce i datę przetworzenia;
2) ze świadectwa kontroli:
- opis produktu,
- wagę brutto,
- oznaczenia i numery opakowań.
Artykuł 8
W drodze odstępstwa od niniejszego rozporządzenia przedstawianie dokumentów określonych w art. 1 ust. 2 ani zgodność z przepisami art. 3 nie jest wymagana przy dopuszczaniu do swobodnego obrotu następujących rodzajów chmielu i produktów chmielowych w opakowaniach o wadze nieprzekraczającej 500 g w przypadku szyszek chmielowych i chmielu sproszkowanego oraz 150 g w przypadku ekstraktów chmielowych:
a) małych opakowań przeznaczonych do sprzedaży na użytek własny poszczególnych osób;
b) przeznaczonych do doświadczeń naukowych i technicznych;
c) przeznaczonych na targi objęte specjalnymi ustaleniami celnymi dotyczącymi targów.
Opis, waga i przeznaczenie końcowe produktu powinny znajdować się na opakowaniu zbiorczym.
Artykuł 9
Rozporządzenia (EWG) nr 1646/78 i (EWG) nr 2397/78 niniejszym tracą moc.
Jednakże formularz umieszczony w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2397/78 i formularz świadectwa kontroli określony w art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1646/78 wydawanego przez Państwa Członkowskie obowiązują do dnia 1 stycznia 1981 r.
Artykuł 10
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1979 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (EWG) NR 3077/78
z dnia 21 grudnia 1978 r.
w sprawie równoważności z certyfikatami wspólnotowymi świadectw załączanych do chmielu przywożonego z państw trzecich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1696/71 z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku chmielu1, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1170/772, w szczególności jego art. 5 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 5 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1696/71 przewiduje, że chmiel i produkty chmielowe zpaństw trzecich mogą być przywożone tylko, jeśli spełniają normy jakości co najmniej równoważne minimalnym wymogom, którym podlegają przy dopuszczaniu do obrotu chmiel lub produkty chmielowe zebrane na obszarze Wspólnoty lub też ich produkty pochodne; przewiduje się jednakże, że produkty te są uznawane za spełniające powyższe wymogi wówczas, gdy dołączone jest do nich świadectwo wydane przez władze kraju pochodzenia, uznane za równoważne z certyfikatem wymaganym przy dopuszczaniu do obrotu chmielu i produktów chmielowych pochodzących ze Wspólnoty;
rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 3076/78 z dnia 21 grudnia 1978 r. w sprawie przywozu chmielu z państw trzecich3, przyjęto przepisy, jakim odpowiadać muszą świadectwa, o których mowa powyżej;
Stany Zjednoczone Ameryki, Polska, Bułgaria, Jugosławia, Chińska Republika Ludowa, Czechosłowacja i Australia zobowiązały się przestrzegać wymagań ustanowionych dla wprowadzania do obrotu chmielu i produktów chmielowych oraz nadały niektórym instytucjom uprawnienia do wydawania świadectw równoważności; należy zatem uznać te świadectwa za równoważne z certyfikatami wspólnotowymi i dopuścić do swobodnego obrotu produkty nimi objęte;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Chmielu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Świadectwa załączane do chmielu i produktów chmielowych przywożonych zpaństw trzecich, wydawane zgodnie z przepisami rozporządzenia (EWG) nr 3076/78 przez jedną z instytucji wymienionych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, są uznawane za równoważne z certyfikatem przewidzianym w art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1696/71.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1979 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 3179/78
z dnia 28 grudnia 1978 r.
dotyczące zawarcia przez Europejską Wspólnotę Gospodarczą Konwencji o przyszłej wielostronnej współpracy w rybołówstwie na północno-zachodnim Atlantyku
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
Wspólnota uczestniczyła w negocjacjach nad nową Międzynarodową konwencją w dziedzinie rybołówstwa na obszarze północno-zachodniego Atlantyku;
Konwencja o przyszłej wielostronnej współpracy w rybołówstwie na północno-zachodnim Atlantyku, podpisana w dniu 24 października 1978 r., powinna zostać zawarta przez Wspólnotę,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zatwierdza się niniejszym w imieniu Wspólnoty Konwencję o przyszłej wielostronnej współpracy w rybołówstwie na północno-zachodnim Atlantyku.
Tekst Konwencji został załączony do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady składa dokumenty ratyfikacji Rządowi Kanady zgodnie z art. XXII Konwencji [2].
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 18 grudnia 1978 r.
przyjmująca zalecenia Rady Współpracy Celnej z dnia 13 czerwca 1978 r. dotyczącego zmiany art. XIV lit. a) i art. XVI lit. d) Konwencji o nomenklaturze klasyfikacji towarów w taryfie celnej
(79/6/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 28 i 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: dziewięć Państw Członkowskich jest Umawiającymi się Stronami Konwencji Brukselskiej z dnia 15 grudnia 1950 r. o nomenklaturze klasyfikacji towarów w taryfie celnej; Wspólna Taryfa Celna opiera się na powyższej nomenklaturze;
Rada Współpracy Celnej może zalecać zmiany do Konwencji jej Umawiającym się Stronom; w dniu 13 czerwca 1978 r.
Rada zaleciła zmiany do art. XIV lit. a) i art. XVI lit. d) Konwencji;
na mocy Konwencji, belgijskie ministerstwo spraw zagranicznych przekazuje projekt tekstu każdej zalecanej zmiany wszystkim Umawiającym się Stronom oraz rządom wszystkich pozostałych państw-sygnatariuszy i przystępujących do Konwencji, a tekst ten uważa się za przyjęty w przypadku braku zastrzeżeń którejkolwiek z Umawiających się Stron w ciągu sześciu miesięcy od przekazania tekstu; w przypadku braku zastrzeżeń, zmiana wchodzi w życie po upływie sześciu miesięcy od zakończenia powyższego okresu;
belgijskie ministerstwo spraw zagranicznych przekazało tekst zalecenia z dnia 13 czerwca 1978 r. Umawiającym się Stronom w dniu 30 czerwca 1978 r., z mocą od dnia 1 lipca 1978 r.; w przypadku braku sprzeciwu w odniesieniu do całości lub części tekstu, zalecenie zostanie uznane za przyjęte w dniu 31 grudnia 1978 r. oraz wejdzie w życie dnia 1 lipca 1979 r.;
nie zgłoszono sprzeciwu w odniesieniu do żadnej części niniejszego zalecenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł
Niniejszym przyjmuje się do stosowania od dnia 1 lipca 1979 r. zalecenie Rady Współpracy Celnej z dnia 13 czerwca 1978 r. dotyczące zmiany art. XIV lit. a) i art. XVI lit. d) Konwencji o nomenklaturze klasyfikacji towarów w taryfie celnej.
Decyzja Rady
z dnia 21 grudnia 1978 r.
dotycząca zawarcia Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą, Państwami Członkowskimi a Międzynarodowym Stowarzyszeniem Rozwoju
(79/195/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotą Gospodarczą,
uwzględniając wniosek Komisji,
Artykuł 1 W imieniu Wspólnoty niniejszym zatwierdza się Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą, Państwami Członkowskimi a Międzynarodowym Stowarzyszeniem Rozwoju.
Decyzja Komisji
z dnia 17 maja 1979 r.
ustanawiająca kod i standardowe zasady zapisu danych, z podstawowych badań statystycznych obszarów uprawy winorośli, w formie do odczytu maszynowego
(79/491/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 357/79 z dnia 5 lutego 1979 r. w sprawie badań statystycznych obszarów uprawy winorośli [1] w szczególności jego art. 4 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
art. 4 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 357/79 przewiduje, że Państwa Członkowskie, które elektronicznie przetwarzają wyniki swoich podstawowych badań statystycznych przedkładają je w formie do odczytu maszynowego;
urządzenia, którymi dysponuje Komisja w celu przeprowadzania analizy wyników badań statystycznych obszarów uprawy winorośli oraz konieczność ich racjonalnego użytkowania wymagają, aby standardowy format wymagany do zapisu danych w formie do odczytu maszynowego był ustalony zgodnie z procedurą określoną w art. 8 wymienionego rozporządzenia;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Statystyki Rolniczej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Formą odczytu maszynowego do przekazywania danych są dane określone w art. 2 i 5 rozporządzenia (EWG) nr 357/79 przez te Państwa Członkowskie, które elektronicznie przetwarzają wyniki swoich badań, jest taśma magnetyczna.
Artykuł 2
Kody i zasady, zgodnie z którymi zapisuje się na taśmie magnetycznej dane przewidziane w art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 357/79 są wymienione w załącznikach do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 8 maja 1979 r.
w sprawie zawarcia Protokołu do Umowy w sprawie przywozu materiałów edukacyjnych, naukowych oraz kulturalnych
(79/505/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Umowa w sprawie przywozu materiałów edukacyjnych, naukowych oraz kulturalnych, znana także jako Umowa z Florencji, została sporządzona z inicjatywy UNESCO, z zamiarem ułatwienia swobodnego przepływu książek, publikacji oraz materiałów edukacyjnych, naukowych i kulturalnych; w tym celu w umowie zawarto między innymi postanowienie o niestosowaniu ceł przy przywozie takich artykułów;
dnia 26 listopada 1976 r. dziewiętnasta Konferencja Generalna UNESCO przyjęła Protokół do Umowy z Florencji w celu rozszerzenia zwolnienia od cła pewnej liczby artykułów, nieobjętych dotąd takim zwolnieniem; Protokół, mimo że stanowi akt uzupełniający Umowę, powinien jednakże być uważany za odrębny dokument;
postanowienia Protokołu, podlegając zastosowaniu możliwości, na które zezwala się w ust. 16 lit. a) Protokołu, są zgodne z celami Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej; dlatego jest pożądanym zawarcie niniejszego Protokołu oraz przyjęcie deklaracji określonych w ust. 16 lit. a),
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Protokół z dnia 26 listopada 1976 r. do Umowy w sprawie przywozu materiałów edukacyjnych, naukowych oraz kulturalnych zostaje niniejszym zatwierdzony w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej.
Tekst Protokołu jest załączony do niniejszej decyzji.
2.
Po podpisaniu Protokołu uznaje się, że Wspólnota:
- nie jest związana postanowieniami części II i IV,
- nie jest związana postanowieniami załączników C. 1, F, G i H.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania Protokołu tak, aby stał się wiążący dla Wspólnoty.
Artykuł 3
Przewodniczący Rady składa akt przyjęcia przewidziany w Protokole ust. 14 lit. c).
Decyzja Rady
z dnia 21 grudnia 1976 r.
ustalająca wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz bydła, trzody chlewnej oraz świeżego mięsa
(79/542/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów sanitarnych i kontroli weterynaryjnych przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej oraz świeżego mięsa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 77/98/EWG [2], w szczególności jej art. 3 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: system określony w dyrektywie 72/462/EWG opiera się na ustaleniu wykazu państw trzecich lub części państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz bydła, trzody chlewnej oraz świeżego mięsa bydła, świń, owiec, kóz i domowych zwierząt jednokopytnych albo jednej lub więcej tych kategorii zwierząt lub kategorii świeżego mięsa;
w celu podjęcia decyzji, w odniesieniu zarówno do zwierząt, jak i świeżego mięsa, czy dany kraj lub część kraju może zostać zawarty w wykazie, uwzględnia się w szczególności kryteria przewidziane w art. 3 ust. 2 wyżej wskazanej dyrektywy;
kraje wymienione w Załączniku do niniejszej decyzji, które tradycyjnie realizują dostawy do Państw Członkowskich, mogą zostać uznane za spełniające te kryteria;
wykaz ten jest jednak sporządzony z zastrzeżeniem zmian lub uzupełnień, które mogą zostać dokonane zgodnie z procedurą określoną w art. 30 dyrektywy 72/462/EWG; w świetle dodatkowych informacji ograniczenie lub rozszerzenie upoważnień na przywóz niektórych kategorii zwierząt i świeżego mięsa może okazać się konieczne; w niektórych przypadkach, w odniesieniu zarówno do zwierząt, jak i świeżego mięsa, może także być konieczne wyszczególnienie części krajów, z których import będzie dopuszczony;
mimo że wykaz państw trzecich stanowi jedną z podstaw wspólnotowego systemu przywozu z państw trzecich przewidzianego w dyrektywie 72/462/EWG, w celu zdefiniowania tego systemu będą musiały zostać podjęte inne środki, dotyczące w szczególności higieny i kontroli weterynaryjnej; ważne jest wobec tego ułatwianie skoordynowanego wdrażania wszystkich tych środków,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Bez uszczerbku dla dyrektywy 72/462/EWG, a w szczególności dla jakichkolwiek środków, które będą musiały zostać podjęte w ramach procedury przewidzianej w art. 29, oraz z zastrzeżeniem wszelkich zmian lub uzupełnień dokonanych w wykazie zawartym w Załączniku do niniejszej decyzji w ramach procedury przewidzianej w art. 30, w szczególności dla celów ograniczenia lub rozszerzenia upoważnień na przywóz niektórych kategorii zwierząt i świeżego mięsa lub dla celów wyszczególnienia części krajów, z których przywóz będzie dopuszczony, w odniesieniu zarówno do zwierząt, jak i świeżego mięsa, Państwa Członkowskie dopuszczą import zwierząt i świeżego mięsa zgodnie ze wskazanym wykazem.
Artykuł 2
Wykaz zawarty w Załączniku jest publikowany w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich w tym samym czasie co zmiany i uzupełnienia, o których mowa w art. 1 powyżej.
Decyzja Komisji
z dnia 15 czerwca 1979 r.
ustanawiająca szczegółowe zasady w celu wykonania decyzji Rady 77/706/EWG
(79/639/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając decyzję Rady 77/706/EWG z dnia 7 listopada 1977 r. w sprawie ustanowienia celu wspólnotowego dla zmniejszenia zużycia pierwotnych źródeł energii w przypadku trudności w dostawach ropy naftowej i produktów ropopochodnych [1], w szczególności jej art. 5,
po konsultacji z Państwami Członkowskimi, zgodnie z art. 5 wymienionej decyzji,
Rada przyjęła rozporządzenie (EWG) nr 1729/76 z dnia 21 czerwca 1976 r. dotyczące przekazywania informacji o stanie dostaw energii we Wspólnocie [2];
Komisja przyjęła decyzję 78/890/EWG z dnia 28 września 1978 r. w sprawie zastosowania decyzji Rady 77/186/EWG w sprawie wywozu ropy naftowej i produktów ropopochodnych z jednego Państwa Członkowskiego do innego w przypadku wystąpienia trudności w dostawach [3];
artykuł 1 ust. 1 decyzji 77/706/EWG przewiduje, że w przypadku wystąpienia trudności w dostawach ropy naftowej lub produktów ropopochodnych w jednym lub w kilku Państwach Członkowskich, Komisja, działając na wniosek Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy i po konsultacjach z grupą przewidzianą w dyrektywie 73/238/EWG, może wyznaczyć jako cel zmniejszenie zużycia produktów ropopochodnych we Wspólnocie jako całości o maksymalnie 10 % normalnego zużycia;
artykuł 1 ust. 2 decyzji 77/706/EWG przewiduje, że w celu zabezpieczenia jednolitości rynku i zapewnienia, że wszyscy konsumenci energii we Wspólnocie poniosą sprawiedliwe koszty trudności wynikających z sytuacji kryzysowej, Komisja po upływie okresu dwóch miesięcy od zastosowania art. l ust. 1 zaproponuje Radzie nowy cel zmniejszenia zużycia mogącego sięgnąć 10 % normalnego zużycia, zróżnicowany w odniesieniu do każdego Państwa Członkowskiego, po czym zaoszczędzone ilości mają być podzielone między Państwa Członkowskie;
artykuł 1 ust. 2 decyzji 77/706/EWG przewiduje, że w przypadku poważniejszego braku Komisja może złożyć wniosek do Rady o ustanowienie celu zmniejszenia zużycia o więcej niż 10 % i rozszerzenie go na inne formy energii;
podział między Państwa Członkowskie zaoszczędzonych ilości wynikłych z zastosowania art. 1 ust. 3 decyzji 77/706/EWG może pociągać za sobą dodatkowe koszty, których ocena i pokrycie należą do zainteresowanych stron; jednakże Komisja musi mieć możliwość, na wniosek Państwa Członkowskiego, wydania zalecenia i opinii zainteresowanym Państwom Członkowskim w celu umożliwienia osiągnięcia porozumienia między Państwami Członkowskimi w sprawie dodatkowych kosztów;
w celu wykonania tych zadań Komisja musi mieć dokładną wiedzę o sytuacji energetycznej Państw Członkowskich, ich zaopatrzeniu w ropę naftową i produkty ropopochodne, realnych możliwościach zastępowania jednych form energii innymi, i o krajowych środkach podjętych w celu zmniejszenia zużycia energii w Państwach Członkowskich; w tym celu Państwa Członkowskie muszą dostarczać Komisji niezbędnych informacji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Do celów niniejszej decyzji definicje zawarte w art. 1 lit. a), b), c) i d) decyzji Komisji 78/890/EWG stosuje się odpowiednio w odniesieniu do pojęć:
a) "normalne zużycie ropy naftowej i produktów ropopochodnych",
b) "okres bazowy",
c) "braki w dostawach", i
d) "normalne dostawy".
2.
Do celów niniejszej decyzji:
a) "normalne zużycie energii" oznacza przeciętne zużycie dzienne zarejestrowane w okresie bazowym, tj.:
krajowa produkcja paliw pierwotnych,
plus przywóz,
plus dostawy z krajów Wspólnoty,
minus wywóz,
minus dostawy do krajów Wspólnoty,
plus lub minus zmiany w stanie zapasów.
Ładownie paliwa statków dalekomorskich traktuje się jako wywóz;
b) "zastępowalne produkty ropopochodne" oznaczają całość olejów napędowych zużywanych do wytwarzania energii elektrycznej i odpowiednio w innych sektorach przemysłu, łącznie z autoproducentami, jak to obliczono na podstawie art. 2 ust. 2;
c) "zastępowalna energia" oznacza wszelką energię zużywaną do wytwarzania energii elektrycznej i odpowiednio w innych sektorach przemysłu, łącznie z produkującymi na potrzeby własne, jak to obliczono na podstawie art. 2 ust. 2;
Artykuł 2
1.
Ilość jakiegokolwiek zróżnicowanego ograniczenia w zastępowalnych produktach ropopochodnych wymienionych w art. 1 ust. 2 lit. a) decyzji 77/706/EWG nie może przekroczyć rzeczywistej zdolności zastępowania, której poziom jest określany w zastosowaniu ust. 2. poniżej, istniejącej w chwili wystąpienia trudności w dostawach.
2.
Grupa powołana zgodnie z dyrektywą 73/238/EWG bada corocznie oraz w przypadku wystąpienia trudności w dostawach, na podstawie informacji dostarczonych Komisji przez Państwa Członkowskie, zdolność do zastępowania w Państwach Członkowskich produktów ropopochodnych obliczaną na podstawie art. 10, definiowaną jako pokrycie w pierwszym rzędzie potrzeb na olej napędowy służący do wytwarzania energii elektrycznej, biorąc również pod uwagę wszelkie możliwości zastępowania oleju napędowego w przemyśle, łącznie z produkującymi na potrzeby własne.
W następstwie tego badania zdolności, Komisja przyjmie do wiadomości ustalone w ten sposób możliwości zastępowania.
Artykuł 3
1.
Jeżeli, na podstawie art. 1 ust. 1 decyzji 77/706/EWG, Komisja ustala jako cel zmniejszenie zużycia produktów ropopochodnych maksymalnie o 10 % normalnego zużycia, bierze w szczególności pod uwagę:
- ogólną sytuację dostaw produktów ropopochodnych,
- sytuację dostaw w każdym Państwie Członkowskim,
- środki podjęte przez Państwa Członkowskie w celu zmniejszenia zużycia,
- międzynarodowe zobowiązania Państw Członkowskich.
2.
Jeżeli na podstawie art. l ust. 2 lit. a) decyzji 77/706/EWG Komisja składa wniosek do Rady o ustanowienie nowych celów dla zmniejszenia zużycia produktów ropopochodnych niemożliwych do zastąpienia i zastępowalnych produktów ropopochodnych, bierze pod uwagę czynniki wymienione w ust. l oraz w szczególności ograniczenia nakładane na każde Państwo Członkowskie wskutek rzeczywistych możliwości zastępowania w wytwarzaniu energii elektrycznej i odpowiednio w innych sektorach przemysłu, łącznie z autoproducentami zgodnie z art. 2.
3.
Jeżeli na podstawie art. l ust. 2 lit. b) decyzji 77/706/EWG Komisja składa wniosek do Rady o ustanowienie celu dla zmniejszenia zużycia o ponad 10 % i rozszerzenie go na inne formy energii, bierze w szczególności pod uwagę czynniki wymienione w ust. l, a dodatkowo następujące:
- ogólną sytuację w dostawach energii,
- przewidywany okres trwania trudności w dostawach surowej ropy naftowej i produktów ropopochodnych,
- rozmiar dotychczasowego wyczerpania obowiązkowych zapasów ropy naftowej i produktów ropopochodnych w Państwach Członkowskich.
Artykuł 4
W przypadku zastosowania art. l decyzji 77/706/EWG Państwo Członkowskie może, zamiast ograniczać zużycie, korzystać z części swoich zapasów ropy naftowej i produktów ropopochodnych przewyższającej zobowiązania wynikające z dyrektyw 68/414/EWG i 72/425/EWG.
Artykuł 5
1. Zaoszczędzone ilości, które mają być rozdzielone między Państwa Członkowskie na podstawie art. l ust. 3 decyzji 77/706/EWG obliczane są przy zastosowaniu różnych stóp zmniejszenia zużycia produktów ropopochodnych w stosunku do każdego Państwa Członkowskiego przewidzianych w art. l ust. 2 wymienionej decyzji.
2.
Od Państwa Członkowskiego, którego stopa zmniejszenia zużycia jest wyższa od średniej stopy wspólnotowej, wymaga się ponownego rozdzielenia ilości równej różnicy między poziomem zużycia, który powinno ono utrzymać, a poziomem jego zmniejszonego zużycia zgodnie z art. l ust. 2 decyzji 77/706/EWG, gdyby została zastosowana jednolita stopa zmniejszenia dla całej Wspólnoty.
3.
Od Państwa Członkowskiego, którego stopa zmniejszenia zużycia jest niższa od średniej stopy wspólnotowej, wymaga się ponownego rozdzielenia ilości równej różnicy między poziomem jego zmniejszonego zużycia zgodnie z art. l ust. 2 decyzji 77/706/EWG a poziomem zużycia, który powinno ono utrzymać, gdyby została zastosowana jednolita stopa zmniejszenia dla całej Wspólnoty.
Artykuł 6
1.
Wszelkie dodatkowe koszty, które mogą wyniknąć z podziału między Państwa Członkowskie ilości zaoszczędzonych w wyniku zastosowania art. l ust. 3 decyzji 77/706/EWG, ponoszone są przez strony korzystające z takiego podziału.
Wycena tych dodatkowych kosztów należy do zainteresowanych stron.
2.
W przypadku braku zgodności co do powyższych dodatkowych kosztów, Komisja może, na wniosek Państwa Członkowskiego, formułować zalecenia lub wydawać opinie zainteresowanym Państwom Członkowskim.
Artykuł 7
1.
Komisja może zasięgać opinii przedsiębiorstw zaopatrujących Wspólnotę w ropę naftową i produkty ropopochodne w celu uzyskania ogólnych informacji oraz, gdy to niezbędne, właściwej pomocy technicznej, w szczególności w odniesieniu do stosowania art. l ust. 3 decyzji 77/706/EWG zgodnie z art. 4 decyzji 78/890/EWG.
2.
Komisja zawiadamia Państwa Członkowskie o ich prawach i obowiązkach dotyczących alokacji na podstawie art. 1 ust. 3 decyzji 77/706/EWG, a Państwa Członkowskie podejmują właściwe działania.
Artykuł 8
Informacja o zużyciu energii w podziale według głównych produktów i sektorów zużycia uzyskiwana jest z odpowiedzi przesyłanych Komisji przez Państwa Członkowskie zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 1729/76.
Artykuł 9
1.
Informacja o normalnym zużyciu ropy naftowej i produktów ropopochodnych uzyskiwana jest z odpowiedzi przesyłanych Komisji przez Państwa Członkowskie na podstawie art. 5 decyzji 78/890/EWG.
2.
Jeżeli wystąpią trudności w dostawach ropy naftowej i produktów ropopochodnych, Komisja może zażądać, by informacja była dostarczana w formie szacunków zgodnie z procedurą, którą Komisja ustala na podstawie modeli wymienionych w Załączniku.
3.
W celu uzyskania lepszego zrozumienia sytuacji dostaw, w szczególności w odniesieniu do stosowania art. l ust. 3 decyzji 77/706/EWG, Komisja może, po konsultacji z grupą utworzoną zgodnie z dyrektywą 73/238/EWG, zwrócić się do Państw Członkowskich o dostarczenie informacji wymaganych w ust. l i 2 w podziale na poszczególne przedsiębiorstwa.
Artykuł 10
1.
Na podstawie art. 2, Państwa Członkowskie do dnia 31 grudnia każdego roku dostarczają Komisji, na podstawie wspólnego, ustalonego przez nią modelu, informacje potrzebne do ustalenia możliwości zastępowania według stanu na dzień l października danego roku.
2.
W przypadku zastosowania art. l decyzji 77/706/EWG Państwa Członkowskie niezwłocznie dostarczają Komisji informacje potrzebne do ustalenia rzeczywistych możliwości zastępowania istniejących w danym momencie.
Artykuł 11
W przypadku zastosowania art. l decyzji Rady 77/706/EWG Państwa Członkowskie informują Komisję o wszelkich środkach podjętych w celu zmniejszenia zużycia produktów ropopochodnych natychmiast po ich przyjęciu.
Artykuł 12
Komisja, po otrzymaniu informacji zebranych zgodnie z art. 9, 10 i 11, przedkłada ich podsumowanie grupie powołanej zgodnie z art. 3 dyrektywy 73/238/EWG.
Artykuł 13
Informacje dostarczone na mocy niniejszej decyzji są poufne.
Przepis ten nie stanowi przeszkody dla rozpowszechniania ogólnych informacji lub streszczeń informacji, które nie zawierają szczegółowych danych dotyczących poszczególnych przedsiębiorstw.
Artykuł 14
Komisja, na żądanie Państwa Członkowskiego i po konsultacji z grupą powołaną zgodnie z dyrektywą 73/238/EWG, zbada problemy, które mogą powstać w wyniku stosowania niniejszej decyzji w celu wprowadzenia niezbędnych zmian do tekstu na podstawie poprzednich doświadczeń lub w świetle wszystkich istotnych zmian w strukturze dostaw energii, w szczególności dla elektrownii w jednym lub więcej Państwie Członkowskim.
Artykuł 15
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 19 grudnia 1978 r.
w sprawie stopniowego wprowadzania w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego
(79/7/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, a w szczególności jego art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 1 ust. 2 dyrektywy Rady 76/207/EWG z dnia 9 lutego 1976 r. w sprawie wprowadzania w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy [4] przewiduje, że Rada w celu zapewnienia stopniowego wprowadzania w życie zasady równego traktowania w dziedzinie zabezpieczenia społecznego wyda, na podstawie propozycji Komisji, przepisy, które w szczególności ustalą treść, zakres i warunki stosowania; zważywszy też, że Traktat nie przyznaje szczególnych kompetencji do podjęcia działań w tym celu;
zasadę równego traktowania w dziedzinie zabezpieczenia społecznego należy wprowadzać w życie przede wszystkim w systemach ustawowych, które zapewniają ochronę na wypadek choroby, inwalidztwa, starości, wypadków przy pracy, chorób zawodowych i bezrobocia, jak i w przepisach dotyczących pomocy społecznej w zakresie, w jakim mają one uzupełnić lub zastąpić wymienione wcześniej systemy;
wprowadzanie w życie zasady równego traktowana w dziedzinie zabezpieczenia społecznego nie narusza przepisów dotyczących ochrony kobiet ze względu na macierzyństwo i że w tych ramach Państwa Członkowskie mogą wydać korzystne dla kobiet przepisy szczególne celem usunięcia istniejących przejawów nierównego traktowania,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Celem niniejszej dyrektywy jest stopniowe wprowadzenie w życie, w dziedzinie zabezpieczenia społecznego i innych elementów ochrony socjalnej przewidzianych w art. 3, zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego, nazywanej dalej "zasadą równego traktowania".
Artykuł 2
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do ludności czynnej zawodowo, w tym do osób pracujących na własny rachunek, pracowników i osób pracujących na własny rachunek, których praca przerwana została z powodu choroby, wypadku lub niedobrowolnego bezrobocia, oraz do osób poszukujących pracy, jak i do emerytowanych lub będących inwalidami pracowników i osób pracujących na własny rachunek.
Artykuł 3
1.
Niniejszą dyrektywę stosuje się do:
a) systemów ustawowych zapewniających ochronę przed ryzykiem:
- choroby,
- inwalidztwa,
- starości,
- wypadku przy pracy i choroby zawodowej,
- bezrobocia;
b) przepisów dotyczących pomocy społecznej w zakresie, w jakim mają one uzupełnić lub zastąpić wymienione wcześniej systemy.
2.
Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do przepisów dotyczących świadczeń w razie śmierci żywiciela rodziny ani świadczeń rodzinnych, chyba że chodzi o świadczenia rodzinne przyznawane ze względu na zwiększenie świadczeń należnych z tytułu ryzyka, o którym mowa w ust. 1 lit. a).
3.
W celu zapewnienia wprowadzenia w życie zasady równego traktowania w systemach zawodowych Rada przyjmuje, na podstawie propozycji Komisji, przepisy, które ustalą jej treść, zakres i warunki stosowania.
Artykuł 4
1.
Zasada równego traktowania oznacza brak jakiejkolwiek dyskryminacji ze względu na płeć, bądź bezpośrednio, bądź pośrednio poprzez odwołanie, zwłaszcza do stanu cywilnego lub rodzinnego, w szczególności jeżeli chodzi o:
- zakres stosowania systemów i warunki objęcia systemami,
- obowiązek opłacania i obliczanie wysokości składek,
- obliczanie wysokości świadczeń, w tym podwyżek należnych z tytułu małżonka i na osobę będącą na utrzymaniu, oraz jeżeli chodzi o warunki dotyczące okresu wypłaty świadczeń i zachowanie prawa do świadczeń.
2.
Zasada równego traktowania nie narusza przepisów dotyczących ochrony kobiet ze względu na macierzyństwo.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne w celu uchylenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych sprzecznych z zasadą równego traktowania.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie wprowadzają do krajowych porządków prawnych środki niezbędne dla umożliwienia każdej osobie, która czuje się poszkodowana z powodu niezastosowania zasady równego traktowania, dochodzenie swych praw przed sądem, po ewentualnym odwołaniu się do innych właściwych władz.
Artykuł 7
1.
Niniejsza dyrektywa nie narusza prawa Państw Członkowskich do wyłączenia z jej zakresu:
a) ustalenia wieku emerytalnego dla celów przyznania rent i emerytur oraz skutków mogących z tego wypływać w odniesieniu do innych świadczeń;
b) przywilejów przyznawanych w systemach ubezpieczenia emerytalnego osobom, które wychowywały dzieci; nabycia praw do świadczeń na podstawie okresów przerwy w wykonywaniu pracy ze względu na wychowywanie dzieci;
c) przyznania świadczeń emerytalnych lub inwalidzkich z tytułu praw pochodnych małżonki;
d) przyznania zwiększenia świadczeń z tytułu długotrwałego inwalidztwa, starości, wypadku przy pracy lub choroby zawodowej na rzecz będącej na utrzymaniu małżonki;
e) skutków wynikających z wykonania przed przyjęciem niniejszej dyrektywy prawa wyboru powodującego rezygnację z nabycia praw lub zaciągnięcia zobowiązań w ramach systemu ustawowego.
2.
Państwa Członkowskie przeprowadzają okresowo badanie kwestii wyłączonych na mocy ust. 1 w celu zweryfikowania, w świetle zmian społecznych w tej dziedzinie, czy uzasadnione jest podtrzymywanie odpowiednich wyłączeń.
Artykuł 8
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w ciągu sześciu lat, począwszy od jej notyfikowania.
Informują one o tym niezwłocznie Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, przyjętych przez nie w dziedzinie regulowanej przez niniejszą dyrektywę, w tym środki przyjęte na mocy art. 7 ust. 2.
Państwa Członkowskie informują Komisję o przesłankach uzasadniających utrzymanie obowiązujących przepisów w kwestiach, których dotyczy art. 7 ust. 1, oraz o możliwościach ich późniejszej zmiany.
Artykuł 9
W ciągu siedmiu lat, począwszy od notyfikacji niniejszej dyrektywy, Państwa Członkowskie przekazują Komisji wszelkie dane konieczne do umożliwienia jej sporządzenia sprawozdania dotyczącego stosowania niniejszej dyrektywy, przedkładanego Radzie, i proponować będą wszelkie inne środki niezbędne dla wprowadzenia w życie zasady równego traktowania.
Artykuł 10
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 19 grudnia 1978 r.
zmieniająca dyrektywę 77/391/EWG wprowadzającą wspólnotowe środki zwalczania brucelozy, gruźlicy i enzootycznej białaczki bydła
(79/9/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: w ramach krajowych planów dotyczących wprowadzenia w życie dyrektywy Rady 77/391/EWG z dnia 17 maja 1977 r. wprowadzającej wspólnotowe środki zwalczania brucelozy, gruźlicy i enzootycznej białaczki bydła2, niezbędne jest określenie podwójnej premii ubojowej wypłacanej w odniesieniu do niektórych regionów o dużym zasięgu tych chorób w Belgii [2], PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ: Artykuł 1
DYREKTYWA RADY
z dnia 21 grudnia 1978 r.
zakazująca wprowadzania do obrotu i stosowania środków ochrony roślin zawierających niektóre substancje czynne
(79/117/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji1,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego2,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego3,
a także mając na uwadze, co następuje: produkcja roślinna zajmuje bardzo ważne miejsce w Europejskiej Wspólnocie Gospodarczej;
plony uzyskiwane z tej produkcji ulegają stale porażeniu przez organizmy szkodliwe i chwasty; ochrona roślin przed tymi zagrożeniami w celu zapobiegania zmniejszeniu się plonów jest absolutną koniecznością i tym samym pomaga zapewnić bezpieczeństwo dostaw;
jedną z najważniejszych metod ochrony roślin i produktów roślinnych, jak również zwiększenia efektywności produkcji rolniczej jest stosowanie środków ochrony roślin;
skutki tych środków ochrony roślin mogą nie być w pełni korzystne dla produkcji roślinnej; ich stosowanie może stanowić zagrożenie dla człowieka i środowiska, ponieważ na ogół są one substancjami toksycznymi lub preparatami, których stosowanie może mieć niebezpieczne następstwa;
w przypadku niektórych środków ochrony roślin zagrożenie to może być tak duże, że dalszego ich stosowania nie można tolerować całkowicie lub częściowo;
z tego powodu Państwa Członkowskie nie tylko kontrolowały obrót środkami ochrony roślin, lecz również w odniesieniu do niektórych środków ochrony roślin wprowadziły ograniczenia lub zakazy stosowania, w tym również dotyczące wprowadzania do obrotu;
w różnych Państwach Członkowskich istnieją różne przepisy utrudniające handel, co ma bezpośredni wpływ na ustanowienie i funkcjonowanie wspólnego rynku;
dlatego też jest wysoce pożądane usunięcie tych przeszkód poprzez zbliżanie odnośnych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych ustanowionych w Państwach Członkowskich;
wydaje się uzasadnione wprowadzenie jako głównej zasady zakazu stosowania wszystkich środków ochrony roślin zawierających niektóre substancje czynne, nawet jeśli są stosowane w sposób właściwy do zamierzonych celów, wywołują lub mogą wywołać działanie szkodliwe dla zdrowia ludzi lub zwierząt lub wywołują nadmiernie niekorzystne skutki w środowisku naturalnym;
dla niektórych spośród środków ochrony roślin dozwolone będą krajowe odstępstwa, zezwalające na ich stosowanie w ograniczonym zakresie, z przyczyn ekologicznych, jeżeli istnieją szczególne potrzeby i jeżeli ryzyko jest mniejsze niż wcześniej usankcjonowane zastosowania;
nawet te odstępstwa zostaną ograniczone, gdy tylko dostępne będą mniej niebezpieczne zabiegi;
z drugiej strony konieczne jest udzielenie Państwom Członkowskim ograniczonego prawa do czasowego zawieszania, na ich własną odpowiedzialność, zakazów stosowania w przypadku zaistnienia nieprzewidzianego zagrożenia produkcji roślinnej, którego nie można zlikwidować innymi środkami;
dyrektywa nie dotyczy środków ochrony roślin przeznaczonych do badań i celów analitycznych;
ponadto przepisy Wspólnoty nie powinny znajdować zastosowania w odniesieniu do środków ochrony roślin przeznaczonych do wywozu do państw trzecich, ponieważ na ogół państwa te mają swoje własne regulacje;
wykonanie niniejszej dyrektywy i dostosowanie jej Załącznika do rozwoju wiedzy technicznej i naukowej wymagają ścisłej współpracy między Komisją i Państwami Członkowskimi; procedura - dotychczas ograniczona w czasie - Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin oraz włączenie się Komitetu Naukowego ds. Pestycydów stwarza do tego wystarczające podstawy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa dotyczy zakazu wprowadzania do obrotu i stosowania środków ochrony roślin zawierających niektóre substancje czynne.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się definicje:
1.
Środki ochrony roślin
Substancje czynne i preparaty zawierające jedną lub więcej substancji czynnych przeznaczonych do:
1.1. zwalczania organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych, lub do ochrony ich przed tymi organizmami, w zakresie, w jakim substancji tych nie określono w dalszych przepisach;
1.2. oddziaływania na procesy życiowe roślin w sposób inny niż składnik odżywczy;
1.3. zabezpieczenia produktów roślinnych w zakresie, w jakim substancje te lub preparaty nie są objęte szczególnymi przepisami Rady lub Komisji dotyczącymi środków konserwujących;
1.4. niszczenia zbędnej roślinności; lub
1.5. niszczenia części roślin lub zapobiegania niepożądanemu wzrostowi roślin.
2.
Substancje
Pierwiastki chemiczne lub ich związki występujące w przyrodzie lub wytworzone w procesie produkcji.
3.
Preparaty
Mieszaniny lub roztwory złożone z dwu lub więcej substancji lub mikroorganizmów bądź wirusów stosowane jako środki ochrony roślin.
4.
Substancje czynne
Substancje, mikroorganizmy i wirusy, wykazujące ogólne lub szczególne działanie:
4.1. przeciwko organizmom szkodliwym; lub
4.2. na rośliny, części roślin lub produkty roślinne.
5.
Rośliny
Żywe rośliny i części roślin, w tym świeże owoce i nasiona.
6.
Produkty roślinne
Produkty w stanie nieprzetworzonym lub poddane jedynie prostej obróbce, jak mielenie, suszenie lub sprasowanie, pochodzące z roślin, lecz z wyłączeniem samych roślin, określonych w pkt 5.
7.
Organizmy szkodliwe
Agrofagi roślin lub produktów, należące do królestwa zwierząt lub roślin, lub które są wirusami, mykoplazmami lub innymi patogenami.
8.
Zwierzęta
Zwierzęta należące do gatunków normalnie karmionych, hodowanych lub konsumowanych przez człowieka.
9.
Wprowadzanie do obrotu
Każda zmiana stanu posiadania pociągająca za sobą zapłatę lub wolna od zapłaty.
10.
Środowisko
Współzależność istot ludzkich z wodą, powietrzem, ziemią i wszystkimi formami biologicznymi.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie stanowią, że środki ochrony roślin zawierające jedną lub więcej substancji czynnych wymienionych w Załączniku nie są wprowadzane do obrotu ani stosowane.
Akapit pierwszy nie dotyczy środków ochrony roślin zawierających niewielkie zanieczyszczenia wynikające z charakteru procesu ich produkcji, pod warunkiem że nie wykazują one szkodliwego oddziaływania na ludzi, zwierzęta lub środowisko.
Artykuł 4
1.
Na zasadzie odstępstwa od art. 3 Państwa Członkowskie są tymczasowo upoważnione do wprowadzania do obrotu lub stosowania na swoim terytorium środków ochrony roślin zawierających niektóre substancje czynne wymienione w pierwszej kolumnie Załącznika w przypadkach wymienionych w kolumnie drugiej.
2.
Państwa Członkowskie informują inne Państwa Członkowskie i Komisję o każdym przypadku wykorzystania ust. 1 i, jeśli Komisja tego zażąda, dostarczają szczegółowe informacje o zakresie stosowania takiej substancji czynnej.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa nie dotyczy środków ochrony roślin przeznaczonych do:
a) celów badawczych lub analitycznych; lub
b) wywozu do państw trzecich.
Artykuł 6
1.
Po konsultacji Komisji z Komitetem Naukowym ds. Pestycydów, utworzonym na mocy decyzji 78/436/EWG4, należy przyjąć następujące przepisy zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 8:
a) zmiany konieczne w grupie A (związki rtęci) i B (trwałe związki chloroorganiczne) substancji w kolumnie 1 Załącznika;
b) wszelkie uzupełnienia konieczne w kolumnie 2 Załącznika.
Jeżeli odstępstwa zostaną anulowane, wcześniejsza konsultacja z Komitetem Naukowym nie jest konieczna, pod warunkiem że Państwa Członkowskie poinformowały Komisję, że nie zamierzają lub dłużej nie zamierzają korzystać z tego odstępstwa.
Informacja ta może być dostarczona Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia roślin utworzonemu na mocy decyzji 76/894/EWG5.
2.
Ustęp 1 stosuje się od dnia 1 stycznia 1981 r. przez pięć lat.
Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, może podjąć decyzję o przedłużeniu okresu ważności ust. 1 lub znieść jakiekolwiek ograniczenia w jego stosowaniu.
3.
Wszelkie zmiany do Załącznika, nieprzewidziane w ust. 1, są przyjmowane przez Radę, stanowiącą na wniosek Komisji.
4.
Komisja bada, co najmniej raz na dwa lata, czy i w jakim zakresie należy uzupełnić kolumnę 2 Załącznika.
5.
Wszelkie uzupełnienia Załącznika muszą wynikać z postępu wiedzy naukowej i technicznej.
6.
Substancja czynna podlega włączeniu do Załącznika, jeśli, nawet zastosowana w sposób właściwy do zamierzonego celu, wywołuje lub może wywołać:
a) szkodliwe skutki dla zdrowia ludzi lub zwierząt;
b) nadmiernie niekorzystne skutki w środowisku naturalnym.
Artykuł 7
1.
Jeżeli okaże się to konieczne ze względu na nieprzewidziane zagrożenie dla produkcji roślinnej, którego nie można zlikwidować innymi sposobami, stosowanie w Państwie Członkowskim środka ochrony roślin zawierającego jedną lub więcej substancji czynnych wymienionych w Załączniku, dane Państwo Członkowskie może zezwolić na wprowadzenie do obrotu i stosowanie tego środka na maksymalny okres 120 dni.
Państwo Członkowskie niezwłocznie informuje inne Państwa Członkowskie i Komisję o podjętych działaniach.
2.
Należy niezwłocznie ustalić zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 8, czy, a jeśli tak, na jakich warunkach, działanie podjęte przez Państwo Członkowskie zgodnie z ust. 1 może być kontynuowane lub powtórzone.
Artykuł 8
1.
Jeśli procedura przewidziana w niniejszym artykule ma być stosowana, sprawa przedstawiana jest niezwłocznie przez przewodniczącego, z jego własnej inicjatywy bądź na prośbę Państwa Członkowskiego, Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin, zwanemu dalej "Komitetem".
2.
Głosy Państw Członkowskich w Komitecie są obliczane zgodnie z art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie głosuje.
3.
Przedstawiciel Komisji przedkłada projekt środków, które mają być przyjęte.
Komitet wydaje opinię o tych środkach w terminie ustalonym przez przewodniczącego, z uwzględnieniem pilności sprawy.
Opinie przyjmuje się większością 41 głosów.
4.
Komisja przyjmuje środki i wdraża je niezwłocznie, o ile są one zgodne z opinią Komitetu.
Jeśli nie są one zgodne z opinią Komitetu lub jeśli opinii nie wydano, Komisja może niezwłocznie zaproponować Radzie środki do przyjęcia.
Rada przyjmuje środki kwalifikowaną większością.
Jeżeli Rada nie przyjęła żadnych środków w ciągu trzech miesięcy od przedłożenia jej wniosku, Komisja przyjmuje proponowane środki i niezwłocznie je wdraża.
Artykuł 9
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż 1 stycznia 1981 r. i niezwłocznie informują o tym Komisję.
Artykuł 10
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa komisji
z dnia 14 grudnia 1978 r.
zmieniająca dyrektywę 77/535/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do metod pobierania próbek i analizowania nawozów
(79/138/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/116/EWG z dnia 18 grudnia 1975 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do nawozów [1], w szczególności jej art. 9 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa Komisji 77/535/EWG [2] definiuje urzędowe kontrole nawozów sztucznych w EWG, przeprowadzane w celu sprawdzenia zgodności z wymogami nałożonymi przez przepisy wspólnotowe dotyczące jakości i składu nawozów sztucznych; dyrektywa ta powinna być zmieniona przez dodanie trzech nowych metod analizy;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw w Celu Usunięcia Barier w Handlu Nawozami Sztucznymi,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku II do dyrektywy 77/535/EWG wprowadza się zmiany poprzez dodanie po metodzie 5.1 metod 5.2, 5.3 i 5.4 załączonych do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie nie później niż do dnia 1 kwietnia 1979 r. wprowadzają w życie przepisy ustawodawcze, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
2.
Po notyfikacji niniejszej dyrektywy i po upływie odpowiedniego czasu na przekazanie uwag przez Komisję Państwa Członkowskie przekazują Komisji wszystkie projekty przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, które zamierzają przyjąć w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
DYREKTYWA RADY
z dnia 5 marca 1979 r.
zmieniająca dyrektywę 77/504/EWG w sprawie zwierząt hodowlanych czystorasowych z gatunku bydła
(79/268/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i 100,
uwzględniając wniosek Komisji1,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego2,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego3 ,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa Rady 77/504/EWG z dnia 25 lipca 1977 r. w sprawie zwierząt hodowlanych czystorasowych z gatunku bydła4 ustanowiła warunki stopniowej liberalizacji wewnątrzwspólnotowego handlu w tej dziedzinie;
do czasu wprowadzenia w życie zasad wspólnotowych w tej kwestii przyjęto ogólną zasadę, zgodnie z art. 7 tej dyrektywy, określającą, iż przywóz z państw trzecich nie powinien odbywać się na warunkach bardziej uprzywilejowanych od stosowanych do handlu wewnątrzwspólnotowego;
zasady wspólnotowe dotyczące handlu między Państwami Członkowskimi nie zostały jeszcze w pełni ustalone, w szczególności w odniesieniu do kryteriów wpisu do księgi hodowlanej; nie zostaną one ustanowione aż do czasu, gdy przyjęte zostaną środki wykonawcze, szczególnie te przewidziane w art. 6 wyżej wymienionej dyrektywy; art. 7 tej dyrektywy stosuje się po wprowadzeniu uzgodnień wewnątrzwspólnotowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Artykuł 9 dyrektywy 77/504/EWG otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 9
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne konieczne:
a) do wykonania niniejszej dyrektywy, z wyjątkiem art. 7, najpóźniej do dnia 1 stycznia 1979 r.;
b) do wykonania art. 7, w zakresie każdego z jego punktów, w tych samych terminach, w których wykonają one postanowienia odpowiednich przepisów stosowanych w handlu wewnątrzwspólnotowym, w szczególności decyzje, które są kolejno przyjmowane zgodnie z art. 6.
Państwa Członkowskie niezwłocznie poinformują o tym Komisję.".
Artykuł 2
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
DYREKTYWA RADY
z dnia 2 kwietnia 1979 r.
w sprawie obrotu mieszankami paszowymi
(79/373/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i 100,
uwzględniając wniosek Komisji1,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego2,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego3,
a także mając na uwadze, co następuje: produkcja zwierzęca zajmuje bardzo ważne miejsce w rolnictwie Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej; zadowalający wynik zależy w dużym stopniu od stosowania pasz dobrej jakości;
istnienie reguł dotyczących pasz jest konieczne do zwiększenia wydajności produkcji rolnej, biorąc pod uwagę ważną rolę, jaką w tym kontekście odgrywają mieszanki paszowe;
ustanawiając przepisy dotyczące wprowadzenia do obrotu mieszanek paszowych należy zadbać o zapewnienie pozytywnego wpływu tych pasz na produkcję zwierzęcą; w związku z tym pasze zawsze muszą być zdrowe, bez żadnych domieszek i muszą spełniać handlowe normy jakości; pasze nie mogą stanowić zagrożenia dla zdrowia zwierząt lub ludzi oraz nie mogą być sprzedawane w sposób mogący wprowadzić w błąd;
konieczne jest zapewnienie użytkownikom ścisłych i fachowych informacji na temat składu mieszanek paszowych; w związku z tym należy oznaczyć przynajmniej skład analityczny mieszanek mający bezpośredni wpływ na jakość pasz;
do czasu przyjęcia dalszych przepisów, niezbędne jest, uwzględniając praktykę stosowaną w niektórych Państwach Członkowskich, dostarczenie krajowym organom administracji państwowej tymczasowych przepisów, na podstawie których będą one mogły wymagać pełniejszych informacji na temat składu mieszanek paszowych, zarówno ich składu analitycznego, jak i składników; informacje te mogą być wymagane jedynie w formie przewidzianej niniejszą dyrektywą;
co więcej, wszyscy producenci pasz powinni mieć możliwość wskazania na etykietach niektórych informacji użytecznych dla nabywców; Państwa Członkowskie zachowują również prawo zezwalające producentom na wskazanie dodatkowych informacji;
do czasu przyjęcia przepisów prawa wspólnotowego, Państwa Członkowskie mogą, jeżeli przepisy Państw Członkowskich zawierają takie ograniczenia w momencie przyjęcia niniejszej dyrektywy, w dalszym ciągu wymagać, aby mieszanki paszowe znajdujące się w obrocie na ich terytorium były wytworzone przy użyciu pewnych składników lub aby nie zawierały określonych składników;
dopóki Wspólnota nie ustanowi swoich procedur, Państwa Członkowskie nie będą w stanie wymagać lub zezwalać na określanie wartości energetycznych, jeżeli ich przepisy obowiązujące w chwili przyjęcia niniejszej dyrektywy nie wymagają tego lub nie przewidują takiej możliwości;
w celu zapewnienia właściwej ochrony nabywcom mieszanki paszowe powinny być zasadniczo sprzedawane w zapieczętowanych opakowaniach lub zbiornikach; jednakże koniecznie okazuje się dopuszczenie wyjątków od tej zasady w pewnych szczególnych sytuacjach, które zostaną określone przez Wspólnotę;
Państwa Członkowskie muszą zapewnić, aby mieszanki paszowe spełniające wymogi określone w niniejszej dyrektywie nie podlegały żadnym ograniczeniom handlowym dotyczącym oznakowania i pakowania;
Państwa Członkowskie muszą ustanowić odpowiednie mechanizmy kontrolne w celu zapewnienia, aby wprowadzenie do obrotu mieszanek paszowych odbywało się zgodnie z ustanowionymi przepisami;
w celu ułatwienia stosowania przewidzianych środków, w szczególności wprowadzenia w miarę potrzeb poprawek i uzupełnień, należy określić procedurę ustanawiającą ścisłą współpracę między Państwami Członkowskimi a Komisją w ramach Stałego Komitetu ds. Pasz powołanego decyzją 70/372/EWG4;
niniejsza dyrektywa zawiera liczne odstępstwa krajowe; w związku z tym konieczne jest ustanowienie przepisów nakazujących dokonanie przeglądu niektórych z nich w określonym terminie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ;
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa dotyczy mieszanek paszowych znajdujących się w obrocie w obrębie Wspólnoty.
2.
Przepisy niniejszej dyrektywy stosuje się bez uszczerbku dla przepisów w sprawie:
a) pasz jednego rodzaju;
b) dodatków paszowych;
c) maksymalnego dozwolonego poziomu zawartości substancji i produktów niepożądanych w paszach;
d) maksymalnego dozwolonego poziomu pozostałości pestycydów na lub w produktach przeznaczonych do spożycia przez ludzi lub zwierzęta;
e) organizacji rynków rolnych.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:
a) "pasze": substancje organiczne lub nieorganiczne, proste lub w mieszankach, zawierające dodatki paszowe lub ich niezawierające, przeznaczone do bezpośredniego żywienia zwierząt;
b) "mieszanki paszowe": mieszanki substancji organicznych lub nieorganicznych, zawierające dodatki paszowe lub ich niezawierające, przeznaczone do bezpośredniego żywienia zwierząt jako mieszanki paszowe pełnoporcjowe lub mieszanki paszowe uzupełniające;
c) "dawka dzienna": średnia całkowita ilość pasz, przeliczona na zawartość wilgoci 12 %, niezbędna do zaspokojenia dziennych potrzeb żywieniowych zwierzęcia danego gatunku, w określonym wieku i użytkowanego w określony sposób;
d) "mieszanki paszowe pełnoporcjowe": mieszanki paszowe, które dzięki swojemu składowi są wystarczające do zaspokojenia dziennych potrzeb żywieniowych;
e) "mieszanki paszowe uzupełniające": mieszanki paszowe o wysokiej zawartości niektórych substancji, które poprzez swój skład są wystarczające do zaspokojenia dziennych potrzeb żywieniowych, przeznaczone do stosowania wraz z innymi paszami;
f) "mieszanki mineralne": mieszanki paszowe uzupełniające składające się głównie z minerałów i zawierające co najmniej 40 % popiołu surowego;
g) "pasze melasowane": mieszanki paszowe uzupełniające wyprodukowane z melasy o całkowitej zawartości cukru określonego poprzez zawartość sacharozy wynoszącej co najmniej 14 %;
h) "zwierzęta gospodarskie": zwierzęta należące do gatunków normalnie utrzymywanych i hodowanych lub spożywanych przez ludzi;
i) "zwierzęta domowe": zwierzęta należące do gatunków normalnie utrzymywanych i hodowanych, lecz nie spożywanych przez ludzi, z wyjątkiem zwierząt futerkowych.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie stanowią, że mieszanki paszowe mogą znajdować się w obrocie tylko jeżeli są zdrowe, bez domieszek i spełniają handlowe normy jakościowe.
Nakazują również, aby mieszanki paszowe nie stanowiły zagrożenia dla zdrowia zwierząt lub ludzi i nie mogły być przedstawiane i sprzedawane w sposób mogący wprowadzać w błąd.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie stanowią, że mieszanki paszowe mogą być sprzedawane jedynie w zapieczętowanych opakowaniach lub zbiornikach.
Opakowania lub zbiorniki te mają być zapieczętowane w taki sposób, aby otwarcie opakowania powodowało uszkodzenie zabezpieczeń, których nie można by użyć powtórnie.
2.
Wyjątki od zasady ustanowionej w ust. 1 muszą być zatwierdzone na poziomie wspólnotowym zgodnie z procedurą określoną w art. 13, pod warunkiem że zapewni się tożsamość i jakość odnośnych mieszanek paszowych.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie stanowią, że mieszanki paszowe mogą znajdować się w obrocie, jeżeli wymienione poniżej informacje są umieszczone na opakowaniach, zbiornikach lub dołączonych do nich etykietach, w sposób wyraźnie widoczny, czytelny i nieusuwalny. Odpowiedzialność za podanie powyższych informacji spoczywa na producentach, konfekcjonerach, importerach, sprzedawcach lub dystrybutorach działających we Wspólnocie:
a) określenie "mieszanka paszowa";
b) gatunek i rodzaj zwierząt, dla których przeznaczona jest dana mieszanka paszowa;
c) cel, w którym dana pasza jest stosowana;
d) informacje dotyczące podawania, o ile nie wynika to z informacji określonych w lit. b) i c);
e) informacje określone w pkt 5 Załącznika;
f) nazwa lub nazwa handlowa oraz adres lub statutowa siedziba podmiotu odpowiedzialnego za informacje określone w niniejszym ustępie;
g) waga netto; w przypadku produktów płynnych - objętość netto lub waga netto.
W przypadku mieszanek paszowych złożonych z nie więcej niż trzech składników nie jest konieczne podawanie informacji określonych w lit. b) oraz, w uzasadnionych przypadkach, w lit. c) i d), jeżeli składniki mieszanki zostały wyraźnie wymienione w opisie paszy.
2.
Państwa Członkowskie stanowią, że do mieszanek paszowych sprzedawanych w cysternach lub podobnych pojazdach lub zgodnie z przepisami określonymi w art. 4 ust. 2 załączone będą dokumenty zawierające informacje określone w ust. 1.
W przypadku niewielkich ilości pasz sprzedawanych użytkownikom końcowym informacje te mogą być dostarczone nabywcy poprzez odpowiednie ogłoszenie.
3.
Państwa Członkowskie mogą stanowić, że informacje określone w ust. 1 lit. b)-e) oraz g) mogą być dostarczane tylko w załączonym dokumencie.
4.
Państwa Członkowskie mogą wymagać, aby wszystkie lub tylko niektóre z następujących informacji były podane:
a) rodzaj mieszanki paszowej zamiast określenia "mieszanka paszowa", gdy jest to właściwe;
b) składniki;
c) informacje określone w pkt 3, 4 oraz 6 Załącznika;
d) data wytworzenia;
e) waga netto w opakowaniu (oryginalnym) zamiast wagi netto przewidzianej powyżej w ust. 1 lit. g);
f) zawartość mleka w proszku w paszach przeznaczonych dla zwierząt ssących oraz zawartość zbóż w mieszankach paszowych; w tym przypadku nie jest konieczne podawanie informacji dotyczących innych składników niż wymagane w art. 5 ust. 7.
5.
Państwa Członkowskie stanowią, że wraz z informacjami wymienionymi w ust. 1 jedynie następujące informacje mogą być umieszczone na opakowaniach, zbiornikach, etykietach lub dokumentach dołączonych do mieszanek paszowych:
a) znak identyfikacyjny lub znak towarowy podmiotu odpowiedzialnego za informacje przewidziane w niniejszym paragrafie;
b) numer serii;
c) okres trwałości;
d) kraj wytworzenia;
e) cena produktu;
f) sposób stosowania, o ile nie jest to wymagane na mocy ust. 1;
g) informacje określone w pkt 7 Załącznika.
6.
Państwa Członkowskie mogą stanowić, że jedynie następujące informacje mogą być umieszczone na opakowaniach, zbiornikach, etykietach mieszanek paszowych lub na dokumentach załączonych do mieszanek wraz z informacjami przewidzianymi w ust. 1:
a) nazwa lub nazwa handlowa oraz adres lub statutowa siedziba producenta, jeżeli nie jest on odpowiedzialny za umieszczenie na etykiecie szczegółowych danych o produkcie;
b) nazwa handlowa produktu;
c) składniki;
d) w niektórych przypadkach informacje przewidziane w art. 14 lit. a);
e) data wytworzenia;
f) informacje określone w pkt 8 Załącznika.
7.
Jeżeli podaje się szczegółowe informacje dotyczące składników, należy wymienić wszystkie użyte składniki albo przez podanie ilości każdego z nich, albo przez wymienienie składników w porządku od największego do najmniejszego, według ich zawartości w danej mieszance paszowej.
Państwa Członkowskie mogą nakazać wykorzystywanie tylko jednej z tych dwóch metod przedstawiania składników, lecz nie obu.
Jeżeli nie zostały podjęte środki wynikające z art. 10 lit. b), Państwa Członkowskie mogą podzielić składniki na grupy lub utrzymać istniejący podział na grupy oraz pozwolić, aby szczegółowe dane dotyczące składników były zastępowane informacjami o danej grupie składników.
8.
Wszelkie inne informacje podawane na opakowaniach, zbiornikach, etykietach lub załączonych dokumentach powinny być umieszczane oddzielnie od informacji przewidzianych w ust. 1-7.
Artykuł 6
Państwa Członkowskiego stanowią, że przepisy określone w pkt 1, 2, 9.1 oraz 9.2 Załącznika stosuje się w obrocie mieszankami paszowymi.
Artykuł 7
Państwa Członkowskie mogą nakazać, aby procedury określone w pkt 3, 4 oraz 9.3 Załącznika były stosowane w obrocie mieszankami paszowymi.
Państwa Członkowskie mogą również wyznaczyć odpowiednie granice odchyleń dla przypadków określonych w pkt 9.3 Załącznika, jak również dla innych składników analitycznych niż opisane w powyższym punkcie.
Artykuł 8
Gdy prawo obowiązujące w Państwach Członkowskich w momencie przyjęcia niniejszej dyrektywy tak stanowi, Państwa mogą ograniczyć obrót mieszankami paszowymi do:
- mieszanek uzyskiwanych z niektórych składników, lub
- mieszanek pozbawionych niektórych składników.
Artykuł 9
Państwa Członkowskie zapewniają, aby z przyczyn dotyczących przepisów zawartych w niniejszej dyrektywie obrót mieszankami paszowymi nie podlegał żadnym innym ograniczeniom, niż te przewidziane niniejszą dyrektywą.
Artykuł 10
Zgodnie z procedurą określoną w art. 13 oraz biorąc pod uwagę osiągnięcia postępu naukowo-technicznego:
a) wprowadza się konieczne zmiany do Załącznika;
b) mogą zostać ustanowione kryteria podziału składników na grupy dla potrzeb informacji określonych w art. 5 ust. 4 oraz ust. 6;
c) mogą zostać ustanowione metody obliczenia wartości energetycznej mieszanek paszowych.
Artykuł 11
Do celów handlu między Państwami Członkowskimi informacje określone w art. 5 ust. 1-7 mają być podawane przynajmniej w jednym z narodowych lub urzędowych języków kraju przeznaczenia.
Artykuł 12
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie niezbędne kroki w celu przeprowadzania urzędowej kontroli, przynajmniej przez pobieranie próbek, w celu zapewnienia zgodności z wymogami określonymi w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 13
1.
W przypadkach gdy ma być stosowana procedura ustanowiona w niniejszym artykule, przewodniczący niezwłocznie przedstawia dane zagadnienie Komitetowi z własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela danego Państwa Członkowskiego.
2.
Podczas głosowań na forum Komitetu głosy Państw Członkowskich ważone są zgodnie z zasadami określonymi w art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
Przedstawiciel Komisji przedstawia projekt dokumentu, który ma być przyjęty.
Komitet zajmuje stanowisko w sprawie proponowanych środków przed upływem terminu określonego przez przewodniczącego, w zależności od stopnia pilności przedłożonej sprawy.
Przyjęcie opinii wymaga co najmniej 41 głosów popierających.
4.
Jeżeli środki są zgodne ze stanowiskiem Komitetu, Komisja niezwłocznie przyjmuje je i wprowadza w życie.
Jeżeli są one niezgodne ze stanowiskiem Komitetu lub gdy Komitet nie przedstawi swojego stanowiska na dany temat, Komisja niezwłocznie przedstawia Radzie projekt, który ma być przyjęty.
Rada uchwala te środki kwalifikowaną większością głosów.
5.
Jeżeli Rada nie przyjmie żadnych środków przed upływem trzech miesięcy od czasu przedstawienia wniosku, Komisja niezwłocznie przyjmuje dany środek i wprowadza go w życie, chyba że wniosek został odrzucony przez Radę zwykłą większością głosów.
Artykuł 14
Niniejsza dyrektywa nie narusza praw Państw Członkowskich do:
a) stosowania zaleceń dotyczących rodzajów mieszanek paszowych spełniających określone kryteria pod względem składu analitycznego;
b) zaniechania stosowania przepisów niniejszej dyrektywy w przypadku mieszanek paszowych, jeżeli udowodnione jest przynajmniej przy pomocy odpowiedniego oznakowania, że dane mieszanki są przeznaczone do wywozu do państw trzecich;
c) zaniechania stosowania przepisów niniejszej dyrektywy w przypadku mieszanek paszowych, jeżeli jest udowodnione poprzez specjalne oznakowanie na etykiecie, że dane mieszanki przeznaczone są dla zwierząt utrzymywanych do celów naukowych lub eksperymentalnych.
Artykuł 15
Nie później niż po upływie trzech lat od przyjęcia niniejszej dyrektywy, na podstawie nabytego doświadczenia, Komisja przedstawi Radzie propozycje zmian w dyrektywie w celu zlikwidowania niektórych niezgodności, dotyczących w szczególności stosowania składników oraz etykietowania.
W oparciu o te propozycje Rada podejmie działania nie później niż po upływie pięciu lat od przyjęcia niniejszej dyrektywy.
Artykuł 16
Z dniem 1 stycznia 1981 r. Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy,\ i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 17
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 18 kwietnia 1979 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 74/483/EWG w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wystających elementów zewnętrznych w pojazdach silnikowych
(79/488/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r., w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 78/547/EWG [2], w szczególności jej art. 11, 12 i 13,
uwzględniając dyrektywę Rady 74/483/EWG z dnia 17 września 1974 r., w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wystających elementów zewnętrznych w pojazdach silnikowych [3],
a także mając na uwadze, co następuje: z uwagi na zdobyte doświadczenie oraz na aktualny stan rozwoju nauk technicznych, jest obecnie możliwe ustalanie coraz bardziej rygorystycznych wymogów oraz większe ich zbliżenie do rzeczywistych warunków przeprowadzanych testów;
bagażniki dachowe, bagażniki na narty oraz anteny radiowe nadawcze i odbiorcze są sprzedawane zarówno oddzielnie jak i zamontowane na pojeździe; jeśli możliwe jest ich sprawdzenie zanim zostaną zamontowane na pojeździe to ich swobodny przepływ, może zostać ułatwiony poprzez wprowadzenie homologacji typu EWG dla takich układów uznawanych za oddzielne urządzenia techniczne w rozumieniu art. 9a dyrektywy 70/156/EWG;
przepisy niniejszej dyrektywy są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw Dotyczących Usunięcia Barier Technicznych w Handlu w Sektorze Pojazdów Silnikowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 74/483/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
Artykuł 2, 3 i 4 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 2
Żadne Państwo Członkowskie nie może odmówić przyznania homologacji typu EWG lub krajowej homologacji typu dla dowolnego pojazdu silnikowego lub też odmówić przyznania homologacji bagażników dachowych, bagażników na narty oraz anten radiowych nadawczych i odbiorczych uznawanych za oddzielne urządzenia techniczne, ze względów odnoszących się do wystających elementów zewnętrznych w pojazdach silnikowych, jeżeli:
- pojazd jest zgodny z przepisami załączników I i II w odniesieniu do wystających elementów zewnętrznych w pojazdach silnikowych,
- bagażniki dachowe, bagażniki na narty oraz anteny radiowe nadawczo-odbiorcze uznawane za oddzielne urządzenia techniczne w rozumieniu art. 9a dyrektywy Rady 70/156/EWG są zgodne z przepisami załącznika I.
Artykuł 3
1.
Żadne Państwo Członkowskie nie może, ze względów odnoszących się do wystających elementów zewnętrznych, odmówić rejestracji, zakazać sprzedaży, dopuszczenia do ruchu lub też eksploatowania pojazdu, którego wystające elementy zewnętrzne są zgodne z przepisami załączników I i II.
2.
Żadne Państwo Członkowskie nie może, ze względów odnoszących się do wystających elementów zewnętrznych, zakazać wprowadzania do obrotu dowolnego rodzaju bagażników dachowych, bagażników na narty oraz anten radiowych nadawczych i odbiorczych uznawanych za oddzielne urządzenia techniczne w rozumieniu art. 9a dyrektywy 50/156/EWG, jeżeli te są zgodne z typem, na który udzielono homologacji w rozumieniu art. 2.
Artykuł 4
Państwo Członkowskie, które przyznało homologację typu podejmuje niezbędne środki w celu zapewnienia, że będzie informowane o wszelkich zmianach dotyczących poszczególnych części lub cech, określonych w pozycji 2.2 załącznika I. Właściwe władze tego Państwa Członkowskiego ustalają, czy zachodzi konieczność ponownego przeprowadzenia testów na zmodyfikowanym typie i sporządzenia nowego sprawozdania.
W przypadku gdy testy te ujawnią brak zgodności z wymogami niniejszej dyrektywy, na modyfikację nie zostanie przyznana homologacja."
2.
Załączniki I, II, oraz III do dyrektywy 74/483/EWG zmienia się zgodnie z załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Począwszy od dnia 1 stycznia 1980 r., Państwa Członkowskie, ze względów odnoszących się do wystających elementów zewnętrznych, nie mogą:
- w odniesieniu do typu pojazdu silnikowego, odmówić udzielenia homologacji typu EWG bądź też wystawienia kopii świadectwa homologacji, przewidzianego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 70/156/EWG, ani odmówić homologacji krajowej typu, lub
- odmówić udzielenia homologacji typu EWG dla bagażników dachowych, bagażników na narty oraz anten radiowych nadawczych i odbiorczych uznawanych za oddzielne urządzenia techniczne w rozumieniu art. 9a dyrektywy 50/156/EWG, lub
- odmówić dopuszczenia do ruchu pojazdów,
jeżeli wystające elementy zewnętrzne takiego typu pojazdu lub pojazdów bądź też wspomniane uprzednio oddzielne urządzenia technicznych są zgodne z przepisami dyrektywy 74/483/EWG, ostatnio zmienionej niniejszą dyrektywą.
2.
Począwszy od dnia 1 października 1981 r. Państwa Członkowskie:
- nie wystawiają kopii świadectwa homologacji, określonego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 70/156/EWG w odniesieniu do typu pojazdu, jeżeli jego wystające elementy zewnętrzne nie są zgodne z przepisami dyrektywy 74/483/EWG, ostatnio zmienionej niniejszą dyrektywą,
- mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji typu pojazdu silnikowego, jeżeli jego wystające elementy zewnętrzne nie są zgodne z przepisami dyrektywy 74/483/EWG, ostatnio zmienionej niniejszą dyrektywą.
3.
Począwszy od dnia 1 października 1983 r., Państwa Członkowskie mogą odmówić dopuszczenia do ruchu pojazdu, jeżeli jego wystające elementy zewnętrzne nie są zgodne z przepisami dyrektywy 74/483/EWG, ostatnio zmienionej niniejszą dyrektywą.
4.
Przed dniem 1 stycznia 1980 r. Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 18 kwietnia 1979 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 71/320/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do układów hamulcowych niektórych kategorii pojazdów silnikowych i ich przyczep
(79/489/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 78/547/EWG [2], w szczególności jej art. 11, 12 i 13,
uwzględniając dyrektywę Rady 71/320/EWG z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do układów hamulcowych niektórych kategorii pojazdów silnikowych i ich przyczep [3], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 75/524/EWG [4], a także mając na uwadze, co następuje:
w świetle zdobytego doświadczenia oraz najnowszych osiągnięć technicznych możliwe jest obecnie ustalanie coraz bardziej rygorystycznych wymogów oraz większe ich zbliżenie do rzeczywistych warunków badań;
przepisy niniejszej dyrektywy są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw Mających na Celu Usunięcie Barier Technicznych w Handlu w Sektorze Pojazdów Silnikowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
W załącznikach I, II, III, IV, V, VI i IX do dyrektywy 71/320/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
2.
Do czasu wejścia w życie szczególnych przepisów, dotyczących systemów przeciwblokujących, pojazdy kategorii M1, M2, M3, N1, N2, N3, O3 i O4, wyposażone w takie systemy, podlegają przepisom dyrektywy 71/320/EWG, ostatnio zmienionej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 2
1.
Począwszy od dnia 1 stycznia 1980 r. żadne Państwo Członkowskie, z przyczyn odnoszących się do układów hamulcowych, nie może:
- odmówić, w odniesieniu do typu pojazdu, udzielenia homologacji typu EWG lub wydania egzemplarza świadectwa, przewidzianego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 70/156/EWG, ani udzielenia krajowej homologacji typu, lub
- zabronić dopuszczenia do ruchu pojazdów,
jeśli układ hamulcowy tego typu pojazdu lub tych pojazdów jest zgodny z przepisami dyrektywy 71/320/EWG, ostatnio zmienionej niniejszą dyrektywą.
2.
Począwszy od dnia 1 października 1980 r. Państwa Członkowskie:
- nie wydają już egzemplarza świadectwa przewidzianego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 70/156/EWG w odniesieniu do typu pojazdu, którego układ hamulcowy nie jest zgodny z przepisami dyrektywy 71/320/EWG, ostatnio zmienionej niniejszą dyrektywą,
- odmawiają udzielenia krajowej homologacji typu pojazdu, którego układ hamulcowy nie jest zgodny z przepisami dyrektywy 71/320/EWG, ostatnio zmienionej niniejszą dyrektywą.
3.
Począwszy od dnia 1 października 1981 r. Państwa Członkowskie mogą zabronić dopuszczenia do ruchu pojazdów, których układ hamulcowy nie jest zgodny z przepisami dyrektywy 71/320/EWG, ostatnio zmienionej niniejszą dyrektywą.
4.
Nie naruszając ust. 1-3, Państwa Członkowskie wykonują przepisy ppkt 1.2.1 załącznika IV do dyrektywy 71/320/EWG, ostatnio zmienionej niniejszą dyrektywą, z mocą od dnia 1 października 1983 r.
5.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 stycznia 1980 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 18 kwietnia 1979 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 70/221/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do zbiorników ciekłego paliwa oraz tylnych zabezpieczeń pojazdów silnikowych i ich przyczep
(79/490/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszącą się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 78/547/EWG [2], w szczególności jej art. 11, 12 i 13,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/221/EWG z dnia 20 marca 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszącą się do zbiorników ciekłego paliwa oraz tylnych zabezpieczeń pojazdów silnikowych i ich przyczep [3], a także mając na uwadze, co następuje:
w świetle zdobytego doświadczenia oraz najnowszych osiągnięć jest obecnie możliwe wprowadzenie bardziej rygorystycznych wymogów i większe zbliżenie ich do rzeczywistych warunków badań;
urządzenia zabezpieczające tylną część pojazdu są już dostępne zarówno oddzielnie, jak też łącznie z pojazdem; w związku z możliwością sprawdzenia ich przed zamontowaniem w pojeździe ich swobodny przepływ może być ułatwiony dzięki wprowadzeniu homologacji EWG dotyczącej takich urządzeń, które w rozumieniu art. 9a dyrektywy 70/156/EWG, uznawane są za oddzielne zespoły techniczne;
przepisy niniejszej dyrektywy są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw w Sprawie Usunięcia Barier Technicznych w Handlu w Sektorze Pojazdów Silnikowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 70/221/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuły 2 i 2a otrzymują brzmienie:
"Artykuł 2
1.
Żadne Państwo Członkowskie, z przyczyn odnoszących się do zbiorników ciekłego paliwa, nie może odmówić udzielenia homologacji typu EWG lub krajowej homologacji typu w odniesieniu do pojazdu spełniającego wymogi określone w Załączniku dotyczącym zbiorników ciekłego paliwa.
2.
Żadne Państwo Członkowskie, z przyczyn odnoszących się do tylnych zabezpieczeń, nie może odmówić udzielenia homologacji typu EWG lub krajowej homologacji typu w odniesieniu do pojazdu spełniającego wymogi określone w Załączniku dotyczącym tylnych zabezpieczeń lub, jeśli pojazd ma zamontowane urządzenie zabezpieczające, któremu udzielono homologacji jako zespołowi technicznemu w rozumieniu art. 9a dyrektywy 70/156/EWG, oraz zainstalowano je zgodnie z wymogami ppkt II.5 Załącznika.
3.
Żadne Państwo Członkowskie nie może odmówić udzielenia homologacji EWG lub krajowej homologacji dla urządzenia tylnego zabezpieczenia, jeśli takie urządzenie, uznawane za zespół techniczny w rozumieniu art. 9a dyrektywy 70/156/EWG, spełnia odpowiednie wymogi określone w Załączniku.
Artykuł 2a
1.
Żadne Państwo Członkowskie, z przyczyn odnoszących się do zbiorników ciekłego paliwa, nie może odmówić ani zakazać sprzedaży, rejestracji oraz dopuszczania do ruchu pojazdu spełniającego wymogi określone w Załączniku dotyczące zbiorników ciekłego paliwa.
2.
Żadne Państwo Członkowskie, z przyczyn odnoszących się do tylnych zabezpieczeń, nie może odmówić ani zakazać sprzedaży, rejestracji oraz dopuszczania do ruchu pojazdu spełniającego wymogi określone w Załączniku dotyczącym tylnych zabezpieczeń lub, jeśli ma zamontowane takie urządzenie tylnego zabezpieczenia, któremu udzielono homologacji jako zespołowi technicznemu w rozumieniu art. 9a dyrektywy 70/156/EWG, oraz zainstalowano je zgodnie z wymogami ppkt II.5 Załącznika.
3.
Żadne Państwo Członkowskie nie może zakazać wprowadzenia do obrotu jakiegokolwiek urządzenia tylnego zabezpieczenia, uznanego za zespół techniczny w rozumieniu art. 9a dyrektywy 70/156/EWG, jeśli odpowiada ono typowi, któremu udzielono homologacji w rozumieniu art. 2 ust. 3."
2) Dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 2b
Państwo Członkowskie, które zajmuje się homologacją, podejmuje środki niezbędne do zapewnienia, że jest powiadamiane o wszelkich zmianach części lub właściwości określonych w ppkt II.2.1 oraz II.2.2 Załącznika.
Właściwe władze Państwa Członkowskiego określają, czy przeprowadza się nowe badania zmienionego typu oraz czy sporządza się nowe sprawozdanie.
W przypadku gdy badania te wykazują, że wymogi niniejszej dyrektywy nie są przestrzegane, zmianie nie udziela się homologacji."
3) W Załączniku do dyrektywy Rady 70/221/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Od dnia 1 stycznia 1980 r. żadne Państwo Członkowskie, z przyczyn odnoszących się do tylnych zabezpieczeń pojazdu, nie może:
- odmówić, w odniesieniu do typu pojazdu, udzielenia homologacji typu EWG lub wydania egzemplarza świadectwa przewidzianego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 70/156/EWG, lub udzielenia krajowej homologacji typu, lub
- zabronić dopuszczenia do ruchu pojazdu,
jeżeli części zapewniające tylne zabezpieczenie dla typu pojazdu lub pojazdów są zgodne z przepisami dyrektywy 70/221/EWG, ostatnio zmienionej niniejszą dyrektywą.
2.
Z mocą od dnia 1 października 1980 r. Państwa Członkowskie:
- nie wydają już egzemplarza świadectwa przewidzianego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. odnoszącego się do typu pojazdu, którego części zapewniające zabezpieczenie tylnej część pojazdu nie są zgodne z przepisami dyrektywy 70/221/EWG, ostatnio zmienionej niniejszą dyrektywą,
- odmawiają udzielenia krajowej homologacji typu w odniesieniu do pojazdu, którego części zapewniającej zabezpieczenie tylnej części pojazdu nie są zgodne z przepisami dyrektywy 70/221/EWG, ostatnio zmienionej niniejszą dyrektywą.
3.
Od dnia 1 października 1981 r. Państwa Członkowskie mogą zabronić dopuszczania do ruchu pojazdów, których części zapewniające zabezpieczenie tylnej części pojazdu nie są zgodne z przepisami dyrektywy 70/221/EWG, ostatnio zmienionej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Przed dniem 1 stycznia 1980 r. Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 17 maja 1979 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu części urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej kołowych ciągników rolniczych lub leśnych
(79/532/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: wymogi techniczne, które ciągniki muszą spełniać w myśl obowiązujących przepisów krajowych dotyczą między innymi urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej;
wymogi te są różne w poszczególnych Państwach Członkowskich; w związku z tym zachodzi konieczność przyjęcia przez wszystkie Państwa Członkowskie takich samych wymogów, w uzupełnieniu lub w miejsce istniejących przepisów, w szczególności w celu wprowadzenia w odniesieniu do każdego typu ciągnika procedury homologacji typu EWG, będącej przedmiotem dyrektywy Rady 74/150/EWG z dnia 4 marca 1974 r. [4] w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu kołowych ciągników rolniczych lub leśnych;
w dyrektywie 78/933/EWG [5] Rada ustanowiła wspólne wymogi instalacji urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej na kołowych ciągnikach rolniczych lub leśnych;
takie urządzenia oświetleniowe i sygnalizacji świetlnej mają takie same właściwości, jak te, które są montowane na pojazdach silnikowych; dlatego urządzenia po otrzymaniu znaku homologacji typu EWG części zgodnie z dyrektywą już przyjętą w tej dziedzinie w związku z homologacją typu pojazdów silnikowych i ich przyczep mogą być również stosowane w ciągnikach rolniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
"Ciągnik rolniczy lub leśny" oznacza każdy pojazd silnikowy, wyposażony w koła lub gąsienice, mający co najmniej dwie osie, którego główna funkcja polega na mocy pociągowej i który został specjalnie skonstruowany w celu holowania, pchania, przewożenia lub napędzania niektórych narzędzi, maszyn lub przyczep, przeznaczonych do stosowania w rolnictwie lub leśnictwie.
Może on być wyposażony w celu przewożenia rzeczy i osób.
2.
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie wyłącznie do ciągników określonych w ustępie 1, wyposażonych w ogumienie pneumatyczne i mających dwie osie oraz rozwijających maksymalną prędkość konstrukcyjną od 6 do 25 km/godz.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie nie mogą odmówić przyznania homologacji typu EWG lub homologacji krajowej ciągnika, z przyczyn odnoszących się do:
- świateł głównych, które funkcjonują jako światła drogowe lub światła mijania lub żarówek do takich świateł,
- tylnych świateł obrysowych,
- przednich świateł pozycyjnych (bocznych),
- tylnych świateł pozycyjnych (bocznych),
- świateł stopu,
- świateł kierunkowskazów,
- świateł odblaskowych,
- oświetlenia tylnej tablicy rejestracyjnej,
- przednich świateł przeciwmgielnych i żarówek do takich świateł,
- tylnych świateł przeciwmgielnych,
- świateł cofania,
- świateł postojowych,
jeśli opatrzone są one znakiem homologacji typu EWG części, określonym w załączniku do niniejszej dyrektywy i są instalowane zgodnie z wymogami ustanowionymi w dyrektywie 78/933/EWG.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie nie mogą odmówić rejestracji ciągnika ani zakazać jego sprzedaży, wprowadzenia do ruchu lub użytkowania, z przyczyn odnoszących się do:
- świateł głównych, które funkcjonują jako światła drogowe lub światła mijania lub żarówek do takich świateł,
- tylnych świateł obrysowych,
- przednich świateł pozycyjnych (bocznych),
- tylnych świateł pozycyjnych (bocznych),
- świateł stopu,
- świateł kierunkowskazów,
- świateł odblaskowych,
- oświetlenia tylnej tablicy rejestracyjnej,
- przednich świateł przeciwmgielnych i żarówek do takich świateł,
- tylnych świateł przeciwmgielnych,
- świateł cofania,
- świateł postojowych,
jeśli są one opatrzone znakiem homologacji typu EWG części, określonym w załączniku do niniejszej dyrektywy i są instalowane zgodnie z wymogami ustanowionymi w dyrektywie 78/933/EWG.
Artykuł 4
Zmiany niezbędne w celu dostosowania do postępu technicznego wymogów określonych w załącznikach przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 dyrektywy Rady 74/150/EWG.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie 18 miesięcy od jej notyfikacji i niezwłocznie informują o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 17 maja 1979 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do urządzenia sprzęgającego oraz biegu wstecznego kołowych ciągników rolniczych lub leśnych
(79/533/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2];
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3];
a także mając na uwadze, co następuje: wymogi techniczne, które ciągniki muszą spełniać w myśl obowiązujących przepisów krajowych dotyczą, między innymi, urządzenia sprzęgającego oraz biegu wstecznego;
wymogi te są różne w poszczególnych Państwach Członkowskich; w związku z tym zachodzi konieczność przyjęcia przez wszystkie Państwa Członkowskie takich samych wymogów, w uzupełnieniu lub w miejsce istniejących przepisów, w szczególności w celu wprowadzenia w odniesieniu do każdego typu ciągnika procedury homologacji typu EWG, będącej przedmiotem dyrektywy Rady 74/150/EWG z dnia 4 marca 1974 r. [4] w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu kołowych ciągników rolniczych lub leśnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
"Ciągnik rolniczy lub leśny" oznacza każdy pojazd silnikowy, wyposażony w koła lub gąsienice, posiadający co najmniej dwie osie, którego główna funkcja polega na mocy pociągowej i który został specjalnie skonstruowany w celu holowania, pchania, przewożenia lub napędzania niektórych narzędzi, maszyn lub przyczep, przeznaczonych do stosowania w rolnictwie lub leśnictwie.
Może on być wyposażony w celu przewożenia rzeczy i osób.
2.
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie wyłącznie do ciągników określonych w ust. 1, wyposażonych w ogumienie pneumatyczne i mających dwie osie oraz rozwijających maksymalną prędkość konstrukcyjną od 6 do 25 km/godz.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie nie mogą odmówić przyznania homologacji typu EWG lub homologacji krajowej ciągnika z przyczyn odnoszących się do urządzenia sprzęgającego oraz biegu wstecznego, jeżeli spełniają one wymogi określone w Załączniku.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie nie mogą odmówić rejestracji ciągnika ani zakazać jego sprzedaży, wprowadzenia do ruchu lub użytkowania z przyczyn odnoszących się do urządzenia sprzęgającego oraz biegu wstecznego, jeśli spełniają one wymogi określone w załączniku.
Artykuł 4
Zmiany niezbędne w celu dostosowania do postępu technicznego wymogów określonych w załącznikach przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 dyrektywy Rady 74/150/EWG.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie 18 miesięcy od jej notyfikacji i niezwłocznie informują o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 25 czerwca 1979 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu w kołowych ciągnikach rolniczych lub leśnych (próba statyczna)
(79/622/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: wymagania techniczne, z którymi ciągniki muszą być zgodne na mocy prawa krajowego, odnoszą się między innymi do konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu oraz do sposobów ich zamocowania do ciągnika;
wymagania te są różne w poszczególnych Państwach Członkowskich; w związku z tym zachodzi konieczność przyjęcia przez wszystkie Państwa Członkowskie takich samych wymagań w uzupełnieniu lub w miejsce obowiązujących przepisów, w szczególności w celu wprowadzenia w odniesieniu do każdego typu ciągnika procedury homologacji typu EWG, będącej przedmiotem dyrektywy Rady 74/150/EWG z dnia 4 marca 1974 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu kołowych ciągników rolniczych lub leśnych [3];
zharmonizowana procedura homologacji części, odnosząca się do konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu oraz do sposobów ich zamocowania do ciągników, umożliwia każdemu Państwu Członkowskiemu sprawdzenie zgodności ze wspólnymi wymogami konstrukcyjnymi i dotyczącymi badań oraz powiadamianie pozostałych Państw Członkowskich o wynikach poprzez przesyłanie egzemplarzy świadectwa homologacji części, sporządzonego dla każdego typu konstrukcji zabezpieczającej przy przewróceniu i sposobu jej zamocowania do ciągnika; umieszczenie znaku homologacji EWG części na wszystkich konstrukcjach wyprodukowanych zgodnie z homologowanym typem eliminuje jakąkolwiek potrzebę przeprowadzania kontroli technicznych tych konstrukcji w pozostałych Państwach Członkowskich;
wspólne wymagania dotyczące pozostałych części i cech konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu, w szczególności dotyczące wymiarów, drzwi, bezpiecznych szyb, urządzeń zapobiegających wielokrotnemu dachowaniu ciągnika na skutek wywrócenia, a także dotyczące ochrony pasażerów zostaną ustanowione w terminie późniejszym;
zharmonizowane wymagania mają na celu głównie zapewnienie bezpieczeństwa drogowego i w miejscu pracy w całej Wspólnocie; z tego powodu zachodzi konieczność wprowadzenia obowiązku wyposażania ciągników objętych niniejszą dyrektywą w konstrukcje zabezpieczające przy przewróceniu; do dnia, którego data zostanie ustalona, ciągniki określone w dyrektywie Rady 77/536/EWG z dnia 28 czerwca 1977 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu w kołowych ciągnikach rolniczych lub leśnych [4] będą mogły być wyposażanie w konstrukcje zabezpieczające przy przewróceniu spełniające warunki dyrektywy 77/536/EWG lub niniejszej dyrektywy;
zbliżenie ustawodawstw odnoszących się do ciągników pociąga za sobą wzajemne uznanie przez Państwa Członkowskie badań przeprowadzonych przez każde z nich na podstawie wspólnych wymagań,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Każde Państwo Członkowskie udziela homologacji EWG części w odniesieniu do każdego typu konstrukcji zabezpieczającej przy przewróceniu i sposobu jej zamocowania do ciągnika, spełniającego wymagania konstrukcyjne i dotyczące badań ustanowione w załącznikach I–V.
2.
Państwo Członkowskie, które udzieliło homologacji EWG części, podejmuje środki w zakresie, w jakim jest to konieczne, i w miarę potrzeby, we współpracy z właściwymi władzami pozostałych Państw Członkowskich w celu sprawdzenia, czy modele seryjne odpowiadają homologowanemu typowi.
Sprawdzenie takie ogranicza się do kontroli na miejscu.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wydają producentowi ciągnika lub producentowi tej konstrukcji lub jego upoważnionemu przedstawicielowi dla każdego typu konstrukcji zabezpieczającej przy przewróceniu oraz jej zamocowania do ciągnika, któremu udzieliły homologacji zgodnie z art. 1, znak homologacji EWG części zgodny ze wzorem przedstawiony w załączniku VI.
Państwa Członkowskie podejmują odpowiednie środki zapobiegające użyciu znaków mogących spowodować pomylenie konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu, którym udzielono homologacji zgodnie z art. 1, z innymi urządzeniami.
Artykuł 3
1.
Żadne Państwo Członkowskie nie może zabronić wprowadzania do obrotu konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu oraz sposobów ich zamocowania do ciągnika z przyczyn odnoszących się do ich budowy, jeśli są one opatrzone znakiem homologacji EWG części.
2.
Jednakże Państwo Członkowskie może zabronić wprowadzenia do obrotu konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu, mimo że są one opatrzone znakiem homologacji EWG części, jeśli konsekwentnie nie są one zgodne z homologowanym typem.
Państwo takie powiadamia bezzwłocznie pozostałe Państwa Członkowskie i Komisję o podjętych środkach, przedstawiając powody swojej decyzji.
Artykuł 4
Właściwe władze każdego Państwa Członkowskiego w ciągu jednego miesiąca przesyłają właściwym władzom pozostałych Państw Członkowskich egzemplarz świadectwa homologacji części, którego przykład znajduje się w załączniku VII, wypełnionego dla każdego typu konstrukcji zabezpieczającej przy przewróceniu, któremu udzielono lub odmówiono udzielenia homologacji.
Artykuł 5
1.
Jeśli Państwo Członkowskie, które udzieliło homologacji EWG części uzna, iż określona liczba konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu i ich zamocowania do ciągnika, opatrzonych tym samym znakiem homologacji EWG części nie spełnia wymagań dotyczących homologowanego typu, wtedy podejmie niezbędne środki, by zapewnić, iż modele seryjne spełniają wymagania homologowanego typu.
Właściwe władze tego państwa powiadamiają o podjętych środkach właściwe władze pozostałych Państw Członkowskich, które mogą, o ile to konieczne, w razie poważnych i powtarzających się przypadków niespełniania wymagań zgodności cofnąć homologację EWG części.
Wspomniane władze podejmują takie same środki, jeżeli zostaną powiadomione przez właściwe władze innego Państwa Członkowskiego o wystąpieniu takiego uchybienia w zakresie zgodności.
2.
Właściwe władze Państw Członkowskich w ciągu miesiąca powiadamiają się wzajemnie o cofnięciu homologacji EWG części oraz o powodach zastosowania takiego środka zaradczego.
Artykuł 6
Każda decyzja podjęta w zastosowaniu przepisów przyjętych w wykonaniu niniejszej dyrektywy dotycząca odmowy lub cofnięcia homologacji części w odniesieniu do konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu lub ich zamocowania do ciągnika albo zakazu ich wprowadzania do obrotu lub eksploatacji szczegółowo określa powody, na których oparto się przy jej podejmowaniu.
Decyzję taką podaje się do wiadomości zainteresowanej stronie, którą jednocześnie informuje się o dostępnych, zgodnych z obowiązującym w Państwach Członkowskich prawem, środkach zaskarżenia, jak również o terminie przewidzianym na skorzystanie z nich.
Artykuł 7
Żadne z Państw Członkowskich nie może odmówić udzielenia homologacji typu EWG lub krajowej homologacji typu w odniesieniu do ciągników z przyczyn odnoszących się do konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu lub ich zamocowania do ciągnika, jeśli opatrzone są one znakiem homologacji EWG części i gdy zostały spełnione wymagania ustanowione w załączniku VIII.
Artykuł 8
Żadne z Państw Członkowskich nie może odmówić lub zakazać sprzedaży, rejestracji, dopuszczenia do ruchu lub eksploatacji ciągników z przyczyn odnoszących się do konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu i ich zamocowania do ciągnika, jeśli opatrzone są one znakiem homologacji EWG części i gdy zostały spełnione wymagania ustanowione w załączniku VIII.
Artykuł 9
Niniejszą dyrektywę stosuje się do ciągników określonych w art. 1 dyrektywy 74/150/EWG o następujących cechach:
- prześwit pod tylną osią nie większy niż 1000 mm,
- stały lub regulowany rozstaw kół jednej z osi napędowych, 1150 mm lub więcej,
- możliwość wyposażenia w urządzenia sprzęgu wielopunktowego do narzędzi odczepianych oraz do dyszla przyczepy,
- masa co najmniej 800 kg, odpowiadająca ciężarowi rozładowanego ciągnika, zgodnie z ustaleniami ppkt 2.4 załącznika I do dyrektywy 74/150/EWG, włącznie z konstrukcją zabezpieczającą przy przewróceniu, zamontowaną zgodnie z wymaganiami niniejszej dyrektywy, oraz z oponami o największym rozmiarze zalecanym przez producenta.
Artykuł 10
Do celów homologacji typu EWG każdy ciągnik, do którego odnosi się art. 9, musi być wyposażony w konstrukcję zabezpieczającą przy przewróceniu spełniającą wymagania ustanowione w załącznikach I–IV.
Jednakże ciągniki określone w art. 9 dyrektywy 77/536/EWG mogą do celów homologacji typu EWG być wyposażone w konstrukcję zabezpieczającą przy przewróceniu, spełniającą wymagania określone w załącznikach I–IV do tej dyrektywy.
Artykuł 11
Wszelkie zmiany niezbędne w celu dostosowania wymagań określonych w załącznikach do niniejszej dyrektywy w celu uwzględnienia postępu technicznego przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 dyrektywy 74/150/EWG.
Artykuł 12
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy niezbędne w celu wykonania niniejszej dyrektywy w terminie 18 miesięcy od jej notyfikacji i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, że teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą są przekazywane Komisji.
Artykuł 13
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 24 lipca 1979 r.
zmieniająca dyrektywę 76/768/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych
(79/661/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 5 dyrektywy Rady 76/768/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych [1] przewiduje, iż po wygaśnięciu trzyletniego okresu, licząc od daty jej notyfikacji, substancje i środki barwiące wymienione w załączniku IV są albo definitywnie dopuszczone, albo definitywnie zabronione, albo utrzymane przez kolejny okres trzech lat w załączniku IV, albo wykreślone ze wszystkich załączników;
ze względu na złożoność problemów, które jeszcze pozostają do rozwiązania, nie będzie możliwe przestrzeganie tego nieprzekraczalnego terminu, dlatego musi on zostać przedłużony,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 76/768/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 5 akapit pierwszy wyrazy "Przez trzy lata począwszy od ogłoszenia niniejszej dyrektywy" zastępuje się wyrazami "do dnia 31 grudnia 1980 r.";
2) w art. 5 akapit drugi wyrazy "po wygaśnięciu okresu trzech lat" zastępuje się wyrazami "począwszy od dnia 1 stycznia 1981 r.".
Artykuł 2
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 30 lipca 1979 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 24 lipca 1979 r.
uzupełniająca Załącznik do dyrektywy Rady 76/769/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych
(79/663/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Zgromadzenia [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: niektóre typy lamp, popielniczek i innych przedmiotów dekoracyjnych mają szklane pojemniki zawierające bardzo toksyczne, szkodliwe lub łatwo palne ciecze (na przykład czterochlorek węgla, trichloroetylen lub czterochloroetylen);
przedmioty te nie zawsze są wystarczająco stabilne i mogą być łatwo przewrócone, w szczególności przez małe dzieci, w wyniku czego szklany pojemnik rozbija się, ciecz wypływa i wydzielają się toksyczne lub szkodliwe opary, których pierwszymi ofiarami są dzieci; co najmniej dwa z takich wypadków były śmiertelne;
rozbicie takich przedmiotów może być również przyczyną pożarów lub eksplozji;
w celu uniknięcia dalszych wypadków, w szczególności ofiar wśród ludzi, niezbędne jest wprowadzenie, jak najszybciej, na poziomie wspólnotowym zakazu wprowadzania do obrotu i stosowania przedmiotów zawierających niebezpieczne ciecze;
zakazy już przyjęte przez poszczególne Państwa Członkowskie wpływają na funkcjonowanie wspólnego rynku; z tego powodu konieczna jest harmonizacja odnośnych przepisów prawa Państw Członkowskich i w konsekwencji zmiana Załącznika do dyrektywy Rady 76/769/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych [4];
ponadto na podstawie szczegółowych badań wykazano, że substancja fosforan tris (2,3 dibromopropylu) [nr CAS 126-72-7], która jest stosowana w ogniotrwałych wyrobach włókienniczych i odzieży, w szczególności odzieży dziecięcej, stwarza zagrożenie dla zdrowia; jej stosowanie powinno z tego powodu być ograniczone;
substancje, o których mowa powyżej podlegają w niektórych Państwach Członkowskich przepisom prawnym; przepisy te, dotyczące warunków wprowadzania do obrotu i stosowania, różnią się; różnice te stanowią barierę w handlu oraz mają bezpośredni wpływ na tworzenie i funkcjonowanie wspólnego rynku;
z tego powodu konieczna jest również zmiana Załącznika do dyrektywy 76/769/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do dyrektywy 76/769/EWG wprowadza się następujące zmiany:
a) dodaje się pkt 3 i 4 w brzmieniu:
"3.Płyny takie jak preparaty wymienione w załączniku I do dyrektywy Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i oznakowania substancji niebezpiecznych(1), ostatnio zmienionej dyrektywą 79/370/EEC(2), w następujących kategoriach:wysoko toksycznetoksyczneszkodliweżrąceo właściwościach wybuchowychskrajnie łatwopalnewysoce łatwopalnełatwopalneoraz każdy płyn z temperaturą zapłonu poniżej 55 °C _BAR_ Nie mogą być stosowane w przedmiotach ozdobnych, przeznaczonych do wytwarzania efektów świetlnych lub barwnych za pomocą zróżnicowanych faz, np. w ozdobnych lampach i popielniczkach _BAR_
"(1) Dz.U. 196 z 16.8.1967, str. 1.
(2) Dz.U. L 88 z 7.4.1979, str. 1."
DYREKTYWA RADY
z dnia 24 lipca 1979 r.
zmieniająca dyrektywy 66/401/EWG, 66/402/EWG, 70/458/EWG oraz 70/457/EWG w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych, zbóż i materiałem siewnym warzyw oraz w sprawie Wspólnego Katalogu Odmian Gatunków Roślin Rolniczych
(79/692/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 oraz art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji1,
uwzględniając opinię Zgromadzenia2,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego3,
z powodu przyczyn przedstawionych poniżej niektóre dyrektywy dotyczące obrotu nasionami i materiałem rozmnożeniowym zostają zmienione;
w przypadku materiału siewnego roślin pastewnych, niektóre warunki dotyczące testowania materiału siewnego zostają złagodzone dla tych regionów Wspólnoty, w których korzystne warunki ekologiczne zapewniają zgodność z odpowiednimi standardami przyjętymi we Wspólnocie;
w przypadku materiału siewnego żyta używanego na cele paszowe, powinno się zezwolić na tymczasowe złagodzenie standardów Wspólnoty stosowanych w odniesieniu do materiału siewnego żyta w celu przezwyciężenia tymczasowych trudności, które występują w niektórych regionach Wspólnoty w odniesieniu do tych produktów;
w przypadku materiału siewnego zbóż, ostatnie metody badawcze, mające na celu zmniejszenie skutków ataku niektórych szkodliwych organizmów wydają się uzasadniać przyjęcie mieszanek materiału siewnego różnych odmian zbóż, pod warunkiem, że podjęte zostaną odpowiednie środki zabezpieczające gwarantujące, że jakość materiału siewnego lub produktów finalnych nie zostanie naruszona;
w celu poprawy funkcjonowania systemów wspólnego katalogu odmian gatunków roślin uprawnych, niektóre przepisy dotyczące przyjmowania odmian na poziomie krajowym, nazw odmian oraz wymiany informacji pomiędzy Państwami Członkowskimi powinny zostać dostosowane do ustanowionych zasad międzynarodowych oraz do zasad dotyczących wolnego rynku, w przypadku odmian, materiału siewnego należącego do odmian przyjętych w różnych Państwach Członkowskich, przepisy te, co najmniej w przypadku niektórych gatunków, powinny zostać wzmocnione;
przepisy w sprawie obrotu materiałem siewnym warzyw oraz przepisy w sprawie Wspólnego Katalogu Odmian Gatunków Roślin Rolniczych stanowią, że po dniu 1 lipca 1977 r. równoważne środki działania podjęte w państwach trzecich dotyczące odmian nie mogą już dłużej być ustanawiane na poziomie krajowym; niektóre równoważne decyzje podjęte na poziomie wspólnotowym będą obowiązywały tylko od dnia 1 lipca 1978 r.; dlatego też powinien zostać wydłużony o jeden rok przewidziany okres czasu dla ustanowienia równoważnych wspólnotowych decyzji na poziomie krajowym w celu objęcia tradycyjnego modelu wymiany handlowej, który był utrzymywany po dniu 1 lipca 1977 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W art. 2 dyrektywy Rady 66/401/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym rośli pastewnych4, ostatnio zmienionej dyrektywą 79/641/EWG5 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"1c.
Państwa Członkowskie, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21, mogą zostać upoważnione do niestosowania warunków zawartych w załączniku II sekcja I B4 dla jednego lub większej ilości omawianych gatunków, jeżeli można będzie założyć przy uwzględnieniu warunków ekologicznych oraz nabytego doświadczenia, że standardy ustanowione w załączniku II sekcja I pkt 2 kolumna 13 tabeli są spełnione."
Artykuł 2
W dyrektywie Rady 66/402/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym zbóż6, ostatnio zmienionej dyrektywą 79/641/EWG, wprowadza się następujące zmiany:
1. Do art. 2 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"1c.
Do dnia 30 czerwca 1982 r. Państwa Członkowskie, zgodnie z procedurą przyjętą w art. 21, mogą zostać upoważnione do zezwolenia obrotu materiałem siewnym różnych gatunków żyta przeznaczonych głównie do użycia na pasze, które nie spełniają wymagań przyjętych w:
- w załączniku II w odniesieniu do kiełkowania,
- oraz w załączniku II ust. 2 tabela A kolumna 6 w odniesieniu do elitarnego materiału siewnego."
2. W art. 13 dodaje się akapit pierwszy w brzmieniu:
"1.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić, aby materiał siewny gatunków zbóż był przedmiotem obrotu na rynku w formie specjalnych mieszanek różnych odmian pod warunkiem, że zostanie potwierdzone przez badania naukowo-techniczne, że mieszanki te są szczególnie efektywne przeciwko rozprzestrzenianiu się niektórych szkodliwych organizmów oraz także pod warunkiem, że komponenty takich mieszanek, przed zmieszaniem, spełniają przepisy handlowe stosowane w stosunku do nich."
3. W art. 13 ust. 1 otrzymuje oznaczenie ust. 2, natomiast ust. 2 otrzymuje oznaczenie ust. 3.
4. W załącznika IV A lit b) dodaje się numer w brzmieniu:
"8.
"Obrót dozwolony wyłącznie w." (zainteresowane Państwo Członkowskie)."
Artykuł 3
W dyrektywie Rady 70/457/EWG z dnia 29 września 1970 r. w sprawi Wspólnego Katalogu Odmian Gatunków Roślin Rolniczych7, ostatnio zmienionej dyrektywą 78/55/EWG8, wprowadza się następujące zmiany:
1. Artykuł 5 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Odmiana będzie uważana za odrębną od odmiany pierwotnej, z której powstała, jeśli, bez względu na pochodzenie, sztuczne czy naturalne, będzie łatwa do rozróżnienia od jakichkolwiek innych odmian znanych we Wspólnocie pod względem jednej lub większej ilości cech charakterystycznych.
Cechy charakterystyczne odmian muszą być łatwe do dokładnego rozpoznania oraz do dokładnego zdefiniowania.
Odmiana znana we Wspólnocie jest odmianą, która w czasie, kiedy wniosek o uznanie odmiany ma być oceniany, jest należycie przygotowany:
- albo umieszczona we Wspólnym Katalogu Odmian Gatunków Roślin Rolniczych, albo umieszczona w Katalogu Odmian Gatunków Warzyw,
- lub jeżeli nie została umieszczona w jednym z tych katalogów, została uznana lub przedłożona do uznania w danym Państwie Członkowskim lub w innym Państwie Członkowskim albo poddana do rejestracji i obrotu lub do rejestracji w przypadku innych państw,
chyba że wyżej wymienione warunki nie są już spełniane we wszystkich zainteresowanych Państwach Członkowskich, zanim decyzja dotycząca oceny wniosku o uznanie odmiany została powzięta."
2.
W art. 7 ust. 1 dodaje się, co następuje:
"W celu ustanowienia odrębności, rosnące próby obejmują co najmniej dostępne odmiany porównywalne, które są znanymi odmianami we Wspólnocie w rozumieniu art. 5 ust. 1.
W celu stosowania przepisów art. 9 inne dostępne odmiany porównywalne zostają włączone."
3. Artykuł 9 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Biorąc pod uwagę dostępne informacje, Państwa Członkowskie zapewniają również, że odmiany, które nie są wyraźnie odrębne:
- od wcześniej uznanych odmian w Państwie Członkowskim, określonych lub w innym Państwie Członkowskim, lub
- od innych odmian, które zostały ocenione z uwzględnieniem odrębności, trwałości i wyrównania zgodnie z zasadami odpowiadającymi zasadom niniejszej dyrektywy, jednakże bez pozostania odmianą znaną we Wspólnocie w rozumieniu art. 5 ust. 1,
noszą nazwę tej odmiany.
Przepisów tych nie stosuje się, jeśli nazwa ta może wprowadzić w błąd lub spowodować pomyłki w odniesieniu do danej odmiany, jeśli zgodnie ze wszystkimi przepisami zainteresowanego Państwa Członkowskiego, dotyczącymi nazw odmian, inne zdarzenia uniemożliwiają ich wykorzystanie lub jeśli prawa stron trzecich utrudniają swobodne wykorzystanie tej nazwy w powiązaniu z odmianami określonymi."
4. W art. 9 ust. 3 otrzymuje oznaczenie ust. 4.
5. W art. 10 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie i Komisja zostaną niezwłocznie poinformowane o jakimkolwiek złożonym lub wycofanym wniosku w sprawie uznania odmiany, o jakimkolwiek zapisie w katalogu odmian, a także o jakiejkolwiek jego zmianie."
6. Po art. 12 dodaje się art. w brzmieniu:
"Artykuł 12a
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, że jakiekolwiek wątpliwości, które powstaną po uznaniu odmiany dotyczące oceny jej odrębności lub jej nazwy w czasie uznania, zostaną wyjaśnione.
2.
Tam, gdzie po uznaniu odmiany ustalone zostało, że warunki dotyczące odrębności w rozumieniu art. 5 nie zostały spełnione w czasie uznania, uznanie zastępuje się przez inną decyzję lub tam, gdzie jest to właściwe, unieważnieniem, które odpowiada niniejszej dyrektywie.
Poprzez tę inną decyzję, począwszy od dnia ich początkowego uznania, odmiany te nie będą uważane za odmiany znane we Wspólnocie w rozumieniu art. 5 ust. 1.
3.
Tam, gdzie po uznaniu odmiany ustalone zostało, że jej nazwa w rozumieniu art. 9 nie była uznawana, kiedy odmiana ta była uznana, nazwa zostaje dostosowana w sposób odpowiadający niniejszej dyrektywie.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić na tymczasowe używanie poprzedniej nazwy jako nazwy dodatkowej.
Szczegółowe ustalenia dotyczące możliwości używania poprzedniej nazwy jako nazwy dodatkowej mogą zostać ustalone zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23."
7.
W art. 15 ust. 2 dodaje się, co następuje:
"Tylko wnioski przedłożone cztery miesiące przed upływem wspomnianego powyżej okresu zostaną wzięte pod uwagę."
8.
W art. 15 ust. 5 dodaje się, co następuje:
"W przypadku Beta vulgaris L. oraz Solanum tuberosum L. niniejsze warunki będą uważane za spełnione w dniu 31 grudnia każdego roku w odniesieniu do odmian, które zostaną zakomunikowane zgodnie z przepisami przewidzianymi w art. 10 ust. 1 i 2 cztery miesiące przed upływem tej daty, chyba że Państwo Członkowskie poinformuje Komisję lub złoży oświadczenie do Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego, że nie zamierza odstępować od wniosku zgodnie z ust. 2.
Stanowiąc na wniosek Komisji, Rada zdecyduje czy te przepisy będą stosowane również w stosunku do innych gatunków."
9.
W art. 21 ust. 2 wyrazy "dnia 30 czerwca 1977 r." zastępuje się wyrazami "dnia 30 czerwca 1978 r."
Artykuł 4
W art. 32 ust. 2 dyrektywy Rady 70/458/EWG z dnia 29 września 1970 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym warzyw9, ostatnio zmienionej dyrektywą 79/641/EWG wyrazy "dnia 30 czerwca 1977 r." zastępuje się wyrazami "dnia 30 czerwca 1978 r".
Artykuł 5
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania:
- art. 1 i 2, począwszy od dnia 1 stycznia 1980 r.,
- art. 3 ust. 9 i 4, począwszy od dnia 1 lipca 1977 r.,
- innych przepisów tej dyrektywy dnia 1 lipca 1982 r.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 24 lipca 1979 r.
zmieniająca dyrektywę 74/150/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu kołowych ciągników rolniczych lub leśnych
(79/694/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Zgromadzenia [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: niektóre systemy lub części ciągników, które stanowią oddzielny podzespół techniczny, są wprowadzane do obrotu zarówno oddzielnie, jak i po zamontowaniu w ciągniku; na ile jest możliwe sprawdzenie takich systemów lub części przed zamontowaniem w ciągniku, ich swobodny przepływ może być ułatwiony przez wprowadzenie homologacji typu EWG także dla tych oddzielnych podzespołów technicznych;
z tego względu pożądane jest, aby dyrektywa Rady 74/150/EWG z dnia 4 marca 1974 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu kołowych ciągników rolniczych lub leśnych [3] została niezwłocznie uzupełniona przepisami wprowadzającymi taką homologację typu;
homologacja typu EWG dla oddzielnych podzespołów technicznych, które zostają zamontowane w ciągnikach upraszcza procedurę homologacji typu ciągnika przez uniknięcie powtórnych kontroli podczas homologacji typu; podczas udzielania homologacji typu oddzielnych podzespołów technicznych musi być możliwe ustanowienie ograniczenia odnośnie do ich stosowania i/lub warunków ich montowania;
zawsze musi istnieć możliwość dostosowania odrębnych dyrektyw do postępu technicznego w zakresie produkcji oddzielnych podzespołów technicznych; procedura przewidziana w art. 13 dyrektywy Rady 74/150/EWG jest właściwa do tego celu;
wymogi techniczne dotyczące przestrzeni roboczej kierowcy oraz okien ciągnika różnią się w poszczególnych Państwach Członkowskich; dlatego też konieczne jest, aby wszystkie Państwa Członkowskie niezwłocznie przyjęły takie same wymagania bądź w uzupełnieniu do, bądź zamiast obowiązujących przepisów krajowych;
kontrole sprawdzające zgodność z tymi wymogami powinny być przeprowadzane w ramach procedury homologacji typu EWG dla każdego typu ciągnika określonego w dyrektywie 74/150/EWG; dlatego konieczne jest uzupełnienie niniejszej dyrektywy przez włączenie niezbędnych odnośników w załączniku I (wzór dokumentu informacyjnego) oraz w załączniku II (wzór świadectwa homologacji typu),
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie Rady 74/150/EWG wprowadza się następujące zmiany:
a) Po art. 9 dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 9a
1.
W przypadku gdy odrębne dyrektywy zawierają jasne wskazania do takiego postępowania, homologacja typu EWG może być także udzielona dla typów systemów lub części ciągników, które stanowią oddzielny podzespół techniczny.
2.
W przypadku gdy oddzielny podzespół techniczny, który ma zostać zatwierdzony, spełnia swoje funkcje lub stanowi szczególną cechę w połączeniu z innymi częściami ciągnika i z tego powodu zgodność z jednym lub więcej wymaganiami może być sprawdzona, jedynie gdy oddzielny podzespół techniczny podlegający zatwierdzeniu działa w połączeniu z innymi częściami ciągnika, czy to prawdziwymi, czy symulowanymi, zakres homologacji typu EWG dla oddzielnego podzespołu technicznego musi być odpowiednio ograniczony.
Świadectwo homologacji typu EWG dla oddzielnego podzespołu technicznego zawiera wtedy wszelkie ograniczenia dotyczące jego zastosowania oraz wskazanie dotyczące wszelkich warunków jego montowania.
Przestrzeganie tych ograniczeń i warunków sprawdzane jest w trakcie przeprowadzania homologacji typu EWG ciągnika.
3.
Artykuły 3–9 oraz 14 stosuje się w sposób analogiczny.
Jednakże posiadacz homologacji typu EWG dla oddzielnego podzespołu technicznego przyznanej zgodnie z niniejszym artykułem jest zobowiązany nie tylko do wypełnienia świadectwa przewidzianego w art. 5 ust. 2, ale także do dołączenia do każdego wyprodukowanego podzespołu zgodnie z zatwierdzonym typem nazwy handlowej lub znaku, typu oraz, jeżeli tak stanowi odrębna dyrektywa, numeru homologacji typu.".
b) W art. 11 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Procedurę tę stosuje się także do celów wprowadzenia przepisów dotyczących homologacji typu EWG dla oddzielnych podzespołów technicznych w odrębnych dyrektywach."
c) W załączniku I (wzór dokumentu informacyjnego) dodaje się sekcje w brzmieniu:
- "8.4.4. Przestrzeń robocza kierowcy,"
- "8.4.5. Okna".
d) W załączniku II (wzór zatwierdzenia typu EWG) dodaje się sekcje w brzmieniu:
- "7.4.4. Przestrzeń robocza kierowcy SD",
- "7.4.5. Okna SD".
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie 18 miesięcy od jej ogłoszenia i niezwłocznie informują o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 20 lipca 1979 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 71/127/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do lusterek wstecznych w pojazdach silnikowych
(79/795/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 78/547/EWG [2], w szczególności jej art. 11, 12 i 13,
uwzględniając dyrektywę Rady 71/127/EWG z dnia 1 marca 1971 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do lusterek wstecznych w pojazdach silnikowych [3],
a także mając na uwadze, co następuje: w świetle uzyskanego doświadczenia, jak i poziomu technologii jest obecnie możliwe ustalenie odpowiednich przepisów w sposób pełniejszy, bardziej rygorystyczny i lepiej dostosowany do rzeczywistych warunków badań;
dyrektywa Rady 71/127/EWG wymaga przygotowania warunków technicznych dotyczących zewnętrznych lusterek wstecznych tak szybko, jak pozwoli na to rozwój technologiczny;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw dotyczących Usunięcia Barier Technicznych w Handlu w Sektorze Pojazdów Silnikowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 71/127/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 3 ust. 2 akapit ostatni otrzymuje brzmienie:
"Niezgodność z homologowanym typem, w rozumieniu akapitu pierwszego, występuje w przypadku niezachowania wymogów określonych w pkt 2 załącznika I."
2) Artykuł 7 otrzymuje brzmienie:
"1.
Z mocą od 1 lutego 1980 r. żadne Państwo Członkowskie nie może z przyczyn dotyczących lusterek wstecznych:
a) - odmówić w odniesieniu do typu pojazdu silnikowego udzielenia homologacji EWG lub wydania dokumentu określonego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 70/156/EWG, lub udzielenia krajowej homologacji typu, lub
- zabronić wprowadzenia do eksploatacji pojazdów,
jeżeli lusterka wsteczne w takim typie pojazdu lub w takich pojazdach są zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy;
b) - odmówić w odniesieniu do typu lusterka wstecznego udzielenia homologacji EWG części lub krajowej homologacji typu, jeżeli te lusterka wsteczne są zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy, lub
- zabronić wprowadzenia do obrotu lusterek wstecznych posiadających znak homologacji EWG części, ustanowiony w niniejszej dyrektywie.
2.
Z mocą od 1 października 1981 r. Państwo Członkowskie:
a) - zaprzestaje wydawania dokumentu określonego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 70/156/EWG w odniesieniu do typu pojazdu, którego lusterka wsteczne nie są zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy,
- może odmówić udzielenia krajowej homologacji typu w odniesieniu do typu pojazdu, którego lusterka wsteczne nie są zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy;
b) - nie udziela homologacji EWG części dla typu lusterka wstecznego, jeśli nie jest ono zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy,
- może odmówić udzielenia krajowej homologacji typu części dla typu lusterka wstecznego, jeśli nie jest ono zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy.
3.
Z mocą od 1 października 1984 r. Państwa Członkowskie:
- mogą zabronić wprowadzenia do eksploatacji pojazdów, których lusterka wsteczne nie są zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy,
- mogą zabronić wprowadzania do obrotu lusterek wstecznych nieposiadających znaku homologacji EWG części ustanowionego w niniejszej dyrektywie."
3) Załączniki I, II i III zastępuje się załącznikami I, II, III i IV do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do 1 lutego 1980 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Pierwsza Dyrektywa Komisji
z dnia 26 lipca 1979 r.
ustanawiająca wspólnotowe metody analiz w celu badania niektórych cukrów przeznaczonych do spożycia przez ludzi
(79/796/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 73/437/EWG z dnia 11 grudnia 1973 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących niektórych cukrów przeznaczonych do spożycia przez ludzi [1], w szczególności jej art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje: art. 11 tej dyrektywy przewiduje, że skład niektórych cukrów podlega weryfikacji wspólnotowymi metodami analiz;
należy przyjąć pierwszą serię metod, w odniesieniu do których zakończono już badania;
metoda oznaczania rodzaju barwy dla cukru lub cukru białego oraz cukru rafinowanego, metoda pomiaru popiołu konduktometrycznego w cukrze rafinowanym, w roztworze cukru, roztworze cukru inwertowanego oraz syropie inwertowanym i metoda oznaczania barwy roztworu cukru rafinowanego i roztworu cukru zostały ustanowione w Załączniku do dyrektywy 73/437/EWG;
z drugiej strony, do czasu ustalenia dalszych wspólnotowych metod oznaczania cukrów redukujących należałoby przewidzieć możliwość dalszego zezwalania przez Państwa Członkowskie na stosowanie metody Lane’a i Eynona (metody 7 i 8 w załączniku II, III.3 i III.4) w miejsce metody Luff-Schoorla (metoda 6 w załączniku II, III.3 i III.4);
metody analizy przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie wymagają, aby analizy konieczne do sprawdzenia zgodności z kryteriami ustanowionymi w załączniku I były wykonywane zgodnie z metodami opisanymi w załączniku II do niniejszej dyrektywy.
2.
Bez uszczerbku dla drugiego akapitu metody Luff-Schoorla (załącznik II, metoda 6) używa się do oznaczania cukrów redukujących w następujących postaciach cukrów:
- roztwór cukru,
- roztwór cukru białego,
- roztwór cukru inwertowanego,
- roztwór białego cukru inwertowanego,
- syrop cukru inwertowanego,
- syrop glukozowy,
- syrop glukozowy w proszku,
- monohydrat dekstrozy,
- dekstroza bezwodna.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą wymagać stosowania na swoim terytorium metody Lane’a i Eynona (załącznik II, metody 7 i/lub 8, odpowiednio) w celu oznaczania cukrów redukujących w jednej lub więcej spośród wyżej wymienionych postaci cukrów.
3.
Jeżeli dane Państwo Członkowskie korzysta z możliwości przewidzianej w ust. 2 akapit drugi, niezwłocznie informuje o tym Komisję i inne Państwa Członkowskie.
Artykuł 2
Nie później niż 18 miesięcy od dnia notyfikacji niniejszej dyrektywy Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 6 września 1979 r.
w sprawie towarów zgłoszonych do uszlachetniania czynnego, które, jeżeli są przywiezione w celu dopuszczenia do swobodnego obrotu, korzystają z uzgodnień dotyczących uprzywilejowanego traktowania taryfowego ze względu na swoje szczególne przeznaczenie
(79/802/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 69/73/EWG z dnia 4 marca w sprawie harmonizacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do uszlachetniania czynnego [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 76/119/EWG [2], w szczególności jej art. 28,
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z art. 16 dyrektywy 69/73/EWG, cła należne w odniesieniu do produktów kompensacyjnych, półproduktów lub towarów w stanie niezmienionym, odpowiadają cłom właściwym dla towarów zgłoszonych do uszlachetniania czynnego i są zgodne z wysokością stawek lub kwot stosowanych w dniu przyjęcia odpowiednich dokumentów celnych przez właściwe organy;
ze względu na ich szczególne przeznaczenie, niektóre towary, jeżeli są dopuszczone do swobodnego obrotu mogą, zgodnie z odpowiednimi przepisami wspólnotowymi, korzystać z uzgodnień dotyczących uprzywilejowanego traktowania taryfowego w przywozie z zastosowaniem obniżonych stawek celnych;
należy dokładnie wyjaśnić, że kiedy te same towary są zgłoszone do uszlachetniania czynnego w celu uzyskania produktów kompensacyjnych o szczególnym przeznaczeniu określonym powyżej, wysokość stawek celnych należnych zgodnie z art. 16 dyrektywy 69/73/EWG odpowiada uzgodnieniom dotyczącym uprzywilejowanego traktowania taryfowego, jeżeli przedmiotowe towary są rzeczywiście wykorzystane zgodnie ze swym szczególnym przeznaczeniem, które dopuszcza objęcie tymi uzgodnieniami zgodnie z odpowiednimi przepisami wspólnotowymi lub też spełniają przewidziane przez Wspólnotę warunki zapewniające objęcie tymi uzgodnieniami;
ta obniżona stawka musi być stosowana nawet wtedy, gdy w chwili zgłoszenia do uszlachetniania czynnego towarów nie zgłoszono zgodnie z podpozycją taryfy celnej przewidującą objęcie uzgodnieniami dotyczącymi uprzywilejowanego traktowania taryfowego ze względu na jego szczególne przeznaczenie;
w niektórych przypadkach może się zdarzyć, że towary zgłoszone do uszlachetniania czynnego nie są wykorzystane zgodnie ze swym szczególnym przeznaczeniem, w odniesieniu do którego przewidziane jest objecie uzgodnieniami dotyczącymi uprzywilejowanego traktowania taryfowego. Dlatego też organy mogą zażądać złożenia depozytu lub zabezpieczenia w pełnej wysokości należnego zazwyczaj cła w przypadku zezwolenia na dopuszczenie produktów kompensacyjnych, półproduktów i towarów w stanie niezmienionym do swobodnego obrotu;
termin, przed upływem którego towary muszą być wykorzystane zgodnie z właściwym szczególnym przeznaczeniem w ramach uzgodnień dotyczących uprzywilejowanego traktowania taryfowego, rozpoczyna bieg od daty przyjęcia zgłoszenia o dopuszczenie towaru do swobodnego obrotu przez właściwe organy; w przypadku uzgodnień dotyczących uszlachetniania czynnego termin ten musi rozpocząć bieg w chwili przyjęcia przez właściwe organy dokumentów celnych, dotyczących zgłoszenia tego towaru do uszlachetniania czynnego;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Uzgodnień Celnych Dotyczących Uszlachetniania,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Zgodnie z art. 16 dyrektywy 69/73/EWG cła należne w odniesieniu do towarów, które w chwili zgłoszenia do uszlachetniania czynnego kwalifikują się do objęcia uzgodnieniami dotyczącymi uprzywilejowanego traktowania taryfowego ze względu na ich szczególne przeznaczenie, naliczane są według stawek odpowiadających tym uzgodnieniom, pod warunkiem że wspomniane towary:
a) zostały rzeczywiście wykorzystane zgodnie z ich szczególnym przeznaczeniem, które dopuszcza objęcie wspomnianymi uzgodnieniami, zgodnie z odpowiednimi przepisami wspólnotowymi;
lub
b) spełniają przewidziane przez Wspólnotę warunki objęcia wspomnianymi uzgodnieniami.
2.
Przepisy ust. 1 są stosowane nawet wtedy, gdy w chwili zgłoszenia towarów do uszlachetniania czynnego nie były one zgłoszone zgodnie z tą podpozycją taryfy celnej, która przewiduje objęcie uzgodnieniami dotyczącymi uprzywilejowanego traktowania taryfowego ze względu na ich szczególne przeznaczenie pod warunkiem że pozwalają na to wymagane środki kontrolne.
3.
Jeżeli towary w chwili ich zgłoszenia do uszlachetniania czynnego są zgłoszone zgodnie z podpozycją taryfy celnej, która przewiduje objęcie uzgodnieniami dotyczącymi uprzywilejowanego traktowania taryfowego ze względu na ich szczególne przeznaczenie, właściwe organy mogą żądać złożenia kaucji lub zabezpieczenia w kwocie pełnej wysokości cła należnego w przypadku dopuszczenia produktów kompensacyjnych, półproduktów lub towarów w stanie niezmienionym do swobodnego obrotu bez wykorzystania towarów zgodnie z ich szczególnym przeznaczeniem, ze względu na które przewidziane jest objęcie uzgodnieniami dotyczącymi uprzywilejowanego traktowania taryfowego.
Artykuł 2
1.
Przepisy art. 1 ust. 1 są stosowane tylko wtedy, gdy towary zostaną wykorzystane zgodnie ze swym szczególnym przeznaczeniem, ze względu na które przewidziane jest objęcie uzgodnieniami dotyczącymi uprzywilejowanego traktowania taryfowego, przed upływem terminu ustanowionego w tym celu w rozporządzeniach ustanawiających warunki objęcia tych towarów przedmiotowymi uzgodnieniami.
Termin ten rozpoczyna bieg w chwili przyjęcia przez właściwe organy dokumentów celnych dotyczących zgłoszenia towarów do uszlachetniania czynnego.
2.
Jednakże termin określony w ust. 1 może zostać przedłużony przez właściwe organy, jeśli towary nie zostały wykorzystane zgodnie z właściwym szczególnym przeznaczeniem z powodu siły wyższej lub z powodu wymogów technicznych uniemożliwiających działanie lub przetworzenie tych towarów.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 1 stycznia 1980 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Komisja przekaże te informacje pozostałym Państwom Członkowskim.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 11 września 1979 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do liczników do wody ciepłej (79/830/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: budowa i metody kontroli metrologicznej liczników do wody ciepłej podlegają bezwzględnie wiążącym przepisom, które różnią się od siebie w poszczególnych Państwach Członkowskich, stanowiąc tym samym przeszkodę w handlu tymi przyrządami; w związku z tym, zachodzi konieczność zbliżenia tych przepisów;
dyrektywa Rady 71/316/EWG z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wspólnych przepisów dotyczących przyrządów pomiarowych oraz metod kontroli metrologicznej [3], zmieniona Aktem Przystąpienia [4], ustanawia procedury zatwierdzenia typu EWG oraz legalizacji pierwotnej EWG; zgodnie z tą dyrektywą należy ustanowić wymogi techniczne dotyczące projektowania i funkcjonowania liczników do wody ciepłej; zanim przyrządy takie będą mogły być swobodnie przywożone, wprowadzane do obrotu i używane, muszą one spełniać te wymogi oraz muszą zostać poddane kontroli i opatrzone odpowiednimi cechami i oznaczeniami,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejszą dyrektywę stosuje się do liczników do wody ciepłej przeznaczonych do ciągłych pomiarów objętości ciepłej wody przepływającej przez te przyrządy.
Liczniki takie są dostarczane z urządzeniem pomiarowym połączonym z urządzeniem wskazującym.
Do celów niniejszej dyrektywy "ciepła woda" jest określona jako woda, której temperatura przekracza 30 oC, ale nie przekracza 90 oC.
Licznik do wody ciepłej do zamontowania w systemach cyrkulacyjnych przenoszących energię termiczną, są wyłączone z zakresu zastosowania niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Liczniki do wody ciepłej, które mogą zostać opatrzone znakami i oznaczeniami EWG zostały opisane w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Mogą one być przedmiotem zatwierdzenia typu EWG oraz poddawane legalizacji pierwotnej EWG.
Artykuł 3
Żadne Państwo Członkowskie nie może odmówić, zabronić lub ograniczyć wprowadzania liczników do wody ciepłej do obrotu lub ich używania, z przyczyn odnoszących się do ich własności metrologicznych, jeżeli są one opatrzone znakiem zatwierdzenia typu EWG i cechą legalizacji pierwotnej EWG.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 stycznia 1982 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 19 września 1979 r.
zmieniająca po raz szósty dyrektywę 67/548/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych
(79/831/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Zgromadzenia [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: ochrona człowieka i środowiska przed potencjalnymi zagrożeniami, które mogą wynikać z wprowadzania do obrotu nowych substancji, wymaga ustanowienia właściwych środków, w szczególności wzmocnienia zaleceń zawartych w dyrektywie Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych [3], ostatnio zmienionej dyrektywą 75/409/EWG [4];
z tych powodów konieczna jest zmiana dyrektywy 67/548/EWG, która obecnie przez odpowiednią klasyfikację, pakowanie i etykietowanie substancji niebezpiecznych zapewnia ochronę ludności, głównie pracowników używających tych substancji;
wskazane jest, aby w celu kontroli skutków oddziaływania na ludzi i środowisko, każda nowa substancja wprowadzana na rynek poddawana była uprzednim badaniom przez producenta lub importera oraz obowiązkowemu zgłoszeniu właściwym władzom niektórych informacji; ponadto istotne jest bliskie śledzenie rozwoju i sposobu użycia nowych substancji wprowadzanych na rynek, w tym celu konieczne jest ustanowienie systemu, pozwalającego na sporządzanie spisu wszystkich nowych substancji;
ponadto w celu właściwego stosowania dyrektywy, konieczne jest sporządzenie wykazu substancji występujących na rynku wspólnotowym do 18 września 1981 r.;
konieczne jest przyjęcie środków umożliwiających wprowadzenie procedury zgłoszenia jednemu Państwu Członkowskiemu, które będzie następnie ważne w całej Wspólnocie; ponadto konieczne jest zapewnienie, aby środki odnoszące się do klasyfikacji i etykietowania substancji mogły być ustanowione na poziomie wspólnotowym;
konieczne jest wprowadzenie środków odnoszących się do pakowania oraz tymczasowego etykietowania substancji niebezpiecznych niewystępujących jeszcze w załączniku I do dyrektywy 67/548/EWG;
konieczne jest nakazanie obowiązkowego zamieszczania oznaczeń dotyczących zachowania bezpieczeństwa;
artykuł 2 wyżej wymienionej dyrektywy klasyfikuje substancje i preparaty jako toksyczne, szkodliwe, żrące lub drażniące przez zastosowanie ogólnych definicji; doświadczenie wykazało konieczność poprawy tej klasyfikacji; przy obecnym braku specyfikacji koniecznych do przyporządkowania substancji tym kategoriom, wydaje się właściwe ustalenie precyzyjnych kryteriów klasyfikacji; ponadto art. 3 niniejszej dyrektywy przewiduje ocenę niebezpieczeństwa dla środowiska i dlatego konieczne jest wskazanie niektórych właściwości i parametrów oceny oraz ustalenie programu badań okresowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Artykuł 1–8 dyrektywy 67/548/EWG otrzymują brzmienie:
"Artykuł 1
1.
Celem niniejszej dyrektywy jest zbliżenie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do:
a) zgłaszania substancji; oraz
b) klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych dla człowieka i środowiska,
które są wprowadzane na rynek w Państwach Członkowskich.
2.
Niniejsza dyrektywa nie stosuje się do przepisów odnoszących się do:
a) produktów leczniczych, narkotyków i substancji radioaktywnych;
b) przewozu substancji niebezpiecznych koleją, drogą lądową, wodną, śródlądową, drogą morską lub powietrzną;
c) artykułów żywnościowych i pasz;
d) substancji w formie odpadów, które objęte są dyrektywą Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów [5] i dyrektywą Rady 78/319/EWG z dnia 20 marca 1978 r. w sprawie odpadów toksycznych i niebezpiecznych [6];
e) substancji w tranzycie, które są pod dozorem celnym, pod warunkiem że nie są one poddawane żadnemu oddziaływaniu lub przetwarzaniu.
3.
Artykuł 15, 16 i 17 nie stosuje się do przepisów dotyczących:
a) pojemników zawierających gazy sprężone, skroplone lub rozpuszczone pod ciśnieniem, z wyłączeniem aerozoli, które spełniają wymagania dyrektywy Rady 75/324/EWG z dnia 20 maja 1975 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstwa Państw Członkowskich odnoszących się do urządzeń dozujących aerozole [7];
b) amunicji i materiałów wybuchowych wprowadzanych na rynek w celu spowodowania rzeczywistego skutku przez wybuch lub efekt pirotechniczny.
4.
Artykuł 5, 6 i 7, o ile dotyczą zgłoszenia, nie stosuje się:
a) - do sześciu miesięcy po opublikowaniu wykazu określonego w art. 13 ust. 1 do substancji wprowadzonych na rynek przed 18 września 1981 r.,
- sześć miesięcy po opublikowaniu wykazu określonego w art. 13 ust. 1 do substancji umieszczonych w tym wykazie;
b) do pestycydów i nawozów sztucznych, tak długo jak są one przedmiotem procedur zatwierdzania, które są przynajmniej równoważne, lub wspólnotowych procedur zgłoszenia lub procedur, które nie są jeszcze zharmonizowane;
c) do substancji, które są już przedmiotem podobnych wymagań dotyczących ich testowania i zgłaszania na podstawie istniejących dyrektyw.
Artykuł 2
1.
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "substancje" oznaczają pierwiastki chemiczne i ich związki, tak jak występują one w stanie naturalnym lub są produkowane przemysłowo, włącznie ze wszystkimi dodatkami wymaganymi w celu wprowadzenia ich na rynek;
b) "preparaty" oznaczają mieszaniny lub roztwory składające się z dwu lub więcej substancji;
c) "środowisko" oznacza wodę, powietrze i ziemię oraz ich wzajemną zależność, jak i zależności między nimi a jakimikolwiek żywymi organizmami;
d) "zgłoszenie" oznacza dokumenty, według których producent lub jakakolwiek inna osoba prowadząca działalność gospodarczą we Wspólnocie, wprowadzająca substancję jako taką lub w preparacie na rynek, przedstawia wymagane informacje właściwym władzom Państwa Członkowskiego.
Osoba ta jest dalej zwana "zgłaszającym";
e) "wprowadzanie do obrotu" oznacza dostarczanie lub udostępnianie osobom trzecim.
Do celów niniejszej dyrektywy, przywóz do wspólnotowego obszaru celnego uważa się za wprowadzanie do obrotu.
2.
Następujące substancje i preparaty uważa się za "niebezpieczne" w rozumieniu niniejszej dyrektywy:
a) wybuchowe:
substancje i preparaty, które mogą eksplodować w zetknięciu z płomieniem, lub które są bardziej wrażliwe na wstrząsy lub tarcie niż dwunitrobenzen;
b) utleniające:
substancje i preparaty, powodujące wysoce egzotermiczną reakcję w kontakcie z innymi substancjami, szczególnie z substancjami łatwopalnymi;
c) niezwykle łatwopalne:
substancje i preparaty ciekłe o temperaturze zapłonu poniżej 0 °C i temperaturze wrzenia niższej lub równej 35 °C;
d) wysoce łatwopalne:
- substancje i preparaty, które mogą nagrzewać się i ostatecznie zapalać w kontakcie z powietrzem w temperaturze otoczenia, bez jakiegokolwiek dopływu energii, lub
- substancje i preparaty stałe, które mogą łatwo zapalać się po krótkim kontakcie ze źródłem zapłonu i które nadal się palą lub nadal są spalane po usunięciu źródła zapłonu, lub
- substancje i preparaty ciekłe o temperaturze zapłonu poniżej 21 °C, lub
- substancje i preparaty gazowe, które zapalają się w powietrzu przy normalnym ciśnieniu, lub
- substancje i preparaty, które w kontakcie z wodą lub wilgotnym powietrzem wydzielają wysoce łatwopalne gazy w ilościach niebezpiecznych;
e) łatwopalne:
substancje i preparaty ciekłe o temperaturze zapłonu równej lub wyższej niż 21 °C i niższej lub równej niż 55 °C;
f) silnie toksyczne:
substancje i preparaty, które wdychane, połknięte lub wchłonięte przez skórę mogą spowodować wyjątkowo poważne, ostre lub przewlekłe ryzyko utraty zdrowia, a nawet śmierć;
g) toksyczne:
substancje i preparaty, które wdychane, połknięte lub wchłonięte przez skórę mogą spowodować poważne, ostre lub przewlekłe ryzyko utraty zdrowia, a nawet śmierć;
h) szkodliwe:
substancje i preparaty, które wdychane, połknięte lub wchłonięte przez skórę mogą spowodować ograniczone ryzyko utraty zdrowia;
i) żrące:
substancje i preparaty, które mogą w kontakcie z żywymi tkankami powodować ich zniszczenie;
j) drażniące:
substancje i preparaty, które nie są żrące, a które przy bezpośrednim, przedłużonym lub powtarzającym się kontakcie ze skórą lub błoną śluzową mogą powodować stany zapalne;
k) niebezpieczne dla środowiska:
substancje i preparaty, których użycie stanowi lub może stanowić natychmiastowe lub opóźnione zagrożenie dla środowiska;
l) rakotwórcze:
substancje lub preparaty, które wdychane, połknięte lub wchłonięte przez skórę mogą spowodować zachorowanie na raka przez człowieka, lub zwiększyć jego rozległość;
m) teratogenne;
n) mutagenne.
Artykuł 3
1.
Właściwości fizyczno-chemiczne substancji i preparatów ustala się w sposób określony w załączniku V (A); ich toksyczność ustala się w sposób określony w załączniku V (B), a ich ekotoksyczność w sposób określony w załączniku V (C).
2.
Rzeczywiste lub potencjalne zagrożenie środowiskowe ocenia się zgodnie z zasadami określonymi w załącznikach VII i VIII, na podstawie wszelkich istniejących parametrów uznanych na poziomie międzynarodowym.
3.
Ogólne zasady klasyfikacji i etykietowania substancji i preparatów stosuje się według kryteriów zawartych w załączniku VI, z wyjątkiem przypadków kiedy sprzeczne wymagania dotyczące preparatów niebezpiecznych są określone w innych dyrektywach.
Artykuł 4
1. Klasyfikacja substancji niebezpiecznych według stopnia zagrożenia i szczególnego rodzaju ryzyka opiera się na kategoriach ustanowionych w art. 2 ust. 2. Dla kategorii lit. a)-j) substancje są klasyfikowane według największego stopnia zagrożenia, zgodnie z art. 16 ust. 4.
2.
W stosunku do substancji niebezpiecznych wymienionych w niniejszym załączniku I podaje się, gdzie stosowne, wielkości umożliwiające ocenę zagrożenia zdrowia przez preparaty.
Wielkości te określa się zgodnie z kryteriami ustalonymi w kolejnej dyrektywie Rady.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie przyjmują wszelkie niezbędne środki, aby zapewnić, że bez naruszenia art. 8, substancje jako takie lub w preparatach, nie mogą zostać wprowadzone do obrotu, chyba że zostały:
- zgłoszone właściwym władzom jednego z Państw Członkowskich zgodnie z niniejszą dyrektywą,
- opakowane i etykietowane zgodnie z art. 15–18 i z kryteriami w załączniku VI i zgodnie z wynikami testów przewidzianymi w art. 6.
2.
Środki określone w ust. 1 tiret drugie stosuje się do substancji wymienionych w załączniku I lub do czasu podjęcia decyzji o ich nieumieszczaniu, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 21.
Substancje niebezpieczne niewystępujące jeszcze w załączniku I, ale umieszczone na wykazie określonym w art. 13 ust. 1, lub właśnie wprowadzone do obrotu przed 18 września 1981 r., muszą, o ile można oczekiwać by producent prowadzący działalność gospodarczą na terytorium Wspólnoty zdawał sobie sprawę z ich niebezpiecznych właściwości, być opakowane oraz tymczasowo etykietowane przez producenta lub jego przedstawiciela, zgodnie z zasadami ustanowionymi w art. 15–18 oraz z kryteriami ustalonymi w załączniku VI.
Artykuł 6
1. Bez uszczerbku dla przepisów art. 1 ust. 4 oraz art. 8 ust. 1, każdy producent lub importer do Wspólnoty substancji w rozumieniu niniejszej dyrektywy zobowiązany jest do przedstawienia właściwym władzom określonym w art. 7, Państwa Członkowskiego, w którym substancja jest wytwarzana lub, w którym jest ona przywożona do Wspólnoty, najpóźniej 45 dni przed jej wprowadzeniem do obrotu, zgłoszenia zawierającego:
- dokumentację techniczną zapewniającą informacje konieczne do oceny przewidywanych zagrożeń, natychmiastowych czy też opóźnionych, które substancja może pociągać za sobą dla człowieka i środowiska, oraz zawierający przynajmniej informacje i wyniki badań określonych w załączniku VII, wraz ze szczegółowym i pełnym opisem przeprowadzonych badań oraz stosowanych metod lub bibliograficznymi odniesieniami do nich,
- oświadczenie dotyczące niepożądanych skutków działania substancji w warunkach różnorodnego jej zastosowania,
- proponowaną klasyfikację oraz sposób etykietowania substancji zgodnie z niniejszą dyrektywą,
- propozycje zalecanych środków ostrożności dotyczących bezpiecznego stosowania substancji.
2.
Jednakże w przypadku substancji, która była już zgłoszona, właściwe władze mogą postanowić, żeby zgłaszający tę substancję mógł do celów dokumentacji technicznej, odwołać się do wyników badań wykonanych przez jednego lub kilku poprzednich zgłaszających, pod warunkiem że wyrazili oni pisemną zgodę.
3.
Jeśli substancja jest już wymieniona w załączniku I, zgłaszający nie musi okazywać deklaracji dotyczącej niepożądanych skutków jej działania, proponowanej klasyfikacji i propozycji zalecanych środków ostrożności dotyczących bezpiecznego stosowania.
Ponadto zgłaszający nie musi dostarczać informacji wymaganych do dokumentacji technicznej zgodnie z załącznikiem VII, z wyjątkiem pkt 1 i 2 niniejszego Załącznika, jeśli substancja była pierwotnie zgłoszona co najmniej 10 lat wcześniej.
4.
Każdy zgłaszający substancję już zgłoszoną zobowiązany jest do zawiadamiania właściwych władz o:
- zmianach w rocznych lub całkowitych ilościach wprowadzanych przez niego do obrotu zgodnie ze skalą tonażu ustanowioną w załączniku VII, pkt 2.2.1,
- nowych ustaleniach dotyczących skutków oddziaływania substancji na człowieka i/lub na środowisko, co do których można z uzasadnionych powodów spodziewać się, że był ich świadomy,
- nowych zastosowań, dla których substancja jest wprowadzana do obrotu (w rozumieniu załącznika VII, pkt 2.1.2), co do których można z uzasadnionych powodów spodziewać się, że był ich świadomy,
- każdej zmianie właściwości, wynikającej z modyfikacji substancji określonej w załączniku VII, pkt 1.3.
5.
Od zgłaszającego wymaga się również informowania właściwych władz o wynikach badań wykonanych zgodnie z załącznikiem VIII.
Artykuł 7
1.
Państwa Członkowskie wyznaczają właściwy organ lub organy odpowiedzialne za przyjmowanie informacji przewidzianych w art. 6 i badanie ich zgodności z wymaganiami niniejszej dyrektywy, w szczególności:
- proponowanych przez zgłaszającego ustaleń dotyczących możliwych do przewidzenia zagrożeń, jakie pociąga za sobą substancja,
- klasyfikacji i etykietowania,
- przedstawionych przez zgłaszającego propozycji zalecanych środków ostrożności dotyczących bezpiecznego stosowania substancji.
Ponadto jeśli okaże się to konieczne do oceny niebezpieczeństwa, jakie może spowodować substancja, właściwe władze mogą:
- zażądać dalszych informacji i/lub weryfikacji testów dotyczących substancji, które były zgłoszone; może to także obejmować informacje określone w załączniku VIII, wcześniej niż jest to w nim przewidziane,
- pobierać takie próbki, które są niezbędne do celów kontrolnych,
- przedsięwziąć właściwe środki dotyczące bezpiecznego stosowania substancji do czasu wprowadzenia przepisów wspólnotowych.
2.
Po zakończeniu procedury ustanowionej w art. 21 następuje potwierdzenie lub propozycje zmian odnośnie do:
- klasyfikacji,
- etykietowania, i
- zalecanych środków ostrożności, przewidzianych w załączniku VII, pkt 2.3, 2.4 oraz 2.5.
3.
Państwa Członkowskie i Komisja zapewniają, aby informacje dotyczące wykorzystania do celów handlowych lub produkcyjnych były objęte tajemnicą.
Artykuł 8
1.
Substancje wymienione poniżej uważa się za zgłoszone w rozumieniu niniejszej dyrektywy, gdy są spełnione następujące warunki:
- produkty polimeryzacji, polikondensacji oraz poliaddycji z wyjątkiem tych zawierających w formie scalonej 2 % lub więcej dowolnego monomeru, które nie zostały wprowadzone na rynek przed 18 września 1981 r.,
- substancje do celów analiz i badań naukowych, o ile są one wprowadzane do obrotu w celu określenia ich właściwości, zgodnie z niniejszą dyrektywą,
- substancje wprowadzane do obrotu do celów badań naukowych lub analiz w ilościach mniejszych niż 1 tona rocznie na producenta lub importera, i przeznaczone wyłącznie do laboratoriów,
- substancje wprowadzane do obrotu w ilościach mniejszych niż 1 tona rocznie na producenta, pod warunkiem że producent podaje do wiadomości ich nazwę, sposób etykietowania i ilość właściwym władzom Państwa Członkowskiego, w którym substancje są wprowadzane do obrotu i spełniają warunki nałożone przez te władze.
Jednakże substancje wprowadzane do obrotu na etapie badań i rozwoju, z ograniczoną liczbą upoważnionych odbiorców, w ilościach ograniczonych do celów badań i rozwoju, ale które przekraczają 1 tonę rocznie na jednego producenta, kwalifikują się do wyłączenia na okres jednego roku, pod warunkiem że producent poda do wiadomości właściwym władzom każdego Państwa Członkowskiego ich nazwę, sposób etykietowania, ilość, miejsce ich produkcji oraz badań i rozwoju a także spełnia warunki wymagane przez te władze w stosunku do takich badań i rozwoju; po tym okresie substancje te podlegają zgłoszeniu.
Producent zapewnia również, że substancja lub preparat, w którym występuje są obsługiwane tylko przez personel odbiorców, w kontrolowanych warunkach, oraz że nie będą one powszechnie dostępne.
2.
Substancje określone w ust. 1, o ile można z uzasadnionych powodów oczekiwać, iż producent zdaje sobie sprawę z ich niebezpiecznych właściwości, muszą być pakowane i tymczasowo etykietowane przez producenta lub jego przedstawiciela zgodnie z zasadami ustanowionymi w art. 15–18 oraz kryteriami przewidzianymi w załączniku VI.
Jeśli etykietowanie zgodne z zasadami określonymi w art. 16 nie jest jeszcze możliwe, etykieta powinna zawierać ostrzeżenie: "Uwaga - substancja jeszcze nie w pełni przetestowana".
3.
Jeśli substancja określona w ust. 1, etykietowana zgodnie z zasadami określonymi w art. 16, jest wysoce toksyczna lub toksyczna, producent lub importer takiej substancji musi przekazać właściwym władzom wszelkie właściwe informacje odnośnie do załącznika VII, pkt 2.3, 2.4 oraz 2.5.
Artykuł 9
Kiedy Państwo Członkowskie otrzyma dokumentację zgłoszeniową lub dodatkowe informacje określone w art. 6, wysyła niezwłocznie Komisji kopię tych akt lub ich streszczenie, razem ze stosownymi uwagami; w przypadku dalszych informacji, określonych w art. 7 ust. 1 oraz dodatkowych informacji lub badań przewidzianych w załączniku VIII właściwe władze zgłaszają Komisji wybrane testy, powody ich wyboru oraz ocenę ich wyników.
Artykuł 10
1.
Po otrzymaniu kopii dokumentacji zgłoszeniowej, ich streszczenia lub dodatkowych informacji przesłanych przez Państwo Członkowskie, Komisja przesyła:
- dokumentację zgłoszeniową lub jej streszczenie do innych Państw Członkowskich,
- wszystkie inne istotne informacje zebrane na mocy niniejszej dyrektywy do wszystkich Państw Członkowskich.
2.
Właściwe władze każdego Państwa Członkowskiego mogą zasięgać opinii bezpośrednio u właściwych władz, które przyjęły pierwotne zgłoszenie, lub u Komisji, co do szczegółów danych zawartych w dokumentacji wymaganej zgodnie z niniejszą dyrektywą; może także zaproponować przeprowadzenie uzupełniających testów lub podanie dodatkowych informacji.
Jeśli właściwe władze, które przyjęły pierwotne zgłoszenie, nie zastosują się do propozycji innych władz odnośnie do dalszych informacji lub zmian w programach badań przewidzianych w załączniku VIII, powinny podać innym zainteresowanym władzom powody.
W przypadku gdy dojście do porozumienia między władzami nie jest możliwe, a którakolwiek z władz uznaje na podstawie szczegółowych przyczyn, że dodatkowe informacje lub zmiany w programach badań są mimo wszystko naprawdę konieczne do ochrony człowieka i środowiska, może zwrócić się do Komisji z prośbą o podjęcie decyzji zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21.
Artykuł 11
1. Jeśli zgłaszający uzna, że występuje wymóg poufności, może wskazać informacje, określone w art. 6, które są wrażliwe z punktu widzenia handlu, a których ujawnienie może mieć niekorzystny wpływ na jego działalność handlową lub przemysłową, i które dlatego pragnie zachować w tajemnicy przed wszystkimi osobami innymi niż właściwe władze i Komisja.
W takich przypadkach jest on zobowiązany w pełni to uzasadnić.
Obowiązek tajemnicy przemysłowej i handlowej nie ma zastosowania do:
- nazw handlowych substancji,
- danych fizyczno-chemicznych dotyczących substancji w związku z załącznikiem VII, pkt 3.,
- możliwych sposobów unieszkodliwienia substancji,
- interpretacji testów toksykologicznych i ekotoksykologicznych oraz nazwy jednostki odpowiedzialnej za te testy,
- zalecanych metod i środków ostrożności określonych w załączniku VII, pkt 2.3, oraz środków nadzwyczajnych określonych w załączniku VII, pkt 2.4 i 2.5.
Jeśli sam zgłaszający ujawni później poprzednio poufne informacje, zobowiązany jest zawiadomić o tym właściwe władze.
2.
Władze przyjmujące zgłoszenie decydują na własną odpowiedzialność o tym, które informacje objęte są tajemnicą przemysłową i handlową, zgodnie z ust. 1.
3.
Nazwa substancji umieszczonej na wykazie przewidzianym w art. 13 ust. 2 może być podana w formie zakodowanej, jeśli zażądają tego właściwe władze, które przyjęły zgłoszenie, z powodu problemów związanych z poufnością, jakie spowodowałaby publikacja nazwy substancji, pod warunkiem że substancja nie jest klasyfikowana jako niebezpieczna.
Substancja może być umieszczona w wykazie w formie zakodowanej na okres niedłuższy niż trzy lata.
4.
Poufne informacje udostępnione Komisji lub Państwu Członkowskiemu zachowywane są w tajemnicy.
W każdym przypadku takie informacje
- mogą być udostępnione jedynie władzom, których obowiązki wyszczególnione są w art. 7 ust. 1,
- mogą być udostępnione osobom bezpośrednio biorącym udział w postępowaniu administracyjnym lub sądowym pociągającym za sobą sankcje, gdy takie zostanie wszczęte celem kontroli substancji wprowadzonych na rynek,.
Niniejszy artykuł i art. 12 nie zobowiązują Państwa Członkowskiego, którego ustawodawstwo lub praktyka administracyjna przewidują ściślejsze ograniczenia w celu ochrony tajemnicy przemysłowej i handlowej niż te ustanowione w tych artykułach, do dostarczenia informacji, jeśli zainteresowane Państwo nie przyjmuje środków w celu zastosowania się do tych ograniczeń.
Artykuł 12
Dane dostarczone zgodnie z art. 9 i art. 10 ust. 1 mogą być przekazane do Komisji i Państw Członkowskich w formie streszczenia.
W takich przypadkach i w kontekście art. 10 ust. 2, właściwe władze Państwa Członkowskiego i Komisja mają w każdej chwili dostęp do akt zgłoszenia oraz dodatkowych informacji.
Artykuł 13
1.
Komisja, w szczególności na podstawie informacji dostarczonych przez Państwa Członkowskie, sporządza wykaz substancji występujących na rynku Wspólnoty do 18 września 1981 r.
Czyniąc to powinna mieć wzgląd na art. 1 ust. 4 oraz art. 8.
W wykazie zamieszcza się nazwę związku chemicznego, zgodnie z międzynarodowo uznawaną nomenklaturą chemiczną (najlepiej IUPAC), numer CAS oraz powszechnie stosowaną nazwę lub skrót ISO, jeśli takie posiada.
2.
Komisja prowadzi wykaz wszystkich zgłoszonych substancji zgodnie z niniejszą dyrektywą.
3.
Informacje i forma, w jakiej występują one w wykazie, łącznie z kryteriami obejmującymi dostarczanie informacji Komisji przez Państwa Członkowskie dotyczących wykazu, ustala się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 21.
Artykuł 14
Załącznik I zawiera wykaz substancji klasyfikowanych zgodnie z art. 4 oraz zalecenia dotyczące ich bezpiecznego stosowania.
Artykuł 15
1.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, aby substancje niebezpieczne nie mogły być wprowadzone do obrotu, chyba że ich opakowanie spełnia następujące wymagania:
a) zaprojektowane i skonstruowane jest tak, aby jego zawartość nie mogła się wydostawać; wymagania tego nie stosuje się wówczas gdy są przewidziane specjalne urządzenia zabezpieczające;
b) materiały, z których są wykonane opakowania oraz umocowania nie mogą wchodzić w reakcje z ich zawartością lub tworzyć szkodliwych lub niebezpiecznych związków z zawartością;
c) opakowania oraz umocowania muszą być mocne i trwałe, aby nie podlegały poluzowaniu i bezpiecznie poddawały się normalnym naciskom i naprężeniom przy obchodzeniu się z nimi;
d) pojemniki wyposażone w wymienne urządzenia mocujące powinny być tak zaprojektowane, aby opakowanie mogło być kilkakrotnie umocowywane bez wydobywania się z niego zawartości.
2.
Państwa Członkowskie mogą również zalecić, aby:
- opakowania były pierwotnie zaplombowane, w ten sposób aby przy otwieraniu po raz pierwszy plomba uległa nieodwracalnemu uszkodzeniu,
- pojemniki o pojemności nieprzekraczającej trzech litrów, które zawierają substancje niebezpieczne przeznaczone do użytku w gospodarstwie domowym, miały urządzenia zabezpieczające przed dziećmi,
- pojemniki o pojemności nieprzekraczającej jednego litra, które zawierają wysoce toksyczne, toksyczne lub żrące ciecze przeznaczone do użytku w gospodarstwie domowym zawierały ostrzeżenie o niebezpieczeństwie.
3.
Specyfikacje techniczne, które mogą być konieczne w odniesieniu do urządzeń określonych w ust. 2, przyjmuje się zgodnie z procedurą w art. 21, oraz określa się w załączniku IX, w szczególności:
- w załączniku IX (A) dotyczącym urządzeń zabezpieczających przed dziećmi,
- w załączniku IX (B) dotyczącym ostrzeżeń o niebezpieczeństwie.
Artykuł 16
1.
Państwa Członkowskie przyjmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, aby substancje niebezpieczne nie mogły być wprowadzone do obrotu, chyba że etykietowanie ich opakowań spełnia następujące wymagania.
2.
Każde opakowanie wskazuje w sposób jasny i nieusuwalny:
— nazwę substancji,
— pochodzenie substancji,
— symbol niebezpieczeństwa, jeśli jest ustanowiony, oraz oznaczenie niebezpieczeństwa, jakie niesie ze sobą stosowanie substancji,
— standardowe zwroty wskazujące na szczególne rodzaje ryzyka związane z takimi niebezpieczeństwami,
— standardowe zwroty zawierające instrukcję zachowania bezpieczeństwa odnoszącą się do stosowania substancji.
a) Nazwę substancji stanowi jedno z określeń zawartych w załączniku I; jeśli nie jest to przypadek gdy nazwę podaje się zgodnie z międzynarodowo uznaną nomenklaturą.
b) Oznaczenie pochodzenia zawiera nazwę i adres producenta, dystrybutora lub importera.
c) Używa się następujących symboli i oznaczeń niebezpieczeństwa:
- wybuchowe:
eksplodująca bomba (E)
- utleniające:
płomień nad kółkiem (O)
- niezwykle łatwopalne:
płomień (F)
- wysoce łatwopalne:
płomień (F)
- silnie toksyczne:
trupia czaszka i skrzyżowane kości (T)
- toksyczne:
trupia czaszka i skrzyżowane kości (T)
- szkodliwe:
krzyż Św. Andrzeja (Xn)
- żrące:
symbol obrazujący szkodliwy skutek działania kwasu (C)
- drażniące:
krzyż Św. Andrzeja (Xi)
Symbole muszą odpowiadać tym zawartym w załączniku II; drukowane są w kolorze czarnym na pomarańczowożółtym tle.
d) Szczególne ryzyko związane ze stosowaniem substancji oznacza się za pomocą jednego lub kilku standardowych zwrotów, które zgodnie z odniesieniami zawartymi na liście w załączniku I określone są w załączniku III.
W przypadku substancji niewymienionych na liście w załączniku I, informacje odnośnie do szczególnego ryzyka związanego z substancjami niebezpiecznymi są zgodne z właściwymi oznaczeniami zawartymi w załączniku III.
Zwroty "niezwykle łatwopalne" lub "wysoce łatwopalne" nie muszą być oznaczone, gdy powtarzają sformułowania oznaczeń niebezpieczeństwa używanych zgodnie z lit. c).
e) Instrukcje zachowania bezpieczeństwa dotyczące stosowania substancji oznacza się za pomocą standardowych zwrotów, które zgodnie z odniesieniami zawartymi na liście w załączniku I zawarte są w załączniku IV.
Opakowaniu towarzyszyć ma instrukcja zachowania bezpieczeństwa wymagana przez powyższy ustęp, kiedy nie jest możliwe umieszczenie jej na etykiecie lub opakowaniu.
W przypadku substancji niewymienionych w załączniku I instrukcja bezpieczeństwa dotycząca substancji niebezpiecznych jest zgodna z właściwymi wskazaniami zawartymi w załączniku IV.
f) Oznaczeń, takich jak "nietoksyczne", "nieszkodliwe" lub innych podobnych oznaczeń nie umieszcza się na etykiecie lub opakowaniu substancji będących przedmiotem niniejszej dyrektywy.
3.
W przypadku substancji drażniących, wysoko łatwopalnych, łatwopalnych i utleniających, oznaczenia szczególnego ryzyka oraz instrukcje zachowania bezpieczeństwa nie są konieczne, gdy opakowanie nie zawiera więcej niż 125 ml.
To samo stosuje się do tej samej objętości substancji szkodliwych niedostępnych dla ogółu społeczeństwa.
4.
Jeżeli więcej niż jeden symbol oznaczający niebezpieczeństwo jest przypisany do substancji:
- obowiązek umieszczenia symbolu T, powoduje dowolność umieszczenia symboli X i C, chyba że w załączniku I postanowiono inaczej,
- obowiązek umieszczenia symbolu C, powoduje dowolność umieszczenia symbolu X,
- obowiązek umieszczenia symbolu E, powoduje dowolność umieszczenia symboli F i O.
Artykuł 17
1.
Gdy szczegółowe dane wymagane w art. 16 występują na etykiecie, etykietę tę przymocowuje się na stałe do jednej lub więcej powierzchni opakowania w ten sposób, aby informacje te mogły być czytane poziomo, gdy opakowanie będzie normalnie ułożone.
Wymiary etykiety ustala się następująco:
Pojemność opakowania _BAR_ Wymiary (w milimetrach) _BAR_
—nieprzekraczająca trzech litrów _BAR_ jeśli to możliwe przynajmniej 52 × 74 _BAR_
—większa niż trzy litry ale nieprzekraczająca 50 litrów _BAR_ przynajmniej 74 × 105 _BAR_
—większa niż 50 litrów ale nieprzekraczająca 500 litrów _BAR_ przynajmniej 105 × 148 _BAR_
—większa niż 500 litrów _BAR_ przynajmniej 148 × 210 _BAR_
Każdy symbol pokrywa przynajmniej jedną dziesiątą powierzchni etykiety, ale nie może być mniejszy niż 1 cm2.
Cała powierzchnia etykiety przylega bezpośrednio do opakowania zawierającego substancję.
Te wymiary są przeznaczone wyłącznie do celów informacyjnych wymaganych przez niniejszą dyrektywę oraz w razie potrzeby do jakichkolwiek uzupełniających oznaczeń dotyczących zdrowia lub bezpieczeństwa.
2.
Etykieta nie jest wymagana, jeśli dane szczegółowe są wyraźnie umieszczone na samym opakowaniu w sposób określony w ust. 1.
3.
Kolor i wygląd etykiety lub w przypadku ust. 2 opakowania pozwalają na wyraźne odróżnienie symbolu oznaczenia niebezpieczeństwa oraz jego tła.
4.
Państwa Członkowskie mogą uzależnić wprowadzanie substancji niebezpiecznych do obrotu na ich terytorium od użycia przy ich etykietowaniu języka lub języków urzędowych.
5.
Do celów niniejszej dyrektywy, wymagania dotyczące etykietowania uważa się za spełnione:
a) w przypadku zewnętrznego opakowania zawierającego jedno lub więcej wewnętrznych opakowań, jeśli zewnętrzne opakowanie jest etykietowane zgodnie z międzynarodowymi zasadami dotyczącymi transportu substancji niebezpiecznych i opakowanie lub opakowania wewnętrzne są etykietowane zgodnie z niniejszą dyrektywą;
b) w przypadku pojedynczego opakowania, jeśli takie opakowanie jest etykietowane zgodnie z międzynarodowymi przepisami dotyczącymi transportu substancji niebezpiecznych oraz z art. 16 ust. 2 lit. a), b), d) i e).
W przypadku gdy substancje niebezpieczne nie opuszczają terytorium Państwa Członkowskiego dopuszcza się etykietowanie zgodnie z krajowymi przepisami, zamiast z przepisami międzynarodowymi dotyczącymi transportu substancji niebezpiecznych.
Artykuł 18
1. Państwa Członkowskie mogą:
a) zezwalać, aby etykietowanie zgodne z art. 16 stosowane było w inny, właściwy sposób na opakowaniach, które są albo zbyt małe, albo w inny sposób nieodpowiednie do etykietowania zgodnie z art. 17 ust. 1 i 2;
b) w drodze odstępstwa od przepisów art. 16 i 17, dopuścić pakowanie substancji niebezpiecznych, które nie są wybuchowe, wysoce toksyczne, ani toksyczne w opakowania nieetykietowane lub etykietowane w inny sposób, jeśli zawierają one tak małe ilości, że nie stanowią zagrożenia dla osób je obsługujących lub dla innych osób.
2.
Jeśli Państwo Członkowskie korzysta z możliwości przewidzianych w ust. 1, zawiadamia o tym niezwłocznie Komisję.
Artykuł 19
Zmiany niezbędne do dostosowania załączników, innych niż załącznik VI część I oraz załączniki VII i VIII, do postępu technicznego przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 21.
Artykuł 20
1.
Niniejszym ustanawia się komitet (zwany dalej "Komitetem") w celu dostosowania do postępu technicznego dyrektyw dotyczących eliminacji technicznych barier w handlu substancjami i preparatami niebezpiecznymi.
Składa się on z przedstawicieli Państw Członkowskich, przewodniczy mu przedstawiciel Komisji.
2.
Komitet przyjmuje swój regulamin.
Artykuł 21
1. W przypadku odwołania się do procedury ustanowionej w niniejszym artykule, przewodniczący przedstawia sprawę Komitetowi z własnej inicjatywy lub z inicjatywy przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
2. Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet przedstawia swoją opinię na temat projektu w terminie ustalonym przez przewodniczącego, stosownie do pilności sprawy.
Decyzje podejmowane są większością 41 głosów, głosy Państw Członkowskich są ważone zgodnie z art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmuje proponowane środki jeśli są one zgodne z opinią Komitetu;
b) jeśli proponowane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja bezzwłocznie przedkłada Radzie wniosek dotyczący środków, które mają zostać podjęte.
Rada stanowi kwalifikowaną większością głosów;
c) jeśli Rada nie podejmie działań w ciągu 3 miesięcy od przedłożenia jej wniosku, Komisja przyjmuje przewidziane środki.
Artykuł 22
Na podstawie przyczyn dotyczących zgłoszenia, klasyfikacji, pakowania lub etykietowania w rozumieniu niniejszej dyrektywy, Państwa Członkowskie nie mogą zabronić, ograniczyć lub utrudnić wprowadzenia do obrotu substancji, które spełniają wymagania niniejszej dyrektywy i jej załączników.
Artykuł 23
1.
Jeśli Państwo Członkowskie jest w posiadaniu szczegółowych dowodów, że substancja, chociaż spełnia warunki niniejszej dyrektywy, stanowi zagrożenie dla człowieka lub środowiska z powodu jej klasyfikacji, pakowania lub etykietowania, może tymczasowo zakazać sprzedaży tej substancji lub poddać ją specjalnym warunkom na swoim terytorium.
O takim działaniu niezwłocznie powiadamia Komisję oraz inne Państwa Członkowskie oraz podaje powody takiej decyzji.
2.
Komisja zasięga opinii zainteresowanych Państw Członkowskich w ciągu sześciu tygodni, następnie bezzwłocznie przyjmuje stanowisko oraz odpowiednie środki.
3.
Jeśli Komisja uzna, że konieczne są techniczne dostosowania do niniejszej dyrektywy, takie dostosowania przyjmuje Komisja lub Rada, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21; w takim przypadku Państwo Członkowskie, które przyjęło środki ochronne, może je utrzymać do czasu gdy dostosowania wejdą w życie."
Artykuł 2
Niniejszym art. 9, 10 i 11 dyrektywy 67/548/EWG otrzymują oznaczenie art. 24, 25 i 26.
Artykuł 3
Niniejszym załącznik V do dyrektywy 67/548/EWG zastępuje się załącznikami V–IX do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
W wymienionych poniżej dyrektywach wprowadza się następujące zmiany:
a) dyrektywa 73/173/EWG:
- zastępuje się "art. 6""art. 16" w art. 5 ust. 2 lit. c),
- zastępuje się "art. 8c""art. 21" w art. 9 ust. 2 i art. 10;
b) dyrektywa 77/728/EWG:
- zastępuje się "art. 6""art. 16" w art. 6 ust. 2 lit. c),
- zastępuje się "art. 8c""art. 21" w art. 10 ust. 3 i art. 11;
c) dyrektywa 78/631/EWG:
- zastępuje się "art. 6""art. 16" w art. 6 ust. 2 lit. g),
- zastępuje się "art. 8c""art. 21" w art. 10 ust. 3 i art. 11;
Artykuł 5
1.
Nie później niż do 18 września 1981 r.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania art. 1–4, art. 5 ust. 1 oraz art. 6–14 dyrektywy 67/548/EWG zmienionej niniejszą dyrektywą oraz informują o tym Komisję.
Nie później niż do 18 września 1983 r. wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania art. 5 ust. 2 dyrektywy 67/548/EWG zmienionej niniejszą dyrektywą i informują o tym Komisję.
2.
Nie później niż do 18 września 1981 r. Państwa Członkowskie przyjmują i publikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania art. 15–23 dyrektywy 67/548/EWG zmienionej niniejszą dyrektywą, które wejdą w życie z dniem 18 września 1981 r.
3.
W okresie przejściowym, gdy niniejsza dyrektywa nie wejdzie jeszcze w życie w niektórych Państwach Członkowskich, złożenie dokumentacji zgłoszeniowej oraz innych informacji zebranych przez Komisję przewidzianych w art. 10 ust. 1 dyrektywy 67/548/EWG zmienionej niniejszą dyrektywą, jest skuteczne tylko w stosunku do tych Państw Członkowskich, w których stosuje się przepisy art. 5–8 dyrektywy 67/548/EWG w wersji zmienionej niniejszą dyrektywą dotyczące zgłoszenia.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 9 października 1979 r.
dotycząca metod pomiaru i częstotliwości pobierania próbek oraz analizy wód powierzchniowych przeznaczonych do pozyskiwania wody pitnej w Państwach Członkowskich
(79/869/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100 i 235,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3]
a także mając na uwadze, co następuje: w celu uzyskania porównywalnych wyników pomiarów zanieczyszczeń we Wspólnocie, program działań Wspólnot Europejskich na rzecz środowiska [4] przewiduje normalizację lub harmonizację stosowanych metod pomiarów;
dyrektywa Rady 75/440/EWG z dnia 16 czerwca 1975 r. dotycząca wymaganej jakości wód powierzchniowych przeznaczonych do pozyskiwania wody pitnej w Państwach Członkowskich [5], w szczególności jej art. 5 ust. 2, przewiduje przyjęcie polityki Wspólnoty w zakresie częstotliwości pobierania próbek oraz dokonywania analizy parametrów wraz z metodami pomiarów;
wszelkie rozbieżności między już stosowanymi lub przygotowywanymi w różnych Państwach Członkowskich przepisami dotyczącymi metod pomiaru, częstotliwości pobierania próbek oraz dokonywania analizy każdego z parametrów w celu określenia jakości wód powierzchniowych, mogą stwarzać nierówne warunki konkurencji, w rezultacie bezpośrednio wpływać na funkcjonowanie wspólnego rynku; dlatego niezbędne staje się zbliżenie ustawodawstw z tej dziedziny, zgodnie z art. 100 Traktatu;
wydaje się niezbędne, aby temu zbliżeniu ustawodawstw towarzyszyło działanie wspólnotowe, zmierzające do osiągnięcia jednego z celów Wspólnoty w sferze ochrony środowiska naturalnego i poprawy jakości życia poprzez wprowadzenie bardziej wszechstronnego prawodawstwa; zachodzi więc potrzeba ustanowienia w tym celu niektórych przepisów szczególnych; ponieważ wymagane do tego celu uprawnienia nie zostały przewidziane w Traktacie, niezbędne staje się powołanie na art. 235 Traktatu;
dla wykonywanych w Państwach Członkowskich analiz zachodzi potrzeba ustanowienia wspólnych referencyjnych metod pomiaru w celu ustalenia wartości parametrów określających fizyczne, chemiczne i mikrobiologiczne właściwości wód powierzchniowych, przeznaczonych do pozyskiwania wody pitnej;
do celów monitorowania wymaganej jakości, konieczne jest regularne pobieranie minimalnej liczby próbek wód powierzchniowych, aby zmierzyć parametry określone w załączniku II do dyrektywy 75/440/EWG;
minimalna częstotliwość pobierania i dokonywania analizy próbek dla każdego parametru powinna rosnąć proporcjonalnie do objętości pozyskanej wody i liczby zaopatrywanej ludności; częstotliwość powinna też rosnąć wraz ze wzrostem ryzyka związanego z pogarszaniem się jakości wody;
postęp naukowo-techniczny stwarza potrzebę szybkiego dostosowania niektórych wymagań określonych w załączniku I do niniejszej dyrektywy, w celu uwzględnienia w szczególności zmiany poziomów parametrów, określonych w załączniku II do dyrektywy 75/440/EWG; dla ułatwienia wprowadzania niezbędnych środków, należy stworzyć procedurę ustanawiania bliskiej współpracy między Państwami Członkowskimi i Komisją w ramach Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Naukowo-Technicznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa dotyczy referencyjnych metod pomiaru, częstotliwości pobierania próbek oraz dokonywania analizy parametrów, wymienionych w załączniku II do dyrektywy 75/440/EWG.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy:
- "referencyjna metoda pomiaru" oznacza przyjętą zasadę dokonywania pomiaru lub zwięzłego opisu procedury określania wartości parametrów, wymienionych w załączniku I do niniejszej dyrektywy,
- "granica wykrywalności" oznacza minimalną wartość badanego parametru, którą można wykryć,
- "precyzja" oznacza zakres, w którym zawiera się 95 % wyników pomiarów jednej próbki przy użyciu tej samej metody,
- "dokładność" oznacza różnicę między rzeczywistą wartością badanego parametru a otrzymaną średnią wartością doświadczalną.
Artykuł 3
1.
Analiza pobranych próbek wody dotyczy wymienionych w załączniku II do dyrektywy 74/440/EWG parametrów, którym przydzielono wartości I i/lub G.
2.
Państwa Członkowskie stosują referencyjne metody pomiaru, określone w załączniku I do niniejszej dyrektywy, w jak najszerszym zakresie.
3.
Należy przestrzegać wartości granic wykrywalności oraz precyzji i dokładności metod pomiaru, stosowanych do sprawdzania parametrów, wymienionych w załączniku I do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
1.
Minimalne częstotliwości pobierania próbek oraz dokonywania analizy w ciągu roku każdego z parametrów podano w załączniku II do niniejszej dyrektywy.
Pobieranie próbek musi być, w miarę możliwości, rozłożone w ciągu roku tak, aby obraz jakości wody był reprezentatywny.
2.
Próbki wód powierzchniowych muszą być reprezentatywne dla jakości wody w punkcie pobierania próbek, co określono w art. 5 ust. 4 dyrektywy 75/440/EWG.
Artykuł 5
Pojemniki na próbki, środki lub metody wykorzystywane do zachowania części próbki służącej analizie jednego lub większej liczby parametrów, a także przenoszenie i przechowywanie próbek oraz ich przygotowanie do analizy nie mogą powodować znaczących zmian jej wyniku.
Artykuł 6
1.
Właściwe władze Państw Członkowskich ustalają częstotliwości pobierania próbek i dokonywania analiz każdego parametru dla każdego punktu pobierania próbek.
2.
Częstotliwości pobierania próbek i dokonywania analiz są nie mniejsze niż minimalne częstotliwości w ciągu roku, podane w załączniku II do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 7
1.
Jeśli prowadzone przez właściwe władze badanie wód powierzchniowych przeznaczonych do pozyskiwania wody pitnej wykaże, że wartości otrzymane dla niektórych parametrów są znacznie lepsze niż wartości ustalone przez Państwa Członkowskie zgodnie z załącznikiem II do dyrektywy 75/440/EWG, zainteresowane Państwo Członkowskie może zmniejszyć częstotliwość pobierania próbek i dokonywania analiz tych parametrów.
2.
Jeśli w przypadkach określonych w ust. 1 nie występują zanieczyszczenia oraz nie ma ryzyka pogorszenia się jakości wody, a jakość badanej wody jest lepsza niż przewidują to wskazania kolumny A1 załącznika II do dyrektywy 75/440/EWG, zainteresowane władze mogą zdecydować, że regularne analizy nie są potrzebne.
Artykuł 8
1.
Do celów stosowania niniejszej dyrektywy, Państwa Członkowskie przesyłają Komisji, na jej wniosek, wszystkie istotne informacje dotyczące:
- użytych metod analiz,
- częstotliwości dokonywania analiz.
2.
W regularnych odstępach czasu Komisja sporządza sprawozdanie podsumowujące, oparte na uzyskanych w ten sposób informacjach.
Artykuł 9
Uwzględniając w szczególności zmiany poziomów parametrów określonych w załączniku II do dyrektywy 75/440/EWG, zmiany wymagające dostosowania:
- referencyjnych metod pomiaru wymienionych w załączniku I do niniejszej dyrektywy,
- granic wykrywalności, precyzji i dokładności tych metod,
- materiałów zalecanych na pojemniki,
do postępu technicznego, są przyjmowane zgodnie z procedurą określoną w art. 11 niniejszej dyrektywy.
Artykuł 10
1.
Do celów określonych w art. 9 niniejszym powołuje się Komitet ds. Dostosowania do Postępu Naukowo-Technicznego (zwany dalej "Komitetem"), składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich pod przewodnictwem przedstawiciela Komisji.
2.
Komitet sporządza swój regulamin.
Artykuł 11
1.
W przypadku gdy powołuje się na procedurę ustanowioną w niniejszym artykule, przewodniczący przekazuje sprawę Komitetowi z własnej inicjatywy albo na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet przedstawia swoją opinię na temat tego projektu w terminie ustalonym przez przewodniczącego w zależności od pilności sprawy.
Opinie przyjmuje się większością 41 głosów, liczba głosów Państw Członkowskich jest ważona zgodnie z art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmie przewidziane środki, jeśli są one zgodne z opinią Komitetu.
b) Jeżeli przewiane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja niezwłocznie przedłoży Radzie wniosek w sprawie środków, jakie powinny zostać podjęte.
Rada stanowi kwalifikowaną większością.
c) Jeśli Rada nie podejmie decyzji w ciągu trzech miesięcy po przekazaniu jej powyższej propozycji, Komisja przyjmuje proponowane środki.
Artykuł 12
1.
W dyrektywie 75/440/EWG wprowadza się następujące zmiany:
a) skreśla się art. 5 ust. 2;
b) w art. 5 ust. 3 wyrazy "tych, określonych w ust. 2" zastępuje się wyrami "wartości parametrycznych dla rozpatrywanej jakości wody".
2.
Ustęp 1 staje się skuteczny w ciągu dwóch lat od ogłoszenia niniejszej dyrektywy.
Artykuł 13
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne konieczne do dostosowania się do przepisów niniejszej dyrektywy w ciągu dwóch lat od jej ogłoszenia.
Niezwłocznie informują o tym Komisję.
Artykuł 14
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa rady
z dnia 30 października 1979 r.
w sprawie wymaganej jakości wód, w których żyją skorupiaki
(79/923/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100 i 235,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: ochrona i poprawa stanu środowiska wymagają podjęcia określonych środków chroniących wody, włączając wody zasiedlone przez skorupiaki, przed zanieczyszczeniami;
niezbędna jest ochrona niektórych populacji skorupiaków przed zróżnicowanymi szkodliwymi skutkami wynikającymi ze zrzucania substancji zanieczyszczających do morza;
programy działań Wspólnot Europejskich z lat 1973 [4] i 1977 [5] w sprawie ochrony środowiska przewidują wspólne określanie wymagań jakościowych przez ustalanie zróżnicowanych wymagań które środowisko musi spełnić, między innymi określenia parametrów wód, włączając wody zasiedlone przez skorupiaki;
różnice między już obowiązującymi lub przygotowywanymi przez różne Państwa Członkowskie przepisami odnoszącymi się do jakości wymaganej do wód zasiedlonych przez skorupiaki mogą tworzyć nierówne warunki dla konkurencji, bezpośrednio wpływając na funkcjonowanie wspólnego rynku; zgodnie z art. 100 Traktatu, przepisy prawne obowiązujące w tym zakresie muszą ulec zbliżeniu;
niezbędne jest połączenie zbliżenia ustawodawstw z działaniami wspólnotowymi, których celem jest osiągnięcie poprawy w zakresie ochrony środowiska i poprawy jakości życia przy rozszerze niu zakresu regulujących to przepisów; należy w związku z tym ustanowić niektóre przepisy szczególne; ponieważ Traktat nie przewidywał wymaganych tu szczególnych uprawnień do działania, niezbędne jest przywołanie jego art. 235;
dla osiągnięcia celów niniejszej dyrektywy, Państwa Członkowskie określają przeznaczenie wód, których ona będzie dotyczyć, ustalając dla nich wartości dopuszczalne określonych parametrów, że tak wody określonego przeznaczenia osiągną te wartości w ciągu sześciu lat od daty określenia ich przeznaczenia;
sprawdzanie jakości wymaganej wód zasiedlonych przez skorupiaki wymaga pobrania pewnej minimalnej liczby próbek i wykonywania pomiarów odnoszących się do parametrów podanych w Załączniku; zależnie od wyników pomiarów, pobieranie próbek można zredukować lub przerwać;
Państwa Członkowskie nie są w stanie kontrolować niektórych okoliczności naturalnych, w pewnych przypadkach niezbędna jest, więc możliwość uchylenia niniejszej dyrektywy;
postęp techniczny i naukowy może spowodować konieczność szybkiego dostosowania niektórych wymagań ustanowionych w załącznikach; aby ułatwić wprowadzanie wymaganych do tego celu środków, ustanawia się procedurę ustanawiającą bliską współpracę między Państwami Członkowskimi a Komisją; współpraca ta będzie odbywać się w ramach komitetu ds. dostosowania do postępu technicznego i naukowego, powołanego art. 13 dyrektywy Rady 78/659/EWG z dnia 18 lipca 1978 r. w sprawie jakości słodkich wód wymagających ochrony lub poprawy w celu zachowania życia ryb [6];
niniejsza dyrektywa nie jest w stanie sama zapewnić ochrony konsumentów produktów ze skorupiaków; Komisja powinna więc jak najszybciej przedłożyć wnioski w tej sprawie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa dotyczy jakości wód zasiedlonych przez skorupiaki i odnosi się do wód przybrzeżnych i słonawych, które przez Państwa Członkowskie zostały określone jako wymagające ochrony lub poprawy w celu umożliwienia życia i wzrostu skorupiakom (mięczakom, małżom i ślimakom), przyczyniając się w ten sposób do wysokiej jakości produktów ze skorupiaków spożywanych bezpośrednio przez ludzi.
Artykuł 2
Parametry wód określonego przeznaczenia przez Państwa Członkowskie są podane w Załączniku.
Artykuł 3
1.
Dla wód określonego przeznaczenia Państwa Członkowskie ustalają wartości parametrów wymienionych w kolumnie G lub I Załącznika tak, aby były zgodne z umieszczonymi w tych kolumnach komentarzami.
2.
Państwa Członkowskie nie ustalają wartości mniej restryktywnych niż podane w kolumnie I Załącznika, lecz powinny zachęcać do przestrzegania wartości z kolumny G, biorąc pod uwagę zasadę określoną w art. 8.
3.
W odniesieniu do zrzutów ścieków mieszczących się w parametrach określonych jako "substancje organofluorowcowane" i "metale", normy emisji, przewidziane przez Państwa Członkowskie zgodnie z dyrektywą Rady 76/464/EWG z dnia 4 maja 1976 r. w sprawie zanieczyszczenia spowodowanego przez niektóre substancje niebezpieczne odprowadzane do środowiska wodnego Wspólnoty [7] stosuje się jednocześnie z wymaganiami jakościowymi i innymi zobowiązaniami, które wynikają z niniejszej dyrektywy, w szczególności zobowiązaniami odnoszącymi się do pobierania próbek.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie po raz pierwszy określają przeznaczenie wód, zasiedlonych przez skorupiaki, w ciągu dwóch lat od ogłoszenia niniejszej dyrektywy.
2.
Państwa Członkowskie mogą później dokonywać dodatkowych określeń przeznaczenia.
3.
Państwa Członkowskie mogą rewidować określenie przeznaczenia niektórych wód, w szczególności w wyniku pojawienia się czynników nie przewidzianych w czasie określania przeznaczenia, biorąc pod uwagę zasadę określoną w art. 8.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie tworzą programy w celu redukcji zanieczyszczeń i zapewniają w ciągu sześciu lat od określenia przezna czenia wód zgodnie z art. 4 spełnienie zarówno warunków ustanowionych przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 3 jak i komentarzy znajdujących się kolumnach G oraz I Załącznika.
Artykuł 6
1.
W celach wykonania art. 5, wody określonego przeznaczenia uważa się za spełniające przepisy niniejszej dyrektywy, jeśli ich próbki pobierane z minimalną podaną w Załączniku częstotliwością w tym samym punkcie i w ciągu 12 miesięcy wykazują spełnianie zarówno wartości ustanowionych przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 3 jak i komentarzy z kolumn G oraz I Załącznika, dla:
- 100 % próbek na parametry "substancje organofluorowcowane" i "metale";
- 95 % próbek na parametry "zasolenie" i "tlen rozpuszczony";
- 75 % próbek na inne parametry podane w Załączniku.
Jeśli zgodnie z art. 7 ust. 2 częstotliwość pobierania próbek na wszystkie parametry podane w Załączniku, z wyjątkiem "substancji organofluorowcowanych" i "metali", jest mniejsza od podanej w Załączniku, podane wyżej wartości i komentarze muszą być spełnione przez wszystkie próbki.
2.
Przy obliczaniu procentów zawartości przewidzianych w ust. 1 nie bierze się pod uwagę przypadków nierespektowania wartości ustanowionych przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 3, lub komentarzy zawartych w kolumnach G oraz I Załącznika, jeśli są one wynikiem klęski.
Artykuł 7
1.
Operacje pobierania próbek o minimalnej podanej w Załączniku częstotliwości są prowadzone przez właściwe organy Państw Członkowskich.
2.
Jeśli właściwy organ stwierdzi, że jakość wód określonego przeznaczenia jest znacznie wyższa od wynikającej z zastosowania wartości ustanowionych zgodnie z art. 3 i komentarzami z kolumn G oraz I Załącznika, częstotliwość pobierania próbek może ulec zmniejszeniu.
W razie braku zanieczyszczeń lub niewystępowania ryzyka pogorszenia jakości wód, właściwy organ może uznać pobieranie próbek za zbędne.
3.
Jeśli pobieranie próbek wskazuje na nierespektowanie wartości ustanowionej zgodnie z art. 3 lub komentarzy z kolumn G oraz I Załącznika, właściwy organ określa czy jest to wynikiemprzypad ku, zjawiska przyrodniczego, czy też zanieczyszczenia, po czym przyjmuje odpowiednie środki.
4.
Dokładne miejsce pobierania próbek, odległość między nim a najbliżej położonym punktem zrzucania zanieczyszczeń oraz głębokość, z której próbki są pobierane określa właściwy organ Państwa Członkowskiego głównie na podstawie lokalnych warunków środowiskowych,
5.
W Załączniku wymieniono referencyjne metody analizy, stosowane do obliczania wartości wchodzących w grę parametrów.
Laboratoria stosujące inne metody zapewniają, że uzyskane wyniki są równoważne lub porównywalne z określonymi w Załączniku.
Artykuł 8
Wprowadzanie w życie środków podejmowanych zgodnie z niniejszą dyrektywą nie może w żadnym przypadku bezpośrednio lub pośrednio prowadzić do wzrostu zanieczyszczeń wód przybrzeżnych i półsłonych.
Artykuł 9
Państwa Członkowskie mogą w dowolnym czasie ustanowić bardziej restrykcyjne wartości dla wód określonego przeznaczenia od sformułowanych w niniejszej dyrektywie.
Mogą też wydać przepisy dotyczące parametrów innych niż przewidziane w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 10
Kiedy Państwo Członkowskie rozważa wyznaczenie wód na hodowle skorupiaków położonych w bezpośrednim sąsiedztwie granicy z innym Państwem Członkowskim, państwa te konsultują się ze sobą w celu określenia stref wodnych, których będzie dotyczyć niniejsza dyrektywa i wyciągnięcia z skutków ze wspólnych wymagań jakościowych; skutki te ustala każde z zainteresowanych państw po przeprowadzeniu formalnych konsultacji.
W obradach tych może uczestniczyć Komisja.
Artykuł 11
Państwa Członkowskie mogą odstąpić od niniejszej dyrektywy w razie wyjątkowych warunków pogodowych lub geograficznych.
Artykuł 12
Niezbędne przy dostosowywaniu się do postępu technicznego i naukowego, zmiany wartości G dla parametrów, oraz znajdujących się w Załączniku metod analizy, przyjmuje się za pośrednictwem komitetu powołanego art. 13 dyrektywy 78/659/EWG zgodnie z procedurą sformułowaną w jej art. 14.
Artykuł 13
W celu zastosowania niniejszej dyrektywy Państwa Członkowskie dostarczają Komisji informacji dotyczących:
- wód określonego przeznaczenia zgodnie z art. 4 ust. 1 i 2, w formie skróconej
- rewizji określenia przeznaczenia wód zgodnie z art. 4 ust. 3,
- przepisów ustanowionych w celu wprowadzenia nowych parametrów zgodnie z art. 9,
Zastosowanie przepisów art. 11 przez Państwo Członkowskie wymaga niezwłocznego zawiadomienia o tym Komisji z podaniem przyczyn oraz przewidywanych okresów,
Ogólnie, Państwa Członkowskie dostarczają Komisji, na jej uzasadniony wniosek, wszelkich informacji koniecznych do stosowania niniejszej dyrektywy.
Artykuł 14
1.
Sześć lat po początkowym określeniu przeznaczenia zgodnie z art. 4 ust. 1, a następnie w regularnych odstępach czasu, Państwa Członkowskie przedkładają Komisji szczegółowe sprawozdanie o wodach określonego przeznaczenia oraz o ich podstawowych funkcjach i cechach.
2.
Po otrzymaniu uprzedniej zgody zainteresowanego Państwa Członkowskiego Komisja publikuje otrzymane informacje.
Artykuł 15
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w ciągu dwóch lat od jej opublikowania i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 16
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Sprostowanie do dyrektywy Rady 79/923/EWG z dnia 30 października 1979 r. w sprawie wymaganej jakości wód, w których żyją skorupiaki
(Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 281 z dnia 10 listopada 1979 r.; Polskie wydanie specjalne, rozdział 15, tom 1, str. 128)
Strona 50 (wydanie specjalne str. 131), Załącznik, pkt 3, kolumna I:
zamiast:
"Zrzut do wód zasiedlonych przez skorupiaki nie może powodować zmiany koloru wód po filtracji przekraczającej o 10 mg PT/l względem wód, na które zrzut nie wpłynął.",
powinno być:
"Zrzut do wód zasiedlonych przez skorupiaki nie może powodować zmiany koloru wód po filtracji przekraczającej o 100 mg PT/l względem wód, na które zrzut nie wpłynął.".
--------------------------------------------------
Dyrektywa Rady
z dnia 23 listopada 1979 r.
zmieniająca dyrektywę 75/106/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do objętościowego uzupełniania niektórych płynów w opakowaniach jednostkowych
(79/1005/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: zakres zastosowania dyrektywy Rady 76/211/EWG z dnia 20 stycznia 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do paczkowania według masy lub objętości niektórych produktów w opakowaniach jednostkowych [4] różni się od dyrektywy Rady 75/106/EWG z dnia 19 grudnia 1974 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do objętościowego uzupełniania niektórych płynów w opakowaniach jednostkowych [5];
dlatego, zakresy zastosowania obydwu powyższych dyrektyw powinny być uzgodnione odnośnie do objętości opakowań jednostkowych, których one dotyczą;
w momencie przyjmowania dyrektywy 75/106/EWG, Rada w celu zapewnienia lepszej ochrony konsumentom, zwróciła się do Komisji o przedstawienie przed dniem 31 grudnia 1980 r. nowej propozycji dotyczącej zmniejszenia wykazu nominalnych objętości w załączniku III poprzez wyeliminowanie wartości, które były zbyt do siebie zbliżone;
dyrektywa Rady 71/354/EWG z dnia 18 października 1971 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do jednostek miar [6] została ostatnio zmieniona dyrektywą 76/770/EWG [7];
na podstawie art. 7 ust. 2 dyrektywy 75/106/EWG, Belgia, Irlandia, Niderlandy oraz Zjednoczone Królestwo mają pięć lat na wprowadzenie w życie powyższej dyrektywy; niniejsza dyrektywa bierze pod uwagę wyżej wymieniony termin;
niektóre Państwa Członkowskie mogą mieć trudności ze zmniejszeniem liczby objętości nominalnych; w związku z tym, należy przyjąć przepisy na okres przejściowy dla tych Państw Członkowskich, co jednakże nie może utrudniać handlu wewnątrz wspólnotowego omawianymi produktami lub zagrozić wprowadzeniu w życie niniejszej dyrektywy w innych Państwach Członkowskich,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Artykuł 1 dyrektywy 75/106/EWG otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa odnosi się do opakowań jednostkowych zawierających produkty płynne wymienione w wykazie stanowiącym załącznik III, odmierzane według objętości do celów sprzedaży w jednostkowych ilościach między 5 ml a 10 litrami włącznie."
Artykuł 2
Artykuł 2 ust. 2 dyrektywy 75/106/EWG otrzymuje brzmienie:
"2.
Produkt jest opakowany jednostkowo, jeśli bez obecności nabywcy jest umieszczony w jakimkolwiek opakowaniu, a ilość produktu zawarta w opakowaniu ma z góry określoną wartość i nie może ulec zmianie bez otwarcia lub dokonania zauważalnej zmiany opakowania."
Artykuł 3
Artykuł 3 ust. 1 dyrektywy 75/106/EWG otrzymuje brzmienie:
"1.
Opakowaniami jednostkowymi, na których może być umieszczony znak EWG określone w sekcji 3.3 załącznika I, są opakowania spełniają wymogi określone w załączniku I."
Artykuł 4
1.
Artykuł 4 dyrektywy 75/106/EWG otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
1.
Wszystkie opakowania jednostkowe, określone w art. 3 muszą, zgodnie z załącznikiem I, posiadać oznaczenie objętości płynu, zwane "nominalną objętością zawartości", którą muszą zawierać.
2.
Do czasu upływu okresów ustanowionych w dyrektywie Rady 71/354/EWG z dnia 18 października 1971 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do jednostek miar(1), ostatnio zmienionej dyrektywą 76/770/EWG (2), oznaczeniu nominalnej objętości zawartości wyrażonej w jednostkach miar SI, zgodnie z sekcją 3.1. załącznika I do niniejszej dyrektywy towarzyszy na terytorium Zjednoczonego Królestwa lub Irlandii, jeżeli państwa te wyrażą takie życzenie, oznaczenie nominalnej objętości zawartości wyrażone w równoważnych angielskich jednostkach miar, o ile są one wymienione w załączniku I do niniejszej dyrektywy."
2.
Dodaje się następujące przypisy:
"(1) Dz.U. L 243 z 29.10.1971, str. 29.
(2) Dz.U. L 262 z 27.9.1976, str. 204."
Artykuł 5
Artykuł 5 dyrektywy 75/106/EWG otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie nie mogą odmówić, zakazać lub ograniczyć wprowadzania do obrotu opakowań jednostkowych, które spełniają wymogi ustanowione w niniejszej dyrektywie na podstawie związanej z ustaleniem ich objętości, metod za pomocą których zostały sprawdzone lub objętości nominalnych, jeśli są one zawarte w załączniku III.
2.
Od dnia 1 stycznia 1984 r. opakowania jednostkowe zawierające produkty wymienione w wykazie stanowiącym załącznik III pkt 1 lit a) mogą być wprowadzane do obrotu jedynie w przypadku gdy posiadają nominalną objętość ustanowioną w załączniku III.
Do dnia 31 grudnia 1983 r. Państwa Członkowskie mogą dopuszczać do obrotu wszystkie wartości dotychczas dopuszczane.
3.
Jednakże
a) w przypadku opakowań jednostkowych o nominalnych objętościach wymienionych w załączniku III, kolumna II, ust. 1 stosuje się do dnia 31 grudnia 1988 r. jedynie do tych państw, które dopuściły takie opakowania jednostkowe na dzień 31 grudnia 1973 r., z wyjątkiem opakowań z pkt 1 lit. a) "wina" o nominalnej pojemności 0,73 l, dla których data ważności upływa dnia 31 grudnia 1985 r.;
b) w odniesieniu do płynów wymienionych w pkt 1 lit a) i b) oraz sekcji 4 załącznika III, ust. 1 stosuje się jedynie wtedy, gdy płyny są konfekcjonowane w opakowaniach posiadających jedną z nominalnych objętości określonych w odpowiednich kolumnach tego Załącznika oraz spełniających zasady dotyczące handlu Państw Członkowskich pochodzenia płynu, niezależnie od tego, czy napełnienie miało miejsce w Państwie Członkowskim pochodzenia, czy w innym państwie.
4.
Przepisy niniejszej dyrektywy nie stanowią przeszkody dla stosowania przepisów prawa krajowego dotyczących, na podstawie wymogów ochrony środowiska, wykorzystania opakowań do ich powtórnego przetwarzania" .
Artykuł 6
Podpunkt 2.4 załącznika I do dyrektywy 75/106/EWG otrzymuje brzmienie:
"2.4. Dopuszczalny poziom ujemnego odchylenia ustalany jest według następującej tabeli:
Nominalna objętość zawartości Vn w mililitrach _BAR_ Dopuszczalne odchylenie _BAR_
w % Vn _BAR_ w mililitrach _BAR_
5–50 _BAR_ 9 _BAR_ — _BAR_
50–100 _BAR_ — _BAR_ 4,5 _BAR_
100–200 _BAR_ 4,5 _BAR_ — _BAR_
200–300 _BAR_ — _BAR_ 9 _BAR_
300–500 _BAR_ 3 _BAR_ — _BAR_
500–1000 _BAR_ — _BAR_ 1,5 _BAR_
1000–10000 _BAR_ 1,5 _BAR_ — _BAR_
Przy korzystaniu z tabeli, wartości dopuszczalnego odchylenia wyrażone w procentach w tabeli, obliczone w jednostkach objętości, zaokrągla się do najbliższej jednej dziesiątej mililitra" .
Artykuł 7
Akapit drugi ppkt 3.1 załącznika I do dyrektywy 75/106/EWG otrzymuje brzmienie:
"Do czasu zakończenia okresów ustanowionych w dyrektywie 71/354/EWG, zmienionej przez dyrektywę 76/770/EWG, oznaczeniu nominalnej objętości zawartości wyrażonej zgodnie z akapitem pierwszym w jednostkach układu SI, może towarzyszyć równoważna wartość wyrażona w angielskich jednostkach miar obliczona na podstawie następujących przeliczników:
jeden mililitr = 0,0352 uncji płynu
jeden litr = 1,760 pinta lub 0,220 galonu"
Artykuł 8
Załącznik III dyrektywy 75/106/EWG zastępuje się Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 9
1.
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują przed dniem 1 stycznia 1981 r przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy, przepisy te wejdą w życie z dniem 1 stycznia 1981 r.
2.
Państwa Członkowskie powiadomią Komisję o tekstach podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 10
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Pierwsza Dyrektywa Komisji
z dnia 13 listopada 1979 r.
ustanawiająca wspólnotowe metody analiz do badania niektórych rodzajów częściowo lub całkowicie odwodnionego mleka konserwowanego przeznaczonego do spożycia przez ludzi
(79/1067/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/118/EWG z dnia 18 grudnia 1975 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich odnośnie do niektórych rodzajów częściowo lub całkowicie odwodnionego mleka konserwowanego przeznaczonego do spożycia przez ludzi [1], w szczególności jej art. 11, a także mając na uwadze, co następuje:
na mocy art. 11 dyrektywy 76/118/EWG wymagane jest, aby skład niektórych rodzajów częściowo lub całkowicie odwodnionego mleka konserwowanego był weryfikowany za pomocą wspólnotowych metod analizy;
wskazane jest przyjęcie początkowej serii metod, w odniesieniu do których badania zostały ukończone;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki dla zapewnienia, aby niezbędne analizy do weryfikacji kryteriów określonych w załączniku I były przeprowadzane zgodnie z metodami opisanymi w załączniku II.
Artykuł 2
Jeśli wyszczególnione są alternatywne metody dla pojedynczych oznaczeń, próbka może być analizowana każdą z metod.
Sprawozdanie z badania, określone w załączniku II, musi podawać stosowaną metodę.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie osiemnastu miesięcy od jej notyfikacji.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa jest skierowana do Państw Członkowskich.
DYREKTYWA RADY
z dnia 6 grudnia 1979 r.
zmieniająca dyrektywę 77/799/EWG dotyczącą wzajemnej pomocy właściwych władz Państw Członkowskich w obszarze podatków bezpośrednich
(79/1070/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 99 i 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego[1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[2],
a także mając na uwadze, co następuje: praktyka uchylania się od płacenia podatków oraz unikania płacenia podatków prowadzi do strat budżetowych i narusza zasadę sprawiedliwości podatkowej, jak również zagraża uczciwej konkurencji; wpływa to zatem negatywnie na sprawne funkcjonowanie Wspólnego Rynku;
w celu bardziej efektywnego zwalczania tych praktyk powinna zostać wzmocniona współpraca między administracjami podatkowymi we Wspólnocie, zgodnie ze wspólnymi zasadami i normami;
dnia 19 grudnia 1977 r. Rada przyjęła dyrektywę 77/799/EWG dotyczącą wzajemnej pomocy właściwych władz Państw Członkowskich w obszarze podatków bezpośrednich[3]; taka wzajemna pomoc powinna zostać rozszerzona na dziedzinę podatków pośrednich, by mieć pewność, iż podatki te są prawidłowo obliczone i pobierane;
rozszerzenie wzajemnej pomocy okazuje się szczególnie pilne w odniesieniu do podatku od wartości dodanej, z uwagi na jego charakter jako ogólnego podatku konsumpcyjnego oraz jego istotnej roli w systemie środków własnych Wspólnoty;
przepisy dyrektywy 77/799/EWG mogą być odpowiednio stosowane również dla podatku od wartości dodanej, pod warunkiem pewnych zmian i uzupełnień; dlatego wystarczającym jest rozszerzyć zakres stosowania wymienionej dyrektywy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 77/799/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
Tytuł otrzymuje brzmienie: "Dyrektywa Rady z dnia 19 grudnia 1977 r. w sprawie wzajemnej pomocy między właściwymi władzami Państw Członkowskich w obszarze podatków bezpośrednich oraz podatku od wartości dodanej."
2.
W art. 1:
a) ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy właściwe władze Państw Członkowskich udzielają sobie wzajemnie wszelkich informacji, które umożliwią im prawidłowe obliczenie podatków od dochodu i kapitału, jak również podatku od wartości dodanej."
b) ustęp 5, w odniesieniu do Zjednoczonego Królestwa, otrzymuje brzmienie:
"w Zjednoczonym Królestwie:
- Komisarze do spraw ceł i akcyzy albo upoważnieni przedstawiciele do spraw informacji wymaganych wyłącznie do celów podatku od wartości dodanej,
- Komisarze do spraw dochodów krajowych albo upoważnieni przedstawiciele dla wszystkich innych informacji."
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 stycznia 1981 r.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 6 grudnia 1979 r.
zmieniająca dyrektywę 76/308/EWG w sprawie wzajemnej pomocy przy windykacji roszczeń wynikających z czynności stanowiących część systemu finansowania Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej oraz opłat rolnych i ceł
(79/1071/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 99 i 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: obecnie nie jest, w zasadzie, możliwe wyegzekwowanie w jednym Państwie Członkowskim roszczenia o zwrot w odniesieniu do podatku od wartości dodanej popartego dokumentem sporządzonym przez władze innego Państwa Członkowskiego;
przepisy prawa krajowego odnoszące się do zwrotu podatku od wartości dodanej są stosowane jedynie na obszarze wewnętrznym państw, jest sam w sobie przeszkodą w ustanowieniu i funkcjonowaniu wspólnego rynku; niezbędne jest przyjęcie wspólnych zasad w sprawie pomocy wzajemnej między Państwami Członkowskimi dla celów dokonywania zwrotu; ponieważ zasady te muszą obejmować odsetki i koszty uboczne roszczeń;
Rada, dyrektywą 76/308/EWG [3], przyjęła wspólne reguły windykacji roszczeń wynikających z działań stanowiących część systemu finansowania Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej oraz opłat rolnych i ceł;
możliwe jest zastosowanie tych samych zasad dla celów podatkowych; wystarczy rozszerzyć zakres dyrektywy 76/308/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Tytuł dyrektywy Rady 76/308/EWG otrzymuje brzmienie:
"dyrektywa Rady z dnia 15 marca 1976 r. w sprawie pomocy wzajemnej przy windykacji roszczeń wynikających z czynności stanowiących część systemu finansowania Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej oraz opłat rolnych i ceł oraz w odniesieniu do podatku od wartości dodanej."
Artykuł 2
W art. 2 dyrektywy 76/308/EWG wprowadza się następujące zmiany:
a) lit. "d)" zostaje zastąpiona przez "e)";
b) następującą lit. "d)" dodaje się po lit. "c)" :
"d) podatek od wartości dodanej."
Artykuł 3
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 stycznia 1981 r.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
ÓSMA DYREKTYWA RADY
z dnia 6 grudnia 1979 r.
w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych - warunki zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom niemającym siedziby na terytorium kraju
(79/1072/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając szóstą dyrektywę Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku[1], w szczególności jej art. 17 ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji[2],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego[3],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[4],
a także mając na uwadze, co następuje:
na podstawie art. 17 ust. 4 dyrektywy 77/388/EWG Rada ma przyjąć reguły wspólnotowe ustanawiające przepisy regulujące zwroty podatku od wartości dodanej, określone w ust. 3 wspomnianego artykułu, podatnikom niemającym siedziby na terytorium kraju;
niezbędne są zasady zapewniające podatnikowi mającemu siedzibę na terytorium jednego Państwa Członkowskiego możliwość występowania z żądaniem zwrotu zafakturowanego podatku w związku z dostawami towarów lub usług w innym Państwie Członkowskim, lub który został zapłacony w odniesieniu do przywozu do tego innego Państwa Członkowskiego, w celu uniknięcia w ten sposób podwójnego opodatkowania;
rozbieżności między przepisami aktualnie obowiązującymi w Państwach Członkowskich, które powodują w niektórych przypadkach zakłócenia w handlu i zakłócenie konkurencji, powinny zostać wyeliminowane;
wprowadzenie reguł wspólnotowych w tej dziedzinie będzie oznaczać postęp w kierunku efektywnej liberalizacji przepływu osób, towarów i usług, wspomagając w ten sposób proces integracji gospodarczej;
takie zasady nie mogą prowadzić do odmiennego traktowania podatników w zależności od Państwa Członkowskiego, na którego terytorium mają oni siedzibę;
należy zapobiegać niektórym formom unikania lub uchylania się od zobowiązań podatkowych;
na mocy art. 17 ust. 4 dyrektywy 77/388/EWG Państwa Członkowskie mogą odmówić zwrotu lub nałożyć dodatkowe warunki w przypadku podatników niemających siedziby na terytorium Wspólnoty; jednakże powinny być podjęte kroki zapewniające, aby tacy podatnicy nie byli uprawnieni do zwrotów na warunkach korzystniejszych niż te, które są przewidziane w odniesieniu do podatników we Wspólnocie;
wstępnie powinny zostać przyjęte wyłącznie przepisy wspólnotowe zawarte w niniejszej dyrektywie; te ustalenia stanowią w szczególności, że decyzje w odniesieniu do wniosków o zwrot powinny być ogłaszane w ciągu sześciu miesięcy od daty wniesienia takich wniosków; zwroty powinny być dokonywane w tym samym okresie; przez okres jednego roku od ostatecznego terminu ustanowionego dla wprowadzenia tych przepisów w życie Republika Włoska powinna być uprawniona do ogłaszania decyzji podjętych przez jej właściwe służby w odniesieniu do wniosków wniesionych przez podatników niemających siedziby na jej terytorium i dokonywania odpowiednich zwrotów w ciągu dziewięciu miesięcy, w celu umożliwienia Republice Włoskiej zreorganizowania obowiązującego obecnie systemu w kierunku zastosowania systemu wspólnotowego;
aby uzupełnić system wspólnotowy, Rada będzie musiała przyjąć dalsze przepisy; do chwili wejścia w życie tych przepisów Państwa Członkowskie będą dokonywać zwrotu podatku od usług i nabywania towarów, które nie są objęte niniejszą dyrektywą zgodnie z przepisami przyjętymi na podstawie art. 17 ust. 4 dyrektywy 77/388/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy termin "podatnik niemający siedziby na terytorium danego kraju" oznacza osobę określoną w art. 4 ust. 1 dyrektywy 77/388/EWG, która w okresie określonym w art. 7 ust. 1 akapit pierwszy, zdanie pierwsze i drugie, nie ma w tym kraju ani siedziby dla prowadzenia swojej działalności gospodarczej, ani stałego zakładu, z którego prowadzone są transakcje gospodarcze, ani też, jeżeli nie istnieje taka siedziba lub stały zakład, swojego stałego lub normalnego miejsca zamieszkania, i która w tym samym okresie nie dostarczała towarów lub usług uznawanych za dostarczane w tym kraju, z wyjątkiem:
a) usług transportowych i usług pomocniczych w stosunku do nich, zwolnionych na podstawie art. 14 ust. 1 lit. i), art. 15 lub 16 ust. 1 litera B, C i D dyrektywy 77/388/EWG;
b) usług świadczonych w przypadkach, w których podatek jest płacony wyłącznie przez osobę, na której rzecz są one świadczone, na podstawie art. 21 ust. 1 lit. b) dyrektywy 77/388/EWG.
Artykuł 2
Każde Państwo Członkowskie zwraca każdemu podatnikowi niemającemu siedziby na terytorium tego kraju, ale mającemu siedzibę w innym Państwie Członkowskim, zgodnie z ustanowionymi poniżej warunkami, każdy podatek od wartości dodanej nałożony w odniesieniu do usług lub mienia ruchomego dostarczonego mu przez innych podatników na terytorium tego kraju lub poniesiony w odniesieniu do przywozu towarów do tego kraju, o ile takie towary i usługi są wykorzystywane w celach transakcji określonych w art. 17 ust. 3 lit. a) i b) dyrektywy 77/388/EWG oraz świadczenia usług określonych w art. 1 lit. b).
Artykuł 3
Aby zakwalifikować się do zwrotu podatku, każdy podatnik określony w art. 2, który nie dostarcza towarów lub usług uważanych za dostarczane na terytorium danego kraju:
a) przedstawia właściwym organom określonym w art. 9 ust. 1 wniosek sporządzony według wzoru zawartego w załączniku A, załączając oryginały faktur lub dokumentów przywozowych.
Państwa Członkowskie udostępniają wnioskodawcom uwagi objaśniające, które w każdym przypadku zawierają minimalny zakres informacji określonych w załączniku C;
b) przedstawia dowód, w formie zaświadczenia wystawionego przez władze publiczne państwa, w którym ma siedzibę, że jest płatnikiem podatku od wartości dodanej w tym państwie.
Jednakże w przypadku gdy właściwy organ wymieniony w art. 9 ust. 1 ma już taki dowód w swoim posiadaniu, podatnik nie jest zobowiązany do przedstawiania nowego dowodu przez okres jednego roku od daty wystawienia pierwszego zaświadczenia przez władze publiczne państwa, w którym ma siedzibę.
Państwa Członkowskie nie wystawiają zaświadczeń podatnikom, którzy korzystają ze zwolnienia podatkowego na podstawie art. 24 ust. 2 dyrektywy 77/388/EWG;
c) potwierdza w formie pisemnego oświadczenia, że nie dostarczył żadnych towarów lub usług uważanych za dostarczone na terytorium tego kraju, w okresie wskazanym w art. 7 ust. 1 akapit pierwszy zdanie pierwsze i drugie;
d) zobowiązuje się do zwrotu każdej błędnie pobranej kwoty.
Artykuł 4
Aby zakwalifikować się do zwrotu podatku, każdy podatnik określony w art. 2, który nie dostarczył na terytorium kraju żadnych towarów ani usług uznanych za dostarczone w tym kraju, z wyjątkiem usług określonych w art. 1 lit. a) i b):
a) spełnia warunki ustanowione w art. 3 lit. a), b) i d);
b) potwierdza w formie pisemnego oświadczenia, że w okresie wskazanym w art. 7 ust. 1 akapit pierwszy, zdanie pierwsze i drugie nie dostarczył żadnych towarów ani usług uznanych za dostarczone na terytorium kraju, z wyjątkiem usług wymienionych w art. 1 lit. a) i b).
Artykuł 5
Do celów niniejszej dyrektywy towary i usługi, w odniesieniu do których podatek może być zwrócony, muszą spełniać warunki ustanowione w art. 17 dyrektywy 77/388/EWG, stosowane w Państwie Członkowskim dokonującym zwrotu.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do dostaw towarów, które są lub mogą być zwolnione na podstawie art. 15 pozycja 2 dyrektywy 77/388/EWG.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie nie mogą nakładać na podatników określonych w art. 2 żadnych zobowiązań oprócz tych, które określono w art. 3 i 4, z wyjątkiem zobowiązania przedstawienia, w szczególnych przypadkach, informacji koniecznych do ustalenia, czy wniosek o zwrot jest uzasadniony.
Artykuł 7
1.
Wniosek o zwrot przewidziany w art. 3 i 4 odnosi się do zafakturowanych zakupów towarów lub usług albo do przywozu, dokonanych w okresie nie krótszym niż 3 miesiące i nie dłuższym niż jeden rok kalendarzowy.
Wnioski mogą jednak odnosić się do okresu krótszego niż trzy miesiące, jeżeli okres ten stanowi pozostałą część roku kalendarzowego.
Wnioski takie mogą również odnosić się do faktur lub dokumentów przywozowych nieobjętych poprzednimi wnioskami i dotyczących transakcji przeprowadzonych w danym roku kalendarzowym.
Wnioski przedkłada się właściwemu organowi określonemu w art. 9 ust. 1 w okresie sześciu miesięcy od końca roku kalendarzowego, w którym podatek stał się należny.
Jeśli wniosek odnosi się do okresu krótszego niż jeden rok kalendarzowy, ale nie krótszego niż trzy miesiące, kwota, na którą opiewa wniosek, nie może być niższa niż równowartość w walucie krajowej 200 europejskich jednostek rozliczeniowych; jeśli wniosek odnosi się do okresu roku kalendarzowego lub pozostałej części roku kalendarzowego, kwota nie może być niższa niż równowartość w walucie krajowej 25 europejskich jednostek rozliczeniowych.
2.
Europejską jednostką rozliczeniową jest jednostka określona w rozporządzeniu finansowym z dnia 21 grudnia 1977 r.[5], ustalona na dzień 1 stycznia roku obejmującego okres wskazany w ust. 1 akapit pierwszy zdanie pierwsze i drugie.
Państwa Członkowskie mogą zaokrąglać kwoty wynikające z przeliczenia na walutę krajową do 10 % w górę lub w dół.
3.
Właściwy organ określony w art. 9 ust. 1 ma obowiązek stemplować każdą fakturę lub dokument przywozowy w celu zapobieżenia użycia ich do dalszych wniosków i zwraca je w ciągu jednego miesiąca.
4.
Decyzje dotyczące wniosków o zwrot są ogłaszane w ciągu sześciu miesięcy od daty przedłożenia właściwemu organowi określonemu w ust. 3 wniosków wraz ze wszystkimi niezbędnymi dokumentami wymaganymi na podstawie niniejszej dyrektywy dla zbadania wniosku.
Zwroty są dokonywane przed końcem wyżej wymienionego okresu na prośbę wnioskodawcy albo w Państwie Członkowskim dokonującym zwrotu, albo w państwie, w którym ma on siedzibę.
W tym ostatnim przypadku opłaty bankowe związane z przekazem są ponoszone przez wnioskodawcę.
Podaje się powody oddalenia wniosku.
Odwołania w takich sprawach mogą być kierowane do właściwego organu w danym Państwie Członkowskim na takich samych warunkach co do formy i terminów jak te, które dotyczą żądań zwrotu kierowanych przez podatników mających siedzibę w tym samym państwie.
5.
W przypadku gdy zwrot został uzyskany w drodze oszustwa lub w inny nieprawidłowy sposób, właściwy organ określony w ust. 3 podejmuje natychmiastowe działania dla odzyskania niesłusznie wypłaconych kwot i nałożonych kar, zgodnie z procedurą stosowaną w danym Państwie Członkowskim, bez uszczerbku dla przepisów odnoszących się do wzajemnej pomocy w odzyskiwaniu podatku od wartości dodanej.
W przypadku wniosków noszących znamiona oszustwa, które zgodnie z ustawodawstwem krajowym nie mogą być przedmiotem kary administracyjnej, zainteresowane Państwo Członkowskie może odmówić, przez okres maksymalnie dwóch lat od daty przedłożenia takiego wniosku, jakichkolwiek dalszych zwrotów na rzecz danego podatnika.
W przypadku gdy kara administracyjna została nałożona, lecz nie została zapłacona, Państwo Członkowskie może zawiesić wszelkie dalsze zwroty na rzecz podatnika do czasu zapłacenia tej kary.
Artykuł 8
W przypadku podatników niemających siedziby na terytorium Wspólnoty Państwa Członkowskie mogą odmówić zwrotów lub nałożyć specjalne warunki.
Zwroty nie mogą być udzielane na warunkach korzystniejszych niż te, które stosuje się w odniesieniu do podatników mających siedzibę na terytorium Wspólnoty.
Artykuł 9
Państwa Członkowskie ogłaszają w odpowiedni sposób właściwe organy, do których należy składać wnioski określone w art. 3 lit. a) i art. 4 lit. a).
Zaświadczenia określone w art. 3 lit. b) i art. 4 lit. a) stwierdzające, że dana osoba jest podatnikiem, są sporządzane zgodnie ze wzorami zawartymi w załączniku B.
Artykuł 10
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie najpóźniej do dnia 1 stycznia 1981 r. przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Niniejszą dyrektywę stosuje się tylko do wniosków o zwroty dotyczące podatku od wartości dodanej poniesionego od fakturowanych zakupów towarów, usług lub przywozów dokonanych po tej dacie.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą. Komisja poinformuje o tym pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 11
Na zasadzie odstępstwa od art. 7 ust. 4 Republika Włoska ma prawo do dnia 1 stycznia 1982 r. wydłużyć okres wskazany w tym ustępie z sześciu do dziewięciu miesięcy.
Artykuł 12
Trzy lata po dniu określonym w art. 10 Komisja po konsultacji z Państwami Członkowskimi przedłoży Radzie sprawozdanie dotyczące stosowania niniejszej dyrektywy, w szczególności jej art. 3, 4 i 7.
Artykuł 13
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 22 listopada 1979 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do pola widzenia i wycieraczek szyb przednich w kołowych ciągnikach rolniczych lub leśnych
(79/1073/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 74/150/EWG z dnia 4 marca 1974 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu kołowych ciągników rolniczych lub leśnych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 79/694/EWG [2], w szczególności jej art. 11, 12 i 13,
uwzględniając dyrektywę Rady 74/347/EWG z dnia 25 czerwca 1974 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do pola widzenia i wycieraczek szyb przednich w kołowych ciągnikach rolniczych lub leśnych [3],
uwzględniając dyrektywę Rady 77/536/EWG z dnia 28 czerwca 1977 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu w kołowych ciągnikach rolniczych lub leśnych [4],
a także mając na uwadze, co następuje: w świetle zdobytego doświadczenia i przyjętych przepisów, dotyczących konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu, wpływających jednocześnie na konfigurację tych części nadbudowy ciągnika, które w znacznym stopniu oddziałują na pole widzenia, możliwe jest obecnie dostosowanie do postępu technicznego przepisów odnoszących się do pola widzenia;
wymogi dotyczące bezpieczeństwa ruchu kołowych ciągników rolniczych lub leśnych zostały zaostrzone;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw Dotyczących Usunięcia Barier Technicznych w Handlu Ciągnikami Rolniczymi i Leśnymi,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 74/347/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 i 3 skreśla się wyrazy "pola widzenia lub";
2) po art. 3 dodaje się nowy art. 3a w brzmieniu:
"Artykuł 3a
1.
Z mocą od dnia 1 maja 1980 r. żadne Państwo Członkowskie, z powodów dotyczących pola widzenia w ciągnikach, nie może:
- odmówić, w odniesieniu do typu ciągnika, udzielenia homologacji EWG, wydania dokumentu określonego w dyrektywie 74/150/EWG art. 10 ust. 1 tiret ostatnie lub udzielenia krajowej homologacji typu,
- lub zabronić wprowadzenia do użytkowania ciągników,
jeżeli pole widzenia tego typu ciągnika lub tych ciągników zgodne jest z przepisami niniejszej dyrektywy.
2.
Z mocą od dnia 1 października 1980 r., Państwa Członkowskie:
- nie mogą wydawać dokumentu określonego w dyrektywie 74/150/EWG art. 10 ust. 1 tiret ostatnie w odniesieniu do typu ciągnika, w którym pole widzenia nie jest zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy,
- mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji typu w odniesieniu do typu ciągnika, w którym pole widzenia nie jest zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy.
3.
Z mocą od dnia 1 stycznia 1983 r., Państwa Członkowskie mogą zabronić wprowadzenia do użytkowania ciągników, w których pole widzenia nie jest zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy."
3) W Załączniku wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 30 kwietnia 1980 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 234/79
z dnia 5 lutego 1979 r.
w sprawie procedury dostosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej używanej dla produktów rolnych
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 827/68 z dnia 28 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku niektórych produktów wymienionych w załączniku II do Traktatu [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1117/78 [2], w szczególności jego art. 6,
uwzględniając wniosek Komisji [3],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [4],
a także mając na uwadze, co następuje: produkty objęte różnymi opłatami przywozowymi powinny posiadać odrębny opis w nomenklaturze Wspólnej Taryfy Celnej w celu zapewnienia prawidłowego stosowania opłat przywozowych; dlatego większość podstawowych rozporządzeń rolnych ustanawia szczególne zasady stosowania opłat przywozowych innych niż opłaty celne;
w związku z brakiem takich przepisów, należy uzupełnić odpowiednio rozporządzenie Rady (EWG) nr 2358/71 z dnia 26 października 1971 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku nasion [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1346/78 [6] i rozporządzenie Rady (EWG) nr 1035/72 z dnia 18 maja 1972 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [7], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1766/78 [8];
nomenklatura Wspólnej Taryfy Celnej jest oparta na nomenklaturze Rady Współpracy Celnej; nomenklatura Wspólnej Taryfy Celnej musi być dostosowana nie tylko do zmian nomenklatury Rady Współpracy Celnej, ale także w celu zapewnienia zgodności tekstu w poszczególnych wersjach językowych; pomimo tego, że dostosowania takie są zmianami o charakterze technicznym i nie mają wpływu na opłaty celne, w określonych przypadkach muszą być wprowadzone w drodze rozporządzeń na podstawie art. 43 Traktatu;
w wielu rozporządzeniach Rady nomenklatura Wspólnej Taryfy Celnej jest stosowana jako metoda rozróżniania różnych kategorii towarów i opisywania produktów;
zmiany nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej mogą wymagać dostosowań do tych rozporządzeń;
istniejące procedury nie zawsze pozwalają na zmianę omawianych rozporządzeń dostatecznie szybko; ze względu na techniczny charakter tych dostosowań, wydaje się wskazane zapewnienie możliwości dokonywania tych zmian po konsultacji z Komitetem ds. Nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 38 rozporządzenia Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [9], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1562/78 [10] lub w odpowiednich przepisach innych rozporządzeń dotyczących wspólnej organizacji rynku produktów rolnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2358/71 i rozporządzenia (EWG) nr 1035/72 dodaje się odpowiednio art. 8a i art. 22a w brzmieniu:
"Ogólne zasady dotyczące wykładni nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej, jak również szczegółowe zasady jej stosowania znajdują zastosowanie w odniesieniu do klasyfikacji celnej produktów objętych niniejszym rozporządzeniem; nomenklaturę taryfową wynikającą ze stosowania niniejszego rozporządzenia włącza się do Wspólnej Taryfy Celnej."
Artykuł 2
1.
Nomenklaturę Wspólnej Taryfy Celnej stosowaną w odniesieniu do produktów objętych wspólną organizacją rynku można dostosowywać, po konsultacji z Komitetem ds. Nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 38 rozporządzenia nr 136/66/EWG i odpowiednich artykułach innych rozporządzeń w sprawie wspólnej organizacji rynków, o ile takie dostosowania:
- są skutkiem zmian nomenklatury wprowadzonych przez Radę Współpracy Celnej, lub
- są konieczne dla zapewnienia zgodności tekstu w poszczególnych wersjach językowych.
2.
Opis produktów i odniesienia do pozycji i podpozycji Wspólnej Taryfy Celnej występujące w rozporządzeniach Rady można dostosowywać zgodnie z taką samą procedurą, o ile dostosowania te są skutkiem dostosowań nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej określonych w ust. 1 lub dostosowań aktu prawnego przyjętego przez Radę.
3.
Dla celów niniejszego rozporządzenia, wyznacza się Komitet ustanowiony na mocy art. 37 rozporządzenia nr 136/66/EWG, jako właściwy w odniesieniu do produktów objętych rozporządzeniem (EWG) nr 827/68.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 235/79
z dnia 5 lutego 1979 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1696/71 w sprawie wspólnej organizacji rynku chmielu w zakresie weryfikacji równoważności świadectw załączanych do chmielu przywożonego z państw trzecich
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i 235,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 5 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1696/71 w sprawie wspólnej organizacji rynku chmielu [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1170/77 [3], stanowi, że równoważność certyfikatów wspólnotowych ze świadectwami załączanymi do chmielu przywożonego z państw trzecich wystawionych przez organy krajów pochodzenia powinna być zweryfikowana najpóźniej do dnia 31 grudnia 1978 r.;
obecnie jedynie nieliczne państwa trzecie podjęły się zapewniania, że chmiel wywożony przez nie do Wspólnoty odpowiada wymaganym normom jakościowym, i we właściwy sposób wyznaczyły organy wystawiające świadectwa; uznano równoważność takich świadectw z certyfikatami wspólnotowymi;
niektóre inne państwa trzecie potrzebują więcej czasu na określenie procedur administracyjnych i koniecznych kontroli;
ponadto tendencje na światowym rynku chmielu wskazują, że nowe kraje produkujące ten produkt wejdą na ten rynek w stosunkowo niedalekiej przyszłości; a zatem odpowiednio wydaje się wskazanym nie wyznaczać terminu na dokonanie weryfikacji równoważności świadectw towarzyszących produktom wywożonym przez takie kraje do Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 5 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1696/71 skreśla się wyrazy: "najpóźniej do dnia 31 grudnia 1978 r.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (EWG) NR 308/79
z dnia 16 lutego 1979 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3136/78 ustanawiające szczegółowe zasady wyznaczania w drodze przetargów przywozowej opłaty wyrównawczej w przypadku oliwy z oliwek
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów1, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1562/782, w szczególności jego art. 16 ust. 6, a także mając na uwadze, co następuje:
w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 3136/783 ustanowione zostały szczegółowe zasady ustalania w drodze przetargów przywozowej opłaty wyrównawczej w przypadku oliwy z oliwek;
odnośnie do przywozu oliwy z oliwek pochodzącej z państw trzecich, z którymi Wspólnota zawarła umowę, opłata wyrównawcza płacona przez importera jest opłatą wskazaną w zezwoleniu, dostosowaną zgodnie z zasadami Wspólnoty mającymi zastosowanie w odniesieniu do danego państwa trzeciego; rozporządzenie (EWG) nr 3136/78 nie odsyła do przepisów stosowanych w odniesieniu do przywozu oliwy z oliwek z Libanu; rozporządzenie to powinno zostać uzupełnione;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów;
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 4 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3136/78 dodaje się tiret w brzmieniu:
"- (EWG) nr 1620/77 z dnia 18 lipca 1977 r. w sprawie przywozu oliwy z oliwek pochodzącej z Libanu9,
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (EWG) nr 309/79
z dnia 16 lutego 1979 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 316/68 dotyczące oznakowania świeżych kwiatów ciętych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 234/68 z dnia 27 lutego 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku żywych drzew i innych roślin, bulw, korzeni i tym podobnych, kwiatów ciętych i liści ozdobnych1, w szczególności jego art. 4;
a także mając na uwadze, co następuje: dotychczasowe doświadczenie wykazało, że specjalne przepisy odnoszące się do obrotu świeżymi kwiatami ciętymi wymienionymi w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 316/682 z dnia 12 marca 1968 r., ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1155/763, nie odpowiadają współczesnym praktykom handlowym;
z tego względu załącznik I, o którym była mowa, powinien zostać odpowiednio zmieniony;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Żywych Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W tiret drugim rozdziału VII (Oznakowanie), ustępu D załącznika I do rozporządzenia (EWG) nr 316/68 dodaje się wyraz "(nieobowiązkowo)".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 marca 1979 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 357/79
z dnia 5 lutego 1979 r.
w sprawie badań statystycznych dotyczących obszarów uprawy winorośli
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: Komisja, aby spełnić swe zobowiązania wynikające z Traktatu i przepisów wspólnotowych w sprawie wspólnej organizacji rynku wina, wymaga dokładnych aktualnych danych odnośnie potencjału produkcyjnego obszarów uprawy winorośli we Wspólnocie i odnośnie średnioterminowych trendów w produkcji i podaży;
artykuł 1 rozporządzenia nr 24 w sprawie postępującego ustanawiania wspólnej organizacji rynku wina [3] przewidywał, że Państwa Członkowskie przygotują najpóźniej do 31 grudnia 1964 r. kataster upraw winorośli, który powinien być później aktualizowany;
rozporządzenie Komisji nr 26/64/EWG z dnia 28 lutego 1964 ustanawiające dodatkowe przepisy odnośnie przygotowywania katastru upraw winorośli dla zarządzania nim i dla stałego aktualizowania [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1456/76 [5], przewiduje w art. 3 ust. 1, że co dziesięć lat począwszy od 1979 r. następować będzie całkowita reorganizacja katastru upraw winorośli, do czego odnosi się;
kataster upraw winorośli w ścisłym tego słowa znaczeniu pociąga za sobą znaczną pracę administracyjną dotyczącą ustanowienia, przetwarzania i stałego uaktualniania listy lub rejestru zawierającego informacje odnośnie właścicieli i odnośnie wszystkich parcel ziemi uprawy winorośli wraz ze szczegółami wystarczającymi do ich identyfikacji; katastry upraw winorośli zostały założone jedynie przez niektóre Państwa Członkowskie, które ponadto mogły uaktualniać je tylko częściowo i w nieregularnych odstępach czasu; badania statystyczne dotyczące obszarów uprawy winorośli przeprowadzane przez niektóre Państwa Członkowskie pochodząz różnych lat; z tego powodu te krajowe katastry upraw winorośli i badania nie pozwalają na precyzyjną, jednolitą i zsynchronizowana obserwację potencjału produkcyjnego i podażowego na wspólnotowych rynkach winorośli;
aby ocenić sytuację na rynku wina we Wspólnocie oraz rozwój wydarzeń na nim, należy przeprowadzać, co dziesięć lat podstawowe badanie statystyczne w gospodarstwach uprawiających winorośl, a pomiędzy badaniami podstawowymi należy przeprowadzać mniejsze badania statystyczne jedynie na obszarach uprawy winorośli odmian winogronowych;
z przyczyn ekonomicznych i technicznych oraz z uwagi na ich ograniczone znaczenie na Wspólnotowym rynku wina, winorośl uprawiana na wolnym powietrzu w Państwach Członkowskich na łącznym obszarze mniejszym niż 500 ha, winorośl uprawiana pod szkłem oraz winorośl produkowana na bardzo małych obszarach jedynie do konsumpcji domowej właścicieli winnic powinna zostać wyłączona z badań;
konieczna jest szczegółowa informacja na temat wykorzystania obszaru pod uprawę winorośli do produkcji winogron, winogron stołowych i materiału do rozmnażania wegetatywnego winorośli, jak również odnośnie odmian oraz wieku winorośli; w szczególności nadprodukcja wina stołowego może spowodować poważne trudności w gospodarce winem pewnych krajów producentów; z tego powodu konieczne jest rejestrowanie oddzielnie obszarów uprawy winorośli z przeznaczeniem na produkcję gatunkowanych win produkowanych w określonych regionach oraz win stołowych;
aby utrzymywać rozwój produkcji wina pod stałą obserwacją, powinny być dokonywane coroczne badania pośrednie dotyczące zmian z tytułu karczowania, nowego sadzenia lub przesadzania na obszarach uprawy winorośli odmian winogronowych;
wyniki zarówno badania podstawowego, jak i pośredniego powinny być w miarę możliwości jak najszybciej przekazywane do Komisji;
należy rozważyć również statystyki wynikające z zastosowania innych przepisów wspólnotowych ustanawiających środki działania wobec reorganizowania produkcji wina Wspólnoty;
ponieważ metody badań na reprezentatywnej próbie mogą skromnym kosztem dostarczać dokładnych wyników w odniesieniu do znacznych obszarów uprawy winorośli, Państwom Członkowskim należy zezwolić na prowadzenie badań albo w sposób wyczerpujący, albo na próbie reprezentatywnej, pod warunkiem, że ustanowione są standardy rzetelności statystycznej;
aby móc ocenić produkcję wina we Wspólnocie, co roku wymagana jest informacja na temat plonów z hektara oraz o średniej naturalnej mocy alkoholu świeżych winogron albo moszczu winogronowego i wina; z uwagi na istnienie obszarów o plonach różniących się w znaczny sposób, obszary uprawy winorośli odmian winogronowych powinny być podzielony na klasy ze względu na plony;
Komisja musi przedstawić sprawozdanie w celu umożliwienia Radzie sprawdzenia stopnia, w jakim przeprowadzone badania i przekazane informacje mogą pomóc osiągnąć cele niniejszego rozporządzenia; tam gdzie to właściwe, musi ona zaproponować harmonizację użytych metod;
Państwa Członkowskie i Komisja muszą współpracować możliwie najpełniej podczas stosowania niniejszego rozporządzenia; wdrażanie przepisów musi zostać określone po konsultacji ze Stałym Komitetem ds. Statystyki Rolniczej, ustanowionym decyzją 72/279/EWG6 [6];
musi zostać ustanowiona procedura, według której ma postępować Stały Komitet ds. Statystyki Rolniczej;
badania statystyczne pozwalają w odpowiednim czasie dostosować potencjał produkcyjny do popytu rynkowego; dostosowanie takie może znacząco obniżyć wciąż rosnące koszty zarządzania rynkiem wina; z tego powodu Wspólnota powinna zostać uczyniona odpowiedzialną finansowo w odniesieniu do wydatków ponoszonych przez Państwa Członkowskie, których to dotyczy, w związku z pierwszym badaniem podstawowym w ramach niniejszego rozporządzenia;
ustanowienie systemu badań na mocy niniejszego rozporządzenia wymaga kolejnych zmian pewnych przepisów prawa wspólnotowego w sektorze wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie, na których terytorium całkowity obszar winorośli uprawianych na wolnym powietrzu jest nie mniejszy niż 500 ha, przeprowadzają:
- co 10 lat badania podstawowe w odniesieniu do obszarów uprawy winorośli; pierwsze badanie podstawowe przeprowadza się w 1979 r., albo najpóźniej przed 1 kwietnia 1980 r., i odnosi się do sytuacji po karczowaniu i sadzeniu w roku winnym 1978/79,
- corocznie od drugiego roku po podstawowym badaniu statystycznym będą miały miejsce badania pośrednie w sprawie zmian zachodzących na obszarach uprawy winorośli odmian winogronowych; pierwsze badanie pośrednie zostanie przeprowadzone w 1981 r. i odnosi się ono do zmian w trakcie dwóch lat uprawy winorośli 1979/80 i 1980/81.
2. Rok winny to rok ustalony na mocy art. 5 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 337/79.
Artykuł 2
1.
Podstawowe badania statystyczne obejmują wszystkie gospodarstwa posiadające obszary uprawne pod winorośle, normalnie przeznaczone do produkcji na sprzedaż winogron, moszczu winogronowego, wina lub materiału do rozmnażania wegetatywnego winorośli.
2.
W trakcie badań podstawowych dla każdego gospodarstwa, do którego odnosi się ust. 1, rejestruje się następujące szczegóły:
A. obszar użytków rolnych,
B. uprawiane obszary winorośli.
Uprawiane obszary winorośli mają zostać zgodnie z normalnym wykorzystaniem produkcyjnym podzielone na:
a) obszary pod uprawę odmian wina gronowego, w dalszym podziale na:
- gatunkowe wina produkowane w określonych regionach,
- inne wina:
- wraz z winami obowiązkowo przeznaczonymi do wytwarzania pewnych pitnych napojów spirytusowych, uzyskiwanych z wina z zarejestrowanym oznaczeniem pochodzenia;
b) obszar pod uprawę odmian winogron stołowych (deserowych);
c) obszar obsadzany rozłogami (kłączami) pod przyszłe szczepienie;
d) obszar uprawiany jedynie do produkcji materiału do rozmnażania wegetatywnego winorośli, w podziale na:
- szkółki,
- winorośle rodzicielskie na rozłogi.
Odmiany, które klasyfikowane są równocześnie jako odmiany win gronowych i odmiany winogron stołowych, są rejestrowane zgodnie z ich dominującym wykorzystaniem w jednostce geograficznej, której to dotyczy.
3.
W trakcie podstawowych badań statystycznych, w odniesieniu do obszarów pod uprawę odmian wina gronowego są rejestrowane dane szczegółowe:
A. Odmiany winorośli
W Państwach Członkowskich, których to dotyczy, dla każdej jednostki geograficznej, do której odnosi się art. 4 ust. 3, dokonuje się oddzielnego zapisu w odniesieniu do tych odmian winorośli, które stanowią razem przynajmniej 70 % całkowitej powierzchni obszarów uprawy winorośli odmian winogronowych, a w każdym razie tych odmian, które stanowią 3 % lub więcej omawianego obszaru.
Pozostałe odmiany mogą być pogrupowane razem zgodnie z kolorem gron.
B. Wiek winorośli
Wiek winorośli oblicza się na podstawie roku winnego, w którym zostały zasadzone lub zaszczepione.
Dla każdego Państwa Członkowskiego, którego to dotyczy, ustanawia się grupy wiekowe, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 8.
4.
Niniejsze rozporządzenie nie narusza żadnych przepisów w Państwach Członkowskich, przewidzianych dla badań statystycznych, dotyczących obszarów uprawy winorośli, które zawierają, wraz z informacją, do której odnoszą się ust. 2 i 3, dodatkowe informacje uzyskane na przykład w wyniku szerszego określenia kategorii, niż te, o których mowa w ust. 1 lub z bardziej szczegółowej specyfikacji części obszarów uprawy winorośli i gospodarstw, których to dotyczy.
Takie dodatkowe wyniki muszą zostać również przekazane Komisji.
Artykuł 3
1.
Zainteresowane Państwa Członkowskie przedstawiają Komisji przed 30 września poprzedniego roku szczegółowy opis metod, jakie mają być użyte do podstawowych badań statystycznych i w danym wypadku plan badania wyrywkowego.
2. Zainteresowane Państwa Członkowskie, których to dotyczy, podejmują odpowiednie środki działania w celu ograniczenia i, tam gdzie to konieczne, oszacowania błędów obserwacji dla całości obszaru obszarów uprawy winorośli dla każdego typu wykorzystania produkcji, o którym mowa w art. 2 ust. 2 lit. b).
3.
Badania podstawowe mogą być albo wyczerpujące, albo oparte na wyrywkowych próbach reprezentatywnych.
W odniesieniu do wyników badań podstawowych przeprowadzanych przez wyrywkowe próby reprezentatywne, Państwa Członkowskie podejmują wszelkie konieczne środki działania w celu zapewnienia, iż błąd badania na próbie reprezentatywnej jest rzędu najwyżej 1 % przy 68 % poziomie pewności w odniesieniu do szczegółów, do których odnosi się art. 2 ust. 2 lit. b) w obrębie jednostek geograficznych, których to dotyczy.
Próby reprezentatywne obejmują gospodarstwa wszystkich rozmiarów.
Artykuł 4
1.
Zainteresowane Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o wynikach podstawowych badań statystycznych w możliwie najkrótszym czasie, lecz nie później niż 15 miesięcy po zakończeniu pracy w terenie.
2.
Wyniki podstawowych badań statystycznych są przedstawione przez jednostki geograficzne w formie planów tabel, które zostaną przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 8.
3. Jednostkami geograficznymi, do których odnosi się ust. 2, w art. 2 ust. 2 lit. b) i art. 2 ust. 3 lit. a) oraz art. 3 ust. 3, są następujące:
- w Republice Federalnej Niemiec – obszary uprawy winorośli zdefiniowane zgodnie z art. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 338/79 z dnia 5 lutego 1979 r., ustanawiające specjalne przepisy odnoszące się do jakości gatunkowych win produkowanych w określonych regionach [7],
- we Francji: departamenty lub grupy departamentów wymienione w niniejszym załączniku,
- we Włoszech: prowincje,
- w innych Państwach Członkowskich, których to dotyczy: całe terytorium kraju.
4.
Państwa Członkowskie, które elektronicznie przetwarzają wyniki podstawowych badań statystycznych, przedstawiają te wyniki w formie możliwej do odczytu maszynowego, która ma zostać ustalona zgodnie z procedurą określoną w art. 8.
Artykuł 5
1.
Pośrednie badania statystyczne obejmują obszary uprawy winorośli odmian winogronowych w gospodarstwach, o których mowa w art. 2 ust. 1 i odnoszą się do zmian, które nastąpiły na tym obszarze w trakcie poprzedniego roku winnego; jednakże, pierwsze badanie pośrednie po badaniu podstawowym odnosi się do zmian podczas poprzednich dwóch lat uprawy winorośli.
2.
W trakcie badań pośrednich te obszary uprawy winorośli, które:
- zostały wykarczowane lub nie są już uprawiane,
- dokonano na nich nowych zasadzeń lub przesadzenia,
rejestruje się jako obszary wykorzystywane normalnie do produkcji:
- gatunkowych win produkowanych w określonych regionach,
- innych win:
- włączając wina obowiązkowo przeznaczone do wytwarzania pewnych pitnych napojów spirytusowych uzyskiwanych z wina o zarejestrowanym oznaczeniu pochodzenia,
przez odmianę winorośli i przynajmniej przez klasy plonów, o których mowa w art. 6 ust. 2.
Bierze się pod uwagę wszelkie liczby odnoszące się do karczowania albo sadzenia winorośli, uzyskane w wyniku wdrożenia innych przepisów prawa wspólnotowego.
3.
Badania pośrednie mogą być albo wyczerpujące albo oparte na wyrywkowych próbach reprezentatywnych.
W odniesieniu do wyników badań pośrednich przeprowadzanych przez wyrywkowe próby reprezentatywne, Państwa Członkowskie podejmują wszelkie konieczne środki działania w celu zapewnienia, iż błąd badania na próbie reprezentatywnej jest rzędu najwyżej 3 % przy 68 % poziomie pewności w odniesieniu do całego obszaru, gdzie uprawiana jest winorośl normalnie przeznaczona do produkcji winogron w jednostce geograficznej, której to dotyczy.
4.
Zainteresowane Państwa Członkowskie przedstawiają Komisji przed 30 czerwca 1980 r. szczegółowy opis metod, jakie mają być użyte do badań pośrednich i, tam gdzie to właściwe, plan badań prób reprezentatywnych.
5.
Państwa Członkowskie, których to dotyczy, przedstawiają Komisji wyniki badań pośrednich przed 1 maja roku następnego po sezonach winnych, których to dotyczy.
Rozbija się je na jednostki geograficzne wymienione w art. 4 ust. 3 w formie planu tabel, który ma zostać przyjęty zgodnie z procedurą określoną w art. 8.
6.
Państwa Członkowskie, które elektronicznie przetwarzają wyniki badań pośrednich, przedstawiają wyniki, o których mowa w ust. 1 w formie możliwej do odczytu, która ma zostać ustalona zgodnie z procedurą określoną w art. 8.
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie, których to dotyczy, co roku przedstawiają Komisji średnie plony z hektara w ujęciu hektolitrów moszczu lub wina na hektar lub w ujęciu decyton produkowanych winogron z hektara, począwszy od roku winnego 1979/80 z obszarów uprawy winorośli odmian winogronowych, w rozbiciu na klasy plonów, o których mowa w ust. 2.
2.
Zainteresowane Państwa Członkowskie dokonują podziału obszarów uprawy winorośli, gdzie uprawia się odmiany winogronowe, tak jak zarejestrowano w badaniach podstawowych, na klasy plonów w oparciu o średni plon z hektara, o którym mowa w ust. 1, i ustanowiony zgodnie z procedurą określoną w art. 8.
3.
Państwa Członkowskie, których to dotyczy, dokonują oceny przyszłych trendów na przestrzeni pięciu lat uprawy winorośli pod względem przeciętnych plonów z hektara dla każdej klasy plonów, o których mowa w ust. 2, biorąc pod uwagę rozwój agronomiczny i ekonomiczny.
4.
Informacje, do których odnoszą się ust. 1–3, zostają podane w rozbiciu na jednostki geograficzne, o których mowa w art. 4 ust. 3, z rozróżnieniem obszarów uprawy winorośli normalnie przeznaczonej do produkcji:
- gatunkowych win produkowanych w określonych regionach,
- innych win:
- włączając wina obowiązkowo przeznaczone do wytwarzania pewnych pitnych napojów spirytusowych uzyskiwanych z wina o zarejestrowanym oznaczeniu pochodzenia.
5.
Państwa Członkowskie, których to dotyczy, zgłaszają do Komisji, w odniesieniu do każdego roku winnego i w rozbiciu na jednostki geograficzne, szacunki średniej naturalnej objętościowej mocy, wyrażonej jako % obj. lub w oOechsle świeżych winogron, moszczu winnego lub wina, wyprodukowanych począwszy od roku winnego 1979/80 na obszarach uprawy winorośli odmian winogronowych, normalnie przeznaczonej do produkcji:
- gatunkowych win produkowanych w określonych regionach,
- innych win:
- włączając wina obowiązkowo przeznaczone do wytwarzania pewnych pitnych napojów spirytusowych uzyskiwanych z wina o zarejestrowanym oznaczeniu pochodzenia.
6.
Coroczna informacja, o której mowa w ust. 1 i ust. 5, zostaje zgłoszona przed dniem 1 kwietnia następnego roku winnego.
Informacja o klasach plonów określona w ust. 2, zostaje przedstawiona w terminie określonym w art. 4 ust. 1.
Szacunki przyszłych trendów przeciętnych plonów z hektara, o których mowa w ust. 3, są przedstawione:
- po raz pierwszy, przed 1 października 1981 r.,
- następnie, co pięć lat przed 1 kwietnia.
7.
Informacje, do których odnosi się niniejszy artykuł, są przekazywane do Komisji w formie planu tabel, który ma zostać przyjęty zgodnie z procedurą określoną w art. 8.
Artykuł 7
1.
Komisja, w konsultacji i ciągłej współpracy z Państwami Członkowskimi, bada:
a) przedstawione wyniki;
b) techniczne problemy spowodowane przez badania statystyczne i uzyskaną informację, która ma zostać zgłoszona, ze szczególnym odniesieniem do definicji Wspólnotowych odnoszących się do sadzenia/przesadzania i definicją odnoszącą się do zaprzestania uprawy winorośli;
c) znaczenie wyników badań i zgłoszoną informację.
2.
Komisja przedstawia Radzie, w terminie jednego roku od zgłoszenia wyników przez zainteresowane Państwa Członkowskie te wyniki wraz ze sprawozdaniem odnośnie doświadczeń uzyskanych w trakcie badań podstawowych.
3. Komisja publikuje wyniki badań pośrednich i coroczną informację, określone w art. 6, jako część sprawozdań rocznych przewidzianych w art. 31 ust. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 337/79.
Artykuł 8
1.
Tam, gdzie należy postępować zgodnie z procedurą określoną w niniejszym artykule, przewodniczący przekazuje sprawę do Stałego Komitetu ds. Statystyki Rolniczej, dalej zwanego "Komitetem", albo ze swej inicjatywy, albo na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
2.
Przedstawiciel Komisji przestawia Komitetowi projekt środków działania, które należy podjąć.
Komitet wydaje na temat tego projektu swą opinię w terminie, który może zostać wyznaczony przez przewodniczącego zgodnie z pilnością sprawy.
Podejmuje on decyzje większością 41 głosów, a głosyPaństw Członkowskich są ważone w sposób określony w art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmuje proponowane środki działania, jeśli są one zgodne z opinią Komitetu.
b) Jeśli proponowane środki działania nie są zgodne z opinią Komitetu, albo przy braku opinii, Komisja niezwłocznie przedstawia Radzie wniosek dotyczący środków, które mają zostać podjęte.
Rada decyduje większością kwalifikowaną.
c) Jeżeli żadna decyzja nie jest przez Radę podjęta w ciągu trzech miesięcy po przedstawieniu jej wniosku, proponowane środki działania zostają przyjęte przez Komisję.
Artykuł 9
Wydatki konieczne do przeprowadzenia podstawowego badania statystycznego w odniesieniu do sytuacji po roku winnym 1979/80 zostają pokryte aż do zryczałtowanej sumy, która ma zostać określona w budżecie Wspólnot Europejskich.
Artykuł 10
1.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 978/78 z dnia 10 maja 1978 r. w sprawie badań statystycznych dotyczących obszarów uprawy winorośli [8] niniejszym traci moc.
2.
Odniesienia do rozporządzenia uchylonego przez ust. 1 traktuje się jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 11
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 2 kwietnia 1979 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 484/79
z dnia 13 marca 1979 r.
w sprawie klasyfikacji towarów pod podpozycją 39.07 E IV Wspólnej Taryfy Celnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 97/69 z dnia 16 stycznia 1969 r. w sprawie środków, jakie należy podjąć w celu jednolitego stosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 280/77 [2], w szczególności jego art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zagwarantowania jednolitego stosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej konieczne jest określenie zasad klasyfikacji "przędzy na liny łowcze", składającej się z plecionki pustej w środku, wytwarzanej z włókien z nylonu, ciągłych, całkowicie pokrytych warstwą polichlorku winylu, oferowanej w zwojach o określonej długości, z końcówkami stożkowymi;
Wspólna Taryfa Celna załączona do rozporządzenia Rady (EWG) nr 950/68 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2800/78 [4], obejmuje przędzę z włókien z syntetycznego materiału włókienniczego pod pozycją 51.03, plecionki pod pozycją 58.07, tkaniny włókiennicze pokryte tworzywem sztucznym pod pozycją 59.08 i wyroby z tworzyw sztucznych pod pozycją 39.07;
wszystkie te pozycje posiadają znacznie dla klasyfikacji wyżej wymienionej "przędzy na liny łowcze";
wyrób, o którym tutaj mowa, nie może być objęty określeniem "przędza" w rozumieniu sekcji XI Wspólnej Taryfy Celnej i zgodnie z treścią, w szczególności, podtytułu "B) Przędze", "Ogólnej" noty wyjaśniającej do nomenklatury Rady Współpracy Celnej dotyczącej niniejszej sekcji, technicznie ten wyrób to plecionka;
dlatego można by rozważyć pozycję 58.07, gdyby nie fakt, że uwaga 1 do działu 58 Wspólnej Taryfy Celnej zawiera zastrzeżenie, że ten dział należy uważać za nieodnoszący się do tkanin powleczonych lub impregnowanych, które są objęte działem 59; wyrażenie "tkanina" należy, zgodnie z uwagą 1 A) do działu 59, uważać za odnoszące się również do plecionek; jednakże zgodnie z uwagą 2 A) c) do działu 59 produkty, w których tkanina jest całkowicie zanurzona w tworzywie sztucznym, są objęte działem 39 Wspólnej Taryfy Celnej; a zatem wyżej wymieniona "przędza na liny łowcze" nie może być klasyfikowana pod pozycją 51.03 ani pod pozycją 58.07, ani też pod pozycją 59.08, ale musi być objęta działem 39;
wyrób, o którym tutaj mowa, uwzględniając jego charakter i sposób prezentacji, należy klasyfikować do działu 39 pod podpozycją 39.07 E IV;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
"Przędza na liny łowcze", składająca się z plecionki pustej w środku, wytwarzanej z włókien z nylonu, ciągłych, całkowicie pokrytych warstwą polichlorku winylu, oferowana w zwojach o określonej długości, z końcówkami stożkowymi, jest klasyfikowana we Wspólnej Taryfie Celnej pod podpozycją:
39.07. Wyroby z tworzyw w rodzajach określonych w pozycjach 39.01-39.06:
E. Z innych tworzyw:
IV. Inne.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 546/79
z dnia 22 marca 1979 r.
obejmujące przywóz haftowanej bielizny do użytku domowego z Singapuru i Malezji obowiązkiem przedłożenia świadectwa pochodzenia
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3059/78 z dnia 21 grudnia 1978 r. w sprawie wspólnych reguł przy przywozie niektórych wyrobów włókienniczych pochodzących z państw trzecich [1], w szczególności jego art. 2 ust. 2 i art. 3 ust. 4 załącznika III,
a także mając na uwadze, co następuje: pochodzenie wyrobów z grup I i II wymienionych w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 3059/78 jest ustalane przez przedłożenie świadectwa pochodzenia; w odniesieniu do wyrobów z grup III–VI pochodzenie może być ustalone przez przedłożenie deklaracji pochodzenia na fakturze lub innego dokumentu handlowego dotyczącego wyrobów;
stwierdzono występowanie nieprawidłowości przy przywozie haftowanej bielizny do użytku domowego (podpozycja 62.02 B, kategoria 39 WTC) z Singapuru i Malezji;
Komitet ds. Pochodzenia zbadał, zgodnie z procedurą ustanowioną w wyżej wymienionym rozporządzeniu, czy jest pożądane wprowadzenie wymogu przedkładania świadectw dotyczących wyrobów i zainteresowanych krajów - dostawców;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Pochodzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przywozowi do Wspólnoty haftowanej bielizny stołowej, bielizny do użytku toaletowego i bielizny do użytku kuchennego innej niż z tkanin bawełnianych frotte, objętej podpozycją ex 62.02 B Wspólnej Taryfy Celnej (kody NIMEXE 62.02–41, 43, 47, 65, 73, 77), z Singapuru i Malezji, towarzyszy świadectwo pochodzenia zgodne z wzorem podanym w załączniku VI do rozporządzenia (EWG) nr 3059/78.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie czterdziestego piątego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 561/79
z dnia 5 marca 1979 r.
w sprawie stosowania decyzji nr 3/78
Rady Współpracy EWG-Tunezja zmieniającej Protokół w sprawie definicji produktów pochodzących oraz metod współpracy administracyjnej do Umowy o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Tunezji
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Umowa o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Tunezji [1] została podpisana dnia 25 kwietnia 1976 r. i weszła w życie dnia 1 stycznia 1979 r.;
na mocy Protokołu art. 28 w sprawie definicji pojęcia produktów pochodzących i metod współpracy administracyjnej Rada Współpracy EWG-Tunezja przyjęła decyzję nr 3/78 zmieniającą Protokół w zakresie reguł pochodzenia;
niniejszą decyzję należy wprowadzić w życie we Wspólnocie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Decyzję nr 3/78 Rady Współpracy EWG-Tunezja stosuje się we Wspólnocie.
Tekst decyzji załączony jest do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (EWG) NR 600/79
z dnia 29 marca 1979 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2237/77 w odniesieniu do daty wprowadzenia nowej deklaracji podatkowej rolnika we Włoszech i w Luksemburgu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 79/65/EWG z dnia 15 czerwca 1965 r. ustanawiające sieć zbierania danych rachunkowych o dochodach i prowadzonej działalności gospodarczej gospodarstw rolnych w Europejskiej Wspólnocie Gospodarczej[1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2910/73[2], w szczególności jego art. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2237/77[3] określiło pozycje, które należy uwzględniać w deklaracjach podatkowych rolnikastosowanych w celu określenia dochodów gospodarstw rolnych;
przezwyciężenie trudności przewidywanych wstępnie w stosowaniu, począwszy od 1978 r., nowych deklaracji podatkowych rolnikaw Luksemburgu stało się możliwe; w przypadku tego Państwa Członkowskiego możliwe będzie przedstawienie danych rachunkowych za rok obrachunkowy 1978 w nowych deklaracjach podatkowych rolnika;
trudności techniczne napotykane we Włoszech przy ustalaniu instrumentów niezbędnych do stosowania nowych deklaracji podatkowych rolnika uniemożliwiają racjonalne stosowanie takich deklaracji do zbierania danych rachunkowych za rok obrachunkowy 1979; a zatem stosownym jest utrzymanie w mocy na rok obrachunkowy 1979 deklaracji podatkowych rolnika stosowanych w poprzednich latach obrachunkowych;
wszelkie niezbędne środki zostały podjęte we Włoszech dla zapewnienia należytego stosowania nowych deklaracji podatkowych rolnika w celu zbierania danych rachunkowych za rok obrachunkowy 1980;
konieczne jest skorygowanie błędu co do brzmienia pozycji 145 dotyczącej innych roślin pastewnych w niemieckiej wersji językowej oraz brzmienia pozycji 157 odnoszącej się do szkółek we wszystkich wersjach językowych;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Wspólnoty ds. Sieci Danych Rachunkowych z Gospodarstw Rolnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł
W rozporządzeniu (EWG) nr 2237/77 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 2 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (EWG) NR 883/79
z dnia 3 maja 1979 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2960/77 w sprawie szczegółowych zasad sprzedaży oliwy z oliwek znajdującej się w posiadaniu agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów1, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 590/792, w szczególności jego art. 12 ust. 4, a także mając na uwadze, co następuje:
art. 6 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2960/773 stanowi, że potencjalni nabywcy mogą otrzymywać próbki oliwy przeznaczonej do sprzedaży przez agencje interwencyjne;
w celu zapewnienia, że oliwa w odniesieniu do której składana jest oferta i oliwa przyznana są identyczne, należy wprowadzić możliwość dodatkowego pobierania próbek przed opieczętowaniem przyznanej partii;
w celu ułatwienia odbioru sprzedanej oliwy, termin odbioru winien być dostosowywany odpowiednio do wielkości przyznanej partii;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów;
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2960/77 wprowadza się następujące zmiany:
1.
Artykuł 5 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
W okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 1979 r. cena minimalna jest ceną netto bez podatku za 100 kilogramów oliwy z oliwek dostarczanej loko skład w beczkach stanowiących własność nabywcy ładowanych na pojazd przez niego zapewniony lub w jego pojeździe cysternie."
2.
Artykuł 6 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"Taka próbka jest umieszczana w dwóch oznakowanych butelkach, które są następnie opieczętowywane w obecności zarówno urzędnika składu, jak i potencjalnego nabywcy lub jego odpowiednio upoważnionego przedstawiciela.
Jedną z butelek otrzymuje potencjalny nabywca, a drugą urzędnik składu."
3.
Artykuł 10 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 10
Agencja interwencyjna niezwłocznie zawiadamia każdego z oferentów, listem poleconym za potwierdzeniem obioru, o wyniku jego uczestnictwa w danym zaproszeniu do składania ofert."
4.
Do art. 11 ust. 1 dodaje się:
"Zanim zostanie dokonane opieczętowanie, wybrany oferent może zażądać próbki danej oliwy.
Taka próbka jest umieszczana w dwóch oznakowanych butelkach, które są następnie opieczętowywane w obecności zarówno urzędnika składu, jak i wybranego nabywcy lub jego odpowiednio upoważnionego przedstawiciela.
Jedną z tych butelek otrzymuje wybrany nabywca, a drugą urzędnik składu, aby, w razie konieczności, można było dokonać kontroli mającej na celu zapewnienie, że produkt, którego próbkę pobrano na mocy art. 6, i produkt przyznany odpowiadają sobie wzajemnie."
5.
Artykuł 12 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 12
1.
Nabywca musi, przed dokonaniem odbioru danej oliwy, zapłacić agencji interwencyjnej kwotę tymczasowej ceny sprzedaży, która jest obliczana przez pomnożenie ilości wskazanej jako zawartość danej partii przez cenę oferowaną za tę partię.
2.
Jeżeli ta kwota tymczasowej ceny sprzedaży nie zostanie zapłacona w terminie ustanowionym w art. 13 ust. 1, to odpowiednia umowa sprzedaży staje się automatycznie nieważna.
W takim przypadku zabezpieczenie określone w art. 8 ulega przepadkowi.
3.
W przypadku sprzedaży na wywóz nabywca składa, przed dokonaniem odbioru danej oliwy, zabezpieczenie gwarantujące dokonanie wywozu zgodnie z art. 1 ust. 2."
6.
Artykuł 13 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 13
1.
Nabywca dokonuje odbioru całej przyznanej mu partii.
Odbiór może się rozpocząć niezwłocznie po zapłaceniu kwoty tymczasowej ceny sprzedaży określonej w art. 12 ust. 1, a w przypadku sprzedaży na wywóz, niezwłocznie po wniesieniu zabezpieczenia określonego w art. 12 ust. 3.
Odbiór winien się zakończyć najpóźniej czterdziestego dnia następującego po dniu otrzymania informacji określonych w art. 10.
Jednakże jeżeli danemu nabywcy przyznano ilości przekraczające 1000 ton, odbiór musi być dokonany najpóźniej sześćdziesiątego dnia następującego po dniu otrzymania wymienionej powyżej informacji.
2.
Ilość oliwy dostarczonej danemu nabywcy może się różnić od ilości, w odniesieniu do której złożono ofertę, w zależności od rzeczywistej ilości stanowiącej zawartość danego pojemnika w czasie dokonywania dostawy."
7.
Artykuł 14 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
1. Po zakończeniu odbioru danej oliwy agencja interwencyjna sporządza fakturę w oparciu o ostateczną cenę sprzedaży.
Ostateczna wysokość ceny sprzedaży jest obliczana przez pomnożenie ilości rzeczywiście odebranej, po odliczeniu wagi wody i zanieczyszczeń powyżej 0,2 % w przypadku oliwy z oliwek pierwszego tłoczenia i 0,5 % w przypadku oliwy z pozostałości z oliwek, przez kwotę ceny oferowanej za daną partię.
Waga wody i zanieczyszczeń jest ustalana przez dokonaną w czasie dokonywania dostawy analizę reprezentatywnej próbki."
8.
W art. 21 akapit drugi uchyla się.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 936/79
z dnia 11 maja 1979 r.
w sprawie klasyfikacji wołowiny pod podpozycją 02.01 A II a) 4 aa) Wspólnej Taryfy Celnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 97/69 z dnia 16 stycznia 1969 r. w sprawie środków, jakie należy podjąć w celu jednolitego stosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej [1], ze zmianami wprowadzonymi ostatnio na mocy rozporządzenia (EWG) nr 280/77 [2], w szczególności jego art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej należy ustalić przepisy dotyczące klasyfikacji taryfowej wołowych ćwierci przednich rozdzielonych, w stanie świeżym lub chłodzonym, z których usunięto kręg szczytowy;
pozycja 02.01 A II a) 4 aa) Wspólnej Taryfy Celnej załączonej do rozporządzenia Rady (EWG) nr 950/68 [3], ze zmianami wprowadzonymi ostatnio na mocy rozporządzenia (EWG) nr 882/79 [4], dotyczy wołowiny, świeżej lub chłodzonej, z kością;
w uwadze 1 A e) do rozdziału 2 Wspólnej Taryfy Celnej przedstawiono szczegółową definicję ćwierci przednich rozdzielonych, podkreślając przede wszystkim, że są to części przednie półtuszy posiadające wszystkie kości; takie produkty, które nie posiadają kręgu szczytowego nie mogą być zatem uważane za ćwierci przednie rozdzielone;
a zatem produkty, o których tutaj mowa należy klasyfikować do podpozycji 02.01 A II a) 4 aa) jako wołowina, świeża lub chłodzona, inna, bez kości;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ćwierci przednie rozdzielone wołowe w stanie świeżym lub chłodzonym, z których usunięto kręg szczytowy, należy klasyfikować do następującej podpozycji Wspólnej Taryfy Celnej:
02.01 Mięso i podroby jadalne ze zwierząt objętych pozycjami nr 01.01, 01.02, 01.03 i 01.04, świeże, chłodzone lub mrożone:
A. Mięso:
II. Wołowina:
a) Świeża lub chłodzona:
4. Inne:
a) Z kością
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie 21 dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 954/79
z dnia 15 maja 1979 r.
dotyczące ratyfikacji lub przystąpienia przez Państwa Członkowskie do Konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie kodeksu postępowania dla Konferencji Linii Żeglugowych
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 84 ust. 2,
uwzględniając projekt rozporządzenia przedłożony przez Komisję,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: Konwencja w sprawie kodeksu postępowania dla Konferencji Linii Żeglugowych została opracowana przez konferencję zwołaną pod auspicjami Konferencji Narodów Zjednoczonych ds. Handlu i Rozwoju i jest przedłożona do ratyfikacji lub przystąpienia;
kwestie objęte kodeksem postępowania są istotne nie tylko dla Państw Członkowskich, ale również dla Wspólnoty, w szczególności z punktu widzenia żeglugi morskiej i handlu, w związku z czym istotne jest przyjęcie wspólnego stanowiska w odniesieniu do tego kodeksu;
przedmiotowe wspólne stanowisko powinno uwzględniać zasady i cele Traktatu oraz powinno stanowić podstawowy wkład w pogodzenie aspiracji państw rozwijających się w dziedzinie żeglugi morskiej, a jednocześnie dążyć do osiągnięcia nieprzerwanego stosowania w tej dziedzinie zasad handlowych, stosowanych przez linie żeglugi morskiej państw OECD oraz w handlu między tymi państwami;
ponieważ kodeks postępowania nie zawiera żadnych klauzul zezwalających na przystąpienie do niego Wspólnoty jako takiej, dla zapewnienia przestrzegania tych zasad i celów istotne jest, aby Państwa Członkowskie ratyfikowały kodeks postępowania lub przystąpiły do niego, z zastrzeżeniem niektórych regulacji przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu;
uznana jest stabilizująca rola konferencji w zapewnianiu godnych zaufania usług dla spedytorów, niemniej jednak zachodzi konieczność uniknięcia możliwości łamania przez konferencje reguł konkurencji ustanowionych w Traktacie; w związku z tym Komisja przedłoży Radzie projekt rozporządzenia, dotyczącego stosowania tych reguł w odniesieniu do transportu morskiego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Ratyfikując Konwencję Narodów Zjednoczonych w sprawie kodeksu postępowania dla Konferencji Linii Żeglugowych, lub przystępując do tej Konwencji, Państwa Członkowskie zobowiązane są poinformować w formie pisemnej Sekretarza Generalnego Narodów Zjednoczonych, że ratyfikacja taka albo przystąpienie miało miejsce zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
2.
Dokumentowi ratyfikacyjnemu lub dokumentowi przystąpienia powinny towarzyszyć zastrzeżenia, wymienione w załączniku I.
Artykuł 2
1.
W przypadku istniejącej konferencji, każda grupa linii żeglugi morskiej o tej samej przynależności państwowej, które są członkami tej konferencji, zobowiązana jest ustalić w drodze negocjacji z inną linią o tej samej przynależności państwowej, czy ta druga może uczestniczyć we wspomnianej konferencji jako krajowa linia żeglugi morskiej.
W przypadku zwołania nowej konferencji, linie żeglugi morskiej o tej samej przynależności państwowej zobowiązane są ustalić w drodze negocjacji, która z nich może wziąć udział w następnej konferencji jako krajowa linia żeglugi morskiej.
2.
W przypadku, gdy negocjacje określone w ust. 1 nie zakończą się porozumieniem, każde Państwo Członkowskie może, na wniosek jednej z zainteresowanych linii i po wysłuchaniu opinii każdej z nich, podjąć kroki niezbędne dla rozstrzygnięcia sporu.
3.
Każde Państwo Członkowskie zobowiązane jest zapewnić równe traktowanie wszystkich linii żeglugi morskiej obsługują cych statki, ustanowionych na ich terytoriach na mocy Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w taki sam sposób, jak traktowane są linie posiadające na ich terytoriach siedzibę główną oraz objęte faktyczną kontrolą na danym terytorium.
Artykuł 3
1.
W przypadku, gdy Konferencja Linii Żeglugowych obsługuje wspólny fundusz lub miejsce postoju statków w porcie, statki odpływające i/lub inną formę umowy w sprawie rozmieszczenia ładunku zgodnie z art. 2 kodeksu postępowania, objętość ładunku, do którego na mocy kodeksu uprawniona jest grupa krajowych linii żeglugi morskiej każdego Państwa Członkowskiego biorącego udział w tym handlu, lub linie żeglugi morskiej Państw Członkowskich uczestniczących w danym handlu jako państwo trzecie, powinna zostać poddana redystrybucji, o ile wszystkie linie będące członkami Konferencji oraz strony obecnych reguł dotyczących redystrybucji nie podejmą innej decyzji.
Przedmiotowa redystrybucja udziału w ładunku musi zostać przeprowadzona na podstawie jednomyślnej decyzji, przez linie żeglugi morskiej będące członkami konferencji oraz biorące udział w redystrybucji, w celu zapewnienia, aby wszystkie linie dokonały uczciwego podziału handlu w ramach konferencji.
2.
Udział przydzielony ostatecznie każdemu uczestnikowi ustala się przez zastosowanie zasad handlowych, w szczególności z uwzględnieniem:
a) objętości ładunku przewożonego przez konferencję oraz utworzonego przez Państwa Członkowskie, dokonujące handlu danym ładunkiem;
b) poprzednie uczestnictwo linii żeglugi morskiej w handlu objętym wspólnym funduszem;
c) objętość ładunku przewożonego przez konferencję oraz przewożonego drogą morską, przez porty Państw Członkowskich;
d) potrzeby spedytorów, których ładunki są przewożone przez konferencję.
3.
W przypadku braku porozumienia w kwestii redystrybucji ładunków określonych w ust. 1, na wniosek jednej ze stron sprawa jest kierowana na drogę postępowania pojednawczego, zgodnie z procedurą określoną w załączniku II.
Wszelkie spory, nierozstrzygnięte na drodze postępowania pojednawczego, mogą zostać skierowane do arbitrażu za obopólną zgodą stron.
W tym przypadku orzeczenie arbitrażowe jest wiążące.
4.
W pewnych odstępach czasu, jakie zostaną wcześniej ustanowione, udziały przydzielone zgodnie z przepisami ust. 1, 2 i 3 poddawane będą regularnym przeglądom, z uwzględnieniem kryteriów określonych w ust. 2, w szczególności z punktu widzenia zapewnienia odpowiedniej i skutecznej obsługi spedytorów.
Artykuł 4
1.
W handlu w ramach konferencji, między Państwem Członkowskim Wspólnoty a Państwem niebędącym stroną kodeksu postępowania ani nienależącym do OECD, linia żeglugi morskiej innego Państwa Członkowskiego należącego do OECD, która chciałaby uczestniczyć w redystrybucji przewidzianej w art. 3 niniejszego rozporządzenia, może przystąpić do takiego uczestnictwa, z zastrzeżeniem wzajemności określonej na szczeblu rządowym lub przez armatorów.
2.
Bez uszczerbku dla przepisów ust. 3 niniejszego artykułu, art. 2 kodeksu postępowania nie ma zastosowania w handlu, w ramach konferencji, między Państwami Członkowskimi lub, na zasadzie wzajemności, między tymi państwami a innymi państwami OECD, będącymi stronami kodeksu.
3.
Ustęp 2 niniejszego artykułu nie ma wpływu na możliwość uczestnictwa w przedmiotowym handlu w roli linii żeglugi morskiej państwa trzeciego, zgodnie z zasadami odzwierciedlonymi w art. 2 kodeksu postępowania, linii żeglugi morskiej państwa rozwijającego się, które zostały uznane za krajowe linie żeglugi morskiej na mocy kodeksu, oraz które:
a) są już członkami konferencji obsługującej dany handel; lub
b) przystąpiły do takiej konferencji na mocy art. 1 ust. 3 kodeksu.
4.
Artykuł 3 i art. 14 ust. 9 kodeksu postępowania nie mają zastosowania w handlu, w ramach konferencji, między Państwami Członkowskimi lub, na zasadzie wzajemności, między tymi Państwami a innymi państwami OECD, będącymi stronami kodeksu.
5.
W handlu, w ramach konferencji, między Państwami Członkowskimi oraz między tymi państwami a innymi państwami OECD, będącymi stronami kodeksu postępowania, spedytorzy i armatorzy Państw Członkowskich nie mogą nalegać na stosowanie procedur rozstrzygania sporów, przewidzianych w rozdziale VI kodeksu, w ich wzajemnych stosunkach lub, na zasadzie wzajemności, w stosunku do spedytorów i armatorów innych państw OECD, w przypadku gdy strony ustaliły inne procedury rozstrzygania sporów.
W szczególności muszą oni skorzystać z możliwości przewidzianych na mocy art. 25 ust. 1 i 2 kodeksu, w odniesieniu do rozstrzygania sporów z zastosowaniem procedur innych niż te ustanowione w rozdziale VI kodeksu.
Artykuł 5
W przypadku przyjęcia decyzji odnoszących się do kwestii określonych w porozumieniu konferencyjnym dotyczącym handlu Państwa Członkowskiego, innym niż porozumienie określone w art. 3 niniejszego rozporządzenia, przed wydaniem lub wycofaniem zgody, krajowe linie żeglugi morskiej takiego państwa muszą zasięgnąć opinii wszystkich pozostałych linii Wspólnoty, które są członkami konferencji.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie, w wymaganym trybie i po konsultacji z Komisją, przyjmą przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne, niezbędne w celu wykonania niniejszego rozporządzenia.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (EWG) NR 995/79
z dnia 21 maja 1979 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1193/78 ustanawiające standardowe przepisy dotyczące umów w sprawie sprzedaży nasion rącznika
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2874/77 z dnia 19 grudnia 1977 r. ustanawiające szczególne środki w odniesieniu do nasion rącznika[1], w szczególności jego art. 2 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1193/78[2] ustanawia, że umowy w sprawie sprzedaży nasion rącznika należy zawierać nie później niż dnia 30 kwietnia każdego roku w odniesieniu do następnego zbioru; mając na uwadze najszerzej stosowane zwyczaje handlowe, wyznaczenie terminu tego rodzaju nie ułatwia zawierania umów; odpowiednio stosowne jest zniesienie wyżej wspomnianego terminu;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 2 rozporządzenia (EWG) nr 1193/78 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Umowa jest zawierana na piśmie, w odniesieniu do obszaru."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (EWG) NR 1117/79
z dnia 6 czerwca 1979 r.
określające produkty w sektorze nasion, które należy objąć systemem pozwoleń na przywóz
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2358/71 z dnia 26 października 1971 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku nasion1, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 234/792, w szczególności jego art. 4 ust. 2 akapit pierwszy, a także mając na uwadze, co następuje:
uwzględniając sytuację rynku kukurydzy mieszańcowej przeznaczonej na siew, niezbędne jest umożliwienie stałego monitorowania struktury handlu z państwami trzecimi;
w przypadku kukurydzy mieszańcowej przeznaczonej na siew, należy skorzystać z uprawnienia na mocy art. 4 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2358/71 do uzależnienia przywozu nasion od przedstawiania pozwoleń na przywóz, aby przewidywana wielkość przywozu mogła być znana we właściwym czasie, co umożliwiłoby podjęcie wszelkich środków wymaganych do rozwoju rynku;
Komitet Zarządzający ds. Nasion nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Następujące produkty stanowią przedmiot systemu pozwoleń na przywóz przewidzianych w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2358/71:
Nr pozycji WTC Opis
1 2
10.05 Kukurydza: A. Kukurydza mieszańcowa przeznaczona na siew: I. Mieszańce podwójne i mieszańce "top-cross" II. Mieszańce potrójne III. Mieszańce pojedyncze IV. Inne
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1979 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (EWG) NR 1119/79
z dnia 6 czerwca 1979 r.
ustanawiające specjalne przepisy w celu wdrożenia systemu pozwoleń na przywóz nasion
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2358/71 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku nasion1, ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 234/792, w szczególności jego art. 4 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 193/753 z dnia 17 stycznia 1975 r., ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1118/794, zawierało przepisy ogólne dotyczące zastosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz i świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji do produktów rolnych;
wprowadzenie w życie systemu pozwoleń na przywóz przewidzianych w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2358/71 wymaga szczególnych przepisów, przy czym niektóre z nich są uzupełniające, a inne uchylające przepisy rozporządzenia (EWG) nr 193/75 r.; w szczególności, art. 4 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia (EWG) nr 2358/71 przewiduje, że nie jest wymagane zabezpieczenie w sytuacji gdy produkty podlegające temu systemowi przywożone są w ramach należycie zarejestrowanych umów dotyczących rozmnażania w państwach trzecich; rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2514/78 z dnia 26 października 1978 r.5 przewiduje, dla kukurydzy mieszańcowej przeznaczonej na siew, system rejestracji umów dotyczących rozmnażania w państwach trzecich;
należy wprowadzić kontrole, aby zapewnić, że ilości, które mają zostać przywiezione na mocy umowy dotyczącej rozmnażania, są zgodne z przewidywanymi ilościami przeznaczonymi na przywóz zadeklarowany przy rejestracji tej umowy;
Komitet Zarządzający ds. Nasion nie wydal opinii w czasie ustalonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie określa przepisy stosowania, w odniesieniu do kukurydzy mieszańcowej przeznaczonej na siew, systemu pozwoleń na przywóz przewidzianych w art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2358/71.
Artykuł 2
W drodze odstępstwa od art. 4 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 193/75, nie jest wymagane pozwolenie na prowadzenie działań odnoszących się do ilości nieprzekraczających 100 kilogramów.
Artykuł 3
Pozwolenie na przywóz jest ważne od dnia wydania w rozumieniu art. 9 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 193/75 do końca trzeciego miesiąca następującego po dniu wydania.
Jednakże pozwolenia, które mają być stosowane do dokonania przywozu na mocy umów dotyczących rozmnażania zarejestrowanych zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2514/78, będą obowiązywały od dnia wydania do końca szóstego miesiąca następującego po wydaniu, przy czym okres ten nie przekracza końca roku gospodarczego.
Artykuł 4
Państwo pochodzenia wskazane jest w pozycji 14 wniosku i pozwolenia na przywóz.
Pozwolenie nakłada zobowiązanie do przywozu ze wskazanego kraju.
Artykuł 5
1.Wielkość zabezpieczenia wynosi 3-6 ECU za 100 kilogramów.
2.
Zabezpieczenie określone w ust. 1 nie jest wymagane odniesieniu do pozwoleń, które mają być stosowane do dokonania przywozu na mocy umów dotyczących rozmnażania zarejestrowanych zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2514/78.
Artykuł 6
1.Jedynie ta strona umowy dotyczącej rozmnażania, która prowadzi działalność gospodarczą we Wspólnocie może być objęta przepisami art. 5 ust. 2. Strona taka musi zastosować się do następujących przepisów:
a) musi przedłożyć wniosek o pozwolenie do właściwego organu w Państwie Członkowskim, w którym została zarejestrowana umowa dotycząca rozmnażania;
b) musi dołączyć do wniosku o pozwolenie dowód, że ilość, której dotyczy pozwolenie, objęta jest przewidywaną ilością przeznaczoną na wywóz wskazaną do celów rejestracji umowy zgodnie z przepisami art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2514/78.
2.
Wniosek i pozwolenie zawierają w pozycji 12 jedną z następujących adnotacji:
- Import under a multiplication contract.
- Indfrsel foretaget inden for rammerne af en formeringskontrakt,
- Im Rahmen eines Vertrages ueber vermehrtes Saatgut getätigte Einfuhr,
- Imporation realisee dans le cadre d'un contrat de multiplication,
- Importazione effettuats nell'ambito di un contratto di moltiplicazione,
- Invoer in het kader van een vermcerderingskontract.
3.
Pozwolenia na przywóz wydane na mocy niniejszego artykułu nie są przenoszalne w rozumieniu art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 193/75.
4.
Państwa Członkowskie decydują w jaki sposób należy dostarczyć dowód określony w ust. 1 lit. b).
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1979 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (EWG) NR 1250/79
z dnia 26 czerwca 1979 r.
ustalające wyrównawcze opłaty celne za nasiona
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2358/71 z dnia 26 października1971 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku nasion1, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 234/792, w szczególności jego art. 6 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 6 ust. 3 rozporządzenia nr (EWG) 2358/71 przewiduje, że w przypadku gdy oferowana cena franco granica powiększona o cło, dla danego typu kukurydzy mieszańcowej przeznaczonej na siew pochodzącej z państwa trzeciego, jest niższa niż odpowiadająca cena referencyjna, na przywóz mieszańce z tego kraju nakłada się wyrównawczą opłatę celną, z zastrzeżeniem zobowiązań wynikających z konsolidacji w ramach GATT; wyrównawcza opłata celna jest równa różnicy między ceną referencyjną a ceną franco granica powiększoną o cło;
ceny referencyjne kukurydzy mieszańcowej przeznaczonej na siew w roku gospodarczym 1979/80 zostały ustalone w rozporządzeniu (EWG) nr 1249/793;
oferowane ceny franco granica dla każdego kraju pochodzenia określane są w oparciu o wszystkie dostępne istotne informacje; takie istotne informacje określone są w art. 1 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1665/724; art. 3 tego rozporządzenia przewiduje, że oferowana cena franco granica dla każdego kraju pochodzenia jest określana na podstawie najbardziej korzystnych możliwości zakupu dla danego produktu i obliczona zgodnie z art. 1 i 2 rozporządzenia; informacje na temat ofert, które nie mają gospodarczego wpływu na rynek, w szczególności z powodu nieznacznych ilości, których dotyczą, są pomijane przy obliczaniu ceny;
zgodnie z art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1665/72 należy dokonać dostosowania w przypadku gdy informacja o cenie odnosi się do innego etapu niż franco granica wspólnotowa; zgodnie z art. 4 ust. 2 tego rozporządzenia, wyrównawczą opłatę celną należy zmienić w przypadku gdy zostanie odnotowana znacząca różnica w oferowanej cenie franco granica;
w wyniku zastosowania wspomnianych przepisów do informacji dostępnej dla Komisji, wyrównawcza opłata celna w odniesieniu do niektórych typów hybryd, ma zostać ustalona w kwotach wskazanych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
w konsekwencji, rozporządzenie Komisji (EWG) nr 68/795, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 962/796, ustalające wyrównawcze opłaty celne na poprzedni okres traci moc;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Nasion,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wyrównawcze opłaty celne za nasiona ustala się jak podano w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Rozporządzenie (EWG) nr 68/79 niniejszym traci moc
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1979 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1377/79
z dnia 2 lipca 1979 r.
zmieniające po raz drugi rozporządzenie (EWG) nr 3083/73 w sprawie przekazywania informacji niezbędnych do wykonania rozporządzenia (EWG) nr 2358/71 w sprawie wspólnej organizacji rynku nasion
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2358/71 z dnia 26 października 1971 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku nasion [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 234/79 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1119/79 [3] ustanawia szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz kukurydzy mieszańcowej;
jeśli system ma osiągnąć swój cel, Komisja musi znać prawdopodobną wielkość przywozu; w tym celu, Komisja musi otrzymywać od Państw Członkowskich niektóre informacje;
należy określić rodzaj takich informacji oraz wyznaczyć terminy ich przekazywania; należy odpowiednio uzupełnić rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3083/73 [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 685/79 [5];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Nasion,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 3083/73 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1384/79
z dnia 25 czerwca 1979 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1108/70 wprowadzające system księgowy dla wydatków na infrastrukturę w transporcie kolejowym, drogowym i w żegludze śródlądowej
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 75,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: w celu ujęcia w ramach wspólnej polityki transportowej systemu opłat za użytkowanie infrastruktury, niezbędne jest poznanie wydatków ponoszonych w zakresie infrastruktury;
stały system księgowy zapewnia najbardziej odpowiednie środki poznania wydatków ponoszonych w zakresie infrastruktury;
w tym celu Rada wprowadziła rozporządzeniem (EWG) nr 1108/70 [3], stały system księgowy takich wydatków;
księgowanie powinno uwzględniać zdobyte doświadczenie i rozwój wspólnej polityki transportowej; formy księgowania, wykaz typów infrastruktury i wykaz danych dotyczących użytkowania infrastruktury przewidzianych w rozporządzeniu (EWG) nr 1108/70 powinny być odpowiednio dostosowane,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1108/70 wprowadza się następujące zmiany:
1.
Artykuł 3 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
System księgowania wydatków infrastrukturalnych jest prowadzony dla każdej sieci dróg kolejowych wymienionych w załączniku II (A.1) i dla wszystkich innych sieci wymienionych w załączniku II (A.2), jak również dla dróg kołowych oraz śródlądowych dróg wodnych dostępnych dla ruchu publicznego, z następującymi wyjątkami:
a) drogi zamknięte dla ruchu pojazdów, to znaczy dla pojazdów o pojemności silnika równej lub przekraczającej 50 cm3;
b) drogi wykorzystywane wyłącznie przez pojazdy rolne lub leśne lub które służą wyłącznie dojazdowi do gospodarstw rolnych lub leśnych;
c) drogi śródlądowe, na których ruch jest ograniczony do statków poniżej 250 ton metrycznych nośności;
d) drogi wodne o charakterze morskim, wymienione w rozporządzeniu (EWG) nr 281/71 [4]."
2.
W art. 5 ust. 2 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"2.
Oddzielne zapisy zostaną przedstawione:
a) odnośnie do dróg kolejowych:
i) dla każdej z sieci określonych w załączniku II (A.1);
ii) dla wszystkich innych sieci łącznie, określonych w załączniku II (A.2).
Jednakże dane dotyczące tych sieci będą przekazywane tylko raz na pięć lat, począwszy od danych za rok 1980."
3.
W art. 6 akapit pierwszy tiret drugie otrzymuje brzmienie:
"— zwroty kapitałowe i oddzielnie odsetki od pożyczek zaciągniętych wcześniej."
4.
Artykuł 7 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 7
Państwa Członkowskie przedstawiają Komisji, równocześnie z zapisami określonymi w art. 5 i dotyczące tego samego okresu, dane dotyczące użytkowania infrastruktur zgodnie z tabelą A, B (1.1) i C załącznika III.
Dane określone w tabelach B (1.2) i B (2) tego załącznika są przedstawiane jedynie raz na pięć lat.
W przypadku tabeli B (1.2) dane są przedstawiane pierwszy raz za rok 1980. W przypadku tabeli B (2) dane zostają zawieszone, aż do czasu kiedy w systemie pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury uzna się je za niezbędne."
5.
Załączniki I-III zostają zmienione zgodnie z Załącznikiem.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie we właściwym czasie i po konsultacji z Komisją, przyjmą takie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, jakie będą niezbędne do wprowadzenia w życie niniejszego rozporządzenia.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie wnosi lub, gdy Komisja uzna to za właściwe, Komisja skonsultuje z zainteresowanymi Państwami Członkowskimi propozycje środków określonych w ustępie poprzednim.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1465/79
z dnia 13 lipca 1979 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 890/78 określające szczegółowe zasady certyfikacji chmielu oraz rozporządzenie (EWG) nr 3076/78 w sprawie przywozu chmielu z państw trzecich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1696/71 z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku chmielu [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 235/79 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 5 oraz art. 5 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
doświadczenie zdobyte podczas pierwszego roku stosowania rozporządzeń Komisji (EWG) nr 890/78 [3] oraz (EWG) nr 3076/78 [4] wykazało, że przyjęte środki powinny zostać uzupełnione lub zmienione, aby lepiej uwzględniały one wymagania dotyczące warunków dopuszczania produktu do obrotu;
pożądane wydaje się, aby, wskutek braku jednolitego wzoru certyfikatu dla Wspólnoty, certyfikaty wydawane w różnych Państwach Członkowskich zawierały identyczną informację dotyczącą zgodności produktu z wymogami wspólnotowymi;
wydaje się konieczne uzupełnienie zasad przepisami dotyczącymi dowodu certyfikacji produktów pochodzących z jednej partii podzielonej na części; wydaje się właściwe przyjęcie podobnego systemu obejmującego odsprzedaż, po podzieleniu na części przesyłki towaru, produktów z chmielu przywożonych z państw trzecich;
waga określona w regułach wspólnotowych, poniżej której małe opakowania chmielu lub produktów chmielowych mogą być rozprowadzane bez certyfikatu lub bez zaświadczeń przewidzianych w rozporządzeniu (EWG) nr 3076/78, nie jest w pełni zgodna z tradycyjnymi praktykami handlowymi; tę maksymalną wagę należy odpowiednio podwyższyć;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Chmielu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 890/78 wprowadza się następujące zmiany:
1) po art. 5 dodaje się art. 5a w brzmieniu:
"Artykuł 5a
Certyfikat określony w art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 1784/77 zawiera co najmniej jedną z następujących informacji, umieszczaną przez władzę upoważnioną do dokonywania certyfikacji:
- Certified product – Regulation (EEC) nr 890/78,
- Certificeret produkt – Forordning (EØF) nr. 890/78,
- Zertifiziertes Erzeugnis – Verordnung (EWG) nr. 890/78,
- Produit certifié – Règlement (CEE) no 890/78,
- Prodotto certificato – Regolamento (CEE) n. 890/78,
- Gecertificeerd produkt – Verordening (EEG) nr. 890/78."
2) po art. 9 wprowadza się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 9a
W przypadku odsprzedaży na terytorium Wspólnoty, po podzieleniu poświadczonej przesyłki na części, do produktu powinna być załączona faktura lub dokument handlowy sporządzony przez sprzedającego, stwierdzający numer certyfikatu, jak również nazwę agencji emitującej.
Dokument handlowy lub faktura powinny zawierać następujące informacje, pochodzące z certyfikatu:
a) w przypadku szyszek chmielowych:
- opis produktu,
- wagę brutto i/lub wagę netto,
- miejsce produkcji,
- rok zbioru,
- odmianę;
b) w przypadku produktów wytwarzanych z chmielu oprócz danych wymienionych powyżej miejsce i datę przetworzenia."
Artykuł 2
Pierwsze zdanie art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 3076/78 otrzymuje brzmienie:
"W przypadku odsprzedaży lub podzielenia na części danej przesyłki, po wprowadzeniu do swobodnego obrotu, do produktów należy załączyć fakturę lub dokument handlowy sporządzony przez sprzedającego, podający numer referencyjny świadectwa równoważności, wyciągu lub świadectwa kontroli, jak również nazwę organu, który je wydał, a także następujące informacje przeniesione:."
Artykuł 3
Wagi maksymalne podane w art. 10 lit. d) rozporządzenia (EWG) nr 890/78 oraz w art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 3076/78 zwiększa się do jednego kilograma w przypadku szyszek chmielowych i chmielu sproszkowanego oraz do 300 gramów w przypadku ekstraktów chmielowych.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1516/79
z dnia 19 lipca 1979 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1119/79 ustanawiające specjalne przepisy w celu wdrażania systemu pozwoleń na przywóz nasion
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2358/71 z dnia 26 października 1971 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku nasion [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 234/79 [2], w szczególności jego art. 4 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1119/79 [3] wymaga wskazania kraju pochodzenia we wniosku i pozwoleniu na przywóz; w swoim obecnym brzmieniu wymóg ten może powodować występowanie trudności w wykładni; należy zatem wyjaśnić, że takie wskazanie wiąże się ze zobowiązaniem dokonania przywozu produktu pochodzącego ze wskazanego państwa trzeciego;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Nasion,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 4 rozporządzenia (EWG) nr 1119/79 otrzymuje brzmienie:
"Państwo pochodzenia wskazuje się w pozycji 14 wniosku i pozwolenia na przywóz.
Pozwolenie na przywóz wiąże się ze zobowiązaniem dokonania przywozu produktów pochodzących ze wskazanego kraju." .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (EWG) NR 1771/79
z dnia 10 sierpnia 1979 r.
zmieniające rozporządzenie nr 467/67/EWG ustalające kursy wymiany, koszty przetworzenia oraz wartość produktów ubocznych ryżu na różnych etapach przetworzenia
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1418/76 z dnia 21 czerwca 1976 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu1, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1552/792, w szczególności jego art. 19,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 2, 3 i 4 rozporządzenia Komisji nr 467/67/EWG3, ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1572/774, ustaliło koszty przetworzenia, wartość produktów ubocznych i wartość ryżu łamanego dla poszczególnych etapów przetworzenia; w wyniku ogólnego wzrostu cen wzrosły koszty przetworzenia oraz wartość produktów ubocznych; wspomniane koszty i wartość należy ustalić na poziomie reprezentatywnym dla całej Wspólnoty;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 652/795 ustanowiło współczynnik dla wyrażania kwot wyznaczonych w jednostkach rozliczeniowych w ECU;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu nr 467/67/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1. Artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
1.
Koszty przetworzenia, które należy brać pod uwagę przy przeliczaniu ryżu niełuskanego na ryż łuskany to 35,30 ECU za tonę ryżu niełuskanego.
2.
Koszty przetworzenia, które należy brać pod uwagę przy przeliczaniu ryżu łuskanego na ryż bielony to 35,30 ECU za tonę ryżu łuskanego.
3.
Koszty przetworzenia przy przeliczaniu ryżu półbielonego na ryż bielony nie są brane pod uwagę."
2. Artykuł 3 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
1.
Wartość produktów ubocznych uzyskanych w wyniku przetworzenia ryżu niełuskanego na ryż łuskany jest uważana za równą zeru.
2.
Wartość produktów ubocznych uzyskanych w wyniku przetworzenia ryżu łuskanego na ryż bielony to:
a) 35,35 ECU za tonę ryżu okrągłoziarnistego łuskanego;
b) 48,65 ECU za tonę ryżu długoziarnistego łuskanego.
3.
Wartość produktów ubocznych uzyskanych w wyniku przetwarzania ryżu półbielonego na ryż bielony to:
a) 10,88 ECU za tonę ryżu okrągłoziarnistego półbielonego;
b) 13,15 ECU za tonę ryżu długoziarnistego półbielonego."
3. Artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
Przeliczania wartości ilości ryżu łuskanego na wartość takiej samej ilości ryżu na innym etapie przetwarzania dokonuje się biorąc za podstawę ryż łuskany zawierający 3 % ryżu łamanego.
Jeżeli ryż łuskany zawiera więcej niż 3 % ryżu łamanego, przeliczanie następuje po korekcie dokonanej przy wzięciu za podstawę wartości 110 ECU za tonę ryżu łamanego.
Przeliczenia wartości ilości ryżu półbielonego lub ryżu bielonego na wartość takiej samej ilości ryżu na innym etapie przetworzenia dokonuje się, przyjmując za podstawę ryż półbielony lub bielony nie zawierający ryżu łamanego.
Jeżeli jakikolwiek ryż półbielony lub bielony zawiera ryż łamany, przeliczanie następuje po korekcie dokonanej przy wzięciu za podstawę wartości 150 ECU za tonę ryżu łamanego.
Przeliczenia przewidziane w poprzednich akapitach nie są dokonywane, gdy ceny ryżu łuskanego i ceny ryżu półbielonego lub bielonego brane pod uwagę przy wyznaczaniu opłat wyrównawczych i zwrotów wywozowych są niższe niż:
- 110 ECU za tonę ryżu łuskanego,
- 150 ECU za tonę ryżu półbielonego lub bielonego"
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 września 1979 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
ROZPORZĄDZENIE RADY (EWG) NR 1794/79
z dnia 9 sierpnia 1979 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 154/75 odnośnie do finansowania rejestru uprawy oliwek
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego1,
a także mając na uwadze, co następuje:
w art. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 154/75 z dnia 21 stycznia 1975 r. w sprawie ustanowienia rejestru uprawy oliwek w Państwach Członkowskich produkujących oliwę z oliwek2, zostało określone, że część subsydiów na lata gospodarcze 1973/74 i 1974/75 przyznawanych producentom, zostanie przeznaczona na sfinansowanie prac potrzebnych do ustanowienia rejestru uprawy oliwek;
z uwagi na wymagany duży nakład pracy, suma uzyskana za pomocą potrącenia części subsydiów nie wystarcza na pokrycie faktycznych potrzeb;
z tego względu należy określić metodę finansowania dodatkowych wydatków wymaganych do ustanowienia rejestru uprawy oliwek;
w tym celu, w stosunku do części subsydiów do produkcji określonych w art. 5 rozporządzenia Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów3, ostatnio zmienionego przez rozporządzenie (EWG) nr 590/794, należy podjąć postanowienie o przeznaczeniu ich na sfinansowanie tych dodatkowych wydatków;
możliwe jest, że kwota ta będzie niewystarczająca do pokrycia tych dodatkowych wydatków; z tego względu powinna zostać postanowiona możliwość zastosowania innych źródeł finansowania do pokrycia pozostałych wydatków,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł
Artykuł 3 rozporządzenia (EWG) nr 154/75 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
1.
Właściwe władze Państwa Członkowskiego producenta, które są odpowiedzialne za wypłacanie subsydiów przewidzianych w art. 10 rozporządzenia nr 136/66/EWG, podczas dokonywania płatności obniżają jej kwotę o:
a) 1 % w przypadku subsydiów na rok gospodarczy 1973/74;
b) 5 % w przypadku subsydiów na rok gospodarczy 1974/75.
2.
Właściwe władze Państwa Członkowskiego producenta, które są odpowiedzialne za wypłacanie subsydiów przewidzianych w art. 5 rozporządzenia nr 136/66/EWG, podczas dokonywania płatności obniżają jej kwotę o 1,47 % w przypadku subwencji na rok gospodarczy 1979/80.
3.
Kwoty wynikające z odliczeń dokonanych przez każde Państwo Członkowskie producenta zgodnie z ust. 1 i 2 są przeznaczane na sfinansowanie ustanowienia rejestru uprawy oliwek w każdym zainteresowanym Państwie Członkowskim.
Ta sama procedura finansowania jest stosowana w stosunku do wydatków, których dotyczą art. 2 i 3 rozporządzenia (EWG) nr 729/70.
4.
Jeśli kwoty wynikające z odliczeń przewidzianych w ust. 1 i 2 nie pokrywają całości wydatków związanych z ustanowieniem rejestru uprawy oliwek w zainteresowanych Państwach Członkowskich lub w jednym z nich, Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością na wniosek Komisji, określa procent subsydiów do produkcji, które mają być przeznaczone na sfinansowanie pozostałych wydatków.
5.
Wydatki uprawnione do sfinansowania są to te wydatki, które zostały poniesione w ramach umów pomiędzy właściwymi władzami Państw Członkowskich producenta a osobami fizycznymi lub prawnymi, którym powierzone zostały stosowne prace, lub, w przypadkach gdy Państwo Członkowskie wykonało prace przez swoje własne urzędy, poniesione koszty inne niż koszty administracyjne i zarządzania.
Państwo Członkowskie z góry zawiadamia Komisję o treści umów lub o szacowanych kosztach prac.
6.
Szczegółowe zasady zastosowania ust. 3, 4 i 5 są przyjmowane, jeśli to konieczne, zgodnie z procedurą określoną w art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 729/70."
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1799/79
z dnia 13 sierpnia 1979 r.
zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 1391/78 i (EWG) nr 2962/78 dotyczące zasad stosowania systemu premii za niewprowadzanie do obrotu mleka i przetworów mlecznych i za konwersję stad mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1078/77 z dnia 17 maja 1977 r. wprowadzające system premii z tytułu niewprowadzania do obrotu mleka i przetworów mlecznych oraz z tytułu konwersji stad mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1270/79 [2], w szczególności jego art. 7,
a także mając na uwadze, co następuje: stosowanie systemu premii za niewprowadzanie do obrotu mleka i przetworów mlecznych oraz z tytułu konwersji stad mlecznych zostało przedłużone do końca roku mleczarskiego 1979/80; w świetle zdobytego doświadczenia należy dostosować niektóre przepisy rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1391/78 z dnia 23 czerwca 1978 r. ustanawiające poprawione zasady stosowania systemu premii za niewprowadzanie do obrotu mleka i przetworów mlecznych i za konwersję stad mlecznych [3], zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2962/78 [4];
konieczne okazało się określenie w szczególności przepisów dotyczących przypadków siły wyższej i zapewnienie jedynie częściowego zwrotu premii z tytułu konwersji stad mlecznych w przypadkach, w których beneficjent nie hoduje już wymaganej liczby zwierząt na koniec okresu konwersji; z drugiej strony beneficjent, zaciągając zobowiązania związane z otrzymaniem takiej premii, powinien mieć później możliwość dokonania wyboru systemu premii za niewprowadzanie do obrotu, chociaż w takim wypadku kwoty premii i okres niewprowadzania do obrotu muszą być w odpowiedni sposób dostosowane;
w zakresie kart identyfikacyjnych wystawionych począwszy od dnia 24 czerwca 1978 r., art. 8 ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 1391/78 (dodany na mocy rozporządzenia (EWG) nr 2962/78) dopuszcza wystawianie duplikatu w przypadku utraty oryginału; stosowanie tego przepisu okazało się wskazane, na wniosek wszystkich zainteresowanych stron, w odniesieniu do kart identyfikacyjnych wystawionych przed powyższą datą;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1391/78 wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 12 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 12
1.
W przypadku gdy z powodu wystąpienia siły wyższej po dniu, w którym przyjęty został wniosek o przyznanie premii, beneficjent lub jego następca określony w art. 9 ust. 2 nie jest w stanie lub byłby w stanie jedynie za cenę poniesienia nadmiernych kosztów wypełnić zobowiązania wynikającego z systemu premii, zainteresowane Państwo Członkowskie ustala środki, które uznaje za konieczne w odniesieniu do powołanych okoliczności.
Środki takie mogą, w zależności od przypadku, pociągać za sobą odroczenie terminu rozpoczęcia okresu niewprowadzania do obrotu lub okresu konwersji, określonego w art. 5 ust. 3, lub zawieszenia zobowiązań na konkretny czas trwania oraz zwolnienie z obowiązku zwrotu premii już wypłaconych, które musiałyby być zwrócone zgodnie z art. 9 ust. 1.
2.
Bez uszczerbku dla możliwości uwzględniania okoliczności szczególnych w indywidualnych przypadkach, w szczególności wystąpienie następujących sytuacji można uważać za uzasadnienie podjęcia jednego ze środków określonych w ust. 1:
a) zgon beneficjenta, jeżeli prowadził on gospodarstwo samodzielnie;
b) długotrwała niezdolność do pracy beneficjenta, jeżeli prowadził on gospodarstwo samodzielnie;
c) obowiązkowy zakup znacznej części powierzchni użytków rolnych gospodarstwa uprawianych przez beneficjenta, pod warunkiem że taki obowiązkowy zakup nie był do przewidzenia w dniu przyjęcia wniosku;
d) klęska żywiołowa wpływająca w znacznym stopniu na użytki rolne uprawiane przez beneficjenta;
e) zniszczenie w wyniku wypadku zabudowań gospodarczych należących do beneficjenta, które były wykorzystywane do hodowli bydła lub owiec;
f) wybuch choroby epizootycznej, która dotknęła część stada lub całe stado bydła lub owiec należące do beneficjenta.
3.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o wszystkich przypadkach wystąpienia siły wyższej uznane przez nie za takie przypadki.
4. W drodze odstępstwa od przepisów art. 9 ust. 1, w przypadku, którego nie można uznać za przypadek siły wyższej i w którym beneficjent premii z tytułu konwersji nie wypełnia już dłużej, w trakcie trwania czwartego roku okresu konwersji, zobowiązania określonego w art. 3 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 1078/77, kwota premii podlegająca zwrotowi lub, jeżeli nie wypłacono mu jeszcze wyrównania, kwota podlegająca wstrzymaniu wynosi 25 % całkowitej kwoty premii, do której otrzymania byłby uprawniony, przy czym wymieniona wielkość procentowa ulega zmniejszeniu proporcjonalnie do różnicy między liczbą utrzymywanego inwentarza żywego a wymaganą liczbą inwentarza żywego."
2) Dodaje się art. 12a w brzmieniu:
"Artykuł 12a
1. Przed końcem trzeciego roku okresu konwersji każdy beneficjent premii z tytułu konwersji może przedłożyć właściwemu organowi pisemne oświadczenie, że wnosi o uznanie go za beneficjenta premii za niewprowadzanie do obrotu, akceptując warunki określone w art. 2 i art. 4 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1078/77.
2.
W takich przypadkach właściwy organ wprowadza niezbędne zmiany w pierwotnie wydanym zatwierdzeniu wniosku, w szczególności dostosowuje okres niewprowadzania do obrotu i kwoty premii jeszcze niewypłaconej, do sytuacji, która występowałaby w przypadku, gdyby zainteresowana strona od początku wnioskowała o przyznanie premii z tytułu niewprowadzania do obrotu."
3) W art. 15 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Przepis zawarty w art. 8 ust. 5 stosuje się na wniosek zainteresowanych stron w odniesieniu do kart identyfikacyjnych wystawionych w zastosowaniu rozporządzenia (EWG) nr 1307/77."
Artykuł 2
W art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2962/78 skreśla się akapit drugi.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1963/79
z dnia 6 września 1979 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania refundacji produkcyjnych do oliwy z oliwek wykorzystywanej w produkcji niektórych konserwowanych środków spożywczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 590/79 [2],
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2749/78 z dnia 23 listopada 1978 r. w sprawie handlu olejami i tłuszczami między Wspólnotą a Grecją [3],
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 591/79 z dnia 26 marca 1979 r. ustanawiające ogólne zasady dotyczące refundacji produkcyjnych do oliwy z oliwek wykorzystywanej w produkcji niektórych konserwowanych środków spożywczych [4], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: mechanizmy kontrolne przewidziane w art. 8 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 591/79 muszą gwarantować przyznawanie refundacji produkcyjnych jedynie w odniesieniu do oliwy z oliwek spełniającej warunki ustanowione w niniejszym rozporządzeniu i w rozporządzeniu (EWG) nr 591/79; refundacje produkcyjne są co do zasady przyznawane wyłącznie po przeprowadzeniu takiej kontroli;
jeżeli kontrole mają być przeprowadzane należycie, wniosek o przeprowadzenie kontroli powinien być złożony w odpowiednim terminie i zawierać niektóre podstawowe informacje; w tym celu należy zobowiązać producentów konserw rybnych i konserw warzywnych do prowadzenia rachunków stanu zapasów wykazujących ilości i pochodzenie wykorzystanej oliwy z oliwek;
kontrola powinna obejmować okres, który umożliwi przetwórcom zaplanować produkcję w świetle cen nabycia oraz otrzymywania dostaw oliwy z oliwek; przyznawana refundacja powinna, z tego samego powodu, być refundacją obowiązującą w dniu, w którym został złożony wniosek o przeprowadzenie kontroli;
w celu umożliwienia stronom zainteresowanym nabywania potrzebnej im oliwy z oliwek, Państwa Członkowskie winny mieć możliwość wypłacania kwot refundacji produkcyjnych z góry, pod warunkiem złożenia zabezpieczenia;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 615/71 [5] powinno zostać uchylone;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do celów refundacji produkcyjnej, producenci konserwowanych środków spożywczych z ryb i z warzyw, określonych w art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 591/79 prowadzą, w odniesieniu do takich konserwowanych środków spożywczych, dzienne rachunki stanu zapasów zawierające co najmniej następujące informacje:
a) ilość oliwy z oliwek, w podziale według pochodzenia i daty wprowadzenia na teren zakładu;
b) ilość oliwy z oliwek, w podziale według pochodzenia, wykorzystaną w produkcji odpowiednich konserwowanych środków spożywczych;
c) w odniesieniu do każdej dostarczonej partii oliwy z oliwek, numer faktury, potwierdzenia odbioru lub jakiegokolwiek innego równoważnego dokumentu;
d) masę netto wyprodukowanych konserwowanych środków spożywczych, ze wskazaniem średniej masy oliwy z oliwek wykorzystanej w każdym z poszczególnych rodzajów produkcji.
Artykuł 2
1.
W celu kwalifikowania się do otrzymania refundacji produkcyjnej, producent musi przedłożyć właściwemu organowi wniosek o przeprowadzenie kontroli nie później niż pięć dni roboczych przed przewidywaną datą rozpoczęcia działalności wytwórczej.
Wniosek taki nie może zostać przedłożony właściwemu organowi, dopóki oliwa z oliwek nie znajdzie się na terenie zakładu produkcyjnego.
2.
Wniosek musi zawierać co najmniej następujące informacje:
a) nazwę i adres producenta;
b) datę rozpoczęcia i zakończenia produkcji;
c) ilość i rodzaj konserwowanych środków spożywczych, które mają być wyprodukowane;
d) przewidywaną ilość oliwy z oliwek, która zostanie wykorzystania w produkcji, oraz pochodzenie oliwy.
3.
Wniosek o przeprowadzenie kontroli jest ważny jedynie w odniesieniu do procesu produkcyjnego, który zostanie zakończony w terminie upływającym nie później niż ostatniego dnia trzeciego miesiąca następującego po miesiącu, w którym wiosek ten został złożony.
Jeżeli w przypadku okoliczności siły wyższej działalność wytwórcza nie może być przeprowadzona w tym terminie, właściwy organ danego Państwa Członkowskiego, na wniosek producenta, przedłuża ten termin w zakresie niezbędnym, uwzględniając przywołane okoliczności.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie sprawdzają:
a) prowadzenie przez producenta rejestru stanu zapasów zgodnie z art. 1;
b) czy oliwa wskazana we wniosku o przeprowadzenie kontroli znajdowała się na terenie zakładu w momencie składania wniosku.
Artykuł 4
1.
Refundacja produkcyjna jest przyznawana na wniosek przedłożony przez producenta w Państwie Członkowskim, na którego terytorium wyprodukowano dane konserwowane środki spożywcze.
2.
Wniosek określony w ust. 1 musi zawierać szczegółowe dane dotyczące ilości oliwy wykorzystanej w produkcji konserwowanych środków spożywczych oraz jej pochodzenie.
Wniosek musi być przedłożony przez stronę zainteresowaną w terminie sześciu miesięcy od dnia, w którym wykorzystano oliwę.
Artykuł 5
Refundacja jest wypłacana po stwierdzeniu przez zainteresowane Państwo Członkowskie, że ilość oliwy wskazana we wniosku określonym w art. 4 oraz ilość i pochodzenie oliwy wykorzystanej w produkcji odpowiednich konserwowanych środków spożywczych zgadzają się.
Jednakże na wniosek strony zainteresowanej refundacja może zostać wypłacona wcześniej, niezwłocznie po przeprowadzeniu kontroli określonej w art. 3, pod warunkiem że złożono zabezpieczenie gwarantujące wykorzystanie danej oliwy we wskazanych celach.
Artykuł 6
Do celów kontroli określonej w art. 5 ust. 1, dane Państwo Członkowskie dokonuje, między innymi, kontroli rachunków stanu zapasów określonych w art. 1.
Artykuł 7
W przypadku gdy ilość oliwy z oliwek wskazana we wniosku określonym w art. 4 nie odpowiada ilości oliwy ustalonej w wyniku kontroli określonej w art. 5 jako wykorzystanej w produkcji, zainteresowane Państwo Członkowskie określa ilość oliwy z oliwek, na którą wypłaca się refundację.
Artykuł 8
Refundacją przyznawaną jest refundacja obowiązująca w dniu, w którym przedłożono wniosek o przeprowadzenie kontroli określony w art. 2.
Artykuł 9
Kwota określona w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 591/79 wynosi 0,50 ECU. Jednakże w przypadku gdy średnia arytmetyczna, określona w art. 4 ust. 1 akapit pierwszy wyżej wymienionego rozporządzenia, wynosi zero, refundację ustala się na zero.
Artykuł 10
Rozporządzenie (EWG) nr 615/71 traci moc.
Artykuł 11
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 10 września 1979 r.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do oliwy z oliwek, w stosunku do której wnioski określone w art. 2 przedkłada się w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia lub po tej dacie.
W odniesieniu do oliwy, w stosunku do której wnioski określone w art. 2 są przedkładane przed tą datą, stosuje się nadal rozporządzenie (EWG) nr 615/71.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (EWG) NR 1979/79
z dnia 5 września 1979 r.
zmieniające, w odniesieniu do ich stosowania według odmian tytoniu produkowanego we Wspólnocie, rozporządzenia (EWG) nr 1727/70, (EWG) nr 1728/70, (EWG) nr 2603/71, (EWG) nr 638/74 i (EWG) nr 410/76
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 727/70 z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku surowca tytoniowego1, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1579/792, w szczególności jego art. 3 ust. 3 akapit pierwszy i art. 5 ust. 6, art. 6 ust. 10 i art. 7 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1697/71 z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie finansowania wydatków interwencyjnych w odniesieniu do surowca tytoniowego3, zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 330/744, w szczególności jego art. 6 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (EWG) nr 1581/79 z dnia 24 lipca 1979 r. ustalające dla zbioru 1979 r. ceny podstawowe, ceny interwencyjne i premie przyznawane nabywcom tytoniu w liściach oraz pochodną cenę interwencyjną tytoniu w belach5, zmieniło wykaz odmian tytoniu produkowanego we Wspólnocie i definicje ich jakości referencyjnych, stosowanych od wejścia w życie wspólnej organizacji rynku surowca tytoniowego tak, aby bardziej dostosować je do bieżącej sytuacji na tym rynku; należy odpowiednio zmienić te rozporządzenia, których przepisy odnoszą się do poszczególnych odmian i jakości referencyjnych tytoniu, a mianowicie:
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1727/70 z dnia 25 sierpnia 1970 r. w sprawie procedur interwencyjnych dla surowca tytoniowego6 ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1556/787,
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1728/70 z dnia 25 sierpnia 1970 r. ustalające zakresy wzrostów i obniżek cen surowca tytoniowego8 ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 784/779,
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2603/71 z dnia 6 grudnia 1971 r. w sprawie szczegółowych zasad zawierania umów na pierwsze przetworzenie i przygotowanie do wprowadzenia do obrotu tytoniu znajdującego się w posiadaniu agencji skupu interwencyjnego10 ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1018/7911,
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 638/74 z dnia 20 marca 1974 r. ustalające maksymalne dopuszczalne ubytki ilościowe wynikające ze składowania surowca tytoniowego przez agencje skupu interwencyjnego12,
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 410/76 z dnia 23 lutego 1976 r. ustalające maksymalną dopuszczalną utratę wagi w związku z nadzorem pierwszego przetworzenia i przygotowania do wprowadzenia do obrotu tytoniu13;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Surowca Tytoniowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załączniki I, II i IV do rozporządzenia (EWG) nr 1727/70 zastępuje się odpowiednio załącznikami I, II i III do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Załączniki I i II do rozporządzenia (EWG) nr 1728/70 zastępuje się odpowiednio załącznikami IV i V do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 2603/71 zastępuje się załącznikiem VI do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
Załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 638/74 zastępuje się załącznikiem VII do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 5
Załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 410/76 zastępuje się załącznikiem VIII do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2173/79
z dnia 4 października 1979 r.
w sprawie szczegółowych zasad sprzedaży wołowiny skupionej przez agencje interwencyjne i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 216/69
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny1, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 425/772, w szczególności jego art. 7 ust. 3 i art. 25,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 878/77 z dnia 26 kwietnia 1977 r. w sprawie kursów walutowych stosowanych w rolnictwie3, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2139/794,
a także mając na uwadze, co następuje: produkty skupowane przez agencje interwencyjne zgodnie z art. 5 i 6 rozporządzenia (EWG) nr 805/68 muszą być rozdysponowane w taki sposób, aby uniknąć zakłóceń rynku oraz zapewnić równy dostęp do produktów i równe traktowanie nabywców;
artykuł 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 98/695 stanowi, że ceny sprzedaży mogą być ustalane z góry lub wyznaczane w drodze przetargu;
równy dostęp do produktów i równość traktowania nabywców mogą być zapewnione, o ile w przypadku gdy cena sprzedaży jest ustalona z góry, agencje interwencyjne przyjmują zgłoszenia w kolejności ich otrzymywania, do wyczerpania zapasów, przy czym wszystkie zgłoszenia otrzymane jednego dnia uznaje się za zgłoszenia otrzymane równocześnie;
w przypadku gdy cena sprzedaży jest ustalona w drodze przetargu, podane zasady można zachować, publikując we właściwym czasie dane zaproszenie w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, niezależnie od możliwości umieszczenia zawiadomienia w biurach agencji interwencyjnej i skorzystania z wszelkich innych form krajowych kampanii reklamowych;
z uwagi na to, że celem procedury przetargowej jest uzyskanie najlepszej ceny, wybrana musi być oferta zawierająca najwyższą cenę; należy również wprowadzić przepis dotyczący przypadków złożenia więcej niż jednej oferty na zakup tej samej ilości produktu po tej samej cenie; jednakże najwyższą cenę można zaakceptować tylko wtedy, gdy odpowiada ona rzeczywistej sytuacji rynkowej; w związku z tym należy ustalić minimalne ceny sprzedaży, zgodnie z procedurą wspólnotową, przy należytym podejściu do otrzymanych ofert przetargowych;
w celu zapewnienia sprawnego przebiegu zbywania składowanych produktów należy określić minimalne wielkości partii oferowanych do sprzedaży, odmienne dla każdego produktu w zależności od warunków występujących w obrocie poszczególnymi produktami;
zaproszenia do przetargu i zgłoszenia muszą zawierać wystarczające informacje, aby umożliwić właściwą identyfikację odnośnych produktów;
składanie zgłoszenia lub oferty przetargowej przebiega sprawniej, jeżeli potencjalnym nabywcom zezwala się na dokonanie oględzin oferowanych produktów; w konsekwencji należy wprowadzić wymóg zrezygnowania z góry przez zainteresowane strony z przysługujących im praw do składania jakichkolwiek zażaleń dotyczących jakości i cech produktu, który może być im przydzielony;
wypełnienie zobowiązań umownych musi być gwarantowane przez wnoszenie zabezpieczeń ulegających przepadkowi w części lub w całości w zależności od stopnia naruszenia warunków umowy; poniesienie dodatkowych kosztów, wynikających z wykonania danej umowy w niepełnym zakresie, uzasadnia przepadek zabezpieczenia w całości, gdy przejęta ilość produktu jest mniejsza niż 60 % ilości pierwotnie zamówionej;
należy pozostawić Państwom Członkowskim swobodę kształtowania ich stanowisk w odniesieniu do stopnia naruszenia niektórych zobowiązań dodatkowych zawartych w umowach sprzedaży, z uwzględnieniem dużej różnorodności tych zobowiązań;
aby wymienione działania można było przeprowadzać sprawnie, należy ustanowić wymóg wykonywania praw i obowiązków wynikających z danej umowy sprzedaży lub oferty przetargowej w wyznaczonych terminach;
w regularnych odstępach czasu Państwa Członkowskie powinny powiadamiać Komisję o ilości sprzedanych produktów, tak aby Komisja mogła dokonywać oceny postępów sprzedaży;
w celu uproszczenia wyżej wymienionych procedur sprzedaży muszą zostać ustalone terminy określania kursów walutowych stosowanych przy przeliczaniu cen ustalanych z góry na walutę krajową oraz przy wyznaczaniu minimalnej ceny sprzedaży i przeliczaniu jej na walutę krajową;
zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1134/686 kwoty w nim określone wpłaca się na podstawie kursu przeliczeniowego obowiązującego w czasie przeprowadzania danej transakcji lub jej części; w art. 6 wymienionego rozporządzenia określono czas realizacji transakcji jako datę wystąpienia zdarzenia, którego definicja jest przedstawiona w przepisach wspólnotowych, a w przypadku braku takich przepisów i do czasu ich przyjęcia w przepisach odnośnego Państwa Członkowskiego, przy czym wskutek wystąpienia tego zdarzenia kwota związana z odnośną transakcją staje się wymagalna i płatna; jednakże na podstawie art. 4 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 878/77 można wyrazić zgodę na odstępstwa od wymienionych przepisów;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Agencje interwencyjne wyznaczone przez Państwa Członkowskie oferują do sprzedaży produkty skupowane na podstawie art. 5 i 6 rozporządzenia (EWG) nr 805/68 zgodnie z przepisami art. 7 ust. 1 wymienionego rozporządzenia, rozporządzenia (EWG) nr 98/69 i niniejszego rozporządzenia.
TYTUŁ I
Sprzedaż po cenie ustalonej z góry
Artykuł 2
1.
Zgłoszenie zamiaru zakupu przedkłada się agencjom interwencyjnym w formie pisemnej.
Zgłoszenie uznaje się za podlegające rozpatrzeniu w dniu, w którym otrzymano zabezpieczenie określone w ust. 2.
2.
Aby dane zgłoszenie było ważne i podlegało rozpatrzeniu, musi:
a) wskazywać nazwę i adres nabywcy;
b) zawierać dokładny opis produktu;
c) określać wnioskowaną ilość i ustaloną cenę;
d) zawierać oświadczenie o zrzeczeniu się przez zgłaszającego wszelkich roszczeń dotyczących jakości i cech produktu, który może być mu przydzielony.
Zgłoszenie może również wskazywać, według preferencji zgłaszającego, chłodnię lub skład, w których przechowywane są produkty stanowiące przedmiot tego zgłoszenia.
Zgłoszenie musi być poparte zabezpieczeniem złożonym na rzecz odnośnej agencji interwencyjnej.
3.
Zgłoszenie zamiaru kupna odrzuca się, jeżeli zabezpieczenie nie zostało wniesione na rzecz agencji interwencyjnej lub nie zostało zapewnione zgodnie z oczekiwaniami agencji interwencyjnej, w terminie pięciu dni roboczych od daty złożenia danego zgłoszenia zgodnie z ust. 1.
Artykuł 3
1.
Agencja interwencyjna uznaje za ważne i podlegające rozpatrzeniu każdego dnia wszystkie zgłoszenia zamiaru kupna, przedłożone zgodnie z art. 4.
Zgłoszenia uznane za podlegające rozpatrzeniu w konkretnym dniu uważa się za przedłożone równocześnie.
2.
Z zastrzeżeniem wyjątkowych okoliczności zgłoszenia akceptuje się w ciągu pięciu dni roboczych po ich przedłożeniu, do wyczerpania zapasów.
W przypadkach, w których łączne ilości wskazane w zgłoszeniach otrzymanych w tym samym czasie przekraczają ilość dostępną, agencja interwencyjna może rozdzielić dostępną ilość, stosownie do przypadku, w porozumieniu z zainteresowanymi nabywcami lub poprzez losowanie.
3.
W terminie przewidzianym w ust. 2 agencja interwencyjna zawiadamia każdego ubiegającego się o decyzji wydanej w odniesieniu do jego zgłoszenia.
Artykuł 4
1.
Datą przedłożenia kompletnego zgłoszenia zamiaru kupna jest data jego otrzymania przez agencję interwencyjną, pod warunkiem że następuje ono nie później niż o godzinie 14:00 czasu lokalnego.
2.
Kompletne zgłoszenia zamiaru kupna doręczone do agencji interwencyjnej w dniu niebędącym dla niej dniem roboczym lub w jej dniu roboczym, ale po godzinie określonej w ust. 1, uważa się za przedłożone pierwszego dnia roboczego następującego po dniu ich otrzymania.
Artykuł 5
Kurs walutowy mający zastosowanie do cen sprzedaży ustalonych z góry w ECU, jest reprezentatywnym kursem przeliczeniowym obowiązującym w dniu, w którym dane zgłoszenie zamiaru kupna uważa się za podlegające rozpatrzeniu na mocy art. 3 ust. 1.
TYTUŁ II
Sprzedaż po cenie wyznaczonej w drodze przetargu
Artykuł 6
1.
Każdy przetarg dotyczy określonych ilości.
2.
Zaproszenia do składania ofert są publikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Dodatkowo agencje interwencyjne mogą umieszczać zawiadomienia o takich zaproszeniach w siedzibach swoich central, jak również ogłaszać je w inny sposób.
3.
Zaproszenia do przetargu są publikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich na co najmniej 14 dni przed upływem terminu składania ofert przetargowych.
Artykuł 7
Każde zaproszenie do przetargu zawiera następujące informacje:
a) opis produktów i datę, przed którą dokonano ich skupu;
b) nazwę i adres chłodni lub składu, w których przechowywane są dane produkty;
c) ilości poszczególnych produktów oferowanych w przetargu, w poszczególnych chłodniach;
d) ostateczny termin oraz adres składania ofert przetargowych;
e) tam gdzie jest to właściwe, oświadczenie dopuszczające składanie ofert przetargowych faksem.
Artykuł 8
1.
Pisemne oferty przetargowe składa się w agencji interwencyjnej za potwierdzeniem odbioru lub pocztą na adres agencji.
Agencja interwencyjna może dopuścić składanie ofert przetargowych faksem.
2.
Aby była uznana za ważną i podlegała rozpatrzeniu, oferta przetargowa musi wskazywać:
a) nazwę i adres oferenta;
b) opis produktów oraz ilość, której dotyczy dana oferta, ze wskazaniem chłodni lub składów, w których przechowywane są dane produkty;
c) cenę oferowaną za tonę, wyrażoną w walucie krajowej tego Państwa Członkowskiego, którego agencja interwencyjna ogłosiła zaproszenie do składania ofert;
d) oświadczenie oferenta o zrzeczeniu się wszelkich roszczeń dotyczących jakości i cech przydzielonego mu produktu;
e) wszelkie dodatkowe informacje wymagane w danym zaproszeniu do składania ofert.
Oferta przetargowa musi być połączona z zabezpieczeniem złożonym w agencji interwencyjnej lub zapewnionym zgodnie z oczekiwaniami agencji interwencyjnej.
Artykuł 9
W świetle otrzymanych ofert przetargowych minimalne ceny sprzedaży odnośnych produktów wyznacza się na podstawie otrzymanych ofert przetargowych, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 27 rozporządzenia (EWG) nr 805/68.
Artykuł 10
1.
Oferty przetargowe zawierające cenę niższą niż minimalna cena sprzedaży odrzuca się.
2.
Z zastrzeżeniem warunków określonych w ust. 1 dokonuje się wyboru oferty przetargowej zawierającej najwyższą cenę.
W przypadkach, w których otrzymano więcej niż jedną ofertę przetargową na zakup tej samej ilości po tej samej cenie, jak i w przypadkach, w których wnioskowane ilości przekraczają ilości dostępne, agencja interwencyjna może rozdzielić dostępną ilość, stosownie do przypadku, w porozumieniu z oferentami lub poprzez losowanie.
Artykuł 11
Każdy oferent jest powiadamiany przez agencję interwencyjną o wyniku swojego udziału w danym zaproszeniu do składania ofert.
Powyższa informacja jest przesyłana w terminie pięciu dni roboczych od daty zawiadomienia faksem Państw Członkowskich o decyzji ustalającej ceny minimalne.
Artykuł 12
Kurs walutowy stosowany przy przeliczaniu:
- ofert przetargowych na ECU, i
- minimalnych cen sprzedaży na walutę krajową,
jest kursem reprezentatywnym obowiązującym w ostatnim dniu składania ofert przetargowych.
TYTUŁ III
Przepisy ogólne
Artykuł 13
Agencje interwencyjne podejmują wszelkie niezbędne ustalenia umożliwiające potencjalnym oferentom dokonanie oględzin produktów przeznaczonych do sprzedaży przed złożeniem przez nich zgłoszenia lub ofert przetargowych.
Artykuł 14
Zgłoszenia i oferty przetargowe sporządza się w jednym z języków urzędowych Wspólnoty.
Jednakże agencje interwencyjne mogą wymagać, aby zgłoszenia lub oferty przetargowe, sporządzone w języku niebędącym językiem danego Państwa Członkowskiego, były przedkładane z tłumaczeniem.
W przypadku gdy agencja interwencyjna korzysta z tego prawa, z wyprzedzeniem co najmniej dziesięciu dni powiadamia o tym Komisję i inne agencje interwencyjne.
Specjalne warunki omawianego wymogu przekazuje się podmiotom gospodarczym normalną drogą.
Artykuł 15
1.
Zabezpieczenie, o którym mowa w art. 2 ust. 2 i art. 8 ust. 2, wynosi 50 ECU za tonę.
Zabezpieczenie jest wnoszone, według uznania ubiegającego się lub oferenta, w gotówce lub w formie gwarancji udzielonej przez instytucję spełniającą kryteria ustalone przez Państwo Członkowskie, na którego terenie znajduje się dana agencja interwencyjna.
Agencja interwencyjna może przyjąć czek bankowy jako zabezpieczenie.
2.
Zabezpieczenie jest zwracane niezwłocznie:
a) w przypadku sprzedaży po cenie ustalonej z góry:
- jeżeli zgłoszenie zamiaru kupna nie zostało przyjęte,
- gdy nabywca wypełnił zobowiązania określone w niniejszym rozporządzeniu i w warunkach umowy sprzedaży;
b) w przypadku sprzedaży w drodze przetargu:
- jeżeli oferta przetargowa nie została przyjęta,
- gdy wybrany oferent wypełnił zobowiązania określone w niniejszym rozporządzeniu i warunki umowy sprzedaży.
3.
Zabezpieczenie, z zastrzeżeniem przepisów art. 16, podlega zwrotowi, gdy ilość przejęta stanowi więcej niż 95 % ilości objętej umową sprzedaży.
Artykuł 16
1.
Jeżeli nabywca nie płaci za produkt w terminie określonym w art. 18 ust. 1, umowa, z zastrzeżeniem przepisów ust. 2 i 3, jest unieważniana przez agencję interwencyjną w odniesieniu do nieopłaconej ilości.
2.
Z wyjątkiem przypadków wystąpienia siły wyższej zabezpieczenie ulega przepadkowi:
a) proporcjonalnie do ilości nieopłaconej w wyznaczonym terminie, jeżeli opłacona ilość stanowi nie mniej niż 60 % i nie więcej niż 95 % ilości objętej umową;
b) w całości, jeżeli opłacona ilość stanowi mniej niż 60 % ilości objętej umową.
3.
W przypadkach niewykonania pozostałych zobowiązań określonych w danej umowie właściwy organ odnośnego Państwa Członkowskiego może ogłosić przepadek zabezpieczenia w całości lub w części, w zależności od stopnia naruszenia zobowiązań.
Właściwe władze Państw Członkowskich powiadamiają Komisję o przypadkach zastosowania poprzedniego akapitu, określając zaistniałe okoliczności i podjęte działania.
Artykuł 17
1.
Cena sprzedaży odnosi się do wagi brutto w przypadku mięsa z kością oraz wagi netto w przypadku mięsa bez kości i mięsa konserwowanego, bez uwzględniania podatków krajowych, franco punkt przeładunkowy chłodni, w której przechowywane są produkty.
W przypadku mięsa bez kości za wagę netto uważa się różnicę między wagą brutto ustaloną w punkcie przeładunkowym chłodni a średnią wagą opakowania ustaloną przed jego użyciem.
2.
W przypadkach sprzedaży, w których nie przewidziano szczególnego miejsca przeznaczenia lub wykorzystania danego produktu, minimalną ilością produktu przypadającego na pojedyncze zgłoszenie lub pojedynczą ofertę przetargową stanowi ilość:
- pięciu ton w przypadku mięsa z kością,
- dwóch ton w przypadku mięsa bez kości lub mięsa konserwowanego.
Jeżeli ilość dostępna w danym miejscu odbioru lub danej chłodni jest mniejsza niż odpowiednio pięć lub dwie tony, ilość dostępna stanowi ilość minimalną.
Artykuł 18
1.
Nabywca odbiera produkt w ciągu jednego miesiąca od daty akceptacji, o której mowa w art. 3 ust. 2, lub daty zawiadomienia, o której mowa w art. 11.
Koszty i ryzyko związane z dodatkowym okresem składowania całkowitej ilości, która nie została przejęta w wyznaczonym terminie, obciążają nabywcę.
2.
Odbiór produktów następuje zgodnie z zasadami regulującymi wydawanie produktów ze składu, ustalonymi przez agencję interwencyjną; nie zezwala się na żadne żądania dotyczące poszczególnych partii.
W przypadku przetargu lub gdy zgłoszenie zamiaru kupna, o którym mowa w art. 2 ust. 2, wskazuje preferowane chłodnie, produkty są udostępniane w granicach dostępnych ilości.
Artykuł 19
Płatność uiszcza się, w miarę jak produkty są przejmowane oraz proporcjonalnie do pobieranych ilości, najpóźniej w dniu poprzedzającym dzień każdego odbioru.
Wszelkich koniecznych korekt dokonuje się w terminie pięciu dni roboczych od daty otrzymania ostatecznej faktury.
Artykuł 20
Na początku każdego dwutygodniowego okresu Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o ilości sprzedanej w czasie poprzednich dwóch tygodni.
Artykuł 21
1. Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 216/697 traci moc.
2.
Wszelkie odniesienia w aktach wspólnotowych do rozporządzenia uchylonego na mocy ust. 1 lub do artykułów uchylonego rozporządzenia interpretuje się jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia lub do odpowiednich artykułów niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 22
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 listopada 1979 r.
Przepisy art. 16 ust. 3 mają również zastosowanie do umów zrealizowanych przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia w przypadkach, w których ostateczna decyzja dotycząca zwolnienia zabezpieczenia nie została jeszcze podjęta.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2225/79
z dnia 9 października 1979 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1784/77 dotyczące certyfikacji chmielu
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1696/71 z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku chmielu [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 235/79 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
stosowanie rozporządzenia Rady (EWG) nr 1784/77 z dnia 19 lipca 1977 r., dotyczącego certyfikacji chmielu [3] wykazało, że wymóg dokonywania kontroli wagi netto szyszek chmielu, która musi być umieszczona w certyfikacie, powodował w niektórych przypadkach trudności techniczne; należy wprowadzić możliwość wykazywania w certyfikatach wagi brutto, oprócz lub zamiast wagi netto,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 5 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 1784/77 otrzymuje brzmienie:
"c) wagę netto i/lub brutto;."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2326/79
z dnia 23 października 1979 r.
w sprawie sprzedaży w drodze okresowych przetargów wołowiny bez kości znajdującej się w posiadaniu agencji interwencyjnych i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 79/75
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 425/77 [2], w szczególności jego art. 7 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: możliwość stałej interwencji w odniesieniu do wołowiny i cielęciny doprowadziła do powstania znaczących zapasów we Wspólnocie; niektóre zakupy interwencyjne były składowane w postaci wołowiny bez kości w celu poprawy systemu interwencji zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 2226/78 [3], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1763/79 [4];
zostały spełnione warunki zwolnienia ze składowania ustanowione w art. 1 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady (EWG) nr 98/69 [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 429/77 [6];
możliwe jest stosowanie systemu przetargowego zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 2173/79 [7]; wprowadzenie takiego systemu umożliwiającego regularną sprzedaż mięsa składowanego w ten sposób wydaje się niezbędne;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wołowinę i cielęcinę bez kości znajdujące się w posiadaniu agencji interwencyjnych wystawia się na sprzedaż zgodnie z przepisami rozporządzeń Wspólnoty.
Sprzedaż odbywa się w drodze okresowych zaproszeń do przetargu.
Przepisy rozporządzenia (EWG) nr 2173/79, w szczególności art. 6-12 stosuje się z zastrzeżeniem przepisów niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
1.
Ogólne zawiadomienia o okresowych zaproszeniach do przetargu ogłasza się najpóźniej w dniu publikacji pierwszego z indywidualnych zaproszeń do przetargu, o których mowa w ust. 2.
2.
W ramach okresowych zaproszeń do przetargu agencje interwencyjne ogłaszają indywidualne zaproszenia do przetargu zgodnie z art. 6 i 7 rozporządzenia (EWG) nr 2173/79.
3.
Podczas ustalania minimalnych cen sprzedaży dla poszczególnych indywidualnych zaproszeń do przetargu uwzględnia się sytuację na rynku wołowiny i cielęciny oraz skup i sprzedaż prowadzone przez agencje interwencyjne.
4.
Agencje interwencyjne sprzedają najpierw mięso, które było składowane najdłużej.
W żadnym przypadku nie mogą one sprzedawać mięsa, które przejęły po terminie wskazanym w zawiadomieniach o indywidualnych zaproszeniach do przetargu.
Artykuł 3
Rozporządzenie (EWG) nr 79/75 [8] traci moc.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 listopada 1979 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2748/79
z dnia 6 grudnia 1979 r.
w sprawie klasyfikacji towarów objętych podpozycją 13.03 C III Wspólnej Taryfy Celnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 97/69 z dnia 16 stycznia 1969 r. w sprawie środków, jakie należy podjąć w celu jednolitego stosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 280/77 [2], w szczególności jego art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej, należy przyjąć przepisy w celu klasyfikacji produktu o następującym składzie:
karageninian wapnia _BAR_ 62,1 % _BAR_
dekstroza _BAR_ 32,9 % _BAR_
sacharoza _BAR_ 5,0 % _BAR_
Wspólna Taryfa Celna dołączona do rozporządzenia Rady (EWG) nr 950/68 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2384/79 [4], obejmuje podpozycją 13.03 C III kleje i środki zagęszczające otrzymane z produktów roślinnych, innych niż agar oraz kleje i środki zagęszczające otrzymane z grochodrzewu lub jego nasion;
jedynym powodem dodania cukrów (sacharoza i dekstroza) jest zapewnienie normalizacji substancji powodującej proces zagęszczenia (karagen wapnia), innymi słowy, w celu zapewnienia stałej aktywności podczas użycia;
obecność 37,9 % cukrów nie pozbawia wspomnianego produktu jego charakteru jako środka zagęszczającego otrzymanego z produktów roślinnych objętych podpozycją 13.03 C III;
środki określone w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Produkt mający następujący skład:
karageninian wapnia _BAR_ 62,1 % _BAR_
dekstroza _BAR_ 32,9 % _BAR_
sacharoza _BAR_ 5,0 % _BAR_
jest klasyfikowany w następującej podpozycji Wspólnej Taryfy Celnej:
13.03 Soki i ekstrakty z roślin; substancje pektyczne, pektynaty i pektaty; agar oraz inne kleje i środki zagęszczające, otrzymane z produktów roślinnych:
C. Agar oraz inne kleje i środki zagęszczające, otrzymane z produktów roślinnych:
III. Inne.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWWIS, EWG, Euratom) nr 2764/79
z dnia 6 grudnia 1979 r.
zmieniające rozporządzenie (EWWiS, EWG, Euratom) nr 300/76 określające kategorie urzędników uprawnionych do pobierania dodatków za pracę zmianową oraz stawki i warunki ich przyznawania
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWWiS, EWG, Euratom) nr 259/68 [1] ustanawiające regulamin pracowniczy urzędników i warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWWiS, EWG, Euratom) nr 3085/78 [2], w szczególności art. 56a ust. 2 regulaminu pracowniczego,
uwzględniając wniosek Komisji, przedstawiony po konsultacji z Komitetem ds. Regulaminu Pracowniczego,
a także mając na uwadze, co następuje: określenie kategorii urzędników uprawnionych do dodatków za pracę zmianową oraz stawek i warunków ich przyznawania należy do Rady, działającej na wniosek Komisji, przedstawiony po konsultacji z Komitetem ds. Regulaminu Pracowniczego;
personel zatrudniony w służbach łączności teleksowej pracuje w systemie zmianowym w rozumieniu art. 56a regulaminu pracowniczego; rozporządzenie (EWWiS, EWG, Euratom) nr 300/76 [3] należy odpowiednio zmienić,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 ust. 1 rozporządzenia (EWWiS, EWG, Euratom) nr 300/76 tekst części akapitu pierwszego poprzedzającego tiret otrzymuje brzmienie:
"1.
Urzędnik opłacany ze środków przyznanych w budżecie na badania i inwestycje i zatrudniony we Wspólnym Centrum Badawczym lub zatrudniony do działań pośrednich, jak również urzędnik opłacany ze środków przyznanych w budżecie operacyjnym i zatrudniony w centrum informatycznym, dziale ochrony lub służbach łączności teleksowej, pracujący w systemie zmianowym zgodnie z art. 56a regulaminu pracowniczego, powinien być uprawniony do dodatku w wysokości:"
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (EWG) NR 2806/79
z dnia 13 grudnia 1979 r.
w sprawie wymiany między Państwami Członkowskimi a Komisją pewnych informacji dotyczących wieprzowiny i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 2330/74
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2759/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wieprzowiny1, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1423/782, w szczególności jego art. 22,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 22 rozporządzenia (EWG) nr 2759/75 przewiduje, że Państwa Członkowskie przekazują sobie informacje niezbędne do wprowadzenia w życie tego rozporządzenia; jeżeli informacje, których wymaga funkcjonowanie zorganizowanego rynku, mają być dostępne na jednolitych podstawach i we właściwym czasie, niezbędne jest zdefiniowanie szczegółowych zobowiązań Państw Członkowskich w zakresie przekazywania informacji;
stosowanie środków interwencyjnych przewidzianych w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2759/75 wymaga dokładnej znajomości rynku; w celu uzyskania najwyższego stopnia porównywalności, uwzględniane ceny poubojowe świń powinny być cenami wszystkich ważnych klas według wspólnotowej skali klasyfikacyjnej tusz wieprzowych, określonej w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2760/753, na etapie wprowadzenia do obrotu określonym w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 1229/724 oraz na rynkach wymienionych w Załączniku do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2762/755; w szczególności do celów regularnej weryfikacji określonej w art. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2765/756 oraz w celu umożliwienia przygotowania środków interwencyjnych w wystarczającym czasie, takie informacje muszą być dostępne w odniesieniu do cen prosiąt tak, aby umożliwić oszacowanie przyszłych zmian na rynku; jednakże Włochy nie są obecnie w stanie dostarczać wszystkich wymaganych informacji;
może się zdarzyć, że Komisja nie otrzyma notowań; należy unikać sytuacji, gdy brak notowania powoduje nadmierną zmianę cen rynkowych obliczonych przez Komisję; brakujące notowanie lub notowania należy zastąpić ostatnim dostępnym notowaniem; korzystanie z ostatniego dostępnego notowania nie jest możliwe po pewnym okresie braku notowań, co może prowadzić do domniemania powstania anormalnej sytuacji na danym rynku;
w celu zdobycia możliwie najdokładniejszego obrazu rynku pożądane jest, aby Komisja miała regularny dostęp do informacji o innych produktach w sektorze wieprzowiny, jak również do informacji, którymi dysponują Państwa Członkowskie;
niniejsze rozporządzenie zawiera przepisy rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2330/747, ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1188/778, dlatego też rozporządzenie (EWG) nr 2330/74 można uchylić;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wieprzowiny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Najpóźniej w czwartek każdego tygodnia Państwa Członkowskie przekazują Komisji następujące informacje dotyczące poprzedniego tygodnia:
a) notowania określone w rozporządzeniu (EWG) nr 2760/75 dla 100 kg tusz wieprzowych klasy handlowej II na etapie wprowadzenia do obrotu określonym w rozporządzeniu (EWG) nr 1229/72 i odnotowane na rynkach wymienionych w Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 2762/75;
b) reprezentatywne notowania w odniesieniu do pojedynczych prosiąt o średniej żywej wadze około 20 kg.
2.
W przypadku nieotrzymania jednego notowania lub więcej, Komisja bierze pod uwagę ostatnie dostępne notowanie.
W przypadku braku notowania lub braku notowań z trzech kolejnych tygodni, Komisja nie bierze pod uwagę tego notowania lub tych notować.
Artykuł 2
Raz w miesiącu Państwa Członkowskie przekazują Komisji średnią cenę rynkową tusz wieprzowych klasy handlowej E do IV wymienionej w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2760/75, za poprzedni miesiąc.
Jednakże w przypadku Włoch przekazywanie informacji, o których mowa w poprzednim akapicie, rozpoczyna się w dniu 1 stycznia 1983 r.
Artykuł 3
Na wniosek Komisji Państwa Członkowskie przekazują następujące informacje, gdy są one dostępne w odniesieniu do produktów określonych w rozporządzeniu (EWG) nr 2759/75:
a) ceny rynkowe w Państwach Członkowskich dla produktów przywożonych z państw trzecich;
b) ceny obowiązujące na reprezentatywnym rynku w państwach trzecich.
Artykuł 4
Komisja ocenia informacje przekazane przez Państwa Członkowskie i przekazuje je Komitetowi Zarządzającemu ds. Wieprzowiny.
Artykuł 5
Rozporządzenie (EWG) nr 2330/74 traci moc.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1980 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (EWG) NR 2829/79
z dnia 14 grudnia 1979 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1963/79 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania refundacji produkcyjnych do oliwy z oliwek wykorzystywanej w produkcji niektórych konserwowanych środków spożywczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów1, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 590/792,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 591/79 z dnia 26 marca 1979 r. ustanawiające ogólne zasady dotyczące refundacji produkcyjnych w przypadku oliwy z oliwek wykorzystywanej w produkcji niektórych konserwowanych środków spożywczych3, w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 2 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1963/794 stanowi, że wnioski o przeprowadzenie kontroli oliwy muszą być przedkładane właściwym władzom nie później niż pięć dni roboczych przed przewidywaną datą rozpoczęcia produkcji konserwowanych środków spożywczych, w której oliwa ma zostać wykorzystana;
celem tak wyznaczonego terminu jest przeprowadzenie, przez właściwe władze kontroli zapasów oliwy z oliwek; skoro stosowane w poszczególnych Państwach Członkowskich metody przeprowadzania takich kontroli administracyjnych różnią się, Państwa Członkowskie powinny same wyznaczać terminy, które są dla nich konieczne do przeprowadzania omawianych kontroli;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 2 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1963/79 otrzymuje brzmienie:
"1.
W celu kwalifikowania się do otrzymania refundacji produkcyjnej, producent musi przedłożyć właściwemu organowi wniosek o przeprowadzenie kontroli przed przewidywaną datą rozpoczęcia działalności wytwórczej.
Wniosek taki nie może być przedłożony dopóki oliwa nie znajdzie się na terenie zakładu produkcyjnego.
Zainteresowane Państwo Członkowskie określa, jeżeli jest to koniecznie, minimalny okres, który musi upłynąć od daty przedłożenia wniosku o przeprowadzenie kontroli do daty określonej w pierwszym akapicie."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2878/79
z dnia 17 grudnia 1979 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2358/71 w sprawie wspólnej organizacji rynku nasion oraz rozporządzenie (EWG) nr 950/68 w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Zgromadzenia [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: po wprowadzeniu w życie umów zawartych w ramach wielostronnych negocjacji handlowych należy dokonać pewnych zmian w zakresie reguł rządzących wspólnotowym rynkiem ryżu;
należy podjąć stosowne działania w celu ustabilizowania rynku ryżu oraz materiału siewnego ryżu, aby zapewnić właściwe dochody zainteresowanym producentom;
z tego powodu rozporządzenie Rady (EWG) nr 2358/71 z dnia 26 października 1971 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku nasion [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 234/79 [5], ustanowiło przepisy między innymi dla udzielania pomocy producentom niektórych nasion; to rozporządzenie należy rozszerzyć na ryż z przeznaczeniem do siewu, który dotychczas był regulowany rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1418/76 z dnia 21 czerwca 1976 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [6], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 1552/79 [7];
należy także ustanowić przepisy, aby poprzez przydzielanie przewidzianej pomocy umożliwić wspieranie produkcji elitarnego i kwalifikowanego materiału siewnego ryżu; produkt ten powinien zostać zamieszczony w Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 2358/71;
artykuł 3 rozporządzenia (EWG) nr 2358/71 stanowi, że kwota pomocy produkcyjnej jest ustalana co dwa lata, przed dniem 1 sierpnia dla roku gospodarczego zaczynającego się w następnym roku oraz dla kolejnego roku gospodarczego; jakkolwiek kwota pomocy na drugi rok może być zmieniona przed dniem 1 sierpnia dla roku poprzedzającego jej zastosowanie, jeśli stabilność rynku Wspólnoty wydaje się być poważnie zagrożona; w praktyce sytuacja na rynku wskazuje, że data ta jest zbyt wczesna; zatem jest uzasadnione, aby ustanowić nieprzekraczalny termin tej zmiany na datę poprzedzającą rozpoczęcie każdego roku gospodarczego, co daje wystarczający czas na działania dotyczące produkcji;
w świetle cech wspólnej organizacji rynku nasion przywozowa opłata wyrównawcza nałożona na ryż z przeznaczeniem do siewu powinna zostać zastąpiona cłem w wysokości 12 %;
ze względu na przywóz ustanawia się wymagania odnoszące się do rozróżniania przywozu ryżu z przeznaczeniem do siewu oraz innych rodzajów ryżu; w związku z tym rozporządzenie Rady (EWG) nr 950/68 z dnia 28 czerwca 1968 r. w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [8], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2384/79 [9], powinno zostać zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2358/71 wprowadza się następujące zmiany:
1.
Artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Ustanawia się wspólną organizację rynku nasion obejmującą następujące produkty:
Pozycja WTC nr _BAR_ Opis _BAR_
07.05 A _BAR_ Suszone warzywa strączkowe, w łupinach do siewu _BAR_
10.05 A _BAR_ Hybrydy kukurydzy przeznaczone do siewu _BAR_
10.06 A _BAR_ Ryż z przeznaczeniem do siewu _BAR_
12.01 A _BAR_ Nasiona i owoce roślin oleistych całe lub łamane z przeznaczeniem do siewu _BAR_
12.03 _BAR_ Nasiona, owoce i zarodniki wykorzystywane do siewu". _BAR_
2.
Artykuł 3 ust. 1 akapit drugi ostatnie zdanie otrzymuje brzmienie:
"Zmiana musi być dokonana przed rozpoczęciem roku gospodarczego, o którym mowa, i w odpowiednim czasie, aby umożliwić działania dotyczące produkcji.".
3.
Artykuł 8a otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 8a
1.
Stawka celna Wspólnej Taryfy Celnej jest stosowana do ryżu z przeznaczeniem do siewu objętego podpozycją 10.06 A Wspólnej Taryfy Celnej.
2.
Ogólne zasady interpretacji nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej oraz szczegółowe zasady jej stosowania odnoszą się do klasyfikacji taryfowej towarów objętych niniejszym rozporządzeniem; nomenklaturę taryfową wynikającą ze stosowania niniejszego rozporządzenia włącza się do Wspólnej Taryfy Celnej."
4.
Załącznik zostaje zastąpiony załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
We Wspólnej Taryfie Celnej wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1980 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2931/79
z dnia 20 grudnia 1979 r.
w sprawie udzielania pomocy w wywozie produktów rolnych mogących korzystać ze szczególnych regulacji przywozowych w państwach trzecich
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: produkty rolne w określonych przypadkach mogą korzystać ze szczególnych regulacji przywozowych w państwach trzecich, jeżeli odpowiadają określonym specyfikacjom i/lub warunkom cenowym; dla zapewnienia prawidłowego funkcjonowania systemu konieczna jest współpraca administracyjna między władzami państwa trzeciego przywozu a Wspólnotą; w tym celu do odnośnych produktów należy dołączać certyfikaty wystawiane we Wspólnocie;
w celu przestrzegania wyżej wymienionych warunków cenowych należy wziąć pod uwagę system zwrotów wywozowych; szczegółowe zasady dotyczące niniejszego systemu ustanawiane są zgodnie z procedurą ustaloną w art. 26 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2727/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1547/79 [2], oraz w odpowiednich artykułach innych rozporządzeń w sprawie wspólnej organizacji rynków;
szczegółowe zasady stosowania środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu zostaną ustanowione zgodnie z tą samą procedurą,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
W przypadku gdy wywożone są produkty rolne, które zgodnie z umowami zawartymi przez Wspólnotę mogą korzystać ze szczególnych regulacji przywozowych w państwach trzecich pod warunkiem przestrzegania określonych warunków, właściwe władze Państw Członkowskich mogą, na żądanie i po dokonaniu odpowiedniej kontroli, wystawić dokument potwierdzający, iż warunki zostały spełnione.
2.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozporządzenia zostaną ustanowione zgodnie z procedurą określoną w art. 26 rozporządzenia (EWG) nr 2727/75 i w odpowiednich artykułach innych rozporządzeń dotyczących wspólnej organizacji rynków.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2968/79
z dnia 20 grudnia 1979 r.
ustanawiające szczegółowe zasady w odniesieniu do przepisu o pomocy administracyjnej w związku z wywozem miękkich serów dojrzałych z krowiego mleka kwalifikujących do szczególnego traktowania przy przywozie do państwa trzeciego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2931/79 z dnia 20 grudnia 1979 r. w sprawie udzielania pomocy w wywozie produktów rolnych mogących korzystać ze szczególnych regulacji przywozowych w państwach trzecich [1], w szczególności jej art. 1 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
USA uzgodniły w ramach GATT, że zezwolą na przywozy miękkich serów dojrzałych z krowiego mleka bez żadnych ograniczeń ilościowych; ten środek będzie obowiązywał od dnia 1 stycznia 1980 r.;
Wspólnota zobowiązała się do udzielenia władzom USA pomocy administracyjnej w celu zapewnienia prawidłowego stosowania porozumienia; w tym celu przedmiotowym serom powinny towarzyszyć świadectwa wystawione przez właściwe władze we Wspólnocie;
środki ustanowione w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przy wywozie do USA, w tym do Puerto Rico, miękkich serów dojrzałych z krowiego mleka objętych podpozycją 04.04 E Wspólnej Taryfy Celnej, wyprodukowanych we Wspólnocie i odpowiadających definicji ustalonej w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, na żądanie osoby zainteresowanej wystawiane jest świadectwo, którego wzór został określony w załączniku II.
Artykuł 2
1.
Świadectwa są drukowane na białym papierze i sporządzone w języku angielskim.
Wymiary świadectwa powinny wynosić 210 × 297 mm.
Każde świadectwo otrzyma numer seryjny nadany przez wystawiający je urząd.
Państwo Członkowskie wywozu może zażądać, aby świadectwo, które będzie stosowane na jego terytorium było, poza angielskim, drukowane w jednym z jego oficjalnych języków.
2.
Świadectwa są sporządzane w co najmniej jednym oryginale i dwóch kopiach. Na kopiach umieszcza się taki sam numer jak na oryginale.
Oryginał i kopie wypełnia się na maszynie lub ręcznie; w tym ostatnim przypadku wypełnia się atramentem i drukowanymi literami.
Artykuł 3
1.
Świadectwo i jego kopie są wystawiane przez agencję wyznaczoną przez każde Państwo Członkowskie.
2.
Agencja wydająca zatrzymuje jedną kopię świadectwa.
Oryginał i druga kopia są przedstawiane urzędowi celnemu, gdzie dokonuje się wywozowych formalności celnych w związku z wywozem do USA.
3.
Urząd celny, o którym mowa w ust. 2, wypełnia rubrykę przeznaczoną dla niego umieszczoną na oryginale świadectwa i zwraca je zainteresowanej osobie.
Kopia pozostaje w tym urzędzie celnym.
Artykuł 4
Świadectwo jest ważne tylko wtedy, gdy zostanie potwierdzone przez właściwy urząd celny.
Obejmuje ono określoną w nim ilość towarów.
Jednak w przypadku gdy ilość określona w nim jest przekroczona o nie więcej niż 5 %, uznaje się, że świadectwo ją obejmuje.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie działania, jakie mogą być niezbędne w celu sprawdzenia pochodzenia, typu, składu i jakości serów, w odniesieniu do których świadectwa są wystawiane.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1980 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2973/79
z dnia 21 grudnia 1979 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania przyznawania pomocy w odniesieniu do wywozu produktów z wołowiny i cielęciny, które mogą korzystać ze szczególnych regulacji przywozowych w państwie trzecim
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2916/79 [2], w szczególności jego art. 15 ust. 2,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2931/79 z dnia 20 grudnia 1979 r. w sprawie przyznawania pomocy w odniesieniu do wywozu produktów rolnych, które mogą korzystać ze szczególnych regulacji przywozowych w państwie trzecim [3], w szczególności jego art. 1 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: Stany Zjednoczone Ameryki będą stosować szczególne ustalenia dla ilości 5000 ton rocznie wołowiny i cielęciny pochodzącej ze Wspólnoty i spełniającej niektóre wymagania; jednym z tych wymagań jest zaopatrzenie mięsa w świadectwo tożsamości wydane przez Państwo Członkowskie dokonujące wywozu;
świadectwa tożsamości wydaje się jedynie dla 5000 ton kwalifikujących się do szczególnych ustaleń; dlatego należy uwzględnić zezwolenie Komisji przed wydaniem pozwolenia na wywóz w odniesieniu do danego mięsa; ponadto tolerancja przewidziana w art. 2 ust. 4 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 193/75 [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2971/79 [5], nie powinna być stosowana do ilości przekraczającej ilość, dla której wydano pozwolenie;
konieczne jest określenie charakteru świadectw tożsamości oraz niezbędnych procedury ich stosowania;
nie można właściwie zweryfikować wywożonych ilości bez specjalnych zasad dotyczących dowodu wywozu towarów do kraju przeznaczenia; najbardziej właściwe są zasady przewidziane w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 192/75 [6], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 2970/79 [7]; kary za nieprzekazanie takich dowodów powinny mieć prawdziwie odstraszający efekt; dlatego właściwe jest zapewnienie większego zabezpieczenia w odniesieniu do pozwoleń na wywóz niż przewidziano to w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 571/78 [8], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 2974/79 [9];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejsze rozporządzenie ustanawia szczegółowe zasady stosowania w odniesieniu do wywozu do Stanów Zjednoczonych 5000 ton rocznie wołowiny i cielęciny pochodzącej ze Wspólnoty, świeżej, schłodzonej lub mrożonej kwalifikującej się do szczególnych traktowania.
2.
Mięso określone w ust. 1 musi spełniać wymagania w zakresie ochrony zdrowia przez państwo trzecie przywozu i odnosić się do zwierząt ubitych nie wcześniej niż jeden miesiąc przed przeprowadzeniem odprawy celnej w celu wywozu.
Artykuł 2
1.
Wnioski o pozwolenie na wywóz produktów określonych w art. 1 mogą być składane jedynie w Państwie Członkowskim, w którym wymagania w zakresie ochrony zdrowia kraju wywozu mogą zostać spełnione.
2.
Wniosek o pozwolenie na wywóz i samo pozwolenie zawierają w sekcji 13 wpis "Stany Zjednoczone Ameryki".
Pozwolenie ustanawia obowiązek dokonania wywozu towarów z Państwa Członkowskiego (miejsca ich pochodzenia) do Stanów Zjednoczonych Ameryki.
3.
W trzecim dniu roboczym każdego miesiąca Państwa Członkowskie prześlą teleksem do Komisji listę wnioskodawców i ilości produktów objętych wnioskami określonymi w ust. 2 wniesionymi w poprzednim miesiącu.
4.
Komisja podejmie decyzję, w jakim zakresie wnioski będą przyjmowane.
Jeżeli wnioskowane ilości przekroczą dostępne ilości, Komisja może zmniejszyć te ilości o stały procent.
5.
Pozwolenia wydaje są 15 dnia każdego miesiąca.
6.
W drodze odstępstwa od art. 3 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 571/78, pozwolenie na wywóz jest ważne przez 90 dni od daty jego wydania.
Pozwolenie nie może być ważne dłużej niż do dnia 31 grudnia roku jej wydania.
7.
Pozwolenie wydawane jest przez właściwe władze danego Państwa Członkowskiego w odniesieniu do ilości ustalonych przez Komisję.
Zabezpieczenie w odniesieniu do ilości, dla których nie wydano wniosku, zostanie zwolnione ze skutkiem natychmiastowym.
8. Nie naruszając art. 2 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 193/75 wywożone ilości nie przekraczają ilości określonych w pozwoleniu.
9.
Pozwolenie zawiera w sekcji 18 jedną spośród następujących adnotacji:
"Fresh, chilled or frozen beef – Agreement between the EWG and the USA.
Valid only in… (Państwo Członkowskie wydania licencji).
Quantity to be exported may not exceed… kg (weight);"
"Fersk, kølet eller frosset oksekød – Aftale mellem EØF og USA.
Kun gyldig i… (Państwo Członkowskie wydania licencji).
Mængden, der skal udføres, må ikke overstige… kg."
Artykuł 3
W momencie odprawy celnej mięsa w celu wywozu wydane zostanie, na żądanie osoby wnioskującej świadectwo tożsamości określone w art. 4, po okazaniu pozwolenia na wywóz określonego w art. 2 i świadectwa weterynaryjnego z datą uboju zwierząt, z których pochodzi mięso, o jakie wnioskowano na mocy art. 2.
Artykuł 4
1.
Świadectwo tożsamości sporządza się na formularzu odpowiadającym wzorowi z Załącznika, w co najmniej jednej kopii.
Świadectwo wydaje się w języku angielskim na białym papierze o wymiarach 210 x 297 mm.
Każde świadectwo oznaczone jest indywidualnym numerem seryjnym przypisanym przez urząd celny określony w art. 5.
Państwo Członkowskie dokonujące wywozu może zażądać, by świadectwo wydawane na jego terytorium, było drukowane w jednym spośród jego języków urzędowych oraz w języku angielskim.
2.
Kopie zawierają ten sam numer seryjny co oryginał.
Jakiekolwiek dane szczegółowe mieszczące się w oryginale i na kopiach pisane są na maszynie lub, w przypadku pisma ręcznego, drukowanymi literami atramentem.
Artykuł 5
1.
Świadectwo tożsamości i kopie wydaje urząd celny, w którym mięso przechodzi odprawę celną w celu wywozu.
2.
Urząd celny określony w ust. 1 potwierdza oryginale świadectwa we właściwej sekcji i przekazuje świadectwo danej stronie, zatrzymując kopię.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu sprawdzenia pochodzenia i charakteru produktów, dla których wydawane są świadectwa tożsamości.
Artykuł 7
1. Nie naruszając art. 4 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 571/78, stawka zabezpieczenia składanego w związku z pozwoleniami na wywóz określonymi w art. 2, wynosi 10 ECU na 100 kg wagi netto.
2. Bez uszczerbku dla warunków określonych w art. 17 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 193/75 zabezpieczenie zostaje zwolnione jedynie po okazaniu dowodu określonego w art. 11 rozporządzenia (EWG) nr 192/75.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1980 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 15 stycznia 1980 r.
ustanawiająca przepisy w sprawie wprowadzania i stosowania regulacji i norm technicznych
(80/45/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: decyzją z dnia 10 grudnia 1979 r. dotyczącą zawarcia umów wielostronnych wynikających z rokowań handlowych prowadzonych w latach 1973–1979, Rada, w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej, zatwierdziła Porozumienie w sprawie barier technicznych w handlu, zwane dalej "Porozumieniem";
w świetle międzynarodowych praw i obowiązków, które Wspólnota przyjęła akceptując to Porozumienie, regulacje i normy techniczne oraz związane z nimi metody weryfikacji mają być stosowane do wszystkich produktów, bez względu na ich pochodzenie, przy uwzględnieniu stosowania Porozumienia przez wszystkie Umawiające się Strony, co zapewnione jest przez wzajemność i wzajemne korzyści;
powinna być ustanowiona procedura umożliwiającą badanie, czy taka wzajemność faktycznie istnieje i pozwalająca na podjęcie właściwych środków;
powinno się rozważyć, czy i do jakiego stopnia zgodność ze wspólnotowymi lub krajowymi przepisami i normami technicznymi może być ustalona na podstawie wyników badań, świadectw lub znaków wystawianych przez właściwe władze w państwach trzecich i Państwach Członkowskich; jeżeli nie przyjęto jeszcze dyrektyw, a Państwo Członkowskie zamierza uznawać kontrole przeprowadzane w państwie trzecim, powinno ono powiadomić o tym Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie, podając przyczyny, którymi się kierowało;
ponadto, środki ustanowione w niniejszej decyzji są odpowiednie, aby zapewnić wypełnienie obowiązków wynikających z powyższych przepisów; ułatwiają one realizację zadań Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
TYTUŁ I
Zasady
Artykuł 1
1.
Regulacje techniczne, normy oraz procedury certyfikacji i weryfikacji ustanowione w dyrektywach w sprawie usuwania barier technicznych w handlu wewnątrzwspólnotowym mają zastosowanie, wraz ze wszystkimi specjalnymi warunkami, które mogą być ustanowione w tych dyrektywach, do wszystkich produktów na rynku Wspólnoty bez względu na ich pochodzenie, o ile nie postanowiono inaczej w tytule III.
2.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie właściwe działania, w granicach swoich kompetencji, aby zapewnić, że regulacje techniczne, normy oraz procedury certyfikacji i weryfikacji niezharmonizowane na szczeblu Wspólnoty, lecz stosowane w tych Państwach Członkowskich i sporządzane przez urzędowe władze lub organy pozarządowe, są stosowane na specjalnych warunkach, ustanowionych w prawie krajowym, do wszystkich produktów na rynkach, o których mowa, bez względu na ich pochodzenie, o ile nie postanowiono inaczej w tytule III.
TYTUŁ II
Uznawanie kontroli przeprowadzanych w innym Państwie Członkowskim lub w państwie trzecim
Artykuł 2
1.
Jeżeli produkty lub pewne aspekty produktów nie zostały jeszcze zharmonizowane na szczeblu Wspólnoty, zastosowanie mają następujące przepisy:
a) jeżeli Państwo Członkowskie zamierza wyrazić zgodę, aby określanie zgodności z jego krajowymi regulacjami i normami technicznymi odbywało się za pomocą badań, świadectw lub znaków wydawanych przez właściwe władze państwa trzeciego według jego procedur, to powiadamia o tym Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie, podając przyczyny, którymi się kierowało;
b) w sprawie wzajemnego uznawania kontroli przez Państwa Członkowskie, Komisja żąda powiadomienia od danego Państwa Członkowskiego na temat możliwości określania zgodności z krajowymi regulacjami i normami technicznymi na podstawie wyników badań, świadectw lub znaków wystawionych przez właściwe władze innych Państw Członkowskich.
2.
W przypadku gdy dyrektywy zostały już przyjęte lub został już w ich sprawie złożony wniosek, stosuje się następujące przepisy:
a) Komisja bada, w jakim zakresie możliwe jest zgłoszenie wniosku o wprowadzenie zmian do wcześniej przyjętych dyrektyw, aby zgodność z tymi dyrektywami mogła być ustalona na podstawie wyników badań, świadectw lub znaków zgodności wydanych przez właściwe władze państw trzecich;
b) przygotowując nowe propozycje dyrektyw, Komisja rozważa, w jakim zakresie propozycje te pozwolą na ustalanie zgodności z tymi dyrektywami na podstawie badań, certyfikatów lub znaków wymienionych w lit. a).
TYTUŁ III
Działania podejmowane w przypadku naruszenia wzajemności
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie informują Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie w każdym przypadku, gdy uważają, że korzyści bezpośrednio lub pośrednio wynikające z Porozumienia zostały zniweczone lub naruszone, jak również, że osiągnięcie któregoś z celów Porozumienia zostało naruszone przez jedną lub więcej jego stron, albo, że interesy handlowe zostały w istotny sposób naruszone, a wzajemność między ustępstwami poczynionymi przez Wspólnotę w ramach Porozumienia a ustępstwami faktycznie stosowanymi przez inną stronę lub strony innych została w następstwie zniweczona lub ograniczona.
2.
Komisja przekazuje otrzymane informacje Państwom Członkowskim.
Artykuł 4
W ciągu 10 dni roboczych od daty przekazania informacji Państwom Członkowskim, Komisja zwołuje Komitet, przewidziany w art. 8, w celu zbadania sprawy.
Artykuł 5
1.
Jeżeli dyrektywy Wspólnoty, odnoszące się do sprawy, o której mowa, zostały już przyjęte, Komisja, po konsultacji zgodnie z art. 4 z Komitetem, przewidzianym w art. 8, decyduje, jakie właściwe środki powinny zostać podjęte zgodnie z przepisami Porozumienia.
2.
Komisja niezwłocznie powiadamia Radę oraz Państwa Członkowskie o swojej decyzji, która wchodzi w życie po upływie 10 dni roboczych, o ile któreś Państwo Członkowskie w ciągu tego okresu nie wniesie sprawy do Rady.
Na żądanie Państwa Członkowskiego wystosowane w ciągu wspomnianych 10 dni roboczych, Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może potwierdzić, zmienić lub uchylić decyzję Komisji.
Decyzja Komisji jest stosowana po upływie 60 dni od daty wniesienia sprawy do Rady, o ile ta ostatnia nie podjęła w tym okresie działań.
3.
W czasie okresu ważności środków powziętych w zastosowaniu ust. 1 i 2 Komisja regularnie zasięga opinii Komitetu przewidzianego w art. 8 na temat skutecznego stosowania tych środków oraz ich efektów.
Jeżeli na podstawie tych konsultacji Komisja uzna, że jej decyzja powinna zostać zmieniona lub uchylona, podejmuje decyzję w tej sprawie, zgodnie z procedurą ustanowioną w ust. 1 i 2.
4.
Państwo Członkowskie może podjąć środki tymczasowe do momentu podjęcia decyzji przez Komisję zgodnie z ust. 1.
Środki podjęte przez Komisję mają zastosowanie po upływie 10 dni roboczych, o ile żadne Państwo Członkowskie nie zgłosiło tej sprawy do rozpatrzenia przez Radę.
Jeżeli Państwo Członkowskie zgłosi tę sprawę do rozpatrzenia przez Radę w ciągu 10 dni roboczych, wówczas tymczasowe środki krajowe dalej obowiązują, a decyzja Komisji ulega zawieszeniu do czasu, gdy Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, podejmie swoją decyzję.
Tymczasowe środki krajowe pozostają w mocy aż do czasu decyzji Rady.
Artykuł 6
1.
Jeżeli dyrektywy wspólnotowe odnoszące się do danej sprawy nie zostały jeszcze przyjęte, Państwo lub Państwa Członkowskie, które przekazały informację określoną w art. 3 ust. 1, mogą podjąć właściwe środki.
Państwa Członkowskie powiadamiają o tym Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie.
2.
Jeżeli kilka Państw Członkowskich podejmuje środki, dążą one do ich koordynacji.
3.
Na żądanie Państwa Członkowskiego lub Komisji może dojść do konsultacji z Komitetem przewidzianym w art. 8.
Artykuł 7
Po konsultacjach z Komitetem przewidzianym w art. 8, Komisja może podjąć decyzje lub przedłożyć właściwe propozycje w sprawie wprowadzenia poprawek do środków podjętych zgodnie z art. 5 lub 6, uwzględniając zalecenia Komitetu ds. Barier Technicznych w Handlu przewidziane w art. 13 Porozumienia.
TYTUŁ IV
Przepisy końcowe
Artykuł 8
1.
Niniejszym powołuje się Komitet ds. Stosowania Porozumienia w Sprawie Barier Technicznych w Handlu, w skład, którego wchodzą przedstawiciele Państw Członkowskich pod przewodnictwem przedstawiciela Komisji.
2.
Komitet przyjmuje swój własny regulamin wewnętrzny.
3.
Sprawy do Komitetu kieruje przewodniczący, z własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
4.
Jeżeli Komitet zostanie poproszony o wydanie opinii, wydaje ją większością kwalifikowaną.
Artykuł 9
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 20 grudnia 1979 r.
ustanawiająca procedurę konsultacyjną w sprawie stosunków między Państwami Członkowskimi a państwami trzecimi w dziedzinie transportu lotniczego i w sprawie działania w obrębie organizacji międzynarodowych odnoszącego się do tych kwestii
(80/50/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 84 ust. 2,
uwzględniając projekt decyzji przedstawiony przez Komisję [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: uwzględniając nowe wydarzenia dotyczące transportu lotniczego i ich konsekwencje dla Państw Członkowskich, pożądane jest, aby problemy, które leżą we wspólnym interesie a dotyczą stosunków między Państwami Członkowskimi a państwami trzecimi w transporcie lotniczym i działania dotyczącego tych kwestii w obrębie organizacji międzynarodowych, zidentyfikować we właściwym czasie;
pożądane jest ułatwienie wymiany informacji i konsultacji w tej dziedzinie i promowanie koordynacji, gdzie jest to stosowne, działań podejmowanych przez Państwa Członkowskie w obrębie organizacji międzynarodowych;
każde Państwo Członkowskie powinno pozwolić korzystać innym Państwom Członkowskim i Komisji ze swego doświadczenia w stosunkach z państwami trzecimi w transporcie lotniczym;
każde Państwo Członkowskie powinno pozwolić korzystać innym Państwom Członkowskim i Komisji ze swego doświadczenia w stosunkach z państwami trzecimi w transporcie lotniczym;
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Na wniosek Państwa Członkowskiego lub Komisji Państwa Członkowskie i Komisja przeprowadzają wzajemne konsultacje, zgodnie z procedurami określonymi w niniejszej decyzji:
a) w sprawie transportu lotniczego, którymi zajmują się organizacje międzynarodowe; i
b) w sprawie różnych aspektów nowych wydarzeń, które miały miejsce w stosunkach między Państwami Członkowskimi a państwami trzecimi w transporcie lotniczym, i na temat funkcjonowania znaczących elementów dwustronnych lub wielostronnych umów zawartych w tej dziedzinie.
Konsultacje odbędą się w ciągu miesiąca od złożenia wniosku lub, w przypadkach pilnych, jak tylko będzie to możliwe.
Artykuł 2
1.
Głównymi celami konsultacji przewidzianymi w art. 1 na mocy lit. a) są:
a) wspólne ustalenie czy zapytania poruszają problemy leżące we wspólnym interesie; i
b) zależnie od charakteru tych problemów:
- wspólne rozpatrywanie czy działania Państw Członkowskich w ramach odnośnych organizacji międzynarodowych powinny być koordynowane, lub
- wspólne rozważenie jakiejkolwiek innej metody, która mogłaby być odpowiednia.
2.
Państwa Członkowskie i Komisja niezwłocznie wymienią wszelkie informacje istotne do celów, opisanych w ust. 1.
Artykuł 3
1.
Głównymi celami konsultacji przewidzianych w art. 1 lit. b) jest zbadanie istotnych zagadnień i rozważenie jakiegokolwiek innego podejścia, które mogłoby być odpowiednie.
2.
Do celów konsultacji, określonych w ust. 1, każde Państwo Członkowskie informuje inne Państwo Członkowskie i Komisję o nowych wydarzeniach, które miały miejsce w dziedzinie transportu lotniczego i w funkcjonowaniu dwustronnych i wielostronnych umów zawartych w tej dziedzinie, jeżeli uważa ona, iż przyczyni się to do identyfikacji problemów, które leżą we wspólnym interesie.
3.
Komisja zapewni Państwom Członkowskim wszelkie posiadane informacje dotyczące spraw, określonych w ust. 2.
Artykuł 4
1.
Wymiana informacji przewidziana w niniejszej decyzji będzie prowadzona przez Sekretariat Generalny Rady.
2.
Konsultacje przewidziane w niniejszej decyzji będą prowadzone w ramach Rady.
3.
Informacje i konsultacje przewidziane w niniejszej decyzji są objęte tajemnicą służbową.
Artykuł 5
Na koniec trzyletniego okresu następującego bezpośrednio po dacie notyfikacji niniejszej decyzji, Rada ponownie zbada procedurę konsultacji z uwagi na jej zmiany lub uzupełnienia, jeżeli doświadczenie wykaże, że jest to pożądane.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
decyzja Rady
z dnia 21 styczna 1980 r.
ustanawiająca Komitet Doradczy ds. Kształcenia Położnych
(80/156/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając projekt decyzji przedstawiony przez Komisję,
a także mając na uwadze, co następuje: w swojej uchwale z dnia 6 czerwca 1974 r. dotyczącej wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie formalnych kwalifikacji Rada opowiedziała się za ustanowieniem komitetów doradczych;
w kontekście wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie formalnych kwalifikacji położnej ważne jest, aby zapewnić porównywalnie wysoki poziom kształcenia;
aby przyczynić się do osiągnięcia tego celu, pożądane jest ustanowienie komitetu doradczego doradzającego Komisji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Ustanawia się w ramach Komisji Komitet Doradczy ds. Kształcenia Położnych, zwany dalej "Komitetem".
Artykuł 2
1.
Zadaniem Komitetu jest pomoc w zapewnieniu porównywalnie wysokiego poziomu kształcenia położnych w obrębie Wspólnoty.
2.
Komitet realizuje to zadanie w szczególności za pomocą następujących środków:
- wymiany kompleksowej informacji w zakresie metod kształcenia oraz treści, poziomu i struktury kursów teoretycznych i praktycznych, prowadzonych w Państwach Członkowskich,
- dyskusji i konsultacji mających na celu rozwijanie wspólnego podejścia do poziomu, jaki ma zostać osiągnięty w kształceniu położnych oraz, w stosownym przypadku, do struktury i treści takiego kształcenia,
- monitorowania dostosowywania wyżej wymienionego kształcenia do postępu w praktyce położniczej, naukach medycznych i społecznych oraz w metodach nauczania.
3.
Komitet przekazuje Komisji i Państwom Członkowskim swoje opinie i zalecenia, w tym, jeżeli uzna to za stosowne, sugestie w sprawie ewentualnych zmian do artykułów dotyczących kształcenia położnych w dyrektywach 80/154/EWG [1] oraz 80/155/EWG [2].
4.
Komitet doradza Komisji także w sprawie wszelkich kwestii poruszanych przez nią w dziedzinie kształcenia położnych.
Artykuł 3
1.
W skład Komitetu wchodzi po trzech ekspertów z każdego Państwa Członkowskiego, z czego:
- jeden ekspert z grupy osób czynnych zawodowo,
- jeden ekspert z instytucji odpowiedzialnych za kształcenie położnych,
- jeden ekspert z właściwych władz Państwa Członkowskiego.
2.
Każdy członek posiada swojego zastępcę.
Zastępcy uczestniczą w posiedzeniach Komitetu.
3.
Członkowie i zastępcy, określeni w ust. 1 i 2, są nominowani przez Państwa Członkowskie.
Członkowie określeni w ust. 1 tiret pierwsze i drugie oraz ich zastępcy są nominowani na wniosek osób czynnych zawodowo w położnictwie oraz na wniosek instytucji odpowiedzialnych za kształcenie położnych.
Członkowie i zastępcy nominowani w ten sposób są mianowani przez Radę.
Artykuł 4
1.
Kadencja członków Komitetu trwa trzy lata.
Po upływie tego okresu członkowie Komitetu pełnią swoje funkcje do chwili ich zastąpienia lub odnowienia ich mandatu.
2.
Kadencja członka może zostać zakończona przed upływem okresu trzech lat z powodu jego rezygnacji lub śmierci, lub z powodu zastąpienia go przez inną osobę zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 3.
Mianowanie nowego członka następuje na czas pozostający do zakończenia kadencji.
Artykuł 5
Komitet wybiera spośród swoich członków przewodniczącego i dwóch wiceprzewodniczących.
Komitet uchwala swój regulamin.
Porządek obrad posiedzeń jest opracowywany przez przewodniczącego w porozumieniu z Komisją.
Artykuł 6
Komitet może ustanawiać grupy robocze oraz zapraszać i dopuszczać obserwatorów i ekspertów w celu uzyskania ich pomocy w związku ze wszystkimi szczególnymi aspektami jego pracy.
Artykuł 7
Komisja zapewnia obsługę sekretariatu Komitetu.
Decyzja Rady
z dnia 21 stycznia 1980 r.
zmieniająca decyzję 75/365/EWG ustanawiającą Komitet Wyższych Urzędników ds. Zdrowia Publicznego
(80/157/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając projekt decyzji przedstawiony przez Komisję,
a także mając na uwadze, co następuje: decyzją 75/365/EWG [1] Rada ustanowiła Komitet Wyższych Urzędników ds. Zdrowia Publicznego, który ma za zadanie wykrywać i analizować wszelkie trudności mogące powstać na skutek wprowadzenia w życie dyrektyw dotyczących prawa przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług przez lekarzy, gromadzić wszystkie istotne informacje o warunkach, w jakich w Państwach Członkowskich prowadzona jest opieka medyczna, i wydawać opinie pozwalające na kierunkowanie prac Komisji mających na celu ewentualną zmianę wspomnianych dyrektyw;
decyzja ta została zmieniona decyzjami 77/455/EWG [2] i 78/689/EWG [3], które powierzają Komitetowi Wyższych Urzędników ds. Zdrowia Publicznego to samo zadanie w związku z wprowadzeniem w życie przyjętych przez Radę środków dotyczących skutecznego wykonywania prawa przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług przez pielęgniarki/pielęgniarzy odpowiedzialnych za ogólną opiekę oraz lekarzy dentystów;
zastosowanie przyjętych przez Radę środków dotyczących skutecznego wykonywania prawa przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług oraz koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych w zakresie działalności położnych może wywołać problemy, które wymagają wspólnej analizy;
zadanie to należy powierzyć Komitetowi Wyższych Urzędników ds. Zdrowia Publicznego;
należy odpowiednio poszerzyć kompetencje niniejszego Komitetu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł
Artykuł 2 decyzji 75/365/EWG otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Zadaniem Komitetu jest:
- ujawnianie i analizowanie wszelkich trudności, mogące powstać na skutek wprowadzenia w życie dyrektyw 75/362/EWG [1] Dz.U. L 33 z 11.2.1980, str. 1., 75/363/EWG [2] Dz.U. L 33 z 11.2.1980, str. 14., 77/452/EWG [3] Dz.U. L 176 z 15.7.1977, str. 1., 77/453/EWG [4] Dz.U. L 176 z 15.7.1977, str. 8., 78/686/EWG [5] Dz.U. L 233 z 24.8.1978, str. 1., 78/687/EWG [6] Dz.U. L 233 z 24.8.1978, str. 10., 80/154/EWG [7] Dz.U. L 33 z 11.2.1980, str. 1. i 80/155/EWG [8] Dz.U. L 33 z 11.2.1980, str. 8.,
- gromadzenie wszystkich istotnych informacji o:
- warunkach, w jakich lekarze prowadzą w Państwach Członkowskich ogólną i specjalistyczną opiekę medyczną,
- warunkach, w jakich pielęgniarki/pielęgniarze odpowiedzialni za opiekę ogólną prowadzą w Państwach Członkowskich opiekę ogólną,
- warunkach, w jakich dentyści prowadzą w Państwach Członkowskich ogólną i specjalistyczną opiekę dentystyczną,
- warunkach, w jakich położne wykonują w Państwach Członkowskich swoje czynności,
- wydawanie opinii pozwalających kierunkować prace Komisji służące ewentualnej zmianie powyższych dyrektyw."
Decyzja Rady
z dnia 17 marca 1980 r.
przyjmująca w imieniu Wspólnoty Załącznik do Międzynarodowej konwencji dotyczącej uproszczenia i harmonizacji postępowania celnego
(80/391/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając zalecenie Komisji,
zgodnie z decyzją 75/199/EWG [1] Wspólnota jest stroną Międzynarodowej konwencji dotyczącej uproszczenia i harmonizacji postępowania celnego;
Załącznik do wyżej wymienionej konwencji dotyczący powrotnego przywozu w tym samym stanie może być przyjęty przez Wspólnotę;
należy jednakże zgłosić przy tym przyjęciu pewne zastrzeżenia w celu uwzględnienia szczególnych wymogów unii celnej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik B.3 dotyczący powrotnego przywozu w tym samym stanie do Międzynarodowej konwencji dotyczącej uproszczenia i harmonizacji postępowania celnego zostaje przyjęty w imieniu Wspólnoty, z zastrzeżeniem normy 2 oraz zaleceń praktycznych 8, 11, 12 i 24.
Tekst wyżej wymienionego Załącznika jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady wyznacza osobę upoważnioną do dokonania powiadomienia sekretarzowi generalnemu Rady Współpracy Celnej o przyjęciu przez Wspólnotę Załącznika dotyczącego powrotnego przywozu w tym samym stanie, z zastrzeżeniami określonymi w art. 1.
DECYZJA KOMISJI
z dnia 28 marca 1980 r.
zmieniająca decyzje 74/581/EWG i 76/627/EWG w odniesieniu do zasad regulujących wypłatę pomocy przyznanej na podstawie dyrektyw 72/159/EWG, 72/160/EWG, 72/161/EWG i 75/268/EWG
(80/427/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/159/EWG z dnia 17 kwietnia 1972 r. w sprawie modernizacji gospodarstw rolnych[1], w szczególności jej art. 21 ust. 4,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/160/EWG z dnia 17 kwietnia 1972 r. dotyczącą środków mających na celu zachęcenie do zaprzestania prowadzenia działalności rolniczej oraz przeznaczenia użytków rolnych na cele związane z poprawą strukturalną[2], w szczególności jej art. 12 ust. 4,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/161/EWG z dnia 17 kwietnia 1972 r. dotyczącą zapewnienia osobom pracującym w rolnictwie poradnictwa społeczno-ekonomicznego oraz poradnictwa w zakresie uzyskiwania kwalifikacji zawodowych[3], w szczególności jej art. 14 ust. 4,
uwzględniając dyrektywę Rady 75/268/EWG z dnia 28 kwietnia 1975 r. w sprawie gospodarki rolnej na terenach górskich i wyżynnych oraz na niektórych obszarach mniej uprzywilejowanych[4], w szczególności jej art. 13,
a także mając na uwadze, co następuje: ze względu na rosnącą liczbę wspólnych środków i ich coraz większe oddziaływanie finansowe Państwa Członkowskie pragną przyspieszyć procedury wypłaty refundacji przez Sekcję Orientacji EFOGR, z tytułu pomocy przyznanej przez Państwa Członkowskie w zastosowaniu dyrektyw 72/159/EWG, 72/160/EWG, 72/161/EWG i 75/268/EWG; wobec odnotowanych tendencji zamiar ten wydaje się zasadny;
przepisy, które na mocy decyzji Komisji 74/581/EWG[5] i decyzji Komisji 76/627/EWG[6] stanowią, że pomoc z Sekcji Orientacji EFOGR jest udzielana w postaci płatności na jej poczet, a kolejne płatności salda kwoty należnej powinny zostać zmienione w celu umożliwienia dokonania wypłaty pełnej kwoty jednorazowo, pod warunkiem że wniosek w sprawie refundacji złożony przez Państwo Członkowskie spełnia ustanowione warunki;
należy ustanowić przepisy szczególne dla przypadków, w których kwota wypłacona początkowo jest albo wyższa, albo niższa niż rzeczywiście należna kwota refundacji, aby można było uregulować sytuację, po dokładnym zbadaniu wniosku;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu Funduszu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Artykuł 4 decyzji 74/581/EWG otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
1.
Komisja, stanowiąc na podstawie danych szczegółowych zawartych we wnioskach w sprawie refundacji, podejmuje decyzję w sprawie refundacji pełnej wnioskowanej kwoty, w terminie do dnia 1 listopada, pod warunkiem że wniosek jest kompletny i został złożony we właściwej formie, w odpowiednim terminie.
Jednakże refundacji na podstawie niniejszego przepisu można dokonać wyłącznie pod warunkiem, że wniosek nie powoduje żadnych bezpośrednich zastrzeżeń w odniesieniu do dokładności zawartych w nim danych szczegółowych bądź do zgodności z obowiązującymi przepisami poniesionych wydatków.
Jeżeli warunek ten nie jest spełniony, kwota do wypłaty może zostać odpowiednio zmniejszona, po konsultacji z zainteresowanym Państwem Członkowskim.
2.
Jeżeli dokładne badanie wniosku w sprawie zwrotu wskazuje, że kwota wypłacona zgodnie z ust. 1 nie jest kwotą rzeczywiście należną, sytuację tę reguluje się możliwie jak najszybciej, zazwyczaj przy wypłacie następnej refundacji.
Jeżeli kwota wypłacana przy dokonywaniu następnej refundacji jest niższa od nienależnej części kwoty uprzednio wypłaconej lub jeżeli na dany rok Państwo Członkowskie nie składa wniosku w sprawie refundacji, zwraca ono należną kwotę w terminie wyznaczonym przez Komisję.".
Artykuł 2
Artykuł 5 decyzji 76/627/EWG otrzymuje brzmienie: "Artykuł 5
1.
Komisja, stanowiąc na podstawie danych szczegółowych zawartych we wnioskach w sprawie refundacji, podejmuje decyzję w sprawie refundacji pełnej wnioskowanej kwoty w terminie do dnia 1 listopada, pod warunkiem że wniosek jest kompletny i został złożony we właściwej formie, w odpowiednim terminie.
Jednakże refundacji na podstawie niniejszego przepisu można dokonać wyłącznie pod warunkiem, że wniosek nie powoduje żadnych bezpośrednich zastrzeżeń w odniesieniu do dokładności zawartych w nim danych szczegółowych bądź do zgodności z obowiązującymi przepisami poniesionych wydatków.
Jeżeli warunek ten nie jest spełniony, kwota do wypłaty może zostać odpowiednio zmniejszona, po konsultacji z zainteresowanym Państwem Członkowskim.
2.
Jeżeli dokładne badanie wniosku w sprawie zwrotu wskazuje, że kwota wypłacona zgodnie z ust. 1 nie jest kwotą rzeczywiście należną, sytuację tę reguluje się możliwie jak najszybciej, zazwyczaj przy wypłacie następnej refundacji.
Jeżeli kwota wypłacana przy dokonywaniu następnej refundacji jest niższa od nienależnej części kwoty uprzednio wypłaconej lub jeżeli na dany rok Państwo Członkowskie nie składa wniosku w sprawie refundacji, zwraca ono należną kwotę w terminie wyznaczonym przez Komisję.".
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
DECYZJA RADY
z dnia 22 kwietnia 1980 r.
dotycząca zawarcia Umowy wynegocjowanej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Kanadą na mocy art. XXVIII GATT dotyczącej niektórych produktów w sektorze owoców i warzyw
(80/461/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając zalecenie Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Kanada na podstawie art. XXVIII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu (GATT) przedstawiła swój zamiar zmodyfikowania koncesji taryfowych na określone produkty, których Europejska Wspólnota Gospodarcza dostarcza Kanadzie jako jej główny dostawca;
Komisja rozpoczęła negocjacje z Kanadą zgodnie z art. XXVIII GATT i osiągnęła zadowalające porozumienie z tym krajem,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Umowa wynegocjowana między Europejską Wspólnotą a Kanadą zgodnie z art. XXVIII GATT, dotycząca niektórych produktów w sektorze owoców i warzyw, jest niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.
Tekst Umowy jest dołączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby uprawnionej do podpisania Umowy, tak aby stała się wiążąca dla Wspólnoty.
Artykuł 3
Umawiające się Strony GATT zostaną powiadomione o wyniku negocjacji.
Decyzja Rady
z dnia 9 czerwca 1980 r.
zatwierdzająca zawarcie przez Komisję Międzynarodowej Konwencji o ochronie fizycznej materiałów jądrowych
(80/565/Euratom)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 101 akapit drugi,
uwzględniając projekt Komisji,a także mając na uwadze,
co następuje: Komisja, zgodnie z dyrektywami Rady, negocjowała Międzynarodową Konwencję o ochronie fizycznej materiałów jądrowych;
dlatego, zawarcie wymienionej Konwencji przez Komisję powinno zostać zatwierdzone,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł
Niniejszym zatwierdza się zawarcie Międzynarodowej Konwencji o ochronie fizycznej materiałów jądrowych.
Decyzja Komisji
z dnia 25 czerwca 1980 r.
ustanawiająca Komitet Doradczy ds. Kontroli i Ograniczenia Zanieczyszczenia Powodowanego przez Zrzut Węglowodorów do Morza
(80/686/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
a także mając na uwadze, co następuje: na posiedzeniach w Kopenhadze w dniach 7 i 8 kwietnia 1978 r., w Bremie w dniach 6 i 7 lipca 1978 r. oraz w Luksemburgu w dniach 27 i 28 kwietnia 1980 r., Rada Europejska stanęła na stanowisku, że zapobieganie zanieczyszczeniu mórz i jego zwalczanie, w szczególności węglowodorami, powinno stać się jednym z głównych celów działania Wspólnoty;
program działań Wspólnot Europejskich dotyczących środowiska z 1973 r. [1], uzupełniony programem z 1977 r. [2], podkreślał, że dla Europy Zachodniej sprawą najwyższej wagi jest podjęcie skutecznych działań skierowanych przeciwko zagrożeniom związanym z transportem węglowodorów, w tym z niebezpieczeństwem powstawania poważnych zanieczyszczeń w rezultacie wypadków na pełnym morzu, oraz wskazywał, że ochrona wód morskich w celu zapewnienia utrzymania równowagi ekologicznej stanowi zadanie priorytetowe;
w dniu 26 czerwca 1978 r. Rada przyjęła rezolucję ustanawiającą program działań Wspólnot Europejskich w zakresie kontroli i ograniczania zanieczyszczeń powodowanych przez zrzut węglowodorów do morza [3];
ważne jest dla Komisji zasięganie rady wysoko wykwalifikowanych specjalistów w Państwach Członkowskich w kwestiach dotyczących zanieczyszczeń powodowanych przez zrzut węglowodorów do morza;
Wspólnota potrzebuje również forum, na którym mogą spotykać się specjaliści w celu zbierania informacji i doświadczeń zdobywanych w Państwach Członkowskich i ułatwiającego w związku z tym koordynowanie działań podejmowanych lub planowanych na poziomie narodowym i międzynarodowym lub wspólnotowym,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym Komisja ustanawia Komitet Doradczy ds. Kontroli i Ograniczenia Zanieczyszczenia Powodowanego przez Zrzut Węglowodorów do Morza, zwany dalej "Komitetem".
Artykuł 2
Zakres uprawnień Komitetu obejmuje:
1. doradzanie Komisji, na jej wniosek lub z własnej inicjatywy, we wszelkich kwestiach dotyczących wdrażania środków wspólnotowych w zakresie kontroli i ograniczania zanieczyszczeń powodowanych przez zrzut węglowodorów do morza;
2. umożliwianie zbierania istniejących informacji i doświadczeń zdobytych w Państwach Członkowskich dotyczących sposobów kontroli i ograniczania zanieczyszczeń powodowanych przez zrzut węglowodorów do morza i w ten sposób ułatwianie koordynowania działań podejmowanych lub planowanych na poziomie narodowym międzynarodowym lub wspólnotowym.
Artykuł 3
1.
W skład Komitetu wchodzą rządowi eksperci dysponujący specjalistyczną wiedzą w dziedzinach określonych w art. 2 (po trzech przedstawicieli z każdego Państwa Członkowskiego).
2.
Członkowie Komitetu są wybierani przez Komisję na podstawie nominacji Państw Członkowskich.
3.
W posiedzeniach Komitetu biorą udział przedstawiciele zainteresowanych wydziałów Komisji.
Artykuł 4
Każdy z członków Komitetu wyznacza swojego zastępcę.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 9, zastępca uczestniczy w posiedzeniach Komitetu i bierze udział w pracach Komitetu tylko wtedy, gdy dany pełnoprawny członek nie może brać w nich udziału.
Artykuł 5
Komisja publikuje listę członków w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich do celów informacyjnych.
Artykuł 6
Komitetowi przewodniczy przedstawiciel Komisji.
Artykuł 7
Komitet wybiera spośród swoich członków sześciu wiceprzewodniczących.
Ustanawia on biuro składające się z przewodniczącego i wiceprzewodniczących.
Artykuł 8
Wydziały Komisji zapewniają Komitetowi i jego biuru obsługę w zakresie prowadzenia sekretariatu.
Artykuł 9
Przewodniczący może zaprosić do udziału w pracach Komitetu każdą osobę dysponującą specjalistyczną wiedzą na temat przewidziany w planie jego działania.
Eksperci biorą udział tylko w dyskusjach na temat spraw, do których omawiania ich zaproszono.
Artykuł 10
Komitet opracowuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 11
Bez uszczerbku dla przepisów art. 214 Traktatu, od członków Komitetu wymaga się, by nie ujawniali żadnych informacji, które zostały pozyskiwane w trakcie prac Komitetu lub jego biura, w przypadku gdy Komisja informuje ich, że oczekiwane od nich opinie lub podnoszone kwestie dotyczą spraw poufnych.
W takim przypadku tylko członkowie Komitetu i przedstawiciele Komisji mogą brać udział w takich posiedzeniach.
Artykuł 12
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 25 czerwca 1980 r.
DECYZJA KOMISJI
z dnia 17 lipca 1980 r.
zezwalająca na trwały nadruk wymaganych informacji na opakowaniach materiału siewnego roślin zbożowych
(80/755/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 66/402/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin zbożowych1, ostatnio zmienioną dyrektywą 79/692/EWG2, w szczególności jej art. 10 ust. 1 lit. a) zdanie ostatnie,
a także mając na uwadze, co następuje:
materiał siewny roślin zbożowych zwykle nie może być wprowadzany do obrotu, o ile jego opakowania nie są opatrzone urzędową etykietą zgodnie z przepisami dyrektywy 66/402/EWG;
zgodnie z tymi przepisami można zezwolić na trwały nadruk wymaganych informacji na samym opakowaniu na podstawie wzoru ustanowionego dla etykiety;
takie zezwolenie powinno być przyznane pod pewnymi warunkami, które zapewniają, że odpowiedzialność spoczywa na jednostce kwalifikującej;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejszym zezwala się Państwom Członkowskim, na warunkach określonych w ust. 2, na zapewnienie nadruku pod urzędowym nadzorem wymaganych informacji na opakowaniach materiału siewnego roślin zbożowych z kategorii "elitarny materiał siewny" oraz "kwalifikowany materiał siewny" wszystkich rodzajów.
2.
Stosuje się następujące warunki w odniesieniu do zezwolenia przyznanego w ust. 1:
a) wymagane informacje są drukowane lub stemplowane w sposób trwały na opakowaniu;
b) układ i kolor druku lub stempla jest zgodny ze wzorem etykiety używanym w zainteresowanym Państwie Członkowskim;
c) spośród wymaganych informacji, przynajmniej ta wymagana zgodnie z załącznikiem IV, część A lit. a) pkt 3.3a i 6 dyrektywy 66/402/EWG jest drukowana lub stemplowana, gdy pobiera się próbki zgodnie z art. 7 ust. 2 wyżej wymienionej dyrektywy, przy czym drukowanie lub stemplowanie jest dokonywane urzędowo lub pod urzędowym nadzorem;
d) dodatkowo, poza wymaganymi informacjami, każde opakowanie ma urzędowo przypisany indywidualny numer seryjny, który jest trwale nadrukowany lub przystemplowany albo wydziurkowany na nim przez przedsiębiorstwo drukujące opakowania; przedsiębiorstwo to powiadamia jednostkę kwalifikującą o ilości wydanych opakowań, włącznie z ich numerami seryjnymi;
e) jednostka kwalifikująca prowadzi rejestr ilości tak oznakowanego materiału siewnego, włącznie z liczbą i zawartością opakowań z każdej partii produktów, jak również numery seryjne określone w lit. d);
f) rejestr producentów jest przedmiotem nadzoru jednostki kwalifikującej.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o warunkach, na jakich korzystają z zezwolenia przyznanego w art. 1.
Komisja informuje o tym pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 8 lipca 1980 r.
ustanawiająca dodatkowe przepisy dotyczące badań statystycznych obszarów przeznaczonych pod uprawę winorośli
(80/763/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 357/79 z dnia 5 lutego 1979 r. w sprawie badań statystycznych obszarów przeznaczonych pod uprawę winorośli [1], w szczególności jego art. 6 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: ponieważ na obszarze Wspólnoty występują obszary, z których uzyskuje się bardzo zróżnicowane zbiory, należy podzielić te obszary przeznaczone pod uprawę różnych odmian winorośli, w celu skutecznego monitorowania rozwoju potencjału upraw, na klasy zbiorów oparte na wysokości zbioru z hektara;
zgodnie z art. 6 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 357/79 tego rodzaju klasy zbiorów należy ustanowić zgodnie z procedurą określoną w art. 8 tego rozporządzenia;
środki ustanowione w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Statystyki Rolniczej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Klasy zbioru określone w art. 6 ust. 2 rozporządzenia (EWG) 357/79 wymienione są w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
DECYZJA KOMISJI
z dnia 8 lipca 1980 r.
ustanawiająca zastawienia tabel oraz definicje odnoszące się do pośrednich badań statystycznych dotyczących obszarów uprawy winorośli
(80/764/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 357/79 z dnia 5 lutego 1979 r. w sprawie badań statystycznych dotyczących obszarów uprawy winorośli1, w szczególności jego art. 5 ust. 5 i art. 6 ust. 7,
a także mając na uwadze, co następuje,
zgodnie z art. 5 ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 357/79, Państwa Członkowskie muszą przedstawić wyniki pośrednich badań statystycznych w formie zestawienia tabel, które mają być przyjęte zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 8 tego rozporządzenia;
w celu zapewnienia porównywalności danych zamieszczonych w tego rodzaju tabelach, należy ustanowić niektóre definicje odnoszące się do badań pośrednich;
zgodnie z art. 6 ust. 7 rozporządzenia (EWG) nr 357/79, informacje określone w art. 6 muszą być przekazane Komisji w formie zestawienia tabel, które ma być przyjęte zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 8 tego rozporządzenia;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Statystyki Rolniczej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Forma zestawienia tabel dotyczących pośrednich badań obszarów uprawy winorośli oraz tabel dotyczących danych określonych w art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 357/79 ma być taka, jak określono w załączniku I.
Artykuł 2
Definicje odnoszące się do badań pośrednich są określone w załączniku II.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
DECYZJA KOMISJI
z dnia 8 lipca 1980 r.
ustanawiająca kod i standardowe zasady zapisu danych, z pośrednich badań statystycznych obszarów uprawy winorośli, w formie do odczytu maszynowego
(80/765/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 357/79 z dnia 5 lutego 1979 r. w sprawie badań statystycznych dotyczących obszarów uprawy winorośli1 w szczególności jego art. 5 ust. 6 i art. 6 ust. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
art. 5 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 357/79 przewiduje, że Państwa Członkowskie, które elektronicznie przetwarzają wyniki swoich podstawowych badań, przedkładają je w formie do odczytu maszynowego;
urządzenia, którymi dysponuje Komisja celem przeprowadzania analizy wyników badań statystycznych obszarów uprawy winorośli oraz konieczność jego racjonalnego użytkowania wymagają, aby standardowy format wymagany do zapisu danych w formie do odczytu maszynowego był określony zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 8 wymienionego rozporządzenia;
ze względów praktycznych, Państwa Członkowskie przesyłają dane określone w art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 357/79 również w formie do odczytu maszynowego;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Statystyki Rolniczej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Formą odczytu maszynowego do przekazywania danych przewidzianą w art. 5 i 6 rozporządzenia (EWG) nr 357/79 przez te Państwa Członkowskie, które elektronicznie przetwarzają wyniki swoich badań, jest taśma magnetyczna.
Artykuł 2
Kod i zasady, zgodnie z którymi zapisuje się na taśmie magnetycznej dane przewidziane w art. 5 i 6 rozporządzenia (EWG) nr 357/79, są wymienione w załącznikach do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
DECYZJA RADY
z dnia 14 października 1980 r.
w sprawie zawarcia porozumień dobrowolnego ograniczenia z Argentyną, Australią, Nową Zelandią oraz Urugwajem w sektorze mięsa baraniego i koziego
(80/982/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając zalecenie Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Komisja rozpoczęła negocjacje z państwami trzecimi dostarczającymi mięso baranie i kozie lub żywe owce i kozy, w celu zawarcia porozumień dobrowolnego ograniczenia wywozu z tych państw do Wspólnoty;
Komisja doszła do porozumienia z Argentyną, Australią, Nową Zelandią oraz Urugwajem;
wspomniane porozumienia zezwalają na prowadzenie wymiany handlowej w sposób zgodny ze wspólną organizacją rynków w sektorze, o którym mowa,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
1.
Porozumienia sporządzone w formie wymiany listów, dotyczące handlu w sektorze mięsa baraniego i koziego z krajami wyszczególnionymi poniżej, zatwierdza się niniejszym w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej;
- Argentyna,
- Australia,
- Nowa Zelandia,
- Urugwaj.
2.
Teksty Porozumień załączone są do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby upoważnionej do podpisania porozumień określonych w art. 1, w celu zobowiązania Wspólnoty.
Decyzja Komisji
z dnia 24 października 1980 r.
ustanawiająca nowy statut Komitetu Doradczego ds. Środków Spożywczych
(80/1073/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
a także mając na uwadze, co następuje: na Komisji ciąży obowiązek zasięgania opinii i informowania przemysłu, handlu i grup konsumenckich o problemach wynikających z harmonizacji ustawodawstw dotyczących środków spożywczych;
Komitet Doradczy ds. Środków Spożywczych, utworzony na mocy decyzji Komisji 75/420/EWG [1], zmienionej decyzją 78/758/EWG [2], jest dla Komisji środkiem służącym zapoznawaniu się z poglądami przedstawicieli handlu, przemysłu i grup konsumenckich na projektowane środki regulacyjne przygotowywane przez jej służby, w szczególności gdy brane są pod uwagę ich skutki gospodarcze;
Komitet daje także możliwość przedstawicielom handlu, przemysłu i grup konsumenckich podnoszenia kwestii związanych z harmonizacją ustawodawstw dotyczących środków spożywczych;
doświadczenie, uzyskane w trakcie działalności Komitetu, od kiedy został on utworzony dnia 26 czerwca 1975 r., ukazało potrzebę dostosowania jego statutu;
zlikwidowanie Komitetu Organizacji Handlowych w państwach EWG (COCCEE), jednej z organizacji wymienionych w art. 4 ust. 1 decyzji 75/420/EWG, ukazało konieczność wzięcia pod uwagę istnienia nowych organizacji reprezentujących handel na poziomie wspólnotowym,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Do Komisji dołączony jest Komitet Doradczy ds. Środków Spożywczych.
Komisja może zasięgać jego opinii odnośnie do wszystkich problemów dotyczących harmonizacji ustawodawstw związanych z środkami spożywczymi.
2.
Stali członkowie Komitetu mogą wskazać Komisji potrzebę konsultowania lub informowania Komitetu w jakiejkolwiek sprawie w ramach jego kompetencji, w związku z którą nie zasięgano jego opinii.
Artykuł 2
1.
Komitet składa się z 10 stałych członków i 20 ekspertów podzielonych na pięć grup gospodarczych reprezentujących rolnictwo, handel, konsumentów, przemysł i pracowników.
2.
Każda z grup wymienionych w ust. 1 posiada dwóch stałych członków wspomaganych przez czterech ekspertów.
3.
Stali członkowie mają za zadanie zapewnienie koordynacji współpracy w swych grupach.
Ich kadencja wynosi trzy lata i jest odnawialna.
Pełnią oni swoją funkcję do czasu ich zastąpienia lub do czasu ponowionego mianowania.
Kadencja stałych członków kończy się przed upływem trzech lat w wyniku ich rezygnacji lub śmierci.
Kadencja dokooptowanego stałego członka wygasa w tym samym czasie co kadencja innych stałych członków.
4.
Organy i organizacje wymienione w Załączniku proponują Komisji ze swych grup ekonomicznych kandydatów do mianowania w charakterze członków stałych, a także mianują ekspertów, którzy będą im towarzyszyć.
Proponują one Komisji, każda w zakresie swoich interesów, czterech kandydatów różnych narodowości, z której to liczby Komisja mianuje stałych członków.
Informują one sekretariat komitetu, poprzez list adresowany przynajmniej osiem dni przed każdym posiedzeniemo nazwisku(-ach) i adresie(-ach) ekspertów, których proponują przydzielić do każdego z tematów umieszczonych w porządku obrad.
5.
W przypadku braku jednego organu lub organizacji reprezentującej grupę istniejącą w ramach Komitetu, Komisja mianuje stałych członków dla tej grupy na podstawie propozycji od najbardziej reprezentatywnej z pomiędzy istniejących organizacji ustanowionej na poziomie wspólnotowym, zgodnie z procedurą określoną w ust. 4.
W takim przypadku stali członkowie mianowani przez Komisję, z pomocą tych organizacji, wspólnie mianują ekspertów sprowadzonych im do pomocy.
6.
Organizacje i organy przedstawiające kandydata do mianowania na stałego członka mogą wnioskować o jego zastąpienie w czasie trwania jego kadencji.
Artykuł 3
1.
Przewodnictwo Komitetu sprawowane jest przez okres trzech lat przez stałego członka jednej z grup gospodarczych reprezentowanych w Komitecie.
2.
W pierwszej turze przewodniczący jest wybierany większością dwóch trzecich głosów obecnych stałych członków i większością głosów obecnych stałych członków w późniejszych głosowaniach.
3.
Stali członkowie wybierają dwóch wiceprzewodniczących spośród stałych członków grup gospodarczych, do których przewodniczący nie należy, zgodnie z procedurą wymienioną w ust. 2.
Artykuł 4
Komisja zapewnia sekretariat dla potrzeb pracy Komitetu.
Opracowuje onporządek obrad posiedzeń, zaprasza członków, których obecność jest wymagana i dostarcza im dokumentację.
Artykuł 5
Komitet może tworzyć grupy robocze w celu badania kwestii technicznych związanych z projektowaniem środków regulacyjnych dotyczących środków spożywczych.
Komisja zapewnia przewodniczącego i sekretariat dla tych grup roboczych.
Artykuł 6
Komisja może zaprosić ekspertów, mających szczególne kwalifikacje w temacie znajdującym się w porządku obrad i którzy nie należą do żadnej z grup roboczych Komitetu, do udziału w pracach Komitetu lub grup roboczych.
Każda osoba w ten sposób zaproszona uczestniczy wyłącznie w dyskusjach na temat, który jest przyczyną jej obecności.
Artykuł 7
Przedstawiciele zainteresowanych służb Komisji biorą udział w posiedzeniachKomitetu i jego grup roboczych.
Artykuł 8
1.
Komisja może, na wniosek organów i organizacji wymienionych w Załączniku, mianować obserwatorów w celu zapewnienia łączności administracyjnej z sekretariatem Komitetu na okres kadencji stałych członków.
2.
Obserwatorzy mogą brać udział w posiedzeniach Komitetu i grup roboczych.
Nie mogą brać udziału w dyskusjach.
Artykuł 9
1.
Nie podejmuje się głosowania po dyskusji Komitetu i jego grup roboczych.
2.
W przypadku gdy komitet jest konsultowany w sprawie projektów środków prawnych lub gdy Komisja wnioskuje o opinię grup roboczych określonych w art. 2 ust. 1 odnośnie do tematu podlegającej kompetencji komitetu, sekretariat opracowuje projekt opinii dostarczany stałym członkom Komitetu.
W terminie ustalonym przez Komisję po konsultacji ze stałymi członkami, sekretariat zbiera od uczestników posiedzenia Komitetu wszelkie wnioski o wprowadzenie poprawek.
W przypadku niezłożenia takich wniosków w ustanowionym terminie opinię uznaje się za przyjętą.
3.
Z dyskusji grup roboczych, określonych w art. 5, sporządza się sprawozdania, które są przedkładane członkom grup roboczych, stałym członkom komitetu i obserwatorom na warunkach określonych w ust. 2.
Artykuł 10
Praca w Komitecie i jego grupach roboczych nie podlega wynagrodzeniu.
Artykuł 11
Opinie i/lub sprawozdania z dyskusji są przekazywane Radzie i Stałemu Komitetowi ds. Środków Spożywczych na ich wniosek.
Artykuł 12
Bez uszczerbku dla postanowień art. 214 Traktatu, osoby biorące udział w posiedzeniach Komitetu są zobowiązane nie rozpowszechniać informacji, które uzyskały podczas prac Komitetu lub jego grup roboczych, w przypadku gdy Komisja poinformuje ich, że wnioskowana opinia lub dyskutowany temat ma charakter poufny.
Artykuł 13
Decyzja 75/420/EWG traci moc.
Artykuł 14
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 26 listopada 1980 r.
Dyrektywa Rady
z dnia 20 grudnia 1979 r.
zmieniająca pierwszą dyrektywę w sprawie ustanowienia wspólnych zasad dla niektórych typów międzynarodowych przewozów drogowych rzeczy
(80/49/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 75 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: należy przyjąć przepisy na podstawie pierwszej dyrektywy Rady z dnia 23 lipca 1962 r. w sprawie ustanowienia wspólnych zasad dla niektórych typów międzynarodowych przewozów drogowych rzeczy [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 78/175/EWG [4], mające na celu zwolnienie przewozów na własną rękę świadczonych przez przedsiębiorstwa z wszystkich systemów kontyngentów i obowiązku uzyskania zezwolenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do pierwszej dyrektywy Rady z dnia 23 lipca 1962 r. wprowadza się następujące zmiany:
1.
Dodaje się punkt w brzmieniu:
"11.
Przewóz rzeczy przez pojazdy silnikowe świadczony jest przy spełnieniu następujących warunków:
a) przewożone rzeczy muszą być własnością przedsiębiorstwa lub muszą być sprzedane, zakupione, pożyczone, wzięte w najem lub wynajęte, wyprodukowane, wydobywane, przetworzone lub naprawione przez dane przedsiębiorstwo;
b) celem podróży musi być przewiezienie rzeczy z albo do przedsiębiorstwa lub przemieszczenie ich do albo poza przedsiębiorstwo na potrzeby własne;
c) pojazdy silnikowe używane do przewozu rzeczy muszą być prowadzone przez pracowników przedsiębiorstwa;
d) pojazdy przewożące rzeczy muszą być własnością przedsiębiorstwa albo być zakupione przez nie na kredyt.
Przepis ten nie ma zastosowania do używania samochodu zastępczego podczas krótkich awarii pojazdu normalnie wykorzystywanego;
e) przewóz musi stanowić jedynie czynność dodatkową w stosunku do przedmiotu działalności przedsiębiorstwa."
2.
Punkty 11 i 12 otrzymują oznaczenie odpowiednio: pkt 12 i 13.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie podejmą niezbędne kroki w celu liberalizacji, najpóźniej do dnia 1 lipca 1980 r., rodzajów transportu określonych w art. 1.
Każde Państwo Członkowskie w terminie trzech miesięcy od dnia podania do wiadomości niniejszej dyrektywy i w każdym razie przed dniem 1 lipca 1980 r. powiadomi Komisję o środkach podjętych w celu wykonania niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 17 grudnia 1979 r.
w sprawie ochrony wód gruntowych przed zanieczyszczeniem spowodowanym przez niektóre substancje niebezpieczne
(80/68/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100 i 235,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: zachodzi pilna potrzeba działania zmierzającego w kierunku ochrony wód gruntowych na terytorium Wspólnoty przed zanieczyszczeniem, w szczególności wywołanym przez niektóre trwałe i bioakumulujące się toksyczne substancje;
program działań Wspólnot Europejskich z 1973 r. w sprawie środowiska [4], uzupełniony programem z 1977 r. [5], przewiduje szereg środków zmierzających do ochrony wód gruntowych przed niektórymi zanieczyszczeniami;
artykuł 4 dyrektywy Rady 76/464/EWG z dnia 14 maja 1976 r. w sprawie zanieczyszczenia spowodowanego przez niektóre substancje niebezpieczne odprowadzane do środowiska wodnego Wspólnoty [6] przewiduje wprowadzenie w życie szczegółowej dyrektywy w sprawie wód gruntowych;
wszelkie różnice między już stosowanymi przepisami w sprawie zrzucania niektórych substancji niebezpiecznych do wód gruntowych a przepisami będącymi w przygotowaniu w Państwach Członkowskich mogą tworzyć nierówne warunki konkurencji i w ten sposób bezpośrednio wpływać na funkcjonowanie wspólnego rynku; dlatego niezbędne staje się zbliżenie do siebie przepisów prawa w tej dziedzinie, zgodnie z art. 100 Traktatu;
konieczne jest, aby takiemu zbliżaniu ustawodawstwa towarzyszyło działanie Wspólnoty w sferze ochrony środowiska naturalnego oraz poprawy jakości życia; dlatego należy ustalić niektóre przepisy szczególne w tym celu; należy powołać się na art. 253 Traktatu, jako że wymagane uprawnienia nie zostały ustalone w Traktacie;
z zakresu zastosowania niniejszej dyrektywy należy wyłączyć: ścieki z gospodarstw domowych pochodzące z niektórych odizolowanych budynków mieszkalnych oraz zrzuty zawierające substancje wymienione w wykazie I i II w bardzo małych ilościach i stężeniach, ze względu na niewielkie ryzyko zanieczyszczenia oraz na trudności w kontrolowaniu zrzutów takich ścieków; należy również wykluczyć zrzuty zawierające substancje skażone radioaktywnie, którymi będą się zajmować szczególne instrumenty wspólnotowe;
aby zapewnić skuteczną ochronę wód gruntowych na terenie Wspólnoty konieczne jest zapobieganie zrzucaniu substancji wymienionych w wykazie I oraz ograniczenie zrzucania substancji wymienionych w wykazie II;
należy wprowadzić rozróżnienie między bezpośrednim zrzutem substancji niebezpiecznych do wód gruntowych a działaniami, które prawdopodobnie doprowadzą do zrzutu pośredniego;
z wyjątkiem bezpośrednich zrzutów substancji wymienionych w wykazie I, które są automatycznie zakazane, wszystkie zrzuty muszą podlegać systemowi udzielania zezwoleń; takie zezwolenie może być wydane jedynie po zbadaniu środowiska, do którego zrzucane są substancje;
należy ustalić przepisy dotyczące wyjątków od zasady zakazu zrzutów substancji wymienionych w wykazie I do wód gruntowych po zbadaniu środowiska, do którego substancje są zrzucane i uprzednim wydaniu zezwolenia, pod warunkiem że zrzut odbywa się do wody gruntowej trwale niezdatnej do żadnego innego użytku, w szczególności w gospodarstwie domowym lub do celów rolniczych;
sztuczne zasilanie wód gruntowych przeznaczonych do zaopatrywania w wodę wodociągów publicznych powinno podlegać specjalnym regułom;
właściwe władze Państw Członkowskich powinny monitorować zgodność z warunkami ustanowionymi w zezwoleniach oraz skutek, jaki mają zrzuty na wody gruntowe;
należy prowadzić spis zezwoleń na dokonywanie zrzutów substancji wymienionych w wykazie I do wód gruntowych oraz bezpośrednich zrzutów substancji wymienionych w wykazie II do wód gruntowych, jak również spis zezwoleń na sztuczne zasilanie do celów zarządzania wodami gruntowymi;
przez wzgląd na fakt, że Republika Grecka ma zostać członkiem Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej z dniem 1 stycznia 1981 r. zgodnie z aktem dotyczącym warunków przystąpienia Republiki Greckiej oraz dostosowaniem do Traktatów, konieczne wydaje się, aby okres przyznawany Państwom Członkowskim na wprowadzenie w życie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania niniejszej dyrektywy został przedłużony z dwóch do czterech lat, mając na uwadze braki w infrastrukturze technicznej i administracyjnej tego państwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Celem niniejszej dyrektywy jest zapobieganie zanieczyszczaniu wody gruntowej substancjami należącymi do rodzin i grup substancji wymienionych w wykazie I lub II w Załączniku, określanymi dalej jako "substancje wymienione w wykazie I lub II", oraz jak najdokładniejsze kontrolowanie lub eliminacja konsekwencji zanieczyszczenia, które już nastąpiło.
2.
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "woda gruntowa" oznacza wszelką wodę znajdującą się pod powierzchnią ziemi w strefie saturacji, oraz w bezpośredniej styczności z gruntem lub podglebiem;
b) "zrzut bezpośredni" oznacza wprowadzanie do wody gruntowej substancji wymienionych w wykazie I lub II bez przesiąkania przez grunt lub podglebie;
c) "zrzut pośredni" oznacza wprowadzanie do wody gruntowej substancji wymienionych w wykazie I lub II po przesiąkaniu przez grunt lub podglebie;
d) "zanieczyszczenie" oznacza zrzucenie przez człowieka bezpośrednio lub pośrednio substancji lub energii do wody gruntowej, czego wynikiem jest zagrożenie zdrowia ludzkiego lub dla ujęć wody, wyrządzenia szkody w zasobach żywej przyrody i ekosystemach wodnych, lub ingerencji w inne sposoby wykorzystania wody.
Artykuł 2
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do:
a) zrzutów ścieków z gospodarstw domowych pochodzących z odizolowanych budynków mieszkalnych nie podłączonych do systemu kanalizacji i położonych poza obszarami, na których pobór wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi podlega ochronie;
b) zrzutów, w których właściwe władze w danym Państwie Członkowskim stwierdzą obecność substancji wymienionych w wykazie I lub II w ilości i stężeniu na tyle niewielkim, aby wyeliminować jakiekolwiek teraźniejsze lub przyszłe niebezpieczeństwo pogorszenia się jakości wody gruntowej, do której substancje te są wprowadzane;
c) zrzutów substancji radioaktywnych.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie kroki niezbędne dla:
a) zapobieżenia wprowadzaniu do wody gruntowej substancji wymienionych w wykazie I; oraz
b) ograniczenia wprowadzania do wody gruntowej substancji wymienionych w wykazie II, aby uniknąć zanieczyszczenia tej wody takimi substancjami.
Artykuł 4
1.
Aby spełnić zobowiązania określone w art. 3 lit. a), Państwa Członkowskie:
- zakazują wszelkich bezpośrednich zrzutów substancji wymienionych w wykazie I,
- poddają uprzedniemu badaniu wszelkie działania związane z usuwaniem lub wyrzucaniem do celów usuwania tych substancji, które mogą doprowadzić do pośredniego zrzutu. W świetle tego badania Państwa Członkowskie zakazują takich działań, lub udzielają zezwolenia pod warunkiem że przestrzegane są wszystkie techniczne środki ostrożności konieczne, aby zapobiec takiemu zrzutowi,
- podejmują wszelkie właściwe kroki, jakie uznają za niezbędne, aby zapobiec wszelkim pośrednim zrzutom substancji wymienionych w wykazie I, spowodowanym działaniami na powierzchni gruntu, lub w gruncie, innymi niż te wymienione w tiret drugim. Zgłoszą one takie środki do Komisji, która w świetle takiej informacji może przedłożyć Radzie propozycję rewizji niniejszej dyrektywy.
2.
Jednakże jeśli uprzednie badanie wykaże, że woda gruntowa, do której przewiduje się wprowadzanie substancji wymienionych w wykazie I, jest trwale niezdatna do innych celów, w szczególności w gospodarstwie domowym lub w rolnictwie, Państwa Członkowskie mogą zezwolić na zrzut tych substancji pod warunkiem że ich obecność nie utrudnia eksploatowana zasobów gruntowych.
Takie zezwolenia można wydać tylko wówczas, jeśli podjęte zostały wszelkie techniczne środki ostrożności mające zapewnić, że substancje te nie dostaną się do innych systemów wodnych ani nie wyrządzą szkody innym ekosystemom.
3.
Państwa Członkowskie mogą, po uprzednim zbadaniu, zezwolić na zrzuty wynikające z ponownego wprowadzenia do tej samej warstwy wodonośnej wody używanej do celów geotermicznych, wody wypompowanej z kopalń i kamieniołomów, lub wody wypompowanej do prac w zakresie inżynierii lądowej i wodnej.
Artykuł 5
1.
Aby spełnić zobowiązania określone w art. 3 lit. b) Państwa Członkowskie poddają uprzedniemu badaniu:
- wszystkie bezpośrednie zrzuty substancji wymienionych w wykazie II, aby ograniczyć takie zrzuty,
- usuwanie lub wyrzucanie do celów usunięcia takich substancji, co może doprowadzić do pośredniego zrzutu.
W świetle tego badania Państwa Członkowskie mogą udzielić zezwolenia pod warunkiem że przestrzegane są wszystkie techniczne środki ostrożności konieczne do zapobieżenia zanieczyszczeniu wód gruntowych.
2.
Ponadto Państwa Członkowskie podejmą właściwe środki, jakie uważają za niezbędne, aby ograniczyć wszelkie pośrednie zrzuty substancji wymienionych w wykazie II, spowodowane działaniami na powierzchni gruntu lub w gruncie, innymi niż działania wymienione w ustępie pierwszym.
Artykuł 6
Bez względu na art. 4 i 5, sztuczne zasilanie do celów zarządzania wodami gruntowymi podlega specjalnemu zezwoleniu wydanemu przez Państwa Członkowskie indywidualnie dla każdego przypadku.
Takiego zezwolenie udziela się tylko wówczas, jeśli nie istnieje ryzyko zanieczyszczenia wód gruntowych.
Artykuł 7
Uprzednie badanie, określone w art. 4 i 5 obejmuje sprawdzenie warunków hydrogeologicznych na danym obszarze, ewentualnych zdolności samooczyszczania się gleby i podglebia, oraz ryzyka zanieczyszczenia i zmiany jakości wód gruntowych ze zrzutu i ustala, czy wprowadzenie substancji do wód gruntowych jest rozwiązaniem zadowalającym z punktu widzenia środowiska.
Artykuł 8
Zezwolenia określone w art. 4, 5 i 6 mogą nie zostać wydane przez właściwe władze Państw Członkowskich do czasu sprawdzenia, czy dana woda gruntowa, w szczególności jej jakość, została poddana niezbędnemu nadzorowi.
Artykuł 9
Kiedy wydawane jest zezwolenie na bezpośredni zrzut zgodnie z art. 4 ust. 2 i art. 4 ust. 3, lub art. 5, lub jeśli zezwala się na odprowadzanie ścieków, które w sposób nieunikniony prowadzi do pośredniego zrzutu, zgodnie z art. 5, w zezwoleniu ustala się w szczególności:
- miejsce zrzutu,
- metodę zrzutu,
- niezbędne środki ostrożności, ze zwróceniem szczególnej uwagi na właściwości i stężenie substancji obecnych w ściekach, charakterystykę środowiska, do którego substancje są zrzucane, oraz bliskość zlewni wody, w szczególności wody pitnej, termalnej i mineralnej,
- maksymalną dozwoloną ilość substancji obecnej w ścieku w ciągu jednego lub więcej określonych okresów, oraz stosowne wymogi co do stężenia tych substancji,
- ustalenia umożliwiające monitorowanie ścieków zrzucanych do wody gruntowej,
- jeśli to konieczne, środki niezbędne do monitorowania wody gruntowej, szczególnie jej jakości.
Artykuł 10
Kiedy wydawane jest zezwolenie na usuwanie lub wyrzucanie do celów usunięcia, co może doprowadzić do pośredniego zrzutu, zgodnie z art. 4 lub 5, w zezwoleniu ustala się w szczególności:
- miejsce w którym dokonuje się usunięcia lub wyrzucenia,
- wykorzystywane metody usunięcia lub wyrzucenia,
- niezbędne środki ostrożności, ze zwróceniem szczególnej uwagi na właściwości i stężenie substancji obecnych w materiałach przeznaczonych do wyrzucenia lub usunięcia, właściwości środowiska, do którego ma nastąpić usunięcie oraz bliskość zlewni wody, w szczególności wody pitnej, termalnej i mineralnej,
- maksymalną dozwoloną ilość, podczas jednego lub więcej ustalonych okresów, materii zawierającej substancje wymienione w wykazie I lub II i, w miarę możliwości, samych substancji, przeznaczonej do wyrzucenia lub usunięcia, oraz właściwe wymogi co do stężenia tych substancji,
- w przypadkach określonych w art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 1 techniczne środki ostrożności, które należy wprowadzić, aby zapobiec wszelkim zrzutom do wody gruntowej substancji wymienionych w wykazie I, oraz wszelkiego zanieczyszczenia takiej wody substancjami wymienionymi w wykazie II,
- jeśli to konieczne, środki niezbędne do monitorowania wody gruntowej, w szczególności jej jakości.
Artykuł 11
Zezwolenia określone w art. 4 i 5 można wydawać jedynie na ograniczony okres i co najmniej raz na cztery lata podlegają one rewizji.
Można je przedłużyć, zmienić, lub cofnąć.
Artykuł 12
1.
Jeśli osoba występująca z wnioskiem o zezwolenie, jak określono w art. 4 i 5, oświadcza, że nie jest w stanie podporządkować się ustanowionym warunkom lub, jeśli taka sytuacja jest oczywista dla właściwych władz w danym Państwie Członkowskim, następuje odmowa wydania zezwolenia.
2.
Jeśli warunki ustalone w zezwoleniu nie zostaną spełnione, właściwe władze w Państwie Członkowskim podejmują odpowiednie kroki, aby zagwarantować spełnienie tych warunków; jeśli to konieczne, cofają zezwolenie.
Artykuł 13
Właściwe władze Państw Członkowskich monitorują zgodność z warunkami ustanowionymi w zezwoleniach oraz wpływ wywierany przez zrzuty na wody gruntowe.
Artykuł 14
W odniesieniu do zrzutów substancji, wymienionych w wykazie I lub II, już trwających w momencie notyfikacji niniejszej dyrektywy Państwa Członkowskie mogą ustalić okres nieprzekraczający czterech lat po wejściu w życie przepisów wymienionych w art. 21 ust. 1, po wygaśnięciu którego dane zrzuty muszą spełnić warunki ustalone w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 15
Właściwe władze Państw Członkowskich prowadzą spis zezwoleń, wymienionych w art. 4, na zrzuty substancji wymienionych w wykazie I, zezwoleń, wymienionych w art. 5, na bezpośrednie zrzuty substancji wymienionych w wykazie II oraz zezwoleń wymienionych w art. 6.
Artykuł 16
1.
Do celów wykonania niniejszej dyrektywy Państwa Członkowskie dostarczą Komisji, na jej prośbę i dla każdego indywidualnego przypadku, wszystkie niezbędne informacje, w szczególności:
a) wyniki uprzedniego badania, określonego w art. 4 i 5;
b) szczegóły udzielonych zezwoleń;
c) wyniki przeprowadzonych działań monitorowania oraz inspekcji;
d) wyniki spisów przewidzianych w art. 15.
2.
Informacje, uzyskane w wyniku zastosowania niniejszego artykułu, wykorzystywane są tylko w celu, do którego ich zażądano.
3.
Komisja, właściwe władze Państw Członkowskich, ich urzędnicy oraz inni ich pracownicy nie ujawniają informacji pozyskanych zgodnie z niniejszą dyrektywą oraz informacji objętych tajemnicą zawodową.
4.
Przepisy ust. 2 i 3 nie stanowią przeszkody dla publikacji ogólnych informacji lub badań, które nie zawierają informacji odnoszących się do poszczególnych przedsiębiorstw lub związków przedsiębiorstw.
Artykuł 17
W odniesieniu do zrzutów do transgranicznych wód gruntowych, właściwe organy Państwa Członkowskiego, które zamierzają udzielić zezwolenia na takie zrzuty, powiadamiają inne zainteresowane Państwa Członkowskie przed wydaniem takiego zezwolenia.
Na prośbę jednego z zainteresowanych Państw Członkowskich i przed wydaniem takiego zezwolenia przeprowadza się konsultacje, w których może uczestniczyć Komisja.
Artykuł 18
Zastosowanie środków podejmowanych zgodnie z niniejszą dyrektywą nie może w żadnym wypadku prowadzić, bezpośrednio lub pośrednio, do zanieczyszczenia wód określonych w art. 1.
Artykuł 19
Tam gdzie to właściwe, jedno lub więcej Państw Członkowskich może, indywidualnie lub wspólnie, podjąć bardziej rygorystyczne środki od przewidywanych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 20
Rada, działając na wniosek Komisji, dokonuje, zgodnie z doświadczeniem, rewizji i w razie konieczności uzupełnia wykaz I i II tam, gdzie to właściwe, poprzez przenoszenie niektórych substancji z wykazu II do wykazu I.
Artykuł 21
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie dwóch lat od jej notyfikacji i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Jednakże ten okres może ulec wydłużeniu do czterech lat dla Republiki Greckiej, ze względu na jej przystąpienie z dniem 1 stycznia 1981 r.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
3.
Gdy środki określone w ust. 1 będą stosowane przez Państwo Członkowskie, przepisy dyrektywy 76/464/EWG dotyczące wody gruntowej przestają obowiązywać w odniesieniu do tego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 22
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 21 stycznia 1980 r.
dotycząca koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do podejmowania i wykonywania działalności przez położne
(80/155/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 49, 57 i 66,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z art. 57 Traktatu przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne dotyczące podejmowania i wykonywania działalności przez położne muszą być koordynowane; ze względu na zdrowie publiczne konieczne jest w obrębie Wspólnoty dążenie do wspólnej definicji obszaru działania przedmiotowej grupy zawodowej oraz jej kształcenia; dążąc do tego celu nie uznano za wskazane narzucenia wszystkim Państwom Członkowskim ujednoliconego programu kształcenia; powinno zapewnić się tym państwom swobodę organizowania ich kształcenia w jak najszerszym zakresie; najlepszym rozwiązaniem jest określenie minimalnych zasad;
koordynacja przewidziana niniejszą dyrektywą nie wyklucza dalszej koordynacji;
w odniesieniu do kształcenia obecnie większość Państw Członkowskich nie dokonuje rozróżnienia między położnymi wykonującymi swój zawód jako pracownicy najemni a pracującymi na własny rachunek; stąd wydaje się konieczne rozszerzenie stosowania niniejszej dyrektywy na położne zatrudnione w charakterze pracowników najemnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie uzależniają podejmowanie i wykonywanie działalności przez położne, określonej tytułami wymienionymi w art. 1 dyrektywy 80/154/EWG [4], od posiadania dyplomu, świadectwa lub innego dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji położnej, o których mowa w art. 3 powyższej dyrektywy, gwarantującego, że w pełnym okresie trwania kształcenia osoba zainteresowana nabyła:
a) odpowiednią wiedzę w zakresie nauk, na których opiera się działalność położnych, a szczególnie położnictwa i ginekologii;
b) odpowiednią wiedzę w zakresie etyki oraz prawa zawodowego;
c) pogłębioną wiedzę o funkcjach biologicznych, anatomii i fizjologii w zakresie położnictwa i noworodków, jak również wiedzę o związkach między stanem zdrowia a fizycznym i społecznym środowiskiem człowieka oraz jego zachowaniem;
d) odpowiednie doświadczenie kliniczne, zdobyte w zatwierdzonych instytucjach pod nadzorem personelu wykwalifikowanego w położnictwie i opiece położniczej;
e) odpowiednie zrozumienie dla kształcenia personelu służby zdrowia i doświadczenia we współpracy z nim.
2.
Kształcenie, określone w ust. 1, obejmuje:
- albo kurs położnictwa w pełnym wymiarze godzin, obejmujący co najmniej trzy lata nauki teoretycznej i praktycznej, dostępny dla osób, które ukończyły co najmniej dziesięć lat kształcenia ogólnego,
- albo kurs położnictwa w pełnym wymiarze godzin, trwający co najmniej 18 miesięcy, dostępny dla osób posiadających dyplom, świadectwo lub inny dokument potwierdzający posiadanie formalnych kwalifikacji pielęgniarek odpowiedzialnych za opiekę ogólną, o których mowa w art. 3 dyrektywy 77/452/EWG [5].
3.
Kurs położnictwa, o którym mowa w ust. 2 tiret pierwsze, obejmuje co najmniej przedmioty programu kształcenia wyszczególnione w Załączniku.
Kurs, przewidziany w ust. 2 tiret drugie, obejmuje co najmniej przedmioty programu kształcenia wyszczególnione w Załączniku, które nie wchodziły w skład równoważnego kursu kształcenia pielęgniarek.
4.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby instytucja kształcąca położne odpowiadała za koordynację teorii i praktyki w trakcie całego szkolenia.
Szkolenie teoretyczne i techniczne wymienione w części A Załącznika jest równoważne i skoordynowane ze szkoleniem klinicznym położnych wymienionym w części B tego samego Załącznika w taki sposób, aby wiedza i doświadczenie wymienione w ust. 1 mogły zostać nabyte we właściwym trybie.
Szkolenie kliniczne powinno odbywać się w formie nadzorowanego stażu w oddziałach szpitala lub innych placówkach usług zdrowotnych zatwierdzonych przez właściwe organy lub instytucje.
W czasie tego szkolenia uczennice kształcące się na położne uczestniczą w pracy oddziałów w zakresie, w jakim uczestnictwo to przyczynia się do ich kształcenia.
Zaznajamia się je z zakresem obowiązków objętych położnictwem.
Artykuł 2
Po okresowej analizie wyników różnych kursów kształcenia, przewidzianych w art. 1 ust. 2, Komisja przedstawia Radzie pierwsze sprawozdanie w terminie sześciu lat po ogłoszeniu niniejszej dyrektywy.
Analiza ta przeprowadzona jest z pomocą Komitetu Doradczego ds. Kształcenia Położnych.
W świetle wyników tejże analizy Komisja przedstawia propozycje zmian, zmierzające do ujednolicenia minimalnych kryteriów, określonych dla wyżej wymienionych kursów kształcenia, zgodnie z warunkami zalecanymi w art. 2 ust. 1 tiret pierwsze subtiret pierwsze i tiret drugie dyrektywy 80/154/EWG.
Rada rozpatruje niniejsze wnioski bezzwłocznie.
Artykuł 3
Nie naruszając przepisów art. 1, Państwa Członkowskie mogą dopuścić kształcenie w niepełnym wymiarze godzin na warunkach zatwierdzonych przez właściwe organy krajowe.
Całkowity czas takiego kształcenia nie może być krótszy niż kształcenia w pełnym wymiarze godzin.
Poziom kształcenia nie może zostać obniżony ze względu na jego niepełny wymiar godzin.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie zapewniają położnym uprawnienie do podejmowania i wykonywania przynajmniej następujących czynności:
1) udzielanie informacji i porad na temat planowania rodziny;
2) rozpoznawanie ciąży i monitorowanie ciąż normalnych, przeprowadzanie badań niezbędnych w monitorowaniu rozwoju ciąż normalnych;
3) kierowanie na badania konieczne do jak najwcześniejszego rozpoznania ciąż wysokiego ryzyka;
4) realizacja programu przygotowania rodziców oraz pełne przygotowanie porodu łącznie z poradnictwem na temat higieny i żywienia;
5) opieka nad rodzącą i pomoc w czasie porodu oraz monitorowanie płodu w macicy za pomocą właściwych środków klinicznych i technicznych;
6) przyjmowanie porodów siłami natury, łącznie – zależnie od potrzeby – z nacięciem krocza i w nagłych przypadkach porodu z położenia miednicowego;
7) rozpoznawanie u matki lub dziecka objawów informujących o nieprawidłowościach, wymagających skierowania do lekarza oraz – w miarę potrzeby – pomoc lekarzowi; podejmowanie koniecznych działań nagłych pod nieobecność lekarza, a zwłaszcza ręcznego wydobycia łożyska z możliwością następnie ręcznego badania macicy;
8) badanie noworodków i opieka nad nimi, podejmowanie wszelkich potrzebnych inicjatyw, a w razie konieczności natychmiastowej resuscytacji;
9) opieka nad matką, monitorowanie przebiegu okresu poporodowego oraz udzielanie matce wszelkich niezbędnych porad na temat opieki nad noworodkiem, aby umożliwić jej stworzenie jak najlepszych warunków rozwoju dziecka;
10) prowadzenie leczenia przypisanego przez lekarza;
11) prowadzenie koniecznej dokumentacji.
Artykuł 5
Niniejszą dyrektywę stosuje się także do obywateli Państw Członkowskich, którzy zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobody przemieszczania się pracowników we Wspólnocie [6] wykonują lub będą wykonywać jedną z działalności określonych w art. 1 dyrektywy 80/154/EWG w charakterze pracowników najemnych.
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie środki konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie trzech lat od jej notyfikowania i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 7
W przypadku gdy Państwo Członkowskie napotyka poważne trudności w stosowaniu niniejszej dyrektywy w określonych obszarach, Komisja wspólnie z tym państwem dokonuje analizy tych trudności i zwraca się o opinię do Komitetu Wyższych Urzędników ds. Zdrowia Publicznego, powołanego decyzją 75/365/EWG [7], zmienioną ostatnio decyzją 80/157/EWG [8].
W razie potrzeby Komisja przedkłada Radzie właściwe propozycje.
Artykuł 8
Nie później niż sześć lat od dnia notyfikacji niniejszej dyrektywy, działając na wniosek Komisji, po uzyskaniu opinii Komitetu Doradczego, Rada postanawia o cofnięciu bądź ograniczeniu wyjątku określonego w części B pozycja 3 Załącznika.
Artykuł 9
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 20 grudnia 1979 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do jednostek miar i uchylająca dyrektywę 71/354/EWG
(80/181/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając dyrektywę Rady 71/354/EWG z dnia 18 października 1971 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do jednostek miar [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 76/770/EWG [2],
uwzględniając wniosek Komisji [3],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [4],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [5],
a także mając na uwadze, co następuje: jednostki miar są niezbędne do używania wszystkich przyrządów pomiarowych do wyrażania wartości wielkości mierzonej lub wskazania wielkości; jednostki miar są używane w większości dziedzin działalności ludzkiej; konieczne jest zapewnienie możliwie najbardziej jasnych zasad ich stosowania; niezbędne więc jest uregulowanie ich stosowania wewnątrz Wspólnoty w dziedzinie gospodarki, zdrowia publicznego, bezpieczeństwa publicznego, jak również dla celów administracyjnych;
w dziedzinie transportu międzynarodowego istnieją międzynarodowe konwencje lub porozumienia wiążące Wspólnotę lub Państwa Członkowskie, te konwencje lub porozumienia muszą być przestrzegane;
ustawodawstwo Państw Członkowskich regulujące używanie jednostek miar różni się w poszczególnych Państwach Członkowskich, co prowadzi do utrudnień w handlu; w tych warunkach niezbędne jest przeprowadzenie harmonizacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych w celu przezwyciężenia tych przeszkód;
jednostki miar stanowią przedmiot międzynarodowych rezolucji przyjętych przez Generalną Konferencję Miar (CGPM) ustanowioną Konwencją Metryczną podpisaną w Paryżu dnia 20 maja 1875 r., do której należą wszystkie Państwa Członkowskie; wynikiem tych rezolucji było sporządzenie "Międzynarodowego Układ Jednostek Miar" (SI);
dnia 18 października 1971 r. Rada przyjęła dyrektywę 71/354/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w celu usunięcia przeszkód w handlu poprzez przyjęcie na szczeblu wspólnotowym międzynarodowego układu jednostek miar; dyrektywa 71/354/EWG została zmieniona Aktem Przystąpienia oraz dyrektywą 76/770/EWG;
przepisy prawa wspólnotowego nie przezwyciężyły wszystkich przeszkód w tej dziedzinie; dyrektywa 76/770/EWG przewiduje dokonanie przed dniem 31 grudnia 1979 r. oceny sytuacji dotyczącej jednostek miar, nazw i oznaczeń wymienionych w rozdziale D Załącznika do niniejszej dyrektywy; niezbędne okazało się ponadto dokonanie oceny dotyczącej sytuacji niektórych innych jednostek miar;
w celu uniknięcia poważnych trudności, należy koniecznie przewidzieć okres przejściowy, w którego trakcie jednostki miar niezgodne z układem międzynarodowym zostałyby wycofane; nie mniej istotne jest jednak umożliwienie tym Państwom Członkowskim, które tego chcą, jak najszybszego wprowadzenia w życie na swoim terytorium przepisów rozdziału I Załącznika; niezbędne jest więc ograniczenie czasu trwania tego okresu przejściowego na poziomie wspólnotowym, przy pozostawieniu Państwom Członkowskim możliwości skrócenia tego okresu;
w okresie przejściowym istotne jest zajmowanie jasnego stanowiska w sprawie stosowania jednostek miar w handlu między Państwami Członkowskimi, szczególnie w celu ochrony konsumentów; zobowiązanie Państw Członkowskich do tolerowania dodatkowych oznaczeń na produktach i urządzeniach przywożonych z innych Państw Członkowskich w okresie przejściowym wydaje się dobrze odpowiadać powyższemu celowi;
systemowe przyjęcie takiego rozwiązania dla wszystkich przyrządów pomiarowych, łącznie z aparaturą medyczną, nie wydaje się jednak absolutnie niezbędne; Państwa Członkowskie powinny zatem mieć możliwość wymagania, aby na ich terytorium przyrządy pomiarowe nosiły oznaczenia wartości wielkości w jednej legalnej jednostce miary;
niniejsza dyrektywa nie ma wpływu na kontynuację wytwarzania produktów wprowadzonych już do obrotu; dotyczy ona jednakże wprowadzania do obrotu i używania produktów i urządzeń noszących oznaczenia wielkości w jednostkach miar, które nie są już legalnymi jednostkami miar, gdy takie produkty są konieczne do uzupełnienia lub zastąpienia komponentów lub części takich produktów, urządzeń lub przyrządów wprowadzonych już do obrotu; jest więc konieczne, aby Państwa Członkowskie zezwoliły na wprowadzenie do obrotu oraz na używanie takich produktów lub urządzeń w celu uzupełniania lub zastępowania komponentów, nawet jeśli noszą one oznaczenia wartości wielkości w jednostkach miar, które nie są już legalnymi jednostkami miar, żeby nadal można było używać produktów, urządzeń lub przyrządów znajdujących się już na rynku;
Międzynarodowa Organizacja Normalizacyjna (ISO) przyjęła dnia 1 marca 1974 r. międzynarodową normę dotyczącą przedstawienia jednostek SI oraz innych jednostek przeznaczonych do używania w systemach zawierających ograniczone zbiory znaków; wskazane jest, aby Wspólnota przyjęła rozwiązania, które zostały już zaakceptowane na szerszym poziomie międzynarodowym w ramach normy ISO 2955 z dnia 1 marca 1974 r.;
przepisy prawa wspólnotowego dotyczące jednostek miar znajdują się w licznych tekstach wspólnotowych; zagadnienie jednostek miar jest tak ważne, że istotne jest, by można się było odnosić do jednego tekstu wspólnotowego; dlatego niniejsza dyrektywa łączy wszystkie przepisy prawa wspólnotowego w tym zakresie i uchyla dyrektywę 71/354/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Legalnymi jednostkami miar, w rozumieniu niniejszej dyrektywy, które muszą być używane do wyrażania wartości wielkości, są jednostki:
a) wymienione w rozdziale I załącznika,
b) wymienione w rozdziale II załącznika, do daty wyznaczonej przez Państwa Członkowskie; data ta nie może być późniejsza niż dzień 31 grudnia 1985 r.,
c) wymienione w rozdziale III załącznika, wyłącznie w tych Państwach Członkowskich, w których były dopuszczone dnia 21 kwietnia 1973 r. i do daty wyznaczonej przez te Państwa Członkowskie; data ta nie może być późniejsza od daty, która zostanie wyznaczona przez Radę przed dniem 31 grudnia 1989 r. w oparciu o art. 100 Traktatu.
Artykuł 2
a) Zobowiązania wynikające z art. 1 dotyczą używania przyrządów pomiarowych, dokonywania pomiarów oraz wyrażania wartości wielkości w jednostkach miar w dziedzinie gospodarki, zdrowia publicznego, bezpieczeństwa publicznego, jak również dla celów administracyjnych.
b) Niniejsza dyrektywa nie dotyczy stosowania w transporcie morskim, lotniczym oraz kolejowym jednostek innych niż te, które zostały przyjęte za obowiązujące przez niniejszą dyrektywę, ale które są ustanowione w konwencjach lub porozumieniach międzynarodowych wiążących Wspólnotę lub Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
1.
Do celów niniejszej dyrektywy z "dodatkowym oznaczeniem" mamy do czynienia, gdy do oznaczenia wyrażonego w jednostce wymienionej w Załączniku rozdział I dołączone jest jedno lub więcej oznaczeń wyrażonych w jednostkach niewymienionych w Załączniku rozdział I.
2.
Używanie dodatkowych oznaczeń jest dopuszczalne do dnia 31 grudnia 1989 r.
3.
Państwa Członkowskie mogą wymagać, żeby przyrządy pomiarowe nosiły oznaczenia wartości wielkości w jednej legalnej jednostce miary.
4.
Oznaczenie wyrażone przez jednostkę miary wymienioną w rozdziale I ma pierwszeństwo.
Oznaczenia wyrażone w jednostkach miary niewymienionych w rozdziale I muszą w szczególności być wyrażane znakami nie większymi niż te odpowiadające oznaczeniom w jednostkach wymienionych w rozdziale I.
5.
Okres używania oznaczeń dodatkowych może być przedłużony na okres po dniu 31 grudnia 1989 r.
Artykuł 4
Stosowanie jednostek miar, które nie są lub już nie są legalne, jest dopuszczalne:
- dla produktów i urządzeń znajdujących się już w obrocie i/lub w użyciu w dniu przyjęcia niniejszej dyrektywy,
- dla komponentów i części produktów i urządzeń koniecznych do uzupełnienia lub wymiany komponentów lub części wyżej wskazanych produktów i urządzeń.
Jednakże stosowanie legalnych jednostek miar może być wymagane w odniesieniu do wskazań przyrządów pomiarowych.
Artykuł 5
Międzynarodowa norma ISO 2955 z dnia 1 marca 1974 r., "Przetwarzanie informacji – Przedstawianie jednostek SI oraz innych jednostek stosowanych w systemach zawierających ograniczone zbiory znaków", jest stosowana w zakresie objętym przepisem jej ust. 1.
Artykuł 6
Dyrektywa 71/354/EWG traci moc z dniem 1 października 1981 r.
Jednakże w drodze odstępstwa od dyrektywy 71/354/EWG Państwa Członkowskie uznają lub kontynuują uznawanie, na warunkach określonych w art. 1 niniejszej dyrektywy, stosowanie następujących jednostek miar po dniu 31 grudnia 1979 r.:
milimetr słupa rtęci _BAR_ (rozdział II) _BAR_
puaz _BAR_ (rozdział II) _BAR_
stokes _BAR_ (rozdział II) _BAR_
jard _BAR_ (rozdział III) _BAR_
jard kwadratowy _BAR_ (rozdział III) _BAR_
termia _BAR_ (rozdział III). _BAR_
Artykuł 7
a) Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne w celu wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 lipca 1981 r. i powiadomią o tym Komisję.
Przepisy te stosuje się od dnia 1 października 1981 r.
b) Od dnia notyfikacji niniejszej dyrektywy Państwa Członkowskie zapewniają powiadamianie Komisji, z wyprzedzeniem umożliwiającym jej przedstawienie swoich uwag, o projektach przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych, które zamierzają przyjąć w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 8
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 22 stycznia 1980 r.
zmieniająca dyrektywę 72/461/EWG w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy świeżym mięsem
(80/213/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 72/461/EWG [3], ostatnio zmieniona dyrektywą 78/54/EWG [4], ustanawia wymagania zdrowotne, jakie muszą zostać spełnione przez zwierzęta, z których uzyskiwane jest mięso;
jeżeli mięso uzyskiwane ze zwierząt nie spełnia warunków zdrowotnych, musi zostać wykluczone z handlu wewnątrzwspólnotowego świeżym mięsem z powodu ryzyka rozprzestrzeniania chorób zakaźnych zwierząt; może ono zostać użyte do innych celów, jeżeli poddane zostało zabiegom mającym na celu zniszczenie zarazków tych chorób;
takie mięso powinno zostać opatrzone specjalnym znakiem wskazującym, że jest ono wykluczone z handlu wewnątrzwspólnotowego jako mięso świeże, gwarantując przy tym jakość higieniczną w innych użyciach, przykładowo w przygotowywaniu niektórych kategorii produktów mięsnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 72/461/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) Dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 5a
Niezależnie od przepisów art. 5 ust.1 oraz w takim zakresie, w jakim jest przeznaczone do handlu wewnątrzwspólnotowego świeżym mięsem, mięso określone w tym artykule może być opatrzone znakiem określonym w załączniku I rozdział IX dyrektywy 64/433/EWG, z zastrzeżeniem, że zostanie na niego niezwłocznie naniesiony specjalny znak, określony w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Przepisy rozdziału IX pkt 39 załącznika I do dyrektywy stosuje się mutatis mutandis do przechowywania i używania narzędzi do znakowania.
Mięso takie uzyskuje się, kroi, transportuje lub składuje oddzielnie albo w innym czasie niż mięso przeznaczone do handlu wewnątrzwspólnotowego świeżym mięsem."
2) Dodaje się Załącznik w brzmieniu:
"
Dyrektywa Rady
z dnia 22 stycznia 1980 r.
zmieniająca dyrektywę 71/118/EWG w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel świeżym mięsem drobiowym
(80/216/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i 100,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa Rady 71/118/EWG z dnia 15 lutego 1971 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel świeżym mięsem drobiowym [4], ostatnio zmieniona dyrektywą 77/27/EWG [5], ustanawia wymogi dotyczące uboju drobiu i inspekcji mięsa drobiowego przeznaczonego do handlu wewnątrzwspólnotowego i w Państwach Członkowskich;
hodowla drobiu i obrót mięsem drobiowym w dużej mierze stanowią przedmiot działalności drobnych producentów, którzy sprzedają swoje produkty na lokalnych targach, oraz stanowią znaczącą część gospodarki rolnej w niektórych regionach Wspólnoty; należy pozwolić na dalsze wykonywanie takiej działalności pod pewnymi warunkami;
metody produkcji stłuszczonej wątroby uniemożliwiają wypatroszenie świeżo ubitego ptaka bez poważnego uszkodzenia wątroby;
należy, zapewniając wymogi w zakresie higieny i inspekcji ustanowione na mocy legislacji wspólnotowej, w szczególności na mocy przepisów załącznika I rozdział I, III i XIV dyrektywy, do której następuje odniesienie, wprowadzić do tej legislacji konieczne szczegółowe zmiany,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł I
Do dyrektywy 71/118/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
W części A art. 3 ust. 1 lit. a) dodaje się akapit w brzmieniu:
"bez uszczerbku dla wymagań akapitu pierwszego, ptaki przeznaczone do produkcji stłuszczonej wątroby mogą być ogłuszane, wykrwawiane i oskubane w gospodarstwie rolnym prowadzącym tucz, pod warunkiem że operacje te wykonywane są w oddzielnym pomieszczeniu, które odpowiada wymogom przewidzianym w załączniku I rozdział I część C oraz że niewypatroszone tuszki są niezwłocznie, zgodnie z załącznikiem I rozdział XIV, przewożone do zatwierdzonego zakładu rozbioru, wyposażonego w specjalne pomieszczenie przewidziane w załączniku. I rozdz.
2.
W art. 3 ust. 5 akapit drugi skreśla się wyrazy "do dnia 15 sierpnia 1981 r."
3.
W załączniku I rozdział II ust. 2:
- dodaje się lit. b)a w brzmieniu:
- "b) a Jeżeli jest tam przeprowadzane patroszenie, pomieszczenie przeznaczone do patroszenia gęsi i kaczek hodowanych do produkcji stłuszczonej wątroby, które zostały ogłuszone, wykrwawione i oskubane w gospodarstwie rolnym prowadzącym tucz",
- do pierwszej linijki lit. h) dodaje się wyrazy "i w lit. b)a".
4.
W załączniku. I rozdział III pkt 3 lit. c) po wyrazach "i w pkt 2 lit. b)" dodaje się wyrazy "i w lit. b)a".
5.
W załączniku I rozdział IV pkt 13 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Jednakże w przypadku kaczek i gęsi hodowanych do produkcji stłuszczonej wątroby, ogłuszanych, wykrwawianych i oskubanych w gospodarstwie rolnym prowadzącym tucz, badanie przedubojowe może być przeprowadzone podczas ostatniego tygodnia tuczenia."
6.
W załączniku I rozdział IV pkt 14 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Jednakże w przypadku kaczek i gęsi hodowanych do produkcji stłuszczonej wątroby, ogłuszanych, wykrwawianych i oskubanych w gospodarstwie rolnym prowadzącym tucz niewypatroszonym tuszkom powinno towarzyszyć świadectwo określone w załączniku IIIa po przywozie do zakładu rozbioru wyposażonego w oddzielne pomieszczenie służące do patroszenia."
7.
W załączniku I rozdział. V pkt 23 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Jednakże kaczki i gęsi hodowane do produkcji stłuszczonej wątroby mogą być wypatroszone w ciągu 24 godzin, pod warunkiem że temperatura niewypatroszonych tuszek zostanie jak najszybciej doprowadzona do temperatury i utrzymana w temperaturze przewidzianej w rozdziale XII pkt 46 oraz że tuszki zostaną przewiezione zgodnie z zasadami higieny."
8.
Dodaje się następujący Załącznik:
"
„ZAŁĄCZNIK IIIb
+++++ TIFF +++++
"
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 1 lutego 1980 r. i bezzwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 15 stycznia 1980 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do nominalnych ilości i nominalnych pojemności dopuszczalnych w odniesieniu do niektórych produktów w opakowaniach jednostkowych
(80/232/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa Rady 76/211/EWG z dnia 20 stycznia 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do paczkowania według masy lub objętości niektórych produktów w opakowaniach jednostkowych [4] określa granice dopuszczalnych błędów o ujemnej wartości w zawartości takich produktów w opakowaniach jednostkowych oraz sposoby ich znakowania i metody kontroli, które należy stosować w odniesieniu do takich produktów, aby mogły one być wprowadzane do obrotu w całej Wspólnocie;
jednakże wyżej wspomniana dyrektywa nie usuwa wszystkich barier w handlu produktami w opakowaniach jednostkowych, które wynikają z różnic w przepisach dotyczących własności metrologicznych takich produktów; w szczególności Państwa Członkowskie stosują różne przepisy dotyczące objętości lub masy takich produktów; a zatem przepisy te powinny zostać zbliżone;
w celu zapewnienia większej przejrzystości rynku należy dla danego produktu możliwie najbardziej ograniczyć liczbę stosowanych ilości nominalnych, które są tak zbliżone, że mogą wprowadzać konsumenta w błąd;
ograniczenie to powinno obejmować pojemniki towarów paczkowanych oraz produkty sprzedawane według masy lub objętości;
artykuł 16 dyrektywy Rady 71/316/EWG z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wspólnych przepisów dotyczących przyrządów pomiarowych oraz metod kontroli metrologicznej [5], ze zmianami wprowadzonymi na mocy Traktatu o Przystąpieniu [6], stanowi, że harmonizacja wymogów dotyczących wprowadzania do obrotu określonych produktów, w szczególności w zakresie określania paczkowanych ilości, może stanowić przedmiot odrębnych dyrektyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa stosuje się do produktów oferowanych w formie paczkowanej zgodnie z art. 1 i 2 dyrektywy 76/211/EWG oraz określonych w załącznikach do niniejszej dyrektywy; niniejsza dyrektywa nie stosuje się do produktów w opakowaniach jednostkowych przeznaczonych wyłącznie do użytku profesjonalnego.
Artykuł 2
Produkty określone w art. 1 dzielą się na trzy grupy:
a) produkty sprzedawane według masy lub objętości, z wyjątkiem produktów określonych w lit. b) i c).
Załącznik I określa dla każdego z takich produktów wartości nominalnych ilości zawartości opakowań;
b) produkty sprzedawane według masy lub objętości, oferowane w pojemnikach sztywnych wymienione w załączniku II, z wyjątkiem produktów wymienionych w załączniku I.
Załącznik II określa dla takich produktów wartości pojemności tych pojemników;
c) produkty oferowane w formie aerozolu.
Załącznik III określa objętości fazy ciekłej dla takich produktów i w przypadkach pojemników metalowych również pojemności tych pojemników.
Artykuł 3
Opakowania jednostkowe muszą w każdym przypadku być opatrzone oznakowaniem wskazującym nominalną masę lub nominalną objętość zawartości danego produktu zgodnie z wymogami dyrektywy 76/211/EWG.
W przypadkach określonych w art. 2 lit. b) i c) pojemniki muszą być także opatrzone oznakowaniem wskazującym w taki sposób, aby nie dopuścić do pomylenia z wyżej określonym oznakowaniem, ich nominalną pojemność, zgodnie z wymogami określonymi w załączniku II i załączniku III pkt 1, lub tam gdzie to stosowne, informację o normach EN określonych w załącznikach.
Artykuł 4
W przypadkach opakowań grupowych składających się z dwóch lub więcej opakowań indywidualnych, wartości wymienione w załącznikach I, II i III stosuje się w odniesieniu do każdego z poszczególnych opakowań indywidualnych.
W przypadkach opakowań jednostkowych składających się z dwóch lub więcej opakowań indywidualnych, nieprzeznaczonych do sprzedaży osobno, wartości wymienione w załącznikach I, II i III stosuje się w odniesieniu do całego opakowania jednostkowego.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie nie mogą odmówić, zabronić lub ograniczyć wprowadzania do obrotu opakowań, które spełniają wymogi przewidziane w niniejszej dyrektywie, ze względu na nominalne ilości zawartości tych opakowań określone w załączniku I i załączniku III pkt 2, ze względu na nominalne pojemności pojemników w przypadku opakowań wymienionych w załączniku II, lub ze względu na którąkolwiek z wyżej wymienionych przesłanek w przypadku produktów wymienionych w załączniku III pkt 1.
Artykuł 6
W okresie przed dniem 1 stycznia 1982 r. Państwa Członkowskie nie mogą odmówić, zabronić lub ograniczyć wprowadzania do obrotu opakowań spełniających wymogi określone w dyrektywie 76/211/EWG, których nominalna ilość lub pojemność odnośnego opakowania ma wartość inną niż wartości określone w niniejszej dyrektywie, a które zostały wprowadzone do obrotu w zainteresowanych Państwach Członkowskich w dniu jej notyfikacji.
Przepisów akapitu pierwszego nie stosuje się w odniesieniu do środków, które zostaną przyjęte przez Zjednoczone Królestwo i Irlandię w celu określenia odnośnych wartości w międzynarodowych jednostkach miary.
Artykuł 7
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie 24 miesięcy od dnia jej notyfikacji i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 8
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 21 listopada 1979 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 76/756/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do instalacji urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej na pojazdach silnikowych i ich przyczepach
(80/233/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 78/547/EWG [2], w szczególności jej art. 11, 12 i 13,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/756/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do instalacji urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej na pojazdach silnikowych i ich przyczepach [3], a także mając na uwadze, co następuje:
w świetle zdobytego doświadczenia, jak również ze względu na obecny stan postępu technicznego, możliwe jest rozszerzenie i dostosowanie określonych wymagań do rzeczywistych warunków przeprowadzanych badań;
w ślad za tymi zmianami będą przyjęte kolejne, rozpatrywane obecnie zmiany, których skutkiem będzie zaostrzenie określonych wymagań, mające na celu zwiększenie bezpieczeństwa zarówno użytkowników pojazdów, jak i innych użytkowników dróg;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw w Celu Zniesienia Barier Technicznych w Handlu Pojazdami Silnikowymi,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 76/756/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1. artykuł 2 i 3 zastępuje się art. 2 w brzmieniu:
"Artykuł 2
1.
Z mocą od 1 maja 1980 r. żadne Państwo Członkowskie nie może, z przyczyn odnoszących się do urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej, zarówno obowiązkowych, jak i nieobowiązkowych, wymienionych w ppkt. 1.5.7–1.5.20. załącznika I:
- odmówić, w odniesieniu do typu pojazdu, udzielenia homologacji typu EWG, wydania dokumentu przewidzianego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 70/156/EWG lub udzielenia krajowej homologacji typu, lub
- zakazać dopuszczenia do ruchu pojazdów,
jeżeli instalacja urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej w tym typie pojazdu lub tych pojazdach jest zgodna z przepisami niniejszej dyrektywy.
2.
Z mocą od 1 stycznia 1981 r. Państwa Członkowskie:
- nie mogą już wydawać dokumentu przewidzianego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 70/156/EWG w odniesieniu do typu pojazdu, w którym instalacja urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej nie jest zgodna z przepisami niniejszej dyrektywy,
- mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji typu w odniesieniu do typu pojazdu, którego urządzenia oświetleniowe i sygnalizacji świetlnej nie są zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy.
3.
Z mocą od 1 października 1982 r. Państwa Członkowskie mogą zakazać dopuszczania do ruchu pojazdów, w odniesieniu do których świadectwo zgodne z art. 10 dyrektywy 70/156/EWG dotyczące instalacji urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej zostało wystawione po 1 października 1979 r., jeżeli te urządzenia nie są zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy."
2.
Artykuły 4, 5, 6 i 7 otrzymują odpowiednio oznaczenia 3, 4, 5 i 6.
3.
W załącznikach I i II wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do 30 kwietnia 1980 r. i niezwłocznie informują o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Jedenasta dyrektywa Rady
z dnia 26 marca 1980 r.
w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych – wyłączenie francuskich departamentów zamorskich z zakresu stosowania dyrektywy 77/388/EWG
(80/368/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 99 i 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 227 ust. 2 akapit trzeci Traktatu zobowiązuje instytucje Wspólnoty w ramach procedur przewidzianych w tym Traktacie do dbania o umożliwienie rozwoju gospodarczego i społecznego francuskich departamentów zamorskich;
zgodnie z orzeczeniem Trybunału Sprawiedliwości z dnia 10 października 1978 r., wydanym w sprawie 148/77, postanowienia Traktatu oraz przepisy prawa wtórnego stosuje się we francuskich departamentach zamorskich, chyba że przez instytucje Wspólnoty jest podjęta decyzja o przyjęciu środków szczególnie pasujących do gospodarczych i społecznych warunków tych departamentów;
z przyczyn związanych ze swoim położeniem geograficznym oraz sytuacją gospodarczą i społeczną francuskie departamenty zamorskie powinny być wyłączone z zakresu stosowania wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, ustanowionego w dyrektywie Rady 77/388/EWG [1];
wykonanie niniejszej dyrektywy nie pociąga za sobą żadnych zmian w ustawodawstwach Państw Członkowskich,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W art. 3 ust. 2 dyrektywy 77/388/EWG dodaje się następujące tiret:
"— Republika Francuska:
- departamenty zamorskie."
Artykuł 2
Niniejszą dyrektywą stosuje się od dnia 1 stycznia 1979 r.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 28 marca 1980 r.
zmieniająca załącznik II do dyrektywy Rady 76/895/EWG odnoszącej się do ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w owocach i warzywach oraz na ich powierzchni
(80/428/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/895/EWG z dnia 23 listopada 1976 r. odnoszącą się do ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w owocach i warzywach oraz na ich powierzchni [1], w szczególności jej art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: wspomniany artykuł przewiduje, że jeżeli Państwo Członkowskie uzna, że najwyższy dopuszczalny poziom ustalony w załączniku II może zagrażać zdrowiu ludzi lub zwierząt innych niż organizmy szkodliwe, takie Państwo Członkowskie może czasowo obniżyć ten poziom na swoim terytorium;
Królestwo Niderlandów powołało się na przepisy wspomnianego artykułu w odniesieniu do najwyższych dopuszczalnych poziomów ustalonych dla dimetoatu, ometoatu i fenchlorfosu;
w przypadku dimetoatu i ometoatu wymagane są dalsze badania, aby możliwe było opracowanie przez Komisję środków, jakie należy podjąć;
jednakże w przypadku fenchlorfosu wskazane jest niezwłoczne zmniejszenie najwyższego dopuszczalnego poziomu ustalonego w załączniku II do najniższego poziomu zgodnego z obecną dobrą praktyką rolniczą, uwzględniając ograniczenia zakresu jego stosowania oraz w związku z możliwą obecnością niepożądanych substancji zanieczyszczających w środkach zawierających fenchlorfos, a zatem w jego pozostałościach;
pożądane jest również dostosowanie definicji jego dopuszczalnych pozostałości do praktyki międzynarodowej poprzez włączenie jego głównego metabolitu;
środki, przewidziane w niniejszej dyrektywie, są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku II do dyrektywy 76/895/EWG pozycja nr 15/56 dotycząca "fenchlorfosu", wprowadza się następujące zmiany:
Nr EWG _BAR_ Pestycydy _BAR_ Najwyższe dopuszczalne poziomy (w mg/kg (części na milion)) _BAR_
Nazwa zwyczajowa _BAR_ Wzór chemiczny _BAR_
15/56 _BAR_ Fenchlorfos _BAR_ 0,0-dimetylo 0-(2,4,5-trichlorofenolo) tiofosfotioat _BAR_ Obliczony jako fenchlorfos 0,01 _BAR_
_BAR_ włączając _BAR_ _BAR_
– _BAR_ – _BAR_ 0,0-dimetylo 0-(2,4,5-trichlorofenolo) fosforan _BAR_
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania art. 1 nie później niż do dnia 31 marca 1981 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 2 maja 1980 r.
dopuszczająca w niektórych przypadkach wprowadzanie do obrotu mieszanek paszowych w niezamkniętych szczelnie opakowaniach lub pojemnikach
(80/511/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 79/373/EWG z dnia 21 kwietnia 1979 r. w sprawie obrotu mieszankami paszowymi [1], w szczególności jej art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: na podstawie przepisów wyżej wymienionej dyrektywy mieszanki paszowe ogólnie muszą być wprowadzane do obrotu w szczelnie zamkniętych opakowaniach lub pojemnikach; jednakże odstępstwa od tej reguły mogą być przyznane na poziomie wspólnotowym;
prawa obowiązujące obecnie w Państwach Członkowskich przewidują niektóre wyłączenia od obowiązku wprowadzania do obrotu mieszanek paszowych w szczelnie zamkniętych opakowaniach lub pojemnikach; z tego względu w celu ułatwienia wprowadzenia w życie przepisów dyrektywy 73/373/EWG odstępstwa, które wydają się uzasadnione ze względów praktycznych lub gospodarczych, powinny być udzielone na poziomie wspólnotowym;
w celu zapewnienia, że tożsamość oraz jakość mieszanek paszowych jest zgodna z obowiązującymi przepisami dotyczącymi etykietowania, niezbędne jest odróżnienie tych przypadków, gdy przez odstępstwa od obecnych przepisów mieszanki paszowe mogą być wprowadzane do obrotu luzem lub w niezamkniętych szczelnie pojemnikach, od tych przypadków, gdy mogą być wprowadzone do obrotu albo luzem, albo w niezamkniętych szczelnie opakowaniach lub pojemnikach;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie zarządzają, że mieszanki paszowe mogą być wprowadzone do obrotu luzem lub w niezamkniętych szczelnie pojemnikach w przypadku:
a) dostaw między producentami mieszanek paszowych;
b) dostaw od producentów pasz złożonych do firm pakujących;
c) mieszanek paszowych uzyskiwanych z mieszania ziaren lub całych owoców;
d) bloków lub lizawek;
e) małych ilości mieszanek paszowych nieprzekraczających 50 kilogramów masy, które są przeznaczone dla użytkownika końcowego i są brane bezpośrednio z opakowania lub pojemnika, które przed otwarciem były zgodne z wymaganiami przepisów art. 4 ust. 1 dyrektywy 79/373/EWG.
2.
Państwa Członkowskie zarządzają, że mieszanki paszowe mogą być wprowadzone do obrotu luzem lub w niezamkniętych szczelnie pojemnikach, lecz nie w niezamkniętych szczelnie opakowaniach w przypadku:
a) mieszanek paszowych dostarczanych bezpośrednio końcowemu użytkownikowi;
b) pasz melasowanych składających się z nie więcej niż trzech składników;
c) pasz granulowanych.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 stycznia 1981 r. Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa jest skierowana do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 9 czerwca 1980 r.
określająca symbol mogący znajdować się na materiałach lub przedmiotach wchodzących w kontakt ze środkami spożywczymi
(80/590/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/893/EWG z dnia 23 listopada 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi [1], w szczególności jej art. 7 ust. 1 lit. a) tiret ostatnie,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 7 ust. 1 lit. a) tiret ostatnie dyrektywy 76/893/EWG przewiduje określenie symbolu, który może znajdować się na materiałach i przedmiotach, zastępując adnotację "do stosowania w kontakcie z żywnością" lub jakiekolwiek szczególne oznakowanie dotyczące stosowania takich materiałów i przedmiotów;
symbol taki musi być z łatwością zrozumiały; nadto musi być możliwe umieszczanie go na materiałach i przedmiotach lub innych przedmiotach zgodnie z zastosowaniem najwyższych możliwych warunków technicznych;
symbol, stanowiący Załącznik do niniejszej dyrektywy, spełnia te wymogi;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Symbol, określony w art. 7 ust. 1 lit. a) tiret ostatnie dyrektywy 76/893/EWG, jest symbolem stanowiącym Załącznik do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne w celu dopuszczenia stosowania symbolu określonego w art. 1 z mocą od dnia 1 stycznia 1981 r.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 24 czerwca 1980 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do przestrzeni roboczej, dostępu do miejsca kierowcy oraz drzwi i okien kołowych ciągników rolniczych lub leśnych
(80/720/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Zgromadzenia [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3];
a także mając na uwadze, co następuje: wymagania techniczne, które muszą spełniać ciągniki na mocy ustawodawstw krajowych odnoszą się między innymi do przestrzeni roboczej, dostępu do miejsca kierowcy (sposoby wchodzenia i wychodzenia) oraz drzwi i okien;
w związku z różnicami jakie istnieją między przepisami krajowymi poszczególnych Państw Członkowskich zachodzi konieczność przyjęcia przez wszystkie te państwa, w uzupełnieniu do ich obowiązujących obecnie przepisów krajowych lub w miejsce tych przepisów, jednolitych regulacji, które pozwolą na objęcie każdego typu ciągnika homologacją typu EWG, będącą przedmiotem dyrektywy Rady 74/150/EWG z dnia 4 marca 1974 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu kołowych ciągników rolniczych lub leśnych [4], zmienionej dyrektywą 79/694/EWG [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
"Ciągnik rolniczy lub leśny" oznacza każdy pojazd silnikowy, wyposażony w koła lub gąsienice, mający przynajmniej dwie osie, którego główna funkcja polega na mocy pociągowej i który został specjalnie skonstruowany w celu holowania, pchania, przewożenia lub napędzania niektórych narzędzi, maszyn lub przyczep przeznaczonych do stosowania w rolnictwie lub leśnictwie.
Może być on wyposażony w celu przewozu rzeczy i osób.
2.
Niniejszą dyrektywę stosuje się jedynie do ciągników określonych w ust. 1 powyżej, wyposażonych w ogumienie pneumatyczne, dwie osie, których maksymalna prędkość konstrukcyjna wynosi 6–25 km/h oraz których minimalny stały lub zmienny rozstaw osi wynosi przynajmniej 1150 mm.
Artykuł 2
Żadne Państwo Członkowskie nie może odmówić homologacji typu EWG lub krajowej homologacji typu ciągnika, odmówić dokonania rejestracji lub zakazać sprzedaży, dopuszczenia do ruchu lub eksploatowania jakiegokolwiek ciągnika ze względu na:
- przestrzeń roboczą,
- dostęp do miejsca kierowcy (sposoby wchodzenia i wychodzenia),
- drzwi i okna,
jeżeli spełniają one wymagania określone w załączniku I.
Artykuł 3
Wszelkie zmiany konieczne do dostosowania wymagań załącznika I do postępu technicznego przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 13 dyrektywy 74/150/EWG.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie 18 miesięcy od jej ogłoszenia i niezwłocznie informują o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 25 czerwca 1980 r.
w sprawie przejrzystości stosunków finansowych między Państwami Członkowskimi a przedsiębiorstwami publicznymi
(80/723/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 90 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: przedsiębiorstwa publiczne odgrywają istotną rolę w gospodarce narodowej Państw Członkowskich;
Traktat EWG w żaden sposób nie narusza zasad dotyczących systemu prawa własności w Państwach Członkowskich i dlatego musi być zapewnione równe traktowanie przedsiębiorstw prywatnych i publicznych;
Traktat EWG wymaga zapewnienia przez Komisję, że Państwa Członkowskie nie przyznają przedsiębiorstwom publicznym bądź prywatnym pomocy niezgodnej ze wspólnym rynkiem;
jednakże kompleksowość stosunków finansowych między krajowymi władzami publicznymi a przedsiębiorstwami publicznymi przyczynia się do przeszkodzenia w wykonywaniu tego obowiązku;
rzetelne i skuteczne stosowanie zasad pomocy zapisanych w Traktacie EWG i odnoszących się zarówno do przedsiębiorstw publicznych jak i prywatnych będzie możliwe dopiero, jeżeli te stosunki finansowe uczyni się przejrzystymi;
przejrzystość taka, zastosowana do przedsiębiorstw publicznych, powinna umożliwić dokonanie wyraźnego odróżnienia roli państwa jako władzy publicznej od jego roli jako właściciela;
artykuł 90 ust. 1 nadaje Państwom Członkowskim pewne obowiązki w odniesieniu do przedsiębiorstw publicznych; art. 90 ust. 3 wymaga zapewnienia przez Komisję, że obowiązki te są przestrzegane, i wyposaża ją w tym celu w konieczne środki; pociąga to za sobą określenie warunków dla osiągnięcia przejrzystości;
powinno być wyraźnie określone, co należy rozumieć pod pojęciami "władze publiczne" i "przedsiębiorstwa publiczne";
władze publiczne mogą wywierać dominujący wpływ na zachowanie przedsiębiorstw publicznych nie tylko w przypadku, gdy są one właścicielem lub posiadają większościowy udział, ale również z racji kompetencji, jakie posiadają w organach zarządzających lub nadzorczych w wyniku przepisów odnoszących się do przedsiębiorstwa bądź sposobu, w jaki rozdzielany jest portfel akcji;
przekazywanie funduszy publicznych do przedsiębiorstw publicznych może odbywać się bezpośrednio lub pośrednio; przejrzystość musi być osiągnięta bez względu na sposób, w jaki dokonuje się taki przekaz funduszy publicznych; konieczne może być również zapewnienie, że dostępne są odpowiednie informacje dotyczące przyczyn takiego przekazu funduszy publicznych oraz ich rzeczywistego wykorzystania;
Państwa Członkowskie mogą poprzez swoje przedsiębiorstwa publiczne usiłować osiągnąć cele inne niż handlowe; w niektórych przypadkach państwo kompensuje przedsiębiorstwom publicznym zaciągane przez nie obciążenia finansowe; przejrzystość musi by zapewniona także w przypadku takiej rekompensaty;
niektóre przedsiębiorstwa powinny być wykluczone ze stosowania niniejszej dyrektywy z racji charakteru swojej działalności lub wielkości swoich obrotów; dotyczy to niektórych działań pozostających poza sferą konkurencji lub takich, które są już objęte szczególnymi środkami wspólnotowymi, zapewniającymi odpowiednią przejrzystość, przedsiębiorstw publicznych należących do sektorów działalności, dla których powinno być wydane odrębne postanowienie, oraz tych, których działalność nie jest prowadzona na taką skalę, która usprawiedliwiałaby obciążenie administracyjne wynikające z zapewnienia przejrzystości;
niniejsza dyrektywa nie narusza innych postanowień Traktatu, w szczególności jego art. 90 ust. 2, art. 93 i art. 223;
przedsiębiorstwa, o których mowa, konkurują z innymi przedsiębiorstwami i dlatego zdobyte informacje powinny być objęte obowiązkiem tajemnicy zawodowej;
niniejsza dyrektywa musi być stosowana przy ścisłej współpracy Państw Członkowskich i w miarę potrzeb korygowana w świetle doświadczenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie zapewnią, żeby stosunki finansowe między władzami publicznymi i przedsiębiorstwami publicznymi były przejrzyste, jak przewidziano w niniejszej dyrektywie, tak aby wyraźne były następujące elementy:
a) fundusze publiczne udostępniane bezpośrednio przez władze publiczne zainteresowanym przedsiębiorstwom publicznym;
b) fundusze publiczne udostępniane przez władze publiczne za pośrednictwem przedsiębiorstw publicznych lub instytucji finansowych;
c) rzeczywiste wykorzystanie tych funduszy publicznych.
Artykuł 2
Dla celów niniejszej dyrektywy:
- przez "władze publiczne" rozumie się:
władze państwowe oraz regionalne i lokalne,
- przez "przedsiębiorstwa publiczne" rozumie się:
każde przedsiębiorstwo, na które władze publiczne mogą, bezpośrednio lub pośrednio, wywierać dominujący wpływ z racji bycia jego właścicielem, posiadania w nim udziału kapitałowego lub zasad, które nim rządzą.
Dominujący wpływ ze strony władz publicznych ma miejsce wówczas, gdy władze te, bezpośrednio lub pośrednio, w odniesieniu do przedsiębiorstwa:
a) posiadają większą część subskrybowanego kapitału przedsiębiorstwa; lub
b) kontrolują większość głosów przypadających na akcje wyemitowane przez przedsiębiorstwa; lub
c) mogą mianować więcej niż połowę członków organu administracyjnego, zarządzającego lub nadzorczego przedsiębiorstwa.
Artykuł 3
Przejrzystość, określoną w art. 1, stosuje się w szczególności do następujących aspektów stosunków finansowych między władzami publicznymi i przedsiębiorstwami publicznymi:
a) wyrównywania strat operacyjnych;
b) pozostawienia kapitału do dyspozycji;
c) niepodlegających zwrotowi dotacji, lub pożyczek na uprzywilejowanych warunkach;
d) przyznawania korzyści finansowych przez zrzekanie się zysków lub zwrotu należnych sum;
e) zrzekania się normalnego zysku od wykorzystanych funduszy publicznych;
f) kompensowania obciążeń finansowych nakładanych przez władze publiczne.
Artykuł 4
Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do stosunków finansowych między władzami publicznymi a:
a) przedsiębiorstwami publicznymi, w odniesieniu do usług, których świadczenie nie może znacząco wpływać na handel między Państwami Członkowskimi;
b) przedsiębiorstwami publicznymi, w odniesieniu do działalności prowadzonej w jednej z następujących dziedzin:
- woda i energia, w tym w przypadku energii jądrowej — produkcji i wzbogacania uranu, przetwarzania napromienionych paliw oraz przygotowania materiałów zawierających pluton,
- poczta i telekomunikacja,
- transport;
c) publicznymi instytucjami kredytowymi;
d) przedsiębiorstwami publicznymi, których obroty netto nie osiągnęły kwoty 40 milionów liczonych w europejskiej jednostce rozliczeniowej w ciągu dwóch lat obrotowych poprzedzających rok, w którym fundusze określone w art. 1 zostały udostępnione lub wykorzystane.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, że informacje dotyczące stosunków finansowych określonych w art. 1 będą do dyspozycji Komisji przez pięć lat od zakończenia roku obrotowego, w którym fundusze publiczne zostały udostępnione zainteresowanym przedsiębiorstwom publicznym.
Jednakże w przypadku wykorzystania tychże funduszy w późniejszym roku obrotowym, okres pięciu lat zaczyna się od końca tego roku obrotowego.
2.
Państwa Członkowskie, w przypadku gdy Komisja uzna za niezbędne poprosić o to, dostarczą jej informacje określone w ust. 1 wraz ze wszelkimi niezbędnymi informacjami drugoplanowymi, w szczególności tymi, które odnoszą się do celów, do osiągnięcia których państwa dążą.
Artykuł 6
1.
Komisja nie ujawni takich informacji dostarczonych jej na podstawie art. 5 ust. 2 w związku z objęciem tych informacji obowiązkiem tajemnicy zawodowej.
2.
Ustęp 1 nie stanowi przeszkody dla opublikowania ogólnych informacji bądź badań, które nie zawierają informacji odnoszących się do poszczególnych przedsiębiorstw publicznych, do których stosuje się niniejszą dyrektywę.
Artykuł 7
Komisja będzie regularnie informować Państwa Członkowskie o rezultatach stosowania niniejszej dyrektywy.
Artykuł 8
Państwa Członkowskie podejmą środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 31 grudnia 1981 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 9
Niniejsza dyrektywa jest skierowana do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 17 lipca 1980 r.
zmieniająca załącznik II do dyrektywy Rady 66/401/EWG w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych
(80/754/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 66/401/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 79/692/EWG [2], w szczególności jej art. 21 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje: w świetle rozwoju wiedzy naukowo-technicznej załącznik II do dyrektywy 66/401/EWG należy zmienić z przyczyn określonych poniżej;
należy dostosować normę odnoszącą się do maksymalnej zawartości liczby nasion Rumex spp. do jakości nasion zazwyczaj otrzymywanych;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku II do dyrektywy 66/401/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w sekcji I (2) (A) tekst pozycji kolumny 14 otrzymuje brzmienie: "Rumex spp. inne niż Rumex acetosella i Rumex maritimus";
2) w sekcji I (2) (B) tekst n) otrzymuje brzmienie:
"Określenie liczby nasion Rumex spp. innych niż Rumex acetosella i Rumex maritimus nie musi być dokonane, chyba że istnieje wątpliwość, czy spełnione są warunki określone w kolumnie 14";
3) w sekcji II (2) (A) tekst pozycji kolumny 4 otrzymuje brzmienie: "Rumex spp. inne niż Rumex acetosella i Rumex maritimus".
Artykuł 2
1.
Nie później niż do dnia 1 lipca 1980 r. Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
2.
Państwa Członkowskie zapewnią, że materiał siewny roślin pastewnych nie jest przedmiotem ograniczeń handlowych z powodu różnych dat wykonania niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 8 lipca 1980 r.
ustanawiająca wspólnotową metodę analizy do celów urzędowej kontroli poziomu monomeru chlorku winylu w materiałach i wyrobach, które przeznaczone są do kontaktu ze środkami spożywczymi
(80/766/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnoty Europejskie,
uwzględniając dyrektywę Rady 78/142/EWG z dnia 30 stycznia 1978 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do materiałów i wyrobów zawierających monomer chlorku winylu przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi [1], w szczególności jej art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 2 dyrektywy 78/142/EWG ustanawia, że takie materiały i wyroby nie mogą zawierać monomeru chlorku winylu w ilości przekraczającej 1 miligram na 1 kilogram gotowego produktu, a art. 3 ustanawia, że granica ta musi być kontrolowana wspólnotową metodą analizy;
na podstawie serii prób przeprowadzonych we współpracy między laboratoriami stwierdzono, że metoda opisana w Załączniku jest wystarczająco dokładna i powtarzalna, by mogła zostać przyjęta jako wspólnotowa metoda analizy;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie wymagają, aby analizy niezbędne do urzędowej kontroli poziomu monomeru chlorku winylu w materiałach i wyrobach przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi, określone w Załączniku jako "materiały i wyroby", były wykonywane zgodnie z metodą opisaną w Załączniku.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej w terminie osiemnastu miesięcy od jej notyfikacji.
Państwa Członkowskie niezwłocznie informują o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 15 lipca 1980 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie wydobywania i wprowadzania do obrotu naturalnych wód mineralnych
(80/777/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: ustawodawstwa Państw Członkowskich definiują naturalne wody mineralne; różne definicje są w tym zakresie przyjęte we Wspólnocie; te przepisy ustawowe ustalają warunki, według których naturalne wody mineralne uznawane są za takie wody oraz regulują warunki wydobywania ze źródeł; ustanawiają również szczególne zasady obrotu tymi wodami;
różnice między tymi przepisami utrudniają swobodny przepływ naturalnych wód mineralnych, powodując zasadniczo różne sytuacje konkurencyjne i w związku z tym bezpośrednio wpływają na tworzenie i funkcjonowanie wspólnego rynku;
w tym szczególnym przypadku, zniesienie tych przeszkód może być osiągnięte zarówno przez nałożenie obowiązku na każde Państwo Członkowskie dopuszczenia do obrotu na swoim terytorium naturalnych wód mineralnych, uznanych za takie wody przez każde z pozostałych Państw Członkowskich, jak i przez ustanowienie wspólnych zasad dotyczących w szczególności spełnianych wymagań mikrobiologicznych oraz warunków, w których musi być stosowane szczególne nazewnictwo niektórych wód mineralnych;
do czasu zawarcia umów o wzajemnym uznawaniu naturalnych wód mineralnych między Wspólnotą i państwami trzecimi, należy ustanowić warunki, w których, do czasu wejścia w życie wymienionych umów, podobne artykuły przywożone z państw trzecich mogą być przywożone do Wspólnoty jako naturalne wody mineralne;
należy podjąć starania w celu zapewnienia, żeby naturalne wody mineralne utrzymywały w fazie obrotu określone cechy, które były podstawą uznania tych wód za naturalne wody mineralne; dlatego pojemniki używane do pakowania wód mineralnych powinny mieć odpowiednie zamknięcie;
w zakresie etykietowania naturalne wody mineralne podlegają ogólnym zasadom przewidzianym w dyrektywie Rady 79/112/EWG z dnia 18 grudnia 1978 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do etykietowania, prezentacji i reklamowania środków spożywczych przeznaczonych na sprzedaż końcowemu konsumentowi [4]; odpowiednio niniejsza dyrektywa może ograniczyć się do ustanowienia przepisów dodatkowych i odstępstw, które powinny zostać dokonane w stosunku do tych zasad ogólnych;
w celu uproszczenia i przyspieszenia procedury należy powierzyć Komisji przyjęcie technicznych środków wykonawczych, w szczególności określenie procedur pobierania próbek oraz metod analizy niezbędnych dla kontroli składu naturalnych wód mineralnych;
we wszystkich przypadkach, w których Rada nakłada na Komisję odpowiedzialność za ustanawianie przepisów wykonawczych dotyczących środków spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi, należy przewidzieć procedurę ustanawiającą ścisłą współpracę między Państwami Członkowskimi i Komisją w ramach Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych, powołanego decyzją 69/414/EWG [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa dotyczy wód wydobywanych z ziemi Państwa Członkowskiego i uznanych przez właściwe władze tego Państwa Członkowskiego za naturalne wody mineralne, odpowiadające wymogom sekcji I załącznika I.
2.
Niniejsza dyrektywa dotyczy również wód wydobywanych z ziemi państwa trzeciego, przywożonych do Wspólnoty i uznanych za naturalne wody mineralne przez właściwe władze Państwa Członkowskiego.
Wody określone w akapicie pierwszym mogą być przedmiotem takiego uznania, jedynie jeśli zostało zaświadczone przez właściwe władze w kraju wydobywania, że wody te są zgodne z załącznikiem I sekcja I oraz że dokonuje się regularnej kontroli stosowania wymogów załącznika II pkt 2.
Okres ważności zaświadczenia określonego w akapicie drugim nie może przekroczyć dwóch lat.
Nie zachodzi konieczność powtarzania procedury uznania określonej w akapicie pierwszym, jeśli zaświadczenie zostało odnowione przed końcem wspomnianego okresu.
3.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania:
- do wód, które są produktami leczniczymi w rozumieniu dyrektywy 65/65/EWG [6],
- do naturalnych wód mineralnych wykorzystywanych w celach leczniczych u źródła w zakładach termalnych lub wodoleczniczych.
4.
Podstawy uznania określone w ust. 1 i 2 są przedstawiane w odpowiedniej formie przez właściwe władze Państwa Członkowskiego oraz są urzędowo publikowane.
5.
Każde Państwo Członkowskie powiadamia Komisję o przypadkach, w których dokonano uznania określonego w ust. 1 i 2 lub cofnięcia takiego uznania.
Wykaz wód uznanych za naturalne wody mineralne jest publikowany w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne w celu, aby tylko wody określone w art. 1 i które odpowiadają przepisom niniejszej dyrektywy mogły być wprowadzane do obrotu jako naturalne wody mineralne.
Artykuł 3
Naturalne wody mineralne mogą być wydobywane ze źródeł i butelkowane jedynie zgodnie z załącznikiem II.
Artykuł 4
1.
Naturalna woda mineralna, w stanie u źródła, nie może być przedmiotem żadnych procesów lub uzupełnienia innych niż:
a) usuwanie nietrwałych związków, takich jak związki żelaza i siarki, przez filtrację lub dekantację, poprzedzone ewentualnie natlenianiem, w zakresie w jakim przetwarzanie takie nie zmienia składu wody w odniesieniu do jej zasadniczych składników, nadających jej właściwości;
b) usuwanie całkowite lub częściowe wolnego ditlenku węgla wyłącznie fizycznymi metodami;
c) nasycanie lub ponowne nasycanie ditlenkiem węgla na warunkach określonych w załączniku I sekcja III.
2.
W szczególności zabrania się stosowania jakichkolwiek procesów dezynfekcyjnych niezależnie od sposobu; z zastrzeżeniem ust. 1 lit. c) zakazane jest dodawanie składników hamujących rozwój bakterii lub innych procesów mogących zmienić zawartość żywotnych kolonii w naturalnej wodzie mineralnej.
3.
Ustęp 1 nie stanowi podstawy dla zakazu używania naturalnej wody mineralnej do produkcji napojów bezalkoholowych.
Artykuł 5
1.
U źródła całkowita zawartość odradzających się kolonii w naturalnej wodzie mineralnej musi odpowiadać jej normalnej zawartości żywotnych kolonii i świadczyć o skutecznej ochronie źródła przed wszelkim skażeniem.
Całkowita zawartość kolonii ustalana jest na warunkach określonych w załączniku I sekcja II pkt 1.3.3.
Po butelkowaniu całkowita zawartość kolonii u źródła nie może przekroczyć 100 na mililitr przy 20–22 °C w czasie 72 godzin na agarze lub mieszance agaru i żelatyny oraz nie może przekroczyć 20 na mililitr przy 37 °C w czasie 24 godzin na agarze.
Całkowita zawartość kolonii jest mierzona w czasie 12 godzin następujących po butelkowaniu, przy czym woda przechowywana jest przez te 12 godzin w temperaturze 4 ± 1 °C.
U źródła wartości te nie powinny normalnie przekroczyć, odpowiednio, 20 na mililitr w 20–22 °C w czasie 72 godzin i 5 na mililitr w 37 °C w czasie 24 godzin, w rozumieniu, że są to wartości wzorcowe a nie maksymalne dopuszczalne zagęszczenia.
2.
U źródła i podczas obrotu naturalna woda mineralna musi być wolna od:
a) pasożytów i mikroorganizmów chorobotwórczych;
b) escherichia coli i innych bakterii grupy coli oraz paciorkowców kałowych w 250 ml badanej próbki;
c) zarodnikowych beztlenowców redukujących siarczyny w 50 ml badanej próbki;
d) pseudomonas aeruginosa w 250 ml badanej próbki.
3.
Bez uszczerbku dla ust. 1 i 2 oraz dla warunków wydobywania przewidzianych w załączniku II, w fazie obrotu:
- całkowita zawartość kolonii odradzających się w naturalnej wodzie mineralnej może wynikać tylko z normalnego wzrostu zawartości bakterii, które znajdowały się w niej u źródła,
- naturalna woda mineralna nie ma żadnych wad organoleptycznych.
Artykuł 6
Każdy pojemnik używany do pakowania naturalnych wód mineralnych musi być wyposażony w zamknięcie przewidziane dla uniknięcia wszelkiej możliwości zafałszowania lub skażenia.
Artykuł 7
1.
Nazwą handlową naturalnych wód mineralnych jest "naturalna woda mineralna" lub, w przypadku naturalnej wody mineralnej musującej zdefiniowanej w sekcji III załącznika I, w zależności od przypadku: "naturalna woda mineralna z naturalną zawartością ditlenku węgla", "naturalna woda nasycona ditlenkiem węgla naturalnego pochodzenia", "naturalna woda mineralna nasycona ditlenkiem węgla".
Nazwa handlowa naturalnych wód mineralnych, które podlegały obróbce określonej w art. 4 ust. 1 lit. b), jest uzupełniona następującymi oznaczeniami, w zależności od przypadku: "całkowicie odgazowana" lub "częściowo odgazowana".
2.
Oznakowanie naturalnych wód mineralnych musi również zawierać obowiązkowo następujące oznaczenia:
a) - albo słowa "skład zgodny z wynikami urzędowo uznanej analizy z dnia… (data analizy)",
- albo określenie składu analitycznego, wymieniające składniki charakterystyczne;
b) miejsce, gdzie odbywa się wydobycie ze źródła oraz jego nazwa.
3.
Państwa Członkowskie mogą również:
a) utrzymać przepisy, które wymagają wskazania kraju pochodzenia; jednakże takie oznaczenie nie może być wymagane dla naturalnych wód mineralnych pochodzących ze źródła znajdującego się na terytorium Wspólnoty;
b) wprowadzić przepisy wymagające wskazania wszelkich procesów określonych w art. 4 ust. 1 lit. a).
Artykuł 8
1.
Nazwa lokalizacji, osady lub miejsca może znaleźć się na druku określenia handlowego pod warunkiem, że odnosi się do naturalnej wody mineralnej, która jest wydobywana ze źródła w miejscu wskazanym przez to określenie handlowe i pod warunkiem, że nie wprowadza przez to w błąd co do miejsca wydobywania ze źródła.
2.
Zabrania się wprowadzenia do obrotu pod wieloma określeniami handlowymi naturalnej wody mineralnej pochodzącej z jednego i tego samego źródła.
3.
Jeżeli etykiety lub napisy umieszczone na pojemnikach, w których naturalne wody mineralne oferowane są do sprzedaży, zawierają określenie handlowe różne od nazwy źródła lub wydobywania, to określenie tego miejsca lub nazwa źródła musi być naniesiona czcionką, której wysokość i szerokość stanowi co najmniej 1,5 wysokości i szerokości największej czcionki użytej w tym określeniu handlowym.
Akapit pierwszy ma zastosowanie, mutatis mutandis i w takim samym celu w zakresie wagi nazwy źródła lub miejsca wydobywania, w odniesieniu do określenia handlowego używanego w reklamie naturalnych wód mineralnych w każdej jej formie.
Artykuł 9
1.
Zabrania się, zarówno na opakowaniach lub etykietach, jak też w reklamie w każdej formie, używania oznaczeń, zastrzeżonych nazw, znaków towarowych lub firmowych, nazw gatunkowych, obrazów lub innych znaków symbolicznych lub nie, które:
a) w przypadku naturalnej wody mineralnej sugerują właściwości, których ona nie posiada, w szczególności, w odniesieniu do pochodzenia, daty zezwolenia na wydobywanie, wyniki analiz lub wszelkie podobne odniesienie do gwarancji autentyczności;
b) na opakowaniach wody pitnej nieodpowiadającej wymogom załącznika I sekcja I, mogą przyczynić się do pomylenia tej wody z naturalną wodą mineralną, w szczególności oznaczenia "woda mineralna".
2. a) Zabrania się wszelkich oznaczeń nadających naturalnej wodzie mineralnej własności dotyczących zapobiegania, leczenia lub uzdrawiania chorób ludzkich.
b) Jednakże dopuszcza się oznaczenia określone w załączniku III, o ile zostaną zachowane odpowiednie kryteria tam ustanowione lub, w razie ich braku, kryteria ustanowione w przepisach prawa krajowego i pod warunkiem, że zostały one sporządzone na podstawie analiz fizyko-chemicznych, a w razie potrzeby, badań farmakologicznych, fizjologicznych i klinicznych przeprowadzonych według metod uznanych naukowo, zgodnie z załącznikiem I sekcja I pkt 2.
c) Państwa Członkowskie mogą zezwolić na oznaczenia: „pobudzające trawienie”, „może polepszyć funkcje wątrobowo-żółciowe” lub oznaczenia podobne.
Ponadto Państwa Członkowskie mogą zezwolić na inne oznaczenia, z zastrzeżeniem, że nie naruszają zasad określonych w lit. a) oraz są zgodne z zasadami określonymi w lit. b).
3.
Państwa Członkowskie mogą przyjąć specjalne przepisy dotyczące oznaczeń, zarówno tych na opakowaniach lub etykietach, jak i w reklamie, które odnoszą się do przydatności naturalnej wody mineralnej do karmienia niemowląt.
Przepisy takie mogą dotyczyć również właściwości wody, które ustalają użycie wspomnianych oznaczeń.
Państwa Członkowskie, które zamierzają przyjąć takie przepisy, informują o tym wcześniej inne Państwa Członkowskie oraz Komisję.
4.
Najpóźniej trzy lata po notyfikacji niniejszej dyrektywy, Komisja przedkłada Radzie sprawozdanie i, gdy sytuacja tego wymaga, właściwe propozycje dotyczące stosowania wymogów załącznika I sekcja II pkt 1.2.12.
Artykuł 10
1.
Państwa Członkowskie podejmą niezbędne środki w celu zapewnienia, że handel naturalnymi wodami mineralnymi, które spełniają definicje i zasady przewidziane w niniejszej dyrektywie, nie będzie utrudniony przez stosowanie niezharmonizowanych przepisów krajowych dotyczących właściwości, składu, warunków wydobywania, pakowania, etykietowania lub reklamowania naturalnych wód mineralnych lub środków spożywczych w ogóle.
2.
Ustęp 1 nie ma zastosowania do niezharmonizowanych przepisów krajowych uzasadnionych powodami związanymi z:
- ochroną zdrowia publicznego,
- zapobieganiem nadużyć finansowych, pod warunkiem, że przepisy te nie będą ze swej istoty utrudniały stosowania definicji i zasad przewidzianych w niniejszej dyrektywie,
- ochroną własności przemysłowej i handlowej, wskazaniem ujęcia, oznaczeniem pochodzenia oraz zapobieganiem nieuczciwej konkurencji.
Artykuł 11
Procedury pobierania próbek oraz metody analizy niezbędne dla kontroli właściwości mikrobiologicznych określonych w art. 5 oraz właściwości składu określonych w załączniku I sekcja II pkt 1.2 zostaną ustalone zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 12.
Artykuł 12
1.
W przypadku odwołania się do procedury ustalonej w niniejszym artykule sprawa zostaje przedłożona Stałemu Komitetowi ds. Środków Spożywczych, zwanemu dalej „Komitetem” przez jego przewodniczącego z jego inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet przedstawia swoją opinię na temat tego projektu w terminie ustalonym przez przewodniczącego uwzględniając stopień pilności sprawy.
Opinie przyjmuje się większością 41 głosów; liczba głosów Państw Członkowskich jest ważona zgodnie z art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja podejmuje przewidziane środki, jeśli są one zgodne z opinią Komitetu;
b) jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja bezzwłocznie przedłoży Radzie wniosek w sprawie środków jakie powinny zostać podjęte.
Rada stanowi kwalifikowaną większością;
c) jeśli Rada nie podejmie decyzji w ciągu trzech miesięcy po przekazaniu jej powyższej propozycji, Komisja przyjmie przewidziane środki.
Artykuł 13
Artykuł 12 stosuje się przez okres osiemnastu miesięcy, licząc od daty zwołania Komitetu po raz pierwszy na mocy art. 12 ust. 1.
Artykuł 14
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do naturalnych wód mineralnych przeznaczonych na wywóz do państw trzecich.
Artykuł 15
Państwa Członkowskie wprowadzą w prawie krajowym zmiany konieczne do zapewnienia zgodności z niniejszą dyrektywą i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję; przepisy prawa w ten sposób zmienione będą stosowane tak, aby:
- dopuścić handel produktami zgodnymi z niniejszą dyrektywą nie później niż dwa lata po jej notyfikacji,
- zabronić handlu produktami niezgodnymi z niniejszą dyrektywą cztery lata po jej notyfikacji.
Artykuł 16
Niniejszą dyrektywę stosuje się również we Departamentach Zamorskich Republiki Francuskiej.
Artykuł 17
Niniejsza dyrektywa jest skierowana do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 15 lipca 1980 r.
w sprawie dopuszczalnych i zalecanych wartości jakości powietrza dla dwutlenku siarki i zawieszonych w powietrzu cząstek stałych
(80/779/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100 i art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: programy działań Wspólnot Europejskich w sprawie środowiska naturalnego z 1973 r. [3] i 1977 r. [4] przewidują, że pierwszeństwo mają środki skierowane przeciwko dwutlenkowi siarki i zawieszonym w powietrzu cząstkom stałym ze względu na ich toksyczność i obecny stan wiedzy o ich skutkach na zdrowie ludzkie i na środowisko naturalne;
ponieważ rozbieżność między już stosowanymi przepisami dotyczącymi odniesieniu do dwutlenku siarki i zawieszonych w powietrzu cząstek stałych a przepisami będącymi w przygotowaniu w różnych Państwach Członkowskich mogłaby doprowadzić do powstania nierównych warunków konkurencji, a zatem mogłaby wpłynąć bezpośrednio na funkcjonowanie wspólnego rynku, należy zharmonizować w tym zakresie przepisy prawne zgodnie z art. 100 Traktatu;
jednym z podstawowych zadań Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej jest promocja w całej Wspólnocie harmonijnego rozwoju działalności gospodarczej oraz stałego i zrównoważonego wzrostu; osiągnięcie takiego celu nie jest możliwe bez środków zwalczania zanieczyszczenia, poprawy jakości życia i ochrony środowiska; ponieważ Traktat nie przewiduje niezbędnych uprawnień w tej dziedzinie, należy powołać się na jego art. 235;
w celu ochrony w szczególności zdrowia ludzkiego należy dla tych dwóch substancji zanieczyszczających ustalić wartości dopuszczalne, których nie wolno przekraczać na terytorium Państw Członkowskich w określonych okresach czasu; wartości te należy oprzeć na wynikach badań uzyskanych w ramach Światowej Organizacji Zdrowia (WHO), szczególnie w odniesieniu do relacji między stężeniem a skutkiem, ustanowionej dla dwutlenku siarki i zawieszonych w powietrzu cząstek stałych razem;
pomimo podjętych środków, wprowadzenie takich wartości dopuszczalnych w niektórych strefach może okazać się niemożliwe; należy zatem zezwolić Państwom Członkowskim na tymczasowe derogacje, pod warunkiem że prześlą one do Komisji plany stopniowej poprawy jakości powietrza w takich strefach;
należy także ustalić normy zawartości, służące jako długoterminowe środki zapobiegawcze w odniesieniu do zdrowia i środowiska naturalnego oraz jako punkty odniesienia dla ustanowienia określonych systemów w strefach ustalonych przez Państwa Członkowskie;
środki podjęte na mocy niniejszej dyrektywy muszą być wykonalne z ekonomicznego punktu widzenia i zgodne ze zrównoważonym rozwojem;
należy ustanowić odpowiednie monitorowanie jakości powietrza, w szczególności w zakresie przestrzegania wartości dopuszczalnych; Państwa Członkowskie powinny zatem zobowiązać się do utworzenia stacji pomiarowych w celu dostarczania danych niezbędnych do stosowania niniejszej dyrektywy;
ponieważ w Państwach Członkowskich stosuje się różne metody pobierania próbek i analizy, należy zezwolić, pod pewnymi warunkami, na korzystanie z innych metod pobierania próbek i metod pomiarowych niż metody referencyjne ustanowione w niniejszej dyrektywie;
ponieważ niektóre Państwa Członkowskie korzystają z określonych metod pobierania próbek i analizy, których nie można w sposób prosty zestawić z metodami referencyjnymi, niniejsza dyrektywa powinna ustalić inne wartości dopuszczalne, których należy przestrzegać w przypadku stosowania takich metod; zainteresowane Państwa Członkowskie powinny także przeprowadzać równolegle pomiary wszeregureprezentatywnych stacji przy użyciu metod referencyjnych jako metod dodatkowych w stosunku do swoich własnych metod pomiarowych; Komisja musi przedstawić kolejne propozycje w świetle takich równolegle wykonanych pomiarów i konieczności uniknięcia przepisów dyskryminujących;
w świetle postępu technicznego i naukowego w tej dziedzinie pożądany może być dalszy rozwój referencyjnych metod pobierania próbek i analizy określonych w niniejszej dyrektywie; aby ułatwić wprowadzenie w życie prac niezbędnych do tego celu, należy ustanowić procedurę ścisłej współpracy między Państwami Członkowskimi a Komisją w ramach Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Naukowo-Technicznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Celem niniejszej dyrektywy jest ustalenie wartości dopuszczalnych (załącznik I) i normy zawartości (załącznik II) dla dwutlenku siarki i zawieszonych w powietrzu cząstek stałych oraz warunków dla ich stosowania w celu poprawy:
- ochrony zdrowia ludzkiego,
- ochrony środowiska naturalnego.
Artykuł 2
1.
"Wartości dopuszczalne" oznaczają:
- stężenia dwutlenku siarki i zawieszonych w powietrzu cząstek stałych rozpatrywanych razem zgodnie z tabelą A w załączniku I, oraz
- stężenia pyłów zawieszonych rozpatrywanych osobno zgodnie z tabelą B w załączniku I,
których, w szczególności w celu ochrony zdrowia ludzkiego, nie wolno przekraczać na terytorium Państw Członkowskich w ustalonych okresach czasu i na warunkach ustanowionych w następnych artykułach.
2.
"Normy zawartości" oznaczają stężenia dwutlenku siarki i zawieszonych w powietrzu cząstek stałych w ciągu określonych okresów czasu, które podane są w załączniku II i mają służyć jako:
- długoterminowe środki zapobiegawcze w odniesieniu do zdrowia i środowiska naturalnego,
- punkty odniesienia dla ustanowienia określonych systemów w strefach ustalonych przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie podejmują właściwe środki zapewniające, że począwszy od dnia 1 kwietnia 1983 r. stężenia dwutlenku siarki i zawieszonych w powietrzu cząstek stałych nie będą przekraczać wartości dopuszczalnych podanych w załączniku I bez uszczerbku dla następujących przepisów.
2.
Jeśli Państwo Członkowskie uzna, że zachodzi prawdopodobieństwo, iż pomimo podjętych środków, stężenia dwutlenku siarki i zawieszonych w powietrzu cząstek stałych mogą po dniu 1 kwietnia 1983 r. przekroczyć w pewnych strefach wartości dopuszczalne podane w załączniku I, powiadomi o tym Komisję przed dniem 1 października 1982 r.
Jednocześnie Państwo Członkowskie prześle Komisji plany stopniowej poprawy jakości powietrza w tych strefach.
Plany takie, opracowane na podstawie odpowiednich informacji o charakterze, pochodzeniu i zmianie zanieczyszczenia, opisują w szczególności środki podjęte lub jakie powinny być podjęte jak również procedury wprowadzone w życie lub jakie mają być wprowadzone w życie przez zainteresowane Państwo Członkowskie.
Takie środki lub procedury muszą doprowadzić jak najszybciej, najpóźniej do dnia 1 kwietnia 1993 r., do obniżenia stężeń dwutlenku siarki i zawieszonych w powietrzu cząstek stałych w tych strefach do wartości niższych lub równych wartościom dopuszczalnym podanym w załączniku I.
Artykuł 4
1.
W strefach, w których zainteresowane Państwo Członkowskie uzna za niezbędne obniżenie lub ograniczenie przewidywanego wzrostu zanieczyszczenia dwutlenkiem siarki i zawieszonymi w powietrzu cząstkami stałymi w wyniku rozwoju, w szczególności lub rozwoju miejskiego i przemysłowego, Państwo Członkowskie ustala, przyjmując jako punkt odniesienia normy zawartości przedstawione w załączniku II, wartości, które muszą być niższe niż wartości dopuszczalne przedstawione w załączniku I.
2.
W strefach na swoim terytorium, co do których zainteresowane Państwo Członkowskie uzna, że ich środowisko naturalne powinno podlegać szczególnej ochronie, Państwo Członkowskie ustala wartości, które są generalnie niższe niż normy zawartości przedstawione w załączniku II.
3.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o takich wartościach, terminach nieprzekraczalnych i harmonogramach ustanowionych dla stref określonych w ust. 1 i 2, jak również o wszelkich właściwych środkach, które podjęły.
Artykuł 5
Oprócz przepisów określonych w art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 1, celem podjęcia dalszych środków zapobiegawczych w odniesieniu do ochrony zdrowia i środowiska naturalnego, Państwa Członkowskie podejmują starania, aby osiągnąć normy zawartości w załączniku II, jeśli mierzone stężenia są wyższe od tych wartości.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie tworzą stacje pomiarowe, których zadaniem będzie dostarczanie danych niezbędnych do stosowania niniejszej dyrektywy, szczególnie w strefach, w których zachodzi prawdopodobieństwo osiągnięcia lub przekroczenia wartości dopuszczalnych określonych w art. 3 ust. 1, oraz w strefach określonych w art. 3 ust. 2; stacje muszą być położone w miejscach, w których zanieczyszczenie jest uznawane za największe, a mierzone stężenia są reprezentatywne dla miejscowych warunków.
Artykuł 7
1.
Od wejścia w życie niniejszej dyrektywy Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję nie później niż sześć miesięcy po zakończeniu (31 marca) rocznego okresu odniesienia o przypadkach, w których wartości dopuszczalne ustanowione w załączniku I zostały przekroczone i o zanotowanych stężeniach.
2.
Powiadamiają one również Komisję, nie później niż rok po zakończeniu rocznego okresu odniesienia, o przyczynach takich przypadków i o środkach, jakie podjęły w celu uniknięcia powtórzenia takich sytuacji.
3.
Ponadto Państwa Członkowskie, na wniosek Komisji, przesyłają informacje o stężeniach dwutlenku siarki i zawieszonych w powietrzu cząstek stałych we wszystkich strefach, jakie wyznaczyli na podstawie art. 4 ust. 1 i 2.
Artykuł 8
Każdego roku Komisja publikuje skrócone sprawozdanie w sprawie stosowania niniejszej dyrektywy.
Artykuł 9
Stosowanie środków podjętych na mocy niniejszej dyrektywy nie może doprowadzić do znacznego pogorszenia jakości powietrza, jeśli poziom zanieczyszczenia dwutlenkiem siarki i zawieszonymi w powietrzu cząstkami stałymi w okresie wprowadzania w życie niniejszej dyrektywy jest niski w stosunku do wartości dopuszczalnych określonych w załączniku I.
Artykuł 10
1.
Do celów stosowania niniejszej dyrektywy Państwa Członkowskie wykorzystują metody referencyjne dla pobierania próbek i analizy określone w załączniku III albo jakąkolwiek inną metodę pobierania próbek i analizy, w odniesieniu do której wykazują Komisji w regularnych odstępach czasu, że:
- albo zapewnia ona zadowalającą korelację wyników z wynikami uzyskanymi przy użyciu metody referencyjnej;
- albo pomiary dokonane równolegle z metodą referencyjną w szeregu reprezentatywnych stacji wybranych zgodnie z wymogami ustanowionymi w art. 6 dowodzą, że istnieje należyty stały związek między wynikami uzyskanymi przy użyciu tej metody a wynikami uzyskanymi przy użyciu metody referencyjnej.
2.
Bez uszczerbku dla przepisów niniejszej dyrektywy Państwo Członkowskie może także wykorzystywać do podjęcia decyzji Rady w sprawie wniosków Komisji określonych w ust. 4 metody pobierania próbek i analizy ustanowione w załączniku IV i wartości związane z tymi metodami, również ustanowione w załączniku IV, zamiast wartości dopuszczalnych określonych w załączniku I.
3.
Państwo Członkowskie, które decyduje się korzystać z przepisów zawartych w ust. 2 musi jednakże dokonywać pomiarów równolegle w szeregu reprezentatywnych stacji pomiarowych wybranych zgodnie z wymogami art. 6, aby zweryfikować zgodność rygorystyczności wartości dopuszczalnych określonych w załączniku IV i I. Wyniki takich równoległych pomiarów, obejmujące szczególnie przypadki, w których wartości dopuszczalne ustanowione w załączniku I zostały przekroczone, a stężenia odnotowane, przesyłane są do Komisji w regularnych odstępach czasu, co najmniej dwa razy w roku, celem włączenia ich do sprawozdania rocznego przewidzianego w art. 8.
4.
Po pięciu latach, a w ciągu sześciu lat po upływie terminu 24 miesięcy określonego w art. 15 ust. 1, Komisja przedkłada Radzie sprawozdanie na temat wyników równoległych pomiarów przeprowadzonych zgodnie z ust. 3, uwzględniając w szczególności owe wyniki, jak również konieczność uniknięcia przepisów dyskryminujących, składa wnioski odnoszące się do ust. 2 i załącznika IV.
W sprawozdaniu przewidzianym w art. 8 Komisja wskaże, czy odnotowała przypadki, w których wartości dopuszczalne ustalone w załączniku I zostały wielokrotnie znacząco przekroczone.
5.
W wybranych miejscach w Państwach Członkowskich i we współpracy z nimi Komisja przeprowadzi badania dotyczące pobierania próbek i analizy dwutlenku siarki, czarnego dymu i zawieszonych w powietrzu cząstek stałych.
Badania te mają na celu w szczególności promocję harmonizacji metod pobierania próbek i analizy tych zanieczyszczeń.
Artykuł 11
1.
W przypadku gdy Państwa Członkowskie ustalają wartości dla stężeń dwutlenku siarki i zawieszonych w powietrzu cząstek stałych w regionach przygranicznych zgodnie z art. 4 ust. 1 i 2, odbywają uprzednio konsultacje.
Komisja może uczestniczyć w takich konsultacjach.
2.
Jeśli wartości dopuszczalne przedstawione w załączniku I lub wartości określone w art. 4 ust. 1 i 2, w zakresie, w jakim były objęte konsultacjami zgodnie z ust. 1, zostały lub mogą zostać przekroczone na skutek znacznego zanieczyszczenia, które powstaje lub mogło powstać w innym Państwie Członkowskim, zainteresowane Państwa Członkowskie odbywają konsultacje w celu naprawy takiej sytuacji.
Komisja może uczestniczyć w takich konsultacjach.
Artykuł 12
Procedura ustanowiona w art. 13 i 14 dotycząca dostosowania niniejszej dyrektywy do postępu technicznego obejmuje późniejszy rozwój referencyjnych metod pobierania próbek i analizy określonych w załączniku 3.
Dostosowanie takie nie może prowadzić do żadnej bezpośredniej lub pośredniej modyfikacji obowiązujących wartości stężeń, podanych w załącznikach 1 i 2.
Artykuł 13
1.
Do celów art. 12 powołuje się Komitet ds. dostosowania niniejszej dyrektywy do postępu naukowo-technicznego, zwany dalej "Komitetem"; w skład Komitetu wchodzą przedstawiciele Państw Członkowskich i przedstawiciel Komisji jako przewodniczący Komitetu.
2.
Komitet przyjmuje swój regulamin.
Artykuł 14
1.
W przypadku powołania się na procedurę ustanowioną w niniejszym artykule przewodniczący zwołuje zebranie Komitetu z własnej inicjatywy albo na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, jakie powinny zostać podjęte.
Komitet przedstawia swoją opinię na temat tego projektu w terminie ustalonym przez przewodniczącego, uwzględniając stopień pilności sprawy.
Decyzje przyjmuje się większością 41 głosów, liczba głosów Państw Członkowskich jest ważona zgodnie z art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
Komisja przyjmuje proponowane środki, jeśli są one zgodne z opinią Komitetu.
Jeśli proponowane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub jeśli opinia nie została wydana, Komisja niezwłocznie przedłoży Radzie wniosek w sprawie środków, jakie należy podjąć.
Rada podejmuje decyzję kwalifikowaną większością.
Jeśli Rada nie podejmie decyzji w ciągu 3 miesięcy po przedłożeniu jej powyższej propozycji, Komisja przyjmie proponowane środki.
Artykuł 15
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawodawcze, wykonawcze i administracyjne konieczne do zapewnienia zgodności z niniejszą dyrektywą w ciągu 24 miesięcy od chwili jej ogłoszenia i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 16
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 15 lipca 1980 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do prostych amonowych nawozów azotanowych o wysokiej zawartości azotu
(80/876/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa Rady 76/116/EWG z dnia 18 grudnia 1975 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do nawozów [4] ustanowiła już reguły wspólnotowe dotyczące oznaczania, składu, etykietowania i opakowań zbiorczych najważniejszych nawozów prostych i wieloskładnikowych we Wspólnocie; nawozy oparte na azotanie amonowym są w szczególności przedmiotem niniejszej dyrektywy; wydaje się jednak niezbędne, uwzględniając szczególny charakter tego typu nawozu oraz wymagania jakie on pociąga za sobą w odniesieniu do bezpieczeństwa publicznego, zdrowia i ochrony pracowników, ustanowienie dodatkowych reguł wspólnotowych dotyczących tych nawozów;
azotan amonu jest zasadniczym składnikiem różnorodnych produktów, z których niektóre są przeznaczone do stosowania jako nawozy, a inne jako materiały wybuchowe; z powodu rozbieżności między przepisami krajowymi dotyczącymi klasyfikacji produktów stosowanych jako nawozy w stosunku do innych produktów opartych na azotanie amonu, przepisy kontrolujące wprowadzanie do obrotu nawozów opartych na azotanie amonu są odmienne w różnych Państwach Członkowskich; z powodu takich rozbieżności utrudniony jest handel prostymi amonowymi nawozami azotanowymi, o wysokiej zawartości azotu, na terytorium Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej;
takie przeszkody w ustanowieniu wspólnego rynku mogą być ograniczone lub nawet wyeliminowane, jeśli te same wymagania zostaną przyjęte przez wszystkie Państwa Członkowskie jako uzupełniające lub zastępujące obecne przepisy;
niektóre produkty objęte niniejszą dyrektywą mogłyby, w pewnych przypadkach, być stosowane do celów innych niż te, do których były przeznaczone, co mogłoby spowodować zagrożenie dla osób i mienia; Państwa Członkowskie nie powinny zatem powstrzymywać się przed przyjmowaniem odpowiednich kroków, aby uniknąć takiego zastosowania;
przede wszystkim niezbędne jest w tym celu oraz w interesie bezpieczeństwa publicznego, określenie na poziomie wspólnotowym, cech i właściwości wyróżniających proste amonowe nawozy azotanowe, o wysokiej zawartości azotu, od odmian azotanu amonowego stosowanego w wytwarzaniu produktów wykorzystywanych jako materiały wybuchowe;
proste amonowe nawozy azotanowe, o wysokiej zawartości azotu, powinny odpowiadać niektórym cechom, aby zapewnić ich nieszkodliwość; ponadto, kilka Państw Członkowskich chce mieć swobodę poddawania takich nawozów badaniu odporności na detonację przed lub po wprowadzeniu ich na rynek;
określenie metod analizy i nadzoru, jak również wszelkich zmian i dodatków do nich, które uwzględnią postęp techniczny, stanowią środki o charakterze technicznym, za których przyjęcie odpowiada Komisja, tak aby procedura mogła być uproszczona i przyśpieszona;
postęp techniczny wymaga szybkiego przyjęcia wymagań technicznych niniejszej dyrektywy; procedura została już ustanowiona w art. 10 i 11 dyrektywy 76/116/EWG w celu dostosowania dyrektyw dotyczących nawozów do postępu technicznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Bez uszczerbku dla stosowania dyrektywy 76/116/EWG, niniejszą dyrektywę stosuje się do prostych amonowych nawozów azotanowych, o wysokiej zawartości azotu, wprowadzonych na rynek Państw Członkowskich Wspólnoty.
2.
Do celów niniejszej dyrektywy, termin "nawozy" oznacza produkty oparte na azotanie amonowym wytwarzane chemicznie do stosowania jako nawóz i zawierające ponad 28 % wagowo azotu, które mogą zawierać dodatki nieorganiczne lub substancje obojętne takie jak: mielony wapień lub mielony dolomit, siarczan wapniowy, siarczan magnezu i kizeryt.
3.
Dodatki nieorganiczne lub substancje obojętne inne niż te wymienione w ust. 2, które stosuje się do przygotowywania nawozu wieloskładnikowego nie mogą zwiększać jego wrażliwości na ciepło lub jego skłonności do detonacji.
Artykuł 2
Aby nawóz kwalifikował się do opisu "nawóz EWG", musi on odpowiadać cechom oraz ograniczeniom określonym w załączniku I. Osoba odpowiedzialna za wprowadzenie nawozu do obrotu, mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę we Wspólnocie, poświadcza tę zgodność przez użycie opisu "nawóz EWG".
Artykuł 3
Jedynie nawóz pakowany może być dostępny dla użytkownika ostatecznego.
Międzynarodowe zasady dotyczące przewożenia substancji niebezpiecznych nadal stosuje się do przewozu nawozów.
Artykuł 4
Żadne Państwo Członkowskie nie może, ze względu na wymogi ustanowione w niniejszej dyrektywie, zakazywać, ograniczać lub utrudniać wprowadzania do obrotu nawozu posiadającego opis: "nawóz EWG" i odpowiadającego wymogom niniejszej dyrektywy.
Artykuł 5
Przepisy niniejszej dyrektywy nie stanowią przeszkody w podjęciu uzasadnionych względami bezpieczeństwa publicznego, środków mających na celu, zakaz, ograniczenie lub utrudnienie wprowadzania nawozów do obrotu.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie niezbędne środki mające na celu zapewnienie, aby nawozy wprowadzone do obrotu na podstawie opisu "nawóz EWG", spełniały przepisy niniejszej dyrektywy oraz jej załącznika I.
Artykuł 7
1.
Bez uszczerbku dla środków, określonych w art. 6, Państwa Członkowskie mogą, jeśli zechcą, przeprowadzić dodatkową kontrolę "nawozu EWG".
Taka kontrola może być przeprowadzona przed lub po wprowadzeniu nawozu do obrotu, albo na obu etapach równocześnie.
2.
Do tej kontroli, stosuje się jedynie badanie określone w załączniku II.
3.
"Nawóz EWG", który spełnia wymagania niniejszej dyrektywy oraz, gdzie to wymagane przez Państwo Członkowskie, badanie odporności na detonację określone w załączniku II, nie podlega przepisom prawa krajowego, w szczególności dotyczącym przechowywania, które są tak rygorystyczne jak te stosujące się do produktów, które nie spełniają tych wymagań.
Artykuł 8
1.
Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 11 dyrektywy 76/116/EWG ustanawia się, co następuje:
- metoda sprawdzania zgodności z wymogami załącznika I pkt 1, 2 i 6 i metoda przeprowadzania badania określonego w załączniku II,
- liczba cykli termicznych określonych w załączniku II, którym ma być poddany nawóz.
Są przynajmniej dwa cykle termiczne,
- analiza i metody pobierania próbek,
- maksymalny dopuszczalny poziom metali ciężkich.
2.
Jakiekolwiek zmiany niezbędne do dostosowania metod określania składu i właściwości nawozów oraz metody przeprowadzania badania odporności na detonację do postępu technicznego, przyjmuje się w ramach tej samej procedury.
3.
W ramach tej samej procedury, trzy lata po wykonaniu niniejszej dyrektywy, podejmuje się decyzję w sprawie czy wymóg dwóch cykli termicznych dla badania określonego w załączniku I sekcja 1, powinien być utrzymany.
Artykuł 9
1.
W przypadku, gdy Państwo Członkowskie ma uzasadnione podstawy, aby sądzić, iż nawóz spełniający wymagania niniejszej dyrektywy, stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa lub zdrowia, może ono czasowo zakazać wprowadzania do obrotu nawozu na swoim terytorium lub poddać go specjalnym warunkom.
Państwo niezwłocznie powiadamia o tym inne Państwa Członkowskie oraz Komisję, podając przyczyny swojej decyzji.
2.
Komisja w ciągu sześciu tygodni konsultuje się z zainteresowanymi Państwami Członkowskimi, a następnie przekazuje im bezzwłocznie swoją opinię i podejmuje odpowiednie kroki.
3.
Jeżeli Komisja uzna, iż dostosowania techniczne do niniejszej dyrektywy są niezbędne, to takie dostosowania przyjmuje Komisja lub Rada, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 8.
W takim przypadku Państwo Członkowskie, które podjęło środki ostrożności, może utrzymać je do momentu wejścia w życie takich dostosowań.
Artykuł 10
1.
Państwa Członkowskie przyjmują i opublikują przepisy, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy, w ciągu 18 miesięcy od jej ogłoszenia i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie zastosują wspomniane przepisy od dnia 1 stycznia 1984 r.
2.
Państwa Członkowskie zapewnią, aby Komisja była powiadomiona o tekstach przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 11
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 25 lipca 1980 r.
odnosząca się do wspólnotowej metody analizy w celu określania zawartości kwasu erukowego w olejach i tłuszczach przeznaczonych do spożycia przez ludzi oraz w środkach spożywczych zawierających dodatek olejów lub tłuszczów
(80/891/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/621/EWG z dnia 20 lipca 1976 r. w sprawie ustalenia najwyższego poziomu kwasu erukowego w olejach i tłuszczach przeznaczonych do spożycia przez ludzi oraz w środkach spożywczych zawierających dodatek olejów lub tłuszczów [1], w szczególności jej art. 3, a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 2 dyrektywy 76/621/EWG przewiduje, że od dnia 1 lipca 1979 r., zawartość kwasu erukowego produktów określonych w art. 1 niniejszej dyrektywy, obliczana na podstawie całkowitego poziomu zawartości kwasów tłuszczowych w składniku tłuszczu, nie może być większa niż 5 %;
artykuł 3 dyrektywy 76/621/EWG przewiduje, że zawartość kwasu erukowego jest ustalana z zastosowaniem wspólnotowej metody analizy;
rozporządzenie (EWG) nr 1470/68 z dnia 23 września 1968 r. w sprawie pobierania i redukowania próbek oraz określania zawartości oleju, zanieczyszczeń i wilgotności w nasionach oleistych [2], ustanawia w załączniku VI, wprowadzoną rozporządzeniem (EWG) nr 72/73 [3], metodę analizy określającą zawartości kwasu erukowego w nasionach rzepaku i rzepiku; metoda ta powinna być stosowana jako metoda odsiewania;
jest niemożliwe, podczas analizowania składu kwasów tłuszczowych olejów i tłuszczów z zastosowaniem chromatografii gazowo-cieczowej w warunkach normalnych, odróżnienie kwasu erukowego od innych izomerów kwasu dokozenowego, takich jak kwas cetoleinowy;
konieczne jest określenie poziomu kwasu erukowego w olejach i tłuszczach, tak jak i w środkach spożywczych, do których oleje lub tłuszcze są dodawane, i które mogą zawierać kwas cetoleinowy i inne izomery kwasu dokozenowego;
nie ma potrzeby ustalania poziomu kwasu erukowego w olejach i tłuszczach oraz w środkach spożywczych, do których dodawane są oleje i tłuszcze w przypadku gdy po zastosowaniu analizy metod odsiewania wykazują one nie więcej niż 5 % całkowitej zawartości kwasów dokozenowych lub kwasów cis-dokozenowych;
do czasu wprowadzenia ulepszonej metody analizy określania zawartości kwasu erukowego, obecnie ta metoda analizy jest uważana jako najbardziej odpowiednia;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie wymagają, żeby analiza niezbędna do określenia zawartości kwasu erukowego wchodzącego w skład produktów określonych w art. 1 dyrektywy 76/621/EWG, była wykonywana, jak ustanowiono w art. 2.
Artykuł 2
1.
Do celów odsiewania ustala się:
a) całkowitą zawartość kwasu dokozenowego w produktach określonych w art. 1 z zastosowaniem metody wymienionej w załączniku VI do rozporządzenia (EWG) nr 1470/68; lub
b) całkowitą zawartość kwasu cis-dokozenowego w produktach określonych w art. 1, z zastosowaniem metody wymienionej w załączniku VI do rozporządzenia (EWG) nr 1470/68, stosując chromatografię gazowo-cieczową w warunkach, w których izomery cis- i trans-kwasów dokozenowych są separowane; fazą stacjonarną odpowiednią w tym celu są na przykład cyjanopropylo-polisilozany lub ciekłe kryształy.
2.
Jeśli całkowita zawartość:
a) kwasów dokozenowych, ustalona zgodnie z ust. 1 lit. a), albo
b) kwasów cis-dokozenowych, ustalona zgodnie z ust. 1 lit. b), w produktach określonych w art. 1, obliczona na podstawie ich całkowitej zawartości kwasów tłuszczowych w składniku tłuszczu, nie przekracza 5 %, dalsze określanie nie jest wymagane.
W przeciwnym razie, zawartość kwasu erukowego ustala się z zastosowaniem metody wymienionej w załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
Nie później niż do dnia 1 lutego 1982 r. Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 20 października 1980 r.
w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy
(80/987/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: konieczne jest zapewnienie ochrony pracowników w przypadku niewypłacalności pracodawcy, w szczególności dla zagwarantowania zaspokojenia roszczeń, biorąc pod uwagę konieczność zrównoważonego rozwoju gospodarczego i społecznego we Wspólnocie;
istnieją różnice między Państwami Członkowskimi w zakresie ochrony pracownika; należy dążyć do zmniejszenia różnic, które mogą mieć bezpośredni wpływ na funkcjonowanie wspólnego rynku;
należy popierać postęp w zbliżaniu ustawodawstw w tej dziedzinie w rozumieniu art. 117 Traktatu;
rynek pracy Grenlandii, z racji sytuacji geograficznej i aktualnej struktury zawodowej tego regionu, różni się zasadniczo od innych regionów Wspólnoty;
jeżeli Republika Grecka stanie się członkiem Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej dnia 1 stycznia 1981 r., zgodnie z Układem dotyczącym warunków przystąpienia Republiki Greckiej oraz z dostosowaniami w Traktatach, należy zastrzec w załączniku do dyrektywy pod pozycją "Grecja" te z kategorii pracowników, których roszczenia mogą zostać wyłączone zgodnie z art. 1 ust. 2 niniejszej dyrektywy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
SEKCJA I
Zakres stosowania i definicje
Artykuł 1
1.
Niniejszą dyrektywę stosuje się do roszczeń pracowników, wynikających z umów o pracę lub stosunku pracy i istniejących wobec pracodawców, którzy są niewypłacalni w rozumieniu art. 2 ust. 1.
2.
Państwa Członkowskie mogą wyjątkowo wykluczyć z zakresu stosowania niniejszej dyrektywy roszczenia niektórych kategorii pracowników z racji szczególnej natury umowy o pracę lub stosunku pracy pracowników, lub z racji istnienia innych form gwarancji zapewniających pracownikom ochronę równorzędną do tej, którą zapewnia niniejsza dyrektywa.
Wykaz kategorii pracowników określonych w pierwszym akapicie, znajduje się w załączniku.
3.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do Grenlandii.
Ten wyjątek będzie ponownie rozpatrzony w przypadku rozwoju struktur zawodowych w tym regionie.
Artykuł 2
1.
Do celów niniejszej dyrektywy pracodawcę uważa się za niewypłacalnego:
a) w przypadku wszczęcia postępowania przewidzianego przez przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne danego Państwa Członkowskiego, które dotyczy aktywów pracodawcy i ma na celu zaspokojenie wszystkich wierzycieli oraz pozwala na uwzględnienie roszczeń określonych w art. 1 ust. 1; i
b) jeżeli władza, upoważniona na mocy wymienionych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych:
- zadecydowała o wszczęciu postępowania przed sądem,
- lub stwierdziła definitywnie zamknięcie przedsiębiorstwa lub zakładu pracodawcy jak również niewystarczalność aktywów, by pokryć koszty wszczęcia postępowania przed sądem.
2.
Niniejsza dyrektywa pozostaje bez uszczerbku dla prawa krajowego dotyczącego definicji pojęć "pracownik,""pracodawca,""wynagrodzenie", "roszczenie wynikające z prawa nabytego" i "prawo prowadzące do nabycia roszczenia".
SEKCJA II
Przepisy dotyczące instytucji udzielających gwarancji
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne, aby instytucje udzielające gwarancji zapewniły, zgodnie z art. 4, zaspokojenie roszczeń pracowników, wynikających z umowy o pracę lub stosunku pracy i dotyczących zapłaty należności za okres poprzedzający wskazaną datę.
2.
Data określona w ust. 1 pozostaje do wyboru Państw Członkowskich jako:
- termin zaistnienia niewypłacalności pracodawcy,
- lub termin wypowiedzenia pracy pracownikowi z powodu niewypłacalności pracodawcy,
- lub termin zaistnienia niewypłacalności pracodawcy lub termin zakończenia umowy o pracę lub stosunku pracy, danego pracownika spowodowany niewypłacalnością pracodawcy.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie mają prawo do ograniczania odpowiedzialności instytucji udzielających gwarancji określonych w art. 3.
2.
Jeżeli Państwa Członkowskie korzystają z prawa określonego w ust. 1, są one zobowiązane do:
- w przypadku określonym w art. 3 ust. 2 tiret pierwsze, zapewnić zaspokojenie roszczeń odnoszących się do wynagrodzenia należnego za trzy ostatnie miesiące umowy o pracę lub stosunku pracy, zawartego w okresie sześciu miesięcy poprzedzających termin zaistnienia niewypłacalności pracodawcy;
- w przypadku określonym w art. 3 ust. 2 tiret drugie, zapewnić zaspokojenie roszczeń, odnoszących się do wynagrodzenia należnego za trzy ostatnie miesiące umowy o pracę lub stosunku pracy, które poprzedzają datę wypowiedzenia umowy o pracę pracownikowi z powodu niewypłacalności pracodawcy;
- w przypadku określonym w art. 3 ust. 2 tiret trzecie, zapewnić zaspokojenie roszczeń z tytułu wynagrodzenia za pracę za osiemnaście ostatnich miesięcy umowy o pracę lub stosunku pracy, które poprzedzają termin wystąpienia niewypłacalności pracodawcy lub termin ustania umowy o pracę, bądź stosunku pracy pracownika, zaistniałego z powodu niewypłacalności pracodawcy.
W tych przypadkach Państwa Członkowskie mogą ograniczyć odpowiedzialność do zapłaty należnych wynagrodzeń za okres ośmiu tygodni lub wielu okresów częściowych trwających w sumie osiem tygodni.
3.
Jednakże, aby uniknąć zapłaty kwot przekraczających społeczny cel niniejszej dyrektywy, Państwa Członkowskie mogą ustalić pułap odpowiedzialności zaspokojenia roszczeń pracowniczych.
Jeśli Państwa Członkowskie korzystają z tej możliwości, powiadamiają Komisję o metodach, według których pułap został ustalony.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie ustalają szczegółowe zasady organizacji, finansowania i funkcjonowania instytucji gwarancyjnych, szczególnie przestrzegając następujących zasad:
a) aktywa instytucji są niezależne od kapitału obrotowego pracodawców i nie mogą być zajęte w trakcie postępowania upadłościowego;
b) pracodawcy biorą udział w finansowaniu, chyba że są one w całości zabezpieczone przez władze publiczne;
c) odpowiedzialność instytucji jest niezależna od wykonywania obowiązku finansowania.
SEKCJA III
Przepisy dotyczące zabezpieczenia społecznego
Artykuł 6
Państwa Członkowskie mogą zastrzec, że art. 3, 4 i 5 nie mają zastosowania do składek wymaganych z tytułu ustawowych systemów zabezpieczenia społecznego lub z tytułu dodatkowych systemów emerytalnych, istniejących odrębnie od narodowych ustawowych systemów zabezpieczenia społecznego.
Artykuł 7
Państwa Członkowskie podejmują środki niebędne by zapewnić, że niezapłacenie przez pracodawcę instytucjom ubezpieczeniowym obowiązkowych składek, wymaganych z tytułu ustawowych systemów ubezpieczenia społecznego, przed wystąpieniem niewypłacalności pracodawcy, nie wpływa na prawo do świadczeń wynikających z ubezpieczenia społecznego od instytucji ubezpieczeniowych, w zakresie w jakim składki socjalne zostały potrącone z wynagrodzenia pracownika.
Artykuł 8
Państwa Członkowskie zapewniają podjęcie środków koniecznych dla ochrony interesów pracowników i osób, które opuściły przedsiębiorstwo lub zakład pracodawcy w okresie zaistnienia niewypłacalności pracodawcy, odnośnie do ich roszczeń lub praw prowadzących do nabycia roszczenia do świadczeń emerytalnych, w tym również świadczenia dla osób w razie śmierci żywiciela, z tytułu dodatkowych systemów ubezpieczeń społecznych, istniejących poza ustawowymi systemami ubezpieczeń społecznych.
SEKCJA IV
Przepisy ogólne i końcowe
Artykuł 9
Niniejsza dyrektywa nie narusza prawa Państw Członkowskich do stosowania lub wprowadzenia przepisów ustawowych, wykonawczych bądź administracyjnych korzystniejszych dla pracowników.
Artykuł 10
Niniejsza dyrektywa nie narusza prawa Państw Członkowskich:
a) do podjęcia środków koniecznych w celu uniknięcia nadużyć;
b) do odmowy lub ograniczenia odpowiedzialności z art. 3 lub zobowiązania z art. 7, jeśli wydaje się, że wykonanie zobowiązania nie jest uzasadnione z racji istnienia szczególnych związków między pracownikiem a pracodawcą i wspólnych interesów realizowanych dzięki istnieniu porozumienia między nimi.
Artykuł 11
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie 36 miesięcy, począwszy od jej notyfikacji.
Bezzwłocznie informują o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, jakie przyjmują w dziedzinie objętej tą dyrektywą.
Artykuł 12
W ciągu 18 miesięcy, licząc od upływu okresu 36 miesięcy przewidzianego w art. 11 ust. 1., Państwa Członkowskie przekazują Komisji wszystkie niezbędne informacje dla umożliwienia jej sporządzenia raportu do przedstawienia Radzie o stosowaniu niniejszej dyrektywy.
Artykuł 13
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich
DYREKTYWA RADY
z dnia 11 listopada 1980 r.
zmieniająca dyrektywę 72/461/EWG w odniesieniu do choroby pęcherzykowej świń oraz klasycznego pomoru świń
(80/1099/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43 i 100,
uwzględniając wniosek Komisji1,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego2,
uwzględniając opinię Komitetu Społeczno-Ekonomicznego3,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 72/461/EWG4, ostatnio zmieniona przez dyrektywę 80/213/EWG5, ustanawia warunki zdrowotne, które powinny być spełnione przez zwierzęta, z których uzyskuje się mięso;
istnienie we Wspólnocie choroby pęcherzykowej świń stanowi zagrożenie dla wspólnotowej trzody chlewnej; dlatego, należy podjąć działania zapobiegające rozprzestrzenianiu się choroby w trakcie handlu świeżym mięsem wieprzowym;
utrzymywanie się klasycznego pomoru świń w niektórych częściach Wspólnoty stanowi zagrożenie dla trzody chlewnej tych Państw Członkowskich, które wolne są od tej choroby; do czasu wyeliminowania klasycznego pomoru świń z tych Państw Członkowskich, w których choroba ta występuje, państwa te powinny być uprawnione do podjęcia dodatkowych środków w celu zapobieżenia jakiemukolwiek zarażeniu w trakcie handlu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Z mocą od dnia 1 listopada 1980 r., w dyrektywie 72/461/EWG wprowadza się następujące zmiany:
a) w art. 3 lit. b) i c), wyrazy "choroba pęcherzykowa świń" umieszcza się między wyrazami "pomór świń" a "zaraźliwy paraliż świń";
b) skreśla się w art. 13 ust. 2;
c) dodaje się następujący artykuł:
"Artykuł 13a
1.
Państwa Członkowskie, które skorzystały z uprawnienia ustanowionego w dyrektywie 80/218/EWG i które są oficjalnie wolne od pomoru świń, nie mogą sprzeciwiać się wprowadzaniu na ich terytorium mięsa wieprzowego z innego Państwa Członkowskiego, jeśli mięso takie uzyskane zostało od:
i) świń, które spełniają wymogi art. 4c ust. 1 dyrektywy 64/432/EWG; lub
ii) świń niezaszczepionych wyhodowanych w gospodarstwach wolnych od pomoru świń znajdujących się w części terytorium Państwa Członkowskiego, składającego się z regionu wolnego od pomoru świń albo składającego się z kilku sąsiadujących ze sobą regionów wolnych od pomoru świń oraz ubitych w tej części terytorium,
oraz w przypadku gdy stosuje się lit. b) wymienionego art. 4c ust. 1 lub gdy stosuje się wyżej wymieniony punkt ii), mięso pochodzące od świń ubitych w rzeźniach, w których zaszczepione świnie, albo nie zostały ubite, albo zostały ubite w innym terminie lub w oddzielnym miejscu, pod warunkiem, że w ostatnich przypadkach mięso przechowywane jest oddzielnie.
2.
Stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, w terminie trzech miesięcy od daty przedłożenia tego wniosku, Rada sporządzi wykaz Państw Członkowskich oraz części terytoriów, określonych w ust. 1 ii), które są wolne od pomoru świń.
Status Państw Członkowskich oraz części terytoriów umieszczonych w tym wykazie, z zastrzeżeniem możliwości odwołania się do art. 8, Komisja zawiesza na okres 15 dni na wypadek wybuchu epidemii pomoru świń lub kilku powiązanych epizootycznie epidemii pomoru świń, na ograniczonym obszarze geograficznym.
W tym terminie może zostać podjęta decyzja zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 9, by ponownie potwierdzić lub odwołać status danego Państwa Członkowskiego lub danej części terytorium.
W przypadku odwołania, status ten nie może być przyznany na nowo Państwu Członkowskiemu lub części terytorium zgodnie z tą samą procedurą, chyba że po upływie terminu:
- trzech miesięcy, jeśli nie zostały przeprowadzone szczepienia,
- sześciu miesięcy, jeśli szczepienia zostały przeprowadzone."
Artykuł 2
1.
Stanowiąc na podstawie wniosków Komisji, przedłożonych przed dniem 31 grudnia 1982 r., Rada zbada ponownie problem handlu wewnątrzwspólnotowego świeżym mięsem ze świń zaszczepionych, w szczególności w odniesieniu do separacji mięsa w rzeźniach, o czym mowa w art. 13a ust. 1 dyrektywy 72/461/EWG.
2.
Artykuł 13 dyrektywy 72/461/EWG stosuje się do dnia 31 grudnia 1985 r.
3.
Przed dniem 1 lipca 1985 r. Komisja przedłoży Radzie sprawozdanie z rozwoju sytuacji, ze szczególnym odniesieniem do handlu, wraz z właściwymi wnioskami odnoszącymi się do pomoru świń.
4.
Rada podejmie decyzje w sprawie tych wniosków nie później niż dnia 31 grudnia 1985 r.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy, nie później niż dnia 1 lipca 1981 r. oraz niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Do czasu, kiedy Państwa Członkowskie są w stanie spełnić powyższy warunek oraz najpóźniej do dnia 1 lipca 1981 r., Dania, Irlandia i Zjednoczone Królestwo uprawnione są do zachowania swoich przepisów krajowych dotyczących ochrony przed pomorem świń w momencie wprowadzenia na ich terytorium świeżego mięsa wieprzowego, zgodnych z ogólnymi postanowieniami Traktatu.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 11 listopada 1980 r.
zmieniająca dyrektywę 80/215/EWG w odniesieniu do choroby pęcherzykowej świń i klasycznego pomoru świń
(80/1100/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i 100,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 80/215/EWG [4] ustanawia wymogi zdrowotne dla zwierząt, które muszą być spełnione przez produkty mięsne przeznaczone do wewnątrzwspólnotowego handlu;
występowanie pęcherzykowej choroby świń we Wspólnocie stanowi zagrożenie dla trzody chlewnej Wspólnoty; dlatego też należy przedsięwziąć stosowne kroki, by zapobiec rozprzestrzenianiu się choroby w trakcie wymiany handlowej produktami wieprzowymi;
ciągłe występowanie klasycznego pomoru świń w niektórych częściach Wspólnoty stanowi zagrożenie dla trzody chlewnej Państw Członkowskich, w których choroba ta nie występuje; do momentu likwidacji klasycznego pomoru świń w regionach, w których nadal występuje, powyższe Państwa Członkowskie są upoważnione do podjęcia dodatkowych środków w celu zapobieżenia zakażenia w trakcie wymiany handlowej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Z mocą od dnia 1 listopada 1980 r. w dyrektywie 80/215/EWG wprowadza się następujące zmiany:
a) w art. 4 ust. 1 lit. b) ppkt ii) przed wyrazem "obróbka" dodaje się wyrazy: "pod warunkiem że dodatkowo, choroba, o której mowa, nie jest chorobą pęcherzykową świń";
b) w art. 7 ust. 1 lit. a) między wyrazami "klasyczny pomór świń" i "lub choroba Teschena" dodaje się wyrazy "choroba pęcherzykowa świń";
c) art. 10 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 10
W odniesieniu do pomoru świń, Państwa Członkowskie, które korzystały z upoważnienia ustanowionego w dyrektywie 80/218/EWG i które urzędowo są uznane za wolne od klasycznego pomoru świń, nie mogą sprzeciwiać się wprowadzeniu na ich terytorium produktów mięsnych, które, pomimo iż nie przeszły jednej z obróbek, określonych w art. 4 ust. 1, zostały przygotowane w całości lub częściowo ze świeżej wieprzowiny, tym samym spełniając wymogi ustanowione w art. 13 dyrektywy 72/461/EWG, lub ze świeżej wieprzowiny uzyskanej od świń szczepionych przeciwko pomorowi świń więcej niż trzy miesiące przed ubojem."
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 lipca 1981 r. Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Do czasu dostosowania się Państw Członkowskich, najpóźniej do dnia 1 lipca 1981 r., Dania, Irlandia i Zjednoczone Królestwo są upoważnione do utrzymania krajowych przepisów dotyczących ochrony przed zakażeniem pomorem świń podczas wprowadzania na ich terytorium produktów wieprzowych, zgodnie z ogólnymi przepisami Traktatu.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 17 listopada 1980 r.
w sprawie sprawozdań statystycznych dotyczących przewozu rzeczy po wodnych drogach śródlądowych
(80/1119/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 213,
uwzględniając projekt dyrektywy przedstawiony przez Komisję,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: w celu wykonania zadań powierzonych przez Traktat, Komisja potrzebuje do własnej dyspozycji zgodnych i koherentnych danych statystycznych dotyczących skali i rozwoju przewozu rzeczy po wodnych drogach śródlądowych Państw Członkowskich; dane te muszą być porównywalne zarówno pomiędzy Państwami Członkowskimi, jak i pomiędzy danymi dotyczącymi innych rodzajów transportu oraz muszą odnosić się do ruchu krajowego, międzynarodowego oraz tranzytowego;
ponieważ występujące w czasie roku wahania w zapotrzebowaniu na transport oraz warunkach żeglugi mają wpływ na ruch towarowy, niektóre dane statystyczne muszą być przedkładane w odstępach czasu krótszych niż rok;
w celu zabezpieczenia odpowiednich informacji w sprawie rynku przewozu rzeczy po wodnych drogach śródlądowych, takie dane statystyczne muszą uwzględniać kryteria podziału według głównych szlaków transportowych;
statystyki dotyczące przewozu rzeczy już dostępne w poszczególnych Państwach Członkowskich powinny następnie zostać zharmonizowane na poziomie Wspólnoty;
w celu ułatwienia wykonania planowanych przepisów, należy ustalić określone terminy do udostępnienia niezbędnych informacjach statystycznych;
Komisja powinna przedłożyć Radzie sprawozdanie, w celu umożliwienia kontroli, w jakim stopniu cele niniejszej dyrektywy mogą zostać osiągnięte w wyniku wykorzystania przekazanych danych statystycznych; dlatego Komisja powinna przewidzieć możliwość wystąpienia z propozycjami ulepszeń metod stosowanych w gromadzeniu tych danych statystycznych; Rada działając na wniosek Komisji, powinna zdecydować o wprowadzeniu danych statystycznych dotyczących przewozu rzeczy statkami pełnomorskimi po wodnych drogach śródlądowych oraz statystyk dotyczących ruchu międzynarodowego pomiędzy regionami po wodnych drogach śródlądowych;
dane statystyczne są niezbędne w celu ustalenia skali i rozwoju przewozu rzeczy; dlatego Wspólnota powinna we wstępnym okresie udzielić Państwom Członkowskim wsparcia finansowego przeznaczonego do wykonania odpowiednich działań w tym zakresie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie, które dysponują jedną lub kilkoma wodnymi drogami śródlądowymi wykonują badania statystyczne dotyczące przewozu statkami żeglugi śródlądowej, niezależnie od tego w jakim państwie są one zarejestrowane lub w którym uzyskały licencje:
- rzeczy, przewożonych zarobkowo oraz rzeczy przewożonych na własny rachunek,
- rzeczy załadowanych lub rozładowanych w tym państwie lub będących w tranzycie po jego wodnych drogach śródlądowych.
2.
Do celów niniejszej dyrektywy poniższe pojęcia otrzymują następujące znaczenie:
a) wodna droga śródlądowa: ciek wodny, kanał, jezioro, którego naturalne albo sztuczne cechy czynią go dostępnym dla żeglugi dla statków, w szczególności statków żeglugi śródlądowej;
b) "statek żeglugi śródlądowej": statek, z napędem własnym lub bez, który jest zarejestrowany lub który uzyskał licencję jako statek żeglugi śródlądowej, który może być barką statkową, ale nie musi, oraz który poprzez swój projekt lub konstrukcję nadaje się jedynie do żeglugi po wodach osłoniętych.
3.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do:
- przewozu rzeczy statkami o nośności mniejszej niż 50 ton,
- statków, które są przeznaczone głównie do przewozu osób,
- statków używanych jako promy,
- statków używanych wyłącznie przez administrację portu lub władze publiczne do celów niekomercyjnych,
- statków używanych jedynie do ładowania paliwa lub składowania,
- statków nieużywanych do przewozu rzeczy takich jak statki rybackie, pogłębiarki, warsztaty pływające, łodzie mieszkalne oraz statki przeznaczone do celów rekreacyjnych.
4.
Pierwszy badania statystyczne będą przeprowadzane od dnia 1 stycznia 1981 r.
Artykuł 2
1.
Rejestrowane są następujące dane szczegółowe:
a) ciężar rzeczy w tonach;
b) główne szlaki transportowe, a mianowicie:
- ruch krajowy, w którym towary są załadowywane i rozładowywane w tym samym składającym sprawozdanie Państwie Członkowskim, niezależnie od drogi, z której statek korzysta,
- ruch międzynarodowy, w którym załadowywanie albo rozładowywanie, jednakże nie obie te czynności mają miejsce w Państwie Członkowskim składającym sprawozdanie, należy przy tym dokonać rozróżnienia pomiędzy rzeczami załadowywanymi i rozładowywanymi,
- ruch tranzytowy, w którym rzeczy są przewożone przez terytorium składającego sprawozdanie Państwa Członkowskiego, bez załadowania, rozładowywania lub przeładowywania.
W przypadku barek statkowych rzeczy uznawane są za załadowane w miejscu, gdzie barka jest zwodowana ze statku przewożącego lub spuszczona ze statku przewożącego, a za rozładowane w miejscu, gdzie barka jest podciągnięta do statku przewożącego lub wciągnięta na statek przewożący.
c) charakter rzeczy, zgodnie z grupami rzeczy podanymi w lewej kolumnie załącznika I;
d) przynależność państwowa, to znaczy państwo, w którym statek towarowy został za rejestrowany lub uzyskał licencję, lub przy braku tego, państwo w którym posiada swą siedzibę właściciel statku;
e) typ statku według następującej nomenklatury:
- barka z własnym napędem:
- zbiornikowiec z własnym napędem,
- pozostałe barki z własnym napędem,
- barki holowane:
- holowany zbiornikowiec,
- pozostałe barki holowane,
- barki pchane (włącznie z barkami holowano-pchanymi):
- pchany zbiornikowiec,
- pozostałe barki pchane (włącznie z barkami statkowymi),
- pozostałe statki towarowe.
Pod pojęciem "zbiornikowca" należy rozumieć statek przeznaczony do masowego przewozu cieczy albo substancji skroplonych, nie włączając w to substancji sproszkowanych;
f) w odniesieniu do ruchu krajowego, krajowe obszary transportowe załadunku i rozładunku odpowiadające klasyfikacji geograficznej podanej w załączniku II;
g) w odniesieniu do ruchu międzynarodowego i ruchu tranzytowego państwa załadunku i rozładunku, zgodnie z wykazem zawartym w załączniku III;
h) odległości w kilometrach przebyte po krajowych drogach wodnych.
2.
Państwa Członkowskie, w których łączna ilość rzeczy transportowanych rocznie wodnymi drogami śródlądowymi w ruchu międzynarodowym lub tranzytowym, nie przekroczyła łącznie miliona ton, nie są zobowiązane do dostarczania statystyk wymaganych na warunkach niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
1.
Z wyjątkiem informacji, które na podstawie przepisów krajowych objęte są tajemnicą statystyczną, Państwa Członkowskie przekazują Komisji wyniki statystyczne w możliwie najkrótszym terminie, jednakże nie później niż w terminie pięciu miesięcy od daty upływu każdego okresu referencyjnego.
2.
Wyniki statystyczne przedkładane są przy użyciu tabel, których wzory zawarto w załączniku IV.
3.
Wyniki opracowywane komputerowo mogą być przekazywane także w postaci umożliwiającej odczyt komputerowy, którego rodzaj i format zostaną określone przez Komisję po konsultacjach z zainteresowanymi Państwami Członkowskimi.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji, nie później niż dnia 31 grudnia 1980 r. szczegółowy opis metod, które mają być stosowane do badań statystycznych w zakresie przetwarzania danych oraz do obliczania tonokilometrów.
2.
Komisja, działając w porozumieniu z Państwami Członkowskimi, bada problemy metodologiczne i techniczne wynikające z badań, w celu znalezienia rozwiązań, które umożliwią osiągnięcie możliwie jak najbardziej spójnej i porównywalnej bazy danych statystycznych.
Artykuł 5
1.
Komisja publikuje odpowiednie wyniki badań statystycznych.
2.
W terminie do dnia 1 stycznia 1983 r. Komisja przedstawi Radzie sprawozdanie z dotychczasowych doświadczeń w pracach wykonanych na mocy niniejszej dyrektywy i przedstawia propozycje ulepszeń, które uzna za niezbędne.
3.
W terminie dwóch lat od wejścia w życie niniejszej dyrektywy, Rada działając na wniosek Komisji, podejmie decyzję w przedmiocie wprowadzenia statystyk w sprawie przewozu rzeczy statkami pełnomorskimi po wodnych drogach śródlądowych oraz statystyk dotyczących ruchu międzynarodowego pomiędzy regionami po takich drogach.
Artykuł 6
W czasie pierwszych trzech lat, w trakcie których dokonywane będą badania statystyczne przewidziane w niniejszej dyrektywie, Państwa Członkowskie otrzymają wsparcie finansowe na pokrycie poniesionych przez nie kosztów, w granicach środków przewidzianych na ten cel w budżecie Wspólnot Europejskich.
Artykuł 7
Pastwa Członkowskie podejmują środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej w terminie do dnia 1 stycznia 1980 r.
Artykuł 8
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 4 grudnia 1980 r.
przewidująca techniczne dostosowanie dyrektywy 67/548/EWG dotyczącej substancji niebezpiecznych w związku z przystąpieniem Republiki Greckiej do Wspólnot Europejskich
(80/1189/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Akt Przystąpienia z 1979 r., w szczególności jego art. 146,
a także mając na uwadze, co następuje: należy wprowadzić zmiany do załączników I–IV do dyrektywy Rady 67/548/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych [1], zmienionej głównie dyrektywami Komisji 76/907/EWG [2] i 79/370/EWG [3] i ostatnio dyrektywą Rady 79/831/EWG [4], przez dodanie greckich nazw substancji niebezpiecznych oraz innych wyrażeń ustanowionych w celu etykietowania tych substancji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Greckie teksty określone w załącznikach I–IV do niniejszej dyrektywy dodaje się odpowiednio do załączników I–IV do dyrektywy 67/548/EWG.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują przed 1 stycznia 1981 r. przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie niezwłocznie informują o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują te przepisy z mocą od dnia przystąpienia Republiki Greckiej.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 16 grudnia 1980 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do zużycia paliwa w pojazdach silnikowych
80/1268/EWG
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: wymagania techniczne, które powinny spełniać pojazdy silnikowe zgodnie z określonym ustawodawstwem krajowym odnoszą się między innymi do metody pomiaru zużycia paliwa, która powinna być stosowana w celu wskazania zużycia paliwa przez dany typ pojazdu;
w związku z różnicami, jakie istnieją między przepisami krajowymi poszczególnych Państw Członkowskich zachodzi konieczność przyjęcia przez wszystkie te Państwa, w odniesieniu do wszystkich typów pojazdów i w uzupełnieniu do ich obowiązujących obecnie przepisów krajowych lub w miejsce tych przepisów, jednolitych regulacji, które pozwolą na homologację typu EWG, będącą przedmiotem dyrektywy Rady nr 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [4], ostatnio zmienionej dyrektywą nr 80/1267/EWG [5], która ma być wprowadzona w stosunku do każdego typu pojazdu;
szczególnie ważne jest przyjęcie jednej metody pomiaru zużycia paliwa przez pojazdy silnikowe, by włączyć ją do wymogów wspólnotowych;
wspólnotowa metoda pomiaru zużycia paliwa jest konieczna także w szczególności po to, by zapewnić otrzymanie przez konsumenta i użytkownika obiektywnych i dokładnych informacji;
wymagania niniejszej dyrektywy są stosowane jedynie w stosunku do pojazdów silnikowych z kategorii M1, wymienionej w dyrektywie 70/156/EWG; metoda pomiaru zużycia paliwa przez inne kategorie pojazdów silnikowych zostanie przyjęta tak szybko jak zostaną rozwiązane niektóre trudności techniczne,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy "pojazd" oznacza pojazd silnikowy przeznaczony do użytkowania na drogach, z lub bez nadwozia, posiadający przynajmniej cztery koła i maksymalną prędkość konstrukcyjną przekraczającą 25 km/godz., z wyjątkiem pojazdów szynowych, ciągników rolniczych oraz maszyn.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie nie mogą odmówić udzielenia homologacji typu EWG lub homologacji krajowej dla pojazdu, lub odmówić czy zabronić sprzedaży, rejestracji, wprowadzenia do ruchu lub eksploatacji pojazdu, na podstawie zużycia przez te pojazdy paliwa, jeśli wielkość zużycia została ustalona zgodnie z załącznikami I i II oraz została określona w dokumencie przekazanym właścicielowi pojazdu w momencie nabycia, w sposób i w formie przyjętej przez każde Państwo Członkowskie.
Artykuł 3
Jakiekolwiek zmiany konieczne do dostosowania wymogów zamieszczonych w załącznikach do postępu technicznego powinny być przyjęte zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 13 dyrektywy 70/156/EWG.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w okresie 18 miesięcy od dnia jej notyfikacji i niezwłocznie informują o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają przekazanie Komisji tekstów podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 16 grudnia 1980 r.
w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących mocy silników pojazdów silnikowych
(80/1269/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: wymogi techniczne, które muszą spełniać pojazdy silnikowe zgodnie z niektórymi ustawodawstwami krajowymi, odnoszą się między innymi do metody pomiaru mocy silnika, która musi zostać użyta w celu określenia mocy silnika typu pojazdu;
wymagania te są różne w różnych Państwach Członkowskich; prowadzi to do powstawania technicznych barier w handlu, które muszą zostać usunięte przez wszystkie Państwa Członkowskie poprzez przyjęcie takich samych wymogów, w uzupełnieniu lub w miejsce istniejących przepisów, w szczególności w celu wprowadzenia w stosunku do każdego typu pojazdu procedury homologacji typu EWG, która była przedmiotem dyrektywy Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [4], ostatnio zmienionej dyrektywą 80/1267/EWG [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy "pojazd" oznacza każdy pojazd silnikowy przeznaczony do użytkowania na drogach, z nadwoziem lub bez, posiadający co najmniej cztery koła i maksymalną prędkość konstrukcyjną przekraczającą 25 km/h, z wyjątkiem pojazdów poruszających się po szynach oraz rolniczych ciągników i maszyn.
Artykuł 2
Żadne Państwo Członkowskie nie może odmówić przyznania homologacji typu EWG lub krajowej homologacji typu w odniesieniu do pojazdu lub zakazać sprzedaży, rejestracji lub wprowadzania do eksploatacji pojazdu, ze względu na moc jego silnika, jeśli została ona określona zgodnie z załącznikami I i II.
Artykuł 3
Wszelkie zmiany niezbędne do przystosowania wymogów Załączników do postępu technicznego, przyjmowane są zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 dyrektywy 70/156/EWG.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w ciągu 18 miesięcy od jej ogłoszenia, niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie zapewnią przekazywanie Komisji tekstów głównych przepisów prawa krajowego, które przyjmują w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 22 grudnia 1980 r.
zmieniająca, w następstwie przystąpienia Grecji, dyrektywę 80/154/EWG dotyczącą wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji w zakresie położnictwa łącznie ze środkami mającymi na celu ułatwienie skutecznego wykonywania prawa przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług
(80/1273/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Akt Przystąpienia z 1979 r., w szczególności jego art. 146,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa Rady 80/154/EWG z dnia 21 stycznia 1980 r., dotycząca wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji w zakresie położnictwa i zawierająca środki mające na celu ułatwienie skutecznego wykonywania prawa przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług [1], została przyjęta po podpisaniu Aktu Przystąpienia;
w związku z przystąpieniem Grecji, niektóre zmiany niniejszej dyrektywy są konieczne, aby zapewnić jej identyczne stosowanie przez Grecję i inne Państwa Członkowskie, PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ: Artykuł 1
Dyrektywa Rady
z dnia 22 grudnia 1980 r.
zmieniająca, w następstwie przystąpienia Grecji, dyrektywę 64/432/EWG w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną oraz dyrektywę 80/217/EWG wprowadzającą wspólnotowe środki zwalczania klasycznego pomoru świń
(80/1274/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając Akt Przystąpienia z 1979 r., w szczególności jego art. 146,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z art. 22 Aktu Przystąpienia z 1979 r., dostosowania aktów wymienionych w załączniku II należy sporządzić zgodnie z wytycznymi zawartymi w tym załączniku; dyrektywa 64/432/EWG [1], ostatnio zmieniona dyrektywą 80/219/EWG [2], powinna zostać odpowiednio dostosowana;
ponadto, dyrektywa 80/217/EWG [3], która została przyjęta po podpisaniu Aktu Przystąpienia i obowiązuje od dnia 1 stycznia 1981 r., musi zostać dostosowana tak, aby zapewnić zgodność z postanowieniami Aktu Przystąpienia,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 64/432/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W załączniku B pkt 12, dodaje się literę w brzmieniu:
"j) Grecja:
Κτηνιατρικόν ‘Ινστιτούτον Λοιμωδών και
Παρασιτικών Νοσημάτων
Ιερά óδός 75
Αθήναι
301."
2) W załączniku C pkt 9, dodaje się literę w brzmieniu:
"j) Grecja:
Κτηνιατρικόν ‘Ινστιτούτον Λοιμωδών καί
Παρασιτικών Νοσημάτων
Ιερά óδός 75
Αθήναι
301."
3) W załączniku F, przypis 4 wzoru świadectwa I i przypis 5 wzoru świadectwa II, III i IV dodaje się, co następuje:
"W Grecji:
Ό Προϊστάμενος της Κτηνιατρικής ‘Υπηρεσίας τού σημείου εξόδου."
Artykuł 2
Do wykazu krajowych laboratoriów zajmujących się pomorem świń w załączniku II dyrektywy 80/217/EWG dodaje się, co następuje:
"Grecja:
Κτηνιατρικόν ΊνστιτοΟτον Λοιμωδών καί Παρασιτικών Νοσημάτων (Έργαστήριον ίολογίας)
Νεαπόλεως 9
Αγία Παρασκευή
Αττικής."
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy, w odniesieniu do art. 1 najpóźniej do dnia 1 stycznia 1981 r., a w odniesieniu do art. 2 najpóźniej do dnia 1 lipca 1981 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Pierwsza dyrektywa Komisji
z dnia 22 grudnia 1980 r.
w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do metod analizy niezbędnych do kontrolowania składu produktów kosmetycznych
(80/1335/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/768/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 79/661/EWG [2], w szczególności jej art. 8 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 76/768/EWG ustanawia urzędowe badania kontrolne produktów kosmetycznych mające na celu sprawdzenie, czy przestrzegane są przepisy wspólnotowe dotyczące składu produktów kosmetycznych;
najszybciej jak to możliwe należy ustanowić wszelkie niezbędne metody analizy; pierwszy etap stanowi ustalenie metod pobierania próbek, przygotowania próbek do badań laboratoryjnych, identyfikowania i oznaczania wolnych wodorotlenków sodu i potasu, identyfikowania i oznaczania kwasu szczawiowego i jego soli alkalicznych w produktach kosmetycznych do pielęgnacji włosów, oznaczania chloroformu w pastach do zębów, oznaczania cynku, identyfikowania i oznaczania kwasu fenolosulfonowego;
środki przewidziane niniejszą dyrektywą są zgodne z opinią Komitetu dostosowującego dyrektywę 76/768/EWG do postępu technicznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie niezbędne środki, ażeby podczas urzędowych badań kontrolnych produktów kosmetycznych:
- pobieranie próbek,
- przygotowanie próbek do badań laboratoryjnych,
- identyfikowanie i oznaczanie zawartości wolnych wodorotlenków sodu i potasu,
- identyfikowanie i oznaczanie zawartości kwasu szczawiowego i jego soli alkalicznych w produktach kosmetycznych do pielęgnacji włosów,
- oznaczanie zawartości chloroformu w pastach do zębów,
- oznaczanie zawartości cynku,
- identyfikowanie i oznaczanie zawartości kwasu fenolosulfonowego
odbywało się zgodnie z metodami opisanymi w Załączniku.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do przestrzegania niniejszej dyrektywy nie później niż dnia 31 grudnia 1982
R. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 109/80
z dnia 18 stycznia 1980 r.
w sprawie stosowania najniższej stawki zwrotu wywozowego do niektórych produktów sektora jaj i mięsa drobiowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2771/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj [1], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 368/76 [2], w szczególności jego art. 9 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego [3] zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 369/76 [4], w szczególności jego art. 9 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2774/75 z dnia 29 października 1975 r., określające ogólne zasady udzielania zwrotów wywozowych w sektorze jaj i ustanawiające kryteria dla ustalania kwoty takich zwrotów [5], w szczególności jego art. 7 ust. 2,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2779/75 z dnia 29 października 1975 r., określające ogólne zasady udzielania zwrotów wywozowych w sektorze mięsa drobiowego i ustanawiające kryteria dla ustalania kwoty takich zwrotów [6], w szczególności jego art. 7 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: w przypadkach, w których zwrot wywozowy różni się w zależności od miejsca przeznaczenia, art. 11 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 192/75 [7], ostatnio zmienionego rozporządzeniem nr 2838/77 [8], określa, że część zwrotu, obliczona na podstawie najniższej stawki zwrotu, stosowanej w dniu zakończenia wywozowych formalności celnych, ma być wypłacona po dostarczeniu dowodu, że produkt opuścił terytorium geograficzne Wspólnoty;
zważywszy, że ostatni akapit art. 2 ust. 4 i art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 441/69 [9] z ostatnimi zmianami wprowadzonymi rozporządzeniem nr 2707/78 [10] zezwala, aby część zwrotu obliczonego na podstawie najniższej stawki była wypłacona, kiedy tylko produkt zostanie poddany specjalnej procedurze określonej tym rozporządzeniem;
w ramach specjalnych uzgodnień z niektórymi państwami trzecimi stawka zwrotu, stosowana dla wywozu do tych państw pewnych produktów z sektora jaj i mięsa drobiowego, może być niższa, a czasami znacznie niższa niż zwrot normalnie stosowany; czasami nie ustala się zwrotu;
najniższa stawka zwrotu wynika również z faktu, że nie ustalono zwrotu;
istnieją przypadki nieustalania zwrotu dla eksporterów do Stanów Zjednoczonych; należy również przewidzieć wyjątek przy określaniu najniższej stawki zwrotu w przypadkach, gdy środki wprowadzone w Stanach Zjednoczonych gwarantują, że produkty, które zakwalifikowały się do zwrotu wywozowego do innych miejsc przeznaczenia, nie mogą być przywożone do tego kraju; doświadczenie pokazuje, iż omawiane produkty mogą kwalifikować się jako ten wyjątek nie tylko w odniesieniu do stosowania art. 11 ust. 2 rozporządzenia nr 192/75, lecz również w odniesieniu do stosowania art. 2 ust. 4 i art. 3 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 441/69;
środki określone w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Fakt, że nie ustala się zwrotu wywozowego dla produktów objętych podpozycją 01.05 A, 02.02 i 04.05 Wspólnej Taryfy Celnej, wywożonych do Stanów Zjednoczonych, nie będzie brany pod uwagę:
- przy ustalaniu najniższej stawki zwrotu dla celów art. 11 ust. 2 rozporządzenia nr 192/75,
- przy stosowaniu ostatniego akapitu art. 2 ust. 4 i art. 3 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 441/69.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 21 stycznia 1980 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
ROZPORZĄDZENIE RADY (EWG) NR 565/80
z dnia 4 marca 1980 r.
w sprawie zaliczek na poczet refundacji wywozowych do produktów rolnych
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2727/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż[1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1547/79[2], w szczególności jego art. 16 ust. 5, jak również stosowne przepisy innych rozporządzeń w sprawie wspólnej organizacji rynku produktów rolnych,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (EWG) nr 441/69 z dnia 4 marca 1969 r. ustanawiające dodatkowe zasady ogólne przyznawania refundacji wywozowych do produktów podlegających jednolitemu systemowi cen, wywożonych w stanie nieprzetworzonym lub w postaci niektórych towarów nieobjętych załącznikiem II do Traktatu[3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 269/78[4], było wielokrotnie zmieniane; doświadczenie wykazało, że pożądane są dalsze zmiany; w celu zachowania przejrzystości przepisów wskazane jest opracowanie jednolitych zasad;
rozporządzenia ustanawiające ogólne zasady przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych oraz kryteria ustalania wysokości takich refundacji stanowią, że warunkiem wypłacenia refundacji wywozowej jest dostarczenie dowodu wywozu tych produktów ze Wspólnoty;
przy przestrzeganiu zasady, dzięki której zapewniona jest równowaga pomiędzy wykorzystaniem wspólnotowych produktów podstawowych pod kątem wywozu do państw trzecich, produktów przetworzonych lub towarów wymienionych w załącznikach B i C rozporządzenia (EWG) nr 2682/72[5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 707/78[6], i wykorzystaniem produktów podstawowych z państw trzecich, dopuszczonych na mocy wewnętrznych ustaleń dotyczących uszlachetniania czynnego zgodnie z dyrektywą Rady nr 69/73/EWG z dnia 4 marca 1969 r. w sprawie harmonizacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych dotyczących procedury uszlachetniania czynnego[7], ostatnio zmienioną dyrektywą 76/119/EWG[8], kwota równa refundacji wywozowej powinna być wypłacana wówczas, gdy podstawowe produkty wspólnotowe, z których uzyskiwane są przetworzone produkty lub towary przeznaczone do wywozu, są poddawane kontroli celnej;
w pewnych warunkach produkty objęte wspólną organizacją rynku i przywożone z państw trzecich mogą znaleźć się w składzie celnym lub podlegać procedurze wolnego obszaru celnego, przy czym pobieranie należności przywozowych jest zawieszone; należy wprowadzić wymóg płatności kwoty równej refundacji wywozowej, gdy tylko produkty wspólnotowe lub towary przeznaczone na wywóz zaczynają podlegać takiej procedurze;
płatność kwoty równej refundacji wywozowej w żaden sposób nie wpływa na warunki, na podstawie których ustanowione jest prawo do refundacji wywozowej; należy złożyć zabezpieczenie celem zagwarantowania zwrotu sumy nie mniejszej niż kwota wypłacona, w przypadku gdy następnie zostanie ustalone, iż nie istniało prawo do refundacji wywozowej albo że produkty lub towary, w stosunku do których stosowano te środki, nie zostały faktycznie wywiezione ze Wspólnoty w ustanowionym terminie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia ogólne zasady wypłacania, zaliczkowo przed wywozem, kwoty równej refundacji wywozowej do produktów objętych następującymi rozporządzeniami:
- rozporządzenie nr 136/66/EWG (oleje i tłuszcze),
- rozporządzenie (EWG) nr 804/68 (mleko i przetwory mleczne),
- rozporządzenie (EWG) nr 805/68 (wołowina i cielęcina),
- rozporządzenie (EWG) nr 727/70 (surowiec tytoniowy),
- rozporządzenie (EWG) nr 1035/72 (owoce i warzywa),
- rozporządzenie (EWG) nr 3330/74 (cukier),
- rozporządzenie (EWG) nr 2727/75 (zboża),
- rozporządzenie (EWG) nr 2759/75 (wieprzowina),
- rozporządzenie (EWG) nr 2771/75 (jaja),
- rozporządzenie (EWG) nr 2777/75 (drób),
- rozporządzenie (EWG) nr 100/76 (produkty rybołówstwa),
- rozporządzenie (EWG) nr 1418/76 (ryż),
- rozporządzenie (EWG) nr 516/77 (przetwory owocowe i warzywne),
- rozporządzenie (EWG) nr 337/79 (wino).
Artykuł 2
Dla celów niniejszego rozporządzenia:
a) "produkty" oznaczają produkty, o których mowa w art. 1; "produkty podstawowe" oznaczają produkty przeznaczone na wywóz po ich przetworzeniu na produkty przetworzone lub towary;
b) "produkty przetworzone" oznaczają produkty:
- uzyskane w wyniku przetworzenia produktów podstawowych, oraz
- w odniesieniu do których stosuje się refundacje wywozowe;
c) "towary" oznaczają towary wymienione w załącznikach B i C do rozporządzenia (EWG) nr 2682/72.
Artykuł 3
Produkty, dla których została ustalona refundacja równa lub większa od 0, podlegają przepisom niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
1.
Kwota równa refundacji wywozowej zostaje wypłacona na wniosek zainteresowanej strony, gdy tylko produkty podstawowe są poddane kontroli celnej, co gwarantuje, że produkty przetworzone lub towary zostaną wywiezione w wyznaczonym terminie.
2.
Ustalenia przewidziane w niniejszym artykule stosuje się do produktów przetworzonych i towarów uzyskanych z produktów podstawowych, pod warunkiem że wewnętrzne ustalenia dotyczące uszlachetniania czynnego nie są zabronione w odniesieniu do produktów porównywalnych.
Jednakże ustaleń nie stosuje się w wyjątkowych przypadkach, gdy produkty przetworzone lub towary są uzyskiwane z produktów podstawowych, które można zbyć bez trudności.
3.
Jeśli chodzi o procedury kontrolne oraz wydajność produkcyjną, produkty podstawowe podlegają tym samym przepisom, które stosuje się w odniesieniu do uszlachetniania czynnego produktów tego samego rodzaju.
4.
Refundacja wywozowa, o której mowa w ust. 1, jest:
a) w przypadku produktów przetworzonych refundacją stosowaną w odniesieniu do produktu przetworzonego;
b) w przypadku towarów refundacją specjalnie ustaloną w odniesieniu do produktów podstawowych, gdy:
- zostały wykorzystane, lub
- na mocy przepisów Wspólnoty uznane są za wykorzystane
do wytworzenia tych towarów.
5.
O ile nie ustalono wcześniej, stawka refundacji wywozowej jest stawką obowiązującą w dniu, w którym produkty podstawowe zostały poddane kontroli celnej.
6.
W przypadku gdy refundacja wywozowa jest ustalona wcześniej, dzień, w którym produkty podstawowe zostają poddane kontroli celnej, jest datą wejścia w życie wszelkich dostosowań w odniesieniu do stawki stosowanej refundacji.
7.
W przypadku gdy refundacja wywozowa jest zróżnicowana w zależności od wykorzystania lub przeznaczenia, stawka, która ma być stosowana, jest stawką najniższą.
Jednakże jeśli zostaje zadeklarowane wykorzystanie lub przeznaczenie, stawka stosowania jest stawką ustaloną w odniesieniu do wykorzystania lub miejsca przeznaczenia produktów przetworzonych lub towarów.
Artykuł 5
1.
Kwota równa refundacji wywozowej zostaje, na prośbę zainteresowanej strony, wypłacona, gdy tylko produkty lub towary są poddane procedurze w składach celnych lub w wolnym obszarze celnym z powodu wywozu w wyznaczonym terminie.
2.
Ustalenia przewidziane w niniejszym artykule stosuje do produktów i towarów przeznaczonych na wywóz, bez dalszego przetwarzania, gdy rodzaj produktów lub towarów umożliwia ich składowanie.
Jednakże ustaleń nie stosuje się w wyjątkowych przypadkach, gdy dane produkty lub towary można zbyć bez trudności.
3.
W przypadku gdy refundacja wywozowa jest zróżnicowana w zależności od wykorzystania lub miejsca przeznaczenia, stawka, która ma być stosowana, jest stawką najniższą.
Jednakże jeśli zostaje zadeklarowane wykorzystanie lub przeznaczenie, stosowana stawka jest stawką ustaloną w odniesieniu do wykorzystania lub przeznaczenia produktów lub towarów.
Artykuł 6
Korzyści wynikające z ustaleń niniejszego rozporządzenia są uwarunkowane złożeniem zabezpieczenia gwarantującego zwrot kwoty równej kwocie wypłaconej, powiększonej o kwotę dodatkową.
Z zastrzeżeniem wystąpienia przypadków siły wyższej, zabezpieczenie przepada w całości lub części:
- w przypadku gdy zwrot nie został dokonany, jeśli wywóz nie nastąpił w terminie określonym w art. 4 ust.1 i art. 5 ust.1, lub
- jeśli okaże się, że nie istniało prawo do refundacji wywozowej lub istniało prawo do mniejszej refundacji.
Artykuł 7
Właściwe władze Państw Członkowskich mogą odmówić skorzystania z ustaleń przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, jeśli cechy ubiegającego się nie gwarantują, że cała transakcja zostanie przeprowadzona zgodnie z obowiązującymi przepisami.
W każdym Państwie Członkowskim prawo to realizuje się zgodnie z zasadami obecnie stosowanymi w danym państwie, dotyczącymi niestosowania dyskryminacji wobec ubiegających się oraz wolności handlu i przemysłu.
Artykuł 8
W razie konieczności produkty podstawowe, produkty i towary, do których nie stosują się ustalenia niniejszego rozporządzenia, zostaną zawarte w wykazie, który należy sporządzić.
Artykuł 9
Rozporządzenie (EWG) nr 441/69 niniejszym uchyla się z mocą od dnia 1 kwietnia 1980 r.
Rozporządzenie to jednak obowiązuje nadal w odniesieniu do transakcji zawartych na jego podstawie.
Artykuł 10
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 632/80
z dnia 14 marca 1980 r.
ustanawiające szczegółowe przepisy dotyczące dodawania sacharozy w roztworze wodnym w przypadku określonych produktów winiarskich w niektórych regionach uprawy winorośli strefy A i zmieniające po raz drugi rozporządzenie (EWG) nr 1594/70
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 337/79 z dnia 5 lutego 1979 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 459/80 [2], w szczególności jego art. 33 ust. 8,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 338/79 z dnia 5 lutego 1979 r. ustanawiające przepisy szczególne dotyczące win gatunkowych produkowanych w określonych regionach [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 459/80, w szczególności jego art. 8 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje: w wyniku ostatniej zmiany rozporządzeń (EWG) nr 337/79 i (EWG) nr 338/79 art. 33 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 337/79 i art. 8 ust. 2 akapit piąty rozporządzenia (EWG) nr 338/79 przewidują możliwość dodawania, do dnia 15 marca 1984 r., sacharozy w roztworze wodnym w przypadku produktów wytwarzanych z odmian winorośli dających stosunkowo kwaśne winogrona i produktów wytwarzanych z winogron zbieranych w niektórych regionach uprawy winorośli w północnej części strefy uprawy A, gdzie taka praktyka jest tradycyjna i zwyczajowo przyjęta; w związku z tym należy określić odmiany winorośli oraz dane regiony;
określenie takich odmian winorośli czyni zbędnym art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1594/70 [4], zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2531/77 [5];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Odmianami winorośli określonymi w art. 33 ust. 3 akapit drugi tiret pierwsze rozporządzenia (EWG) nr 337/79 oraz w art. 8 ust. 2 akapit piąty tiret pierwsze rozporządzenia (EWG) nr 338/79 są "Riesling" i "Elbling".
2. Regiony uprawy winorośli określone w art. 33 ust. 3 akapit drugi tiret drugie rozporządzenia (EWG) nr 337/79 oraz w art. 8 ust. 2 akapit piąty tiret drugie rozporządzenia (EWG) nr 338/79 są następujące:
- Ahr,
- Mittelrhein,
- Rheingau,
- Mosel/Saar/Ruwer,
- Nahe,
- Moselle luxembourgeoise.
3.
Dodawanie sacharozy w roztworze wodnym w celu zwiększenia stężenia alkoholu dozwolone jest jedynie w produktach o minimalnej kwaśności wynoszącej 12 gramów na litr wyrażonej jako kwas winowy.
Artykuł 2
Artykuł 3 rozporządzenia (EWG) nr 1594/70 niniejszym uchyla się.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 marca 1980 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 680/80
z dnia 18 marca 1980 roku
dotyczące zawarcia umów w formie wymiany listów korygujących niektóre kontyngenty bezcłowe, które Zjednoczone Królestwo otworzyło zgodnie z Protokołem 1 do odpowiednich umów o wolnym handlu zawartych między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Finlandii, Królestwem Norwegii i Królestwem Szwecji
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając zalecenie Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Umowy o wolnym handlu między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Finlandii [1], między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii [2] i między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Szwecji [3] zostały podpisane odpowiednio dnia 5 października 1973 roku, dnia 14 maja 1973 roku i dnia 22 lipca 1972 roku w Brukseli;
niektóre kontyngenty bezcłowe, które Zjednoczone Królestwo otworzyło zgodnie z Protokołem 1 do wyżej wymienionych Umów o wolnym handlu powinny zostać skorygowane, a wynegocjowane w tym celu umowy w formie wymiany listów zatwierdzone,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W imieniu Wspólnoty zostają niniejszym zatwierdzone umowy w formie wymiany listów korygujących określone kontyngenty bezcłowe, które Zjednoczone Królestwo otworzyło zgodnie z Protokołem 1 do Umów o wolnym handlu zawartych między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Finlandii, między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii i między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Szwecji.
Treść umów jest załączona do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do powołania osoby uprawnionej do złożenia pod umowami podpisu ze skutkiem prawnie wiążącym dla Wspólnoty.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 762/80
z dnia 28 marca 1980 r.
zmieniające po raz drugi rozporządzenie (EWG) nr 1250/79 ustalające wyrównawcze opłaty celne za nasiona
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2358/71 z dnia 26 października 1971 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku nasion [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2878/79 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 5, a także mając na uwadze co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1250/79 [3] zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 335/80 [4] ustaliło wyrównawcze opłaty celne za nasiona w odniesieniu do niektórych typów kukurydzy mieszańcowej przeznaczonych do siewu;
od tego czasu odnotowano znaczącą zmianę w cenach oferowanych franco granica, która, na mocy przepisów art. 4 ust. 2rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1665/72 [5], narzuca konieczność zmiany tych należności;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Nasion,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik rozporządzenia (EWG) nr 1250/79 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (EWG) NR 797/80
z dnia 31 marca 1980 r.
dostosowujące ustalone z wyprzedzeniem opłaty i refundacje wywozowe w sektorze cukru
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3330/74 z dnia 19 grudnia 1974 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku cukru1, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1396/782, w szczególności jego art. 17 ust. 5, art. 19 ust. 2 i art. 19 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 12 rozporządzenia Rady (EWG) nr 766/68 z dnia 18 czerwca 1968 r. ustanawiającego ogólne zasady przyznawania refundacji wywozowych do cukru3, ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1439/764, przewiduje, że w przypadku gdy pomiędzy:
- datą złożenia wniosku o pozwolenie na wywóz z ustaloną z wyprzedzeniem refundacją, lub
- w przypadku refundacji ustalonej na podstawie oferty przetargowej, datą, z którą upływa termin składania ofert,
a datą wywozu następuje zmiana cen cukru i melasy ustalonych na mocy rozporządzenia (EWG) nr 3330/74, można umożliwić dostosowanie kwoty refundacji;
zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 561/80 z dnia 5 marca 1980 r. w sprawie stałego zaproszenia do przetargu w celu ustalenia opłat i/lub refundacji dotyczących wywozu cukru białego5 opłaty wywozowe mogą być również ustalone z wyprzedzeniem; dlatego należy uznać za właściwe przyznanie w odniesieniu do takich opłat możliwości przewidzianej w art. 12 rozporządzenia (EWG) nr 766/68;
przewiduje się, iż wzrost cen cukru i opłat za składowanie wejdzie w życie z dniem 1 lipca 1980 r. i pewna liczba pozwoleń na wywóz, o których przyznanie wystąpiono przed tą datą i ustalających refundację wywozową lub opłatę z wyprzedzeniem, nie zostanie wykorzystana przed upływem tego terminu; wydaje się, iż obecnie eksporterzy uznają za niemożliwe zabezpieczenie podaży cukru w odniesieniu do dostaw począwszy od dnia 1 lipca 1980 r. po cenach stosowanych w bieżącym roku gospodarczym; dlatego należy uznać za właściwe wykorzystanie przed dniem 1 lipca 1980 r. możliwości dostosowania refundacji wywozowych i opłat ustalonych z wyprzedzeniem w odniesieniu do wywozu, dla którego formalności celne zostały zakończone po tej dacie; takie dostosowanie powinno być obliczone zgodnie z różnicą pomiędzy ceną interwencyjną cukru obowiązującą w roku gospodarczym 1979/80 a obowiązującą w roku gospodarczym 1980/81, przy powiększeniu każdej z tych cen o mającą zastosowanie opłatę za składowanie;
artykuł 5 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia Rady (EWG) nr 2682/72 z dnia 12 grudnia 1972 r. ustanawiającego ogólne zasady przyznawania refundacji wywozowych w odniesieniu do pewnych produktów rolnych wywożonych w postaci towarów nieobjętych załącznikiem II do Traktatu oraz kryteria ustalania kwoty takich refundacji6, ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 707/787, przewiduje, że stawka refundacji według systemu ustalania z wyprzedzeniem ma być dostosowana zgodnie z takimi samymi zasadami, jakie obowiązują w odniesieniu do ustalania z wyprzedzeniem refundacji do produktów podstawowych wywożonych w postaci naturalnej; dlatego właściwe jest w tym przypadku zapewnienie odpowiednich dostosowań;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
W zakresie zgodnym z warunkami określonymi w art. 12 rozporządzenia (EWG) nr 766/68 wszelkie refundacje wywozowe i opłaty wywozowe ustalone z wyprzedzeniem przed dniem 1 lipca 1980 r. w odniesieniu do produktów wymienionych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia i wywożone, począwszy od tej daty, są dostosowywane zgodnie z ust. 2, na żądanie strony zainteresowanej.
2.
Do celów dostosowania określonego w ust. 1 refundacja wywozowa wzrasta, a opłata wywozowa zmniejsza się o różnicę wyrażoną w ECU na 100 kilogramów, pomiędzy ceną interwencyjną danego produktu obowiązującą od dnia 1 lipca 1980 r. na obszarze mającym największe nadwyżki a ceną interwencyjną tego produktu mającą zastosowanie na tym samym obszarze w dniu 30 czerwca 1980 r.
Obliczając różnicę, określoną w poprzednim akapicie, należy dodać do tych cen interwencyjnych odpowiednie opłaty za składowanie, określone w art. 8 ust. 1 akapit trzeci lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 3330/74.
W przypadku cukru nierafinowanego, jeżeli uzysk różni się od standardowej jakości określonej w rozporządzeniu (EWG) nr 431/681, kwota dostosowania zostaje zmodyfikowana zgodnie z art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 837/682.
Artykuł 2
Przepisy art. 1 stosuje się również w odniesieniu do produktów określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, wywożonych w postaci towarów wymienionych w załącznikach do rozporządzenia (EWG) nr 2682/72.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (EWG) NR 914/80
z dnia 15 kwietnia 1980 r.
zmieniające po raz drugi rozporządzenie (EWG) nr 2960/77 w sprawie szczegółowych zasad sprzedaży oliwy z oliwek znajdującej się w posiadaniu agencji skupu interwencyjnego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów[1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 590/79[2], w szczególności jego art. 12 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 5 ust. 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2960/77[3], zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 883/79[4], określa stadium obrotu handlowego, na którym zastosowanie ma minimalna cena sprzedaży oliwy z oliwek ustalona w związku z ogłoszeniem przetargu;
stosowanie art. 5 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2960/77 zostało ograniczone w czasie; doświadczenie wykazało, że określone w nim stadium obrotu handlowego jest najodpowiedniejsze w odniesieniu do sektora oliwy z oliwek; dlatego też nie należy już ograniczać stosowania przedmiotowego przepisu;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2960/77 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Cena minimalna jest ceną netto bez podatku i dotyczy ilości 100 kilogramów oliwy z oliwek dostarczonym we własnych bębnach kupującego, załadowanych na pojazd zapewniony przez magazyn kupującego, zlokalizowany poza miejscem składowania, lub do cysterny z magazynu kupującego zlokalizowanego poza miejscem składowania."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1192/80
z dnia 26 marca 1980 r.
w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów zmieniającego umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Islandii, w celu dostosowania niektórych specyfikacji taryfowych
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając zalecenie Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: w wyniku zmian wynikających z zalecenia Rady Współpracy Celnej z dnia 18 czerwca 1976 r. oraz niektórych zmian autonomicznych Wspólnej Taryfy Celnej i islandzkiej taryfy celnej, należy dostosować niektóre specyfikacje taryfowe w umowie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Islandii [1];
ponadto, konieczna jest zmiana umowy określonej powyżej w celu ustanowienia uproszczonej procedury dostosowywania specyfikacji taryfowych w razie dalszych zmian taryf Umawiających się Stron,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Porozumienie w formie wymiany listów zmieniające umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Islandii.
Tekst Porozumienia załączony jest do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania Porozumienia, aby stało się wiążące dla Wspólnoty.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG, Euratom, EWWIS) nr 1238/80
z dnia 13 maja 1980 r.
zmieniające rozporządzenie (EWWiS, EWG, Euratom) nr 1860/76 ustanawiające warunki zatrudnienia pracowników Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1365/75 z dnia 26 maja 1975 r. w sprawie utworzenia Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy [1], w szczególności jego art. 13,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, zmienia warunki zatrudnienia pracowników Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy ustanowione w rozporządzeniu (EWWiS, EWG, Euratom) nr 1860/76 [2];
niektóre przepisy rozporządzenia (EWWiS, EWG, Euratom) nr 1860/76 powinny zostać zmienione w świetle rozporządzenia (Euratom, EWWiS, EWG) nr 912/78 [3] i (Euratom, EWWiS, EWG) nr 3085/78 [4], zmieniających regulamin pracowniczy urzędników i warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich;
należy dać priorytet przepisom dotyczącym kursów walutowych i dodatków wyrównawczych, aby uniknąć późniejszych zniekształceń;
pożądane jest również, by zmienione zostały niektóre przepisy odnośnie do warunków zatrudnienia, w szczególności te dotyczące wynagrodzenia, postępowania dyscyplinarnego, długości okresu próbnego, urlopu macierzyńskiego, czasu i kosztów podróży, w celu ich uzgodnienia z tymi, które stosują się do urzędników Wspólnoty Europejskiej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wprowadza się zmiany warunków zatrudnienia pracowników Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy, zgodnie z następującymi artykułami.
Artykuł 2
W art. 17 do ustępu ostatniego dodaje się wyrazy w brzmieniu: "lub stosownych norm bezpieczeństwa".
Artykuł 3
W art. 20 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"Pracownik wyznaczony przez dyrektora Fundacji do prowadzenia szkoleń w ramach wspierania kształcenia i programu instruktażowego przewidzianego w akapicie trzecim może otrzymać dodatek na warunkach ustanowionych w załączniku IV art. 9a" .
Artykuł 4
W art. 25 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"W przypadku gdy w trakcie okresu próbnego pracownik z powodu choroby lub wypadku przez miesiąc lub dłużej nie może wykonywać swoich obowiązków, władza odpowiednia do zawierania umów o pracę może odpowiednio przedłużyć czas trwania okresu próbnego" .
Artykuł 5
W art. 29 wyrazy "osiem tygodni" i "14 tygodni" zastępuje się odpowiednio wyrazami "10 tygodni" i "16 tygodni".
Artykuł 6
1.
Artykuł 39 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Po urodzeniu dziecka pracownik, który sprawuje opiekę nad dzieckiem, otrzymuje zasiłek w wysokości 8000 BEF.
Taki sam zasiłek wypłaca się na rzecz pracownika, który przysposobi dziecko w wieku do lat pięciu, pozostające na jego utrzymaniu w rozumieniu załącznika IV art. 7 ust. 2.
Kwota ta jest równoważna kwocie określonej w art. 74 ust. 1 regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich i jest automatycznie korygowana zgodnie z jakąkolwiek zmianą tej kwoty."
2.
Artykuł 39 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Odbiorca zasiłku macierzyńskiego zgłasza fakt otrzymywania jakichkolwiek zasiłków tego samego typu z innych źródeł na to samo dziecko; zasiłki takie są potrącane od zasiłku przewidzianego powyżej.
W przypadku gdy oboje rodzice są pracownikami Fundacji, zasiłek jest wypłacany tylko raz" .
Artykuł 7
1.
W załączniku II art. 1 lit. a) wyrazy "jedną godzinę wolną od pracy" zastępuje się wyrazami "półtorej godziny wolne od pracy", a wyrazy "półtorej godziny" wyrazami "dwie godziny".
2.
W załączniku II art. 1 lit. b) liczbę "0,72 %" zastępuje się liczbą "0,756 %".
Artykuł 8
W załączniku III art. 7 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"W przypadku gdy pracownik osiąga korzyści wynikające z załącznika IV art. 15 ust. 2 akapit trzeci, czas podróży w oparciu o odległość przebytą pociągiem między miejscem pochodzenia a miejscem zatrudnienia ustala się następująco:
- do 900 km: jeden dzień na podróż tam i z powrotem,
- ponad 900 km: dwa dni na podróż tam i z powrotem."
Artykuł 9
1.
W załączniku IV art. 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Wynagrodzenie pracowników jest określane we frankach belgijskich.
Wypłaca się je w walucie państwa, w którym pracownik wykonuje swe obowiązki.
Wynagrodzenie wypłacane w walucie innej niż franki belgijskie jest obliczane na podstawie kursu wymiany, który ma zastosowanie do wynagrodzenia na podstawie art. 63 regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich."
2.
W załączniku IV art. 5 skreśla się następujące zdanie:"Komisja Wspólnot Europejskich ma prawo stosowania takich indeksacji w stosunku do tabeli płac zasadniczych oraz kwot zasiłków rodzinnych oraz innych zasiłków".
3.
W załączniku IV art. 24 wyrazy "Stawki podane w sekcjach 2, 3 i 4" zastępuje się wyrazami "Stawki podane w sekcji 4".
4.
Ustępy 1, 2 i 3 stosuje się z mocą od dnia 1 kwietnia 1979 r.
Artykuł 10
W załączniku IV art. 6 ust. 3 wyrazy "250000 BEF" zastępuje się wyrazami "roczne uposażenie zasadnicze pracownika trzeciego szczebla stopnia C 3, ważone według stawki dla kraju, w którym współmałżonek wykonuje swój zawód".
Artykuł 11
W załączniku IV art. 8 akapit trzeci tiret pierwsze otrzymuje brzmienie:
"— pracownika, którego miejsce zatrudnienia znajduje się w odległości co najmniej 50 kilometrów od:
- szkoły europejskiej, lub
- instytucji oświatowych funkcjonującej w jego języku, do której uczęszcza dziecko z powodu obowiązku szkolnego, należycie poparty dowodami" .
Artykuł 12
W załączniku IV dodaje się sekcję w brzmieniu:
"Sekcja 2a
DODATEK ZA NAUCZANIE
Artykuł 9a
Pracownik wyznaczony przez dyrektora Fundacji do prowadzenia szkolenia w ramach wspierania kształcenia i programu instruktażowego przewidzianego w art. 20 akapit pierwszy dotyczącego warunków zatrudnienia może otrzymać dodatek równy 0,745 % jego miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego za każdą godzinę szkolenia prowadzonego poza normalnym czasem pracy.
Dodatek ten jest wypłacany łącznie z wynagrodzeniem za jeden z miesięcy następujący po tym, w którym prowadzono szkolenie."
Artykuł 13
1.
W załączniku IV art. 10 lit. a) tiret pierwsze skreśla się wyraz "europejski".
2.
W załączniku IV art. 10 dodaje się ustępy w brzmieniu:
"2.
Pracownik, który nie jest i nigdy nie był obywatelem państwa, na którego terytorium jest zatrudniony, i który nie spełnia warunków ustanowionych w ust. 1, jest uprawniony do dodatku za zamieszkanie za granicą równego jednej czwartej dodatku z tytułu przesiedlenia.
3.
Do celów ust. 1 i 2 pracownik, który poprzez małżeństwo nabył automatycznie obywatelstwo państwa, na którego terytorium jest zatrudniony, i nie mógł się go zrzec, jest traktowany tak samo, jak pracownik objęty przepisami ust. 1 lit. a) tiret pierwsze."
3.
W załączniku IV art. 10 obecny tekst otrzymuje oznaczenie ust. 1.
Artykuł 14
W załączniku IV art. 15 ust. 2 między zdaniem pierwszym i drugim dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Jednakże gdy odległość przy podróży tam i z powrotem wynosi 800 kilometrów lub więcej, wypłata dla pracowników kategorii C i D opiera się na cenie biletu pierwszej klasy.
W przypadku gdy odległość przebyta pociągiem między miejscem zatrudnienia a miejscem pochodzenia przekracza 500 kilometrów i w przypadku gdy zwykła trasa obejmuje podróż morską, pracownik, którego rzecz dotyczy, jest uprawniony, po przedstawieniu biletów, do zwrotu kosztów podróży samolotem, klasą bezpośrednio niższą niż luksusowa lub klasą pierwszą."
Artykuł 15
W załączniku IV art. 19 ust. 2 akapit pierwszy po wyrazie "poniżej" dodaje się wyrazy "klasa luksusowa lub".
Artykuł 16
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI NR 1381/80
z dnia 5 czerwca 1980 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1822/77 w odniesieniu do pobierania opłaty z tytułu współodpowiedzialności w sektorze mleka i przetworów mlecznych w roku mleczarskim 1980/81
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1079/77 z dnia 17 maja 1977 w sprawie opłaty z tytułu współodpowiedzialności i środków mających na celu rozszerzenie rynku mleka i przetworów mlecznych1, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1364/802, w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
poziom opłaty z tytułu współodpowiedzialności, mający zastosowanie w roku mleczarskim 1980/81 jest ustalony na 2 % docelowej ceny mleka obowiązującej w danym roku mleczarskim;
dlatego niezbędne jest zastąpienie liczb wymienionych w art. 2 ust. 1 i art. 5 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1822/77 z dnia 5 sierpnia 1977 r. ustanawiającego szczegółowe zasady pobierania opłat z tytułu współodpowiedzialności wprowadzone w odniesieniu do mleka i przetworów mlecznych3, ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1362/794;
zgodnie z art. 1 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1079/77 obniżona stawka opłaty jest odtąd pobierana od producentów w niektórych regionach w ramach rocznego limitu 60 000 kilogramów na producenta; kwoty wyżej wymienionej obniżonej opłaty i szczegółowe zasady jej pobierania muszą być wyraźnie określone;
zgodnie z art. 3 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 1079/77, Państwa Członkowskie są zobowiązane do podjęcia wszelkich niezbędnych środków w celu ustanowienia geograficznej lokalizacji gospodarstw objętych obniżoną stawką opłaty; dlatego należy wprowadzić specjalny przepis umożliwiający realizację tych środków;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1822/77 wprowadza się następujące zmiany:
1.
Artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
1.
W roku mleczarskim 1980/81, kwota opłaty na 100 kilogramów mleka krowiego wynosi:
a) w odniesieniu do ogólnej stawki podanej w art. 2 ust. 2. rozporządzenia (EWG) nr 1079/77: 0 74452 ECU;
b) w odniesieniu do obniżonej stawki wynikającej ze stosowania art. 1 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1079/77: 0 73339 ECU.
2. Obniżoną stawkę określoną w ust. 2 lit. b) pobiera się od ilości mleka dostarczonego od początku określonego roku mleczarskiego przez producentów posiadających gospodarstwa w jednym z regionów wymienionych w art. 1 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1079/77, do górnej granicy 60 000 kilogramów. Ogólną stawkę określoną w ust. 1 lit. a) stosuje się do ilości przekraczających tę ilość dostarczoną przez producentów w ciągu pozostałej części określonego roku mleczarskiego.
3.
W przypadku gdy płatność za mleko dla producenta jest dokonywana na podstawie dostaw określonych w litrach, przeliczenia na kilogramy dokonuje się przy zastosowaniu współczynnika 1703.
4.
Nabywcy mleka przedstawiają osobno, na rachunku płatności każdego producenta, kwotę potrąconej opłaty z tytułu współodpowiedzialności, rozróżniając w przypadku gospodarstw określonych w ust. 2, kwotę potrąconą według obniżonej stawki opłaty od kwoty potrąconej według ogólnej stawki opłaty, po przekroczeniu limitu ilościowego."
2. W art. 3 ust. 2 akapit pierwszy wyrazy "gospodarstwa rolne znajdujące się w jednym z regionów wymienionych w art. ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1079/77' zastępuje się wyrazami "gospodarstwa rolne znajdujące się w jednym z regionów wymienionych w art. 1 ust. 2 i/lub ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1079/77".
3.
W art. 3 ust. 3 dodaje się akapit w brzmieniu:
"W przypadku gdy, w danym okresie, nabywca zakupił mleko pochodzące z gospodarstw znajdujących się w regionie wymienionym w art. 1 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1079/77, w wykazie określonym w lit. a) akapit pierwszy wskazuje się oddzielnie ilość mleka dostarczoną przez takie gospodarstwa oraz ilość w odniesieniu do której zastosowana została obniżona stawka opłaty wymieniona w art. 1 ust. 1 lit. b)."
4.
Artykuł 3 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
Jednakże, w odniesieniu do odbiorców, których dotyczą przepisy ust. 3 akapit drugi, Państwa Członkowskie mogą zezwolić, aby okres trzech miesięcy lub 12 tygodni od 1 czerwca 1980 r. został uznany za jeden okres w rozumieniu ust. 3 akapit pierwszy."
5.
Artykuł 5 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
W ciągu roku mleczarskiego 1980/81 kwota opłaty na 100 kilogramów mleka odtłuszczonego lub maślanki, kwalifikująca się do pomocy określonej w ust. 1 wynosi:
a) w odniesieniu do ogólnej stawki określonej w art. 2 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1079/77: 0 74897 ECU;
b) w odniesieniu do obniżonej stawki wynikającej ze stosowania art. 1 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1079/77: 0 73673 ECU.
Artykuł 2 ust. 2 stosuje się analogicznie do pobierania obniżonej stawki określonej w lit. b)."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1440/80
z dnia 30 maja 1980 r.
dotyczące zawarcia Umowy o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Indonezją, Malezją, Filipinami, Singapurem i Tajlandią – Państwami Członkowskimi Stowarzyszenia Narodów Azji Południowo-Wschodniej
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113 i 235,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: zawarcie Umowy o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Indonezją, Malezją, Filipinami, Singapurem i Tajlandią - Państwami Członkowskimi Stowarzyszenia Narodów Azji Południowo - Wschodniej wydaje się niezbędne dla osiągnięcia celów Wspólnoty w dziedzinie międzynarodowych stosunków gospodarczych; pewne formy współpracy gospodarczej przewidziane w Umowie przekraczają uprawnienia do podejmowania działań, określone w zakresie wspólnej polityki handlowej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Umowa o współpracy handlowej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Indonezją, Malezją, Filipinami, Singapurem i Tajlandią - Państwami Członkowskimi Stowarzyszenia Narodów Azji Południowo – Wschodniej zostaje zawarta w imieniu Wspólnoty.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 8 Umowy [2].
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1475/80
z dnia 12 czerwca 1980 r.
zmieniające różne rozporządzenia w zakresie wspólnej polityki rolnej w następstwie jednolicenia przepisów odnoszących się do zaliczek na poczet refundacji wywozowych do produktów rolnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
- (EWG) nr 193/75 z dnia 17 stycznia 1975 r. określające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji do produktów rolnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2971/79 [2],
- (EWG) nr 645/75 z dnia 13 marca 1975 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania wywozowych opłat wyrównawczych i opłat wywozowych na produkty rolne [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 609/78 [4],
- (EWG) nr 413/76 z dnia 25 lutego 1976 r. w sprawie skrócenia terminu pozostawiania niektórych produktów zbożowych, oczekujących na płatność zaliczek z tytułu refundacji, pod kontrolą celną [5],
- (EWG) nr 776/78 z dnia 18 kwietnia 1978 r w sprawie stosowania najniższej stawki refundacji na wywóz produktów mleczarskich oraz uchylające i zmieniające niektóre rozporządzenia [6],
- (EWG) nr 1998/78 z dnia 18 sierpnia 1978 r. ustanawiające szczegółowe zasady wyrównywania kosztów składowania cukru [7], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2377/78 [8],
- (EWG) nr 2730/79 z dnia 29 listopada 1979 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych [9],
- (EWG) nr 109/80 z dnia 18 stycznia 1980 r. w sprawie stosowania najniższej stawki refundacji wywozowej do niektórych produktów sektora jaj i mięsa drobiowego [10],
a także mając na uwadze, co następuje:
przyjęcie rozporządzenia Rady (EWG) nr 565/80 z dnia 4 marca 1980 r. w sprawie zaliczek na poczet refundacji wywozowych do produktów rolnych [11] i rozporządzenia Komisji (EWG) nr 798/80 z dnia 31 marca 1980 r. ustanawiającego ogólne zasady w sprawie zaliczek na poczet refundacji wywozowych i dodatnich kwot wyrównawczych w odniesieniu do produktów rolnych [12] sprawia, że pożądane staje się zastąpienie odniesień do aktów prawnych uchylonych w tym przypadku odniesieniami do tych, które obecnie są stosowane;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią wszystkich właściwych komitetów zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
W następujących przepisach wyrazy "rozporządzenie (EWG) nr 441/69" zastępuje się wyrazami "rozporządzenie (EWG) nr 565/80":
- rozporządzenie (EWG) nr 413/76, art. 3 akapit drugi,
- rozporządzenie (EWG) nr 2730/79, art. 2.
2.
W następujących przepisach wyrazy "w art. 2 i 3 rozporządzenia (EWG) nr 441/69" zastępuje się wyrazami "w art. 4 i 5 rozporządzenia (EWG) nr 565/80":
- rozporządzenie (EWG) nr 193/75,
artykuł 9 ust. 3 lit. b) tiret czwarte i
artykuł 17 ust. 8 lit. b) tiret pierwsze subtiret trzecie,
- rozporządzenie (EWG) nr 645/75,
artykuł 3 ust. 2 lit. e),
- rozporządzenie (EWG) nr 1998/78,
artykuł 12 ust. 1 lit. h),
artykuł 17.
3. W następujących przepisach wyrazy "art. 2 ust. 4 ostatni akapit oraz art. 3 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 441/69" zastępuje się wyrazami "art. 4 ust. 7 oraz art. 5 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 565/80":
- rozporządzenie (EWG) nr 776/78,
artykuł 2 tiret drugie,
- rozporządzenie (EWG) nr 109/80,
artykuł 1 tiret drugie.
Artykuł 2
W rozporządzeniu (EWG) nr 413/76:
- w art. 1 akapit pierwszy wyrazy "art. 3 ust. 3 akapit ostatni tiret pierwsze rozporządzenia (EWG) nr 1957/69" zastępuje się wyrazami "art. 11 ust. 1 tiret pierwsze rozporządzenia (EWG) nr 798/80",
- w art. 1 akapit drugi wyrazy "art. 3 ust. 3 lit. a)" zastępuje się wyrazami "art. 11 ust. 1 akapit drugi":
- wyrazy "art. 4 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1957/69" występujące w art. 2 ust. 1 zastępuje się wyrazami "art. 11 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 798/80".
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 kwietnia 1980 r.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1552/80
z dnia 20 czerwca 1980 r.
ustanawiające szczegółowe zasady udzielania pomocy administracyjnej w związku z wywozem niektórych serów kwalifikujących się do szczególnego traktowania w przywozie do Australii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2931/79 z dnia 20 grudnia 1979 r. w sprawie udzielania pomocy w wywozie produktów rolnych mogących korzystać ze szczególnych regulacji przywozowych w państwach trzecich [1], w szczególności jego art. 1 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: Związek Australijski zgodził się, w kontekście postanowień GATT, zezwolić na przywóz bez żadnych ograniczeń ilościowych miękkich dojrzewających serów, Roquefort, Stilton i serów z mleka koziego; porozumienie to będzie stosowane od dnia 1 lipca 1980 r.;
Wspólnota zobowiązała się do udzielenia organom australijskim pomocy administracyjnej w celu zapewnienia prawidłowego stosowania porozumienia; w tym celu do tych serów powinny być dołączane świadectwa wydawane przez właściwe organy Wspólnoty;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W związku z wywozem do Związku Australijskiego:
- miękkich serów dojrzewających oraz serów wyprodukowanych wyłącznie z mleka koziego (z wyłączeniem sera Feta, Telemes i Kasseri), objętych podpozycją 04.04 E Wspólnej Taryfy Celnej,
- sera Roquefort i sera Stilton, objętych podpozycją 04.04 C Wspólnej Taryfy Celnej, wyprodukowanych we Wspólnocie i zgodnych z definicją określoną w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, wydaje się na wniosek zainteresowanej strony świadectwo odpowiadające wzorowi ustalonemu w załączniku II.
Artykuł 2
1.
Świadectwa są drukowane na białym papierze, w języku angielskim.
Wymiary świadectw wynoszą 210 × 297 mm.
Każde świadectwo posiada numer seryjny nadany przez agencję wystawiającą.
Państwo Członkowskie wywozu może wymagać, by świadectwo, które ma być używane na jego terytorium, było drukowane, poza językiem angielskim, w jednym z jego urzędowych języków.
2.
Świadectwa wystawiane są w oryginale i co najmniej dwóch kopiach. Kopie posiadają taki sam numer seryjny, co oryginał.
Oryginał i kopie należy wypełniać na maszynie lub ręcznie; w tym ostatnim przypadku powinny być one wypełnione drukowanymi literami, atramentem.
Artykuł 3
1.
Świadectwo i jego kopie są wystawiane przez agencję wyznaczoną przez każde Państwo Członkowskie.
2.
Agencja wystawiająca świadectwa zatrzymuje jedną kopię świadectwa.
Oryginał i druga kopia są okazywane urzędnikowi celnemu tam, gdzie dopełniane są celne formalności wywozowe w związku z wywozem do Związku Australijskiego.
3.
Urząd celny określony w ust. 2 przystawia swoją pieczęć w polu przewidzianym w tym celu na oryginale i zwraca go zainteresowanej stronie.
Kopia pozostaje w urzędzie celnym.
Artykuł 4
Świadectwo jest ważne tylko wtedy, gdy zostanie potwierdzone przez właściwy urząd celny.
Obejmuje ono podaną w nim ilość towarów.
Jednak w przypadku gdy podana w nim ilość jest przekroczona o nie więcej niż 5 %, uznaje się, że świadectwo obejmuje całą tę ilość.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie działania konieczne w celu sprawdzenia pochodzenia, typu, składu i jakości serów, w odniesieniu do których zostały wystawione świadectwa.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1980 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1585/80
z dnia 24 czerwca 1980 r.
zmieniające rozporządzenie nr 136/66 EWG w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 42 i 43,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 22 i 24 rozporządzenia Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 590/79 [4], przewidują system interwencji dla nasion oleistych oparty na podstawowej cenie interwencyjnej i pochodnych cenach interwencyjnych, którego celem jest w szczególności zapewnienie płynności rynku; jednakże wydaje się, iż taki system nie jest już dłużej wymagany dla tego celu; ponadto istnieje ryzyko, że ceny interwencyjne mogą być ustalane na poziomach nieodpowiadających aktualnej sytuacji rynkowej i w związku z tym być sprzeczne z zamierzonym celem; w związku z tym należy znieść system cen pochodnych na nasiona oleiste i zastąpić go jednolitym poziomem cen we Wspólnocie;
różnica między ceną docelową a ceną interwencyjną powinna być wystarczająca dla umożliwienia swobodnego obrotu nasionami w normalnych warunkach w całej Wspólnocie z uwzględnieniem wahań cenowych, pozwalając jednocześnie producentom na sprzedaż ich nasion po cenie jak najbliższej do ceny docelowej; do osiągnięcia tego celu różnica, o której mowa, powinna uwzględniać nie tylko transport między obszarami produkcji i obszarami użytkowania, lecz również element rynkowy;
przejście od systemu pochodnych cen interwencyjnych do jednolitego systemu cen interwencyjnych nie powinno spowodować spadku cen interwencyjnych; w związku z tym nowy system powinien być stosowany dopiero w roku gospodarczym 1982/83;
w celu ustalenia terminów początku i końca roku gospodarczego należy uwzględnić reprezentatywne daty na początku zbiorów ziarna rzepiku, rzepaku i słonecznika w głównych obszarach uprawy we Wspólnocie; taka potrzeba została uwzględniona przy przyjęciu rozporządzenia Rady nr 114/67/EWG z dnia 6 czerwca 1967 r. ustalającego docelowei podstawowe ceny interwencyjne nasion oleistych w roku gospodarczym 1967/68 [5], zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1335/72 [6]; rozporządzenie to powinno być uchylone,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu nr 136/66/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 22 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 22
1.
Cena docelowa i podstawowa cena interwencyjna dla każdego gatunku nasion oleistych są ustalane dla Wspólnoty przed dniem 1 sierpnia każdego roku.
2.
Z zastrzeżeniem art. 25, ceny te obowiązują w ciągu roku gospodarczego rozpoczynającego się w roku następnym.
Dotyczą one standardowej jakości i są ustalane na etapie sprzedaży hurtowej, z magazynu, bez rozładunku.
3.
Rok gospodarczy dla nasion rzepiku i rzepaku rozpoczyna się dnia 1 lipca i kończy dnia 30 czerwca.
Rok gospodarczy dla ziaren słonecznika rozpoczyna się dnia 1 września i kończy dnia 31 sierpnia.
4.
Rada przyjmuje ceny określone w ust. 1 zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 43 ust. 2 Traktatu, jak również standardową jakość, do której odnoszą się te ceny."
2) Artykuł 24 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 24
1.
Cenę interwencyjną ustala się przez zmniejszenie ceny docelowej:
- o składnik uwzględniający wahania rynku,
- o składnik uwzględniający koszt transportu nasion z obszarów produkcji do obszarów użytkowania.
Te dwie części składowe są stosowane w przypadku normalnego zbioru plonów.
2.
Centra skupu interwencyjnego ustala się po konsultacjach z zainteresowanymi Państwami Członkowskimi, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 38."
Artykuł 2
W drodze odstępstwa od art. 24 rozporządzenia nr 136/66/EWG dla lat gospodarczych 1980/81 i 1981/82 podstawowe i pochodne ceny interwencyjne ustala się na poziomach umożliwiających sprawne przejście do systemu ceny interwencyjnej stosowanego od roku gospodarczego 1982/83.
Artykuł 3
Rozporządzenie nr 114/67/EWG traci moc.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1661/80
z dnia 27 czerwca 1980 r.
w sprawie środków ochronnych przewidzianych w Umowie o współpracy i w Umowie przejściowej dotyczącej handlu i współpracy handlowej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Socjalistyczną Federacyjną Republiką Jugosławii
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: Umowa o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Socjalistyczną Federacyjną Republiką Jugosławii, zwana dalej "Umową o współpracy" została podpisana dnia 2 kwietnia 1980 r., zaś Umowa przejściowa dotycząca handlu i współpracy handlowej, zwana dalej "Umową przejściową" została zawarta dnia 30 maja 1980 r.;
do celów wdrożenia klauzul ochronnych i środków zapobiegawczych przewidzianych w art. od 35 do 38 i w art. 55 Umowy o współpracy, oraz art. 22–25 i w art. 36 Umowy przejściowej należy ustanowić szczegółowe zasady zastosowania rozporządzeń Wspólnoty, w szczególności rozporządzenia Rady (EWG) nr 926/79 z dnia 8 maja 1979 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu [2] i rozporządzenia Rady (EWG) nr 3017/79 z dnia 20 grudnia 1979 r. w sprawie ochrony przed przywozem dumpingowym lub subsydiowanym z państw nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W przypadku dumpingu, lub subsydiowania uzasadniającego zastosowanie przez Wspólnotę środków przewidzianych w art. 55 Umowy o współpracy i w art. 22 Umowy przejściowej, wprowadza się cła antydumpingowe, lub wyrównawcze zgodnie z procedurą i szczegółowymi zasadami określonymi w rozporządzeniu (EWG) nr 3017/79.
Artykuł 2
W przypadkach uzasadniających zastosowanie przez Wspólnotę środków przewidzianych w art. 36 i 55 Umowy o współpracy i w art. 23 i 36 Umowy przejściowej, odpowiednie środki ochronne mogą na warunkach ustanowionych w tych artykułach zostać przyjęte przez Radę zgodnie z procedurą i szczegółowymi zasadami ustanowionymi w rozporządzeniu (EWG) nr 926/79, w szczególności jego art. 13,
W nagłych przypadkach i z zastrzeżeniem warunków ustanowionych w art. 36 Umowy o współpracy i art. 23 Umowy przejściowej:
- Komisja może przyjąć odpowiednie środki ochronne zgodnie z procedurą i szczegółowymi zasadami ustanowionymi w rozporządzeniu (EWG) nr 926/79, w szczególności jego art. 12,
- każde Państwo Członkowskie może zastosować tymczasowe środki ochronne zgodnie z procedurą opisaną w art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 926/79.
Artykuł 3
1.
Niniejsze rozporządzenie nie wyłącza zastosowania rozporządzeń w sprawie wspólnej organizacji rynków rolnych lub wspólnotowych lub krajowych przepisów administracyjnych z nich wynikających, jak również specjalnych rozporządzeń przyjętych na mocy art. 235 Traktatu w odniesieniu do przetworzonych produktów rolnych; niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie w uzupełnieniu takich środków.
2. art. 2 ust. 2 tiret drugie nie stosuje się do produktów objętych tymi rozporządzeniami.
Artykuł 4
Komisja powiadamia Radę Współpracy i Wspólną Komisję jak ustanowiono w art. 38 Umowy o współpracy i w art. 25 Umowy przejściowej.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dnia 1 lipca 1980 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (EWG) NR 1698/80
z dnia 30 czerwca 1980 r.
uzupełniające rozporządzenie (EWG) nr 797/80 dostosowujące ustalone wcześniej opłaty wyrównawcze i refundacje wywozowe w sektorze cukru
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3330/74 z dnia 19 grudnia 1974 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku cukru1, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1396/782, w szczególności jego art. 17 ust. 5 i art. 19 ust. 2 i 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 797/80 z dnia 31 marca 1980 r. dostosowujące ustalone wcześniej opłaty wyrównawcze i refundacje wywozowe w sektorze cukru3 przewiduje zwiększenie refundacji i obniżenie wywozowych opłat wyrównawczych w przypadku pozwoleń wydanych przed dniem 1 lipca 1980 r., lecz wykorzystywanych po tej dacie;
w przypadku wywozowych opłat wyrównawczych ich kwota może być niższa niż kwota przedmiotowego dostosowania; dlatego też dla uniknięcia nierówności traktowania przedsiębiorców niezbędne jest uzupełnienie wymienionego rozporządzenia przez ustanowienie, że różnicę należy traktować jako refundację wywozową, jaka ma zostać przyznana zainteresowanej stronie zamiast nakładanej wywozowej opłaty wyrównawczej;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 797/80 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W akapicie pierwszym skreśla się wyrazy "na żądanie strony zainteresowanej".
2.
W ust. 2 dodaje się akapit trzeci w brzmieniu:
"W przypadku gdy wywozowa opłata wyrównawcza jest niższa niż kwota dostosowania, różnica między tymi dwiema kwotami jest traktowana jako refundacja wywozowa, jaka ma zostać przyznana zainteresowanej stronie.
W takim przypadku wywozowa opłata wyrównawcza nie jest płatna.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1980 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
ROZPORZĄDZENIE RADY (EWG) NR 1992/80
z dnia 22 lipca 1980 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 357/79 w sprawie badań statystycznych dotyczących obszarów uprawy winorośli
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji1,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego2,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 1 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 357/793 określa, że zainteresowane Państwa Członkowskie przeprowadzają co 10 lat badania podstawowe w odniesieniu do obszarów uprawy winorośli i coroczne badania pośrednie; w wyniku trudności, których nie można było wcześniej przewidzieć, nie będzie możliwe przeprowadzenie pierwszych podstawowych badań obszarów przeznaczonych pod uprawę winorośli we Włoszech w wyznaczonym terminie; z powyższego względu zaleca się zezwolenie wyżej wspomnianemu Państwu Członkowskiemu na odroczenie terminu o jeden rok, w którym badanie musi być zakończone, a wyniki przekazane do Komisji;
artykuł 5 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 357/79 określa, że w trakcie badań pośrednich obszarów przeznaczonych pod uprawę winorośli, na których uprawia się odmiany winogron do produkcji wina, zainteresowane Państwa Członkowskie zobowiązane są zbierać tylko dane ogólne dotyczące obszarów, na których dokonano sadzenia lub przesadzenia; Rada przyjęła następnie przepisy dotyczące prawa do przesadzania, które sprawia, że niezbędne jest zapisywania zmian oddzielnie jako nowe sadzenia lub przesadzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 357/79 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 1 ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Jednakże pierwsze podstawowe badanie statystyczne we Włoszech może być zakończone do dnia 31 października 1981 r. i odnosi się do sytuacji po karczowaniu i sadzeniu winorośli w roku uprawy winorośli 1980/1981.
Pierwsze badanie pośrednie w tym Państwie Członkowskim przeprowadza się w 1983 r. i dotyczy ono zmian w trakcie dwóch lat uprawy winorośli 1981/82 i 1982/83."
2.
W art. 1 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Rok uprawy winorośli jest tym ustalonym na podstawie art. 5 ust. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 337/79 z dnia 5 lutego 1979 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina1, ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1990/802.
_______________
1Dz.U. L 54 z 5.3.1979, str. 1.
2Dz.U. L 195 z 29.7.1980, str. 6."
3.
W art. 5 ust. 2 tiret drugie otrzymuje brzmienie:
"- dokonano na nich przesadzenia w rozumieniu załącznika IVa lit. d) do rozporządzenia (EWG) nr 337/79 i oddzielnie, na których dokonano nowych zasadzeń w rozumieniu załącznika IVa lit. e) do tego rozporządzenia,".
4.
Na końcu art. 5 ust. 4 dodaje się, co następuje:
"Jednakże Włochy mogą przedłożyć ten szczegółowy opis w dniu lub przed dniem 30 czerwca 1982 r."
5.
W art. 6 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Zainteresowane Państwa Członkowskie przedkładają Komisji za każdy rok uprawy winorośli średni plon z hektara wyrażony w hektolitrach na hektar moszczu winnego lub wina lub wyrażony w decytonach na hektar wyprodukowanych winogron; z mocą od roku uprawy winorośli 1979/80, a w przypadku Włoch z mocą od roku uprawy winorośli 1981/82 z obszarów przeznaczonych pod uprawę winorośli odmian do produkcji wina, w podziale według klas plonów, określonych w ust. 2."
6.
W art. 6 ust. 5 otrzymuje brzmienie:
"5.
Zainteresowane Państwa Członkowskie poinformują Komisję w odniesieniu do każdego roku uprawy winorośli i w podziale według jednostek geograficznych o szacunkach dotyczących średniej naturalnej zawartości alkoholu objętościowo wyrażonej w % vol. lub w ° Oechsle w świeżych winogronach, moszczu winnym lub winach produkowanych począwszy od roku uprawy winorośli 1979/80, a w przypadku Włoch począwszy od roku uprawy winorośli 1981/82 na obszarach przeznaczonych pod uprawę winorośli odmian winogron do produkcji wina w normalnych warunkach przeznaczonych do produkcji:
- gatunkowych win produkowanych w określonym regionie geograficznym (psr),
- innych win:
- łącznie z winami obowiązkowo przeznaczonymi do wyrobu niektórych pitnych wyrobów spirytusowych otrzymywanych z win o zarejestrowanej nazwie pochodzenia."
7.
W art. 6 ust. 6 otrzymuje brzmienie:
"6.
Coroczne informacje, określone w ust. 1 i 5, są przekazywane przed dniem 1 kwietnia po każdym roku uprawy winorośli.
Informacje dotyczące klas plonów, określone w ust. 2, przedkłada się w terminie ustanowionym w art. 4 ust. 1.
Oceny dotyczące przyszłych trendów kształtowania się średnich plonów na hektar, określone w ust. 3, przedkłada się:
- po raz pierwszy przed dniem 1 października 1981 r., a w przypadku Włoch przed dniem 1 października 1983 r.,
- następnie co pięć lat przed dniem 1 kwietnia, za wyjątkiem drugiego oszacowania dla Włoch, które przedkłada się po upływie trzech lat."
8.
W art. 7 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3. Komisja opublikuje wyniki pośrednich badań i coroczne informacje, określone w art. 6, jako część sprawozdań rocznych przewidzianych w art. 30c ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 337/79."
9.
Artykuł 9 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 9
Wydatki niezbędne do przeprowadzenia podstawowego badania statystycznego w odniesieniu do sytuacji po roku uprawy winorośli 1978/79, a w przypadku Włoch po roku uprawy winorośli 1980/81, pokrywane są do ryczałtu, który ma zostać określony w budżecie Wspólnot Europejskich."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2077/80
z dnia 1 sierpnia 1980 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2973/79 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania przyznawania pomocy w odniesieniu do wywozu produktów z wołowiny i cielęciny, które mogą korzystać ze szczególnych regulacji przywozowych w państwie trzecim
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1] ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2916/79 [2], w szczególności jego art. 15 ust. 2,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2931/79 z dnia 20 grudnia 1979 r. w sprawie udzielania pomocy w wywozie produktów rolnych mogących korzystać ze szczególnych regulacji przywozowych w państwach trzecich [3], w szczególności jego art. 1 ust. 2,
a także mając na uwadze co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2973/79 [4] ustanowiło szczegółowe zasady dokonywania wywozu do Stanów Zjednoczonych Ameryki 5000 ton wołowiny i cielęciny rocznie, kwalifikujących się do szczególnych regulacji;
art. 1 ust. 2 tego rozporządzenia określa, że mięso musi pochodzić od zwierząt ubitych nie wcześniej niż jeden miesiąc przed przeprowadzeniem odprawy celnej w celu wywozu; termin ten okazał się zbyt krótki ze względu na wymagania logistyczne i w związku z tym właściwym jest przedłużenie tego terminu do dwóch miesięcy;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2973/79 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"Mięso określone w ust. 1 musi spełniać wymagania w zakresie ochrony zdrowia, ustanowione przez państwo trzecie przywozu i pochodzić od zwierząt ubitych nie wcześniej niż dwa miesiące przed przeprowadzeniem odprawy celnej w celu wywozu." .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 4 sierpnia 1980 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2211/80
z dnia 27 czerwca 1980 r.
w sprawie zawarcia Umowy w sprawie rybołówstwa między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a rządem Danii i Rządem Lokalnym Wysp Owczych
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: w rezolucji z dnia 3 listopada 1976 r. w sprawie niektórych zewnętrznych aspektów utworzenia 200-milowej strefy połowowej we Wspólnocie z mocą od dnia 1 stycznia 1977 r. Rada ustaliła, iż regulacja prawna połowów dla rybaków wspólnotowych na wodach państw trzecich musi być uzyskana i zabezpieczona na mocy odpowiednich umów Wspólnoty;
należy sfinalizować Umowę w sprawie rybołówstwa między Wspólnotą a rządem Danii i Rządem Lokalnym Wysp Owczych, podpisaną dnia 15 marca 1977 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Umowa w sprawie rybołówstwa między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a rządem Danii i Rządem Lokalnym Wysp Owczych zostaje zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.
Tekst Umowy załączony jest do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 11 Umowy [2].
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2213/80
z dnia 27 czerwca 1980 r.
w sprawie zawarcia Umowy między Rządem Republiki Gwinei Bissau a Europejską Wspólnotą Gospodarczą w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Gwinei Bissau oraz dwóch wymian listów dotyczących tej Umowy
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: w interesie Wspólnoty leży zatwierdzenie Umowy między Rządem Republiki Gwinei Bissau a Europejską Wspólnotą Gospodarczą w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Gwinei Bissau oraz dwóch wymian listów dotyczących tej Umowy, podpisanych w Brukseli w dniu 27 lutego 1980 r.;
zawarcie niniejszej Umowy unieważnia decyzję Rady 80/255/EWG z dnia 26 lutego 1980 r. dotyczącą zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów w sprawie tymczasowego stosowania Umowy między Rządem Republiki Gwinei Bissau a Europejską Wspólnotą Gospodarczą oraz dwóch wymian listów dotyczących tej Umowy [2],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Umowa między rządem Republiki Gwinei Bissau a Europejską Wspólnotą Gospodarczą w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Gwinei Bissau oraz dwie wymiany listów dotyczące tej Umowy zostają zatwierdzone w imieniu Wspólnoty.
Instrumenty prawne określone w poprzednim akapicie załączone są do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady dokona powiadomienia przewidzianego w art. 18 Umowy [3].
Artykuł 3
Decyzja 80/225/EWG traci moc.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2214/80
z dnia 27 czerwca 1980 r.
w sprawie zawarcia Umowy w sprawie rybołówstwa między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: w rezolucji z dnia 3 listopada 1976 r. w sprawie niektórych zewnętrznych aspektów utworzenia 200-milowej strefy połowowej we Wspólnocie z mocą od dnia 1 stycznia 1977 r. Rada ustaliła, że prawa połowowe rybaków wspólnotowych na wodach państw trzecich muszą być uzyskane i zabezpieczone odpowiednimi umowami wspólnotowymi;
należy zatwierdzić Umowę w sprawie rybołówstwa między Wspólnotą a Norwegią,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Umowa w sprawie rybołówstwa między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.
Tekst Umowy załączony jest do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady dokona notyfikacji zgodnie z art. 12 Umowy [2].
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (EWG) NR 2308/80
z dnia 3 września 1980 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3136/78 ustanawiające szczegółowe zasady wyznaczania w drodze przetargów przywozowej opłaty wyrównawczej w przypadku oliwy z oliwek
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów1, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1917/802, w szczególności jego art. 16 ust. 6 i art. 19 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2749/78 z dnia 23 listopada 1978 r. w sprawie handlu olejami i tłuszczami między Wspólnotą a Grecją3, w szczególności jego art. 5 ust. 6 i art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
na podstawie art. 5 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3116/784, ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1037/795, pozwolenia na przywóz wydawane w drodze przetargów na przywozową opłatę wyrównawczą są ważne od dnia emisji do upływu trzeciego miesiąca po tym terminie;
zgodnie z Aktem Przystąpienia Grecji pozwoleń na przywóz nie będzie stosować się już od dnia 1 stycznia 1981 r. w handlu między Wspólnotą w swoim pierwotnym składzie a Grecją; w konsekwencji niezbędne jest wskazanie daty 31 grudnia 1980 r. jako terminu wygaśnięcia ważności pozwolenia, określające Grecję jako obligatoryjny kraj pochodzenia ostatniego wywozu;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 5 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 3136/78 dodaje się, co następuje:
"Jednakże w odniesieniu do pozwoleń, w których występuje wyraz Grecja w sekcji 13 i 14, termin wygaśnięcia takich pozwoleń nie może być późniejszy niż dnia 31 grudnia 1980 r.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w DziennikuUrzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (EWG) NR 2309/80
z dnia 3 września 1980 r.
zmieniająca po raz trzeci rozporządzenie (EWG) nr 2960/77 w sprawie szczegółowych zasad sprzedaży oliwy z oliwek znajdującej się w posiadaniu agencji interwencyjnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów1, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1917/802, w szczególności jego art. 12 ust. 4,
a także mając na uwadze co następuje: artykuł 16 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2960/773, ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 914/804, stanowi, że w przypadku sprzedaży na wywóz wywożona oliwa nie korzysta z refundacji wywozowych; spowodowane jest to tym, iż cena minimalna jest ustalana zgodnie z wywozowa procedurą przetargową na podstawie ceny na rynkach światowych;
z tego samego powodu wywożone oliwy powinny zostać wyłączone z uprawnienia do pomocy w odniesieniu do konsumpcji; w konsekwencji, niezbędne jest uzupełnienie art. 16 rozporządzenia (EWG) nr 2960/77;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 16 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2960/77 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 16
1.
W przypadku sprzedaży na wywóz wywożona oliwa nie kwalifikuje się do refundacji wywozowych ustalonych zgodnie z przepisami rozporządzenia nr 171/67/EWG, ani pomocy w odniesieniu do konsumpcji określonej w art. 11 rozporządzenia nr 136/66/EWG.
Jednakże do celów rozporządzenia (EWG) nr 754/76, taką oliwę uważa się za spełniającą przepisy art. 2 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia po wypełnieniu wywozowych formalności celnych."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w DziennikuUrzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2530/80
z dnia 30 września 1980 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 315/68 ustalające normy jakości dla bulw kwiatowych, cebulek i bulw
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 234/68 z dnia 27 lutego 1968 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku żywych drzew i innych roślin, bulw, korzeni i podobnych, ciętych kwiatów i ozdobnych liści [1], w szczególności jego art. 3,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (EWG) nr 315/68 z dnia 12 marca 1968 r. ustalające normy jakości bulw kwiatowych, cebulek i bulw [2], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 338/77 [3], ustanawia w Załączniku przepisy dotyczące ustalania ich klas wielkości; przepisy te nie obejmują Allium neapolitanum, Ixia, Eranthis cilicica i hiemalis, Fritillaria meleagris, ich odmian i hybryd oraz Sparaxis tricolor i jej odmian i hybryd; produkty te powinny być włączone do Załącznika w celu pełniejszego sprostania normom jakości,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Produkty wymienione w niniejszym Załączniku, włącznie z przepisami dotyczącymi każdego z nich, dodaje się w porządku alfabetycznym do tabeli zamieszczonej w sekcji III Załącznika do rozporządzenia (EWG) nr 315/68.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2735/80
z dnia 27 października 1980 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1391/78 ustanawiające poprawione zasady stosowania systemu premii za niewprowadzanie do obrotu mleka i przetworów mlecznych i za konwersję stad mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1078/77 z dnia 17 maja 1977 r. wprowadzające system premii za niewprowadzanie do obrotu mleka i przetworów mlecznych i za konwersję stad mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1365/80 [2], w szczególności jego art. 7,
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1391/78 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1799/79 [4], możliwe było składanie wniosków o premię za niewprowadzanie do obrotu tylko do dnia 15 września 1980 r., chociaż na mocy rozporządzenia (EWG) nr 1365/80 okres stosowania systemu premii z tytułu zmiany kierunku produkcji został przedłużony do końca mleczarskiego roku gospodarczego 1980/81;
artykuł 12a rozporządzenia (EWG) nr 1391/78 przewidywał dla beneficjentów premii z tytułu zmiany kierunku produkcji możliwość ubiegania się następnie o premię za niewprowadzanie do obrotu; w takim przypadku sytuacja osób zainteresowanych byłaby dostosowana do tej, która zaistniałaby, gdyby osoby te od początku wnioskowały o premię za niewprowadzanie do obrotu;
w odniesieniu do beneficjentów premii z tytułu zmiany kierunku produkcji, którzy złożyli wnioski po dniu 16 września 1980 r., należy podkreślić, że ponieważ system premii za niewprowadzanie do obrotu został z tym dniem zniesiony, wspomniana powyżej możliwość nie była dla nich dostępna, gdyż nie mogliby oni wnioskować o wspomnianą premię od początku;
w odniesieniu do beneficjentów premii z tytułu zmiany kierunku produkcji, którzy złożyli wnioski przed dniem 16 września 1980 r. utrzymanie tej możliwości miałoby na celu ominięcie zniesionego z tym dniem systemu premii za niewprowadzanie do obrotu; w tych okolicznościach należy ustanowić, iż po upływie okresu przejściowego wspomniani beneficjanci premii z tytułu zmiany kierunku produkcji nie będą już mogli korzystać z tej możliwości;
Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie ustalonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 12a rozporządzenia (EWG) nr 1391/78 dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
"3.
Jednakże deklaracja określona w ust. 1. może zostać przedstawiona właściwym organom jedynie do dnia 31 grudnia 1980 r. przez beneficjentów premii z tytułu zmiany kierunku produkcji, którzy złożyli swoje wnioski o wspomnianą premię przed dniem 16 września 1980 r." .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2742/80
z dnia 27 października 1980 r.
w sprawie stosowania decyzji nr 3/80 Rady Współpracy EWG–Liban zmieniającej Protokół w sprawie definicji pojęcia produktów pochodzących i metod współpracy administracyjnej do Umowy o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Libańską
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Umowa o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Libańską [1] została podpisana dnia 3 maja 1977 r. i weszła w życie dnia 1 listopada 1978 r.;
na mocy art. 25 Protokołu w sprawie definicji pojęcia produktów pochodzących i metod współpracy administracyjnej, Rada Współpracy EWG–Liban przyjęła decyzję nr 3/80 zmieniającą Protokół w zakresie reguł pochodzenia;
niniejszą decyzję należy wprowadzić w życie we Wspólnocie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Decyzję nr 3/80 Rady Współpracy EWG–Liban stosuje się we Wspólnocie.
Tekst decyzji załączony jest do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2940/80
z dnia 13 listopada 1980 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1963/79 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania refundacji produkcyjnych do oliwy z oliwek wykorzystywanej w produkcji niektórej żywności konserwowanej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1917/80 [2],
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2749/78 z dnia 23 listopada 1978 r. w sprawie handlu olejami i tłuszczami między Wspólnotą a Grecją [3],
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 591/79 z dnia 26 marca 1979 r. ustanawiające ogólne zasady dotyczące refundacji produkcyjnych do oliwy z oliwek wykorzystywanej w produkcji niektórej żywności konserwowanej [4], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 4 ust. 1 i art. 5 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 591/79 stanowią, iż oliwa z oliwek produkowana we Wspólnocie i wykorzystywana w produkcji konserwowanej żywności kwalifikuje się do refundacji produkcyjnej wraz z kwotą pomocy w odniesieniu do konsumpcji obowiązującej w dniu dokonania refundacji;
oliwa z oliwek pochodząca ze Wspólnoty, wykorzystywana w produkcji żywności konserwowanej i nabywana przez producentów w opakowaniach o zawartości netto nieprzekraczającej pięciu litrów kwalifikuje się do pomocy w odniesieniu do konsumpcji określonej w art. 11 rozporządzenia 136/66/EWG; jedynie oliwa z oliwek wytwarzana we Wspólnocie i nabywana w ilościach hurtowych przez producentów konserw możekwalifikować się do kwoty refundacji produkcyjnej określonej w art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 591/79; rozporządzenie (EWG) nr 1963/79 [5] należy odpowiednio zmienić;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1963/79 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 1 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) ilość oliwy z oliwek w podziale według pochodzenia i formy opakowania, wprowadzana do fabryki;".
2) Dodaje się art. 9 lit. a) w brzmieniu:
"Artykuł 9 a)
Do celów obliczania kwoty refundacji, przepisy art. 4 ust. 1 akapit drugi lub art. 5 ust. 2. rozporządzenia (EWG) nr 591/79 stosuje się jedynie wówczas gdy oliwa z oliwek wykorzystywana w produkcji konserw została wytworzona we Wspólnocie i nabyta przez producenta w opakowaniach o zawartości netto nieprzekraczającej pięciu litrów."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2966/80
z dnia 14 listopada 1980 r.
zmieniające niektóre rozporządzenia w sprawie wspólnej organizacji rynków wołowiny i cielęciny, wieprzowiny oraz mięsa baraniego i mięsa koziego oraz rozporządzenia (EWG) nr 827/68 i 950/68
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 234/79 z dnia 5 lutego 1979 r. w sprawie procedury dostosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej używanej dla produktów rolnych [1], w szczególności jego art. 2,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2916/79 [3], w szczególności jego art. 10 ust. 5 i art. 12 ust. 7,
a także mając na uwadze co następuje:
duńska wersja Wspólnej Taryfy Celnej załączona do rozporządzenia Rady (EWG) nr 950/68 [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2538/80 [5], w odniesieniu do podpozycji 01.01 A I, 01.02 A I oraz 01.03 A I zawiera wyrazy "til avlsbrug" (wykorzystywane w hodowli) zamiast "racerene avlsdyr" (zwierzęta hodowlane czystej krwi) jak w tekstach sporządzonych w innych językach;
1 A lit. c) akapit drugi uwag dodatkowych do działu 2 w duńskim tekście Wspólnej Taryfy Celnej zawiera wyrazy "… forudsætning af, at denne vægt ikke overstiger …" (… o ile waga ta nie przekracza…); wyrazy te powinny prawidłowo brzmieć "… forudsætning af, at denne forskel ikke overstiger.…" (… o ile różnica ta nie przekracza…) jak w tekstach sporządzonych w innych językach;
duński tekst Taryfy należy zharmonizować z tekstami sporządzonymi w innych językach;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 1272/80 z dnia 22 maja 1980 r. w sprawie zawarcia Umowy przejściowej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Socjalistyczną Federalną Republiką Jugosławii w sprawie handlu i współpracy handlowej [6] w tytule I B przewiduje preferencyjne stawki celne na niektóre produkty rolne, w szczególności na produkty otrzymane z wołowiny i cielęciny i objęte podpozycjami Wspólnej Taryfy Celnej 01.02 A II a); 02.01 A II a) 1 aa), 2 aa) i 3 aa); specjalne opłaty wyrównawcze zostały zniesione na te produkty i w rezultacie, te podpozycje mogą zostać zniesione;
chociaż systemy preferencyjne wynikające z różnych aktów prawnych przyjętych przez Wspólnotę tworzą integralną część Wspólnej Taryfy Celnej, właściwe wydaje się niewłączanie ich do niniejszego rozporządzenia;
w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 805/68, rozporządzeniu Rady (EWG) nr 827/68 z dnia 28 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku niektórych produktów wymienionych w załączniku II do Traktatu [7], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 1837/80 [8], rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2759/79 z dnia 29 października 1979 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wieprzowiny [9], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 1423/78 [10] oraz rozporządzeniu Rady (EWG) nr 1837/70 z dnia 27 czerwca 1980 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa baraniego i mięsa koziego, stosuje się nomenklaturę Wspólnej Taryfy Celnej w celu wprowadzenia rozróżnienia między kategoriami towarów i opisu produktów;
zmiany w duńskim tekście nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej wymagają wprowadzenia dostosowań w rozporządzeniach (EWG) nr 805/68, 827/68, 2759/75 i 1837/80; ponadto w niektórych z tych rozporządzeń zamiast wyrazów "… bortset fra racerene avlsdyr" (… inne niż zwierzęta hodowlane czystej krwi) i "racerene avlsdyr" (zwierzęta hodowlane czystej krwi) użyto wyrazów "… ikke til avlsbrug" (… niewykorzystywane w hodowli) oraz "til avlsbrug" (wykorzystywane w hodowli), podczas gdy w rozporządzeniach powinno stosować się te same wyrazy co we Wspólnej Taryfie Celnej;
zmiany do tekstu w języku duńskim skonsultowano z Komitetem ds. Nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny oraz Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
We Wspólnej Taryfie Celnej załączonej do rozporządzenia (EWG) nr 950/60 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W tekście duńskim:
a) w podpozycjach 01.01 A I, 01.02 A I, 01.03 A I, określenie: "Til avlsbrug a)" zastępuje się określeniem "Racerene avlsdyr a)";
b) w uwagach dodatkowych do działu 2 na mocy 1 A lit. c) akapit drugi wyrazy "… forudsætning af, at denne vægt ikke overstiger …" zastępuje się wyrazami "… forudsætning af, at denne forskel ikke overstiger…".
2.
We wszystkich językach:
a) podpozycje 01.02 A II i 02.01 A II a) otrzymują brzmienie:
Numer pozycji _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_ Stawka celna _BAR_
Autonomiczna % lub opłata wyrównawcza (L) _BAR_ Konwencyjna % _BAR_
1 _BAR_ 2 _BAR_ 3 _BAR_ 4 _BAR_
01.02 _BAR_ Bydło żywe: _BAR_ _BAR_ _BAR_
A.Gatunki domowe: _BAR_ _BAR_ _BAR_
I.(bez zmian) _BAR_ _BAR_ _BAR_
II.Pozostałe … _BAR_ 16 + (L) b)* _BAR_ c) d) _BAR_
02.01 _BAR_ Mięso i jadalne podroby zwierząt objętych pozycją nr 01.01, 01.02, 01.03 lub 01.04, świeże, chłodzone lub mrożone: _BAR_ _BAR_ _BAR_
A.Mięso: _BAR_ _BAR_ _BAR_
I.(bez zmian) _BAR_ _BAR_ _BAR_
II.Ze zwierząt z gatunku bydła: _BAR_ _BAR_ _BAR_
a)Świeże lub z chłodzone: _BAR_ _BAR_ _BAR_
1.Tusze, półtusze lub ćwierci "kompensowane" … _BAR_ 20 + (L)* _BAR_ a) _BAR_
2.Ćwierci przednie rozdzielone lub nierozdzielone … _BAR_ 20 + (L)* _BAR_ a) _BAR_
3.Ćwierci tylne rozdzielone lub nierozdzielone … _BAR_ 20 + (L)* _BAR_ a) _BAR_
4.(Bez zmian) _BAR_ _BAR_ _BAR_
b) Skreśla się przypis "a)" odnoszący się do poprzednich podpozycji 02.01 A II a) 1 aa), 2 aa) i 3 aa) oraz przypis "b)" odnoszący się do poprzednich podpozycji 01.02 A II a); 02.01 A II a) 1 aa), 2 aa) i 3 aa).
Skutkiem tego:
- przypisy "c)", "d)" i "e)" odnoszące się do podpozycji 01.02 A II otrzymują oznaczenie odpowiednio "b)", "c)" i "d)" oraz
- przypisy "c)", "d)""e)", "f)" i "g)" odnoszące się do podpozycji 02.01 A II a) i b) otrzymują oznaczenie odpowiednio "a)", "b)""c)", "d)" i "e)"
oraz
litery "c)", "d)""e)", "f)" i "g)" w kolumnach 2, 3 i 4 odnoszące się do podpozycji 02.01 A II a) 4 i 02.01 A II b) otrzymują oznaczenie odpowiednio "a)", "b)""c)", "d)" i "e)".
Artykuł 2
W art. 1 w tekście duńskim rozporządzenia (EWG) nr 805/68 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W ust. 1:
a) w podpozycji 01.02 A II, wyrazy "… ikke til avlsbrug" zastępuje się wyrazami "… bortset fra racerene avlsdyr";
b) w podpozycji 01.02 A I, wyrazy "… til avlsbrug" zastępuje się wyrazami "… racerene avlsdyr".
2.
W ust. 2 lit. a) wyrazy "… ikke til avlsbrug" zastępuje się wyrazami "… bortset fra racerene avlsdyr".
Artykuł 3
W tekście duńskim Załącznika do rozporządzenia (EWG) nr 827/68 wprowadza się następujące zmiany:
W podpozycjach 01.01 A I i 01.03 A określenie "… til avlsbrug a)" zastępuje się określeniem "racerene avlsdyr a)".
Artykuł 4
W art. 1 w tekście duńskim rozporządzenia (EWG) nr 2759/75 wprowadza się następujące zmiany:
W ust. 1 w podpozycji 01.03 A II wyrazy "… ikke til avlsbrug" zastępuje się wyrazami "… bortset fra racerene avlsdyr".
Artykuł 5
W art. 1 w tekście duńskim rozporządzenia (EWG) nr 1837/80 wprowadza się następujące zmiany:
W ust. 1:
1. w podpozycji 01.04 B II wyrazy "… ikke til avlsbrug" zastępuje się wyrazami "… bortset fra racerene avlsdyr".
2. w podpozycji 01.04 A II wyrazy "… til avlsbrug" zastępuje się wyrazami "… racerene avlsdyr".
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3245/80
z dnia 15 grudnia 1980 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2237/77 w sprawie deklaracji podatkowej rolnika w celu określenia dochodów z gospodarstw rolnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając Traktat dotyczący przyłączenia Republiki Grecji do Wspólnoty Europejskiej oraz do Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej [1], podpisany dnia 28 maja 1979 r., w szczególności jego art. 146 dołączonego do niego Aktu,
a także mając na uwadze, co następuje:
na mocy art. 22 Aktu w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2237/77 [2], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 600/79 [3], wprowadza się zmiany, zgodnie z wytycznymi przedstawionymi w załączniku II i zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 146 Aktu; w rezultacie rozporządzenie (EWG) nr 2237/77 powinno zostać odpowiednio uzupełnione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W tytule II załącznika II do rozporządzenia (EWG) nr 2237/77 dodaje się, co następuje:
1. w
"G. Grunty i budynki, zapasy towarów niechodliwych i kapitał obrotowy"
, nagłówek
"Amortyzacja maszyn i wyposażenia"
, w przypisie 1 dodaje się, co następuje:
"Dr 6000";
2. w
"I. Podatek od towarów i usług (VAT)"
, nagłówek 107
"system VAT"
, dodaje się, co następuje:
"GRECJA _BAR_ Kod nr _BAR_
VAT niestosowany _BAR_ 0." _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1981 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG, Euratom) nr 3308/80
z dnia 16 grudnia 1980 r.
w sprawie zastąpienia europejskiej jednostki rozliczeniowej przez ECU w aktach prawnych Wspólnoty
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 203,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 3180/78 [3] określiło nową jednostkę rozliczeniową znaną jako ECU;
należy podjąć kroki w kierunku ujednolicenia jednostek rozliczeniowych używanych przez Wspólnoty; europejska jednostka rozliczeniowa (EUA) powinna zatem zostać zastąpiona przez ECU we wszystkich aktach prawnych Wspólnoty;
z chwilą wprowadzenia ECU należy wprowadzić odnośny przepis w celu zagwarantowania praw i obowiązków wynikających z umów zawartych w EUA w okresie poprzedzającym zastąpienie EUA przez ECU,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
We wszystkich aktach prawnych Wspólnoty stosowanych w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia wyrazy "europejska jednostka rozliczeniowa" zastępuje się wyrazem "ECU".
Artykuł 2
Europejska jednostka rozliczeniowa, zgodnie z jej definicją obowiązującą przed datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, nadal stosuje się do praw i obowiązków powstałych przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia i ustalonych w oparciu o europejską jednostkę rozliczeniową.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1981 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3346/80
z dnia 23 grudnia 1980 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2415/78 w sprawie progu statystycznego w statystykach handlu zagranicznego Wspólnoty i statystykach handlu między Państwami Członkowskimi
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając Akt Przystąpienia Grecji, w szczególności jego art. 146,
a także mając na uwadze co następuje: na mocy art. 22 Aktu rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2415/78 z dnia 17 października 1978 r. w sprawie progu statystycznego w statystykach handlu zagranicznego Wspólnoty i statystykach handlu między Państwami Członkowskimi [1] musi zostać dostosowane zgodnie z wytycznymi określonymi w załączniku II do tego Aktu poprzez wprowadzenie w odniesieniu do Grecji równoważnej wartości w drachmach progu statystycznego 300 europejskich jednostek rozliczeniowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2415/78 wprowadza się zmianę przez dodanie następującego wpisu:
"dla Grecji: 12500 GRD"
.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1981 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3395/80
z dnia 8 grudnia 1980 r.
w sprawie zawarcia Protokołu dodatkowego do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Islandii w następstwie przystąpienia Republiki Greckiej do Wspólnoty
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając zalecenie Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: konieczne jest zatwierdzenie Protokołu dodatkowego do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą, a Republiką Islandii [1] podpisanej w Brukseli dnia 22 lipca 1972 r., uwzględniającego przystąpienie Republiki Greckiej do Wspólnoty, PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE: Artykuł 1
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3396/80
z dnia 8 grudnia 1980 r.
w sprawie zawarcia Protokołu dodatkowego do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii w następstwie przystąpienia Republiki Greckiej do Wspólnoty
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając zalecenie Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: konieczne jest zatwierdzenie Protokołu dodatkowego do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii [1], podpisanego w Brukseli dnia 14 maja 1973 r., celem uwzględnienia przystąpienia Republiki Greckiej do Wspólnoty, PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE: Artykuł 1
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3398/80
z dnia 8 grudnia 1980 r.
w sprawie zawarcia Protokołu dodatkowego do umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską w rezultacie przystąpienia Republiki Greckiej do Wspólnoty
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając zalecenie Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: konieczne jest zatwierdzenie Protokołu dodatkowego do umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską [1] podpisanego w Brukseli dnia 22 lipca 1972 r., uwzględniającego przystąpienie Republiki Greckiej do Wspólnoty, PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE: Artykuł 1
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3448/80
z dnia 22 grudnia 1980 r.
w sprawie wdrożenia art. 43 Aktu Przystąpienia z 1979 r. dotyczącego systemu handlu stosowanego do towarów objętych rozporządzeniami (EWG) nr 3033/80 oraz (EWG) nr 3035/80
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając Akt Przystąpienia z 1979 r., w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 43 Aktu ustanawia przepisy regulujące przetworzone produkty rolne niewymienione w załączniku II do Traktatu, objęte następującymi rozporządzeniami Rady:
- (EWG) nr 3033/80 z dnia 29 listopada 1980 r. określającym system handlu stosowany do niektórych wyrobów przetwarzanych z produktów rolnych [1], i
- (EWG) nr 3035/80 z dnia 29 listopada 1980 r. ustalającym ogólne zasady przyznawania refundacji wywozowych na niektóre produkty rolne wywożone w formie towarów nieobjętych załącznikiem II do Traktatu oraz kryteria ustalania wysokości tych refundacji [2];
rozporządzenie (EWG) nr 3033/80 dotyczy w szczególności określenia opłaty stosowanej w przypadku, gdy wspomniane towary są przywożone, która to opłata składa się z cła ad valorem, stanowiącego składnik niezmienny, oraz składnika zmiennego; konieczne jest określenie stawek celnych stanowiących stały składnik stosowany przez Republikę Grecką na towary przywożone z państw trzecich; stały składnik musi być określony zgodnie z art. 43 ust. 3 Aktu poprzez wyłączenie z ogólnej ochrony stosowanej przez Republikę Grecką w dniu przystąpienia refundacji wywozowych ochrony rolnej wprowadzonej po przystąpieniu;
zgodnie z art. 15 Układu Stowarzyszeniowego między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Grecją istnieje dla niektórych towarów objętych rozporządzeniem (EWG) nr 3033/80 cło pozostałe w przywozie do Republiki Greckiej ze Wspólnoty Dziewięciu; te cła będą nadal stosowane po przystąpieniu i zostaną zniesione zgodnie z harmonogramem ustanowionym dla produktów przemysłowych w art. 25 Aktu;
składnik zmienny stosowany w przypadku, gdy towary objęte rozporządzeniem (EWG) nr 3033/80 są przywożone do Republiki Greckiej z państw trzecich, jest, zgodnie z art. 43 ust. 1 tiret drugie, redukowany bądź podnoszony, w zależności od przypadku, o kwotę kompensacyjną przystąpienia; w przywozie do Wspólnoty Dziewięciu z Republiki Greckiej stosowana jest ta sama kwota kompensacyjna przystąpienia do tych samych towarów; kwota kompensacyjna stosowana do niektórych towarów przywożonych do Wspólnoty Dziewięciu z Republiki Greckiej oraz przyznanie redukcji składnika zmiennego przed przystąpieniem zależy od górnej granicy;
zgodnie z art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 3033/80 Komisja ustala dla wszystkich towarów na okresy trzymiesięczne wysokość zmiennego składnika stosowanego w przywozie do Wspólnoty z państw trzecich; taka sama procedura stosowana jest w tych samych okresach do ustalania kwot kompensacyjnych w przywozie;
na wywóz ze Wspólnoty Dziewięciu do Republiki Greckiej towarów objętych rozporządzeniem (EWG) nr 3035/80 – z wyjątkiem albumin – przyznana jest lub nałożona, w zależności od przypadku, kwota kompensacyjna przystąpienia określona zgodnie z art. 43 ust. 1 tiret trzecie Aktu; w wywozie wszystkich towarów z Republiki Greckiej do państw trzecich wszystkich towarów objętych rozporządzeniem (EWG) nr 3035/80 stosowana jest ta sama kwota kompensacyjna przystąpienia;
zgodnie z art. 43 ust. 4 Aktu Republika Grecka wprowadzi w całości, w handlu z państwami trzecimi dla wszystkich produktów objętych niniejszym rozporządzeniem, nomenklaturę Wspólnej Taryfy Celnej do dnia 1 stycznia 1981 r.; nie jest to wymagane przy stosowaniu pozostałych ceł przywozowych ze Wspólnoty Dziewięciu; niniejszy obowiązek obejmuje stosowanie tylko jednego stałego składnikadla każdej specyfikacji Wspólnej Taryfy Celnej w przywozie do tego Państwa Członkowskiego z państw trzecich;
opłata stosowana z przystąpieniem przez Wspólnotę Dziewięciu na przywóz towarów objętych rozporządzeniem (EWG) nr 3033/80 z Republiki Greckiej składa się tylko z kwoty kompensacyjnej przystąpienia; w związku z tym przepisy art. 61 ust. 5 Aktu są spełnione, kiedy taka kwota kompensacyjna przystąpienia nie przekracza składnika zmiennego stosowanego do tych samych towarów w przywozie do Wspólnoty Dziewięciu z państw trzecich;
ogólna opłata netto w handlu do Republiki Greckiej ze Wspólnoty Dziewięciu jest sumą ochrony pozostałej Grecji oraz kwoty kompensacyjnej przystąpienia stosowanych dla towarów wywożonych ze Wspólnoty Dziewięciu zgodnie z art. 43 ust. 1 tiret czwarte Aktu; w związku z tym przepisy art. 26 Aktu są spełnione, jeśli ochrona pozostała Grecji na towary przywożone ze Wspólnoty Dziewięciu, zmieniona kwotą kompensacyjną przystąpienia stosowaną dla towarów wywożonych ze Wspólnoty Dziewięciu do Republiki Greckiej, nie przekracza opłaty, jaką to Państwo Członkowskie może nałożyć na te same towary przywożone z państw trzecich;
z uwagi na stosowanie przepisów art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 3033/80 konieczne jest określenie przepisów regulujących stosowanie przez Republikę Grecką ceł maksymalnych przewidzianych we Wspólnej Taryfie Celnej;
szczegółowe zasady regulujące stosowanie środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu powinny zostać przyjęte zgodnie z procedurą ustaloną w art. 26 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2727/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1547/79 [4], oraz w odpowiednim artykule innych rozporządzeń w sprawie wspólnej organizacji rynków,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Dla celów niniejszego rozporządzenia:
- "Wspólnota Dziewięciu" oznacza Wspólnotę ukonstytuowaną przed przystąpieniem Republiki Greckiej,
- "Kwota kompensacyjna przystąpienia" oznacza kwoty kompensacyjne stosowane w handlu między Wspólnotą Dziewięciu a Republiką Grecką oraz między niniejszym Państwem Członkowskim a państwami trzecimi.
2.
Kwoty kompensacyjne przystąpienia dla produktów objętych niniejszym rozporządzeniem są określane i stosowane w przypadku, gdy kwoty kompensacyjne przystąpienia są stosowane na jeden lub więcej podstawowych produktów uznanych za używane do produkcji wyrobów objętych rozporządzeniem (EWG) nr 3033/80.
Artykuł 2
Dla każdej z pozycji i podpozycji we Wspólnej Taryfie Celnej dotyczącej towarów objętych rozporządzeniem (EWG) nr 3033/80 stawka cła przywozowego stanowiąca stały składnik opłaty stosowanej od chwili przystąpienia w przywozie tych towarów do Republiki Greckiej z państw trzecich jest taka, jak określono w załączniku I kolumna 1 niniejszego rozporządzenia.
Stawka wskazana w załączniku I kolumna 1 zostanie zbliżona ze Wspólną Taryfą Celną zgodnie z warunkami określonymi w art. 31 Aktu.
Pierwszy krok w stronę zbliżenia podjęty zostanie dnia 1 stycznia 1981 r.
Artykuł 3
Dla towarów objętych rozporządzeniem (EWG) nr 3033/80, które są przedmiotem cła pozostałego w przywozie do Republiki Greckiej ze Wspólnoty Dziewięciu, stawka tej ochrony stosowanej od chwili przystąpienia jest taka, jak określono w załączniku II niniejszego rozporządzenia.
Stawki wymienione w załączniku II są stopniowo znoszone zgodnie z harmonogramem określonym w art. 25 Aktu.
Pierwszy krok w stronę zbliżenia podjęty zostanie dnia 1 stycznia 1981 r.
Wysokość tego pozostałego cła, zredukowana przyznaną kwotą kompensacyjną przystąpienia lub podniesiona nałożoną kwotą kompensacyjną przystąpienia zgodnie z art. 43 ust. 1 tiret trzecie Aktu, nie przekracza ogólnej wysokości opłaty stosowanej przez Republikę Grecką dla tych samych towarów, gdyby były przywożone z państw trzecich.
Artykuł 4
1.
Komisja w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 1981 r. i później, co trzy miesiące, począwszy od dnia 1 lutego, 1 maja, 1 sierpnia i 1 listopada dla każdej pozycji i podpozycji we Wspólnej Taryfie Celnej, dotyczących towarów objętych rozporządzeniem (EWG) nr 3033/80, określa:
a) wysokość kwoty kompensacyjnej stosowanej dla towarów przywożonych do Wspólnoty Dziewięciu z Republiki Greckiej;
b) wysokość składnika zmiennego zmodyfikowanego przez wysokość kwoty kompensacyjnej przystąpienia wymienionej w lit. a) określonej w art. 43 ust. 1 tiret drugie Aktu i stosowanego dla towarów przywożonych z państw trzecich do Republiki Greckiej.
2.
Każda kwota kompensacyjna wymieniona w ust. 1 lit. a) jest równa sumie kwot kompensacyjnych przystąpienia stosowanych dla ilości różnych produktów podstawowych, które zgodnie z przepisami rozporządzenia (EWG) nr 3034/80 są uznane za wykorzystywane do produkcji towarów, do których ta kwota kompensacyjna przystąpienia ma zastosowanie.
Kwoty kompensacyjne przystąpienia nie przekraczają składnika zmiennego stosowanego dla tych samych towarów w przywozie do Wspólnoty Dziewięciu z państw trzecich.
Jednakże dla poniższych towarów:
ex 17.04 _BAR_ rachatłukum, chałwa _BAR_
19.03 _BAR_ makaron rurki, spaghetti i produkty pokrewne _BAR_
ex 21.07 _BAR_ produkty spożywcze nigdzie indziej nieokreślone ani niezawarte, zawierające cukier, produkty mleczne, zboża lub produkty zbożowe _BAR_
kwota kompensacyjna przystąpienia nie może przekraczać 60 % składnika zmiennego stosowanego dla towarów przywożonych z państw trzecich.
3.
Tak obliczona kwota kompensacyjna przystąpienia ma wartość zerową, jeżeli jej wysokość jest mniejsza niż 1,5 ECU na 100 kg towarów.
4.
Stosuje się tę kwotę kompensacyjną przystąpienia, która obowiązuje w dniu przywozu.
Artykuł 5
1.
Dla każdej pozycji i podpozycji we Wspólnej Taryfie Celnej dotyczącej towarów regulowanych rozporządzeniem (EWG) nr 3235/80
- z wyjątkiem podpozycji 35.02 lit. A II, albumina jaja kurzego i albumina mleka, na towary wywożone ze Wspólnoty Dziewięciu do Republiki Greckiej zostaje zastosowana kwota kompensacyjna przystąpienia,
- na towary wywożone z Republiki Greckiej do państw trzecich zostaje zastosowana kwota kompensacyjna przystąpienia.
2.
Każda kwota kompensacyjna przystąpienia wymieniona w ust. 1 jest określana na podstawie kwot kompensacyjnych przystąpienia ustalanych dla podstawowych produktów rolnych i zgodnie z zasadami stosowanymi do obliczania refundacji wywozowych.
3.
Stosuje się tę kwotę kompensacyjną przystąpienia, która obowiązuje w dniu wywozu.
Artykuł 6
1.
Dla produktów, co do których Wspólna Taryfa Celna przewiduje maksymalną opłatę, Republika Grecka stosuje w stosunku do państw trzecich opłatę maksymalną złożoną z:
a) w przypadku stałego składnika opłaty maksymalnej stawki wskazanej w kolumnie 2 załącznika I wyrównanej do poziomu powszechnej wartość maksymalnej zgodnie z warunkami ustalonymi w art. 31 Aktu. Pierwszy krok w stronę wyrównania podjęty zostanie dnia 1 stycznia 1981 r.;
b) w przypadku zmiennej części opłaty maksymalnej dodatkowego cła wymienionego w art. 8 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3033/80 skorygowanego kwotą kompensacyjną przystąpienia odpowiadającą ilości cukru lub mąki, do której stosuje się dodatkowe cła.
2. Do celu zastosowania przepisów art. 8 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3033/80 do towarów przywożonych z państw trzecich do Republiki Greckiej Komisja w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 1981 r. i później, co trzy miesiące, począwszy od dnia 1 lutego, 1 maja, 1 sierpnia i 1 listopada, określa:
a) wysokość dodatkowych ceł stosowanych przez Republikę Grecką;
b) różnicę cen wymienioną w art. 8 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 3033/80.
Artykuł 7
Szczegółowe zasady stosowania kwot kompensacyjnych przystąpienia w czasie przywozu lub wywozu oraz ich płatności są przyjmowane zgodnie z procedurą ustaloną w art. 26 rozporządzenia (EWG) nr 2727/75 lub w odpowiednich artykułach w innych rozporządzeniach w sprawie wspólnej organizacji rynków.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1981 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3453/80
z dnia 22 grudnia 1980 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 154/75 w sprawie ustanowienia rejestru upraw oliwek w Państwach Członkowskich produkujących oliwę z oliwek
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając Akt Przystąpienia z 1979 r., w szczególności jego art. 22 i 146,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (EWG) nr 154/75 [1], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1794/79 [2], ustanawia terminy na ustanowienie rejestru uprawy oliwek w Państwach Członkowskich będących producentami we Wspólnocie Dziewięciu; te same terminy powinny zostać ustalone w odniesieniu do ustanowienia rejestru uprawy oliwek w Grecji i należy przewidzieć, aby te terminy biegły od dnia 1 listopada 1982 r.;
w celu zapewnienia, że istnieją fundusze na pokrycie kosztu ustanowienia rejestru uprawy oliwek w Grecji, kwota pomocy produkcyjnej wypłacana greckim plantatorom oliwek ma być wstrzymana oraz należy ustanowić okres, na jaki powinno to zostać dokonane,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 154/75 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 ust. 2 dodaje się akapit w brzmieniu:
"W odniesieniu do ustanowienia rejestru uprawy oliwek w Grecji terminy określone w lit. a) i b) biegną od dnia 1 listopada 1982 r.";
ROZPORZĄDZENIE RADY (EWG) nr 3454/80
z dnia 22 grudnia 1980 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 136/66 w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów oraz rozporządzenie (EWG) nr 516/77 z dnia 14 marca 1977 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku przetworów owocowych i warzywnych
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając Akt Przystąpienia z 1979 r., w szczególności jego art. 146,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 21 Aktu wprowadza do rozporządzenia nr 136/66/EWG1, ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1917/802, art. 42b, zapewniający przyjęcie szczególnych środków w odniesieniu do świeżych i przetworzonych oliwek;
przetworzone i zakonserwowane oliwki nie wchodzą w zakres rozporządzenia (EWG) nr 136/66; należy sporządzić dodatek do wykazu produktów, do których stosuje się owo rozporządzenie i odpowiednio zmienić rozporządzenie (EWG) nr 516/773,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Do rozporządzenia (EWG) nr 136/66 art. 1 ust. 2 lit. d) dodaje się następujące dwie podpozycje:
"nr pozycji WTC Wyszczególnienie
ex 20.01 C Oliwki, przetworzone lub zakonserwowane za pomocą octu lub kwasu octowego, w tym zawierające cukier lub niezawierające dodatku cukru, zawierające sól lub niezawierające soli, przypraw korzennych lub musztardy
ex 20.02 F Oliwki, przetworzone lub zakonserwowane inaczej, niż za pomocą octu lub kwasu octowego
2.
W rozporządzeniu (EWG) nr 516/77 art. 1 pozycje 20.01 i 20.02 otrzymują brzmienie:
"nr pozycji WTC Wyszczególnienie
ex 20.01 Warzywa i owoce, przetworzone lub zakonserwowane za pomocą octu lub kwasu octowego, zawierające cukier lub niezawierające dodatku cukru, zawierające sól lub niezawierające soli, przypraw korzennych lub musztardy, z wyłączeniem oliwek
ex 20.02 Warzywa i owoce, przetworzone lub zakonserwowane inaczej niż za pomocą octu lub kwasu octowego, z wyłączeniem oliwek"
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1981 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (EWG) NR 3472/80
z dnia 30 grudnia 1980 r.
uzupełniające Załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 3130/78 ustalającego centra skupu interwencyjnego dla oliwy z oliwek, w wyniku przystąpienia Grecji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając Akt Przystąpienia Grecji1, w szczególności jego art. 146, a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3130/782 określa centra skupu interwencyjnego dla oliwy z oliwek w Państwach Członkowskich będących producentami; wymieniony wykaz centrów powinien zostać uzupełniony w celu uwzględnienia przystąpienia Grecji,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 3130/78 uzupełnia się o wykaz greckich centrów skupu interwencyjnego wyszczególnionych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1981 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (EWG) NR 3473/80
z dnia 30 grudnia 1980 r.
dostosowujące niektóre rozporządzenia dotyczące sektora olejów i tłuszczów w wyniku przystąpienia Grecji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając Akt Przystąpienia Grecji1, w szczególności jego art. 146, a także mając na uwadze, co następuje:
na podstawie art. 22 Aktu Przystąpienia dostosowania następujących rozporządzeń mają być sporządzane zgodnie z wytycznymi wymienionymi w jego załączniku II:
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1204/72 z dnia 7 czerwca 1972 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania systemu dotacji w odniesieniu do nasion oleistych2, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2924/803;
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2960/77 z dnia 23 grudnia 1977 r. w sprawie szczegółowych zasad sprzedaży oliwy z oliwek znajdującej się w posiadaniu agencji interwencyjnych4, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2309/805;
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3136/78 z dnia 28 grudnia 1978 r. ustanawiające szczegółowe zasady wyznaczania w drodze przetargów przywozowej opłaty wyrównawczej w przypadku oliwy z oliwek6, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1037/797;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3172/80 z dnia 5 grudnia 1980 r. ustanawiające szczegółowe zasady wprowadzania systemu pomocy w odniesieniu do konsumpcji dla oliwy z oliwek8, zastępujące rozporządzenie (EWG) nr 557/799, powinno także zostać dostosowane,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
W rozporządzeniu (EWG) nr 1204/72 wprowadza się następujące zmiany.
a) w art. 27 ust. 2 akapit pierwszy dodaje się następujące wyrazy:
" ";
b) w art. 27 ust. 2 akapit drugi lit. b) dodaje się następujące wyrazy:
" ó ó 2 () .
2114/71 ".
2. W art. 16 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2960/77 dodaje się następujące wyrazy:
" () .
2960/77".
3. W art. 4 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3136/78 dodaje się następujące wyrazy:
"- ( ) 100 xyq".
4.
W rozporządzeniu (EWG) nr 3172/80 wprowadza się następujące zmiany:
a) w art. 4 ust. 1 dodaje się następujące wyrazy:
"- (EOK)-E dla przedsiębiorstw w Grecji";
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (EWG) NR 3475/80
z dnia 30 grudnia 1980 r.
zmieniające niektóre rozporządzenia w sektorach cukru i izoglukozy w wyniku przystąpienia Grecji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając Akt Przystąpienia Grecji, w szczególności jego art. 146,
a także mając na uwadze, co następuje: na mocy art. 22 Aktu, różne rozporządzenia w sprawie cukru i izoglukozy muszą być dostosowane zgodnie z wytycznymi wyszczególnionymi w załączniku II do Aktu, ponadto dostosowania rozporządzeń niezawartych w Akcie lub w jego załącznikach dokonywane są zgodnie z art. 146 Aktu, dostosowania te dotyczą wyłącznie suplementów językowych i terminów określonych w:
- rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 100/72 z dnia 14 stycznia 1972 r. ustanawiającym szczegółowe zasady odnoszące się do denaturacji cukru przeznaczonego na paszę dla zwierząt1, zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2847/722,
- rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2782/76 z dnia 17 listopada 1976 r. ustalającym szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu cukru preferencyjnego3,
- rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2990/76 z dnia 9 grudnia 1976 r. w sprawie specjalnych szczegółowych zasad stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz cukru4, ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 1367/785,
- rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 1470/77 z dnia 30 czerwca 1977 r. w sprawie specjalnych szczegółowych zasad stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz izoglukozy i zmieniającym rozporządzenie 193/756, zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 1630/797,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 100/72 wprowadza się następujące zmiany:
a) w art. 16 ust. 3 i 4 zastępuje się ust. 3 w brzmieniu:
"3.
Termin określony w niniejszym rozporządzeniu odpowiada czasowi belgijskiemu.";
b) w art. 25 ust. 1 dodaje się wyrazy " ".
Artykuł 2
W rozporządzeniu (EWG) nr 2782/76 wprowadza się następujące zmiany:
a) w art. 6 ust. 1 akapit pierwszy tiret pierwsze dodaje się wyrazy " () . 2782/76";
b) w art. 7 ust. 2 akapit drugi tiret pierwsze dodaje się wyrazy " () . 2782/76".
Artykuł 3
W rozporządzeniu (EWG) nr 2990/76 wprowadza się następujące zmiany:
a) w art. 2 ust. 2 dodaje się wyrazy " () (EE . ) ";
b) w art. 2 ust. 3 akapit pierwszy dodaje się wyrazy " ";
c) w ostatnim akapicie art. 2 ust. 3 dodaje się wyrazy " ";
d) w art. 3 ust. 1 akapit pierwszy dodaje się wyrazy "ó ó 26 1 () .
3330/74";
e) w art. 3 ust. 1 akapicie ostatnim dodaje się wyrazy "ó ' : ( )";
f) w art. 6 tiret pierwsze dodaje się wyrazy " ( (EOK) .
2782/76)";
g) w art. 10 ust. 2 akapit pierwszy dodaje się wyrazy "/, 25, ó - ( )".
Artykuł 4
W rozporządzeniu (EWG) nr 1470/77 wprowadza się następujące zmiany:
a) W art. 5a ust. 1 dodaje się wyrazy "ó ó 9 7 () .
1111/77";
b) w art. 5a ust. 2 akapit drugi dodaje się wyrazy "ó ( )".
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1981 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (EWG) NR 3478/80
z dnia 30 grudnia 1980 r.
zmieniające różne rozporządzenia w sektorze nasion w wyniku przystąpienia Grecji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając Akt Przystąpienia Grecji[1], w szczególności jego art. 146 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: na mocy art. 22 Aktu Przystąpienia Grecji dostosowania do aktów wymienionych w załączniku II do wymienionego Aktu powinny zostać dokonane zgodnie z wytycznymi określonymi w tym załączniku;
konieczne jest również dostosowanie w odniesieniu do aktów prawnych, które zostały przyjęte po podpisaniu Traktatu o Przystąpieniu, a które pozostają w mocy po dniu 1 stycznia 1981 r.;
w sektorze nasion konieczne jest uzupełnienie o odpowiednie wyrażenia w języku greckim rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1445/76 z dnia 22 czerwca 1976 r. określającego różne odmiany Lolium perenne L[2], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1501/80[3], oraz rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1119/79 z dnia 6 czerwca 1979 r. ustanawiającego specjalne przepisy w celu wdrożenia systemu pozwoleń na przywóz nasion[4], zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1516/79[5],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1445/76 wprowadza się następujące zmiany:
1) W tytule załącznika I dodaje się następujące wyrażenia:
" I"
" , ".
1) W tytule załącznika II dodaje się następujące wyrażenia:
" II"
" , , ".
Artykuł 2
W art. 6 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1119/79 dodaje się następujące wyrażenia:
" ".
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1981 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (EWG) NR 3481/80
z dnia 30 grudnia 1980 r.
zmieniające niektóre rozporządzenia dotyczące sektora owoców i warzyw w wyniku przystąpienia Grecji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając Akt Przystąpienia Grecji[1], w szczególności jego art. 146,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 22 Aktu Przystąpienia przewiduje, że dostosowania do aktów wymienionych w załączniku II do Aktu Przystąpienia muszą być opracowywane zgodnie z wytycznymi określonymi w tym załączniku;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2638/69[2], które zostało zmienione po podpisaniu Aktu Przystąpienia oraz które będzie nadal stosowane po dniu 1 stycznia 1981 r., musi zostać uzgodnione z postanowieniami Aktu Przystąpienia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
W Załączniku do rozporządzenia nr 80/63/EWG dodaje się tekst w brzmieniu:
"Republika Grecka:
- ,
- ,
- ,
- 2, ".
2.
W załączniku IV do rozporządzenia (EWG) nr 2638/69 dodaje się tekst w brzmieniu:
"Republika Grecka:
- ,
- ,
- ,
- 2, ".
3 W załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 469/70 dodaje się tekst w brzmieniu:
"Republika Grecka:
- ,
- ,
- T ,
- 2, ".
4.
W Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 1559/70 dodaje się tekst w brzmieniu:
"Republika Grecka:
- " ,
- "Y",
- 5, ".
5.
W Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 1560/70 dodaje się tekst w brzmieniu:
"Republika Grecka:
- " ,
- "",
- 5, ".
6.
W Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 1561/70 dodaje się tekst w brzmieniu:
"Republika Grecka:
- ,
- "",
- 5, ".
7.
W Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 1562/70 dodaje się tekst w brzmieniu:
"Republika Grecka:
- ,
- "",
- 5, ".
8.
W Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 55/72 dodaje się tekst w brzmieniu:
"Republika Grecka:
- ,
- "",
- 5, ".
9. W art. 3 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia (EWG) nr 2498/75 dodaje się tekst w brzmieniu:
" ...... ( ) 2498/75".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1981 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3485/80
z dnia 22 grudnia 1980 r.
zmieniające, w następstwie przystąpienia Grecji, rozporządzenie (EWG) nr 2782/75 w sprawie produkcji i obrotu jajami wylęgowymi i pisklętami drobiu hodowlanego
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając Akt Przystąpienia z 1979 r., w szczególności jego art. 146,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: przystąpienie Grecji wymaga zmiany rozporządzenia Rady (EWG) nr 2782/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie produkcji i obrotu jajami wylęgowymi i pisklętami drobiu hodowlanego [1],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2782/75 wprowadza się następujące zmiany:
1. Artykuł 5 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Jaja wylęgowe są transportowane w idealnie czystych opakowaniach, zawierających jedynie jaja wylęgowe tego samego gatunku, kategorii i rodzaju drobiu, pochodzące z jednego zakładu i oznakowane co najmniej wyrazami: "eggs for hatching", "rugeaeg", "Bruteier", "αύγά πρός έκκόλαψιν", "oeufs à couver", "uova da cova" lub "broedeieren"."
2. Artykuł 6 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 6
Jaja wylęgowe z państw trzecich mogą być przywożone tylko wówczas, gdy umieszczono na nich nazwę kraju pochodzenia literami o wysokości co najmniej 3 mm i wydrukowano następujące wyrazy: "hatching", "rugeaeg", "Brutei", "πρός έκκόλαψιν", "à couver", "cova", lub "broedei".
Ich opakowania muszą zawierać jedynie jaja wylęgowe tego samego gatunku, kategorii i rodzaju drobiu z tego samego kraju pochodzenia i od tego samego nadawcy oraz muszą zawierać co najmniej następujące dane szczegółowe:
a) informacje umieszczone na jajach;
b) gatunek drobiu, od którego pochodzą jaja;
c) nazwę/nazwisko nadawcy lub firmę lub adres."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1981 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3491/80
z dnia 30 grudnia 1980 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 584/75 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania systemu przetargowego do refundacji wywozowych do ryżu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1418/76 z dnia 21 czerwca 1976 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Grecji [2],
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1431/76 z dnia 21 czerwca 1976 r. ustanawiające ogólne zasady przyznawania refundacji wywozowych do ryżu oraz określające kryteria ustalania wysokości takich refundacji [3], w szczególności jego art. 4 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 584/75 [4] wyznaczyło szczegółowe zasady stosowania systemu przetargowego do refundacji wywozowych do ryżu;
celowe jest uelastycznienie tej procedury poprzez zniesienie wymogu publikowania całkowitej ilości, do której może zostać przyznana maksymalna refundacja, w ogłoszeniu o przetargu;
w przypadku przetargu organizowanego w systemie cotygodniowych zaproszeń do składania ofert wszystkie przedłożone oferty przetargowe dostarczone w stosunku do refundacji mogą być wyższe niż liczba, która może zostać zatwierdzona na mocy kryteriów ustanowionych w art. 2 i 3 rozporządzenia (EWG) nr 1431/76; w ramach takiego przetargu okazała się celowa możliwość ustalenia, w niektórych przypadkach, poziomu refundacji do zatwierdzenia; w praktyce przetargi dotyczą wywozu do ustalonych miejsc przeznaczenia; w tym celu pozwolenia powinny zawierać szczegóły; niektóre przepisy w zakresie wydawania pozwoleń na wywóz oraz zwolnienia z zabezpieczenia w ramach procedury przetargowej powinny być łatwiejsze do zrozumienia; odpowiednio wydaje się, że lepiej jest włączyć wszystkie te przepisy do rozporządzenia (EWG) nr 584/75, niż zawierać je w każdym rozporządzeniu otwierającym konkretny przetarg;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 584/75 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 1 ust. 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"1. Decyzja otwarcia przetargu na mocy art. 4 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1431/76 jest podejmowana zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 27 rozporządzenia (EWG) nr 1418/76."
2) W art. 1 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Otwarciu przetargu towarzyszy ogłoszenie o przetargu przez Komisję.
Ogłoszenie zawiera między innymi daty złożenia ofert oraz szczegółowe dane dotyczące właściwych władz Państw Członkowskich, do których te oferty muszą być skierowane.
Może ono również wskazywać całkowitą ilość, do której może być wyznaczona maksymalna refundacja wywozowa na mocy art. 5 ust. 1 niniejszego rozporządzenia.
Między przyjęciem opisanego ogłoszenia a pierwszą datą wyznaczoną do złożenia ofert musi upłynąć przynajmniej 15 dni.
Zawiadomienie wskazuje również ostateczny termin składania ofert."
3) Dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 1a
Przetarg może być ograniczony do wywozu do określonych krajów lub stref.
W tym przypadku wniosek o wydanie pozwolenia, a także pozwolenie, powinny zawierać, w polu 13, wskazanie krajów lub stref przeznaczenia, określonych w rozporządzeniu otwierającym przetarg.
Pozwolenie zawiera klauzulę o obowiązku wywozu do danego miejsca przeznaczenia."
4) W art. 5 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Na podstawie złożonych ofert Komisja, działając zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 27 rozporządzenia (EWG) nr 1418/76, zadecyduje o wyznaczeniu maksymalnej refundacji wywozowej, uwzględniając w szczególności kryteria ustanowione w art. 2 i 3 rozporządzenia (EWG) nr 1431/76 i/lub o nieprzyznaniu dopłaty, co również może mieć miejsce."
5) Artykuł 7 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 7
1.
Zabezpieczenie przetargu jest zwolnione:
a) w przypadku gdy oferta nie została przyjęta;
b) - w przypadku gdy oferent dostarczy dowód, że wywóz doszedł do skutku przy wykorzystaniu pozwolenia wydanego zgodnie z art. 8 ust. 1, oraz
- w okolicznościach identycznych do tych, które towarzyszą zwolnieniu zabezpieczenia dla pozwolenia na wywóz wystawionemu po przetargu;
c) gdy wywóz nie był możliwy z powodu działania siły wyższej.
2. Przepisy art. 18 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 193/75 stosuje się w stosunku do zabezpieczenia przetargu."
6) Artykuł 8 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 8
1.
W przypadku gdy oferent złoży w wyznaczonym terminie wniosek o wydanie pozwolenia na wywóz, określonego w art. 2 ust. 3 lit. b), pozwolenie na wywóz zostaje wystawione na ilość, dla której oferta została zatwierdzona.
Wyznaczone terminy mogą być przedłużane w przypadku działania siły wyższej.
2.
W przypadku gdy zobowiązanie określone art. 2 ust. 3 lit. b) nie spełnia warunków zabezpieczenia przetargu, z wyjątkiem przypadków siły wyższej, ulega przepadkowi."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 3510/80
z dnia 23 grudnia 1980 r.
w sprawie definicji pojęcia produktów pochodzących do celów stosowania preferencji taryfowych przyznanych przez Europejską Wspólnotę Gospodarczą w odniesieniu do niektórych produktów z krajów rozwijających się
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3322/80 z dnia 16 grudnia 1980 r. ustanawiające wieloletni plan ogólnych preferencji taryfowych oraz jego stosowanie w 1981 r. w odniesieniu do niektórych produktów przemysłowych pochodzących z krajów rozwijających się [1], w szczególności jego art. 1,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3320/80 z dnia 16 grudnia 1980 r. w sprawie ustanowienia, przydzielania i zarządzania wspólnotowymi preferencjami taryfowymi w odniesieniu do wyrobów włókienniczych pochodzących z krajów i terytoriów rozwijających się [2], w szczególności jego art. 1,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3321/80 z dnia 16 grudnia 1980 r. ustanawiające wieloletni plan ogólnych preferencji taryfowych oraz jego stosowanie w 1981 r. w odniesieniu do niektórych produktów rolnych, pochodzących z krajów rozwijających się [3], w szczególności jego art. 1,
a także mając na uwadze, co następuje: dla wszystkich produktów objętych powyższymi rozporządzeniami niezbędne jest uchwalenie przepisów określających warunki, na jakich towary te nabywają właściwość produktów pochodzących z krajów rozwijających się, sposób dokumentowania tej właściwości i zasady jej weryfikacji.
Właściwe jest w tym celu przyjęcie przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3067/79 z dnia 20 grudnia 1979 r. [4] w sprawie definicji pojęcia produktów pochodzących do celów stosowania preferencji taryfowych przyznanych przez Europejską Wspólnotę Gospodarczą w odniesieniu do niektórych krajów rozwijających się; niezbędne jest uzupełnienie tego rozporządzenia w następstwie zdobytych doświadczeń;
decyzja przedstawicieli Rządów Państw Członkowskich Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali zebranych w Radzie z dnia 16 grudnia 1980 r. ustanawiająca na rok 1981 ogólne preferencje taryfowe na niektóre wyroby stalowe pochodzące z krajów rozwijających się (80/1185/EWWiS) [5] przewiduje, że pojęcie produktów pochodzących z krajów rozwijających się należy określić na podstawie procedury ustanowionej w art. 14 rozporządzenia Rady (EWG) nr 802/68 z dnia 27 czerwca 1968 r.
[6] dotyczącego wspólnej definicji pojęcia pochodzenia towarów, zasady działania w tym celu powinny być takie same jak te ustanowione dla innych towarów;
niezbędne jest przyjęcie przepisów przejściowych z korzyścią dla tych krajów, których niektóre produkty uprzednio nie korzystały z preferencji taryfowych;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Pochodzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
TYTUŁ I
Artykuł 1
1.
Do celów stosowania przepisów dotyczących preferencji taryfowych, przyznanych przez Wspólnotę na niektóre produkty pochodzące z krajów rozwijających się, za produkty pochodzące z kraju korzystającego z tych preferencji (zwanego dalej "krajem beneficjentem"), pod warunkiem że produkty te przywiezione bezpośrednio do Wspólnoty, w rozumieniu art. 5, uważa się:
a) produkty całkowicie uzyskane w tym kraju;
b) produkty uzyskane w tym kraju, do produkcji których wykorzystuje się produkty inne niż określone w lit. a), pod warunkiem że produkty te poddano wystarczającej obróbce lub przetworzeniu w rozumieniu art. 3.
2.
Produkty wymienione w wykazie C są wyłączone z zakresu niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Za uzyskane całkowicie w kraju beneficjencie w rozumieniu art. 1 lit. uważa się:
a) produkty mineralne wydobyte w tym kraju z ziemi lub dna morskiego;
b) produkty roślinne tam zebrane;
c) żywe zwierzęta tam urodzone i wyhodowane;
d) produkty uzyskane z wyhodowanych tam zwierząt;
e) produkty uzyskane przez polowanie lub rybołówstwo tam prowadzone;
f) produkty rybołówstwa morskiego i inne produkty wydobyte z morza przez statki danego kraju;
g) produkty wytworzone na pokładzie statków do przetwórni danego kraju wyłącznie z produktów określonych w lit. f);
h) artykuły zużyte tam zebrane, nadające się wyłącznie do odzyskiwania surowców;
i) odpady i złom powstające w wyniku działalności wytwórczej tam prowadzonej;
j) produkty tam wytworzone wyłącznie z produktów określonych w lit. a)–i).
Artykuł 3
1.
Do celów stosowania przepisów art. 1 lit. b) za wystarczającą obróbkę lub przetwarzanie uważa się:
a) obróbkę lub przetwarzanie, w wyniku których uzyskane produkty podlegają zaklasyfikowaniu do pozycji taryfowej innej niż ta, która obejmuje każdy obrobiony lub przetworzony produkt; z wyjątkiem jednakże obróbki lub przetwarzania określonych w wykazie A, które podlegają szczególnym przepisom tego wykazu;
b) obróbkę lub przetwarzanie określone w wykazie B.
Wyrazy "sekcja", "dział" i "pozycja taryfowa" oznaczają odpowiednio sekcje, działy i pozycje taryfowe nomenklatury klasyfikacji towarów w taryfie celnej Rady Współpracy Celnej.
2.
Jeżeli dla danego uzyskanego produktu norma procentowa, określona w wykazie A i wykazie B, ogranicza wartość materiałów i części, które mogą być stosowane, całkowita wartość tych materiałów i części, nawet jeśli zmieniły pozycję taryfową w wyniku obróbki, przetworzenia lub montażu w granicach i na warunkach ustanowionych w każdym z tych wykazów, nie może przekroczyć, w odniesieniu do wartości uzyskanego produktu, wartości odpowiadającej albo wspólnym stawkom, jeżeli stawki te są jednakowe w obu wykazach, albo wyższym od obu, jeżeli są różnej wysokości.
3.
Do celów stosowania art. 1 lit. b) w każdym wypadku za niewystarczającą obróbkę lub przetwarzanie w celu nadania statusu produktów, bez względu na to, czy występuje zmiana pozycji taryfowej, uważa się:
a) czynności zapewniające zachowanie produktów w dobrym stanie podczas transportu i składowania w jego pierwotnym stanie (wietrzenie, rozkładanie, suszenie, chłodzenie, umieszczanie w soli, dwutlenku siarki lub innych roztworach wodnych, usuwanie uszkodzonych części i podobne operacji);
b) proste czynności polegające na usuwaniu kurzu, przesiewaniu lub sortowaniu, segregowaniu, klasyfikowaniu, dobieraniu (łącznie z kompletowaniem zestawów towarów), myciu, malowaniu i rozcinaniu;
c) i) zmiany opakowania oraz rozdzielanie i łączenie przesyłek,
ii) zwykłe umieszczenie w butlach, kolbach, workach, skrzyniach, pudłach, umocowywanie na kartach lub tablicach itd., oraz wszystkie inne proste czynności związane z pakowaniem;
d) znakowanie samych produktów lub ich opakowań, etykietowanie lub umieszczanie na nich innych podobnych znaków wyróżniających;
e) zwykłe mieszanie produktów, także różnych rodzajów, jeżeli jedna lub więcej składników mieszaniny nie spełniają warunków ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu do zaklasyfikowania ich jako produkty pochodzące z krajów rozwijających się;
f) proste łączenie części dla otrzymania produktu kompletnego;
g) połączenie dwóch lub więcej operacji określonych w lit. a)–f);
h) ubój zwierząt.
Artykuł 4
Jeżeli wykazy A i B, określone w art. 3, stanowią, że produkty uzyskane w kraju beneficjencie uważa się za produkty z nich pochodzące tylko wtedy, gdy wartość zastosowanych produktów nie przekracza danego odsetku wartości produktów uzyskanych, to dla obliczenia tego odsetku należy wziąć pod uwagę następujące wartości:
- z jednej strony
w zakresie produktów, których przywóz może być udokumentowany: wartość celna towarów w momencie przywozu,
w zakresie produktów o nieustalonym pochodzeniu: pierwsza dająca się ustalić cena zapłacona za te produkty na terytorium kraju, w którym zostają one wytworzone;
- z drugiej strony
cena loco zakład uzyskanych produktów, po potrąceniu opłat wewnętrznych, zwróconych lub zwracanych w momencie wywozu.
Artykuł 5
1.
Za przywiezione do Wspólnoty bezpośrednio z kraju beneficjenta uważa się:
a) produkty przywożone bez przejazdu przez terytorium innego kraju;
b) produkty przewożone przez terytorium innych krajów niż kraj beneficjent, nawet jeżeli w tych krajach odbywa się przeładunek lub czasowe składowanie; pod warunkiem że przewóz przez te kraje jest uzasadniony względami geograficznymi lub wyłącznie w związku z wymogami przewozowymi, a produkty podlegały nadzorowi organów celnych kraju tranzytu lub składowania, i nie zostały tam wprowadzone do obrotu handlowego lub dostarczone do użytku domowego, i zostały tam jedynie poddane czynnościom rozładunkowym, przeładunkowym lub czynnościom służącym zachowaniu ich w dobrym stanie;
c) produkty przewożone przez terytorium Austrii, Finlandii, Norwegii, Szwecji lub Szwajcarii a następnie ponownie wywożone w całości lub części do Wspólnoty, pod warunkiem że produkty podlegały nadzorowi organów celnych kraju tranzytu lub składowania, i nie zostały tam dostarczone do użytku domowego, i zostały tam jedynie poddane czynnościom rozładunkowym, przeładunkowym lub czynnościom służącym zachowaniu ich w dobrym stanie.
2.
Dowodem spełnienia warunków określonych w ust. 1 lit. b) i c) jest przedłożenie właściwym organom celnym Wspólnoty dokumentów:
a) list przewozowy wystawiony w kraju wywozu korzystającym z preferencji taryfowych obejmujący przewóz przez kraj tranzytu, lub
b) świadectwo wydane przez organy celne kraju tranzytu:
- podające dokładny opis produktu,
- określające datę rozładunku i przeładunku produktów, ewentualnie z podaniem użytych statków,
- poświadczające warunki, na jakich produkty pozostawały w kraju tranzytu; lub
c) jeżeli te nie wystarczą, wszelkie dokumenty towarzyszące.
Artykuł 6
1.
Produkty pochodzące w rozumieniu niniejszego rozporządzenia mogą, w przypadku przywozu do Wspólnoty, korzystać z preferencji taryfowych określonych w art. 1 formularza A świadectwa pochodzenia wydanego przez organy celne lub inne organy rządowe kraju wywozu korzystającego z preferencji taryfowych, pod warunkiem że kraj ten wspiera Wspólnotę, umożliwiając organom celnym Państw Członkowskich sprawdzenie autentyczności dokumentu lub dokładności informacji dotyczących rzeczywistego pochodzenia danych produktów.
2.
Jednakże produkty pochodzące w rozumieniu niniejszego rozporządzenia, wysyłane pocztą (w tym w postaci paczek pocztowych), zostają objęte, pod warunkiem że przesyłki zawierają wyłącznie towary pochodzące, a ich wartość nie przekracza 1420 EUA [7] za przesyłkę, przy przywozie do Wspólnoty preferencjami taryfowymi określonymi w art. 1 po przedłożeniu formularza APR, pod warunkiem że pomoc określona w poprzednim ustępie będzie udzielona w zakresie objętym tym formularzem.
3.
Produkty pochodzące w rozumieniu niniejszego rozporządzenia mogą, przy przywozie do Wspólnoty, korzystać z preferencji taryfowych określonych w art. 1, po przedłożeniu świadectwa pochodzenia formularz A, wydanego przez organy celne Austrii, Finlandii, Norwegii, Szwecji lub Szwajcarii na podstawie wydanego świadectwa pochodzenia formularz A przez właściwe organy kraju wywozu korzystającego z preferencji celnych, pod warunkiem że spełniono warunki określone w art. 5, a Austria, Finlandia, Norwegia, Szwecja lub Szwajcaria wspierają Wspólnotę, umożliwiając jej organom celnym sprawdzenie autentyczności i prawidłowości świadectw pochodzenia formularz A. Procedura ustanowiona w art. 12 ust. 1 stosuje się mutatis mutandis.
Termin ustanowiony w art. 27 ust. 1 akapit pierwszy przedłuża się do 8 miesięcy.
4.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 3 ust. 3, w przypadku gdy na wniosek osoby zgłaszającej towary do oclenia, produkt rozłożony na części lub niezłożony, objęty działami 84 i 85 Wspólnej Taryfy Celnej (WTC), jest przywożony w częściach na warunkach ustanowionych przez właściwe władze, uważa się za jeden produkt, a świadectwo pochodzenia formularz A może być przedłożone na cały produkt przy przywozie pierwszej części.
5.
Akcesoria, części zamienne i narzędzia dostarczone ze sprzętem, maszyną, aparatem lub pojazdem, które są częścią typowego wyposażenia i są wliczone w ich cenę lub które nie są ujęte na oddzielnych fakturach, uważane są za stanowiące całość z tym sprzętem, maszyną, aparatem lub pojazdem.
6.
Zestawy w rozumieniu ogólnej reguły 3 nomenklatury Rady Współpracy Celnej uważa się za produkty pochodzące, jeżeli wszystkie elementy składowe są produktami pochodzącymi.
Jednakże jeżeli zestaw składa się z produktów pochodzących i niepochodzących, uważa się go całości za produkt pochodzący, pod warunkiem że wartość produktów niepochodzących nie przekracza 15 % całkowitej wartości zestawu.
Artykuł 7
1.
Świadectwo pochodzenia formularz A musi być przedłożone urzędowi celnemu Wspólnoty, w którym towarów są przedstawione, w terminie dziesięciu miesięcy od dnia jego wystawienia przez właściwy organ rządowy kraju wywozu korzystającego z preferencji taryfowych.
2.
Świadectwa pochodzenia formularz A przedłożone właściwym organom celnym Wspólnoty po wygaśnięciu terminu określonego w ust. 1, mogą zostać przyjęte w celu zastosowania preferencji taryfowych określonych w art. 1, jeżeli niedotrzymanie tego terminu występuje z powodu wyjątkowych okoliczności.
Właściwe organy celne Wspólnoty mogą także przyjąć takie świadectwa, jeżeli przedstawiono im produkty przed wygaśnięciem tego terminu.
Artykuł 8
Świadectwa przedkłada się organom celnym państwa przywozu zgodnie z procedurami ustanowionymi przez to państwo.
Organy te mogą żądać tłumaczenia świadectwa.
Mogą także żądać załączenia do zgłoszenia przywozowego oświadczenia importera stwierdzającego, że produkty spełniają warunki wymagane dla preferencji taryfowych określonych w art. 1.
Artykuł 9
1.
Wspólnota dopuszcza produkty przysyłane w małych paczkach do osób prywatnych lub stanowiące część bagażu osobistego podróżnych, jako produkty pochodzące korzystające z preferencji taryfowych określonych w art. 1 bez konieczności przedłożenia świadectwa pochodzenia formularz A lub wypełnienia formularza APR, pod warunkiem że takie produkty nie są przywożone w celach handlowych i jeżeli zgłoszono je jako spełniające warunki konieczne do stosowania tego artykułu, i jeżeli nie wątpliwości co do prawdziwości takiej deklaracji.
2.
Przywóz, który jest okazjonalny i dotyczy wyłącznie z produktów do osobistego użytku ich odbiorców albo podróżnych lub ich rodzin, nie jest uważany za przywóz w celach handlowych, jeśli rodzaj i ilość produktów oczywiście nie wskazują na przeznaczenie handlowe.
Ponadto całkowita wartość tych produktów nie może przekroczyć 90 EUA w przypadku małych paczek i 285 EUA w przypadku zawartości osobistego bagażu podróżnych.
Artykuł 10
1.
Produkty przysłane z kraju beneficjenta na wystawę i sprzedane w celu przywiezienia do Wspólnoty, korzystają przy przywozie z preferencji taryfowych określonych w art. 1, pod warunkiem że produkty te spełniają wymagania niniejszego rozporządzenia do uznania ich za produkty pochodzące z kraju wywozu korzystającego z preferencji taryfowych i pod warunkiem że zgodnie z wymogami organów celnych Wspólnoty wykaże się, że:
a) eksporter przesłał te towary bezpośrednio z terytorium kraju wywozu korzystającego z preferencji celnych do kraju, w którym odbywa się wystawa;
b) produkty zostały sprzedane lub zbyte w inny sposób przez eksportera osobie we Wspólnocie;
c) produkty zostały przesłane do Wspólnoty w stanie, w jakim zostały wysłane na wystawę;
d) produkty nie były, od momentu ich wysyłki na wystawę, używane do celów innych niż prezentacja na wystawie.
2.
Świadectwo pochodzenia formularz A musi być przedłożone właściwym organom celnym Wspólnoty w normalnym trybie.
W treści musi ono zawierać nazwę i adres wystawy.
W miarę potrzeb konieczne może być przedłożenie dodatkowego dokumentu określającego właściwość towarów i warunków, na jakich były one wystawiane.
3.
Ustęp 1 stosuje się do wszelkich handlowych, przemysłowych, rolnych czy rzemieślniczych wystaw, targów lub podobnych publicznych pokazów, które nie są zorganizowane do celów prywatnych w sklepach czy lokalach, w których prowadzona jest działalność gospodarcza z zamiarem sprzedaży produktów zagranicznych, i podczas których produkty pozostają pod dozorem celnym.
Artykuł 11
Ujawnienie drobnych rozbieżności między deklaracjami zamieszczonymi w świadectwie a tymi w dokumentach przedłożonych urzędowi celnemu w celu dopełnienia formalności związanych z przywozem produktów nie oznacza tym samym, że świadectwo jest nieważne, pod warunkiem że należycie ustali się, że świadectwo odpowiada danym produktom.
Artykuł 12
1.
Późniejsze weryfikacje świadectw formularz A oraz formularz APR przeprowadza się wyrywkowo lub w każdym przypadku gdy właściwe organy celne Wspólnoty mają uzasadnione wątpliwości co do autentyczności dokumentu lub dokładności informacji dotyczących faktycznego pochodzenia tych produktów.
2.
Do celów stosowania przepisów ust. 1 właściwe organy celne Wspólnoty odsyłają świadectwo formularz A lub formularz APR właściwemu organowi rządowemu kraju wywozu korzystającego z preferencji taryfowych, podając w miarę potrzeb przyczyny merytoryczne lub formalne, które uzasadniają kontrolę.
Jeżeli przedłożono fakturę, to taką fakturę lub jej kopię załącza się do formularza APR.
Organy celne przesyłają także wszelkie znane im informacje, sugerujące, że dane zawarte w tym świadectwie są niedokładne.
Jeżeli niniejsze organy zadecydują o zawieszeniu taryf preferencyjnych określonych w art. 1 do momentu otrzymania wyników weryfikacji, zaproponują importerowi zwolnienie produktów pod warunkiem podjęcia środków zapobiegawczych, uznanych za niezbędne.
Artykuł 13
Noty wyjaśniające, wykazy A, B i C, wzór świadectwa pochodzenia formularz A oraz wzór formularza APR załączone do niniejszego rozporządzenia stanowią jego integralną część.
TYTUŁ II
Artykuł 14
Do celów stosowania przepisów dotyczących preferencji taryfowych określonych w art. 1, każdy kraj wywozu korzystający z preferencji taryfowych przestrzega i zapewnia zgodność z zasadami dotyczącymi wypełniania i wydawania świadectw pochodzenia formularz A, warunków stosowania formularzy APR oraz tych dotyczących współpracy administracyjnej zawartej w następujących artykułach.
Sekcja I
Wypełnianie i wydawanie świadectw pochodzenia formularz A
Artykuł 15
1.
Świadectwo pochodzenia wydaje się tylko na pisemny wniosek eksportera lub jego upoważnionego przedstawiciela.
2.
Eksporter lub jego przedstawiciel przedkłada razem z wnioskiem wszelkie właściwe dokumenty udowadniające, że wywożone produkty kwalifikują się do wydania świadectwa pochodzenia.
Artykuł 16
Odpowiedzialność za zapewnienie, że świadectwa i wnioski są należycie wypełnione, należy do właściwych organów rządowych krajów wywozu korzystających z preferencji taryfowych.
Artykuł 17
Świadectwo pochodzenia musi być zgodne z wzorem pokazanym w Załączniku.
Wymiary świadectwa wynoszą 210 × 297 mm, długość może być krótsza o maksymalnie 5 mm, a dłuższa o 8 mm.
Świadectwo sporządza się na białym, bezdrzewnym, klejonym papierze przeznaczonym do pisania, o gramaturze przynajmniej 25 g/m2.
Powinien mieć wdrukowany zielony giloszowany wzór tak, aby widoczne były wszelkiego rodzaju fałszerstwa dokonywane przy użyciu metod chemicznych lub mechanicznych.
Jeżeli świadectwo obejmuje kilka kopii, to zielony giloszowany nadruk może się znajdować tylko na pierwszej karcie jako oryginale.
Uwagi na odwrotnej stronie świadectwa pochodzenia nie muszą być bezwarunkowo sformułowane w języku angielskim lub francuskim.
Każde świadectwo musi mieć również numer seryjny, drukowany lub nie, za pomocą którego może być zidentyfikowane.
Świadectwo jest sporządzane w języku angielskim lub francuskim.
Jeżeli jest wypełniane odręcznie, wpisy muszą być dokonane piórem lub długopisem i literami drukowanymi.
Artykuł 18
Ponieważ świadectwo pochodzenia jest dokumentacją dowodową do celów stosowania preferencji taryfowych określonych w art. 1, odpowiedzialność za podjęcie wszelkich niezbędnych kroków do zweryfikowania pochodzenia produktu i do skontrolowania pozostałych danych zawartych w świadectwie należy do właściwego organu rządowego kraju wywozu korzystającego z preferencji taryfowych.
Artykuł 19
1.
Świadectwo jest wydawane przez właściwy organ rządowy kraju wywozu korzystającego z preferencji taryfowych, jeżeli produkty wywożone mogą być uważane za produkty pochodzące z tego kraju w rozumieniu sekcji I niniejszego rozporządzenia.
2.
Podpis w polu 11 świadectwa musi zostać złożony odręcznie.
3.
Do celów sprawdzenia czy spełniony jest warunek określony w ust. 1, właściwy organ rządowy ma prawo żądać przedstawienia wszelkiej dokumentacji dowodowej lub przeprowadzić każdą kontrolę, którą uzna za właściwą.
4.
Właściwy organ rządowy kraju wywozu korzystającego z preferencji taryfowych odmówi wydania świadectwa, jeżeli z przedłożonych mu dokumentów wynika, że produkty, których ono dotyczy, nie są przeznaczone do Wspólnoty lub kraju przyznającego preferencje taryfowe, stosującego te same przepisy, jak ustanowione w Tytule I niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 20
Świadectwo jest dostępne dla eksportera, jak tylko dokona wywozu lub po zagwarantowaniu, że zostanie on dokonany.
Artykuł 21
Ponieważ w celu należytego wypełnienia pola 12 wpisuje się jako kraj przywozu Europejską Wspólnotę Gospodarczą lub jedno z Państw Członkowskich, wypełnienie pola 2 świadectwa pochodzenia formularz A jest fakultatywne.
Artykuł 22
Zawsze jest możliwe zastąpienie jednego lub więcej świadectw pochodzenia formularz A jednym lub większą liczbą takich świadectw, pod warunkiem że dokonuje się tego w urzędzie celnym Wspólnoty, w którym produkty się znajdują.
Artykuł 23
1.
W wyjątkowych wypadkach świadectwo może zostać wydane również po rzeczywistym wywozie towarów, których ono dotyczy, jeżeli nie zostało ono wydane w momencie wywozu wskutek niezamierzonego błędu lub opuszczenia albo zaistnienia szczególnych okoliczności.
2.
Właściwy organ rządowy może wystawić świadectwo z datą wsteczną tylko po sprawdzeniu, czy dane z wniosku eksportera zgadzają się z tymi zawartymi w odpowiednich dokumentach wywozowymi i czy żadne świadectwo pochodzenia nie zostało wydane, kiedy dane produkty były wywożone.
Świadectwo pochodzenia formularz A, wystawione z datą wsteczną, w polu 4 musi mieć adnotację "Délivré a Posteriori" lub "Issued retrospectively".
Artykuł 24
W przypadku kradzieży, utraty lub zniszczenia świadectwa pochodzenia eksporter może wystąpić do właściwego organu rządowego, który je wydał, o wydanie duplikatu, który zostaje sporządzony na podstawie dokumentów wywozowych będących w jego posiadaniu.
W polu 4 formularza A tego duplikatu musi być adnotacja "Duplicata" lub "Duplicate" razem z datą wydania i numerem seryjnym oryginału świadectwa pochodzenia.
Do celów art. 7 duplikat staje się skuteczny od dnia wydania oryginału.
Sekcja II
Wypełnianie formularzy APR
Artykuł 25
1.
Formularz APR musi być zgodny z wzorem podanym w Załączniku.
2.
Wymiary formularza APR wynoszą 210 × 148 mm, długość może być krótsza o maksymalnie 5 mm, a dłuższa o 8 mm.
Formularz sporządza się na białym, bezdrzewnym, klejonym papierze przeznaczonym do pisania, o gramaturze przynajmniej 64 g/m2.
Uwagi na formularzu APR nie muszą być bezwarunkowo sformułowane w języku angielskim lub francuskim.
Każdy formularz musi mieć numer seryjny, drukowany lub nie, za pomocą którego może być zidentyfikowany
3.
Dla każdej przesyłki wydaje się jeden formularz APR.
4.
Formularz wypełnia i podpisuje eksporter lub na jego odpowiedzialność jego upoważniony przedstawiciel.
Formularz sporządza się w języku angielskim lub francuskim.
Jeżeli jest wypełniany odręcznie, wpisy muszą być dokonane piórem lub długopisem i literami drukowanymi.
Podpis w polu 6 formularza musi zostać złożony odręcznie.
5.
Jeżeli towary zawarte w przesyłce zostały skontrolowane już w kraju wywozu w odniesieniu do definicji pojęcia "produktów pochodzących", eksporter może umieścić stosowaną adnotację w polu 7 "Uwagi" formularza APR.
Sekcja III
Metody współpracy administracyjnej
Artykuł 26
Kraje korzystające z preferencji taryfowych przesyłają Komisji Wspólnot Europejskich nazwy i adresy organów rządowych, które mogą wydawać świadectwa pochodzenia razem z wzorami pieczęci stosowanych przez te organy.
Komisja przekazuje te dane organom celnym Państw Członkowskich.
Artykuł 27
1.
W razie złożenia wniosku o późniejszą weryfikację na podstawie art. 12 tytułu I, weryfikację taką przeprowadza się, a wyniki przekazuje właściwym organom celnym Wspólnoty w ciągu maksymalnie sześciu miesięcy.
Wyniki tej kontroli muszą umożliwić podjęcie decyzji, czy dane świadectwo pochodzenia formularza A bądź formularz APR stosują się do faktycznie wywiezionych produktów, i czy produkty te mogły faktycznie korzystać z preferencji taryfowych określonych w art. 1.
2.
Jeżeli w przypadku uzasadnionych wątpliwości nie ma odpowiedzi, określonej w ustępie powyżej, w ciągu sześciu miesięcy lub odpowiedź nie zawiera danych wystarczających do ustalenia autentyczności danego dokumentu lub rzeczywistego pochodzenia produktów, do właściwych organów należy wystosować drugie powiadomienie.
Jeżeli po drugim powiadomieniu organy, które wystąpiły z wnioskiem, nie zostaną powiadomione o wyniku dodatkowej kontroli możliwie jak najszybciej lub najpóźniej w ciągu czterech miesięcy albo jeżeli wynik nie pozwoli na ustalenie autentyczności danego dokumentu lub rzeczywistego pochodzenia produktów, to organy wnioskujące odmówią, z wyjątkiem siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności, jakichkolwiek ogólnych preferencji.
3.
Do celów późniejszej weryfikacji świadectwa pochodzenia formularz A, kopie tych świadectw, jak również wszelkie dokumenty wywozowe do nich się odnoszące są przechowywane przez co najmniej dwa lata przez właściwe organy rządowe kraju wywozu korzystającego z preferencji taryfowych.
Artykuł 28
1. Z zastrzeżeniem art. 29 ust. 2 poświadczenia autentyczności przewidziane w art. 1 ust. 3 i art. 8 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 332/80 wydaje się w polu 7 świadectwa pochodzenia formularz A przewidziane w niniejszym rozporządzeniu.
2.
Poświadczenia określone w ust. 1, składają się z opisu towarów określonego w ust. 3 poniżej i zostają opatrzone pieczęcią upoważnionego właściwego organu rządowego, z odręcznym podpisem urzędnika upoważnionego do poświadczania autentyczności opisu towarów podanych w polu 7.
3.
Opis towarów w polu 7 świadectwa pochodzenia brzmi w zależności od danego produktu:
- lub
;
- , lub
,
4.
Poświadczenia autentyczności obowiązujące w roku 1980 mogą być w dalszym ciągu stosowane.
Artykuł 29
1.
Kraje beneficjenci informują Komisję Wspólnot Europejskich o nazwach, adresach organów rządowych, które mogą wydawać świadectwa wymienione w art. 28, razem z wzorami odcisków pieczęci, których używają.
Komisja przekazuje te dane organom celnym Państw Członkowskich.
2. Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 28 ust. 1 i 2 i bez uszczerbku dla przepisów art. 28 ust. 3 oraz powyższego ust. 1, w polu 7 świadectwa pochodzenia nie umieszcza się pieczęci organu upoważnionego do poświadczania autentyczności opisu towarów określonych w art. 28 ust. 3, jeżeli organ upoważniony do wydawania świadectw pochodzenia jest organem upoważnionym do wydawania poświadczeń autentyczności.
Artykuł 30
Przepisy art. 5 ust. 1 lit. c) i art. 6 ust. 3 niniejszego rozporządzenia są stosowane tylko w takim zakresie, w jakim Austria, Finlandia, Norwegia, Szwecja i Szwajcaria w ramach przyznanych przez nie preferencji taryfowych na określone produkty pochodzące z krajów rozwijających się, stosują podobne przepisy jak wyżej wymienione.
Komisja informuje organy celne Państw Członkowskich o przyjęciu tych przepisów przez dane państwa i informuje je o dniu przyjęcia przepisów art. 5 ust. 1 lit. c) i art. 6 ust. 3 oraz podobnych przepisów wydanych przez zainteresowane państwo lub państwa.
Artykuł 31
1.
Bez uszczerbku dla art. 8, przez okres sześciu miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, mogą być przedkładane, w odniesieniu do produktów określonych w ust. 2 poniżej, które w momencie wejścia w życie przepisów dotyczących preferencji taryfowych na nie przyznanych, są albo w tranzycie albo są czasowo przetrzymywane we Wspólnocie w składzie celnym lub strefie wolnocłowej, świadectwa pochodzenia formularz A oraz dokumentacja dowodowa dotyczące bezpośredniego przewozu.
2.
Przepisy ust. 1 stosuje się do produktów wymienionych w załączniku I.
Artykuł 32
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 1981 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 3512/80
z dnia 23 grudnia 1980 r.
wprowadzające w odniesieniu do krajów Wspólnego Rynku Ameryki Środkowej odstępstwo od art. 1, 6 i 12 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3510/80 z dnia 23 grudnia 1980 r. w sprawie definicji pojęcia produktów pochodzących do celów stosowania preferencji taryfowych przyznanych przez Europejską Wspólnotę Gospodarczą w odniesieniu do niektórych produktów z krajów rozwijających się
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
a także mając na uwadze, co następuje: do celów wprowadzenia w życie przepisów dotyczących preferencji taryfowych przyznanych przez Wspólnotę na niektóre produkty pochodzące z krajów rozwijających się, w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 3510/80 [1], zwanym dalej rozporządzeniem podstawowym, ustalono zasady pochodzenia dotyczące warunków przyznawania produktom statusu produktów pochodzących oraz sposobu potwierdzania oraz weryfikacji ich statusu;
Wspólny Rynek Ameryki Środkowej ustanowił bliską współpracę gospodarczą między Kostaryką, Salwadorem, Gwatemalą, Hondurasem i Nikaraguą (zwane dalej krajami CACM); przepisy dotyczące nabycia statusu produktów pochodzących, ustanowione w art. 1 rozporządzenia podstawowego, mogą, po odpowiednim dostosowaniu, pomóc w ułatwieniu tej współpracy oraz wspierać stosowanie produktów pochodzących z jednego kraju CACM w innych krajach CACM; należy wprowadzić stosowne zmiany do wymienionych przepisów oraz ustanowić specjalne zasady dotyczące sposobów potwierdzenia i weryfikacji statusu produktów pochodzących; w tym celu niezbędne jest zapewnienie, aby wnioski o weryfikację były scentralizowane we wspólnym organie administracji krajów wyżej wymienionego wspólnego rynku;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Pochodzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
W drodze odstępstwa od przepisów art. 1 rozporządzenia podstawowego, za produkty pochodzące z Kostaryki, Salwadoru, Gwatemali, Hondurasu lub Nikaragui (zwanych dalej krajami CACM) uznaje się również te produkty, które na mocy tych przepisów nabyły status produktów pochodzących w jednym z tych krajów oraz które po wywozie z tego kraju nie zostały poddane żadnej obróbce lub przetworzeniu w innym kraju CACM albo nie zostały tam poddane wystarczającej obróbce lub przetworzeniu, kwalifikującym je do nadania im statusu produktów pochodzących z jednego z tych krajów na mocy wymienionych przepisów, pod warunkiem że:
a) podczas obróbki lub przetwarzania wykorzystano wyłącznie produkty pochodzące z krajów CACM;
b) jeżeli na wykazie A lub B, określonych w art. 3 niniejszego rozporządzenia, zasada procentowa ogranicza proporcję w wartości produktów niepochodzących, które mogą być włączone w pewnych okolicznościach, wartość dodana zostaje nabyta w każdym z krajów zgodnie ze wspomnianą zasadą procentową i zgodnie z innymi regułami zawartymi we wspomnianych wykazach, bez jakiejkolwiek możliwości kumulacji z jednego kraju do drugiego.
2.
Do celów ust. 1 lit. a) fakt, że produkty inne niż te w nim określone zostały wykorzystane w proporcji nieprzekraczającej ogółem 5 % wartości produktów uzyskanych i przywożonych do Wspólnoty, nie wpływa na określanie pochodzenia tych produktów, pod warunkiem że produkty tak użyte nie spowodowałyby straty statusu produktów pochodzących z kraju CACM, z którego były najpierw wywiezione, jakoby wykorzystane produkty zostały włączone w tym pierwszym kraju.
3. W przypadkach określonych w ust. 1 lit. b) żadne produkty niepochodzące nie mogą zostać włączone, jeśli poddane zostały jedynie obróbce lub przetworzeniu, jak określono w art. 3 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
4.
W drodze odstępstwa od przepisów ust. 1 oraz pod warunkiem, że wszystkie wymogi ustalone w tym ustępie są wypełnione, produkty uzyskane nie są uważane za produkty pochodzące z pierwszego kraju wywozu CACM, chyba że wartość produktów poddanych obróbce lub przetworzeniu w tym kraju przedstawia najwyższy procent wartości produktów uzyskanych.
W innej sytuacji wymienione produkty są uważane za pochodzące z kraju CACM, gdzie uzyskana wartość dodana przedstawia najwyższy procent ich wartości.
Artykuł 2
1.
Do celów wykonania przepisów art. 1 stosuje się przepisy art. 4 rozporządzenia podstawowego.
2.
W art. 1 ust. 1 lit. b) oraz ust. 4 "wartość dodana" oznacza różnicę między ceną ex-works dóbr uzyskanych, po odjęciu podatków wewnętrznych zwracanych lub podlegających zwrotowi w momencie wywozu z danego kraju, a wartością celną wszystkich produktów przywożonych do tego kraju i poddanych tam przetwarzaniu lub obróbce.
Artykuł 3
1.
Do celów art. 1 dowód potwierdzający status produktów pochodzących, w rozumieniu art. 1 podstawowego, ustala się dla produktów uzyskanych w jednym z krajów rozporządzenia CACM i wywiezionych do innego kraju CACM przez wystawienie świadectwa pochodzenia na formularzu A, którego wzór znajduje się w Załączniku do rozporządzenia podstawowego.
Świadectwo to wydają władze rządowe kraju wywozu właściwe do wydawania świadectw pochodzenia do celów rozporządzenia podstawowego.
2.
Do celów art. 1 dowód potwierdzający status produktów pochodzących, w rozumieniu tego artykułu, w przypadku produktów, które jedynie pozostawały w jednym z krajów CACM lub nie zostały poddane tam jakiemukolwiek procesowi przetwarzania innemu niż określony w tym artykule i które zostały wywiezione z tego kraju do innego kraju CACM, ustala się przez okazanie świadectwa, określonego w ust. 1, wydanego zgodnie z tym ustępem na podstawie świadectw pochodzenia na formularzu A wydanego uprzednio.
Artykuł 4
W drodze odstępstwa od przepisów art. 6 rozporządzenia podstawowego, produkty wymienione w art. 1 korzystają w momencie przywozu do Wspólnoty z przepisów dotyczących preferencji taryfowych, określonych w tym artykule, po okazaniu świadectwa pochodzenia na formularzu A, wydanego na podstawie świadectw pochodzenia na formularzu A wydanych wcześniej przez władze w kraju CACM, z którego produkty wywożone są do Wspólnoty.
Artykuł 5
Świadectwa określone w art. 3 i 4 muszą zawierać:
- w rubryce 4
"do użytku służbowego"
nazwę kraju CACM, z którego pochodzą towary, wraz z jednym z następujących sformułowań:
"KUMUL MCAC"
"KUMULACJA CACM"
- w rubryce 12 "oświadczenie eksportera" oświadczenie, że produkty spełniają warunki pochodzenia wymagane przez ogólny system preferencji w celu ich przywozu do Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej.
Artykuł 6
1.
Przepisy powyższych art. 1-5 stosują się jedynie do chwili, gdy zasady regulujące handel w kontekście niniejszego rozporządzenia między każdym ze wspomnianych powyżej krajów są identyczne z przepisami ustanowionymi w rozporządzeniu podstawowym oraz w niniejszym rozporządzeniu.
2.
Ponadto każdy kraj CACM zobowiązuje się w stosunku do Komisji Wspólnot Europejskich, że poprzez stały Sekretariat Wspólnego Rynku Ameryki Środkowej (zwany dalej SIECA) będzie przestrzegać lub zapewni zgodność z zasadami dotyczącymi przygotowywania i wydawania świadectw pochodzenia na formularzu A oraz zasadami współpracy administracyjnej zawartych w poniższych art. 7 i 8 poniżej.
Artykuł 7
1.
Weryfikację retrospektywną świadectw na formularzu A, wymienionych w art. 3, przeprowadza się w sposób losowy lub w przypadku gdy władze, określone w tym artykule, jakiegokolwiek kraju CACM, gdzie produkty znajdowały się przed ich ponownym wywozem w tym samym stanie albo poddane zostały obróbce lub przetworzeniu, określonym w art. 1, mają powody wątpić w autentyczność dokumentu lub prawidłowość informacji dotyczących prawidłowego pochodzenia danego produktu.
2.
Do celów stosowania przepisów ust. 1 władze wymienione w tym ustępie wysyłają świadectwo pochodzenia na formularzu A do SIECA, wskazując, jeśli właściwe, powody, co do formy lub treści, uzasadniające badanie.
Przekazują one wszelkie dostępne informacje wskazujące, ze dane szczegółowe zawarte w danym świadectwie są nieścisłe.
Artykuł 8
1.
Retrospektywną weryfikację świadectw na formularzu A wymienioną w art. 4 przeprowadza się w okolicznościach określonych w art. 12 rozporządzenia podstawowego.
Jednakże, na zasadzie odstępstwa od przepisów ust. 2 tego artykułu, odnośne organy celne we Wspólnocie zwracają świadectwo pochodzenia na formularzu A do SIECA.
2.
Kraje CACM przekazują Komisji adres SIECA.
Komisja przekazuje tę informację organom celnym Państw Członkowskich.
Artykuł 9
Nota wyjaśniająca załączona do niniejszego rozporządzenia stanowi jego integralną część.
Artykuł 10
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3513/80
z dnia 23 grudnia 1980 r.
wprowadzające w stosunku do państw, które podpisały Umowę z Kartageny (Grupa Andyjska), odstępstwo od art. 1, 6 i 12 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3510/80 z dnia 23 grudnia 1980 r. w sprawie definicji pojęcia produktów pochodzących do celów stosowania preferencji taryfowych przyznanych przez Europejską Wspólnotę Gospodarczą w odniesieniu do niektórych produktów z krajów rozwijających się
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
a także mając na uwadze, co następuje: do celów wykonania przepisów dotyczących preferencji taryfowych przyznawanych przez Wspólnotę dla niektórych produktów pochodzących z krajów rozwijających się, reguły pochodzenia ustanowiono rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 3510/80 [1], zwanym "rozporządzeniem podstawowym" dotyczącym warunków, w których produkty te otrzymują status produktów pochodzących oraz tryb potwierdzenia i weryfikacji ich statusu;
zgodnie z Umową z Kartageny (Grupa Andyjska) ustanowiono bliską współpracę gospodarczą między Boliwią, Kolumbią, Ekwadorem, Peru a Wenezuelą (zwanymi dalej państwami Grupy Andyjskiej); przepisy dotyczące nabycia statusu produktów pochodzących, ustanowione w art. 1 rozporządzenia podstawowego mogą, z niezbędnymi dostosowaniami, pomóc w ułatwieniu tej współpracy i zachęcić do wykorzystania w jednym z państw Grupy Andyjskiej produktów pochodzących z innego państwa Grupy Andyjskiej; wymienione przepisy powinny zostać odpowiednio zmienione oraz powinny zostać ustanowione specjalne reguły dotyczące trybu potwierdzenia i weryfikacji statusu produktów pochodzących; w tym celu niezbędne jest zapewnienie, aby wnioski o weryfikację były scentralizowane we wspólnym organie administracyjnym wymienionej wcześniej Grupy;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Pochodzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Nie naruszając przepisów art. 1 rozporządzenia podstawowego, za produkty pochodzące z Boliwii, Kolumbii, Ekwadoru, Peru lub Wenezueli (zwanych dalej państwami Grupy Andyjskiej), uznawane są również te produkty, które zgodnie z tymi przepisami otrzymały w jednym z tych państw status produktów pochodzących i które po wywiezieniu z tego państwa nie zostały poddane wystarczającej obróbce lub przetworzeniu w jakimkolwiek innym państwie Grupy Andyjskiej lub które nie zostały poddane wystarczającej obróbce lub przetworzeniu w żadnym innym państwie, które przyznaje im na mocy wspomnianych przepisów status produktów pochodzących z tego innego państwa, pod warunkiem że:
a) w procesie obróbki lub przetworzenia używano jedynie produktów pochodzących z państwa Grupy Andyjskiej;
b) w przypadku gdy norma procentowa ogranicza, w wykazach A i B określonych w art. 3 wymienionego wyżej rozporządzenia, proporcję wartości produktów niepochodzących, które mogą zostać włączone w niektórych okolicznościach, wartość dodana została uzyskana w każdym z tych państw zgodnie z wymienioną normą procentową oraz z innymi regułami zawartymi w wymienionych wykazach, bez możliwości przenoszenia z jednego państwa do drugiego.
2.
Do celów ust. 1 lit. a) fakt, iż produkty inne niż w nim określone zostały użyte w proporcji nieprzekraczającej 5 % wartości produktów uzyskiwanych i przywożonych do Wspólnoty nie ma wpływu na określenie pochodzenia tychże produktów, pod warunkiem że tak wykorzystane produkty nie spowodują u tychże produktów utraty statusu produktów pochodzących z państwa Grupy Andyjskiej, z którego zostały one pierwotnie wywiezione, przyjmując, że wykorzystane produkty zostały włączone w tym właśnie państwie.
3. W przypadkach określonych w ust. 1 lit. b) żaden produkt niepochodzący nie może zostać włączony, jeśli nie zostanie poddany obróbce lub przetworzeniu w sposób określony w art. 3 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
4.
Nie naruszając przepisów ust. 1 i o ile wszystkie warunki ustanowione w niniejszym ustępie są spełnione, produkty uzyskane nie są nadal uważane za produkty pochodzące z pierwszego kraju Grupy Andyjskiej wywozu, jeśli wartość produktów poddawanych obróbce lub przetwarzaniu w tymże państwie przedstawia najwyższy procent wartości produktów uzyskanych.
W innym przypadku produkty te są uznawane za pochodzące z państwa Grupy Andyjskiej, w przypadku gdy wartość dodana stanowi najwyższy procent ich wartości.
Artykuł 2
1.
Do celów wykonania przepisów art. 1 stosuje się przepisy art. 4 rozporządzenia podstawowego.
2.
W art. 1 ust. 1 lit. b) i ust. 4 "wartość dodana" oznacza różnicę między ceną loco zakład uzyskanych towarów, zmniejszoną o zwroty podatków wewnętrznych z tytułu wywozu z danego państwa, a wartością celną wszystkich towarów przywożonych do tego państwa, poddanych obróbce lub przetworzeniu w tym państwie.
Artykuł 3
1.
Do celów art. 1 potwierdzenia statusu produktu pochodzącego w rozumieniu art. 1 rozporządzenia podstawowego, w przypadku produktów uzyskanych w jednym z państw Grupy Andyjskiej i wywiezionych do innego państwa Grupy Andyjskiej jest ustalane poprzez wydanie świadectwa pochodzenia formularz A, którego wzór podany jest w Załączniku do rozporządzenia podstawowego.
Świadectwo to jest wydawane przez władze rządowe państwa wywozu właściwe do wydawania świadectw pochodzenia do celów rozporządzenia podstawowego.
2.
Do celów art. 1 potwierdzenie statusu produktów pochodzących, w rozumieniu tego artykułu, w odniesieniu do produktów, które pozostały wyłącznie w jednym z państw Grupy Andyjskiej lub nie zostały poddane jakiemukolwiek procesowi przetworzenia innemu niż w sposób określony w niniejszym artykule i które wywieziono z tego państwa do innego państwa Grupy Andyjskiej, jest ustalane poprzez wydanie świadectwa określonego w ust. 1, wydanego, jak przewidziano w tym ustępie, na podstawie wydanych wcześniej świadectw pochodzenia formularz A.
Artykuł 4
Nie naruszając przepisów art. 6 rozporządzenia podstawowego, produkty wymienione w art. 1 korzystają, po przywozie do Wspólnoty, z przepisów dotyczących preferencji taryfowych, określonych w niniejszym artykule, na podstawie świadectwa pochodzenia formularz A, wydanego w oparciu o świadectwa pochodzenia formularz A, które wydane zostały poprzednio przez władze państwa Grupy Andyjskiej, z którego produkty są wywożone do Wspólnoty.
Artykuł 5
Świadectwa określone w art. 3 i 4 muszą zawierać:
- w rubryce 4
"do użytku służbowego"
nazwę państwa Grupy Andyjskiej, z którego pochodzą towary wraz z jednym z następujących wyrażeń:
"CUMUL GROUPE ANDIN"
"CUMULATION ANDEAN GROUP"
- w rubryce 12 "Oświadczenie eksportera" oświadczenie stwierdzające, że produkty spełniają warunki pochodzenia wymagane przez ogólny system preferencji dla wywozu do Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej.
Artykuł 6
1.
Przepisy wyżej wymienionych art. 1–5 stosuje się jedynie do chwili, gdy zasady regulujące handel, w kontekście niniejszego rozporządzenia, między każdym z wyżej wymienionych państw są identyczne z przepisami ustanowionymi w rozporządzeniu podstawowym oraz w niniejszym rozporządzeniu.
2.
Ponadto każde państwo Grupy Andyjskiej zobowiązuje się wobec Komisji Wspólnot Europejskich, iż poprzez
(zwaną dalej "juntą") będzie stosować się lub zapewni zgodność z zasadami dotyczącymi przygotowywania i wydawania świadectw pochodzenia formularz A oraz do zasad dotyczących współpracy administracyjnej zawartych w poniższych art. 7 i 8.
Artykuł 7
1.
Potwierdzenia z mocą wsteczną świadectw formularz A, wymienionych w art. 3, przeprowadza się wyrywkowo lub w każdym przypadku, gdy władze któregokolwiek z państw Grupy Andyjskiej, określonych w niniejszym artykule, w przypadku gdy produkty pozostawały w tym państwie przed ich powrotnym wywozem lub też zostały poddane obróbce lub przetworzeniu w sposób określony w art. 1, mają uzasadnione wątpliwości dotyczące autentyczności dokumentu lub ścisłości informacji dotyczących prawdziwego pochodzenia danych produktów.
2.
Do celów stosowania przepisów ust. 1 władze określone w tym ustępie przesyłają świadectwo pochodzenia formularz A do junty, zaznaczając, w odpowiednim przypadku, powody, dla których jego forma lub treść mają zostać sprawdzone.
Władze te przesyłają wszelkie dostępne im informacje, które świadczą o tym, że dane szczegółowe określonego świadectwa są nieścisłe.
Artykuł 8
1.
Potwierdzenia z mocą wsteczną świadectw formularz A wymienione w art. 4 przeprowadza się w warunkach określonych w art. 12 rozporządzenia podstawowego.
Jednakże w drodze odstępstwa od przepisów ust. 2 niniejszego artykułu odpowiednie organy celne we Wspólnocie zwracają świadectwo pochodzenia formularz A do junty.
2.
Państwa Grupy Andyjskiej przekazują Komisji adres junty.
Komisja przekazuje niniejszą informację organom celnym Państw Członkowskich.
Artykuł 9
Nota wyjaśniająca załączona do niniejszego rozporządzenia stanowi jego integralną część.
Artykuł 10
Niniejsze zarządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 30 stycznia 1981 r.
w sprawie wykazu zakładów w Republice Argentyńskiej, które otrzymały zezwolenie na przywóz świeżej wołowiny, cielęciny, baraniny oraz mięsa domowych zwierząt nieparzystokopytnych do Wspólnoty
(81/91/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa, [1] w szczególności jej art. 4 ust. 1 i art. 18 ust. 1 lit. a) i b),
a także mając na uwadze, co następuje: zakłady w krajach niebędących członkami Wspólnoty nie mogą wywozić świeżego mięsa do Wspólnoty, o ile nie spełnią warunków ogólnych i szczególnych określonych w dyrektywie 72/462/EWG;
Argentyna przekazała, zgodnie z art. 4 ust. 3 dyrektywy 72/462/EWG, wykaz zakładów upoważnionych do dokonywania wywozu do Wspólnoty;
kontrole na miejscu przeprowadzone z ramienia Wspólnoty wykazały, że stan higieny wielu z tych zakładów jest wystarczający i mogą one wobec tego zostać umieszczone na pierwszym wykazie zakładów, z których przywóz świeżego mięsa może być dopuszczony, ustalonym zgodnie z art. 4 ust. 1 wskazanej dyrektywy;
sprawa innych zakładów wnioskowanych przez Argentynę musi zostać rozpatrzona ponownie na podstawie dodatkowych informacji dotyczących ich stanu higieny i zdolności do szybkiego dostosowania się do ustawodawstwa wspólnotowego;
w tym czasie i w celu uniknięcia nagłego zatrzymania przepływu handlu, zakłady te mogą zostać dopuszczone tymczasowo do kontynuowania wywozu świeżego mięsa do tych Państw Członkowskich, które są gotowe je zaakceptować;
konieczne będzie wobec tego ponowne zbadanie i w razie potrzeby zmiana niniejszej decyzji, w świetle środków podjętych w tym celu i dokonanych ulepszeń;
należy przypomnieć, że przywóz świeżego mięsa podlega także innym wspólnotowym przepisom weterynaryjnym, szczególnie w odniesieniu do wymogów ochrony zdrowia, w tym szczególnym przepisom dla Danii, Irlandii i Zjednoczonego Królestwa;
warunki przywozu świeżego mięsa z zakładów uwzględnionych w wykazie załączonym do niniejszej decyzji podlegają w dalszym ciągu przepisom określonym odrębnie oraz ogólnym przepisom Traktatu; w szczególności przywóz z krajów niebędących członkami Wspólnoty i ponowny wywóz do innych Państw Członkowskich niektórych kategorii mięsa, takich jak mięso ważące poniżej trzech kilogramów lub mięso zawierające pozostałości niektórych substancji, które nie są jeszcze objęte zharmonizowanymi przepisami wspólnotowymi, podlega w dalszym ciągu przepisom sanitarnym importującego Państwa Członkowskiego;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Zakłady w Republice Argentyńskiej wymienione w Załączniku niniejszym otrzymują zezwolenie na przywóz świeżej wołowiny, cielęciny, baraniny oraz mięsa domowych zwierząt nieparzystokopytnych do Wspólnoty.
2.
Przywóz z tych zakładów podlega w dalszym ciągu wspólnotowym przepisom weterynaryjnym określonym odrębnie, a w szczególności przepisom dotyczącym wymogów ochrony zdrowia.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie zakazują przywozu tych kategorii świeżego mięsa, o których mowa w art. 1 ust. 1, pochodzących z zakładów innych niż te, które wymieniono w Załączniku.
2. Zakaz ten nie stosuje się jednak do dnia 31 sierpnia 1981 r. do zakładów, których nie wymieniono w Załączniku, ale które otrzymały oficjalne zezwolenie i zostały zaproponowane przez organy argentyńskie na dzień 1 września 1980 r. zgodnie z art. 4 ust. 3 dyrektywy 72/462/EWG, o ile przed dniem 1 września 1981 r. nie podjęto decyzji stanowiącej inaczej, zgodnie z art. 4 ust. 1 wyżej wskazanej dyrektywy.
Komisja przekaże wykaz tych zakładów Państwom Członkowskim.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie dnia 1 lutego 1981 r.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostanie poddana przeglądowi oraz w razie potrzeby zmieniona przed dniem 1 lipca 1981 r.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 30 stycznia 1981 r.
w sprawie wykazu zakładów w Republice Urugwaju, które otrzymały zezwolenie na przywóz świeżej wołowiny i cielęciny, mięsa baraniego oraz mięsa zwierząt jednokopytnych do Wspólnoty
(81/92/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [1], w szczególności jej art. 4 ust. 1 i art. 18 ust. 1 lit. a) i b),
a także mając na uwadze, co następuje: zakłady w państwach trzecich nie mogą wywozić świeżego mięsa do Wspólnoty jeżeli nie spełniają warunków ogólnych i specjalnych ustanowionych w dyrektywie 72/462/EWG;
Urugwaj przekazał, zgodnie z art. 4 ust. 3 dyrektywy 72/462/EWG, wykaz zakładów, które otrzymały zezwolenie na wywóz do Wspólnoty;
wspólnotowe kontrole na miejscu wykazały, że normy higieny wielu z tych zakładów są wystarczające i wobec tego mogą one zostać umieszczone w pierwszym wykazie zakładów sporządzonym zgodnie z art. 4 ust. 1 wspomnianej dyrektywy, z których przywóz świeżego mięsa może zostać dopuszczony;
sprawa innych zakładów, proponowanych przez Urugwaj, musi zostać rozpatrzona ponownie na podstawie dodatkowych informacji dotyczących ich norm higieny i zdolności do szybkiego dostosowania się do prawodawstwa wspólnotowego; w międzyczasie i w celu uniknięcia nagłych zakłóceń przepływów handlowych, zakłady te mogą zostać dopuszczone tymczasowo do kontynuowania wywozu świeżego mięsa do tych Państw Członkowskich, które są gotowe je przyjąć;
wobec tego, konieczne będzie ponowne zbadanie i, w razie potrzeby, zmiana niniejszej decyzji w świetle środków podjętych w tym celu i dokonanych ulepszeń;
należy przypomnieć, że przywóz świeżego mięsa podlega także innym wspólnotowym przepisom weterynaryjnym, szczególnie w odniesieniu do wymogów ochrony zdrowia, w tym specjalnym przepisom dla Danii, Irlandii i Zjednoczonego Królestwa;
warunki przywozu świeżego mięsa z zakładów zamieszczonych w wykazie, załączonym do niniejszej decyzji, podlegają w dalszym ciągu przepisom wspólnotowym ustanowionym odrębnie oraz ogólnym postanowieniom Traktatu; w szczególności przywóz z państw trzecich i ponowny wywóz do innych Państw Członkowskich niektórych kategorii mięsa, takich jak mięso ważące mniej niż trzy kilogramy lub mięso zawierające pozostałości niektórych substancji, które nie są jeszcze objęte specjalnymi zharmonizowanymi przepisami, podlega w dalszym ciągu ustawodawstwu zdrowotnemu Państwa Członkowskiego przywozu;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Zakłady w Republice Urugwaju, wymienione w Załączniku, otrzymują niniejszym zezwolenie na przywóz świeżej wołowiny i cielęciny, mięsa baraniego oraz mięsa domowych zwierząt jednokopytnych do Wspólnoty.
2.
Przywóz z tych zakładów podlega nadal wspólnotowym przepisom weterynaryjnym ustanowionym odrębnie, w szczególności przepisom dotyczącym wymogów ochrony zdrowia.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie zakazują przywozu wskazanych kategorii świeżego mięsa, określonych w art. 1 ust. 1, pochodzących z zakładów innych niż te, które wymieniono w Załączniku.
2. Do dnia 31 sierpnia 1981 r. zakazu tego nie stosuje się jednak do zakładów, których nie wymieniono w Załączniku, ale które otrzymały urzędowe zezwolenie i zostały zaproponowane przez władze urugwajskie na dzień 1 września 1980 r. zgodnie z art. 4 ust. 3 dyrektywy 72/462/EWG, o ile przed dniem 1 września 1981 r. nie podjęto decyzji stanowiącej inaczej, zgodnie z art. 4 ust. 1 wyżej wymienionej dyrektywy.
Komisja przekazuje wykaz tych zakładów Państwom Członkowskim.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 lutego 1981 r.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostanie poddana przeglądowi oraz, w razie potrzeby, zmieniona przed dniem 1 lipca 1981 r.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 10 lutego 1981 r.
zmieniająca decyzję 80/755/EWG zezwalającą na trwały nadruk wymaganych informacji na opakowaniach materiału siewnego roślin zbożowych
(81/109/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 66/402/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin zbożowych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 79/692/EWG [2], w szczególności jej art. 10 ust. 1 lit. a) zdanie ostanie,
a także mając na uwadze, co następuje:
materiał siewny roślin zbożowych zwykle nie może być wprowadzany do obrotu, o ile jego opakowania nie są opatrzone urzędową etykietą zgodnie z przepisami dyrektywy 66/402/EWG;
zgodnie z tymi przepisami można zezwolić na trwały nadruk wymaganych informacji na samym opakowaniu, na podstawie wzoru ustanowionego dla etykiety;
takie zezwolenie powinno być przyznane pod pewnymi warunkami, które zapewniają, że odpowiedzialność spoczywa na jednostce kwalifikującej;
Komisja udzieliła już takiego zezwolenia na mocy decyzji 80/755/EWG [3];
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W art. 1 ust. 2 lit. c) decyzji 80/755/EWG wprowadza się następujące zmiany:
- wyrazy "załącznikiem IV część A lit. a) pkt 3.3a i 6" zastępuje się wyrazami "załącznikiem IV część A pkt 3 i 3a",
- w tekście w języku niemieckim wyrazy "nicht vor" zastępuje się wyrazem "bei".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 3 marca 1981 r.
w sprawie przyznawania dodatków dziennych i zwrotu kosztów podróży członkom Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, ich zastępcom i biegłym
(81/121/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Jedną Radę i Jedną Komisję Wspólnot Europejskich, w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje: należy ustanowić procedury przyznawania dodatków dziennych i zwrotu kosztów podróży członkom Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, ich zastępcom i biegłym w rozumieniu regulaminu wewnętrznego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 13 czerwca 1974 r. [1], zmienionego dnia 22 lipca 1980 r. [2],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Członkowie Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, ich zastępcy i biegli mają prawo do dziennych dodatków za czas spędzony na posiedzeniach i w podróży oraz do zwrotu kosztów podróży, zgodnie z poniższymi przepisami.
Artykuł 2
Dodatek za dzień posiedzenia wynosi:
- 3300 BEF dla członków,
- 2475 BEF dla zastępców i biegłych.
Artykuł 3
1.
Czas brany pod uwagę przy zwrocie kosztów podróży ustala się na podstawie liczby dni podróży tam i z powrotem, na podstawie stawki ryczałtowej zgodnie z poniższym wyliczeniem:
- trzy czwarte dnia przy odległości ponad 100 do maksimum 200 kilometrów,
- jeden dzień przy odległości ponad 200 do maksimum 500 kilometrów,
- jeden i pół dnia przy odległości ponad 500 do maksimum 1000 kilometrów,
- dwa dni przy odległości powyżej 1000 kilometrów.
2.
Jednakże czas podróży jest nadal rozliczany według stawek wypłacanych zgodnie z przepisami finansowymi Komitetu Ekonomiczno-Społecznego obowiązującymi w dniu 1 marca 1981 r. do momentu, kiedy ten sam czas, wyliczony zgodnie z metodą opisaną w ust. 1, umożliwi osiągnięcie zwrotu kosztów podróży w dotychczasowej wysokości.
Artykuł 4
1.
Wydatki na podróż zwracane są zgodnie z przepisami finansowymi Komitetu Ekonomiczno-Społecznego obowiązującymi w dniu 1 marca 1981 r., w związku z czym zastępcy traktowani są tak samo jak członkowie i biegli.
2.
Jednakże koszty przelotu członków, zastępców i biegłych zwracane są na podstawie ceny biletu w klasie turystycznej, z wyjątkiem, z jednej strony, przewodniczącego, a z drugiej strony, jego zastępcy, będących w delegacji oficjalnej, którzy uprawnieni są do zwrotu kosztów za bilety w pierwszej klasie.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja staje się skuteczna od dnia 1 marca 1981 r.
Decyzja Rady
z dnia 30 marca 1981 r.
zwiększająca liczbę rzeczników generalnych w Trybunale Sprawiedliwości
(81/209/Euratom, EWWiS, EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, w szczególności jego art. 32a,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 166,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 138,
uwzględniając wniosek Trybunału Sprawiedliwości w jego memorandum z dnia 21 lipca 1978 r. o zwiększenie liczby rzeczników generalnych,
zwiększenie obciążenia pracą Trybunału Sprawiedliwości uzasadnia zwiększenie liczby rzeczników generalnych do pięciu;
artykuł 32a akapit pierwszy Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, art. 166 akapit pierwszy Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą i art. 138 akapit pierwszy Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej powinny zatem zostać zmienione w celu zwiększenia liczby rzeczników generalnych;
artykuł 32b akapit trzeci Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, art. 167 akapit trzeci Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą i art. 139 akapit trzeci Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej powinny zostać zmienione tak, aby częściowe odnowienie dotyczyło przemiennie dwóch i trzech rzeczników generalnych;
w celu zapewnienia działania przewidzianego systemu odnowienia, data upływu kadencji rzecznika generalnego mianowanego po raz pierwszy na stanowisko utworzone niniejszą decyzją powinna zostać przesunięta na dzień 6 października 1985 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Artykuł 32a akapit pierwszy Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, art. 166 akapit pierwszy Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą i art. 138 akapit pierwszy Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej otrzymują brzmienie:
"Trybunał Sprawiedliwości jest wspomagany przez pięciu rzeczników generalnych" .
Artykuł 2
Artykuł 32b akapit trzeci Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, art. 167 akapit trzeci Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą i art. 139 akapit trzeci Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej otrzymują brzmienie:
"Co trzy lata następuje częściowe odnowienie składu rzeczników generalnych.
Przemiennie dotyczy ono dwóch i trzech rzeczników generalnych" .
Artykuł 3
Kadencja rzecznika generalnego mianowanego po raz pierwszy na stanowisko utworzone niniejszą decyzją upływa w dniu 6 października 1985 r.
Decyzja Rady
z dnia 28 kwietnia 1981 r.
w sprawie zawarcia porozumień dobrowolnego ograniczenia z Austrią, Islandią, Polską i Rumunią w sektorze mięsa baraniego i koziego
(81/359/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Komisja rozpoczęła negocjacje z państwami trzecimi, które dostarczają mięso baranie i kozie lub żywe owce i kozy, w celu zawarcia porozumień dla dobrowolnego ograniczenia wywozu z tych państw do Wspólnoty;
Komisja osiągnęła porozumienie z Austrią, Islandią, Polską oraz Rumunią;
porozumienia te zezwalają na prowadzenie wymiany handlowej w sposób zgodny ze wspólną organizacją rynków w sektorze, o którym mowa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Porozumienia sporządzone w formie wymiany listów w sprawie wymiany handlowej w sektorze mięsa baraniego i koziego z krajami wyszczególnionymi poniżej zatwierdza się niniejszym w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej:
- Austria,
- Islandia,
- Polska,
- Rumunia.
2.
Teksty umów załączone są do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania porozumień określonych w art. 1 w celu związania nimi Wspólnoty.
Decyzja Komisji
z dnia 11 maja 1981 r.
ustanawiająca kryteria, według których dostarczane są przez Państwa Członkowskie do Komisji informacje dotyczące spisu substancji chemicznych
(81/437/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 79/831/EWG [2], w szczególności jej art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 13 ust. 1 dyrektywy 67/548/EWG przewiduje sporządzenie spisu substancji obecnych na rynku Wspólnoty na dzień 18 września 1981 r.; Komisja, sporządzając wyżej wymieniony spis, musi brać pod uwagę art. 1 ust. 4 i art. 8 tej dyrektywy;
ze względu na niezbędny czas i koszt opracowania tego spisu konieczne jest wykorzystanie techniki mieszanej, opartej na spisie podstawowym, uzupełnionym deklaracjami producentów i importerów, które wykazują istnienie na rynku wspólnotowym substancji nieujętych w spisie podstawowym;
spis podstawowy sporządzony przez Komisję, z uwzględnieniem opinii Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego, musi zostać sporządzany na podstawie dostępnych danych pozwalających w sposób słuszny i obiektywny przypuszczać, że na rynku wspólnotowym są obecne substancje w nim wymienione;
należy ustanowić przepisy umożliwiające wprowadzenie procedur deklarowania substancji przed właściwymi organami Państw Członkowskich w celu ich ujęcia w spisie, przy czym deklaracja jest obowiązująca dla rynku wspólnotowego;
pożądane jest także ustalenie, że przepisy odnoszące się do procedury deklarowania, jak też terminów, których należy dotrzymywać, powinny zostać przyjęte na poziomie wspólnotowym;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw w sprawie Usunięcia Barier Technicznych w Handlu w Sektorze Substancji i Preparatów Niebezpiecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W celu umożliwienia Komisji sporządzenia spisu przewidzianego w art. 13 dyrektywy 67/548/EWG Państwa Członkowskie podejmą wszelkie niezbędne środki, aby były przestrzegane poszczególne etapy i procedury określone w art. 2 i 3 oraz w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
1.
Spis substancji chemicznych obecnych na rynku wspólnotowym na dzień 18 września 1981 r., zwany dalej "EINECS" (Europejski spis istniejących substancji chemicznych o znaczeniu handlowym), sporządza się zgodnie z przepisami określonymi w sekcji I Załącznika.
2.
Spis EINECS składa się ze spisu podstawowego, zwanego dalej "ECOIN" (Europejski spis podstawowy), który sporządza Komisja według danych posiadanych przez nią, a także z substancji będących przedmiotem późniejszych deklaracji zgłaszanych Komisji przez Państwa Członkowskie, zgodnie z przepisami określonymi w sekcji II Załącznika.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu wykonania i koordynacji prac związanych ze sporządzeniem spisu EINECS.
W tym celu Komisja wyznaczy punkt kontaktowy.
W takim samym celu Państwa Członkowskie mogą wyznaczyć punkty kontaktowe.
Do dnia 30 czerwca 1981 r. Państwa Członkowskie przekażą Komisji adresy, pod którymi muszą być składane formularze zgłoszenia.
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 24 czerwca 1981 r.
zmieniająca decyzje 73/88/EWG, 77/97/EWG, 79/509/EWG, 79/510/EWG, 80/877/EWG, 80/1096/EWG oraz 80/1097/EWG w odniesieniu do procedur Stałego Komitetu Weterynaryjnego
(81/477/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: Stały Komitet Weterynaryjny ustanowiony decyzją Rady 68/361/EWG [3] wydaje opinie zgodnie z procedurami obowiązującymi do dnia 21 lub 22 czerwca 1981 r., w zależności od przypadku;
sprawa po raz pierwszy trafiła do Komitetu w dniu 22 grudnia 1972 r.; upłynął odpowiedni okres przewidziany na podjęcie ostatecznej decyzji w odniesieniu do tych procedur; wobec powyższego nie powinno się ograniczać terminu obowiązywania omawianych procedur;
doświadczenie wynikające ze stosowania obecnie obowiązujących procedur wykazało, że w zasadzie stanowią one skuteczną metodę szybkiego podejmowania decyzji, w którym to celu zostały pierwotnie opracowane;
ponadto, w związku z przystąpieniem Grecji, istnieje konieczność dostosowania liczby głosów stanowiących wymaganą większość w ramach Komitetu w odniesieniu do aktów, które nie zostały jeszcze dostosowane po przyjęciu Aktu Przystąpienia z 1979 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym uchyla się następujące przepisy:
- artykuł 8 decyzji 73/88/EWG [4],
- artykuł 7 decyzji 77/97/EWG [5],
- artykuł 6 decyzji 79/509/EWG [6], 79/510/EWG [7] oraz 80/877/EWG [8],
- artykuł 7 decyzji 80/1096/EWG [9],
- artykuł 9 decyzji 80/1097/EWG [10].
Artykuł 2
W art. 5 ust. 3 decyzji 79/509/EWG, 79/510/EWG i 80/877/EWG, w art. 6 ust. 3 decyzji 80/1096/EWG oraz w art. 8 ust. 3 decyzji 80/1097/EWG odniesienie do "41" zastępuje się odniesieniem do "45".
Artykuł 3
Do dnia 1 lipca 1987 r. Rada, na podstawie sprawozdania Komisji o działalności Stałego Komitetu Weterynaryjnego, zawierającego w razie potrzeby stosowne wnioski, ponownie dokona przeglądu procedur tego Komitetu.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 13 lipca 1981 r.
dotycząca zawarcia Konwencji o przyszłej wielostronnej współpracy w rybołówstwie na północno-wschodnim Atlantyku
(81/608/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: międzynarodowa współpraca i konsultacje są niezbędne do celów związanych z ochroną i optymalnym wykorzystaniem zasobów rybołówstwa północno-wschodniego Atlantyku w wodach znajdujących się poza strefami podlegającymi jurysdykcji państw nadbrzeżnych;
w tym celu i w związku z zastąpieniem Konwencji o rybołówstwie na północno-wschodnim Atlantyku z dnia 24 stycznia 1959 r. wynegocjowano nową wielostronną Konwencję o rybołówstwie na północno-wschodnim Atlantyku; Wspólnota brała udział w tych negocjacjach;
w następstwie negocjacji będący depozytariuszem Rząd Zjednoczonego Królestwa w okresie od dnia 18 listopada 1980 r. do dnia 28 lutego 1981 r. otworzył do podpisu nową Konwencję;
rybacy Wspólnoty pracują w częściach strefy objętej Konwencją poza strefami podlegającymi jurysdykcji państw nadbrzeżnych, w związku z tym w interesie Wspólnoty leży włączenie się w międzynarodową współpracę w dziedzinie ochrony i wykorzystania danych zasobów poprzez przystąpienie do nowej Konwencji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej zatwierdza się Konwencję o przyszłej wielostronnej współpracy w rybołówstwie na północno-wschodnim Atlantyku.
Tekst Konwencji załączony jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady składa dokumenty ratyfikacji Rządowi Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, zgodnie z art. 20 Konwencji [2].
Decyzja Komisji
z dnia 28 lipca 1981 r.
zmieniająca decyzje 80/790/EWG, 80/799/EWG, 80/800/EWG, 80/801/EWG, 80/804/EWG oraz 80/805/EWG dotyczące warunków zdrowotnych zwierząt i świadectw weterynaryjnych przy przywozie świeżego mięsa odpowiednio z Finlandii, Szwecji, Norwegii, Australii, Kanady i Nowej Zelandii
(81/662/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [1], ostatnio zmieniona dyrektywą 77/98/EWG [2], w szczególności jej art. 16,
a także mając na uwadze, co następuje: decyzje Komisji 80/790/EWG, 80/799/EWG, 80/800/EWG, 80/801/EWG, 80/804/EWG i 80/805/EWG z dnia 25 lipca 1989 r. dotyczące warunków zdrowotnych zwierząt oraz świadectw weterynaryjnych obowiązujących w przywozie świeżego mięsa odpowiednio z Finlandii [3], Szwecji [4], Norwegii [5], Australii [6], Kanady [7] i Nowej Zelandii [8] określają wzory świadectw, które mają być dołączone do przesyłek świeżego mięsa;
niezbędna jest zmiana sformułowania zawartego w poświadczeniu zdrowotności w części dotyczącej brucelozy świń, owiec i kóz w celu dostosowania jego treści do już przyjętych przepisów wspólnotowych w odniesieniu do innych państw trzecich;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W załącznikach do decyzji 80/790/EWG, 80/799/EWG, 80/800/EWG, 80/801/EWG, 80/804/EWG oraz 80/805/EWG ust. IV (Poświadczenie zdrowotności) tiret drugie i trzecie (trzecie i czwarte w decyzji 80/804/EWG) otrzymują brzmienie:
"— w przypadku świeżej wieprzowiny nie pochodziły z gospodarstw objętych zakazem z przyczyn zdrowotnych, w następstwie stwierdzenia ogniska brucelozy świń w ciągu poprzednich sześciu tygodni,
— w przypadku świeżego mięsa baraniego i koziego nie pochodziły z gospodarstw objętych zakazem z przyczyn zdrowotnych w następstwie stwierdzenia ogniska brucelozy owiec i kóz w ciągu poprzednich sześciu tygodni." .
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się nie później niż od dnia 1 stycznia 1982 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 28 lipca 1981 r.
ustanawiająca, że poszczególne systemy plombowania są "systemami jednorazowego użytku" w rozumieniu dyrektyw Rady 66/400/EWG, 66/401/EWG, 66/402/EWG, 69/208/EWG i 70/458/EWG
(81/675/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 66/400/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym buraka [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 78/692/EWG [2], w szczególności jej art. 10 ust. 1,
uwzględniając dyrektywę Rady 66/401/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych [3], ostatnio zmienioną dyrektywą Rady 81/126/EWG [4], w szczególności jej art. 9 ust. 1,
uwzględniając dyrektywę Rady 66/402/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym zbóż [5], ostatnio zmienioną dyrektywą 81/126/EWG, w szczególności jej art. 9 ust. 1,
uwzględniając dyrektywę Rady 69/208/EWG z dnia 30 czerwca 1969 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych [6], ostatnio zmienioną dyrektywą 81/126/EWG, w szczególności jej art. 9 ust. 1,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/458/EWG z dnia 29 września 1970 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym warzyw [7], ostatnio zmienioną dyrektywą 80/1141/EWG [8], w szczególności jej art. 25 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z wyżej wymienionymi przepisami opakowania materiału siewnego są zwyczajnie plombowane w taki sposób, że system plombowania obejmuje albo obowiązującą etykietę urzędową, albo urzędową plombę;
środki te nie są niezbędne tam, gdzie stosowany system plombowania jest systemem jednorazowego użytku;
w interesie jednolitego zastosowania odpowiednich przepisów Wspólnoty należy ustanowić, że niektóre obecne systemy plombowania są "systemami plombowania jednorazowego użytku";
jest zrozumiałe, że system stosowany obecnie wyłącznie w przypadku materiału siewnego zbóż jest systemem, którego stosowanie powinno wykazać tendencję spadkową na korzyść nowych systemów oferujących większą gwarancję skuteczności i powinno zostać ponownie rozważone po pięciu latach;
środki prawne przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1. Niniejszym ustanawia się, że systemy plombowania następujących opakowań są "systemami plombowania jednorazowego użytku" w rozumieniu art. 10 ust. 1 dyrektywy 66/400/EWG, art. 9 ust. 1 dyrektywy 66/401/EWG, art. 9 ust. 1 dyrektywy 66/402/EWG, art. 9 ust. 1 dyrektywy 69/208/EWG i art. 25 ust. 1 dyrektywy 70/458/EWG:
a) papierowe lub plastikowe worki, pod warunkiem że nie mają otworu innego niż otwór napełniający i że jest on wyposażony w samoprzylepny lub na gorąco plombujący system zamykający otwór napełniający po napełnieniu w taki sposób, że nie może być on otwarty bez uszkodzenia;
b) worki z nietkanego materiału, które zamykane są szwem, pod warunkiem że przynajmniej po jednej stronie otworu jest niedający się zetrzeć odcisk skali liczbowej, zaczynający się od numeru 1 w górnym brzegu, lub podobny odcisk (litery, wzory), który wskazuje, że worki zachowały swoje pierwotne rozmiary.
2.
Niniejszym ustanawia się również, że systemy plombowania następujących opakowań, obok wymienionych w ust. 1, są obecnie ciągle uważane za "systemy jednorazowego użytku" w rozumieniu art. 9 ust. 1 dyrektywy 66/402/EWG:
Papierowe lub plastikowe worki, pod warunkiem że nie mają innego otworu niż otwór napełniający i że są zamykane poprzez nacisk masy materiału siewnego, którym są napełniane, na otwór napełniający i że długość tego otworu jest nie mniejsza niż 22 % szerokości worka.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 4 września 1981 r.
w sprawie zawarcia Konwencji o zachowaniu żywych zasobów morskich Antarktyki
(81/691/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: krucha równowaga ekologiczna Oceanu Antarktycznego wymaga międzynarodowego uregulowania gospodarowania i zachowania żywych zasobów morskich;
w tym celu została przygotowana międzynarodowa Konwencja o zachowaniu żywych zasobów morskich Antarktyki, zwana dalej "Konwencją", na konferencji dyplomatycznej, w której uczestniczyła Wspólnota, zwołanej w Canberze w maju 1980 r.;
Konwencja ta wejdzie w życie trzydziestego dnia od daty złożenia ósmego dokumentu ratyfikacyjnego; po wejściu Konwencji w życie Wspólnota może do niej przystąpić;
aby przyczynić się do zachowania zasobów objętego tą Konwencją obszaru, na którym rybacy wspólnotowi prowadzą swoją działalność, konieczne jest przystąpienie Wspólnoty do Konwencji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Konwencja o zachowaniu żywych zasobów morskich Antarktyki zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej.
Tekst Konwencji jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady składa rządowi australijskiemu dokument zatwierdzenia, zgodnie z art. XXVIII Konwencji [3].
Artykuł 3
Niniejsza decyzja jest opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 28 lipca 1981 r.
w sprawie wykazu zakładów w Federacyjnej Republice Brazylii, które otrzymały zezwolenie na przywóz świeżej wołowiny i cielęciny oraz mięsa domowych zwierząt jednokopytnych do Wspólnoty
(81/713/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [1], w szczególności jej art. 4 ust. 1 i art. 18 ust. 1 lit. a) i b), a także mając na uwadze, co następuje:
zakłady w państwach trzecich nie mogą być upoważnione do wywozu świeżego mięsa do Wspólnoty, o ile nie spełnią warunków ogólnych i warunków specjalnych ustanowionych w dyrektywie 72/462/EWG;
Federacyjna Republika Brazylii przekazała wykaz zakładów upoważnionych do dokonywania wywozu do Wspólnoty, zgodnie z art. 4 ust. 3 dyrektywy 72/462/EWG;
wspólnotowe kontrole przeprowadzone na miejscu wykazały, że normy higieny wielu z tych zakładów są wystarczające i wobec tego mogą one zostać umieszczone na pierwszym wykazie zakładów sporządzonym zgodnie z art. 4 ust. 1 wspomnianej dyrektywy, z których przywóz świeżego mięsa może zostać dopuszczony; sprawa innych zakładów proponowanych przez Brazylię musi zostać rozpatrzona ponownie na podstawie dodatkowych informacji dotyczących ich norm higieny i zdolności do szybkiego dostosowania się do prawodawstwa wspólnotowego;
w międzyczasie i w celu uniknięcia nagłych zakłóceń przepływów handlowych zakłady te mogą zostać upoważnione tymczasowo do kontynuowania wywozu świeżego mięsa do tych Państw Członkowskich, które są gotowe je przyjąć;
wobec tego konieczne będzie ponowne zbadanie i, w razie potrzeby, zmiana niniejszej decyzji, w świetle środków podjętych w tym celu i dokonanych ulepszeń;
należy przypomnieć, że przywóz świeżego mięsa podlega także innym wspólnotowym przepisom weterynaryjnym, szczególnie w odniesieniu do wymogów ochrony zdrowia, w tym specjalnym przepisom dla Danii, Irlandii i Zjednoczonego Królestwa;
warunki przywozu świeżego mięsa z zakładów zamieszczonych w wykazie załączonym do niniejszej decyzji podlegają w dalszym ciągu przepisom wspólnotowym ustanowionym odrębnie oraz ogólnym przepisom Traktatu; w szczególności przywóz z państw trzecich i ponowny wywóz do innych Państw Członkowskich niektórych kategorii mięsa, takich jak mięso ważące mniej niż trzy kilogramy lub mięso zawierające pozostałości niektórych substancji, które nie są jeszcze objęte zharmonizowanymi przepisami wspólnotowymi, podlega w dalszym ciągu ustawodawstwu sanitarnemu Państwa Członkowskiego przywozu;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Zakłady w Federacyjnej Republice Brazylii wymienione w Załączniku otrzymują niniejszym zezwolenie na przywóz świeżej wołowiny i cielęciny oraz mięsa domowych zwierząt jednokopytnych do Wspólnoty.
2.
Przywóz z tych zakładów podlega w dalszym ciągu wspólnotowym przepisom weterynaryjnym określonym odrębnie, w szczególności przepisom dotyczącym wymogów ochrony zdrowia.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie zakazują przywozu wskazanych kategorii świeżego mięsa, określonych w art. 1 ust. 1, pochodzących z zakładów innych niż wymienione w Załączniku.
2. Do dnia 1 maja 1982 r. zakaz ten nie stosuje się jednak do zakładów, których nie wymieniono w Załączniku, ale które otrzymały oficjalne zezwolenie i zostały zaproponowane przez władze brazylijskie na dzień 1 lipca 1981 r. zgodnie z art. 4 ust. 3 dyrektywy 72/462/EWG, o ile przed dniem 1 maja 1982 r. nie podjęto decyzji stanowiącej inaczej, zgodnie z art. 4 ust. 1 wyżej wymienionej dyrektywy.
Komisja przekaże wykaz tych zakładów Państwom Członkowskim.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 października 1981 r.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostanie poddana przeglądowi oraz w razie potrzeby zmieniona przed dniem 1 marca 1982 r.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 19 października 1981 r.
dostosowująca, w następstwie przystąpienia Grecji, decyzję 77/795/EWG ustanawiającą wspólną procedurę wymiany informacji w sprawie jakości słodkich wód powierzchniowych we Wspólnocie
(81/856/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: w celu uwzględnienia przystąpienia Grecji do Wspólnot Europejskich należy odpowiednio zmienić załącznik I do decyzji Rady 77/795/EWG z dnia 12 grudnia 1977 r. ustanawiającej wspólną procedurę wymiany informacji w sprawie jakości słodkich wód powierzchniowych we Wspólnocie [2],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Tabela załączona do tej decyzji zostaje niniejszym dodana między tabele odnoszące się do Danii i Francji, w załączniku I do decyzji 77/795/EWG.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 20 stycznia 1981 r.
zmieniająca po raz siódmy dyrektywę z dnia 23 października 1962 r. w sprawie zbliżenia przepisów Państw Członkowskich dotyczących barwników dopuszczonych do użycia w środkach spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi
(81/20/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa z dnia 23 października 1962 r. w sprawie zbliżenia przepisów Państw Członkowskich dotyczących barwników dopuszczonych do użycia w środkach spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi [4], ostatnio zmieniona dyrektywą 78/144/EWG [5], zawiera w części b załącznika II wykaz substancji do rozcieńczania lub rozpuszczania barwników;
stosowanie barwników karotenoidowych E 160 i E 161 ułatwione jest przez rozcieńczanie ich w karageninach (E 407) i gumie arabskiej (E 414); Komisja ponownie bada obecnie stosowanie wszystkich substancji wykorzystywanych do rozcieńczania i rozpuszczania barwników; nie jest zatem możliwym podjęcie ostatecznej decyzji w sprawie stwierdzenia, czy obie wyżej wymienione substancje powinny być dopuszczone we Wspólnocie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W części b załącznika II do dyrektywy z dnia 23 października 1962 r. na określonych tamże warunkach dodaje się następujące substancje:
- karageniny (wyłącznie do barwników zamieszczonych w załączniku I pod numerami E 160 i E 161),
- guma arabska (wyłącznie do barwników zamieszczonych w załączniku I pod numerami E 160 i E 161).
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 1 lipca 1981 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 9 lutego 1981 r.
zmieniająca załącznik II do dyrektywy 76/895/EWG odnoszącej się do ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w owocach i warzywach oraz na ich powierzchni
(81/36/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/895/EWG z dnia 23 listopada 1976 r. odnoszącą się do ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w owocach i warzywach oraz na ich powierzchni [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 80/428/EWG [2], w szczególności jej art. 4 i 8,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 4 dyrektywy 76/895/EWG przewiduje, że w przypadku gdy Państwo Członkowskie uzna, iż najwyższy dopuszczalny poziom ustalony w załączniku II może zagrażać zdrowiu ludzi lub zwierząt innych niż organizmy szkodliwe, może tymczasowo obniżyć ten poziom na swoim terytorium;
Królestwo Niderlandów powołało się na przepisy wspomnianego artykułu w odniesieniu do najwyższych dopuszczalnych poziomów ustalonych dla dimetoatu, ometoatu i fenchlorfosu;
fenchlorfos stanowił przedmiot zmian przewidzianych w dyrektywie 80/428/EWG; Komisja zakończyła teraz dalsze badania nad dwoma pozostałymi pestycydami;
na podstawie najnowszych danych naukowych najwyższy dopuszczalny poziom ustalony dla ometoatu w załączniku II musi zostać zmieniony;
pożądane jest również całkowite rozdzielenie najwyższych dopuszczalnych poziomów ustalonych dla dimetoatu i ometoatu, a w rezultacie dostosowanie dopuszczalnego poziomu ustanowionego dla dimetoatu;
z braku pozytywnej opinii Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin Komisja nie była w stanie, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 8 dyrektywy 76/895/EWG, przyjąć przewidzianych środków,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku II do dyrektywy 76/895/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
Przepisy dotyczące dimetoatu i ometoatu otrzymują brzmienie:
EWG nr _BAR_ Pestycydy _BAR_ Najwyższe dopuszczalne poziomy w (mg/kg (ppm)) _BAR_
Nazwa zwyczajowa _BAR_ Wzór chemiczny _BAR_
15/55 _BAR_ dimetoat _BAR_ ditiofosforan 0,0-dimetylo-S-metylo-kar bamolio-metylu _BAR_ 1 _BAR_
— _BAR_ ometoat _BAR_ tiofosforan 0,0-dimetylo-S-metylo-kar bamoilometylu _BAR_ 0,4wiśnie, cykoria podróżnik, karczochy i szpinak0,1owoce jagodowe, cebula, pory i warzywa korzeniowe0,2pozostałe produkty _BAR_
2.
Skreśla się przypis 3.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 1 stycznia 1982 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 16 lutego 1981 r.
zmieniająca załączniki do dyrektyw Rady 66/401/EWG, 66/402/EWG oraz 69/208/EWG w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych, materiałem siewnym roślin zbożowych oraz odpowiednio materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych, oraz dyrektyw 78/386/EWG i 78/388/EWG
(81/126/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 66/401/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 80/754/EWG [2], w szczególności jej art. 21a,
uwzględniając dyrektywę Rady 66/402/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin zbożowych [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 79/692/EWG [4], w szczególności jej art. 21a,
uwzględniając dyrektywę Rady 69/208/EWG z dnia 30 czerwca 1969 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych [5], ostatnio zmienioną dyrektywą 80/304/EWG [6], w szczególności jej art. 20a,
a także mając na uwadze, co następuje: w świetle rozwoju wiedzy naukowej i technicznej załączniki I i II do dyrektywy 66/401/EWG, załącznik III do dyrektywy 66/402/EWG oraz załącznik II do dyrektywy 69/208/EWG powinny zostać zmienione z przyczyn określonych poniżej;
warunki, które powinny być spełnione przez rośliny uprawne oraz materiał siewny, w tym normy czystości odmianowej, powinny zostać zmienione zgodnie z systemami certyfikacji odmianowej materiału siewnego będącego przedmiotem handlu międzynarodowego ustanowionego przez Organizację Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD); w związku z tym powinien zostać zmieniony termin wprowadzenia tych zmian ustanowiony w art. 2 ust. 1 tiret pierwsze decyzji Komisji 78/386/EWG z dnia 18 kwietnia 1978 r. zmieniającej załączniki do dyrektywy 66/401/EWG w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych [7] oraz w art. 2 ust. 1 tiret pierwsze dyrektywy Komisji 78/388/EWG z dnia 18 kwietnia 1978 r. zmieniającej załączniki do dyrektywy 69/208/EWG w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych [8];
normy dotyczące liczbowego określenia nasion szczawiu powinny zostać złagodzone w stosunku do kwalifikowanego materiału siewnego niektórych dalszych gatunków roślin pastewnych, chyba że istnieją wątpliwości, czy zostały spełnione normy określone w dyrektywie 66/401/EWG;
w celu spełnienia warunków urzędowego badania nasion przeprowadzanego zgodnie z obecnymi metodami międzynarodowymi konieczna jest weryfikacja przepisów ustanowionych w dyrektywie 66/402/EWG w odniesieniu do maksymalnej masy próby materiału siewnego kukurydzy;
normy dotyczące maksymalnej zawartości liczby nasion innych gatunków roślin w nasionach konopi powinny zostać przystosowane do norm jakościowych materiału siewnego;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załącznik I do dyrektywy 66/401/EWG otrzymuje brzmienie:
1) W pozycji 4 wyrazy "gatunki lub odmiany inne niż jednoklonowe odmiany Pisum sativum Poa spp." zastępuje się wyrazami "inne niż odmiany Pisum sativum, Brassica napus var. napobrassica, Brassica oleracea convar. acephala, Raphanus sativus ssp. oleifera lub apomiktyczne jednoklonowe odmiany Poa spp.".
2) W pozycji 4 dodaje się następujące zdanie: "W przypadku gatunków Pisum sativum, Brassica napus var. napobrassica, Brassica oleracea convar. acephala, Raphanus sativus spp. oleifera oraz apomiktycznych jednoklonowych odmian Poa spp. stosuje się tylko pierwsze zdanie.".
Artykuł 2
W załączniku II do dyrektywy 66/401/EWG wprowadza się następujące zmiany:
W sekcji I kolumna 14 pozycja 2A część "GRAMINEAE" w przypadku gatunków innych niż Phleum bertolonii oraz Phleum pratense dodaje się lit. n).
Artykuł 3
W załączniku III do dyrektywy 66/402/EWG wprowadza się następujące zmiany:
W tabeli kolumna 2 w przypadku kukurydzy liczbę 20 zastępuje się liczbą 40.
Artykuł 4
W załączniku II do dyrektywy 69/208/EWG wprowadza się następujące zmiany:
W sekcji I kolumna 5 pozycja 2A w przypadku Cannabis sativa liczbę 10 zastępuje się liczbą 30.
Artykuł 5
W art. 2 ust. 1 tiret pierwsze dyrektywy 78/386/EWG otrzymuje brzmienie:
"— przepisy art. 1 ust. 1 w odniesieniu do załącznika I (3) i (4) z mocą od dnia 1 stycznia 1981 r.,
— przepisy art. 1 ust. 2 w odniesieniu do załącznika II (I) (1) i załącznika II (II) (1) od dnia 1 stycznia 1982 r." .
Artykuł 6
Artykuł 2 ust. 1 tiret pierwsze dyrektywy 78/388/EWG otrzymuje brzmienie:
"— przepisy art. 1 ust. 1 w odniesieniu do załącznika I (3) i art. 1 ust. 2, w odniesieniu do załącznika II (I) (1) od dnia 1 stycznia 1982 r." .
Artykuł 7
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do osiągnięcia zgodności z:
- artykułami 1, 5 i 6 z mocą od dnia 1 stycznia 1981 r.,
- innymi przepisami niniejszej dyrektywy nie później niż dnia 1 lipca 1982 r.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, że materiał siewny nie jest przedmiotem jakichkolwiek ograniczeń handlowych z powodu odmiennych dat wykonania niniejszej dyrektywy zgodnie z ust. 1 tiret drugie.
Artykuł 8
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 13 kwietnia 1981 r.
zmieniająca dyrektywę 79/490/EWG dostosowującą do postępu technicznego dyrektywę Rady 70/221/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do zbiorników ciekłego paliwa oraz tylnych zabezpieczeń pojazdów silnikowych i ich przyczep
(81/333/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [1], ostatnio zmienioną przez dyrektywę 80/1267/EWG [2], w szczególności jej art. 13,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/221/EWG z dnia 20 marca 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do zbiorników ciekłego paliwa oraz tylnych zabezpieczeń pojazdów silnikowych i ich przyczep [3], ostatnio zmienioną przez dyrektywę 79/490/EWG [4], w szczególności jej art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: doświadczenie wykazało, że obecne brzmienie pozycji II.5.2 Załącznika do dyrektywy 79/490/EWG odnoszącej się do tylnych zabezpieczeń pojazdów kategorii M1, M2, M3, N1, O1 i O2 jest zbyt ogólnikowe w odniesieniu do szerokości warunkującej spełnienie wymagania; może to prowadzić do różnic w zakresie wymagań stawianych przez różne służby normalizacyjne, co grozi sprzecznością z dyrektywą Rady 74/483/EWG [5] odnoszącą się do wystających elementów pojazdów kategorii M1, a także technicznymi barierami w handlu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 79/490/EWG wprowadza się następujące zmiany:
Tekst pozycji II.5.2 Załącznika zastępuje się tekstem:
"II.5.2. Każdy pojazd z kategorii M1, M2, M3, N1, O1 lub O2 (kategorie według klasyfikacji międzynarodowej określonej w załączniku 1 do dyrektywy Rady 70/156/EWG uwaga b)) uznaje się za spełniający warunek określony w pozycji II.5.1, jeżeli:
- spełnia warunki określone w pozycji II.5.3, lub
- prześwit tylnej części pojazdu bez ładunku nie przekracza 55 cm, na szerokości, która nie jest krótsza o więcej niż 10 cm, z każdej strony tylnej osi (wyłączając wybrzuszenia opon przy podłożu).
W przypadku więcej niż jednej tylnej osi bierze się pod uwagę szerokość najszerszej z nich.
Niniejsze wymaganie musi być spełnione przynajmniej w linii przeprowadzonej w odległości nie większej niż 45 cm od tylnej krawędzi pojazdu." .
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 października 1981 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 13 kwietnia 1981 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 70/157/EWG w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących dopuszczalnego poziomu hałasu i układu wydechowego pojazdów silnikowych
(81/334/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 80/1267/EWG [2], w szczególności jej art. 13,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/157/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących dopuszczalnego poziomu hałasu i układu wydechowego pojazdów silnikowych [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 77/212/EWG [4], w szczególności jej art. 3, a także mając na uwadze, co następuje:
w wyniku zdobytego doświadczenia oraz mając na uwadze aktualny stan wiedzy w tej dziedzinie, możliwa jest teraz zmiana wymagań odnoszących się do metody pomiaru hałasu wytwarzanego przez pojazdy nieruchome i w ruchu tak, aby lepiej odzwierciedlała rzeczywiste warunki ich eksploatacji;
przepisy art. 3 dyrektywy 70/157/EWG wyłączają z procedury dostosowania do postępu technicznego zmiany wartości dopuszczalnych; w celach informacyjnych właściwe jest zamieszczenie w niniejszej dyrektywie wartości dopuszczalnych takich, jak występują w dyrektywie 77/212/EWG; planowane jest jednakże zmniejszenie tych wartości w stosownym czasie, zgodnie z przewidzianymi do tego celu procedurami;
zarówno układy wydechowe, jak i niektóre ich części składowe są wprowadzane do obrotu oddzielnie jako części zapasowe; o ile mogą być one kontrolowane przed montażem w pojeździe, ich swobodny przepływ mógłby być ułatwiony przez ustanowienie dla nich procedury homologacji typu EWG jako oddzielnych urządzeń technicznych w rozumieniu art. 9a wprowadzonego do dyrektywy 70/156/EWG dyrektywą 78/315/EWG [5];
przepisy niniejszej dyrektywy są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw Mających na Celu Usunięcie Barier Technicznych w Handlu w Sektorze Pojazdów Silnikowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 70/157/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
Artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Żadne Państwo Członkowskie nie może, z powodów dotyczących dopuszczalnego poziomu hałasu i układu wydechowego, odmówić przyznania homologacji typu krajowego lub EWG w odniesieniu do typu pojazdu silnikowego lub typu układu wydechowego bądź części składowej takiego układu traktowanego jako oddzielne urządzenie techniczne,
- jeżeli pojazd spełnia wymagania załącznika I w odniesieniu do poziomu hałasu i układu wydechowego,
- jeżeli układ wydechowy lub dowolna część składowa takiego układu, traktowanego jako oddzielne urządzenie techniczne w rozumieniu art. 9a dyrektywy 70/156/EWG spełnia wymagania załącznika II."
2.
Artykuł 2a otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2a
1.
Żadne Państwo Członkowskie nie może, z powodów dotyczących dopuszczalnego poziomu hałasu i układu wydechowego odmówić lub zabronić sprzedaży, rejestracji, wprowadzenia do użytkowania oraz korzystania z wszelkich pojazdów, których poziom hałasu i układ wydechowy spełnia wymagania załącznika I.
2.
Żadne Państwo Członkowskie nie może, z powodów dotyczących dopuszczalnego poziomu hałasu i układu wydechowego, zabronić wprowadzania do obrotu układu wydechowego lub dowolnej części składowej tego układu, traktowanego jako oddzielne urządzenie techniczne w rozumieniu art. 9a dyrektywy 70/156/EWG, jeżeli w rozumieniu art. 2 jest to typ, w odniesieniu do którego przyznano homologację typu."
3.
W art. 3 wyrazy "pkt I.1 i I.4.1.4" zastępuje się wyrazami "pkt 5.2.2.1 i 5.2.2.5 załącznika I".
4.
Załącznik zastępuje się załącznikami I, II, III i IV do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Z mocą od dnia 1 stycznia 1982 r., żadne Państwo Członkowskie nie może, z powodów dotyczących dopuszczalnego poziomu hałasu i układu wydechowego:
- odmówić, w odniesieniu do typu pojazdu, przyznania homologacji typu EWG, wydania dokumentu określonego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 70/156/EWG, lub przyznania krajowej homologacji typu, lub
- zabronić wprowadzenia do użytkowania pojazdów,
jeśli poziom hałasu i układ wydechowy tego typu pojazdu lub danych pojazdów są zgodne z przepisami dyrektywy Rady 70/157/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywa.
2.
Z mocą od dnia 1 października 1984 r. Państwo Członkowskie:
- nie wydaje już dokumentu określonego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 70/156/EWG dla typu pojazdu silnikowego, którego poziom hałasu i układ wydechowy nie są zgodne z przepisami dyrektywy 70/157/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą,
- może odmówić przyznania krajowej homologacji typu dla typu pojazdu silnikowego, którego poziom hałasu i układ wydechowy nie jest zgodny z przepisami dyrektywy 70/157/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
3.
Z mocą od dnia 1 października 1985 r. Państwa Członkowskie mogą zabronić wprowadzenia do użytkowania pojazdów, których poziom hałasu i układ wydechowy nie są zgodne z przepisami dyrektywy 70/157/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wprowadzą do dnia 1 stycznia 1982 r. przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 29 kwietnia 1981 r.
ustanawiająca wspólnotową metodę analizy do celów urzędowej kontroli chlorku winylu uwalnianego z materiałów i wyrobów do środków spożywczych
(81/432/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 78/142/EWG z dnia 30 stycznia 1978 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do materiałów i wyrobów zawierających monomer chlorku winylu, przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi [1], w szczególności jej art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 2 dyrektywy 78/142/EWG ustanawia, że materiały i wyroby, które przeznaczone są do kontaktu ze środkami spożywczymi lub już się z nimi zetknęły, nie mogą uwalniać do środków spożywczych chlorku winylu wykrywalnego metodą o granicy wykrywalności 0,01 mg/kg, oraz art. 3 stanowiący, że przestrzeganie niniejszej granicy należy kontrolować wspólnotową metodą analizy;
na podstawie wykonanych serii prób przeprowadzanych we współpracy między laboratoriami stwierdzono, że metoda opisana w Załączniku jest wystarczająco dokładna i powtarzalna, by mogła zostać przyjęta jako wspólnotowa metoda analizy;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Analizy niezbędne do celów urzędowej kontroli ilości chlorku winylu uwalnianego z materiałów i wyrobów do środków spożywczych należy wykonywać zgodnie z metodą opisaną w Załączniku.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 1 października 1982 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 24 czerwca 1981 r.
zmieniająca dyrektywę 78/25/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących substancji barwiących, które mogą być dodawane do produktów leczniczych
(81/464/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 1 dyrektywy 78/25/EWG [3] stanowi, iż Państwa Członkowskie nie zezwalają na barwniki, które mogą być dodawane do produktów leczniczych stosowanych u ludzi i zwierząt, które są innymi substancjami barwiącymi niż te wymienione w sekcjach I i II załącznika I do dyrektywy Rady z dnia 23 października 1962 r. w sprawie zbliżenia przepisów Państw Członkowskich dotyczących substancji barwiących dopuszczonych do użycia w środkach spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi [4];
sekcja I powyższego Załącznika dotyczy substancji barwiących masy oraz powierzchni, a sekcja II tylko substancji barwiących powierzchni;
względy dotyczące zdrowia publicznego nie usprawiedliwiają utrzymywania, dla produktów leczniczych, rozróżniania między substancjami barwiącymi masy oraz powierzchni a substancjami barwiącymi przeznaczonymi tylko do powierzchni, tak jak to ma miejsce w przypadku środków spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi;
w związku z powyższym powinna zostać odpowiednio zmieniona dyrektywa 78/25/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W art. 1 dyrektywy 78/25/EWG dodaje się akapit w brzmieniu:
"Jednakże w przypadku produktów leczniczych nie rozróżnia się substancji barwiących masy i powierzchnie od substancji barwiących przeznaczonych tylko do powierzchni." .
Artykuł 2
Państwa Członkowskie podejmą środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 października 1981 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 24 czerwca 1981 r.
zmieniająca dyrektywy 64/432/EWG, 64/433/EWG, 71/118/EWG, 72/461/EWG, 72/462/EWG, 77/96/EWG, 77/99/EWG, 77/391/EWG, 80/215/EWG, 80/217/EWG i 80/1095/EWG odnośnie do procedur Stałego Komitetu Weterynaryjnego
(81/476/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i 100,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: Stały Komitet Weterynaryjny ustanowiony decyzją 68/361/EWG [3] wydaje opinie zgodnie z procedurami, które obowiązują do dnia 21 czerwca 1981 r.;
sprawa po raz pierwszy trafiła do Komitetu dnia 22 grudnia 1972 r.; upłynął już termin wystarczający na podjęcie ostatecznej decyzji w sprawie tych procedur; zatem nie powinno się już ograniczać ważności wspomnianych procedur;
doświadczenie zdobyte w rezultacie stosowania obecnych procedur wykazało, że w zasadzie stanowią one skuteczną metodę szybkiego podejmowania decyzji, w którym to celu zostały pierwotnie stworzone;
ponadto, w związku z przystąpieniem Grecji, konieczne jest dostosowanie liczby głosów stanowiących wymaganą większość w Komitecie do aktów przyjętych po przyjęciu Aktu Przystąpienia z 1979 r., ale jeszcze niedostosowanych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejszym uchyla się następujące przepisy:
- art. 14 dyrektywy 64/432/EWG [4],
- art. 9b dyrektywy 64/433/EWG [5],
- art. 13 dyrektywy 71/118/EWG [6],
- art. 10 dyrektywy 72/461/EWG [7],
- art. 31 dyrektywy 72/462/EWG [8],
- art. 10 dyrektywy 77/96/EWG [9],
- art. 21 dyrektywy 77/99/EWG [10],
- art. 12 dyrektywy 77/391/EWG [11],
- art. 9 dyrektywy 80/215/EWG [12],
- art. 17 dyrektywy 80/217/EWG [13],
- art. 10 dyrektywy 80/1095/EWG [14].
Artykuł 2
Odniesienie do "41" zostaje zastąpione "45" w art. 8 ust. 3 dyrektywy 80/215/EWG, art. 16 ust. 3 dyrektywy 80/217/EWG i art. 9 ust. 3 dyrektywy 80/1095/EWG.
Artykuł 3
Rada na podstawie sprawozdania Komisji o działalności Stałego Komitetu Weterynaryjnego, zawierającego w razie potrzeby odpowiednie wnioski, przed dniem 1 lipca 1987 r. podda ponownemu rozpatrzeniu procedury tego Komitetu.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa jest skierowana do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 20 lipca 1981 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 76/115/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do punktów mocowania pasów bezpieczeństwa w pojazdach silnikowych
(81/575/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa Rady 76/115/EWG z dnia 18 grudnia 1975 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do punktów mocowania pasów bezpieczeństwa w pojazdach silnikowych [4] ustanawia, między innymi, w załączniku I wymagania dotyczące minimalnej liczby punktów mocowania pasów bezpieczeństwa, które należy umieścić w pojazdach kategorii M1, określonych w załączniku I do dyrektywy Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [5], ostatnio zmienionej dyrektywą 80/1267/EWG [6];
w interesie bezpieczeństwa drogowego instalacja pasów bezpieczeństwa i urządzeń przytrzymujących, zgodnych z dyrektywą Rady 77/541/EWG z dnia 28 czerwca 1977 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do pasów bezpieczeństwa i urządzeń przytrzymujących w pojazdach silnikowych [7], od chwili obecnej powinna być wymagana w pojazdach należących do niektórych kategorii M i N oraz powinno się zezwalać i zachęcać do ich instalacji w pojazdach należących do pozostałych kategorii M i N; konieczne jest, w ramach homologacji typu EWG pojazdów silnikowych, ustanowienie przepisów regulujących instalowanie punktów mocowania dla różnych kategorii pojazdów; w tym celu zakres dyrektywy 76/115/EWG musi zostać rozszerzony tak, aby producenci mogli wyposażać takie pojazdy w punkty mocowania zgodne z wymogami tej dyrektywy; takie rozszerzenie jest możliwe dzięki postępowi technicznemu w dziedzinie budowy pojazdów silnikowych;
w tym celu dyrektywa 76/115/EWG powinna zostać zmieniona;
zmiana tej dyrektywy oznacza, że pewne wymogi zawarte w załączniku I do dyrektywy 76/115/EWG powinny zostać dostosowane do postępu technicznego; wejście w życie przepisów obecnej dyrektywy należy skoordynować w czasie z wejściem w życie przepisów, które, po przyjęciu obecnej dyrektywy, będą następnie przyjęte w celu dostosowania do postępu technicznego wymogów załączników do dyrektywy 76/115/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 76/115/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
Artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy "pojazd" oznacza każdy pojazd silnikowy kategorii M lub N określonych w załączniku I do dyrektywy 70/156/EWG, przeznaczony do ruchu drogowego, wyposażony w co najmniej cztery koła, o maksymalnej prędkości konstrukcyjnej przekraczającej 25 km/h."
2.
W załączniku I:
a) ppkt 4.3.1 otrzymuje brzmienie:
"4.3.1. Dla przednich siedzeń pojazdów należących do kategorii M1, M2 (z wyjątkiem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3500 kg oraz pojazdów posiadających specjalnie zaprojektowane miejsca stojące dla pasażerów) oraz kategorii N1, N2 i N3 instaluje się dwa dolne punkty mocowania i jeden górny punkt mocowania pasów bezpieczeństwa.
Jednakże dla przednich siedzeń środkowych za wystarczające uważa się dwa dolne punkty mocowania pasów, w przypadku gdy szyba przednia znajduje się poza strefą odniesienia zdefiniowaną w załączniku II do dyrektywy 74/60/EWG.
W stosunku do punktów mocowania pasów bezpieczeństwa szyba przednia jest uważana za część strefy odniesienia, jeżeli może ona wejść w kontakt statyczny z urządzeniem pomiarowym według metody opisanej w załączniku II."
b) skreśla się ppkt 4.3.1.1 i 4.3.1.2,
c) ppkt 4.3.2 otrzymuje brzmienie:
"4.3.2. Dla innych siedzeń zewnętrznych w pojazdach należących do kategorii M1 instaluje się dwa dolne punkty mocowania i jeden górny punkt mocowania pasów bezpieczeństwa."
d) ppkt 4.3.3 otrzymuje brzmienie:
"4.3.3. Dla wszystkich innych siedzeń pojazdów kategorii M1 i dla innych siedzeń niechronionych w pojazdach należących do kategorii innych niż M1, określonych w ppkt 4.3.1, obowiązkowe są co najmniej dwa dolne punkty mocowania pasa bezpieczeństwa.
Do celów definicji "siedzenia chronionego", określenie "przestrzeń chroniona" oznacza przestrzeń znajdującą się przed siedzeniem i zawartą:
- między dwoma płaszczyznami poziomymi, jedną przechodzącą przez punkt H a drugą znajdującą się 400 mm nad nią;
- między dwoma pionowymi płaszczyznami wzdłużnymi, które są symetryczne względem punktu H i oddalone od siebie o 400 mm;
- za pionową płaszczyzną poprzeczną 1,30 mm od punktu H.
W obrębie każdej pionowej płaszczyzny poprzecznej określenie "strefa ekranowa" oznacza powierzchnię ciągłą, taką że jeżeli dokonuje się rzutu poziomego wzdłużnego kuli o średnicy 165 mm przez jakikolwiek punkt tej strefy oraz przez środek kuli, w żadnym punkcie przestrzeni chronionej nie ma jakiejkolwiek szczeliny, w której zmieściłaby się ta kula.
Siedzenie uważa się za chronione, jeżeli łączna powierzchnia stref ekranowych w obrębie przestrzeni chronionej wynosi przynajmniej 800 cm²."
e) ppkt 4.3.4 otrzymuje brzmienie:
"4.3.4. W przypadku wszystkich siedzeń składanych, a także dla wszystkich siedzeń wszelkich pojazdów nieobjętych ppkt 4.3.1, 4.3.2 lub 4.3.3 nie wymaga się instalacji punktów mocowania pasów bezpieczeństwa.
Jednak jeżeli pojazd jest wyposażony w punkty mocowania do takich siedzeń, takie punkty mocowania muszą być zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy."
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w dniu będącym jednocześnie dniem wejścia w życie przepisów niezbędnych do wykonania dyrektywy, która ma być przyjęta po niniejszej dyrektywie zgodnie z art. 6 dyrektywy 76/115/EWG, tak aby można było dostosować do postępu technicznego wymogi załączników do dyrektywy 76/115/EWG.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 20 lipca 1981 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 77/541/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do pasów bezpieczeństwa i urządzeń przytrzymujących w pojazdach silnikowych
(81/576/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa Rady 77/541/EWG z dnia 28 czerwca 1977 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do pasów bezpieczeństwa i urządzeń przytrzymujących w pojazdach silnikowych [4] określa między innymi w załączniku I wymogi dotyczące instalowania pasów bezpieczeństwa i urządzeń przytrzymujących w pojazdach kategorii M1, które określono w załączniku I do dyrektywy Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [5], ostatnio zmieniona dyrektywą 80/1267/EWG [6];
w interesie bezpieczeństwa drogowego należy odtąd wymagać instalowanie pasów bezpieczeństwa i urządzeń przytrzymujących, odpowiadających warunkom dyrektywy 77/541/EWG w pojazdach niektórych kategorii M i N oraz zezwalać i popierać takie instalacje w pojazdach innych kategorii M i N w drodze rozszerzenia zakresu niniejszej dyrektywy; takie rozszerzenie jest możliwe z uwagi na osiągnięty postęp techniczny w budowie pojazdów silnikowych;
w tym celu należy zmienić dyrektywę 77/541/EWG;
zmiana tej dyrektywy oznacza dostosowanie do postępu technicznego niektórych wymogów zawartych w załącznikach do dyrektywy 77/541/EWG; wprowadzenie w życie przepisów niniejszej dyrektywy powinno doprowadzić do zgodności z tymi przepisami, które po przyjęciu niniejszej dyrektywy zostaną następnie przyjęte w celu dostosowania wymogów zawartych w załącznikach do dyrektywy 77/541/EWG do postępu technicznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 77/541/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
Artykuł 9 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 9
Do celów niniejszej dyrektywy "pojazd" oznacza każdy pojazd silnikowy z kategorii M i N, zgodnie z definicją znajdującą się w załączniku I do dyrektywy 70/156/EWG, przeznaczony do ruchu drogowego, o co najmniej czterech kołach oraz zdolny do poruszania się z maksymalną prędkością konstrukcyjną powyżej 25 km/h."
2.
W załączniku I:
a) Ppkt 3.1 otrzymuje brzmienie:
"3.1. Wyposażenie pojazdu
Każdy pojazd objęty art. 9 z kategorii M1 lub N1 lub z kategorii M2 (z wyjątkiem pojazdów o dopuszczalnej maksymalnej masie przekraczającej 3500 kg oraz pojazdów, które posiadają miejsca specjalnie zaprojektowane dla pasażerów stojących) musi być wyposażony w pasy bezpieczeństwa lub urządzenia przytrzymujące, które spełniają wymogi niniejszej dyrektywy oraz posiadają następujące konfiguracje pasów, (w których nie można stosować zwijaczy bez blokady (1.8.1) i zwijaczy z odblokowywaniem ręcznym (1.8.2.)).
W przypadkach gdy inne pojazdy objęte art. 9 są wyposażane w pasy bezpieczeństwa lub urządzenia przytrzymujące, muszą one być zgodne ze wszelkimi wymogami niniejszej dyrektywy, z wyjątkiem ppkt 3.1.1–3.1.3."
b) Ppkt 3.1.1 otrzymuje brzmienie:
"3.1.1. Dla przednich bocznych miejsc siedzących trzypunktowe pasy bezpieczeństwa wyposażone w zwijacze z blokowaniem awaryjnym o czułości wielokrotnej (1.8.4); jednakże
3.1.1.1. dla siedzenia pasażera dopuszcza się zwijacze z blokowaniem automatycznym (1.8.3);
3.1.1.2. dla siedzenia pasażera w pojeździe z kategorii M2, pasy biodrowe, wyposażone w zwijacze lub nie, są uznawane za wystarczające, jeśli szyba przednia znajduje się poza strefą odniesienia określoną w załączniku II dyrektywy 74/60/EWG.
Jeżeli chodzi o pasy bezpieczeństwa, to szyba przednia jest traktowana jako cześć strefy odniesienia, jeżeli może ona wejść w kontakt statyczny z urządzeniem próbnym stosowanym według metody opisanej w załączniku II dyrektywy 74/60/EWG."
c) Ppkt 3.1.3 otrzymuje brzmienie:
"3.1.3. W tylnych pozycjach miejsc siedzących pojazdów z kategorii M1 pasy biodrowe lub trzypunktowe, wyposażone w zwijacze lub nie."
d) Dodaje się ppkt 3.1.5 w brzmieniu:
"3.1.5. Nie zważając na wcześniejsze przepisy, w pojazdach z kategorii N1 i M2 można dopuścić zastosowanie zwijaczy z blokowaniem awaryjnym typu 4N (1.8.5) zamiast zwijacza typu 4 (1.8.4), jeżeli organom odpowiedzialnym za badania w sposób zadawalający przedstawiono, że instalowanie zwijaczy typu 4 mogłoby przeszkadzać kierującemu."
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w tym samym dniu, który jest wyznaczony jako dzień wejścia w życie przepisów niezbędnych do wykonania dyrektywy, która ma być przyjęta po przyjęciu niniejszej dyrektywy zgodnie z art. 10 dyrektywy 77/541/EWG, tak aby wymogi załączników do dyrektywy 77/541/EWG mogły być dostosowane do postępu technicznego, i powiadomią o tym niezwłocznie Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 20 lipca 1981 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 74/408/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wyposażenia wnętrza pojazdów silnikowych (wytrzymałość siedzeń i ich punktów mocowania)
(81/577/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa Rady 74/408/EWG z dnia 22 lipca 1974 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wyposażenia wnętrza pojazdów silnikowych (wytrzymałość siedzeń i ich punktów mocowania) [4] nie zezwala na homologację EWG pojazdu w odniesieniu do wytrzymałości siedzeń i ich punktów mocowania, jeśli siedzenia te mają wbudowane punkty mocowania pasów bezpieczeństwa;
w interesie bezpieczeństwa drogowego dyrektywę 74/408/EWG należy niezwłocznie zmienić, uwzględniając pojazdy z siedzeniami wyposażonymi w jeden lub więcej punktów mocowania pasów bezpieczeństwa, w celu zwiększenia wygody ich użytkowania przez większą liczbę dorosłych pasażerów i jednocześnie zwiększyć liczbę osób używających pasów bezpieczeństwa; taka zmiana jest możliwa dzięki postępowi technicznemu w dziedzinie budowy pojazdów silnikowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 74/408/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do siedzeń składanych ("kładzionych";) oraz do siedzeń zwróconych na boki lub do tyłu.";
2) w załączniku I pkt 2.7 otrzymuje brzmienie:
"2.7. "Siedzenie składane (kładzione)". oznacza siedzenie dodatkowe przeznaczone do sporadycznego użytku i które jest zwykle złożone w celu zapewnienia przejścia.".
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy niezbędne w celu wykonania niniejszej dyrektywy w terminie sześciu miesięcy od daty jej notyfikacji i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 29 lipca 1981 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 77/649/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do pola widzenia kierowców pojazdów silnikowych
(81/643/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 80/1267/EWG [2], w szczególności jej art. 11,
uwzględniając dyrektywę Rady 77/649/EWG z dnia 27 września 1977 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do pola widzenia kierowców pojazdów silnikowych [3], w szczególności jej art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje: w świetle zdobytego doświadczenia ustalono, że obecne brzmienie załącznika I do dyrektywy 77/649/EWG ppkt 5.1.3 odnoszącej się do pola widzenia kierowców pojazdów z kategorii M1, określonych w załączniku I do dyrektywy 70/156/EWG, nakłada ograniczenia na konstrukcję pojazdów; wynika to z wycofania homologacji typu pojazdów posiadających przeszkody, które w żaden sposób nie ograniczają pola widzenia kierowcy;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw w Sprawie Zniesienia Barier Technicznych w Handlu w Sektorze Pojazdów Silnikowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy 77/649/EWG ppkt 5.1.3 otrzymuje brzmienie:
"5.1.3. Nie może być żadnych przeszkód, innych niż utworzone przez słupki A, stałe lub ruchome kolumny dzielące okienka wentylacyjne, zewnętrzne anteny radiowe, lusterka wsteczne oraz wycieraczki szyby przedniej, w 180° bezpośrednim, przednim polu widzenia kierowcy poniżej poziomej płaszczyzny przechodzącej przez V1 oraz powyżej trzech płaszczyzn przechodzących przez V2, gdzie jedna jest prostopadła do płaszczyzny X–Z i opada do przodu 4° poniżej płaszczyzny poziomej, a pozostałe dwie są prostopadłe do płaszczyzny Y–Z i opadają 4° poniżej płaszczyzny poziomej (patrz załącznik IV rysunek 3).
Za przeszkodę w polu widzenia nie uważa się:
- wbudowanych lub drukowanych przewodów
"radiowo-antenowych"
o maksymalnej grubości:
—przewody wbudowane: _BAR_ 0,5 mm, _BAR_
—przewody drukowane: _BAR_ 1,0 mm. _BAR_
Te "radiowo-antenowe" przewody nie są przeprowadzane przez strefę A zdefiniowaną w dyrektywie 78/318/EWG w sprawie instalacji wycieraczek i spryskiwaczy pojazdów silnikowych [4].
Jednakże dwa przewody "radiowo-antenowe" mogą być przeprowadzone przez strefę A, jeżeli ich grubość nie przekracza 0,3 mm; grubość może być zwiększona do 0,5 mm, jeżeli jeden pojedynczy przewód jest przeprowadzony przez strefę A.
- przewodów
"odszraniających/odmgławiających"
, które normalnie posiadają formę zygzakowatą lub sinusoidalną o wymiarach:
—maksymalna widoczna grubość: _BAR_ 0,030 mm, _BAR_
—minimalna odległość między przewodami (odstęp): _BAR_ 2,0 mm." _BAR_
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 31 grudnia 1982 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 30 lipca 1981 r.
zmieniająca dyrektywy 71/250/EWG, 71/393/EWG, 72/199/EWG, 73/46/EWG, 74/203/EWG, 75/84/EWG, 76/372/EWG oraz 78/633/EWG ustanawiające wspólnotowe metody analizy do celów urzędowej kontroli pasz
(81/680/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/373/EWG z dnia 20 lipca 1970 r. w sprawie wprowadzenia wspólnotowych metod pobierania próbek i analizy do celów urzędowej kontroli pasz [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Grecji, w szczególności jej art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: Załącznik do pierwszej dyrektywy Komisji 71/250/EWG z dnia 15 czerwca 1971 r. ustanawiającej wspólnotowe metody analizy do celów urzędowej kontroli pasz [2] ustala ogólne zasady stosowania metod analizy opisanych w tej dyrektywie oraz w dyrektywach Komisji 71/393/EWG [3], 72/199/EWG [4], 73/46/EWG [5], 74/203/EWG [6], 75/84/EWG [7], 76/372/EWG [8] i 78/633/EWG [9] ustanawiających w krajach wspólnotowe metody analizy do celów urzędowej kontroli pasz; jednakże niektóre z wyżej wymienionych dyrektyw przewidują, że te ogólne zasady nie mają być stosowane do metod analizy odnoszących się do dodatków paszowych;
istnieje potrzeba dostosowania ogólnych zasad tak, aby miały one zastosowanie bez rozgraniczenia do analizy wszystkich składników pasz; przepisy odnośnych dyrektyw powinny z tego względu zostać zmienione;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W pierwszej dyrektywie Komisji 71/250/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Ogólne zasady zawarte w części 1 Załącznika stosuje się do metod analizy przyjętych na mocy dyrektywy Rady 7/373/EWG."
2.
W Załączniku część 1 "Wprowadzenie" zastępuje się Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
W art. 1 drugiej dyrektywy Komisji 71/393/EWG skreśla się akapit drugi.
Artykuł 3
W art. 1 i 2 trzeciej dyrektywy Komisji 72/199/EWG skreśla się akapit drugi.
Artykuł 4
W art. 1 i 2 czwartej dyrektywy Komisji 73/46/EWG skreśla się akapit drugi.
Artykuł 5
W art. 1 i 2 piątej dyrektywy Komisji 74/203/EWG skreśla się akapit drugi.
Artykuł 6
W art. 1 szóstej dyrektywy Komisji 75/84/EWG skreśla się akapit drugi.
Artykuł 7
W art. 1 siódmej dyrektywy Komisji 76/372/EWG skreśla się akapit drugi.
Artykuł 8
W art. 1 ósmej dyrektywy Komisji 78/633/EWG skreśla się akapit drugi.
Artykuł 9
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy dnia 1 grudnia 1981 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 10
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Pierwsza dyrektywa Komisji
z dnia 28 lipca 1981 r.
ustanawiająca wspólnotowe metody analiz w celu kontroli spełniania kryteriów czystości przez niektóre dodatki stosowane w środkach spożywczych
(81/712/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady z dnia 23 października 1962 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do barwników dopuszczonych do użytku w środkach spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi [1], ostatnio zmienioną dyrektywą nr 78/144/EWG [2], w szczególności jej art. 11 ust. 2,
uwzględniając dyrektywę Rady 64/54/EWG z dnia 5 listopada 1963 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do substancji konserwujących dopuszczonych do użytku w środkach spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi [3], ostatnio zmienioną dyrektywą Rady 79/40/EWG [4], w szczególności jej art. 8 ust. 2,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/357/EWG z dnia 13 lipca 1970 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do przeciwutleniaczy dopuszczonych do użytku w środkach spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi [5], ostatnio zmienioną dyrektywą 78/143/EWG [6], w szczególności jej art. 5 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: przepisy te stanowią, że powinny zostać ustanowione wspólnotowe metody analizy w celu sprawdzania, czy te dodatki stosowane w środkach spożywczych spełniają ogólne i szczegółowe kryteria czystości;
powinna zostać przyjęta pierwsza seria metod, dla których badania zostały zakończone;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie nakazują, żeby analizy niezbędne do sprawdzania niektórych dodatków stosowanych w środkach spożywczych pod kątem tego, czy spełniają ogólne i szczegółowe kryteria czystości, przeprowadzane były zgodnie z metodami określonymi w załączniku II, których zakres ustanowiony jest w załączniku I.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 20 lutego 1983 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dziewiąta Dyrektywa Komisji
z dnia 31 lipca 1981 r.
ustanawiająca wspólnotowe metody analizy do celów urzędowej kontroli pasz
(81/715/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą;
uwzględniając dyrektywę Rady 70/373/EWG z dnia 20 lipca 1970 r. w sprawie wprowadzenia wspólnotowych metod pobierania próbek i analizy do celów urzędowej kontroli pasz [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Grecji, w szczególności jego art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa wymaga, by urzędowa kontrola pasz była prowadzona przy użyciu wspólnotowych metod pobierania próbek i analizy do celów kontroli zgodności z wymaganiami wynikającymi z przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych dotyczących jakości i składu pasz;
dyrektywy Komisji 71/250/EWG z dnia 15 czerwca 1971 r. [2], 71/393/EWG z dnia 18 listopada 1971 r. [3], 72/199/EWG z dnia 27 kwietnia 1972 r. [4], 73/46/EWG z dnia 5 grudnia 1972 r. [5], 74/203/EWG z dnia 25 marca 1974 r. [6], 75/84/EWG z dnia 20 grudnia 1974 r. [7] oraz 76/372/EWG z dnia 1 marca 1976 r. [8] oraz 78/633/EWG [9] ustanowiły szereg metod analizy; postęp prac od tamtej pory wskazuje celowość przyjęcia dziewiątego zestawu metod;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie wymagają, by analizy do celów urzędowej kontroli pasz, na zawartość w nich awoparcyny i monensinu sodu były prowadzone zgodnie z metodami opisanymi w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 1 grudnia 1981 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 19 października 1981 r.
dostosowująca, w następstwie przystąpienia Grecji, dyrektywę 79/869/EWG dotycząca metod pomiaru i częstotliwości pobierania próbek oraz analizy wód powierzchniowych przeznaczonych do pobrania wody pitnej w Państwach Członkowskich
(81/855/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 100 i 235,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
aby uwzględnić przystąpienie Grecji do Wspólnot Europejskich, należy dostosować art. 11 ust. 2 dyrektywy Rady 79/869/EWG z dnia 9 października 1979 r. dotycząca metod pomiaru i częstotliwości pobierania próbek oraz analizy wód powierzchniowych przeznaczonych do poboru wody pitnej w Państwach Członkowskich [2];
zgodnie z art. 198 akapit pierwszy Traktatu, Rada konsultowała się z Komitetem Ekonomiczno-Społecznym na wniosek Komisji; Komitet nie był w stanie przedłożyć swojej opinii w terminie ustalonym przez Radę; zgodnie z art. 198 ust. 2 Traktatu brak opinii nie stanowi przeszkody dla Rady od podejmowania dalszych działań; uwzględniając celowość szybkiego przyjęcia wymaganych zmian, Rada uznaje za niezbędne skorzystanie z tej możliwości,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W art. 11 ust. 2 dyrektywy 79/869/EWG "41" zastępuje się "45".
Artykuł 2
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1981 r.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
DYREKTYWA RADY
z dnia 17 listopada 1981 r.
zmieniająca dyrektywy 69/169/EWG oraz 78/1035/EWG w odniesieniu do zwolnień podatkowych mających zastosowanie w międzynarodowym ruchu pasażerskim oraz w przywozie małych partii towarów o charakterze niehandlowym z państw trzecich
(81/933/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 99,
uwzględniając wniosek Komisji[1],
uwzględniając opinię Zgromadzenia[2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[3],
a także mając na uwadze, co następuje: ustalenie ekwiwalentu w walucie krajowej zwolnień podatkowych przewidzianych dyrektywą Rady 69/169/EWG z dnia 28 maja 1969 r. w sprawie harmonizacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do zwolnienia z podatku obrotowego i podatku akcyzowego towarów przywożonych w międzynarodowym ruchu pasażerskim[4], zmienionej ostatnio dyrektywą 78/1033/EWG[5] oraz dyrektywą Rady 78/1035/EWG z dnia 19 grudnia 1978 r. w sprawie zwolnienia od podatku przy przywozie małych partii towarów o charakterze niehandlowym z państw trzecich[6] spowodowałoby w rezultacie zmniejszenie kwoty zwolnień wyrażonej w walucie krajowej i mającej zastosowanie w jednym Państwie Członkowskim; w obecnych okolicznościach takiego zmniejszenia należy unikać,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W art. 1 dyrektywy 69/169/EWG wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1, wyrażenie "40 europejskich jednostek rozliczeniowych" zastępuje się wyrażeniem "45 ECU",
b) w ust. 2, wyrażenie "20 europejskich jednostek rozliczeniowych" zastępuje się wyrażeniem "23 ECU".
Artykuł 2
W art. 1 ust. 2 tiret trzecie dyrektywy 78/1035/EWG wyrażenie "30 europejskich jednostek rozliczeniowych" zastępuje się wyrażeniem "35 ECU".
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie podejmą środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 stycznia 1982 r.
2.
Państwa Członkowskie poinformują Komisję o przepisach przyjętych w celu wykonania niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa jest skierowana do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 14 grudnia 1981 r.
uzupełniająca dyrektywy 75/362/EWG, 77/452/EWG, 78/686/EWG i 78/1026/EWG, dotyczące wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji lekarzy, pielęgniarek odpowiedzialnych za opiekę ogólną, lekarzy dentystów i lekarzy weterynarii, w odniesieniu do praw nabytych
(81/1057/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 49, 57 i 66,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: w dyrektywach 75/362/EWG [4], 77/452/EWG [5], 78/686/EWG [6] i 78/1026/EWG [7], dotyczących wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji odpowiednio lekarzy, pielęgniarek odpowiedzialnych za opiekę ogólną, lekarzy dentystów i lekarzy weterynarii, zawierających postanowienia ułatwiające skuteczne korzystanie z prawa zakładania przedsiębiorstw i swobody świadczenia usług, postanowienia odnoszące się do praw nabytych dotyczą dyplomów, świadectw i innych dokumentów poświadczających posiadane kwalifikacje lekarza, pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę ogólną, lekarza dentysty i lekarza weterynarii wydanych przez Państwa Członkowskie przed wdrożeniem powyższych dyrektyw;
postanowienia te nie mają więc zastosowania do dyplomów, świadectw i innych dokumentów poświadczających posiadane kwalifikacje i wykształcenie niespełniające podstawowych wymogów kształcenia przewidzianych w dyrektywach 75/363/EWG [8], 77/453/EWG [9], 78/687/EWG [10] i 78/1027/EWG [11], które zostało ukończone po wdrożeniu, ale rozpoczęte przed wdrożeniem wyżej wymienionych dyrektyw;
uwzględnienie tego pominięcia uważa się za celowe,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Artykuł 9 ust. 1 i 2 dyrektywy 75/362/EWG, art. 4 dyrektywy 77/452/EWG, art. 7 ust. 1 i 2 dyrektywy 78/686/EWG oraz art. 4 dyrektywy 78/1026/EWG będą miały również zastosowanie do dyplomów, świadectw i innych dokumentów poświadczających posiadane kwalifikacje i odbycie kształcenia niespełniającego wymagań przewidzianych w art. 1, 2, 3, 4 i 5 dyrektywy 75/363/EWG, art. 1 dyrektywy 77/453/EWG, w art. 1, 2 i 3 dyrektywy 78/687/EWG oraz w art. 1 dyrektywy 78/1027/EWG, jeśli zostało ono ukończone po wdrożeniu, ale rozpoczęte przed wdrożeniem wyżej wymienionych dyrektyw.
Artykuł 2
Nie później niż do dnia 30 czerwca 1982 r. Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu dostosowania przepisów krajowych do wymogów niniejszej dyrektywy.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (EWG) NR 22/81
z dnia 1 stycznia 1981 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1204/72 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania systemu dotacji w odniesieniu do nasion oleistych oraz rozporządzenie (EWG) nr 3136/78 ustanawiające szczegółowe zasady wyznaczania w drodze przetargów przywozowej opłaty wyrównawczej w przypadku oliwy z oliwek
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów1, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1917/802, w szczególności jego art. 16 ust. 6 oraz art. 27 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 1204/723, ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2924/804, i art. 1 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 3136/785, ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1037/796, ustanawiają metodę określania w różnych Państwach Członkowskich terminów złożenia wniosków o świadectwa pomocy oraz o pozwolenia na przywóz; wspomniane przepisy odpowiadają art. 6 ust. 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 193/75 z dnia 17 stycznia 1975 r. określające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz oraz świadectw o wcześniejszym wyznaczeniu refundacji w odniesieniu do produktów rolnych7, ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2471/808; w wyniku ostatnich zmian do tego ostatniego artykułu, rozporządzenia (EWG) nr 1204/72 i (EWG) nr 3136/78 powinny zostać dostosowane w taki sposób, aby zawierały odniesienie do czasu lokalnego w Brukseli;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 1204/72 otrzymuje brzmienie:
"4.
Terminy określone w rozporządzeniu ustala się według czasu belgijskiego."
2.
Artykuł 1 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 3136/78 otrzymuje brzmienie:
"4. Termin złożenia wniosków określa się na godzinę 16.00 czasu belgijskiego."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1981 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 42/81
z dnia 1 stycznia 1981 r.
upoważniające Republikę Grecką do włączenia krajowych poddziałów dla niektórych produktów rolnych do nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając Akt Przystąpienia z 1979 r., w szczególności jego art. 65 ust. 3 akapit drugi,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z art. 65 ust. 3 akapit pierwszy Aktu Przystąpienia Grecja stosuje nomenklaturę Wspólnej Taryfy Celnej od dnia 1 stycznia 1981 r. w odniesieniu do produktów objętych załącznikiem II do Traktatu; jednakże na mocy art. 65 ust. 3 akapit drugi Grecja może zostać upoważniona do włączenia istniejących krajowych poddziałów do nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej w celu dokonywania stopniowych posunięć w kierunku dostosowania do nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej lub zniesienia ceł we Wspólnocie w takim zakresie, aby nie powstawały żadne trudności w związku ze stosowaniem reguł wspólnotowych;
w odniesieniu do produktów podlegających opłatom celnym tego rodzaju upoważnienie nie stwarza żadnych trudności i jest uzasadnione tam, gdzie produkty objęte jedną podpozycją Wspólnej Taryfy Celnej podlegają różnym stawkom celnym; Grecja powinna zostać upoważniona do włączenia, w odniesieniu do wyżej wymienionych produktów, istniejących krajowych poddziałów do nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do produktów objętych załącznikiem II do Traktatu i dla których reguły wspólnotowe pociągają za sobą stosowanie opłat celnych w przywozie z państw trzecich, Republika Grecka jest upoważniona do włączenia do nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej wszelkich poddziałów krajowych, które są niezbędne w celu stopniowego dostosowywania do Taryfy lub zniesienia ceł we Wspólnocie na warunkach ustanowionych Aktem Przystąpienia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1981 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 139/81
z dnia 16 stycznia 1981 r.
określające warunki objęcia niektórych rodzajów mrożonej wołowiny i cielęciny podpozycją 02.01 A II b) 4 bb) 22 Wspólnej Taryfy Celnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Grecji [2], w szczególności jego art. 11 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 162/74 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2014/75 [4], określa warunki objęcia niektórych rodzajów mrożonej wołowiny i cielęciny podpozycją 02.01 A II a) 2 dd) 22 bbb) Wspólnej Taryfy Celnej; od czasu przyjęcia tego rozporządzenia Wspólna Taryfa Celna została zmieniona; w celu przejrzystości należy dostosować przepisy rozporządzenia (EWG) nr 162/74;
rozwój handlu wołowiną i cielęciną między Wspólnotą a państwami trzecimi doprowadził do opracowania nowych form świadectw w celu poprawy efektywności tego handlu; wydaje się właściwe, aby świadectwa autentyczności przewidziane w rozporządzeniu (EWG) nr 162/74 zostały dostosowane do świadectw dla pozostałych produktów w sektorze wołowiny i cielęciny;
produkty objęte podpozycją 02.01 A II b) 4 bb) 22 Wspólnej Taryfy Celnej zostały określone w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 586/77 [5], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 882/79 [6];
przepisy niniejszego rozporządzenia nie naruszają przepisów prawa wspólnotowego przyjętego w odniesieniu do prawodawstwa w dziedzinie weterynarii oraz prawodawstwa w dziedzinie środków spożywczych, w celu ochrony zdrowia ludzi i zwierząt oraz zapobiegania fałszerstwom i nadużyciom finansowym;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Objęcie mięsa mrożonego z państw trzecich podpozycją 02.01 A II b) 4 bb) 22 Wspólnej Taryfy Celnej (rozbratel, karkówka, łopatka i mostek) wymaga wystawienia świadectwa autentyczności spełniającego wymogi określone w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 2
1.
Świadectwo autentyczności jest wydawane na formularzu, którego wzór jest zamieszczony w załączniku I.
Wymiary tego formularza wynoszą około 210 x 297 mm.
Stosuje się biały papier o gramaturze przynajmniej 40 gramów na metr kwadratowy.
2.
Formularze są drukowane i wypełniane w jednym z języków urzędowych Wspólnoty. Formularze mogą być także drukowane i wypełniane w języku urzędowym lub w jednym z języków urzędowych kraju wywozu.
3.
Formularze wypełnia się pismem maszynowym lub odręcznie.
W tym ostatnim przypadku stosuje się atrament i litery drukowane.
4.
Każde świadectwo autentyczności oznaczone jest odrębnym numerem seryjnym, nadawanym przez agencję wydającą świadectwo, określoną w art. 4.
Artykuł 3
Świadectwo przedkłada się, w załączeniu do odpowiedniego produktu, organom celnym przywożącego Państwa Członkowskiego w okresie trzech miesięcy od dnia wydania świadectwa.
Artykuł 4
1.
Świadectwo autentyczności jest ważne tylko wówczas, gdy jest należycie wypełnione i potwierdzone, zgodnie z instrukcją określoną w załączniku I, przez agencję wydającą świadectwo, znajdującą się w wykazie zawartym w załączniku II.
2.
Świadectwo autentyczności uważa się za należycie potwierdzone, jeśli określa miejsce i datę wystawienia oraz posiada pieczęć agencji wydającej świadectwo i podpis osoby lub osób upoważnionych do podpisywania świadectw.
Pieczęć może zostać zastąpiona znakiem drukowanym.
Artykuł 5
1.
Agencja wydająca świadectwo, znajdująca się w wykazie zawartym w załączniku II, musi:
a) być uznana jako agencja wydająca świadectwo przez kraj wywozu;
b) przeprowadzać weryfikację danych szczegółowych znajdujących się na świadectwie autentyczności;
c) dostarczać na żądanie Komisji i Państw Członkowskich informacje umożliwiające ocenę danych szczegółowych znajdujących się na świadectwach autentyczności.
2.
Wykaz jest korygowany, jeśli warunek określony w ust. 1 lit. a) przestaje być spełniany lub jeśli agencja wydająca świadectwo nie spełnia jednego ze spoczywających na niej zobowiązań.
Artykuł 6
Rozporządzenie (EWG) nr 162/74 traci moc.
Jednakże świadectwa wystawione zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 162/74 pozostają ważne do dnia 30 czerwca 1981 r.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 348/81
z dnia 20 stycznia 1981 r.
w sprawie wspólnych zasad przy przywozie wielorybów lub innych produktów otrzymywanych z waleni
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [1], ostatnio zmienione przez rozporządzenie (EWG) nr 1917/80 [2], w szczególności jego art. 3 ust. 1,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 827/68 z dnia 28 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku niektórych produktów wymienionych w załączniku II do Traktatu [3], ostatnio zmienione przez rozporządzenie (EWG) nr 1117/78 [4], w szczególności jego art. 2 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji [5],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [6],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [7],
a także mając na uwadze, co następuje: ochrona gatunku waleni wymaga środków, które ograniczą handel międzynarodowy; powinny to być środki podjęte na poziomie wspólnotowym oraz jednocześnie szanujące zobowiązania międzynarodowe Wspólnoty;
do czasu przyjęcia na poziomie Wspólnoty bardziej ogólnych środków dotyczących nadzoru nad handlem gatunkami dzikiej fauny i flory przywóz głównych produktów otrzymywanych z wielorybów lub innych waleni powinien podlegać, na początkowym etapie, pozwoleniom na przywóz, podczas gdy możliwość poszerzenia wykazu powyższych produktów jest również zastrzeżona; w celu wyjaśnienia sytuacji może okazać się pożyteczne odnotowanie, że do czasu takiego ewentualnego poszerzenia Państwa Członkowskie nadal są właściwe do podejmowania, zgodnie z Traktatem, środków dla ochrony gatunków w odniesieniu do przywozu produktów nieobjętych niniejszym rozporządzeniem; właściwe organy nie powinny wydawać takich zezwoleń, o ile nie upewnią się, że dane produkty nie będą wykorzystywane do celów handlowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Od dnia 1 stycznia 1982 r. wprowadzanie do Wspólnoty produktów wymienionych w Załączniku uzależnione jest od przedstawienia pozwolenia na przywóz.
Pozwolenia takie nie będą wydawane w odniesieniu do produktów wykorzystywanych do celów handlowych.
2.
Państwa Członkowskie notyfikują Komisji przed dniem 1 lipca 1981 r. nazwy i adresy organów właściwych do wydawania pozwoleń na przywóz, określonych w ust. 1.
Komisja niezwłocznie poinformuje o tym inne Państwa Członkowskie.
Artykuł 2
1.
Ustanawia się Komitet ds. Produktów Otrzymywanych z Waleni, zwany dalej "Komitetem", składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, z przedstawicielem Komisji jako przewodniczącym.
Komitet przyjmuje swój regulamin.
Może on badać wszelkie kwestie odnoszące się do stosowania niniejszego rozporządzenia, w tym kwestie kontroli, przekazywane mu przez jego przewodniczącego zarówno z jego własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
2.
W celu wykonania niniejszego rozporządzenia przyjmuje się następującą procedurę:
a) Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt przepisów, jakie mają zostać przyjęte.
Komitet przedstawia opinię na temat projektu w terminie określonym przez przewodniczącego, mając na uwadze stopień pilności sprawy.
Decyzje podejmowane są większością 45 głosów, głosy Państw Członkowskich są ważone zgodnie z art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
b) Komisja przyjmuje proponowane przepisy, jeśli są one zgodne z opinią Komitetu.
c) Jeśli proponowane przepisy nie są zgodne z opinią Komitetu lub takiej opinii nie wydano, Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie projekt dotyczący przepisów, które należy przyjąć.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
Jeśli w ciągu trzech miesięcy od przekazania projektu Radzie Rada nie podejmie decyzji, proponowane przepisy są przyjmowane przez Komisję.
Artykuł 3
1.
W możliwie najkrótszym czasie Komisja przedkłada Radzie sprawozdanie na temat tego, czy lista produktów w Załączniku do niniejszego rozporządzenia powinna zostać poszerzona, oraz na temat możliwości nadzoru przestrzegania jego przepisów, wraz z propozycjami, w zależności od sytuacji.
2.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, na wniosek Komisji może zdecydować o poszerzeniu wykazu określonego w ust. 1.
3.
W oczekiwaniu na taką decyzję Państwa Członkowskie mogą podjąć, zgodnie z Traktatem, środki dotyczące produktów otrzymywanych z wielorybów lub innych waleni nieobjętych niniejszym rozporządzeniem dla ochrony tych gatunków.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 551/81
z dnia 25 lutego 1981 r.
w sprawie klasyfikacji towarów objętych podpozycją 90.07 A Wspólnej Taryfy Celnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 97/69 z dnia 16 stycznia 1969 r. w sprawie środków, jakie należy podjąć w celu jednolitego stosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 280/77 [2], w szczególności jego art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej należy ustanowić przepisy dotyczące klasyfikacji urządzeń do przenoszenia na mikrofilm informacji zapisanych na taśmie magnetycznej, składających się z:
- magnetofonu do odtwarzania taśmy magnetycznej,
- jednostki przetwarzającej do transkrypcji danych zapisanych na taśmie na czytelne znaki do wyświetlenia na monitorze kineskopowym i do kontroli obsługi aparatu i oświetlenia błyskowego, które używane są do fotografowania tych znaków.
Jeżeli jest to potrzebne, ta część operacji może być wykonywana przez centralną jednostkę przetwarzającą maszyny do automatycznego przetwarzania danych zamiast przez jednostkę przetwarzającą, która stanowi część urządzenia,
- monitora kineskopowego do wyświetlania znaków,
- urządzenia oświetlenia błyskowego,
- aparatu do fotografowania znaków na mikrofilmie,
- jednostki do wywoływania i drukowania filmu w formie mikrofisz;
Wspólna Taryfa Celna, załączona do rozporządzenia Rady (EWG) nr 950/68 [3], zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3324/80 [4], w pozycji nr 84.53 zawiera maszyny do automatycznego przetwarzania danych i ich jednostki oraz inne maszyny do przetwarzania danych, w pozycji nr 84.54 inne maszyny biurowe, w pozycji nr 90.07 aparaty fotograficzne, w pozycji nr 90.10 urządzenia i sprzęt używane w laboratoriach fotograficznych, nieujęte w żadnej pozycji rozdziału 90;
te pozycje są odpowiednie dla klasyfikacji wyżej wymienionych urządzeń, które spełniają trzy funkcje: przetwarzania danych, fotografowania i wywoływania filmu;
pozycja nr 84.53 nie obejmuje urządzeń, w skład których wchodzi maszyna do automatycznego przetwarzania danych lub które pracują w połączeniu z taką maszyną, a także które spełniają określone funkcje; jednostka przetwarzająca w wyżej wymienionych urządzeniach nie może być uznana za ich zasadniczy element, ponieważ nie może być nawet użyta podczas ich eksploatacji, a zamiast niej jest wykorzystywana główna jednostka przetwarzająca maszyny do automatycznego przetwarzania danych;
w każdym przypadku sekcja XVI, która obejmuje pozycje nr 84.53 i 84.54, nie ujmuje artykułów zaliczonych do rozdziału 90;
pozycja nr 90.07 zawiera aparaty do kopiowania dokumentów, w tym te zapisujące na mikrofilmach oraz te, w których naświetlanie i wywoływanie odbywa się automatycznie; podobnie aparaty do kopiowania i zapisywania na mikrofilmach muszą być klasyfikowane pod pozycją 90.07; wyżej wymienione urządzenia zawierają aparaty, które stanowią ich zasadniczy element;
zgodnie z ogólną regułą A 3 b) interpretacji nomenklatury wyżej wymienione urządzenia muszą być klasyfikowane pod pozycją 90.07 jako będące zasadniczo aparatami fotograficznymi;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są w zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Urządzenia do przenoszenia na mikrofilm informacji zapisanych na taśmie magnetycznej, składające się z:
- magnetofonu do odtwarzania taśmy magnetycznej,
- jednostki przetwarzającej do transkrypcji danych zapisanych na taśmie na czytelne znaki do wyświetlenia na monitorze kineskopowym i do kontroli obsługi aparatu i oświetlenia błyskowego, które używane są do fotografowania tych znaków.
Jeżeli jest to potrzebne, ta część operacji może być wykonywana przez centralną jednostkę przetwarzającą maszyny do automatycznego przetwarzania danych, zamiast przez jednostkę przetwarzającą, która stanowi część urządzenia,
- monitora kineskopowego do wyświetlania znaków,
- urządzenia oświetlenia błyskowego,
- aparatu do fotografowania znaków na mikrofilmie,
- jednostki do wywoływania i drukowania filmu w formie mikrofisz,
są klasyfikowane we Wspólnej Taryfie Celnej pod podpozycją:
90.07. Aparaty fotograficzne, fotograficzne urządzenia błyskowe i żarówki błyskowe inne niż lampy wyładowcze z pozycji nr 85.20:
A. Aparaty fotograficzne.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 654/81
z dnia 10 marca 1981 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3179/78 dotyczące zawarcia przez Europejską Wspólnotę Gospodarczą Konwencji o przyszłej wielostronnej współpracy w rybołówstwie na północno-zachodnim Atlantyku
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
Wspólnota, na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 3179/78 [2], zatwierdziła Konwencję o przyszłej wielostronnej współpracy w rybołówstwie na północno-zachodnim Atlantyku;
dnia 7 czerwca 1979 r.
Rada Ogólna Organizacji Rybołówstwa Północno-Zachodniego Atlantyku przyjęła z mocą od dnia 1 stycznia 1980 r., zmiany w załączniku III do Konwencji o przyszłej wielostronnej współpracy w rybołówstwie na północno-zachodnim Atlantyku, zgodnie z art. XX ust. 2 tej samej Konwencji, które dotyczą wyznaczenia granicy między statystycznymi podobszarami, które obejmują wody między zachodnim wybrzeżem Grenlandii a wybrzeżem Kanady;
tekst Konwencji został w konsekwencji zmieniony rozporządzeniem (EWG) nr 653/80 [3], jednakże stosowanie tego rozporządzenia zostało ograniczone do dnia 31 grudnia 1980 r., ponieważ było ono przyjęte jako środek tymczasowy na podstawie art. 103 Traktatu;
należy zatem wprowadzić ostateczne zmiany do rozporządzenia (EWG) nr 3179/78,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ustęp 1 lit. a) i ust. 2 lit. a) załącznika III do Konwencji o przyszłej wielostronnej współpracy w rybołówstwie na północno-zachodnim Atlantyku, opublikowanej w Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 3179/78, zostają zmienione zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Rozporządzenie (EWG) nr 653/80 traci moc.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 1208/81
z dnia 28 kwietnia 1981 r.
ustalające wspólnotową skalę klasyfikacji tusz dorosłego bydła
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], zmienione Aktem Przystąpienia z 1979 r.,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1358/80 z dnia 5 czerwca 1980 r. ustalające cenę orientacyjną i cenę interwencyjną dorosłego bydła na rok gospodarczy 1980/81 i wprowadzające wspólnotową skalę klasyfikacji tusz dorosłego bydła [2], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 1358/80 przewiduje, że wspólnotowa skala klasyfikacji tusz dorosłego bydła powinna być stosowana po cenach notowanych i interwencyjnych w sektorze wołowiny i cielęciny;
klasyfikacja musi być dokonana na podstawie pokroju oraz okrywy tłuszczowej; kombinacje tych dwóch kryteriów umożliwiają podział tusz dorosłego bydła na klasy; tak sklasyfikowane tusze muszą być zidentyfikowane;
w celu zapewnienia jednolitego stosowania tego rozporządzenia we Wspólnocie należy określić przepisy w sprawie kontroli na miejscu dokonywanych przez wspólnotowy komitet kontrolny;
biorąc pod uwagę problemy praktyczne, które wynikają z wprowadzenia wspólnotowej skali klasyfikacji w Państwach Członkowskich, konieczne jest jej stopniowe zastosowanie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia wspólnotową skalę klasyfikacji tusz dorosłego bydła.
Artykuł 2
1.
Do celów niniejszego rozporządzenia mają zastosowanie następujące definicje:
a) tusza: tułów ubitego zwierzęcia po wykrwawieniu, wypatroszeniu, zdjęciu skóry, przedstawiona:
- bez głowy i nóg, głowa jest oddzielona od tuszy w stawie szczytowo-potylicznym, a nogi są zerwane w stawie nadgarstkowo-śródręcznym lub stępowo-śródstopowym,
- bez narządów mieszczących się w klatce piersiowej i jamie brzusznej, z nerkami lub bez, bez tłuszczu okołonerkowego i tłuszczu miednicznego,
- bez narządów rozrodczych i przylegających mięśni oraz, w przypadku samic, bez tłuszczu wymienia lub sutka;
b) półtusza: produkt otrzymany poprzez podzielenie tuszy określonej w lit. a) symetrycznie poprzez środek każdego kręgu karkowego, grzbietowego, lędźwiowego i krzyżowego oraz przez środek mostka i spojenie kulszowo-łonowe.
2.
Ponadto, w celu ustalenia cen rynkowych, tusza jest przedstawiona bez usunięcia tłuszczu zewnętrznego:
- bez nerek, tłuszczu okołonerkowego lub tłuszczu miednicznego,
- bez przepony,
- bez ogona,
- bez rdzenia kręgowego,
- bez tłuszczu mosznowego,
- bez tłuszczu na zrazowej wewnętrznej,
- bez żył szyjnych i przyległego tłuszczu,
szyja odcięta zgodnie z wymaganiami weterynaryjnymi.
Jednakże Państwa Członkowskie są uprawnione do akceptowania różnych prezentacji, kiedy ta prezentacja wzorcowa nie jest stosowana.
W takich wypadkach dostosowania konieczne w celu przejścia od tych prezentacji do prezentacji wzorcowej są określane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 27 rozporządzenia (EWG) nr 805/68.
Artykuł 3
1.
Tusze dorosłego bydła są podzielone na następujące kategorie:
- tusze niewykastrowanych młodych samców do lat dwóch,
- tusze innych niewykastrowanych samców,
- tusze wykastrowanych samców,
- tusze samic, które się cieliły,
- tusze innych samic.
Dla rozróżnienia kategorii tuszy określa się kryteria zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 27 rozporządzenia (EWG) nr 805/68.
2.
Tusze dorosłego bydła są klasyfikowane przez oszacowanie kolejno:
a) pokroju,
b) okrywy tłuszczowej,
jak określono odpowiednio w załącznikach I i II.
Państwa Członkowskie mają prawo nie brać pod uwagę, jako dodatkowego kryterium, rozwoju mięśni dla pokroju tusz.
Państwa Członkowskie, które zamierzają użyć tego uprawnienia, powiadamiają Komisję i inne Państwa Członkowskie.
3.
Państwa Członkowskie są uprawnione do dokonania dalszego podziału każdej z klas przedstawionych w załącznikach I i II, na maksymalnie trzy podklasy.
Artykuł 4
1.
Tusze lub półtusze są klasyfikowane tak szybko, jak to możliwe po uboju, i taka klasyfikacja jest przeprowadzana w samej rzeźni.
2.
Sklasyfikowane tusze lub półtusze są identyfikowane.
3.
Przed identyfikacją poprzez znakowanie Państwa Członkowskie są uprawnione do usunięcia zewnętrznego tłuszczu z tuszy lub półtuszy, jeśli jest to uzasadnione okrywą tłuszczową.
Warunki, w których usunięcie zewnętrznego tłuszczu jest stosowane, są określane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 27 rozporządzenia (EWG) nr 805/68.
Artykuł 5
Wspólnotowy komitet kontrolny, składający się z ekspertów Komisji i ekspertów wyznaczonych przez Państwa Członkowskie, przeprowadza kontrolę na miejscu.
Komitet przedkłada Komisji raport o przeprowadzonych kontrolach.
Komisja, w odpowiednim przypadku, podejmuje środki konieczne do zapewnienia, że klasyfikacja została przeprowadzona w sposób jednolity.
Kontrole te są przeprowadzane w imieniu Wspólnoty, która ponosi wynikające stąd koszty.
Szczegółowe zasady stosowania tego artykułu są przyjęte zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 27 rozporządzenia (EWG) nr 805/68.
Artykuł 6
Dodatkowe przepisy określające definicję klas pokroju i okrywy tłuszczowej są przyjęte zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 27 rozporządzenia (EWG) nr 805/68 przed 30 czerwca 1981 r.
Komisja, przed 31 grudnia 1981 r., przedkłada Radzie raport dotyczący problemów powstających podczas wprowadzania w różnych Państwach Członkowskich wspólnotowej skali, szczególnie dotyczącej zastosowania przepisów art. 3 ust. 2 akapit drugi.
Rada, stanowiąc na wniosek Komisji, w świetle przedstawionego raportu, przed 31 marca 1982 r., podejmuje decyzję o dniu, od którego ustanowienie cen rynkowych i zastosowanie środków interwencji są przeprowadzane na podstawie wspólnotowej skali.
Do dnia zastosowania ustalonych cen rynkowych tabele cen są formułowane na analogicznej podstawie; po pierwsze, zgodnie z bieżąco stosowanymi przepisami wspólnotowymi i krajowymi, i po drugie, na podstawie metod administracyjnych, które są stopniowo formułowane zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie na początku roku gospodarczego 1981/82.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komidji (EWG) NR 1292/81
z dnia 12 maja 1981 r.
ustanawiające normy jakości porów, oberżyn i cukinii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1035/72 z dnia 18 maja 1972 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1116/81 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 1208/79 [3] oraz rozporządzenie (EWG) nr 1315/80 [4] dodały odpowiednio pory i oberżyny oraz cukinie do załącznika I do rozporządzenia (EWG) nr 1035/72, wymieniając produkty na dostawę jako świeże dla konsumenta, które to produkty objęte są normami jakości;
w związku z tym, konieczne jest określenie norm jakości dla tych produktów;
normy mają być stosowane na wszystkich etapach wprowadzania do obrotu; transport na dużą odległość, składowanie przez pewien okres czasu lub różne działania związane z przenoszeniem, którym poddawane są produkty, mogą spowodować zepsucie ze względu na rozwój biologiczny produktów lub ich tendencję do psucia się; dlatego, należy wziąć pod uwagę psucie się podczas stosowania norm na wszystkich etapach wprowadzania do obrotu następującego po wysyłce;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Normy jakości porów (podpozycja ex 07.01 IJ Wspólnej Taryfy Celnej) oraz oberżyn i cukinii (podpozycja ex 07.01 T Wspólnej Taryfy Celnej) są określone odpowiednio w załącznikach I, II i III do niniejszego rozporządzenia.
2.
Normy te stosuje się na wszystkich etapach wprowadzania do obrotu, na warunkach określonych w rozporządzeniu (EWG) nr 1035/72.
Jednakże, na etapach po wysyłce, produkt może wykazywać, w stosunku do zalecanych norm:
- małą świeżość i napęcznienie, i/lub
- niewielkie zepsucie w związku z jego rozwojem i tendencją do psucia się.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1390/81
z dnia 12 maja 1981 r.
rozszerzające zakres stosowania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie na osoby prowadzące działalność na własny rachunek oraz członków ich rodzin
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 2, 7, 51 i 235,
uwzględniając wniosek Komisji, sporządzony po konsultacji z Komisją Administracyjną ds. Zabezpieczenia Społecznego Pracowników Migrujących [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: w celu osiągnięcia swobodnego przepływu pracowników oraz zniesienia przeszkód, które mogłyby w sferze zabezpieczenia społecznego wyniknąć ze stosowania jedynie ustawodawstw krajowych, Rada przyjęła, na podstawie art. 51 Traktatu, rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 196/81 [5] ustalającym zasady koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego dla pracowników najemnych;
swobodny przepływ osób, który jest jednym z podstawowych założeń Wspólnoty, nie ogranicza się do pracowników najemnych, ale także rozszerzony jest obejmując osoby prowadzące działalność na własny rachunek w ramach swobody przedsiębiorczości oraz świadczenia usług;
koordynacja systemów zabezpieczenia społecznego stosowanych wobec osób prowadzących działalność na własny rachunek jest niezbędna w celu osiągnięcia jednego z celów Wspólnoty; Traktat nie przewiduje niezbędnych, szczególnych kompetencji w tym celu;
zgodnie z Traktatem wszelka dyskryminacja ze względu na obywatelstwo w odniesieniu do przedsiębiorczości i świadczenia usług została zabroniona od zakończenia okresu przejściowego;
w sferze zabezpieczenia społecznego stosowanie jedynie ustawodawstw krajowych nie zapewniłoby wystarczającej ochrony osób prowadzących działalność na własny rachunek i przemieszczających się we Wspólnocie, w celu zapewnienia całkowitej swobody przedsiębiorczości oraz świadczenia usług, systemy zabezpieczenia społecznego dla osób prowadzących działalność na własny rachunek powinny być skoordynowane;
rozporządzenie (EWG) nr 1408/71, chociaż stosuje się do pracowników najemnych, już obejmuje niektóre kategorie osób prowadzących działalność na własny rachunek; ze względów słuszności, właściwym byłoby stosowanie, w możliwie największym zakresie, tych samych zasad, jakie ustalono dla pracowników najemnych, w odniesieniu do osób prowadzących działalność na własny rachunek;
istnieją podstawy do dokonania niezbędnych dostosowań do rozporządzenia (EWG) nr 1408/71, aby umożliwić stosowanie przepisów tego rozporządzenia w stosunku do osób prowadzących działalność na własny rachunek oraz ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w możliwie największym stopniu zgodnym z charakterem ich pracy oraz specyfiką systemów zabezpieczenia społecznego, które ich dotyczą;
dostosowania, jakie należy uczynić w rozporządzeniu (EWG) nr 1408/71, wymagają dostosowania niektórych załączników do tego rozporządzenia;
w szczególności niezbędnym jest zastrzeżenie w Załączniku, co oznaczają pojęcia "pracownik najemny" oraz "osoba prowadząca działalność na własny rachunek", wprowadzone rozporządzeniem (EWG) nr 1408/71, gdy dana osoba jest ubezpieczona według systemu zabezpieczenia społecznego stosowanego do wszystkich osób mających miejsce zamieszkania lub niektórych ich kategorii, bądź całej czynnej zawodowo ludności Państwa Członkowskiego; rozsądniejszym wydaje się zdefiniowanie tychże pojęć oraz pojęcia "członek rodziny" w osobnym Załączniku; dalsze dwa załączniki są potrzebne w celu wskazania szczególnych ustaleń dotyczących osób prowadzących działalność na własny rachunek wyłączonych z zakresu rozporządzenia, jak też z powodu okoliczności, w których dana osoba podlega jednocześnie przepisom prawnym dwóch Państw Członkowskich,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1408/71 wprowadza się następujące zmiany:
1.
Tytuł otrzymuje brzmienie:
"ROZPORZĄDZENIE RADY (EWG) NR 1408/71
z dnia 14 czerwca 1971 r.
w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie"
.
2.
W art. 1:
a) litera a) i b) otrzymują brzmienie:
"a) "pracownik najemny" oraz "osoba prowadząca działalność na własny rachunek" oznaczają odpowiednio każdą osobę:
i) która jest ubezpieczona z tytułu ubezpieczenia obowiązkowego albo fakultatywnego kontynuowanego na wypadek jednego albo kilku ryzyk, odpowiadających działom systemu zabezpieczenia społecznego, które stosuje się do pracowników najemnych lub osób prowadzących działalność na własny rachunek;
ii) która jest ubezpieczona obowiązkowo na wypadek jednego albo kilku ryzyk, odpowiadających działom systemu, do których stosuje się niniejsze rozporządzenie, w ramach systemu zabezpieczenia społecznego stosowanego do wszystkich mieszkańców lub dla ogółu ludności czynnej zawodowo, jeżeli ta osoba:
- może być określona jako pracownik najemny lub osoba prowadzącą działalność na własny rachunek ze względu na sposób zarządzania albo finansowania tego systemu, lub
- nie spełniając tych kryteriów, jest ubezpieczona z tytułu ubezpieczenia obowiązkowego lub fakultatywnego kontynuowanego na wypadek innych ryzyk, określonych w załączniku I, w ramach systemu ustanowionego na rzecz pracowników najemnych i osób prowadzących działalność na własny rachunek lub w ramach systemu określonego w iii) lub, w przypadku braku takiego systemu w danym Państwie Członkowskim, jeżeli osoba ta spełnia kryteria definicji podanej w załączniku I;
iii) która jest ubezpieczona obowiązkowo na wypadek kilku ryzyk odpowiadających działom systemu zabezpieczenia społecznego, do których stosuje się niniejsze rozporządzenie, w ramach standardowego systemu zabezpieczenia społecznego dla ogółu ludności wiejskiej, zgodnie z kryteriami określonymi w załączniku I;
iv) która jest ubezpieczona dobrowolnie na wypadek jednego lub kilku ryzyk odpowiadających działom, do których stosuje się niniejsze rozporządzenie, w ramach systemu zabezpieczenia społecznego Państwa Członkowskiego, dla pracowników najemnych i osób prowadzących działalność na własny rachunek lub wszystkich mieszkańców albo niektórych grup mieszkańców:
- jeżeli osoba ta jest zatrudniona lub prowadzi działalność na własny rachunek, lub
- jeżeli osoba ta była uprzednio obowiązkowo ubezpieczona na wypadek tego samego ryzyka w ramach systemu dla pracowników najemnych lub osób prowadzących działalność na własny rachunek w tym samym Państwie Członkowskim;
b) określenie "pracownik przygraniczny" oznacza pracownika najemnego lub osobę prowadzącą działalność na własny rachunek, prowadzącą swoją działalność zawodową na terytorium jednego Państwa Członkowskiego i zamieszkującą na terytorium innego Państwa Członkowskiego, do którego powraca każdego dnia lub przynajmniej raz w tygodniu; jednakże pracownik przygraniczny oddelegowany do jakiegokolwiek miejsca na terytorium tego samego lub innego Państwa Członkowskiego przez przedsiębiorstwo, w którym jest zwykle zatrudniony lub który świadczy usługi na terytorium tego samego lub innego Państwa Członkowskiego, utrzymuje status pracownika przygranicznego przez okres nieprzekraczający czterech miesięcy, nawet jeżeli w tym czasie nie może powracać każdego dnia lub co najmniej raz w tygodniu do miejsca swojego zamieszkania;"
b) w lit. c), w wierszu pierwszym wyrazy "pracownika" zastępuje się wyrazami "każdego pracownika najemnego";
c) litera f) otrzymuje brzmienie:
"f) określenie "członek rodziny" oznacza każdą osobę określoną lub uznaną za członka rodziny lub określoną jako członek gospodarstwa domowego przez ustawodawstwo, na mocy którego udzielane są świadczenia lub w przypadkach, określonych w art. 22 ust. 1 lit. a) i w art. 31, przez ustawodawstwo Państwa Członkowskiego, na którego terytorium ta osoba zamieszkuje; jednakże jeżeli to ustawodawstwo uznaje za członka rodziny lub członka gospodarstwa domowego jedynie osoby wspólnie zamieszkujące i gospodarujące z pracownikiem najemnym lub osobą prowadzącą działalność na własny rachunek, warunek ten uważa się za ukończony, jeżeli osoba, o której mowa, pozostaje głównie na utrzymaniu tej osoby.
Jeżeli ustawodawstwo Państwa Członkowskiego dotyczące świadczeń rzeczowych z tytułu choroby lub macierzyństwa nie pozwalają na rozróżnienie członków rodziny od innych osób, do których stosuje się to ustawodawstwo, określenie "członek rodziny" ma znaczenie podane w załączniku I;"
d) w lit. g), w wierszu szóstym i ósmym wyrazy "zmarłym pracownikiem" zastępuje się wyrazem "zmarłym";
e) w lit. j) po akapicie ostatnim dodaje się akapit w brzmieniu:
"Określenie "ustawodawstwo" nie obejmuje także przepisów dotyczących systemów szczególnych dla osób prowadzących działalność na własny rachunek, których tworzenie pozostawiono do inicjatywy osób zainteresowanych, lub których stosowanie jest ograniczone do określonej części terytorium danego Państwa Członkowskiego, niezależnie od tego, czy władze określiły je jako obowiązkowe lub rozszerzyły ich zakres.
Te szczególne systemy, o których mowa określone są w załączniku II;"
f) w lit. r), w wierszu pierwszym i drugim wyrazy "okresy składkowe lub zatrudnienia" zastępuje się wyrazami "okresy składkowe lub okresy zatrudnienia albo prowadzenia działalności na własny rachunek";
g) litera s) otrzymuje brzmienie:
"s) określenie "okresy zatrudnienia" i "okresy prowadzenia działalności na własny rachunek" oznaczają okresy składkowe lub okresy zatrudnienia albo prowadzenia działalności na własny rachunek, jak je określa lub uznaje za okresy ubezpieczenia ustawodawstwo, w ramach którego zostały ukończone lub uznane za ukończone, jak również wszelkie okresy zrównane, o ile są uznane przez dane ustawodawstwo za równorzędne z okresami ubezpieczenia;"
h) w lit. u) i), w wierszu ostatnim wyrazy "załącznik I" zastępuje się wyrazami "załącznik II".
3.
W art. 2:
a) w ust. 1 w wierszu pierwszym wyrazy "do pracowników" zastępuje się wyrazami "do pracowników najemnych lub osób prowadzących działalność na własny rachunek";
b) ustęp 2:
- w wierszu 2 wyraz "pracownikach" zastępuje się wyrazami "pracownikach najemnych lub osobach prowadzących działalność na własny rachunek",
- w wierszu 4 wyrazy "tych pracowników" zastępuje się wyrazami "tych pracowników najemnych lub osób prowadzących działalność na własny rachunek".
4.
W art. 3 ust. 3 w wierszu pierwszym "załącznik II" otrzymuje brzmienie "załącznik III".
5.
W art. 7 ust. 2 lit. c) w wierszu ostatnim "w załączniku II" otrzymuje brzmienie "w załączniku III".
6.
Artykuł 9 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Ustawodawstwa danego Państwa Członkowskiego, uzależniającego objęcie ubezpieczeniem dobrowolnym lub fakultatywnym kontynuowanym od zamieszkiwania na terytorium tego państwa, nie stosuje się do osób zamieszkujących terytorium innego Państwa Członkowskiego, pod warunkiem że w jakimkolwiek okresie w przebiegu swojej pracy zawodowej podlegały ustawodawstwu pierwszego Państwa Członkowskiego jako pracownicy najemni lub osoby prowadzące działalność na własny rachunek."
7.
W art. 10 ust. 2 w wierszu szóstym wyrazy "jako pracownik" zastępuje się wyrazami "jako pracownik najemny lub osoba prowadząca działalność na własny rachunek".
8.
Artykuł 13 oraz 14 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 13
Zasady ogólne:
1.
Z zastrzeżeniem art. 14c, osoby, do których stosuje się niniejsze rozporządzenie, podlegają wyłącznie ustawodawstwu jednego Państwa Członkowskiego.
Przepisy niniejszego tytułu określają ustawodawstwo właściwe.
2.
Z zastrzeżeniem przepisów art. 14-17:
a) pracownik najemny zatrudniony na terytorium jednego Państwa Członkowskiego podlega ustawodawstwu tego państwa, nawet jeżeli zamieszkuje na terytorium innego Państwa Członkowskiego lub jeżeli przedsiębiorstwo lub pracodawca, który go zatrudnia ma swoją zarejestrowaną siedzibę lub miejsce prowadzenia działalności na terytorium innego Państwa Członkowskiego;
b) osoba prowadząca działalność na własny rachunek na terytorium jednego Państwa Członkowskiego podlega ustawodawstwu tego państwa, nawet jeżeli zamieszkuje na terytorium innego Państwa Członkowskiego;
c) osoba, zatrudniona na statku pływającym pod banderą Państwa Członkowskiego, podlega ustawodawstwu tego państwa;
d) urzędnicy służby cywilnej i personel równorzędny podlegają ustawodawstwu Państwa Członkowskiego, którego administracja ich zatrudnia;
e) osoba powołana do służby w siłach zbrojnych lub służby cywilnej Państwa Członkowskiego podlega ustawodawstwu tego państwa.
Jeżeli uprawnienia wynikające z tego ustawodawstwa są uzależnione od ukończenia okresów ubezpieczenia przed rozpoczęciem służby w siłach zbrojnych lub do służby cywilnej, lub po zwolnieniu ze służby w siłach zbrojnych lub ze służby cywilnej, uwzględnia się okresy ubezpieczenia ukończone z uwzględnieniem ustawodawstwa jakiegokolwiek innego Państwa Członkowskiego w niezbędnym zakresie, tak jakby były ukończone z uwzględnieniem ustawodawstwa pierwszego Państwa.
Pracownik najemny lub osoba prowadząca działalność na własny rachunek powołani do służby w siłach zbrojnych lub w służbie cywilnej zachowują status pracownika najemnego lub osoby prowadzącej działalność na własny rachunek.
Artykuł 14
Zasady szczególne stosowane do osób innych niż marynarze, wykonujących pracę za wynagrodzeniem
Artykuł 13 ust. 2 lit. a) stosuje się z zastrzeżeniem następujących wyjątków i okoliczności:
1. a) Pracownik najemny zatrudniony na terytorium Państwa Członkowskiego przez przedsiębiorstwo, w którym jest zwykle zatrudniony i przez które został skierowany do wykonywania pracy na terytorium innego Państwa Członkowskiego podlega nadal ustawodawstwu pierwszego Państwa Członkowskiego, pod warunkiem że przewidywany okres wykonywania tej pracy nie przekracza dwunastu miesięcy i że nie został on skierowany w miejsce innej osoby, której okres skierowania upłynął.
b) Jeżeli praca przedłuża się poza początkowo zakładany okres, z powodu nie dających się przewidzieć okoliczności, i przekracza dwanaście miesięcy, ustawodawstwo pierwszego Państwa Członkowskiego stosuje się nadal, aż do zakończenia pracy, pod warunkiem że wyrazi na to zgodę właściwa władza Państwa Członkowskiego, na którego terytorium zainteresowany jest skierowany lub organ przez tę władzę wyznaczony; o zgodę należy wystąpić przed upływem początkowego okresu dwunastu miesięcy.
Jednakże zgody tej nie można udzielić na okres dłuższy niż dwanaście miesięcy.
2.
Osoba zwykle zatrudniona na terytorium dwóch lub więcej Państw Członkowskich podlega ustawodawstwu określonemu w następujący sposób:
a) Osoba, która stanowi część personelu drogowego lub latającego, która jest zatrudniona w przedsiębiorstwie wykonującym, na własny lub cudzy rachunek, międzynarodowe przewozy osób i rzeczy koleją, drogą lądową, powietrzną lub wodną śródlądową, mającym swoją zarejestrowaną siedzibę lub miejsce prowadzenia działalności na terytorium Państwa Członkowskiego, podlega ustawodawstwu tego Państwa Członkowskiego, z następującymi ograniczeniami:
i) osoba zatrudniona w oddziale lub w stałym przedstawicielstwie, które przedsiębiorstwo posiada na terytorium Państwa Członkowskiego, innego niż to, w którym ma swoją zarejestrowaną siedzibę lub miejsce prowadzenia działalności, podlega ustawodawstwu Państwa Członkowskiego, na terytorium którego znajduje się oddział lub stałe przedstawicielstwo;
ii) jeżeli osoba jest zatrudniona w przeważającej mierze na terytorium Państwa Członkowskiego, w którym zamieszkuje, podlega ustawodawstwu tego Państwa, nawet jeżeli zatrudniające ją przedsiębiorstwo nie posiada zarejestrowanej siedziby, miejsca prowadzenia działalności, oddziału, ani stałego przedstawicielstwa na tym terytorium;
b) Osoba inna niż określona w lit. a) podlega:
i) ustawodawstwu Państwa Członkowskiego, na terytorium którego zamieszkuje, jeżeli wykonuje część swojej działalności na tym terytorium lub jeżeli jest związana z kilkoma przedsiębiorstwami, lub z kilkoma pracodawcami mającymi zarejestrowaną siedzibę, lub miejsca prowadzenia działalności na terytorium różnych Państw Członkowskich;
ii) ustawodawstwu Państwa Członkowskiego, na terytorium którego przedsiębiorstwo lub pracodawca, który ją zatrudnia, ma zarejestrowaną siedzibę lub miejsce prowadzenia działalności, jeżeli nie zamieszkuje na terytorium jednego z Państw Członkowskich, gdzie wykonuje swoją działalność;
3.
Osoba zatrudniona na terytorium Państwa Członkowskiego, w przedsiębiorstwie, które ma zarejestrowaną siedzibę lub miejsce prowadzenia działalności na terytorium innego Państwa Członkowskiego i które znajduje się na terenie leżącym po obu stronach granicy tych Państw, podlega ustawodawstwu Państwa Członkowskiego, na którego terytorium przedsiębiorstwo ma swoją zarejestrowaną siedzibę lub miejsce prowadzenia działalności.
Artykuł 14a
Specjalne zasady mające zastosowanie do osób prowadzących działalność na własny rachunek innych niż marynarze
Artykuł 13 ust. 2 lit. b) stosuje się z uwzględnieniem następujących wyjątków i okoliczności:
1. a) Osoba zwykle prowadząca działalność na własny rachunek na terytorium Państwa Członkowskiego i wykonująca pracę na terytorium innego Państwa Członkowskiego w dalszym ciągu podlega ustawodawstwu pierwszego Państwa Członkowskiego, pod warunkiem że przewidywany okres wykonywania pracy nie przekracza dwunastu miesięcy.
b) Jeżeli praca przedłuża się poza początkowo zakładany okres, z powodu niedających się przewidzieć okoliczności, i przekracza dwanaście miesięcy, ustawodawstwo pierwszego Państwa Członkowskiego stosuje się nadal, aż do zakończenia pracy, pod warunkiem że wyrazi na to zgodę właściwa władza Państwa Członkowskiego, na którego terytorium zainteresowany rozpoczął wykonywanie pracy, lub organ przez tę władzę wyznaczony; o zgodę należy wystąpić przed upływem początkowego okresu dwunastu miesięcy.
Jednakże zgody tej nie można udzielić na okres dłuższy niż dwanaście miesięcy.
2.
Osoba zwykle prowadząca działalność na własny rachunek na terytorium dwóch lub więcej Państw Członkowskich podlega ustawodawstwu Państwa Członkowskiego, na terytorium którego zamieszkuje, jeżeli wykonuje jakąkolwiek część swojej działalności na terytorium tego Państwa.
Jeżeli nie prowadzi działalności na terytorium Państwa Członkowskiego, które zamieszkuje, podlega ustawodawstwu Państwa Członkowskiego, na którego terytorium prowadzi swoją główną działalność.
Kryteria służące do określenia głównej działalności ustanowione są w rozporządzeniu określonym w art. 97.
3.
Osoba prowadząca działalność na własny rachunek w przedsiębiorstwie mającym zarejestrowaną siedzibę lub miejsce prowadzenia działalności na terytorium Państwa Członkowskiego i które znajduje się na terenie leżącym po obu stronach granicy Państw Członkowskich, podlega ustawodawstwu Państwa Członkow-skiego, w którym znajduje się zarejestrowana siedziba lub miejsce prowadzenia działalności przedsiębiorstwa.
4.
W przypadku gdy ustawodawstwo, któremu dana osoba powinna podlegać zgodnie z ust. 2 lub 3 nie pozwala tej osobie przystąpić, nawet na zasadzie dobrowolności, do systemu emerytalnego, osoba zainteresowana podlega ustawodawstwu innego Państwa Członkowskiego, które stosowałyby się oprócz tych szczególnych przepisów lub, w przypadku gdy ustawodawstwa dwóch lub więcej Państw Członkowskich stosuje się w ten sposób, dana osoba podlega ustawodawstwu, które określonemu za wspólnym porozumieniem tych Państw Członkowskich lub ich właściwych władz.
Artykuł 14b
Zasady szczególne dotyczące marynarzy
Artykuł 13 ust. 2 lit. c) stosuje się z zastrzeżeniem następujących wyjątków i okoliczności:
1.
Osoba zatrudniona w przedsiębiorstwie, z którym jest zwykle związana, zarówno na terytorium Państwa Członkowskiego lub na pokładzie statku, który pływa pod banderą Państwa Członkowskiego, która jest przez to przedsiębiorstwo wysłana na pokład statku pływający pod banderą innego Państwa Członkowskiego w celu wykonywania pracy dla tego przedsiębiorstwa, z zastrzeżeniem warunków określonych w art. 14 ust. 1, podlega ustawodawstwu pierwszego Państwa Członkowskiego.
2.
Osoba pracująca zwykle na własny rachunek na terytorium Państwa Członkowskiego, bądź na pokładzie statku pływającego pod banderą Państwa Członkowskiego i wykonująca, na własny rachunek, pracę na pokładzie statku pływającego pod banderą innego Państwa Członkowskiego, podlega nadal ustawodawstwu pierwszego Państwa Członkowskiego, z zastrzeżeniem warunków określonych w art. 14a ust. 1.
3.
Osoba, która nie będąc zwykle zatrudnioną na morzu, jest zatrudniona na wodach terytorialnych lub w porcie Państwa Członkowskiego, na pokładzie statku pływającego pod banderą innego Państwa Członkowskiego znajdującego się na jego wodach terytorialnych lub w jego porcie, ale nie będąca członkiem załogi tego statku, podlega ustawodawstwu pierwszego Państwa Członkowskiego.
4.
Osoba zatrudniona na pokładzie statku pływającego pod banderą Państwa Członkowskiego i wynagradzana przez przedsiębiorstwo lub osobę, której zarejestrowana siedziba lub miejsce prowadzenia działalności znajduje się na terytorium innego Państwa Członkowskiego, podlega ustawodawstwu tego ostatniego państwa, o ile jej miejsce zamieszkania znajduje się na terytorium tego państwa; przedsiębiorstwo lub osobę, która wypłaca wynagrodzenie, uważa się za pracodawcę do celów stosowania tego ustawodawstwa.
Artykuł 14c
Zasady szczególne stosowane do osób zatrudnionych jednocześnie na terytorium jednego Państwa Członkowskiego oraz prowadzących działalność na własny rachunek na terytorium innego Państwa Członkowskiego
1.
Osoba zatrudniona jednocześnie na terytorium jednego Państwa Członkowskiego oraz prowadząca działalność na własny rachunek na terytorium innego Państwa Członkowskiego podlega:
a) ustawodawstwu Państwa Członkowskiego, na którego terytorium wykonuje pracę zarobkową, z zastrzeżeniem lit. b);
b) w przypadkach określonych w załączniku VII, ustawodawstwu każdego z tych Państw Członkowskich, w odniesieniu do pracy wykonywanej na jego terytorium.
2.
Szczegółowe zasady wykonywania ust. 1 lit. b) określa rozporządzenie, które Rada przyjmie na wniosek Komisji.
Artykuł 14d
Przepisy różne
1. Osobę określoną w art. 14 ust. 2 i 3, art. 14a ust. 2, 3 i 4 oraz art. 14c ust. 1 lit. a), traktuje się do celów stosowania ustawodawstwa określonego zgodnie z tymi przepisami, jako osobę wykonującą czynności zawodowych lub działalności zawodowej na terytorium danego Państwa Członkowskiego.
2.
Przepisy ustawodawstwa Państwa Członkowskiego, na mocy których emeryt lub rencista, który wykonuje działalność zawodową lub handlową nie podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu w odniesieniu do takiej działalności, stosuje się także w odniesieniu do emerytów lub rencistów, których emerytura lub renta została wypracowana zgodnie z ustawodawstwem innego Państwa Członkowskiego, chyba że dana osoba w sposób wyraźny wystąpi o objęcie takim ubezpieczeniem, przesyłając w tym celu wniosek do instytucji wyznaczonej przez właściwe władze pierwszego Państwa Członkowskiego i wymienionej w załączniku 10 do rozporządzenia, określonym w art. 97."
9.
Artykuł 15 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Artykuł 13–14d nie stosuje się w odniesieniu do ubezpieczenia dobrowolnego lub fakultatywnego kontynuowanego, chyba że, uwzględniając jeden z działów określonych w art. 4, w jakimkolwiek Państwie Członkowskim istnieje jedynie dobrowolny system ubezpieczenia."
10.
Artykuł 17 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 17
Wyjątki od art. 13-16
Dwa lub kilka Państw Członkowskich, właściwe władze tych państw lub organy wyznaczone przez te władze mogą, za wspólnym porozumieniem, określić wyjątki od przepisów art. 13-16 w interesie niektórych kategorii pracowników najemnych lub osób prowadzących działalność na własny rachunek lub niektórych osób tego rodzaju."
11.
W art. 18 ust. 2 w wierszu piątym wyrazy "pracownik" zastępuje się wyrazami "dana osoba".
12.
W nagłówku sekcji 2 wyraz "Pracownicy" zastępuje się wyrazami "pracownicy najemni lub osoby prowadzące działalność na własny rachunek".
13. W art. 19 ust. 1 w wierszu pierwszym wyraz "pracownikowi" zastępuje się wyrazami "Pracownikowi najemnemu lub osobie prowadzącej działalność na własny rachunek" oraz w art. 19 ust. 2 akapit drugi w wierszu ósmym wyraz "pracownik" zastępuje się wyrazami "pracownik najemny lub osoba prowadząca działalność na własny rachunek".
14. W art. 20 w wierszu piątym wyraz "pracownik" zastępuje się wyrazami "dana osoba".
15. W art. 21 ust. 1 wiersz pierwszy, w art. 21 ust. 2 akapit drugi wiersz drugi oraz w art. 21 ust. 4 wiersz pierwszy wyraz "ten pracownik" lub wyraz "pracownik" zastępuje się wyrazami "ten pracownik najemny lub osoba prowadząca działalność na własny rachunek" lub "pracownik najemny lub osoba prowadząca działalność na własny rachunek", jeśli istnieje taka potrzeba.
16.
W art. 22:
a) w ust. 1 w wierszu pierwszym wyraz "pracownik" zastępuje się wyrazem "pracownik lub osoba prowadząca działalność na własny rachunek";
b) w ust. 3 akapit pierwszy wiersz drugi wyraz "pracownika" zastępuje się wyrazami "pracownika najemnego lub osoby prowadzącej działalność na własny rachunek";
c) w ust. 3 akapit drugi wiersz trzeci oraz w ust. 3 lit. a) akapit drugi wiersz czwarty wyraz "pracownik" zastępuje się wyrazami "pracownik najemny lub osoba prowadząca działalność na własny rachunek";
d) w ust. 4 wiersz drugi wyraz "pracownik" zastępuje się wyrazami "pracownik najemny lub osoba prowadząca działalność na własny rachunek".
17.
W art. 23 ust. 1 i 2 otrzymują następujące brzmienie:
"1.
Właściwa instytucja Państwa Członkowskiego, którego ustawodawstwo przewiduje, że ustalenia wysokości świadczeń pieniężnych opiera się na średnim wynagrodzeniu, określa takie średnie wynagrodzenie wyłącznie na podstawie stwierdzonych zarobków osiąganych w okresach ukończonych zgodnie z tym ustawodawstwem.
2.
Właściwa instytucja Państwa Członkowskiego, którego ustawodawstwo przewiduje, że ustalenie wysokości świadczeń pieniężnych opiera się na wynagrodzeniu standardowym, uwzględnia wyłącznie wynagrodzenie standardowe lub, gdzie stosowne, średnie wynagrodzenie standartowe w okresach ukończonych zgodnie z tym ustawodawstwem."
18.
W art. 24 ust. 1
- w wierszu pierwszym wyraz "pracownikowi" zastępuje się wyrazami "pracownikowi najemnemu lub osobie prowadzącej działalność na własny rachunek",
- w wierszu szóstym wyraz "ten pracownik" zastępuje się wyrazami "ten pracownik najemny lub osoba prowadząca działalność na własny rachunek".
19.
W art. 25:
a) w ust. 1 w wierszu pierwszym wyraz "bezrobotnemu" zastępuje się wyrazami "bezrobotnemu będącemu wcześniej pracownikiem najemnym lub osobą prowadzącą działalność na własny rachunek";
b) w ust. 2 w wierszu pierwszym wyrazy "która była wcześniej zatrudniona oraz" dodaje się po wyrazach "bezrobotny w pełnym wymiarze".
20.
W art. 26 ust. 1 w wierszu pierwszym wyraz "pracownik" zastępuje się wyrazami "pracownik najemny lub osoba prowadząca działalność na własny rachunek".
21.
Artykuł 34 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 34
Przepisy ogólne
1.
Do celów art. 28, 28a, 29 oraz 31, emeryt lub rencista otrzymujący dwa lub więcej świadczeń na mocy ustawodawstwa jednego Państwa Członkowskiego, uznawany jest za emeryta lub rencistę uprawnionego do pobierania emerytury lub renty zgodnie z ustawodawstwem jednego Państwa Członkowskiego, w rozumieniu tych przepisów.
2.
Artykuł 27-33 nie stosuje się w odniesieniu do emeryta lub rencisty ani członków jego rodziny, którzy mają prawo do świadczeń zgodnie z ustawodawstwem Państwa Członkowskiego w wyniku prowadzenia działalności zawodowej lub handlowej.
W takim przypadku dana osoba jest, w myśl niniejszego rozdziału, uważana za pracownika najemnego lub osobę prowadzącą działalność na własny rachunek lub za członka rodziny pracownika najemnego lub osoby prowadzącej działalność na własny rachunek."
22.
W art. 35:
a) ustępy 1 i 2 otrzymują brzmienie:
"1. Z zastrzeżeniem ust. 2, wtedy, gdy ustawodawstwo państwa pobytu lub zamieszkania przewiduje kilka systemów ubezpieczenia na wypadek choroby lub macierzyństwa, przepisami stosowanymi zgodnie z art. 19, 21 ust. 1, 22, 25, 26, 28 ust. 1, 29 ust. 1 lub 31 są przepisy, które odnoszą się do pracowników fizycznych przemysłu stalowego. Jednakże tam, gdzie ustawodawstwo, o którym mowa, zawiera szczególny system dla pracowników kopalń i przedsiębiorstw podobnych, przepisy regulujące taki system stosuje się do tej grupy pracowników oraz członków ich rodzin pod warunkiem że instytucja w miejscu pobytu lub zamieszkania, do której składany jest wniosek, jest właściwa do zarządzania takim systemem.
2. Jeżeli ustawodawstwo państwa pobytu lub zamieszkania zawiera jeden lub więcej systemów szczególnych dla wszystkich lub większości kategorii zawodowych osób prowadzących działalność na własny rachunek, przyznający świadczenia mniej korzystne niż świadczenia przyznawane pracownikom najemnym, ustawodawstwem stosowanym w odniesieniu do osoby, o której mowa i do członków jej rodziny, zgodnie z art. 19 ust. 1 lit. a) i ust. 2, art. 22 ust. 1 na mocy i) oraz ust. 3, art. 28 ust. 1 lit. a) i art. 31 lit. a), jest to, które odnosi się do systemu lub systemów określonych przez rozporządzenie wykonawcze określone w art. 97:
a) jeśli we właściwym państwie dana osoba jest ubezpieczona zgodnie ze szczególnym systemem dla osób prowadzących działalność na własny rachunek, który także przyznaje świadczenia rzeczowe mniej korzystne niż przyznawane pracownikom najemnym; lub
b) jeśli osoba otrzymująca jedno lub więcej świadczeń emerytalnych lub rentowych jest, zgodnie z ustawodawstwem w zakresie emerytur i rent właściwego Państwa Członkowskiego lub Państw Członkowskich, uprawniona do świadczeń rzeczowych przewidzianych przez szczególny system dla osób prowadzących działalność na własny rachunek i który także przyznaje świadczenia rzeczowe mniej korzystne niż przyznawane pracownikom najemnym.";
b) ust. 2 i 3 otrzymują odpowiednio oznaczenie ust. 3 i 4;
c) w nowym ust. 3 w wierszu czwartym wyraz "pracowników" zastępuje się wyrazami "pracowników najemnych lub osób prowadzących działalność na własny rachunek".
23.
W nagłówku tytułu III rozdział 2 sekcja 1 wyraz "pracownicy" zastępuje się wyrazami "pracownicy najemni lub osoby prowadzące działalność na własny rachunek".
24.
W art. 37:
a) w ust. 1 w wierszu pierwszym wyraz "pracownik" zastępuje się wyrazami "pracownik najemny lub osoba prowadząca działalność na własny rachunek";
b) w ust. 2 w wierszu pierwszym wyrazy "załącznik III" zastępuje się wyrazami "załącznik IV".
25. a) artykuł 38 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Jeśli ustawodawstwo Państwa Członkowskiego uzależnia przyznanie niektórych świadczeń od warunku dotyczącego spełnienia okresów ubezpieczenia wyłącznie w zawodzie, który podlega szczególnemu systemowi dla pracowników najemnych lub, w odpowiednim przypadku, w szczególnym rodzaju zatrudnienia, okresy ubezpieczenia ukończone zgodnie z ustawodawstwem innych Państw Członkowskich uwzględnia się przy przyznawaniu tych świadczeń tylko, jeśli ukończone są zgodnie z odpowiednim systemem lub w razie niespełnienia tego warunku, w tym samym zawodzie albo w odpowiednim przypadku, w tym samym rodzaju zatrudnienia.
Jeśli uwzględniając okresy w ten sposób ukończone, dana osoba nie spełnia warunków wymaganych do otrzymania tych świadczeń, okresy te są brane pod uwagę przy przyznawaniu świadczeń zgodnie z ogólnym systemem lub w razie niespełnienia tego warunku, zgodnie z systemem stosowanym wobec pracowników fizycznych lub umysłowych, odpowiednio.";
b) dodaje się ust. 3:
"3.
Jeżeli ustawodawstwo Państwa Członkowskiego uzależnia przyznanie pewnych świadczeń od okresów ubezpieczenia ukończonych tylko w zawodzie podlegającym specjalnemu systemowi dla osób prowadzących działalność na własny rachunek, okresy ubezpieczenia ukończone zgodnie z ustawodawstwem innych Państw Członkowskich zostają uwzględnione przy przyznawaniu świadczeń, tylko, jeśli ukończone są zgodnie z odpowiednim systemem lub, w razie niespełnienia tego warunku, w tym samym zawodzie.
Jeśli, uwzględniając okresy w ten sposób ukończone, dana osoba nie spełnia warunków do otrzymania tych świadczeń, okresy te zostają uwzględnione przy przyznawaniu świadczeń zgodnie z systemem powszechnym lub, w razie niespełnienia tego warunku, zgodnie z systemem stosowanym wobec pracowników fizycznych lub umysłowych, stosownie do tego, jak dalece ukończone one zostały zgodnie z systemem innym, niż wyżej wymieniony system i pod warunkiem że dana osoba została ubezpieczona zgodnie z systemem powszechnym lub, w razie niespełnienia tego warunku, zgodnie z systemem stosowanym wobec pracowników fizycznych lub umysłowych, odpowiednio."
26.
Artykuł 39 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Osoba, która nie jest uprawniona do świadczeń zgodnie z ust. 1, otrzyma świadczenia, do których jest uprawniona zgodnie z ustawodawstwem innego Państwa Członkowskiego, uwzględniając, w odpowiednim przypadku, przepisy art. 38."
27.
W tytule III nagłówek sekcji 2 rozdział 2 wyraz "pracownicy" zastępuje się wyrazami "pracownicy najemni lub osoby prowadzące działalność na własny rachunek".
28.
W art. 40:
a) w ust. 1 wiersz pierwszy wyraz "pracownik" zastępuje się wyrazami "pracownik najemny lub osoba prowadząca działalność na własny rachunek";
b) w ust. 2 wiersz pierwszy wyraz "pracownik" zastępuje się wyrazami "pracownik najemny lub osoba prowadząca działalność na własny rachunek"; wyrazy "załącznik III" zastępuje się wyrazami "załącznik IV" w:
- wierszu trzecim,
- tiret pierwszym wiersz ostatni,
- tiret drugim wiersz ostatni;
c) w ust. 3 lit. a):
- w wierszu drugim wyrazy "załącznik III" zastępuje się wyrazami "załącznik IV",
- w wierszu piątym wyrazy "tam gdzie pracownik" zastępuje się wyrazami "tam gdzie pracownik lub osoba prowadząca działalność na własny rachunek";
d) w ust. 4 wiersz ostatni wyrazy "załącznik IV" zastępuje się wyrazami "załącznik V".
29.
W art. 41:
a) w ust. 1 wiersz drugi wyraz "pracownik" zastępuje się wyrazami "pracownik najemny lub osoba prowadząca działalność na własny rachunek";
b) w ust. 1 lit. d) iii) wiersz ostatni wyrazy "załącznik III" zastępuje się wyrazami "załącznik IV";
c) w ust. 2 wiersz drugi wyraz "pracownik" zastępuje się wyrazami "pracownik najemny lub osoba prowadząca działalność na własny rachunek".
30.
W art. 44:
a) w tytule wyraz "pracownika" zastępuje się wyrazami "pracownika najemnego lub osoby prowadzącej działalność na własny rachunek";
b) w ust. 1 wiersz pierwszy wyraz "pracownika" zastępuje się wyrazami "pracownika najemnego lub osoby prowadzącej działalność na własny rachunek";
c) w ust. 2 wiersz czwarty wyraz "pracownik" zastępuje się wyrazami "pracownik najemny lub osoba prowadząca działalność na własny rachunek".
31.
W art. 45:
a) w nagłówku wyraz "pracownik" zastępuje się wyrazami "pracownik najemny lub osoba prowadząca działalność na własny rachunek";
b) w ust. 2:
- wiersz trzeci wyraz "tylko" dodaje się po słowie "spełniony",
- wiersz czwarty wyrazy "dla pracowników najemnych" dodaje się po wyrazach "systemie szczególnym";
c) dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
"3.
Jeżeli ustawodawstwo Państwa Członkowskiego uzależnia przyznanie niektórych świadczeń od okresów ubezpieczenia ukończonych tylko w zawodzie podlegającym specjalnemu systemowi dla osób prowadzących działalność na własny rachunek, okresy ubezpieczenia ukończone zgodnie z ustawodawstwem innych Państw Członkowskich zostają uwzględnione przy przyznawaniu świadczeń tylko, jeśli są ukończone zgodnie z odpowiednim systemem lub, w razie niespełnienia tego warunku, w tym samym zawodzie.
Jeśli, uwzględniając okresy w ten sposób ukończone, dana osoba nie spełnia warunków do świadczeń, okresy te zostają uwzględnione przy przyznawaniu świadczeń zgodnie z systemem powszechnym lub, w razie niespełnienia tego warunku, zgodnie z systemem stosowanym wobec pracowników fizycznych lub umysłowych, odpowiednio, na tyle, na ile zostały one ukończone zgodnie z systemem innym, niż wyżej wymieniony system pod warunkiem że dana osoba została ubezpieczona zgodnie z systemem powszechnym lub, w razie niespełnienia tego warunku, zgodnie z systemem stosowanym wobec pracowników fizycznych lub umysłowych, odpowiednio.";
d) ustęp 3 otrzymuje oznaczenie ust. 4 w następującym brzmieniu:
"4.
Jeżeli ustawodawstwo Państwa Członkowskiego, które uzależnia przyznanie świadczeń od tego, czy pracownik najemny podlegający temu ustawodawstwu w chwili realizacji ryzyka, nie wymaga żadnych okresów ubezpieczenia do nabycia prawa ani do wyliczenia świadczeń, każdy pracownik, który przestał podlegać temu ustawodawstwu, jest, w celu stosowania przepisów niniejszego rozdziału, traktowany jakby ciągle podlegał temu ustawodawstwu w chwili realizacji ryzyka, o ile w tym czasie podlegał ustawodawstwu innego Państwa Członkowskiego lub, jeżeli to nie wystarczy, może wnioskować o świadczenia zgodnie z ustawodawstwem innego Państwa Członkowskiego.
Jednakże ten ostatni warunek jest traktowany jakby był spełniony w przypadku określonym w art. 48 ust. 1.";
e) dodaje się ust. 5:
"5.
Ustęp 4 stosuje się do osób prowadzących działalność na własny rachunek w celu określenia, czy warunki uprawnienia do renty rodzinnej zostały spełnione.
6.
Jeżeli ustawodawstwo Państwa Członkowskiego, które uzależnia przyznanie świadczeń z tytułu inwalidztwa od tego, czy dana osoba podlega jego ustawodawstwu w czasie, w którym następuje realizacja odnośnego ryzyka, nie przewiduje wymogów co do długości okresów ubezpieczenia ani co do celów przyznawania, ani obliczenia świadczeń, każda osoba prowadząca działalność na własny rachunek, która nie podlega temu ustawodawstwu, do celów niniejszego rozdziału uważana jest za ciągle podlegającą mu w czasie, gdy dane następuje realizacja danego ryzyka, jeśli w tym czasie podlega ona ustawodawstwu innego Państwa Członkowskiego."
32.
W art. 46:
a) akapit pierwszy wiersz pierwszy wyraz "pracownik" zastępuje się wyrazami "pracownik najemny lub osoba prowadząca działalność na własny rachunek";
b) w ust. 2 wiersz pierwszy wyraz "pracownik" zastępuje się wyrazami "pracownik najemny lub osoba prowadząca działalność na własny rachunek";
c) w ust. 2 lit. a) wiersz szósty wyraz "pracownik" zastępuje się wyrazami "pracownik najemny lub osoba prowadząca działalność na własny rachunek".
33.
Artykuł 47 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
W celu wyliczenia teoretycznej wysokości, określonej w art. 46 ust. 2 lit. a) obowiązują następujące zasady:
a) instytucja właściwa Państwa Członkowskiego, którego ustawodawstwo przewiduje, że ustalanie wysokości świadczeń przeprowadzane jest na podstawie przeciętnego wynagrodzenia, przeciętnej składki lub przeciętnej podwyżki, lub na podstawie stosunku istniejącego, w okresach ubezpieczenia, między wynagrodzeniem brutto zainteresowanego, a średnią wynagrodzeń brutto wszystkich ubezpieczonych, z wyjątkiem praktykantów, ustala te średnie lub proporcjonalne wysokości jedynie na podstawie okresów ubezpieczenia ukończonych zgodnie z ustawodawstwem wymienionego Państwa lub wynagrodzenia brutto, uzyskanego przez zainteresowanego jedynie w tych okresach;
b) instytucja właściwa Państwa Członkowskiego, którego ustawodawstwo przewiduje, że ustalanie wysokości świadczeń przeprowadzane jest na podstawie wysokości wynagrodzenia, składek lub podwyżek, ustala wynagrodzenia, składki lub podwyżki, które należy uwzględnić z tytułu okresów ubezpieczenia ukończonych zgodnie z ustawodawstwem innych Państw Członkowskich, na podstawie średniej wynagrodzeń, składek lub podwyżek, stwierdzonej w okresach ubezpieczenia ukończonych z zgodnie z ustawodawstwem stosowanym przez tę instytucję;
c) jeżeli zgodnie z ustawodawstwem Państwa Członkowskiego świadczenia wyliczane są na podstawie przeciętnych zarobków lub kwoty zryczałtowanej, właściwa instytucja tego państwa powinna uznać przeciętne zarobki lub kwotę zryczałtowaną, uwzględnioną w odniesieniu do okresów ubezpieczenia lub zamieszkania zaliczonych zgodnie z ustawodawstwem innego Państwa Członkowskiego, za równorzędną do przeciętnych zarobków lub kwoty zryczałtowanej, lub, w odpowiednim przypadku, średniej zarobków przeciętnych, lub kwoty zryczałtowanej odpowiadającej okresom ubezpieczenia zaliczonymi zgodnie z własnym ustawodawstwem;
d) instytucja właściwa Państwa Członkowskiego, którego ustawodawstwo przewiduje, że ustalanie wysokości świadczeń przeprowadzane jest, w odniesieniu do pewnych okresów, na podstawie wysokości wynagrodzeń, a w odniesieniu do innych okresów na podstawie wynagrodzenia lub kwoty zryczałtowanej, uwzględnia z tytułu okresów ubezpieczenia, ukończonych zgodnie z ustawodawstwem innych Państw Członkowskich, wynagrodzenia lub kwoty określone zgodnie z przepisami w lit. b) lub c), lub średnią tych wynagrodzeń i kwot, zależnie od przypadku; jeżeli w odniesieniu do wszystkich okresów ukończonych zgodnie z ustawodawstwem stosowanym przez tę instytucję, ustalenie wysokości świadczeń opiera się na wynagrodzeniu lub kwocie zryczałtowanej, instytucja ta przyjmuje, że zarobek, jaki należy uwzględnić z tytułu okresów ubezpieczenia, ukończonych zgodnie z ustawodawstwem innych Państw Członkowskich, jest równy wynagrodzeniu fikcyjnemu, odpowiadającemu temu wynagrodzeniu lub kwocie zryczałtowanej."
34.
W art. 52 wiersz pierwszy wyraz "pracownik" zastępuje się wyrazami "pracownik najemny lub osoba prowadząca działalność na własny rachunek".
35.
W art. 53 wiersz ostatni wyraz "pracownik" zastępuje się wyrazami "dana osoba".
36. W art. 54 ust. 1 i 2 w pierwszych wierszach wyraz "pracownik" zastępuje się wyrazami "pracownik najemny lub osoba prowadząca działalność na własny rachunek".
37.
W art. 55 ust. 1 wiersz pierwszy wyraz "Pracownik" zastępuje się wyrazami "Pracownik najemny lub osoba prowadząca działalność na własny rachunek".
38.
Artykuł 58 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:
"1.
Instytucja właściwa Państwa Członkowskiego, którego ustawodawstwo przewiduje, że ustalanie wysokości świadczeń pieniężnych opiera się na średnich zarobkach, ustala to średnie wynagrodzenie wyłącznie na podstawie stwierdzonych zarobków osiąganych w okresach ubezpieczenia, ukończonych zgodnie z tym ustawodawstwem.
2.
Instytucja właściwa Państwa Członkowskiego, którego ustawodawstwo przewiduje, że ustalanie wysokości świadczeń pieniężnych opiera się na przeciętnym wynagrodzeniu, uwzględnia wyłącznie przeciętne zarobki, w odpowiednim przypadku, średnią przeciętnych zarobków, odpowiadającą okresom ubezpieczenia, spełnionym zgodnie z tym ustawodawstwem."
39.
Artykuł 60 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
W przypadku pogłębienia się choroby zawodowej, z powodu której pracownik najemny lub osoba prowadząca działalność na własny rachunek otrzymywała lub nadal otrzymuje świadczenie zgodnie z ustawodawstwem Państwa Członkowskiego, stosuje się następujące przepisy:
a) jeżeli zainteresowany od czasu, kiedy korzysta ze świadczeń, nie wykonywał z uwzględnieniem ustawodawstwa innego Państwa Członkowskiego pracy zawodowej, mogącej spowodować lub pogłębić daną chorobę, instytucja właściwa pierwszego państwa obowiązana jest ponosić koszty świadczeń, z uwzględnieniem pogłębienia się choroby zawodowej, zgodnie z przepisami stosowanych przez nią ustawodawstwa;
b) jeżeli zainteresowany od czasu kiedy korzysta ze świadczeń, wykonywał taką pracę z uwzględnieniem ustawodawstwa obowiązującego w innym Państwie Członkowskim, instytucja właściwa pierwszego Państwa Członkowskiego zobowiązana jest ponosić koszty świadczeń nie uwzględniając pogłębienia się choroby zawodowej, zgodnie ze stosowanym przez nią ustawodawstwem.
Instytucja właściwa drugiego Państwa Członkowskiego przyznaje zainteresowanemu dodatek, którego wysokość jest równa różnicy między wysokością świadczeń należnych po pogłębieniu się choroby zawodowej, a wysokością tych świadczeń, które należałyby się przed pogłębieniem się choroby zawodowej, zgodnie ze stosowanym przez nią ustawodawstwem, jeżeli dana choroba wystąpiła na terenie tego Państwa Członkowskiego z obowiązującym tam ustawodawstwem;
c) jeżeli w przypadku, określonym w lit. b) pracownik najemny lub osoba prowadząca działalność na własny rachunek cierpiący na sklerogenną pylicę płuc lub na inną chorobę, określoną, zgodnie z przepisami art. 57 ust. 4, nie ma prawa do świadczeń na podstawie ustawodawstwa drugiego Państwa Członkowskiego, instytucja właściwa pierwszego państwa jest obowiązana do udzielania świadczeń, z uwzględnieniem pogłębienia się choroby zawodowej, zgodnie ze stosowanym przez nią ustawodawstwem.
Jednakże instytucja właściwa drugiego Państwa Członkowskiego ponosi ciężar różnicy między wysokością świadczeń pieniężnych, w tym również rent należnych od instytucji właściwej pierwszego Państwa Członkowskiego, z uwzględnieniem pogłębienia się choroby zawodowej, a wysokością świadczeń, które były należne przed pogłębieniem się choroby zawodowej."
40.
W art. 61 ust. 1 wiersz trzeci wyraz "pracownik" zastępuje się wyrazami "dana osoba".
41.
W art. 62 ust. 1 wiersz trzeci wyraz "pracownicy" zastępuje się wyrazami "pracownicy najemni lub osoby prowadzące działalność na własny rachunek".
42.
W art. 65 ust. 1 wiersz pierwszy wyrazy, "kiedy pracownik" zastępuje się wyrazami, "kiedy pracownik najemny lub osoba prowadząca działalność na własny rachunek".
43.
W art. 67 ust. 1 i 2 wyrazy "ukończone zgodnie z ustawodawstwem innego Państwa Członkowskiego" zastępuje się wyrazami "ukończone jako pracownik najemny zatrudniony zgodnie z ustawodawstwem innego Państwa Członkowskiego."
44.
W art. 69 ust. 1 wiersz pierwszy wyraz "pracownik" zastępuje się wyrazami "pracownik najemny lub osoba prowadząca działalność na własny rachunek".
45.
W art. 70 ust. 1 akapit drugi, wiersz drugi wyraz "pracownik" zastępuje się wyrazami "pracownik najemny lub osoba prowadząca działalność na własny rachunek".
46.
W art. 71 ust. 1:
a) wiersz pierwszy wyrazy "bezrobotny, który" zastępuje się wyrazami "bezrobotny, który był poprzednio pracownikiem najemnym oraz który";
b) lit. b) i) wiersz pierwszy oraz lit. b) ii) wiersz pierwszy słowo "pracownik" zastępuje się wyrazami "pracownik najemny lub osoba prowadząca działalność na własny rachunek";
c) lit. b) ii) wiersz jedenasty wyrazy "taki pracownik" zastępuje się wyrazami "taki pracownik najemny".
47.
W tytule III:
a) tytuł rozdziału VII otrzymuje brzmienie:
"ŚWIADCZENIA RODZINNE I ZASIŁKI RODZINNE";
b) tytuł sekcji 1 rozdział VII otrzymuje brzmienie: "Przepisy wspólne dla świadczeń dla pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek oraz bezrobotnych";
c) w tytule sekcji 2 rozdziału VII wyrazy "Pracownicy i bezrobotni" zastępuje się wyrazami "Pracownicy najemni i bezrobotni".
48.
Tytuł art. 72 otrzymuje brzmienie: "Sumowanie okresów ubezpieczenia, zatrudnienia lub prowadzenia działalności na własny rachunek" oraz w samym artykule, wyrazy "okresy ubezpieczenia lub okresy zatrudnienia" zastępuje się wyrazami "okresy ubezpieczenia, zatrudnienia lub prowadzenia działalności na własny rachunek".
49.
W art. 73:
a) tytuł otrzymuje brzmienie:
"Pracownicy najemni";
b) w ust. 1 i 2 wiersz pierwszy oraz w ust. 2 wiersz szósty wyraz "pracownik" zastępuje się wyrazami "pracownik najemny";
c) ustęp 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Jednakże pracownik najemny podlegający francuskiemu ustawodawstwu na podstawie art. 14 ust. 1, jest uprawniony do świadczeń rodzinnych przewidzianych w załączniku VI, uwzględniając członków rodziny, którzy towarzyszą mu na terytorium Państwa Członkowskiego, na którym pracuje."
50. W art. 74 ust. 1 wiersz pierwszy i art. 74 ust. 2 wyrazy "bezrobotny, korzystający" zastępuje się wyrazami "bezrobotny, który był poprzednio pracownikiem najemnym i który korzysta".
51.
W art. 75:
a) ustęp 1 lit. a) wiersz czwarty wyrazy "ten pracownik" zastępuje się wyrazami "ten pracownik najemny" oraz, w wierszu siódmym wyrazy "bezrobotny pracownik" zastępuje się wyrazem "bezrobotny";
b) w ust. 2 lit. b) wiersz drugi, słowa "temu pracownikowi" zastępuje się słowami "temu pracownikowi najemnemu".
52.
W art. 78:
a) w ust. 2 lit. a) i b) w pierwszych wierszach wyrazy "zmarły pracownik" zastępuje się wyrazem "zmarły pracownik najemny lub osoba prowadząca działalność na własny rachunek";
b) w ust. 2 lit. b) ii) wiersz trzeci wyrazy "zmarły pracownik" zastępuje się wyrazem "zmarły".
53.
W art. 79:
a) ustęp 1:
- skreśla się wyraz "pracownik" w akapicie pierwszym wiersz szósty,
- do akapitu drugiego wiersz czwarty dodaje się wyrazy "praca na własny rachunek" między słowa "zatrudnienia" oraz "lub zamieszkania";
b) w ust. 2 wiersz ostatni słowo "pracownik" zastępuje się wyrazami "emeryt lub rencista, lub zmarły";
c) w ust. 3 wiersz ostatni wyraz "pracownika" zastępuje się wyrazami "pracownika najemnego lub osoby prowadzącej działalność na własny rachunek".
54.
W art. 89 wyrazy "załączniku V" zastępuje się wyrazami "załączniku VI".
55.
W art. 93 ust. 2 akapit pierwszy wiersz szósty wyrazy "lub ich pracowników" zastępuje się wyrazami "lub osób przez nich zatrudnionych". W akapicie drugim wiersz trzeci wyrazy "lub jego pracowników" zastępuje się wyrazami "lub osób przez niego zatrudnionych".
56.
Załączniki poprzednio oznaczone numerami I–V otrzymują oznaczenia załączników II–VI oraz dodaje się następujące załączniki:
"
Rozporządzenie Rady (Euratom, EWWIS, EWG) nr 1416/81
z dnia 19 maja 1981 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG, Euratom, EWWiS) nr 2290/77 określające uposażenie członków Trybunału Obrachunkowego oraz rozporządzenie nr 422/67/EWG, 5/67/Euratom określające uposażenie przewodniczącego i członków Komisji oraz prezesa, sędziów, rzeczników generalnych i sekretarza Trybunału Sprawiedliwości
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, w szczególności jego art. 78e,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 206,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 180,
uwzględniając Traktat ustanawiający Jedną Radę i Jedną Komisję Wspólnot Europejskich, w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje: należy zmienić niektóre przepisy rozporządzeń określających uposażenie członków Komisji, Trybunału Sprawiedliwości i Trybunału Obrachunkowego, w szczególności w celu zaktualizowania dziennych diet służbowych dla członków będących w delegacji, ustalenia minimalnej stawki rent sierocych i wprowadzenia zasad dotyczących parytetu walutowego oraz korekt stosowanych do emerytur,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 2290/77 z dnia 18 października 1977 r., określającym uposażenie członków Trybunału Obrachunkowego [1], wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 7 lit. c) otrzymuje brzmienie:
"c) dieta służbowa za każdy pełny dzień nieobecności jest równa 105 % dziennej diety służbowej ustanowionej w regulaminie pracowniczym urzędników Wspólnot Europejskich stopnia A1 w delegacji";
2) w art. 16 ust. 1 zdanie ostatnie zastępuje się następującym akapitem:
"Jednakże w przypadku śmierci członka Trybunału Obrachunkowego podczas trwania jego kadencji,
- renta rodzinna dla wdowy wynosi 36 % wynagrodzenia podstawowego wypłacanego w okresie, w którym nastąpiła śmierć,
- renta rodzinna dla pierwszej sieroty po matce i ojcu wynosi przynajmniej 12 % wynagrodzenia podstawowego wypłacanego w okresie, w którym nastąpiła śmierć.
W przypadku gdy pozostało kilka sierot po matce i ojcu, łączna wysokość renty rodzinnej zostaje rozdzielona równo pomiędzy uprawnione sieroty";
3) w art. 16 dodaje się następujący akapit:
"7.
W przypadku gdy członek pozostawi wdowę, a także sieroty z poprzedniego małżeństwa lub inne osoby uprawnione do renty po nim, lub w przypadku gdy pozostawi sieroty z różnych małżeństw, całkowita kwota renty zostanie rozdzielona analogicznie do przepisów art. 22, 27 i 28 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego urzędników";
4) w art. 20 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Kwoty należne na mocy art. 8, 9, 11 i 16 należy ustalać według stawki ustalonej na podstawie art. 64 i art. 65 ust. 2 regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich dla kraju, co do którego otrzymujący kwotę udowodni, że ma w nim miejsce zamieszkania.
Jeżeli otrzymujący ma miejsce zamieszkania w państwie, wobec którego nie przyjęto systemu korekt, stosuje się system korekt obowiązujący w Belgii.
Beneficjenci mogą zdecydować się na płatności na warunkach dotyczących płatności wynagrodzenia ustanowionych w art. 63 wyżej wymienionego regulaminu pracowniczego, w walucie państwa, którego są obywatelami, lub kraju, w którym mają miejsce zamieszkania, lub kraju, w którym tymczasowo mieści się Trybunał Obrachunkowy; ich wybór pozostaje w mocy przez co najmniej dwa lata.
W przypadku gdy ani pierwszy i ani drugi kraj nie jest Państwem Członkowskim Wspólnot, należne kwoty wypłaca się w walucie państwa, w którym tymczasowo mieści się Trybunał Obrachunkowy".
Artykuł 2
W rozporządzeniu Rady nr 422/67/EWG, 5/67/Euratom z dnia 25 lipca 1967 r. określającym uposażenie przewodniczącego i członków Komisji oraz prezesa, sędziów, rzeczników generalnych i sekretarza Trybunału Sprawiedliwości [2], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWWiS, EWG, Euratom) nr 143/76 [3], wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 6 lit. c) otrzymuje brzmienie:
"c) dieta służbowa za każdy pełny dzień nieobecności jest równa 105 % dziennej diety służbowej ustanowionej w regulaminie pracowniczym urzędników Wspólnot Europejskich stopnia A1 będących w delegacji";
2) w art. 15 ust. 1 zdanie ostatnie zastępuje się akapitem:
"Jednakże w przypadku śmierci członka Trybunału Obrachunkowego podczas trwania jego kadencji
- renta rodzinna dla wdowy wynosi 36 % wynagrodzenia podstawowego wypłacanego w okresie, w którym nastąpiła śmierć,
- renta rodzinna dla pierwszej sieroty po matce i ojcu wynosi przynajmniej 12 % wynagrodzenia podstawowego wypłacanego w okresie, w którym nastąpiła śmierć.
W przypadku gdy pozostało kilka sierot po matce i ojcu, łączna wysokość renty rodzinnej zostaje rozdzielona równo pomiędzy uprawnione sieroty";
3) w art. 15 dodaje się następujący ustęp:
"7.
W przypadku gdy członek pozostawi wdowę, a także sieroty z poprzedniego małżeństwa lub inne osoby uprawnione do renty po nim, lub w przypadku gdy pozostawi sieroty z różnych małżeństw, całkowita kwota renty zostaje rozdzielona analogicznie do przepisów art. 22, 27 i 28 załącznika VIII regulaminu pracowniczego urzędników";
4) w art. 19 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Kwoty należne na mocy art. 7, 8, 10 i 15 należy ustalać według stawki ustalonej na podstawie art. 64 i art. 65 ust. 2 regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich dla kraju, co do którego otrzymujący kwotę udowodni, że ma w nim miejsce zamieszkania.
Jeżeli otrzymujący ma miejsce zamieszkania w państwie, wobec którego nie przyjęto systemu korekt, stosuje się system korekt obowiązujący w Belgii.
Beneficjenci mogą zdecydować się na płatności na warunkach dotyczących płatności wynagrodzenia ustanowionych w art. 63 wyżej wymienionego regulaminu pracowniczego, w walucie państwa, którego są obywatelami, lub kraju, w którym mają miejsce zamieszkania, lub kraju, w którym tymczasowo mieści się Trybunał Obrachunkowy; ich wybór pozostaje w mocy przez co najmniej dwa lata.
W przypadku gdy ani pierwszy i ani drugi kraj nie jest Państwem Członkowskim Wspólnot, należne kwoty wypłaca się w walucie państwa, w którym tymczasowo mieści się Trybunał Obrachunkowy".
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 czerwca 1981 r.
Jednakże w przypadku kwot netto, które zmniejszają się w porównaniu z kwotami wynikającymi z zastosowania obecnego systemu, niniejsze rozporządzenie stosuje się dopiero od dnia 1 grudnia 1981 r.
Po tej dacie różnicę między kwotami netto wynikającymi z zastosowania niniejszego rozporządzenia a kwotami otrzymywanymi za maj 1981 r. zmniejsza się o jedną dziesiątą miesięcznie.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 1492/81
z dnia 19 maja 1981 r.
w sprawie zawarcia Umowy dotyczącej tekstu w języku greckim Porozumienia między Europejską Wspólnotą Gospodarczą, Konfederacją Szwajcarską i Republiką Austrii w sprawie rozszerzenia stosowania zasad dotyczących tranzytu wspólnotowego
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając zalecenie Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: w następstwie przystąpienia do Wspólnoty Republika Grecka jest związana Porozumieniem między Europejską Wspólnotą Gospodarczą, Konfederacją Szwajcarską i Republiką Austrii w sprawie rozszerzenia stosowania zasad dotyczących tranzytu wspólnotowego [1], podpisanym dnia 12 lipca 1977 r.;
Porozumienie jest sporządzone w językach duńskim, niderlandzkim, angielskim, francuskim, niemieckim oraz włoskim; wszystkie teksty są na równi autentyczne;
jest konieczne, aby nadać tekstowi w języku greckim jednakową moc obowiązującą jak w przypadku pozostałych tekstów, określonych powyżej;
Umowę dotyczącą tekstu w języku greckim Porozumienia z dnia 12 lipca 1977 r. należy zatwierdzić,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Umowa w sprawie tekstu w języku greckim Porozumienia między Europejską Wspólnotą Gospodarczą, Konfederacją Szwajcarską i Republiką Austrii w sprawie rozszerzenia stosowania zasad dotyczących tranzytu wspólnotowego zostaje niniejszym przyjęta w imieniu Wspólnoty.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady dokona notyfikacji przewidzianej w art. 2 Umowy [2].
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 1618/81
z dnia 17 czerwca 1981 r.
ustalające produkty podstawowe, które nie kwalifikują się do zaliczek na poczet refundacji wywozowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2727/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1187/81 [2], w szczególności jego art. 16 ust. 6 i odpowiadające przepisy innych rozporządzeń w sprawie wspólnej organizacji rynku produktów rolnych,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 565/80 z dnia 4 marca 1980 r. w sprawie zaliczek na poczet refundacji wywozowych produktów rolnych [3],
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 4 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 565/80 stosuje się do produktów przetworzonych i towarów uzyskanych z produktów podstawowych pod warunkiem że wewnętrzne ustalenia dotyczące uszlachetniania czynnego nie są zabronione w odniesieniu do produktów porównywalnych; należy sporządzić wykaz tych produktów, określonych w art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 565/80; uszlachetnianie czynne jest zakazane w przypadku niektórych produktów porównywalnych z produktami podstawowymi;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 1961/75 z dnia 28 lipca 1975 r. w sprawie zakazu stosowania wewnętrznych ustaleń dotyczących uszlachetniania czynnego w odniesieniu do odtłuszczonego mleka w proszku [4] oraz rozporządzenie Rady (EWG) nr 3066/75 z dnia 24 listopada 1975 r. w sprawie zakazu stosowania wewnętrznych ustaleń dotyczących uszlachetniania czynnego w odniesieniu do masła [5], oba rozporządzenia ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1363/80 [6], straciły moc w dniu 31 marca 1981 r.; należy dostosować wykaz produktów, które nie kwalifikują się do systemu zaliczek na poczet refundacji wywozowych; dlatego konieczne jest uchylenie rozporządzenia Komisji (EWG) nr 800/80 [7];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią wszystkich właściwych komitetów zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Produkty podstawowe, które nie są objęte ustaleniami określonych w art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 565/80 są wymienione w Załączniku.
Jednakże te produkty podstawowe są wyłączone tylko wtedy, gdy są przeznaczone do użycia przy przetwarzaniu produktów wymienionych:
a) w załączniku A do rozporządzenia (EWG) nr 2727/75, z wyłączeniem produktów objętych podpozycją 23.07 B Wspólnej Taryfy Celnej;
b) w art. 1 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 1418/76 [8], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 113/80 [9].
Artykuł 2
Rozporządzenie (EWG) nr 800/80 niniejszym traci moc.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 1620/81
z dnia 15 czerwca 1981 r.
w sprawie klasyfikacji towarów objętych podpozycją 87.01 B Wspólnej Taryfy Celnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 97/69 z dnia 16 stycznia 1969 r. w sprawie środków, jakie należy podjąć w celu jednolitego stosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Grecji, w szczególności jego art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej należy przyjąć przepisy dotyczące klasyfikacji samojezdnych maszyn dla użytku leśnictwa, które można wyposażyć w różne dodatkowe urządzenia, umożliwiające wykonywanie wielu czynności na drewnie, takich jak: podnoszenie, przenoszenie, holowanie, pchanie, ładowanie, wyładowywanie, okorowanie oraz przycinanie na wymiar;
Wspólna Taryfa Celna załączona do rozporządzenia Rady (EWG) nr 950/68 [2], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 853/81 [3], obejmuje pozycją nr 84.22 maszyny do podnoszenia, przenoszenia, załadowywania lub rozładowywania, pozycją nr 84.23, maszyny do kopania, wyrównywania oraz podobne maszyny do prac ziemnych objęte pozycją nr 84.28, inne maszyny rolnicze oraz ciągniki inne niż ciągniki typu używanego na peronach kolejowych objęte pozycją nr 87.01;
pozycje te są istotne dla klasyfikacji wyżej wymienionych maszyn;
zgodnie z uwagą 1 do rozdziału 87, do celów niniejszego rozdziału, w szczególności pozycji 87.01, za ciągniki uznaje się pojazdy zbudowane zasadniczo do ciągnięcia lub pchania innych pojazdów, urządzeń lub ładunków;
podwozia napędzające stanowiące integralną część maszyn przeznaczonych do wykonywania funkcji opisanych w pozycjach nr 84.22, 84.23 lub 84.28, a ponadto do ciągnięcia lub pchania, są wyłączone z pozycji 87.01;
jednakże mimo iż wymienione wyżej maszyny mogą wykonywać różne czynności zgodnie z dołączonym osprzętem, są one zbudowane zasadniczo do ciągnięcia i pchania ładunków (ściętych drzew) i dlatego nie mogą zostać sklasyfikowane jako maszyny przeznaczone specjalnie do wykonywania funkcji opisanych w pozycji nr 84.22 lub 84.23, lub objętych pozycją nr 84.28;
maszyny te powinny zatem zostać sklasyfikowane pod pozycją nr 87.01; jako że są one przeznaczone do wykonywania czynności wykonywanych zwykle przez ciągniki leśne, powinny one zostać sklasyfikowane pod podpozycją 87.01 B;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Samojezdne maszyny dla użytku leśnictwa, które można wyposażyć w różny dodatkowy osprzęt umożliwiający im wykonywanie wielu czynności na drewnie, takich jak podnoszenie, przenoszenie, ciągnięcie, pchanie, ładowanie, wyładowywanie, okorowanie oraz przycinanie na wymiar, zostają sklasyfikowane we Wspólnej Taryfie Celnej w podpozycjach:
87.01 Ciągniki (inne niż te objęte pozycją nr 87.07), bez względu na to, czy są wyposażone w przystawki odbioru mocy, wyciągarki lub koła pasowe:
B. Ciągniki rolnicze (z wyłączeniem ciągników jednoosiowych) oraz ciągniki leśne, kołowe.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie czterdziestego drugiego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 1659/81
z dnia 19 maja 1981 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1674/72 ustanawiające ogólne zasady przyznawania i finansowania pomocy w odniesieniu do materiału siewnego
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2358/71 z dnia 26 października 1971 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku nasion [1], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia z 1979 r., w szczególności jego art. 3 ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 1674/72 [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1969/80 [3], ustanawia, iż pomoc może zostać przyznana wyłącznie na urzędowo certyfikowany materiał siewny, który spełnia definicje ustanowione w dyrektywach dotyczących obrotu materiałem siewnym, a także spełnia normy i warunki ustanowione we wspomnianych dyrektywach;
artykuł 113 ust. 1 Aktu Przystąpienia z 1979 r. stanowi, że do dnia 31 grudnia 1985 r. Grecja może stosować własne przepisy dotyczące certyfikacji oraz kontroli produkcji nasion; art. 113 ust. 2 lit. c) stanowi, że Grecja wywozi do Państw Członkowskich tylko te nasiona, które spełniają przepisy wspólnotowe; art. 113 ust. 3 ustanawia przepis dla decyzji w sprawie postępującej liberalizacji w handlu niektórymi gatunkami między Grecją a innymi Państwami Członkowskimi;
nasiona, w odniesieniu do których taka decyzja zostanie podjęta, muszą spełniać warunki ustanowione w przepisach stosowanych do produkcji na terenie Wspólnoty; pomoc wspólnotowa powinna zatem zostać przyznana w stosunku do nasion zebranych w Grecji, które są certyfikowane oraz w odniesieniu do których podjęta została decyzja w sprawie liberalizacji handlu między danym Państwem Członkowskim, a innymi Państwami Członkowskimi,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1674/72 wprowadza się następujące zmiany:
1.
Artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
1.
Jeżeli pomoc jest ustalona zgodnie z art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2358/71, zostaje przyznana i podporządkowana warunkom produkcji elitarnego i kwalifikowanego materiału siewnego, ustanowionym w następujących artykułach:
- zgodnie z dyrektywą Rady 66/401/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych (3), dyrektywą Rady 66/402/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin zbożowych (4) oraz zgodnie z dyrektywą Rady 69/208/EWG z dnia 30 czerwca 1969 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych (5), zostaną uwzględnione także wszelkie zmiany wniesione do tych dyrektyw,
- przy spełnieniu norm i warunków ustalonych w tych dyrektywach,
- urzędowo certyfikowanemu.
"(3) Dz.U. 125 z 11.7.1966, str. 2298/66. (4) Dz.U. 125 z 11.7.1966, str. 2309/66.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Niniejsze rozporządzenie stosuje się z mocą od dnia 1 stycznia 1981 r.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 1842/81
z dnia 3 lipca 1981 r.
ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1188/81 dotyczącego ogólnych zasad przyznawania refundacji dostosowywanych w przypadku zbóż wywożonych w postaci niektórych napojów alkoholowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2727/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1784/81 [2], w szczególności jego art. 16 ust. 6 oraz art. 24,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1188/81 z dnia 28 kwietnia 1981 r. ustanawiające ogólne zasady przyznawania refundacji dostosowanych w przypadku zbóż wywożonych w postaci niektórych napojów alkoholowych, a także kryteria ustalania wysokości takich refundacji oraz zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3035/80 dotyczące niektórych produktów nie objętych załącznikiem II do Traktatu [3], w szczególności jego art. 12,
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1188/81 stawką refundacji jest stawka, którą stosuje się w dniu poddania zboża kontroli; w związku z tym dniem, który należy uwzględnić, jest dzień przyjęcia przez władze celne deklaracji płatności sporządzonej przez zainteresowaną osobę, która wyraża w ten sposób zamiar przeprowadzenia destylacji i dokonania wywozu produktów oraz zakwalifikowania się do otrzymania refundacji; deklaracja ta powinna zawierać informacje niezbędne do obliczenia wysokości kwoty refundacji;
dla celów art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1188/81, w szczególności wyznaczenia współczynnika, konieczne jest zdefiniowanie znaczenia "całkowitych ilości wywozu" oraz "całkowitych ilości wprowadzanych do obrotu";
w celu stosowania niniejszego rozporządzenia konieczne jest ustalenie, czy produkty opuściły Wspólnotę, a w niektórych przypadkach powinno być znane także miejsce ich przeznaczenia; z tego powodu należy odwołać się do definicji wywozu określonej w dyrektywie Rady 81/177/EWG [4] oraz do dowodów przewidzianych w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2730/79 z dnia 29 listopada 1979 r. ustanawiającym wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych [5], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 1663/81 [6];
należy przewidzieć przepisy, że Państwa Członkowskie przekazują Komisji niezbędne informacje;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Otrzymanie refundacji wywozowej na zboża wywożone w postaci jednego z napojów alkoholowych objętych rozporządzeniem (EWG) nr 1188/81 podlega wymogowi złożenia u właściwych władz deklaracji, zwanej dalej "deklaracją płatności", w której podmiot wyraża swój zamiar przeprowadzenia destylacji zboża w celu wyprodukowania jednego z napojów alkoholowych objętych tym rozporządzeniem.
2.
Deklaracja płatności zawiera wszystkie dane szczegółowe niezbędne do wyznaczenia wysokości kwoty refundacji, w szczególności:
a) opis zboża lub słodu zgodnie z nazewnictwem stosowanym dla refundacji;
b) masę netto produktów.
Artykuł 2
1. W momencie przyjęcia deklaracji płatności zboża lub słód są umieszczane pod kontrolą celną lub kontrolą administracyjną, określoną w art. 3 ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 1188/81, do czasu przeprowadzenia destylacji.
2.
Dzień przyjęcia deklaracji płatności określa wysokość stawki refundacji.
Artykuł 3
1.
Do określenia wysokości kwoty refundacji wykorzystuje się wyniki badania deklaracji płatności w połączeniu lub nie z wynikami badania zboża lub słodu.
2.
Ustęp 1 nie wyklucza późniejszej weryfikacji przez właściwe władze zainteresowanego Państwa Członkowskiego lub też wszelkich następstw takiej weryfikacji, które mogą wyniknąć ze stosowania obowiązujących przepisów.
Artykuł 4
1.
W odniesieniu do procedur kontroli procesu destylacji, łącznie z uzyskaną produkcją, zboża lub słód podlegają regułom, które stosuje się w odniesieniu do uszlachetniania czynnego.
2.
Produkty uboczne procesu przetwórczego są zwolnione z kontroli, jeśli ustalono, że nie przekraczają one ilości zwyczajnie uzyskiwanych produktów ubocznych.
3.
Nie przyznaje się żadnej refundacji, jeśli zboża lub słód nie mają solidnej i dobrej jakości handlowej.
Artykuł 5
1.
Refundację wypłaca się tylko po przedstawieniu deklaracji płatności, która powinna także zawierać potwierdzenie, że zboże lub słód zostały poddane destylacji.
Potwierdzenie takie dostarczają właściwe władze.
2.
Refundację wypłaca Państwo Członkowskie, w którym przyjęto deklarację płatności.
3.
Zwrot wypłaca się wyłącznie na wniosek złożony na piśmie przez przedsiębiorcę.
Państwa Członkowskie mogą nakazać zastosowanie w tym celu specjalnego formularza.
4.
Z wyjątkiem przypadków siły wyższej dokumenty wymagane w celu przyznania refundacji należy złożyć w ciągu 12 miesięcy od dnia, w którym właściwe władze przyjęły deklarację płatności, w przeciwnym wypadku prawo do uzyskania refundacji przepada.
Artykuł 6
Dla celów art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1188/81:
a) "całkowite ilości wywozu" oznaczają ilości napojów alkoholowych spełniające warunki art. 9 ust. 2 Traktatu i wywożone do miejsc przeznaczenia, w odniesieniu do których stosuje się refundację.
Dowody, które należy przedstawić, wymienione są w art. 12 niniejszego rozporządzenia;
b) "całkowite ilości wprowadzone do obrotu" oznaczają ilości napojów alkoholowych spełniające warunki art. 9 ust. 2 Traktatu, które zostały ostatecznie wysłane z zakładu produkcyjnego bądź urządzeń składowych z przeznaczeniem do spożycia przez ludzi.
Artykuł 7
Jeśli na podstawie art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 1188/81 refundacja została zniesiona lub jeśli została ponownie wprowadzona, współczynnik, o którym mowa w art. 3 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1188/81, należy zmniejszyć lub zwiększyć, w miarę potrzeb, proporcjonalnie w stosunku ilości, które zostały wywiezione poprzedniego roku do miejsc przeznaczenia, w odniesieniu do których refundacja została zniesiona lub wprowadzona ponownie, do ilości całkowitych wywiezionych w danym roku. Ilości wywiezione można określić na podstawie istniejących danych.
Artykuł 8
Dla celów art. 6 lit. a) uznaje się, że wywóz napojów alkoholowych nastąpił w dniu zakończenia celnych formalności wywozowych.
Jednakże, jeżeli na podstawie art. 14 ust. 2 dowód wywozu zostanie przedstawiony zbyt późno, aby można było zaliczyć daną przesyłkę do wywozu dokonanego w tym samym roku kalendarzowym, daną przesyłkę należy zaliczyć do wywozu dokonanego w następnym roku kalendarzowym.
Artykuł 9
Współczynnik, o którym mowa w art. 3 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1188/81, ustala się każdego roku przed 1 sierpnia.
Współczynnik stosuje się od tego dnia do 31 lipca roku następnego.
Współczynnik ustala się zgodnie z informacją przedstawioną przez Państwa Członkowskie dla okresu od 1 stycznia do 31 grudnia roku poprzedzającego ustalenie współczynnika.
Artykuł 10
Współczynnik stosowany do przeliczania słodu na jęczmień, o którym mowa w art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 1188/81, wynosi 1,33.
Artykuł 11
1.
Zaliczka, w wysokości równej dopłacie, z chwilą umieszczenia zboża lub słodu pod kontrolą podlega obowiązkowi złożenia zabezpieczenia w wysokości kwoty, jaka ma zostać wypłacona, zwiększonej o:
a) 5 %, jeśli przedsiębiorca podejmuje się dokonać destylacji zboża w ciągu 30 dni od dnia zaakceptowania deklaracji płatności;
b) 15 % w innych przypadkach.
2.
Z kwoty należnej refundacji potrąca się sumę wypłaconą tytułem zaliczki, z chwilą przedstawienia dowodu dokonania destylacji zbóż lub słodu oraz jeśli, stosując się do ust. 1 lit. a), destylację przeprowadzono w nakazanym okresie.
3.
Zwolnienie zabezpieczenia jest uwarunkowane przedstawieniem dowodu, że zboże lub słód zostały poddane destylacji, w miarę potrzeb, przed upływem nakazanego okresu.
Na wniosek osoby zainteresowanej Państwa Członkowskie mogą zwalniać zabezpieczenie w ratach proporcjonalnie do ilości zboża lub słodu, w odniesieniu do których został przedstawiony dowód poddania destylacji.
Artykuł 12
1.
Dla celów art. 6 dowodem dokonania wywozu oraz, w przypadku gdy stosuje się art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 1188/81, dowodem przywozu do państwa nieczłonkowskiego, w odniesieniu do którego stosuje się refundację, są dowody przewidziane w rozporządzeniu (EWG) nr 2730/79.
2.
Dla celów niniejszego rozporządzenia pojęcie "wywóz" oznacza:
- wywóz według definicji zamieszczonej w dyrektywie 81/177/EWG, oraz
- dostawy do miejsc przeznaczenia objętych art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2730/79.
Artykuł 13
1.
Dla celów niniejszego rozporządzenia deklaracje złożone z chwilą ukończenia celnych formalności wywozowych muszą zawierać:
a) opis właściwych napojów alkoholowych, zgodnie z nazewnictwem Wspólnej Taryfy Celnej;
b) ilości wywożonych napojów alkoholowych, wyrażone w litrach czystego alkoholu;
c) opis lub inną adnotację dotyczącą składu napojów alkoholowych, umożliwiającą określenie rodzaju użytego zboża;
d) Państwo Członkowskie miejsca produkcji.
2.
Dla celów ust. 1 lit. c) w przypadku gdy napój spirytusowy uzyskano z różnych rodzajów zbóż i jest on wynikiem powstałej mieszanki, wystarczy podać ten fakt w deklaracji.
Artykuł 14
1.
Aby dana ilość napoju alkoholowego została uznana za wywiezioną, dowody określone w art. 12 muszą być przedłożone wyznaczonym w tym celu władzom, w ciągu sześciu miesięcy od dnia zakończenia celnych formalności wywozowych.
2.
Jeżeli nie można przedstawić dowodów w wyznaczonym terminie, pomimo podjęcia przez eksportera wszystkich działań z należytą starannością w celu uzyskania dowodów w terminie, eksporter ten może uzyskać przedłużenie terminu.
Okres przedłużenia nie może przekraczać sześciu miesięcy.
Artykuł 15
1.
W przypadku zbóż lub słodu poddanych kontroli władz krajowych w okresie od dnia 1 sierpnia 1973 r. do dnia 30 czerwca 1981 r. przedsiębiorcy zamierzający ubiegać się o przyznanie refundacji muszą złożyć u właściwego organu wnioski zawierające następujące dane szczegółowe:
- ilość i rodzaj użytych zbóż lub słodu, oraz
- datę poddania ich kontroli odpowiedniej władzy krajowej.
Właściwy organ w razie potrzeby sprawdza te informacje, wykorzystując wszelkie stosowne dokumenty.
2.
Zainteresowane Państwa Członkowskie przekazują Komisji tak szybko jak to możliwe informacje wyszczególnione w art. 16 ust. 2 lit. a), b), c) i d) odnoszące się do roku 1979.
3.
Zainteresowane Państwa Członkowskie przekazują Komisji przed dniem 16 lipca 1981 r. informacje określone w art. 16 ust. 2 lit. a), b), c) i d) odnoszące się do lat 1972, 1973, 1974, 1975, 1976, 1977 oraz 1978.
4.
Zainteresowane Państwa Członkowskie informują Komisję przed dniem 16 października 1981 r. o ilościach napojów alkoholowych znajdujących się w magazynach w dniu 31 grudnia w latach 1972, 1973, 1974, 1975, 1976, 1977, 1978 oraz 1979, a także o ilościach wyprodukowanych w tych latach.
Artykuł 16
1.
Państwa Członkowskie informują Komisję o nazwach i adresach właściwych organów.
2.
Państwa Członkowskie zgłaszają Komisji przed 16 lipca każdego roku następujące informacje:
a) ilości zbóż i słodu spełniające warunki art. 9 ust. 2 Traktatu i umieszczone pod kontrolą w okresie od 1 stycznia do 31 grudnia poprzedniego roku, podzielone zgodnie z klasyfikacją Wspólnej Taryfy Celnej;
b) ilości zbóż i słodu, podzielone zgodnie z klasyfikacją Wspólnej Taryfy Celnej, które były przedmiotem uszlachetniania czynnego w tym okresie;
c) ilości napojów alkoholowych objętych art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1188/81, podzielone według kategorii określonych w art. 17, łącznie z ilościami wywiezionymi i wprowadzonymi do obrotu w tym okresie;
d) ilości napojów alkoholowych wyprodukowanych w ramach uszlachetniania czynnego i wywiezionych do państw trzecich w tym okresie, podzielone według kategorii określonych w art. 17;
e) ilości napojów alkoholowych znajdujące się w magazynach 31 grudnia poprzedniego roku i ilości wyprodukowane w omawianym okresie.
3.
Państwa Członkowskie przekazują również Komisji informacje wymienione w lit. a), b), c) i d) dla każdego kwartału roku kalendarzowego przed 16 października, 16 stycznia oraz 16 kwietnia, w przypadku gdy takie informacje są dostępne.
Artykuł 17
Dla celów art. 16:
a) "whisky zbożowa" ("grain whisky") oznacza whisky wyprodukowaną w 15 % z jęczmienia oraz w 85 % z kukurydzy;
b) "whisky słodowa" ("malt whisky") oznacza whisky wyprodukowaną wyłącznie z jęczmienia albo słodu;
c) udział procentowy różnych rodzajów zbóż wykorzystywanych do wytwarzania napojów alkoholowych, określonych w art. 13 ust. 2, ustala się na podstawie całkowitych ilości rozmaitych zbóż użytych do wytworzenia napojów alkoholowych, określonych w art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1188/81.
Artykuł 18
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 1946/81
z dnia 30 czerwca 1981 r.
ograniczające pomoce inwestycyjne do produkcji mleka
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 8 ust. 1 lit. b) dyrektywy Rady 72/159/EWG z dnia 17 kwietnia 1972 r. w sprawie modernizacji gospodarstw rolnych [4], ostatnio zmienionej dyrektywą 81/528/EWG [5], przewiduje przyznanie pomocy na inwestycje niezbędne dla realizacji planu rozwoju; w celu uwzględnienia celu osiągnięcia równowagi rynkowej we Wspólnocie pomocy nie powinno przyznawać się na inwestycje związane z produkcją mleka, z wyjątkiem niektórych szczególnych okoliczności,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Zakazuje się przyznawania pomocy na inwestycje na produkcję mleka, z wyjątkiem pomocy przyznawanych rolnikom realizującym plan rozwoju zgodnie z dyrektywą 72/159/EWG lub plany usprawnienia gospodarstw rolnych w ramach wspólnych środków.
2.
Pomoce określone w ust. 1 ogranicza się do takiej inwestycji, która umożliwia uzyskanie porównywalnego dochodu zdefiniowanego w art. 4 ust. 2 dyrektywy 72/159/EWG w odniesieniu do najwyżej 1,5 jednostki przeliczeniowej pracy na gospodarstwo rolne i z zastrzeżeniem, że inwestycja nie powoduje zwiększenia liczby krów mlecznych na koniec planu do poziomu przekraczającego 40 na jednostkę przeliczeniową pracy.
Jednakże w przypadku gospodarstw z większą niż 1,5 jednostką przeliczeniową pracy pomoce mogą być przyznawane na inwestycje, które pozwolą zwiększyć liczbę krów mlecznych na koniec planu o nie więcej niż 15 %.
3.
Państwa Członkowskie są upoważnione do przyznawania pomocy inwestycyjnych rolnikom, którzy nie przedstawili planu rozwoju, pod warunkiem że inwestycja taka nie prowadzi do zwiększenia liczby krów mlecznych powyżej 40 sztuk na gospodarstwo rolne.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 2120/81
z dnia 27 lipca 1981 r.
zmieniające rozporządzenie nr 467/67/EWG ustalające kursy wymiany, koszty przetworzenia oraz wartość produktów ubocznych ryżu na różnych etapach przetworzenia
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1418/76 z dnia 21 czerwca 1976 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Grecji [2], w szczególności jego art. 19,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 2 i 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 467/67 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2119/80 [4], ustaliły koszty przetworzenia oraz wartość produktów ubocznych na różnych etapach przetworzenia; wraz ze zmianami cen uległy zmianie koszty przetworzenia i wartość produktów ubocznych; wymienione koszty i wartość powinny zostać ustalone na poziomie reprezentatywnym dla całej Wspólnoty;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 467/67 wprowadza się następujące zmiany:
1.
Artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
1.
Koszty przetworzenia ryżu niełuskanego na ryż łuskany wynoszą 39,47 ECU na tonę ryżu niełuskanego.
2.
Koszty przetworzenia ryżu łuskanego na ryż bielony wynoszą 39,47 ECU na tonę ryżu łuskanego.
3.
Koszty przetwarzania ryżu półbielonego na ryż bielony nie są brane pod uwagę."
2.
Artykuł 3 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
1.
Wartość produktów ubocznych uzyskanych z przetwarzania ryżu niełuskanego w łuskany wynosi zero.
2.
Wartość produktów ubocznych uzyskanych z przetwarzania ryżu łuskanego na ryż bielony wynosi:
a) 40,18 ECU na tonę ryżu łuskanego okrągłoziarnistego;
b) 50,61 ECU na tonę ryżu łuskanego długoziarnistego.
3.
Wartość produktów ubocznych uzyskanych z przetwarzania ryżu półbielonego na ryż bielony wynosi:
a) 12,37 ECU na tonę ryżu półbielonego okrągłoziarnistego;
b) 13,68 ECU na tonę ryżu półbielonego długoziarnistego."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2143/81
z dnia 27 lipca 1981 r.
zmieniające rozporządzenie nr 79/65/EWG ustanawiające sieć zbierania danych rachunkowych o dochodach i prowadzonej działalności gospodarczej gospodarstw rolnych w Europejskiej Wspólnocie Gospodarczej
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Zgromadzenia [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie nr 79/65/EWG [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2910/73 [5], Rada utworzyła sieć zbierania danych rachunkowych dotyczących dochodów i prowadzonej działalności gospodarczej gospodarstw rolnych w Europejskiej Wspólnocie Gospodarczej;
zakres badań sieci danych musi obejmować wszystkie gospodarstwa rolne określonej wielkości ekonomicznej, niezależnie od tego, czy podmiot wykonuje inną pracę czy nie;
w celu uzyskania wyników rachunkowych, które są wystarczająco jednolite na poziomie Wspólnoty, gospodarstwa rolne przekazujące dane powinny być rozmieszczone między różnymi okręgami i różnymi kategoriami gospodarstw na podstawie stratyfikacji zakresu badań, opartego na wspólnotowej typologii gospodarstw rolnych ustanowionych decyzją 78/463/EWG [6];
wszystkie badane gospodarstwa rolne przekazujące dane w Państwach Członkowskich do celów rejestracji dochodów gospodarstw rolnych w celu zapewnienia wytycznych dotyczących polityki rolnej powinny znajdować się w sieci danych wspólnotowych, a liczba gospodarstw rolnych przekazujących dane musi być odpowiednio zwiększona; liczba ta musi rosnąć w ramach pewnych limitów, w szczególności w oparciu o rozwój w dziedzinie rolnictwa oraz wymagań informacyjnych wspólnej polityki rolnej;
gospodarstwa rolne przekazujące dane muszą być wybierane zgodnie z zasadami ustanowionymi w kontekście planu wyboru mającego na celu uzyskanie reprezentatywnej próby rachunkowej zakresu badań;
z uwagi na zdobyte doświadczenie pożądane jest, aby podstawowe decyzje dotyczące wyboru gospodarstw rolnych przekazujących dane, w szczególności ustanowienie planu wyboru, były przyjęte na poziomie krajowym; wskutek tego, na tym poziomie, przekazuje się organowi odpowiedzialność za to zadanie; Państwa Członkowskie, które są podzielone na kilka okręgów, powinny jednakże mieć prawo utrzymania komitetów regionalnych;
krajowa agencja łącznikowa musi odgrywać kluczową rolę w zarządzaniu siecią danych; w tym celu powinno się jej powierzyć nowe obowiązki;
doświadczenie wskazuje, że nie jest dłużej pożądane ustanowienie przepisu w celu zawierania uzupełniających warunków między Państwem Członkowskim a biurami rachunkowymi;
okręgi sieci danych muszą być, na tyle, na ile jest to możliwe, identyczne z tymi używanymi do przedstawiania innych danych regionalnych, które są istotne w celu zapewnienia wytycznych dla wspólnej polityki rolnej; w tym zakresie Załącznik do rozporządzenia nr 79/65/EWG należy zmienić,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu nr 79/65/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 2 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) "Kategoria gospodarstwa". oznacza grupę gospodarstw rolnych, które należą do tej samej kategorii w zakresie rodzaju gospodarki rolnej i wielkości ekonomicznej określonej we wspólnotowej typologii gospodarstw rolnych, ustanowionej decyzją 78/463/EWG (1)".
Dodaje się u dołu strony przypis w brzmieniu:
"(1) Dz.U. L 148 z 5.6.1978, str. 1."
2.
Artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
1.
Zakres badań określony w art. 1 ust. 2 lit. a) obejmuje gospodarstwa rolne o wielkości ekonomicznej równej lub większej od progu wyrażonego w europejskich jednostkach wielkości (ESU) określonych decyzją 78/463/EWG.
2.
Aby kwalifikować się jako gospodarstwo przekazujące dane, gospodarstwo rolne:
a) ma wielkość ekonomiczną równą lub większą niż próg, jaki zostanie określony zgodnie z ust. 1;
b) prowadzone jest przez osobę gotową i zdolną do prowadzenia rachunkowości oraz gotową do udostępniania danych rachunkowych Komisji;
c) jest reprezentatywne wraz z pozostałymi gospodarstwami i na poziomie każdego okręgu dla zakresu badań.
3.
Maksymalna liczba gospodarstw rolnych przekazujących dane wynosi 45000.
4.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu, w szczególności próg dla wielkości ekonomicznej gospodarstw rolnych oraz liczba gospodarstw przekazujących dane na okręg, przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 19."
3.
Artykuł 5 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 5
1.
Każde Państwo Członkowskie przed dniem 1 lutego 1982 r. tworzy komitet krajowy ds. sieci danych, zwany dalej "Komitetem Krajowym".
2.
Komitet Krajowy jest odpowiedzialny za wybór gospodarstw przekazujących dane.
W tym celu do jego obowiązków należy w szczególności zatwierdzenie:
a) planu wyboru gospodarstw przekazujących dane, określającego w szczególności podział gospodarstw przekazujących dane na kategorię gospodarstwa rolnego oraz szczegółowe zasady wyboru danych gospodarstw;
b) sprawozdania z wykonania planu wyboru gospodarstw przekazujących dane.
3.
Przewodniczący Komitetu Krajowego wyznaczany jest przez Państwo Członkowskie spośród członków niniejszego Komitetu.
Komitet Krajowy podejmuje decyzje jednomyślnie; w wypadku nieosiągnięcia jednomyślności decyzje podejmuje organ wyznaczony przez Państwo Członkowskie.
4.
Państwa Członkowskie, które mają kilka okręgów, mogą, dla każdego okręgu pod swoją jurysdykcją, utworzyć komitet regionalny sieci danych, zwany dalej "Komitetem Regionalnym".
Komitet Regionalny ma w szczególności obowiązek współpracy z agencją łącznikową, określoną w art. 6, przy wyborze gospodarstw rolnych nadsyłających dane.
5.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 19."
4.
Artykuł 6 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 6
1.
Każde Państwo Członkowskie wyznacza agencję łącznikową, której zadaniami są:
a) informowanie komitetu krajowego, komitetów regionalnych oraz biur rachunkowych o szczegółowych zasadach stosowania dotyczących ich oraz zapewnienia, że te zasady są prawidłowo wdrażane;
b) sporządzanie i przedkładanie komitetowi krajowemu do zatwierdzenia, a następnie przekazania Komisji:
- planu wyboru gospodarstw przekazujących dane, który sporządzany jest na podstawie najbardziej aktualnych danych statystycznych przedstawionych zgodnie ze wspólnotową typologią gospodarstw rolnych,
- sprawozdania w sprawie wykonania planu wyboru gospodarstw przekazujących dane;
c) opracowanie:
- wykazu gospodarstw przekazujących dane,
- wykazu biur rachunkowych gotowych i zdolnych do wypełnienia sprawozdań z gospodarstw rolnych zgodnie z warunkami umów przewidzianych w art. 9 i 14;
d) zgromadzenie sprawozdań z gospodarstw rolnych przesłanych jej przez biura rachunkowe i zweryfikowanie w oparciu o wspólny program kontroli, który został należycie wypełniony;
e) przesyłanie należycie wypełnionych sprawozdań z gospodarstw rolnych Komisji niezwłocznie po zweryfikowaniu;
f) przekazywanie Komitetowi Krajowemu, Komitetom Regionalnym oraz biurom rachunkowym zapytań o informacje wymienione w art. 16 oraz przekazywanie stosownych odpowiedzi Komisji.
2.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu zostają przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 19."
5.
Uchyla się art. 9 ust. 2 akapit drugi.
6.
W art. 16 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Komitet Krajowy, Komitety Regionalne, agencja łącznikowa oraz biura rachunkowe są zobowiązane, w ramach swoich odpowiednich obszarów odpowiedzialności, do zapewnienia Komisji wszystkich informacji, których może ona zażądać od nich, dotyczących wywiązywania się ze swoich obowiązków na mocy niniejszego rozporządzenia.
Takie żądanie informacji kierowane do Komitetu Krajowego, Komitetów Regionalnych lub biur rachunkowych oraz odpowiednie odpowiedzi przekazywane są na piśmie przez agencję łącznikową."
7.
Artykuł 20 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 20
1. Komitet Wspólnoty jest konsultowany:
a) w celu weryfikacji czy plany wyboru gospodarstw przekazujących dane są zgodne z przepisami art. 4;
b) w celu analizowania i oceny wagi wyników rocznych dostarczanych przez sieć danych, uwzględniając w szczególności dane pochodzące z innych źródeł między innymi ogólnie z rachunków rolnych i statystyki oraz z rachunków krajowych.
2. Komitet Wspólnotowy może rozpatrywać wszelkie inne sprawy przedstawione przez swojego przewodniczącego, z własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
Komitet bada każdego roku, w październiku, tendencje w dochodach gospodarstw rolnych we Wspólnocie, w szczególności w odniesieniu do zaktualizowanych wyników sieci danych.
Komitet jest regularnie informowany o działaniu sieci danych."
8.
W art. 22 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2. Koszty w odniesieniu do założenia i działania Komitetu Krajowego, Komitetów Regionalnych i agencji łącznikowej nie są włączane do budżetu Wspólnoty."
9.
W art. 23 datę "1 stycznia 1980 r." zastępuje się datą "1 stycznia 1990 r."
10. Załącznik otrzymuje brzmienie:
"
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 2180/81
z dnia 30 lipca 1981 r.
ustanawiające zasady stosowania ograniczeń pomocy inwestycyjnej w odniesieniu do produkcji trzody chlewnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1945/81 z dnia 30 czerwca 1981 r. ograniczające pomoc inwestycyjną w odniesieniu do produkcji trzody chlewnej [1], w szczególności jego art. 1,
a także mając na uwadze, co następuje: do celów stosowania ograniczeń pomocy inwestycyjnej w odniesieniu do produkcji trzody chlewnej ustanowionej w rozporządzeniu (EWG) nr 1945/81, konieczne jest ustalenie współczynnik przeliczania stanowisk przeznaczonych do tuczu trzody chlewnej na stanowiska przeznaczone do hodowli macior;
powinien zostać ustanowiony zakres upoważnienia, określonego w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1945/81 oraz zdefiniowane minimalne wymagania, jakie muszą spełniać wnioski Państw Członkowskich o udzielenie takiego upoważnienia;
w celu oceny wpływu takich upoważnień, konieczny jest wymóg aby Państwa Członkowskie otrzymujące takie upoważnienie przedstawiały coroczne sprawozdania na ten temat;
Stały Komitet ds. Struktury Rolnictwa nie wydał opinii w terminie ustalonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Liczba 550 stanowisk przeznaczonych dla trzody chlewnej, określonej w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1945/81 to stanowisko przeznaczone do tuczu trzody chlewnej.
Jedno stanowisko przeznaczone do hodowli macior jest równoważne 6,5 stanowiskom przeznaczonym do tuczu trzody chlewnej.
Artykuł 2
1.
Upoważnienie udzielone Państwu Członkowskiemu do zmiany liczby 550 stanowisk dla trzody chlewnej w kontekście planu rozwoju gospodarstwa jest ograniczone do specjalnych przypadków, w których przewidywany dochód z gospodarstwa objętego planem nie gwarantuje porównywalnego dochodu z pracy na 1,5 jednostek przeliczeniowej pracy.
2.
Liczba stanowisk dla trzody chlewnej może zostać zwiększona zgodnie z art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1945/81 jedynie w stopniu koniecznym do zagwarantowania porównywalnego dochodu z pracy na maksymalnie 1,5 jednostek przeliczeniowych pracy zgodnie z danym planem rozwoju.
Artykuł 3
Państwo Członkowskie wnioskujące o upoważnienie na mocy art. 1 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1945/81 musi równocześnie dostarczyć Komisji szczegółowy opis stosowanej metody obliczania. W szczególności muszą zostać włączone do metody obliczania następujące informacje odnoszące się doprodukcji trzody chlewnej:
- koszty związane ze stanowiskami przeznaczonymi do tuczu trzody chlewnej i do hodowli macior,
- ceny, jaki mają być płacone za prosięta, tuczniki, maciory i paszę,
- liczba potomstwa na maciorę w ciągu roku,
- pogłowie hodowanej trzody chlewnej na stanowiska przeznaczone do tuczu w ciągu roku.
Artykuł 4
Państwo Członkowskie otrzymujące upoważnienie do zmiany liczby stanowisk dla trzody chlewnej przedstawia Komisji roczne sprawozdanie przed dniem 1 maja następnego roku w sprawie szczególnych przypadków, w których liczba stanowisk dla trzody chlewnej została zmieniona w kontekście z planem rozwoju gospodarstwa.
Sprawozdanie zawiera, w szczególności informacje dotyczące liczby takich specjalnych przypadków oraz o liczbie stanowisk dla trzody chlewnej związanych z każdym przypadkiem.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 2191/81
z dnia 31 lipca 1981 r.
w sprawie przyznawania pomocy w odniesieniu do zakupu masła przez instytucje i organizacje niedochodowe
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Grecji, w szczególności jego art. 12 ust. 3 i art. 28,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 878/77 z dnia 26 kwietnia 1977 r. w sprawie kursów walutowych stosowanych w rolnictwie [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 850/81 [3], w szczególności jego art. 4 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (EWG) nr 1723/81 z dnia 24 czerwca 1981 r. określające przepisy ogólne w sprawie środków na rzecz utrzymania poziomu zużycia masła przez niektóre kategorie konsumentów i przemysłu [4] stanowi o możliwości przyznawania pomocy w odniesieniu do zakupu masła dostępnego na rynku, tak aby umożliwić zakup tego produktu po obniżonej cenie, w szczególności przez instytucje i organizacje niedochodowe;
stosunkowo małe ilości masła znajdujące się obecnie w zapasach publicznych doprowadzą wkrótce do zawieszenia sprzedaży z zapasów publicznych na mocy rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1717/72 z dnia 8 sierpnia 1972 r. w sprawie sprzedaży masła po obniżonej cenie na rzecz instytucji i organizacji niedochodowych [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3474/80 [6]; w tych okolicznościach należy odwołać się do rozporządzenia (EWG) nr 1723/81, ustanawiając przyznanie pomocy w odniesieniu do zakupu masła przez instytucje i organizacje niedochodowe;
jednakże pomoc powinna być przyznana w odniesieniu do zakupu masła spełniającego wymagania najwyższej klasy, określone w art. 1 ust. 3 lit. b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 985/68 ustanawiającego ogólne zasady interwencji na rynku masła i śmietany [7], ostatnio zmienionego Aktem Przystąpienia Grecji; do celów kontroli pomoc powinna być ograniczona do masła zakupionego w Państwie Członkowskim beneficjenta od zatwierdzonego dostawcy w tym Państwie Członkowskim;
należy zadbać, aby pomoc na podstawie niniejszego rozporządzenia nie dublowała pomocy do bezpośredniego spożycia na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 1269/79 z dnia 25 czerwca 1969 r.
[8], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 854/81 [9] bądź nie dublowała obniżki specjalnej opłaty zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 858/81 z dnia 1 kwietnia 1981 r.
[10] w przypadku masła nowozelandzkiego wprowadzanego na rynek w Zjednoczonym Królestwie;
w celu ułatwienia nadzoru należy określić oznakowanie znajdujące się na opakowaniach masła kwalifikującego się do przyznania pomocy;
Państwa Członkowskie powinny poinformować Komisję o metodach przyjmowanych przez nie w celu wdrażania środków określonych w niniejszym rozporządzeniu;
artykuł 4 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 878/77 stanowi, że do zakresu istniejących praw i obowiązków w momencie gdy reprezentatywny kurs zostaje zmieniony, mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Rady (EWG) nr 1134/68 z dnia 30 lipca 1968 r., ustanawiającego zasady wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 653/68 w sprawie warunków zmian wartości jednostki obliczeniowej wykorzystywanej we wspólnej polityce rolnej [11]; zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1134/68 sumy określone w niniejszym artykule mają być płacone po kursie przeliczeniowym obowiązującym w czasie przeprowadzenia transakcji lub części transakcji; jednakże na mocy art. 4 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 878/77 można wprowadzić odstępstwa od powyższych przepisów; jeśli chodzi o przeliczenie na walutę krajową pomocy przewidzianej w niniejszym rozporządzeniu, przyjęty reprezentatywny kurs powinien być kursem obowiązującym w pierwszym dniu miesiąca, w którym kwit uprawniający do pomocy jest ważny;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Pomoc przyznaje się odnośnie do masła zakupionego przez instytucje i organizacje niedochodowe Państw Członkowskich, z zastrzeżeniem warunków określonych w niniejszym rozporządzeniu.
2.
Każde Państwo Członkowskie może wybrać spośród instytucji i organizacji niedochodowych znajdujących się na jego terytorium te, które mają otrzymać masło po obniżonej cenie, zwane dalej "beneficjentami".
3.
Taka pomoc może zostać przyznana jedynie w odniesieniu do:
a) masła zakupionego w Państwie Członkowskim, w którym położony jest główny zakład beneficjenta, od dostawcy, zakładu pakującego lub importera, zwanego dalej "dostawcą", zatwierdzonego w tym celu przez właściwy organ tego Państwa Członkowskiego; oraz
b) - masło, które w Państwie Członkowskim wytworzenia odpowiada definicji i klasyfikacji podanej w art. 1 ust. 3 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 985/68 i jest odpowiednio oznakowane, zgodnie z zasadami Państwa Członkowskiego, w którym beneficjent dokonuje zakupu, lub
- masła nowozelandzkiego sprzedawanego w Zjednoczonym Królestwie, które odpowiada masłu o najwyższej klasie w tym Państwie Członkowskim.
4.
Dostawca może być zatwierdzony do celów ust. 3 lit. a) jedynie wtedy, gdy zobowiązuje się:
a) do prowadzenia ewidencji pokazującej w szczególności nazwy wytwórcy masła, nazwy i adresy beneficjentów oraz ilości masła im sprzedane i numery seryjne odpowiadających im kwitów, określonych w art. 3; oraz
b) do poddania się procedurom nadzoru określonym przez dane Państwo Członkowskie, w szczególności w zakresie weryfikacji ewidencji i kontroli jakości masła.
Zatwierdzenie zostaje wycofane w przypadku poważnego naruszenia niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
1.
Pomoc ustala się na kwotę w wysokości 170 ECU/100 kg masła.
2.
Kwota pomocy zostaje przeliczona na walutę krajową po reprezentatywnym kursie obowiązującym w pierwszym dniu miesiąca kalendarzowego, w którym kwit określony w art. 3 jest ważny.
3. Pomoc określona w ust. 1 nie może być przyznana dodatkowo do pomocy przyznanej na mocy rozporządzenia (EWG) nr 1269/78 ani tym bardziej w przypadku Zjednoczonego Królestwa nie może być połączona z obniżką specjalnej opłaty określonej w art. 3 ust. 1 rozporządzenia 858/81.
W tym celu:
a) Państwa Członkowskie przyznające pomoc na mocy rozporządzenia (EWG) nr 1269/79 podejmują właściwe środki w celu zagwarantowania, że masło kwalifikujące się do przyznania pomocy przewidzianej w niniejszym rozporządzeniu nie może się kwalifikować do pomocy określonej w rozporządzeniu (EWG) nr 1269/79;
b) jeśli chodzi o masło nowozelandzkie zakwalifikowane do obniżenia specjalnej opłaty, pomoc określona w ust. 1 niniejszego artykułu zostaje obniżona o kwotę powyższej redukcji opłaty specjalnej.
Artykuł 3
1.
Pomoc zostaje przyznana dostawcy masła na jego pisemną prośbę i po złożeniu kwitu z numerem seryjnym wydanego przez właściwe władze Państwa Członkowskiego.
Z wyjątkiem przypadków siły wyższej wniosek o przyznanie pomocy oraz towarzyszące mu dokumenty, przewidziane w ust. 7, muszą zostać złożone w ciągu 12 miesięcy od pierwszego dnia miesiąca kalendarzowego, w którym kwit jest ważny.
2.
Kwit zostaje wydany pod warunkiem:
a) pisemnego zobowiązania beneficjenta wobec właściwych władz, że udostępni masło tylko konsumentom, za których sam jest odpowiedzialny i że zwróci kwotę przyznanej pomocy w przypadku stwierdzenia, iż masło zakupione w ramach niniejszego rozporządzenia nie zostało wykorzystane zgodnie z przeznaczeniem;
b) zobowiązania do udostępnienia właściwym władzom, na ich życzenie, ewidencji umożliwiającej udowodnienie wykorzystania masła;
c) właściwego spełniania zobowiązań zaciągniętych w czasie jakiegokolwiek poprzedniego przydziału.
3.
W kwicie wskazuje się w szczególności:
a) nazwę i adres danej instytucji lub organizacji oraz w razie potrzeby autoryzowanego agenta;
b) maksymalną liczbę konsumentów, za których dana instytucja lub organizacja jest odpowiedzialna;
c) maksymalną ilość masła, co do której dokument ten daje uprawnienie;
d) miesiąc i rok, w którym jest ważny.
4.
Maksymalna ilość masła określona w ust. 3 lit. c) zostaje ustalona na podstawie maksymalnej liczby danych konsumentów i średniego normalnego spożycia, jak ustaliły właściwe władze Państwa Członkowskiego.
5.
Kwit jest ważny przez miesiąc kalendarzowy zaznaczony na nim; dostawa musi nastąpić w tym miesiącu.
6.
Właściwe władze mogą wydawać kwity jedynie na okres nieprzekraczający 6 miesięcy.
7.
Kwit nie uprawnia do pomocy, chyba że:
a) zawiera poświadczenie beneficjenta stwierdzające, że ilość masła faktycznie zakupionego i jego dostawa nastąpiły na mocy tego dokumentu; lub
b) jest zaopatrzony w duplikat otrzymanej faktury lub kwit dostawy kontrasygnowany przez beneficjenta.
8.
Pomoc zostaje wypłacona przez właściwe władze w ciągu 60 dni od daty złożenia dokumentów towarzyszących, z wyjątkiem przypadków siły wyższej lub rozpoczęcia czynności administracyjnych dotyczących uprawnienia do pomocy.
W takich przypadkach płatność zostaje dokonana jedynie po zaakceptowaniu uprawnienia do pomocy.
9.
Wszystkie dokumenty towarzyszące oraz raport z kontroli określonych w art. 6 zostają odesłane do departamentu lub agencji, określonej w art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 729/70, odpowiedzialnej za wypłacenie pomocy.
Artykuł 4
1.
Masło dostarcza się beneficjentowi w paczkach, na których zamieszczono wyraźnym i trwałym drukiem jedną lub więcej z następujących adnotacji:
,
,
,
,
,
,
.
2.
Na każdej paczce lub poszczególnych częściach zawartych w paczkach umieszczona zostanie jedna lub więcej z następujących adnotacji:
,
,
,
,
,
,
.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie są uprawnione do określenia minimalnej ilości masła, w odniesieniu do której można złożyć wniosek o pomoc.
Artykuł 6
Państwo Członkowskie wprowadzi wszelkie konieczne środki kontrolne w celu zagwarantowania przestrzegania przepisów niniejszego rozporządzenia, w szczególności kontroli dokumentów handlowych oraz ewidencji zapasów dostawcy.
Takie kontrole będą przeprowadzane co najmniej raz na 12 miesięcy.
Państwa Członkowskie poinformują Komisję:
a) w ciągu trzech miesięcy – o procedurze kontroli przyjętej na różnych etapach wprowadzania masła na rynek oraz środkach podjętych zgodnie z art. 2 ust. 3 lit. a);
b) przed 20 dniem każdego miesiąca – o ilościach, dla których w ciągu poprzedniego miesiąca:
- wydano kwity,
- wypłacono pomoc.
Artykuł 7
Rozporządzenie (EWG) nr 1717/72 zostaje niniejszym zawieszone, z wyjątkiem przepisów dotyczących masła sprzedawanego na mocy jego przepisów przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 2670/81
z dnia 14 września 1981 r.
ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące produkcji cukru przewyższającej kwotę
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1785/81 z dnia 30 czerwca 1981 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 26 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: art. 26 rozporządzenia (EWG) 1785/81 przewiduje, że cukier C, który nie jest przenoszony na następny rok gospodarczy, zgodnie z art. 27 tego rozporządzenia, oraz izoglukoza C muszą być wywożone w stanie naturalnym bez zwrotów kosztów lub opłat przed dniem 1 stycznia następującym po zakończeniu omawianego roku gospodarczego; jeżeli część lub cała ilość zostanie sprzedana na rynku wewnętrznym lub jeżeli nie zostanie wywieziona przed ustaloną datą, zostanie nałożona opłata na odnośne ilości, która zostanie ustalona zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 41 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81; szczegółowe zasady regulujące tę kwestię zostały przyjęte w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2645/70 z dnia 28 grudnia 1970 r. w sprawie przepisów dotyczących cukru wyprodukowanego ponad maksymalną kwotę [2], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 1367/78 [3], oraz w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 1700/80 z dnia 30 czerwca 1980 r. ustalającym szczegółowe zasady stosowania kwot dla produkcji izoglukozy w okresie od dnia 1 lipca 1980 r. do dnia 30 czerwca 1981 r. [4]; rozporządzenie (EWG) nr 2645/70 było już kilkakrotnie zmieniane i dalsze zmiany są konieczne ze względu na podstawowe przepisy rozporządzenia (EWG) nr 1785/81 dotyczące cukru i izoglukozy, które są słodzikami i dla których istnieje jednolity rynek; dlatego też dla jasności należy przyjąć nowe rozporządzenie obejmujące szczegółowe zasady dotyczące cukru C i izoglukozy C;
z przyczyn administracyjnych należy określić, że do celów art. 26 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81 ilość cukru C lub izoglukozy C, w odniesieniu do których producent nie dostarczył dowodu wywozu we właściwym czasie przed określonym terminem, jest uważana za sprzedaną na rynku wewnętrznym; z tych samych powodów dokumenty używane do dostarczenia tego dowodu powinny być dokumentami używanymi do wywozu, zgodnie z wymogami rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2630/81 z dnia 10 września 1981 r. ustanawiającego specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz w sektorze cukru [5] oraz w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 3183/80 z dnia 3 grudnia 1980 r. ustalającym wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu zezwoleń na przywóz i wywóz oraz świadectw o wcześniejszym wyznaczeniu refundacji dla produktów rolnych [6], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2646/81 [7];
przy ustaleniu opłaty nakładanej w przypadku sprzedaży na rynku wewnętrznym, istotne jest umieszczenie cukru C lub izoglukozy C, które nie zostały wywiezione, na takim samym poziomie jak cukier lub izoglukoza przywożone z państw nieczłonkowskich; w tym celu należy tak ustalić opłatę, aby z jednej strony uwzględniona została najwyższa opłata przywozowa dla cukru lub zmiennego elementu, określonego w art. 16 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81 dla izoglukozy, który był stosowany w pewnym okresie i z drugiej strony kwota stawki ryczałtowej ustalonej na podstawie kosztów sprzedaży cukru przywożonego z państw nieczłonkowskich.
Ten określony okres obejmuje rok gospodarczy, w którym dany cukier lub dana izoglukoza zostały wyprodukowane i następujące po tym roku gospodarczym sześć miesięcy;
towary dostarczone do miejsc przeznaczenia, określone w art. 5 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2730/79 z dnia 29 listopada 1979 r. ustalającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu dopłat eksportowych do produktów rolnych [8], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2646/81, nie będą uważane za towary podlegające wywozowi;
producentowi należy zezwolić na wywóz cukru lub izoglukozy, które nie zostały przez niego wyprodukowane; konieczne jest, aby w tym przypadku zapewnić płatność kwoty stawki ryczałtowej, która może być uznana we wszystkich przypadkach za rekompensatę każdej korzyści narastającej z takiej substytucji;
konieczne jest zapewnienie pewnych środków w przypadkach gdy działanie siły wyższej uniemożliwia wywóz cukru C i izoglukozy C; uzasadnione jest, aby środki te stosowane były z mocą wsteczną, tak aby kilka przypadków tego rodzaju, które wystąpiły w przeszłości, można było rozwiązać z korzyścią dla zainteresowanych, kiedy w szczególności należna opłata nie będzie wymagana, gdy wywóz odnośnego produktu z wymienionego powodu nie nastąpił;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Cukier C i izoglukoza C, określone w art. 26 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81, muszą zostać wywiezione z Państwa Członkowskiego, na którego terytorium zostały wyprodukowane.
Producenci cukru C lub izoglukozy C muszą dostarczyć dowód, że zostały one wywiezione:
- jako cukier biały lub cukier nierafinowany, niedenaturowany lub jako izoglukoza w jej stanie naturalnym,
- bez zwrotu lub opłaty,
- z Państwa Członkowskiego, na którego terytorium zostały wyprodukowane.
Jeżeli nie zostanie dostarczony dowód, że cukier lub izoglukoza zostały wywiezione ze Wspólnoty przed 1 stycznia po zakończeniu roku gospodarczego, w czasie którego cukier C lub izoglukoza C zostały wyprodukowane, omawiana ilość uważana będzie za sprzedaną na rynku wewnętrznym.
2.
Nie można powoływać się na przepisy art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2730/79 w odniesieniu do stosowania niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
1.
Dowód, określony w art. 1, jest przedstawiany właściwemu organowi Państwa Członkowskiego, na którego terytorium cukier C i izoglukoza C zostały wyprodukowane.
2.
Dowód taki zostaje dostarczony przez okazanie:
a) zezwolenia na wywóz wystawionego producentowi na podstawie art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2630/81 przez właściwy organ Państw Członkowskiego, określony w ust. 1;
b) dokumentów, określonych w art. 30 rozporządzenia (EWG) nr 3183/80, wymaganych dla zwolnienia zabezpieczenia;
c) oświadczenia producenta stwierdzającego, że cukier C lub izoglukoza C zostały przez niego wyprodukowane.
Do celów wywozu dany producent może jednak zastąpić cukier C innym cukrem lub izoglukozę C inną izoglukozą wyprodukowaną przez innego producenta prowadzącego działalność gospodarczą na terytorium tego samego Państwa Członkowskiego.
W tym przypadku producent dokonujący substytucji musi zapłacić w odniesieniu do cukru 1,25 ECU za 100 kilogramów, a w odniesieniu do izoglukozy 1,25 ECU za 100 kilogramów suchej masy.
W przypadku cukru C przerób syropów lub cukru nierafinowanego na cukier biały zlecony w celu późniejszego wywozu nie będzie uważany za substytucję w rozumieniu poprzedniego akapitu.
3.
Dowód określony w art. 1 należy przedstawić przed 1 lutego następującym po dniu 1 stycznia, określonym w art. 1 ust. 1.
Jednakże w szczególnych przypadkach właściwy organ danego Państwa Członkowskiego może zezwolić na dłuższy okres.
Artykuł 3
1.
Zainteresowane Państwo Członkowskie nakłada na ilości, które w rozumieniu art. 1 ust. 1 zostały sprzedane na rynku wewnętrznym, opłatę równą sumie:
a) dla cukru C za 100 kilogramów:
- najwyższej opłacie przywozowej za 100 kilogramów cukru białego lub nierafinowanego, w zależności od okoliczności, obowiązującej w okresie obejmującym rok gospodarczy, w czasie którego wyprodukowano dany cukier, i sześć miesięcy następujących po tym roku gospodarczym, i
- 1,25 ECU;
b) dla izoglukzozy C za 100 kilogramów suchej masy:
- najwyższemu zmiennemu składnikowi, określonemu w art. 16 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81 za 100 kilogramów suchej masy, obowiązującemu w okresie obejmującym rok gospodarczy, w czasie którego wyprodukowano daną izoglukozę, i sześć miesięcy następujących po tym roku gospodarczym, oraz
- 1,25 ECU.
2.
Zainteresowane Państwo Członkowskie przed 1 marca następującym po dniu 1 stycznia, określonym w art. 1, zawiadamia o łącznej kwocie do zapłacenia tych producentów, którzy są zobowiązani do uiszczenia opłaty określonej w ust. 1.
Ta łączna kwota wpłacana jest przez danych producentów przed 20 marca tego samego roku.
3.
Jednakże w przypadku gdy właściwy organ, zgodnie z art. 2 ust. 3 akapit drugi, przedłuży termin dostarczenia dowodu, daty określone w ust. 2 zastępuje się datami ustalonymi przez właściwy organ na podstawie dozwolonego przedłużenia.
4.
W przypadku ilości cukru C lub izoglukozy C, które przed wywozem zostały zniszczone lub uszkodzone bez możliwości odzyskania, w okolicznościach uznanych przez właściwe władze zainteresowanego Państwa Członkowskiego za przypadek działania siły wyższej, nie nakłada się danych kwot określonych w ust. 1.
Artykuł 4
1.
Zainteresowane Państwo Członkowskie przed 15 stycznia następującym po dniu 1 stycznia, określonym w art. 1, zawiadamia o łącznej kwocie do zapłacenia tych producentów, którzy są zobowiązani do zapłacenia kwoty określonej w art. 2 ust. 2 akapit drugi.
2.
Ta łączna kwota wpłacana jest przez danych producentów przed 1 lutego tego samego roku.
Artykuł 5
Rozporządzenie (EWG) nr 2645/70 traci moc.
Jest ono jednakże nadal stosowane dla roku gospodarczego cukru 1980/81 w odniesieniu do cukru wyprodukowanego w nadmiarze, przekraczającego maksymalną kwotę.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (EWG) NR 2728/81
z dnia 10 września 1981 r.
zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 1727/70, (EWG) nr 1728/70, (EWG) nr 2603/71, (EWG) nr 638/74 i (EWG) nr 410/76 odnośnie do ich zastosowania do odmian tytoniu wytwarzanego na terenie Wspólnoty
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając Akt Przystąpienia Grecji, w szczególności jego art. 73,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 727/70 z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku surowca tytoniowego1, ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Grecji, w szczególności jego art. 3 ust. 3 akapit pierwszy, art. 5 ust. 6, art. 6 ust. 10 i art. 7 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1697/71 z dnia 26 czerwca 1971 r. w sprawie finansowania wydatków interwencyjnych na surowiec tytoniowy2, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 330/743, w szczególności jego art. 6 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (EWG) nr 1534/81 z dnia 19 maja 1981 r. w sprawie ustalenia cen docelowych, cen interwencyjnych i premii przyznawanych kupcom liści tytoniowych, a także pochodnych cen interwencyjnych tytoniu w belach dla zbiorów z 1981 r. i jakości referencyjnych,4 wprowadziło spis odmian tytoniu uprawianych w Grecji oraz określiło ich jakości referencyjne; należy zatem wprowadzić stosowane poprawki do rozporządzeń zawierających przepisy odnoszące się do różnych odmian i jakości referencyjnych tytoniu; dotyczy to następujących rozporządzeń:
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1727/70 z dnia 25 sierpnia 1970 r. w sprawie procedur interwencji w sektorze surowca tytoniowego5, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 290/816,
- rozporządzenie Komisji nr (EWG) nr 2603/71 z dnia 6 grudnia 1971 r. w sprawie szczegółowych zasad zawierania kontraktów na wstępne przetwarzanie i sortowanie tytoniu znajdującego się w posiadaniu agencji interwencyjnych7, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 290/81,
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 638/74 z dnia 20 marca 1974 r. ustalające granice tolerancji dla brakujących ilości będących rezultatem przechowywania surowca tytoniowego8 przez agencje interwencyjne, zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1979/799,
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 410/76 z dnia 23 lutego 1976 r. w sprawie ustalenia najwyższej dopuszczalnej straty wagi w związku z kontrolą wstępnego przetwarzania i przygotowania do obrotu10, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 290/81;
w załączniku I do Aktu Przystąpienia Grecji w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 1728/7011, ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 290/81, wprowadzono taryfę podwyżek i obniżek cen dla odmian uprawianych w Grecji; jednak na podstawie bardziej szczegółowego szacunku asortymentu jakości greckiego tytoniu i wprowadzenia klasyfikacji odmian tego tytoniu w rozporządzeniu (EWG) nr 1534/81, taryfa ta powinna zostać zmieniona;
w art. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 327/7112 znajduje się klauzula, dotycząca liści tytoniu skupowanych przez agencje interwencyjne, na zawieranie kontraktów na wstępne przetwarzanie i przygotowanie do obrotu przez procedurę składania ofert, w myśl której kontrakty mają zostać przyznane najwyższej ofercie pod warunkiem, że nie przekracza ona kwoty ustalonej dla każdego odmiany;
kwoty te zostały ustalone w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2603/71; od czasu ostatniego uaktualnienia tych kwot zmieniły się znacznie przeliczniki dla niektórych odmian; kwoty te należy zatem ponownie uaktualnić;
środki określone w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. surowca tytoniowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1727/70 wprowadza się następujące zmiany:
1. W załączniku I wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia.
2. W załączniku II wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem II do niniejszego rozporządzenia.
3. W załączniku IV wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem III do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
W rozporządzeniu (EWG) nr 1728/70 wprowadza się następujące zmiany:
1. W załączniku I wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem IV do niniejszego rozporządzenia.
2. W załączniku II wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem V do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 2603/71 zastępuje się załącznikiem VI do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
Załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 638/74 zastępuje się załącznikiem VII do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 5
W rozporządzeniu (EWG) nr 410/76 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem VIII do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) Nr 2730/81
z dnia 14 września 1981 r.
ustalające wykaz agencji w państwach trzecich przywozu uprawnionych do ogłaszania przetargów w sektorze mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUOROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Grecji, w szczególności jego art. 13 ust. 3 i art. 17 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
art. 14 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2729/81 z dnia 14 września 1981 r. ustanawiający przepisy szczególne w celu wprowadzenia w życie systemu pozwoleń na wywóz i przywóz oraz wcześniejszego ustalania refundacji w odniesieniu do mleka i przetworów mlecznych [2] określa, że przetargi mogą być uznane tylko wtedy, gdy są ogłaszane przez jedną z agencji lub instytucji prawa publicznego zamieszczonych na wykazie, który zostanie sporządzony;
z uwagi praktykę handlową stosowaną w przeszłości w państwach przywozu oraz na podstawie ostatnich informacji dostępnych Komisji wykaz ten może być sporządzony zgodnie z tym, co podano w Załączniku;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wykaz agencji w państwach trzecich ogłaszających przetargi, zgodnie z art. 14 rozporządzenia nr 2729/81, jest zamieszczony w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (EWG) NR 2898/81
z dnia 7 października 1981 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1371/81 ustanawiające szczegółowe zasady przyznawania w trybie administracyjnym pieniężnych kwot wyrównawczych, rozporządzenie (EWG) nr 243/78 w sprawie wcześniejszego ustalenia pieniężnych kwot wyrównawczych oraz rozporządzenie (EWG) nr 52/81 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania akcesyjnych kwot wyrównawczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając Akt Przystąpienia Grecji,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 974/71 z dnia 12 maja 1971 r. w sprawie niektórych środków polityki koniunkturalnej, mających zastosowanie w rolnictwie w następstwie przejściowego rozszerzenia marż wahań kursów walut niektórych Państw Członkowskich[1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 876/81[2], w szczególności jego art. 6,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1/81 z dnia 1 stycznia 1981 r. ustanawiające ogólne zasady funkcjonowania systemu akcesyjnych kwot wyrównawczych dla zbóż[3], w szczególności jego art. 8, oraz odpowiednie przepisy innych rozporządzeń ustanawiających ogólne zasady kształtowania systemu kwot wyrównawczych dla produktów rolnych lub towarów uzyskanych w wyniku przetworzenia produktów rolnych, a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1371/81 z dnia 19 maja 1981 r.[4] ustanowiło szczegółowe zasady przyznawania w trybie administracyjnym pieniężnych kwot wyrównawczych wprowadzonych rozporządzeniem (EWG) nr 974/71;
do dnia 4 października 1981 r. Unia Gospodarcza Belgijsko-Luksemburska (UGBL) i Niderlandy podjęły decyzję w sprawie utrzymania wahań kursów swoich walut w ramach marży sprzed dnia 9 maja 1971 r. i nie zmieniały tych relacji, tym samym unikając stosowania pieniężnych kwot wyrównawczych w rozliczeniach między UGBL i Niderlandami; po dostosowaniu kursów do centralnych kursów obowiązujących od dnia 5 października 1981 r. w ramach Europejskiego Systemu Walutowego zmieniły się jednak dotychczasowe relacje między belgijsko-luksemburskim frankiem i niderlandzkim guldenem; w związku z tym w rozliczeniach między UGBL i Niderlandami zostają wprowadzone pieniężne kwoty wyrównawcze, a w art. 24 rozporządzenia (EWG) nr 1371/81 winien być odpowiednio zmieniony; w konsekwencji tej sytuacji należy odpowiednio zmienić rozporządzenie (EWG) nr 243/78[5] i (EWG) nr 52/81[6];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią wszystkich właściwych komitetów zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 24 rozporządzenia (EWG) nr 1371/81 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 24
Dla celów niniejszego rozporządzenia Belgia i Luksemburg (UGBL) traktowane są jako jedno Państwo Członkowskie.".
Artykuł 2
W art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 243/78 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
Dla celów niniejszego rozporządzenia Belgia i Luksemburg (UGBL) traktowane są jako jedno Państwo Członkowskie.".
Artykuł 3
W art. 11 rozporządzenia (EWG) nr 52/81 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"Niniejszej zasady nie stosuje się jednak w odniesieniu do produktów, dla których przewidziane są pieniężne kwoty wyrównawcze.
Jedynie w tym przypadku Belgia i Luksemburg (UGBL) są traktowane jako jedno Państwo Członkowskie.".
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 2930/81
z dnia 12 października 1981 r.
przyjmujące dodatkowe przepisy w celu zastosowania wspólnotowej skali klasyfikacji tusz wołowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Grecji,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1208/81 z dnia 28 kwietnia 1981 r. ustanawiające wspólnotową skalę klasyfikacji tusz wołowych [2], w szczególności jego art. 6 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia jednolitej klasyfikacji tusz wołowych na obszarze Wspólnoty konieczne jest przyjęcie bardziej sprecyzowanych definicji klas budowy i klas pokrycia tłuszczem;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dodatkowe przepisy określone w art. 6 akapit pierwszy rozporządzenia (EWG) nr 1208/81 są zgodne z wykazem zawartym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 3020/81
z dnia 19 października 1981 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3237/76 w sprawie wcześniejszego wprowadzenia załączników technicznych i wcześniejszego stosowania wzoru karnetu TIR Konwencji Celnej dotyczącej międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR (Konwencja TIR) z dnia 14 listopada 1975 r., Genewa
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 3237/76 [1] wprowadziło w życie wcześniejsze wprowadzenie załączników technicznych oraz wzoru karnetu TIR z Konwencji TIR zawartej dnia 14 listopada 1975 r.;
wprowadzono pewną liczbę zmian w załączników technicznych oraz regulaminu używania karnetu TIR, na mocy procedury zmieniającej przewidzianej w Konwencji;
w interesie Wspólnoty leży jak najszybsze wprowadzenie tych zmian do załączników technicznych do Konwencji TIR oraz do regulaminu używania karnetu TIR;
podstawowym celem takich zmian jest zezwolenie na korzystanie z list załadunkowych jako uzupełnienia karnetu TIR, mimo że takie spisy ładunku nie zastąpią uzupełnienia manifestu karnetu TIR, lecz będą do niego jedynie dołączone;
rozporządzenie (EWG) nr 3237/76 powinno z tego powodu zostać zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 3237/76 wprowadza się następujące zmiany:
1. w załączniku 1 nr 10 c) regulaminu stosowania karnetu TIR otrzymuje brzmienie:
"c) Do odcinków mogą być dołączone dodatkowe kartki tego samego wzoru co manifest lub dokumenty handlowe zawierające wszystkie dane manifestu, w tym przypadku wszystkie odcinki muszą zawierać następujące informacje
i) liczbę dodatkowych kartek (rubryka 10)
ii) liczbę i rodzaj sztuk przesyłek lub przedmiotów oraz ogólną wagę brutto towarów wymienionych na dodatkowych kartkach (rubryki 11-13).";
2. w załączniku 2 art. 3 ust. 8 otrzymuje brzmienie:
"8.
Odstep między pierścieniami i między oczkami nie przekracza 200 mm; odstęp ten może być większy, nie powinien jednak przekraczać 300 mm po każdej stronie słupka, jeśli konstrukcja pojazdu i opończy jest taka, że uniemożliwia swobodny dostęp do pomieszczenia przeznaczonego na ładunek.
Oczka są wzmocnione.";
3. w załączniku 6:
a) następująca Nota Wyjaśniająca zamieszczona zostanie po wstępie:
"1.
ZAŁĄCZNIK I
1.10 c) Regulamin używania karnetu TIR
- wykaz przesyłek dołączony do spisu towarów
Nr 10 c) regulaminu używania karnetu TIR zezwala na użycie list załadunkowych jako załączników do karnetu TIR, nawet gdyby było dość miejsca w manifeście na wprowadzenie do niego danych o przewożonych towarach.
Jest to jednak możliwe tylko wówczas, gdy listy załadunkowe zawierają wszystkie szczegóły wymagane przez manifest towarów są czytelne i zgodne z wszystkimi przepisami regulaminu 10 c)."
b) następującą Notę Wyjaśniającą dodaje się po Nocie Wyjaśniającej 2.3.6. b):
"2.3.8.
Ustęp 8 — Odległości między pierścieniami i oczkami
Odstęp przekraczający 200 mm, ale nieprzekraczający 300 mm, jest dopuszczalny nad słupkami, jeśli pierścienie są umocowane w bocznych ścianach, a oczka są owalne i tak małe, że akurat pasują do pierścieni."
Artykuł 2
Komisja informuje Sekretarza Generalnego Europejskiej Komisji Gospodarczej o przepisach przyjętych w art. 1.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1982 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3021/81
z dnia 19 października 1981 r.
dostosowujące, w związku z przystąpieniem Grecji, rozporządzenie (EWG) nr 1108/70 wprowadzające system księgowy dla wydatków na infrastrukturę w transporcie kolejowym, drogowym i żegludze śródlądowej
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, a w szczególności jego art. 75,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
stosownie do postanowień art. 198 ust. 1 Traktatu Rada zwróciła się o konsultacje do Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie wniosku Komisji; Komitet nie był w stanie przedstawić swojej opinii w terminie określonym przez Radę; art. 198 ust. 2 Traktatu zezwala Komisji na podjęcie dalszych działań przy braku opinii; Rada jest zdania, że musi skorzystać z tej możliwości z uwagi na potrzebę szybkiego przyjęcia wymaganych zmian;
rozporządzenie (EWG) nr 1108/70 [2], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1384/79 [3], powinno zostać przyjęte w celu objęcia Załącznikiem do niego greckiej sieci kolejowej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do wykazu zawartego w Załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 1108/70, w pkt "A. 1.
Koleje - sieci główne", po pozycji "Republika Federalna Niemiec" dodaje się pozycję:
"Republika Grecka
- Οργανισμός Σιδηροδρόμων Ελλάδος A.E. (ΟΣΕ)"
.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 3052/81
z dnia 26 października 1981 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2730/81 ustalające wykaz agencji w państwach trzecich przywozu uprawnionych do ogłaszania przetargów w sektorze mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Grecji, w szczególności jego art. 13 ust. 3 i art. 17 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2730/81 [2], ustanowiło wykaz agencji w państwach trzecich przywozu uprawnionych do ogłaszania przetargów w sektorze mleka i przetworów mlecznych;
w świetle najnowszych informacji dostępnych Komisji w sprawie praktyk handlowych przestrzeganych przez zainteresowane kraje przywozu oraz mając na uwadze urzędowy charakter przedmiotowych agencji, agencje wymienione w Załączniku do niniejszego rozporządzenia powinny zostać umieszczone w wykazie;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Agencje wymienione w Załączniku do niniejszego rozporządzenia zostają niniejszym dodane do wykazu agencji ogłaszających przetarg w państwach trzecich, wymienionych w Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 2730/81.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3149/81
z dnia 30 października 1981 r.
w sprawie klasyfikacji towarów w ramach podpozycji 38.19. T Wspólnej Taryfy Celnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 97/69 z dnia 16 stycznia 1969 r. w sprawie działań, jakie należy podjąć w celu zapewnienia jednolitego stosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Grecji, a w szczególności jego art. 3, a także mając na uwadze co następuje:
w celu jednolitego zastosowania nomenklatury wspólnej taryfy celnej, należy ustanowić przepisy dotyczące klasyfikacji taryfowej produktu o następującym składzie: D-glucitol (sorbit) połączony z 1,1-dwutlenkiem 1,2 benzizotiazolu (sacharyna) w proporcji 1 na tysiąc;
podpozycja 38.19. T wspólnej taryfy celnej załączona do rozporządzenia Rady (2) nr 950/68 [2], ostatnio zmieniona przez rozporządzenie (EWG) nr 3002/81 [3], odnosi się do D-glucitolu (sorbitu) innego niż ten z pozycji 29.04.
C III;
zgodnie z definicją wykazu 1 w punkcje a) rozdziału 29, w rozdziale tym są zestawione wyłącznie związki chemiczne o zdefiniowanej strukturze chemicznej zaklasyfikowane oddzielnie, a dodanie 1 promila 1,1 dwutlenku 1,2 benzizotiazolu-3 (sacharyna) nie pozwala już traktować wyżej wymienionego produktu jako związku zaklasyfikowanego oddzielnie;
ze względu na brak pozycji bardziej szczegółowej, produkt ten powinien zostać zaklasyfikowany w pozycji 39.19 jako produkt chemiczny nie nazwany ani nie zawarty gdzie indziej; w tym celu należy w ramach pozycji 38.19. wyodrębnić podpozycję 39.19 T;
środki przewidziane niniejszym rozporządzeniem są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Produkty składające się z D-glucitolu (sorbitolu) z dodatkiem 1,1 dwutlenku 1,2 benzizotiazolu (sacharyna) w proporcji jeden na tysiąc są zaklasyfikowane do podpozycji Wspólnej Taryfy Celnej nr
38.19 Produkty chemiczne i związki wytwarzane przez przemysł chemiczny lub związany z nim inny przemysł (w tym związki będące mieszaniną produktów naturalnych) nienazwane, ani niezaklasyfikowane gdzie indziej; produkty resztkowe wytwarzane przez przemysł chemiczny lub związany z nim inny przemysł nienazwane, ani niezaklasyfikowane gdzie indziej:
T. D-glucitol (sorbitol) inny niż omówiony w podpozycji 29.04 C III.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie czterdziestego drugiego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 3237/81
z dnia 12 listopada 1981 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1842/81 ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1188/81 dotyczącego ogólnych zasad przyznawania refundacji dostosowywanych w przypadku zbóż wywożonych w postaci niektórych napojów alkoholowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2727/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1949/81 [2], w szczególności jego art. 16 ust. 6 i art. 24,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1188/81 z dnia 28 kwietnia 1981 r. ustanawiające ogólne zasady przyznawania refundacji dostosowywanych w przypadku zbóż wywożonych w postaci niektórych napojów alkoholowych oraz kryteria ustalania kwot takich refundacji oraz zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3035/80 dotyczące niektórych produktów nieobjętych załącznikiem II do Traktatu [3], w szczególności jego art. 12,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1842/81 [4] określa szczegółowe zasady stosowane przy przyznawaniu refundacji w przypadku zbóż wywożonych w postaci niektórych napojów alkoholowych;
artykuł 26 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2730/79 [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2646/81 [6], przewiduje wypłatę zaliczek na refundacje, jeżeli produkty zostały umieszczone w magazynie żywności, w takich przypadkach magazynier musi zobowiązać się do wykorzystania produktów jako dostaw żywności we Wspólnocie, do celów refundacji dostawy takie są traktowane jako wywozy, napoje objęte rozporządzeniem (EWG) nr 1842/81 należy uznać za wywiezione w przypadku ich umieszczenia w takim magazynie;
możliwe jest, że produkty żywnościowe nie osiągną swojego przeznaczenia, w takich przypadkach należy dokonać zwrotu refundacji lub zapłaty wyznaczonej kwoty, w przypadku powyższych produktów powinno stosować się przepisy art. 26-29 rozporządzenia (EWG) nr 2730/79;
najnowsze informacje dostępne Komisji wskazują, że definicje zawarte w art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 1842/81 nie uwzględniają we właściwy sposób praktyk stosowanych w Państwach Członkowskich produkujących whisky, w związku z tym należy zmienić to rozporządzenie;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1842/81 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 12 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"3.
Produkty umieszczone w magazynie żywności zatwierdzone zgodnie z art. 26 rozporządzenia (EWG) nr 2730/79 także uznaje się za wywiezione.
Jeżeli produkty zostały umieszczone w takim magazynie, przepisy art. 26-29 wyżej wymienionego rozporządzenia, stosuje się mutatis mutandis.".
2) Artykuł 17 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 17
Do celów art. 16:
a) "whisky zbożowa" ("grain whisky") oznacza whisky wyprodukowaną w 15 % z jęczmienia lub równoważnej ilości słodu, oraz w 85 % ze zbóż;
b) "whisky słodowa" ("malt whisky") oznacza whisky wyprodukowaną wyłącznie ze słodu;
c) "irlandzka whisky destylowana" ("Irish pot-still whiskey") oznacza whisky wyprodukowaną z jęczmienia i słodu, o zawartości co najmniej jednej trzeciej słodu;
d) procent różnych gatunków zbóż wykorzystywanych w produkcji napojów alkoholowych określonych w art. 13 ust. 2 zostaje ustalony z uwzględnieniem całkowitej ilości różnych gatunków zbóż wykorzystywanych w produkcji napojów alkoholowych określonych w art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1188/81."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3245/81
z dnia 26 października 1981 r.
ustanawiające Europejską Agencję ds. Współpracy
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: w celu rozwijania finansowej i technicznej współpracy Wspólnoty z krajami rozwijającymi się, w szczególności z krajami Afryki, Karaibów i Pacyfiku, Komisja powołała przedstawicielstwa zamorskie i zapewniła im personel; ponadto przekazała ten personel do bezpośredniej dyspozycji krajów otrzymujących pomoc wspólnotową;
w celu zapewnienia skutecznego rozwoju tej współpracy finansowej i technicznej Komisja została upoważniona do rekrutacji i zarządzania tym personelem, ustanowienia przepisów dotyczących zarządzania personelem lokalnym oraz zorganizowania systemu szkoleń dla obywateli krajów rozwijających się;
aby pomóc Komisji w realizacji tych zadań należy w ramach Wspólnot Europejskich ustanowić Europejską Agencję ds. Współpracy, działającą zgodnie z prawem wspólnotowym; wskazane jest określenie warunków, na mocy których stosuje się niektóre przepisy ogólne;
tego rodzaju działanie Wspólnoty niezbędne jest do osiągnięcia opisanego wyżej celu; niezbędne kompetencje szczególne nie zostały określone w Traktacie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ustanawia się Europejską Agencję ds. Współpracy, zwaną dalej "Agencją".
Artykuł 2
1.
Agencja jest organizacją typu non profit.
W Państwach Członkowskich Agencja posiada zdolność prawną i zdolność do czynności prawnych w najszerszym zakresie przyznanym osobom prawnym.
2.
Siedziba główna Agencji znajduje się w Brukseli.
Artykuł 3
Celem Agencji jest wspieranie Komisji:
1) w zatrudnianiu, obsadzaniu stanowisk i zarządzaniu personelem:
a) oddawanym do dyspozycji przedstawicielstw Komisji ustanowionych w krajach rozwijających się, związanych ze Wspólnotą wszechstronnymi, preferencyjnymi umowami o współpracy; zadaniem przedstawicielstw jest wspieranie Komisji w realizacji takich umów;
b) powołanym do realizacji pomocy technicznej lub współpracy finansowanej przez Wspólnotę w krajach rozwijających się określonych w lit. a);
2) w ustalaniu przepisów dla zatrudnianego miejscowego personelu dla przedstawicielstw, określonych w pkt 1 lit. a) lub w kontekście zadań, określonych w pkt 1 lit. b); oraz
3) poprzez uczestnictwo w realizacji programów stypendialnych i szkoleniowych przyznawanych obywatelom krajów rozwijających się określonych w pkt 1 lit. a), zarówno poprzez obserwowanie postępów w realizacji programów szkoleniowych, jak i w odniesieniu do aspektów społecznych.
Artykuł 4
Agencja zarządzana jest przez Radę Administracyjną i dyrektora.
Artykuł 5
1.
Rada Administracyjna składa się z co najmniej pięciu i nie więcej niż 13 członków wyznaczonych przez Komisję spośród jej pracowników, na podstawie pełnionych przez nich obowiązków w poszczególnych jej służbach.
2.
Kadencja członków Rady Administracyjnej wynosi pięć lat.
Może być przedłużona.
Po upływie tego okresu lub w przypadku rezygnacji członkowie pełnią swoją funkcję do czasu ponownego mianowania lub ich zastąpienia.
3.
Rada Administracyjna wybiera spośród swoich członków przewodniczącego, wiceprzewodniczącego, przedstawiciela-zarządcę oraz sekretarza.
4.
Członkowie Rady Administracyjnej nie pobierają wynagrodzenia z tytułu pełnionych obowiązków.
Artykuł 6
1.
Rada Administracyjna zwoływana jest przez przewodniczącego lub wiceprzewodniczącego tak często, jak wymaga tego interes Agencji, i co najmniej raz w roku.
2.
Każdy członek Rady Administracyjnej, który nie może uczestniczyć w spotkaniu, może być reprezentowany przez innego członka Rady, specjalnie upoważnionego do udziału w spotkaniu.
Członek Rady może reprezentować tylko jednego, innego członka Rady.
3.
Jeżeli w posiedzeniu nie może wziąć udziału przewodniczący, to Radzie Administracyjnej przewodniczyć może wiceprzewodniczący, a w przypadku, kiedy ten ostatni również nie może, przedstawiciel-zarządca.
4.
Kworum w Radzie Administracyjnej wymaga obecności pięciu członków.
Decyzje Rady Administracyjnej przyjmowane są zwykłą większością głosów.
W przypadku równej liczby głosów głos przewodniczącego jest decydujący.
Artykuł 7
1.
Rada Administracyjna zapewnia zarządzanie Agencją.
2.
Rada decyduje o przyjmowaniu zapisów, darowizn lub subsydiów z innych źródeł Wspólnoty.
Artykuł 8
1.
Dyrektor Agencji jest mianowany przez Komisję spośród listy kandydatów, przedstawionej przez Radę Administracyjną.
2.
Dyrektor mianowany jest na okres maksymalnie pięciu lat.
Jego mandat jest odnawialny.
Artykuł 9
1.
Dyrektor wykonuje decyzje Rady Administracyjnej, a także jest odpowiedzialny za codzienną pracę Agencji.
Jest on jej prawnym przedstawicielem.
2.
Dyrektor przygotowuje i organizuje prace Rady Administracyjnej.
Uczestniczy w charakterze doradczym w pracach Rady Administracyjnej.
3.
Za wykonywanie swoich obowiązków dyrektor jest odpowiedzialny przed Radą Administracyjną.
Artykuł 10
1.
Najpóźniej do dnia 31 marca każdego roku dyrektor przygotuje sprawozdanie ogólne dotyczące działalności, sytuacji finansowej i perspektyw Agencji oraz przedkłada go Radzie Administracyjnej.
2.
Sprawozdanie, po przyjęciu przez Radę Administracyjną, zostaje przekazane Komisji oraz członkom Komitetu, określonym w akapicie drugim art. 12 ust. 2.
Artykuł 11
Na dochody Agencji składają się:
1) określone subsydia, umieszczone w konkretnych pozycjach budżetu Wspólnot Europejskich;
2) subsydia przyznane przez Komisję ze źródeł Europejskiego Funduszu Rozwoju; i
3) wszystkie inne możliwe źródła.
Artykuł 12
1.
Rada Administracyjna sporządza na każdy rok kalendarzowy preliminarz dochodów i wydatków Agencji i przesyła go Komisji.
Przedstawiony preliminarz powinien być zrównoważony.
Do preliminarza należy dołączyć plan stanowisk pracy ze wskazaniem ustalonego personelu przedstawicielstw, określonego w art. 3 ust. 1 lit. a).
2.
Komisja przesyła preliminarz budżetu Komitetu EFR i odpowiednich komitetów, w odniesieniu do działań, wobec których jest lub będzie konieczna interwencja Agencji.
W celu zbadania wstępnego preliminarza komitety te łączą się w jeden komitet, składający się z przedstawicieli rządów Państw Członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
Na spotkaniu, na którym preliminarz zostaje poddany analizie, członkowie komitetu wymieniają informacje i poglądy na kwestie ogólne odnoszące się do Agencji.
Analiza preliminarza i wymiana informacji oraz poglądów są przedmiotem sprawozdań przedstawiających główne wnioski komitetu i podstawowe stanowiska, przyjęte przez przedstawicieli rządów Państw Członkowskich.
3.
Uwzględniając sprawozdanie komitetu z analizy preliminarza, określonego w ust. 2 akapit drugi, Komisja zatwierdza dochody i wydatki Agencji i przesyła go władzom budżetowym wraz z preliminarzem budżetu Wspólnot Europejskich i wspomnianym wyżej sprawozdaniem, tak aby można go było poddać analizie podczas procedury budżetowej.
4.
Komisja przyjmuje preliminarz dochodów i wydatków Agencji przed rozpoczęciem roku budżetowego, dostosowując go do subsydiów przyznanych przez organy budżetowe.
5.
Na wniosek Państwa Członkowskiego lub Komisji przewodniczący może zwołać posiedzenie komitetu, określonego w ust. 2 akapit drugi, w ciągu roku, w celu analizy nowych faktów, dotyczących kwestii ogólnych związanych z Agencją.
Artykuł 13
1.
W ramach rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich oraz innych, mających zastosowanie przepisów finansowych, przepisy dotyczące związków Agencji z Komisją oraz wewnętrzne ustalenia finansowe i administracyjne mające zastosowanie do Agencji regulowane są środkami wykonawczymi przyjętymi przez Komisję i opublikowanymi w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
2.
Środki wykonawcze określone w ust. 1 określają między innymi zasady odnoszące się do zarządzania finansowego, wykonania preliminarza dochodów i wydatków, kontroli rachunków, zawierania umów, prowadzenia księgowości i inwentarza majątku ruchomego oraz nieruchomego.
Artykuł 14
Ogólne warunki rekrutacji i zatrudnienia oraz ogólny system wynagrodzeń, dodatków i płatności dodatkowych dla personelu określonych w art. 3 ust. 1 oraz dla personelu Agencji zatrudnionego w siedzibie głównej zostają określone w przepisach szczególnych przyjętych przez Komisję, po wydaniu opinii przez komitet określony w art. 12 ust. 2.
Artykuł 15
1.
Rada Administracyjna, najpóźniej do 31 marca każdego roku, przesyła Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu rachunki pozwalające odtworzyć wszystkie dochody i wydatki poprzedniego roku budżetowego oraz sprawozdanie finansowe Agencji.
Trybunał Obrachunkowy bada je zgodnie z art. 206a Traktatu.
2.
Trybunał Obrachunkowy, nie później niż do 15 lipca, przedstawia Komisji uwagi, jakie jego zdaniem mogą pojawić się w przedstawionym rocznym sprawozdaniu, określonym w art. 206a Traktatu.
Komisja przekazuje Trybunałowi Obrachunkowemu swoje odpowiedzi nie później niż do dnia 31 października.
Trybunał Obrachunkowy przesyła swoje roczne sprawozdanie, wraz z odpowiedziami Komisji, Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komisji nie później niż do 30 listopada oraz zapewnia jego publikację w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rada Administracyjna uzyskuje absolutorium w odniesieniu do zarządzania finansowego Agencji, zgodnie z procedurą określoną w art. 206b Traktatu.
3.
Kontrola zobowiązań oraz pokrycia wszystkich wydatków, jak również kontrola ustalenia oraz odzyskania wszystkich dochodów Agencji, jest sprawowana przez kontrolera finansowego Komisji.
Artykuł 16
Członkowie Rady Administracyjnej, dyrektor oraz członkowie personelu, jak również wszystkie osoby uczestniczące w pracach Agencji, zobowiązane są, nawet po zaprzestaniu pełnienia swoich funkcji, do nierozpowszechniania informacji objętych tajemnicą zawodową.
Artykuł 17
Agencja oraz jej personel uzyskają przywileje i immunitety odpowiadające przewidzianym w rozdziale I i V Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich.
Artykuł 18
1.
W zakresie odpowiedzialności umownej Agencji stosuje się przepisy prawa właściwego dla danej umowy.
Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich jest właściwy do rozpoznawania wszelkich sporów między Agencją a jej personelem, w ramach i na warunkach ustalonych w ogólnych warunkach rekrutacji i zatrudnienia, mających zastosowanie do powyższego personelu.
2.
W dziedzinie odpowiedzialności pozaumownej Agencja naprawia, zgodnie z zasadami ogólnymi wspólnymi dla praw Państw Członkowskich, szkody wyrządzone przez nią lub jej pracowników przy wykonywaniu ich funkcji.
Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich jest właściwy do rozpoznawania sporów dotyczących naprawy takich szkód.
Artykuł 19
1.
Każde Państwo Członkowskie, każdy członek Rady Administracyjnej i każda osoba trzecia bezpośrednio i osobiście zaangażowana w działalność Agencji może zwrócić się do Komisji w celu zbadania każdego działania Agencji, wyraźnego lub domniemanego.
2.
Do Komisji należy zwrócić się w ciągu 30 dni od dnia, w którym zainteresowana strona stała się świadoma kwestionowanego działania.
3.
Jeżeli działanie Agencji, z powodu którego zwrócono się do Komisji, jest na wniosek Państwa Członkowskiego równocześnie badane w komitecie określonym w art. 12 ust. 2 akapit drugi, Komisja nie podejmie decyzji do czasu przedstawienia przez komitet jego opinii.
Komitet przedstawia swoją opinię w ciągu 90 dni od przedstawienia mu sprawy.
Komisja niezwłocznie powiadamia zainteresowaną stronę o terminie wniesienia sprawy do Komitetu i terminie, w którym przedstawił on lub powinien był przedstawić swoją opinię.
4.
Komisja podejmuje decyzję w ciągu 30 dni od przedłożenia jej sprawy lub odpowiednio, od daty, w której komitet określony w art. 12 ust. 2 akapit drugi przedstawił lub powinien był przedstawić swoją opinię.
6.
Sprawę uznaje się za oddaloną, jeżeli Komisja nie podejmie decyzji w ciągu 30 dni.
Artykuł 20
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (EWG) NR 3323/81
z dnia 20 listopada 1981 r.
zmieniające po raz drugi rozporządzenie (EWG) nr 1974/80 ustanawiające ogólne przepisy wykonawcze w odniesieniu do niektórych działań w zakresie pomocy żywnościowej obejmujących dostawy zboża i ryżu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2727/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż1, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1949/812, w szczególności jego art. 28,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1418/76 z dnia 21 czerwca 1976 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu3, ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Grecji, w szczególności jego art. 25,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2750/75 z dnia 29 października 1975 r. ustalające kryteria pozyskiwania zbóż przeznaczonych na pomoc żywnościową4, w szczególności jego art. 6,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 129 w sprawie wartości jednostki rozliczeniowej i kursów wymiany walut stosowanych do celów Wspólnej Polityki Rolnej5, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2543/736, w szczególności jego art. 3,
uwzględniając opinię Komitetu Walutowego,
a także mając na uwadze, co następuje: rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1974/807, zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2984/818, ustanawia w art. 8 ust. 2 sposób przeliczenia pieniężnych kwot wyrównawczych w celu porównania ofert; sposób ten jest również stosowany przy przeliczaniu kwoty oferty na walutę Państwa Członkowskiego, które jest zobowiązane do zapłaty, zgodnie z art. 17 ust. 4 tego rozporządzenia;
okazuje się, że w celu zachowania jasności administracyjnej i w zgodzie z rzeczywistością gospodarczą konieczna jest zmiana przedmiotowych uzgodnień przez stosowanie ostatnich notowań wzajemnych kursów wymiany walut ustalonych przed upływem terminu składania ofert, oraz opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, seria C; konieczna jest zatem zmiana treści art. 17 ust. 4 tego rozporządzenia;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1974/80 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 8 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Pieniężna kwota wyrównawcza, gdzie właściwe, jest przeliczana na walutę Państwa Członkowskiego, w którym ogłoszono przetarg, przy zastosowaniu:
- w przypadku gdy maksymalna rozpiętość kursu przedmiotowych walut każdorazowo pozostaje na poziomie 2,25 %, kursu wymiany walut wynikającego z ich centralnego kursu,
- w pozostałych przypadkach wzajemnego stosunku dwóch określonych walut, ustanowionego na podstawie ostatniego notowania ich kursów walutowych transakcji kasowych, bezpośrednio poprzedzających termin składania ofert oraz opublikowanych w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, seria C.".
2) W art. 17 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
Kwotę określoną w ust. 2 uiszcza się w walucie Państwa Członkowskiego, które jest odpowiedzialne za zapłatę.
W tym celu kwota ta podlega przeliczeniu w sposób określony w art. 8 ust. 2.".
Artykuł 2
Przepisy niniejszego rozporządzenia stosuje się do wszelkich działań w zakresie pomocy żywnościowej prowadzonych zgodnie z przepisami rozporządzenia (EWG) nr 1974/80, o ile nie upłynął termin składania ofert.
Oferty złożone w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia i w stosunku do których nie upłynął termin składania ofert, mogą być na wniosek osób zainteresowanych wycofane.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3423/81
z dnia 30 listopada 1981 r.
w sprawie przekazywania przez Państwa Członkowskie danych dotyczących wywozu produktów zbożowych oraz produktów z ryżu jako pomocy żywnościowej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2727/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1949/81 [2], w szczególności jego art. 24,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1418/76 z dnia 21 czerwca 1976 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [3], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Grecji, w szczególności jego art. 26,
a także mając na uwadze, co następuje: realizacja działań podejmowanych przez Wspólnotę na mocy Konwencji w sprawie pomocy żywnościowej powinna odbywać się w ścisłym powiązaniu z zarządzaniem wspólną organizacją rynków zbóż i ryżu odnośnie do działań na poziomie wspólnotowym i krajowym w zakresie pomocy żywnościowej;
jest niezbędne, w kontekście wspomnianej Konwencji, aby Komisja dysponowała pewnymi danymi dotyczącymi realizacji działań na poziomie wspólnotowym i krajowym w zakresie pomocy żywnościowej;
Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji na każdy miesiąc kalendarzowy, najpóźniej do czterech tygodni od zakończenia danego miesiąca, dane określone w Załączniku dotyczące wywozu produktów zbożowych oraz produktów z ryżu, zrealizowanego w ramach pomocy żywnościowej, zarówno w skali kraju, jak i Wspólnoty, na mocy Konwencji w sprawie pomocy żywnościowej.
2.
W odniesieniu do działań przeprowadzonych w okresie od dnia 1 sierpnia 1981 r. do dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, Państwa Członkowskie przekażą Komisji dane określone w ust. 1, najpóźniej do dnia 31 grudnia 1981 r.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 3557/81
z dnia 8 grudnia 1981 r.
w sprawie klasyfikacji towarów objętych podpozycją 48.07 D Wspólnej Taryfy Celnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 97/69 z 16 stycznia 1969 r. w sprawie środków, jakie należy podjąć w celu jednolitego stosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Grecji, w szczególności jego art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: niezbędne jest, w celu zapewnienia jednolitego stosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej, przyjęcie przepisów dotyczących klasyfikacji taryfowej produktu zwiniętego w zwoje, składającego się z dwóch warstw sklejonych ze sobą, jednej z półwybielonego tekturowego papieru siarczanowego o gramaturze 320 g/m2 i obustronnie powlekanego powłoką polietylenową (odpowiednio 14 i 18 g/m2), drugiej z aluminium o gramaturze 26 g/m2 i grubości mniejszej niż 0,20 mm, o zewnętrznej powierzchni powlekanej powłoką polietylenową (35 lub 50 g/m2);
Wspólna Taryfa Celna załączona do rozporządzenia Rady (EWG) nr 950/68 [2], zmienionego rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3300/81 [3], odnosi się pod pozycją 48.07 do "papieru i kartonu, impregnowanego, powlekanego, o powierzchni kolorowanej, dekorowanej lub zadrukowanej, (nie stanowiąc druku, w ramach działu 49), w zwojach lub arkuszach", i pod pozycją 76.04 do "folii aluminiowej (bez względu na to, czy jest, czy nie, tłoczona, cięta według kształtu, perforowana, powlekana, zadrukowana, lub pokryta papierem bądź innym wzmacniającym materiałem), o grubości (wyłączając warstwę pokrywającą) mniejszej niż 0,20 mm"; obie te pozycje mogą być brane pod uwagę przy klasyfikacji wyżej wymienionego produktu;
produkt, o którym mowa, jest używany do produkcji opakowań soków owocowych, mleka itd.;
ze względu na materiały użyte do produkcji, produkt, o którym mowa, nie może być uznany za folię aluminiową pokrytą kartonem i klasyfikowaną pod pozycją 76.04 zgodnie z uwagą 1 lit. k) do działu 48 Wspólnej Taryfy Celnej; jest to produkt składający się z różnych materiałów i ma być klasyfikowany zgodnie z ogólną zasadą 3 lit. b) interpretacji nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej;
uwzględniając materiały użyte do produkcji tego produktu, to powlekany tekturowy papier siarczany umożliwia użycie tego produktu do wyżej wymienionych celów i nadaje mu jego podstawowe cechy; ponadto podobny produkt przeznaczony do tego samego celu został sklasyfikowany przez Radę Współpracy Celnej pod pozycją 48.07; dlatego produkt, o którym mowa, musi być sklasyfikowany pod pozycją 48.07 Wspólnej Taryfy Celnej i w ramach niniejszej pozycji, pod podpozycją 48.07 D;
środki ustanowione w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Produkt zwinięty w zwoje, składający się z dwóch warstw sklejonych ze sobą, jednej z półwybielonego tekturowego papieru siarczanowego o gramaturze 320 g/m2 i obustronnie powlekanego warstwą polietyliny (odpowiednio 14 i 18 g/m2), a drugiej z aluminium o gramaturze 26 g/m2 i grubości mniejszej niż 0,20 mm, o zewnętrznej powierzchni powlekanej powłoką polietylenową (35 lub 50 g/m2), jest klasyfikowany we Wspólnej Taryfie Celnej pod pozycją:
48.07 Papier i karton, impregnowany, powlekany, o powierzchni kolorowanej, dekorowanej lub zadrukowanej (nie stanowiąc druku w ramach działu 49), w zwojach lub arkuszach:
D. Inne.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 3558/81
z dnia 8 grudnia 1981 r.
w sprawie klasyfikacji towarów objętych podpozycją 71.16 A Wspólnej Taryfy Celnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 97/69 z dnia 16 stycznia 1969 r. w sprawie środków, jakie należy podjąć w celu jednolitego stosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Grecji, w szczególności jego art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej należy przyjąć przepisy dotyczące klasyfikacji taryfowej kolczyków typu wkręt, bez względu na to, czy są pakowane w sterylne opakowania czy nie, wykonanych z pozłacanej lub posrebrzanej stali, składających się z trzonka z dekoracyjną główką i zapięcia "motylkowego", przy czym trzonek używany jest do przekłuwania ucha za pomocą specjalnego urządzenia umieszczającego trzonek w płatku ucha;
Wspólna Taryfa Celna załączona do rozporządzenia Rady (EWG) nr 950/68 [2], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3300/81 [3], obejmuje sztuczną biżuterię pozycją 71.16 i narzędzia chirurgiczne pozycją 90.17; dla klasyfikacji wyżej wymienionych artykułów należy rozważyć powyższe pozycje;
artykuły te w normalnych warunkach użytkowania nie wymagają interwencji lekarza do postawienia diagnozy lub do zapobiegania czy leczenia choroby ani do działania w rozumieniu akapitu pierwszego not wyjaśniających do pozycji 90.17 nomenklatury Rady Współpracy Celnej; nawet w trakcie procesu gojenia, gdy artykuły te służą również do zapobiegania zarośnięciu przekłutej dziurki, spełniają one jednak przede wszystkim funkcję ozdobną w rozumieniu uwagi 10a) do rozdziału 71;
dlatego kolczyki te są objęte pozycją 71.16; jako że wykonane są one z metalu nieszlachetnego, należy je sklasyfikować w podpozycji 71.16 A;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Kolczyki typu wkręt, bez względu na to, czy są pakowane w sterylne opakowania czy nie, wykonane z pozłacanej lub posrebrzanej stali, składające się z trzonka z dekoracyjną główką i zapięcia "motylkowego", przy czym trzonek używany jest do przekłuwania ucha za pomocą specjalnego urządzenia, umieszczającego trzonek w płatku ucha, zostają następująco sklasyfikowane we Wspólnej Taryfie Celnej:
71.16. Sztuczna biżuteria
A. Z metalu nieszlachetnego.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
RozporzĄdzenie Komisji (EWG) NR 3582/81
z dnia 14 grudnia 1981 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2973/79 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania przyznawania pomocy w odniesieniu do wywozu produktów z wołowiny i cielęciny, które mogą korzystać ze szczególnych regulacji przywozowych w państwie trzecim
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Grecji, w szczególności jego art. 15 ust. 2,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2931/79 z dnia 20 grudnia 1979 r. w sprawie udzielania pomocy w wywozie produktów rolnych mogących korzystać ze szczególnych regulacji przywozowych w państwach trzecich [2], w szczególności jego art. 1 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2973/79 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2377/80 [4], ustanawia szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (EWG) nr 2931/79;
Stany Zjednoczone Ameryki mogą stosować szczególne uzgodnienia dotyczące rocznej ilości 5000 ton wołowiny i cielęciny pochodzących ze Wspólnoty i spełniających niektóre wymagania; doświadczenie wykazuje, że ilość ta powinna zostać rozłożona na cztery raty kwartalne;
w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 77/81 [5] przewidziano, że wnioski o pozwolenia na wywóz na styczeń 1982 r. można składać od dnia 16 grudnia 1981 r.; konieczne jest uchylenie tego przepisu, aby uwzględnić nowy system;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2973/79 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Ilość ta zostaje podzielona na cztery części. Trzy pierwsze części, które nie mogą przekroczyć 1250 ton, wywożone są w ciągu trzech pierwszych kwartałów każdego roku.
Komisja ustala, że pozostała część ma być wywożona w ciągu czwartego kwartału" .
Artykuł 2
Skreśla się art. 2 akapit trzeci rozporządzenia (EWG) nr 77/81.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1982 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) Nr 3671/81
z dnia 15 grudnia 1981 r.
w sprawie przywozu do Wspólnoty niektórych produktów rolnych pochodzących z Turcji
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 562/81 z dnia 20 stycznia 1981 r. w sprawie obniżenia ceł na przywóz do Wspólnoty niektórych produktów rolnych pochodzących z Turcji [1] stanowi, że w przypadku produktów, w odniesieniu do których przepisy wspólnotowe wymagają przestrzegania ceny importowej, stosowanie taryf preferencyjnych zależy od przestrzegania tej ceny;
przywóz niektórych owoców i warzyw do Wspólnoty jest poddany przez część roku gospodarczego stosowaniu ceny referencyjnej;
przez okres, w którym stosuje się ceny referencyjne, ceny wejścia przywożonych produktów oblicza się zgodnie z art. 24 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1035/72 z dnia 18 maja 1972 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [2], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1116/81 [3]; w przypadku gdy cena wejścia danego produktu pochodzącego z państwa trzeciego jest niższa od ceny referencyjnej, Komisja wprowadza opłatę wyrównawczą na wywóz z danego państwa;
wprowadzenie opłaty wyrównawczej na przywóz owoców i warzyw pochodzących z Turcji jest równoważne z ustaleniem, że warunek przewidziany w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 562/81 nie został spełniony; stosowanie taryf preferencyjnych powinno być równocześnie zawieszone w odniesieniu do danych produktów;
takie zawieszenie musi skutkować pobraniem cła stosowanego przed dniem 1 stycznia 1981 r. oraz musi być ograniczone do okresu, w którym pobiera się opłatę wyrównawczą,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Jeżeli na podstawie art. 25 i 25a rozporządzenia (EWG) nr 1035/72 Komisja wprowadza opłatę wyrównawczą na przywóz niektórych owoców i warzyw pochodzących z Turcji, jednocześnie wprowadza ponownie cło na te produkty na poziomie, który stosowano przed dniem 1 stycznia 1981 r.
Artykuł 2
Jeżeli Komisja wycofuje opłaty wyrównawcze określone w art. 1, równocześnie wprowadza ponownie preferencyjną stawkę celną.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 3719/81
z dnia 21 grudnia 1981 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 357/79 w sprawie badań statystycznych dotyczących obszarów uprawy winorośli
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Zgromadzenia [2],
a także mając na uwadze, co następuje: na podstawie art. 22 Aktu Przystąpienia z 1979 r. należy dokonać pewnych zmian w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 357/79 z dnia 5 lutego 1979 r. w sprawie badań statystycznych dotyczących obszarów uprawy winorośli [3], zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 1992/80 [4], zgodnie z wytycznymi zamieszczonymi w załączniku II do wymienionego Aktu;
artykuł 1 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 357/79 stanowi, że zainteresowane Państwa Członkowskie przeprowadzają raz na 10 lat podstawowe badania statystyczne obszarów przeznaczonych pod uprawę winorośli oraz corocznych badań pośrednich; w konsekwencji nieprzewidzianych trudności niemożliwe było ukończenie w ustalonym okresie pierwszego podstawowego badania obszaru przeznaczonego pod uprawę winorośli w jednym z Państw Członkowskich; w związku z powyższym podjęto decyzję o przyznaniu wyżej wymienionemu Państwu Członkowskiemu zezwolenia na przedłużenie ustalonego okresu jednego roku; wyżej wymienione przedłużenie terminu okazało się być niewystarczające z powodu kolejnych komplikacji natury legislacyjnej; w związku z powyższym zaleca się zezwolenie temu Państwu Członkowskiemu na odroczenie na kolejny rok terminów ukończenia badań oraz przekazania wyników Komisji;
Wspólnota powinna ponieść część wydatków poniesionych przez Grecję na pierwsze podstawowe badania przeprowadzone przez to Państwo Członkowskie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 357/79 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 1 ust. 1 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Jednakże pierwsze badanie podstawowe we Włoszech może zostać ukończone do dnia 31 października 1982 r. i odnosi się do sytuacji po karczowaniu i sadzeniu roślin w roku uprawy winorośli 1981/1982.
Pierwsze badanie pośrednie w wymienionym Państwie Członkowskim przeprowadza się w 1984 r. i odnosi się do zmian w latach uprawy winorośli 1982/1983 oraz 1983/1984".
2.
W art. 1 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2. Rok uprawy winorośli ustalany jest na podstawie art. 5 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 337/79."
3.
W art. 4 ust. 3 po tiret pierwszym dodaje się tiret w brzmieniu:
"— w Grecji: wykaz regionów uprawy winorośli wymienionych w załączniku do niniejszego rozporządzenia,".
4.
W art. 5 ust. 4 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Jednakże Włochy mogą przedłożyć szczegółowy opis przed dniem 30 czerwca 1983 r."
5.
W art. 6 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Zainteresowane Państwa Członkowskie przedkładają Komisji za każdy rok uprawy winorośli średni plon z hektara wyrażony w hektolitrach na hektar moszczu winnego lub wina, lub w decytonach na hektar wyprodukowanych winogron, z mocą od roku uprawy winorośli 1979/1980, a w przypadku Włoch i Grecji z mocą od roku uprawy winorośli 1982/1983, z obszarów przeznaczonych pod uprawę odmian winnych, w podziale według klasy plonów określonych w ust. 2".
6.
W art. 6 ust. 5 otrzymuje brzmienie:
"5.
Zainteresowane Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję, za każdy rok uprawy winorośli, w podziale według jednostek geograficznych, o prognozach średniej naturalnej zawartości alkoholu wyrażonej jako % vol. lub oOeschle świeżych winogron, moszczu winnego lub win, wyprodukowanych, począwszy od roku uprawy winorośli 1979/1980, a w przypadku Włoch i Grecji, począwszy od roku uprawy winorośli 1982/1983, z obszarów przeznaczonych pod uprawę winorośli odmian winnych zwykle przeznaczonych do produkcji:
- win o kontrolowanej jakości, posiadających geograficzne oznaczenie miejsca pochodzenia,
- innych win:
- łącznie z winami obowiązkowo przeznaczonymi do produkcji niektórych napojów spirytusowych otrzymywanych z wina z poświadczonym oznaczeniem miejsca pochodzenia."
7.
W art. 6 ust. 6 otrzymuje brzmienie:
"6.
Roczne informacje określone w ust. 1 i 5 przekazywane są przed dniem 1 kwietnia następującym po każdym roku uprawy winorośli.
Informacje dotyczące klas plonów, określonych w ust. 2, przedkładane są w okresie ustanowionym w art. 4 ust. 1.
Prognozy dotyczące przyszłych tendencji w średnich plonach na hektar, określonych w ust. 3 przedkładane są:
- po raz pierwszy, przed dniem 1 października 1981 r., a w przypadku Włoch i Grecji przed dniem 1 października 1984 r.;
- począwszy od wyżej wymienionej daty, raz na pięć lat przed dniem 1 kwietnia, z wyjątkiem drugiej prognozy dla Włoch i Grecji, która zostanie przedłożona po dwóch latach."
8.
W art. 8 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada projekt środków, jakie mają zostać przyjęte.
Komitet przedstawia swoja opinię na temat tego projektu w terminie ustalonym przez przewodniczącego w zależności od stopnia pilności sprawy.
Opinię wydaje się większością 45 głosów, przy czym głosy Państw Członkowskich podlegają ważeniu ustanowionemu w art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu."
9.
Artykuł 9 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 9
Niezbędne wydatki na podstawowe badania sytuacji po roku uprawy winorośli 1978/1979, a w przypadku Włoch i Grecji po roku uprawy winorośli 1981/1982 pokrywane są przez Wspólnotę do kwoty ryczałtowej, która zostanie określona."
10.
W załączniku dodaje się tekst znajdujący się w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (Euratom, EWWIS, EWG) nr 3822/81
z dnia 15 grudnia 1981 r.
zmieniające rozporządzenie nr 422/67/EWG, nr 5/67/Euratom określające uposażenia przewodniczącego i członków Komisji oraz przewodniczącego, sędziów, rzeczników generalnych i sekretarza Trybunału Sprawiedliwości, rozporządzenie (EWWiS, EWG, Euratom) nr 1240/70 określające uposażenia byłych członków Komisji Wspólnot Europejskich, których służba kończy się w dniu 1 lipca 1970 r., rozporządzenie nr 423/67/EWG, nr 6/67/Euratom określające uposażenia członków Komisji EWG i Euratom oraz Wysokiej Władzy, których nie powołano na członków Jednej Komisji Wspólnot Europejskich oraz rozporządzenie (EWG, Euratom, EWWiS) nr 2290/77 określające uposażenia członków Trybunału Obrachunkowego
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Jedną Radę i Jedną Komisję Wspólnot Europejskich, w szczególności jego art. 6,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, w szczególności jego art. 78e,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 206,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 180,
uwzględniając Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich, w szczególności jego art. 20 i 21,
a także mając na uwadze, co następuje: do Rady należy ustalanie wynagrodzeń, dodatków i emerytur przewodniczącego i członków Komisji, przewodniczącego, sędziów, rzeczników generalnych i sekretarza Trybunału Sprawiedliwości oraz członków Trybunału Obrachunkowego, jak też określanie wszelkich dodatków wchodzących w skład wynagrodzenia;
szczególne trudności wynikłe z sytuacji gospodarczej i społecznej czynią koniecznym wprowadzenie specjalnego podatku ustalanego na podstawie danych gospodarczych odzwierciedlających odnotowane w Państwach Członkowskich średnie różnice, jakie powstały między trendami płacowymi, a trendami w dziedzinie:
- całkowitej wydajności pracy (np. PKB według cen stałych na jedną osobę zatrudnioną),
- wydajność do podziału (tj. wydajność skorygowana o terms of trade),
- wydajność w przeliczeniu na osobę należącą do ludności aktywnej zawodowo, z uwzględnieniem osób zatrudnionych i bezrobotnych,
który to podatek powinien być stosowany wobec wynagrodzeń, emerytur i odpraw tymczasowych netto wypłacanych przez Wspólnoty;
jednakże podatek od emerytur i odpraw tymczasowych powinien zostać zawieszony na okres pierwszych pięciu lat,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Po art. 19 rozporządzenia Rady nr 422/67/EWG, nr 5/67/Euratom z dnia 25 lipca 1967 r. określającego uposażenie przewodniczącego i członków Komisji oraz przewodniczącego, sędziów, rzeczników generalnych i sekretarza Trybunału Sprawiedliwości [1] dodaje się art. 19a w brzmieniu:
"Artykuł 19a
Podstawowe uposażenie, emerytury oraz odprawy tymczasowe netto przewodniczącego i członków Komisji oraz przewodniczącego, sędziów, rzeczników generalnych i sekretarza Trybunału Sprawiedliwości powinny być objęte specjalnym podatkiem określonym zgodnie z przepisami art. 66a regulaminu pracowniczego, które stosuje się odpowiednio."
2.
Po art. 2 rozporządzenia Rady (EWWS, EWG, Euratom) nr 1240/70 z dnia 29 czerwca 1970 r. określającego uposażenie byłych członków Komisji Wspólnot Europejskich, których służba ulega zakończeniu w dniu 1 lipca 1970 r. [2], dodaje się art. 2a w brzmieniu:
"Artykuł 2a
Emerytury netto odnośnych osób są objęte specjalnym podatkiem określonym zgodnie z przepisami art. 66a regulaminu pracowniczego, które stosuje się odpowiednio."
3.
Po art. 2 rozporządzenia Rady nr 423/67/EWG, nr 6/67/Euratom z dnia 25 lipca 1967 r. określającego uposażenia członków Komisji EWG i Euratom oraz Wysokiej Władzy, których nie powołano na członków Jednej Komisji Wspólnot Europejskich [3], dodaje się art. 2a w brzmieniu:
"Artykuł 2a
Emerytury netto odnośnych osób są objęte specjalnym podatkiem określonym zgodnie z przepisami art. 66a regulaminu pracowniczego, które stosuje się odpowiednio."
4.
Po art. 19 rozporządzenia Rady (EWG, Euratom, EWWS) nr 2290/77 z dnia 18 października 1977 r. określającego uposażenia członków Trybunału Obrachunkowego [4] dodaje się art. 19a w brzmieniu:
"Artykuł 19a
Podstawowe uposażenie, emerytury oraz odprawy tymczasowe netto członków i byłych członków Trybunału Obrachunkowego, lub osób mających do nich prawo, są objęte specjalnym podatkiem określonym zgodnie z przepisami art. 66a regulaminu pracowniczego, które stosuje się odpowiednio."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 9 grudnia 1982 r.
w sprawie utworzenia Komitetu Doradczego ds. Równości Szans dla Kobiet i Mężczyzn
(82/43/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, a także mając na uwadze, co następuje:
stosowanie w praktyce zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn musi zostać poparte lepszą współpracą oraz wymianą poglądów i doświadczeń pomiędzy tymi organami, które w Państwach Członkowskich ponoszą szczególną odpowiedzialność za wspieranie równości szans, a Komisją;
stosowanie w praktyce dyrektywy Rady 75/117/EWG z dnia 10 lutego 1975 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do stosowania zasady równości wynagrodzeń dla mężczyzn i kobiet [1] y Rady 76/207/EWG z dnia 9 lutego 1976 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy [2] i dyrektywy Rady 79/7/EWG z dnia 19 grudnia 1978 r. w sprawie stopniowego wprowadzania w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego [3], będzie w sposób znaczący przyspieszone w wyniku wsparcia przez krajowe organy posiadające w swojej dyspozycji sieć ośrodków informacji specjalistycznej;
należy uwzględnić dyrektywę 72/161/EWG z dnia 17 kwietnia 1972 r. dotyczącą zapewnienia osobom pracującym w rolnictwie poradnictwa społeczno-ekonomicznego oraz poradnictwa w zakresie uzyskiwania kwalifikacji zawodowych [4];
przygotowanie i wprowadzenie w życie środków wspólnotowych dotyczących zatrudnienia kobiet, poprawa sytuacji kobiet pracujących na własny rachunek oraz pracujących w rolnictwie, jak również wspieranie równości szans, wymaga bliskiej współpracy z właściwymi organami w Państwach Członkowskich;
w związku z tym należy stworzyć instytucjonalne ramy w celu regularnych konsultacji z tymi organami,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym Komisja ustanawia Komitet Doradczy ds. Równości Szans dla Kobiet i Mężczyzn, odtąd zwany "Komitetem".
Artykuł 2
1.
Komitet doradza Komisji w sprawach formułowania i wykonania jej polityki w dziedzinie promowania zatrudnienia i równego traktowania kobiet oraz w sprawie zapewnienia ciągłej wymiany informacji na temat zdobytego doświadczenia i działań podjętych we Wspólnocie w przedmiotowych kwestiach.
2.
Aby osiągnąć cele przewidziane w ust. 1, Komitet:
- wymienia z Komisją informacje w sprawie działań podjętych na poziomie wspólnotowym i krajowym, a także, tam gdzie jest to stosowne, w sprawie kontynuacji takich działań,
- na wniosek Komisji lub też z własnej inicjatywy, wydaje opinie lub kieruje raporty do Komisji, szczególnie w zakresie polityki równości szans i w tym celu wspiera wymianę informacji dotyczących doświadczeń w Państwach Członkowskich, w dziedzinach należących do ich kompetencji.
3.
Procedury obiegu opinii i sprawozdań Komitetu ustalane są w porozumieniu z Komisją.
Artykuł 3
1.
W skład Komitetu wchodzi dwudziestu członków.
2.
W skład Komitetu wchodzi po dwóch przedstawicieli każdego Państwa Członkowskiego, wyłonionych spośród członków krajowych komitetów lub organów, utworzonych na podstawie decyzji publicznej, szczególnie odpowiedzialnych za zagadnienia zatrudnienia kobiet i/lub równości szans dla kobiet i mężczyzn oraz reprezentujących zainteresowane sektory.
Jeżeli w danym Państwie Członkowskim istnieje kilka komitetów i organów zajmujących się tymi kwestiami, Komisja określa, który organ ze względu na swoje cele, strukturę, reprezentatywność oraz stopień niezależności najbardziej kwalifikuje się do posiadania swojego przedstawicielstwa w Komitecie.
Kraje, które nie posiadają takiego komitetu, są reprezentowane przez członków organów uznanych przez Komisję za pełniące podobne funkcje.
3.
Członkowie Komitetu są indywidualnie powoływani przez Komisję, działającą na wniosek organów, o których mowa w ust. 2, spośród członków tych organów lub ich sekretariatów.
4.
Przedstawiciele partnerów społecznych na poziomie wspólnotowym mogą uczestniczyć w posiedzeniach Komitetu jako obserwatorzy, zgodnie z procedurą, która jest określona przez ich organizacje i Komisję.
Artykuł 4
Każdy członek Komitetu posiada zastępcę, powoływanego na zasadach określonych w art. 3.
Zastępca z zastrzeżeniem przepisów art. 7, nie bierze udziału w posiedzeniach Komitetu ani nie uczestniczy w jego pracach, o ile dany członek jest uprawniony do uczestniczenia w tych czynnościach.
Artykuł 5
Kadencja członków Komitetu trwa trzy lata i jest odnawialna.
Po upływie okresu trzyletniego, członkowie Komitetu pełnią swoje obowiązki do czasu powołania następców lub do czasu odnowienia ich mandatu.
Kadencja członka upływa przed upływem trzech lat w przypadku rezygnacji, ustania członkostwa w organizacji, którą reprezentuje lub w przypadku śmierci.
Kadencja członka może również zostać skrócona, jeżeli organizacja, która go nominowała, wnosi o jego zastąpienie.
Zmiana członkostwa w trakcie kadencji obejmuje okres do jej zakończenia. Procedury przewidziane w art. 4 stosuje się odpowiednio.
Z tytułu wykonywania swoich obowiązków członek Komitetu nie otrzymuje wynagrodzenia; zgodnie z obowiązującymi przepisami administracyjnymi Komisja pokrywa koszty podróży i utrzymania związane z posiedzeniami Komitetu oraz grup roboczych utworzonych w oparciu o art. 8.
Artykuł 6
Spośród swoich członków Komitet wybiera na okres jednego roku przewodniczącego.
Wyboru dokonuje się większością dwóch trzecich głosów obecnych członków, przy czym kandydat musi uzyskać co najmniej dziesięć głosów.
Komitet wybiera dwie osoby pełniące funkcję wiceprzewodniczących, taką samą większością głosów i na tych samych warunkach.
W czasie nieobecności przewodniczącego prowadzi obrady jeden z wiceprzewodniczących.
Przewodniczący i wiceprzewodniczący pochodzą z różnych Państw Członkowskich.
Pracę Komitetu organizuje Komisja w ścisłej współpracy z przewodniczącym, a obsługę sekretariatu zapewnia Biuro Komisji, zajmujące się zagadnieniami dotyczącymi zatrudnienia i równego traktowania kobiet.
Artykuł 7
Przewodniczący może zapraszać do wzięcia udziału w posiedzeniach Komitetu ekspertów, którymi są osoby posiadające wyjątkowe kwalifikacje w sprawach będących przedmiotem obrad.
Eksperci biorą udział jedynie w tych pracach, do których zostali zaproszeni.
Artykuł 8
1.
Komitet może tworzyć grupy robocze.
2.
Przygotowując stanowiska, Komitet może zlecić sprawozdawcy lub ekspertowi z zewnątrz zadanie opracowania raportów w zgodzie z procedurami, które zostaną określone.
Artykuł 9
Stosowanie środków przewidzianych w ramach artykułów 7 i 8 mających konsekwencje finansowe dla budżetu Wspólnot Europejskich, wymaga przedłożenia ich Komisji celem uzyskania uprzedniej akceptacji i środki te powinny być wprowadzane w życie zgodnie z obowiązującymi przepisami administracyjnymi.
Artykuł 10
1.
Posiedzenia Komitetu zwołuje Komisja i odbywają się one w jej siedzibie. Posiedzenia odbywają się co najmniej trzy razy do roku.
2.
Przedstawiciele Komisji są upoważnieni do udziału w posiedzeniach Komitetu i jego grup roboczych.
Artykuł 11
W przypadku obrad Komitetu zakończonych głosowaniem wymagana jest większość dwóch trzecich głosów obecnych członków.
Jednakże przyjęcie uchwały wymaga co najmniej dziesięciu głosów.
Jeżeli wyrażane są stanowiska mniejszości, zapisywane są one w protokole, który zostaje dołączony do opinii.
Artykuł 12
Z zastrzeżeniem postanowień artykułu 214 Traktatu, członkowie Komitetu są zobowiązani do do nieujawniania informacji uzyskanych w trakcie prac w ramach Komitetu lub grup roboczych, jeżeli zostali poinformowani przez Komisję, że wymagana przez nią opinia lub kwestia do rozstrzygnięcia dotyczy sprawy mającej charakter poufny.
W takich przypadkach udział w posiedzeniach biorą tylko członkowie Komitetu oraz przedstawiciele departamentów Komisji.
Artykuł 13
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1982 r.
Decyzja Rady
z dnia 3 grudnia 1981 r.
dotycząca zawarcia Konwencji o ochronie gatunków dzikiej flory i fauny europejskiej oraz ich siedlisk
(82/72/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: program działań Wspólnot Europejskich w zakresie ochrony środowiska został przyjęty deklaracją z dnia 22 listopada 1973 r. [3] i uzupełniony rezolucją z dnia 17 maja 1977 r. [4]; celem polityki ochrony środowiska we Wspólnocie, jak określono w tych dokumentach, jest poprawa stylu i jakości życia oraz otoczenia i warunków życiowych narodów Wspólnoty; w tym celu jest przede wszystkim konieczne zapewnienie racjonalnego zarządzania zasobami i środowiskiem naturalnym oraz unikanie wszelkiego ich wykorzystywania, które powoduje znaczne szkody w równowadze ekologicznej; ponadto, należy poszukiwać wspólnych rozwiązań problemów dotyczących środowiska z państwami spoza Wspólnoty, przede wszystkim w organizacjach międzynarodowych;
jako część wspólnotowego programu działań w zakresie ochrony środowiska Rada przyjęła dyrektywę 79/409/EWG w sprawie ochrony dzikiego ptactwa [5], która obejmuje ochronę, gospodarowanie i kontrolę tych gatunków oraz ustanawia reguły ich eksploatacji;
Wspólnota uczestniczyła w negocjacjach w ramach Rady Europy dotyczących Konwencji o ochronie gatunków dzikiej flory i fauny europejskiej oraz ich siedlisk; Konwencja ta została podpisana dnia 19 września 1979 r.;
uczestnictwo Wspólnoty we wprowadzaniu w życie tej Konwencji jest konieczne do osiągnięcia jednego z celów wspólnotowych; niezbędne w tym celu uprawnienia nie zostały przewidziane w Traktacie, poza jego art. 235;
Wspólnota będzie brała udział w takim wprowadzaniu w życie korzystając z uprawnień wynikających z istniejących wspólnych reguł oraz reguł nabytych na mocy przyszłych aktów przyjętych przez Wspólnotę jak również przez wykorzystanie wyników działania wspólnotowego (badań – wymiany informacji) podjętego w danych dziedzinach;
jest konieczne, aby Wspólnota zatwierdziła wymienioną Konwencję;
warunki życia dzikiej flory i fauny na Grenlandii różnią się od warunków życia dzikiej flory i fauny w innych regionach wspólnotowych z powodu warunków ogólnych, w szczególności klimatu, niskiej gęstości zaludnienia oraz wyjątkowej wielkości i położenia geograficznego wyspy; z uwagi na ten fakt, Rada musiała wyłączyć Grenlandię z zakresu dyrektywy w sprawie ochrony dzikiego ptactwa, dlatego też Grenlandia powinna zostać wyłączona także z zakresu tej Konwencji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Konwencja o ochronie gatunków dzikiej flory i fauny europejskiej oraz ich siedlisk zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej.
Tekst Konwencji jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady składa dokument zatwierdzenia, jak przewidziano w art. 19 Konwencji [6] dla terytoriów, na których stosowany jest Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą na warunkach określonych w Traktacie, z wyjątkiem Grenlandii.
Decyzja Rady
z dnia 26 kwietnia 1982 r.
zatwierdzająca zawarcie przez Komisję Protokołów z Królestwem Szwecji i Konfederacją Szwajcarską zmieniających Umowy o współpracy w dziedzinie kontrolowanej syntezy termojądrowej i fizyki plazmy
(82/269/Euratom)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 101 akapit drugi,
uwzględniając projekt przedstawiony przez Komisję,
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z dyrektywami Rady Komisja wynegocjowała Protokoły zmieniające Umowy o współpracy ze Szwecją i Szwajcarią w dziedzinie kontrolowanej syntezy termojądrowej i fizyki plazmy;
wskutek tego wskazane jest zatwierdzenie zawarcia przez Komisję tych Protokołów,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł
Niniejszym zatwierdza się zawarcie przez Komisję Protokołów z Królestwem Szwecji i Konfederacją Szwajcarską zmieniających Umowy o współpracy w dziedzinie kontrolowanej syntezy termojądrowej i fizyki plazmy.
Treść Protokołów załączona jest do niniejszej decyzji.
Decyzja Rady
z dnia 14 czerwca 1982 r.
przyjmująca w imieniu Wspólnoty zalecenie Rady Współpracy Celnej dotyczące współpracy technicznej w sprawach celnych
(82/456/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając zalecenie Komisji,
zalecenie Rady Współpracy Celnej dotyczące współpracy technicznej w sprawach celnych może zostać przyjęte przez Wspólnotę ze skutkiem natychmiastowym;
pożądane jest jednakże wskazanie specjalnej metody, dzięki której zalecenie będzie wprowadzane w życie, biorąc pod uwagę szczególne wymagania unii celnej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zalecenie Rady Współpracy Celnej z dnia 18 czerwca 1981 r. dotyczące współpracy technicznej w sprawach celnych zostaje niniejszym przyjęte w imieniu Wspólnoty ze skutkiem natychmiastowym, z wykorzystaniem następującej specjalnej metody wprowadzania w życie:
Europejska Wspólnota Gospodarcza zamierza realizować współpracę techniczną określoną w zaleceniu w ramach działań Wspólnoty, lub niektórych Państw Członkowskich, uwzględniając, że instytucje Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej nie posiadają szkoły celnej.
Tekst zalecenia jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady wyznacza osobę upoważnioną do informowania Sekretariatu Generalnego Rady Współpracy Celnej o przyjęciu przez Wspólnotę ze skutkiem natychmiastowym zalecenia, oraz o specjalnej metodzie wprowadzania w życie zalecenia, określone w art. 1.
Decyzja Rady
z dnia 14 czerwca 1982 r.
przyjmująca w imieniu Wspólnoty zalecenie Rady Współpracy Celnej dotyczące wymogów celnych w odniesieniu do faktur handlowych
(82/457/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: zalecenie Rady Współpracy Celnej dotyczące wymogów celnych w odniesieniu do faktur handlowych może zostać przyjęte przez Wspólnotę ze skutkiem natychmiastowym,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zalecenie Rady Współpracy Celnej z dnia 16 maja 1979 r. dotyczące wymogów celnych w odniesieniu do faktur handlowych zostaje niniejszym przyjęte w imieniu Wspólnoty ze skutkiem natychmiastowym.
Tekst zalecenia jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady wyznacza osobę umocowaną do informowania Sekretariatu Generalnego Rady Współpracy Celnej o przyjęciu przez Wspólnotę ze skutkiem natychmiastowym zalecenia określonego w art. 1.
Decyzja Rady 82/460/EWG
z dnia 24 czerwca 1982 r.
w sprawie uzupełnienia do załącznika IV do Konwencji o ochronie Renu przed zanieczyszczeniem chemicznym
(82/460/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: decyzją Rady 77/586/EWG z dnia 25 lipca 1977 r. [4] Europejska Wspólnota Gospodarcza zawarła Konwencję o ochronie Renu przed zanieczyszczeniem chemicznym (zwaną dalej "Konwencją chemiczną") oraz Porozumienie dodatkowe do Porozumienia podpisanego w Bernie dnia 29 kwietnia 1963 r. dotyczącego Międzynarodowej Komisji ochrony Renu przed zanieczyszczeniem (zwanej dalej "Międzynarodową Komisją");
na mocy art. 5 Konwencji chemicznej, Międzynarodowa Komisja zaproponuje, w formie zmian do załącznika IV niniejszej Konwencji, wartości dopuszczalne dla zrzutów niektórych substancji do wód powierzchniowych dorzecza Renu; na mocy art. 14 Konwencji chemicznej do wejścia tych zmian w życie wymagane jest jednomyślne ich przyjęcie przez Umawiające się Strony;
Międzynarodowa Komisja ustaliła wartości maksymalne dla rtęci w formie zalecenia przewidzianego jako uzupełnienie załącznika IV do Konwencji chemicznej;
jest pożądane, aby Wspólnota, jako Umawiająca się Strona Konwencji chemicznej, przyjęła wspomniane wyżej zalecenie,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Zalecenie Międzynarodowej Komisji ochrony Renu przed zanieczyszczeniem przewidziane jako uzupełnienie załącznika IV do Konwencji o ochronie Renu przed zanieczyszczeniem chemicznym, podpisanej w Bonn dnia 3 grudnia 1976 r., zostaje niniejszym przyjęte w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej.
Tekst zalecenia dołącza się do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady powiadomi Rząd Konfederacji Szwajcarskiej, zgodnie z procedurami ustalonymi w Konwencji chemicznej, o przyjęciu zalecenia, określonego w art. 1.
Decyzja Rady
z dnia 24 czerwca 1982 r.
w sprawie zawarcia Konwencji o ochronie wędrownych gatunków dzikich zwierząt
(82/461/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: program działania Wspólnot Europejskich na rzecz ochrony środowiska został przyjęty deklaracją z dnia 22 listopada 1973 r. [3] i uzupełniony rezolucją z dnia 17 maja 1977 r. [4]; celem polityki ochrony środowiska we Wspólnocie, jak określono w tych dokumentach, jest poprawa jakości życia i ochrona środowiska;
Rada przyjęła dyrektywę 79/409/EWG w sprawie ochrony dzikiego ptactwa [5];
Wspólnota brała udział w negocjacjach dotyczących zawarcia Konwencji o ochronie wędrownych gatunków dzikich zwierząt;
zawarcie przez Wspólnotę Konwencji jest konieczne, aby umożliwić negocjowanie i zawarcie porozumień regionalnych przewidzianych w niniejszej Konwencji w zakresie, w jakim takie porozumienia mieszczą się w ramach wyłącznych uprawnień przyznanych Wspólnocie przez dyrektywę 79/409/EWG;
zawarcie Konwencji przez Wspólnotę nie oznacza rozszerzenia jej wyłącznych uprawnień, bez uszczerbku dla aktów prawnych, które Wspólnota może przyjąć w późniejszym terminie;
ze względu na szczególną sytuację Grenlandii i warunki życia jej ludności Grenlandia powinna być wyłączona z zakresu niniejszej Konwencji;
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Konwencja o ochronie wędrownych gatunków dzikich zwierząt zostaje niniejszym przyjęta w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej.
Tekst Konwencji jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady złoży dokument przystąpienia przewidziany w art. XVII Konwencji odnoszący się do terytoriów, do których stosuje się Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, na warunkach określonych w tym Traktacie, z wyjątkiem Grenlandii.
Decyzja Rady
z dnia 19 lipca 1982 r.
w sprawie zawarcia Umowy o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Tajlandii w sprawie produkcji, obrotu i handlu maniokiem
(82/495/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając zalecenie Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: zawarcie Umowy o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Tajlandii w sprawie produkcji, obrotu i handlu maniokiem leży we wspólnym interesie obydwu stron,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Umowa o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Tajlandii w sprawie produkcji, obrotu i handlu maniokiem zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.
Tekst Umowy załączony jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby uprawnionej do podpisania Umowy, tak aby stała się wiążąca dla Wspólnoty.
Decyzja Rady
z dnia 12 lipca 1982 r.
w sprawie zawarcia Umowy w sprawie Międzynarodowych Drogowych Przewozów Pasażerskich w formie Okazjonalnych Przewozów Autokarami i Autobusami (ASOR)
(82/505/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 75,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: Umowa w sprawie Międzynarodowych Drogowych Przewozów Pasażerskich w formie Okazjonalnych Przewozów Autokarami i Autobusami (ASOR) została wynegocjowana między Komisją w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej a Austrią, Hiszpanią, Finlandią, Norwegią, Portugalią, Szwecją, Szwajcarią i Turcją zgodnie z dyrektywami negocjacyjnymi przyjętymi przez Radę;
Umowa ASOR pomoże w ułatwieniu czynności okazjonalnych przewozów i będzie wspierać turystykę w Europie Zachodniej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się Umowę w sprawie Międzynarodowych Drogowych Przewozów Pasażerskich w formie Okazjonalnych Przewozów Autokarami i Autobusami (ASOR) razem z deklaracjami załączonymi do Aktu Końcowego w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej.
Teksty określone w akapicie pierwszym są załączone do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady składa do depozytu akty przewidziane w art. 18 Umowy [4].
Decyzja Rady
z dnia 19 lipca 1982 r.
w sprawie zawarcia Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Rządem Republiki Senegalu, zmieniającej Umowę w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Senegalu, podpisaną w dniu 15 czerwca 1979 r., oraz odnoszący się do niej Protokół
(82/531/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z art. 17 akapit drugi Umowy między Rządem Republiki Senegalu a Europejską Wspólnotą Gospodarczą w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Senegalu [2], Wspólnota i Senegal przeprowadziły negocjacje mające na celu ustalenie zmian lub uzupełnień, jakie należy wprowadzić do załączników lub do Protokołu określonego w art. 9 Umowy;
w wyniku powyższych negocjacji w dniu 21 stycznia 1982 r. podpisana została Umowa zmieniająca wyżej wymienioną Umowę w dziedzinie rybołówstwa i Protokół;
w interesie Wspólnoty leży zatwierdzenie Umowy;
zawarcie Umowy unieważnia decyzję Rady 81/1055/EWG z dnia 21 grudnia 1981 r. w sprawie zawarcia Umowy w formie wymiany listów, przewidującej tymczasowe zastosowanie Umowy między Rządem Republiki Senegalu a Europejską Wspólnotą Gospodarczą zmieniającej Umowę w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Senegalu oraz odnoszący się do niej Protokół [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W imieniu Wspólnoty zatwierdza się Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Rządem Republiki Senegalu, zmieniającą Umowę w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Senegalu, podpisaną dnia 15 czerwca 1979 r., oraz odnoszący się do niej Protokół.
Teksty określone w akapicie pierwszym załączone są do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady dokona powiadomienia przewidzianego w art. 2 Umowy [4].
Artykuł 3
Decyzja 81/1055/EWG traci moc z mocą od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy.
Decyzja Rady
z dnia 18 października 1982 r.
w sprawie wykazu zakładów w Konfederacji Szwajcarskiej zatwierdzonych do wywozu świeżego mięsa do Wspólnoty
(82/734/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [1], w szczególności jej art. 4 ust. 1 i art. 18 ust. 1 lit. a) i b),
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: zakłady w państwach trzecich nie mogą wywozić świeżego mięsa do Wspólnoty jeżeli nie spełniają ogólnych i szczególnych warunków ustanowionych w dyrektywie 72/462/EWG;
Szwajcaria przekazała, zgodnie z art. 4 ust. 3 dyrektywy 72/462/EWG, wykaz zakładów dopuszczonych do wywozu świeżego mięsa do Wspólnoty;
wizytacje na miejscu z ramienia Wspólnoty wykazały, że normy higieny wielu z tych zakładów są wystarczające i zakłady te mogą wobec tego zostać umieszczone w pierwszym, sporządzonym zgodnie z art. 4 ust. 1 wskazanej dyrektywy, wykazie zakładów, z których przywóz świeżego mięsa może być dopuszczony;
sprawa innych zakładów zaproponowanych przez Szwajcarię musi zostać rozpatrzona ponownie na podstawie dodatkowych informacji dotyczących norm higieny i zdolności do szybkiego dostosowania się do reguł wspólnotowych;
w międzyczasie oraz w celu uniknięcia jakichkolwiek nagłych zakłóceń przepływów handlowych, zakłady te mogą być tymczasowo dopuszczone do kontynuowania wywozu świeżego mięsa do tych Państwa Członkowskich, które są gotowe je zaakceptować;
konieczne będzie wobec tego ponowne rozpatrzenie i, w razie potrzeby, zmiana niniejszej decyzji;
w odniesieniu do szczególnego przypadku chłodni, normy wspólnotowe, które muszą być spełnione, są obecnie poddawane pewnym dostosowaniom, których ostatecznej formy nie można dokładnie przewidzieć; konieczne jest wobec tego pozostawienie tej sprawy w zawieszeniu i odłożenie na późniejszy termin wszystkich decyzji dotyczących tych zakładów;
należy przypomnieć, że przywóz świeżego mięsa podlega także innym wspólnotowym przepisom weterynaryjnym, w szczególności w odniesieniu do wymogów ochrony zdrowia, w tym szczególnym przepisom dotyczącym Danii, Irlandii i Zjednoczonego Królestwa;
warunki przywozu świeżego mięsa z zakładów wymienionych w załączniku podlegają w dalszym ciągu ustanowionym przepisom weterynaryjnym i postanowieniom ogólnym Traktatu; w szczególności, przywóz z państw trzecich i ponowny wywóz do innych Państwa Członkowskich niektórych kategorii mięsa, takich jak części ważące mniej niż 3 kg lub mięso zawierające pozostałości niektórych substancji, które nie są jeszcze objęte zharmonizowanymi przepisami wspólnotowymi, podlegają nadal ustawodawstwu zdrowotnemu przywożącego Państwa Członkowskiego;
w braku jakiejkolwiek przychylnej opinii Stałego Komitetu Weterynaryjnego, Komisja nie jest w stanie przyjąć środków, które przewidziała w tej sprawie na mocy procedury przewidzianej w art. 29 dyrektywy 72/462/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Zakłady w Szwajcarii wymienione w załączniku zostają niniejszym zatwierdzone do wywozu świeżego mięsa do Wspólnoty.
2.
Przywóz świeżego mięsa z zakładów, określonych w ust. 1 podlega nadal ustanowionym wspólnotowym przepisom weterynaryjnym, w szczególności tym, które dotyczą wymogów ochrony zdrowia.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie zakazują przywozu świeżego mięsa pochodzącego z zakładów innych niż zakłady wymienione w załączniku.
2. Zakaz określony w ust. 1 stosuje się jednakże od dnia 1 sierpnia 1983 r. do zakładów, które nie są wymienione w załączniku, ale które zostały zatwierdzone i urzędowo zaproponowane przez władze szwajcarskie na dzień 1 stycznia 1982 r. na mocy art. 4 ust. 3 dyrektywy 72/462/EWG, jeżeli przed dniem 1 sierpnia 1983 r. nie zostanie podjęta decyzja stanowiąca inaczej, zgodnie z art. 4 ust. 1 wspomnianej dyrektywy.
Komisja przekazuje wykaz tych zakładów Państwom Członkowskim.
Artykuł 3
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 1983 r.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostanie poddana przeglądowi i w razie potrzeby zmieniona przed dniem 1 marca 1983 r.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 17 listopada 1982 r.
w sprawie wykazu zakładów w Królestwie Suazi zatwierdzonych do przywozu świeżego mięsa do Wspólnoty
(82/814/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [1], w szczególności jej art. 4 ust. 1 i art. 18 ust. 1 lit. a) i b),
a także mając na uwadze, co następuje: zakłady w państwach trzecich nie mogą wywozić świeżego mięsa do Wspólnoty jeżeli nie spełniają ogólnych i szczególnych warunków ustanowionych w dyrektywie 72/462/EWG;
Suazi zaproponowało, zgodnie z art. 4 ust. 3 dyrektywy 72/462/EWG, jeden zakład dopuszczony do wywozu do Wspólnoty;
wizytacja na miejscu z ramienia Wspólnoty wykazała, że normy higieny w tym zakładzie są wystarczające i może on wobec tego zostać zatwierdzony zgodnie z art. 4 ust. 1 wskazanej dyrektywy do przywozu świeżego mięsa do Wspólnoty;
należy przypomnieć, że przywóz świeżego mięsa podlega także innym wspólnotowym przepisom weterynaryjnym, szczególnie w odniesieniu do wymogów ochrony zdrowia, włączając przepisy szczególne dla Danii, Irlandii i Zjednoczonego Królestwa;
warunki przywozu świeżego mięsa z zakładu wymienionego w załączniku podlegają w dalszym ciągu innym przepisom ustanowionym odrębnie oraz ogólnym postanowieniom Traktatu; w szczególności przywóz z państw trzecich i powrotny wywóz do innych Państw Członkowskich niektórych kategorii mięsa, takich jak mięso ważące mniej niż 3 kilogramy czy mięso zawierające pozostałości niektórych substancji, które nie są jeszcze objęte zharmonizowanymi przepisami wspólnotowymi, podlegają nadal ustawodawstwu zdrowotnemu Państwa Członkowskiego przywozu;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Zakład w Suazi uwzględniony w załączniku zostaje niniejszym dopuszczony do przywozu świeżego mięsa do Wspólnoty zgodnie ze wskazanym załącznikiem.
2.
Przywóz z zakładu, określonego w ust. 1 podlega w dalszym ciągu wspólnotowym przepisom weterynaryjnym ustanowionym odrębnie, w szczególności przepisom dotyczącym wymogów ochrony zdrowia.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zakazują przywozu świeżego mięsa pochodzącego z zakładów innych niż te, które wymieniono w załączniku.
Artykuł 3
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 1983 r.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 10 grudnia 1982 r.
w sprawie zasad mających zastosowanie w dziedzinie gwarancji eksportowych i finansowania wywozu, w odniesieniu do niektórych umów podwykonawstwa ze stronami z innych Państw Członkowskich Wspólnot Europejskich lub z państw trzecich
(82/854/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: wzrost współzależności systemów gospodarczych Państw Członkowskich wymaga wzmocnienia współpracy i wypracowania wspólnych rozwiązań problemów, jakie stwarzają gwarancje eksportowe i finansowanie przy zawieraniu umów podwykonawstwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik do niniejszej decyzji określa szczegółowe zasady mające zastosowanie w każdym Państwie Członkowskim, dotyczące finansowania umów podwykonawstwa zawartych ze stronami z innych Państw Członkowskich Wspólnot Europejskich lub państw trzecich oraz automatycznego objęcia takich umów ubezpieczeniem, które może być przyznane głównemu wykonawcy w imieniu państwa lub przy jego wsparciu.
Artykuł 2
Jednakże przepisów sekcji IV nie stosuje się do umów podwykonawstwa dotyczących transakcji wywozowych przeprowadzanych przy wszelkich formach wsparcia finansowego udzielanego przez Państwo Członkowskie.
Artykuł 3
Decyzja 70/552/EWG [1] traci moc.
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1983 r.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 13 grudnia 1982 r.
dotycząca koordynacji działań Państw Członkowskich i instytucji wspólnotowych w celu dokonania oceny potrzeb i przygotowania propozycji dla ustanowienia międzyinstytucjonalnego systemu informacyjnego
(82/869/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: integracja przetwarzania danych, tekstów i telekomunikacji dała początek nowym technologiom informatycznym, które mogą być stosowane dla poprawy bieżącej pracy Wspólnoty, szczególnie w obliczu wciąż rosnącej wymiany informacji między instytucjami wspólnotowymi i organami administracji Państw Członkowskich;
nieskoordynowane wprowadzanie nowych technologii informatycznych w instytucjach wspólnotowych i organach administracji Państw Członkowskich powoduje niebezpieczeństwo powstania nowych barier w swobodnym przepływie informacji;
wyraźne określenie możliwości zastosowania oraz potrzeb użytkowników w instytucjach wspólnotowych i organach administracji Państw Członkowskich miałoby pozytywny wpływ na ustanowienie przepisów technicznych dotyczących systemów informacyjnych, nie tylko w odniesieniu do poszczególnych producentów, ale także na rozszerzenie publicznych sieci telekomunikacyjnych i ich zastosowanie w systemach informatycznych; w konsekwencji oczekuje się, że pobudziłoby to innowacje w przemyśle;
pożądane jest zatem przyjęcie skoordynowanej procedury w celu określenia potrzeb instytucji wspólnotowych i właściwych, narodowych administracji, w zakresie nowych technologii informatycznych oraz zawarcie wspólnych porozumień w celu wymiany informacji nieograniczonych tylko do poszczególnych producentów, ale biorących pod uwagę międzynarodowe standardy;
ponieważ w Traktacie nie przewidziano szczególnych kompetencji wymaganych do przyjęcia decyzji, konieczne jest odwołanie się do jego art. 235,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie i Komisja koordynują swoje działania w zakresie:
1) identyfikacji i oszacowania potrzeb;
2) w razie konieczności – w przygotowaniu projektu i realizacji programu;
3) zawarcia wspólnych porozumień dotyczących wymiany informacji nie ograniczonych jedynie do poszczególnych producentów, ale biorących pod uwagę międzynarodowe standardy,
w celu utworzenia zintegrowanego międzyinstytucjonalnego wspólnotowego systemu informacyjnego (INSIS), który umożliwi wykorzystanie nowych technologii elektronicznych do wymiany informacji między administracjami instytucji wspólnotowych a Państwami Członkowskimi.
Inne instytucje i organy wspólnotowe proszone są o wzięcie udziału w tym przedsięwzięciu.
Komisja odpowiedzialna jest za koordynację przez komitet doradczy, składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich oraz instytucji i organów wspólnotowych, których zakres uprawnień określony jest w Załączniku.
Artykuł 2
Po zakończeniu prac wymienionych w art. 1 Komisja składa Radzie i Parlamentowi sprawozdanie oraz, nie później niż 12 miesięcy po wejściu w życie niniejszej decyzji, takie propozycje, jakie uzna za właściwe.
Artykuł 3
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 13 grudnia 1982 r.
dotycząca zawarcia Konwencji w sprawie ochrony łososia w północnym Oceanie Atlantyckim
(82/886/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając zalecenie Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia ochrony, przywrócenia i wzbogacenia zasobów łososia w północnym Oceanie Atlantyckim oraz racjonalnego zarządzania nimi niezbędna jest międzynarodowa współpraca;
Wspólnota wzięła udział w negocjacjach, które zakończyły się przyjęciem przez konferencję dyplomatyczną, w Rejkiawiku w dniach 18-22 stycznia 1982 r., Konwencji w sprawie ochrony łososia w północnym Oceanie Atlantyckim;
Decyzja Komisji
z dnia 16 grudnia 1982 r.
w sprawie wykazu zakładów w Republice Południowej Afryki i Namibii zatwierdzonych do przywozu świeżego mięsa do Wspólnoty
(82/913/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [1], w szczególności jej art. 4 ust. 1 i art. 18 ust. 1 lit. a) i b),
a także mając na uwadze, co następuje: zakłady w państwach trzecich nie mogą wywozić świeżego mięsa do Wspólnoty, jeżeli nie spełniają warunków ogólnych i szczególnych ustanowionych w dyrektywie 72/462/EWG;
właściwe władze przekazały, zgodnie z art. 4 ust. 3 dyrektywy 72/462/EWG, wykaz zakładów dopuszczonych do dokonywania wywozu do Wspólnoty;
wizytacje przeprowadzone na miejscu z ramienia Wspólnoty wykazały, że normy higieny wielu z tych zakładów są wystarczające i mogą one wobec tego zostać umieszczone w pierwszym wykazie zakładów, z których przywóz świeżego mięsa może być dopuszczony, ustalonym zgodnie z art. 4 ust. 1 wskazanej dyrektywy;
sprawa innych zakładów zaproponowanych przez właściwe władze musi zostać rozpatrzona ponownie na podstawie dodatkowych informacji dotyczących norm higieny i zdolności do szybkiego dostosowania się do prawodawstwa wspólnotowego;
w międzyczasie i w celu uniknięcia jakiegokolwiek nagłego zakłócenia w przepływach handlowych zakłady te mogą zostać dopuszczone tymczasowo do kontynuowania wywozu świeżego mięsa do tych Państw Członkowskich, które są gotowe je przyjąć;
konieczne będzie wobec tego ponowne zbadanie i w razie potrzeby zmiana niniejszej decyzji, w świetle środków podjętych w tym celu i dokonanych ulepszeń;
należy przypomnieć, że przywóz świeżego mięsa podlega także innym wspólnotowym przepisom weterynaryjnym, szczególnie w odniesieniu do wymogów ochrony zdrowia, włączając szczególne przepisy dla Danii, Irlandii i Zjednoczonego Królestwa;
warunki przywozu świeżego mięsa z zakładów uwzględnionych w wykazie załączonym do niniejszej decyzji podlegają w dalszym ciągu przepisom określonym odrębnie oraz ogólnym postanowieniom Traktatu; w szczególności przywóz z państw trzecich i ponowny wywóz do innych Państw Członkowskich niektórych kategorii mięsa, takich jak mięso ważące poniżej 3 kilogramów lub mięso zawierające pozostałości niektórych substancji, które nie są jeszcze objęte zharmonizowanymi przepisami wspólnotowymi, podlegają nadal ustawodawstwu zdrowotnemu przywożącego Państwa Członkowskiego;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Zakłady w Afryce Południowej i Namibii wymienione w Załączniku zostają niniejszym dopuszczone do przywozu świeżego mięsa do Wspólnoty zgodnie ze wskazanym Załącznikiem.
2.
Przywóz z zakładów określonych w ust. 1 podlega nadal wspólnotowym przepisom weterynaryjnym określonym odrębnie, w szczególności przepisom dotyczącym wymogów ochrony zdrowia.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie zakazują przywozu świeżego mięsa pochodzącego z zakładów innych niż te, które wymieniono w Załączniku.
2. Zakazu przewidzianego w ust. 1 nie stosuje się jednak do dnia 1 sierpnia 1983 r., w odniesieniu do zakładów, których nie wymieniono w Załączniku, ale które zostały urzędowo zatwierdzone i zaproponowane przez właściwe władze na dzień 16 sierpnia 1982 r., zgodnie z art. 4 ust. 3 dyrektywy 72/462/EWG, jeżeli przed dniem 1 sierpnia 1983 r. nie zostanie podjęta decyzja stanowiąca inaczej, zgodnie z art. 4 ust. 1 wyżej wskazanej dyrektywy.
Komisja przekazuje wykaz tych zakładów Państwom Członkowskim.
Artykuł 3
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 1983 r.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostanie poddana przeglądowi oraz w razie potrzeby zmieniona przed dniem 1 maja 1983 r.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 23 grudnia 1982 r.
zmieniająca decyzję Rady 82/734/EWG w sprawie wykazu zakładów w Konfederacji Szwajcarskiej zatwierdzonych do wywozu świeżego mięsa do Wspólnoty
(82/960/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [1], w szczególności jej art. 4 ust. 1 i art. 18 ust. 1 lit. a) i b),
a także mając na uwadze, co następuje: wykaz zakładów w Szwajcarii, zatwierdzonych do wywozu świeżego mięsa do Wspólnoty, został sporządzony po raz pierwszy decyzją Rady 82/734/EWG [2];
rutynowa kontrola przeprowadzona stosownie do art. 5 dyrektywy 72/462/EWG i art. 3 ust. 1 decyzji Komisji 80/15/EWG z dnia 21 grudnia 1979 r. dotyczącej inspekcji na miejscu przeprowadzanych w odniesieniu do przywozu bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa z państw trzecich [3] wykazała, że stan higieny niektórych zakładów może zostać uznany za zadowalający; zakłady te mogą wobec tego zostać utrzymane lub wpisane do wykazu wspólnotowego;
jednakże kontrola ta przeprowadzona w innych zakładach wykazała, że w niektórych przypadkach nie dołożono wystarczających starań, aby poprawić normy higieny, a w innych przypadkach normy przestały być zachowywane; stan niektórych z tych zakładów nie powoduje konieczności niezwłocznego wycofania zatwierdzenia, ale uzasadnia ograniczenie zatwierdzenia wspólnotowego do pewnego okresu, z upływem którego wspomniane zatwierdzenie wygaśnie, o ile w międzyczasie nie zostaną wprowadzone konieczne środki i nie zostaną one sprawdzone podczas kolejnej kontroli na miejscu, o którą powinny wystąpić władze szwajcarskie jeżeli uznają to za konieczne;
konieczna jest zatem zmiana wykazu zakładów;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 82/734/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
Artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostanie poddana przeglądowi i w razie potrzeby zmieniona przed dniem 30 czerwca 1983 r., ze szczególnym uwzględnieniem środków zastosowanych przez władze szwajcarskie w dziedzinie kontroli weterynaryjnej i higieny uboju.".
2.
Załącznik zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 19 stycznia 1982 r.
zmieniająca pierwszą dyrektywę Rady z dnia 23 lipca 1962 r. w sprawie ustanowienia wspólnych zasad dla niektórych typów przewozu drogowego rzeczy między Państwami Członkowskimi
(82/50/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 75 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Zgromadzenia [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: właściwe jest zapewnienie, aby niektóre rodzaje przewozów zwolnionych z systemu kontyngentów na mocy pierwszej dyrektywy z dnia 23 lipca 1962 r. [3], ostatnio zmienionej dyrektywą 80/79/EWG [4], zostały wyłączone również z systemu zezwoleń;
niektóre inne rodzaje przewozu mogą być wyłączone z jakiegokolwiek systemu kontyngentów lub zezwoleń,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
W załączniku I do pierwszej dyrektywy z dnia 23 lipca 1962 r. dodaje się:
"14.
Przewóz części zapasowych do statków pełnomorskich i statków powietrznych.
15.
Tranzyt bez ładunku pojazdu wykorzystywanego do transportu rzeczy i przeznaczonego do zastąpienia pojazdu, który stał się niesprawny w Państwie Członkowskim innym niż to, w którym jest zarejestrowany oraz kontynuowanie, przez pojazdy holownicze, transportu na podstawie zezwolenia wydanego dla pojazdu, który stał się niesprawny.
16.
Przewóz dzieł sztuki w celach wystawowych lub w celach handlowych.
17.
Okazyjny przewóz przedmiotów i materiałów wyłącznie do celów reklamowych lub informacyjnych.
18.
Przewóz materiałów, rekwizytów i zwierząt na lub z występów teatralnych, muzycznych, filmowych, imprez sportowych, występów cyrkowych, wystaw lub jarmarków oraz do tworzenia audycji radiowych lub telewizyjnych albo filmów."
2.
W załączniku II do pierwszej dyrektywy z dnia 23 lipca 1962 r. wprowadza się następujące zmiany:
a) punkt 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Przewóz produktów przeznaczonych jako zaopatrzenie statków powietrznych i statków pełnomorskich."
b) skreśla się pkt 3, 5 i 6.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie podejmą środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 1 stycznia 1983 r. oraz powiadomią o tym Komisję najpóźniej do dnia 1 lipca 1982 r.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 11 lutego 1982 r.
dostosowująca do postępu technicznego załącznik II do dyrektywy 76/768/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych
(82/147/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/768/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 79/661/EWG [2], w szczególności jej art. 8 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: na podstawie ostatnich badań naukowo-technicznych należy zabronić stosowania acetylo-etylo-otetrametylo-tetraliny ze względu na jej efekty neurotoksyczne szkodliwe dla zdrowia;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw w sprawie usunięcia barier technicznych w handlu w sektorze produktów kosmetycznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku II do dyrektywy 76/768/EWG dodaje się pozycję w brzmieniu:
"362 3’-etylo-5’,6’,7,8’-tetrahydro-5’,6’,8’,8’-tetrametylo–2’-acetonafton;
Syn. : 1,1,4,4-tetrametylo-6-etylo-7-acetylo-1,2,3,4-etrahydronaftalen (acetylo-etylo-tetrametylo-tetralina, AETT)"
.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie, najpóźniej do dnia 31 grudnia 1982 r., przepisy ustawowe, wykonawcze, i administracyjne niezbędne do dostosowania się do przepisów niniejszej dyrektywy oraz niezwłocznie poinformują o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich..
Dyrektywa Rady
dnia 22 marca 1982 r.
w sprawie wartości dopuszczalnych dla ścieków i wskaźników jakości wód w odniesieniu do zrzutów rtęci z przemysłu elektrolizy chlorków metali alkalicznych
(82/176/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100 i art. 235,
uwzględniając dyrektywę 76/464/EWG z dnia 4 maja 1976 r. w sprawie zanieczyszczenia spowodowanego przez niektóre substancje niebezpieczne odprowadzane do środowiska wodnego Wspólnoty [1], w szczególności jej art. 6,
uwzględniając wniosek Komisji [2],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [3],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [4],
a także mając na uwadze, co następuje: w celu ochrony środowiska wodnego Wspólnoty przed zanieczyszczeniem przez niektóre substancje niebezpieczne art. 3 dyrektywy 76/464/EWG wprowadza system uprzednich zezwoleń ustalający normy emisji dla zrzutów substancji wymienionych w wykazie I w Załączniku do tej dyrektywy; art. 6 wymienionej dyrektywy przewiduje, że dla tych norm emisji należy ustanowić wartości dopuszczalne, jak również wskaźniki jakości dla środowiska wodnego dotkniętego tymi odprowadzanymi substancjami;
rtęć i jej związki zawiera wykaz I;
Państwa Członkowskie są zobowiązane do stosowania wartości dopuszczalnych, z wyjątkiem przypadków, gdy mogą one stosować wskaźniki jakości;
ponieważ w dużym stopniu przyczyną zanieczyszczenia spowodowanego odprowadzaniem rtęci do wody jest proces elektrolizy chlorków alkalicznych, przede wszystkim należy ustanowić wartości dopuszczalne dla tego przemysłu oraz ustalić wskaźniki jakości dla środowiska wodnego, do którego odprowadzana jest rtęć z tego przemysłu; w związku z tym takie zrzuty powinny wymagać uprzednich zezwoleń;
wskaźniki jakości muszą eliminować zanieczyszczenie rtęcią różnych elementów środowiska wodnego, które mogą być dotknięte oddziaływaniem zrzutów przemysłu elektrolizy chloro-alkalicznej zawierających rtęć;
takie wskaźniki jakości muszą być ustanowione wyraźnie w tym celu, a nie z zamiarem ustanowienia reguł odnoszących się do ochrony konsumenta albo obrotu produktami pochodzącymi ze środowiska wodnego;
należy ustanowić szczególną procedurę monitorowania, aby umożliwić Państwom Członkowskim wykazanie, iż wskaźniki jakości są dotrzymywane;
w celu skutecznego wprowadzenia w życie niniejszej dyrektywy należy ustanowić przepis w sprawie monitorowania przez Państwa Członkowskie środowiska wodnego dotkniętego oddziaływaniem zrzutów rtęci; art. 6 dyrektywy 76/464/EWG nie przewiduje kompetencji w zakresie wprowadzania takiego monitorowania; ze względu na to, że szczególne kompetencje nie zostały przewidziane w Traktacie, należy powołać się na art. 235 Traktatu;
ważne jest, aby co pięć lat Komisja przekazywała Radzie porównawczą ocenę realizacji niniejszej dyrektywy przez Państwa Członkowskie;
ponieważ wody gruntowe stanowią przedmiot szczególnej dyrektywy, zostają one wyłączone z zakresu niniejszej dyrektywy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa:
- zgodnie z art. 6 ust. 1 dyrektywy 76/464/EWG ustala wartości dopuszczalne dla norm emisji rtęci w zrzutach odprowadzanych z zakładów przemysłowych, w rozumieniu art. 2 lit. d) niniejszej dyrektywy,
- zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 76/464/EWG ustala wskaźniki jakości dla rtęci w środowisku wodnym,
- zgodnie z art. 6 ust. 4 dyrektywy 76/464/EWG określa terminy spełnienia warunków określonych w zezwoleniach udzielonych przez właściwe władze Państw Członkowskich w odniesieniu do istniejących zrzutów,
- zgodnie z art. 12 ust. 1 dyrektywy 76/464/EWG ustanawia metody referencyjne pomiaru umożliwiające określenie zawartości rtęci w zrzutach i w środowisku wodnym,
- zgodnie z art. 6 ust. 3 dyrektywy 76/464/EWG ustanawia procedurę monitorowania,
- wymaga od Państw Członkowskich współpracy w przypadku zrzutów oddziałujących na wody więcej niż jednego Państwa Członkowskiego.
2.
Niniejsza dyrektywa dotyczy wód, określonych w art. 1 dyrektywy 76/464/EWG, z wyjątkiem wód gruntowych.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "rtęć" oznacza:
- pierwiastek chemiczny rtęć,
- rtęć zawartą w którymkolwiek z jej związków;
b) "wartości dopuszczalne" oznaczają: wartości określone w załączniku I;
c) "wskaźniki jakości" oznaczają: wymagania określone w załączniku II;
d) "zakład przemysłowy" oznacza: zakład, w którym wykonuje się elektrolizę chlorków alkalicznych w elektrolizerach rtęciowych;
e) "istniejący zakład" oznacza: zakład przemysłowy działający w dniu notyfikacji niniejszej dyrektywy;
f) "nowy zakład" oznacza:
- zakład przemysłowy, który zaczął działać po dniu notyfikacji niniejszej dyrektywy,
- istniejący zakład przemysłowy, którego zdolności przerobowe w zakresie elektrolizy chlorków alkalicznych w elektrolizerach rtęciowych zostały znacznie zwiększone po dniu notyfikacji niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
1.
Wartości dopuszczalne, obowiązujące terminy dostosowania się do tych wartości oraz procedura monitorowania zrzutów określone są w załączniku I.
2.
Zezwolenia określone w art. 3 dyrektywy 76/464/EWG muszą zawierać przepisy co najmniej tak rygorystyczne, jak przepisy zawarte w załączniku I do niniejszej dyrektywy, z wyjątkiem przypadków, gdy Państwo Członkowskie przestrzega przepisów art. 6 ust. 3 dyrektywy 76/464/EWG na podstawie załączników II i IV do niniejszej dyrektywy.
Zezwolenia podlegają przeglądowi co najmniej raz na cztery lata.
3.
Nie naruszając swoich zobowiązań wynikających z ust. 1 i 2 oraz przepisów dyrektywy 76/464/EWG, Państwa Członkowskie mogą udzielać zezwoleń dla nowych zakładów wyłącznie, jeżeli zezwolenia te zawierają odwołanie się do norm odpowiadających najlepszym dostępnym środkom technicznym zapobiegania zrzutom rtęci.
Niezależnie od przyjętych metod, jeżeli z przyczyn technicznych zamierzone środki nie odpowiadają najlepszym dostępnym środkom technicznym, Państwo Członkowskie przedstawia Komisji uzasadnienie tych powodów przed wydaniem jakiegokolwiek zezwolenia.
W ciągu trzech miesięcy Komisja prześle sprawozdanie do Państw Członkowskich, w którym przedstawia swoją opinię na temat odstępstwa określonego w akapicie drugim.
4.
Referencyjna metoda analizy dla określenia obecności rtęci podana jest w załączniku III.1.
Można korzystać z innych metod, pod warunkiem że limity wykrywania, precyzyjność i dokładność takich metod są co najmniej tak dobre, jak ustanowiono w załączniku III.1.
Dokładność wymagana dla pomiarów ścieków podana jest w załączniku III.2.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie, których to dotyczy, są odpowiedzialne za monitorowanie środowiska wodnego dotkniętego oddziaływaniem zrzutów przemysłowych.
W przypadku zrzutówoddziałujących na wody kilku Państw Członkowskich zainteresowane Państwa Członkowskie współpracują ze sobą, mając na względzie harmonizację procedur monitorowania.
Artykuł 5
1.
Komisja przygotowuje porównawczą ocenę realizacji niniejszej dyrektywy przez Państwa Członkowskie na podstawie informacji dostarczonych przez Państwa Członkowskie, zgodnie z art. 13 dyrektywy 76/464/EWG, na jej wniosek, który musi być przedstawiany oddzielnie dla każdego przypadku, dotyczących w szczególności:
- szczegółów zezwoleń ustanawiających normy emisji dla zrzutów rtęci,
- wyników pomiarów dokonanych przez sieć krajową utworzoną w celu określenia stężeń rtęci.
2.
Co pięć lat Komisja przekazuje Radzie ocenę porównawczą określoną w ust. 1.
W przypadku zmiany stanu wiedzy naukowej dotyczącej głównie toksyczności, trwałości i akumulacji rtęci w organizmach żywych i osadach lub w przypadku udoskonalenia najlepszych dostępnych środków technicznych Komisja przedstawia odpowiednie wnioski Radzie w celu zaostrzenia, gdy jest to konieczne, wartości dopuszczalnych i wskaźników jakości.
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 1 lipca 1983 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 25 marca 1982 r.
dostosowująca po raz czwarty do postępu technicznego dyrektywę Rady 67/548/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych
(82/232/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych [1], ostatnio zmieniona dyrektywą 79/831/EWG [2], w szczególności jej art. 19, 20 i 21, a także mając na uwadze, co następuje:
Dania zażądała zmiany w etykietowaniu roztworów hydrazyny i powiadomiła o tym Komisję zgodnie z art. 23 dyrektywy 67/548/EWG;
Komitet ds. Dostosowania do Postępu Technicznego, w świetle istniejących, dostępnych danych, jest zdania, że uzasadnione są pewne zmiany w klasyfikacji i etykietowaniu;
Komitet ten zdaje sobie sprawę z faktu, iż dalsze badania nad rakotwórczością są obecnie w toku i że w związku z tym po zakończeniu tych badań może być wymagana dalsza rewizja tych środków;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw w sprawie Usunięcia Barier Technicznych w Handlu Substancjami i Preparatami Niebezpiecznymi,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I (wykaz substancji niebezpiecznych) do dyrektywy 67/548/EWG wprowadza się następujące zmiany:
Nr 007–008–01–0: _BAR_ Oznaczenie i klasyfikacja substancji otrzymuje brzmienie: _BAR_
+++++ TIFF +++++
Hydrazinopløsning…%
Hydrazinlösung…%
Διάλυμα ύδραζίνης…%
Hydrazine solution…%
Hydrazine en solution…%
Idrazina soluzione…%
Hydrazine oplossing…%
+++++ TIFF +++++
Artykuł 2
Najpóźniej do dnia 31 grudnia 1982 r. Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy te stosuje się z mocą od dnia 1 lipca 1983 r.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 31 marca 1982 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do metod testowania biodegradacji niejonowych substancji powierzchniowo czynnych i zmieniająca dyrektywę 73/404/EWG
(82/242/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: metody testowania obowiązujące w Państwach Członkowskich, chociaż służą temu samemu celowi, różnią się pod pewnymi względami i dlatego mają niekorzystny wpływ na właściwe funkcjonowanie wspólnego rynku;
dyrektywa Rady 73/404/EWG z dnia 22 listopada 1973 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do detergentów [4] przewiduje w art. 4 przyjęcie dyrektyw określających zarówno metody testowania, jak i odpowiednie tolerancje w celu ustalenia, czy wymagania tej dyrektywy są przestrzegane; dyrektywa Rady 73/405/EWG z dnia 22 listopada 1973 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do metod testowania biodegradacji anionowych substancji powierzchniowo czynnych [5], określono takie metody i tolerancje dotyczące anionowych substancji powierzchniowo czynnych;
w celu umożliwienia Państwom Członkowskim określenia poziomu biodegradacji niejonowych substancji powierzchniowo czynnych, wskazane jest zastosowanie metod testowania już wykorzystywanych do tego celu w niektórych Państwach Członkowskich; w przypadku sporu, biodegradacja powinna być testowana przy użyciu wspólnej metody referencyjnej;
z uwagi na zbliżanie ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do detergentów, należy ustalić właściwy poziom tolerancji pomiaru biodegradacji, jak przewidziano w art. 4 dyrektywy Rady 73/404/EWG, w celu zabezpieczenia się przed brakiem wiarygodności metod testowania, który mógłby prowadzić do decyzji o odrzuceniu o poważnych konsekwencjach gospodarczych; decyzja o odrzuceniu musi być podjęta jedynie w przypadku, kiedy wyniki uzyskane przy użyciu metody analitycznej, wymienionej w art. 2, wykazują poziom biodegradacji niższy niż 80 %;
niewielkie ilości niektórych niejonowych substancji powierzchniowo czynnych o małej biodegradacji, muszą być niekiedy stosowane ze względów technicznych oraz w celu zapobiegania innym niepożądanym skutkom dla zdrowia i środowiska; niemniej jednak jest konieczne, aby istniała możliwość ponownej oceny stosowania tych substancji powierzchniowo czynnych o małej biodegradacji w świetle postępu technicznego;
postęp techniczny wymaga szybkiego dostosowywania wymagań technicznych określonych w dyrektywach w sprawie detergentów; dla ułatwienia wprowadzania w życie koniecznych środków mających to na celu, należy ustalić procedurę przewidującą ścisłą współpracę między Państwami Członkowskimi a Komisją poprzez Komitet ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw w sprawie Usuwania Barier Technicznych w Handlu Detergentami,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa dotyczy metod testowania biodegradacji niejonowych substancji powierzchniowo czynnych, znajdujących się w detergentach określonych w art. 1 dyrektywy 73/404/EWG.
Artykuł 2
Zgodnie z przepisami art. 4 dyrektywy 73/404/EWG, Państwa Członkowskie zakazują wprowadzania do obrotu i wykorzystania na ich obszarze detergentu, jeżeli poziom biodegradacji niejonowych substancji powierzchniowo czynnych, zawartych w tym detergencie, określony zgodnie z jedną z poniższych metod, jest niższy niż 80 %:
- metody OECD, opublikowanej w sprawozdaniu technicznym OECD z dnia 11 czerwca 1976 r. z "Proponowanej metody oceny biodegradacji substancji powierzchniowo czynnych używanych w detergentach syntetycznych",
- metody stosowanej w Niemczech, ustanowionej przez "Verordnung über die Abbaubarkeit anionischer und nichtionischer grenzflächenaktiver Stoffe in Wasch- und Reinigungsmitteln" z dnia 30 stycznia 1977 r., opublikowanej w Bundesgesetzblatt, 1977 r., część I str. 244, jak określono w rozporządzeniu zmieniającym rozporządzenie z dnia 18 czerwca 1980 r., opublikowanym w Bundesgesetzblatt, 1980 r., część I str. 706,
- metodą używaną we Francji, zatwierdzoną dekretem z dnia 28 grudnia 1977 r., opublikowaną w Journal officiel de La République française z dnia 18 stycznia 1978 r. i zgodną z normą doświadczalną T73–270 z marca 1974 r., opublikowaną przez Association française de normalisation (AFNOR),
- metodą stosowaną w Zjednoczonym Królestwie zwaną: "Porous Pot Test", w formie opisanej w sprawozdaniu technicznym Water Research Centre nr 70/1978.
Artykuł 3
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 5 ust. 2 dyrektywy 73/404/EWG, opinia laboratorium w sprawie niejonowych substancji powierzchniowo czynnych jest oparta na metodzie porównawczej (procedura testu potwierdzającego), opisanej w załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
Zmiany niezbędne w celu dostosowania załącznika do postępu technicznego przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 7b dyrektywy 73/404/EWG.
Artykuł 5
W dyrektywie 73/404/EWG dodaje się następujące artykuły w brzmieniu:
"Artykuł 2a
1.
Do dnia 31 marca 1986 r.:
a) Państwa Członkowskie mogą wyłączyć następujące produkty z wymogów art. 2 ust. 1: niskopieniące się tlenki alkenu, dodatki do takich substancji jak alkohole, alkifenole, glikole, poliole, kwasy tłuszczowe, amidy lub aminy stosowane w produktach do zmywania naczyń;
b) wymogów art. 2 ust. 1 nie stosuje się do alkaliodpornych końcowo blokowanych alkilo- i alikilo-aryl poliglikolowych eterów oraz substancji typu określonego w lit. a), stosowanych w środkach czystości dla żywności, napojów i przemyśle obróbki metali.
2.
Ustęp 1 stosuje się do wyżej wymienionych substancji powierzchniowo czynnych, które wejdą na rynek po dniu 30 września 1983 r. jedynie wtedy, gdy mają wyższy poziom biodegradacji niż istniejące produkty tego samego zastosowania.
3.
Użycie niejonowych substancji powierzchniowo czynnych, korzystających z tymczasowego wyłączenia wymienionego w ust. 1 i 2, nie mogą, w normalnych warunkach wykorzystania, być szkodliwe dla zdrowia człowieka lub zwierząt.
Artykuł 7a
1.
Ustanawia się Komitet ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw w sprawie Usuwania Barier Technicznych w Handlu Detergentami, zwany dalej "Komitetem", składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, pod przewodnictwem przedstawiciela Komisji.
2.
Komitet uchwala swój regulamin.
Artykuł 7b
1.
W przypadku odwołania się to procedury określonej w niniejszym artykule, przewodniczący przedstawia sprawę Komitetowi z własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet wydaje swoją opinię na temat projektu w terminie, który może być określony przez przewodniczącego zależnie od stopnia pilności sprawy.
Zgodnie z art. 148 ust. 2 Traktatu wymagana jest kwalifikowana większość głosów do wydania opinii przez Komitet.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmie przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
b) Jeśli proponowane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja niezwłocznie przedłoży Radzie wniosek w sprawie środków, jakie powinny zostać podjęte.
Rada podejmuje decyzję kwalifikowaną większością głosów.
c) Jeśli Rada nie podejmie działań w ciągu 3 miesięcy od przedłożenia jej wniosku, Komisja przyjmie przewidziane środki.
Artykuł 7c
1.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 7b,
- odniesienia do metod testowych w dyrektywach określonych w art. 4, jeżeli konieczne, uaktualnia się lub uzupełnia innymi odniesieniami do metod testowych ustanowionych w innych Państwach Członkowskich,
- metody referencyjne (test potwierdzający) w załącznikach do dyrektyw określonych w art. 4 zostają zmienione w celu dostosowania ich do postępu technicznego.
2.
Dostosowania te nie powinny zmieniać w negatywnym znaczeniu wymogów biodegradacji substancji powierzchniowo czynnych, już ustanowionych zgodnie z art. 4."
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w ciągu osiemnastu miesięcy od jej ogłoszenia i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 17 marca 1982 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 76/756/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do instalacji urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej na pojazdach silnikowych i ich przyczepach
(82/244/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 80/1267/EWG [2] oraz Aktem Przystąpienia Grecji, w szczególności jej art. 11,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/756/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do instalacji urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej na pojazdach silnikowych i ich przyczepach [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 80/233/EWG [4], w szczególności jej art. 4, a także mając na uwadze, co następuje:
w świetle zdobytego doświadczenia, jak również ze względu na postęp techniczny możliwe jest obecnie nie tylko uzupełnienie niektórych wymogów i dostosowanie ich do rzeczywistych warunków badań, lecz również zaostrzenie ich w celu zwiększenia bezpieczeństwa zarówno osób korzystających z pojazdów jak i innych uczestników ruchu drogowego;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. dostosowania do postępu technicznego dyrektyw dotyczących zniesienia barier technicznych w handlu w sektorze pojazdów silnikowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załącznikach I i II do dyrektywy 76/756/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Z mocą od dnia 1 października 1982 r., żadne Państwo Członkowskie nie może z przyczyn odnoszących się do instalacji urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej, zarówno obowiązkowych, jak i nieobowiązkowych, wymienionych w załącznika I do dyrektywy 76/756/EWG ppkt 1.5.7-1.5.20:
- odmówić, w odniesieniu do typu pojazdu udzielenia homologacji EWG typu, wydania dokumentu określonego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 70/156/EWG lub udzielenia krajowej homologacji typu, lub
- zabronić dopuszczania do ruchu pojazdów,
jeżeli instalacja wspomnianych urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej na tym typie pojazdu lub na tych pojazdach jest zgodna z przepisami niniejszej dyrektywy.
2.
Z mocą od dnia 1 stycznia 1983 r., Państwa Członkowskie:
- nie wydają już dokumentu określonego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 70/156/EWG w odniesieniu do typu pojazdu, na którym instalacja urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej nie jest zgodna z przepisami niniejszej dyrektywy,
- mogą odmówić przyznania krajowej homologacji typu w odniesieniu do danego typu pojazdu, którego urządzenia oświetleniowe i sygnalizacji świetlnej nie są zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy.
3.
Z mocą od dnia 1 października 1984 r., Państwa Członkowskie mogą zakazać wprowadzenia do ruchu pojazdów, którym na podstawie art. 10 dyrektywy 70/156/EWG świadectwo dotyczące instalacji urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej wydano po dniu 1 października 1979 r., jeżeli instalacja tych urządzeń nie jest zgodna z przepisami niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy konieczne do zapewnienia zgodności z niniejszą dyrektywą, najpóźniej do dnia 1 października 1982 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 13 kwietnia 1982 r.
zmieniająca załączniki do dyrektyw Rady 66/401/EWG i 69/208/EWG odpowiednio w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych oraz materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych oraz dyrektywy 78/386/EWG i 78/388/EWG
(82/287/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 66/401/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 81/126/EWG [2], w szczególności jej art. 21a,
uwzględniając dyrektywę Rady 69/208/EWG z dnia 30 czerwca 1969 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 81/126/EWG, w szczególności art. 20a,
a także mając na uwadze, co następuje: w świetle rozwoju wiedzy naukowej i technicznej należy zmienić załączniki I i II do dyrektyw 66/401/EWG i 69/208/EWG z powodów przedstawionych poniżej;
warunki, które powinny zostać spełnione przez uprawy i przez materiał siewny, w tym normy czystości odmianowej, powinny zostać zmienione, zgodnie z systemami kwalifikacji odmianowej materiału siewnego przeznaczonego do handlu międzynarodowego ustanowione przez Organizację Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD); należy dostosować do obecnej sytuacji daty wprowadzenia w życie ustanowione w art. 2 tiret drugie dyrektywy Komisji 78/386/EWG z dnia 18 kwietnia 1978 r. zmieniającej załączniki do dyrektywy 66/401/EWG w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych [4], ostatnio zmienionej dyrektywą 81/126/EWG i w art. 2 ust. 1 tiret pierwsze dyrektywy Komisji 78/388/EWG z dnia 18 kwietnia 1978 r. zmieniającej załączniki do dyrektywy 69/208/EWG w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych [5], ostatnio zmienionej dyrektywą 81/126/EWG;
w obecnej sytuacji nie jest możliwe wprowadzenie wewnątrz Wspólnoty harmonizacji norm czystości minimalnej, które muszą zostać spełnione przez uprawy lub materiał siewny w przypadku mieszańców słonecznika; jednakże należy przed dniem 1 lipca 1983 r. poczynić próbę mającą na celu ustanowienie tych norm w celu osiągnięcia harmonizacji;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy 66/401/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W ust. 4 zdanie drugie i trzecie po wyrazach "Pisum sativum" dodaje się wyrazy "Vicia faba".
2) W ust. 4 zdanie drugie i trzecie skreśla się wyrazy "Raphanus sativus ssp. oleifera".
Artykuł 2
W załączniku II do dyrektywy 66/401/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W ust. 1 sekcja I otrzymuje brzmienie:
"Materiał siewny posiada dostateczną tożsamość i czystość odmianową.
W szczególności nasiona gatunków wymienionych poniżej odpowiadają normom i innym warunkom. Minimalną czystością odmianową jest:
- Poa spp., odmiany apomiksowe jednoklonowe: 98 %,
- Pisum sativum, Vicia faba, Brassica napus var. napobrassica, Brassica oleracea conv. acephala:
- kwalifikowany materiał siewny, pierwsza generacja: 99 %,
- kwalifikowany materiał siewny, druga i następne generacje: 98 %.
Minimalna czystość odmianowa jest sprawdzana przede wszystkim podczas inspekcji polowych przeprowadzanych zgodnie z warunkami ustanowionymi w załączniku I.".
2) W ust. 1 sekcja II otrzymuje brzmienie:
"Materiał siewny Pisum sativum, Brassica napus var. napobrassica, Brassica oleracea conv. acephala, Vicia faba i odmiany apomiksowe jednoklonowe Poa spp. odpowiadają normom i innym następującym warunkom:
Minimalna czystość odmianowa wynosi 99,7 %.
Minimalna czystość odmianowa jest sprawdzana głównie podczas inspekcji polowych przeprowadzanych zgodnie z warunkami ustanowionymi w załączniku I.".
Artykuł 3
W załączniku I do dyrektywy 69/208/EWG wprowadza się następujące zmiany:
Ustęp 3 otrzymuje brzmienie:
"Uprawa posiada dostateczną tożsamość i czystość odmianową.
Uprawy Brassica juncea, Brassica nigra, Cannabis sativa, Carum carvi i Gossypium sp. odpowiadają w szczególności następującym warunkom:
- jednej na 30 m2 produkcji elitarnego materiału siewnego,
- jednej na 10 m2 produkcji kwalifikowanego materiału siewnego."
Artykuł 4
W załączniku II do dyrektywy 69/208/EWG wprowadza się następujące zmiany:
W ust. 1 sekcja I otrzymuje brzmienie:
"Nasiona posiadają dostateczną tożsamość i czystość odmianową.
Nasiona gatunków niżej wymienionych odpowiadają normom lub innym warunkom:
Gatunki i kategoria _BAR_ Minimalna czystość odmianowa (%) _BAR_
1 _BAR_ 2 _BAR_
Arachis hypogaea:
—elitarny materiał siewny _BAR_ 99,7 _BAR_
—kwalifikowany materiał siewny _BAR_ 99,5 _BAR_
Brassica napus ssp. oleifera, inne niż odmiany używane jako pasze, Brassica rapa, inne niż odmiany używane jako pasze:
—elitarny materiał siewny _BAR_ 99,9 _BAR_
—kwalifikowany materiał siewny _BAR_ 99,7 _BAR_
Brassica napus ssp. oleifera, odmiany używane jako pasze, Brassica rapa, odmiany używane jako pasze, Heliantus annuus inne niż odmiany mieszańcowe, łącznie z ich składnikami, Sinapis alba:
—elitarny materiał siewny _BAR_ 99,7 _BAR_
—kwalifikowany materiał siewny, pierwsza generacja _BAR_ 99 _BAR_
—kwalifikowany materiał siewny, druga i następne generacje _BAR_ 98 _BAR_
Linum usitatissimum:
—elitarny materiał siewny _BAR_ 99,7 _BAR_
—kwalifikowany materiał siewny, pierwsza generacja _BAR_ 98 _BAR_
—kwalifikowany materiał siewny, druga i następne generacje _BAR_ 97,5 _BAR_
Papaver somniferum:
—elitarny materiał siewny _BAR_ 99 _BAR_
—kwalifikowany materiał siewny _BAR_ 98 _BAR_
Glycine max:
—elitarny materiał siewny _BAR_ 97 _BAR_
—kwalifikowany materiał siewny _BAR_ 95 _BAR_
Minimalna czystość odmianowa jest sprawdzana głównie podczas inspekcji polowych przeprowadzanych zgodnie z warunkami ustanowionymi w załączniku I." .
Artykuł 5
W art. 2 ust. 1 tiret drugie dyrektywy 78/386/EWG datę "1 stycznia 1982 r." zastępuje się wyrazami "w terminie doustalenia na etapie późniejszym".
Artykuł 6
W art. 2 ust. 1 tiret pierwsze dyrektywy 78/388/EWG datę "1 stycznia 1982 r." zastępuje się wyrazami "w terminie do ustalenia na etapie późniejszym".
Artykuł 7
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne w celu osiągnięcia zgodności:
- z przepisami art. 5 i 6 z mocą od dnia 1 stycznia 1982 r.,
- z przepisami art. 2 w przypadku Poa spp. z mocą od dnia 1 stycznia 1983 r.,
- z innymi przepisami niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 stycznia 1983 r.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby materiał siewny nie podlegał żadnym ograniczeniom w obrocie, w wyniku różnych dat zastosowania niniejszej dyrektywy zgodnie z ust. 1 tiret trzecie.
Artykuł 8
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 2 kwietnia 1982 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 76/115/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do punktów mocowania pasów bezpieczeństwa w pojazdach silnikowych
(82/318/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [1], ostatnio zmieniona dyrektywą (EWG) 80/1267 [2], w szczególności jej art. 11,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/115/EWG z dnia 18 grudnia 1975 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do punktów mocowania pasów bezpieczeństwa w pojazdach silnikowych [3], ostatnio zmieniona dyrektywą 81/575/EWG [4], w szczególności jej art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje: w interesie bezpieczeństwa drogowego Rada, dyrektywą 81/575/EWG, rozszerzyła zakres dyrektywy 76/115/EWG, która do tamtej chwili była ograniczona do pojazdów kategorii M1, w rozumieniu załącznika I do dyrektywy 70/156/EWG, na wszystkie klasy pojazdów silnikowych; to rozszerzenie zakresu było możliwe dzięki postępowi technicznemu osiągniętemu dotychczas; jednakże wprowadzenie w życie tego środka spowoduje konieczność dostosowania wymagań i testów określonych w dyrektywie z powiększonym zakresem; doświadczenie zdobyte w stosowaniu dyrektywy ujawniło potrzebę większego dostosowania niektórych przepisów do warunków konkretnych testów;
przepisy niniejszej dyrektywy są zgodne z opinią Komitetu ds. Adaptacji Postępu Technicznego Dyrektyw w sprawie Usuwania Barier Technicznych w Handlu Pojazdami Silnikowymi,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załącznikach I, II i III do dyrektywy 76/115/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Z mocą od dnia 1 października 1982 r. żadne Państwo Członkowskie nie może w odniesieniu do pojazdów silnikowych kategorii M1 z przyczyn dotyczących punktów mocowania pasów bezpieczeństwa:
- odmówić przyznania homologacji typu EWG, wydania świadectwa opisanego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 70/156/EWG lub przyznania krajowej homologacji typu w odniesieniu do typu pojazdu silnikowego, lub
- zakazać wejścia do użytku pojazdów,
jeśli punkty mocowania pasów bezpieczeństwa w pojazdach tego typu lub w tych pojazdach nie są zgodne z wymaganiami dyrektywy 76/115/EWG, zmienioną niniejszą dyrektywą.
2.
Z mocą od dnia 1 października 1983 r. w odniesieniu do pojazdów silnikowych kategorii M1 Państwa Członkowskie:
- nie będą wydawać świadectwa określonego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 70/156/EWG w odniesieniu do typu pojazdu silnikowego, w którym punkty mocowania pasów bezpieczeństwa nie spełniają wymagań dyrektywy 76/115/EWG, zmienioną niniejszą dyrektywą,
- mogą odmówić wydania krajowej homologacji typu w odniesieniu do typu pojazdu silnikowego, w którym punkty mocowania pasów bezpieczeństwa nie spełniają wymagań dyrektywy 76/115/EWG, zmienioną niniejszą dyrektywę.
W przypadku niektórych samochodów typu kabriolet lub samochodów ze zdejmowanym dachem, zatwierdzonych zgodnie z załącznikiem I do dyrektywy 76/115/EWG ppkt 4.3.2 w pierwotnym brzmieniu, wyżej wymienioną datę zastępuje się datą 1 października 1986 r.
3.
Z mocą od dnia 1 października 1984 r. Państwa Członkowskie mogą zakazać wprowadzenia do użytku pojazdów kategorii M1, w których punkty mocowania pasów bezpieczeństwa nie spełniają wymagań dyrektywy (EWG) 76/115 zmieniona niniejszą dyrektywą.
Niniejszy przepis nie ma zastosowania do niektórych samochodów typu kabriolet lub samochodów ze zdejmowanym dachem zatwierdzonych zgodnie z załącznikiem I do dyrektywy 76/115/EWG ppkt 4.3.2 w pierwotnym brzmieniu.
Artykuł 3
1.
Z mocą od dnia 1 października 1982 r. żadne Państwo Członkowskie nie może w odniesieniu do przyczyn odnoszących się do punktów mocowania pasów bezpieczeństwa pojazdów silnikowych kategorii innej niż M1:
- odmówić przyznania homologacji typu EWG, wydania świadectwa opisanego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 70/156/EWG lub przyznania krajowej homologacji w odniesieniu do typu pojazdu silnikowego, lub
- zakazać wejścia do użytku pojazdów,
jeśli punkty mocowania pasów bezpieczeństwa w pojazdach tego typu lub w tych pojazdach są zgodne z wymaganiami dyrektywy 76/115/EWG, zmienioną niniejszą dyrektywą.
2.
Bez względu na powyższy ust. 1 żadne Państwo Członkowskie nie może w odniesieniu do punktów mocowania pasów bezpieczeństwa:
- odmówić do dnia 30 września 1986 r. przyznania homologacji typu EWG, wydania świadectwa określonego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 70/156/EWG lub przyznania krajowej homologacji w odniesieniu do typu pojazdu silnikowego kategorii N2 i N3,
- zakazać do dnia 30 września 1987 r. wejścia do użytku pojazdów tych kategorii,
jeśli ten typ pojazdu lub tych pojazdów nie jest wyposażony w punkty mocowania pasów bezpieczeństwa.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 30 września 1982 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 2 kwietnia 1982 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 77/541/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do pasów bezpieczeństwa i urządzeń przytrzymujących w pojazdach silnikowych
(82/319/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 80/1267/EWG [2], w szczególności jej art. 11,
uwzględniając dyrektywę Rady 77/541/EWG z dnia 28 czerwca 1977 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do pasów bezpieczeństwa i urządzeń przytrzymujących w pojazdach silnikowych [3],ostatnio zmienioną dyrektywą 81/576/EWG [4], w szczególności jej art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje: w interesie bezpieczeństwa drogowego, Rada, dyrektywą 81/576/EWG, rozszerzyła zakres dyrektywy 77/541/EWG, która ograniczała się do pojazdów kategorii M1 zdefiniowanych w załączniku I do dyrektywy 70/156/EWG, aby objąć wszystkie kategorie pojazdów silnikowych; to rozszerzenie zakresu stało się możliwe dzięki osiągniętemu w międzyczasie postępowi technicznemu; jednakże dla wykonania tego zadania będzie konieczne dostosowanie wymagań i badań określonych w dyrektywie z tym rozszerzonym zakresem; uzyskane podczas stosowania dyrektywy doświadczenie ujawniło potrzebę lepszego ujednolicenia niektórych przepisów z bieżącymi warunkami badań;
przepisy niniejszej dyrektywy są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego dyrektyw w sprawie usuwania barier technicznych w handlu pojazdami silnikowymi,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejszym wprowadza się zmiany w załącznikach I, III, VI, VII, VIII, IX, X oraz XIV do dyrektywy 77/541/EWG zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Z mocą od dnia 1 października 1982 r. żadne Państwo Członkowskie nie może:
a) w odniesieniu do pasów bezpieczeństwa i urządzeń przytrzymujących:
- odmówić udzielenia homologacji typu EWG, wydania świadectwa określonego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 70/156/EWG lub udzielenia krajowej homologacji typu w odniesieniu do typu pojazdu silnikowego kategorii M1, lub
- zakazać dopuszczenia do ruchu pojazdów kategorii M1,
jeżeli pasy bezpieczeństwa i urządzenia przytrzymujące tego typu pojazdu lub tych pojazdów spełniają wymagania dyrektywy 77/541/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą,
b) - odmówić udzielenia homologacji typu EWG części w odniesieniu do typu pasa bezpieczeństwa lub urządzenia przytrzymującego przeznaczonych do instalowania w pojeździe kategorii M1, który spełnia wymagania dyrektywy 77/541/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą,
- zakazać wprowadzenia do sprzedaży takich pasów bezpieczeństwa i urządzeń przytrzymujących, które posiadają znaki homologacji EWG części określone w niniejszej dyrektywie.
2.
Z mocą od dnia 1 października 1983 r. Państwa Członkowskie:
a) - nie będą już wystawiać świadectwa, określonego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 70/156/EWG w odniesieniu do typu pojazdu silnikowego kategorii M1 lub
- mogą odmówić krajowej homologacji typu w odniesieniu do typu pojazdu silnikowego kategorii M1,
w których pasy bezpieczeństwa i urządzenia przytrzymujące nie spełniają wymagań dyrektywy 77/541/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą;
b) mogą odmówić udzielenia homologacji EWG części w stosunku do typu pasa bezpieczeństwa lub urządzenia przytrzymującego, przeznaczonych do instalowania w pojeździe kategorii M1, który nie spełnia wymagań dyrektywy 77/541/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą,
3.
Z mocą od dnia 1 października 1990 r. Państwa Członkowskie:
- mogą zakazać pierwotnego dopuszczenia do ruchu pojazdów silnikowych kategorii M1, w których pasy bezpieczeństwa i urządzenia przytrzymujące nie spełniają wymagań dyrektywy 77/541/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą,
- mogą zakazać wprowadzenia do obrotu pasów bezpieczeństwa i urządzeń przytrzymujących przeznaczonych do instalowania w pojeździe kategorii M1 oraz które nie posiadają znaków homologacji EWG części określonych w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 3
1. Z mocą od dnia 1 października 1982 r. żadne Państwo Członkowskie nie może:
a) z przyczyn odnoszących się do pasów bezpieczeństwa i urządzeń przytrzymujących:
- odmówić udzielenia homologacji typu EWG, wydania świadectwa, określonego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 70/156/EWG lub udzielenia krajowej homologacji typu w odniesieniu do typu pojazdu silnikowego kategorii innej niż M1, lub
- zakazać dopuszczenia do ruchu pojazdów takich kategorii,
jeżeli pasy bezpieczeństwa i urządzenia przytrzymujące tego typu pojazdu lub tych pojazdów spełniają wymagania dyrektywy 77/541/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą,
b) - odmówić udzielenia homologacji EWG części w odniesieniu do typu pasa bezpieczeństwa lub urządzenia przytrzymującego przeznaczonych do instalowania w pojazdach innych niż kategorii M1, który spełnia wymagania dyrektywy 77/541/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą,
- zakazać wprowadzenia do obrotu pasów bezpieczeństwa i urządzeń przytrzymujących przeznaczonych do instalowania w pojazdach takich kategorii, które posiadają znaki homologacji EWG części określone w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 30 września 1982 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 6 maja 1982 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 68/193/EWG w sprawie obrotu materiałem do wegetatywnego rozmnażania winorośli
(82/331/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 68/193/EWG z dnia 9 kwietnia 1968 r. w sprawie obrotu materiałem do wegetatywnego rozmnażania winorośli [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Rady 78/692/EWG [2], w szczególności jej art. 17a, a także mając na uwadze, co następuje:
wyżej wymieniona dyrektywa ustanawia warunki dotyczące opakowań zbiorczych materiału rozmnożeniowego;
pojawienie się na rynku nowych typów opakowań zbiorczych pozwala na złagodzenie wspomnianych warunków przy jednoczesnym zachowaniu wymaganych gwarancji tożsamości;
dlatego należy dostosować dane warunki do nowej sytuacji;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 68/193/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W załączniku III w pkt 1 tabeli dodaje się wyrazy w brzmieniu:"lub, w przypadku zastosowania toreb plastikowych zawierających równorzędne zestawy, 50 lub 100, przyjmując, że przepisy art. 10 ust. 1a nie stosują się do nich".
2) W załączniku III w pkt 2 tabeli dodaje się wyrazy w brzmieniu:"lub, w przypadku zastosowania toreb plastikowych zawierających równorzędne zestawy, 100, przyjmując, że przepisy art. 10 ust. 1a nie stosują się do nich".
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 1 lipca 1982 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 17 maja 1982 r.
zmieniająca po raz drugi dyrektywę 76/768/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych
(82/368/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: wykonanie dyrektywy Rady 76/768/EWG z dnia 27 lipca 1976 r., w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych [4], zmienionej przez dyrektywę 79/661/EWG [5], wykazało, iż należy wprowadzić pewne zmiany do załączników II, III, IV i V;
w celu ochrony zdrowia publicznego należy podjąć pewne środki dotyczące ostrzeżeń, które mają być obowiązkowo umieszczone przy etykietowaniu produktów kosmetycznych zawierających kwas tioglikolowy, jego sole i estry;
stosowanie wody utlenionej nie jest ograniczone do utleniających środków barwiących do barwienia włosów, i że w związku z powyższym należy dopuścić obecność tej substancji w preparatach do pielęgnacji włosów, zamieszczając obowiązkowo na etykiecie pewne ostrzeżenia w celu ochrony zdrowia;
nie jest konieczne podawanie na etykiecie, w niektórych okolicznościach, zawartości formaldehydu, kiedy substancja ta nie jest składnikiem produktu kosmetycznego, lecz jest jedynie nieuniknioną pozostałością po przetworzeniu surowca;
należy określić zakres stosowania i/lub użycia hydrochinonu;
należy określić maksymalne stężenie wodorotlenku potasu lub wodorotlenku sodu dozwolone w depilatorach;
można podjąć decyzję w odniesieniu do substancji wymienionych w załączniku IV do dyrektywy 76/768/EWG część I, zgodnie z jej art. 5;
załącznik IV część 2 i 3 tej samej dyrektywy nie odpowiadają wykazowi środków barwiących faktycznie używanych w przygotowywaniu produktów kosmetycznych, dlatego należy wykaz ten uaktualnić;
w oparciu o ostatnie badania naukowe i techniczne możliwe jest sporządzenie wykazu substancji stosowanych jako środki konserwujące;
należy ustalić procedurę szybkiego uaktualniania załączników;
śladowa obecność substancji, których produkty kosmetyczne nie mogą zawierać zgodnie z załącznikiem II do dyrektywy 76/768/EWG, jest z technologicznego punktu widzenia nieunikniona podczas procesu wytwarzania, dlatego w związku z tym należy ustanowić pewne przepisy;
wersje w językach angielskim, niemieckim i niderlandzkim dyrektywy 76/768/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. zawierają błędy drukarskie, które powinny zostać poprawione,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 76/768/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z przepisami określonymi poniżej.
Artykuł 2
W załączniku II wprowadza się następujące zmiany:
- tytuł zastępuje się tytułem:
"Wykaz substancji, które nie mogą wchodzić w skład produktów kosmetycznych";
- nr 46 "Sole baru"
zastępuje się:
"Sole baru, z wyjątkiem siarczanu i siarczku baru na warunkach ustanowionych w załączniku III część 1, laki na bazie siarczanu i pigmentów przygotowanych ze środków barwiących wymienionych w załączniku III część 2 i załączniku IV część 2 i 3 i oznaczonych 1 (Ba)";
- nr 191 "Kwas fluorowodorowy"
zastępuje się:
"Kwas fluorowodorowy, jego sole, kompleksy i fluorowodorki, z wyjątkiem tych zawartych w załączniku III część 1";
- nr 221 "Rtęć i jej związki"
zastępuje się:
"Rtęć i jej związki z wyjątkiem tych wymienionych w załączniku V i załączniku VI część 2";
- w nr 268 skreśla się "Fenol i jego sole alkaliczne, z wyłączeniem wyjątków wymienionych w załączniku III" i zastępuje się wyrażeniem "Kwas pikrynowy";
- nr 321
"Tiomocznik i jego pochodne z wyjątkiem tych wymienionych w załączniku IV część 1"
zastępuje się:
"Tiomocznik i jego pochodne z wyjątkiem jednego wymienionego w załączniku III część 1";
- nr 350 "Izomery tetrabromosalicylanilidu"
zastępuje się:
"Tetrabromosalicylanalidy z wyjątkiem zanieczyszczeń tribromosalicylanilidem, zgodnie z kryteriami ustanowionymi w załączniku IV część 1";
- nr 351 "Dibromosalicylanilidy, na przykład metabromosalan* i dibromosalan*"
zastępuje się:
"Dibromosalicylanilidy z wyjątkiem zanieczyszczeń tribromosalicylanilidem zgodnie z kryteriami ustanowionymi w załączniku IV część 1";
- nr 360 "Olej sasafrasowy Sassafras officinale Nees zawierający safrol"
zastępuje się:
"Safrol, z wyjątkiem ilości normalnie zawartych w wyciągach naturalnych, i użyty w stężeniach nieprzekraczających:
100 ppm w produkcie gotowym,
50 ppm w produktach przeznaczonych do higieny jamy ustnej, z zastrzeżeniem, iż nie może występować w pastach do zębów przeznaczonych specjalnie dla dzieci".
Artykuł 3
1.
Załącznik III część 1 otrzymuje brzmienie Załącznika podanego w załączniku I do niniejszej dyrektywy.
2.
W załączniku III część 2 wprowadza się następujące zmiany:
a) Czerwone
- Z trzeciej i szóstej kolumny skreśla się, co następuje:
- "E 180" dla środka barwiącego nr 10 odpowiadającego numerowi indeksu barwy 15850,
- "E 420" dla środka barwiącego nr 26 odpowiadającego numerowi indeksu barwy 77015.
- W drugiej kolumnie:
"15630 (Ba)" zastępuje się "15630: 1 (Ba)",
"15630 (Sr)" zastępuje się "15630: 3 (Sr)",
"15865 (Sr)" zastępuje się "15865: 3 (Sr)",
"45170 (Ba)" zastępuje się "45170: 1 (Ba)".
b) Pomarańczowe i żółte
Dla środka barwiącego nr 23, w drugiej kolumnie numer indeksu barwy "45395" zastępuje się "45396".
c) Zielone i niebieskie
W trzeciej i szóstej kolumnie, dla środka barwiącego nr 4 odpowiadającego numerowi indeksu barwy 44090 wprowadza się numer "E 142".
d) Fioletowe, brązowe, czarne i białe
- Skreśla się środek barwiący nr 8 odpowiadający numerowi indeksu barwy 77005.
- W trzeciej i szóstej kolumnie skreśla się "Część E 153" i "E 153" odpowiednio dla środków barwiących nr 12 i 13 odpowiadających numerom indeksu barwy 77266 i 77267.
- Dodaje się numer porządkowy "26" i wprowadza się "Część E 153" i "E 153" odpowiednio w trzeciej i szóstej kolumnie, odpowiadającej niniejszemu numerowi porządkowemu.
e) Przypis (4)
- Dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Podlegają one w dalszym ciągu kryteriom ogólnym określonym w załączniku III do dyrektywy z 1962 r. dotyczącej barwników, również po skreśleniu litery "E" w tej dyrektywie."
Artykuł 4
1.
Załącznik IV część 1 otrzymuje brzmienie Załącznika podanego w załączniku 2 do niniejszej dyrektywy.
2.
W załączniku IV część 2 wprowadza się następujące zmiany:
a) Czerwone
- Skreśla się następujące środki barwiące:
Numer porządkowy _BAR_ Numer indeksu barwy _BAR_
2 _BAR_ 12350 _BAR_
3 _BAR_ 12385 _BAR_
14 _BAR_ 75580 _BAR_
- Dla numeru porządkowego 5 w drugiej kolumnie numery "15500" i "15500 (Ba)" zastępuje się numerem "17200" i skreśla się odniesienie do zakresu stosowania w czwartej kolumnie.
- Dla środka barwiącego nr 6 w drugiej kolumnie "15585 (Ba)" zastępuje się "15585: 1 (Ba)".
b) Pomarańczowe i żółte
Dla numeru porządkowego 2 w drugiej kolumnie numer indeksu barwy "45340" zastępuje się "40850", a w trzeciej i szóstej kolumnie dodaje się numer "E 161g".
d) Fioletowe, brązowe, czarne i białe
Skreśla się środek barwiący nr 8 odpowiadający numerowi indeksu barwy 77718.
e) Przypis (4)
Dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Podlegają w dalszym ciągu kryteriom ogólnym, określonym w załączniku III do wspomnianej dyrektywy, również po skreśleniu litery E "w tej dyrektywie.""
3.
Załącznik IV część 3 otrzymuje brzmienie Załącznika podanego w załączniku 3 do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 5
W załączniku V:
- "2.
Heksachlorofen (dla wszystkich innych zastosowań niż ustalono w załączniku III część 1)"
zastępuje się:
"2.
Heksachlorofen (dla wszystkich innych zastosowań niż ustalono w załączniku VI część 1)";
- "5.
Stront i jego sole, z wyjątkiem tych używanych w środkach barwiących wymienionych w załączniku III część 2 i załączniku IV część 2 i 3"
zastępuje się:
"5.
Stront i jego sole, z wyjątkiem siarczanu strontu na warunkach ustanowionych w załączniku III część 1 i soli strontu w środkach barwiących wymienionych w załączniku III część 2 i załączniku IV część 2 i 3 i oznaczonych: 3 (Sr)";
- "6.
Cyrkon i jego pochodne"
zastępuje się:
"6.
Cyrkon i jego związki";
- Dodaje się, co następuje:
"10.
Chloroform.
11.
Hydrochinon, stosowany jako środek rozjaśniający skórę."
Artykuł 6
Dodaje się załącznik VI wymieniający substancje dopuszczone do stosowania jako środki konserwujące podczas wytwarzania produktów kosmetycznych, zgodnie z warunkami określonymi w tym Załączniku i jego preambule.
Artykuł 7
W art. 4 wprowadza się następujące zmiany:
"Artykuł 4
1.
Bez uszczerbku dla ogólnych zobowiązań wynikających z art. 2, Państwa Członkowskie zabraniają wprowadzenia do obrotu produktów kosmetycznych zawierających:
a) (bez zmian)
b) (bez zmian)
c) (bez zmian)
d) (bez zmian)
e) środki konserwujące inne niż te wymienione w załączniku VI część 1;
f) środki konserwujące wymienione w załączniku VI część 1, poza wymienionymi ograniczeniami ilościowymi i poza ustanowionymi warunkami, chyba że używane są inne stężenia do celów szczególnych wynikających z formy prezentacji produktu.
2.
Śladowa obecność substancji wymienionych w załączniku II jest dopuszczalna, pod warunkiem iż jest ona nieunikniona z punktu widzenia technicznego, przy zastosowaniu zasad dobrej praktyki wytwarzania, oraz iż są one zgodne z przepisami art. 2." .
Artykuł 8
W art. 5 wprowadza się następujące zmiany:
"Artykuł 5
Państwa Członkowskie do dnia 31 grudnia 1985 r. dopuszczają wprowadzenie do obrotu produkty kosmetyczne zawierające:
a) (bez zmian)
b) (bez zmian)
c) (bez zmian)
d) środki konserwujące wymienione w załączniku VI część 2 w granicach i na warunkach ustanowionych; jednakże dopuszczalne jest inne stężenie tych substancji do celów szczególnych, wynikających z formy prezentacji produktu.
Do dnia 1 stycznia 1986 r. substancje te, środki barwiące i środki konserwujące są:
- definitywnie dozwolone,
- lub definitywnie zabronione (załącznik II),
- lub utrzymane przez okres określony w załączniku IV lub VI,
- lub skreślone ze wszystkich załączników niniejszej dyrektywy."
Artykuł 9
W art. 6 ust. 1 lit. d) wyrazy "w załącznikach III i IV" zastępuje się wyrazami "w załącznikach III, IV i VI".
Artykuł 10
Artykuł 8 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 8
1. (bez zmian)
2.
Zmiany dostosowujące do postępu technicznego załączniki II–VI przyjmowane są zgodnie z tą samą procedurą, po konsultacji z Komitetem Naukowym ds. Kosmetologii, z inicjatywy Komisji lub Państwa Członkowskiego.
Jednakże w przypadku załączników III–VI procedura ta stosowana będzie do dnia 31 grudnia 1988 r.
Najpóźniej sześć miesięcy przed tą datą Rada, stanowiąc jednomyślnie, na wniosek Komisji, podejmie właściwe środki." .
Artykuł 11
Dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 8a
1.
Bez względu na przepisy art. 4 i bez uszczerbku dla przepisów art. 8 ust. 2, Państwo Członkowskie może zezwolić na swoim terytorium na stosowanie substancji niewystępujących w wykazach substancji dozwolonych, dla niektórych produktów kosmetycznych, wyszczególnionych w krajowym pozwoleniu, z zastrzeżeniem spełnienia następujących warunków:
a) pozwolenie może być wydane najwyżej na okres trzech lat;
b) Państwo Członkowskie musi przeprowadzić urzędowe badania produktów kosmetycznych wyprodukowanych z użyciem substancji lub preparatu, na której stosowanie udzielono pozwolenie;
c) produkty kosmetyczne wyprodukowane w ten sposób muszą posiadać wyróżniające oznakowanie określone w pozwoleniu.
2.
Państwo Członkowskie przekazuje Komisji i innym Państwom Członkowskim tekst decyzji zezwalającej na stosowanie dodatku, przyjętej na mocy ust. 1, w terminie dwóch miesięcy od dnia wejścia w życie decyzji.
3.
Przed wygaśnięciem okresu trzech lat, przewidzianego w ust. 1, Państwo Członkowskie może wystąpić do Komisji z wnioskiem o wpisanie do wykazu substancji dozwolonych w krajowym pozwoleniu, zgodnie z ust. 1.
W tym samym czasie Państwo Członkowskie dostarcza dokumenty towarzyszące mogące uzasadnić wniosek o wpisanie oraz wskazuje użycie, dla którego ta substancja lub preparat jest przeznaczony.
Po przedłożeniu wniosku, nie później niż w ciągu osiemnastu miesięcy, zostaje podjęta decyzja, czy na podstawie najnowszych danych naukowych i technicznych, po konsultacji z Komitetem Naukowym ds. Kosmetologii, z inicjatywy Komisji lub Państwa Członkowskiego, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 10, substancja, o której mowa, może zostać wpisana do wykazu substancji dozwolonych, lub czy krajowe pozwolenie musi zostać odwołane.
Bez względu na ust. 1 lit. a) niniejszego artykułu, krajowe pozwolenie pozostanie w mocy do czasu podjęcia decyzji w sprawie wniosku o wpisanie substancji do wykazu." .
Artykuł 12
1.
Poprawia się wersję w języku angielskim zgodnie z załącznikiem 5.
2.
Poprawia się wersję w języku niemieckim zgodnie z załącznikiem 6.
3.
Poprawia się wersję w języku niderlandzkim zgodnie z załącznikiem 7.
Artykuł 13
1.
Państwa Członkowskie podejmą środki niezbędne, aby zapewnić, że począwszy od dnia 1 stycznia 1986 r., nie będą wprowadzane do obrotu ani przez producentów ani przez importerów mających swoją siedzibę na terytorium Wspólnoty produkty, które nie spełniają wymogów niniejszej dyrektywy.
2.
Państwa Członkowskie podejmą środki niezbędne, aby zapewnić, że produkty określone w akapicie pierwszym nie będą sprzedawane ani przekazywane konsumentowi końcowemu po dniu 31 grudnia 1987 r.
Artykuł 14
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 31 grudnia 1983 r. oraz niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie zapewnią, że teksy podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą zostaną przekazane Komisji.
Artykuł 15
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 14 czerwca 1982 r.
zmieniająca dyrektywę 77/391/EWG oraz wprowadzająca dodatkowy środek wspólnotowy w celu zwalczania brucelozy, gruźlicy i enzootycznej białaczki bydła
(82/400/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i 100,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa Rady 77/391/EWG z dnia 17 maja 1977 r. wprowadzającą wspólnotowe środki zwalczania brucelozy, gruźlicy i enzootycznej białaczki bydła [4], ostatnio zmieniona dyrektywą 81/476/EWG [5], ograniczyła czas zastosowania środków do trzech lat;
uwzględniając otrzymane wyniki i satysfakcjonujący postęp programów przedstawionych przez Państwa Członkowskie, środek należy stosować przez kolejne dwa lata oraz zapewnić jego finansowanie, aby osiągnąć ustalone cele;
artykuł 29 ust. 3 dyrektywy Rady 78/52/EWG z dnia 13 grudnia 1977 r. ustanawiającej kryteria wspólnotowe w odniesieniu do krajowych przyspieszonych planów zwalczania brucelozy, gruźlicy i enzootycznej białaczki bydła [6] pod warunkiem że ustalony początkowo okres rozpocznie się w dniu ustalonym przez Komisję na mocy decyzji zatwierdzającej krajowe plany zwalczania; zatem oryginalne plany Państw Członkowskich, z wyjątkiem planów dla Włoch i Grecji, w stosunku do każdego Państwa Członkowskiego wygasają w różnych dniach roku 1981; aby pozostawić czas na techniczne i finansowe dostosowanie związane z wprowadzeniem nowego środka, czas trwania początkowych planów, które miałyby zakończyć się w ciągu 1981 r., będzie wydłużony do dnia 31 grudnia 1981 r. włącznie;
w celu umożliwienia jakichkolwiek zmian, wymuszonych przez epizootyczny rozwój chorób, w oryginalnych planach opracowanych w celu pomyślnego zastosowania podjętych środków, Państwa Członkowskie muszą przygotować nowe plany; czas realizacji nowych planów musi zostać tak obliczony, aby w każdym przypadku cały program, to jest plan oryginalny oraz nowy plan, obejmował okres pięciu lat,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W art. 6 dyrektywy 77/391/EWG dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
"3.
Jednakże w stosunku do Państw Członkowskich, których trzyletnie plany wygasną w ciągu 1981 r., trzyletni okres zostaje przedłużony do dnia 31 grudnia 1981 r."
Artykuł 2
1.
Niniejszym zostaje ustanowiony środek wspólnotowy w celu zakończenia zwalczania brucelozy, gruźlicy i enzootycznej białaczki bydła.
2.
Czas trwania dodatkowego środka zostaje ustalony tak, aby całkowity czas stosowania środka wprowadzonego dyrektywą 77/391/EWG i dodatkowego środka wynosił pięć lat.
3.
Wspólnota przeznacza wkład finansowy na wykonanie dodatkowego środka.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie przygotowują nowe przyspieszone plany zwalczania zgodnie z art. 2-4 dyrektywy 77/391/EWG oraz z kryteriami ustalonymi w dyrektywie 78/52/EWG, tak, aby zapewnić ciągłość dostępnych środków przywidzianych w planach początkowych, biorąc pod uwagę osiągnięte wyniki i wszelkie konieczne dostosowania.
2.
Nowe plany zostaną przekazane Komisji najpóźniej dwa miesiące przed notyfikacją niniejszej dyrektywy w przypadku Belgii, Danii, Niemiec, Francji, Irlandii i Wielkiej Brytanii oraz przed dniem 1 stycznia 1983 r. w przypadku Włoch i Grecji.
Artykuł 4
1.
Komisja sprawdza przedstawione jej nowe plany zgodnie z art. 3 ust. 2, w celu ustalenia, na podstawie zgodności tychże planów z dyrektywą 77/391/EWG, dyrektywą 78/52/EWG oraz niniejszą dyrektywą, i mając na względzie cele tych dyrektyw, czy spełnione są warunki finansowego udziału Wspólnoty.
2.
W ciągu dwóch miesięcy od przyjęcia planów, Komisja przedkłada projekt decyzji Stałemu Komitetowi Weterynaryjnemu (zwanemu dalej "Komitetem").
Komitet wydaje swoją opinię zgodnie z procedurą określoną w art. 8.
3.
W terminach ustalonych przez Komisję w swojej decyzji zatwierdzającej, Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne wymagane do wprowadzenia nowych przyspieszonych planów zwalczania, określonych w art. 3 i zatwierdzonych zgodnie z ust. 2.
Artykuł 5
1.
Wydatki poniesione przez Państwa Członkowskie w związku z przyjętymi środkami zgodnie z planami określonymi w art. 3 kwalifikują się do pomocy wspólnotowej, w granicach określonych w ust. 3 i w art. 2.
2.
Wspólnota wypłaca Państwom Członkowskim 72,5 ECU za każdą ubitą krowę i 36,25 ECU za każdą sztukę bydła, która została ubita na mocy środków, określonych w rozdziale I dyrektywy 77/391/EWG.
3.
Pomoc obciążająca budżet wspólnotowy na podstawie rozdziału dotyczącego wydatków w sektorze rolnym jest szacowana na 35 milionów ECU przez czas stosowania środków określonych w ust. 1.
4.
Środki przyjęte przez Państwa Członkowskie kwalifikują się do pomocy finansowej Wspólnoty jedynie wtedy, gdy przepisy ich dotyczące zostały zatwierdzone zgodnie z art. 4.
Artykuł 6
1. Przepisy art. 7 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 792/70 z dnia 21 kwietnia 1970 r. odnoszącego się do finansowania wspólnej polityki rolnej [7], stosuje się do decyzji Komisji dotyczącej finansowania niniejszego środka przez Wspólnotę.
2.
Wnioski o płatność odnoszą się do uboju przeprowadzonego przez Państwa Członkowskie w ciągu roku kalendarzowego i są składane przed dniem 1 lipca następnego roku.
3.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 729/70.
Artykuł 7
1.
Kontrola weterynaryjna stosowania planów zostaje przeprowadzona zgodnie z art. 10 dyrektywy 77/391/EWG.
2.
Kiedy wszystkie plany zwalczania zostaną zrealizowane, Komisja, w razie potrzeby, przedkłada Radzie ogólne sprawozdanie o osiągniętych wynikach, wraz z propozycją dalszego ujednolicenia krajowych środków zapobiegawczych.
Artykuł 8
1.
W przypadku odniesienia do procedury określonej w niniejszym artykule, przewodniczący konsultuje się z Komitetem, z własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego.
2.
W Komitecie głosy Państw Członkowskich są ważone zgodnie z art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
Przedstawiciel Komisji przedkłada projekt środków, które mają zostać przyjęte.
Komitet wydaje swoją opinię w sprawie tych środków, w terminie ustalonym przez przewodniczącego w zależności od pilności sprawy.
Opinia zostaje wydana większością 45 głosów.
4.
Komisja przyjmuje i niezwłocznie wdraża środki zgodne z opinią Komitetu.
Jeżeli środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub jeżeli opinia nie została wydana, Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie propozycję środków, jakie mają zostać przyjęte.
Rada przyjmuje środki większością kwalifikowaną.
Jeśli Rada nie przyjmie żadnych środków w ciągu trzech miesięcy od daty przedłożenia jej propozycji, Komisja przyjmie zaproponowane środki i niezwłocznie je zastosuje, chyba że Rada odrzuci je zwykłą większością głosów.
Artykuł 9
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Druga dyrektywa Komisji
z dnia 14 maja 1982 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do metod analizy niezbędnych do kontrolowania składu produktów kosmetycznych
(82/434/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/768/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych [1], zmienioną dyrektywą 79/661/EWG [2], w szczególności jej art. 8 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
dyrektywa 76/768/EWG przewiduje urzędowe kontrolowanie produktów kosmetycznych w celu zapewnienia, aby spełnione zostały warunki ustanowione na mocy przepisów wspólnotowych dotyczących składu produktów kosmetycznych;
możliwie jak najszybciej należy opracować wszelkie niezbędne metody analizy; pierwszy etap na drodze do osiągnięcia tego celu został zrealizowany przez określenie niektórych metod w dyrektywie Komisji 80/1335/EWG [3]; drugi etap ma polegać na określeniu metod identyfikacji niektórych środków utleniających i oznaczania nadtlenku wodoru w kosmetykach do pielęgnacji włosów, identyfikacji i półilościowego oznaczania niektórych barwników utleniających w farbach do włosów, identyfikacji i oznaczania azotynów, identyfikacji i oznaczania wolnego formaldehydu, oznaczania rezorcyny w szamponach i płynach do włosów i oznaczania metanolu w stosunku do etanolu lub propanolu-2;
środki ustanowione w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektywy 76/768/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie zobowiązane są podjąć wszelkie czynności, konieczne w celu zapewnienia, aby podczas urzędowego kontrolowania produktów kosmetycznych:
- identyfikację środków utleniających oraz oznaczanie nadtlenku wodoru w produktach kosmetycznych do pielęgnacji włosów,
- identyfikację i półilościowe oznaczanie niektórych barwników utleniających w farbach do włosów,
- identyfikację i oznaczanie azotynów,
- identyfikację i oznaczanie wolnego formaldehydu,
- oznaczanie rezorcyny w szamponach i płynach do włosów,
- oznaczanie metanolu w stosunku do etanolu lub propanolu-2,
wykonywano zgodnie z metodami opisanymi w załącznikach.
Artykuł 2
Najpóźniej do dnia 31 grudnia 1983 r. Państwa Członkowskie zobowiązane są przyjąć przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
DYREKTYWA RADY
z dnia 29 czerwca 1982 r.
zmieniająca dyrektywy 69/169/EWG i 77/800/EWG w odniesieniu do zasad dotyczących podatku obrotowego i podatku akcyzowego stosowanego w międzynarodowym ruchu pasażerskim
(82/443/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 99,
uwzględniając wniosek Komisji[1],
uwzględniając opinię Zgromadzenia[2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[3],
a także mając na uwadze, co następuje: wewnątrzwspólnotowe zwolnienia podatkowe przyczyniają się do wzajemnego powiązania gospodarek Państw Członkowskich;
aby osiągnąć ten cel, w interesie obywateli Państw Członkowskich, wartość zwolnień ustanowionych art. 2 dyrektywy Rady 69/169/EWG z dnia 28 maja 1969 r. w sprawie harmonizacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do zwolnienia z podatku obrotowego i podatku akcyzowego towarów przywożonych w międzynarodowym ruchu pasażerskim[4], ostatnio zmienionej dyrektywą 81/933/EWG[5], powinna zostać zwiększona;
dla wyrażenia zawartości alkoholu należy uwzględnić dyrektywę Rady 76/766/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do tablic alkoholometrycznych[6], oraz odpowiednio zmienić art. 4 i 5 dyrektywy 69/169/EWG oraz art. 1 dyrektywy Rady 77/800/EWG z dnia 19 grudnia 1977 r. w sprawie derogacji przyznanej Królestwu Danii odnoszącej się do zasad dotyczących podatku obrotowego i podatku akcyzowego mających zastosowanie w międzynarodowym ruchu pasażerskim[7];
z uwagi na obecną sytuację gospodarczą Królestwu Danii należy przyznać dłuższy okres czasu, w którym stosuje się zwiększenie wartości zwolnień dla podróżnych przybywających z innych Państw Członkowskich Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 69/169/EEC w art. 1 i 2 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 1 ust. 3, wyrazy "40 europejskich jednostek rozliczeniowych" zostają zastąpione przez wyrazy "kwota ustalona w ust. 1".
2.
W art. 2 ust. 1, wyrazy "180 europejskich jednostek rozliczeniowych" zostają zastąpione przez wyrazy "210 ECU".
3.
W art. 2 ust. 2, wyrazy "50 europejskich jednostek rozliczeniowych" zostają zastąpione przez wyrazy "60 ECU".
4.
W art. 2 ust. 3, wyrazy "180 europejskich jednostek rozliczeniowych" zostają zastąpione przez wyrazy "kwota ustalona w ust. 1".
Artykuł 2
W art. 4 i 5 dyrektywy 69/169/EWG oraz w art. 1 dyrektywy 77/800/EWG, "22 &;quot% zostaje zastąpione przez "22 % obj".
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie, najpóźniej do dnia 1 stycznia 1983 r., środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Jednakże Królestwo Danii wprowadzi w życie, najpóźniej do 1 stycznia 1984 r., środki niezbędne do wykonania art. 1 ust. 2.
2.
Państwa Członkowskie poinformują Komisję o przyjętych przez nie przepisach niezbędnych do stosowania niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 30 czerwca 1982 r.
dotycząca niektórych produktów stosowanych w żywieniu zwierząt
(82/471/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i 100,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: produkcja zwierzęca zajmuje bardzo ważne miejsce w rolnictwie Wspólnoty, a zadowalające wyniki zależą w dużym stopniu od stosowania odpowiednich pasz dobrej jakości;
istnienie reguł dotyczących pasz konieczne jest do zwiększenia wydajności produkcji rolnej;
spożycie pasz białkowych we Wspólnocie wciąż wzrasta w związku z ciągle rosnącymi potrzebami produkcji zwierzęcej;
w ostatnich latach temu wzrastającemu popytowi towarzyszy spadek podaży niektórych pasz białkowych, odczuwalny na rynkach światowych;
niniejsze braki rynkowe spowodowały, że przemysł paszowy prowadzi badania nad produktami zastępczymi w celu zagwarantowania dostaw;
przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne w Państwach Członkowskich dotyczące tych produktów różnią się co do podstawowych zasad; mają one bezpośredni wpływ na ustanowienie i funkcjonowanie wspólnego rynku i z tego powodu powinny zostać zharmonizowane;
produkty zastępcze wytwarzane są dzięki wykorzystywaniu nowych procesów technologicznych, w związku z czym wskazane jest uregulowanie ich wprowadzania do obrotu jako pasz lub składników pasz poprzez określenie, dla każdej z właściwych grup, które poszczególne produkty są dopuszczone i jakim warunkom podlega ich stosowanie;
zanim nowy produkt zostanie włączony do jednej z tych grup, należy upewnić się, że posiada wymagane wartości odżywcze; konieczne jest ustanowienie, że produkty te, przy rozważnym stosowaniu, nie mogą wywoływać skutków szkodliwych dla zdrowia ludzi lub zwierząt, lub też dla środowiska naturalnego, ani nie mogą narażać konsumentów na szkody poprzez wywieranie negatywnego wpływu na cechy szczególne produktów pochodzenia zwierzęcego;
w celu zapewnienia podstawowych zasad regulujących dopuszczenie produktów, Państwa Członkowskie powinny przedstawić dokumentację dotyczącą produktów należących do pewnych grup; w celu łatwiejszego badania tych substancji dokumentacja taka powinna być przygotowana zgodnie ze wspólnymi wskazówkami, które Rada powinna określić nie później niż z dniem wejścia w życie dyrektywy;
w oczekiwaniu na decyzję Wspólnoty, wskazane jest tymczasowe umożliwienie Państwom Członkowskim utrzymania zezwoleń wydanych dotychczas dla produktów, które w chwili obecnej nie są ujęte w Załączniku do niniejszej dyrektywy, lub dla konkretnych produktów, które w pewnych przypadkach spełniają inne warunki; jednakże w przypadku produktów otrzymywanych z drożdży odmiany "Candida" i hodowanych na n-alkanach, Wspólnota powinna podjąć decyzję przed upływem dwóch lat od ogłoszenia niniejszej dyrektywy;
niebiałkowe związki azotu muszą podlegać przepisom niniejszej dyrektywy ze względu na fakt, że są one pośrednimi źródłami białka; w związku z tym należy wprowadzić zmiany do załączników do dyrektywy Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r., dotyczącej dodatków paszowych [4], która tymczasowo reguluje stosowanie produktów należących do tej grupy;
wartości odżywcze i bezpieczeństwo wspomnianych produktów zależą w dużym stopniu od ich składu, warunków stosowania i procesów wykorzystywanych do ich produkcji; w związku z tym w pewnych przypadkach zasadnicze znaczenie ma ustanowienie przepisów dotyczących etykietowania, aby uchronić użytkowników przed oszustwem oraz aby ułatwić im optymalne wykorzystywanie dostępnych produktów;
nie należy stosować przepisów wspólnotowych w stosunku do produktów objętych niniejszą dyrektywą lub zawierających je pasz przeznaczonych do wywozu do państw trzecich, ponieważ państwa te posiadają własne regulacje w tym zakresie;
Państwa Członkowskie ustanawiają odpowiednie mechanizmy kontroli w celu spełnienia wymogów niniejszej dyrektywy przy wprowadzaniu danych produktów lub zawierających je pasz do obrotu;
przy wprowadzaniu do obrotu, spełniające te wymogi produkty lub zawierające je pasze muszą podlegać jedynie ograniczeniom przewidzianym w niniejszej dyrektywie;
konieczna jest odpowiednia procedura wspólnotowa dla przyjmowania przepisów Załącznika i wskazówek regulujących przedkładanie dokumentacji dotyczącej pewnych produktów oraz, gdzie konieczne, określenia przy uwzględnieniu postępu naukowo-technicznego wymogów dotyczących składu i stopnia czystości tych produktów oraz właściwości fizyko-chemicznych i biologicznych;
w celu zapewnienia wszelkich koniecznych gwarancji, procedura wspólnotowa powinna, w niektórych przypadkach, przewidywać obowiązek konsultacji z Komitetem Naukowym ds. Żywienia Zwierząt oraz Komitetem Naukowym ds. Żywności, powołanymi przez Komisję, w sprawie wprowadzania zmian do Załącznika;
Państwa Członkowskie powinny zachować prawo do tymczasowego zawieszenia zezwolenia na stosowanie danego produktu lub prawo wprowadzania zmian do wszelkich odnośnych przepisów w przypadku zagrożenia dla zdrowia ludzi lub zwierząt;
aby Państwo Członkowskie nie nadużywało tego prawa, decyzja dotycząca ewentualnych zmian do Załącznika, oparta na dokumentacji uzasadniającej, powinna być podejmowana zgodnie z procedurą stosowaną przez Wspólnotę w nagłych przypadkach;
w celu ułatwienia wykonania niniejszej dyrektywy należy stosować procedurę ustanawiającą ścisłą współpracę między Państwami Członkowskimi i Komisją w ramach Stałego Komitetu ds. Pasz powołanego decyzją 70/372/EWG [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa dotyczy produktów będących bezpośrednimi lub pośrednimi źródłami białka, które wytwarzane są przy użyciu określonych procesów technologicznych i które wprowadzane są do obrotu na terenie Wspólnoty jako pasze lub ich składniki.
2.
Przepisy niniejszej dyrektywy stosuje się bez uszczerbku dla przepisów prawa wspólnotowego:
a) dotyczących dodatków paszowych;
b) określających maksymalne poziomy zawartości substancji i produktów niepożądanych w paszach;
c) określających maksymalne poziomy pozostałości pestycydów na lub w produktach przeznaczonych do spożycia przez ludzi lub zwierzęta;
d) o wprowadzaniu do obrotu materiałów paszowych i mieszanek paszowych;
e) dotyczących mikroorganizmów chorobotwórczych w paszach.
Artykuł 2
Definicje zawarte w art. 2 dyrektywy Rady 70/524/EWG stosuje się w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają przepisy stanowiące, że pasze należące do jednej z wymienionej w Załączniku grup produktów lub zawierające takie produkty mogą znajdować się w obrocie tylko jeżeli:
a) dany produkt ujęty jest w Załączniku;
b) spełnione są wszelkie określone w nim warunki.
2.
Państwa Członkowskie mogą, do celów doświadczalnych lub naukowych, przewidywać odstępstwa od przepisów ust. 1, pod warunkiem prowadzenia właściwej urzędowej kontroli.
Artykuł 4
1.
Nie uchybiając przepisom art. 3 ust. 1, do czasu podjęcia decyzji zgodnie z art. 6, Państwa Członkowskie mogą utrzymać:
a) zezwolenia przyznane na ich terytorium przed datą stosowania niniejszej dyrektywy dla produktów nieujętych w grupach produktów wymienionych w Załączniku, z wyjątkiem produktów otrzymywanych z drożdży odmiany "Candida" hodowanych na n-alkanach;
b) zezwolenia przyznane na ich terytorium przed ogłoszeniem niniejszej dyrektywy, po pierwsze, dla produktów otrzymywanych z drożdży odmiany "Candida" i hodowanych na n-alkanach, a po drugie, dla produktów wymienionych w Załączniku, sekcja 1.2.1, które spełniają wymogi inne niż tam określono.
2.
Państwa Członkowskie przesyłają innym Państwom Członkowskim oraz Komisji wykaz produktów dopuszczonych na ich terytorium na podstawie ust. 1.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają przepisy stanowiące, bez uszczerbku dla przepisów dotyczących etykietowania materiałów paszowych i mieszanek paszowych, że produkty wymienione w Załączniku nie mogą znajdować się w obrocie jako pasze lub składniki pasz, jeżeli wszelkie szczegółowe informacje wymienione w Załączniku nie są podane na opakowaniu lub pojemniku, lub na dołączonej etykiecie.
2.
Państwa Członkowskie wprowadzają przepisy stanowiące, że w przypadku produktów sprzedawanych luzem, oznaczenia wspomniane w ust. 1 podane są w towarzyszącym produktom dokumencie.
Artykuł 6
1.
Zmiany, które mają być wprowadzone do Załącznika w związku z postępem naukowo-technicznym, przyjmowane są zgodnie z procedurą określoną w art. 13.
W przypadku produktów wymienionych w sekcjach 1.1 oraz 1.2 Załącznika, Komisja konsultuje się z Komitetem Naukowym ds. Żywienia Zwierząt oraz z Komitetem Naukowym ds. Żywności.
Jednakże, w przypadku produktów otrzymywanych z drożdży odmiany "Candida" i hodowanych na n-alkanach, których dotyczy art. 4 ust. 1, decyzję podejmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 13 przed upływem dwóch lat od ogłoszenia niniejszej dyrektywy po konsultacjach z Komitetem Naukowym ds. Żywienia Żwierząt oraz Komitetem Naukowym ds. Żywności.
2.
Przy wnoszeniu zmian do Załącznika przestrzega się następujących zasad:
A. Produkt ujmowany jest w Załączniku tylko, jeżeli:
a) posiada wartość odżywczą dla zwierząt, ponieważ dostarcza azot lub białko;
b) przy rozważnym stosowaniu jest nieszkodliwy dla zdrowia ludzi i zwierząt ani dla środowiska naturalnego i nie powoduje szkód dla konsumentów przez negatywny wpływ na cechy szczególne produktów pochodzenia zwierzęcego;
c) może być kontrolowany w paszach.
B. Produkt jest usuwany z Załącznika, jeżeli nie spełnia któregokolwiek z warunków określonych w lit. A.
3.
Kryteria umożliwiające definiowanie produktów ujętych w niniejszej dyrektywie, a w szczególności kryteria dotyczące ich składu i czystości oraz właściwości fizyczno-chemicznych i biologicznych, mogą być określone w świetle wiedzy naukowo-technicznej oraz zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 13.
Artykuł 7
1.
W celu zapewnienia, że produkty wymienione w sekcjach 1.1 oraz 1.2 Załącznika pozostają w zgodzie z zasadami ustanowionymi w art. 6 ust. 2, Państwa Członkowskie zapewniają, że dokumentacja przygotowywana zgodnie z przepisami określonymi w ust. 2 poniżej jest urzędowo przesyłana Państwom Członkowskim, Komisji oraz, jeżeli zostanie wystosowana prośba o konsultacje, członkom komitetów naukowych powołanych przez Komisję.
2.
Na wniosek Komisji, Rada określa wytyczne, do których należy się stosować podczas przygotowywania dokumentacji określonej w ust. 1, tak aby wytyczne te mogły być stosowane najpóźniej z dniem stosowania niniejszej dyrektywy.
Zmiany wprowadzane następnie do wytycznych, w związku z postępem naukowo-technicznym, przyjmowane są zgodnie z procedurą określoną w art. 13.
3.
Państwa Członkowskie, Komisja oraz inni adresaci dokumentacji określonej w ust. 1 zapewniają, jeżeli wnioskodawca zwróci się o to z uzasadnionych przyczyn, utrzymanie w tajemnicy informacji, których ujawnienie mogłoby wywołać skutki negatywne dla praw własności przemysłowej i handlowej.
Tajemnica przemysłowa i handlowa nie dotyczy:
- nazw i składu produktu oraz wszelkich informacji dotyczących substratów i mikroorganizmów,
- fizyko-chemicznych i biologicznych właściwości produktu,
- interpretacji danych farmakologicznych, toksykologicznych oraz ekotoksykologicznych,
- metod analitycznych używanych do kontroli produktów w paszach.
Artykuł 8
1.
Jeżeli w oparciu o szczegółowe podstawy wynikające z nowych danych lub nowej oceny istniejących danych, które wyszły na jaw po przyjęciu odpowiednich przepisów, Państwo Członkowskie uzna, że jeden z produktów wymienionych w Załączniku lub jego stosowanie zgodnie z określonymi warunkami stanowi zagrożenie dla zdrowia ludzi lub zwierząt, mimo iż produkt spełnia wymogi określone przepisami niniejszej dyrektywy, Państwa Członkowskie mogą tymczasowo zawiesić lub ograniczyć stosowanie tych przepisów na swoim terytorium.
W przypadku podjęcia takich kroków Państwo Członkowskie niezwłocznie powiadamia o tym inne Państwa Członkowskie i Komisję podając przyczyny leżące u podstaw takiej decyzji.
2.
Komisja jak najszybciej bada przyczyny przedstawione przez Państwo Członkowskie oraz, po konsultacji z Państwami Członkowskimi na forum Stałego Komitetu ds. Pasz, niezwłocznie przedstawia swoją opinię i podejmuje właściwe działania.
3.
Jeżeli Komisja uzna, że konieczne jest wprowadzenie zmian do Załącznika w celu usunięcia trudności określonych w ust. 1 i w celu zapewnienia ochrony zdrowia ludzi i zwierząt, rozpoczyna postępowanie zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 14 dla przyjęcia takich zmian; w takim przypadku Państwo Członkowskie, które podjęło środki bezpieczeństwa, może utrzymać je w mocy do czasu wejścia w życie wprowadzanych zmian.
Artykuł 9
W odniesieniu do wprowadzania do obrotu danych towarów między Państwami Członkowskimi, szczegółowe informacje określone w art. 5 podawane są przynajmniej w jednym języku oficjalnym obowiązującym w kraju przeznaczenia.
Artykuł 10
Państwa Członkowskie zapewniają, że, odnośnie do obecności i etykietowania produktów wymienionych w Załączniku, pasze spełniające wymogi określone niniejszą dyrektywą podlegają jedynie ograniczeniom wprowadzania do obrotu przewidzianym w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 11
Państwa Członkowskie zapewniają, że produkty pochodzenia zwierzęcego nie były poddawane ograniczeniom wprowadzania do obrotu w wyniku stosowania niniejszej dyrektywy.
Artykuł 12
Państwa Członkowskie podejmują wszystkie kroki niezbędne dla zapewnienia urzędowej kontroli nad wypełnianiem wymogów niniejszej dyrektywy dotyczących pasz, przynajmniej poprzez wyrywkowe badanie próbek podczas wprowadzania do obrotu.
Artykuł 13
1.
W przypadkach, gdy ma być stosowana procedura określona w niniejszym artykule, przewodniczący Stałego Komitetu ds. Pasz (zwanego dalej "Komitetem") niezwłocznie przedstawia dane zagadnienie Komitetowi, czyniąc to albo z własnej inicjatywy, albo na wniosek przedstawiciela jednego z Państw Członkowskich.
2.
Przedstawiciel Komisji przedstawia Komitetowi projekt środków, które mają być przyjęte.
Komitet zajmuje stanowisko na temat proponowanego projektu przed upływem terminu określonego przez przewodniczącego w zależności od stopnia pilności danego zagadnienia.
Komitet podejmuje decyzję większością 45 głosów, przy czym głosy Państw Członkowskich ważone są zgodnie z zasadami określonymi w art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
b) Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub jeżeli opinia taka nie zostaje przedstawiona, Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie propozycję dotyczącą środków, które mają być podjęte.
Rada podejmuje decyzję kwalifikowaną większością głosów.
c) Jeżeli Rada nie podejmie działań w ciągu trzech miesięcy od dnia, kiedy dane zagadnienie zostało jej przedstawione, przewidziane środki zostają przyjęte przez Komisję, z wyjątkiem przypadków, kiedy Rada podjęła decyzję negatywną zwykłą większością głosów.
Artykuł 14
1.
W przypadku, gdy ma być stosowana procedura określona w niniejszym artykule, przewodniczący przekazuje dane zagadnienie Komitetowi z własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela danego Państwa Członkowskiego.
2.
Przedstawiciel Komisji przedstawia Komitetowi projekt środków, które mają zostać przyjęte.
Komitet wydaje opinię na temat projektu w ciągu dwóch dni.
Decyzja zostaje podjęta większością 45 głosów, przy czym głosy Państw Członkowskich ważone są zgodnie z zasadami określonymi w art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
b) Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub jeżeli opinia taka nie zostaje przedstawiona, Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie propozycję dotyczącą środków, które mają być podjęte.
Rada podejmuje decyzję kwalifikowaną większością głosów.
c) Jeżeli Rada nie podejmie działań w ciągu 15 dni od daty, gdy dane zagadnienie zostało jej przedstawione, proponowane środki zostają przyjęte przez Komisję, z wyjątkiem przypadków, kiedy Rada podjęła decyzję negatywną zwykłą większością głosów.
Artykuł 15
W załączniku I część K oraz załączniku II część Db do dyrektywy 70/524/EWG skreśla się wszelkie odniesienia do niebiałkowych związków azotu.
Artykuł 16
Przepisów niniejszej dyrektywy nie stosuje się do pasz, które, jak wykazano, przynajmniej na podstawie odpowiednich informacji, przeznaczone są do wywozu do państw trzecich.
Artykuł 17
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie dwóch lat od ogłoszenia niniejszej dyrektywy.
Niezwłocznie powiadomiają o tym Komisję.
Artykuł 18
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 23 czerwca 1982 r.
ustanawiająca kategorie składników, które mogą być stosowane do celów etykietowania mieszanek paszowych dla zwierząt domowych
(82/475/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą;
uwzględniając dyrektywę Rady 79/373/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie wprowadzenia do obrotu mieszanek paszowych [1], ostatnio zmieniona dyrektywą Komisji 80/695/EWG [2], w szczególności jej art. 10 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje: wyżej wymieniona dyrektywa stanowi, iż Państwa Członkowskie mogą wymagać lub zezwolić na to, aby składniki używane do produkcji mieszanek paszowych były deklarowane; do czasu przyjęcia przepisów wspólnotowych, Państwa Członkowskie mogą zezwolić na to, aby deklaracja składników została zastąpiona deklaracją kategorii składającej się z wielu składników;
przepisy krajowe w niektórych Państwach Członkowskich zezwalają na grupowanie składników w różnych kategoriach; z tego względu powinny zostać ustanowione identyczne przepisy dotyczące etykietowania w celu ułatwienia handlu między Państwami Członkowskimi;
zasady te powinny mieć zastosowanie wyłącznie do mieszanek paszowych dla zwierząt domowych;
zasady dotyczące etykietowania mieszanek paszowych muszą głównie zapewniać odpowiednie informacji dla użytkowników tych produktów;
kategoria może być wskazana jedynie w przypadku, gdy użyty składnik lub składniki są objęte definicją danej kategorii;
przez analogię do przepisów ustanowionych dla deklaracji składników powinien być podany wykaz kategorii, w zależności o przepisów ustanowionych przez Państwa Członkowskie, przez wskazanie informacji o ilości każdej z obecnych kategorii albo w porządku malejącym udziałów wagowych w mieszance paszowej;
jednakże nie jest możliwe ustalenie kategorii obejmujących wszystkie składniki mieszanek paszowych; z tego względu wytwórca musi dodatkowo wskazać wszelkie składniki, nienależące do żadnej z kategorii wymienionych w Załączniku;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Zgodnie z art. 5 ust. 7 dyrektywy 79/373/EWG krajowe przepisy Państw Członkowskich stanowią, iż wskazanie składników może być zastąpione wskazaniem kategorii składających się z wielu składników, tylko kategorie wymienione w Załączniku do niniejszej dyrektywy mogą być wskazane na opakowaniu, pojemniku lub etykiecie mieszanki paszowej dla zwierząt domowych.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 1 stycznia 1985 r. Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 12 lipca 1982 r.
zmieniająca dyrektywę 78/663/EWG ustanawiającą szczególne kryteria czystości dla emulgatorów, stabilizatorów, zagęszczaczy i substancji żelujących do stosowania w środkach spożywczych
(82/504/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 74/329/EWG z dnia 18 czerwca 1974 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do emulgatorów, stabilizatorów, zagęszczaczy i substancji żelujących do stosowania w środkach spożywczych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 80/597/EWG [2], w szczególności jej art. 7 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa Rady 78/663/EWG [3] ustanawia szczególne kryteria czystości dla emulgatorów, stabilizatorów, zagęszczaczy i substancji żelujących do stosowania w środkach spożywczych;
dyrektywa 80/597/EWG zmieniła załącznik I do dyrektywy 74/329/EWG w celu zezwolenia na stosowanie gumy ksantanowej (E 415) oraz celulozy sproszkowanej (E 460 – ii)) i z tego powodu należy określić kryteria czystości tych substancji oraz w związku z tym należy zmienić nomenklaturę E 460;
dyrektywa 78/663/EWG przewiduje, że w odniesieniu do substancji E 474 i E 477 Rada może, działając jednomyślnie na wniosek Komisji, decydować do dnia 31 grudnia 1981 r. o wszelkich niezbędnych zmianach;
kryteria czystości dla substancji E 400, E 401, E 402, E 403, E 404 i E 405 powinny być zmodyfikowane w celu uwzględnienia rozwoju nauki, w szczególności metod analizy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 78/663/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
Artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
W odniesieniu do substancji określonych w Załączniku jako E 477, Państwa Członkowskie mogą, do dnia 31 grudnia 1984 r., zezwolić na stosowanie w artykułach żywnościowych produktów zawierających nie więcej niż 4 % dimeru i trimeru propano-1,2-diolu."
2.
W Załączniku wprowadza się następujące zmiany:
a) Dla E 400, E 401, E 402, E 403, E 404 i E 405 wpisy dotyczące substancji nierozpuszczalnych w roztworze NaOH skreśla się, a wyrazy dotyczące popiołu nierozpuszczalnego w kwasie zastępuje się wyrazami "Nie więcej niż 2 %".
b) Między E 414 a E 420 –i) dodaje się, co następuje:
"E 415– Guma ksantanowa
Opis chemiczny: _BAR_ Guma ksantanowa jest żywicą polisacharydową o wysokiej masie cząsteczkowej, otrzymywaną na drodze fermentacji czystokulturowej węglowodanu z Xanthomonas campestris, oczyszczaną przez odzyskiwanie z etanolem lub izopropanolem, suszoną i mieloną.
Zawiera ona D-glukozę i D-mannozę jako dominujące jednostki heksozowe wraz z kwasem D-glukuronowym oraz kwasem pirogronowym i jest przygotowywana jako sól sodu, potasu lub wapnia.
Roztwory gumy ksantanowej są obojętne. _BAR_
Wyszczególnienie _BAR_ Proszek barwy kremowej. _BAR_
Zawartość _BAR_ Guma ksantanowa, w masie wolnej od substancji lotnych, wydziela nie mniej niż 4,2 % i nie więcej niż 3,0 % dwutlenku węgla. _BAR_
Substancje lotne _BAR_ Nie więcej niż 15 % oznaczone poprzez suszenie przy 105 °C przez 2½ godziny. _BAR_
Popiół _BAR_ Nie więcej niż 16 % w masie wolnej od substancji lotnych, oznaczony przy 600 °C po suszeniu przy 105 °C przez cztery godziny. _BAR_
Kwas pirogronowy _BAR_ Nie mniej niż 1,5 %. _BAR_
Azot _BAR_ Nie więcej niż 1,5 % _BAR_
Izopropanol _BAR_ Nie więcej niż 750 mg/kg. _BAR_
Kryteria mikrobiologiczne _BAR_ Nie mogą występować zdolne do życia komórki Xanthomonas campestris." _BAR_
c) Numer "E 460" otrzymuje oznaczenie "E 460 – i)."
d) Między E 460 – i) oraz E 461 dodaje się, co następuje:
"E 460– ii) Sproszkowana celuloza
Opis chemiczny: _BAR_ Sproszkowana celuloza jest mechanicznie oczyszczoną, rozdrobnioną celulozą otrzymaną na drodze przetwarzania alfa-celulozy uzyskanej bezpośrednio z włóknistego materiału roślinnego.
Jej masa cząsteczkowa wynosi 1,6 × 105 lub jest większa. _BAR_
Wyszczególnienie _BAR_ Biały bezwonny proszek. _BAR_
Zawartość _BAR_ Nie mniej niż 92 % (C12H20O10)n. _BAR_
Substancje lotne _BAR_ Nie więcej niż 7 % oznaczone przez suszenie przy 105 °C przez trzy godziny. _BAR_
pH _BAR_ Około 5 g próbkę wytrząsać przez 20 minut w 40 ml wody niezawierającej dwutlenku węgla i odwirować.
Wartość pH cieczy sklarowanej nad osadem jest między 5,0 a 7,5. _BAR_
Popiół zasiarczony _BAR_ Nie więcej niż 0,3 %, określany przy 800 ± 25 °C. _BAR_
Substancje rozpuszczalne w wodzie _BAR_ Nie więcej niż 1 %." _BAR_
e) Dla E 474:
- Ostatnie zdanie przepisów odnoszących się do opisu chemicznego otrzymuje brzmienie: "W ich przygotowywaniu nie można używać innych rozpuszczalników organicznych niż cykloheksan, dimetyloformamid, octan etylu, izobutanol i izopropanol."
- Dodaje się wyrazy w brzmieniu:
"Zawartość całkowita cykloheksanu i izobutanolu: _BAR_ Nie więcej niż 10 mg/kg pojedynczo lub w połączeniu." _BAR_
f) Dla E 477, przepisy odnoszące się do dimeru i trimeru propano-1,2-diolu otrzymują brzmienie: "Nie więcej niż 0,5 %."
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 1 stycznia 1984 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 1 lipca 1982 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 76/891/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do liczników energii elektrycznej
(82/621/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/891/EWG z dnia 4 listopada 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do liczników energii elektrycznej [1], w szczególności jej art. 3 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje: na podstawie art. 3 dyrektywy 76/891/EWG należy zweryfikować wartości dopuszczalnych granic błędów liczników energii elektrycznej podczas legalizacji pierwotnej EWG, aby zostały uwzględnione doświadczenia i wyniki badań osiągnięte na poziomie międzynarodowym;
osiągnięte w tej dziedzinie przez Wspólnotę doświadczenia sugerują ostateczne odstąpienie od określenia dopuszczalności wyższych granic popełniania błędów niż te, które zostały przewidziane w Załączniku do omawianej dyrektywy dostosowywanej na poziomie międzynarodowym;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw Dotyczących Zniesienia Barier Technicznych w Handlu Instrumentami Pomiarowymi,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie, które korzystały z możliwości przewidzianej w art. 3 akapit drugi dyrektywy 76/891/EWG, zaprzestaną przed dniem 1 stycznia 1983 r. działań, które wynikały z tej możliwości.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 2
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 1 lipca 1982 r.
dostosowująca po raz trzeci do postępu technicznego dyrektywę Rady 71/318/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do gazomierzy
(82/623/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 71/316/EWG z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wspólnych przepisów dotyczących przyrządów pomiarowych oraz metod kontroli metrologicznej [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Grecji, w szczególności jej art. 17, a także mając na uwadze, co następuje:
z uwagi na postęp techniczny, jaki miał miejsce w przedmiotowej dziedzinie, dyrektywa 71/318/EWG [2], ostatnio zmieniona dyrektywą Komisji 78/365/EWG [3], powinna zostać zmieniona;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania Dyrektyw do Postępu Technicznego w celu Usunięcia Barier Technicznych w Wymianie Handlowej Przyrządów Pomiarowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Punkt. I.B. 3.2.3, I.B. 8, I.B. 9.2.1, I.B. 10, II. 5.2.1, III. 3.1.1, III. 3.3 oraz III. 7.1 w Załączniku do dyrektywy 71/318/EWG zastępuje się punktami znajdującym się w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy dnia 1 maja 1983 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 1 lipca 1982 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 76/765/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do alkoholomierzy i densymetrów do alkoholu
(82/624/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 71/316/EWG z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wspólnych przepisów dotyczących przyrządów pomiarowych oraz metod kontroli metrologicznej [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Grecji, w szczególności jej art. 17, a także mając na uwadze, co następuje:
od chwili przyjęcia dyrektywy 76/765/EWG [2], rozwinięto nowe techniki w dziedzinie termometrów stosowanych przy oznaczaniu zawartości alkoholu; tę dyrektywę należy odpowiednio zmienić;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania Dyrektyw do Postępu Technicznego w Celu Usunięcia Barier Technicznych w Wymianie Handlowej Przyrządów Pomiarowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Tekst sekcji 9 załącznika do dyrektywy 76/765/EWG otrzymuje brzmienie zgodnie z załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne dla wykonania niniejszej dyrektywy, do dnia 1 maja 1983 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 1 lipca 1982 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 77/313/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do instalacji pomiarowych do cieczy innych niż woda
(82/625/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 71/316/EWG z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wspólnych przepisów dotyczących przyrządów pomiarowych oraz metod kontroli metrologicznej [1], ostatnio zmienionej Aktem Przystąpienia Grecji, w szczególności jego art. 17,
a także mając na uwadze, co następuje: z uwagi na rozwój techniczny w danej dziedzinie, dyrektywa 71/316/EWG [2] powinna zostać zmieniona;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania Dyrektyw do Postępu Technicznego w Celu Usunięcia Barier Technicznych w Wymianie Handlowej Przyrządów Pomiarowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku do dyrektywy 77/313/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
Pozycja 2.2.6.2.3. otrzymuje brzmienie:
"2.2.6.2.3. Komory zbiornika są wyposażone w urządzenie przeciwwirowe, z wyjątkiem sytuacji, gdy instalacja pomiarowa jest wyposażona w urządzenie do usuwania gazu zgodnie z pozycją 1.6.2.1.4."
2.
Po pozycji 3.1.2.4. 2 dodaje się pozycję w brzmieniu:
"3.1.3. W przypadku instalacji pomiarowych określonych w pozycji 2.2. i 2.4. zatwierdzenie typu EWG może być wydane na podstawie rysunków i wykresów, pod warunkiem że spełniają one wymagania przepisów sekcji 4."
3.
Dodaje się sekcję 4 zgodnie z Załącznikiem.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przed dniem 1 maja 1983 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 18 października 1982 r.
ustanawiająca podstawowe zasady, niezbędne w badaniach migracji składników materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi
(82/711/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/893/EWG z dnia 23 listopada 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi [1], w szczególności jej art. 3,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 2 dyrektywy 76/893/EWG stanowi między innymi, że materiały i wyroby nie mogą uwalniać do środków spożywczych, z którymi mają kontakt, żadnych składników w ilościach mogących zagrozić życiu człowieka lub powodować niedopuszczalne zmiany w składzie środków spożywczych;
odpowiednim instrumentem pozwalającym osiągnąć ten cel w przypadku materiałów z tworzyw sztucznych jest dyrektywa szczególna w rozumieniu art. 3 dyrektywy 76/893/EWG, której ogólne zasady stosuje się również w tym przypadku;
ze względu na złożoność problemu, dyrektywa powinna początkowo zostać ograniczona do ustalenia podstawowych zasad weryfikacji migracji składników; kolejne dyrektywy, przyjęte zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 10 dyrektywy 76/893/EWG, ustanowią metody analizy niezbędne do weryfikacji takiej migracji;
niniejsza dyrektywa nie obejmuje wszystkich zagadnień związanych z materiałami i wyrobami z tworzyw sztucznych; dlatego konieczne jest, aby Państwa Członkowskie z jednej strony były zwolnione z obowiązku umieszczania na etykietach danych szczegółowych ustanowionych w art. 7 dyrektywy 76/893/EWG, zgodnie z ust. 4 i 5 tego artykułu, oraz z drugiej strony, aby zakazać sprzedaży materiałów i wyrobów, które, mimo że spełniają normy przewidziane w tej dyrektywie, nie są zgodne z przepisami prawa krajowego dotyczącymi innych norm określonych w art. 3, lub w przypadku ich braku, nie są zgodne z art. 2 tej dyrektywy;
ze względu na trudności analityczne związane z określaniem poziomów migracji w odniesieniu do produktów spożywczych, powinny zostać wybrane konwencjonalne badania (płyny umożliwiające symulowanie oddziaływania na środki spożywcze i znormalizowane warunki badania), w celu jak najlepszego, w miarę możliwości, odtworzenia zjawiska migracji, które może zachodzić na skutek kontaktu między wyrobem i środkiem spożywczym;
jeśli takie badania nie odzwierciedlają rzeczywistości, Państwa Członkowskie powinny zostać upoważnione do ich tymczasowej zmiany, do czasu decyzji Wspólnoty;
przy obecnym poziomie rozwoju technik analitycznych, nie jest możliwe ustalenie wszystkich warunków, zgodnie z którymi przeprowadza się konwencjonalne testy migracji w odniesieniu do materiałów i wyrobów składających się z dwóch lub więcej warstw, z których jedna lub więcej nie składa się całkowicie z tworzyw sztucznych; z tego powodu decyzja w sprawie stosowania niniejszej dyrektywy w odniesieniu do takich materiałów i wyrobów powinna zostać podjęta w terminie późniejszym;
dostosowanie niniejszej dyrektywy do postępu technicznego jest środkiem wykonawczym; obowiązek uproszczenia i przyspieszenia tej procedury powierzony zostaje Komisji;
we wszystkich wypadkach, w których Rada przekazuje Komisji kompetencje do zastosowania przepisów dotyczących materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych, przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi, powinna zostać ustanowiona procedura ustanawiająca ścisłą współpracę między Państwami Członkowskimi i Komisją w ramach Stałego Komitetu ds. środków spożywczych, powołanego decyzją 69/414/EWG [4],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa jest dyrektywą szczególną, w rozumieniu art. 3 dyrektywy 76/893/EWG.
2.
Niniejszą dyrektywę stosuje się do materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych, to jest materiałów i wyrobów oraz ich części:
a) składających się wyłącznie z tworzyw sztucznych; lub
b) złożonych z dwóch lub więcej warstw materiałów, z których każda składa się wyłącznie z tworzyw sztucznych, które są ze sobą połączone za pomocą spoiwa lub innych środków,
które w postaci produktu gotowego są przeznaczone do kontaktu ze środkami spożywczymi, lub stykają się z nimi, i do tego celu zostały przeznaczone.
3.
Do celów niniejszej dyrektywy, "tworzywa sztuczne" oznaczają organiczne związki wielkocząsteczkowe uzyskane w drodze polimeryzacji, polikondensacji, poliaddycji lub w innym podobnym procesie z cząsteczek o mniejszej masie cząsteczkowej lub w drodze innego chemicznego przetworzenia naturalnych makrocząsteczek.
Za tworzywa sztuczne uważa się również silikony i inne podobne związki wielkocząsteczkowe.
Do takich związków wielkocząsteczkowych mogą być dodane inne substancje lub inna materia.
Jednakże nie uważa się za "tworzywa sztuczne":
i) lakierowanej lub nielakierowanej folii z regenerowanej celulozy;
ii) elastomerów, kauczuku naturalnego lub syntetycznego;
iii) papieru i kartonu, niezależnie od tego, czy jest modyfikowany przez dodanie tworzyw sztucznych, czy nie;
iv) powłok powierzchniowych otrzymanych z:
- parafiny, włączając w to parafiny syntetyczne lub woski mikrokrystaliczne,
- mieszaniny wosków wymienionych w tiret pierwszym lub z tworzyw sztucznych.
4.
Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do materiałów i wyrobów złożonych z dwóch lub więcej warstw, z których jedna lub więcej nie składa się wyłącznie z tworzyw sztucznych, nawet, jeśli jedna z tych warstw przeznaczona jest do bezpośredniego kontaktu ze środkami spożywczymi oraz składa się wyłącznie z tworzyw sztucznych.
Decyzja w sprawie stosowania niniejszej dyrektywy do materiałów i wyrobów określonych w akapicie pierwszym, oraz w sprawie innych zmian dyrektywy, które mogą okazać się niezbędne, zostanie podjęta w późniejszym terminie.
Artykuł 2
1.
Poziom migracji składników materiałów i wyrobów określonych w art. 1, wewnątrz lub na powierzchni środków spożywczych nie może przekraczać granic ustanowionych w wykazie substancji dozwolonych do stosowania, z wykluczeniem wszystkich innych.
2.
Z powodu braku metod analizy, ustalonych zgodnie z art. 9 dyrektywy 76/893/EWG, umożliwiających ustalanie poziomu migracji wewnątrz środków spożywczych, poziomy migracji ustala się w drodze zastosowania płynów symulujących wymienionych w rozdziale I Załącznika.
3.
Rada stanowiąc zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 100 Traktatu i na wniosek Komisji, opracowuje wykaz substancji lub materii dozwolonych do stosowania z wykluczeniem innych, oraz wykaz płynów symulujących stosowanych odnośnie do każdego środka spożywczego lub grupy środków spożywczych, i ustala ich stężenie.
Artykuł 3
1.
Podstawowe zasady weryfikacji migracji w płynach symulujących dokonywanej za pomocą konwencjonalnych badań migracji, ustanawia się w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
2. a) Jednakże w przypadku gdy Państwo Członkowskie, w następstwie uzyskania nowych informacji lub weryfikacji dotychczasowych informacji, po przyjęciu niniejszej dyrektywy, z uzasadnionych powodów stwierdzi, że ustanowione w Załączniku podstawowe zasady przeprowadzania badań migracji dla danych materiałów lub wyrobów są nieodpowiednie, albo że aktualne warunki przeprowadzania badań różnią się całkowicie od warunków badań określonych w tabeli Załącznika, Państwo Członkowskie może, na swoim terytorium i wyłącznie w określonym przypadku, tymczasowo zawiesić stosowanie podstawowych zasad określonych w Załączniku oraz zezwolić na zastosowanie właściwych podstawowych zasad.
Państwo Członkowskie niezwłocznie powiadomi o tym pozostałe Państwa Członkowskie oraz Komisję, podając powody uzasadniające podjęcie takiej decyzji.
b) Komisja rozpatrzy, możliwie najszybciej, powody podane przez dane Państwo Członkowskie, oraz zasięgnie opinii Państwa Członkowskiego w ramach Stałego Komitetu ds. środków spożywczych, oraz bezzwłocznie przedstawi swoją opinię i podejmie właściwe środki.
c) Jeśli Komisja stwierdzi, że niezbędne jest dokonanie zmiany niniejszej dyrektywy, w celu pokonania trudności określonych w lit. a) Komisja zastosuje procedurę przewidzianą w art. 10 dyrektywy 76/893/EWG; w takim przypadku, Państwo Członkowskie, które przyjęło bardziej właściwe zasady podstawowe, może je zachować do chwili wejścia w życie zmian.
Artykuł 4
Zmiany w rozdziale II Załącznika do niniejszej dyrektywy, w następstwie postępu wiedzy naukowej i technicznej, przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 10 dyrektywy 76/893/EWG.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa nie ma wpływu na przepisy prawa krajowego odnoszące się do pozostałych zasad przewidzianych w art. 3 dyrektywy 76/893/EWG, ani na możliwości dostępne Państwom Członkowskim na mocy art. 7 ust. 4 i 5 tej dyrektywy.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie zastosują się do niniejszej dyrektywy nie później, niż zostanie wykonana dyrektywa szczególna ustanawiająca granice określone w art. 2 ust. 1.
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 4 października 1982 r.
ustanawiająca wymagania techniczne dla statków żeglugi śródlądowej
(82/714/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 75,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: cele i wprowadzenie wspólnej polityki transportowej wymagają w dziedzinie żeglugi śródlądowej między innymi tego, aby ruch statków w sieci Wspólnoty odbywał się w najlepszych warunkach, jeżeli chodzi o bezpieczeństwo i konkurencję;
dyrektywa Rady 76/135/EWG z dnia 20 stycznia 1976 r. w sprawie wzajemnego uznawania licencji żeglugowych dla statków żeglugi śródlądowej [3], zmieniona dyrektywą 78/1016/EWG [4], określa, że Rada uchwali wspólne przepisy ustalające wymagania techniczne dla statków żeglugi śródlądowej; celem niniejszej dyrektywy jest ustalenie tych wymagań; niektóre kategorie statków powinny zostać wyłączone z zakresu zastosowania niniejszej dyrektywy;
drogi wodne śródlądowe Wspólnoty różnią się, jeżeli chodzi o bezpieczeństwo i w związku z tym powinny zostać podzielone na strefy; oczekuje się, że nie będzie to w sprzeczności z systemem ustalonym przez poprawioną Konwencję dotyczącą żeglugi na Renie;
należy wprowadzić świadectwo wspólnotowe żeglugi śródlądowej, ważne na wszystkich wspólnotowych drogach wodnych, z wyjątkiem tych, na których ma zastosowanie poprawiona Konwencja dotycząca żeglugi na Renie, zaświadczające spełnianie przez statki wspólnych wymagań technicznych;
powinno być możliwe korzystanie ze świadectwa kontroli, wydanego zgodnie z art. 22 poprawionej Konwencji dotyczącej żeglugi na Renie na wszystkich wspólnotowych drogach wodnych, pod warunkiem posiadania w pewnych przypadkach dodatkowego świadectwa wspólnotowego;
w związku ze znaczeniem lokalnym i specjalnymi wymaganiami bezpieczeństwa, należy przyznać Państwom Członkowskim uprawnienie do wyłączenia ze stosowania całości lub części niniejszej dyrektywy do tych statków, które nie pływają na drogach wodnych śródlądowych innych Państw Członkowskich;
powinny zostać określone terminy, konieczne do przeprowadzania kontroli technicznych, stanowiących podstawę wydania świadectw dla statków będących w eksploatacji;
w celu ułatwienia szybkiego dostosowania załączników do niniejszej dyrektywy do postępu technicznego, powinna zostać określona procedura wprowadzania zmian do nich;
zgodnie z art. 7 dyrektywy 76/135/EWG, przepisy tej dyrektywy obowiązują aż do wejścia w życie niniejszej dyrektywy; konieczne jest, aby dyrektywa 76/135/EWG była stosowana do statków w niej określonych, a do których nie odnosi się niniejsza dyrektywa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
TYTUŁ 1
Przepisy ogólne
Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy, wspólnotowe drogi wodne śródlądowe są sklasyfikowane w następujący sposób:
- strefy 1 i 2: drogi wodne wymienione w załączniku 1 rozdział 1,
- strefa 3: drogi wodne wymienione w załączniku 1 rozdział 2,
- strefa 4: wszystkie inne wspólnotowe drogi wodne.
Strefa R obejmuje wyżej wymienione drogi wodne, dla których muszą zostać wydane świadectwa kontroli zgodnie z art. 22 poprawionej Konwencji dotyczącej żeglugi na Renie, w brzmieniu, jakie artykuł ten posiada w chwili przyjęcia niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Niniejszą dyrektywę stosuje się do:
- statków o całkowitej nośności 15 ton lub więcej, lub statków nieprzeznaczonych do przewozu towarów o wyporności 15 metrów sześciennych lub więcej,
- holowników i pchaczy, w tym posiadających wyporność poniżej 15 metrów sześciennych, jeżeli zostały wybudowane w celu holowania lub pchania albo napędzania w sprzężeniu burtowym.
2.
Następujące statki są wyłączone z niniejszej dyrektywy:
- statki pasażerskie,
- promy,
- sprzęt pływający,
- pływające zakłady i instalacje, w tym przemieszczane z miejsca na miejsce,
- statki wycieczkowe,
- statki obsługi, należące do organów kontrolujących i statki przeciwpożarowe,
- okręty wojenne,
- statki pełnomorskie, w tym holowniki pełnomorskie i pchacze pływające lub stojące w akwenach wód pływowych lub czasowo na drogach wodnych śródlądowych, posiadające ważną licencję żeglugową,
- holowniki i pchacze o wyporności poniżej 15 metrów sześciennych, wybudowane w celu holowania, pchania lub napędzania w sprzężeniu burtowym tylko statków o wyporności poniżej 15 metrów sześciennych.
Artykuł 3
Statki pływające po drogach wodnych Wspólnoty wymienione w art. 1 będą posiadały:
- świadectwo wydane zgodnie z art. 22 poprawionej Konwencji dotyczącej żeglugi na Renie, podczas pływania w strefie R drogi wodnej,
- świadectwo żeglugi śródlądowej wydane dla statków spełniających wymagania techniczne załącznika 2, podczas pływania po drogach wodnych innych stref.
Świadectwo wspólnotowe zostanie sporządzone zgodnie ze wzorem podanym w załączniku 3 i zostanie wydane zgodnie z niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
1.
Wszystkie statki, posiadające ważne świadectwo wydane zgodnie z art. 22 poprawionej Konwencji dotyczącej żeglugi na Renie, mogą żeglować po drogach wodnych Wspólnoty, posiadając jedynie to świadectwo.
2.
Jednakże wszystkie statki posiadające świadectwo, określone w ust. 1, będą również posiadały dodatkowe świadectwo żeglugi śródlądowej (dodatkowe świadectwo wspólnotowe):
- działając w strefie 3 i 4 dróg wodnych, jeżeli pragną wykorzystać ograniczenie wymagań technicznych dla tych dróg wodnych,
- działając w strefie 1 i 2 dróg wodnych, jeżeli dane Państwo Członkowskie uchwala dodatkowe wymagania techniczne dla tych dróg wodnych, zgodnie z art. 5.
Dodatkowe świadectwo wspólnotowe zostanie sporządzone zgodnie ze wzorem z załącznika 4 i zostanie wydane przez organy krajowe upoważnione do wystawienia świadectwa, o którym mowa w ust. 1 i zgodnie z warunkami, które te organy określają.
Artykuł 5
1.
Każde Państwo Członkowskie może, zgodnie z wymaganiami zmienionej Konwencji dotyczącej żeglugi na Renie i po zasięgnięciu opinii Komisji, uchwalić dodatkowe wymagania techniczne do wymienionych w załączniku II dla statków pływających w strefie 1 i 2 dróg wodnych na terytorium tych państw.
Te dodatkowe wymagania zostaną przekazane innym Państwom Członkowskim i Komisji przynajmniej na sześć miesięcy przed ich wejściem w życie, chyba że obowiązywały już w dniu 21 stycznia 1977 r.
2.
Spełnienie przez statki wymagań dodatkowych zostanie określone w świadectwie wspólnotowym, określonym w art. 3 lub, jeżeli ma zastosowanie art. 4 ust. 2, w dodatkowym świadectwie wspólnotowym.
Artykuł 6
Każdy statek posiadający świadectwo wydane zgodnie z rozporządzeniem w sprawie transportu niebezpiecznych substancji na Renie (ADNR) może przewozić niebezpieczne towary na terytorium Wspólnoty zgodnie z warunkami ustalonymi w świadectwie.
Każde Państwo Członkowskie może wymagać, aby statki, które nie posiadają świadectwa ADNR, zostały dopuszczone do przewozu niebezpiecznych towarów na jego terytorium jedynie, jeżeli spełniają dodatkowe wymagania oprócz określonych w niniejszej dyrektywie.
O wymaganiach tych zostanie powiadomiona Komisja i inne Państwa Członkowskie.
Artykuł 7
1.
Państwa Członkowskie mogą zwolnić z zastosowania całej lub części niniejszej dyrektywy:
a) statki pływające po żeglownych drogach wodnych niepołączonych poprzez drogę wodną śródlądową z drogami wodnymi innych Państw Członkowskich;
b) statki o nośności nieprzekraczającej 350 ton, zarejestrowane przed 1 stycznia 1950 r. i pływające wyłącznie na krajowych drogach wodnych.
2.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić odnośnie żeglugi na swoich krajowych drogach wodnych na zwolnienia z jednego lub więcej przepisów niniejszej dyrektywy dla ograniczonych rejsów o znaczeniu lokalnym lub na obszarach portowych.
Te zwolnienia i przewozy oraz obszary, których one dotyczą, zostaną określone w świadectwie statku.
3.
Komisja zostanie powiadomiona o zwolnieniach, uchwalonych zgodnie z niniejszym artykułem.
4.
Każde Państwo Członkowskie, które w wyniku zwolnień przyznanych zgodnie z ust. 1 i 2 nie posiada statków podlegających przepisom niniejszej dyrektywy, pływających na swoich drogach wodnych, nie będzie musiało stosować przepisów art. 9, 10 i 12.
TYTUŁ II
Warunki i zasady wydawania wspólnotowych świadectw statków żeglujących po śródlądowych drogach wodnych
Artykuł 8
1.
Świadectwo wspólnotowe zostanie wydane statkom zarejestrowanym od 1 stycznia 1985 r. zgodnie z kontrolą techniczną, przeprowadzoną przed rozpoczęciem pływania przez ten statek, oraz w celu kontroli, czy statek spełnia warunki techniczne zgodnie z załącznikiem II.
2.
Świadectwo wspólnotowe zostanie wydane dla statków będących w eksploatacji 1 stycznia 1985 r. i statków zarejestrowanych przed tym terminem po kontroli technicznej, przeprowadzonej między 1 stycznia 1986 r. a 1 lipca 1998 r., zgodnie z harmonogramem ustalonym przez każde Państwo Członkowskie, w celu kontroli, czy statek spełnia wymagania techniczne zgodnie z załącznikiem II.
Harmonogram zostanie przesłany Komisji i innym Państwom Członkowskim.
Jednak w przypadku statków żeglujących wyłącznie po swojej sieci krajowej i zarejestrowanych przed 1 stycznia 1970 r., każde Państwo Członkowskie może zadecydować o przedłużeniu do siedmiu lat okresu przeprowadzenia kontroli technicznej.
3.
Spełnienie przez statek dodatkowych wymagań, o których mowa w art. 5, zostanie w miarę potrzeby sprawdzone w czasie kontroli technicznych, określonych w poprzednich ustępach, lub podczas kontroli technicznej przeprowadzanej na wniosek armatora.
Artykuł 9
Świadectwo wspólnotowe zostanie wydane przez właściwe organy krajowe Państwa Członkowskiego, w którym jest zarejestrowany statek, Państwa Członkowskiego, w którym jest położony port macierzysty statku, lub Państwa Członkowskiego, w którym ma swoją siedzibę armator.
Organy te mogą zażądać w miarę potrzeby od właściwych organów innego Państwa Członkowskiego wydania świadectwa.
Każde Państwo Członkowskie sporządzi wykaz wskazujący, jakie organy są właściwe do wydawania świadectw i powiadomi o tym Komisję i inne Państwa Członkowskie.
Każde Państwo Członkowskie, które na mocy art. 7 ust. 4 nie wyznaczyło właściwego organu, może zażądać od innego Państwa lub Państw Członkowskich o zwrócenie się do ich właściwych organów o wydanie świadectw wspólnotowych dla statków zarejestrowanych lub posiadających swój port macierzysty na jego terytorium, lub których właścicielami są osoby posiadające tam swoje siedziby.
Artykuł 10
Kontrola techniczna, określona w art. 8, będzie prowadzona przez właściwe organy, które mogą odstąpić od poddania statku całkowitej lub częściowej kontroli technicznej, jeżeli z ważnego świadectwa wydanego przez towarzystwo klasyfikujące zatwierdzone przez państwo, w którym wydawane jest świadectwo, jasno wynika, że statek spełnia całkowicie lub częściowo wymagania techniczne załącznika II.
Każde Państwo Członkowskie sporządzi wykaz wskazując, które organy są właściwe do przeprowadzania kontroli technicznych i powiadomi o tym Komisję i inne Państwa Członkowskie.
Artykuł 11
Okres ważności świadectwa wspólnotowego zostanie określony w każdym przypadku przez organ właściwy do jego wydania.
Jednak okres ten nie przekroczy dziesięciu lat.
Artykuł 12
Każde Państwo Członkowskie określi warunki, zgodnie z którymi ważne świadectwo, które zostało zgubione lub uszkodzone, może zostać zastąpione.
TYTUŁ III
Warunki i zasady przedłużania ważności lub zmiany świadectw
Artykuł 13
Świadectwo wspólnotowe zostanie przedłużone po upływie okresu ważności, zgodnie z warunkami i zasadami jego wydawania.
Artykuł 14
Ważność świadectwa może zostać wyjątkowo przedłużona do maksymalnego okresu 12 miesięcy przez organ, który je wydał lub przedłużył.
Przedłużenie to zostanie umieszczone w świadectwie wspólnotowym.
Artykuł 15
W przypadku większych zmian lub napraw, które zmieniają strukturę lub parametry statku, zostanie on ponownie poddany kontroli technicznej przed każdym następnym rejsem zgodnie z art. 8.
Po kontroli zostanie wydane nowe świadectwo, określające parametry techniczne statku.
Jeżeli świadectwo jest wydawane w Państwie Członkowskim innym niż to, które wydało lub przedłużyło początkowe świadectwo, właściwy organ, który wydał lub przedłużył świadectwo, zostanie odpowiednio poinformowany w ciągu jednego miesiąca.
TYTUŁ IV
Odmowa lub cofnięcie
Artykuł 16
Każda decyzja, odmawiająca wydania lub przedłużenia świadectwa wspólnotowego, musi być uzasadniona.
Zainteresowany zostanie powiadomiony o decyzji, jak również o procedurze odwoławczej oraz terminie do złożenia odwołania w danym Państwie Członkowskim.
Każde ważne świadectwo może zostać cofnięte przez właściwy organ, które je wydał lub przedłużył, jeżeli statek przestaje spełniać wymagania techniczne w nim określone.
TYTUŁ V
Weryfikacja
Artykuł 17
1.
Właściwe organy Państwa Członkowskiego mogą w każdej chwili sprawdzić, czy statek posiada ważne świadectwo zgodnie z warunkami niniejszej dyrektywy i czy spełnia wymagania w nim określone.
2.
Jeżeli organy te stwierdzą w trakcie kontroli, że świadectwo jest nieważne lub statek nie spełnia wymagań w nim określonych, ale że utrata ważności lub niespełnienie wymagań nie stanowią oczywistego niebezpieczeństwa, właściciel statku lub jego przedstawiciel podejmą wszelkie konieczne środki w celu uzupełnienia braków.
Organy, które wydały lub przedłużyły świadectwo, zostaną o tym poinformowane.
3.
Jeżeli w trakcie kontroli, określonej w ust. 1, organy stwierdzą, że brakuje świadectwa lub statek stanowi oczywiste niebezpieczeństwo, mogą uniemożliwić dalsze pływanie statku, póki nie zostaną podjęte niezbędne kroki w celu uzupełnienia braków.
Mogą również określić środki, które umożliwią bezpieczne pływanie statku, o ile jest to konieczne dla zakończenia operacji transportowych do miejsca, gdzie zostanie skontrolowany lub naprawiony.
Organy, które wydały lub przedłużyły świadectwo, zostaną o tym poinformowane.
4.
Państwo Członkowskie, które uniemożliwia pływanie statku lub zawiadamia właściciela, że zamierza to uczynić, jeżeli ujawnione braki nie zostaną uzupełnione, informuje organy Państwa Członkowskiego, które wydały lub przedłużyły świadectwo, o decyzji, którą podejmuje lub zamierza podjąć.
5.
Każda decyzja przerwania rejsu statku, podjęta zgodnie ze środkami przyjętymi przy wykonywaniu niniejszej dyrektywy, musi być dokładnie uzasadniona.
Zostanie to podane do wiadomości zainteresowanej stronie, która jednocześnie zostanie poinformowana o przysługujących jej środkach odwoławczych i terminach do ich złożenia zgodnie z prawem, obowiązującym w Państwach Członkowskich.
TYTUŁ VI
Przepisy stosowane do statków z państw trzecich
Artykuł 18
Do czasu zawarcia porozumienia o wzajemnym uznawaniu świadectw zdolności żeglugowej między Wspólnotą a państwami trzecimi, Państwa Członkowskie mogą uznawać świadectwa zdolności żeglugowej statków z państw trzecich i w miarę potrzeby wydawać świadectwa wspólnotowe lub dodatkowe świadectwa wspólnotowe dla statków z państw trzecich zgodnie z niniejszą dyrektywą.
TYTUŁ VII
Dostosowanie załączników do niniejszej dyrektywy do postępu technicznego
Artykuł 19
Na wniosek Komisji Rada kwalifikowaną większością głosów uchwali zmiany, niezbędne do dostosowania załączników do niniejszej dyrektywy do postępu technicznego.
TYTUŁ VIII
Przepisy końcowe
Artykuł 20
Dyrektywę 76/135/EWG stosuje się w dalszym ciągu dla:
- statków będących w eksploatacji, określonych w art. 8 ust. 2 niniejszej dyrektywy, aż do poddania ich kontroli zgodnie z tym artykułem,
- statków pasażerskich,
- statków, które posiadają świadectwo wspólnotowe, ale nie spełniają jeszcze wymagań załącznika II zgodnie z zasadami, określonymi w rozdziale 13 pkt 13.01 lit. a).
Artykuł 21
Niniejsza dyrektywa nie ma wpływu na przepisy dotyczące składu i kwalifikacji załóg oraz koniecznych świadectw, które obowiązują w Państwach Członkowskich.
Artykuł 22
Nie później, niż do 1 stycznia 1985 r. Państwa Członkowskie przyjmą, po zasięgnięciu opinii Komisji, przepisy niezbędne w celu wykonania niniejszej dyrektywy.
Artykuł 23
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 22 listopada 1982 r.
zmieniająca po raz drugi (benzen) dyrektywę 76/769/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych
(82/806/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: benzen uznano za środek wysoce toksyczny i mogący mieć wpływ na centralny układ nerwowy i układ krwiotwórczy oraz mogący powodować raka, w szczególności białaczkę;
benzen jest stosowany między innymi jako składnik w produkcji niektórych zabawek, co stwarza niebezpieczeństwo wchłaniania go przez dzieci poprzez wdychanie, drogą pokarmową lub przez skórę, narażając je w ten sposób na wymienione wyżej zagrożenia;
ustalenie maksymalnego dopuszczalnego stężenia benzenu w stanie wolnym pozwala na wykluczenie tych zagrożeń;
benzen stanowi przedmiot regulacji prawnych w niektórych Państwach Członkowskich; regulacje te różnią się co do warunków obrotu i stosowania; różnice te stanowią przeszkodę w handlu oraz mają bezpośredni wpływ na ustanowienie i funkcjonowanie wspólnego rynku;
w celu usunięcia tych różnic Załącznik do dyrektywy 76/769/EWG [4], ostatnio zmienionej dyrektywą 79/663/EWG [5], powinien zostać uzupełniony;
Naukowy Komitet Doradczy ds. Toksyczności i Ekotoksyczności Związków Chemicznych przedłożył opinię w tej sprawie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do dyrektywy 76/769/EWG dodaje się zapis w brzmieniu:
"5.BenzenCAS nr 71-43-2 (Chemical Abstract Service Number) _BAR_ Niedozwolony w zabawkach lub częściach zabawek wprowadzanych do obrotu, jeśli stężenie benzenu w stanie wolnym przekracza 5 mg/kg w wadze zabawki lub części zabawki." _BAR_
Artykuł 2
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie 12 miesięcy od jej ogłoszenia i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 3 grudnia 1982 r.
zmieniająca po raz trzeci (PCT) dyrektywę 76/769/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych
(82/828/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: w niektórych Państwach Członkowskich polichlorowane terfenyle (PCT) są stosowane w postaci masy termoplastycznej do mocowania metali i innych materiałów podczas ich precyzyjnej obróbki skrawaniem i kształtowania; polichlorowane terfenyle są używane przede wszystkim do obróbki skrawaniem i do kształtowania przy produkcji lub konserwacji części składowych turbin gazowych, ale także w reaktorach jądrowych, w konstrukcji wręg w okrętach i samolotach, przy wytwarzaniu przyrządów półprzewodnikowych oraz soczewek precyzyjnych;
dyrektywa Rady 76/769/EWG [4], ostatnio zmieniona dyrektywą 82/806/EWG [5], nie zezwala na takie zastosowanie;
polichlorowane terfenyle, których unieszkodliwianie jest regulowane dyrektywą Rady 76/403/EWG [6], mają podstawowe znaczenie w zastosowaniach, do których są przeznaczone; czasowe dopuszczenie ich stosowania w zakładach, o których zostanie powiadomiony właściwy organ, wydaje się uzasadnione; dlatego Załącznik do dyrektywy 76/769/EWG powinien zostać odpowiednio zmieniony;
zmiana wprowadzona niniejszą dyrektywą nie przesądza o konieczności przeglądu wszystkich wyjątków od ograniczeń wprowadzenia do obrotu i stosowania polichlorowanych dwufenyli (PCB) i polichlorowanych trifenyli (PCT), określonych w dyrektywie 76/769/EWG, mającej na celu stopniowe ograniczanie stosowania tych substancji; propozycje dokonania przeglądu powinny zostać rozważone w możliwie najkrótszym czasie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do dyrektywy 76/769/EWG, kolumna prawa, w odniesieniu do wpisu nr 1 dodaje się pkt 7 w brzmieniu:
"7.
Do dnia 31 grudnia 1984 r. Państwa Członkowskie mogą zezwolić na swoim terytorium na stosowanie termoplastycznych materiałów do obróbki, nadających się do wielokrotnego użycia, o zawartości PCT nieprzekraczającej 50 %, do mocowania, utrwalania i unieruchamiania elementów w celu ułatwienia ich precyzyjniej obróbki skrawaniem i kształtowania ich przy produkcji lub konserwacji turbin gazowych w samolotach i okrętach, reaktorów jądrowych, przyrządów półprzewodnikowych, wręg w okrętach i samolotach, dźwigarów oraz wzdłużników i podłużnic, soczewek precyzyjnych i optycznych, wzorników narzędziowych i modeli próbnych dla narzędzi do formowania wtryskowego, w zakładach, o których zostanie powiadomiony właściwy organ i jeśli odpowiednie zapisy dotyczące stosowania tych substancji są udostępnione temu organowi."
Artykuł 2
Państwa Członkowskie, tam gdzie jest to uzasadnione, przyjmą środki niezbędne do zastosowania postanowień niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 3 grudnia 1982 r.
w sprawie procedur nadzorowania i monitorowania środowiska naturalnego w odniesieniu do odpadów pochodzących z przemysłu ditlenku tytanu
(82/883/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100 i 235,
uwzględniając dyrektywę Rady 78/176/EWG z dnia 20 lutego 1978 r. w sprawie odpadów pochodzących z przemysłu ditlenku tytanu [1], w szczególności jej art. 7 ust. 3.,
uwzględniając wniosek Komisji [2],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [3],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [4],
a także mając na uwadze, co następuje: odprowadzaniu, magazynowaniu, składowaniu lub wprowadzaniu do gruntu odpadów z przemysłu ditlenku tytanu towarzyszyć muszą działania związane z nadzorowaniem i monitorowaniem środowiska naturalnego z punktu widzenia fizycznego, chemicznego, biologicznego i ekologicznego, niezależnie od metody i zakresu przetworzenia tych odpadów;
w celu monitorowania jakości środowiska naturalnego próbki powinny być pobierane z najmniejszą częstotliwością, pozwalającą na dokonanie pomiarów parametrów podanych w załącznikach; częstotliwość pobierania próbek może zostać zmniejszona ze względu na uzyskane wyniki; w celu zapewnienia skuteczności monitorowania, o ile to możliwe, próbki powinny być również pobierane w strefie uważanej za wolną od wpływu danego odprowadzenia;
w związku z analizami przeprowadzanymi przez Państwa Członkowskie należy ustalić wspólne metody referencyjne do oznaczenia wartości parametrów określających właściwości fizyczne, chemiczne, biologiczne oraz ekologiczne środowiska naturalnego, którego to dotyczy;
w celu nadzorowania i monitorowania narażonego środowiska naturalnego Państwa Członkowskie mogą w dowolnym czasie ustanowić inne parametry, obok tych, które zostały ustanowione w niniejszej dyrektywie;
niezbędne jest szczegółowe określenie metod nadzorowania i monitorowania, o których Państwa Członkowskie informują Komisję; Komisja, za uprzednią zgodą Państw Członkowskich, opublikuje ujednolicone sprawozdanie dotyczące tych metod;
w niektórych naturalnych okolicznościach może być trudne przeprowadzenie nadzorowania i monitorowania, w związku z tym w pewnych przypadkach powinny być przewidziane odstępstwa od niniejszej dyrektywy;
postęp naukowo-techniczny może wymagać szybkiego dostosowania niektórych przepisów zawartych w Załączniku w celu ułatwienia podejmowania niezbędnych działań powinna zostać ustalona procedura ustanawiająca ścisłą współpracę między Państwami Członkowskimi a Komisją za pośrednictwem Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Naukowo-Technicznego;
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa ustanawia, na podstawie art. 7 ust. 3 dyrektywy 78/176/EWG, procedury nadzorowania i monitorowania wpływu na środowisko naturalne, uwzględniając jego aspekty fizyczne, biologiczne i ekologiczne, odprowadzania, magazynowania, składowania, wprowadzania do gruntu odpadów z przemysłu ditlenku tytanu.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy:
- "narażone środowisko naturalne" oznacza wody, powierzchnię ziemi i warstwy podziemne oraz powietrze, jako miejsce odprowadzania, magazynowania, składowania lub wprowadzania do gruntu odpadów z przemysłu ditlenku tytanu,
- "miejsce pobierania próbek" oznacza miejsce, w którym pobierane są próbki.
Artykuł 3
1.
Parametry określone w art. 1, które mają zastosowanie do celów nadzorowania i monitorowania podane są w załącznikach.
2.
Jeśli w załączniku parametr znajduje się w kolumnie "oznaczenie obowiązkowe", pobieranie próbek i ich analiza muszą być przeprowadzone w odniesieniu do wskazanych składników środowiska naturalnego.
3.
Jeśli w załączniku parametr znajduje się w kolumnie "oznaczenie nieobowiązkowe", Państwa Członkowskie, o ile uznają to za konieczne, muszą pobrać próbki i dokonać ich analizy w odniesieniu do wskazanych składników środowiska naturalnego.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie prowadzą nadzorowanie i monitorowanie narażonego środowiska naturalnego oraz strefy przyległej, uważanej za nienarażoną, szczególnie biorąc pod uwagę miejscowe czynniki środowiska naturalnego oraz sposób usuwania – okresowy lub ciągły.
2.
Państwa Członkowskie, w poszczególnych przypadkach, określają dokładnie miejsca, z których mogą być pobierane próbki, odległość tych miejsc od najbliższego punktu usuwania zanieczyszczeń oraz głębokość i wysokość, z których powinny być pobrane próbki, o ile nie postanowiono inaczej w załącznikach.
Kolejne próbki muszą być pobierane w tych samych miejscach, z tej samej głębokości i w takich samych warunkach jak poprzednie, na przykład w przypadku wód pływowych, w takim samym czasie względem przypływu i współczynnika przypływu.
3.
W celu monitorowania i kontroli narażonego środowiska naturalnego Państwa Członkowskie ustalą częstotliwość pobierania próbek i ich analizowania w odniesieniu do każdego z parametrów wymienionych w załącznikach.
W przypadku parametrów, których oznaczenie jest obowiązkowe, częstotliwość pobierania próbek i ich analizowania nie może być mniejsza niż minimalna częstotliwość wskazana w załącznikach.
Kiedy zostanie ustalone, zależnie od możliwości, zachowanie, przeznaczenie oraz wpływ odpadów, a nie nastąpi istotne pogorszenie jakości środowiska naturalnego, Państwa Członkowskie mogą zmniejszyć częstotliwość pobierania i analizowania próbek poniżej tych częstotliwości.
Jednak w przypadku istotnego pogorszenia jakości środowiska naturalnego, spowodowanego przez odpady lub zmianę sposobu ich usuwania, Państwo Członkowskie powróci do częstotliwości pobierania i analizowania próbek nie mniejszej niż określona w załącznikach.
Jeśli Państwo Członkowskie uzna za niezbędne lub wskazane wprowadzenie zróżnicowania między poszczególnymi parametrami, może zastosować niniejszy punkt w stosunku do tych parametrów, wobec których nie odnotowano znacznego pogorszenia jakości środowiska naturalnego.
4.
Ustanowienie częstotliwości pobierania próbek oraz ich analizowania w celu monitorowania i kontrolowania odpowiedniej strefy przyległej, uważanej za nienarażoną, podlega ocenie Państw Członkowskich.
Jeśli Państwo Członkowskie uzna, że określenie strefy przyległej nie jest możliwe, powiadomi o tym Komisję.
Artykuł 5
1.
Metody referencyjne pomiarów, do oznaczenia wartości parametrów są podane w załącznikach.
Laboratoria używające innych metod powinny zapewnić, że otrzymywane wyniki będą porównywalne.
2.
Pojemniki używane do przenoszenia próbek, czynniki lub metody używane do zachowania części próbek potrzebnych do analizowania jednego lub więcej parametrów, transport i przechowywanie próbek oraz ich przygotowanie do analizy nie mogą w znaczący sposób wpływać na wyniki analiz.
Artykuł 6
W celu nadzorowania i monitorowania narażonego środowiska naturalnego Państwa Członkowskie mogą w dowolnym czasie ustanowić inne parametry obok tych, które zostały ustanowione w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 7
1.
Sprawozdanie, które na podstawie art. 14 dyrektywy 78/176/EWG Państwa Członkowskie są zobowiązane przysyłać Komisji, musi zawierać szczegóły dotyczące nadzoru oraz monitorowania przeprowadzonego przez wyznaczone organy, zgodnie z art. 7 ust. 2 tamtej dyrektywy.
Szczegóły te w odniesieniu do każdego narażonego obszaru zawierają następujące informacje:
- opis miejsca pobierania próbek, łącznie z jego cechami stałymi, które mogą być zakodowane, oraz inne informacje administracyjne i geograficzne.
Informacje te muszą być dostarczone tylko jeden raz, przy wyznaczaniu miejsca pobierania próbek,
- opis metod pobierania próbek,
- wyniki obowiązkowego pomiaru parametrów, których oznaczenie jest obowiązkowe oraz jeśli Państwa Członkowskie uważają to za użyteczne, także innych parametrów, których oznaczenie jest nieobowiązkowe,
- metody użyte do pomiaru i analizy oraz gdzie to stosowne, ich granice wykrywalności, dokładność i precyzja,
- zmiany przyjęte zgodnie z art. 4 ust. 3, odnośnie do częstotliwości pobierania próbek oraz analizy.
2.
Pierwszy zestaw danych przekazywanych zgodnie z ust. 1 obejmuje dane zebrane trzeciego roku po notyfikacji niniejszej dyrektywy.
3.
Komisja, po uprzednim uzgodnieniu z danym Państwem Członkowskim, opublikuje streszczenie dostarczonych jej informacji.
4.
Komisja ocenia skuteczność procedury nadzorowania i monitorowania narażonego środowiska naturalnego i przedstawi Radzie, nie później niż sześć lat od notyfikacji niniejszej dyrektywy, o ile uzna to za właściwe, propozycje usprawnienia tej procedury i w razie potrzeby mające na celu harmonizację metod pomiaru próbek, łącznie z ich granicą wykrywalności, dokładnością i precyzją.
Artykuł 8
Państwa Członkowskie mogą odstąpić od stosowania niniejszej dyrektywy w przypadku powodzi lub klęski żywiołowej albo ze względu na wyjątkowe warunki pogodowe.
Artykuł 9
Pożądane zmiany dla dostosowania treści załączników dotyczące:
- parametrów wymienionych w kolumnie "oznaczenie nieobowiązkowe",
- referencyjnych metod pomiaru,
do postępu naukowego-technicznego zostają przyjęte zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 11.
Artykuł 10
1.
Niniejszym ustanawia się Komitet ds. Dostosowania do Postępu Naukowo-Technicznego (zwany dalej "Komitetem"), składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
2.
Komitet opracowuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 11
1.
W przypadku odwołania się do procedury przewidzianej w niniejszym artykule sprawa zostaje przedłożona Komitetowi przez jego przewodniczącego z jego inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
2.
Przedstawiciel Komisji przedłoży Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet przedstawia swoją opinię na temat tego projektu w terminie ustalonym przez przewodniczącego, uwzględniając stopień pilności sprawy.
Opinie przyjmuje się większością 45 głosów, liczba głosów Państw Członkowskich jest ważona zgodnie z art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja podejmuje przewidziane środki, jeśli są one zgodne z opinią Komitetu.
b) Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii Komisja niezwłocznie przedłoży Radzie wniosek w sprawie środków, jakie powinny zostać podjęte.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
c) Jeśli Rada nie podejmie działań w ciągu 3 miesięcy od przedłożenia jej wniosku, Komisja przyjmie proponowane środki.
Artykuł 12
W art. 8 ust. 1 lit. c) dyrektywy 78/176/EWG otrzymuje brzmienie:
"c) jeśli wyniki monitorowania, które Państwa Członkowskie obowiązane są prowadzić w odniesieniu do tego środowiska naturalnego, wykazują pogorszenie w odniesieniu do badanego obszaru albo"
.
Artykuł 13
Jeśli usuwanie odpadów wymaga, zgodnie z art. 4 ust. 1 dyrektywy 78/176/EWG, aby właściwe władze więcej niż jednego Państwa Członkowskiego uprzednio wydały pozwolenie, Państwa Członkowskie konsultują się wzajemnie co do treści i sposobu wprowadzenia programu monitorowania.
Artykuł 14
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w ciągu dwóch lat od jej notyfikacji.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, które przyjmą w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 15
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 3 grudnia 1982 r.
w sprawie wartości dopuszczalnej dla ołowiu w powietrzu
(82/884/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: jednym z podstawowych zadań Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej jest wspieranie w całej Wspólnocie harmonijnego rozwoju działalności gospodarczej oraz ciągłego i zrównoważonego wzrostu, który nie jest możliwy bez prowadzenia kampanii na rzecz walki z zanieczyszczeniem i zagrożeniami ani bez poprawy jakości życia i ochrony środowiska;
stosowanie ołowiu powoduje zanieczyszczanie nim wielu obszarów środowiska;
wdychany ołów znacząco przyczynia się do ogólnego zatrucia nim organizmów;
ochrona zdrowia ludzkiego przed niebezpieczeństwami związanymi z ołowiem wymaga monitorowania narażania człowieka na działanie ołowiu znajdującego się w powietrzu;
w pierwszym [4] i drugim [5] programie działań Wspólnot Europejskich w zakresie środowiska stwierdza się, że walkę z tym zanieczyszczeniem należy traktować priorytetowo; wspomniane programy przewidują koordynację programów krajowych w tej dziedzinie i harmonizację polityk krajowych we Wspólnocie w oparciu o wspólny długoterminowy plan, mający na celu poprawę jakości życia; ponieważ Traktat nie przewiduje szczególnych uprawnień do działań wymaganych w tym celu, należy zastosować jego art. 235;
brak jest wystarczających informacji naukowo-technicznych, które umożliwiłaby Radzie ustanowienie szczególnych norm dla ochrony środowiska w całości; przyjęcie wartości dopuszczalnych dotyczących ochrony zdrowia ludzi przyczyni się także do ochrony środowiska;
wskazane jest ustalenie wartości dopuszczalnej stężenia ołowiu w powietrzu;
środki podjęte na mocy niniejszej dyrektywy muszą być wykonalne pod względem ekonomicznym i zgodne ze zrównoważonym rozwojem; w konsekwencji należy ustanowić wystarczająco długi okres na jej wykonanie; należy uwzględnić przepisy dyrektywy 78/611/EWG z dnia 29 czerwca 1978 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących zawartości ołowiu w benzynie [6];
pożądane jest monitorowanie jakości powietrza w miejscach, w których ludzie mogą stale i przez dłuższy czas być narażeni na działanie ołowiu i tam, gdzie istnieje ryzyko nieprzestrzegania wartości dopuszczalnej;
ważne jest, by Komisja otrzymywała informacje dotyczące stanowisk, na których pobiera się próbki, samego poboru próbek i procedur analitycznych wykorzystywanych do ustalenia stężenia ołowiu w powietrzu, miejsc, w których przekroczono wartość dopuszczalną ustanowioną w dyrektywie oraz stężeń mierzonych w tych miejscach, a także środków podjętych w celu uniknięcia powtórzenia się takich przypadków;
każdego roku począwszy od drugiego roku następującego po wprowadzeniu w życie niniejszej dyrektywy Komisja publikuje sprawozdanie zbiorcze wsprawie wykonania przepisów prawa krajowego przyjętych na mocy niniejszej dyrektywy;
stosowanie środków podjętych na mocy niniejszej dyrektywy nie powinno doprowadzić do widocznego pogorszenia jakości powietrza w miejscach, gdzie poziom zanieczyszczenia ołowiem obserwowany w momencie wprowadzania w życie dyrektywy jest niższy niż ustalona wartość dopuszczalna;
w celu wykonania dyrektywy należy stosować się do właściwości przyjętych w Załączniku służących wyborowi metody pobierania próbek; w celu analizy pobranych próbek wskazane jest stosowanie metody referencyjnej wymienionej w Załączniku lub jakiejkolwiek innej metody, w odniesieniu do której uprzednio przedstawiono Komisji dowód, że zapewnia ona równoważne rezultaty;
dalsze zmiany właściwości, których należy przestrzegać przy wyborze metody pobierania próbek i referencyjnej metody analitycznej, wymienionych w Załączniku do niniejszej dyrektywy, mogą być wskazane w świetle postępu naukowo-technicznego osiągniętego w tej dziedzinie; w celu ułatwienia realizacji niezbędnych prac, należy przewidzieć procedurę umożliwiającą ścisłą współpracę między Państwami Członkowskim i Komisją w ramach komitetu odpowiedzialnego za dostosowanie dyrektywy do postępu naukowo-technicznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa ustanawia wartość dopuszczalną dla ołowiu w powietrzu, w szczególności w celu ochrony ludzi przed skutkami oddziaływania ołowiu na środowisko.
2.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania w przypadku narażenia na działanie ołowiu w miejscu pracy.
Artykuł 2
1.
Do celów niniejszej dyrektywy przez "wartość dopuszczalną" rozumie się stężenie ołowiu w powietrzu, którego, z zastrzeżeniem warunków ustanowionych poniżej, nie wolno przekraczać.
2.
Wartość dopuszczalną ustala się na 2 μg Pb/m 3 wyrażoną jako średnie stężenie roczne.
3.
W dowolnym momencie Państwa Członkowskie mogą ustalić bardziej surowe ograniczenia niż ustanowione w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, że pięć lat po notyfikacji niniejszej dyrektywy stężenie ołowiu w powietrzu, mierzone zgodnie z art. 4, nie będzie większe niż wartość dopuszczalna podana w art. 2.
2.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie uzna, że wartość dopuszczalna ustalona w art. 2 ust. 2 może zostać przekroczona w niektórych miejscach cztery lata po notyfikacji niniejszej dyrektywy, powiadamia o tym Komisję.
3.
Zainteresowane Państwa Członkowskie, w ciągu dwóch lat od wprowadzenia w życie niniejszej dyrektywy, przesyłają Komisji plany stopniowej poprawy jakości powierza w takich miejscach.
Plany te, opracowane na podstawie odpowiednich informacji, co do charakteru, pochodzenia i zwiększania się zanieczyszczenia, w szczególności zawierają opis środków już podjętych lub przewidzianych oraz procedury stosowane lub planowane przez zainteresowane Państwa Członkowskie.
Celem środków i procedur musi być doprowadzenie w możliwie najkrótszym czasie, a najpóźniej siedem lat po notyfikacji niniejszej dyrektywy, do zmniejszenie stężenia ołowiu w powietrzu w tych miejscach poniżej wartości dopuszczalnej ustalonej w art. 2 ust. 2. lub do tej wartości.
Wymienione środki i procedury muszą uwzględniać przepisy dyrektywy 78/611/EWG oraz rezultaty otrzymane w wyniku jej stosowania.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie zapewniają, by stacje pobierania próbek powstały i działały w miejscach, w których ludzie mogą być stale i przez dłuższy czas narażeni na działanie ołowiu i tam, gdzie uznają, że zachodzi prawdopodobieństwo nieprzestrzegania przepisów art. 1 i 2.
Artykuł 5
1.
Do celów stosowania niniejszej dyrektywy Państwa Członkowskie dostarczają Komisji, na jej wniosek, informacji dotyczących:
- stanowisk pobierania próbek,
- procedur pobierania próbek i analizy stosowanych dla ustalenia stężenia ołowiu w powietrzu.
2.
Corocznie nie później niż dnia 1 lipca, począwszy od roku kalendarzowego następującego po wprowadzeniu w życie niniejszej dyrektywy, Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o miejscach, w których wartość dopuszczalna ustalona w art. 2 ust. 2 została przekroczona w poprzednim roku kalendarzowym i o zanotowanych stężeniach.
3.
Ponadto, nie później niż w ciągu roku kalendarzowego następującego po tym, w którym przekroczono wartości dopuszczalne, Państwa Członkowskie notyfikują Komisji środki, jakie podjęły w celu uniknięcia powtórzenia się takich przypadków.
Artykuł 6
Corocznie, począwszy od drugiego roku po wprowadzeniu w życie niniejszej dyrektywy, Komisja publikuje sprawozdanie zbiorcze w sprawie jej wykonania.
Artykuł 7
Stosowanie środków podjętych na mocy niniejszej dyrektywy nie może spowodować znacznego pogorszenia jakości powietrza w miejscach, w których poziom zanieczyszczenia ołowiem w okresie wprowadzania w życie niniejszej dyrektywy jest niski w porównaniu do wartości dopuszczalnej ustalonej w art. 2 ust. 2.
Artykuł 8
W celu stosowania niniejszej dyrektywy, Państwa Członkowskie przestrzegają właściwości ustanowionych w Załączniku, służących wyborowi metody pobierania próbek; w celu analizy pobranych próbek Państwa Członkowskie wykorzystują metodę referencyjną, określoną w Załączniku lub jakąkolwiek inną metodę, w odniesieniu do której uprzednio przedstawiono Komisji dowody, że zapewnia ona równoważne rezultaty.
Artykuł 9
Procedura dostosowania niniejszej dyrektywy do postępu naukowo-technicznego określona w art. 10 i 11, odnosi się do właściwości, których należy przestrzegać w przypadku wyboru metody pobierania próbek i metody referencyjnej, określonych w Załączniku.
Dostosowanie nie może powodować bezpośredniej lub pośredniej zmiany stosowania rzeczywistej wartości stężenia ustalonej w art. 2 ust. 2.
Artykuł 10
1.
Niniejszym ustanawia się Komitet ds. dostosowania niniejszej dyrektywy do postępu naukowo-technicznego, zwany dalej "Komitetem"; w skład Komitetu wchodzą przedstawiciele Państw Członkowskich, a przewodniczy mu przedstawiciel Komisji.
2.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 11
1.
W przypadku gdy wymagane jest przestrzeganie procedury określonej w niniejszym artykule, sprawa jest kierowana do Komitetu przez przewodniczącego z jego własnej inicjatywy albo na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet przedstawia swoją opinię na temat tego projektu w terminie ustalonym przez przewodniczącego w zależności pilności sprawy.
Opinie przyjmuje się większością 45 głosów; liczba głosów Państw Członkowskich jest ważona zgodnie z art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
Komisja podejmuje przewidziane środki, jeśli są one zgodne z opinią Komitetu.
Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie wniosek w sprawie środków, jakie należy podjąć.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
Jeżeli Rada nie stanowi w ciągu trzech miesięcy po przekazaniu jej sprawy, Komisja przyjmuje proponowane środki.
Artykuł 12
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w ciągu 24 miesięcy od jej notyfikacji oraz niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 13
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 10 grudnia 1982 r.
zmieniająca dyrektywę 78/170/EWG odnoszącą się do wysokiej jakości wytwornic ciepła używanych do ogrzewania pomieszczeń i wytwarzania ciepłej wody w budynkach nieprzemysłowych, nowych lub istniejących, a także do izolowania instalacji rozprowadzania ciepła i ciepłej wody sanitarnej w nowych budynkach nieprzemysłowych
(82/885/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 103,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 78/170/EWG [3] zobowiązuje Państwa Członkowskie do podjęcia wszelkich niezbędnych środków, aby każda nowa wytwornica ciepła, używana do ogrzewania pomieszczeń i/lub do produkcji ciepłej wody sanitarnej w budynkach nieprzemysłowych nowych lub istniejących, spełniała wymagania minimum eksploatacyjnego;
wspomniana dyrektywa przewiduje, że przestrzeganie wymagań minimum eksploatacyjnego jest zagwarantowane przez kontrolę wytwornicy albo na etapie produkcji, albo w momencie jej instalacji;
ponadto przewiduje się, że w przypadku wytwornic ciepła poddanych kontroli w momencie instalacji straty energii nie powinny przekraczać poziomów przewidzianych w Państwach Członkowskich;
jednakże przewiduje się, że urządzenia, które nie mogą zostać poddane kontroli w stadium produkcji, powinny stać się przedmiotem późniejszego wniosku kontrolnego na zakończenie stosownych badań technicznych;
po należytym wykonaniu tych badań należy zastosować odpowiednie przepisy odnoszące się do wspomnianych wyżej wytwornic;
badania te prowadzą do przewidzenia możliwości zaistnienia pewnego odstępu czasu między chwilą instalacji wytwornicy, która nie mogła być skontrolowana w stadium produkcji, i chwilą kontroli dokonywanej w miejscu instalacji;
ponadto badania te pozwoliły opracować kodeks praktyczny, określający proces, jaki należy zastosować, aby ocenić na miejscu jakość wytwornicy ciepła, zasilanej paliwami ciekłymi lub lotnymi i poddanej kontroli w związku z jej instalacją;
w konsekwencji kontrola wspomnianych wytwornic powinna odbywać się zgodnie ze wspomnianym kodeksem, stanowiącym minimalną wspólną podstawę w całej Wspólnocie; przepisy kodeksu nie odnoszą się do wytwornic ciepła zasilanych paliwami stałymi;
celowe jest umożliwienie łatwej weryfikacji przestrzegania przepisów odnoszących się do kontroli w związku z instalacją dzięki umieszczeniu tabliczki znamionowej analogicznej z tabliczką przewidzianą dla wytwornic ciepła poddawanych kontroli w stadium produkcji; tabliczka ta będzie mogła zostać zastąpiona sprawozdaniem z kontroli; w przypadku stwierdzenia niezgodności z wymaganiami eksploatacyjnymi lub strat energii sprawozdanie zostanie skierowane do właściwych władz administracyjnych;
w skład środków podjętych dla zastosowania niniejszej dyrektywy powinny wejść także środki uchwalone w zakresie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich w tych dziedzinach, których dotyczy niniejsza, i powinny one dążyć do ułatwienia prac nad harmonizacją lub normalizacją, podjętych lub tych, które mają być podjęte, we wspomnianych wyżej dziedzinach na szczeblu wspólnotowym lub międzynarodowym;
w rezultacie dyrektywa 78/170/EWG powinna zostać zmieniona,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 78/170/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 ust. 1 akapit pierwszy – przed słowami "minimalne wymagania eksploatacyjne" zostają dodane słowa "ekonomicznie uzasadnione";
2) w art. 1 ust. 1 akapit czwarty otrzymuje brzmienie:
"wyłączone zostają elektryczne opornościowe wytwornice ciepła, pompy cieplne i podłączenia do sieci ogrzewania zdalnego.";
3) w art. 1 ust. 1 skreśla się ostatni akapit;
4) do art. 1 dodaje się następujące ustępy:
"ustęp 3 lit. a) Wytwornice ciepła poddawane kontroli w momencie instalacji, które nie spełniają minimalnych wymagań eksploatacyjnych, stanowią przedmiot decyzji właściwych organów administracyjnych, z wyłączeniem ich z użytkowania włącznie; zgodność z tymi wymaganiami zaświadcza tabliczka znamionowa zawierająca co najmniej informacje, określonych w ust. 3, z wyjątkiem tiret ostatniego, dotyczącego zużycia w zależności od mocy cieplnej wytwornicy.
Informacja dotycząca maksymalnej temperatury cieczy grzejnej przewidziana w tiret piątym może zostać pominięta, jeśli temperatura została podana w innym dokumencie.
Organ kontrolny jest zobowiązany do przekazania użytkownikowi sprawozdania z kontroli w formie przewidzianej przez Państwo Członkowskie; sprawozdanie to powinno zawierać w szczególności informacje, które powinny figurować na tabliczce znamionowej, określonej w akapicie pierwszym; może ono zastąpić tabliczkę.
Jeśli sprawozdanie z kontroli stwierdza, że wytwornica ciepła nie spełnia minimalnych wymagań eksploatacyjnych, organ kontrolny przesyła jeden jego egzemplarz do właściwych władz administracyjnych.
W przypadku każdej wytwornicy ciepła pochodzącej z innego Państwa Członkowskiego władze administracyjne właściwe dla miejsca przeprowadzenia kontroli, z przyzwoleniem właściciela, przekazują dostawcy, na jego prośbę, jedną kopię sprawozdania z kontroli.
Ustęp 3 lit. b) Kontrola wytwornic ciepła w chwili instalacji przebiega zgodnie z kodeksem praktycznym, załączonym do niniejszej dyrektywy.
Jego przepisy stanowią wspólną minimalną podstawę procedury kontrolnej w całej Wspólnocie.
Mogą być one uzupełniane, ale nie anulowane czy zakwestionowane, przez przepisy uchwalone przez Państwa Członkowskie.
Nie stosuje się ich ani do wytwornic ciepła zasilanych paliwami stałymi, ani do kotłów kondensacyjnych.";
5) artykuł 1 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
Państwa Członkowskie mają prawo ustalić, zgodnie z punktem 3.1. kodeksu praktycznego, w przypadku wytwornic ciepła poddawanych kontroli w chwili instalacji, zamiast minimalnych wymagań eksploatacyjnych maksymalne stopnie straty energii.
W takim przypadku stosuje się ust. 3 lit. a) i b)."
Artykuł 2
Dyrektywa 78/170/EWG zostaje uzupełniona załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie podejmą kroki dotyczące kontroli wytwornic ciepła w chwili instalacji najpóźniej osiemnaście miesięcy po notyfikacji niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 17 grudnia 1982 r.
zmieniająca dyrektywy w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do kołowych ciągników rolniczych lub leśnych
(82/890/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Społeczno-Ekonomicznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 1 dyrektywy Rady 74/150/EWG z dnia 4 marca 1974 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu kołowych ciągników rolniczych lub leśnych [3], zmienionej dyrektywą 79/694/EWG [4], ogranicza zakres wymienionych dyrektyw do ciągników wyposażonych w ogumienie pneumatyczne oraz mających dwie osie i maksymalną prędkość konstrukcyjną między 6 i 25 km/h;
ta sama dyrektywa stanowi, że, jeżeli zajdzie taka potrzeba, ciągniki o maksymalnej prędkości konstrukcyjnej powyżej 25 km/h podlegają specjalnym wymaganiom. Takie ciągniki stanowią część wyprodukowanych i używanych we Wspólnocie ciągników i są korzystne dla skuteczności gospodarstw rolnych;
zwiększenie o 20 % maksymalnej prędkości konstrukcyjnej, którą się odtąd zaleca, jest rozsądne uwzględnienie bezpieczeństwa na drodze oraz bezpieczeństwa warunków pracy na roli;
Państwa Członkowskie mogą niemniej jednak wprowadzić ograniczenie prędkości, z jaką ciągniki mogą poruszać się po drogach;
ponadto ciągniki posiadające więcej niż dwie osie mogą być traktowane w taki sam sposób jak te posiadające tylko dwie osie i mogą tym samym podlegać tym samym przepisom;
dlatego konieczne jest ustanowienie specjalnych przepisów przewidzianych w dyrektywie ramowej 74/150/EWG; wystarczy rozszerzyć zakres zastosowania tej dyrektywy oraz dyrektywy szczegółowej zawierającej wyraźne określenie zakresu zastosowania tych dyrektyw dotyczącego ciągników posiadających więcej niż dwie osie oraz ciągników o maksymalnej prędkości konstrukcyjnej między 25 i 30 km/h,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
W art. 1 ust. 2 dyrektyw 74/150/EWG, 74/151/EWG [5], 74/152/EWG [6], 74/346/EWG [7], 74/347/EWG [8], 75/321/EWG [9], 75/322/EWG [10], 76/432/EWG [11], 77/311/EWG [12], 77/537/EWG [13], 78/933/EWG [14], 79/532/EWG [15], 79/533/EWG [16] oraz art. 9 ust. 2 dyrektywy 78/764/EWG [17] otrzymują brzmienie:
"2.
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie jedynie do ciągników określonych w ust. 1, które są wyposażone w ogumienie pneumatyczne i posiadają przynajmniej dwie osie oraz maksymalną prędkość konstrukcyjną między 6 a 30 km/godz."
.
2. W art. 1 dyrektywy 80/720/EWG [18] ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie jedynie do ciągników określonych w ust. 1, które są wyposażone w opony pneumatyczne i posiadają przynajmniej dwie osie oraz maksymalną prędkość konstrukcyjną między 6 a 30 km/h oraz których minimalna zmienna lub stała szerokość rozstawu kołowo-osiowego wynosi przynajmniej 1150 mm."
.
3. W art. 1 dyrektywy 76/763/EWG [19] ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie jedynie do ciągników określonych w ust. 1, które są wyposażone w ogumienie pneumatyczne i posiadają przynajmniej dwie osie oraz maksymalną prędkość konstrukcyjną między 6 a 30 km/h oraz których minimalna szerokość rozstawu kół wynosi przynajmniej 1250 mm." .
4.
W Załączniku do dyrektywy 74/152/EWG ppkt 1.5 otrzymuje brzmienie:
"1.5. W celu wzięcia pod uwagę różnych nieuniknionych pomyłek wynikających zasadniczo z technik pomiaru oraz ze zwiększenia prędkości obrotowej silnika z częściowym obciążeniem wynik wyższy o 10 % od wartości 30 km/h jest akceptowany w badaniu homologacyjnym." .
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy w ciągu 18 miesięcy od jej ogłoszenia i niezwłocznie poinformują o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie zapewnią, że teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą, zostaną przekazane Komisji.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Szósta dyrektywa Rady
z dnia 17 grudnia 1982 r.
wydana na podstawie art. 54 ust. 3 lit. g) Traktatu dotycząca podziału spółek akcyjnych.
(82/891/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 54 ust. 3 lit. g),
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
koordynacja, przewidziana w art. 54 ust. 3 lit. g) i w programie ogólnym znoszenia ograniczeń swobody przedsiębiorczości [4] została zapoczątkowana przez dyrektywę 68/151/EWG [5];
koordynacja była kontynuowana w odniesieniu do tworzenia spółki akcyjnej jak również utrzymania i zmian jej kapitału przez dyrektywę 77/91/EWG [6], w odniesieniu do rocznych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek przez dyrektywę 78/660/EWG [7], i w odniesieniu do łączenia się spółek akcyjnych przez dyrektywę 78/855/EWG [8];
dyrektywa 78/855/EWG dotyczyła jedynie łączenia się spółek akcyjnych i traktowania niektóre czynności jak łączenia, jednakże wniosek Komisji dotyczył również czynności podziału, opinie Parlamentu Europejskiego i Komitetu Ekonomiczno-Społecznego przemawiały za uregulowaniem takich czynności;
z racji podobieństw istniejących między czynnościami łączenia się i podziału; ryzyko obejścia zabezpieczeń przyznanych w odniesieniu do łączenia się przez dyrektywę 78/855/EWG może być odsunięte tylko, jeżeli przyjmie się przepis zapewniający równoważną ochronę w razie podziału;
ochrona interesów wspólników i osób trzecich wymaga koordynacji przepisów ustawowych Państw Członkowskich dotyczących podziału spółek akcyjnych, o ile Państwa Członkowskie zezwalają na takie czynności;
w ramach takiej koordynacji jest szczególnie istotne, aby akcjonariusze spółek uczestniczących w podziale byli należycie i w sposób jak najbardziej obiektywny informowani oraz aby ich prawa były odpowiednio chronione;
ochrona praw pracowników w przypadku zbycia przedsiębiorstw, zakładów lub części zakładów jest obecnie regulowana przez dyrektywę 77/187/EWG [9];
wierzyciele, w tym również posiadacze obligacji oraz osoby, którym przysługują inne wierzytelności wobec spółek uczestniczących w podziale muszą być chronieni w taki sposób, aby podział nie naruszał ich interesów;
wymagania ujawniania informacji określone w dyrektywie 68/151/EWG muszą być rozciągnięte na podziały spółek tak, aby osoby trzecie były należycie informowane;
zabezpieczenia przyznane akcjonariuszom i osobom trzecim związane z podziałami muszą być rozszerzone tak aby objęły niektóre praktyki prawne, które w istotnych aspektach są podobne do podziału tak, aby nie można było uchylić się od obowiązku zapewnienia takiej ochrony;
aby zapewnić pewność prawną w zakresie stosunków zarówno między spółkami uczestniczącymi w podziale jak i między nimi a osobami trzecimi oraz między akcjonariuszami należy ograniczyć przypadki, w których może wystąpić nieważność poprzez przyjęcie przepisów umożliwiających sanację, gdzie tylko jest to możliwe oraz przez skrócenie terminu, w którym można wszcząć postępowanie o stwierdzenie nieważności,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
W przypadku gdy Państwa Członkowskie zezwalają spółkom określonym w art. 1 ust. 1 dyrektywy 78/855/EWG i podlegającym ich ustawodawstwu; na dokonywanie czynności podziału przez przejęcie tak jak jest to zdefiniowane w art. 2 niniejszej dyrektywy, to podporządkowują te czynności przepisom zawartym w rozdziale I niniejszej dyrektywy;
2.
W przypadku gdy Państwa Członkowskie zezwalają spółkom określonym w ust. l na dokonywanie czynności podziału przez tworzenie nowych spółek, tak jak jest to zdefiniowane w art. 21; to podporządkowują te czynności przepisom rozdziału II niniejszej dyrektywy.
3. W przypadku gdy Państwa Członkowskie zezwalają spółkom określonym w ust. 1 na dokonywanie czynności w wyniku, których podział przez przejęcie, zdefiniowany w art. 2 ust. 1 jest powiązany z podziałem przez utworzenie jednej lub kilku nowych spółek zdefiniowanych w art. 21 ust. 1; to podporządkowują te czynności przepisom rozdziału I i art. 22.
4.
Artykuł l ust. 2 i 3 dyrektywy 78/855/EWG stosuje się.
ROZDZIAŁ I
Podział przez przejęcie
Artykuł 2
1.
Do celów niniejszej dyrektywy, za "podział przez przejęcie" uznaje się czynność w wyniku której po rozwiązaniu bez przeprowadzenia postępowania likwidacyjnego, spółka przenosi na więcej niż jedną spółkę ogół swych aktywów i pasywów w zamian za przyznanie akcjonariuszom spółki dzielonej akcji spółek otrzymujących wkłady wynikające z podziału (zwane dalej "spółkami przejmującymi") i ewentualnie za dopłatę w gotówce nie przekraczającą 10 % wartości nominalnej akcji przyznanych lub, w przypadku braku wartości nominalnej, ich wartości księgowej.
2.
Artykuł 3 ust. 2 dyrektywy 78/855/EWG stosuje się.
3.
W zakresie, w jakim niniejsza dyrektywa odwołuje się do dyrektywy 78/855/EWG wyrazy "spółki, które się łączą" oznacza "spółki uczestniczące w podziale"; wyrażenie "spółka przejęta" oznacza "spółkę dzieloną", wyrażenie "spółka przejmująca" oznacza "każdą ze spółek przejmujących", zaś wyrażenie "plan połączenia" oznacza "plan podziału".
Artykuł 3
1.
Administrujące lub zarządzające organy spółek uczestniczących w podziale opracowują plan podziału na piśmie.
2.
Plan podziału określa, co najmniej:
a) typ, firmę i siedzibę każdej ze spółek uczestniczących w podziale;
b) stosunek wymiany akcji i wysokość ewentualnych dopłat w gotówce;
c) zasady dotyczące przyznawania akcji spółkom przejmującym;
d) dzień, od którego posiadanie takich akcji uprawnia tych posiadaczy do uczestnictwa w zyskach oraz wszystkie szczególne warunki wpływające na to uprawnienie;
e) dzień, od którego czynności spółki dzielonej są uznawane do celów księgowych jako dokonane na rachunek jednej lub innej spółki przejmującej;
f) prawa przyznane przez spółki przejmujące posiadaczom akcji, którym przypisane są szczególne uprawnienia i posiadaczom papierów wartościowych innych niż akcje lub proponowane w odniesieniu do takich praw środki;
g) wszystkie szczególne korzyści przyznawane biegłym określonym w art. 8 ust. l oraz członkom organów administrujących zarządzających, nadzorujących i kontrolujących spółek uczestniczących w podziale;
h) dokładny opis i rozdział aktywów i pasywów przeznaczonych do przekazania każdej ze spółek przejmujących;
i) rozdział między akcjonariuszy spółki dzielonej akcji spółek przejmujących oraz kryteria na których ten rozdział jest oparty.
3. a) W przypadku gdy przeznaczenie jednego z aktywów spółki nie jest określone przez plan podziału a interpretacja tego planu uniemożliwia podjęcie decyzji o jego przeznaczeniu, składnik ten lub jego wartość jest rozdzielona między wszystkie spółki przejmujące proporcjonalnie do części aktywów netto przyznanych każdej ze spółek w projekcie podziału.
b) W przypadku gdy jedno z pasywów spółki nie jest rozdzielone przez plan podziału i interpretacja tego planu nie przesądza o możliwości rozdziału, każda ze spółek przejmujących jest solidarnie odpowiedzialna z tego tytułu.
Państwa Członkowskie mogą postanowić, że odpowiedzialność solidarna jest ograniczona do aktywów netto przyznanych każdej spółce.
Artykuł 4
Plan podziału musi być ogłoszony w sposób przewidziany przepisami ustawowymi każdego Państwa Członkowskiego zgodnie z art. 3 dyrektywy 68/151/EWG [10] dla każdej spółki uczestniczącej w podziale, co najmniej na miesiąc przed dniem walnego zgromadzenia, które ma zająć stanowisko w kwestii planu podziału.
Artykuł 5
1.
Podział wymaga, co najmniej zgody walnego zgromadzenia każdej ze spółek uczestniczących w podziale.
Artykuł 7 dyrektywy 78/855/EWG stosuje się w odniesieniu do większości wymaganej dla takich decyzji, ich zakresu i potrzeby oddzielnych głosowań.
2.
W przypadku gdy akcje spółek przejmujących są przyznawane akcjonariuszom spółki dzielonej inaczej niż proporcjonalnie do ich uprawnień w kapitale tej spółki; to Państwa Członkowskie mogą postanowić, że akcjonariusze mniejszościowi spółki dzielonej mogą wykonać uprawnienie, aby ich akcje zostały wykupione.
W takim wypadku; są oni uprawnieni do otrzymania świadczenia odpowiadającego wartości ich akcji.
W wypadku sporu dotyczącego takiego świadczenia, powinna być zapewniona możliwość jego ustalenia przez sąd.
Artykuł 6
Przepisy ustawowe Państwa Członkowskiego mogą nie wymagać wyrażenia zgody na podział przez walne zgromadzenie spółki przejmującej, jeżeli następujące warunki zostały spełnione:
a) ogłoszenie przewidziane w art. 4 musi być dokonane dla każdej spółki przejmującej co najmniej na miesiąc przed ustalonym dniem walnego zgromadzenia spółki dzielonej zwołanego w celu zadecydowania w kwestii planu podziału;
b) co najmniej na miesiąc przed datą określoną w lit. a) wszyscy akcjonariusze spółki przejmującej są uprawnieni do przeglądania dokumentów wymienionych w art. 9 ust. l w siedzibie tej spółki;
c) jeden lub wielu akcjonariuszy każdej spółki przejmującej posiadających akcje, które reprezentują minimalny procent kapitału subskrybowanego muszą być uprawnieni do żądania żeby walne zgromadzenie spółki przejmującej było zwołane w celu podjęcia decyzji czy zatwierdzić podział.
Ten minimalny procent nie może być ustalony na poziomie wyższym niż 5 %.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą ustanowić, że akcje bez prawa głosu są wyłączone z obliczenia tego procentu.
Artykuł 7
1.
Organy administrujące lub zarządzające każdej ze spółek uczestniczących w podziale sporządzają szczegółowe pisemne sprawozdanie uzasadniające plan podziału, jego podstawy prawne i ekonomiczne a zwłaszcza stosunek wymiany akcji oraz kryteria ich podziału.
2.
Sprawozdanie wskazuje ponadto szczególne trudności związane z wyceną, jeżeli takie powstały.
Informuje on również o sporządzeniu sprawozdania o wkładach innych niż gotówkowe określonych w art. 27 ust. 2 dyrektywy 77/91/EWG [11] dla spółek przejmujących, i o rejestrze, w którym sprawozdanie musi być złożone.
3.
Organy zarządzające lub administrujące spółki dzielonej muszą informować walne zgromadzenie tej spółki oraz organy zarządzające lub administrujące spółek przejmujących tak, aby mogły one poinformować walne zgromadzenia swych spółek o wszelkich istotnych zmianach w zakresie aktywów i pasywów, które nastąpiły pomiędzy dniem sporządzenia planu podziału a datą walnego zgromadzenia spółki dzielonej, które ma zadecydować w kwestii planu podziału.
Artykuł 8
1.
Jeden lub kilku biegłych, działających w imieniu każdej ze spółek uczestniczących w podziale, ale od nich niezależnych, wyznaczonych lub zaaprobowanych przez sąd lub organ administracyjny, bada plan podziału i sporządza na piśmie sprawozdanie dla akcjonariuszy.
Jednakże przepisy ustawowe Państwa Członkowskiego mogą przewidywać wyznaczenie jednego lub kilku biegłych dla wszystkich spółek uczestniczących w podziale, jeżeli takie wyznaczenie jest dokonywane przez sąd lub organy administracyjne na wspólny wniosek tych spółek.
Takimi biegłymi mogą być, zależnie od przepisów ustawowych każdego Państwa Członkowskiego, osoby fizyczne albo prawne, w tym spółki lub przedsiębiorstwa.
2.
Artykuł 10 ust. 2 i 3 dyrektywy 78/855/EWG stosuje się.
3.
Państwa Członkowskie mogą ustanowić, że sprawozdanie o wkładach innych niż gotówkowe, określone w art. 27 ust. 2 dyrektywy 77/91/EWG i sprawozdanie dotyczące planu podziału, sporządzone zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu są sporządzone przez tego samego lub tych samych biegłych.
Artykuł 9
1.
Co najmniej na miesiąc przed datą walnego zgromadzenia, które ma zadecydować w kwestii planu podziału, wszyscy akcjonariusze są uprawnieni do przeglądania w siedzibie spółki co najmniej następujących dokumentów:
a) planu podziału;
b) rocznych sprawozdań finansowych oraz rocznych sprawozdań spółek uczestniczących w podziale za trzy ostatnie lata obrotowe;
c) sprawozdania księgowego sporządzonym na dzień nie wcześniejszy niż pierwszy dzień trzeciego miesiąca poprzedzającego datę planu podziału, jeżeli ostatnie roczne sprawozdania finansowe dotyczą roku obrotowego, którego koniec przypadł na więcej niż 6 miesięcy przed tą datą;
d) sprawozdania organów administrujących lub zarządzających spółek uczestniczących w podziale, przewidzianym w art. 7 ust. l;
e) sprawozdań, przewidzianych w art. 8.
2.
Sprawozdanie księgowe, przewidziane w ust. l lit. c) sporządzane jest przy wykorzystaniu tych samych metod i w takim samym układzie jak ostatni bilans roczny.
Jednakże przepisy ustawowe Państwa Członkowskiego mogą przewidywać, że:
a) nie jest niezbędne dokonanie nowej inwentaryzacji z natury;
b) wyceny wykazane w ostatnim bilansie są zmieniane tylko wtedy, kiedy jest to konieczne dla odzwierciedlenia zmian w zapisach księgowych, jednak będą brane pod uwagę:
- tymczasowe odpisy amortyzacyjne i rezerwy,
- istotne zmiany w bieżącej wartości niewykazane w księgach.
3.
Każdy akcjonariusz jest uprawniony do otrzymania, na własne żądanie i bezpłatnie, odpisów części lub całości dokumentów, określonych w ust. l.
Artykuł 10
Państwa Członkowskie mogą zezwolić, na niestosowanie art. 7 i art. 8 ust. l i 2 i art. 9 ust. l lit. c), d), i e), w sytuacji, gdy wszyscy akcjonariusze i osoby posiadające inne papiery wartościowe, z którymi związane jest prawo głosu w spółkach uczestniczących w podziale się na to zgodzą.
Artykuł 11
Ochrona praw pracowników w każdej ze spółek uczestniczących w podziale jest uregulowana zgodnie z dyrektywą 77/187/EWG [12].
Artykuł 12
1.
Przepisy ustawowe Państw Członkowskich muszą przewidywać odpowiedni system ochrony interesów wierzycieli spółek uczestniczących w podziale, których roszczenia zostały zgłoszone przed ogłoszeniem planu podziału i które nie stały się jeszcze wymagalne w momencie ogłoszenia.
2.
W tym celu, przepisy ustawowe Państw Członkowskich przewidują, co najmniej, że wierzyciele ci są uprawnieni do uzyskania odpowiednich zabezpieczeń, w przypadku gdy sytuacja finansowa spółki dzielonej i spółki na którą to zobowiązanie będzie przeniesione zgodnie z planem podziału czyni tę ochronę niezbędną i o ile wierzyciele nie uzyskali wcześniej takich zabezpieczeń.
3.
W zakresie, w jakim wierzyciel spółki, na którą zostało przeniesione zobowiązanie zgodnie z planem podziału nie został zaspokojony, spółki przejmujące są solidarnie odpowiedzialne z tytułu tego zobowiązania.
Państwa Członkowskie mogą ograniczyć tę odpowiedzialność do aktywów netto przyznawanych każdej ze spółek innych od tej, na którą zostało przeniesione zobowiązanie.
Jednakże nie muszą stosować niniejszego ustępu, w przypadku gdy czynność podziału jest poddana kontroli sądowej zgodnie z art. 23 i o ile większość wierzycieli, reprezentujących trzy czwarte wartości wierzytelności lub którejkolwiek z kategorii wierzytelności spółki dzielonej zgodziło się na uchylenie odpowiedzialności solidarnej na zgromadzeniu zwołanym zgodnie z art. 23 ust. 1 lit. c).
4.
Artykuł 13 ust. 3 dyrektywy 78/855/EWG stosuje się.
5.
Nie naruszając zasad regulujących wspólne korzystanie z praw, ust. 1–4 stosuje się do posiadaczy obligacji spółek uczestniczących w podziale, z wyjątkiem przypadków, gdy podział został zatwierdzony przez walne zgromadzenie posiadaczy obligacji, o ile takie zgromadzenie jest przewidywane przez krajowe przepisy ustawowe lub zostało zatwierdzone indywidualnie przez posiadaczy obligacji.
6.
Państwa Członkowskie mogą ustanowić, że spółki przejmujące są solidarnie odpowiedzialne ze zobowiązania spółki dzielonej.
W takim wypadku, nie muszą stosować powyższych ustępów.
7.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie łączy system ochrony wierzycieli przewidziany w ust. 1–5 z odpowiedzialnością solidarną spółek przejmujących, określoną w ust. 6, to może ograniczyć tę odpowiedzialność do aktywów netto przyznanych każdej z tych spółek.
Artykuł 13
1. Posiadacze papierów wartościowych innych niż akcje, z którymi są związane szczególne prawa, muszą uzyskać w spółkach przejmujących, wobec których można się powoływać na te papiery zgodnie z planem podziału, prawa co najmniej równoważne z tymi, z jakich korzystali w spółce dzielonej chyba że zmiana tych praw została zatwierdzona przez zgromadzenie posiadaczy takich papierów wartościowych, o ile takie zgromadzenie jest przewidziane przez krajowe przepisy ustawowe, albo została zatwierdzona indywidualnie przez posiadaczy takich papierów wartościowych albo też posiadacze ci są uprawnieni do żądania odkupienia ich papierów wartościowych.
Artykuł 14
W przypadku gdy przepisy ustawowe Państwa Członkowskiego nie przewidują sądowej albo administracyjnej kontroli legalności podziału albo taka kontrola nie obejmuje wszystkich czynności prawnych niezbędnych do przeprowadzenia podziału, stosuje się art. 16 dyrektywy 78/855/EWG.
Artykuł 15
Przepisy ustawowe Państw Członkowskich określą dzień, od którego podział stanie się skuteczny.
Artykuł 16
1.
Podział musi być ogłoszony w sposób przewidziany przepisami ustawowymi każdego z Państw Członkowskich zgodnie z art. 3 dyrektywy 68/151/EWG w odniesieniu do każdej ze spółek uczestniczących w podziale.
2.
Każda spółka przejmująca może sama dopełnić formalności związanych z ogłoszeniami dotyczącymi spółki dzielonej.
Artykuł 17
1.
Podział powoduje następujące ipso jure i równocześnie:
a) przejście na spółki przejmujące wszystkich aktywów i pasywów spółki dzielonej, tak w odniesieniu do spółki dzielonej i spółek przejmujących, jak i wobec osób trzecich; takie przejście staje się skuteczne w odniesieniu do aktywów i pasywów dzielonych zgodnie z rozdziałem przewidzianym w plan podziału lub w art. 3 ust. 3;
b) akcjonariusze spółki dzielonej stają się akcjonariuszami spółki lub spółek przejmujących zgodnie z rozdziałem przewidywanym w projekcie podziału;
c) spółka dzielona przestaje istnieć.
2.
Żadna akcja w spółce przejmującej nie może być przyznana w zamian za akcje spółki dzielonej będące w posiadaniu:
a) bądź samej spółki przejmującej bądź osoby działającej we własnym imieniu, ale na rachunek tej spółki;
b) bądź samej spółki dzielonej bądź osoby działającej we własnym imieniu, ale na rachunek tej spółki.
3.
Powyższe przepisy nie naruszają przepisów ustawowych Państw Członkowskich, które nakładają wymóg dopełnienia szczególnych formalności dla przeniesienia niektórych aktywów, praw i obowiązków przez spółkę dzieloną tak, aby to przeniesienie było skuteczne wobec osób trzecich.
Spółka lub spółki przejmujące, na które te aktywa, prawa lub obowiązki są przenoszone zgodnie z planem podziału albo zgodnie z art. 3 ust. 3 mogą same dopełnić tych formalności, jednakże przepisy ustawowe Państw Członkowskich mogą zezwalać spółce dzielonej na dopełnienie tych formalności w oznaczonym okresie, który nie może poza wypadkami wyjątkowymi przekraczać 6 miesięcy od dnia, w którym podział staje się skuteczny.
Artykuł 18
Przepisy ustawowe Państw Członkowskich powinny określić, co najmniej zasady regulujące odpowiedzialność cywilną członków organów administracyjnych lub zarządzających spółki dzielonej wobec akcjonariuszy tej spółki, jeżeli członkom tych organów można postawić zarzut wadliwego przygotowania i przeprowadzenia podziału. Przepisy ustawowe powinny również uregulować odpowiedzialność cywilną biegłych, którym powierzono przygotowanie dla tej spółki sprawozdania przewidzianego w art. 8 z tytułu naruszeń prawa popełnionych przez nich przy wykonywaniu ich zadań.
Artykuł 19
1.
Przepisy ustawowe Państw Członkowskich mogą określić zasady dotyczące nieważności podziału jedynie przy zachowaniu następujących warunków:
a) nieważność musi być orzeczona przez sąd;
b) nieważność podziału, który stał się skuteczny w rozumieniu art. 15 może być orzeczona jedynie, gdy nie przeprowadzono uprzedniej sadowej lub administracyjnej kontroli legalności lub podział nie został dokonany i udokumentowany w przypisanej formie prawnej lub jeżeli zostało ustalone, że uchwała walnego zgromadzenia jest nieważna lub może być unieważniona na mocy prawa krajowego;
c) postępowanie o unieważnienie nie może być wszczęte po upływie sześciu miesięcy od dnia, w którym podział stał się skuteczny wobec podmiotu, który powołuje się na nieważność lub jeżeli wady zostały usunięte;
d) możliwość przypadku gdy istnieje możliwość usunięcia wady, która sprawia, że podział może podlegać unieważnieniu, właściwy sąd przyzna zainteresowanym spółkom termin na jego usunięcie;
e) orzeczenie o nieważności podziału powinno być ogłoszone w sposób określony przepisami ustawowymi każdego Państwa Członkowskiego zgodnie z art. 3 dyrektywy 68/151/EWG;
f) sprzeciw osoby trzeciej, w przypadku gdy dopuszczają go przepisy ustawowe Państwa Członkowskiego, jest możliwy jedynie przed upływem 6 miesięcy od dnia ogłoszenia orzeczenia w sposób określony przez dyrektywę 68/151/EWG;
g) orzeczenie stwierdzające nieważność podziału nie wpływa samo przez się na ważność zobowiązań zawartych na rzecz lub obciążających spółki przejmujące, które powstały przed ogłoszeniem orzeczenia a później od dnia, określonego w art. 15;
h) każda ze spółek przejmujących odpowiada z tytułu zobowiązań ją obciążających a powstałych po dniu, w którym stał się skuteczny i przed dniem, w którym orzeczenie ustalające nieważność podziału zostało ogłoszone.
Spółka dzielona odpowiada również za te zobowiązania, Państwa Członkowskich mogą ustanowić, że ta odpowiedzialność jest ograniczona do aktywów netto przyznanych spółce przejmującej, na której rzecz powstały te zobowiązania.
2.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 lit. a), przepisy ustawowe Państwa Członkowskiego mogą również przewidywać orzeczenie nieważności podziału przez organ administracyjny, jeżeli od takiej decyzji przysługuje prawo odwołania do sądu.
Litery b), d)–h) stosuje się przez analogię do postępowania przed organem administracyjnym.
Takie postępowanie o unieważnienie nie może być wszczęte po upływie 6 miesięcy od dnia, określonego w art. 15.
3.
Powyższe przepisy nie naruszają przepisów ustawowych Państw Członkowskich dotyczących nieważności podziału orzeczonej w następstwie kontroli legalności.
Artykuł 20
Jeżeli spółki przejmujące posiadają wszystkie akcje spółki dzielonej i jej inne papiery wartościowe przyznające prawo głosu na walnym zgromadzeniu, to Państwa Członkowskie mogą, nie naruszając art. 6, nie muszą wymagać zatwierdzenia podziału przez walne zgromadzenie spółki dzielonej, gdy spełnione są przynajmniej następujące warunki:
a) każda ze spółek uczestniczących w podziale musi dokonać ogłoszenia, przewidzianego w art. 4 przynajmniej na miesiąc przed dniem gdy podział staje się skuteczny;
b) przynajmniej na miesiąc przed dniem gdy podział staje się skuteczny wszyscy akcjonariusze spółek uczestniczących w podziale muszą mieć prawo przeglądania dokumentów określonych w art. 9 ust. 1 w siedzibie swojej spółki. Artykuł 9 ust. 2 i 3 stosuje się również;
c) jeden lub wielu akcjonariuszy spółki dzielonej posiadających akcje, które reprezentują minimalny procent kapitału subskrybowanego muszą mieć prawo żądania zwołania walnego zgromadzenia spółki dzielonej w celu podjęcia decyzji czy zatwierdzić podział.
Ten minimalny procent kapitału subskrybowanego nie może być ustalony na poziomie wyższym niż 5 %.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą ustanowić, że akcje bez prawa głosu są wyłączone z obliczenia tego procentu;
d) na wypadek nie zwołania walnego zgromadzenia spółki dzielonej, w celu wyrażenia zgody na podział, informacja, przewidziana w art. 7 ust. 3 dotyczy każdej istotnej zmiany aktywów lub pasywów, następującej po dniu sporządzenia planu podziału.
ROZDZIAŁ II
Podział przez tworzenie nowych spółek
Artykuł 21
1.
Do celów niniejszej dyrektywy za "podział przez tworzenie nowych spółek" uznaje się czynność, w wyniku której po rozwiązaniu bez przeprowadzenia postępowania likwidacyjnego, spółka przenosi na kilka nowoutworzonych spółek całości jej aktywów i pasywów w zamian za przyznanie akcjonariuszom spółki dzielonej akcji spółek przejmujących i ewentualnie za dopłatę w gotówce nie przekraczającą 10 % wartości nominalnej akcji przyznanych lub, w przypadku braku wartości nominalnej, ich wartości księgowej.
2.
Artykuł 4 ust. 2 dyrektywy 78/855/EWG stosuje się.
Artykuł 22
1.
Do podziału przez tworzenie nowych spółek stosuje się art. 3–5, 7, 8 ust. 1 i 2 oraz art. 9–19 niniejszej dyrektywy, nie naruszając art. 11 i 12 dyrektywy 68/151/EWG.
Do celów stosowania tych przepisów, wyrażenie "spółki uczestniczące w podziale" oznacza spółkę dzieloną a wyrażenie "spółki przejmujące" oznacza każdą z nowo utworzonych spółek.
2.
W uzupełnieniu do informacji określonych w art. 3 ust. 2 plan podziału zawiera typ, firmę i siedzibę każdej z nowo utworzonych spółek.
3.
Plan podziału i, jeżeli są zawarte w oddzielnych dokumentach, akt założycielski lub projekt aktu założycielskiego oraz statut lub projekt statutu każdej z nowo utworzonych spółek wymagają zgody walnego zgromadzenia spółki dzielonej.
4.
Państwa Członkowskie mogą ustanowić, że sprawozdanie dotyczące wkładów innych niż gotówkowe, określone w art. 10 dyrektywy 77/91/EWG; oraz sprawozdanie dotyczące planu podziału, określone w art. 8 ust. l niniejszej dyrektywy są sporządzone przez tego samego lub tych samych biegłych.
5.
Państwa Członkowskie mogą ustanowić, że ani art. 8 ani art. 9 nie stosuje się w odniesieniu do sprawozdania biegłego, o ile akcje każdej z nowo utworzonych spółek są przyznane akcjonariuszom spółki dzielonej proporcjonalnie do ich praw w kapitale tej spółki.
ROZDZIAŁ III
Podział pod kontrolą sądową
Artykuł 23
1.
Państwa Członkowskie mogą stosować ust. 2, w przypadku gdy czynności dotyczące podziału są podporządkowane kontroli sądu, mającego kompetencje do:
a) zwołania walnego zgromadzenia akcjonariuszy spółki dzielonej w sprawie podjęcia decyzji odnośnie do podziału;
b) zapewnienia, aby akcjonariusze każdej ze spółek uczestniczących w podziale, otrzymali lub mogli mieć dostęp przynajmniej do dokumentów, określonych w art. 9 w czasie umożliwiającym im ich zbadanie przed datą walnego zgromadzenia ich spółki zwołanego w celu podjęcia decyzji odnośnie do podziału. W przypadku gdy Państwo Członkowskie skorzysta z możliwości przewidzianej w art. 6, to okres ten musi być wystarczająco długi, aby akcjonariusze spółki przejmującej byli w stanie wykonać prawa przyznane im przez niniejszy artykuł;
c) zwołania zgromadzenia wierzycieli każdej ze spółek uczestniczących w podziale w sprawie podjęcia decyzji odnośnie do podziału;
d) zapewnić, aby wierzyciele każdej ze spółek uczestniczących w podziale, otrzymali lub przynajmniej mogli zapoznać się z planem podziału w czasie umożliwiającym im jego zbadanie przed datą określoną w lit. b);
e) zatwierdzić plan podziału.
2.
W przypadku gdy sąd stwierdza, że warunki określone w ust. 1 lit. b) i d) są spełnione i że żadna szkoda nie może być wyrządzona akcjonariuszom i wierzycielom, może zwolnić spółki uczestniczące w podziale ze stosowania:
a) art. 4 pod warunkiem że odpowiedni system ochrony interesów wierzycieli, określonych w art. 12 ust. 1 obejmuje wszystkie wierzytelności niezależnie od dnia ich powstania;
b) warunków określonych w art. 6 lit. a) i b), w przypadku gdy Państwo Członkowskie skorzystało z możliwości przewidywanej w art. 6;
c) art. 9 w zakresie dotyczącym terminów i sposobów, ustalonych dla przejrzenia dokumentów tam określonych.
ROZDZIAŁ IV
Inne czynności traktowane jak podział
Artykuł 24
Jeżeli, w przypadku jednej z czynności określonych w art. 1, przepisy ustawowe Państwa Członkowskiego zezwalają, aby dopłaty w gotówce przekroczyły wysokość 10 %, rozdziały I–III stosuje się.
Artykuł 25
W przypadku gdy przepisy ustawowe Państwa Członkowskiego zezwalają na jedną z czynności określonych w art. 1, w której spółka dzielona nie przestaje istnieć, rozdziały I, II i III stosuje się, z wyjątkiem art. 17 ust. 1 lit. c).
ROZDZIAŁ V
Przepisy końcowe
Artykuł 26
1.
Przed dniem 1 stycznia 1986 r. Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy, gdy w tym dniu zezwalają one na czynności, do których stosuje niniejsza dyrektywa ma zastosowanie.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie, po dacie przewidzianej w ust. 1, zezwoli na czynności podziału, wprowadzi w życie przepisy, wskazane w tym ustępie w dniu, w którym zezwoli na te czynności.
Powiadomi o tym niezwłocznie Komisję.
3.
Jednakże pięcioletni okres od wejścia w życie przepisów, określonych w ust. 1, może być przewidziany na zastosowanie tych postanowień w odniesieniu do niezarejestrowanych spółek w Zjednoczonym Królestwie i Irlandii.
4.
Państwa Członkowskie nie muszą stosować art. 12 i 13 w odniesieniu do posiadaczy obligacji zamiennych na akcje i innych papierów wartościowych zamiennych na akcje, jeżeli w momencie wejścia w życie przepisów określonych w ust. 1 i 2, warunki emisji ustaliły wcześniej sytuację tych posiadaczy na wypadek podziału.
5.
Państwa Członkowskie nie muszą stosować niniejszej dyrektywy do podziałów lub do czynności traktowanych jak podział, w odniesieniu, do których czynności lub formalności wymagane przez prawo krajowe dla ich przygotowania lub przeprowadzenia zostały spełnione w chwili wejścia w życie przepisów, określonych w ust. 1 lub 2.
Artykuł 27
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 21 grudnia 1982 r.
zmieniającadyrektywy 64/432/EWG i 72/461/EWG w zakresie niektórych środków odnoszących się do pryszczycy i choroby pęcherzykowej świń
(82/893/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 64/432/EWG [3], ostatnio zmieniona dyrektywą 82/61/EWG [4], ustanawia warunki zdrowotne, jakie mają być spełnione przez bydło żywe i trzodę chlewną przeznaczone do handlu wewnątrzwspólnotowego;
z uwagi na rozwój pryszczycy i choroby pęcherzykowej świń we Wspólnocie, środki wspólnotowe przewidziane w art. 4a i 4b dyrektywy 64/432/EWG powinny zostać utrzymane przez dodatkowy okres; ponadto, jeżeli pryszczyca wystąpi sporadycznie na ograniczonej części terytorium Państwa Członkowskiego, musi zostać zachowane prawo do zastosowania wymienionych przepisów, jeżeli choroba jest zwalczana;
dyrektywa 72/461/EWG [5], ostatnio zmieniona dyrektywą 81/476/EWG [6], ustanawia warunki zdrowotne, jakie mają być spełnione przez zwierzęta, których mięso przeznaczone jest do handlu wewnątrzwspólnotowego;
uwzględniając tendencje dotyczące pryszczycy we Wspólnocie, środki wspólnotowe przewidziane w art. 13 dyrektywy 72/461/EWG powinny zostać utrzymane,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 64/432/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1. w art. 4a akapit pierwszy, datę "dnia 31 grudnia 1982 r." zastępuje się datą "dnia 31 grudnia 1983 r.";
2. w art. 4b:
a) w akapicie pierwszym i drugim, datę "dnia 31 grudnia 1982 r." zastępuje się datą "dnia 31 grudnia 1983 r.";
b) dodaje się akapit w brzmieniu:
"Niniejszy artykuł stosuje się wciąż do:
i) Państw Członkowskich określonych w części wprowadzającej akapitu pierwszego, jeżeli pryszczyca wystąpiła na ograniczonej części ich terytorium i została zwalczona,
ii) Państw Członkowskich określonych w pkt A i B akapit pierwszy, jeżeli pryszczyca wystąpiła na ograniczonej części ich terytorium i została zwalczona."
Artykuł 2
W art. 13 dyrektywy 72/461/EWG, datę "dnia 31 grudnia 1982 r." zastępuje się datą "dnia 31 grudnia 1983 r.".
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie, przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 stycznia 1983 r.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 21 grudnia 1982 r.
w sprawie zgłaszania chorób zwierząt we Wspólnocie
(82/894/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Zgromadzenia [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: Wspólnota uchwaliła rozporządzenia dotyczące wymagań zdrowotnych dotyczących handlu wewnątrzwspólnotowego bydłem i trzodą chlewną, świeżym mięsem, świeżym mięsem drobiowym i produktami mięsnymi;
pojawienie się lub obecność niektórych zakaźnych chorób zwierząt stanowi ryzyko dla inwentarza wspólnotowego, zwłaszcza ze względu na ich rozprzestrzenianie się w wyniku handlu wewnątrzwspólnotowego; szybkie i dokładne informacje są istotne w przypadku zastosowania różnych środków ochronnych przewidzianych w rozporządzeniach wspólnotowych;
każde Państwo Członkowskie ma zgłaszać każdemu innemu Państwu Członkowskiemu i Komisji ogniska i zanik niektórych chorób zwierząt na swoim terytorium, zgodnie z art. 9 dyrektywy Rady 64/432/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną [3], ostatnio zmienionej dyrektywą Rady 80/1274/EWG [4]; art. 11 dyrektywy Rady 71/118/EWG z dnia 15 lutego 1971 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel świeżym mięsem drobiowym [5], ostatnio zmienionej dyrektywą Rady 80/216/EWG [6]; art. 7 dyrektywy Rady 72/461/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy świeżym mięsem [7], ostatnio zmienionej dyrektywą Rady 80/1099/EWG [8] oraz art. 7 dyrektywy Rady 80/215/EWG z dnia 22 stycznia 1980 r. w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy produktami mięsnymi [9], ostatnio zmienionej dyrektywą Rady 80/1100/EWG [10];
należy określić metodę zgłaszania chorób oraz choroby, które mają być zgłaszane; w szczególności powinien mieć miejsce okresowy przegląd sytuacji w każdym Państwie Członkowskim;
w świetle nabytego doświadczenia w wyniku wspomnianego zgłaszania dostosowanie do wymagań technicznych będzie zgodne z procedurą ustanawiającą ścisłą współpracę między Państwami Członkowskimi a Komisją,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa dotyczy zgłaszania:
- ognisk którejkolwiek choroby wymienionej w załączniku I,
- zniesienia — po zwalczeniu ostatniego ogniska choroby — ograniczeń wprowadzonych wskutek wystąpienia ogniska którejkolwiek choroby wymienionej w załączniku I.
2.
Niniejszą dyrektywę stosuje się bez uszczerbku dla szczególnych przepisów dotyczących informacji w zakresie harmonizacji środków zwalczania i/lub profilaktyki chorób zwierząt.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "gospodarstwo" oznacza zakład (rolniczy lub inny) położony na terytorium Państwa Członkowskiego, w którym zwierzęta są hodowane lub trzymane;
b) "przypadek zachorowania" oznacza urzędowe potwierdzenie, u zwierzęcia lub w tuszy, którejkolwiek choroby wymienionej w załączniku I;
c) "ognisko" oznacza gospodarstwo lub miejsce położone na terytorium Wspólnoty, w którym gromadzone są zwierzęta i w którym urzędowo potwierdzono jeden lub więcej przypadków zachorowania;
d) "ognisko pierwotne" oznacza ognisko niepowiązane epizootiologicznie z poprzednim ogniskiem w tym samym regionie Państwa Członkowskiego, zgodnie z definicją w art. 2 dyrektywy 64/432/EWG, lub pierwsze ognisko w innym regionie tego samego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 3
1.
Każde Państwo Członkowskie zgłasza bezpośrednio Komisji i pozostałym Państwom Członkowskim w ciągu 24 godzin:
- ognisko pierwotne którejkolwiek choroby wymienionej w załączniku. I, która została potwierdzona na jego terytorium,
- zniesienie — po zwalczeniu ostatniego ogniska choroby — ograniczeń wprowadzonych na jego terytorium wskutek wystąpienia ogniska którejkolwiek choroby wymienionej w załączniku I.
2.
Zgłoszenia określone w ust. 1 zawierają informacje opisane w załączniku II i są przekazywane teleksem.
3.
W przypadku klasycznego pomoru świń za wystarczającą uznaje się informację dostarczoną zgodnie z dyrektywą Rady 80/217/EWG z dnia 22 stycznia 1980 r. wprowadzającą wspólnotowe środki zwalczania klasycznego pomoru świń [11], ostatnio zmienioną dyrektywą 80/1274/EWG [12].
Artykuł 4
1.
Bez uszczerbku dla przepisów określonych w art. 1 ust. 2, każde Państwo Członkowskie zgłasza bezpośrednio Komisji, przynajmniej pierwszego roboczego dnia każdego tygodnia, wtórne ogniska którejkolwiek choroby wymienionej w załączniku I, które zostały potwierdzone na jego terytorium.
Wspomniane zgłoszenie obejmuje tydzień kończący się o północy w niedzielę poprzedzającą to zgłoszenie.
Komisja sporządza zestawienia różnych informacji, które przekazuje do głównej siedziby władz weterynaryjnych w każdym Państwie Członkowskim.
2.
Nieotrzymanie informacji przez Komisję zostaje uznane za równoznaczne z brakiem wystąpienia wtórnych ognisk w okresie określonym w ust. 1 akapit drugi.
3.
Zgłoszenie określone w ust. 1 zawiera informacje opisane w załączniku II i jest przekazywane teleksem.
Artykuł 5
1.
Skodyfikowaną formę, w której mają być przekazywane informacje znajdujące się w załączniku II ustanawia się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 6, przed datą wykonania niniejszej dyrektywy.
2.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 6 może zostać podjęta decyzja o:
- uzupełnieniu lub zmianie załączników,
- tymczasowej zmianie, bez względu na przepisy art. 4, zakresu, przedmiotu i częstotliwości zgłaszanych informacji, w zależności od danej choroby i jej szczególnego rozwoju epizootiologicznego.
Artykuł 6
1.
W przypadku gdy procedura ustanowiona w niniejszym artykule ma być stosowana, sprawa bezzwłocznie zostaje skierowana przez przewodniczącego z jego własnej inicjatywy lub na żądanie Państwa Członkowskiego do Stałego Komitetowi Weterynaryjnego (dalej zwanego "Komitetem"), ustanowionemu decyzją Rady z dnia 15 października 1968 r.
2.
Głosy Państw Członkowskich w Komitecie są ważone w sposób określony w art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
Przedstawiciel Komisji przedstawia projekt środków, które mają zostać przyjęte.
Komitet wydaje swoją opinię w sprawie tych środków w terminie ustalonym przez przewodniczącego w zależności od pilności kwestii przedstawionych do zbadania.
Opinie wydawane są większością 45 głosów.
4.
Komisja przyjmuje środki i niezwłocznie je stosuje, jeżeli są zgodne z opinią Komitetu.
W przypadku gdy przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja niezwłocznie przedstawia Radzie wniosek w sprawie środków, jakie powinny zostać przyjęte.
Rada przyjmuje środki kwalifikowaną większością głosów.
Jeżeli Rada nie przyjęła żadnych środków w terminie trzech miesięcy od dnia, w którym sprawa została jej przedstawiona, Komisja przyjmuje proponowane środki i stosuje je w trybie natychmiastowym, chyba że Rada głosowała przeciwko wspomnianym środkom zwykłą większością.
Artykuł 7
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie, najpóźniej do dnia 1 stycznia 1984 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy. Niezwłocznie poinformują o tym Komisję.
Artykuł 8
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 15 grudnia 1982 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 79/622/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu w kołowych ciągnikach rolniczych lub leśnych (próba statyczna)
(82/953/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 74/150/EWG z dnia 4 marca 1974 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu kołowych ciągników rolniczych lub leśnych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 79/694/EWG [2] oraz Aktem Przystąpienia Grecji, w szczególności jej art. 11, a także mając na uwadze, co następuje:
w efekcie zdobytego na tym polu doświadczenia oraz aktualnego stanu rzeczy obecnie możliwe jest uczynienie niektórych przepisów dyrektywy Rady 79/622/EWG [3] pełniejszymi i przybliżenie ich do rzeczywistych warunków testowania;
przepisy niniejszej dyrektywy nie powinny uchybiać przepisom dyrektywy Rady 77/536/EWG z dnia 28 czerwca 1977 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu w kołowych ciągnikach rolniczych lub leśnych [4]; w związku z tym, dopóki funkcjonują konstrukcje zabezpieczające przy przewróceniu, pochodzące z tego okresu, niezbędne jest, aby ciągniki mogły być wyposażone zarówno w konstrukcje zgodne z dyrektywą 77/536/EWG, jak i w konstrukcje zgodne z niniejszą dyrektywą;
przepisy niniejszej dyrektywy zgodne są z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw w Sprawie Usuwania Barier Technicznych w Handlu w Sektorze Ciągników Stosowanych w Rolnictwie i Leśnictwie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załącznikach II, III i IV do dyrektywy 79/622/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Z mocą od dnia 1 października 1983 r. żadne Państwo Członkowskie nie może:
- odmówić przyznania homologacji typu EWG, wydania dokumentów określonych w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 74/150/EWG lub odmówić przyznania krajowej homologacji typu, w odniesieniu do rodzaju ciągnika, lub
- zabronić dopuszczenia do użytku ciągników,
jeżeli konstrukcja zabezpieczająca przy przewróceniu dla tego rodzaju ciągnika lub w tych ciągnikach spełnia przepisy niniejszej dyrektywy.
2.
Z mocą od dnia 1 października 1984 r. Państwa Członkowskie:
- nie mogą wydawać dokumentu określonego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 74/150/EWG, w odniesieniu do rodzaju ciągnika, w którym konstrukcja zabezpieczająca przy przewróceniu nie spełnia przepisów niniejszej dyrektywy,
- mogą odmówić przyznania homologacji typu, w odniesieniu do rodzaju ciągnika, w którym konstrukcja zabezpieczająca przy przewróceniu nie spełnia przepisów niniejszej dyrektywy.
3.
Z mocą od dnia 1 października 1985 r. Państwa Członkowskie mogą zabronić dopuszczania do użytku ciągników, w których konstrukcja zabezpieczająca przy przewróceniu nie spełnia przepisów niniejszej dyrektywy.
4.
Przepisy ust. 1–3 nie naruszają przepisów dyrektywy 77/536/EWG.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 30 września 1983 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 32/82
z dnia 7 stycznia 1982 r.
ustanawiające warunki przyznawania specjalnych refundacji eksportowych w sektorze wołowiny i cielęciny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], zmienione Aktem Przystąpienia Grecji, w szczególności jego art. 18 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (EWG) nr 885/68 [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 427/77 [3], określa ogólne zasady przyznawania refundacji eksportowych oraz kryteria ustalania ich wysokości;
ze względu na sytuację rynkową we Wspólnocie oraz zasięg sprzedaży niektórych produktów w sektorze wołowiny i cielęciny, które mogą być obecnie przedmiotem zakupów interwencyjnych, należy określić warunki przyznawania specjalnych refundacji eksportowych dla tych produktów, jeśli są one przeznaczone do niektórych krajów nieczłonkowskich w celu redukcji zakupów interwencyjnych;
Komitet Zarządzający ds. Wołowiny i Cielęciny nie przedłożył opinii w czasie wskazanym przez swojego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Produkty spełniające specjalne warunki określone w niniejszym rozporządzeniu podlegają specjalnym refundacjom eksportowym.
2.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do mięsa świeżego lub mrożonego, w formie tusz, półtusz, kompensowanych ćwierci, ćwierci przednich i ćwierci tylnych eksportowanych do niektórych krajów nieczłonkowskich.
Artykuł 2
1.
Aby otrzymać specjalną refundację eksportową, należy przedstawić dowód, że wywiezione produkty pochodzą z dorosłego bydła męskiego.
2.
Dowód taki dostarczany jest w formie zaświadczenia, którego wzór przedstawiony jest w Załączniku, wydawanego, na wniosek zainteresowanej strony, przez agencję interwencyjną lub inny organ władzy wyznaczony w tym celu przez Państwo Członkowskie, w którym zwierzęta były bite i w którym wypełniono eksportowe formalności celne.
Zaświadczenie jest okazywane władzom celnym podczas dopełniania eksportowych formalności celnych.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie określają warunki kontroli produktów oraz wydania zaświadczenia, o którym mowa w art. 2.
Warunki te mogą obejmować wskazanie ilości minimalnej.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, że nie doszło do zamiany produktów w czasie od kontroli produktów do opuszczenia przez nie geograficznego obszaru Wspólnoty lub ich dostarczenia do punktów docelowych, o których mowa w artykule 5rozporządzenia (EWG) nr 2730/79.
[4] Środki te obejmują identyfikację każdego produktu za pomocą nieusuwalnego znaku lub indywidualnej pieczęci na każdej ćwierci.
Ubój i identyfikacja odbywa się w rzeźni wskazanej przez zainteresowaną stronę we wniosku, o którym mowa w art. 2 ust. 2.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję, nie później niż dnia 20 stycznia 1982 r., o środkach przewidzianych w celu realizacji tego rozporządzenia.
Komisja komunikuje Państwom Członkowskim swoje ewentualne uwagi przed dniem 20 lutego 1982 r.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 52/82
z dnia 11 stycznia 1982 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2182/77 ustanawiające szczegółowe zasady sprzedaży mrożonej wołowiny pochodzącej z zapasów interwencyjnych, przeznaczonej do przetworzenia we Wspólnocie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Grecji, w szczególności jego art. 7 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2182/77 [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 983/81 [3], ustanowiło szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące sprzedaży mrożonej wołowiny pochodzącej z zapasów interwencyjnych, przeznaczonej do przetworzenia, rozporządzenie to ustala współczynniki stosowane do wyznaczenia ilości mrożonego mięsa bez kości zawartego w określonej ilości konserw;
jeśli konserwy zawierają 20 % lub więcej, ale mniej niż 40 % mięsa, praktyka wykazuje, że ilość mięsa wymaganego do produkcji niektórych produktów różni się, z przyczyn niezależnych od podmiotów gospodarczych, od ilości wynikającej z zastosowania ustalonego współczynnika; sytuacja ta jest przyczyną trudności, z jakimi boryka się wiele zakładów przetwórczych, dlatego wydaje się koniecznym wyrażenie zgody na zastosowanie szczególnych procedur kontrolnych;
Komitet Zarządzający ds. Wołowiny i Cielęciny nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2182/77 dodaje się następujący akapit:
"Jeśli ilość mięsa wymagana do wytworzenia rodzaju produktu wskazanego w I.4 załącznika znacznie różni się od ilości wynikającej z zastosowania współczynnika 0,30 przeznaczonego dla tego rodzaju, właściwy organ może, działając w ramach systemu nadzoru administracyjnego, przyjąć indywidualny dowód ilości mrożonego mięsa wymaganego do wytworzenia produktu w przypadku gdy zażąda tego nabywca określony w ust. 1."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 19 stycznia 1982 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 65/82
z dnia 13 stycznia 1982 r.
ustanawiające szczegółowe zasady przenoszenia cukru na następny rok gospodarczy
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1785/81 z dnia 30 lipca 1981 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 3, art. 32 ust. 3 i art. 48,
a także mając na uwadze, co następuje:
art. 27 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81 przewiduje, że każde przedsiębiorstwo ma swobodę decydowania o przeniesieniu całości lub części swojej produkcji cukru przekraczającej kwotę A na następny rok gospodarczy i traktowania jej jako części produkcji tego roku; uwzględniając możliwość decydowania przez przedsiębiorstwa produkujące cukier o przeniesieniu całości jego produkcji przekraczającej kwotę A, zainteresowani producenci buraków powinni być bardzo zaangażowani w podejmowanie tej decyzji za pomocą porozumień branżowych obejmujących tę kwestię, w rozumieniu rozporządzenia Rady (EWG) nr 206/68 z dnia 20 lutego 1968 r. ustanawiającego projekt przepisów w odniesieniu do umów i porozumień branżowych w sprawie skupu buraków [2], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Grecji; związki między producentami cukru trzcinowego a producentami trzciny cukrowej we francuskich departamentach zamorskich są przedmiotem prac wspólnego komitetu danej fabryki; w związku z tym uprzednia zgoda tego komitetu jest niezbędna do przeniesienia cukru trzcinowego;
pojęcie przeniesienia cukru może być stosowane tylko w odniesieniu do cukru, który został faktycznie wyprodukowany; dlatego właściwe jest zapewnienie, aby przedsiębiorstwo mogło podjąć decyzję o przeniesieniu tylko w odniesieniu do cukru przekraczającego kwotę A, którego produkcja została zweryfikowana przez zainteresowane Państwo Członkowskie, jak również właściwe jest ustanowienie zasad takiej weryfikacji, w szczególności w zakresie informacji przekazywanych w tym celu przez przedsiębiorstwo;
art. 27 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 1785/81 przewiduje nakładanie opłaty na przeniesiony cukier, który zbywany jest w ciągu obowiązkowego okresu przechowywania 12 kolejnych miesięcy; ponadto zbycie tego cukru w wymienionym okresie, uzasadnia, tak jak w przypadku każdego innego zbywanego cukru, nakładanie dodatkowych opłat równych opłacie za przechowywanie, określonej w art. 8 ust. 2 lit. a) akapit trzeci rozporządzenia (EWG) nr 1785/81;
obecne rozporządzenie ma na celu zastąpić rozporządzenie Komisji (EWG) nr 103/69 z dnia 20 stycznia 1969 r. ustanawiające szczegółowe zasady przenoszenia części rocznej produkcji cukru na następny rok gospodarczy [3], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 144/69 [4];
producenci buraków w Grecji nie posiadają jeszcze specjalnych organizacji handlowych, mających ich reprezentować; dlatego należy przewidzieć środek przejściowy w odniesieniu do przenoszenia cukru od roku gospodarczego 1981/82;
Komitet Zarządzający ds. Cukru nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Przedsiębiorstwo może przenieść ilość cukru buraczanego na następny rok gospodarczy na podstawie art. 27 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81, jedynie w przypadku gdy ustanowiono w porozumieniach branżowych odpowiednie postanowienia w rozumieniu art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 206/68.
Do celów przeniesienia cukru buraczanego na następny rok gospodarczy, porozumienie określone w pierwszym akapicie, zawiera postanowienia dotyczące ilości buraka odpowiadającej ilości cukru, która ma być przeniesiona oraz podział tej ilości między danych producentów buraków.
2.
Przedsiębiorstwo może przenieść ilość cukru trzcinowego na następny rok gospodarczy, na podstawie art. 27 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81, jedynie w przypadku gdy zostanie to zatwierdzone przez wspólny komitet danej fabryki.
Artykuł 2
1.
Przedsiębiorstwo może zdecydować o przeniesieniu cukru, jedynie w przypadku gdy zainteresowane Państwo Członkowskie zweryfikuje, że cukier taki został wyprodukowany jako przekraczający kwotę A.
2.
Do celów przeprowadzenia weryfikacji, określonej w ust. 1, Państwo Członkowskie:
a) dodaje ilości cukru już przeniesione z poprzednich lat gospodarczych do ilości cukru wyprodukowanego w bieżącym roku gospodarczym aż do dnia podjęcia odpowiedniej decyzji o przeniesieniu; oraz
b) odlicza od wielkości określonej w lit. a), ilości cukru C, które mogły zostać wywiezione przed datą podjęcia ostatniej decyzji o przeniesieniu oraz ilości, które mogły podlegać decyzji o przeniesieniu podjętej w trakcie bieżącego roku gospodarczego.
Ilości cukru, które przedsiębiorstwo może przenieść, nie mogą przekraczać różnicy między wynikami wyliczeń określonymi w akapicie pierwszym a kwotą A odnoszącą się do tego przedsiębiorstwa.
3.
Ilości cukru przeniesionego na dany rok gospodarczy traktuje się jako pierwszy cukier wyprodukowany w tym roku gospodarczym.
Artykuł 3
1.
W przypadku gdy przedsiębiorstwo podjęło decyzję o przeniesieniu, ale nie dokonało, w odniesieniu do buraków przetwarzanych na cukier, który ma być przeniesiony, opłat wstępnych odpowiadających minimalnej cenie buraka A, obowiązującej w roku gospodarczym, w którym został wyprodukowany, przedsiębiorstwo to jest zobowiązane do podziału z producentem buraków zwrotu kosztów przechowywania za okres określony w art. 27 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81.
Do celów tego podziału należy uwzględnić:
a) koszty finansowania brane pod uwagę przy ustalaniu kwoty odpowiednich zwrotów kosztów przechowywania określonych w art 8 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81;
b) udział określony w art. 29 ust. 2 niniejszego rozporządzenia;
c) wydajność określoną w art. 4 ust. 2 niniejszego rozporządzenia.
2. W przypadku stosowania art. 30 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81, można dokonać odstępstwa od przepisów art. 32 ust. 2 tiret drugie niniejszego rozporządzenia na mocy porozumienia branżowego.
To zastosowanie niniejszego ustępu nie może powodować, dla dowolnego producenta buraków, łącznych wpływów pieniężnych niższych niż wpływy wynikające z zastosowania art. 6 i 32 wyżej wymienionego rozporządzenia.
Artykuł 4
Notyfikacja określona w art. 27 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81 zawiera:
a) ilość cukru, która ma być przeniesiona, wyrażoną jako cukier biały;
b) informacje niezbędne do weryfikacji określonej w art. 2 niniejszego rozporządzenia.
Państwa Członkowskie mogą jednak wymagać dodatkowych informacji.
Artykuł 5
1. Z wyjątkiem przypadków siły wyższej uznanych przez zainteresowane Państwo Członkowskie, i bez uszczerbku dla stosowania art. 2 ust. 3, Państwa Członkowskie, nakładają opłatę w wysokości 20,00 ECU na każde 100 kilogramów z ilości cukru przeniesionego, wobec którego przedsiębiorstwa nie wywiązały się z obowiązków dotyczących przechowywania, określonych w art. 27 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81. Na ilości cukru określone w akapicie pierwszym, Państwa Członkowskie nakładają również kwoty równe opłacie za przechowywanie, określonej w art. 8 ust. 2 akapit trzeci lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 1785/8, obowiązującej w momencie zbycia cukru.
2.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne kroki w celu stosowania niniejszego artykułu, w szczególności w przypadkach, gdy dane przedsiębiorstwo powołuje się na przypadki działania siły wyższej.
Artykuł 6
Rozporządzenie (EWG) nr 103/69 traci moc.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 384/82
z dnia 17 lutego 1982 r.
zmieniające po raz trzeci rozporządzenie (EWG) nr 2730/81 ustalające wykaz agencji w państwach trzecich przywozu uprawnionych do ogłaszania przetargów w sektorze mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Grecji, w szczególności jego art. 13 ust. 3 i art. 17 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2730/81 [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3756/81 [3], ustanowiło wykaz agencji w państwach trzecich przywozu uprawnionych do ogłaszania przetargów w sektorze mleka i przetworów mlecznych;
w świetle najnowszych informacji dostępnych Komisji, w sprawie praktyk handlowych przestrzeganych przez zainteresowane państwa przywozu oraz mając na uwadze urzędowy charakter przedmiotowych agencji, rozporządzenie to powinno być zmienione;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są w zgodzie z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 2730/81 wprowadza się następujące zmiany:
Należy uzupełnić wykaz organizacji ogłaszających przetargi przez dodanie poniższych organizacji, przy czym uzupełnienia należy dokonać w kolejności alfabetycznej państwa przywozu:
Państwo przywozu _BAR_ Organizacja ogłaszająca przetargi _BAR_
Tajwan _BAR_ Taiwan Supply Bureau 46, Kuan-Chien Road 6th and7th floor Taipei, Taiwan _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWWIS, EWG, Euratom) nr 510/82
z dnia 22 lutego 1982 r.
zmieniające rozporządzenie (EWWiS, EWG, Euratom) nr 1860/76 ustanawiające warunki zatrudnienia pracowników Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1365/75 z dnia 26 maja 1975 r. w sprawie utworzenia Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy [1], w szczególności jego art. 17,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWWiS, EWG, Euratom) nr 1860/76 z dnia 29 czerwca 1976 r. ustanawiające warunki zatrudnienia pracowników Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy [2], zmienione rozporządzeniem (EWG, Euratom, EWWiS) nr 1238/80 [3],
uwzględniając wniosek Komisji,
działając na wniosek Komisji, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów, Rada może zmienić powyższe zasady zatrudniania;
pracownikom Fundacji oraz jego następcom prawnym należy przyznać te same prawa do świadczeń w razie choroby, wypadku i choroby zawodowej oraz do systemu emerytalnego, który przysługuje personelowi zatrudnionemu na czas określony Wspólnot Europejskich oraz jego następcom prawnym, wyłączając wzrost emerytur przewidziany na mocy art. 5 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWWiS, EWG, Euratom) nr 1860/76 wprowadza się następujące zmiany:
1. w art. 30 ust. 1 akapit ostatni otrzymuje brzmienie:
"Jednakże jeżeli pracownik ulega chorobie zawodowej lub doznaje wypadku w trakcie wykonywania obowiązków zawodowych, nadal otrzymuje pełne wynagrodzenie przez cały okres niezdolności do pracy, aż do momentu przyznania mu renty inwalidzkiej przewidzianej w art. 41b.";
2. w art. 36 dodaje się akapit drugi w brzmieniu:
"Na wypadek śmierci emeryta akapit pierwszy dotyczy emerytury zmarłego.";
3. w art. 47 ust. 2 dodaje się, co następuje:
"oraz może również zadecydować o ograniczeniu zasiłku przewidzianego w art. 11 załącznika VI do spłaty składek, przewidzianych w art. 41h, powiększonych o należne odsetki w wysokości 3,5 % rocznie.";
4. w rozdziale 6 tytuł II nagłówek otrzymuje brzmienie:
"Świadczenia z tytułu zabezpieczenia społecznego oraz emerytury"
;
5. w tytule II rozdział 6 zostaje podzielony na:
- sekcję A, zatytułowaną "ubezpieczenie zdrowotne oraz wypadkowe, świadczenie z tytułu zabezpieczenia społecznego", składającą się z art. 38–41,
- sekcję B, zatytułowaną "system emerytalny oraz zasiłek z tytułu przejścia w stan spoczynku", składającą się z art. 41a–41h;
6. art. 38 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 38
1.
Zgodnie z warunkami określonymi w przepisach, do których odnosi się art. 1 załącznika V, pracownik, jego małżonek, dzieci oraz inne osoby będące na jego utrzymaniu w rozumieniu art. 7 załącznika IV są ubezpieczone na wypadek choroby do 80 % poniesionych wydatków w trakcie okresu wykonywania pracy lub zwolnienia chorobowego.
Jednakże stawkę 80 % zwiększa się do 100 % w przypadku gruźlicy, choroby Heine-Medina, raka, chorób umysłowych oraz innych chorób uznanych przez Komisję Wspólnot Europejskich za porównywalnie poważne.
Jedną trzecią składki wymaganej w celu pokrycia ubezpieczeniowej opłaca pracownik, tak by kwota, którą jest obciążony, nie przewyższała 2 % jego wynagrodzenia podstawowego, pozostałe dwie trzecie opłaca Fundacja.
Jeżeli jednak badanie medyczne przewidziane w art. 24 wykazuje chorobę lub inwalidztwo pracownika, dyrektor może zdecydować o wyłączeniu kosztów wynikających z takiej choroby lub inwalidztwa ze zwrotu wydatków określonych w akapicie pierwszym.
2.
Jeżeli pracownik wykazuje, że nie może uzyskać objęcia go innym systemem zabezpieczenia społecznego, nadal będzie korzystać z objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym określonym w akapicie pierwszym, bez konieczności płacenia składek, w okresie nieprzekraczającym 60 dni po wygaśnięciu jego umowy o pracę lub w czasie, gdy choruje on na ciężkie schorzenie przewlekłe nabyte w trakcie zatrudnienia.
3.
Pracownik, który pracował dla Fundacji do 60 roku życia lub otrzymuje rentę inwalidzką, uprawniony jest do świadczeń przewidzianych w ust. 1 po odejściu ze służby.
Wysokość składki jest określona na podstawie jego emerytury.
Świadczenia te stosuje się również w odniesieniu do osoby uprawnionej do renty rodzinnej po zmarłym pracowniku aktywnie zatrudnionym lub pracującym na rzecz Fundacji do 60 roku życia lub pracowniku uprawnionym do renty inwalidzkiej.
Kwota składki jest określona na podstawie jego emerytury.
4.
Pod warunkiem że nie mogą one uzyskać objęcia ubezpieczeniem z tytułu jakiegokolwiek innego publicznego systemu ubezpieczeń zdrowotnych, świadczenia przewidziane w ust. 1 przysługują podobnie następującym osobom:
- byłym pracownikom uprawnionym do świadczeń emerytalnych, którzy odeszli z pracy na rzecz Fundacji przed 60 rokiem życia;
- osobom uprawnionym do renty rodzinnej po byłym pracowniku, który odszedł z pracy przed 60 rokiem życia.
Składkę oblicza się w odniesieniu do emerytury byłego pracownika, przy czym jej połowę opłaci osoba uprawniona do renty.
Osoba, której przysługuje renta sieroca, jest uprawniona do świadczeń przewidzianych w ust. 1 wyłącznie na własną prośbę.
Kwota składki jest określona na podstawie renty sierocej.
5.
Jeżeli wydatki ogólne poniesione przez pracownika, niezwrócone w okresie 12 miesięcy, przewyższają połowę jego miesięcznego wynagrodzenia lub emerytury, dyrektor Fundacji może zezwolić na zwrot specjalny, za zgodą biura do spraw rozliczeń, uwzględniając sytuację rodzinną danej osoby, w sposób przewidziany przez przepisy określone w art. 1 załącznika V.
6.
Osoby uprawnione do wyżej wymienionych świadczeń deklarują kwotę każdego zwrotu poniesionych wydatków, o którą mogą się ubiegać z tytułu innego obowiązkowego programu ubezpieczeń zdrowotnych dla siebie lub osób objętych ich ubezpieczeniem.
Jeżeli kwota, którą otrzymaliby w wyniku zwrotu, przekracza kwotę zwrotu przewidzianą w ust. 1, różnicę tę odejmuje się od kwoty, która ma zostać zwrócona zgodnie z ust. 1, z wyjątkiem zwrotów uzyskanych z tytułu uzupełniającego prywatny program ubezpieczeń zdrowotnych, pokrywającego tę cześć kosztów, która nie podlega zwrotowi na mocy ust. 1.";
7. dodaje się art. 38a, 40a, 41a, 41b, 41c, 41d, 41e, 41f, 41g i 41h w brzmieniu:
"Artykuł 38a
1.
Zgodnie z warunkami ustanowionymi w przepisach określonych w art. 2 załącznika V pracownik ubezpieczony jest od nieszczęśliwych wypadków oraz ryzyka chorób zawodowych w trakcie okresu wykonywania pracy lub zwolnienia chorobowego.
Opłaci on koszt ubezpieczenia od ryzyka niezwiązanego z zawodem w wysokości do 0,1 % jego wynagrodzenia podstawowego.
Przepisy określają, jakie rodzaje ryzyka nie są objęte ubezpieczeniem.
2.
Wypłacane są następujące świadczenia:
a) w razie śmierci:
Wypłata osobom wymienionym poniżej kwoty ryczałtowej, równej pięciokrotności rocznego wynagrodzenia podstawowego zmarłego, obliczonego w odniesieniu do miesięcznej kwoty wynagrodzenia otrzymywanego 12 miesięcy przed wypadkiem:
- małżonkowi oraz dzieciom zmarłego pracownika zgodnie z prawem spadkowym obowiązującym w państwie pracownika; kwota do zapłacenia małżonkowi nie może być jednak mniejsza niż 25 % ryczałtu,
- jeżeli nie istnieją osoby należące do powyższej kategorii – innym zstępnym, zgodnie z prawem spadkowym obowiązującym w państwie pracownika,
- jeżeli nie istnieją osoby należące do żadnej z dwóch powyższych kategorii – innym krewnym w linii wstępującej, zgodnie z prawem spadkowym obowiązującym w państwie pracownika,
- jeżeli nie istnieją żadne osoby należące do którejkolwiek z trzech powyższych kategorii – Fundacji.
b) w razie całkowitego i trwałego inwalidztwa:
Wypłata pracownikowi kwoty ryczałtowej, wynoszącej ośmiokrotność jego rocznego wynagrodzenia podstawowego, obliczonego w odniesieniu do miesięcznej kwoty wynagrodzenia otrzymywanego 12 miesięcy przed wypadkiem.
c) w przypadku częściowego i trwałego inwalidztwa:
Wypłata pracownikowi części kwoty przewidzianej w lit. b), obliczonej w odniesieniu do skali ustanowionej w przepisach określonych w art. 2 załącznika V.
Jak przewidziano w wyżej wymienionych przepisach, określone wyżej wypłaty mogą zostać zastąpione rentą.
Wymienione wyżej świadczenia mogą zostać wypłacone łącznie ze świadczeniami przewidzianymi w programie emerytalnym.
3.
W sposób przewidziany przez przepisy określone w art. 2 załącznika V ubezpieczeniem objęte są również: wydatki medyczne, farmaceutyczne, związane z hospitalizacją, operacją, koszty protetyki, radiografii, wydatki ortopedyczne, kliniczne i transportowe oraz inne wydatki poniesione w wyniku wypadku lub choroby zawodowej.
Zwrot nastąpi jednak tylko w przypadku, gdy kwota wypłacana pracownikowi na mocy art. 38 nie pokrywa w pełni poniesionych kosztów."
"Artykuł 40a
1.
W granicach zobowiązań przeniesionych na nią na mocy art. 40 Fundacja automatycznie przejmuje prawo urzędnika lub jego następcy prawnego do odszkodowania od osoby trzeciej odpowiedzialnej za wypadek powodujący śmierć pracownika.
2.
W granicach zobowiązań przeniesionych na nią na mocy art. 38 i 38a Wspólnota automatycznie przejmuje prawo urzędnika lub jego następcy prawnego do odszkodowania od osoby trzeciej odpowiedzialnej za wypadek powodujący śmierć pracownika lub osoby objętej jego ubezpieczeniem.";
"Artykuł 41a
Pracownik, który przepracował przynajmniej 10 lat, ma prawo do emerytury za wysługę lat.
Ma on prawo do emerytury niezależnie od liczby lat pracy, jeżeli ma więcej niż 60 lat.
Maksymalna kwota emerytury za wysługę lat wynosi 70 % ostatniego wynagrodzenia podstawowego przysługującego na ostatnim stopniu zawodowym, na którym pracownik był zakwalifikowany przynajmniej przez rok.
Wypłacana jest pracownikom, którzy przepracowali 35 lat, co obliczane jest zgodnie z art. 3 załącznika VI.
Jeżeli liczba lat pracy nie przekracza 35, powyższa kwota maksymalna jest proporcjonalnie obniżona.
Jeżeli pracownik ma prawo do emerytury, jego prawa emerytalne są obniżane proporcjonalnie do kwot płaconych na podstawie art. 37 załącznika VI.
Kwota emerytury za wysługę lat nie może być mniejsza niż 4 % liczby określającej minimum utrzymania w rozumieniu art. 5 załącznika VI, za rok pracy zgodnie z art. 3 tego załącznika.
Wiek emerytalny wynosi 60 lat.
Lata pracy, określone w akapicie pierwszym, to lata przepracowane przez pracownika w rozumieniu art. 1 ust. 2 obejmujące lata poprzedzające …, pod warunkiem że pracownik pracuje na tym stanowisku w Fundacji w tym samym okresie.
Artykuł 41b
Pracownik ma prawo, w sposób przewidziany w rozdziale III załącznika VI, do renty inwalidzkiej w przypadku całkowitego i trwałego inwalidztwa uniemożliwiającego mu wykonywanie jego obowiązków w Fundacji.
Jeżeli inwalidztwo nastąpiło wskutek wypadku mającego miejsce w trakcie wykonywania obowiązków lub z nimi związanego, na skutek choroby zawodowej, na skutek działania na rzecz ogółu lub ryzykowania życia dla ocalenia drugiego człowieka, renta inwalidzka wynosić będzie 70 % ostatniego wynagrodzenia podstawowego pracownika.
Jeżeli inwalidztwo spowodowane jest innymi przyczynami, renta inwalidzka obliczana na podstawie ostatniego wynagrodzenia podstawowego będzie równa kwocie emerytury, która przysługiwałaby pracownikowi w wieku 65 lat, gdyby pozostawał on czynny zawodowo do tego wieku.
Renta inwalidzka nie może być niższa niż 120 % liczby określającej minimum utrzymania, określonej w art. 5 załącznika VI.
W przypadku inwalidztwa celowo spowodowanego przez pracownika dyrektor może zdecydować o przyznaniu mu jedynie zasiłku z tytułu przejścia w stan spoczynku przewidzianego w art. 11 załącznika VI.
Artykuł 41c
Wdowa po pracowniku lub byłym pracowniku ma prawo do renty rodzinnej na warunkach przewidzianych w rozdziale IV załącznika VI.
Miesięczna kwota renty rodzinnej wypłacana wdowie pracownika, który zmarł w trakcie zatrudnienia lub podczas zwolnienia w celu odbycia służby wojskowej, będzie wynosić 35 % ostatniego wynagrodzenia podstawowego otrzymywanego przez pracownika i nie może być niższa od liczby określającej minimum utrzymania określonego w art. 5 załącznika VI.
Artykuł 41d
1.
Jeżeli pracownik lub osoba uprawniona do emerytury czy renty inwalidzkiej umrze, nie pozostawiając małżonka uprawnionego do renty rodzinnej, dzieci pozostające na utrzymaniu w rozumieniu art. 7 załącznika IV mają prawo do renty sierocej, zgodnie z art. 20 załącznika VI.
2.
Te same uprawnienia emerytalne przysługują dzieciom spełniającym powyższe warunki w przypadku śmierci lub powtórnego małżeństwa małżonka otrzymującego rentę rodzinną, przewidzianą w art. 41c.
3.
Jeżeli pracownik lub osoba uprawniona do emerytury lub renty inwalidzkiej umrze, a niespełnione są warunki określone w akapicie pierwszym, dzieci pozostające na utrzymaniu w rozumieniu art. 7 załącznika IV mają prawo do renty sierocej, na warunkach określonych w art. 20 załącznika VI.
Jednakże renta ta będzie wynosić połowę renty obliczonej zgodnie z tym artykułem.
4.
Każde dziecko pozostające na utrzymaniu pracownika w rozumieniu art. 7 załącznika IV, którego małżonek niebędący pracownikiem umrze, ma prawo do renty sierocej, będącej dwukrotnością zasiłku na dzieci pozostające na utrzymaniu.
Artykuł 41e
Osoba uprawniona do emerytury wypłacanej w wieku lat 60 lub później, do renty inwalidzkiej lub do renty rodzinnej ma prawo do zasiłku rodzinnego określonego w art. 6, 7 i 8 załącznika IV.
Zasiłek na gospodarstwo domowe oblicza się w odniesieniu do emerytury osoby uprawnionej.
Kwota zasiłku na dziecko pozostające na utrzymaniu, wypłacana osobie uprawnionej do renty rodzinnej, będzie stanowić dwukrotność zasiłku przewidzianego w art. 7 załącznika IV.
Osoby uprawnione do renty sierocej mają prawo do zasiłku szkolnego przewidzianego w art. 8 załącznika IV.
Artykuł 41f
Wypłaty oraz świadczenia przewidziane w art. 41b–41e zawiesza się, jeżeli zawieszają one tymczasowo skutki finansowe umowy o pracę pracownika, zgodnie z warunkami zatrudniania pracowników Fundacji.
Artykuł 41g
Emerytury oblicza się w odniesieniu do skali płac obowiązującej w pierwszym dniu miesiąca, w którym rozpoczyna się okres uprawnienia.
Wyrównuje się je według stopy większej, równej lub niższej niż 100 %, w zależności od warunków życia w kraju zamieszkania emeryta; dodatki rekompensujące będą równe dodatkom ustalonym przez Radę Wspólnot Europejskich zgodnie z art. 64 i art. 65 ust. 2 regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich.
Ustalone świadczenia emerytalne podlegają tym samym wyrównaniom, które Rada Wspólnot Europejskich określa w przypadku emerytur urzędników tych Wspólnot.
Emerytury będą wypłacane w jednej z walut wymienionych w art. 38 załącznika VI, zgodnie z kursem wymiany określonym w art. 63 regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich.
Artykuł 41h
Pracownicy pokrywają jedną trzecią kosztów finansowania programu emerytalnego.
Składki wynosić będą 6,75 % podstawowego wynagrodzenia pracownika, bez uwzględniania wyrównań przewidzianych w art. 3 załącznika IV.
Składki potrącane są co miesiąc z wynagrodzenia pracowników i wprowadzane jako przychód w sekcji Komisji Budżetu Ogólnego Wspólnot Europejskich.
W celu wypłaty świadczeń wynikających z niniejszego programu emerytalnego dyrektor Fundacji przekazuje swoje uprawnienia organowi administracyjnemu odpowiedzialnemu za rozliczanie i wypłatę emerytur byłym urzędnikom Komisji Wspólnot Europejskich.
Świadczenia pokrywane są z budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich.";
8. załącznik I otrzymuje brzmienie:
"
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 563/82
z dnia 10 marca 1982 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (EWG) nr 1208/81 ustanawiającego rynkowe ceny dorosłego bydła na podstawie wspólnotowej skali klasyfikacji tusz wołowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Grecji,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1208/81 z dnia 28 kwietnia 1981 r. ustanawiające wspólnotową skalę klasyfikacji tusz wołowych [2], w szczególności jego art. 2 ust. 2 akapit ostatni, art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 3 akapit drugi, a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 1208/81 przewiduje stopniowe wprowadzanie we Wspólnocie systemu notowań tusz w celu ustalenia rynkowych cen wołowiny;
do celów uzyskania porównywalnych cen tusz we Wspólnocie właściwe jest, aby przy rejestrowaniu rynkowych cen tusz wołowych odwoływać się do wyraźnie określonej fazy obrotu i ustalić współczynniki korygujące potrzebne do tego, by prezentacje używane w danym państwie dostosować do prezentacji wzorcowej Wspólnoty;
w celu zapewnienia we Wspólnocie jednolitej klasyfikacji tusz wołowych niezbędne jest zdefiniowanie pewnych zasad odnoszących się do systemu klasyfikacji, w szczególności kryterium różnicowania kategorii niekastrowanego bydła płci męskiej;
Komitet Zarządzający ds. Wołowiny i Cielęciny nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Cena rynkowa, ustalana według wspólnotowej skali klasyfikacji tusz wołowych, określonej w art. 6 akapit trzeci i czwarty rozporządzenia (EWG) nr 1208/81, jest ceną zwierzęcia dostarczonego do rzeźni, netto bez podatków, płatną dostawcy. Cenę podaje się dla 100 kg tuszy prezentowanych zgodnie z prezentacją wzorcową przewidzianą w art. 2 ust. 2 powyższego rozporządzenia, ważoną i klasyfikowaną na haku w rzeźni.
2.
Jako wagę przyjmuje się:
- wagę tuszy po chłodzeniu, lub
- wagę tuszy ciepłą, ustaloną jak najszybciej po uboju, pomniejszoną o 2 %.
3.
W przypadku gdy prezentacja tuszy po zważeniu i klasyfikowaniu na haku różni się od prezentacji wzorcowej, wagę tuszy dostosowuje się stosując współczynniki korygujące określone w Załączniku.
W takich sytuacjach odpowiednio dostosowuje się cenę za 100 kg tuszy.
Artykuł 2
Do celów stosowania art. 3 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1208/81 wprowadza się rozróżnienie między tuszami młodych byków w wieku poniżej dwóch lat a tuszami innych byków na podstawie stopnia skostnienia wyrostków kolczystych kręgów grzbietowych.
Chrząstkowe końcówki wyrostków kolczystych pierwszych dziewięciu kręgów grzbietowych nie mogą wykazywać oznak skostnienia w tuszach młodych, niekastrowanych byczków w wieku poniżej dwóch lat.
Artykuł 3
Usunięcie zewnętrznego tłuszczu określonego w art. 4 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1208/81 odnosi się wyłącznie do częściowego usunięcia zewnętrznego tłuszczu:
- z udźca, polędwicy i środkowych żeber,
- z końca mostka, zewnętrznego obszaru ogonowo-genitalnego i zadu,
- z grzbietu.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady nr 620/82/EWG
z dnia 16 marca 1982 r.
ustanawiające szczególne środki w zakresie zwrotu świadczeń w naturze z tytułu ubezpieczenia zdrowotnego i macierzyńskiego w stosunkach między instytucjami włoskimi a instytucjami pozostałych Państw Członkowskich
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 51,
uwzględniając wniosek Komisji, opracowany po konsultacji z Komisją Administracyjną ds. Zabezpieczenia Społecznego Pracowników Migrujących,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 36 rozporządzenia Rady nr 1408/71/EWG z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego w stosunku do pracowników najemnych i ich rodzin, przemieszczających się we Wspólnocie [1], zmienionego rozporządzeniem nr 2793/81/EWG [2], przewiduje, iż świadczenia w naturze realizowane przez instytucje jednego z Państw Członkowskich w imieniu instytucji innego Państwa Członkowskiego dają podstawę do całkowitego ich zwrotu, bądź na podstawie rachunków za faktycznie poniesione koszty, bądź na zasadach ryczałtowych;
artykuł 93, 94, 95 i 100 rozporządzenia nr 574/72/EWG [3], zmienionego rozporządzeniem nr 2793/81/EWG, ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia nr 1408/71/EWG, określają metody ustalania kwot podlegających zwrotowi i dokonywania zwrotów;
ustanowienie we Włoszech krajowej służby opieki zdrowotnej spowodowało likwidację wszystkich instytucji zarządzania ubezpieczeniami zdrowotnymi i macierzyńskimi, w szczególności "Istituto nazionale per l'assicurazione contro le malattie" (Krajowego Instytutu Ubezpieczeń Zdrowotnych), zwanego dalej "INAM", który pełnił funkcję organu łącznikowego, a zarazem właściwego w rozumieniu rozporządzenia nr 1408/71/EWG i 574/72/EWG;
powyższa likwidacja spowodowała poważne trudności w zakresie, z jednej strony kontroli roszczeń, których zwrotu domagają się instytucje innych Państw Członkowskich, z drugiej zaś strony ustalenia roszczeń INAM w stosunku do wymienionych instytucji w celu dokonania zwrotów przewidzianych w art. 36 rozporządzenia nr 1408/71/EWG;
jest wskazane, aby ta szczególna sytuacja została uregulowana za pomocą jednolitej metody wspólnotowej, stosującej się równocześnie do wszystkich roszczeń ze strony i na rzecz INAM, w celu przyśpieszenia całościowego i ostatecznego rozwiązania problemu tych roszczeń;
powyższą metodę należy opracować w taki sposób, aby w jak najmniejszym stopniu odbiegała od wyżej wymienionych przepisów rozporządzenia nr 574/72/EWG, a zarazem, aby do innych kryteriów oceny roszczeń i zobowiązań lub do zasad szczególnych odwoływała się tylko w wypadkach, kiedy jest to absolutnie niezbędne,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Na zasadzie odstępstwa od przepisów tytułu V rozporządzenia nr 574/72/EWG zwroty świadczeń w naturze z tytułu ubezpieczeń zdrowotnych i macierzyńskich ze strony i na rzecz INAM, przewidziane w art. 36 rozporządzenia nr 1408/71/EWG, które do dnia 31 grudnia 1980 r. były zrealizowane przez instytucje Państw Członkowskich, a które nie zostały dokonane na skutek likwidacji INAM, są ustalane i dokonywane zgodnie z warunkami określonymi w niniejszym rozporządzeniu.
Jeśli chodzi o stosunki między Niemcami a Włochami, przepisy niniejszego rozporządzenia nie mają zastosowania do roszczeń i zobowiązań "Cassa mutua provinciale di malattia di Bolzano".
Artykuł 2
Wysokość kwot podlegających zwrotowi na mocy art. 93 rozporządzenia nr 574/72/EWG jest ustalana w następujący sposób:
1. kwoty, jakich instytucje Państw Członkowskich domagają się od INAM na dzień 30 września 1981 r. z tytułu świadczeń w naturze zrealizowanych do dnia 31 grudnia 1980 r. są ustalane na podstawie dokumentów poświadczających poniesione koszty, poprzez ich proste zsumowanie, z uwzględnieniem przyjętych wniosków o odrzucenie;
2. kwoty, o których zwrot mogą dodatkowo wystąpić instytucje na mocy art. 100 rozporządzenia nr 574/72/EWG, ale w stosunku do których brak jest dokumentów poświadczających, zwłaszcza z tytułu świadczeń zrealizowanych w 1980 r., podlegają oszacowaniu; sumy te są dodawane do sumy określonej w pkt 1;
3. oszacowanie stanowi górny pułap roszczeń dla poszczególnych Państw Członkowskich; jeśli odnoszące się do INAM dokumenty poświadczające, jakie zostaną przedstawione włoskiemu Ministerstwu Zdrowia do dnia 30 kwietnia 1982 r. (przy czym za datę wysłania będzie się uważać datę stempla pocztowego), będą opiewać na kwotę nieprzekraczającą wyżej wymienionego pułapu, dana kwota zostanie zwrócona; w przypadku przekroczenia tego pułapu kwota zwrotu będzie równa wysokości pułapu;
4. kwoty, których zwrotu domaga się INAM z tytułu roszczeń za rok budżetowy 1976 i lata wcześniejsze, są ustalane poprzez ich proste zsumowanie, z uwzględnieniem przyjętych wniosków o odrzucenie;
5. wysokość roszczeń na rzecz INAM za lata budżetowe 1977—1980 zostanie określona poprzez projekcję kwot zwróconych instytutowi INAM za lata budżetowe 1973–1976; w odniesieniu do Niemiec kwota ustalona za rok budżetowy 1977 odpowiada sumie opartej na dokumentach poświadczających, które włoskie ministerstwo przekazało niemieckiemu organowi łącznikowemu.
Artykuł 3
Wysokość kwot podlegających zwrotowi na mocy art. 94 i 95 rozporządzenia nr 574/72/EWG jest ustalana w następujący sposób:
1. kwoty ryczałtowe z tytułu świadczeń ustalonych do 1979 r. są ustalane poprzez ich proste zsumowanie, z uwzględnieniem przyjętych wniosków o odrzucenie;
2. kwoty ryczałtowe z tytułu świadczeń ustalonych w 1980 r. są przedmiotem wyceny szacunkowej w odniesieniu do średniorocznej liczby rodzin oraz średniorocznej liczby osób uprawnionych do pobierania rent i emerytur, określonych odpowiednio w art. 94 i 95 rozporządzenia nr 574/72/EWG; powyższa wycena szacunkowa jest ustalana poprzez projekcję danych za lata 1977, 1978 i 1979;
3. w stosunkach między Niemcami a Włochami kwoty roszczeń i zobowiązań, a także terminy ich spłaty są określane zgodnie z załącznikiem II.
Artykuł 4
1.
Wysokość roszczeń, obliczona zgodnie z art. 1-3, jest określana dla poszczególnych Państw Członkowskich w walucie danego państwa na dzień 31 grudnia 1981 r.
2.
Do celów dokonania potrącenia wzajemnych roszczeń sumy określone w ust. 1 przeliczane są następnie na włoskie liry, aby umożliwić właściwym władzom włoskim zapoznanie się ze stanem swoich zobowiązań.
3.
Przeliczenie powinno być dokonane na podstawie oficjalnego kursu walutowego na dzień 31 grudnia 1981 r., ustalonego przez Komisję w ramach Europejskiego Systemu Walutowego.
Artykuł 5
1.
Z uwzględnieniem art. 2 pkt 3 kwota wzajemnych potrąceń, zgodnie z art. 4, jest wyrażana w walucie krajowej wierzyciela i w tejże walucie jest mu wypłacana.
2.
Przy dokonywaniu przeliczeń walutowych dla potrzeb zwrotów realizowanych zgodnie z ust. 3 stosuje się kurs wymiany obowiązujący w dniu dokonania płatności.
3.
Należne kwoty zostaną zwrócone przez organy łącznikowe w następujących terminach:
- dnia 31 marca 1982 r. — 15-20 % należności,
- dnia 30 czerwca 1982 r. — 50 % kwoty pozostałej do zapłacenia,
- dnia 31 grudnia 1982 r. — pozostała kwota.
Artykuł 6
1.
Zastosowanie art. 1-5 jest równoznaczne z uznaniem rachunków za zamknięte.
Zamknięcie rachunków obejmuje również kwoty będące przedmiotem umów o rezygnacji z roszczeń i innych porozumień, jakie zostały lub zostaną zawarte.
2.
Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 100 rozporządzenia nr 574/72/EWG termin składania wniosków o zwrot z tytułu świadczeń określonych w niniejszym rozporządzeniu mija z dniem 30 kwietnia 1982 r.
3.
Właściwe władze poszczególnych Państw Członkowskich podejmą wszelkie niezbędne kroki dla wykonania przepisów niniejszego rozporządzenia, w szczególności w celu przejścia od ustalonego na poziomie wspólnotowym salda krajowego do uregulowania rachunków zainteresowanych instytucji.
Artykuł 7
1.
Wysokości roszczeń poszczególnych Państw Członkowskich ustalone na mocy art. 2-5 są wymienione w załączniku I.
2.
Procedura, jaką powinny zastosować instytucje niemieckie w celu określenia wysokości zwrotów i ich rozdziału, została określona w załączniku II.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 752/82
z dnia 31 marca 1982 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 32/82 ustanawiające warunki przyznawania specjalnych refundacji wywozowych do wołowiny i cielęciny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Grecji, w szczególności jego art. 18 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 32/82 [2], określiło warunki przyznawania specjalnych refundacji wywozowych do wołowiny i cielęciny;
należy poprawić błędy, jakie powstały w wersji niemieckiej wyżej wspomnianego rozporządzenia oraz w Załączniku do niego;
należy ustanowić procedurę informowania Komisji przez Państwa Członkowskie o wielkościach produktów, dla których przyznaje się specjalne refundacje wywozowe;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 32/82 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W wersji niemieckiej art. 2 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2. Dieser Nachweis wird durch eine Bescheinigung gemäß dem in Anhang beigefügten Muster erbracht, die auf Antrag des Beteiligten von der Interventionsstelle oder einer anderen Stelle ausgestellt wird, welche von dem Mitgliedstaat, in dem die Tiere geschlachtet wurden und in dem die Ausfuhrzollförmlichkeiten erfuellt werden, hierfür bestimmt wird.
Diese Bescheinigung ist den Zollbehörden bei der Erfüllung der Ausfuhrzollförmlichkeiten zu übergeben."
2.
Dodaje się art. 4a w brzmieniu:
"Artykuł 4a
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teleksem przed dniem 25-tym każdego miesiąca ilości i, o ile to możliwe, opis produktów, za które w ciągu poprzedniego miesiąca wypłacono, na podstawie świadectw, specjalne refundacje lub zaliczki na nie, na mocy art. 25 rozporządzenia (EWG) nr 2730/79."
3.
Załącznik zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 897/82
z dnia 20 kwietnia 1982 r.
zmieniające po raz trzeci rozporządzenie (EWG) nr 1842/81 w odniesieniu do przyznawania refundacji dostosowywanych w przypadku zbóż wywożonych w postaci niektórych napojów alkoholowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2727/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3808/81 [2], w szczególności jego art. 16 ust. 6 i art. 24,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1188/81 z dnia 28 kwietnia 1981 r. ustanawiające ogólne zasady przyznawania refundacji dostosowywanych w przypadku zbóż wywożonych w postaci niektórych napojów alkoholowych oraz kryteria ustalania kwot takich refundacji oraz zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3035/80 dotyczące niektórych produktów nieobjętych załącznikiem II do Traktatu [3], w szczególności jego art. 12,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1842/81 [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3487/81 [5], ustanawia procedurę przyznawania refundacji dostosowywanych w przypadku zbóż wywożonych w postaci niektórych napojów alkoholowych;
artykuł 1 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1842/81 ustanawia, że deklaracja płatności zawiera wagę netto produktów; ponadto art. 4 ust. 3 tego samego rozporządzenia stanowi, że użyte zboże lub słód muszą być solidnej i dobrej jakości handlowej; dla jasności należy zdefiniować pojęcie wilgotności zastosowane w rozporządzeniu;
zawartość wilgoci w zbożach zazwyczaj nie przekracza 16 %; zboża o zawartości wilgoci przekraczającej 16 % czasami używane są do produkcji whisky; powinien zostać ustanowiony przepis na okoliczność zastosowania obniżki; obniżka powinna być większa w wypadkach, gdy zawartość wilgoci w użytych zbożach przekracza 18 %, uwzględniając fakt, że zboża te nie były poddane suszeniu;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2731/75 [6], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1156/77 [7], również ustanawia standardową metodę badania zawartości wilgoci w zbożach; należy uczynić odniesienie do tej metody przy jednoczesnym zezwoleniu na użycie metod powszechnie stosowanych, o ile te ostatnie zapewniają wystarczające gwarancje;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1842/81 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W ust. 2 dodaje się lit. c) w brzmieniu:
"c) zawartość wilgoci."
2.
Dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
"3.
Docelów niniejszego rozporządzenia waga netto użytych zbóż to ich waga netto przy zawartości wilgoci nie wyższej niż 16 %.
Jeżeli zawartość wilgoci w zbożach przekracza 16 %, ale nie jest wyższa niż 17 %, waga, którą należy wziąć pod uwagę do celów płatności, to waga netto minus 1 %.
Jeżeli zawartość wilgoci w zbożach przekracza 17 %, ale nie jest wyższa niż 18 %, obniżenie wagi wynosi 2 %.
Jeżeli zawartość wilgoci w użytych zbożach przekracza 18 %, obniżenie wagi wynosi 2 % dla każdego 1 % powyżej 16 %.
Standardowa wspólnotowa metoda określania zawartości wilgoci w zbożach przeznaczonych do produkcji napojów alkoholowych, określonych w rozporządzeniu (EWG) nr 1188/81, przedstawiona jest w załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 2731/75.
Jednakże zezwala się na stosowanie innych powszechnie stosowanych metod pod warunkiem, że dają one rezultaty nieróżniące się od metody standardowej o więcej niż pięć punktów dziesiętnych.
O metodach innych niż standardowa metoda wspólnotowa, określonych w akapicie trzecim, Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 928/82
z dnia 21 kwietnia 1982 r.
zmieniające po raz piąty rozporządzenie (EWG) nr 2730/81/EWG ustalające wykaz agencji w państwach trzecich przywozu uprawnionych do ogłaszania przetargów w sektorze mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Grecji, w szczególności jego art. 13 ust. 3 i art. 17 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2730/81 [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 657/82 [3], ustanowiło wykaz agencji w państwach trzecich przywozu uprawnionych do ogłaszania przetargów w sektorze mleka i przetworów mlecznych;
w świetle najnowszych informacji dostępnych Komisji w sprawie praktyk handlowych przestrzeganych przez zainteresowane państwa przywozu oraz mając na uwadze urzędowy charakter przedmiotowych agencji, rozporządzenie to powinno być zmienione;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 2730/81 wprowadzone się następujące zmiany:
"Należy uzupełnić wykaz organizacji ogłaszających przetargi przez dodanie poniższych organizacji, przy czym uzupełnienia należy dokonać w kolejności alfabetycznej państwa przywozu:
Państwo przywozu _BAR_ Organizacja ogłaszająca przetargi _BAR_
Libia _BAR_ National Pharmaceutical Establishment PO Box 2296 Tripoli _BAR_
Tajwan _BAR_ Taiwan Sugar Corporation 25, Pao Ching Road PO Box 35 Taipei, Taiwan" _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 948/82
z dnia 26 kwietnia 1982 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 65/82 ustanawiające szczegółowe zasady przenoszenia cukru na następny rok gospodarczy
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1785/81 z dnia 30 czerwca 1981 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 606/82 [2], w szczególności jego art. 27 ust. 3, art. 30 ust. 5 i art. 32 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 27 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81 został zmieniony celem ustanowienia, że rozpoczęcie okresu przechowywania cukru, który jest przenoszony na następny rok gospodarczy, może ulegać zmianom stosownie do czasu produkcji przedmiotowego cukru; w konsekwencji rozporządzenie Komisji (EWG) nr 65/82 [3] powinno zostać zmienione;
artykuł 27 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81 stanowi, że można nałożyć limit na ilości cukru, który może być przeniesiony; właściwe jest nakładanie takiego limitu od roku gospodarczego 1982/1983, przewidując jednakże, że limit ten może ulegać zmianie z uwagi na funkcję regulacji rynku tego systemu; aby ułatwić przejście z systemu nieograniczonego na bardziej restrykcyjny, powinien zostać ustanowiony środek przejściowy, aby objąć nim cukier przenoszony z roku gospodarczego 1982/1983 na rok gospodarczy 1983/1984;
na przenoszony cukier może mieć ujemny wpływ siła wyższa, w związku z czym przepisy powinno się stosownie uzupełnić;
Komitet Zarządzający ds. Cukru nie wydał opinii w terminie ustalonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 65/82 wprowadza się następujące zmiany:
1.
Artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
1.
Przedsiębiorstwo może zdecydować o przeniesieniu cukru jedynie w przypadku, gdy zainteresowane Państwo Członkowskie zweryfikuje, że cukier ten został wyprodukowany jako cukier B lub jako cukier C.
Ta decyzja przedsiębiorstwa może być stosowana tylko do maksymalnej ilości nieprzekraczającej 20 % jego kwoty A stosowanej w roku gospodarczym, w którym przedmiotowy cukier został wyprodukowany.
Jednakże przedsiębiorstwa, które w roku gospodarczym 1981/1982 zdecydowały przenieść na rok gospodarczy 1982/1983 ilość przekraczającą limit określony w akapicie drugim, mogą podjąć decyzję o przeniesieniu na rok gospodarczy 1983/1984 ilość maksymalną równą tej ilości.
Okres przechowywania dla przedmiotowego cukru, określony w art. 27 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81, rozpoczyna się od daty, którą przedsiębiorstwo notyfikowało Państwu Członkowskiemu, o ile to ostatnie zweryfikowało fakt wyprodukowania tego cukru przed tą datą.
2.
Do celów weryfikacji określonej w ust. 1 Państwo Członkowskie:
a) dodaje ilości cukru już przeniesionego z poprzedzającego roku gospodarczego do ilości cukru wyprodukowanych w bieżącym roku gospodarczym do daty podjęcia odpowiedniej decyzji o przeniesieniu; oraz
b) odlicza od wielkości całkowitej, określonej w lit. a), ilość cukru C wywiezionego przed datą odpowiedniej decyzji o przeniesieniu oraz ilość podlegającą decyzji o przeniesieniu, podjętej w ciągu bieżącego roku gospodarczego.
3.
Ilości cukru przeniesionego traktuje się jako pierwszy cukier A wyprodukowany w ciągu roku gospodarczego, do którego ta ilość została przeniesiona.
4. Tam gdzie Państwo Członkowskie podejmuje działanie na mocy art. 2 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 193/82 [4], aby osiągnąć cel określony w tym ustępie, może ono zadecydować, że limit ustanowiony w ust. 1 akapit drugi nie stosuje się do przedsiębiorstwa produkcji cukru w ciągu roku gospodarczego lub lat, na które część jego kwot przydzielono jednemu lub wielu przedsiębiorstwom produkcji cukru.
Ponadto, jeśli przedsiębiorstwo produkcji cukru, którego część kwot na podstawie art. 2 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 193/82 ponownie przydzielono jednemu lub wielu przedsiębiorstwom produkcji cukru z mocą od danego roku gospodarczego, postanowiło przed takim ponownym przydzieleniem przenieść ilość cukru na ten sam rok gospodarczy, decyzja ta uznana jest za podjętą przez przedsiębiorstwo lub przedsiębiorstwa produkcji cukru korzystające z ponownego przydzielenia kwot w zakresie kwot w taki sposób ponownie przydzielonych."
2.
Artykuł 3 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
1.
Z zastrzeżeniem ust. 3 oraz w odniesieniu do buraków przetworzonych na cukier przeniesiony zainteresowane przedsiębiorstwo płaci cenę co najmniej równą cenie minimalnej buraka A obowiązującej w dniu upłynięcia obowiązkowego okresu przechowywania przedmiotowego cukru.
Cena ta jest korygowana w górę lub w dół odpowiednio do różnic w jakości w porównaniu z jakością standardową.
2.
Tam gdzie przedsiębiorstwo podjęło decyzję o przeniesieniu, ale, w odniesieniu do buraka przetworzonego na cukier przeniesiony, nie dokonało tymczasowej opłaty odpowiednio do ceny minimalnej za burak A, obowiązującej w ciągu roku gospodarczego, w którym cukier wyprodukowano, przedsiębiorstwo to jest zobowiązane do podziału z producentem buraków zwrotu kosztów przechowywania za okres określony w art. 27 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81.
Do celów tego podziału należy uwzględnić:
a) koszty finansowania brane pod uwagę przy ustalaniu kwoty właściwego zwrotu kosztów przechowywania, określonego w art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81;
b) odsetek określony w art. 29 ust. 2 tego rozporządzenia;
c) wydajność określoną w art. 4 ust. 2 tego rozporządzenia.
3.
Za zgodą zainteresowanego Państwa Członkowskiego można uczynić odstępstwo od przepisów ust. 1 na mocy porozumienia branżowego.
Tam gdzie stosowany jest art. 30 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81, odstępstwo od ust. 1 nie może skutkować sprowadzeniem całkowitych wpływów gotówkowych producenta buraków poniżej wynikających ze stosowania art. 6 i 32 tego rozporządzenia."
3.
Artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
Powiadomienie określone w art. 27 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81 obejmuje:
a) deklarację złożoną przez zainteresowane przedsiębiorstwo, że cukier, który ma być przeniesiony, to cukier B lub cukier C oraz że będzie on przechowywany w rozumieniu art. 27 przez okres rozpoczynający się od daty określonej w lit. c);
b) ilość, wyrażoną jako cukier biały, cukru B lub cukru C, który ma być przeniesiony;
c) datę rozpoczęcia obowiązkowego okresu przechowywania;
d) informację konieczną do przeprowadzenia weryfikacji określonej w art. 2 niniejszego rozporządzenia.
Państwa Członkowskie mogą wymagać dodatkowych informacji."
4.
W art. 5 ust. 2 dodaje się następujący akapit:
"Tam gdzie zainteresowane Państwo Członkowskie uznaje przypadek siły wyższej, ilości przeniesionego cukru B lub cukru C, które uległy zniszczeniu lub nieodwracalnemu uszkodzeniu, uznaje się, na wniosek zainteresowanego przedsiębiorstwa, za nie przeniesione.
W wypadku cukru C za taki uznanego Państwo Członkowskie wymaga zwrotu kwot już wypłaconych tytułem zwrotu kosztów przechowywania."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady EWG NR 1413/82
z dnia 18 maja 1982 r.
zmieniające rozporządzenie nr 136/66/EWG w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 4 ust. 3 i art. 22 ust. 3 rozporządzenia nr 136/66/EWG [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3454/80 [4], ustaliły daty rozpoczęcia i zakończenia roku gospodarczego w odniesieniu do oliwy z oliwek oraz w odniesieniu do ziarna rzepiku i rzepaku oraz ziarna słonecznika;
w niektórych przypadkach może okazać się niezbędna zmiana tych dat przy stosunkowo krótkim okresie powiadomienia; dlatego też należy ustanowić odpowiednią procedurę dokonywania takich zmian;
artykuł 5 rozporządzenia nr 136/66/EWG wprowadza system pomocy produkcyjnej dla oliwy z oliwek wytwarzanej we Wspólnocie; ta pomoc, która zależy od ilości oliwy rzeczywiście wyprodukowanej, jest przyznawana dla producentów oliwy z oliwek będących członkami grupy producentów należącej do stowarzyszenia uznanego na podstawie rozporządzenia (EWG) nr 1360/78 [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3086/81 [6] oraz rozporządzenia nr 136/66/EWG, oraz przyznawane dla indywidualnych producentów oliwek, którzy poddają się kontroli dokonywanej przez takie stowarzyszenie;
rozporządzenie (EWG) nr 2989/81 [7] odracza wprowadzenie w życie tego systemu do początku roku gospodarczego 1982/83, a dla bieżącego roku gospodarczego utrzymano środki tymczasowe stosowane w ciągu trzech ubiegłych lat gospodarczych do organizacji producentów oliwy z oliwek;
w związku z problemami z wykonaniem rozporządzenia (EWG) nr 1360/78 w niektórych Państwach Członkowskich istnieje obawa, że system przewidziany w tym rozporządzeniu nie zostanie wprowadzony w życie w najbliższej przyszłości; ponadto wydaje się, że system oparty na działaniach stowarzyszeń nie jest odpowiedni dla szczególnej struktury produkcji oliwy z oliwek w Grecji;
system pomocy nie może być skutecznie zarządzany na podstawie tymczasowych przepisów, stosowanych obecnie w odniesieniu do organizacji producentów;
dowodzi to, że istnieje potrzeba wprowadzenia w życie szczególnego systemu, począwszy od roku gospodarczego 1982/83, jako uzgodnienia trwałego, opartego na grupach plantatorów oliwek lub stowarzyszeniach tych grup, które mogłyby być odpowiedzialne za prowadzenie niektórych działań związanych z wprowadzeniem w życie systemu pomocy;
o ile stowarzyszenia te mają prowadzić bardziej rygorystyczną kontrolę produkcji w odniesieniu do producentów będących członkami grup producentów należących do tych stowarzyszeń, stowarzyszenia te powinny otrzymywać zaliczki na kwoty pomocy;
ponadto art. 22 rozporządzenia nr 136/66/EWG przewiduje ustalanie dla ziaren oleistych ceny docelowej i interwencyjnej;
tendencja w produkcji ziarna rzepiku i rzepaku spowodowała pewne utrudnienia rynkowe skutkujące znacznym obciążeniem budżetu Wspólnoty; niepodjęcie nowych środków spowoduje nasilanie się tej niekorzystnej tendencji; należy także podjąć kroki w celu zapobieżenia niepożądanym skutkom w tym sektorze produkcji, jakie mogą być wynikiem ograniczenia produkcji we Wspólnocie w celu zwiększenia konkurencyjności produkcji rolnej; ustalenie maksymalnego poziomu produkcji oraz zmniejszenie gwarancji cenowej na następny rok gospodarczy w przypadku przekroczenia tego poziomu może pomóc w zmianie kierunku gwarancji Wspólnoty i tym samym odciążyć budżet Wspólnoty; każde zmniejszenie gwarancji Wspólnoty musi zależeć od wielkości przekroczenia progu gwarancyjnego, ale nie powinno nadmiernie uszczuplać dochodów producentów;
dlatego też jest niezbędne jest dostosowanie ceny docelowej oraz ceny interwencyjnej do wielkości przekroczenia wspomnianego poziomu maksymalnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu nr 136/66/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
Artykuł 4 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
O ile Rada nie zadecyduje inaczej, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, rok gospodarczy dla oliwy z oliwek trwa od dnia 1 listopada do dnia 31 października następnego roku.".
2.
W art. 5 ust. 2 tiret pierwsze otrzymuje brzmienie:
"— producentom, będącym członkami grupy producentów uznanej na podstawie niniejszego rozporządzenia, na podstawie rzeczywistej ilości wyprodukowanej przez nich oliwy,".
3.
W art. 5 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Uznane grupy producentów lub uznane stowarzyszenia grup mogą uczestniczyć w ustalaniu rzeczywistego poziomu produkcji, określonego w ust. 2 tiret pierwsze, i w określaniu potencjału produkcyjnego oraz plonów, określonych w ust. 2 tiret drugie.".
4.
Artykuł 20c otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 20c
1.
Grupy producentów uznane w rozumieniu niniejszego rozporządzenia muszą:
a) składać się z indywidualnych plantatorów i/lub organizacji zaangażowanych w produkcję, przetwórstwo lub handel oliwkami, oliwą z oliwek, w skład których wchodzą wyłącznie plantatorzy oliwek;
b) być zdolne do kontrolowania produkcji oliwek i oliwy z oliwek swoich członków;
c) w przypadku gdy nie należą one do uznanego stowarzyszenia grupy producentów:
- być upoważnione do składania wniosków o przyznanie pomocy w imieniu swych członków plantatorów,
- być upoważnione do otrzymywania pomocy oraz do jej rozdziału między swoich członków;
d) jeżeli należą są one do stowarzyszenia, być upoważnione do dostarczania stowarzyszeniu oświadczenia o wielkości produkcji w odniesieniu do członka plantatora w celu wystąpienia z wnioskiem o przyznanie pomocy;
e) posiadać minimalną liczbę członków lub reprezentować minimalny procent producentów oliwek lub oliwy z oliwek w regionie, w którym zostały ustanowione;
f) nie stosować dyskryminacji w żadnym z zakresów swojej działalności w stosunku do producentów spełniających warunki przyjęcia do grupy, w szczególności w związku z przynależnością państwową lub miejscem prowadzenia działalności;
g) posiadać statut zawierający przepisy zapewniające każdemu członkowi grupy pragnącemu z niej wystąpić możliwość uczynienia tego:
- po okresie minimum 3 lat pozostawania członkiem grupy od chwili jej uznania,
- oraz pod warunkiem pisemnego powiadomienia grupy o swym zamiarze co najmniej 12 miesięcy przed wystąpieniem z niej.
2.
Uznane stowarzyszenia grup w rozumieniu niniejszego rozporządzenia muszą:
a) składać się wyłącznie z grup określonych w ust. 1;
b) być zdolne do koordynowania i weryfikacji działalności grup wchodzących w skład stowarzyszenia;
c) być upoważnione do składania jednego wniosku o przyznanie pomocy w imieniu wszystkich producentów będących członkami grup;
d) być upoważnione do otrzymywania pomocy oraz do jej podziału między producentów, określonych w lit. c);
e) składać się z minimalnej liczby grup członkowskich lub reprezentować minimalny udział procentowy w produkcji w danym Państwie Członkowskim;
f) posiadać statut zawierający przepisy zapewniające każdemu członkowi stowarzyszenia pragnącemu wystąpić ze stowarzyszenia możliwość uczynienia tego:
- po okresie członkostwa w stowarzyszeniu producentów wynoszącym co najmniej 3 lata od chwili uznania stowarzyszenia,
- oraz pod warunkiem pisemnego powiadomienia stowarzyszenia o swym zamiarze co najmniej 12 miesięcy przed wystąpieniem z niego.
3.
Uznanie dla grupy lub stowarzyszenia wycofuje się, jeżeli warunki uznania nie zostały spełnione lub przestały być spełniane.
4.
Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością na wniosek Komisji, określa ogólne zasady stosowania przepisów niniejszego artykułu.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu są określane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 38.".
5.
Artykuł 20 d otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 20 d
1.
Uznane grupy lub uznane stowarzyszenia mogą zatrzymywać, jako opłatę, ustalony procent wypłacanej im kwoty pomocy produkcyjnej.
Celem tej opłaty jest pokrywanie wydatków ponoszonych przy wykonywaniu prac określonych w art. 5 ust. 3 i art. 20c.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, podejmuje każdego roku przed dniem 1 października decyzję, w odniesieniu do następnego roku gospodarczego, w sprawie procentowej części pomocy produkcyjnej, jaka może być przez uznane grupy lub stowarzyszenia zatrzymywana w charakterze składki.
2.
Po złożeniu przez stowarzyszenie wniosku o przyznanie pomocy dane Państwo Członkowskie jest upoważnione do wypłacenia stowarzyszeniu zaliczki w wysokości ustalonej na podstawie kwoty przyznanej pomocy.
3.
Jeżeli w okresie, którego długość zostanie ustalona, ceny na rynku Wspólnoty zbliżają się do poziomu ceny interwencyjnej, może zostać podjęta decyzja, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 38, zezwalająca uznanym grupom producentów lub stowarzyszeniom w rozumieniu niniejszego rozporządzenia na zawieranie umów składu oliwy z oliwek będącej przedmiotem ich sprzedaży
4.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 38.".
6.
W art. 22 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
O ile Rada nie zadecyduje inaczej, stanowiąc kwalifikowaną większością na wniosek Komisji,
- rok gospodarczy dla ziarna rzepiku i rzepaku trwa od dnia 1 lipca do dnia 30 czerwca,
- rok gospodarczy dla ziarna słonecznika trwa od dnia 1 sierpnia do dnia 31 lipca.".
7.
Dodaje się art. 24a w brzmieniu:
"Artykuł 24a
1.
Rada, stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 43 ust. 2 Traktatu, każdego roku określa, po raz pierwszy w odniesieniu do roku gospodarczego 1982/83, obowiązujący we Wspólnocie próg gwarancji dla ziarna rzepiku i rzepaku.
2.
Próg gwarancji dla ziarna rzepiku i rzepaku ustala się na podstawie wielkości produkcji w okresie referencyjnym oraz przewidywane tendencje popytu.
3.
W przypadku gdy rzeczywista średnia wielkość produkcji odnotowana dla trzech ostatnich lat gospodarczych przekracza próg gwarancji próg ustalony dla danego roku gospodarczego, cena interwencyjna na następny rok gospodarczy zostaje zmniejszona o kwotę odpowiadającą nadwyżce.
Określając ceny Rada, stosując tę samą procedurę, ustala:
- wielkość obniżenia ceny docelowej i interwencyjnej tak, by odpowiadała ona ilości, o jaką przekroczono poziom maksymalny,
- maksymalny zakres obniżenia ceny docelowej i interwencyjnej.
4.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 38 niniejszego rozporządzenia.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 1531/82
z dnia 25 maja 1982 r.
w sprawie stosowania decyzji nr 5/81 Wspólnego Komitetu EWG-Islandia, zmieniającej protokoły 1 i 2 do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a tym państwem
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Europejska Wspólnota Gospodarcza podpisała w dniu 22 lipca 1972 r. Umowę z Republiką Islandii [1], która weszła w życie dnia 1 lipca 1973 r.;
na podstawie art. 12a powyższej Umowy Wspólny Komitet przyjął decyzję nr 5/81 zmieniającą Protokoły 1 i 2;
konieczne jest zastosowanie we Wspólnocie niniejszej decyzji,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W celu zastosowania Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Islandii decyzję Wspólnego Komitetu nr 5/81 stosuje się we Wspólnocie.
Tekst decyzji załącza się do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 1532/82
z dnia 25 maja 1982 r.
w sprawie stosowania decyzji nr 5/81 Wspólnego Komitetu EWG-Norwegia zmieniającej protokoły 1 i 2 do Porozumienia między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a tym państwem
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Europejska Wspólnota Gospodarcza podpisała w dniu 14 maja 1973 r. Porozumienie z Królestwem Norwegii [1], który weszło w życie dnia 1 lipca 1973 r.;
na mocy art. 12a powyższego porozumienia, Wspólny Komitet przyjął decyzję nr 5/81 zmieniającą protokoły 1 i 2;
konieczne jest zastosowanie niniejszej decyzji we Wspólnocie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W celu zastosowania Porozumienia między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii decyzję Wspólnego Komitetu nr 5/81 stosuje się we Wspólnocie.
Tekst decyzji załączony jest do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 1534/82
z dnia 25 maja 1982 r.
w sprawie stosowania decyzji nr 5/81 Wspólnego Komitetu EWG-Szwajcaria, zmieniającej protokoły 1 i 2 do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a tym państwem
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Europejska Wspólnota Gospodarcza podpisała Umowę z Konfederacją Szwajcarską [1] dnia 22 lipca 1972 r., która weszła w życie dnia 1 stycznia 1973 r.;
na podstawie art. 12a powyższej Umowy, Wspólny Komitet przyjął decyzję nr 5/81 zmieniającą protokoły 1 i 2;
niniejszą decyzję należy wprowadzić w życie we Wspólnocie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do celów stosowania umów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską, decyzję nr 5/81 Wspólnego Komitetu stosuje się we Wspólnocie.
Tekst decyzji załączony jest do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 1559/82
z dnia 17 czerwca 1982 r.
zmieniające po raz szósty rozporządzenie (EWG) nr 2730/81 ustalające wykaz agencji w państwach trzecich przywozu uprawnionych do ogłaszania przetargów w sektorze mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1183/82 [2], w szczególności jego art. 13 ust. 3 i art. 17 ust. 4,
a także mając na uwadze co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2730/81 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 928/82 [4], ustanowiło wykaz agencji w państwach trzecich przywozu uprawnionych do ogłaszania przetargów w sektorze mleka i przetworów mlecznych;
w świetle najnowszych informacji dostępnych Komisji w sprawie praktyk handlowych przestrzeganych przez zainteresowane przywożące państwa i uwzględniając urzędowy charakter przedmiotowych agencji, niniejsze rozporządzenie powinno być zmienione;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są w zgodzie z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 2730/81 wprowadza się następujące zmiany:
Należy uzupełnić wykaz organizacji ogłaszających przetargi przez dodanie poniższych organizacji, przy czym uzupełnienia należy dokonać w kolejności alfabetycznej państwa przywozu:
Państwo importujące _BAR_ Organizacja ogłaszająca przetargi _BAR_
Katar _BAR_ Government of Quatar Central Tenders Committee Ministry of Petroleum & Finance Doha State of Quatar _BAR_
Syria _BAR_ Société Arabe pour les Médicaments Boîte Postale 976 Damascus _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1658/82
z dnia 10 czerwca 1982 r.
uzupełniające przepisami w sprawie kombinowanego transportu rozporządzenie (EWG) nr 1107/70 w sprawie przyznawania pomocy w transporcie kolejowym, drogowym i w żegludze śródlądowej
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1107/70 z dnia 4 czerwca 1970 r. w sprawie przyznawania pomocy w transporcie kolejowym, drogowym i w żegludze śródlądowej [1], w szczególności jego art. 3,
uwzględniając wniosek Komisji [2],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [3],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [4],
a także mając na uwadze, co następuje: różne systemy i technologie dotyczące transportu kombinowanego ogólnie przynoszą korzyści Wspólnocie, między innymi poprzez zmniejszenie zatłoczenia na niektórych drogach, oszczędność energii oraz lepsze wykorzystanie zdolności kolei;
inwestycje wymagane dla rozwoju transportu kombinowanego należy odpowiednio zwiększać; dlatego jest istotne, aby pomoc przyznana przez Państwo Członkowskie lub ze środków państwowych mogła być dostępna dla zainteresowanych przedsiębiorstw;
rozporządzenie (EWG) nr 1107/70 stanowi, że Państwa Członkowskie mogą przyznawać pomoc na wsparcie rozwoju systemów transportowych i technologii, które są bardziej opłacalne dla Wspólnoty ale ogranicza taką pomoc do etapu doświadczalnego; dla rozwoju transportu kombinowanego należy stosować ulgi w początkowym etapie działania, który jest dostatecznie długi aby umożliwić takiemu transportowi uzyskiwanie lepszych warunków na rynku przewozów;
dlatego niezbędne jest zmodyfikowanie przepisów prawa wspólnotowego odnoszących się do pomocy,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 3 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1107/70 dodaje się akapit w brzmieniu:
"e) w przypadku gdy pomoc jest udzielana jako środek tymczasowy i przeznaczona na usprawnienia rozwoju transportu kombinowanego, pomoc taka musi być związana z inwestycjami w następujących dziedzinach:
- infrastruktura,
- stałe i ruchome urządzenia niezbędne do przeładunku.
Komisja, przed dniem 31 grudnia 1986 r., przygotuje Radzie sprawozdanie okresowe w sprawie stosowania tego przepisu.
W świetle tego sprawozdania oraz biorąc pod uwagę tymczasowy charakter systemu przewidzianego w niniejszym rozporządzeniu, Rada na wniosek Komisji decyduje o tym, jaki system będzie zastosowany I, jeśli to konieczne, o procedurach przyjętych do zakończenia tego systemu." .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (EWG) NR 1727/82
z dnia 30 czerwca 1982 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3137/81 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania systemu pomocy w przypadku produkcji oliwy z oliwek
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów1, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1413/822, w szczególności jego art. 5 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3137/813 stanowi, że deklaracje w zakresie zbiorów muszą być złożone przez plantatorów oliwek, którzy nie są członkami organizacji producentów, najpóźniej do dnia 30 czerwca 1982 r.; złe warunki atmosferyczne opóźniły zbiór oliwek w Grecji; powinno się zezwolić na wprowadzenie okresu dodatkowego na składanie deklaracji w zakresie zbiorów w Grecji;
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (EWG) NR 1852/82
z dnia 9 lipca 1982 r.
zmieniające po raz piąty rozporządzenie (EWG) nr 2960/77 w sprawie szczegółowych zasad sprzedaży oliwy z oliwek znajdującej się w posiadaniu agencji interwencyjnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów1, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1413/822, w szczególności jego art. 12 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 1 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2960/773, ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3473/804, stanowiący, że oliwa z oliwek znajdująca się w posiadaniu agencji interwencyjnych jest sprzedawana z przeznaczeniem na wywóz, musi zostać wywieziona w ciągu pięciu miesięcy od daty sprzedaży;
doświadczenie wykazuje, że w przypadku niektórych miejsc przeznaczenia eksporterzy napotykają trudności w dochowaniu terminów; terminy powinny ulegać przesunięciu o okres niezbędny do właściwego przeprowadzenia wywozu;
obecnie nie dokonuje się refundacji wywozowych za nieprzetworzoną oliwę; aby zapewnić właściwe zarządzanie sprzedażą na wywóz powinno się ustalić, że oliwa sprzedawana zgodnie z aktualnymi procedurami przetargowymi powinna być wywożona w stanie nadającym się do spożycia;
w przypadku oliwy z oliwek sprzedawanej przez agencje interwencyjne istnieje ryzyko, że taka oliwa będzie w celach spekulacyjnych mieszana z nieprzetworzoną oliwą; aby temu zapobiec, w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2960/77 powinno się dokonać zmian, tak aby stanowiły, że oliwę sprzedawaną z zasobów interwencyjnych można mieszać jedynie z gatunkami oliwy jadalnej;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2960/77 otrzymuje brzmienie:
"2.
W przypadku sprzedaży na wywóz oliwę należy wywozić bez poddawania jej dalszej obróbce w ciągu sześciu miesięcy od miesiąca, w którym nastąpiła sprzedaż, lub po poddaniu jej jednemu z następujących procesów:
a) rafinowania;
b) pakowania w opakowanie bezpośrednie, przy oznaczonej zawartości.
We wszystkich przypadkach oliwa musi nadawać się do bezpośredniej konsumpcji.
Można ją łączyć z innymi rodzajami jadalnej oliwy z oliwek.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w DziennikuUrzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 1859/82
z dnia 12 lipca 1982 r.
dotyczące wyboru gospodarstw przekazujących dane do celów określania dochodów gospodarstw rolnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 79/65/EWG z dnia 15 czerwca 1965 r. ustanawiające sieć zbierania danych rachunkowych o dochodach i prowadzonej działalności gospodarczej gospodarstw rolnych w Europejskiej Wspólnocie Gospodarczej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2143/81 [2], w szczególności jego art. 4 ust. 4, art. 5 ust. 5 i art. 6 ust. 2, a także mając na uwadze, co następuje:
gospodarstwa rolne przekazujące dane muszą być wybierane w ujednolicony sposób w każdym okręgu, w tym celu należy ustanowić szczegółowe zasady wykonania odpowiednich przepisów rozporządzenia nr 79/65/EWG;
w świetle ostatnich zmian rozporządzenia nr 79/65/EWG i doświadczenia zdobytego od 1965 r. należy dokonać całkowitego przeglądu szczegółowych zasad wyboru gospodarstw przekazujących dane; w konsekwencji należy uchylić rozporządzenie Komisji nr 91/66/EWG [3] i zastąpić je nowym rozporządzeniem;
gospodarstwa badane w związku z siecią danych rachunkowych gospodarstw rolnych wchodzą w zakres badań strukturalnych i wspólnotowych lub krajowych spisów gospodarstw rolnych;
dostępne dane do celów sporządzenia planów wyboru na rok "1982" i kolejne lata obrachunkowe oraz różnica w sytuacji rolnej między różnymi Państwami Członkowskimi wymagają przyjęcia na ten rok progów wielkości ekonomicznej różniących się w zależności od Państwa Członkowskiego lub nawet w niektórych przypadkach od okręgu;
doświadczenie pokazało, że funkcjonowanie sieci danych jest ułatwione, jeśli liczba gospodarstw przekazujących dane wybranych dla okręgu może się zmieniać w pewnych granicach, pod warunkiem że zgadza się ogólna liczba gospodarstw rolnych dla Państwa Członkowskiego;
plan wyboru musi zawierać minimalną liczbę elementów umożliwiającą ocenę jego ważności w odniesieniu do celów sieci danych rachunkowych gospodarstw rolnych;
plan wyboru musi być sporządzony przed rozpoczęciem odpowiedniego roku obrachunkowego, tak aby mógł zostać zatwierdzony przed jego wykorzystaniem do wyboru gospodarstw przekazujących dane;
sprawozdanie w sprawie wykonania planu wyboru gospodarstw przekazujących dane musi obejmować różne aspekty wykonania planu, w szczególności w celu zidentyfikowania wszystkich dostosowań, które mogą być konieczne w późniejszych latach obrachunkowych, sprawozdanie to musi również uwzględniać stosowanie niektórych danych pochodzących z planu do celów przyznawania wagi poszczególnym danym rachunkowym;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Wspólnoty ds. Sieci Danych Rachunkowych z Gospodarstw Rolnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do celów niniejszego rozporządzenia "gospodarstwo rolne" oznacza przedsiębiorstwo rolne, jak zostało zdefiniowane w kontekście wspólnotowych badań rolnych i spisów.
Artykuł 2
Dla roku obrachunkowego "1982" — okres 12 kolejnych miesięcy między dniem 1 stycznia a dniem 1 lipca 1982 r. — i dla następnych lat obrachunkowych próg wielkości ekonomicznej, określony w art. 4 rozporządzenia nr 79/65/EWG, ustala się następująco:
- 6 ESU (europejska jednostka wielkości) w Belgii i Niderlandach,
- 4 ESU w Niemczech, Francji, Luksemburgu, Danii i Zjednoczonym Królestwie (z wyjątkiem Irlandii Północnej),
- 2 ESU w Irlandii i Irlandii Północnej,
- 1 ESU we Włoszech i w Grecji.
Artykuł 3
Liczba gospodarstw rolnych przekazujących dane na okręg jest taka, jak wykazano w załączniku I.
Różnica w liczbie gospodarstw przekazujących dane, które należy wybrać w każdym okręgu, może wynosić do 20 % w stosunku do liczby wykazanej w załączniku I, pod warunkiem że nie pociąga to za sobą zmniejszenia całkowitej liczby gospodarstw przekazujących dane na Państwo Członkowskie.
Artykuł 4
Plan wyboru gospodarstw przekazujących dane musi zapewniać reprezentatywność gospodarstw przekazujących dane jako całości.
Obejmuje on:
a) elementy, na których jest oparty:
- dane o statystycznych źródłach odniesienia,
- procedury stratyfikacji zakresu badania zgodnie ze wspólnotową typologią gospodarstw, przy uwzględnieniu, gdzie właściwe, krajowych kryteriów dodatkowych,
- procedury określania procentowego udziału zakresu próby w stosunku do zbiorowości dla poszczególnych warstw,
- procedury wyboru gospodarstw nadsyłających dane,
- sposoby ewentualnego późniejszego uaktualniania planu wyboru,
- prawdopodobny okres ważności planu wyboru;
b) podział gospodarstw w zakresie badań sklasyfikowanych zgodnie z wspólnotową typologią gospodarstw (odpowiadającym przynajmniej głównym typom) oraz liczba gospodarstw nadsyłających dane, które zostaną wybrane dla każdej przyjętej warstwy.
Artykuł 5
Plan wyboru przekazywany jest Komisji nie później niż dwa miesiące przed rozpoczęciem pierwszego roku obrachunkowego, do którego się odnosi.
Procedury i terminy powiadamiania Komisji o dostosowaniach w planie wyboru są takie same jak dla przekazywania samego planu.
Artykuł 6
Sprawozdanie z wykonania planu wyboru gospodarstw przekazujących dane zawiera:
1) podział wybranych gospodarstw przekazujących dane według kategorii gospodarstwa;
2) opinie w sprawie analizy stwierdzonych rozbieżności między planem wyboru a wybranymi gospodarstwami przekazującymi dane w sprawie wskazówek, które należy zastosować, aby poprawić wybór w kolejnym roku obrachunkowym, oraz w sprawie zachowania środków ostrożności w stosowaniu wag do poszczególnych danych rachunkowych.
Sprawozdanie z wykonania składa się zgodne z modelem określonym w załączniku II.
Jest ono przekazywane Komisji w ciągu 6 miesięcy od rozpoczęcia roku obrachunkowego.
Artykuł 7
Rozporządzenie nr 91/66/EWG niniejszym traci moc.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 1964/82
z dnia 20 lipca 1982 r.
ustanawiające warunki udzielania specjalnych refundacji wywozowych do niektórych rodzajów wołowiny bez kości
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny [1], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Grecji, w szczególności jego art. 18 ust. 6 oraz art. 25,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (EWG) nr 885/68 [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 427/77 [3], ustanowiło ogólne zasady udzielania refundacji wywozowych oraz kryteria określania ich wysokości;
z uwagi na sytuację rynkową, sytuację gospodarczą w sektorze wołowiny oraz zakres sprzedaży niektórych produktów tego sektora, powinno się określić warunki dotyczące wypłat specjalnych refundacji wywozowych do tych produktów; w szczególności powinno się określić warunki dla niektórych rodzajów mięsa, wyprodukowanych poprzez oddzielenie od kości tylnych ćwiartek samców;
aby zapewnić zgodność działań z owym celem, należy wprowadzić specjalną procedurę nadzorczą; pochodzenie produktu można poświadczyć za pomocą zaświadczenia zgodnego ze wzorem załącznika do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 32/82 z dnia 7 stycznia 1982 r. ustanawiającego warunki przyznawania specjalnych refundacji wywozowych do wołowiny i cielęciny [4], zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 752/82 [5];
należy zaznaczyć, że przyznanie specjalnej refundacji jest uzależnione od wywozu całego objętego nadzorem mięsa, uzyskanego poprzez oddzielenie od kości tylnych ćwiartek, poza niektórymi produktami ubocznymi, które mogą zostać sprzedane na terenie Wspólnoty;
w odniesieniu do wyznaczonych terminów i dowodów dokonania wywozu, należy powołać się na przepisy rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2730/79 z dnia 29 listopada 1979 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych [6], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) 202/82 [7];
aby zapewnić sprawne funkcjonowanie uzgodnień zainicjowanych przez niniejsze rozporządzenie, przedsiębiorcy powinni być w stanie, zgodnie z życzeniem, wykorzystać przepisy art. 5 rozporządzenia Rady (EWG) nr 565/80 z dnia 4 marca 1980 r. w sprawie zaliczki na poczet refundacji wywozowych do produktów rolnych [8];
stosowanie uzgodnień w sprawie składów artykułów spożywczych, podanych w art. 26 rozporządzenia (EWG) nr 2730/79, jest niezgodne z celem niniejszego rozporządzenia; dlatego nie ma potrzeby stosowania wobec omawianych produktów uzgodnień wskazanych w rzeczonym art. 26;
z uwagi na specjalny charakter refundacji nie wolno stosować produktów zastępczych; należy zapewnić środki identyfikacji omawianych produktów;
powinno się ustanowić metodę notyfikowania Komisji przez Państwa Członkowskie ilości produktów, dla których udzielono specjalnych refundacji wywozowych;
Komitet Zarządzający ds. Wołowiny i Cielęciny nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Oddzielnie pakowane kawałki mięsa bez kości, pochodzącego ze świeżych lub mrożonych tylnych ćwiartek dorosłych samców bydła kwalifikują się do specjalnych refundacji wywozowych przy zachowaniu warunków niniejszego rozporządzenia.
Dla celów niniejszego rozporządzenia "tylne ćwiartki" to tylne ćwiartki nieoddzielone lub oddzielone, zgodnie z definicją zawartą w dodatkowych uwagach 1. A lit. f) i g) do rozdziału 2 Wspólnej Taryfy Celnej, przy maksymalnej ilości dziewięciu żeber lub dziewięciu par żeber.
Artykuł 2
1.
Przedsiębiorca przedkłada właściwym władzom, wskazanym mu przez Państwo Członkowskie, deklarację intencji oddzielenia tylnych ćwiartek od kości, zgodnie z opisem podanym w art. 1 i w myśl warunków zawartych w niniejszym rozporządzeniu oraz wywozu całości uzyskanych kawałków mięsa bez kości, przy czym każdy kawałek jest zapakowany oddzielnie.
2.
W deklaracji podaje się opis i stwierdza ilość produktów, które zostaną oddzielone od kości.
Towarzyszy jej zaświadczenie, którego wzór, załączony do rozporządzenia (EWG) nr 32/82, wydano zgodnie z treścią art. 2 ust. 2 zdanie pierwsze tego rozporządzenia.
Jednakże nie dotyczą tego uwagi B i C oraz pole 11 zaświadczenia.
Przepisy art. 3 tego rozporządzenia stosuje się, z potrzebnymi zmianami, do czasu objęcia produktów nadzorem, o którym mowa w ust. 3.
3.
W momencie przyjęcia przez właściwe władze deklaracji, które wprowadzają do niej datę akceptacji, przeznaczone do oddzielenia od kości tylne ćwiartki obejmuje się nadzorem owych władz, które określają wagę netto produktów i wprowadzają ją do pola 7 zaświadczenia, o którym mowa w ust. 2.
Artykuł 3
Okres, w którym tylne ćwiartki oddziela się od kości, to — z wyjątkiem okoliczności wywołanych przez siłę wyższą — dziesięć dni roboczych, licząc od dnia przyjęcia deklaracji wymienionej w art. 2.
Artykuł 4
1.
Po oddzieleniu kości przedsiębiorca przedkłada właściwym władzom w celu uzyskania potwierdzenia jedno (lub więcej) "zaświadczenie mięsa bez kości", którego wzór dołączono do niniejszego rozporządzenia, a do którego wprowadza się, w polu 7, numer zaświadczenia wymienionego w art. 2 ust. 2.
2. Numery "zaświadczeń mięsa bez kości" wprowadza się do pola 9 zaświadczenia, określonego w art. 2 ust. 2. To ostatnie zaświadczenie, należycie wypełnione, wysyła się drogą administracyjną do instytucji odpowiedzialnej za wypłatę refundacji wywozowych po uzyskaniu potwierdzenia, zgodnie z ust. 1, dla "zaświadczeń mięsa bez kości" odpowiadających pełnej ilości mięsa bez kości uzyskanego pod nadzorem z tylnych ćwiartek.
3.
"Zaświadczenie mięsa bez kości" należy przedłożyć przy dopełnieniu formalności celnych, określonych w art. 5.
Artykuł 5
1.
Procedur celnych dotyczących wywozu ze Wspólnoty artykułów objętych warunkami art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2730/79 lub produktów poddanych procedurze zawartej w art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 565/80 dopełnia się w Państwie Członkowskim, w którym przyjęto deklarację wymienioną w art. 2.
2. Władze celne wprowadzają do pola 11 "zaświadczenia mięsa bez kości" oznaczenia i daty deklaracji, o których mowa w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2730/79. W obliczu konieczności skorzystania z przepisów art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 565/80 władze celne wprowadzają oznaczenia i daty deklaracji wypłaty, o których mowa w art. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 798/80 [9]. Informację tę można, jeśli zajdzie potrzeba, umieszczać na odwrocie zaświadczenia, za poświadczeniem władz celnych.
3.
Po dopełnieniu formalności celnych odnośnie do całości mięsa wyprodukowanego drogą oddzielenia od kości, jak wspomniano w "zaświadczeniu mięsa bez kości" zaświadczenie wysyła się drogą administracyjną do instytucji odpowiedzialnej za wypłaty refundacji wywozowych.
Artykuł 6
Bez uszczerbku dla przepisów rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2730/79 udzielenie specjalnej refundacji jest — z wyjątkiem okoliczności wywołanych przez siły wyższe — uzależnione od wywozu pełnej ilości mięsa wyprodukowanego przez oddzielenie od kości, a objętego wyżej wspomnianym nadzorem.
Jednakże przedsiębiorca może sprzedać na terenie Wspólnoty kości, duże ścięgna, chrząstki, kawałki tłuszczu oraz inne okrawki pozostałe po wykrojeniu kości.
Artykuł 7
1. Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 2 ust. 3 i art. 4 ust. 1, Państwa Członkowskie mogą sprawić by w miejscu nadzoru dokonywanego przez właściwe władze tworzono odpowiednie środki kontroli wykrawania kości z tylnych ćwierci oraz mogą w szczególności sprawić by:
- przy wystawianiu zaświadczenia, o którym mowa w art. 2 ust. 2, podejmowano właściwe kroki celem zapewnienia, że tylne ćwiartki zostaną w sposób nieusuwalny oznakowane celem identyfikacji każdego kawałka mięsa wyprodukowanego poprzez wykrojenie kości oraz że waga netto tylnych ćwiartek zostanie wprowadzona do pola 7 zaświadczenia,
- ustanowiono szczegółowe reguły przycinania i pakowania, łącznie z opisem różnych otrzymanych kawałków mięsa,
- formalności celne, o których mowa w art. 5, zostały zakończone jednocześnie dla całego pozbawianego kości mięsa w czasie podanym w art. 3,
- przy dopełnieniu formalności celnych przedkładano razem z zaświadczeniem, o którym mowa w art. 2 ust. 2, jedno "zaświadczenie mięsa bez kości" obejmujące całość mięsa wyprodukowanego poprzez wykrawanie kości,
- właściwe władze dokonywały wyrywkowych kontroli próbek w pomieszczeniach, w których wykrawa się kości.
2.
Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 4 ust. 2 Państwo Członkowskie może przewidzieć, że:
- zaświadczenia, o którym mowa w art. 2 ust. 2, nie wysyła się drogą administracyjną do instytucji odpowiedzialnej za wypłaty refundacji,
- jedno "zaświadczenie mięsa bez kości" obejmujące całość mięsa wyprodukowanego poprzez wykrawanie kości było wystawiane razem z zaświadczeniem, o którym mowa w art. 2 ust. 2,
- oba zaświadczenia są przedstawiane równocześnie przy dopełnianiu wywozowych formalności celnych,
- oba zaświadczenia były wysyłane jednocześnie w myśl warunków ustanowionych w art. 5 ust. 3.
Artykuł 8
Państwa Członkowskie określają warunki nadzoru i stosownie do tego informują Komisję.
Podejmują wszelkie konieczne kroki celem uniemożliwienia podmieniania rzeczonych produktów, zwłaszcza poprzez identyfikację każdego kawałka mięsa.
W pomieszczeniach, w których wykrawa się kości oraz przycina i pakuje mięso, może znajdować się jedynie mięso objęte niniejszym rozporządzeniem oraz wieprzowina.
Torby, kartony i inne opakowania, do których wkłada się pozbawione kości kawałki, są oficjalnie pieczętowane przez właściwe władze i zaopatrywane w szczegóły umożliwiające identyfikację pozbawionego kości mięsa, zwłaszcza jego wagę netto, typ, ilość kawałków mięsa oraz numer seryjny.
Artykuł 9
Do dwudziestego piątego dnia każdego miesiąca Państwa Członkowskie informują Komisję teleksem o ilościach mięsa, którego "zaświadczenia mięsa bez kości" w poprzednim miesiącu spowodowały wypłaty specjalnych refundacji lub wypłaty zaliczek na ich poczet, jak to określono w art. 25 rozporządzenia (EWG) nr 2730/79, lub w art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 565/80.
Artykuł 10
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 2 sierpnia 1982 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1979/82
z dnia 19 lipca 1982 r.
w sprawie metody analitycznej oznaczania zawartości suchej masy w soku pomidorowym, do celów uwagi 4 do działu 20 Wspólnej Taryfy Celnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 97/69 z dnia 16 stycznia 1969 r. w sprawie środków, jakie należy podjąć w celu jednolitego stosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Grecji, w szczególności jego art. 3, a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej muszą być przyjęte przepisy w celu klasyfikacji soków pomidorowych;
uwaga 4 do działu 20 Wspólnej Taryfy Celnej, załączona do rozporządzenia Rady (EWG) nr 950/68 [2], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1883/82 [3], przewiduje że soki pomidorowe są klasyfikowane w zależności od zawartości suchej masy;
konieczne jest przyjęcie metody analitycznej oznaczania zawartości suchej masy;
na podstawie badań i doświadczeń stwierdzono, że metoda opisana w Załączniku do niniejszego rozporządzenia zapewnia najlepsze wyniki;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do celów uwagi 4 do działu 20 Wspólnej Taryfy Celnej zawartość suchej masy w soku pomidorowym jest oznaczana według metody określonej w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie czterdziestego drugiego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 1981/82
z dnia 19 lipca 1982 r.
ustanawiające wykaz wspólnotowych regionów, w których pomoc produkcyjna w odniesieniu do chmielu przyznawana jest wyłącznie uznanym grupom producentów
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1696/71 z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku chmielu [1], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia z 1979 r., w szczególności jego art. 12 ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 12 rozporządzenia (EWG) nr 1696/71 przewiduje możliwość przyznawania w niektórych regionach wspólnotowych pomocy produkcyjnej tylko tym uznanym grupom producentów, które są w stanie zapewnić, że ich członkowie będą otrzymywali godziwy dochód, oraz są w stanie zapewnić racjonalne zarządzanie dostawami; wykaz regionów, w których takie warunki są spełnione, zostanie sporządzony na podstawie informacji udzielonych przez zainteresowane Państwa Członkowskie;
Rada sporządziła wykaz takich regionów w rozporządzeniu (EWG) nr 593/79 [2];
od wejścia w życie rozporządzenia (EWG) nr 593/79 na podstawie przeglądu informacji dostarczonych przez Zjednoczone Królestwo ustalono, że nowy region spełnia te warunki począwszy od okresu zbiorów z 1982 r.; w związku z tym wykaz regionów, w których pomoc produkcyjna w odniesieniu do chmielu przyznawana jest tylko uznanym zrzeszeniom producentów, wymaga zmiany; w tym celu oraz ze względu na przejrzystość rozporządzenie (EWG) nr 593/79 należy zastąpić niniejszym rozporządzeniem,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wykaz wspólnotowych regionów, w których tylko uznane grupy producentów chmielu kwalifikują się do otrzymania pomocy produkcyjnej przewidzianej w art. 12 rozporządzenia (EWG) nr 1696/71, zamieszczony jest w Załączniku.
Wykaz jest ważny od zbiorów z 1981 r. w odniesieniu do wszystkich wymienionych regionów, z wyłączeniem Anglii, w odniesieniu do której jest on ważny od zbiorów z 1982 r.
Artykuł 2
Rozporządzenie (EWG) nr 593/79 niniejszym traci moc.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWWS, EWG, Euratom) nr 2151/82
z dnia 28 lipca 1982 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG, Euratom, EWWiS) nr 260/68 ustanawiające warunki i procedurę uiszczania podatku na rzecz Wspólnot Europejskich
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Jedną Radę i Jedną Komisję Wspólnot Europejskich,
uwzględniając Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich, w szczególności jego art. 13,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG, Euratom, EWWiS) nr 260/68 [1], zmienione rozporządzeniem (EWWiS, EWG, Euratom) nr 1544/73 [2], musi zostać zmienione celem uwzględnienia rozporządzenia Rady (EWWiS, EWG, Euratom) nr 2150/82 z dnia 28 lipca 1982 r. wprowadzającego specjalne i czasowe środki rozwiązywania stosunku pracy z urzędnikami Wspólnot Europejskich z chwilą przystąpienia Republiki Greckiej [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 2 rozporządzenia (EWG, Euratom, EWWiS) nr 260/68 dodaje się następujące tiret ósme:
- "osoby uprawnione do dodatku przy rozwiązaniu stosunku pracy na mocy art. 2 rozporządzenia (EWWiS, EWG, Euratom) nr 2150/82"
.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWWIS, EWG, Euratom) nr 2152/82
z dnia 28 lipca 1982 r.
zmieniające rozporządzenie (Euratom, EWWiS, EWG) nr 549/69 określające kategorie urzędników i innych pracowników Wspólnot Europejskich, względem których mają zastosowanie postanowienia artykułu 12, art. 13 ust. 2 i artykułu 14 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Jedną Radę i Jedną Komisję Wspólnot Europejskich, w szczególności jego art. 28 akapit pierwszy,
uwzględniając protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich, w szczególności jego art. 16 i 22,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (Euratom, EWWiS, EWG) nr 549/69 [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWWiS, EWG, Euratom) nr 1545/73 [3], powinno zostać zmienione z uwzględnieniem rozporządzenia Rady (EWWiS, EWG, Euratom) nr 2150 z dnia 28 lipca 1982 r., wprowadzającego specjalne i czasowe środki rozwiązywania stosunku pracy z urzędnikami Wspólnot Europejskich z chwilą przystąpienia Republiki Greckiej [4],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 2 rozporządzenia (Euratom, EWWiS, EWG) nr 549/69 dodaje się lit. h) w brzmieniu:
"h) osoby uprawnione do dodatku przewidzianego w wypadku rozwiązania stosunku pracy na mocy art. 2 rozporządzenia (EWWiS, EWG, Euratom) nr 2150/82"
.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2303/82
z dnia 18 sierpnia 1982 r.
wprowadzające wspólnotowy nadzór retrospektywny wobec przywozu pewnych wyrobów stalowych pierwszego etapu przetworzenia
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 288/82 z dnia 5 lutego 1982 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu [1], w szczególności jego art. 10 i 14,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1765/82 z dnia 30 czerwca 1982 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu z krajów o upaństwowionym handlu [2], w szczególności jego art. 10,
po konsultacjach w ramach komitetu określonego w art. 5 każdego z wyżej wymienionych rozporządzeń,
a także mając na uwadze, co następuje: przywóz z państw trzecich na terytorium Wspólnoty niektórych sztab i prętów, ujętych w podpozycji 73.10 ex C Wspólnej Taryfy Celnej, wzrósł z 41950 ton w 1980 r. do 43800 ton w 1981 r.; ich przywóz do Belgii, Francji, i Włoch osiągnął w pierwszych czterech miesiącach 1982 r. 21141 ton; w 1981 r. przywóz tych wyrobów pochodzących z państw trzecich stanowił 18,3 % rynku Republiki Federalnej Niemiec, który jest największym rynkiem podobnych produktów we Wspólnocie;
przywóz do Belgii, Francji, Republiki Federalnej Niemiec i Włoch niektórych typów drutu żelaznego lub stalowego, ujętych w podpozycji ex 73.14 Wspólnej Taryfy Celnej pochodzących z państw trzecich, wzrósł z 64994 ton w 1981 r., do 26352 ton w pierwszych czterech miesiącach 1982 r.; udział tych przywiezionych wyrobów w rynku Republiki Federalnej Niemiec, który jest największym rynkiem podobnych produktów we Wspólnocie, wzrósł z 15,4 % w 1981 r. do 17,6 % w 1982 r.; w tym samym okresie produkcja podobnych produktów w Republice Federalnej Niemiec spadła z 253887 ton do 66415 ton;
przywóz do Wspólnoty niektórych typów rur gwintowanych lub nadających się do gwintowania, ujętych w podpozycjach 73.18 ex C Wspólnej Taryfy Celnej pochodzących z państw trzecich, wzrósł z 140771 ton w 1977 r. do 202136 ton w 1980 r.; ich przywóz do Belgii, Francji, Republiki Federalnej Niemiec i Włoch wzrósł z 111228 ton w 1981 r., do 59740 ton w pierwszych czterech miesiącach 1982 r.; udział tych przywiezionych produktów w rynku Belgii, Francji, Republiki Federalnej Niemiec i Niderlandów wzrósł z 22,1 % w 1979 r. do 23,8 % w 1981 r.; w tym samym okresie produkcja podobnych produktów we Wspólnocie spadła z 1357860 ton do 1025496 ton;
przywóz do Wspólnoty pewnych typów rur o przekroju kwadratowym lub prostokątnym, ujętych w podpozycji 73.18 ex C Wspólnej Taryfy Celnej pochodzących z państw trzecich, wzrósł z 53612 ton w 1977 r. do 128646 ton w 1980 r.; w tym samym okresie wykorzystanie tych produktów na terenie Wspólnoty utrzymywało się na stosunkowo stabilnym poziomie; udział tych przywiezionych produktów w rynku Belgii, Francji, Republiki Federalnej Niemiec i Niderlandów wzrósł z 10 % w 1978 r. do 13,1 % w 1980 r.; produkcja podobnych produktów we Wspólnocie spadła z 1644960 ton w 1979 r. do 1552704 ton w 1981 r.;
przywóz do Wspólnoty niektórych gwoździ, gwoździ z szeroką główką, klamr i podobnych połączeń, ujętych w podpozycji 73.31 ex B Wspólnej Taryfy Celnej pochodzących z państw trzecich, wzrósł z 25383 ton w 1977 r. do 53555 ton w 1980 r.; udział tych przywiezionych produktów w rynku Republiki Federalnej Niemiec wzrósł z 40,3 % w 1977 r. do 51,5 % w 1981 r., we Francji - z 2,7 % w 1977 r. do 19,2 % w pierwszym kwartale 1982 r., a w Belgii - z 13,1 % w 1981 r. do 16,5 % w pierwszym kwartale 1982 r.; sprzedaż podobnych produktów wytwarzanych przez producentów pochodzących z wyżej wymienionych trzech Państw Członkowskich na ich odnośnych rynkach krajowych spadła z 84624 ton w 1977 r. do 68322 ton w 1981 r.;
przywóz do Wspólnoty niektórych typów sztab, prętów, kątowników, kształtowników i profili, ujętych w podpozycji 73.15 B V ex c) Wspólnej Taryfy Celnej pochodzących z państw trzecich, wzrósł z 36374 ton w 1977 r. do 65014 ton w 1980 r.; udział tych przywiezionych wyrobów w rynku Republiki Federalnej Niemiec wzrósł z 18,3 % w 1980 r. do 20,2 % w 1981 r., pozostając we Francji na stosunkowo stabilnym poziomie, tj. około 20 %; produkcja podobnych produktów we Francji spadła z 92220 ton w 1980 r. do 67537 ton w 1981 r.;
w tych okolicznościach przywóz wyżej wymienionych produktów może grozić wyrządzeniem szkody wspólnotowym producentom podobnych produktów oraz jest w interesie Wspólnoty wprowadzić nadzór wspólnotowy wobec tego przywozu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przywóz do Wspólnoty następujących produktów zostaje poddany wspólnotowemu nadzorowi retrospektywnemu:
Nr pozycji Wspólnej Taryfy Celnej _BAR_ Kody NIMEXE _BAR_ Opis _BAR_
73.10 C _BAR_ 73.10–30 _BAR_ Sztaby i pręty (w tym walcówka), bez wykończenia lub z obróbką na zimno _BAR_
73.11 A ex III _BAR_ 73.11–31 _BAR_ Kątowniki, kształtowniki i profile, bez wykończenia lub z obróbką na zimno, wykonane z przedkuwki w postaci zwojów, z blachy uniwersalnej lub z obręczy, taśmy, arkusza lub płyty. _BAR_
ex 73.14 _BAR_ 73.14–21, 41 _BAR_ Drut żelazny lub stalowy, poza drutem izolowanym, z maksymalną zawartością węgla 0,25 % masy, o największym przekroju poprzecznym nie mniejszym niż 0,80 mm, surowe lub cynkowane (w tym cynkowane metodą elektrolityczną) _BAR_
73.18 ex C _BAR_ 73.18–62, 64, 82 _BAR_ Rury gwintowane lub nadające się do gwintowania, (tzw. gazowe spawane), a także inne rury spawane o przekroju okrągłym 168,3 mm lub mniejszym _BAR_
73.18 ex C _BAR_ 73.18–86, 88 _BAR_ Rury bezszwowe lub spawane, o przekroju kwadratowym lub prostokątnym _BAR_
73.31 ex B _BAR_ 73.31–96 _BAR_ Inne gwoździe, gwoździe z szeroką główką, klamry i podobne połączenia _BAR_
73.15 B V ex c) _BAR_ 73.73–53, 59 _BAR_ Sztaby i pręty (w tym walcówka) i profile, bez wykończenia lub z obróbką na zimno, nierdzewne, ogniotrwałe i inne _BAR_
Artykuł 2
Państwa Członkowskie przekazują Komisji każdego miesiąca ilość i wartość produktów przywożonych (obliczaną na podstawie cen CIF) w podziale według kodu NIMEXE i kraju pochodzenia, najpóźniej do dziesiątego dnia drugiego miesiąca następującego po danym miesiącu.
Artykuł 3
W załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 288/82 wprowadza się zmiany poprzez wstawienie pozycji WTC i kodów NIMEXE produktów określonych w art. 1, wraz ze znakiem (+) w kolumnie "EUR"
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dnia 1 września 1982 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 2304/82
z dnia 20 sierpnia 1982 r.
zmieniające po raz drugi rozporządzenie (EWG) nr 32/82 ustanawiające warunki przyznawania specjalnych refundacji wywozowych do wołowiny i cielęciny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Grecji, w szczególności jego art. 18 ust. 6,
a także mając na uwadze co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 32/82 [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 752/82 [3], określiło warunki przyznawania specjalnych refundacji wywozowych do wołowiny i cielęciny;
rozporządzenie (EWG) nr 32/82 nigdy nie wykluczyło stosowania przepisów art. 5 rozporządzenia Rady (EWG) nr 565/80 z dnia 4 marca 1980 r. w sprawie zaliczek na poczet refundacji wywozowych do produktów rolnych [4]; w przypadku korzystania z przepisów art. 5 rozporządzenia (EWG) 565/80 należy wyjaśnić, że organom celnym w czasie dokonywania formalności celnych związanych z poddawaniem produktu procedurom składu celnego lub strefy wolnocłowej, powinno być okazywane świadectwo określone w art. 2 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 32/82; czyni to również koniecznym wprowadzenie zmian do świadectwa; dla ułatwienia upewnienia się, że nie ma miejsca zamiana towaru, należy przewidzieć, że produkty takie nie mogą podlegać działaniom wyszczególnionym w art. 4 ust. 5 pkt 2, 3, i 4 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 798/80 z dnia 31 marca 1980 r. ustanawiającego ogólne zasady w sprawie zaliczek na poczet refundacji wywozowych i dodatnich kwot wyrównawczych w odniesieniu do produktów rolnych [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1663/81 [6];
artykuł 4a rozporządzenia (EWG) nr 32/82 określa szczegółowe zasady powiadamiania Komisji przez Państwa Członkowskie o ilości produktów, za które wypłacono specjalne refundacje wywozowe; należy go uzupełnić zastrzeżeniem, że powinno się przyznawać priorytet powiadamianiu o ilościach poddawanych procedurom składu celnego lub strefy wolnocłowej, tak jak określono w art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 565/80;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 32/82 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 2 ust. 2 dodaje się następujący akapit:
"Jednakże jeżeli wobec produktów stosowane są rozwiązania przewidziane w art. 5 rozporządzenia (EWG) 565/80, zaświadczenie określone w akapicie poprzednim należy okazać organom celnym podczas dokonywania formalności celnych określonych w art. 2 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 798/80. W przypadkach, w których mają zastosowanie przepisy niniejszego akapitu, w drodze odstępstwa od przepisów tego rozporządzenia, nie zezwala się na działania, określone w art. 4 ust. 5 pkt 2, 3 i 4 rozporządzenia (EWG) nr 798/80."
2.
Artykuł 4a otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4a
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teleksem, do dnia 25 każdego miesiąca ilości i, o ile to możliwe, opis produktów, za które w ciągu poprzedniego miesiąca na podstawie zaświadczeń wypłacono specjalne refundacje lub zaliczki na nie, zgodnie z art. 25 rozporządzenia (EWG) nr 2730/79 lub zgodnie z art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 565/80."
3.
Załącznik zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 2556/82
z dnia 22 września 1982 r.
zmieniające po raz ósmy rozporządzenie (EWG) nr 2730/81 ustalające wykaz agencji w państwach trzecich przywozu uprawnionych do ogłaszania przetargów w sektorze mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1183/82 [2], w szczególności jego art. 13 ust. 3 i art. 17 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2730/81 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2415/82 [4], ustanowiło wykaz agencji w państwach trzecich przywozu uprawnionych do ogłaszania przetargów w sektorze mleka i przetworów mlecznych;
w świetle najnowszych informacji dostępnych Komisji w sprawie praktyk handlowych przestrzeganych przez zainteresowane kraje przywozu oraz mając na uwadze urzędowy charakter przedmiotowych agencji, niniejsze rozporządzenie powinno zostać zmienione;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są w zgodzie z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 2730/81 wprowadza się następujące zmiany:
Należy uzupełnić wykaz organizacji uprawnionych do ogłaszania przetargów przez dodanie poniższych organizacji, przy czym uzupełnienia należy dokonać w kolejności alfabetycznej kraju przywozu:
Kraj przywozu _BAR_ Organizacja ogłaszająca przetarg _BAR_
Algieria _BAR_ Office régional du lait et des produits laitiers de l'Est (ORELAIT) Annaba Route d'El Hadjar Algeria Office régional du lait et des produits laitiers de l'Ouest (OROLAIT) 87 Avenue de l'Anp Es Senia/Oran Algeria _BAR_
Syria _BAR_ THAMECO-AFIF Jsir El Abiad Building P/O. Box 976 Damascus-Syria _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2613/82
z dnia 21 września 1982 r.
w sprawie zawarcia Umowy ramowej o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Federacyjną Republiką Brazylii
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113 i 235,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: aby osiągnąć swoje cele w sferze zewnętrznych stosunków gospodarczych, Wspólnota powinna zatwierdzić Umowę ramową o współpracy z Federacyjną Republiką Brazylii; niektóre formy współpracy gospodarczej przewidziane w Umowie wykraczają poza uprawnienia określone w dziedzinie wspólnej polityki handlowej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zatwierdza się niniejszym w imieniu Wspólnoty Umowę ramową o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Federacyjną Republiką Brazylii.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Zgodnie z art. IX Umowy przewodniczący Rady notyfikuje o zakończeniu przez Europejską Wspólnotę Gospodarczą procedur niezbędnych do wejścia Umowy w życie [2].
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 2938/82
z dnia 3 listopada 1982 r.
zmieniające po raz piąty rozporządzenie (EWG) nr 1842/81 w odniesieniu do przyznawania refundacji dostosowywanych w przypadku zbóż wywożonych w postaci niektórych napojów alkoholowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2727/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) 1451/82 [2], w szczególności jego art. 16 ust. 6 i art. 24,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1188/81 z dnia 28 kwietnia 1981 r. ustanawiające ogólne zasady przyznawania refundacji dostosowanych w przypadku zbóż wywożonych w postaci niektórych napojów alkoholowych, a także kryteria ustalania wysokości takich refundacji oraz zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3035/80 dotyczące niektórych produktów nieobjętych załącznikiem II do Traktatu [3], w szczególności jego art. 12,
a także mając na uwadze co następuje:
na mocy art. 3 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1188/81 ilości zbóż objęte procedurą uszlachetniania czynnego muszą być wyłączone przy ustalaniu ilości poddanych kontroli oraz współczynnika, aby uniknąć wypłacania refundacji wywozowych w odniesieniu do zbóż, od których nie jest pobierana przywozowa opłata wyrównawcza;
jednakże ilości objęte procedurą uszlachetniania czynnego mogą być ustalane tylko w przypadku, gdy miał miejsce rzeczywisty przywóz; współczynnik nie może być ustalony przed dniem 1 sierpnia każdego roku, jeśli procedura uszlachetniania czynnego jest stosowana w trakcie roku gospodarczego, do którego ma on zastosowanie;
istnieje możliwość zarówno wyeliminowania niedogodności, jak i osiągnięcia celu środka, nawet jeżeli ilości whisky uzyskanej w wyniku zastosowania procedury uszlachetniania czynnego są brane pod uwagę do określenia współczynnika, jeśli zapewni się, że w przypadku zastosowania procedury uszlachetniania czynnego, pewna ilość przywożonego zboża jest wykorzystywana do wytworzenia napojów alkoholowych bez wykazywania w deklaracji płatności określonych w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1842/81 [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2440/82 [5]; w takich wypadkach, gdy Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz w ramach procedury uszlachetniania czynnego, wymaga się od nich określania ilości zbóż podawanych organom celnym za pomocą współczynnika takiego samego jak określony w art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 1842/81; w wyniku takich operacji zmianę metody wyliczania współczynnika równoważy się zmianą metody określania ilości, do których się on stosuje;
jeżeli stosunek zboża spełniającego warunki art. 9 ust. 2 Traktatu i zboża objętego procedurą uszlachetniania czynnego zmienia się w znacznym stopniu lub jeżeli zostaje zniesiona refundacja dla pewnych miejsc docelowych, zastosowanie wyżej wymienionej metody określania współczynnika doprowadzi do uzyskania niedokładnego wyniku; zastosowanie tej metody powinno być dopuszczone jedynie jeżeli nie jest konieczne zastosowanie przepisów odnoszących się do tych przypadków;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1842/81 wprowadza się następujące zmiany:
1.
Artykuł 6 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 6
1.
Dla celów art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1188/81:
a) "łączne ilości wywozu" oznaczają ilości napojów alkoholowych spełniające warunki art. 9 ust. 2 Traktatu i wywożone do miejsc przeznaczenia, w odniesieniu do których stosuje się refundacje.
Dowody, które należy przedstawić są wymienione w art. 12;
b) "łączne ilości wprowadzone do obrotu" oznaczają ilości napojów alkoholowych spełniające warunki art. 9 ust. 2 Traktatu, które zostały ostatecznie wysłane z przeznaczeniem do spożycia przez ludzi z zakładu produkcyjnego bądź pomieszczeń i urządzeń do przechowywania.
2.
Jednakże, jeśli Państwa Członkowskie, dopuszczając przywóz zbóż objętych procedurą uszlachetniania czynnego:
- określą ilości zboża przedstawiane organom celnym, z zastosowaniem współczynnika określonego w art. 9, oraz
- zapewnią, że ilość zbóż, która w wyniku zastosowaniu współczynnika jest dopuszczona do swobodnego obrotu, może być użyta do wyrobu napojów alkoholowych określonych w art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1188/81.
"Łączne ilości wywozu" i "łączne ilości wprowadzone do obrotu" oznaczają ilości napojów alkoholowych, wymienione w ust. 1 i dodatkowo napojów alkoholowych, co do których uznaje się, że przeszły pełny proces przetwarzania w ramach procedury uszlachetniania czynnego.
3. Ustęp 2 tiret pierwsze nie ma zastosowania, w przypadku gdy są spełnione warunki stosowania art. 3 ust. 2 tiret pierwsze lub art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 1188/81.
4.
Ustęp 2 nie ma wpływu na dostosowanie współczynnika w celu zapewnienia zapłaty przywozowych opłat wyrównawczych w odniesieniu do produktów ubocznych uzyskanych w ramach procedury uszlachetniania czynnego, ale nieprzeznaczonych na wywóz.
5.
W przypadku gdy ma zastosowanie ust. 2, zboże dopuszczone do swobodnego obrotu, określone w niniejszym ustępie tiret drugie, nie kwalifikuje się do refundacji wywozowej."
2.
W art. 16 dodaje się następujący ustęp w brzmieniu:
"4. Państwa Członkowskie stosujące art. 6 ust. 2, wraz z informacjami wymienionymi w ust. 2 i 3, przekazują informacje dotyczące ilości zboża określone w art. 6 ust. 2 tiret drugie."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 3019/82
z dnia 11 listopada 1982 r.
zmieniające po raz dziewiąty rozporządzenie (EWG) nr 2730/81 ustanawiające wykaz agencji w państwach trzecich przywozu uprawnionych do ogłaszania przetargów w sektorze mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1183/82/ [2], w szczególności jego art. 13 ust. 3 i art. 17 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2730/81 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2556/82 [4], ustanowiło wykaz agencji w państwach trzecich przywozu uprawnionych do ogłaszania przetargów w sektorze mleka i przetworów mlecznych;
w świetle najnowszych informacji dostępnych Komisji, w sprawie praktyk handlowych przestrzeganych przez zainteresowane państwa przywozu oraz mając na uwadze urzędowy charakter przedmiotowych agencji, niniejsze rozporządzenie powinno zostać zmienione;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 2730/81 wprowadza się następujące zmiany:
Należy uzupełnić wykaz organizacji ogłaszających przetargi przez dodanie poniższych organizacji, przy czym uzupełnienia należy dokonać w kolejności alfabetycznej państwa przywozu:
Państwo przywozu _BAR_ Organizacja ogłaszająca przetargi _BAR_
Saint Kitts i Nevis _BAR_ Government Supply Office Basseterre _BAR_
Indie Zachodnie _BAR_ St Kitts-Nevis West Indies _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 3115/82
z dnia 22 listopada 1982 r.
zmieniające po raz dziesiąty rozporządzenie (EWG) nr 2730/81 ustalające wykaz agencji w państwach trzecich przywozu uprawnionych do ogłaszania przetargów w sektorze mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1183/82 [2], w szczególności jego art. 13 ust. 3 i art. 17 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2730/81 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3019/82 [4], ustanowiło wykaz agencji w państwach trzecich przywozu uprawnionych do ogłaszania przetargów w sektorze mleka i przetworów mlecznych;
w świetle najnowszych informacji dostępnych Komisji w sprawie praktyk handlowych przestrzeganych przez zainteresowane państwa przywozu oraz mając na uwadze urzędowy charakter przedmiotowych agencji, niniejsze rozporządzenie powinno zostać zmienione;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 2730/81 wprowadza się następujące zmiany:
Należy uzupełnić wykaz organizacji ogłaszających przetargi przez dodanie poniższych organizacji, przy czym uzupełnienia należy dokonać w kolejności alfabetycznej państwa przywozu:
Państwo importujące _BAR_ Organizacja ogłaszająca przetargi _BAR_
Egipt _BAR_ Egyptian Pharmaceutical Trading Company, 23 Abdul Kahalech Sarwaat Street, Cairo. BISCOMISR, El Fawah — El Amyria Street, Cairo. _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 3272/82
z dnia 6 grudnia 1982 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2237/77 w sprawie deklaracji podatkowej rolnika, która ma być wykorzystywana do celów określania dochodów gospodarstw rolnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 79/65/EWG z dnia 15 czerwca 1965 r., ustanawiające sieć zbierania danych rachunkowych o dochodach i prowadzonej działalności gospodarczej gospodarstw rolnych w Europejskiej Wspólnocie Gospodarczej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2143/81 [2], w szczególności jego art. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji(EWG) nr 2237/77 [3] określa pozycje, w celu ich włączenia do sprawozdań z gospodarstw rolnych by mogły być użyte przy określeniu dochodów gospodarstw rolnych;
dane zebrane w drodze sprawozdań z gospodarstw rolnych muszą odpowiadać definicji zawartej w regułach wspólnotowych, w szczególności tych podanych w dyrektywie Rady 75/268/EWG z dnia 28 kwietnia 1975 r. w sprawie gospodarki rolnej na terenach górskich i wyżynnych i na niektórych obszarach o mniej korzystnych warunkach gospodarowania [4];
nie powinno się wprowadzać zmian w formie deklaracji podatkowej rolnika;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu, są zgodne z opinią Komitetu Wspólnoty ds. Sieci Danych Rachunkowych z Gospodarstw Rolnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Definicje i instrukcje odnoszące się do sprawozdania z gospodarstw rolnych zawartych w pozycji "6.
Obszar mniej uprzywilejowany" w załączniku II rozdział II część A rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2237/77 otrzymują brzmienie:
"6.
Obszar mniej uprzywilejowany
Należy podać, czy większość użytków rolnych gospodarstwa leży na obszarze objętym dyrektywą Rady 75/268/EWG w sprawie uprawy na terenach górskich i wyżynnych i na niektórych obszarach mniej uprzywilejowanych [5].
1 = większość użytków rolnych gospodarstwa nie leży na danym obszarze,
2 = większość użytków rolnych gospodarstwa leży na obszarach o mniej korzystnych warunkach gospodarowania w rozumieniu art. 3 ust. 4 i 5 dyrektywy 75/268/EWG,
3 = większość użytków rolnych gospodarstwa leży na terenach górskich w rozumieniu art. 3 ust. 3 dyrektywy 75/268/EWG,
4 = kod 4 jest używany w Państwach Członkowskich, w których takie obszary są na tyle małe i nieliczne, że informacja taka jest nieistotna."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 3303/82
z dnia 9 grudnia 1982 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1235/82 w odniesieniu do niektórych współczynników stosowanych do przetworów mlecznych zawartych w mieszankach paszowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 974/71 z dnia 12 maja 1971 r. w sprawie niektórych środków polityki koniunkturalnej, mających zastosowanie w rolnictwie w następstwie przejściowego rozszerzenia granicy wahań kursów walut niektórych Państw Członkowskich [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3605/81 [2], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
pieniężne kwoty wyrównawcze wprowadzone przez rozporządzenie (EWG) nr 974/71 zostały ustalone na mocy rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1235/82 [3], ostatnio zmienionego przez rozporządzenie (EWG) nr 3258/82 [4];
na mocy rozporządzenia (EWG) nr 1753/82 [5] Komisja przywróciła do stosowania rozporządzenia (EWG) nr 368/77 oraz (EWG) nr 443/77 dotyczące sprzedaży odtłuszczonego mleka w proszku wykorzystywanego w paszach dla świń oraz drobiu; w konsekwencji, konieczne było ustalenie współczynnika w odniesieniu do odtłuszczonego mleka w proszku oraz pasz zwierzęcych zawierających odtłuszczone mleko w proszku, które sprzedawane jest na specjalnych warunkach określonych w powołanych dwóch rozporządzeniach; współczynnik, o którym mowa, ustanowiony jest na mocy rozporządzenia (EWG) nr 1931/82; od tamtej pory nastąpiła znacząca zmiana w cenach sprzedaży odtłuszczonego mleka w proszku; dlatego też odnośny współczynnik powinien zostać odpowiednio dostosowany;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetów Zarządzających ds. Zbóż oraz ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 1235/82 wprowadza się następujące zmiany:
1. W uwadze (8) do części 1 sekcja b) liczbę "0,53" zastępuje się liczbą "0,25".
2. W części 5:
- w uwadze (1) ust. 2 liczbę "0,30" zastępuje się liczbą "0,14",
- w uwadze (6) ust. 4 liczbę "0,53" zastępuje się liczbą "0,25".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji 3305/82/EWG
z dnia 9 grudnia 1982 r.
ustanawiające szczegółowe zasady dla zapewnienia pomocy administracyjnej w związku z wywozem serów kwalifikujących się do specjalnego traktowania przy przywozie do Norwegii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2931/79 z dnia 20 grudnia 1979 r. w sprawie udzielania pomocy w wywozie produktów rolnych mogących korzystać ze szczególnych regulacji przywozowych w państwach trzecich [1], w szczególności jego art. 1 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: Norwegia wyraziła zgodę na przywóz niektórych serów, jak również zwiększenie przesyłek przywożonych dla Wspólnoty, w odniesieniu do których stosowana jest szczególna przywozowa opłata wyrównawcza; środek ten będzie stosowany od dnia 1 stycznia 1983 r.;
Wspólnota zobowiązała się do udzielenia organom Norwegii pomocy administracyjnej w celu zapewnienia prawidłowego stosowania porozumienia; w tym celu do tych serów powinny być dołączane świadectwa wydawane przez właściwe organy Wspólnoty;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są w zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W przypadku wywozu do Norwegii serów objętych pozycją 04.04 Wspólnej Taryfy Celnej, wyprodukowanych we Wspólnocie, wystawia się na prośbę osoby zainteresowanej świadectwo odpowiadające wzorowi zamieszczonemu w Załączniku.
Artykuł 2
1.
Świadectwa są drukowane na białym papierze w języku angielskim.
Wymiary świadectw wynoszą 210 × 297 mm.
Każde świadectwo posiada numer seryjny nadany przez agencję wystawiającą.
Państwo Członkowskie wywozu może wymagać, by świadectwo, które ma być używane na jego terytorium, było drukowane, poza językiem angielskim, w jednym z jego języków urzędowych.
2.
Świadectwa wystawiane są w oryginale i co najmniej dwóch kopiach. Kopie posiadają taki sam numer seryjny jak oryginał.
Oryginał i kopie są wypełniane na maszynie lub ręcznie; w tym ostatnim przypadku są one wypełniane drukowanymi literami i atramentem.
Artykuł 3
1.
Świadectwo i jego kopie są wystawiane przez agencję wyznaczoną przez każde Państwo Członkowskie.
2.
Agencja wystawiająca przechowuje jedną kopię świadectwa.
Oryginał i druga kopia są przedkładane w urzędzie celnym, w którym dopełniane są celne formalności wywozowe w związku z wywozem do Norwegii.
3.
Urząd celny określony w ust. 2, wypełnia rubrykę przeznaczoną dla niego na oryginale świadectwa i zwraca osobie zainteresowanej.
Kopia jest przechowywana przez ten urząd celny.
Artykuł 4
Świadectwo jest ważne wyłącznie wtedy, gdy zostanie potwierdzone przez właściwy urząd celny.
Obejmuje ono podaną w nim ilość towarów.
Jednak w przypadku gdy ilość jest przekroczona o nie więcej niż 5 %, uznaje się, że świadectwo obejmuje całą tę ilość.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie konieczne środki w celu sprawdzenia pochodzenia, typu i jakości serów, w odniesieniu do których świadectwa są wystawiane.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (EWG) NR 3397/82
z dnia 17 grudnia 1982 r.
zmieniające procedurę składania wniosków o pomoc ze środków Sekcji Orientacji EFOGR w odniesieniu do projektów i programów specjalnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady:
- (EWG) nr 355/77 z dnia 15 lutego 1977 r. w sprawie wspólnych działań służących poprawie warunków przetwórstwa produktów rolnych i ich obrotu1, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3509/802, w szczególności jego art. 13 ust. 5,
- (EWG) nr 1362/78 z dnia 19 czerwca 1978 r. w sprawie programu przyspieszenia realizacji zbiorowego systemu nawadniania oraz doradztwa w tym zakresie w Mezzogiorno3, w szczególności jego art. 8 ust. 4,
- (EWG) nr 1760/78 z dnia 25 lipca 1978 r. w sprawie wspólnych działań służących poprawie infrastruktury komunalnej na niektórych terenach wiejskich4, w szczególności jego art. 8 ust. 4,
- (EWG) nr 269/79 z dnia 6 lutego 1979 r. określające zbiorowe działania w obszarze leśnictwa na niektórych obszarach śródziemnomorskich Wspólnoty5, w szczególności jego art. 8 ust. 4,
- (EWG) nr 458/80 z dnia 18 lutego 1980 r. w sprawie zbiorowych projektów restrukturyzacji winnic6, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2991/817, w szczególności jego art. 6 ust. 4,
- (EWG) nr 1938/81 z dnia 30 czerwca 1981 r. w sprawie wspólnych działań służących poprawie infrastruktury komunalnej na niektórych mniej uprzywilejowanych obszarach rolnych Republiki Federalnej Niemiec8, w szczególności jego art. 8 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
procedura składania wniosków o pomoc ze środków Sekcji Orientacji EFOGR, ustanowiona przez Komisję:
- w rozporządzeniu (EWG) nr 219/789 w odniesieniu do projektów dotyczących poprawy warunków przetwarzania produktów rolnych i ich obrotu,
- w rozporządzeniu (EWG) nr 692/8010 w odniesieniu do specjalnych programów zbiorowego nawadniania w Mezzogiorno,
- w rozporządzeniu (EWG) nr 2467/7911 w odniesieniu do projektów służących poprawie infrastruktury na niektórych terenach wiejskich,
- w rozporządzeniu (EWG) nr 2468/7912 w odniesieniu do specjalnych programów dla leśnictwa na niektórych obszarach śródziemnomorskich Wspólnoty,
- w rozporządzeniu (EWG) nr 1679/8113 w odniesieniu do wspólnych projektów restrukturyzacji winnic,
- w rozporządzeniu (EWG) nr 289/8214 w odniesieniu do projektów służących poprawie infrastruktury na niektórych mniej uprzywilejowanych obszarach rolnych Republiki Federalnej Niemiec,
uwzględnia wnioski przedłożone w trzech egzemplarzach w formie określonej w załącznikach A i B do wspomnianych rozporządzeń;
w wyniku reorganizacji właściwych służb do rozpatrzenia wniosku są odtąd wystarczające dwie kopie kompletu dokumentów i trzecia kopia załącznika A; w związku z tym procedura ich składania winna zostać odpowiednio zmieniona;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Struktury Agrarnej;
kwestie finansowe dotyczące wspomnianych działań skonsultowano z Komitetem EFOGR,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniach (EWG) nr 219/78, (EWG) nr 2467/79, (EWG) nr 2468/79, (EWG) nr 692/80, (EWG) nr 1679/81 oraz (EWG) nr 289/82 art. 1 ust. 2 otrzymuje niniejszym następujące brzmienie:
"2.
Wnioski przedkłada się w formie określonej w załącznikach.
Konieczne jest dostarczenie dwóch kopii kompletu dokumentów wraz z dodatkowa kopią zał. A."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 3402/82
z dnia 17 grudnia 1982 r.
w sprawie klasyfikacji towarów pod podpozycją 38.19 X Wspólnej Taryfy Celnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 97/69 z dnia 16 stycznia 1969 r. w sprawie środków, jakie należy podjąć w celu jednolitego stosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Grecji, w szczególności jego art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej należy ustanowić przepisy dotyczące taryfowej klasyfikacji towarów — preparatów bazowych do gumy do żucia w formie cylindrycznych kawałków składających się (wagowo) z 34 % kauczuku butylowego, 15 % polietylenu, 13 % polioctanu winylu, 28 % żywicy roślinnej i 10 % węglanu wapnia;
pozycja 38.19 Wspólnej Taryfy Celnej załączonej do rozporządzenia Rady (EWG) nr 950/68 [2], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3000/82 [3], zawiera, między innymi, preparaty przemysłu chemicznego i przemysłów pokrewnych, gdzie indziej niewymienione ani niewłączone;
produkt, o którym mowa, ma właściwości preparatu przemysłu chemicznego lub przemysłów pokrewnych;
przy braku bardziej konkretnej pozycji, musi być on sklasyfikowany w pozycji 38.19; w ramach tej pozycji, właściwa jest podpozycja 38.19 X;
przepisy niniejszego rozporządzenia są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Preparaty bazowe do gumy do żucia w formie cylindrycznych kawałków składających się (wagowo) z 34 % kauczuku butylowego, 15 % polietylenu, 13 % polioctanu winylu, 28 % żywicy roślinnej, 10 % węglanu wapnia zostają sklasyfikowane we Wspólnej Taryfie Celnej w podpozycji:
38.19. Produkty chemiczne i preparaty przemysłu chemicznego i przemysłów pokrewnych (w tym składające się z mieszanek produktów naturalnych), gdzie indziej niewymienione ani niewłączone; odpady produktów przemysłu chemicznego lub przemysłów pokrewnych, gdzie indziej niewymienione ani niewłączone:
X. Inne.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3510/82
z dnia 23 grudnia 1982 r.
ustalające współczynniki przeliczeniowe mające zastosowanie do tuńczyka
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3796/81 z dnia 29 grudnia 1981 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku produktów rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 17 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
wspólnotowa cena producenta jest ustalana corocznie w odniesieniu do tuńczyka przeznaczonego dla przemysłu przetwórczego;
należy również ustalić współczynniki przeliczeniowe mające zastosowanie do różnych gatunków, rozmiarów i postaci tuńczyka;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Produktów Rybołówstwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Współczynniki przeliczeniowe mające zastosowanie do różnych gatunków, rozmiarów i postaci tuńczyka wymienione są w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1983 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 3526/82
z dnia 22 grudnia 1982 r.
zmieniające po raz jedenasty rozporządzenie (EWG) nr 2730/81 ustalające wykaz agencji w państwach trzecich przywozu uprawnionych do ogłaszania przetargów w sektorze mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r., w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1183/82 [2], w szczególności jego art. 13 ust. 3 i art. 17 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2730/81 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3115/82 [4], ustanowiło wykaz agencji w państwach trzecich przywozu uprawnionych do ogłaszania przetargów w sektorze mleka i przetworów mlecznych;
w świetle najnowszych informacji dostępnych Komisji, w sprawie praktyk handlowych przestrzeganych przez zainteresowane państwa przywozu i uwzględniając urzędowy charakter przedmiotowych agencji, rozporządzenie to powinno być zmienione;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są w zgodzie z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 2730/81 wprowadza się następujące zmiany:
Należy uzupełnić wykaz organizacji ogłaszających przetargi przez dodanie poniższych organizacji, przy czym uzupełnienia należy dokonać w kolejności alfabetycznej państwa przywozu:
Państwo przywozu _BAR_ Organizacja ogłaszająca przetargi _BAR_
Pakistan: _BAR_ Government of Pakistan, Ministry of Defence, Directorate-General Procurement (Army), Ministry of Defence (ddp) iii), 265 Mohammad Hussein Road, Rawalpindi _BAR_
Wenezuela: _BAR_ Comandancia general de la marina Base area la Carlota, Hangar la Marina, Caracas _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 3618/82
z dnia 21 grudnia 1982 r.
w sprawie stosowania decyzji nr 3/82 Wspólnego Komitetu EWG-Norwegia zmieniającej protokoły 1 i 2 do Porozumienia między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a tym państwem
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: w dniu 14 maja 1973 r. Europejska Wspólnota Gospodarcza podpisała Porozumienie z Królestwem Norwegii [1], które weszło w życie dnia 1 lipca 1973 r.;
na mocy art. 12a tego porozumienia, Wspólny Komitet przyjął decyzję nr 3/82 zmieniającą protokoły 1 i 2;
niniejszej decyzji należy nadać moc w całej Wspólnocie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do celów stosowania Porozumienia między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii, decyzję nr 3/82 Wspólnego Komitetu stosuje się we Wspólnocie.
Tekst tej decyzji jest dołączony do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 1 lutego 1983 r.
dotycząca warunków zdrowotnych zwierząt i świadectw weterynaryjnych przy przywozie świeżego mięsa z państw trzecich
(83/70/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [1], w szczególności jej art. 16 i 28,
a także mając na uwadze, co następuje: decyzje Komisji 78/693/EWG [2], 78/694/EWG [3], 78/695/EWG [4], 79/238/EWG [5], 79/543/EWG [6] 79/544/EWG [7], 81/526/EWG [8], 81/545/EWG [9], 81/546/EWG [10] i 81/547/EWG [11] ustanowiły warunki zdrowotne i świadectwa weterynaryjne wymagane przy przywozie świeżego mięsa odpowiednio z Argentyny, Brazylii, Urugwaju, Paragwaju, Hiszpanii, Chile, Szwajcarii, Bułgarii, Austrii i Jugosławii;
decyzje te ustanawiają specjalne warunki w odniesieniu do niektórych Państw Członkowskich, zgodne z zasadami stosowanymi w handlu wewnątrzwspólnotowym; Rada w dyrektywie 82/893/EWG [12] wyraziła zgodę na przedłużenie okresu stosowania tych specjalnych warunków;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
W art. 2 decyzji 78/693/EWG, 78/694/EWG i 78/695/EWG dotyczących odpowiednio Argentyny, Brazylii i Urugwaju, datę "31 grudnia 1982 r." zastępuje się datą "31 grudnia 1983 r."
2.
Artykuł 4 decyzji 78/693/EWG, 78/694/EWG, 78/695/EWG, 79/238/EWG, 79/543/EWG, 79/544/EWG i 81/526/EWG dotyczących odpowiednio Argentyny, Brazylii, Urugwaju, Paragwaju, Hiszpanii, Chile i Szwajcarii otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
Przepisy niniejszej decyzji zostaną ponownie rozpatrzone w celu dostosowania ich do wspólnotowych zasad dotyczących zwalczania i eliminacji pryszczycy na obszarze Wspólnoty."
3.
Artykuł 4 decyzji 81/545/EWG, 81/546/EWG i 81/547/EWG w odniesieniu odpowiednio do Bułgarii, Austrii i Jugosławii otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
Przepisy niniejszej decyzji zostaną ponownie rozpatrzone w celu dostosowania ich do wspólnotowych zasad dotyczących zwalczania i eliminacji pryszczycy i pomoru świń na obszarze Wspólnoty."
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 28 lutego 1983 r.
w sprawie zawarcia Protokołu dotyczącego ochrony Morza Śródziemnego przed zanieczyszczeniem ze źródeł lądowych
(83/101/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: uwzględniając deklarację Rady Wspólnot Europejskich i przedstawicieli rządów Państw Członkowskich zebranych w Radzie z dnia 22 listopada 1973 r. w sprawie programu działań Wspólnot Europejskich w dziedzinie środowiska [3];
program ten kładzie nacisk między innymi na fakt, że zanieczyszczenie wód morskich wpływa na całą Wspólnotę, zarówno z powodu istotnej roli morza w zachowaniu i rozwoju gatunków, jak i ze względu na znaczenie transportu morskiego dla harmonijnego rozwoju gospodarczego Wspólnoty;
ponadto, program ten i dyrektywa Rady 76/464/EWG z dnia 4 maja 1976 r. w sprawie zanieczyszczenia spowodowanego przez niektóre substancje niebezpieczne odprowadzane do środowiska wodnego Wspólnoty [4] przewidują, że niektóre środki mają być wprowadzone w życie przez Wspólnotę w celu zmniejszenia różnych rodzajów zanieczyszczenia mórz;
Konwencja o ochronie Morza Śródziemnego przed zanieczyszczeniem przewiduje w szczególności, że właściwe środki powinny zostać przyjęte w celu zapobiegania i zmniejszenia zanieczyszczenia spowodowanego przez zatapianie w nim odpadów ze statków i statków powietrznych, zanieczyszczenia wynikającego z badań i eksploatacji szelfu kontynentalnego, dna morza i jego podglebia oraz zanieczyszczenia ze źródeł lądowych;
przyjmując decyzję 77/585/EWG [5], Rada zatwierdziła Konwencję o ochronie Morza Śródziemnego przed zanieczyszczeniem oraz Protokół o zapobieganiu zanieczyszczaniu Morza Śródziemnego przez zatapianie w nim odpadów ze statków i statków powietrznych;
Wspólnota brała udział w negocjacjach dotyczących zawarcia Protokołu do Konwencji o ochronie przed zanieczyszczeniem Morza Śródziemnomorskiego ze źródeł lądowych;
dnia 17 maja 1980 r. Wspólnota podpisała wspomniany Protokół;
w celu osiągnięcia, w ramach funkcjonowania wspólnego rynku jednego z celów wspólnotowych w dziedzinie ochrony środowiska naturalnego i jakości życia, wydaje się konieczne zatwierdzenie wspomnianego Protokołu;
ponieważ szczególne uprawnienia do działania wymagane do przyjęcia niniejszej decyzji nie zostały przewidziane w Traktacie, niezbędne jest powołanie się na jego art. 235,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Protokół dotyczący ochrony Morza Śródziemnego przed zanieczyszczeniem ze źródeł lądowych zostaje niniejszym zatwierdzony w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej.
Tekst Protokołu załączony jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady składa do depozytu dokumenty jak przewidziano w art. 16 ust. 4 Protokołu określonego w art. 1.
Decyzja Komisji
z dnia 22 kwietnia 1983 r.
w sprawie wykazu zakładów w Socjalistycznej Republice Rumunii, które otrzymały zezwolenie na przywóz świeżego mięsa do Wspólnoty
(83/218/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 83/91/EWG [2], w szczególności jej art. 4 ust. 1 i art. 18 ust. 1 lit. a) i b),
a także mając na uwadze, co następuje: zakłady w państwach trzecich nie mogą wywozić świeżego mięsa do Wspólnoty, o ile nie spełnią ogólnych i szczególnych warunków ustanowionych w dyrektywie 72/462/EWG;
Rumunia przekazała, zgodnie z art. 4 ust. 3 dyrektywy 72/462/EWG, wykaz zakładów dopuszczonych do wywozu do Wspólnoty;
kontrole z ramienia Wspólnoty wykazały, że normy higieny wielu z tych zakładów są wystarczające i mogą one wobec tego zostać umieszczone na pierwszym wykazie zakładów, ustalonym zgodnie z art. 4 ust. 1 wymienionej dyrektywy, z których przywóz świeżego mięsa może być zatwierdzony;
sprawa innych zakładów wnioskowanych przez Rumunię musi zostać rozpatrzona ponownie na podstawie dodatkowych informacji dotyczących ich norm higieny i zdolności do szybkiego dostosowania się do ustawodawstwa wspólnotowego;
tymczasem w celu uniknięcia jakiegokolwiek nagłego zakłócenia w obrotach handlowych zakłady te mogą zostać dopuszczone tymczasowo do kontynuowania wywozu świeżego mięsa do tych Państw Członkowskich, które są gotowe je przyjąć;
konieczne będzie wobec tego ponowne zbadanie i w razie potrzeby zmiana niniejszej decyzji w świetle środków podjętych w tym celu i dokonanych ulepszeń;
należy przypomnieć, że przywóz świeżego mięsa podlega także innym wspólnotowym przepisom weterynaryjnym, szczególnie w odniesieniu do wymogów ochrony zdrowia, włączając przepisy szczególne dla Danii, Irlandii i Zjednoczonego Królestwa;
przywóz świeżego mięsa z zakładów uwzględnionych w wykazie załączonym do niniejszej decyzji podlega w dalszym ciągu przepisom określonym odrębnie oraz ogólnym postanowieniom Traktatu; w szczególności przywóz z państw trzecich i ponowny wywóz do innych Państw Członkowskich niektórych kategorii mięsa, takich jak mięso ważące poniżej trzech kilogramów lub mięso zawierające pozostałości niektórych substancji, które nie są jeszcze objęte zharmonizowanymi przepisami wspólnotowymi, podlegają w dalszym ciągu przepisom zdrowotnym importującego Państwa Członkowskiego;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Zakłady w Rumunii wymienione w Załączniku otrzymują niniejszym zezwolenie na przywóz świeżego mięsa do Wspólnoty zgodnie z Załącznikiem.
2.
Przywóz z zakładów określonych w ust. 1 podlega w dalszym ciągu wspólnotowym przepisom weterynaryjnym określonym odrębnie, w szczególności przepisom dotyczącym wymogów ochrony zdrowia.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zakazują przywozu świeżego mięsa pochodzącego z zakładów innych niż te, które wymieniono w Załączniku.
Państwa Członkowskie mogą jednak zatwierdzać w dalszym ciągu, do dnia 30 listopada 1983 r., przywóz świeżego mięsa pochodzącego z zakładów, które nie są wymienione w Załączniku, ale które otrzymały oficjalnie zezwolenie i zostały zaproponowane przez władze rumuńskie na dzień 15 października 1982 r. zgodnie z art. 4 ust. 3 dyrektywy 72/462/EWG, o ile przed dniem 1 grudnia 1983 r. nie zostanie podjęta decyzja stanowiąca inaczej, zgodnie z art. 4 ust. 1 wyżej wspomnianej dyrektywy.
Komisja przekazuje wykaz tych zakładów Państwom Członkowskim.
Artykuł 3
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 maja 1983 r.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostanie poddana przeglądowi i w razie potrzeby zmieniona przed dniem 1 września 1983 r.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 22 kwietnia 1983 r.
w sprawie monitorowania stosowania krajowych planów zwalczania klasycznego pomoru świń
(83/222/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 80/1095/EWG ustanawiającą warunki mające na celu trwałe uwolnienie terytorium Wspólnoty od klasycznego pomoru świń [1], w szczególności jej art. 5,
uwzględniając decyzję Rady 80/1096/EWG z dnia 11 listopada 1980 r. wprowadzającą wspólnotowe środki finansowe dla zwalczania klasycznego pomoru świń [2], w szczególności jej art. 5 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu poprawy w szczególności stanu zdrowotnego zwierząt hodowlanych we Wspólnocie oraz ułatwienia handlu Rada wprowadziła wspólne środki na rzecz likwidacji klasycznego pomoru świń dyrektywą 80/1095/EWG i decyzją 80/1096/EWG;
artykuł 5 dyrektywy 80/1095/EWG i art. 5 ust. 4 decyzji 80/1096/EWG przewidują regularne kontrole na miejscu w celu sprawdzenia z weterynaryjnego punktu widzenia, czy są stosowane krajowe plany zwalczania klasycznego pomoru świń; do celów wdrożenia tych przepisów należy określić procedurę przeprowadzania tych kontroli; Stały Komitet Weterynaryjny powinien być informowany o wynikach kontroli na miejscu;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Kontrole na miejscu, sprawdzające z weterynaryjnego punktu widzenia, czy są stosowane krajowe plany zwalczania klasycznego pomoru świń, przeprowadzane są we wszystkich zainteresowanych Państwach Członkowskich, pierwszy raz przed dniem 1 lipca 1983 r., a później corocznie przez okres trwania wspólnych środków.
Artykuł 2
1.
W każdym przypadku Komisja wyznacza ekspertów odpowiedzialnych za przeprowadzenie kontroli na miejscu określonych w art. 1.
2.
Państwa Członkowskie są powiadamiane o kontroli na miejscu z trzydziestodniowym wyprzedzeniem, w celu zapewnienia niezbędnej pomocy, zgodnie z art. 5 dyrektywy 80/1095/EWG i art. 5 ust. 4 decyzji 80/1096/EWG.
3.
Przy przeprowadzaniu kontroli wyznaczeni eksperci odwiedzają centralne i lokalne organy odpowiedzialne za wdrażanie planów zwalczania choroby.
W miarę potrzeb mogą oni również na własne żądanie przeprowadzić inspekcje wszelkich stad, rzeźni, rzeźni końskich, laboratoriów lub innych odpowiednich miejsc lub obiektów.
Artykuł 3
Sprawozdania sporządzone w następstwie kontroli określonych w art. 1 przekazywane są Stałemu Komitetowi Weterynaryjnemu.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 29 kwietnia 1983 r.
dotycząca zakładów w Republice Tureckiej, z których Państwa Członkowskie mogą dopuścić przywóz świeżego mięsa
(83/234/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 83/91/EWG [2], w szczególności jej art. 4 ust. 1 i art. 18 ust. 1 lit. a) i b),
a także mając na uwadze, co następuje: zakłady w państwach trzecich nie mogą wywozić świeżego mięsa do Wspólnoty, o ile nie spełnią warunków ogólnych i szczególnych ustanowionych w dyrektywie 72/462/EWG;
Turcja przekazała wykaz zakładów dopuszczonych do dokonywania wywozu do Wspólnoty, zgodnie z art. 4 ust. 3 dyrektywy 72/462/EWG;
wizytacje na miejscu przeprowadzone z ramienia Wspólnoty wykazały, że sprawa tych zakładów musi być rozpatrzona ponownie na podstawie dodatkowych informacji dotyczących ich stanu higieny i zdolności do szybkiego dostosowania do regulacji wspólnotowych;
w tym czasie i w celu uniknięcia nagłego zakłócenia przepływów handlowych zakłady te mogą zostać dopuszczone tymczasowo do kontynuowania wywozu świeżego mięsa do tych Państw Członkowskich, które są gotowe je przyjąć;
konieczne będzie wobec tego ponowne zbadanie i w razie potrzeby dokonanie zmiany niniejszej decyzji w świetle środków podjętych w tym celu i dokonanych ulepszeń;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Z zastrzeżeniem przepisów ust. 2 Państwa Członkowskie zakazują przywozu świeżego mięsa pochodzącego z zakładów w Turcji.
Decyzja Komisji
z dnia 11 maja 1983 r.
ustanawiająca Komitet ds. Wspólnotowej Polityki w Dziedzinie Przemysłu Drzewnego
(83/247/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
a także mając na uwadze, co następuje: stała poprawa warunków życia i pracy oraz harmonijny rozwój działalności gospodarczej w Państwach Członkowskich są celami Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej;
działalność gospodarcza, oparta na produkcji i przetwórstwie przemysłowym drewna może przyczyniać się do osiągnięcia tych celów, uwzględniając potencjał rozwojowy takiej działalności oraz biorąc pod uwagę obecne trudności;
trudności te powinny zostać zbadane i rozwiązane nie oddzielnie, lecz w świetle ich wzajemnych powiązań;
w tym celu i na podstawie już zrealizowanej przez służby Komisji pracy, w szczególności komunikatu dla Rady wprowadzającego w życie program działań Wspólnoty dotyczący gospodarki leśnej i związanych z nią przemysłów, bliskie i stałe kontakty z zainteresowanymi sektorami gospodarki mogą pomóc w osiągnięciu tych celów;
najwłaściwszym sposobem zorganizowania tego rodzaju kontaktów jest ustanowienie, pod auspicjami Komisji, Komitetu Doradczego ds. Wspólnotowej Polityki w Dziedzinie Przemysłu Drzewnego, w którym reprezentowane będą te sektory; ponadto należy zapewnić w Komitecie obecność osób wykwalifikowanych, które mogą wnieść doświadczenie techniczne oraz wiedzę w zakresie gospodarce drewnem na poziomie wspólnotowym,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Ustanawia się niniejszym, pod auspicjami Komisji, Komitet Doradczy ds. Wspólnotowej Polityki w Dziedzinie Przemysłu Drzewnego, zwany dalej "Komitetem".
Komitet składa się z przedstawicieli europejskich organizacji producentów, przemysłowych zakładów przetwórstwa i pośredników drewna oraz produktów drewnopochodnych, a także wykwalifikowane osoby, których wiedza na temat gospodarki drewnem na poziomie wspólnotowym jest szeroko uznana.
Artykuł 2
Komitet, na wniosek Komisji lub z własnej inicjatywy, wspiera Komisję we wszystkich sprawach dotyczących wspólnotowej polityki w dziedzinie przemysłu drzewnego, w szczególności w sprawach dotyczących popytu na produkty drewnopochodne we Wspólnocie i podaży drewna w celu zaspokojenia tego popytu.
Artykuł 3
Komitet składa się z 27 członków:
- ośmiu członków reprezentujących właścicieli lasów i gospodarkę leśną,
- ośmiu członków reprezentujących przemysły przetwórstwa drewna,
- czterech członków reprezentujących pośredników drewna i produktów drewnopochodnych,
- siedmiu osób o szczególnych kwalifikacjach.
Artykuł 4
Członkowie Komitetu mianowani są przez Komisję po konsultacji z odnośnymi sektorami przemysłu.
Artykuł 5
Kadencja członków Komitetu wynosi trzy lata i jest odnawialna.
Po upływie okresu trzech lat członkowie Komitetu pełnią swoje funkcje do chwili ich zastąpienia lub odnowienia kadencji.
Kadencja członka kończy się przed upływem trzech lat w przypadku jego rezygnacji lub śmierci.
Zostaje on zastąpiony na pozostałą część kadencji przez nowego członka zgodnie z przepisami art. 4.
Za swoją pracę członkowie nie otrzymują wynagrodzenia.
Artykuł 6
Lista członków publikowana jest przez Komisję w celach informacyjnych w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 7
Komitetowi przewodniczy przedstawiciel Komisji.
Artykuł 8
Przewodniczący może zaprosić każdą osobę posiadającą szczególną wiedzę w zakresie omawianym w punkcie porządku dziennego do uczestniczenia w charakterze biegłego, w pracy Komitetu i grup roboczych, określonych w art. 9.
Biegli uczestniczą jedynie w dyskusji w kwestii, w związku z którą poproszono o ich obecność.
Artykuł 9
Komitet może utworzyć grupy robocze.
Artykuł 10
1.
Posiedzenia Komitetu oraz grup roboczych zwoływane są przez przewodniczącego i odbywają się w siedzibie Komisji.
2.
Przedstawiciele zainteresowanych służb Komisji biorą udział w posiedzeniach Komitetu i grup roboczych.
3.
Sekretariat Komitetu zapewnia Komisja.
Artykuł 11
Dyskusje Komitetu nie kończą się głosowaniem.
Komisja może, w przypadku zasięgania opinii Komitetu, ustalić termin, w jakim opinia ma być wydana.
Artykuł 12
Bez uszczerbku dla art. 214 Traktatu członkowie Komitetu zobowiązani są do nieujawniania informacji, które uzyskali w czasie pracy Komitetu lub grup roboczych w przypadkach, kiedy przewodniczący poinformuje ich, iż wniesiona opinia lub kwestia odnosi się do spraw poufnych.
W takim przypadku tylko członkowie Komitetu i przedstawiciele Komisji mogą brać udział w tego rodzaju posiedzeniu.
Artykuł 13
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 29 lipca 1983 r.
w sprawie wykazu zakładów w Australii zatwierdzonych do przywozu świeżego mięsa do Wspólnoty
(83/384/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [1], ostatnio zmieniona dyrektywą 83/91/EWG [2], w szczególności jej art. 4 ust. 1, art. 18 ust. 1 lit. a) i b),
a także mając na uwadze, co następuje: zakłady w państwach trzecich nie mogą wywozić świeżego mięsa do Wspólnoty o ile nie spełnią ogólnych i szczególnych warunków określonych w dyrektywie 72/462/EWG;
Australia przekazała, zgodnie z art. 4 ust. 3 dyrektywy 72/462/EWG, wykaz zakładów zatwierdzonych do wywozu do Wspólnoty;
wizytacje z ramienia Wspólnoty wykazały, że normy higieny wielu z tych zakładów są wystarczające i mogą one wobec tego zostać umieszczone na pierwszym wykazie zakładów, ustalonym zgodnie z art. 4 ust. 1 wymienionej dyrektywy, z których przywóz świeżego mięsa może być zatwierdzony;
sprawa innych zakładów wnioskowanych przez Australię musi zostać rozpatrzona ponownie na podstawie dodatkowych informacji dotyczących ich norm higieny i zdolności do szybkiego dostosowania się do ustawodawstwa wspólnotowego;
w tym czasie i w celu uniknięcia nagłego przerwania przepływów handlowych, zakłady te mogą zostać zatwierdzone tymczasowo do kontynuowania wywozu świeżego mięsa do tych Państw Członkowskich, które są gotowe je przyjąć;
konieczne będzie wobec tego ponowne zbadanie i w razie potrzeby zmiana niniejszej decyzji w świetle środków podjętych w tym celu i dokonanych ulepszeń;
przywóz świeżego mięsa z zakładów uwzględnionych w wykazie załączonym do niniejszej decyzji podlega w dalszym ciągu przepisom określonym odrębnie oraz ogólnym postanowieniom Traktatu; w szczególności przywóz z państw trzecich i ponowny wywóz do innych Państw Członkowskich niektórych kategorii mięsa, takich jak mięso ważące poniżej 3 kilogramów lub mięso zawierające pozostałości niektórych substancji, które nie są jeszcze objęte zharmonizowanymi przepisami wspólnotowymi, podlegają w dalszym ciągu przepisom zdrowotnym Państwa Członkowskiego przywozu z jednoczesnym poszanowaniem ogólnych postanowień Traktatu;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Zakłady w Australii, wymienione w załączniku, zostają niniejszym zatwierdzone do celów przywozu świeżego mięsa do Wspólnoty zgodnie ze wskazanym załącznikiem.
2.
Przywóz z zakładów, określonych w ust. 1 podlega w dalszym ciągu wspólnotowym przepisom weterynaryjnym określonym odrębnie.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie zakazują przywozu świeżego mięsa pochodzącego z zakładów innych niż te, które wymieniono w załączniku.
2. Państwa Członkowskie mogą jednak dopuszczać w dalszym ciągu, do dnia 30 kwietnia 1984 r., przywóz świeżego mięsa pochodzącego z zakładów niewymienionych w załączniku, ale które zostały oficjalnie zatwierdzone i wnioskowane przez władze australijskie na dzień 7 kwietnia 1983 r. zgodnie z art. 4 ust. 3 dyrektywy 72/462/EWG, o ile przed dniem 1 maja 1984 r. nie zostanie podjęta decyzja stanowiąca inaczej, zgodnie z art. 4 ust. 1 wyżej wymienionej dyrektywy.
Komisja przekazuje wykaz tych zakładów Państwom Członkowskim.
Artykuł 3
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 października 1983 r.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostanie poddana przeglądowi i w razie potrzeby zmieniona przed dniem 1 lutego 1984 r.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 29 lipca 1983 r.
w sprawie wykazu zakładów w Nowej Zelandii zatwierdzonych do celów przywozu świeżego mięsa do Wspólnoty
(83/402/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 83/91/EWG [2], w szczególności jej art. 4 ust. 1 i art. 18 ust. 1 lit. a) i b), a także mając na uwadze, co następuje:
zakłady w państwach trzecich nie mogą być upoważnione do wywozu świeżego mięsa do Wspólnoty o ile nie spełnią ogólnych i szczególnych warunków określonych w dyrektywie 72/462/EWG;
Nowa Zelandia przekazała, zgodnie z art. 4 ust. 3 dyrektywy 72/462/EWG, wykaz zakładów upoważnionych do wywozu do Wspólnoty;
wizytacje przeprowadzone z ramienia Wspólnoty wykazały, że normy higieny wielu z tych zakładów są wystarczające i mogą one wobec tego zostać umieszczone w pierwszym wykazie zakładów, ustanowionym zgodnie z art. 4 ust. 1 wspomnianej dyrektywy, z których przywóz świeżego mięsa może być upoważniony;
sprawa innych zakładów wnioskowanych przez Nową Zelandię musi zostać rozpatrzona ponownie na podstawie dodatkowych informacji dotyczących ich norm higieny i zdolności do szybkiego dostosowania się do ustawodawstwa wspólnotowego;
w tym czasie i w celu uniknięcia jakiegokolwiek nagłego zakłócenia w obrotach handlowych, zakłady te mogą zostać tymczasowo upoważnione do kontynuowania wywozu świeżego mięsa do tych Państw Członkowskich, które są gotowe je przyjąć;
konieczne będzie zatem ponowne zbadanie i w razie potrzeby zmiana niniejszej decyzji, w świetle środków podjętych w tym celu i dokonanych ulepszeń;
przywóz świeżego mięsa z zakładów uwzględnionych w wykazie załączonym do niniejszej decyzji podlega w dalszym ciągu przepisom określonym odrębnie oraz ogólnym postanowieniom Traktatu; w szczególności przywóz z państw trzecich i ponowny wywóz do innych Państw Członkowskich niektórych kategorii mięsa takich, jak mięso ważące poniżej trzech kilogramów lub mięso zawierające pozostałości niektórych substancji, które nie są jeszcze objęte zharmonizowanymi przepisami wspólnotowymi, podlegają w dalszym ciągu ustawodawstwu zdrowotnemu importującego Państwa Członkowskiego;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Zakłady w Nowej Zelandii wymienione w Załączniku zostają niniejszym dopuszczone do przywozu świeżego mięsa do Wspólnoty zgodnie ze wspomnianym Załącznikiem.
2.
Przywóz z zakładów, określonych w ust. 1 podlega w dalszym ciągu wspólnotowym przepisom weterynaryjnym określonym odrębnie.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie zakazują przywozu świeżego mięsa pochodzącego z zakładów innych niż te, które wymieniono w Załączniku.
2. Państwa Członkowskie mogą jednak dopuścić do dnia 30 kwietnia 1984 r. przywóz świeżego mięsa pochodzącego z zakładów, które nie są wymienione w Załączniku, ale które zostały oficjalnie zatwierdzone i zaproponowane przez władze Nowej Zelandii na dzień 30 marca 1983 r. zgodnie z art. 4 ust. 3 dyrektywy 72/462/EWG, o ile przed dniem 1 maja 1984 r. nie zostanie podjęta decyzja stanowiąca inaczej, zgodnie z art. 4 ust. 1 wyżej wspomnianej dyrektywy.
Komisja przekazuje wykaz tych zakładów Państwom Członkowskim.
Artykuł 3
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 października 1983 r.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostanie poddana przeglądowi oraz w razie potrzeby zmieniona przed dniem 1 lutego 1984 r.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 25 lipca 1983 r.
w sprawie przystąpienia Wspólnoty do Konwencji o połowach i zachowaniu żywych zasobów w Morzu Bałtyckim i w cieśninach Bełt zmienionej Protokołem z Konferencji przedstawicieli Państw-Stron Konwencji podpisanej w Warszawie w dniu 11 listopada 1982 r.
(83/414/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
zarządzanie i zachowanie żywych zasobów na Morzu Bałtyckim i w cieśninach Bełt wymaga wprowadzenia międzynarodowej regulacji prawnej;
w tym celu w dniu 13 września 1973 r. w Gdańsku została podpisana Konwencja o połowach i ochronie żywych zasobów na Morzu Bałtyckim i w cieśninach Bełt, zwana dalej "Konwencją gdańską"; Konwencja gdańska weszła w życie dnia 28 lipca 1974 r.;
wyłącznie Wspólnota posiada kompetencje do podjęcia środków mających na celu ochronę żywych zasobów na morzu, zarówno w sposób niezależny jak i w ramach zobowiązań umownych z państwami trzecimi oraz w ramach organizacji międzynarodowych;
dwa Państwa Członkowskie, które są Umawiającymi się Stronami Konwencji gdańskiej, mianowicie Królestwo Danii oraz Republika Federalna Niemiec złożyły w 1977 r. Rządowi Polskiemu będącemu depozytariuszem Konwencji, wnioski dotyczące wprowadzenia do Konwencji zmian mających na celu umożliwienie przystąpienia Wspólnoty;
Państwa – Strony Konwencji gdańskiej podpisały w dniu 11 listopada 1982 r. Protokół zawierający wnioski dotyczące zmian Konwencji, między innymi wymieniony wniosek duńsko-niemiecki;
zmiany te wejdą w życie 90 dni po otrzymaniu przez rząd – depozytariusza od wszystkich stron notyfikacji o przyjęciu tych zmian; po wejściu w życie zmian Wspólnota może przystąpić do Konwencji gdańskiej;
w celu przyczynienia się do zachowania żywych zasobów na obszarze objętym Konwencją gdańską, na którym rybacy Wspólnoty prowadzą połowy, konieczne jest przystąpienie Wspólnoty do Konwencji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Teksty Konwencji i Protokołu załączone są do niniejszej decyzji. Artykuł 2
Decyzja Komisji
z dnia 7 września 1983 r.
odnosząca się do Wspólnotowego Komitetu Inspekcyjnego ds. Stosowania Skali Klasyfikacji Tusz Wołowych
(83/471/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Grecji,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1208/81 z dnia 28 kwietnia 1981 r. ustanawiające wspólnotową skalę klasyfikacji tusz wołowych [2], w szczególności jego art. 5 akapit czwarty,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 1208/81 ustanowiło, iż inspekcje na miejscu powinny być przeprowadzane przez Wspólnotowy Komitet Inspekcyjny celem zapewnienia jednolitego stosowania wspólnotowej skali klasyfikacji we Wspólnocie; niezbędne jest wydanie szczegółowych zasad wykonywania tych kontroli na miejscu;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wspólnotowy Komitet Inspekcyjny, przewidziany w art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 1208/81, dalej zwany "Komitetem", jest odpowiedzialny za przeprowadzanie inspekcji na miejscu, obejmujących:
a) stosowanie uzgodnień odnoszących się do wspólnotowej skali klasyfikacji tusz wołowych;
b) sprawdzanie cen rynkowych zgodnie ze skalą klasyfikacji.
Artykuł 2
1.
Komitet składa się z ekspertów Komisji i ekspertów powołanych przez Państwa Członkowskie.
Komitetowi przewodniczy jeden z ekspertów Komisji.
Państwa Członkowskie powołują ekspertów, biorąc pod uwagę ich niezależność i umiejętności, szczególnie w sprawach dotyczących klasyfikacji tusz i odnotowywania cen rynkowych.
Eksperci nie mogą w żadnym wypadku wykorzystywać do celów osobistych bądź upowszechniać jakichkolwiek informacji uzyskanych w związku z pracą Komitetu.
2.
Inspekcje na miejscu przeprowadzane są w danym Państwie Członkowskim przez delegację Komitetu składającą się z nie więcej niż sześciu członków, według następujących zasad:
- dwóch ekspertów z Komisji, z których jeden pełni funkcję przewodniczącego Komitetu,
- jeden ekspert z zainteresowanego Państwa Członkowskiego,
- jeden ekspert z Państwa Członkowskiego, na którego terytorium Komitet przeprowadził poprzednią inspekcję na miejscu,
- jeden ekspert z innego Państwa Członkowskiego, które brało udział w poprzedniej inspekcji na miejscu,
- jeden ekspert z Państwa Członkowskiego, na którego terytorium Komitet przeprowadzi jedną z następnych inspekcji na miejscu.
Skład Komitetu do przeprowadzenia pierwszej inspekcji zostaje ustalony przez Komisję.
Artykuł 3
1.
Inspekcje na miejscu przeprowadza się w rzeźniach, na rynkach mięsa, w centrach notowań cen oraz w regionalnych i centralnych służbach zaangażowanych w wykonanie przepisów określonych w art. 1.
2.
Inspekcje na miejscu przeprowadza się przynajmniej raz w roku w każdym Państwie Członkowskim; w razie potrzeby odbywają się następnie dodatkowe wizytacje.
W tym celu program inspekcji ustala Komisja po konsultacji z Państwami Członkowskimi.
W inspekcji mogą brać udział przedstawiciele Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadzana jest inspekcja.
3.
Każde Państwo Członkowskie organizuje inspekcje, które mają być przeprowadzone na jego terytorium zgodnie z wymaganiami określonymi przez Komisję.
W tym celu 30 dni przed inspekcją Państwo Członkowskie przekazuje szczegółowy program planowanej inspekcji do Komisji, która może zażądać zmiany tego programu.
4.
Komisja informuje Państwa Członkowskie nie później niż trzy tygodnie przed każdą wizytacją o programie i jej przeprowadzeniu.
Artykuł 4
1.
Po zakończeniu każdej inspekcji członkowie Komitetu i przedstawiciele Państwa Członkowskiego, w którym odbyła się inspekcja, spotykają się, aby ocenić jej wyniki.
Członkowie Komitetu wyciągają wtedy wnioski z inspekcji, uwzględniając przepisy określone w art. 1.
2.
Przewodniczący Komitetu sporządza sprawozdanie zawierające szczegóły dotyczące przeprowadzonych inspekcji oraz wnioski określone w ust. 1.
Sprawozdanie to jak najszybciej przesyłane jest Komisji, a następnie wszystkim Państwom Członkowskim, w każdym wypadku w ciągu 30 dni od zakończenia inspekcji.
Artykuł 5
Koszty podróży i utrzymania członków Komitetu ponosi Komisja zgodnie z zasadami stosowanymi do refundacji kosztów przejazdów i utrzymania osób niezwiązanych z Komisją, którzy są przez nią powołani w charakterze ekspertów.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 17 października 1983 r.
w sprawie zadań Europejskiego Funduszu Społecznego
(83/516/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH:
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 126,
uwzględniając projekt przedłożony przez Komisję [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: decyzja Rady 71/66/EWG z dnia 1 lutego 1971 r. w sprawie reformy Europejskiego Funduszu Społecznego [4], zmieniona decyzją 77/801/EWG [5], podlega przeglądowi, na mocy opinii Komisji, której podstawę stanowi art. 126 Traktatu, jak przewidziano w art. 11 niniejszej decyzji; stosowne jest jej zastąpienie nową decyzją Rady, ustanawiającą przepisy dla Funduszu;
zadaniem Funduszu jest w szczególności udział w finansowaniu kształcenia zawodowego, promocja zatrudnienia i geograficznej mobilności;
Fundusz musi stać się bardziej aktywnym instrumentem wspierania polityki zatrudnienia; aby to osiągnąć, musi być zwiększona liczba osób uprawnionych do otrzymania pomocy w stopniu umożliwiającym pomoc tym, którzy pracują jako szkoleniowcy, eksperci poradnictwa zawodowego czy pośrednictwa pracy i agenci ds. rozwoju;
Fundusz musi poczynić szczególne starania w celu zwiększenia zatrudnienia, zwłaszcza w małych i średnich przedsiębiorstwach, w celu unowocześnienia zarządzania, produkcji czy stosowania nowych technologii;
Fundusz, jako instrument polityki zatrudnienia, musi, biorąc odpowiednio pod uwagę zasadę solidarności Wspólnoty, jak najskuteczniej i jak najbardziej konsekwentnie przyczyniać się do rozwiązywania najpoważniejszych problemów, w szczególności zwalczać bezrobocie, w tym niedostateczne zatrudnienie strukturalne oraz promować zatrudnienie wśród grup najbardziej dotkniętych bezrobociem;
w związku z tym i bez uszczerbku dla pomocy, którą muszą otrzymywać kategorie osób wrażliwych na rynku pracy (przede wszystkim kobiety, niepełnosprawni i migranci) znacząca część zasobów Funduszu musi być przekazana na środki na rzecz zatrudnienia młodzieży, głównie tej, która ma niewielkie możliwości zatrudnienia lub długotrwale bezrobotnej;
w świetle doświadczeń, pożądanym jest, aby procedury przyznawania pomocy z Funduszu były prostsze i bardziej elastyczne zwłaszcza przy ustalaniu kwot zryczałtowanych;
Komisja jest odpowiedzialna za sporządzenie wytycznych do zarządzania Funduszem w celu zapewnienia skuteczniejszego skoncentrowania się na działaniach zgodnych z priorytetami Wspólnoty i w powiązaniu z programami działania w obszarach zatrudnienia i kształcenia zawodowego;
niniejsza decyzja będzie poddana przeglądowi w ustalonym okresie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Fundusz wspiera wprowadzenie w życie polityk, mających na celu przekazanie pracownikom umiejętności, wymaganych do stabilnego zatrudnienia oraz stwarzania możliwości zatrudnienia.
W szczególności wspiera społeczno-zawodową adaptację i integrację młodych ludzi i pracowników, którzy znaleźli się w niekorzystnej sytuacji, dostosowanie pracowników do tendencji na rynku pracy i zmian technologicznych oraz zmniejszanie dysproporcji regionalnych na rynku pracy.
2.
Fundusz uczestniczy w finansowaniu działań dotyczących:
a) kształcenia i poradnictwa zawodowego;
b) subsydiowania przyjmowania do pracy i zarobków;
c) przesiedlenia i społeczno-zawodowej integracji w związku z geograficzną mobilnością;
d) doradztwa technicznego i w zakresie usług związanych z tworzeniem nowych miejsc pracy.
Artykuł 2
1.
Pomoc Funduszu przekazywana jest na działania realizowane zarówno przez instytucje publiczne, jak i prywatne.
2.
Właściwe Państwo Członkowskie gwarantuje pomyślne zakończenie działań.
Jednakże przepis ten nie ma zastosowania wobec działań, w których wszelkie kwalifikujące się wydatki pokrywa Fundusz.
Artykuł 3
1.
Pomoc Funduszu przyznawana jest na działania realizowane w ramach polityki dotyczącej rynku pracy Państw Członkowskich.
Do działań tych zalicza się w szczególności zwiększenie możliwości zatrudnienia młodych ludzi, w znacznej mierze w rezultacie zastosowania środka, jakim jest kształcenie zawodowe po ukończeniu obowiązkowej nauki szkolnej.
2.
Pomoc Funduszu może być również przyznana na szczególne działania realizowane w celu:
- udzielania poparcia przy wdrażaniu innowacyjnych projektów, przy czym z zasady w ramach programu działania przyjętego przez Radę, albo
- badania skuteczności projektów, które finansował Fundusz i ułatwiania wymiany doświadczeń.
Artykuł 4
1.
Pomoc funduszu może być przyznana w pierwszym rzędzie w celu wspierania zatrudniania młodych osób poniżej 25 roku życia, a zwłaszcza tych, które mają wyjątkowo małe szanse na zatrudnienie, w szczególności z powodu braku wykształcenia zawodowego lub nieodpowiedniego wykształcenia oraz tych, które są długotrwale bezrobotne.
2.
Pomoc Funduszu może być również przyznana na wspieranie zatrudnienia następujących osób, mających więcej niż 25 lat:
a) bezrobotnych, zagrożonych bezrobociem lub mających niepełne zatrudnienie, w szczególności długotrwale bezrobotnych;
b) kobiet, które chcą wrócić do pracy;
c) niepełnosprawnych, zdolnych do pracy na wolnym rynku pracy;
d) pracowników-migrantów, przemieszczających się we Wspólnocie lub takich, którzy zamieszkali we Wspólnocie w celu podjęcia pracy oraz członków ich rodzin;
e) osób zatrudnionych w małych i średnich przedsiębiorstwach, które wymagają przekwalifikowania w związku z wprowadzaniem nowych technologii lub wprowadzaniem nowych technik zarządzania w tych przedsiębiorstwach.
3.
Pomoc Funduszu może być również przyznana osobom, które mają być zatrudnione jako szkoleniowcy, eksperci poradnictwa zawodowego czy pośrednictwa pracy i agenci ds. rozwoju.
Artykuł 5
1.
Bez uszczerbku dla poniższych ustępów, pomoc Funduszu może być przyznana w wysokości 50 % kwalifikujących się wydatków, jednakże bez przekraczania kwoty finansowego wkładu władz publicznych zainteresowanego Państwa Członkowskiego.
2.
W przypadku działań wspierających zatrudnianie w regionach, gdzie istnieje szczególnie poważny i długotrwały brak równowagi w zatrudnieniu, regiony tego rodzaju zostaną określone przez Radę stanowiącą większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, pomoc Funduszu zostanie zwiększona o 10 %.
3.
W przypadku działań podejmowanych na podstawie art. 3 ust. 2, których celem jest zbadanie skuteczności projektów, na które przyznana została pomoc Funduszu, a realizowanych z inicjatywy Komisji, pomoc obejmuje wszystkie kwalifikujące się wydatki.
4.
Na różne typy wydatków ustalonych przez Radę stanowiącą większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, pomoc Funduszu przyznawana będzie na zasadzie stawki zryczałtowanej.
5.
Pomoc Funduszu nie może powodować nadmiernego finansowania kwalifikujących się wydatków.
Artykuł 6
1.
Komisja przyjmuje, zgodnie z niniejszą decyzją oraz biorąc pod uwagę potrzebę wspierania harmonijnego rozwoju Wspólnoty, przed dniem 1 maja każdego roku i na trzy następne lata finansowe, wytyczne dla zarządu Funduszu w celu określenia tych działań, które odzwierciedlają priorytety Wspólnoty określone przez Radę, w szczególności programy działania w obszarze zatrudnienia i kształcenia zawodowego.
2.
Komisja przekazuje Radzie i Parlamentowi Europejskiemu wytyczne przygotowane w ścisłej konsultacji z Państwami Członkowskimi, biorąc pod uwagę wszystkie poglądy wyrażone przez Parlament Europejski, oraz publikuje je w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 7
1.
Środki, przeznaczone na pomoc Funduszu dla wszelkiego rodzaju projektów wspierających młode osoby, o których mowa w art. 4 ust. 1 nie mogą być w każdym roku niższe niż 75 % wszystkich dostępnych środków.
2.
Środki przydzielone na pomoc Funduszu w odniesieniu do szczególnych projektów, wymienionych w art. 3 ust. 2, nie mogą być wyższe niż 5 % wszystkich dostępnych środków.
3.
Ze wszystkich środków dostępnych na działania, o których mowa w art. 3 ust. 1, 40 % jest przeznaczone na stosowne czynności, zgodne z wytycznymi do zarządzania Funduszem, celem wspierania zatrudnienia na Grenlandii, w Grecji, francuskich departamentach zamorskich, Irlandii, Mezzogiorno i w Irlandii Północnej.
Pozostałe środki skupione będą na działaniach związanych z zatrudnieniem na pozostałych obszarach o wysokim i długotrwałym bezrobociu i/lub restrukturyzacji przemysłu i sektorowej.
Artykuł 8
Pomoc, o której mowa w Artykule 125 Traktatu, nie jest już więcej przyznawana.
Artykuł 9
1.
Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dniu po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 26 października 1983 r.
dotycząca środków zaradczych w zakresie międzynarodowej żeglugi handlowej
(83/573/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 84 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: wyniki morskiego systemu informacyjnego ustanowionego przepisami decyzji: 78/774/EWG [1], 79/4/EWG [2], 80/1181/EWG [3], 81/189/EWG [4] i 82/870/EWG [5], razem z doświadczeniami poszczególnych Państw Członkowskich wskazują, że byłoby pomocnym zdefiniowanie odpowiedniej procedury Wspólnoty dotyczącej środków zaradczych w zakresie międzynarodowej żeglugi handlowej w stosunku do państw trzecich, do podjęcia przez zainteresowane Państwa Członkowskie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwo Członkowskie, które przyjęło lub zamierza przyjąć środki zaradcze w zakresie międzynarodowej żeglugi handlowej w stosunku do państw trzecich, będzie konsultowało to z innymi Państwami Członkowskimi i Komisją zgodnie z procedurą konsultacyjną ustanowioną decyzją 77/587/EWG [6].
Artykuł 2
1.
W ramach współpracy konsultacyjnej, określonej w art. 1, Państwa Członkowskie będą dążyć do uzgodnienia wszelkich środków zaradczych, które podejmują.
2.
Działając anonimowo, Rada może zdecydować o wspólnym zastosowaniu odpowiednich środków zaradczych przez Państwa Członkowskie, tworzących część ich narodowego prawodawstwa.
Artykuł 3
Angażując się w konsultacje określone w art. 1, Państwa Członkowskie powinny w razie potrzeby określać, tak dalece jak to tylko możliwe, co następuje:
a) tendencje rozwojowe, które spowodowały podjęcie środków zaradczych;
b) obszar żeglugowy, do którego stosuje się środki zaradcze;
c) naturę zagrożonych usług żeglugowych (np. ruch liniowy);
d) naturę środków zaradczych, które podjęto lub które będą podjęte;
e) czas trwania środków zaradczych;
f) proporcjonalność środków zaradczych do poniesionych strat.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie mają wolne prawo jednostronnego zastosowania narodowych środków zaradczych.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 20 grudnia 1983 r.
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 22 grudnia 1983 r.
w sprawie zarządzania Europejskim Funduszem Społecznym
(83/673/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając decyzję Rady 83/516/EWG z dnia 17 października 1983 r. w sprawie zadań Europejskiego Funduszu Społecznego [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2950/83 z dnia 17 października 1983 r. w sprawie wykonania decyzji 83/516/EWG w sprawie zadań Europejskiego Funduszu Społecznego [2], w szczególności jego art. 4 i 9,
a także mając na uwadze, co następuje: wprowadza się formularze wniosków o przyznanie pomocy i wniosków o płatność;
w odniesieniu do każdego rodzaju działania, wymienionego w formularzu przedstawionym w załączniku 1, wymagany jest osobny wniosek w celu spełnienia wymagań prawidłowego zarządzania zasobami, dla umożliwienia właściwej oceny działań na podstawie przepisów decyzji 83/516/EWG i wytycznych w sprawie zarządzania Funduszem;
niezbędne jest ustalenie terminu składania wniosków o przyznanie pomocy na podstawie art. 3 ust. 2 decyzji 83/516/EWG i wniosków o końcową płatność;
okres pomocy na działania na podstawie art. 3 ust. 1 decyzji 83/516/EWG powinien pokrywać się z rokiem budżetowym; należy ustalić większy limit okresu pomocy na działania wieloletnie na podstawie art. 3 ust. 2 wymienionej decyzji;
istotne jest to, że Państwa Członkowskie powinny niezwłocznie notyfikować Komisji o wszelkich zmianach czynników, które były podstawą przyznania pomocy;
w celu prawidłowego zarządzania zasobami, wszelkie niewykorzystane sumy muszą być niezwłocznie zwolnione, aby można je było przesunąć do innych działań kwalifikujących się do przyznania pomocy;
Komisja musi być niezwłocznie informowana o każdym działaniu, które uzyskało pomoc Funduszu, a które stało się przedmiotem dochodzenia z powodu podejrzenia o nieprawidłowości;
istotne jest to, że Komisja powinna otrzymywać regularne informacje od Państw Członkowskich, w związku z faktem, że skuteczność pomocy Funduszu wynika ze szczegółowej wiedzy o działaniach, na rzecz których przyznano pomoc,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Wnioski o pomoc na podstawie art. 3 decyzji 83/516/EWG składane są na formularzu przedstawionym w załączniku 1.
2.
Wnioski o:
- końcową płatność na podstawie art. 5 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2950/83 są składane na formularzu przedstawionym w załączniku 2,
- płatność drugiej zaliczki na podstawie art. 5 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2950/83 składane są na formularzu przedstawionym w załączniku 3.
3.
Wnioski składa się w trzech egzemplarzach.
Wnioski wypełnia się pismem maszynowym bez pomijania sekcji.
4.
Wnioski niespełniające wymagań niniejszego artykułu nie są rozpatrywane.
Artykuł 2
1. Rodzaje działań, określone w art. 1 ust. 2 decyzji 83/516/EWG, oraz kategorie osób, określone w art. 4 tej decyzji, wymagają oddzielnych wniosków o pomoc. Każdy wniosek zawiera odrębne dane szczegółowe w odniesieniu do każdego regionu lub obszaru, określonego w art. 7 ust. 3 decyzji 83/516/EWG oraz wytycznych w sprawie zarządzania Funduszem.
2.
Wniosek może odnosić się tylko do jednego punktu w wytycznych w sprawie zarządzania Funduszem, który określa priorytet działań.
Jeżeli działanie dotyczy kilku kategorii osób, w odniesieniu do każdej kategorii przedkłada się oddzielny wniosek.
3.
W przypadku gdy działanie podejmowane jest przez kilka Państw Członkowskich, każde państwo składa wniosek w związku ze swoim udziałem.
4.
Zgodność z warunkami niniejszego artykułu jest zasadniczym warunkiem zatwierdzenia wniosków.
Artykuł 3
1.
Wnioski o pomoc dotyczące wydatków, które mają być poniesione w kolejnym roku lub, w przypadku działań wieloletnich, w poszczególnych latach realizacji działań, zgodnie z art. 3 ust. 2 decyzji 83/516/EWG, muszą być złożone przez Państwa Członkowskie do dnia 21 października każdego roku.
2.
Wnioski pilne muszą być przedstawione przez Państwa Członkowskie, na co najmniej jeden miesiąc przed rozpoczęciem działania.
Szczegółowe uzasadnienie pilności musi być załączone w formularzu przedstawionym w załączniku 1.
Artykuł 4
1.
Pomoc na działania na podstawie art. 3 ust. 1 decyzji 83/516/EWG nie może zostać przyznana na okres dłuższy niż rok budżetowy Wspólnot Europejskich.
2.
Pomoc na działania na podstawie art. 3 ust. 2 decyzji 83/516/EWG nie może być przyznana na okres dłuższy niż 36 miesięcy.
Artykuł 5
W przypadku gdy działanie, w odniesieniu do którego złożony został wniosek o przyznanie pomocy lub takie, na które pomoc została przyznana, nie może być realizowane albo może być realizowane tylko częściowo, Państwo Członkowskie bezzwłocznie informuje o tym Komisję.
Artykuł 6
1.
Wnioski Państw Członkowskich o płatności muszą być dostarczone Komisji w ciągu 10 miesięcy od daty zakończenia określonych działań.
Nie dokonuje się żadnych płatności w odniesieniu do pomocy, w sprawie której wniosek został złożony po upływie tego terminu.
2.
Zaliczki należy zwrócić, jeżeli koszty określonego działania nie mogą być uzasadnione w formularzu przedstawionym w załączniku 2, w ciągu trzech miesięcy po upływie dziesięciomiesięcznego okresu, ustalonego w ust. 1.
3. W przypadku gdy, na podstawie art. 5 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2950/83, Państwo Członkowskie zwraca się o wstrzymanie wypłaty zaliczki, pomoc wypłacona będzie w jednej racie, w czasie realizacji płatności końcowej.
4.
W przypadku gdy we wniosku o dokonanie płatności końcowej ujawniona zostanie niewykorzystana kwota, należy ją niezwłocznie przekazać.
Artykuł 7
W przypadku gdy zarządzanie działaniem, na które została przyznana pomoc, jest przedmiotem dochodzenia z powodu podejrzenia o nieprawidłowości, Państwo Członkowskie niezwłocznie informuje o tym Komisję.
Artykuł 8
Przed dniem 15 grudnia każdego roku, Państwa Członkowskie przekazują Komisji, wykorzystując formularz przedstawiony w załączniku 4, statystykę dotyczącą działań realizowanych z pomocą przyznaną z Funduszu, w czasie poprzedzającego roku budżetowego.
Artykuł 9
1.
Decyzje Komisji 78/706/EWG [3] i 78/742/EWG [4] tracą moc.
Jednakże decyzje te stosuje się wobec działań, w odniesieniu do których złożono wnioski przed dniem 1 października 1983 r.
2.
Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 3, wnioski odnoszące się do działań, których początek zaplanowano na rok budżetowy 1984, należy przedstawić przed dniem 13 marca 1984 r.
Artykuł 10
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 24 stycznia 1983 r.
zmieniająca dyrektywę 78/176/EWG w sprawie odpadów pochodzących z przemysłu ditlenku tytanu
(83/29/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100 i 235,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
pojawiły się trudności z przedłożeniem przez Komisję, w terminie określonym w art. 9 ust. 3 dyrektywy 78/176/EWG [3], odpowiednich propozycji dotyczących harmonizacji programów stopniowego zmniejszenia zanieczyszczeń; konieczne jest zatem wydłużenie tego terminu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W art. 9 ust. 3 dyrektywy 78/176/EWG, wyrazy "Programy, określone w ust. 1, zostają wysłane do Komisji najpóźniej do dnia 1 lipca 1980 r. tak, aby w terminie sześciu miesięcy od otrzymania wszystkich programów krajowych mogła ona przedłożyć Radzie odpowiednie propozycje…" zastępuje się wyrazami "Najpóźniej do dnia 1 lipca 1980 r. programy, określone w ust. 1, zostają przesłane do Komisji, która przed dniem 15 marca 1983 r. przedkłada Radzie odpowiednie propozycje…".
Artykuł 2
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 7 lutego 1983 r.
zmieniająca dyrektywę 64/433/EWG w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy świeżym mięsem
(83/90/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i 100,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: tak długo jak handel wewnątrzwspólnotowy będą utrudniać różnice między wymogami zdrowotnymi Państw Członkowskich dotyczącymi mięsa, harmonijne funkcjonowanie wspólnego rynku, w szczególności odpowiednia wspólna organizacja rynków nie przyniosą pożądanych efektów;
aby zlikwidować te różnice, konieczne jest zbliżenie przepisów poszczególnych Państw Członkowskich dotyczących zdrowia;
dyrektywa Rady 64/433/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy świeżym mięsem [4], ostatnio zmieniona dyrektywą 81/476/EWG [5], stworzyła podstawy dla tego zbliżenia; tymczasem była ona przedmiotem licznych zmian i konieczne są dalsze dostosowania, żeby uwzględnić nowe wydarzenia; dlatego należy ją odpowiednio zmienić;
przedmiotem tego zbliżenia musi być w szczególności ujednolicenie wymogów zdrowotnych dla mięsa w rzeźniach i zakładach rozbioru, a także w czasie przechowywania i transportu; właściwe władze Państw Członkowskich powinny być odpowiedzialne za zatwierdzanie, do celów handlu wewnątrzwspólnotowego, ubojni, zakładów rozbioru i chłodni składowych, które spełniają wymagania zdrowotne przewidziane w niniejszej dyrektywie, oraz za zapewnienie, żeby przestrzegane były warunki takiego zatwierdzenia;
należy również wprowadzić wspólnotowe środki kontrolne w celu zapewnienia, że normy określone w niniejszej dyrektywie są jednolicie stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich; procedura przeprowadzania takich kontroli powinna być ustalona zgodnie ze procedurą wspólnotową w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego ustanowionego decyzją 68/361/EWG [6];
należy wprowadzić przepis zezwalający na wykorzystywanie mechanicznie odkostnionego mięsa do wytwarzania produktów mięsnych przeznaczonych do handlu wewnątrzwspólnotowego;
należy przyjąć zasadę, zgodnie z którą przeprowadza się badania próbek na obecność pozostałości substancji mogących niekorzystnie wpłynąć na przydatność świeżego mięsa do spożycia;
należy umożliwić krajom przeznaczenia przeprowadzanie niedyskryminujących kontroli i inspekcji, zgodnie z ogólnymi przepisami Traktatu, w celu sprawdzenia, czy przewożone towary spełniają wymogi niniejszej dyrektywy;
jednocześnie należy poprawić niektóre niedociągnięcia terminologiczne w tekście, w szczególności w odniesieniu do zgodności różnych wersji językowych, gdyż mogą one powodować utrudnienia w stosowaniu odnośnych przepisów,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 64/433/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
Artykuły 1–9a otrzymują brzmienie:
"Artykuł 1
1.
Niniejszą dyrektywę stosuje się w handlu wewnątrzwspólnotowym świeżym mięsem następujących gatunków zwierząt domowych: bydła (w tym bawołów), świń, owiec i kóz oraz domowych zwierząt jednokopytnych.
2.
Niniejsza dyrektywa nie narusza krajowych przepisów dotyczących mięsa stanowiącego część osobistego bagażu osób podróżujących i przeznaczonego do indywidualnego spożycia, mięsa przesyłanego w małych paczkach do osób prywatnych lub mięsa przeznaczonego do spożycia przez załogę i pasażerów na pokładzie środków transportu utrzymujących komercyjne połączenia między Państwami Członkowskimi.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "mięso" oznacza wszystkie części domowego bydła (w tym bawołów), świń, owiec, kóz i zwierząt jednokopytnych nadające się do spożycia przez ludzi;
b) "świeże mięso" oznacza mięso, w tym również mięso pakowane próżniowo lub w kontrolowanej atmosferze, które nie zostało poddane obróbce, z wyjątkiem schładzania lub zamrażania w celu konserwacji;
c) "mechanicznie odkostnione mięso" oznacza mięso uzyskiwane środkami mechanicznymi z kości pokrytych mięsem z wyjątkiem kości głowy, końcowych odcinków kończyn poniżej stawu nadgarstkowego i skokowego, a w przypadku świń kręgów ogonowych, przeznaczone dla zakładów zatwierdzonych zgodnie z art. 6 dyrektywy 77/99/EWG;
d) "tusza" oznacza cały tułów ubitego zwierzęcia rzeźnego po wykrwawieniu, wypatroszeniu, usunięciu kończyn przy nadgarstku i stawie skokowym, głowy, ogona i gruczołu mlekowego, i dodatkowo, w przypadku bydła, owiec, kóz i zwierząt jednokopytnych, po zdjęciu skóry;
e) "podroby" oznaczają świeże mięso inne niż tusza zwierzęca określona w lit. d), nawet jeżeli pozostają w naturalny sposób połączone z tuszą;
f) "wnętrzności" oznaczają podroby z jamy klatki piersiowej, jamy brzusznej i jamy miednicznej, łącznie z tchawicą i przełykiem;
g) "urzędowy lekarz weterynarii" oznacza lekarza weterynarii wyznaczonego przez właściwą centralną władzę Państwa Członkowskiego;
h) "kraj wywozu" oznacza Państwo Członkowskie, z którego wysyła się świeże mięso do innego Państwa Członkowskiego;
i) "kraj przeznaczenia" oznacza Państwo Członkowskie, do którego wysyła się świeże mięso z innego Państwa Członkowskiego;
j) "środki transportu" oznacza przeznaczoną na ładunek część pojazdów silnikowych, kolejowych, samolotów i ładownie statków lub kontenery służące do transportu lądowego, morskiego lub powietrznego;
k) "zakład" oznacza zatwierdzone: ubojnię, zakład rozbioru lub magazyn;
l) "opakowanie jednostkowe" oznacza zabezpieczenie świeżego mięsa przy pomocy wstępnego opakowania lub wewnętrznego pojemnika pozostającego w bezpośrednim kontakcie ze świeżym mięsem, a także samo wstępne opakowanie lub wewnętrzny pojemnik;
m) "opakowanie zbiorcze" oznacza umieszczenie opakowania jednostkowego świeżego mięsa w drugim pojemniku, a także sam ten pojemnik.
Artykuł 3
1.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia, aby z jego terytorium na terytorium innego Państwa Członkowskiego wysyłane było jedynie świeże mięso spełniające następujące wymagania:
A. Tusze, półtusze lub półtusze podzielone na maksymalnie trzy, przeznaczone do sprzedaży hurtowej płaty, oraz ćwierćtusze:
a) muszą pochodzić z ubojni zatwierdzonych i nadzorowanych zgodnie z art. 8;
b) muszą pochodzić od zwierzęcia rzeźnego, które zostało poddane badaniu przedubojowemu przez urzędowego lekarza weterynarii zgodnie z załącznikiem I rozdział V i w następstwie tego badania uznane za nadające się do uboju w celu wewnątrzwspólnotowego handlu świeżym mięsem;
c) były poddane obróbce w odpowiednich warunkach higienicznych zgodnie z załącznikiem I rozdział VI;
d) musiały być poddane badaniu poubojowemu przez urzędowego lekarza weterynarii zgodnie z załącznikiem I rozdział VII, i nie wykazywać żadnych zmian z wyjątkiem zmian pourazowych, które pojawiły się tuż przed ubojem, lub miejscowych wad rozwojowych lub zmian, pod warunkiem, że ustalone zostanie, w razie konieczności za pomocą właściwych badań laboratoryjnych, że nie czynią one tuszy i podrobów nienadającymi się do spożycia przez ludzi lub stanowiącymi zagrożenie dla zdrowia ludzi;
e) muszą być oznakowane znakiem jakości zdrowotnej zgodnie z załącznikiem I rozdział X;
f) w czasie przewozu do kraju przeznaczenia muszą być zaopatrzone w świadectwo zdrowia, zgodnie z załącznikiem I rozdział XII;
g) po badaniu poubojowym muszą być przechowywane, zgodnie z załącznikiem I rozdział XIII, w odpowiednich warunkach higienicznych w zakładach zatwierdzonych zgodnie z art. 8 i nadzorowanych zgodnie z załącznikiem I rozdział IX;
h) muszą być przewożone do kraju przeznaczenia w odpowiednich warunkach higienicznych zgodnie z załącznikiem I rozdział XIV.
B. Płaty lub kawałki mniejsze niż określone w sekcji A lub mięso bez kości, muszą:
a) być bez kości lub pokrojone w zakładzie rozbioru zatwierdzonym i nadzorowanym zgodnie z art. 8;
b) być bez kości lub pokrojone i pozyskane zgodnie z załącznikiem I rozdział VIII oraz pochodzić ze:
- świeżego mięsa pochodzącego od zwierząt poddawanych ubojowi na terytorium Państwa Członkowskiego, i spełniających wymagania określone w sekcji A, z wyjątkiem tych, określonych w lit. f) i h) i przewożonych zgodnie z załącznikiem I rozdział XIV, lub
- świeżego mięsa przywiezionego z innego Państwa Członkowskiego i spełniającego wymagania określone w sekcji A, lub
- świeżego mięsa przywożonego z państw trzecich zgodnie z przepisami wspólnotowymi dotyczącymi przywozu świeżego mięsa z państw trzecich;
c) być przechowywane w warunkach zgodnych z załącznikiem I rozdział XIII w zakładach zatwierdzonych zgodnie z art. 8 i nadzorowanych zgodnie z załącznikiem I rozdział IX;
d) być nadzorowane przez urzędowego lekarza weterynarii zgodnie z załącznikiem I rozdział IX;
e) spełniać wymagania opakowania zbiorczego ustanowione w załączniku I rozdział XI;
f) spełniać wymagania sekcji A lit. c), e), f) i h).
C. Podroby muszą pochodzić z zatwierdzonej ubojni lub zakładu rozbioru kraju wywozu i spełniać wymagania sekcji A lub B.
D. Świeże mięso, które przechowywano w zatwierdzonej chłodni składowej Państwa Członkowskiego zgodnie z niniejszą dyrektywą lub dyrektywą 72/462/EWG i od tamtej pory nie poddawano żadnym działaniom z wyjątkiem związanych z przechowywaniem, musi:
a) spełniać wymagania sekcji A lit. c), e), g) i h).
b) w czasie przewozu do kraju przeznaczenia być zaopatrzone w świadectwo, zgodne ze wzorem określonym w załączniku II;
Świadectwo to jest wystawiane przez urzędowego lekarza weterynarii na podstawie świadectw zdrowia dołączonych do wysyłanej partii świeżego mięsa, w momencie składania w chłodni i musi, w wypadku przywozu, określać pochodzenie świeżego mięsa.
2.
Jednakże bez uszczerbku dla wspólnotowych wymagań dotyczących zdrowia zwierząt, ust. 1 nie ma zastosowania do:
a) świeżego mięsa sprowadzonego w innym celu niż do spożycia przez ludzi, za zezwoleniem wydanym przez kraj przeznaczenia;
b) świeżego mięsa przeznaczonego na wystawy, do specjalnych badań lub analiz, pod warunkiem, żeurzędowa kontrola może zagwarantować, że mięso nie będzie spożyte przez ludzi i że po wystawie lub po zakończeniu badań czy analiz, mięso, z wyłączeniem mięsa wykorzystanego do celów analiz, zostanie zniszczone;
c) świeżego mięsa sprowadzonego za zezwoleniem wydanym przez kraj przeznaczenia i przeznaczonego wyłącznie na zaopatrzenie dla organizacji międzynarodowych i sił zbrojnych stacjonujących na jego terytorium, ale służących pod inną flagą; W wypadkach wskazanych w akapicie pierwszym, kraj przeznaczenia zapewnia, że mięso to nie może być użyte w innym celu niż ten, do którego sprowadzono je na jego terytorium.
3.
Urzędowy lekarz weterynarii w czasie przeprowadzania badań poubojowych, określonych w ust. 1 A lit. d), nadzoru, określonego w ust. 1 B lit. d) oraz nadzoru zgodności z wymaganiami załącznika I rozdział XIV, może korzystać z pomocy podlegających mu asystentów, za których ponosi odpowiedzialność.
Szczegółowe zasady dotyczące tej pomocy są, na tyle, na ile to konieczne, określone zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 16.
Szczegóły dotyczące kwalifikacji zawodowych asystentów, określonych w niniejszym ustępie, oraz obowiązków, jakie mają pełnić, zostają określone przez Radę stanowiącą na wniosek Komisji.
Artykuł 4
1.
Oprócz wymagań określonych w art. 3 każde Państwo Członkowskie zapewnia, aby z jego terytorium na terytorium innego Państwa Członkowskiego wysyłane było jedynie świeże mięso, które spełnia następujące wymagania:
a) świeża wieprzowina, poza świeżym mięsem, które poddano chłodzeniu, zgodnie z załącznikiem I do dyrektywy 77/96/EWG — musi zostać poddana badaniom na włośnicę zgodnie z załącznikiem I rozdział VII ust. 41 D do niniejszej dyrektywy.
Stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, do którego dołączone jest sprawozdanie sporządzone po konsultacji z ekspertami w dziedzinie medycyny i weterynarii ze wszystkich Państw Członkowskich, Rada podejmuje decyzję, czy konieczne są systematyczne badania na obecność włośnicy zgodnie z pierwszym ustępem.
W przypadku negatywnej decyzji, Rada decyduje jednocześnie o tym, w jakich okolicznościach takie badania nie są konieczne;
b) bez uszczerbku dla art. 5 dyrektywy 81/602/EWG, próbki pobrane od zwierząt lub próbki mięsa muszą być poddane badaniom na obecność pozostałości różnych substancji.
Badania te mają na celu wykrycie pozostałości substancji o działaniu farmakologicznym, produktów ich przemian i innych substancji przenoszonych do mięsa, które mogą zagrażać zdrowiu ludzkiemu.
Jeżeli badane mięso wykazuje ślady pozostałości w ilościach przekraczających dopuszczalne normy, należy je wykluczyć z wewnątrzwspólnotowego handlu.
Badania na obecność pozostałości musi być przeprowadzane zgodnie ze sprawdzonymi, naukowo uznanymi metodami, w szczególności tymi określonymi w dyrektywach Wspólnoty lub innych standardach międzynarodowych.
Musi być możliwa ocena badań na obecność pozostałości przy pomocy metod referencyjnych ustanowionych zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 16 po wydaniu opinii przez Weterynaryjny Komitet Naukowy.
Zgodnie z tą samą procedurą, w każdym Państwie Członkowskim musi zostać wyznaczone przynajmniej jedno laboratorium referencyjne, którego zadaniem będzie przeprowadzanie badań na obecność pozostałości w przypadku stosowania art. 8 i 10.
Komisja publikuje metody referencyjne i wykaz laboratoriów referencyjnych w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
2.
Rada, stanowiąc na wniosek Komisji, przyjmie przed dniem 1 stycznia 1985 r.:
- szczegółowe regulacje w sprawie kontroli,
- tolerancje zawartości substancji określonych w ust. 1 lit. b) akapit drugi,
- częstotliwość pobierania próbek.
Zgodnie z tą samą procedurą może zostać podjęta decyzja o rozciągnięciu badań na substancje inne niż te określone w ust. 1 lit. b) akapit drugi.
3.
Komisja, po konsultacji z Weterynaryjnym Komitetem Naukowym, przedłoży przed dniem 1 kwietnia 1984 r. sprawozdanie wraz z odpowiednimi propozycjami dotyczącymi kontroli mikrobiologicznych higienicznej produkcji świeżego mięsa.
Artykuł 5
Bez uszczerbku dla dyrektywy 81/602/EWG, każde Państwo Członkowskie zapewnia, że z jego terytorium na terytorium innego Państwa Członkowskiego nie jest wywożone następujące mięso:
a) świeże mięso pochodzące od:
i) knurów używanych do hodowli,
ii) świń z wnętrostwem i obojnactwem,
iii) niewykastrowanych knurów o masie tuszy przekraczającej limit, który ma zostać ustalony przez Radę przed dniem 1 września 1983 r.,
chyba że ma zostać poddane działaniom przewidzianym w dyrektywie 77/99/EWG i jest oznaczone specjalnym znakiem, który ma zostać ustalony zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 16;
b) mięso mielone, mięso pokrojone w podobny sposób i mechanicznie odkostnione mięso;
c) świeże mięso:
i) pochodzące od zwierząt, którym podano stilbeny lub pochodne stilbenów, ich sole, estry lub substancje o działaniu tyreostatycznym, a także mięso zawierające pozostałości tych substancji,
ii) zawierające pozostałości innych substancji o działaniu hormonalnym, antybiotyki, antymon, arsen, pestycydy czy inne substancje szkodliwe lub takie, które powodują, że spożycie świeżego mięsa może być groźne lub szkodliwe dla zdrowia ludzkiego, jeżeli te pozostałości przekraczają dopuszczalny poziom lub, w przypadku gdy nie ustanowiono dopuszczalnego poziomu, ilość, która naukowo została uznana za bezpieczną i o której Weterynaryjny Komitet Naukowy wydał opinię;
d) świeże mięso pochodzące od zwierząt, którym podano substancje mogące sprawić, że mięso stanie się niebezpieczne lub szkodliwe dla zdrowia ludzkiego i o których Weterynaryjny Komitet Naukowy wydał opinię;
e) świeże mięso poddane promieniowaniu jonizacyjnemu lub ultrafioletowemu lub oznakowane barwnikami innymi niż przewidziane do celów znakowania zdrowotnego zgodnie z niniejszą dyrektywą;
f) świeże mięso pochodzące od zwierząt, u których stwierdzono jakikolwiek rodzaj gruźlicy oraz świeże mięso pochodzące od zwierząt, u których po uboju stwierdzono jakikolwiek rodzaj gruźlicy lub obecność larw cysticercus bovis i cysticercus cellulosae (żywych lub martwych) lub, w przypadku świń, będących nosicielami włosieni;
g) świeże mięso pochodzące od zwierząt ubitych w zbyt wczesnym wieku;
h) części tuszy lub podroby ze zmianami pourazowymi, które pojawiły się tuż przed ubojem, wadami rozwojowymi, skażeniem lub zmianami, określonymi w art. 3 ust. 1 A lit. d);
i) głowy bydła, części mięśni lub innych tkanek głowy, z wyłączeniem języków i mózgów;
j) mięso pochodzące od zwierząt, którym podano substancje skruszające;
k) krew, której nie pozyskano zgodnie z warunkami higienicznymi, które mają zostać ustalone zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 16;
l) świeże mięso w kawałkach o masie poniżej 100 gramów.
Artykuł 6
1.
Kraje przeznaczenia mogą, z zastrzeżeniem zgodności z ogólnymi postanowieniami Traktatu, udzielać jednemu lub większej liczbie krajów wywozu zezwoleń ogólnych lub ograniczonych do szczególnych przypadków na przywóz na jego terytorium:
i) świeżej wieprzowiny, która zgodnie z odstępstwem od przepisów art. 4 ust. 1, nie została przebadana na włośnicę zgodnie z załącznik I rozdział VII ust. 41 D,
ii) świeżej wieprzowiny, określonej w art. 5 lit. a) i przeznaczonej do innego użytku,
iii) świeżego mięsa, określonego w art. 5 lit. b) i i)—l).
Takie produkty mogą być wysyłane tylko zgodnie z art. 3 ust. 1 i 3.
2.
Kiedy kraj przeznaczenia udziela ogólnego zezwolenia zgodnie z ust. 1, niezwłocznie informuje o tym inne Państwa Członkowskie i Komisję.
3.
Kraje wywozu podejmują wszystkie środki niezbędne, aby zapewnić, że świadectwo zdrowia, którego wzór znajduje się w załączniku II, zawiera stwierdzenie, że wykorzystano jedną z możliwości przewidzianych w ust. 1.
Artykuł 7
1.
Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, ustanowi przed dniem 31 grudnia 1985 r. dodatkowe wymogi, jakie musi spełniać zamrożone mięso.
Do czasu wejścia tych wymogów w życie, Republika Grecka jest upoważniona, w poszanowaniu ogólnych przepisów Traktatu, do utrzymania krajowych zasad dotyczących zamrożonego mięsa.
2.
Republika Grecka jest upoważniona, z zastrzeżeniem zgodności z ogólnymi przepisami Traktatu, do utrzymania kontroli mięsa pochodzącego od zwierząt jednokopytnych, w związku z ewentualnymi ograniczeniami w wykorzystaniu takiego mięsa.
3.
Rada, stanowiąc na wniosek Komisji, ustanowi przed dniem 1 stycznia 1985 r. dodatkowe warunki dotyczące higieny produkcji i kontroli mięsa, określonych w art. 2 lit. c).
Do czasu wejścia w życie tych przepisów, Państwa Członkowskie mają prawo utrzymania odpowiednich przepisów krajowych, w poszanowaniu ogólnych przepisów Traktatu.
Artykuł 8
1.
Każde Państwo Członkowskie sporządza wykaz zatwierdzonych przez siebie zakładów, z których każdy posiada weterynaryjny numer identyfikacyjny.
Państwa Członkowskie przesyłają wykaz innym Państwom Członkowskim i Komisji.
Państwo Członkowskie zatwierdza zakład tylko wtedy, jeżeli zapewniona jest zgodność z niniejszą dyrektywą.
Państwo Członkowskie wycofuje zatwierdzenie, jeżeli warunki konieczne do zatwierdzenia przestają być spełniane.
Jeżeli kontrolę przeprowadzono zgodnie z art. 9, dane Państwo Członkowskie uwzględnia wynikające z niej wnioski.
Pozostałe Państwa Członkowskie i Komisja zostają poinformowane o wycofaniu zatwierdzenia.
2.
Za inspekcję i nadzór nad zatwierdzonymi zakładami odpowiada urzędowy lekarz weterynarii, któremu w wykonywaniu czysto technicznych zadań może pomagać specjalnie w tym celu przeszkolony personel.
Urzędowy lekarz weterynarii musi mieć zawsze swobodny dostęp do wszystkich części zakładów, w celu zapewnienia, że niniejsza dyrektywa jest przestrzegana.
Szczegółowe zasady regulujące taką pomoc są określane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 16.
3.
Gdy Państwo Członkowskie uzna, w szczególności po przeprowadzeniu kontroli lub inspekcji, przewidzianych w art. 10 ust. 1 i 2, że w zakładzie w innym Państwie Członkowskim nie przestrzega się lub zaprzestano przestrzegania przepisów dotyczących zatwierdzenia, powiadamia właściwe władze centralne tego państwa.
Władze te podejmują niezbędne środki i zawiadamiają właściwe władze centralne pierwszego Państwa Członkowskiego o podjętych decyzjach i powodach podjęcia takich decyzji.
Jeżeli pierwsze Państwo Członkowskie obawia się, że nie podjęto takich środków lub że podjęte środki są nieodpowiednie, obydwa Państwa Członkowskie szukają razem sposobów wyjścia z tej sytuacji; w razie potrzeby można złożyć wizytę na miejscu.
W przypadku sporu odnośnie do stosowania art. 4 ust. 1, szuka się rozwiązania na podstawie metody wzorcowej ustalonej zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 16 i po wydaniu opinii przez Weterynaryjny Komitet Naukowy.
Zainteresowane Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o sporach i wypracowanych rozwiązaniach.
Jeżeli Państwa Członkowskie nie mogą dojść do porozumienia, w ciągu siedmiu dni roboczych przedstawiają sprawę Komisji, która wyznacza jednego lub kilku biegłych lekarzy weterynarii do wydania opinii.
W świetle tej opinii lub opinii wydanej zgodnie z art. 9 ust. 1, Państwa Członkowskie mogą zostać upoważnione, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 15, do wprowadzenia tymczasowego zakazu wprowadzania na ich terytorium świeżego mięsa pochodzącego z tego zakładu.
Takie upoważnienie może zostać cofnięte, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 15, w świetle późniejszej opinii wydanej przez jednego lub większą liczbę biegłych lekarzy weterynarii.
Biegli lekarze weterynarii muszą być obywatelami Państwa Członkowskiego innego niż Państwo zaangażowane w spór.
Ogólne zasady dotyczące stosowania tego ustępu przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 16.
Artykuł 9
1.
Biegli lekarze weterynarii Komisji mogą, w stopniu niezbędnym dla zapewnienia jednolitego stosowania niniejszej dyrektywy, dokonywać kontroli na miejscu; sprawdzać, czy zatwierdzone zakłady rzeczywiście stosują się do niniejszej dyrektywy, szczególnie do załącznika I rozdział I, II i III. Komisja powiadamia Państwa Członkowskie o wynikach przeprowadzonych kontroli.
Państwo Członkowskie, na terenie którego przeprowadzana jest kontrola, udziela biegłym wszelkiej możliwej pomocy w wykonywaniu ich obowiązków.
Ogólne przepisy dotyczące wprowadzenia w życie niniejszego artykułu są ustalane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 16.
Zgodnie z tą samą procedurą, ustanawia się kodeks zawierający zasady, które należy stosować do celów kontroli przewidzianych w niniejszym ustępie.
2.
Rada dokona przeglądu niniejszego artykułu przed dniem 1 stycznia 1988 r., na podstawie sprawozdania Komisji, która może również przedłożyć stosowne wnioski.
Artykuł 10
1.
Bez uszczerbku dla art. 6, 8 i 9, kraj przeznaczenia może kontrolować, czy wszystkie wysyłane partie świeżego mięsa, określone w art. 2 niniejszej dyrektywy, są zaopatrzone w wymagane świadectwo zdrowia.
2.
Jeżeli istnieją poważne podejrzenia, że doszło do nieprawidłowości, kraj przeznaczenia może przeprowadzić niedyskryminacyjne inspekcje w celu skontrolowania, czy spełnione zostały wymagania niniejszej dyrektywy.
3.
Zgodnie z ogólną zasadą, kontrole i inspekcje przeprowadza się w miejscu przeznaczenia towarów; można je przeprowadzić w innym odpowiednim miejscu, ale tylko pod warunkiem, że miejsce wybrane w tym drugim przypadku, w najmniejszym możliwym stopniu koliduje z trasą przewozu towarów.
Inspekcje i kontrole, określone w ust. 1 i 2, nie mogą nadmiernie opóźniać transportu towarów, ich wprowadzenia do obrotu ani powodować opóźnień, które mogłyby niekorzystnie wpłynąć na jakość mięsa.
4.
Jeżeli w trakcie inspekcji przeprowadzanej na podstawie ust. 2, stwierdzi się, że mięso nie spełnia wymagań niniejszej dyrektywy, właściwe władze w kraju przeznaczenia mogą pozostawić nadawcy, odbiorcy lub ich przedstawicielom wybór, czy dana przesyłka ma zostać odesłana czy też mięso to zostanie wykorzystane do innych celów, pod warunkiem, że pozwalają na to względy zdrowotne; w przeciwnym wypadku możliwe jest zniszczenie mięsa.
W każdym przypadku należy podjąć środki ostrożności, aby nie dopuścić do niewłaściwego wykorzystania mięsa.
5. a) O takich decyzjach i ich motywach powiadamia się nadawcę lub jego przedstawiciela.
Jeżeli osoba ta wnosi o to, musi niezwłocznie zostać powiadomiona o tym na piśmie, razem z informacją o sposobach odwołania, przewidzianych w obecnym ustawodawstwie, jego formach i terminie, w jakim można je złożyć;
b) jeżeli takie decyzje podejmuje się na podstawie stwierdzenia choroby zakaźnej lub zmian niebezpiecznych dla zdrowia ludzkiego, są one niezwłocznie przekazywane właściwym władzom centralnym Państwa Członkowskiego, w którym mięso zostało wyprodukowane, oraz Komisji;
c) po tym powiadomieniu można podjąć właściwe środki, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 16, w szczególności do celów skoordynowania środków podjętych w innych Państwach Członkowskich w odniesieniu do danej partii świeżego mięsa.
6.
Rada dokona przeglądu niniejszego artykułu przed dniem 1 stycznia 1988 r., na podstawie sprawozdania Komisji, która może również przedłożyć stosowne wnioski.
Artykuł 11
1.
Niniejsza dyrektywa nie narusza dostępnych w obecnym ustawodawstwie Państw Członkowskich procedur odwołania od decyzji podjętych przez właściwe władze i przewidzianych w niniejszej dyrektywie.
2.
Każde Państwo Członkowskie przyznaje wysyłającym mięso, obrót, który jest zabroniony na mocy art. 10, prawo do uzyskania opinii eksperta.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia, że przed podjęciem przez właściwe władze takich środków, jak zniszczenie mięsa, eksperci mają możliwość stwierdzenia, czy rzeczywiście spełnione zostały warunki określone w art. 10 ust. 4.
Ekspert musi być obywatelem Państwa Członkowskiego innego niż kraj wywozu lub kraj przeznaczenia.
Komisja opracowuje, na podstawie propozycji Państw Członkowskich, wykaz ekspertów, których można wyznaczyć w celu sporządzania takich opinii.
Po konsultacji z Państwami Członkowskimi Komisja ustanawia ogólne zasady działania, w szczególności w odniesieniu do procedury sporządzania tych opinii.
Artykuł 12
O zmianach w Załącznikach do niniejszej dyrektywy, w szczególności, jeśli chodzi o dostosowanie ich do postępu technologicznego, decyduje Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji.
Zgodnie z tą procedurą, w rozdziale VII muszą zostać wprowadzone zmiany przed dniem 1 stycznia 1985 r.
Artykuł 13
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 16, każdemu Państwu Członkowskiemu, które udzieli podobnych gwarancji, można przyznać, na jego prośbę, odstępstwa od załącznika I ust. 13 lit. c) tiret drugie, trzecie i czwarte oraz ust. 24 i 41 C i ust. 45 lit. c).
Odstępstwa te ustalają warunki zdrowotne, które są przynajmniej równoważne z warunkami określonymi w wymienionym Załączniku.
Artykuł 14
Jeżeli przepisy wspólnotowe odnoszące się do przywozu świeżego mięsa z państw trzecich nie mają zastosowania w momencie wejścia w życie niniejszej dyrektywy, do czasu rozpoczęcia ich stosowania przepisy krajowe odnoszące się do przywozu z tych krajów nie powinny być bardziej korzystne od przepisów regulujących handel wewnątrzwspólnotowy.
Artykuł 15
1.
W przypadku zastosowania procedury ustanowionej w niniejszym artykule, przewodniczący, z własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego, bezzwłocznie kieruje sprawę do Stałego Komitetu Weterynaryjnego (zwanego dalej "Komitetem"), ustanowionego decyzją Rady z dnia 15 października 1968 r.
2.
W Komitecie głosy Państw Członkowskich są ważone zgodnie z art. 148 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
Przedstawiciel Komisji przedkłada projekt środków, jakie maja zostać przyjęte.
Komitet wydaje opinię na temat tych środków w ciągu dwóch dni.
Opinia jest wydawana większością 45 głosów.
4.
Komisja przyjmuje te środki i niezwłocznie wprowadza je w życie, jeżeli są zgodne z opinią Komitetu.
Jeżeli nie są zgodne z opinią Komitetu lub gdy opinia nie została wydana, Komisja bezzwłocznie przedstawia Radzie środki, jakie mają zostać przyjęte.
Rada przyjmuje środki kwalifikowaną większością głosów.
Jeżeli w ciągu 15 dni roboczych od daty przedstawienia jej sprawy, Rada nie przyjmie żadnych środków, Komisja przyjmuje projektowane środki i niezwłocznie wprowadza je w życie, z wyjątkiem wypadków, gdy Rada odrzuciła te środki zwykłą większością głosów.
Artykuł 16
1.
W przypadku zastosowania procedury ustanowionej w niniejszym artykule, przewodniczący bezzwłocznie kieruje sprawę, z własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego, do Komitetu.
2.
W Komitecie głosy Państw Członkowskich są ważone zgodnie z art. 148 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
Przedstawiciel Komisji przedkłada projekt środków, jakie mają zostać przyjęte.
Komitet wydaje opinię na temat tych środków w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego w zależności od pilności sprawy, która ma zostać zbadana.
Opinie są wydawane większością 45 głosów.
4.
Komisja przyjmuje środki i niezwłocznie wprowadza je w życie, jeżeli są zgodne z opinią Komitetu.
Jeżeli nie są zgodne z opinią Komitetu lub gdy opinia nie została wydana, Komisja bezzwłocznie przedstawia Radzie środki, jakie mają zostać przyjęte.
Rada przyjmuje środki kwalifikowaną większością głosów.
Jeżeli w ciągu trzech miesięcy od daty przedstawienia propozycji, Rada nie przyjmie żadnych środków, Komisja przyjmuje projektowane środki i niezwłocznie wprowadza je w życie, z wyjątkiem wypadków, gdy Rada odrzuciła te środki zwykłą większością głosów."
2.
Artykuł 10 i 11 otrzymują oznaczenie art. 17 i 18.
3.
Załączniki zastępuje się załącznikami do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Rada, stanowiąc na wniosek Komisji, przyjmie do dnia 1 stycznia 1985 r. rozporządzenia wspólnotowe dotyczące kosztów inspekcji powstałych w związku z niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie, najpóźniej do dnia 1 stycznia 1985 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2. Do czasu wykonania art. 4 ust. 2 i 3 dyrektywy 64/433/EWG i bez uszczerbku dla art. 8 niniejszej dyrektywy, przepisy krajowe obowiązujące w kraju przeznaczenia w dniu opublikowania niniejszej dyrektywy oraz ustalenia obowiązujące w tym dniu w Państwach Członkowskich w odniesieniu do kontroli ustanowionych w art. 4 ust. 1 lit. b), ust. 2 i 3 dyrektywy 64/433/EWG oraz zaświadczenia dotyczące tych kontroli są nadal stosowane, z uwzględnieniem ogólnych postanowień Traktatu.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 7 lutego 1983 r.
zmieniająca dyrektywę 72/462/EWG w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa, jak również dyrektywę 77/96/EWG w sprawie badań świeżego mięsa wieprzowego na obecność włosieni (Trichinella spiralis) przed przywozem z państw trzecich
(83/91/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 oraz art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 72/462/EWG [4], ostatnio zmieniona dyrektywą 81/476/EWG [5], ustanawia wymagania w zakresie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa z państw trzecich;
od czasu przyjęcia wyżej wymienionej dyrektywy nastąpił postęp w wiedzy naukowej i technologii; należy wziąć pod uwagę doświadczenia zdobyte podczas kontroli przeprowadzonych przez lekarzy weterynarii Wspólnoty w krajach trzecich; pożądane jest dostosowanie zasad wspólnotowych w świetle tego rozwoju;
pod pewnymi względami metody zmierzające do zapewnienia ochrony jakości sanitarnej świeżego mięsa mogą być uważane za zgodne z normami wspólnotowymi z powodu dodatkowych lub alternatywnych gwarancji zdrowotnych, które powinny zostać sprawdzone odrębnie w każdym zakładzie;
w związku z zakazem przywozu bydła z państw trzecich zakażonych chorobą niebieskiego języka przyjmuje się obecnie, iż właściwszy jest dwunastomiesięczny okres niewystępowania choroby oraz że zapewnia większe zabezpieczenie dla stad we Wspólnocie;
gwarancje, które mogą być wymagane dla bydła w związku z gruźlicą i brucelozą oraz dla trzody chlewnej w związku z brucelozą, mogą zostać przystosowane do norm wspólnotowych za pomocą dodatkowych lub alternatywnych gwarancji;
w celu zapobieżenia przeniesieniu niektórych chorób zakaźnych lub zaraźliwych, które może nastąpić wyłącznie poprzez obecność zwierząt, inspekcje sanitarne zwierząt przeznaczonych do przywozu do Wspólnoty, jak również zwierząt znajdujących się w tranzycie, powinny zostać przeprowadzone natychmiast po ich przybyciu na terytorium Wspólnoty;
środki, które zostaną podjęte przez Państwo Członkowskie po przeprowadzeniu inspekcji sanitarnej zwierząt, powinny zostać wyraźnie określone;
w celu zmniejszenia liczby dokumentów świadectwo zdrowia zwierząt oraz świadectwo przydatności dla produktów żywnościowych powinny znaleźć się, w każdym przypadku, gdy będzie możliwe, na tej samej stronie;
definicje stad wolnych od gruźlicy i wolnych od brucelozy powinny zostać uaktualnione;
świeże mięso dzikich zwierząt parzystokopytnych oraz dzikich zwierząt jednokopytnych powinno zostać włączone w zakres dyrektywy 72/462/EWG, aby możliwe było opracowanie wykazu państw trzecich, z których takie mięso może być przywożone do Wspólnoty;
ogólnie, w odniesieniu do zdrowia publicznego i warunków sanitarnych zwierząt w handlu wewnątrzwspólnotowym oraz w handlu z krajami trzecimi, powinny być wymagane takie same gwarancje podstawowe; załączniki techniczne do dyrektywy Rady 64/432/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt, wpływających nahandel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną [6], oraz do dyrektywy Rady 64/433/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy świeżym mięsem [7], obie dyrektywy, ostatnio zmienione przez dyrektywę 81/476/EWG, powinny mieć zastosowanie również do przywozu z państw trzecich;
należy przyjąć procedurę, za pomocą której mogą być przeprowadzone zmiany, w świetle postępu technicznego i doświadczenia, w odniesieniu do wymagań technicznych dotyczących sposobów badania, laboratoriów screeningowych oraz procedury znakowania przebadanego mięsa, zawartych w Załączniku do dyrektywy Rady 77/96/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. w sprawie badań świeżego mięsa wieprzowego na obecność włosieni (Trichinella spiralis) przed przywozem z państw trzecich [8], ostatnio zmienionej dyrektywą 81/476/EWG;
należy podjąć działania zmierzające do skorygowania pewnych niespójności terminologicznych, zwłaszcza w odniesieniu do zgodności pomiędzy różnymi wersjami językowymi, mogącymi prowadzić do trudności w stosowaniu właściwych przepisów,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 72/462/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
Artykuły 1–28 otrzymują brzmienie:
"ROZDZIAŁ I
Przepisy ogólne
Artykuł 1
1.
Niniejszą dyrektywę stosuje się do przywozu z państw trzecich:
- bydła krajowego oraz trzody chlewnej do celów hodowlanych, produkcyjnych lub do uboju,
- świeżego mięsa pochodzącego od zwierząt krajowych następujących gatunków: bydła (włączając bawoły), trzody chlewnej, owiec i kóz oraz od domowych zwierząt nieparzystokopytnych,
- do celów art. 3, świeżego mięsa dzikich zwierząt parzystokopytnych oraz dzikich zwierząt nieparzystokopytnych, w stopniu, w jakim dotyczy to dozwolonego przywozu z niektórych państw trzecich pochodzenia.
2.
Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do:
a) zwierząt przeznaczonych tymczasowo wyłącznie na wypas lub traktowanych jako zwierzęta pociągowe, przebywających w sąsiedztwie granic Wspólnoty;
b) mięsa będącego częścią osobistego bagażu podróżnych, przeznaczonego do ich osobistego spożycia, o ile przewożona ilość nie przekracza jednego kilograma na osobę oraz pod warunkiem, że mięso pochodzi z państwa trzeciego lub jego części znajdującego się na liście sporządzonej zgodnie z art. 3 oraz z którego przywóz nie został zakazany na mocy art. 28;
c) mięsa wysłanego w postaci małych przesyłek do osób prywatnych, pod warunkiem, że mięso to nie jest przywożone w celach handlowych, ilość nie przekracza jednego kilograma, oraz pod warunkiem, że mięso pochodzi z państwa trzeciego lub jego części znajdującego się na liście sporządzonej zgodnie z art. 3 oraz, z którego przywóz nie został zakazany na mocy art. 28;
d) mięsa przeznaczonego do konsumpcji przez załogę oraz pasażerów na pokładzie środków transportu eksploatowanych na trasach międzynarodowych.
W przypadku gdy mięso tego rodzaju lub odpady kuchenne zostają rozładowane, muszą zostać zniszczone.
Zniszczenie mięsa nie jest jednakże konieczne, gdy jest ono przemieszczane, bezpośrednio lub po umieszczeniu tymczasowo pod nadzorem celnym, z jednego środka transportu do innego.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy definicje podane w art. 2 dyrektyw 64/432/EWG, 64/433/EWG oraz w dyrektywie Rady 72/461/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej podczas przywozu bydła i trzody chlewnej oraz świeżego mięsa z państw trzecich [1] Dz.U. L 302 z 31.12.1972, str. 24., ostatnio zmienionych dyrektywą 81/476/EWG, mają zastosowanie jako konieczne.
Dodatkowo,
a) "urzędowy lekarz weterynarii" oznacza lekarza weterynarii wyznaczonego przez właściwe władze centralne Państwa Członkowskiego lub państwa trzeciego;
b) "kraj przeznaczenia" oznacza Państwo Członkowskie, do którego zwierzęta lub świeże mięso zostają wysłane z państwa trzeciego;
c) "państwo trzecie" oznacza kraj, do którego dyrektywy 64/432/EWG i 64/433/EWG nie mają zastosowania;
d) "przywóz" oznacza wprowadzenie na terytorium Wspólnoty zwierząt lub świeżego mięsa z państw trzecich;
e) "gospodarstwo" oznacza urzędowo nadzorowane przedsiębiorstwo rolnicze, przemysłowe lub handlowe znajdujące się na terytorium państwa trzeciego, w którym stale trzymane lub hodowane są zwierzęta do celów hodowlanych, produkcyjnych lub do uboju;
f) "strefa wolna od epidemii" oznacza obszar, na którym, według urzędowych danych, zwierzęta nie chorują na żadną zaraźliwą lub zakaźną chorobę z wykazu sporządzonego zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29, przez okres oraz w promieniu zdefiniowanym zgodnie z tą samą procedurą.
Artykuł 3
1.
Rada, działając na wniosek Komisji, sporządza wykaz państw trzecich lub ich części, z których Państwa Członkowskie powinny zezwolić na przywóz bydła, trzody chlewnej oraz świeżego mięsa albo jednej lub większej liczby tych kategorii zwierząt i świeżego mięsa, a także świeżego mięsa parzystokopytnych zwierząt dzikich i nieparzystokopytnych zwierząt dzikich, biorąc pod uwagę sytuację zdrowotną w tych krajach lub ich częściach.
Wykaz ten może być uzupełniany lub zmieniany zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 30.
2.
Podejmując decyzję, zarówno w przypadku bydła, jak i trzody chlewnej oraz świeżego mięsa, czy państwo trzecie lub jego część może znaleźć się w wykazie określonym w ust. 1 należy zwrócić szczególną uwagę na:
a) stan zdrowia żywego inwentarza, pozostałych zwierząt domowych i dzikich w państwie trzecim, zwracając uwagę na choroby egzotyczne zwierząt oraz środowiskową sytuację zdrowotną, mogące zagrozić zdrowiu publicznemu lub sytuacji sanitarnej zwierząt w Państwach Członkowskich;
b) systematyczność oraz szybkość informacji dostarczanych przez państwo trzecie w odniesieniu do występowania zakaźnych lub zaraźliwych chorób zwierzęcych na jego terytorium, w szczególności chorób znajdujących się na wykazach A oraz B Międzynarodowego Biura ds. Chorób Zakaźnych;
c) krajowe zasady dotyczące zapobiegania chorobom zwierzęcym i nadzoru nad nimi;
d) strukturę służb weterynaryjnych w kraju oraz ich kompetencje;
e) organizację oraz wdrażanie środków mających na celu zapobieganie zakaźnym i zaraźliwym chorobom zwierzęcym i nadzór nad nimi.
3.
Wykaz określony w ust. 1 oraz wszelkie jego zmiany zostają opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 4
1.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29 należy sporządzić jeden lub więcej wykazów zakładów, z których Państwa Członkowskie mogą zezwolić na przywóz świeżego mięsa.
Wykaz lub wykazy mogą być zmieniane lub uzupełniane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 30.
2.
Podejmując decyzję, czy rzeźnia, zakład rozbioru lub znajdująca się poza rzeźnią lub zakładem chłodnia lub zamrażalnia może zostać umieszczona na jednym z wykazów określonych w ust. 1 należy zwrócić szczególną uwagę na:
a) gwarancje, które państwo trzecie może zapewnić w zakresie zgodności z niniejszą dyrektywą;
b) przepisy państwa trzeciego odnoszące się do podawania zwierzętom rzeźnym jakichkolwiek substancji mogących wpłynąć na wartość zdrowotną mięsa do spożycia;
c) zgodność w każdym poszczególnym przypadku z niniejszą dyrektywą oraz z załącznikiem I do dyrektywy 64/433/EWG.
Jednakże należy dopuścić odstępstwa, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29, od ust. 13 lit. c) tiret drugie, trzecie oraz czwarte oraz ust. 24 i 41 lit. c) wspomnianego załącznika, w przypadku gdy wspomniane państwotrzecie zapewnia podobne gwarancje; w takiej sytuacji należy, uwzględniając każdy przypadek oddzielnie, przyjąć warunki zdrowotne nie mniej surowe od określonych w tym załączniku zgodnie z tą procedurą;
d) organizację służby lub służb badania mięsa w państwie trzecim, kompetencje tej służby lub służb oraz nadzór, któremu ona lub one podlegają.
3.
Rzeźnie, zakłady rozbioru lub znajdujące się poza rzeźnią lub zakładem chłodnie lub zamrażalnie mogą nie być umieszczone na wykazie lub wykazach, przewidzianych w ust. 1 jedynie w przypadku, gdy znajdują się one w jednym z państw trzecich lub ich części, znajdujących się na liście wymienionej w art. 3 ust. 1 oraz jeżeli, dodatkowo, zostały przez właściwe władze państwa trzeciego oficjalnie zatwierdzone do wywozu do Wspólnoty.
Takie zatwierdzenie powinno spełniać następujące wymagania:
a) zgodność z załącznikiem I do dyrektywy 64/433/EWG;
b) stały nadzór urzędowego lekarza weterynarii państwa trzeciego.
4.
Wykaz lub wykazy, określone w ust. 1, oraz wszelkie ich zmiany są publikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 5
Biegli lekarze weterynarii Państw Członkowskich i Komisji przeprowadzają na miejscu inspekcję w celu sprawdzenia, czy przepisy niniejszej dyrektywy, w szczególności art. 3 ust. 2 i art. 4 ust. 2 i 3, są stosowane w praktyce.
Jeżeli inspekcja przeprowadzona zgodnie z warunkami niniejszego artykułu ujawni poważne niedociągnięcia wobec zatwierdzonego zakładu, Komisja natychmiast powiadamia o tym Państwa Członkowskie i bezzwłocznie podejmuje decyzję tymczasowo zawieszającą zatwierdzenie.
Ostateczna decyzja zostaje podjęta zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 30.
Biegli z Państw Członkowskich, którym zostanie powierzone przeprowadzenie inspekcji, zostaną wskazani przez Komisję, działającą na wniosek Państw Członkowskich.
Inspekcje te przeprowadzane są w imieniu Wspólnoty, która ponosi wszelkie związane z nimi koszty.
Częstotliwość oraz procedura tych inspekcji są określane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29.
ROZDZIAŁ II
Przywóz bydła i trzody chlewnej
Artykuł 6
Bez uszczerbku dla art. 3 ust. 1, Państwa Członkowskie nie zezwalają na przywóz zwierząt objętych niniejszą dyrektywą, chyba że pochodzą z państw trzecich:
a) które wolne są od chorób, na które mogą zapadać zwierzęta:
- w ciągu minionych dwunastu miesięcy, w odniesieniu do księgosuszu, pryszczycy egzotycznej, zakaźnej zarazy płucnej bydła, choroby niebieskiego języka, afrykańskiego pomoru świń oraz zakaźnego porażenia u świń (choroba cieszyńska),
- w ciągu minionych sześciu miesięcy, w odniesieniu do zakaźnego pęcherzykowego zapalenia jamy ustnej;
b) w których podczas ostatnich 12 miesięcy nie zostało przeprowadzone szczepienie przeciwko chorobom, określonym w lit. a) tiret pierwsze, na które zwierzęta te mogą zapadać.
Artykuł 7
Zgodnie z procedurą określoną w art. 29 można podjąć decyzję, że art. 6 lit. a) stosuje się tylko do części terytorium państwa trzeciego.
Zgodnie z tą samą procedurą oraz w drodze odstępstwa od przepisów art. 6 lit. b) można pod pewnymi warunkami zezwolić na przywóz zwierząt objętych przepisami niniejszej dyrektywy z państw trzecich lub z ich części, w przypadku gdy przeprowadzane są szczepienia przeciwko jednej lub większej liczbie chorób wymienionych w art. 6 lit. a) tiret pierwsze.
Artykuł 8
1.
Bez uszczerbku dla art. 6 i 7, Państwa Członkowskie nie zezwalająnaprzywóz zwierząt objętych niniejszą dyrektywą z państwa trzeciego, jeżeli zwierzęta te nie spełniają warunków inspekcji weterynaryjnej przyjętych zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29 w odniesieniu do przywozu z takiego kraju, stosownie do gatunków oraz przeznaczenia zwierząt.
2.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29 można podjąć decyzję, że zezwolenia mają zostać ograniczone do poszczególnych gatunków, do zwierząt rzeźnych, hodowlanych lub produkcyjnych, bądź do zwierząt przeznaczonych na określone cele oraz że wszystkie konieczne środki dotyczące zdrowia zwierząt mają być zastosowane po przywozie.
W przypadku zwierząt przeznaczonych do hodowli lub produkcji wymagania nałożone na mocy niniejszego ustępu mogą różnić się między poszczególnymi Państwami Członkowskimi w celu uwzględnienia szczególnych przepisów odnoszących się do Państw Członkowskich w ramach handlu wewnątrzwspólnotowego.
3.
Podstawą odniesienia dla ustalenia warunków zdrowotnych zwierząt, zgodnie z ust. 1, w odniesieniu do gruźlicy bydła oraz brucelozy bydła i trzody chlewnej są normy ustanowione w załączniku A do dyrektywy 64/432/EWG.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29 w konkretnym przypadku można odstąpić od tych warunków, w przypadku gdy dane państwo trzecie zapewnia właściwe gwarancje zdrowotne zwierząt; w takim przypadku powinny zostać ustanowione warunki zdrowotne zwierząt, co najmniej równoważne z wyszczególnionymi w załączniku A do tej dyrektywy, zgodnie z tą samą procedurą, w celu zezwolenia na włączenie tych zwierząt do stad wspólnotowych.
Artykuł 9
W sytuacji gdy Państwo Członkowskie uważa, że szczepionki przeciwko pryszczycy stosowane w państwie trzecim przeciw wirusom A, O lub C wykazują pewne braki, wydaje ono zakaz wprowadzania na swoje terytorium bydła oraz trzody chlewnej z danego państwa trzeciego.
O swojej decyzji oraz o jej przyczynach jak najszybciej informuje pozostałe Państwa Członkowskie i Komisję.
Stały Komitet Weterynaryjny zbiera się możliwie najszybciej po tym powiadomieniu.
Decyzja zostaje podjęta zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 30.
Artykuł 10
Państwa Członkowskie nie zezwalają na przywóz bydła i trzody chlewnej, chyba że w dniu załadowania do wysyłki do kraju przeznaczenia, zwierzęta te przebywały nieprzerwanie na terytorium lub części terytorium państwa trzeciego znajdującego się w wykazie sporządzonym zgodnie z art. 3 ust. 1 przynajmniej przez poprzednie:
a) sześć miesięcy w przypadku zwierząt przeznaczonych do hodowli lub produkcji;
b) trzy miesiące w przypadku zwierząt przeznaczonych do uboju.
Wymaga się, aby zwierzęta młodsze niż, odpowiednio, sześć lub trzy miesiące pozostawały na tym terytorium od urodzenia.
Artykuł 11
1.
Państwa Członkowskie nie zezwalają na przywóz bydła ani trzody chlewnej bez wydania świadectwa wystawionego przez urzędowego lekarza weterynarii z wywożącego państwa trzeciego.
Świadectwo to musi:
a) być wystawione w dniu załadowania zwierząt do wysyłki do kraju przeznaczenia;
b) być sporządzone w co najmniej jednym z języków urzędowych Państwa Członkowskiego, będącego krajem przeznaczenia, oraz w jednym z języków urzędowych Państwa Członkowskiego, w którym jest przeprowadzana kontrola przywozu przewidziana w art. 12;
c) w oryginale towarzyszyć zwierzętom;
d) zaświadczać, że bydło oraz trzoda chlewna spełniają wymagania niniejszej dyrektywy oraz wymagania ustanowione stosownie do niniejszej dyrektywy w odniesieniu do przywozu z państw trzecich;
e) składać się z pojedynczej strony;
f) zostać sporządzone dla pojedynczego odbiorcy.
2.
Świadectwo to musi odpowiadać wzorowi sporządzonemu zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29.
Artykuł 12
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby wołowina krajowa oraz krajowa trzoda chlewna, natychmiast po przybyciu na terytorium Wspólnoty, zostały poddane inspekcji sanitarnej przeprowadzanej przez urzędowego lekarza weterynarii, bezwzględu na procedurę celną, do której zostały zgłoszone.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby przemieszczanie bydła oraz trzody chlewnej w obrębie Wspólnoty zostało zakazane, jeżeli podczas kontroli opisanej w ust. 1 stwierdzono, że:
- zwierzęta te nie pochodzą z terytorium państwa trzeciego, lub jego części, wymienionego w wykazie sporządzonym zgodnie z art. 3 ust. 1,
- zwierzęta te są rzeczywiście lub przypuszczalnie zarażone chorobą zakaźną lub zaraźliwą,
- warunki ustanowione w niniejszej dyrektywie oraz w załącznikach A–D dyrektywy 64/432/EWG nie zostały spełnione przez wywożące państwo trzecie,
- świadectwo towarzyszące zwierzętom nie spełnia warunków określonych w art. 11.
3.
Państwo Członkowskie, które przeprowadziło kontrolę określoną w ust. 1 podejmuje takie środki, które uważa za konieczne, włączając w to:
a) - poddanie kwarantannie zwierząt, które są podejrzewane o zakażenie lub skażenie chorobą zakaźną lub zaraźliwą,
- w przypadku określonym w ust. 2 tiret czwarte na żądanie nadawcy, odbiorcy lub ich przedstawicieli zatrzymanie zwierząt pod urzędowym nadzorem do czasu zatwierdzenia świadectwa;
b) zawrócenie zwierząt, które nie mogą zostać dopuszczone do obrotu zgodnie z ust. 2, pod warunkiem że nie jest to sprzeczne ze względu na zdrowie zwierząt.
W przypadku gdy zawrócenie zwierząt nie jest możliwe, właściwe władze zarządzają ich ubój oraz wyznaczają miejsce uboju;
c) ubój i zniszczenie wszystkich zwierząt w zakwestionowanej wysyłce, jeżeli wyżej wymieniona kontrola dostarcza dowodów lub podejrzenia występowania jednej z chorób zakaźnych z wykazu sporządzonego zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29.
4.
Świadectwo towarzyszące bydłu oraz trzodzie chlewnej przy przywozie musi, po inspekcji sanitarnej zwierząt (kontrola przywozowa), zawierać stwierdzenie wyraźnie wskazujące czy zezwolono czy też nie zezwolono na wwóz zwierząt.
5.
W czasie gdy zwierzęta są przewożone tranzytem przez terytorium Wspólnoty do Państwa Członkowskiego przeznaczenia, Państwa Członkowskie mogą wprowadzić w życie środki, określone w ust. 3 lit. a) tiret pierwsze i ust. 3 lit. c), w sytuacji, gdy zwierzęta są rzeczywiście zakażone lub skażone chorobą zakaźną lub zaraźliwą lub są o to podejrzewane.
6.
Zwierzęta, na przywóz których wydano zezwolenie oraz których miejscem przeznaczenia nie jest Państwo Członkowskie, które przeprowadziło kontrolę przywozu ustanowioną w ust. 1, muszą zostać przewiezione do kraju przeznaczenia pod dozorem celnym bez wyładunku.
7.
Zwierzęta, które spełniają warunki kontroli przywozowej określonej w ust. 1, zostają poddane wszelkim dalszym kontrolom niezbędnym w kraju przeznaczenia do potwierdzenia, że spełnione zostały wymagania niniejszej dyrektywy, włączając w to specjalne warunki ustanowione zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 29 zgodnie z art. 8.
Kontrole te mogą być przeprowadzane albo na granicy, albo też w jakimkolwiek innym miejscu wyznaczonym przez właściwe władze kraju przeznaczenia lub w obu tych miejscach.
8.
Wszelkie wydatki poniesione na mocy niniejszego artykułu, włączając w to ubój, zabicie lub zniszczenie zwierząt, obciążają nadawcę, odbiorcę lub ich przedstawicieli bez odszkodowania ze strony państwa.
Artykuł 13
Zwierzęta przeznaczone do uboju zostają niezwłocznie po przybyciu do kraju przeznaczenia przewiezione bezpośrednio do ubojni oraz, zgodnie z wymaganiami sanitarnymi dla zwierząt, poddane ubojowi nie później niż trzy dni robocze po ich dostarczeniu do tej ubojni.
Bez naruszania żadnych szczególnych warunków, które mogą zostać określone zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29, właściwe władze kraju przeznaczenia mogą, biorąc pod uwagę warunki zdrowotne zwierząt, wyznaczyć ubojnię, do którejzwierzęta te muszą zostać dostarczone.
ROZDZIAŁ III
Przywóz świeżego mięsa
Artykuł 14
1.
Świeże mięso musi pochodzić od zwierząt, które pozostawały przez co najmniej trzy miesiące przed ubojem, bądź od chwili urodzenia, jeżeli zwierzęta te mają mniej niż trzy miesiące, na terytorium państwa trzeciego, lub jego części, znajdującego się w wykazie sporządzonym zgodnie z art. 3 ust. 1.
2.
Bez względu na art. 3 ust. 1 Państwa Członkowskie nie zezwalają na przywóz świeżego mięsa, chyba że pochodzi ono z państw trzecich:
a) które przez okres poprzednich dwunastu miesięcy były wolne od następujących chorób, na które zwierzęta, od których to mięso pochodzi, są podatne: księgosusz, pryszczyca egotyczna, afrykański pomór świń, zakaźny paraliż u świń (choroba cieszyńska);
b) w których przez okres poprzednich dwunastu miesięcy nie były przeprowadzane żadne szczepienia przeciwko chorobom wymienionym w lit. a), na które podatne są zwierzęta, od których pochodzi mięso.
Artykuł 15
Zgodnie z procedurą określoną w art. 29 można podjąć decyzję, że art. 14 ust. 2 lit. a) stosuje się jedynie do części terytorium państwa trzeciego.
Zgodnie z tą samą procedurą oraz w drodze odstępstwa od art. 14 ust. 2 lit. b) można pod pewnymi warunkami zezwolić na przywóz świeżego mięsa z państwa trzeciego lub części terytorium tego państwa trzeciego, w którym przeprowadzane są szczepienia przeciwko jednej lub większej liczbie chorób, określonych w art. 14 ust. 2 lit. a).
Artykuł 16
Bez uszczerbku dla art. 14 i 15 Państwa Członkowskie nie zezwalają na przywóz świeżego mięsa z państwa trzeciego, chyba że mięso to spełnia wymagania w zakresie zdrowia publicznego oraz warunków zdrowotnych zwierząt, przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 29 odnośnie do przywozu świeżego mięsa z tego kraju stosownie do gatunków danych zwierząt.
Artykuł 17
1.
Państwa Członkowskie nie zezwalają na przywóz świeżego mięsa w postaci tusz, włączając w to półtusze w przypadku trzody chlewnej oraz połówki lub ćwiartki w przypadku bydła i zwierząt jednokopytnych, chyba że możliwe jest odtworzenie w całości tuszy każdego zwierzęcia.
2.
Przywóz taki podlega następującym warunkom: świeże mięso musi:
a) pochodzić z ubojni umieszczonej w wykazie sporządzonym zgodnie z art. 4 ust. 1;
b) pochodzić od zwierzęcia rzeźnego poddanego badaniu przedubojowemu przez urzędowego lekarza weterynarii zgodnie z załącznikiem I rozdział V dyrektywy 64/433/EWG, oraz uznanego w wyniku przeprowadzonej kontroli za nadające się do uboju do celów wywozu do Wspólnoty;
c) przejść obróbkę w higienicznych warunkach zgodnie z rozdziałem VI załącznika I do dyrektywy 64/433/EWG;
d) zostać poddane badaniu poubojowemu, za które odpowiada i bezpośrednio je nadzoruje urzędowy lekarz weterynarii, zgodnie z załącznikiem I rozdział VII do dyrektywy 64/433/EWG, oraz nie wykazywać żadnych zmian z wyjątkiem uszkodzeń urazowych odniesionych na krótko przed ubojem lub ograniczonych wad rozwojowych bądź też zmian miejscowych, pod warunkiem że jest ustalone, w razie konieczności poprzez właściwe badania laboratoryjne, że nie czynią one tusz i podrobów niezdatnymi do spożycia przez ludzi lub niebezpiecznymi dla ludzkiego zdrowia;
e) znak zdrowotności musi być zastosowany zgodnie z załącznikiem I rozdział X dyrektywy 64/433/EWG;
f) po badaniu poubojowym przeprowadzonym w sposób ustanowiony w lit. d) być przechowywane w zakładach wwarunkach higienicznych oraz zgodnie z załącznikiem Irozdział XIII dyrektywy 64/433/EWG;
g) być przewożone zgodnie z rozdziałem XIV załącznika I do dyrektywy 64/433/EWG oraz poddawane obróbce w higienicznych warunkach.
3.
Podczas przeprowadzania badania poubojowego, określonego w ust. 2 lit. d), jak również podczas sprawdzania zgodności z warunkami higieny, określonymi w ust. 2 lit. c) oraz z wymaganiami określonymi w rozdziale XIII załącznika I do dyrektywy 64/433/EWG, urzędowy lekarz weterynarii może być wspomagany przez asystentów, za pracę których ponosi odpowiedzialność.
Asystenci ci muszą:
a) zostać wskazani przez właściwe władze centralne kraju wywozu, zgodnie z obowiązującymi przepisami;
b) przejść odpowiednie szkolenie;
c) posiadać status gwarantujący ich bezstronność względem osób kierujących zakładem;
d) nie posiadać możliwości podejmowania decyzji dotyczących końcowego wyniku inspekcji w zakresie zdrowia publicznego.
Artykuł 18
1.
W drodze odstępstwa od art. 17 ust. 1, Państwa Członkowskie mogą zezwolić na przywóz:
a) półtusz, półtusz rozdzielonych na nie więcej niż trzy części, ćwiartek lub podrobów spełniających warunki określone w art. 17 ust. 2 i 3, pochodzących z ubojni wyznaczonych do tego celu zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29;
b) części mniejszych niż ćwiartki lub mięsa bez kości z zakładów rozbioru skontrolowanych stosownie do art. 4 oraz zatwierdzonych do tego celu zgodnie z procedurą określoną w art. 29.
Mięso takie, dodatkowo, oprócz spełnienia warunków ustanowionych w art. 17 ust. 2 i 3, powinno spełniać następujące wymagania:
i) musi być porcjowane i uzyskane zgodnie z przepisami załącznika I rozdział VIII dyrektywy 64/433/EWG,
ii) musi zostać skontrolowane przez urzędowego lekarza weterynarii zgodnie z przepisami załącznika I rozdział IX dyrektywy 64/433/EWG,
iii) jego opakowanie musi spełniać wymogi określone w załączniku I rozdział XI dyrektywy 64/433/EWG,
iv) musi zostać poddane wszystkim kontrolom, przeprowadzanym przez lekarzy weterynarii Wspólnoty, wymaganym w celu zapewnienia, że wyżej wymienione przepisy zostały spełnione,
v) świeże mięso zwierząt jednokopytnych musi zostać poddane kontroli w kraju przeznaczenia z uwagi na ewentualne ograniczenia co do wykorzystania takiego mięsa.
2. Nie uchybiając art. 20 lit. k), Państwa Członkowskie mogą zezwolić na wwóz na swoje terytorium żwaczy oraz mózgów pod warunkiem, że spełniają one wymagania art. 17 ust. 2 oraz przepisy ust. 1 lit. b) iii), iv) i v) niniejszego artykułu.
3.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 29 może zostać podjęta decyzja, że w specjalnie do tego celu wyznaczonych zakładach mięso może być porcjowane zanim ostygnie przy spełnieniu specjalnych warunków innych niż ustanowione w załączniku I rozdział VIII ust. 45 lit. c) dyrektywy 64/433/EWG.
Artykuł 19
Artykuł 17 i 18 nie mają zastosowania do:
a) świeżego mięsa przywożonego za zgodą kraju przeznaczenia do wykorzystania innego niż spożycie przez ludzi;
b) świeżego mięsa przeznaczonego na wystawę lub do specjalnych badań bądź analiz, pod warunkiem że nadzór administracyjny jest w stanie zapewnić, aby mięso to nie było wykorzystywane do spożycia przez ludzi oraz pod warunkiem że po zakończeniu wystawy, po przeprowadzeniu specjalnych badań lub analiz mięso to, poza ilością zużytą podczas analizy, zostanie wycofane z terytorium Wspólnoty lub zniszczone.
W takim przypadku, jak również w przypadku określonym w lit. a), kraj przeznaczenia zadba, aby mięso to nie było wykorzystywane w celach innych niż ten, dla któregozostało dopuszczone na jego terytorium;
c) świeżego mięsa przeznaczonego wyłącznie do zaopatrzenia organizacji międzynarodowych, podlegającemu zatwierdzeniu zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29 i pod warunkiem że mięso to pochodzi z państwa trzeciego znajdującego się w wykazie sporządzonym zgodnie z art. 3 ust. 1 oraz że spełnione są wymagania w zakresie zdrowia zwierząt.
Państwa Członkowskie, na terytorium których mieszczą się te organizacje międzynarodowe, zapewniają, aby mięso to nie było przedmiotem swobodnego obrotu.
Artykuł 20
Państwa Członkowskie zakazują przywozu:
a) świeżego mięsa pochodzącego od knurów lub wnętrów świń;
b) świeżego mięsa:
i) pochodzącego od zwierząt, którym podawano stylbeny lub pochodne stylbenu, ich sole lub estry bądź też substancje tyreostatyczne, oraz mięsa zawierającego pozostałości takich substancji;
ii) zawierającego pozostałości innych substancji hormonalnych, antybiotyków, antymonu, arsenu, pestycydów lub innych substancji, które są szkodliwe lub mogą spowodować, iż spożycie świeżego mięsa może być niebezpieczne lub może zagrażać zdrowiu ludzi, jeżeli pozostałości te przekraczają dozwolony poziom.
Dozwolone poziomy ustalane są przez Radę, działającą na wniosek Komisji, oraz mogą następnie ulegać zmianom zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29;
c) świeżego mięsa poddanego jonizacji lub promieniowaniu ultrafioletowemu oraz świeżego mięsa pochodzącego od zwierząt, którym podawano substancje zmiękczające lub inne produkty mogące mieć negatywny wpływ na skład mięsa lub jego cechy organoleptyczne;
d) świeżego mięsa, do którego dodano substancje inne niż przewidziane w załączniku I rozdział X ust. 57 dyrektywy 64/433/EWG, w celu oznakowania zdrowotności;
e) świeżego mięsa pochodzącego od zwierząt, u których wykryto jakąkolwiek postać gruźlicy, oraz świeżego mięsa pochodzącego od zwierząt, u których po uboju wykryto jakąkolwiek postać gruźlicy lub że są nosicielami jednego lub większej liczby wągrzyc (cystyceri bovis lub cystyceri cellulosae), żywych lub martwych, lub włosieni w przypadku trzody chlewnej;
f) świeżego mięsa pochodzącego od zwierząt poddanych ubojowi w zbyt młodym wieku;
g) części tusz lub podrobów z uszkodzeniami urazowymi odniesionymi na krótko przed ubojem bądź wadami rozwojowymi, skażeniami lub zmianami, określonymi w art. 17 ust. 2 lit. d);
h) krwi;
i) mielonego mięsa, mięsa rozdrobnionego w podobny sposób oraz mięsa mechanicznie odkostnionego;
j) świeżego mięsa w kawałkach mniejszych niż stugramowe;
k) głów bydlęcych oraz części tkanki mięśniowej i innych tkanek głowy oprócz języka.
Artykuł 21
Metoda oraz procedury wymagane w celu wykrycia obecności włosieni w świeżym mięsie pochodzącym od trzody chlewnej są ustanawiane przez Radę, stanowiącą na wniosek Komisji.
Artykuł 22
1.
Państwa Członkowskie nie zezwalają na przywóz świeżego mięsa bez przedstawienia świadectwa zdrowia zwierząt oraz świadectwa zdrowia publicznego wystawionego przez urzędowego lekarza weterynarii państwa trzeciego, będącego krajem wywozu.
Świadectwa te muszą:
a) zostać wystawione w co najmniej jednym z urzędowych języków kraju przeznaczenia oraz w jednym z języków urzędowych Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadzane są kontrole przywozu przewidziane w art. 23 i 24;
b) towarzyszyć mięsu jako oryginał;
c) składać się z pojedynczej strony;
d) zostać wystawione dla indywidualnego odbiorcy.
Świadectwo zdrowia zwierząt musi zaświadczać, że świeże mięso spełnia wymagania sanitarne zwierząt ustanowione w niniejszej dyrektywie oraz wymagania ustanowione zgodnie z nią w odniesieniu do przywozu świeżego mięsa z państwa trzeciego.
2.
Świadectwo musi odpowiadać wzorowi sporządzonemu zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29.
Może zostać podjęta decyzja, zgodnie z tą samą procedurą, w odniesieniu do poszczególnych przypadków, że to świadectwo zdrowia zwierząt oraz świadectwo zdrowia publicznego mają stanowić pojedynczą stronę.
3.
Świadectwo zdrowia publicznego musi odpowiadać, w układzie i zawartości wzorowi umieszczonemu w załączniku A oraz zostać wydane w dniu, w którym świeże mięso zostaje załadowane z przeznaczeniem do wysyłki do kraju przeznaczenia.
Artykuł 23
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby po dostarczeniu na geograficzne terytorium Wspólnoty świeże mięso zostało bezzwłocznie poddane inspekcji sanitarnej przeprowadzanej przez właściwe władze, bez względu na procedurę, w ramach której zostało zgłoszone do odprawy.
Szczegółowe zasady, niezbędne do zapewnienia, że kontrola określona w tym ustępie jest przeprowadzana w ujednolicony sposób, przyjmowane są zgodnie z procedurą wskazaną w art. 29.
2.
Bez uszczerbku dla przepisu ust. 3 Państwa Członkowskie zapewnią, aby przywóz został zakazany, jeżeli kontrola wykaże, że:
- mięso nie pochodzi z terytorium państwa trzeciego lub jego części, umieszczonego w wykazie sporządzonym zgodnie z art. 3 ust. 1;
- mięso pochodzi z terytorium państwa trzeciego lub jego części, z którego przywóz został zakazany zgodnie z art. 14 i 28,
- świadectwo zdrowia zwierząt, które towarzyszy mięsu, nie spełnia warunków ustanowionych stosownie do art. 22 ust. 1 i 2.
3.
Państwa Członkowskie zezwalają na przewóz świeżego mięsa z jednego państwa trzeciego do innego, pod warunkiem że:
a) strona zainteresowana dostarczy dowód, że pierwsze państwo trzecie, do którego mięso jest wysyłane, po przewiezieniu tranzytem przez terytorium Wspólnoty, zobowiązuje się bez względu na okoliczności, że nie odrzuci lub nie odeśle z powrotem do Wspólnoty mięsa, na którego przywóz lub tranzyt wydało zezwolenie;
b) na transport ten zostało wydane uprzednio zezwolenie przez właściwe władze Państwa Członkowskiego, na terytorium którego jest przeprowadzana inspekcja sanitarna zwierząt, przewidziana w ust. 1;
c) transport taki odbywa się bez wyładowywania towarów na terytorium Wspólnoty, pod nadzorem właściwych władz, w pojazdach lub pojemnikach opieczętowanych przez właściwe władze; jedynym dopuszczonym przeładunkiem podczas przewozu jest ten przeprowadzany odpowiednio w miejscu wprowadzenia lub w punkcie wyjścia z terytorium Wspólnoty w celu bezpośredniego przeładunku ze statku lub samolotu do jakiegokolwiek innego środka transportu lub vice versa.
4.
Wszelkie wydatki poniesione na podstawie niniejszego artykułu obciążają stronę wysyłającą, odbiorcę lub ich przedstawicieli bez odszkodowania ze strony państwa.
Artykuł 24
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby każda wysyłka świeżego mięsa przeszła kontrolę w zakresie zdrowia publicznego przed dopuszczeniem do spożycia na terytorium geograficznym Wspólnoty, jak również inspekcję sanitarną zwierząt, przeprowadzaną przez urzędowego lekarza weterynarii.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby importerzy byli zobowiązani zawiadomić przynajmniej z dwudniowym wyprzedzeniem służby lokalne odpowiedzialne za kontrolę przywozową w miejscu, w którym świeże mięso ma być przedstawione do kontroli, określając ilość i rodzaj mięsa oraz czas, od którego można przeprowadzać kontrolę.
2.
Kontrola w zakresie zdrowia publicznego przewidziana w ust. 1 jest przeprowadzana na podstawie próbek wyrywkowych w przypadku przywozu objętego przepisami art. 17, art. 18 ust. 1 i 2.
Celem tej kontroli jest w szczególności weryfikacja, zgodnie z ust. 3:
a) świadectwa przydatności produktów, zgodności świeżego mięsa z danymi tego świadectwa, oznakowania zdrowotności;
b) stopnia świeżości, obecności brudu lub czynników patogennych;
c) obecności pozostałości substancji określonych w art. 20;
d) czy ubój i porcjowanie zostały przeprowadzone w zakładach w tym celu zatwierdzonych;
e) warunków transportu.
3.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29, zostaną przyjęte przepisy wykonawcze niezbędne w celu zapewnienia jednolitego sposobu przeprowadzania kontroli, określonych w ust. 1, szczególnie jeżeli chodzi o stosowanie art. 20, a zwłaszcza metod analiz, częstotliwości pobierania próbek i norm.
4.
Państwa Członkowskie zakazują obrotu świeżym mięsem, jeżeli kontrole, przewidziane w ust. 1 wykazały, że:
- świeże mięso nie nadaje się do spożycia przez ludzi,
- warunki ustanowione w niniejszej dyrektywie oraz załączniku I do dyrektywy 64/433/EWG nie zostały spełnione,
- jedno ze świadectw kreślonych w art. 22, towarzyszących każdej przesyłce, nie spełnia warunków ustanowionych we wspomnianym artykule.
5.
W sytuacji gdy świeże mięso nie może być przywiezione, musi ono zostać zwrócone, chyba że jest to sprzeczne ze względu na zdrowie zwierząt lub zdrowie publiczne.
Jeżeli zwrot mięsa nie jest możliwy, musi ono zostać zniszczone na terytorium Państwa Członkowskiego, w którym odbyła się kontrola.
Na zasadzie odstępstwa od niniejszego przepisu oraz jeżeli importer lub jego przedstawiciel tego zażąda, Państwo Członkowskie, przeprowadzające inspekcję sanitarną zwierząt i w zakresie zdrowia publiczneg, o może zezwolić na wwóz mięsa w celu innego wykorzystania niż spożycie przez ludzi, pod warunkiem że nie istnieje żadne niebezpieczeństwo dla ludzi lub dla zwierząt oraz że mięso pochodzi z państwa trzeciego znajdującego się w wykazie sporządzonym zgodnie z art. 3 ust. 1 i przywóz nie jest zakazany na mocy art. 28.
Mięso to nie może opuścić terytorium tego Państwa Członkowskiego, które musi sprawdzić ostateczne przeznaczenie mięsa.
6.
We wszystkich przypadkach, po kontrolach określonych w ust. 1, świadectwa muszą zostać potwierdzone tak, by w wyraźny sposób wskazywały dozwolone wykorzystanie dla mięsa.
Artykuł 25
Świeże mięso z każdej przesyłki dopuszczonej przez Państwo Członkowskie do obrotu we Wspólnocie na podstawie kontroli, określonych w art. 24 ust. 1, musi, gdy jest przesyłane do kraju przeznaczenia, zostać zaopatrzone w świadectwo odpowiadające układem i zawartością wzorowi podanemu w załączniku B.
Świadectwo to musi:
a) zostać wystawione przez urzędowego lekarza weterynarii właściwego w miejscu kontroli lub w miejscu przechowywania;
b) zostać wystawione w dniu załadowania świeżego mięsa do wysyłki do kraju przeznaczenia;
c) zostać sporządzone w co najmniej jednym języku urzędowym kraju przeznaczenia;
d) towarzyszyć wysyłce świeżego mięsa jako oryginał.
Artykuł 26
Wszelkie wydatki poniesione w wyniku stosowania art. 24 i 25, w szczególności koszty kontroli świeżego mięsa, koszty przechowywania oraz koszty zniszczenia mięsa powinny obciążają nadawcę, odbiorcę lub ich przedstawicieli bez odszkodowania ze strony państwa.
ROZDZIAŁ IV
Przepisy wspólne
Artykuł 27
1.
Państwa Członkowskie sporządzają i powiadamiają Komisję o wykazach:
a) punktów kontroli granicznej dla przywozu bydła oraz trzody chlewnej;
b) punktów kontroli dla przywozu mięsa świeżego.
Te punkty kontroli muszą zostać zatwierdzone zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29.
2. W celu zatwierdzenia punktów kontroli granicznej, określonych w ust. 1 lit. a), punkty te muszą w szczególności dysponować wyposażeniem niezbędnym dla przeprowadzania kontroli, określonej w art. 12 ust. 1, oraz dla dezynfekcji, usuwania odpadów pasz, ściółki, obornika, moczu i wszystkich innych odpadów.
3.
W celu zatwierdzenia punktów kontroli, określonych w ust. 1 lit. b), punkty te muszą dysponować co najmniej:
a) pomieszczeniami do kontroli wystarczająco dużymi, aby możliwe było przeprowadzanie kontroli w normalny sposób;
b) odpowiednimi pomieszczeniami chłodniczymi i zamrażalniami;
c) odpowiednim pomieszczeniem do rozmrażania;
d) laboratorium.
4.
Odpowiedzialność za kontrole przyjmuje urzędowy lekarz weterynarii.
W zadaniach czysto praktycznych mogą go wspomagać specjalnie w tym celu przeszkoleni asystenci.
Szczegółowe zasady regulujące tę pomoc przyjmowane są zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29.
5.
Biegli lekarze weterynarii sprawdzają, czy urządzenia w zatwierdzonych punktach kontroli spełniają warunki niniejszego artykułu oraz czy kontrole przeprowadzane są zgodnie z niniejszą dyrektywą.
Biegli lekarze weterynarii muszą być obywatelami Państwa Członkowskiego innego niż Państwo Członkowskie, w którym mieści się sprawdzany punkt.
Warunki stosowania niniejszego ustępu, w szczególności wyznaczanie biegłych lekarzy weterynarii oraz procedury weryfikacji, określane są zgodnie z procedurą wskazaną w art. 29.
6.
Wszystkie wydatki wynikające ze stosowania ust. 5 akapit pierwszy ponoszone są przez Wspólnotę.
Artykuł 28
1.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 6, jeżeli zakaźna lub zaraźliwa choroba zwierzęca mogąca stanowić zagrożenie dla zdrowia żywego inwentarza jednego z Państw Członkowskich pojawia lub szerzy się w państwie trzecim lub jeżeli jakikolwiek inny powód związany ze zdrowiem zwierząt usprawiedliwia to, dane Państwo Członkowskie zakazuje przywozu zwierząt należących do gatunków objętych niniejszą dyrektywą, bez względu na to, czy przywożone są one bezpośrednio lub pośrednio poprzez inne Państwo Członkowskie, niezależnie od tego, czy pochodzą z całego terytorium państwa trzeciego czy jego części.
2.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 14, jeżeli zakaźna lub zaraźliwa choroba zwierzęca pojawia lub szerzy się w państwie trzecim umieszczonym w wykazie sporządzonym zgodnie z art. 3 ust. 1 oraz jeżeli choroba może być przenoszona przez świeże mięso oraz może stanowić zagrożenie dla zdrowia publicznego lub dla zdrowia żywego inwentarza w jednym z Państw Członkowskich lub jeżeli jakikolwiek inny powód związany ze zdrowiem zwierząt usprawiedliwia to, dane Państwo Członkowskie zakazuje przywozu tego mięsa, bez względu na to, czy jest ono przywożone bezpośrednio lub pośrednio poprzez inne Państwo Członkowskie, niezależnie od tego, czy pochodzi z całego terytorium państwa trzeciego, czy jego części.
3.
O środkach podjętych przez Państwa Członkowskie na mocy ust. 1 i 2 oraz o wycofaniu takich środków należy natychmiast powiadomić pozostałe Państwa Członkowskie oraz Komisję, wraz z podaniem powodów takich decyzji.
Stały Komitet Weterynaryjny zbiera się po takim powiadomieniu możliwie najszybciej oraz decyduje, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 30, czy środki te powinny zostać zmienione, w szczególności w celu zapewnienia ich koordynacji ze środkami podjętymi przez pozostałe Państwa Członkowskie, czy też powinny zostać wycofane.
Jeżeli występuje sytuacja przewidziana w ust. 1 i 2 oraz jeżeli okazuje się niezbędne, by pozostałe Państwa Członkowskie również zastosowały środki podjęte zgodnie z tymi ustępami, tam gdzie to konieczne zmienione zgodnie z poprzedzającym akapitem, odpowiednie środki są podejmowane na mocy procedury ustanowionej w art. 30.
4.
Wznowienie przywozu z danego państwa trzeciego jest dopuszczane zgodnie z tą samą procedurą."
2.
Dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 32a
1.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do przywozu z państw trzecich mięsa zwierząt, określonego w art. 1 ust. 1 tiret trzecie, do czasu wejścia w życie decyzji Komisji, przyjętej lub przyjętych, zgodnie z procedurą określoną w art. 29, w celu dokonania niezbędnego dostosowania wykazu, określonego w art. 3.
2.
Ustawodawstwa krajowe w zakresie zdrowia publicznego stosowane są nadal w stosunku do przywozu takiego mięsa z państw trzecich do czasu wejścia w życie zasad wspólnotowych w tym zakresie."
3.
Załączniki A–D zastępuje się załącznikami w brzmieniu:"
Dyrektywa Komisji
z dnia 8 marca 1983 r.
zmieniająca dyrektywę 82/287/EWG zmieniającą załączniki do dyrektyw Rady 66/401/EWG i 69/208/EWG odpowiednio w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych i materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych oraz dyrektywy 78/386/EWG i 78/388/EWG
(83/116/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 66/401/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 82/287/EWG [2], w szczególności jej art. 21a,
a także mając na uwadze, co następuje: w świetle rozwoju wiedzy naukowo-technicznej, dyrektywą 82/287/EWG wprowadzono zmiany do załączników I i II do dyrektyw 66/401/EWG i 69/208/EWG, w tym zmiany odnoszące się do czystości odmianowej nasion Poa spp.;
dzień 1 stycznia 1983 r. ustanowiony został dniem wdrożenia przepisów niezbędnych do wykonania tych zmian;
zasady przyjęte w tym celu w programach kwalifikacji odmianowej nasion przeznaczonych do handlu międzynarodowego, ustanowione przez Organizację Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD), są obecnie przedmiotem szczegółowej kontroli przeprowadzanej przez tę organizację;
należy oczekiwać sprawozdania z tej kontroli;
należy więc ustalić bardziej stosowny termin wdrażania danych przepisów w celu uniknięcia przedwczesnych działań;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
W art. 7 ust. 1 tiret drugie dyrektywy 82/287/EWG wyrazy "dnia 1 stycznia 1983 r." zastępuje się "najpóźniej dnia 1 stycznia 1984 r.".
2.
W art. 7 ust. 2 dyrektywy 82/287/EWG wyrazy "tiret trzecie" zastępuje się "tiret drugie i trzecie".
Artykuł 2
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 28 maja 1983 r.
zmieniająca dyrektywę 68/297/EWG w sprawie ujednolicenia przepisów dotyczących bezcłowego dopuszczania do obrotu paliw znajdujących się w zbiornikach paliwa handlowych pojazdów silnikowych
(83/127/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 75 i 99,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 68/297/EWG [3] określa minimalną ilość paliwa w zbiornikach paliwa handlowych pojazdów silnikowych, która musi być wolna od cła na granicach wewnętrznych Wspólnoty;
wymieniona ilość paliwa powinna zostać zwiększona, aby ułatwić przekraczanie tych granic,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W art. 3 ust. 1 dyrektywy 68/297/EWG otrzymuje brzmienie:
"1.
Z mocą obowiązującą najpóźniej od dnia 1 lipca 1984 r. Państwa Członkowskie dopuszczają bezcłowy przywóz 200 litrów paliwa silnikowego."
Artykuł 2
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 28 marca 1983 r.
dotycząca przywozu do Państw Członkowskich skór niektórych gatunków szczeniąt foczych oraz otrzymywanych z nich wyrobów
(83/129/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: Parlament Europejski przyjął rezolucję w sprawie wspólnotowego handlu wyrobami otrzymywanymi z fok, w szczególności ze szczeniąt foczych gatunku "harp" (foka grenlandzka) i gatunku "hooded" (kapturnik);
w kilku Państwach Członkowskich istnieją już dobrowolne lub ustawowe środki ograniczające przywóz lub wprowadzanie do obrotu skór szczeniąt foczych gatunku "harp" (whitecoat) i gatunku "hooded" (bluebacks); jedno z Państw Członkowskich już wymaga oznakowania wszystkich wyrobów otrzymywanych z fok;
wiele badań wywołało wątpliwości dotyczące stanu populacji fok z gatunków "harp" i "hooded", w szczególności co do wpływu nietradycyjnych polowań na ochronę i stan populacji kapturników;
eksploatacja fok oraz innych gatunków, w zależności od ich możliwości przetrwania takiej eksploatacji oraz przy właściwym uwzględnieniu równowagi w przyrodzie, jest naturalnym i usankcjonowanym prawnie zajęciem, a w niektórych częściach świata stanowi ważny składnik tradycyjnego sposobu życia i gospodarowania; polowanie tradycyjnie praktykowane przez lud Eskimosów pozostawia populację szczeniąt foczych w nienaruszonym stanie i dlatego właściwe jest, aby zapewnić nienaruszalność interesów Eskimosów;
dalsze badania naukowych aspektów i konsekwencji przetrzebiania szczeniąt fok z gatunków "hooded" i "harp" są pożądane; w oczekiwaniu na wyniki takich badań, należy przyjąć lub utrzy mać tymczasowe środki zgodnie z rezolucją Rady oraz przedstawicieli rządów Państw Członkowskich z dnia 5 stycznia 1983 r. [3];
zauważono, że polowania na szczenięta focze już zostały w pewnym zakresie ograniczone; Rada zwróciła się do Komisji o dalsze poszukiwanie, w kontekście stałych kontaktów z zainteresowanymi krajami, rozwiązań, które sprawią, że ograniczenia w przywozie staną się zbędne;
Rada dokona ponownego rozważenia sytuacji na podstawie sprawozdania, jakie zostanie przedstawione przez Komisję do dnia 1 września 1983 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie przyjmują lub utrzymują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że wyroby wymienione w Załączniku nie będą przywożone na ich terytoria do celów handlowych.
2.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią Komisję o takich środkach.
Artykuł 2
Niniejszą dyrektywę stosuje się od dnia 1 października 1983 r. do dnia 1 października 1985 r., chyba że Rada postanowi inaczej, na podstawie decyzji podjętej kwalifikowaną większością na wniosek Komisji, biorąc pod uwagę sprawozdanie, jakie zostanie przedstawione Radzie przez Komisję do dnia 1 września 1983 r.
Artykuł 3
Niniejszą dyrektywę stosuje się jedynie do wyrobów niepochodzących z tradycyjnych polowań dokonywanych przez lud Eskimosów.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa jest skierowana do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 14 marca 1983 r.
zmieniająca Załącznik do dyrektywy Rady 79/117/EWG zakazującej wprowadzania do obrotu i stosowania środków ochrony roślin zawierających niektóre substancje czynne
(83/131/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 79/117/EWG z dnia 21 grudnia 1978 r. zakazującą wprowadzania do obrotu i stosowania środków ochrony roślin zawierających niektóre substancje czynne [1], w szczególności jej art. 6, a także mając na uwadze, co następuje:
rozwój wiedzy naukowo-technicznej sprawił, że niektóre zmiany do załącznika do dyrektywy 79/117/EWG stają się niezbędne;
pożądane wydaje się usunięcie pozostających w mocy tymczasowych odstępstw od zakazów ustanowionych w dyrektywie, biorąc pod uwagę, że aktualnie dostępne są mniej niebezpieczne sposoby działania;
wszystkie Państwa Członkowskie poinformowały Komisję, że nie mają zamiaru lub nie będą miały więcej zamiaru korzystać z tych odstępstw;
wydaje się właściwe dodanie trwałego związku chloroorganicznego kamfechlor do wykazu zakazanych substancji czynnych, jako że jego stosowanie prawdopodobnie powoduje szkodliwy wpływ na zdrowie ludzi i zwierząt, jak również szkodliwie wpływa na środowisko; Komisja skonsultowała się z Komitetem Naukowym ds. Pestycydów odnośnie do tego związku;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do dyrektywy 79/117/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
W części A "Związki rtęci":
a) w ust. 4 "Związki alkilortęciowe" lit. a) otrzymuje brzmienie: "Moczenie ziemniaków sadzeniaków";
b) w ust. 5, "Alkoksyalkilowe i arylowe związki rtęci":
aa) skreśla się lit. a);
bb) lit. b), c) i d) otrzymują oznaczenie odpowiednio a), b) i c).
2.
W części B "Trwałe związki chloroorganiczne":
a) w ust. 1
"Aldryna"
lit. a) otrzymuje brzmienie:
"Zabiegi doglebowe przeciwko Otiorrynchus w szkółkach oraz mnożarkach roślin ozdobnych";
b) w ust. 4 "DDT" skreśla się lit. a), b), c) i e);
c) w ust. 7 "Heptachlor" skreśla się tekst w kolumnie 2;
d) po ust. 8 w kolumnie pierwszej dodaje się, co następuje:
"9.
Kamfechlor".
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 października 1984 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
DYREKTYWA RADY
z dnia 28 marca 1983 r.
określająca zakres art. 14 ust. 1 lit. d) dyrektywy 77/388/EWG w odniesieniu do zwolnienia z podatku od wartości dodanej na przywóz finalny niektórych towarów
(83/181/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 99 i 100,
uwzględniając wniosek Komisji[1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego[2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomicznego-Społecznego[3],
a także mając na uwadze, co następuje:
przewidziany w art. 14 ust. 1 lit. d) dyrektywy Rady nr 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich, odnoszących się do podatków obrotowych wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku[4], Państwa Członkowskie, bez uszczerbku dla innych przepisów Wspólnoty i na warunkach, które określą do celów, między innymi, zapobiegania wszelkiemu możliwemu uchylaniu się, unikaniu lub nadużyciom, zwolnią przywóz finalny towarów kwalifikujących się do zwolnienia z ceł innych niż określone we Wspólnej Taryfie Celnej lub które kwalifikowałyby się do takiego zwolnienia, jeśli byłyby przywożone z państwa trzeciego;
zgodnie z art. 14 ust. 2 wyżej wymienionej dyrektywy Komisja przedstawia Radzie wnioski mające na celu ustanowienie wspólnotowych zasad opodatkowania, wyjaśniających zakres zwolnień, określonych w ust. 1 wymienionego artykułu oraz szczegółowe zasady ich wprowadzenia;
uznaje się, że wskazane jest osiągnięcie możliwie najwyższego stopnia ujednolicenia pomiędzy systemem ceł i podatku od wartości dodanej, jednak w stosowaniu tego systemu należy wziąć pod uwagę różnice dotyczące celowości i struktury między cłem a podatkiem od wartości dodanej;
założenia dotyczące podatku od wartości dodanej należy poprzedzić rozróżnieniem towarów przywożonych z państw trzecich i z innych Państw Członkowskich i zakresu niezbędnego do zrealizowania celów harmonizacji podatków; zwolnienia na przywóz mogą być udzielone, tylko pod warunkiem że nie naruszają warunków konkurencji na rynku krajowym;
niektóre zwolnienia obecnie stosowane w Państwach Członkowskich wywodzą się z konwencji zawartych z państwami trzecimi lub z innymi Państwami Członkowskimi, które w nadanym im celu dotyczą tylko sygnatariuszy Państw Członkowskich; nie jest łatwo określić na poziomie wspólnotowym warunków udzielania takich zwolnień; Państwa Członkowskie, których to dotyczy, potrzebują zezwolenia na utrzymanie dotychczasowych zwolnień,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1. Zakres zwolnień z podatku od wartości dodanej, określony w art. 14 ust. 1 lit. d) dyrektywy nr 77/388/EWG i zasady ich stosowania, określone w art. 14 ust. 2 tej dyrektywy, są sprecyzowane przez niniejszą dyrektywę. Zgodnie z wyżej wymienionym artykułem Państwa Członkowskie stosują zwolnienia określone w niniejszej dyrektywie na warunkach ustalonych przez nie w celu zapewnienia, aby takie zwolnienia były właściwie i w prosty sposób stosowane oraz aby zapobiec wszelkim możliwym uchyleniom, unikom lub nadużyciom.
2.
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "przywóz" oznacza przywóz określony w art. 7 dyrektywy nr 77/388 EWG oraz zgłoszenie do użytku domowego po tym, jak podlegały one jednemu z systemów określonych w art. 16 ust. 1 lit. a) wspomnianej dyrektywy lub systemowi tymczasowego wjazdu lub tranzytu;
b) "mienie osobiste" oznacza każde mienie przeznaczone do własnego użytku określonej osoby lub do zaspokojenia potrzeb jej gospodarstwa domowego.
"Mienie osobiste" stanowi w szczególności:
- majątek ruchomy gospodarstwa domowego,
- rowery i motocykle, prywatne pojazdy mechaniczne i ich przyczepy, przyczepy kempingowe, łodzie wypoczynkowe i prywatne samoloty.
Dobytek gospodarstwa domowego właściwy dla normalnych potrzeb rodziny, zwierzęta domowe i zwierzęta wierzchowe stanowią również "mienie osobiste".
Charakter i ilość mienia osobistego wskazuje, że nie ma ono przeznaczenia handlowego ani nie jest przeznaczone do działalności gospodarczej w znaczeniu art. 4 dyrektywy nr 77/388/EWG.
Jednakże instrumenty przenośne związane ze sztuką stosowaną i wyzwoloną, potrzebne osobie do działalności handlowej lub zawodowej, również stanowią mienie osobiste;
c) "majątek ruchomy gospodarstwa domowego" oznacza rzeczy osobiste, bieliznę pościelową, umeblowanie i wyposażenie przeznaczone na własny użytek osoby lub do zaspokojenia potrzeb jej gospodarstwa domowego;
d) "wyroby alkoholowe" oznaczają produkty (piwo, wino, aperitify na bazie wina lub alkoholu, koniaki, likiery i napoje spirytusowe itp.) objęte pozycjami nr 22.03-22.09 Wspólnej Taryfy Celnej;
e) "Wspólnota" oznacza terytorium Państw Członkowskich, w których dyrektywa nr 77/388/EWG ma zastosowanie.
TYTUŁ I
PRZYWÓZ MIENIA OSOBISTEGO NALEŻĄCEGO DO OSÓB FIZYCZNYCH POCHODZĄCYCH Z KRAJÓW POŁOŻONYCH POZA WSPÓLNOTĄ
Rozdział I
Mienie osobiste osób fizycznych przenoszących swoje stałe miejsce zamieszkania z państwa trzeciego do Wspólnoty
Artykuł 2
Z zastrzeżeniem art. 3-10 zwolnienia z podatku od wartości dodanej (VAT) udzielone są na przywóz mienia osobistego przywożonego przez osoby fizyczne przenoszące swoje stałe miejsce zamieszkania spoza Wspólnoty do Państwa Członkowskiego Wspólnoty.
Artykuł 3
Zwolnienie ograniczone jest do mienia osobistego, które:
a) z wyjątkiem szczególnych przypadków uzasadnionych okolicznościami - było w posiadaniu danej osoby, a w przypadku towarów nieprzeznaczonych do konsumpcji - było używane przez daną osobę w jej poprzednim stałym miejscu zamieszkania przez co najmniej sześć miesięcy przed dniem, w którym przestała mieć swoje miejsce stałego zamieszkania poza Wspólnotą;
b) ma być używane do tych samych celów w jej nowym stałym miejscu zamieszkania.
Państwa Członkowskie mogą dodatkowo przyznać zwolnienie, pod warunkiem że takie mienie podlegało w kraju pochodzenia lub w kraju opuszczanym opłatom celnym i/lub skarbowym, którym zwykle podlega.
Artykuł 4
Zwolnienie może być udzielone tylko osobom, których stałe miejsce zamieszkania przez nieprzerwany okres co najmniej 12 miesięcy było poza Wspólnotą.
Jednakże właściwe władze mogą w drodze wyjątku zwolnić osobę z tego wymogu, pod warunkiem że okazywała ona wyraźny zamiar zamieszkiwania poza Wspólnotą stale przez nieprzerwany okres co najmniej 12 miesięcy.
Artykuł 5
Zwolnienia nie udziela się w przypadku:
a) wyrobów alkoholowych;
b) tytoniu i wyrobów tytoniowych;
c) komercyjnych środków transportu;
d) artykułów do wykonywania rzemiosła lub zawodu, innych niż przenośne instrumenty do uprawiania sztuki.
Pojazdy związane z działalnością handlową i zawodową mogą również zostać wyłączone ze zwolnienia.
Artykuł 6
Z wyjątkiem szczególnych przypadków zwolnienie jest przyznawane tylko w przypadku mienia osobistego zgłoszonego do przywozu na stałe w ciągu 12 miesięcy od dnia osiedlenia się przez osobę, której stałe miejsce zamieszkania znajduje się w Państwie Członkowskim przywozu.
Mienie osobiste może być przywożone w oddzielnych partiach w ciągu okresu określonego w poprzednim akapicie.
Artykuł 7
1.
Przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia ostatecznego przywozu mienie osobiste przywiezione i zwolnione z podatku nie może być pożyczane, oddawane w zastaw, wynajmowane lub przekazywane, odpłatnie lub nieodpłatnie, bez wcześniejszego powiadomienia właściwych władz.
2.
Jakakolwiek pożyczka, zastaw, wynajęcie lub przekazanie przed wygaśnięciem terminu określonego w ust. 1 stworzy obowiązek zapłaty odpowiedniego podatku od wartości dodanej od określonych towarów, przy stawce obowiązującej w dniu takiej pożyczki, zastawu, wypożyczenia lub przekazania, na podstawie rodzaju własności i wartości ustalonej lub przyjętej dla tego dnia przez właściwe władze.
Artykuł 8
1.
Na zasadzie odstępstwa od art. 6 ust. 1 zwolnienie może być udzielone w przypadku mienia osobistego przywożonego na stałe, zanim osoba ustali swoje stałe miejsce zamieszkania w Państwie Członkowskim przywozu, pod warunkiem że czynności związane z ustanowieniem miejsca stałego pobytu rozpoczną się w ciągu 6 miesięcy.
Takim działaniom towarzyszy zabezpieczenie, którego forma i wysokość zostanie określona przez właściwe władze.
2.
W przypadkach stosowania przepisów ust. 1 termin wyznaczony w art. 3 jest liczony od dnia przywozu do Państwa Członkowskiego.
Artykuł 9
1.
W przypadku gdy w związku z zobowiązaniami zawodowymi określona osoba opuszcza państwo znajdujące się poza Wspólnotą, będące jej stałym miejscem zamieszkania bez jednoczesnego ustanowienia stałego miejsca zamieszkania na terytorium Państwa Członkowskiego, chociaż ma taką intencję, właściwe władze mogą zezwolić na zwolnienie w odniesieniu do mienia osobistego, który dana osoba przenosi do to terytorium do tego celu.
2.
Zwolnienia dotyczącego mienia osobistego określonego w ust. 1 są udzielane zgodnie z warunkami określonymi w art. 2-7, uznając, że:
a) terminy ustanowione w art. 3 lit. a) i art. 6 ust. 1 będą liczone od dnia przywozu;
b) termin określony w art. 7 ust. 1 będzie liczony od dnia ustanowienia stałego miejsca zamieszkania na terytorium Państwa Członkowskiego.
3.
Zwolnienie jest również uzależnione od zobowiązania ze strony osoby, której ono dotyczy, do rzeczywistego ustanowienia stałego miejsca zamieszkania na terytorium Państwa Członkowskiego w ciągu okresu określonego przez właściwe władze zgodnie z okolicznościami.
Okoliczności te mogą wymagać złożenia zabezpieczenia tego zobowiązania, właściwe władze określą formę i wysokość takiego zabezpieczenia.
Artykuł 10
Właściwe władze mogą odstąpić od stosowania art. 3 lit. a) i b), art. 5 lit. c) i d) oraz art. 7, jeśli zmiana stałego miejsca zamieszkania osoby z państwa położonego poza Wspólnotą na Państwo Członkowskie jest wynikiem wyjątkowych okoliczności politycznych.
Rozdział II
Towary przywożone z okazji małżeństwa
Artykuł 11
1.
Z zastrzeżeniem art. 12-15 zwolnienie jest udzielane w odniesieniu do ślubnej wyprawy oraz wyposażenia domu, bez względu na to, czy są nowe, czy nie, jeśli należą one do osoby przenoszącej swoje stałe miejsce zamieszkania z państwa spoza Wspólnoty na terytorium Państwa Członkowskiego z okazji małżeństwa.
2.
Zwolnienia udziela się w przypadku prezentów zwyczajowo ofiarowanych z okazji ślubu, wysyłanych do osoby spełniającej warunki ustanowione w ust. 1 przez osoby mające stałe miejsce zamieszkania w państwie położonym poza Wspólnotą.
Zwolnienie stosuje się do prezentów, których jednostkowa wartość nie przekracza 200 ECU.
Państwa Członkowskie mogą jednakże udzielić zwolnienia na sumę przekraczającą 200 ECU, pod warunkiem że wartość każdego zwolnionego prezentu nie przekracza 1000 ECU.
3.
Państwo Członkowskie może zwolnić towary określone w ust. 1, pod warunkiem że zostaną zapłacone za nie, w kraju pochodzenia lub w kraju opuszczanym, opłaty celne i/lub skarbowe, którym zwykle podlegają.
Artykuł 12
Zwolnienie określone w art. 11 może być udzielone tylko osobom:
a) które miały stałe miejsce zamieszkania poza Wspólnotą przez nieprzerwany okres co najmniej 12 miesięcy.
Jednakże można czynić odstępstwa od tej zasady, pod warunkiem że osoba wyraźnie zamierzała zamieszkiwać poza Wspólnotą przez nieprzerwany okres co najmniej 12 miesięcy;
b) które przedstawią dowód zawarcia związku małżeńskiego.
Artykuł 13
Zwolnieniu nie podlegają wyroby alkoholowe, tytoń i wyroby tytoniowe.
Artykuł 14
1.
Poza wyjątkowymi okolicznościami zwolnienie jest udzielane tylko w przypadku towarów przywożonych na stałe:
- nie wcześniej niż dwa miesiące przed wyznaczonym dniem ślubu (w tym przypadku zwolnienie może zostać uwarunkowane złożeniem właściwego zabezpieczenia, którego forma i wysokość jest określona przez właściwe władze), oraz
- nie później niż cztery miesiące od dnia ślubu.
2.
Towary określone w art. 11 mogą być przywożone w kilku oddzielnych partiach w terminie określonym w ust. 1.
Artykuł 15
1.
Przez okres 12 miesięcy od dnia zgłoszenia ostatecznego przywozu towary przywiezione zwolnione z podatku nie mogą by pożyczane, dane pod zastaw, wynajmowane lub przekazywane, odpłatnie lub nieodpłatnie, bez uprzedniego powiadomienia o tym właściwych władz.
2.
Jakakolwiek pożyczka, oddanie pod zastaw, wynajęcie lub przekazanie przed wygaśnięciem terminu określonego w ust. 1 tworzy obowiązek zapłaty odpowiedniego podatku od wartości dodanej od określonych towarów, według stawki obowiązującej w dniu takiego pożyczenia, oddania pod zastaw, wynajęcia lub przekazania, z uwzględnieniem rodzaju towarów i wartości celnej ustalonej lub przyjętej dla tego dnia przez właściwe władze.
Rozdział III
Mienie osobiste nabyte przez dziedziczenie
Artykuł 16
Z zastrzeżeniem art. 17-19 zwolnienie jest udzielane w przypadku mienia osobistego nabytego przez dziedziczenie przez osobę fizyczną, której stałym miejscem zamieszkania jest Państwo Członkowskie.
Artykuł 17
Zwolnienia nie udziela się w przypadku:
a) wyrobów alkoholowych;
b) tytoniu i wyrobów tytoniowych;
c) komercyjnych środków transportu;
d) artykułów do wykonywania rzemiosła lub zawodu, innych niż przenośne instrumenty do uprawiania sztuki, których zmarły potrzebował do wykonywania rzemiosła lub zawodu;
e) zapasów surowców oraz wyrobów gotowych lub półfabrykatów;
f) inwentarza żywego i zapasów produktów rolnych, przekraczających ilości właściwe dla normalnych potrzeb rodziny.
Artykuł 18
1.
Zwolnienia udziela się tylko w przypadku mienia osobistego przywożonego na stałe nie później niż dwa lata od dnia, w którym dana osoba uzyskuje tytuł własności (ostateczne rozstrzygnięcie kwestii dziedziczenia).
Jednakże termin ten może być przedłużony przez właściwe władze ze szczególnych powodów.
2.
Towary mogą być przywożone w kilku oddzielnych partiach w okresie określonym w ust. 1.
Artykuł 19
Artykuły 16-18 stosuje się do mienia osobistego nabytego przez dziedziczenie przez osoby prawne prowadzące działalność nie dla zysku, których siedziba znajduje się na terytorium Państwa Członkowskiego.
TYTUŁ II
WYPOSAŻENIE UCZNIA, MATERIAŁY I INNE ARTYKUŁY SZKOLNE GOSPODARSTWA DOMOWEGO
Artykuł 20
1.
Zwolnienia udziela się na wyposażenie ucznia, materiały oraz inne artykuły szkolne gospodarstwa domowego stanowiące standardowe wyposażenie pokoju studenta oraz należące do uczniów lub studentów przyjeżdżających do Państwa Członkowskiego w celu studiowania i wykorzystywane do użytku osobistego studenta podczas studiów.
2.
Do celów niniejszego artykułu:
a) uczeń lub student oznacza każdą osobę zapisaną do instytucji oświatowej w celu uczęszczania w pełnym wymiarze na oferowane przez nią zajęcia;
b) wyposażenie ucznia oznacza bieliznę lub bieliznę pościelową, jak również odzież, używaną lub nową;
c) materiały szkolne oznaczają artykuły i narzędzia (łącznie z kalkulatorami i maszynami do pisania), używane przez uczniów czy studentów do nauki.
Artykuł 21
Zwolnienia udziela się co najmniej raz w roku szkolnym.
TYTUŁ III
PRZYWÓZ O NIEZNACZNEJ WARTOŚCI
Artykuł 22
Państwa Członkowskie mogą zezwolić na zwolnienie przywozu towarów o łącznej wartości nieprzekraczającej 22 ECU.
Artykuł 23
Zwolnienie nie stosuje się do:
a) wyrobów alkoholowych;
b) perfum i wód toaletowych;
c) tytoniu i wyrobów tytoniowych.
TYTUŁ IV
ŚRODKI KAPITAŁOWE I INNE WYPOSAŻENIE PRZYWOŻONE W ZWIĄZKU Z PRZENIESIENIEM DZIAŁALNOŚCI
Artykuł 24
1.
Bez uszczerbku dla środków obowiązujących w Państwach Członkowskich w odniesieniu do polityki przemysłowej i handlowej, z zastrzeżeniem art. 25-28, Państwa Członkowskie mogą zezwolić na zwolnienie przy wjeździe w przypadku przywozu dóbr inwestycyjnych i innego wyposażenia należącego do przedsiębiorstw, które definitywnie zakończyły działalność w kraju opuszczanym w celu prowadzenia podobnej działalności w Państwie Członkowskim, do którego towary te są przywożne i które, zgodnie z art. 22 ust. 1 dyrektywy nr 77/388/EWG, odpowiednio wcześniej powiadomiły właściwe władze Państwa Członkowskiego przywozu o rozpoczęciu takiej działalności.
W przypadku gdy przeniesionym przedsiębiorstwem jest gospodarstwo rolne, jego inwentarz żywy również jest zwolniony przy wjeździe.
2.
Do celów ust. 1:
- "działalność" oznacza działalność gospodarczą, tak jak jest ona określona w art. 4 dyrektywy nr 77/388/EWG,
- "przedsiębiorstwo" oznacza niezależną gospodarczą jednostkę produkcyjną lub usługową.
Artykuł 25
1.
Zwolnienie określone w art. 24 jest ograniczone do dóbr inwestycyjnych i wyposażenia, które:
a) poza szczególnymi przypadkami usprawiedliwionymi okolicznościami były faktycznie używane w przedsiębiorstwie przez co najmniej 12 miesięcy wcześniej przed dniem, w którym przedsiębiorstwo zaprzestało działalności w kraju opuszczanym;
b) są przeznaczone do użytku w tych samych celach po przeniesieniu;
c) mają być użyte do celów działalności nieobjętej zwolnieniem na mocy art. 13 dyrektywy nr 77/388/EWG;
d) odpowiadają istocie i wielkości przedsiębiorstwa.
2.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą zwolnić środki kapitałowe i wyposażenie przywożone z innego Państwa Członkowskiego przez organizacje filantropijne lub charytatywne w czasie przeniesienia ich głównego miejsca działalności do Państwa Członkowskiego przywozu.
Takie zwolnienie jest udzielane, tylko pod warunkiem że w czasie nabywania dóbr inwestycyjnych i określonego wyposażenia nie podlegało ono zwolnieniu na mocy art. 15 ust. 12 dyrektywy nr 77/388/EWG.
3.
W oczekiwaniu na wejście w życie wspólnych zasad określonych w art. 17 ust. 6 akapit pierwszy dyrektywy nr 77/388/EWG Państwa Członkowskie mogą całkiem lub częściowo wyłączyć ze zwolnienia środki kapitałowe, w odniesieniu do których skorzystały z akapitu drugiego tego ustępu.
Artykuł 26
Nie udziela się zwolnienia przedsiębiorstwom spoza Wspólnoty, których przeniesienie na terytorium Państwa Członkowskiego jest konsekwencją lub jest celem połączenia lub wchłonięcia przez przedsiębiorstwo ze Wspólnoty, bez rozpoczęcia nowej działalności.
Artykuł 27
Zwolnieniu nie podlegają:
a) środki transportu, które nie mają charakteru przedmiotów produkcji lub usług;
b) wszelkiego rodzaju zapasy przeznaczone do konsumpcji ludzkiej lub do żywienia zwierząt;
c) paliwo i zapasy surowców, produktów końcowych lub półfabrykatów;
d) inwentarz żywy będący w posiadaniu pośredników.
Artykuł 28
Poza szczególnymi przypadkami usprawiedliwionymi okolicznościami zwolnienie określone w art. 24 będzie udzielone tylko w przypadku dóbr inwestycyjnych i innego wyposażenia przywiezionego przed wygaśnięciem terminu 12 miesięcy od dnia zaprzestania działalności przedsiębiorstwa w kraju opuszczanym.
TYTUŁ V
PRZYWÓZ NIEKTÓRYCH PRODUKTÓW ROLNYCH I PRODUKTÓW PRZEZNACZONYCH DO UŻYTKU ROLNEGO
Rozdział I
Produkty uzyskane przez rolników Wspólnoty z gospodarstw znajdujących się w państwie innym niż państwo przywozu
Artykuł 29
1.
Z zastrzeżeniem art. 30 i 31 produkty rolne, z hodowli bydła, pszczelarskie, ogrodnicze i leśne pochodzące z gospodarstw zarządzanych jako główne gospodarstwa przez producentów rolnych, znajdujących się w państwie przylegającym do terytorium Państwa Członkowskiego przywozu i przylegających do tego państwa są zwolnione przy wjeździe.
2.
Aby podlegać przepisom ust. 1, produkty z hodowli bydła muszą być otrzymane ze zwierząt hodowanych, nabytych lub przywiezionych zgodnie z ogólnymi zasadami podatkowymi, obowiązującymi w Państwie Członkowskim przywozu.
3.
Konie czystej krwi, nie starsze niż sześć miesięcy, urodzone poza Państwem Członkowskim przywozu, do którego przywieziono zwierzę w celu zapłodnienia w tym państwie, następnie wywieziono na czas porodu, są zwolnione przy wjeździe.
Artykuł 30
Zwolnienie jest ograniczone do produktów, które nie zostały poddane procesom innym niż normalnie stosowane po zebraniu plonów lub wytworzeniu.
Artykuł 31
Zwolnienia udziela się tylko w przypadku produktów przywożonych przez producenta rolnego lub w jego imieniu.
Artykuł 32
Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do produktów rybactwa lub hodowli ryb, prowadzonej w jeziorach lub na drogach wodnych graniczących z terytorium Państwa Członkowskiego przywozu przez wędkarzy z tego Państwa Członkowskiego i do produktów pochodzących z łowiectwa, odbywającego się na tych jeziorach lub drogach wodnych, przez zawodników z tego Państwa Członkowskiego.
Rozdział II
Nasiona, nawozy sztuczne i produkty do uprawy gleby i pielęgnacji roślin uprawnych
Artykuł 33
Z zastrzeżeniem art. 34 nasiona, nawozy sztuczne i produkty do uprawy gleby i pielęgnacji roślin uprawnych, na użytek gospodarstwa znajdującego się w Państwie Członkowskim przylegającym do państwa położonego poza Wspólnotą lub do innego Państwa Członkowskiego, kierowanym przez producentów rolnych mających swoje główne gospodarstwo we wspomnianym państwie położonym poza Wspólnotą lub we wspomnianym Państwie Członkowskim, przylegającym do terytorium Państwa Członkowskiego przywozu są zwolnione przy wjeździe.
Artykuł 34
1.
Zwolnienie jest ograniczone do ilości nasion, nawozu sztucznego i innych produktów potrzebnych do celów prowadzenia gospodarstwa.
2.
Zwolnienie jest udzielane jedynie na nasiona, nawozy sztuczne lub inne produkty wprowadzone bezpośrednio do Państwa Członkowskiego przywozu przez producenta rolnego lub w jego imieniu.
3.
Państwa Członkowskie mogą udzielić zwolnienia na zasadzie wzajemności.
TYTUŁ VI
PRZYWÓZ SUBSTANCJI TERAPEUTYCZNYCH, LEKÓW, ZWIERZĄT LABORATORYJNYCH I SUBSTANCJI BIOLOGICZNYCH I CHEMICZNYCH
Rozdział I
Zwierzęta laboratoryjne oraz substancje biologiczne lub chemiczne przeznaczone do badań
Artykuł 35
1.
Zwalniane są przy wjeździe:
a) zwierzęta specjalnie przygotowane i wysłane nieodpłatnie do użytku laboratoryjnego;
b) substancje biologiczne lub chemiczne:
- przywożone nieodpłatnie z terytorium innego Państwa Członkowskiego, lub
- przywożone z państw spoza Wspólnoty, podlegające limitom oraz warunkom określonym w art. 60 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 918/83 z dnia 28 marca 1983 r., ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych[5].
2.
Zwolnienie określone w ust. 1 jest ograniczone do zwierząt i substancji biologicznych lub chemicznych, które są przeznaczone dla:
- instytucji publicznych, zajmujących się głównie edukacją lub badaniami naukowymi, łącznie z tymi wydziałami instytucji publicznych, które zajmują się głównie edukacją lub prowadzeniem badań naukowych,
- lub instytucji prywatnych, zajmujących się głównie edukacją lub badaniami naukowymi i mających pozwolenie wydane przez właściwe władze Państwa Członkowskiego na otrzymanie tych artykułów zwolnionych z podatku.
Rozdział II
Substancje terapeutyczne pochodzenia ludzkiego oraz odczynniki służące do określania grup krwi i typów tkanek
Artykuł 36
1.
Bez uszczerbku dla zwolnienia przewidzianego w art. 14 ust. 1 lit. a) dyrektywy nr 77/388/EWG i z zastrzeżeniem art. 37 zwolnione są:
a) terapeutyczne substancje pochodzenia ludzkiego;
b) odczynniki służące do określania grup krwi;
c) odczynniki oznaczania typów tkanek.
2.
Do celów ust. 1:
- "substancje lecznicze pochodzenia ludzkiego" oznaczają krew ludzką i jej pochodne (krew ludzka pełna, suszone osocze ludzkie, ludzka albumina i roztwory stałe białka ludzkiego osocza, ludzka immunoglobulina i ludzki fibrynogen),
- "odczynniki badające grupy krwi" oznaczają wszystkie odczynniki ludzkie, zwierzęce, roślinne lub innego pochodzenia, używane do określania grupy krwi i do wykrywania niezgodności grup krwi,
- "odczynniki określania typów tkanek" oznaczają wszystkie odczynniki ludzkie, zwierzęce, roślinne lub innego pochodzenia, używane do określania ludzkich typów tkanek.
Artykuł 37
Zwolnienie ogranicza się do produktów, które:
a) są przeznaczone dla instytucji lub laboratoriów uznanych przez właściwe władze, do użytku wyłącznie na niehandlowych celach medycznych i naukowych;
b) posiadają świadectwo zgodności, wydane przez należycie upoważniony organ w opuszczanym państwie trzecim;
c) znajdują się w pojemnikach oznaczonych specjalną etykietą indentyfikacyjną.
Artykuł 38
Zwolnienie dotyczy specjalnego opakowania niezbędnego do transportu substancji leczniczych pochodzenia ludzkiego lub odczynników służących do określania grup krwi i typów tkanek, jak również wszelkich roztworów i akcesoriów potrzebnych do ich wykorzystywania, które mogą się znajdować w przesyłkach.
Rozdział III
Środki farmaceutyczne używane na międzynarodowych imprezach sportowych
Artykuł 39
Środki farmaceutyczne przeznaczone do leczenia ludzi lub zwierząt, uczestniczących w międzynarodowych imprezach sportowych, są, w granicach niezbędnych do zaspokojenia ich potrzeb podczas pobytu w Państwie Członkowskim przywozu, zwolnione przy wjeździe.
TYTUŁ VII
TOWARY PRZEZNACZONE DLA ORGANIZACJI CHARYTATYWNYCH LUB DOBROCZYNNYCH
Artykuł 40
Państwa Członkowskie mogą nałożyć ograniczenie na ilość lub wartość towarów, określonych w art. 41-55, w celu niedopuszczenia do nadużyć i zwalczania poważnych zakłóceń konkurencji.
Rozdział I
Towary przywożone do celów ogólnych
Artykuł 41
1.
Z zastrzeżeniem art. 42-44 zwolnione przy wjeździe są:
a) podstawowe artykuły pierwszej potrzeby, otrzymane nieodpłatnie i przywożone przez organizacje państwowe lub inne organizacje charytatywne i dobroczynne, zatwierdzone przez właściwe władze do nieodpłatnego rozprowadzania wśród potrzebujących;
b) wszelkiego rodzaju towary wysyłane nieodpłatnie przez osobę lub organizację z państwa innego niż Państwo Członkowskie przywozu i bez zamierzonych korzyści handlowych ze strony wysyłającego, do organizacji państwowych lub innych organizacji charytatywnych lub dobroczynnych, zatwierdzonych przez właściwe władze do wykorzystania przy zbieraniu funduszy w trakcie zbiórek publicznych organizowanych na korzyść osób potrzebujących;
c) wyposażenie i materiały biurowe przekazywane nieodpłatnie przez osobę lub organizację z państwa innego niż Państwo Członkowskie przywozu, bez zamiaru wykorzystania ich przez przekazującego do celów handlowych, przeznaczone dla organizacji państwowych lub innych organizacji charytatywnych lub dobroczynnych zatwierdzonych przez właściwe władze, wykorzystywane jedynie dla potrzeb ich funkcjonowania i realizacji celów działalności charytatywnej lub dobroczynnej.
2.
Do celów ust. 1 lit. a) "podstawowe artykuły pierwszej potrzeby" oznaczają towary niezbędne do zaspokojenia najważniejszych potrzeb ludzkich, np. środki spożywcze, lekarstwa, odzież i pościel.
Artykuł 42
Zwolnieniu nie podlegają:
a) wyroby alkoholowe;
b) tytoń i wyroby tytoniowe;
c) kawa i herbata;
d) pojazdy mechaniczne inne niż ambulanse.
Artykuł 43
Zwolnienie przyznaje się wyłącznie organizacjom, których procedury księgowe umożliwiają właściwym władzom nadzorowanie ich działalności i które oferują wszelkie gwarancje uznane za niezbędne.
Artykuł 44
1.
Zwolnione towary nie mogą być pożyczane, wynajmowane lub zbywane, odpłatnie lub nieodpłatnie, przez organizację uprawnioną do zwolnienia, do celów innych niż ustanowione w art. 41 ust. 1) lit. a) i b), chyba że właściwe władze zostały o tym wcześniej poinformowane.
2.
Jeśli towary i wyposażenie mają być pożyczone, wynajęte czy przekazane organizacji uprawnionej do korzystania ze zwolnienia przewidzianego w art. 41 i 43, zwolnienie jest nadal udzielane, pod warunkiem że ostatnie użycie towarów i wyposażenia upoważniało do takiego zwolnienia.
W innych przypadkach pożyczka, wynajem czy przekazanie podlega uprzedniej zapłacie podatku od wartości dodanej w wysokości obowiązującej w dniu pożyczki, wynajmu czy przekazania, na podstawie rodzaju towarów i wartości ustalonej lub zatwierdzonej przez właściwe władze, obowiązującej tego dnia.
Artykuł 45
1.
Organizacje określone w art. 41, które przestaną spełniać warunki uprawniające do uzyskania zwolnienia lub które zamierzają używać towary i wyposażenie zwolnione przy wjeździe do celów innych niż przewidziane w tym artykule, poinformują o tym właściwe władze.
2.
Towary pozostające w posiadaniu organizacji, które przestaną spełniać warunki uprawniające do uzyskania zwolnienia, będą podlegać opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej od przywozu w wysokości obowiązującej w dniu, w którym te warunki przestały być spełniane, na podstawie rodzaju towarów i wartości ustalonej lub zatwierdzonej przez właściwe władze, obowiązującej tego dnia.
3.
Towary używane przez organizację korzystającą ze zwolnienia, do celów innych niż przewidziane w art. 41, będą musiały zapłacić należny podatek od wartości dodanej od przywozu w dniu, w którym towary zostały wykorzystane inaczej, na podstawie rodzaju towarów i wartości ustalonej lub zatwierdzonej przez właściwe władze, obowiązującej tego dnia.
Rozdział II
Artykuły przywożone na rzecz osób niepełnosprawnych
Artykuł 46
1.
Artykuły przeznaczone specjalnie do rozwoju edukacyjnego, naukowego lub kulturalnego osób niewidomych i innych niepełnosprawnych fizycznie lub umysłowo są zwolnione przy wjeździe, w przypadku gdy:
a) są przywożone przez instytucje lub organizacje, które zajmują się głównie edukacją lub zapewniają pomoc osobom niepełnosprawnym i są upoważnione przez właściwe władze Państw Członkowskich do otrzymywania takich towarów zwolnionych z podatku; oraz
b) zostały darowane takim instytucjom czy organizacjom nieodpłatnie i bez celu handlowego ze strony darującego.
2.
Zwolnienie dotyczy specjalnych części zamiennych, składników lub akcesoriów odpowiednich dla tych artykułów oraz do narzędzi niezbędnych w ich obsłudze, kontroli, regulacji lub naprawie tych artykułów, pod warunkiem że części zamienne, składniki, akcesoria lub narzędzia są przywożone w tym samym czasie, co wspomniane artykuły, a w przypadku późniejszego ich przywozu, mogą być one zidentyfikowane jako te, które są przeznaczone dla towarów zwolnionych uprzednio przy wjeździe lub które kwalifikowałyby się do zwolnienia, w czasie gdy wnoszono o zwolnienie na specyficzne części zamienne, składniki lub akcesoria i narzędzia.
3.
Artykuły zwolnione przy wjeździe nie mogą być używane do celów innych niż edukacja, zatrudnianie lub awans społeczny niewidomych lub innych osób niepełnosprawnych.
Artykuł 47
1.
Artykuły zwolnione z podatku mogą być pożyczane, wynajmowane lub przekazywane, odpłatnie lub nieodpłatnie, przez obdarowane instytucje czy organizacje na zasadzie działalności nieprzynoszącej zysków osobom określonym w art. 46, którymi się zajmują, bez zapłaty podatku od wartości dodanej od przywozu.
2.
Nie można pożyczać, wynajmować lub przekazywać na warunkach innych niż te przewidziane w ust. 1, o ile nie zostały o tym wcześniej poinformowane właściwe władze.
Jeśli artykuł zostałby pożyczony, wynajęty lub przekazany instytucji czy organizacji upoważnionej do skorzystania z tego zwolnienia, zwolnienie obowiązuje nadal, pod warunkiem że instytucja lub organizacja używa tego artykułu do celów, które przyznają prawo do takiego zwolnienia.
W innych przypadkach pożyczenie, wynajęcie bądź przekazanie pociąga za sobą wcześniejsze uiszczenie podatku od wartości dodanej, według stawki mającej zastosowanie w dniu pożyczenia, wypożyczenia lub przekazania, z uwzględnieniem rodzaju towarów lub wyposażenia oraz wartości ustalonej lub przyjętej na ten dzień przez właściwe władze.
Artykuł 48
1.
Instytucje lub organizacje określone w art. 46, które przestają spełniać warunki dające tytuł do zwolnienia lub które zamierzają używać artykułów zwolnionych przy wjeździe do celów innych niż przewidziane w tym artykule, informują o tym właściwe władze.
2.
Artykuły pozostające w posiadaniu instytucji lub organizacji, które przestają spełniać warunki dające tytuł do zwolnienia, podlegają stosowanemu przywozowemu podatkowi od wartości dodanej według stawki mającej zastosowanie w dniu, w którym warunki te przestały być spełniane, z uwzględnieniem rodzaju towarów i wartości ustalonej lub przyjętej na ten dzień przez właściwe władze.
3.
Artykuły używane przez instytucję lub organizację korzystającą ze zwolnienia do celów innych niż przewidziane w art. 46, podlegają odpowiedniemu przywozowemu podatkowi od wartości dodanej, według stawki mającej zastosowanie w dniu, w którym uzyskały nowe zastosowanie, z uwzględnieniem rodzaju towarów oraz wartości ustalonej lub przyjętej na ten dzień przez właściwe władze.
Rozdział III
Towary przywożone na rzecz ofiar katastrof
Artykuł 49
1.
Z zastrzeżeniem art. 50-55 towary przywiezione przez organizacje państwowe lub inne organizacje charytatywne lub dobroczynne uznane przez właściwe władze, są zwalniane przy wjeździe, jeśli są przeznaczone:
a) do wolnej od opłat dystrybucji dla ofiar katastrof, które nawiedziły terytorium jednego lub więcej Państw Członkowskich; lub
b) do wolnego od opłat udostępnienia ofiarom takich katastrof, pozostając własnością danych organizacji.
2.
Towary przywożone przez agencje usuwające skutki katastrof, niezbędne do spełnienia potrzeb agencji w okresie działań, również korzystają przy wjeździe ze zwolnienia określonego w ust. 1 na tych samych warunkach.
Artykuł 50
Zwolnieniu nie podlegają materiały i sprzęt przeznaczony do odbudowy zniszczonych terenów.
Artykuł 51
Przyznanie zwolnienia podlega decyzji Komisji, działającej na wniosek Państwa Członkowskiego lub państw dotkniętych katastrofą, zgodnie z procedurą stosowaną w przypdaku zagrożeń, wymagającą konsultacji z innymi Państwami Członkowskimi.
Niniejsza decyzja, w razie konieczności, ustala zakres i warunki zwolnienia.
Do czasu ogłoszenia decyzji Komisji Państwa Członkowskie dotknięte katastrofą mogą zezwolić na zawieszenie wszelkich przywozowych podatków od wartości dodanej obciążających towary, przywożone do celów opisanych w art. 49, pod warunkiem że organizacja przywożąca towary zobowiąże się do uiszczenia takich należności, jeżeli zwolnienie nie zostałoby przyznane.
Artykuł 52
Zwolnienie przyznaje się wyłącznie organizacjom, których procedury księgowe umożliwiają właściwym władzom nadzorowanie ich działalności i które oferują wszelkie uznane za niezbędne gwarancje.
Artykuł 53
1.
Organizacje korzystające ze zwolnienia nie mogą pożyczać, wynajmować lub przekazywać odpłatnie lub nieodpłatnie towarów określonych w art. 49 ust. 1 na warunkach innych niż przedstawione w tym artykule bez wcześniejszego poinformowania o tym właściwych władz.
2.
Gdyby towary zostały pożyczone, wynajęte lub przekazane organizacji uprawnionej do skorzystania ze zwolnienia przewidzianego w art. 49, zwolnienie obowiązuje nadal, pod warunkiem że organizacja ta używa tych towarów do celów, które przyznają prawo do takiego zwolnienia
W innych przypadkach pożyczanie, wynajmowanie bądź przekazanie pociąga za sobą uiszczenie zapłaty podatku od wartości dodanej według stawki mającej zastosowanie w dniu takiego pożyczenia, wynajęcia lub przekazania, z uwzględnieniem rodzaju towarów i wartości celnej ustalonej lub przyjętej na ten dzień przez właściwe władze.
Artykuł 54
1.
Gdy towary określone w art. 49 ust. 1 lit. b) przestaną być używane przez ofiary katastrofy, nie mogą być pożyczane, wynajmowane lub przekazywane odpłatnie lub nieodpłatnie, o ile właściwe władze nie zostaną o tym wcześniej powiadomione.
2.
Gdyby towary zostały pożyczone, wynajęte lub przekazane organizacji uprawnionej do skorzystania ze zwolnienia przewidzianego w art. 49 lub organizacji uprawnionej do skorzystania ze zwolnienia przewidzianego w art. 41 ust. 1 lit. a), zwolnienie obowiązuje nadal, pod warunkiem że takie organizacje używają ich do celów, które przyznają prawo do takiego zwolnienia.
W innych przypadkach pożyczanie, wynajmowanie bądź przekazanie pociąga za sobą wcześniejsze uiszczenie zapłaty podatku od wartości dodanej, według stawki mającej zastosowanie w dniu takiego pożyczenia, wynajęcia lub przekazania, z uwzględnieniem rodzaju towarów i wartości ustalonej lub przyjętej na ten dzień przez właściwe władze.
Artykuł 55
1.
Organizacje określone w art. 49, które przestają spełniać warunki dające tytuł do zwolnienia lub które zamierzają używać towary czy wyposażenie zwolnione przy wjeździe do celów innych niż przewidziane w tym artykule, informują o tym właściwe władze.
2.
W przypadku towarów pozostających w posiadaniu organizacji, które przestają spełniać warunki dające tytuł do zwolnienia, gdy zostaną one przekazane organizacji uprawnionej do korzystania ze zwolnienia przewidzianego w niniejszym rozdziale lub organizacji uprawnionej do korzystania ze zwolnienia przewidzianego w art. 41, zwolnienie obowiązuje nadal, pod warunkiem że organizacje takie używają towarów do celów, które dają prawo do takiego zwolnienia.
W innych przypadkach towary podlegają odpowiedniemu przywozowemu podatkowi od wartości dodanej, według stawki mającej zastosowanie w dniu, w którym warunki te wygasły, z uwzględnieniem rodzaju towarów i wartości ustalonej lub przyjętej na ten dzień przez właściwe władze.
3.
Towary używane przez organizację, korzystającą ze zwolnienia do celów innych niż przewidziane w niniejszym rozdziale podlegają odpowiedniemu przywozowemu podatkowi od wartości dodanej według stawki mającej zastosowanie w dniu, w którym nastąpiła zmiana w ich używaniu, na podstawie rodzaju towarów i wyposażenia, z uwzględnieniem wartości ustalonej lub przyjętej na ten dzień przez właściwe władze.
TYTUŁ VIII
PRZYWÓZ ZWIĄZANY Z NIEKTÓRYMI ASPEKTAMI WSPÓŁPRACY MIĘDZYNARODOWEJ
Rozdział I
Odznaczenia honorowe i nagrody
Artykuł 56
Po przedstawieniu przez zainteresowane osoby właściwym władzom wystarczających dowodów i pod warunkiem że dane czynności nie mają charakteru komercyjnego, zwolnieniu podlegają:
a) odznaczenia przyznane przez rząd państwa innego niż Państwo Członkowskie przywozu osobom, których stałe miejsce zamieszkania jest w tym państwie;
b) puchary, medale i inne podobne artykuły o znaczeniu symbolicznym, które po przyznaniu w państwie innym niż Państwo Członkowskie przywozu osobom mającym stałe miejsce zamieszkania w Państwie Członkowskim w uznaniu ich działalności w takich dziedzinach jak sztuka, nauka, sport czy służba publiczna lub w uznaniu zasług przy określonym wydarzeniu są przywożone osobiście przez takie osoby;
c) puchary, medale i podobne artykuły o znaczeniu głównie symbolicznym, które są przyznawane nieodpłatnie przez władze czy osoby państwa innego niż Państwo Członkowskie przywozu w celu nagrodzenia na terytorium Państwa Członkowskiego za działalność określoną w lit. b).
Rozdział II
Podarunki otrzymywane w kontekście stosunków międzynarodowych
Artykuł 57
Bez uszczerbku dla przepisów stosowanych w międzynarodowym ruchu podróżnych i z zastrzeżeniem art. 58 i 59 zwolnieniu podlegają towary:
a) przywożone przez osoby, które złożyły oficjalną wizytę w państwie innym niż państwo ich stałego miejsca zamieszkania i które otrzymały te towary jako podarki od władz podejmujących;
b) przywożone przez osoby przybywające z oficjalną wizytą do Państwa Członkowskiego przywozu, z zamiarem wręczenia ich z tej okazji w charakterze prezentów władzom przyjmującym;
c) przesłane jako podarunki w dowód przyjaźni lub życzliwości przez organ oficjalny, władzę publiczną lub grupę działającą w interesie publicznym, która mieści się w państwie innym niż Państwo Członkowskie przywozu, dla organu oficjalnego, władzy publicznej czy grupy działającej w interesie publicznym, która mieści się w Państwie Członkowskim przywozu i została uprawniona przez właściwe władze do przyjęcia takich towarów zwolnionych z podatku.
Artykuł 58
Zwolnienie nie obejmuje wyrobów alkoholowych, tytoniowych i tytoniu.
Artykuł 59
Zwolnienia udziela się, tylko w przypadku gdy:
- artykuły przeznaczone na prezenty są ofiarowywane sporadycznie,
- ze względu na swój charakter, wartość lub ilość nie odzwierciedlają one żadnych korzyści handlowych,
- nie są one używane do celów handlowych.
Rozdział III
Towary używane przez monarchów lub głowy państw
Artykuł 60
Zwolnieniem z podatku w zakresie ograniczeń i pod warunkami ustanowionymi przez właściwe władze objęte są:
a) dary dla panujących monarchów i głów państw;
b) towary do użytku lub konsumpcji panujących monarchów oraz głów państw innego państwa lub ich oficjalnych przedstawicieli, w okresie ich oficjalnego pobytu w Państwie Członkowskim przywozu.
Jednakże zwolnienie może być uzależnione przez Państwo Członkowskie przywozu od zasady wzajemnego traktowania.
Przepisy poprzedniego akapitu mają również zastosowanie do osób korzystających z prerogatyw na szczeblu międzynarodowym, analogicznych do tych, z których korzystają monarchowie lub głowy państw.
TYTUŁ IX
PRZYWÓZ TOWARÓW DO CELÓW PROMOCJI I HANDLU
Rozdział I
Próbki towarów o nieznacznej wartości
Artykuł 61
1.
Bez uszczerbku dla art. 65 ust. 1 lit. a) próbki towarów mające nieznaczną wartość i mogące służyć jedynie do celu uzyskania zamówień na towary są zwolnione przy wjeździe.
2.
Właściwe władze mogą uzależnić zwolnienie przy wjeździe niektórych artykułów od pozbawienia ich na stałe użyteczności poprzez przedarcie, dziurkowanie lub wyraźne i czytelne oznaczenia bądź w dowolny inny sposób, pod warunkiem że działanie takie nie zniszczy ich przydatności jako próbek.
3.
Do celów ust. 1 "próbki towarów" oznaczają każdy artykuł przedstawiający typ towarów, którego ilość i sposób przedstawiania wyklucza jego użycie w celu innym niż uzyskanie zamówienia.
Rozdział II
Druki i materiały reklamowe
Artykuł 62
Z zastrzeżeniem art. 63 druki reklamowe, takie jak katalogi, cenniki, instrukcje obsługi lub ulotki handlowe są zwolnione przy wjeździe, pod warunkiem że odnoszą się do:
a) towarów na sprzedaż lub do wynajęcia; lub
b) transportu, ubezpieczeń handlowych lub usług bankowych; oferowanych
przez osobę spoza Państwa Członkowskiego przywozu.
Artykuł 63
Zwolnienie, określone w art. 62, jest ograniczone do drukowanych reklam, które spełniają warunki:
a) na drukach jest w sposób widoczny umieszczona nazwa przedsiębiorstwa, które produkuje, sprzedaje bądź wynajmuje towary albo które oferuje usługi, do których one się odnoszą;
b) przesyłka zawiera jeden dokument albo jeden egzemplarz każdego dokumentu, jeżeli składa się z wielu dokumentów; w wypadku gdy przesyłka zawiera więcej niż jeden egzemplarz tego samego dokumentu, masa całkowita przesyłki nie może przekroczyć 1 kg;
c) przesyłka nie jest w serii przesyłek przekazywanych przez nadawcę temu samemu odbiorcy.
Artykuł 64
Artykuły do celów reklamowych o niewielkiej wartości handlowej, wysyłane nieodpłatnie przez dostawców ich klientom, które poza swoją funkcją reklamową nie są przydatne do używania, są również zwolnione przy wjeździe.
Rozdział III
Produkty używane lub konsumowane na targach lub na podobnych imprezach
Artykuł 65
1.
Z zastrzeżeniem art. 66-69 zwolnienie przy wjeździe obejmuje:
a) małe reprezentatywne próbki towarów, przeznaczone na targi lub podobne imprezy;
b) towary przywożone wyłącznie w celu ich pokazania lub demonstracji maszyn i aparatury, wystawiane na targach lub podobnych imprezach;
c) różne materiały o niewielkiej wartości, jak farby, lakiery, tapety, które są używane do budowy, wykończenia czy dekoracji tymczasowych stoisk zajmowanych na targach lub podobnych imprezach, które ulegają zniszczeniu podczas użytkowania;
d) druki, katalogi, prospekty, cenniki, plakaty reklamowe, kalendarze ilustrowane bądź nie, nieoprawione w ramki zdjęcia i inne artykuły dostarczane nieodpłatnie w celu reklamowania towarów wystawianych na targach lub podobnych imprezach.
2.
Do celów ust. 1 "targi lub podobne imprezy" oznaczają:
a) wystawy, targi, salony i podobne imprezy o charakterze handlowym, przemysłowym, rolnym lub rzemieślniczym;
b) wystawy i imprezy organizowane głównie w celach charytatywnych;
c) wystawy i imprezy organizowane głównie w celach naukowych, technicznych, rzemieślniczych, artystycznych, edukacyjnych lub kulturalnych, sportowych, ze względów religijnych czy kultu, działalności związków zawodowych czy turystyki lub w celu wspierania porozumienia między narodami;
d) spotkania przedstawicieli organizacji międzynarodowych lub zgromadzeń;
e) uroczystości i spotkania o charakterze oficjalnym lub upamiętniającym określone zdarzenie;
ale nie wystawy organizowane do celów prywatnych w sklepach lub lokalach w celu sprzedaży towarów z państw trzecich.
Artykuł 66
Zwolnienie określone w art. 65 ust. 1 lit. a) jest ograniczone do próbek, które:
a) są przywożone jako nieodpłatne lub są otrzymywane na wystawie z towarów przywiezionych w większych ilościach z tychże krajów;
b) są wyłącznie rozdawane nieodpłatnie publiczności na wystawie, do użytku lub konsumpcji przez osoby, którym zostały zaoferowane;
c) są oznaczone jako próbki reklamowe o niskiej wartości jednostkowej;
d) nie są łatwo zbywalne i w razie potrzeby są pakowane w taki sposób, aby ilość towaru w próbce była mniejsza niż najmniejsza ilość tego samego towaru sprzedawana na rynku;
e) w przypadku artykułów żywnościowych i napojów, które nie są pakowane, jak określono w lit. d), są konsumowane na miejscu wystawy;
f) pod względem ich całkowitej wartości i ilości odpowiadają charakterowi wystawy, liczbie odwiedzających i wielkości udziału wystawcy.
Artykuł 67
Zwolnienie określone w art. 65 ust. 1 lit. b) ograniczone jest do towarów, które:
a) są konsumowane lub niszczone na wystawie; i
b) całkowitą wartością i ilością odpowiadają charakterowi wystawy, liczbie odwiedzających i stopniowi udziału wystawcy.
Artykuł 68
Zwolnienie określone w art. 65 ust. 1 lit. d) jest ograniczone do druków i artykułów do celów reklamowych, które:
a) są przeznaczone wyłącznie do nieodpłatnego rozdawania publiczności w miejscu, gdzie odbywa się wystawa;
b) pod względem ich całkowitej wartości i ilości odpowiadają charakterowi wystawy, liczbie odwiedzających i wielkości udziału wystawcy.
Artykuł 69
Zwolnienia określone w art. 65 ust. 1 lit. a) i b) nie stosuje się do:
a) wyrobów alkoholowych;
b) tytoniu i wyrobów tytoniowych;
c) paliw stałych, ciekłych lub gazowych;
TYTUŁ X
TOWARY PRZYWOŻONE DO CELÓW BADAWCZYCH, ANALITYCZNYCH LUB PRÓB
Artykuł 70
Z zastrzeżeniem art. 71-76 towary przeznaczone do badań, analiz lub prób mających na celu określenie ich składu, jakości lub innych parametrów technicznych, przeprowadzanych dla uzyskania informacji lub w ramach testów o charakterze przemysłowym lub handlowym są zwolnione przy wjeździe.
Artykuł 71
Bez uszczerbku dla art. 74 zwolnienie określone w art. 70 jest przyznawane, jedynie pod warunkiem że towary poddawane badaniom, analizom lub próbom zostaną w całości zużyte lub zniszczone w trakcie ich wykonywania.
Artykuł 72
Zwolnieniu nie podlegają towary wykorzystywane do badań, analizy lub prób, które same w sobie stanowią promocję handlową.
Artykuł 73
Zwolnienia udziela się jedynie na te ilości towarów, które są ściśle niezbędne do celów, dla których są przywożone.
Ilości te w każdym przypadku są określane przez właściwe władze po uwzględnieniu tego celu.
Artykuł 74
1.
Zwolnienie określone w art. 70 obejmuje towary, które nie zostaną całkowicie zużyte lub zniszczone w czasie badania, analizy czy prób, pod warunkiem że produkty pozostałe są za zgodą i pod nadzorem odpowiednich władz:
- całkowicie zniszczone lub pozbawione wartości handlowej po zakończeniu badań, analizy czy prób, lub
- przekazane państwu, bez powodowania jakichkolwiek obciążeń, w miarę możliwości zgodnie z ustawodawstwem krajowym, lub
- we właściwie uzasadnionych okolicznościach wywiezione poza terytorium Państwa Członkowskiego przywozu.
2.
Do celów ust. 1 "produkty pozostałe" oznaczają produkty wynikające z przeprowadzenia badań, analiz i prób lub towary niezużyte.
Artykuł 75
Z wyjątkiem przypadków gdzie nie ma zastosowania art. 74 ust. 1, produkty pozostałe po zakończeniu badań, analizy i prób, określone w art. 70, podlegają zapłacie przywozowego podatku od wartości dodanej według stawki mającej zastosowanie w dniu zakończenia badań, analizy i prób, z uwzględnieniem typu towarów i wartości celnej ustalonej lub przyjętej na ten dzień przez właściwe władze.
Jednakże strona zainteresowana może za zgodą i pod nadzorem właściwych władz przekształcić pozostałe produkty na odpady lub złom.
W tym przypadku zastosowane będzie cło przymusowe na odpad lub złom obowiązujące w momencie przekształcenia.
Artykuł 76
Okres, w którym badania, analiza lub testy muszą zostać przeprowadzone oraz formalności administracyjne dopełniane, aby zapewnić wykorzystanie towarów zgodnie z zamierzonym celem, jest określony przez właściwe władze.
TYTUŁ XI
ZWOLNIENIA RÓŻNE
Rozdział I
Przesyłki wysyłane do organizacji ochrony praw autorskich lub przemysłowych i handlowych praw patentowych
Artykuł 77
Znaki towarowe, wzory lub projekty oraz towarzysząca im dokumentacja, jak również wnioski o zatwierdzenie patentów, wynalazków lub podobnych, które mają być przedłożone właściwym organom zajmującym się ochroną praw autorskich oraz ochroną przemysłowych bądź handlowych praw patentowych, są zwolnione przy wjeździe.
Rozdział II
Literatura dotycząca informacji turystycznej
Artykuł 78
Zwalnia się przy wjeździe:
a) dokumentację (ulotki, broszury, książki, czasopisma, przewodniki, oprawione lub nieoprawione plakaty, nieoprawione fotografie i powiększenia fotograficzne, ilustrowane i nieilustrowane mapy geograficzne, przezrocza oraz ilustrowane kalendarze) przeznaczona do bezpłatnej dystrybucji, której głównym celem jest zachęcenie obywateli do odwiedzania obcych krajów, w szczególności do wzięcia udziału w spotkaniach czy imprezach kulturalnych, turystycznych, sportowych, religijnych, handlowych lub zawodowych, pod warunkiem że taka literatura zawiera nie więcej niż 25 % prywatnych ogłoszeń handlowych, z wyjątkiem wszelkich prywatnych ogłoszeń firm wspólnotowych i że ogólny charakter celów promocyjnych jest oczywisty;
b) wykazy i roczniki hoteli zagranicznych publikowane przez urzędowe instytucje turystyczne lub pod ich patronatem oraz rozkłady jazdy zagranicznych usług transportowych, jeśli takie publikacje są przeznaczone do bezpłatnego rozdawania i zawiera nie więcej niż 25 % prywatnych ogłoszeń handlowych;
c) materiały informacyjne dostarczone akredytowanym przedstawicielom lub korespondentom wyznaczonym przez narodowe agencje turystyczne nieprzeznaczone do rozdawania, tj. roczniki, wykazy numerów telefonów i teleksów, wykazy hoteli, katalogi targowe, wzory towarów rzemieślniczych o nieznacznej wartości oraz publikacje dotyczące muzeów, uniwersytetów, uzdrowisk lub innych podobnych instytucji.
Rozdział III
Różne dokumenty i towary
Artykuł 79
Zwalnia się przy wjeździe:
a) dokumenty przesyłane bezpłatnie instytucjom publicznym Państw Członkowskich;
b) publikacje rządów państw obcych i publikacje oficjalnych organów międzynarodowych przeznaczone do nieodpłatnego rozdawania;
c) karty wyborcze dotyczące wyborów organizowanych przez organy powołane w państwach innych niż Państwo Członkowskie przywozu;
d) przedmioty mające służyć jako dowody lub do podobnych celów przed sądami lub innymi agencjami urzędowymi Państw Członkowskich;
e) wzory podpisów i drukowane okólniki dotyczące podpisów, przesyłane jako część zwyczajowej wymiany informacji pomiędzy służbami publicznymi lub organami bankowymi;
f) urzędowe druki wysyłane do banków centralnych Państw Członkowskich;
g) raporty, sprawozdania z działalności, ulotki informacyjne, prospekty, blankiety przedpłat i inne dokumenty firm z siedzibą poza Państwem Członkowskim przywozu i przeznaczone dla posiadaczy lub subskrybentów papierów wartościowych emitowanych przez te firmy;
h) zapisane nośniki (karty perforowane, zapisy dźwiękowe, mikrofilmy itp.) wykorzystywane do przekazywania informacji, przesyłane nieodpłatnie odbiorcy, o ile zwolnienie nie prowadzi do nadużyć lub poważnych zakłóceń konkurencji;
i) akta, dokumentacja archiwalna, formularze i inne dokumenty mające być wykorzystane w trakcie międzynarodowych spotkań, konferencji lub kongresów oraz sprawozdania z tych imprez;
j) plany, rysunki techniczne, szkice projektów, opisy i inne podobne dokumenty przywożone w celu uzyskania lub realizacji zamówień w państwie innym niż Państwo Członkowskie przywozu lub w celu uczestnictwa w konkursach organizowanych w tym państwie;
k) dokumenty przeznaczone do wykorzystania w trakcie egzaminów przeprowadzanych w Państwie Członkowskim przywozu, organizowanych przez instytucje mające swoją siedzibę w innym państwie;
l) drukowane formularze przeznaczone do wykorzystania jako urzędowe dokumenty w międzynarodowym ruchu pojazdów lub w transporcie towarów w ramach umów międzynarodowych;
m) drukowane formularze, etykiety, bilety i podobne dokumenty wysyłane przez przedsiębiorstwa przewozowe lub przedsiębiorstwa hotelarskie, zlokalizowane w państwie innym niż Państwo Członkowskie przywozu do biur podróży mających siedzibę w tym państwie;
n) drukowane formularze i bilety, konosamenty, listy przewozowe i inne używane dokumenty handlowe lub urzędowe;
o) oficjalnie drukowane przez władze krajowe lub organy międzynarodowe oraz druki odpowiadające międzynarodowym wzorom, przesłane w celu ich dystrybucji przez stowarzyszenia państw innych niż członkowskie przywozu, do równoległych organizacji w tym państwie;
p) fotografie, slajdy i matryce fotograficzne, w tym zawierające opisy, przesyłane do agencji prasowych lub wydawców gazet bądź czasopism;
q) artykuły wymienione w Załączniku przedstawione przez Narody Zjednoczone lub jedną z ich wyspecjalizowanych agend bez względu na ich przeznaczenie;
r) okazy kolekcjonerskie i dzieła sztuki, o charakterze edukacyjnym, naukowym lub kulturalnym, nieprzeznaczone do sprzedaży i które są przywożone przez muzea, galerie i inne instytucje posiadające zgodę właściwych władz Państwa Członkowskiego do celów bezcłowego przywozu tych towarów.
Zwolnienie jest przyznawane, tylko pod warunkiem że te artykuły są przywożone nieodpłatnie lub, jeśli za opłatą, niedostarczone przez podatnika.
Rozdział IV
Materiały pomocnicze do mocowania i zabezpieczania towarów w czasie transportu
Artykuł 80
Różne materiały, takie jak sznury, słoma, płótno, papier i karton, drewno i tworzywa sztuczne, które są używane do mocowania i zabezpieczania, łącznie z ochroną przed wysoką temperaturą towarów podczas transportu do terytorium Państwa Członkowskiego, są zwolnione przy wjeździe, pod warunkiem że:
a) nie nadają się do ponownego użycia; i
b) opłata za nie jest częścią kwoty podlegającej opodatkowaniu w rozumieniu art. 11 dyrektywy nr 77/388/EWG.
Rozdział V
Ściółka, pasza i karma dla zwierząt w czasie transportu
Artykuł 81
Ściółka, pasza i karma lub wszelkie inne elementy przewożone w środkach transportu używanych do przewożenia zwierząt z terytorium Państwa Członkowskiego przeznaczone dla zwierząt w trakcie ich transportu są zwolnione przy wjeździe.
Rozdział VI
Paliwa i smary w drogowych pojazdach mechanicznych
Artykuł 82
1.
Z zastrzeżeniem art. 83-85 zwolnione przy wjeździe są:
a) paliwa znajdujące się w standardowych zbiornikach prywatnych lub przeznaczonych do działalności gospodarczej pojazdów mechanicznych i motocykli;
b) paliwa znajdujące się w przenośnych zbiornikach przewożonych przez prywatne pojazdy mechaniczne i motocykle, przy ilości maksymalnej 10 litrów na pojazd, nie naruszając krajowych przepisów dotyczących przechowywania i transportu paliw.
2.
Do celów ust. 1:
a) "pojazd mechaniczny przeznaczony do działalności gospodarczej" oznacza każdy drogowy pojazd mechaniczny, który pod względem typu konstrukcji i wyposażenia jest przeznaczony i nadaje się do transportu komercyjnego lub niekomercyjnego:
- więcej niż dziewięciu osób, włączając kierowcę,
- towarów,
oraz każdy pojazd drogowy do specjalnych celów innych niż transport jako taki;
b) "prywatny pojazd mechaniczny" oznacza każdy pojazd mechaniczny nieobjęty definicją wymienioną w lit. a);
c) "standardowe zbiorniki" oznaczają zbiorniki na stałe zamontowane przez producenta we wszystkich pojazdach mechanicznych tego samego typu, których zamontowanie na stałe pozwala na bezpośrednie wykorzystanie paliwa, zarówno do napędu oraz, gdy istnieje taka możliwość, do funkcjonowania systemu chłodzenia.
Zbiorniki gazu w pojazdach mechanicznych przeznaczone do bezpośredniego użycia gazu jako paliwa również uznaje się za zbiorniki standardowe.
Artykuł 83
Państwa Członkowskie mogą ograniczyć stosowanie zwolnienia w zakresie paliwa znajdującego się w standardowych zbiornikach pojazdów mechanicznych przeznaczonych do działalności gospodarczej do 200 litrów na jeden samochód na podróż.
Artykuł 84
Państwa Członkowskie mogą ograniczyć ilość paliwa zwolnionego przy wjeździe w przypadku:
a) pojazdów mechanicznych przeznaczonych do działalności gospodarczej dokonujących przewozów międzynarodowych:
- z państw trzecich do ich stref przygranicznych, maksymalnie do 25 km w linii prostej od granicy;
- z innego Państwa Członkowskiego do ich stref przygranicznych, maksymalnie do 15 km w linii prostej od granicy;
w przypadku gdy takie wjazdy dokonywane są przez osoby zamieszkałe w tej strefie;
b) prywatnych pojazdów mechanicznych należących do osób zamieszkałych w strefie przygranicznej, maksymalnie do 15 km w linii prostej od granicy przyległej do państwa trzeciego.
Artykuł 85
Paliwo zwolnione przy wjeździe nie może być używane w pojazdach innych niż te, w których zostało wwiezione, ani nie może zostać usunięte z tych pojazdów i przechowywane, z wyjątkiem okresu niezbędnych napraw tych pojazdów, nie może też zostać przekazane odpłatnie bądź nieodpłatnie przez osobę, której udzielono zwolnienia.
Postępowanie niezgodne z powyższym ustępem stanowi podstawę zastosowania przywozowego podatku od wartości dodanej na wymienione produkty, według stawki obowiązującej w dniu niezastosowania się do przepisu, z uwzględnieniem rodzaju towarów i wartości ustalonej lub przyjętej na ten dzień przez właściwe władze.
Artykuł 86
Zwolnienie określone w art. 82 ma również zastosowanie do smarów znajdujących się w pojazdach silnikowych i potrzebnych do ich normalnego działania podczas jazdy.
Rozdział VII
Materiały przeznaczone do budowy, utrzymania i ozdoby pomników lub cmentarzy ofiar wojny
Artykuł 87
Zwolnienie z podatku będzie udzielone w przypadku towarów przywożonych przez organizacje upoważnione do tego celu przez właściwe władze, do użycia przy budowie, utrzymaniu lub ozdobie cmentarzy i pomników upamiętniających ofiary wojny państwa innego niż Państwo Członkowskie przywozu, które są w tym państwie pochowane.
Rozdział VIII
Trumny, urny pogrzebowe i ozdobne artykuły pogrzebowe
Artykuł 88
Zwolnione przy wjeździe są:
a) trumny zawierające zwłoki i urny z prochami zmarłych, jak również kwiaty, wieńce pogrzebowe i inne ozdobne artykuły zwykle im towarzyszące;
b) kwiaty, wieńce i inne przedmioty ozdobne, przywożone przez osoby będące rezydentami Państwa Członkowskiego innego niż państwo przywozu, biorące udział w pogrzebie lub przybywające w celu udekorowania grobów znajdujących się na terytorium Państwa Członkowskiego przywozu, pod warunkiem że przywóz ten nie ma pod względem charakteru lub ilości przeznaczenia handlowego.
TYTUŁ XII
PRZEPISY OGÓLNE I KOŃCOWE
Artykuł 89
W przypadku gdy niniejsza dyrektywa przewiduje, że przyznanie zwolnienia wiąże się ze spełnieniem pewnych warunków, zainteresowana osoba w stopniu zadowalającym przedstawi właściwym władzom dowody, iż takie warunki zostały spełnione.
Artykuł 90
1.
Kurs ECU w walucie narodowej brany pod uwagę do celów niniejszej dyrektywy jest ustalany raz w roku.
Obowiązujące kursy są naliczone pierwszego dnia roboczego w październiku i stają się skuteczne od dnia 1 stycznia następnego roku.
2.
Państwa Członkowskie mogą zaokrąglić kwoty w walucie narodowej przy zamianie w ECU.
3.
Państwa Członkowskie mogą kontynuować stosowanie kwot zwolnień obowiązujących w czasie rocznego ustalenia kursu przewidzianego w ust. 1, jeśli zamiana kwot zwolnień, wyrażona w ECU powoduje przed zaokrągleniem, przewidzianym w ust. 2, zmianę mniejszą niż 5 % w zwolnieniu wyrażonym w walucie narodowej.
Artykuł 91
Żaden przepis niniejszej dyrektywy nie zabrania Państwom Członkowskim dalszego nadawania:
a) przywilejów i immunitetów przyznawanych na mocy umów o współpracy kulturalnej, naukowej i technicznej, zawieranych pomiędzy nimi lub z trzecimi państwami;
b) specjalnych zwolnień uzasadnionych istotą ruchu przygranicznego, przyznawanych przez nie na mocy umów granicznych zawieranych pomiędzy nimi a państwami spoza Wspólnoty.
Artykuł 92
Do czasu ustanowienia wspólnotowych zwolnień na przywóz Państwa Członkowskie mogą utrzymać w mocy zwolnienia udzielone:
a) marynarzom marynarki handlowej;
b) pracownikom wracającym do swojego państwa po pobycie przez co najmniej sześć miesięcy poza Państwem Członkowskim przywozu z powodu ich zawodu.
Artykuł 93
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 1 lipca 1984 r.
2.
Państwa Członkowskie informują Komisję o środkach, które przyjmą w celu wykonania niniejszej dyrektywy, wskazując, jeśli potrzeba, środki, które przyjmą przez proste odniesienie się do identycznych przepisów rozporządzenia (EWG) nr 918/83.
Artykuł 94
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
DYREKTYWA RADY
z dnia 28 marca 1983 r.
w sprawie zwolnień podatkowych we Wspólnocie, dotyczących niektórych środków transportu czasowo wwożonych do jednego Państwa Członkowskiego z innego Państwa Członkowskiego
(83/182/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 99,
uwzględniając wniosek Komisji[1],
uwzględniając opinię Zgromadzenia[2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[3],
a także mając na uwadze, co następuje: swoboda poruszania się rezydentów Wspólnoty jest utrudniona przez przepisy podatkowe stosowane do niektórych środków transportu czasowo wwożonych dla użytku prywatnego lub służbowego;
zniesienie przeszkód wynikających z tych przepisów podatkowych jest szczególnie niezbędne dla powstania rynku gospodarczego w kształcie zbliżonym do rynku krajowego;
w określonych przypadkach musi istnieć możliwość ścisłego określenia, czy dana osoba jest faktycznie rezydentem danego Państwa Członkowskiego;
w pierwszym etapie wydaje się pożądane ograniczenie zakresu zastosowania niniejszej dyrektywy dotyczącej niektórych środków transportu do środków nabytych lub wwożonych zgodnie z ogólnymi warunkami opodatkowania obowiązującymi na rynku krajowym danego Państwa Członkowskiego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Zakres zastosowania
1.
Państwa Członkowskie, na warunkach określonych poniżej, zwalniają czasowo wwożone z innego Państwa Członkowskiego drogowe pojazdy silnikowe (łącznie z przyczepami), przyczepy turystyczne, łodzie rekreacyjno-wypoczynkowe, prywatne samoloty, rowery, pojazdy trójkołowe i konie pod wierzch od:
- podatku obrotowego, podatku akcyzowego i innych podatków konsumpcyjnych,
- podatków wymienionych w załączniku do niniejszego dyrektywy.
2.
Zwolnienia określone w ust. 1 stosuje się również do standardowych części zamiennych, akcesoriów i wyposażenia wwożonego z tymi środkami transportu.
3.
Pojazdy użytkowe nie podlegają zwolnieniu określonemu w ust. 1.
4. a) Zakres zastosowania niniejszej dyrektywy nie obejmuje czasowo wwożonych prywatnych pojazdów, przyczep turystycznych, łodzi rekreacyjno-wypoczynkowych, prywatnych samolotów, rowerów i pojazdów trójkołowych na użytek prywatny, które nie zostały nabyte lub wwożone zgodnie z ogólnym warunkami opodatkowania obowiązującymi na rynku krajowym danego Państwa Członkowskiego i/lub które podlegają, ze względu na ich wywóz, jakiemukolwiek zwolnieniu lub zwrotowi podatku obrotowego, podatku akcyzowego lub innego podatku konsumpcyjnego.
Dla celów niniejszej dyrektywy, środki transportu nabyte na warunkach określonych w art. 15 ust. 10 dyrektywy 77/388/EWG[4] uważa się za spełniające obowiązujące na rynku krajowym danego Państwa Członkowskiego ogólne warunki opodatkowania; jednakże Państwa Członkowskie mogą uznać, że środki transportu nabyte na warunkach określonych w tiret trzecim wymienionego pkt 10 nie spełniają tych warunków.
b) Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, przyjmuje przed 31 grudnia 1985 r. reguły wspólnotowe dotyczące zwolnienia środków transportu określonych w lit. a) akapit pierwszy jak wyżej, uwzględniając potrzebę unikania przypadków podwójnego opodatkowania i konieczność zapewnienia normalnego, pełnego opodatkowania środków transportu na użytek prywatny.
Artykuł 2
Definicje
Dla celów niniejszej dyrektywy:
a) "pojazd użytkowy" oznacza jakikolwiek pojazd drogowy, który ze względu na konstrukcję lub wyposażenie, nadaje się i jest przeznaczony do transportu, za opłatą lub bezpłatnie:
- więcej niż dziewięciu osób, włączając kierowcę,
- towarów,
jak również jakikolwiek pojazd drogowy specjalnego przeznaczenia innego niż transport jako taki;
b) "pojazd prywatny" oznacza każdy pojazd drogowy, łącznie z jego przyczepą, jeśli ją posiada, inny niż określony w lit. a);
c) przez "użytek służbowy" środka transportu rozumie się korzystanie z niego dla bezpośredniego wykonywania czynności za wynagrodzeniem lub dla osiągnięcia korzyści finansowych;
d) "użytek prywatny" oznacza każdy inny użytek niż użytek służbowy.
Artykuł 3
Czasowy przywóz określonych środków transportu do użytku prywatnego
Jeśli prywatny pojazd, przyczepa turystyczna, łódź rekreacyjno-wypoczynkowa, prywatny samolot, pojazd trójkołowy lub rower jest czasowo wwożony, pozycja wwożona jest zwolniona z podatków wymienionych w art. 1 na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy łącznie w jednym roku, pod warunkiem że:
a) osoba przywożąca takie towary:
(aa) ma miejsce stałego pobytu w Państwie Członkowskim innym niż Państwo Członkowskie czasowego przywozu;
(bb) używa tego środka transportu do użytku prywatnego;
b) wymieniony środek transportu nie jest zbywany lub wynajmowany w Państwie Członkowskim czasowego przywozu lub pożyczany rezydentowi tego państwa.
Jednakże pojazdy prywatne należące do firmy trudniącej się wypożyczaniem samochodów, której główna siedziba znajduje się na terenie Wspólnoty mogą być podnajmowane nierezydentom w celu ponownego wywozu, jeśli znalazły się w tym kraju w wyniku umowy najmu, która wygasła w tym kraju.
Pojazdy te mogą być także zwracane przez pracownika firmy wynajmującej samochody do Państwa Członkowskiego, w którym zostały po raz pierwszy wynajęte, nawet jeśli ten pracownik jest rezydentem Państwa Członkowskiego czasowego przywozu.
Artykuł 4
Czasowy przywóz pojazdów prywatnych do użytku służbowego
1.
Pojazd prywatny czasowo przywożony do użytku służbowego jest zwolniony z podatków wymienionych w art. 1, pod warunkiem że:
a) osoba przywożąca pojazd prywatny:
(aa) ma miejsce stałego pobytu w Państwie Członkowskim innym niż Państwo Członkowskie czasowego przywozu;
(bb) nie używa pojazdu w obrębie Państwa Członkowskiego czasowego przywozu w celu przewozu pasażerów na zasadzie wynajmu, nie czerpie z pojazdu jakichkolwiek dochodów, nie świadczy usług transportowych zarówno płatnych jak i bezpłatnych;
b) pojazd prywatny nie jest zbywany, wynajmowany lub pożyczany w Państwie Członkowskim czasowego przywozu;
c) pojazd prywatny został nabyty lub przywieziony zgodnie z ogólnymi warunkami opodatkowania obowiązującymi na rynku krajowym Państwa Członkowskiego, które jest miejscem stałego pobytu użytkownika i nie podlega z powodu wywozu żadnemu zwolnieniu lub zwrotowi podatku obrotowego, podatku akcyzowego lub innego podatku konsumpcyjnego.
Warunek ten uważa się za spełniony, jeśli pojazd prywatny ma zwykłe tablice rejestracyjne Państwa Członkowskiego, w którym został zarejestrowany, z wyjątkiem wszystkich tymczasowych tablic rejestracyjnych.
Jednakże w przypadku pojazdu prywatnego zarejestrowanego w Państwie Członkowskim, w którym wydanie zwykłych tablic rejestracyjnych nie jest uwarunkowane spełnieniem wymogów zgodności z ogólnymi warunkami opodatkowania obowiązującymi na rynku krajowym, użytkownicy są obowiązani posiadać odpowiedni dowód, stwierdzający zapłacenie podatków konsumpcyjnych.
2.
Zwolnienie przewidziane w ust. 1 obejmuje łączny okres:
- siedmiu miesięcy w ciągu roku, w przypadku pojazdów prywatnych przywożonych przez pośredników wymienionych w art. 3 dyrektywy 64/224/EWG[5],
- sześciu miesięcy w ciągu roku we wszystkich pozostałych przypadkach.
Artykuł 5
Szczególne przypadki czasowego przywozu pojazdów prywatnych
1.
Pojazdy prywatne czasowo przywożone są zwolnione z podatków określonych w art. 1 w następujących przypadkach:
a) jeśli pojazd prywatny zarejestrowany w kraju będącym miejscem stałego pobytu użytkownika jest użytkowany regularnie do podróży z miejsca zamieszkania użytkownika do miejsca pracy na terytorium innego Państwa Członkowskiego i z powrotem.
Zwolnienia zawarte w tym punkcie nie podlegają żadnym ograniczeniom czasowym;
b) jeśli student jest użytkownikiem pojazdu prywatnego zarejestrowanego w Państwie Członkowskim będącym jego miejscem stałego pobytu na terytorium innego Państwa Członkowskiego, w którym przebywa wyłącznie w celu odbywania studiów.
2.
Udzielenie zwolnienia przewidzianego w ust. 1 jest możliwe jedynie pod warunkiem spełnienia wymogów art. 4 ust. 1 lit. a), b) i c).
Artykuł 6
Zwolnienie czasowego przywozu koni pod wierzch przeznaczonych do wycieczek konnych
Konie pod wierzch czasowo wwożone do Państwa Członkowskiego są zwolnione na trzy miesiące z podatków wymienionych w art. 1, pod warunkiem że:
a) wymienione konie są czasowo wwożone na terytorium Państwa Członkowskiego do celów i/lub w czasie wycieczek konnych przez ich jeźdźców.
Państwa Członkowskie mogą wyłączyć z tego zwolnienia konie wwożone przez ich rezydentów środkami transportu;
b) wniosek o zwolnienie składany jest nie później niż termin przekroczenia terytorium Państwa Członkowskiego czasowego przywozu.
Jeśli wniosek taki złożono przed czasowym przywozem, jeździec może być zwolniony z wymogu przekroczenia terytorium Państwa Członkowskiego czasowego przywozu przez przejście graniczne;
c) konie, o których mowa nie są wypożyczane, wynajmowane lub użyczane osobie trzeciej w Państwie Członkowskim czasowego przywozu lub używane do celów innych niż wycieczki konne.
Artykuł 7
Przepisy ogólne określające miejsce zamieszkania
1.
Dla celów niniejszej dyrektywy "zwykłe miejsce zamieszkania" oznacza miejsce, w którym osoba fizyczna przebywa przez co najmniej 185 dni w każdym roku kalendarzowym, ze względu na swoje więzi osobiste i zawodowe, w przypadku osoby niezwiązanej z tym miejscem zawodowo, ze względu na osobiste powiązania, które wskazują na istnienie ścisłych więzi między tą osobą a miejscem, w którym mieszka.
Jednakże za zwykłe miejsce zamieszkania osoby, związanej zawodowo z innym miejsce niż jej więzi osobiste i która w rezultacie przebywa w różnych miejscach w dwóch lub więcej Państwach Członkowskich, uważa się miejsce, z którym jest związana osobiście przy założeniu, że ta osoba regularnie tam powraca.
Ten ostatni warunek nie musi być spełniony, jeśli osoba przebywa w Państwie Członkowskim w celu wykonania określonego zadania w określonym czasie.
Studia uniwersyteckie bądź nauka w szkole nie oznaczają przeniesienia miejsca stałego pobytu.
2.
Osoby fizyczne potwierdzają miejsce normalnego zamieszkania odpowiednim dokumentem, takim jak dowód tożsamości lub inny urzędowy dokument stwierdzający tożsamość.
3.
W przypadkach, gdy właściwe władze Państwa Członkowskiego, do którego dokonano przywozu, mają wątpliwości odnoszące się do ważności oświadczenia w sprawie zwykłego miejsca zamieszkania, dokonanego zgodnie z ust. 2 lub do celów pewnych szczególnych kontroli, mają prawo zwrócić się o przedstawienie wszelkich dodatkowych informacji lub o dodatkowe dowody.
Artykuł 8
Dodatkowe przepisy określające miejsce stałego pobytu w przypadku służbowego użytkowania pojazdu prywatnego
W wyjątkowych przypadkach, jeżeli mimo dostarczenia właściwym władzom Państwa Członkowskiego przywozu dodatkowej informacji określonej w art. 7 ust. 3, występują nadal poważne wątpliwości, czasowy przywóz pojazdu prywatnego do użytku służbowego może być dokonany pod warunkiem zapłacenia zabezpieczenia..
Jednakże jeśli użytkownik pojazdu przedstawi dowód, że jego zwykłe miejsce zamieszkania jest w innym Państwie Członkowskim, władze Państwa Członkowskiego czasowego przywozu dokonują zwrotu zabezpieczenia w ciągu dwóch miesięcy od daty przedstawienia dowodu.
Artykuł 9
Szczególne uzgodnienia
1.
Państwa Członkowskie mogą wstrzymać i/lub wprowadzić bardziej liberalne uzgodnienia niż przewidziane w niniejszej dyrektywie.
W szczególności mogą, na żądanie importera, zezwolić na czasowy przywóz na okres dłuższy niż określony w art. 3 i 4 ust. 2.
W tym ostatnim przypadku, Państwa Członkowskie mogą nałożyć podatki wymienione w Załączniku na okres przekraczający okresy ustanowione w niniejszej dyrektywie.
Państwa Członkowskie mogą również zezwolić na podnajem pojazdów prywatnych określonych w drugim zdaniu art. 3 lit. b) rezydentowi Państwa Członkowskiego przywozu w celu ich ponownego wywozu.
2.
Państwa Członkowskie nie mogą w żadnych okolicznościach stosować, zgodnie z niniejsza dyrektywą, zwolnień podatkowych w ramach Wspólnoty, które byłyby mniej korzystne od tych, które przyznano w odniesieniu do środków transportu pochodzących z państw trzecich.
3.
Królestwo Danii ma prawo zachować przepisy stosowane w tym kraju w odniesieniu do zwykłego miejsca zamieszkania, zgodnie z którymi każda osoba, włączając studenta na mocy art. 5 ust. 1 lit. b), jest traktowana jako osoba posiadająca zwykłe miejsce zamieszkania w Danii, pod warunkiem że osoba ta przebywa tam przez rok lub 356 dni w okresie 24 miesięcy.
Jednakże dla uniknięcia podwójnego opodatkowania:
- w sytuacji wynikającej z zastosowania niniejszych przepisów jako zwykłe miejsce zamieszkania osoby posiadającej dwa miejsca pobytu uważa się miejsce pobytu współmałżonka i dzieci,
- w podobnych przypadkach Królestwo Danii może zasięgać opinii innego zainteresowanego Państwa Członkowskiego dla podjęcia decyzji, które z dwóch miejsc zamieszkania należy stosować do celów podatkowych.
Przed upływem trzech lat Rada, na podstawie sprawozdania Komisji, rozważy ponownie odstępstwo przewidziane w niniejszym ustępie i, jeśli uzna za konieczne, przyjmie środki na wniosek Komisji na podstawie art. 99 Traktatu dla zapewnienia uchylenia tego odstępstwa.
4.
Państwa Członkowskie informują Komisję o uzgodnieniach określonych w ust. 1 w miarę wypełniania zobowiązań ustanowionych w art. 10.
Komisja informuje następnie o tych uzgodnieniach inne Państwa Członkowskie.
Artykuł 10
Przepisy końcowe
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do 1 stycznia 1984 r.
Niezwłocznie informują o tym Komisję.
2.
W przypadku, w którym praktyczne stosowanie niniejszej dyrektywy powoduje powstanie trudności, właściwe władze zainteresowanych Państw Członkowskich podejmują niezbędne decyzje na podstawie wzajemnego uzgodnienia, w szczególności w świetle konwencji i wspólnotowych dyrektyw w sprawie pomocy wzajemnej.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają przekazanie Komisji tekstów podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
4.
Co dwa lata Komisja, po konsultacji z Państwami Członkowskimi, przedstawia Radzie i Parlamentowi Europejskiemu sprawozdanie na temat stosowania niniejszej dyrektywy w Państwach Członkowskich, ze szczególnym odniesieniem do koncepcji "zwykłe miejsce zamieszkania" i proponuje niezbędne przepisy wspólnotowe dla stworzenia jednolitego systemu we wszystkich Państwach Członkowskich.
Artykuł 11
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
DYREKTYWA RADY
z dnia 28 marca 1983 r.
w sprawie zwolnień od podatku stosowanych do przywozu na stałe z Państw Członkowskich majątku prywatnego osób fizycznych
(83/183/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając postanowienia Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą, a zwłaszcza jego art. 99;
uwzględniając wniosek Komisji[1];
uwzględniając opinię Zgromadzenia[2];
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[3];
a także mając na uwadze, co następuje: w związku z potrzebą szerszego uświadomienia obywatelom Państw Członkowskich faktu istnienia Wspólnoty Europejskiej, powinny zostać podjęte kolejne środki z korzyścią dla osób fizycznych, aby stworzyć we Wspólnocie warunki podobne do warunków na poszczególnych rynkach wewnętrznych;
bariery podatkowe związane z przywozem przez osoby fizyczne majątku prywatnego do jednego Państwa Członkowskiego z drugiego Państwa Członkowskiego, są szczególnym utrudnieniem dla swobodnego przepływu osób w obrębie Wspólnoty; stąd też owe bariery powinny być usunięte, w najszerszym możliwym zakresie, przez wprowadzenie zwolnień podatkowych;
takie zwolnienia podatkowe mogą przysługiwać wyłącznie w stosunku do towarów niemających charakteru handlowego lub spekulacyjnego; w związku z tym wprowadzenie tych zwolnień powinno być przedmiotem odpowiednich ograniczeń i warunków,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
TYTUŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Zakres zastosowania
1.
Każde Państwo Członkowskie, na warunkach i w przypadkach określonych poniżej, zwolni majątek prywatny, przywożony na stałe z innego Państwa Członkowskiego przez osoby fizyczne, z podatku obrotowego, podatku akcyzowego i innych podatków konsumpcyjnych, które zwykle są nakładane na taki majątek.
2.
Szczególne i/lub okresowe opłaty i podatki związane z korzystaniem z takiego majątku na terenie danego kraju, takie jak na przykład opłaty związane z rejestracją samochodu, podatki drogowe i abonament telewizyjny, nie są objęte przepisami niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Definicja pojęcia "majątek"
1.
Dla celów niniejszej dyrektywy, "majątek prywatny" oznacza majątek na użytek prywatny danych osób, bądź na użytek ich rodziny.
Taki majątek nie może być wykorzystywany, z uwagi na swój charakter lub wielkość, na cele handlowe lub działalność gospodarczą w rozumieniu art. 4 dyrektywy 77/388/EWG[4].
Jednakże narzędzia i przyrządy wykorzystywane przez osoby fizyczne do celów związanych z prowadzeniem działalności handlowej lub z racji wykonywanego zawodu są także traktowane jako majątek prywatny.
2.
Zwolnienie, określone w art. 1 przysługuje dla majątku prywatnego:
a) nabytego zgodnie z ogólnymi warunkami określonymi w obowiązującym prawie podatkowym na rynku wewnętrznym jednego z Państw Członkowskich, który nie podlega, jeśli chodzi o wywóz, żadnemu zwolnieniu lub zwrotowi podatku obrotowego, akcyzowego lub innego podatku konsumpcyjnego.
Do celów niniejszej dyrektywy, towary nabyte w warunkach opisanych w art. 15 ust. 10 dyrektywy 77/388/EWG są uważane za spełniające te warunki;
b) który dana osoba wykorzystywała w Państwie Członkowskim wywozu przez okres co najmniej:
- sześciu miesięcy przed zmianą miejsca pobytu w przypadku pojazdów mechanicznych (łącznie z przyczepami), przyczep turystycznych, domów przewoźnych, łodzi rekreacyjno-wypoczynkowych i prywatnych samolotów,
- trzech miesięcy przed zmianą miejsca stałego pobytu lub ustanowieniem drugorzędnego miejsca pobytu w przypadku pozostałego majątku.
Jednakże dla towarów, o których mowa w lit. a) zdanie drugie, Państwa Członkowskie mogą przedłużyć powyższe okresy do 12 miesięcy.
3.
Właściwe władze mają prawo żądać przedstawienia dowodu, że warunki wymienione w ust. 2 zostały spełnione w przypadku pojazdów mechanicznych (łącznie z przyczepami) przyczep turystycznych, domów przewoźnych, łodzi rekreacyjno-wypoczynkowych i prywatnych samolotów.
W przypadku innego majątku, żądają przedstawienia takiego dowodu tylko wtedy, gdy istnieje wyraźne podejrzenie oszustwa.
Artykuł 3
Warunki przywozu
Przywóz majątku może odbywać się raz lub kilka razy w ciągu okresów wymienionych odpowiednio w art. 7-10.
Artykuł 4
Obowiązki wynikające z przywozu
Majątek przywożony nie może być zbywany, wynajmowany bądź w jakikolwiek inny sposób oddawany do użytku osobom trzecim przez okres 12 miesięcy od daty przywozu bezcłowego, z wyjątkiem okoliczności przewidzianych przez właściwe władze państwa przywozu.
Artykuł 5
Szczególne warunki dla niektórych kategorii majątku
1.
Państwa Członkowskie mogą przewidzieć, że towary wymienione w art. 4 ust. 1 dyrektywy 69/169/EWG[5], ostatnio zmienionej dyrektywą 82/443/EWG[6], mogą być przedmiotem przywozu bezcłowego tylko w ilościach przewidzianych w tym artykule dla ruchu pomiędzy Państwami Członkowskimi.
2.
Zwolnienie dotyczące przywozu koni wierzchowych, pojazdów mechanicznych (łącznie z przyczepami), przyczep turystycznych, domów przewoźnych, łodzi rekreacyjno-wypoczynkowych i prywatnych samolotów przysługuje tylko w przypadku gdy osoba fizyczna zmienia swoje miejsce stałego pobytu na Państwo Członkowskie przywozu.
Artykuł 6
Ogólne zasady określania miejsca pobytu
1.
Dla celów niniejszej dyrektywy, "miejsce stałego pobytu" oznacza miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle przebywa, tzn. przez co najmniej 185 dni w każdym roku kalendarzowym, ze względu na swoje więzi osobiste i zawodowe, a w przypadku osoby niezwiązanej z tym miejscem zawodowo, ze względu na osobiste powiązania, które wskazują na istnienie ścisłych więzi pomiędzy tą osobą a miejscem, w którym mieszka.
Jednakże za miejsce stałego pobytu osoby związanej zawodowo z miejscem innym niż miejsce powiązań osobistych, i z tego względu przebywającej na zmianę w różnych miejscach w dwu lub więcej Państwach Członkowskich, uważa się miejsce, z którym jest związana osobiście, pod warunkiem że regularnie tam powraca.
Ten ostatni warunek nie musi być spełniony, jeśli osoba mieszka w Państwie Członkowskim w celu wypełnienia zadania w określonym czasie.
Studia uniwersyteckie bądź nauka w szkole poza miejscem stałego pobytu nie stanowi zmiany tegoż.
2.
Osoby fizyczne potwierdzają swoje miejsce stałego pobytu odpowiednim dokumentem, takim jak dowód tożsamości lub inny urzędowy dokument.
3.
W przypadkach, gdy właściwe władze Państwa Członkowskiego przywozu mają wątpliwości co do ważności potwierdzenia miejsca stałego pobytu, dokonanego zgodnie z ust. 2 lub dla celów pewnych szczególnych kontroli, mają prawo zwrócić się o przedstawienie wszelkich dodatkowych informacji lub dodatkowych dowodów.
TYTUŁ II
PRZYWÓZ MAJĄTKU PRYWATNEGO W ZWIĄZKU Z PRZENIESIENIEM MIEJSCA STAŁEGO POBYTU
Artykuł 7
1.
Zwolnienie, przewidziane w art. 1 przyznaje się na warunkach określonych w art. 2-5, dla majątku prywatnego przywożonego przez osobę fizyczną w razie przeniesienia jej stałego miejsca pobytu.
2.
Ostatni składnik majątku należy przywieźć nie później niż 12 miesięcy po przeniesieniu miejsca stałego pobytu.
TYTUŁ III
PRZYWÓZ MAJĄTKU PRYWATNEGO W ZWIĄZKU Z WYPOSAŻANIEM LUB OPUSZCZANIEM DRUGORZĘDNEGO MIEJSCA ZAMIESZKANIA
Artykuł 8
1.
Zwolnienie, określone w art. 1, przyznaje się, z zastrzeżeniem warunków określonych w art. 2-5, dla majątku prywatnego przywożonego przez osobę fizyczną do celów wyposażenia drugorzędnego miejsca pobytu.
Zwolnienie przysługuje tylko wtedy, gdy:
i) dana osoba jest właścicielem drugorzędnego miejsca pobytu lub wynajmuje je na okres co najmniej 12 miesięcy;
ii) majątek przywożony jest na potrzeby wyposażenia drugorzędnego miejsca pobytu.
2.
Zwolnienie przysługuje również, z zastrzeżeniem warunków określonych w ust. 1, zgodnie z którymi, po opuszczeniu drugorzędnego miejsca pobytu, majątek jest przywożony do stałego miejsca pobytu lub do innego drugorzędnego miejsca pobytu, pod warunkiem że majątek, o którym mowa, jest aktualnie w posiadaniu danej osoby, i że osoba ta korzystała z niego przez okres co najmniej 12 miesięcy.
Ostatni składnik majątku należy przywieźć nie później niż 12 miesięcy po opuszczeniu drugorzędnego miejsca pobytu.
Artykuł 4 nie stosuje się w przypadku powtórnego przywozu majątku.
TYTUŁ IV
PRZYWÓZ MAJĄTKU PO ZAWARCIU MAŁŻEŃSTWA
Artykuł 9
1.
W drodze odstępstwa od przepisów art. 2 ust. 2 lit. b) tiret drugie, ale bez naruszenia innych przepisów art. 2-5, każda osoba z tytułu zawarcia związku małżeńskiego ma prawo do zwolnienia z podatków wymienionych w art. 1, gdy sprowadza do Państwa Członkowskiego, do którego zamierza przenieść swoje miejsce stałego pobytu, prywatny majątek, który nabyła lub którego posiadaczem stała się w okresie nie dłuższym niż trzy miesiące poprzedzające zawarcie związku małżeńskiego, pod warunkiem że:
a) taki przywóz ma miejsce w ciągu dwóch miesięcy przed przewidywaną datą ślubu i do czterech miesięcy po dacie ślubu;
b) dana osoba udowodni zawarcie małżeństwa lub zakończenie niezbędnych formalności przedmałżeńskich.
2.
Zwolnienie zostanie udzielone również w stosunku do prezentów wysyłanych zwyczajowo z okazji ślubu do osoby, spełniającej warunki określone w ust. 1, przez osoby, których miejscem stałego pobytu jest Państwo Członkowskie inne niż państwo przywozu.
Zwolnienie przysługuje na prezenty, których jednostkowa wartość nie przekracza 200 ECU.
Jednakże Państwa Członkowskie mają prawo udzielić zwolnienia dla prezentów o wartości powyżej 200 ECU pod warunkiem że wartość każdego z prezentów podlegających zwolnieniu nie przekracza 1000 ECU.
3.
Państwa Członkowskie mogą uzależnić przyznanie takiego zwolnienia od dostarczenia odpowiedniego zabezpieczenia, jeśli majątek jest przywożony przed datą ślubu.
4.
Jeśli dana osoba nie zdoła udowodnić zawarcia związku małżeńskiego w ciągu czterech miesięcy od daty podanej za datę zawarcia takiego małżeństwa, podatek będzie należny w dniu przywozu.
TYTUŁ V
PRZYWÓZ MAJĄTKU PRYWATNEGO OSOBY ZMARŁEJ, NABYTEGO W DRODZE DZIEDZICZENIA
Artykuł 10
1. W drodze odstępstwa od przepisów art. 2 ust. 2 i 3 oraz 4 i 5 ust. 2, ale bez naruszenia innych przepisów art. 2, 3 i 5, każda osoba fizyczna, która nabywa w drodze dziedziczenia (mortis causa) prawo własności lub prawo użytkowania majątku osoby zmarłej, który znajduje się na terenie Państwa Członkowskiego, ma prawo do zwolnienia z podatków określonych w art. 1, gdy przywozi taki majątek do Państwa Członkowskiego, w którym przebywa, pod warunkiem że:
a) taka osoba przedstawi właściwym władzom Państwa Członkowskiego deklarację wydaną przez notariusza lub inne właściwe władze w Państwie Członkowskim wywozu, że majątek będący przedmiotem przywozu został nabyty w drodze dziedziczenia;
b) majątek jest przywożony nie później niż dwa lata po dacie wejścia w posiadanie majątku.
TYTUŁ VI
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 11
1.
Do czasu wejścia w życie przepisów podatkowych Wspólnoty przyjętych zgodnie z art. 14 ust. 2 dyrektywy 77/388/EWG, Państwa Członkowskie zobowiązują się zredukować, w takim stopniu, jak jest to możliwe, formalności związane z przywozem przez osoby fizyczne, z zastrzeżeniem warunków określonych w niniejszej dyrektywie, oraz starają się unikać formalności przywozowych, elementem których są kontrole, zmuszające do dokonania rozładunku lub przeładunku na granicy.
2.
Państwa Członkowskie mają prawo do zachowania lub wprowadzenia korzystniejszych warunków przyznawania zwolnień podatkowych niż wymienione w niniejszej dyrektywie, z wyjątkiem wymienionych w art. 2 ust. 2.
3.
Bez uszczerbku dla art. 2 ust. 2, Państwa Członkowskie nie mogą, na mocy niniejszej dyrektywy, wprowadzać w obrębie Wspólnoty zwolnień podatkowych mniej korzystnych niż uzgodnione przez nie na przywóz majątku prywatnego przez osoby fizyczne z państw trzecich.
Artykuł 12
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie, przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 stycznia 1984 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Jednakże Republika Grecji ma prawo do pozostania przy swoim obecnym systemie podatkowym, pod warunkiem unikania podwójnego opodatkowania, do momentu wprowadzenia wspólnego systemu VAT.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w zakresie objętym niniejszą dyrektywą, a zwłaszcza tych będących konsekwencją zastosowania przepisów art. 11 ust. 2 i 3.
Komisja poinformuje o tym pozostałe Państwa Członkowskie.
3.
Co dwa lata Komisja, po konsultacji z Państwami Członkowskimi, przekaże Radzie i Parlamentowi Europejskiemu sprawozdanie w sprawie wprowadzania w życie niniejszej dyrektywy w Państwach Członkowskich.
Artykuł 13
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do wszystkich Państw Członkowskich.
Dyrektywa komisji
z dnia 28 marca 1983 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 78/764/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do siedzenia kierowcy w kołowych ciągnikach rolniczych i leśnych
(83/190/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 74/150/EWG z dnia 4 marca 1974 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu kołowych ciągników rolniczych lub leśnych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 79/694/EWG [2] oraz Aktem Przystąpienia Grecji, w szczególności jej art. 11,
uwzględniając dyrektywę Rady 78/764/EWG z dnia 25 lipca 1978 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do siedzenia kierowcy w kołowych ciągnikach rolniczych i leśnych [3],
a także mając na uwadze, co następuje: zdobyte doświadczenie i aktualny stan wiedzy w tej dziedzinie pozwalają uzupełnić niektóre wymagania i bardziej je dostosować do rzeczywistych warunków przeprowadzania badań; okazało się także konieczne wprowadzenie zmian terminologicznych w niektórych punktach w niektórych wersjach językowych w celu dostosowania do innych wersji językowych;
po pierwszej serii zmian mogą nastąpić inne, dotyczące, w pierwszej kolejności, procedury kontroli siedzenia kierowcy w ciągnikach, których masa przekracza 5 ton, w szczególności przez badania stacjonarne i, następnie, jak tylko zezwolą na to warunki techniczne, zamianę badań torowych na kontrole stacjonarne oraz, jeżeli możliwe, zamianę personelu uczestniczącego w badaniach na urządzenia mechaniczne (np. manekiny);
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw w Sprawie Usunięcia Barier Technicznych w Handlu Ciągnikami Rolniczymi lub Leśnymi,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załączniki I, II i IV do dyrektywy 78/764/EWG zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Z mocą od dnia 1 października 1983 r. żadne Państwo Członkowskie nie może:
- odmówić, ze względu na typ ciągnika, udzielenia homologacji typu EWG, wydania dokumentu, określonego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 74/150/EWG, lub udzielenia krajowej homologacji typu, lub
- zakazania wprowadzenia do eksploatacji ciągników,
jeżeli siedzenie kierowcy tego typu ciągnika lub tego typu ciągników spełnia przepisy niniejszej dyrektywy.
2.
Z mocą od dnia 1 października 1984 r. Państwa Członkowskie:
- nie mogą już wydawać dokumentu, określonego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 74/150/EWG dla typu ciągnika, którego siedzenie kierowcy nie jest zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy,
- mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji typu dla typu ciągnika, którego siedzenie kierowcy nie jest zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 30 września 1983 r. oraz niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Druga dyrektywa Komisji
z dnia 30 marca 1983 r.
dostosowująca do postępu technicznego załączniki II, III, IV i V do dyrektywy Rady 76/768/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych.
(83/191/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/768/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 82/368/EWG [2], w szczególności jej art. 8 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
na podstawie przeprowadzonych badań naukowych, lakiery, pigmenty lub sole baru, strontu i cyrkonu ograniczonej ilości barwników, mogą być dopuszczone;
na podstawie aktualnych posiadanych danych naukowych, stosowanie w produktach kosmetycznych 6 – metylokumaryny może być dopuszczalne z zastrzeżeniem niektórych warunków;
ze względu na ochronę zdrowia publicznego, należy podjąć pewne środki dotyczące azotanu srebra;
na podstawie otrzymanych informacji, niektóre kompleksy cyrkonu mogą zostać tymczasowo dopuszczone jako środki przeciwpotowe, z zastrzeżeniem pewnych warunków;
załączniki do dyrektywy 76/768/EWG we francuskiej i włoskiej wersji językowej zawierają błędy drukarskie, które należy poprawić;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw Dotyczących Zniesienia Barier Technicznych w Handlu w Sektorze Produktów Kosmetycznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 76/768/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w załączniku II, sformułowanie do substancji numer 46, otrzymuje brzmienie:
"46.
Sole baru, z wyjątkiem siarczanu i siarczku baru, na warunkach określonych w załączniku III, część pierwsza, a także laki, sole i pigmenty przygotowane z barwników wymienionych, z odnośnikiem5, w załączniku III, część druga i w załączniku IV, część druga."
2) w załączniku III, część pierwsza, dodaje się następujące punkty:
"Numer odniesienia: _BAR_ Substancja _BAR_ Ograniczenia _BAR_ Warunki stosowania i ostrzeżenia które muszą być wydrukowane na etykiecie _BAR_
a _BAR_ b _BAR_ Pole zastosowania i/lub użycia _BAR_ Maksymalne dopuszczalne stężenie w gotowych produktach kosmetycznych _BAR_ Inne ograniczenia i wymagania _BAR_ f _BAR_
c _BAR_ d _BAR_ e _BAR_
46 _BAR_ 6-metylokumaryna _BAR_ Produkty do higieny jamy ustnej _BAR_ 0,003 %" _BAR_ _BAR_
3) w załączniku III część 2, wprowadza się następujące zmiany:
- skreśla się następujące numery indeksu kolorów:
15630: 1 (Ba)
15630: 3 (Sr)
15865: 3 (Sr);
- skreśla się wyraz "(Ba)" w numerze "45170: 1 (Ba)";
- dodaje się odniesienie(5) po następujących numerach indeksu kolorów:
12085 _BAR_ 10316 _BAR_ 42051 _BAR_
15585 _BAR_ 12075 _BAR_ _BAR_
15630 _BAR_ 15510 _BAR_ _BAR_
15850 _BAR_ 15985 _BAR_ _BAR_
15865 _BAR_ 19140 _BAR_ _BAR_
16255 _BAR_ _BAR_ _BAR_
45170 _BAR_ _BAR_ _BAR_
45370 _BAR_ _BAR_ _BAR_
45380 _BAR_ _BAR_ _BAR_
45410 _BAR_ _BAR_ _BAR_
45430 _BAR_ _BAR_ _BAR_
- dodaje się przypis w brzmieniu:
"(5) nierozpuszczalne laki, sole i pigmenty, baru, strontu i cyrkonu są również dopuszczalne.
Muszą one przejść test na nierozpuszczalność, który zostanie ustalony zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 8."
4) w załączniku IV część 1, dodaje się:
"Numer odniesienia: _BAR_ Substancja _BAR_ Ograniczenia _BAR_ Warunki stosowania i ostrzeżenia które muszą być wydrukowane na etykiecie _BAR_
a _BAR_ b _BAR_ Pole zastosowania i/lub użycia _BAR_ Maksymalne dopuszczalne stężenie w gotowych produktach kosmetycznych _BAR_ Inne ograniczenia i wymagania _BAR_ f _BAR_
c _BAR_ d _BAR_ e _BAR_
6 _BAR_ Azotan srebra _BAR_ Jedynie dla produktów do barwienia brwi i rzęs _BAR_ 4 % _BAR_ _BAR_ Zawiera azotan srebraPrzemyć oczy natychmiast w przypadku kontaktu produktu z nimi _BAR_
7 _BAR_ Związki kompleksowe hydroksychlorków glinowo-cyrkonowych AlxZr(OH)yClz i hydroksychlorek glinowo-cyrkonowy _BAR_ Środki przeciwpotowe _BAR_ 20 % jako bezwodny hydroksychlorek glinowo-cyrkonowy 5,4 % jako cyrkon _BAR_ 1.Stosunek ilości atomów glinu do cyrkonu musi być pomiędzy 2 a 102.Stosunek sumy atomów glinu i cyrkonu do atomów chloru musi być pomiędzy 0,9 i 2,13.Zabroniony w aerozolach" _BAR_ _BAR_
5) w części drugiej załącznika IV wprowadza się następujące zmiany:
- skreśla się następujący numer indeksu kolorów:
"15585: 1 (Ba)"
- dodaje się odniesienie(5) po następującym numerze indeksu kolorów: 27290
- dodaje się następujący przypis:
"(5) nierozpuszczalne laki, sole i pigmenty, baru, strontu i cyrkonu są również dopuszczalne.
Muszą one przejść test na nierozpuszczalność, który zostanie ustalony zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 8."
6) w załączniku IV część 3B, wprowadza się następujące zmiany:
- pod nagłówkiem "fiolety, brązy, czernie, biele", wyrazy "rozproszony fiolet 23" zastępuje się wyrazami "60724".
7) w załączniku V, opisy odnoszące się do substancji o numerach 5 i 6 zastępuje się opisami w brzmieniu:
"5.
Stront i jego związki, z wyjątkiem siarczku strontu, na warunkach określonych w załączniku III, część pierwsza, a także laki, sole i pigmenty strontu przygotowane z barwników wymienionych, z odnośnikiem5, w załączniku III, część druga i załączniku IV, część druga."
"6.
Cyrkon i jego związki, z wyjątkiem związków złożonych pod numerem odniesienia 7 w załączniku IV część 1, a także laki, sole i pigmenty przygotowane z barwników wymienionych, z odnośnikiem5, w załączniku III część 2 i w załączniku IV część 2."
Artykuł 2
2.
We włoskiej wersji językowej, przypis(3) do załącznika III część 1, oraz do załącznika IV część 2 do dyrektywy 76/768/EWG otrzymuje brzmienie:
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 31 grudnia 1984 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 12 kwietnia 1983 r.
ustanawiająca wyjątki od dyrektywy Rady 77/99/EWG dotyczące niektórych produktów zawierających inne środki spożywcze i tylko niewielki procent mięsa lub produktu mięsnego
(83/201/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 77/99/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy produktami mięsnymi [1], w szczególności jej art. 8,
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 18 dyrektywy 77/99/EWG można zadecydować, że niektóre przepisy tej dyrektywy nie mają zastosowania do niektórych produktów zawierających inne środki spożywcze i tylko niewielki procent mięsa lub produktów mięsnych;
procent świeżego mięsa lub produktu mięsnego w produktach zawierających inne środki spożywcze i tylko niewielki procent mięsa lub produktu mięsnego musi zostać ustalony jako stosunek użytego świeżego mięsa lub produktu mięsnego do produktu końcowego; w odniesieniu do niektórych produktów zawierających inne środki spożywcze i tylko niewielki procent mięsa lub produktu mięsnego, oraz które są odwodnione lub poddane koncentracji na etapie produkcji i które są daniami gotowymi do spożycia, produktem końcowym do celów tej kalkulacji jest produkt gotowy do użycia po przygotowaniu zgodnie z instrukcjami producentów;
uwzględniając rodzaj i skład produktów, odnośnie do niektórych produktów mogą zostać dopuszczone wyjątki;
wyjątki te mogą odnosić się jedynie do warunków zatwierdzania zakładów ustanowionych w rozdziale I załącznika A, wymagań inspekcji opisanych w rozdziałach IV i V załącznika A, jak również wymagań związanych ze oznakowaniem zdrowotności oraz świadectwem zdrowia ustanowionych w art. 3 ust. 1 pkt 9 i 10 dyrektywy 77/99/EWG; nie naruszając przepisów niniejszej dyrektywy Państwa Członkowskie muszą zapewniać że produkty zawierające inne środki spożywcze i tylko niewielki procent mięsa lub produktu mięsnego, przeznaczone do handlu wewnątrzwspólnotowego są produktami zdrowymi, przygotowanymi ze świeżego mięsa lub produktów mięsnych w rozumieniu dyrektywy 77/99/EWG;
produkty zawierające inne środki spożywcze i tylko niewielki procent mięsa lub produktu mięsnego są wytwarzane w zakładach produkujących wyłącznie ten typ produktu lub w zakładach produkujących, dodatkowo oprócz wspomnianego powyżej typu produktu, również produkty mięsne lub inne środki spożywcze, które nie zawierają mięsa lub produktu mięsnego; te typy produktów mogą być przygotowywane w odrębnych częściach tego samego zakładu;
zakłady wytwarzające produkty zawierające inne środki spożywcze i tylko niewielki procent mięsa lub produktu mięsnego, które są w pełni zgodne z przepisami dyrektywy 77/99/EWG, muszą mieć możliwość skorzystania z wyjątków określonych w art. 8 ust. 1 lit. c) tej dyrektywy;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa ustanawia, które przepisy dyrektywy 77/99/EWG nie mają zastosowania, na podstawie jej art. 8, do niektórych produktów zawierających inne środki spożywcze i tylko niewielki procent mięsa lub produktów mięsnych.
Artykuł 2
Produkty zawierające inne środki spożywcze i tylko niewielki procent mięsa lub produktów mięsnych oznaczają produkty zawierające nie więcej niż 10 % użytego mięsa lub produktu mięsnego w stosunku do produktu końcowego gotowego do użycia po przygotowaniu zgodnie z instrukcjami producentów.
Artykuł 3
W celu zatwierdzenia zakładów wytwarzających produkty zawierające inne środki spożywcze i tylko niewielki procent mięsa lub produktu mięsnego:
1.
Warunki ustanowione w rozdziale I załącznika A do dyrektywy 77/99/EWG dotyczą wyłącznie tej części zakładu, w której świeże mięso lub produkt mięsny jest odbierany, składowany, obrabiany i dodawany do produktów mięsnych lub produktów zawierających inne środki spożywcze i tylko niewielki procent mięsa lub produktu mięsnego, jak również gdzie produkty te są przetwarzane i składowane.
2. a) W przypadkach, gdy producent używa wyłącznie produktów, które zostały poddane pełnej obróbce w celu przygotowania produktów zawierających inne środki spożywcze i tylko niewielki procent mięsa lub produktu mięsnego, właściwy organ może zadecydować, że chłodnie określone w rozdziale I ust. 1 lit. a) i) załącznika A do dyrektywy 77/99/EWG nie są wymagane.
b) To samo pomieszczenie może być używane do czynności, które mają być wykonywane w oddzielnych pomieszczeniach, określonych w rozdziale I ust. 2 lit. a), b), c), d), e), g) i h) załącznika A do dyrektywy 77/99/EWG pod warunkiem, że nie ma to szkodliwego wpływu na świeże mięso i produkty mięsne.
Wyjątki przewidziane w lit. a) i b) mają zastosowanie tylko do tej części zakładu, w której produkowane są produkty zawierające inne środki spożywcze i tylko niewielki procent mięsa lub produktu mięsnego.
3.
Jeżeli zakład wytwarza również inne produkty żywnościowe niezawierające mięsa lub produktu mięsnego, pomieszczenia określone w rozdziale I ust. 1 lit. c), e), i), l), n) i o) załącznika A oraz urządzenia określone w lit. f), g), h) i k) dyrektywy 77/99/EWG, które są wymagane do produktów określonych w art. 1 niniejszej dyrektywy, mogą być wspólne z pomieszczeniami i urządzeniami do wytwarzania innych produktów żywnościowych niezawierających mięsa lub produktu mięsnego.
Jednakże właściwy organ określony w art. 3 ust. 1 pkt 6 dyrektywy 77/99/EWG musi mieć dostęp do tych pomieszczeń i urządzeń.
4.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby weterynaryjny numer identyfikacyjny zakładów lub ich części zatwierdzonych zgodnie z niniejszą dyrektywą był poprzedzony cyfrą 8, po której następuje myślnik (tj. "8-").
5.
Weterynaryjny numer identyfikacyjny zakładów, które są w pełni zgodne z przepisami dyrektywy 77/99/EWG, może być poprzedzony cyfrą 8, po której następuje myślnik (tj. "8-") do celów wewnątrzwspólnotowego handlu produktami objętymi niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
W stosunku do produktów zawierających inne środki spożywcze i tylko niewielki procent mięsa lub produktu mięsnego stosuje się rozdziale IV załącznika A do dyrektywy 77/99/EWG; jednakże do celów ust. 22 właściwy organ decyduje o okresach, podczas których sprawowany jest nadzór.
W tym celu właściwy organ bierze pod uwagę okresy, podczas których świeże mięso lub produkty mięsne oraz produkty zawierające inne środki spożywcze i tylko niewielki procent mięsa lub produktu mięsnego są wprowadzane, składowane, obrabiane i przygotowywane w zakładach, przy czym nadzór ma zastosowanie tylko do części zakładu zatwierdzonego zgodnie z niniejszą dyrektywą.
Producent informuje właściwy organ o okresach, podczas których świeże mięso lub produkty mięsne oraz produkty zawierające inne środki spożywcze i tylko niewielki procent mięsa lub produktów mięsnych są wprowadzane, składowane, obrabiane i przygotowywane w jego zakładzie.
Artykuł 5
1.
Dla zakładów produkujących produkty zawierające inne środki spożywcze i tylko niewielki procent mięsa lub produktu mięsnego, świadectwo zdrowia przewidziane w art. 3 ust. 1 pkt 10 dyrektywy 77/99/EWG nie jest wymagane dla tych produktów, jeśli znak jakości zdrowotnej jest uzupełniony przedrostkiem-cyfrą 8, po której następuje myślnik (tj. "8-") przed numerem zatwierdzenia zakładu.
2.
Państwa Członkowskie powiadamiają inne Państwa Członkowskie i Komisję o zakładach korzystających z ust. 1.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie, nie później niż do dnia 1 stycznia 1984 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 18 kwietnia 1983 r.
w sprawie ustalenia wskazówek dotyczących oceny niektórych produktów stosowanych w żywieniu zwierząt
(83/228/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 82/471/EWG z dnia 30 czerwca 1982 r. dotyczącą niektórych produktów stosowanych w żywieniu zwierząt [1], w szczególności jej art. 7,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 82/471/EWG przewiduje, że badanie środków należących do niektórych grup musi być przeprowadzane na podstawie dokumentacji przekazanej oficjalnie Państwom Członkowskim i Komisji;
dokumentacja ta ma pozwolić na sprawdzenie, czy dane środki odpowiadają ogólnym zasadom ustanowionym w dyrektywie dla wprowadzania nowych środków do Załącznika;
konieczne jest, aby dokumentacja ta była sporządzana według wspólnych wytycznych, określających dla każdej z wyżej wspomnianych zasad dane naukowe pozwalające identyfikować i charakteryzować środki, których to dotyczy, jak też badania konieczne dla oceny ich właściwości żywieniowych i ich efektów biologicznych; wytyczne te mają być stosowane od daty wejścia w życie dyrektywy 82/471/EWG;
wytyczne te należy przede wszystkim traktować jako ogólne wskazówki; w zależności od rodzaju środka lub warunków jego stosowania zakres badań koniecznych dla oceny jego właściwości lub oddziaływania może być różny;
wytyczne zostały ustalone na podstawie aktualnej wiedzy naukowej i technicznej i będą mogły być dostosowywane, w razie konieczności, do rozwoju tej dziedziny,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie stanowią, że dokumentację dla środków wymienionych w ppkt 1.1 i 1.2 Załącznika do dyrektywy 82/471/EWG sporządza się według wytycznych wymienionych w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 13 lipca 1984 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa jest skierowana do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 25 maja 1983 r.
zmieniająca dyrektywę 82/400/EWG zmieniającą dyrektywę 77/391/EWG wprowadzającą wspólnotowy środek zwalczania brucelozy, gruźlicy i enzootycznej białaczki bydła
(83/253/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa Rady 82/400/EWG [4] wprowadziła w szczególności dodatkowy środek wspólnotowy mający na celu zwalczanie brucelozy, gruźlicy i enzootycznej białaczki bydła;
w celu bardziej przejrzystego systemu przeznaczenia środków konieczne jest włączenie wszystkich wydatków związanych z różnymi środkami wspólnotowymi w dziedzinie weterynarii do rozdziału obejmującego wydatki w sektorze rolnym;
w celu stosowania właściwych zasad i procedur finansowych i monetarnych w odniesieniu do wydatków wspólnotowych związanych z wdrożeniem wspomnianego środka powinny znaleźć zastosowanie mutatis mutandis odpowiednie artykuły rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3509/80 [6], i rozporządzenia Rady (EWG) nr 129/78 z dnia 24 stycznia 1978 r. w sprawie kursów wymiany stosowanych do celów wspólnej polityki dotyczącej struktur rolnych [7],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 82/400/EWG dodaje się art. 7a w brzmieniu:
"Artykuł 7a
Rozporządzenie (EWG) nr 129/78 i art. 8 i 9 rozporządzenia (EWG) nr 729/70 stosuje się mutatis mutandis."
.
Artykuł 2
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 16 maja 1983 r.
zmieniająca po raz czwarty dyrektywę 76/769/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych
(83/264/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: stosowanie fosforanu tris (2,3 dibromopropylu) do nadawania charakteru niepalnego artykułom tekstylnym zostało zabronione dyrektywą 79/663/EWG [4] z powodu zagrożeń dla zdrowia, jakie to stwarza; z kolejnych badań wynika, że dwa inne produkty hamujące palność, fosfinotlenek tris-(azyrynidylu) i polibromowane difenyle (PBB), są szkodliwe dla zdrowia i w konsekwencji nie powinny być stosowane w artykułach włókienniczych, które stykają się ze skórą;
3,3-dimetoksybenzydyna jest używana w produkcji proszku do kichania; jeżeli nawet informacje dotyczące mutagennych i rakotwórczych właściwości tej substancji nie są w pełni potwierdzone, to ze względu na powinowactwo struktury tej substancji ze strukturą benzydyny, której rakotwórczy wpływ na człowieka jest ostatecznie ustalony, trzeba wykazać wielką ostrożność ze względu na możliwe zagrożenie dla zdrowia stwarzane przez tę substancję; proszek do kichania jest używany głównie przez dzieci, które są bardzo podatne na wpływ toksycznych środków chemicznych i które powinny być specjalnie chronione przed zagrożeniami zdrowia; dlatego stosowanie tej substancji w artykułach, takich jak proszek do kichania, służących żartom i niespodziankom, powinno być zabronione;
niektóre proszki do kichania pochodzenia roślinnego są niebezpieczne dla osób, które je używają, w szczególności dla dzieci, i z tego powodu ich używanie jest już zakazane w niektórych Państwach Członkowskich;
polisiarczki amonowe są żrące i mogą powodować poważne i trwałe uszkodzenia, w szczególności oczu; związki te sprzedawane najczęściej dzieciom, służące do robienia żartów i niespodzianek, są szczególnie niebezpieczne; w związku z tym ich używanie powinno być zakazane;
lotne estry kwasu bromooctowego są używane jako gaz łzawiący; mają one działanie drażniące i mogą być szkodliwe dla układu oddechowego i oczu; w dużych stężeniach są żrące i mogą powodować nieodwracalne uszkodzenie oczu; dzieci nie powinny mieć z nimi kontaktu, a ich używanie do robienia żartów i niespodzianek powinno być zabronione;
ograniczenia dotyczące wyżej wymienionych substancji, już wprowadzone przez niektóre Państwa Członkowskie, bezpośrednio wpływają na ustanowienie lub funkcjonowanie wspólnego rynku; konieczne jest zatem zbliżenie obowiązującego ustawowodawstwa w tej dziedzinie w Państwach Członkowskich i wprowadzenie odpowiednich zmian w Załączniku do dyrektywy 76/769/EWG [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Następujące punkty dodaje się do Załącznika do dyrektywy 76/769/EWG:
"8.Tlenek tris-azyrydynylo)-fosfinyCAS nr 5455–55–1 _BAR_ Nie mogą być używane w artykułach włókienniczych przeznaczonych do kontaktu ze skórą, takich jak odzież i bielizna _BAR_ 9.Polibromowane bifenyleCAS nr 59536–65–1 _BAR_
10.Proszek z mydłoki właściwej (Quillaja saponaria) i jej pochodne zawierające saponinyProszek z korzeni ciemiernika (Helleborus viridis i Helleborus niger)Proszek z korzeni ciemiężycy białej i czarnej (Veratrum album i Veratrum nigrum)Benzydyna i/lub jej pochodneo-nitrobenzaldehydCAS nr 552–89–6Proszek drzewny _BAR_ Nie mogą być używane w żartach i niespodziankach lub w przedmiotach przeznaczonych do takiego użytku, na przykład jako składnik proszku do kichania i bomb cuchnących Jednakże Państwa Członkowskie mogą tolerować na swoim terytorium bomby cuchnące zawierające nie więcej niż 1,5 ml _BAR_ 11.Siarczek amonu i wodorosiarczek amonuCAS nr 12135–76–1CAS nr 12124–99–1Polisiarczek amonuCAS nr 12259–92–6 _BAR_ 12.Lotne estry kwasów bromooctowych:bromooctan metyluCAS nr 96–32–2Bromooctan etyluCAS nr 105–36–2Bromooctan propyluBromooctan butylu" _BAR_
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w ciągu 18 miesięcy od jej ogłoszenia [6] i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 26 maja 1983 r.
zmieniająca dyrektywę 76/756/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do instalacji urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej na pojazdach silnikowych i ich przyczepach
(83/276/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [4] ostatnio zmieniona dyrektywą 80/1267/EWG [5] i Aktem Przystąpienia z 1979 r., przewiduje, że przepisy konieczne do wykonania procedury homologacji EWG w odniesieniu do każdej części i parametrów pojazdów muszą być przyjęte w drodze osobnych dyrektyw; przepisy dotyczące instalowania urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej zostały przyjęte w drodze dyrektywy 76/756/EWG [6], zmienionej dyrektywami 80/233/EWG [7] i 82/244/EWG [8]
ponieważ metoda przyjęta dyrektywą 70/156/EWG w celu zharmonizowania przepisów jest "nieobowiązująca", producenci wybrali niepowoływanie się na przepisy prawa wspólnotowego ustanowione dyrektywą 76/756/EWG, ze względu na to, że dyrektywa ta przewiduje dostosowanie świateł mijania (podpozycja 4.2.6 załącznika I, zmienionego dyrektywą 82/244/EWG) i wolą odwoływać się do odpowiednich przepisów prawa krajowego, które na razie nie zawierają takiego dostosowania; aby usprawiedliwić swój wybór, producenci powołują się na trudności techniczne i koszty wprowadzenia w życie wymienionego wymagania wspólnotowego, w szczególności w przypadku małych samochodów;
od wejścia w życie przepisów dotyczących dostosowania świateł mijania pojawiły się rozwiązania techniczne i inne czynniki, które podobnie jak w przypadku dostosowania świateł mijania są związane z problemem oślepiania; rozwiązania te polegają w szczególności na działaniach w celu poprawy aerodynamicznego kształtu pojazdów, co wpływa na wysokość montowania reflektorów świateł mijania, a także urządzeń sterowania intensywnością światła; aby nie powodować niepotrzebnych komplikacji – czynniki te są wzajemnie powiązane – pożądane jest czasowe i odpowiednie ograniczenie stosowania przepisów dotyczących jedynie części regulacji;
w celu umożliwienia skutecznego stosowania wspólnotowych przepisów w sprawie urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej dzień wejścia w życie wymagań dotyczących dostosowania świateł mijania nowych pojazdów powinien zostać odroczony do 1 października 1984 r.; należy także przewidzieć, że ograniczenia dotyczące pierwszego dopuszczenia do ruchu pojazdów zgodnych z typem zatwierdzonym przed 1 października 1984 r. wejdą w życie co najmniej trzy lata później, aby dać producentom czas na dostosowanie ich modeli;
dla większej jasności pożądane jest teraz zebranie w jednym tekście wszystkich warunków przewidzianych w dyrektywie 76/756/EWG i ich kolejnych zmian, łącznie ze zmianami wprowadzonymi niniejszą dyrektywą,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Artykuły 1–5 dyrektywy 76/756/EWG otrzymują brzmienie:
"Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy "pojazd" oznacza pojazd silnikowy przeznaczony do użytkowania na drogach, z nadwoziem lub bez, mający co najmniej cztery koła i maksymalną prędkość konstrukcyjną przekraczającą 25 kilometrów na godzinę oraz jego przyczepy, z wyjątkiem pojazdów szynowych, ciągników leśnych lub rolniczych oraz maszyn i pojazdów do robót publicznych.
Artykuł 2
1.
Żadne Państwo Członkowskie nie może:
- odmówić ze względu na rodzaj pojazdu homologacji EWG lub krajowej homologacji oraz
- odmówić lub zabronić sprzedaży, rejestracji, wprowadzenia do użytku lub używania pojazdu
z przyczyn odnoszących się do instalowania urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej, bez względu na to, czy są one obowiązkowe czy nieobowiązkowe, wymienionych w załączniku I w podpozycjach 1.5.7–1.5.20, jeżeli są one zainstalowane zgodnie z wymaganiami ustalonymi w załączniku I.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1 zgodność z przepisami załącznika I podpozycji 4.2.6 jest wymagana jedynie ze skutkiem od 1 października 1984 r.
Jednakże jeżeli urządzenia takie jak wymienione w podpozycji 4.2.6.2 są zainstalowane przed tym dniem, to muszą one spełniać wymagania określone w podpozycji 4.2.6.
Jeżeli homologacja EWG (lub wydanie dokumentu określonego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 70/156/EWG) lub krajowa homologacja były przyznane po 1 października 1979 r., a przed 1 października 1984 r. w odniesieniu do typu pojazdu, który nie odpowiada wymaganiom określonym w ust. 1, Państwa Członkowskie mogą zakazać pierwszego wprowadzenia do użytku pojazdów tego typu ze skutkiem od 1 października 1987 r.
Artykuł 3
Państwo Członkowskie, które przyznało homologację typu EWG, przyjmuje niezbędne środki do zagwarantowania, że zostanie poinformowane o wszelkich zmianach dowolnej części lub cechy wymienionej w załączniku I podpozycja 1.1. Właściwe władze tego Państwa Członkowskiego określają, czy powinny zostać przeprowadzone dalsze badania zmienionego typu i czy powinno być sporządzone nowe sprawozdanie.
W przypadku gdy takie badania wykażą brak zgodności z wymaganiami niniejszej dyrektywy, zmiany nie są zatwierdzane.
Artykuł 4
Wszelkie zmiany konieczne do dostosowania treści załączników do postępu technicznego przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 dyrektywy 70/156/EWG.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż 1 października 1983 r. i niezwłocznie informują o tym Komisję.
2.
Z chwilą podania niniejszej dyrektywy do wiadomości Państw Członkowskich [9], gwarantują one poinformowanie Komisji w czasie umożliwiającym jej przedstawienie swoich uwag o wszelkich projektach przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, które zamierzają przyjąć w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą."
Artykuł 2
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Trzecia dyrektywa Komisji
z dnia 29 czerwca 1983 r.
dostosowująca do postępu technicznego załączniki II, III, i V do dyrektywy Rady 76/768/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych
(83/341/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/768/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 83/191/EWG [2], w szczególności jej art. 8 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
ze względu na konieczność ochrony zdrowia należy zabronić stosowania niektórych substancji jako środków do barwienia włosów;
p-diaminobenzen powinien zostać przeniesiony z załącznika V do załącznika III;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. dostosowania do postępu technicznego dyrektyw dotyczących zniesienia barier technicznych w handlu produktami kosmetycznymi,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 76/768/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) do wykazu z załącznika II dodaje się następujące pozycje:
"363. o-fenylenodwuamina i jej sole
364.
4-metylo-m-fenylenodwuamina i jej sole";
2) w załączniku III część I, kolumna b, tekst odniesiony do nr. 8 otrzymuje brzmienie:
"m- i p-fenylenodwuaminy, jej N-podstawione pochodne i ich sole; N-podstawione pochodne o-fenylenodwuaminy [3]
3) w załączniku III część I, kolumna b, tekst odniesiony do nr. 9 otrzymuje brzmienie:
"Metylofenylenodwuaminy i ich N-podstawione pochodne i ich sole [4] z wyjątkiem substancji nr 364 z załącznika II.";
4) w załączniku V skreśla się następującą rubrykę:
"4. p-fenylenodwuamina i jej sole.".
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 31 grudnia 1984 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Siódma dyrektywa Rady
z dnia 13 czerwca 1983 r.
wydana na podstawie art. 54 ust. 3 lit. g) Traktatu w sprawie skonsolidowanych sprawozdań finansowych
(83/349/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 54 ust. 3 lit. g),
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: w dniu 25 lipca 1978 r. Rada przyjęła dyrektywę 78/660/EWG [4] w sprawie koordynacji ustawodawstwa krajowego regulującego roczne sprawozdania finansowe niektórych rodzajów spółek; wiele spółek wchodzi w skład grup kapitałowych; skonsolidowane sprawozdania finansowe muszą być sporządzane tak, aby informacje finansowe dotyczące takich grup kapitałowych mogły być przekazywane członkom grup kapitałowych oraz osobom trzecim; ustawodawstwo krajowe regulujące sprawozdania finansowe musi tym samym być skoordynowane w celu osiągnięcia celów, jakimi są porównywalność i równoważność informacji, które muszą być ogłaszane przez spółki w obrębie Wspólnoty;
dla określenia warunków konsolidacji należy mieć na względzie nie tylko przypadki, gdy uprawnienia kontrolne są oparte na większości głosów, ale także te, w których opiera się ono na umowach, jeżeli umowy takie są dozwolone; ponadto w Państwach Członkowskich, gdzie istnieje taka możliwość, należy dopuścić uwzględnienie przypadków, w których w pewnych okolicznościach można skutecznie sprawować kontrolę w oparciu o mniejszościowy pakiet akcji/udziałów; Państwom Członkowskim należy zezwolić na uwzględnienie przypadku grup kapitałowych, w których poszczególne jednostki funkcjonują na równych prawach względem siebie;
celem koordynacji ustawodawstwa regulującego skonsolidowane sprawozdania finansowe jest ochrona interesów związanych z posiadaniem udziałów lub akcji spółek; taka ochrona wymaga stosowania zasady sporządzania skonsolidowanych sprawozdań finansowych, jeżeli dana spółka wchodzi w skład grupy kapitałowej, zaś tego rodzaju sprawozdania finansowe muszą być sporządzane przynajmniej wtedy, kiedy taka spółka jest jednostką dominującą; ponadto, z uwagi na uzyskanie pełnych informacji, należy także wymagać, by jednostka zależna, która sama jest jednostką dominującą sporządzała skonsolidowane sprawozdania finansowe; tym niemniej, taka jednostka dominująca może, a w pewnych okolicznościach musi być zwolniona z obowiązku sporządzania takich sprawozdań finansowych, o ile interesy jej udziałowców oraz osób trzecich są należycie chronione;
w przypadku grup kapitałowych nieprzekraczających określonej wielkości zwolnienie z obowiązku sporządzania skonsolidowanych sprawozdań finansowych może być uzasadnione; odpowiednio, dla tego rodzaju zwolnień muszą być ustalone maksymalne limity; Państwa Członkowskie mogą ustalić, iż wystarczy przekroczyć limit tylko jednego z trzech kryteriów dotyczących zwolnienia, aby nie mogło być ono przyznane, albo przyjąć limity niższe od przewidzianych dyrektywą;
skonsolidowane sprawozdania finansowe muszą w sposób prawdziwy i rzetelny przedstawiać stan aktywów i pasywów, sytuację finansową oraz zyski lub straty wszystkich jednostek objętych konsolidacją i traktowanych jako całość; dlatego konsolidacja powinna w zasadzie obejmować wszystkie te jednostki; taka konsolidacja wymaga pełnego włączenia wszystkich aktywów i pasywów oraz przychodów i kosztów tych jednostek, a także odrębnego przedstawienia interesów osób niepowiązanych z takimi jednostkami; należy jednak dokonać niezbędnych korekt dla wyeliminowania efektu powiązań finansowych występujących między jednostkami objętymi konsolidacją;
należy ustanowić szereg zasad dotyczących sporządzania skonsolidowanych sprawozdań finansowych oraz wyceny w kontekście takich sprawozdań w celu zapewnienia wykazywania wszystkich pozycji konsekwentnie oraz aby mogły być one z łatwością porównywane nie tylko pod względem użytych metod wyceny, ale także pod względem okresów objętych tymi sprawozdaniami finansowymi;
udziały kapitałowe w kapitale jednostek, na które jednostki objęte konsolidacją posiadają znaczący wpływ, muszą być uwzględnione w skonsolidowanych sprawozdaniach finansowych według metody praw własności;
informacja dodatkowa do skonsolidowanych sprawozdań finansowych musi podawać szczegółowe dane o jednostkach objętych konsolidacją;
pewne odstępstwa pierwotnie przewidziane jako tymczasowe w dyrektywie 78/660/EWG mogą nadal obowiązywać pod warunkiem ich rewizji w terminie późniejszym,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
SEKCJA 1
Warunki przygotowywania skonsolidowanych sprawozdań finansowych Artykuł 1
1. Państwo Członkowskie wymaga od każdej jednostki podlegającej jego prawu krajowemu sporządzania skonsolidowanego sprawozdania finansowego oraz skonsolidowanego rocznego sprawozdania, jeżeli ta jednostka (jednostka dominująca):
a) posiada większość głosów w innej jednostce (jednostce zależnej); lub
b) ma prawo do powoływania lub odwoływania większości członków organu administracyjnego, zarządzającego lub nadzorczego innej jednostki (jednostki zależnej), a jednocześnie jest akcjonariuszem lub udziałowcem tej jednostki; lub
c) ma prawo do wywierania dominującego wpływu na jednostkę (jednostkę zależną), której jest akcjonariuszem bądź udziałowcem, na mocy umowy zawartej z tą jednostką lub postanowienia statutu lub umowy jednostki, jeżeli na mocy prawa, któremu podlega dana jednostka zależna, może ona podlegać takim umowom lub postanowieniom. Państwo Członkowskie nie musi określać, iż jednostka dominująca musi być akcjonariuszem lub udziałowcem swojej jednostki zależnej.
Od tych Państw Członkowskich, których prawo nie przewiduje tego rodzaju umów lub klauzul, nie wymaga się stosowania niniejszego przepisu; lub
d) jest akcjonariuszem lub udziałowcem jednostki oraz:
aa) większość członków organów administracyjnych, zarządzających lub nadzorczych tej jednostki (jednostki zależnej), którzy sprawowali funkcję w ciągu roku budżetowego, w ciągu poprzedniego roku budżetowego oraz do czasu sporządzenia skonsolidowanych sprawozdań finansowych, została powołana wyłącznie w wyniku wykonywania jej praw głosu; lub
bb) zgodnie z umową z innymi akcjonariuszami lub udziałowcami tej jednostki (jednostki zależnej), sprawuje samodzielną kontrolę nad większością praw głosu akcjonariuszy i udziałowców tej jednostki.
Państwa Członkowskie mogą wprowadzać bardziej szczegółowe przepisy dotyczące formy i treści tego rodzaju umów.
Państwa Członkowskie ustanawiają co najmniej te przepisy, które zostały wymienione w ppkt bb) powyżej.
Mogą one zastosować ppkt aa) w zależności od posiadania udziału uprawniającego do 20 % lub więcej głosów.
Jednakże ppkt aa) nie stosuje się, jeżeli inna jednostka ma prawa wymienione w lit. a), b) lub c) w stosunku do danej jednostki zależnej.
2.
Oprócz przypadków wymienionych w ust. 1, do czasu kolejnej koordynacji, Państwa Członkowskie mogą wymagać od dowolnej jednostki podlegającej ich prawu krajowemu sporządzania skonsolidowanego sprawozdania finansowego oraz skonsolidowanego rocznego sprawozdania z działalności, jeżeli ta jednostka (jednostka dominująca) posiada jednostki uczestnictwa w innej jednostce (jednostki zależnej) w rozumieniu art. 17 dyrektywy 78/660/EWG oraz:
a) faktycznie wywiera na nią dominujący wpływ; lub
b) jednostka dominująca zarządza tą jednostką i jednostką zależną na jednolitych zasadach.
Artykuł 2
1.
W rozumieniu art. 1 ust. 1 lit. a), b) i d) prawa głosu oraz prawa powoływania i odwoływania dotyczące dowolnej innej jednostki zależnej, a także osób działających w imieniu własnym, ale na rzecz jednostki dominującej bądź innej jednostki zależnej muszą być zsumowane z tymi w posiadaniu jednostki dominującej.
2.
W rozumieniu art. 1 ust. 1 lit. a), b) i d) prawa wspomniane w ust. 1 muszą być pomniejszone o prawa:
a) związane z udziałami lub akcjami posiadanymi w imieniu osoby, która nie jest ani jednostką dominującą, ani jednostką zależną; lub
b) związane z udziałami lub akcjami posiadanymi tytułem zabezpieczenia, o ile prawa, o których mowa, są wykorzystywane zgodnie z otrzymanymi instrukcjami bądź posiadanymi w związku z udzielaniem kredytów w ramach zwykłej działalności, o ile prawo głosu jest stosowane w interesie osoby dostarczającej zabezpieczenia.
3.
Do celów art. 1 ust. 1 lit. a) i c) prawa głosu udziałowców lub akcjonariuszy ogółem muszą być zredukowane o prawa głosu związane z akcjami lub udziałami posiadanymi przez samą jednostkę, jednostkę zależną tej jednostki lub osobę działającą w imieniu własnym, ale na rzecz tych jednostek.
Artykuł 3
1.
Z zastrzeżeniem art. 13–15, jednostka dominująca i wszystkie jej jednostki zależne są jednostkami podlegającymi konsolidacji niezależnie od miejsca statutowej siedziby zarządu takich jednostek zależnych.
2.
Do celów ust. 1 każda jednostka zależna jednostki zależnej powinna być uważana za jednostkę zależną jednostki dominującej, która jest jednostką dominującą jednostek objętych konsolidacją.
Artykuł 4
1.
Do celów niniejszej dyrektywy jednostka dominująca i wszystkie jej jednostki zależne są jednostkami podlegającymi konsolidacji, jeżeli albo jednostka dominująca, albo jedna lub więcej jednostek zależnych zostało utworzonych w formie jednej z następujących rodzajów spółek:
a) w Niemczech:
die Aktiengesellschaft, die Kommandigesellschaft auf Aktien, die Gesellschaft mit beschränkter Haftung;
b) w Belgii:
la société anonyme/de naamloze vennootschap - la société en commandite par actions/de commanditaire vennootschap op aandelen - la société de personnes a responsabilité limitée/de personenvennootschap met beperkte aansprakelijkheid;
c) w Danii:
aktieselskaber, kommanditaktieselskaber, anpartsselskaber;
d) we Francji:
la société anonyme, la société en commandite par actions, la société a responsabilité limitée;
e) w Grecji:
η ανώνυμη εταιρία, η εταιρία πριορισμένης ευθύνης, η ετερόρρυθμη κατά μετοχές εταιρία;
f) w Irlandii:
public companies limited by shares or by guarantee, private companies limited by shares or by guarantee;
g) we Włoszech:
la societa per azioni, la societa in accomandita per azioni, la societa a responsabilita limitata,
h) w Luksemburgu:
la société anonyme, la société en commandite par actions, la société a responsabilité limitée;
i) w Niderlandach:
de naamloze vennootschap, de besloten vennootschap met beperkte aansprakelijkheid;
j) w Zjednoczonym Królestwie:
public companies limited by shares or by guarantee, private companies limited by shares or by guarantee.
2.
Państwo Członkowskie może jednak udzielić zwolnienia z obowiązku nałożonego art. 1 ust. 1, jeżeli jednostka dominująca nie jest utworzona w formie jednej ze spółek, których rodzaje zostały wymienione w ust. 1.
Artykuł 5
1. Państwo Członkowskie może udzielić zwolnienia z obowiązku nałożonego art. 1 ust. 1, jeżeli jednostka dominująca jest finansowa spółka holdingowa w rozumieniu art. 5 ust. 3 dyrektywy 78/660/EWG oraz:
a) w trakcie roku budżetowego nie brała udziału, bezpośrednio lub pośrednio, w zarządzaniu jednostką zależną;
b) nie korzystała z praw głosu wynikających z posiadania udziałów kapitałowych w związku z powoływaniem członka organów administracyjnych, zarządzających lub nadzorczych jednostki zależnej w ciągu roku budżetowego lub pięciu poprzednich lat budżetowych bądź też, jeżeli skorzystanie z praw głosu było konieczne z uwagi na działalność organów administracyjnych, zarządzających lub nadzorczych tej jednostki zależnej, żaden akcjonariusz lub udziałowiec jednostki dominującej posiadającej większość głosów ani członek organów administracyjnych, zarządzających lub nadzorczych tej jednostki ani też jej akcjonariusz lub udziałowiec posiadający większość głosów nie jest członkiem organów administracyjnych, zarządzających lub nadzorczych jednostki zależnej, a członkowie tych organów powołani w ten sposób pełnią swoje funkcje bez żadnej ingerencji lub wpływu ze strony jednostki dominującej lub dowolnej jej jednostki zależnej;
c) udzieliła pożyczek wyłącznie tym jednostkom, których posiada jednostki uczestnictwa.
Jeżeli takie pożyczki zostały udzielone innym podmiotom, musiały one być spłacone przed końcem poprzedniego roku budżetowego; oraz
d) zwolnienie jest udzielane przez władze administracyjne po sprawdzeniu, iż powyższe warunki zostały spełnione.
2. a) Jeżeli zwolnienie przyznano finansowej spółce holdingowej, art. 43 ust. 2 dyrektywy 78/660/EWG nie stosuje się do jej rocznych sprawozdań finansowych w odniesieniu do wszelkich większościowych pakietów akcji/udziałów w jednostkach zależnych od dnia wspomnianego w art. 49 ust. 2;
b) można nie ujawniać informacji dotyczących takich udziałów większościowych określonych w art. 43 ust. 1 pkt 2 dyrektywy 78/660/EWG, jeżeli z powodu ich charakteru przyniosłyby one poważny uszczerbek spółce, jej akcjonariuszom lub wspólnikom, bądź jednej z jej jednostek zależnych.
Państwo Członkowskie może uzależnić dokonanie takiego pominięcia od wcześniejszego zatwierdzenia przez władze administracyjne lub sądowe.
Każde tego rodzaju pominięcie musi być przedstawione w informacji dodatkowej do sprawozdań finansowych.
Artykuł 6
1. Z zastrzeżeniem art. 4 ust. 2 i art. 5, Państwo Członkowskie może przewidzieć zwolnienie z obowiązku nałożonego art. 1 ust. 1, jeżeli na dzień bilansowy jednostka dominująca i jednostki obejmowane konsolidacją nie przekraczają łącznie, na podstawie ich ostatnich rocznych sprawozdań finansowych, limitów dwóch z trzech kryteriów określonych w art. 27 dyrektywy 78/660/EWG.
2. Państwo Członkowskie może wymagać lub zezwolić, aby nie dokonywano potrącenia określonego w art. 19 ust. 1 i wyłączenia określonego w art. 26 ust. 1 lit. a) i b) przy wyliczaniu wyżej wymienionych limitów. W takim przypadku limity dotyczące sumy bilansowej i obrotów netto zwiększa się o 20 %.
3.
Artykuł 12 dyrektywy 78/660/EWG stosuje się do powyższych kryteriów.
4.
Przepisy niniejszego artykułu nie mają zastosowania, jeżeli jedna z jednostek podlegających konsolidacji jest spółką, której papiery wartościowe zostały dopuszczone do oficjalnego notowania na giełdzie papierów wartościowych utworzonej w Państwie Członkowskim.
5.
Przez 10 lat od dnia określonego w art. 49 ust. 2 Państwa Członkowskie mogą mnożyć wartość limitów wyrażonych w ECU przez nie więcej niż 2,5, a także zwiększyć przeciętne zatrudnienie w ciągu roku budżetowego do maksimum 500 osób.
Artykuł 7
1. Bez względu na art. 4 ust. 2, art. 5 i 6, Państwo Członkowskie może zwolnić z obowiązku nałożonego art. 1 ust. 1 dowolną jednostkę dominującą podlegającą jego prawu krajowemu, która jest także jednostką zależną jednostki dominującej podlegającej prawu Państwa Członkowskiego w następujących dwóch przypadkach:
a) jeżeli ta jednostka dominująca posiada wszystkie akcje lub udziały jednostki zwolnionej.
W tym celu ignoruje się akcje lub udziały tej jednostki znajdujące się w posiadaniu członków jej organów administracyjnych, zarządzających lub nadzorczych zgodnie z obowiązkiem wynikającym z mocy prawa, umowy spółki bądź statutu; lub
b) jeżeli ta jednostka dominująca posiada 90 % lub więcej akcji lub udziałów jednostki zwolnionej, a pozostali akcjonariusze lub udziałowcy tej jednostki zatwierdzili zwolnienie.
O ile prawo Państwa Członkowskiego w czasie przyjęcia niniejszej dyrektywy przewiduje konsolidację w tym przypadku, państwo to nie musi stosować tego przepisu przez 10 lat od dnia określonego w art. 49 ust. 2.
2.
Zwolnienie jest uwarunkowane spełnieniem wszystkich następujących warunków:
a) jednostka zwolniona oraz, z zastrzeżeniem art. 13, 14 i 15, wszystkie jej jednostki zależne muszą być objęte konsolidacją w sprawozdaniach finansowych większej grupy kapitałowej, której jednostka dominująca podlega prawu Państwa Członkowskiego;
b) aa) skonsolidowane sprawozdania finansowe określone w lit. a) oraz skonsolidowane roczne sprawozdanie z działalności większej grupy kapitałowej muszą być sporządzone przez jednostkę dominującą tej grupy oraz podlegać badaniu zgodnie z prawem Państwa Członkowskiego, któremu podlega jednostka dominująca takiej większej grupy kapitałowej, stosownie do przepisów niniejszej dyrektywy;
bb) skonsolidowane sprawozdania finansowe określone w lit. a) oraz skonsolidowane roczne sprawozdanie z działalności określone w ppkt aa), raport sporządzany przez osobę odpowiedzialną za badanie tych sprawozdań finansowych oraz, o ile to stosowne, załącznik wspomniany w art. 9 muszą być ogłoszone dla jednostki zwolnionej w sposób przewidziany prawem Państwa Członkowskiego, któremu podlega ta jednostki zgodnie z art. 38.
Państwo Członkowskie może wymagać, by te dokumenty były ogłoszone w ich języku urzędowym, a ich tłumaczenie uwierzytelnione;
c) informacja dodatkowa do rocznych sprawozdań finansowych jednostki zwolnionej musi przedstawiać:
aa) nazwę i statutową siedzibę jednostki dominującej sporządzającej skonsolidowane sprawozdania finansowe określone w lit. a); oraz
bb) zwolnienie z obowiązku sporządzania skonsolidowanego sprawozdania finansowego oraz skonsolidowanego rocznego sprawozdania.
3.
Państwo Członkowskie nie musi jednakże stosować przepisów niniejszego artykułu wobec spółek, których papiery wartościowe zostały dopuszczone do oficjalnego notowania na giełdzie papierów wartościowych utworzonej w Państwie Członkowskim.
Artykuł 8
1. W przypadkach nieuwzględnionych w art. 7 ust. 1 Państwo Członkowskie może, z zastrzeżeniem przepisów art. 4 ust. 2, art. 5 i 6, zwolnić z obowiązku nałożonego art. 1 ust. 1 dowolną jednostkę dominującą podlegającą jego prawu krajowemu, która jest także jednostką zależną, a której jednostka dominująca podlega prawu Państwa Członkowskiego, o ile wszystkie warunki wspomniane w art. 7 ust. 2 zostały spełnione, a akcjonariusze lub udziałowcy jednostki zwolnionej, którzy posiadają minimalny udział w kapitale subskrybowanym tej jednostki, nie zażądali sporządzenia skonsolidowanych sprawozdań finansowych co najmniej sześć miesięcy przed końcem roku budżetowego. Państwa Członkowskie mogą ustalić wysokość wspomnianego udziału na poziomie nie wyższym niż 10 % w przypadku spółek akcyjnych i spółek z ograniczoną odpowiedzialnością oraz 20 % w przypadku spółek innego rodzaju.
2.
Państwo Członkowskie nie może uzależnić tego zwolnienia od warunku, iż jednostka dominująca sporządzająca skonsolidowane sprawozdania finansowe określone w art. 7 ust. 2 lit. a) musi także podlegać prawu krajowemu tego państwa.
3.
Państwo Członkowskie nie może uzależniać zwolnienia od warunków dotyczących sporządzania i badania skonsolidowanych sprawozdań finansowych określonych w art. 7 ust. 2 lit. a).
Artykuł 9
1.
Państwo Członkowskie może uzależnić zwolnienia przewidziane w art. 7 i 8 od przedstawienia, zgodnie z niniejszą dyrektywą, dodatkowych informacji w skonsolidowanych sprawozdaniach finansowych określonych w art. 7 ust. 2 lit. a) lub w dodatku do tych sprawozdań, jeżeli takie informacje są wymagane od jednostek podlegających prawu krajowemu tego Państwa Członkowskiego, które to jednostki są zobowiązane do sporządzania skonsolidowanych sprawozdań finansowych i znajdują się w takiej samej sytuacji.
2.
Państwo Członkowskie może także uzależnić zwolnienie od przedstawienia, w informacji dodatkowej do skonsolidowanych sprawozdań finansowych określonych w art. 7 ust. 2 lit. a) lub w rocznych sprawozdaniach finansowych jednostki zwolnionej, wszystkich lub niektórych z poniższych danych dotyczących grupy kapitałowej, której jednostka dominująca jest zwolniona z obowiązku sporządzania skonsolidowanych sprawozdań finansowych:
- wartości środków trwałych,
- obrotu netto,
- zysku lub straty za rok budżetowy oraz wartości kapitału i rezerw,
- przeciętnego zatrudnienia w ciągu roku budżetowego.
Artykuł 10
Artykuły 7-9 nie wpływają na prawo Państwa Członkowskiego w zakresie sporządzania skonsolidowanych sprawozdań finansowych lub skonsolidowanych rocznych sprawozdań z działalności o tyle, o ile dokumenty te są wymagane:
- dla informacji pracowników lub ich przedstawicieli, lub
- przez władze administracyjne lub sądowe do ich własnych celów.
Artykuł 11
1. Z zastrzeżeniem art. 4 ust. 2, art. 5 i 6, Państwo Członkowskie może zwolnić z obowiązku nałożonego art. 1 ust. 1 dowolną jednostkę dominującą podlegającą jego prawu krajowemu, która jest także jednostką zależną jednostki dominującej niepodlegającej prawu Państwa Członkowskiego, jeżeli zostały spełnione wszystkie następujące warunki:
a) jednostka zwolniona oraz, z zastrzeżeniem przepisów art. 13, 14 i 15, wszystkie jej jednostki zależne muszą być objęte konsolidacją w sprawozdaniach finansowych większej grupy kapitałowej;
b) skonsolidowane sprawozdania finansowe określone w lit. a) oraz, tam gdzie stosowne, skonsolidowane roczne sprawozdanie z działalności muszą być sporządzane zgodnie z niniejszą dyrektywą lub w sposób równoważny sporządzeniu skonsolidowanych sprawozdań finansowych i skonsolidowanych rocznych sprawozdań zgodnie z niniejszą dyrektywą;
c) skonsolidowane sprawozdania finansowe określone w lit. a) muszą być zbadane przez jedną lub więcej osób uprawnionych do badania sprawozdań finansowych zgodnie z prawem krajowym, któremu podlega jednostka je sporządzająca.
2.
Artykuł 7 ust. 2 lit. b) ppkt bb) i lit. c) oraz art. 8–10 stosuje się.
3.
Państwo Członkowskie może przewidywać zwolnienia na podstawie niniejszego artykułu tylko wtedy, kiedy przewiduje takie zwolnienia na podstawie art. 7–10.
Artykuł 12
1.
Z zastrzeżeniem przepisów art. 1–10, Państwo Członkowskie może wymagać, aby każda jednostka podlegająca jego prawu krajowemu sporządzała skonsolidowane sprawozdania finansowe i skonsolidowane roczne sprawozdanie, jeżeli:
a) ta jednostka i jedna lub więcej innych jednostek, z którymi nie jest powiązana w sposób opisany w art. 1 ust. 1 lub 2, są zarządzane na jednakowych podstawach, na mocy umowy zawartej z tą jednostką lub postanowieniami statutu lub umowy spółki takich jednostek; lub
b) organy administracyjne, zarządzające lub nadzorcze tej jednostki i jednej lub więcej innych jednostek, z którymi nie jest powiązana w sposób opisany w art. 1 ust. 1 lub 2, w przeważającej części składają się z tych samych osób sprawujących urząd w ciągu roku budżetowego i do czasu sporządzenia skonsolidowanych sprawozdań finansowych.
2.
Jeżeli stosuje się ust. 1, jednostki powiązane w sposób określony w tym ustępie wraz ze wszystkimi ich jednostkami zależnymi są jednostkami podlegającymi konsolidacji w rozumieniu niniejszej dyrektywy, jeżeli jedna lub więcej z tych jednostek jest utworzona w formie spółki, której rodzaj wymieniono w art. 4.
3. Artykuł 3, art. 4 ust. 2, art. 5, 6, 13–28, art. 29 ust. 1, 3, 4 i 5, art. 30–38 oraz art. 39 ust. 2 stosuje się do skonsolidowanych sprawozdań finansowych i skonsolidowanego rocznego sprawozdania z działalności uwzględnionych w niniejszym artykule; należy rozumieć, iż odwołania do jednostek dominujących dotyczą wszystkich jednostek określonych w ust. 1. Z zastrzeżeniem przepisów art. 19 ust. 2, pozycje "kapitał podstawowy", "kapitał zapasowy ze sprzedaży akcji powyżej ich wartości nominalnej", "kapitał rezerwowy z aktualizacji wyceny", "rezerwy", "wynik finansowy z lat ubiegłych", "wynik finansowych roku budżetowego" uwzględniane w skonsolidowanych sprawozdaniach finansowych przedstawia się w kwotach łącznych przypisywanych każdej z jednostek wymienionych w ust. 1.
Artykuł 13
1.
Jednostka nie musi być objęta konsolidacją, jeżeli nie jest to istotne do celów określonych w art. 16 ust. 3.
2.
Jeżeli dwie lub więcej jednostek spełniają wymogi ust. 1, muszą one być jednak uwzględnione w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym, jeśli jest to istotne do celów określonych w art. 16 ust. 3, przyjmując łączną wielkość tych jednostek.
3.
Ponadto jednostka nie musi być objęta konsolidacją, jeżeli:
a) poważne ograniczenia długoterminowe utrudniają:
aa) wykonywanie przez jednostkę dominującą jej praw do tych aktywów lub sprawowanie zarządu nad tą jednostką; lub
bb) sprawowanie jednolitego zarządu nad tą jednostką, jeżeli pozostaje ona w jednym ze związków określonych w art. 12 ust. 1; lub
b) bez ponoszenia niewspółmiernie wysokich kosztów lub nieuzasadnionej zwłoki nie można uzyskać informacji niezbędnych do sporządzenia skonsolidowanego sprawozdania finansowego zgodnie z niniejszą dyrektywą; lub też
c) akcje lub udziały tej jednostki znajdują się w posiadaniu wyłącznie w celu ich późniejszej odsprzedaży.
Artykuł 14
1.
Jeżeli działalność jednej lub więcej jednostek podlegających konsolidacji jest tak różna, iż ich uwzględnienie w skonsolidowanych sprawozdań finansowych byłoby niezgodne z obowiązkiem nałożonym art. 16 ust. 3, takie jednostki, z zastrzeżeniem art. 33 niniejszej dyrektywy, muszą być wyłączone z konsolidacji.
2.
Przepisów ust. 1 nie stosuje się wyłącznie z tego tytułu, iż jednostki podlegające konsolidacji prowadzą działalność częściowo przemysłową, częściowo handlową, a częściowo świadczą usługi, bądź dlatego, że takie jednostki prowadzą działalność produkcyjną lub handlową związaną z różnymi wyrobami lub świadczą różne usługi.
3.
Każdorazowe zastosowanie ust. 1 oraz jego uzasadnienie musi być przedstawione w informacji dodatkowej do sprawozdań finansowych.
Jeżeli roczne lub skonsolidowane sprawozdania finansowe jednostek tak zwolnionych z konsolidacji nie są ogłaszane w tym samym Państwie Członkowskim zgodnie z dyrektywą 68/151/EWG [5], muszą być załączone do skonsolidowanych sprawozdań finansowych lub udostępnione publicznie.
W tym drugim przypadku musi być zapewniona możliwość uzyskania egzemplarza takich dokumentów na żądanie.
Cena takiego egzemplarza nie może przekraczać kosztów jego sporządzenia.
Artykuł 15
1.
Państwo Członkowskie może, do celów art. 16 ust. 3, zezwolić na pominięcie w skonsolidowanych sprawozdaniach finansowych dowolnej jednostki dominującej nieprowadzącej żadnej działalności produkcyjnej lub handlowej, która posiada akcje lub udziały jednostki zależnej na podstawie wspólnej umowy z jedną lub większą liczbą jednostek nieobjętych konsolidacją.
3.
W przypadku korzystania z niniejszego odstępstwa, do rocznych sprawozdań finansowych jednostki dominującej albo stosuje się art. 59 dyrektywy 78/660/EWG, albo w informacji dodatkowej do tych sprawozdań muszą być przedstawione informacje, które wynikałyby z ich zastosowania. SEKCJA 2
Przygotowanie skonsolidowanych sprawozdań finansowych
Artykuł 16
1.
Skonsolidowane sprawozdania finansowe obejmują skonsolidowany bilans, skonsolidowany rachunek zysków i strat oraz informację dodatkową.
Dokumenty te stanowią jedną całość.
2.
Skonsolidowane sprawozdania finansowe sporządza się w sposób przejrzysty i zgodnie z niniejszą dyrektywą.
3.
Skonsolidowane sprawozdania finansowe winny rzetelnie i jasno przedstawiać stan aktywów i pasywów, sytuację finansową oraz wynik finansowy jednostek objętych konsolidacją, traktowanych jako całość.
4.
Jeżeli zastosowanie przepisów niniejszej dyrektywy nie byłoby wystarczające do rzetelnego i jasnego przedstawienia sytuacji w rozumieniu ust. 3, muszą zostać podane dodatkowe informacje.
5.
Jeżeli, w wyjątkowych przypadkach, stosowanie przepisów art. 17–35 i 39 jest niezgodne z obowiązkiem nałożonym zgodnie z ust. 3, konieczne jest odstąpienie od stosowania takiego przepisu w celu rzetelnego i jasnego przedstawienia sytuacji w rozumieniu ust. 3.
Każde takie odstępstwo musi być przedstawione w informacji dodatkowej do sprawozdania wraz z wyjaśnieniem jego przyczyn oraz określeniem jego wpływu na stan aktywów i pasywów, sytuację finansową oraz wynik finansowy.
Państwa Członkowskie mogą określić wspomniane wyjątkowe przypadki i ustanowić odpowiednie przepisy szczególne.
6.
Państwo Członkowskie może wymagać lub zezwolić na wykazanie w skonsolidowanych sprawozdaniach finansowych innych informacji, które również muszą być przedstawiane zgodnie z niniejszą dyrektywą.
Artykuł 17
1.
Artykuły 3-10, 13–26 i 28–30 dyrektywy 78/660/EWG stosuje się w odniesieniu do układu skonsolidowanych sprawozdań finansowych, nie naruszając przepisów niniejszej dyrektywy i uwzględniając istotne korekty wynikające ze specyfiki skonsolidowanych sprawozdań finansowych w stosunku do rocznych sprawozdań finansowych.
2.
Jeżeli występują szczególne okoliczności, które pociągają za sobą nadmierne koszty, Państwo Członkowskie może zezwolić na włączenie zapasów do skonsolidowanego sprawozdania finansowego.
Artykuł 18
W bilansie skonsolidowanym aktywa i pasywa jednostek objętych konsolidacją są włączane w całości.
Artykuł 19
1.
Wartość księgową akcji lub udziałów w kapitale jednostek objętych konsolidacją potrąca się w części, w jakiej odzwierciedlają one kapitał oraz rezerwy tych jednostek:
a) kompensaty dokonuje się na podstawie wartości księgowej według stanu na dzień, w którym jednostki te zostały po raz pierwszy objęte konsolidacją.
Różnice wynikające z takich kompensat należy, w miarę możliwości, skompensować z pozycjami skonsolidowanego bilansu, których wartość jest wyższa bądź niższa od ich wartości księgowej;
b) Państwo Członkowskie może wymagać dokonywania lub zezwolić na dokonanie kompensat na podstawie wartości możliwych do zidentyfikowania aktywów i pasywów według stanu na dzień nabycia akcji lub udziałów lub, w przypadku ich nabycia w dwóch lub więcej etapach, według stanu na dzień, w którym dany podmiot stał się jednostką zależną;
c) wszelkie różnice pozostałe po zastosowaniu lit. a) lub wynikające z zastosowania lit. b) wykazuje się w odrębnej pozycji skonsolidowanego bilansu pod odpowiednim tytułem.
Pozycja ta, stosowane wobec niej metody wyceny i wszelkie istotne zmiany w stosunku do poprzedniego roku budżetowego muszą być wyjaśnione w informacji dodatkowej.
Jeżeli Państwo Członkowskie zezwala na kompensatę różnic ujemnych i dodatnich, w informacji dodatkowej do sprawozdań finansowych musi być także przedstawiony podział takich różnic.
2.
Przepisów ust. 1 nie stosuje się do akcji lub udziałów w kapitale jednostki dominującej posiadanych albo przez samą jednostkę dominującą, albo przez inną jednostkę objętą konsolidacją.
W skonsolidowanych sprawozdaniach finansowych takie akcje lub udziały traktuje się jak akcje lub udziały własne zgodnie z dyrektywą 78/660/EWG.
Artykuł 20
1.
Państwo Członkowskie może wymagać lub zezwolić, aby wartość księgowa posiadanych akcji lub udziałów w kapitale podstawowym jednostki objętej konsolidacją była kompensowana proporcjonalnie do odpowiadającej im części kapitału, o ile:
a) posiadane akcje lub udziały stanowią co najmniej 90 % wartości nominalnej, a w razie braku wartości nominalnej – księgowej wartości akcji lub udziałów tej jednostki z wyłączeniem akcji lub udziałów, których rodzaj opisano w art. 29 ust. 2 lit. a) dyrektywy 77/91/EWG [6];
b) udział procentowy, określony w lit. a) powyżej, został uzyskany zgodnie z umową przewidującą emisję akcji lub udziałów przez jednostkę objętą konsolidacją; oraz
c) umowa, określona w lit. b) powyżej, nie uwzględniała zapłaty gotówką przekraczającej 10 % wartości nominalnej, a w razie braku wartości nominalnej – księgowej wartości wyemitowanych akcji lub udziałów.
2.
Wszelkie różnice wynikające z mocy ust. 1 odpowiednio dodaje się lub odlicza od skonsolidowanych rezerw.
3.
W informacji dodatkowej przedstawia się zastosowanie metody opisanej w ust. 1, wynikające stąd zmiany stanu rezerw oraz nazwy i siedziby odnośnych jednostek.
Artykuł 21
Wartość przypisywaną akcjom lub udziałom w jednostkach zależnych objętych konsolidacją będącym w posiadaniu osób innych niż jednostki podlegające konsolidacji wykazuje się w bilansie skonsolidowanym jako odrębną pozycję pod właściwą nazwą.
Artykuł 22
W skonsolidowanym rachunku zysków i strat przychody i koszty jednostek objętych konsolidacją uwzględnia się w całości.
Artykuł 23
Wartość zysku lub straty przypisywanej akcjom lub udziałom w jednostkach zależnych objętych konsolidacją, będącym w posiadaniu osób innych niż jednostki podlegające konsolidacji, wykazuje się w skonsolidowanym rachunku zysków i strat w odrębnej pozycji pod odpowiednią nazwą.
Artykuł 24
Skonsolidowane sprawozdania finansowe sporządza się zgodnie z zasadami sformułowanymi w art. 25–28.
Artykuł 25
1.
Metody konsolidacji muszą być stosowane konsekwentnie w kolejnych latach budżetowych.
2.
W wyjątkowych przypadkach dopuszcza się odstępstwa od przepisów ust. 1.
Każde takie odstępstwo musi być przedstawione w informacji dodatkowej z podaniem jego przyczyn oraz oceną jego wpływu na stanu aktywów, pasywów, sytuację finansową oraz wynik finansowy jednostek objętych konsolidacją i traktowanych jako całość.
Artykuł 26
1.
W skonsolidowanych sprawozdaniach finansowych wykazuje się aktywa, pasywa, sytuację finansową oraz wyniki finansowe jednostek objętych konsolidacją traktując je jako całość.
W szczególności:
a) zobowiązania i roszczenia pomiędzy jednostkami objętymi konsolidacją wyłącza się ze skonsolidowanych sprawozdań finansowych;
b) przychody i koszty dotyczące operacji między jednostkami objętymi konsolidacją wyłącza się ze skonsolidowanych sprawozdań finansowych;
c) jeżeli zyski i straty wynikające z operacji między jednostkami objętymi konsolidacją są uwzględnione w wartości księgowej składników majątku, podlegają one wyłączeniu ze skonsolidowanych sprawozdań finansowych.
Jednakże do czasu kolejnej koordynacji Państwo Członkowskie może dopuścić, by wyłączenia wspomniane powyżej były dokonywane proporcjonalnie do udziału procentowego posiadanego przez jednostkę dominującą w kapitale każdej jednostki zależnej objętej konsolidacją.
2.
Państwo Członkowskie może zezwolić na odstępstwa od przepisów ust. 1 lit. c), jeżeli operacja została przeprowadzona zgodnie z normalnymi warunkami rynkowymi i jeżeli wyłączenie zysku lub straty pociągnęłoby za sobą nadmierne koszty.
Wszelkie takie odstępstwa muszą być przedstawione, a jeżeli ich wpływ na stan aktywów, pasywów, sytuację finansową oraz wynik finansowych jednostek objętych konsolidacją, traktowanych jako całość, jest istotny, fakt ten wymaga przedstawienia w informacji dodatkowej do skonsolidowanych sprawozdań finansowych.
3. Odstępstwa od przepisów ust. 1 lit. a), b) lub c) są dopuszczalne, jeżeli rozpatrywane kwoty nie są istotne w rozumieniu art. 16 ust. 3.
Artykuł 27
1.
Skonsolidowane sprawozdania finansowe sporządza się na ten sam dzień co roczne sprawozdania finansowe jednostki dominującej.
2.
Państwo Członkowskie może jednak wymagać lub zezwolić na sporządzenie skonsolidowanych sprawozdań finansowych na inny dzień w celu uwzględnienia dnia bilansowego największej liczby lub najważniejszych jednostek objętych konsolidacją.
W przypadku korzystania z tego odstępstwa fakt ten należy przedstawić w informacji dodatkowej do skonsolidowanych sprawozdań finansowych wraz z podaniem przyczyn.
Ponadto muszą być uwzględnione lub przedstawione istotne wydarzenia dotyczące stanu aktywów i pasywów, sytuacji finansowej oraz wyniku finansowego jednostki objętej konsolidacją, które miały miejsce między dniem bilansowym tej jednostki a dniem bilansowym sprawozdań skonsolidowanych.
3.
Jeżeli dzień bilansowy jednostki przypada ponad trzy miesiące przed dniem bilansowym sprawozdań skonsolidowanych, jednostkę tę uwzględnia się w konsolidacji na podstawie tymczasowych sprawozdań finansowych sporządzonych na dzień bilansowy sprawozdań skonsolidowanych.
Artykuł 28
Jeżeli skład jednostek objętych konsolidacją zmienił się istotnie w ciągu roku budżetowego, skonsolidowane sprawozdania finansowe muszą zawierać informacje zapewniające porównywalność kolejnych sprawozdań finansowych.
Jeżeli taka zmiana jest poważna, Państwo Członkowskie może wymagać lub zezwolić, aby niniejszy obowiązek został spełniony w drodze sporządzenia skorygowanego bilansu otwarcia i skorygowanego rachunku zysków i strat.
Artykuł 29
1.
Aktywa i pasywa uwzględniane w skonsolidowanych sprawozdaniach finansowych wycenia się zgodnie z jednolitymi metodami i stosownie do przepisów art. 31–42 i 60 dyrektywy 78/660/EWG.
2. a) Jednostka sporządzająca skonsolidowane sprawozdania finansowe musi stosować te same metody wyceny, które były stosowane przy sporządzaniu jej rocznych sprawozdań finansowych.
Jednakże Państwo Członkowskie może wymagać lub zezwolić na wykorzystanie w sporządzaniu skonsolidowanych sprawozdań finansowych innych metod wyceny zgodnie z wyżej wymienionymi art. dyrektywy 78/660/EWG;
b) jeżeli stosuje się wspomniane odstępstwo, fakt ten przedstawia się w informacji dodatkowej do skonsolidowanego sprawozdania finansowego wraz z podaniem przyczyn.
3.
Jeżeli aktywa i pasywa uwzględniane w skonsolidowanych sprawozdaniach finansowych zostały wycenione przez jednostki objęte konsolidacją według metod różnych od tych stosowanych przy konsolidacji, muszą być one przeszacowane zgodnie z metodami stosowanymi przy konsolidacji, chyba że wyniki takiego przeszacowania nie są istotne do celów art. 16 ust. 3.
Odstępstwa od tej zasady są dopuszczalne w wyjątkowych przypadkach.
Każde takie odstępstwo przedstawia się w informacji dodatkowej do skonsolidowanego sprawozdania finansowego wraz z podaniem przyczyn.
4.
W skonsolidowanym bilansie i skonsolidowanym rachunku zysków i strat należy ująć wszelkie wynikające z konsolidacji różnice między podatkiem należnym za dany rok budżetowy i za poprzednie lata budżetowe oraz kwotą podatku zapłaconego lub płatnego za te lata, o ile występuje prawdopodobieństwo, iż faktyczne obciążenie podatkowe jednej z jednostek objętych konsolidacją wzrośnie w dającej się przewidzieć przyszłości.
5.
Jeżeli składniki majątku uwzględnione w skonsolidowanych sprawozdaniach finansowych podlegały wyjątkowym korektom wartości dokonanym wyłącznie do celów podatkowych, włącza się je do skonsolidowanych sprawozdań finansowych po wyeliminowaniu tych korekt.
Państwo Członkowskie może jednak wymagać lub zezwolić, by takie składniki majątku były uwzględniane w skonsolidowanych sprawozdaniach finansowych bez wyłączenia korekt, o ile wartość tych korekt wraz z ich uzasadnieniem przedstawiono w informacji dodatkowej do skonsolidowanego sprawozdania finansowego.
Artykuł 30
1.
Z odrębną pozycją określoną w art. 19 ust. 1 lit. c), która odpowiada dodatniej różnicy z konsolidacji, postępuje się według zasad ustalonych dyrektywą 78/660/EWG odnośnie do pozycji "wartość firmy".
2.
Państwo Członkowskie może zezwolić, aby dodatnia różnica z konsolidacji była niezwłocznie i całkowicie odliczana od wartości rezerw.
Artykuł 31
Kwota wykazana jako odrębna pozycja zgodnie z art. 19 ust. 1 lit. c), która odpowiada ujemnej różnicy z konsolidacji, może być przeniesiona do skonsolidowanego rachunku zysków i strat jedynie:
a) kiedy ta różnica odpowiada oczekiwanym w dniu nabycia niekorzystnym przyszłym wynikom tej jednostki lub oczekiwanym kosztom, które poniosłaby ta jednostka w razie spełnienia takich oczekiwań; lub
b) w stopniu, w jakim taka różnica odpowiada zyskom zrealizowanym.
Artykuł 32
1.
Jeżeli jednostka objęta konsolidacją zarządza inną jednostką wspólnie z jedną lub większą liczbą jednostek nieobjętych tą konsolidacją, Państwo Członkowskie może wymagać lub zezwolić na włączenie takiej innej jednostki do skonsolidowanych sprawozdań finansowych proporcjonalnie do wielkości udziału w kapitale posiadanego przez jednostkę objętą konsolidacją.
2.
Przepisy art. 13–31 stosuje się mutatis mutandis do konsolidacji metodą proporcjonalną, o której mowa w ust. 1.
3.
Jeżeli stosuje się niniejszy artykuł, nie mają zastosowania przepisy art. 33, jeżeli jednostka objęta konsolidacją metodą proporcjonalną jest jednostką stowarzyszoną w rozumieniu art. 33.
Artykuł 33
1.
Jeżeli jednostka objęta konsolidacją wywiera znaczny wpływ na bieżącą działalność i politykę finansową jednostki nieobjętej konsolidacją (jednostki stowarzyszonej), w której posiada udział kapitałowy, w rozumieniu art. 17 dyrektywy 78/660/EWG, to taki udział kapitałowy wykazuje się w bilansie skonsolidowanym jako odrębną pozycję i pod odpowiednim tytułem.
Uznaje się, że jednostka wywiera znaczny wpływ na inną jednostkę, jeżeli posiada co najmniej 20 % głosów na walnym zgromadzeniu akcjonariuszy lub udziałowców.
Artykuł 2 stosuje się.
2.
Jeżeli przepisy niniejszego artykułu są po raz pierwszy stosowane do aktywów określonych w ust. 1, udział kapitałowy wykazuje się w bilansie skonsolidowanym albo:
a) według wartości księgowej wyznaczonej zgodnie z zasadami wyceny ustanowionymi w dyrektywie 78/660/EWG.
Różnice między tą wartością i kwotą odpowiadającą części kapitału i rezerw przypadające na udział kapitałowy wykazuje się osobno w bilansie skonsolidowanym lub informacji dodatkowej do sprawozdań finansowych.
Różnicę tę oblicza się na dzień zastosowania tej metody po raz pierwszy; lub
b) według wartości części kapitału i rezerw jednostki stowarzyszonej przypadającej na udział kapitałowy.
Różnicę między tą kwotą i wartością księgową wyznaczoną zgodnie z zasadami wyceny określonymi w dyrektywie 78/660/EWG wykazuje się w osobno w bilansie skonsolidowanym lub informacji dodatkowej.
Różnicę tę oblicza się na dzień zastosowania tej metody po raz pierwszy.
c) Państwo Członkowskie może zalecić stosowanie przepisów jednego z wyżej wymienionych lit. a) lub b).
Bilans skonsolidowany lub informacja dodatkowa muszą wskazywać, czy użyto metody określonej w lit. a) czy b);
d) ponadto do celów przepisów lit. a) lub b) Państwa Członkowskie mogą wprowadzić wymóg lub zezwolić, aby obliczanie różnic odbywało się na dzień nabycia akcji lub udziałów albo, jeżeli nabycie miało miejsce w dwóch lub więcej etapach, na dzień, w którym jednostka stała się jednostką stowarzyszoną.
3.
Jeżeli aktywa lub pasywa jednostki stowarzyszonej zostały wycenione według innej metody niż stosowana przy konsolidacji zgodnie z art. 29 ust. 2, w celu obliczenia różnicy określonej w ust. 2 lit. a) lub b) można przeprowadzić przeszacowanie w oparciu o metodę stosowaną w konsolidacji.
W informacji dodatkowej musi być wykazany fakt braku przeprowadzenia takiego przeszacowania.
Państwa Członkowskie mogą wprowadzić wymóg dokonywania takiego przeszacowania.
4.
Wartość księgowa określona w ust. 2 lit. a) lub kwota odpowiadająca części kapitału własnego i rezerw jednostki stowarzyszonej określona w ust. 2 lit. b) zostaje zwiększona lub zmniejszona o kwotę przyrostu lub zmniejszenia w ciągu roku budżetowego części kapitału i rezerw własnego jednostki stowarzyszonej przypadającej na te udziały kapitałowe; ponadto zostaje zmniejszona o wartość dywidend przypadających na te udziały kapitałowe.
5. Jeżeli dodatnie różnice objęte ust. 2 lit. a) lub b) nie mogą być zakwalifikowane do żadnej kategorii aktywów lub pasywów, należy stosować w odniesieniu do nich zasady zgodnie z art. 30 i 39 ust. 3.
6.
Część wyniku finansowego jednostki stowarzyszonej przypadającą na udział kapitałowy wykazuje się w rachunku zysków i strat jako odrębną pozycję pod odpowiednią nazwą.
7. Wyłączenia określone w art. 26 ust. 1 lit. c) obowiązują w zakresie, w jakim odpowiednie dane są znane lub mogą być oszacowane. Przepisy art. 26 ust. 2 i 3 stosuje się.
8.
Jeżeli jednostka stowarzyszona sporządza skonsolidowane sprawozdania finansowe, powyższe przepisy stosuje się do kapitału i rezerw przedstawionych w tych skonsolidowanych sprawozdaniach finansowych.
9.
Przepisy niniejszego artykułu nie muszą być stosowane, jeżeli udział kapitałowy jednostki stowarzyszonej nie jest istotny do celów określonych w art. 16 ust. 3.
Artykuł 34
Oprócz informacji wymaganych zgodnie z innymi przepisami niniejszej dyrektywy, informacja dodatkowa do sprawozdania finansowego musi zawierać co najmniej dane dotyczące:
1) metod wyceny stosowanych w odniesieniu do poszczególnych pozycji skonsolidowanych sprawozdań finansowych oraz metod przyjętych do obliczenia korekt wartości.
W przypadku pozycji uwzględnionych w skonsolidowanych sprawozdaniach finansowych, które są lub były pierwotnie wyrażone w walucie obcej, muszą zostać przedstawione zasady przyjęte do ich przeliczenia na walutę, w której sporządzono skonsolidowane sprawozdania finansowe;
2) a) nazw i statutowych siedzib jednostek objętych konsolidacją; udziału w kapitale jednostek objętych konsolidacją, innych niż jednostka dominująca, przez jednostki objęte konsolidacją lub osoby działające we własnym imieniu, ale na rzecz tych jednostek; określenia, który spośród warunków, określonych w art. 1 i 12 ust. 1 z uwzględnieniem art. 2, stanowi podstawę przeprowadzenia konsolidacji. Jednakże ostatniej informacji można nie podawać, jeżeli konsolidacja została przeprowadzona na podstawie art. 1 ust. 1 lit. a) oraz jeżeli udział w kapitale jest równy udziałowi w liczbie głosów;
b) takie same informacje muszą być podane w odniesieniu do jednostek wyłączonych z konsolidacji na podstawie art. 13 i 14, a także, z zastrzeżeniem przepisów art. 14 ust. 3, musi być wyjaśnione wyłączenie jednostek określonych w art. 13;
3) a) nazw i statutowych siedzib jednostek stowarzyszonych z jednostką objętą konsolidacją zgodnie z przepisami art. 33 ust. 1 oraz udziały w kapitale tych jednostek będące w posiadaniu jednostek objętych konsolidacją lub osób występujących we własnym imieniu, ale na rzecz tych jednostek;
b) takie same informacje muszą być podane w odniesieniu do jednostek stowarzyszonych wymienionych w art. 33 ust. 9 wraz z uzasadnieniem zastosowania tego przepisu;
4) nazw i statutowych siedzib jednostek objętych konsolidacją metodą proporcjonalną zgodnie z art. 32, czynników, na których opiera się wspólne zarządzanie oraz udziału w kapitale będącego w posiadaniu jednostek objętych konsolidacją lub osób działających we własnym imieniu, ale na rzecz tych jednostek;
5) nazw i statutowych siedzib każdej innej jednostki niż jednostki, o których mowa w ust. 2, 3 i 4, w której jednostki objęte konsolidacją oraz jednostki wyłączone z konsolidacji na podstawie art. 14, zarówno samodzielnie, jak i za pośrednictwem osób działających w swoim imieniu, ale na rzecz tych jednostek, posiadają udział w kapitale, którego wysokość Państwa Członkowskie nie mogą ustalić na poziomie wyższym niż 20 %, ukazując posiadany udział w kapitale, wartość kapitału i rezerw oraz zysk lub stratę za ostatni rok budżetowy danej jednostki, której sprawozdanie finansowe zostało uwzględnione.
Informacji tej można nie podawać, jeżeli do celów określonych w art. 16 ust. 3 ma ona nieistotne znaczenie.
Informacje te mogą również być pominięte, jeżeli jednostka nie ogłasza bilansu oraz jeżeli mniej niż 50 % jej kapitału znajduje się w (bezpośrednim lub pośrednim) posiadaniu wyżej wymienionych jednostek;
6) całkowitej kwoty wykazanej w bilansie skonsolidowanym jako należna, i która staje się wymagalna po więcej niż pięciu latach, jak również całkowitej kwoty wykazanej w bilansie skonsolidowanym jako należna i pokrytej zabezpieczeniem majątkowym złożonym przez jednostki objęte konsolidacją, wraz ze wskazaniem rodzaju i formy zabezpieczenia;
7) całkowitej kwoty zobowiązań finansowych nieuwzględnionych w bilansie skonsolidowanym, w takim zakresie, w jakim ta informacja może pomóc w ocenie sytuacji finansowej jednostek objętych konsolidacją, traktowanych jako całość.
Wszelkie zobowiązania z tytułu świadczeń emerytalnych oraz dotyczące jednostek stowarzyszonych, które nie zostały objęte konsolidacją, muszą być wykazane odrębnie;
8) skonsolidowanych obrotów netto w rozumieniu art. 28 dyrektywy 78/660/EWG, podzielonych według rodzajów działalności i rynków geograficznych, o ile, biorąc pod uwagę sposób prowadzenia sprzedaży wyrobów i świadczenia usług w ramach zwykłej działalności jednostek objętych konsolidacją i traktowanych jako całość, te rodzaje i rynki różnią się istotnie od siebie;
9) a) przeciętnego zatrudnienia w roku budżetowym przypadającego na jednostkę objętą konsolidacją w podziale na poszczególne kategorie oraz kosztów osobowych dotyczących roku budżetowego, jeżeli nie zostały wykazane odrębnie w skonsolidowanym rachunku zysków i strat;
b) danych dotyczące przeciętnego zatrudnienia w roku budżetowym w jednostkach, w odniesieniu do których zastosowano przepisy art. 32 wykazuje się odrębnie;
10) zakresu, w jakim na wyznaczenie skonsolidowanego wyniku finansowego za rok budżetowy wpłynęła wycena pozycji, która w drodze odstępstwa od zasad wspomnianych w art. 31 oraz art. 34–42 dyrektywy 78/660/EWG oraz art. 29 ust. 5 niniejszej dyrektywy została dokonana w celu uzyskania ulgi podatkowej w danym lub poprzedzającym roku budżetowym. Jeżeli wpływ takiej wyceny na przyszłe obciążenia podatkowe jednostek objętych konsolidacją i traktowanych jako całość jest istotny, musi być przedstawione szczegółowe informacje;
11) różnicy między obciążeniem podatkowym uwzględnionym w skonsolidowanym rachunku zysków i strat za rok budżetowy oraz za wcześniejsze lata budżetowe oraz kwoty należnego podatku w odniesieniu do tych lat, o ile ta różnica jest istotna do celów przyszłego opodatkowania.
Kwota ta może być także wykazana łącznie w bilansie jako odrębna pozycja pod właściwym tytułem;
12) kwoty uposażeń wypłaconych za dany rok budżetowy członkom organów administracyjnych, zarządzających i nadzorczych jednostki dominującej z tytułu ich obowiązków pełnionych w jednostce dominującej i jednostkach zależnych oraz wszelkich zobowiązań wynikających lub zaciągniętych na tych samych warunkach z tytułu emerytur dla byłych członków tych organów, ze wskazaniem łącznej sumy dla każdej kategorii.
Państwo Członkowskie może wymagać, aby wynagrodzenia wypłacone z tytułu obowiązków pełnionych w jednostkach powiązanych w sposób określony w art. 32 i 33 były również uwzględniane w informacji, o której mowa w zdaniu pierwszym;
13) kwoty zaliczek i kredytów udzielonych członkom organów administracyjnych, zarządzających i nadzorczych jednostki dominującej przez tę jednostkę lub przez jednostkę zależną jednostki dominującej, ze wskazaniem oprocentowania, głównych warunków oraz wszelkich spłaconych sum, a także zobowiązań zaciągniętych na ich rzecz tytułem gwarancji i poręczeń dowolnego rodzaju, ze wskazaniem sumy dla każdej kategorii.
Państwa Członkowskie mogą wymagać, aby zaliczki i kredyty udzielone przez jednostki powiązane jak przedstawiono w art. 32 i 33 były również uwzględniane w informacji określonej w zdaniu pierwszym.
Artykuł 35
1.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić, aby informacje określone w art. 33 ust. 2, 3, 4 i 5:
a) miały formę oświadczenia składanego zgodnie z art. 3 ust. 1 i ust. 2 dyrektywy 68/151/EWG; fakt ten musi być przedstawiony w informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego;
b) zostały pominięte, jeżeli ich charakter byłby istotnie szkodliwy dla dowolnej jednostki, do której odnoszą się te przepisy.
Państwa Członkowskie mogą dokonywać takich pominięć pod warunkiem wcześniejszego uzyskania zezwolenia administracyjnego lub sądowego.
Każde tego rodzaju pominięcie musi być ujawnione w informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego.
2.
Ustęp 1 lit. b) stosuje się również do informacji określonych w art. 34 ust. 8.
SEKCJA 3
Skonsolidowane roczne sprawozdanie
Artykuł 36
1.
Skonsolidowane roczne sprawozdanie musi zawierać co najmniej rzetelne przedstawienie rozwoju działalności i sytuacji jednostek objętych konsolidacją, traktowanych jako całość.
2.
W odniesieniu do tych jednostek sprawozdanie powinno także przedstawiać:
a) wszelkie istotne zdarzenia, które miały miejsce po zakończeniu roku budżetowego;
b) przewidywany dalszy rozwój tych jednostek traktowanych jako całość;
c) działania tych jednostek traktowanych jako całość w zakresie prac badawczych i rozwojowych;
d) liczbę i wartość nominalną lub, w przypadku braku wartości nominalnej, wartość księgową akcji lub udziałów jednostki dominującej będących w posiadaniu tej jednostki, jednostek zależnych od tej jednostki dominującej lub osoby działającej we własnym imieniu, ale na rzecz tych jednostek.
Państwo Członkowskie może wprowadzić wymóg ujawnienia tych danych w informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego lub zezwolić na ich ujawnienie.
SEKCJA 4
Badanie sprawozdań finansowych
Artykuł 37
1.
Jednostka sporządzająca skonsolidowane sprawozdania finansowe poddaje je badaniu przeprowadzanemu przez jedną lub więcej osób uprawnionych do badania sprawozdań finansowych na mocy prawa Państwa Członkowskiego, obowiązującego daną jednostkę.
2.
Osoba lub osoby odpowiedzialne za badanie skonsolidowanego sprawozdania finansowego muszą również stwierdzić, czy skonsolidowane roczne sprawozdanie z działalności jest zgodne ze skonsolidowanym sprawozdaniem finansowym sporządzonym za ten sam rok budżetowy.
SEKCJA 5
Ogłaszanie skonsolidowanych sprawozdań finansowych
Artykuł 38
1.
Zatwierdzone zgodnie z przepisami, skonsolidowane sprawozdanie finansowe oraz skonsolidowane roczne sprawozdanie grupy kapitałowej, wraz z opinią wyrażoną przez osobę odpowiedzialną za badanie skonsolidowanego sprawozdania finansowego będzie ogłoszone przez jednostkę, która sporządziła to sprawozdanie zgodnie z prawem Państwa Członkowskiego, w którym prowadzi działalność oraz zgodnie z art. 3 dyrektywy 68/151/EWG.
2.
W odniesieniu do skonsolidowanych rocznych sprawozdań stosuje się odpowiednio art. 47 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 78/660/EWG.
3.
Artykuł 47 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 78/660/EWG otrzymuje brzmienie: "Należy zapewnić możliwość uzyskania egzemplarza całego sprawozdania lub jego części na żądanie.
Cena takiego egzemplarza nie może przekraczać kosztów jego sporządzenia."
4.
Jednakże jeżeli jednostka sporządzająca skonsolidowane sprawozdania finansowe nie jest utworzona w formie jednej ze spółek wymienionych w art. 4 oraz na mocy prawa krajowego nie podlega obowiązkowi ogłaszania dokumentów określonych w ust. 1 w sposób określony w art. 3 dyrektywy 68/151/EWG, to musi ona udostępnić takie dokumenty przynajmniej w swojej siedzibie.
Ponadto musi istnieć możliwość uzyskania egzemplarza tych dokumentów na żądanie.
Cena takiego egzemplarza nie może przekraczać kosztów jego sporządzenia.
5.
Artykuł 48 i 49 dyrektywy 78/660/EWG stosuje się.
6.
Państwa Członkowskie wprowadzą odpowiednie sankcje za nieprzestrzeganie obowiązku publikacji nałożonego przepisami niniejszego artykułu.
SEKCJA 6
Przepisy przejściowe i końcowe
Artykuł 39
1. Jeżeli skonsolidowane sprawozdania finansowe są sporządzane po raz pierwszy zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy dla grupy jednostek, które były już powiązane, w sposób określony w art. 1 ust. 1, przed zastosowaniem przepisów wspomnianych w art. 49 ust. 1, Państwo Członkowskie może wymagać lub zezwolić, aby, w rozumieniu art. 19 ust. 1, przyjęto do konsolidacji wartość księgową pakietu akcji/udziału oraz część kapitału i rezerw, którą ten pakiet reprezentuje według stanu na dzień pierwszej konsolidacji lub wcześniejszy.
2.
Ustęp 1 stosuje się mutatis mutandis do wyceny udziału, w rozumieniu art. 33 ust. 2, lub części kapitału i rezerw, które reprezentuje w kapitale jednostki stowarzyszonej z jednostką objętą konsolidacją oraz do konsolidacji metodą proporcjonalną, określoną w art. 32.
3.
Jeżeli odrębna pozycja określona w art. 19 ust. 1 odpowiada dodatnim różnicom z konsolidacji i powstała przed datą sporządzenia po raz pierwszy skonsolidowanego sprawozdania finansowego zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy, Państwa Członkowskie mogą:
a) do celów art. 30 ust. 1, zezwolić na obliczenie ograniczonego okresu trwającego ponad pięć lat zgodnie z przepisami art. 37 ust. 2 dyrektywy 78/660/EWG liczonego począwszy od daty sporządzenia skonsolidowanego sprawozdania finansowego po raz pierwszy zgodnie z niniejszą dyrektywą;
b) do celów art. 30 ust. 2, zezwolić na odjęcie z rezerw na dzień sporządzenia skonsolidowanego sprawozdania finansowego po raz pierwszy zgodnie z niniejszą dyrektywą.
Artykuł 40
1.
Aż do upływu nieprzekraczalnego terminu wyznaczonego dla wprowadzenia do krajowych systemów prawnych przepisów dyrektyw uzupełniających dyrektywę 78/660/EWG w związku z harmonizacją zasad określających sprawozdania finansowe banków oraz innych instytucji finansowych i zakładów ubezpieczeń, Państwa Członkowskie mogą nie stosować przepisów niniejszej dyrektywy dotyczących układu skonsolidowanego sprawozdania finansowego, metody wyceny poszczególnych pozycji uwzględnionych w tym sprawozdaniu oraz zakresu informacji, które powinny być zamieszczane w informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego:
a) w odniesieniu do jednostek podlegających konsolidacji: banków, innych instytucji finansowych i zakładów ubezpieczeń;
b) jeżeli w skład jednostek podlegających konsolidacji wchodzą głównie banki, instytucje finansowe lub zakłady ubezpieczeń.
Państwa Członkowskie mogą odstąpić od art. 6, ale tylko w zakresie limitów i kryteriów, które mają być stosowane do jednostek wspomnianych powyżej.
2.
O ile Państwa Członkowskie nie wymagają, aby wszystkie jednostki będące bankami, innymi instytucjami finansowymi lub zakładami ubezpieczeń sporządzały skonsolidowane sprawozdania finansowe przed wprowadzeniem przepisów określonych w art. 49 ust. 1, mogą one, aż do momentu wprowadzenia do prawa krajowego jednej z dyrektyw wymienionych w ust. 1 powyżej, ale nie w odniesieniu do okresów sprawozdawczych kończących się po roku budżetowym 1993:
a) zawiesić stosowanie obowiązku nałożonego w art. 1 ust. 1 w odniesieniu do dowolnej jednostki wymienionej powyżej, która jest jednostką dominującą. Fakt ten musi być ujawniony w rocznym sprawozdaniu finansowym jednostki dominującej, a ponadto dla wszystkich jednostek zależnych musi być podana informacja określona w art. 43 ust. 1 pkt 2 dyrektywy 78/660/EWG;
b) w przypadku sporządzania skonsolidowanych sprawozdań finansowych, z zastrzeżeniem przepisów art. 33, zezwolić na pominięcie w konsolidacji każdej jednostki wymienionej powyżej, będącej jednostką zależną.
W odniesieniu do każdej takiej jednostki zależnej, w informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego muszą być podane informacje określone w art. 34 ust. 2.
3.
W przypadku określonym w ust. 2 lit. b) jednostkowe roczne lub skonsolidowane sprawozdanie finansowe jednostki zależnej musi, o ile jego ogłoszenie jest obowiązkowe, być dołączone do skonsolidowanego sprawozdania finansowego lub, w razie jego braku, do jednostkowego rocznego sprawozdania finansowego jednostki dominującej lub udostępnione zainteresowanym osobom.
W tym ostatnim przypadku musi istnieć możliwość otrzymania egzemplarza tych dokumentów na żądanie.
Cena takiego egzemplarza nie może przekraczać kosztów jego sporządzenia.
Artykuł 41
1.
Jednostki powiązane w sposób określony w art. 1 ust. 1 lit. a), b) i d) ppkt bb) oraz inne jednostki, które są powiązane w podobny sposób z jedną z wyżej wymienionych jednostek, są jednostkami powiązanymi kapitałowo w rozumieniu niniejszej dyrektywy oraz dyrektywy 78/660/EWG.
2. Jeżeli Państwa Członkowskie zalecą sporządzanie skonsolidowanych sprawozdań finansowych zgodnie z art. 1 ust. 1 lit. c), d) ppkt aa) lub ust. 2 lub art. 12 ust. 1, jednostki powiązane w sposób określony w tych artykułach oraz inne jednostki, które są powiązane w podobny sposób lub są powiązane w sposób określony w ust. 1 powyżej z jedną z wyżej wymienionych jednostek, będą jednostkami powiązanymi kapitałowo zgodnie z definicją zawartą w ust. 1.
3. Nawet jeśli Państwa Członkowskie nie zalecą sporządzania skonsolidowanych sprawozdań finansowych zgodnie z art. 1 ust. 1 lit. c), d) ppkt aa) lub ust. 2 lub art. 12 ust. 1, mogą one stosować przepisy ust. 2 niniejszego artykułu.
4.
Przepisy art. 2 i art. 3 ust. 2 stosuje się.
5.
Jeżeli Państwo Członkowskie stosuje przepisy art. 4 ust. 2, może ono wyłączyć ze stosowania ust. 1 jednostki powiązane kapitałowo, które są jednostkami dominującymi oraz które w związku ze swoją formą prawną nie podlegają, na mocy prawa krajowego, obowiązkowi sporządzania skonsolidowanych sprawozdań finansowych zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy, jak również jednostki dominujące o podobnej formie prawnej.
Artykuł 42
Artykuł 56 dyrektywy 78/660/EWG otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 56
1. Obowiązek wykazywania w rocznych sprawozdaniach finansowych pozycji określonych w art. 9, 10 oraz 23–26, które dotyczą jednostek powiązanych kapitałowo, zgodnie z definicją zawartą w art. 41 dyrektywy 83/349/EWG oraz obowiązek przedstawiania informacji dotyczących tych jednostek zgodnie z art. 13 ust. 2 oraz art. 14 oraz art. 43 ust. 1 pkt 7 wchodzi w życie w dniu określonym w art. 49 ust. 2 niniejszej dyrektywy.
2.
Informacje dodatkowe do sprawozdań finansowych muszą również zawierać:
a) nazwę i statutową siedzibę jednostki sporządzającej skonsolidowane sprawozdanie finansowe grupy kapitałowej najwyższego szczebla, w której skład spółka wchodzi jako jednostka zależna;
b) nazwę i statutową siedzibę jednostki sporządzającej skonsolidowane sprawozdanie finansowe grupy kapitałowej najniższego szczebla, w której skład spółka wchodzi jako jednostka zależna oraz która wchodzi w skład grupy kapitałowej określonej w lit. a);
c) miejsce, w którym można uzyskać egzemplarze skonsolidowanych sprawozdań finansowych określonych w lit. a) i b), pod warunkiem że będą one dostępne."
Artykuł 43
Artykuł 57 dyrektywy 78/660/EWG otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 57
Bez względu na przepisy dyrektyw 68/151/EWG i 77/91/EWG Państwo Członkowskie nie musi stosować przepisów niniejszej dyrektywy dotyczących treści, badania i ogłaszania rocznych sprawozdań finansowych w odniesieniu do spółek działających na podstawie prawa krajowego, które są jednostkami zależnymi zgodnie z definicją zawartą w dyrektywie 83/349/EWG, jeżeli zostaną spełnione następujące warunki:
a) jednostka dominująca podlega prawu Państwa Członkowskiego;
b) wszyscy akcjonariusze lub udziałowcy jednostki zależnej wyrazili swą zgodę na zwolnienie z takiego obowiązku; takie oświadczenie musi być składane w odniesieniu do każdego roku budżetowego;
c) jednostka dominująca oświadczyła, że gwarantuje i poręcza zobowiązania zaciągnięte przez jednostkę zależną;
d) oświadczenia określone w lit. b) i c) muszą być ogłoszone przez jednostkę zależną zgodnie z prawem Państwa Członkowskiego oraz zgodnie z art. 3 dyrektywy 68/151/EWG;
e) sprawozdanie finansowe jednostki zależnej musi zostać włączone do skonsolidowanego sprawozdania finansowego sporządzonego przez jednostkę dominującą zgodnie z dyrektywą 83/349/EWG;
f) w informacji dodatkowej do skonsolidowanego sprawozdania finansowego sporządzonego przez jednostkę dominującą ujawniono fakt powyższego wyłączenia;
g) skonsolidowane sprawozdanie finansowe określone w lit. e), skonsolidowane roczne sprawozdanie z działalności oraz raport osoby odpowiedzialnej za badanie tych sprawozdań zostały dla jednostki zależnej ogłoszone zgodnie z prawem Państwa Członkowskiego oraz zgodnie z art. 3 dyrektywy 68/151/EWG."
Artykuł 44
Artykuł 58 dyrektywy 78/660/EWG otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 58
Państwo Członkowskie nie musi stosować przepisów niniejszej dyrektywy dotyczących badania i ogłaszania rachunku zysków i strat w odniesieniu do spółek działających na podstawie prawa krajowego, które są jednostkami dominującymi w rozumieniu dyrektywy 83/349/EWG, jeżeli spełnione są następujące warunki:
a) jednostka dominująca musi sporządzać skonsolidowane sprawozdanie finansowe zgodnie z przepisami dyrektywy 83/349/EWG i sprawozdanie to jest włączone do skonsolidowanego sprawozdania finansowego;
b) powyższe wyłączenie musi być wykazane w informacji dodatkowej do rocznego sprawozdania finansowego jednostki dominującej;
c) powyższe wyłączenie musi być wykazane w informacji dodatkowej do skonsolidowanego sprawozdania finansowego sporządzonego przez jednostkę dominującą;
d) wynik finansowy jednostki dominującej, ustalony zgodnie z zasadami określonymi w niniejszej dyrektywie, został wykazany w bilansie jednostki dominującej."
Artykuł 45
Artykuł 59 dyrektywy 78/660/EWG otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 59
1.
Państwo Członkowskie może wymagać lub zezwolić, aby udział kapitałowy, zdefiniowany w art. 17, w kapitale jednostek, na których działalność bieżącą i politykę finansową wywierany jest znaczny wpływ, były wykazywane w bilansie zgodnie z przepisami ust. 2–9 poniżej jako pozycje pomocnicze do pozycji "udziały lub akcje w jednostkach stowarzyszonych" lub "udział kapitałowy", w zależności od przypadku.
Uznaje się, że jednostka wywiera znaczny wpływ na inną jednostkę, jeżeli posiada co najmniej 20 % głosów na walnym zgromadzeniu akcjonariuszy lub udziałowców.
Artykuł 2 dyrektywy 83/349/EWG stosuje się.
2.
Jeżeli przepisy niniejszego artykułu są stosowane po raz pierwszy do udziałów kapitałowych określonych w ust. 1, udziały te wykazuje się w bilansie albo:
a) według wartości księgowej wyznaczonej zgodnie z art. 31–42.
Różnice między tą wartością i kwotą odpowiadającą części kapitału i rezerw przypadającego na udział kapitałowy wykazuje się osobno w bilansie lub informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego.
Różnicę określoną w zdaniu poprzednim oblicza się na dzień zastosowania tej metody po raz pierwszy; albo
b) według wartości części kapitału i rezerw przypadającej na udział kapitałowy.
Różnicę między tą kwotą i wartością księgową wyznaczoną zgodnie z art. 31–42 wykazuje się w osobno w bilansie lub informacji dodatkowej.
Różnicę tę oblicza się na dzień zastosowania tej metody po raz pierwszy;
c) Państwo Członkowskie może zalecić stosowanie przepisów jednego z powyższych ustępów.
Bilans lub informacja dodatkowa muszą wskazywać, czy zastosowano metodę przedstawioną w lit. a) lub b);
d) ponadto stosując przepisy liter a) lub b) Państwo Członkowskie może wymagać lub zezwolić, aby obliczanie różnic odbywało się na dzień nabycia udziału kapitałowego określonego w ust. 1 albo, jeżeli nabycie miało miejsce w dwóch lub więcej etapach, na dzień, w którym udział stał się udziałem kapitałowym w rozumieniu ust. 1.
3.
Jeżeli aktywa lub pasywa jednostki, w której jednostka dominująca posiada udział kapitałowy w rozumieniu ust. 1, zostały wycenione według innej metody niż stosowana przez spółkę sporządzającą roczne sprawozdanie finansowe, do obliczenia różnicy określonej w ust. 2 lit. a) lub b) można przeprowadzić przeszacowanie w oparciu o metodę stosowaną przez spółkę sporządzającą roczne sprawozdanie finansowe.
W informacji dodatkowej musi być wykazany fakt braku przeprowadzenia takiego przeszacowania.
Państwo Członkowskie może wymagać dokonywania takiego przeszacowania.
4.
Wartość księgowa określona w ust. 2 lit. a) lub kwota odpowiadająca części kapitału i rezerw określona w ust. 2 lit. b) zostaje zwiększona lub zmniejszona o kwotę powstałej w ciągu roku budżetowego różnicy w części kapitału i rezerw przypadającej na taki udział kapitałowy; wartość powyższa zostaje zmniejszona o wartość dywidendy przypadającej na taki udział kapitałowy.
5.
Jeżeli dodatnie różnice objęte przepisami ust. 2 lit. a) lub b) nie mogą być zakwalifikowane do żadnej kategorii aktywów lub pasywów, należy stosować w odniesieniu do nich zasady stosowane dla pozycji "wartość firmy".
6. a) Część wyniku finansowego przypadająca na udział kapitałowy w rozumieniu ust. 1 wykazuje się w rachunku zysków i strat jako odrębną pozycję, pod odpowiednią nazwą;
b) jeżeli kwota ta przekracza kwotę dywidend otrzymanych lub należnych, kwota różnicy zwiększa wartość rezerwy nie podlegającej podziałowi pomiędzy akcjonariuszy lub udziałowców;
c) Państwo Członkowskie może wymagać lub zezwolić, aby część wyniku finansowego przypadająca na udział kapitałowy określony w ust. 1 była wykazywana w rachunku zysków i strat wyłącznie do wysokości odpowiadającej dywidendom otrzymanym lub należnym.
7. Wyłączenia określone w art. 26 ust. 1 lit. c) dyrektywy 83/349/EWG obowiązują w zakresie, a w jakim fakty są znane lub mogą być zidentyfikowane. Stosuje się przepisy art. 26 ust. 2 i 3.
8.
Jeżeli jednostka, w której posiadany jest udział kapitałowy w rozumieniu ust. 1, sporządza skonsolidowane sprawozdanie finansowe, przepisy ustępów poprzednich stosuje się do kapitału i rezerw wykazanych w tych skonsolidowanych sprawozdaniach finansowych.
9.
Przepisy niniejszego artykułu nie muszą być stosowane, jeżeli udział kapitałowy zgodnie z określeniem zawartym w ust. 1 nie jest istotny w rozumieniu art. 2 ust. 3."
Artykuł 46
Artykuł 61 dyrektywy 78/660/EWG otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 61
Państwo Członkowskie nie musi stosować wobec spółek działających na podstawie prawa krajowego i będących jednostkami dominującymi w rozumieniu dyrektywy 83/349/EWG przepisów art. 43 ust. 1–2 niniejszej dyrektywy dotyczących kwoty kapitału i rezerw oraz zysków i strat danych jednostek:
a) jeżeli dane jednostki zostały objęte skonsolidowanym sprawozdaniem finansowym sporządzonym przez jednostkę dominującą lub skonsolidowanymi sprawozdaniami finansowymi sporządzonymi przez jednostkę dominującą wyższego szczebla jak określono w art. 7 ust. 2 dyrektywy 83/349/EWG; lub
b) jeżeli pakiety akcji/udziałów w danych jednostkach zostały uwzględnione w rocznym sprawozdaniu finansowym jednostki dominującej zgodnie z art. 59, lub w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym sporządzonym przez jednostkę dominującą zgodnie z art. 33 dyrektywy 83/349/EWG."
Artykuł 47
Komitet Kontaktowy utworzony zgodnie z art. 52 dyrektywy 78/660/EWG:
a) ułatwia, z zastrzeżeniem przepisów art. 169 i 170 Traktatu, harmonizację stosowania niniejszej dyrektywy poprzez regularne spotkania poświęcone w szczególności praktycznym problemom występującym w trakcie stosowania dyrektywy;
b) doradza Komisji, jeżeli jest to niezbędne, w zakresie uzupełniania lub zmiany przepisów niniejszej dyrektywy.
Artykuł 48
Niniejsza dyrektywa nie wpływa na prawo Państw Członkowskich stanowiące, iż skonsolidowane sprawozdania finansowe obejmujące jednostki niepodlegające jurysdykcji Państw Członkowskich podlegają złożeniu w rejestrze właściwym dla oddziałów takich jednostek.
Artykuł 49
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 stycznia 1988 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwo Członkowskie może przewidzieć, że przepisy określone w ust. 1 mają po raz pierwszy zastosowanie do skonsolidowanych sprawozdań finansowych za lata budżetowe zaczynające się 1 stycznia 1990 r. lub w trakcie roku kalendarzowego 1990.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, że przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 50
1. Pięć lat po dniu określonym w art. 49 ust. 2 Rada, działając w oparciu o wniosek Komisji, zbada oraz, jeżeli będzie to konieczne, zrewiduje przepisy art. 1 ust. 1 lit. d) akapit drugi, art. 4 ust. 2, art. 5 i 6, art. 7 ust. 1, art. 12, 43 i 44 w świetle doświadczeń uzyskanych w trakcie stosowania przepisów niniejszej dyrektywy, z uwzględnieniem celów dyrektywy oraz sytuacji gospodarczej i finansowej w tym czasie.
2.
Ustęp 1 nie wpływa na przepisy art. 53 ust. 2 dyrektywy 78/660/EWG.
Artykuł 51
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 16 czerwca 1983 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 70/220/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do działań, jakie mają być podjęte w celu ograniczenia zanieczyszczania powietrza przez spaliny z silników o zapłonie iskrowym pojazdów silnikowych
(83/351/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: w pierwszym programie działania Wspólnoty Europejskiej w dziedzinie ochrony środowiska, zatwierdzonym przez Radę w dniu 22 listopada 1973 r., zwracano się o uwzględnienie najnowszych osiągnięć naukowych w zakresie zwalczania zanieczyszczenia powietrza spowodowanego przez spaliny emitowane z pojazdów silnikowych, a także o wprowadzenie zmian w już przyjętych dyrektywach w tym celu;
dyrektywa 70/220/EWG [4] ustanawia wartości dopuszczalne emisji tlenku węgla i niespalonych węglowodorów z takich silników; te wartości dopuszczalne zostały po raz pierwszy zmniejszone na mocy dyrektywy 74/290/EWG [5] iuzupełnione, zgodnie z dyrektywą 77/102/EWG [6], o wartości dopuszczalne emisji tlenków azotu; wartości dopuszczalne dla tych trzech zanieczyszczeń zostały następnie zmniejszone na mocy dyrektywy 78/665/EWG [7];
postępy w projektowaniu pojazdów silnikowych umożliwiają obecnie zmniejszenie tych wartości dopuszczalnych; wydaje się to pożądane jako środek ostrożności wobec ewentualnego negatywnego oddziaływania na środowisko; w rozważanym okresie takie zmniejszenie tych wartości nie będzie zagrażało celom polityki Wspólnoty w innych dziedzinach, w szczególności w dziedzinie racjonalnego wykorzystania energii;
w związku z coraz szerszym stosowaniem silników diesla w samochodach i lekkich pojazdach użytkowych wskazane jest zmniejszenie nie tylko emisji sadzy, które są objęte dyrektywą 72/306/EWG [8], ale także tlenku węgla, niespalonych węglowodorów i tlenku azotu z takich silników; włączenie takich silników do dyrektywy 70/220/EWG obejmuje zmianę części funkcjonalnej wspomnianej dyrektywy; zmiana ta ma także wpływ na treść załączników technicznych; Komisja zaproponowała Radzie jednoczesne przyjęcie w niniejszej dyrektywie zmian w załącznikach technicznych, w drodze odstępstwa od art. 5 dyrektywy 70/220/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 70/220/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) tytuł dyrektywy 70/220/EWG otrzymuje brzmienie:
"Dyrektywa 70/220/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do działań, jakie mają być podjęte w celu ograniczenia zanieczyszczania powietrza przez spaliny z silników pojazdów silnikowych"
;
2) artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy, "pojazd"; oznacza każdy pojazd z silnikiem o zapłonie iskrowym lub silnikiem wysokoprężnym przeznaczony do poruszania się po drodze, z nadwoziem lub bez nadwozia, mający co najmniej cztery koła, dozwolony ciężar całkowity co najmniej 400 kg i maksymalną prędkość konstrukcyjną równą lub większą niż 50 km/h, z wyjątkiem ciągników i maszyn rolniczych oraz maszyn do robót publicznych.";
3) załączniki zastępuje się załącznikami do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Od dnia 1 grudnia 1983 r. żadne z Państw Członkowskich nie może z przyczyn odnoszących się do zanieczyszczenia powietrza przez spaliny z silników:
- odmówić udzielenia homologacji typu EWG lub wydania dokumentów określonych w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 70/156/EWG lub udzielenia krajowej homologacji typu danemu typowi pojazdu silnikowego, lub
- zabronić dopuszczenia takich pojazdów do ruchu,
jeżeli poziom zanieczyszczeń gazowych emitowanych przez ten typ pojazdu silnikowego lub przez takie pojazdy spełnia wymagania dyrektywy 70/220/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
2.
Od dnia 1 października 1984 r. Państwa Członkowskie:
- nie mogą wydawać dokumentów przewidzianych w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 70/156/EWG w odniesieniu do danego typu pojazdu silnikowego, który emituje zanieczyszczenia gazowe na poziomach niespełniających wymagań dyrektywy 70/220/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą,
- mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji typu danemu typowi pojazdu silnikowego, który emituje zanieczyszczenia gazowe na poziomie niespełniającym wymagań dyrektywy 70/220/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
3.
Od dnia 1 października 1986 r. Państwa Członkowskie mogą zabronić dopuszczenia do ruchu pojazdów, które emitują zanieczyszczenia gazowe na poziomie niespełniającym wymagań dyrektywy 70/220/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy niezbędne do dostosowania się do niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 października 1983 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 25 lipca 1983 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do niektórych białek mleka (kazein i kazeinianów) przeznaczonych do spożycia przez ludzi
(83/417/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne obowiązujące w niektórych Państwach Członkowskich określają skład i produkcję kazein i kazeinianów przeznaczonych do spożycia przez ludzi oraz warunki, jakie muszą spełniać te produkty, aby można było posługiwać się w stosunku do nich niektórymi nazwami lub aby dopuszczono do ich wykorzystania w wytwarzaniu innych środków spożywczych; takich przepisów nie ustanowiono obecnie w pozostałych Państwach Członkowskich;
taka sytuacja powoduje zahamowanie swobodnego przepływu kazein i kazeinianów przeznaczonych do spożycia przez ludzi i stwarza warunki nieuczciwej konkurencji między uczestnikami rynku; dlatego wywiera to bezpośredni wpływ na przedsiębiorczość oraz funkcjonowanie wspólnego rynku;
dlatego konieczne jest ustalenie na poziomie wspólnotowym zasad, których należy przestrzegać w stosunku do składu tych produktów i ich etykietowania;
w chwili obecnej jadalne kazeiny i kazeiniany nie są powszechnie sprzedawane konsumentowi finalnemu; jednakże w przypadku takiej sprzedaży stosuje się również dyrektywę Rady 79/112/EWG z dnia 18 grudnia 1978 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do etykietowania, prezentacji i reklamowania środków spożywczych przeznaczonych na sprzedaż konsumentowi końcowemu [4];
z drugiej strony, w celu ułatwienia handlu, pożądanym jest przyjęcie na poziomie wspólnotowym zasad dotyczących etykietowania, mających zastosowanie w odniesieniu do jadalnych kazein i kazeinianów przeznaczonych do wykorzystania w celach handlowych;
wstępny program Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej mający na celu politykę ochrony i informowania konsumentów przewiduje wspólnotowe działania w dziedzinach o szczególnym znaczeniu dla ochrony zdrowia i dla bezpieczeństwa konsumentów [5], w szczególności w dziedzinie środków spożywczych;
proces ustalania procedur pobierania próbek i metod analizy koniecznych do badania składu i innych właściwości rzeczonych produktów stanowi techniczny środek wykonawczy, którego przyjęcie powinno zostać powierzone Komisji w celu uproszczenia i przyspieszenia procedury;
we wszystkich przypadkach, w których Rada przekazuje Komisji kompetencje do wykonywania zasad mających zastosowanie w odniesieniu do środków spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi, należy ustanowić procedurę wprowadzającą ścisłą współpracę między Państwami Członkowskimi a Komisją w ramach Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych utworzonego zgodnie z decyzją 69/414/EWG [6],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa dotyczy określonych w załącznikach laktoprotein przeznaczonych do spożycia przez ludzi oraz ich mieszanin.
2.
Do celów niniejszej dyrektywy:
- "kazeiny" oznaczają podstawową materię proteinową stanowiącą składnik mleka, płukaną i osuszoną, nierozpuszczalną w wodzie i otrzymaną z mleka odtłuszczonego metodą wytrącania:
- przez dodanie kwasu, lub
- przez zakwaszenie bakteryjne, lub
- za pomocą podpuszczki, lub
- za pomocą innych enzymów powodujących koagulację mleka,
z zastrzeżeniem możliwości uprzedniego zastosowania procesów wymiany jonowej i procesów zagęszczania,
- "kazeiniany" oznaczają produkty otrzymane przez osuszanie kazein poddanych działaniu czynników neutralizujących,
- "mleko odtłuszczone" oznacza mleko pochodzące od jednej lub więcej krów, do którego nic nie zostało dodane i w którym jedynie zawartość tłuszczu została zmniejszona.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia:
- aby produkty, których definicje określone zostały w załącznikach, mogły być wprowadzane do obrotu wyłącznie, jeśli odpowiadają definicjom i zasadom ustanowionym w niniejszej dyrektywie i w załącznikach do niniejszej dyrektywy, oraz
- aby produkty, które nie spełniają ustanowionych w załącznikach kryteriów, były nazywane i etykietowane w taki sposób, aby nie wprowadzały nabywcy w błąd, co do ich właściwości, jakości lub zastosowania.
Artykuł 3
Nazwy określone w załącznikach są zastrzeżone dla zdefiniowanych produktów i muszą być stosowane w handlu dla oznaczenia tych produktów.
Artykuł 4
1.
Z zastrzeżeniem przepisów dyrektywy 79/112/EWG oraz z zastrzeżeniem przepisów, które ustanowi Wspólnota, dotyczących etykietowania środków spożywczych nieprzeznaczonych dla konsumenta finalnego, jedyne obowiązkowe dane szczegółowe nanoszone na opakowania, pojemniki lub etykiety produktów zdefiniowanych w załącznikach, które muszą być dobrze widoczne, łatwe do odczytania i nieusuwalne, ustala się następująco:
a) nazwa zastrzeżona dla tych produktów zgodnie z art. 3 wraz, w przypadku kazeinianów, ze wskazaniem kationu lub kationów;
b) dla produktów wprowadzanych do obrotu jako mieszaniny,
- wyrazy "mieszanina składająca się z…" z następującymi po nich nazwami poszczególnych produktów tworzących mieszaninę w porządku wagowym zstępującym,
- wskazanie kationu lub kationów w przypadku kazeinianu lub kazeinianów,
- zawartość białka w przypadku mieszanin, w których skład wchodzą kazeiniany;
c) ilość netto wyrażona w następujących jednostkach masy: kilogramy lub gramy.
Do końca okresu przejściowego, w trakcie którego zezwala się we Wspólnocie na stosowanie jednostek miary obowiązujących w Wielkiej Brytanii zawartych w rozdziale D Załącznika do dyrektywy Rady 71/354/EWG z dnia 18 października 1971 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących jednostek miar [7], ostatnio zmienionej dyrektywą 76/770/EWG [8], Irlandia i Zjednoczone Królestwo mogą zezwolić na wyrażanie ilości wyłącznie w jednostkach miary obowiązujących w Wielkiej Brytanii i obliczanych na podstawie następujących przeliczników:
1 ml = 0,0352 uncji objętości,
1 l = 1,760 pinty lub 0,220 galonu,
1 g = 0,0353 uncji (avoirdupois),
1 kg = 2,205 funta;
d) nazwa lub firma i adres producenta, konfekcjonera lub sprzedawcy mającego siedzibę we Wspólnocie;
jednakże w przypadku produkcji krajowej Państwa Członkowskie mogą utrzymać w mocy przepisy prawa krajowego nakazujące umieszczanie danych szczegółowych dotyczących przedsiębiorstwa produkującego lub pakującego;
e) w przypadku produktów przywożonych z państw trzecich nazwa kraju pochodzenia;
f) data produkcji lub jakiekolwiek oznaczenie pozwalające zidentyfikować daną partię towaru.
2.
Państwa Członkowskie zakazują obrotu jadalnymi kazeinami i kazeinianami na ich terytorium, jeśli dane szczegółowe określone w ust. 1 lit. a), b), e) i f) nie są przedstawione w języku łatwo zrozumiałym dla nabywcy, chyba że nabywca uzyskuje te informacje w inny sposób.
Niniejszy przepis nie wyłącza umieszczania wymienionych danych szczegółowych w kilku językach.
Dane szczegółowe określone w ust. 1 lit. b) tiret trzecie oraz lit. c), d) i e) mogą być umieszczane jedynie na dokumencie towarzyszącym.
W przypadku transportu luzem odstępstwo to może być rozciągnięte na przepisy lit. b) tiret drugie i lit. f).
Artykuł 5
Z zastrzeżeniem przepisów wspólnotowych, które zostaną przyjęte w dziedzinie zdrowia i higieny w związku z produktami podstawowymi wymienionymi w załącznikach I i II, produkty te muszą być poddane obróbce cieplnej w celu uzyskania negatywnej reakcji w teście fosfotazy.
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, aby handel produktami, określonymi w art. 1, spełniającymi definicje i zasady ustanowione w niniejszej dyrektywie i w załącznikach do niniejszej dyrektywy, nie mógł być utrudniony przez stosowanie niezharmonizowanych przepisów prawa krajowego regulujących skład, specyfikację produkcji, pakowanie lub etykietowanie tych produktów lub środków spożywczych w ogólności.
2. Ustęp 1 nie ma zastosowania do niezharmonizowanych przepisów, uzasadnionych względami:
- ochrony zdrowia publicznego,
- zapobiegania nadużyciom finansowym, o ile przepisy te nie narażają na utrudnienie stosowania definicji i zasad przewidzianych w niniejszej dyrektywie,
- ochrony własności przemysłowej i handlowej, oznaczenia źródła pochodzenia, zarejestrowanego oznaczenia pochodzenia oraz zapobiegania nieuczciwej konkurencji.
Artykuł 7
1.
W przypadku gdy w następstwie uzyskania nowych informacji lub zweryfikowania dotychczasowych informacji, po przyjęciu niniejszej dyrektywy, Państwo Członkowskie stwierdza, że istnieją szczegółowe dowody świadczące o tym, że użycie w produktach, których definicje określone zostały w załącznikach I i II do niniejszej dyrektywy, jednej z substancji określonych w tych załącznikach, lub maksymalnej ilości tych substancji, stanowi niebezpieczeństwo dla zdrowia ludzkiego, mimo że są one zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy, wówczas to Państwo Członkowskie może tymczasowo zawiesić lub ograniczyć stosowanie tych przepisów na swoim terytorium.
Państwo Członkowskie niezwłocznie powiadamia o tym pozostałe Państwa Członkowskie i Komisję oraz podaje powody uzasadniające podjęcie takiej decyzji.
2.
Komisja bada, możliwie najszybciej, powody podane przez rzeczone Państwo Członkowskie i zasięga opinii Państw Członkowskich w ramach Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych; Komisja niezwłocznie przedstawia swoją opinię i podejmuje stosowne środki.
3.
Jeśli Komisja uzna, że zmiany dyrektywy są konieczne w celu przeciwdziałania trudnościom określonym w ust. 1 oraz w celu ochrony zdrowia ludzkiego, rozpoczyna ona procedurę przewidzianą w art. 10 w celu przyjęcia tych zmian.
W tym przypadku Państwo Członkowskie, które zastosowało środki ochronne, może je utrzymać do czasu wejścia w życie zmian.
Artykuł 8
Rada, stanowiąc na wniosek Komisji, określa, w miarę potrzeby, kryteria czystości w odniesieniu do technologicznych środków pomocniczych określonych w załącznikach.
Artykuł 9
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 10 ustala się, co następuje:
a) metody analizy niezbędne do kontroli kryteriów czystości określonych w art. 8;
b) procedury pobierania próbek i metody analizy niezbędne do celów kontroli składu i specyfikacji wytwarzania, w czasie wytwarzania produktów, których definicje określone zostały w załącznikach.
Artykuł 10
1.
W przypadku gdy odwołano się do procedury przewidzianej w niniejszym artykule przewodniczący Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych ustanowionego decyzją 69/414/EWG, zwanego dalej "Komitetem", przedstawia sprawę komitetowi, z własnej inicjatywy albo na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
2. Komisja przedkłada komitetowi projekt środków, które mają być przyjęte.
Komitet wydaje swoją opinię w sprawie projektu w terminie, który przewodniczący może wyznaczyć stosownie do pilności sprawy.
Komitet podejmuje decyzję większością co najmniej czterdziestu pięciu głosów, głosy Państw Członkowskich są ważone zgodnie z art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmuje środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
b) W przypadku gdy środki nie są zgodne z opinią komitetu lub w przypadku braku opinii Komisja przedkłada niezwłocznie Radzie propozycję dotyczącą środków, które mają być podjęte.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
c) Jeśli po upływie okresu trzech miesięcy od daty przedstawienia sprawy Radzie Rada nie podjęła decyzji, projektowane środki zostają przyjęte przez Komisję.
Artykuł 11
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do produktów określonych w art. 1 i przeznaczonych do wywozu do państw trzecich.
Artykuł 12
Państwa Członkowskie dokonają zmian w przepisach prawa krajowego w zakresie koniecznym do zapewnienia zgodności z niniejszą dyrektywą i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję; przepisy prawa krajowego tak zmienione stosuje się w taki sposób, aby:
- dopuścić handel produktami zgodnymi z niniejszą dyrektywą nie później niż dwa lata po jej notyfikacji [9],
- zakazać handlu produktami niezgodnymi z niniejszą dyrektywą trzy lata po jej notyfikacji.
Artykuł 13
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 19 września 1983 r.
w sprawie ochrony pracowników przed ryzykiem związanym z narażeniem na działanie azbestu w miejscu pracy (druga dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 8 dyrektywy 80/1107/EWG)
(83/477/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: rezolucja Rady z dnia 29 czerwca 1978 r. w sprawie programu działań Wspólnot Europejskich w sprawie bezpieczeństwa i zdrowia w miejscu pracy [4] zapewnia szczegółowe, zharmonizowane procedury ochrony pracowników odnoszące się do azbestu;
dyrektywa Rady 80/1107/EWG z dnia 27 listopada 1980 r. w sprawie ochrony pracowników przed ryzykiem związanym z narażeniem na czynniki chemiczne, fizyczne i biologiczne w pracy [5], ustanawia pewne zasady, które należy wziąć pod uwagę dla celów niniejszej ochrony; wskazana dyrektywa przewiduje ustanowienie w szczegółowych dyrektywach dopuszczalnych wartości oraz szczegółowych wymagań odnośnie do czynników wymienionych w załączniku I, w którym wymieniony jest również azbest;
azbest jest czynnikiem szkodliwym, często występującym w miejscu pracy; wielu pracowników narażonych jest potencjalnie na jego działanie; za szczególnie niebezpieczną odmianę azbestu uważany jest krokidolit;
chociaż aktualny stan wiedzy naukowej nie pozwala na ustalenie dopuszczalnej wartości, poniżej której zanika wszelkie ryzyko narażenia zdrowia, zmniejszenie narażenia na działanie azbestu zmniejszy również ryzyko występowania chorób wynikających z działania azbestu; niniejsza dyrektywa zawiera minimalne wymagania, które będą ponownie przeglądane na podstawie nabytego doświadczenia oraz rozwoju technologii w tej dziedzinie;
mikroskopia optyczna, mimo iż nie pozwala na policzenie najmniejszych włókien szkodliwych dla zdrowia, obecnie jest najnowocześniejszą metodą stosowaną do regularnych pomiarów występowania azbestu;
toteż ważne są środki zapobiegawcze w dziedzinie ochrony zdrowia pracowników narażonych na działanie azbestu oraz obowiązek Państw Członkowskich w odniesieniu do nadzoru nad stanem zdrowia pracowników,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa, która jest drugą szczegółową dyrektywą w rozumieniu art. 8 dyrektywy 80/1107/EWG, ma na celu ochronę pracowników przed zagrożeniem zdrowia, łącznie z zapobieganiem takiemu zagrożeniu wynikającemu lub mogącemu wynikać z narażenia na działanie azbestu w miejscu pracy.
Ustanawia ona dopuszczalne wartości oraz inne szczegółowe wymagania.
2.
Niniejszą dyrektywę stosuje się do:
- transportu morskiego,
- transportu lotniczego.
3.
Niniejsza dyrektywa nie narusza prawa Państw Członkowskich do stosowania lub wprowadzania przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych, zapewniających większą ochronę pracowników, w szczególności dotyczących zastępowania azbestu innymi, mniej szkodliwymi substytutami.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy "azbest" oznacza następujące włókniste krzemiany:
- aktynolit, CAS nr 77536-66-4 [6]
- amozyt, CAS nr 12172-73-5 [7]
- antofilit, CAS nr 77536-67-5 [8]
- chryzotyl,CAS nr 12001-29-5 [9]
- krokidolit, CAS nr 12001-28-4 [10]
- tremolit,CAS nr 77536-68-6 [11]
Artykuł 3
1.
Niniejszą dyrektywę stosuje się do prac, w czasie których pracownicy są lub mogą być narażeni na działanie pyłu pochodzącego z azbestu lub materiałów zawierających azbest.
2.
W przypadku jakichkolwiek prac, w czasie których możliwe jest wystąpienie ryzyka narażenia na działanie pyłu pochodzącego z azbestu lub materiałów zawierających azbest, ryzyko to należy ocenić biorąc pod uwagę rodzaj i stopień narażenia pracowników na działanie pyłu pochodzącego z azbestu lub materiałów zawierających azbest.
3.
Jeżeli z oceny określonej w ust. 2 wynika, że poziom stężenia włókien azbestu w powietrzu na stanowisku pracy, gdzie nie używa się żadnych środków ochrony indywidualnej jest, zależnie od wyboru Państw Członkowskich, na poziomie (mierzonym i obliczonym w stosunku do ośmiogodzinnego okresu odniesienia):
- niższym niż 0,25 włókien/cm3, i/lub
- niższym niż skumulowana dawka 15,00 włókno-dni/cm3 w okresie trzech miesięcy,
art. 4, 7, 13, art. 14 ust. 2, oraz art. 15 i 16 niniejszej dyrektywy nie stosuje się.
4.
Ocena przewidziana w ust. 2 konsultowana jest z pracownikami i/lub ich przedstawicielami w przedsiębiorstwie lub zakładzie i podlega weryfikacji, jeżeli zachodzi podejrzenie, że ocena ta jest nieprawdziwa lub gdy nastąpiła znacząca zmiana warunków pracy.
Artykuł 4
Z zastrzeżeniem art. 3 ust. 3, podejmuje się następujące środki:
1.
Prace określone w art. 3 ust. 1 muszą być objęte systemem informacji zarządzanym przez upoważnioną władzę Państwa Członkowskiego.
2.
Pracodawca musi przedstawić upoważnionym władzom Państwa Członkowskiego informacje, zgodnie z krajowymi przepisami ustawowymi wykonawczymi i administracyjnymi.
Informacja ta musi zawierać co najmniej krótki opis:
- rodzaju i ilości używanego azbestu,
- związanych z nim prac i procesów,
- wytwarzanych produktów.
3.
Pracownicy i/lub ich przedstawiciele w przedsiębiorstwach lub zakładach pracy, muszą mieć dostęp do dokumentów, które zgodnie z ustawodawstwem krajowym podlegają notyfikacji, dotyczących ich przedsiębiorstw lub zakładów pracy.
4.
Za każdym razem, gdy następuje znacząca zmiana w użyciu azbestu lub materiałów zawierających azbest, nowa notyfikacja musi zostać przedłożona.
Artykuł 5
Nakładanie azbestu poprzez rozpylanie musi być zabronione.
Artykuł 6
Przy wszystkich pracach, określonych w art. 3 ust. 1, narażenie pracowników na działanie pyłu pochodzącego z azbestu lub materiałów zawierających azbest na stanowisku pracy należy obniżyć do tak niskiego poziomu, jak to tylko jest możliwe w stopniu możliwym z praktycznego punktu widzenia, a w każdym przypadku, poniżej dopuszczalnej wartości ustanowionej w art. 8, w szczególności poprzez zastosowanie się do następujących wskazań:
1.
Ilość używanego azbestu musi być w każdym przypadku minimalizowana w stopniu możliwym z praktycznego punktu widzenia.
2.
Liczba pracowników narażonych lub potencjalnie narażonych na działanie pyłu pochodzącego z azbestu lub materiałów zawierających azbest musi być ograniczona do możliwie najmniejszej.
3.
Procesy technologiczne muszą być zasadniczo tak projektowane, aby unikać emisji pyłu azbestowego do atmosfery.
Jeżeli powyższe jest niemożliwe do spełnienia, wówczas pył musi być eliminowany możliwie jak najbliżej punktu jego emisji.
4.
Wszystkie budynki i/lub instalacje oraz urządzenia do przetwarzania lub obróbki azbestu muszą być takie, aby można było je regularnie i skutecznie czyścić i utrzymywać w czystości.
5.
Azbest jako surowiec należy składować i transportować w odpowiednim szczelnym opakowaniu.
6.
Odpady należy gromadzić i usuwać z miejsca pracy możliwie jak najszybciej, w odpowiednim, szczelnym opakowaniu opatrzonym etykietą wskazującą, iż zawiera ono azbest.
Niniejsze działania nie dotyczą pracy w kopalni.
Odpady określone w powyższym ustępie należy następnie traktować zgodnie z dyrektywą Rady 78/319/EWG z dnia 20 marca 1978 r. w sprawie toksycznych i niebezpiecznych odpadów [12].
Artykuł 7
Z zastrzeżeniem art. 3 ust. 3, należy podjąć następujące środki:
1.
W celu zapewnienia zgodności z dopuszczalnymi wartościami ustanowionymi w art. 8, pomiary poziomu stężenia azbestu w powietrzu w miejscu pracy przeprowadzane są zgodnie z metodą odniesienia określoną w załączniku I lub każdą inną metodą dającą równoważne wyniki.
Pomiary takie muszą być planowane i wykonywane regularnie, a pobieranie próbek musi odzwierciedlać osobiste narażenie pracownika na działanie pyłu pochodzącego z azbestu lub materiałów zawierających azbest.
Do celów pomiaru poziomu stężeń azbestu w powietrzu, określonych w poprzednim akapicie, brane są pod uwagę tylko włókna o długości większej niż 5 μm, o szerokości większej niż 3 μm oraz o stosunku długości do szerokości większej niż 3:1.
Rada, działając na wniosek Komisji i biorąc pod uwagę w szczególności postęp wiedzy naukowej i techniki oraz doświadczenie uzyskane podczas stosowania niniejszej dyrektywy, ponownie zbada przepisy zawarte w ust. 1 zdaniu pierwszym i w ciągu pięciu lat od przyjęcia niniejszej dyrektywy, mając na względzie ustanowienie dla Wspólnoty jednej metody pomiaru poziomu stężeń azbestu w powietrzu.
2.
Pobieranie próbek przeprowadzane jest po konsultacji z pracownikami i/lub ich przedstawicielami w przedsiębiorstwie lub zakładzie pracy.
3.
Pobieranie próbek dokonywane jest przez odpowiednio wykwalifikowane osoby.
Pobrane próbki analizowane są w laboratoriach wyposażonych w sprzęt umożliwiający ich prawidłową analizę i zdolnych do stosowania odpowiedniej techniki identyfikacyjnej.
4.
Jako zasada ogólna, pomiaru poziomu stężenia azbestu w powietrzu dokonuje się co najmniej raz na trzy miesiące oraz w każdym przypadku, gdy wprowadza się zmiany techniczne.
Częstotliwość pomiarów można jednakże zmniejszyć w sytuacjach określonych w ust. 5.
5.
Częstotliwość pomiarów można zmniejszyć do jednego w roku, gdy:
- nie ma istotnych zmian warunków na stanowisku pracy, i
- wyniki dwóch poprzednich pomiarów nie przekroczyły połowy dopuszczalnych wartości ustanowionych w art. 8.
W przypadku gdy grupy pracowników wykonują identyczne lub podobne czynności w tym samym miejscu i w związku z tym zdrowie wszystkich jest jednakowo narażone, pobieranie próbek może odbywać się na podstawie całej grupy.
6.
Czas pobierania próbki musi być taki, aby reprezentatywne narażenie się na działanie mogło być ustalone dla ośmiogodzinnego okresu odniesienia (jednej zmiany) albo za pomocą pomiaru albo średnio ważonych obliczeń.
Okresy różnych procesów pomiarowych ustala się również na podstawie pkt 6 załącznika I.
Artykuł 8
Następujące dopuszczalne wartości mają zastosowanie:
a) dla poziomu stężeń włókien azbestowych w powietrzu na stanowisku pracy, innych niż krokidolit:
1,00 włókien/cm3, mierzonych i obliczanych w stosunku do ośmiogodzinnego okresu odniesienia;
b) dla poziomu stężenia krokidolitu w powietrzu na stanowisku pracy:
0,50 włókien/cm3, mierzonych i obliczanych w stosunku do ośmiogodzinnego okresu odniesienia;
c) dla poziomu stężeń włókien azbestowych w powietrzu na stanowisku pracy, w przypadku mieszanin krokidolitu i innych włókien azbestu:
dopuszczalna wartość jest na poziomie, obliczonym na podstawie dopuszczalnych wartości ustanowionych w lit. a) i b), z uwzględnieniem proporcji krokidolitu i innych postaci azbestu w mieszaninie.
Artykuł 9
Rada, działając na wniosek Komisji podejmuje działanie i biorąc pod uwagę w szczególności postęp wiedzy naukowej i technologii oraz w świetle doświadczenia uzyskanego podczas stosowania niniejszej dyrektywy, dokonuje przeglądu przepisów ustanowionych w art. 3 ust. 3 i art. 8, przed dniem 1 stycznia 1990 r.
Artykuł 10
1.
W przypadku gdy dopuszczalne wartości ustanowione w art. 8 zostaną przekroczone, muszą zostać zidentyfikowane przyczyny przekroczenia oraz podjęte właściwe działania zmierzające do poprawy sytuacji, najszybciej jak to możliwe.
Nie można kontynuować pracy w obszarze skażonym do czasu podjęcia odpowiednich działań mających na celu ochronę narażonych pracowników.
2.
W celu sprawdzenia efektywności środków wspomnianych w ust. 1 akapit pierwszy, natychmiast muszą zostać przeprowadzone kolejne oznaczenia poziomu stężeń azbestu w powietrzu.
3.
W przypadku gdy narażenia pracownika na działanie azbestu nie można zmniejszyć w inny sposób oraz jeżeli noszenie przez niego indywidualnej maski ochronnej jest konieczne, nie może to być sytuacja stała i musi być ograniczona do absolutnego minimum w stosunku do każdego pracownika.
Artykuł 11
1.
W przypadku niektórych czynności, co do których można przewidzieć, że podczas ich wykonywania będzie przekroczona dopuszczalna wartość ustanowiona w art. 8, a zastosowanie technicznych środków ograniczenia poziomu stężenia azbestu w powietrzu jest niemożliwe, pracodawca podejmuje działania zmierzające do zapewnienia ochrony pracowników podczas takich operacji, w szczególności:
a) wydaje pracownikom odpowiednie maski ochronne oraz inne środki ochrony indywidualnej, które pracownik musi nosić, i
b) ustawi znaki ostrzegawcze informujące o przewidywanym przekroczeniu dopuszczalnych wartości, ustanowionych w art. 8.
2.
Przed podjęciem wspomnianych wyżej działań wymagana jest konsultacja z pracownikami i/lub ich przedstawicielami w przedsiębiorstwie lub zakładzie pracy w sprawie podejmowanych środków ochronnych.
Artykuł 12
1.
Przed rozpoczęciem robót rozbiórkowych lub przed rozpoczęciem usuwania azbestu i/lub wyrobów zawierających azbest z budynków, struktur, urządzeń lub instalacji oraz ze statków, należy sporządzić plan pracy.
2.
Plan, określony w ust. 1, musi zawierać określenie działań zapewniających bezpieczeństwo i zdrowie pracowników w miejscu pracy.
W planie należy określić w szczególności, że:
- tam gdzie jest to praktycznie wykonalne, azbest i/lub produkty zawierające azbest usuwa się przed rozpoczęciem robót rozbiórkowych,
- w razie potrzeby, dostarcza się środki ochrony indywidualnej zgodnie z art. 11 ust. 1 lit. a).
Artykuł 13
1. W przypadku wszystkich prac, określonych w art. 3 ust. 1 i będących przedmiotem art. 3 ust. 3, podejmuje się odpowiednie kroki w celu zapewnienia, że:
a) miejsca, w których odbywają się powyższe prace są:
i) w sposób jasny odgraniczone i oznaczone znakami ostrzegawczymi;
ii) niedostępne dla pracowników innych niż ci, od których wymaga się przebywania w nich, z racji ich pracy i obowiązków;
iii) są miejscami, w których obowiązuje zakaz palenia;
b) wydzielone są obszary, gdzie pracownicy mogą spożywać posiłki nie ryzykując zanieczyszczenia ich pyłem azbestowym.
c) i) pracownikom przydziela się właściwą odzież roboczą lub ochronną;
ii) wymienione ubrania robocze lub ochronne pozostają na terenie przedsiębiorstwa.
Można je jednak prać w pralniach znajdujących się poza terenem przedsiębiorstwa, które wyposażone są w środki potrzebne do prania tego typu ubrań, jeżeli przedsiębiorstwo we własnym samo nie pierze niniejszych ubrań; wówczas do transportu tej odzieży używa się szczelnych pojemników;
iii) wydzielone są osobne miejsca do trzymania ubrań roboczych i ochronnych, a osobne do trzymania odzieży własnej pracownika;
iv) pracownikom zatrudnionym przy pracach, gdzie występuje duże zapylenie zapewnia się odpowiednie toalety i umywalnie, włącznie z natryskami;
v) sprzęt ochronny znajduje się w dokładnie określonym miejscu i musi on być sprawdzany i czyszczony po każdorazowym użyciu; sprzęt uszkodzony musi być naprawiony lub wymieniony przed ponownym użyciem.
2.
Pracownicy nie mogą być obciążani kosztami wynikającymi z realizacji działań wskazanych w ust. 1.
Artykuł 14
1.
W przypadku wszystkich prac, określonych w art. 3 ust. 1, podejmuje się odpowiednie środki w celu zapewnienia pracownikom oraz ich przedstawicielom w przedsiębiorstwach lub zakładach pracy, otrzymywania wystarczających informacji dotyczących:
- potencjalnego zagrożenia zdrowia wynikającego z narażenia na działanie pyłu pochodzącego z azbestu lub materiałów zawierających azbest,
- istnienia ustawowych dopuszczalnych wartości oraz potrzeby monitorowania powietrza,
- wymagań higienicznych, łącznie z powstrzymywaniem się od palenia,
- podejmowania środków ostrożności w związku z noszeniem i używaniem ochronnego sprzętu i ubrania,
- specjalnych środków ostrożności minimalizujących narażenie na działanie azbestu.
2.
Oprócz kroków określonych w ust. 1 i w związku z art. 3 ust. 3, podejmuje się odpowiednie środki w celu spełnienia następujących warunków:
a) pracownicy i/lub ich przedstawiciele w przedsiębiorstwach lub zakładach pracy mają dostęp do wyników pomiarów poziomu stężenia azbestu w powietrzu i mogą otrzymywać wyjaśnienia co do znaczenia tych wyników;
b) jeżeli wyniki przekraczają dopuszczalne wartości ustanowione w art. 8, pracownicy oraz ich przedstawiciele w przedsiębiorstwach lub zakładach pracy są możliwie najszybciej powiadamiani o powyższym fakcie i jego przyczynach; biorą udział w konsultacjach co do działań, które należy podjąć lub, w przypadkach naglących, tylko zawiadamiani o krokach już poczynionych.
Artykuł 15
Z zastrzeżeniem art. 3 ust. 3 należy podejmuje się następujące środki:
1.
Ocena stanu zdrowia każdego pracownika musi być dostępna, zanim pracownik zostanie narażony na działanie pyłu pochodzącego z azbestu lub materiałów zawierających azbest w miejscu pracy.
Ocena ta musi uwzględniać szczegółowe badania klatki piersiowej.
W załączniku II podane są praktyczne wskazówki, do których Państwa Członkowskie mogą się odwołać prowadząc kliniczne badania pracowników; zalecenia te weryfikowane będą w miarę postępu technicznego, zgodnie z trybem określonym w art. 10 dyrektywy 80/1107/EWG.
Co 3 lata należy przedstawiać nową ocenę stanu zdrowia, tak długo, jak długo trwa narażenie na działanie azbestu.
Należy założyć karty zdrowia, zgodnie z krajowymi prawami i praktyką, dla każdego pracownika, określonego w akapicie pierwszym.
2.
W wyniku klinicznego nadzoru, określonego w pkt. 1, lekarz lub wyznaczona osoba odpowiedzialna za opiekę medyczną pracowników powinna, zgodnie z prawem krajowym, doradzić lub określić indywidualne dla każdego przypadku środki ochronne i zapobiegawcze, które należy podjąć; działania te mogą obejmować, gdzie stosowne, odsunięcie pracownika od wszelkich prac, przy wykonywaniu których jest on narażony na działanie azbestu.
3.
Pracownikowi przedstawia się informacje i porady dotyczące stanu jego zdrowia w okresie, gdy ustało narażenie na działanie azbestu.
4.
Pracownik narażony na działanie azbestu lub pracodawca, może zażądać ponownego przeglądu oceny, określonej w pkt. 2, zgodnie z ustawodawstwem krajowym.
Artykuł 16
Z zastrzeżeniem art. 3 ust. 3 należy podjąć następujące środki:
1.
Pracodawca musi wprowadzić do rejestru dane wszystkich pracowników wykonujących prace określone w art. 3 ust. 1, zaznaczając rodzaj i czas trwania danej czynności oraz stopień narażenia poszczególnych pracowników.
Lekarz i/lub wyznaczona osoba odpowiedzialna za opiekę medyczną pracowników, musi mieć dostęp do tego rejestru.
Każdemu pracownikowi udostępnia się dane dotyczące jego osoby.
Pracownikom i/lub ich przedstawicielom w przedsiębiorstwie lub zakładzie pracy, udostępnia się anonimowe zbiorcze informacje z rejestru.
2.
Wykaz określony w pkt 1 oraz karty zdrowia określone w art. 15 pkt 1, przechowuje się przez 30 lat po ustaniu narażenia na działanie azbestu, zgodnie z prawem krajowym.
Artykuł 17
Państwa Członkowskie przechowują rejestr znanych przypadków azbestozy i mezoteliomy.
Artykuł 18
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy, przed dniem 1 stycznia 1987 r.
Niezwłocznie informują o tym Komisję.
Powyższy termin zostaje przedłużony do dnia 1 stycznia 1990 r. dla kopalnictwa azbestowego.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty przepisów prawa krajowego, przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 19
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 19 września 1983 r.
zmieniająca po raz piąty dyrektywę 76/769/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych (azbest)
(83/478/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: stosowanie azbestu i niektórych wyrobów zawierających azbest stanowi zagrożenie dla zdrowia ludzkiego, ponieważ włókna i pyły mogą powodować powstawanie azbestozy i nowotworów;
zapobieganie jest najlepszą metodą ochrony zdrowia ludzkiego;
skuteczną metodą ochrony zdrowia ludzkiego i ochrony środowiska jest zakaz stosowania niektórych włókien, takich jak krokidolit (niebieski azbest), które zgodnie z niektórymi badaniami naukowymi są szczególnie niebezpieczne;
jednakże obecnie nie istnieje możliwość wprowadzenia całkowitego zakazu stosowania krokidolitu, nierozsądna jest propozycja, by wszystkie wyroby zawierające krokidolit zostały wycofane z rynku, ponieważ kontakt tymi wyrobami w celu ich wycofania lub zniszczenia byłby niebezpieczny, ze względu na uwalnianie się włókien;
niektórych wyrobów takich jak plomby, rury azbestowo-cementowe lub przemienniki momentu obrotowego nie można w bliskiej przyszłości całkowicie zastąpić substytutami o co najmniej równoważnych właściwościach, na poziomie wspólnotowym;
istnieje konieczność oznakowania wyrobów zawierających azbest specjalnymi etykietami, wskazującymi ryzyko związane ze stosowaniem wyrobów zawierających włókna krokidolitu;
etykietowanie tych wyrobów ma miejsce w niektórych Państwach Członkowskich, ale występują duże różnice w sposobach oznakowania;
niniejsza dyrektywa ogranicza wprowadzanie do obrotu i stosowanie krokidolitu i wyrobów zawierających włókna krokidolitu;
ograniczenie wprowadzania do obrotu i stosowania innych włókien azbestu i wyrobów zawierających takie włókna ma na celu dalszą poprawę ochrony ludzkiego zdrowia; obowiązujące przepisy wspólnotowe w sprawie ograniczenia i ujednolicenia sposobów oznaczania tych włókien lub wyrobów, są ograniczone jedynie do przepisów związanych z etykietowaniem;
konieczne jest dokonywanie okresowych przeglądów systemu wyłączeń ustanowionego w niniejszej dyrektywie w świetle postępu naukowo-technicznego, uwzględniając możliwości zastępowania krokidolitu innymi, mniej niebezpiecznymi substancjami oraz, jeżeli konieczne, dokonywanie odpowiednich poprawek;
zakazy w sprawie niektórych włókien azbestu i różne przepisy w sprawie etykietowania w Państwach Członkowskich mają wpływ na funkcjonowanie wspólnego rynku; dlatego też istnieje konieczność zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich i wprowadzenia odpowiednich zmian do Załącznika do dyrektywy 79/769/EWG [4], ostatnio zmienionej dyrektywą 83/264/EWG [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załącznik do dyrektywy 76/769/EWG otrzymuje oznaczenie "załącznik I".
Artykuł 2
W załączniku I do dyrektywy 76/769/EWG dodaje się pkt 5 w brzmieniu:
"5.Włókna azbestu
5.1.KrokidolitCAS nr 12001-28-4 _BAR_ 5.1.Wprowadzanie do obrotu i stosowanie tych włókien lub wyrobów zawierających te włókna jest zabronione.Jednakże Państwa Członkowskie mogą dopuścić do obrotu zawierające takie włókna do dnia 30 czerwca 1988 r., o ile zostały one wytworzone przed dniem 1 stycznia 1986 r.Każde Państwo Członkowskie może także wyłączyć spod zakazu stosowania wyrobów zawierających te włókna pod warunkiem że wyroby takie zostały wytworzone i wprowadzone do obrotu przed dniem 1 stycznia 1986 r.Bez uszczerbku dla przepisów innych dyrektyw Wspólnoty, Państwa Członkowskie mogą również wyłączyć spod tego zakazu wyroby wymienione poniżej, zawierające włókna lub półprodukty konieczne do ich wytworzenia.a)rury azbestowo-cementowe;b)kwaso- i żaroodporne plomby, uszczelki, szczeliwo dławików (sznury azbestowe) i kompensatory elastyczne;c)przemienniki momentu obrotowego. _BAR_
5.2.Wszystkie włókna azbestu:Krokidolit, CAS nr 12001-28-4Chryzotyl, CAS nr 12001-29-5Amozyt, CAS nr 12172-73-5Antofilit, CAS nr 77535-67-5Aktynolit, CAS nr 77536-66-4Tremolit, CAS nr 77536-68-6 _BAR_ 5.2.Z zastrzeżeniem ppkt 5.1. wprowadzanie do obrotu i stosowanie wyrobów zawierających te włókna może być dozwolone tylko wtedy, jeżeli wyroby są oznakowane zgodnie z przepisami załącznika II. _BAR_
Artykuł 3
W dyrektywie 76/769/EWG dodaje się załącznik II w brzmieniu:
"
Czwarta dyrektywa Komisji
z dnia 22 września 1983 r.
dostosowująca do postępu technicznego załącznik VI do dyrektywy Rady 76/768/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych
(83/496/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/768/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 83/341/EWG [2], w szczególności jej art. 8 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: w świetle ostatnich badań naukowych i technicznych można, pod pewnymi warunkami, dopuścić stosowanie 4,4-dimetylo-1,3-oksazolidyny oraz 1,2-dibromo-2,4-dicyjanobutanu jako konserwantów w produktach kosmetycznych;
przepisy niniejszej dyrektywy są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania Dyrektyw do Postępu Technicznego w sprawie Usunięcia Barier Technicznych w Handlu Produktami Kosmetycznymi,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku VI do dyrektywy 76/768/EWG część II dodaje się następujące pozycje:
"Nr referencyjny _BAR_ Substancja _BAR_ Maksymalne dopuszczalne stężenie _BAR_ Ograniczenia i wymagania _BAR_ Warunki stosowania i ostrzeżenia, które muszą być wydrukowane na etykiecie _BAR_
a _BAR_ b _BAR_ c _BAR_ d _BAR_ e _BAR_
59 _BAR_ 1,2-dibromo-2,4-dicyjanobutan _BAR_ 0,1 % _BAR_ Nie stosować w produktach kosmetycznych przeciwsłonecznych _BAR_ _BAR_
60 _BAR_ 4,4-dimetylo-1,3-oksazolidyna _BAR_ 0,1 % _BAR_ Tylko dla produktów spłukiwanych po użyciu _BAR_ _BAR_
_BAR_ _BAR_ _BAR_ pH gotowego produktu nie może być mniejsze niż 6" _BAR_ _BAR_
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 31 grudnia 1984 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 26 września 1983 r.
w sprawie wartości dopuszczalnych dla ścieków i wskaźników jakości wód w odniesieniu do zrzutów kadmu
(83/513/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100 i 235,
uwzględniając dyrektywę 76/464/EWG z dnia 4 maja 1976 r. w sprawie zanieczyszczenia spowodowanego przez niektóre substancje niebezpieczne odprowadzane do środowiska wodnego Wspólnoty [1], w szczególności jej art. 6 i 12,
uwzględniając wniosek Komisji [2],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [3],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [4],
a także mając na uwadze, co następuje: w celu ochrony środowiska wodnego Wspólnoty przed zanieczyszczeniem przez niektóre substancje niebezpieczne art. 3 dyrektywy 76/464/EWG wprowadza system uprzednich zezwoleń ustalający normy emisji dla zrzutów substancji wymienionych w wykazie I w Załączniku do tej dyrektywy; art. 6 wymienionej dyrektywy przewiduje, że dla tych norm emisji należy ustanowić wartości dopuszczalne, jak również wskaźniki jakości dla środowiska wodnego dotkniętego tymi odprowadzanymi substancjami;
I kadm i jego związki są zawarte w wykazie I;
Państwa Członkowskie są zobowiązane do stosowania wartości dopuszczalnych, z wyjątkiem przypadków, gdy mogą one stosować wskaźniki jakości;
ponieważ zanieczyszczenie wynikające ze zrzutów kadmu do wody jest powodowane przez znaczną liczbę gałęzi przemysłu, konieczne jest ustanowienie szczególnych wartości dopuszczalnych, w zależności od typu danego przemysłu, oraz ustanowienie wskaźników jakości dla środowiska wodnego, do którego odprowadzany jest kadm z tego przemysłu;
obecnie nie jest możliwe ustanowienie wartości dopuszczalnych dla zrzutów powstających podczas produkcji kwasu fosforowego i nawozu fosforowego ze skał fosforowych;
celem wskaźników jakości musi być wyeliminowanie zanieczyszczeń kadmem różnych elementów środowiska wodnego, które mogą być dotknięte oddziaływaniem zrzutów kadmu;
takie wskaźniki jakości muszą być wyraźnie ustanowione w tym celu, a nie z zamiarem ustalenia reguł odnoszących się do ochrony konsumenta lub obrotu produktami pochodzącymi ze środowiska wodnego;
należy ustanowić szczególną procedurę monitorowania, aby umożliwić Państwom Członkowskim wykazanie, iż wskaźniki jakości są dotrzymywane;
w celu skutecznego wprowadzenia w życie niniejszej dyrektywy należy ustanowić przepis w sprawie monitorowania przez Państwa Członkowskie środowiska wodnego dotkniętego oddziaływaniem zrzutów kadmu; art. 6 dyrektywy 76/464/EWG nie przewiduje kompetencji w zakresie wprowadzania takiego monitorowania; ze względu na to, że szczególne kompetencje nie zostały przewidziane w Traktacie, należy powołać się na art. 235 Traktatu;
ważne jest, aby co pięć lat Komisja przekazywała Radzie porównawczą ocenę realizacji niniejszej dyrektywy przez Państwa Członkowskie;
ponieważ wody gruntowe stanowią przedmiot dyrektywy 80/68/EWG [5], zostają one wyłączone z zakresu niniejszej dyrektywy;
poziom uprzemysłowienia Grenlandii jest bardzo niski ze względu na ogólną sytuację wyspy, a w szczególności ze względu na jej niewielkie zaludnienie, znaczny rozmiar oraz szczególne położenie geograficzne; dlatego też niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do Grenlandii,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa:
- zgodnie z art. 6 ust. 1 dyrektywy 76/464/EWG ustanawia wartości dopuszczalne dla norm emisji kadmu w zrzutach odprowadzanych z zakładów przemysłowych, jak określono w art. 2 lit. e),
- zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 76/464/EWG ustanawia wskaźniki jakości dla kadmu w środowisku wodnym,
- zgodnie z art. 6 ust. 4 dyrektywy 76/464/EWG określa terminy spełnienia warunków określonych w zezwoleniach udzielonych przez właściwe władze Państw Członkowskich w odniesieniu do istniejących zrzutów,
- zgodnie z art. 12 ust. 1 dyrektywy 76/464/EWG ustanawia metody referencyjne pomiaru umożliwiające określenie zawartości kadmu w zrzutach i środowisku wodnym,
- zgodnie z art. 6 ust. 3 dyrektywy 76/464/EWG ustanawia procedurę monitorowania,
- wymaga od Państw Członkowskich współpracy w przypadku zrzutów oddziałujących na wody więcej niż jednego Państwa Członkowskiego.
2.
Niniejsza dyrektywa dotyczy wód określonych w art. 1 dyrektywy 76/464/EWG, z wyjątkiem wód gruntowych.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "kadm" oznacza:
- pierwiastek chemiczny kadm,
- kadm zawarty w jakimkolwiek z jego związków;
b) "wartości dopuszczalne" oznaczają wartości określone w załączniku I;
c) "wskaźniki jakości" oznaczają wymagania określone w załączniku II;
d) "przetwarzanie kadmu" oznacza jakikolwiek proces przemysłowy wymagający użycia lub produkcji kadmu lub jakikolwiek inny proces, w którym obecność kadmu jest nieunikniona;
e) "zakład przemysłowy" oznacza jakikolwiek zakład, w którym produkowany jest kadm bądź jakakolwiek substancja zawierająca kadm;
f) "istniejący zakład" oznacza zakład przemysłowy działający w dniu notyfikacji niniejszej dyrektywy;
g) "nowy zakład" oznacza:
- zakład przemysłowy, który zaczął działać po dniu notyfikacji niniejszej dyrektywy,
- istniejący zakład przemysłowy, którego możliwości przetwarzania kadmu zostały znacznie zwiększone po dniu notyfikacji niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
1.
Wartości dopuszczalne, terminy, do których należy się do nich dostosowaćoraz procedura monitorowania zrzutów są ustano wione w załączniku I.
2.
Wartości dopuszczalne zwykle stosuje się do miejsca, w którym ścieki zawierające kadm opuszczają zakład przemysłowy.
Jeśli ścieki zawierające kadm są oczyszczane poza zakładem przemysłowym w zakładzie przeznaczonym do usuwania kadmu, Państwo Członkowskie może zezwolić na stosowanie wartości dopuszczalnych w miejscu, w którym ścieki opuszczają ten zakład.
3.
Zezwolenia określone w art. 3 dyrektywy 76/464/EWG muszą zawierać przepisy co najmniej tak rygorystyczne jak te zawarte w załączniku I do niniejszej dyrektywy, chyba że Państwo Członkowskie przestrzega przepisów art. 6 ust. 3 dyrektywy 75/464/EWG, na podstawie załączników II i IV do niniejszej dyrektywy.
Zezwolenia podlegają przeglądowi co najmniej raz na cztery lata.
4.
Bez uszczerbku dla swoich zobowiązań wynikających z ust. 1-3 oraz przepisów dyrektywy 75/464/EWG Państwa Członkowskie mogą przyznawać zezwolenia nowym zakładom, tylko wtedy, gdy zakłady te stosują normy odpowiadające najlepszym dostępnym środkom technicznym, kiedy jest to konieczne do usunięcia zanieczyszczeń, zgodnie z art. 2 wymienionej dyrektywy lub w celu zapobieżenia zakłóceniom konkurencji.
Niezależnie od przyjętych metod, jeżeli z przyczyn technicznych zamierzone środki nie odpowiadają najlepszym dostępnym środkom technicznym, Państwo Członkowskie przedstawia Komisji uzasadnienie tych powodów, przed wydaniem jakiegokolwiek zezwolenia.
Komisja przekazuje niezwłocznie to uzasadnienie innym Państwom Członkowskim i przesyła wszystkim Państwom Członkowskim sprawozdanie zawierające jej opinię, w możliwie najkrótszym czasie, w sprawie odstępstwa określonego w akapicie drugim.
W razie potrzeby, Komisja w tym samym czasie przedstawia Radzie odpowiednie wnioski.
5.
Referencyjna metoda analizy używana dla określenia obecności kadmu podana jest w załączniku III (1).
Można korzystać z innych metod, pod warunkiem że limity wykrywania, precyzyjność i dokładność takich metod są co najmniej tak dobre, jak ustanowiono w załączniku III (1).
Dokładność wymagana dla pomiarów ścieków podana jest w załączniku III (2).
Artykuł 4
Państwa Członkowskie, których to dotyczy, są odpowiedzialne za monitorowanie środowiska wodnego, dotkniętego oddziaływaniem zrzutów przemysłowych.
W przypadku zrzutów oddziałujących na wody więcej niż jednego Państwa Członkowskiego zainteresowane Państwa Członkowskie współpracują ze sobą, mając na względzie harmonizację procedur nadzorowania.
Artykuł 5
1.
Komisja przygotowuje porównawczą ocenę realizacji niniejszej dyrektywy przez Państwa Członkowskie na podstawie informacji dostarczonych przez Państwa Członkowskie, zgodnie z art. 13 dyrektywy 76/464/EWG, na jej wniosek, który musi być przedstawiany oddzielnie dla każdego przypadku. Informacje te zawierają w szczególności:
- szczegóły dotyczące zezwoleń ustanawiających normy emisji dla zrzutów kadmu,
- wyniki badania ilości kadmu odprowadzanego do wód, określonych w art. 1 ust. 2,
- wyniki pomiarów wykonanych przez krajową sieć powołaną w celu określenia stężenia kadmu.
2.
Komisja przesyła Radzie ocenę porównawczą określoną w ust. 1 co pięć lat, a po raz pierwszy cztery lata po notyfikacji niniejszej dyrektywy.
3.
W przypadku zmiany stanu wiedzy naukowej dotyczącej głównie toksyczności, trwałości i akumulacji kadmu w organizmach żywych i osadach lub w przypadku usprawnień w najlepszych dostępnych środkach technicznych, lub w przypadku udoskonalenia najlepszych dostępnych środków technicznych Komisja przedstawia odpowiednie wnioski Radzie w celu zaostrzenia, gdy jest to konieczne, wartości dopuszczalnych i wskaźników jakości.
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w ciągu dwóch lat po jej notyfikacji.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do Grenlandii.
Artykuł 8
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Trzecia dyrektywa komisji
z dnia 27 września 1983 r.
w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących metod analizy niezbędnych do kontrolowania składu produktów kosmetycznych
(83/514/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/768/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących produktów kosmetycznych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 83/341/EWG [2], w szczególności jej art. 8 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 76/768/EWG przewiduje urzędowe kontrole produktów kosmetycznych w celu sprawdzenia, czy przestrzegane są przepisy wspólnotowe dotyczące składu produktów kosmetycznych;
w związku z tym muszą zostać ustalone, tak szybko jak to jest możliwe, wszelkie niezbędne metody analityczne; podjęto już dwa rodzaje działań w kierunku osiągnięcia tego celu, poprzez ustalenie pewnych metod w dyrektywach Komisji 80/1335/EWG [3] i 82/434/EWG [4]; trzecim rodzajem działania jest ustalenie metod, w celu ilościowego oznaczania dichlorometanu i 1,1,1-trichloroetanu, identyfikowania i ilościowego oznaczania chinolin-8-olu i siarczanu bis(8-hydroksychinoliny), ilościowego oznaczania amoniaku, identyfikowania i ilościowego oznaczania nitrometanu, identyfikowania i ilościowego oznaczania kwasu merkaptooctowego w środkach do trwałej ondulacji i w środkach do prostowania włosów oraz środkach do depilowania, identyfikowania i ilościowego oznaczania heksachlorofenu (INN), tionu tosylochloramidu sodowego (INN), ilościowego oznaczania całkowitego fluoru w pastach do zębów, identyfikowania i ilościowego oznaczania organicznych związków rtęci i ilościowego oznaczania siarczków metali alkalicznych i ziem alkalicznych;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu w sprawie dostosowania dyrektywy 76/768/EWG do postępu technicznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie niezbędne działania, aby zapewnić, że podczas urzędowego badania produktów kosmetycznych:
- ilościowe oznaczanie dichlorometanu i 1,1,1-trichloroetanu,
- identyfikowanie i ilościowe oznaczanie chinolin-8-olu i siarczanu bis(8-hydroksychinoliny),
- ilościowe oznaczanie amoniaku,
- identyfikowanie i ilościowe oznaczanie nitrometanu,
- identyfikowanie i ilościowe oznaczanie kwasu merkaptooctowego w środkach do trwałej ondulacji i środkach do prostowania i depilowania włosów,
- identyfikowanie i ilościowe oznaczanie heksachlorofenu (INN),
- ilościowe oznaczanie tosylochloramidu sodowego (INN),
- ilościowe oznaczanie całkowitego fluoru w pastach do zębów,
- identyfikowanie i ilościowe oznaczanie organicznych związków rtęci,
- ilościowe oznaczanie siarczków metali alkalicznych i ziem alkalicznych,
zostaną przeprowadzone zgodnie z metodami opisanymi w załączniku.
Artykuł 2
Nie później niż do dnia 31 grudnia 1984 r. Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 26 października 1983 r.
zmieniająca dyrektywę 65/269/EWG dotyczącą ujednolicenia niektórych zasad odnoszących się do zezwoleń na przewóz drogowy rzeczy między Państwami Członkowskimi oraz pierwszą dyrektywę Rady z dnia 23 lipca 1962 r. w sprawie ustanowienia wspólnych reguł dla niektórych rodzajów przewozu drogowego rzeczy między Państwami Członkowskimi
(83/572/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 75,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: wprowadzenie wielostronnego zezwolenia na wewnątrzwspólnotowy drogowy przewóz związany z przeprowadzkami powinno zapewnić bardziej efektywną organizację takich przeprowadzek, a stąd wzrost produktywności przedsiębiorstw specjalizujących się w przeprowadzkach;
dyrektywa 65/269/EWG [4], ostatnio zmieniona dyrektywą 73/169/EWG [5], powinna zostać zmieniona, aby wprowadzić takie zezwolenie;
zasady dotyczące wewnątrzwspólnotowego przewozu związanego z przeprowadzkami powinny być zawarte w jednej dyrektywie, natomiast pierwsza dyrektywa Rady z dnia 23 lipca 1962 [6] r., ostatnio zmieniona dyrektywą 82/50/EWG [7], powinna zostać z tej przyczyny zmieniona,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 65/269/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 2 akapit pierwszy skreśla się wyrazy "lub inne".
2) W art. 2 dodaje się akapity w brzmieniu:
"Zezwolenie przyznane do celów przewozów związanych z przeprowadzkami, wykonywanych przez przedsiębiorstwa dysponujące wykwalifikowanym personelem oraz specjalistycznym sprzętem powinno być skuteczne dla przewozów między Państwami Członkowskimi oraz w ruchu tranzytowym przez terytorium tych państw.
Przewóz taki nie powinien stanowić przedmiotu kontyngentów.
Regulacja taka nie narusza warunków, na jakich każde Państwo Członkowskie udziela zezwolenia swoim obywatelom.".
3) Wzór zezwolenia stanowi Załącznik do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Skreśla się pkt 4 załącznika II do pierwszej dyrektywy z dnia 23 lipca 1962 r.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 stycznia 1984 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 26 października 1983 r.
zmieniająca po raz trzeci dyrektywę 76/768/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych
(83/574/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 11 dyrektywy 76/768/EWG [4], ostatnio zmienionej dyrektywą 83/496/EWG [5], przewiduje, iż Komisja przedstawi Radzie, w oparciu o wyniki ostatnich badań naukowych i technicznych, stosowne propozycje ustanawiające wykazy dopuszczonych substancji;
w oparciu o wyniki ostatnich badań naukowych i technicznych możliwe jest ustanowienie wykazu substancji dopuszczonych jako filtry ultrafioletowe;
zmiany konieczne do dostosowania do postępu technicznego załącznika VII muszą zostać przyjęte zgodnie z procedurą Komitetu ustanowioną dyrektywą 76/768/EWG;
wskazanie terminu ważności na produktach kosmetycznych, których stabilność wynosi mniej niż trzy lata, przewidziane w art. 6 ust. 1 lit. c) dyrektywy 76/768/EWG, nie jest uzasadnione dla produktów kosmetycznych, które mogą być w dalszym ciągu stosowane po tym okresie, a więc wskazanie minimalnego terminu ważności jest tu bardziej wskazane,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 76/768/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) dodaje się załącznik VII w postaci Załącznika do niniejszej dyrektywy.
Wymienia się w nim filtry ultrafioletowe, które mogą być zawarte w produktach kosmetycznych, na warunkach w nim określonych;
2) w art. 4 dodaje się litery g) i h) w brzmieniu:
"g) inne filtry ultrafioletowe niż te wymienione w części 1 załącznika VII;
h) filtry ultrafioletowe wymienione w części 1 załącznika VII poza ograniczeniami i wymienionymi tam warunkami.";
3) w art. 5 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Do dnia 31 grudnia 1988 r., Państwa Członkowskie dopuszczą do obrotu produkty kosmetyczne zawierające filtry ultrafioletowe wymienione w części 2 załącznika VII, na warunkach i z ograniczeniami, jakie są w nim określone.
Do dnia 1 stycznia 1989 r. te filtry ultrafioletowe muszą być:
- definitywnie dopuszczone (część 1 załącznika VII),
- ostatecznie zakazane (załącznik II),
- zachowane w części 2 załącznika VII przez określony okres czasu, lub
- wyłączone ze wszystkich załączników.";
4) w art. 6 ust. 1 lit. c) otrzymuje brzmienie:
"c) minimalny termin ważności.
Minimalny termin ważności produktu kosmetycznego to jest data, do której produkt ten, w odpowiednich warunkach, zachowuje swoją pierwotną funkcję i pozostaje zgodny z przepisami art. 2.
Minimalny termin ważności określony jest w następujący sposób: "Najlepiej zużyć do…", określone:
- albo datą,
- albo wskazanie miejsca na etykietowaniu, w którym jest ona określona.
Jeżeli jest to konieczne, informacje te są dodatkowo opatrzone wskazówkami dotyczącymi poprawnego przechowywania produktu, które zapewniają utrzymanie wskazanego minimalnego terminu ważności.
Data składa się, w sposób wyraźny, najpierw z miesiąca, a potem z roku.
Dla produktów kosmetycznych, których trwałość minimalna przekracza 30 miesięcy, wskazanie terminu ważności nie jest obowiązkowe;"
5) a) W art. 6 ust. 1 lit. d): "załączniki III, IV i VI", zastępuje się: "załączniki III, IV, VI i VII";
b) W art. 8 ust. 2 akapit pierwszy: "załączniki II–VI", zastępuje się: "załączniki II–VII";
c) W art. 8 ust. 2 akapit drugi: "załączniki III–VI", zastępuje się: "załączniki III–VII".
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie podejmą środki niezbędne w celu zapewnienia, że od dnia 1 stycznia 1987 r. ani producenci ani importerzy mający siedzibę na terytorium Wspólnot nie będą wprowadzali do obrotu produktów, które nie spełniają wymogów niniejszej dyrektywy.
2.
Państwa Członkowskie przyjmują środki niezbędne, aby zapewnić, że produkty, określone w ust. 1 nie będą sprzedawane ani przekazywane konsumentowi końcowemu po dniu 31 grudnia 1988 r.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 31 grudnia 1984 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 26 października 1983 r.
zmieniająca dyrektywę 71/316/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wspólnych przepisów dotyczących przyrządów pomiarowych oraz metod kontroli metrologicznej
(83/575/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 71/316/EWG [4] ma na celu zapewnienie swobodnego przepływu przyrządów pomiarowych we Wspólnocie poprzez harmonizację rozbieżnych krajowych przepisów ustawowych odnoszących się do kontroli metrologicznej oraz poprzez ustanowienie w tym celu procedur zatwierdzania wzoru i legalizacji pierwotnej EWG oraz metod kontroli metrologicznej EWG;
doświadczenie zgromadzone w ostatnich latach w sektorze przyrządów pomiarowych czyni niezbędną zmianę niektórych artykułów tej dyrektywy;
stosowane obecnie metody kontroli umożliwiają przeprowadzanie legalizacji pierwotnej EWG w sposób odmienny od kontroli jednostkowej przyrządów;
w momencie przyjmowania dyrektywy 71/316/EWG nie było możliwe uwzględnienie tych zmian; od tego momentu niektóre Państwa Członkowskie włączyły do swoich ustawodawstw krajowych przepisy, które uwzględniają te zmiany;
zaleca się zatem zmianę i uzupełnienie treści obecnie obowiązujących przepisów wspólnotowych, aby umożliwić harmonizację ustawodawstw krajowych przyjętych dla realizacji tego celu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 71/316/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
1. a) Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do towarów zwanych dalej przyrządami, które obejmują przyrządy pomiarowe, części składowe przyrządów pomiarowych, przyrządów dodatkowych i sprzętu pomiarowego.
b) Niniejsza dyrektywa ma także zastosowanie do jednostek miary, harmonizacji metod pomiaru i kontroli metrologicznej oraz, gdzie jest to stosowne, do środków wymaganych do zastosowania tych metod.
c) Ma ona również zastosowanie do określania metod pomiaru, kontroli metrologicznej oraz oznaczania ilości produktów paczkowanych.
2.
Żadne Państwo Członkowskie nie może, na podstawie niniejszej dyrektywy oraz odnoszących się do niej oddzielnych dyrektyw, zapobiegać, zabraniać czy ograniczać wprowadzania do obrotu i/lub użytkowania przyrządu lub produktu, określonego w ust. 1, jeżeli ten przyrząd lub produkt jest opatrzony znakami i/lub oznakowaniami EWG zgodnie z warunkami przewidzianymi w tej dyrektywie i oddzielnych dyrektywach odnoszących się do przedmiotowych przyrządów lub produktów.
3.
Państwa Członkowskie będą przywiązywać tę samą wagę do zatwierdzenia wzoru i legalizacji pierwotnej EWG, jak do odpowiadających im własnych środków krajowych.
4.
Oddzielne dyrektywy dotyczące kwestii określonych w ust. 1 muszą sprecyzować:
- w szczególności procedury pomiarowe oraz właściwości, wymogi techniczne, konstrukcja oraz działanie produktów, określonych w ust. 1 lit. a),
- wymogi dotyczące ust. 1 lit. b) i c).
W oddzielnych dyrektywach można określić termin, w którym przepisy wspólnotowe zastąpią obowiązujące przepisy krajowe.";
2) artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
1.
Zatwierdzenie wzoru EWG dla przyrządów stanowi ich dopuszczenie do legalizacji pierwotnej EWG, a w przypadku gdy nie jest ona wymagana, daje upoważnienie do wprowadzania ich do obrotu i/lub do użytku.
Jeżeli oddzielne dyrektywy (oddzielna dyrektywa) mające zastosowanie do danej kategorii przyrządów zwalniają tę kategorię z wymogu uzyskania zatwierdzenia wzoru EWG, to przyrządy tej kategorii są bezpośrednio dopuszczone do legalizacji pierwotnej EWG.
2.
Jeżeli Państwa Członkowskie dysponują odpowiednim sprzętem kontrolnym, przyznają zatwierdzenie wzoru EWG dla każdego urządzenia, o ile spełnia ono wymogi ustanowione w niniejszej dyrektywie oraz oddzielnych dyrektywach odnoszących się do przedmiotowego przyrządu.
3.
Wniosek o przyznanie zatwierdzenia wzoru EWG może być złożony jedynie przez producenta albo jego przedstawiciela posiadającego siedzibę we Wspólnocie.
Wniosek dotyczący tego samego przyrządu może być złożony tylko w jednym Państwie Członkowskim.
4.
Państwo Członkowskie, które przyznało zatwierdzenie wzoru EWG, podejmie niezbędne kroki dla zapewnienia, iż jest informowane o wszelkich modyfikacjach lub uzupełnieniach do zatwierdzonego wzoru.
Powiadamia inne Państwa Członkowskie o takich zmianach.
Modyfikacje lub uzupełnienia do zatwierdzonego wzoru muszą uzyskać dodatkowe zatwierdzenie wzoru od Państwa Członkowskiego, które przyznało zatwierdzenie wzoru EWG, jeżeli wpływają lub mogą wpływać na wyniki pomiarów lub określone warunki użytkowania przyrządów.
Jednakże w przypadku zmodyfikowanego wzoru zamiast uzupełnienia do pierwotnego świadectwa zatwierdzenia wzoru EWG przyznaje się nowe zatwierdzenie wzoru EWG, jeżeli wzór został zmodyfikowany po tym, jak przepisy tej dyrektywy lub odpowiedniej oddzielnej dyrektywy zostały zmienione lub dostosowane w taki sposób, że zmodyfikowany wzór mógłby zostać zatwierdzony jedynie zgodnie z nowymi przepisami.
5.
Państwa Członkowskie przyznają zatwierdzenia wzoru EWG zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy oraz odpowiednich oddzielnych dyrektyw.";
3) artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
Jeżeli przyrząd pomyślnie przeszedł kontrolę wymaganą dla uzyskania zatwierdzenia wzoru EWG ustanowioną w niniejszej dyrektywie oraz odnoszących się do niej oddzielnych dyrektywach, Państwo Członkowskie, które przeprowadziło kontrolę, wystawia świadectwo zatwierdzenia wzoru EWG i przekazuje je wnioskodawcy.
W przypadkach przewidzianych w art. 11 lub w oddzielnych dyrektywach wnioskodawca jest zobowiązany, a we wszystkich innych przypadkach upoważniony, do umieszczenia lub spowodowania umieszczenia znaku zatwierdzenia wzoru EWG przedstawionych w tym świadectwie na każdym przyrządzie dostosowanym do zatwierdzonego wzoru.";
4) artykuł 5 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 5
1.
Zatwierdzenie wzoru EWG jest ważne przez 10 lat.
Okres ważności może być przedłużony o kolejne okresy 10-letnie; liczba przyrządów, które mogą zostać wyprodukowane zgodnie z zatwierdzonym wzorem, nie jest ograniczona.
Okres ważności zatwierdzeń wzoru EWG, przyznanych na podstawie przepisów niniejszej dyrektywy i oddzielnych dyrektyw, nie może być przedłużany po dniu wejścia w życie wszelkich zmian lub dostosowań niniejszych przepisów wspólnotowych, w przypadku gdy takie zatwierdzenia wzoru EWG nie mogłyby zostać przyznane na podstawie tych nowych przepisów.
Jeżeli okres ważności zatwierdzenia wzoru EWG nie zostaje przedłużony, zatwierdzenie to stosuje się nadal do przyrządów EWG będących już w użytku.
2.
W przypadku zastosowania nowych rozwiązań technicznych, które nie zostały przewidziane w oddzielnych dyrektywach, po wcześniejszych konsultacjach z innymi Państwami Członkowskimi może zostać przyznane zatwierdzenie wzoru EWG o ograniczonym skutku.
Może ono zawierać następujące ograniczenia:
- ograniczenie liczby przyrządów mogących otrzymać zatwierdzenie,
- zobowiązanie do powiadamiania właściwego organu o miejscach instalacji przyrządów,
- ograniczenie zakresu zastosowania,
- szczególne ograniczenia dotyczące zastosowanych rozwiązań technicznych.
Zatwierdzenie może zostać przyznane jedynie wówczas, gdy:
- weszła w życie oddzielna dyrektywa dotycząca takiej kategorii przyrządów,
- nie zostały przekroczone dopuszczalne granice błędu ustanowione w oddzielnych dyrektywach.
Okres ważności takiego zatwierdzenia nie może przekraczać dwóch lat.
Może zostać przedłużony najwyżej do lat trzech.
3.
Jeżeli Państwo Członkowskie, które przyznało ograniczone zatwierdzenie wzoru EWG określone w ust. 2, stwierdzi, że nowe rozwiązania techniczne okazały się zadowalające, zwraca się z wnioskiem o dostosowanie do postępu technicznego załączników do niniejszej dyrektywy, gdzie jest to stosowne, oraz oddzielnych dyrektyw, zgodnie z procedurą określoną w art. 18.";
5) w załączniku I ppkt 3.3 oraz 6.3 otrzymują brzmienie:
"3.3. Znak wymieniony w art. 6 niniejszej dyrektywy jest taki sam, jak znak zatwierdzenia wzoru EWG, z tą różnicą, że stylizowana litera E jest odbita symetrycznie względem osi pionowej i nie zawiera innych oznaczeń, chyba że oddzielne dyrektywy stanowią inaczej.
Przykład tego znaku przedstawiono w ppkt 6.3."
. "6.3.
Znaki zwolnienia z wymogu uzyskania zatwierdzenia wzoru EWG (patrz ppkt 3.3).
Przykład: "
+++++ TIFF +++++
6) a) w art. 7 ust. 1 lit. b) "art. 5 ust. 2 i 3" zastępuje się "art. 5 ust. 2";
b) w art. 7 ust. 1 dodaje się lit. c) w brzmieniu:
"c) ustali, że zatwierdzenie zostało przyznane w niewłaściwy sposób.";
7) a) w art. 8 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1. a) Legalizacja pierwotna EWG polega na kontroli nowych lub naprawianych przyrządów i potwierdzaniu ich zgodności z zatwierdzonym wzorem i/lub wymogami niniejszej dyrektywy i oddzielnych dyrektyw odnoszących się do przedmiotowych przyrządów; legalizację poświadcza znak legalizacji pierwotnej EWG;
b) Legalizacja pierwotna EWG dla przyrządów może być przeprowadzona w sposób odmienny od kontroli jednostkowej przyrządów w przypadkach określonych w oddzielnych dyrektywach i zgodnie z przyjętą procedurą.";
b) w art. 8 ust. 3 "art. 1 ust. 1" zastępuje się "art. 1 ust. 2";
8) artykuł 9 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 9
1.
Jeżeli przyrząd jest przedkładany do legalizacji pierwotnej EWG, Państwo Członkowskie przeprowadzające kontrolę musi określić:
a) czy dany przyrząd należy do kategorii niewymagającej uzyskania zatwierdzenia wzoru EWG i, jeżeli tak, to czy spełnia on wymogi odnośnie do konstrukcji technicznej i działania ustanowione przez oddzielne dyrektywy odnoszące się do tego przyrządu;
b) czy dany przyrząd otrzymał zatwierdzenie wzoru EWG i, jeżeli tak, to czy jest on zgodny z zatwierdzonym wzorem i oddzielnymi dyrektywami odnoszącymi się do tego przyrządu, obowiązującymi w chwili przyznania tego zatwierdzenia wzoru EWG.
2.
Kontrola przeprowadzana w ramach legalizacji pierwotnej EWG odnosi się w szczególności, zgodnie z oddzielnymi dyrektywami, do:
- właściwości metrologicznych,
- dopuszczalnych granic błędów,
- konstrukcji, w zakresie, w jakim zapewnia, że właściwości metrologiczne urządzenia nie ulegną znacznemu pogorszeniu przy normalnym użytkowaniu;
- obecności wymaganych napisów i tabliczek znamionowych lub przepisów dotyczących oznakowań legalizacji EWG.";
9) artykuł 10 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 10
Jeżeli przyrząd przeszedł pomyślnie legalizację pierwotną EWG zgodnie z wymogami niniejszej dyrektywy i oddzielnych dyrektyw, umieszcza się na nim, na odpowiedzialność Państwa Członkowskiego i zgodnie z wymogami ustanowionymi w załączniku II do niniejszej dyrektywy, znaki częściowej lub końcowej legalizacji EWG, określone w tym załączniku.";
10) artykuł 13 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 13
Każde Państwo Członkowskie powiadamia pozostałe Państwa Członkowskie oraz Komisję o służbach, agencjach i ośrodkach uprawnionych do przeprowadzania kontroli określonych w niniejszej dyrektywie i oddzielnych dyrektywach do wystawiania świadectw zatwierdzenia wzoru EWG i do umieszczania znaków legalizacji pierwotnej EWG.";
11) artykuł 15 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 15
Oddzielne dyrektywy określą wymogi kontrolne dla przyrządów będących w użytku, opatrzonych znakami lub oznakowaniami EWG, w szczególności maksymalne granice błędu dopuszczalne przy użytkowaniu.
Jeżeli przepisy krajowe dotyczące przyrządów nieopatrzonych znakami lub oznakowaniami EWG ustanawiają niższe wymogi, wówczas te ostatnie mogą służyć za podstawę kontroli.";
12) uchyla się rozdział VI oraz rozdział VII otrzymuje oznaczenie rozdziału VI i otrzymuje brzmienie:
"ROZDZIAŁ VI:
Dostosowanie dyrektyw do postępu technicznego
Artykuł 16
Zmiany konieczne do dostosowania do postępu technicznego załączników niniejszej dyrektywy i załączników oddzielnych dyrektyw określonych w art. 1 są dokonywane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 18.
Jednakże procedura ta nie ma zastosowania do rozdziału dotyczącego angielskich jednostek miary, zawartego w Załączniku do dyrektywy w sprawie jednostek miary i do załączników do dyrektyw w sprawie paczkowanych produktów, dotyczących przedziałów ilościowych produktów paczkowanych.
Artykuł 17
1.
Ustanawia się Komitet ds. Dostosowania Dyrektyw do Postępu Technicznego, określony w art. 16 (dalej zwany "Komitetem"). W jego skład wchodzą przedstawiciele Państw Członkowskich, z przedstawicielem Komisji jako przewodniczącym.
2.
Komitet uchwala swój regulamin.
Artykuł 18
1.
W przypadku stosowania procedury ustanowionej w niniejszym artykule przewodniczący przekazuje sprawę Komitetowi, z własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
2.
Przedstawiciel Komisji przedstawia Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet wyraża swoją opinię na temat tego projektu w terminie ustalonym przez przewodniczącego, w zależności od pilności sprawy.
Opinia przyjmowana jest kwalifikowaną większością głosów, zgodnie z art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmie przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
b) Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja bezzwłocznie przedłoży Radzie wniosek w sprawie środków, jakie należy podjąć.
Rada podejmuje decyzję kwalifikowaną większością głosów.
c) Jeśli Rada nie podejmie decyzji w terminie trzech miesięcy po przedłożeniu jej powyższej propozycji, Komisja przyjmie proponowane środki." ;
13) tytuł "Rozdział VIII" zastępuje się "Rozdział VII" oraz art. 20, 21 i 22 otrzymują oznaczenia odpowiednio art. 19, 20 i 21;
14) w art. 19 "zakaz sprzedaży lub użytkowania" zastępuje się "zakaz wprowadzania do obrotu lub użytku".
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem1 stycznia 1985 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 15 listopada 1983 r.
zmieniająca dyrektywę 83/201/EWG ustanawiającą wyjątki od dyrektywy Rady 77/99/EWG dotyczące niektórych produktów zawierających inne środki spożywcze i tylko niewielki procent mięsa lub produktu mięsnego
(83/577/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 77/99/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy produktami mięsnymi [1], w szczególności jej art. 8,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 83/201/EWG [2] Komisja ustanowiła pewne wyjątki od dyrektywy 77/99/EWG dla niektórych produktów, które zawierają inne środki spożywcze i tylko niewielki procent mięsa lub produktu mięsnego;
konieczne okazało się przyznanie Państwom Członkowskim dodatkowego okresu na transpozycję przepisów dyrektywy 83/201/EWG do ich ustawodawstwa krajowego;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W art. 6 dyrektywy 83/201/EWG datę "1 stycznia 1984 r." zastępuje się datą "1 czerwca 1984 r."
Artykuł 2
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 13 grudnia 1983
zmieniająca po raz drugi dyrektywę 76/118/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do niektórych rodzajów częściowo lub całkowicie odwodnionego mleka konserwowanego przeznaczonego do spożycia przez ludzi
(83/635/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego artykuły 43 i 100,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
dyrektywa 76/118/EWG [3], ze zmianami wprowadzonymi przez dyrektywę 78/630/EWG [4], ustanawia w art. 3 ust.3, że w terminie pięciu lat od jej ogłoszenia Rada, na wniosek Komisji, może uchwalić zmianę lub uchylenie przepisów ust. 2 tego artykułu;
w niektórych Państwach Członkowskich wystąpiły trudności dotyczące nazwy półtłustegozagęszczonego mleka słodzonego oraz półtłustego mleka w proszku, które może występować w sprzedaży detalicznej; dlatego też należy stworzyć im, także w odniesieniu do produktów o tej nazwie, możliwość ustanowioną w art. 3 ust. 2 dyrektywy 76/118/EWG;
używanie nazw wymienionych w art. 3 ust. 2 dyrektywy 76/118/EWG stanowi przydatną informację dla konsumenta i nie stanowi przeszkody w handlu wewnątrzwspólnotowym; w związku z tym należałoby pozbawić te nazwy charakteru tymczasowego, uchylając postanowienia art. 3 ust. 3 dyrektywy 76/118/EWG;
dyrektywa 76/118/EWG stanowi w art. 7 ust. 8, że w terminie trzech lat od jej ogłoszenia Rada ponownie przeanalizuje derogację, o której mowa w ostatnim zdaniu podpunktu, a w punkcie 3 wyżej wymienionego artykułu dotyczącą produktów częściowo lub całkowicie odtłuszczonych przeznaczonych dla niemowląt;
mleko o przedłużonej trwałości podlega w kwestii etykietowania przepisom ogólnym ustanowionym w dyrektywie Rady 79/112/EWG z dnia 18 grudnia 1978 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do etykietowania, prezentacji i reklamowania środków spożywczych przeznaczonych na sprzedaż konsumentowi końcowemu [5]; dlatego też niniejsza dyrektywa może poprzestać na ustanowieniu uzupełnień i derogacji do tych przepisów ogólnych;
dyrektywa 76/118/EWG stanowi w drugim akapicie art. 14, że w terminie trzech lat od jej ogłoszenia Rada, na wniosek Komisji i uwzględniając raport Komisji dotyczący sytuacji w Państwach Członkowskich, ponownie zbada możliwość ustalenia informacji o jakości;
ankieta przeprowadzona przez Komisję w Państwach Członkowskich wykazała konieczność ustalenia minimalnych kryteriów fizycznych, chemicznych i higienicznych przed zbadaniem możliwości ustalenia kryteriów jakości; w związku z tym należy przedłużyć termin, o którym mowa w drugim akapicie art. 14 dyrektywy 76/118/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 76/118/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 3 ust. 2 dodaje się następujące punkty:
"e) "lait demi-écrémé concentré sucré";, w Belgii, Francji i Luksemburgu oraz "gecondenseerde halfvolle melk met suiker"; w Belgii i Holandii dla oznaczenia, przy sprzedaży detalicznej, produktu określonego w pkt 1 lit.g) załącznika;
f) "lait demi-écrémé en poudre"; w Belgii, Holandii i Luksemburgu oraz "halfvolle-melkpoeder"; w Belgii i Holandii dla oznaczenia, przy sprzedaży detalicznej, określonego w pkt 2 lit. c) załącznika produktu, który zawiera od 14 do 16 g tłuszczu w 100 g produktu.";
2) skreśla się art. 3 ust.3;
3) artykuł 7 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 7
1.
Dyrektywa 79/112/EWG ma zastosowanie, na niżej podanych warunkach, w odniesieniu do produktów określonych w Załączniku, które mają być dostarczone do konsumenta końcowego.
2. a) Nazwa, pod którą są sprzedawane produkty określone w Załączniku, jest jedną z nazw dla nich zastrzeżonych na mocy art. 3.
b) W przypadku, o którym mowa w art. 5 ust. 4, nazwa, pod którą produkt jest sprzedawany, zostaje uzupełniona przez wzmiankę "rozpuszczalne";.
3.
Zawartość netto produktów określonych w Załączniku jest wyrażona w jednostkach masy oraz w jednostkach masy i objętości w przypadku produktów określonych w pkt 1 lit. a), b), c) oraz d) Załącznika, pakowanych w pojemniki inne niż metalowe puszki i tubki.
4.
Ponadto na opakowaniach, pojemnikach i etykietach podawane są następujące informacje:
a) procentowa zawartość tłuszczu w mleku wyrażona w masie w stosunku do produktu gotowego, z wyjątkiem produktów określonych w punkcie 1 lit. b) oraz f) Załącznika, a także w pkt 2 lit. b), jak również procent odtłuszczonego ekstraktu pochodzącego z mleka w przypadku produktów, o których mowa w pkt 1 Załącznika;
b) w przypadku produktów, o których mowa w pkt 1 Załącznika, zalecenia dotyczące metody rozcieńczania lub rozrobienia; wzmianka ta może być zastąpiona wyczerpującą informacją na temat użycia produktu, jeżeli powinno się go stosować w niezmienionej formie;
c) w przypadku produktów, o których mowa w pkt 2 Załącznika, zalecenia dotyczące metody rozcieńczania lub rozrobienia, łącznie, z wyjątkiem produktów wymienionych w pkt 2 lit. b), z informacją o zawartości tłuszczu w rozcieńczonym lub rozrobionym produkcie;
d) "UHT"; lub "pasteryzowane"; w przypadku produktów, o których mowa w pkt 1 lit. a), b), c) oraz d) Załącznika, jeżeli produkty te otrzymano w wyniku takiego procesu i jeśli zostały one zapakowane aseptycznie.
5.
Punkty 1–4 stosuje się na niżej wymienionych warunkach:
- informacje, o których mowa w pkt 2 oraz w pkt 4 lit. a), podane są w tym samym miejscu, co informacje, o których mowa w art. 11 ust. 3 lit. a) dyrektywy 79/112/EWG,
- w przypadku produktów ważących mniej niż 20 g na jednostkę pakowanych w opakowanie zewnętrzne informacje wymagane na mocy niniejszego artykułu muszą być umieszczone jedynie na tym opakowaniu zewnętrznym, z wyjątkiem nazwy stosowanej przy sprzedaży, wymaganej zgodnie z punktem 2 lit. a),
- w przypadku, o którym mowa w art. 5 ust.7, Państwa Członkowskie mogą nakazać podanie informacji o rodzaju i ilości dodanych witamin,
- Państwa Członkowskie mogą zachować przepisy krajowe, które nakazują podanie specjalnego zalecenia na temat stosowania produktów całkowicie odtłuszczonych w przypadku niemowląt.";
4) dodaje się następujący artykuł:
"Artykuł 7a
1.
Nie naruszając przepisów, które mają być przyjęte przez Komisję w sprawie etykietowania środków spożywczych nieprzeznaczonych dla konsumenta końcowego, obowiązkowe są jedynie niżej wymienione informacje, muszą być one podane na opakowaniach, pojemnikach lub etykietach produktów określonych w Załączniku w sposób widoczny, czytelny i niezmywalny:
a) nazwa zastrzeżona dla danych produktów zgodnie z art. 3;
b) zawartość netto podana w kilogramach lub gramach.
Do czasu wygaśnięcia okresu przejściowego, podczas którego dopuszczalne jest używanie we Wspólnocie jednostek brytyjskiego systemu miar i wag, zamieszczonych w rozdziale D Załącznika do dyrektywy Rady 71/354/EWG z dnia 18 października 1971 w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących jednostek miary [6], z ostatnimi zmianami wprowadzonymi przez dyrektywę 76/770/EWG [7], Irlandia oraz Wielka Brytania mogą zezwolić, aby ilość była podana jedynie w brytyjskich jednostkach miar i wag na podstawie następującego przeliczenia:
- 1 mililitr = 0,0352 fluid ounces,
- 1 litr = 1,760 pints lub 0,220 gallons,
- 1 gram = 0,0353 ounces (avoirdupois),
- 1 kilogram = 2,205 pounds;
c) imię i nazwisko lub nazwa firmy oraz adres producenta, pakującego lub sprzedającego, który ma swą siedzibę we Wspólnocie.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą zachować przepisy krajowe, które nakazują podanie firmy produkującej lub pakującej w przypadku produkcji krajowej;
d) nazwa kraju, z którego pochodzi dany produkt, w przypadku produktów importowanych z krajów trzecich;
e) data produkcji lub informacja pozwalająca na identyfikację danej partii produktów.
2.
Państwa Członkowskie zabraniają na swoim terytorium handlu produktami określonymi w Załączniku, jeśli informacje, o których mowa w pkt 1 lit. a), d) oraz e), nie zostały podane w jednym z języków łatwo zrozumiałych dla kupującego, chyba że informacje te są wyrażone w inny sposób; przepis ten nie wyklucza podania wyżej wymienionych informacji w kilku językach.
Informacje, o których mowa w pkt 1 lit. b) oraz d), muszą być umieszczone jedynie w dokumencietowarzyszącym.";
5) w art. 14 akapit drugi otrzymuje następujące brzmienie:
"W przypadku braku odnośnych przepisów wspólnotowych dnia 1 kwietnia 1986 r. Rada ponownie zbada przepisy niniejszego artykułu na podstawie raportu Komisji, łącznie z wszelkimi odpowiednimi wnioskami."
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zmienią, o ile to konieczne, swoje przepisy prawne, aby dostosować się do przepisów niniejszej dyrektywy i natychmiast powiadomią o tym Komisję.
Tak zmienione przepisy prawne stosuje się w taki sposób, aby:
- dopuścić do obrotu wyroby zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy najpóźniej dnia 1 stycznia 1986 r.,
- zabronić obrotu wyrobami niezgodnymi z przepisami niniejszej dyrektywy od dnia 1 stycznia 1987 r.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 31/83
z dnia 21 grudnia 1982 r.
w sprawie wspólnych środków tymczasowych w odniesieniu do restrukturyzacji branży połowów przybrzeżnych i akwakultury
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Zgromadzenia [2],
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 9 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 101/76 z dnia 19 stycznia 1976 r. ustanawiającego wspólną politykę strukturalną dla gospodarki rybnej [3] stanowi o możliwości decydowania o wspólnych środkach służących realizacji celów wspomnianych w ust. 1 wyżej wymienionego artykułu, jeżeli odnoszą się one do celów wymienionych w art. 39 ust. 1 lit. a) Traktatu; wyżej wspomniane wspólne środki mogą być finansowane przez Sekcję Orientacji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej, zwanego dalej "Funduszem", na mocy art. 1 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3509/80 [5];
działanie zmierzające do restrukturyzacji połowów przybrzeżnych jest niezbędne do wspierania racjonalnego wykorzystania dostępnych zasobów i jak najlepszego wykorzystania czynników produkcyjnych oraz do zapewnienia godziwego poziomu życia tym, którzy utrzymują się z połowów; w tym celu Komisja przedłożyła Radzie wniosek o przedsięwzięcie wspólnych środków dla restrukturyzacji, modernizacji i rozwoju branży połowów oraz rozwoju akwakultury [6]; wniosek ten nie został jeszcze zatwierdzony przez Radę;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 1852/78 z dnia 25 lipca 1978 r. w sprawie wspólnych środków tymczasowych w odniesieniu do restrukturyzacji branży połowów przybrzeżnych [7], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2992/81 [8], zapewniło finansowanie przez Fundusz do dnia 31 grudnia 1981 r. projektów inwestycyjnych stworzonych w celach rozwoju połowów przybrzeżnych; zamierzeniem tych środków jest przede wszystkim pomoc regionom doświadczającym szczególnych trudności w tworzeniu struktur produkcyjnych w danych sektorach;
do czasu podjęcia decyzji w sprawie środków strukturalnych, które mają być wprowadzone w życie jako część wspólnej polityki rybołówstwa, takie działania powinny być kontynuowane do 1982 r.;
wsparcie z Funduszu w formie subwencji kapitałowej nieprzekraczającej 25 % całkowitej sumy inwestycji stanowi właściwy udział kapitałowy w ich realizacji;
niektóre regiony Wspólnoty znajdują się w niekorzystnej pozycji z punktu widzenia dochodów i niedostatecznego zatrudnienia zarówno w branży połowów, jak i w innych branżach; środki zmierzające w kierunku rozwoju strukturalnego w tych regionach powinny zostać wzmocnione;
należy ustanowić terminy składania do Komisji wniosków o przyznanie pomocy;
wnioski o przyznanie pomocy złożone po raz pierwszy na mocy rozporządzenia (EWG) nr 1852/78, a niepodlegające subwencjonowaniu z Funduszu z braku dostępnych środków, powinny być rozpatrywane na podstawie niniejszego rozporządzenia;
w celu zapewnienia, że beneficjenci stosują się do warunków ustanowionych przy przyznawaniu pomocy przez Fundusz, należy ustanowić efektywną procedurę kontroli wraz z możliwością zawieszania, redukcji lub zaprzestania udzielania pomocy z Funduszu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
TYTUŁ I
Przepisy dotyczące projektów
Artykuł 1
1.
Do 1982 r. Fundusz może uczestniczyć w finansowaniu projektów inwestycyjnych dla:
- rozwoju połowów przybrzeżnych w regionach, w których jest to możliwe dzięki potencjałowi rybnemu,
- rozwoju akwakultury w regionach szczególnie odpowiednich do takiej działalności.
2. Wszystkie środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu stanowią wspólny środek w rozumieniu art. 6 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 729/70.
Artykuł 2
Do celów niniejszego rozporządzenia "projekt" oznacza każdy projekt inwestycyjny dla:
a) nabycia lub budowy nowych statków rybackich i modernizacji lub adaptacji jednego lub większej liczby istniejących statków rybackich;
b) budowy, wyposażania lub modernizacji przedsiębiorstw hodowli ryb, skorupiaków i mięczaków w wodach słonych lub słonawych.
Artykuł 3
1.
Aby zakwalifikować się do otrzymania pomocy z Funduszu, projekty, określone w art. 2 lit. a), powinny dotyczyć statków rybackich o długości od 12 m do 24 m, mierzonej między pionem rufowym i dziobowym.
Ten minimalny limit może zostać zmniejszony z 12 m do 6 m dla statków łowiących inaczej niż włokiem lub przez okrężnicę i sterowanych przez osoby, których głównym zajęciem są połowy.
Ponadto modernizacja lub adaptacja istniejących statków rybackich, określonych w art. 2 lit. a), powinna być przeprowadzana w dużym zakresie w celu racjonalizacji operacji połowów, lepszej konserwacji połowów lub oszczędności energii i powinna wynosić minimalnie 65000 ECU na projekt.
2.
Aby zakwalifikować się do otrzymania pomocy z Funduszu, projekty rozwoju akwakultury, określone w art. 2 lit. b), powinny obejmować hodowlę ryb, skorupiaków lub mięczaków w celach handlowych.
Artykuł 4
1.
Projekty te powinny zapewniać odpowiednią gwarancję rentowności i przyczyniać się do trwałej poprawy gospodarczej w strukturach tej branży.
2.
Pierwszeństwo w otrzymaniu wsparcia z Funduszu mają projekty przynoszące korzyści regionom mającym szczególne trudności z rozwojem zadowalających struktur produkcyjnych, i które spełniają jedno lub więcej z następujących kryteriów:
- są zgodne z racjonalną polityką produkcyjną i służą poprawie sytuacji podaży,
- pozwalają na zróżnicowanie działalności połowowej, szczególnie poprzez wykorzystanie kilku metod łowienia, odpowiadających dostępnym zasobom w danych strefach połowowych,
- przyczyniają się do dostosowywania istniejących zdolności połowowych w odniesieniu do wymogów ochrony morskich zasobów biologicznych,
- poprawiają perspektywy zatrudnienia w branży połowów przybrzeżnych lub w rozwoju akwakultury,
- poprawiają warunki pracy, w szczególności bezpieczeństwo pracowników.
Artykuł 5
Zainteresowane Państwo Członkowskie przedstawia Komisji dokument potwierdzający dla każdego projektu:
a) w przypadku statków rybackich, że:
- możliwy wzrost produkcji jest zgodny z rzeczywistym potencjalnym połowem,
- osoba obsługująca dany statek rybacki przeszła odpowiednie szkolenie, tak aby mogła jak najlepiej korzystać z urządzeń statku rybackiego;
b) w przypadku akwakultury, że:
- gatunki, do których odnosi się projekt, były już hodowane do celów handlowych.
Artykuł 6
1.
Pomoc z Funduszu przydzielana jest w formie subwencji kapitałowej wypłacanej w jednej lub więcej ratach.
2.
W odniesieniu do każdego projektu:
a) beneficjent powinien sfinansować przynajmniej 50 % całkowitej sumy inwestycji;
b) Państwo Członkowskie powinno sfinansować przynajmniej 5 % całkowitej sumy inwestycji;
c) subwencja przyznana przez Fundusz nie powinna przekroczyć 25 % całkowitej sumy inwestycji.
3.
W drodze odstępstwa od ust. 2, w przypadku Grecji, Grenlandii, Irlandii, Irlandii Północnej, włoskiego Mezzogiorno oraz francuskich departamentów zamorskich:
a) beneficjent finansuje przynajmniej 25 % całkowitej sumy inwestycji;
b) dane Państwo Członkowskie finansuje przynajmniej 5 % całkowitej sumy inwestycji;
c) subwencja przyznana przez Fundusz nie powinna przekroczyć 50 % całkowitej sumy inwestycji.
TYTUŁ II
Przepisy ogólne i finansowe
Artykuł 7
Szacowany całościowy koszt wspólnych środków Funduszu wynosi 30 milionów ECU.
Odniesień do tej liczby dokonuje się tylko w celu informacji.
Artykuł 8
1.
Wnioski o przyznanie pomocy z Funduszu przedkładane są Komisji przed dniem 1 lutego 1983 r.
Komisja podejmuje decyzję do dnia 31 lipca 1983 r.
2.
Wnioski o przyznanie pomocy z Funduszu przedkładane są przez zainteresowane Państwo Członkowskie po ich uprzednim zatwierdzeniu przez to Państwo.
3.
Wnioski o przyznanie pomocy z Funduszu przedłożone po raz pierwszy na mocy rozporządzenia (EWG) nr 1852/78, które z powodu braku dostępnych środków nie mogły być rozpatrzone na korzyść wnioskodawców, mogą być brane pod uwagę na podstawie niniejszego rozporządzenia i według warunków ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 9
1.
Decyzja o przyznaniu pomocy z Funduszu jest podejmowana zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 12, po konsultacji z Komitetem Funduszu w sprawie aspektów finansowych.
2.
Decyzja w sprawie pomocy jest notyfikowana zainteresowanemu Państwu Członkowskiemu oraz beneficjentowi.
Artykuł 10
1.
Pomoc z Funduszu jest przyznawana osobom fizycznym lub prawnym lub grupom takich osób, które ponoszą ostateczną odpowiedzialność finansową za projekty.
Płatności związane z pomocą z Funduszu są dokonywane przez agencje wyznaczone do tego celu przez zainteresowane Państwa Członkowskie.
2.
Departament lub agencja wyznaczona do tego celu przez Państwo Członkowskie przesyła Komisji, na jej żądanie, wszelkie dokumenty uzupełniające i wszystkie dokumenty wskazujące na to, że warunki finansowe lub inne warunki dla każdego projektu są spełnione.
Komisja może dokonywać inspekcji, o ile jest to konieczne.
Po konsultacji z Komitetem Funduszu w sprawie aspektów finansowych, Komisja może zdecydować o zawieszeniu, redukcji lub zaprzestaniu udzielania pomocy z Funduszu, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 12, jeżeli:
- projekt nie jest wykonywany zgodnie z planem, lub
- występuje niezgodność z pewnymi warunkami, lub
- beneficjent, wbrew szczegółowym danym podanym w jego wniosku i powtórzonym w decyzji o przyznaniu pomocy, nie rozpoczął prac w ciągu dwóch lat od przekazania tej decyzji i nie przedstawił przed upływem tego okresu odpowiedniego zapewnienia, że projekt zostanie wykonany.
Decyzja ta jest notyfikowana zainteresowanemu Państwu Członkowskiemu oraz beneficjentowi.
Komisja odzyskuje wszelkie niezapłacone lub bezzasadnie zapłacone sumy.
3. Bez uszczerbku dla przepisów art. 108 ust. 3 rozporządzenia finansowego z dnia 21 grudnia 1977 r. mającego zastosowanie dla ogólnego budżetu Wspólnot Europejskich [9], zmienionego rozporządzeniem (EWWiG, EWG, EURATOM) nr 1252/79 [10], środki udostępnione przez decyzję podjętą zgodnie z ust. 2 akapit drugi lub podjętą z powodu zaniechania wykonania projektu przez beneficjenta lub zmniejszenia przez niego inwestycji ustanowionych w decyzji o przyznaniu pomocy, mogą być wykorzystywane dla finansowania innych projektów.
Artykuł 11
Dane szczegółowe, które powinny być zawarte we wnioskach o przyznanie pomocy z Funduszu, określone w art. 8, oraz forma, w jakiej należy przedstawiać projekty, są określone w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 1898/80 [11].
Artykuł 12
1.
W przypadku gdy procedura ustanowiona w niniejszym artykule ma być zastosowana, przewodniczący przekazuje sprawę Stałemu Komitetowi ds. Rybołówstwa, z własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy przyjąć.
Komitet wydaje opinię o takich środkach w terminie ustalonym przez przewodniczącego według pilności sprawy.
Opinia jest przyjmowana większością 45 głosów, przy czym głosy Państw Członkowskich są ważone zgodnie z art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
Komisja przyjmuje środki, które są stosowane niezwłocznie.
Jednakże jeżeli nie są one zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Rybołówstwa, Komisja niezwłocznie powiadamia o tym Radę; w takim przypadku Komisja może odroczyć ich zastosowanie na okres nie dłuższy niż jeden miesiąc od daty powiadomienia.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć inną decyzję w ciągu jednego miesiąca.
Artykuł 13
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 56/83
z dnia 16 grudnia 1982 r.
dotyczące wykonania Umowy w sprawie międzynarodowych okazjonalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami (ASOR)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 75,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: na podstawie decyzji 82/505/EWG [4], Wspólnota zawarła umowę w sprawie międzynarodowego drogowego przewozu osób w formie okazjonalnych przewozów autokarami i autobusami (ASOR); umowa ta jest zatem stosowana do takich usług między Wspólnotą a innymi umawiającymi się stronami, które ją ratyfikowały;
art. 13 ASOR przewiduje, że umawiające się strony przyjmą środki wymagane do wykonania Umowy;
w celu wykonania ASOR we Wspólnocie, niektóre uprawnienia Rady, Komisji i Państw Członkowskich powinny zostać określone;
zasadę zawartą w art. 14 ust. 2 ASOR, że właściwe władze powiadamiają się wzajemnie o naruszeniach popełnionych na ich terytorium przez przewoźnika prowadzącego działalność na terytorium innej umawiającej się strony oraz, w miarę potrzeby, o nałożonej karze, powinno również stosować się do naruszeń ASOR popełnionych na terytorium Państw Członkowskich przez przewoźnika prowadzącego działalność w innym Państwie Członkowskim,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Właściwe władze określone w art. 2 ust. 2, art. 4 ust. 4, art. 6, 10, 13 ust. 1 i art. 14 ASOR są właściwymi władzami zainteresowanych Państw Członkowskich. Władze te, w miarę potrzeby, wyznaczają agencje określone w art. 6 ASOR.
Artykuł 2
Zezwolenie transportowe, któremu mogą podlegać okazjonalne usługi określone w art. 2 ust. 1 lit. c) ASOR zgodnie z art. 5 ust. 3 w przypadku, gdy warunki ustanowione w art. 5 ust. 2 nie są spełnione, wydawane jest przez właściwe władze zainteresowanego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 3
Wzorcowy dokument w twardych zielonych okładkach zawierający tekst strony tytułowej recto verso dokumentu kontrolnego w każdym języku urzędowym wszystkich umawiających się stron, określony w art. 11 ASOR, wydawany jest przez właściwe władze Państwa Członkowskiego w przypadku, gdy pojazd jest zarejestrowany, lub przez należycie umocowaną agencję.
Artykuł 4
Środki wymagane do wykonania ASOR, określone w art. 13 ust. 1, są przyjmowane przez właściwe władze Państw Członkowskich.
Artykuł 5
Jeśli właściwe władze w Państwach Członkowskich uzgodnią dwustronnie lub wielostronnie z właściwymi władzami innych umawiających się stron, że zgodnie z art. 10 ASOR wykaz pasażerów nie musi być sporządzany, zainteresowane Państwa Członkowskie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 6
Ponadto, odnośnie do informacji przewidzianej w art. 14 ust. 2 ASOR, właściwe władze w Państwach Członkowskich powiadamiają się wzajemnie o naruszeniach ASOR popełnionych na ich terytorium przez przewoźników prowadzących działalność w innych Państwach Członkowskich i o wszelkich nałożonych karach.
Artykuł 7
1. Komisja powiadamia Państwa Członkowskie o każdym oświadczeniu dokonanym na podstawie art. 17 st. 1 ASOR przez umawiającą się stronę przy podpisywaniu ASOR, że taka umawiająca się strona nie uważa się za związaną art. 5 ust. 2 lit. b) ASOR.
2.
Podobnie, Komisja powiadamia Państwa Członkowskie o każdym wycofaniu takiego oświadczenia zgodnie z art. 17 ust. 2 ASOR.
Artykuł 8
1.
Gdy Państwo Członkowskie napotyka trudności w działaniu ASOR lub środków podjętych na mocy jej art. 13, powiadamia Komisję i inne Państwa Członkowskie.
Komisja bada i zasięga opinii zainteresowanego Państwa Członkowskiego odnośnie możliwych rozwiązań.
2.
Tam gdzie to stosowne, Komisja zażąda zwołania posiedzenia umawiających się stron zgodnie z art. 16 ust. 1 ASOR.
3.
W przypadku, gdy Komisja zostanie powiadomiona przez Sekretariat Europejskiej Konferencji Ministrów Transportu (EKMT), że inne umawiające się strony zażądały zwołania posiedzenia umawiających się stron zgodnie z art. 16 ust. 1 ASOR, procedurę określoną w ust. 1 powyżej stosuje się odpowiednio.
Artykuł 9
1.
Jeżeli Państwo Członkowskie uznaje rewizję ASOR za niezbędną, przesyła Komisji uzasadniony wniosek i powiadamia o tym inne Państwa Członkowskie.
Komisja bada wniosek i zasięga opinii Państw Członkowskich.
2.
Komisja predstawia Radzie sprawozdanie w sprawie wyników badania wraz z, w odpowiednim przypadku, wnioskami upoważniającymi Radę do negocjacji z innymi umawiającymi się stronami w imieniu Wspólnoty.
3.
W odpowiednim przypadku, Komisja zgodnie z art. 19 ust. 1 ASOR żąda zwołania konferencji w celu rewizji ASOR.
4.
W przypadku, gdy Komisja zostanie powiadomiona przez Sekretariat EKMT o tym, że inna umawiająca się strona, zgodnie z art. 19 ust. 1 ASOR, zażądała zwołania konferencji w celu rewizji ASOR, procedurę określoną w ust. 1 i 2 powyżej stosuje się odpowiednio.
Artykuł 10
1.
Jeżeli Państwo Członkowskie uznaje wypowiedzenie ASOR za niezbędne, przesyła Komisji uzasadniony wniosek i powiadamia o tym inne Państwa Członkowskie.
Komisja bada wniosek i zasięga opinii Państw Członkowskich.
2.
Komisja przedstawia Radzie sprawozdanie w sprawie wyników badania wraz z, tam gdzie to stosowne, wnioskiem decyzji mającej na celu wypowiedzenie ASOR, na podstawie jej art. 20 ust. 2.
3.
Tam gdzie to stosowne, Komisja notyfikuje wypowiedzenie ASOR, na podstawie jej art. 20 ust. 2.
Artykuł 11
Komisja powiadamia Państwa Członkowskie o:
- każdym zatwierdzeniu lub każdej ratyfikacji ASOR przez umawiającą się stronę po jego wejściu w życie, na podstawie art. 18 ust. 3 ASOR,
- każdym wypowiedzeniu przez inną umawiającą się stronę ASOR, notyfikowanym na podstawie art. 20 ust. 2 ASOR.
Artykuł 12
1.
Komisja przekazuje niniejsze rozporządzenie Sekretariatowi EKMT, na podstawie art. 13 ust. 2 ASOR.
2.
Każde Państwo Członkowskie przekazują Komisji środki podjęte na mocy niniejszego rozporządzenia, w szczególności nazwy właściwych władz wyznaczonych do wykonania ASOR.
Komisja powiadamia inne Państwa Członkowskie oraz na podstawie art. 13 ust. 2 ASOR Sekretariat EKMT.
3. Komisja powiadamia Państwa Członkowskie o środkach określonych w art. 13 ust. 1 ASOR podjętych przez inne umawiające się strony oraz przekazanych jej przez Sekretariat EKMT na podstawie art. 13 ust. 2 ASOR.
Artykuł 13
Państwa Członkowskie podejmą środki wymagane na podstawie niniejszego rozporządzenia w odpowiednim czasie od dnia jego wejścia w życie, w celu zapewnienia wykonania ASOR [5].
Artykuł 14
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lutego 1983 r.
Artykuły 1-12 stosowane są od dnia wejścia w życie ASOR.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 84/83
z dnia 14 stycznia 1983 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1391/78 ustanawiające zmienione zasady stosowania systemu premii z tytułu niewprowadzania do obrotu mleka i przetworów mlecznych oraz z tytułu konwersji stad mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1078/77 z dnia 17 maja 1977 r. wprowadzające system premii z tytułu niewprowadzania do obrotu mleka i przetworów mlecznych oraz z tytułu konwersji stad mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1365/80 [2], w szczególności jego art. 7,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 12 ust. 4 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1391/78 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2735/80 [4], uwzględnia obniżenie premii w przypadku niewypełnienia zobowiązania określonego w art. 3 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 1078/77 w ciągu czwartego roku okresu konwersji; doświadczenie pokazuje, że konieczne jest rozszerzenie tego przepisu na cały okres konwersji;
konieczne jest także określenie uprawnień właściwych organów w przypadku gdy powiadomienie nie zostało dostarczone lub zostało dostarczone za późno;
doświadczenie ze stosowania rozporządzeń Komisji (EWG) nr 1307/77 [5] i (EWG) nr 1391/78 wskazuje, że konieczne jest złagodzenie przepisów odnoszących się do przedstawiania oryginału karty identyfikacyjnej w przypadku wywozu zwierzęcia do innego Państwa Członkowskiego;
Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1391/78 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 5 ust. 3 dodaje się akapit w brzmieniu:
"W przypadku gdy takie powiadomienie nie jest dostarczone lub jest dostarczone za późno, właściwy organ sprawdza, czy producent spełnił warunek ustanowiony w art. 2 ust. 2 akapit ostatni i art. 3 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 1078/77."
2.
W art. 8 dodaje się ust. 6 w brzmieniu:
"6.
Jeżeli trzy miesiące po przekazaniu, karta identyfikacyjna nie może być przedstawiona lub nie może być przedstawiona należycie wypełniona, Państwo Członkowskie może, bez względu na ust. 4, przyjąć każdy inny dokument przedstawiający gwarancje równoważne dowodowi uboju, padnięcia lub wywozu."
3.
W art. 9 ust. 4 po akapicie pierwszym dodaje się akapit w brzmieniu:
"Gdy powiadomienie takie nie jest dostarczone lub jest dostarczone za późno, właściwy organ sprawdza czy nabywca ma przejąć zobowiązania wynikające z systemu premii."
4.
W art. 12 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
"4. Nie naruszając przepisów art. 9 ust. 1, w przypadku, który nie może zostać uznany za przypadek siły wyższej i w którym beneficjant premii z tytułu zmiany kierunku produkcji nie wypełnia już, w okresie konwersji, zobowiązania, określonego w art. 3 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 1078/77, kwota premii do odzyskania, a w przypadku gdy wyrównanie nie zostało mu jeszcze wypłacone, kwota, jaka ma być wstrzymana za każdy rok, w odniesieniu do którego wyżej wymienione zobowiązanie nie zostało wypełnione, jest równa 25 % całkowitej kwoty premii, do której byłby uprawniony, odejmując od tej wielkości procentowej za każdy rok proporcjonalnie do różnicy między ilością trzymanego żywego inwentarza, a wymaganą ilością żywego inwentarza."
Artykuł 2
Artykuł 1 ust. 1 i 3 oraz, na prośbę strony zainteresowanej, art. 1 ust. 2 i 4 stosuje się do wniosków o przydzielenie pomocy złożonych od dnia 1 lipca 1977 r., na mocy art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1307/77 lub ma mocy art. 4 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1391/78.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 95/83
z dnia 17 stycznia 1983 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3303/82 w odniesieniu do niektórych współczynników stosowanych do przetworów mlecznych zawartych w mieszankach paszowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 974/71 z dnia 12 maja 1971 r. w sprawie niektórych środków polityki koniunkturalnej, mających zastosowanie w rolnictwie w następstwie przejściowego rozszerzenia marginesów wahań kursów walut niektórych Państw Członkowskich [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3439/82 [2], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
pieniężne kwoty wyrównawcze wprowadzone rozporządzeniem (EWG) nr 974/71 zostały ustalone na mocy rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1235/82 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 88/83 [4];
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3303/82 [5] przewiduje stosowanie, z mocą od dnia 20 grudnia 1982 r., nowych współczynników w odniesieniu do odtłuszczonego mleka w proszku i paszy dla zwierząt zawierającej odtłuszczone mleko w proszku, sprzedawanych na specjalnych warunkach określonych w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 368/77 [6] i (EWG) nr 443/77 [7], obu ostatnio zmienionych rozporządzeniem (EWG) nr 85/83 [8], wskutek istotnej zmiany ceny sprzedaży odtłuszczonego mleka w proszku 3 listopada 1982 r.; pewne ilości odtłuszczonego mleka w proszku skupione przed tym dniem i umieszczone w oddalonych pomieszczeniach i urządzeniach do składowania nie mogły zostać przetransportowane przed dniem 20 grudnia 1982 r.;
dlatego należy ustanowić przepis w odniesieniu do tych ilości, by pośrednicy mogli, na niektórych warunkach i na ich wniosek, korzystać z poprzednio obowiązujących współczynników;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opiniami Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż i Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3303/82 dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
"3.
Jednakże współczynniki 0,30 i 0,53 nadal stosuje się, na wniosek pośredników, w odniesieniu do ilości produktów oferowanych do sprzedaży, w odniesieniu do których przedstawiono dowód, że mleko odtłuszczone w proszku zostało zakupione przed 3 listopada 1982 r."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 148/83
z dnia 21 stycznia 1983 r.
wprowadzające system nadzoru w celu monitorowania wywozu niektórych produktów rybołówstwa
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3796/81 z 29 grudnia 1981 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku produktów rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 25 ust. 5 i art. 31,
a także mając na uwadze, co następuje:
dopłaty do produktów rybołówstwa są ustalone przez odniesienie planowanego wywozu do stopnia ważności dla gospodarki;
sytuacja na niektórych rynkach, które stanowią główne rynki zbytu dla makreli mrożonych w całości, okazuje się niestabilna; należy wprowadzić system nadzoru, aby można było dokładniej monitorować tendencje w wywozie;
w tym celu powinny zostać wprowadzone przepisy dotyczące systemu komunikacji między Państwami Członkowskimi i Komisją, aby określone dodatkowe dane niezbędne do określania refundacji wywozowych można było otrzymywać w regularnych odstępach czasu;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Produktów Rybołówstwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie określa zasady wprowadzenia systemu nadzoru w celu monitorowania wywozu makreli mrożonych w całości w ramach systemu refundacji wywozowych.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie przekazują Komisji dane, wymienione w formularzu w Załączniku, dotyczące każdego miesiąca kalendarzowego, nie później niż trzy tygodnie po upływie danego miesiąca.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 269/83
z dnia 1 lutego 1983 r.
zmieniające po raz czwarty rozporządzenia (EWG) nr 2191/81 oraz (EWG) nr 2192/81 w odniesieniu do środków kontroli związanych z przyznawaniem pomocy na zakup masła przez instytucje i organizacje o celu niezarobkowym oraz armie i podobne jednostki Państw Członkowskich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1183/82 [2], w szczególności jego art. 12 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2191/81 [3] oraz (EWG) nr 2192/81 [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1333/82 [5], ustanawiają w art. 6 i 5 odpowiednio częstotliwość kontroli w związku z pomocą przewidzianą we wspomnianych rozporządzeniach; niniejsze przepisy powinny zostać zmienione, aby uwzględnić minimalne wymagania dotyczące takich kontroli ustanowione w dyrektywie Rady 77/435/EWG z dnia 27 czerwca 1977 r. w sprawie kontroli przez Państwa Członkowskie transakcji stanowiących część systemu finansowania przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej [6];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 6 rozporządzenia (EWG) nr 2191/81 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 6
Państwa Członkowskie wprowadzają wszelkie konieczne środki kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów niniejszego rozporządzenia, w szczególności kontroli dokumentów handlowych oraz ewidencji zapasów dostawcy.
Takie kontrole są wprowadzane zgodnie z dyrektywą Rady 77/435/EWG [7]
Państwa Członkowskie poinformują Komisję:
a) w ciągu trzech miesięcy o procedurze kontroli przyjętej na różnych etapach wprowadzania masła do obrotu oraz środkach podjętych zgodnie z art. 2 ust. 3 lit. a);
b) przed dwudziestym dniem każdego miesiąca o ilościach, w odniesieniu do których w ciągu poprzedniego miesiąca:
- wydano vouchery,
- wypłacono pomoc."
Artykuł 2
Artykuł 5 rozporządzenia (EWG) nr 2192/81 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 5
Państwa Członkowskie wprowadzają wszelkie konieczne środki kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów niniejszego rozporządzenia, w szczególności kontroli dokumentów handlowych oraz ewidencji zapasów dostawcy.
Takie kontrole są wprowadzane zgodnie z dyrektywą Rady 77/435/EWG [8].
Państwa Członkowskie poinformują Komisję:
a) w ciągu trzech miesięcy o procedurze kontroli przyjętej na różnych etapach wprowadzania masła do obrotu oraz środkach podjętych zgodnie z art. 2 ust. 3 lit. a);
b) przed dwudziestym dniem każdego miesiąca o ilościach, w odniesieniu do których w ciągu poprzedniego miesiąca:
- wydano vouchery,
- wypłacono pomoc."
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG, Euratom) nr 354/83
z dnia 1 lutego 1983 r.
dotyczące udostępnienia do wglądu publicznego historycznych materiałów archiwalnych Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 203,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: wykonując swoje zadania, instytucje Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej oraz Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej zgromadziły znaczną ilość materiałów archiwalnych; materiały te stanowią własność tych Wspólnot, z których każda posiada osobowość prawną;
ogólnie przyjętą praktyką Państw Członkowskich oraz organizacji międzynarodowych jest udostępnianie do wglądu publicznego materiałów archiwalnych po upływie pewnego okresu czasu; należy ustalić wspólne zasady udostępniania do wglądu publicznego historycznych materiałów archiwalnych Wspólnot Europejskich;
niektóre dokumenty i zapisy pochodzące z instytucji Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej oraz Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej znajdują się w archiwach Państw Członkowskich; Państwa Członkowskie stosują różne zasady w celu ustalenia kiedy i po spełnieniu jakich warunków ich materiały archiwalne mogą być udostępniane do wglądu publicznego; utajnione dokumenty i zapisy pochodzące z instytucji wspólnotowych nie powinny być udostępniane do wglądu publicznego za pośrednictwem archiwów narodowych na warunkach mniej rygorystycznych niż przewidziane w niniejszym rozporządzeniu;
przetwarzanie oraz krytyczna analiza wspólnotowych materiałów archiwalnych stanowi wartość nie tylko dla ogólnie pojmowanych badań historycznych, lecz także ułatwia działania organów zaangażowanych w sprawy Wspólnoty i w ten sposób przyczynia się do osiągania wszystkich celów Wspólnot;
Traktaty nie przewidują żadnych szczególnych uprawnień do działania w związku z ustaleniem wspólnych zasad w tym zakresie;
należy ustalić tylko niektóre podstawowe zasady, a przyjęcie niezbędnych przepisów wykonawczych na poziomie wewnętrznym pozostawić każdej instytucji Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Instytucje Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej oraz Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (zwane dalej "instytucjami") określają historyczne materiały archiwalne i udostępniają je do wglądu publicznego na warunkach określonych przez niniejsze rozporządzenie po upływie okresu trzydziestu lat począwszy od daty sporządzenia dokumentu lub zapisu. Do celów niniejszego rozporządzenia Komitet Ekonomiczno-Społeczny oraz Trybunał Obrachunkowy traktuje się w taki sam sposób, jak instytucje określone w art. 4 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą oraz w art. 3 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej.
2.
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) "materiały archiwalne Wspólnoty" oznaczają wszelkie dokumenty i zapisy, niezależnie od ich rodzaju i postaci, które zostały sporządzone lub otrzymane przez jedną z instytucji, jej przedstawicielstwo lub pracowników, w trakcie wykonywania obowiązków związanych z działaniami Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej i/lub Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (zwanych dalej "Wspólnotami Europejskimi");
b) "historyczne materiały archiwalne" stanowią tę część materiałów archiwalnych Wspólnoty, która została wyselekcjonowana, z uwzględnieniem warunków ustalonych w art. 7 niniejszego rozporządzenia, w celu ich trwałego zachowania.
3.
Wszelkie dokumenty oraz zapisy, które były ogólnodostępne przed upływem okresu przewidzianego w ust. 1, pozostają nadal dostępne do wglądu publicznego bez ograniczeń.
4.
Po upływie okresu trzydziestu lat, określonego w ust. 1, historyczne materiały archiwalne mogą być udostępnione każdej ubiegającej się osobie, która wyrazi zgodę na podporządkowanie się wewnętrznym zasadom ustalonym do tych celów przez każdą z instytucji.
5.
Historyczne materiały archiwalne udostępniane są w postaci kopii.
Instytucje mogą jednakże wydawać oryginały dokumentów lub zapisów, jeśli użytkownik wykaże szczególne i właściwie uzasadnione zainteresowanie.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do akt personelu Wspólnot Europejskich oraz do dokumentów lub zapisów zawierających informacje na temat życia prywatnego lub zawodowego osób fizycznych.
Artykuł 3
1.
Do wglądu publicznego nie udostępnia się:
a) dokumentów i zapisów utajnionych zgodnie z art. 10 rozporządzenia Rady nr 3 z dnia 31 lipca 1958 r., wdrażającego art. 24 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej [3], które nie zostały odtajnione;
b) umów przedłożonych lub zawartych przez Agencję Dostaw Euratomu na podstawie rozdziału VI Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej;
c) dokumentów i zapisów dotyczących spraw przekazanych do rozstrzygnięcia przez Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich.
2.
Nie udostępnia się do wglądu publicznego dokumentów ani zapisów, które zgodnie z zasadami i praktyką każdej z instytucji zaliczone zostały do kategorii poufnych lub kategorii wyższej, o ile nie zostały odtajnione zgodnie z art. 5.
Artykuł 4
1.
Dokumenty i zapisy, które po powiadomieniu instytucji zostają objęte obowiązkiem tajemnicy zawodowej lub handlowej, nie będą udostępniane do wglądu publicznego po okresie trzydziestu lat, chyba że instytucja, która została powiadomiona o dokumencie bądź zapisie poinformowała wcześniej zainteresowaną osobę lub przedsiębiorstwo o zamiarze ich udostępnienia do wglądu publicznego, a dana osoba lub przedsiębiorstwo nie wnoszą sprzeciwu się w ciągu okresu, który zostanie ustanowiony zgodnie z zasadami określonymi w art. 9.
2.
Ustęp 1 stosuje się również do dokumentów i zapisów sporządzonych przez instytucję i zawierających informacje objęte tajemnicą zawodową lub handlową.
Artykuł 5
1.
W celu zapewnienia zgodności z zasadą dotyczącą trzydziestoletniego okresu, przewidzianą w art. 1 ust. 1, każda instytucja w odpowiednim czasie, lecz nie później niż 25 lat od daty utworzenia dokumentu lub zapisu, zbada wszelkie dokumenty i zapisy z kategorii poufnych lub kategorii wyższej w celu podjęcia decyzji, czy należy je odtajnić.
Dokumenty i zapisy, które nie zostały odtajnione po pierwszym badaniu, będą poddawane kolejnym badaniom nie rzadziej niż co pięć lat.
2.
W odniesieniu do dokumentów i zapisów otrzymanych od Państwa Członkowskiego lub innej instytucji instytucje podporządkowują się klasyfikacji ustanowionej przez autora.
Jednakże w celu zapewnienia jak najszerszego dostępu do materiałów archiwalnych Wspólnoty instytucje oraz Państwa Członkowskie mogą ustalić procedury odtajnienia dokumentów i zapisów, zgodnie z kryteriami przyjętymi za wspólnym porozumieniem.
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie powstrzymują się od udostępniania do wglądu publicznego, na warunkach mniej rygorystycznych niż warunki określone w art. 1-5, utajnionych dokumentów i zapisów pochodzących od instytucji i przechowywanych w ich archiwach publicznych, jeśli dokumenty i zapisy te nie zostały odtajnione.
2.
Ustęp 1 stosuje się również do dokumentów i zapisów Państw Członkowskich, będących kopią całości lub części zawartości dokumentów określonych w wymienionym ustępie.
Artykuł 7
Każda instytucja przenosi do historycznych materiałów archiwalnych wszelkie dokumenty i zapisy znajdujące się w jej archiwach bieżących nie później niż po upływie piętnastu lat od daty ich utworzenia.
Zgodnie z kryteriami przewidzianymi przez każdą instytucję na podstawie art. 9 przeprowadzana jest wstępna segregacja, mająca na celu oddzielenie dokumentów i zapisów, które mają zostać zachowane, od tych, które nie mają wartości administracyjnej lub historycznej.
Artykuł 8
1.
Każda instytucja może przechowywać swoje historyczne materiały archiwalne w miejscu, które uważa za najbardziej odpowiednie.
2.
Każda instytucja dostarcza na wniosek Państw Członkowskich oraz innych instytucji, w przypadku gdy zainteresowane Państwo Członkowskie nie jest państwem, w którym znajduje się instytucja lub zainteresowane instytucje nie znajdują się w tym samym Państwie Członkowskim, kompletny zestaw kopii mikrofilmowych swoich historycznych materiałów archiwalnych, o ile są one udostępnione do wglądu publicznego na podstawie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 9
Każda instytucja może na poziomie wewnętrznym określić szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozporządzenia.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 632/83
z dnia 16 marca 1983 r.
zmieniające po raz dwunasty rozporządzenie (EWG) nr 2730/81 ustalające wykaz agencji w państwach trzecich przywozu uprawnionych do ogłaszania przetargów w sektorze mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1183/82 [2], w szczególności jego art. 13 ust. 3 i art. 17 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2730/81 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3526/82 [4], ustanowiło wykaz agencji w państwach trzecich przywozu uprawnionych do ogłaszania przetargów w sektorze mleka i przetworów mlecznych;
w świetle najnowszych informacji dostępnych Komisji w sprawie praktyk handlowych przestrzeganych przez zainteresowane państwa przywozu oraz mając na uwadze urzędowy charakter przedmiotowych agencji, rozporządzenie to powinno być zmienione;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Na wykazie organizacji ogłaszających przetargi, zamieszczonym w Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 2730/81, drugą organizację państwa przywozu, Syrii: "Saydlia ou établissements publics (Phormex)", zastępuje się organizacją:
"General Organization for the Trade of Pharmaceutical Products (Saydalaya),
Hamadani St,
PO Box 3052,
Damascus."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 707/83
z dnia 28 marca 1983 r.
w sprawie zawarcia Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Rządem Republiki Gwinei Bissau w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Gwinei Bissau
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: między Wspólnotą a Gwineą Bissau odbywają się negocjacje, zgodnie z art. 17 akapit drugi Umowy między Rządem Republiki Gwinei Bissau a Europejską Wspólnotą Gospodarczą w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Gwinei Bissau [3] w celu określenia zmian lub uzupełnień, jakie mają być przyjęte do Załącznika do tej Umowy lub do protokołu określonego w art. 9 Umowy;
w wyniku tych negocjacji dnia 15 marca 1983 r. podpisano Umowę zmieniającą;
w interesie Wspólnoty leży zatwierdzenie tej Umowy,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Umowa zmieniająca Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Rządem Republiki Gwinei Bissau w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Gwinei Bissau zostaje zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady dokona notyfikacji przewidzianej w art. 2 Umowy.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 763/83
z dnia 29 marca 1983 r.
zmieniające po raz trzynasty rozporządzenie (EWG) nr 2730/81 ustalające wykaz agencji w państwach trzecich przywozu uprawnionych do ogłaszania przetargów w sektorze mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporzadzeniem (EWG) nr 1183/82 [2], w szczególności jego art. 13 ust. 3 i art. 17 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2730/81 [3], ostatnio zmienione rozporzadzeniem (EWG) nr 632/83 [4], ustanowiło wykaz agencji w państwach trzecich przywozu uprawnionych do ogłaszania przetargów w sektorze mleka i przetworów mlecznych;
w świetle najnowszych informacji dostępnych Komisji, w sprawie praktyk handlowych przestrzeganych przez zainteresowane państwa przywozu oraz mając na uwadze urzędowy charakter przedmiotowych agencji, rozporządzenie to powinno być zmienione;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są w zgodzie z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 2730/81 wprowadza się następujące zmiany:
Należy uzupełnić wykaz organizacji ogłaszających przetargi przez dodanie poniższych organizacji, przy czym uzupełnienia należy dokonać w kolejności alfabetycznej państwa przywozu:
Państwo przywozu _BAR_ Organizacja ogłaszająca przetargi _BAR_
Korea _BAR_ National Livestock Cooperative Federation, L 426 Yeoyi-dong, Youngdeungpo-ku, Seoul _BAR_
Nepal _BAR_ Dairy Development Corporation, PO Box 838, Lainchour, Kathmandu _BAR_
Artykuł 2
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 810/83
z dnia 5 kwietnia 1983 r.
w sprawie klasyfikacji towarów pod niektórymi pozycjami i podpozycjami Wspólnej Taryfy Celnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 97/69 z dnia 16 stycznia 1969 r. w sprawie środków, jakie należy podjąć w celu jednolitego stosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Grecji, w szczególności jego art. 3, a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewniania jednolitego stosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej należy ustanowić przepisy dotyczące klasyfikacji taryfowej dla następujących towarów:
1) ceramicznej skarbonki w kształcie świnki, o długości około 15 cm oraz wysokości 9 cm, z motywem kwiatowym, mającej na grzbiecie otwór do wrzucania monet oraz wyposażonej w zatyczkę wykonaną z miękkiej gumy, umieszczoną w okrągłym otworze u podstawy, przez który można wyjąć monety;
2) ceramicznej skarbonki w kształcie figurki starszego mężczyzny (żebraka), o wysokości około 18 cm, z pomalowaną twarzą oraz ubraniami, mającej otwór do wrzucania monet oraz zatyczkę wykonaną z miękkiej gumy umieszczoną w okrągłym otworze podstawy, przez który można wyjąć monety;
3) ceramicznej skarbonki w kształcie pingwina, o wysokości około 30 cm, mającej na grzbiecie otwór do wrzucania monet oraz kłódkę u podstawy;
4) plastikowej skarbonki w kształcie pingwina, o wysokości około 16 cm, z czerwonym szalikiem oraz otworem na grzbiecie do wrzucania monet;
5) skarbonki w kształcie stylizowanej figurki dziecka, wykonanej z malowanego drewna, o wysokości około 16 cm, składającej się z cylindrycznego pojemnika z otworem do wrzucania monet zakończonego drewnianą zatyczką, która może być usunięta w celu wyjęcia monet i która jest przymocowana do trzech elementów stanowiących ręce oraz kiwającą się głowę;
6) skarbonki ze stopu żelaza w kształcie miniaturowej skrzynki na listy (o wysokości około 12 cm, z podstawą o wymiarach w przybliżeniu 5 × 6 cm), pomalowanej na czerwono, mającej z tyłu otwór do zawieszenia na ścianie oraz z przodu otwór do wrzucania monet i małe drzwiczki z zamkiem;
Wspólna Taryfa Celna załączona do rozporządzenia Rady (EWG) nr 950/68 [2], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 604/83 [3], wyszczególnia pod pozycją 69.13 między innymi statuetki oraz inne ozdoby, pod pozycją 97.02 lalki oraz pod pozycją 97.03 między innymi inne zabawki, pod pozycją 39.07 wyroby z tworzyw sztucznych opisane pod pozycjami 39.01-39.06, pod pozycją 44.27 między innymi ozdoby lub inne fantazyjne wyroby z drewna, pod pozycją 73.40 inne wyroby z żelaza lub stali oraz pod pozycją 83.06 między innymi — ozdoby z metalu; dla klasyfikacji wymienionych towarów mogą być uwzględnione wyżej wspomniane pozycje;
te towary ze względu na sposób ich zaprojektowania oraz wykorzystania nie mają ani zasadniczych cech zabawki, ani lalki w odniesieniu do wyrobów w art. 2–5; natomiast wyroby wymienione w art. 1, 2 oraz 3, 4, 5 oraz 6 nie są wyłączone odpowiednio z rozdziału 69, 39 oraz 44 lub z sekcji XV na podstawie uwagi 2 lit. f) do rozdziału 69, 1 lit. q), do rozdziału 39, 1 lit. o), do rozdziału 44 lub 1 lit. m) do sekcji XV; niemniej jednak wyrób z art. 6 nie ma cech ozdoby do użytku wewnątrz pomieszczeń, podobnej do świecidełek lub ozdób ściennych, określonych pod podpozycją 83.06. A uwag dodatkowych do Nomenklatury Rady Współpracy Celnej;
ich kształt oraz dekoracja nadają pierwszym pięciu wyżej wymienionym wyrobom charakter ozdoby, podczas gdy ani ich wymiary, ani sposób wykorzystania w formie skarbonek nie mają żadnego wpływu na charakter zdobień; wskutek czego pierwsze trzy wyroby muszą być klasyfikowane pod pozycją 69.13; czwarty pod podpozycją 39.07 B V d) oraz piąty pod podpozycją 44.27 B; z kolei szósty wyrób, który może być traktowany w ten sam sposób jak pudełka, kasetki, szkatułki lub inne pojemniki, określone w B (3) uwag dodatkowych do Nomenklatury Rady Współpracy Celnej, odnoszących się do pozycji 73.40, musi być klasyfikowany w ramach tej pozycji, pod podpozycją B;
środki określone w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane poniżej są niniejszym klasyfikowane pod pozycją lub podpozycją Wspólnej Taryfy Celnej, wskazaną w odniesieniu do każdego z nich:
1.Ceramiczne skarbonki w kształcie świnki, o długości około 15 cm oraz wysokości 9 cm, z motywem kwiatowym, mającej na grzbiecie otwór do wrzucania monet oraz zatyczkę zrobioną z miękkiej gumy umieszczoną w okrągłym otworze u podstawy, przez który można wyjąć monety: _BAR_ 69.13Statuetki i inne wyroby dekoracyjne oraz wyroby do osobistej ozdoby; wyroby meblarskie _BAR_
2.Ceramiczne skarbonki w kształcie figurki starszego mężczyzny (żebraka), o wysokości około 18 cm, z pomalowaną twarzą i ubraniami, mające otwór do wrzucania monet oraz zatyczkę wykonaną z miękkiej gumy umieszczoną w okrągłym otworze u podstawy, przez który można wyjąć monety: _BAR_ 69.13Statuetki i inne wyroby dekoracyjne oraz wyroby do osobistej ozdoby; wyroby meblarskie _BAR_
3.Ceramiczne skarbonki w kształcie pingwina, o wysokości około 30 cm, z otworem na grzbiecie do wrzucania monet oraz kłódką u podstawy: _BAR_ 69.13Statuetki i inne wyroby dekoracyjne oraz wyroby do osobistej ozdoby; wyroby meblarskie _BAR_
4.Plastikowe skarbonki w kształcie pingwina, o wysokości około 16 cm, z czerwonym szalikiem oraz otworem na grzbiecie do wrzucania monet: _BAR_ 39.07Artykuły wykonane z materiałów typu określonego pod pozycjami od 39.01 do 39.06:B.InneV.Z innych materiałów:d)Inne _BAR_
5.Malowane drewniane skarbonki w kształcie figurki dziecka, o wysokości około 16 cm, składające się z cylindrycznego pojemnika z otworem do wrzucania monet zakończonego drewnianą zatyczką, która może być usunięta w celu wyjęcia monet oraz która jest przymocowana do trzech elementów stanowiących ręce oraz kiwającą się głowę: _BAR_ 44.27Lampy standardowe, lampy stołowe oraz inne drewniane oprawy oświetleniowe; artykuły meblowe z drewna, których nie zaklasyfikowano do rozdziału 94; drewniane szkatułki, pudełka na papierosy, tace, naczynia na owoce, ozdoby oraz inne wyroby fantazyjne; drewniane pudełka na sztućce, futerały na instrumenty szarpane lub na skrzypce oraz inne podobne pojemniki; drewniane wyroby osobistego użytku lub służące jako ozdoby, normalnie noszone w kieszeni, w torebce lub przy sobie; części powyższych wyrobów drewnianych:B.Inne _BAR_
6.Metalowe skarbonki w formie miniaturowych skrzynek na listy (o wysokości około 12 cm, z podstawą o wymiarach w przybliżeniu 5 × 6 cm); pomalowane na czerwono, mające otwór z tyłu do zawieszenia na ścianie oraz z przodu otwór do wrzucania monet i małe drzwiczki z zamkiem: _BAR_ 73.40Inne wyroby z żelaza lub staliB.Inne _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 918/83
z dnia 28 marca 1983 r.
ustanawiające wspólnotowy system zwolnień celnych
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 28, 43 i 235,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: z powodu braku wyraźnych odstępstw, przyjętych zgodnie z postanowieniami Traktatu, cła wynikające ze Wspólnej Taryfy Celnej mają zastosowanie do wszystkich towarów przywożonych do Wspólnoty; tę samą zasadę stosuje się w przypadku rolnych opłat wyrównawczych i innych opłat przywozowych, ustanowionych przez wspólną politykę rolną lub szczególne ustalenia mające zastosowanie do niektórych towarów uzyskanych w wyniku przetworzenia produktów rolnych;
jednakże w pewnych ściśle określonych okolicznościach, kiedy na mocy specjalnych warunków, na jakich towary są przywożone, gdy nie występuje zwyczajowa potrzeba ochrony gospodarki, takie opodatkowanie nie jest uzasadnione;
pożądane jest, żeby w takich okolicznościach wprowadzone zostały uzgodnienia, pozwalające na zastosowanie zwolnień z należności celnych przywozowych, którymi zwykle towary są obciążone, jako że uzgodnienia takie występują tradycyjnie w większości systemów przepisów prawa celnego;
taki system zwolnień może być również wynikiem wielostronnych konwencji międzynarodowych, których umawiającymi się stronami są wszystkie bądź niektóre Państwa Członkowskie; w przypadku gdy Wspólnota zastosuje takie konwencje, będzie to oznaczało wprowadzenie wspólnotowych zasad w sprawie zwolnień celnych zamierzonych, zgodnie z wymogami unii celnej, do wyeliminowania różnic w celach, zakresie i warunkach stosowania zwolnień, zawartych w tych konwencjach oraz na umożliwienie wszystkim zainteresowanym skorzystania z takich samych korzyści w całej Wspólnocie;
niektóre zwolnienia stosowane w Państwach Członkowskich wynikają z określonych konwencji, zawartych z państwami trzecimi lub organizacjami międzynarodowymi; konwencje takie, biorąc pod uwagę ich cel, dotyczą jedynie Państwa Członkowskiego sygnatariusza; nie uważa się za konieczne definiowania, na poziomie wspólnotowym, warunków przyznawania takich zwolnień, lecz wydaje się wystarczające po prostu upoważnienie danego Państwa Członkowskiego do przyznania w razie potrzeby takich zwolnień przy wykorzystaniu odpowiedniej procedury przyjętej w tym celu;
stosowanie wspólnej polityki rolnej oznacza, że w pewnych okolicznościach na niektóre towary mogą zostać nałożone należności celne wywozowe; w związku z tym konieczne jest również sprecyzowanie na poziomie wspólnotowym przypadków, w których zwolnienie z takich opłat może być przyznane;
Rada przyjęła już szereg rozporządzeń dotyczących zwolnień z opłat celnych i wydaje się pożądane, w celu ustanowienia jednego wyczerpującego wspólnotowego systemu zwolnień, aby włączyć przepisy poszczególnych rozporządzeń do niniejszego rozporządzenia i formalnie uchylić wcześniejsze akty;
w celu zwiększenia przejrzystości, przepisy aktów wspólnotowych zawierające niektóre zwolnienia, których niniejsze rozporządzenie nie dotyczy, powinny zostać wyszczególnione;
niniejsze rozporządzenie nie wyklucza stosowania przez Państwa Członkowskie zakazów przywozu lub wywozu lub ograniczeń, które uzasadnione są względami moralności publicznej, polityki społecznej lub bezpieczeństwa publicznego, ochrony zdrowia i życia ludzi, zwierząt lub roślin, ochrony dóbr narodowych posiadających wartość artystyczną, historyczną lub archeologiczną lub ochrony własności przemysłowej lub handlowej;
w odniesieniu do zwolnień przyznawanych w ramach kwot określonych w ecu, należy przygotować zasady przeliczania tych kwot na waluty narodowe;
należy zapewnić jednolite stosowanie przepisów niniejszego rozporządzenia i ustalić procedurę wspólnotową dla przyjęcia w porę środków wprowadzenia ich w życie; należy ustanowić komitet, umożliwiający organizację ścisłej i efektywnej współpracy między Państwami Członkowskimi i Komisją na tym polu i zastąpić nim Komitet ds. ustaleń wolnocłowych, ustanowiony rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1798/75 z dnia 10 lipca 1975 r. w sprawie przywozu materiałów edukacyjnych, naukowych i kulturowych, zwolnionego z należności przewidzianych we Wspólnej Taryfie Celnej [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejsze rozporządzenie określa przypadki, w których ze względu na specjalne okoliczności, stosuje się zwolnienia z należności celnych przywozowych lub wywozowych, odpowiednio, w przypadku wprowadzania towarów do swobodnegoobrotu lub wywożenia ze Wspólnoty.
2.
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) "należności celne przywozowe" oznaczają cła i opłaty o skutku równoważnym, jak również rolne opłaty wyrównawcze i inne opłaty przywozowe ustanowione w ramach wspólnej polityki rolnej lub w odrębnych przepisach, mających zastosowanie do niektórych towarów uzyskanych w wyniku przetworzenia produktów rolnych;
b) "należności celne wywozowe" oznaczają rolne opłaty wyrównawcze i inne opłaty wywozowe ustanowione w ramach wspólnej polityki rolnej lub w odrębnych przepisach, mających zastosowanie do niektórych towarów uzyskanych w wyniku przetworzenia produktów rolnych;
c) "mienie osobiste" oznacza każde mienie przeznaczone na własny użytek osób zainteresowanych lub do zaspokojenia potrzeb ich gospodarstw domowych.
"Mienie osobiste tworzą" w szczególności:
- majątek ruchomy gospodarstwa domowego,
- rowery i motocykle, prywatne pojazdy mechaniczne i przyczepy do nich, przyczepy campingowe, łodzie wycieczkowe i prywatne samoloty.
Dobytek gospodarstwa domowego właściwy dla zwykłych potrzeb rodziny, zwierzęta domowe i zwierzęta wierzchowe, jak również przenośne instrumenty i sprzęt potrzebny do wykonywania przez osobę zainteresowaną rzemiosła lub zawodu, również stanowią "mienie osobiste".
Mienie osobiste nie może mieć takiego charakteru bądź ilości, która wskazywałaby, że jest przywożone w celach handlowych;
d) "majątek ruchomy gospodarstwa domowego" oznacza rzeczy osobiste, bieliznę pościelową, umeblowanie i wyposażenie przeznaczone na własny użytek danych osób lub do zaspokojenia potrzeb ich gospodarstwa domowego;
e) "wyroby alkoholowe" oznaczają wyroby (piwo, wino, aperitify na bazie wina lub alkoholu, koniaki, likiery lub napoje alkoholowe itp.) objęte pozycjami nr 22.03–22.09 Wspólnej Taryfy Celnej.
3.
Dla celów stosowania przepisów rozdziału I, z zastrzeżeniem innych przepisów określonych w niniejszym rozporządzeniu, wyspę Helgoland uznaje się za państwo trzecie.
ROZDZIAŁ I
ZWOLNIENIE Z NALEŻNOŚCI CELNYCH PRZYWOZOWYCH
TYTUŁ I
MIENIE OSOBISTE NALEŻĄCE DO OSÓB FIZYCZNYCH, PRZENOSZĄCYCH SWOJE MIEJSCE ZAMIESZKANIA Z PAŃSTWA TRZECIEGO NA OBSZAR WSPÓLNOTY
Artykuł 2
Z zastrzeżeniem art. 3–10, zwolnione z należności celnych przywozowych jest mienie osobiste przywożone przez osoby fizyczne, przenoszące swoje miejsce zamieszkania z państwa trzeciego na obszar celny Wspólnoty.
Artykuł 3
Zwolnienie ograniczone jest do mienia osobistego, które:
a) z wyjątkiem szczególnie uzasadnionych okoliczności, pozostawało w posiadaniu oraz, w przypadku towarów nie przeznaczonych do konsumpcji, było używane przez osobę zainteresowaną w jej poprzednim miejscu zamieszkania przez co najmniej sześć miesięcy przed datą, w której osoba zainteresowana przestała na stałe zamieszkiwać w państwie trzecim, który opuściła;
b) jest przeznaczone do użytku w takim samym celu w nowym miejscu zamieszkania.
Ponadto Państwa Członkowskie mogą uzależnić zwolnienie takiego mienia od poniesienia w kraju pochodzenia bądź w kraju opuszczanym opłat celnych i/lub skarbowych, którym takie mienie zwykle podlega.
Artykuł 4
Zwolnienie może zostać udzielone tylko osobom, których miejsce zamieszkania znajdowało się poza Wspólnotą nieprzerwanie przez okres co najmniej 12 miesięcy.
Jednakże właściwe organy mogą zezwolić na odstępstwa od postanowień pierwszego akapitu, pod warunkiem że wyraźną intencją osoby zainteresowanej było stałe zamieszkiwanie poza Wspólnotą nieprzerwanie przez okres co najmniej 12 miesięcy.
Artykuł 5
Zwolnienia nie stosuje się do:
a) wyrobów alkoholowych;
b) tytoniu lub wyrobów tytoniowych;
c) użytkowych środków transportu;
d) przedmiotów wykorzystywanych do wykonywania rzemiosła lub zawodu, innych niż przenośne instrumenty i sprzęt potrzebny do wykonywania tych zajęć.
Artykuł 6
Poza specjalnymi przypadkami, zwolnienie przyznawane jest tylko w przypadku mienia osobistego wprowadzanego do swobodnego obrotu w ciągu 12 miesięcy od daty ustalenia, przez osobę zainteresowaną miejsca zamieszkania na w obszarze celnym Wspólnoty.
Mienie osobiste może zostać dopuszczone do swobodnego obrotu w kilku oddzielnych partiach, w okresie, o którym mowa w poprzednim akapicie.
Artykuł 7
1.
W ciągu 12 miesięcy od daty dopuszczenia do swobodnego obrotu, mienie osobiste, które zostało zwolnione z należności celnych przywozowych, nie może być pożyczane, oddawane w zastaw, wynajmowane lub zbywane, odpłatnie lub nieodpłatnie, bez uprzedniego poinformowania o tym właściwych organów.
2.
Każde pożyczenie, oddanie w zastaw, wynajęcie bądź zbycieprzed upływem okresu, o którym mowa w ust. 1 powoduje obowiązek uiszczenia należności celnych przywozowych od danego mienia, według stawki obowiązującej w dniu takigo pożyczenia, oddania w zastaw, wynajęcia lubzbycia, oraz według rodzaju rzeczy i wartości celnej ustalonej lub przyjętej w tym dniu przez właściwe organy.
Artykuł 8
1.
W drodze odstępstwa od postanowień pierwszego akapitu art. 6, mienie osobiste dopuszczone do swobodnego obrotu może zostać zwolnione z należności celnych przywozowych, zanim osoba zainteresowana ustali swoje miejsce zamieszkania na obszarze celnym Wspólnoty pod warunkiem że osoba ta podejmie faktyczne kroki w celu ustalenia miejsca zamieszkania w okresie 6 miesięcy.
Działaniom takim towarzyszy zabezpieczenie, którego forma i wysokość określana jest przez właściwe organy.
2.
W przypadku skorzystania z postanowień ust. 1, okres, o którym mowa w art. 3 lit. a) liczony jest od daty, kiedy mienie osobiste zostaje wprowadzone na obszar celny Wspólnoty.
Artykuł 9
1.
Jeśli w związku ze zobowiązaniami zawodowymi, osoba zainteresowana opuszcza państwo trzecie, w którym miała miejsce zamieszkania, nie ustalając jednocześnie swojego miejsca zamieszkania na obszarze celnym Wspólnoty, mając jednak zamiar uczynić to ostatecznie, właściwe organy mogą udzielić zwolnienia z należności celnych przywozowych mienia osobistego, które osoba ta przewozi w tym celu na wspomniany obszar celny.
2.
Zwolnienie z należności celnych mienia osobistego, o którym mowa w ust. 1 udzielane jest zgodnie z warunkami określonymi w art. 2–7, przyjmując, że:
a) okresy, ustalone w art. 3 lit. a) i w pierwszym akapicie art. 6 liczy się począwszy od daty, kiedy mienie osobiste zostaje wprowadzone na obszar celny Wspólnoty;
b) okres określony w art. 7 ust. 1 liczy się od daty, kiedy osoba zainteresowana faktycznie ustali swoje miejsce zamieszkania na obszarze celnym Wspólnoty.
3.
Zwolnienie z należności celnych przywozowych uzależnione jest także od zobowiązania się osoby zainteresowanej do faktycznego ustalenia miejsca zamieszkania na obszarze celnym Wspólnoty w okresie wyznaczonym przez właściwe organy, stosownie do okoliczności.
Organy te mogą wymagać złożenia zabezpieczenia, którego formę i wysokość same określają.
Artykuł 10
Właściwe organy mogą odstąpić od stosowania postanowień art. 3 lit. a) i b), art. 5 lit. c) i d) oraz art. 7, jeżeli osoba musi przenieść swoje miejsce zamieszkania z państwa trzeciego na obszar celny Wspólnoty w wyniku wyjątkowych okoliczności natury politycznej.
TYTUŁ II
TOWARY PRZYWOŻONE W ZWIĄZKU Z ZAWARCIEM ZWIĄZKU MAŁŻEŃSKIEGO
Artykuł 11
1.
Z zastrzeżeniem art. 12–15, zwolnione z należności celnych przywozowych są: wyprawa ślubna i majątek ruchomy gospodarstwa domowego, nowy bądź używany, należące do osoby przenoszącej swoje miejsce zamieszkania z państwa trzeciego na obszar celny Wspólnoty, w związku z zawarciem przez nią związku małżeńskiego.
2.
Z tymi samymi zastrzeżeniami, zwolnione z należności celnych przywozowych są również prezenty zwyczajowo ofiarowane z okazji ślubu, które wysyłane są do osoby spełniającej warunki określone w ust. 1 przez osoby mające miejsce zamieszkania w państwie trzecim,.
Wartość każdego prezentu zwolnionego z należności celnych przywozowych nie może jednakże przekraczać równowartości 1000 ECU.
Artykuł 12
Zwolnienie, o którym mowa w art. 11 może zostać udzielone jedynie osobom:
a) których miejsce zamieszkania znajdowało się poza obszarem celnym Wspólnoty nieprzerwanie przez okres co najmniej 12 miesięcy.
Jednakże mogą zostać przyznane odstępstwa od tej reguły, pod warunkiem że wyraźną intencją osoby zainteresowanej było mieszkanie poza obszarem celnym Wspólnoty nieprzerwanie przez okres co najmniej 12 miesięcy;
b) które przedstawią dowód zawarcia związku małżeńskiego.
Artykuł 13
Zwolnienia nie stosuje się do wyrobów alkoholowych, tytoniu lub wyrobów tytoniowych.
Artykuł 14
1.
Poza wyjątkowymi okolicznościami, zwolnienie stosuje się tylko do towarów wprowadzonych do obrotu:
- nie wcześniej niż dwa miesiące przed ustaloną datą ślubu (w tym przypadku zwolnienie uzależnione jest od złożenia odpowiedniego zabezpieczenia, którego forma i wysokość określana jest przez właściwe organy), oraz
- nie później niż cztery miesiące po dacie ślubu.
2.
Towary, o których mowa w art. 11 mogą zostać dopuszczone do swobodnego obrotu w kilku oddzielnych partiach, w ciągu okresu określonego w ust. 1.
Artykuł 15
1.
W ciągu 12 miesięcy od daty wprowadzenia do obrotu towarów zwolnionych z należności celnych przywozowych na mocy art. 11, towary nie mogą być pożyczane, oddane w zastaw, wynajmowane bądź zbywane, odpłatnie lub nieodpłatnie, bez uprzedniego poinformowania właściwych organów.
2.
Każde pożyczenie, oddanie w zastaw, wynajęcie bądź zbycie przed upływem okresu, o którym mowa w ust. 1, powoduje obowiązek uiszczenia należności celnych przywozowych za dane towary, według stawki obowiązującej w dniu takiego pożyczenia, oddania w zastaw, wynajęcia lub zbycia, oraz według rodzaju towarów i wartości celnej ustalonej lub przyjętej w tym dniu przez właściwe organy.
TYTUŁ III
MIENIE OSOBISTE NABYTE W DRODZE DZIEDZICZENIA
Artykuł 16
1.
Z zastrzeżeniem art. 17–19, zwolnione z należności celnych przywozowych jest mienie osobiste nabyte w drodze dziedziczenia przez osobę fizyczną, mającą miejsce zamieszkania na obszarze celnym Wspólnoty.
2.
Do celów ust. 1 "mienie osobiste" oznacza całe mienie, o którym mowa w art. 1 ust. 2 lit. c) stanowiące majątek zmarłego.
Artykuł 17
Zwolnienia nie stosuje się do:
a) wyrobów alkoholowych;
b) tytoniu i wyrobów tytoniowych;
c) użytkowych środków transportu;
d) przedmiotów wykorzystywanych do wykonywania rzemiosła lub zawodu, innych niż przenośne instrumenty i sprzęt, które były potrzebne do wykonywania tych zajęć, przez zmarłego;
e) zapasów surowców i wyrobów gotowych lub półfabrykatów;
f) żywego inwentarza i zapasów produktów rolnych, przekraczających ilości właściwe dla zwykłych potrzeb rodziny.
Artykuł 18
1.
Zwolnienie stosuje się jedynie w stosunku do mienia osobistego wprowadzone do swobodnego obrotu nie później niż dwa lata od daty, kiedy dana osoba uzyskuje tytuł własności (ostateczne rozstrzygnięcie kwestii dziedziczenia).
Jednakże okres ten może być przedłużony przez właściwe organy ze względu na szczególne okoliczności.
2.
Mienie osobiste może zostać przywiezione w kilku oddzielnych partiach, w ciągu okresu, o którym mowa w ust. 1.
Artykuł 19
Artykuł 16–18 stosuje się odpowiednio do mienia osobistego nabytego w drodze dziedziczenia przez osoby prawne, zajmujące się działalnością niezarobkową, których siedziba znajduje się na obszarze celnym Wspólnoty.
TYTUŁ IV
MAJĄTEK RUCHOMY GOSPODARSTWA DOMOWEGO PRZEZNACZONY DO WYPOSAŻENIA DODATKOWEGO MIESZKANIA
Artykuł 20
Z zastrzeżeniem przepisów art. 21–24, zwolniony z należności celnych przywozowych jest majątek ruchomy gospodarstwa domowego przywieziony przez osobę fizyczną mającą miejsce zamieszkania poza Wspólnotą, w celu wyposażenia dodatkowego mieszkania na obszarze celnym Wspólnoty.
Artykuł 21
Zwolnienie ograniczone jest do majątku ruchomego gospodarstwa domowego, który:
a) poza szczególnymi przypadkami uzasadnionymi okolicznościami, pozostawał w posiadaniu i był używany przez osobę zainteresowaną przez co najmniej sześć miesięcy przed datą, kiedy został wywieziony;
b) odpowiada zarówno pod względem rodzaju, jak i ilości zwykłemu wyposażeniu dodatkowego mieszkania.
Artykuł 22
Zwolnienie udzielane jest jedynie osobom, które:
a) miały miejsce zamieszkania poza obszarem celnym Wspólnoty nieprzerwanie przez okres co najmniej 12 miesięcy;
b) są właścicielami danego dodatkowego mieszkania, lub wynajęły je na okres nie krótszy niż dwa lata; oraz
c) zobowiązują się nie wynajmować tego dodatkowego mieszkania osobom trzecim w czasie swojej nieobecności lub nieobecności swoich rodzin.
Zwolnienie może być ograniczone do zwolnienia jednorazowego w stosunku do jednego i tego samego dodatkowego mieszkania.
Artykuł 23
Udzielenie zwolnienia może być uzależnione od złożenia zabezpieczenia w celu zagwarantowania uiszczenia długu celnego, który może powstać zgodnie z art. 24.
Artykuł 24
1.
Wynajęcie lub zbycie dodatkowego mieszkania osobom trzecim przed upływem okresu dwóch lat od daty wprowadzenia do swobodnego obrotu majątku ruchomego gospodarstwa domowego powoduje obowiązek uiszczenia należności celnych przywozowych od tego majątku ruchomego, według stawek obowiązujących w dniu takiego wypożyczenia lub zbycia, oraz według rodzaju towarów i wartości celnej ustalonej lub przyjętej w tym dniu przez właściwe organy.
Niemniej jednak zwolnienie stosuje się nadal, jeśli rzeczony majątek ruchomy gospodarstwa domowego używany jest do wyposażenia nowego dodatkowego mieszkania, pod warunkiem że przestrzegane są przepisy art. 22 lit. b) i c).
2.
Każde pożyczenie, oddanie jako zabezpieczenie, wynajem lub zbycie, odpłatnie lub nieodpłatnie, samego majątku ruchomego gospodarstwa domowego osobom trzecim przed upływem okresu dwóch lat od daty wprowadzenia go do swobodnego obrotu, powoduje obowiązek uiszczenia należności celnych przywozowych na tych samych warunkach, o których mowa w pierwszym akapicie ust. 1.
Dla wartościowych składników majątku ruchomego gospodarstwa domowego okres ten może zostać przedłużony do 10 lat.
TYTUŁ V
WYPOSAŻENIE UCZNIA, MATERIAŁY I INNE ARTYKUŁY SZKOLNE GOSPODARSTWA DOMOWEGO
Artykuł 25
1.
Zwolnione z należności celnych przywozowych są: wyposażenie ucznia, materiały i inne artykuły szkolne, stanowiące zwykłe wyposażenie pokoju ucznia i należące do uczniów lub studentów wjeżdżających na obszar celny Wspólnoty w celach naukowych i przeznaczone do ich osobistego użytku podczas okresu nauki zwolnione są z należności celnych przywozowych.
2.
Dla celów stosowania postanowień ust. 1:
a) "uczeń lub student" oznacza osobę zapisaną do instytucji oświatowej, w celu uczęszczania na zajęcia w pełnym wymiarze godzin, oferowane przez daną instytucję;
b) "wyposażenie ucznia" oznacza bieliznę osobistą lub bieliznę pościelową, jak również ubrania, zarówno nowe, jak i używane;
c) "materiały szkolne" oznaczają przedmioty i instrumenty (łącznie z kalkulatorami i maszynami do pisania) zwykle używane przez uczniów lub studentów do nauki.
Artykuł 26
Zwolnienie stosuje się co najmniej raz w roku szkolnym.
TYTUŁ VI
PRZESYŁKI O NIEWIELKIEJ WARTOŚCI
Artykuł 27
Z zastrzeżeniem art. 28, zwolniona z należności celnych przywozowych jest każda przesyłka wysłana do odbiorcy listem lub paczką, zawierająca towary o całkowitej wartości nieprzekraczającej równowartości 10 ECU.
Artykuł 28
Zwolnienia nie stosuje się do:
a) napojów alkoholowych;
b) perfum i wód toaletowych;
c) tytoniu lub wyrobów tytoniowych.
TYTUŁ VII
MAŁE PRZESYŁKI O CHARAKTERZE NIEHANDLOWYM
Artykuł 29
1.
Z zastrzeżeniem art. 30–31, zwolnione z należności celnych przywozowych są towary w małych przesyłkach o charakterze niehandlowym wysyłane z państwa trzeciego przez osobę prywatną do innej osoby prywatnej, mieszkającej na obszarze celnym Wspólnoty.
Zwolnienie udzielone na podstawie tego ustępu nie ma zastosowania do towarów w małych przesyłkach o niehandlowym charakterze, wysyłanych z wyspy Helgoland.
2.
Dla celów stosowania postanowień ust. 1, "małe przesyłki o charakterze niehandlowym" oznaczają przesyłki towarów, które:
- mają charakter okazjonalny,
- zawierają towary wyłącznie do osobistego użytku odbiorcy lub jego rodziny, których rodzaje nie wskazują ani swoim charakterem, ani ilością na przeznaczenie handlowe,
- składają się z towarów, których całkowita wartość, włącznie z towarami określonymi w art. 30, nie przekracza równowartości 35 ECU,
- są wysyłane do odbiorcy przez nadawcę bez opłat jakiegokolwiek rodzaju.
Artykuł 30
Zwolnienie, o którym mowa w art. 29 ust. 1 ograniczone jest, na jedną przesyłkę, do ilości podanych dla każdego z poniżej wyszczególnionych towarów:
a) wyroby tytoniowe:
- 50 papierosów, lub
- 25 cygaretek (cygar o maksymalnej masie 3 gramów sztuka), lub
- 10 cygar, lub
- 50 gramów tytoniu do palenia;
b) napoje alkoholowe:
- napoje destylowane i spirytusowe, o mocy alkoholu przekraczającej 22 % obj.: 1 litr (Państwa Członkowskie mogą wymagać, aby ilość ta znajdowała się w jednej butelce), lub
- napoje destylowane i spirytusowe, i aperitify na bazie wina lub alkoholu, o mocy alkoholu nieprzekraczającej 22 % obj.; wina musujące, wina likierowe: 1 litr, lub
- wina niemusujące: 2 litry
c) perfumy: 50 gramów, lub
wody toaletowe: 0,25 litra.
Artykuł 31
Zwolnienia nie stosuje się do towarów, o których mowa w art. 30, znajdujących się w małych przesyłkach o charakterze niehandlowym, jeżeli ich ilość przekracza ilości określone w tym artykule.
TYTUŁ VIII
DOBRA INWESTYCYJNE I INNE URZĄDZENIA PRZYWOŻONE W ZWIĄZKU Z PRZENIESIENIEM DZIAŁALNOŚCI Z PAŃSTWA TRZECIEGO DO WSPÓLNOTY
Artykuł 32
1.
Bez uszczerbku dla przepisów obowiązujących w krajach członkowskich w dziedzinie polityki przemysłowej i handlowej, z zastrzeżeniem art. 33–37, zwolnione z należności celnych przywozowych są dobra inwestycyjne oraz inne urządzenia należące do przedsiębiorstw, które ostatecznie zaprzestają swojej działalności w państwie trzecim i przenoszą się na obszar celny Wspólnoty w celu kontynuowania tam podobnej działalności.
Zwolniony z należności celnych przywozowych, w przypadku gdy przenoszone przedsiębiorstwo jest gospodarstwem rolnym, jest również jego żywy inwentarz.
2.
Dla celów stosowania postanowień ust. 1 "przedsiębiorstwo" oznacza niezależną ekonomiczną jednostkę produkcyjną lub usługową.
Artykuł 33
Zwolnienie jest ograniczone do dóbr inwestycyjnych i innych urządzeń, które:
a) poza szczególnymi przypadkami uzasadnionymi przez okoliczności, były faktyczne używane w przedsiębiorstwie przez co najmniej 12 miesięcy przed datą, kiedy przedsiębiorstwo zaprzestało działalności w państwie trzecim, z którego przeniosło swoją działalność;
b) są przeznaczone do użytku w tych samych celach po przeniesieniu;
c) odpowiadają rodzajowi i skali przedsiębiorstwa.
Artykuł 34
Zwolnienia nie stosuje się do przedsiębiorstw, które zostają przeniesione na obszar celny Wspólnoty w wyniku fuzji lub w celu fuzji z przedsiębiorstwem mającym siedzibę na obszarze Wspólnoty, bądź też w wyniku przejęcia przez takie przedsiębiorstwo, bez podjęcia nowej działalności.
Artykuł 35
Zwolnienia nie stosuje się do:
a) środków transportu, które nie mają charakteru usługowego lub środków produkcji;
b) dostaw wszelkiego rodzaju przeznaczonych do spożycia przez ludzi lub do żywienia zwierząt;
c) paliw, zapasów surowców oraz wyrobów gotowych i półfabrykatów;
d) inwentarza żywego w posiadaniu pośredników.
Artykuł 36
Poza szczególnymi przypadkami uzasadnionymi przez okoliczności, zwolnienie, o którym mowa w art. 32 stosowane jest jest wyłącznie do dóbr inwestycyjnych i innych urządzeń zgłoszonych do swobodnego obrotu przed upływem 12 miesięcy od daty, kiedy przedsiębiorstwo zaprzestało działalności w państwie trzecim, z którego przenosi swoją działalność.
Artykuł 37
1.
Przed upływem 12 miesięcy od daty, wejścia do obrotu dóbr inwestycyjnych i innego wyposażenia zwolnione z należności celnych przywozowych, nie może być pożyczane, oddawane jako zabezpieczenie, wynajmowane bądź zbywane, odpłatnie lub nieodpłatnie, bez uprzedniego poinformowania o tym właściwych organów.
Okres ten może zostać być przedłużony do 36 miesięcy w odniesieniu do wynajmowania lub zbycia w przypadku gdy istnieje ryzyko popełnienia nadużyć.
2.
Każde pożyczenie, oddanie jako zabezpieczenie, wynajem bądź zbycie przed upływem okresu, o którym mowa w ust. 1, powoduje obowiązek uiszczenia należności celnych przywozowych od danych towarów według stawek obowiązujących w dniu takiego pożyczenia, oddania jako zabezpieczenia, wypożyczenia bądź zbycia, oraz według rodzaju towarów i wartości celnej, ustalonej lub przyjętej w tym dniu przez właściwe organy.
Artykuł 38
Artykuł 32–37 stosuje się odpowiednio do dóbr inwestycyjnych i innych urządzeń należących do osób wykonujących wolne zawody i osób prawnych prowadzących działalność niezarobkową, którą przenoszą z państwa trzeciego na obszar celny Wspólnoty.
TYTUŁ IX
PRODUKTY UZYSKANE PRZEZ ROLNIKÓW WSPÓLNOTY Z GOSPODARSTW ZNAJDUJĄCYCH SIĘ W PAŃSTWIE TRZECIM
Artykuł 39
1.
Z zastrzeżeniem art. 40–41, zwolnione z należności celnych przywozowych są produkty rolne, hodowlane, pszczelarskie, ogrodnicze i leśne pochodzące z gospodarstw znajdujących się w państwie trzecim położonych w bezpośrednim sąsiedztwie obszaru celnego Wspólnoty, przez producentów rolnych, posiadających swoje główne przedsiębiorstwo znajduje się na tym obszarze celnym w bezpośrednim sąsiedztwie tego państwa trzeciego.
2.
W celu stosowania postanowień ust. 1, produkty hodowlane muszą pochodzić ze zwierząt, pochodzących z obszaru Wspólnoty lub zostały tam wprowadzone do swobodnego obrotu.
Artykuł 40
Zwolnienie ograniczone jest do produktów, które nie zostały poddane procesom innym niż te, które następują zwykle po ich zbiorze lub produkcji.
Artykuł 41
Zwolnienie stosuje się tylko do produktów wprowadzonych na obszar celny Wspólnoty przez producenta rolnego lub w jego imieniu.
Artykuł 42
Artykuł 39–41 stosuje się odpowiednio do produktów połowów lub działalności rybnych gospodarstw hodowlanych, przeprowadzanej na jeziorach lub ciekach wodnych na granicy Państwa Członkowskiego z państwem trzecim przez rybaków ze Wspólnoty oraz do produktów pochodzących z łowiectwa uprawianego na takich jeziorach lub ciekach wodnych przez sportowców ze Wspólnoty.
TYTUŁ X
NASIONA, NAWOZY SZTUCZNE I PRODUKTY DO UPRAWY GLEBY I PIELĘGNACJI ROŚLIN UPRAWNYCH PRZYWOŻONE PRZEZ PRODUCENTÓW ROLNYCH Z PAŃSTW TRZECICH DO UŻYTKU W GOSPODARSTWACH ZNAJDUJĄCYCH SIĘ NA OBSZARZE BEZPOŚREDNIO SĄSIADUJĄCYM Z TYMI PAŃSTWAMI
Artykuł 43
Z zastrzeżeniem art. 44, zwolnione z należności celnych przywozowych są nasiona, nawozy sztuczne i produkty do uprawy gleby i do upraw przeznaczonych do użytku w gospodarstwach znajdujących się na obszarze celnym Wspólnoty bezpośrednio sąsiadującym z państwem trzecim, które są uprawiane przez producentów rolnych, posiadających swoje główne przedsiębiorstwo w obrębie wymienionego państwa trzeciego.
Artykuł 44
1.
Zwolnienie jest ograniczone do ilości nasion, nawozów sztucznych lub innych produktów, potrzebnych do celów prowadzenia gospodarstwa.
2.
Zwalnia się z należności celnych przywozowych tylko nasiona, nawozy sztuczne i inne produkty przywożone bezpośrednio na obszar celny Wspólnoty przez producenta rolnego lub w jego imieniu.
3.
Państwa Członkowskie mogą udzielić zwolnienia pod warunkiem wzajemności.
TYTUŁ XI
TOWARY ZNAJDUJĄCE SIĘ W BAGAŻU OSOBISTYM PODRÓŻNYCH
Artykuł 45
1.
Z zastrzeżeniem art. 46–49, zwolnione z należności celnych przywozowych są towary znajdujące się w bagażu osobistym podróżnych przyjeżdżających z państwa trzeciego, pod warunkiem że wwożone towary nie mają charakteru handlowego.
2.
Dla celów ust. 1:
a) "bagaż osobisty" oznacza cały bagaż, który podróżny jest w stanie przedstawić organom celnym przy wjeździe do Wspólnoty, jak również każdy bagaż przedstawiony tym samym organom w późniejszym terminie, pod warunkiem że możliwe jest przedłożenie dowodu na to, że przy wyjeździe podróżnego bagaż został zarejestrowany jako bagaż towarzyszący przez przedsiębiorstwo, które dokonało jego przewozu do Wspólnoty z państwa trzeciego, z którego przybył.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 112 ust. 1 lit. b), przenośne pojemniki paliwa nie stanowią bagażu osobistego;
b) "przywóz o charakterze niehandlowym" oznacza przywóz, który:
- ma charakter okazjonalny, i
- składa się wyłącznie z towarów przeznaczonych do własnego użytku podróżnych lub ich rodzin, lub przeznaczonych na prezenty; rodzaj i ilość tych towarów powinna być taka, aby nie wskazywała na przywóz w celu handlowym.
Artykuł 46
1.
Zwolnienie, o którym mowa w art. 45 ust. 1 stosuje się do towarów wymienionych poniżej, według następujących limitów ilościowych na jednego podróżnego:
a) wyroby tytoniowe:
200 papierosów, lub
100 cygaretek (cygar o maksymalnej wadze 3 gramów sztuka), lub
50 cygar, lub
250 gramów tytoniu do palenia.
Jednakże w przypadku podróżnych mieszkających poza Europą, ilości te zostają zwiększone do:
400 papierosów, lub
200 cygaretek (cygar o maksymalnej wadze 3 gramów sztuka), lub
100 cygar, lub
500 gramów tytoniu do palenia;
b) napoje alkoholowe:
- napoje destylowane i spirytusowe o zawartości alkoholu przekraczającej 22 % objętości: 1 litr (Państwa Członkowskie mogą wymagać, aby ilość ta znajdowała się w jednej butelce), lub
- napoje destylowane i spirytusowe oraz aperitify na bazie wina lub alkoholu, o zawartości alkoholu nieprzekraczającej 22 % objętości; wina musujące, wina likierowe: 2 litry, i
wina niemusujące: 2 litry;
c) perfumy: 50 gramów
i
wody toaletowe: 0,25 litra.
2.
Zwolnienie z należności celnych przywozowych towarów określonych w ust. 1 lit. a) i b), nie jest udzielane podróżnym, którzy nie ukończyli 17 roku życia.
Artykuł 47
Zwolnienie, o którym mowa w art. 45 stosowane jest do towarów innych niż wymienione w art. 46 do całkowitej wartości 45 ECU na jednego podróżnego.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą zmniejszyć tę kwotę do 23 ECU dla podróżnych, którzy nie ukończyli 15 roku życia.
Artykuł 48
Jeśli wartość całkowita dwóch lub więcej przedmiotów, przypadająca na jednego podróżnego, przekracza kwoty określone w art. 47, zwolnienie stosowane jest do przedmiotów do takiej wartości, do jakiej zostałoby udzielone, gdyby przedmioty te zostały przewiezione oddzielnie, przyjmując, że wartość pojedynczych przedmiotów nie może być dzielona.
Artykuł 49
1.
Państwa Członkowskie mogą zmniejszyć wartość lub ilość towarów, które mogą być zwolnione z należności celnych przywozowych, jeśli są one przywożone przez:
- osoby zamieszkałe w strefie nadgranicznej,
- pracowników zatrudnionych w strefie nadgranicznej,
- załogi środków transportu wykorzystywanych w ruchu między państwami trzecimi a Wspólnotą.
Ograniczenia te nie mają zastosowania w przypadku gdy osoby zamieszkałe w strefie nadgranicznej przylegającego państwa trzeciego udowodnią, że nie wracają ze strefy nadgranicznej sąsiadującego państwa trzeciego.
Mają one jednakże zastosowanie do pracowników zatrudnionych w strefie nadgranicznej i do załóg środków transportu wykorzystywanych w ruchu między państwami trzecimi a Wspólnotą, jeśli przywożą oni towary w trakcie wykonywania pracy.
2.
Dla celów stosowania przepisów ust. 1:
- "strefa nadgraniczna" oznacza, bez uszczerbku dla obowiązujących w tym zakresie konwencji, strefę, która, w linii prostej, nie przekracza 15 kilometrów od granicy; lokalne okręgi administracyjne, których część terytorium leży w strefie uważa się za część niniejszej strefy nadgranicznej,
- "pracownik zatrudniony w strefie nadgranicznej" oznacza każdą osobę, której normalna działalność wymaga przekraczania granicy w jego dniach pracy.
TYTUŁ XII
MATERIAŁY DYDAKTYCZNE, NAUKOWE I KULTURALNE; PRZYRZĄDY I APARATURA NAUKOWA
Artykuł 50
Materiały dydaktyczne, naukowe i kulturalne wymienione w załączniku I zwolnione są z należności celnych przywozowych bez względu na to, kim jest odbiorca i do jakiego celu mogą zostać wykorzystane.
Artykuł 51
Materiały dydaktyczne, naukowe i kulturalne wymienione w załączniku II zwolnione są z należności celnych przywozowych, pod warunkiem że są przeznaczone:
- albo dla publicznych instytucji lub organizacji edukacyjnych, naukowych lub kulturalnych,
- albo dla instytucji lub organizacji zaliczanych do kategorii określonych w kolumnie 3 wymienionego załącznika, pod warunkiem że właściwe organy Państw Członkowskich wyraziły zgodę na to, aby instytucje te korzystały ze zwolnienia takich towarów z należności celnych przywozowych.
Artykuł 52
1.
Z zastrzeżeniem art. 53–58, przyrządy i aparatura naukowa, które nie są objęte postanowieniami art. 51, zwolnione są z należności celnych przywozowych jeśli przywożone są wyłącznie do celów niehandlowych.
2.
Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 jest ograniczone do przyrządów i aparatury naukowej:
a) które są przeznaczone dla:
- albo instytucji publicznych, których podstawową działalnością jest edukacja lub prowadzenie badań naukowych i tych oddziałów instytucji publicznych, których podstawową działalnością jest edukacja lub prowadzenie badań naukowych,
- albo prywatnych instytucji zajmujących się edukacją lub badaniami naukowymi, które sa uprawnione przez właściwe organy Państw Członkowskich do korzystania ze zwolnienia takich artykułów z należności celnych przywozowych; oraz
b) o ile takie przyrządy lub aparatura o podobnej wartości naukowej nie są wytwarzane w obrębie Wspólnoty.
Artykuł 53
Zwolnienie stosuje się również do:
a) części zamiennych, komponentów i akcesoriów właściwych dla przyrządów naukowych lub aparatury, pod warunkiem że te części zamienne, komponenty lub akcesoria są przywożone w tym samym czasie co przyrządy i aparatura lub w wypadku przywozu następującego później, mogą być one zidentyfikowane jako te, które przeznaczone są do aparatury lub przyrządów:
- które zostały wcześniej zwolnione z należności celnych przywozowych, pod warunkiem że takie przyrządy lub aparatura mają w dalszym ciągu charakter naukowy w momencie składania wniosku o zwolnienie określonych części zamiennych, komponentów lub akcesoriów, lub
- które podlegałyby zwolnieniu w momencie składania wniosku o zwolnienie określonych części zamiennych, komponentów lub akcesoriów;
b) narzędzi używanych do obsługi, kontroli, kalibracji lub naprawy aparatury lub przyrządów naukowych, pod warunkiem że:
- narzędzia te przywożone są w tym samym czasie, co przyrządy i aparatura lub w przypadku przywozu następującego później, można je zidentyfikować jako te, które są przeznaczone do tych przyrządów lub aparatury:
- które zostały wcześniej zwolnione z należności celnych przywozowych, pod warunkiem że takie przyrządy lub aparatura mają w dalszym ciągu charakter naukowy w chwili składania wniosku o zwolnienie narzędzi z należności celnych przywozowych, lub
- które podlegałyby zwolnieniu w chwili składania wniosku o zwolnienie tych narzędzi,
oraz że
- tego typu narzędzia nie są wytwarzane we Wspólnocie.
Artykuł 54
Dla celów stosowania postanowień art. 52 i 53:
- "przyrząd lub aparatura naukowa" oznacza każdy przyrząd lub aparaturę, które z powodu swoich obiektywnych parametrów technicznych oraz wyników, które można dzięki niemu uzyskać, jest przeznaczony głównie lub wyłącznie do prowadzenia działalności naukowej,
- "przywożony do celów niehandlowych" oznaczaprzyrządy lub aparaturę naukową wykorzystywaną do prowadzenia badań naukowych o niezarobkowym charakterze lub do celów edukacyjnych,
- "równoważna wartość naukowa" jest oceniana przez porównywanie podstawowych parametrów technicznych przyrządu lub aparatury, dla których złożono wniosek o zwolnienie, z właściwościami odpowiadających im przyrządów lub aparatury wytworzonej we Wspólnocie, w celu określenia, czy te ostatnie mogłyby zostać zastosowane do tych samych celów naukowych, do których przeznaczone są przyrządy lub aparatura, dla których złożono wniosek o zwolnienie oraz czy ich działanie byłoby porównywalne,
- przyrząd naukowy lub aparatura - lub jedno z narzędzi, o których mowa w art. 53 lit. b) - uznaje się za wytworzone we Wspólnocie, jeśli okres ich dostawy od czasu zamówienia nie jest, biorąc pod uwagę praktyki handlowe w danym sektorze wytwórczym, w znaczący sposób dłuższy niż okres dostawy przyrządu, aparatury lub narzędzia, dla których występuje się o zwolnienie lub, jeśli okres dostawy nie przekracza okresu, dla którego występuje się o zwolnienie, w takim stopniu, że wyraźnie wpłynęłoby to negatywnie na cel lub zastosowanie, dla których ten przyrząd, aparatura lub narzędzie były początkowo przeznaczone.
Artykuł 55
Zwolnienie uzależnione jest od ustalenia, zgodnie z warunkami określonymi w przepisach wykonawczych przyjętych zgodnie z procedurą określoną w art. 143 ust. 2 i 3, czy przyrządy lub aparatura o równoważnej wartości naukowej do przyrządów lub aparatury, dla których występuje się zwolnienie z należności celnych przywozowych – lub w przypadku narzędzi, równoważne do tych, dla których występuje się o zwolnienie – nie są wytwarzane we Wspólnocie.
Artykuł 56
Zwolnienie przyrządów lub aparatury naukowej i narzędzi wysyłanych przez osobę, która ma swoją siedzibę poza Wspólnotą, jako daru dla instytucji określonych w art. 52 ust. 2 lit. a) nie będzie uzależnione od warunków określonych w art. 52 ust. 2 lit. b), art. 53 lit. b) i art. 55.
Należy jednakże ustalić, zgodnie z warunkami określonymi w przepisach wykonawczych przyjętych zgodnie z procedurą określoną w art. 143 ust. 2 i 3, że przekazanie przyrządów naukowych lub aparatury jako daru nie wiązało się ze strony ofiarodawcy z jakimikolwiek względami handlowymi.
Artykuł 57
1.
Towary, o których mowa w art. 51, oraz przyrządy lub aparatura naukowa, które zostały zwolnione z należności celnych przywozowych zgodnie z warunkami określonymi w art. 52–56, nie mogą być pożyczane, wynajmowane lub zbywane odpłatnie lub nieodpłatnie, bez uprzedniego powiadomienia o tym właściwych organów.
2.
W przypadku pożyczenia, wynajęcia lub zbycia towaru instytucji lub organizacji uprawnionej do skorzystania ze zwolnienia na podstawie art. 51 lub art. 52 ust. 2 lit. a), zwolnienie stosuje się pod warunkiem że instytucja lub organizacja wykorzystuje ten towar, przyrząd lub aparaturę do celów, które uprawniają do takiego zwolnienia.
W innych przypadkach, pożyczenie, wynajem bądź zbycie powoduje obowiązek uiszczenia należności celnych przywozowych według stawki obowiązującej w dniu takiego pożyczenia, wynajęcia lub zbycia, oraz według rodzaju towarów i wartości celnej ustalonej lub przyjętej w tym dniu przez właściwe organy.
Artykuł 58
1.
Instytucje lub organizacje, o których mowa w art. 51–52, które przestają spełniać warunki uprawniające do korzystania ze zwolnień lub, które zamierzają wykorzystywać towary zwolnione z należności celnych dla celów innych niż określone w tych przepisach, poinformują o tym właściwe organy.
2.
Towary będące w posiadaniu instytucji lub organizacji, które przestają spełniać warunki uprawniające do korzystania ze zwolnień, podlegają należnościom celnym przywozowym według stawki obowiązującej w dniu, w którym warunki te wygasły, oraz według rodzaju towaru i wartości celnej, ustalonej lub przyjętej w tym dniu przez właściwe organy.
Towary wykorzystywane przez instytucje lub organizacje, korzystające ze zwolnienia, do celów innych niż określone w art. 51 i 52, podlegają należnościom celnym przywozowym, w wysokości określonej według stanu z dnia, w którym nastąpiła zmiana ich przeznaczenia, oraz według rodzaju towaru i wartości celnej ustalonej lub przyjętej dla w tym dniu przez właściwe organy.
Artykuł 59
Artykuły 56–58 stosuje się odpowiednio do towarów, o których mowa w art. 53.
TYTUŁ XIII
ZWIERZĘTA LABORATORYJNE ORAZ SUBSTANCJE BIOLOGICZNE LUB CHEMICZNE PRZEZNACZONE DO BADAŃ
Artykuł 60
1.
Zwolnienie z należności celnych przywozowych przyznawane jest w odniesieniu do:
a) zwierzęta specjalnie przygotowane do celu laboratoryjnego;
b) substancje biologiczne lub chemiczne, których odpowiedniki nie są produkowane na obszarze celnym Wspólnoty i które są przywożone wyłącznie do celów niehandlowych pod warunkiem że są ujęte w wykazie sporządzonym zgodnie z procedurą określoną w art. 143 ust. 2 i 3.
2.
Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, jest ograniczone do zwierząt oraz substancji biologicznych lub chemicznych, które są przeznaczone dla:
- albo instytucji publicznych, których podstawową działalnością jest edukacja lub prowadzenie badań naukowych oraz tych departamentów instytucji publicznych, których podstwową działalnością jest edukacja lub prowadzenie badań naukowych,
- albo prywatnych instytucji, których podstawową działalnością jest edukacja lub prowadzenie badań naukowych, upoważnionych przez właściwe organy Państw Członkowskich do korzystania ze zwolnienia tych towarów z należności celnych przywozowych.
TYTUŁ XIV
SUBSTANCJE LECZNICZE POCHODZENIA LUDZKIEGO ORAZ ODCZYNNIKI SŁUŻĄCE DO OKREŚLANIA GRUP KRWI I TYPÓW TKANEK
Artykuł 61
1.
Z zastrzeżeniem art. 62, z należności celnych przywozowych zwolnione są:
a) substancje lecznicze pochodzenia ludzkiego;
b) odczynniki służące do określania grup krwi;
c) odczynniki służące do oznaczania typów tkanek.
2.
Dla celów ust. 1:
- "substancje lecznicze pochodzenia ludzkiego" oznaczają krew ludzką i jej pochodne (krew ludzka pełna, suszone osocze ludzkie, ludzka albumina i utrwalone roztwory białek ludzkiego osocza, ludzka immunoglobulina i ludzki fibrynogen),
- "odczynniki służące do określania grup krwi" oznaczają wszystkie odczynniki ludzkie, zwierzęce, roślinne lub innego pochodzenia używane do określania grupy krwi i do wykrywania niezgodności grup krwi,
- "odczynniki służące do określania typów tkanek" oznaczają wszystkie odczynniki ludzkie, zwierzęce, roślinne lub innego pochodzenia wykorzystywane do określania ludzkich typów tkanek.
Artykuł 62
Zwolnienie z należności celnych przywozowych ograniczone jest do produktów:
a) przeznaczonych dla instytucji lub laboratoriów, uznanych przez właściwe organy, do użytku wyłącznie w niehandlowych celach medycznych lub naukowych;
b) posiadają świadectwo zgodności wydane przez należycie upoważniony organ w państwie trzecim wysyłki;
c) znajdują się w pojemnikach oznaczonych specjalną etykietą indentyfikacyjną.
Artykuł 63
Zwolnienie dotyczy specjalnego opakowania niezbędnego do transportu substancji leczniczych pochodzenia ludzkiego lub odczynników służących do określania grup krwi i typów tkanek, jak również wszelkich rozpuszczalników i akcesoriów potrzebnych do ich wykorzystywania, które mogą się znajdować w przesyłkach.
TYTUŁ XV
ŚRODKI FARMACEUTYCZNE WYKORZYSTYWANE NA MIĘDZYNARODOWYCH IMPREZACH SPORTOWYCH
Artykuł 64
Środki farmaceutyczne przeznaczone do leczenia ludzi lub zwierząt przyjeżdżających z państw trzecich w celu uczestniczenia w międzynarodowych imprezach sportowych organizowanych na obszarze celnym Wspólnoty są, w granicach niezbędnych do zaspokojenia ich potrzeb w czasie pobytu na tym obszarze, zwolnione z należności celnych przywozowych.
TYTUŁ XVI
TOWARY PRZEZNACZONE DLA ORGANIZACJI CHARYTATYWNYCH LUB DOBROCZYNNYCH; ARTYKUŁY PRZEZNACZONE DLA NIEWIDOMYCH I INNYCH OSÓB NIEPEŁNOSPRAWNYCH
A. Do celów ogólnych
Artykuł 65
1.
Z zastrzeżeniem art. 67 i 68 i o ile nie powoduje to nadużyć lub poważnego naruszenia zasad konkurencji, zwolnione z należności celnych przywozowych są::
a) artykuły pierwszej potrzeby przywożone przez organizacje państwowe lub inne organizacje charytatywne lub dobroczynne, uprawnione przez właściwe organy do nieodpłatnej dystrybucji wśród osób potrzebujących;
b) towary wszelkiego rodzaju przekazywane nieodpłatnie przez osobę lub organizację, mające swoje miejsce zamieszkania lub siedzibę w państwie trzecim, i bez zamiaru wykorzystania ich przez przekazującego do celów handlowych, przeznaczone dla organizacji państwowych lub innych organizacji charytatywnych lub dobroczynnych, uprawnionych przez właściwe organy, wykorzystywane do zbierania funduszy w trakcie zbiórek publicznych organizowanych na rzecz osób potrzebujących;
c) wyposażenie i materiały biurowe przekazywane nieodpłatnie przez osobę lub organizację spoza Wspólnoty, bez zamiaru wykorzystania ich przez przekazującego do celów handlowych, przeznaczone dla organizacji państwowych lub innych organizacji charytatywnych lub dobroczynnych uprawnionych przez właściwe organy, wykorzystywane jedynie dla potrzeb ich funkcjonowania i realizacji celów działalności charytatywnej lub dobroczynnej.
2.
Dla celów stosowania postanowień ust. 1 lit. a) "artykuły pierwszej potrzeby" oznaczają towary niezbędne do zaspokojenia najważniejszych potrzeb ludzkich, np. artykuły żywnościowe, lekarstwa, odzież i pościel.
Artykuł 66
Nie przyznaje się zwolnień dla:
a) napojów alkoholowych;
b) tytoniu lub wyrobów tytoniowych;
c) kawy i herbaty;
d) pojazdów mechanicznych innych niż ambulanse.
Artykuł 67
Zwolnienie udzielane jest wyłącznie organizacjom, których procedury księgowe umożliwiają właściwym organom nadzorowanie ich działalności i które oferują wszelkie gwarancje uznane za niezbędne.
Artykuł 68
1.
Organizacja korzystająca ze zwolnienia nie może pożyczać, wynajmować lub zbywać odpłatnie lub nieodpłatnie, towarów i urządzeń, o których mowa w art. 65 do celów innych niż określone w ust. 1 lit. a) i b) tego artykułu bez uprzedniego poinformowania o tym właściwych organów.
2.
W przypadku pożyczenia, wynajęcia lub zbycia towarów i wyposażenia organizacji uprawnionej do skorzystania ze zwolnienia na podstawie art. 65 i 67, zwolnienie stosuje się, pod warunkiem że organizacja ta wykorzystuje te towary i wyposażenie do celów, które uprawniają do takiego zwolnienia.
W innych przypadkach pożyczenie, wynajęcie bądź zbycie powoduje obowiązek wcześniejszego uiszczenia należności celnych przywozowych według stawki obowiązującej w dniu takiego pożyczenia, wynajęcia lub zbycia, oraz według rodzaju towarów lub wyposażenia i wartości celnej ustalonej lub przyjętej w tym dniu przez właściwe organy.
Artykuł 69
1.
Organizacje, o których mowa w art. 65, które przestają spełniać warunki uprawniające do skorzystania ze zwolnienia lub które zamierzają wykorzystywać zwolnione z należności celnych towary bądź wyposażenie do celów innych niż przewidziane w tym artykule, poinformują o tym właściwe organy.
2.
Towary i wyposażenie będące w posiadaniu organizacji, która przestaje spełniać warunki uprawniające do skorzystania ze zwolnienia, podlegają należnościom celnym przywozowym według stawki obowiązującej w dniu, w którym warunki te przestały być spełniane oraz według rodzaju towarów i wyposażenia oraz wartości celnej ustalonej lub przyjętej w tym dniu przez właściwe organy.
3.
Towary i wyposażenie wykorzystywane przez organizację korzystającą ze zwolnień do celów innych niż określone w art. 65, podlegają należnościom celnym przywozowym według stawki obowiązującej w dniu, w którym nastąpiła zmiana ich przeznaczenia oraz według rodzaju wyposażenia i wartości celnej ustalonej lub przyjętej w tym dniu przez właściwe organy.
B. Na rzecz osób niepełnosprawnych
1.
Artykuły do użytku osób niewidomych.
Artykuł 70
Zwolnione z należności celnych przywozowych są artykuły przeznaczone specjalnie do rozwoju edukacyjnego, naukowego lub kulturalnego osób niewidomych, wyszczególnione w załączniku III.
Artykuł 71
Zwolnione z należności celnych przywozowych są artykuły przeznaczone specjalnie do rozwoju edukacyjnego, naukowego lub kulturalnego osób niewidomych, wyszczególnione w załączniku IV, zwolnione są z należności przywozowych, pod warunkiem że są przywożone przez:
- albo same osoby niewidome na własny użytek,
- lub instytucje bądź organizacje związane z edukacją lub zapewniające pomoc osobom niewidomym, uprawnione przez właściwe organy Państw Członkowskich do korzystania ze zwolnienia tych artykułów z należności celnych przywozowych.
Zwolnienie, o którym mowa w akapicie pierwszym stosuje się do części zamiennych, składników lub akcesoriów odpowiednich dla tych artykułów oraz do narzędzi niezbędnych w ich obsłudze, kontroli, kalibracji lub naprawie pod warunkiem że części zamienne, składniki, akcesoria lub narzędzia są przywożone w tym samym czasie, co wspomniane artykuły, a w przypadku przywozu następującego później, mogą być one zidentyfikowane jako te, które są przeznaczone dla artykułów wcześniej zwolnionych z należności celnych przywozowych lub które podlegałyby zwolnieniu w chwili składania wniosku o zwolnienie części zamiennych, składników lub akcesoriów i narzędzi.
2.
Artykuły przeznaczone dla innych osób niepełnosprawnych.
Artykuł 72
1.
Artykuły przeznaczone specjalnie do edukacji, zatrudnienia lub przystosowania i rozwoju społecznego osób upośledzonych fizycznie lub umysłowo, innych niż osoby niewidome, zwolnione są z należności celnych przywozowych, jeśli:
a) są przywożone:
- albo przez same osoby niepełnosprawne na ich własny użytek,
- lub przez instytucje lub organizacje, których podstawową działalnością jest edukacja lub pomoc osobom niepełnosprawnym, uprawnione przez właściwe organy Państw Członkowskich do korzystania ze zwolnienia od należności przywozowych takich towarów;
oraz
b) artykuły równoważne nie są wytwarzane we Wspólnocie.
Jednakże zgodnie z warunkami określonymi w przepisach wykonawczych przyjętych zgodnie z procedurą określoną w art. 143 ust. 2 i 3, można odstąpić od warunku, o którym mowa w lit. b), jeżeli przyznanie zwolnienia nie naruszy produkcji artykułów równoważnych we Wspólnocie.
2.
Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, stosuje się do części zamiennych, składników lub akcesoriów odpowiednich dla tych artykułów oraz do narzędzi niezbędnych w ich obsłudze, kontroli, kalibracji lub naprawie, pod warunkiem że części zamienne, składniki, akcesoria lub narzędzia są przywożone w tym samym czasie co wspomniane artykuły, a w przypadku przywozu następujące później, mogą być one zidentyfikowane jako te, które są przeznaczone dla towarów wcześniej zwolnionych z należności celnych przywozowych lub które podlegałyby zwolnieniu w chwili składania wniosku o zwolnienie części zamiennych, składników lub akcesoriów i narzędzi.
3.
Dla celów stosowania postanowień niniejszego artykułu:
- równoważność oceniana jest przez porównywanie podstawowych parametrów technicznych artykułów, dla których złożono wniosek o zwolnienie z należności celnych przywozowych, z właściwościami odpowiadających im artykułów wytworzonych we Wspólnocie w celu ustalenia, czy te ostatnie mogłyby być zastosowane do tych samych celów, co artykuły przeznaczone do tego celu, dla których złożono wniosek o zwolnienie oraz czy ich działanie byłoby porównywalne,
- artykuły uznaje się za wytworzone we Wspólnocie, jeśli okres ich dostawy od czasu zamówienia nie jest, biorąc pod uwagę praktyki handlowe w danym sektorze wytwórczym, w znaczący sposób dłuższy, niż okres dostawy artykułu, dla którego występuje się o zwolnienie lub, jeśli okres dostawy nie przekracza okresu, dla którego występuje się o zwolnienie, w takim stopniu, że wyraźnie wpłynęłoby to negatywnie na cel lub zastosowanie, dla których ten artykuł był początkowo przeznaczony.
Artykuł 73
Bez uszczerbku dla postanowień art. 72 ust. 1 zdanie ostatnie, udzielenie zwolnienia z należności celnych przywozowych jest uzależnione od ustalenia, zgodnie z warunkami określonymi w przepisach wykonawczych przyjętych zgodnie z procedurą określoną w art. 143 ust. 2 i 3, czy artykuły równoważne do tych, dla których wnosi się o zwolnienie z należności celnych przywozowych nie są wytwarzane we Wspólnocie.
Artykuł 74
Stosowanie zwolnienia artykułów wysyłanych jako dary bezpośrednio do osób niepełnosprawnych i na ich własny użytek lub do instytucji czy organizacji określonych w art. 72 ust. 1 lit. a), nie będzie uzależnione od warunków ustanowionych w art. 72 ust. 1 lit. b) lub art. 73.
Jednakże należy ustalić, zgodnie z warunkami określonymi w przepisach wykonawczych, przyjętych zgodnie z procedurą określoną w art. 143 ust. 2 i 3, czy dary w formie tych artykułów nie miały na względzie celów handlowych ze strony darczyńcy.
3.
Przepisy wspólne.
Artykuł 75
Bezpośrednie zwolnienie z należności celnych przywozowych artykułów przeznaczonych do własnego użytku osób niewidomychlub innych osób niepełnosprawnych, na podstawie art. 71 tiret pierwsze, art. 72 ust. 1 lit. a) tiret pierwsze i art. 74, stosuje się pod warunkiem, iż obowiązujące w Państwach Członkowskich przepisy umożliwiają osobom zainteresowanym otrzymanie statusu osoby niewidomej lub niepełnosprawnej, która jest upoważniona do korzystania ze zwolnienia.
Artykuł 76
1.
Zwolnione od należności celnych przywozowych artykuły przywożone przez osoby, o których mowa w art. 71, 72 i 74, nie mogą być pożyczane, wynajmowane lub zbywanie, odpłatnie lub nieodpłatnie, bez uprzedniego powiadomienia o tym właściwych organów.
2.
W przypadku pożyczenia, wynajęcia lub zbycia artykułu osobie, instytucji lub organizacji uprawnionej do skorzystania ze zwolnienia na podstawie art. 71–74, zwolnienie z z należności celnych przywozowych stosuje się, pod warunkiem że instytucja lub organizacja wykorzystuje ten artykuł do celów, które pozwalają na korzystanie z takiego zwolnienia.
W innych przypadkach pożyczenie, wynajęcie bądź zbycie powoduje obowiązek wcześniejszego uiszczenia należności celnych przywozowych według stawki obowiązującej w dniu takiego pożyczenia, wynajęcia lub zbycia, oraz według rodzaju towarów lub wyposażenia i wartości celnej ustalonej lub przyjętej w tym dniu przez właściwe organy.
Artykuł 77
1.
Artykuły przywożone przez instytucje lub organizacje uprawnione do korzystania ze zwolnienia, na podstawie art. 71–74 mogą być pożyczane, wynajmowane lub zbywane odpłatnie lub nieodpłatnie przez te instytucje lub organizacje, na zasadzie działalności niezarobkowej, osobom niewidomym i innym osobom niepełnosprawnym, którymi się zajmują, bez uiszczenia należności celnych przywozowych.
2.
Artykuły, o których mowa w ust. 1 Nie mogą być pożyczane, wynajmowane lub zbywane zgodnie z warunkami innymi niż określone w ust. 1, bez uprzedniego powiadomienia o tym właściwych organów.
W przypadku pożyczenia, wynajęcia lub zbycia artykułów instytucji czy organizacji uprawnionej do skorzystania ze zwolnienia na podstawie pierwszego akapitu art. 71 lub art. 72 ust. 1 lit. a), zwolnienie z należności celnych przywozowych stosuje się, pod warunkiem że instytucja lub organizacja wykorzystuje ten artykuł do celów, które pozwalają na korzystanie z takiego zwolnienia.
W innych przypadkach, pożyczenie, wynajęcie bądź zbycie powoduje obowiązek wcześniejszego uiszczenia należności celnych przywozowych, według stawki obowiązującej w dniu pożyczenia, wypożyczenia lub zbycia, oraz według rodzaju towarów lub wyposażenia oraz wartości celnej ustalonej lub przyjętej w tym dniu przez właściwe organy.
Artykuł 78
1.
Instytucje lub organizacje, o których mowa w art. 71 i 72, które przestają spełniać warunki uprawniające do korzystania ze zwolnienia z należności celnych przywozowych lub, które zamierzają wykorzystywać zwolnione z należności celnych przywozowych artykuły do celów innych niż, określone w tych przepisach, poinformują o tym właściwe organy.
2.
Artykuły będące w posiadaniu instytucji lub organizacji, które przestają spełniać warunki uprawniające do korzystania ze zwolnienia z należności celnych przywozowych, podlegają należnościom celnym przywozowym według stawki obowiązującej w dniu, w którym warunki te przestały być spełniane, oraz według rodzaju towarów i wartości celnej ustalonej lub przyjętej w tym dniu przez właściwe organy.
3.
Artykuły wykorzystywane przez instytucję lub organizację korzystającą ze zwolnienia do celów innych niż określone w art. 71 i 72, podlegają należnościom celnym przywozowym, według stawki obowiązującej w dniu, w którym nastapiła zmiana ich przeznaczenia, oraz według rodzaju towarów oraz wartości celnej ustalonej lub przyjętej w tym dniu przez właściwe organy.
C. Na rzecz ofiar katastrof
Artykuł 79
1.
Z zastrzeżeniem art. 80–85, zwolnione z należności celnych przywozowych są towary przywożone przez uprawnione przez właściwe organy organizacje państwowe lub inne organizacje charytatywne lub dobroczynne, jeśli są przeznaczone:
a) do bezpłatnej dystrybucji wśród ofiar katastrof, którymi dotknięte zostało terytorium jednego lub więcej Państw Członkowskich; lub
b) bezpłatnego oddania ofiarom takich katastrof, pozostając własnością tych organizacji.
2.
Towary wprowadzone do swobodnego obrotu przez jednostki ratownictwa, niezbędne do spełnienia potrzeb tych jednostek w okresie trwania działań, również korzystają ze zwolnienia, o którym mowa w ust. 1, na tych samych warunkach.
Artykuł 80
Zwolnienia z należności celnych przywozowych nie przyznaje się dla materiałów i sprzętu przeznaczonych do odbudowy zniszczonych terenów.
Artykuł 81
Udzielenie zwolnienia z należności celnych przywozowych uzależnione jest od decyzji Komisji działającej na wniosek danego Państwa Członkowskiego lub państw, zgodnie z procedurą stosowaną w przypadku zagrożeń, wymagając konsultacji innych Państw Członkowskich.
Decyzja, o której mowa, w razie konieczności, określa zakres i warunki zwolnienia.
Do czasu ogłoszenia decyzji Komisji, Państwa Członkowskie dotknięte katastrofą mogą zezwolić na zawieszenie wszelkich należności celnych przywozowych należnych od towarów przywożonych w celach, o których mowa w art. 79, pod warunkiem że organizacja przywożąca towary zobowiąże się do uiszczenia takich należności, w przypadku nieudzielenia zwolnienia.
Artykuł 82
Zwolnienia z należności udziela się wyłącznie organizacjom, których procedury księgowe umożliwiają odpowiednim organom nadzorowanie ich działalności i które oferują wszelkie, uznane za niezbędne gwarancje.
Artykuł 83
1.
Organizacje korzystające ze zwolnienia nie mogą pożyczać, wynajmować lub zbywać, odpłatnie lub nieodpłatnie towarów, o których mowa w art. 79 ust. 1 zgodnie z warunkami innymi niż określone w tym artykule bez uprzedniego poinformowaniu o tym właściwych organów.
2.
W przypadku pożyczenia, wynajęcia lub zbycia towarów organizacji uprawnionej do skorzystania ze zwolnienia na podstawie art. 79, zwolnienie z należności celnych przywozowych stosuje się, pod warunkiem że organizacja ta wykorzystuje te towary do celów, które pozwalają na korzystanie z takiego zwolnienia.
W innych przypadkach pożyczanie, wynajęcie bądź zbycie powoduje obowiązek uiszczenia zgodnie z warunkami należności celnych przywozowych, według stawki obowiązującej w dniu takiego pożyczenia, wynajęcia lub zbycia, oraz według rodzaju towarów i wartości celnej ustalonej lub przyjętej w tym dniu przez właściwe organy.
Artykuł 84
1.
Towary, o których mowa w art. 79 ust. 1 lit. b), po wykorzystaniu ich przez ofiary katastrofy, nie mogą być pożyczane, wynajmowane lub zbywane, odpłatnie lub nieodpłatnie, bez uprzedniego powiadomienia o tym właściwych organów.
2.
W przypadku pożyczenia, wynajęcia lub zbycia towarów organizacji uprawnionej do korzystania ze zwolnienia na podstawie art. 79 lub organizacji uprawnionej do korzystania ze zwolnienia na podstawie art. 65 ust. 1 lit. a), zwolnienie stosuje się pod warunkiem że organizacje te wykorzystują te towary do celów, które pozwalają na korzystanie z takiego zwolnienia.
W innych przypadkach, pożyczanie, wynajęcie bądź zbycie powoduje obowiązek uiszczenia należności celnych przywozowych, według stawki obowiązującej w dniu takiego pożyczenia, wynajęcia lub zbycia, oraz według rodzaju towarów i wartości celnej ustalonej lub przyjętej w tym dniu przez właściwy organy.
Artykuł 85
1.
Organizacje, o których mowa w art. 79, które przestają spełniać warunki uprawniające do zwolnienia lub które zamierzają wykorzystywać towary czy wyposażenie zwolnione z neależności celnych przywozowych do celów innych niż określone w tym przepisie, poinformują o tym właściwe organy.
2.
W przypadku zbycia towarów będących w posiadaniu organizacji, które przestają spełniać warunki uprawniające do zwolnienia z należności celnych przywozowych, innej organizacji uprawnionej do korzystania ze zwolnienia na podstawie art. 79 lub organizacji uprawnionej do korzystania ze zwolnienia na podstawie art. 65 ust. 1 lit. a), zwolnienie stosuje się pod warunkiem że organizacje te wykorzystują te towary do celów, które pozwalają na korzystanie ze zwolnienia.
W innych przypadkach, towary podlegają należnościom celnym przywozowym, według stawki obowiązującej w dniu, w którym warunki te przestały być spełniane, oraz według rodzaju towarów i wartości celnej ustalonej lub przyjętej w tym dniu przez właściwe organy.
3.
Towary wykorzystywane przez organizację korzystającą ze zwolnienia do celów innych niż określone w art. 79, podlegają należnościom celnym przywozowym, według stawki obowiązującej w dniu, w którym nastąpiła zmiana ich przeznaczenia, oraz według rodzaju towarów lub wyposażenia, i według wartości celnej ustalonej lub przyjętej w tym dniu przez właściwe organy.
TYTUŁ XVII
ODZNACZENIA HONOROWE I NAGRODY
Artykuł 86
Zwolnione z należności celnych przywozowych, po przedstawieniu przez zainteresowane osoby właściwym organom wystarczających dowodów i pod warunkiem że dane czynności nie mają charakteru handlowego, są:
a) odznaczenia przyznane przez rządy państw trzecich osobom, których miejsce zamieszkania znajduje się na obszarze celnym Wspólnoty;
b) puchary, medale i podobne artykuły o znaczeniu symbolicznym, które po przyznaniu w państwie trzecim osobom z miejscem zamieszkania na obszarze celnym Wspólnoty, w uznaniu ich działalności w takich dziedzinach jak sztuka, nauka, sport czy służba publiczna lub w uznaniu zasług przy określonym wydarzeniu, są przywożone do Wspólnoty przez takie osoby osobiście;
c) puchary, medale i podobne artykuły o znaczeniu głównie symbolicznym, które są przyznawane nieodpłatnie przez organy lub osoby z siedzibą w państwie trzecim, do wręczenia na obszarze celnym Wspólnoty w tych samych celach, co określone w lit. b).
TYTUŁ XVIII
PODARUNKI OTRZYMANE W RAMACH STOSUNKÓW MIĘDZYNARODOWYCH
Artykuł 87
Bez uszczerbku dla przepisów art. 45–49, oraz z zastrzeżeniem art. 88–89, zwolnienie stosuje się do towarów:
a) przywożonych na obszar celny Wspólnoty przez osoby, które składały oficjalną wizytę w państwie trzecim i otrzymanych jako podarunki od organów przyjmujących;
b) przywożonych na obszar celny Wspólnoty przez osoby przybywające z oficjalną wizytą do Wspólnoty z zamiarem wręczenia ich z tej okazji w charakterze prezentów organom przyjmującym;
c) przesyłanych jako podarunki, w dowód przyjaźni lub życzliwości, przez organ oficjalny, organ publiczny lub grupę działającą w interesie publicznym, która mieści się w państwie trzecim, dla organu oficjalnego, organu publicznego lub grupy działającej w interesie publicznym, która mieści się we Wspólnocie i została upoważniona przez odpowiednie organy do przyjęcia takich artykułów zwolnionych z należności celnych przywozowych.
Artykuł 88
Zwolnienia nie stosuje się do napojów alkoholowych, tytoń i wyroby tytoniowych.
Artykuł 89
Zwolnienie stosuje się jedynie w przypadkach:
- jeśli artykuły przeznaczone na prezenty są ofiarowane okazjonalnie,
- jeśli ze względu na swój rodzaj, wartość lub ilość nie wskazują na jakąkolwiek korzyść handlową,
- jeśli nie są wykorzystywane do celów handlowych.
TYTUŁ XIX
TOWARY PRZEZNACZONE DO UŻYTKU MONARCHÓW LUB GŁÓW PAŃSTW
Artykuł 90
Zwolnione z należności celnych przywozowych, w granicach i zgodnie z warunkami określonymi przez właściwe organy są:
a) dary dla panujących monarchów i głów państw;
b) towary przeznaczone do użytku lub konsumpcji panujących monarchów oraz głów państw trzecich lub ich oficjalnych przedstawicieli w okresie ich oficjalnego pobytu na obszarze celnym Wspólnoty.
Jednakże zwolnienie może zostać udzielone przez Państwo Członkowskie przywozu na zasadzie wzajemności.
Przepisy poprzedniego akapitu stosuje się również do osób korzystających z przywilejów na szczeblu międzynarodowym, analogicznych do tych, z których korzystają monarchowie lub głowy państw.
TYTUŁ XX
TOWARY PRZYWOŻONE DO CELÓW PROMOCJI HANDLU
A. Próbki towarów o niewielkiej wartości
Artykuł 91
1.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 95 ust. 1 lit. a), zwolnione z należności celnych przywozowych są wzory i próbki towarów mające niewielką wartość i mogące służyć jedynie w celu uzyskania zamówień na towary, których rodzaj reprezentują i które mają być przywiezione na obszar celny Wspólnoty.
2.
Właściwe organy mogą uzależnić zwolnienie z należności celnych przywozowych niektórych towarów od pozbawienia ich na stałe wartości użytkowej poprzez przedarcie, dziurkowanie lub wyraźne i czytelne oznaczenia bądź w inny dowolny sposób, pod warunkiem że działanie takie nie zniszczy ich przydatności jako wzorów lub próbek.
3.
Dla celów stosowania postanowień ust. 1 "wzory i próbki towarów" oznaczają każdy artykuł reprezentatywny dla danej grupy towarowej, którego, rodzaj i sposób opakowania oraz jakość bądź oferowana do sprzedaży ilość uniemożliwia wykorzystanie go w innym celu, niż uzyskanie zamówienia.
B. Druki i materiały reklamowe
Artykuł 92
Z zastrzeżeniem art. 93, zwolnione z należności celnych przywozowych są druki reklamowe takie jak katalogi, cenniki, instrukcje obsługi lub ulotki handlowe, pod warunkiem że odnoszą się do:
a) towarów przeznaczonych do sprzedaży lub do wynajęcia; lub
b) transportu, ubezpieczeń handlowych lub usług bankowych oferowanych
przez osobę mającą siedzibę poza obszarem celnym Wspólnoty.
Artykuł 93
Zwolnienie z należności celnych przywozowych, o którym mowa w art. 92 ograniczone jest do druków reklamowych, które spełniają następujące warunki:
a) na drukach, w sposób widoczny, umieszczona jest nazwa przedsiębiorstwa, które produkuje, sprzedaje bądź wynajmuje towary albo które oferuje usługi, do których one się odnoszą;
b) przesyłka zawiera nie więcej niż jeden dokument albo jeden egzemplarz każdego dokumentu, jeżeli składa się z wielu dokumentów; w przypadku przesyłki zawierającej więcej niż jeden egzemplarz tego samego dokumentu, masa całkowita przesyłki nie może przekroczyć 1 kg;
c) przesyłka nie jest w serii przesyłek przekazywanych przez nadawcę temu samemu odbiorcy.
Artykuł 94
Zwolnione z należności celnych przywozowych są również artykuły o niewielkiej wartości handlowej, przeznaczone do celów reklamowych, wysyłane nieodpłatnie przez dostawców ich klientom, które poza swoją funkcją reklamową, nie są przydatne do wykorzystania w inny sposób.
C. Produkty używane lub konsumowane na targach lub podobnych imprezach
Artykuł 95
1.
Z zastrzeżeniem art. 96–99, z należności celnych przywozowych zwolnione są:
a) małe reprezentatywne wzory i próbki towarów wytworzone poza obszarem celnym Wspólnoty, przeznaczone na targi lub podobne imprezy;
b) towary przywożone wyłącznie w celu ich pokazania, lub demonstracji maszyn i aparatury, wytworzone poza obszarem celnym Wspólnoty i wystawiane na targach lub podobnych imprezach;
c) różne materiały o niewielkiej wartości jak farby, lakiery, tapety itp., wykorzystywane do budowy, wykończenia czy dekoracji tymczasowych stoisk zajmowanych przez przedstawicieli państw trzecich na targach lub podobnych imprezach, które ulegają zniszczeniu podczas użytkowania;
d) druki, katalogi, prospekty, cenniki, plakaty reklamowe, ilustrowane lub nieilustrowane kalendarze, nie oprawione w ramki zdjęcia i inne towary dostarczane nieodpłatnie w celu reklamowania towarów wytwarzanych poza obszarem celnym Wspólnoty i wystawianych na targach lub podobnych imprezach.
2.
Dla celów stosowania postanowień ust. 1 "targi lub podobne imprezy" oznacza:
a) wystawy, targi, salony i podobne imprezy o charakterze handlowym, przemysłowym, rolnym lub rzemieślniczym;
b) wystawy i imprezy organizowane głównie w celach charytatywnych;
c) wystawy i imprezy organizowane głównie w celach naukowych, technicznych, rzemieślniczych, artystycznych, edukacyjnych lub kulturalnych, sportowych, religijnych czy kultu, związanych z działalnością związków zawodowych, turystycznych lub w celu promowania współpracy międzynarodowej;
d) spotkania przedstawicieli organizacji międzynarodowych lub zgromadzeń;
e) uroczystości i spotkania o charakterze oficjalnym lub upamiętniającym określone zdarzenie;
z wyjątkiem wystaw organizowanych w celach prywatnych w sklepach lub lokalach w celu sprzedaży towarów z państw trzecich.
Artykuł 96
Zwolnienie z należności celnych przywozowych, o którym mowa w art. 95 ust. 1 lit. a), ograniczone jest do wzorów i próbek, które:
a) są przywożone nieodpłatnie z państw trzecich lub są otrzymywane na wystawie z towarów przywiezionych luzem z tych krajów;
b) są wyłącznie rozdawane nieodpłatnie publiczności na wystawie, do wykorzystania lub konsumpcji przez osoby, którym zostały zaoferowane;
c) są oznaczone jako wzory lub próbki reklamowe o niewielkiej wartości jednostkowej;
d) nie są łatwo zbywalne i w razie potrzeby są pakowane w taki sposób, aby ilość towaru w próbce była mniejsza niż najmniejsza ilość tego samego towaru sprzedawana na rynku;
e) w przypadku artykułów żywnościowych i napojów, które nie są pakowane jak określono w lit. d), są konsumowane na miejscu wystawy;
f) pod względem ich całkowitej wartości i ilości odpowiadają charakterowi wystawy, liczbie odwiedzających i wielkości udziału wystawcy.
Artykuł 97
Zwolnienie z nalezności celnych przywozowych, o którym mowa w art. 95 ust. 1 lit. b) ograniczone jest do towarów, które:
a) są zużyte lub zniszczone na wystawie; i
b) całkowitą wartością i ilością odpowiadają charakterowi wystawy, liczbie odwiedzających i stopniowi udziału wystawcy.
Artykuł 98
Zwolnienie, o którym mowa w art. 95 ust. 1 lit. d) jest ograniczone do druków i materiałów reklamowych, które:
a) są przeznaczone wyłącznie do bezpłatnego rozdawania publiczności w miejscu, gdzie odbywa się wystawa;
b) pod względem ich całkowitej wartości i ilości odpowiadają charakterowi wystawy, liczbie odwiedzających i wielkości udziału wystawcy.
Artykuł 99
Zwolnienia z należności celnych przywozowych, o którym mowa w art. 95 ust. 1 lit. a) i b) nie stosuje się do:
a) napojów alkoholowych;
b) tytoniu lub wyrobów tytoniowych;
c) paliw stałych, ciekłych lub gazowych.
TYTUŁ XXI
TOWARY PRZYWOŻONE DO CELÓW BADAWCZYCH, ANALITYCZNYCH LUB PRÓB
Artykuł 100
Z zastrzeżeniem art. 101–106, zwolnione z należności celnych przywozowych są towary, przeznaczone do badań, analiz lub prób mających na celu określenie ich składu, jakości lub innych parametrów technicznych, przeprowadzanych dla uzyskania informacji lub w ramach testów o charakterze przemysłowym lub handlowym.
Artykuł 101
Bez uszczerbku dla przepisów art. 104, zwolnienie z należności celnych przywozowych, o którym mowa w art. 100 stosuje się pod warunkiem że towary poddawane badaniom, analizom lub próbom zostaną w całości zużyte lub zniszczone w trakcie ich wykonywania.
Artykuł 102
Zwolnienia nie stosuje się do towarów wykorzystywanych do badań, analizy lub prób, stanowiących promocję handlową.
Artykuł 103
Zwolnienie stosuje się jedynie do tych ilości towarów, które są ściśle niezbędne do osiągnięcia celów, dla których są przywożone.
Ilości te w każdym przypadku są określane przez właściwe organy, po uwzględnieniu tego celu.
Artykuł 104
1.
Zwolnienie z należności celnych przywozowych, o którym mowa w art. 100, stosuje się do towarów, które nie zostaną całkowicie zużyte lub zniszczone w czasie badania, analizy czy prób pod warunkiem że produkty pozostałe, za zgodą i pod nadzorem odpowiednich organów, będą:
- całkowicie zniszczone lub pozbawione wartości handlowej po zakończeniu badań, analizy czy prób; lub
- przedmiotem zrzeczenia na rzecz Skarbu Państwa, bez powodowania jakichkolwiek obciążeń,, o ile przepisy krajowe przewidują taka możliwość; lub
- w należycie uzasadnionych okolicznościach, wywiezione poza obszar celny Wspólnoty.
2.
Dla celów stosowania postanowień ust. 1 "produkty pozostałe" oznaczają produkty powstałe w wyniku przeprowadzenia badań, analiz i prób lub towary niezużyte.
Artykuł 105
Z wyjątkiem przypadków, w których stosuje się postanowienia art. 104 ust. 1, produkty pozostałe po zakończeniu badań, analizy i prób, o których mowa w art. 100 podlegają należnościom celnym przywozowym, według stawki obowiązującej w dniu zakończenia badań, analizy i prób, oraz według rodzaju towarów i wartości celnej ustalonej lub przyjętej w tym dniu przez właściwe organy.
Strona zainteresowana może jednak, za zgodą i pod nadzorem właściwych organów, przekształcić pozostałe produkty na odpady lub złom.
W tym przypadku wysokość należności celnych przywozowych od odpadów lub złomu określa się według ich stanu obowiązującego w chwili przekształcenia.
Artykuł 106
Termin, w którym należy przeprowadzić badania, analizę lub testy oraz w którym należy dokonać formalności administracyjnych, aby zapewnić wykorzystanie towarów zgodnie z zamierzonym celem, określany jest przez właściwe organy.
TYTUŁ XXII
PRZESYŁKI WYSYŁANE DO ORGANIZACJI ZAJMUJĄCYCH SIĘ OCHRONĄ PRAW AUTORSKICH LUB PRZEMYSŁOWYCH I PRAW PATENTOWYCH
Artykuł 107
Zwolnione z należności celnych przywozowych są znaki towarowe, wzory lub projekty oraz towarzysząca im dokumentacja, jak również wnioski o zatwierdzenie patentów, wynalazków lub podobnych, które mają być przedłożone właściwym organom zajmującym się ochroną praw autorskich lub przemysłowych bądź ochroną praw patentowych.
TYTUŁ XXIII
TURYSTYCZNE MATERIAŁY INFORMACYJNE
Artykuł 108
Bez uszczerbku dla art. 50–59, zwolnione z należności celnych przywozowych są:
a) dokumentacja (ulotki, broszury, książki, czasopisma, przewodniki, oprawione lub nieoprawione plakaty, nieoprawione fotografie i powiększenia fotograficzne, ilustrowane i nieilustrowane mapy geograficzne, przezrocza oraz ilustrowane kalendarze) przeznaczona do bezpłatnej dystrybucji, której głównym celem jest zachęcenie obywateli do odwiedzania obcych krajów, w szczególności do wzięcia udziału w spotkaniach czy imprezach kulturalnych, turystycznych, sportowych, religijnych, handlowych lub zawodowych pod warunkiem że takie materiały zawierają nie więcej niż 25 % prywatnych ogłoszeń handlowych, z wyjątkiem wszelkich prywatnych ogłoszeń firm wspólnotowych i że ogólny charakter celów promocyjnych jest oczywisty;
b) wykazy i roczniki hoteli zagranicznych, publikowane przez urzędowe instytucje turystyczne lub pod ich patronatem oraz rozkłady jazdy zagranicznych służb transportowych, jeśli takie publikacje są przeznaczone do bezpłatnego rozdawania i zawierają nie więcej niż 25 % prywatnych ogłoszeń handlowych, z wyjątkiem wszelkich prywatnych ogłoszeń firm wspólnotowych;
c) materiały informacyjne dostarczone akredytowanym przedstawicielom lub korespondentom wyznaczonym przez narodowe agencje turystyczne nieprzeznaczone do rozdawania tj. roczniki, wykazy numerów telefonów i teleksów, wykazy hoteli, katalogi targowe, wzory towarów rzemieślniczych o niewielkiej wartości oraz publikacje dotyczące muzeów, uniwersytetów, uzdrowisk lub innych podobnych instytucji.
TYTUŁ XXIV
RÓŻNEGO RODZAJU DOKUMENTY I TOWARY
Artykuł 109
Zwolnione z należności celnych przywozowych są:
a) dokumenty przesyłane bezpłatnie instytucjom publicznym Państw Członkowskich;
b) publikacje rządów państw obcych i publikacje oficjalnych organów międzynarodowych przeznaczone do nieodpłatnego rozdawnictwa;
c) karty do głosowania dotyczące wyborów organizowanych przez organy mające swoje siedziby w państwach trzecich;
d) przedmioty mające służyć jako dowody lub do podobnych celów przed sądami lub innymi agencjami urzędowymi Państw Członkowskich;
e) wzory podpisów i drukowane okólniki dotyczące podpisów przesyłane jako część zwyczajowej wymiany informacji pomiędzy służbami publicznymi lub organami bankowymi;
f) urzędowe druki wysyłane do banków centralnych Państw Członkowskich;
g) raporty, sprawozdania z działalności, ulotki informacyjne, prospekty, blankiety przedpłat i inne dokumenty przedsiębiorstw mających swoją siedzibę w państwie trzecim i przeznaczone dla posiadaczy lub subskrybentów papierów wartościowych emitowanych przez te przedsiębiorstwa;
h) zapisane nośniki (karty perforowane, zapisy dźwiękowe, mikrofilmy itp.) wykorzystywane do przekazywania informacji, przesyłane nieodpłatnie odbiorcy, o ile zwolnienie z należności celnych przywozowych nie prowadzi do nadużyć lub znaczących zakłóceń konkurencji;
i) akta, dokumentacja archiwalna, formularze i inne dokumenty mające być wykorzystane w trakcie międzynarodowych spotkań, konferencji lub kongresów oraz sprawozdania z tych imprez;
j) plany, rysunki techniczne, szkice projektów, opisy i inne podobne dokumenty przywożone w celu uzyskania lub realizacji zamówień w państwach trzecich lub w celu uczestnictwa w konkursach organizowanych na obszarze celnym Wspólnoty;
k) dokumenty przeznaczone do wykorzystania w trakcie egzaminów przeprowadzanych na obszarze celnym Wspólnoty przez instytucje mające swoją siedzibę w państwie trzecim;
l) drukowane formularze przeznaczone do wykorzystania jako urzędowe dokumenty w międzynarodowym ruchu pojazdów lub w transporcie towarów w ramach umów międzynarodowych;
m) drukowane formularze, etykiety, bilety i podobne dokumenty wysyłane przez przedsiębiorstwa przewozowe lub przedsiębiorstwa hotelarskie w państwie trzecim biurom podróży, mającym siedzibę na obszarze celnym Wspólnoty;
n) drukowane formularze i bilety, konosamenty, listy przewozowe i inne używane dokumenty handlowe lub urzędowe;
o) oficjalne drukowane formularze z państw trzecich lub organów międzynarodowych oraz druki odpowiadające międzynarodowym wzorom, przesyłane w celu ich dystrybucji przez stowarzyszenia z państw trzech odpowiednim stowarzyszeniom mającym siedzibę na obszarze celnym Wspólnoty;
p) fotografie, slajdy i matryce fotograficzne, w tym zawierające opisy, przesyłane do agencji prasowych lub wydawców gazet lub czasopism.
TYTUŁ XXV
MATERIAŁY POMOCNICZE DO MOCOWANIA I ZABEZPIECZANIA TOWARÓW W CZASIE TRANSPORTU
Artykuł 110
Zwolnione z należności celnych przywozowych są różnego rodzaju materiały takie jak sznury, słoma, płótno, papier i karton, drewno i tworzywa sztuczne, które są używane do mocowania i zabezpieczania, łącznie z ochroną przed wysoką temperaturą towarów podczas transportu z państwa trzeciego na obszar celny Wspólnoty, które ze swej natury nie służą do powtórnego użytku.
TYTUŁ XXVI
ŚCIÓŁKA, PASZA I KARMA DLA ZWIERZĄT W CZASIE TRANSPORTU
Artykuł 111
Zwolnione z należności celnych przywozowych są: ściółka, pasza i karma lub wszelkie inne elementy przewożone w środkach transportu wykorzystywanych do przewożenia zwierząt z państwa trzeciego na obszar celny Wspólnoty przeznaczone dla zwierząt w trakcie ich transportu.
TYTUŁ XXVII
PALIWA I SMARY W DROGOWYCH POJAZDACH MECHANICZNYCH
Artykuł 112
1.
Z zastrzeżeniem przepisów art. 113–115, zwolnione z należności celnych przywozowych są:
a) paliwa znajdujące się w standardowych zbiornikach prywatnych lub przeznaczonych do działalności gospodarczej pojazdów mechanicznych i motocykli wjeżdżających na obszar celny Wspólnoty;
b) paliwa znajdujące się w przenośnych zbiornikach przewożonych przez prywatne pojazdy mechaniczne i motocykle, przy ilości maksymalnej 10 litrów na pojazd, nie naruszając krajowych przepisów dotyczących przechowywania i transportu paliw.
2.
Dla celów stosowania postanowień ust. 1:
a) "pojazd mechaniczny przeznaczony do działalności gospodarczej" oznacza każdy drogowy pojazd mechaniczny, który pod względem konstrukcji i wyposażenia jest przeznaczony i nadaje się do transportu odpłatnego bądź nieodpłatnego:
- więcej niż dziewięciu osób, włącznie z kierowcą,
- towarów,
oraz każdy pojazd drogowy specjalnego przeznaczenia innego niż transport;
b) "prywatny pojazd mechaniczny" oznacza każdy pojazd mechaniczny, inny niż okreslony w lit. a);
c) "standardowe zbiorniki" oznaczają zbiorniki zamontowane na stałe przez producenta we wszystkich pojazdach mechanicznych tego samego typu, i których zamontowanie na stałe pozwala na bezpośrednie wykorzystanie paliwa, zarówno do napędu, jak też, gdy istnieje tak możliwość, do funkcjonowania systemu chłodzenia.
Za standardowe zbiorniki uważa się również zbiorniki gazu w pojazdach mechanicznych pozwalające na bezpośrednie użycie gazu jako paliwa.
Artykuł 113
Państwa Członkowskie mogą ograniczyć stosowanie zwolnienia paliwa znajdującego się w standardowych zbiornikach pojazdów mechanicznych przeznaczonych do działalności gospodarczej do 200 litrów na jeden pojazd, na podróż.
Artykuł 114
Państwa Członkowskie mogą ograniczyć ilość zwalnianego od należności celnych przywozowych paliwa w przypadku:
- pojazdów mechanicznych przeznaczonych do działalności gospodarczej dokonujących przewozów międzynarodowych do swoich stref nadgranicznych maksymalnie do 25 km w linii prostej pod warunkiem że takie przejazdy dokonywane są przez osoby zamieszkałe w strefie nadgranicznej,
- prywatnych pojazdów mechanicznych należących do osób zamieszkałych w strefie nadgranicznej, o której mowa w art. 49 ust. 2.
Artykuł 115
Paliwo zwolnione z należności celnych przywozowych na podstawie art. 112–114 nie może być wykorzystywane w pojazdach innych niż te, w których zostało przywiezione ani nie może zostać usunięte z tych pojazdów i przechowywane, z wyjątkiem okresu niezbędnych napraw tych pojazdów, nie może też zostać odpłatnie lub nieodpłatnie zbyte przez osobę korzystającą ze zwolnienia.
Naruszenie postanowień pierwszego akapitu powoduje obowiązek uiszczenia należności celnych przywozowych na wymienione produkty, według stawki obowiązującej w dniu tego naruszenia, według rodzaju towarów i wartości celnej ustalonej lub przyjętej w tym dniu przez właściwe organy.
Artykuł 116
Zwolnienie z należności celnych przywozowych, o którym mowa e w art. 112 stosuje się również do smarów znajdujących się w pojazdach mechanicznych i potrzebnych do ich normalnego działania podczas jazdy.
TYTUŁ XXVIII
MATERIAŁY PRZEZNACZONE DO BUDOWY, UTRZYMANIA I OZDOBY POMNIKÓW LUB CMENTARZY OFIAR WOJENNYCH
Artykuł 117
Zwolnione z należności celnych przywozowych są wszelkiego rodzaju towary przywożone przez organizacje upoważnione do tego celu przez właściwe organy, przeznaczone do wykorzystania przy budowie, utrzymaniu lub ozdobie cmentarzy, grobów i pomników upamiętniających ofiary wojenne państw trzecich pochowane we Wspólnocie.
TYTUŁ XXIX
TRUMNY, URNY POGRZEBOWE I OZDOBNE ARTYKUŁY POGRZEBOWE
Artykuł 118
1.
Zwolnione z należności celnych przywozowych są:
a) trumny zawierające zwłoki i urny z prochami zmarłych, jak również kwiaty, wieńce pogrzebowe i inne ozdobne artykuły zwykle im towarzyszące;
b) kwiaty, wieńce i inne przedmioty ozdobne przywożone przez osoby mające miejsce zamieszkania w państwach trzecich biorące udział w pogrzebie lub przybywające w celu udekorowania grobów znajdujących się na obszarze celnym Wspólnoty pod warunkiem że rodzaj i ilość przywożonych towarów nie wskazuje na przeznaczenie handlowe.
ROZDZIAŁ II
ZWOLNIENIE Z NALEŻNOŚCI CELNYCH WYWOZOWYCH
TYTUŁ I
PRZESYŁKI O NIEWIELKIEJ WARTOŚCI
Artykuł 119
Zwolnione z należności celnych wywozowych są przesyłki wysłane do odbiorców listem lub paczką i zawierające towary o całkowitej wartości nieprzekraczającej równowartości 10 ECU.
TYTUŁ II
ZWIERZĘTA DOMOWE WYWOŻONE WZWIĄZKU Z PRZENIESIENIEM DZIAŁALNOŚCI ROLNICZEJ ZE WSPÓLNOTY DO PAŃSTWA TRZECIEGO
Artykuł 120
1.
Zwolnione z należności celnych wywozowych są zwierzęta domowe zaliczane do żywego inwentarza gospodarstwa rolnego, które zaprzestało działalności we Wspólnocie i przenosi swoją działalność do państwa trzeciego.
2.
Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 jest ograniczone do zwierząt domowych, których ilość odpowiada rodzajowi i wielkości gospodarstwa rolnego.
TYTUŁ III
PRODUKTY UZYSKANE PRZEZ PRODUCENTÓW ROLNYCH NA OBSZARACH ZNAJDUJĄCYCH SIĘ WE WSPÓLNOCIE
Artykuł 121
1.
Zwolnione z należności celnych wywozowych są produkty rolne lub hodowlane uzyskane na gruntach na obszarze celnym Wspólnoty w bezpośrednim sąsiedztwie państwa trzeciego, stanowiących własność lub wydzierżawionych przez osoby, których przedsiębiorstwo gospodarstwa znajduje się w państwie trzecim w bezpośrednim sąsiedztwie obszaru celnego Wspólnoty.
2.
W celu stosowania postanowień ust. 1, produkty uzyskane ze zwierząt domowych muszą pochodzić ze zwierząt pochodzących z danego państwa trzeciego lub spełniać tamtejsze wymogi dopuszczenia do obrotu.
Artykuł 122
Zwolnienie, o którym mowa w art. 121 ust. 1 ograniczone jest do produktów, które nie zostały poddane innym zabiegom niż te, które dokonywane są zwykle po ich zebraniu lub wytworzeniu.
Artykuł 123
Zwolnienie stosuje się tylko do produktów wprowadzonych do danego państwa trzeciego przez producenta rolnego lub na jego rzecz.
TYTUŁ IV
NASIONA WYWOŻONE PRZEZ PRODUCENTÓW ROLNYCH W CELU WYKORZYSTANIA NA OBSZARACH POŁOŻONYCH W PAŃSTWACH TRZECICH
Artykuł 124
Zwolnione z należności celnych wywozowych są nasiona przeznaczone do wykorzystania na gruntach znajdujących się w państwie trzecim, w bezpośrednim sąsiedztwie obszaru celnego Wspólnoty, stanowiących własność lub wydzierżawionych przez osoby, których siedziba gospodarstwa znajduje się na tym obszarze celnym w bezpośrednim sąsiedztwie państwa trzeciego.
Artykuł 125
Zwolnienie z należności celnych wywozowych, o którym mowa w art. 124 jest ograniczone do ilości nasion, wymaganych do prowadzenia gospodarstwa.
Zwolnienie stosuje się tylko do nasion wywożonych bezpośrednio z obszaru celnego Wspólnoty przez producenta rolnego lub na jego rzecz.
TYTUŁ V
ŚCIÓŁKA I PASZE DLA ZWIERZĄT W CZASIE WYWOZU
Artykuł 126
Zwolnione od należności celnych wywozowych są: wszelkiego rodzaju ściółka i pasza przewożona w środkach transportu wykorzystywanych do przewożenia zwierząt z obszaru celnego Wspólnoty do państwa trzeciego, przeznaczone dla zwierząt w czasie ich transportu.
ROZDZIAŁ III
PRZEPISY OGÓLNE I KOŃCOWE
Artykuł 127
1.
Z zastrzeżeniem ust. 2, przepisy rozdziału I stosuje się zarówno do towarów wprowadzonych do swobodnego obrotu, pochodzących bezpośrednio z państw trzecich jak i do towarów zgłoszonych do obrotu po objęciu ich inną procedurą celną.
2.
Przypadki, w których towary zgłoszone do obrotu, po objęciu ich wcześniej inną procedurą celną, mogą nie być zwolnione z należności celnych przywozowych, określone są zgodnie z procedurą o której mowa w art. 143 ust. 2 i 3.
Artykuł 128
W przypadku gdy zwolnienie z należności celnych przywozowych następuje pod warunkiem szczególnego przeznaczenia towarów przez odbiorcę, jedynie właściwe organy Państwa Członkowskiego, na obszarze którego towary mają być tak wykorzystane, mogą udzielić zwolnienia.
Artykuł 129
Właściwe organy Państw Członkowskich podejmą wszelkie właściwe środki w celu zapewnienia, że towary objęte procedurą wprowadzenia do swobodnego obrotu, po warunkowym zwolnieniu ich z należności celnych przywozowych pod warunkiem szczególnego przeznaczenia ich przez odbiorcę, nie mogą być wykorzystane w innych celach bez uiszczenia należności celnych przywozowych, z wyjątkiem przypadków, w których zmiana przeznaczenia dokonana zostanie zgodne z warunkami określonymi w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 130
Jeśli ta sama osoba równocześnie spełnia warunki wymagane do uzyskania zwolnienia z należności celnych przywozowych lub wywozowych, w myśl różnych przepisów niniejszego rozporządzenia to przepisy te stosuje się równocześnie.
Artykuł 131
W przypadku gdy niniejsze rozporządzenie określa, że zwolnienie stosuje się po spełnieniu pewnych warunków, osoba zainteresowana przedstawia właściwym organom dowody, iż takie warunki zostały spełnione.
Artykuł 132
W przypadku przywozu bądź wywozu zwolnionego z należności celnych przywozowych lub wywozowych w ramach limitu kwoty określonej w ECU, Państwa Członkowskie mogą zaokrąglić do góry lub w dół sumę, którą otrzymuje się przez przeliczanie tej kwoty na walutę krajową.
Państwa Członkowskie mogą również utrzymać bez zmian równowartość w walucie krajowej kwoty określonej w ECU, jeśli w momencie corocznej aktualizacji określonej w pierwszym akapicie art. 2 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2779/78 z dnia 23 listopada 1978 r. w sprawie stosowania europejskiej jednostki rozliczeniowej (EUA) do aktów prawnych przyjętych w dziedzinie ceł [4], przeliczenie tej kwoty prowadzi, przed zaokrągleniem, o którym mowa w poprzednim ustępie, do zmiany mniejszej niż 5 % równowartości w walucie krajowej.
Artykuł 133
1.
Przepisy niniejszego rozporządzenia nie stanowią przeszkody do stosowania przez Państwa Członkowskie:
a) zwolnienia na podstawie Konwencji Wiedeńskiej o stosunkach dyplomatycznych z dnia 18 kwietnia 1961 r., Konwencji Wiedeńskiej o stosunkach konsularnych z dnia 24 kwietnia 1963 r. lub innych konwencji konsularnych, lub Nowojorskiej Konwencji z dnia 16 grudnia 1969 r. o misjach specjalnych;
b) zwolnienia na podstawie zwyczajowych przywilejów wynikających z umowówi międzynarodowych lub umowów dotyczących siedzib, w których stroną jest państwo trzecie lub organizacja międzynarodowa, w tym zwolnienia z okazji spotkań międzynarodowych;
c) zwolnienia na podstawie zwyczajowych przywilejów wynikających z umów międzynarodowych zawartych przez wszystkie Państwa Członkowskie i ustanawiających instytuty bądź organizacje prawa międzynarodowego o charakterze kulturalnym lub naukowym;
d) zwolnienia, na podstawie zwyczajowych przywilejów, wynikających z umów o współpracy kulturalnej, naukowej lub technicznej, zawartych z państwami trzecimi;
e) specjalnego zwolnienia, wprowadzonego zgodnie z umowami zawartymi z państwami trzecimi i ustanawiającymi wspólne działania mające na celu ochronę osób lub środowiska naturalnego;
f) specjalnego zwolnienia, wprowadzonego zgodnie z umowami zawartymi z sąsiadującymi państwami trzecimi, uzasadnionego rodzajem handlu w strefie nadgranicznej danych krajów.
2.
Jeśli konwencja międzynarodowa, której nie dotyczy żadna z kategorii określonych w ust. 1, do której Państwo Członkowskie ma zamiar przystąpić, przewiduje udzielenie zwolnienia, dane Państwo Członkowskie przedstawia Komisji wniosek o zastosowanie takiego zwolnienia, dostarczając Komisji wszystkich niezbędnych informacji.
Podjęcie decyzji w sprawie takiego wniosku następuje zgodnie z procedurą określoną w art. 143 ust. 2 i 3.
3.
Dostarczenie informacji, o których mowa w ust. 2 nie jest wymagane, jeśli konwencja międzynarodowa dotyczy udzielenia zwolnienia nieprzekraczającego limitów określonych przez prawo wspólnotowe.
Artykuł 134
1.
Państwa Członkowskie informują Komisję o przepisach celnych zawartych w konwencjach międzynarodowych i umowach, o których mowa w art. 133 ust. 1 lit. b)–f) oraz ust. 3, do których przystąpiły po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia.
2.
Komisja przesyła do innych Państw Członkowskich teksty konwencji i umów przekazanych jej zgodnie z ust. 1.
Artykuł 135
Przepisy niniejszego rozporządzenia nie wykluczają zachowania:
a) przez Grecję specjalnego statusu przyznanego Górze Athos gwarantowanego przez art. 105 Konstytucji Grecji;
b) przez Francję zwolnienia wynikającego z Konwencji z dnia 22 i 23 listopada 1867 r. między tym krajem i dolinami Andory.
Artykuł 136
1.
Do czasu wydania przepisów wspólnotowych w danych zagadnieniach, Państwa Członkowskie mogą udzielić szczególnego zwolnienia:
a) siłom zbrojnym stacjonującym na terytorium Państwa Członkowskiego, niewchodzącym w skład jego sił zbrojnych, zgodnie z umowami międzynarodowymi;
b) liniom lotniczym państwa trzeciego zgodnie z umowami dwustronnymi opartymi na zasadzie wzajemności.
2.
Do czasu wydania przepisów wspólnotowych w danych zagadnieniach, niniejsze rozporządzenie nie stanowi przeszkody do utrzymania przez Państwa Członkowskie zwolnień udzielanych:
a) marynarzom floty handlowej;
b) pracownikom powracającym do kraju po pobycie przez ponad 6 miesięcy poza obszarem celnym Wspólnoty w związku z wykonywaną pracą.
Artykuł 137
1.
Do czasu wydania przepisów wspólnotowych w danych zagadnieniach, Państwa Członkowskie mogą stosować specjalne zwolnienia udzielane na przywóz przyrządów i aparatury wykorzystywanej do badań medycznych, diagnozowania medycznego lub prowadzenia zabiegów medycznych.
2.
Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 ograniczone jest do przyrządów i aparatury, stanowiącej darowiznę dla służby zdrowia, szpitali lub instytucji badawczych, uprawnionych przez właściwe organy Państw Członkowskich do korzystania ze zwolnienia z należności celnych przywozowych takich artykułów lub, które zostały zakupione przez służbę zdrowia, szpitale lub instytucje badawcze całkowicie z funduszy zapewnionych przez organizacje charytatywne, dobroczynne lub z dobrowolnych składek, pod warunkiem że:
a) równoważne przyrządy i aparatura nie są wytwarzane w obrębie Wspólnoty;
b) darowizna przyrządów lub aparatury nie kryje w sobie żadnych zamiarów handlowych ze strony ofiarodawcy.
3.
Zwolnienie ma również zastosowanie do:
a) części zamiennych, składników lub akcesoriów przyrządów lub aparatury, pod warunkiem że te części zamienne, składniki lub akcesoria są przywożone w tym samym czasie co przyrządy i aparatura lub w wypadku przywozu następującego później, że można zidentyfikować je jako te, które są przeznaczone do tych przyrządów lub aparatury;
b) narzędzi używanych do utrzymania, kontroli, kalibracji lub naprawy instrumentów czy aparatury pod warunkiem że narzędzia te są przywożone w tym samym czasie co instrumenty i aparatura lub w wypadku przywozu następującego później, że można zidentyfikować je jako te, które są przeznaczone do tych przyrządów lub aparatury.
Artykuł 138
Do celów stosowania zwolnienia, o którym mowa w art. 137, Państwa Członkowskie postępują w następujący sposób:
a) kiedy właściwe organy Państwa Członkowskiego rozważają zwolnienie z należności celnych przywozowych aparatury lub przyrządów, o których mowa w art. 137 ust. 1, konsultują się z pozostałymi Państwami Członkowskimi;
b) jeśli, w terminie dwóch miesięcy, właściwe organy nie otrzymają odpowiedzi, uznają, iż żadne przyrządy lub aparatura równoważna do będących przedmiotem wniosku o zwolnienie nie są wytwarzane w Państwach Członkowskich, które były proszone o opinię i że te Państwa Członkowskie nie mają żadnych uwag odnośnie do handlowego charakteru tego działania;
c) w przypadku gdy okres dwóch miesięcy okaże się niewystarczający dla organów, których opinii się zasięga, poinformują one o tym organy zasięgające opinii oraz określą okres, w którym można oczekiwać od nich ostatecznej odpowiedzi. Okres taki nie może jednak przekraczać dwóch miesięcy;
d) jeśli pod koniec procedury konsultacji określonej w lit. a)–c), organy zasięgające opinii stwierdzą, że warunki, o których mowa w art. 137 ust. 2 lit. a) i b) są spełnione i że żadne Państwo Członkowskie nie stwierdziło, że rozpatrywana sprawa ma specjalne znaczenie dla jego interesów przemysłowych lub powoduje zakłócenia w sferze handlowej, stosują zwolnienie. W przeciwnym wypadku organy odmawiają zwolnienia;
e) każde Państwo Członkowskie przesyła Komisji wykaz przyrządów, aparatury, części zamiennych, składników, akcesoriów i narzędzi, których wartość celna przekracza 3000 ECU i na których przywóz ze zwolnieniem z należności celnych przywozowych jest dozwolony.
Wykaz ten przekazywany jest w ciągu pierwszego półrocza każdego roku i zawiera pozycje, które uzasadniały ubieganie się o zwolnienie z należności celnych przywozowych w ciągu poprzedniego roku kalendarzowego.
Komisja przekazuje te wykazy Państwom Członkowskim;
f) przed dniem 1 lipca 1986 r. Komisja sporządzi sprawozdanie dla Rady, dołączając propozycje zmian, które uzna za niezbędne.
Artykuł 139
Niniejsze rozporządzenie stosuje się nie naruszając:
a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 754/76 z dnia 25 marca 1976 r. w sprawie traktowania taryfowego towarów powtórnie wprowadzanych na obszar celny Wspólnoty [5];
b) obowiązujących przepisów dotyczących zaopatrzenia na statkach, w samolotach i pociągach międzynarodowych;
c) przepisów w sprawie zwolnień ustanowionych innymi aktami wspólnotowymi.
Artykuł 140
1.
Następujące przepisy tracą moc z datą wejścia w życie przepisów niniejszego rozporządzenia:
a) rozporządzenie Rady (EWG) nr 1544/69 z dnia 23 lipca 1969 r. w sprawie traktowania taryfowego towarów znajdujących się w osobistym bagażu podróżnych [6], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3313/81 [7];
b) rozporządzenie Rady (EWG) nr 1410/74 z dnia 4 czerwca 1974 r. w sprawie traktowania taryfowego towarów przywożonych do swobodnego obrotu, w przypadku klęsk żywiołowych mających miejsce na terytorium jednego lub większej liczby Państw Członkowskich [8];
c) rozporządzenie Rady (EWG) nr 1818/75 z dnia 10 lipca 1975 r. w sprawie opłat rolnych, kwot wyrównawczych i innych opłat przywozowych stosowanych do produktów rolnych i niektórych towarów pochodzących z ich przetwarzania, znajdujących się w osobistym bagażu podróżnych [9];
d) rozporządzenie (EWG) nr 1798/75, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 608/82 [10];
e) rozporządzenie Rady (EWG) nr 1990/76 z dnia 22 lipca 1976 r. w sprawie stosowania ceł na towary przywożone do testowania [11];
f) rozporządzenie Rady (EWG) nr 3060/78 z dnia 19 grudnia 1978 r.
Przewidujące zwolnienia z należności celnych przywozowych towarów przesyłanych w małych ilościach w celach niehandlowych z państw trzecich [12], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3313/81 [13];
g) rozporządzenie Rady (EWG) nr 1028/79 z dnia 8 maja 1979 r. w sprawie przywozu artykułów do użytku przez osoby niepełnosprawne, zwolnionego z należności celnych przewidzianych we Wspólnej Taryfie Celnej [14].
2.
Odniesienia do rozporządzeń wymienionych w ust. 1 są interpretowane jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 141
1.
Niniejszym ustanawia się Komitet Zwolnień Celnych, nazywany dalej "Komitetem". Składa się on z przedstawicieli Państw Członkowskich wraz z przedstawicielem Komisji jako przewodniczącym.
2.
Komitet przyjmuje swój własny regulamin wewnętrzny.
Artykuł 142
Komitet bada wszelkie kwestie dotyczące wprowadzania w życie niniejszego rozporządzenia, podnoszone przez przewodniczącego, z jego własnej inicjatywy albo na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
Artykuł 143
1.
Środki niezbędne dla wprowadzenia w życie niniejszego rozporządzenia, z wyjątkiem następujących tytułów i artykułów:
- rozdział I, tytuły V, XIV, XIX, XXII, XXIII, XXV, XXVI, XXVIII i XXIX;
- rozdział II, tytuły II, IV i V;
- rozdział III, art. 133 ust. 1 i art. 135,
zostają przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w ust. 2 i 3.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet przedstawia swoją opinię na temat tego projektu w terminie określonym przez przewodniczącego uwzględniając stopień pilności sprawy.
Opinie przyjmuje się większością 45 głosów; liczba głosów Państw Członkowskich jest ważona zgodnie z art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja podejmuje przewidziane środki, jeśli są one zgodne z opinią Komitetu.
b) Jeśli przewidywane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub jeżeli opinia nie została wydana, Komisja bezzwłocznie przedkłada Radzie propozycję dotyczącą środków, które mają być podjęte.
Rada stanowi kwalifikowaną większością głosów.
c) Jeśli w terminie trzech miesięcy od daty przedłożenia wniosku Radzie, Rada nie podejmie żadnych działań, projektowane środki przyjmowane są przez Komisję.
Artykuł 144
Odniesienia do rozporządzeń w sprawie Komitetu przewidziane w art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 1798/75, zastępuje się odniesieniem w sprawie Komitetu przewidzianym w art. 141 niniejszego rozporządzenia.
a) artykuł 15 rozporządzenia (EWG) nr 754/76;
b) artykuł 25 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1430/79 z dnia 2 lipca 1979 r. w sprawie zwrotu lub umarzania należności celnych przywozowych lub wywozowych [15];
c) artykuł 25 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1697/79 z dnia 24 lipca 1979 r. w sprawie odzyskiwania, po dokonaniu odprawy celnej, należności celnych przywozowych lub wywozowych, które nie były wymagane od osoby odpowiedzialnej za ich uiszczenie, za towary zgłoszone do procedury celnej przewidującej obowiązek uiszczenia takich należności [16].
Artykuł 145
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 971/83
z dnia 28 marca 1983 r.
w sprawie zawarcia Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Rządem Rewolucyjnej Ludowej Republiki Gwinei w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Gwinei
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: w interesie Wspólnoty leży zatwierdzenie Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Rządem Rewolucyjnej Ludowej Republiki Gwinei w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Gwinei wraz z odnoszącą się do niej wymianą listów, podpisanej w Konakry dnia 7 lutego 1983 r., PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE: Artykuł 1
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 1004/83
z dnia 27 kwietnia 1983 r.
zmieniające po raz czternasty rozporządzenie (EWG) nr 2730/81 ustalające wykaz agencji w państwach trzecich przywozu uprawnionych do ogłaszania przetargów w sektorze mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1183/82 [2], w szczególności jego art. 13 ust. 3 i art. 17 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2730/81 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 763/83 [4], ustanowiło wykaz agencji w państwach trzecich przywozu uprawnionych do ogłaszania przetargów w sektorze mleka i przetworów mlecznych;
w świetle najnowszych informacji dostępnych Komisji w sprawie praktyk handlowych przestrzeganych przez zainteresowane państwa przywozu oraz mając na uwadze urzędowy charakter przedmiotowych agencji, rozporządzenie to powinno być zmienione;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są w zgodzie z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 2730/81 wprowadza się następujące zmiany:
Należy uzupełnić wykaz organizacji ogłaszających przetargi przez dodanie poniższych organizacji, przy czym uzupełnienia należy dokonać w kolejności alfabetycznej państw przywozu:
Państwo importujące _BAR_ Organizacja ogłaszająca przetargi _BAR_
Bangladesz _BAR_ The Director General Ministry of Defence New Airport Road Tejgaon Dacca _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 1087/83
z dnia 4 maja 1983 r.
w sprawie klasyfikacji towarów pod podpozycją 22.02 A Wspólnej Taryfy Celnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 97/69 z dnia 16 stycznia 1969 r. w sprawie środków, jakie należy podjąć w celu jednolitego stosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Grecji, w szczególności jego art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej, należy przyjąć przepisy dotyczące klasyfikacji taryfowej niektórych napojów, czasami nazywanych "piwami bezalkoholowymi", które uzyskuje się w drodze fermentacji brzeczki słodu z dodatkiem chmielu, o objętościowej mocy alkoholu nie przekraczającej 0,5 % obj.;
pozycja 22.02 Wspólnej Taryfy Celnej, załączonej do rozporządzenia Rady (EWG) nr 950/68 [2], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 859/83 [3], odnosi się do napojów bezalkoholowych, a pozycja 22.03 odnosi się do piwa;
dlatego wymienione produkty należy sklasyfikować jako napoje bezalkoholowe w pozycji 22.02; w ramach tej pozycji należy wybrać podpozycję 22.02 A;
wobec braku pozytywnej opinii Komitetu ds. Nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej, Komisja zaproponowała Radzie przyjęcie przepisów, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 97/69;
Rada nie podjęła działań w terminie trzech miesięcy od przedłożenia jej wniosku i dlatego właściwe jest przyjęcie przez Komisję zaproponowanych przepisów zgodnie z wymienioną wyżej procedurą przewidzianą w rozporządzeniu (EWG) nr 97/69,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Napoje uzyskiwane w drodze fermentacji brzeczki słodu z dodatkiem chmielu o objętościowej mocy alkoholu nieprzekraczającej 0,5 % obj., czasami nazywane "piwami bezalkoholowymi", zostają sklasyfikowane we Wspólnej Taryfie Celnej w następującej podpozycji:
22.02 Lemoniada, aromatyzowane wody mineralne i aromatyzowane wody gazowane, oraz inne napoje bezalkoholowe, z wyłączeniem soków owocowych i warzywnych objętych pozycją 20.07:
A. Niezawierające mleka lub tłuszczu z mleka.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 1149/83
z dnia 11 maja 1983 r.
po raz piętnasty zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2730/81 ustalające wykaz agencji w państwach trzecich przywozu uprawnionych do ogłaszania przetargów w sektorze mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1] ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 183/82 [2], w szczególności jego art. 13 ust. 3 i art. 17 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2730/81 [3],ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1004/83 [4], ustanowiło wykaz agencji w państwach trzecich przywozu uprawnionych do ogłaszania przetargów w sektorze mleka i przetworów mlecznych;
w świetle najnowszych informacji dostępnych Komisji, w sprawie praktyk handlowych przestrzeganych przez zainteresowane państwa przywozu oraz mając na uwadze urzędowy charakter przedmiotowych agencji, rozporządzenie to powinno być zmienione;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 2730/81 wprowadza się następujące zmiany:
Należy uzupełnić wykaz organizacji ogłaszających przetargi przez dodanie poniższych organizacji, przy czym uzupełnienia należy dokonać w kolejności alfabetycznej państwa przywozu:
Państwo przywozu _BAR_ Organizacja ogłaszająca przetargi _BAR_
Algieria _BAR_ Ministère de la défense nationale Direction des services financies DASC / MIN "soumission" boîte postale 298 Alger _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 1385/83
z dnia 27 maja 1983 r.
w sprawie klasyfikacji towarów objętych podpozycją 21.02 C II Wspólnej Taryfy Celnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 97/69 z dnia 16 stycznia 1969 r. w sprawie środków, jakie należy podjąć w celu jednolitego stosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Grecji, w szczególności jego art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej należy ustanowić przepisy dotyczące klasyfikacji taryfowej niewykiełkowanych ziaren jęczmienia, wyłuskanych, palonych, które mogą być stosowane w produkcji piwa jako środek barwiący i aromatyzujący lub jako substytut kawy;
pozycja 21.02 Wspólnej Taryfy Celnej, załączonej do rozporządzenia Rady (EWG) nr 950/68 [2], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 604/83 [3], zawiera, między innymi, palone substytuty kawy;
dany produkt, nawet jeśli jest stosowany do barwienia i aromatyzowania piwa, ma właściwości palonego substytutu kawy objętego pozycją 21.02; w ramach tej pozycji, dla produktu, o którym mowa, należy wybrać podpozycję 21.02 C II;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu, są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Produkt składający się z niewykiełkowanych ziaren jęczmienia, wyłuskanych, palonych, i które mogą być stosowane w produkcji piwa jako środek barwiący i aromatyzujący lub jako substytut kawy, zostaje sklasyfikowany we Wspólnej Taryfie Celnej pod podpozycją:
21.02 Ekstrakty, esencje lub koncentraty kawy, herbaty lub herbaty paragwajskiej, oraz przetwory na bazie tych ekstraktów, esencji lub koncentratów; palona cykoria i inne palone substytuty kawy oraz ich ekstrakty, esencje i koncentraty:
C. Palona cykoria i inne palone substytuty kawy:
II.
Inne
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 1400/83
z dnia 1 czerwca 1983 r.
zmieniające po raz szesnasty rozporządzenie (EWG) nr 2730/81 ustalające wykaz agencji w państwach trzecich przywozu uprawnionych do ogłaszania przetargów w sektorze mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1183/82 [2], w szczególności jego art. 13 ust. 3 i art. 17 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2730/81 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1149/83 [4], ustanowiło wykaz agencji w państwach trzecich przywozu uprawnionych do ogłaszania przetargów w sektorze mleka i przetworów mlecznych;
w świetle najnowszych informacji dostępnych Komisji, w sprawie praktyk handlowych przestrzeganych przez zainteresowane państwa przywozu oraz mając na uwadze urzędowy charakter przedmiotowych agencji, rozporządzenie to powinno być zmienione;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 2730/81 wprowadza się następujące zmiany:
Należy uzupełnić wykaz organizacji uprawnionych do ogłaszania przetargów przez dodanie poniższych organizacji, przy czym uzupełnienia należy dokonać w kolejności alfabetycznej państwa przywozu:
Państwo importujące _BAR_ Organizacja ogłaszająca przetargi _BAR_
Iran _BAR_ Republique Islamique de l'Iran Ministere de l'Agriculture Societe des Industries du lait de l'Iran Iran Milk Industry Avenue Dr Ali Shariati N 737 Teheran _BAR_
Sri Lanka _BAR_ Lanka Milk Foods (CWE) Ltd. Welisara Ragama _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1457/83
z dnia 26 maja 1983 r.
w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów dotyczącego art. 10 Umowy ramowej o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Federacyjną Republiką Brazylii
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113 i 235,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: po przystąpieniu Republiki Greckiej do Wspólnoty powinien zostać zmieniony art. 10 Umowy ramowej o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Federacyjną Republiką Brazylii oraz w tym celu powinno zostać zatwierdzone Porozumienie w formie wymiany listów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Porozumienie w formie wymiany listów dotyczące art. 10 Umowy ramowej o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Federacyjną Republiką Brazylii zostaje niniejszym zatwierdzone w imieniu Wspólnoty.
Tekst Porozumienia jest załączony do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania Porozumienia, aby stało się wiążące dla Wspólnoty.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1480/83
z dnia 7 czerwca 1983 r.
w sprawie klasyfikacji towarów objętych podpozycją 97.03 B Wspólnej Taryfy Celnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 97/69 z dnia 16 stycznia 1969 r. w sprawie środków, jakie należy podjąć w celu jednolitego stosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Grecji, w szczególności jego art. 3, a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej należy ustanowić przepisy dotyczące taryfowej klasyfikacji następujących towarów:
1. zestawu dla dzieci składającego się z łańcuszka z metalu nieszlachetnego, wisiorka typu kamea z metalu nieszlachetnego i plastiku, dwóch kolczyków, broszki i pierścionka z metalu nieszlachetnego i plastiku, umieszczonych w jednym opakowaniu;
2. zestawu dla dzieci składającego się z łańcuszka z metalu nieszlachetnego, wisiorka w kształcie zegarka, dwóch kolczyków, dwóch bransoletek i dwóch pierścionków z plastiku, umieszczonych w jednym opakowaniu;
Wspólna Taryfa Celna załączona do rozporządzenia Rady (EWG) nr 950/68 [2], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 604/83 [3], odnosi się pod pozycją 71.16 do sztucznej biżuterii i pod pozycją 97.03, między innymi, do innych zabawek; w celu klasyfikacji artykułów, o których mowa, można rozważyć powyższe pozycje;
zestawy nie mogą być uznane za artykuły "sztucznej biżuterii" ujętej w pozycji 71.16; ze względu na ich zastosowanie i niską jakość produkcji, mają one charakter zabawek objętych pozycją 97.03;
w rezultacie towary te należy sklasyfikować pod pozycją 97.03 Wspólnej Taryfy Celnej; w ramach tej pozycji należy wybrać podpozycję B;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zestawy dla dzieci składające się z:
1. łańcuszka z metalu nieszlachetnego, wisiorka typu kamea z metalu nieszlachetnego i plastiku, dwóch kolczyków, broszki i pierścionka z metalu nieszlachetnego i plastiku, umieszczonych w jednym opakowaniu;
2. łańcuszka z metalu nieszlachetnego, wisiorka w kształcie zegarka, dwóch kolczyków, dwóch bransoletek i dwóch pierścionków z plastiku, umieszczonych w jednym opakowaniu,
zostają sklasyfikowane we Wspólnej Taryfie Celnej pod podpozycją:
97.03 Pozostałe zabawki; miniaturowe modele służące do zabawy:
B. Inne.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 1857/83
z dnia 7 lipca 1983 r.
zmieniające po raz siedemnasty rozporządzenie (EWG) nr 2730/81 ustalające wykaz agencji w państwach trzecich przywozu uprawnionych do ogłaszania przetargów w sektorze mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1600/83 [2], w szczególności jego art. 13 ust. 3 i art. 17 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2730/81 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1400/83 [4], ustanowiło wykaz agencji w państwach trzecich przywozu uprawnionych do ogłaszania przetargów w sektorze mleka i przetworów mlecznych;
w świetle najnowszych informacji dostępnych Komisji w sprawie praktyk handlowych przestrzeganych przez zainteresowane państwa przywozu oraz mając na uwadze urzędowy charakter przedmiotowych agencji, rozporządzenie to powinno być zmienione;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 2730/81 wprowadza się następujące zmiany:
Należy uzupełnić wykaz organizacji ogłaszających przetargi przez dodanie poniższych organizacji, przy czym uzupełnienia należy dokonać w kolejności alfabetycznej państwa przywozu:
Państwo przywozu _BAR_ Organizacja ogłaszająca przetargi _BAR_
Tunezja _BAR_ Centrale laitière Tunisie Lait SA, 4040 Sidi Bou Ali _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 1915/83
z dnia 13 lipca 1983 r.
w sprawie niektórych szczegółowych reguł wykonawczych dotyczących prowadzenia rachunkowości w celu określenia dochodów gospodarstw rolnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 79/65/EWG z dnia 15 czerwca 1965 r. ustanawiające sieć zbierania danych rachunkowych o dochodach i prowadzonej działalności gospodarczej gospodarstw rolnych w Europejskiej Wspólnocie Gospodarczej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) 2143/81 [2], w szczególności jego art. 6 i 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji nr 184/66/EWG [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1860/82 [4], należy dostosować do obecnej sytuacji, w jakiej funkcjonuje sieć danych;
co roku zawierana jest umowa między właściwymi władzami wyznaczonymi przez każde Państwo Członkowskie a biurami rachunkowymi, które nie należą do służb administracyjnych, według której biuro rachunkowe zobowiązuje się do wypełniania swoich obowiązków zgodnie z regułami wspólnotowymi; dana umowa powinna zawierać postanowienia odnoszące się do danych reguł wspólnotowych;
w celu zapewnienia przedstawiania deklaracji co roku w terminie, który nie jest zbyt odległy od daty przesłania Komisji pierwszych deklaracji podatkowych rolników, należy ograniczyć okres, w którym może przypadać zakończenie roku obrachunkowego;
termin przesyłania deklaracji podatkowych rolników musi być taki, żeby pozwalał biurom rachunkowym, agencjom łącznikowym oraz Komisji na wykonanie ich zadań;
termin przesyłania deklaracji podatkowych rolników należy obliczyć od końca roku obrachunkowego, do którego się odnoszą;
aby zostały uznane za należycie wypełnione, deklaracje podatkowe rolników muszą zawierać dane, oparte na faktach, zarejestrowane oraz przedstawione zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 2237/77 z dnia 23 września 1977 r. w sprawie deklaracji podatkowej rolnika, która ma być wykorzystywana do celów określania dochodów gospodarstw rolnych [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3272/82 [6];
opłata standardowa obciążająca Komisję musi zostać zapłacona za wypełnione i przekazane w określonym terminie deklaracje podatkowe rolnika;
w wyniku ogólnego wzrostu kosztów oraz jego wpływu na koszt deklaracji podatkowej rolnika opłata powinna być korygowana w regularnych odstępach czasu;
w celu poprawy realizacji operacji finansowych związanych z uiszczeniem standardowej opłaty należy ustanowić przepisy dotyczące wpłat na rachunek;
rozporządzenie nr 184/66/EWG powinno zostać uchylone od początku roku obrachunkowego 1984, a nowe przepisy powinny być stosowane od początku tego samego roku;
Komitet Wspólnoty ds. Sieci Danych Rachunkowych z Gospodarstw Rolnych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Umowa określona w art. 9 ust. 1 rozporządzenia nr 79/65/EWG zawiera co najmniej klauzule wymienione w Załączniku.
Artykuł 2
Rok obrachunkowy obejmujący kolejne 12 miesięcy, określony w załączniku II pkt I lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 2237/77, kończy się w okresie od dnia 31 grudnia do dnia 30 czerwca włącznie.
Artykuł 3
Agencja łącznikowa, po sprawdzeniu treści, przesyła wszystkie deklaracje podatkowe rolników przedstawione w formie wymaganej przez załącznik III rozporządzenia (EWG) nr 2237/77, w formie poufnej, do Komisji nie później niż dziewięć miesięcy po upływie roku obrachunkowego, do którego się odnoszą.
W przypadku gdy dany dziewięciomiesięczny okres pozwala agencji łącznikowej przesłać wszystkie deklaracje podatkowe rolników, za które jest odpowiedzialna, po dniu 31 grudnia następującego po zakończeniu roku obrachunkowego, agencja łącznikowa, między dniem 15 oraz dniem 31 grudnia, przesyła Komisji wszystkie deklaracje podatkowe rolników, które zostały należycie wypełnione i znajdują się w jej posiadaniu; pozostałe deklaracje podatkowe rolników przekazywane są Komisji w późniejszym okresie w określonym terminie.
Artykuł 4
Deklarację podatkową rolnika uważa się za należycie wypełnioną, w przypadku gdy:
- jej treść oparta jest na faktach,
- zawarte w niej dane rachunkowe zostały zarejestrowane oraz są przedstawione zgodnie z przepisami rozporządzenia (EWG) nr 2237/77.
Artykuł 5
1.
Komisja wpłaca standardową opłatę na rzecz danego Państwa Członkowskiego w odniesieniu do każdej należycie wypełnionej deklaracji podatkowej przekazanej Komisji w terminie określonym w art. 3.
2.
Opłata standardowa wpłacana jest w dwóch ratach:
- wpłata na rachunek, odpowiadająca 50 % opłaty, wypłacana jest na początku roku obrachunkowego każdego Państwa Członkowskiego w odniesieniu do liczby gospodarstw składających deklaracje określone w załączniku I do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1859/82 [7],
- bilans, który należy wyliczyć przez pomnożenie opłaty przez liczbę wypełnionych deklaracji z gospodarstw rolnych przesłanych do Komisji oraz odjęcie wyżej wymienionej wpłaty na rachunek, wypłacany jest w ciągu sześciu miesięcy od otrzymania deklaracji podatkowych rolników przez Komisję.
3.
Kwota standardowej opłaty ustala się zgodnie z procedura określoną w art. 19 rozporządzenia (EWG) 79/65.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 1981/83
z dnia 18 lipca 1983 r.
zmieniające po raz szósty rozporządzenie (EWG) nr 1842/81 w odniesieniu do przyznawania refundacji dostosowywanych w przypadku zbóż wywożonych w postaci niektórych napojów alkoholowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2727/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1451/82 [2], w szczególności jego art. 16 ust. 6 i art. 24,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1188/81 z dnia 28 kwietnia 1981 r. ustanawiające ogólne zasady przyznawania refundacji dostosowywanych w przypadku zbóż wywożonych w postaci niektórych napojów alkoholowych oraz kryteria ustalania kwot takich refundacji oraz zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3035/80 dotyczące niektórych produktów nieobjętych załącznikiem II do Traktatu [3], w szczególności jego art. 12,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1842/81 [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2938/82 [5], ustanawia procedurę przyznawania refundacji dostosowywanych w przypadku zbóż wywożonych w postaci niektórych napojów alkoholowych;
w niektórych przypadkach słód zielony jest używany zamiast słodu normalnego; dlatego konieczne jest określenie dopuszczalnej zawartości wilgoci w tym produkcie oraz współczynnika obliczania równoważnika słodu zielonego wyrażonego w słodzie z zawartością wilgoci 7 %;
whisky zbożowa jest określona w art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 1842/81 jako produkt otrzymywany z 15 % jęczmienia lub równoważnej ilości słodu oraz 85 % zbóż; pomimo prawdopodobieństwa wystąpienia tych ilości, przekraczają lub są mniejsze od ilości rzeczywiście stosowanych w poszczególnych gorzelniach; w związku z tym byłoby celowe zniesienie jakichkolwiek wskazówek odnośnie do ilości w art. 17;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1842/81 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 1 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3. Dla celów niniejszego rozporządzenia waga zbóż, którą należy uwzględniać przy obliczaniu kwoty płatności, to waga netto, jeżeli zawartość wilgoci jest nie wyższa niż 16 %.
Jeżeli zawartość wilgoci w użytych zbożach przekracza 16 %, ale nie jest wyższa niż 17 %, przy obliczaniu kwoty płatności należy uwzględnić wagę zboża netto minus 1 %.
Jeżeli zawartość wilgoci w użytych zbożach przekracza 17 %, ale nie jest wyższa niż 18 %, obniżenie wagi wynosi 2 %.
W przypadku zboża o współczynniku wilgotności powyżej 18 % obniżenie wagi wynosi dwa punkty procentowe dla każdego procenta wilgoci powyżej 16 %.
Dla celów niniejszego rozporządzenia waga słodu innego niż słód zielony określony w art. 10, którą należy uwzględniać przy obliczaniu kwoty płatności, to waga netto, jeżeli zawartość wilgoci jest nie wyższa niż 7 %.
Jeżeli zawartość wilgoci przekracza 7 %, ale nie jest wyższa niż 8 %, przy obliczaniu kwoty płatności należy uwzględnić wagę netto słodu minus 1 %.
Jeżeli zawartość wilgoci przekracza 8 %, obniżenie wagi wynosi dwa punkty procentowe dla każdego procenta wilgoci powyżej 7 %.
Wspólnotowa metoda odniesienia w celu określenia zawartości wilgoci w zbożach i słodzie przeznaczonych do produkcji napojów alkoholowych określonych w rozporządzeniu (EWG) nr 1188/81 jest przedstawiona w załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 2731/75.".
2.
Artykuł 10 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 10
Współczynnik obliczania równoważnika słodu wyrażonego w jęczmieniu określony w art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 1188/81 wynosi 1,33.
Jeżeli jednak kontroli poddany został słód zielony o zawartości wilgoci między 43 a 47 %, współczynnik obliczania równoważnika słodu zielonego wyrażonego w słodzie z zawartością wilgoci 7 % wynosi 0,57.".
3.
Artykuł 17 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 17
Dla celów art. 16:
a) "whisky zbożowa" oznacza whisky wyprodukowaną ze słodu i zbóż;
b) "whisky słodowa" oznacza whisky wyprodukowaną wyłącznie ze słodu;
c) "irlandzka whisky kategorii A" oznacza whisky wyprodukowaną wyłącznie ze słodu i zbóż, zawartość słodu wynosi mniej niż 30 %;
d) "irlandzka whisky kategorii B" oznacza whisky wyprodukowaną z jęczmienia i słodu, o co najmniej 30 % słodu;
e) procent zbóż różnych gatunków używanych do produkcji napojów alkoholowych określonych w art. 13 ust. 2 należy ustalić przy uwzględnieniu całkowitej ilości zbóż różnego gatunku używanych do produkcji napojów alkoholowych określonych w art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1188/81."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2026/83
z dnia 18 lipca 1983 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 565/80 w sprawie zaliczek na poczet refundacji wywozowych do produktów rolnych
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2727/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1451/82 [2], w szczególności jego art. 16 ust. 5, a także odpowiednie przepisy innych rozporządzeń ustanawiających wspólną organizację rynku produktów rolnych,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 2 rozporządzenia (EWG) nr 565/80 [3] określa produkty podstawowe jako produkty przeznaczone na wywóz po ich przetworzeniu; na produkty podstawowe mogą być wypłacane zaliczki refundacji wywozowych;
towary objęte rozporządzeniem (EWG) nr 3035/80 [4], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 764/82 [5], nie są obecnie włączone do definicji produktów podstawowych;
towary te powinny być uwzględnione w tej definicji w celu zapewnienia, że są one traktowane w ten sam sposób jak produkty objęte organizacją rynku;
artykuł 4 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 565/80 przewiduje, że wydajność produkcyjna stosowana dla przetwarzania powinna być taka sama jak dla procedury uszlachetniania czynnego. Wypłacane będą refundacje na zakładane ilości produktów, które są wykorzystywane przy produkcji towarów wymienionych w załączniku C do rozporządzenia (EWG) nr 3035/80.
Te ilości zakładane powinny być wykorzystywane dla tych towarów jako wydajność produkcyjna,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 565/80 wprowadza się następujące zmiany:
1.
Artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Dla celów niniejszego rozporządzenia:
a) - "produkty" oznaczają produkty określone w art. 1,
- "produkty podstawowe" oznaczają produkty przeznaczone na wywóz po ich przetworzeniu na produkty przetworzone lub towary; towary, które po przetworzeniu przeznaczone są na wywóz, uważane są również za produkty podstawowe;
b) "produkty przetworzone" oznaczają produkty:
- uzyskane w wyniku przetworzenia produktów podstawowych, oraz
- w odniesieniu do których stosuje się refundacje wywozowe;
c) "towary" oznaczają towary wymienione w załącznikach B i C do rozporządzenia (EWG) nr 3035/80."
2.
W art. 4 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Jeśli chodzi o procedury kontrolne oraz wydajność produkcyjną, produkty podstawowe podlegają tym samym przepisom, jakie stosuje się w odniesieniu do uszlachetniania czynnego produktów tego samego rodzaju.
Wydajność produkcyjna stosowana dla produktów podstawowych wykorzystywanych w produkcji towarów wymienionych w załączniku C rozporządzenia (EWG) nr 3035/80 jest zgodna ze wskazaną w tym załączniku."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 października 1983 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (EWG) NR 2041/83
z dnia 22 lipca 1983 r.
zmieniające po raz szósty rozporządzenie (EWG) nr 2960/77 w sprawie szczegółowych zasad sprzedaży oliwy z oliwek znajdującej się w posiadaniu agencji interwencyjnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów1, ostatnio zmienione rozporządzeniem nr 1413/82/EWG2, w szczególności jego art. 12 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 13 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2960/773, ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1852/824, stanowi, że w przypadku sprzedaży oliwy z oliwek znajdującej się w posiadaniu agencji interwencyjnej oliwa ta zostaje wycofana, w zależności od przyznanej ilości, w terminie czterdziestu lub sześćdziesięciu dni od daty otrzymania informacji o wynikach przetargu;
doświadczenie pokazało, że w przypadku ilości przekraczającej 3 000 ton, w szczególności jeżeli oliwa jest rozprowadzana między różnymi centrami skupu interwencyjnego, podmioty gospodarcze mają rzeczywiste trudności z dotrzymaniem terminów; termin wycofania oliwy w takim przypadku powinien być przedłużony pod pewnymi warunkami w celu umożliwienia prawidłowego przebiegu sprzedaży interwencyjnej;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 13 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2960/77 otrzymuje brzmienie:
"1. Podmiot skupujący wycofuje całość przyznanej partii. Wycofanie może rozpocząć się od momentu zapłacenia kwoty tymczasowej, określonej w art. 12 ust. 1, zaś w przypadku sprzedaży na wywóz od momentu wniesienia zabezpieczenia, określonego w art. 12 ust. 3.
Wycofanie powinno zakończyć się nie później niż czterdziestego dnia od daty otrzymania informacji określonej w art. 10.
Jednakże jeżeli zainteresowanej stronie przyznano ilość
- przekraczającą 1 000 ton i poniżej 3 000 ton, wycofanie powinno zakończyć się najpóźniej do sześćdziesiątego dnia od daty otrzymania informacji,
- przekraczającą 3 000 ton, wycofanie powinno zakończyć się najpóźniej do dziewięćdziesiątego dnia od daty otrzymania informacji, pod warunkiem że przynajmniej 3 000 ton zostanie wycofanych najpóźniej do sześćdziesiątego dnia od daty otrzymania informacji.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 2053/83
z dnia 20 lipca 1983 r.
w sprawie klasyfikacji towarów objętych podpozycją 32.04 A IV Wspólnej Taryfy Celnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 97/69 z dnia 16 stycznia 1969 r. w sprawie środków, jakie należy podjąć w celu jednolitego stosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Grecji, w szczególności jego art. 3, a także mając na uwadze, co następuje:
w celu jednolitego stosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej należy ustanowić przepisy dotyczące klasyfikacji taryfowej ekstraktu z papryki rocznej o następujących właściwościach:
- wygląd: bardzo lepki płyn, ciemnoczerwony, o silnych własnościach barwiących,
- zapach i smak: aromatyczny, podobny do papryki rocznej, łagodny,
- popiół: 0,49 % wagowo,
- olejki eteryczne: 0,15 ml/100 g,
- kapsaicyna: niewykrywalna — zasada ostra,
- glukoza: 0,01 % wagowo,
- sacharoza: niewykrywalna,
- triglicerydy: wynik pozytywny,
- kapsantyna: około 2,2 g/kg (około 60000 jednostek barwiących EOA — Stowarzyszenie ds. Olejków Eterycznych);
pozycja 32.04 Wspólnej Taryfy Celnej, załączona do rozporządzenia Rady (EWG) nr 950/68 [2], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 604/83 [3], odnosi się, między innymi, do substancji barwiących pochodzenia roślinnego (włączając ekstrakty drzew barwiących i inne roślinne ekstrakty barwiące, z wyjątkiem indygo);
produkt, o którym mowa, będący ekstraktem roślinnym, ma właściwości substancji barwiących pochodzenia roślinnego objętych pozycją 32.04; w ramach pozycji 32.04, dla produktu, o którym mowa, należy wybrać podpozycję 32.04 A IV;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Produkt składający się z ekstraktu z papryki rocznej o następujących właściwościach:
- wygląd: bardzo lepki płyn, ciemnoczerwony, o silnych własnościach barwiących,
- zapach i smak: aromatyczny, podobny do papryki rocznej, łagodny,
- popiół: 0,49 % wagowo,
- olejki eteryczne: 0,15 ml/100 g
- kapsaicyna: niewykrywalna,
- glukoza: 0,01 % wagowo,
- sacharoza: niewykrywalna,
- trójglicerydy: wynik pozytywny,
- kapsantyna: około 2,2 g/kg (około 60000 jednostek barwiących EOA — Stowarzyszenie ds. Olejków Eterycznych)
zostaje sklasyfikowany we Wspólnej Taryfie Celnej pod pozycją
32.04. Substancje barwiące pochodzenia roślinnego (włączając ekstrakty drzew barwiących i inne roślinne ekstrakty barwiące z wyjątkiem indygo) lub pochodzenia zwierzęcego:
A. Substancje barwiące pochodzenia roślinnego:
IV.
Inne.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2166/83
z dnia 29 lipca 1998 r.
ustanawiające system przyznawania licencji dla niektórych rodzajów rybołówstwa na obszarze na północ od Szkocji (obszar Szetlandów)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 170/83 z dnia 25 stycznia 1983 r. ustanawiające wspólnotowy system ochrony i racjonalnego wykorzystania zasobów połowowych [1], w szczególności jego art. 7,
a także mając na uwadze, co następuje: działalność w zakresie rybołówstwa prowadzona przez statki Wspólnoty na obszarze położonym na północ od Szkocji objęta jest systemem przyznawania licencji, którym w imieniu Wspólnoty zarządza Komisja;
konieczne jest ustanowienie szczegółowych zasad stosowania tego systemu, łącznie z procedurami przekazywania informacji o parametrach statków zamierzających łowić na danym obszarze i procedurami przekazywania informacji o przemieszczaniu się statków na tym obszarze oraz wykaz gatunków głębinowych, których połowy są dozwolone;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zasobów Połowowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji co roku, w terminie do dnia 1 grudnia, wykaz statków pływających pod ich banderą lub zarejestrowanych w ich portach, dla których może być wymagana licencja na połowy na obszarze wymienionym w załączniku II A do rozporządzenia (EWG) nr 170/83 (zwanym dalej "obszarem").
Kopia tego wykazu przekazywana jest przez Komisję właściwym władzom kontrolnym w Zjednoczonym Królestwie, tj. do Departamentu Akwakultury i Rybołówstwa Szkocji, Chesser House, Edinburgh, teleks 72 76 96 SODAFS.
Wykaz jest ważny przez następny rok kalendarzowy.
Wykaz na rok 1983 powinien zostać przekazany niezwłocznie po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia i pozostaje ważny do dnia 31 grudnia 1983 r.
2.
Wykaz określony w ust. 1 może być zmieniany w dniach 1 kwietnia, 1 lipca i 1 października.
O wszelkich zmianach należy poinformować Komisję i właściwe władze kontrolne w Zjednoczonym Królestwie.
3.
Wykaz dostarcza następujących informacji w odniesieniu do każdego statku:
- nazwa statku,
- zewnętrzne litery i numery identyfikacyjne,
- długość między pionami,
- radiowy sygnał wywoławczy.
Artykuł 2
1.
Statkom można przyznawać licencję uprawniającą do połowów na obszarze w okresie jednego tygodnia zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 3, zwanym dalej "okresem licencji".
2.
Okres licencji rozpoczyna się w niedzielę o godzinie 00.00 czasu uniwersalnego (GMT) i kończy się w sobotę o godzinie 24.00 (GMT).
3.
Statek może łowić podczas wielu następujących po sobie okresów licencji zgodnie z procedurą określoną w art. 3.
Artykuł 3
1.
Każdego tygodnia, nie później niż do godziny 12.00 (GMT) w czwartek, Państwa Członkowskie przekazują teleksem Komisji oraz podają do informacji właściwym władzom kontrolnym w Zjednoczonym Królestwie wykaz statków, w odniesieniu do których złożono wniosek o przyznanie licencji na połowy na danym obszarze na następny okres licencji
2.
Każdy wykaz podaje nazwy oraz zewnętrzne litery i numery indentyfikacyjne każdego statku.
Wyłącznie statki znajdujące się w wykazie określonym w art. 1 kwalifikują się do przyznania licencji.
3.
Komisja bada wykazy określone w ust. 1 i przekazuje teleksem wykaz ostateczny statków właściwym władzom kontrolnym w Zjednoczonym Królestwie do godziny 12.00 (GMT) w piątek.
Statki figurujące w wykazie ostatecznym są uznawane za posiadające licencje upoważniające je do połowów w następnym okresie licencji.
4.
Jeśli Komisja nie otrzyma nowego wykazu statków do godziny 12.00 (GMT) w czwartek, poprzedni wykaz ostateczny stosuje się do następnego okresu licencji.
5.
Podczas okresu ważności wykazu ostatecznego Państwo Członkowskie może przesłać teleksem do Komisji, z kopią dla właściwych władz kontrolnych w Zjednoczonym Królestwie, wniosek o zastąpienie statku wymienionego w wykazie innym statkiem figurującym w wykazie określonym w art. 1 lub, jeśli ostateczny wykaz obejmuje mniej statków niż maksymalna liczba statków dopuszczonych do równoczesnych połowów, o dopisanie jednego lub większej liczby statków w granicach liczby maksymalnej.
6.
Komisja jak najszybciej, a w każdym przypadku w terminie jednego dnia roboczego od chwili otrzymania wniosku, przekazuje teleksem wszelkie zmiany w wykazie ostatecznym danemu Państwu Członkowskiemu i właściwym władzom kontrolnym w Zjednoczonym Królestwie.
Państwo Członkowskie informuje niezwłocznie właściciela lub kapitana statku, którego dotyczą zmiany wprowadzone do wykazu.
Żaden statek zastępujący i żaden statek dodatkowy nie może być uznany za posiadający licencję do połowu, dopóki dane Państwo Członkowskie i właściwe władze kontrolne w Zjednoczonym Królestwie nie zostaną poinformowane przez Komisję o zmianach wprowadzonych do wykazu.
Artykuł 4
1.
Właściciel lub kapitan każdego statku posiadającego licencję przekazuje niezwłocznie Komisji Wspólnot Europejskich, Bruksela, teleks 24189 FISEU-B oraz właściwym władzom kontrolnym w Zjednoczonym Królestwie, za pośrednictwem jednej ze stacji radiowych wymienionych w załączniku I, komunikat dotyczący:
- każdego wpłynięcia na obszar i każdego opuszczenia obszaru,
- każdego wejścia do portu zlokalizowanego wewnątrz obszaru i każdego wypłynięcia z tego portu.
2.
Komunikat określony w ust. 1 zawiera następujące informacje:
- rodzaj przemieszczenia wymieniony w ust. 1,
- datę, godzinę i pozycję geograficzną statku,
- nazwę statku,
- zewnętrzne litery i numery identyfikacyjne statku,
- nazwisko kapitana.
Artykuł 5
Gatunki głębinowe wymienione w załączniku II B do rozporządzenia (EWG) nr 170/83 oznaczają gatunki wymienione w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 2213/83
z dnia 28 lipca 1983 r.
ustanawiające normy jakości cebuli i cykorii liściowej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1035/72 z dnia 18 maja 1972 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1] ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1738/82 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
normy jakości cebuli są ustanowione w załączniku II/6 do rozporządzenia nr 23 [3]; normy te zostały zmienione rozporządzeniem nr 87/64/EWG [4];
normy jakości cykorii liściowej są ustanowione w załączniku I/2 do rozporządzenia nr 58 [5];
nastąpiła zmiana w produkcji i obrocie tymi produktami, szczególnie w zakresie wymagań rynku konsumenckiego i hurtowego; w związku z tym, wspólne normy jakości cebuli i cykorii powinny zostać zmienione, aby uwzględnić nowe wymagania;
zmiany takie pociągają za sobą konieczność wprowadzenia poprawek do definicji dodatkowej klasy jakości, ustanowionej w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 1194/69 [6]; przy definiowaniu tej klasy, należy wziąć pod uwagę znaczenie gospodarcze, jakie dla producentów mają dane produkty, jak również potrzebę zaspokojenia wymagań konsumentów;
normy stosowane są na wszystkich etapach obrotu; transport na duże odległości, składowanie przez pewien okres oraz różnorodne czynności przeładunkowe mogą powodować pogorszenie jakości produktu wynikające z jego biologicznego rozwoju lub jego tendencji do psucia się; dlatego takie pogorszenie należy brać pod uwagę przy stosowaniu norm na etapach obrotu następujących po wysyłce; produkty w klasie ekstra muszą być szczególnie starannie sortowane i pakowane, w odniesieniu do nich bierze się pod uwagę jedynie obniżenie świeżości lub turgoru;
ze względu na jasność i pewność wymogów prawnych oraz dla ułatwienia stosowania, normy tak zmienione należy ująć w jednolity tekst;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Normy jakości cebuli ujęte w podpozycji 07.1 H Wspólnej Taryfy Celnej oraz cykorii liściowej ujęte w podpozycji 07.1 D II Wspólnej Taryfy Celnej, określone są w załączniku I i II do niniejszego rozporządzenia.
Normy te stosuje się na wszystkich etapach obrotu, na warunkach określonych w rozporządzeniu (EWG) nr 1035/72.
Jednakże, na etapach następujących po wysyłce, w porównaniu z wymaganiami określonych norm, produkty:
- mogą wykazywać nieznaczne obniżenie świeżości i turgoru,
- zaliczone do innych klas niż klasa ekstra, mogą wykazywać niewielkie zmiany spowodowane rozwojem biologicznym i ich tendencją do psucia się.
Artykuł 2
1. W art. 2 rozporządzenia nr 23 skreśla się wyrazy "do cebul", w art. 1 rozporządzenia nr 58 wyraz "cykoria liściowa" i w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1194/69 wyrazy "cebule, cykoria liściowa".
2. Uchyla się załącznik II/6 do rozporządzenia nr 23 i załącznik I/2 do rozporządzenia nr 58 oraz załączniki II i III do rozporządzenia (EWG) nr 1194/69.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 września 1983 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2288/83
z dnia 29 lipca 1983 r.
ustanawiające wykaz substancji biologicznych lub chemicznych przewidziany w art. 60 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 918/83 ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 918/83 ustanawiające wspólnotowy system zwolnień celnych [1], w szczególności jego art. 143, a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 60 ust. 1 lit. b) oraz ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 918/83 przewiduje zwolnienie z należności celnych przywozowych substancji biologicznych lub chemicznych przywożonych wyłącznie do celów niehandlowych, przeznaczonych dla instytucji publicznych lub użyteczności publicznej lub dla upoważnionych instytucji o charakterze prywatnym, których podstawową działalnością jest edukacja lub prowadzenie badań naukowych; takie zwolnienie ograniczone jest jednakże do substancji biologicznych lub chemicznych, których równoważniki nie są wytwarzane na obszarze celnym Wspólnoty i które są zawarte w wykazie sporządzonym zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 143 ust. 2 i 3 wyżej wymienionego rozporządzenia;
z informacji zebranych w Państwach Członkowskich wynika, że równoważniki substancji biologicznych lub chemicznych, wymienionych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, nie są wytwarzane na obszarze celnym Wspólnoty;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Zwolnień Celnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wykaz substancji biologicznych lub chemicznych korzystających ze zwolnienia z należności celnych przywozowych, o którym mowa w art. 60 ust. 1 lit b) rozporządzenia (EWG) nr 918/83 określony jest w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1984 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2289/83
z dnia 29 lipca 1983 r.
ustanawiające przepisy w celu wykonania art. 70–78 rozporządzenia Rady (EWG) nr 918/83 ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 918/83 z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiające wspólnotowy system zwolnień celnych [1], w szczególności jego art. 143,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuły 70–78 rozporządzenia (EWG) nr 918/83 zastępuje rozporządzenie Rady (EWG) nr 1028/79 z dnia 8 maja 1979 r. w sprawie przywozu zwolnionych z należności celnych przywozowych, przewidzianych we Wspólnej Taryfie Celnej, wyrobów do użytku przez osoby niepełnosprawne [2]; w związku z tym konieczne jest zastąpienie rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2783/79 z dnia 12 grudnia 1979 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia (EWG) nr 1028/79 [3] nowym rozporządzeniem ustanawiającym przepisy w celu wykonania art. 70–78 rozporządzenia (EWG) nr 918/83;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Zwolnień Celnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia przepisy w celu wykonania art. 70–78 rozporządzenia (EWG) nr 918/83, zwanego dalej "rozporządzeniem podstawowym".
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY STOSOWANE DO PRZYWOZU DOKONYWANEGO PRZEZ INSTYTUCJE LUB ORGANIZACJE
TYTUŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
A. Obowiązki instytucji lub organizacji będącej odbiorcą towarów
Artykuł 2
1.
Zwolnienie z należności celnych przywozowych towarów, o których mowa w art. 71, 72 ust. 1 i 2 oraz art. 74 rozporządzenia podstawowego, pociąga za sobą następujące obowiązki dla instytucji lub organizacji będącej odbiorcą:
- bezpośredniego wysłania wymienionych towarów do zadeklarowanego miejsca przeznaczenia,
- włączenia do swoich zapasów,
- wykorzystania towarów wyłącznie w celach określonych w wymienionych artykułach.,
- ułatwienie właściwym organom wszelkiej kontroli, którą organy te uznają za niezbędną w celu zapewnienia spełnienia warunków wymaganych dla stosowania zwolnienia z należności celnych przywozowych.
2.
Kierujący instytucją lub organizacją będącą odbiorcą lub jego upoważniony przedstawiciel przedkłada właściwym organom deklarację poświadczającą zapoznanie się z obowiązkami, o których mowa w ust. 1, i zawierającej zobowiązanie do ich stosowania.
Właściwe organy mogą żądać, aby deklaracja, określona w poprzednim akapicie, była przedstawiana przy każdym przywozie lub przy niektórych przywozach, lub dla wszystkich przywozów, które mają być dokonane przez instytucję lub organizację będącą odbiorcą.
B. Przepisy stosowane w przypadku użyczenia, wynajęcia lub zbywania towarów
Artykuł 3
1.
W przypadku stosowania przepisu art. 77 ust. 2 akapit drugi zdanie pierwsze rozporządzenia podstawowego instytucja lub organizacja, której towar został użyczony, wynajęty lub zbyty z przeznaczeniem dla osób niepełnosprawnych, zobowiązana jest, licząc od dnia jego odbioru, do spełnienia obowiązków, o których mowa w art. 2.
2.
Jeżeli organizacja lub instytucja, której towar został użyczony, wynajęty lub zbyty, znajduje się w Państwie Członkowskim innym niż to, w którym znajduje się instytucja lub organizacja użyczająca, wynajmująca lub zbywająca, wysłanie takich artykułów do Państwa Członkowskiego wiąże się z wydaniem przez właściwy urząd celny Państwa Członkowskiego wysyłającego kopii formularza kontrolnego T nr 5, zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 223/77, w celu zapewnienia, że użycie towaru nadal będzie uprawniać go do korzystania ze zwolnienia z należności celnych przywozowych.
W tym celu na formularzu kontrolnym w rubryce "pozostałe" w polu 104 umieszcza się jedną z następujących pozycji:
- ,
- ,
- ,
- .
- ,
- ,
- .
3. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do użyczenia, wynajęcia lub zbycia części zamiennych, składowych lub specjalnego wyposażenia do przedmiotów przeznaczonych dla osób niepełnosprawnych, jak również do narzędzi używanych do utrzymania, kontroli, kalibrowania lub naprawy towarów, które zostały zwolnione z należności celnych przywozowych na mocy art. 71 akapit drugi i art. 72 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
TYTUŁ II
PRZEPISY SZCZEGÓLNE DOTYCZĄCE ZWOLNIENIA TOWARÓW Z NALEŻNOŚCI CELNYCH PRZYWOZOWYCH OKREŚLONYCH W ART.
71 AKAPIT PIERWSZY ROZPORZĄDZENIA PODSTAWOWEGO
Artykuł 4
1.
W celu skorzystania ze zwolnienia z należności celnych przywozowych towaru przeznaczonego dla osób niewidomych zgodnie z art. 71 akapit pierwszy rozporządzenia podstawowego kierujący instytucją lub organizacją będącą odbiorcą lub jego upoważniony przedstawiciel przedkłada wniosek do właściwych organów Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się ta instytucja lub organizacja.
Do takiego wniosku należy dołączyć wszelkie informacje, które właściwe organy uznają za niezbędne w celu ustalenia, czy warunki przewidziane dla stosowania zwolnienia zostały spełnione.
2.
Właściwe organy Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się instytucja lub organizacja będąca odbiorcą, bezpośrednio orzekają w sprawie wniosku, o którym mowa w ust. 1.
TYTUŁ III
PRZEPISY SZCZEGÓLNE DOTYCZĄCE ZWOLNIEŃ TOWARÓW Z NALEŻNOŚCI CELNYCH PRZYWOZOWYCH OKREŚLONYCH W ART.
72 UST.
1 ROZPORZĄDZENIA PODSTAWOWEGO
Artykuł 5
Do chwili, gdy decyzją Komisji przyjętą zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 8 ust. 3 i 4 nie zostanie stwierdzone, że zwolnienie z należności celnych przywozowych towarów, o którym mowa w art. 72 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, może przynieść uszczerbek w wytwarzaniu towarów równoważnych na terytorium Wspólnoty, zwolnienie stosuje się bez sprawdzenia, czy warunek, określony w art. 72 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia, jest spełniony.
Artykuł 6
1.
W celu skorzystania na podstawie art. 72 ust. 1 rozporządzenia podstawowego ze zwolnienia z należności celnych przywozowych towaru przeznaczonego dla osób niepełnosprawnych kierujący instytucją lub organizacją będącą odbiorcą lub jego upoważniony przedstawiciel przedkłada wniosek do właściwych organów Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się ta instytucja lub organizacja.
2.
Wniosek, o którym mowa w ust. 1, musi zawierać następujące informacje dotyczące danego towaru:
a) dokładną, stosowaną przez producenta nazwę handlową towaru, jego przypuszczalną klasyfikacje we Wspólnej Taryfie Celnej, jak również rzeczywiste parametry techniczne, które pozwalają na uznanie towaru za specjalnie przeznaczony do nauczania, zatrudnienia lub podnoszenia kwalifikacji osób niepełnosprawnych;
b) nazwisko lub firmę i adres producenta, a o ile to możliwe – również dostawcy;
c) kraj pochodzenia towaru;
d) miejsce przeznaczenia towaru;
e) przeznaczenie towaru;
f) cenę towaru lub jego wartość do celów celnych;
g) liczbę egzemplarzy towaru;
h) przewidywany czas dostawy;
i) datę zamówienia towaru, jeżeli został on już zamówiony.
Do wniosku należy dołączyć dokumentację zawierającą wszystkie istotne informacje dotyczące właściwości i danych technicznych przedmiotu.
Artykuł 7
Bez uszczerbku dla art. 9, właściwe organy Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się instytucja lub organizacja będąca odbiorcą, podejmują bezpośrednio decyzję w sprawie wniosku, o którym mowa w art. 6.
Artykuł 8
1.
Właściwe organy Państw Członkowskich przekażą Komisji, z własnej inicjatywy lub na jej wniosek, wszelkie informacje będące w ich posiadaniu, włącznie z dokumentacją techniczną, aby mogła ona ocenić, czy zwolnienie z należności celnych przywozowych określonego towaru może przynieść uszczerbek wytwarzaniu towarów równoważnych na terytorium Wspólnoty.
2.
Jeżeli Komisja, biorąc pod uwagę będące w jej posiadaniu informacje, stoi na stanowisku, że przywóz towaru ze zwolnieniem z należności celnych przywozowych może przynieść uszczerbek wytwarzaniu towarów równoważnych na terytorium Wspólnoty, powiadamia ona tak szybko, jak to możliwe, grupę ekspertów składającą się z przedstawicieli wszystkich Państw Członkowskich, która zbiera się w ramach Komitetu ds. Zwolnień Celnych w celu zbadania danej sprawy lub spraw.
Informacje znajdujące się w posiadaniu Komisji przekazywane są ekspertom tak szybko, jak to możliwe.
3.
W przypadku gdy wynik badania przeprowadzonego zgodnie z ust. 2 wskazuje, że przywóz towaru z zastosowaniem zwolnienia z należności celnych przywozowych może przynieść uszczerbek wytwarzaniu towarów równoważnych na terytorium Wspólnoty, Komisja wydaje decyzję stwierdzającą, że warunki wymagane dla stosowania zwolnienia z należności przywozowych nie zostały spełnione.
4.
W pilnych przypadkach Komisja może wydać decyzję, określoną w ust. 3, nie czekając na opinię ekspertów Państw Członkowskich, określoną w ust. 2.
Decyzja taka jest decyzją tymczasową i po wykonaniu badania, określonego w ust. 2, powinna zostać potwierdzona lub uchylona przez Komisję.
W oczekiwaniu na zakończenie tej procedury właściwe organy mogą zezwolić na tymczasowy przywóz towaru, ze zwolnieniem z należności celnych przywozowych, z zastrzeżeniem zobowiązania się przez organizację lub instytucję będącą odbiorcą do uiszczenia odpowiednich należności, w przypadku gdy decyzja Komisji zostałaby potwierdzona.
Właściwe organy mogą uzależnić udzielenie tego rodzaju tymczasowego zwolnienia od złożenia zabezpieczenia na warunkach przez nie określonych.
5.
Komisja powiadamia zainteresowane Państwa Członkowskie o swoich decyzjach niezwłocznie po ich podjęciu.
Powiadomienie podlega, tak szybko, jak to możliwe, opublikowaniu, w wypadkach uzasadnionych w formie skróconej, w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich serii C.
6.
Co najmniej raz w roku Komisja, na podstawie informacji uzyskanych od zainteresowanych Państw Członkowskich, zleca grupie ekspertów, określonej w ust. 2, szczegółowe zbadanie sytuacji, w celu ustalenia, czy należy uchylić wszystkie lub część decyzji wyłączających niektóre towary z korzystania ze zwolnień z należności celnych przywozowych.
Artykuł 9
1.
W przypadku gdy właściwe organy Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się instytucja lub organizacja będąca odbiorcą, nie są w stanie ustalić, czy wymieniony we wniosku towar, określony w art. 6, można uznać za specjalnie przeznaczony do celów edukacyjnych, zatrudnienia lub podnoszenia kwalifikacji osób niepełnosprawnych, wniosek ten wraz z odnoszącą się do niego dokumentacją techniczną zostaje przekazany Komisji w celu umożliwienia jej rozpoczęcia procedury przewidzianej w ust. 2–6.
W oczekiwaniu na zakończenie procedury właściwe organy mogą zezwolić na tymczasowy przywóz towaru, ze zwolnieniem z należności celnych przywozowych, z zastrzeżeniem zobowiązania się przez organizację lub instytucję będącą odbiorcą do uiszczenia należności w przypadku, gdyby zwolnienie z należności celnych przywozowych nie zostało udzielone.
Właściwe organy mogą uzależnić udzielenie tego rodzaju tymczasowego zwolnienia od złożenia zabezpieczenia na warunkach przez nie określonych.
2.
Komisja, w terminie dwóch tygodni od dnia otrzymania wniosku, przekazuje Państwom Członkowskim jego kopię wraz z odnoszącą się do niego dokumentacją.
3.
Jeżeli po upływie terminu trzech miesięcy, licząc od dnia takiego przekazania, żadne Państwo Członkowskie nie przekazało Komisji zastrzeżeń odnośnie do zwolnienia towaru, uważa się, że towar ten spełnia warunki wymagane dla korzystania ze zwolnienia z należności celnych przywozowych.
Komisja, w terminie dwóch tygodni po upływie wyznaczonego terminu, zawiadamia o swojej decyzji zainteresowane Państwo Członkowskie.
Zawiadomienie podlega, tak szybko, jak to możliwe, opublikowaniu, w uzasadnionych przypadkach w formie skróconej, w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich serii C.
4.
Jeżeli w terminie trzech miesięcy, o którym mowa w ust. 3, Państwo Członkowskie przekazało Komisji zastrzeżenia odnośnie do zwolnienia danego towaru z należności celnych przywozowych, Komisja, tak szybko, jak to możliwe, powiadamia grupę ekspertów składającą się z przedstawicieli wszystkich Państw Członkowskich, która zbiera się w ramach Komitetu ds. Zwolnień Celnych, w celu zbadania danej sprawy.
Zastrzeżenia, określone w poprzednim akapicie, powinny zawierać oświadczenie właściwie uzasadnione.
Takie uzasadnienie musi wskazywać, dlaczego towar nie powinien być traktowany jako specjalnie przeznaczony do celów edukacyjnych, zatrudnienia lub podnoszenia kwalifikacji osób niepełnosprawnych.
Komisja przekazuje zastrzeżenia Państwom Członkowskim, tak szybko, jak tylko je uzyska.
5.
W przypadku gdy wynik badania przeprowadzonego zgodnie z ust. 4 wskazuje, że towar, w stosunku do którego wnioskuje się o zwolnienie z należności celnych przywozowych, należy uznać za specjalnie przeznaczony do celów edukacyjnych, zatrudnienia lub podnoszenia kwalifikacji osób niepełnosprawnych, Komisja przyjmuje decyzję stwierdzającą, że dany towar spełnia warunki wymagane do korzystania ze zwolnienia z należności celnych przywozowych.
W przeciwnym wypadku Komisja przyjmuje decyzję stwierdzającą, że dany artykuł nie spełnia warunków wymaganych do korzystania ze zwolnienia z należności celnych przywozowych.
Komisja, w terminie dwóch tygodni, zawiadamia o swojej decyzji zainteresowane Państwo Członkowskie.
Zawiadomienie podlega, tak szybko, jak to możliwe, opublikowaniu, w wypadkach uzasadnionych w formie skróconej, w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich serii C.
6.
Jeżeli po upływie terminu sześciu miesięcy, licząc od dnia otrzymania wniosku przez Komisję, nie przyjęto decyzji, określonej w ust. 5, uważa się, że artykuł wymieniony we wniosku, spełnia warunki wymagane dla korzystania ze zwolnienia z należności celnych przywozowych.
Artykuł 10
Zezwolenia na korzystanie ze zwolnienia z należności celnych przywozowych są ważne sześć miesięcy.
Właściwe organy mogą wyznaczyć, biorąc pod uwagę szczególne okoliczności w każdym przypadku, dłuższy okres.
TYTUŁ IV
PRZEPISY SZCZEGÓLNE DOTYCZĄCE ZWOLNIEŃ TOWARÓW Z NALEŻNOŚCI CELNYCH PRZYWOZOWYCH OKREŚLONYCH W ART. 74 ROZPORZĄDZENIA PODSTAWOWEGO
Artykuł 11
1.
W celu skorzystania, na mocy art. 74 rozporządzenia podstawowego, ze zwolnienia z należności celnych przywozowych towaru przeznaczonego dla osób niepełnosprawnych kierujący instytucją lub organizacją będącą odbiorcą, lub jego upoważniony przedstawiciel, przedkłada wniosek do właściwych organów Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się ta instytucja lub organizacja.
2.
Wniosek powinien zawierać informacje, określone w art. 6 ust. 2 lit. a) do e) oraz dokumentację zawierającą wszystkie istotne informacje dotyczące właściwości i danych technicznych przedmiotu.
Ponadto wniosek powinien zawierać:
a) nazwisko lub firmę oraz adres darczyńcy;
b) oświadczenie wnioskodawcy, że towary objęte wnioskiem o zwolnienie z należności celnych przywozowych są faktycznie oferowane zainteresowanej instytucji lub organizacji bez jakichkolwiek preferencji handlowych, w szczególności obejmujących reklamę.
Artykuł 12
1.
Właściwe organy Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się instytucja lub organizacja będąca odbiorcą, bezpośrednio podejmują decyzję w sprawie wniosku, o którym mowa w art. 11.
2.
Właściwe organy wyrażają zgodę na zwolnienie tego towaru z należności celnych przywozowych jedynie pod warunkiem potwierdzenia, że darczyńca nie uzyskuje jakiejkolwiek bezpośredniej lub pośredniej korzyści handlowej z darowizny dokonanej na rzecz instytucji lub organizacji będącej odbiorcą.
3.
W przypadku gdy właściwe organy Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się instytucja lub organizacja będąca odbiorcą, nie są w stanie ustalić na podstawie posiadanych informacji, czy wymieniony we wniosku o udzielenie zwolnienia towar można uznać za specjalnie przeznaczony do celów edukacyjnych, zatrudnienia lub podnoszenia kwalifikacji osób niepełnosprawnych, stosuje się procedurę ustanowioną w art. 9.
TYTUŁ V
PRZEPISY SZCZEGÓLNE DOTYCZĄCE ZWOLNIEŃ CZĘŚCI ZAMIENNYCH, SKŁADOWYCH LUB SPECJALNEGO WYPOSAŻENIA ORAZ NARZĘDZI OKREŚLONYCH W ART.
71 AKAPIT DRUGI I ART.
72 UST.
2 ROZPORZĄDZENIA PODSTAWOWEGO
Artykuł 13
Dla celów stosowania postanowień akapitu drugiego art. 71 i art. 72 ust. 2 rozporządzenia podstawowego termin "specjalne wyposażenie" oznacza rzeczy specjalnie przeznaczone do użytkowania z określonym towarem w celu poprawienia jego sprawności działania i zakresu zastosowania.
Artykuł 14
W celu skorzystania ze zwolnienia, na podstawie akapitu drugiego art. 71 i art. 72 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, części zamiennych, składowych lub specjalnego wyposażenia oraz narzędzi, kierujący instytucją lub organizacją będącą odbiorcą, lub jego upoważniony przedstawiciel, przedkłada wniosek do właściwych organów Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się ta instytucja lub organizacja.
Do wniosku należy dołączyć wszelkie informacje, które właściwe organy uznają za niezbędne w celu ustalenia, czy warunki ustanowione w drugim akapicie art. 71 i lub art. 72 ust. 2 rozporządzenia podstawowego zostały spełnione.
Artykuł 15
Właściwe organy Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się instytucja lub organizacja będąca odbiorcą, bezpośrednio podejmuje decyzję w sprawie wniosku, o którym mowa w art. 14.
ROZDZIAŁ III
PRZEPISY STOSOWANE DO PRZYWOZU DOKONYWANEGO PRZEZ OSOBY NIEWIDOME ORAZ INNE OSOBY NIEPEŁNOSPRAWNE
Artykuł 16
Do zwolnień z należności celnych przywozowych artykułów, o których mowa w akapicie pierwszym i drugim art. 71 rozporządzenia podstawowego, przywożonych przez osoby niewidome na własny użytek, art. 4, 13, 14 i 15 stosuje się odpowiednio.
Artykuł 17
Do zwolnień z należności celnych przywozowych towarów przywożonych przez osoby niepełnosprawne na własny użytek następujące artykuły stosuje się odpowiednio:
- artykuły 5–10, w przypadku towarów, o których mowa w art. 72 ust. 1 rozporządzenia podstawowego,
- artykuły 11 i 12 w przypadku towarów, o których mowa w art. 74 rozporządzenia podstawowego,
- artykuły 13, 14 i 15, w przypadku towarów, o których mowa w art. 72 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
Artykuł 18
W przypadku artykułów przywożonych zgodnie z warunkami, o których mowa w art. 16 i 17, właściwe organy mogą zezwolić, aby wniosek, o którym mowa w art. 4, 6 i 11, był składany w formie uproszczonej.
ROZDZIAŁ III
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 19
Rozporządzenie (EWG) nr 2783/79 traci moc.
Artykuł 20
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1984 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2290/83
z dnia 29 lipca 1983 r.
ustanawiające przepisy w celu wykonania art. 50–59 rozporządzenia Rady (EWG) nr 918/83 ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 918/83 z dnia 28 marca 1983 r. dotyczące ustanowienia wspólnotowego systemu zwolnień celnych [1], w szczególności jego art. 143,
a także mając na uwadze, co następuje: rozporządzenie (EWG) nr 918/83 zastąpiło art. 50–59 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1798/75 z dnia 10 lipca 1975 r. w sprawie przywozu materiałów dydaktycznych, naukowych i kulturowych, nie objętego należnościami celnymi przywozowymi przewidzianymi we Wspólnej Taryfie Celnej [2]; w związku z tym konieczne jest zastąpienie rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2784/79 z dnia 12 grudnia 1979 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia (EWG) nr 1798/75 [3] nowym rozporządzeniem ustanawiającym przepisy w celu wykonania art. 50-59 rozporządzenia (EWG) nr 918/83;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Zwolnień Celnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia przepisy w celu wykonania art. 50–59 rozporządzenia (EWG) nr 918/83, zwanego dalej "rozporządzeniem podstawowym".
TYTUŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
A. Obowiązki instytucji lub organizacji będącej odbiorcą
Artykuł 2
1.
Zwolnienie z należności celnych przywozowych materiałów dydaktycznych, naukowych lub kulturalnych, o których mowa w art. 51, art. 52 ust. 1, art. 53 i art. 56 rozporządzenia podstawowego, zwanych dalej "towarami" pociąga za sobą następujące obowiązki dla instytucji lub organizacji będącej odbiorcą:
- bezpośredniego wysłania wymienionych przedmiotów do zadeklarowanego miejsca przeznaczenia,
- włączenia ich do swoich zapasów,
- wykorzystania ich wyłącznie w celach niehandlowych w rozumieniu art. 54 tiret drugie rozporządzenia podstawowego,
- ułatwienia właściwym organom wszelkiej kontroli, którą organy te uznają za niezbędną do zapewnienia spełnienia warunków wymaganych do udzielenia zwolnienia z należności przywozowych.
2.
Kierujący instytucją lub organizacją będącą odbiorcą lub jego upoważniony przedstawiciel, zobowiązany jest do przedstawienia właściwym władzom deklaracji poświadczającej zapoznanie się z obowiązkami, o których mowa w ust. 1 i zawierającej zobowiązanie do ich stosowania.
Właściwe organy mogą żądać, aby deklaracja określona w poprzednim akapicie była przedstawiana albo przy każdym przywozie, albo przy niektórych przywozach, albo dla wszystkich przywozów dokonywanych przez instytucję lub organizację będącą odbiorcą.
B. Przepisy stosowane w przypadku użyczenia, wynajęcia lub zbycia towarów
Artykuł 3
1.
W przypadku stosowania postanowień pierwszego akapitu art. 57 ust. 2 rozporządzenia podstawowego instytucja lub organizacja, której towar został użyczony, wynajęty lub zbyt,y zobowiązana jest, licząc od dnia jego odbioru, do spełnienia obowiązków, o których mowa w art. 2.
2.
Jeżeli organizacja lub instytucja, której towar został użyczony, wynajęty lub zbyty znajduje się w Państwie Członkowskim innym niż to, w którym znajduje się instytucja lub organizacja użyczająca, wynajmująca bądź zbywająca, wysyłanie takich towarów wiąże się z wydaniem przez właściwy urząd celny Państwa Członkowskiego wysyłającego, formularza kontrolnego T5 w sposób określony w rozporządzeniu (EWG) nr 223/77 w celu zapewnienia, że użycie towaru nadal będzie uprawniać do zwolnienia z należności celnych przywozowych.
W tym celu na formularzu kontrolnym w rubryce "pozostałe" w polu 104 umieszcza się jedną z następujących pozycji:
- ,
- ,
- ,
- ,
- ,
- ,
- .
3.
Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do użyczenia, wynajęcia lub zbycia części zapasowych, komponentów lub specjalnych akcesoriów wyposażenia przystosowanego do przyrządów lub aparatury naukowej, jak również do narzędzi używanych do utrzymania, kontroli, kalibrowania lub naprawy przyrządów i aparatury naukowej, która została zwolniona z należności celnych przywozowych na mocy art. 53 rozporządzenia podstawowego.
TYTUŁ II
PRZEPISY SZCZEGÓLNE DOTYCZĄCE ZWOLNIENIA Z NALEŻNOŚCI CELNYCH PRZYWOZOWYCH MATERIAŁÓW DYDAKTYCZNYCH, NAUKOWYCH LUB KULTURALNYCH NA MOCY ART. 51 ROZPORZĄDZENIA PODSTAWOWEGO
Artykuł 4
W celu skorzystania ze zwolnienia z należności celnych przywozowych materiałów, zgodnie z art. 51 rozporządzenia podstawowego, kierujący instytucją lub organizacją będącą odbiorcą lub jego upoważniony przedstawiciel składa wniosek do właściwych organów Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się ta instytucja lub organizacja.
Do wniosku należy dołączyć wszelkie informacje, które właściwe organy uznają za niezbędne w celu ustalenia, czy warunki przewidziane dla stosowania zwolnienia zostały spełnione.
TYTUŁ III
PRZEPISY SZCZEGÓLNE DOTYCZĄCE ZWOLNIENIA PRZYRZĄDÓW I APARATURY NAUKOWEJ Z NALEŻNOŚCI CELNYCH PRZYWOZOWYCH NA MOCY ART. 52, 54 I 55 ROZPORZĄDZENIA PODSTAWOWEGO
Artykuł 5
1.
Dla celów stosowania postanowień art. 54 tiret pierwsze rozporządzenia podstawowego za "obiektywne parametry techniczne" przyrządu lub aparatury naukowej uważa się te parametry, wynikające z budowy takiego przyrządu lub aparatury bądź dostosowania do wzorcowego przyrządu lub aparatury, które umożliwiają osiąganie wyników na wysokim poziomie, które nie są zwykle wymagane przy użytkowaniu w przemyśle lub handlu.
Jeżeli, na podstawie obiektywnych parametrów technicznych, nie można jednoznacznie ustalić, czy przyrząd lub aparatura mogą być uważane za przyrząd lub aparaturę naukową, bada się przeznaczenie przyrządu lub aparatury, w stosunku do których wnioskuje się o udzielenie zwolnienia z należności celnych przywozowych.
Jeżeli w wyniku badań okaże się, że taki przyrząd lub aparatura są wykorzystywane do prowadzenia działalności naukowej, to uważa się, że posiada on charakter naukowy.
2.
Dokonując porównania, określonego w art. 54 tiret trzecie rozporządzenia podstawowego, za obiektywne mogą zostać uznane tylko takie parametry techniczne, które mają decydujący wpływ na szczególny charakter prowadzonych prac.
W szczególności, przy dokonywaniu tego porównania nie należy uwzględniać następujących czynników:
- technicznych aspektów odnoszących się do instrumentu lub aparatury,
- faktu, że przyrząd lub aparatura naukowa jest w stanie działać w sposób lepszy niż ten, który jest niezbędny do wykonywania właściwej pracy,
- wyglądu zewnętrzny przyrządu lub aparatury,
- wartości handlowej,
- odstępów czasu dotyczące serwisowania
- obsługi po, dokonaniu transakcji sprzedaży, jaka może być zaproponowana.
Artykuł 6
1.
W celu uzyskania na podstawie art. 52 ust. 1 rozporządzenia podstawowego zwolnienia z należności celnych przywozowych przyrządu lub aparatury naukowej, kierujący instytucją lub organizacją będącą odbiorcą lub jego upoważniony przedstawiciel, składa wniosek do właściwych organów Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się ta instytucja lub organizacja.
2.
Wniosek, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać następujące informacje dotyczące danego przyrządu lub aparatury:
a) dokładną, stosowaną przez producenta nazwę handlową tego przyrządu lub aparatury, jego przypuszczalną klasyfikację we Wspólnej Taryfie Celnej, jak również obiektywne parametry techniczne, które pozwalają na uznanie charakteru naukowego przyrządu lub aparatury:
b) nazwisko lub firmę i adres producenta, a o ile to możliwe, również dostawcy;
c) kraj pochodzenia przyrządu lub aparatury;
d) miejsce, gdzie przyrząd lub aparatura powinny być używane;
e) przeznaczenie przyrządu lub aparatury;
f) dokładny opis projektu, dla którego przyrząd lub aparatura mają być użyte;
g) cenę przyrządu lub aparatury lub ich wartość do celów celnych,
h) przewidywany czas dostawy,
i) datę, zamówienia przyrządu lub aparatury, jeśli zostały już zamówione,
j) nazwę lub firmę i adres przedsiębiorstwa/przedsiębiorstw we Wspólnocie, które są w stanie dostarczyć przyrząd lub aparaturę o wartości naukowej równoważnej w stosunku do tej, do której wnioskuje się o zwolnienie z należności celnych przywozowych i w stosownych przypadkach, szczegółowe przyczyny, dla których przyrząd lub aparatura, która jest dostępna na terytorium Wspólnoty nie jest odpowiednia dla konkretnej pracy naukowej, która ma zostać podjęta.
Do wniosku należy załączyć dokumentację zawierającą wszystkie istotne informacje właściwości i danych technicznych instrumentu lub aparatury.
Artykuł 7
1.
Właściwe organy Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się instytucja lub organizacja będąca adresatem bezpośrednio podejmują decyzję dotyczącą wniosku, o którym mowa w art. 6, we wszystkich przypadkach, kiedy jest w posiadaniu potrzebnych informacji lub, jeśli to niezbędne po konsultacji ze środowiskiem branżowym, które jest w stanie ocenić, czy przyrząd lub aparatura nie mają charakteru naukowego lub czy obecnie we Wspólnocie nie są wytwarzane przyrząd lub aparatura, które są uważane za mające równoważną wartość naukową.
2.
W przypadku gdy właściwe organy Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się instytucja lub organizacja będąca odbiorcą nie są w stanie podjąć decyzji, określonej w ust. 1 wniosek ten wraz z odnoszącą się do niego dokumentacją techniczną zostanie przekazany Komisji w celu umożliwienia jej rozpoczęcia procedury, o której mowa w ust. 3–7.
W oczekiwaniu na zakończenie procedury, właściwe organy mogą zezwolić na czasowy przywóz przyrządu lub aparatury, ze zwolnieniem z należności celnych przywozowych, po zobowiązaniu się przez organizację lub instytucję będącą odbiorcą do opłacenia należności celnych, w przypadku gdy zwolnienie z należności celnych przywozowych nie zostałoby udzielone.
Właściwe organy mogą uzależnić udzielenie zgody na taki czasowy przywóz ze zwolnieniem z należności celnych przywozowych, od złożenia zabezpieczenia zgodnie z warunkami przez nie określonymi.
3.
Komisja, w terminie dwóch tygodni od dnia otrzymania wniosku, przekazuje Państwom Członkowskim jego kopię wraz z odnoszącą się do niego dokumentacją.
4.
Jeżeli z upływem terminu trzech miesięcy, licząc od dnia przesłania zawiadomienia, żadne Państwo Członkowskie nie przekazało Komisji zastrzeżeń odnośnie do zwolnienia przyrządu lub aparatury z należności celnych przywozowych, uważa się, że przyrząd lub aparatura ta spełniają warunki wymagane dla korzystania ze zwolnienia z należności celnych przywozowych.
Komisja, w terminie dwóch tygodni po upływie wyznaczonego terminu, zawiadamia o swojej decyzji zainteresowane Państwo Członkowskie.
Zawiadomienie podlega, tak szybko, jak to możliwe, publikacji, a w uzasadnionych wypadkach w formie skróconej w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich serii C.
5.
Jeżeli w terminie trzech miesięcy, określonych w ust. 4 Państwo Członkowskie przekazało Komisji zastrzeżenia odnośnie do zwolnienia danego przyrządu lub aparatury z należności celnych przywozowych, Komisja, tak szybko, jak to możliwe, powołuje grupę ekspertów składającą się z przedstawicieli wszystkich Państw Członkowskich, która zbiera się w ramach Komitetu ds. Zwolnień Celnych, w celu zbadania danej sprawy.
Zastrzeżenia określone w poprzednim akapicie powinny zawierać oświadczenie właściwie uzasadnione.
Takie uzasadnienie musi wskazywać, dlaczego przyrząd lub aparatura, o których mowa, nie zostały uznane za naukowe lub wskazujące ściśle przyrządy lub aparaturę wytworzoną we Wspólnocie, która jest uważana za mającą równoważną wartość naukową dla tej, w stosunku do której wnioskuje się o zwolnienie z należności celnych przywozowych wraz z nazwą lub firmą i adresem przedsiębiorstwa we Wspólnocie, które mogą je dostarczyć.
W ostatnim przypadku informacja techniczna dotycząca przyrządu i aparatury, o której mowa, wytwarzanej we Wspólnocie powinna zostać przekazana Komisji, tak szybko jak to możliwe.
Komisja przesyła tę informację Państwom Członkowskim niezwłocznie po jej otrzymaniu.
6.
W przypadku gdy wynik badania przeprowadzonego zgodnie z ust. 5 wskazuje, że przyrząd lub aparatura, w stosunku do której wnioskuje się o zwolnienie z należności celnych przywozowych należy uznać za przeznaczone do celów naukowych i że takie przyrządy lub aparatura mające równoważną wartość naukową nie są obecnie produkowane we Wspólnocie, Komisja wydaje decyzję stwierdzającą, że dany przyrząd lub aparatura spełnia warunki wymagane do korzystania ze zwolnienia z należności celnych przywozowych.
W przypadku kiedy wynik badania wykaże, że przyrząd lub aparatura, w stosunku do której wnioskuje się o zwolnienie z należności celnych przywozowych, nie może zostać uznana za mającą charakter naukowy lub że przyrząd lub aparatura mająca równoważną wartość są wytwarzane we Wspólnocie Komisja wydaje decyzję stwierdzającą, że dany przyrząd lub aparatura nie spełnia warunków wymaganych do korzystania ze zwolnienia z należności celnych przywozowych.
Komisja, w terminie dwóch tygodni, powiadamia o swojej decyzji zainteresowane Państwo Członkowskie.
Powiadomienie to podlega, tak szybko, jak to możliwe publikacji, a w wypadkach uzasadnionych w formie skróconej w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich serii C.
7.
Jeżeli po upływie terminu sześciu miesięcy, licząc od dnia przyjęcia przez Komisję wniosku, nie podjęto decyzji, o której mowa w ust. 6, uważa się, że przyrząd lub aparatura wymieniona we wniosku spełnia warunki wymagane dla korzystania ze zwolnienia z należności celnych przywozowych.
Artykuł 8
Pozwolenie na korzystanie ze zwolnienia z należności celnych przywozowych jest ważne sześć miesięcy.
Właściwe organy mogą wyznaczyć, biorąc pod uwagę szczególne okoliczności każdego przypadku, termin dłuższy.
TYTUŁ IV
PRZEPISY SZCZEGÓLNE DOTYCZĄCE ZWOLNIENIA Z NALEŻNOŚCI CELNYCH PRZYWOZOWYCH PRZYRZĄDÓW I APARATURY NAUKOWEJ ZGODNIE Z ART. 56 ROZPORZĄDZENIA PODSTAWOWEGO
Artykuł 9
1.
W celu skorzystania na podstawie art. 56 rozporządzenia podstawowego ze zwolnienia z należności celnych przywozowych przyrządów lub aparatury naukowej, kierujący instytucją lub organizacją będącą odbiorcą lub jego upoważniony przedstawiciel, składa wniosek do właściwych organów Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się ta instytucja lub organizacja.
2.
Wniosek, o którym mowa w ust. 1, musi zawierać informacje określone w art. 6 ust. 2 lit.
2a)-e) oraz dokumentację zawierającą wszystkie istotne informacje dotyczące właściwości i danych technicznych danego przyrządu lub aparatury.
Ponadto wniosek musi zawierać:
a) nazwisko lub firmę oraz adres darczyńcy,
b) oświadczenie wnioskodawcy, że przyrząd lub aparatura, objęte wnioskiem o zwolnienie z należności celnych przywozowych są faktycznie oferowane zainteresowanej instytucji lub organizacji bez jakichkolwiek korzyści handlowych, w szczególności obejmującej reklamę.
Artykuł 10
1.
Właściwe organy Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się instytucja lub organizacja będąca odbiorcą, bezpośrednio podejmują decyzję w sprawie wniosku, o którym mowa w art. 9.
2.
Właściwe organy wyrażają zgodę na zwolnienie tego przyrządu lub aparatury z należności celnych przywozowych, jedynie pod warunkiem potwierdzenia, że darczyńca nie uzyskuje jakiejkolwiek bezpośredniej lub pośredniej korzyści handlowej z darowizny dokonanej na rzecz organizacji lub instytucji będącej odbiorcą.
3.
W przypadku gdy właściwe organy Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się instytucja lub organizacja będąca odbiorcą nie są w stanie ustalić na podstawie posiadanych informacji, czy wymieniony we wniosku przyrząd lub aparaturę można lub nie można uznać za naukowe, stosuje się procedurę przewidzianą w art. 7 ust. 2–7.
Artykuł 11
Do narzędzi używanych do utrzymania, kontroli, kalibrowania lub naprawy przyrządów bądź aparatury naukowej korzystającej ze zwolnienia z należności celnych przywozowych na mocy art. 56 rozporządzenia podstawowego, przepisy art. 9 i 10 stosuje się odpowiednio.
TYTUŁ V
PRZEPISY SZCZEGÓLNE DOTYCZĄCE ZWOLNIENIA Z NALEŻNOŚCI CELNYCH PRZYWOZOWYCH CZĘŚCI ZAPASOWYCH, KOMPONENTÓW, SPECJALNYCH AKCESORIÓW I NARZĘDZI NA MOCY ART. 53 ROZPORZĄDZENIA PODSTAWOWEGO
Artykuł 12
W rozumieniu art. 53 lit. a) rozporządzenia podstawowego termin "specjalne akcesoria" oznacza artykuły specjalnie przeznaczone do użycia z określonym przyrządem lub aparaturą naukową w celu poprawienia jego sprawności działania i zakresu zastosowania.
Artykuł 13
W celu skorzystania ze zwolnienia z należności celnych przywozowych części zapasowych, komponentów, specjalnych akcesoriów i narzędzi na podstawie art. 53 rozporządzenia podstawowego kierujący organizacją lub instytucją będącej odbiorcą lub jego upoważniony przedstawiciel składa wniosek do właściwych organów Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się ta instytucja lub organizacja.
Do wniosku należy dołączyć wszelkie informacje, które właściwe organy uznają za niezbędne w celu ustalenia czy warunki, o których mowa w art. 53 rozporządzenia podstawowego zostały spełnione.
Artykuł 14
1.
Z zastrzeżeniem przepisów ust. 2 właściwe organy Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się organizacja lub instytucja będąca odbiorcą, bezpośrednio podejmują decyzję w sprawie wniosku, o którym mowa w art. 13.
2.
Procedurę określoną w art. 7 ust. 2–7 stosuje się odpowiednio w przypadkach, kiedy właściwe organy Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się organizacja lub instytucja będąca odbiorcą nie są w stanie ustalić czy:
- przyrządy lub aparatura, dla których są przeznaczone części zapasowe, komponenty, specjalne akcesoria lub narzędzia wymienione we wniosku określonym w art. 13, kwalifikowałyby się do zwolnienia z należności celnych przywozowych, gdyby były obecnie przywożone do Wspólnoty,
- narzędzia, co do których wnioskuje się o zwolnienie z należności celnych przywozowych, są obecnie wytwarzane na terytorium Wspólnoty.
Artykuł 15
Przepisy art. 8 stosuje się w odniesieniu do zezwoleń na dokonanie zwolnienia z należności celnych przywozowych, wydanych na mocy art. 53 rozporządzenia podstawowego.
TYTUŁ VI
PRZEPISY DOTYCZĄCE INFORMOWANIA KOMISJI I PAŃSTW CZŁONKOWSKICH
Artykuł 16
1. Każde Państwo Członkowskie przekazuje Komisji wykaz przyrządów, aparatury, części zapasowych, komponentów, akcesoriów i narzędzi, których cena lub wartość do celów celnych przekracza 3000 ECU i w stosunku do których udzielono zwolnienia na mocy art. 7 ust. 1 lub art. 14 ust. 1.
W wykazie tym powinien znajdować się dokładny opis handlowy tych towarów określonych w ustępie poprzednim oraz pozycje lub podpozycje Wspólnej Taryfy Celnej, określone we wniosku.
Wykaz powinien również zawierać nazwę producenta lub producentów, kraj lub kraje pochodzenia oraz cenę lub wartość do celów celnych danych przedmiotów.
2.
Wykaz, o którym mowa w ust. 1, powinien zostać przesłany w pierwszym i trzecim kwartale każdego roku w odniesieniu do przedmiotów, które zostały zwolnione z należności celnych przywozowych w czasie ostatnich sześciu miesięcy.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą przesłać wykazy w krótszym czasie.
3.
Komisja przekazuje wykazy pozostałym Państwom Członkowskim.
Artykuł 17
1.
Każde Państwo Członkowskie przekazuje również Komisji wykaz przyrządów i aparatury, które zostały zwolnione z należności celnych przywozowych na mocy art. 10.
W wykazie tym powinna znajdować się nazwa lub firmę oraz adres producenta, dokładna nazwa handlowa danych przedmiotów, jak również numery pozycji lub podpozycji Wspólnej Taryfy Celnej podane we wniosku o udzielenie zwolnienia.
2.
Wykaz, o którym mowa w ust. 1, wysyłany jest w pierwszym i trzecim kwartale każdego roku i zawiera w szczególności towary, które zostały zwolnione z należności celnych przywozowych w poprzednim półroczu.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą przesłać wykazy w krótszym czasie.
3.
Komisja przekazuje wykazy pozostałym Państwom Członkowskim.
Artykuł 18
Wykaz, o którym mowa w art. 16 i 17 jest okresowo badany przez Komitet ds. Zwolnień Celnych
TYTUŁ VIII
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 19
Rozporządzenie (EWG) nr 2784/79 traci moc.
Artykuł 20
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1984 r.
Niniejsze rozporządzenie wiążę w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2807/83
z dnia 22 września 1983 r.
ustanawiające szczegółowe zasady zapisu informacji dotyczących połowów dokonywanych przez Państwa Członkowskie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 170/83 z dnia 25 stycznia 1983 r. ustanawiające wspólnotowy system ochrony i zarządzania zasobami rybołówstwa [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2057/82 z dnia 29 lipca 1982 r. ustanawiające określone środki kontroli połowów dokonywanych przez statki Państw Członkowskich [2], w szczególności jego art. 13, a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2057/82 przewiduje, że kapitanowie statków rybackich pływających pod banderą lub zarejestrowanych w Państwie Członkowskim prowadzą dzienniki okrętowe w zakresie swoich czynności połowowych;
standaryzacja dzienników okrętowych zapewni zgodność na terytorium całej Wspólnoty z przyjętymi środkami ochrony i powinna się przyczynić do efektywniejszego monitorowania wykonywania obowiązujących regulacji i ułatwić naukową analizę oszacowania zasobów rybnych i ich eksploatacji;
w celu zagwarantowania zgodności z kwotami przyznanymi każdemu z Państw Członkowskich deklaracja wyładunkowa lub przeładunkowa powinna być wypełniona przez kapitana podającego ilości faktycznie wyładowane lub przeładowane;
informacje te powinny być przekazywane systematycznie, za pomocą stosownych środków, w przypadku gdy wyładunek lub przeładunek ma miejsce później niż 15 dni po połowie;
Komitet Zarządzający ds. Zasobów Połowowych nie wydał opinii w czasie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Dziennik okrętowy wymagany na mocy art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2057/82 wypełnia kapitan zgodnie ze schematem przedstawionym w załączniku I lub w załączniku II, w zależności od strefy połowów, dla wszystkich czynności połowowych odnoszących się do gatunków ryb podlegających ogólnemu dopuszczalnemu połowowi TAC w odnośnych strefach ICES/NAFO, określonych we wspomnianym art. 3 ust. 1.
Formularz dziennika okrętowego zamieszczony w załączniku I używany jest we wszystkich strefach połowów z wyjątkiem (objętych) tych, które znajdują się w NAFO 1 i ICES V a) i XIV, dla których używany jest dziennik okrętowy zamieszczony w załączniku II.
Te dzienniki okrętowe wypełnia się zgodnie z instrukcjami zamieszczonymi odpowiednio w załącznikach IV i V.
2.
Dziennik okrętowy zamieszczony w załączniku I lub II prowadzony jest w sposób określony w ust. 1, gdy statki dokonują połowów na wodach państwa trzeciego, chyba że państwo to wyraźnie wymaga innego rodzaju dziennika okrętowego.
3.
Kody podane w załącznikach VI i VII są używane do oznaczania, w odpowiednich pozycjach dziennika okrętowego, narzędzi połowu i złowionych gatunków ryb.
Artykuł 2
1.
Deklaracja wyładunkowa przewidziana w art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2057/82 wypełniana jest zgodnie z załącznikiem I lub załącznikiem III.
Jednakże gdy wyładunek ma miejsce w porcie Państwa Członkowskiego, pod którego banderą pływa statek lub w którym jest on zarejestrowany, inny formularz określony przez to Państwo Członkowskie może być użyty, pod warunkiem że zawiera on przynajmniej te informacje zamieszczone w załączniku III.
2.
Deklaracja przeładunkowa przewidziana w art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 2057/82 wypełniana jest zgodnie z załącznikiem I, z wyjątkiem wód NAFO 1 i ICES V a) i XIV.
Na tych wodach wypełnia się deklarację wyładunkową lub przeładunkową zamieszczoną w załączniku III.
3.
Deklaracje wypełniane są zgodnie z instrukcjami zamieszczonymi odpowiednio w załącznikach IV i V.
Artykuł 3
Informacje przekazane przez kapitana, stosownie do art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 2057/82, do władz państwa, pod którego banderą pływa statek, lub w którym jest on zarejestrowany, w przypadku gdy jakikolwiek przeładunek lub wyładunek ma miejsce później niż 15 dni po połowie, zawierają:
- ilości, w kilogramach, każdego gatunku złowionego, przeładowanego lub rozładowanego od czasu ostatniej łączności,
- strefy ICES/NAFO, gdzie dokonano połowów; połowy dokonane na wodach państw trzecich lub poza władztwem bądź jurysdykcją jakiegokolwiek państwa zaznaczane są oddzielnie.
Informacja jest przekazywana co 15 dni od dnia dokonania pierwszego połowu, zgodnie z przepisami załącznika VIII.
Artykuł 4
Dziennik okrętowy oraz deklaracja wyładunkowa lub przeładunkowa mogą być sprawdzone przez urzędnika organu nadzoru rybołówstwa właściwego Państwa Członkowskiego, zgodnie z art. 1 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2057/82, w celu zapewnienia zgodności z odpowiednimi środkami ochrony i kontroli, włączając zawarte w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 5
1.
Jeśli instrukcje zamieszczone w załączniku IV stwierdzają, że stosowanie zasady jest fakultatywne, Państwo Członkowskie, pod którego banderą pływa statek lub w którym jest on zarejestrowany, jest uprawnione do zażądania, by kapitan zastosował się do danej zasady.
2.
Dopuszczalny margines tolerancji w szacowaniu ilości, w kilogramach, ryb, objętych TAC, zatrzymanych na pokładzie, wynosi 20 %.
Gdy ryby trzymane są w pudłach, koszach lub innych pojemnikach, rejestrowana jest dokładna liczba pudeł, koszy lub innych pojemników.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 2882/83
z dnia 13 października 1983 r.
w sprawie klasyfikacji towarów pod pozycją 97.04, podpozycja C Wspólnej Taryfy Celnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 97/69 z dnia 16 stycznia 1969 r. w sprawie środków jakie należy podjąć w celu jednolitego stosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienionej Aktem Przystąpienia Grecji, w szczególności jego art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej muszą być ustanowione przepisy dotyczące taryfowej klasyfikacji towarów gry elektronicznej (110 x 73,5 x 8 mm), składającej się z obudowy metalowej lub z tworzywa sztucznego, z ciekłokrystalicznym ekranem i posiadającej monolityczny układ scalony zaprogramowany dla gry (z ukazywaniem wyniku osoby grającej), funkcje zegara i alarmu oraz kalkulator;
Wspólna Taryfa Celna załączona do rozporządzenia Rady (EWG) nr 950/68 [2], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 604/83 [3], odnosi się pod pozycją 97.03 do (między innymi) zabawek, a pod pozycją 97.04 do (między innymi) wyposażenia dla salonów gry; powyższe dwie pozycje zasługują na wzięcie pod uwagę w zakresie klasyfikacji wyżej określonych towarów;
na podstawie ich konstrukcji i użytkowania towary mają zasadniczy charakter gry elektronicznej;
ponadto, ponieważ gry te zapewniają ukazanie wyniku gracza na ekranie, zaprojektowane są dla konkurowania z innymi graczami na podstawie uzyskanych punktów; w związku z tym powinny być one uważane za wyposażenie dla salonów gier i w ten sposób muszą być sklasyfikowane pod pozycją. 97.04 podpozycja C Wspólnej Taryfy Celnej;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Gry elektroniczne (110 x 73,5 x 8 mm), składające się z obudowy metalowej lub z tworzywa sztucznego, z ciekłokrystalicznym ekranem i posiadające monolityczny układ scalony zaprogramowany dla gry (z ukazywaniem wyniku osoby grającej), funkcje zegara i alarmu, i kalkulator, są sklasyfikowane we Wspólnej Taryfie Celnej pod podpozycją:
97.04 Wyposażenie dla gier stołowych, do salonów gier i wesołych miasteczek, dla dorosłych i dzieci (w tym stoły bilardowe i akcesoria do tenisa stołowego);
C. Inne.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 2897/83
z dnia 18 października 1983 r.
po raz osiemnasty zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2730/81 ustalające wykaz agencji w państwach trzecich przywozu uprawnionych do ogłaszania przetargów w sektorze mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1600/83 [2], w szczególności jego art. 13 ust. 3 i art. 17 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2730/81 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1857/83 [4], ustanowiło wykaz agencji w państwach trzecich przywozu uprawnionych do ogłaszania przetargów w sektorze mleka i przetworów mlecznych;
w świetle najnowszych informacji dostępnych Komisji w sprawie praktyk handlowych przestrzeganych przez zainteresowane państwa przywozu oraz mając na uwadze urzędowy charakter przedmiotowych agencji, rozporządzenie to powinno być zmienione;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są w zgodzie z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 2730/81 wprowadza się następujące zmiany:
Należy uzupełnić wykaz organizacji ogłaszających przetargi przez dodanie poniższych organizacji, przy czym uzupełnienia należy dokonać w kolejności alfabetycznej państwa przywozu:
Państwo przywozu _BAR_ Organizacja ogłaszająca przetargi _BAR_
Sułtanat Omanu _BAR_ Ministere de la Defense Omanaise BP 113, Muskat _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 3233/83
z dnia 15 listopada 1983 r.
zmieniające po raz dziewiętnasty rozporządzenie (EWG) nr 2730/81 ustalające wykaz agencji w państwach trzecich przywozu uprawnionych do ogłaszania przetargów w sektorze mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1600/83 [2], w szczególności jego art. 13 ust. 3 i art. 17 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2730/81 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2897/83 [4], ustanowiło wykaz agencji w państwach trzecich przywozu uprawnionych do ogłaszania przetargów w sektorze mleka i przetworów mlecznych;
w świetle najnowszych informacji dostępnych Komisji w sprawie praktyk handlowych przestrzeganych przez zainteresowane państwa przywozu oraz mając na uwadze urzędowy charakter przedmiotowych agencji, rozporządzenie to powinno być zmienione;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 2730/81 wprowadza się następujące zmiany:
Należy uzupełnić wykaz organizacji uprawnionych do ogłaszania przetargów przez dodanie poniższych organizacji, przy czym uzupełnienia należy dokonać w kolejności alfabetycznej państwa przywozu:
Państwo importujące _BAR_ Organizacja ogłaszająca przetargi _BAR_
Polska _BAR_ Baltona PO box 365 Pulaskie St 6 81963 Gdynia _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 3388/83
z dnia 30 listopada 1983 r.
zmieniające po raz dwudziesty rozporządzenie (EWG) nr 2730/81, ustalające wykaz agencji w państwach trzecich przywozu uprawnionych do ogłaszania przetargów w sektorze mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1600/83 [2], w szczególności jego art. 13 ust. 3 i art. 17 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2730/81 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3233/83 [4], ustanowiło wykaz agencji w państwach trzecich przywozu uprawnionych do ogłaszania przetargów w sektorze mleka i przetworów mlecznych;
w świetle najnowszych informacji dostępnych Komisji, w sprawie praktyk handlowych przestrzeganych przez zainteresowane państwa przywozu oraz uwzględniając urzędowy charakter przedmiotowych agencji, rozporządzenie to powinno być zmienione;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Na wykazie organizacji ogłaszających przetargi wymienionych w Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 2730/81 pierwsza organizacja państwa przywozu Algieria: "Office national de commercialisation (Onaco), 29, rue Ben M'Hidi, Larbi" zastępuje się:
"Office national de commercialisation (Onaco)
lub
Entreprise Nationale de Produits Alimentaires (ENAPAL)
29, rue Larbi Ben M'Hidi
Alger" .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia następującego po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 3396/83
z dnia 14 listopada 1983 r.
w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów zmieniającego tabelę II załączoną do Protokołu 2 do Porozumienia między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113;
uwzględniając zalecenie Komisji,
w drodze wymiany listów w dniach 4 i 5 lutego 1981 r. Europejska Wspólnota Gospodarcza oraz Konfederacja Szwajcarska dokonały uzgodnień w sprawie koncesji handlowych dotyczących przetworzonych produktów rolnych objętych tabelą II załączoną do Protokołu 2 do Porozumienia z dnia 22 lipca 1972 r. zawartego między tymi samymi stronami [1];
w wyniku tego uznane jest za pożądane dokonanie formalnej zmiany treści wspomnianej tabeli; dlatego Porozumienie w formie wymiany listów przewidziane w tym celu powinno zostać zatwierdzone,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Porozumienie w formie wymiany listów, zmieniające tabelę II załączoną do Protokołu 2 do Porozumienia między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską.
Tekst Porozumienia załączony jest do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Przewodniczącego Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania Porozumienia w formie wymiany listów, aby stało się ono wiążące dla Wspólnoty.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 3421/83
z dnia 14 listopada 1983 r.
ustanawiające niektóre szczegółowe reguły wykonywania Umowy handlowej między Wspólnotą a Chinami
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Umowa handlowa między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Chińską Republiką Ludową, zwana dalej "Umową", została podpisana dnia 3 kwietnia 1978 r.;
konieczne jest ustanowienie niektórych szczegółowych reguł wykonywania klauzuli ochronnej przewidzianej w art. 5 Umowy, w drodze odstępstwa od rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/82 z dnia 30 czerwca 1982 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu z Chińskiej Republiki Ludowej [1] oraz od rozporządzenia Rady (EWG) nr 3420/83 z dnia 14 listopada 1983 r. w sprawie ustaleń dotyczących przywozu produktów pochodzących z krajów o upaństwowionym handlu, niezliberalizowanych na poziomie Wspólnoty [2],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Z zastrzeżeniem innych przepisów niniejszego rozporządzenia, przywóz z Chin do Wspólnoty podlega:
- rozporządzeniu (EWG) nr 1766/82, w przypadku produktów objętych tym rozporządzeniem, a mianowicie produktów zliberalizowanych na poziomie wspólnotowym, oraz
- rozporządzeniu (EWG) nr 3420/83 w przypadku innych produktów.
Artykuł 2
1.
W przypadkach, w których istnieją podstawy do stosowania przez Wspólnotę środków ochronnych, przewidzianych w art. 5 Umowy w odniesieniu do produktów objętych rozporządzeniem (EWG) nr 1766/82, środki te są przyjmowane, z zastrzeżeniem ust. 2, zgodnie z procedurami ustanowionymi w tym rozporządzeniu, w szczególności z jego art. 12, po przeprowadzeniu konsultacji z Chinami, przewidzianych w art. 5 Umowy.
2. W przypadkach, w których spełnione są warunki ustanowione w art. 5 ust. 2 Umowy, środki ochronne są przyjmowane, gdy jest to stosowne, przez Komisję zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 11 rozporządzenia (EWG) nr 1766/82, lub przez Państwo Członkowskie zgodnie z procedurą przewidzianą w jego art. 13.
3.
Dla tych produktów, objętych Umową i rozporządzeniem (EWG) nr 1766/82, konsultacje określone w art. 4 tego rozporządzenia, następują na wspólnym posiedzeniu Komitetu przewidzianego w art. 5 rozporządzenia i Komitetu powołanego zgodnie z art. 12 rozporządzenia (EWG) nr 3420/83.
Artykuł 3
1.
W przypadkach, w których istnieją podstawy do zastosowania przez Wspólnotę środków ochronnych przewidzianych w art. 5 Umowy w odniesieniu do produktów podlegających rozporządzeniu (EWG) nr 3420/83, środki te są podejmowane, z zastrzeżeniem ust. 2, przez Radę lub Komisję, według właściwości, zgodnie z procedurami ustanowionymi w tym rozporządzeniu, w szczególności w jego art. 7, 8 i 9, po przeprowadzeniu konsultacji z Chinami, przewidzianych w art. 5 Umowy.
2. W przypadkach, w których spełnione są warunki ustanowione w art. 5 ust. 2 Umowy, środki ochronne przyjmowane są przez Państwo Członkowskie zgodnie z procedurami ustanowionymi w art. 10 rozporządzenia (EWG) nr 3420/83.
3. Okres przewidziany w art. 9 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3420/83 biegnie od zakończenia konsultacji z Chinami, a w każdym przypadku od trzydziestego dnia po dacie, z którą złożony został Chinom wniosek o przeprowadzenie konsultacji.
Artykuł 4
Komisja zasięga opinii Chin w przypadkach określonych w Umowie.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 3439/83
z dnia 5 grudnia 1983 r.
ustanawiające specjalne warunki dla wywozu niektórych serów do Australii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1600/83 [2], w szczególności jego art. 17 ust. 4 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje: Komisja osiągnęła porozumienie z rządem Australii, że nie będą nakładane cła wyrównawcze na niektóre sery pochodzenia wspólnotowego przywożone do Australii oraz że refundacje w wywozie tych serów do Australii zostaną zmniejszone;
należy ustanowić przepisy dotyczące systemu świadectw towarzyszących wymienionym serom w sposób umożliwiający właściwym władzom w kraju przeznaczenia przyspieszenie odprawy celnej; należy podjąć kroki zapewniające, że nie zostaną przyznane wyższe refundacje niż przewidziane w przypadku wywozu do Australii;
Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Na wniosek eksportera należy wydać świadectwo odpowiadające wzorowi określonemu w załączniku II w wywozie do Australii serów wymienionych w załączniku I.
Artykuł 2
1.
Świadectwa są wydawane przez właściwą władzę, zwaną dalej "agencją wydającą", wyznaczaną przez każde Państwo Członkowskie.
Agencje zachowują kopie wydanych świadectw.
2.
Agencja wydająca nadaje każdemu świadectwu numer.
Na kopiach umieszcza się ten sam numer, jak na oryginale.
Artykuł 3
W odniesieniu do produktów objętych podpozycją 04.04 E 1 b) 2 Wspólnej Taryfy Celnej, w polu 7 świadectwa umieszcza się wyrazy: "zawartość wody w masie, w substancji beztłuszczowej, przekraczająca 47 %, ale nieprzekraczająca 62 %".
Artykuł 4
Świadectwa są ważne tylko w odniesieniu do wskazanej w nim ilości.
Jednakże ilość różniącą się o nie więcej niż 5 % od podanej w świadectwie uważa się za objętą świadectwem.
Artykuł 5
1.
Oryginał oraz jedną kopię świadectwa przedstawia się do potwierdzenia urzędowi celnemu, który otrzymał zgłoszenie wywozowe dotyczące serów objętych świadectwem.
Świadectwa oraz kopie muszą zostać przedstawione w ten sposób w ciągu 60 dni od dnia wydania świadectwa.
2.
Urząd celny określony w ust. 1 potwierdza oryginał oraz kopię świadectwa, tylko jeżeli zostaną one przedłożone w terminie określonym w ust. 1 oraz jeżeli kraj przeznaczenia podany w zgłoszeniu wywozowym oraz w dokumencie stosowanym w celu uzyskania refundacji jest tym samym państwem, dla którego świadectwo zostało wydane.
3.
Po potwierdzeniu oryginały i kopie świadectw zwraca się zainteresowanej stronie.
4.
W przypadku gdy właściwe władze w kraju przeznaczenia wnioskują o przeprowadzenie kontroli a posteriori, agencja wydająca świadectwo jak najszybciej poinformuje władze kraju przeznaczenia o jej wynikach.
Artykuł 6
1.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 20 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2730/79 [3], kopię świadectwa, którego wzór przedstawiony jest w załączniku II, należycie potwierdzoną w przeznaczonym do tego celu polu przez organy celne w kraju przeznaczenia, uważa się za dowód w rozumieniu ust. 3 tego artykułu.
2.
Nie może być przyznana żadna refundacja wywozowa przekraczająca stawkę ustanowioną dla wywozu serów do Australii, jeżeli w dokumencie stosowanym do uzyskania refundacji, podczas dokonywania odprawy sera przez organy celne jako przeznaczonego do wywozu, wskazano Australię jako kraj przeznaczenia.
Artykuł 7
1.
Formularz, którego wzór przewidziany jest w załączniku II, sporządza się w oryginale i w co najmniej dwóch kopiach.
2.
Państwa Członkowskie drukują formularze przewidziane w niniejszym rozporządzeniu albo zlecają ich wydrukowanie.
Wielkość formularzy wynosi 210 × 297 mm.
3.
Państwa Członkowskie, z których ser jest wywożony, mogą zażądać, aby świadectwa stosowane na ich terytorium, dodatkowo do tekstu w języku angielskim, były sporządzone w jednym z ich języków urzędowych.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 3514/83
z dnia 13 grudnia 1983 r.
zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2191/81 (EWG) oraz (EWG) nr 2192/81 dotyczące przyznawania pomocy w odniesieniu do zakupu masła przez instytucje i organizacje o celu niezarobkowym oraz armię i podobne służby Państw Członkowskich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1600/83 [2], w szczególności jego art. 12 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: voucher wspomniany w art. 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2191/81 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1446/83 [4], ma być ważny jedynie od pierwszego dnia miesiąca kalendarzowego; masło nie może być przejmowane aż do upływu tej daty; doświadczenia z działania systemu wykazały, że konieczne jest przesunięcie tej daty w celu umożliwienia wcześniejszego dokonywania dostaw masła; dlatego okres, w którym masło może być przejmowane, powinien być dostosowany; przepis ten występuje również w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2192/81 [5], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 1446/83; taką samą zmianę należy wprowadzić również w tym rozporządzeniu;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 3 ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2191/81 i w art. 3 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2192/81 otrzymują brzmienie:
"Voucher jest ważny przez miesiąc kalendarzowy w nim wskazany.
Dostawa może jednak być wykonana w okresie rozpoczynającym się dwudziestego dnia miesiąca poprzedzającego i kończącym się dziesiątego dnia miesiąca następującego po miesiącu wskazanym."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 3519/83
z dnia 12 grudnia 1983 r.
ustanawiające pewne środki dla olejów kwaśnych pochodzących z rafinacji produktów ubocznych oliwy z oliwek lub oliwy z wytłoczyn oliwek
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 3172/80 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2551/83 [4], stanowi, że do celów kontroli jakości oliwy pakowanej przez zakłady, które otrzymały zezwolenie, do produktów ubocznych pochodzących z rafinacji oliwy z oliwek oraz oliwy z wytłoczyn oliwek wyprodukowanych we Wspólnocie należy dodać określoną ilość pewnych produktów nieuzyskanych z oliwy;
obecnie tego rodzaju kontroli nie stosuje się w odniesieniu do olejów kwaśnych pochodzących z rafinowania produktów ubocznych oliwy z oliwek oraz oliwy z osadów oliwnych;
zawsze istnieje ryzyko, że estryfikowane oleje mające właściwości oliwy z oliwek wyprodukowane z kwaśnych olejów uzyskiwanych z rafinowania mogą być użyte w sposób oszukańczy jako oliwa z oliwek przeznaczona do spożycia przez ludzi i w ten sposób korzystać z dofinansowania spożycia; w celu zapobieżenia takiemu ryzyku, kwaśne oleje uzyskiwane z rafinowania powinny być traktowane w taki sam sposób, jak produkty uboczne rafinacji,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Oleje kwaśne uzyskiwane z rafinowania produktów ubocznych oliwy z oliwek lub oliwy z osadów oliwnych objęte podpozycją 15.10 C Wspólnej Taryfy Celnej mogą być przedmiotem takiego samego traktowania, jak produkty uboczne z rafinowania oliwy z oliwek lub oliwy z wytłoczyn oliwek objętych podpozycją 15.17 B Wspólnej Taryfy Celnej.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 23 grudnia 1983 r.
w sprawie wykazu zakładów w Islandii, które otrzymały zezwolenie na przywóz świeżego mięsa do Wspólnoty
(84/24/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 83/91/EWG [2], w szczególności jej art. 4 ust. 1, art. 17 i art. 18 ust. 1 lit. a) i b),
a także mając na uwadze, co następuje: zakłady w państwach trzecich nie mogą wywozić świeżego mięsa do Wspólnoty o ile nie spełnią ogólnych i szczególnych warunków określonych w dyrektywie 72/462/EWG;
Islandia przekazała, zgodnie z art. 4 ust. 3 dyrektywy 72/462/EWG, wykaz zakładów, które otrzymały zezwolenie na wywóz do Wspólnoty;
wizytacje z ramienia Wspólnoty wykazały, że normy higieny trzech z tych zakładów są wystarczające i mogą one wobec tego zostać umieszczone na pierwszym wykazie zakładów, ustalonym zgodnie z art. 4 ust. 1 dyrektywy, z których przywóz świeżego mięsa może być zatwierdzony;
sprawa innych zakładów wnioskowanych przez Islandię musi zostać rozpatrzona ponownie na podstawie dodatkowych informacji dotyczących ich norm higieny i zdolności do szybkiego dostosowania się do ustawodawstwa wspólnotowego;
tymczasem w celu uniknięcia jakiegokolwiek nagłego zatrzymania strumienia handlu, zakłady te mogą otrzymać tymczasowe zezwolenia na kontynuowanie wywozu świeżego mięsa do tych Państw Członkowskich, które są gotowe je zaakceptować;
konieczne będzie wobec tego ponowne zbadanie i w razie potrzeby zmiana niniejszej decyzji w świetle środków podjętych w tym celu i dokonanych ulepszeń;
warunki przywozu świeżego mięsa z zakładów uwzględnionych w wykazie załączonym do niniejszej decyzji podlegają w dalszym ciągu przepisom określonym odrębnie oraz ogólnym postanowieniom Traktatu; w szczególności przywóz z państw trzecich i ponowny wywóz do innych Państw Członkowskich niektórych kategorii mięsa, takich jak mięso ważące poniżej trzech kilogramów lub mięso zawierające pozostałości niektórych substancji, które nie są jeszcze objęte zharmonizowanymi przepisami wspólnotowymi, podlegają w dalszym ciągu przepisom zdrowotnym importującego Państwa Członkowskiego;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Zakłady w Islandii wymienione w Załączniku otrzymują niniejszym zezwolenie na przywóz świeżego mięsa do Wspólnoty zgodnie z tym Załącznikiem.
2.
Przywóz z zakładów określonych w ust. 1 podlega w dalszym ciągu wspólnotowym przepisom weterynaryjnym określonym odrębnie, w szczególności tym, które dotyczą wymogów ochrony zdrowia.
Artykuł 2
1.
Bez uszczerbku dla przepisów ust. 2, Państwa Członkowskie zakazują przywozu świeżego mięsa pochodzącego z zakładów innych niż te, które wymieniono w Załączniku.
2. Państwa Członkowskie mogą dopuszczać w dalszym ciągu, do dnia 31 sierpnia 1984 r., przywóz świeżego mięsa pochodzącego z zakładów, które nie są wymienione w Załączniku, ale które zostały oficjalnie zatwierdzone i wnioskowane przez władze islandzkie na dzień 1 października 1983 r. zgodnie z art. 4 ust. 3 dyrektywy 72/462/EWG, o ile przed dniem 1 września 1984 r. nie zostanie podjęta decyzja stanowiąca inaczej zgodnie z art. 4 ust. 1 wyżej wskazanej dyrektywy.
Komisja przekazuje wykaz tych zakładów Państwom Członkowskim.
Artykuł 3
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 lutego 1984 r.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostanie poddana przeglądowi i w razie potrzeby zmieniona przed dniem 1 grudnia 1984 r.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 1 marca 1984 r.
w sprawie zawarcia Protokołu dotyczącego specjalnych obszarów chronionych na Morzu Śródziemnym
(84/132/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: programy działań Wspólnot Europejskich w dziedzinie ochrony środowiska [2] kładą nacisk na potrzebę ochrony i oczyszczania morza, aby mogło ono w dalszym ciągu odgrywać swoją rolę w zachowaniu i rozwoju gatunków oraz w utrzymaniu niezbędnej równowagi ekologicznej;
drugi program działań Wspólnot Europejskich w dziedzinie ochrony środowiska podkreśla pilną potrzebę międzynarodowych rozwiązań problemu rozwoju i ekologicznego zarządzania regionami nadbrzeżnymi;
trzeci program działań Wspólnot Europejskich w dziedzinie ochrony środowiska [3], którego podstawowe zasady zostały zatwierdzone przez Radę i przedstawicieli rządów Państw Członkowskich dnia 7 lutego 1983 r., odnosi się w szczególności do potrzeby racjonalnej polityki w dziedzinie ochrony i zarządzania zasobami naturalnymi;
współpraca z krajami rozwijającymi się, w szczególności ze śródziemnomorskimi partnerami Wspólnoty do celów ochrony środowiska jest jednym z celów drugiego programu działań Wspólnot Europejskich w dziedzinie ochrony środowiska;
artykuł 4 Konwencji w sprawie ochrony Morza Śródziemnego przed zanieczyszczeniem, zatwierdzonej przez Wspólnotę decyzją 77/585/EWG [4], upoważnia Umawiające się Strony do przyjęcia dodatkowych protokołów określających środki, procedury i normy dla wprowadzenia w życie wymienionej Konwencji; na mocy tego artykułu, państwa śródziemnomorskie reprezentowane na konferencji pełnomocników, odbytej w Genewie w dniach 2 i 3 kwietnia 1982 r. podpisały Protokół dotyczący specjalnych obszarów chronionych na Morzu Śródziemnym;
decyzją 77/585/EWG Wspólnota zatwierdziła także Protokół o zapobieganiu zanieczyszczaniu Morza Śródziemnego przez zatapianie w nim odpadów ze statków i statków powietrznych oraz, decyzją 81/420/EWG [5] Protokół dotyczący współpracy w zwalczaniu zanieczyszczenia Morza Śródziemnego olejami i innymi substancjami szkodliwymi w nagłych przypadkach oraz, decyzją 83/101/EWG [6], Protokół dotyczący ochrony Morza Śródziemnego przed zanieczyszczeniem ze źródeł lądowych;
Protokół dotyczący specjalnych obszarów chronionych na Morzu Śródziemnym przewiduje ewentualne przyjęcie środków dotyczących handlu, przywozu oraz wywozu fauny i flory chronionych przez ten Protokół i dlatego mógłby wpływać na wspólną politykę handlową i swobodny przepływ towarów między Państwami Członkowskimi;
niektóre postanowienia wymienionego Protokołu mogłyby wpływać na dyrektywę Rady 76/464/EWG z dnia 4 maja 1976 r. w sprawie zanieczyszczenia spowodowanego przez niektóre substancje niebezpieczne odprowadzane do środowiska wodnego Wspólnoty [7], na dyrektywę Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa [8], na dyrektywę Rady 79/923/EWG z dnia 30 października 1979 r. w sprawie wymaganej jakości wód, w których żyją skorupiaki [9] oraz na rozporządzenie Rady (EWG) nr 348/81 z dnia 20 stycznia 1981 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu wielorybów lub innych produktów otrzymywanych z waleni [10];
wymieniony Protokół ma na celu zabezpieczanie wspólnych zasobów naturalnych regionu, zachowanie różnorodności miejscowych gatunków i ochronę niektórych siedlisk przyrodniczych przez ustanowienie niektórych specjalnych obszarów chronionych;
większość sygnatariuszy Konwencji w sprawie ochrony Morza Śródziemnego przed zanieczyszczeniem i załączonych protokołów utrzymuje, w ramach ogólnego podejścia wspólnotowego do regionu śródziemnomorskiego szczególne relacje ze Wspólnotą, w szczególności w zakresie współpracy; Protokół dotyczący specjalnych obszarów chronionych na Morzu Śródziemnym ustanawia szczegółowe zasady takiej współpracy w sektorach, które obejmuje;
Wspólnota podpisała wymieniony Protokół dnia 30 marca 1983 r.;
Wspólnota będzie uczestniczyła we wprowadzaniu w życie wymienionego Protokołu, wykorzystując swoje kompetencje wynikające z istniejących wspólnych reguł, a także uzyskane w wyniku przyszłych aktów przyjętych przez Radę oraz wykorzystując wyniki działań wspólnotowych (badania – wymiana informacji) w danych dziedzinach;
wydaje się konieczne, aby Wspólnota zatwierdziła wymieniony Protokół w celu osiągnięcia, w ramach działania wspólnego rynku, jednego z celów ustalonych przez Wspólnotę w dziedzinie ochrony środowiska naturalnego i jakości życia; ponieważ Traktat nie przewiduje szczególnych uprawnień do działań wymaganych do przyjęcia niniejszej decyzji, należy odwołać się do jego art. 235,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Protokół dotyczący specjalnych obszarów chronionych na Morzu Śródziemnym zostaje niniejszym zatwierdzony w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej.
Tekst Protokołu załączony jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady składa akty przewidziane art. 18 Protokołu określonego w art. 1.
Decyzja Komisji
z dnia 27 kwietnia 1984 r.
ustanawiająca kryteria uznawania stowarzyszeń i organizacji hodowców, które prowadzą lub zakładają księgi zwierząt zarodowych dla zwierząt hodowlanych czystorasowych z gatunku bydła
(84/247/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 77/504/EWG z dnia 25 lipca 1977 r. w sprawie zwierząt hodowlanych czystorasowych z gatunku bydła [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Grecji, w szczególności jej art. 6 ust. 1 tiret drugie i trzecie,
a także mając na uwadze, co następuje:
na mocy art. 6 ust. 1 tiret drugie i trzecie dyrektywy 77/504/EWG, Komisja ma za zadanie ustalenie, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 8 wspomnianej powyżej dyrektywy, kryteriów regulujących uznawanie organizacji i stowarzyszeń hodowców, a także kryteriów regulujących zakładanie ksiąg zwierząt zarodowych;
we wszystkich Państwach Członkowskich, obecnie z wyjątkiem Grecji, organizacje i stowarzyszenia hodowców prowadzą lub zakładają księgi zwierząt zarodowych; konieczne jest zatem ustanowienie kryteriów uznawania organizacji i stowarzyszeń hodowców prowadzących lub zakładających księgi zwierząt zarodowych;
organizacje lub stowarzyszenia hodowców mają obowiązek wystąpienia do właściwych organów tego Państwa Członkowskiego, na którego obszarze znajduje się ich główna siedziba, z wnioskiem o formalne uznanie;
władze Państwa Członkowskiego, do których wpłynął wniosek o uznanie danej organizacji lub danego stowarzyszenia hodowców, mają obowiązek formalnego uznania takiego stowarzyszenia lub organizacji pod warunkiem spełniania przez nie określonych kryteriów i posiadana wytyczonych celów swojej działalności;
środki przewidziane w niniejszej decyzji zgodne są z opinią Stałego Komitetu ds. Zootechniki,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Aby zostać formalnie uznane, organizacje i stowarzyszenia hodowców, prowadzące lub zakładające księgi zwierząt zarodowych, muszą złożyć odpowiedni wniosek do władz tego Państwa Członkowskiego, na którego obszarze znajduje się ich główna siedziba.
Artykuł 2
Władze danego Państwa Członkowskiego mają obowiązek formalnego uznawania wszelkich organizacji lub stowarzyszeń hodowców, prowadzących lub zakładających księgi zwierząt zarodowych, pod warunkiem, że takie organizacje lub stowarzyszenia spełniają warunki ustanowione w załączniku do niniejszej decyzji.
Jednakże, władze Państwa Członkowskiego, w którym istnieje już jedna lub większa liczba uznanych organizacji lub stowarzyszeń hodowców, obejmujących swoją działalnością tę samą rasę, co organizacja lub zrzeszenie składające taki wniosek, mają prawo odmówić uznania nowej organizacji lub stowarzyszenia hodowców w przypadkach, w których jej uznanie powodowałoby zagrożenie dla zachowania tej rasy lub narażałoby na niepowodzenie realizację programu zootechnicznego istniejącego już stowarzyszenia lub organizacji.
W takim przypadku dane Państwo Członkowskie powiadamia Komisję o przyznanym zatwierdzeniu lub odmowie udzielenia uznania.
Artykuł 3
Władze danego Państwa Członkowskiego cofają formalne uznanie organizacji lub stowarzyszeń hodowców prowadzących księgi zwierząt zarodowych w przypadkach, w których takie organizacje lub stowarzyszenia hodowców przestają w sposób stały i konsekwentny spełniać warunki ustanowione w załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 8 maja 1984 r.
odnosząca się do pkt 2 porozumień dobrowolnego ograniczenia w sprawie mięsa baraniego, jagnięcego i koziego między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Austrią, Bułgarią, Czechosłowacją, Węgrami, Islandią, Polską, Urugwajem i Jugosławią
(84/309/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając zalecenie Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: na mocy porozumień dobrowolnego ograniczenia zawartych z Europejską Wspólnotą Gospodarczą w sprawie mięsa baraniego, jagnięcego i koziego lub żywych owiec i kóz, zainteresowane państwa trzecie zobowiązały się, w formie wymiany listów, do ograniczenia ilości wywozu na niektóre rynki wspólnotowe uznane za obszary wrażliwe; zobowiązania te jednakże wygasają dnia 31 marca 1984 r.;
nie nastąpiły żadne zmiany okoliczności, które doprowadziły do uznania tych obszarów za wrażliwe; dlatego powinny zostać podjęte kroki w celu przedłużenia porozumień dotyczących ograniczeń w wywozie do tych obszarów;
- Austria, - Bułgaria, - Czechosłowacja, - Węgry, - Islandia, - Polska, - Urugwaj, - Jugosławia.
Decyzja Rady
z dnia 29 czerwca 1984 r.
dotycząca struktur i procedur zarządzania oraz koordynacji wspólnotowych działań badawczych, rozwojowych i demonstracji
(84/338/Euratom, EWWiS, EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktaty ustanawiające Wspólnoty Europejskie,
uwzględniając projekt decyzji przedstawiony przez Komisję [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: dnia 14 stycznia 1974 r. Rada przyjęła rezolucję dotyczącą koordynacji polityk krajowych oraz określenia działań w interesie Wspólnoty w dziedzinie nauki i technologii [4];
Komisja przesłała Radzie komunikat z 21 grudnia 1982 r. przedstawiający europejską strategię naukowo-techniczną (program ramowy obejmujący lata 1984–1987);
dnia 25 lipca 1983 r. Rada przyjęła rezolucję dotyczącą programów ramowych dla wspólnotowych działań badawczych, rozwojowych i demonstracji oraz pierwszego programu ramowego, obejmującego lata 1984–1987 [5];
jeżeli strategia proponowana przez Komisję ma zostać wdrożona, ważne jest, aby struktury oraz procedury koordynacyjne i zarządzające zostały zreorganizowane w celu osiągnięcia większej skuteczności ze strony instytucji wspólnotowych, w szczególności w celu osiągnięcia racjonalizacji istniejącego systemu;
uwzględniono opinię wydaną przez Komitet Badań Naukowych i Technicznych (CREST),
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Przy Komisji ustanawia się komitety doradcze zarządzania i koordynacji, zwane dalej "KDZK" i które wyszczególnione są w Załączniku.
W razie potrzeby, w świetle nowych decyzji programowych, lista zostanie zmieniona i uzupełniona.
Artykuł 2
1.
Zadaniem KDZK jest wspieranie Komisji w jej zadaniu określania i przygotowywania działań badawczych, rozwojowych i demonstracji oraz w jej funkcjach zarządzająco-koordynujących, które są związane z wdrażaniem wspólnotowej strategii naukowo-technicznej.
2.
Obowiązkiem KDZK jest:
a) informować Komisję i doradzać jej w kwestiach naukowo-technicznych w dziedzinach, w których są kompetentne,
b) regularnie porównywać krajowe programy badań naukowych i rozwoju technicznego, leżące w obszarze zainteresowań Wspólnoty, oraz udzielać Komisji informacji odnoszących się do tych porównań w celu identyfikacji działań koordynujących, które mogłyby zostać podjęte pomiędzy Państwami Członkowskimi;
c) wspierać Komisję przy określaniu i wybieraniu, na podstawie celów naukowo-technicznych postawionych w programie ramowym, tych tematów i działań, które mogą być przedmiotem wspólnotowych działań badawczych, rozwojowych i demonstracji;
d) przyczyniać się do optymalnej realizacji wspólnotowych programów naukowych, badawczych i demonstracji – za które odpowiada Komisja – w szczególności do szczegółowego opisu projektów i ich wyboru oraz do oceny wyników i zapewnienia ściślejszego powiązania między realizacją programów na poziomie Wspólnoty i analogicznymi pracami badawczo-rozwojowymi prowadzonymi w Państwach Członkowskich na ich własną odpowiedzialność;
e) formułować opinie na temat współpracy naukowo-technicznej zaplanowanej między Wspólnotami Europejskimi, państwami trzecimi i/lub organizacjami międzynarodowymi w szczególnych dziedzinach, którymi się zajmują.
Artykuł 3
1.
Każdy KDZK jest powoływany przez Komisję na podstawie nominacji dokonanych przez Państwa Członkowskie.
2.
Komitet ten składa się z:
- dwóch przedstawicieli z każdego Państwa Członkowskiego, których kadencja trwa cztery lata; przedstawicieli tych mogą wspierać lub zastępować krajowi eksperci na warunkach wskazanych w art. 4,
- dwóch przedstawicieli Komisji, których mogą wspierać lub zastępować inni przedstawiciele na warunkach wskazanych w art. 4,
- jednego przewodniczącego.
3.
Przewodniczący każdego KDZK jest wybierany zgodnie z regulaminem spośród przedstawicieli Państw Członkowskich.
Jego kadencja trwa dwa lata i jest raz odnawialna.
Państwo Członkowskie, z którego pochodzi przewodniczący, wyznaczy osobę będącą jego zastępcą.
4.
Obsługę sekretariatu zapewnia Komisja.
5.
Każdy KDZK opracowuje swój regulamin wewnętrzny.
6.
Każdy KDZK zbiera się przynajmniej raz w roku.
Artykuł 4
KDZK organizują swoją pracę w taki sposób, aby uzyskać specjalistyczne doradztwo, którego mogą potrzebować; spotykają się w zmiennym składzie, odpowiednio do charakteru zadań, które mają wykonać.
W tym celu każde Państwo Członkowskie oraz Komisja mogą być reprezentowane na każdym posiedzeniu KDZK przez maksymalnie trzy osoby wybrane spośród przedstawicieli lub ekspertów, o których mowa w art. 3.
Artykuł 5
1.
KDZK mogą ustanawiać grupy robocze ad hoc z dokładnie zdefiniowanym zakresem uprawnień, przyznanych na określony czas.
2.
Grupom roboczym ad hoc przewodniczy członek KDZK.
Grupy te składają się maksymalnie z dwóch członków z każdego Państwa Członkowskiego i dwóch przedstawicieli Komisji.
Artykuł 6
Komisja stara się zapewnić wszystkie niezbędne połączenia między KDZK.
W opiniach KDZK przytacza się ewentualne stanowiska mniejszości.
Są one systematycznie przekazywane przez Komisję Parlamentowi oraz Radzie.
Artykuł 7
a) Komitety określone w:
- art. 3 decyzji Rady 78/264/Euratom z dnia 6 marca 1978 r. w sprawie poszukiwania i wydobycia uranu [6], zmienionej decyzją 81/364/Euratom [7],
- art. 4 decyzji Rady 84/60/Euratom z dnia 31 stycznia 1984 r. w sprawie zamykania obiektów nuklearnych [8],
- art. 4 decyzji Rady 79/345/Euratom z dnia 27 marca 1979 r. w sprawie bezpieczeństwa termicznych reaktorów wodnych [9],
- art. 5 decyzji Rady 81/213/EWG z dnia 3 marca 1981 r. w sprawie ochrony środowiska i klimatologii [10],
- art. 3 decyzji Rady 81/1014/EWG z dnia 15 grudnia 1981 r. w sprawie materiałów włókienniczych i odzieży [11],
- art. 4 decyzji Rady 81/1032/EWG z dnia 7 grudnia 1981 r. w sprawie inżynierii biomolekularnej [12],
- art. 3 decyzji Rady 82/402/EWG z dnia 17 maja 1982 r. w sprawie surowców [13],
- art. 3 decyzji Rady 82/752/EWG z dnia 4 listopada 1982 r. w sprawie systemu tłumaczenia maszynowego nowoczesnej technologii [14],
- art. 3 decyzji Rady 82/837/EWG z dnia 3 grudnia 1982 r. w sprawie nauki i technologii na rzecz rozwoju [15],
- art. 4 decyzji Rady 82/839/EWG z dnia 22 listopada 1982 r. w sprawie wpływu przetwarzania na fizyczne właściwości środków spożywczych [16],
- art. 4 decyzji Rady 84/197/EWG z dnia 2 kwietnia 1984 r. dotyczącej wykorzystania produktów ubocznych zawierających lignocelulozę i inne pozostałości roślinne do żywienia zwierząt [17],
- art. 4 decyzji Rady 84/304/EWG z dnia 24 maja 1984 r. w sprawie wpływu przetwarzania i dystrybucji na jakość i wartość odżywczą żywności [18],
zostają niniejszym rozwiązane.
b) Wszystkie inne komitety doradcze zarządzania programem (KDZP), określone w ust. 1 rezolucji Rady z dnia 18 lipca 1977 r. [19] zostają rozwiązane, z wyjątkiem KDZP ds. programu eksploatacji i wykorzystania reaktora HFR oraz KDZP ds. gospodarowania odpadami radioaktywnymi i ich składowania, przy czym ten ostatni zostaje zachowany wyłącznie w celu doradzania Komisji w sprawie realizacji wspólnotowego planu działania w dziedzinie odpadów radioaktywnych przez cały okres obowiązywania planu, w funkcji, jaką przewidziano w rezolucji Rady z dnia 18 lutego 1980 r. [20]
Artykuł 8
Nowe KDZK, o których mowa w art. 1, rozpoczną działanie w okresie krótszym niż sześć miesięcy od daty wejścia w życie niniejszej decyzji.
Komitety rozwiązane zgodnie z art. 7 wykonują swoje zadania do chwili, kiedy nowe KDZK rzeczywiście rozpoczną działalność.
Artykuł 9
Po upływie okresu nie dłuższego niż trzy lata, struktury i procedury ustanowione niniejszą decyzją zostaną jeszcze raz zbadane, na podstawie sprawozdania Komisji, w celu oceny ich skuteczności oraz, w razie potrzeby, ich usprawnienia.
Artykuł 10
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 28 czerwca 1984 r.
dotycząca zawarcia Umowy dotyczącej współpracy w dziedzinie postępowania w przypadkach zanieczyszczenia Morza Północnego olejami i innymi substancjami niebezpiecznymi
(84/358/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Zgromadzenia [2],
a także mając na uwadze, co następuje: dwa pierwsze programy działań Wspólnot Europejskich w dziedzinie ochrony środowiska [3] podkreślają zasadnicze znaczenie dla Wspólnoty zwalczania zanieczyszczenia mórz i przewidują między innymi środki wspólnotowe w celu zwalczania zanieczyszczenia powodowanego przez transport i żeglugę morską; stwierdzają one, że zadanie ochrony wód morskich stanowi sprawę priorytetową, w celu utrzymania koniecznej równowagi ekologicznej;
trzeci program wspólnotowych działań w dziedzinie ochrony środowiska [4], którego ogólne wytyczne Rada Wspólnot Europejskich i przedstawiciele rządów Państw Członkowskich zebranych w ramach Rady zatwierdzili dnia 7 lutego 1983 r., uznaje w szczególności potrzebę lepszej polityki koordynacji w zakresie problemów ochrony środowiska Morza Północnego;
Rada w drodze decyzji z dnia 19 maja 1981 r. upoważniła Komisję do negocjowania przystąpienia Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej do Umowy z dnia 9 czerwca 1969 r. dotyczącej współpracy w dziedzinie postępowania w przypadkach zanieczyszczenia Morza Północnego olejami;
na mocy decyzji Rady z dnia 9 września 1983 r. Umowa dotycząca współpracy w dziedzinie postępowania w przypadkach zanieczyszczenia Morza Północnego olejami i innymi substancjami niebezpiecznymi została podpisana dnia 13 września 1983 r.;
jest konieczne, aby Wspólnota zatwierdziła tę Umowę w celu uczestniczenia w wymianie informacji i wspólnych badaniach, a przez to w realizacji powyższych celów wraz z Państwami Członkowskimi i bez uszczerbku dla roli odgrywanej przez nie w ramach Umowy z dnia 9 czerwca 1969 r.; nie narusza to przyszłych aktów wspólnotowych;
Umowa z dnia 13 czerwca 1983 r. przewiduje wymianę informacji, wspólne badania i współpracę na morzu, które ze względu na swój charakter nie stanowią wspólnych reguł, na które mogą mieć wpływ umowy, jakie Państwa Członkowskie mogłyby chcieć zawrzeć w tej dziedzinie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Umowa dotycząca współpracy w dziedzinie postępowania w przypadkach zanieczyszczenia Morza Północnego olejami i innymi substancjami niebezpiecznymi zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady składa dokument, jak przewidziano w art. 18 Umowy.
Decyzja Komisji
z dnia 3 lipca 1984 r.
ustanawiająca cechy charakterystyczne specjalnego znaku świeżego mięsa określonego w art. 5 lit. a) dyrektywy 64/433/EWG
(84/371/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 64/433/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy świeżym mięsem [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 83/90/EWG [2], w szczególności jej art. 5 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 5 lit. a) dyrektywy 64/433/EWG przewiduje, że niektóre kategorie mięsa mogą być wysłane z terytorium jednego Państwa Członkowskiego do innego Państwa Członkowskiego, gdzie mięso ma zostać poddane obróbce przewidzianej w dyrektywie Rady 77/99/EWG [3], i posiadają specjalny znak;
konieczne jest przyjęcie znaku, który można szybko rozpoznać i który gwarantuje rozróżnianie mięsa;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Znak, o którym mowa w art. 5 lit. a) dyrektywy 64/433/EWG, określony jest w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 5 lipca 1984 r.
zmieniająca decyzję 83/471/EWG odnoszącą się do Wspólnotowego Komitetu Inspekcyjnego ds. Stosowania Skali Klasyfikacji Tusz Wołowych
(84/375/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1208/81 z dnia 28 kwietnia 1981 r., ustanawiające wspólnotową skalę klasyfikacji tusz wołowych [1], w szczególności jego art. 5 akapit czwarty,
a także mając na uwadze, co następuje:
decyzja Komisji 83/471/EWG [2] ustanawia szczegółowe zasady przeprowadzania inspekcji na miejscu przez Wspólnotowy Komitet Inspekcyjny, określony w art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 1208/81;
w drodze rozporządzenia (EWG) nr 869/84 [3] Rada zdecydowała o stosowaniu w ciągu trzyletniego okresu próbnego środków interwencyjnych na podstawie wspólnotowej skali klasyfikacji ustanowionej w rozporządzeniu (EWG) nr 1208/81; zakres inspekcji przeprowadzanych przez Wspólnotowy Komitet Inspekcyjny powinien zostać rozszerzony, aby obejmował również klasyfikacje, identyfikację i znakowanie produktów objętych środkami interwencyjnymi; w związku z powyższym należy zmienić decyzję 83/471/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 83/471/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
Artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Wspólnotowy Komitet Inspekcyjny ustanowiony w art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 1208/81, zwany dalej "Komitetem"., jest odpowiedzialny za przeprowadzanie inspekcji na miejscu, obejmujących:
a) stosowanie uzgodnień odnoszących się do wspólnotowej skali klasyfikacji tusz wołowych;
b) odnotowywanie cen rynkowych zgodnie ze skalą klasyfikacji;
c) klasyfikację, identyfikację i znakowanie produktów objętych środkami interwencyjnymi przewidzianymi w art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 805/68.".
2.
Artykuł 3 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Inspekcje na miejscu przeprowadza się na rynkach mięsa, w rzeźniach, centrach skupu interwencyjnego, centrach notowań cen oraz w regionalnych i centralnych służbach zajmujących się wykonywaniem przepisów określonych w art. 1."
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 19 lipca 1984 r.
ustanawiająca kryteria wpisywania bydła do ksiąg zwierząt zarodowych
(84/419/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 77/504/EWG z dnia 25 czerwca 1977 r. w sprawie zwierząt hodowlanych czystorasowych z gatunku bydła [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Grecji, w szczególności jej art. 6 ust. 1 tiret czwarte,
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z art. 6 ust. 1 tiret czwarte dyrektywy 77/504/EWG określenie uzgodnionych kryteriów regulujących wpisy do ksiąg zwierząt zarodowych zgodnie z art. 8 powyższej dyrektywy należy do obowiązków Komisji;
we wszystkich Państwach Członkowskich poza, w chwili obecnej, Grecją, księgi zwierząt zarodowych są prowadzone lub ustanawiane przez organizacje i stowarzyszenia hodowców;
niezbędne jest ustanowienie kryteriów dokonywania wpisów bydła do ksiąg zwierząt zarodowych;
dokładne warunki odnoszące się do rodowodu i identyfikacji muszą być spełnione przed dokonaniem wpisu do księgi zwierząt zarodowych;
aby niektóre rodzaje zwierząt nie zostały pominięte, należy uwzględnić podział ksiąg stada na rozmaite sekcje i klasy;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zootechniki,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W celu zakwalifikowania do głównej sekcji księgi zwierząt zarodowych danej rasy zwierzę musi:
- pochodzić od zwierząt od dwóch pokoleń wpisanych do księgi zwierząt zarodowych tej samej rasy,
- zostać zidentyfikowane przy porodzie zgodnie z przepisami danej księgi zwierząt zarodowych,
- posiadać rodowód ustalony zgodnie z przepisami danej księgi zwierząt zarodowych.
Artykuł 2
Główna sekcja księgi zwierząt zarodowych może być podzielona na rozmaite klasy zgodnie z cechami charakterystycznymi zwierząt.
Jedynie bydło spełniające warunki ustanowione w art. 1 może być wpisane do jednej z tych klas.
Artykuł 3
1.
Organizacja lub stowarzyszenie hodowców prowadzące księgę zwierząt zarodowych może podjąć decyzję, aby samica, która nie spełnia kryteriów ustanowionych w art. 1, mogła być wpisana do dodatkowej sekcji danej księgi zwierząt zarodowych.
Taka samica musi spełnić następujące wymagania:
- musi być zidentyfikowana zgodnie z przepisami danej księgi zwierząt zarodowych,
- musi być zgodna z normami rasy,
- musi charakteryzować się minimalnym poziomem osiągnięć przewidzianych w danej księdze zwierząt zarodowych.
2.
Wymogi wymienione w ust. 1 tiret drugie i trzecie mogą się różnić co do tego, czy samica należy do rasy pomimo braku informacji dotyczących jej pochodzenia lub, jeśli pochodzi z programu krzyżowania ras przyjętego przez prowadzące daną księgę zwierząt zarodowych organizację lub stowarzyszenie hodowców.
Artykuł 4
Samica, której matka i babka ze strony matki są wpisane do dodatkowej sekcji księgi zwierząt zarodowych przewidzianej w art. 3 ust. 1 i której ojciec oraz rodzice ojca są wpisani do głównej sekcji księgi zgodnie z kryteriami ustanowionymi w art. 1, będzie uważana za samicę czystorasową i jako taka zostanie wpisana do głównej sekcji księgi, przewidzianej w art. 1.
Artykuł 5
W przypadku gdy sekcja główna księgi zawiera szereg klas, zwierzę z innego Państwa Członkowskiego zostanie wpisane do tej sekcji, której kryteria ono spełnia.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 24 lipca 1984 r.
zmieniająca załącznik I do decyzji Rady 77/795/EWG ustanawiającej wspólną procedurę wymiany informacji w sprawie jakości słodkich wód powierzchniowych we Wspólnocie
(84/422/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając decyzję Rady 77/795/EWG z dnia 12 grudnia 1977 r. ustanawiającą wspólną procedurę wymiany informacji w sprawie jakości słodkich wód powierzchniowych we Wspólnocie [1], w szczególności jej art. 5 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
z Francji, Włoch, Niderlandów i Zjednoczonego Królestwa wpłynęły wnioski o wprowadzenie zmian do załącznika I wymienionej decyzji Rady;
Komisja jest przekonana, że te zmiany spełniają wymagania art. 5 ust. 2 tej decyzji Rady,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do decyzji Rady 77/795/EWG wprowadza się zmiany dotyczące stacji pobierających próbki lub dokonujących pomiarów, wymienionych w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 22 listopada 1984 r.
dotycząca zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Rządem Australii w sprawie Porozumienia między Australią i Wspólnotą, dotyczącą sera
(84/560/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji, a także mając na uwadze, co następuje:
podczas negocjacji handlowych Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu (GATT) Wspólnota zawarła Porozumienie z Australią dotyczące sera [1];
jeśli cele Porozumienia mają być osiągnięte, należy zmienić niektóre jego przepisy;
Komisja rozpoczęła negocjacje z Australią w tej sprawie i osiągnęła zadowalające Porozumienie z tym krajem,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJE:
Artykuł 1
Porozumienie w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i rządem Australii w sprawie Porozumienia między Australią i Wspólnotą dotyczącego sera jest zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.
Tekst Porozumienia załączony jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania Porozumienia, aby stała się wiążąca dla Wspólnoty.
Decyzja Rady
z dnia 22 listopada 1984 r.
dotycząca zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Rządem Nowej Zelandii zmieniającego Porozumienie w sprawie wspólnej dyscypliny między Nową Zelandią a Wspólnotą dotyczące sera
(84/561/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
podczas negocjacji handlowych Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu (GATT), Wspólnota zawarła Porozumienie z Nową Zelandią dotyczące sera [1];
jeżeli cele Porozumienia mają być osiągnięte, należy zmienić niektóre jego postanowienia;
Komisja rozpoczęła negocjacje z Nową Zelandią w tej sprawie i osiągnęła zadowalające porozumienie z tym krajem,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Porozumienie w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Rządem Nowej Zelandii zmieniające Porozumienie w sprawie wspólnej dyscypliny między Nową Zelandią a Wspólnotą dotyczące sera jest niniejszym zatwierdzone w imieniu Wspólnoty.
Tekst Porozumienia załącza się do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby uprawnionej do podpisania Porozumienia w celu zobowiązania Wspólnoty.
Dyrektywa Komisji
z dnia 20 grudnia 1983 r.
zmieniająca dyrektywy 71/393/EWG, 72/199/EWG i 78/633/EWG ustanawiające wspólnotowe metody analizy do celów urzędowej kontroli pasz
(84/4/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/373/EWG z dnia 20 lipca 1970 r. w sprawie wprowadzenia wspólnotowych metod pobierania próbek i analizy do celów urzędowej kontroli pasz [1], ostatnio zmieniona Aktem Przystąpienia Grecji, w szczególności jej art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywy Komisji 71/393/EWG [2], 72/199/EWG [3] i 78/633/EWG [4] ustanawiają metody analizy surowych olejów i tłuszczów, wirginiamycyny i bacytracyny cynku; istnieje potrzeba zastąpienia tych metod metodami, które odzwierciedlają postęp wiedzy naukowo-technicznej;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do dyrektywy 71/393/EWG część IV "Oznaczanie zawartości olejów i tłuszczów surowych" zastępuje się załącznikiem I do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
W załączniku II do dyrektywy 72/199/EWG część 5 "Oznaczanie wirginiamycyny przez dyfuzję na podłożu agarowym" zastępuje się załącznikiem II do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
W Załączniku do dyrektywy 78/633/EWG część 1 "Oznaczanie bacytracyny cynku przez dyfuzję na podłożu agarowym" zastępuje się załącznikiem III do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy, nie później niż do dnia 1 czerwca 1984 r., i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Druga Dyrektywa Rady
z dnia 30 grudnia 1983 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów silnikowych
(84/5/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: za pomocą dyrektywy 72/166/EWG [4], zmienionej przez dyrektywę 72/430/EWG [5], Rada zbliżyła ustawodawstwa Państw Członkowskich odnoszące się do ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów silnikowych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności;
dyrektywa 72/166/EWG w art. 3 wymaga od każdego Państwa Członkowskiego podjęcia wszelkich odpowiednich środków w celu zapewnienia, by odpowiedzialność cywilna za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów silnikowych zazwyczaj używanych na ich terytorium była ubezpieczona; zakres odpowiedzialności objętej ubezpieczeniem oraz warunki umów ubezpieczenia ustala się na podstawie tych środków;
jednakże pomiędzy ustawodawstwami różnych Państw Członkowskich wciąż istnieją poważne rozbieżności co do zasięgu tego obowiązku ubezpieczenia; te rozbieżności mają bezpośredni wpływ na ustanowienie i funkcjonowanie wspólnego rynku;
uzasadnione jest, w szczególności, rozciągnięcie obowiązku ubezpieczenia na odpowiedzialność za szkody majątkowe;
kwoty, do wysokości których ubezpieczenie jest obowiązkowe, muszą w każdym przypadku zagwarantować poszkodowanym odpowiednie odszkodowanie, niezależnie od tego, w którym Państwie Członkowskim nastąpił wypadek;
konieczne jest ustanowienie instytucji, która zagwarantuje, iż poszkodowany nie zostanie pozbawiony odszkodowania w przypadku, kiedy pojazd, który spowodował wypadek, jest nieubezpieczony lub niezidentyfikowany; istotne jest zapewnienie aby, nie zmieniając przepisów stosowanych w Państwach Członkowskich w odniesieniu do pomocniczego lub głównego charakteru odszkodowania wypłacanego przez tę instytucję, a także w odniesieniu do przepisów stosowanych w odniesieniu do subrogacji, ofiara takiego wypadku mogła zgłosić się bezpośrednio do tej instytucji, jako miejsca pierwszego kontaktu; jednakże należy pozostawić Państwom Członkowskim możliwość stosowania pewnych wyłączeń w odniesieniu do wypłaty odszkodowania przez tę instytucję oraz możliwość ograniczenia lub wyłączenia odszkodowania za szkody majątkowe spowodowane przez pojazd niezidentyfikowany, w celu uniknięcia ryzyka oszustwa;
w interesie ofiar leży, aby skutki niektórych klauzul wyłączających zostały ograniczone do stosunków między zakładem ubezpieczeń a osobą odpowiedzialną za wypadek; jednakże w przypadku pojazdów skradzionych lub uzyskanych w wyniku przemocy, Państwa Członkowskie mogą zapewnić, że odszkodowania będą wypłacane przez wspomnianą wyżej instytucję;
w celu zmniejszenia obciążenia finansowego tej instytucji, jeśli wypłaca ona odszkodowania za szkody majątkowe spowodowane przez pojazd nieubezpieczony lub, w danym przypadku, skradziony lub uzyskany w wyniku przemocy, Państwa Członkowskie mogą pozwolić na zastosowanie pewnej franszyzy;
należy zapewnić rodzinie ubezpieczonego, kierowcy lub każdej innej osoby odpowiedzialnej ochronę porównywalną do ochrony innych osób trzecich, przynajmniej odnośnie uszkodzeń ciała;
zniesienie kontroli ubezpieczeń jest uzależnione od przyznania przez krajowe biuro ubezpieczeń państwa przyjmującego gwarancji odszkodowania za szkody spowodowane przez pojazdy zazwyczaj używane w innym Państwie Członkowskim; dla określenia, czy pojazd jest zazwyczaj używany w danym Państwie Członkowskim, najbardziej miarodajnym kryterium jest posiadanie przez ten pojazd tablicy rejestracyjnej tego Państwa; zgodnie z tym należy zmienić art. 1 ust. 4 tiret pierwsze dyrektywy 72/166/EWG;
biorąc pod uwagę sytuację wyjściową w niektórych Państwach Członkowskich, z jednej strony w odniesieniu do minimalnych kwot, a z drugiej strony w odniesieniu do ubezpieczenia i franszyzy stosowanych przez instytucję, o której mowa wyżej, w odniesieniu do szkód majątkowych należy ustanowić okresy przejściowe dotyczące stopniowego wprowadzania w życie w tych Państwach Członkowskich postanowień niniejszej dyrektywy, dotyczących minimalnych kwot i odszkodowania za szkody majątkowe, wypłacanego przez tę instytucję,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Ubezpieczenie, o którym mowa w art. 3 ust. 1 dyrektywy 72/166/EWG, pokrywa obowiązkowo zarówno szkody majątkowe, jak i uszkodzenia ciała.
2.
Bez uszczerbku dla możliwości ustanowienia wyższych kwot gwarancyjnych, każde Państwo Członkowskie wymaga, aby kwoty, przy których ubezpieczenie jest obowiązkowe, wynosiły przynajmniej:
- w przypadku uszkodzeń ciała, 350000 ECU jeśli jest tylko jeden poszkodowany; kiedy więcej poszkodowanych dochodzi tego samego roszczenia, kwotę tę mnoży się przez liczbę poszkodowanych,
- w przypadku szkód materialnych, do 100000 ECU na szkodę, niezależnie od liczby poszkodowanych.
Państwa Członkowskie mogą zamiast kwot minimalnych, o których mowa powyżej, ustalić kwotę minimalną w wysokości 500000 ECU w przypadku uszkodzeń ciała, jeśli więcej poszkodowanych dochodzi tego samego roszczenia lub, w wypadku uszkodzeń ciała i szkód majątkowych, jedną globalną kwotę minimalną w wysokości 600000 ECU na jedno roszczenie, niezależnie od liczby poszkodowanych i natury szkód.
3.
Za ECU, w rozumieniu niniejszej dyrektywy, uważa się jednostkę rozliczeniową określoną w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3180/78 [6].
Równowartość w walucie narodowej, którą ustala się na kolejne okresy czteroletnie, począwszy od dnia 1 stycznia pierwszego roku każdego okresu, jest określana według ostatniego dnia minionego miesiąca września, dla którego dostępne są równowartości ECU we wszystkich walutach Wspólnoty.
Pierwszy okres rozpoczyna się dnia 1 stycznia 1984 r.
4.
Każde Państwo Członkowskie utworzy lub upoważni instytucję mającą za zadanie wypłacanie odszkodowań, co najmniej w granicach obowiązkowego ubezpieczenia szkód majątkowych i uszkodzeń ciała spowodowanych przez pojazd niezidentyfikowany lub taki, w stosunku do którego nie wypełniono obowiązku ubezpieczenia, o którym mowa w ust. 1.
Przepis ten nie narusza prawa Państw Członkowskich do uznawania odszkodowania wypłacanego przez tę instytucję jako pomocnicze lub główne, a także istnienia możliwości zawarcia ugody między tą instytucją i odpowiedzialnym lub odpowiedzialnymi za spowodowanie wypadku i innymi zakładami ubezpieczeń lub instytucjami zabezpieczenia społecznego, zobowiązanymi do wypłaty odszkodowań poszkodowanemu w związku z tym samym wypadkiem.
Poszkodowany może w każdym przypadku zwrócić się bezpośrednio do instytucji, która, na podstawie informacji dostarczonych na jej żądanie przez poszkodowanego, jest zobowiązana do udzielenia mu uzasadnionej odpowiedzi odnośnie wypłacenia odszkodowania.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą wykluczyć możliwość wypłacania odszkodowania przez tę instytucję osobom, które dobrowolnie zajęły miejsce w pojeździe, który spowodował szkodę, jeśli instytucja udowodni, że wiedziały one o fakcie nieubezpieczenia tego pojazdu.
Państwa Członkowskie mogą ograniczyć lub wykluczyć wypłacanie odszkodowania przez tę instytucję w wypadku szkód majątkowych, spowodowanych przez pojazd niezidentyfikowany.
Mogą także dopuścić, w przypadku szkód majątkowych spowodowanych przez pojazd nieubezpieczony, franszyzę nie przekraczającą 500 ECU, za którą będzie odpowiedzialny poszkodowany.
Ponadto każde Państwo Członkowskie stosuje własne przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne w zakresie wypłacania odszkodowania przez tę instytucję, bez uszczerbku dla istnienia innej praktyki korzystniejszej dla poszkodowanego.
Artykuł 2
1. Każde Państwo Członkowskie podejmie odpowiednie środki w celu zapewnienia, że każdy przepis prawny lub postanowienie umowne zawarte w polisie ubezpieczeniowej wydanej zgodnie z art. 3 ust. 1 dyrektywy 72/166/EWG, które wyłącza z zakresu ubezpieczenia użytkowanie pojazdu przez:
- osoby nie będące ani wyraźnie, ani w sposób dorozumiany do tego upoważnione, lub
- osoby nie posiadające prawa jazdy pozwalającego im na prowadzenie danego pojazdu, lub
- osoby, które nie przestrzegają ustawowych wymogów technicznych dotyczących stanu i bezpieczeństwa danego pojazdu;
Jednakże przepis lub postanowienie, o których mowa w pierwszym tiret, mogą być powoływane przeciwko osobom, które dobrowolnie zajęły miejsce w pojeździe, który spowodował szkodę, jeśli zakład ubezpieczeń udowodni, że wiedziały one o tym, że pojazd ten został skradziony.
Państwa Członkowskie mają możliwość — w odniesieniu do wypadków, jakie nastąpiły na ich terytorium — niestosowania postanowień pierwszego akapitu, jeśli poszkodowany może uzyskać odszkodowanie za poniesioną szkodę od instytucji zabezpieczenia społecznego.
2.
W przypadku pojazdów skradzionych lub uzyskanych w wyniku przemocy, Państwa Członkowskie mogą ustalić, że instytucja, o której mowa w art. 1 ust. 4 wypłaci odszkodowanie zamiast zakładu ubezpieczeń na warunkach przewidzianych w ustępie 1 niniejszego artykułu; jeśli pojazd jest zazwyczaj używany w innym Państwie Członkowskim, instytucja ta nie będzie miała możliwości dochodzenia roszczeń od żadnej instytucji w tamtym Państwie Członkowskim.
Państwa Członkowskie, które w przypadku pojazdów skradzionych lub uzyskanych w wyniku przemocy przewidują, że instytucja, o której mowa w art. 1 ust. 4, wypłaci odszkodowanie, mogą ustalić w odniesieniu do szkód majątkowych franszyzę nieprzekraczającą 250 ECU, za którą poszkodowany może być odpowiedzialny.
Artykuł 3
Członkowie rodziny ubezpieczającego lub kierowcy lub każdej innej osoby, która ponosi odpowiedzialność cywilną za szkodę objętą ubezpieczeniem, o którym mowa w art. 1 ust. 1, nie mogą być wyłączeni, ze względu na ten związek pokrewieństwa, z możliwości skorzystania z ubezpieczenia osobowego.
Artykuł 4
Tiret pierwsze art. 1 ust. 4 dyrektywy 72/166/EWG otrzymuje brzmienie:
"— terytorium Państwa, którego tablicę rejestracyjną posiada pojazd, lub."
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie zmienią swe przepisy krajowe w celu zastosowania się do niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 31 grudnia 1987 r.
Poinformują o tym niezwłocznie Komisję.
2.
Przepisy w ten sposób zmienione stosuje się najpóźniej od dnia 31 grudnia 1988 r.
3.
W drodze wyjątku od ustępu 2:
a) Republika Grecka ma czas do dnia 31 grudnia 1995 r. na podniesienie gwarancji do wysokości, o której mowa w art.1 ust. 2.
Jeśli skorzysta ona z tej możliwości, gwarancje winny, w stosunku do kwot przewidzianych we wspomnianym artykule, osiągnąć:
- ponad 16 % nie później niż w dniu 31 grudnia 1988 r.,
- 31 % nie później niż w dniu 31 grudnia 1992 r.;
b) inne Państwa Członkowskie mają czas do dnia 31 grudnia 1990 r., na podniesienie gwarancji do wysokości, o której mowa w art. 1 ust. 2. Państwa Członkowskie, które skorzystają z tej możliwości, powinny w terminie wskazanym w ust. 1 podwyższyć gwarancje o co najmniej połowę różnicy między kwotami gwarancji, obowiązującymi w dniu 1 stycznia 1984 r. i kwotami przewidzianymi w art. 1 ust. 2.
4.
W drodze wyjątku od ustępu 2:
a) Republika Włoska może ustanowić, że franszyza przewidziana w art. 1 ust. 4 akapit piąty wynosi 1000 ECU do dnia 31 grudnia 1990 r.;
b) Republika Grecka i Irlandia mogą ustanowić, że:
- odszkodowanie wypłacane przez instytucję, o której mowa w art. 1 ust. 4, na pokrycie szkód majątkowych jest wyłączone do dnia 31 grudnia 1992 r.,
- franszyza, o której mowa w art. 1 ust. 4 akapit piąty i franszyza, o której mowa w art. 2 ust. 2 akapit 2 wynosi 1500 ECU do dnia 31 grudnia 1995 r.
Artykuł 6
1. Komisja przedstawia Radzie, najpóźniej w dniu 31 grudnia 1989 r., sprawozdanie na temat sytuacji w Państwach Członkowskich korzystających ze środków przejściowych przewidzianych w art. 5 ust. 3, lit. a) i ust. 4 lit. b) i przedkłada jej, w razie potrzeby, wnioski dotyczące rewizji tych środków, zależnie od rozwoju sytuacji.
2.
Komisja przedstawia Radzie, najpóźniej w dniu 31 grudnia 1993 r., sprawozdanie na temat postępów we wdrażaniu niniejszej dyrektywy i przedkłada jej, w razie potrzeby, wnioski, w szczególności dotyczące dostosowania kwot przewidzianych w art. 1 ust. 2 i 4.
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa komisji
z dnia 14 grudnia 1983 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 76/756/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do instalacji urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej na pojazdach silnikowych i ich przyczepach
(84/8/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 80/1267/EWG [2] i Aktem Przystąpienia Grecji, w szczególności jej art. 11,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/756/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do instalacji urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej na pojazdach silnikowych i ich przyczepach [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 83/276/EWG [4], w szczególności jej art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: w świetle zdobytego doświadczenia jak również ze względu na postęp techniczny jest obecnie możliwe nie tylko uzupełnienie niektórych wymagań i dostosowanie ich do rzeczywistych warunków badań, lecz również zaostrzenie ich w celu zwiększenia bezpieczeństwa, zarówno użytkowników pojazdów jak i innych użytkowników dróg;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw w Sprawie Zniesienia Barier Technicznych w Handlu, w Sektorze Pojazdów Silnikowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załącznik I do dyrektywy 76/756/EWG otrzymuje brzmienie określone w załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Z mocą od 1 października 1984 r. żadne Państwo Członkowskie nie może z przyczyn odnoszących się do instalacji urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej, wymienionych w ppkt 1.5.7–1.5.20 załącznika I do dyrektywy 76/756/EWG bez względu na to, czy są one obowiązkowe czy nie:
- odmówić, w odniesieniu do danego typu pojazdu silnikowego, przyznania homologacji typu EWG, wystawienia dokumentu określonego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 70/156/EWG, lub przyznania homologacji krajowej typu, lub
- zabronić dopuszczenia do ruchu pojazdów,
jeżeli instalacja tych urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej w tym typie pojazdu lub na tych pojazdach jest zgodna z przepisami niniejszej dyrektywy.
2.
Z mocą od 1 kwietnia 1985 r. Państwa Członkowskie:
- zaprzestają wystawiania dokumentu określonego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 70/156/EWG w odniesieniu do typu pojazdu, którego urządzenia oświetleniowe i sygnalizacji świetlnej nie są zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy,
- mogą odmówić udzielenia homologacji krajowej typu w odniesieniu do typu pojazdu, którego urządzenia oświetleniowe i sygnalizacji świetlnej nie są zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy.
3.
Z mocą od 1 października 1987 r. Państwa Członkowskie mogą zakazać dopuszczenia do ruchu pojazdów, w odniesieniu do których instalacja wyżej wymienionych urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej nie jest zgodna z przepisami niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do 1 października 1984 r. i niezwłocznie informują o tym Komisję.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 8 marca 1984 r.
w sprawie wartości dopuszczalnych dla ścieków i wskaźników jakości wód w odniesieniu do zrzutów rtęci z sektorów innych niż przemysł elektrolizy chlorków metali alkalicznych
(84/156/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100 i 235,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/464/EWG z dnia 4 maja 1976 r. w sprawie zanieczyszczenia spowodowanego przez niektóre substancje niebezpieczne odprowadzane do środowiska wodnego Wspólnoty [1], w szczególności jej art. 6 i 12,
uwzględniając wniosek Komisji [2],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [3],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [4],
a także mając na względzie, co następuje: w celu ochrony środowiska wodnego Wspólnoty przed zanieczyszczeniem przez niektóre substancje niebezpieczne, art. 3 dyrektywy 76/464/EWG wprowadza system uprzednich zezwoleń ustalający normy emisji dla zrzutów substancji wymienionych w wykazie I w Załączniku do niniejszej dyrektywy; art. 6 wymienionej dyrektywy stanowi, że dla tych norm emisji należy ustalić wartości dopuszczalne, jak również wskaźniki jakości dla środowiska wodnego dotkniętego tymi zrzucanymi substancjami;
rtęć i jej związki zawiera wykaz I;
Państwa Członkowskie są zobowiązane do stosowania wartości dopuszczalnych, z wyjątkiem przypadków, gdy mogą one stosować wskaźniki jakości;
ponieważ zanieczyszczenie wynikające ze zrzutów rtęci powodowane jest przez wielką liczbę różnych gałęzi przemysłu, konieczne jest ustanowienie konkretnych wartości dopuszczalnych dla danych gałęzi przemysłu oraz ustanowienie wskaźników jakości dla środowiska wodnego, do którego zrzucana jest rtęć przez te gałęzie przemysłu;
wskaźniki jakości muszą eliminować zanieczyszczenie rtęcią różnych części środowiska wodnego, dotkniętych oddziaływaniem zrzutów rtęci;
takie wskaźniki jakości muszą być określone wyraźnie w tym celu, a nie z zamiarem ustanowienia reguł odnoszących się do ochrony konsumenta albo obrotu produktami pochodzącymi ze środowiska wodnego;
należy ustanowić szczególną procedurę monitorowania, aby umożliwić Państwom Członkowskim wykazanie, iż wskaźniki jakości są dotrzymywane;
w celu skutecznego wprowadzenia w życie niniejszej dyrektywy należy ustanowić przepis w sprawie monitorowania przez Państwa Członkowskie środowiska wodnego dotkniętego oddziaływanie zrzutów rtęci; art. 6 dyrektywy 76/464/EWG nie przewiduje kompetencji w zakresie wprowadzania takiego monitorowania; ze względu na to, że szczególne kompetencje nie zostały przewidziane w Traktacie, należy powołać się na art. 235 Traktatu;
w przypadkach zrzutów z pewnych rodzajów zakładów, dla których normy emisji nie mogą być ustalone lub regularnie kontrolowane z powodu rozproszonego charakteru źródeł emisji, muszą być opracowane programy szczególne mające na celu uniknięcie lub wyeliminowanie zanieczyszczenia rtęcią z tych zakładów; ponieważ kompetencje nie zostały przewidziane ani w art. 6 dyrektywy 76/464/EWG, ani w przepisach szczególnych Traktatu, należy powołać się na art. 235 Traktatu;
dyrektywa 82/176/EWG [5] ustanawia wartości dopuszczalne dla zrzutów rtęci do środowiska wodnego przez przemysł elektrolizy chlorków metali alkalicznych, a także określa wskaźniki jakości dla środowiska wodnego, do którego rtęć jest zrzucana;
ważne jest, aby Komisja przekazywała Radzie co cztery lata sprawozdanie dotyczące realizacji niniejszej dyrektywy przez Państwa Członkowskie;
ponieważ wody gruntowe stanowią przedmiot dyrektywy 80/68/EWG [6], zostają one wyłączone z zakresu niniejszej dyrektywy;
poziom uprzemysłowienia w Grenlandii jest bardzo niski z powodu ogólnej sytuacji na tej wyspie, w szczególności ze względu na niską gęstość zaludnienia, znaczne rozmiary wyspy i wyjątkowe położenie geograficzne; dlatego niniejsza dyrektywa nie powinna mieć zastosowania do Grenlandii,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa:
- zgodnie z art. 6 ust. 1 dyrektywy 76/464/EWG ustala wartości dopuszczalne dla norm emisji rtęci w zrzutach odprowadzanych z zakładów przemysłowych, w rozumieniu art. 2 lit. e) niniejszej dyrektywy,
- zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 76/464/EWG ustala wskaźniki jakości dla rtęci w środowisku wodnym,
- zgodnie z art. 6 ust. 4 dyrektywy 76/464/EWG określa terminy spełnienia warunków zezwoleń udzielonych przez właściwe władze Państw Członkowskich w odniesieniu do istniejących zrzutów,
- zgodnie z art. 12 ust. 1 dyrektywy 76/464/EWG ustanawia metody referencyjne dla pomiarów umożliwiających określenie zawartości rtęci w zrzutach i w środowisku wodnym,
- zgodnie z art. 6 ust. 3 dyrektywy 76/464/EWG ustanawia procedurę monitorowania,
- wymaga od Państw Członkowskich współpracy w przypadku zrzutów oddziałujących na wody więcej niż jednego Państwa Członkowskiego,
- wymaga od Państw Członkowskich opracowania programów mających na celu unikanie lub eliminowanie zanieczyszczenia powodowanego przez zrzuty w rozumieniu art. 4.
2.
Niniejsza dyrektywa dotyczy wód określonych w art. 1 dyrektywy 76/464/EWG, z wyjątkiem wód gruntowych.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "rtęć" oznacza:
- pierwiastek chemiczny rtęć (Hg),
- rtęć zawartą w którymkolwiek z jej związków;
b) "wartości dopuszczalne" oznaczają:
wartości określone w załączniku I;
c) "wskaźniki jakości" oznaczają:
wymagania określone w załączniku II;
d) "wykorzystanie rtęci" oznacza:
jakikolwiek proces przemysłowy obejmujący produkcję lub użycie rtęci albo jakikolwiek inny proces przemysłowy, w którym obecność rtęci jest niezbędna;
e) "zakład przemysłowy" oznacza:
zakład, w którym rtęć lub jakakolwiek substancja zawierająca rtęć są wykorzystywane, z wyjątkiem zakładu przemysłowego, określonego w art. 2 lit. d) dyrektywy 82/176/EWG;
f) "istniejący zakład" oznacza:
zakład przemysłowy działający w dniu notyfikacji niniejszej dyrektywy;
g) "nowy zakład" oznacza:
- zakład przemysłowy, który zaczął działać po dniu notyfikacji niniejszej dyrektywy,
- istniejący zakład przemysłowy, którego zdolność wykorzystania rtęci została znacznie zwiększona po dacie notyfikacji niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
1.
Wartości dopuszczalne, obowiązujące terminy dostosowania się do tych wartości oraz procedura monitorowania zrzutów określone są w załączniku I.
2.
Wartości dopuszczalne stosuje się zwykle w punkcie, w którym wody ściekowe zawierające rtęć opuszczają zakład przemysłowy.
Jeśli wody ściekowe zawierające rtęć są oczyszczane poza danym zakładem przemysłowym, w oczyszczalni prowadzącej usuwanie rtęci, Państwo Członkowskie może zezwolić na stosowanie wartości dopuszczalnych w punkcie, w którym wody ściekowe opuszczają oczyszczalnię.
3.
Zezwolenia określone w art. dyrektywy 76/464/EWG muszą zawierać przepisy co najmniej tak rygorystyczne, jak przepisy zawarte w załączniku I do niniejszej dyrektywy, z wyjątkiem przypadków, gdy Państwo Członkowskie przestrzega art. 6 ust. 3 dyrektywy 76/464/EWG na podstawie załącznika II do niniejszej dyrektywy i załącznika IV do dyrektywy 82/176/EWG.
Zezwolenia weryfikuje się co najmniej raz na cztery lata.
4.
Bez uszczerbku dla swoich zobowiązań wynikających z ust. 1, 2 i 3 i przepisów dyrektywy 76/464/EWG Państwa Członkowskie mogą udzielić zezwolenia nowym zakładom tylko wtedy, jeżeli zakłady te zastosują normy odpowiadające najlepszym dostępnym środkom technicznym, jeżeli jest to konieczne w celu eliminowania zanieczyszczenia zgodnie z art. 2 wymienionej dyrektywy lub w celu zapobieżenia zakłóceniu konkurencji.
Niezależnie od przyjętych metod, jeżeli z przyczyn technicznych zamierzone środki nie odpowiadają najlepszym dostępnym metodom technicznym, Państwo Członkowskie przedstawia Komisji uzasadnienie tych powodów, przed wydaniem jakiegokolwiek zezwolenia.
Komisja niezwłocznie przesyła to uzasadnienie pozostałym Państwom Członkowskim i możliwie jak najszybciej przekazuje wszystkim Państwom Członkowskim sprawozdanie, podając swoją opinię na temat odstępstwa określonego w akapicie drugim.
Jeśli okaże się to konieczne, jednocześnie przedstawia Radzie odpowiednie wnioski.
5.
Referencyjna metoda analizy stosowana do oznaczania obecności rtęci podana jest w załączniku III (1) do dyrektywy 82/176/EWG.
Pozostałe metody mogą być stosowane pod warunkiem że zakres wykrywania, precyzji i dokładności takich metod są, co najmniej tak dobre, jak określone w załączniku III (1) do dyrektywy 82/176/EWG.
Dokładność wymagana w pomiarach przepływu ścieków jest podana w załączniku III (2) do wymienionej dyrektywy.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie opracowują programy szczególne dotyczące zrzutów rtęci ze źródeł rozproszonych, które nie są zakładami przemysłowymi i dla których normy emisji ustanowione w art. 3 nie mogą być zastosowane w praktyce.
2.
Celem tych programów jest unikane lub eliminowanie zanieczyszczenia.
Obejmują najbardziej właściwe środki i techniki zastępowania, zatrzymywania i recyklingu rtęci.
Eliminowanie ścieków zawierających rtęć przeprowadza się zgodnie z dyrektywą Rady 78/319/EWG z dnia 20 marca 1978 r. w sprawie odpadów toksycznych i niebezpiecznych [7], zmienioną Aktem Przystąpienia z 1979 r.
3.
Programy szczególne stosuje się począwszy od dnia 1 lipca 1989 r. i przesyła je do wiadomości Komisji.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie, których to dotyczy, są odpowiedzialne za monitorowanie środowiska wodnego, dotkniętego oddziaływaniem zrzutów przemysłowych.
W przypadku zrzutów oddziałujących na wody kilku Państw Członkowskich, zainteresowane Państwa Członkowskie współpracują ze sobą mając na względzie harmonizację procedur monitorowania.
Artykuł 6
1.
Co cztery lata Komisja składa sprawozdanie w sprawie realizacji niniejszej dyrektywy przez Państwa Członkowskie, na podstawie informacji dostarczonych przez Państwa Członkowskie, zgodnie z art. 13 dyrektywy 76/464/EWG, na jej wniosek, który musi być przedstawiany oddzielnie dla każdego przypadku. Wymienione informacje zawierają w szczególności:
- szczegóły dotyczące zezwoleń ustanawiających normy emisji w odniesieniu do zrzutów rtęci,
- wyniki inwentaryzacji rtęci zrzuconej do wód określonych w art. 1 ust. 2,
- wyniki pomiarów dokonanych przez sieć krajową utworzoną w celu oznaczania stężeń rtęci.
2.
W przypadku zmian w wiedzy naukowej, dotyczących głównie toksyczności, trwałości i akumulacji rtęci w organizmach żywych i osadach, lub w przypadku udoskonalenia najlepszych dostępnych metod technicznych, Komisja przedstawia odpowiednie wnioski Radzie w celu zaostrzenia, gdy jest to konieczne, wartości dopuszczalnych i wskaźników jakości lub ustanowienia dodatkowych wartości dopuszczalnych lub dodatkowych wskaźników jakości.
Artykuł 7
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie środki niezbędne do zapewnienia przestrzegania niniejszej dyrektywy w ciągu dwóch lat od jej notyfikacji i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego, które przyjmują w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 8
Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do Grenlandii.
Artykuł 9
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Ósma dyrektywa Rady
z dnia 10 kwietnia 1984 r.
wydana na podstawie art. 54 ust. 3 lit. g) Traktatu w sprawie zatwierdzania osób odpowiedzialnych za dokonywanie ustawowych kontroli dokumentów rachunkowych
(84/253/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 54 ust. 3 lit. g),
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: na mocy dyrektywy 78/660/EWG [4] roczne sprawozdania finansowe niektórych rodzajów spółek muszą być kontrolowane przez jedną lub więcej osób uprawnionych do dokonywania takich kontroli, z czego zwolnione mogą być tylko spółki wymienione w art. 11 tej dyrektywy;
wyżej wymieniona dyrektywa została uzupełniona dyrektywą 83/349/EWG [5] w sprawie skonsolidowanych sprawozdań finansowych;
należy zharmonizować kwalifikacje osób uprawnionych do dokonywania ustawowych kontroli dokumentów rachunkowych; należy zapewnić, aby były to osoby niezależne i o nieposzlakowanej opinii;
wysoki poziom wiedzy teoretycznej wymaganej do ustawowego kontrolowania dokumentów rachunkowych oraz umiejętność wykorzystywania tej wiedzy w praktyce muszą być zapewnione poprzez egzaminowanie w zakresie kwalifikacji zawodowych;
Państwom Członkowskim należy przyznać prawo zatwierdzania osób, które, nie spełniając wszystkich nałożonych warunków dotyczących szkolenia teoretycznego, prowadziły już działalność zawodową przez długi okres, uzyskując w ten sposób wystarczające doświadczenie w dziedzinie finansów, prawa i rachunkowości oraz zdały egzaminy w zakresie kwalifikacji zawodowych;
Państwom Członkowskim powinno się również zezwolić na przyjmowanie przepisów przejściowych na korzyść pracowników wykwalifikowanych;
Państwa Członkowskie będą mogły zatwierdzać zarówno osoby fizyczne, jak i przedsiębiorstwa audytorów, które mogą być osobami prawnymi lub innymi rodzajami spółek lub stowarzyszeń;
osoby fizyczne dokonujące ustawowych kontroli dokumentów rachunkowych w imieniu takich przedsiębiorstw audytorów muszą spełniać warunki niniejszej dyrektywy;
Państwo Członkowskie będzie mogło zatwierdzać osoby, które uzyskały kwalifikacje równoważne tym wymaganym na mocy niniejszej dyrektywy poza tym państwem;
Państwo Członkowskie, które w chwili przyjęcia niniejszej dyrektywy uznaje kategorie osób fizycznych spełniających warunki nałożone w niniejszej dyrektywie, lecz których poziom kwalifikacji zawodowych potwierdzony egzaminem jest niższy od poziomu końcowego egzaminu uniwersyteckiego, powinno mieć nadal możliwość udzielania tym osobom, na określonych warunkach i do czasu kolejnej koordynacji, szczególnego zatwierdzenia w celu dokonywania ustawowych kontroli dokumentów rachunkowych spółek i organów przedsiębiorstw, o ograniczonej wielkości, jeśli takie Państwo Członkowskie nie korzysta z możliwości zwolnień udzielanych na mocy dyrektyw wspólnotowych w odniesieniu do przygotowania skonsolidowanych sprawozdań finansowych;
niniejsza dyrektywa nie obejmuje prawa przedsiębiorczości ani swobody świadczenia usług w odniesieniu do osób odpowiedzialnych za dokonywanie ustawowych kontroli dokumentów rachunkowych;
uznawanie zatwierdzeń przyznanych obywatelom innego Państwa Członkowskiego do celu dokonywania takich kontroli zostanie wyraźnie uregulowane przez dyrektywy w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności w dziedzinie finansów, ekonomii i rachunkowości jak również w sprawie swobody świadczenia usług w tych dziedzinach,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
SEKCJA I
Zakres
Artykuł 1
1.
Środki koordynacji określone w niniejszej dyrektywie mają zastosowanie do przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących osób odpowiedzialnych za:
a) dokonywanie ustawowych kontroli rocznych sprawozdań finansowych spółek oraz sprawdzanie zgodności rocznych sprawozdań z rocznymi sprawozdaniami finansowymi w zakresie, w jakim takie kontrole i takie sprawdzenie są wymagane przez prawo wspólnotowe;
b) dokonywanie ustawowych kontroli skonsolidowanych sprawozdań finansowych organów przedsiębiorstw oraz sprawdzanie zgodności skonsolidowanych rocznych sprawozdań ze skonsolidowanymi sprawozdaniami finansowymi w zakresie, w jakim takie kontrole i takie sprawdzenie są wymagane przez prawo wspólnotowe.
2.
Osoby określone w ust. 1 mogą być, w zależności od przepisów każdego Państwa Członkowskiego, osobami fizycznymi lub prawnymi albo innego rodzaju spółkami lub stowarzyszeniami (przedsiębiorstwami audytorów, jak są one określone w niniejszej dyrektywie).
SEKCJA II
Reguły zatwierdzania
Artykuł 2
1.
Ustawowe kontrole dokumentów określonych w art. 1 ust. 1 są dokonywane wyłącznie przez osoby zatwierdzone.
Władze Państw Członkowskich mogą zatwierdzać wyłącznie:
a) osoby fizyczne, które spełniają co najmniej warunki określone w art. 3–19;
b) przedsiębiorstwa audytorów, które spełniają co najmniej następujące warunki:
i) osoby fizyczne dokonujące ustawowe kontrole dokumentów określonych w art. 1 w imieniu przedsiębiorstw audytorów muszą spełniać co najmniej warunki nałożone w art. 3–19; Państwa Członkowskie mogą postanowić, że te osoby fizyczne również muszą być zatwierdzone;
ii) większość praw głosu muszą mieć osoby fizyczne lub przedsiębiorstwa audytorów, które spełniają co najmniej warunki nałożone w art. 3-19, z wyjątkiem art. 11 ust. 1 lit. b); Państwa Członkowskie mogą postanowić, że te osoby fizyczne lub przedsiębiorstwa audytorów również muszą być zatwierdzone; jednakże te Państwa Członkowskie, które nie nakładają wymogu takiej większości w chwili przyjęcia niniejszej dyrektywy, nie muszą nakładać tego wymogu, pod warunkiem że wszystkie udziały lub akcje w przedsiębiorstwie audytorów są imienne i mogą być przenoszone wyłącznie za zgodą przedsiębiorstwa i/lub, w przypadku gdy Państwa Członkowskie tak postanowią, za zgodą właściwych władz;
iii) większość członków organu administracyjnego lub zarządzającego przedsiębiorstwa audytorów musi być osobami fizycznymi lub przedsiębiorstwami audytorów, które spełniają co najmniej warunki nałożone w art. 3–19; Państwa Członkowskie mogą również postanowić, że takie osoby fizyczne lub przedsiębiorstwa audytorów muszą również być zatwierdzane; w przypadku gdy organ taki składa się z nie więcej niż dwóch członków, jeden z tych członków musi spełniać co najmniej te warunki.
Bez uszczerbku dla art. 14 ust. 2 zatwierdzenie przedsiębiorstwa audytorów musi zostać cofnięte w przypadku, gdy którykolwiek z warunków nałożonych w lit. b) nie jest dłużej spełniany.
Państwa Członkowskie mogą jednakże ustanowić szczególny termin nie dłuższy niż 2 lata w celu spełnienia wymogów nałożonych w lit. b) ppkt ii) i iii).
2.
Do celów niniejszej dyrektywy władzami Państw Członkowskich mogą być zrzeszenia zawodowe, pod warunkiem że na mocy prawa krajowego są one uprawnione do udzielania zatwierdzeń określonych w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 3
Władze Państwa Członkowskiego mogą udzielać zatwierdzeń tylko osobom o nieposzlakowanej opinii, które nie prowadzą jakiejkolwiek działalności, która, na mocy prawa tego Państwa Członkowskiego, jest niezgodna z ustawowym kontrolowaniem dokumentów określonych w art. 1 ust. 1.
Artykuł 4
Osoba fizyczna może zostać zatwierdzona w celu dokonywania ustawowych kontroli dokumentów określonych w art. 1 ust. 1 jedynie po osiągnięciu wiedzy na poziomie wstępnego egzaminu uniwersyteckiego, ukończeniu kursu teoretycznego, przejściu praktycznego szkolenia i zdaniu egzaminu sprawdzającego kwalifikacje zawodowe na poziomie końcowego egzaminu uniwersyteckiego organizowanego lub uznawanego przez dane państwo.
Artykuł 5
Egzamin sprawdzający kwalifikacje zawodowe określone w art. 4 musi zapewniać niezbędny poziom wiedzy teoretycznej z przedmiotów istotnych w zakresie ustawowego kontrolowania dokumentów określonych w art. 1 ust. 1 i umiejętność stosowania tej wiedzy w praktyce.
Co najmniej część tego egzaminu musi być pisemna.
Artykuł 6
Materiał teoretyczny włączony w zakres egzaminu musi obejmować w szczególności następujące przedmioty:
a) - kontrolowanie dokumentów,
- analiza i krytyczna ocena rocznych sprawozdań finansowych,
- rachunkowość ogólna,
- skonsolidowane sprawozdania finansowe,
- rachunek kosztów i rachunkowość zarządcza,
- audyt wewnętrzny,
- normy dotyczące przygotowywania rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych oraz metod wyceny bilansowej oraz obliczania zysków i strat,
- prawne i zawodowe standardy dotyczące ustawowego kontrolowania dokumentów rachunkowych oraz dotyczące osób dokonujących takich kontroli;
b) w zakresie, w jakim są one istotne w odniesieniu do kontrolowania dokumentów:
- prawo spółek,
- prawo upadłościowe i podobne procedury,
- prawo podatkowe,
- prawo cywilne i handlowe,
- prawo w zakresie zabezpieczenia społecznego i prawo pracy,
- systemy informatyczne i komputerowe,
- ekonomia przedsiębiorstw oraz ekonomia ogólna i finansowa,
- matematyka i statystyka,
- podstawowe zasady zarządzania finansowego przedsiębiorstwem.
Artykuł 7
1.
Na zasadzie odstępstwa od art. 5 i 6 Państwo Członkowskie może postanowić, że osoba, która zdała egzamin uniwersytecki lub równoważny lub też posiada stopień uniwersytecki lub równorzędne kwalifikacje w jednym lub większej liczbie przedmiotów określonych art. 6, może zostać zwolniona ze sprawdzania wiedzy teoretycznej z przedmiotów objętych tym egzaminem lub stopniem uniwersyteckim.
2.
Na zasadzie odstępstwa od art. 5 Państwo Członkowskie może postanowić, że posiadacz stopnia uniwersyteckiego lub równoważnych kwalifikacji w jednym lub większej liczbie przedmiotów określonych w art. 6 może zostać zwolniony ze sprawdzenia umiejętności praktycznego zastosowania wiedzy teoretycznej w zakresie tych przedmiotów, jeśli odbył praktyczne szkolenie z tych przedmiotów, poświadczone egzaminem lub dyplomem uznawanym przez dane państwo.
Artykuł 8
1.
W celu zapewnienia umiejętności praktycznego stosowania wiedzy teoretycznej, sprawdzanej w ramach egzaminu, kształcący się musi ukończyć co najmniej trzyletnie szkolenie praktyczne, obejmujące między innymi kontrolowanie rocznych sprawozdań finansowych, sprawozdań skonsolidowanych oraz podobnych sprawozdań finansowych.
Co najmniej dwie trzecie takiego szkolenia praktycznego muszą być ukończone pod kierunkiem osoby zatwierdzonej na mocy prawa Państwa Członkowskiego zgodnie z niniejszą dyrektywą; Państwo Członkowskie może jednakże zezwolić na prowadzenie szkolenia praktycznego pod kierunkiem osoby zatwierdzonej na mocy prawa innego Państwa Członkowskiego zgodnie z niniejszą dyrektywą.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby całe szkolenie było prowadzone pod kierunkiem osób dających odpowiednie gwarancje w zakresie szkolenia.
Artykuł 9
Państwa Członkowskie mogą zatwierdzać osoby do celu dokonywania ustawowych kontroli dokumentów określonych art. 1 ust. 1, nawet jeśli nie spełniają one warunków nałożonych w art. 4, o ile mogą one wykazać, że:
a) prowadziły przez 15 lat działalność zawodową, która umożliwiła im zdobycie wystarczającego doświadczenia w dziedzinie finansów, prawa i rachunkowości, oraz zdały egzamin sprawdzający kwalifikacje zawodowe, określony w art. 4, lub
b) prowadziły przez 7 lat działalność zawodową w tych dziedzinach, a ponadto odbyły praktyczne szkolenie określone w art. 8 oraz zdały egzamin sprawdzającego kwalifikacje zawodowe określony w art. 4.
Artykuł 10
1.
Państwa Członkowskie mogą odliczyć okres nauki teoretycznej w dziedzinach określonych w art. 6 od liczby lat działalności zawodowej określonej w art. 9, pod warunkiem że nauka taka została poświadczona egzaminem uznawanym przez dane państwo.
Taka nauka musi trwać nie krócej niż rok oraz nie może powodować skrócenia okresu działalności zawodowej o więcej niż cztery lata.
2.
Okres działalności zawodowej, jak i okres szkolenia praktycznego, nie może być krótszy niż program nauki teoretycznej i szkolenia praktycznego wymaganego na mocy art. 4.
Artykuł 11
1.
Władze Państwa Członkowskiego mogą zatwierdzać osoby, które zdobyły wszystkie lub część swoich kwalifikacji w innym państwie, pod warunkiem że osoby te spełniają następujące dwa warunki:
a) właściwe władze muszą uznać ich kwalifikacje za równoważne z tymi, które są wymagane na mocy prawa tego Państwa Członkowskiego zgodnie z niniejszą dyrektywą; oraz
b) osoby te muszą przedstawić dowód posiadania wiedzy prawniczej wymaganej w danym Państwie Członkowskim do celów ustawowego kontrolowania dokumentów określonych w art. 1 ust. 1.
Władze tego Państwa Członkowskiego nie muszą jednak wymagać takiego dowodu, jeśli uznają wiedzę prawniczą uzyskaną w innym państwie za wystarczającą.
2.
Artykuł 3 stosuje się.
Artykuł 12
1.
Państwo Członkowskie może uznać za zatwierdzonych zgodnie z niniejszą dyrektywą tych pracowników wykwalifikowanych, którzy zostali zatwierdzeni na mocy indywidualnych aktów właściwych władz tego Państwa Członkowskiego przed zastosowaniem przepisów określonych w art. 30 ust. 2.
2.
Przyjęcie osoby fizycznej do zrzeszenia zawodowego uznawanego przez dane państwo, w przypadku gdy zgodnie z prawem tego państwa samo takie przyjęcie przyznaje członkom tego zrzeszenia prawo do dokonywania ustawowych kontroli dokumentów określonych w art. 1 ust. 1, może być uznane do celów ust. 1 niniejszego artykułu za zatwierdzenie na mocy indywidualnego aktu.
Artykuł 13
Do czasu zastosowania przepisów określonych w art. 30 ust. 2 Państwo Członkowskie może uznawać za zatwierdzonych zgodnie z niniejszą dyrektywą tych pracowników wykwalifikowanych, którzy nie zostali zatwierdzeni na mocy indywidualnych aktów właściwych władz, ale którzy niemniej posiadają te same kwalifikacje w tym Państwie Członkowskim, co osoby zatwierdzone na mocy indywidualnych aktów, które w dniu zatwierdzenia dokonują ustawowych kontroli dokumentów określonych w art. 1 ust. 1 w imieniu osób zatwierdzonych.
Artykuł 14
1.
Państwo Członkowskie może uznać za uprawnione zgodnie z niniejszą dyrektywą te przedsiębiorstwa audytorów, które zostały zatwierdzone na mocy indywidualnych aktów właściwych władz tego Państwa Członkowskiego przed zastosowaniem przepisów określonych w art. 30 ust. 2.
2. Warunki nałożone w art. 2. ust. 1 lit. b) ppkt ii) i iii) muszą zostać spełnione nie później niż do końca ustalonego okresu, który nie może jednak przekroczyć pięciu lat od terminu zastosowania przepisów określonych w art. 30 ust. 2.
3. Te osoby fizyczne, które w imieniu przedsiębiorstwa audytorów dokonywały ustawowych kontroli dokumentów określonych w art. 1 ust. 1 przed zastosowaniem przepisów określonych w art. 30 ust. 2, mogą być upoważnione do dalszego wykonywania tych czynności po upływie tego terminu, nawet jeśli nie spełniają one wszystkich warunków nałożonych na mocy niniejszej dyrektywy.
Artykuł 15
W ciągu jednego roku zastosowania przepisów określonych w art. 30 ust. 2 pracownicy wykwalifikowani, którzy nie zostali zatwierdzeni na mocy indywidualnych aktów właściwych władz, lecz mimo to posiadają w Państwie Członkowskim kwalifikacje w zakresie dokonywania ustawowych kontroli dokumentów określonych w art. 1 ust. 1 oraz faktycznie wykonywały w tym czasie te czynności, mogą zostać zatwierdzone przez to Państwo Członkowskie zgodnie z niniejszą dyrektywą.
Artykuł 16
Przez rok od zastosowania przepisów określonych w art. 30 ust. 2 Państwa Członkowskie mogą stosować środki przejściowe w odniesieniu do pracowników wykwalifikowanych, którzy po tym terminie zachowają prawo do kontrolowania rocznych dokumentów rachunkowych niektórych rodzajów spółek nieobjętych ustawową kontrolą, lecz nie będą mogli dokonywać takich kontroli po wprowadzeniu nowych ustawowych, o ile nie zostaną ustanowione specjalne środki na ich korzyść.
Artykuł 17
Artykuł 3 stosuje się do art. 15 i 16.
Artykuł 18
1. Przez sześć lat od zastosowania przepisów określonych w art. 30 ust. 2 Państwa Członkowskie mogą stosować środki przejściowe w odniesieniu do osób odbywających szkolenie zawodowe lub praktyczne w czasie, gdy te przepisy są stosowane, które to osoby w chwili ukończenia szkolenia nie spełniałyby warunków nałożonych na mocy niniejszej dyrektywy i nie mogłyby zatem dokonywać ustawowych kontroli dokumentów określonych w art. 1 ust. 1, będących celem ich szkolenia.
2.
Artykuł 3 stosuje się.
Artykuł 19
Żaden z pracowników wykwalifikowanych określonych w art. 15 i 16 ani żadna z osób określonych w art. 18 nie może zostać zatwierdzony lub zatwierdzona na zasadzie odstępstwa od art. 4, o ile właściwe władze nie uznają, że osoby te spełniają warunki konieczne do dokonywania ustawowych kontroli dokumentów określonych w art. 1 ust. 1 i posiadają kwalifikacje równoważne z kwalifikacjami osób zatwierdzonych na mocy art. 4.
Artykuł 20
Państwo Członkowskie, które nie korzysta z możliwości przewidzianej w art. 51 ust. 2 dyrektywy 78/660/EWG i w którym w chwili przyjęcia niniejszej dyrektywy kilka kategorii osób fizycznych może na mocy przepisów krajowych dokonywać ustawowych kontroli dokumentów określonych w art. 1 ust. 1 lit. a) niniejszej dyrektywy, może zatwierdzać na szczególnych warunkach do czasu dalszej koordynacji w zakresie ustawowych kontroli dokumentów rachunkowych do celu dokonywania ustawowych kontroli dokumentów określonych w art. 1 ust. 1 lit. a) w przypadku spółki, która nie przekracza granic dwóch spośród trzech kryteriów ustanowionych w art. 27 dyrektywy 78/660/EWG, osoby fizyczne działające we własnym imieniu, które:
a) spełniają warunki nałożone w art. 3-19 niniejszej dyrektywy, z wyjątkiem tego, iż poziom egzaminu sprawdzającego kwalifikacje zawodowe może być niższy, niż ten wymagany w art. 4 niniejszej dyrektywy; oraz
b) dokonywały już ustawowej kontroli dokumentów rachunkowych spółki, której to dotyczy, przed przekroczeniem przez nią granic dwóch spośród trzech kryteriów ustanowionych w art. 11 dyrektywy 78/660/EWG.
Jednakże jeśli spółka tworzy część grupy przedsiębiorstw, które mają się połączyć, przekraczającą granice dwóch spośród trzech kryteriów ustanowionych w art. 27 dyrektywy 78/660/EWG, osoby takie nie mogą dokonywać ustawowej kontroli dokumentów określonych w art. 1 ust. 1 lit. a) niniejszej dyrektywy w przypadku tej spółki.
Artykuł 21
Państwo Członkowskie, które nie korzysta z możliwości przewidzianej w art. 6 ust. 1 dyrektywy 83/349/EWG i w którym w chwili przyjęcia niniejszej dyrektywy kilka kategorii osób fizycznych może na mocy przepisów krajowych dokonywać ustawowych kontroli dokumentów określonych w art. 1 ust. 1 lit. b) niniejszej dyrektywy, może zatwierdzać na szczególnych warunkach do czasu dalszej koordynacji w zakresie ustawowych kontroli dokumentów rachunkowych do celu dokonywania ustawowych kontroli dokumentów określonych w art. 1 ust. 1 lit. b) osobę zatwierdzoną na podstawie art. 20 niniejszej dyrektywy, jeśli w dniu bilansu przedsiębiorstwa dominującego grupa przedsiębiorstw, które mają się połączyć, nie przekracza, według ostatnich rocznych sprawozdań finansowych tych przedsiębiorstw, granic dwóch spośród trzech kryteriów określonych w art. 27 dyrektywy 78/660/EWG, pod warunkiem że osoba ta jest uprawniona do dokonywania ustawowej kontroli dokumentów, określonych w art. 1 ust. 1 lit. a) niniejszej dyrektywy, wszystkich łączących się przedsiębiorstw.
Artykuł 22
Państwo Członkowskie, które korzysta z art. 20, może zezwolić na ukończenie przez zainteresowane osoby praktycznego szkolenia, określonego w art. 8, pod kierunkiem osoby zatwierdzonej na mocy prawa tego Państwa Członkowskiego w celu dokonywania ustawowych kontroli określonych w art. 20.
SEKCJA III
Uczciwość i niezależność zawodowa
Artykuł 23
Państwa Członkowskie określają, że osoby zatwierdzone do celu ustawowego kontrolowania dokumentów określonych w art. 1 ust. 1 dokonują takich kontroli zgodnie z zasadami uczciwości zawodowej.
Artykuł 24
Państwa Członkowskie określają, że osoby te nie dokonują wymaganych ustawowych kontroli, jeśli nie są one niezależne według prawa Państwa Członkowskiego ustanawiającego wymóg kontroli.
Artykuł 25
Artykuł 23 i 24 stosuje się także do osób fizycznych, które spełniają warunki nałożone w art. 3-19 i dokonują w imieniu przedsiębiorstwa audytorów ustawowej kontroli dokumentów określonych w art. 1 ust. 1.
Artykuł 26
Państwa Członkowskie zapewniają, aby zatwierdzone osoby podlegały stosownym sankcjom, w przypadku gdy nie dokonują kontroli zgodnie z art. 23-25.
Artykuł 27
Państwa Członkowskie zapewniają, aby przynajmniej udziałowcy i akcjonariusze zatwierdzonych przedsiębiorstw audytorów, jak też członkowie organów administracyjnych, zarządzających i nadzorczych takich przedsiębiorstw, którzy osobiście nie spełniają w określonym Państwie Członkowskim warunków ustanowionych w art. 3-19, nie ingerowali w wykonywanie kontroli, w jakikolwiek sposób zagrażający niezależności osób fizycznych kontrolujących, w imieniu takich przedsiębiorstw audytorów, dokumenty określone w art. 1 ust. 1.
SEKCJA IV
Podawanie do publicznej wiadomości
Artykuł 28
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby nazwiska, nazwy i adresy wszystkich osób fizycznych i przedsiębiorstw audytorów zatwierdzonych przez nie do celu dokonywania ustawowych kontroli dokumentów, określonych w art. 1 ust. 1, były podawane do publicznej wiadomości.
2.
Ponadto podawane są do publicznej wiadomości w odniesieniu do każdego zatwierdzonego przedsiębiorstwa audytorów następujące informacje:
a) nazwiska i adresy osób fizycznych określonych w art. 2 ust. 1 lit. b) ppkt i); oraz
b) nazwiska i adresy udziałowców lub akcjonariuszy przedsiębiorstwa audytorów;
c) nazwiska i adresy członków organu administracyjnego lub zarządzającego przedsiębiorstwa audytorów.
3.
Jeżeli osoba fizyczna jest dopuszczona do dokonywania ustawowych kontroli dokumentów określonych w art. 1 ust. 1 w przypadku spółki, zgodnie z warunkami określonymi w art. 20, 21 i 22, stosuje się ust. 1 niniejszego artykułu.
Należy jednakże wskazać kategorię spółki lub grup przedsiębiorstw, w odniesieniu do których kontrola jest dozwolona.
SEKCJA V
Przepisy końcowe
Artykuł 29
Komitet Kontaktowy ustanowiony na mocy art. 52 dyrektywy 78/660/EWG również:
a) ułatwia, bez uszczerbku dla art. 169 i 170 Traktatu, zharmonizowane stosowanie niniejszej dyrektywy poprzez regularne posiedzenia dotyczące w szczególności praktycznych problemów powstających w związku z jej zastosowaniem;
b) doradza Komisji, w razie potrzeby, w sprawie dodatków lub zmian do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 30
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przed dniem 1 stycznia 1988 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie mogą postanowić, że przepisy określone w ust. 1 nie mają zastosowania przed dniem 1 stycznia 1990 r.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, że przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
4.
Państwa Członkowskie zapewniają również, że przekażą Komisji wykaz egzaminów organizowanych lub uznawanych na podstawie art. 4.
Artykuł 31
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 7 czerwca 1984 r.
zmieniająca załączniki do dyrektywy Rady 77/96/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. w sprawie badań świeżego mięsa wieprzowego na obecność włosieni (trichinella spiralis) przed przywozem z państw trzecich
(84/319/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 77/96/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. w sprawie badań świeżego mięsa wieprzowego na obecność włosieni (trichinella spiralis) przed przywozem z państw trzecich [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 83/91/EWG [2], w szczególności jej art. 8,
a także mając na uwadze, co następuje: ostatnie badania umożliwiły opracowanie pewnych metod wykrywania włosieni w mięsie wieprzowym; wiarygodność tych metod z punktu widzenia ochrony zdrowia jest równoważna metodom stosowanym dotychczas; w związku z tym do załącznika I do dyrektywy 77/96/EWG należy wprowadzić właściwe uzupełnienia;
w celu ułatwienia przeprowadzania badań na obecność włosieni państwom trzecim oraz Państwom Członkowskim należy umożliwić dokonanie wyboru między przewidzianymi metodami badań;
należy przeprowadzić niektóre dostosowania techniczne obecnie stosowanych metod badań na obecność włosieni oraz w zakresie warunków, jakie muszą zostać spełnione przez laboratoria zajmujące się wykrywaniem włosieni;
środki ustanowione w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 77/96/EWG wprowadza się zmiany określone w Załączniku.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 1 stycznia 1985 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 19 czerwca 1984 r.
zmieniająca dyrektywę 71/118/EWG w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel świeżym mięsem drobiowym
(84/335/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i 100,
uwzględniając wnioski Komisji [1],
uwzględniając opinie Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinie Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
dnia 19 marca 1981 r. Komisja przedłożyła Radzie wniosek w celu dokonania zmiany niektórych przepisów dyrektywy Rady 71/118/EWG z dnia 15 lutego 1971 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel świeżym mięsem drobiowym [4], ostatnio zmienionej dyrektywą 84/186/EWG [5]; celem tego wniosku jest w szczególności zmiana oraz sprecyzowanie przepisów dotyczących inspekcji, rozstrzygnięcie kwestii finansowania kosztów inspekcji oraz odroczenie terminu wygaśnięcia odstępstwa określonego w art. 16a lit. a) tiret trzecie dotyczącego uboju oraz patroszenia drobiu w celu przedłużenia tego odstępstwa z dnia 15 sierpnia 1981 r. do dnia 15 sierpnia 1986 r., z uwagi na fakt, że w niektórych Państwach Członkowskich produkcja częściowo wypatroszonego mięsa drobiowego wciąż jest znacząca;
dyrektywa 71/118/EWG ograniczyła w szczególności stosowanie chłodzenia świeżego mięsa drobiowego metodą immersyjną w wodzie, przeprowadzanego zgodnie ze wyżej wymienioną dyrektywą, w odniesieniu do tuszek drobiowych, które po schłodzeniu są natychmiast mrożone lub głęboko mrożone; dyrektywa ta pozostawia Państwom Członkowskim możliwość udzielenia pozwolenia na odstępstwa od tego przepisu; udzielone odstępstwa wygasają dnia 30 czerwca 1984 r.;
ponadto dnia 14 lutego 1979 r. Komisja przekazała Radzie wniosek mający na celu rozszerzenie stosowania procesu schładzania na tuszki przeznaczone do wprowadzenia do obrotu w stanie schłodzonym;
uzgodniono odroczenie terminu wygaśnięcia wyżej wymienionych odstępstw jako środka ostrożności do momentu przyjęcia ostatecznych reguł wspólnotowych dotyczących kosztów inspekcji wynikających z dyrektywy 71/118/EWG, dotyczących określenia szczegółowych warunków higieny, w ramach których tzw. proces schładzania "w przeciwprądzie" może być stosowany w przypadku świeżego mięsa drobiowego, które nie jest niezwłocznie mrożone lub głęboko mrożone oraz dotyczących produkcji i inspekcji częściowo wypatroszonego drobiu;
Rada rozpatrzyła wnioski Komisji na ten temat; do czasu przyjęcia tych wniosków, termin w którym wyżej wymienione odstępstwa wygasają, powinien zostać ponownie odroczony,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do dyrektywy 71/118/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 14 ust. 2 akapit pierwszy ostatnie zdanie datę "dnia 30 czerwca 1984 r." zastępuje się datą "dnia 31 grudnia 1984 r."
2.
W art. 16a lit. a) tiret trzecie datę "dnia 30 czerwca 1984 r." zastępuje się datą "dnia 31 grudnia 1984 r."
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 30 czerwca 1984 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 19 czerwca 1984 r.
zmieniająca dyrektywy 64/432/EWG i 72/461/EWG w zakresie niektórych środków odnoszących się do pryszczycy i choroby pęcherzykowej świń
(84/336/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i 100,
uwzględniając wnioski Komisji [1];
uwzględniając opinie Parlamentu Europejskiego [2];
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 64/432/EWG [3], ostatnio zmieniona dyrektywą 83/646/EWG [4], ustanawia warunki zdrowotne, jakie powinny spełniać żywe bydło oraz trzoda chlewna przeznaczone do handlu wewnątrzwspólnotowego;
dyrektywa 72/461/EWG [5], ostatnio zmieniona dyrektywą 83/646/EWG, ustanawia warunki zdrowotne, jakie powinny spełniać zwierzęta, których mięso jest przeznaczone do handlu wewnątrzwspólnotowego;
do czasu wprowadzenia ostatecznych przepisów wspólnotowych odnoszących się do zwalczania pryszczycy oraz bez uszczerbku dla ostatecznego rozwiązania, które zostanie przyjęte, właściwe jest, aby środki wspólnotowe przewidziane w art. 4a i 4b dyrektywy 64/432/EWG i w art. 13 dyrektywy 72/461/EWG zostały utrzymane przez dodatkowy okres jako przejściowy środek ochronny w celu zachowania tradycyjnego obrotu handlowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 64/432/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 4a akapit pierwszy datę "dnia 30 czerwca 1984 r." zastępuje się datą "dnia 31 grudnia 1984 r.".
2.
W art. 4b akapit pierwszy i drugi datę "dnia 30 czerwca 1984 r." zastępuje się datą "dnia 31 grudnia 1984 r.".
Artykuł 2
W art. 13 dyrektywy 72/461/EWG datę "dnia 30 czerwca 1984 r." zastępuje się datą "dnia 31 grudnia 1984 r.".
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 30 czerwca 1984 r.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 28 czerwca 1984 r.
w sprawie zwalczania zanieczyszczeń powietrza z zakładów przemysłowych
(84/360/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100 i 235,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: programy działania Wspólnot Europejskich z 1973 r. [4], 1977 r. [5] i 1983 r. [6] w sprawie ochrony środowiska podkreślają znaczenie zapobiegania i zmniejszania zanieczyszczenia powietrza;
w szczególności programy działania z 1973 r. i 1977 r. obejmują nie tylko obiektywną ocenę zagrożeń, jakie stwarza zanieczyszczenie powietrza dla zdrowia ludzkiego i środowiska, ale także formułują cele jakościowe i ustanawiają normy jakości, szczególnie dla pewnej liczby substancji zanieczyszczających powietrze, uważanych za najbardziej niebezpieczne;
Rada przyjęła już kilka dyrektyw zgodnie z tymi programami;
ponadto, zgodnie z decyzją 81/462/EWG [7], Wspólnota jest stroną Konwencji o transgranicznych zanieczyszczeniach powietrza na dalekie odległości;
program działania z 1983 r., którego ogólne wytyczne zostały zatwierdzone przez Radę Wspólnot Europejskich oraz przez przedstawicieli Państw Członkowskich zebranych w Radzie, przewiduje, że Komisja będzie kontynuowała swoje wysiłki zmierzające do ustanowienia norm jakości powietrza oraz, że tam gdzie stosowne, należy ustanowić normy emisji dla niektórych rodzajów źródeł;
wszystkie Państwa Członkowskie posiadają przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne dotyczące zwalczania zanieczyszczania powietrza ze stacjonarnych zakładów przemysłowych; kilka Państw Członkowskich jest w trakcie procesu zmian istniejących przepisów;
różnice w przepisach poszczególnych Państw Członkowskich, obecnie obowiązujących lub będących przedmiotem zmian, dotyczących zwalczania zanieczyszczania powietrza z zakładów przemysłowych, mogą stwarzać nierówne warunki konkurencji i tym samym wpływać bezpośrednio na funkcjonowanie wspólnego rynku; dlatego wymagane jest zbliżanie prawa w tej dziedzinie zgodnie z art. 100 Traktatu;
jednym z podstawowych zadań Wspólnoty jest wspieranie w całej Wspólnocie harmonijnego rozwoju działalności gospodarczej oraz ciągłej i zrównoważonej ekspansji — są to zadania niemożliwe do zrealizowania przy braku kampanii na rzecz zwalczania zanieczyszczenia i zagrożeń lub przy braku poprawy jakości życia i ochrony środowiska;
Wspólnota powinna i musi pomagać w zwiększaniu skuteczności działań podjętych przez Państwa Członkowskie w celu zwalczania zanieczyszczania powietrza ze stacjonarnych zakładów przemysłowych;
aby osiągnąć ten cel należy wprowadzić niektóre zasady zmierzające do realizacji szeregu środków i procedur ustanowionych dla zapobiegania i zmniejszenia zanieczyszczania powietrza ze stacjonarnych zakładów przemysłowych we Wspólnocie;
wysiłki Wspólnoty zmierzające do wprowadzenia tych zasad mogą być tylko stopniowe, mając na uwadze złożoność sytuacji i podstawowych zasad, na których oparte są różne polityki krajowe;
początkowo należy wprowadzić ogólne ramy w celu umożliwienia Państwom Członkowskim dostosowania, w razie konieczności, istniejących przepisów do zasad przyjętych na poziomie wspólnotowym; dlatego Państwa Członkowskie powinny wprowadzić system uprzedniego zezwolenia na działanie i wprowadzanie zmian w stacjonarnych zakładach przemysłowych, które mogą powodować zanieczyszczenie powietrza;
ponadto, właściwe władze krajowe nie mogą udzielić takiego zezwolenia, o ile nie zostały spełnione pewne warunki, w tym wymogi podjęcia wszystkich właściwych środków zapobiegawczych, a także że działanie danego zakładu nie powoduje znacznego poziomu zanieczyszczenia powietrza;
powinno być możliwe stosowanie specjalnych przepisów na obszarach szczególnie zanieczyszczonych oraz na obszarach wymagających specjalnej ochrony;
zasady mające zastosowanie do procedur odnoszących się do zezwoleń i do ustalania emisji muszą spełniać określone wymogi;
w niektórych sytuacjach właściwe władze muszą zbadać potrzebę nakładania dalszych wymogów, które nie mogą powodować nadmiernych kosztów dla danego przedsiębiorstwa;
przepisy przyjęte na mocy niniejszej dyrektywy mają być wprowadzane stopniowo w odniesieniu do istniejących zakładów, z należytym uwzględnieniem czynników technicznych i skutków ekonomicznych;
należy zapewnić współpracę między Państwami Członkowskimi oraz między nimi a Komisją w celu ułatwienia realizacji środków zmierzających do zapobiegania i zmniejszania zanieczyszczenia powietrza oraz rozwijania technologii zapobiegawczej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Celem niniejszej dyrektywy jest ustanowienie dalszych środków i procedur zmierzających do zapobiegania lub zmniejszania zanieczyszczania powietrza z zakładów przemysłowych we Wspólnocie, szczególnie z zakładów przemysłowych należących do kategorii wymienionych w załączniku I.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy:
1) "Zanieczyszczenie powietrza" oznacza wprowadzanie przez człowieka, bezpośrednio lub pośrednio, substancji lub energii do powietrza, prowadzące do szkodliwych skutków, których charakter powoduje zagrożenie dla zdrowia ludzkiego, szkody w zasobach naturalnych oraz ekosystemach i dobrach materialnych, oraz niekorzystnie wpływa lub zakłóca możliwość korzystania z infrastruktury lub uzasadnionych sposobów wykorzystania środowiska.
2) "Zakład" oznacza każde przedsiębiorstwo lub inny zakład stacjonarny wykorzystywany do celów przemysłowych lub użyteczności publicznej, mogący powodować zanieczyszczenie powietrza.
3) "Istniejący zakład" oznacza zakład działający przed dniem 1 lipca 1987 r. lub zbudowany, lub któremu wydano zezwolenie przed tą datą.
4) "Dopuszczalne wartości jakości powietrza" oznacza stężenie substancji zanieczyszczających w powietrzu przez określony okres, które nie mogą zostać przekroczone.
5) "Dopuszczalne wielkości emisji" oznacza stężenie i/lub nagromadzenie substancji zanieczyszczających, które nie może zostać przekroczone podczas emisji z zakładów w określonym czasie.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, aby działanie zakładów należących do kategorii wymienionych w załączniku I, wymagało wydania uprzedniego zezwolenia przez właściwe władze.
Konieczność spełnienia wymogów ustanowionych dla takiego zezwolenia należy wziąć pod uwagę na etapie projektowania zakładu.
2.
Zezwolenie jest wymagane również w przypadku wprowadzania znacznych zmian we wszystkich zakładach, które należą do kategorii wymienionych w załączniku I, lub które będą kwalifikowały się do tych kategorii po wprowadzeniu zmian.
3.
Państwa Członkowskie mogą ustanowić wymóg wydawania zezwolenia dla innych kategorii zakładów lub, tam gdzie stanowi tak ustawodawstwo krajowe, uprzedniego powiadomienia.
Artykuł 4
Bez uszczerbku dla wymogów przewidzianych w przepisach krajowych i wspólnotowych do celów innych, niż cel niniejszej dyrektywy, zezwolenie może być wydane tylko w przypadku gdy właściwy organ jest przekonany, że:
1. podjęto wszystkie właściwe środki zapobiegawcze przeciwko zanieczyszczaniu powietrza, obejmujące zastosowanie najlepszych dostępnych technologii, pod warunkiem że stosowanie takich środków nie pociąga za sobą nadmiernych kosztów;
2. używanie zakładu nie będzie powodowało znacznego zanieczyszczenia powietrza spowodowanego szczególnie emisją substancji określonych w załączniku II;
3. żadna ze stosowanych dopuszczalnych wielkości emisji nie zostanie przekroczona;
4. wszystkie stosowane dopuszczalne wartości jakości powietrza zostaną wzięte pod uwagę.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie mogą:
- określić szczególnie zanieczyszczone obszary, dla których można ustanowić dopuszczalne wielkości emisji bardziej rygorystyczne niż określone w art. 4,
- określić obszary wymagające specjalnej ochrony, dla których można ustanowić dopuszczalne wartości jakości powietrza i dopuszczalne wielkości emisji bardziej rygorystyczne niż określone w art. 4,
- zadecydować o zakazie budowy lub działania określonych kategorii zakładów wymienionych w załączniku I na wyżej wymienionych obszarach, jeżeli nie są spełnione specjalne warunki.
Artykuł 6
Wnioski o zezwolenie zawierają opis danego zakładu wraz z informacjami niezbędnymi dla podjęcia decyzji o wydaniu zezwolenia zgodnie z art. 3 i 4.
Artykuł 7
Z zastrzeżeniem przepisów dotyczących tajemnicy handlowej, Państwa Członkowskie wymieniają między sobą, oraz z Komisją, informacje dotyczące ich doświadczenia i wiedzy na temat środków zapobiegających i zmniejszających zanieczyszczenie powietrza, a także na temat procesów technicznych i sprzętu oraz jakości powietrza i dopuszczalnych wielkości emisji.
Artykuł 8
1.
Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, ustala, jeśli konieczne, dopuszczalne wielkości emisji w oparciu o najlepsze dostępne technologie niepociągające za sobą nadmiernych kosztów oraz uwzględniające charakter, ilości oraz szkodliwość emisji, o których mowa.
2.
Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, określa odpowiednie techniki i metody pomiaru i oceny.
Artykuł 9
1.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, że wnioski o zezwolenie oraz decyzje właściwych władz, są podawane do publicznej wiadomości zgodnie z procedurami ustanowionymi przez prawo krajowe.
2.
Ustęp 1 stosuje się bez uszczerbku dla szczególnych przepisów krajowych i wspólnotowych dotyczących oceny wpływu na środowisko projektów publicznych i prywatnych, podlegających przepisom o tajemnicy handlowej.
Artykuł 10
Państwa Członkowskie udostępniają innym zainteresowanym Państwom Członkowskim, jako podstawę dla wszelkich koniecznych konsultacji w ramach ich dwustronnych stosunków, te same informacje, które udostępniły własnym obywatelom.
Artykuł 11
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu ustalenia poziomu emisji z zakładów w celu monitorowania zgodności ze zobowiązaniami, określonymi w art. 4.
Metody ustalania muszą zostać zaakceptowane przez właściwe władze.
Artykuł 12
Państwa Członkowskie śledzą rozwój najlepszych dostępnych technologii i sytuacji w dziedzinie środowiska.
W świetle tej analizy, Państwa Członkowskie nakładają, w razie konieczności, odpowiednie warunki na zakłady, które otrzymały zezwolenie zgodnie z niniejszą dyrektywą, ze względu na wymieniony rozwój oraz celowość unikania nadmiernych kosztów przez określone zakłady, ze szczególnym uwzględnieniem sytuacji ekonomicznej zakładów należących do danej kategorii.
Artykuł 13
W świetle analizy rozwoju w odniesieniu do najlepszych dostępnych technologii i stanu środowiska, Państwa Członkowskie wprowadzają w życie polityki i strategie, w tym właściwe środki, w celu stopniowego przystosowania istniejących zakładów należących do kategorii podanych w załączniku I do najlepszych dostępnych technologii, uwzględniając w szczególności:
- techniczne cechy zakładu,
- stopień jego zużycia i pozostały okres jego działania,
- charakter i wielkość emitowanych przez niego substancji zanieczyszczających,
- brak celowości ponoszenia nadmiernych kosztów przez zainteresowany zakład, mając na uwadze szczególnie sytuację ekonomiczną przedsiębiorstw należących do danej kategorii.
Artykuł 14
Państwa Członkowskie mogą, w celu ochrony zdrowia publicznego i środowiska, przyjąć przepisy surowsze niż te przewidziane w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 15
Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do zakładów przemysłowych pracujących na rzecz obrony narodowej.
Artykuł 16
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie najpóźniej do dnia 10 czerwca 1987 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 17
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 3 lipca 1984 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 70/157/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do dopuszczalnego poziomu hałasu i układu wydechowego pojazdów silnikowych
(84/372/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 80/1267/EWG [2], w szczególności jej art. 11,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/157/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do dopuszczalnego poziomu hałasu i układu wydechowego pojazdów silnikowych [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 81/334/EWG [4], w szczególności jej art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: w wyniku zdobytego na tym polu doświadczenia i w świetle obecnego stanu wiedzy możliwa jest obecnie zmiana niektórych wymagań dotyczących metody pomiaru hałasu emitowanego przez niektóre rodzaje pojazdów w celu dostosowania ich do rzeczywistych warunków użytkowania; pojazdy, których ta sprawa dotyczy, są pojazdami o wysokich osiągach, z automatyczną skrzynią biegów z możliwością ręcznej zmiany;
w szczególności ten rodzaj pojazdu o wysokich osiągach ma istotne cechy konstrukcyjne oparte na najnowszych zdobyczach techniki, które zazwyczaj poprzedzają metody znajdujące później zastosowanie w produkcji seryjnej, wraz z optymalizacją elementów i charakterystyk pod względem czynnego i biernego bezpieczeństwa, zanieczyszczenia powietrza, emisji hałasu i zużycia paliwa; zgodnie z ostatnimi doświadczeniami obecne metody określania i kontroli dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego przez pojazdy w warunkach ruchu miejskiego nie odzwierciedlają rzeczywistej eksploatacji pojazdów o wysokich osiągach w takich warunkach; konieczność zmiany w celu eliminacji tych wad i umożliwienia dokładniejszej oceny emisji hałasu przez takie rodzaje pojazdów, które zostały już przyjęte przez Europejską Komisję Gospodarczą Narodów Zjednoczonych, w jej ostatnio zmienionym regulaminie nr 51;
niniejsza dyrektywa jest zgodna z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw dotyczących Usunięcia Barier Technicznych w Handlu w Sektorze Pojazdów Silnikowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy 70/157/EWG, ostatnio zmienionej dyrektywą 81/334/EWG, wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Z mocą od dnia 1 października 1984 r. Państwa Członkowskie na podstawie odniesienia do dopuszczalnego poziomu hałasu i układu wydechowego, nie mogą:
- odmówić, odnosząc się do rodzaju pojazdu, udzielenia homologacji typu EWG albo wydania dokumentu określonego w ostatnim akapicie art. 10 ust. 1 dyrektywy 70/156/EWG, albo też udzielenia krajowej homologacji typu, lub
- zabronić dopuszczenia takich pojazdów do ruchu,
jeśli poziom hałasu i układ wydechowy tego rodzaju pojazdów lub pojazdów, których to dotyczy, spełnia przepisy dyrektywy 70/157/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
2.
Z mocą od dnia 1 października 1985 r. Państwa Członkowskie:
- nie mogą już wydawać dokumentu określonego w ostatnim akapicie art. 10 ust. 1 dyrektywy 70/156/EWG w odniesieniu do rodzaju pojazdu silnikowego, którego poziom hałasu i układ wydechowy nie spełniają przepisów dyrektywy 70/157/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą,
- mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji typu w odniesieniu do typu pojazdu, którego poziom hałasu i układ wydechowy nie spełniają przepisów dyrektywy 70/157/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
3.
Z mocą od dnia 1 października 1986 r. Państwa Członkowskie mogą zabronić dopuszczania do ruchu pojazdów, których poziom hałasu i układ wydechowy nie spełniają przepisów dyrektywy 70/157/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 października 1984 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
DZIESIĄTA DYREKTYWA RADY
z dnia 31 lipca 1984 r.
w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych, zmieniająca dyrektywę 77/388/EWG - zastosowanie podatku od wartości dodanej do wynajmu rzeczy ruchomych
(84/386/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 99 i 100,
uwzględniając szóstą dyrektywę Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku[1],
uwzględniając wniosek Komisji[2],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego[3],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[4],
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z art. 4 ust. 2 wyżej wymienionej dyrektywy, wynajem ruchomości może stanowić działalność gospodarczą objętą podatkiem od wartości dodanej;
zastosowanie art. 9 ust. 1 wyżej wymienionej dyrektywy do wynajmu ruchomości może prowadzić do znacznych naruszeń konkurencji w przypadkach, gdy wynajmujący i najemca mają siedziby w różnych Państwach Członkowskich, a stawki opodatkowania w tych państwach różnią się;
należy określić, że miejscem świadczenia usługi jest miejsce, gdzie klient, na rzecz którego była świadczona usługa, ma stałą siedzibę lub ma stałe miejsce prowadzenia działalności, lub w przypadku braku takiego miejsca, miejsce jego stałego zamieszkania lub miejsce gdzie zazwyczaj przebywa;
w odniesieniu do wynajmu środków transportu, ze względów kontrolnych art. 9 ust. 1 powinien być ściśle stosowany, a miejscem świadczenia usług powinna być siedziba przedsiębiorstwa dostawcy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 77/388/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
Skreśla się art. 9 ust. 2 lit. d);
2. w art. 9 ust. 2 lit. e) dodaje się tiret w brzmieniu:
"- wynajmowanie ruchomości, z wyjątkiem wszystkich środków transportu.";
3. w art. 9 ust. 3, wyrazy "i wynajmu ruchomości" zastępuje się wyrazami "i wynajmu środków transportu".
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 lipca 1985 r.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji przepisy, które wydadzą w celu zastosowania niniejszej dyrektywy.
Komisja poinformuje o tym pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Piąta dyrektywa Komisji
z dnia 18 lipca 1984 r.
dostosowująca do postępu technicznego załączniki II, III, IV, V i VI do dyrektywy Rady 76/768/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych
(84/415/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/768/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 83/574/EWG [2], w szczególności jej art. 8 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu ochrony zdrowia publicznego należy zabronić stosowania w produktach kosmetycznych kwasu 8-metoksy-3,4-metylenodioksy-10-nitrofenantreno-1-karboksylowego i jego soli, jak również wszelkich gatunków roślin z rodziny ciemiężyca (Veratrum);
na podstawie najnowszych badań naukowych i technicznych można dopuścić stosowanie, z zastrzeżeniem niektórych ograniczeń i warunków, nadtlenku wodoru w preparatach do pielęgnacji skóry i do utwardzania paznokci, hydrochinonu jako środka rozjaśniającego miejscowo skórę, fluorowodorku nikometanolu (fluorku 3-hydroksymetylopirydyny) jako środka do higieny jamy ustnej; azotan srebra może być ostatecznie dopuszczony jako środek do barwienia brwi i rzęs;
ester monoglicerynowy kwasu para-amino-benzoesowego jest filtrem promieniochronnym wymienionym w załączniku VII część 2 nr 4 i dlatego może zostać wykreślony z załącznika IV część 1 nr 2 do dyrektywy 76/768/EWG;
środki konserwujące 56 i 57 znajdujące się w załączniku VI część 2 do dyrektywy 76/768/EWG są również dodawane do produktów kosmetycznych do innych szczególnych celów;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw Dotyczących Zniesienia Barier Technicznych w Handlu w Sektorze Produktów Kosmetycznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 76/768/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w załączniku II:
- numer 333 otrzymuje brzmienie:
"333.
Veratrum Spp. i ich preparaty",
- dodaje się pozycję w brzmieniu:
"365.
Kwas arystolochowy i jego sole";
2) w załączniku III część 1:
- do numerów porządkowych 12 i 14 wprowadza się następujące zmiany:
a _BAR_ b _BAR_ c _BAR_ d _BAR_ e _BAR_ f _BAR_
12. _BAR_ Nadtlenek wodoru _BAR_ a)Środki do pielęgnacji włosów _BAR_ 12 % H2O2 (40 objętości) _BAR_ _BAR_ a), b), c) Zawiera nadtlenek wodoru Chronić oczy W przypadku dostania się preparatu do oczu natychmiast przepłukać wodą _BAR_
_BAR_ _BAR_ b)Środki do skóry, _BAR_ 4 % H2O2 _BAR_ _BAR_
_BAR_ _BAR_ c)Utwardzacze paznokci, _BAR_ 2 % H2O2 _BAR_ _BAR_
14. _BAR_ Hydrochinon1 _BAR_ a)Utleniające środki barwiące do włosów: _BAR_ 2 % _BAR_ _BAR_ a) _BAR_
_BAR_ _BAR_ 1.Ogólne stosowanie _BAR_ _BAR_ _BAR_ 1.Nie stosować do barwienia brwi i rzęsW przypadku dostania się preparatu do oczu, natychmiast przepłukać wodąZawiera hydrochinon _BAR_
_BAR_ _BAR_ 2.Profesjonalne stosowanie _BAR_ _BAR_ _BAR_ 2.Tylko do użytku profesjonalnegoZawiera hydrochinonW przypadku dostania się preparatu do oczu natychmiast przepłukać wodą _BAR_
_BAR_ Hydrochinon _BAR_ b)Do miejscowego rozjaśniania skóry _BAR_ 2 % _BAR_ _BAR_ b) Zawiera hydrochinonChronić oczyStosować na małej powierzchniW przypadku podrażnienia przerwać stosowanieNie stosować u dzieci poniżej 12 roku życia. _BAR_
- dodaje się numery porządkowe w brzmieniu:
a _BAR_ b _BAR_ c _BAR_ d _BAR_ e _BAR_ f _BAR_
47. _BAR_ Fluorowodorek nikometanolu _BAR_ Środek do higieny jamy ustnej _BAR_ 0,15 % obliczone jako F Gdy zmieszany z innymi związkami fluoru dozwolonymi w niniejszym załączniku, całkowite stężenie F nie może przekraczać 0,15 % _BAR_ _BAR_ Zawiera fluorowodorek nikometanolu _BAR_
48. _BAR_ Azotan srebra _BAR_ Wyłącznie środki do barwienia brwi i rzęs _BAR_ 4 % _BAR_ _BAR_ Zawiera azotan srebraW przypadku dostania się preparatu do oczu natychmiast przepłukać wodą _BAR_
3) w załączniku IV część 1 skreśla się numery porządkowe 2 i 6.
4) w załączniku V skreśla się numer porządkowy 11.
5) w kolumnie b części 2 załącznika VI dodaje się symbol + po nazwach substancji o numerach porządkowych 56 i 57.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne konieczne do zapewnienia zgodności z niniejszą dyrektywą najpóźniej w dniu 31 grudnia 1985 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 3 września 1984 r.
zmieniająca dyrektywę 70/157/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do dopuszczalnego poziomu hałasu i układu wydechowego pojazdów silnikowych
(84/424/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 70/157/EWG [4], ostatnio zmieniona dyrektywą 81/334/EWG [5], ustanawia w Załączniku maksymalny poziom hałasu pojazdów silnikowych przeznaczonych do użytkowania na drogach, z lub bez nadwozia, mających co najmniej cztery koła i maksymalną prędkość konstrukcyjną przekraczającą 25 kilometrów na godzinę, z wyjątkiem pojazdów poruszających się po szynach, ciągników rolniczych lub leśnych oraz maszyn i pojazdów do robót publicznych;
ochrona ludności na obszarach miejskich przed nadmiernym hałasem wymaga odpowiednich środków w celu obniżenia poziomu hałasu pojazdów silnikowych; takie obniżenie zostało umożliwione przez postęp techniczny w budowie pojazdów silnikowych;
załącznik I do dyrektywy 70/157/EWG powinien zostać odpowiednio zmieniony, obniżając wartości dopuszczalnego poziomu hałasu wyrażone w decybelach dB (A) dla każdej określonej w nim kategorii pojazdu;
takie obniżenie stanowi ważny krok na drodze poprawy ochrony środowiska; rozważany przepis powinien jednakże zostać w przyszłości sprawdzony w świetle wyników prac Komisji, w kontekście ogólnego podejścia, z jednoczesnym uwzględnieniem wszystkich aspektów reguł wspólnotowych w sektorze pojazdów silnikowych, w szczególności tych odnoszących się do bezpieczeństwa, ochrony środowiska naturalnego i oszczędności energii,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy 70/157/EWG ppkt 5.2.2.1 otrzymuje brzmienie:
"5.2.2.1. Wartości dopuszczalne
Poziom hałasu mierzony zgodnie z ppkt 5.2.2.2–5.2.2.5 niniejszego Załącznika nie przekracza następujących wartości:
_BAR_ Kategoria pojazdu _BAR_ Wartości wyrażone w dB (A) _BAR_
5.2.2.1.1. _BAR_ Pojazdy przeznaczone do przewozu osób, posiadające łącznie z siedzeniem kierowcy maksymalnie dziewięć miejsc siedzących _BAR_ 77 _BAR_
5.2.2.1.2. _BAR_ Pojazdy przeznaczone do przewozu osób, posiadające łącznie z siedzeniem kierowcy więcej niż dziewięć miejsc siedzących, o maksymalnej dopuszczalnej masie nieprzekraczającej 3,5 tony oraz: _BAR_ _BAR_
5.2.2.1.2.1. _BAR_ - o mocy silnika mniejszej niż 150 kW _BAR_ 80 _BAR_
5.2.2.1.2.2. _BAR_ - o mocy silnika niemniejszej niż 150 kW _BAR_ 83 _BAR_
5.2.2.1.3. _BAR_ Pojazdy przeznaczone do przewozu osób, posiadające łącznie z siedzeniem kierowcy więcej niż dziewięć miejsc siedzących; pojazdy przeznaczone do przewozu towarów: _BAR_ _BAR_
5.2.2.1.3.1. _BAR_ - o maksymalnej dopuszczalnej masie nieprzekraczającej 2 ton _BAR_ 78 _BAR_
5.2.2.1.3.2. _BAR_ - o maksymalnej dopuszczalnej masie przekraczającej 2 tony, ale nieprzekraczającej 3,5 tony _BAR_ 79 _BAR_
5.2.2.1.4. _BAR_ Pojazdy przeznaczone do przewozu towarów o maksymalnej dopuszczalnej masie przekraczającej 3,5 tony _BAR_ _BAR_
5.2.2.1.4.1. _BAR_ - o mocy silnika mniejszej niż 75 kW _BAR_ 81 _BAR_
5.2.2.1.4.2. _BAR_ - o mocy silnika niemniejszej niż 75 kW, ale mniejszej niż 150 kW _BAR_ 83 _BAR_
5.2.2.1.4.3. _BAR_ - o mocy silnika niemniejszej niż 150 kW _BAR_ 84 _BAR_
Jednakże:
- w przypadku pojazdów kategorii z ppkt 5.2.2.1.1 oraz 5.2.2.1.3 wartości dopuszczalne zwiększa się o 1 dB (A), jeżeli są wyposażone w silnik wysokoprężny z wtryskiem bezpośrednim,
- w przypadku pojazdów o maksymalnej dopuszczalnej masie powyżej dwóch ton przeznaczonych do użytku terenowego, wartości dopuszczalne zwiększa się o 1 dB (A), jeżeli ich moc silnika jest mniejsza od 150 kW, i o 2 dB (A), jeżeli ich moc silnika jest większa lub równa 150 kW." .
Artykuł 2
1.
Od dnia 1 stycznia 1985 r. Państwa Członkowskie nie mogą z przyczyn odnoszących się do dopuszczalnego poziomu hałasu oraz układu wydechowego:
- odmówić w odniesieniu do typu pojazdu silnikowego udzielenia homologacji typu EWG, wydania dokumentu określonego w art. 10 ust. 1 tiret trzecie dyrektywy Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [6], ostatnio zmienionej dyrektywą 80/1267/EWG [7], lub udzielenia krajowej homologacji typu, lub
- zabronić dopuszczenia do ruchu pojazdu,
jeżeli poziom hałasu i układ wydechowy tego typu pojazdu lub tych pojazdów jest zgodny z przepisami dyrektywy 70/157/EWG zmienionej niniejszą dyrektywą.
2.
Od dnia 1 października 1988 r. Państwa Członkowskie:
- nie wydają już dokumentu określonego w art. 10 ust. 1 tiret trzecie dyrektywy 70/156/EWG w odniesieniu do typu pojazdu silnikowego, którego poziom hałasu i układ wydechowy nie są zgodne z wymaganiami dyrektywy 70/157/EWG zmienionej niniejszą dyrektywą,
- mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji typu w odniesieniu do typu pojazdu silnikowego, którego poziom hałasu oraz układ wydechowy nie są zgodne z wymaganiami dyrektywy 70/157/EWG zmienionej niniejszą dyrektywą.
Jednakże w przypadku pojazdów kategorii z ppkt 5.2.2.1.3, określonych w art. 1, które wyposażone są w silniki wysokoprężne, oraz w przypadku pojazdów kategorii z ppkt 5.2.2.1.4 "1 października 1988 r." zastępuje się przez "1 października 1989 r.".
3.
Z mocą od dnia 1 października 1989 r. Państwa Członkowskie mogą zabronić dopuszczenia do ruchu pojazdów, których poziom hałasu oraz układ wydechowy nie są zgodne z wymaganiami dyrektywy 70/157/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
Jednakże w przypadku pojazdów kategorii z ppkt 5.2.2.1.3 określonych w art. 1, które wyposażone są w silniki wysokoprężne, oraz w przypadku pojazdów kategorii z ppkt 5.2.2.1.4 "1 października 1989 r." zastępuje się przez "1 października 1990 r.".
Artykuł 3
Rada, nie później niż dnia 31 grudnia 1990 r., decyduje o dalszym przeglądzie przepisów dyrektywy 70/157/EWG na podstawie sprawozdania Komisji dotyczącego możliwych nowych środków odnoszących się do reguł w sektorze pojazdów silnikowych, które zostaną ustanowione w poszanowaniu bezpieczeństwa, ochrony środowiska naturalnego oraz oszczędzania energii.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 stycznia 1985 r. Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dziesiąta Dyrektywa Komisji
z dnia 25 lipca 1984 r.
ustanawiająca wspólnotowe metody analizy do celów urzędowej kontroli pasz
(84/425/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/373/EWG z dnia 20 lipca 1970 r. w sprawie wprowadzenia wspólnotowych metod pobierania próbek i analizy do celów urzędowej kontroli pasz [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Grecji, w szczególności jej art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa stawia wymóg, aby urzędowa kontrola pasz była przeprowadzana przy użyciu wspólnotowych metod pobierania próbek i analizy do celów sprawdzania zgodności z wymaganiami wynikającymi z przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych dotyczących jakości i składu pasz;
w dyrektywach Komisji 71/250/EWG [2], 73/46/EWG [3], 74/203/EWG [4], 75/84/EWG [5], 76/372/EWG [6], ostatnio zmienionych dyrektywą 81/680/EWG [7], dyrektywach 71/393/EWG [8], 72/199/EWG [9], 78/633/EWG [10], ostatnio zmienionych dyrektywą 84/4/EWG [11] oraz w dyrektywie 81/715/EWG [12] ustanowiono już szereg metod analizy; ze względu na dokonane od tamtej pory postępy prac zalecane byłoby przyjęcie nowych metod;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie wymagają, aby analizy do celów urzędowej kontroli pasz w odniesieniu do zawartości spiramycyny były przeprowadzane zgodnie z metodą opisaną w Załączniku.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie, najpóźniej do dnia 30 czerwca 1985 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 26 lipca 1984 r.
zmieniająca Załącznik do dyrektywy Rady 82/471/EWG dotyczącej niektórych produktów stosowanych w żywieniu zwierząt
(84/443/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 82/471/EWG z dnia 30 czerwca 1982 r. dotyczącą produktów stosowanych w żywieniu zwierząt [1], w szczególności jej art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 82/471/EWG przewiduje regularne wprowadzanie zmian do załączników stosownie do osiągnięć postępu naukowo-technicznego;
stosowne jest podzielenie grupy "bezproteinowe mieszanki azotowe i podobne produkty" w celu stworzenia wyraźnego rozróżnienia między tymi produktami, należącymi odpowiednio do grup "bezproteinowe mieszanki azotowe", "aminokwasy i ich sole" i "hydroksyanalogi aminokwasów"; w wyniku tego podziału i w świetle przeprowadzonych badań stosowanie nowych produktów powinno być dozwolone pod pewnymi warunkami;
stwierdzono, że konieczna jest zmiana charakterystycznych cech składowych i przepisów szczególnych określonych dla pewnych produktów zawartych w Załączniku;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Pasz;
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do Załącznika do dyrektywy 82/471/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania art. 1 nie później niż do dnia 30 czerwca 1985 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa komisji
z dnia 25 kwietnia 1984 r.
dostosowująca do postępu technicznego po raz szósty dyrektywę Rady 67/548/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych
(84/449/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych [1], zmienioną po raz szósty dyrektywą Rady 79/831/EWG [2], w szczególności jej art. 19, 20 i 21, a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 3 ust. 1 dyrektywy 79/831/EWG przewiduje, że właściwości fizyczno-chemiczne, toksyczność i ekotoksyczność substancji i preparatów są ustalane zgodnie z metodami podanymi w załączniku V;
artykuł 19 dyrektywy 79/831/EWG z dnia 18 września 1979 r. przewiduje, że załącznik V jest sporządzany z udziałem Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego; należy w odpowiedni sposób uwzględniać, w szczególności, metody uznane i zalecane przez właściwe organizacje międzynarodowe;
przepisy niniejszej dyrektywy są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw w Sprawie Usunięcia Barier Technicznych w Handlu Niebezpiecznymi Substancjami i Preparatami,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załącznik V do dyrektywy 67/548/EWG zastępuje się Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują przed dniem 1 lipca 1985 r. środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie informują o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują te środki najpóźniej do dnia 1 lipca 1986 r.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 10 września 1984 r.
w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących reklamy wprowadzającej w błąd
(84/450/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: przepisy prawne zakazujące reklamy wprowadzającej w błąd, obowiązujące w chwili obecnej w Państwach Członkowskich, różnią się w sposób znaczny; odkąd reklama przekracza granice poszczególnych Państw Członkowskich, ma ona bezpośredni wpływ na ustanowienie i funkcjonowanie wspólnego rynku;
reklama wprowadzająca w błąd może prowadzić do zakłócenia konkurencji wewnątrz wspólnego rynku;
reklama, jeżeli prowadzi lub nie do zawarcia umowy, wpływa na interes ekonomiczny konsumentów;
reklama wprowadzająca w błąd może spowodować, że konsument podejmie decyzje niekorzystne dla siebie w momencie nabywania dóbr lub korzystania z usług, a rozbieżności między przepisami Państw Członkowskich nie tylko prowadzą w wielu przypadkach do niewystarczających poziomów ochrony konsumenta, ale także utrudniają realizację kampanii reklamowych poza granicami krajowymi i tym samym wpływają na swobodny przepływ towarów i świadczenie usług;
drugi program Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej dla ochrony konsumentów i polityki informacyjnej [4] przewiduje właściwe działania mające na celu ochronę konsumentów przed wprowadzającą w błąd i nieuczciwą reklamą;
w ogólnym interesie publicznym, jak również konsumentów i osób, które konkurują ze sobą w związku z prowadzeniem działalności handlowej, gospodarczej, rzemieślniczej lub wykonujących wolne zawody na wspólnym rynku, leży ujednolicenie w pierwszym rzędzie przepisów prawa krajowego zakazujących reklamy wprowadzającej w błąd, a w drugim etapie, dotyczących nieuczciwej reklamy i, w zakresie, w jakim jest to konieczne, reklamy porównawczej, na podstawie właściwych wniosków Komisji;
w tym celu powinny zostać ustanowione minimalne i obiektywne kryteria dla określenia, czy reklama jest wprowadzająca w błąd;
przepisy prawne, które zostaną przyjęte przez Państwa Członkowskie zakazujące reklamy wprowadzającej w błąd, muszą być właściwe i skuteczne;
osoby lub organizacje uważane na mocy prawa krajowego za mające uzasadniony interes w sprawie, muszą mieć możliwość wszczynania postępowania przeciwko reklamie wprowadzającej w błąd przed sądem lub przed organem administracji, który jest właściwy do rozstrzygania skarg albo wszczynania stosownego postępowania sądowego;
do każdego Państwa Członkowskiego powinna należeć decyzja, czy umożliwić sądom lub organom administracyjnym żądanie wcześniejszego odwołania się do innych ustalonych środków rozstrzygania skarg;
sądy lub organy administracyjne muszą posiadać uprawnienia umożliwiające im zarządzenie lub uzyskanie zaprzestania reklamy wprowadzającej w błąd;
w niektórych przypadkach może być pożądane zakazanie reklamy wprowadzającej w błąd nawet przed jej publikacją; jednakże nie oznacza to, że Państwa Członkowskie są zobowiązane do wprowadzenia przepisów przewidujących wcześniejsze systematyczne sprawdzanie reklamy;
należy ustanowić przyspieszone procedury pozwalające na podjęcie środków tymczasowych lub ostatecznych;
może być pożądane zarządzenie publikacji decyzji wydawanych przez sądy lub organy administracyjne, lub sprostowań, w celu wyeliminowania jakichkolwiek trwałych skutków reklamy wprowadzającej w błąd;
organy administracyjne muszą być bezstronne, a wykonywanie ich uprawnień musi podlegać kontroli sądowej;
dobrowolna kontrola wykonywana przez branżowe organy samorządowe w celu wyeliminowania reklamy wprowadzającej w błąd może spowodować unikniecie odwołania się do procedur administracyjnych lub sądowych i dlatego powinna być popierana;
reklamujący powinien móc udowodnić, za pomocą właściwych środków, prawdziwość twierdzeń reklamowych, a we właściwych przypadkach może być zobowiązany do dokonania tego na żądanie sądu lub organu administracyjnego;
niniejsza dyrektywa nie może uniemożliwiać Państwom Członkowskim utrzymania lub przyjęcia przepisów w celu zapewnienia szerszej ochrony konsumentów, osób prowadzących działalność handlową, gospodarczą, rzemieślniczą lub wykonujących wolne zawody, i ogółu społeczeństwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Celem niniejszej dyrektywy jest ochrona konsumentów, osób prowadzących działalność handlową, gospodarczą lub rzemieślniczą lub wykonujących wolne zawody i ogólnego interesu publicznego przed reklamą wprowadzającą w błąd i jej nieuczciwymi konsekwencjami.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy:
1) "reklama" oznacza przedstawienie w jakiejkolwiek formie w ramach działalności handlowej, gospodarczej, rzemieślniczej lub wykonywania wolnych zawodów w celu wspierania zbytu towarów lub usług, w tym nieruchomości, praw i zobowiązań;
2) "reklama wprowadzająca w błąd" oznacza każdą reklamę, która w jakikolwiek sposób, w tym przez swoją formę, wprowadza lub może wprowadzić w błąd osoby, do których jest skierowana lub dociera, i która, z powodu swojej zwodniczej natury, może wpłynąć na ich postępowanie gospodarcze lub która, z tych powodów, szkodzi lub może szkodzić konkurentowi;
3) "osoba" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną.
Artykuł 3
Przy określaniu czy reklama jest wprowadzająca w błąd należy wziąć pod uwagę wszystkie jej cechy, w szczególności zawarte w niej informacje, dotyczące:
a) cech charakterystycznych towarów lub usług, takich jak ich dostępność, rodzaj, wykonanie, skład, sposób i data produkcji lub wykonania, przydatność do celu, zastosowanie, ilość, specyfikacja, pochodzenie geograficzne lub handlowe lub spodziewane rezultaty jego zastosowania, lub rezultaty i szczególne właściwości testów lub kontroli wykonanych na towarach lub usługach;
b) ceny lub sposobu obliczenia ceny i warunków dostawy towarów lub świadczenia usług;
c) rodzaju, właściwości i praw reklamującego, takich jak: jego tożsamość i majątek, jego kwalifikacje i prawa własności przemysłowej, handlowej lub prawa własności intelektualnej lub jego nagrody i wyróżnienia.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie zapewnią istnienie odpowiednich i skutecznych środków kontroli reklamy wprowadzającej w błąd w interesie konsumentów, jak również konkurentów i ogółu społeczeństwa.
Takie środki zawierają przepisy prawne, zgodnie z którymi osoby lub organizacje, uznawane na mocy prawa krajowego za mające uzasadniony interes w zakazaniu reklamy wprowadzającej w błąd, mogą:
a) wytoczyć powództwo przeciwko takiej reklamie; i/lub
b) przedstawić taką reklamę organowi administracyjnemu właściwemu zarówno do rozstrzygania skarg, jak do wszczynania właściwych postępowań sądowych.
Do każdego Państwa Członkowskiego należy decyzja, która z tych procedur będzie dostępna oraz czy umożliwić sądom lub organom administracyjnym żądanie wcześniejszego odwołania się do innych ustalonych środków rozstrzygania skarg, w tym tych wymienionych w art. 5.
2.
Zgodnie z przepisami prawnymi określonymi w ust. 1, Państwa Członkowskie przyznają sądom i organom administracyjnym uprawnienia umożliwiające im, w przypadkach kiedy uznają takie środki za konieczne, biorąc pod uwagę interesy wszystkich zainteresowanych, w szczególności interes publiczny:
- nakazanie zaprzestania reklamy wprowadzającej w błąd lub wszczęcia właściwego postępowania sądowego w celu nakazania zaprzestania tej reklamy, lub
- jeżeli reklama wprowadzająca w błąd nie została jeszcze opublikowana, ale jej publikacja jest bliska, zakazanie takiej reklamy lub wszczęcie właściwego postępowania w celu wydania zakazu takiej publikacji,
nawet w przypadku braku dowodów straty lub szkody, lub zamiaru albo zaniedbania ze strony reklamującego.
Państwa Członkowskie zapewnią również, że środki określone w akapicie pierwszym zostaną podjęte w ramach przyspieszonej procedury:
- ze skutkiem tymczasowym, lub
- ze skutkiem ostatecznym,
z uwzględnieniem, że do każdego Państwa Członkowskiego należy decyzja, którą z tych dwóch możliwości wybiera.
Ponadto Państwa Członkowskie mogą przyznać sądom lub organom administracyjnym uprawnienia umożliwiające im, w celu wyeliminowania trwałych skutków reklamy wprowadzającej w błąd, której zaprzestanie zostało nakazane w wyniku ostatecznej decyzji:
- wymaganie publikacji tej decyzji w całości lub w części i w takiej formie, którą uznają za właściwą,
- wymaganie dodatkowo publikacji informacji o sprostowaniu.
3.
Organy administracyjne określone w ust. 1 muszą:
a) posiadać taki skład, aby nie wzbudzać wątpliwości co do ich bezstronności;
b) posiadać odpowiednie uprawnienia, w trakcie orzekania w sprawie skargi, które pozwolą na skuteczne monitorowanie i wzmocnienie przestrzegania ich decyzji;
c) zasadniczo uzasadniać swoje decyzje.
Jeżeli uprawnienia, określone w ust. 2, są wykonywane wyłącznie przez organy administracyjne, decyzje powinny być uzasadnione we wszystkich wypadkach.
Ponadto w takim przypadku należy ustanowić procedury, według których niewłaściwe lub nieuzasadnione wykonywanie uprawnień przez organy administracyjne, lub niewłaściwe albo nieuzasadnione uchybienie w wykonywaniu powyższych uprawnień mogą być przedmiotem kontroli sądowej.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa nie wyklucza dobrowolnej kontroli reklamy wprowadzającej w błąd przez branżowe organy samorządowe i skargi do takich organów przez osoby lub organizacje, określone w art. 4, jeżeli postępowania przed takimi organami istnieją dodatkowo w stosunku do postępowań sądowych lub administracyjnych określonych w tym artykule.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie przyznają sądom lub organom administracyjnym uprawnienia umożliwiające im w postępowaniach cywilnych lub administracyjnych przewidzianych w art. 4:
a) wymaganie, aby reklamujący dostarczył dowody dotyczące prawdziwości twierdzeń zawartych w reklamie, jeżeli biorąc pod uwagę uzasadniony interes reklamującego i innych uczestników postępowania, wymaganie takie wydaje się właściwe z uwagi na okoliczności danej sprawy; oraz
b) uznanie zawartych w reklamie twierdzeń za nieprawdziwe, jeżeli dowody wymagane zgodnie z lit. a) nie zostaną przeprowadzone lub zostaną uznane za niewystarczające przez sąd lub organ administracyjny.
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa nie uniemożliwia Państwom Członkowskim utrzymania lub przyjęcia przepisów w celu zapewnienia szerszej ochrony konsumentów, osób prowadzących działalność handlową, gospodarczą, rzemieślniczą lub wykonujących wolne zawody, jak również ogółu społeczeństwa.
Artykuł 8
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż dnia 1 października 1986 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty wszystkich przepisów prawa krajowego, które przyjmą w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 9
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 9 października 1984 r.
w sprawie wartości dopuszczalnych dla ścieków i wskaźników jakości wód w odniesieniu do zrzutów heksachlorocycloheksanu
(84/491/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100 i 235,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/464/EWG z 4 maja 1976 r. w sprawie zanieczyszczenia spowodowanego przez niektóre substancje niebezpieczne odprowadzane do środowiska wodnego Wspólnoty [1], w szczególności jej art. 6 i 12,
uwzględniając wniosek Komisji [2],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [3],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [4],
a także mając na uwadze, co następuje: w celu ochrony środowiska wodnego Wspólnoty przed zanieczyszczeniem przez niektóre substancje niebezpieczne, art. 3 dyrektywy 76/464/EWG wprowadza system uprzednich zezwoleń ustalający normy emisji dla zrzutów substancji wymienionych w wykazie I w Załączniku do tej dyrektywy; art. 6 wymienionej dyrektywy przewiduje, że dla tych norm emisji należy ustanowić wartości dopuszczalne, jak również wskaźniki jakości dla środowiska wodnego dotkniętego tymi odprowadzanymi substancjami;
heksachlorocykloheksan (zwany dalej jako HCH) jest związkiem organicznohalogenowym i jest zawarty w wykazie I ze względu na swoją toksyczność, trwałość i bioakumulację;
Państwa Członkowskie są zobowiązane do stosowania wartości dopuszczalnych, z wyjątkiem przypadków gdy mogą one stosować wskaźniki jakości;
ponieważ zanieczyszczenia spowodowane bezpośrednimi zrzutami HCH do wody są wytwarzane, w dużym stopniu, przez przedsiębiorstwa, które produkują, przetwarzają i, jako czynność drugoplanową, wytwarzają go w tym samym miejscu, powinny być wyznaczone wartości dopuszczalne dla zrzutów z takich przedsiębiorstw oraz ustanowione wskaźniki jakości dla środowiska wodnego, do którego odprowadza się HCH z takich przedsiębiorstw;
wpływ innych bezpośrednich przemysłowych źródeł zanieczyszczenia HCH jest również ważny; w przypadku takich zrzutów, dla których z przyczyn technicznych nie jest możliwe ustanowienie wartości dopuszczalnych dla zrzutów na poziomie Wspólnoty, Państwa Członkowskie powinny niezależnie ustalić normy emisji, biorąc pod uwagę najlepsze dostępne środki techniczne;
Państwa Członkowskie powinny zapewnić, że środki podjęte zgodnie z niniejszą dyrektywą nie wpływają na wzrost zanieczyszczenia gleby i powietrza;
należy ustanowić szczególną procedurę monitorowania, aby umożliwić Państwom Członkowskim wykazanie, iż wskaźniki jakości są dotrzymywane;
w celu skutecznego wprowadzenia w życie niniejszej dyrektywy należy ustanowić przepis w sprawie monitorowania przez Państwa Członkowskie środowiska wodnego dotkniętego oddziaływaniem zrzutów HCH;
ważne jest, aby co pięć lat Komisja przekazywała Radzie porównawczą ocenę realizacji niniejszej dyrektywy przez Państwa Członkowskie;
ponieważ woda gruntowa jest przedmiotem dyrektywy 80/68/EWG [5], jest ona wyłączona z zakresu niniejszej dyrektywy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa:
- zgodnie z art. 6 ust. 1 dyrektywy 76/464/EWG ustanawia wartości dopuszczalne dla norm emisji HCH w zrzutach odprowadzanych z zakładów przemysłowych, określonych w art. 2 lit. g) niniejszej dyrektywy,
- zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 76/464/EWG ustanawia wskaźniki jakości dla HCH w środowisku wodnym,
- zgodnie z art. 6 ust. 4 dyrektywy 76/464/EWG ustanawia terminy spełnienia warunków określonych w zezwoleniach udzielonych przez właściwe władze Państw Członkowskich w odniesieniu do istniejących zrzutów HCH,
- zgodnie z art. 12 ust. 1 dyrektywy 76/464/EWG ustanawia metody referencyjne dla pomiaru umożliwiające określenie stężenia HCH w zrzutach i w środowisku wodnym,
- zgodnie z art. 6 ust. 3 dyrektywy 76/464/EWG ustanawia procedurę monitorowania,
- wymaga od Państwami Członkowskimi współpracy w przypadku zrzutów, które oddziałują na wody więcej niż jednego Państwa Członkowskiego.
2.
Niniejsza dyrektywa stosuje się do wód, określonych w art. 1 dyrektywy 76/464/EWG, z wyjątkiem wód gruntowych.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "HCH" oznacza izomery 1, 2, 3, 4, 5, 6-heksachlorocykloheksanu;
b) "lindan" oznacza produkt zawierający przynajmniej 99 % γ-izomeru 1, 2, 3, 4, 5, 6-heksachlorocykloheksanu;
c) "ekstrakcja lindanu" oznacza oddzielenie lindanu od mieszaniny izomerów heksachlorocykloheksanu;
d) "wartości dopuszczalne" oznaczają wartości dopuszczalne określone w załączniku I;
e) "wskaźniki jakości" oznaczają wymagania określone w załączniku II;
f) "przetwarzanie HCH" oznacza proces przemysłowy obejmujący produkcję lub wykorzystanie HCH lub inne procesy przemysłowe, w których obecność HCH jest nieunikniona; g) "zakład przemysłowy"
oznacza każdy zakład, w którym przetwarza się HCH lub jakakolwiek inna substancja zawierająca HCH;
h) "istniejący zakład" oznacza zakład przemysłowy działający w dniu notyfikacji niniejszej dyrektywy;
i) "nowy zakład" oznacza:
- zakład przemysłowy, który zaczął działać po dniu notyfikacji niniejszej dyrektywy,
- istniejący zakład przemysłowy, którego zdolność do produkcji lub przetwarzania HCH znacznie wzrosła po dniu notyfikacji niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
1.
Wartości dopuszczalne, terminy, do których należy się do nich dostosować, oraz procedura monitorowania zrzutów są ustanowione w załączniku I.
2.
Wartości dopuszczalne są normalnie stosowane w miejscu, w którym ścieki zawierające HCH są odprowadzane przez zakład przemysłowy.
Jeśli wody ściekowe zawierające HCH są oczyszczane poza zakładem przemysłowym, w zakładzie oczyszczania ścieków przeznaczonym do usuwania HCH, zainteresowane Państwo Członkowskie może zezwolić na zastosowanie wartości dopuszczalnych w miejscu, w którym ścieki są odprowadzane przez zakład oczyszczania ścieków.
3.
Zezwolenia określone w art. 3 dyrektywy 76/464/EWG muszą zawierać przepisy co najmniej tak rygorystyczne jak te zawarte w załączniku I do niniejszej dyrektywy, chyba że Państwo Członkowskie przestrzega przepisów art. 6 ust. 3 dyrektywy 75/464/EWG, na podstawie załączników II i IV do niniejszej dyrektywy.
Zezwolenia podlegają przeglądowi co najmniej raz na cztery lata.
4.
Bez uszczerbku dla swoich zobowiązań wynikających z ust. 1—3 oraz przepisów dyrektywy 75/464/EWG, Państwa Członkowskie mogą przyznawać zezwolenia nowym zakładom tylko wtedy, gdy zakłady te stosują normy odpowiadające najlepszym dostępnym środkom technicznym, kiedy jest to konieczne do usunięcia zanieczyszczeń, zgodnie z art. 2 wymienionej dyrektywy lub w celu zapobieżenia zakłóceniom konkurencji.
Niezależnie od przyjętych metod, jeżeli z przyczyn technicznych zamierzone środki nie odpowiadają najlepszym dostępnym środkom technicznym, Państwo Członkowskie przedstawia Komisji uzasadnienie tych powodów, przed wydaniem jakiegokolwiek zezwolenia.
Komisja przekazuje niezwłocznie to uzasadnienie innym Państwom Członkowskim i przesyła wszystkim Państwom Członkowskim sprawozdanie zawierające jej opinię, w możliwie najkrótszym czasie, w sprawie odstępstwa określonego w akapicie drugim.
W razie potrzeby, Komisja w tym samym czasie przedstawia Radzie odpowiednie wnioski.
5.
Referencyjna metoda analizy używana dla określenia obecności HCH podana jest w załączniku III (1).
Można korzystać z innych metod pod warunkiem że limity wykrywania, precyzyjność i dokładność takich metod są co najmniej tak dobre jak ustanowiono w załączniku III (1).
Dokładność wymagana dla pomiarów ścieków podana jest w załączniku III (2).
6.
Państwa Członkowskie zapewniają, że środki podjęte zgodnie z niniejszą dyrektywą nie powodują wzrostu zanieczyszczenia HCH innego podłoża, szczególnie powietrza i gleby.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie, których to dotyczy, są odpowiedzialne za monitorowanie środowiska wodnego, dotkniętych oddziaływaniem zrzutów przemysłowych.
W przypadku zrzutów, które oddziałują na wody więcej niż jednego Państwa Członkowskiego, zainteresowane Państwa Członkowskie współdziałają ze sobą mając na względzie harmonizację procedur nadzorowania.
Artykuł 5
1.
Komisja przygotowuje porównawczą ocenę realizacji niniejszej dyrektywy przez Państwa Członkowskie na podstawie informacji dostarczonych przez Państwa Członkowskie, zgodnie z art. 13 dyrektywy 76/464/EWG, na jej wniosek, który musi być przedstawiany oddzielnie dla każdego przypadku.
Informacje te zawierają w szczególności:
- szczegóły dotyczące zezwoleń ustanawiających normy emisji dla zrzutów HCH,
- wyniki dokonania spisu HCH, który został zrzucony do wód, określonych w art. 1 ust. 2,
- wyniki pomiarów dokonanych przez krajową sieć ustanowioną w celu określenia stężenia HCH.
2.
Komisja przesyła Radzie ocenę porównawczą, określoną w ust. 1, co pięć lat, a po raz pierwszy cztery lata po notyfikacji niniejszej dyrektywy.
3.
W przypadku zmiany stanu wiedzy naukowej, dotyczących głównie toksyczności, trwałości i akumulacji rtęci w organizmach żywych i osadach, lub w przypadku udoskonalenia najlepszych dostępnych środków technicznych, Komisja przedstawia odpowiednie wnioski Radzie w celu zaostrzenia, gdy jest to konieczne, wartości dopuszczalnych i wskaźników jakości lub ustanowienia dodatkowych wartości dopuszczalnych i dodatkowych wskaźników jakości.
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 kwietnia 1986 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia l5 października 1984 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących wyrobów ceramicznych przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi
(84/500/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/893/EWG z dnia 23 listopada 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu zE środkami spożywczymi [1], w szczególności jej art. 3,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 2 dyrektywy 76/893/EWG stanowi, że materiały i wyroby nie mogą uwalniać do środków spożywczych swych składników w ilościach, które mogłyby zagrozić ludzkiemu zdrowiu;
artykuł 3 tej samej dyrektywy przewiduje, że Rada, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 100 Traktatu, przyjmuje w drodze dyrektyw szczegółowe przepisy stosowane do niektórych grup materiałów i wyrobów (dyrektywy szczególne);
w większości Państw Członkowskich wyroby ceramiczne przeznaczone do kontaktu ze środkami spożywczymi podlegają przepisom bezwzględnie wiążącym w dziedzinie ochrony zdrowia ludzkiego, określającym limity ilości uwalnianego ołowiu i kadmu;
przepisy te różnią się w poszczególnych Państwach Członkowskich, tworząc przez to przeszkody dla ustanowienia i funkcjonowania wspólnego rynku;
powyższe przeszkody mogą zostać wyeliminowane, jeśli wprowadzanie wyrobów ceramicznych do obrotu wspólnotowego podlegać będzie jednolitymi zasadom; dlatego też konieczne jest zharmonizowanie wartości granicznych oraz metod badania i analizy takich wyrobów;
odpowiednim narzędziem dla osiągnięcia tego celu jest dyrektywa szczególna, w rozumieniu art. 3 dyrektywy 76/893/EWG, której przepisy ogólne mają zastosowanie również do niniejszego przypadku;
dostosowanie określonych procedur kontrolnych i metod analizy do postępu technicznego przewidzianych w niniejszej dyrektywie stanowi środek wykonawczy, którego przyjęcie powinno zostać powierzone Komisji w celu usprawnienia i uproszczenia procedury;
we wszystkich przypadkach, kiedy Rada przyznaje Komisji uprawnienia do wprowadzenia w życie przepisów dotyczących materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z środkami spożywczymi, powinna zostać ustanowiona procedura zapewniająca ścisłą współpracę między Państwami Członkowskimi a Komisją w ramach Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych utworzonego na mocy decyzji Rady z dnia 13 listopada 1969 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa jest dyrektywą szczególną w rozumieniu art. 3 dyrektywy 76/893/EWG.
2.
Niniejsza dyrektywa dotyczy możliwej migracji ołowiu i kadmu z wyrobów ceramicznych, które w swojej ostatecznej formie przeznaczone są do kontaktu ze środkami spożywczymi lub które pozostają w kontakcie ze środkami spożywczymi albo są przeznaczone do tego celu.
3.
"Wyroby ceramiczne" oznaczają wyroby wyprodukowane z mieszaniny substancji nieorganicznych o ogólnej wysokiej zawartości glin lub krzemianów, do których mogły zostać dodane niewielkie ilości substancji organicznych.
Wyroby te posiadają kształt pierwotny, utrwalony poprzez wypalanie.
Mogą one być szkliwione, emaliowane i/lub zdobione.
Artykuł 2
1.
Ilości ołowiu i kadmu uwalniane z wyrobów ceramicznych nie mogą przekraczać ustanowionych poniżej limitów.
2.
Ilości ołowiu i kadmu uwalniane z wyrobów ceramicznych ustalane są za pomocą badania, którego warunki określa załącznik I, z zastosowaniem metody analizy opisanej w załączniku II.
3.
W przypadku, kiedy wyrób ceramiczny stanowi naczynie zamykane ceramiczną pokrywą, limit ołowiu i/lub kadmu (mg/dm2 lub mg/l), który nie może zostać przekroczony, jest taki sam jak w przypadku samego naczynia.
Samo naczynie oraz powierzchnia wewnętrzna pokrywy badane są oddzielnie w takich samych warunkach.
Suma dwóch poziomów ekstrakcyjnych ołowiu i/lub kadmu, otrzymanych w wyniku takich badań, zostaje odniesiona odpowiednio do powierzchni lub objętości samego naczynia.
4.
Wyrób ceramiczny uważany jest za spełniający wymogi niniejszej dyrektywy, jeśli ilości ołowiu i/lub kadmu uwolnione w wyniku badania przeprowadzonego zgodnie z warunkami ustanowionymi w załącznikach I i II nie przekraczają następujących limitów:
_BAR_ Pb _BAR_ Cd _BAR_
—Kategoria l:
Wyroby, które nie mogą zostać napełnione oraz wyroby, które mogą zostać napełnione, których wewnętrzna głębokość mierzona od najniższego punktu do płaszczyzny poziomej przechodzącej przez górny brzeg nie przekracza 25 mm _BAR_ 0,8 mg/dm2 _BAR_ 0,07 mg/dm2 _BAR_
—Kategoria 2:
Wszelkie inne wyroby, które mogą być napełnione _BAR_ 4,0 mg/l _BAR_ 0,3 mg/l _BAR_
—Kategoria 3:
Naczynia do gotowania, pieczenia; opakowania i naczynia do przechowywania posiadające objętość większą niż trzy litry _BAR_ 1,5 mg/l _BAR_ 0,1 mg/l _BAR_
5.
Jeśli dla danego wyrobu ceramicznego określone powyżej ilości nie są przekroczone o więcej niż 50 %, wyrób taki jest mimo to uważany za spełniający wymogi niniejszej dyrektywy, o ile co najmniej trzy inne wyroby o takim samym kształcie, wymiarach, ozdobach i szkliwie zostaną poddane badaniu przeprowadzonemu zgodnie z warunkami ustanowionymi w załącznikach I i II i średnie ilości ołowiu i/lub kadmu uwolnione z powyższych wyrobów nie przekraczają ustalonych limitów, przy czym dla żadnego z powyższych wyrobów limity nie mogą zostać przekroczone o więcej niż 50 %.
Artykuł 3
Wszelkie zmiany w załącznikach wynikające z rozwoju wiedzy naukowej i technicznej, z wyjątkiem sekcji 1 i 2 załącznika I przyjmowane są zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 10 dyrektywy 76/893/EWG.
Artykuł 4
1.
W ciągu trzech lat od notyfikacji [4] niniejszej dyrektywy, Rada określi, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 100 Traktatu:
a) ograniczenia jakie zostaną nałożone na te części wyrobów ceramicznych, z którymi mogą mieć styczność usta;
b) metody kontroli przestrzegania ograniczeń przewidzianych w lit. a).
2.
W ciągu tego samego okresu, Komisja, na podstawie danych toksykologicznych i technologicznych, zbada ponownie limity ustanowione w art. 2, w celu ich obniżenia, jak również warunki oświetlenia przy przeprowadzaniu badań określone w załączniku I oraz, jeżeli to konieczne, przedstawi Radzie wnioski odnośnie do stosownych zmian w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie, jeżeli to konieczne, dokonują zmiany w ustawodawstwach krajowych w celu zgodności z niniejszą dyrektywą, tak aby:
- trzy lata po ogłoszeniu niniejszej dyrektywy, handel wyrobami ceramicznymi, które spełniają jej wymogi, był dozwolony,
- pięć lat po ogłoszeniu niniejszej dyrektywy, wprowadzanie do obrotu wyrobów ceramicznych, które nie spełniają wymogów, było zabronione.
Informują one Komisję o każdej takiej zmianie.
2.
Z zastrzeżeniem ust. 1, Państwa Członkowskie mogą zakazać lub nadal zakazywać produkcji wyrobów ceramicznych, które nie spełniają warunków niniejszej dyrektywy.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 17 września 1984 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących stalowych butli do gazu bez szwów
(84/525/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: w Państwach Członkowskich budowa butli do gazu oraz odpowiednie ich kontrole są przedmiotem bezwzględnie obowiązujących przepisów, które różnią się między jednym a drugim Państwem Członkowskim i wskutek tego stanowią przeszkodę w handlu tymi zbiornikami; ze względu na to konieczne jest zbliżenie tych przepisów;
dyrektywa Rady 76/767/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wspólnych przepisów dotyczących zbiorników ciśnieniowych oraz procedury ich kontroli [3], zmieniona Aktem Przystąpienia z 1979 r., ustanawia w szczególności procedurę zatwierdzenia wzoru EWG oraz procedurę weryfikacji zgodności z normami EWG; zgodnie z tą dyrektywą celowe jest ustanowienie przepisów dotyczących wymagań technicznych, którym muszą odpowiadać stalowe butle gazowe bez szwów typu EWG o pojemności 0,5–150 litrów, aby po przeprowadzeniu kontroli i stosownym ich oznakowaniu dopuszczalny był ich przywóz, wprowadzanie do obrotu oraz stosowanie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejszą dyrektywę stosuje się do poddawanych ciśnieniu stalowych ścianek butli bez szwów. Są to butle składające się z jednej części o pojemności od 0,5 litra do 150 litrów włącznie, które mogą być wielokrotnie napełniane oraz przeznaczone są do przyjęcia i transportu sprężonych, skroplonych lub rozpuszczonych gazów.
2.
Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do butli ze stali austenitycznych oraz butli, w których hermetyzacja dna odbywa się z dodatkiem metalu.
3.
Niniejszą dyrektywę stosuje się niezależnie od liczby szyjek butli (jednej lub dwóch).
Artykuł 2
W rozumieniu niniejszej dyrektywy za "butlę typu EWG" uważa się każdą butlę zaprojektowaną i wytworzoną w taki sposób, że spełnia ona wymagania określone w niniejszej dyrektywie i w dyrektywie 76/767/EWG.
Artykuł 3
Państwo Członkowskie nie może odmówić, zabronić lub ograniczyć wprowadzania do obrotu i stosowania butli typu EWG, z powodu jej budowy lub kontroli w rozumieniu dyrektywy 76/767/EWG i niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
Wszystkie butle typu EWG podlegają zatwierdzeniu wzoru EWG.
Wszystkie butle typu EWG podlegają weryfikacji zgodności z normami EWG, z wyjątkiem butli, których ciśnienie kontrolne przy próbie wodnej wynosi nie więcej niż 120 barów i których pojemność wynosi nie więcej niż 1 litr.
Artykuł 5
Wszelkie zmiany konieczne w celu dostosowania do postępu technicznego załącznika I ppkt 2.1.3, 2.1.4, 2.3, 3.1.1.1, 3.4, 3.5, 3.6, 3.7, 4, 5 i 6 i innych załączników do niniejszej dyrektywy zostaną przyjęte zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 20 dyrektywy 76/767/EWG.
Artykuł 6
Procedura przewidziana w art. 17 dyrektywy 76/767/EWG może być stosowana w ppkt 2.2 załącznika I do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 7
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w ciągu osiemnastu miesięcy od dnia notyfikacji i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję [4].
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego przyjętych w zakresie stosowania niniejszej dyrektywy.
Artykuł 8
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 17 września 1984 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do butli do gazu bez szwów, wykonanych z niestopowego aluminium oraz stopu aluminiowego
(84/526/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: w Państwach Członkowskich budowa oraz odpowiednie kontrole butli do gazu podlegają bezwzględnie obowiązującym przepisom, które różnią się między jednym a drugim Państwem Członkowskim i w konsekwencji stanowią przeszkodę w handlu tymi butlami; dlatego jest konieczne zbliżenie tych przepisów;
dyrektywa Rady 76/767/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wspólnych przepisów dotyczących zbiorników ciśnieniowych oraz procedury ich kontroli [4], zmieniona Aktem Przystąpienia z 1979 r., ustanawia w szczególności procedurę zatwierdzenia wzoru EWG oraz procedurę weryfikacji zgodności europejskiej; zgodnie z tą dyrektywą niezbędne jest ustanowienie przepisów dotyczących wymagań technicznych, którym muszą odpowiadać butle gazowe bez szwów, wykonane z niestopowego aluminium oraz stopu aluminiowego typu EWG o pojemności 0,5–150 litrów, aby po przeprowadzeniu kontroli i stosownym ich oznakowaniu mogły być swobodnie przywożone, wprowadzone do obrotu oraz stosowane,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejszą dyrektywę stosuje się do butli do gazu bez szwów, wykonanych z niestopowego aluminium i ze stopu aluminiowego, składających się z jednego fragmentu o pojemności 0,5–150 litrów, które mogą być powtórnie napełniane oraz przeznaczone są do przewozu skroplonych lub rozpuszczonych gazów pod ciśnieniem. Powyższe butle gazowe zwane są dalej "butlami".
2.
Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do:
- butli wyprodukowanych ze stopu aluminiowego, którego minimalna gwarantowana wytrzymałość na rozciąganie jest większa niż 500 N/mm2,
- butli, w których uszczelnienie dna odbywa się poprzez dodanie metalu.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy za butlę typu EWG uważa się każdą butlę, zaprojektowaną i wyprodukowaną w taki sposób, że spełnia ona wymagania określone w niniejszej dyrektywie oraz dyrektywie 76/767/EWG.
Artykuł 3
Żadne z Państw Członkowskich nie może odmówić, zabronić lub ograniczyć wprowadzania do obrotu i stosowania butli typu EWG, z powodów odnoszących się do jej budowy i kontroli w rozumieniu dyrektywy 76/767/EWG oraz niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
Wszystkie butle typu EWG podlegają zatwierdzeniu wzoru EWG.
Wszystkie butle typu EWG podlegają weryfikacji zgodności europejskiej, z wyjątkiem butli, których nadciśnienie kontrolne przy próbie wodnej wynosi maksymalnie 120 barów oraz których pojemność wynosi maksymalnie 1 litr.
Artykuł 5
Wszelkie zmiany niezbędne dla dostosowania do postępu technicznego sekcji 2.1.5, 2.4, 3.1.0, 3.4, 3.5, 3.6, 3.7, 4, 5 i 6 załącznika I oraz pozostałych załączników do niniejszej dyrektywy, zostaną przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 20 dyrektywy 76/767/EWG.
Artykuł 6
Procedurę ustanowioną w art. 17 dyrektywy 76/767/EWG stosuje się do sekcji 2.3 załącznika I do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 7
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w ciągu osiemnastu miesięcy od dnia jej notyfikacji [5] i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają przekazanie Komisjitekstów przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 8
Niniejsza dyrektywa jest skierowana do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 17 września 1984 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do zgrzewanych butli do gazu z niestopowej stali
(84/527/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: w Państwach Członkowskich budowa i kontrole butli do gazu są przedmiotem przepisów, które różnią się między jednym a drugim Państwem Członkowskim i wskutek tego stanowią przeszkodę w handlu tymi butlami; ze względu na to niezbędnym staje się zbliżenie tych przepisów;
dyrektywa Rady 76/767/EWG z dnia 27 lipca 1976 r., w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wspólnych przepisów dotyczących zbiorników ciśnieniowych oraz procedury ich kontroli [4], ustanawia w szczególności procedury homologacji wzoru EWG oraz kontroli tych zbiorników; zgodnie z powyższą dyrektywą należy ustanowić techniczne przepisy, którym muszą odpowiadać zgrzewane butle do gazu z niestopowej stali typu EWG, o pojemności 0,5-150 litrów, aby po przeprowadzonej kontroli i zaopatrzone w przewidziane znaki i symbole mogły być swobodnie, wprowadzane do obrotu, sprzedawane oraz stosowane,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa dotyczy zgrzewanych butli do gazu z niestopowej stali składających się z kilku części, o rzeczywistej grubości ścianki wynoszącej najwyżej 5 mm oraz o pojemności 0,5–150 litrów włącznie, które są przeznaczone są do pomieszczenia i transportu sprężonych, skroplonych lub rozpuszczonych gazów, z wyjątkiem ciekłych gazów w bardo niskiej temperaturze oraz acetylenu. Ciśnienie konstrukcyjne (Ph) tych butli nie może przekraczać 60 bar. Powyższe butle do gazu są zwane dalej jako "butle".
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy "butla typu EWG" oznacza każdą butlę, zaprojektowaną i wytworzoną zgodnie z wymaganiami niniejszej dyrektywy oraz dyrektywy 76/767/EWG.
Artykuł 3
Żadne Państwo Członkowskie nie może odmówić, zabronić lub ograniczyć wprowadzania do obrotu i oddawania do użytku i butli typu EWG, ze względu na jej budowę i kontrolę w rozumieniu dyrektywy 76/767/EWG oraz niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
Wszystkie butle typu EWG podlegają homologacji wzoru EWG.
Wszystkie butle typu EWG podlegają kontroli EWG, z wyjątkiem butli, których pojemność wynosi najwyżej 1 litr.
Artykuł 5
Zmiany konieczne w celu dostosowania sekcji 1, 2.1.1, 2.3 z wyjątkiem sekcji 2.3.3, 2.4 z wyjątkiem sekcji 2.4.1 oraz 2.4.2.1, 3.1.1, 3.1.2, 3.3, 3.4, 3.5, 5 z wyjątkiem sekcji 5.2.2 i 5.3 oraz 6 załącznika I, jak również załączników II i III do postępu technicznego przyjmuje się według procedury przewidzianej w art. 20 dyrektywy 76/767/EWG.
Artykuł 6
Procedura ustanowiona w art. 17 dyrektywy 76/767/EWG może być stosowana w stosunku do sekcji 2.2, 2.3.2 i 3.4.1.1 załącznika I do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 7
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w ciągu osiemnastu miesięcy od dnia notyfikacji [5] i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 8
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 17 września 1984 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do sprzętu elektromedycznego stosowanego w medycynie lub weterynarii
(84/539/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: w każdym Państwie Członkowskim sprzęt elektromedyczny stosowany w medycynie lub weterynarii musi osiągać wysoki i ściśle określony poziom bezpieczeństwa, zarówno dla osób posługujących się tym sprzętem, jak i dla poddawanych jego działaniu;
niektóre Państwa Członkowskie dążyły do zapewnienia takiego stopnia bezpieczeństwa za pomocą obowiązkowych wymagań dotyczących zarówno bezpieczeństwa technicznego, jak i procedur kontrolnych; wymagania te są różne w poszczególnych Państwach Członkowskich;
przeszkody w tworzeniu i funkcjonowaniu wspólnego rynku mogą być zredukowane, a nawet zniesione, o ile przez wszystkie Państwa Członkowskie zostaną przyjęte jednakowe wymagania w uzupełnieniu do lub w miejsce obecnie obowiązujących przepisów;
zalecane jest przeprowadzenie w pierwszej kolejności harmonizacji na poziomie wspólnotowym jednej sekcji wspomnianych urządzeń; najwłaściwszą formą harmonizacji jest odniesienie się do norm sporządzonych przez Europejski Komitet Normalizacyjny Elektrotechniki (CENELEC);
w celu zapewnienia zgodności urządzeń z normami zharmonizowanymi, producent bierze na siebie odpowiedzialność poprzez oznakowanie urządzenia lub sporządzenie deklaracji zgodności;
postęp techniczny wymaga szybkiego dostosowania specyfikacji technicznych określonych przez dyrektywy dotyczące sprzętu elektromedycznego; w celu ułatwienia wprowadzenia wymaganych środków należy przyjąć przepisy dotyczące procedury ustanawiającej wzmocnioną współpracę między Państwami Członkowskimi a Komisją w ramach Komitetu ds. dostosowania do postępu technicznego dyrektyw w sprawie usunięcia barier technicznych w handlu sprzętem elektromedycznym;
sprzęt elektromedyczny, chociaż odpowiadający wymaganiom niniejszej dyrektywy, może zagrozić bezpieczeństwu i zdrowiu publicznemu; w związku z tym należy ustanowić procedurę mającą na celu zlikwidowanie tego typu ryzyka;
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejszą dyrektywę stosuje się do sprzętu elektromedycznego wyszczególnionego w załączniku II (zwanego dalej "sprzętem"), ze swej istoty wykorzystywanego w medycynie lub weterynarii.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie nie mogą, ze względu na bezpieczeństwo związane z budową sprzętu, odmówić, zabronić lub ograniczać sprzedaży, swobodnego przepływu lub zgodnego z przeznaczeniem użycia sprzętu określonego w art. 1 niniejszej dyrektywy, o ile jest on zgodny z wymaganiami niniejszej dyrektywy.
Załącznik I zawiera wymagania techniczne, które sprzęt musi spełniać.
2.
Zgodność sprzętu z wymaganiami niniejszej dyrektywy jest potwierdzana przez producenta lub importera, przejmującego na siebie odpowiedzialność, przez dołączenie oznaczenia zgodnego ze wzorem zawartym w załączniku III lub przez deklarację zgodną ze wzorem zawartym w załączniku IV.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie zapewniają, że zwrot kosztów za usługi wykonywane przy pomocy sprzętu spełniającego wymagania niniejszej dyrektywy jest dokonywany na tych samych warunkach, co zwrot kosztów za usługi wykonywane przy pomocy sprzętu spełniającego kryteria zgodne z przepisami obowiązującymi na ich terytorium, w zakresie dopuszczalnych form zastosowania oraz minimalnych wymogów dotyczących sprzętu.
Artykuł 4
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 6 przyjmuje się:
- wszelkie zmiany załącznika I konieczne ze względu na dostosowanie norm zharmonizowanych do postępu technicznego przez właściwą organizację normalizacyjną,
- wszelkie zmiany załącznika I pożądane ze względu na dostosowanie do postępu technicznego, w przypadku gdy właściwa organizacja normalizacyjna nie dokonała odpowiednich zmian normy zharmonizowanej.
W drugim przypadku zmiany są przekazywane do wiadomości właściwej organizacji normalizacyjnej.
Artykuł 5
1.
Niniejszym ustanawia się Komitet ds. dostosowania do postępu technicznego dyrektyw w sprawie usunięcia barier technicznych w handlu sprzętem elektromedycznym (zwany dalej "Komitetem"). W skład Komitetu wchodzą przedstawiciele Państw Członkowskich, a przewodniczy mu przedstawiciel Komisji.
2.
Komitet uchwala swój regulamin.
Artykuł 6
1.
W przypadku odwołania się do procedury ustanowionej w niniejszym artykule, przewodniczący przekazuje sprawę do Komitetu z własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, jakie należy podjąć.
Komitet wydaje opinię dotyczącą projektu w terminie określonym przez przewodniczącego, z uwagi na stopień pilności rozpatrywanej sprawy.
Opinie wydawane są większością 45 głosów, przy czym liczba głosów poszczególnych Państw Członkowskich ważona jest zgodnie z art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja podejmuje przewidziane środki w przypadku gdy są one zgodne z opinią Komitetu.
b) Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie wniosek w sprawie środków, jakie należy podjąć.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
c) Jeżeli Rada nie podejmie decyzji w ciągu 3 miesięcy po przekazaniu jej powyższego wniosku, Komisja przyjmuje proponowane środki.
Artykuł 7
1.
Jeżeli Państwo Członkowskie określi, na podstawie upopartego dowodami uzasadnienia, że jedno lub więcej urządzeń pomimo spełniania wymagań niniejszej dyrektywy, stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa, może wprowadzić tymczasowy zakaz sprzedaży, swobodnego przepływu lub używania urządzenia bądź urządzeń na swoim terytorium lub uczynić to przedmiotem regulacji na warunkach specjalnych.
Jednocześnie niezwłocznie informuje o tym pozostałe Państwa Członkowskie oraz Komisję, przedstawiając uzasadnienie swojej decyzji.
2.
Komisja, w terminie sześciu tygodni, zasięga opinii zainteresowanych Państw Członkowskich, a następnie niezwłocznie wydaje opinię i podejmuje właściwe kroki.
3.
Jeżeli Komisja wyda opinię, że niezbędne są techniczne dostosowania do niniejszej dyrektywy, dostosowania te są przyjmowane albo przez Komisję, albo przez Radę, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 6.
W takim przypadku Państwo Członkowskie, które przyjęło środki ochronne, może je utrzymać do czasu wejścia w życie tych dostosowań.
Artykuł 8
1.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie właściwe środki w celu zapewnienia, by oznaczenia i deklaracja zgodności określona w art. 2 były wydawane przez producenta lub importera jedynie na warunkach określonych w niniejszej dyrektywie.
2.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne kroki w celu zapewnienia odpowiedniego nadzoru produkcji sprzętu.
Artykuł 9
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie właściwe środki w celu zapobieżenia umieszczeniu na sprzęcie znaków lub oznakowań, które mogłyby zostać pomylone z oznaczeniem EWG przedstawionym w załączniku III.
Artykuł 10
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie środki konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie 24 miesięcy od jej ogłoszenia [4] i niezwłocznie poinformują o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego, które przyjmą w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 11
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 27 listopada 1984 r.
dotycząca wzajemnych zobowiązań organizacji ubezpieczeń kredytów eksportowych Państw Członkowskich działających w imieniu danego Państwa lub przy jego wsparciu lub w imieniu urzędów publicznych działających w zastępstwie tych organizacji, w przypadku wspólnych gwarancji w odniesieniu do umów obejmujących jedną lub większą liczbę umów o podwykonawstwo w jednej lub większej liczbie Państw Członkowskich Wspólnot Europejskich
84/568/EWG
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100 i 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
ubezpieczenia i finansowanie wywozu wywierają wpływ na międzynarodowy przepływ handlowy i stanowią potężny instrument polityki handlowej;
w rezultacie rosnącej współzależności gospodarki Państw Członkowskich, pojawia się tendencja do coraz częstszego podejmowania działań eksportowych na zasadzie współpracy między szeregiem przedsiębiorstw w różnych Państwach Członkowskich;
współpraca taka w sposób istotny, a nawet decydujący, wpływa na konkurencyjność wywozu wspólnotowego na rynkach państw trzecich;
w tym kontekście należy wspierać taką współpracę, w szczególności w dziedzinie podwykonawstwa;
różnice między funkcjonującymi obecnie w Państwach Członkowskich systemami gwarancji i finansowania wywozu, mogą utrudnić realizację takich działań eksportowych;
wspólne ubezpieczenie stanowi tę formę współpracy między instytucjami ubezpieczającymi kredyty w różnych Państwach Członkowskich, która umożliwia przedsiębiorstwom w tych Państwach Członkowskich współpracę w prowadzeniu działań eksportowych;
w tej sytuacji istotną sprawą jest ustanowienie i rozszerzenie sprawnej realizacji tej formy współpracy między instytucjami ubezpieczającymi kredyty;
działające w Państwach Członkowskich systemy gwarancji i finansowania mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie wspólnego rynku, a zatem korzystne byłoby wprowadzenie tej formy współpracy również w dziedzinie handlu wewnątrzwspólnotowego; wykonanie niniejszej dyrektywy nie pociąga jednak za sobą konieczności zmiany przepisów prawnych w Państwach Członkowskich, a więc konsultacje z Parlamentem Europejskim nie są obowiązkowe,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, że organizacje ubezpieczające kredyty eksportowe, działające w imieniu bądź przy poparciu państwa, lub urzędy publiczne działające w zastępstwie takich organizacji, przestrzegają przepisów załączonej w Załączniku wzorcowej umowy, w odniesieniu do ich wzajemnych zobowiązań w przypadku gdy decydują się one, wspólnie z organizacją lub urzędem publicznym w innym Państwie Członkowskim, udzielić gwarancji dotyczących umowy obejmującej jedną lub więcej umów o podwykonawstwo, w jednym lub większej liczbie Państw Członkowskich.
2.
Załączone przepisy nie wykluczają przyjęcia przez organizacje czy urzędy określone w ust. 1, dodatkowych przepisów, które nie mają wpływu na zakres załączonych przepisów do niniejszej dyrektywy, gdy te ostatnie stosowane są w odniesieniu do określonego działania.
Artykuł 2
Dwa lata po wejściu w życie niniejszej dyrektywy, Komisja przedłoży sprawozdanie na temat zdobytych doświadczeń związanych ze stosowaniem przepisów załączonych do niniejszej dyrektywy.
Komisja może w dowolnym czasie przedłożyć propozycje dotyczące zmiany tych przepisów.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie przedstawią środki niezbędne w celu zapewnienia zgodności z przepisami zawartymi w Załączniku, w ciągu sześciu miesięcy od notyfikacji [1] niniejszej dyrektywy i poinformują o nich Komisję.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 27 listopada 1984 r.
zmieniająca kwoty wyrażone w ECU w dyrektywie 78/660/EWG
(84/569/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 78/660/EWG z dnia 25 lipca 1978 r. wydaną na podstawie art. 54 ust. 3 lit. g) Traktatu, w sprawie rocznych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek [1], w szczególności jego art. 53 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
w rozporządzeniu (EWG) nr 3180/78 [2], zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 2626/84 [3], określono nową jednostkę rozliczeniową znaną jako ecu;
w rozporządzeniu (EWG, Euratom) nr 3308/80 [4] zastąpiono europejską jednostkę rozliczeniową przez ecu we wszystkich dokumentach prawnych Wspólnoty obowiązujących w czasie jego wejścia w życie;
w art. 11 i 27 dyrektywy 78/660/EWG oraz, poprzez odniesienie, w art. 6 dyrektywy 83/349/EWG [5], a także w art. 20 i 21 dyrektywy 84/253/EWG [6] ustanowiono limity określone w ecu sumy bilansowej oraz obrotów netto, w ramach których Państwa Członkowskie mogą zezwolić na odstępstwa od przepisów tych dyrektyw;
zgodnie z art. 53 ust. 2 dyrektywy 78/660/EWG, Rada, działając na wniosek Komisji, co pięć lat bada, a w razie konieczności zmienia kwoty wyrażone w ecu we wspomnianej dyrektywie w świetle tendencji gospodarczych i pieniężnych we Wspólnocie;
ECU nie zachowało wartości realnej istniejącej w czasie uchwalania dyrektywy 78/660/EWG;
w celu uwzględnienia tendencji pieniężnych, jakie nastąpiły w odniesieniu do ecu od tego czasu, jej równowartość w walucie krajowej powinna być obliczona ponownie w dniu określonym w art. 53 ust. 2 dyrektywy 78/660/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 78/660/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 11:
- w tiret pierwsze: "suma bilansowa: 1000000 ECU" zastępuje się "suma bilansowa: 1550000 ECU",
- w tiret drugie: "obrót netto: 2000000 ECU" zastępuje się "obrót netto: 3200000 ECU";
2) w art. 27:
- w tiret pierwsze: "suma bilansowa: 4000000 ECU" zastępuje się "suma bilansowa: 6200000 ECU",
- w tiret drugie: "obrót netto: 8000000 ECU" zastępuje się "obrót netto: 12800000 ECU";
3) a) w art. 53 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Do celów niniejszej dyrektywy ECU jest określone w rozporządzeniu nr 3180/78/EWG(1), zmienionym rozporządzeniem nr 2626/84/EWG(2).
Równowartość w walucie krajowej przelicza się według kursu obowiązującego z dnia 25 lipca 1983 r.";
b) przypis (
1
) zostaje zastąpiony pnez:
2 Dz.U. L 247 z 16.9.1984, str. 1."
Artykuł 2
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią Komisję o przepisach ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych, które zostaną przez nie wprowadzone w życie na mocy niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 29 listopada 1984 r.
zmieniająca dyrektywę 70/524/EWG dotyczącą dodatków paszowych
(84/587/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 oraz 100,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: stosowanie dyrektywy Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotyczącej dodatków paszowych [4], ostatnio zmienionej 46 dyrektywą Komisji 84/547/EWG [5], ujawniła potrzebę ponownego zdefiniowania pewnych podstawowych pojęć, tak aby uwzględnić rozwój naukowo-techniczny oraz bezwzględną konieczność zapewnienia możliwie jak najlepszej ochrony zdrowia zwierząt, zdrowia ludzkiego oraz środowiska naturalnego;
doświadczenie wykazało w szczególności, że obecne reguły w sprawie stosowania dodatków paszowych nie zapewniły wymaganego stopnia bezpieczeństwa; dlatego niezbędne jest podjęcie dodatkowych środków w związku z produkcją, obrotem, dystrybucją dodatków oraz premiksów dodatków;
w celu ułatwienia stosowania dyrektywy wykaz definicji powinien zostać rozszerzony, a niektóre definicje powinny zostać zmienione; pojęcie dodatku powinno zostać zdefiniować jaśniej i w taki sposób, by zezwolenia przyznane na stosowanie dodatków niektórych kategorii odnosiły się do określonych preparatów, które w przyszłości zostaną podane w załącznikach;
przejrzystość wymaga kodyfikacji załączników, tak aby można było do nich włączać kolejne zmiany;
zakazy stosowania mieszanek dodatków niektórych kategorii powinny zostać rozszerzone, tak aby zapobiegać niepożądanym skutkom, jakie mogą wyniknąć z niektórych związków;
w celu zapewnienia przestrzegania podstawowych reguł, które muszą być przestrzegane, jeśli jakiekolwiek nowe zastosowanie dodatku ma zostać objęte zezwoleniem, niezbędne jest — w przypadku niektórych kategorii dodatków — wymaganie od Państwa Członkowskiego przedłożenia oficjalnie dokumentacji; w celu ułatwienia badania danego dodatku należy sporządzać taką dokumentację zgodnie z wspólnymi wytycznymi, które mają zostać ustalone przez Radę;
do celów identyfikacji dodatków zastosowanych w paszach ważne jest, aby w przypadku antybiotyków, kokcydiostatyków oraz innych środków farmaceutycznych, jak również stymulatorów wzrostu wprowadzono opracowania monograficzne wskazujące kryteria identyfikacji oraz charakterystyki każdego dodatku, którego stosowanie jest objęte zezwoleniem;
ponadto niezbędne jest wprowadzenie dokładnych zasad dotyczących etykietowania dodatków oraz premiksów wprowadzanych do obrotu we Wspólnocie;
właściwe jest, aby produkcja oraz stosowanie antybiotyków, kokcydiostatyków i innych środków farmaceutycznych, stymulatorów wzrostu oraz prefiksów przygotowanych z takich dodatków do celów włączenia do mieszanek paszowych została ograniczona, do tych producentów, którzy posiadają odpowiednie kompetencje oraz właściwe instalacje oraz wyposażenie do wytwarzania dodatków, premiksów lub mieszanek paszowych i którzy są wymienieni w wykazie wytwórców Państwa Członkowskiego; ci wytwórcy oraz wszyscy pośrednicy powinni dodatkowo być zobowiązani do zachowania rejestru, za pomocą którego właściwe władze mogłyby skutecznie sprawdzać tożsamość oraz przeznaczenie produkowanych dodatków oraz premiksów;
antybiotyki, kokcydiostatyki oraz inne środki farmaceutyczne mogłyby jednakże być przedmiotem przepisów dotyczących stosowania dyrektyw 81/851/EWG oraz 81/852/EWG [6], które mają zostać przyjęte, oraz zasad, które mają zostać przyjęte w odniesieniu do swobodnego przepływu pasz z zawartością środków farmaceutycznych; takie nowe przepisy mogłyby spowodować zmiany zasad dotyczących tych produktów;
dodatki dopuszczone do stosowania w środkach spożywczych przeznaczonych dla ludzi inne niż te wymienione w Załącznikach są tolerowane w paszach, tylko w przypadku gdy są tam obecne wyłącznie dlatego, że były one zawarte w jadalnej części zastosowanego środka spożywczego; takie dodatki nie mogą pełnić żadnej funkcji technologicznej w paszach zwierzęcych czy też mieć jakichkolwiek szkodliwych skutków dla zdrowia zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Artykuły 1–16b dyrektywy 70/524/EWG otrzymują brzmienie:
"Artykuł 1
Niniejszą dyrektywę stosuje się do dodatków paszowych.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:
a) dodatki: substancje lub preparaty zawierające substancje inne niż premiksy, określone w lit. h), które kiedy włączane są do pasz, mogą mieć wpływ na ich cechy lub na produkcję zwierzęcą;
b) pasze: produkty pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego w stanie naturalnym, świeże lub konserwowane oraz produkty otrzymane z ich przetwarzania oraz substancje organiczne lub nieorganiczne, zastosowane same lub w mieszankach, niezależnie od tego, czy zawierają dodatki paszowe, przeznaczone do bezpośredniego doustnego żywienia zwierząt;
c) dawka dzienna: średnia całkowita ilość paszy, przeliczona na zawartość wilgoci rzędu 12 %, wymagana codziennie przez zwierzę danego gatunku, określonej kategorii wiekowej, użytkowana w określony sposób do zaspokojenia wszystkich jego potrzeb;
d) mieszanki paszowe pełnoporcjowe: mieszanki paszowe, które dzięki swojemu składowi są wystarczające jako dawka dzienna;
e) pasze uzupełniające: mieszanki paszowe o wysokiej zawartości niektórych substancji, które ze względu na swój skład stanowią wystarczającą dawkę dzienną, jedynie jeśli są stosowane w połączeniu z innymi paszami;
f) materiały paszowe: różne produkty pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego w stanie naturalnym, świeże lub konserwowane, oraz produkty otrzymane z ich przetworzenia, jak również różne substancje organiczne lub nieorganiczne, niezależnie od tego, czy zawierają dodatki paszowe, przeznaczone jako takie do bezpośredniego żywienia zwierząt;
g) mieszanki paszowe: mieszanki produktów pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego w stanie naturalnym, świeże lub konserwowane, lub produktów otrzymanych z ich przetworzenia lub substancje organiczne lub nieorganiczne, niezależnie od tego, czy zawierają dodatki paszowe, czy też ich nie zawierają, przeznaczone do bezpośredniego żywienia zwierząt w formie mieszanek paszowych pełnoporcjowych lub pasz uzupełniających;
h) premiksy: mieszanki dodatków lub mieszanki dodatków lub mieszanki jednego lub większej liczby dodatków z substancjami stosowanymi jako nośniki, przeznaczone do wytwarzania pasz;
i) zwierzęta: zwierzęta należące do gatunków zwykle żywionych i utrzymywanych lub spożywanych przez człowieka;
j) zwierzęta domowe: zwierzęta należące do gatunków normalnie żywionych i utrzymywanych, lecz niespożywanych przez ludzi, z wyjątkiem zwierząt futerkowych hodowlanych.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby w odniesieniu do pasz jedynie dodatki wymienione w załączniku I, które spełniają wymogi niniejszej dyrektywy, mogły być wprowadzane do obrotu oraz aby mogły być włączane do pasz tylko z zastrzeżeniem wymogów ustalonych w tym załączniku.
Dodatków tych nie wolno stosować w żaden inny sposób do celów żywienia zwierząt.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają w szczególności, aby dodatki mogły być włączane do materiałów paszowych tylko w zakresie, w jakim ich stosowanie jest bezpośrednio przewidziane w załączniku I lub załączniku II.
Artykuł 4
1.
W drodze odstępstwa od art. 3 ust. 1 Państwa Członkowskie mogą zezwolić na wprowadzanie do obrotu oraz stosowanie na swoim terytorium:
a) dodatków wymienionych w załączniku II, pod warunkiem że są one zgodne z przepisami ustanowionymi dla nich w niniejszej dyrektywie;
b) dodatków należących do grup innych niż wymienione w załączniku I lub załączniku II, pod warunkiem że badania wskazały że spełnione są warunki ustanowione w art. 7 ust. 2 pkt A. Odstępstwa tego nie stosuje się do substancji o skutkach hormonalnych lub antyhormonalnych.
2.
Państwa Członkowskie przesyłają:
- przed dniem 3 stycznia 1985 r. innym Państwom Członkowskim i Komisji wykaz grup i dodatków dopuszczonych do stosowania na podstawie ust. 1 lit. b),
- przed dniem 3 grudnia 1985 r. dokumenty uzasadniające te zezwolenia z odniesieniem do warunków ustanowionych w art. 7 ust. 2 pkt A.
Artykuł 5
Decyzje w sprawie krajowych zezwoleń przyznanych na mocy art. 4 ust. 1 lit. b) zostaną podjęte przed dniem 3 grudnia 1988 r. zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23.
Artykuł 6
1.
Maksymalne oraz minimalne zawartości wymienione w załączniku I oraz załączniku II odnoszą się do mieszanek paszowych pełnoporcjowych o zawartości wilgoci 12 % w zakresie, w jakim nie ustanowiono żadnych szczególnych przepisów w tych załącznikach.
Jeśli substancja dopuszczona jako dodatek występuje również w niektórych składnikach paszy w stanie naturalnym, ilość dodatku, który ma zostać włączony, obliczany jest tak, aby suma elementów dodanych i elementów obecnych w sposób naturalny nie przekraczała maksymalnych zawartości przewidzianych w załączniku I i II.
2.
Mieszanie dodatków wymienionych w niniejszej dyrektywie jest dozwolone w premiksach oraz paszach tylko w przypadku, gdy w związku z pożądanymi skutkami istnieje fizyczna i chemiczna zgodność między składnikami mieszanki.
3.
Jeśli dana mieszanka nie jest ustalona w załączniku I lub II, Państwa Członkowskie wymagają, aby:
a) antybiotyki i stymulatory wzrostu nie mogły być mieszane razem albo z substancjami z ich własnej grupy, albo z substancji z innej grupy;
b) kokcydiostatyki nie mogły być mieszane z antybiotykami i stymulatorami wzrostu, w przypadku gdy kokcydiostatyki działają również w odniesieniu do tej samej kategorii zwierząt jako antybiotyki lub stymulatory wzrostu;
c) kokcydiostatyki i inne środki farmaceutyczne nie mogły być mieszane razem, jeśli ich skutki są podobne.
4.
Państwa Członkowskie mogą do celów doświadczalnych lub naukowych przewidywać odstępstwa od art. 3 albo ust. 2 lub 3 tego artykułu, pod warunkiem że istnieje odpowiedni nadzór urzędowy.
Artykuł 7
1.
Zmiany, które maja zostać wprowadzone w załącznikach ze względu na postęp wiedzy naukowej i technicznej, przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23.
Zgodnie z tą samą procedurą w regularnych odstępach czasu przyjmowana jest skodyfikowana wersja załączników w celu włączenia kolejnych zmian dokonanych na mocy niniejszego ustępu.
2.
Jeśli zmiany są wprowadzane do załącznika I lub załącznika II, stosuje się następujące zasady:
A. Dodatek włącza się do załącznika I jedynie, gdy:
a) ma korzystny wpływ na właściwości tych pasz lub na produkcję zwierzęcą, jeśli jest włączany do takich pasz;
b) na poziomach dozwolonych w paszach nie wywiera szkodliwego wpływu na zdrowie zwierząt lub ludzi, lub na środowisko naturalne ani nie szkodzi konsumentowi przez zmianę właściwości produktów pochodzenia zwierzęcego;
c) jego obecność w paszach może być kontrolowana;
d) na poziomie dozwolonym w paszach leczenie i profilaktyka chorób zwierzęcych są wykluczone; warunku tego nie stosuje się do substancji należących do rodzajów wymienionych w pkt D załącznika I;
e) z poważnych powodów dotyczących zdrowia ludzi lub zwierząt jego stosowanie nie może ograniczać się do celów medycznych lub weterynaryjnych.
B. W załączniku I skreśla się Dodatek, jeśli jakikolwiek z warunków wymienionych w ramach pkt A nie jest dłużej spełniony. Jednakże taki dodatek może zostać włączony do załącznika II na określony czas, jeśli warunki pkt A lit. b) i e) są zawsze spełniane jako minimum.
C. Nowy dodatek lub każde nowe zastosowanie przypisane dodatkowi może być włączone do załącznika II jedynie, jeśli warunki ustalone w ramach pkt A lit. b), c) i e) są spełnione oraz kiedy biorąc pod uwagę dostępne wyniki, można przyjąć, że spełnione są również inne warunki ustalone w ramach pkt A.
Okres, na jaki dopuszcza się stosowanie nowego dodatku lub nowe zastosowanie, nie może przekraczać pięciu lat od wpisania do tego załącznika.
Artykuł 8
1.
Jeśli dodatek należący do grup "antybiotyki", "kokcydiostatyki" i "inne środki farmaceutyczne" lub "stymulatory wzrostu" jest dodany do załącznika I lub załącznika II, monografię wskazującą proces identyfikacji lub kryteria identyfikacji oraz charakterystykę dodatku, zwłaszcza jego skład i stopień czystości oraz jego właściwości fizyczno-chemiczne oraz biologiczne, sporządza się za pomocą dyrektywy i biorąc pod uwagę stan wiedzy naukowej i technicznej, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23.
2.
Najpóźniej do dnia 31 grudnia 1988 r. sporządzone zostaną monografie dla takich dodatków należących do grup określonych w ust. 1, jeśli są dodane do załącznika I lub załącznika II przed datą przyjęcia niniejszej dyrektywy.
3.
Zgodnie z ust. 1 można również sporządzić monografie dla dodatków należących do grup innych niż określone w tym ustępie.
4.
Zmiany, jakie mają zostać wprowadzane następnie do monografii w wyniku postępu w dziedzinie wiedzy naukowo-technicznej, przyjmowane są zgodnie z procedurą określoną w art. 23.
Artykuł 9
1.
W celu sprawdzenia, czy dodatki spełniają wymogi zasad określonych w art. 7 ust. 2, Państwa Członkowskie zapewniają, aby dokumentacja spełniająca wymogi określone w ust. 2 poniżej była urzędowo przekazywana Państwom Członkowskim i Komisji.
2.
Rada, stanowiąc na wniosek Komisji w drodze dyrektywy, przyjmuje wskazówki dla przygotowania dokumentacji określonych w ust. 1, tak aby wskazówki te można było zastosować do dnia 3 grudnia 1986 r.
Zmiany, jakie mają zostać wprowadzane następnie do wskazówek w wyniku osiągnięć postępu w dziedzinie wiedzy naukowo-technicznej, przyjmowane są zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23.
3.
Na uzasadniony wniosek przedłożony przez wnioskodawcę Państwa Członkowskie i Komisja zapewniają poufność wszelkich informacji, które w razie ich upowszechnienia mogłyby mieć skutki dla praw własności przemysłowej lub handlowej.
Tajemnica przemysłowa i handlowa nie stosuje się do:
- nazwy i składu dodatku,
- fizyczno-chemicznych i biologicznych właściwości dodatku,
- interpretacji danych farmakologicznych, toksykologicznych oraz ekotoksykologicznych,
- metod analitycznych mających na celu monitorowanie dodatków paszowych.
Artykuł 10
Państwa Członkowskie wymagają, aby dodatki oraz premiksy mogły być wprowadzane do obrotu wyłącznie w zamkniętych opakowaniach lub pojemnikach.
Państwa Członkowskie wymagają, aby opakowania lub pojemniki były zamykane w taki sposób, aby zamknięcie ulegało uszkodzeniu przy otwieraniu i nie można go było użyć ponownie.
Artykuł 11
1.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie w wyniku nowych informacji lub dokonania ponownej oceny istniejących informacji, dokonanej od czasu przyjęcia danych przepisów, posiada szczegółowe podstawy do ustalenia, że stosowanie jednego z dodatków wymienionych w znaczniku I lub jego stosowanie w warunkach, które mogą zostać określone, stwarza zagrożenie dla zdrowia zwierząt, ludzi lub środowiska naturalnego, chociaż spełnia przepisy niniejszej dyrektywy, Państwo Członkowskie może tymczasowo zawiesić lub ograniczyć stosowanie danych przepisów na swoim terytorium.
Niezwłocznie powiadamia o tym inne Państwa Członkowskie oraz Komisję, podając powody swojej decyzji.
2.
Komisja, tak szybko jak to możliwe, bada przyczyny podane przez Państwo Członkowskie, konsultuje się z Państwami Członkowskimi w ramach Stałego Komitetu ds. Pasz; bezzwłocznie przedstawia swoją opinię oraz podejmuje odpowiednie środki.
3.
Jeśli Komisja uważa za niezbędne wprowadzenie zmian w dyrektywie w celu złagodzenia trudności określonych w ust. 1 oraz w celu zapewnienia ochrony zdrowia ludzi i zwierząt lub środowiska naturalnego, uruchamia procedurę ustanowioną w art. 24 w celu przyjęcia tych zmian; Państwo Członkowskie, które przyjęło środki ochronne, może w tym przypadku utrzymać je do czasu wejścia w życie wprowadzonych zmian.
Artykuł 12
1.
Państwa Członkowskie wymagają, aby pasze uzupełniające, rozcieńczone w określony sposób, nie zawierały poziomów dodatków wymienionych w niniejszej dyrektywie, które przekraczają poziomy ustalone dla mieszanek paszowych pełnoporcjowych.
2.
Państwa Członkowskie mogą wymagać, aby poziomy antybiotyków, kokcydiostatyków oraz innych środków farmaceutycznych, podobnie jak stymulatorów wzrostu, witaminy D czy przeciwutleniaczy w paszach uzupełniających mogły przekraczać najwyższe dopuszczalne poziomy ustalone dla mieszanek paszowych pełnoporcjowych w przypadku:
a) pasz uzupełniających, które zostały dopuszczone przez Państwo Członkowskie aby były dostępne wszystkim użytkownikom, pod warunkiem że ich poziom antybiotyków, witamin D lub stymulatorów wzrostu w nich zawartych nie przekracza pięciokrotnie najwyższego dopuszczalnego poziomu;
b) pasz uzupełniających, które przeznaczone są dla określonych gatunków zwierząt i w stosunku do których Państwo Członkowskie pozwoliło na dopuszczenie ich stosowania, które ma być dostępne na jego terytorium wszystkim użytkownikom ze względu na szczególne systemy żywienia, pod warunkiem że ich poziom nie przekracza:
- dla antybiotyków i stymulatorów wzrostu, 1000 mg/kg oraz pod warunkiem że stosowanie tych substancji jest dozwolone, 12000 mg/kg w przypadku bydła opasowego;
- dla przeciwutleniaczy, kokcydiostatyków oraz innych środków farmaceutycznych, pięciokrotności ustalonej zawartości;
- dla witaminy D 200000 IU/kg.
Państwa Członkowskie wymagają, aby jeśli w trakcie wytwarzania pasz uzupełniających ma miejsce odwołanie się do możliwości określonej w lit. a), nie wolno było równocześnie skorzystać z możliwości określonej w lit. b).
3.
W przypadku powołania się na ust. 2 Państwo Członkowskie wymaga, aby pasza posiadała jedną cechę składu (w odniesieniu na przykład do białka lub minerałów), która w praktyce zapewnia, że poziom dodatków ustalony dla mieszanek paszowych pełnoporcjowych nie jest przekroczony oraz że nie jest ona stosowana dla innych gatunków zwierząt.
Artykuł 13
1.
Państwa Członkowskie wymagają, aby antybiotyki, kokcydiostatyki oraz inne środki farmaceutyczne i stymulatory wzrostu wymienione w załączniku I lub II, premiksy przygotowane z tych dodatków w celu ich zastosowania w mieszankach paszowych, jak również zawierające te premiksy mieszanki paszowe, były wprowadzane do obrotu na warunkach określonych w załączniku III, w szczególności jedynie jeśli zostały wyprodukowane przez wytwórców uznanych przynajmniej przez jedno Państwo Członkowskie za spełniających ustanowione w załączniku III warunki minimalne.
Dodatkowo w przypadku dodatków, premiksów lub mieszanek paszowych określonych w akapicie pierwszym a wyprodukowanych w państwach trzecich w celu ich wprowadzenia do obrotu we Wspólnocie, Państwa Członkowskie postanawiają ponadto, że ich producenci posiadają przedstawicieli z siedzibą we Wspólnocie którzy spełniają warunki ustanowione w załączniku III.
Państwa Członkowskie wymagają też, aby w wykazie określonym w ust. 3 obok nazwy producenta była umieszczona nazwa przedstawiciela posiadającego siedzibę we Wspólnocie.
2.
Państwa Członkowskie wymagają, aby dodatki określone w ust. 1 mogły być dostarczane na ostatnim etapie wprowadzania do obrotu:
- tylko wytwórcom premiksów, oraz
- w formie premiksów tylko wytwórcom mieszanek paszowych,
którzy spełniają warunki minimalne ustanowione w załączniku III.
3.
Każde Państwo Członkowskie corocznie, najpóźniej do dnia 30 listopada każdego roku, publikuje listę wytwórców dodatków, premiksów i mieszanek paszowych, którzy wobec zainteresowanych Państw Członkowskich spełnili wymagania wymienione w załączniku III.
Przed dniem 31 grudnia każdego roku Państwo Członkowskie przesyła taki wykaz innym Państwom Członkowskim oraz Komisji.
Wszelkie zmiany wprowadzone w tych wykazach wprowadzone po dniu 30 listopada są przesyłane oddzielnie innym Państwom Członkowskim oraz Komisji.
4.
Państwa Członkowskie wymagają, aby dodatki określone w ust. 1 mogły być dodawane do mieszanek paszowych tylko, jeśli uprzednio zostały przygotowane w formie premiksów zawierających nośnik.
Ilość premiksów, jakie mogą zawierać mieszanki paszowe, nie może być mniejsza od 0,2 % w masie.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą pozwalać na włączanie do mieszanek paszowych premiksów w mniejszej proporcji, nawet do 0,05 %.
5.
Państwa Członkowskie mogą stosować ust. 1 i 2 do karotenoidów i ksantofilów oraz do pierwiastków śladowych i witamin.
Artykuł 14
1.
Państwa Członkowskie wymagają, aby dodatki wymienione w załączniku I lub załączniku II mogły być wprowadzane do obrotu do stosowania w paszach jedynie, jeśli następujące dane szczegółowe, które musza być wyraźnie widoczne, łatwo czytelne i nieusuwalne oraz które musza nakładać odpowiedzialność na producenta pakującego, importera, sprzedawcę lub dystrybutora posiadającego siedzibę we Wspólnocie, są podane na opakowaniu, pojemniku lub na etykietach do nich przytwierdzonych:
A. dla wszystkich dodatków:
a) szczególna nazwa dodatku, zgodnie z załącznikiem I lub II;
b) nazwa lub firma oraz adres lub zarejestrowana siedziba osoby odpowiedzialnej za informacje określone w niniejszym ustępie;
c) masa netto oraz, w przypadku dodatków płynnych, albo objętość netto albo masa netto;
B. dodatkowo, dla:
a) antybiotyków, stymulatorów wzrostu, kokcydiostatyków i innych środków farmaceutycznych: nazwa lub firma oraz adres lub zarejestrowana siedziba wytwórcy, jeśli nie odpowiada on za dane szczegółowe podane na etykiecie, poziom substancji czynnej, data wygaśnięcia gwarancji lub dopuszczalny czas składowania od daty wytworzenia, numer serii i data produkcji, wskazanie: "do wyłącznego stosowania przez wytwórców premiksów do mieszanek paszowych" wraz ze instrukcją stosowania i, tam gdzie to właściwe, zalecenia dotyczące bezpieczeństwa stosowania w przypadku dodatków podlegających przepisom szczególnym a umieszczonych w kolumnie "inne zlecenia" załączników;
b) witamina E: poziom zawartości alfa-tokoferolu i data wygaśnięcia gwarancji dla tego poziomu lub dopuszczalny czas składowania licząc od daty wytworzenia;
c) witaminy inne niż witamina E, prowitaminy i substancje o podobnym działaniu: poziom zawartości substancji czynnej data wygaśnięcia gwarancji dla tego poziomu lub dopuszczalny czas składowania licząc od daty wytworzenia;
d) pierwiastki śladowe, barwniki włącznie z pigmentami, konserwanty i inne dodatki: poziom zawartości substancji czynnej;
e) w odniesieniu do dodatków, określonych w lit. b), c) i d) wskazanie: "stosować wyłącznie do wytwarzania pasz".
2.
Państwa Członkowskie wymagają, aby nazwie szczegółowej dodatku towarzyszyły:
a) nazwa handlowa i numer EWG;
b) nazwa lub firma oraz adres lub zarejestrowana siedziba wytwórcy jeśli nie odpowiada on za dane szczegółowe podane na etykiecie, instrukcje stosowania a także, tam gdzie to właściwe, zalecenia dotyczące bezpieczeństwa w odniesieniu do stosowania w tych przypadkach, gdy trzy ostatnie wskazania nie są wymagane na podstawie ust. 1 B lit. a).
3.
W przypadku gdy art. 13 ust. 5 jest stosowany, Państwa Członkowskie mogą wymagać aby było umieszczane wskazanie "do wyłącznego stosowania przez wytwórców premiksów".
4.
Państwa Członkowskie wymagają, aby informacje inne niż wymagane lub dozwolone na mocy ust. 1, 2 i 3 mogły pojawiać się na opakowaniach, pojemnikach lub etykietach pod warunkiem że są one wyraźnie oddzielone od wyżej wymienionych danych szczegółowych mających charakter oznaczeń.
Artykuł 15
1.
Państwa Członkowskie wymagają, aby premiksy mogły być wprowadzane do obrotu jedynie, jeśli następujące dane szczegółowe, które muszą być wyraźnie widoczne, łatwo czytelne i nieusuwalne oraz muszą wskazywać odpowiedzialność wytwórcy, pakującego, importera, sprzedawcy lub dystrybutora posiadającego siedzibę we Wspólnocie:
A. dla wszystkich premiksów:
a) opis "premiks";
b) wskazanie "do stosowania wyłącznie w wytwarzaniu pasz", z wyjątkiem premiksów, określonych w B lit. a), instrukcje stosowania oraz wszelkie zalecenia bezpieczeństwa odnoszące się do stosowania premiksów;
c) gatunki lub kategorie zwierząt, dla których premiks jest przeznaczony;
d) nazwa lub firma oraz adres lub zarejestrowana siedziba osoby odpowiedzialnej za informacje określone w niniejszym ustępie;
e) masa netto, a w przypadku płynów albo objętość, albo masa netto;
B. ponadto, dla premiksów zawierających podane niżej dodatki:
a) antybiotyki, stymulatory wzrostu, kokcydiostatyki i inne środki farmaceutyczne; nazwa lub firma oraz adres lub zarejestrowana siedziba wytwórcy jeśli nie odpowiada on za dane szczegółowe podane na etykiecie, nazwa szczegółowa dodatku zgodnie z załącznikiem I lub II, poziom zawartości substancji czynnej i data wygaśnięcia gwarancji dla tego poziomu lub dopuszczalny czas składowania licząc od daty wytworzenia, a także wskazanie: "do wyłącznego stosowania przez wytwórców mieszanek paszowych";
b) substancje wywołujące skutki przeciwutleniające: nazwa szczegółowa dodatku zgodnie z załącznikiem I lub II oraz poziom zawartości substancji czynnej, pod warunkiem że w załączniku I lub II ustalony jest najwyższy dopuszczalny poziom zawartości dla mieszanek paszowych pełnoporcjowych;
c) barwniki, włącznie z pigmentami: nazwa szczegółowa dodatku zgodnie z załącznikiem I lub II oraz poziom zawartości substancji czynnej, pod warunkiem że w załączniku I lub II ustalony jest najwyższy dopuszczalny poziom zawartości dla mieszanek paszowych pełnoporcjowych;
d) witamina E: nazwa szczegółowa dodatku zgodnie z załącznikiem I lub II, poziom zawartości alfa-tokoferolu i data wygaśnięcia gwarancji dla tego poziomu lub dopuszczalny czas składowania licząc od daty wytworzenia;
e) witaminy inne niż witamina E, prowitaminy i substancje o podobnym działaniu: nazwa szczegółowa dodatku zgodnie z załącznikiem I lub II, poziom zawartości substancji czynnej oraz data wygaśnięcia gwarancji dla tego poziomu lub dopuszczalny czas składowania licząc od daty produkcji;
f) pierwiastki śladowe: nazwa szczegółowa dodatku zgodnie z załącznikiem I lub II oraz poziom zawartości różnych pierwiastków o ile w załączniku I i II ustalono najwyższy dopuszczalny poziom dla mieszanek paszowych pełnoporcjowych;
g) konserwanty: nazwa szczegółowa dodatku zgodnie z załącznikiem I lub II oraz poziom zawartości substancji czynnej pod warunkiem że w załączniku I i II ustalono dla mieszanek paszowych pełnoporcjowych najwyższy dopuszczalny poziom zawartości;
h) inne dodatki należące do grup, określonych w lit. b)–g), dla których nie ustalono najwyższych dopuszczalnych poziomów zawartości, oraz dodatki należące do innych grup przewidzianych w załączniku I lub II: nazwa szczegółowa dodatku zgodnie z załącznikiem I lub II oraz poziom zawartości substancji czynnej, pod warunkiem że dodatki te spełniają swą funkcję w paszy jako takiej, a ilości obecne można określić urzędowymi metodami analizy lub w przypadku niepowodzenia tego sposobu, ważnymi metodami naukowymi.
2.
Państwa Członkowskie wymagają, aby:
a) szczegółowa nazwa dodatków dopuszczonych do stosowania na mocy art. 4 ust. 1 lit. b) musiała być wskazywana na opakowaniach, pojemnikach lub etykietach premiksów znajdowały.
Państwa Członkowskie mogą też wymagać wskazania poziomu zawartości substancji czynnej w tych dodatkach;
b) szczegółowym nazwom dodatków mogły towarzyszyć ich nazwy handlowe;
c) nazwy wytwórców dodatków określone w ust. 1 B lit. a), mogły być wskazywane na etykiecie premiksów.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą ustalić, aby wskazanie nazwy było obowiązkowe;
d) szczegółowym nazwom dodatków wymienionych w załączniku I mógł towarzyszyć numer EWG.
3.
W przypadku gdy na mocy ust. 1 data wygaśnięcia gwarancji lub dopuszczalny czas składowania liczony od daty wytworzenia wielu dodatków należących do tej samej grupy lub do różnych grup, musi być podana, Państwa Członkowskie wymagają aby jedna data wygaśnięcia gwarancji lub jedno odniesienie do dopuszczalnego czasu składowania mogło być wskazane dla wszystkich dodatków, tzn. wskazanie tej daty, która wystąpi jako pierwsza.
4.
Państwa Członkowskie wymagają, aby informacje inne niż wymagane lub dopuszczone na mocy ust. 1-3 mogły pojawiać się na opakowaniach, pojemnikach lub etykietach pod warunkiem że są one wyraźnie oddzielone od wymienionych wyżej danych szczegółowych.
Artykuł 16
1.
Państwa Członkowskie wymagają, aby pasze zawierające dodatki należące do grup wymienionych poniżej mogły być wprowadzane do obrotu jedynie, jeśli na ich opakowaniu, pojemniku lub przytwierdzonej do nich etykiecie znajdują się wyraźnie widoczne, łatwo czytelne i nieusuwalne dane szczegółowe określające odpowiedzialność producenta, pakującego, importera, sprzedawcy lub dystrybutora posiadającego siedzibę we Wspólnocie:
a) dla antybiotyków, kokcydiostatyków i innych środków farmaceutycznych oraz stymulatorów wzrostu: nazwa szczegółowa dodatku zgodnie z załącznikami I lub II, poziom zawartości substancji czynnej oraz data wygaśnięcia gwarancji tego poziomu lub dopuszczalny czas składowania licząc od daty wytworzenia;
b) dla substancji działających przeciwutleniająco:
- w przypadku karmy dla zwierząt domowych: stosować wyrazy "z przeciwutleniaczem", po których następuje nazwa szczegółowa dodatku zgodnie z załącznikiem I lub II,
- w przypadku mieszanek paszowych innych niż karma dla zwierząt domowych: nazwa szczegółowa dodatku zgodnie z załącznikami I lub II;
c) dla barwników, włącznie z pigmentami, pod warunkiem że są stosowane do barwienia pasz lub produktów zwierzęcych:
- w przypadku karmy dla zwierząt domowych: stosować wyrazy "barwnik" lub "zabarwiony" po których następuje nazwa szczegółowa dodatku zgodnie z załącznikiem I lub II,
- w przypadku mieszanek paszowych innych niż karma dla zwierząt domowych: nazwa szczegółowa dodatku zgodnie z załącznikiem I lub II;
d) dla witaminy E: nazwa szczegółowa dodatku zgodnie z załącznikiem I lub II, poziom zawartości alfa-tokoferolu i data wygaśnięcia gwarancji dla tego poziomu lub dopuszczalny czas składowania liczony od daty wytworzenia;
e) dla witamin A i D: nazwa szczegółowa dodatku zgodnie z załącznikiem I lub II, poziom zawartości substancji czynnej i data wygaśnięcia gwarancji dla tego poziomu lub dopuszczalny czas składowania liczony od daty wytworzenia;
f) dla miedzi: nazwa szczegółowa dodatku zgodnie z załącznikiem I lub II oraz poziom zawartości wyrażony w Cu;
g) dla konserwantów:
- w przypadku karmy dla zwierząt domowych: wyrazy "konserwant" lub "zabarwiony", po których następuje nazwa szczegółowa dodatku zgodnie z załącznikiem I lub II,
- w przypadku mieszanek paszowych innych niż karmy dla zwierząt domowych: nazwa szczegółowa dodatku zgodnie z załącznikiem I lub II.
2.
Oprócz danych szczegółowych przewidzianych w ust. 1, dane szczegółowe dotyczącego właściwego stosowania pasz mogą zostać ustanowione w załącznikach I i II zgodnie z procedurą, przewidzianą w art. 23.
Państwa Członkowskie wymagają, aby wskazania te pojawiały się na opakowaniu, pojemniku lub na przytwierdzonych do nich etykietach.
3.
Obecność pierwiastków śladowych innych niż miedź oraz witamin innych niż witaminy A, D i E, prowitamin i dodatków o podobnym działaniu można wskazywać, jeśli ilości tych substancji można określić wykorzystując urzędowe metody analizy, a w przypadku niepowodzenia ich zastosowania, ważne metody naukowe.
W takich przypadkach podaje się następujące informacje szczegółowe:
a) dla pierwiastków śladowych innych niż miedź: nazwę szczegółową dodatku zgodnie z załącznikiem I lub II oraz poziom zawartości różnych pierwiastków;
b) dla witamin innych niż witaminy A, D i E, prowitamin i substancji o podobnym działaniu chemicznym: witaminy inne niż witamina E, prowitaminy i substancje o podobnym działaniu: nazwa szczegółowa dodatku zgodnie z załącznikiem I lub II, poziom zawartości substancji czynnej oraz data wygaśnięcia gwarancji dla tego poziomu lub dopuszczalny czas składowania licząc od daty wytworzenia.
4.
Państwa Członkowskie wymagają, aby określać nazwy szczegółowe dodatków dozwolone na podstawie art. 4 ust. 1 lit. b) na opakowaniu, pojemniku lub etykiecie pasz.
Państwa te mogą wymagać, aby określać również poziom zawartości substancji czynnej.
5.
Państwa Członkowskie wymagają, aby:
a) dane szczegółowe przewidziane w ust. 1–4 były drukowane w pobliżu danych szczegółowych, które muszą pojawiać się na opakowaniu, pojemniku lub przytwierdzonej do nich etykiecie, zgodnie z regułami wspólnotowymi dotyczącymi pasz;
b) w przypadku gdy poziom lub ilość jest podawany na mocy ust. 1–4, stwierdzenia takie odnoszą się do ilości dodatku zawartego w paszy;
c) szczegółowym informacjom, określonym w ust. 1–4, mógł towarzyszyć numer EWG lub nazwa handlowa.
6.
W przypadku gdy na mocy ust. 1 data wygaśnięcia gwarancji lub dopuszczalny czas składowania liczony od daty wytworzenia wielu dodatków należących do tej samej grupy lub do różnych grup, musi być podana, Państwa Członkowskie wymagają, aby jedna data wygaśnięcia gwarancji lub jedna data dopuszczalnego czasu składowania była wskazana dla wszystkich dodatków, tzn. ta data, która wystąpi jako pierwsza.
7.
W przypadku pasz rozprowadzanych przez cysterny samochodowe, w pojazdach podobnych lub luzem informacje szczegółowe, przewidziane w ust. 1–4, podaje się w dokumencie towarzyszącym.
W przypadku małych ilości przeznaczonych dla użytkownika końcowego wystarczające jest przekazanie tych informacji nabywcy w drodze odpowiedniej uwagi.
8.
W drodze odstępstwa od ust. 1 lit. b), c) i g) oraz do… (dwa lata po notyfikacji niniejszej dyrektywy) Państwa Członkowskie mogą udzielić pozwolenia, aby nazwy szczegółowe substancji mających działanie przeciwutleniające, barwników i konserwantów były zastępowane nazwą tej grupy dodatków, której towarzyszą wyrazy "dopuszczone".
9.
Państwa Członkowskie wymagają, aby w przypadku karmy dla zwierząt domowych zawierającej barwniki, konserwanty lub substancje mające działanie przeciwutleniające i pakowanej w opakowania o masie netto nieprzekraczającej 10 kilogramów wystarczało umieszczenie na opakowaniu wyrazów "zabarwione", "zakonserwowane", lub "z przeciwutleniaczem", gdzie właściwe, po czym następują wyrazy "dodatki EWG", pod warunkiem że:
a) na opakowaniu, pojemniku lub etykiecie umieszczony jest numer referencyjny, z pomocą którego można zidentyfikować paszę, oraz
b) na żądanie producent podaje nazwę szczegółową lub nazwy zastosowanego dodatku lub dodatków.
10.
Wszelkie odniesienia do dodatków paszowych inne niż przewidziane w niniejszej dyrektywie są zakazane.
Artykuł 17
1.
Bez uszczerbku dla przepisów dyrektywy 79/373/EWG [7] Państwa Członkowskie wymagają, aby pasze uzupełniające, które zawierają dodatki przekraczające najwyższe dopuszczalne poziomy zawartoœci ustalone dla mieszanek paszowych pełnoporcjowych, mogły zostać wprowadzone do obrotu jedynie, jeśli w instrukcji stosowania podaje się, według gatunku oraz wieku zwierzęcia, maksymalne ilości w gramach lub kilogramach paszy uzupełniającej, które dziennie można podawać zwierzęciu.
Informacja ta musi być zgodna z przepisami załączników I lub II.
Przepis ten nie ma zastosowania do produktów dostarczanych wytwórcom mieszanek paszowych bądź ich dostawcom.
2.
Deklaracja określona w ust. 1 jest tak sformułowana, że kiedy jest właściwie przestrzegana, proporcje dodatków nie przekraczają najwyższych dopuszczalnych poziomów zawartości ustalonych dla mieszanek paszowych pełnoporcjowych.
Artykuł 18
W przypadku gdy pasze są wprowadzane do obrotu w innych Państwach Członkowskich, informacje szczegółowe, określone w art. 14–17, podaje się w przynajmniej jednym języku urzędowym kraju przeznaczenia.
Artykuł 19
Państwa Członkowskie zapewniają, aby dodatki, premiksy i pasze, spełniające wymogi niniejszej dyrektywy, przy wprowadzaniu do obrotu podlegały jedynie ograniczeniom przewidzianym w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 20
Państwa Członkowskie zapewniają, aby produkty pochodzące od zwierząt gospodarskich nie podlegały jakimkolwiek ograniczeniom przy wprowadzaniu do obrotu na skutek stosowania niniejszej dyrektywy.
Artykuł 21
1.
Państwa Członkowskie podejmują w szczególności wszelkie niezbędne środki, w celu zapewnienia, że dodatki, premiksy i pasze wprowadzone do obrotu podlegają urzędowym kontrolom, przynajmniej na zasadzie wyrywkowego pobierania próbek w odniesieniu do tożsamości zastosowanych dodatków oraz w celu sprawdzenia, czy spełnione są inne warunki ustanowione w niniejszej dyrektywie.
W tym celu wymagają one w szczególności, aby przedsiębiorstwa, które zamierzają wytwarzać dodatki lub wprowadzać je do obrotu, musiały powiadamiać o tym w pierwszej kolejności właściwe władze.
2.
Na podstawie procedury przewidzianej w art. 23 można ustalić marginesy tolerancji, które mają być dozwolone w przypadku, gdy istnieją rozbieżności między wynikami urzędowej kontroli a stwierdzoną zawartością dodatku w mieszance paszowej.
Artykuł 22
Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do dodatków, premiksów oraz pasz, które są wskazane, co najmniej przez odpowiednie wskazanie jako przeznaczone do wywozu do państw trzecich.
Artykuł 23
1.
W przypadku gdy zastosowana ma zostać procedura ustanowiona w niniejszym artykule, zagadnienia bezzwłocznie przekazywane są przez przewodniczącego, z jego własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego, Stałemu Komitetowi ds. Pasz, zwanemu dalej "Komitetem".
2.
Głosy Państw Członkowskich są ważone zgodnie z art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
Przedstawiciel Komisji przedkłada projekt środków, które mają zostać przyjęte.
Komitet wydaje opinię o takich środkach w terminie ustalonym przez przewodniczącego według pilności sprawy.
Opinie są przyjmowane większością 45 głosów.
4.
Komisja przyjmuje środki oraz bezzwłocznie wprowadza je w życie, gdy są one zgodne z opinią Komitetu.
W przypadku gdy są one niezgodne z opinią Komitetu lub gdy żadna opinia nie została wydana, Komisja przedstawia niezwłocznie Radzie środki, które należy przyjąć.
Rada przyjmuje środki kwalifikowaną większością głosów.
Jeżeli Rada nie przyjęła żadnych środków w okresie trzech miesięcy od momentu przedłożenia jej wniosku, Komisja niezwłocznie przyjmuje proponowane środki i wprowadza je w życie, z wyjątkiem przypadków, gdy Rada odrzuciła takie środki zwykłą większością głosów.
Artykuł 24
1.
W przypadku gdy ma być zastosowana procedura ustanowiona w niniejszym artykule, sprawy są niezwłocznie przedstawiane Komitetowi przez jego przewodniczącego, z jego inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego.
2.
Głosy Państw Członkowskich w ramach Komitetu są ważone zgodnie z art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
Przedstawiciel Komisji przedkłada projekt środków, które mają zostać przyjęte.
Komitet wydaje opinię na temat tych środków w terminie dwóch dni.
Opinie są przyjmowane większością 45 głosów.
4.
Komisja przyjmuje i niezwłocznie wprowadza w życie proponowane środki, gdy są one zgodne z opinią Komitetu..
W przypadku gdy nie są one zgodne z opinią Komitetu lub taka opinia nie została wydana, Komisja przedstawia niezwłocznie Radzie środki, które należy przyjąć.
Rada przyjmuje środki kwalifikowaną większością głosów.
Jeżeli Rada nie przyjmie żadnych środków w ciągu 15 dni od przedłożenia jej wniosku, Komisja niezwłocznie przyjmuje dane środki i wprowadza je w życie, z wyjątkiem przypadków, gdy środki zostały odrzucone przez Radę zwykłą większością głosów.
Artykuł 25
Decyzja w sprawie przeniesienia antybiotyków, kokcydiostatyków oraz innych środków farmaceutycznych, łącznie z preparatami na bazie tych produktów do dyrektywy 81/851/EWG oraz przyszłych zasad w sprawie pasz leczniczych jest przyjmowana przez Radę stanowiącą jednomyślnie na wniosek Komisji, kiedy stopień harmonizacji w odniesieniu do swobodnego przepływu produktów w sektorze weterynaryjnych produktów leczniczych i pasz leczniczych osiągnął poziom porównywalny do osiąganego w zakresie harmonizacji w odniesieniu do dodatków."
2.
Artykuł 17 i 18 dyrektywy 70/524/EWG otrzymują odpowiednio oznaczenia art. 26 i 27.
3.
W dyrektywie 70/524/EWG dodaje się załącznik III w brzmieniu:
"
Dyrektywa Rady
z dnia 10 grudnia 1984 r.
zmieniająca, szczególnie w zakresie ubezpieczenia świadczenia pomocy turystycznej, pierwszą dyrektywę (73/239/EWG) w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do podejmowania i prowadzenia działalności w dziedzinie ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie
(84/641/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 57 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: pierwsza dyrektywa Rady (73/239/EWG) w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do podejmowania i prowadzenia działalności w dziedzinie ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie [4], zwana dalej "pierwszą dyrektywą", zmieniona dyrektywą 76/580/EWG [5], usunęła szereg rozbieżności w ustawodawstwach poszczególnych Państw Członkowskich w celu ułatwienia podejmowania i prowadzenia tej działalności;
osiągnięty został znaczny postęp w tej dziedzinie działalności, dotyczący udzielania świadczeń w naturze; takie świadczenia podlegają odmiennym przepisom w poszczególnych Państwach Członkowskich; te różnice stanowią barierę dla wykonywania prawa przedsiębiorczości;
w celu usunięcia tej bariery dla prawa przedsiębiorczości należy ustalić, że dana działalność nie jest wyłączona z zakresu pierwszej dyrektywy z tej prostej przyczyny, że polega wyłącznie na świadczeniu w naturze lub świadczeniu, do którego osoba wykonująca je wykorzystuje tylko własny personel lub sprzęt; w związku z tym świadczenia polegające na obietnicy pomocy w razie wystąpienia zdarzenia losowego powinny być objęte powyższą dyrektywą, z uwzględnieniem właściwości takiej pomocy;
celem włączenia, ze względu na potrzebę nadzoru, czynności pomocy do zakresu pierwszej dyrektywy, która nie zawiera definicji tych czynności, nie jest zmiana mających do nich zastosowanie zasad fiskalnych;
sam fakt udzielania niektórych form pomocy w razie wypadku lub awarii pojazdu drogowego, jakie mogą w normalnych okolicznościach nastąpić na terytorium Państwa Członkowskiego zakładu udzielającego ochrony ubezpieczeniowej, nie stanowi dla żadnej osoby lub przedsiębiorstwa nie będącego zakładem ubezpieczeń powodu, aby podlegać systemowi pierwszej dyrektywy;
należy zapewnić pewne złagodzenie warunku, który stanowi, że wypadek lub awaria musi nastąpić na terytorium Państwa Członkowskiego zakładu udzielającego ochrony ubezpieczeniowej, aby uwzględnić istnienie umów wzajemnych albo określone szczególne okoliczności dotyczące położenia geograficznego lub struktury zainteresowanych organizacji, albo też fakt bardzo ograniczonego znaczenia ekonomicznego wspomnianych czynności;
organizacja Państwa Członkowskiego, której główna działalność polega na świadczeniu usług na rzecz władz publicznych, powinna być wyłączona z zakresu pierwszej dyrektywy;
zakład oferujący umowy o świadczenie pomocy musi posiadać środki konieczne do udzielania oferowanych przez siebie świadczeń w naturze w odpowiednim czasie; należy ustanowić specjalne przepisy dotyczące obliczania marginesu wypłacalności oraz minimalnej wielkości funduszu gwarancyjnego, jaki ten zakład musi posiadać;
konieczne są pewne przepisy przejściowe, aby umożliwić zakładom wyłącznie świadczącym pomoc dostosowanie się do pierwszej dyrektywy;
uwzględniając szczególne trudności wynikające z uwarunkowań strukturalnych i geograficznych, konieczne jest ustalenie okresu przejściowego dla automobilklubu Państwa Członkowskiego na dostosowanie się do wymogów wspomnianej dyrektywy dotyczącej odsyłania pojazdu, ewentualnie wraz z kierowcą i pasażerami;
konieczna jest aktualizacja przepisów pierwszej dyrektywy, dotyczących form prawnych, w jakich zakłady ubezpieczeń mogą występować; należy zmienić niektóre przepisy wspomnianej dyrektywy, dotyczące zasad stosujących się do przedstawicielstw lub oddziałów utworzonych we Wspólnocie i należących do zakładów, których siedziby zarządu znajdują się poza Wspólnotą, w celu dostosowania ich do przepisów dyrektywy 79/267/EWG [6],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Artykuł 1 pierwszej dyrektywy otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa dotyczy podejmowania i prowadzenia samodzielnej działalności w dziedzinie ubezpieczeń bezpośrednich, włączając świadczenie pomocy określone w ust. 2, wykonywanej przez zakłady ubezpieczeń mające lub zamierzające założyć swoją siedzibę w Państwach Członkowskich.
2.
Działalność w zakresie pomocy dotyczy pomocy świadczonej osobom, które popadły w trudności w czasie podróży, podczas nieobecności w miejscu zamieszkania lub miejscu stałego pobytu.
Polega ona na zobowiązaniu, w zamian za zapłaconą uprzednio składkę, do niezwłocznego zapewnienia pomocy osobie uprawnionej na podstawie umowy o świadczenie pomocy, kiedy osoba ta znajdzie się w trudnej sytuacji w następstwie zdarzenia losowego — w przypadkach i zgodnie z warunkami określonymi w niniejszej umowie.
Pomoc może polegać na udzielaniu świadczeń pieniężnych lub w naturze.
Udzielanie świadczeń w naturze może być również realizowane przy pomocy personelu i sprzętu osoby, która ich udziela.
Działalność w zakresie pomocy nie obejmuje serwisu, konserwacji, obsługi posprzedażnej lub samego wskazywania lub świadczenia pomocy w charakterze pośrednika.
3.
Podział ubezpieczeń na grupy określone w niniejszym artykule przedstawiono w Załączniku." .
Artykuł 2
W art. 2 pierwszej dyrektywy dodaje się punkt w brzmieniu:
"3. Działalności w zakresie pomocy, w której odpowiedzialność ogranicza się do następujących czynności wykonywanych w razie wypadku lub awarii pojazdu drogowego, następujących w normalnych okolicznościach na terytorium Państwa Członkowskiego zakładu udzielającego ochrony ubezpieczeniowej:
- usuwanie awarii na miejscu z wykorzystaniem w większości przypadków przez zakład udzielający ochrony ubezpieczeniowej własnego personelu i sprzętu,
- przewiezienie pojazdu do najbliższego lub najbardziej odpowiedniego miejsca, w którym mogą być wykonane naprawy, o ile to możliwe wraz z kierowcą i pasażerami, w normalnych okolicznościach przy pomocy tego samego środka pomocy, do najbliższego miejsca, z którego osoby te mogą kontynuować podróż innymi środkami,
- jeśli Państwo Członkowskie zakładu udzielającego ochrony przewiduje taką możliwość, transport pojazdu, o ile to możliwe wraz z kierowcą i pasażerami, do ich miejsca zamieszkania, miejsca rozpoczęcia podróży lub pierwotnego celu podróży w tym samym państwie,
chyba że czynności takie są wykonywane przez zakład podlegający niniejszej dyrektywie.
W przypadkach, określonych w pierwszych dwóch tiret, warunek wystąpienia wypadku lub awarii na terytorium Państwa Członkowskiego zakładu udzielającego ochrony ubezpieczeniowej:
a) nie stosuje się, jeżeli zakład ten jest organizacją, której osoba uprawniona jest członkiem i usługa usuwania awarii lub przewiezienia pojazdu jest wykonywana za okazaniem legitymacji członkowskiej, bez żadnych dodatkowych składek, przez podobną organizację w danym kraju na podstawie umowy wzajemnej;
b) nie wyklucza świadczenia takiej pomocy w Irlandii i Zjednoczonym Królestwie przez wspólną organizację działającą w obu państwach.
W okolicznościach określonych w tiret trzecim, kiedy wypadek lub awaria nastąpiły na terytorium Irlandii lub, w przypadku Zjednoczonego Królestwa, na terytorium Irlandii Północnej, pojazd, o ile to możliwe wraz z kierowcą i pasażerami, może być przewieziony do ich miejsca zamieszkania, miejsca rozpoczęcia podróży lub pierwotnego celu podróży na jednym z tych terytoriów.
Ponadto dyrektywa nie dotyczy czynności pomocy przeprowadzanych w razie wypadku lub awarii pojazdu drogowego i polegających na przewiezieniu pojazdu, który uczestniczył w wypadku lub uległ awarii poza terytorium Wielkiego Księstwa Luksemburga, o ile to możliwe wraz z kierowcą i pasażerami do ich miejsca zamieszkania, jeżeli takie czynności są przeprowadzane przez Automobilklub Wielkiego Księstwa Luksemburga.
Zakłady podlegające niniejszej dyrektywie mogą angażować się w działalność określoną w niniejszym punkcie tylko wówczas, gdy otrzymały zezwolenie obejmujące grupę 18 w pkt A Załącznika, bez uszczerbku dla pkt C wspomnianego Załącznika.
W takim przypadku niniejszą dyrektywę stosuje się do przedmiotowych czynności." .
Artykuł 3
W art. 3 ust. 1 pierwszej dyrektywy dodaje się akapit w brzmieniu:
"Niniejsza dyrektywa nie stosuje się do zakładów, które spełniają następujące warunki:
- zakład nie prowadzi żadnej działalności wchodzącej w zakres niniejszej dyrektywy, poza działalnością zaliczoną do grupy 18 w pkt A Załącznika,
- działalność ta ma wyłącznie lokalny charakter i polega tylko na udzielaniu świadczeń w naturze, oraz
- łączna suma rocznego dochodu uzyskanego z tytułu działalności w zakresie pomocy na korzyść osób, które popadły w trudności, nie przekracza 200000 ECU." .
Artykuł 4
W art. 4 pierwszej dyrektywy dodaje się literę w brzmieniu:
"f) w Danii
Falcks Redningskorps A/S, København." .
Artykuł 5
W art. 8 ust. 1 lit. a) tiret przedostatnie pierwszej dyrektywy skreśla się wyrazy "coöperatieve vereniging".
Artykuł 6
W art. 8 ust. 3 i w art. 10 ust. 3 pierwszej dyrektywy dodaje się akapit w brzmieniu:
"Nie stanowią one również przeszkody w poddawaniu przez Państwa Członkowskie zakładów ubiegających się o zezwolenie obejmujące grupę 18 w pkt A Załącznika lub które uzyskały takie zezwolenie, kontroli ich bezpośrednich lub pośrednich zasobów kadrowych i sprzętowych, łącznie z kwalifikacjami ich zespołów medycznych i jakością sprzętu, jakimi zakłady te powinny dysponować, aby wywiązać się ze swoich zobowiązań wynikających z tej grupy ubezpieczeń." .
Artykuł 7
W art. 9 akapit pierwszy i art. 11 ust. 1 akapit pierwszy pierwszej dyrektywy lit. e) otrzymuje brzmienie:
"e) szacunków odnoszących się do kosztów ustanowienia służb administracyjnych oraz struktury organizacyjnej zabezpieczającej działalność zakładu; środków finansowych na pokrycie tych kosztów oraz, w przypadku ubezpieczenia ryzyk oznaczonych nr 18 w pkt A Załącznika, środków, jakimi zakład dysponuje do celów świadczenia obiecanej pomocy;" .
Artykuł 8
Artykuł 13 pierwszej dyrektywy otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 13
Państwa Członkowskie ściśle ze sobą współpracują w zakresie nadzorowania sytuacji finansowej zakładów ubezpieczeń posiadających zezwolenie.
Jeżeli zakłady te mają zezwolenie na pokrywanie ryzyk oznaczonych nr 18 w pkt A Załącznika, Państwa Członkowskie współpracują również ze sobą w zakresie nadzorowania zasobów, którymi dysponują te zakłady, do celów czynności w zakresie pomocy, do wykonywania których się zobowiązały, w przypadku gdy ich przepisy przewidują nadzorowanie takich zasobów." .
Artykuł 9
W art. 16 ust. 3 pierwszej dyrektywy dodaje się akapit w brzmieniu:
"W przypadku ryzyk oznaczonych nr 18 w pkt A Załącznika za kwotę wypłaconych odszkodowań przyjętą do obliczenia drugiego wyniku (na bazie odszkodowań) uważa się koszty poniesione przez zakład z tytułu udzielonej pomocy.
Koszty te należy obliczać zgodnie z przepisami krajowymi Państwa Członkowskiego, na którego terytorium znajduje się siedziba zarządu zakładu." .
Artykuł 10
W art. 17 ust. 2 lit. a) tiret drugie pierwszej dyrektywy otrzymuje brzmienie:
"— 300000 ECU w przypadku objęcia ochroną ubezpieczeniową wszystkich lub niektórych ryzyk należących do grup oznaczonych w pkt A załącznika nr 1-8, 16 i 18."
Artykuł 11
Artykuł 19 pierwszej dyrektywy otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 19
1.
Każde Państwo Członkowskie będzie wymagać od wszystkich zakładów, których siedziby zarządu mieszczą się na jego terytorium, przedstawiania rocznego sprawozdania finansowego obejmującego wszystkie rodzaje działalności, ich sytuacji finansowej, wypłacalności oraz, w odniesieniu do ryzyk oznaczonych nr 18 w pkt A Załącznika, innych zasobów, jakimi dysponują do celów wywiązywania się ze swoich zobowiązań, jeżeli jego przepisy przewidują nadzorowanie takich zasobów.
2.
Państwa Członkowskie będą wymagać od zakładów działających na ich terytorium okresowego przedstawiania sprawozdań wraz z odpowiednimi dokumentami statystycznymi, potrzebnych do celów nadzoru oraz, w odniesieniu do ubezpieczenia ryzyk oznaczonych nr 18 w pkt A Załącznika, wykazywania zasobów, jakimi dysponują do celów wywiązywania się ze swoich zobowiązań, jeżeli ich przepisy przewidują nadzorowanie takich zasobów.
Właściwe organy nadzoru będą udzielać sobie wzajemnie informacji i udostępniać dokumenty niezbędne do sprawowania nadzoru." .
Artykuł 12
Artykuł 26 pierwszej dyrektywy otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 26
1.
Każdy zakład ubezpieczeń, który wystąpił o zezwolenie lub uzyskał zezwolenie na prowadzenie działalności w więcej niż jednym z Państw Członkowskich, może ubiegać się o następujące udogodnienia, które mogą być udzielone tylko łącznie:
a) obliczanie marginesu wypłacalności, określonego w art. 25,w stosunku do wyników całej działalności, jaką zakład prowadzi we Wspólnocie; w takim przypadku należy brać pod uwagę do celów tego obliczenia tylko działalność prowadzoną przez wszystkie przedstawicielstwa i oddziały mające siedzibę we Wspólnocie;
b) depozyt wymagany zgodnie z art. 23 ust. 2 lit. e) ma być składany tylko w jednym z tych Państw Członkowskich;
c) umiejscowienie aktywów stanowiących pokrycie funduszu gwarancyjnego na terytorium dowolnego Państwa Członkowskiego, w którym prowadzi działalność.
2.
Wniosek o udzielenie udogodnień przewidzianych w ust. 1 należy złożyć do właściwych władz zainteresowanych Państw Członkowskich.
Wniosek musi określać organ Państwa Członkowskiego, które w przyszłości ma nadzorować wypłacalność w odniesieniu do całej działalności przedstawicielstw lub oddziałów mających siedzibę we Wspólnocie.
Dokonany przez zakład wybór organu nadzoru należy uzasadnić.
Depozyt ma być złożony w tym Państwie Członkowskim.
3.
Udogodnienia przewidziane w ust. 1 mogą być udzielone tylko wówczas, gdy wyrażą na nie zgodę właściwe władze wszystkich Państw Członkowskich, w których został złożony wniosek.
Będą one obowiązywać od chwili, kiedy wybrany organ nadzoru poinformuje pozostałe organy nadzoru, że będzie nadzorować stopień wypłacalności w odniesieniu do całej działalności przedstawicielstw lub oddziałów mających siedzibę we Wspólnocie.
Wybrany organ nadzoru uzyska od pozostałych Państw Członkowskich informacje potrzebne do nadzorowania ogólnej wypłacalności przedstawicielstw i oddziałów mających siedzibę na ich terytorium.
4.
Na wniosek jednego lub kilku zainteresowanych Państw Członkowskich udogodnienia udzielone na podstawie niniejszego artykułu zostaną cofnięte równocześnie przez wszystkie zainteresowane Państwa Członkowskie." .
Artykuł 13
W art. 27 akapit drugi pierwszej dyrektywy otrzymuje brzmienie:
"W związku z zastosowaniem art. 20 w przypadku gdy zakład kwalifikuje się do uzyskania udogodnień przewidzianych w art. 26 ust. 1, organ nadzoru odpowiedzialny za badanie wypłacalności przedstawicielstw lub oddziałów mających siedzibę we Wspólnocie w odniesieniu do całej ich działalności będzie traktowany w taki sam sposób, jak organ państwa, na terytorium którego mieści się siedziba zarządu wspólnotowego zakładu." .
Artykuł 14
W pkt A Załącznika do pierwszej dyrektywy przed zdaniem ostatnim dodaje się grupę w brzmieniu:
"18.
Pomoc
Ubezpieczenie świadczenia pomocy na korzyść osób, które popadły w trudności w czasie podróży, podczas nieobecności w miejscu zamieszkania lub miejscu stałego pobytu." .
Artykuł 15
Każde Państwo Członkowskie może na swoim terytorium uzależnić świadczenie pomocy na korzyść osób, które popadły w trudności w innych okolicznościach niż te określone w art. 1, od ustaleń wprowadzonych przez pierwszą dyrektywę.
Jeżeli Państwo Członkowskie skorzysta z tej możliwości, będzie ono, do celów stosowania tych rozwiązań, traktować tę działalność tak, jakby była zaliczona do grupy 18 w pkt A Załącznika do pierwszej dyrektywy, bez uszczerbku dla pkt C niniejszego Załącznika.
Poprzedni ustęp w żaden sposób nie wpływa na możliwości klasyfikowania na podstawie Załącznika do pierwszej dyrektywy rodzajów działalności, które w oczywisty sposób zaliczają się do innych grup.
Nie jest możliwa odmowa wydania zezwolenia przedstawicielstwu lub oddziałowi wyłącznie na tej podstawie, że działalność objęta niniejszym artykułem jest klasyfikowana inaczej w Państwie Członkowskim, na terytorium którego znajduje się rzeczywista siedziba zakładu.
Przepisy przejściowe
Artykuł 16
1.
Państwa Członkowskie mogą ustalić dla zakładów, które w dniu notyfikacji niniejszej dyrektywy świadczą pomoc jedynie na swoim terytorium, okres pięciu lat od tego dnia na spełnienie wymagań określonych w art. 16 i 17 pierwszej dyrektywy.
2.
Państwa Członkowskie mogą ustalić dla zakładów określonych w ust. 1, które z upływem wspomnianego okresu pięciu lat nie ustanowiły pełnego marginesu wypłacalności, kolejny okres nieprzekraczający dwóch lat na ustanowienie marginesu wypłacalności, pod warunkiem że zakłady te, zgodnie z art. 20 pierwszej dyrektywy, przedstawią uprzednio do zatwierdzenia przez organ nadzoru środki, które zamierzają zastosować w tym celu.
3.
Każdy zakład określony w ust. 1, zamierzający rozszerzyć działalność w rozumieniu art. 8 ust. 2 lub art. 10 pierwszej dyrektywy, może to uczynić wyłącznie pod warunkiem że niezwłocznie zastosuje się do niniejszej dyrektywy.
4.
Każdy zakład określony w ust. 1, mający inną formę prawną niż określone w art. 8 pierwszej dyrektywy, może kontynuować dotychczasową działalność przez okres trzech lat od dnia notyfikacji niniejszej dyrektywy w formie prawnej, jaką posiada w tym dniu.
5.
Niniejszy artykuł stosuje się mutatis mutandis do zakładów utworzonych po dniu notyfikacji niniejszej dyrektywy, które przejmują działalność prowadzoną już w tym dniu przez odrębną prawnie instytucję.
Artykuł 17
Państwa Członkowskie mogą ustalić dla przedstawicielstw i oddziałów określonych w tytule III pierwszej dyrektywy, które świadczą pomoc wyłącznie na terytorium tych Państw Członkowskich, maksymalny okres pięciu lat, rozpoczynający się w dniu notyfikacji niniejszej dyrektywy, na zastosowanie art. 25 pierwszej dyrektywy, pod warunkiem że takie przedstawicielstwa lub oddziały nie rozszerzą swojej działalności w rozumieniu art. 10 ust. 2 pierwszej dyrektywy.
Artykuł 18
W okresie ośmiu lat od dnia notyfikacji niniejszej dyrektywy warunek, że wypadek lub awaria musi nastąpić na terytorium Państwa Członkowskiego zakładu udzielającego ochrony ubezpieczeniowej, nie ma zastosowania do czynności określonych w art. 2 ust. 3 akapit pierwszy tiret trzecie pierwszej dyrektywy, w przypadku gdy te czynności są wykonywane przez ELPA (Automobilklub i Klub Podróżniczy Grecji).
Przepisy końcowe
Artykuł 19
1.
Państwa Członkowskie zmienią swoje przepisy krajowe w celu dostosowania ich do niniejszej dyrektywy nie później niż dnia 30 czerwca 1987 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Tak zmienione przepisy, z zastrzeżeniem art. 16, 17 i 18 niniejszej dyrektywy, wejdą w życie nie później niż dnia 1 stycznia 1988 r.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, które przyjmują w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 20
Komisja zgłosi Radzie w ciągu sześciu lat od notyfikacji niniejszej dyrektywy trudności wynikające z jej stosowania, w szczególności jej art. 15.
Odpowiednio do tego przedstawi wnioski w sprawie ich usunięcia.
Artykuł 21
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 11 grudnia 1984 r.
zmieniająca dyrektywę 71/118/EWG w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel świeżym mięsem drobiowym
(84/642/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i 100,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: Komisja wniosła o zmianę niektórych przepisów dyrektywy Rady 71/118/EWG z dnia 15 lutego 1971 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel świeżym mięsem drobiowym [4], ostatnio zmienionej dyrektywą 84/186/EWG [5]; odstępstwa określone w art. 14 ust. 2 i art. 16a lit. a) dyrektywy 71/118/EWG powinny zostać odroczone do czasu kolejnego przeglądu;
ponadto Radzie przedłożono dnia 14 lutego 1979 r. wniosek Komisji mający na celu rozszerzenie stosowania procesu schładzania na tuszki przeznaczone do wprowadzania do obrotu w stanie schłodzonym,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 71/118/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 14 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Jednakże w odniesieniu do tuszek wyprodukowanych i przeznaczonych do wprowadzenia do obrotu na swoim terytorium Państwa Członkowskie są upoważnione do udzielania zakładom, na wniosek, pozwolenia na odstępstwa od wymagań ust. 1.
Państwa Członkowskie korzystające z odstępstw przewidzianych w akapicie pierwszym nie mogą sprzeciwić się wprowadzeniu na ich terytorium mięsa drobiowego wyprodukowanego w innych Państwach Członkowskich na tych samych warunkach.".
2) W art. 14a ust. 3 datę "dnia 31 grudnia 1978 r." zastępuje się datą "dnia 1 stycznia 1986 r.".
3) Artykuł 16a lit. a) tiret trzecie otrzymuje brzmienie:
- "odstępstwo od przepisów dotyczących uboju i patroszenia ustanowionych w załączniku I rozdział V w przypadku produkcji częściowo wypatroszonego lub niewypatroszonego drobiu.
Rada, dokonując przeglądu przewidzianego w art. 16b, zbada warunki, pod którymi mięso określone w akapicie pierwszym może zostać dopuszczone do handlu wewnątrzwspólnotowego;".
4) Dodaje się art. 16b w brzmieniu:
"Artykuł 16b
Przed dniem 15 sierpnia 1986 r. Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, dokona przeglądu odstępstw określonych w art. 14 ust. 2 i 16a lit. a).
Przegląd tych odstępstw wykonuje się na podstawie sprawozdania Komisji, do którego w razie potrzeby zostaną dołączone propozycje uwzględniające wnioski z aktualnych badań naukowych dotyczących gwarancji dawanych przez ten typ produkcji.".
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 31 grudnia 1984 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 11 grudnia 1984 r.
zmieniająca dyrektywy 64/432/EWG i 72/461/EWG w odniesieniu do niektórych środków dotyczących pryszczycy i choroby pęcherzykowej świń
(84/643/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i 100,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 64/432/EWG [4], ostatnio zmieniona dyrektywą 83/646/EWG [5], ustanawia wymagania dotyczące zdrowia żywych zwierząt z gatunku bydła i świń, przeznaczonych do handlu wewnątrzwspólnotowego;
Państwa Członkowskie prowadzą obecnie różne polityki w zakresie zwalczania i zapobiegania pryszczycy; ważne jest zapewnienie wszystkim Państwom Członkowskim, niezależnie od prowadzonej przez nie polityki w zakresie zdrowia, odpowiednich gwarancji, które są całkowicie niezbędne do czasu wprowadzenia zharmonizowanych środków zwalczania pryszczycy;
niektóre gwarancje, które mogą być wymagane w odniesieniu do choroby pęcherzykowej świń, muszą zostać utrzymane w ramach zasad mających zastosowanie do wewnątrzwspólnotowego handlu żywą trzodą chlewną,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 64/432/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 3 ust. 3:
- skreśla się lit. a),
- lit. b), c), d) oraz e) otrzymują oznaczenie odpowiednio lit. a), b), c) i d).
2.
W art. 3 ust. 6:
- skreśla się lit. a),
- lit. b) oraz c) otrzymują oznaczenie odpowiednio lit. a) i b).
3. W art. 3 ust. 7 lit. c) zdanie trzecie, wyrażenie "ust. 3 lit. b) i c)" zastępuje się wyrażeniem "ust. 3 lit. a) i b)".
4.
W art. 4a i 4b otrzymują brzmienie:
"Artykuł 4a
W zakresie dodatkowych gwarancji, które mogą być wymagane w odniesieniu do pryszczycy i choroby pęcherzykowej świń, stosuje się następujące zasady:
1.
Państwa Członkowskie, które są wolne od pryszczycy od co najmniej dwóch lat, które nie przeprowadzają szczepień oraz które nie dopuszczają na swoje terytorium zwierząt zaszczepionych w okresie krótszym niż jeden rok, mogą uzależnić wprowadzenie na swoje terytorium zwierząt z gatunku bydła i trzody chlewnej od następujących warunków:
A. w przypadku gdy zwierzęta pochodzą z Państwa Członkowskiego spełniającego takie same kryteria, udzielenia gwarancji, że nie zostały zaszczepione przeciw pryszczycy;
B. w przypadku gdy zwierzęta pochodzą z Państwa Członkowskiego, które było wolne od pryszczycy przez co najmniej dwa lata, które przeprowadza szczepienia oraz które dopuszcza zaszczepione zwierzęta na swoje terytorium:
a) udzielenia gwarancji, że zwierzęta nie zostały zaszczepione przeciwko pryszczycy;
b) udzielenia gwarancji, że wynik testu na wykrycie wirusa pryszczycy, wykonanego u bydła metodą badania zeskrobin gardłowo-krtaniowych (test przy użyciu zgłębnika przełykowego) był negatywny;
c) udzielenia gwarancji, że wynik testu serologicznego przeprowadzonego w celu wykrycia obecności przeciwciał pryszczycy u bydła i trzody chlewnej był negatywny;
d) udzielenia gwarancji, że bydło i trzoda chlewna zostały odizolowane w kraju wywozu, w gospodarstwie lub w stacji kwarantanny na 14 dni pod nadzorem urzędowego lekarza weterynarii.
W związku z tym żadne zwierzę znajdujące się w gospodarstwie pochodzenia lub stacji kwarantanny nie mogło być szczepione przeciwko pryszczycy w ciągu 21 dni poprzedzających załadunek oraz żadne inne zwierzę, poza wysyłanymi, nie mogło być wprowadzone do gospodarstwa albo stacji kwarantanny w tym samym okresie;
e) poddania kwarantannie przez okres 21 dni.
C. W przypadku gdy zwierzęta pochodzą z Państwa Członkowskiego, które nie jest wolne od pryszczycy przez okres co najmniej dwóch lat:
a) udzielenia gwarancji, określonej w lit. b), z wyjątkiem kwarantanny w gospodarstwie pochodzenia;
b) ewentualnego udzielenia dalszych gwarancji, o których decyzja zostanie podjęta zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 12.
2.
Państwa Członkowskie przeprowadzające szczepienia i dopuszczające zaszczepione zwierzęta na swoje terytorium mogą uzależnić wprowadzenie na swoje terytorium zwierząt z gatunku bydła od następujących warunków:
a) w przypadku gdy zwierzęta pochodzą z Państwa Członkowskiego spełniającego takie same kryteria:
i) udzielenia gwarancji, że bydło hodowlane lub użytkowe, mające więcej niż cztery miesiące było szczepione nie wcześniej niż 15 dni i nie później niż cztery miesiące przed załadunkiem, przeciwko typom A, O i C wirusa pryszczycy, przy użyciu inaktywowanej szczepionki, zatwierdzonej i kontrolowanej przez właściwy organ kraju wywozu;
ii) udzielenia gwarancji, że bydło przeznaczone do uboju, mające więcej niż cztery miesiące zostało zaszczepione nie wcześniej niż 15 dni i nie później niż cztery miesiące przed załadunkiem przeciwko typom A, O i C wirusa pryszczycy, przy użyciu inaktywowanej szczepionki, zatwierdzonej i kontrolowanej przez właściwe władze kraju wywozu. Jednakże w przypadku bydła szczepionego powtórnie w Państwach Członkowskich, w których takie zwierzęta są szczepione corocznie oraz w których są one systematycznie ubijane, jeśli zostaną zarażone pryszczycą, okres ważności szczepienia zostaje przedłużony do 12 miesięcy;
b) w przypadku gdy zwierzęta pochodzą z Państwa Członkowskiego, które było wolne od pryszczycy przez okres co najmniej dwóch lat, które nie przeprowadza szczepień oraz które nie dopuszcza zaszczepionych zwierząt na swoje terytorium, udzielenia gwarancji, że zwierzęta nie zostały zaszczepione przeciwko pryszczycy, jednakże z zastrzeżeniem zwierząt prawdopodobnie zaszczepionych przeciwko pryszczycy przed ich wprowadzeniem do stada, do którego są wysyłane.
3.
Państwa Członkowskie określone w ust. 1 mogą też, przestrzegając ogólnych postanowień Traktatu, uzależnić wprowadzenie na swoje terytorium trzody chlewnej hodowlanej lub użytkowej, od przedstawienia ujemnego wyniku testu na wykrycie obecności przeciwciał choroby pęcherzykowej świń, wykonanego nie później niż 30 dni przed wysyłką.
4.
W przypadku gdy testy wymienione w niniejszym artykule są wykonywane w gospodarstwie, zwierzęta przeznaczone do wysyłki do momentu ich wysłania muszą zostać odizolowane od innych zwierząt.
Do celów niniejszego artykułu Państwo Członkowskie jest nadal uważane za wolne od pryszczycy przez okres co najmniej dwóch lat, nawet jeśli wystąpiła ograniczona liczba przypadków choroby na części jego terytorium pod warunkiem, że takie przypadki zachorowań zostały wyeliminowane w okresie krótszym niż trzy miesiące.
Co trzy lata, a po raz pierwszy trzy lata od daty określonej w art. 3 ust. 1, Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością na wniosek Komisji, dokonuje przeglądu przepisów niniejszego artykułu.
Przegląd taki przeprowadza się na podstawie sprawozdania Komisji, któremu towarzyszą, jeśli to konieczne, wnioski."
5.
Artykuł 4c otrzymuje oznaczenie art. 4b.
6. W art. 5 zdanie pierwsze wyrażenie "określone w art. 3 ust. 3) lit. a) i ust. 6 lit. a)" zastępuje się wyrażeniem "określone w art. 4a ust. 2".
7.
W art. 7 ust. 1:
- pkt A lit. a) wyrażenie "na zasadzie odstępstwa od art. 3 ust. 3 lit. a) lub ust. 6 lit. a)" zastępuje się wyrażeniem "na zasadzie odstępstwa od art. 4a ust. 2".
- pkt B lit a) wyrażenie "na zasadzie odstępstwa od art. 3 ust. 3 lit. a)" zastępuje się wyrażeniem "na zasadzie odstępstwa od art. 4a ust. 2".
Artykuł 2
W art. 12 dyrektywy 72/461/EWG dodaje się akapit w brzmieniu:
"Jednakże aby umożliwić Irlandii oraz Zjednoczonemu Królestwu zastąpienie, w odniesieniu do Irlandii Północnej, zasad ogólnych dotyczących pryszczycy, ustanowionych w niniejszej dyrektywie szczególnymi uzgodnieniami, które odnoszą się do nich na mocy art. 13,dwa zainteresowane Państwa Członkowskie wprowadzają w życie niezbędne środki, do których zastosują się nie później niż do dnia 30 września 1985 r."
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie, najpóźniej do dnia 31 grudnia 1984 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Jednakże Irlandia i Zjednoczone Królestwo, w odniesieniu do Irlandii Północnej, mają czas do dnia 30 września 1985 r., aby wykonać niniejszą dyrektywę.
Do tego czasu mogą, przestrzegając ogólnych postanowień Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą, utrzymać przepisy krajowe związane z ochroną przeciwko pryszczycy w zakresie przywozu na ich terytorium bydła przeznaczonego do hodowli, opasu i uboju.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 19 grudnia 1984 r.
w sprawie użytkowania pojazdów najmowanych bez kierowców w celu przewozu drogowego rzeczy
(84/647/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 75,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
uwzględniają opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: z makroekonomicznego punktu widzenia korzystanie z najmowanych pojazdów w pewnych sytuacjach pozwala na optymalny rozdział zasobów poprzez ograniczenie marnotrawstwa czynników produkcji;
z makroekonomicznego punktu widzenia możliwość ta wnosi do organizacji transportu element elastyczności, a zatem zwiększa produktywność zainteresowanych przedsiębiorstw;
należy wprowadzić zmiany do pierwszej dyrektywy Rady z dnia 23 lipca 1962 r., w sprawie ustanowienia wspólnych zasad dla niektórych typów przewozu drogowego rzeczy między Państwami Członkowskimi [3], ostatnio zmienionej dyrektywą 82/50/EWG [4],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy:
- "pojazd" oznacza pojazd silnikowy, przyczepę, naczepę lub zbiór pojazdów przeznaczonych wyłącznie do transportu rzeczy,
- "wynajmowany pojazd" oznacza pojazd, który za wynagrodzenie i na określony czas jest przekazywany do dyspozycji przedsiębiorstwa, które zajmuje się drogowym transportem rzeczy w zamian za czynsz lub za wynagrodzeniem, bądź też na własny rachunek, na podstawie umowy z przedsiębiorstwem udostępniającym pojazdy.
Artykuł 2
Każde Państwo Członkowskie zezwoli na użytkowanie w obrębie ich terytoriów, w celach ruchu drogowego między Państwami Członkowskimi, pojazdów najmowanych przez przedsiębiorstwa mające siedzibę na terytorium innego Państwa Członkowskiego, pod warunkiem, że:
1. pojazd jest zarejestrowany lub zostaje włączony do ruchu zgodnie z prawem innego Państwa Członkowskiego;
2. umowa dotyczy wyłącznie najmu pojazdu bez kierowcy i nie towarzyszy jej umowa o świadczenie usług, zawarta z tym samym przedsiębiorstwem dotycząca kierowców lub personelu towarzyszącego;
3. najmowany pojazd pozostaje w wyłącznej dyspozycji przedsiębiorstwa użytkującego pojazd przez cały okres obowiązywania umowy najmu;
4. najmowany pojazd prowadzony jest przez personel przedsiębiorstwa użytkującego;
5. spełnienie powyższych warunków potwierdzają następujące dokumenty, które powinny znajdować się w pojeździe:
a) umowa najmu lub poświadczony wyciąg z umowy zawierający w szczególności nazwę (nazwisko) wynajmującego, najemcy, datę i okres obowiązywania umowy oraz oznaczenie pojazdu;
b) w przypadku, gdy kierowca nie jest osobą najmującą pojazd — umowa o pracę kierowcy lub poświadczony wyciąg z tej umowy, zawierający w szczególności nazwę (nazwisko) pracodawcy, nazwisko pracownika oraz datę i okres obowiązywania umowy lub ostatnią kartę płacy.
W razie konieczności dokumenty, określone w lit. a) i b), mogą zostać zastąpione równoważnym dokumentem, wydanym przez właściwe władze Państwa Członkowskiego.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki celem zapewnienia, by ich przedsiębiorstwa mogły użytkować najmowane pojazdy, zarejestrowane lub dopuszczone do ruchu zgodnie z prawem ich krajów, do celów drogowego transportu towarów na tych samych warunkach, co pojazdy będące ich własnością, pod warunkiem, że przedsiębiorstwa te spełniają warunki ustanowione w art. 2.
2.
Państwa Członkowskie mogą z przepisów ust. 1 wyłączyć transport dokonywany na własny rachunek.
Artykuł 4
1.
Niniejsza dyrektywa nie narusza przepisów Państwa Członkowskiego, które ustanawiają mniej restrykcyjne warunki używania najmowanych pojazdów, niż warunki określone w art. 2 i 3.
2.
Niniejsza dyrektywa nie narusza przepisów Państwa Członkowskiego, które przewidują minimalny okres najmu pojazdów przez przedsiębiorstwa tego państwa.
Artykuł 5
Bez uszczerbku dla art. 2 i 3 niniejsza dyrektywa nie ma wpływu na stosowanie zasad dotyczących:
- organizacji rynku drogowego transportu rzeczy w zamian za czynsz lub za wynagrodzeniem, bądź na własny rachunek, w szczególności dotyczących dostępu do rynku i kwot ograniczeń pojemności dróg,
- cen i warunków drogowego transportu rzeczy,
- kształtowania opłat za najem,
- przywozu pojazdów,
- zasad regulujących dostęp do działalności lub zawodu wynajmującego pojazdy drogowe.
Artykuł 6
Załącznik I do pierwszej dyrektywy Rady z dnia 23 lipca 1962 r., pkt 11 lit. d), akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"d) pojazdy przewożące rzeczy muszą być własnością przedsiębiorstwa lub powinny być przez nie kupione na zasadzie odroczonej płatności bądź najmowane, pod warunkiem, że w tym ostatnim przypadku spełniają warunki dyrektywy Rady nr 84/647/EWG w sprawie korzystania z pojazdów najmowanych bez kierowców do celów przewozu drogowego rzeczy [5]."
Artykuł 7
Państwa Członkowskie podejmą niezbędne środki do wykonania niniejszej dyrektywy nie później, niż do dnia 30 czerwca 1986 r. oraz niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 8
Najpóźniej do dnia 30 czerwca 1989 r. Rada rozpatrzy ponownie art. 3 ust. 2 i art. 4 ust. 2 niniejszej dyrektywy na podstawie sprawozdania Komisji przedłożonego, jeśli stosowne, wraz z wnioskami.
Artykuł 9
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (EWG) NR 134/84
z dnia 19 stycznia 1984 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3136/78 ustanawiające szczegółowe zasady wyznaczania w drodze przetargów przywozowej opłaty wyrównawczej w przypadku oliwy z oliwek
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów1, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1413/822, w szczególności jego art. 16 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 1 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3136/783, ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 22/814, przewiduje, że gdy wnioskodawca chce zakwalifikować do szczególnych uzgodnień wynikających z umów zawartych między Wspólnotą a niektórymi państwami trzecimi musi wskazać zainteresowane państwo trzecie w ciągu 30 dni od wejścia w życie minimalnej opłaty wyrównawczej; doświadczenie pokazało, że ten przepis, aczkolwiek konieczny ze względów nadzoru, może zagrozić właściwemu działaniu szczególnych uzgodnień i mieć niesprawiedliwe konsekwencje dla zainteresowanych podmiotów gospodarczych; z tego względu należy w nim wprowadzić odpowiednie zmiany;
artykuł 6 wyżej wymienionego rozporządzenia przewiduje, że procedurę przetargową stosuje się jedynie do wniosków o pozwolenia na przywóz na ilości większe niż 21 000 kilogramów; dla ilości nie większych niż 20 000 kilogramów stosowana opłata wyrównawcza jest równa minimalnej opłacie wyrównawczej obowiązującej w dniu przywozu dla każdej kategorii danej oliwy z oliwek; doświadczenie pokazało, że istnieje niebezpieczeństwo, iż procedura ta jest używana w celu unikania normalnego systemu ustalania przywozowej opłaty wyrównawczej w ramach procedury przetargowej;
dane przepisy powinny z tego względu być dostosowane, by zredukować maksymalną kwotę, w stosunku do której stosowana jest procedura uproszczona;
Komitet Zarządzający ds. Olejów i Tłuszczów nie wydał opinii w terminie ustalonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 3136/78 wprowadza się następujące zmiany:
1.
Artykuł 1 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
W celu umożliwienia realizacji specjalnego uzgodnienia wynikającego z umów zawartych między Wspólnotą a niektórymi państwami trzecimi, wnioskodawcy muszą w ciągu 30 dni od wejścia w życie minimalnej opłaty wyrównawczej wskazać zainteresowane państwa trzecie, jak określono w art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2041/75.
Jeżeli wnioskodawca zamierza wnioskować w sprawie jednego ze szczególnych uzgodnień wymienionych powyżej, a pozwolenie na przywóz przedstawione przy przyjęciu zgłoszenia przywozowego nie wskazuje danego państwa trzeciego w sekcji 13 i 14, opłaty wyrównawczej nie zmniejsza się o 0,60 ECU na 100 kilogramów, jak przewiduje szczególne uzgodnienie."
2.
W art. 6 ust. 1 "21 000 kilogramów" zastępuje się "5250 kilogramów".
3.
W art. 6 ust. 3 "20 000 kilogramów" zastępuje się "5000 kilogramów".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 269/84
z dnia 1 lutego 1984 r.
zawierające sprostowanie załącznika II do rozporządzenia (EWG) nr 3439/83 ustanawiającego specjalne warunki do wywozu niektórych serów do Australii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1600/83 [2], w szczególności jego art. 17 ust. 4 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3439/83 z dnia 5 grudnia 1983 r. ustanawiające specjalne warunki do wywozu niektórych serów do Australii [3], wprowadziło system świadectw towarzyszących dla wymienionych serów; zawartość wody w masie substancji beztłuszczowej nie jest zamieszczona w sekcji B rubryka 7 świadectwa próbki, zamieszczonego w załączniku II do wspomnianego rozporządzenia; dlatego załącznik II powinien być ponownie opublikowany w całości;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik II do rozporządzenia (EWG) nr 3439/83 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 447/84
z dnia 22 lutego 1984 r.
zmieniające po raz dwudziesty pierwszy rozporządzenie (EWG) nr 2730/81 ustalające wykaz agencji w państwach trzecich przywozu uprawnionych do ogłaszania przetargów w sektorze mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1600/83 [2], w szczególności jego art. 13 ust. 3 i art. 17 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2730/81 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem nr 3388/83 [4], ustanowiło wykaz agencji w państwach trzecich przywozu uprawnionych do ogłaszania przetargów w sektorze mleka i przetworów mlecznych;
w świetle najnowszych informacji dostępnych Komisji, w sprawie praktyk handlowych przestrzeganych przez zainteresowane państwa przywozu oraz uwzględniając urzędowy charakter przedmiotowych agencji, rozporządzenie to powinno być zmienione;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 2730/81 wprowadza się następujące zmiany:
Należy uzupełnić wykaz organizacji uprawnionych do ogłaszania przetargów przez dodanie poniższych organizacji, przy czym uzupełnienia należy dokonać w kolejności alfabetycznej państwa przywozu:
Państwo przywozu _BAR_ Organizacja ogłaszająca przetargi _BAR_
St. Vincent _BAR_ Diamond Dairy Co.
Ltd., PO box 695, St. Vincent _BAR_
Zambia _BAR_ The Dairy Produce Board, Kwaha House, PO box 124, Lusaka _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 671/84
z dnia 15 marca 1984 r.
w sprawie wniosków w odniesieniu do finansowania pomocy przyznawanej przez Państwa Członkowskie organizacjom producentów w sektorze produktów rybołówstwa
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3140/82 z dnia 22 listopada 1982 r. w sprawie przyznawania i finansowania pomocy przyznawanej przez Państwa Członkowskie organizacjom producentów w sektorze produktów rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 10 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
żądania w odniesieniu do finansowania pomocy przyznawanej przez Państwa Członkowskie zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 3140/82 powinny zawierać niektóre dane umożliwiające sprawdzenie, czy wydatki są zgodne z przepisami wspomnianego rozporządzenia;
w celu umożliwienia przeprowadzenia skutecznej kontroli Państwa Członkowskie powinny zatrzymać dokumenty potwierdzające do dyspozycji Komisji przez okres trzech lat od dnia, w którym ostatnie finansowanie miało miejsce;
niniejsze rozporządzenie zastępuje rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1273/72 [2]; dlatego rozporządzenie to powinno zostać uchylone;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Wnioski w odniesieniu do finansowania określone w art. 10 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3140/82 muszą być złożone w formie tabel przedstawionych w załącznikach.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji, wraz pierwszym wnioskiem w odniesieniu do finansowania, teksty przepisów krajowych odnoszących się do wykonania i kontroli oraz instrukcji administracyjnych, wraz ze wszystkimi formularzami lub innymi dokumentami odnoszącymi się do przyznawania pomocy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie przechowują do dyspozycji Komisji, w odniesieniu do każdego beneficjenta oraz przez okres trzech lat po dniu, w którym ostatnie finansowanie miało miejsce, wszystkie dokumenty dodatkowe lub potwierdzone kopie będące w ich posiadaniu i na podstawie których podjęto decyzję o przyznaniu pomocy przewidzianej w art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 3796/81.
Artykuł 3
Rozporządzenie (EWG) nr 1273/72 traci moc.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (EWG) NR 838/84
z dnia 30 marca 1984 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3136/78 ustanawiające szczegółowe zasady wyznaczania w drodze przetargów przywozowej opłaty wyrównawczej w przypadku oliwy z oliwek
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów1, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1413/822 w szczególności jego art. 16 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
art. 6 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3136/783, ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 134/844 przewiduje, że procedurę przetargową stosuje się jedynie do wniosków dotyczących pozwolenie na przywóz w odniesieniu do ilości przekraczających 5250 kilogramów wspomnianego we wnioskach produktu; w odniesieniu do ilości nieprzekraczających 5000 kilogramów stosowana opłata stanowi minimalną opłatę obowiązującą w dniu przywozu, w odniesieniu do każdej kategorii danej oliwy z oliwek; doświadczenie pokazało, iż niniejsze wartości zostały ustalone na poziomie je przekraczającym, w związku z czym istnieje zagrożenie, że niniejsza procedura może być wykorzystana w celu ominięcia prawidłowego systemu ustalania przywozowej opłaty wyrównawczej w drodze procedury przetargowej; w związku z czym te przepisy powinny być zmienione w celu zredukowania maksymalnej kwoty w odniesieni, do której stosuje się procedurę uproszczoną;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 3136/78 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 6 ust. 1 "5250 kilogramów" zastępuje się "10 500 kilogramów".
2.
W art. 6 ust. 3 "5000 kilogramów" zastępuje się "10 000 kilogramów".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 kwietnia 1984 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 896/84
z dnia 31 marca 1984 r.
ustanawiające dodatkowe przepisy dotyczące przyznawania refundacji wywozowych do mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 856/84 [2], w szczególności jego art. 17 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 876/68 z dnia 28 czerwca 1968 r. ustanawiające ogólne zasady przyznawania refundacji wywozowych do mleka i przetworów mlecznych oraz kryteria ustalania kwot tych refundacji [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2429/72 [4], w szczególności jego art. 6 ust. 3, a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 876/68 refundacje do produktów wymienionych w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 804/68, wywożonych bez dalszego przetworzenia, muszą być ustalone z uwzględnieniem niektórych czynników; jednym z tych czynników jest cena przetworów mlecznych na rynku wspólnotowym;
w sytuacji kiedy ceny interwencyjne na przetwory mleczne wzrastają na początku nowego roku mleczarskiego, ceny przetworów mlecznych wytworzonych po tej dacie kształtują się zwykle pod wpływem wzrostu cen interwencyjnych; w tym przypadku może być konieczne zwiększenie refundacji; w sytuacji gdy ceny interwencyjne na przetwory mleczne spadają na początku nowego roku mleczarskiego, ceny przetworów mlecznych mogą kształtować się w taki sposób, że konieczne jest zmniejszenie refundacji; jednakże może się okazać właściwym ograniczenie stosowania nowych refundacji do przetworów mlecznych wytworzonych podczas nowego roku mleczarskiego; z tego powodu, refundacja do danego przetworu o tym samym przeznaczeniu, może różnić się ze względu na datę wytworzenia przedmiotowego przetworu;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 1420/83 z dnia 2 czerwca 1983 r. ustanawiające dodatkowe przepisy dotyczące przyznawania refundacji wywozowych do mleka i przetworów mlecznych [5], powinno zostać uchylone;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
W sytuacji, kiedy na początku nowego roku mleczarskiego ustalono dwie stawki refundacji do tego samego produktu i dla tego samego przeznaczenia, przyznanie wyższej refundacji może być uwarunkowane przedstawieniem dowodu, że wywożony produkt został wytworzony podczas nowego roku mleczarskiego oraz przyznanie niższej refundacji może być uwarunkowane przedstawieniem dowodu, że wywożony produkt został wytworzony przed rozpoczęciem nowego roku mleczarskiego.
W przypadku produktów objętych podpozycją 04.03 B lub ex 23.07 B Wspólnej Taryfy Celnej, dodatkowo lub zamiast powyższego dowodu może być wymagany następujący dowód, że:
- masło lub śmietana służąca jako surowiec do wytwarzania produktów objętych podpozycją 04.03 B,
- mleko odtłuszczone lub odtłuszczone mleko w proszku, które zostało dodane do produktów objętych pozycją ex 23.07 B,
zostały wytworzone w trakcie danego okresu.
2.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki dotyczące dokumentów towarzyszących, które mogą zostać wykorzystane jako dowód określony w ust. 1 oraz jako odpowiednie środki kontroli.
Artykuł 2
Rozporządzenie (EWG) nr 1420/83 niniejszym traci moc.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 907/84
z dnia 3 kwietnia 1984 r.
po raz dwudziesty drugi zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2730/81 ustalające wykaz agencji w państwach trzecich przywozu uprawnionych do ogłaszania przetargów w sektorze mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych1 [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 856/84 [2], w szczególności jego art. 13 ust. 3 i art. 17 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2730/81 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 447/84 [4], ustanowiło wykaz agencji w państwach trzecich przywozu uprawnionych do ogłaszania przetargów w sektorze mleka i przetworów mlecznych;
w świetle najnowszych informacji dostępnych Komisji w sprawie praktyk handlowych przestrzeganych przez zainteresowane państwa przywozu oraz mając na uwadze urzędowy charakter przedmiotowych agencji, rozporządzenie to powinno zostać zmienione;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 2730/81 należy uzupełnić wykaz organizacji ogłaszających przetargi przez dodanie poniższych organizacji, przy czym uzupełnienia należy dokonać w kolejności alfabetycznej państwa przywozu:
Państwo przywozu _BAR_ Organizacja ogłaszająca przetargi _BAR_
Syria _BAR_ The Syrian Saudi Company for Industrial and Agricultural Investments, PO box 3827, Damascus. _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 1159/84
z dnia 27 kwietnia 1984 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 315/68 w zakresie norm jakości bulw niektórych odmian irysów i tulipanów
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 234/68 z dnia 27 lutego 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku żywych drzew i innych roślin, bulw, korzeni i tym podobnych, kwiatów ciętych i liści ozdobnych [1], w szczególności jego art. 4, a także mając na uwadze, co następuje:
w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 315/68 [2], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 3718/81 [3], zostały ustalone normy jakości bulw kwiatowych, cebulek pędowych i bulw;
tworzenie nowych odmian i mutacji pąkowych irysów "Wedgwood" i "Prof. Blaauw" wymaga przyjęcia ich botanicznych opisów;
z dotychczasowych doświadczeń wynika, że minimalna wielkość "klasa wielkości 8", przyjęta w odniesieniu do bulw tulipa kaufmanniana, odmian "Bellini", "Edwin Fischer", "Fair Lady", "Fritz Kreisler", "Gaiety", "Golden Sun", "Goudstuk", "Lady Rose", "Mendelssohn", "Robert Schumann", "Solanus", "Stresa" i odmiany "Sweelinck", nie gwarantuje odpowiedniego kwitnienia; należy odpowiednio dostosować normy;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z zaleceniem Komitetu Zarządzającego ds. Żywych Drzew i Innych Roślin, Bulw, Korzeni i Tym Podobnych, Kwiatów Ciętych i Liści Ozdobnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W tabeli podanej w sekcji III Załącznika do rozporządzenia (EWG) nr 315/68 tekst w wierszach dotyczących irysów odmian "Wedgwood" i "Prof. Blaauw" oraz wierszach dotyczących "Tulipa kaufmanniana, odmian Bellini, Edwin Fischer, Fair Lady, Fritz Kreisler, Gaiety, Golden Sun, Goudstuk, Lady Rose, Mendelssohn, Robert Schumann, Solanus, Stresa i Sweelinck", zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 1218/84
z dnia 30 kwietnia 1984 r.
w sprawie klasyfikacji towarów objętych podpozycją 39.07. B V d) Wspólnej Taryfy Celnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 97/69 z dnia 16 stycznia 1969 r. w sprawie środków, które mają być podjęte w celu jednolitego stosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Grecji, w szczególności jego art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej niezbędne jest ustanowienie przepisów dotyczących klasyfikacji taryfowej umywalek wykonanych w 30 % z tworzywa sztucznego (styrenowanej żywicy poliestrowej) i w około 70 % z wypełniacza (głównie krzemianów) oraz mających powłokę z przezroczystego tworzywa sztucznego (styrenowanej żywicy poliestrowej) o grubości około 0,2 mm na powierzchni użytkowej;
pozycja nr 39.07 Wspólnej Taryfy Celnej załączonej do rozporządzenia Rady (EWG) nr 950/68 [2], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1081/84 [3], odnosi się do artykułów wykonanych z materiałów opisanych w pozycjach nr 39.01 i 39.06, a pozycja nr 68.11 odnosi się do artykułów z cementu, betonu lub sztucznego kamienia (włączając granulowany marmur spieczony z cementem), wzmocnionych lub nie; obie te pozycje mogą być brane pod uwagę w celu klasyfikacji artykułów, o których mowa;
umywalki te, które należy sklasyfikować zgodnie z ogólną zasadą 3 b) dla interpretacji nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej, są porównywalne pod względem wyglądu i składu materiałowego z produktami wykonanymi, wagowo, zasadniczo, w około 33 % z polimetakrylanu metylu i w około 66 % z wodorotlenku glinu, który to materiał został sklasyfikowany przez Radę Współpracy Celnej (na jej 47. posiedzeniu w listopadzie 1981 r.) oraz przez Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich (Sprawa 234/82) w rozdziale 39 [4]; ponadto w tym przypadku krzemiany służą tylko jako wypełniacz, podczas gdy tworzywa sztuczne nie służą jedynie jako "spoiwo" w rozumieniu pozycji nr 68.11, lecz pokrywają również powierzchnię użytkową i stanowią, ze względu na ich zastosowanie, w rzeczywistości najważniejszy komponent umywalek, nadając umywalkom ich podstawowe właściwości; dlatego umywalki te objęte są pozycją nr 39.07; ze względu na ich skład należy je sklasyfikować w podpozycji 39.07 B pkt V lit. d);
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Umywalki wykonane w 30 % z tworzyw sztucznych (styrenowanej żywicy poliestrowej) i w 70 % z wypełniacza (głównie z krzemianu) i mające powłokę z przezroczystego tworzywa sztucznego (styrenowanej żywicy poliestrowej) o grubości około 0,2 mm na powierzchni użytkowej zostają sklasyfikowane we Wspólnej Taryfie Celnej w następującej pozycji:
39.07. Artykuły wykonane z materiałów opisanych w pozycjach nr 39.01-39.06:
B. Pozostałe:
V. Z innych materiałów.
d) Pozostałe
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1220/84
z dnia 30 kwietnia 1984 r.
w sprawie klasyfikacji towarów pod podpozycjami 70.14 A I oraz 70.19 A I a) Wspólnej Taryfy Celnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 97/69 z dnia 16 stycznia 1969 r. w sprawie środków, jakie należy podjąć w celu jednolitego stosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Grecji, w szczególności jego art. 3, a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej należy ustanowić przepisy dotyczące taryfowej klasyfikacji następujących towarów:
1. rozetki szklane bezbarwne ("strass"), ośmiokątne (o średnicy około 14 mm), cięte i szlifowane mechanicznie i posiadające kilka faset po obu stronach, w pełni przewiercone symetrycznie w dwóch miejscach blisko krawędzi; są one zwykle umieszczane na oprawach oświetlenia elektrycznego;
2. wisiorki szklane bezbarwne ("strass"), owalne (np. około 50 x 29 mm), cięte i szlifowane mechanicznie i posiadające wiele faset po obu stronach, w pełni przewiercone blisko wierzchołka; są one zwykle umieszczane na oprawach oświetlenia elektrycznego;
3. kulki szklane bezbarwne ("strass") (o średnicy około 30 mm), cięte i szlifowane, mechanicznie i posiadające wiele faset wyposażonych w małe haczyki metalowe do zaczepiania; są one zwykle umieszczane na oprawach oświetlenia elektrycznego;
4. paciorki szklane bezbarwne ("strass") (o średnicy około 10 mm), cięte i szlifowane mechanicznie i posiadające kilka faset, w pełni przewiercone wzdłuż osi centralnej; są one zwykle używane do produkcji sztucznej biżuterii;
Wspólna Taryfa Celna, załączona do rozporządzenia Rady (EWG) nr 950/68 [2], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1018/84 [3], odnosi się do "oświetleniowych wyrobów ze szkła, sygnalizacyjnych wyrobów ze szkła i elementów optycznych ze szkła, nieobrobionych optycznie ani nie ze szkła optycznego", pod pozycją 70.14, oraz, między innymi, do "szklanych paciorków" i "podobnych ozdobnych czy dekoracyjnych małych wyrobów szklanych, a także artykułów szklanych z nich wyprodukowanych", pod pozycją 70.19; w celu klasyfikacji towarów, o których mowa, można uznać wyżej wymienione pozycje;
rodzaj (szkło bezbarwne) towarów określonych w 1, 2 i 3 oraz ich wygląd (specjalny kształt, przewiercone w celu przymocowania haczyków) wskazują, iż ich główne zastosowanie ma miejsce w produkcji opraw oświetlenia elektrycznego, natomiast ich zastosowanie w produkcji sztucznej biżuterii ma znaczenie drugorzędne; towary określone w 4 są takiego rodzaju, jaki jest opisany w uwadze dodatkowej 70.19 do nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej;
w rezultacie towary określone w 1, 2 i 3 nie zostają sklasyfikowane pod pozycją 70.19, lecz należy je sklasyfikować pod pozycją 70.14 (podpozycja 70.14 A I Wspólnej Taryfy Celnej) i, odwrotnie, towary określone w 4 nie zostają objęte pozycją 70.14, lecz należy je objąć pozycją 70.19 (podpozycja 70.19 A I a) Wspólnej Taryfy Celnej);
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są z godne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary określone poniżej zostają sklasyfikowane pod odpowiadającymi im podpozycjami Wspólnej Taryfy Celnej, jak wskazano dalej:
1.Rozetki szklane bezbarwne ("strass"), ośmiokątne (o średnicy około 14 mm), cięte i szlifowane mechanicznie i posiadające kilka faset po obu stronach, w pełni przewiercone symetrycznie w dwóch miejscach blisko krawędzi; są one zwykle umieszczane na oprawach oświetlenia elektrycznego. _BAR_ 70.14.Oświetleniowe wyroby ze szkła, sygnalizacyjne wyroby ze szkła i elementy optyczne ze szkła, nieobrobione optycznie ani nie ze szkła optycznego:A.Wyroby do opraw oświetlenia elektrycznego:I.Fasetowane szkło, płytki, kulki, wisiory w kształcie gruszki, kawałki w kształcie kwiatów, wisiorki i podobne wyroby do ozdabiania żyrandoli. _BAR_
2.Wisiorki szklane bezbarwne ("strass"), owalne (np. około 50 x 29 mm), cięte i szlifowane mechanicznie i posiadające wiele faset po obu stronach, w pełni przewiercone blisko wierzchołka; są one zwykle umieszczane na oprawach oświetlenia elektrycznego. _BAR_ 70.14.Oświetleniowe wyroby ze szkła, sygnalizacyjne wyroby ze szkła i elementy optyczne ze szkła, nieobrobione optycznie, ani nie ze szkła optycznego:A.Wyroby do opraw oświetlenia elektrycznego:I.Fasetowane szkło, płytki, kulki, wisiory w kształcie gruszki, kawałki w kształcie kwiatów, wisiorki i podobne artykuły do ozdabiania żyrandoli. _BAR_
3.Kulki szklane bezbarwne ("strass") (o średnicy około 30 mm), cięte i szlifowane mechanicznie i posiadające wiele faset wyposażonych w małe haczyki metalowe do zaczepiania; są one zwykle umieszczane na oprawach oświetlenia elektrycznego. _BAR_ 70.14.Oświetleniowe wyroby ze szkła, sygnalizacyjne wyroby ze szkła i elementy optyczne ze szkła, nieobrobione optycznie ani nie ze szkła optycznego:A.Wyroby do opraw oświetlenia elektryczne:I.Fasetowane szkło, płytki, kulki, wisiory w kształcie gruszki, kawałki w kształcie kwiatów, wisiorki i podobne artykuły do ozdabiania żyrandoli. _BAR_
4.Paciorki szklane bezbarwne ("strass") (o średnicy około 10 mm), cięte i szlifowane mechanicznie i posiadające wiele faset, w pełni przewiercone wzdłuż osi centralnej; są one zwykle używane do produkcji sztucznej biżuterii. _BAR_ 70.19.Szklane paciorki, imitacje pereł, imitacje kamieni szlachetnych i półszlachetnych, fragmenty i odłamki, oraz podobne ozdobne czy dekoracyjne małe wyroby szklane i artykuły z nich wytworzone; kostki szklane i małe szklane płytki, bez względu na to, czy są umieszczone czy nie na podłożu, na mozaiki i do podobnych celów dekoracyjnych; sztuczne oczy ze szkła, w tym oczy dla zabawek, lecz z wyłączeniem tych używanych przez człowieka; ornamenty i inne ozdobne artykuły ze szkła przeznaczonego do lamp; szklane granulki:A.Szklane paciorki, imitacje pereł, imitacje kamieni szlachetnych i półszlachetnych i podobne ozdobne lub dekoracyjne małe wyroby szklane, nieoprawione, nieumocowane ani nawleczone, ale w tym niesortowane towary, tymczasowo nawleczone do celów transportu; szklane granulki:I.Szklane paciorki:a)Cięte i mechanicznie szlifowane. _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 1243/84
z dnia 27 kwietnia 1984 r.
w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Indii w sprawie przywrócenia temu krajowi uzgodnionej ilości cukru preferencyjnego
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z Umową między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Indii w sprawie cukru trzcinowego [1], która weszła w życie dnia 18 lipca 1975 r., Indie miały pierwotnie uzgodnioną ilość 25000 ton (w ekwiwalencie cukru białego) cukru preferencyjnego; z mocą od dnia 1 lipca 1981 r. ilość ta została zredukowana przez Komisję do zera na podstawie postanowień art. 7 ust. 2 danej Umowy;
dana Umowa jest integralną częścią rozwijających się stosunków handlowych między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Indiami,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Porozumienie w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Indii w sprawie przywrócenia temu krajowi uzgodnionej ilości cukru preferencyjnego zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.
Tekst Porozumienia jest załączony do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby uprawnionej do podpisania Porozumienia, aby stało się wiążące dla Wspólnoty.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1262/84
z dnia 10 kwietnia 1984 r.
dotyczące zawarcia Międzynarodowej Konwencji w sprawie harmonizacji granicznych kontroli towarów
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając zalecenie Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: Międzynarodowa Konwencja w sprawie harmonizacji granicznych kontroli towarów zawarta w Genewie dnia 21 października 1982 r. wprowadza postanowienia zmierzające do ułatwienia międzynarodowego przepływu towarów, przyczynienia się do stopniowego znoszenia barier w handlu oraz wspierania rozwoju handlu światowego, osiągając w ten sposób cele zgodne z założeniami polityki handlowej Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej;
Konwencja umożliwia Wspólnocie, między innymi, z jednej strony stosowanie własnego prawodawstwa w odniesieniu do kontroli prowadzonych na swoich wewnętrznych granicach, oraz, z drugiej strony, w odniesieniu do kwestii zgodnych z jej kompetencjami, wykonywanie we własnym imieniu praw oraz wypełnianie obowiązków, które wyżej wymieniona Konwencja nakłada na Państwa Członkowskie Wspólnoty, będące jej Umawiającymi się Stronami;
Międzynarodowa Konwencja w sprawie harmonizacji granicznych kontroli towarów powinna dlatego zostać zatwierdzona w imieniu Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Międzynarodowa Konwencja w sprawie harmonizacji granicznych kontroli towarów zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej.
Wspólnota stosuje Konwencję w odniesieniu do kontroli prowadzonych na swoich zewnętrznych granicach, zgodnie z art. 15 Konwencji.
Tekst Konwencji załączony jest do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do złożenia, w imieniu Wspólnoty, dokumentów ratyfikacyjnych, zgodnie z art. 16 ust. 3 lit. a) Konwencji [3].
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 1555/84
z dnia 4 czerwca 1984 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3671/81 w sprawie przywozu do Wspólnoty niektórych produktów rolnych pochodzących z Turcji
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 3671/81 [1] stanowi, że jeżeli na podstawie art. 25 i 25a rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1035/72 [2] Komisja wprowadzi opłatę wyrównawczą na przywóz niektórych owoców i warzyw pochodzących z Turcji, jednocześnie wprowadzi ponownie cło na te produkty na poziomie, który stosowano przed dniem 1 stycznia 1981 r.;
stosowanie powyższego przepisu może, w przypadku niektórych produktów, doprowadzić do stosowania wobec Turcji cła wyższego od uzgodnionego od dnia 1 stycznia 1981 r. dla wszystkich państw trzecich — dostawców, niekorzystających ze szczególnych uzgodnień odnoszących się do przywozu do Wspólnoty;
artykuł 1 rozporządzenia (EWG) nr 3671/81 należy odpowiednio zmienić; ponadto należy uwzględnić uzgodnienia stosowane na dzień 31 grudnia 1980 r. w przywozie pochodzącym z Turcji zgodnie z Układem o Stowarzyszeniu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 1 rozporządzenia (EWG) nr 3671/81 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Jeżeli na podstawie art. 25 i 25a rozporządzenia (EWG) nr 1035/72 Komisja wprowadza opłatę wyrównawczą na przywóz niektórych owoców i warzyw pochodzących z Turcji, jednocześnie wprowadza ponownie:
- na produkty pochodzące z Turcji, które na dzień 31 grudnia 1980 r. nie korzystały z preferencji taryfowych na podstawie Układu o Stowarzyszeniu, cło stosowane w odniesieniu do państw trzecich objętych klauzulą największego uprzywilejowania,
- na produkty pochodzące z Turcji, które korzystają ze specjalnego uzgodnienia na podstawie Układu o Stowarzyszeniu, cło, które na podstawie Wspólnej Taryfy Celnej aktualnie ma zastosowanie w odniesieniu do państw objętych klauzulą największego uprzywilejowania, obniżone zgodnie z przepisami systemu preferencyjnego obowiązującymi na dzień 31 grudnia 1980 r."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 1556/84
z dnia 4 czerwca 1984 r.
zmieniające rozporządzenie nr 136/66/EWG w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1]
uwzględniając opinię Zgromadzenia [2] a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z art. 3 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (EWG) nr 3331/82 [3], odnoszącego się do polityki w zakresie pomocy żywnościowej oraz zarządzania pomocą żywnościową, produkty przeznaczone do takiej pomocy muszą zostać uruchomione zgodnie z zasadami i procedurami określonymi w ramach wspólnej organizacji rynków;
w sektorze olejów i tłuszczów powinny zostać określone właściwe zasady i procedury w celu uruchomienia oliwy i innych olejów roślinnych;
rozporządzenie nr 136/66/EWG [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1101/84 [5], powinno zostać odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu nr 136/66/EWG dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 36a
1.
Oliwa z oliwek dostarczana w ramach pomocy żywnościowej jest zakupywana na rynku wspólnotowym lub pochodzi z zapasów posiadanych przez agencje interwencyjne.
Oleje roślinne wyszczególnione w art. 1 ust. 2 lit. b), dostarczane w ramach pomocy żywnościowej, są zakupywane na rynku wspólnotowym.
2.
Jednakże w nagłej potrzebie lub w przypadku niedostępności na rynku wspólnotowym, produkty wyszczególnione w ust. 1 mogą być zakupywane w kraju rozwijającym się.
3.
Kryteria dla uruchamiania produktów, w szczególności kryteria zakupu produktów na rynku wspólnotowym lub decydowania o wykorzystaniu oliwy z oliwek posiadanej przez agencje interwencyjne, są przyjmowane przez Radę stanowiącą większością kwalifikowaną na wniosek Komisji.
4.
Szczegółowe zasady uruchamiania i dostawy produktów dostarczanych w ramach pomocy żywnościowej przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 38."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1591/84
z dnia 4 czerwca 1984 r.
dotyczące zawarcia Umowy o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą, z jednej strony, a Umową z Kartageny i jej Państwami Członkowskimi — Boliwią, Kolumbią, Ekwadorem, Peru i Wenezuelą, z drugiej strony
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113 i 235,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: Wspólnota powinna zatwierdzić dla osiągnięcia swych celów w dziedzinie zewnętrznych stosunków gospodarczych, Umowę o współpracy z Umową z Kartageny i jej Państwami Członkowskimi; pewne formy współpracy gospodarczej przewidziane w Umowie przekraczają uprawnienia określone w dziedzinie wspólnej polityki handlowej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Umowa o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Umową z Kartageny i jej Państwami Członkowskimi zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.
Tekst Umowy o współpracy jest załączony do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 10 Umowy [3].
Artykuł 3
Wspólnota jest reprezentowana w ramach Wspólnego Komitetu Współpracy powołanego na mocy art. 5 Umowy o współpracy, przez Komisję wspieraną przez przedstawicieli Państw Członkowskich.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 1708/84
z dnia 19 czerwca 1984 r.
zmieniające po raz drugi rozporządzenie (EWG) nr 65/82 ustanawiające szczegółowe zasady przenoszenia cukru na następny rok gospodarczy
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1785/81 z dnia 30 czerwca 1981 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 606/82 [2], w szczególności jego art. 27 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 27 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81 stanowi, że początek okresu składowania cukru, który jest przeniesiony na następny rok gospodarczy może być różny, w zależności od tego kiedy przedmiotowy cukier został wyprodukowany; art. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 65/82 [3], zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 948/82 [4], przewiduje, że okres składowania rozpoczyna się w dniu podanym przez dane przedsiębiorstwo; data ta może być wcześniejsza od daty samego powiadomienia, pozostawiając w ten sposób przedsiębiorstwu możliwość nadania powiadomieniu charakteru wstecznego, czego nie było w zamierzeniu wspomnianego art. 27; należy ustanowić, że odtąd data rozpoczęcia okresu składowania nie może być wcześniejsza od daty otrzymania samego powiadomienia;
środki przewidziane niniejszym rozporządzeniem są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 2 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 65/82 akapit czwarty otrzymuje brzmienie:
"Dla cukru przenoszonego okres składowania wskazany w art. 27 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81 rozpoczyna się z dniem podanym przez przedsiębiorstwo właściwemu organowi danego Państwa Członkowskiego, pod warunkiem że warunki ustanowione w akapicie pierwszym zostały spełnione.
Jednakże data ta nie może być wcześniejsza od daty otrzymania przez ten organ powiadomienia.
Jeżeli we wniosku podana jest data wcześniejsza od daty otrzymania powiadomienia, okres składowania rozpoczyna się z dniem otrzymania powiadomienia."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 1716/84
z dnia 18 czerwca 1984 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1883/78 ustanawiające ogólne reguły finansowania interwencji przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 729/70 z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3509/80 [2], w szczególności jego art. 3 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: w Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 1883/78 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1550/83 [4], wymienione są środki spełniające wymagania pojęcia interwencji mającej na celu stabilizowanie rynku rolnego w rozumieniu art. 3 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 729/70; Załącznik powinien być uaktualniany, ponieważ od jego ostatniej zmiany zostało przyjętych lub uchylonych szereg środków;
od czasu ponownego opracowania całego Załącznika w formie jednego wykazu w 1981 r. został on zmieniony rozporządzeniami (EWG) nr 1262/82 [5] i (EWG) nr 1550/83; dlatego jeszcze raz cały Załącznik powinien zostać ponownie opracowany w formie jednego wykazu;
w odniesieniu do środków objętych nowym Załącznikiem, w stosunku do których zostały już poniesione wydatki, nadal stosuje się poprzednie załączniki,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł
Załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 1883/78 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 1760/84
z dnia 22 czerwca 1984 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2670/81 ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące produkcji cukru przewyższającej kwotę
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1785/81 z dnia 30 czerwca 1981 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 606/82 [2], w szczególności jego art. 26 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 26 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81 stanowi, że cukier wytworzony poza kwotą musi zostać wywieziony w niezmienionym stanie; do tej pory cukier wywożony był w postaci cukru białego lub cukru surowego; od pewnego czasu w coraz większym stopniu rozwinęła się produkcja syropów uzyskiwanych przed fazą krystalizacji i oferowanych do sprzedaży jako takie; takie syropy, aby mogły zostać wywiezione jako cukier C, musiały przejść fazę krystalizacji; w tych warunkach należy podjąć kroki w celu dostosowania odpowiednich przepisów w sprawie wywozu wymienionych syropów, produkowanych powyżej kwot A i B, w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2670/81 [3]; w odniesieniu do metody rejestrowania ilości cukru wywożonego w postaci takich syropów, właściwe jest odniesienie do przepisów rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1443/82 z dnia 8 czerwca 1982 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania systemu kwot w sektorze cukru [4], zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 434/84 [5];
rozporządzenie (EWG) nr 1443/82 przewiduje w odniesieniu do produkcji syropów A i B możliwość stosowania dwóch metod określania zawartości cukru ekstraktywnego; w odniesieniu do syropów C stosuje się tylko jedną metodę; należy przewidzieć, w celu uniknięcia trudności administracyjnych, że takie syropy produkowane przez inne przedsiębiorstwa cukrownicze nie powinny być wykorzystywane do zastąpienia produktów wywożonych;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2670/81 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 ust. 1 akapit drugi tiret pierwsze otrzymuje brzmienie:
"— jako cukier biały lub cukier surowy, niedenaturowany lub jako syropy uzyskane przed fazą krystalizacji objęte podpozycją 17.02 D II Wspólnej Taryfy Celnej lub jako izoglukoza w stanie niezmienionym,".
2) w art. 1 ust. 1 dodaje się akapit czwarty w brzmieniu:
"Ilość cukru wywożona w postaci syropów określonych w akapicie drugim tiret pierwsze ustalana jest na podstawie zawartości cukru ekstraktywnego, ustalonej zgodnie z art. 1 ust. 5 akapit drugi rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1443/82 [6]
3) w art. 2 ust. 2 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Jednakże przedmiotowy producent może przy wywozie zastąpić cukier C innym cukrem białym lub surowym w niezmienionym stanie objętym pozycją 17.01 Wspólnej Taryfy Celnej lub zastąpić izoglukozę C inną izoglukozą, gdy zostały wyprodukowane przez innego producenta posiadającego siedzibę na terytorium tego samego Państwa Członkowskiego.
W tym wypadku producent, który zastępuje produkty, uiszcza w przypadku cukru kwotę 1,25 ECU na 100 kilogramów cukru wyrażonego jako cukier biały oraz w przypadku izoglukozy kwotę 1,25 ECU na 100 kilogramów suchej masy."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 1763/84
z dnia 19 czerwca 1984 r.
w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Barbadosem, Belize, Ludową Republiką Konga, Fidżi, Kooperacyjną Republiką Gujany, Jamajką, Republiką Kenii, Demokratyczną Republiką Madagaskaru, Republiką Malawi, Mauritiusem, Republiką Surinamu, Królestwem Suazi, Zjednoczoną Republiką Tanzanii, Trynidadem i Tobago, Republiką Ugandy, Republiką Zimbabwe oraz Wyspą Świętego Krzysztofa i Nevis w sprawie przystąpienia tego ostatniego państwa do protokołu 7 w sprawie cukru z AKP załączonego do Drugiej Konwencji AKP-EWG
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
deklaracja 2 zawarta w załączniku do protokołu nr 7 w sprawie cukru z AKP, załączonego do Drugiej Konwencji AKP-EWG [1], przewiduje, że Wyspą Świętego Krzysztofa i Nevis korzysta, w odniesieniu do ilości 14800 ton, z identycznego traktowania jak to, które zostało przewidziane we wspomnianym protokole;
w dniu 19 września 1983 r. Wyspą Świętego Krzysztofa i Nevis proklamowała niepodległość i przedstawiło wniosek akcesyjny do Drugiej Konwencji AKP-EWG oraz do protokołu 7;
wprowadzanie w życie protokołu 7 odbywa się w ramach wspólnej organizacji rynku cukru;
właściwe jest zatwierdzenie Porozumienia w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą, państwami wymienionymi w protokole 7 a Wyspą Świętego Krzysztofa i Nevis w sprawie przystąpienia tego kraju do protokołu 7,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Porozumienie w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Barbadosem, Belize, Ludową Republiką Konga, Fidżi, Kooperacyjną Republiką Gujany, Jamajką, Republiką Kenii, Demokratyczną Republiką Madagaskaru, Republiką Malawi, Mauritiusem, Republiką Surinamu, Królestwem Suazi, Zjednoczoną Republiką Tanzanii, Trynidadem i Tobago, Republiką Ugandy, Republiką Zimbabwe i oraz Wyspą Świętego Krzysztofa i Nevis w sprawie przystąpienia tego ostatniego państwa do protokołu 7 w sprawie cukru z AKP załączonego do Drugiej Konwencji AKP-EWG zostaje niniejszym zatwierdzone w imieniu Wspólnoty.
Tekst Porozumienia załączony jest do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby uprawnionej do podpisania Porozumienia, aby stało się wiążące dla Wspólnoty.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 1764/84
z dnia 19 czerwca 1984 r.
w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Barbadosem, Belize, Ludową Republiką Konga, Fidżi, Kooperacyjną Republiką Gujany, Jamajką, Republiką Kenii, Demokratyczną Republiką Madagaskaru, Republiką Malawi, Mauritiusem, Republiką Surinamu, Królestwem Suazi, Zjednoczoną Republiką Tanzanii, Trynidadem i Tobago, Republiką Ugandy, Republiką Zimbabwe i Republiką Wybrzeża Kości Słoniowej w sprawie przystąpienia tego ostatniego państwa do Protokołu 7 w sprawie cukru z AKP załączonego do Drugiej Konwencji AKP-EWG
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
Wspólna Deklaracja zawarta w Załączniku do Protokołu 7 w sprawie cukru AKP, załączonego do Drugiej Konwencji AKP-EWG [1], przewiduje, że rozpatrywany jest każdy wniosek Państwa AKP będącego Umawiającą się Stroną Konwencji, ale niewyszczególnionego odrębnie w tym Protokole o udział w jego postanowieniach;
Republika Wybrzeża Kości Słoniowej jest Państwem AKP, Umawiającą się Stroną wymienionej Konwencji; Wybrzeże Kości Słoniowej zwróciło się z wnioskiem o udział w postanowieniach wymienionego Protokołu;
zainteresowane Państwa AKP poparły wniosek Wybrzeża Kości Słoniowej o przystąpienie do wymienionego Protokołu;
właściwe jest zatwierdzenie Porozumienia w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą, państwami określonymi w wymienionym Protokole a Republiką Wybrzeża Kości Słoniowej w sprawie przystąpienia tego ostatniego państwa do wymienionego Protokołu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Porozumienie w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Barbadosem, Belize, Ludową Republiką Konga, Fidżi, Kooperacyjną Republiką Gujany, Jamajką, Republiką Kenii, Demokratyczną Republiką Madagaskaru, Republiką Malawi, Mauritiusem, Republiką Surinamu, Królestwem Suazi, Zjednoczoną Republiką Tanzanii, Trynidadem i Tobago, Republiką Ugandy, Republiką Zimbabwe i Republiką Wybrzeża Kości Słoniowej w sprawie przystąpienia tego ostatniego państwa do Protokołu 7 w sprawie cukru z AKP załączonego do Drugiej Konwencji AKP-EWG zostaje niniejszym zatwierdzone w imieniu Wspólnoty.
Tekst Porozumienia załączony jest do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania Porozumienia, by stało się wiążące dla Wspólnoty.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1936/84
z dnia 4 lipca 1984 r.
w sprawie klasyfikacji towarów objętych podpozycją 85.21 D II Wspólnej Taryfy Celnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 97/69 z dnia 16 stycznia 1969 r. w sprawie środków, jakie należy podjąć w celu jednolitego stosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienionego Aktem Przystąpienia Grecji, w szczególności jego art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej muszą być ustanowione przepisy dotyczące taryfowej klasyfikacji ”mikrokomputera, o wymiarach 15 × 51 × 2 mm, z 40 końcówkami połączeniowymi, wyposażonego między innymi w:
- 1 programowalną kasowalną promieniami ultrafioletowymi pamięć, o pojemności 1K × 8 bitów (EPROM),
- 1 pamięć RAM o pojemności 64 × 8 bitów,
- 27 pin układ wejścia/wyjścia,
- 8-bitowy zegar, i
- oscylator i obwód zegara;”
Wspólna Taryfa Celna załączona do rozporządzenia Rady (EWG) nr 950/68 [2], ostatnio zmieniona rozporządzeniem (EWG) nr 1018/84 [3], odnosi się pod pozycją 84.53 do maszyn do automatycznego przetwarzania informacji i ich jednostek v, a pod pozycją 85.21 do mikroukładów elektronicznych;
w celu klasyfikacji danych towarów pozycje wyżej wymienione mogą być uwzględniane;
na podstawie swojego układu i budowy produkt taki, oparty na pojedynczej mikropłytce krzemowej, jest pojedynczym obwodem scalonym wykonanym w technologii N-MOS;
produkt ten odpowiada definicji elektronicznych mikroukładów podanej w uwadze prawnej 5 rozdział 85 (B), w szczególności lit. b);
ponadto ta sama nota 5 określa w końcu , że pozycja 85.21 ma pierwszeństwo nad każdą inną pozycją w taryfie; w rezultacie produkt ten należy sklasyfikować pod pozycją 85.21, i w szczególności w podpozycji 85.21 D pkt II;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Mikrokomputer o wymiarach 51 × 15 × 2 mm, z 40 końcówkami połączeniowymi, wyposażony między innymi w:
- 1 programowalną kasowalną promieniami ultrafioletowymi pamięć, o pojemności 1K × 8 bitów (EPROM),
- 1 pamięć RAM o pojemności 64 × 8 bitów,
- 27 pin układ wejścia/wyjścia,
- 8-bitowy zegar, i
- oscylator i obwód zegara;
objęte są we Wspólnej Taryfie Celnej pod pozycją:
85.21 Lampy elektronowe z gorącą katodą (termokatodą), z katodą zimną lub fotokatodą (włączając lampy próżniowe, gazowane, czyli wypełnione parami lub gazem, lampy elektrono — promieniowe, kineskopy, lampy prostownicze z parami rtęci, fotokomórki, osadzone kryształy piezoelektryczne, diody, tranzystory i podobne urządzenia półprzewodnikowe; diody świecące (elektroluminescencyjne); mikroukłady elektroniczne:
D. Diody, tranzystory i inne podobne urządzenia półprzewodnikowe; diody świecące (elektroluminescencyjne); mikroukłady elektroniczne:
II. Inne.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1966/84
z dnia 28 czerwca 1984 r.
dotyczące zawarcia Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Rządem Republiki Gwinei Równikowej w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Gwinei Równikowej
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Zgromadzenia [1],
Umowa między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Rządem Republiki Gwinei Równikowej w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Gwinei Równikowej zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2006/84
z dnia 9 lipca 1984 r.
przewidujące bezpośrednią współpracę między organami Państw Członkowskich Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej właściwymi do zwalczania nadużyć finansowych a właściwymi organami Konfederacji Szwajcarskiej
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 337/79 z dnia 5 lutego 1979 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1595/83 [2], w szczególności jego art. 64 ust. 2, uwzględniając zalecenie Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu umożliwienia podjęcia bardziej skutecznych działań mających na celu zapobieganie nadużyciom finansowym w sektorze wina, art. 64 ust. 1 akapit czwarty rozporządzenia (EWG) nr 337/79 przewiduje bezpośrednią współpracę odpowiednich organów Państw Członkowskich między sobą oraz między tymi organami a właściwymi organami państw trzecich, po zawarciu przez nie Porozumienia lub dokonaniu uzgodnień ze Wspólnotą; mając na względzie ten cel, Wspólnota w 1982 r. nawiązała kontakt z władzami szwajcarskimi, które zgodziły się na wprowadzenie takiej współpracy na podstawie wzajemnych zobowiązań podejmowanych w formie wymiany listów;
konieczne jest wyrażenie zgody na zobowiązania, które zostaną podjęte w imieniu Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wyraża się zgodę na wymianę listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską ustanawiającą bezpośrednią współpracę między organami Państw Członkowskich Wspólnoty właściwymi do zwalczania nadużyć finansowych a właściwymi organami Konfederacji Szwajcarskiej.
Tekst wymienianych listów załącza się do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady zostaje upoważniony do wyznaczenia osoby uprawnionej do podpisania Porozumienia w formie wymiany listów w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2260/84
z dnia 17 lipca 1984 r.
zmieniające rozporządzenie nr 136/66/EWG w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Zgromadzenia [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 11 ust. 6 rozporządzenia Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1556/84 [5], przewiduje, że procentowy udział pomocy w odniesieniu do konsumpcji ma być przeznaczony na kampanie reklamowe i być może również na inne projekty wspierania konsumpcji oliwy z oliwek we Wspólnocie; w świetle sytuacji na rynku oliwy z oliwek, w szczególności po przystąpieniu Republiki Greckiej do Wspólnoty, należy ustanowić przepis o możliwości przeznaczenia wspomnianego wyżej procentowego udziału na wspieranie konsumpcji oliwy z oliwek zarówno na rynku Wspólnoty, jak i na rynku światowym;
na mocy art. 20d ust. 1 rozporządzenia nr 136/66/EWG uznane grupy lub uznane stowarzyszenia mogą potrącać jako opłatę procentowy udział ustalony jako kwota płaconej im pomocy produkcyjnej; w celu zapewnienia, że system pomocy produkcyjnej jest stosowany bardziej skutecznie, przepis ten powinien być zmieniony, tak aby obejmował bardziej dokładnie wydatki wynikające z zarządzania przez organizacje i stowarzyszenia producentów przewidziane w kontekście systemu pomocy produkcyjnej;
artykuł 20d ust. 3 wspomnianego rozporządzenia przewiduje, że uznane grupy producentów i uznane stowarzyszenia mogą zawierać umowy składu oliwy z oliwek, którą handlują; z uwagi na strukturę i cele tych grup i stowarzyszeń ta możliwość powinna być ograniczona do grup producentów i stowarzyszeń uznanych w rozumieniu rozporządzenia (EWG) nr 1360/78 [6], których zadania obejmują wprowadzanie oliwy z oliwek na rynek,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu nr 136/66/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 11 ust. 6 akapit pierwszy "we Wspólnocie" zastępuje się "wyprodukowaną we Wspólnocie";
2.
W art. 20d:
a) ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Potrąca się procentowy udział ustalony jako kwota pomocy produkcyjnej wypłacanej na rzecz uznanych organizacji lub uznanych stowarzyszeń.
Kwota powstała w wyniku potrącenia jest wykorzystywana jako pomoc w sfinansowaniu wydatków poniesionych w trakcie pracy wykonanej zgodnie z art. 5 ust. 3 oraz art. 20c.
W tym samym czasie oraz zgodnie z tą samą procedurą, jak w stosunku do pomocy produkcyjnej, Rada decyduje o udziale procentowym pomocy produkcyjnej, który może być potrącony w nadchodzącym roku gospodarczym."
b) ustęp 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Jeżeli ceny na rynku Wspólnoty zbliżają się do cen interwencyjnych przez okres, który może być ustalony, to zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 38 może zostać podjęta decyzja, że uznane grupy lub uznane stowarzyszenia w rozumieniu rozporządzenia (EWG) nr 1360/78 mogą zawierać umowy składu oliwy z oliwek, którą handlują."
3.
W art. 42b odniesienie do podpozycji ex 20.01 B zastępuje się odniesieniem do podpozycji ex 20.01 C.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2261/84
z dnia 17 lipca 1984 r.
ustanawiające ogólne zasady przyznawania pomocy na produkcję oliwy z oliwek oraz organizacjom producentów
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [1], ostatnio zmienione w rozporządzeniem (EWG) nr 2260/84 [2], w szczególności jego art. 5 ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 5 rozporządzenia nr 136/66/EWG ustanowił system pomocy na produkcję oliwy z oliwek; pomoc ta, dla obszarów istniejących w określonym czasie, udzielana jest producentom oliwek, którzy są członkami organizacji producentów, określonych w art. 20c ust. 1 rozporządzenia nr 136/66/EWG i produkujących średnio co najmniej 100 kilogramów oliwy czasie roku gospodarczego, podczas gdy pozostałym producentom oliwek udziela się jej w zależności od określonych ryczałtowo wartości i potencjału produkcyjnego drzew oliwkowych oraz wydajności tych drzew i pod warunkiem dokonania zbioru wytworzonych oliwek;
w oczekiwaniu na stworzenie rejestru dotyczącego uprawy oliwek pomoc dla hodowców oliwek obliczana będzie z uwzględnieniem średniej wydajności drzew oliwkowych;
w celu zapewnienia prawidłowego funkcjonowania systemu pomocy konieczne jest określenie rodzajów oleju z oliwek, na którego produkcję będzie przyznawana pomoc;
w celu zapewnienia prawidłowego funkcjonowania systemu pomocy należy określić prawa i obowiązki osób zaangażowanych w system pomocy, a więc producentów oliwek, organizacji producentów i związków tych organizacji oraz zainteresowanych Państw Członkowskich;
pomoc przyznawana będzie w oparciu o system deklaracji upraw przedstawianych przez producentów oliwek;
organizacje producentów oliwy z oliwek, określonych w art. 20c ust. 1 rozporządzenia nr 136/66/EWG, powinny zrzeszać minimalną liczbę członków lub reprezentować minimalny odsetek producentów oliwy lub produkcji oliwy; minimalną liczbę lub odsetek członków należy ustalić na poziomie, który z jednej strony, uwzględnia potrzebę skutecznego działania organizacji i, z drugiej strony, ułatwia weryfikację w Państw Członkowskich będących producentami; w celu zapewnienia organizacjom skutecznego zarządzania określa się pewne dodatkowe warunki, które powinni spełniać producenci oliwek zrzeszeni w organizacjach;
związki organizacji producentów oliwy z oliwek, określonych w art. 20c ust. 2 wspomnianego rozporządzenia, powinny być tworzone przez minimalną liczbę organizacji lub reprezentować minimalny odsetek produkcji krajowej; te minimalne liczby powinny być wyznaczone na poziomie umożliwiającym skuteczne przeprowadzanie spoczywających na takich organizacjach szczególnych zadań koordynacyjnych oraz działań kontrolnych;
artykuł 20c wspomnianego rozporządzenia określa, że organizacje producentów i ich związki powinny wykonywać pewne zadania weryfikacyjne i koordynacyjne; należy więc dokładnie zdefiniować rodzaj zadań, które mają być przeprowadzone;
w trosce o sprawne zarządzanie organizacji producentów oraz ich związków powinny one zwrócić się do właściwych organów krajowych o ich uznanie we właściwym czasie, przed rozpoczęciem roku gospodarczego; Państwo Członkowskie rozpatruje wniosek o uznanie w rozsądnym terminie;
zgodnie z art. 20d ust. 1 rozporządzenia nr 136/66/EWG odsetek pomocy może zostać przeznaczony na kontrole przeprowadzane przez organizacje producentów i ich związków; należy zagwarantować, aby stosowne sumy przeznaczone zostały tylko na finansowanie zadań określonych w art. 20c ust. 1 i 2 wspomnianego rozporządzenia;
art. 20d ust. 2 wspomnianego rozporządzenia wprowadził możliwość wypłacenia zaliczki kwoty pomocy wyłącznie związkom producentów; w trosce o rzetelne zarządzanie zaliczka ta nie powinna przekraczać określonej części kwoty przeznaczonej na pomoc;
w celu zapewnienia prawidłowego funkcjonowania systemu pomocy na produkcję, udzielanej producentom oliwy z oliwek należącym do organizacji producentów, należy ustanowić przepisy, zgodnie z którymi pomoc wypłacana będzie tylko w odniesieniu do ilości oliwy wyprodukowanej w zatwierdzonych młynach; aby uzyskać zatwierdzenie, zainteresowane młyny powinny spełniać określone warunki;
omawiana pomoc ma duże znaczenie dla producentów oliwy oraz stanowi obciążenie dla Wspólnoty; w celu zagwarantowania udzielania pomocy wyłącznie w odniesieniu do oliwy kwalifikującej się do jej otrzymania, należy ustanowić przepisy dotyczące systemu odpowiednich kontroli administracyjnych;
w trosce o prawidłowe administrowanie systemem pomocy należy ustanowić przepisy dla Państw Członkowskich, które pozwolą określić, w przypadku wątpliwości dotyczących rzeczywistej produkcji oliwy, ilość oliwy, która może skorzystać z pomocy;
doświadczenie wykazało, że pomimo dużej liczby przeprowadzonych szczególnych kontroli, dokonanie szczegółowych i skutecznych kontroli oraz weryfikacji w odniesieniu do wielu producentów oliwy nie będzie łatwe; dla rozwiązania tych problemów istnieje potrzeba stworzenia we wszystkich produkujących oliwę z oliwek Państwach Członkowskich, komputerowego rejestru zawierającego wszystkie wymagane informacje, które ułatwią prowadzenie działań kontrolnych i szybkie wykrywanie nieprawidłowości,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ 1
Przepisy ogólne
Artykuł 1
Zaczynając od roku gospodarczego 1984/85, ogólne zasady określone w niniejszym rozporządzeniu stosuje się do udzielania pomocy na produkcję oliwy z oliwek, określonych w art. 5 rozporządzenia nr 136/66/EWG.
Artykuł 2
1. Pomoc na produkcję udzielana jest w stosunku do oliwy z oliwek, pod warunkiem że odpowiada ona specyfikacjom ustanowionym w pkt 1 i 4 Załącznika do rozporządzenia nr 136/66/EWG i że obszary uprawne oliwek są przedmiotem deklaracji, określonych w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1590/83 [3] lub która spełnia warunki określone w art. 1 ust. 2 niniejszego rozporządzenia.
2.
Pomoc udzielana jest producentom oliwek prowadzącym działalność gospodarczą w Państwach Członkowskich.
Do celów niniejszego rozporządzenia za producenta oliwy z oliwek uważa się gospodarza plantacji oliwek, który uprawia oliwki wykorzystywane do produkcji oliwy.
3.
Pomoc udzielana jest na wniosek zainteresowanych stron składany w Państwie Członkowskim, w którym oliwa została wyprodukowana.
4. W przypadku producentów oliwek zrzeszonych w organizacjach producentów, określonych w art. 20c ust. 1 rozporządzenia nr 136/66/EWG i produkujących średnio nie mniej niż 100 kilogramów oliwy z oliwek w ciągu roku gospodarczego, pomoc udzielana jest zgodnie z art. 5 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia nr 136/66/EWG w odniesieniu do ilości oliwy, która została faktycznie wyprodukowana w zatwierdzonym młynie, z zastrzeżeniem przepisów art. 7.
W przypadku innych producentów oliwek pomocy udziela się zgodnie z art. 5 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia nr 136/66/EWG i jest ona równa pomocy wynikającej ze stosowania wydajności produkcyjnej oliwek i oliwy, określonej ryczałtowo zgodnie z art. 18, do ilości drzew oliwkowych, z których pochodzą oliwki.
5.
Dla lat gospodarczych 1984/1985 i 1985/1986 Państwa Członkowskie będące producentami oliwek określają producentów oliwek, których średnia produkcja wynosi co najmniej 100 kilogramów oliwy w ciągu roku gospodarczego, uprawnionych do korzystania z pomocy udzielanej w zależności od ilości faktycznie wytwarzanej oliwy, z uwzględnianiem, w odniesieniu do każdej kampanii, współczynników wydajności oliwek i oliwy, wyznaczonych zgodnie z art. 18, do ilości drzew oliwkowych, z których pochodzą oliwki.
6.
Do dnia 31 marca 1986 r. Rada na wniosek Komisji, działając większością kwalifikowaną, ustanawia kryteria stosowane od roku 1986/87 w celu określenia producentów oliwek, których średnia produkcja wynosi co najmniej 100 kilogramów oliwy na rok gospodarczy.
ROZDZIAŁ 2
Obowiązki producentów oliwek
Artykuł 3
1.
Na początku roku gospodarczego i przed upływem terminu, który należy ustalić, każdy producent oliwek przedstawia właściwym władzom zainteresowanego Państwa Członkowskiego deklarację upraw, zawierającą, w przypadku gdy jest ona składana po raz pierwszy:
- informacje dotyczące uprawianych drzew oliwkowych i ich lokalizacji,
- kopię deklaracji przedstawionej w celu dokonania wpisu w rejestrze upraw oliwek. W przypadku Grecji do czasu założenia rejestru upraw oliwek w tym Państwie Członkowskim i dokonania wpisów deklarację taką można zastąpić deklaracją określoną w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1590/83.
2.
Dla następujących po sobie lat gospodarczych przed wyznaczoną datą każdy producent oliwek przedstawia uzupełniającą deklarację wskazując na ewentualne zmiany lub potwierdzając, że nie ma żadnych zmian w stosunku od poprzedniej deklaracji upraw.
3.
Producenci oliwek zrzeszeni w organizacjach producentów przedstawiają organizacji, do której należą, w wyznaczonym terminie, wniosek o udzielenie indywidualnej pomocy zawierający potwierdzenie, że oliwki zostały rozgniecione lub fakturę sprzedaży oliwek bądź oba te dokumenty.
4.
Producenci oliwek, określonych w ust. 3, składają deklarację upraw i wniosek o udzielenie pomocy za pośrednictwem swoich organizacji.
5.
Producent oliwek nie może być zrzeszony w więcej niż jednej organizacji producentów dla terenów uprawnych położonych w obrębie jednej jednostki administracyjnej i może przedstawić tylko jedną deklarację upraw i jeden wniosek o udzielenie pomocy dla tych terenów.
W przypadku gdy producent oliwek występuje z organizacji przed upływem terminu, określonego art. 20c ust. 1 w tiret pierwsze rozporządzenia nr 136/66/EWG, nie może on przystąpić do innej organizacji przewidzianej w niniejszym rozporządzeniu do końca trwania tego okresu.
Organizacje producentów podają do wiadomości zainteresowanego Państwa Członkowskiego nazwiska producentów oliwek, określonych w akapicie drugim.
6.
W przypadku producentów oliwek niezrzeszonych w organizacjach producentów deklarację upraw przedstawioną przez każdego z nich uznaje się za wniosek o udzielenie pomocy, jeżeli w wyznaczonym terminie dołączone zostaną do niej:
- oświadczenie stwierdzające, że dokonali zbiorów oliwek w danym roku gospodarczym,
- określenie przeznaczenia oliwek.
7.
Konsekwencją nieprzestrzegania przez producentów oliwek obowiązków określonych w niniejszym artykule jest odmowa udzielenia pomocy.
ROZDZIAŁ 3
Organizacje producentów
Artykuł 4
1. Nie naruszając innych warunków określonych w art. 20c ust. 1 rozporządzenia nr 136/66/EWG, organizacja producentów może zostać uznana zgodnie z niniejszym rozporządzeniem tylko w przypadku gdy:
a) należy do niej, w odniesieniu do organizacji produkujących i zwiększających wartość rynkową oliwek i oliwy z oliwek, co najmniej 700 producentów oliwek; lub gdy
b) w pozostałych przypadkach — należy do niej co najmniej 1200 producentów oliwek; w przypadku gdy jedna lub więcej organizacji produkujących i zwiększających wartość rynkową oliwek i oliwy z oliwek należy do tej organizacji, producenci ci traktowani są pojedynczo przy określaniu minimalnej wymaganej liczby członków; lub gdy
c) reprezentuje ona co najmniej 25 % producentów oliwek lub produkcji oliwy w danym regionie gospodarczym, w którym została utworzona.
2.
Członkami organizacji producentów mogą być tylko producenci oliwek będący właścicielami plantacji oliwek, którzy je uprawiają, lub producenci oliwek, którzy uprawiali plantację oliwek przez okres co najmniej trzech lat.
W tym celu producenci oliwek przedstawiają organizacji producentów, do której należą, informacje niezbędne do określenia, że są oni gospodarzami uprawiającymi plantację oliwek oraz informacje na temat każdej zmiany, która nastąpiła od czasu przystąpienia do organizacji producentów.
3.
Do celów niniejszego rozporządzenia za "region gospodarczy" uważa się region, który według określonych przez dane Państwo Członkowskie kryteriów charakteryzuje się podobnymi warunkami produkcyjnym dotyczącymi uprawy oliwek.
4.
Państwo Członkowskie podejmuje wszelkie niezbędne działania zachęcające do tworzenia ugrupowań producentów w rozumieniu rozporządzenia (EWG) nr 1360/7 [4] lub innych organizacji produkujących zwiększających wartość rynkową oliwek i oliwy z oliwek, które mogą zostać uznane za organizacje producentów do celów niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 5
1.
Organizacja producentów ubiegająca się o jej uznanie od początku roku gospodarczego, powinna złożyć wniosek do właściwych organów zainteresowanego Państwa Członkowskiego do dnia 30 lipca poprzedniego roku.
2. Najpóźniej do dnia 15 października następującego po przyjęciu wniosku właściwy organ, po sprawdzeniu, czy spełnione są warunki określone w art. 20c ust. 1 rozporządzenia nr 136/66/EWG oraz art. 4, wydaje decyzję w sprawie wniosku i bezzwłocznie informuje o tym zainteresowaną organizację oraz Komisję.
Uznanie staje się skuteczne z pierwszym dniem roku gospodarczego następującego po roku, w którym złożono wniosek.
3.
Do dnia 30 czerwca każdego roku każda uznana organizacja producentów zgłasza właściwemu organowi ewentualne zmiany, które nastąpiły w jej strukturze od chwili uznania lub od złożenia ostatniej rocznej deklaracji oraz raport o każdym odstąpieniu lub złożonych wnioskach o przyjęcie.
Na podstawie tej deklaracji i wyników ewentualnie przeprowadzonych kontroli właściwy organ upewnia się, czy przestrzegane są warunki wymagane dla uznania organizacji.
W przypadku gdy warunki te nie są dalej przestrzegane lub gdy struktura organizacji nie pozwala na przeprowadzenie kontroli produkcji jej członków, właściwy organ powinien bezzwłocznie i najpóźniej przed rozpoczęciem kolejnego roku gospodarczego cofnąć uznanie organizacji i poinformować o tym Komisję.
Artykuł 6
1.
Uznane organizacje producentów:
- składają, zgodnie z art. 3 ust. 1, deklaracje upraw wszystkich zrzeszonych w nich członków,
- na miejscu przeprowadzają kontrolę części danych zawartych w tych deklaracjach,
- raz w miesiącu przedstawiają wnioski swoich członków o udzielenie pomocy w formie ujednoliconej i odpowiedniej dla komputerowego przetwarzania danych, określonych w art. 16.
O udzielenie pomocy występuje się dla ilości wyprodukowanej przez tych członków, którzy zakończyli produkcję oliwy, jeżeli przeprowadzone zostały kontrole, określone w art. 8 oraz wypełnione obowiązki wynikającego z tych kontroli.
Wszystkie wnioski dotyczące produkcji w danym roku gospodarczym należy złożyć, pod karą wykluczenia, w wyznaczonym terminie.
2.
W przypadku gdy organizacja producentów należy do związku takich organizacji, deklaracje upraw i wnioski producentów oliwek zrzeszonych w organizacji o udzielenie pomocy należy składać za pośrednictwem związku.
Artykuł 7
W przypadku gdy producent oliwek należący do organizacji producentów:
- wydzierżawił plantacje oliwek na okres krótszy niż trzy lata,
- sprzedał część lub całość swojej produkcji oliwek,
- przystąpił do organizacji producentów w trakcie roku gospodarczego,
część produkcji oliwy, która może korzystać z pomocy, nie może być większa od ilości oliwy określonej ryczałtowo z zastosowaniem w odniesieniu do liczby drzew oliwkowych, przeznaczonych do produkcji, współczynników wydajności oliwek i oleju, określonych zgodnie z przepisami art. 18.
Artykuł 8
1.
Przed wystąpieniem z wnioskiem o udzielenie pomocy każda organizacja producentów powinna zweryfikować ilość oliwy z oliwek, w stosunku do której każdy z jej członków zwraca się z wnioskiem o udzielenie pomocy.
Do celów weryfikacji organizacje producentów przeprowadzają, w szczególności, następujące kontrole:
- porównują ewidencję produkcji oliwek zadeklarowanej przez każdego producenta, przetworzonej w zatwierdzonym młynie z danymi wynikającymi z deklaracji upraw na podstawie ustalonych kryteriów,
- zbieżności między danymi przedstawionymi przez każdego producenta dotyczącymi ilości oliwek przetworzonych i ilości uzyskanej oliwy z ilością oliwek i oliwy zapisanych w rejestrze stanu zapasów zatwierdzonych młynów,
2.
Organizacja producentów przekazuje właściwym organom zainteresowanego Państwa Członkowskiego akta swoich członków w następujących przypadkach:
- jeżeli nie przeprowadzono porównania, określonego w ust. 1 tiret pierwsze, po zebraniu przez daną organizację wszystkich dokumentów potwierdzających i danych przydatnych do ustalenia rzeczywistej wytworzonej ilości produktu,
- jeżeli nie potwierdzono zbieżności określonych w ust. 1 akapit drugi,
- jeżeli dane zawarte w deklaracji upraw nie odpowiadają sytuacji stwierdzonej w trakcie kontroli.
ROZDZIAŁ 4
Związki organizacji producentów
Artykuł 9
1. Nie naruszając warunków określonych w art. 20c ust. 2 rozporządzenia nr 136/66/EWG, związek może zostać uznany tylko jeżeli należy do niego co najmniej dziesięć organizacji producentów uznanych zgodnie z art. 5 lub taka liczba organizacji, która reprezentuje co najmniej 5 % produkcji oliwy w danym Państwie Członkowskim.
Jednakże organizacje producentów tworzące związek powinny pochodzić z kilku regionów gospodarczych.
2.
Przepisy dotyczące uznawania i cofania uznania ustanowione w art. 5 stosuje się również do związków organizacji.
Artykuł 10
Związki, określone w art. 20c ust. 2 rozporządzenia nr 136/66/EWG:
- koordynują działalność należących do nich organizacji i czuwają na tym, aby działalność ta była zgodna z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz, w szczególności, bezpośrednio i zgodnie z określoną normą procentową weryfikują sposób przeprowadzania kontroli, określonych w jego art. 6 i 8,
- składają właściwym organom deklaracje upraw i wnioski o udzielenie pomocy, które są im przekazywane przez należące do ich organizacje,
- otrzymują od zainteresowanego Państwa Członkowskiego zaliczki na pomoc na produkcję, określoną w art. 12, a saldo przyznanej pomocy dzielą bezzwłocznie między producentów zrzeszonych w organizacjach należących do tych związków.
ROZDZIAŁ 5
Wspólne zasady organizacji producentów oliwy z oliwek oraz ich związków
Artykuł 11
1. Wstrzymaną kwotę, określoną w art. 20d ust. 1 rozporządzenia nr 136/66/EWG, wykorzystuje się w następujący sposób:
a) określona suma przekazywana jest każdemu ze związków w wysokości zależnej od liczby członków należących do organizacji producentów, które należą do związku;
b) saldo przekazywane jest wszystkim organizacjom producentów na podstawie:
- liczby indywidualnych wniosków o udzielenie pomocy złożonych w każdej organizacji przez jej członków,
- kontroli przeprowadzonych z zastosowaniem procedury pomocy.
2.
Państwa Członkowskie będące producentami oliwy z oliwek zapewniają, że kwoty przekazane związkom i organizacjom producentów z zastosowaniem ust. 1 będą wykorzystywane przez nie jedynie na finansowanie działalności, za prowadzenie której są odpowiedzialne na mocy niniejszego rozporządzenia.
3.
Jeżeli wspomniane kwoty nie zostaną wykorzystane w całości lub w części zgodnie z przepisami ust. 2, należy je zwrócić zainteresowanemu Państwu Członkowskiemu oraz odliczyć od wydatków finansowanych przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej.
4.
W celu ułatwienia funkcjonowania związków i organizacji producentów Państwa Członkowskie mogą im przekazać, na początku każdego roku gospodarczego, ryczałtową zaliczkę, której wysokość określa się biorąc pod uwagę liczbę członków tych organizacji.
5.
Państwa Członkowskie będące producentami określają zasady przyznawania pomocy i terminy wypłat kwot przeznaczonych dla producentów oliwek.
Artykuł 12
1.
Każde Państwo Członkowskie będące producentem może wypłacić organizacjom producentów zaliczkę na poczet kwoty pomocy, o której przyznanie wystąpiono.
2.
Podczas lat gospodarczych 1984/1985, 1985/1986 i 1986/1987 zaliczka, określona w ust. 1, nie może być wyższa dla każdego producenta oliwek od:
- kwoty wynikającej z zastosowania współczynnika wydajności oliwy i oliwek, określonej zgodnie z art. 18, liczby drzew oliwkowych ujętych w deklaracji upraw lub kwoty wynikającej z ilości podanej we wniosku, jeżeli ilość ta jest mniejsza od wyżej określonej, lub
- 50 % kwoty wynikającej ze średnio przyznawanej pomocy faktycznie wypłaconej podczas dwóch poprzednich lat gospodarczych.
Artykuł 13
1.
Państwa Członkowskie zatwierdzają wyłącznie młyny, których właściciele:
a) przekazali Państwu Członkowskiemu, zgodnie z określonymi zasadami, wszystkie informacje dotyczące ich wyposażenia technicznego i rzeczywistej zdolności produkcyjnej oraz wszelkie zmiany tych informacji;
b) zgodzili się poddać każdej kontroli przewidzianej w ramach procedury pomocy, zezwolić na zastosowanie w stosunku do swoich nieruchomości wszystkich uznanych za konieczne środków kontroli i umożliwić przeprowadzenie ewentualnej kontroli finansowej;
c) w trakcie poprzedniego roku gospodarczego nie zastosowano w stosunku do nich procedur mających zastosowanie w przypadku wykrycia podczas kontroli, przeprowadzanych z zastosowaniem przepisów art. 14 oraz niniejszego artykułu, nieprawidłowości w odniesieniu do zatwierdzenia lat gospodarczych 1984/85:
- nie zastosowano w stosunku do nich procedury mającej zastosowanie w przypadku nieprawidłowości stwierdzonych podczas kontroli przeprowadzanych w latach gospodarczych 1983/84 z zastosowaniem przepisów art. 7 i 9 rozporządzenia (EWG) nr 2959/82 [5] i
- na podstawie tego samego rozporządzenia nie cofnięto zatwierdzenia na okres po dniu 31 października 1984 r.;
d) zgodzą się prowadzić jednolite rejestry stanu zapasów, spełniające określone kryteria.
2.
Przed udzieleniem zatwierdzenia zainteresowane Państwo Członkowskie sprawdza, czy spełnione są warunki zatwierdzenia, w szczególności poprzez przeprowadzenie kontroli na miejscu sprawdza wyposażenie techniczne i rzeczywistą wydajność młynów.
3.
W okresie lat gospodarczych 1984/85 i 1985/86 zainteresowane Państwo Członkowskie może udzielić osobie zainteresowanej tymczasowego zatwierdzenia młyna po przedstawieniu przez nią wniosku o udzielenie zatwierdzenia zawierającego wszystkie informacje, określone w ust. 1.
Takie tymczasowe zatwierdzenia staje się pełnoprawnym zatwierdzeniem z chwilą stwierdzenia przez zainteresowane Państwo Członkowskie, że spełnione są warunki wymagane dla udzielenia zatwierdzenia, określone w ust. 1.
W przypadku stwierdzenia, że jeden z warunków określonych w ust. 1 nie jest spełniony, tymczasowe zatwierdzenie zostaje cofnięte.
4.
Jeżeli jeden z warunków zatwierdzenia określonych w ust. 1 nie jest już spełniany, zatwierdzenie zostaje cofnięte na okres, którego długość zależy od stopnia naruszenia.
5.
W przypadku cofnięcia zatwierdzenia zgodnie z przepisami ust. 3 i 4, nowe zatwierdzenie nie może być udzielone w czasie trwania okresu, na który zatwierdzenie zostało cofnięte:
- tej samej osobie fizycznej lub prawnej produkującej w danym młynie, lub
- jakiejkolwiek osobie fizycznej lub prawnej, która zamierza produkować w danym młynie, chyba że jest ona w stanie wykazać, w sposób satysfakcjonujący zainteresowane Państwo Członkowskie, że celem uzyskania nowego zatwierdzenia nie jest zamiar uniknięcia nałożonej kary.
6.
W przypadku gdy cofnięcie zatwierdzenia danego młyna miałoby znaczny wpływ na zdolność produkcyjną młynów w określonej strefie produkcji, może zostać wydana decyzja zatwierdzająca ten młyn na mocy procedury szczególnej kontroli.
ROZDZIAŁ 6
System kontroli
Artykuł 14
1.
Każde Państwo Członkowskie będące producentem stosuje system kontroli, aby zapewnić, że produkt, dla którego udzielana jest pomoc, kwalifikuje się do korzystania z niej.
2.
Państwa Członkowskie będące producentami kontrolują działalność każdej organizacji producentów oraz każdy związek, w szczególności, czy przeprowadzają one działania kontrolne.
3.
W trakcie każdego roku gospodarczego i w szczególności podczas okresu produkcji oliwy w młynie Państwa Członkowskie będące producentami przeprowadzają na miejscu kontrole dotyczące działalności i rejestrów stanu zapasów w części zatwierdzonych młynów.
Wybrane młyny powinny posiadać wydajność, która jest reprezentatywna dla strefy produkcyjnej.
4.
W odniesieniu do oliwy z oliwek, określonej w pkt 1 Załącznika do rozporządzenia nr 136/66/EWG i produkowanej przez producentów oliwek niezrzeszonych w organizacjach producentów, kontrolę przeprowadza się wyrywkowo, na miejscu, i powinna ona pozwalać na weryfikację:
- prawidłowości deklaracji upraw,
- przeznaczenia zebranych oliwek do produkcji oliwy i, o ile jest to możliwe, faktycznego przetworzenia tych oliwek na oliwę.
Kontrolom poddawana jest część producentów określona procentowo, w szczególności na podstawie wielkości prowadzonych upraw.
5.
Do celów kontroli i weryfikacji, o których mowa powyżej, Państwo Członkowskie wykorzystuje między innymi komputerowe rejestry, określone w art. 16.
Rejestry te wykorzystywane są w celu ukierunkowania kontroli przeprowadzanych z stosownie do ust. 1-4.
Artykuł 15
1.
Państwa Członkowskie określają ilość oliwy, która może korzystać z pomocy na podstawie wniosków złożonych zgodnie z przepisami art. 3 i 6, biorąc pod uwagę wszystkie istotne fakty, w szczególności wszystkie kontrole i weryfikacje przewidziane niniejszym rozporządzeniem.
W odniesieniu do oliwy z oliwek, określonej w pkt 4 Załącznika do rozporządzenia nr 136/66/EWG, ilość oliwy, która może skorzystać z pomocy, określana jest na podstawie produkcji oliwy, określonej w pkt 1 niniejszego Załącznika.
2.
Państwo Członkowskie określa ilość z oliwy z oliwek, która może skorzystać z pomocy dla zrzeszonych producentów, których akta zostały mu przekazane przez ich organizacje zgodnie z art. 8 ust. 2.
3.
Jeżeli kontrole określone w art. 13 i 14 nie potwierdzają danych zawartych w rejestrze stanu zapasów zatwierdzenia młyna, zainteresowane Państwo Członkowskie, z zastrzeżeniem sankcji, które mogą być nałożone na młyn, określa ilość oliwy, która może skorzystać z pomocy dla każdego producenta będącego członkiem organizacji i przetwarzającego swoją produkcję oliwek w tym młynie.
4.
W celu określenia ilości oliwy, która może korzystać z pomocy, w szczególności w przypadkach określonych w ust. 2 i 3, Państwo Członkowskie uwzględnia w szczególności współczynniki wydajności oliwek i oliwy wyznaczone ryczałtowo zgodnie z przepisami art. 18.
Artykuł 16
1.
Każde Państwo Członkowskie będące producentem tworzy i na bieżąco prowadzi komputerowe rejestry dotyczące oliwy z oliwek.
2.
W rejestrach tych powinny być zamieszczone co najmniej następujące informacje:
a) dla każdego producenta oliwek i każdego roku gospodarczego, w którym wystąpiono z wnioskiem o udzielenie pomocy:
- informacje zawarte w deklaracji upraw, określonych w art. 3,
- ilość wyprodukowanej oliwy i ilość oliwy, w stosunku do której wystąpiono z wnioskiem o pomoc na produkcję oraz ilość, w stosunku do której pomoc została wypłacona,
- informacje wynikające z przeprowadzonej na miejscu kontroli producenta oliwek;
b) dla organizacji producentów i ich związków wszystkie informacje wymagane do kontroli ich działalności w ramach niniejszego systemu oraz wyniki kontroli przeprowadzonych przez Państwa Członkowskie;
c) dla młynów i dla każdego roku gospodarczego — dane znajdujące się w rejestrach stanu zapasów, informacje dotyczące wyposażenia technicznego i wydajności oraz wyniki kontroli przeprowadzonych na mocy niniejszego rozporządzenia;
d) roczne wskaźniki produktywności każdego jednorodnego obszaru produkcji.
Artykuł 17
1.
Rejestry określone w art. 16 są poufne.
Dostęp do nich mają:
- krajowe organy upoważnione przez Państwo Członkowskie,
- pracownicy Komisji, we współpracy z właściwymi urzędnikami Państw Członkowskich i zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 729/70 [6], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 3509/80 [7], w szczególności w odniesieniu do przewidzianych procedur,
- organizacje producentów i ich związki, z uwzględnieniem aspektów, które Państwa Członkowskie uznają za niezbędne do przeprowadzenia skutecznej kontroli obecnych członków tych organizacji i związków.
2.
Stworzone rejestry danych i systemy przetwarzania informacji wykorzystywane do ich kontroli powinny być zgodne z systemem komputerowym użytkowanym przez każde będące producentem Państwo Członkowskie do prowadzenia rejestru uprawy oliwek.
ROZDZIAŁ 7
Przepisy końcowe
Artykuł 18
Współczynniki wydajności oliwek i oliwy, określone w art. 5 ust. 2 akapit pierwszy tiret drugie rozporządzenia nr 136/66/EWG wyznacza się do 31 maja każdego roku dla jednorodnych obszarów produkcji, na podstawie danych dostarczonych przez Państwa Członkowskie będące producentami do 30 kwietnia każdego roku.
Artykuł 19
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozporządzenia przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 38 rozporządzenia nr 136/66/EWG.
Z zastosowaniem tej samej procedury wyznaczane są:
- współczynniki wydajności, określone w art. 18,
- kwoty, określone w art. 11 ust. 1 lit. a).
Artykuł 20
W celu zapewnienia harmonijnego przejścia od obecnie obowiązujących procedur do procedur ustanowionych na mocy niniejszego rozporządzenia dla lat gospodarczych 1984/85 Komisja może podjąć wszelkie niezbędne środki, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 38 rozporządzenia nr 136/66/EWG.
W celu zagwarantowania osiągnięcia celów określonych w niniejszym rozporządzeniu oraz uwzględniając szczególne problemy, jakie mogą pojawić się w niektórych Państwach Członkowskich podczas stosowania tych przepisów, zainteresowane Państwa Członkowskie mogą, po przeprowadzeniu konsultacji z Komisją, przyjmując dodatkowe kryteria, tymczasowo uznawać, na przejściowy okres trzech lat gospodarczych zaczynający się na przełomie lat 1984/85, organizacje producentów i ich związki, które wystąpią z odpowiednim wnioskiem.
Artykuł 21
Przed końcem trzeciego roku stosowania niniejszego rozporządzenia Komisja przedstawi Radzie raport na temat funkcjonowania procedury wprowadzonej niniejszym rozporządzeniem, wraz z wnioskami umożliwiającymi Radzie wprowadzenie zmian do tej procedury.
Artykuł 22
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o środkach przyjętych na mocy niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 23
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2262/84
z dnia 17 lipca 1984 r.
określające szczególne środki w sektorze oliwy z oliwek
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Zgromadzenia [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: Artykuł 5 rozporządzenia Rady (EWG) nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie utworzenia wspólnej organizacji rynku w sektorze tłuszczów [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2260/84 [5], wprowadził system pomocy dla produkcji oliwy z oliwek; pomoc ta, dla obszarów oliwek istniejących w określonym terminie, udzielana jest producentom oliwek będącym członkami organizacji producentów, o których mowa w art. 20c) ust. 1 rozporządzenia nr 136/66/EWG, i których przeciętna produkcja wynosi co najmniej 100 kilogramów oliwy na rok gospodarczy oraz pozostałym producentom oliwek w zależności od liczby i potencjału produkcyjnego drzew oliwkowych oraz wydajności tych drzew, określonych według standardowych metod i pod warunkiem dokonania zbioru wytworzonych oliwek;
doświadczenie pokazuje, że mimo istnienia zasad przewidujących liczne specyficzne kontrole, istnieją problemy co do zapewnienia efektywnych kontroli na czas; taka sytuacja mogłaby doprowadzić do nieuzasadnionych wydatków ze wspólnotowych funduszy;
w obecnej sytuacji należy przewidzieć szczególne środki w celu zapewnienia prawidłowego i jednolitego stosowania systemu pomocy dla produkcji;
doświadczenie pokazuje, że struktury administracyjne Państw Członkowskich, będących producentami, nie zostały odpowiednio przystosowane do przeprowadzania kontroli przewidzianych w ustawodawstwie wspólnotowym; w związku z tym niezbędne jest utworzenie w Państwach Członkowskich autonomicznych organów administracyjnych dla wykonywania takich zadań; biorąc pod uwagę obowiązek Państw Członkowskich utworzenia w krótkim czasie szczególnych struktur dla wykonywania zadań wykraczających poza ramy kontroli, określone w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 729/70 z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [6], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 3509/80 [7], które funkcjonują na koszt Państw Członkowskich, należy przewidzieć okresowy udział finansowy Wspólnoty;
istnieje związek między systemem skutecznej kontroli a systemem sankcji, stosowanych w przypadku stwierdzonych nieprawidłowości; należy w związku z tym wzmocnić i uzupełnić obecny system sankcji, aby były one w większym stopniu odstraszające, uwzględniając szczególną charakterystykę wspólnej organizacji rynku oliwy z oliwek; w tym celu należy przewidzieć, aby Państwa Członkowskie stosowały system sankcji w celu karania nieprawidłowości stwierdzonych w ramach systemu pomocy dla produkcji; w celu zapewnienia prawidłowego i jednolitego stosowania przewidzianych sankcji, należy określić niektóre szczególne przypadki, w których sankcje te należy stosować,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Każde będące producentem Państwo Członkowskie tworzy, zgodnie ze swoim porządkiem prawnym, specjalną agencję, której zadaniem jest prowadzenie pewnych działań kontrolnych i działalności w ramach systemu pomocy w produkcji oliwy z oliwek.
Jednakże Państwa Członkowskie, których produkcja w określonym czasie nie przekracza 3000 ton, nie mają obowiązku tworzenia specjalnych agencji.
W tym wypadku, dane Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia wypełniania zadań agencji, o których mowa w niniejszym artykule.
2.
W celu zapewnienia prawidłowego stosowania systemu pomocy w produkcji, agencja, o której mowa w ust. 1, zgodnie z programem działania, o którym mowa w ust. 4:
- sprawdza zgodność działalności organizacji producentów i ich związków z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2261/84 z dnia 17 lipca 1984 r., określającym ogólne zasady udzielania pomocy w produkcji oliwy z oliwek oraz pomocy organizacjom producentów [8],
- przeprowadza kontrole posiadających zezwolenia młynów,
- sprawdza przeznaczenie oliwy z oliwek, uzyskanej przez miażdżenie oliwek, oraz przeznaczenie ich produktów ubocznych,
- zbiera, sprawdza i opracowuje na szczeblu krajowym informacje, niezbędne do określenia wydajności, o których mowa w art. 18 rozporządzenia (EWG) nr 2261/84,
- prowadzi badania statystyczne na temat produkcji, przetwarzania i konsumpcji oliwy z oliwek.
Na wniosek Państwa Członkowskiego, agencja:
- bada akta, o których mowa w art. 15 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2261/84,
- przeprowadza kontrole, o których mowa w art. 14 ust. 2, 3 i 4 rozporządzenia (EWG) nr 2261/84,
- przeprowadza kontrole, przewidziane w zakresie pomocy w konsumpcji.
Państwo Członkowskie, z własnej inicjatywy lub na wniosek Komisji, może również powierzyć agencji szczególne zadania dochodzeniowe.
3.
Agencja korzysta z pełnej autonomii administracyjnej.
Dane Państwo Członkowskie nadaje agencji wszelkie uprawnienia, niezbędne do wypełniania zadań, o których mowa w ust. 2.
W skład agencji wchodzą agenci, których liczba i wykształcenie mają umożliwić realizację powyższych zadań.
4.
Przed rozpoczęciem każdego roku handlowego dane Państwo Członkowskie określa, na wniosek agencji, preliminarz budżetowy i program działalności, które mają zapewnić prawidłowe stosowanie systemu pomocy w produkcji, które Państwo Członkowskie przekazuje Komisji.
Komisja może zwrócić się do Państwa Członkowskiego, bez uszczerbku dla jego odpowiedzialności, o wprowadzenie zmian do preliminarza budżetowego i programu działalności, które uzna za stosowne.
Agenci Komisji mogą w każdym czasie obserwować wszelką działalność, prowadzoną przez agencję.
Agencja przekazuje okresowo Państwu Członkowskiemu i Komisji raporty z prowadzonej działalności.
Raport taki wskazuje ewentualne napotykane trudności i, o ile zaistnieje taka potrzeba, sugestie, w jaki sposób ulepszyć system kontroli.
5.
W okresie trzech lat, licząc od 1 listopada 1984 r., rzeczywiste wydatki agencji pokrywane są z budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich, w wysokości:
- 100 % w ciągu dwóch pierwszych lat, do wysokości ogólnej kwoty 14 milionów ECU dla agencji utworzonej we Włoszech i 7 milionów ECU dla agencji utworzonej w Grecji,
- 50 % w trzecim roku działalności.
Na warunkach określonych zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 38 rozporządzenia nr 136/66/EWG, Państwa Członkowskie mają prawo do pokrycia części wydatków, które mają ponieść, poprzez potrącenie ze wspólnotowej pomocy udzielanej w sektorze oliwy z oliwek.
Przed 1 stycznia 1987 r. Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, przyjmie metodę finansowania niniejszych wydatków począwszy od roku handlowego 1987/1988.
6.
Roczna kwota rzeczywistych wydatków, o których mowa w ust. 5, ustalana jest przez Komisję na podstawie szczegółowych danych, dostarczonych przez zainteresowane Państwa Członkowskie.
Kwota ta przyznawana jest po stwierdzeniu przez Komisję, że dana agencja została utworzona i że wykonała swoje zadania.
W celu ułatwienia utworzenia i funkcjonowania agencji, dana kwota może zostać wcześniej wypłacona w ratach w trakcie roku, zgodnie z rocznym budżetem agencji, ustalanym w porozumieniu z Państwem Członkowskim i Komisją przed końcem października każdego kolejnego roku.
Artykuł 2
Na mocy art. 11a rozporządzenia nr 136/66/EWG, będące producentami Państwa Członkowskie podejmują szczególne stosowne środki w celu ukarania wszystkich naruszeń systemu pomocy w produkcji, w szczególności w przypadku stwierdzenia, że:
a) dane umieszczone w deklaracji uprawy, o której mowa w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2261/84, nie odpowiadają rzeczywistemu stanowi rzeczy;
b) ilość oliwy, która może skorzystać z pomocy jest mniejsza od ilości oliwy, dla której o pomoc wystąpili producenci oliwek należący do organizacji producentów, którzy mają prawo do korzystania z pomocy w wysokości zależnej od ilości rzeczywiście wyprodukowanej oliwy z oliwek;
c) organizacja producentów lub związek nie przestrzegał obowiązków wynikających z niniejszego rozporządzenia;
d) młyn nie spełnił zobowiązań, wynikających z niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
1.
W celu wprowadzenia w życie przepisów art. 2, Państwa Członkowskie stosują przynajmniej następujące środki szczególne:
a) w przypadku, o którym mowa w art. 2 lit. a) — jeżeli w nieścisłej deklaracji uprawy podany jest większy od rzeczywistego potencjał produkcyjny danego producenta oliwek, producent ten musi zapłacić kwotę, której wysokość zależy od różnicy wynikającej z zawyżenia potencjału produkcyjnego, która musi być w wystarczającym stopniu odstraszająca;
b) w przypadku, o którym mowa w art. 2 lit. b) — Państwo Członkowskie odzyskuje kwoty, które zostały nienależnie wypłacone tytułem pomocy, a dany producent musi zapłacić kwotę w wysokości zależnej od kwoty, o której przyznanie wnioskował dla ilości oliwy nie uprawnionej do przyznania pomocy i która musi być w wystarczającym stopniu odstraszająca;
2.
W przypadkach, o których mowa w ust. 1 i bez uszczerbku dla przepisów art. 20c rozporządzenia nr 136/66/EWG, jeżeli organizacja producentów, do której należy producent, nie sprawdziła we właściwy sposób — co należy do jej obowiązków — indywidualnego wniosku o udzielenie pomocy i deklaracji uprawy, jest ona solidarnie odpowiedzialna za zapłacenie kwot, o których mowa w ust. 1.
3.
Jeżeli w przypadkach, o których mowa w ust. 1, konsekwencje stwierdzonych nieprawidłowości są nieznaczne, zainteresowane Państwa Członkowskie mogą odstąpić od wystąpienia z żądaniem zapłacenia przez producentów oliwek kwot, o których mowa w ust. 1.
Artykuł 4
1.
W przypadku, gdy organizacja producentów lub związek nie przeprowadził kontroli, za które jest odpowiedzialny na mocy art. 6, art. 8 i art. 10 rozporządzenia (EWG) nr 2261/84, zainteresowane Państwo Członkowskie cofa uznanie tej organizacji lub związku na okres od jednego do pięciu lat handlowych.
2.
Nie naruszając przepisów art. 2, jeżeli kontrola młyna wykaże nieprawidłowości takie jak, między innymi, znaczne różnice w ilości przetwarzanych oliwek lub ilości wytwarzanej oliwy wynikające z ewidencji towarowej lub niedostatki w ewidencji towarowej lub w jej przekazywaniu, zainteresowane Państwo Członkowskie cofa zezwolenia dla danego młyna na okres od jednego do pięciu lat handlowych.
3.
W celu określenia okresu cofnięcia uznania lub zezwolenia, właściwy dla takiego cofnięcia organ uwzględnia, oprócz wagi naruszenia, jego czas trwania.
4.
W okresie cofnięcia uznania lub zezwolenia, o którym mowa w ust. 1 i 2, zainteresowane Państwo Członkowskie nie może na nowo uznać lub udzielić nowego zezwolenia na podstawie wniosku, który zostałby przedstawiony w celu uniknięcia wymierzonej kary.
W przypadku gdy cofnięcie zezwolenia dla danego młyna miałoby poważne konsekwencje dla zdolności przetwórczej w określonej strefie produkcyjnej, może zostać wydana decyzja zezwalająca na działanie tego młyna z zastosowaniem specjalnego systemu.
Artykuł 5
Przepisy wykonawcze do niniejszego rozporządzenia przyjmuje są zgodnie z procedurą określoną w art. 38 rozporządzenia nr 136/66/EWG.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o środkach przyjętych w ramach niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 2388/84
z dnia 14 sierpnia 1984 r.
w sprawie szczególnych zasad stosowania refundacji wywozowych do niektórych konserw z wołowiny i cielęciny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Grecji, w szczególności jego art. 18 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 565/80 [2] przewidziano możliwość wypłaty kwoty równej refundacji, gdy tylko produkt podstawowy zostanie poddany kontroli celnej, zapewniającej jego wywóz ze Wspólnoty po przetworzeniu;
należy wprowadzić wymóg wywozu do państw trzecich konserw z wołowiny i cielęciny wytworzonych w ramach tej procedury z mięsa pochodzącego ze Wspólnoty;
przepisy niniejszego rozporządzenia stosuje się bez uszczerbku dla rozporządzenia Rady (EWG) nr 754/76 z dnia 25 marca 1976 r. w sprawie stosowania stawek celnych wobec towarów powracających na obszar celny Wspólnoty [3];
w przypadku powrotnego przywozu tych konserw do Wspólnoty wszelkie przyznane refundacje wywozowe podlegają zwrotowi;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Konserwy objęte podpozycją 16.02 B III b) 1 bb) Wspólnej Taryfy Celnej, spełniające warunki ustanowione w niniejszym rozporządzeniu i wywożone do państw trzecich, kwalifikują się do otrzymania specjalnej refundacji w przypadku wytworzenia w ramach ustaleń określonych w art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 565/80.
Artykuł 2
Konserwy, określone w art. 1, muszą:
- być wytworzone z wołowiny i cielęciny pochodzącej ze Wspólnoty, oraz
- zawierać nie mniej niż 80 % wołowiny lub cielęciny, z wyjątkiem podrobów i tłuszczu, oraz
- znajdować się w metalowych puszkach o masie jednostkowej nie większej niż 500 gramów netto.
Ponadto na każdej puszce umieszcza się w widoczny sposób wytłoczoną, niezakodowaną nazwę Państwa Członkowskiego w języku tego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 3
W przypadku gdy konserwy objęte podpozycją 16.02 B III b) 1 bb) Wspólnej Taryfy Celnej, odpowiadające warunkom art. 2, są powrotnie przywożone na obszar celny Wspólnoty i nie są zgłaszane do swobodnego obrotu na podstawie rozporządzenia (EWG) nr 754/76, właściwy organ zezwala na dopuszczenie tych konserw do swobodnego obrotu jedynie w przypadku gdy, oprócz uiszczenia należności celnych przywozowych, przedstawiony został dowód, że kwota przyznanej refundacji wywozowej została zwrócona.
W przypadku gdy kwota ta nie może zostać ustalona zgodnie z wymogami właściwych organów, uważa się, że jest ona równa kwocie najwyższej możliwej refundacji obowiązującej w dniu przyjęcia zgłoszenia danych towarów do swobodnego obrotu.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 10 września 1984 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 2539/84
z dnia 5 września 1984 r.
ustanawiające szczegółowe zasady niektórych sprzedaży mrożonej wołowiny będącej w posiadaniu agencji interwencyjnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Grecji, w szczególności jego art. 7 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (EWG) nr 98/69 z dnia 16 stycznia 1969 r. ustanawiające ogólne zasady zbytu mrożonej wołowiny i cielęciny przez agencje interwencyjne [2], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 429/77 [3], określa, że ceny sprzedaży mogą być ustalane ryczałtowo z góry lub wyznaczane w drodze przetargu;
niektóre transakcje sprzedaży mrożonej wołowiny i cielęciny będącej w posiadaniu agencji interwencyjnych są z reguły przedmiotem bardzo dużej liczby wniosków; aby odpowiedzieć na potrzeby niektórych szczególnych zastosowań i w trosce o lepsze zarządzanie finansowe zapasami interwencyjnymi należy wprowadzić procedurę sprzedaży w dwóch następujących po sobie etapach, drogą przetargu, a następnie po cenie ustalonej z góry; należy określić szczegółowe zasady prowadzenia tego typu sprzedaży;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2173/79 [4] ustanawia szczegółowe zasady zbytu wołowiny zakupionej przez agencje interwencyjne zarówno w ramach procedur zakupu po ustalonej z góry cenie, jak i z zastosowaniem procedur przetargowych; w trosce o prostotę, na tyle na ile jest to możliwe, należy odnieść się do tego rozporządzenia;
w celu zapewnienia ekonomicznego administrowania zapasami należy postanowić, aby agencje interwencyjne sprzedawały w pierwszej kolejności mięso, które jest składowane najdłużej;
należy odstąpić od stosowania przepisów art. 2 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia (EWG) nr 2173/79, mając na uwadze trudności natury administracyjnej, jakie stosowanie tego przepisu stwarza w niektórych Państwach Członkowskich;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejsze rozporządzenie określa szczegółowe zasady niektórych sprzedaży mrożonej wołowiny będącej w posiadaniu agencji interwencyjnych Państw Członkowskich, dokonywanych w dwóch następujących po sobie etapach, najpierw w drodze przetargu, a następnie po ustalonej ryczałtowo z góry cenie.
2.
Z zastrzeżeniem przepisów niniejszego rozporządzenia sprzedaży w drodze przetargu, a następnie po cenie ustalonej z góry dokonuje się zgodnie z przepisami rozporządzenia (EWG) nr 2173/79.
3.
Agencje interwencyjne w pierwszej kolejności sprzedają produkty, które są najdłużej składowane.
Artykuł 2
1.
W pierwszym etapie mięso zostaje przeznaczone do sprzedaży w drodze przetargu.
2.
Nie naruszając przepisów art. 6 i 7 rozporządzenia (EWG) nr 2173/79, załączniki do rozporządzenia otwierającego sprzedaż wołowiny stanowią zaproszenia do przetargu.
Informacje na temat ilości oraz miejsc, w których składowane jest mięso, osoby zainteresowane mogą uzyskać pod adresami podanymi w Załączniku do rozporządzenia dotyczącego sprzedaży wołowiny.
Ponadto agencje interwencyjne mogą wywiesić zaproszenia do przetargu w swoich siedzibach i ogłaszać je w inny sposób.
3.
Stosują się przepisy art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 2173/79 dotyczące udziału w przetargu i składania ofert.
Nie przyjmuje się ofert, w których oferowana kwota jest niższa od ceny minimalnej określonej w art. 3 ust. 1.
Jednakże w ofertach nie wskazuje się chłodni, w których składowane są dane produkty.
Artykuł 3
1.
Nie naruszając przepisów art. 9 i art. 10 rozporządzenia (EWG) nr 2173/79, dla każdej ilości mrożonego mięsa agencje interwencyjne przydzielają ilości przeznaczone do sprzedaży oferentom, których oferty zawierają cenę równą lub wyższą od ceny minimalnej określonej w Załączniku do rozporządzenia dotyczącego sprzedaży wołowiny.
Dla celów stosowania przepisów pierwszego akapitu agencje interwencyjne przyjmują w pierwszej kolejności ofertę lub oferty zawierające cenę najwyższą w stosunku do wspomnianej ceny minimalnej.
Kolejne ilości przydzielane są oferentom określonym w akapicie pierwszym, mając na uwadze zaoferowane ceny, począwszy od ceny najwyższej w stosunku do ceny minimalnej.
Jeśli w wyniku złożenia kilku ofert zawierających taką samą cenę ilość przeznaczona do sprzedaży jest niewystarczająca, agencja interwencyjna dokonuje podziału tej ilości w porozumieniu z oferentami lub drogą losowania.
2.
Nie naruszając przepisów art. 11 rozporządzenia (EWG) nr 2173/79, właściwa agencja interwencyjna informuje każdego z oferentów o rezultacie jego udziału w przetargu nie później niż czwartego dnia roboczego od dnia, w którym upływa termin składania ofert do danego przetargu.
3.
Agencje interwencyjne wywieszają w swoich siedzibach informacje dotyczące ilości produktów, która pozostała do sprzedaży po zakończeniu sprzedaży drogą wspomnianego wyżej przetargu.
Artykuł 4
1.
Ilości pozostałe do sprzedaży po zakończeniu procedury przetargowej określonej w art. 2 i 3 kierowane są do sprzedaży po cenie minimalnej, która jest określona w Załączniku do rozporządzenia dotyczącego sprzedaży wołowiny.
2.
Wnioski o kupno można składać, począwszy od piątego dnia roboczego od dnia, w którym upływa termin składania ofert do danego przetargu.
3.
We wnioskach o kupno nie wskazuje się chłodni, w których składowane są dane produkty.
Artykuł 5
Nie naruszając przepisów art. 15 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (EWG) nr 2173/79, wysokość zabezpieczenia określana jest przy każdej sprzedaży.
Artykuł 6
Nie naruszając przepisów art. 18 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2173/79, termin przejęcia mięsa sprzedawanego zgodnie z niniejszym rozporządzeniem wynosi dwa miesiące, począwszy od dnia, w którym upływa termin składania ofert przetargowych, bądź od dnia przyjęcia wniosku określonego w art. 3 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia w przypadku sprzedaży po ustalanej cenie.
Artykuł 7
W każdym przetargu agencje interwencyjne informują Komisję w terminie określonym w art. 3 ust. 2 o ilości produktów, na którą złożono zapotrzebowanie, oraz oferowanych cenach, jak również o przydzielonych ilościach i rzeczywistych cenach, po których z zastosowaniem art. 3 sprzedano dane produkty.
Artykuł 8
Przepisy niniejszego rozporządzenia stosuje się w przypadku sprzedaży poza przetargiem, gdy rozporządzenie dotyczące takich sprzedaży zawiera odniesienie do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 2778/84
z dnia 1 października 1984 r.
zmieniające po raz dwudziesty trzeci rozporządzenie (EWG) nr 2730/81 ustalające wykaz agencji w państwach trzecich przywozu uprawnionych do ogłaszania przetargów w sektorze mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r., w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1557/84 [2], w szczególności jego art. 13 ust. 3 i art. 17 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2730/81 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 907/844 [4] ustanowiło wykaz agencji w państwach trzecich przywozu uprawnionych do ogłaszania przetargów w sektorze mleka i przetworów mlecznych;
w świetle najnowszych informacji dostępnych Komisji w sprawie praktyk handlowych przestrzeganych przez zainteresowane państwa przywozu oraz mając na uwadze urzędowy charakter przedmiotowych agencji, rozporządzenie to powinno być zmienione;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są w zgodzie z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 2730/81 należy uzupełnić wykaz organizacji ogłaszających przetargi przez dodanie poniższych organizacji, przy czym uzupełnienia należy dokonać w kolejności alfabetycznej państwa przywozu:
Państwo przywozu _BAR_ Organizacja ogłaszająca przetargi _BAR_
Turcja _BAR_ Turkiye Sut Endustrisi Gumuru J. M. Istambul Cadesi nr 88 Iskitler Ankara _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (EWG) NR 2794/84
z dnia 3 października 1984 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2498/75 ustanawiające szczegółowe zasady wypłacania rekompensaty finansowej za niektóre owoce cytrusowe Wspólnoty
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1035/72 z dnia 18 maja 1972 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw1, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1332/842, w szczególności jego art. 8 ust. 2,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2511/69 z dnia 9 grudnia 1969 r. ustanawiające specjalne środki w celu poprawy produkcji i obrotu owocami cytrusowymi Wspólnoty3, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2004/834, w szczególności jego art. 8 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2498/755, ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3481/806, wyszczególnia dokumenty, na podstawie których dostarczany jest dowód, że owoce cytrusowe Wspólnoty, dla których wystąpiono z wnioskiem o rekompensatę finansową, zostały wprowadzone na terytorium Państwa Członkowskiego miejsca przeznaczenia i przekazane do dyspozycji nabywcy; zaistniała potrzeba uwzględnienia innych dokumentów, w szczególności w przypadkach, gdy wspólnotowa procedura tranzytowa nie jest stosowana do celów wysyłki do innego Państwa Członkowskiego, oraz dostosowania rozporządzenia do aktualnych przepisów dotyczących tranzytu wspólnotowego;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2315/69 z dnia 19 listopada 1969 r. w sprawie stosowania dokumentów tranzytu wspólnotowego do celów stosowania środków wspólnotowych dla kontroli wykorzystania i/lub przeznaczenia towarów7 zostało zastąpione rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 223/77 z dnia 22 grudnia 1976 r. w sprawie przepisów dla wprowadzenia w życie wspólnotowej procedury tranzytowej oraz niektórych uproszczeń tej procedury8, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1482/839; przepisy celne powinny zostać dostosowane do wspólnotowych uzgodnień tranzytowych;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 3 rozporządzenia (EWG) nr 2498/75 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
1. Dowody określone w art. 8 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2511/69 dostarczane są na wniosek, przez urząd wywozu, gdy ten ostatni otrzymał:
- dla produktów wysyłanych na podstawie wspólnotowego dokumentu tranzytowego T2 lub T2 GR do urzędu przeznaczenia w innym Państwie Członkowskim, lub
- dla produktów wysyłanych do innego Państwa Członkowskiego na podstawie dokumentu T2 L lub T2 LGR, wystawionego zgodnie z art. 74 rozporządzenia (EWG) nr 223/77
kopię tego dokumentu.
Dla produktów wysyłanych do innego Państwa Członkowskiego na podstawie jednego z poniższych dokumentów, które są równoważne dokumentowi T2:
- międzynarodowego listu przewozowego,
- listu przewozowego międzynarodowych paczek ekspresowych, lub
- wykazu zdawczego tranzytu wspólnotowego,
dowody określone w akapicie pierwszym dostarczane są na wniosek przez urząd wywozu po przedstawieniu wymienionemu urzędowi międzynarodowego listu przewozowego, listu przewozowego międzynarodowych paczek ekspresowych lub wykazu zdawczego tranzytu wspólnotowego, wskazujących, że przedmiotowe produkty zostały przyjęte do przewozu przez służby kolei.
Urząd wywozu może zezwolić na dokonanie zmiany umowy przewozu, której skutkiem jest zakończenie operacji transportu w wysyłającym Państwie Członkowskim lub poza Wspólnotą jedynie w przypadku, gdy dowody nie zostały wydane lub nie będą wydane.
2. W przypadku produktów, które nie są przedmiotem wysyłki do innego Państwa Członkowskiego zgodnie z ust. 1, w szczególności produktów wysyłanych na podstawie wspólnotowej procedury tranzytu wewnętrznego do szwajcarskiego lub austriackiego urzędu przeznaczenia, z którego zostaną one wysłane do innego Państwa Członkowskiego, dowody określone w art. 8 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2511/69 mogą zostać dostarczone jedynie poprzez przedłożenie egzemplarza kontrolnego przewidzianego w art. 10 rozporządzenia (EWG) nr 223/77.
Sekcje 101, 103 i 104 egzemplarza kontrolnego muszą być wypełnione.
Sekcję 104 należy wypełnić, skreślając tiret pierwsze i dodając do tiret drugiego jedną z adnotacji w brzmieniu:
Products to be imported into... (Member State of importation) in accordance with Regulation (EEC) No 2498/75.'
Produkter bestemt til indfrsel i... (indfrselsmedlemststaten) i overensstemmelse med forordning (EF) nr 2498/75.'
Erzeugnisse, die nach Verordnung (EWG) Nr 2498/75 nach... (Einfuhrmitgliedstaat) zu verbringen sind.'
Produits destinés tre introduits en/au... (État membre d'importation) conformément au rglement (CEE) no 2498/75.'
o ... ( ) () .
2498/75",
Prodotti destinati ad essere introdotti in... (Stato membro d'importazione), conformemente al regolamento (CEE) n. 2498/75.'
Produkten bestemd om in... (Lid-Staat van invoer) te worden binnengebracht overeenkomstig Verordening (EEG) nr 2498/75.'
Jeżeli produkty przeznaczone do wywozu do innego Państwa Członkowskiego są wysyłane na podstawie wspólnotowej procedury tranzytowej do szwajcarskiego lub austriackiego urzędu przeznaczenia, z którego zostaną wysłane do tego innego Państwa Członkowskiego, egzemplarz kontrolny, na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 12 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 223/77, towarzyszy towarom do właściwego urzędu celnego Państwa Członkowskiego miejsca przeznaczenia."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 15 października 1984 r.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do przesyłek dokonanych od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2881/84
z dnia 12 października 1984 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 896/84 ustanawiające dodatkowe przepisy dotyczące przyznawania refundacji wywozowych do mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1557/84 [2], w szczególności jego art. 17 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 876/68 z dnia 28 czerwca 1968 r. ustanawiające ogólne zasady przyznawania refundacji wywozowych do mleka i przetworów mlecznych oraz kryteria wyznaczania kwot tych refundacji [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2429/72 [4], w szczególności jego art. 6 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 896/84 [5], zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 1161/84 [6], na początku nowego roku mleczarskiego mogą zostać określone dwie stawki refundacji dla tego samego produktu i tego samego miejsca przeznaczenia w celu uwzględnienia poziomu cen przed i po rozpoczęciu nowego roku mleczarskiego; przyznanie wyższej refundacji jest uzależnione od przedstawienia dowodu na to, że dany produkt został wyprodukowany w okresie, w którym obowiązywała wyższa z dwóch cen;
w trakcie nowego roku mleczarskiego obie stawki refundacji mogą zostać sukcesywnie zniesione; w przypadkach, w których refundacja została wcześniej ustalona dla podmiotu gospodarczego w okresie, w którym miały zastosowanie obie stawki refundacji, można odstąpić od wymogu przedstawienia dowodu określonego powyżej, jeśli dowód taki odnosi się do faktu, że towary zostały wyprodukowane w trakcie trwania nowego roku mleczarskiego, z uwagi na zastąpienie dwóch stawek refundacji jedną stawką;
artykuł 1 rozporządzenia (EWG) nr 896/84 powinien zostać ponownie zredagowany w celu doprecyzowania jego znaczenia;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 1 rozporządzenia (EWG) nr 896/84 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
1.
W sytuacji, kiedy na początku nowego roku mleczarskiego ustalono dwie stawki refundacji do tego samego produktu i dla tego samego przeznaczenia, przyznanie wyższej refundacji jest uwarunkowane:
- w przypadkach, w których ceny interwencyjne stosowane od początku nowego roku mleczarskiego mają dodatni wpływ na ceny rynkowe tego produktu, przedstawieniem dowodu, że produkt wywożony został wyprodukowany w trakcie nowego roku mleczarskiego;
- w przypadkach, w których ceny interwencyjne stosowane od początku nowego roku mleczarskiego mają ujemny wpływ na ceny rynkowe tego produktu, przedstawieniem dowodu, że produkt wywożony został wyprodukowany przed rozpoczęciem nowego roku mleczarskiego.
2. Dowód określony w ust. 1 tiret pierwsze nie musi być przedstawiony w przypadku podmiotu ubiegającego się o pozwolenie na wywóz z wcześniejszym wyznaczeniem refundacji, jeśli celne formalności wywozowe określone w art. 22 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3183/80 [7], zostały wypełnione w dniu lub po dniu, w którym obie stawki refundacji zostały zastąpione przez jedną stawkę.
3.
W przypadku produktów objętych podpozycjami 04.03 B lub ex 23.07 B Wspólnej Taryfy Celnej dodatkowo lub zamiast przedstawienia dowodu określonego w ust. 1, może być wymagany dowód na to, że:
- masło lub śmietana wykorzystana jako surowiec do wytworzenia produktów objętych podpozycją 04.03 B,
- mleko odtłuszczone lub odtłuszczone mleko w proszku zawarte w produktach objętych podpozycją ex 23.07 B,
zostały wytworzone w okresie, o którym mowa.
4.
Państwa Członkowskie przyjmują niezbędne środki dotyczące dokumentów towarzyszących, które mogą zostać wykorzystane jako dowód określony w ust. 1 i 3, jak również odpowiednie środki dotyczące kontroli."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 3220/84
z dnia 13 listopada 1984 r.
ustanawiające wspólnotową skalę klasyfikacji tusz wieprzowych
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2759/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wieprzowiny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2966/80 [2], w szczególności jego art. 2 i art. 4 ust. 5,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: do 1 sierpnia corocznie musi być ustalona cena podstawowa na świnie rzeźne o standardowej jakości zdefiniowanej według wspólnotowej skali klasyfikacji tusz wieprzowych;
dlatego konieczne jest ustanowienie ogólnych zasad zapewniających jednolitą klasyfikację tusz wieprzowych, w szczególności w celu zagwarantowania producentom godziwej zapłaty w oparciu o wagę i budowę ciała świń dostarczonych do rzeźni; klasyfikacja ma również zwiększyć przejrzystość rynku w zakresie handlu tuszami wieprzowymi;
wartość tuszy wieprzowej określana jest w szczególności na podstawie zawartości chudego mięsa w stosunku do wagi; oszacowanie zawartości chudego mięsa na podstawie obiektywnej oceny wagi tuszy i grubości słoniny grzbietowej oraz subiektywnej oceny rozwoju mięśni w głównych częściach tuszy może stanowić właściwe oszacowanie tej wartości; jednakże element subiektywny reprezentowany przez oszacowanie rozwoju mięśni może również spowodować duże zróżnicowanie oszacowania; dlatego niezbędne jest wprowadzenie w całej Wspólnocie zasady bezpośredniego ustalania zawartości procentowej chudego mięsa na podstawie obiektywnych pomiarów jednej lub więcej części anatomicznych tuszy wieprzowej, jednakże z zachowaniem możliwości zastosowania dodatkowych kryteriów określania jej wartości handlowej;
wygląd, waga i zawartość chudego mięsa w tuszy powinny być dokładnie zdefiniowane, aby zapewnić porównywalność wyników szacowania;
uwzględniając różnice w hodowli trzody chlewnej we Wspólnocie, tusze wieprzowe powinny być podzielone na pięć klas ze względu na zawartość chudego mięsa, przy czym każda klasa powinna obejmować zakres 5 % zawartości chudego mięsa; pomimo tego Państwom Członkowskim należy pozostawić opcję dodania dodatkowej klasy tusz o dużej zawartości procentowej chudego mięsa;
w celu zapewnienia właściwego stosowania metod szacowania procentowej zawartości chudego mięsa powinien zostać ustanowiony system monitorowania; ponadto należy zwiększyć przejrzystość rynku, wprowadzając wymóg znakowania tusz zgodnie z zawartością chudego mięsa;
celem ustalenia notowań tusz wieprzowych na wspólnych podstawach i zachowania ich porównywalności z ceną podstawową obowiązującą w przypadku jakości standardowej powinna być stosowana skala wspólnotowa, w szczególności w celu określenia przeciętnej ceny tusz wieprzowych, o której mowa w art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2759/75;
uwzględniając zmiany określone powyżej, wszystkie stosowane zasady powinny zostać ujednolicone i w związku z tym rozporządzenie Rady (EWG) nr 2760/75 z dnia 29 października 1975 r., ustanawiające wspólnotową skalę klasyfikacji tusz wieprzowych [3], powinno stracić moc;
jednakże ze względu na różnorodność struktur rzeźni i różną praktykę uboju nie jest możliwe jednoczesne wprowadzenie nowej skali klasyfikacji tusz wieprzowych w całej Wspólnocie; z tego powodu należy pozwolić niektórym Państwom Członkowskim na stosowanie w okresie przejściowym metod klasyfikacji tusz wieprzowych ustanowionych w rozporządzeniu (EWG) nr 2760/75,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejsze rozporządzenie ustanawia wspólnotową skalę klasyfikacji tusz wieprzowych innych niż te, które zostały użyte do hodowli.
2.
Skala, o której mowa w ust. 1, używana jest w rzeźniach do klasyfikacji tusz celem zapewnienia producentom godziwej zapłaty na podstawie wagi i budowy ciała świń, które dostarczyli do rzeźni.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą podjąć decyzję o niestosowaniu tej skali:
- w rzeźniach, dla których ustaliły maksymalną ilość ubijanych zwierząt; ilość ta nie może przekraczać średniorocznie 200 świń tygodniowo,
- w rzeźniach, w których dokonuje się tylko uboju świń urodzonych i tuczonych we własnych zakładach hodowlanych i które same zajmują się rozbiorem wszystkich uzyskanych tusz.
W takim przypadku Państwa Członkowskie informują Komisję o swojej decyzji, wyszczególniając maksymalną liczbę ubijanych zwierząt w każdej rzeźni, która została wyłączona ze stosowania skali wspólnotowej.
Artykuł 2
1.
Do celów niniejszego rozporządzenia "tusza wieprzowa" oznacza ciało ubitej świni, wykrwawione i wypatroszone, całe lub podzielone wzdłuż linii środkowej, bez języka, szczeciny, racic i genitaliów, ale z tłuszczem okołonerkowym, nerkami i przeponą.
W odniesieniu do świń ubijanych na swoim terytorium Państwa Członkowskie mogą uzyskać zatwierdzenie innej prezentacji tusz wieprzowych:
- jeżeli zwykła praktyka handlowa na ich terytorium różni się od standardowej prezentacji określonej w akapicie pierwszym, lub
- jeżeli wynika to z wymogów technicznych.
2.
Do celów niniejszego rozporządzenia waga odnosi się do schłodzonych tusz o wyglądzie określonym w ust. 1 akapit pierwszy.
Tusza jest ważona jak najszybciej po uboju i nie później niż w 45 minut po ogłuszeniu świni.
Waga tuszy po schłodzeniu obliczana jest przy zastosowaniu do otrzymanego wyniku współczynnika przeliczeniowego.
Jeżeli w danej rzeźni nie można przestrzegać 45-minutowego okresu, współczynnik przeliczeniowy, o którym mowa w akapicie drugim, jest odpowiednio dostosowywany.
3.
Do celów niniejszego rozporządzenia zawartość chudego mięsa w tuszy wieprzowej wyraża się stosunkiem:
- całkowitej wagi czerwonych mięśni poprzecznie prążkowanych otrzymanych przez całkowity rozbiór tuszy, pod warunkiem że można je oddzielić nożem, do
- wagi tuszy.
Zawartość chudego mięsa jest szacowana na podstawie zatwierdzonych metod klasyfikowania.
Można zatwierdzić jedynie statystycznie udowodnione metody szacowania, oparte na pomiarach fizycznych jednej lub kilku części anatomicznych tuszy wieprzowej.
Zatwierdzenie metod klasyfikacji zależy od zgodności z maksymalną tolerancją błędu statystycznego przy dokonywaniu oceny.
Artykuł 3
1.
Tusze wieprzowe klasyfikowane są podczas ważenia, zgodnie z oszacowaną zawartością chudego mięsa.
Wartość handlowa tusz nie jest jednak ustalana wyłącznie na podstawie oszacowanej zawartości chudego mięsa.
2.
Stosowana jest następująca skala klasyfikacji:
Chude mięso wyrażone w procentach wagi tuszy _BAR_ Klasa _BAR_
55 lub więcej _BAR_ E _BAR_
50 lub więcej, ale mniej niż 55 _BAR_ U _BAR_
45 lub więcej, ale mniej niż 50 _BAR_ R _BAR_
40 lub więcej, ale mniej niż 45 _BAR_ O _BAR_
40 poniżej _BAR_ P _BAR_
3.
Uwzględniając charakterystykę produkcji wieprzowiny, Państwa Członkowskie mogą wprowadzić oddzielną klasę 60 % lub więcej zawartości mięsa chudego, którą oznaczą literą S i stosować będą do świń ubijanych na swoim terytorium.
Państwa Członkowskie, które chcą skorzystać z tej możliwości, informują o tym Komisję.
4.
Przepisy niniejszego artykułu nie wyłączają zastosowania, w odniesieniu do świń ubijanych na terytorium Państw Członkowskich, dodatkowych kryteriów oceny oprócz wagi i oszacowanej zawartości chudego mięsa.
Artykuł 4
1.
Niezwłocznie po dokonaniu klasyfikacji tusze wieprzowe są znakowane zgodnie z klasą przewidzianą w art. 3 lub zgodnie z oszacowaną zawartością chudego mięsa, pod warunkiem że ten drugi sposób oznakowania umożliwia tuszom przypisanie ich do klas przewidzianych w art. 3.
Bez uszczerbku dla przepisów akapitu pierwszego na tuszach podaje się dane szczegółowe dotyczące wagi tuszy oraz wszelkie inne szczegóły, które zostaną uznane za właściwe.
2.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 Państwa Członkowskie mogą ustanowić, że tusze wieprzowe nie są znakowane, jeżeli sporządzona jest urzędowa dokumentacja obejmująca w przypadku każdej tuszy przynajmniej następujące dane:
- identyfikację,
- wagę tuszy przed schłodzeniem,
- oszacowaną zawartość chudego mięsa.
Dokumentacja musi być przechowywana przez cztery tygodnie i potwierdzona jako oryginalna w dniu jej sporządzenia przez osobę, której powierzono zadanie prowadzenia weryfikacji.
Jednakże w celu umożliwienia sprzedaży w całości w innym Państwie Członkowskim tusze są oznaczane zgodnie z właściwą klasą przewidzianą w art. 3 lub zgodnie z wielkością procentową oznaczającą zawartość mięsa chudego w tych tuszach.
3.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 2 ust. 1 akapit drugi żaden tłuszcz, mięsień ani inna tkanka nie mogą zostać usunięte z tuszy przed zważeniem, sklasyfikowaniem i oznakowaniem.
Artykuł 5
1.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozporządzenia, w szczególności odnoszące się do art. 2 i dotyczące:
- zamiany różnych sposobów prezentacji na standardową prezentację tuszy,
- zamiany wagi nieschłodzonej tuszy na wagę schłodzonej tuszy, oraz
- warunków zatwierdzenia metod klasyfikacji
są przyjmowane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 24 rozporządzenia (EWG) nr 2759/75.
2. Zatwierdzenia, o których mowa w art. 2 ust. 1 akapit drugi i art. 2 ust. 3 akapit drugi, uzyskuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 24 rozporządzenia (EWG) nr 2759/75.
Artykuł 6
Rozporządzenie (EWG) nr 2760/75 traci moc.
Jednakże do dnia 31 grudnia 1988 r. Państwa Członkowskie mogą nadal stosować skalę klasyfikacji tusz wieprzowych ustanowioną rozporządzeniem, o którym mowa w akapicie pierwszym, zamiast skali ustanowionej niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1985 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3440/84
z dnia 6 grudnia 1984 r.
w sprawie przyłączania urządzeń na włokach, duńskich niewodach i podobnych sieciach
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 171/83 z dnia 25 stycznia 1983 r. ustanawiające pewne środki techniczne dla zachowania zasobów połowowych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2664/84 [2], w szczególności jego art. 21,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 7 rozporządzenia (EWG) nr 171/83 zakazuje stosowania wszelkich urządzeń mogących zatkać oczka w jakiejkolwiek części sieci lub w inny sposób zmniejszyć ich wielkość;
uwzględniając art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 171/83, przepisy te stosuje się jedynie w stosunku do włoków, niewodów duńskich i podobnych sieci;
artykuł 7 rozporządzenia (EWG) nr 171/83 przewiduje możliwość udzielania zezwoleń na przyłączanie urządzeń do sieci;
właściwe jest zdefiniowanie niektórych części włoka;
nie jest konieczne zakazywanie przyłączania urządzeń do włoków służących do połowu gatunków, dla których rozporządzenie (EWG) nr 171/83 nie przewiduje minimalnego rozmiaru oczka w sieci;
można zezwolić na użycie niektórych urządzeń powodujących zmniejszenie zużycia i rozrywania się włoków, duńskich niewodów i podobnych sieci, umocnienie tych sieci, ograniczenie uciekania połowów do przedniej części sieci lub zwiększenie wydajności i bezpieczeństwa używania tych sieci;
dolny fartuch włoka przeznaczony jest do ochrony dolnej części włoka przed zużyciem i rozerwaniem;
górny fartuch włoka przeznaczony jest do ochrony przed zużyciem lub rozerwaniem górnej ściany lub ścian bocznych worka włoka, w przypadku gdy końcowa część włoka przekręci się wokół własnej osi w czasie połowu;
worek wzmacniający przeznaczony jest do wzmocnienia worka włoka oraz do zapobiegania jego pęknięciu, gdy wypełniony jest rybami i gdy wybierany jest na pokład;
pas ochronny przeznaczony jest do zapobiegania rozcięciu tkaniny sieciowej worka włoka przez obręcz podnoszącą;
sznurówka worka włoka przeznaczona jest do zamykania worka włoka;
ograniczona długość końcowej części worka włoka może być zawinięta do otworu worka włoka w celu zapewnienia lepszego zamknięcia worka włoka;
obręcz podnosząca przeznaczona jest do ścieśnienia tylnej części worka włoka w celu ułatwienia załadowania go na pokład;
obręcz okrągła przeznaczona jest do ograniczania rozszerzania się średnicy worka włoka;
klapa włoka przeznaczona jest do umożliwienia przedostania się połowów z przedniej do tylnej części włoka, ograniczając jednak możliwość ich powrotu;
sieć przesiewająca przeznaczona jest do wybiórczego połowu ryb, krewetek lub innych gatunków;
lina wzmacniająca przeznaczona jest do wzmocnienia włoka lub do zapobiegania przedostawaniu się kamieni lub szczątków do worka włoka;
"torquette" przeznaczona jest do polepszenia zamknięcia worka włoka przez sznurówkę worka;
spodnie worka włoka przeznaczone są do zredukowania ryzyka całkowitej utraty połowu w przypadku połowu na wzburzonych łowiskach;
w tym celu niezbędne jest przyjęcie niektórych szczegółowych przepisów dotyczących tych urządzeń, w szczególności sporządzenie ich technicznego opisu oraz ustalenie warunków, w jakich mogą być używane;
odstępstwa od niniejszego rozporządzenia mogą być przyjęte w szczególnych przypadkach, jeśli są one niezbędne;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zasobów Połowowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do celów niniejszego rozporządzenia wyraz "włok" odpowiada terminom "włok, niewód duński lub podobna sieć".
Artykuł 2
Terminy techniczne użyte w niniejszym rozporządzeniu lub opisujące niektóre urządzenia lub konstrukcje, które zazwyczaj stanowią integralną część włoków lub które mogą być używane z włokami, zdefiniowane są w Załączniku.
Artykuł 3
Artykuły 4-15 zawierają definicje niektórych urządzeń, które mogą być przyłączone do włoków i które mogą zatkać oczko w jakiejkolwiek części włoka lub zmniejszyć jego wielkość, a także warunki ich używania.
Artykuł 4
Dolny fartuch włoka
1.
Dolny fartuch włoka może być zbudowany z elementów płóciennych, z tkaniny sieciowej lub z innego materiału.
2.
Można używać jednocześnie kilku dolnych fartuchów włoka, które mogą nakładać się na siebie.
3.
Dolne fartuchy włoka mogą być przyłączone do zewnętrznej ściany włoka i tylko w dolnej połowie jakiejkolwiek części włoka.
Dolne fartuchy włoka mogą być umocowane jedynie za przednie lub boczne krawędzie.
4.
W przypadku gdy używa się worków wzmacniających lub pasów ochronnych, dolny fartuch włoka może być przyłączony tylko na zewnątrz worków wzmacniających lub pasów ochronnych w sposób określony w ust. 3.
Artykuł 5
Górny fartuch włoka
1.
Zezwala się na używanie jednego z dwóch rodzajów górnego fartucha włoka określonych jako typ A i B.
2.
Górny fartuch włoka typu A może składać się z prostokątnych elementów tkaniny sieciowej o rozmiarze oczka co najmniej równym wielkości oczka worka włoka.
Jego szerokość równa się co najmniej półtorej pokrytej przez niego szerokości worka włoka, przy czym szerokości te mierzy się prostopadle w stosunku do podłużnej osi worka włoka.
Może być on przyłączony przy górnej połowie zewnętrznej ściany worka włoka jedynie za krawędzie przednie i boczne.
Gdy obręcz podnosząca umocowana jest do worka włoka, górny fartuch włoka jest umocowany w taki sposób, by nie zachodził więcej niż cztery oczka przed obręcz podnoszącą.
Jeśli nie jest umocowana obręcz podnosząca, górny fartuch włoka przyłącza się w taki sposób, by nie zajmował więcej niż ostatnią tylną trzecią część worka włoka.
W obydwu przypadkach górny fartuch włoka kończy się co najmniej na cztery oczka przed sznurówką worka włoka.
3.
Górny fartuch włoka typu B może składać się z prostokątnych elementów tkaniny sieciowej złożonej z włókien o średnicy równej włóknom worka włoka i rozmiarze oczek równym dwukrotności rozmiaru oczek worka włoka.
Może on pokrywać całkowicie górną połowę worka włoka sensu stricto; przyłącza się go tylko wzdłuż czterech krawędzi w taki sposób, aby w miejscach przyłączenia obwód każdego oczka stykał się z dwoma obwodami oczek worka włoka.
4.
Zabrania się używania więcej niż jednego górnego fartucha włoka jednocześnie.
5.
Zabrania się używania górnego fartucha włoka jednocześnie z workami wzmacniającymi, z wyjątkiem włoków o małych oczkach zgodnie z art. 3 i załącznikiem II do rozporządzenia (EWG) nr 171/83.
Artykuł 6
Worek wzmacniający
1.
Worek wzmacniający jest to walcowata część tkaniny sieciowej otaczająca całkowicie worek włoka, która może być umocowana do worka włoka w pewnych odstępach.
Ma ona co najmniej takie wymiary (długość i szerokość) jak ta część worka włoka, do której jest przyłączona.
2.
Zabrania się używania więcej niż jednego worka wzmacniającego, z wyjątkiem sieci zgodnych z art. 3 i załącznikiem II do rozporządzenia (EWG) nr 171/83, w stosunku do których mogą być użyte dwa worki wzmacniające.
3.
Dozwolony rozmiar oczka równa się co najmniej dwukrotności rozmiaru oczka worka włoka, a w żadnym przypadku nie może być mniejszy niż 80 milimetrów.
W przypadku gdy używany jest drugi worek wzmacniający, rozmiar jego oczka wynosi 120 milimetrom.
4.
Zabrania się używania worków wzmacniających, które wychodzą przed worek włoka.
5.
Gdy dany worek wzmacniający składa się z odcinków sieci walcowatych, odcinki te nie mogą zachodzić na siebie na więcej niż cztery oczka w miejscach przyłączenia.
6.
Worki wzmacniające przyłączone do włoków o dużym rozmiarze oczek określone w art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 171/83 nie rozciągają się na więcej niż dwa metry przed tylną obręcz podnoszącą.
7.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 worki wzmacniające mniejsze od rozmiarów worka włoka mogą być przyłączone do sieci o małych rozmiarach oczek zgodnie z art. 3 i załącznikiem II do rozporządzenia (EWG) nr 171/83.
Artykuł 7
Pas ochronny
1.
Za pas ochronny uważa się krótką walcowatą część tkaniny sieciowej o tym samym obwodzie co worek włoka lub worki wzmacniające, otaczającą worek włoka lub worki wzmacniające w miejscu przyłączenia obręczy podnoszącej.
2.
Zabrania się używania pasa ochronnego, jeśli obręcz podnosząca nie jest przyłączona do worka włoka.
3.
Zabrania się używania pasa ochronnego, którego długość przekracza 1 metr.
4.
Pas ochronny może być przyłączony tylko przed i za każdą obręczą podnosząca.
5.
Rozmiar oczka pasa ochronnego równa się co najmniej rozmiarowi oczek worka włoka.
6.
Obwód pasa ochronnego porównuje się z rozmiarem worka włoka lub worków wzmacniających, rozciągając je z jednakową siłą.
Artykuł 8
Sznurówka worka włoka
1.
Sznurówka worka włoka jest to lina pozwalająca zamknąć część tylną worka włoka i/lub worka wzmacniającego za pomocą węzła łatwego do rozwiązania lub za pomocą urządzenia mechanicznego.
2.
Sznurówkę worka włoka przyłącza się w odległości nieprzekraczającej jednego metra od ostatnich oczek worka włoka, które mogą być zawinięte do worka włoka.
Jednakże jeśli przyłączona jest "torquette" zgodnie z art. 14, sznurówkę worka włoka przeprowadza się przez ostatnie oczka worka włoka.
3.
Można używać wielu sznurówek dla jednego włoka.
Sznurówka worka włoka nie może otaczać dolnego fartucha worka włoka ani górnego fartucha worka włoka.
Artykuł 9
Obręcze podnoszące
1.
Obręcz podnosząca jest to lina lub drut otaczający luźno obwód worka włoka lub worka wzmacniającego, przyłączona za pomocą klamer lub pierścieni.
Można używać wielu obręczy podnoszących.
2.
Ich minimalna długość zgodna jest z tymi samymi przepisami, które dotyczą obręczy okrągłych zdefiniowanych w art. 10, z wyjątkiem tego, że obręcz podnosząca znajdująca się najbliżej sznurówki worka włoka może być krótsza.
Artykuł 10
Obręcze okrągłe
1.
Obręcze okrągłe są to liny w formie pierścieni otaczające poprzecznie worek włoka lub worek wzmacniający w regularnych odstępach i umocowane do niego.
2.
Długość obręczy okrągłej wynosi nie mniej niż 40 % obwodu worka włoka, przy czym obwód odpowiada iloczynowi liczby oczek worka włoka i rzeczywistego rozmiaru oczka, z wyjątkiem obręczy okrągłej znajdującej się najbardziej z tyłu, zwanej "obręczą tylną", jeśli jest ona przyłączona w odległości nie większej niż 2 metry od oczek sznurówki worka włoka, mierzonej, gdy oczka są rozciągnięte wzdłuż.
3.
Odległość oddzielająca dwie następujące po sobie obręcze okrągłe jest nie mniejsza niż 1 metr.
4.
Obręcz okrągła może otaczać worki wzmacniające, ale nie może otaczać górnego lub dolnego fartucha worka włoka.
Artykuł 11
Klapa włoka
1.
Klapa włoka jest to część tkaniny sieciowej o rozmiarze oczka co najmniej równym wymiarowi oczek worka włoka, umocowana wewnątrz włoka w taki sposób, który pozwala połowom na przedostanie się z przedniej do tylnej części włoka, ograniczając możliwość ich powrotu.
2.
Klapę włoka przyłącza się za jej przedni koniec, może być ona przyłączona za krawędzie boczne wewnątrz worka włoka lub w części czołowej worka.
3.
Odległość oddzielająca punkt przedniego przyłączenia klapy i tylny kraniec worka włoka równa się co najmniej trzykrotnej długości klapy.
Artykuł 12
Sieć przesiewająca
1.
Sieć przesiewająca jest to część tkaniny sieciowej o rozmiarze oczka co najmniej dwa razy większym od rozmiaru oczka worka włoka.
2.
Sieć przesiewającą przyłącza się wewnątrz włoka naprzeciwko worka włoka, by nie wchodziła do worka włoka na długość większą niż jedna trzecia długości worka włoka.
Może być przyłączona do włoka za wszystkie swe krawędzie.
3.
Można używać jednocześnie maksymalnie dwóch sztuk sieci przesiewającej, pod warunkiem że są one przyłączone odpowiednio do górnej i dolnej połowy włoka i nie pokrywają się w żadnym miejscu.
Artykuł 13
Liny wzmacniające
1.
Lina wzmacniająca jest to każdego rodzaju lina, inna niż lina obrzeżająca, przyłączona do jakiejkolwiek części włoka.
2.
Zakazuje się przyłączania lin wzmacniających wewnątrz worka włoka.
Artykuł 14
"Torquette"
1.
"Torquette" jest to tkanina sieciowa przyłączona wewnątrz worka sieci na jego tylnym krańcu.
"Torquette" może być zawinięta do worka włoka.
2.
Rozmiar oczka nie jest mniejszy niż rozmiar oczka worka włoka.
3.
"Torquette" przyłącza się jedynie za krawędź przednią, by nie zachodziła przed ostatnie pięć oczek z przodu worka włoka ani więcej niż 1 metr od tyłu ostatnich oczek worka włoka.
Artykuł 15
Środkowy szew spodni worka włoka
Oczka mogą być splecione ze sobą w taki sposób, by tworzyły spodnie worka włoka, łącząc podłużnie wyższe i niższe połowy worka włoka.
Artykuł 16
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzydziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3516/84
z dnia 13 grudnia 1984 r.
w sprawie klasyfikacji towarów objętych podpozycją 08.12 C Wspólnej Taryfy Celnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 97/69 z dnia 16 stycznia 1969 r. w sprawie środków, jakie należy podjąć w celu zapewnienia jednolitego stosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2055/84 [2], w szczególności jego art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: celem zapewnienia jednolitego stosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej należy przyjąć przepisy dotyczące klasyfikacji suszonych śliwek drylowanych, gotowych do spożycia, o wilgotności nieprzekraczającej 35 %, z dodatkiem kwasu sorbinowego;
pozycja 08.12 Wspólnej Taryfy Celnej załączonej do rozporządzenia Rady (EWG) nr 950/68 [3], ostatnio zmienionej rozporządzeniem (EWG) nr 3400/84 [4], dotyczy w szczególności owoców suszonych nieobjętych pozycjami nr 08.01–08.05 włącznie;
towary mają cechy charakterystyczne towarów objętych pozycją 08.12 i winny zatem być klasyfikowane pod tą pozycją; w ramach tej pozycji najbardziej właściwą podpozycją jest podpozycja 08.12 C;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Suszone śliwki drylowane, gotowe do spożycia, o wilgotności nieprzekraczającej 35 %, z dodatkiem kwasu sorbinowego objęte są Wspólną Taryfą Celną podpozycją:
08.12 Owoce, suszone, nienależące do pozycji nr 08.01, 08.02, 08.03, 08.04 lub 08.05:
C. Śliwki suszone
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3626/84
z dnia 19 grudnia 1984 r.
zmieniające rozporządzenie nr 11 dotyczące zniesienia dyskryminacji w stawkach i warunkach transportu, w związku z wykonaniem art. 79 ust. 3 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 75,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa Rady 84/647/EWG [3] zawiera przepisy dotyczące przewoźników używających wynajmowanych pojazdów w zamian za czynsz lub wynagrodzenie oraz przewoźników używających najmowanych pojazdów na potrzeby własne;
definicja przewozu drogowego rzeczy na potrzeby własne zawarta w art. 9 rozporządzenia nr 11 [4] wyłącza korzystanie z pojazdów wynajętych; niezbędna jest zmiana tego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 9 rozporządzenia nr 11 tiret pierwsze otrzymuje brzmienie:
"— rzeczy muszą być przewożone pojazdami będącymi własnością lub nabytymi przez dane przedsiębiorstwo z odroczonym terminem płatności lub wynajętymi przez przedsiębiorstwo, pod warunkiem jednak, że w tym ostatnim przypadku spełnione są warunki art. 2 dyrektywy 84/647/EWG [5]."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1986 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Deklaracja Komisji
Komisja zobowiązuje się stosować w sposób systematyczny, w miarę możliwości, nazwę z nomenklatury IUPAC przy wprowadzaniu nowych substancji niebezpiecznych do załącznika I do dyrektywy.
--------------------------------------------------
Decyzja Komisji
z dnia 8 lutego 1985 r.
zmieniająca decyzję 82/426/EWG dotyczącą warunków zdrowotnych zwierząt i świadectw weterynaryjnych przy przywozie świeżego mięsa ze Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej
(85/164/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 83/91/EWG [2], w szczególności jej art. 16, a także mając na uwadze, co następuje:
decyzja Komisji 82/426/EWG [3] ustanawia warunki zdrowotne zwierząt oraz świadectwa weterynaryjne, obowiązujące przy przywozie świeżego mięsa ze Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej;
istnieje możliwość dopuszczenia przywozu świeżego mięsa bydła bez ryzyka rozprzestrzenienia się choroby, jeśli zwierzęta, o których mowa pochodzą ze Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej lub Kanady i przez pewien okres przebywały na terenie któregokolwiek z tych państw;
zarówno Stany Zjednoczone Ameryki jak i Kanada zobowiązały się powiadomić Komisję i Państwa Członkowskie o stwierdzeniu przypadków wystąpienia poważnych chorób zakaźnych zwierząt, najpóźniej w ciągu 24 godzin;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Część IV świadectwa zdrowia podanego w Załączniku do decyzji 82/426/EWG otrzymuje brzmienie:
"IV.
Poświadczenie zdrowotności
Ja, niżej podpisany urzędowy lekarz weterynarii, poświadczam, że opisane powyżej świeże mięso:
- zostało uzyskane z bydła, które przebywało na terytorium Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej lub Kanady przez okres co najmniej trzech miesięcy przed ubojem lub od urodzenia w przypadku zwierząt mających mniej niż trzy miesiące,
- zostało uzyskane z trzody chlewnej, owiec i kóz, które przebywały na terytorium Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej przez okres co najmniej trzech miesięcy przed ubojem lub od urodzenia w przypadku zwierząt mających mniej niż trzy miesiące,
- zostało uzyskane z jednokopytnych, które przebywały na terytorium Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej lub państwa sąsiedniego umieszczonego na wykazie, określonym w decyzji Rady 79/542/EWG w części dotyczącej świeżego mięsa ze zwierząt jednokopytnych przez okres co najmniej trzech miesięcy przed ubojem lub od urodzenia w przypadku zwierząt mających mniej niż trzy miesiące,
- w przypadku świeżej wieprzowiny, nie zostało uzyskane ze zwierząt pochodzących z gospodarstw,które z przyczyn zdrowotnych są objęte zakazem w wyniku wystąpienia ogniska brucelozy świń w ciągu poprzednich sześciu tygodni,"
+++++ TIFF +++++
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 7 marca 1985 r.
przyjmująca, w imieniu Wspólnoty, zalecenie Rady Współpracy Celnej z dnia 15 czerwca 1983 r. dotyczące działań przeciwko przestępstwom celnym odnoszącym się do kontenerów
(85/187/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając zalecenie Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: zalecenie Rady Współpracy Celnej z dnia 15 czerwca 1983 r. dotyczące działań przeciwko przestępstwom celnym odnoszącym się do kontenerów może zostać przyjęte przez Wspólnotę ze skutkiem natychmiastowym,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zalecenie Rady Współpracy Celnej z dnia 15 czerwca 1983 r. dotyczące działań przeciwko przestępstwom celnym odnoszącym się do kontenerów zostaje niniejszym przyjęte w imieniu Wspólnoty ze skutkiem natychmiastowym.
Wspólnota stosuje niniejsze zalecenie w odniesieniu do swoich granic zewnętrznych w takim zakresie, w jakim nie jest to sprzeczne z prawodawstwem wspólnotowym.
Tekst wymienionego zalecenia jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do powiadomienia sekretarza generalnego Rady Współpracy Celnej o przyjęciu przez Wspólnotę, ze skutkiem natychmiastowym, zalecenia określonego w art. 1.
Decyzja Rady
z dnia 7 marca 1985 r.
przyjmująca, w imieniu Wspólnoty, trzy załączniki do Międzynarodowej Konwencji Dotyczącej Uproszczenia i Harmonizacji Postępowania Celnego
(85/204/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając zalecenie Komisji,
na mocy decyzji 75/199/EWG [1] Wspólnota jest stroną Międzynarodowej Konwencji dotyczącej Uproszczenia i Harmonizacji Postępowania Celnego;
załączniki do wymienionej konwencji dotyczące odprawy ostatecznej, ostatecznego wywozu i zwrotu należności przywozowych i podatków, mogą zostać przyjęte przez Wspólnotę;
jednakże przy tym przyjęciu należy zgłosić pewne zastrzeżenia w celu uwzględnienia szczególnych wymogów unii celnej i obecnego stanu harmonizacji ustawodawstwa celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wymienione poniżej załączniki do Międzynarodowej Konwencji dotyczącej Uproszczenia i Harmonizacji Postępowania Celnego zostają przyjęte w imieniu Wspólnoty, z podanymi zastrzeżeniami:
- załącznik B.1 dotyczący odprawy ostatecznej (załącznik I do niniejszej decyzji), z ogólnym zastrzeżeniem i zastrzeżeniami odnoszącymi się do normy 28 i zaleceń praktycznych 19 i 52,
- załącznik C.1 dotyczący ostatecznego wywozu (załącznik II do niniejszej decyzji), z ogólnym zastrzeżeniem i zastrzeżeniami odnoszącymi się do normy 21 i zalecenia praktycznego 10,
- załącznik F.6 dotyczący zwrotu cła przywozowego i podatków (Załącznik III do niniejszej decyzji), z ogólnym zastrzeżeniem i zastrzeżeniem odnoszącym się do normy 7.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady wyznacza osobę upoważnioną do powiadomienia sekretarza generalnego Rady Współpracy Celnej o przyjęciu, w imieniu Wspólnoty, załączników określonych w art. 1, wraz z zastrzeżeniami tam podanymi.
Decyzja Komisji
z dnia 25 marca 1985 r.
zmieniająca decyzję 80/686/EWG ustanawiającą Komitet Doradczy ds. Kontroli i Ograniczenia Zanieczyszczenia Powodowanego przez Zrzuty Węglowodorów do Morza
(85/208/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
a także mając na uwadze, co następuje: Rada przyjęła decyzję 81/420/EWG z dnia 19 maja 1981 r. w sprawie zawarcia Protokołu dotyczącego współpracy w zwalczaniu zanieczyszczenia Morza Śródziemnego olejami i innymi substancjami szkodliwymi w nagłych przypadkach [1], oraz decyzję 84/358/EWG z dnia 28 czerwca 1984 r. dotyczącą zawarcia Umowy dotyczącej współpracy w dziedzinie postępowania w przypadkach zanieczyszczenia Morza Północnego olejami i innymi substancjami szkodliwymi [2]; przy kilku okazjach Parlament oraz Komitet Społeczno-Ekonomiczny wyrażały życzenie, aby zakres działalności Komisji odnośnie do kontroli i ograniczenia zanieczyszczenia morza olejami został rozszerzony na substancje szkodliwe inne niż oleje;
zasadnicze znaczenie ma to, aby Komisja zasięgnęła opinii wysoko wykwalifikowanych w tej dziedzinie ekspertów Państw Członkowskich;
decyzję Komisji 80/686/EWG [3] należy zmienić tak, żeby rozszerzyć zakres uprawnień Komitetu Doradczego, obejmując nim również inne substancje szkodliwe,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W art. 1 i art. 2 ust. 1 i 2 decyzji 80/686/EWG w tytule "Zrzuty Węglowodorów do Morza" zastępuje się "Zrzuty Olejów i Innych Substancji Szkodliwych do Morza".
Artykuł 2
Niniejszą decyzje stosuje się od dnia 25 marca 1985 r.
Decyzja Rady
z dnia 26 marca 1985 r.
dotycząca zatwierdzenia wymiany listów przedłużającej porozumienie odnoszące się do klauzuli 2 Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Socjalistyczną Republiką Rumunii w sprawie handlu mięsem baranim i mięsem kozim
(85/211/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: w Porozumieniu dobrowolnego ograniczenia zawartego ze Wspólnotą w sektorze mięsa baraniego i mięsa koziego oraz żywych owiec i kóz Rumunia zobowiązała się, w drodze wymiany listów, do ograniczenia swojego wywozu na niektóre rynki Wspólnoty uważane za obszary wrażliwe; jednakże zobowiązanie to nie wykraczało poza dzień 31 marca 1984 r.;
warunki, które doprowadziły do wyznaczenia wyżej wymienionych obszarów, nie zmieniły się, dlatego ustalenia dotyczące ograniczenia wywozu do tych obszarów należy przedłużyć;
Komisja prowadziła w tym celu negocjacje z Rumunią i negocjacje te doprowadziły do porozumienia,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wymiana listów przedłużająca porozumienie odnoszące się do klauzuli 2 Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Socjalistyczną Republiką Rumunii w sprawie handlu mięsem baranim i mięsem kozim zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.
Tekst wymiany listów załączony jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby upoważnionej do podpisania wymiany listów określonej w art. 1, tak aby stały się wiążące dla Wspólnoty.
Decyzja Rady
z dnia 27 czerwca 1985 r.
dotycząca uzupełnienia załącznika IV do Konwencji o ochronie Renu przed zanieczyszczeniem chemicznym w odniesieniu do kadmu
(85/336/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego,
a także mając na uwadze, co następuje: decyzją Rady 77/586/EWG z dnia 25 lipca 1977 r. [3] Europejska Wspólnota Gospodarcza zatwierdziła Konwencję w sprawie ochrony Renu przed zanieczyszczeniem chemicznym (zwaną dalej "Konwencją Chemiczną") oraz Porozumienie dodatkowe do Umowy podpisanej w Bernie dnia 29 kwietnia 1963 r., dotyczącej Międzynarodowej Komisji ds. Ochrony Renu przed Zanieczyszczeniem (zwanej dalej "Międzynarodową Komisją");
na mocy art. 5 Konwencji Chemicznej, Międzynarodowa Komisja przedkłada propozycję wartości dopuszczalnych dla zrzutów pewnych substancji do wód powierzchniowych dorzecza Renu w formie zmian w załączniku IV do Konwencji Chemicznej; na mocy art. 14 Konwencji Chemicznej do wejścia w życie tych zmian wymagane jest jednomyślne przyjęcie ich przez Umawiające się Strony;
Międzynarodowa Komisja ustaliła wartości dopuszczalne dla kadmu w formie propozycji uzupełnienia załącznika IV do Konwencji Chemicznej;
dyrektywa 83/513/EWG [4] ustanawia wartości dopuszczalne dla zrzutów kadmu do środowiska wodnego Wspólnoty; te wartości dopuszczalne są identyczne z wartościami wymienionymi w propozycji Międzynarodowej Komisji;
jest pożądane, aby Wspólnota jako Umawiająca się Strona Konwencji Chemicznej przyjęła wspomniane wyżej propozycje,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Propozycja, przedłożona przez Międzynarodową Komisję Ochrony Renu przed Zanieczyszczeniem, uzupełnienia w odniesieniu do kadmu, załącznika IV do Konwencji o ochronie Renu przed zanieczyszczeniem chemicznym, zostaje niniejszym przyjęta w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej. Tekst propozycji jest załączony do niniejszej decyzji. Artykuł 2
Decyzja Rady
z dnia 16 lipca 1985 r.
w sprawie porównywalności kwalifikacji wynikających z kształcenia zawodowego między Państwami Członkowskimi Wspólnoty Europejskiej
(85/368/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 128,
uwzględniając decyzję Rady 63/266/EWG z dnia 2 kwietnia 1963 r., ustanawiającą ogólne zasady realizowania wspólnej polityki kształcenia zawodowego [1], w szczególności jej ósmą zasadę,
uwzględniając wniosek Komisji, zmieniony dnia 17 lipca 1984 r.,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: ósma zasada decyzji 63/266/EWG ma na celu umożliwienie osiągnięcia wzajemnego uznawania świadectw i innych dokumentów potwierdzających ukończenie kształcenia zawodowego;
rezolucja Rady z 6 czerwca 1974 r. [4] w sprawie wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dowodów posiadania kwalifikacji wymaga sporządzenia list takich kwalifikacji uznanych za równoważne;
brak wymienionego wzajemnego uznawania jest czynnikiem utrudniającym swobodny przepływ pracowników wewnątrz Wspólnoty o tyle, o ile ogranicza możliwość wykorzystania kwalifikacji zawodowych uzyskanych w jednym Państwie Członkowskim przez pracowników poszukujących zatrudnienia w innym Państwie Członkowskim;
systemy kształcenia zawodowego we Wspólnocie są bardzo zróżnicowane; systemy te wymagają stałego dostosowywania do nowych sytuacji spowodowanych wpływem zmian technologicznych na zatrudnienie i treść obowiązków zawodowych;
rezolucja Rady z dnia 11 lipca 1983 r., dotycząca polityki kształcenia zawodowego we Wspólnocie Europejskiej w latach osiemdziesiątych [5], potwierdza konieczność zbliżania założeń polityki kształcenia zawodowego, uznając zarazem różnorodność systemów kształcenia w Państwach Członkowskich oraz konieczność elastycznego działania wspólnotowego;
Komisji, z pomocą Komitetu Doradczego do spraw Kształcenia Zawodowego, udało się uchwalić, jako układ odniesienia, strukturę poziomów kształcenia, stanowiącą pierwszy krok ku realizacji celów ustanowionych w ósmej zasadzie decyzji 63/266/EWG; ale struktura ta nie odzwierciedla wszystkich systemów kształcenia rozwijanych w Państwach Członkowskich;
dla pracowników wykwalifikowanych i wybranych priorytetowych grup zawodów udało się ustalić praktyczne opisy zawodu i określić odpowiednie kwalifikacje wynikające z kształcenia zawodowego w różnych Państwach Członkowskich;
konsultacje z grupami zawodowymi udowodniły, że wyniki tych działań dostarczają przedsiębiorstwom, pracownikom i władzom publicznym cennych informacji dotyczących porównywalności kwalifikacji wynikających z kształcenia zawodowego;
ta sama podstawowa metodologia może być zastosowana do innych zawodów i grup zawodów, za radą Komitetu Doradczego ds. Kształcenia Zawodowego i przy współpracy pracodawców, pracowników i władz publicznych w tych sektorach zawodowych, których rzecz dotyczy;
jest zatem sprawą zasadniczą szybki postęp ku porównywalności kwalifikacji wynikających z kształcenia zawodowego dla wszystkich pracowników wykwalifikowanych, a następnie, w najszybszych możliwych terminach, ku rozszerzeniu prac na wszystkie poziomy kształcenia;
pomocne jest posiadanie wszystkich niezbędnych opinii, w szczególności opinii Komitetu Doradczego ds. Kształcenia Zawodowego i pomocy technicznej Europejskiego Centrum Rozwoju Szkolenia Zawodowego, jak również możliwości działania Państw Członkowskich i Komisji zgodnie z istniejącymi procedurami;
Komitet Doradczy ds. Kształcenia Zawodowego wyraził swoją opinię podczas swojego spotkania w dniach 18 i 19 stycznia 1983 r.;
uwzględnia się ust. 21 sprawozdania Komitetu ds. Europy Narodów z dnia 29 i z dnia 30 marca 1985 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Cel polegający na umożliwieniu pracownikom lepszego wykorzystania ich kwalifikacji, w szczególności do celów dostępu do odpowiedniego zatrudnienia w innym Państwie Członkowskim, wymaga elementów opisów zawodów, uzgodnionych wzajemnie przez Państwa Członkowskie w imieniu pracowników, w rozumieniu art. 128 Traktatu, przyspieszonego wspólnego działania Państw Członkowskich i Komisji dla uchwalenia porównywalności kwalifikacji wynikających z kształcenia zawodowego we Wspólnocie oraz ulepszenia informacji na ten temat.
Artykuł 2
1.
Komisja, w ścisłej współpracy z Państwami Członkowskimi, podejmuje prace prowadzące do osiągnięcia celów określonych w art. 1 w sprawie porównywalności kwalifikacji wynikających z kształcenia zawodowego między różnymi Państwami Członkowskimi dla specyficznych zawodów lub grup zawodowych.
2.
W pracach można posługiwać się jako układem odniesienia strukturą poziomów kształcenia, opracowaną przez Komisję z pomocą Komitetu Doradczego ds. Kształcenia Zawodowego.
Tekst wspomnianej struktury jest załączony do niniejszej decyzji, tytułem informacji.
3.
Prace określone w ust. 1 w pierwszym rzędzie skupiają się na kwalifikacjach zawodowych pracowników wykwalifikowanych we wspólnie uzgodnionych zawodach lub grupach zawodów.
4.
Zakres niniejszej decyzji może być potem poszerzony w sposób umożliwiający podjęcie, na wniosek Komisji, prac nad innymi poziomami wykształcenia.
5.
Rejestr SEDOC, używany w związku z europejskim systemem rozpowszechniania informacji o popycie i podaży w dziedzinie zatrudnienia, w każdym przypadku, gdy będzie to możliwe, służy za wspólny układ odniesienia dla klasyfikacji zawodów.
Artykuł 3
Następująca procedura jest używana przez Komisję dla ustanowienia porównywalności kwalifikacji wynikających z kształcenia zawodowego, w ścisłej współpracy z Państwami Członkowskimi i organizacjami pracowników i pracodawców na poziomie wspólnotowym:
- selekcja odpowiednich zawodów lub grup zawodów zgodnie z propozycją Państw Członkowskich lub kompetentnych organizacji pracodawców i pracowników na poziomie Wspólnoty,
- sporządzenie opisów wymagań zawodowych dla wzajemnie uzgodnionych zawodów lub grup zawodów określonych w tiret pierwszym,
- zbliżenie kwalifikacji wynikających z kształcenia zawodowego uznanych w różnych Państwach Członkowskich i opisów wymagań zawodowych określonych w tiret drugim,
- utworzenie tabel zawierających następujące informacje:
a) kody zawodów SEDOC i krajowe kody klasyfikacji zawodów;
b) poziom kształcenia zawodowego;
c) w stosunku do każdego Państwa Członkowskiego, tytuł zawodowy i odpowiadające mu kwalifikacje kształcenia zawodowego;
d) organizacje i instytucje odpowiadające za kształcenie zawodowe;
e) władze i organizacje kompetentne do wydawania i zatwierdzania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających zdobycie wykształcenia zawodowego;
- publikacja wzajemnie uzgodnionych opisów wymagań zawodowych we Wspólnocie oraz tabel porównawczych w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich,
- utworzenie, w rozumieniu art. 4 ust. 3, wzoru fiszki informacyjnej dla każdego zawodu lub grupy zawodów do publikacji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich,
- upowszechnianie informacji w sprawie ustalonej porównywalności we wszystkich właściwych organizacjach na poziomie krajowym, regionalnym i lokalnym, jak również we wszystkich sektorach zawodowych, których to dotyczy.
To działanie może być wsparte przez stworzenie bazy danych na szczeblu Wspólnoty, jeśli doświadczenie wskaże taką konieczność.
Artykuł 4
1.
Każde Państwo Członkowskie wyznacza organ koordynujący, jeśli to możliwe oparty na istniejących strukturach, który ściśle współpracując z zainteresowanymi partnerami społecznymi i sektorami zawodowymi, których rzecz dotyczy, jest odpowiedzialny za właściwe upowszechnianie informacji wśród wszystkich zainteresowanych.
Państwa Członkowskie wyznaczają również organ odpowiedzialny za kontakty z organami koordynującymi innych Państw Członkowskich oraz z Komisją.
2.
Organy koordynujące Państw Członkowskich mają kompetencje, aby ustalać odpowiednie porozumienia w dziedzinie informacji o kształceniu zawodowym na temat ustalonych spraw dotyczących porównywalności kwalifikacji zawodowych, z przeznaczeniem dla odpowiednich organów na poziomie narodowym, regionalnym i lokalnym, jak również dla ich własnych obywateli chcących pracować w innych Państwach Członkowskich i dla pracowników, którzy są obywatelami innych Państw Członkowskich.
3.
Organy określone w ust. 2 na żądanie mogą dostarczać we wszystkich Państwach Członkowskich fiszkę informacyjną utworzoną według wzoru wymienionego w szóstym tiret w art. 3, którą pracownik może przedstawić pracodawcy ze świadectwem krajowym.
4.
Komisja jest odpowiedzialna za prowadzenie badania nad wprowadzeniem europejskiej karty kształcenia zawodowego, wymaganej przez Komitet dla Europy Narodów, w ustępie 21 jego sprawozdania z 29 i 30 marca 1985 r.
5.
Komisja dostarcza organom określonym w ust. 2, na żądanie, wszelkiej niezbędnej pomocy i rady dotyczących przygotowania i ustanowienia porozumień przewidzianych w ust. 2, łącznie z dostosowaniem i sprawdzeniem odpowiednich dokumentów technicznych.
Artykuł 5
Komisja, w ścisłym powiązaniu z krajowymi organami koordynującymi, wyznaczonymi przez Państwa Członkowskie:
- przegląda i aktualizuje, we właściwych i regularnych odstępach, w ścisłej współpracy z Państwami Członkowskimi i organizacjami pracowników i pracodawców na poziomie wspólnotowym, wzajemnie uzgodnione opisy wymagań zawodowych i tabel porównawczych, odnoszące się do porównywalności kwalifikacji wynikających z kształcenia zawodowego,
- gdzie konieczne, formułuje propozycje skuteczniejszego funkcjonowania systemu, łącznie z innymi środkami mogącymi polepszyć sytuację w dziedzinie porównywalności świadectw kwalifikacji zawodowych,
- gdzie konieczne, dostarcza pomocy w przypadku trudności technicznych napotykanych przez władze krajowe lub wyspecjalizowane organy, których rzecz dotyczy.
Artykuł 6
Każde Państwo Członkowskie przedkłada Komisji, po raz pierwszy dwa lata po przyjęciu niniejszej decyzji, później — co cztery lata, sprawozdanie w sprawie stosowania niniejszej decyzji i uzyskanych wynikach.
Komisja, we właściwych odstępach czasu, przedstawia sprawozdanie w sprawie swoich prac i stosowania niniejszej decyzji w Państwach Członkowskich.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich i Komisji.
Decyzja Rady
z dnia 25 lipca 1985 r.
ustanawiająca procedurę mianowania członków Fundacji Europejskiej, wybieranych przez Wspólnotę
(85/375/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
przedstawiciele rządów Państw Członkowskich zebrani w Radzie ustanowili na mocy Porozumienia z dnia 29 marca 1982 r. Fundację Europejską;
Porozumienie stanowi, że dziesięciu członków zarządu Fundacji może być mianowanych przez Wspólnotę;
należy ustanowić procedurę, która umożliwi wykonywanie tego prawa;
należy ustanowić przepisy umożliwiające właściwy udział członków Parlamentu Europejskiego w zarządzie Fundacji;
Traktat nie przewiduje szczególnych niezbędnych uprawnień w tym celu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Członkowie zarządu Fundacji Europejskiej, za których mianowanie odpowiedzialna jest Wspólnota, są mianowani przez Radę, stanowiącą większością kwalifikowaną, na wniosek Komisji, po konsultacji z Parlamentem Europejskim.
Artykuł 2
Przygotowując swój wniosek, Komisja wybiera osoby wybitne ze względu na ich kwalifikacje i doświadczenie.
Komisja gwarantuje, że niezależność proponowanych osób jest niekwestionowana.
Lista proponowanych nazwisk zawiera nazwiska członków Parlamentu Europejskiego.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja staje się skuteczna od dnia, w którym wchodzi w życie Porozumienie ustanawiające Fundację Europejską.
Decyzja Komisji
z dnia 7 czerwca 1985 r.
ustanawiająca wspólnotową typologię gospodarstw rolnych
(85/377/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 79/65/EWG z dnia 15 czerwca 1965 r. ustanawiające sieć zbierania danych rachunkowych o dochodach i prowadzonej działalności gospodarczej gospodarstw rolnych w Europejskiej Wspólnocie Gospodarczej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2143/81 [2],
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1463/84 z dnia 24 maja 1984 r. w sprawie organizacji badań statystycznych Wspólnoty dotyczących struktury gospodarstw rolnych w latach 1985 i 1987 [3], w szczególności jego art. 6 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: decyzja Komisji 78/463/EWG z dnia 7 kwietnia 1978 r. ustanawiająca wspólnotową typologię gospodarstw rolnych [4], ostatnio zmieniona decyzją 84/542/EWG [5], definiuje w art. 1 dwa czynniki, na których opiera się wspólnotowa typologia, a mianowicie rodzaj gospodarki rolnej i wielkość ekonomiczną gospodarstwa; te dwa czynniki są określane na podstawie standardowej marży brutto (SMB);
standardowa marża brutto zdefiniowana w art. 1 lit. d) wyżej wymienionej decyzji jest kryterium ekonomicznym wyrażonym w jednostkach pieniężnych; takie kryterium podlega zmianom z upływem czasu;
standardowe marże brutto ustalone w załączniku I do wyżej wymienionej decyzji opierają się na średnich wartościach w ciągu okresu referencyjnego; w związku z tym należy je systematycznie aktualizować w celu uwzględnienia tendencji ekonomicznych, tak aby typologię tę można było w dalszym ciągu stosować w znaczący sposób do celów określonych w art. 3 tej decyzji; w tym celu należy przewidzieć przepisy dotyczące częstotliwości, która byłaby powiązana w możliwie jak największym stopniu z latami, w których przeprowadza się badania struktury gospodarstw;
takiego aktualizowania należy dokonywać na podstawie marż netto odnotowywanych w ciągu kilkuletniego okresu referencyjnego;
wykaz danych cech, dla których ustanawia się standardowe marże brutto należy ujednolicić z pozycjami wykorzystywanymi w badaniach struktury gospodarstw;
istnieje potrzeba zmiany systemu klasyfikacyjnego przyjętego decyzją 78/463/EWG w celu lepszego uwzględnienia okoliczności specyficznych dla regionów, w szczególności w Państwach Członkowskich, które przystąpiły do EWG począwszy od momentu wejścia w życie tej decyzji, a także zmian dokonanych w wykazie pozycji wykorzystywanych w badaniach struktury gospodarstw;
system musi pozostać, w możliwie jak największym stopniu, taki jak dotychczas w celu zapewnienia dostatecznej ciągłości w czasie, a tym samym umożliwienia badania tendencji;
Europejska Jednostka Wielkości stanowi podstawową jednostkę wyrażoną w jednostkach wartości pieniężnej dla danegookresu referencyjnego; wartość ta podlega zmianom z upływem czasu pod wpływem zmian dotyczących różnych czynników decydujących o tendencjach rolno-ekonomicznych; aby Europejska Jednostka Wielkości zachowała swoje znaczenie w kontekście typologii wspólnotowej, jej definicje powinny być regularnie aktualizowane w tym samym czasie, kiedy przeprowadza się dostosowanie standardowej marży brutto;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu Wspólnoty ds. Sieci Danych Rachunkowych z Gospodarstw Rolnych EWG i opinią Stałego Komitetu ds. Statystyki Rolniczej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
ROZDZIAŁ I
Wspólnotowa typologia gospodarstw rolnych
Artykuł 1
Do celów niniejszej decyzji, "wspólnotowa typologia gospodarstw rolnych" (zwana dalej "typologią") oznacza jednolitą klasyfikację gospodarstw we Wspólnocie, opartą na ich rodzaju gospodarki rolnej oraz jej rozmiarze ekonomicznym, ułożoną w sposób umożliwiający utworzenie jednorodnych grup gospodarstw według mniejszego lub większego stopnia zagregowania.
Rodzaj gospodarki rolnej oraz rozmiar ekonomiczny gospodarstwa ustala się na podstawie standardowej marży brutto.
Artykuł 2
1.
Typologię projektuje się tak, aby spełnić w szczególności szczegółowe potrzeby wspólnej polityki rolnej w zakresie informacji.
2.
Celem typologii jest dostarczenie instrumentu umożliwiającego na szczeblu Wspólnoty:
- prowadzenie analizy sytuacji gospodarstw w oparciu o kryteria ekonomiczne;
- porównywanie sytuacji gospodarstw
- między różnymi klasami w ramach typologii;
- między Państwami Członkowskimi lub regionami Państw Członkowskich;
- między różnymi okresami.
3.
Zastosowania typologii obejmują zasadniczo prezentację według rodzaju gospodarki rolnej oraz według klasy wielkości, danych zebranych dzięki badaniom struktury wielkości gospodarstw we Wspólnocie, a także we Wspólnotowej Sieci Danych Rachunkowych z Gospodarstw Rolnych EWG.
ROZDZIAŁ II
Standardowa marża brutto
Artykuł 3
Do celów niniejszej decyzji "standardowa marża brutto" oznacza różnicę między standardową wartością produkcji a standardową wartością pewnych szczegółowych kosztów określonych w załączniku I; różnicę tę ustala się dla cech różnych grup upraw oraz inwentarza żywego w każdym regionie.
Artykuł 4
Całkowita standardowa marża brutto gospodarstwa odpowiada sumie wartości uzyskanych dla każdej cechy przez pomnożenie SMB na jednostkę przez liczbę odpowiadających im jednostek.
Artykuł 5
Standardowe marże brutto obliczane są przy stosowaniu średnich danych podstawowych obliczonych w kilkuletnim okresie referencyjnym.
Są one uaktualniane w celu uwzględnienia tendencji ekonomicznych.
Załącznik I ustanawia procedury zbierania danych, metodę obliczania i częstotliwość ustalania SMB.
ROZDZIAŁ III
Rodzaj gospodarki rolnej
Artykuł 6
Do celów niniejszej decyzji "rodzaj gospodarki rolnej" gospodarstwa ustala się przez relatywny udział wszystkich przedsiębiorstw w jego łącznej standardowej marży brutto.
Artykuł 7
W zależności od ilości wymaganych informacji szczegółowych, rodzaje gospodarki rolnej dzieli się na:
- ogólne rodzaje gospodarki rolnej,
- podstawowe rodzaje gospodarki rolnej,
- szczegółowe rodzaje gospodarki rolnej,
- podpodziały niektórych szczegółowych rodzajów gospodarki.
Stosowanie tych podpodziałów nie jest obowiązkowe dla Państw Członkowskich, w których liczba gospodarstw tego rodzaju jest niewielka.
Klasyfikację gospodarstw rolnych według rodzaju gospodarki rolnej określa załącznik II.
ROZDZIAŁ IV
Ekonomiczna wielkość gospodarstwa
Artykuł 8
Ekonomiczna wielkość gospodarstwa ustalana jest na podstawie łącznej standardowej marży brutto gospodarstwa.
Wyrażana jest ona przy zastosowaniu układu Europejskich Jednostek Wielkości (EJW).
Jednostka ta jest określana zgodnie z załącznikiem IIIA. Metodę obliczania ekonomicznej wielkości gospodarstwa określa załącznik III B.
Artykuł 9
Klasy ekonomicznej wielkości gospodarstw określa załącznik III C.
ROZDZIAŁ V
Przepisy ogólne
Artykuł 10
Decyzja 78/463/EWG pozostaje w mocy w stosunku do zastosowań odnoszących się do okresu przed rokiem 1985.
Dalsze zastosowania opierają się na obecnej decyzji.
Pierwszy przypadek takiego zastosowania niniejszej decyzji wykorzystuje SMB odpowiadającą okresowi referencyjnemu "1982" (lata kalendarzowe 1981, 1982 oraz 1983 lub dla produkcji rolnej lata 1981/82, 1982/83 oraz 1983/84) wyznaczonemu tak, jak ustanowiono to w Rozdziale II.
Artykuł 11
Komisja, wspierana przez Państwa Członkowskie, dokonuje przynajmniej raz na dziesięć lat przeglądu doświadczeń zdobytych podczas stosowania niniejszej decyzji, a także wszelkich nowych potrzeb wspólnotowych powstających w terenie.
Po takim przeglądzie przepisy niniejszej decyzji mogą być zmieniane stosownie do potrzeb.
Artykuł 12
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 10 lipca 1985 r.
zakazująca stosowania w paszach produktów białkowych uzyskanych z drożdży Candida wyhodowanych na n-alkanach
(85/382/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 82/471/EWG z dnia 30 czerwca 1982 r. dotyczącą niektórych produktów stosowanych w żywieniu zwierząt [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 84/443/EWG [2], w szczególności jej art. 4 i 6,
po konsultacji z Komitetem Naukowym ds. Żywienia Zwierząt i Komitetem Naukowym ds. Żywności,
a także mając na uwadze, co następuje: na podstawie dyrektywy 82/471/EWG Państwa Członkowskie są upoważnione do utrzymania krajowych zezwoleń, które przyznały zanim zostały powiadomione o tej dyrektywie, na stosowanie produktów białkowych uzyskanych z drożdży Candida wyhodowanych na n-alkanach; decyzja Wspólnoty dotycząca tych produktów powinna zostać podjęta w okresie dwóch lat od notyfikowania o tej dyrektywie;
zgodnie z obecną wiedzą naukową i techniczną oraz wspólną opinią Komitetu Naukowego ds. Żywienia Zwierząt i Komitetu Naukowego ds. Żywności, niektóre szczepy drożdży odmiany Candida są chorobotwórcze i, w niektórych okolicznościach mogą powodować reakcje alergiczne; stosowanie takich szczepów do produkcji białka przeznaczonego do stosowania w żywieniu zwierząt może z tego względu pociągać za sobą zagrożenia dla zdrowia zwierząt lub ludzi w zakresie w jakim zdolne do życia komórki są uwalniane;
ponadto, w razie braku niektórych podstawowych danych naukowych, w szczególności tych niezbędnych dla zinterpretowania prawdopodobnych skutków zmian składu kwasów tłuszczowych lipidów zwierzęcych, zagrożenia, jakie mogą takie produkty stwarzać dla konsumentów nie mogą zostać ocenione;
na podstawie obecnej wiedzy nie można stwierdzić, że produkty białkowe możliwe do uzyskania z drożdży odmiany Candida wyhodowanych na n-alkanach spełniają wymogi prowadzące do uzyskania wspólnotowego zezwolenia na podstawie dyrektywy 82/471/EWG;
stosowanie w paszach produktów białkowych uzyskanych z drożdży Candida wyhodowanych na n-alkanach powinno zostać zakazane we Wspólnocie aż do momentu ustalenia, że produkty te nie stanowią zagrożenia dla zdrowia zwierząt lub ludzi;
te Państwa Członkowskie, które zezwalają na stosowanie niektórych produktów białkowych uzyskiwanych z drożdży odmiany Candida wyhodowanych na n-alkanach muszą podjąć niezbędne środki niezbędne dla odwołania zezwoleń;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zezwolenia krajowe przyznane na stosowanie produktów białkowych uzyskanych z drożdży odmiany Candida wyhodowanych na n-alkanach zostają wycofane.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 marca 1986 r.
Państwa Członkowskie poinformują Komisję o wszelkich niezbędnych środkach, jakie podjęły, aby spełnić wymogi w niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 10 czerwca 1985 r.
ustanawiająca Komitet Doradczy ds. Edukacji i Szkolenia w Dziedzinie Architektury
(85/385/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając projekt decyzji, przedłożony przez Komisję,
a także mając na uwadze, co następuje: w swojej uchwale z dnia 6 czerwca 1974 r. dotyczącej wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji [1], Rada opowiedziała się za ustanowieniem komitetów doradczych;
w kontekście wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji w dziedzinie architektury niezbędne jest zapewnienie porównywalnie wysokiego poziomu edukacji i szkolenia;
aby przyczynić się do osiągnięcia tych celów, należy ustanowić komitet doradczy mający na celu doradzanie Komisji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Pod auspicjami Komisji ustanawia się Komitet Doradczy ds. Edukacji i Szkolenia w Dziedzinie Architektury, zwany dalej "Komitetem".
Artykuł 2
1.
Zadaniem Komitetu jest pomoc w zapewnieniu porównywalnie wysokiego poziomu edukacji i szkolenia architektów w obrębie Wspólnoty.
2.
Komitet wykonuje to zadanie w szczególności przy zastosowaniu następujących środków:
- kompleksowej wymiany informacji w zakresie metod edukacji i szkolenia oraz treści, poziomu i struktury szkoleń teoretycznych i praktycznych, prowadzonych w Państwach Członkowskich,
- dyskusji i konsultacji mających na celu wypracowanie wspólnego podejścia do norm, które należy osiągnąć w edukacji i szkoleniu architektów oraz odpowiednio, do struktury i treści takiej edukacji i szkolenia, w tym do kryteriów, odnoszących się do doświadczenia praktycznego,
- stałej oceny dostosowywania edukacji i szkolenia architektów do rozwoju metod nauczania i do nowych problemów, pojawiających się przed architektami w rezultacie rozwoju społecznego, naukowego i technicznego oraz do ochrony środowiska.
3.
Komitet wykonuje zadania doradcze, powierzone mu przez dyrektywę Rady 85/384/EWG z dnia 10 czerwca 1985 r. w sprawie wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dowodów posiadania kwalifikacji w dziedzinie architektury, łącznie ze środkami ułatwiającymi skuteczne korzystanie z prawa przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług [2].
4.
Komitet przedkłada Komisji i Państwom Członkowskim swoje opinie i zalecenia, w tym, gdy uzna to za stosowne, propozycje zmian, których należy dokonać w artykułach odnoszących się do edukacji i szkolenia architektów w dyrektywie 85/384/EWG.
5.
Komitet doradza także Komisji we wszystkich kwestiach poruszonych przez Komisję w związku z edukacją i szkoleniem architektów.
Artykuł 3
1.
Komitet składa się z trzech ekspertów z każdego Państwa Członkowskiego, a mianowicie:
- jeden ekspert praktykujący w zawodzie;
- jeden ekspert wywodzący się z uniwersytetu lub równorzędnej wyższej uczelni w dziedzinie architektury;
- jeden ekspert wywodzący się z właściwych władz Państwa Członkowskiego.
2.
Przewiduje się zastępcę dla każdego członka.
Zastępcy mogą uczestniczyć w posiedzeniach Komitetu.
3.
Państwa Członkowskie wysuwają kandydatury członków i zastępców, wymienionych w ust. 1 i 2.
Kandydatury członków wymienionych w ust. 1 tiret pierwsze i drugie oraz ich zastępców zostają wysunięte na wniosek lub po odpowiedniej konsultacji z osobami praktykującymi w zawodzie lub uniwersytetami albo równorzędnymi uczelniami wyższymi w dziedzinie architektury.
Kandydujący członkowie i zastępcy są mianowani przez Radę.
Artykuł 4
1.
Kadencja członków Komitetu trwa trzy lata.
Po upływie tego okresu członkowie Komitetu pełnią swoją funkcję do czasu ich zastąpienia albo do czasu odnowienia ich mandatu.
2.
Kadencja członka może zostać zakończona przed upływem okresu trzech lat z powodu rezygnacji lub śmierci lub przez zastąpienie go przez inną osobę zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 3.
Nowa osoba jest mianowana na okres pozostający do zakończenia kadencji.
Artykuł 5
Ze swego składu Komitet wybiera przewodniczącego i dwóch wiceprzewodniczących.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Porządek posiedzeń Komitetu przygotowuje przewodniczący Komitetu w konsultacji z Komisją.
Artykuł 6
Komitet może ustanowić grupy robocze, powołać obserwatorów lub dopuścić ekspertów w celu wspierania Komitetu we wszystkich szczególnych aspektach jego prac.
Artykuł 7
Komisja zapewnia obsługę sekretariatu.
Decyzja Rady
z dnia 26 marca 1985 r.
w sprawie zastosowania Międzynarodowej Umowy w sprawie Drewna Tropikalnego z 1983 r.
(85/424/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113 i 116,
uwzględniając zalecenie Komisji,
Międzynarodowa Umowa w sprawie Drewna Tropikalnego z 1983 r. została podpisana przez Wspólnotę i jej Państwa Członkowskie dnia 29 czerwca 1984 r.;
zastosowanie tej Umowy zakłada podejmowanie działań zarówno przez Wspólnotę, jak i podejmowanie wspólnych działań przez Państwa Członkowskie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wspólnota i jej Państwa Członkowskie wyrażają niniejszym zamiar stosowania Międzynarodowej Umowy w sprawie Drewna Tropikalnego z 1983 r. zgodnie z jej art. 34 lub 36, kiedy Umowa ta wejdzie w życie na mocy jej art. 37.
Wspólnota będzie tymczasowo stosować tę Umowę.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do złożenia notyfikacji w imieniu Wspólnoty o tymczasowym stosowaniu.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 16 września 1985 r.
ustanawiająca Komitet Doradczy ds. Szkolenia Farmaceutycznego
(85/434/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając projekt decyzji przedłożony przez Komisję [1],
a także mając na uwadze, co następuje: w swojej uchwale z dnia 6 czerwca 1974 r. dotyczącej wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji [2], Rada opowiedziała się za ustanowieniem komitetów doradczych;
w kontekście wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji w dziedzinie farmacji ważne jest zapewnienie porównywalnie wysokiego poziomu szkolenia;
aby przyczynić się do osiągnięcia tych celów należy ustanowić komitet doradczy, będący organem doradczym Komisji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Przy Komisji ustanawia się Komitet Doradczy ds. Szkolenia Farmaceutycznego, zwany dalej "Komitetem".
Artykuł 2
1.
Zadaniem Komitetu jest pomoc w zapewnieniu porównywalnie wysokiego poziomu szkolenia farmaceutycznego w obrębie Wspólnoty.
2.
Wykonuje on to zadanie w szczególności dzięki zastosowaniu następujących środków:
- wszechstronna wymiana informacji w zakresie metod szkolenia oraz treści, poziomu i struktury szkoleń teoretycznych i praktycznych, prowadzonych w Państwach Członkowskich,
- dyskusje i konsultacje mające na celu wypracowanie wspólnego podejścia do norm, które należy osiągnąć w szkoleniu farmaceutów i, w stosownym przypadku, struktury i treści takiego szkolenia,
- stała weryfikacja dostosowywania szkolenia farmaceutycznego do rozwoju nauk farmaceutycznych oraz metod nauczania.
3.
Komitet przekazuje Komisji i Państwom Członkowskim swoje opinie i zalecenia, w tym ewentualne propozycje zmian, których należy dokonać w artykułach dyrektyw Rady 85/432/EWG [3] i 85/433/EWG [4] odnoszących się do szkolenia farmaceutycznego.
4.
Komitet doradza Komisji we wszystkich innych sprawach dotyczących szkolenia farmaceutycznego przedstawianych mu przez Komisję.
Artykuł 3
1.
Komitet składa się z trzech ekspertów z każdego Państwa Członkowskiego, a mianowicie:
- jednego eksperta będącego praktykującym farmaceutą;
- jednego eksperta z uczelni z dziedziny nauk farmaceutycznych;
- jednego eksperta z właściwego organu Państwa Członkowskiego.
2.
Przewiduje się zastępcę dla każdego członka.
Zastępcy mogą uczestniczyć w posiedzeniach Komitetu.
3.
Członkowie i ich zastępcy wymienieni w ust. 1 i 2 są nominowani przez Państwa Członkowskie.
Członkowie określeni w ust. 1 tiret pierwsze i drugie oraz ich zastępcy są nominowani na wniosek praktykujących farmaceutów i uczelni z dziedziny nauk farmaceutycznych.
Nominowani członkowie i ich zastępcy są mianowani przez Radę.
Artykuł 4
1.
Kadencja członków Komitetu trwa trzy lata.
Po upływie tego okresu członkowie Komitetu pełnią swoje funkcje do chwili ich zastąpienia lub do chwili ich ponownego mianowania.
2.
Kadencja członka może wygasnąć przed upływem trzech lat z powodu rezygnacji lub w śmierci członka albo zastąpienia go przez inną osobę, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 3.
Nowy członek jest mianowany na czas pozostający do zakończenia kadencji.
Artykuł 5
Komitet wybiera spośród swoich członków przewodniczącego i dwóch wiceprzewodniczących.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Porządek dzienny posiedzeń przygotowuje przewodniczący Komitetu w konsultacji z Komisją.
Artykuł 6
Komitet może ustanowić grupy robocze i może wezwać lub dopuścić obserwatorów lub ekspertów do pomocy Komitetowi we wszystkich szczególnych aspektach jego pracy.
Artykuł 7
Komisja zapewnia obsługę sekretariatu.
Decyzja Komisji
z dnia 16 września 1985 r.
dotycząca wniosków o zwrot oraz wypłaty zaliczek w odniesieniu do niektórych środków zmierzających do dostosowania zdolności produkcyjnych w sektorze rybołówstwa
(85/474/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 83/515/EWG z dnia 4 października 1983 r. dotyczącą niektórych środków zmierzających do dostosowania zdolności produkcyjnych w sektorze rybołówstwa [1], w szczególności jej art. 10 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: wnioski w sprawie zwrotu oraz wypłaty zaliczek, które mają być składane Komisji przez Państwa Członkowskie, muszą zawierać określone dane wykazujące, że wydatek jest zgodny z dyrektywą 83/515/EWG oraz, że odnosi się do środków zatwierdzonych przez Komisję zgodnie z art. 7 tej dyrektywy;
w celu umożliwienia przeprowadzenia skutecznej kontroli Państwa Członkowskie muszą przechowywać dokumenty towarzyszące, na podstawie których wyliczono pomoc, do dyspozycji Komisji przez okres trzech lat od daty wypłaty końcowego zwrotu;
muszą zostać ustanowione szczegółowe zasady i procedury w celu wykonania przyznanego Komisji uprawnienia dokonywania wypłat zaliczek;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Rybołówstwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wnioski w sprawie zwrotu, określone w art. 10 ust. 1 dyrektywy 83/515/EWG są zgodne z tabelami zawartymi w załącznikach 1, 2 i 3.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie przechowują do dyspozycji Komisji, przez okres trzech lat po wypłacie końcowego zwrotu, wszystkie dokumenty towarzyszące lub ich uwierzytelnione odpisy, na podstawie których wyliczono pomoc przewidzianą w dyrektywie 83/515/EWG, jak również kompletną dokumentację beneficjentów.
Artykuł 3
Wnioski w sprawie zaliczek, określone w art. 10 ust. 3 dyrektywy 83/515/EWG, są składane przez właściwe Państwo Członkowskie.
Wnioski takie sporządza się w formie przedstawionej w załączniku 4.
Artykuł 4
1.
Zaliczka nie przekracza 25 % kwoty kwalifikującego się wydatku, jaki ma być poniesiony w ciągu roku, do którego odnosi się taka wypłata.
2.
Zaliczki niewykorzystane w ciągu roku, w odniesieniu do którego zostały wypłacone, potrąca się z zaliczki, jaka ma zostać wypłacona w następnym roku.
Komisja może zażądać od danego Państwa Członkowskiego zwrotu całości lub części wypłaconej zaliczki w przypadku gdy nie jest możliwe dokonanie takiego potrącenia.
Artykuł 5
1.
Na zakończenie każdego roku, na który została wypłacona Państwom Członkowskim zaliczka, przygotowują one sprawozdanie dotyczące działań przeprowadzonych w danym roku.
Sprawozdanie to wpływa do Komisji do dnia 1 czerwca następnego roku.
2.
Zaliczek na następny rok nie wypłaca się do czasu przekazania Komisji sprawozdania określonego w ust. 1.
Artykuł 6
Wykaz statków, w odniesieniu do których przyznano premię za ostateczne wycofanie, opracowuje się z wykorzystaniem formularza, którego wzór jest przedstawiony w załączniku 5.
Wykaz przekazuje się Komisji przed złożeniem wniosku w sprawie zwrotu.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 11 listopada 1985 r.
w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską w sprawie zasad handlu dla zup, sosów i przypraw
(85/504/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: na mocy Umowy zawartej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską dnia 22 lipca 1972 r. obie Umawiające się Strony podejmują się wspierania rozwoju wzajemnego handlu;
w interesie Wspólnoty z jednej strony i Konfederacji Szwajcarskiej z drugiej strony, leży wspieranie handlu zupami, sosami i przyprawami drogą wzajemnych koncesji celnych;
Komisja prowadziła w tej sprawie rokowania z Konfederacją Szwajcarską i w wyniku tych rokowań zawarto Porozumienie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W imieniu Wspólnoty niniejszym przyjmuje się Porozumienie w formie wymiany listów między Konfederacją Szwajcarską a Europejską Wspólnotą Gospodarczą w sprawie zasad handlu dla zup, sosów i przypraw.
Teks Porozumienia jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby uprawnionej do podpisania Porozumienia określonego w art. 1 tak, aby stało się ono wiążące dla Wspólnoty.
Decyzja Rady
z dnia 4 listopada 1985 r.
dotycząca zawarcia Porozumienia ramowego w sprawie współpracy naukowo-technicznej między Wspólnotami Europejskimi a Konfederacją Szwajcarską
(85/507/EWG, Euratom)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotą Gospodarczą,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
uwzględniając zalecenie Komisji,
Porozumienie ramowe w sprawie współpracy naukowo-technicznej między Wspólnotami Europejskimi a Konfederacją Szwajcarską powinno zostać zatwierdzone,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnot Europejskich Porozumienie ramowe w sprawie współpracy naukowo-technicznej między Wspólnotami Europejskimi a Konfederacją Szwajcarską.
Tekst Porozumienia załączony jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 13 Porozumienia.
Decyzja Komisji
z dnia 29 listopada 1985 r.
w sprawie wykazu zakładów w Grenlandii zatwierdzonych do przywozu świeżego mięsa do Wspólnoty
(85/539/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [1], ostatnio zmieniona przez dyrektywę 83/91/EWG [2] w szczególności jej art. 4 ust. 1, art. 18 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje: zakłady w państwach trzecich nie mogą wywozić świeżego mięsa do Wspólnoty o ile nie spełnią ogólnych i specjalnych warunków określonych w dyrektywie 72/462/EWG;
Grenlandia zaproponowała, zgodnie z art. 4 ust. 3 dyrektywy 72/462/EWG, jeden zakład zatwierdzony do wywozu do Wspólnoty;
wizytacja z ramienia Wspólnoty wykazała, że normy higieny tego zakładu są wystarczające i może on wobec tego zostać dopuszczony zgodnie z art. 4 ust. 1 wymienionej dyrektywy do przywozu świeżego mięsa do Wspólnoty;
należy przypomnieć, że przywóz świeżego mięsa podlega także innym wspólnotowym przepisom weterynaryjnym, szczególnie w odniesieniu do wymogów w zakresie zdrowia zwierząt;
warunki przywozu świeżego mięsa z zakładu wymienionego w Załączniku podlegają w dalszym ciągu przepisom określonym odrębnie oraz ogólnym przepisom Traktatu; w szczególności przywóz z państw trzecich i następnie wysyłka do innych Państw Członkowskich niektórych kategorii mięsa, takich jak mięso zawierające pozostałości niektórych substancji, które nie są jeszcze objęte zharmonizowanymi przepisami wspólnotowymi, podlegają w dalszym ciągu przepisom zdrowotnym importującego Państwa Członkowskiego;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Zakład w Grenlandii wymieniony w Załączniku zostaje niniejszym zatwierdzony do przywozu świeżego mięsa do Wspólnoty zgodnie ze wskazanym Załącznikiem.
Decyzja Rady
z dnia 20 grudnia 1985 r.
zmieniająca, ze względu na przystąpienie Hiszpanii i Portugalii, decyzję 83/516/EWG w sprawie zadań Europejskiego Funduszu Społecznego
(85/568/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 126,
uwzględniając projekt decyzji przedstawiony przez Komisję,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego,
a także mając na uwadze, co następuje: decyzja 83/516/EWG [1] 1 art. 7 ust. 3 stanowi, że ze wszystkich środków przydzielonych na działania określone w art. 3 ust. 1 decyzji, 40 % przyznane jest na działania w celu poprawy zatrudnienia we francuskich departamentach zamorskich, w Grecji, na Grenlandii, w Irlandii, w regionie Mezzogiorno i w Irlandii Północnej; odniesienie do Grenlandii stało się nieważne z powodu wystąpienia Grenlandii ze Wspólnoty;
ze względu na przystąpienie Hiszpanii i Portugalii, rozporządzenia wspólnotowe zostają uzupełnione, w szczególności w związku z Deklaracją Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej w sprawie uczestnictwa Hiszpanii i Portugalii w korzyściach wynikających z zasobów Europejskiego Funduszu Społecznego, załączoną do Aktu Końcowego Traktatu o Przystąpieniu;
w odniesieniu do art. 7 ust. 3 decyzji 83/516/EWG konieczne jest określenie regionów Hiszpanii i Portugalii, znajdujących się w szczególnie niekorzystnej sytuacji gospodarczej i społecznej, gdzie działania mające na celu wspieranie zatrudnienia przyniosą korzyści w związku z przekazaniem przydzielonych środków na mocy art. 3 ust. 1 wskazanej decyzji;
procent przydzielonych środków powinien wzrastać w celu stworzenia nowej równowagi finansowej pomiędzy działaniami wspierającymi zatrudnienie z jednej strony, w szczególności w regionach mniej uprzywilejowych, a z drugiej strony, działaniami w regionach o wysokim i długotrwałym bezrobociu i/lub o restrukturyzacji przemysłowej i sektorowej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Art. 7 ust. 3 decyzji 83/516/EWG otrzymuje brzmienie:
"3.
Od dnia 1 stycznia 1986 r. do dnia 31 grudnia 1988 r., 44,5 % środków przeznaczonych na działania, o których mowa w art. 3 ust. 1 jest zastrzeżone dla kwalifikujących się działań, zgodnych z wytycznymi dla zarządzania Funduszem, mających na celu wspieranie zatrudnienia w Grecji, autonomicznym regionie Andaluzji, na Wyspach Kanaryjskich, w regionie Kastylii-Leon, Kastylii-La-Mancha, Extremadurze, Galicji, Murcii, Ceucie i Melilla, we francuskich departamentach zamorskich, w Irlandii, w Mezzogiorno, w Portugalii i w Północnej Irlandii. Pozostałe przydzielone środki skupione będą na działaniach wspierających zatrudnienie w pozostałych obszarach o wysokim i długotrwałym bezrobociu i/lub przemysłowej i sektorowej restrukturyzacji."
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1986 r. z zastrzeżeniem wejścia w życie Traktatu o przystąpieniu Hiszpanii i Portugalii.
Decyzja Rady
z dnia 19 grudnia 1985 r.
wprowadzająca techniczne dostosowania, ze względu na przystąpienie Hiszpanii i Portugalii, do decyzji 77/97/EWG, 79/542/EWG i 80/1096/EWG, odnoszących się do dziedziny weterynarii
(85/575/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając Akt Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii, w szczególności jego art. 396,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: w związku z przystąpieniem Hiszpanii i Portugalii należy uzupełnić wykaz laboratoriów ustanowiony w decyzji Rady 77/97/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. w sprawie finansowania przez Wspólnotę niektórych środków stosowanych w sytuacjach nagłych w dziedzinie zdrowia zwierząt [1], ostatnio zmienionej dyrektywą 85/212/EWG [2];
należy uwzględnić fakt, że Hiszpania i Portugalia — ta ostatnia nadal korzystająca z przepisów decyzji Rady 80/877/EWG z dnia 15 września 1980 r. w sprawie pomocy finansowej Wspólnoty przeznaczonej na zwalczanie afrykańskiego pomoru świń w Portugalii [3], ostatnio zmienionej decyzją 81/477/EWG [4], w ciągu pozostałej części okresu realizacji planu zwalczania tej choroby — nie są już traktowane jako państwa trzecie z punktu widzenia Wspólnoty, w szczególności w świetle przepisów decyzji Rady 79/542/EWG z dnia 21 grudnia 1979 r. ustanawiającej wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz bydła, trzody chlewnej oraz świeżego mięsa [5], ostatnio zmieniony decyzją Komisji 84/134/EWG [6];
należy uwzględnić pomoc finansową Wspólnoty z przeznaczeniem na środki kontrolne określone zgodnie z procedurami Wspólnoty, które Portugalia i Hiszpania będą zobowiązane wprowadzić w życie w związku ze zwalczaniem klasycznego pomoru świń; decyzja Rady 80/1096/EWG z dnia 11 listopada 1980 r. [7] wprowadzającą wspólnotowe środki finansowe dla zwalczania klasycznego pomoru świń, ostatnio zmieniona decyzją 83/254/EWG [8], powinna zostać odpowiednio zmieniona;
na mocy przepisów art. 2 ust. 3 Traktatu o Przystąpieniu Hiszpanii i Portugalii, instytucje Wspólnoty mogą przyjąć, przed przystąpieniem, środki określone w art. 396 Aktu Przystąpienia, z zastrzeżeniem wejścia w życie niniejszego Traktatu i począwszy od dnia jego obowiązywania,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik do decyzji 77/97/EWG uzupełnia się w następujący sposób:
"Hiszpania: Laboratorio de Sanidad y Producción Animal de Barcelona.
Portugalia: Laboratório Nacional de Investigação Veterinária — Lisboa"
.
Artykuł 2
W Załączniku do decyzji 75/542/EWG skreśla się pozycje odnoszące się do Hiszpanii i Portugalii ze skutkiem od dnia 1 marca 1986 r.
Artykuł 3
W decyzji 80/1096 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 2 ust. 2 dodaje się wyrazy w brzmieniu:
"oraz 10 milionów ECU dla Hiszpanii i Portugalii"
2.
W art. 5 ust. 1 dodaje się lit. c) w brzmieniu:
"c) dzień 31 grudnia 1986 w przypadku Hiszpanii i Portugalii".
Artykuł 4
Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem 1 stycznia 1986 r. z zastrzeżeniem wejścia w życie Traktatu o Przystąpieniu Hiszpanii i Portugalii.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 20 grudnia 1985 r.
dotycząca przyjęcia w imieniu Wspólnoty programów i środków odnoszących się do zrzutów rtęci i kadmu na mocy Konwencji o Zapobieganiu Zanieczyszczeniu Mórz ze Źródeł Lądowych
(85/613/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając zalecenie Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: dnia 3 marca 1975 r. Wspólnota zatwierdziła Konwencję o Zapobieganiu Zanieczyszczeniu Mórz ze Źródeł Lądowych [3];
Wspólnota została Umawiającą się Stroną tej Konwencji;
Komisja Paryska, która zarządza Konwencją, negocjowała programy i środki dotyczące zrzutów rtęci i kadmu, a Wspólnota została poproszona o ich zatwierdzenie na piśmie do dnia 31 grudnia 1985 r.;
przepisy tych programów i środków są zgodne z przepisami dyrektyw wspólnotowych w tej sprawie, mianowicie z dyrektywami 76/464/EWG [4], 83/513/EWG [5] i 84/156/EWG [6];
pożądane jest zatem, aby Wspólnota zatwierdziła wymienione programy i środki;
Traktat nie przewiduje w tym celu niezbędnych uprawnień, innych niż przewidziane w art. 235,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł
1.
Rada zatwierdza niniejszym w imieniu Wspólnoty programy i środki odnoszące się do zrzutów rtęci i kadmu w ramach Konwencji o zapobieganiu zanieczyszczenia mórz ze źródeł lądowych.
Teksty wymienionych programów i środków załączone są do niniejszej decyzji.
2.
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do notyfikowania niniejszego zatwierdzenia Komisji Paryskiej przed dniem 31 grudnia 1985 r.
Decyzja Komisji
z dnia 13 grudnia 1985 r.
zmieniająca, z powodu przystąpienia Hiszpanii i Portugalii, decyzję 79/491/EWG ustanawiającą kod i standardowe zasady dotyczące przekształcenia danych z podstawowych badań statystycznych obszarów uprawy winorośli w formę czytelną dla urządzeń
(85/620/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając Akt Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii, w szczególności jego art. 396,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 357/79 z dnia 5 lutego 1979 r. w sprawie badań statystycznych dotyczących obszarów uprawy winorośli [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3719/81 [2], w szczególności jego art. 4 ust. 4, a także mając na uwadze, co następuje:
przystąpienie Hiszpanii i Portugalii stwarza konieczność zmiany decyzji Komisji 79/491/EWG [3];
zgodnie z art. 2 ust. 3 Traktatu o Przystąpieniu, instytucje Wspólnoty mogą przyjąć przed przystąpieniem środki określone w art. 396 tego Aktu, tego rodzaju środki wchodzą w życie pod warunkiem i w dniu wejścia w życie tego Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Pod warunkiem wejścia w życie Traktatu o Przystąpieniu Hiszpanii i Portugalii, załączniki I, II i III do decyzji 79/491/EWG zastępuje się załącznikami do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
DYREKTYWA RADY
z dnia 18 grudnia 1984 r.
zmieniająca dyrektywę 80/181/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do jednostek miar
(85/1/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji1,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego2,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego3,
a także mając na uwadze, co następuje: na forum międzynarodowym definicja jednostek miary i długości SI została zmieniona przez 17. Generalną Konferencję Miar (GKM), tym samym niezbędne jest używanie tej nowej definicji na poziomie wspólnotowym;
Międzynarodowa Organizacja Zdrowia w zaleceniu z dnia 22 maja 1981 r. zwróciła się o zachowanie obok kilopaskala jednostki milimetra rtęci do pomiaru ciśnienia krwi i innych płynów ustrojowych; Wspólnota powinna przyjąć to rozwiązanie;
barn jest jednostką powszechnie stosowaną do pomiaru przekroju czynnego w trakcie reakcji nuklearnych; doświadczenie pokazało, że zastąpienie tej specyficznej jednostki przez jednostkę SI nie może być dokonane bez trudności; niezbędne jest więc zezwolenie na jej używanie w dziedzinie nuklearnej;
w związku z powyższym należy odpowiednio zmienić dyrektywę 80/181/EWG4,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do dyrektywy 80/181/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w rozdziale I ppkt 1.1 definicja jednostki długości otrzymuje brzmienie:
"Jednostka długości Metr jest długością odcinka przebytego przez światło w próżni w czasie 1/299 792 458 sekundy.
(17.
GKM (1983), rezolucja 1).";
2) w rozdziale I sekcja 4:
a) w tabeli dodaje się, co następuje:
"Wielkość Jednostka
Nazwa Symbol Wartość
Ciśnienie krwi oraz ciśnienie innych płynów ustrojowych milimetr rtęci mm Hg* 1 mm Hg = 133,322 Pa Przekrój czynny barn b 1 b = 10-28 m2"
b) uwaga pod tabelą otrzymuje brzmienie:
"Przedrostki (znaczniki) i ich symbole wymienione w ppkt 1.3 odnoszą się do jednostek i symboli znajdujących się poniżej, z wyjątkiem milimetra rtęci i jego symbolu.
Jednakże wielokrotność 102a nazwana jest hektar.";
3) w rozdziale II:
a) z tabeli skreśla się jednostkę pomiaru ciśnienia krwi;
b) uwaga pod tabelą otrzymuje brzmienie:
"Przedrostki (znaczniki) i ich symbole wymienione w ppkt 1.3 rozdziału I odnoszą się do jednostek i symboli ujętych poniżej, z wyjątkiem symbolug.".
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 1 lipca 1985 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 18 grudnia 1984 r.
zmieniająca dyrektywę 75/106/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do objętościowego uzupełniania niektórych płynów w opakowaniach jednostkowych
(85/10/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: całkowita harmonizacja zakresów nominalnych objętości produktów w sektorze win wydaje się niezbędne w przypadku wszystkich przedmiotowych produktów od chwili wejścia w życie dyrektywy Rady 75/106/EWG [4], zmienionej dyrektywą 79/1005/EWG [5];
nieprzekraczalny termin ustanowiony w dyrektywie 75/106/EWG, nakładającej obowiązek stosowania określonych objętości, nie pozostawia niektórym Państwom Członkowskim wystarczająco dużo czasu na pozbycie się nadal będących w obiegu na ich rynkach butelek zwrotnych. Przedwczesne zastąpienie butelek niestandardowych miałoby poważne skutki gospodarcze; zainteresowane Państwa powinny uzyskać zezwolenie na dopuszczenie na ograniczony czas na swoich rynkach przedmiotowych objętości;
od przyjęcia dyrektywy 75/106/EWG tendencje w zwyczajach konsumentów wykazały konieczność dodania dużych objętości zawartości do zakresu objętości win niemusujących;
w dyrektywie 75/106/EWG wprowadzić należy odpowiednie zmiany,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Artykuł 5 dyrektywy 75/106/EWG otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie nie mogą odmówić, zakazać lub ograniczyć wprowadzania do obrotu opakowań jednostkowych, które spełniają wymagania niniejszej dyrektywy w zakresie ustalania ich objętości, metod ich sprawdzania lub nominalnych pojemności, które zostały określone w załączniku III kolumna I.
2.
Państwa Członkowskie, które dnia 31 grudnia 1973 r. dopuściły stosowanie nominalnych pojemności wymienionych w załączniku III kolumna II, muszą akceptować je aż do dnia 31 grudnia 1988 r. lub w przypadku pojemności 0,73 litra do dnia 31 grudnia 1985 r.
3. a) Opakowania jednostkowe zawierające produkty wymienione w załączniku III sekcja 1 lit. a) i b) mogą być wprowadzane do obrotu po dniu 31 grudnia 1983 r. tylko w wypadku gdy ich nominalne pojemności odpowiadają tym określonym w załączniku III kolumna I i II.
Pojemność 0,73 litra skreśla się w kolumnie II z mocą od dnia 1 stycznia 1986 r.
b) Opakowania jednostkowe zawierające produkty wymienione w załączniku III sekcja 1 lit. a) i b) mogą być wprowadzane do obrotu po dniu 31 grudnia 1988 r. tylko w wypadku gdy ich pojemności nominalne odpowiadają tym wymienionym w załączniku III kolumna I.
c) Bez uszczerbku dla lit. a), produkty wymienione w załączniku III pkt 1 lit. a), jeżeli znajdują się w opakowaniach zwrotnych, mogą być wprowadzane do obrotu w następujących pojemnościach:
- 0,24 litra – 0,73 litra – 0,99 litra we Francji do dnia 31 grudnia 1988 r.,
- 0,46 litra – 0,64 litra – 0,68 litra w Grecji do dnia 31 grudnia 1988 r.,
- 0,19 litra – 0,36 litra – 0,475 litra – 0,72 litra – 0,95 litra – 1,75 litra – 1,88 litra we Włoszech do dnia 31 grudnia 1985 r.
4.
Niniejsza dyrektywa nie jest sprzeczna z przepisami krajowymi w zakresie ochrony środowiska w sprawie użycia opakowań zbiorczych do ich recyklingu."
Artykuł 2
1.
W załączniku III kolumna I pkt 1 lit. a) dyrektywy 75/106/EWG dodaje się liczby w brzmieniu: "6, 9 i 10".
2.
W załączniku III kolumna I pkt 1 lit. a) dyrektywy 75/106/EWG na końcu zakresów pojemności dodaje się tekst w brzmieniu: "0,187 (przeznaczone do konsumpcji tylko na pokładach samolotów i statków)".
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie 12 miesięcy od jej notyfikacji [6].
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 14 grudnia 1984 r.
zmieniająca załączniki I i II do dyrektywy Rady 66/401/EWG w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych
(85/38/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 66/401/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 82/287/EWG [2], w szczególności jej art. 21a, a także mając na uwadze, co następuje:
w świetle rozwoju wiedzy naukowej i technicznej, z uwagi na określone poniżej przyczyny załączniki I i II do dyrektywy 66/401/EWG powinny zostać zmienione;
powszechnie wiadomym jest, że w przypadku niektórych rodzajów odmian wiechliny łąkowej (Poapratensis L.) czystość odmianowa może być znacznie łatwiej oceniana niż w przypadku innych odmian, dlatego też zostały ustanowione szczególne poziomy tolerancji dla czystości odmianowej tego typu w załączniku II do wspomnianej dyrektywy;
normy czystości odmianowej stosowane do odmian wiechliny łąkowej, jak również procedury badające czy są one spełnione powinny być tak dostosowane, żeby wyeliminować możliwą dyskryminację między różnymi rodzajami odmian, w celu uwzględnienia we wszystkich przypadkach odniesienia do inspekcji polowych oraz bieżących praktyk dotyczących kwalifikacji;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy 66/401/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
W tabeli w ust. 2 "apomiktyczne jednoklony odmian Poa spp" zastępuje się "odmiany Poa pratensis, określone w ust. 4 część druga zdania trzeciego".
2.
W ust. 4 zdanie drugie "lub apomiktyczne jednoklony odmian Poa spp" zastępuje się "lub Poa pratensis".
3.
W ust. 4 po zdaniu drugim dodaje się, co następuje:
"W przypadku Poa pratensis, liczba roślin gatunków uprawnych rozpoznawalnych jako ewidentnie niebędących właściwą odmianą nie powinna przekroczyć:
- jednej na 20 m2 do produkcji elitarnego materiału siewnego,
- czterech na 10 m2 do produkcji kwalifikowanego materiału siewnego;
jednakże w przypadku odmian, które zostały urzędowo sklasyfikowane w ramach uzgodnionych procedur jako "odmiany apomiktycznych jednoklonów", liczba roślin, które są rozpoznawalne jako ewidentnie niebędące właściwą odmianą, które nie przekraczają sześciu na 10 m2, mogą być uznane jako spełniające powyższe warunki do produkcji kwalifikowanego materiału siewnego.
Do momentu złożenia wniosku, Państwa Członkowskie mogą zostać upoważnione, zgodnie z procedurami ustanowionymi w art. 21, do oceny warunków wypełniania standardów czystości odmianowej w przypadku roślin Poa pratensis należących do tych odmian, nie tylko na podstawie wyników inspekcji polowych przeprowadzonych zgodnie z załącznikiem I ust. 6, gdzie występują dowody, że zgodność ze standardami czystości odmianowej określonej w załączniku II jest zapewniona przez właściwe badanie materiału siewnego lub inne właściwe środki."
4.
Skreśla się w ust. 4 zdanie ostatnie "i apomiktycznych jednoklonów odmian Poa spp".
Artykuł 2
W załączniku II do dyrektywy 66/401/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
W sekcji I ust. 1 tiret pierwsze zdanie drugie "Poa spp, odmiany apomiktycznych jednoklonów" zastępuje się "Poa pratensis, odmiany, określone w załączniku I ust. 4 część druga zdania trzeciego".
2.
W sekcji II ust. 1 zdanie pierwsze "i apomiktycznych jednoklonów odmian Poa spp" zastępuje się "i odmiany Poa pratensis, określone w załączniku I ust. 4 część druga zdania trzeciego".
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne go wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do 1 stycznia 1986 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję i inne Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 29 stycznia 1985 r.
w sprawie finansowania badania i kontroli sanitarnej świeżego mięsa, w tym drobiowego
(85/73/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: w celu ujednolicenia oferowanych konsumentom środków ochrony zdrowia, dyrektywa 64/433/EWG [4], ostatnio zmieniona dyrektywą 83/90/EWG [5], przewiduje wykonanie badań i kontroli sanitarnych świeżego mięsa, które może stanowić przedmiot handlu wewnątrzwspólnotowego;
w celu ochrony zdrowia ludzi i zwierząt we Wspólnocie, dyrektywa 72/462/EWG [6], ostatnio zmieniona dyrektywą 83/91/EWG [7], przewiduje przeprowadzanie kontroli przez właściwe władze Państw Członkowskich podczas przywozu świeżego mięsa oraz badań przeprowadzanych przez ekspertów w dziedzinie weterynarii z Państw Członkowskich i Komisji w państwach trzecich wywozu;
dyrektywa 64/433/EWG dotyczy wyłącznie świeżego mięsa, które może stanowić przedmiot handlu wewnątrzwspólnotowego; jednakże władze Państw Członkowskich wprowadziły krajowe kontrole świeżego mięsa przeznaczonego wyłącznie na rynek krajowy;
dyrektywa Rady 71/118/EWG [8] ostatnio zmieniona dyrektywą 84/642/EWG [9], przewiduje badania i kontrole sanitarne świeżego mięsa drobiowego;
za badania i kontrole sanitarne pobierane są opłaty, które w poszczególnych Państwach Członkowskich finansowane są z różnych źródeł; różnice te mogą wpływać na warunki konkurencji między rodzajami produkcji, które w znacznej części są objęte wspólną organizacją rynków;
w celu zapobieżenia tej sytuacji należy ustanowić jednolite zasady finansowania wspomnianych badań i kontroli sanitarnych;
w związku z przepisami i procedurami administracyjnymi krajowego zarządzania i finansowania, Republice Greckiej należy przyznać dwuletni okres na wprowadzenie niezbędnego mechanizmu pobierania opłat z tytułu badań i kontroli,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Od dnia 1 stycznia 1986 r. Państwa Członkowskie zapewnią, aby:
- pobierane były opłaty w celu pokrycia kosztów badań i kontroli sanitarnych przy uboju zwierząt wymienionych w ust. 2,
- w celu zapewnienia równości traktowania przewidzianej w art. 15 dyrektywy 71/118/EWG i pokrycia kosztów przewidzianych w dyrektywie 72/462/EWG, wprowadzono przepisy regulujące pobieranie opłat za mięso określone w tych dyrektywach, przywożone z państw trzecich,
- wszelkie bezpośrednie lub pośrednie zwroty opłat były zakazane.
2.
Do celów niniejszej dyrektywy "zwierzęta" oznaczają zwierzęta domowe następujących gatunków: bydło (w tym bawoły), świnie, owce i kozy, domowe zwierzęta jednokopytne oraz kury, indyki, perliczki, kaczki i gęsi.
Artykuł 2
1.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji podejmie, przed dniem 1 stycznia 1986 r., decyzję w sprawie jednolitego poziomu lub jednolitych poziomów opłat określonych w art. 1 ust. 1 tiret pierwsze i drugie jak również szczegółowych reguł i zasad wykonania niniejszej dyrektywy, a także w sprawie możliwych odstępstw.
Jednakże, nie zostanie ustalona wysokość opłat za mięso pochodzące z rzeźni niezatwierdzonych na mocy dyrektywy 64/433/EWG, chyba że przed tą datą Rada przyjmie równocześnie zasady dotyczące badania takiego mięsa.
2.
Państwa Członkowskie są uprawnione do pobierania opłat wyższych od poziomu lub poziomów określonych w ust. 1, pod warunkiem że łączne opłaty pobrane przez każde Państwo Członkowskie będą niższe lub równe faktycznym kosztom badań.
Artykuł 3
Przed dniem 1 stycznia 1990 r. Komisja przedłoży sprawozdanie o zdobytym doświadczeniu w tym zakresie wraz z propozycjami ewentualnych zmian w wyżej wymienionych artykułach.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie, najpóźniej do dnia 1 stycznia 1986 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Jednakże Republika Grecka otrzymuje dodatkowo dwuletni okres na wykonanie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 31 stycznia 1985 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 73/362/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do materialnych miar długości
(85/146/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 71/316/EWG z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wspólnych przepisów dotyczących zarówno przyrządów pomiarowych oraz metod kontroli metrologicznej [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 83/575/EWG [2], w szczególności jej art. 17, a także mając na uwadze, co następuje:
konieczna jest zmiana dyrektywy Rady 73/362/EWG [3], zmienionej dyrektywą 78/629/EWG [4], w celu uwzględnienia postępu technicznego w tej dziedzinie;
dyrektywa ramowa 71/316/EWG została dostosowana do postępu technicznego w dziedzinie produkcji przyrządów pomiarowych i zgodnie z nią możliwe jest przeprowadzanie statystycznych kontroli do celów wstępnej weryfikacji EWG, zgodnie z procedurą ustaloną w osobnych dyrektywach; dodatkowe przepisy muszą zostać wprowadzone do Załącznika do szczegółowej dyrektywy 73/362/EWG w celu ustalenia warunków tych kontroli;
stosownie do tych dodanych przepisów niezbędne jest określenie bardziej szczegółowych warunków przyznawania świadectwa zatwierdzenia typu EWG oraz legalizacji pierwotnej EWG w odniesieniu do materialnych miar długości;
przepisy niniejszej dyrektywy są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw Dotyczących Zniesienia Barier Technicznych w Handlu w Sektorze Przyrządów Pomiarowych;
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do dyrektywy 73/362/EWG:
1) punkty 2.1, 7, 7.1, 7.4 oraz 8 są zmienione niniejszym dokumentem, zgodnie z odpowiednimi punktami Załącznika do niniejszej dyrektywy;
2) dodaje się punkty 10, 11 oraz 12 Załącznika do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 stycznia 1986 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 7 marca 1985 r.
w sprawie norm jakości powietrza w odniesieniu do dwutlenku azotu
(85/203/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100 i 235,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: programy działań Wspólnot Europejskich w zakresie środowiska z 1973 r. [4], 1987 r. [5] i 1982 r. [6], przewidują, że należy przyznać priorytet środkom mającym na celu przeciwdziałanie zanieczyszczeniom dwutlenkiem azotu ze względu na jego szkodliwość, z uwzględnieniem obecnego stanu wiedzy o jego oddziaływaniu na zdrowie ludzkie i środowisko;
dostępne informacje techniczne i naukowe są niewystarczające, aby umożliwić Radzie ustanowienie szczególnych norm dla środowiska w ogóle, a przyjęcie wartości dopuszczalnych dla ochrony zdrowia ludzkiego przyczyni się również do ochrony środowiska;
wszelkie rozbieżności między już stosowanymi przepisami a tymi, które są przygotowywane w różnych Państwach Członkowskich w odniesieniu do zawartości dwutlenku azotu w powietrzu mogą prowadzić do nierównych warunków konkurencji i w konsekwencji bezpośrednio oddziaływać na funkcjonowanie wspólnego rynku; dlatego zbliżenie przepisów przewidziane w art. 100 Traktatu powinno być przeprowadzone w tej dziedzinie;
jednym z podstawowych zadań Wspólnoty jest wspierane na terenie całej Wspólnoty harmonijnego rozwoju działalności gospodarczej oraz ciągłego i zrównoważonego postępu, co jest niemożliwe bez podejmowania działań zwalczających zanieczyszczenie i uciążliwości lub bez poprawy jakości życia i ochrony środowiska; ponieważ Traktat nie przewiduje niezbędnych uprawnień, należy się odwołać do jego art. 235;
w celu ochrony w szczególności zdrowia ludzkiego i środowiska, konieczne jest ustalenie wartości dopuszczalnej dla dwutlenku azotu, której nie wolno przekroczyć na terytorium Państw Członkowskich w ustalonych okresach; wartość ta powinna się opierać na wynikach badań prowadzonych przez Światową Organizację Zdrowia, szczególnie w odniesieniu do zależności między dawką i skutkiem ustanowionym dla tej substancji zanieczyszczającej;
pomimo podjętych środków, może być niemożliwe przestrzeganie wartości dopuszczalnej w niektórych strefach; Państwa Członkowskie mogą otrzymać zezwolenie na tymczasowe odstępstwa, pod warunkiem że przedstawią Komisji plany stopniowej poprawy jakości powietrza w tych strefach;
należy spodziewać się, że Rada wkrótce ustanowi kolejne akty prawne umożliwiające Państwom Członkowskim wprowadzenie znacznie niższych wartości dopuszczalnych dla gazów odlotowych z pojazdów mechanicznych;
środki podjęte na mocy niniejszej dyrektywy muszą być wykonalne z ekonomicznego punktu widzenia i zgodne ze zrównoważonym rozwojem;
dwutlenek azotu jest również prekursorem w procesie tworzenia utleniaczy fotochemicznych, które mogą być szkodliwe dla człowieka i środowiska; działania zapobiegawcze mogą pomóc w ograniczaniu ich powstawania;
konieczne jest zakładanie stacji pomiarowych kontrolujących zgodność z wartością dopuszczalną dla dwutlenku azotu w powietrzu, a także pożądane jest, by stacje te mierzyły również wartość tlenku azotu, który jest przejściowym etapem przy powstawaniu dwutlenku azotu;
z uwagi na występowanie różnych metod analizy w Państwach Członkowskich konieczne jest zezwolenie, pod pewnymi warunkami, na używanie metod analizy innych niż metoda referencyjna ustanowiona w niniejszej dyrektywie;
ponadto, oprócz wartości dopuszczalnej, należy przewidzieć wartości zalecane służące poprawie ochrony zdrowia ludzkiego i długofalowej ochronie środowiska;
kolejne zmiany referencyjnej metody analizy, określonej w niniejszej dyrektywie, mogą być pożądane w świetle postępu naukowo-technicznego w tej dziedzinie; w celu ułatwienia realizacji zadań koniecznych do tego celu, należy ustanowić procedurę nawiązania ścisłej współpracy między Państwami Członkowskimi a Komisją w ramach Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Naukowo-Technicznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Celem niniejszej dyrektywy jest:
- wyznaczenie wartości dopuszczalnej (załącznik I) dla dwutlenku azotu w powietrzu, w szczególności w celu ochrony ludzi przed skutkami występowania dwutlenku azotu w środowisku,
- ustanowienie wartości zalecanych (załącznik II) dla dwutlenku azotu w powietrzu, w celu poprawy ochrony zdrowia ludzkiego oraz przyczynienia się do długofalowej ochrony środowiska.
2.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania w przypadku narażenia na działanie substancji w pracy lub wewnątrz budynków.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy:
- "wartość dopuszczalna" oznacza stężenie dwutlenku azotu, określone w tabeli w załączniku I, które nie może być przekroczone na terytorium Państw Członkowskich w ustalonych okresach na warunkach ustanowionych w następnych artykułach,
- "wartości zalecane" oznaczają stężenia dwutlenku azotu, podane w załączniku II, rozpatrywane w określonym czasie i przeznaczone w szczególności, aby służyć jako punkt odniesienia dla ustanowienia szczególnych programów w ramach stref określonych przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki, by zagwarantować, że od dnia 1 lipca 1987 r. stężenia dwutlenku azotu w powietrzu mierzone zgodnie z załącznikiem III nie są większe niż wartość dopuszczalna podana w załączniku I.
2.
Jednakże w przypadku gdy w szczególnych okolicznościach stężenia dwutlenku azotu w powietrzu w niektórych strefach, pomimo podjętych środków, przekraczają wartość dopuszczalną podaną w załączniku I po dniu 1 lipca 1987 r., Państwo Członkowskie powiadamia o tym Komisję przed dniem 1 lipca 1987 r.
Państwo Członkowskie przesyła Komisji możliwie szybko plany stopniowej poprawy jakości powietrza w tych strefach.
Plany te, sformułowane na podstawie istotnych informacji, co do charakteru, pochodzenia i zwiększania się zanieczyszczenia opisują w szczególności podjęte środki lub te, które mają być podjęte, a także procedury wprowadzone lub, które mają być wprowadzone przez dane Państwo Członkowskie.
Takie środki i procedury muszą mieć na celu zmniejszenie stężenia dwutlenku azotu w powietrzu w obrębie wspomnianych stref do wartości nie przekraczających wartości dopuszczalnej podanej w załączniku I możliwie szybko i najpóźniej do dnia 1 stycznia 1994 r.
Artykuł 4
1.
W strefach, w których zainteresowane Państwo Członkowskie uznaje za konieczne ograniczenie wzrostu lub zapobieganie przewidywalnemu wzrostowi zanieczyszczenia powietrza przez dwutlenek azotu w następstwie rozwoju obszarów miejskich i przemysłowych, może ustalić wartość niższą niż wartość dopuszczalna podana w załączniku I.
2.
W strefach, w których zainteresowane Państwo Członkowskie uważa, że powinna być wprowadzona specjalna ochrona środowiska, może ono ustalić wartości, które są ogólnie niższe niż wartości zalecane podane w załączniku II.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie mogą, w dowolnym momencie, ustalić bardziej surowe wartości niż te ustanowione w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie ustanawiają stacje pomiarowe, w celu dostarczenia danych koniecznych dla stosowania niniejszej dyrektywy zgodnie ze wskazaniami w załączniku III, w szczególności w strefach, w których wartość dopuszczana jest przekroczona lub może być przekroczona oraz w strefach określonych w art. 4.
Stacje takie mogą również mierzyć stężenia tlenku azotu.
Artykuł 7
1.
Od dnia 1 lipca 1987 r. Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję, nie później niż w ciągu sześciu miesięcy po zakończeniu (dnia 31 grudnia) rocznego okresu referencyjnego, o przypadkach, w których wartość dopuszczalna ustanowiona w załączniku I została przekroczona oraz o zanotowanych stężeniach.
2.
Państwa Członkowskie również powiadamiają Komisję, nie później niż w ciągu jednego roku po zakończeniu rocznego okresu referencyjnego, o przyczynach występowania takich przypadków i o podjętych środkach zaradczych.
3.
Ponadto Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję, na jej żądanie o:
- zmierzonych stężeniach,
- wartościach dopuszczalnych, nieprzekraczalnych terminach i harmonogramach, które ustanowiły,
- podjętych właściwych środkach,
dotyczących stref określonych w art. 4 ust. 1 i 2.
Informacje te muszą zostać udostępnione ogółowi społeczeństwa.
Artykuł 8
Komisja publikuje okresowo sprawozdanie zbiorcze w sprawie stosowania niniejszej dyrektywy.
Artykuł 9
Stosowanie środków podjętych na mocy niniejszej dyrektywy nie może doprowadzić do znacznego pogorszenia jakości powietrza w strefach, poza obszarami miejskimi, w których poziom zanieczyszczenia dwutlenkiem azotu w momencie wykonywania niniejszej dyrektywy jest niski w porównaniu do wartości dopuszczalnej ustanowionej w załączniku I.
Artykuł 10
Podczas stosowania niniejszej dyrektywy Państwa Członkowskie wykorzystują:
- albo referencyjną metodę analizy określoną w załączniku IV,
- albo inną metodę analizy, którą przedstawiono Komisji, równoważną z metodą referencyjną.
Artykuł 11
1.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie zamierza wyznaczyć, w regionie przy granicy z jednym lub kilkoma Państwami Członkowskimi, wartości stężeń dwutlenku azotu w powietrzu zgodnie z art. 4 ust. 1 i 2, uprzednio konsultuje to z zainteresowanymi Państwami Członkowskimi.
Komisja jest informowana i może brać udział w takich konsultacjach.
2.
Jeśli wartość dopuszczalna podana w załączniku I lub wartości określone w art. 4 ust. 1 i 2, pod warunkiem że te ostatnie wartości podlegały konsultacjom zgodnie z ust. 1, zostają przekroczone lub mogą zostać przekroczone z powodu znacznego zanieczyszczenia, którego źródło znajduje się lub może się znajdować w innym Państwie Członkowskim, zainteresowane Państwa Członkowskie przeprowadzają konsultacje w celu naprawienia sytuacji.
Komisja jest informowana i może brać udział w takich konsultacjach.
Artykuł 12
Zmiany konieczne do dostosowania wskazań zawartych w załączniku IV do postępu technicznego przyjmowane są zgodnie z procedurą opisaną w art. 14.
Zmiany te pośrednio lub bezpośrednio nie mogą zmieniać wartości dopuszczalnej ustanowionej w załączniku I.
Artykuł 13
1.
Do celów art. 12 Komitet ds. dostosowania niniejszej dyrektywy do postępu naukowo-technicznego, dalej zwany jako "Komitet", zostaje ustanowiony i składa się z przedstawicieli Państw Członkowskich z przedstawicielem Komisji jako przewodniczącym.
2.
Komitet przyjmuje swój regulamin.
Artykuł 14
1.
W przypadku gdy stosowana jest procedura ustanowiona w niniejszym artykule, przewodniczący przekazuje sprawy Komitetowi z własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet przedstawia swoją opinię na temat tego projektu w terminie ustalonym przez przewodniczącego, w zależności od pilności sprawy.
Decyzje podejmuje się większością 45 głosów, liczba głosów Państw Członkowskich jest ważona, jak przewidziano w art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
Komisja przyjmuje proponowane środki, jeśli są zgodne z opinią Komitetu.
Jeśli proponowane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie propozycję środków, jakie powinny zostać podjęte.
Rada podejmuje decyzje większością kwalifikowaną.
Jeśli Rada nie podejmie decyzji w ciągu 3 miesięcy po przekazaniu jej powyższej propozycji, Komisja przyjmuje proponowane środki.
Artykuł 15
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 stycznia 1987 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 16
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 18 lutego 1985 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 71/127/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do lusterek wstecznych w pojazdach silnikowych
(85/205/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 80/1267/EWG [2], w szczególności jej art. 11,
uwzględniając dyrektywę Rady 71/127/EWG z dnia 1 marca 1971 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do lusterek wstecznych w pojazdach silnikowych [3], zmienioną dyrektywą Komisji 79/795/EWG [4],
a także mając na uwadze, co następuje: uzyskane doświadczenie, jak i obecny poziom techniki umożliwiają nie tylko wzmocnienie niektórych wymagań dyrektywy 71/127/EWG i ich lepsze dostosowanie do rzeczywistych warunków badań, lecz także ustalenie ich w sposób, bardziej rygorystyczny w celu polepszenia bezpieczeństwa drogowego;
pomimo że montowanie zewnętrznych lusterek wstecznych po stronie pasażera w pojazdach kategorii M1 (samochody osobowe) i N1 (samochody dostawcze – furgonetki) w dalszym ciągu nie jest obowiązkowe, spowodowało jednak konieczność modyfikacji projektu zarówno lusterka, jak i jego oprawki dla zapewnienia, że oprócz zagwarantowania optymalnej widoczności rozmiary urządzenia minimalizują wibracje i opór;
w przypadku ciągników przegubowych kategorii N3 (samochody ciężarowe) istniejące przepisy okazały się niewystarczające, jeśli chodzi o zewnętrzną boczną widoczność. W celu poprawy tej sytuacji okazało się konieczne wymaganie mocowania dodatkowego wstecznego lusterka "szerokokątnego";
obecne wymogi odnośnie do wszystkich pojazdów kategorii N3 (samochody ciężarowe z przyczepą lub bez i ciągniki przegubowe) okazały się niewystarczające, jeśli chodzi o widoczność w strefie przyległej do boku kabiny po przeciwnej stronie kierowcy; dla zaradzenia tym niedociągnięciom okazało się konieczne wymaganie mocowania lusterka wstecznego typu "krawężnikowego";
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw Dotyczących Usunięcia Barier Technicznych w Handlu w Sektorze Pojazdów Silnikowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 71/127/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 7 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 7
1.
Z mocą od dnia 1 października 1985 r. żadne Państwo Członkowskie nie może z przyczyn odnoszących się do lusterek wstecznych:
a) - odmówić w odniesieniu do typu pojazdu silnikowego udzielenia homologacji typu EWG, wydania dokumentu określonego w art. 10 ust. 1 tiret trzecie dyrektywy 70/156/EWG lub udzielenia krajowej homologacji typu, lub
- zabronić wprowadzenia do eksploatacji pojazdów,
jeżeli lusterka wsteczne w takim typie pojazdu lub w takich pojazdach są zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy;
b) - odmówić w odniesieniu do typu lusterka wstecznego udzielenia homologacji EWG części lub krajowej homologacji wewnętrznej (krajowej), jeżeli te lusterka wsteczne są zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy, lub
- zabronić wprowadzania do obrotu lusterek wstecznych posiadających znak homologacji EWG części, ustanowiony w niniejszej dyrektywie.
2.
Z mocą od dnia 1 października 1986 r. Państwo Członkowskie:
a) - zaprzestaje wydawania dokumentu określonego w art. 10 ust. 1 tiret trzecie dyrektywy 70/156/EWG w odniesieniu do typu pojazdu, którego lusterka wsteczne nie są zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy,
- może odmówić udzielenia krajowej homologacji typu w odniesieniu do typu pojazdu, którego lusterka wsteczne nie są zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy;
b) - nie udziela homologacji EWG części w odniesieniu do typu lusterka wstecznego, jeśli typ ten nie jest zgodny z przepisami niniejszej dyrektywy,
- może odmówić udzielenia krajowej homologacji części w odniesieniu do typu lusterka wstecznego, jeśli typ ten nie jest zgodny z przepisami niniejszej dyrektywy.
3.
Z mocą od dnia 1 października 1988 r. Państwa Członkowskie mogą zabronić wprowadzania do eksploatacji pojazdów z wyłączeniem tych określonych w załączniku III ppkt 2.1.3, których lusterka wsteczne nie są zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy.
Z mocą od dnia 1 października 1992 r. Państwa Członkowskie mogą zabronić wprowadzania do eksploatacji pojazdów wymienionych w załączniku III ppkt 2.1.3, których lusterka wsteczne nie są zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy.
Mogą również zabronić wprowadzania do obrotu lusterek wstecznych, które nie posiadają znaku homologacji EWG części ustanowionego w niniejszej dyrektywie.";
2) załączniki zastępuje się załącznikami do niniejszej dyrektywy.
Odniesienia do załączników w tekście dyrektywy 71/127/EWG są rozumiane jako odniesienia do odpowiednich przepisów załączników do niniejszej dyrektywy w następujący sposób:
- załącznik I pkt 2 odpowiada załącznikowi II,
- załącznik I ppkt 2.6 odpowiada dodatkowi II do załącznika II.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 1 października 1985 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 22 maja 1985 r.
zmieniająca po raz drugi Załącznik do dyrektywy Komisji 79/117/EWG zakazującej wprowadzania do obrotu i stosowania środków ochrony roślin zawierających niektóre substancje czynne
(85/298/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 79/117/EWG z dnia 21 grudnia 1978 r. zakazującą wprowadzania do obrotu i stosowania środków ochrony roślin zawierających niektóre substancje czynne [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 83/131/EWG [2], w szczególności jej art. 6, a także mając na uwadze, co następuje:
rozwój wiedzy naukowo-technicznej sprawia, że niektóre zmiany do Załącznika do dyrektywy 79/117/EWG stają się niezbędne;
pożądane wydaje się usunięcie pozostających w mocy tymczasowych odstępstw od zakazów ustanowionych w dyrektywie, biorąc pod uwagę, że aktualnie dostępne są mniej niebezpieczne sposoby działania;
wszystkie Państwa Członkowskie poinformowały Komisję, że nie mają zamiaru lub nie będą miały więcej zamiaru korzystać z tych odstępstw;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do dyrektywy 79/117EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
W części A, "Związki rtęci":
a) w pozycji 2, "Chlorek rtęci (kalomel)", skreśla się lit. c);
b) w pozycji 5, "Alkoksyalkidowe i arylowe związki rtęci", skreśla się lit. a) i b).
2.
W części B, "Trwałe związki chloroorganiczne":
a) w pozycji 1, "Aldryna", lit. a) otrzymuje brzmienie: "Zabiegi doglebowe w mnożarkach roślin ozdobnych uprawianych w pojemnikach przeciwko opuchlakom Otiorrynchus";
b) w pozycji 4, "DDT", skreśla się tekst kolumny 2;
c) w pozycji 5, "Endryna":
aa) lit. a) otrzymuje brzmienie: "Jako akarycyd na cyklamenach";
bb) skreśla się lit. b).
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 stycznia 1986 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
DYREKTYWA RADY
z dnia 10 czerwca 1985 r.
zmieniająca dyrektywę 69/335/EWG dotyczącą podatków pośrednich od gromadzenia kapitału
(85/303/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 99 i 100,
uwzględniając wniosek Komisji[1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego[2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[3],
a także mając na uwadze, co następuje: podatki pośrednie od gromadzenia kapitału zostały ujednolicone na szczeblu Wspólnoty dyrektywą 69/335/EWG[4], zmienioną dyrektywą 74/553/EWG[5]; dyrektywa 73/80/EWG[6] ustaliła wspólne stawki tych podatków;
konsekwencje gospodarcze podatku kapitałowego są niekorzystne dla łączenia i rozwoju przedsiębiorstw; takie konsekwencje są szczególnie szkodliwe przy obecnej koniunkturze gospodarczej, w której istnieje potrzeba uznania wspierania inwestycji za nadrzędny priorytet;
najlepszym rozwiązaniem w tym celu byłoby zniesienie podatku kapitałowego; utrata przychodów, które byłyby wynikiem podjęcia takich środków, jest nie do przyjęcia dla niektórych Państw Członkowskich; w związku z tym należy dać Państwom Członkowskim możliwość uzyskania zwolnienia z podatku kapitałowego lub nakładania go na wszystkie lub część operacji objętych jego zakresem, zakładając, że w jednym i tym samym Państwie Członkowskim musi być stosowana jednolita stawka podatku;
dla operacji podlegających obecnie zmniejszonej stawce podatku kapitałowego należy ustanowić obowiązkowe zwolnienie;
w dniu 1 lipca 1984 r. w Grecji nie było podatku kapitałowego; dlatego też należy przewidzieć możliwość wprowadzenia tego podatku w tym kraju, jak również zwolnienia z niego niektórych operacji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 69/335/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 4 ust. 2
- zdanie wstępne otrzymuje brzmienie:
"2.
Następujące operacje mogą, w zakresie, w jakim były opodatkowane stawką 1 % w dniu 1 lipca 1984 r., nadal podlegać podatkowi kapitałowemu:";
- na końcu dodaje się następujący akapit:
"jednakże Republika Grecka określi, które z wymienionych wyżej operacji zostaną objęte podatkiem kapitałowym."
2. artykuł 7 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 7
1.
Państwa Członkowskie zwolnią z podatku kapitałowego operacje, inne niż operacje określone w art. 9, które w dniu 1 lipca 1984 r. były zwolnione z podatku lub opodatkowane stawką 0,50 % lub niższą.
Zwolnienie zależy od warunków, które w tamtym dniu były stosowane do przyznania zwolnienia lub, zależnie od okoliczności, nałożenia podatku według stawki 0,50 % lub niższej.
Republika Grecka określi, które operacje zostaną zwolnione z podatku kapitałowego.
2.
Państwa Członkowskie mogą zwolnić z podatku kapitałowego wszystkie operacje inne niż określone w ust. 1 lub naliczyć od nich podatek o jednolitej stawce nie przekraczającej 1 %.
3.
W przypadku podwyższenia kapitału spółki zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. c), po zmniejszeniu kapitału spółki w następstwie poniesionych strat, ta część zwiększenia, która odpowiada zmniejszeniu kapitału może być objęta zwolnieniem, o ile takie podwyższenie nastąpi w ciągu czterech lat po zmniejszeniu kapitału." 3.
"Z zastrzeżeniem art. 7 ust. 1 Państwa Członkowskie mogą przyznać zwolnienie z podatku kapitałowego dla operacji określonych w art. 4 ust. 1 i 2, odnoszących się do:".
Artykuł 2
Dyrektywa 73/80/EWG traci moc.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie przyjmą, przed dniem 1 stycznia 1986 r., środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 12 czerwca 1985 r.
zmieniająca dyrektywę 80/215/EWG w odniesieniu do niektórych środków odnoszących się do afrykańskiego pomoru świń
(85/321/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i 100,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 80/215/EWG [4], ostatnio zmieniona dyrektywą 81/476/EWG [5], ustanawia warunki zdrowotne jakie muszą spełniać produkty mięsne przeznaczone do handlu wewnątrzwspólnotowego;
afrykański pomór świń, nawet jeśli występuje tylko w wyjątkowych przypadkach w niektórych częściach terytorium Wspólnoty, stanowi zagrożenie zakażenia stad trzody chlewnej Państw Członkowskich; należy zatem ustanowić zasady określające środki ochronne mające zastosowanie do handlu wewnątrzwspólnotowego produktami wieprzowymi, które nie zostały poddane obróbce mającej na celu zniszczenie wirusa choroby,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 80/215/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 7 ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Jednakże w przypadku gdy wspomnianą chorobą jest afrykański pomór świń, stosuje się art. 7a."
2.
Dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 7a
1.
Państwo Członkowskie, na terytorium którego stwierdzono afrykański pomór świń w ciągu poprzednich 12 miesięcy, nie wywozi na terytorium innych Państw Członkowskich produktów wieprzowych innych niż te, które poddano obróbce, określonej w art. 4 ust. 1 lit. a).
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 8 można podjąć decyzję, że przepisy akapitu pierwszego nie stosuje się do jednej lub kilku części terytorium danego Państwa Członkowskiego.
Niniejsze odstępstwo nie wyklucza możliwości odwołania się do art. 7 w sytuacji gdy jeden lub więcej przypadków afrykańskiego pomoru świń występuje ponownie w powyższej części lub częściach terytorium.
2.
W przypadku wybuchu afrykańskiego pomoru świń na terytorium Państwa Członkowskiego, w którym występowanie choroby nie zostało stwierdzone przynajmniej przez 12 miesięcy, można podjąć decyzję, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 8, że przepisy ust. 1 stosuje się wyłącznie do części danego terytorium.
Do czasu podjęcia tej decyzji i bez uszczerbku dla art. 7 właściwe Państwo Członkowskie zapewni natychmiastowy zakaz wywozu do innych Państw Członkowskich produktów wieprzowych z części terytorium, w którym stwierdzono chorobę epizootyczną.
Przy określaniu takiej części terytorium należy wziąć pod uwagę kryteria ustanowione w art. 7b ust. 2.
Jeden lub więcej przypadków afrykańskiego pomoru świń na części terytorium Państwa Członkowskiego, które nie jest geograficznie połączone z główną częścią terytorium tego Państwa Członkowskiego, nie przeszkadza w zastosowaniu akapitu pierwszego.
Warunki wstępne do stosowania akapitu pierwszego są wciąż uważane za spełnione, jeżeli:
i) ognisko lub ogniska stwierdzone w momencie wystąpienia afrykańskiego pomoru świń, określone w akapicie pierwszym zostało lub zostały wytępione w możliwie najkrótszym okresie czasu;
ii) nowe ognisko, które stanowi podstawę nowego żądania decyzji, przewidzianej w akapicie pierwszym, nie jest związane epidemiologicznie z ogniskiem lub ogniskami, określonymi w i).
3.
Decyzje mające na celu zniesienie środków stosowanych na mocy ust. 2 są podejmowane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 8."
3.
Dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 7b
1.
W celu zdefiniowania części terytorium, określonego w art. 7a ust. 1, należy zwrócić szczególną uwagę na:
- metody stosowane do kontroli oraz eliminacji afrykańskiego pomoru świń,
- nieobecność choroby, przez co najmniej 12 miesięcy, stwierdzoną przy użyciu wszystkich metod wykrywania, włączając w to badania serologiczne,
- powierzchnię obszaru części terytorium i jej administracyjne i geograficzne granice,
- środki ochronne podjęte w celu zapobieżenia zakażenia lub zakażenia wtórnego stad trzody chlewnej,
- środki podjęte w celu kontrolowania przemieszczania trzody chlewnej.
2.
W celu zdefiniowania części terytorium, określonego w art. 7a ust. 2, należy zwrócić szczególną uwagę na:
- metody stosowane do zwalczania choroby, w szczególności eliminacja trzody chlewnej z gospodarstw, które zostały skażone, zakażone lub są podejrzewane o zakażenie,
- powierzchnia obszaru części terytorium i jej administracyjne i geograficzne granice,
- zasięg choroby i jej tendencji do szerzenia się,
- podjęte środki w celu zapobieżenia szerzeniu się choroby,
- podjęte środki w celu ograniczenia i kontroli przemieszczania trzody chlewnej zarówno wewnątrz jak i na zewnątrz części danego terytorium;
oraz, w przypadku niezastosowania środków zakazu do niektórych produktów:
- obróbkę, której poddano produkty,
- daty produkcji, oraz
- środki podjęte do określania i gwarantowania daty produkcji."
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 1 stycznia 1986 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 12 czerwca 1985 r.
zmieniająca dyrektywę 72/461/EWG w zakresie niektórych środków odnoszących się do klasycznego pomoru świń oraz afrykańskiego pomoru świń
(85/322/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 oraz art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 72/461/EWG [4], ostatnio zmieniona dyrektywą 84/643/EWG [5], ustanawia warunki zdrowotne, jakie powinny spełniać zwierzęta, których mięso jest przeznaczone do handlu wewnątrzwspólnotowego;
wobec rozwoju klasycznego pomoru świń w pewnych częściach terytorium Wspólnoty, środki odnoszące się do handlu powinny zostać wzmocnione a okoliczności w jakich oficjalnie może zostać zmieniony status regionów wolnych od pomoru świń w przypadku wybuchu choroby powinny zostać precyzyjniej określone;
afrykański pomór świń, nawet jeśli występuje tylko w wyjątkowych przypadkach na pewnych częściach terytorium Wspólnoty, stanowi zagrożenie zakażenia stad trzody chlewnej Państw Członkowskich; należy zatem ustanowić zasady określające środki ochronne mające zastosowanie do handlu wewnątrzwspólnotowego świeżą wieprzowiną,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 72/461/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1. W art. 8 ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Jednakże, gdy wspomnianą chorobą jest afrykański pomór świń, stosuje się art. 8a."
2. Dodaje się art. 8a w brzmieniu:
"Artykuł 8a
1.
Państwo Członkowskie, na którego terytorium stwierdzono występowanie afrykańskiego pomoru świń w ciągu ostatnich 12 miesięcy, nie powinno wywozić świeżej wieprzowiny do terytorium innych Państw Członkowskich.
Można podjąć decyzję, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 9, że przepisy akapitu pierwszego nie mają zastosowania do jednej lub kilku części terytorium właściwego Państwa Członkowskiego.
Odstępstwo to nie powinno wykluczać możliwości odwołania się do art. 6 w sytuacji, gdy jeden lub więcej przypadków afrykańskiego pomoru świń występują ponownie w tej części lub tych częściach terytorium.
2.
W przypadku wybuchu afrykańskiego pomoru świń na terytorium Państwa Członkowskiego, gdzie choroba nie została stwierdzona przez przynajmniej 12 miesięcy, można podjąć decyzję, zgodnie z procedurą art. 9, że przepisy ust. 1 mają zastosowanie wyłącznie do części tego terytorium.
Do czasu podjęcia tej decyzji i bez uszczerbku dla przepisów art. 8, zainteresowane Państwo Członkowskie wprowadzi niezwłoczny zakaz wywozu do innych Państw Członkowskich świeżej wieprzowiny z części terytorium, w którym stwierdzono chorobę.
Przy określaniu takiej części terytorium należy wziąć pod uwagę kryteria określone w art. 8b ust. 2.
Jeden lub więcej przypadków afrykańskiego pomoru świń na części terytorium Państwa Członkowskiego, które nie jest geograficznie połączone z główną częścią terytorium tego Państwa Członkowskiego, nie powinny przeszkodzić w stosowaniu akapitu pierwszego.
Warunki niezbędne do stosowania akapitu pierwszego powinny wciąż być uważane za spełnione, jeżeli następujące warunki zostały spełnione:
i) ognisko lub ogniska stwierdzone w momencie wystąpienia afrykańskiego pomoru świń, określonego w akapicie pierwszym zostało lub zostały zwalczone w jak najkrótszym okresie czasu;
ii) nowe ognisko, które stanowi podstawę nowego wniosku o decyzję przewidzianą w akapicie pierwszym nie jest związane epidemiologicznie z ogniskiem lub ogniskami określonymi w i).
3.
Decyzje mające na celu zniesienie środków zastosowanych w ramach ust. 2 są podejmowane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 9."
3. Dodaje się art. 8b w brzmieniu:
"Artykuł 8b
1.
W celu określenia części terytorium, określonego w art. 8a ust. 1, należy zwrócić szczególną uwagę na:
- metody stosowane do kontroli oraz zwalczania afrykańskiego pomoru świń,
- brak występowania choroby, przez co najmniej 12 miesięcy, stwierdzony przy użyciu wszystkich metod wykrywania, włącznie z dochodzeniem serologicznym,
- powierzchnię obszaru części terytorium i ich administracyjne i geograficzne granice,
- środki ochronne podjęte w celu zapobiegania zakażeniu lub ponownemu zakażeniu stad trzody chlewnej,
- środki podjęte w celu kontroli przemieszczania trzody chlewnej.
2.
W celu określenia części terytorium, określonego w art. 8a ust. 2, należy zwrócić szczególną uwagę na:
- metody stosowane do zwalczania choroby, w szczególności usuwania świń z gospodarstw, które zostały zarażone, zakażone lub są podejrzewane o zakażenie,
- powierzchnię obszaru części terytorium i ich administracyjne i geograficzne granice,
- zasięg choroby i jej tendencję do szerzenia się,
- środki podjęte w celu zapobiegania szerzeniu się choroby,
- środki podjęte w celu ograniczenia i kontroli przemieszczania trzody chlewnej zarówno wewnątrz jak i na zewnątrz części terytorium."
4. W art. 13a ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Rada, stanowiąc jednogłośnie na wniosek Komisji w ciągu trzech miesięcy od dnia, w którym wniosek został jej przedłożony, sporządzi wykaz Państw Członkowskich oraz wymienionych w ust. 1 ii) części terytorium wolnych od pomoru świń.
Bez uszczerbku dla możliwości ewentualnego odwołania się do art. 8, właściwe Państwo Członkowskie zawiesza ten status po wystąpieniu ogniska pomoru świń.
Państwo niezwłocznie powiadomi o tym Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie. To Państwo Członkowskie zniesie zawieszenie albo 30 dni po zwalczeniu ostatniego ogniska choroby, jeżeli nie przeprowadzono szczepień albo 90 dni po zwalczeniu ostatniego ogniska choroby, jeżeli przeprowadzono szczepienia i powiadomi Komisję oraz pozostałe Państwa Członkowskie o końcu okresu zawieszenia.
W przypadku upływu dwóch miesięcy między datami, kiedy wykryto pierwsze i ostatnie ogniska, Państwo Członkowskie niezwłocznie powiadomi o tym Komisję W tym przypadku, status może zostać wycofany zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 9.
W przypadku wycofania, status może zostać nadany na nowo części terytorium, określonego zgodnie z tą samą procedurą jedynie po upłynięciu okresu trwającego nie mniej niż:
- trzy miesiące po zwalczeniu ostatniego ogniska choroby, jeżeli nie przeprowadzono szczepień,
- sześć miesięcy po zwalczeniu ostatniego ogniska choroby, jeżeli przeprowadzono szczepienia.
3.
Niniejszy artykuł stosuje się do dnia 31 grudnia 1987 r.
Do dnia 1 lipca 1987 r. Komisja przedłoży Radzie sprawozdanie z rozwoju sytuacji, ze szczególnym odniesieniem do handlu, wraz z odpowiednimi wnioskami dotyczącymi pomoru świń.
Rada podejmie decyzję w kwestii tych wniosków najpóźniej do dnia 31 grudnia 1987 r."
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 stycznia 1986 r.
Państwa niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 12 czerwca 1985 r.
zmieniająca dyrektywę 71/118/EWG w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel świeżym mięsem drobiowym
(85/326/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i 100,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: doświadczenie wykazało potrzebę uproszczenia załącznika I rozdział III pkt 11 dyrektywy 71/118/EWG [4], ostatnio zmienionej dyrektywą 85/324/EWG [5];
załącznik I rozdział III pkt 12 dyrektywy 71/118/EWG ustanawia w szczególności, że od każdej osoby zajmującej się świeżym mięsem drobiowym wymagane jest zaświadczenie lekarskie oraz że zaświadczenie to musi być corocznie odnawiane;
w świetle doświadczeń wydaje się konieczne dostosowanie przepisu, o którym mowa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do dyrektywy 71/118/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 16a lit. b) skreśla się tiret pierwsze.
2.
Punkty 11 i 12 w rozdziale III załącznika I otrzymują brzmienie:
"11.
Należy zabronić każdej osobie, która stanowi możliwe źródło skażenia, w szczególności poprzez czynniki chorobotwórcze, pracowania przy świeżym mięsie drobiowym lub obchodzenia się z nim.
12.
Wymaga się od każdej zatrudnionej osoby, która ma pracować przy świeżym mięsie drobiowym lub która ma się z nim obchodzić wykazania na podstawie zaświadczenia lekarskiego braku przeciwwskazań do takiego zatrudnienia.
Zaświadczenie lekarskie odnawiane jest corocznie, chyba że zostanie uznany inny program kontroli lekarskiej personelu dający równoważne gwarancje, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 12a."
Artykuł 2
Nie później niż do dnia 1 stycznia 1986 r. Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie bezzwłocznie poinformują o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 12 czerwca 1985 r.
zmieniająca dyrektywę 77/99/EWG w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy produktami mięsnymi
(85/327/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i 100,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: doświadczenie wykazało potrzebę uproszczenia załącznika A rozdział II pkt 16 do dyrektywy 77/99/EWG [4], ostatnio zmienionej dyrektywą 81/476//EWG [5];
załącznik A rozdział II pkt 17 do dyrektywy 77/99/EWG ustanawia w szczególności wymóg posiadania ważnego i corocznie odnawianego świadectwa zdrowia przez każdą osobę pracującą przy świeżym mięsie i produktach mięsnych;
w świetle dotychczasowych doświadczeń niezbędne wydaje się dostosowanie wspomnianego przepisu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 77/99/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 22 skreśla się akapit drugi.
2) W załączniku A rozdział II pkt 16 i 17 otrzymują brzmienie:
"16.
Każdej osobie będącej możliwym źródłem zakażenia, w szczególności czynnikami chorobotwórczymi, zakazuje się pracy ze świeżym mięsem i produktami mięsnymi oraz kontaktu z tym mięsem i tymi produktami.
17.
Od każdej osoby zatrudnionej do pracy przy świeżym mięsie oraz produktach mięsnych oraz mającej kontakt z tym mięsem i z tymi produktami wymaga się okazania świadectwa zdrowia potwierdzającego brak przeciwwskazań do tego typu pracy.
Świadectwo zdrowia jest odnawiane każdego roku, o ile, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 19, nie zostanie ustanowiony inny system badania zdrowia personelu, który zapewnia równoważne gwarancje.".
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 stycznia 1986 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 27 czerwca 1985 r.
w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne
85/337/EWG
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100 i 235,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: programy działań Wspólnot Europejskich dotyczących środowiska z 1973 r. [4] i z 1977 r. [5], a także program działań z 1983 r. [6], których główne zarysy zostały zatwierdzone przez Radę Wspólnot Europejskich i przedstawicieli rządów Państw Członkowskich, podkreślają, że najlepsza polityka ochrony środowiska naturalnego polega raczej na zapobieganiu powstawaniu zanieczyszczeń i zagrożeń u źródła niż na późniejszych próbach przeciwdziałania ich skutkom; potwierdzono potrzebę uwzględniania tych skutków w środowisku w możliwie najwcześniejszej fazie we wszystkich procesach planowania technicznego i podejmowania decyzji; w tym celu przewidziano wprowadzenie procedur oceniających takie skutki;
różnice w obowiązującym ustawodawstwie różnych Państw Członkowskich w odniesieniu do oceny skutków wywieranych na środowisko przez publiczne i prywatne przedsięwzięcia mogą stwarzać niekorzystne warunki konkurencji i przez to bezpośrednio wpływać na funkcjonowanie wspólnego rynku; dlatego konieczne jest przeprowadzenie zbliżenia ustawodawstwa krajowego w tym obszarze zgodnie z art. 100 Traktatu;
ponadto konieczne jest osiągnięcie jednego z celów Wspólnoty w obszarze ochrony środowiska naturalnego i jakości życia;
ponieważ Traktat nie przewiduje uprawnień wymaganych do tego celu, należy odwoływać się do art. 235 Traktatu;
należy wprowadzić zasady ogólne dla oceny skutków wywieranych na środowisko w celu uzupełnienia i skoordynowania procedur wydawania zezwoleń na publiczne i prywatne przedsięwzięcia, które mogą mieć znaczny wpływ na środowisko;
zezwolenia na publiczne lub prywatne przedsięwzięcia, które mogą znacząco oddziaływać na środowisko, powinny być udzielane jedynie po uprzednim wykonaniu oceny możliwych znaczących skutków środowiskowych tych przedsięwzięć; ocena ta musi być przeprowadzona na podstawie odpowiednich informacji dostarczonych przez wykonawcę, które mogą być uzupełniane przez władze i obywateli zainteresowanych danym przedsięwzięciem;
zasady oceny skutków środowiskowych powinny być zharmonizowane, szczególnie w odniesieniu do przedsięwzięć, które powinny podlegać ocenie, podstawowych obowiązków wykonawców oraz do zawartości oceny;
niektóre rodzaje przedsięwzięć mogą znacząco oddziaływać na środowisko i te przedsięwzięcia muszą z zasady podlegać systematycznej ocenie;
przedsięwzięcia innych rodzajów mogą nie mieć w każdym przypadku znaczących oddziaływań na środowisko i te przedsięwzięcia powinny być oceniane gdy Państwa Członkowskie uznają, że wymóg oceny wynika z cech tych przedsięwzięć;
do oceny przedsięwzięć niezbędne jest dostarczenie pewnego minimum informacji dotyczących przedsięwzięcia i jego skutków;
skutki przedsięwzięcia na środowisko muszą być oceniane ze względu na ochronę zdrowia ludzi, poprawę jakości życia poprzez poprawę warunków środowiska oraz zachowanie różnorodności gatunków i zdolności reprodukcyjnej ekosystemów jako podstawy utrzymania życia;
jednakże niniejsza dyrektywa nie powinna być stosowana do przedsięwzięć, których szczegółowe rozwiązania zostały zatwierdzone przez szczególny akt ustawodawstwa krajowego, ponieważ cele niniejszej dyrektywy, łącznie z dostarczeniem informacji, są osiągane poprzez proces ustawodawczy;
ponadto w wyjątkowych przypadkach może być właściwe zwolnienie szczególnego przedsięwzięcia z procedur oceny ustanowionej w niniejszej dyrektywie, pod warunkiem dostarczenia Komisji odpowiednich informacji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa stosuje się do oceny skutków środowiskowych wywieranych przez przedsięwzięcia publiczne i prywatne, które mogą znacząco oddziaływać na środowisko.
2.
Do celów niniejszej dyrektywy:
"przedsięwzięcie" oznacza:
- wykonanie prac budowlanych lub innych instalacji lub systemów,
- inne interwencje w otoczeniu naturalnym i krajobrazie, włącznie z wydobywaniem zasobów mineralnych;
"wykonawca" oznacza:
ubiegającego się o zezwolenie na prywatne przedsięwzięcie lub władzę publiczną, która inicjuje przedsięwzięcie;
"zezwolenie na inwestycję":
decyzję właściwej władzy lub władz, na podstawie której wykonawca otrzymuje prawo do wykonania przedsięwzięcia.
3.
Właściwą władzą lub władzami jest lub są te wyznaczone przez Państwa Członkowskie, które są odpowiedzialne za wykonywanie obowiązków wynikających z niniejszej dyrektywy.
4.
Przedsięwzięcia służące obronie narodowej nie są objęte niniejszą dyrektywą.
5.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do przedsięwzięć, których szczegółowe rozwiązania zostały przyjęte przez szczególny akt ustawodawstwa krajowego, ponieważ cele tej dyrektywy, łącznie z dostarczeniem informacji, są osiągane w procesie ustawodawczym.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie przyjmują wszystkie niezbędne środki, aby zapewnić, że przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko naturalne między innymi z powodu ich charakteru, rozmiarów lub lokalizacji podlegają ocenie w odniesieniu do ich skutków przed udzieleniem zezwolenia.
Przedsięwzięcia te są określone w art. 4.
2.
Ocena wpływu na środowisko może być zintegrowana z istniejącymi procedurami udzielania zezwolenia na przedsięwzięcia w Państwach Członkowskich lub, jeżeli takie nie istnieją, z innymi procedurami albo z procedurami, które będą ustanowione do realizacji celów niniejszej dyrektywy.
3.
Państwa Członkowskie mogą w wyjątkowych przypadkach wyłączyć szczególne przedsięwzięcie w całości lub w części z przepisów ustanowionych w niniejszej dyrektywie.
W takim przypadku Państwa Członkowskie:
a) rozważą, czy byłaby właściwa inna forma oceny i czy zebrane w ten sposób informacje powinny być udostępnione opinii publicznej;
b) udostępniają opinii publicznej informacje odnoszące się do tego wyłączenia i informują o przyczynach tego wyłączenia;
c) informują Komisję przed udzieleniem zezwolenia o przyczynach uzasadniających przyznanie wyłączenia i przekazują jej informacje, które, w odpowiednim przypadku, udostępniają swoim obywatelom.
Komisja przesyła niezwłocznie otrzymane dokumenty innym Państwom Członkowskim.
Komisja składa rocznie sprawozdanie Radzie ze stosowania tego ustępu.
Artykuł 3
Ocena wpływu na środowisko określa, opisuje i ocenia we właściwy sposób dla każdego indywidualnego przypadku i zgodnie z art. 4-11 bezpośrednie i pośrednie skutki przedsięwzięcia dla następujących elementów:
- istot ludzkich, fauny i flory,
- gleby, wody, powietrza, klimatu i krajobrazu,
- oddziaływania między elementami wymienionymi w tiret pierwszym i drugim,
- dóbr materialnych i dziedzictwa kultury.
Artykuł 4
1.
Z zastrzeżeniem art. 2 ust. 3 przedsięwzięcia zaliczone do kategorii wymienionych w załączniku I podlegają ocenie zgodnie z art. 5-10.
2.
Przedsięwzięcia zaliczone do kategorii wymienionych w załączniku II podlegają ocenie zgodnie z art. 5-10, jeżeli Państwa Członkowskie uznają, że wymóg taki wynika z cech tych przedsięwzięć.
Do tego celu Państwa Członkowskie mogą między innymi wyszczególnić niektóre rodzaje przedsięwzięć, które mają być poddane ocenie, albo mogą ustanowić kryteria i/lub progi konieczne do ustalenia, które z kategorii przedsięwzięć wymienionych w załączniku II mają podlegać ocenie zgodnie z art. 5-10.
Artykuł 5
1.
W przypadku przedsięwzięć, które, stosownie do art. 4, muszą podlegać ocenie wpływu na środowisko, zgodnie z art. 5-10, Państwa Członkowskie przyjmują środki niezbędne do zapewnienia, że wykonawca dostarczy we właściwej formie informacje wyszczególnione w załączniku III w zakresie, w jakim:
a) Państwa Członkowskie uznają, że te informacje są odpowiednie dla danego etapu procedury zezwolenia i dla szczególnych cech określonego przedsięwzięcia lub typu przedsięwzięcia oraz dla cech środowiskowych, które mogą być naruszone;
b) Państwa Członkowskie uznają, że można w sposób uzasadniony żądać od wykonawcy zebrania takich informacji, uwzględniając między innymi obecny stan wiedzy i metody oceny.
2.
Informacje, które mają być dostarczone przez wykonawcę, zgodnie z ust. 1, zawierają co najmniej:
- opis przedsięwzięcia zawierający informacje o miejscu, projekcie i wielkości przedsięwzięcia,
- opis środków przewidzianych w celu uniknięcia, zmniejszenia i jeśli to możliwe, naprawienie poważnych niekorzystnych skutków,
- dane wymagane do rozpoznania i oszacowania głównych skutków, które mogą być spowodowane w środowisku przez to przedsięwzięcie,
- podsumowanie w języku nietechnicznym informacji wymienionych w tiret 1-3.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, jeżeli uznają to za konieczne, że władze posiadające stosowne informacje udostępniają te informacje wykonawcy.
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki, aby zapewnić władzom, których może dotyczyć to przedsięwzięcie z powodu ich szczególnej odpowiedzialności w odniesieniu do środowiska, możliwość wyrażenia ich opinii do wniosku o zezwolenie na inwestycję.
Państwa Członkowskie wyznaczają władze, które udzielają w tym celu konsultacji w sposób ogólny lub w każdym przypadku, gdy wymagany jest wniosek o zezwolenie.
Informacje zebrane zgodnie z art. 5 są przekazywane tym władzom.
Państwa Członkowskie ustanawiają szczegółowe regulacje dotyczące tych konsultacji.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają:
- udostępnienie opinii publicznej każdego wniosku o zezwolenie na inwestycję i każdej informacji zebranej zgodnie z art. 5,
- społeczności, której to dotyczy, możliwość wyrażenia opinii, zanim to przedsięwzięcie zostanie przeprowadzone.
3.
Szczegółowe ustalenia w odniesieniu do tych informacji i konsultacji określane są przez Państwa Członkowskie, które mogą w szczególności, w zależności od szczególnych cech tych przedsięwzięć lub miejsc ich realizacji:
- określać społeczność, której to dotyczy
- określać miejsca, gdzie można skonsultować się w związku z tymi informacjami,
- określać sposób, w jaki społeczeństwo może być informowane, na przykład przez obwieszczenie w określonym okręgu, publikację w lokalnych gazetach, organizację wystaw z planami, rysunkami, tabelami, prezentację graficzną, modele,
- ustalać sposób, w jaki społeczeństwo ma udzielać konsultacji, na przykład przez wezwanie do wyrażenia pisemnej opinii lub przez badanie opinii publicznej,
- ustalać odpowiednie terminy dla różnych etapów procedury, ażeby zapewnić podjęcie decyzji w odpowiednim okresie.
Artykuł 7
Jeżeli Państwo Członkowskie ma świadomość, że przedsięwzięcie może znacząco oddziaływać na środowisko w innym Państwie Członkowskim lub gdy na wniosek Państwa Członkowskiego, które może być znacząco tym dotknięte, Państwo Członkowskie, na którego terytorium zamierza się przeprowadzić to przedsięwzięcie, przesyła informacje zebrane zgodnie z art. 5 drugiemu Państwu Członkowskiemu w tym samym czasie, w jakim udostępnia je swoim obywatelom.
Informacje te stanowią podstawę dla wszelkich konsultacji niezbędnych w ramach dwustronnych stosunków między dwoma Państwami Członkowskimi na bazie wzajemności i równoważności.
Artykuł 8
Informacje zebrane zgodnie z art. 5, 6 i 7 muszą być uwzględnione w procedurze zezwolenia na inwestycję.
Artykuł 9
Po podjęciu decyzji właściwa władza lub władze informują ogół zainteresowanych o:
- treści decyzji i związanych z nią warunkach,
- przyczynach i uwarunkowaniach, na których decyzja jest oparta, jeżeli tak stanowi ustawodawstwo Państw Członkowskich.
Szczegółowe ustalenia dla takich informacji są określane przez Państwa Członkowskie.
W przypadku gdy inne Państwo Członkowskie zostało poinformowane zgodnie z art. 7, to będzie ono również poinformowane o odnośnej decyzji.
Artykuł 10
Przepisy niniejszej dyrektywy nie mają wpływu na zobowiązanie właściwych władz do przestrzegania ograniczeń nałożonych przez krajowe przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne oraz przez obowiązujące praktyki prawne w odniesieniu do tajemnicy przemysłowej i handlowej oraz ochrony interesu publicznego.
Jeżeli stosuje się art. 7, przekazywanie informacji innemu Państwu Członkowskiemu oraz przyjęcie informacji przez inne Państwo Członkowskie podlega ograniczeniom obowiązującym w Państwie Członkowskim, w którym jest wnioskowane przedsięwzięcie.
Artykuł 11
1.
Państwa Członkowskie i Komisja wymieniają informacje o doświadczeniach zdobytych przy stosowaniu niniejszej dyrektywy.
2. W szczególności Państwa Członkowskie informują Komisję o wszelkich kryteriach i/lub progach przyjętych do selekcji przedsięwzięć, o których mowa, zgodnie z art. 4 ust. 2, lub o rodzajach przedsięwzięć, których to dotyczy, które zgodnie z art. 4 ust. 2 podlegają ocenie zgodnie z art. 5-10.
3.
Komisja po upływie pięciu lat od notyfikacji niniejszej dyrektywy przesyła Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie o jej stosowaniu i skuteczności.
Sprawozdanie oparte jest na wspomnianej wymianie informacji.
4.
Komisja na podstawie wymiany informacji przedstawi Radzie dodatkowe wnioski, jeżeli byłoby to konieczne, w celu stosowania niniejszej dyrektywy w dostatecznie skoordynowany sposób.
Artykuł 12
1.
Państwa Członkowskie podejmą niezbędne środki w celu wykonania niniejszej dyrektywy w ciągu trzech lat od jej notyfikacji [7].
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego, które przyjmą w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 13
Przepisy niniejszej dyrektywy nie mają wpływu na prawo Państw Członkowskich do ustanawiania bardziej surowych regulacji dotyczących zakresu i procedury przy ocenianiu skutków środowiskowych.
Artykuł 14
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
DYREKTYWA RADY
z dnia 8 lipca 1985 r.
zmieniająca dyrektywę 83/181/EWG określającą zakres art. 14 ust. 1 lit. d) dyrektywy 77/388/EWG w odniesieniu do zwolnienia z podatku od wartości dodanej na przywóz finalny niektórych towarów
(85/346/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 99 i 100,
uwzględniając wniosek Komisji[1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego[2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[3],
a także mając na uwadze, co następuje: w dyrektywie 83/181/EWG[4] ustanowiona została minimalna ilość paliwa zawartego w zbiornikach użytkowych pojazdów silnikowych, która jest zwolniona od podatku od wartości dodanej przy przywozie;
w celu ułatwienia przekraczania granic wewnętrznych Wspólnoty wymieniona ilość powinna w początkowym etapie zostać zwiększona dla pojazdów zaprojektowanych i zdolnych do transportu osób, poruszających się między Państwami Członkowskimi; w drugim etapie Rada, na wniosek Komisji, powinna zdecydować o zwiększeniu wspomnianej ilości w stosunku do pojazdów poruszających się między Państwami Członkowskimi i przeznaczonych do przewozu towarów,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 83/181/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1. artykuł 83 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 83
Państwa Członkowskie mogą ograniczyć stosowanie zwolnienia w zakresie paliwa znajdującego się w standardowych zbiornikach użytkowych pojazdów silnikowych:
a) gdy pojazdy przybywają z państwa trzeciego, do 200 litrów na pojazd i podróż;
b) gdy pojazd przybywa z innego Państwa Członkowskiego:
- do 200 litrów na pojazd i podróż w przypadku pojazdów, które są zaprojektowane i zdolne do transportu towarów, za wynagrodzeniem lub bez wynagrodzenia,
- do 600 litrów na pojazd i podróż w przypadku pojazdów, które są zaprojektowane i zdolne do transportu więcej niż 9 osób wraz z kierowcą, za wynagrodzeniem lub bez wynagrodzenia.
Stanowiąc zgodnie z procedurami przewidzianymi w Traktacie, Rada na wniosek Komisji podejmuje przed dniem 1 lipca 1986 r. decyzję w sprawie zwiększenia dopuszczonej bez opłat celnych ilości paliwa znajdującego się w standardowych zbiornikach pojazdów określonych w ust. 1 lit. b) tiret pierwsze."
2.
W art. 84 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) pojazdów użytkowych w transporcie międzynarodowym przybywających z państw trzecich, maksymalnie do 25 kilometrów w linii prostej w głąb ich strefy przygranicznej, w przypadku gdy transport ten stanowią podróże odbywane przez osoby mające miejsce zamieszkania w tej strefie;".
Artykuł 2
Państwa Członkowskie przyjmują środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 października 1985 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 8 lipca 1985 r.
zmieniająca dyrektywę 68/297/EWG w sprawie ujednolicenia przepisów dotyczących bezcłowego dopuszczenia do obrotu paliw znajdujących się w zbiorniku paliwa użytkowych pojazdów silnikowych
(85/347/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 75 i 99,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 68/297/EWG [4] zmieniona dyrektywą 83/127/EWG [5] ustanowiła minimalną ilość paliwa w zbiornikach paliwa użytkowych pojazdów silnikowych, która musi być dopuszczona do obrotu bez opłat celnych na granicach wewnętrznych Wspólnoty;
w celu uproszczenia przekraczania tych granic, w początkowym etapie należy podwyższyć wymienioną ilość w odniesieniu do pojazdów przeznaczonych i nadających się do transportu osób. Rada ma zadecydować w późniejszym terminie w sprawie podwyższenia ilości stosowanych do pojazdów przeznaczonych i nadających się do transportu rzeczy;
należy określić pojęcie "typowy zbiornik paliwa",
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 68/297/EWG wprowadza się w następujące zmiany:
1.
Artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Państwa Członkowskie, zgodnie z niniejszą dyrektywą ujednolicają przepisy dotyczące bezcłowego dopuszczenia do obrotu paliwa znajdującego się w typowych zbiornikach paliwa użytkowych pojazdów silnikowych, przekraczających wspólne granice między Państwami Członkowskimi."
2.
Artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy:
- "użytkowy pojazd silnikowy" oznacza każdy silnikowy pojazd drogowy, który pod względem konstrukcji i wyposażenia jest przeznaczony i nadaje się do transportu odpłatnego lub nieodpłatnego:
a) więcej niż dziewięciu osób, włączając kierowcę;
b) rzeczy,
- "typowe zbiorniki paliwa" oznaczają zbiorniki na stałe zamocowane przez producenta we wszystkich pojazdach silnikowych tego samego rodzaju jak pojazdy, których to dotyczy oraz w których zamocowanie na stałe umożliwia bezpośrednie wykorzystanie paliwa zarówno do napędu jak, w odpowiednim przypadku, do funkcjonowania systemu chłodzącego.
Zbiorniki gazowe wbudowane w pojazdach silnikowych, przeznaczone do bezpośredniego wykorzystania gazu jako paliwa, są również uznawane za typowe zbiorniki paliwa."
3.
W art. 3 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie dopuszczają do obrotu bez opłat celnych następujące ilości paliwa znajdujące się w typowych zbiornikach paliwa użytkowych pojazdów silnikowych:
a) 200 litrów na pojazd i na przejazd w przypadku pojazdów, które przeznaczone są i nadają się do odpłatnego lub nieodpłatnego transportu rzeczy;
b) 600 litrów na pojazd i na przejazd w przypadku pojazdów, które przeznaczone są i nadają się do przewożenia ponad dziewięciu osób, włączając kierowcę.
Stanowiąc zgodnie z procedurami przewidzianymi w Traktacie w tym zakresie, Rada zdecyduje, na wniosek Komisji, najpóźniej do dnia 1 lipca 1986 r. w sprawie podwyższenia ilości paliw dopuszczonych do obrotu bez opłat celnych oraz znajdujących się w typowych zbiornikach paliwa pojazdów określonych w lit. a) akapit pierwszy."
4.
Skreśla się art. 5.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 1 października 1985 r. oraz niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
DYREKTYWA RADY
z dnia 8 lipca 1985 r.
zmieniająca dyrektywę 69/169/EWG w sprawie harmonizacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do zwolnienia z podatku obrotowego i podatku akcyzowego towarów przywożonych w międzynarodowym ruchu pasażerskim
(85/348/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 99 i 100,
uwzględniając wniosek Komisji[1],
uwzględniając opinię Zgromadzenia[2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[3],
a także mając na uwadze, co następuje: jest ważne, aby wprowadzić ułatwienia w podróżowaniu oraz turystyce w obrębie Wspólnoty oraz złagodzić w tym celu kontrolę osób na granicach tak, aby obywatele mogli lepiej ocenić pozytywne skutki istnienia Wspólnoty;
mając powyższe na względzie, należy zwiększyć zwolnienie z podatku obrotowego oraz podatku akcyzowego, których poziom, określony w dyrektywie 69/169/EWG[4], został ostatnio zmieniony dyrektywą 84/231/EWG[5]; należy zwiększyć również zwolnienie, które można zastosować wobec osób w wieku poniżej 15 lat;
limity ilościowe kawy i herbaty określone w art. 4 ust. 1 lit. d) oraz e) dyrektywy 69/169/EWG powodują dodatkowe formalności na granicach; wszelkie nakładane podatki mogą przynieść niewielki dochód; w związku z powyższym należy przyjąć ustalenia w celu zwiększenia limitów ilościowych w ruchu pasażerskim między Państwami Członkowskimi;
należy promować obrót winem produkowanym we Wspólnocie; do tego celu może przyczynić się zwiększenie ilości wina, które można sprowadzać bezcłowo;
tafia, sake i inne tego rodzaju napoje można traktować jako napoje o zawartości alkoholu nie przekraczającej 22 % obj., na które istnieje aktualnie limit bezcłowy; w związku z tym należy poszerzyć listę napojów, objętych tych limitem;
należy wyraźnie określić, że limit dotyczący ilości napojów alkoholowych, które mogą zostać objęte tym zwolnienie, dotyczy a fortiori czystego alkoholu;
co dwa lata należy dostosowywać wielkości dopuszczalnych zwolnień oraz odstępstw w celu utrzymania ich rzeczywistych wartości;
w przypadku gdyby dostosowanie wspólnotowych zwolnień doprowadziło do zmniejszenia wysokości zwolnienia w walucie narodowej Państwa Członkowskiego, dane Państwo Członkowskie powinno być upoważnione do utrzymania tej wysokości w walucie narodowej, która istniała przed tym dostosowaniem;
system podatkowy obowiązujący obecnie w Danii, Grecji oraz Irlandii jeszcze nie pozwala na stosowanie w całości zwolnień podatkowych w odniesieniu do podróżnych przybywających z innych Państw Członkowskich, mając na uwadze konsekwencje gospodarcze, do jakich może to doprowadzić;
w związku z powyższym należy upoważnić Państwa Członkowskie do stosowania odstępstw od dyrektywy 69/169/EWG w odniesieniu do jednostkowej wartości towarów przywożonych bezcłowo; Królestwo Danii powinno być upoważnione do stosowania zredukowanych limitów ilościowych na wina niemusujące;
dyrektywa 84/231/EWG upoważnia Królestwo Danii do zastosowania odstępstwa od dyrektywy 69/169/EWG w odniesieniu do przywozu niektórych towarów przez podróżnych, których miejscem zamieszkania jest Dania, po pobycie w innym kraju przez okres krótszy niż 48 godzin;
system podatkowy obecnie stosowany w Danii nie pozwala na żadne ograniczenia w stosowaniu tej zasady w dniu 31 grudnia 1985 r. bez ryzyka skutków gospodarczych; w związku z powyższym należy przedłużyć jej stosowanie do dnia 31 grudnia 1987 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 69/169/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 2:
a) w ust. 1 wyrazy "od dnia 1 lipca 1984 r., 280 ECU" zastępuje się wyrazami "350 ECU";
b) w ust. 2 wyrazy "do wysokości 60 ECU" zastępuje się wyrazami "do wysokości 90 ECU";
c) dodaje się następujący ustęp:
"6.
Co dwa lata, przy czym po raz pierwszy najpóźniej do dnia 31 października 1987 r., Rada, działając zgodnie z procedurami przewidzianymi przez Traktat w tym zakresie, będzie dostosowywać wysokość zwolnień, określonych w ust. 1 i 2, w celu utrzymania ich rzeczywistej wartości".
2.
Tabela w art. 4 ust. 1 otrzymuje następującą treść:
I Ruch pasażerski między Wspólnotą i państwami trzecimi II Ruch pasażerski między Państwami Członkowskimi Wspólnoty
a) Wyroby tytoniowe: papierosy cygaretki (cygara o maksymalnej wadze 3 gramy każde) cygara tytoń fajkowy 200 100 50 250 g 300 150 75 400 g
b) Alkohol i napoje alkoholowe: - napoje destylowane oraz spirytus o zawartości alkoholu powyżej 22 % obj.; niedenaturowany alkohol etylowy o zawartości alkoholu powyżej 80 % łącznie 1 litr łącznie 1 litr
napoje destylowane oraz spirytus, aperitify na bazie wina lub alkoholu, tafia, sake lub podobne napoje o zawartości alkoholu nie przekraczającej 22 % obj.; wina musujące, wina wzmacniane - wina niemusujące łącznie 2 litry łącznie 2 litry łącznie 3 litry łącznie 5 litrów
c) Perfumy i wody toaletowe 50 g 1/4 litra 75 g 3/8 litra
d) Kawa lub ekstrakty i esencje kawy 500 g 200 g 1000 g 400 g
e) Herbata lub ekstrakty i esencje herbaty 100 g 40 g 200 g 80 g
3.
W art. 6 ust. 4 lit. b) dodaje się:
"stanowiące dowód, że podatek obrotowy został lub zostanie zastosowany".
4.
Na końcu art. 7 ust. 4 dodaje się:
"lub zmniejszenia tego zwolnienia".
5.
W art. 7a dodaje się ustęp w brzmieniu:
"Pozostawia się do uznania Państw Członkowskich odstąpienie od nakładania podatku obrotowego lub akcyzowego na przywóz towarów przez podróżnych w przypadku gdy kwota podatku, który zostałby nałożony, jest mniejsza lub równa 5 ECU".
6.
Dodaje się następujące artykuły:
"Artykuł 7b
1.
W drodze odstępstwa od art. 2 ust. 1:
a) Królestwo Danii oraz Republika Grecka są upoważnione do wyłączenia z zakresu zwolnienia towary, których jednostkowa wartość przekracza 280 ECU;
b) Irlandia jest upoważniona do wyłączenia z zakresu zwolnienia towary, których jednostkowa wartość przekracza 77 ECU.
2.
W drodze odstępstwa od art. 2 ust. 2 Irlandia jest upoważniona do wyłączenia z zakresu zwolnienia towarów, których jednostkowa wartość przekracza 77 ECU.
3.
W okresie stosowania odstępstw określonych w ust. 1 pozostałe Państwa Członkowskie podejmą środki niezbędne do umożliwienia stosowania zniżek podatkowych, zgodnie z procedurami określonymi w art. 6, w odniesieniu do towarów przywożonych do Danii, Grecji oraz Irlandii, które są wyłączone ze zwolnień w tych krajach.
4.
Co dwa lata, przy czym po raz pierwszy najpóźniej dnia 31 października 1987 r., Rada, działając zgodnie z procedurami przewidzianymi przez Traktat w tym zakresie, będzie dostosowywać wysokość zwolnień, określonych w ust. 1 i 2, w celu utrzymania ich rzeczywistej wartości.
Artykuł 7c
1.
W drodze odstępstwa od art. 4 ust. 1 Królestwo Danii jest upoważnione do:
a) stosowania do win niemusujących w wymianie handlowej między Państwami Członkowskimi limitu w wysokości czterech litrów;
b) w odniesieniu do zwolnień od przywozu niżej wymienionych towarów, jeżeli te towary są przywożone przez podróżnych mających miejsce zamieszkania w Danii, po pobycie w innym kraju, stosowania następujących limitów ilościowych:
- do dnia 31 grudnia 1987 r., w przypadku gdy pobyt był krótszy niż 48 godzin,
- od dnia 1 stycznia 1988 r. do dnia 31 grudnia 1989 r., w przypadku gdy pobyt był krótszy niż 24 godziny:
1.1.1985-31.12.1986 1.1.1987- 31.12.1987 1.1.1988- 31.12.1988 1.1.1989- 31.12.1989
Papierosy lub tytoń fajkowy o długości cząsteczek mniejszej niż 1,5 mm Destylowane napoje oraz spirytus o zawartości alkoholu powyżej 22 % obj.
60 100 g 0 140 200 g 0,35 200 250 g 0,35 240 300 g 0,7
2.
Z dniem 30 września 1985 r. dyrektywa 84/231/EWG traci moc.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie najpóźniej do dnia 1 października 1985 r., środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
2.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o przepisach, które przyjmują w celu stosowania niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 25 lipca 1985 r.
w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących odpowiedzialności za produkty wadliwe
(85/374/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: zbliżanie ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących odpowiedzialności producenta za szkody wyrządzone wadliwością jego produktów jest niezbędna, ponieważ istniejące rozbieżności mogą zakłócać konkurencję i wpływać na przepływ towarów wewnątrz wspólnego rynku oraz pociągać za sobą zróżnicowanie poziomu ochrony konsumenta przed szkodą na jego zdrowiu lub mieniu wyrządzoną przez produkt wadliwy;
niezależna od winy odpowiedzialność ze strony producenta jest jedynym właściwym środkiem rozwiązania tego problemu, charakterystycznego dla obecnych czasów rosnącej technicyzacji, poprzez sprawiedliwe rozłożenia ryzyka tkwiącego w nowoczesnej technologicznie produkcji;
odpowiedzialność niezależna od winy powinna mieć zastosowanie jedynie do rzeczy ruchomych pochodzących z produkcji przemysłowej; w rezultacie właściwym jest wyłączenie odpowiedzialności za produkty rolne i produkty łowiectwa, z wyjątkiem przypadku, gdy zostały one poddane obróbce o charakterze przemysłowym która mogłaby spowodować powstanie wady w tych produktach; odpowiedzialność przewidziana niniejszą dyrektywą powinna również odnosić się do rzeczy ruchomych które są używane w budownictwie lub są instalowane w nieruchomościach;
ochrona konsumenta wymaga, żeby wszyscy producenci zaangażowani w proces produkcji ponosili odpowiedzialność w zakresie, w jakim ich produkt gotowy, część składowa lub jakikolwiek surowiec dostarczone przez nich były wadliwe; z tego samego powodu odpowiedzialność powinna obejmować importerów produktu do Wspólnoty oraz osoby, które przedstawiają się jako producenci przez umieszczenie nazwy, znaku handlowego lub innej wyróżniającej cechy na produkcie, lub osoby dostarczające produkt, którego producenta nie można ustalić;
w sytuacjach gdy kilka osób jest odpowiedzialnych za tę samą szkodę, ochrona konsumenta wymaga, aby osoba pokrzywdzona mogła dochodzić pełnej kompensaty za wyrządzone szkody od którejkolwiek z tych osób;
w celu ochrony dobrego samopoczucia fizycznego i mienia konsumenta, należy ustalać wadliwość produktu przez odwoływanie się nie do jego przydatności do użytku lecz do braku bezpieczeństwa, którego ogół społeczeństwa ma prawo oczekiwać; bezpieczeństwo produktu ocenia się poprzez wyłączenie każdego niewłaściwego użycia produktu w danych okolicznościach;
sprawiedliwy podział ryzyka między osobę poszkodowaną a producentem zakłada możliwość uwolnienia się producenta od odpowiedzialności, jeżeli przedstawi on dowody stwierdzające istnienie określonych okoliczności oczyszczających z zarzutów;
ochrona konsumenta wymaga aby odpowiedzialność producenta pozostała nienaruszona przez działania lub zaniechania osób trzecich przyczyniających się do powstania szkody; jednakże zaniedbanie wspólne osoby pokrzywdzonej może być wzięte pod uwagę w celu ograniczenia lub odrzucenia takiej odpowiedzialności;
ochrona konsumenta wymaga zadośćuczynienia za śmierć i uszkodzenie ciała, jak również za szkody majątkowe; niemniej jednak to ostatnie powinno być ograniczone do towarów do użytku prywatnego lub konsumpcji i podlegać niższemu progowi odliczenia od ustalonej kwoty w celu uniknięcia sporów w nadmiernej liczbie postępowań sądowych; niniejsza dyrektywa nie powinna naruszać prawa do zadośćuczynienia za doznany ból i cierpienie oraz inne szkody niemajątkowe podlegające zapłacie, gdzie stosowne, na mocy przepisów właściwych w danej sprawie;
jednolity termin okresu przedawnienia dla wystąpienia z powództwem o odszkodowanie jest w interesie zarówno osoby poszkodowanej, jak i producenta;
produkty starzeją się z upływem czasu, rozwijane są wyższe normy bezpieczeństwa i dokonuje się postęp w nauce i technice; dlatego nie byłoby rozsądne obarczenie producenta odpowiedzialnością za wadliwość jego produktu na czas nieograniczony; dlatego odpowiedzialność powinna wygasać po upływie rozsądnego okresu czasu, bez uszczerbku dla roszczeń toczących się zgodnie z prawem;
w celu osiągnięcia skutecznego poziomu ochrony konsumentów nie powinno zezwalać się na umowne uchylenie odpowiedzialności producenta w odniesieniu do osoby poszkodowanej;
w ramach systemów prawnych Państw Członkowskich stronie poszkodowanej może przysługiwać roszczenie o odszkodowanie z tytułu odpowiedzialności kontraktowej lub odpowiedzialności pozaumownej innej niż ta przewidziana w niniejszej dyrektywie; w zakresie w jakim przepisy te również służą także osiągnięciu celu, jakim jest skuteczna ochrona konsumentów, powinny one pozostać nienaruszone niniejszą dyrektywą; w zakresie w jakim skuteczna ochrona konsumentów w sektorze artykułów farmaceutycznych została już osiągnięta w Państwie Członkowskim poprzez specjalny system odpowiedzialności, roszczenia oparte na tym systemie powinny podobnie pozostać możliwe;
w zakresie, w jakim odpowiedzialność za szkody jądrowe jest już objęta odpowiednimi przepisami szczególnymi we wszystkich Państwach Członkowskich, możliwym stało się wyłączenie tego typu szkód z zakresu zastosowania niniejszej dyrektywy;
ponieważ wyłączenie surowców rolnych i produktów łowiectwa z zakresu zastosowania niniejszej dyrektywy może być odczuwane w niektórych Państwach Członkowskich, mając na uwadze to czego oczekuje się po ochronie konsumentów, jako nienależyte ograniczanie takiej ochrony, należy umożliwić Państwu Członkowskiemu rozszerzenie odpowiedzialności na takie produkty;
z podobnych przyczyn możliwość uwolnienia się producenta od odpowiedzialności, jeżeli udowodni on, że stan wiedzy naukowej i technicznej w chwili wprowadzenia produktu do obrotu nie pozwalał na wykrycie istnienia wady, może być odczuwana w niektórych Państwach Członkowskich jako nienależyte ograniczenie ochrony konsumenta; dlatego należy umożliwić Państwu Członkowskiemu pozostawienie w swoim ustawodawstwie lub wydanie nowych przepisów, na mocy których taka okoliczność oczyszczająca z zarzutów nie jest dopuszczalna; w przypadku wprowadzenia nowych przepisów korzystanie z tego odstępstwa powinno jednakże podlegać wspólnotowej procedurze "stand-still", w celu podwyższenia, jeżeli to możliwe, poziomu ochrony w sposób jednolity w całej Wspólnocie;
biorąc pod uwagę tradycje ustawodawcze w większości Państw Członkowskich, w przypadku odpowiedzialności producenta niezależnej od jego winy nie jest właściwe określenie jakiejkolwiek górnej granicy finansowej takiej odpowiedzialności; jednakże w zakresie w jakim istnieją odrębne tradycje, wydaje się możliwe dopuszczenie aby Państwo Członkowskie mogło odstąpić od zasady nieograniczonej odpowiedzialności poprzez określenie granicy całkowitej odpowiedzialności producenta za szkodę wynikającą ze śmierci lub uszkodzenia ciała i spowodowaną przez identyczne produkty z taką samą wadą, pod warunkiem że ograniczenie to jest ustalone na poziomie dostatecznie wysokim aby gwarantować właściwą ochronę konsumenta i prawidłowe funkcjonowanie wspólnego rynku;
harmonizacja wynikająca z tego nie może być całkowita na obecnym etapie, ale otwiera drogę w kierunku większej harmonizacji; dlatego konieczne jest, aby Rada otrzymywała od Komisji w regularnych odstępach czasu sprawozdania na temat stosowania niniejszej dyrektywy, z dołączonymi w razie potrzeby właściwymi wnioskami;
w tym kontekście szczególnie ważne jest dokonywanie powtórnego zbadania przeglądu tych części dyrektywy, które dotyczą odstępstw dopuszczalnych dla Państw Członkowskich po upływie okresu wystarczająco długiego w celu zdobycia praktycznego doświadczenia na temat wpływu tych odstępstw na ochronę konsumentów i na funkcjonowanie wspólnego rynku,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Producent jest odpowiedzialny za szkodę wyrządzoną przez wadę w jego produkcie.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy "produkt" oznacza każdą rzecz ruchomą, z wyjątkiem surowców rolnych i produktów łowiectwa, nawet będącą częścią składową innej rzeczy ruchomej lub nieruchomej.
"Surowce rolne" oznaczają produkty ziemi, hodowli, rybołówstwa, z wyłączeniem produktów poddanych wstępnemu przetworzeniu.
"Produktem" jest również elektryczność.
Artykuł 3
1.
"Producent" oznacza producenta produktu gotowego, producenta każdego surowca lub producenta części składowej i każdą osobę, która przedstawia się jako producent umieszczając swą nazwę, znak handlowy lub inną wyróżniającą cechę na produkcie.
2.
Bez uszczerbku dla odpowiedzialności producenta każda osoba, która przywozi produkt do Wspólnoty w celu sprzedaży, najmu, leasingu albo jakiejkolwiek formy dystrybucji w toku swej działalności gospodarczej, uważana jest w rozumieniu niniejszej dyrektywy za producenta i odpowiada jak producent.
3.
W przypadku gdy producenta produktu nie można zidentyfikować, każdy dostawca produktu będzie traktowany jak jego producent, chyba że poinformuje osobę poszkodowaną w rozsądnym terminie o tożsamości producenta lub osoby, która dostarczyła mu produkt.
To samo stosuje się w przypadku produktu przywożonego, jeżeli brak na nim wskazania tożsamości importera, określonego w ust. 2, nawet jeżeli nazwa producenta jest wskazana.
Artykuł 4
Na osobie poszkodowanej spoczywa ciężar udowodnienia szkody, wady i związku przyczynowego między wadą a szkodą.
Artykuł 5
W przypadku gdy w rezultacie stosowania przepisów niniejszej dyrektywy, dwie lub więcej osoby odpowiadają za tę samą szkodę, ich odpowiedzialność jest solidarna, bez uszczerbku dla przepisów prawa krajowego dotyczących odszkodowań lub roszczeń regresowych.
Artykuł 6
1.
Produkt jest wadliwy, jeżeli nie zapewnia bezpieczeństwa, jakiego osoba ma prawo oczekiwać, biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności, w szczególności:
a) wygląd produktu;
b) sposób użycia produktu, którego można rozsądnie oczekiwać;
c) czas, w którym produkt został wprowadzony do obrotu.
2.
Produkt nie będzie uważany za wadliwy wyłącznie dlatego, że w późniejszym czasie lepszy produkt został wprowadzony do obrotu.
Artykuł 7
Producent nie ponosi odpowiedzialności wynikającej z przepisów niniejszej dyrektywy, jeżeli udowodni:
a) że nie wprowadził produktu do obrotu; lub
b) że uwzględniając okoliczności, jest prawdopodobne, iż wada, która spowodowała szkodę, nie istniała w momencie wprowadzenia przez niego produktu do obrotu lub że wada powstała później; lub
c) że nie wyprodukował produktu w celu sprzedaży lub innej formy dystrybucji dla celu gospodarczego ani nie wyprodukował lub nie rozpowszechnił produktu w toku swej działalności gospodarczej; lub
d) że wada wynika ze zgodności produktu z przepisami bezwzględnie wiążącymi wydanymi przez władze publiczne; lub
e) że stan wiedzy naukowej i technicznej w momencie wprowadzenia przez niego produktu do obrotu nie pozwalał na wykrycie istnienia wady; lub
f) w przypadku producenta części, że wada jest spowodowana projektem produktu, w którym część została zamontowana, lub wynika z instrukcji otrzymanych od producenta produktu.
Artykuł 8
1.
Bez uszczerbku dla przepisów prawa krajowego dotyczących prawa do odszkodowań lub roszczeń regresowych odpowiedzialność producenta nie jest ograniczona, gdy szkoda jest spowodowana zarówno wadą w produkcie, jak i przez działanie lub zaniechanie osoby trzeciej.
2.
Odpowiedzialność producenta może być ograniczona lub wyłączona, gdy uwzględniając wszystkie okoliczności, szkoda jest spowodowana zarówno wadą w produkcie, jak i winą osoby poszkodowanej lub innej osoby, za którą osoba poszkodowana jest odpowiedzialna.
Artykuł 9
Do celów art. 1 "szkoda" oznacza:
a) szkodę spowodowaną przez śmierć lub przez uszkodzenia ciała;
b) uszkodzenie lub zniszczenie każdej rzeczy innej niż produkt wadliwy o wartości powyżej 500 ECU, pod warunkiem że rzecz ta:
i) jest zwykle przeznaczona do prywatnego użytku lub konsumpcji; i
ii) była używana przez osobę poszkodowaną głównie dla jej prywatnego użytku lub konsumpcji.
Przepisy niniejszego artykułu nie naruszają przepisów prawa krajowego odnoszących się do szkody niematerialnej.
Artykuł 10
1.
Państwa Członkowskie zagwarantują w swoim ustawodawstwie trzyletni okres przedawnienia dla postępowania o naprawienie szkody jak przewiduje niniejsza dyrektywa.
Okres przedawnienia rozpoczyna się od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o szkodzie, wadzie i tożsamości producenta.
2.
Niniejsza dyrektywa nie narusza przepisów Państw Członkowskich dotyczących zawieszenia lub przerwania biegu przedawnienia.
Artykuł 11
Państwa Członkowskie zagwarantują w swoim ustawodawstwie, że prawa przyznane osobie poszkodowanej zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy, wygasają po upływie okresu 10 lat od daty wprowadzenia przez producenta do obrotu produktu, który spowodował szkodę, chyba że osoba poszkodowana wszczęła przed upływem tego terminu postępowanie przeciwko producentowi.
Artykuł 12
Odpowiedzialność producenta wynikająca z niniejszej dyrektywy nie może być, w odniesieniu do osoby poszkodowanej, ograniczona lub wyłączona przepisem ograniczającym lub zwalniającym go od odpowiedzialności.
Artykuł 13
Niniejsza dyrektywa nie narusza uprawnień przysługujących osobie poszkodowanej z tytułu odpowiedzialności kontraktowej lub niekontraktowej lub szczególnego systemu odpowiedzialności istniejącego w chwili ogłoszenia dyrektywy.
Artykuł 14
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do szkód powstałych w wyniku awarii jądrowych i objętych przez konwencje międzynarodowe ratyfikowane przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 15
1.
Każde Państwo Członkowskie może:
a) w drodze odstępstwa od przepisów art. 2, przyjąć w swym ustawodawstwie, że w rozumieniu art. 1 niniejszej dyrektywy "produkt" oznacza także surowce rolne i produkty łowiectwa;
b) w drodze odstępstwa od przepisów art. 7 lit. e) utrzymać w mocy lub z zastrzeżeniem procedury określonej w ust. 2 niniejszego artykułu przyjąć w swym ustawodawstwie, że producent jest odpowiedzialny, nawet jeżeli udowodni, że stan wiedzy naukowej i technicznej w chwili wprowadzenia produktu do obrotu nie pozwalał na wykrycie istnienia wady.
2.
Państwo Członkowskie mające zamiar wprowadzić środek, określony w ust. 1 lit. b), przekaże Komisji tekst proponowanego środka.
Komisja poinformuje o tym inne Państwa Członkowskie.
Zainteresowane Państwo Członkowskie utrzyma w zawieszeniu proponowany środek przez okres 9 miesięcy, licząc od dnia poinformowania Komisji i pod warunkiem że przed upływem tego okresu Komisja nie przedstawi Radzie propozycji zmieniającej niniejszą dyrektywę w odpowiadającej jej kwestii.
Jednakże jeżeli w ciągu trzech miesięcy od otrzymania wymienionej informacji Komisja nie zawiadomi zainteresowanego Państwa Członkowskiego o swoim zamiarze przedłożenia Radzie takiej propozycji, Państwo Członkowskie może niezwłocznie wprowadzić w życie proponowane rozwiązanie.
Jeżeli Komisja przedłoży Radzie taką propozycję zmieniającą niniejszą dyrektywę w ciągu wspomnianych 9 miesięcy, zainteresowane Państwo Członkowskie utrzyma w zawieszeniu proponowany środek na okres dalszych 18 miesięcy licząc od dnia przedłożenia propozycji.
3.
Po upływie 10 lat od daty notyfikacji niniejszej dyrektywy, Komisja przedłoży Radzie sprawozdanie w sprawie wpływu jaki wyroki wydawane w celu stosowania art. 7 lit. e) i ust. 1 lit. b) niniejszego artykułu mają na ochronę konsumenta i funkcjonowanie wspólnego rynku.
Na podstawie tego sprawozdania Rada, działając na wniosek Komisji oraz zgodnie z postanowieniami art. 100 Traktatu, podejmie decyzję w sprawie uchylenia art. 7 lit. e).
Artykuł 16
1.
Każde Państwo Członkowskie może postanowić, że całkowita odpowiedzialność producenta za szkodę wynikającą ze śmierci lub uszkodzenia ciała spowodowaną przez identyczne produkty posiadające tę samą wadę będzie ograniczona do kwoty nie niższej niż 70 mln ECU.
2.
Po upływie 10 lat od daty notyfikacji niniejszej dyrektywy Komisja przedłoży Radzie sprawozdanie w sprawie wpływu, jaki wywarło na ochronę konsumenta i funkcjonowanie wspólnego rynku wprowadzenie kwotowego ograniczenia odpowiedzialności przez te Państwa Członkowskie, które zastosowały możliwość przewidzianą w ust. 1.
Na podstawie tego sprawozdania Rada, działając na wniosek Komisji i zgodnie z postanowieniami art. 100 Traktatu, podejmie decyzję w sprawie uchylenia ust. 1.
Artykuł 17
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do produktów wprowadzonych do obrotu przed datą wejścia w życie przepisów, określonych w art. 19.
Artykuł 18
1.
Do celów niniejszej dyrektywy ECU rozumiane jest tak, jak określono w rozporządzeniu (EWG) nr 3180/78 [4], zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 2626/84 [5].
Równowartość w walucie krajowej będzie początkowo obliczana według kursu obowiązującego w dniu przyjęcia niniejszej dyrektywy.
2.
Co pięć lat Rada, działając na wniosek Komisji, zbada i, jeżeli będzie to konieczne, skoryguje kwoty określone w niniejszej dyrektywie, biorąc pod uwagę zmiany gospodarcze i pieniężne we Wspólnocie.
Artykuł 19
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie, najpóźniej w ciągu trzech lat od ogłoszenia niniejszej dyrektywy, przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję [6].
2.
Procedurę określoną w art. 15 ust. 2 stosuje się od daty ogłoszenia niniejszej dyrektywy.
Artykuł 20
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 21
Co pięć lat Komisja przedstawi Radzie sprawozdanie na temat stosowania niniejszej dyrektywy i, jeżeli będzie to konieczne, przedłoży odpowiednie wnioski do niej.
Artykuł 22
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 10 czerwca 1985 r.
w sprawie wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dowodów posiadania kwalifikacji w dziedzinie architektury, łącznie ze środkami ułatwiającymi skuteczne korzystanie z prawa przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług
(85/384/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 49, 57 i 66,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z Traktatem od zakończenia okresu przejściowego zakazuje się jakiegokolwiek dyskryminacyjnego traktowania ze względu na przynależność państwową w zakresie przedsiębiorczości oraz świadczenia usług. Zasadę niedyskryminacyjnego traktowania ze względu na przynależność państwową stosuje się między innymi w zakresie zezwoleń wymaganych do podjęcia działalności w dziedzinie architektury oraz w zakresie wpisu do rejestru organizacji lub stowarzyszeń zawodowych lub członkostwa w takich organizacjach lub stowarzyszeniach zawodowych;
jednakże, pożądane wydaje się wprowadzenie przepisów ułatwiających skuteczne korzystanie z prawa przedsiębiorczości oraz swobody świadczenia usług w dziedzinie architektury;
zgodnie z Traktatem Państwom Członkowskim zakazuje się udzielania jakiejkolwiek pomocy mogącej zniekształcić warunki przedsiębiorczości;
artykuł 57 ust. 1 Traktatu przewiduje, że zostaną wydane dyrektywy w zakresie wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji;
architektura, stan obiektów budowlanych, ich usytuowanie w planie zagospodarowania przestrzennego, uwzględnienie wymogów ochrony środowiska naturalnego i dziedzictwa kulturowego, zarówno zbiorowego, jak i indywidualnego stanowią kwestie o znaczeniu społecznym; dlatego też wzajemne uznawanie dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji musi spełniać kryteria jakościowe i ilościowe gwarantujące, że osoby posiadające uznane dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji potrafią zrozumieć i w sposób praktyczny wyrazić potrzeby poszczególnych osób, grup społecznych i zbiorowości w zakresie planowania przestrzennego, projektowania, organizacji i konstrukcji obiektów budowlanych, zachowania i podniesienia wartości zabytków architektury oraz zachowania równowagi naturalnej;
metody kształcenia i szkolenia osób zawodowo działających w dziedzinie architektury są obecnie bardzo zróżnicowane; należy jednak wydać przepisy dotyczące stopniowego ujednolicenia kształcenia i szkolenia, umożliwiającego prowadzenie działalności w zakresie zawodowego tytułu architekta;
w niektórych Państwach Członkowskich podjęcie i prowadzenie działalności architekta jest w świetle prawa uwarunkowane posiadaniem dyplomu architekta; w niektórych Państwach Członkowskich, gdzie taki warunek nie istnieje, prawo do posiadania zawodowego tytułu architekta jest jednak regulowane przepisami prawa; w jeszcze innych, jeśli nie występuje żaden z wymienionych przypadków, opracowuje się przepisy ustawowe i wykonawcze dotyczące podejmowania i prowadzenia działalności w zakresie zawodowego tytułu architekta. Ponieważ warunki podejmowania i prowadzenia takiej działalności w tych państwach nie zostały jeszcze określone a wzajemne uznawanie dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji zakłada, że te dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji upoważniają do podjęcia i prowadzenia określonej działalności w Państwie Członkowskim, które je wydało, uznawanie niektórych świadectw na podstawie niniejszej dyrektywy dotyczy tylko osób upoważnionych do podjęcia działalności w zakresie zawodowego tytułu architekta, zgodnie z przepisami, które zostaną przyjęte w Państwie Członkowskim wydającym takie świadectwa;
w niektórych Państwach Członkowskich uzyskanie zawodowego tytułu architekta uwarunkowane jest, poza posiadaniem dyplomu, świadectwa lub innego dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji, odbyciem — różnej w zależności od państwa — praktyki zawodowej; dlatego, w celu zapobieżenia ewentualnym trudnościom należy uznać, że odbycie w innym Państwie Członkowskim odpowiedniej, tyle samo trwającej praktyki zawodowej, spełnia ten warunek;
powołanie w art. 1 ust. 2 "działalności w dziedzinie architektury", jako "działalności zazwyczaj prowadzonej w zakresie zawodowego tytułu architekta", uzasadnione warunkami przyjętymi w niektórych Państwach Członkowskich, ma na celu jedynie określenie zakresu niniejszej dyrektywy, a nie sformułowanie definicji legalnej działalności w dziedzinie architektury;
w większości Państw Członkowskich działalność w dziedzinie architektury prowadzą osoby posiadające tytuł architekta, niezależnie od tego, czy jest to ich jedyny tytuł zawodowy, jednakże, jeśli przepisy nie stanowią inaczej, z prowadzenia takiej działalności nie są wyłączone inne osoby; działalność tę mogą prowadzić osoby posiadające inne kwalifikacje, w szczególności inżynierowie, którzy uzyskali specjalistyczne wykształcenie w zakresie inżynierii budowlanej lub budownictwa;
wzajemne uznawanie kwalifikacji ułatwi podejmowanie i prowadzenie działalności, o której mowa;
niniejsza dyrektywa dotyczy także tej nielicznej grupy osób, często o międzynarodowej sławie, którym zgodnie z prawem, w uznaniu ich prac świadczących o wyjątkowym talencie w dziedzinie architektury, w niektórych Państwach Członkowskich, wyjątkowo i bez względu na to, czy spełniły zwykłe warunki w zakresie kształcenia i szkolenia, przyznano zawodowy tytuł architekta;
uznawanie większości istniejących dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji w dziedzinie architektury, wymienionych w art. 10-12 umożliwi ich posiadaczom, ze skutkiem natychmiastowym, podjęcie i prowadzenie działalności gospodarczej lub świadczenie usług w innych Państwach Członkowskich; ponieważ jednak niezwłoczne wprowadzenie tego przepisu w Wielkim Księstwie Luksemburga mogłoby, biorąc pod uwagę niewielki obszar tego kraju, doprowadzić do zakłócenia konkurencji i przeszkodzić w wykonywaniu zawodu, uzasadnione jest przyznanie temu Państwu Członkowskiemu dodatkowego czasu na dostosowanie;
ponieważ dyrektywa w sprawie wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji w dziedzinie architektury nie zakłada praktycznej równoważności kształcenia i szkolenia, poświadczonego tymi dyplomami, świadectwami i innymi dokumentami, używanie tytułów jest uprawnione w języku Państwa Członkowskiego, z którego pochodzi lub przybywa cudzoziemiec;
w celu ułatwienia stosowania niniejszej dyrektywy przez władze krajowe, Państwa Członkowskie mogą nakazać, aby osoby spełniające wymagania dotyczące kształcenia i szkolenia, określone w niniejszej dyrektywie, oprócz dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji, przedstawiły zaświadczenie od właściwych władz państwa, z którego pochodzą lub przybywają, stwierdzające, że ich kwalifikacje odpowiadają kwalifikacjom określonym w niniejszej dyrektywie;
przepisy prawa krajowego dotyczące nieposzlakowanej opinii i nieskazitelnego charakteru mogą być stosowane jako kryterium przy podejmowaniu działalności gospodarczej; w takich przypadkach należy rozróżnić sytuacje osób, które nie prowadziły wcześniej żadnej działalności w dziedzinie architektury, od sytuacji osób, które prowadziły taką działalność w innym Państwie Członkowskim;
w przypadku świadczenia usług obowiązek wpisania do rejestru prowadzonego przez organizację lub stowarzyszenie zawodowe albo uzyskania członkostwa w takiej organizacji lub stowarzyszeniu, związany ze stałym charakterem działalności prowadzonej w przyjmującym Państwie Członkowskim stanowi przeszkodę dla osoby świadczącej usługi, ze względu na tymczasowy charakter jej działalności; takie ograniczenie należy uchylić, jednakże w tym przypadku należy zapewnić nadzór organizacji lub stowarzyszenia zawodowego nad przestrzeganiem zasad wykonywania zawodu; w tym celu, z zastrzeżeniem art. 62 Traktatu, można zobowiązać osobę świadczącą usługi do powiadomienia o fakcie świadczenia usług właściwych władz przyjmującego Państwa Członkowskiego;
w odniesieniu do działalności osób zatrudnionych w dziedzinie architektury, rozporządzenie Rady (EWG) nr 1612/68, z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty [4] nie zawiera przepisów szczególnych dotyczących nieskazitelnego charakteru lub nieposzlakowanej opinii, przestrzegania zasad wykonywania zawodu lub używania tytułów zawodowych. W zależności od Państwa Członkowskiego takie przepisy są lub mogą być stosowane zarówno w odniesieniu do osób zatrudnionych jako pracownicy najemni, jak i osób pracujących na własny rachunek; działalność w dziedzinie architektury uwarunkowana jest w większości Państw Członkowskich posiadaniem dyplomu, świadectwa lub innego dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji; działalność taka prowadzona jest zarówno przez osoby zatrudnione jako pracownicy najemni, jak i osoby pracujące na własny rachunek lub przez osoby, które w okresie swojej pracy zawodowej działały jako osoby zatrudnione w charakterze pracowników najemnych i jako osoby pracujące na własny rachunek; w związku z tym, w celu pełnego wsparcia swobodnego przemieszczania się wewnątrz Wspólnoty osób wykonujących ten zawód, konieczne jest objęcie przepisami niniejszej dyrektywy osób zatrudnionych w dziedzinie architektury;
niniejsza dyrektywa wprowadza wzajemne uznawanie dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji, uprawniających do prowadzenia działalności zawodowej, jednocześnie nie stanowi koordynacji przepisów prawa krajowego dotyczących kształcenia i szkolenia; liczba osób wykonujących zawód w dziedzinie architektury różni się znacząco w zależności od Państwa Członkowskiego; przez pierwszych kilka lat stosowania niniejszej dyrektywy Komisja musi szczególnie uważnie nadzorować jej realizację,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
ZAKRES ZASTOSOWANIA
Artykuł 1
1.
Dyrektywę stosuje się do działalności w dziedzinie architektury.
2.
W rozumieniu niniejszej dyrektywy, "działalność w dziedzinie architektury" to działalność zazwyczaj prowadzona w zakresie zawodowego tytułu architekta.
ROZDZIAŁ II
DYPLOMY, ŚWIADECTWA I INNE DOKUMENTY POTWIERDZAJĄCE POSIADANIE KWALIFIKACJI, UMOŻLIWIAJĄCE PODEJMOWANIE DZIAŁALNOŚCI W DZIEDZINIE ARCHITEKTURY W ZAKRESIE ZAWODOWEGO TYTUŁU ARCHITEKTA
Artykuł 2
Każde Państwo Członkowskie uznaje dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji, uzyskane w wyniku kształcenia i szkolenia, zgodne z wymogami art. 3 i 4, przyznane obywatelom Państw Członkowskich przez inne Państwa Członkowskie — poprzez nadanie im na swoim terytorium takiego samego znaczenia, jakie posiadają dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji, wydawane przez to Państwo, jeśli chodzi o możliwość podjęcia działalności, o której mowa w art. 1 i prowadzenia jej w zakresie zawodowego tytułu architekta, zgodnie z art. 23 ust. 1.
Artykuł 3
Kształcenie prowadzące do uzyskania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji, określonych w art. 2, ma formę studiów wyższych, których zasadniczym przedmiotem jest architektura.
W programie studiów należy zachować równowagę pomiędzy teoretycznymi i praktycznymi aspektami kształcenia w dziedzinie architektury oraz zapewnić nabycie:
1. umiejętności tworzenia projektów architektonicznych spełniających wymogi zarówno estetyczne, jak i techniczne;
2. odpowiedniej znajomości historii i teorii architektury oraz sztuk pokrewnych, technologii i nauk humanistycznych;
3. wiedzy na temat sztuk pięknych, która ma wpływ na jakość projektu architektonicznego;
4. odpowiedniej znajomości urbanistyki, projektowania oraz umiejętności niezbędnych w procesie projektowania;
5. zrozumienia związku ludzi z obiektami budowlanymi oraz obiektów budowlanych ze środowiskiem naturalnym, a także potrzeby dostosowania obiektów budowlanych i przestrzeni pomiędzy nimi do potrzeb człowieka;
6. zrozumienia zawodu architekta oraz jego roli w społeczeństwie, w szczególności przy przygotowywaniu koncepcji projektów, które uwzględniają czynniki społeczne;
7. zrozumienia metod gromadzenia informacji i przygotowywania koncepcji projektu;
8. zrozumienia problemów konstrukcyjnych, budowlanych i inżynieryjnych związanych z projektowaniem budynków;
9. odpowiedniej wiedzy z zakresu fizyki i technologii oraz o funkcji obiektów budowlanych, umożliwiającej stworzenie w ich wnętrzu odpowiedniego komfortu i zapewniającej ochronę przed niekorzystnym działaniem czynników atmosferycznych;
10. niezbędnych umiejętności w zakresie projektowania w celu spełnienia wymogów użytkowników obiektów budowlanych, biorąc pod uwagę ograniczenia finansowe i przepisy budowlane;
11. odpowiedniej znajomości gałęzi przemysłu, organizacji, przepisów i postępowania stosowanych przy realizacji projektu i łączeniu projektów w jeden proces planowania.
Artykuł 4
1.
Kształcenie, o którym mowa w art. 2, musi spełniać wymogi określone w art. 3, a także następujące warunki:
a) całkowity okres kształcenia powinien wynosić co najmniej cztery lata studiów w pełnym wymiarze godzin w szkole wyższej lub porównywalnej placówce oświatowej albo sześć lat nauki w szkole wyższej lub porównywalnej placówce oświatowej, z których co najmniej trzy lata są studiami w pełnym wymiarze godzin;
b) kształcenie powinno być zakończone pomyślnym zdaniem egzaminu.
W drodze odstępstwa od pierwszego akapitu za zgodne z art. 2 uznaje się trzyletnie kształcenie w "Fachhochschulen" w Republice Federalnej Niemiec w formie, w jakiej jest prowadzone w chwili ogłoszenia niniejszej dyrektywy, o ile spełnia wymagania określone w art. 3 i umożliwia w tym Państwie Członkowskim podjęcie działalności, o której mowa w art. 1, w zakresie zawodowego tytułu architekta, o ile kształcenie jest uzupełnione czteroletnim stażem pracy w zawodzie w Republice Federalnej Niemiec, udokumentowanym świadectwem wystawionym przez zawodowe stowarzyszenie architektów, na którego listę został wpisany dany architekt.
Stowarzyszenie ustala wcześniej, czy praca wykonywana przez architekta w dziedzinie architektury jest wystarczającym potwierdzeniem umiejętności praktycznego wykorzystania wiedzy, o którym mowa w art. 3.
Do wystawienia świadectwa stosuje się procedurę stosowaną przy wpisie do rejestru architektów.
Na podstawie doświadczenia oraz mając na uwadze postępy w kształceniu architektów, Komisja, po upływie ośmiu lat od zakończenia okresu, o którym mowa w art. 31 ust. 1, przedłoży Radzie raport dotyczący stosowania drugiego akapitu, a także przedstawi propozycje, które Rada rozważy w terminie sześciu miesięcy, zgodnie z procedurami określonymi w Traktacie.
2.
Na mocy art. 2 uznaniu podlega również kształcenie, które jako część programu rozwoju społecznego lub jako studia wyższe w niepełnym wymiarze godzin, spełnia wymogi art. 3 i kończy się zdanym pomyślnie egzaminem z architektury, pod warunkiem że osoba, której uznanie dotyczy, pracowała w dziedzinie architektury nie mniej niż siedem lat, pod nadzorem architekta albo biura architektów.
Egzamin musi odpowiadać egzaminowi, określonemu w ust. 1 lit. b).
Artykuł 5
1.
Obywatele Państwa Członkowskiego, którzy zgodnie z przepisami prawa krajowego, upoważniającymi właściwe organy Państwa Członkowskiego do przyznania tytułu na podstawie szczególnych osiągnięć w dziedzinie architektury, uzyskali zawodowy tytuł architekta, mogą prowadzić działalność w dziedzinie architektury, używając zawodowego tytułu architekta.
2.
W przypadku osób, o których mowa w ust. 1, świadectwo wystawione przez Państwo Członkowskie, z którego pochodzi lub przybywa cudzoziemiec, jest dowodem uprawniającym do używania tytułu architekta.
Artykuł 6
Zgodnie z warunkami określonymi w art. 2 uznaje się świadectwa wydane przez właściwe władze Republiki Federalnej Niemiec, poświadczające równoważność kwalifikacji przyznanych po dniu 8 maja 1945 r. przez właściwe władze Niemieckiej Republiki Demokratycznej z kwalifikacjami określonymi w art. 2.
Artykuł 7
1.
Każde Państwo Członkowskie podaje niezwłocznie do wiadomości pozostałym Państwom Członkowskim oraz Komisji wykaz dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji wydawanych na terytorium tego Państwa, spełniających kryteria określone w art. 3 i 4, a także wykaz instytucji i organów uprawnionych do ich wydania.
Pierwsza lista zostanie przekazana w terminie dwunastu miesięcy od daty ogłoszenia niniejszej dyrektywy.
Każde Państwo Członkowskie podaje również do wiadomości wszelkie zmiany dotyczące dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji, wydawanych na terytorium tego państwa, w szczególności zmiany dotyczące utraty ich cech określonych w art. 3 i 4.
2.
Po upływie trzech miesięcy od daty przekazania wykazów i ich aktualizacji, Komisja informuje o nich w formie publikacji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Jednakże w przypadkach określonych w art. 8 publikacja dotycząca dyplomu, świadectwa lub innego dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji jest wstrzymana.
Komisja okresowo publikuje wykazy ujednolicone.
Artykuł 8
W przypadku wątpliwości zgłoszonych przez Państwo Członkowskie lub Komisję, czy dyplom, świadectwo lub inny dowód potwierdzający posiadanie kwalifikacji spełnia kryteria określone w art. 3 i 4, Komisja, w terminie trzech miesięcy od przekazania informacji, o których mowa w art. 7 ust. 1, zwraca się do Komitetu Doradczego ds. Kształcenia i Szkolenia w Dziedzinie Architektury o wyrażenie opinii.
Komitet wydaje opinię w terminie trzech miesięcy.
Dane dotyczące dyplomu, świadectwa lub innego dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji, publikowane są w terminie trzech miesięcy od dnia wydania opinii albo upływu terminu wydania opinii, chyba że:
- Państwo Członkowskie dokonało zmian informacji przekazanych na podstawie art. 7 ust. 1,
lub - Państwo Członkowskie lub Komisja stosuje art. 169 lub art. 170 Traktatu w celu wniesienia sprawy do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich.
Artykuł 9
1.
W przypadku wątpliwości, czy dyplom, świadectwo lub inny dowód posiadania kwalifikacji, umieszczony w wykazie opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, spełnia wymogi art. 3 i 4, Państwo Członkowskie albo Komisja może zwrócić się do Komitetu Doradczego.
Komitet Doradczy wydaje opinię w terminie trzech miesięcy.
2.
Komisja skreśla dyplom z wykazu opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich za zgodą zainteresowanego Państwa Członkowskiego albo na mocy orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości.
ROZDZIAŁ III
DYPLOMY, ŚWIADECTWA I INNE DOKUMENTY POTWIERDZAJĄCE POSIADANIE KWALIFIKACJI, UMOŻLIWIAJĄCE PODJĘCIE DZIAŁALNOŚCI W DZIEDZINIE ARCHITEKTURY NA MOCY PRAW NABYTYCH ALBO PRZEPISÓW PRAWA KRAJOWEGO
Artykuł 10
Każde Państwo Członkowskie uznaje dyplomy, świadectwa lub inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji, określone w art. 11, wydane przez inne Państwa Członkowskie obywatelom tych Państw — jeśli obywatele ci posiadają takie kwalifikacje w dniu ogłoszenia niniejszej dyrektywy albo rozpoczną studia kończące się otrzymaniem takich dyplomów, świadectw lub innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji w terminie do trzeciego roku akademickiego po ogłoszeniu niniejszej dyrektywy, nawet jeśli te dyplomy, świadectwa lub inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji, nie spełniają minimalnych wymagań określonych w rozdziale II — poprzez nadanie tym dyplomom, świadectwom i innym dokumentom potwierdzającym posiadanie kwalifikacji, w zakresie podejmowania i prowadzenia działalności, o której mowa w art. 1, oraz zgodnie z art. 23, takiego samego znaczenia, jakie mają wydawane w tym Państwie dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji w dziedzinie architektury.
Artykuł 11
Dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji, o których mowa w art. 10, są następujące:
a) w Niemczech
- dyplomy wydawane przez wyższe szkoły sztuk pięknych ("Dipl.-Ing.", "Architekt" (HfBK));
- dyplomy wydawane przez wydziały architektury ("Architektur/Hochbau") wyższych szkół technicznych ("Technische Hochschulen"), uniwersytetów technicznych lub uniwersytetów oraz, o ile instytucje te wchodzą w skład szkół "Gesamthochschulen", przez wydziały architektury szkół "Gesamthochschulen" ("Dipl.-Ing" i inne tytuły, które mogą być później ustanowione dla posiadaczy tych dyplomów);
- dyplomy wydawane przez wydziały architektury ("Architektur/Hochbau") szkół typu "Fachhochschulen", zawodowych szkół wyższych oraz, o ile instytucje te wchodzą w skład szkół "Gesamthochschulen", przez wydziały architektury szkół "Gesamthochschulen", łącznie — jeśli okres studiów jest krótszy niż cztery lata, ale wynosi conajmniej trzy lata — ze świadectwem zaświadczającym o czteroletnim stażu pracy w zawodzie w Republice Federalnej Niemiec, wydanym przez stowarzyszenie zawodowe zgodnie z art. 4 ust. 1 akapit drugi ("Ingenieur grad." lub inne tytuły, które mogą zostać później ustanowione dla posiadaczy tych dyplomów);
- świadectwa ("Pruefungszeugnisse") wydane przed dniem 1 stycznia 1973 r. przez wydziały architektury szkół "Ingenieurschulen" i "Werkkunstschulen", łącznie z zaświadczeniem wystawionym przez właściwe organy potwierdzającym zdanie testu z formalnych kwalifikacji zgodnie z art. 13;
b) w Belgii
- dyplomy wydawane przez wyższe krajowe szkoły architektury lub wyższe krajowe instytuty architektury ("architecte — architect");
- dyplomy wydawane przez wyższą rejonową szkołę architektury w Hasselt ("architect");
- dyplomy wydawane przez Królewskie Akademie Sztuk Pięknych ("architecte — architect");
- dyplomy wydawane przez szkoły Saint-Luc ("écoles Saint-Luc") ("architecte — architect");
- dyplomy uniwersyteckie w zakresie inżynierii budowlanej, wraz ze świadectwem odbycia praktyki, wydawane przez stowarzyszenie architektów i uprawniające posiadacza dyplomu do używania zawodowego tytułu architekta ("architecte — architect");
- dyplomy architekta wydawane przez centralne lub państwowe komisje egzaminacyjne w dziedzinie architektury ("architecte — architect");
- dyplomy inżyniera budowlanego/architekta oraz dyplomy architekta/inżyniera wystawiane przez katedry nauk stosowanych w uniwersytetach oraz przez politechnikę w Mons ("ingenieur — architecte", "ingenieur — architect");
c) w Danii
- dyplomy wydawane przez Krajowe Szkoły Architektury w Kopenhadze i Arhus ("arkitekt");
- świadectwo rejestracji wydane przez Radę Architektów, na podstawie ustawy nr 202 z dnia 28 maja 1975 r. ("registreret arkitekt");
- dyplomy wydawane przez Wyższe Szkoły Inżynierii Lądowej ("bygningskonstruktoer"), wraz ze świadectwem wydanym przez właściwe władze, potwierdzającym zdanie testu z formalnych kwalifikacji, zgodnie z art. 13;
d) we Francji
- dyplomy architekta ("diplômé par le gouvernement") do 1959 r. wydawane przez ministra edukacji narodowej, a następnie przez ministra kultury ("architecte D. P. L. G.");
- dyplomy wydawane przez "Ecole Spéciale d'Architecture" ("architecte D. E. S. A.");
- dyplomy wydawane od 1955 r. przez wydział architektury szkoły "Ecole nationale supérieure des Arts et Industries de Strasbourg" (dawniej "Ecole Nationale d'Ingenieurs de Strasbourg") ("architecte ENSAIS");
e) w Grecji
- dyplomy inżyniera/architekta wydawane przez "Metsovion Polytechnion" w Atenach, wraz ze świadectwem wystawianym przez Izbę Techniczną Grecji uprawniającym do prowadzenia działalności w dziedzinie architektury;
- dyplomy inżyniera/architekta wydawane przez "Aristotelion Panepistimion" w Salonikach, wraz ze świadectwem wystawianym przez Izbę Techniczną Grecji uprawniającym do prowadzenia działalności w dziedzinie architektury;
- dyplomy inżyniera/inżyniera budowlanego wydawane przez "Metsovion Polytechnion" w Atenach, wraz ze świadectwem wystawianym przez Izbę Techniczną Grecji uprawniającym do prowadzenia działalności w dziedzinie architektury;
- dyplomy inżyniera/inżyniera budowlanego wydawane przez "Aristotelion Panepistimion" w Salonikach, wraz ze świadectwem wystawianym przez Izbę Techniczną Grecji uprawniającym do prowadzenia działalności w dziedzinie architektury;
- dyplomy inżyniera/inżyniera budowlanego wydawane przez "Panepistimion Thrakis", wraz ze świadectwem wystawianym przez Izbę Techniczną Grecji uprawniającym do prowadzenia działalności w dziedzinie architektury;
- dyplomy inżyniera/inżyniera budowlanego wydawane przez "Panepistimion Patron", wraz ze świadectwem wystawianym przez Izbę Techniczną Grecji uprawniającym do prowadzenia działalności w dziedzinie architektury;
f) w Irlandii
- stopień licencjata architektury ("Bachelor of Architecture") przyznawany przez "National University of Ireland" ("B. Arch."
(NUI)) absolwentom architektury "University College" w Dublinie;
- dyplom uniwersytecki architektury wydawany przez "College of Technology", Bolton Street, Dublin ("Dipl.
Arch.");
- świadectwo członka stowarzyszonego ("Certificate of Associateship") w Królewskim Instytucie Architektów Irlandii ("Royal Institute of Architects of Ireland") (ARIAI);
- świadectwo członkostwa ("Certificate of Membership") w Królewskim Instytucie Architektów Irlandii ("Royal Institute of Architects of Ireland") (MRIAI);
g) we Włoszech
- dyplomy "laurea in architettura" wydawane przez uniwersytety, instytuty politechniczne i wyższe instytuty architektury w Wenecji i Reggio di Calabria, wraz z dyplomem, upoważniającym do samodzielnego wykonywania zawodu architekta, wydawanym przez ministra edukacji po zdaniu przez kandydata przed właściwą komisją egzaminu państwowego, upoważniającego do samodzielnego wykonywania zawodu architekta ("dott. Architetto");
- dyplomy "laurea in ingegneria" w dziedzinie budownictwa ("sezione costenzione civile") wydawane przez uniwersytety, instytuty politechniczne, wraz z dyplomem upoważniającym do samodzielnego wykonywania zawodu architekta, wydawanym przez ministra edukacji po zdaniu przez kandydata przed kompetentną komisją egzaminu państwowego, upoważniającego do samodzielnego wykonywania zawodu architekta ("dott. Ing. Architetto" lub "dott. Ing in ingegneria civile");
h) w Niderlandach
- świadectwo stwierdzające zdanie egzaminu z architektury, wydawane przez wydziały architektury wyższych szkół technicznych w Delft lub Eindhoven ("bouwkundig ingenieur");
- dyplomy wydawane przez uznane przez państwo akademie architektury ("architect");
- dyplomy wydawane do 1971 r. przez dawne wyższe szkoły architektury ("Hoger Bouekunstonderricht") ("architect HBO");
- dyplomy wydawane do 1970 r. przez dawne wyższe szkoły architektury ("Voortgezet Bouwkunstonderricht") ("architect VBO");
- świadectwo stwierdzające zdanie egzaminu organizowanego przez radę architektów z "Bond van Nederlandse Architecten" (związek architektów holenderskich, BNA) ("architect");
- dyplom przyznany przez "Stichting Instituut voor Architectuur" (Fundację Instytutu Architektury) (IVA) wydawany na zakończenie kursu zorganizowanego przez tę fundację i trwającego co najmniej cztery lata (architect), wraz ze świadectwem wydanym przez właściwe organy potwierdzającym, zdanie testu z formalnych kwalifikacji, zgodnie z art. 13;
- świadectwo wydawane przez właściwe organy stwierdzające zdanie egzaminu — przed datą wejścia w życie niniejszej dyrektywy — na stopień "kandidaat in de bouwkunde", organizowanego przez wyższą szkołę techniczną w Delft lub Eindhoven oraz, że w okresie co najmniej pięciu lat bezpośrednio przed tą datą osoba zainteresowana prowadziła działalność w dziedzinie architektury, której charakter i znaczenie gwarantują, w myśl przepisów prawa krajowego, że osoba ta ma uprawnienia do prowadzenia działalności w dziedzinie architektury ("architect");
- świadectwo wystawione przez właściwe organy osobom, które osiągnęły wiek lat 40 przed datą wejścia w życie niniejszej dyrektywy, stwierdzające, że co najmniej przez pięć lat bezpośrednio przed tą datą dana osoba prowadziła działalność w dziedzinie architektury, której charakter i znaczenie gwarantują, zgodnie z przepisami prawa krajowego, że osoba ta posiada uprawnienia do prowadzenia działalności w dziedzinie architektury ("architect");
świadectwa, o których mowa w tiret siódme i ósme, nie muszą już być uznawane od dnia wejścia w życie przepisów ustawowych i wykonawczych regulujących podejmowanie i prowadzenie działalności w dziedzinie architektury w zakresie zawodowego tytułu architekta w Niderlandach, o ile w ramach tych przepisów świadectwa te nie upoważniają do podejmowania takiej działalności w zakresie zawodowego tytułu architekta;
i) w Zjednoczonym Królestwie
- kwalifikacje przyznawane po zdaniu egzaminów w:
- Królewskim Instytucie Architektów Brytyjskich ("Royal Institute of British Architects");
- szkołach architektury na/w:
- uniwersytetach,
- wyższych szkołach politechnicznych,
- placówkach typu "college",
- akademiach,
- szkołach technologii i sztuk pięknych,
które były lub są, w momencie przyjęcia niniejszej dyrektywy, uznawane przez radę "Architects Registration Council" z Wielkiej Brytanii w celu wpisania do rejestru architektów ("Architect");
- świadectwo stwierdzające prawo do używania zawodowego tytułu architekta, na podstawie sekcji 6 ust.1 lit. a), b) lub d) aktu "Architects Registration Act" z 1931 r. ("Architect");
- świadectwo stwierdzające prawo do używania zawodowego tytułu architekta, na podstawie sekcji 2 aktu Architects Registration Act z 1938 r. ("architect").
Artykuł 12
Bez uszczerbku dla postanowień art. 10 każde Państwo Członkowskie uznaje:
- świadectwa wydawane obywatelom Państw Członkowskich przez Państwa Członkowskie, w których w chwili ogłoszenia niniejszej dyrektywy istnieją przepisy regulujące podejmowanie i prowadzenie działalności, określonej w art. 1, w zakresie zawodowego tytułu architekta, poświadczające prawo do używania zawodowego tytułu architekta uzyskanego przed wprowadzeniem niniejszej dyrektywy, jeśli uprawniony na podstawie tych przepisów i przez co najmniej trzy kolejne lata w ciągu pięciu lat poprzedzających wydanie świadectwa, wykonywał działalność, o której mowa,
- świadectwa wydawane obywatelom Państw Członkowskich przez Państwa Członkowskie, które w czasie pomiędzy datą ogłoszenia a datą wprowadzenia niniejszej dyrektywy wprowadzają przepisy regulujące podejmowanie i prowadzenie działalności, określonej w art. 1, w zakresie zawodowego tytułu architekta, stwierdzające prawo do używania zawodowego tytułu architekta w chwili wprowadzenia niniejszej dyrektywy, jeśli uprawniony, na podstawie tych przepisów i przez co najmniej trzy kolejne lata w ciągu pięciu lat poprzedzających wydanie świadectwa, wykonywał działalność, o której mowa,
Artykuł 13
Test z formalnych kwalifikacji, o którym mowa w art. 11 lit. a) czwarte tiret, w art. 11 lit. c) tiret trzecie i w art. 11 lit. h) tiret szóste, obejmuje ocenę projektów opracowanych i zrealizowanych przez daną osobę w czasie co najmniej sześciu lat działalności określonej w art. 1.
Artykuł 14
Na podstawie art. 11 uznaje się świadectwa wydane przez właściwe władze Republiki Federalnej Niemiec, poświadczające równoważność kwalifikacji przyznanych od dnia 8 maja 1945 r. przez właściwe władze Niemieckiej Republiki Demokratycznej z formalnymi kwalifikacjami wymienionymi w art. 11.
Artykuł 15
W celu uniknięcia zakłócenia konkurencji upoważnia się, bez uszczerbku dla art. 5, Wielkie Księstwo Luksemburga do zawieszenia stosowania art. 10-12 w zakresie uznawania pozauniwersyteckich dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji — w czteroipółletnim okresie przejściowym, licząc od dnia ogłoszenia niniejszej dyrektywy.
ROZDZIAŁ IV
UŻYWANIE TYTUŁU NAUKOWEGO
Artykuł 16
1.
Bez uszczerbku dla postanowień art. 23, przyjmujące Państwa Członkowskie gwarantują, że obywatele Państw Członkowskich, którzy spełniają warunki określone w rozdziałach II lub III, mają prawo do używania tytułu naukowego i jego skrótu w języku Państwa Członkowskiego, z którego te osoby pochodzą lub przybywają.
Przyjmujące Państwa Członkowskie mogą żądać, aby wraz z tym tytułem była wymieniana nazwa i siedziba placówki lub komisji egzaminacyjnej, która ten tytuł przyznała.
2.
Jeśli tytuł naukowy używany w Państwie Członkowskim pochodzenia albo w Państwie Członkowskim, z którego cudzoziemiec przybywa, może być mylony w przyjmującym Państwie Członkowskim z tytułem wymagającym w tym Państwie dodatkowego kształcenia lub szkolenia, których ta osoba nie odbyła, przyjmujące Państwo Członkowskie może żądać, aby dana osoba używała tytułu Państwa Członkowskiego, z którego pochodzi lub z którego przybywa, w formie określonej przez przyjmujące Państwo Członkowskie.
ROZDZIAŁ V
PRZEPISY UŁATWIAJĄCE SKUTECZNE KORZYSTANIE Z PRAWA PRZEDSIĘBIORCZOŚCI I SWOBODY ŚWIADCZENIA USŁUG
A. Przepisy dotyczące prawa przedsiębiorczości
Artykuł 17
1.
Przyjmujące Państwo Członkowskie, uzależniające podjęcie po raz pierwszy działalności określonej w art. 1 od posiadania nieskazitelnego charakteru lub nieposzlakowanej opinii w odniesieniu do obywateli innych Państw Członkowskich, przyjmie jako wystarczający dowód świadectwo wydane przez właściwe władze Państwa Członkowskiego, z którego pochodzi lub z którego przybywa cudzoziemiec, stwierdzające, że spełnia on wymagania konieczne do podjęcia działalności, określone przez to Państwo Członkowskie, a dotyczące nieskazitelnego charakteru lub nieposzlakowanej opinii.
2.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie pochodzenia albo Państwo Członkowskie, z którego przybywa cudzoziemiec, nie uzależnia podjęcia po raz pierwszy działalności od posiadania nieskazitelnego charakteru lub nieposzlakowanej opinii, przyjmujące Państwo Członkowskie może żądać od takich osób wypisu z rejestru karnego lub innego równorzędnego dokumentu wystawionego przez właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia albo Państwa Członkowskiego, z którego przybywa cudzoziemiec.
3.
W przypadku, gdy Państwo Członkowskie pochodzenia albo Państwo Członkowskie, którego cudzoziemiec jest obywatelem, nie wystawia dokumentu określonego w ust. 2, dokument może być zastąpiony oświadczeniem złożonym pod przysięgą albo — w państwach, w których przepisy nie przewidują składania przysięgi — uroczystym oświadczeniem, złożonym przed właściwym organem sądowym lub administracyjnym albo notariuszem czy posiadającym odpowiednie uprawnienia stowarzyszeniem zawodowym w Państwie Członkowskim pochodzenia albo Państwie Członkowskim, z którego przybywa ta osoba. Autentyczność przysięgi lub uroczystego oświadczenia potwierdza świadectwo wystawione przez taki organ albo notariusza.
4.
Jeśli przyjmujące Państwo Członkowskie ma szczegółowe informacje o poważnym wydarzeniu, które miało miejsce poza jego terytorium przed rozpoczęciem przez daną osobę działalności gospodarczej w tym Państwie, albo jeśli Państwo to wie, że oświadczenie, o którym mowa w ust. 3, zawiera nieprawdziwe informacje mogące wpłynąć na podjęcie na jego terytorium tej działalności, może poinformować o tym Państwo Członkowskie pochodzenia albo Państwo Członkowskie, z którego przybywa cudzoziemiec.
Państwo Członkowskie pochodzenia albo Państwo Członkowskie, z którego przybywa cudzoziemiec, sprawdza czy wskazane w informacji fakty mogą wpłynąć na podjęcie działalności w tym Państwie.
Władze tego Państwa decydują o charakterze i zakresie dochodzenia i przekazują przyjmującemu Państwu Członkowskiemu informację o działaniach podjętych w sprawie wydanych przez nie świadectw lub dokumentów.
5.
Państwa Członkowskie zapewniają poufność przekazywanych informacji.
Artykuł 18
1.
W przypadku gdy w przyjmującym Państwie Członkowskim obowiązują przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne dotyczące wymagań co do nieskazitelnego charakteru lub nieposzlakowanej opinii, w tym w zakresie postępowania dyscyplinarnego w przypadku poważnego naruszenia obowiązków zawodowych lub popełnienia przestępstwa w związku z prowadzeniem działalności określonej w art. 1, Państwo Członkowskie pochodzenia lub Państwo Członkowskie, z którego przybywa cudzoziemiec, przekazuje przyjmującemu Państwu Członkowskiemu wszystkie niezbędne informacje o zastosowanych środkach lub postępowaniu dyscyplinarnym o charakterze zawodowym lub administracyjnym, podjętych przeciw danej osobie, albo o wszelkich karach orzeczonych w związku z wykonywaniem przez tę osobę zawodu w Państwie Członkowskim pochodzenia albo w Państwie Członkowskim, z którego ta osoba przybywa.
2.
Jeśli przyjmujące Państwo Członkowskie ma szczegółowe informacje o poważnym wydarzeniu, które miało miejsce poza jego terytorium przed rozpoczęciem przez daną osobę działalności gospodarczej w tym państwie i wydarzenie to może wpłynąć na prowadzenie na jego terytorium tej działalności, może poinformować o tym Państwo Członkowskie pochodzenia albo Państwo Członkowskie, z którego przybywa cudzoziemiec.
Państwo Członkowskie pochodzenia lub Państwo Członkowskie z którego przybywa cudzoziemiec sprawdza, czy wskazane w informacji fakty mogą wpłynąć na prowadzenie działalności w tym Państwie.
Władze tego Państwa decydują o charakterze i zakresie dochodzenia i przekazują przyjmującemu Państwu Członkowskiemu informację o działaniach podjętych w związku z informacjami przekazanymi na podstawie ust. 1.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają poufność przekazywanych informacji.
Artykuł 19
Dokumenty, wydane zgodnie z art. 17 i 18, nie mogą być przedstawione po upływie trzech miesięcy od daty ich wydania.
Artykuł 20
1.
Procedura upoważniająca daną osobę do podjęcia działalności określonej w art. 1, zgodnie z art. 17 i 18, musi być zakończona w najkrótszym możliwym terminie, nie później jednak niż w terminie trzech miesięcy od dnia przedstawienia wszystkich dokumentów dotyczących tej osoby. Do biegu terminu nie wlicza się opóźnień wynikających z jakiegokolwiek odwołania wniesionego po zakończeniu tej procedury.
2. W przypadkach, określonych w art. 17 ust. 4 i art. 18 ust. 2, wniosek o ponowne przeprowadzenie egzaminu powoduje zawieszenie biegu terminu ustanowionego w ust. 1.
Państwo Członkowskie udziela informacji w terminie trzech miesięcy.
Po uzyskaniu informacji lub po upływie terminu do jej udzielenia przyjmujące Państwo Członkowskie prowadzi dalej procedurę, określoną w ust. 1.
Artykuł 21
W przypadku, gdy przyjmujące Państwo Członkowskie wymaga od własnych obywateli zamierzających podjąć lub prowadzić działalność, określoną w art. 1, złożenia przysięgi lub uroczystego oświadczenia, a mogą je składać tylko obywatele tego państwa, państwo to umożliwi obywatelom innych Państw Członkowskich złożenie odpowiadającej i równorzędnej w formie przysięgi lub oświadczenia.
B. Przepisy szczegółowe dotyczące świadczenia usług
Artykuł 22
1.
W przypadku, gdy Państwo Członkowskie wymaga od własnych obywateli zamierzających podjąć lub prowadzić działalność, określoną w art. 1, zezwolenia wydanego przez organizację lub stowarzyszenie zawodowe, wpisu do rejestru prowadzonego przez organizację lub stowarzyszenie zawodowe albo członkostwa w takiej organizacji lub stowarzyszeniu, państwo to — w przypadku świadczenia usług — zwalnia z tego wymogu obywateli innych Państw Członkowskich.
Obywatele innych Państw Członkowskich świadczą usługi, korzystając z takich samych praw i obowiązków, jakie przysługują obywatelom przyjmującego Państwa Członkowskiego; w szczególności podlegają obowiązującym w tym Państwie zasadom i przepisom natury zawodowej i administracyjnej, dotyczącym wykonywania zawodu.
W tym celu oraz w uzupełnieniu oświadczenia, określonego w ust. 2, dotyczącego świadczenia usług, Państwa Członkowskie mogą, w celu umożliwienia stosowania obowiązujących na ich terytorium przepisów dotyczących wykonywania zawodu, wymagać automatycznego wpisu tymczasowego lub wpisu pro forma do organizacji lub stowarzyszenia zawodowego, albo wpisu do rejestru prowadzonego przez organizację lub stowarzyszenie zawodowe, jeśli taki wpis nie opóźnia i nie utrudnia świadczenia usług, ani też osoba świadcząca usługi nie jest obowiązana do poniesienia dodatkowych kosztów.
W przypadku, gdy przyjmujące Państwo Członkowskie wprowadza przepisy na podstawie drugiego akapitu, albo uzyska informacje o stanie faktycznym sprzecznym z tymi przepisami, informuje o tym Państwo Członkowskie, w którym dana osoba prowadzi działalność.
2.
W przypadku, gdy świadczenie usług miałoby pociągnąć za sobą realizację projektu na terytorium przyjmującego Państwa Członkowskiego, państwo to może żądać od osoby zamierzającej świadczyć usługi wcześniejszego złożenia właściwym władzom oświadczenia o tych usługach.
3.
W wykonaniu ust. 1 i 2, przyjmujące Państwo Członkowskie może żądać od zainteresowanej osoby przedstawienia jednego lub więcej dokumentów zawierających:
- oświadczenie, o którym mowa w ust. 2,
- świadectwo, stwierdzające prowadzenie — zgodnie z prawem — działalności w Państwie Członkowskim, w którym osoba ta osiedliła się,
- świadectwo stwierdzające posiadanie dyplomu(ów), świadectw(a) lub innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji wymaganych do świadczenia usług, o których mowa, oraz spełniających kryteria wymienione w rozdziale II lub III niniejszej dyrektywy,
- gdzie stosowne, świadectwo, o którym mowa w art. 23 ust. 2.
4.
Dokument lub dokumenty określone w ust. 3 należy okazać w terminie nie przekraczającym dwunastu miesięcy od daty ich wystawienia.
5.
W przypadku, gdy Państwo Członkowskie całkowicie lub częściowo, tymczasowo lub na stałe, pozbawia własnego obywatela lub zamieszkałego na jego terytorium obywatela innego Państwa Członkowskiego prawa do prowadzenia działalności, określonej w art. 1, jednocześnie odpowiednio — tymczasowo lub na stałe — wycofuje świadectwo, o którym mowa w ust. 3 tiret drugie.
C. Przepisy wspólne dotyczące prawa przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług
Artykuł 23
1.
W przypadku, gdy w przyjmującym Państwie Członkowskim używanie zawodowego tytułu architekta w zakresie działalności, określonej w art. 1, jest regulowane odpowiednimi przepisami, obywatelom innych Państw Członkowskich, którzy spełniają warunki ustanowione w rozdziale II, lub których dyplomy, świadectwa lub inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji, o których mowa w art. 11, zostały uznane na mocy art. 10, przysługuje zawodowy tytuł architekta używany w przyjmującym Państwie Członkowskim, a także możliwość posługiwania się jego skrótem, jeśli jednocześnie spełnili obowiązujące w tym Państwie warunki dotyczące praktyki zawodowej.
2.
Jeśli podjęcie działalności, określonej w art. 1 lub prowadzenie takiej działalności w zakresie tytułu architekta jest w Państwie Członkowskim, oprócz spełnienia wymagań ustanowionych w rozdziale II lub posiadania dyplomu, świadectwa lub innego dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji, o których mowa w art. 11, uzależnione od odbycia trwającej określony czas praktyki zawodowej, Państwo to przyjmie jako wystarczający dowód świadectwo wydane przez Państwo Członkowskie pochodzenia albo poprzedniego zamieszkania, stwierdzające odbycie trwającej określony czas praktyki zawodowej w tym Państwie.
Wystarczającym dowodem jest świadectwo, określone w art. 4 ust. 1.
Artykuł 24
1.
W przypadku, gdy przyjmujące Państwo Członkowskie żąda od własnych obywateli zamierzających podjąć lub prowadzić działalność określoną w art. 1, przedstawienia dowodu stwierdzającego, że nie zgłaszali wcześniej upadłości, a informacje przedstawione na podstawie art. 17 i 18 nie zawierają takiego dowodu, państwo to przyjmuje przysięgę, albo — w państwach, w których nie przewiduje się składania przysięgi — uroczyste oświadczenie złożone przed właściwą władzą sądowniczą lub organem administracji, notariuszem lub posiadającym odpowiednie uprawnienia stowarzyszeniem zawodowym Państwa Członkowskiego pochodzenia lub Państwa Członkowskiego, z którego przybywa dana osoba. Świadectwo wydane przez te władze lub notariusza stwierdza autentyczność przysięgi albo uroczystego oświadczenia.
W przypadku, gdy w przyjmującym Państwie Członkowskim wymagane jest wykazanie zdolności finansowej, państwo to traktuje jako równorzędne z zaświadczeniami wydanymi na swoim terytorium zaświadczenia wydane przez banki innych Państw Członkowskich.
2.
Dokumenty, określone w ust. 1, należy przedłożyć w terminie trzech miesięcy od daty ich wydania.
Artykuł 25
1.
W przypadku, gdy przyjmujące Państwo Członkowskie żąda od własnych obywateli zamierzających podjąć lub prowadzić działalność określoną w art. 1, przedstawienia dowodu ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej, państwo to uznaje zaświadczenia wystawione przez przedsiębiorstwa ubezpieczeniowe innych Państw Członkowskich za równorzędne z zaświadczeniami wystawianymi na swoim terytorium.
Zaświadczenia stwierdzają, że co do warunków i zakresu ubezpieczenia ubezpieczyciel działał zgodnie z prawem przyjmującego Państwa Członkowskiego.
2.
Zaświadczenia, określone w ust. 1, należy przedstawić w terminie trzech miesięcy od daty ich wydania.
Artykuł 26
1.
Państwa Członkowskie podejmą środki niezbędne w celu umożliwienia zainteresowanym osobom uzyskania informacji na temat prawa, a tam, gdzie to ma zastosowanie, także na temat etyki zawodowej, obowiązujących w przyjmującym Państwie Członkowskim.
W tym celu Państwa Członkowskie mogą zakładać ośrodki informacyjne, w których takie osoby mogą otrzymywać niezbędne informacje.
Osoby prowadzące działalność gospodarczą mogą być zobowiązane do utrzymywania kontaktu z tymi ośrodkami.
2.
Państwa Członkowskie mogą zakładać ośrodki, określone w ust. 1, pod patronatem właściwych władz i organów, wyznaczonych w terminie ustanowionym w pierwszym akapicie art. 31 ust. 1.
3.
Jeśli sytuacja tego wymaga, Państwa Członkowskie zapewniają zainteresowanym osobom, dla dobra tych osób i ich klientów, możliwość nauki języków w zakresie niezbędnym do wykonywania zawodu w przyjmującym Państwie Członkowskim.
ROZDZIAŁ VI
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 27
W przypadku uzasadnionych wątpliwości, przyjmujące Państwo Członkowskie może zażądać od właściwych władz innego Państwa Członkowskiego potwierdzenia autentyczności dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji, wydanych na jego terytorium, określonych w rozdziale II i III.
Artykuł 28
W terminie ustanowionym w art. 31 ust. 1 akapit pierwszy Państwa Członkowskie wyznaczają władze i organy upoważnione do wydawania lub przyjmowania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji, jak również dokumentów i informacji, o których mowa w niniejszej dyrektywie, i niezwłocznie informują o tym inne Państwa Członkowskie oraz Komisję.
Artykuł 29
Niniejszą dyrektywę stosuje się również do obywateli Państw Członkowskich, którzy, zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 1612/68 prowadzą lub prowadzić będą działalność, określoną w art. 1, jako osoby zatrudnione w charakterze pracowników najemnych.
Artykuł 30
Nie później niż po upływie trzech lat od zakończenia okresu przewidzianego w art. 31 ust. 1 akapit pierwszy, Komisja, biorąc pod uwagę wykonywanie niniejszej dyrektywy, dokona jej przeglądu oraz, jeśli to będzie konieczne, po zasięgnięciu opinii Komitetu Doradczego, przekaże Radzie propozycje zmian.
Rada zbada przedłożone propozycje w terminie jednego roku.
Artykuł 31
1.
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie środki niezbędne w celu wykonania niniejszej dyrektywy w terminie dwudziestu czterech miesięcy od daty jej notyfikacji i niezwłocznie poinformują o tym Komisję.
Jednakże, Państwa Członkowskie mają trzy lata od daty notyfikacji, aby wykonać dyspozycje art. 22.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w zakresie regulowanym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 32
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Szósta dyrektywa Komisji
z dnia 16 lipca 1985 r.
dostosowująca do postępu technicznego załączniki II, III, IV, V i VI dyrektywy Rady 76/768/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych
(85/391/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/768/EWG z dnia 27 lipca 1976 r., w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 84/415/EWG [2], w szczególności jej art. 8 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: ze względu na ochronę zdrowia publicznego należy zabronić stosowania niektórych eterów hydrochinonu w produktach kosmetycznych;
na podstawie ostatnich badań naukowych i technicznych można dopuścić do użycia w produktach kosmetycznych, z zastrzeżeniem pewnych ograniczeń i warunków, disiarczek selenu w szamponach przeciwłupieżowych; stosowanie niektórych kompleksów glinowo-cyrkonowych jako środków przeciwpotowych może być ostatecznie dozwolone;
niektóre środki konserwujące mogą uwalniać formaldehyd, w związku z tym produkty zawierające ten środek muszą być etykietowane zgodnie z warunkami ustanowionymi dla formaldehydu;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania Dyrektyw do Postępu Technicznego Dyrektyw dotyczących Zniesienia Barier Technicznych w Handlu w Sektorze Produktów Kosmetycznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 76/768/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w załączniku II:
- pod pozycją nr 167 wyrazy "załącznik IV część 1" zastępuje się wyrazami "załącznik VII część 2";
- pozycja nr 178 otrzymuje brzmienie:
"178.
4-benzyloksyfenol,4-metoksyfenol i 4-etoksyfenol";
- pozycja nr 297 otrzymuje brzmienie:
"297.
Selen i jego związki, z wyjątkiem disiarczku selenu, zgodnie z warunkami określonymi pod pozycją nr 49 w załączniku III część 1";
2) w załączniku III część 1 dodaje się pozycje w brzmieniu:
a _BAR_ b _BAR_ c _BAR_ d _BAR_ e _BAR_ f _BAR_
49 _BAR_ Disiarczek selenu _BAR_ Szampony przeciwłupieżowe _BAR_ 1 % _BAR_ _BAR_ —Zawiera disiarczek selenu.—Chronić oczy. Nie stosować na uszkodzoną skórę. _BAR_
50 _BAR_ Glinowo-cyrkonowe chlorkowo-wodorotlenkowe kompleksy AlXZr(OH)YClZ i glinowo-cyrkonowe chlorkowo-wodorotlenkowe kompleksy glicyny _BAR_ Środki przeciwpotowe _BAR_ 20 % jako bezwodny chlorowodorotlenek glinowo-cyrkonowy 5,4 % jako cyrkon _BAR_ 1.Stosunek atomów glinu do atomów cyrkonu musi mieścić się między 2 i 10.2.Stosunek atomów (Al + Zr) do atomów chloru musi się mieścić między 0,9 i 2,1.3.Zabroniony w aerozolach. _BAR_ Nie stosować na podrażnioną lub uszkodzoną skórę. _BAR_
3) w załączniku IV część 1 skreśla się rubrykę nr 7;
4) w załączniku V pozycja nr 6 otrzymuje brzmienie:
"6.
Cyrkon i jego związki, z wyjątkiem kompleksów ujętych w pozycji nr 50 w załączniku III część 1, laków, pigmentów i soli cyrkonu barwników z odnośnikiem5 umieszczonych w załączniku III część 2 i w załączniku IV część 2";
5) w załączniku VI:
- do preambuły dodaje się ust. 5 w brzmieniu:
"5.
Wszystkie wyroby gotowe zawierające formaldehyd lub substancje ujęte w niniejszym załączniku uwalniające formaldehyd muszą być oznakowane ostrzeżeniem na etykiecie: "zawiera formaldehyd", o ile stężenie formaldehydu w produkcie gotowym przekracza 0,05 %."
- ostrzeżenie "zawiera formaldehyd" w kolumnie lit. e) skreśla się dla substancji nr 5 w części 1 i substancji 39, 44, 50, w części 2;
- maksymalne dopuszczalne stężenie w kolumnie lit. c) dla substancji 39, 40, 50 w części 2 zastępuje się odpowiednio przez: 1 %, 0,15 % i 0,6 %;
- maksymalne dopuszczalne stężenie w kolumnie lit. c) skreśla się dla substancji nr 5 w części 1 i substancji 39, 44 i 50, w części 2;
- skreśla się przypis (2) części 1 oraz przypis (1) części 2.
Artykuł 2
Nie później niż do dnia 31 grudnia 1986 r. Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 24 lipca 1985 r.
zmieniająca dyrektywę 80/723/EWG w sprawie przejrzystości stosunków finansowych między Państwami Członkowskimi a przedsiębiorstwami publicznymi
(85/413/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 90 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 4 lit. b) i c) dyrektywy Komisji 80/723/EWG [1] wyłącza ze swego zakresu przedsiębiorstwa publiczne prowadzące działalność w sektorach wodnym i energetycznym, pocztowym i telekomunikacyjnym, transportowym oraz publiczne instytucje kredytowe;
przedsiębiorstwa publiczne działające w tych sektorach odgrywają ważną rolę w gospodarkach Państw Członkowskich; potrzeba przejrzystości stosunków finansowych między Państwami Członkowskimi a przedsiębiorstwami publicznymi w niektórych sektorach uprzednio wyłączonych okazała się większa niż poprzednio, ze względu na rozwój konkurencji w tych sektorach oraz na postęp w kierunku większej integracji gospodarczej;
przedsiębiorstwa państwowe i prywatne muszą mieć zagwarantowane równe traktowanie w tych sektorach; w szczególności przejrzystość stosunków finansowych między Państwami Członkowskimi a przedsiębiorstwami publicznymi w tych sektorach musi zostać ustanowiona z tych samych powodów i w takim samym stopniu, jak w przypadku przedsiębiorstw objętych dyrektywą 80/723/EWG;
Komisja jest zobowiązana na mocy Traktatu do zapewnienia, by Państwa Członkowskie nie przyznawały przedsiębiorstwom, publicznym lub prywatnym, z wymienionych sektorów pomocy niezgodnej ze wspólnym rynkiem;
Komisja, przedkładając Państwom Członkowskim dyrektywę 80/723/EWG, informowała, że wyłączenie tych sektorów jest jedynie tymczasowe;
na podstawie art. 232 ust. 1 Traktatu EWG postanowienia niniejszego Traktatu nie mogą zmieniać postanowień Traktatu EWWiS; Traktat EWWiS zawiera szczególne przepisy określające zobowiązania Państw Członkowskich w odniesieniu do przedsiębiorstw publicznych oraz pomocy; art. 90 Traktatu EWG nie ma z tego powodu zastosowania do przedsiębiorstw publicznych prowadzących działalność objętą Traktatem EWWiS;
na podstawie art. 232 ust. 2 Traktatu EWG postanowienia tego Traktatu nie stanowią odstępstwa od postanowień Traktatu Euratom, ponieważ ten ostatni nie zawiera żadnych szczególnych postanowień w odniesieniu do przedsiębiorstw publicznych lub pomocy; art. 90 Traktatu EWG stosuje się zatem do dziedziny energii jądrowej;
przejrzystość stosunków finansowych między Państwami Członkowskimi a przedsiębiorstwami publicznymi w sektorach transportu kolejowego, drogowego i śródlądowego została już uregulowana w znacznym stopniu poprzez przepisy przyjęte przez Radę; niniejsza dyrektywa nie narusza tych przepisów;
dyrektywa 80/723/EWG zawiera przepisy, szczególnie w art. 3 i 5, które mogą ułatwić Komisji zadanie wypełnienia zobowiązań jakie przyjęła na mocy wspomnianych przepisów Rady, w szczególności w sprawach opracowywania okresowych sprawozdań na temat wyników działalności tych przedsiębiorstw publicznych;
zakres dyrektywy 80/723/EWG powinien zatem zostać rozszerzony na cały sektor transportu;
stosunki finansowe między Państwami Członkowskimi a instytucjami kredytowymi należącymi do sektora publicznego również podlegają niniejszej dyrektywie; jednakże niniejszej dyrektywy nie stosuje się do stosunków między Państwami Członkowskimi a bankami centralnymi odpowiedzialnymi za prowadzenie polityki monetarnej;
władze publiczne często lokują krótkoterminowe fundusze w publicznych instytucjach kredytowych na zwykłych warunkach handlowych; takie depozyty nie przynoszą specjalnych korzyści instytucjom kredytowym, dlatego też nie powinny zostać objęte niniejszą dyrektywą;
znaczenie gospodarcze instytucji kredytowych nie zależy od ich obrotów, lecz od ich sumy bilansowej; próg ustanowiony w art. 4 lit. d) dyrektywy 80/723/EWG powinien zostać wyznaczony w stosunku do instytucji kredytowych w oparciu o powyższe kryterium,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Artykuł 4 dyrektywy 80/723/EWG otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do stosunków finansowych między władzami publicznymi a:
a) przedsiębiorstwami publicznymi, w odniesieniu do usług, których świadczenie nie może znacząco wpływać na handel między Państwami Członkowskimi;
b) bankami centralnymi oraz Luksemburskim Instytutem Monetarnym (Institut Monetaire Luxembourgeois);
c) publicznymi instytucjami kredytowymi, w odniesieniu do depozytów funduszy publicznych lokowanych w nich przez władze publiczne na zwykłych warunkach handlowych;
d) przedsiębiorstwami publicznymi, których całkowity obrót przed opodatkowaniem w okresie dwóch lat obrotowych poprzedzających rok, w którym fundusze określone w art. 1 zostały udostępnione lub wykorzystane, był niższy niż 40 milionów ECU.
Jednakże dla publicznych instytucji kredytowych odpowiadający próg stanowi suma bilansowa w wysokości 800 milionów ECU."
Artykuł 2
Państwa Członkowskie podejmą środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 stycznia 1986 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa jest skierowana do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 16 września 1985 r.
dotycząca koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych w zakresie niektórych rodzajów działalności w dziedzinie farmacji
(85/432/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, a w szczególności jego artykuły 49 i 57,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: osoby posiadające dyplom, świadectwo lub inny dokument, potwierdzający posiadanie kwalifikacji uprawniających do wykonywania zawodu farmaceuty, są specjalistami w dziedzinie produktów leczniczych, i z zasady muszą mieć dostęp do wykonywania zawodu farmaceuty w jego podstawowym zakresie we wszystkich Państwach Członkowskich; niniejsza dyrektywa definiując ów podstawowy zakres nie skutkuje ograniczeniem wykonywania czynności dostępnych w Państwach Członkowskich przez farmaceutów, zwłaszcza w odniesieniu do analiz biomedycznych, a także nie daje im monopolu na jakąkolwiek działalność farmaceutyczną, jako że tworzenie monopolu pozostaje wyłącznie w gestii Państw Członkowskich;
ponadto, niniejsza dyrektywa nie gwarantuje koordynacji wszystkich warunków dostępu do zawodu farmaceuty; w szczególności rozmieszczenie geograficzne aptek i monopol na dostawę produktów leczniczych pozostają w gestii Państw Członkowskich;
mając na celu osiągnięcie wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji w dziedzinie farmacji, zgodnie z wymogami dyrektywy Rady 85/433/EWG z dnia 16 września 1985 r. dotyczącej wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji w zakresie farmacji, zawierającej środki mające na celu ułatwienie skutecznego wykonywania prawa przedsiębiorczości odnoszącego się do niektórych działalności z dziedziny farmacji [4], szeroka porównywalność przebiegu kształcenia w Państwach Członkowskich w znacznym stopniu pozwala ograniczyć koordynację w tym zakresie do żądania przestrzegania minimalnych norm, pozostawiając Państwom Członkowskim swobodę organizacji nauczania;
niniejsza dyrektywa nie zabrania Państwom Członkowskim stawiania dodatkowych warunków dotyczących kształcenia w celu dostępu do działalności nie ujętej w skoordynowanym podstawowym zakresie czynności; w związku z tym przyjmujące Państwo Członkowskie, które stawia takie warunki, może żądać ich wypełnienia od obywateli Państw Członkowskich, posiadających jeden z dyplomów określonych w art. 4 dyrektywy 85/433/EWG;
koordynacja będąca przedmiotem niniejszej dyrektywy obejmuje kwalifikacje zawodowe; odnośnie takich kwalifikacji, większość Państw Członkowskich w chwili obecnej nie stosuje rozróżnienia między osobami wykonującymi zawód farmaceuty jako pracownicy najemni, a osobami pracującymi na własny rachunek; w związku z tym wydaje się konieczne rozszerzenie stosowania niniejszej dyrektywy na osoby zatrudnione jako pracownicy najemni;
w Państwach Członkowskich opracowuje się programy dalszego kształcenia w niektórych aspektach farmacji z zamiarem pogłębienia niektórych obszarów wiedzy nabywanej podczas kształcęnia farmaceutów; w związku z tym, mając na względzie wzajemne uznawanie dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji specjalisty w różnych dziedzinach farmacji oraz w celu zrównania we Wspólnocie praw wszystkich specjalistów w tej dziedzinie będących obywatelami Państw Członkowskich, konieczny jest określony zakres koordynacji wymogów kształcenia w specjalnościach w dziedzinie farmacji tam, gdzie istnieją specjalistyczne formy kształcenia uznawane w kilku Państwach Członkowskich, które mogą uprawniać osobę do używania tytułu specjalisty, nie czyniąc takiego kształcenia warunkiem dostępu do wykonywania czynności objętych skoordynowanym podstawowym zakresem czynności; koordynacja, o której mowa powyżej, nie wydaje się w obecnej fazie możliwa, lecz stanowi cel do osiągnięcia jak najszybciej, łącznie ze stosownym wzajemnym uznawaniem,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, że osoby posiadające dyplom, świadectwo bądź inne uniwersyteckie lub im równoważne kwalifikacje w dziedzinie farmacji, spełniające warunki ustanowione w art. 2, będą uprawnione co najmniej do dostępu do czynności wymienionych w ust. 2 oraz do wykonywania takich czynności pod warunkiem spełniania dodatkowych wymogów doświadczenia zawodowego, gdzie to konieczne.
2.
Do czynności określonych w ust. 1 zalicza się:
- sporządzanie formy farmaceutycznej produktów leczniczych,
- wytwarzanie i testowanie produktów leczniczych,
- testowanie produktów leczniczych w laboratorium przeznaczonym do tego celu,
- składowanie, utrzymanie i dystrybucję produktów leczniczych w obrocie hurtowym,
- sporządzanie, testowanie, składowanie i dostarczanie produktów leczniczych w ogólnie dostępnych aptekach,
- sporządzanie, testowanie, składowanie i dystrybucję produktów leczniczych w szpitalach,
- udzielanie informacji i porad na temat produktów leczniczych.
3.
W przypadku, gdy w momencie przyjęcia niniejszej dyrektywy istnieje w Państwie Członkowskim system konkursów oparty o testy do celów wyboru spośród kandydatów, posiadających dyplomy określone w ust. 1, osób do mianowania na stanowiska zarządzające w nowych aptekach zakładanych w ramach krajowego systemu dystrybucji, dane Państwo Członkowskie może, poprzez odstępstwo od przepisów ust. 1, utrzymać system konkursów i zobowiązać obywateli Państw Członkowskich posiadających dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji w dziedzinie farmacji określone w art. 2 ust. 1 i art. 6 dyrektywy 85/433/EWG do wzięcia udziału w takim konkursie.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie podporządkują wydawanie dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji, określonych w art. 1, następującym warunkom minimalnym:
1. kształcenie prowadzące do uzyskania dyplomu, świadectwa lub innych dokumentów, potwierdzających posiadanie kwalifikacji, będzie gwarantować:
a) stosowną wiedzę o lekarstwach i substancjach używanych do wytwarzania lekarstw;
b) stosowną wiedzę o technologii farmaceutycznej oraz fizycznym, chemicznym, biologicznym oraz mikrobiologicznym testowaniu produktów leczniczych;
c) stosowną wiedzę o metabolizmie i skutkach działania produktów leczniczych oraz o działaniu substancji toksycznych, a także o używaniu produktów leczniczych;
d) stosowną wiedzę do oceny danych naukowych dotyczących lekarstw, tak aby w oparciu o nią móc udzielać właściwych informacji;
e) stosowną wiedzę o wymogach prawnych i innych, związanych z wykonywaniem zawodu farmaceuty.
2.
Aby zostać przyjętym na takie studia, kandydat musi posiadać dyplom lub świadectwo, które daje mu prawo przyjęcia na dane studia na uniwersytetach w Państwie Członkowskim lub w instytucjach szkolnictwa wyższego o statusie uznanym za równorzędny.
3.
Dyplom, świadectwo lub inny dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji będą zaświadczać o ukończeniu kształcenia trwającego co najmniej pięć lat i obejmującego:
- co najmniej cztery lata teoretycznego i praktycznego kształcenia w pełnym wymiarze na uniwersytecie, w instytucji szkolnictwa wyższego o statusie uważanym za równorzędny bądź pod nadzorem uniwersytetu,
- co najmniej sześć miesięcy stażu w ogólnodostępnej aptece lub w szpitalu pod nadzorem oddziału farmaceutycznego szpitala.
4.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 3:
a) jeżeli w momencie przyjęcia niniejszej dyrektywy w Państwie Członkowskim istnieją równocześnie dwa kursy kształcenia, z których jeden trwa pięć lat, a drugi cztery lata, wtedy będzie się uznawać, że dyplom, świadectwo lub inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji, stwierdzające ukończenie kursu czteroletniego spełnia warunki dotyczące czasu trwania kursu określone w ust. 3, pod warunkiem że dyplomy, świadectwa lub inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji, stwierdzające ukończenie obu kursów kształcenia, są przez to państwo uznawane za równoważne;
b) jeżeli, z powodu niewystarczającej liczby miejsc w ogólnodostępnych aptekach i szpitalach w pobliżu miejsc prowadzenia kształcenia, Państwo Członkowskie nie jest w stanie zapewnić sześciomiesięcznego stażu, może ono, na okres pięciu lat po upływie terminu ustanowionego w art. 5, wprowadzić przepisy stanowiące o tym, że stażysta może przez okres nie dłuższy niż połowa czasu trwania stażu pracować jako farmaceuta w przedsiębiorstwie wytwarzającym produkty lecznicze.
5.
Kształcenie określone w ust. 3 obejmuje następujące przedmioty jako teoretyczne i praktyczne minimum programowe:
- biologia roślin i zwierząt,
- fizyka,
- chemia ogólna i nieorganiczna,
- chemia organiczna,
- chemia analityczna,
- chemia farmaceutyczna łącznie z analizą produktów leczniczych,
- biochemia (medyczna) ogólna i stosowana,
- anatomia i fizjologia; terminologia medyczna,
- mikrobiologia,
- farmakologia i farmakoterapia,
- technologia farmaceutyczna,
- toksykologia,
- farmakognozja,
- ustawodawstwo oraz, gdzie stosowne, etyka zawodowa.
Podział między kształceniem teoretycznym i praktycznym będzie w każdym z przedmiotów nadawał teorii znaczenie wystarczające do zachowania uniwersyteckiego charakteru kształcenia.
Artykuł 3
Nie później niż w terminie trzech lat po upływie terminu ustanowionego w art. 5, Komisja przedłoży Radzie właściwe propozycje w sprawie specjalizacji w dziedzinie farmacji, a w szczególności w dziedzinie farmacji klinicznej.
Rada zbada te propozycje w ciągu jednego roku.
Artykuł 4
Zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobody przepływu pracowników we Wspólnocie [5], niniejsza dyrektywa ma zastosowanie również do obywateli Państw Członkowskich, którzy jako pracownicy najemni wykonują lub będą wykonywać jedną z czynności określonych w art. 1 dyrektywy 85/433/EWG.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie podejmą środki niezbędne w celu wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 października 1987 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 6
W przypadku, gdy Państwo Członkowskie napotka poważne trudności w określonych obszarach przy stosowaniu niniejszej dyrektywy, Komisja wspólnie z tym państwem dokona analizy tych trudności i zwróci się o opinię do Komitetu Farmaceutycznego, powołanego decyzją Rady nr 75/320/EWG [6].
W razie potrzeby, Komisja przedłoży Radzie właściwe wnioski.
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 16 września 1985 r.
dotycząca wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji w zakresie farmacji, zawierająca środki mające na celu ułatwienie skutecznego wykonywania prawa przedsiębiorczości odnoszącego się do niektórych działalności z dziedziny farmacji
(85/433/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 49 i 57,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z Traktatem od zakończenia okresu przejściowego zabroniona jest wszelka dyskryminacja ze względu na przynależność państwową w odniesieniu do przedsiębiorczości i świadczenia usług; zakaz takich praktyk ze względu na przynależność państwową dotyczy w szczególności udzielania wszelkich zezwoleń wymaganych do prowadzenia niektórych rodzajów działalności, a także do rejestracji lub członkostwa w organizacjach lub instytucjach zawodowych;
niemniej jednak wydaje się pożądane wprowadzenie określonych przepisów dla ułatwienia skutecznego wykonywania prawa przedsiębiorczości;
na podstawie art. 54 ust. 3 lit. h) Traktatu Państwa Członkowskie zobowiązane są nie udzielać w żadnej formie pomocy mogącej wypaczać warunki wykonywania prawa przedsiębiorczości;
artykuł 57 ust. 1 Traktatu przewiduje przyjęcie dyrektyw w sprawie wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji;
ze względu na obecne różnice w przebiegu kształcenia w dziedzinie farmacji w Państwach Członkowskich konieczne jest ustanowienie pewnych koordynujących przepisów umożliwiających Państwom Członkowskim wprowadzenie wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji; koordynacja taka ustanowiona została dyrektywą Rady 85/432/EWG z dnia 16 września 1985 r., dotyczącą koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych w zakresie niektórych rodzajów działalności w dziedzinie farmacji [4];
w niektórych Państwach Członkowskich dostęp do pewnych rodzajów działalności w dziedzinie farmacji uzależniony jest nie tylko od uzyskania odpowiedniego dyplomu, świadectwa lub innych kwalifikacji, ale wymaga także posiadania dodatkowego doświadczenia zawodowego; wśród Państw Członkowskich nie występuje, jak dotąd, zbieżność poglądów na ten temat, w celu zapobieżenia trudnościom wskazane jest uznanie za warunek wystarczający posiadanie właściwego doświadczenia praktycznego o równym czasie trwania, uzyskanego w innym Państwie Członkowskim;
zgodnie z krajowymi politykami w zakresie zdrowia publicznego, mającymi na celu między innymi zapewnienie zadowalającego zaopatrzenia w produkty lecznicze na ich terytoriach, niektóre Państwa Członkowskie ograniczają liczbę nowo zakładanych aptek, podczas gdy inne nie przyjęły takich przepisów; w tych okolicznościach przedwczesne jest postanowienie, że skutki uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji w dziedzinie farmacji muszą obejmować działalność farmaceuty prowadzącego aptekę ogólnodostępną przez okres krótszy niż trzy lata; problem ten musi być powtórnie przeanalizowany przez Komisję i Radę w określonym terminie;
w odniesieniu do posiadania świadectwa wykształcenia dyrektywa w sprawie wzajemnego uznawania dyplomów nie zakłada równoważności wykształcenia objętego takimi dyplomami, posługiwanie się takimi kwalifikacjami powinno być dozwolone jedynie w języku Państwa Członkowskiego, z którego pochodzi lub przybywa cudzoziemiec;
w celu ułatwienia stosowania niniejszej dyrektywy przez władze krajowe Państwa Członkowskie mogą postanowić, że oprócz świadectwa wykształcenia osoba, która spełnia wymagane przez dyrektywę warunki kształcenia, zobowiązana jest przedstawić świadectwo, w którym właściwe władze kraju pochodzenia danej osoby lub państwa, z którego przybywa, potwierdzą, że świadectwo takie równoważne jest ze świadectwami objętymi zakresem niniejszej dyrektywy;
niniejsza dyrektywa nie narusza przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich, które zabraniają spółkom prowadzenia niektórych rodzajów działalności lub nakładają na nie określone warunki dla ich prowadzenia;
trudno jest oszacować, na ile stosowne mogłyby być obecnie przepisy mające na celu zwiększenie swobody świadczenia usług przez farmaceutów; zatem w chwili obecnej nie jest wskazane uchwalanie takich przepisów;
w odniesieniu do wymagań dotyczących nieskazitelnego charakteru i nieposzlakowanej opinii należy dokonać rozróżnienia pomiędzy wymaganiami, jakie należy spełnić, rozpoczynając wykonywanie zawodu, a wymaganiami niezbędnymi przy jego wykonywaniu;
w odniesieniu do pracowników najemnych rozporządzenie Rady (EWG) nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników we Wspólnocie [5] nie ustanawia żadnych przepisów szczególnych odnoszących się do nieskazitelnego charakteru i nieposzlakowanej opinii, zdyscyplinowania zawodowego lub używania tytułu zawodowego; w zależności od danego Państwa Członkowskiego takie zasady mają lub mogą być stosowane zarówno w odniesieniu do pracowników najemnych, jak i pracujących na własny rachunek; działalność w dziedzinie farmacji w Państwach Członkowskich uzależniona jest od posiadania dyplomu, świadectwa lub innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji; takie działalności wykonywane są zarówno przez pracowników najemnych, jak i pracujących na własny rachunek lub przez tę samą osobę w obydwu formach w okresie jej pracy zawodowej; w celu zachęcania do możliwie swobodnego przepływu tych specjalistów wewnątrz Wspólnoty wydaje się konieczne rozszerzyć niniejszą dyrektywę na pracowników najemnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
Zakres
Artykuł 1
Niniejszą dyrektywę stosuje się do działalności, do której dostęp i której prowadzenie uzależnione jest w co najmniej jednym Państwie Członkowskim od kwalifikacji zawodowych oraz które dostępne są dla osób posiadających jeden z dyplomów, świadectw lub innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji w dziedzinie farmacji, określonych w art. 4.
ROZDZIAŁ II
Dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji w dziedzinie farmacji
Artykuł 2
1.
Każde Państwo Członkowskie uznaje dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji, wymienione w art. 4, przyznawane obywatelom Państw Członkowskich przez inne Państwa Członkowskie, zgodnie z art. 2 dyrektywy 85/432/EWG, poprzez nadawanie tym kwalifikacjom, odnośnie do prawa dostępu do rodzajów działalności wymienionych w art. 1 oraz ich prowadzenia na swoim terytorium, takiego samego znaczenia, jak tym dyplomom, świadectwom i innym dokumentom potwierdzającym posiadanie kwalifikacji, wymienionym w art. 4, które ono samo nadaje.
2.
Jednakże Państwa Członkowskie nie muszą uznawać, że dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji, określone w ust. 1, uprawniają do zakładania nowych aptek ogólnodostępnych.
Do celów stosowania niniejszej dyrektywy, za nowe uważać się będzie także apteki działające krócej niż trzy lata.
Pięć lat po terminie zastrzeżonym w art. 19 ust. 1 Komisja przedstawi Radzie sprawozdanie o sposobach wprowadzenia w życie poprzedniego akapitu przez Państwa Członkowskie oraz o możliwości rozszerzenia skutków wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji, określonych w ust. 1.
Komisja przedstawi właściwe wnioski.
Artykuł 3
1.
W drodze odstępstwa od przepisów art. 2 i bez wpływu na przepisy art. 45 Aktu Przystąpienia z 1979 r. nie wymaga się od Republiki Greckiej nadawania uprawnień, określonych w art. 2, dyplomom, świadectwom i innym dokumentom potwierdzającym posiadanie kwalifikacji, nadawanym przez inne Państwa Członkowskie, z wyjątkiem przypadku prowadzenia rodzajów działalności, określonych w art. 1, w charakterze pracownika najemnego, zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 1612/68.
Tak długo, jak Republika Grecka korzysta z niniejszego odstępstwa, i bez wpływu na art. 45 Aktu Przystąpienia z 1979 r., nie wymaga się od pozostałych Państw Członkowskich nadawania uprawnień, określonych w art. 2, świadectwom, określonych w art. 4 lit. d), z wyjątkiem przypadku prowadzenia takich rodzajów działalności, określonych w art. 1, w charakterze pracownika najemnego, zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 1612/68.
2.
Dziesięć lat po terminie uzgodnionym w art. 19 Komisja przedstawia Radzie stosowne wnioski w celu rozszerzenia skutków wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji w celu ułatwienia skutecznego wykonywania prawa przedsiębiorczości między Republiką Grecką a pozostałymi Państwami Członkowskimi.
Rada stanowi w odniesieniu do tych wniosków zgodnie z procedurą ustanowioną w Traktacie EWG.
Artykuł 4
Dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji, określone w art. 2, obejmują:
a) w Belgii:
Le diplôme légal de pharmacien/het wettelijk diploma van apoteker (dyplom farmacji) przyznawany przez wydziały medyczne i farmaceutyczne uniwersytetów, przez centralną komisję egzaminacyjną lub przez państwowe komisje egzaminacyjne ds. edukacji uniwersyteckiej;
b) w Danii:
Bevis for bestået farmaceutisk kandidateksamen (uniwersytecki dyplom farmacji);
c) w Republice Federalnej Niemiec:
1) Zeugnis ueber die staatliche Pharmazeutische Prűfung (państwowe świadectwo egzaminacyjne z farmacji) przyznawane przez właściwe władze;
2) świadectwa wydane przez właściwe władze Republiki Federalnej Niemiec stwierdzające, że dyplomy wydane po dniu 8 maja 1945 r. przez właściwe władze Niemieckiej Republiki Demokratycznej uznawane są za równoważne z wymienionymi w ust. 1 powyżej;
d) w Grecji:
(świadectwo stwierdzające zdolność do wykonywania zawodu farmaceuty), wydawane przez właściwe władze po egzaminie państwowym;
e) we Francji:
państwowy dyplom farmacji wydawany przez uniwersytety lub państwowy dyplom doktora farmacji wydawany przez uniwersytety;
f) w Irlandii:
świadectwo Registered Pharmaceutical Chemist;
g) we Włoszech:
dyplom lub świadectwo uprawniające do wykonywania zawodu farmaceuty, otrzymywane po zdaniu egzaminu państwowego;
h) w Luksemburgu:
państwowy dyplom farmacji wydawany przez państwową komisję egzaminacyjną i podpisany przez ministra edukacji;
i) w Niderlandach:
Het getuigschrift van met goed gevolg afgelegd apothekersexamen (uniwersytecki dyplom farmacji);
j) w Zjednoczonym Królestwie:
świadectwo Registered Pharmaceutical Chemist.
Artykuł 5
W przypadku gdy w Państwie Członkowskim dostęp do wykonywania jednego z rodzajów działalności, określonych w art. 1, lub prowadzenie takiej działalności uzależnione jest nie tylko od posiadania dyplomu, świadectwa lub innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji, wymienionych w art. 4, lecz także od dodatkowego doświadczenia zawodowego, państwo to przyjmie jako wystarczający dowód w tym zakresie świadectwo wydane przez właściwe władze Państwa Członkowskiego, z którego dana osoba pochodzi lub z którego przybywa, stwierdzające, że osoba ta prowadziła przedmiotową działalność przez równoważny okres czasu w Państwie Członkowskim, z którego pochodzi lub z którego przybyła.
Jednakże uznanie takie nie ma zastosowania w odniesieniu do dwuletniego okresu doświadczenia zawodowego wymaganego przez Wielkie Księstwo Luksemburga przy przyznawaniu państwowej koncesji na aptekę ogólnodostępną.
ROZDZIAŁ III
Prawa nabyte
Artykuł 6
Dyplomy, świadectwa i inne kwalifikacje uniwersyteckie lub równoważne w dziedzinie farmacji nadane obywatelom Państw Członkowskich przez Państwa Członkowskie, które nie spełniają podstawowych wymogów wykształcenia, ustanowionych w art. 2 dyrektywy 85/432/EWG, traktowane są na równi z dyplomami spełniającymi te wymagania, jeżeli:
- dokumentują wykształcenie zakończone przed stosowaniem niniejszej dyrektywy,
lub:
- dokumentują wykształcenie zakończone po, lecz rozpoczęte przed stosowaniem niniejszej dyrektywy,
oraz, w obu przypadkach, jeżeli:
- towarzyszą im świadectwa stwierdzające, że ich posiadacze byli faktycznie i pełnoprawnie zatrudnieni przy wykonywaniu jednej z rodzajów działalności, określonych w art. 1 ust. 2 dyrektywy 85/432/EWG, w Państwie Członkowskim przez co najmniej trzy kolejne lata z pięciu lat poprzedzających wydanie zaświadczenia, pod warunkiem że działalność ta podlega w tym państwie uregulowaniom prawnym.
ROZDZIAŁ IV
Używanie tytułu określającego wykształcenie
Artykuł 7
1.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 14 przyjmujące Państwa Członkowskie gwarantują, że obywatele Państw Członkowskich, którzy spełniają warunki określone w art. 2, 5 i 6, uzyskają prawo do posługiwania się pełnoprawnym tytułem określającym wykształcenie lub, w miarę potrzeb, jego skrótem, właściwym dla Państwa Członkowskiego, z którego pochodzą lub z którego przybywają, w języku tego państwa.
Przyjmujące Państwo Członkowskie może wymagać, aby niniejszy tytuł zaopatrzony był w nazwę i adres instytucji lub komisji egzaminacyjnej, która tytuł nadała.
2.
Jeżeli tytuł określający wykształcenie używany w Państwie Członkowskim, z którego pochodzi lub przybywa cudzoziemiec, może być mylony w przyjmującym Państwie Członkowskim, z tytułem wymagającym w tym państwie dodatkowego szkolenia, którego zainteresowana osoba nie odbyła, przyjmujące Państwo Członkowskie może żądać od tej osoby używania tytułu obowiązującego w Państwie Członkowskim, z którego ona pochodzi lub przybywa, w odpowiedniej formie określonej przez przyjmujące Państwo Członkowskie.
ROZDZIAŁ V
Przepisy mające na celu ułatwienie skutecznego wykonywania prawa przedsiębiorczości
Artykuł 8
1.
Przyjmujące Państwo Członkowskie, które wymaga od swoich obywateli podejmujących po raz pierwszy działalność, określoną w art. 1, dowodu nieskazitelnego charakteru lub nieposzlakowanej opinii, przyjmuje w odniesieniu do obywateli innych Państw Członkowskich jako wystarczający dowód zaświadczenie wydane przez właściwe władze Państwa Członkowskiego, z którego pochodzi lub przybywa cudzoziemiec, potwierdzające, że zostały spełnione wymagania Państwa Członkowskiego dotyczące nieskazitelnego charakteru lub nieposzlakowanej opinii, niezbędne do podjęcia tej działalności.
2.
Jeżeli Państwo Członkowskie, z którego pochodzi lub przybywa cudzoziemiec, nie wymaga dowodu nieskazitelnego charakteru lub nieposzlakowanej opinii od osób zamierzających podjąć działalność po raz pierwszy, przyjmujące Państwo Członkowskie może wymagać od obywateli Państwa Członkowskiego, z którego pochodzi lub przybywa cudzoziemiec, wyciągu z rejestru sądowego lub, w razie jego braku, równoważnego dokumentu wystawionego przez właściwe władze Państwa Członkowskiego, z którego pochodzi lub przybywa cudzoziemiec.
3.
Jeżeli przyjmujące Państwo Członkowskie posiada informacje na temat ważnego zdarzenia, zaistniałego poza jego terytorium, a które może mieć wpływ na podjęcie działalności na jego terytorium, może poinformować o tym zdarzeniu Państwo Członkowskie, z którego pochodzi lub przybywa cudzoziemiec.
Państwo Członkowskie, z którego pochodzi lub przybywa cudzoziemiec, weryfikuje dokładność tych informacji i stwierdza, czy mogą one mieć wpływ w tym państwie na podjęcie przedmiotowej działalności.
Władze tego państwa decydują o rodzaju i zakresie zarządzanego postępowania wyjaśniającego i powiadamiają przyjmujące Państwo Członkowskie o ewentualnych dalszych działaniach w odniesieniu do świadectw lub dokumentów przez te władze wystawionych.
4.
Państwa Członkowskie zapewniają poufność przekazywanych informacji.
Artykuł 9
1.
Jeżeli w przyjmującym Państwie Członkowskim obowiązują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne ustanawiające wymagania co do nieskazitelnego charakteru i nieposzlakowanej opinii, w tym przepisy dotyczące postępowania dyscyplinarnego za poważne wykroczenia zawodowe lub skazanie za przestępstwo kryminalne, związane z wykonywaniem działalności, określonej w art. 1, Państwo Członkowskie, z którego pochodzi lub przybywa cudzoziemiec, przekazuje przyjmującemu Państwu Członkowskiemu wszelkie niezbędne informacje o środkach lub postępowaniu dyscyplinarnym o charakterze zawodowym lub administracyjnym podjętych wobec danej osoby lub o karach za przestępstwa wymierzonych jej w czasie wykonywania zawodu w Państwie Członkowskim, z którego pochodzi lub przybywa cudzoziemiec.
2.
Jeżeli przyjmujące Państwo Członkowskie posiada informacje na temat ważnego zdarzenia, zaistniałego poza jego terytorium, które może mieć wpływ na prowadzenie działalności na jego terytorium, może poinformować o tym zdarzeniu Państwo Członkowskie, z którego pochodzi lub przybywa cudzoziemiec.
Państwo Członkowskie, z którego pochodzi lub przybywa cudzoziemiec, zweryfikuje dokładność tych informacji i stwierdzi, czy mogą one mieć wpływ w tym Państwie Członkowskim na prowadzenie przedmiotowej działalności.
Władze tego państwa zadecydują o naturze i zakresie zarządzonego postępowania wyjaśniającego i powiadomią przyjmujące Państwo Członkowskie o działaniach będących wynikiem postępowania, podjętych w odniesieniu do informacji przekazanych zgodnie z ust. 1.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają poufność przekazywanych informacji.
Artykuł 10
Jeżeli przyjmujące Państwo Członkowskie wymaga od swoich obywateli, zamierzających podjąć lub wykonywać działalność określoną w art. 1, świadectwa o stanie zdrowia fizycznego lub psychicznego, państwo to uznaje za wystarczający dowód dokument wymagany w Państwie Członkowskim, z którego pochodzi lub przybywa cudzoziemiec.
Jeżeli Państwo Członkowskie, z którego pochodzi lub przybywa cudzoziemiec, nie nakłada tego rodzaju wymogów na osoby zamierzające podjąć lub wykonywać daną działalność, przyjmujące Państwo Członkowskie uznaje za wystarczające takiemu obywatelowi świadectwo wydane przez właściwe władze tego państwa, jako odpowiadające świadectwom wydawanym w przyjmującym Państwie Członkowskim.
Artykuł 11
Dokumenty, określone w art. 8, 9 i 10, nie mogą być przedłożone po upływie trzech miesięcy od daty ich wystawienia.
Artykuł 12
1.
Postępowanie w sprawie uzyskania zezwolenia przez osobę zainteresowaną podjęciem działalności, określonej w art. 1, zgodnie z art. 8, 9 i 10, musi zostać zakończone jak najszybciej, nie później jednak niż w trzy miesiące po przedłożeniu wszystkich dokumentów dotyczących tej osoby, wyłączywszy opóźnienia wynikające z odwołań złożonych po zakończeniu postępowania.
2. W przypadkach określonych w art. 8 ust. 3 oraz art. 9 ust. 2 wniosek o powtórne zbadanie sprawy zawiesza bieg terminu zastrzeżonego w ust. 1.
Państwo Członkowskie, z którego pochodzi lub przybywa cudzoziemiec, a do którego zwrócono się o konsultacje, udziela odpowiedzi w terminie trzech miesięcy.
Po otrzymaniu odpowiedzi lub po upływie powyższego terminu przyjmujące Państwo Członkowskie kontynuuje postępowanie określone w ust. 1.
Artykuł 13
Jeżeli przyjmujące Państwo Członkowskie wymaga od swoich obywateli zamierzających podjąć lub wykonywać działalność, określoną w art. 1, złożenia przysięgi lub uroczystego oświadczenia, a forma przysięgi lub oświadczenia nie może być użyta przez obywateli innych Państw Członkowskich, to Państwo Członkowskie zapewni możliwość złożenia przysięgi lub oświadczenia w stosownej i równoważnej formie.
Artykuł 14
Jeżeli w przyjmującym Państwie Członkowskim używanie tytułu zawodowego związanego z wykonywaniem działalności, określonej w art. 1, podlega prawnej regulacji, obywatele innych Państw Członkowskich spełniający warunki ustanowione w art. 2, 5 i 6 używają tytułu zawodowego w przyjmującym Państwie Członkowskim, który odpowiada wymogom kwalifikacyjnym w tym państwie, oraz używają jego skrótu.
Artykuł 15
1.
Państwa Członkowskie podejmują środki konieczne w celu umożliwienia zainteresowanym osobom uzyskania informacji o przepisach prawnych dotyczących zdrowia i ubezpieczeń społecznych oraz dotyczących etyki zawodowej, obowiązujących w przyjmującym Państwie Członkowskim.
W tym celu Państwa Członkowskie mogą utworzyć ośrodki informacyjne, w których osoby zainteresowane mogą uzyskać niezbędne informacje.
Przyjmujące Państwo Członkowskie może wymagać, aby osoby zainteresowane skontaktowały się z takim ośrodkiem.
2.
Państwa Członkowskie mogą utworzyć ośrodki, określone w ust. 1, przy właściwych władzach i organach, które muszą wyznaczyć w terminie przewidzianym w art. 19 ust. 1.
3.
Państwa Członkowskie zadbają, aby zainteresowane osoby posiadły w interesie własnym oraz w interesie klientów znajomość języka konieczną do wykonywania zawodu w przyjmującym Państwie Członkowskim.
ROZDZIAŁ VI
Postanowienia końcowe
Artykuł 16
W przypadku uzasadnionych wątpliwości przyjmujące Państwo Członkowskie może wymagać od właściwych władz innego Państwa Członkowskiego potwierdzenia autentyczności dyplomów, świadectw i innych dowodów formalnych kwalifikacji wydanych przez to drugie Państwo Członkowskie, określonych w rozdziale II i III, jak również potwierdzenia, że zainteresowana osoba spełnia wszystkie wymogi dotyczące kształcenia określone w dyrektywie 85/432/EWG.
Artykuł 17
W terminie przewidzianym w art. 19 ust. 1 Państwa Członkowskie wyznaczą władze i organy właściwe do wydawania lub przyjmowania dyplomów, świadectw i innych dowodów formalnych kwalifikacji, jak również dokumentów i informacji, określonych w niniejszej dyrektywie, o czym niezwłocznie poinformują inne Państwa Członkowskie i Komisję.
Artykuł 18
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie także do obywateli Państw Członkowskich, którzy zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 1612/68 prowadzą lub będą prowadzić jeden z rodzajów działalności określonych w art. 1 jako pracownicy najemni.
Artykuł 19
1.
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 1 października 1987 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 20
W przypadku gdy Państwo Członkowskie napotka poważne trudności w niektórych dziedzinach przy stosowaniu niniejszej dyrektywy, Komisja, wspólnie z tym państwem, dokona analizy tych trudności i zwróci się o opinię do Komitetu Farmaceutycznego, utworzonego na mocy decyzji Rady 75/320/EWG [6].
W miarę potrzeb Komisja przedłoży Radzie właściwe propozycje.
Artykuł 21
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 1 października 1985 r.
zmieniająca po raz szósty (PCB/PCT) dyrektywę Rady 76/769/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych
(85/467/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: polichlorowane bifenyle (PCB) i polichlorowane trifenyle (PCT) stanowić mogą poważne zagrożenie dla zdrowia i środowiska;
pomimo wprowadzonych dyrektywą 76/769/EWG [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 83/478/EWG [4], ograniczeń w stosowaniu substancji typu PCB i PCT, zasadniczo nie zanotowano znaczącego zmniejszenia zanieczyszczenia środowiska tymi substancjami; wysoce toksyczne substancje mogą ulatniać się w przypadku pożarów; w związku z tym, ustanowioną dyrektywą 76/769/EWG dopuszczalną wartość stężenia substancji typu PCB i PCT w preparatach, wynoszącą 0,1 % masy, należy znacznie zmniejszyć;
od czasu przyjęcia dyrektywy 76/769/EWG pojawiły się substytuty, które uznaje się za mniej niebezpieczne dla ludzi i środowiska; w związku z tym dalszy obrót substancjami typu PCB i PCT przestaje być uzasadniony w obecnych okolicznościach, oprócz niektórych wyjątkowych przypadków ograniczonego czasu użytkowania;
stosowanie PCB i PCT w użytkowanych obecnie niektórych maszynach i urządzeniach powinno być nadal dopuszczone, aż do czasu ich wycofania z użytku lub zakończenia ich okresu eksploatacji; niemniej jednak, przed końcem okresu eksploatacji tych maszyn i urządzeń, Państwa Członkowskie mogą zakazać stosowania substancji PCB i PCT na swoim terytorium;
zasadne jest zezwolenie Państwom Członkowskim na ustanawianie wyjątków od zakazu używania substancji PCB i PCT, jako produktów podstawowych i pośrednich, po spełnieniu określonych warunków, w szczególności, jeżeli nie stwierdzą one żadnego zagrożenia dla zdrowia publicznego i środowiska;
bardziej ogólny zakaz używania substancji PCB i PCT jest na obecnym etapie niewykonalny; jednakże niniejsza dyrektywa stanowi ważny krok w kierunku ustanowienia takiego zakazu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Punkt 1 załącznika I do dyrektywy 76/769/EWG zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
2.
W załączniku II do dyrektywy 76/769/EWG wprowadza się następujące zmiany:
- istniejący załącznik II otrzymuje oznaczenie załącznika II część A,
- dodaje się część B w brzmieniu:
"B. Przepisy szczególne dotyczące oznakowania produktów zawierających PCB i PCT
Bez uszczerbku dla przepisów innych dyrektyw odnoszących się do oznakowania substancji i preparatów niebezpiecznych, Państwa Członkowskie mogą wymagać, aby maszyny i urządzenia zawierające substancje PCB lub PCT zaopatrzone były w instrukcje dotyczące sposobu usuwania tych substancji, a także konserwacji i użytkowania maszyn i urządzeń, które je zawierają.
Po zainstalowaniu w sposób normalnie przyjęty obiektu zawierającego substancje typu PCB lub PCT, instrukcje te muszą być możliwe do odczytania w usytuowaniu poziomym.
Napis musi być wyraźnie widoczny na tle, na jakim został umieszczony.
Państwa Członkowskie mogą wymagać, by napis był zredagowany w języku rozumianym na ich terytorium."
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 30 czerwca 1986 r. i niezwłocznie powiadamia o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Czwarta dyrektywa Komisji
z dnia 11 października 1985 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do metod analizy niezbędnych do kontrolowania składu produktów kosmetycznych
(85/490/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/768/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 85/391/EWG [2], w szczególności jej art. 8 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 76/768/EWG ustanawia urzędowe kontrole produktów kosmetycznych mające na celu sprawdzenie, czy przestrzegane są przepisy wspólnotowe dotyczące składu produktów kosmetycznych;
w związku z tym muszą zostać ustalone, tak szybko jak to jest możliwe, wszelkie niezbędne metody analizy; następnie wraz z ustaleniem różnorodnych metod w dyrektywach Komisji 80/1335/EWG [3], 82/434/EWG [4] i 83/514/EWG [5] zostały osiągnięte na tej drodze trzy etapy; ustalenie tych metod w celu identyfikowania i ilościowego oznaczania zawartości 1-(4-aminobenzoesanu) glicerolu, ilościowego oznaczania zawartości chlorobutanolu, identyfikowania i ilościowego oznaczania zawartości chininy, w celu identyfikowania i ilościowego oznaczania zawartości nieorganicznych siarczanów i dwusiarczanów, w celu identyfikowania i ilościowego oznaczania zawartości chloranów alkalicznych, identyfikowania i ilościowego oznaczania jodanu sodu – oznacza czwarty krok w tym kierunku;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. dostosowania rozporządzenia (EWG) nr 76/768 do postępu technicznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie niezbędne środki, aby podczas urzędowych kontroli produktów kosmetycznych:
- identyfikowanie i ilościowe oznaczanie zawartości 1-(4-aminobenzoesanu) glicerolu,
- ilościowe oznaczanie zawartości chlorobutanolu,
- identyfikowanie i ilościowe oznaczanie zawartości chininy,
- identyfikowanie i ilościowe oznaczanie zawartości nieorganicznych siarczanów i dwusiarczanów,
- identyfikowanie i ilościowe oznaczanie zawartości chloranów alkalicznych,
- identyfikowanie i ilościowe oznaczanie zawartości jodanu sodu
odbywało się zgodnie z metodami opisanymi w Załączniku.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 31 grudnia 1986 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Pierwsza dyrektywa Komisji
z dnia 25 października 1985 r.
w sprawie metod analizy kazein i kazeinianów przeznaczonych do spożycia przez ludzi
(85/503/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 83/417/EWG z dnia 25 lipca 1983 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do niektórych białek mleka (kazein i kazeinianów) przeznaczonych do spożycia przez ludzi [1], w szczególności jej art. 9 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 9 lit. b) dyrektywy 83/417/EWG nakłada wymóg, aby przy kontroli składu niektórych jadalnych kazein i kazeinianów były stosowane wspólnotowe metody analizy;
istnieje możliwość przyjęcia początkowej serii metod odnoszących się do zakończonych badań;
środki przewidziane tą dyrektywą są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie środki konieczne w celu zapewnienia, aby analizy niezbędne do weryfikacji kryteriów wymienionych w załączniku I były dokonywane zgodnie z metodami opisanymi w załączniku II.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 maja 1987 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Druga Dyrektywa Komisji
z dnia 6 listopada 1985 r.
zmieniająca Załącznik do dyrektywy Rady 82/471/EWG dotyczącej niektórych produktów stosowanych w żywieniu zwierząt
(85/509/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 82/471/EWG z dnia 30 czerwca 1982 r. dotyczącą niektórych produktów stosowanych w żywieniu zwierząt [1], ostatnio zmienioną przez dyrektywę Komisji 84/443/EWG [2], w szczególności jej art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 82/471/EWG przewiduje regularne wprowadzanie zmian do treści jej Załącznika zgodnie z postępem naukowo technicznym;
zbyteczne jest wymaganie umieszczania na etykiecie lub opakowaniu pasz złożonych informacji: "produkt uboczny z produkcji kwasu L — glutaminowego "lub" produkt uboczny z produkcji L — lizyny", jeżeli inne wymogi w zakresie etykietowania tych produktów są wystarczające, aby produkty te zidentyfikować;
badania dotyczące niektórych aminokwasów wykazały, że produkty te spełniają wymogi dyrektywy 82/471/EWG i ich stosowanie w żywieniu zwierząt powinno być dozwolone pod pewnymi warunkami;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do Załącznika do dyrektywy 82/471/EWG wprowadza się zmiany wymienione w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 30 czerwca 1986 r. i niezwłocznie powiadomiają o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 18 listopada 1985 r.
wprowadzająca środki wspólnotowe w sprawie zwalczania pryszczycy
(85/511/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i 100,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: jednym z zadań Wspólnoty w dziedzinie weterynarii jest poprawa stanu zdrowotności zwierząt gospodarskich i tym samym podniesienie rentowności hodowli;
ognisko pryszczycy może w szybkim czasie przybrać rozmiary epidemii, powodując śmiertelność i zakłócenia na skalę mogącą w efekcie doprowadzić do gwałtownego spadku rentowności hodowli trzody chlewnej i przeżuwaczy jako całości;
jak tylko wystąpi podejrzenie obecności choroby, konieczne jest podjęcie środków umożliwiających natychmiastową i skuteczną walkę z nią; takie środki muszą być ustalone przez właściwe władze w sposób uwzględniający to, czy dany kraj przeprowadza program szczepień profilaktycznych na całym swoim terytorium lub na jego części czy też nie; w określonych okolicznościach Państwa Członkowskie, które prowadzą taką politykę, mogą wyłączyć z uboju zwierzęta posiadające wystarczającą osłonę poszczepienną przed wirusem pryszczycy;
konieczne jest możliwie jak najszybsze zapobieganie rozszerzaniu się choroby, jak tylko powstanie jej ognisko, poprzez ścisłe monitorowanie przepływu zwierząt i stosowania produktów, które mogą być skażone, oraz, w stosownych przypadkach, poprzez szczepienia ochronne;
rozpoznanie choroby i identyfikacja wywołującego ją wirusa musi być przeprowadzana pod nadzorem wyznaczonych laboratoriów, a koordynacja ich działań musi być zapewniona przez laboratorium referencyjne wyznaczone przez Wspólnotę
szczepionka stosowana do szczepień interwencyjnych musi być kontrolowana co do skuteczności i bezpieczeństwa, przy koordynacji działań przez wyspecjalizowany instytut wyznaczony przez Wspólnotę; ponadto specjalne skoordynowane środki muszą zostać wprowadzane wówczas, gdy zostają wykryte typy wirusów lub ich mutacje, przeciwko którym szczepionki zwykle stosowane w obrębie Wspólnoty nie zapewniają wystarczającej ochrony; stwierdza się konieczność ustanowienia w tym celu przepisu w odniesieniu do Państw Członkowskich przeprowadzających szczepienia, aby opracowały wieloletnie plany szczepień, które zostaną poddane analizie oraz które, w stosownych przypadkach, będą przedmiotem koordynacyjnych działań Wspólnoty;
należy ustanowić przepis w sprawie procedury w zakresie bliskiej współpracy między Państwami Członkowskimi a Komisją;
uzgodnienia wprowadzone niniejszą dyrektywą mają charakter próbny i muszą podlegać przeglądowi pod kątem ich dostosowania do rozwoju sytuacji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa określa minimalne wspólnotowe środki kontroli, które mają być stosowane w razie pojawienia się pryszczycy, niezależnie od typu danego wirusa, bez uszczerbku dla przepisów wspólnotowych regulujących handel wewnątrzwspólnotowy.
Niniejsza dyrektywa nie narusza polityk Państw Członkowskich z zakresu szczepień profilaktycznych.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się odpowiednio definicje podane w art. 2 dyrektywy 64/432/EWG [4].
Stosuje się również następujące definicje:
a) "zwierzę należące do gatunków podatnych" oznacza każde gospodarskie lub dzikie zwierzę z grupy przeżuwaczy lub trzodę chlewną znajdującą się na terenie gospodarstwa;
b) "podatne nieodporne" oznacza zwierzę należące do gatunków zagrożonych, które nie jest szczepione lub które jest szczepione, lecz którego odporność poszczepienna jest uznana za niedostateczną przez właściwe władze;
c) "zwierzę zarażone" oznacza zwierzę należące do gatunków podatnych:
- u którego stwierdzono występowanie za życia objawów klinicznych lub zmian patologicznych po śmierci, mogących mieć swoje źródło w pryszczycy, lub
- u którego oficjalnie stwierdzono pryszczycę po przeprowadzeniu badania laboratoryjnego;
d) "zwierzę podejrzane o zarażenie" oznacza zwierzę należące do gatunków podatnych, wykazujące za życia objawy kliniczne lub zmiany patologiczne po śmierci, które są tego rodzaju, że można zasadnie podejrzewać występowanie pryszczycy;
e) "zwierzę podejrzane o nosicielstwo" oznacza zwierzę należące do gatunków podatnych, które zgodnie z zebranym wywiadem epidemiologicznym mogło się zetknąć bezpośrednio lub pośrednio z wirusem pryszczycy.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie zapewniają, aby wystąpienie lub podejrzenie wystąpienia pryszczycy było niezwłocznie zgłaszane właściwym władzom, zgodnie z dyrektywą 82/894/EWG [5].
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby w gospodarstwie, posiadającym jedno lub więcej zwierząt podejrzanych o chorobę lub o zarażenie pryszczycą, niezwłocznie podejmowano z urzędu badania mające na celu potwierdzenie występowania choroby lub jej wykluczenie, oraz w szczególności, aby urzędowy lekarz weterynarii pobrał niezbędne próbki lub otrzymał je pobrane do badania laboratoryjnego.
Jak tylko podejrzenie choroby zostaje zgłoszone, właściwe władze ustanawiają urzędowy dozór nad danym gospodarstwem i nakazują w szczególności, aby:
- wykonano spis wszystkich kategorii zwierząt należących do gatunków podatnych, a w odniesieniu do każdej z tych kategorii, odnotowanie liczby zwierząt już padłych, zarażonych lub które mogły ulec zarażeniu lub które mogą być nosicielami; spis musi być prowadzony na bieżąco, aby uwzględniać zwierzęta rodzące się lub padające w okresie istnienia podejrzenia; informacja zawarta w dokumentach spisowych musi być okazywana na żądanie i może podlegać kontroli w czasie każdej wizytacji;
- wszystkie zwierzęta należące do gatunków podatnych na terenie gospodarstwa były przetrzymywane w ich pomieszczeniach bytowych lub w innych, w których mogą być odizolowane;
- żadne zwierzęta należące do gatunków podatnych nie wchodziły na teren gospodarstwa ani go nie opuszczały;
- żadne zwierzęta innych gatunków nie miały wstępu do danego gospodarstwa lub nie mogły go opuścić bez zgody właściwych władz;
- z gospodarstwa nie wywożono mięsa lub tusz zwierząt pochodzących od zwierząt należących do gatunków podatnych lub pasz, narzędzi, przedmiotów lub innych materiałów takich jak wełna lub śmieci albo odpadki, mogące przenosić pryszczycę, o ile przepływ ten nie jest dokonywany za zgodą właściwych władz;
- z gospodarstwa nie wywożono mleka; w przypadku trudności w przechowywaniu mleka na terenie gospodarstwa, właściwe władze mogą wydać zgodę na usunięcie mleka z gospodarstwa pod nadzorem weterynaryjnym do zakładu przetwórstwa w celu poddania tego mleka obróbce cieplnej zapewniającej zniszczenie wirusa pryszczycy;
- ruch osób do gospodarstwa lub z gospodarstwa odbywał się za zgodą właściwych władz;
- wjazd pojazdów do gospodarstwa lub wyjazd stamtąd odbywał się za zgodą właściwych władz, które ustalają wymagania konieczne w celu uniknięcia szerzenia się wirusa pryszczycy;
- zostały zastosowane właściwe środki dezynfekujące przy wejściach i wyjściach z budynków, w których przebywają zwierzęta należące do gatunków podatnych oraz przy wejściach do samego gospodarstwa i wyjściach z niego;
- zostało przeprowadzone dochodzenie epidemiologiczne zgodnie z art. 7 i 9.
2.
Właściwe władze mogą rozszerzyć środki przewidziane w ust. 1 na przylegające gospodarstwa, w razie gdy ich położenie, ukształtowanie lub kontakty ze zwierzętami z gospodarstwa, w którym podejrzewa się występowanie choroby, stanowią podstawę do podejrzenia o możliwe zarażenie.
3.
Środki określone w ust. 1 i 2 nie zostają wycofane aż do momentu, w którym podejrzenie o pryszczycy nie zostanie urzędowo wykluczone.
Artykuł 5
Gdy tylko zostanie potwierdzone, że jedno lub kilka zwierząt określonych w art. 2 lit. c) znajdują się na terenie gospodarstwa, właściwe władze wprowadzają następujące środki:
1) urzędowy lekarz weterynarii pobiera odpowiednie próbki lub otrzymuje je już pobrane do badania laboratoryjnego, określonego w załączniku I, tam, gdzie takie próbki i badania nie były podejmowane lub przeprowadzone w okresie samego istnienia podejrzenia zgodnie z art. 4 ust. 1 akapit pierwszy;
2) w uzupełnieniu środków wymienionych w art. 4 ust. 1 niezwłocznie podejmuje się następujące działania:
a) w Państwach Członkowskich lub regionach, gdzie szczepienia są zabronione:
- wszystkie zwierzęta, w danym gospodarstwie należące do gatunków podatnych, są ubijane na miejscu pod nadzorem urzędowym w taki sposób, aby uniknąć jakiegokolwiek ryzyka rozprzestrzeniania się wirusa pryszczycy,
- po przeprowadzonym uboju, wyżej wymienione zwierzęta zostają zniszczone pod urzędowym nadzorem w taki sposób, aby nie powstało jakiekolwiek ryzyko rozprzestrzeniania się wirusa pryszczycy,
- mięso zwierząt należących do gatunków podatnych pochodzących z danego gospodarstwa i ubitych w okresie między prawdopodobnym sprowadzeniem choroby do gospodarstwa a wdrożeniem działań urzędowych, zostaje zlokalizowane po prześledzeniu jego drogi i zniszczone pod urzędowym nadzorem w taki sposób, aby uniknąć jakiegokolwiek ryzyka rozprzestrzeniania się wirusa pryszczycy,
- tusze zwierząt należących do gatunków podatnych, które padły na terenie gospodarstwa zostają zniszczone pod urzędowym nadzorem w taki sposób, aby uniknąć jakiegokolwiek ryzyka rozprzestrzeniania się wirusa pryszczycy,
- jakiekolwiek materiały, określone w art. 4 ust. 1 akapit drugi tiret piąte, zostają zniszczone w taki sposób, aby zapewnić zniszczenie obecnego wirusa pryszczycy; całe postępowanie musi zostać przeprowadzone zgodnie z poleceniami urzędowego lekarza weterynarii,
- mleko i przetwory mleczne zostają zniszczone w taki sposób, aby uniknąć jakiegokolwiek ryzyka rozprzestrzeniania się wirusa pryszczycy,
- po wyeliminowaniu zwierząt należących do gatunków podatnych oraz materiałów, określonych w art. 4 ust. 1 akapit drugi tiret piąte, budynki przeznaczone dla zwierząt, otoczenie tych budynków oraz pojazdy używane do transportu zwierząt, jak również całe wyposażenie, które mogło ulec skażeniu zostaje oczyszczone i zdezynfekowane zgodnie z art. 10,
- zwierzęta należące do gatunków potencjalnych są ponownie wprowadzane do gospodarstwa po upływie co najmniej 21 dni od daty zakończenia czynności czyszczenia i dezynfekowania przeprowadzonych zgodnie z art. 10,
- przeprowadza się dochodzenie epidemiologiczne zgodnie z art. 7 i 8;
b) w Państwach Członkowskich lub w regionach, gdzie polityka szczepień jest prowadzona zgodnie z przepisami art. 14:
i) - wszystkie zwierzęta należące do gatunków podatnych znajdujące się w gospodarstwie zostają ubite i zniszczone pod urzędowym nadzorem. Po uboju i zniszczeniu zwierząt Państwa Członkowskie podejmują środki konieczne dla uniknięcia ryzyka utrzymywania się wirusa pryszczycy lub jego rozprzestrzeniania się, jak również jakichkolwiek szkodliwych konsekwencji dla środowiska naturalnego; w szczególności wówczas, gdy zwierzęta nie są ubijane na miejscu, są one transportowane w specjalnie wyposażonych pojazdach tak, aby uniknąć jakiegokolwiek ryzyka rozprzestrzeniania się wirusa pryszczycy;
- w przypadku gdy został zidentyfikowany typ, podtyp lub mutacja wirusa pryszczycy lub gdy informacje i dane epidemiologiczne dają możliwość upewnienia się, że zastosowane szczepionki dostarczają odporności poszczepiennej, skutecznej w odniesieniu do danego wirusa, Państwa Członkowskie mogą:
- ograniczyć ubój i niszczenie do nieodpornych zwierząt,
- zezwolić, aby mięso i mleko pochodzące od zwierząt niezarażonych czy niepodejrzewanych o zarażenie, zostały poddane odpowiedniej obróbce cieplnej pod nadzorem weterynaryjnym,
ii) środkom przewidzianym w ppkt i) towarzyszą szczepienia lub doszczepianie pozostałych zwierząt zgodnie z art. 13 ust. 1;
iii) na zasadzie analogii stosuje się również środki przewidziane w lit. a) tiret trzecie, czwarte i piąte, a także środki przewidziane w lit. a) tiret szóste, z wyjątkiem przypadku obróbki cieplnej określonej w ppkt i);
3) przepisów ust. 1 nie stosuje się w przypadku wystąpienia źródła wtórnego, które jest powiązane epidemiologicznie ze źródłem pierwotnym, z którego zostały już pobrane próbki;
4. właściwe władze mogą rozszerzyć środki przewidziane w ust. 1 na przylegające gospodarstwa, w razie gdy ich położenie, ukształtowanie lub kontakty ze zwierzętami z gospodarstwa, w przypadku gdy odnotowano występowanie choroby, stanowią podstawę do podejrzenia o możliwe zarażenie.
Artykuł 6
1.
W przypadku gospodarstw, składających się z dwóch lub więcej oddzielnych jednostek produkcyjnych, właściwe władze mogą zastosować odstępstwa od wymagań art. 5 ust. 2 lit. a), tiret pierwsze i drugie oraz art. 5 ust. 2 lit. a) ppkt i) co do zdrowych jednostek produkcyjnych gospodarstwa, które jest zarażone, pod warunkiem, że urzędowy lekarz weterynarii potwierdził, że struktura i rozmiary tych jednostek oraz działalność tam prowadzona są tego rodzaju, że są one całkowicie odrębne w zakresie przebywania, przetrzymywania i żywienia, co sprawia, że wirus nie może przenosić się z jednego miejsca do drugiego.
Te same środki i możliwości w zakresie odstępowania od wymagań art. 5 ust. 2 lit. a) tiret szóste mogą zostać rozszerzone na gospodarstwo produkujące mleko, pod dodatkowym warunkiem, że dojenie jest przeprowadzane całkowicie oddzielnie w każdej jednostce.
2.
Gdy przywoływany jest ust. 1, Państwa Członkowskie ustalają szczegółowe zasady co do jego stosowania w świetle oferowanych gwarancji zdrowotnych.
Państwa Członkowskie powiadamiają o tym Komisję.
3.
Zgodnie z procedurą ustaloną w art. 16 można podjąć decyzję, że środki ustanowione w ust. 2 zostają zmienione w celu zapewnienia ich skoordynowania ze środkami przyjętymi przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 7
Przedmiotem dochodzenia epidemiologicznego jest:
- okres, w czasie, którego pryszczyca mogła istnieć na terenie gospodarstwa przed zgłoszeniem lub powstaniem podejrzeń w tym względzie,
- prawdopodobne pochodzenie pryszczycy występującej na terenie gospodarstwa oraz identyfikacja innych gospodarstw, na terenie których znajdują się zwierzęta należące do gatunków podatnych, które mogły ulec zarażeniu lub skażeniu z tego samego źródła,
- przepływ osób, pojazdów i materiałów, określonych w art. 4 ust. 1 akapit drugi, tiret piąte, które prawdopodobnie przeniosły wirusa do gospodarstw lub z gospodarstw, o których mowa.
Artykuł 8
1. a) W przypadku ustalenia lub uznania przez urzędowego lekarza weterynarii, na podstawie potwierdzonych danych, że pryszczyca mogła zostać sprowadzona z innych gospodarstw na teren gospodarstwa określonego w art. 4 lub z tego ostatniego gospodarstwa na inne gospodarstwo w wyniku przepływu osób, zwierząt lub pojazdów czy też w jakikolwiek inny sposób, te inne gospodarstwa zostają poddane urzędowemu nadzorowi zgodnie z art. 4 i nadzór ten obowiązuje do czasu urzędowego wykluczenia istniejącego podejrzenia o występowaniu pryszczycy na terenie gospodarstwa, określonego w art. 4;
b) w przypadku ustalenia lub uznania przez urzędowego lekarza weterynarii, na podstawie potwierdzonych danych, że pryszczyca mogła zostać sprowadzona na teren gospodarstwa, określonego w art. 5, z innych gospodarstw w wyniku przepływu osób, zwierząt lub pojazdów czy też w jakikolwiek inny sposób, te inne gospodarstwa zostają poddane urzędowemu nadzorowi zgodnie z art. 4;
c) w przypadku ustalenia lub uznania przez urzędowego lekarza weterynarii, na podstawie potwierdzonych danych, że pryszczyca mogła zostać sprowadzona z gospodarstwa, określonego w art. 5, do innych gospodarstw w wyniku przepływu osób, zwierząt lub pojazdów czy też w jakikolwiek inny sposób, te inne gospodarstwa podlegają przepisom art. 4.
2.
Jeżeli gospodarstwo podlegało przepisom ust. 1, właściwe władze zabraniają usuwania zwierząt z gospodarstwa w innym celu niż dla transportu pod urzędowym nadzorem bezpośrednio do ubojni w celu wykonania uboju sanitarnego w czasie piętnastodniowego okresu w przypadku gospodarstw, określonych odpowiednio w ust. 1 lit. a) i b) oraz w czasie dwudziestodniowego okresu w przypadku gospodarstw, określonych w ust. 1 lit. c).
Przed udzieleniem takiego upoważnienia, urzędowy lekarz weterynarii musi przeprowadzić badanie stada i potwierdzić fakt, że nie ma podejrzenia zakażenia żadnego ze zwierząt.
3.
Jeżeli właściwe władze uznają, że pozwalają na to okoliczności, mogą ograniczyć środki przewidziane w ust. 1 lit. a) i b) do części gospodarstwa i znajdujących się tam zwierząt pod warunkiem, że zwierzęta zajmowały wydzielone pomieszczenia bytowe oraz były przetrzymywane i żywione całkowicie oddzielnie.
Artykuł 9
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, aby w momencie urzędowego potwierdzenia diagnozy pryszczycy, właściwe władze utworzyły wokół zarażonego gospodarstwa strefę ochronną w promieniu minimum 3 km oraz strefę dozoru w promieniu minimum 10 km.
Przy tworzeniu stref muszą być brane pod uwagę naturalne granice oraz możliwości nadzoru.
2. a) W strefach ochronnych stosuje się następujące środki:
- przeprowadza się spis wszystkich gospodarstw posiadających zwierzęta należące do gatunków podatnych oraz spis tych zwierząt; gospodarstwa te są okresowo wizytowane,
- zakazane jest przemieszczanie zwierząt należących do gatunków podatnych po drogach publicznych i prywatnych, z wyłączeniem wewnętrznych dróg gospodarstw,
- w ciągu pierwszych 15 dni zwierząt należących do gatunków podatnych nie wolno usuwać z gospodarstwa, na terenie którego są trzymane, z wyjątkiem transportu pod urzędowym nadzorem w celu wykonania uboju sanitarnego bezpośrednio do ubojni położonej w tej strefie lub, gdy dana strefa nie posiada ubojni pod nadzorem weterynaryjnym, do ubojni wyznaczonej przez właściwe władze.
Taki transport może być dozwolony przez właściwe władze jedynie po zbadaniu przez urzędowego lekarza weterynarii wszystkich zwierząt należących do gatunków podatnych na terenie gospodarstwa, wykluczającym obecność zwierząt budzących podejrzenie,
- zabrania się obwoźnych usług dla hodowli,
- zabrania się sztucznego unasiennienia w czasie pierwszych 15 dni z wyjątkiem przypadków, gdy jest przeprowadzana przez hodowcę z użyciem nasienia znajdującego się na terenie gospodarstwa lub dostarczonego bezpośrednio przez stację unasiennienia,
- zabrania się organizacji wystaw, targów, pokazów i innych skupisk podatnych zwierząt, w tym spędów lub dystrybucji;
- z zastrzeżeniem przypadku przewidzianego w zdaniu drugim tiret trzecie, zabrania się transportu zwierząt należących do gatunków podatnych, z wyjątkiem tranzytu głównymi drogami lub głównymi szlakami kolejowymi;
b) środki stosowane w strefie ochronnej utrzymywane są przez co najmniej 15 dni po wyeliminowaniu z gospodarstwa wszystkich zwierząt, o których mowa w art. 5, i po przeprowadzeniu na terenie wymienionego gospodarstwa czynności wstępnego czyszczenia i dezynfekcji zgodnie z art. 10.
Jednakże środki opisane w ust. 3 w odniesieniu do strefy dozoru pozostają w mocy w strefie ochronnej w okresie przewidzianym w ust. 3 lit. b).
3. a) W strefie dozoru stosuje się następujące środki:
- przeprowadzany jest spis wszystkich gospodarstw posiadających zwierzęta należące do gatunków podatnych,
- zakazane jest przemieszczanie zwierząt należących do gatunków podatnych po drogach publicznych i prywatnych, z wyjątkiem doprowadzania zwierząt na pastwisko,
- transport zwierząt należących do gatunków podatnych na terenie strefy dozoru wymaga zezwolenia wydanego przez właściwą władzę,
- nie wolno usuwać zwierząt ze strefy dozoru w czasie pierwszych 15 dni.
Między piętnastym a trzydziestym dniem zwierząt nie wolno usuwać z omawianej strefy, z wyjątkiem transportu pod urzędowym nadzorem w celu wykonania uboju sanitarnego.
Omawiany transport może być dopuszczony przez właściwe władze jedynie po przeprowadzeniu przez urzędowego lekarza weterynarii badania wszystkich zwierząt, o których mowa, oraz po potwierdzeniu, że u żadnego zwierzęcia nie podejrzewa się zarażenia,
- zabrania się obwoźnych usług dla hodowli,
- zabrania się organizacji wystaw, targów, pokazów i innych skupisk podatnych zwierząt;
b) Środki przewidziane dla strefy nadzoru pozostają w mocy przez okres co najmniej 30 dni po wyeliminowaniu z gospodarstwa wszystkich zwierząt, określonych w art. 5, i po przeprowadzeniu na terenie wymienionego gospodarstwa czynności wstępnego czyszczenia i dezynfekcji zgodnie z art. 10.
Artykuł 10
Państwa Członkowskie zapewniają, aby:
- środki dezynfekujące i ich stężenia były oficjalnie zatwierdzone przez właściwe władze,
- czynności czyszczenia i dezynfekowania były przeprowadzane pod urzędowym nadzorem, zgodnie z instrukcjami urzędowego lekarza weterynarii.
Artykuł 11
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby:
- analizy laboratoryjne mające na celu wykrycie pryszczycy były przeprowadzane przez krajowe laboratorium wskazane w załączniku, który może zostać zmieniony lub uzupełniony zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17.
Wymienione analizy laboratoryjne mają, w razie konieczności, a zwłaszcza w przypadku pojawienia się choroby po raz pierwszy, ujawniać typ, podtyp czy też, w stosownych przypadkach, mutację danego wirusa, co w razie konieczności może zostać potwierdzone przez laboratorium referencyjne wyznaczone przez Wspólnotę,
- jedno z krajowych laboratoriów określonych w załączniku I było odpowiedzialne za koordynowanie standardów i metod diagnostycznych w każdym Państwie Członkowskim,
- krajowe laboratoria, określone w tiret pierwsze, były powiązane z laboratorium referencyjnym wyznaczonym przez Wspólnotę.
2.
Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów na wniosek Komisji, wyznaczy przed dniem 1 stycznia 1987 r. laboratorium referencyjne, określone w ust. 1, oraz ustali jego kompetencje i szczegółowe zasady stosowania zgodnie z ust. 1 tiret drugie.
Artykuł 12
Państwa Członkowskie zapewniają, aby:
- w przypadku gdy zwierzęta należące do gatunków podatnych są przenoszone z terenu gospodarstwa, w którym są trzymane, były identyfikowane w sposób umożliwiający szybkie prześledzenie ich drogi i ustalenie danych dotyczących gospodarstwa, z którego pochodzą lub gospodarstwa, z którego przybywają.
Jednakże dla niektórych kategorii zwierząt oraz bez uszczerbku dla art. 13 dyrektywy Rady 80/217/EWG z dnia 22 stycznia 1980 r. wprowadzającej wspólnotowe środki zwalczania klasycznego pomoru świń [6], ostatnio zmienionej dyrektywą 84/645/EWG [7], w pewnych okolicznościach oraz mając na względzie sytuację w zakresie zdrowotności, właściwe władze mogą dopuścić inne sposoby szybkiego ustalania gospodarstwa pochodzenia zwierząt lub gospodarstwa, z którego przybywają, jak również drogę przepływów zwierząt.
Uzgodnienia związane z identyfikacją zwierząt lub z ustaleniem danych gospodarstwa ich pochodzenia ustalane są przez właściwe władze,
- właściciel lub posiadacz zwierząt był zobowiązany do dostarczania na wezwanie właściwych władz informacji dotyczących zwierząt przybywających do ich gospodarstw lub je opuszczających,
- wszystkie osoby trudniące się zarobkowym transportem lub wprowadzaniem do obrotu zwierząt należących do gatunków podatnych dostarczały właściwym władzom informacje dotyczące przepływu zwierząt, które transportują lub wprowadzają do obrotu, oraz podawały wszystkie szczegóły związane z taką informacją.
Artykuł 13
1.
Gdy pryszczyca zostaje zdiagnozowana w gospodarstwie, środki zwalczania choroby mogą zostać uzupełnione o szczepienia zwierząt, należących do podatnych gatunków znajdujących się w gospodarstwach narażonych na zakażenie na obszarze określonym przez właściwe władze.
2.
W przypadku, określonym w ust. 1, Państwa Członkowskie zapewniają, aby:
a) bez uszczerbku dla odstępstwa przewidzianego w art. 5 ust. 2 lit. b) ppkt i) tiret drugie, jak również dla przepisów krajowych, przewidujących profilaktyczne szczepienia przeciwko pryszczycy, przeprowadzane u niektórych lub u wszystkich zwierząt należących do gatunków podatnych, na całym terytorium lub na jego części, zabronione było szczepienie lub doszczepianie zwierząt należących do gatunków podatnych na terenie gospodarstw, określonych w art. 4;
b) podawanie surowicy było zabronione;
c) rodzaj szczepionki przeciwko pryszczycy oraz sposób jej stosowania były zgodne z ogólnymi zaleceniami przyjętymi w tej sprawie zgodnie z procedurą określoną w art. 16;
d) stosowana szczepionka była dopuszczona przez właściwe władze na podstawie weryfikacji przeprowadzonej przez krajowe laboratoria, koordynowanej przez instytut wyznaczony zgodnie z art. 14 ust. 3;
e) każda szczepionka przywożona z państwa trzeciego spełniała wymagania ustanowione w lit. c) i jest sprawdzona w trybie wskazanym w lit. d).
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, przyjmuje procedurę dla koordynowania standardów i sprawdzania szczepionek na terytorium Wspólnoty.
3.
W razie wystąpienia typów, podtypów lub mutacji wirusa pryszczycy, przeciwko którym szczepionki zwykle stosowane nie zapewniają ochrony lub też ochrona ta jest niewystarczająca, zainteresowane Państwo Członkowskie niezwłocznie informuje Komisję i inne Państwa Członkowskie podając, jakie środki nadzwyczajne uznaje za konieczne w celu dostosowania składu szczepionki, jak również rozwiązań w zakresie stosowania tych środków.
4.
Jeżeli w świetle środków krajowych, o których mowa powyżej, przyjęcie środków wspólnotowych okaże się konieczne, środki takie podejmuje się w ramach procedury przewidzianej w art. 16.
Artykuł 14
1.
Państwa Członkowskie, które dopuszczają szczepienia przeciwko pryszczycy, opracowują wieloletnie plany szczepień, które przedkładają Komisji i innym Państwom Członkowskim w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego.
Plan ten musi określać:
i) - częstotliwość szczepień,
- warunki i procedurę produkcji oraz kontroli szczepionek używanych w różnych możliwych okolicznościach powstania ogniska pryszczycy,
- "normatywną" zdolność ochronną,
- odporność krzyżową na inne warianty,
- gatunki i kategorie zwierząt, które mają być przedmiotem programu szczepień,
- procedury nadzoru w zakresie dystrybucji, konserwacji, przechowywania i stosowania szczepionek;
ii) - rodzaje wirusa,
- charakterystyka i skład każdej użytej szczepionki.
2.
Koordynacja środków przyjętych przez Państwa Członkowskie jako część ich krajowych programów przeciwko pryszczycy, przewidzianych w ust. 1 ppkt i), podejmowana jest zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 16, w celu zapewnienia ich skuteczności.
3.
Przed dniem 1 stycznia 1987 r., stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, Rada wyznaczy laboratorium określone w art. 13 oraz określi zakres jego uprawnień łącznie z uprawnieniami instytutu odpowiedzialnego za kontrolę szczepionki i badania odporności krzyżowej.
4.
Przed dniem 1 stycznia 1989 r., Komisja przedstawi Radzie sprawozdanie wraz z, w stosownych przypadkach, wnioskami w sprawie zasad dotyczących produkcji i dystrybucji szczepionek przeciwko pryszczycy na terenie Wspólnoty, łącznie z wnioskami w sprawie utworzenia wspólnotowej rezerwy szczepionek przeciwko pryszczycy.
Artykuł 15
Jeżeli pryszczyca obejmuje niepokojąco dużą część terytorium Państwa Członkowskiego, a pomimo podjętych środków, szczególnie przy stosowaniu art. 13, epidemia rozprzestrzenia się i rozwija szeroko poza granice strefy szczepień, Państwo Członkowskie, które nie stosuje szczepień profilaktycznych na części lub na całości swojego terytorium, może przeprowadzać takie szczepienia na części lub na całości swojego terytorium oraz stosować środki ustanowione w art. 5 ust. 2 lit. b).
Informuje ono Komisję i inne Państwa Członkowskie o tym działaniu.
Artykuł 16
1.
Gdy ma być stosowana procedura ustanowiona w niniejszym artykule, przewodniczący niezwłocznie przedkłada sprawę Stałemu Komitetowi Weterynaryjnemu, ustanowionemu decyzją 68/361/EWG [8] (zwanego dalej "Komitetem"), z własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego.
2.
W Komitecie głosy Państw Członkowskich są ważone zgodnie z art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
Przedstawiciel Komisji przedstawia projekt środków, które mają zostać przyjęte.
Komitet przedstawia swoją opinię w sprawie tych środków w terminie dwóch dni.
Opinie przyjmowane są większością 54 głosów.
4.
Komisja przyjmuje środki i niezwłocznie wprowadza je w życie, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
Jeśli środki te nie są zgodne z opinią Komitetu lub jeżeli opinia nie została wydana, Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie propozycję środków, które mają być podjęte.
Rada przyjmuje środki kwalifikowaną większością głosów.
Jeżeli Rada nie przyjęła żadnych środków w terminie 15 dni od dnia, w którym sprawa została jej przedstawiona, Komisja przyjmuje proponowane środki i niezwłocznie wprowadza je w życie, chyba że Rada zagłosowała zwykłą większością głosów przeciwko tym środkom.
Artykuł 17
1.
Gdy ma być stosowana procedura ustanowiona w niniejszym artykule, przewodniczący niezwłocznie przedkłada sprawę Komitetowi, z własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego.
2.
W Komitecie głosy Państw Członkowskich są ważone zgodnie z art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
Przedstawiciel Komisji przedkłada projekt środków, które mają zostać przyjęte.
Komitet przedstawia swoją opinię w sprawie tych środków w terminie ustalonym przez przewodniczącego uwzględniającym stopień pilności sprawy.
Opinie przyjmowane są większością 54 głosów.
4.
Komisja przyjmuje środki i niezwłocznie wprowadza je w życie, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
Jeśli środki te nie są zgodne z opinią Komitetu lub jeżeli opinia nie została wydana, Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie propozycję środków, które mają być podjęte.
Rada przyjmuje środki kwalifikowaną większością głosów.
Jeżeli Rada nie przyjęła żadnych środków w terminie trzech miesięcy od dnia, w którym sprawa została jej przedstawiona, Komisja przyjmuje proponowane środki i niezwłocznie wprowadza je w życie, chyba że Rada zagłosowała zwykłą większością głosów przeciwko tym środkom.
Artykuł 18
Na podstawie sprawozdania Komisji w sprawie doświadczenia zdobytego w zakresie walki z pryszczycą, w miarę potrzeb wraz z towarzyszącymi wnioskami, Rada dokona przeglądu sytuacji do dnia 1 stycznia 1990 r. w celu dalszej harmonizacji.
Artykuł 19
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 stycznia 1987 r.
Artykuł 20
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 19 grudnia 1985 r.
ustanawiająca wykaz płynów modelowych do zastosowania w badaniach migracji składników materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi
(85/572/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 82/711/EWG z dnia 18 października 1982 r. ustanawiającą podstawowe zasady, niezbędne w badaniach migracji składników materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi [1], w szczególności jej art. 2 ust. 3,
uwzględniając wniosek Komisji [2],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [3],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
na mocy art. 2 ust. 3, a także rozdziału 1 ust. 2 tiret pierwsze Załącznika do dyrektywy 82/711/EWG, należy wskazać właściwe płyny modelowe dla przeprowadzenia badania migracji składników materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych przeznaczonych do kontaktu z pojedynczym środkiem spożywczym lub ich grupami;
nie można wykluczyć, jeśli jest to konieczne, wykorzystywania metod do badania migracji innych niż ustanowione w niniejszej dyrektywie;
przy określaniu płynów modelowych należy brać pod uwagę w szczególności skład chemiczny i własności fizyczne środków spożywczych;
w przypadku niektórych środków spożywczych zawierających tłuszcz, otrzymany wynik badań migracji z użyciem płynu modelowego jest wyższy niż wynik badań migracji otrzymany z użyciem samego środka spożywczego. Dlatego wynik ten powinien być korygowany poprzez zastosowanie "współczynnika redukcji" odpowiedniego dla poszczególnych przypadków; w określonych, szczególnych przypadkach dla niektórych materiałów i wyrobów pozostających w kontakcie ze środkami spożywczymi zawierającymi substancje tłuszczowe na powierzchni, ustalenie odpowiedniej metody analiz jest niezbędne w celu wdrożenia niniejszej dyrektywy;
dostosowanie niniejszej dyrektywy do postępu technicznego stanowi środek wykonawczy, którego przyjęcie pozwoli uprościć i przyspieszyć procedurę, i zasadniczo powinno wchodzić w zakres odpowiedzialności Komisji;
we wszystkich przypadkach, w których Rada upoważnia Komisję do wdrażania przepisów dotyczących materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi, należy ustanowić procedurę ustalającą bliską współpracę między Państwami Członkowskimi i Komisją na forum Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych powołanego decyzją 69/414/EWG [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Zgodnie z art. 2 ust. 3 dyrektywy 82/711/EWG, płyny modelowe stosowane do badania migracji składników materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych, przeznaczonych do kontaktu z pojedynczym środkiem spożywczym lub ich grupami oraz stężenia tych płynów muszą być takie jak wskazane w Załączniku.
Artykuł 2
Bez względu na przepisy art. 1, wykaz substancji lub materiałów, których użycie jest dozwolone z wykluczeniem wszystkich innych, mogą być ustanowione procedury badania migracji składników materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych inne niż te ustanowione w Załączniku.
Artykuł 3
Dostosowania, których należy dokonać w Załączniku do niniejszej dyrektywy, niezbędne w związku z rozwojem nauki i techniki, będą przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 10 dyrektywy 76/893/EWG [6].
Artykuł 4
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie środki niezbędne do zapewnienia zgodności z niniejszą dyrektywą nie później niż w czasie koniecznymdo wdrożenia dyrektywy 82/711/EWG.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
DYREKTYWA RADY
z dnia 20 grudnia 1985 r.
zmieniająca dyrektywę 78/1035/EWG w sprawie zwolnienia od podatku przy przywozie małych partii towarów o charakterze niehandlowym z państw trzecich
(85/576/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 99,
uwzględniając wniosek Komisji[1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego[2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[3],
a także mając na uwadze, co następuje: od czasu przyjęcia dyrektywy 81/933/EWG w odniesieniu do przywozu małych partii towarów o charakterze niehandlowym z państw trzecich nie dostosowano zwolnień podatkowych przewidzianych w dyrektywie 78/1035/EWG[4], zmienionej dyrektywą 81/933/EWG[5], co doprowadziło do spadku rzeczywistej wartości zwolnień w rezultacie wzrostu cen towarów konsumpcyjnych;
sytuacji takiej należy zaradzić; tafia, saké oraz inne podobne napoje można traktować jako napoje o zawartości alkoholu 22 % obj. lub mniej, w odniesieniu do których istnieje aktualnie limit wolnocłowy; w związku z tym należy poszerzyć wykaz napojów objętych tym limitem;
należy szczególnie podkreślić, że limit napojów alkoholowych, których może dotyczyć zwolnienie, stosuje się, afortiori, do czystego alkoholu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W art. 1 ust. 2 lit. a) tiret trzecie dyrektywy 78/1035/EWG wyrazy "35 ECU" zastępuje się wyrazami "45 ECU".
Artykuł 2
W art. 2 lit. b) tiret pierwsze i drugie dyrektywy 78/1035/EWG otrzymują brzmienie:
"b) alkohol i napoje alkoholowe:
- napoje destylowane i spirytusowe o zawartości alkoholu przekraczającej 22 % obj.; niedenaturowany alkohol etylowy 80 % obj. i więcej; jedna standardowa butelka (do pojemności 1 litra), lub
- napoje destylowane i spirytusowe, aperitify na bazie wina lub alkoholu, tafia, saké lub podobne napoje o zawartości alkoholu 22 % obj. lub mniej, wina musujące, wina alkoholizowane: jedna standardowa butelka (do pojemności 1 litra),".
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy, począwszy od dnia 1 lipca 1986 r.
2.
Państwa Członkowskie informują Komisję o środkach, które podejmują w celu zastosowania niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 20 grudnia 1985 r.
w sprawie ochrony konsumentów w odniesieniu do umów zawartych poza lokalem przedsiębiorstwa
(85/577/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: powszechną formą praktyki handlowej w Państwach Członkowskich jest zawieranie umów lub jednostronnych zobowiązań między przedsiębiorcą a konsumentem poza lokalem przedsiębiorstwa; takie umowy i jednostronne zobowiązania są poddane uregulowaniom prawnym, które są różne w Państwach Członkowskich;
wszelkie różnice w uregulowaniach prawnych mogą bezpośrednio wpływać na funkcjonowanie wspólnego rynku; dlatego niezbędne jest zbliżenie przepisów prawnych w tej dziedzinie;
wstępny program Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej w sprawie ochrony konsumentów i polityki informacyjnej [4] przewiduje między innymi, na mocy ust. 24 i 25, że zostaną podjęte właściwe środki mające na celu ochronę konsumenta przed nieuczciwymi praktykami handlowymi w zakresie sprzedaży obwoźnej; drugi program Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej w sprawie ochrony konsumentów i polityki informacyjnej [5] potwierdził, że będą kontynuowane działania i priorytety określone w programie wstępnym;
szczególną cechą umów zawieranych poza lokalem przedsiębiorstwa jest to, że, co do zasady, to przedsiębiorca rozpoczyna negocjacje, na które konsument jest nieprzygotowany i które są dla niego zaskoczeniem; często konsument nie ma możliwości porównania jakości oraz ceny oferty z innymi ofertami; ten element zaskoczenia istnieje nie tylko w umowach zawieranych przy okazji sprzedaży obwoźnej, ale także przy innego rodzaju umowach zawieranych przez przedsiębiorcę poza lokalem jego przedsiębiorstwa;
w celu umożliwienia konsumentowi oceny powstałych na mocy umowy zobowiązań, powinien on uzyskać prawo odstąpienia od niej w terminie co najmniej siedmiu dni;
należy podjąć właściwe środki zapewniające konsumentowi pisemną informację o czasie przeznaczonym do namysłu;
Państwom Członkowskim pozostawia się swobodę utrzymania lub wprowadzenia całkowitego lub częściowego zakazu zawierania umów poza lokalem przedsiębiorstwa, o ile ich zdaniem takie działania leżą w interesie konsumentów;
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejszą dyrektywę stosuje się do umów, na podstawie których przedsiębiorca dostarcza konsumentowi towary lub świadczy usługi i które są zawierane:
- w trakcie zorganizowanego przez przedsiębiorcę wyjazdu poza lokal przedsiębiorstwa, lub
- w trakcie odwiedzin przedsiębiorcy
i) w domu konsumenta lub w domu innego konsumenta;
ii) w miejscu pracy konsumenta;
w przypadku gdy odwiedziny te nie odbywają się na wyraźne życzenie konsumenta.
2.
Niniejszą dyrektywę stosuje się także do umów o dostawę towarów i świadczenie usług innych niż te, w związku z którymi konsument zamówił odwiedziny przedsiębiorcy pod warunkiem że kiedy zamawiał jego odwiedziny nie wiedział i z przyczyn uzasadnionych nie mógł wiedzieć, że dostawa tych innych towarów i świadczenie usług jest częścią handlowej lub zawodowej działalności przedsiębiorcy.
3.
Niniejszą dyrektywę stosuje się do umów, których dotyczy oferta złożona przez konsumenta w warunkach podobnych do tych opisanych w ust. 1 lub ust. 2, chociaż konsument nie był związany swoją ofertą przed jej przyjęciem przez przedsiębiorcę.
4.
Niniejszą dyrektywę stosuje się do ofert składanych w sposób umowny przez konsumenta w okolicznościach podobnych do tych opisanych w ust. 1 lub ust. 2, gdy konsument jest związany swoją ofertą.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy:
"konsument" oznacza osobę fizyczną, która w transakcjach objętych dyrektywą działa w celach, które mogą być uważane za niezwiązane z jej działalnością handlową lub zawodem;
"przedsiębiorca" oznacza osobę fizyczną lub prawną, która we wspomnianych transakcjach działa w zakresie swoich handlowych lub zawodowych kompetencji, oraz każdą osobę działającą w imieniu lub na rzecz przedsiębiorcy.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie mogą zdecydować, że niniejsza dyrektywa będzie stosowana tylko do umów, które przewidują uiszczanie przez konsumenta płatności przekraczających określoną sumę.
Suma ta nie może być wyższa niż równowartość 60 ECU.
Rada, działając na wniosek Komisji, zbada i, jeśli okaże się to konieczne, zweryfikuje tę sumę, po raz pierwszy nie później niż po upływie 4 lat od notyfikacji dyrektywy, a następnie co dwa lata, biorąc pod uwagę gospodarczy i finansowy rozwój Wspólnoty.
2.
Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do:
a) umów o prace budowlane, umów sprzedaży i najmu nieruchomości oraz umów dotyczących innych praw dotyczących nieruchomości.
W zakres niniejszej dyrektywy wchodzą umowy o dostawę towarów w celu ich włączenia do nieruchomości lub umowy remontowe nieruchomości;
b) umów o dostawę środków spożywczych lub innych produktów przeznaczonych do bieżącego spożycia w gospodarstwie domowym i dostarczanych regularnie przez sprzedawcę do miejsca zamieszkania;
c) umów o dostawę towarów i świadczenie usług, jeśli spełnione są wszystkie trzy następujące warunki:
i) umowa jest zawierana na podstawie katalogu przedsiębiorcy, z którego treścią konsument ma sposobność zapoznania się pod nieobecność przedstawiciela przedsiębiorcy;
ii) istnieje zamiar dalszego utrzymywania kontaktów między reprezentantem przedsiębiorcy a konsumentem w związku z tą lub ewentualną późniejszą transakcją;
iii) zarówno katalog, jak i umowa, w jasny sposób informują konsumenta o przysługującym mu prawie do zwrotu towaru dostawcy w okresie nie krótszym niż 7 dni od jego otrzymania lub prawie do odstąpienia od umowy w tym okresie bez żadnych zobowiązań innych niż zobowiązanie należytego dbania o te towary;
d) umów ubezpieczeniowych;
e) umów dotyczących papierów wartościowych.
3.
W drodze odstępstwa od art. 1 ust. 2 Państwa Członkowskie mogą powstrzymać się od stosowania niniejszej dyrektywy do umów na dostawę towarów i świadczenie usług mających bezpośredni związek z towarami lub usługami, w związku z którymi konsument wystąpił o odwiedziny przedsiębiorcy.
Artykuł 4
W przypadku transakcji objętych zakresem art. 1, przedsiębiorcy są zobowiązani zawiadomić konsumentów na piśmie o przysługującym im prawie do odstąpienia od umowy w terminie wymienionym w art. 5, podając nazwisko i adres osoby, wobec której można dochodzić tego prawa.
Takie zawiadomienie zawiera datę zawarcia umowy i wszelkie dane umożliwiające jej identyfikację.
Jest ono dostarczone konsumentowi:
a) w przypadku art. 1 ust. 1, w momencie zawarcia umowy;
b) w przypadku art. 1 ust. 2, nie później niż w momencie zawarcia umowy;
c) w przypadku art. 1 ust. 3 i 4, w momencie złożenia oferty przez konsumenta.
Państwa Członkowskie zapewnią ustanowienie właściwych środków ochrony konsumentów w krajowym ustawodawstwie, w przypadku gdy informacje określone w niniejszym artykule nie zostaną dostarczone.
Artykuł 5
1.
Konsument ma prawo do odstąpienia od umowy przez wysłanie zawiadomienia w terminie nie krótszym niż siedem dni od otrzymania zawiadomienia określonego w art. 4, zgodnie z procedurą ustanowioną w ustawodawstwie krajowym.
Wystarczy, jeśli zawiadomienie zostanie wysłane przed końcem tego terminu.
2.
Wysłanie przez konsumenta zawiadomienia zwalnia konsumenta z wszelkich zobowiązań wynikających z umowy.
Artykuł 6
Konsument nie może zrzec się uprawnień przyznanych mu na mocy niniejszej dyrektywy.
Artykuł 7
Jeśli konsument skorzysta z prawa do odstąpienia od umowy, skutki prawne takiego odstąpienia regulują krajowe przepisy prawne, zwłaszcza w kwestii zwrotu płatności za towary lub usługi i zwrotu otrzymanych towarów.
Artykuł 8
Niniejsza dyrektywa nie stanowi przeszkody dla wprowadzenia lub utrzymania w mocy przez Państwa Członkowskie bardziej korzystnych przepisów ochrony konsumentów w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 9
1.
Państwa Członkowskie podejmą środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy, w okresie 24 miesięcy od jej notyfikacji [6] oraz niezwłocznie poinformują o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 10
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 20 grudnia 1985 r.
zmieniająca, ze względu na przystąpienie Hiszpanii i Portugalii, dyrektywę Rady 85/433/EWG, dotyczącą wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji w zakresie farmacji, zawierającą środki mające na celu ułatwienie skutecznego wykonywania prawa przedsiębiorczości odnoszącego się do niektórych działalności z dziedziny farmacji
(85/584/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Akt Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii, w szczególności jego art. 396,
a także mając na uwadze, co następuje: z uwagi na przystąpienie Hiszpanii i Portugalii konieczne jest wprowadzenie określonych zmian do dyrektywy 85/433/EWG [1], zapewniających jednakowe stosowanie przez Królestwo Hiszpanii i Republikę Portugalii oraz inne Państwa Członkowskie;
na mocy art. 2 ust. 3 Traktatu o Przystąpieniu Hiszpanii i Portugalii instytucje Wspólnoty mogą przyjąć przed przystąpieniem środki, określone w art. 396 Aktu Przystąpienia, środki te wchodzą w życie z dniem wejścia w życie tego Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Ze skutkiem od 1 stycznia 1986 r., z uwzględnieniem wejścia w życie Traktatu o Przystąpieniu Hiszpanii i Portugalii, do art. 4 dyrektywy 85/433/EWG dodaje się co następuje:
"k) w Hiszpanii:
titulo de licenciado en farmacia (uniwersytecki stopień w dziedzinie farmacji wydany przez Ministerstwo Edukacji i Nauki lub przez uniwersytety);
1) w Portugalii:
Dyrektywa Rady
z dnia 20 grudnia 1985 r.
wprowadzająca dostosowania techniczne, w związku z przystąpieniem Hiszpanii i Portugalii, do dyrektyw 64/432/EWG, 64/433/EWG, 77/99/EWG, 77/504/EWG, 80/217/EWG i 80/1095/EWG odnoszących się do dziedziny weterynarii
(85/586/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając Akt Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii, w szczególności jego art. 396,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: aby uwzględnić przystąpienie Hiszpanii i Portugalii, należy uzupełnić wykazy laboratoriów sporządzonych zgodnie z przepisami wspólnotowymi, tj. dyrektywą Rady 64/432/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 85/320/EWG [2], oraz dyrektywą 80/217/EWG z dnia 22 stycznia 1980 r. wprowadzającą wspólnotowe środki zwalczania klasycznego pomoru świń [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 84/645/EWG [4];
wskazane jest dostosowanie świadectw wspólnotowych obejmujących handel bydłem i świniami oraz znaków zdrowotnych świeżego mięsa i produktów mięsnych; dostosowanie to dotyczy dyrektywy 64/432/EWG, dyrektywy Rady 64/433/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy świeżym mięsem [5], ostatnio zmienionej dyrektywą 85/325/EWG [6], oraz dyrektywy 77/99/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy produktami mięsnymi [7], ostatnio zmienioną dyrektywą 85/328/EWG [8];
dyrektywa Rady 75/504/EWG z dnia 25 lipca 1977 r. w sprawie zwierząt hodowlanych czystorasowych z gatunku bydła [9], ostatnio zmieniona Aktem Przystąpienia Grecji [10], powinna zostać zmieniona w celu uwzględnienia odstępstwa przyznanego Portugalii w art. 343 Aktu Przystąpienia z 1985 r.;
środki kontroli, które Portugalia i Hiszpania będą zobowiązane stosować celem zwalczania klasycznego pomoru świń należy ustanowić zgodnie z procedurą Wspólnoty; dyrektywa Rady 80/1095/EWG z dnia 11 listopada 1980 r. ustanawiająca warunki mające na celu ustanowienie i utrzymanie terytorium Wspólnoty wolnym od klasycznego pomoru świń [11], ostatnio zmieniona dyrektywą 81/47/EWG [12], powinna być dostosowana w tym celu;
pojęcie "region", określone w dyrektywie 64/432/EWG, należy poszerzyć w celu uwzględnienia przystąpienia Hiszpanii i Portugalii;
na mocy art. 2 ust. 3 Aktu Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii, instytucje Wspólnoty mogą przyjąć przed przystąpieniem środki określone w art. 396 Aktu Przystąpienia, pod warunkiem i w dniu wejścia w życie tego Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 64/432/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 2 lit. o) dodaje się tiret w brzmieniu:
"— Hiszpania: Provincia,
— Portugalia: ląd stały, distrito, i inne części terytorium portugalskiego: região autónoma".
2.
W załączniku B, w pkt 12 dodaje się następujące litery:
"k) Hiszpania — Laboratorio de Sanidad y Producción Animal, Granada,
l) Portugalia — Laboratório Nacional de Investigação Veterinária — Lisboa".
3.
W załączniku C, w pkt A.9 dodaje się następujące litery:
"k) Hiszpania — Centro Nacional de Brucelosis de Murcia,
l) Portugalia — Laboratorio Nacional de Investigação Veterinária — Lisboa".
4.
W załączniku F, przypis 4 do wzoru I uzupełnia się jak następuje:
"Hiszpania: Inspector Veterinario;
Portugalia: Inspector veterinário".
5.
W załączniku F, przypis 5 do wzoru II uzupełnia się jak następuje: "w Hiszpanii: Inspector Veterinario;
"w Hiszpanii: Inspector Veterinario;
Dyrektywa Rady
z dnia 20 grudnia 1985 r.
dotycząca wprowadzenia wspólnotowych metod pobierania próbek i analizy w celu monitorowania środków spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi
(85/591/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: produkcja, wytwarzanie, wprowadzanie do obrotu oraz wykorzystanie środków spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi mają wielkie znaczenie w Europejskiej Wspólnocie Gospodarczej;
metody pobierania próbek i analizy stosowane w tym celu mogą mieć bezpośredni wpływ na tworzenie i funkcjonowanie wspólnego rynku; dlatego właśnie powinny zostać ujednolicone;
ustanowienie takich metod pobierania próbek i analizy jest środkiem o charakterze czysto naukowym i technicznym; niezbędna jest szybka procedura rozwoju, ulepszania i uzupełniania tych metod; w celu ułatwienia przyjęcia tych środków, należy wprowadzić procedurę ścisłej współpracy między Państwami Członkowskimi a Komisją w ramach Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Gdy konieczne jest wprowadzenie metod Wspólnoty dotyczących pobierania próbek i analizy do celu ustalenia składu, warunków wytwarzania, pakowania lub etykietowania środków spożywczych, metody takie zostają przyjęte, stosownie do przypadku, przez Komisję lub przez Radę, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 4.
2.
Ustęp 1 nie narusza żadnych szczegółowych przepisów obowiązujących obecnie lub przyjętych później w kontekście szczególnych zasad Wspólnoty.
3.
Do celów ustalenia, czy niezbędne jest wprowadzenie środków przewidzianych w ust. 1, uwzględniane są w szczególności następujące kryteria:
a) potrzeba zapewnienia jednolitego stosowania prawa Wspólnoty,
b) istnienie barier w handlu wewnętrznym Wspólnoty,
c) stały lub okresowy charakter kryteriów określonych w lit. a) lub b).
Artykuł 2
1.
Dyrektywy przewidziane w art. 1 uwzględniają stan wiedzy naukowej i technicznej, w szczególności w zakresie sprawdzonych metod pobierania próbek i analizy.
2.
Dyrektywy takie określają odpowiednie terminy, do których Państwa Członkowskie mają wprowadzić je w życie.
3.
Wprowadzenie środków przewidzianych w art. 1 ust. 1 nie uniemożliwia Państwom Członkowskim stosowania innych metod, sprawdzonych i aktualnych z naukowego punktu widzenia, pod warunkiem że nie utrudnia to swobodnego przepływu produktów uznanych za spełniające wymagania na podstawie metod wspólnotowych.
Jednakże w przypadku różnic w interpretacji wyników, decydujące są wyniki otrzymane przy użyciu metod wspólnotowych.
4.
Wprowadzone metody analizy spełniają kryteria określone w Załączniku.
5.
Bez uszczerbku dla art. 3 niezbędne zmiany istniejących dyrektyw, idące tak daleko, jak to jest właściwe z punktu widzenia stanu zaawansowania wiedzy naukowej i technologicznej, mogą być przyjęte na żądanie Państwa Członkowskiego z zastosowaniem środków proceduralnych przewidzianych w art. 4.
Artykuł 3
1.
Jeśli Państwo Członkowskie posiada wyczerpujące dowody, że środek przyjęty zgodnie z art. 1, w odniesieniu do konkretnego przypadku, nie jest właściwy z powodów technicznych lub jest niewystarczająco skuteczny do badania ważnych kwestii dotyczących zdrowia, wówczas takie Państwo Członkowskie może czasowo zawiesić stosowanie danego środka na swoim terytorium, lecz tylko w odniesieniu do tego konkretnego przypadku.
Niezwłocznie informuje ono o tym inne Państwa Członkowskie oraz Komisję i podaje powody swojej decyzji.
2.
Komisja bada, tak szybko, jak to jest możliwe, dowody przedstawione przez Państwo Członkowskie, a następnie konsultuje się z Państwami Członkowskimi w ramach Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych, określonego w art. 4, po czym niezwłocznie wydaje swoją opinię i podejmuje odpowiednie środki.
3.
Jeśli Komisja uważa, że zmiany środka przyjętego zgodnie z art. 1 są niezbędne w celu rozwiązania trudności wymienionych w ust. 1, rozpoczyna procedurę ustanowioną w art. 4.
Państwo Członkowskie, które zawiesiło stosowanie środka wspólnotowego, może w takim przypadku nadal to czynić, dopóki zmiany te nie wejdą w życie.
Artykuł 4
1.
Jeśli ma miejsce zastosowanie procedury zdefiniowanej w niniejszym artykule, sprawa przedstawiana jest Stałemu Komitetowi ds. Środków Spożywczych, powołanemu decyzją 69/414/EWG [4] (zwanemu dalej "Komitetem"), przez jego przewodniczącego, z jego inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
2.
Przedstawiciel Komisji przedstawia Komitetowi projekt środków, jakie powinny zostać podjęte. Komitet wydaje swoją opinię o tym projekcie w terminie, który wyznacza przewodniczący uwzględniając przy tym pilność sprawy.
Opinie przyjmuje się większością 45 głosów. Głosy Państw Członkowskich są ważone tak, jak to przewiduje art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Jeśli przewidywane środki są zgodne z opinią Komitetu, wówczas Komisja je przyjmuje;
b) Jeśli przewidywane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub jeśli opinia taka nie została przekazana, wówczas Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie propozycję dotyczącą środków, jakie powinny zostać podjęte.
Rada podejmuje decyzje większością kwalifikowaną.
c) Jeśli Rada nie stanowi w ciągu trzech miesięcy od przekazania propozycji, wówczas Komisja przyjmuje proponowane środki.
Artykuł 5
W ciągu dwóch lat od notyfikacji niniejszej dyrektywy [5] Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 20 grudnia 1985 r.
zmieniająca po raz siódmy (azbest) dyrektywę 76/769/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych
(85/610/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: azbest jest uznawany za niebezpieczny dla zdrowia;
stosowanie azbestu, a nawet produktów zawierających azbest, może, przez uwalnianie włókien, powodować azbestozę i raka; dlatego wprowadzanie do obrotu i stosowanie azbestu powinno podlegać możliwie jak najsurowszym ograniczeniom;
dyrektywa 76/769/EWG [4], zmieniona dyrektywą 83/478/EWG [5], ustanawia już wstępne środki tego rodzaju, zabraniając, z kilkoma wyjątkami, wprowadzania do obrotu i stosowania krokidolitu oraz wymagając szczególnego etykietowania w celu zwrócenia uwagi na zagrożenia związane ze stosowaniem produktów zawierających włókna azbestowe;
niezbędna jest poprawa kontroli nad wprowadzaniem do obrotu i stosowaniem niebezpiecznych włókien azbestowych w celu ochrony zdrowia ludzkiego, zwłaszcza że dla niektórych zastosowań istnieją produkty zastępcze uważane za mniej niebezpieczne;
niezbędne jest uregulowanie kwestii wprowadzania do obrotu i stosowania nowych produktów zawierających azbest i w związku z tym Rada zwróciła się z prośbą do Komisji o podjęcie działań w tym zakresie, w szczególności o kontynuowanie prac zmierzających do opracowania metod testowania produktów azbestowych, najszybciej jak to jest możliwe;
niektóre Państwa Członkowskie posiadają już przepisy dotyczące azbestu; różnią się one w zakresie warunków wprowadzania do obrotu i stosowania; różnice te stanowią barierę w handlu i mają bezpośredni wpływ na ustanowienie i funkcjonowanie wspólnego rynku;
dlatego, aby wyeliminować niektóre z tych różnic, niezbędne jest uzupełnienie Załącznika do dyrektywy 76/769/EWG, ostatnio zmienionej dyrektywą 85/467/EWG [6],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy 76/769/EWG pkt 5 otrzymuje brzmienie 6 i dodaje się ppkt 6.3 w brzmieniu:
"6.3.Włókna azbestowe chryzotyl, numer CAS: 12001–29–5 amozyt, numer CAS: 12172–73–5 antofilit, numer CAS: 77536–67–5 aktynolit, numer CAS: 77536–66–4 tremolit, numer CAS: 77536–68–6 _BAR_ 6.3.1.Wprowadzanie do obrotu i stosowanie produktów zawierających te włókna jest zakazane dla:a)zabawek;b)materiałów i preparatów, które mają być stosowane przez rozpylanie; Państwa Członkowskie mogą jednakże zezwolić na stosowanie na swoim terytorium związków bitumicznych zawierających azbest, które mają być stosowane przez rozpylanie jako powłoka antykorozyjna dla pojazdów, służąca ochronie przed korozją;c)wyrobów gotowych w postaci proszku w sprzedaży detalicznej;d)akcesoriów do palenia, takich jak fajki na tytoń oraz cygarniczki do papierosów i cygar;e)katalitycznych filtrów i urządzeń izolacyjnych, które mają być umieszczane w katalitycznych promiennikach gazowych zasilanych gazem płynnym;f)farb i lakierów." _BAR_
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 31 grudnia 1987 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 20 grudnia 1985 r.
w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS)
(85/611/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 57 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: ustawodawstwa Państw Członkowskich dotyczące przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania różnią się w odczuwalnym stopniu pomiędzy sobą, w szczególności jeśli chodzi o obowiązki i środki kontroli nakładane na takie przedsiębiorstwa; różnice te zniekształcają warunki konkurencji pomiędzy tymi przedsiębiorstwami i nie zapewniają jednakowej ochrony interesów posiadaczy jednostek uczestnictwa;
ustawodawstwa krajowe regulujące przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania powinny zostać skoordynowane w celu zbliżenia warunków konkurencji między tymi przedsiębiorstwami na poziomie wspólnotowym, a jednocześnie w celu zapewnienia bardziej skutecznej i bardziej jednolitej ochrony posiadaczy jednostek uczestnictwa; koordynacja taka ułatwi przedsiębiorstwom zbiorowego inwestowania znajdującym się w jednym z Państw Członkowskich wprowadzenie do obrotu swoich jednostek uczestnictwa w innych Państwach Członkowskich;
osiągnięcie tych celów ułatwi usunięcie ograniczeń swobodnego obrotu jednostkami uczestnictwa w przedsiębiorstwach zbiorowego inwestowania we Wspólnocie, a koordynacja taka pomoże stworzyć europejski rynek kapitałowy;
uwzględniając te cele wskazane jest ustanowienie wspólnych podstawowych zasad dotyczących udzielania zezwoleń, nadzoru, struktury i działalności przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania mających swoją siedzibę w Państwach Członkowskich oraz informacji, jakie muszą one publikować;
stosowanie takich wspólnych zasad jest wystarczającą gwarancją, aby umożliwić przedsiębiorstwom zbiorowego inwestowania mającym swoją siedzibę w Państwach Członkowskich, z zastrzeżeniem stosowanych przepisów dotyczących przepływu kapitału, wprowadzanie do obrotu swoich jednostek uczestnictwa w innych Państwach Członkowskich, przy czym te Państwa Członkowskie nie będą mogły podporządkować takich przedsiębiorstw ani ich jednostek uczestnictwa żadnym innym przepisom niż przepisy, które w tych państwach regulowane są w zakresie niniejszej dyrektywy; niemniej jednak, jeżeli przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania mające swoją siedzibę w jednym z Państw Członkowskich wprowadza do obrotu swoje jednostki uczestnictwa w innym Państwie Członkowskim, musi ono podjąć wszelkie niezbędne kroki w celu zapewnienia posiadaczom jednostek uczestnictwa w innym Państwie Członkowskim możliwości swobodnego wykonywania swoich praw finansowych oraz uzyskiwania wszystkich niezbędnych informacji;
koordynacja ustawodawstw Państw Członkowskich powinna na początku ograniczyć się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania innych niż te typu zamkniętego, które promują sprzedaż swoich jednostek uczestnictwa w obrocie publicznym we Wspólnocie i których jedynym celem jest inwestowanie w zbywalne papiery wartościowe (będące zasadniczo zbywalnymi papierami wartościowymi notowanymi na giełdach papierów wartościowych lub na podobnych uregulowanych rynkach); uregulowania dotyczące przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania, których dyrektywa nie obejmuje wiążą się z wieloma problemami, które muszą być uregulowane odrębnymi przepisami, i że takie przedsiębiorstwa będą w związku z tym przedmiotem koordynacji w późniejszym etapie; do czasu takiej koordynacji Państwa Członkowskie mogą, między innymi, zarządzić, że takie kategorie przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) będą wyłączone z zakresu niniejszej dyrektywy ze względu na swoją politykę inwestycyjną i kredytową oraz mogą ustanowić szczególne przepisy, którym UCITS będą podlegać w związku z prowadzeniem działalności na terytorium danego państwa;
swobodne wprowadzanie do obrotu jednostek uczestnictwa wyemitowanych przez UCITS, które posiadają zezwolenie na zainwestowanie do 100 % swoich aktywów w zbywalne papiery wartościowe wyemitowane przez ten same organy (Państwo, władze lokalne itp.), nie może bezpośrednio ani pośrednio powodować zakłócenia funkcjonowania rynku kapitałowego lub finansowania Państw Członkowskich, ani tworzyć sytuacji gospodarczych podobnych do sytuacji, którym mają zapobiec przepisy art. 68 ust. 3 Traktatu;
należy uwzględnić szczególną sytuację rynków finansowych Republiki Greckiej i Republiki Portugalskiej, przyznając tym krajom dodatkowy okres czasu na wykonanie niniejszej dyrektywy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Sekcja I
Przepisy ogólne i zakres
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie stosują niniejszą dyrektywę do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w papiery wartościowe (zwanych dalej UCITS), mających swe siedziby na ich terytorium.
2.
Do celów niniejszej dyrektywy oraz z zastrzeżeniem przepisów art. 2, za UCITS uważa się przedsiębiorstwa:
- których jedynym celem jest zbiorowe inwestowanie w papiery wartościowe kapitału pochodzącego od obywateli i które działają na zasadzie dywersyfikacji ryzyka, oraz
- których jednostki uczestnictwa są, na żądanie ich posiadaczy, odkupywane lub umarzane bezpośrednio lub pośrednio z aktywów tych przedsiębiorstw.
Działania podjęte przez UCITS w celu zapewnienia, aby giełdowa wartość ich jednostek nie różniła się w znaczny sposób od ich nominalnej wartości netto, będzie uważane za równoznaczne z takim odkupieniem lub umorzeniem jednostek.
3.
Takie przedsiębiorstwa mogą być utworzone zgodnie z prawem — albo na podstawie prawa zobowiązań (jako wspólne fundusze zarządzane przez spółki zarządzające), albo na podstawie prawa powierniczego (jako fundusze powiernicze), albo na podstawie statutu (jako fundusze inwestycyjne).
Do celów niniejszej dyrektywy określenie "wspólne fundusze" oznaczać również będzie fundusze powiernicze.
4.
Fundusze inwestycyjne, których aktywa inwestowane są za pośrednictwem spółek zależnych głównie w inny sposób, niż w papiery wartościowe, nie podlegają niniejszej dyrektywie.
5.
Państwa Członkowskie zabronią UCITS objętym niniejszą dyrektywą przekształcania się w przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, których niniejsza dyrektywa nie dotyczy.
6.
Z zastrzeżeniem przepisów dotyczących przepływu kapitału oraz przepisów art. 44, 45 i 52 ust. 2, żadne z Państw Członkowskich nie może stosować innych przepisów w zakresie objętym niniejszą dyrektywą w stosunku do UCITS mających siedzibę w innym Państwie Członkowskim, ani w stosunku do jednostek wyemitowanych przez te UCITS i wprowadzanych do obrotu przez nie na jego terytorium.
7.
Bez uszczerbku dla przepisów ust. 6, Państwo Członkowskie może stosować do UCITS mających siedzibę na jego terytorium surowsze i dodatkowe wymagania w stosunku do wymagań określonych w art. 4 i dalszych art. niniejszej dyrektywy, pod warunkiem że obowiązują one w stosunku do wszystkich podmiotów i nie będą sprzeczne z przepisami niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Niniejsza dyrektywa nie obejmuje następujących UCITS:
- UCITS typu zamkniętego,
- UCITS, które pozyskują kapitał nie promując sprzedaży swoich jednostek uczestnictwa w obrocie publicznym we Wspólnocie lub w jej części,
- UCITS, których jednostki uczestnictwa, zgodnie z regulaminem funduszu lub zgodnie z dokumentami założycielskimi funduszu inwestycyjnego, mogą być przedmiotem obrotu publicznego wyłącznie w państwach trzecich,
- kategorii UCITS określonych przepisami Państw Członkowskich, w których mają swoją siedzibę, dla których zasady ustanowione w sekcji V i art. 36 są nieodpowiednie z uwagi na ich politykę inwestycyjną i kredytową.
2.
Po upływie pięciu lat od wykonania niniejszej dyrektywy Komisja przedstawi Radzie sprawozdanie z wykonania przepisów ust.1, w szczególności jego tiret czwarte, oraz w razie potrzeby zaproponuje odpowiednie środki w celu rozszerzenia jego zakresu.
Artykuł 3
Do celów niniejszej dyrektywy przyjmuje się, że UCITS ma swoją siedzibę w tym Państwie Członkowskim, w którym znajduje się siedziba funduszu inwestycyjnego lub spółki zarządzającej funduszem powierniczym; Państwa Członkowskie muszą wymagać, aby siedziba zarządu znajdowała się w tym samym Państwie Członkowskim, w którym znajduje się statutowa siedziba.
SEKCJA II
Zezwolenie na prowadzenie działalności przez UCITS
Artykuł 4
1.
Żadne UCITS nie będzie prowadzić swojej działalności jako przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania bez uzyskania zezwolenia na prowadzenie działalności od właściwych władz w Państwie Członkowskim, w którym ma siedzibę, zwanych dalej "właściwymi władzami".
Zezwolenie takie jest ważne we wszystkich Państwach Członkowskich.
2.
Fundusz powierniczy uzyska zezwolenie na prowadzenie działalności tylko wtedy, jeżeli właściwe władze zatwierdzą spółkę zarządzającą, regulamin funduszu i wybór depozytariusza.
Fundusz inwestycyjny uzyska zezwolenie tylko wtedy, jeżeli właściwe władze zatwierdzą zarówno jego dokumenty założycielskie, jak i wybór depozytariusza.
3.
Właściwe władze mogą nie udzielić UCITS zezwolenia na prowadzenie działalności, jeżeli dyrektorzy spółki zarządzającej, funduszu inwestycyjnego lub depozytariusza nie mają odpowiednio dobrej reputacji lub brakuje im doświadczenia wymaganego do wykonywania swoich obowiązków.
W tym celu nazwiska dyrektorów spółki zarządzającej, funduszu inwestycyjnego i depozytariusza oraz każdej osoby przejmującej po nich urząd muszą być bezzwłocznie przekazywane właściwym organom.
Przez "dyrektorów" rozumie się takie osoby, które zgodnie z przepisami prawa lub dokumentami założycielskimi reprezentują spółkę zarządzającą, fundusz inwestycyjny lub depozytariusza, lub które faktycznie określają politykę spółki zarządzającej, funduszu inwestycyjnego lub depozytariusza.
4.
Bez zgody właściwych władz nie można dokonać zmiany spółki zarządzającej ani depozytariusza, jak również regulaminu funduszu lub dokumentów założycielskich funduszu inwestycyjnego.
SEKCJA III
Obowiązki dotyczące struktury funduszy powierniczych
Artykuł 5
Spółka zarządzająca musi posiadać do swojej dyspozycji wystarczające środki finansowe, pozwalające jej skutecznie prowadzić przedsiębiorstwo i wywiązywać się ze swoich zobowiązań.
Artykuł 6
Żadna spółka zarządzająca nie może prowadzić innej działalności niż zarządzanie funduszami powierniczymi i funduszami inwestycyjnymi.
Artykuł 7
1.
Aktywa funduszu powierniczego muszą być powierzone do przechowania depozytariuszowi.
2.
Na odpowiedzialność depozytariusza określoną w art. 9 nie wpływa fakt, że powierzył on osobie trzeciej wszystkie lub niektóre z przechowywanych przez siebie aktywów.
3.
Depozytariusz musi ponadto:
a) zapewnić, aby sprzedaż, emisja, odkup, umorzenie i unieważnienie jednostek uczestnictwa, realizowane w imieniu funduszu powierniczego przez spółkę zarządzającą, wykonywane były zgodnie z przepisami prawa oraz regulaminem funduszu;
b) zapewnić, aby wartość jednostek uczestnictwa obliczana była zgodnie z przepisami prawa oraz regulaminem funduszu;
c) wykonywać polecenia spółki zarządzającej, o ile nie są one niezgodne z prawem lub regulaminem funduszu;
d) zapewnić, aby w transakcjach związanych z aktywami funduszu powierniczego wszystkie płatności przekazywane mu były w zwyczajowo ustalonych terminach;
e) zapewnić, aby dochody funduszu powierniczego były przeznaczane na cele zgodne z przepisami prawa oraz regulaminem funduszu.
Artykuł 8
1.
Depozytariusz musi mieć swoją statutową siedzibę w tym samym Państwie Członkowskim, w którym znajduje się statutowa siedziba spółki zarządzającej, albo prowadzić zarejestrowaną działalność w tym Państwie Członkowskim, jeżeli jego statutowa siedziba znajduje się w innym Państwie Członkowskim.
2.
Depozytariusz musi być instytucją podlegającą kontroli publicznej.
Musi również przedstawić wystarczające finansowe i zawodowe gwarancje na to, że jest w stanie prowadzić działalność jako depozytariusz i wypełnić związane z tą funkcją zobowiązania.
3.
Państwa Członkowskie ustalą, które kategorie instytucji określonych w ust. 2 będą odpowiednie do pełnienia funkcji depozytariuszy.
Artykuł 9
Depozytariusz odpowiada, zgodnie z prawem krajowym Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się statutowa siedziba spółki zarządzającej, przed spółką zarządzającą i posiadaczami jednostek uczestnictwa za wszelkie straty poniesione przez nich w wyniku nieuzasadnionego niewykonania przez siebie obowiązków lub ich niewłaściwego wykonania.
Odpowiedzialność wobec posiadaczy jednostek uczestnictwa można egzekwować bezpośrednio albo pośrednio przez spółkę zarządzającą, w zależności od prawnego charakteru stosunków między depozytariuszem, spółką zarządzającą a posiadaczami jednostek uczestnictwa.
Artykuł 10
1.
Żadna spółka nie może prowadzić działalności jednocześnie jako spółka zarządzająca i depozytariusz.
2.
W kontekście pełnionych przez siebie ról, spółka zarządzająca i depozytariusz muszą działać niezależnie i wyłącznie w interesie posiadaczy jednostek.
Artykuł 11
Przepisy prawa lub regulamin funduszu ustanowią warunki zmiany spółki zarządzającej i depozytariusza oraz zasady zapewnienia ochrony interesów posiadaczy jednostek uczestnictwa w razie takiej zmiany.
SEKCJA IV
Obowiązki w zakresie struktury funduszy inwestycyjnych i ich depozytariuszy
Artykuł 12
Państwa Członkowskie określą formę prawną, jaką musi przybrać fundusz inwestycyjny.
Musi on posiadać wystarczający kapitał wpłacony, umożliwiający mu prowadzenie w efektywny sposób przedsiębiorstwa i wywiązywanie się ze swoich zobowiązań.
Artykuł 13
Żaden fundusz inwestycyjny nie może prowadzić innej działalności niż określona w art. 1 ust. 2.
Artykuł 14
1.
Aktywa funduszu inwestycyjnego muszą być powierzone do przechowania depozytariuszowi.
2.
Odpowiedzialności depozytariusza określonej w art. 16 nie narusza fakt, że powierzył on osobie trzeciej wszystkie lub niektóre z aktywów będących u niego na przechowaniu.
3.
Depozytariusz musi ponadto:
a) zapewnić, aby sprzedaż, emisja, odkup, umorzenie i unieważnienie jednostek uczestnictwa, realizowane przez fundusz lub w imieniu funduszu wykonywane były zgodnie z przepisami prawa oraz dokumentami założycielskimi spółki;
b) zapewnić, aby w transakcjach związanych z aktywami funduszu wszystkie płatności przekazywane mu były w zwyczajowo ustalonych terminach;
c) zapewnić, aby dochody spółki były przeznaczane na cele zgodne z przepisami prawa oraz jej dokumentami założycielskimi.
4.
Państwo Członkowskie może podjąć decyzję, że fundusze inwestycyjne mające swe siedziby na jego terytorium, prowadzące obrót swoimi jednostkami wyłącznie za pośrednictwem jednej lub więcej giełd papierów wartościowych, na których ich jednostki są dopuszczone do oficjalnych notowań giełdowych, nie będą musiały posiadać depozytariuszy w rozumieniu niniejszej dyrektywy.
Przepisów art. 34, 37 i 38 nie stosuje się do tych funduszy.
Jednakże zasady wyceny aktywów tych funduszy muszą być zawarte w przepisach prawa lub w dokumentach założycielskich tych funduszy.
5.
Państwo Członkowskie może podjąć decyzję, że fundusze inwestycyjne mające swe siedziby na jego terytorium, prowadzące obrót co najmniej 80 % swoich jednostek za pośrednictwem jednej lub kilku giełd papierów wartościowych wskazanych w ich dokumentach założycielskich, nie będą musiały posiadać depozytariuszy w rozumieniu niniejszej dyrektywy, pod warunkiem, że ich jednostki są dopuszczone do oficjalnych notowań giełdowych na giełdach papierów wartościowych tych Państw Członkowskich, na terytorium których te jednostki znajdują się w obrocie, oraz pod warunkiem, że wszystkie transakcje, jakie dany fundusz realizuje poza giełdą papierów wartościowych będą realizowane wyłącznie po cenach giełdowych.
Dokumenty założycielskie muszą wskazywać giełdę papierów wartościowych w kraju, w którym prowadzony jest obrót jednostkami danego funduszu, których ceny określać będą ceny, po których fundusz będzie realizować wszystkie transakcje pozagiełdowe w tym kraju.
Państwo Członkowskie skorzysta z opcji przewidzianej w poprzednim akapicie tylko wtedy, jeżeli uzna, że interesy posiadaczy jednostek są chronione tak samo jak interesy posiadaczy jednostek uczestnictwa w UCITS, posiadających depozytariuszy w rozumieniu niniejszej dyrektywy.
W szczególności, takie fundusze oraz fundusze określone w ust. 4, muszą:
a) w przypadku braku odpowiedniego przepisu prawnego, określić w swoich dokumentach założycielskich metody obliczania wartości netto swoich jednostek;
b) interweniować na rynku, w celu zapobiegania odchyleniom wartości giełdowej swoich jednostek o więcej niż 5 % od ich nominalnej wartości netto;
c) ustalać wartość netto swoich jednostek, podawać ją właściwym organom przynajmniej dwa razy w tygodniu i publikować ją dwa razy w miesiącu.
Przynajmniej dwa razy w miesiącu niezależny biegły rewident musi ustalać, czy obliczanie wartości jednostek jest wykonywane zgodnie z przepisami prawa i dokumentami założycielskimi funduszu.
Przy tej okazji rewident księgowy musi uzyskać pewność, że aktywa funduszu są inwestowane zgodnie z zasadami określonymi w przepisach prawa i w dokumentach założycielskich funduszu.
6.
Państwa Członkowskie będą informować Komisję o tym, które fundusze korzystają z odstępstw przewidzianych w ust. 4 i 5.
Komisja będzie składać Komitetowi Kontaktowemu sprawozdania ze stosowania przepisów ust. 4 i 5 w okresie pięciu lat od wykonania niniejszej dyrektywy.
Po otrzymaniu opinii Komitetu Kontaktowego, Komisja w razie potrzeby zaproponuje podjęcie odpowiednich środków.
Artykuł 15
1.
Depozytariusz musi mieć statutową siedzibę w tym samym Państwie Członkowskim, w którym znajduje się siedziba funduszu inwestycyjnego albo prowadzić zarejestrowaną działalność w tym Państwie Członkowskim, jeżeli jego statutowa siedziba znajduje się w innym Państwie Członkowskim.
2.
Depozytariusz musi być instytucją podlegającą kontroli publicznej.
Musi również przedstawić wystarczające finansowe i zawodowe gwarancje na to, że jest w stanie prowadzić przedsiębiorstwo jako depozytariusz i wypełnić związane z tą funkcją zobowiązania.
3.
Państwa Członkowskie ustalą, które kategorie instytucji określonych w ust. 2 będą odpowiednie do pełnienia funkcji depozytariuszy.
Artykuł 16
Depozytariusz odpowiada, zgodnie z prawem krajowym Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się statutowa siedziba funduszu inwestycyjnego, przed funduszem inwestycyjnym i posiadaczami jednostek uczestnictwa, za wszelkie straty poniesione przez nich w wyniku nieuzasadnionego niewykonania przez siebie obowiązków lub ich niewłaściwego wykonania.
Artykuł 17
1.
Żadna spółka nie może prowadzić działalności jednocześnie jako fundusz inwestycyjny i depozytariusz.
2.
W kontekście pełnionej przez siebie roli, depozytariusz musi działać wyłącznie w interesie posiadaczy jednostek uczestnictwa.
Artykuł 18
Przepisy prawa lub dokumenty założycielskie funduszu inwestycyjnego określają warunki zmiany depozytariusza oraz zasady zapewnienia ochrony interesów posiadaczy jednostek uczestnictwa w razie takiej zmiany.
SEKCJA V
Obowiązki dotyczące polityki inwestycyjnej UCITS
Artykuł 19
1.
Przedmiotem inwestycji funduszu powierniczego lub funduszu inwestycyjnego są wyłącznie:
a) zbywalne papiery wartościowe dopuszczone do obrotu giełdowego na giełdzie papierów wartościowych w Państwie Członkowskim; i/lub
b) zbywalne papiery wartościowe będące w obrocie na innym uregulowanym rynku w Państwie Członkowskim, który funkcjonuje regularnie, jest uznany i otwarty dla ogółu obywateli; i/lub
c) zbywalne papiery wartościowe dopuszczone do obrotu giełdowego na giełdzie papierów wartościowych w państwie trzecim lub będące w obrocie na innym uregulowanym rynku w państwie trzecim, który funkcjonuje regularnie, jest uznany i otwarty dla ogółu obywateli, pod warunkiem, że wybór giełdy lub rynku został zatwierdzony przez właściwe władze lub jest przewidziany w przepisach prawa albo w regulaminie funduszu powierniczego lub w dokumentach założycielskich funduszu inwestycyjnego; i/lub
d) emitowane ostatnio zbywalne papiery wartościowe, pod warunkiem, że:
- warunki emisji obejmują zobowiązanie, że zostanie złożony wniosek o dopuszczenie do oficjalnych notowań na giełdzie lub na innym uregulowanym rynku, który funkcjonuje regularnie, jest uznany i otwarty dla ogółu obywateli, pod warunkiem, że wybór giełdy lub rynku został zatwierdzony przez właściwe władze lub jest przewidziany w przepisach prawa albo w regulaminie funduszu powierniczego lub w dokumentach założycielskich funduszu inwestycyjnego;
- dopuszczenie takie nastąpi w ciągu jednego roku od daty emisji.
2.
Jednakże:
a) UCITS nie może zainwestować więcej niż 10 % swoich aktywów w zbywalne papiery wartościowe inne niż określono w ust. 1;
b) Państwo Członkowskie może podjąć decyzję, że UCITS nie może zainwestować więcej niż 10 % swoich aktywów w papiery dłużne, które, do celów niniejszej dyrektywy, traktowane będą z uwagi na ich charakter jako równoważne ze zbywalnymi papierami wartościowymi i których cechy obejmują, między innymi, zbywalność, płynność oraz mają wartość, którą można dokładnie określić w dowolnym czasie lub tak często, jak przewiduje to art. 34;
c) fundusz inwestycyjny może nabywać majątek ruchomy i nieruchomy, mający istotne znaczenie dla bezpośredniego prowadzenia jego przedsiębiorstwa;
d) żadne UCITS nie może nabywać metali szlachetnych ani świadectw odnoszących się do metali szlachetnych.
3.
Łączna suma inwestycji określonych w ust. 2 lit. a) i b) nie może w żadnym przypadku przekroczyć 10 % wartości aktywów danego UCITS.
4.
Fundusze powiernicze i fundusze inwestycyjne mogą posiadać pomocnicze aktywa płynne.
Artykuł 20
1.
Państwa Członkowskie prześlą do Komisji:
a) nie później niż z chwilą wykonania niniejszej dyrektywy, wykazy papierów dłużnych które, zgodnie z art. 19 ust. 2 lit. b), zamierzają traktować jako równoważne ze zbywalnymi papierami wartościowymi, podając cechy charakterystyczne tych papierów oraz powody swojej decyzji;
b) szczegóły dotyczące wszystkich poprawek, jakie zamierzają wprowadzić do wykazów papierów określonych w lit. a) lub wszelkich pozostałych papierów, które zamierzają traktować jako równoważne ze zbywalnymi papierami wartościowymi, podając powody swojej decyzji.
2.
Komisja niezwłocznie prześle te informacje do pozostałych Państw Członkowskich, wraz ze wszelkimi uwagami, jakie uzna za właściwe.
Informacje te mogą być przedmiotem wymiany poglądów w ramach Komitetu Kontaktowego zgodnie z procedurą określoną w art. 53 ust. 4.
Artykuł 21
1.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić UCITS na posługiwanie się metodami i instrumentami związanymi ze zbywalnymi papierami wartościowymi zgodnie z warunkami i w granicach ustanowionych przez te Państwa Członkowskie, pod warunkiem, że te metody i instrumenty wykorzystywane będą w celu sprawnego zarządzania portfelem papierów wartościowych.
2.
Państwa Członkowskie mogą również zezwolić UCITS na posługiwanie się metodami i instrumentami przeznaczonymi do zapewnienia ochrony przed ryzykiem walutowym w kontekście zarządzania swoimi aktywami i pasywami.
Artykuł 22
1.
UCITS nie może zainwestować więcej niż 5 % swoich aktywów w zbywalne papiery wartościowe wyemitowane przez ten sam organ.
2.
Państwa Członkowskie mogą podwyższyć limit ustanowiony w ust. 1 maksymalnie do 10 %.
Jednakże całkowita wartość posiadanych przez UCITS zbywalnych papierów wartościowych tych organów emitujących, u każdego z których inwestuje więcej niż 5 % swoich aktywów, nie może wówczas przekraczać 40 % wartości aktywów UCITS.
3.
Państwa Członkowskie mogą podwyższyć limit ustanowiony w ust. 1 maksymalnie do 35 %, jeżeli zbywalne papiery wartościowe są wyemitowane lub gwarantowane przez Państwo Członkowskie, przez jego władze lokalne, przez państwo trzecie lub przez organy międzynarodowe o charakterze publicznym, których członkiem jest jedno lub więcej Państw Członkowskich.
Artykuł 23
1.
W drodze odstępstwa od przepisów art. 22 oraz bez uszczerbku dla przepisów art. 68 ust. 3 Traktatu, Państwa Członkowskie mogą zezwolić UCITS na inwestowanie zgodnie z zasadą dywersyfikacji ryzyka do 100 % swoich aktywów w różne zbywalne papiery wartościowe emitowane lub gwarantowane przez Państwo Członkowskie, przez jego władze lokalne, przez państwo trzecie lub przez organy międzynarodowe o charakterze publicznym, których członkiem jest jedno lub więcej Państw Członkowskich.
Właściwe władze udzielą takiego odstępstwa tylko wtedy, jeżeli uznają, że interesy posiadaczy jednostek uczestnictwa UCITS mają zapewnioną taką samą ochronę jak interesy posiadaczy jednostek uczestnictwa UCITS, spełniających wymogi limitów ustanowionych w art. 22.
Takie UCITS musi posiadać papiery wartościowe przynajmniej sześciu różnych emisji, przy czym papiery wartościowe z jednej emisji nie mogą przekraczać 30 % całości aktywów tego UCITS.
2.
UCITS określone w ust. 1 muszą wyraźnie wskazać w regulaminie funduszu powierniczego lub w dokumentach założycielskich funduszu inwestycyjnego Państwa, władze lokalne lub międzynarodowe organy o charakterze publicznym, emitujące lub gwarantujące papiery wartościowe, w które zamierzają zainwestować więcej niż 35 % swoich aktywów; przy czym regulamin funduszu powierniczego lub dokumenty założycielskie wymagają zatwierdzenia przez właściwe władze.
3.
Ponadto każde UCITS określone w ust. 1 musi umieścić w swoim prospekcie oraz materiałach promocyjnych wyraźne oświadczenie w sprawie powyższego zezwolenia, ze wskazaniem Państw, władz lokalnych i/lub organów międzynarodowych o charakterze publicznym, w których papiery wartościowe zamierza zainwestować lub już zainwestowało ponad 35 % swoich aktywów.
Artykuł 24
1.
UCITS nie może nabyć jednostek innych przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania typu otwartego, chyba że są to przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania w rozumieniu art. 1 ust. 2 akapit pierwszy i drugi.
2.
UCITS może zainwestować nie więcej niż 5 % swoich aktywów w jednostki takich przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania.
3.
Inwestowanie w jednostki uczestnictwa funduszu powierniczego zarządzanego przez tę samą spółkę zarządzającą lub przez inną spółkę, z którą owa spółka zarządzająca jest powiązana poprzez wspólne zarządzanie lub kontrolę, lub poprzez znaczny bezpośredni lub pośredni udział kapitałowy, dozwolone będzie tylko w przypadku funduszu powierniczego, który zgodnie ze swoimi zasadami specjalizuje się w inwestycjach na określonym obszarze geograficznym lub w określonym sektorze gospodarki, pod warunkiem, że na inwestycje takie właściwe władze wydadzą zezwolenie.
Zezwolenie udzielane będzie tylko wtedy, jeżeli fundusz powierniczy ogłosi swój zamiar skorzystania z tej opcji i jeżeli opcja ta zostanie wyraźnie określona w jego regulaminie.
Spółka zarządzająca nie może pobierać żadnych opłat ani naliczać żadnych kosztów za transakcje dotyczące jednostek funduszu powierniczego, w ramach których pewne aktywa funduszu powierniczego są inwestowane w jednostki innego funduszu powierniczego zarządzanego przez tę samą spółkę zarządzającą lub przez inną spółkę, z którą owa spółka zarządzająca jest powiązana poprzez wspólne zarządzanie lub kontrolę, lub poprzez znaczny bezpośredni lub pośredni udział kapitałowy.
4.
Ust. 3 ma również zastosowanie w przypadku, jeżeli fundusz inwestycyjny nabywa jednostki w innym funduszu inwestycyjnym, z którym jest powiązany w rozumieniu ust. 3.
Ust. 3 stosuje się również w przypadku, jeżeli fundusz inwestycyjny nabywa jednostki funduszu powierniczego, z którym jest powiązany, oraz w przypadku jeżeli fundusz powierniczy nabywa jednostki funduszu inwestycyjnego, z którym jest powiązany.
Artykuł 25
1.
Fundusz inwestycyjny lub spółka zarządzająca działająca w związku ze wszystkimi funduszami powierniczymi, którymi zarządza i które podlegają zakresowi niniejszej dyrektywy, nie może nabywać żadnych akcji uprawniających do głosowania, które umożliwiłyby jej wywieranie istotnego wpływu na emitenta.
Do czasu wprowadzenia dalszych przepisów koordynujących, Państwa Członkowskie będą brać pod uwagę przepisy określające zasadę zawartą w ust. 1 stosownie do przepisów prawnych innych Państw Członkowskich.
2.
Ponadto fundusz inwestycyjny lub fundusz powierniczy może nabyć nie więcej niż:
- 10 % akcji bez prawa głosu danego emitenta,
- 10 % papierów dłużnych danego emitenta,
- 10 % jednostek danego przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania w rozumieniu art. 1 ust. 2 akapit pierwszy i drugi.
Limity ustanowione w akapicie drugim i trzecim można pominąć przy nabywaniu, jeżeli niemożliwe jest w tym momencie obliczenie sumy brutto owych papierów dłużnych lub sumy netto emitowanych papierów wartościowych.
3.
Państwo Członkowskie może zrezygnować ze stosowania przepisów ust. 1 i 2 w odniesieniu do:
a) zbywalnych papierów wartościowych emitowanych lub gwarantowanych przez Państwo Członkowskie lub jego władze lokalne;
b) zbywalnych papierów wartościowych emitowanych lub gwarantowanych przez państwo trzecie;
c) zbywalnych papierów wartościowych emitowanych przez międzynarodowe organy o charakterze publicznym, których członkiem jest jedno lub więcej Państw Członkowskich;
d) będących w posiadaniu UCITS udziałów w kapitale spółki założonej w państwie trzecim, inwestującej swoje aktywa głównie w papiery wartościowe emitentów mających swoje statutowe siedziby w tym Państwie, jeżeli zgodnie z przepisami prawa danego Państwa taki pakiet udziałów stanowi jedyny sposób, w jaki dane UCITS może inwestować w papiery wartościowe emitowane w tym Państwie.
Wyjątek ten będzie mieć jednak zastosowanie tylko wtedy, jeżeli w swojej polityce inwestycyjnej spółka z państwa trzecim przestrzega limitów ustanowionych w art. 22, 24 i 25 ust. 1 i ust. 2.
W przypadku przekroczenia limitów określonych w art. 22 i 24, stosuje się art. 26 mutatis mutandis;
e) będących w posiadaniu funduszu inwestycyjnego udziałów w kapitale jednostek zależnych zajmujących się zarządzaniem, doradztwem lub marketingiem wyłącznie w swoim własnym imieniu.
Artykuł 26
1.
UCITS nie musi przestrzegać limitów ustanowionych w niniejszej sekcji realizując prawa subskrybcji związane ze zbywalnymi papierami wartościowymi stanowiącymi część jego aktywów.
Przestrzegając zasady dywersyfikacji ryzyka, Państwa Członkowskie mogą pozwolić UCITS, które dopiero niedawno uzyskały zezwolenie na prowadzenie działalności na odstępstwo od przepisów art. 22 i 23 przez okres sześciu miesięcy od daty uzyskania zezwolenia.
2.
Jeżeli limity określone w ust. 1 zostaną przekroczone z powodów niezależnych od danego UCITS lub w wyniku realizacji praw subskrybcji, wówczas UCITS musi przyjąć jako priorytetowy cel w swoich transakcjach sprzedaży poprawę tej sytuacji, uwzględniając interesy posiadaczy swoich jednostek.
SEKCJA VI
Obowiązki dotyczące informacji, jakie mają być udzielane posiadaczom jednostek uczestnictwa
A. Publikacja prospektu emisyjnego i raportów okresowych
Artykuł 27
1.
Fundusz inwestycyjny i spółka zarządzająca, dla każdego z zarządzanych przez siebie funduszy powierniczych, musi publikować:
- prospekt emisyjny,
- raport roczny za każdy rok obrotowy,
- raport półroczny za pierwsze sześć miesięcy roku obrotowego.
2.
Raport roczny i raport półroczny muszą być publikowane w następujących terminach, licząc od zakończenia okresu, którego dotyczą:
- w czasie czterech miesięcy w przypadku raportu rocznego,
- w czasie dwóch miesięcy w przypadku raportu półrocznego.
Artykuł 28
1.
Prospekt emisyjny musi zawierać konieczne informacje umożliwiające inwestorom dokonanie odpowiedniej oceny proponowanej im inwestycji.
Powinien on zawierać, jako minimum, informacje przewidziane w tabeli A, załączonej do niniejszej dyrektywy, jeżeli nie zostały one już podane w dokumentach załączonych do prospektu emisyjnego zgodnie z art. 29 ust. 1.
2.
Raport roczny musi zawierać bilans lub zestawienie aktywów i pasywów, szczegółowy rachunek dochodów i wydatków za dany rok obrotowy, sprawozdanie z działalności w danym roku obrotowym oraz inne informacje przewidziane w tabeli B, załączonej do niniejszej dyrektywy, jak również wszelkie istotne informacje, które umożliwią inwestorom dokonanie odpowiedniej oceny przebiegu działalności UCITS oraz wyników tej działalności.
3.
Raport półroczny musi zawierać, jako minimum, informacje przewidziane w sekcjach I–IV tabeli B, załączonej do niniejszej dyrektywy; w przypadku, gdy UCITS wypłaciło lub proponuje wypłacić dywidendę tymczasową, podawane w tym raporcie dane muszą obejmować orientacyjne wyniki po opodatkowaniu za półrocze oraz wypłaconą lub proponowaną dywidendę tymczasową.
Artykuł 29
1.
Regulamin funduszu powierniczego lub dokumenty założycielskie funduszu inwestycyjnego stanowić będą integralną część prospektu emisyjnego i muszą być do niego załączone.
2.
Dokumenty określone w ust. 1 mogą nie być załączone do prospektu emisyjnego, jeżeli posiadacz jednostek uczestnictwa zostanie poinformowany, iż na jego żądanie dokumenty te zostaną mu przysłane lub jeśli wskazane mu zostanie miejsce w Państwie Członkowskim, w którym jednostki są wprowadzane do obrotu, gdzie może się zapoznać z tymi dokumentami.
Artykuł 30
Zasadnicze elementy prospektu emisyjnego muszą być na bieżąco aktualizowane.
Artykuł 31
Informacje księgowe podawane w raporcie rocznym muszą być sprawdzone przez jedną lub więcej osób uprawnionych na mocy prawa do sprawdzania ksiąg rachunkowych na podstawie dyrektywy Rady 84/253/EWG z dnia 10 kwietnia 1984 r. wydanej na podstawie art. 54 ust. 3 lit. g) Traktatu w sprawie zatwierdzania osób odpowiedzialnych za dokonywanie ustawowych kontroli dokumentów rachunkowych.
[4] Raport biegłych rewidentów, włącznie ze wszystkimi uwagami, będzie przedrukowany w całości w raporcie rocznym.
Artykuł 32
Każde UCITS musi wysyłać swój prospekt emisyjny wraz ze wszystkimi dokonanymi w nim poprawkami, jak również swoje raporty roczne i półroczne do właściwych władz.
Artykuł 33
1.
Prospekt emisyjny, ostatni raport roczny i ewentualne późniejszy opublikowany raport półroczny muszą być zaoferowane subskrybentom bezpłatnie przed zawarciem kontraktu.
2.
Ponadto raporty roczne i półroczne muszą być dostępne dla obywateli w miejscach podanych w prospekcie.
3.
Raporty roczne i półroczne dostarczane będą bezpłatnie posiadaczom jednostek na ich żądanie.
B. Publikacja innych informacji
Artykuł 34
Każde UCITS musi w odpowiedni sposób podawać do wiadomości publicznej informacje na temat emisji, sprzedaży, ceny odkupu lub umorzenia jednostek za każdym razem, gdy je emituje, sprzedaje, odkupuje lub umarza, lecz nie rzadziej niż dwa razy w miesiącu.
Właściwe władze mogą jednakże wyrazić zgodę na publikowanie tych informacji przez UCITS tylko raz w miesiącu, pod warunkiem, że takie odstępstwo pozostaje bez uszczerbku dla interesów posiadaczy jednostek.
Artykuł 35
Wszystkie podawane do wiadomości publicznej materiały, zachęcające do nabywania jednostek UCITS muszą zawierać informację o istnieniu prospektu emisyjnego oraz wskazywać miejsca, gdzie obywatele mogą go otrzymać.
SEKCJA VII
Ogólne obowiązki UCITS
Artykuł 36
1.
Zarówno
- fundusz inwestycyjny, jak i
- spółka zarządzająca bądź depozytariusz działający w imieniu funduszu powierniczego,
UCITS może jednak pozyskiwać obcą walutę poprzez zaciąganie pożyczek typu back-to-back.
2.
W drodze odstępstwa od przepisów ust. 1, Państwo Członkowskie może zezwolić UCITS na zaciągnięcie pożyczki:
a) w wysokości do 10 %:
- swoich aktywów, w przypadku funduszu inwestycyjnego, lub
- wartości funduszu, w przypadku funduszu powierniczego,
pod warunkiem, że zaciągnięcie pożyczki ma charakter tymczasowy;
b) do wysokości 10 % swoich aktywów, w przypadku funduszu inwestycyjnego, pod warunkiem, że zaciągnięcie pożyczki ma na celu umożliwienie nabycia majątku nieruchomego mającego istotne znaczenie dla bezpośredniego prowadzenia jej przedsiębiorstwa; w takim przypadku pożyczka ta oraz pożyczka określona w lit. a) nie może w żadnym razie przekroczyć 15 % wartości aktywów pożyczkobiorcy.
Artykuł 37
1.
UCITS może odkupić lub umorzyć swoje jednostki na żądanie każdego z posiadaczy jednostek uczestnictwa.
2.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 1:
a) UCITS może, w przypadkach przewidzianych przepisami prawa i zgodnie z procedurami przewidzianymi w przepisach prawa albo w regulaminie funduszu powierniczego lub w dokumentach założycielskich funduszu inwestycyjnego, czasowo zawiesić odkup lub umorzenie swoich jednostek.
Zawieszenie może być przewidziane tylko w wyjątkowych przypadkach, w których wymagają tego okoliczności, a zawieszenie jest uzasadnione z uwagi na interesy posiadaczy jednostek;
b) Państwa Członkowskie mogą pozwolić właściwym władzom zażądać zawieszenia odkupu lub umorzenia jednostek w interesie posiadaczy jednostek lub w interesie publicznym.
3.
W przypadkach wymienionych w ust. 2 lit. a), UCITS musi niezwłocznie powiadomić o swojej decyzji właściwe władze oraz władze Państwa Członkowskiego, w którym prowadzi obrót swoimi jednostkami.
Artykuł 38
Zasady wyceny aktywów oraz zasady obliczania ceny sprzedaży lub kursu emisji oraz ceny odkupu lub umorzenia jednostek UCITS muszą być zawarte w przepisach prawa albo w regulaminie funduszu powierniczego lub w dokumentach założycielskich funduszu inwestycyjnego.
Artykuł 39
Podział lub ponowna inwestycja dochodu funduszu powierniczego lub funduszu inwestycyjnego dokonywane będą zgodnie z zasadami zawartymi w przepisach prawa albo w regulaminie funduszu powierniczego lub w dokumentach założycielskich funduszu inwestycyjnego.
Artykuł 40
Jednostka UCITS może nie być wyemitowana dopóki równowartość jej ceny emisyjnej netto nie zostanie pokryta w zwyczajowo przyjętym terminie.
Przepis ten nie wyklucza możliwości rozprowadzania jednostek bezpłatnych.
Artykuł 41
1.
Bez uszczerbku dla stosowania art. 19 i 21, zarówno:
- fundusz inwestycyjny, jak i
nie może udzielać pożyczek ani działać jako poręczyciel w imieniu osoby trzeciej.
2.
Przepisy ust. 1 nie będą stanowić przeszkody dla nabywania przez te przedsiębiorstwa zbywalnych papierów wartościowych, które nie są całkowicie opłacone.
Artykuł 42
Zarówno:
- fundusz inwestycyjny, jak i
- spółka zarządzająca bądź depozytariusz działający w imieniu funduszu powierniczego,
Artykuł 43
Przepisy prawa lub regulamin funduszu powierniczego muszą określać wynagrodzenie i wydatki, jakie spółka zarządzająca ma prawo ustalać dla funduszu powierniczego, jak również metodę obliczania takiego wynagrodzenia.
Przepisy prawa lub dokumenty założycielskie funduszu inwestycyjnego muszą określać charakter kosztów, jakie fundusz ma ponosić.
SEKCJA VIII
Przepisy szczególne dotyczące UCITS prowadzących obrót swoimi jednostkami w Państwach Członkowskich, w których nie mają swojej siedziby
Artykuł 44
1.
UCITS, które prowadzi obrót swoimi jednostkami w innym Państwie Członkowskim musi przestrzegać przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych obowiązujących w tym Państwie, które nie wchodzą w zakres objęty niniejszą dyrektywą.
2.
Każde UCITS może reklamować swoje jednostki w Państwie Członkowskim, w którym znajdują się one w obrocie, przestrzegając obowiązujących w tym Państwie przepisów dotyczących reklamy.
3.
Przepisy określone w ust. 1 i 2 muszą być stosowane bez dyskryminacji.
Artykuł 45
W przypadku określonym w art. 44 UCITS muszą, między innymi, zgodnie przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi obowiązującymi w Państwie, w którym ich jednostki znajdują się w obrocie, podejmować środki niezbędne do stworzenia w tym Państwie ułatwień dla dokonywania płatności przez posiadaczy jednostek, odkupu lub umorzenia jednostek oraz udostępniania informacji, do dostarczania których UCITS są zobowiązane.
Artykuł 46
Jeżeli UCITS proponuje wprowadzenie do obrotu swoich jednostek w Państwie Członkowskim innym niż to, w którym posiada swoją siedzibę, musi najpierw odpowiednio poinformować o tym właściwe władze oraz władze tego Państwa Członkowskiego oraz jednocześnie przesłać władzom tego Państwa Członkowskiego:
- wydane przez właściwe władze oświadczenie, że spełnia warunki nałożone na mocy niniejszej dyrektywy,
- regulamin funduszu powierniczego lub dokumenty założycielskie,
- prospekt emisyjny,
- gdzie sytuacja tego wymaga, ostatni raport roczny i ewentualny późniejszy raport półroczny, oraz
- szczegóły i ustalenia na temat przygotowań poczynionych w kierunku wprowadzenia do obrotu swoich jednostek w innym Państwie Członkowskim.
UCITS może rozpocząć prowadzenie obrotu swoimi jednostkami w innym Państwie Członkowskim dwa miesiące po przesłaniu tych informacji, o ile władze tego Państwa Członkowskiego nie stwierdzą, w uzasadnionej decyzji wydanej przed upływem powyższego dwumiesięcznego terminu, że przygotowania poczynione w kierunku wprowadzenia do obrotu jednostek są niezgodne z przepisami zawartymi w art. 44 ust. 1 i 45.
Artykuł 47
Jeżeli UCITS prowadzi obrót swoimi jednostkami w Państwie Członkowskim innym niż to, w którym posiada swoją siedzibę, musi w tym Państwie Członkowskim rozprowadzić, przynajmniej w jednym z języków urzędowych tego Państwa, dokumenty i informacje, jakie muszą być publikowane w Państwie Członkowskim, w którym posiada swoją siedzibę, zgodnie z takimi samymi procedurami, jakie przewidziane są w Państwie Członkowskim, w którym znajduje się jego siedziba.
Artykuł 48
Do celów prowadzonej przez siebie działalności UCITS może używać tej samej nazwy źródłowej (jak np. fundusz inwestycyjny lub fundusz powierniczy) we Wspólnocie, jakiej używa w Państwie Członkowskim, w którym mieści się jego siedziba.
W przypadku jakiegokolwiek niebezpieczeństwa mylnego rozumienia nazw, goszczące Państwo Członkowskie może zażądać, aby do nazwy dodać pewne elementy wyjaśniające.
SEKCJA IX
Przepisy dotyczące władz odpowiedzialnych za wydawanie zezwoleń i nadzór
Artykuł 49
1.
Państwa Członkowskie wyznaczą władze, które będą wykonywać funkcje przewidziane w niniejszej dyrektywie oraz będą informować o tym Komisję, określając, jak ustalony został jakikolwiek podział obowiązków.
2.
Władze, o których mowa w ust. 1 muszą być organami publicznymi lub instytucjami wyznaczonymi przez organy publiczne.
3.
Władze Państwa, w którym UCITS posiada swoją siedzibę, będą właściwe do nadzorowania tego UCITS.
Natomiast władze Państwa, w którym dane UCITS prowadzi obrót swoimi jednostkami zgodnie z art. 44, będą właściwe do nadzorowania zgodności z przepisami sekcji VIII.
4.
Powyższym władzom muszą być przyznane wszystkie kompetencje konieczne do wykonywania ich zadań.
Artykuł 50
1.
Władze Państw Członkowskich, określone w art. 49 będą ściśle ze sobą współpracować w celu wykonania swoich zadań i w tym tylko celu muszą przekazywać sobie wzajemnie wszystkie wymagane informacje.
2.
Państwa Członkowskie wprowadzą obowiązek zachowania tajemnicy zawodowej przez osoby aktualnie lub uprzednio zatrudnione przez władze określone w art. 49.
Oznacza to, że żadne informacje poufne otrzymane w trakcie pełnienia przez te osoby swoich obowiązków nie mogą być ujawnione żadnej osobie czy instytucji, z wyjątkiem przypadków przewidzianych przez przepisy prawa.
3.
Przepisy ust. 2 nie uniemożliwiają jednak wymiany informacji między władzami różnych Państw Członkowskich określonymi w art. 49, na warunkach przewidzianych w niniejszej dyrektywie.
Informacje wymienione w ten sposób będą podlegać obowiązkowi zachowania tajemnicy zawodowej przez osoby aktualnie lub poprzednio zatrudnione przez władze otrzymujące te informacje.
4.
Bez uszczerbku dla przepisów dotyczących przypadków podlegających prawu karnemu, władze, określone w art. 49, otrzymujący takie informacje, mogą je wykorzystywać wyłącznie w ramach wykonywanych obowiązków lub w związku z odwołaniami w sprawach administracyjnych lub postępowania sądowego związanego z wykonywanymi obowiązkami.
Artykuł 51
1.
Władze określone w art. 49 muszą uzasadniać każdą decyzję o odmowie udzielenia zezwolenia oraz każdą negatywną decyzję podjętą w ramach wykonywania ogólnych środków podejmowanych w związku ze stosowaniem przepisów niniejszej dyrektywy oraz podania ich wnioskodawcom.
2.
Państwa Członkowskie zapewnią, aby od decyzji podjętych w sprawie UCITS zgodnie z przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi przyjętymi zgodnie z niniejszą dyrektywą, przysługiwało prawo odwoływania się od decyzji na drodze sądowej; zasada ta będzie mieć również zastosowanie w przypadku niepodjęcia żadnej decyzji w terminie sześciu miesięcy od daty złożenia przez UCITS wniosku o wydanie zezwolenia, zawierającego wszystkie informacje wymagane zgodnie z obowiązującymi przepisami.
Artykuł 52
1.
Tylko władze Państwa Członkowskiego, w którym dane UCITS ma swoją siedzibę będą mieć prawo do podejmowania działań przeciw temu UCITS, jeżeli naruszy przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne, lub też przepisy ustanowione w regulaminie funduszu powierniczego lub w dokumentach założycielskich funduszu inwestycyjnego.
2.
Niemniej jednak, władze Państwa Członkowskiego, w którym jednostki danego UCITS znajdują się w obrocie, mogą podjąć działania przeciw temu UCITS, jeśli naruszy ono przepisy określone w sekcji VIII.
3.
O każdej decyzji o cofnięciu zezwolenia lub o jakichkolwiek innych poważnych środkach podjętych wobec UCITS, lub o zawieszeniu odkupu bądź umorzenia, władze Państwa Członkowskiego, w którym dane UCITS na swoją siedzibę muszą niezwłocznie poinformować władze tego Państwa Członkowskiego, w którym jednostki uczestnictwa takiego UCITS znajdują się w obrocie.
SEKCJA X
Komitet Kontaktowy
Artykuł 53
1.
Przy Komisji utworzony zostanie Komitet Kontaktowy, zwany dalej "Komitetem".
Do jego zadań należeć będzie:
a) bez uszczerbku dla przepisów art. 169 i 170 Traktatu, ułatwianie zharmonizowanego wykonywania niniejszej dyrektywy poprzez regularne konsultacje w sprawie konkretnych problemów wynikających ze stosowania niniejszej dyrektywy, w przypadku których uważać się będzie za wskazaną wymianę poglądów;
b) ułatwianie konsultacji między Państwami Członkowskimi w sprawie bardziej surowych lub dodatkowych zobowiązań, które Państwa Członkowskie mogą przyjąć zgodnie z art. 1 ust. 7 lub w sprawie przepisów, jakie mogą przyjąć zgodnie z art. 44 i 45;
c) doradzanie Komisji, w razie potrzeby, w sprawie uzupełnień lub poprawek do niniejszej dyrektywy.
2.
Do zadań Komitetu nie będzie należała merytoryczna ocena decyzji podejmowanych w poszczególnych sprawach przez właściwe władze określone w art. 49.
3.
W skład Komitetu wejdą osoby mianowane przez Państwa Członkowskie i przedstawiciele Komisji.
Przewodniczącym będzie przedstawiciel Komisji.
Obsługę sekretariatu zapewni Komisja.
4.
Posiedzenia Komitetu zwoływane będą przez przewodniczącego Komitetu, z jego własnej inicjatywy lub na wniosek delegacji Państwa Członkowskiego.
Komitet opracuje swój regulamin.
SEKCJA XI
Przepisy przejściowe, odstępstwa i przepisy końcowe
Artykuł 54
Wyłącznie do celów duńskich UCITS, pantebreve emitowane w Danii traktowane będą jako równoważne zbywalnym papierom wartościowym określonym w art. 19 ust. 1 lit. b).
Artykuł 55
Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 7 ust. 1 i art. 14 ust. 1, właściwe władze mogą zezwolić tym UCITS, które w dniu przyjęcia niniejszej dyrektywy miały dwóch lub więcej depozytariuszy zgodnie ze swoim prawem krajowym, na zachowanie tej liczby depozytariuszy, jeżeli władze te mają gwarancje, że funkcje, jakie mają być wykonywane zgodnie z art. 7 ust. 3 i art. 14 ust. 3 będą rzeczywiście wykonywane.
Artykuł 56
1.
Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 6, Państwa Członkowskie mogą zezwolić spółkom zarządzającym na wydawanie świadectw na okaziciela, reprezentujących papiery wartościowe innych spółek.
2.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić tym spółkom zarządzającym, które w dniu przyjęcia niniejszej dyrektywy prowadzą również inne rodzaje działalności niż określone w art. 6, na kontynuowanie owych innych rodzajów działalności przez okres pięciu lat od tej daty.
Artykuł 57
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż dnia 1 października 1989 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie mogą przyznać UCITS istniejącym w dniu wykonania niniejszej dyrektyw okres czasu nie dłuższy niż 12 miesięcy na dostosowanie się do nowego prawa krajowego.
3.
Republika Grecka i Republika Portugalska otrzymają zezwolenie na odroczenie terminu wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 kwietnia 1992 r.
Raz w roku przed upływem tego terminu Komisja będzie składać Radzie sprawozdanie z postępu wykonania dyrektywy, informując o wszelkich ewentualnych trudnościach, jakie Republika Grecka lub Republika Portugalska może napotkać wykonując niniejszą dyrektywę przed upływem terminu określonego w ust. 1.
Komisja zaproponuje w razie potrzeby, aby Rada przedłużyła wspomniany okres odroczenia o okres nieprzekraczający cztery lata.
Artykuł 58
Państwa Członkowskie przekażą Komisji podstawowe przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne przyjęte na podstawie niniejszej dyrektywy
Artykuł 59
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 20 grudnia 1985 r.
zmieniająca, ze względu na przystąpienie Hiszpanii i Portugalii, dyrektywę 85/384/EWG w sprawie wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji w dziedzinie architektury, łącznie ze środkami ułatwiającymi skuteczne korzystanie z prawa przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług
(85/614/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Akt Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii, w szczególności jego art. 396,
a także mając na uwadze, co następuje: z uwagi na przystąpienie Hiszpanii i Portugalii do Wspólnoty, koniecznym jest wprowadzenie niektórych zmian do dyrektywy 85/384/EWG (1), w celu zapewnienia jednolitego stosowania tej dyrektywy przez Królestwo Hiszpanii, Republikę Portugalii i inne Państwa Członkowskie;
na mocy art. 2 ust. 3 Traktatu o Przystąpieniu Hiszpanii i Portugalii, instytucje Wspólnoty mogą, przed przystąpieniem, przyjąć środki określone w art. 396 Aktu Przystąpienia; środki te wchodzą w życie z zastrzeżeniem wejścia w życie oraz w dniu wejścia w życie tego Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Z mocą od dnia 1 stycznia 1986 r. i z zastrzeżeniem wejścia w życie Traktatu o Przystąpieniu Hiszpanii i Portugalii, w art. 11 dyrektywy 85/384/EWG wprowadza się zmiany przez dodanie, co następuje:
"j) w Hiszpanii
- urzędowe formalne kwalifikacje do podejmowania i wykonywania zawodu architekta (titulo oficial de arquitecto), potwierdzone przez Ministerstwo Edukacji Narodowej i Nauki lub przez uniwersytety;
k) w Portugalii
Dyrektywa Komisji
z dnia 23 grudnia 1985 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 71/320/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do układów hamulcowych niektórych kategorii pojazdów silnikowych i ich przyczep
(85/647/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 78/547/EWG [2], w szczególności jej art. 11, 12 i 13,
uwzględniając dyrektywę Rady 71/320/EWG z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do układów hamulcowych niektórych kategorii pojazdów silnikowych i ich przyczep [3], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 79/489/EWG [4], a także mając na uwadze, co następuje:
w świetle uzyskanego doświadczenia oraz najnowszych osiągnięć możliwe jest obecnie ustalenie bardziej rygorystycznych wymogów i ich ściślejsze dopasowanie do rzeczywistych warunków badań;
możliwe jest również obecnie przyjęcie przepisów dotyczących układów hamulcowych z urządzeniami przeciwblokującymi; w przypadku gdy takie urządzenia są zainstalowane, wymagana jest zgodność z odpowiednimi przepisami niniejszej dyrektywy;
przepisy niniejszej dyrektywy są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw Mających na Celu Usunięcie Barier Technicznych w Handlu w Sektorze Pojazdów Silnikowych;
Komisja w swoich dwóch przekazanych Radzie komunikatach w sprawie Roku Bezpieczeństwa Drogowego 1986 [5] włączyła do swojego programu działań legislacyjnych "Zmiany do obowiązującej dyrektywy dotyczącej układów hamulcowych"; przepisy niniejszej nowej dyrektywy przyczynią się do poprawy bezpieczeństwa drogowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 71/320/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Państwa Członkowskie nie mogą odmówić udzielenia homologacji typu EWG lub krajowej homologacji typu pojazdu, ze względu na jego układy hamulcowe, jeżeli pojazd ten jest wyposażony w urządzenia przewidziane w załącznikach I–VIII i X–XII, i jeżeli urządzenia te spełniają ustalone w tych załącznikach wymogi.";
2) w załącznikach I, II, III, IV, V, VII, VIII i IX do dyrektywy 71/320/EWG wprowadza się zmiany i dodaje się nowe załączniki X, XI, XII zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Od dnia 1 października 1986 r. Państwa Członkowskie nie mogą, ze względu na układy hamulcowe:
- odmówić, w odniesieniu do typu pojazdu, udzielenia homologacji typu EWG lub wydania egzemplarza świadectwa przewidzianego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 70/156/EWG lub udzielenia krajowej homologacji typu, lub
- zabronić dopuszczenia do ruchu pojazdów,
jeżeli układy hamulcowe takiego typu pojazdu lub takich pojazdów są zgodne z przepisami dyrektywy 71/320/EWG ostatnio zmienionej niniejszą dyrektywą.
2.
Od dnia 1 kwietnia 1987 r. Państwa Członkowskie:
- nie wydają już egzemplarza świadectwa przewidzianego art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 70/156/EWG w odniesieniu do typu pojazdu, którego układy hamulcowe nie są zgodne z przepisami dyrektywy 71/320/EWG ostatnio zmienionej niniejszą dyrektywą,
- mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji typu w odniesieniu do typu pojazdu, którego układy hamulcowe nie są zgodne z przepisami dyrektywy 71/320/EWG ostatnio zmienionej niniejszą dyrektywą.
3.
Od 1 dnia października 1988 r. Państwa Członkowskie mogą zabronić dopuszczenia do ruchu pojazdów, których układy hamulcowe nie są zgodne z przepisami dyrektywy 71/320/EWG ostatnio zmienionej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 października 1986 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 27/85
z dnia 4 stycznia 1985 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (EWG) nr 2262/84 wprowadzającego specjalne środki w sektorze oliwy z oliwek
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2262/84 z dnia 17 lipca 1984 r. wprowadzające specjalne środki w sektorze oliwy z oliwek [1], w szczególności jego art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
na mocy art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2262/84 każde Państwo Członkowskie, którego produkcja oliwy z oliwek przekracza ilość minimalną, ustanawia agencję do celów przeprowadzania niektórych działań kontrolnych i innych działań w związku z systemem pomocy produkcyjnej w odniesieniu do oliwy z oliwek; agencja ta musi być w stanie wypełniać zadania określone w tym rozporządzeniu; dlatego każda agencja musi być wyposażona w minimalne kompetencje wymagane do wykonania tych zadań;
w celu zagwarantowania prawidłowego i skutecznego stosowania systemu pomocy produkcyjnej art. 1 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2262/84 określa, że agencja wyposażona jest przez dane Państwo Członkowskie w pełen zakres kompetencji do wykonywania tych zadań; w tym celu każde Państwo Członkowskie musi przyznać inspektorom agencji upoważnienie do wstępu do wszystkich pomieszczeń i obszarów wykorzystywanych w celach zawodowych przez osoby podlegające inspekcji oraz do żądania od tych osób przedstawiania takich informacji i przeprowadzania takich weryfikacji, które są niezbędne do wykonania zadań agencji;
zainteresowane Państwa Członkowskie muszą podjąć wszelkie środki niezbędne do ochrony praw osób podlegających kontroli i których interesy mogą zostać naruszone przez kontrolę;
agencja wykonuje swoją działalność w ramach programu działań i budżetu, które są sporządzane przez dane Państwo Członkowskie, po konsultacji z Komisją, na wniosek agencji; dlatego należy ustanowić minimalny zakres treści takiego programu i wielkości budżetu oraz procedurę, którą stosuje się w celu ich ustanawiania i ewentualnego dostosowania;
na mocy art. 1 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2262/84 Komisja regularnie monitoruje działalność agencji; dlatego należy przewidzieć procedurę, zgodnie z którą Komisja jest informowana o postępie przeprowadzanych działań;
Wspólnota w okresie trzech pierwszych lat gospodarczych uczestniczy w finansowaniu wydatków rzeczywistych agencji; dlatego należy ustanowić procedury operacji finansowania oraz związane z nimi procedury weryfikacji działań;
z uwagi na niezbędny czas wymagany w celu ustanowienia agencji kontroli w będących producentami Państwach Członkowskich należy przyjąć szczególne uzgodnienia na rok gospodarczy 1984/1985;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Zgodnie z art. 1 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2262/84 każde Państwo Członkowskie będące producentem ustanawia, nie później niż do dnia 31 marca 1985 r., agencję do celów przeprowadzania kontroli i działań określonych w tym rozporządzeniu.
2.
Państwa Członkowskie, których produkcja obliczona na podstawie średniej ilości kwalifikującej się do przyznania pomocy produkcyjnej w okresie czterech ostatnich lat gospodarczych nie przekracza 3000 ton, nie ustanawiają agencji.
Artykuł 2
1.
Każdej agencji przyznaje się kompetencje wymagane do celów wykonywania jej działań.
2. W ramach programu działań i budżetu, określonego w art. 1 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2262/84, każdej agencji przyznaje się autonomię w zakresie zatrudniania personelu, planowania działań i wydatków ponoszonych przy wykonywaniu działalności.
3. Liczba personelu objęta listą płac agencji, jego poziom przeszkolenia i doświadczenie, środki oddane do dyspozycji personelu oraz sposób organizacji struktury agencji są takie, aby agencja miała możliwość wykonywania działań określonych w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2262/84. W szczególności personel odpowiedzialny za kontrolę posiada wiedzę techniczną oraz doświadczenie umożliwiające mu przeprowadzanie kontroli określonych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2261/84 [2] oraz w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 3061/84 [3], w szczególności w odniesieniu do dokonywania oceny danych agronomicznych, kontroli technicznych młynów oraz kontroli ewidencji towarowej i księgowej.
4.
Urzędnikowi agencji, do celów wykonywania powierzonych obowiązków na mocy rozporządzenia (EWG) nr 2262/84, dane Państwo Członkowskie przyznaje właściwe uprawnienia w celu zbierania wszelkich informacji lub dowodów oraz przeprowadzania wszelkich kontroli niezbędnych w odniesieniu do producentów, organizacji producentów i zrzeszeń oraz młynów, które uzyskały zezwolenie, w szczególności:
a) upoważnienie do kontrolowania ksiąg i innych dokumentów handlowych;
b) upoważnienie do sporządzania kopii lub wyciągów z dokumentów handlowych;
c) upoważnienie do żądania na miejscu wyjaśnień ustnych;
d) prawo dostępu do wszelkich pomieszczeń i obszaru objętego czynnościami kontrolnymi.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie środki niezbędne w celu ochrony praw przewidzianych przez ich krajowe porządki prawne w stosunku do osób fizycznych i prawnych podlegających inspekcji.
Państwa Członkowskie uznają ustalenia dokonane przez urzędników agencji za mające moc dowodową zgodnie z ich krajowymi porządkami prawnymi.
Artykuł 3
1.
Począwszy od roku gospodarczego 1985/1986, agencja przedstawia na każdy rok gospodarczy program działań i prognozę budżetu.
Program działań, bez uszczerbku dla warunków ustanowionych w rozporządzeniach (EWG) nr 2261/84 oraz (EWG) nr 3061/84, sporządza się na podstawie reprezentatywności podmiotów gospodarczych objętych czynnościami kontrolnymi.
Pierwszeństwo jednakże przyznaje się obszarowi działalności lub regionowi, w którym występuje zwiększone ryzyko nieprawidłowości.
2.
Program działań obejmuje:
a) plan wykorzystywania danych w rejestrach komputerowych określonych w art. 16 rozporządzenia (EWG) nr 2261/84; takie dane obejmują informacje wynikające z rejestru uprawy oliwek;
b) zakres prac kontrolnych, które agencja zamierza przeprowadzić w odniesieniu do:
- organizacji producentów,
- związków organizacji producentów, oraz
- zatwierdzonych młynów,
wraz z opisem sposobu, w jaki mają być przeprowadzane kontrole;
c) plan działań, które agencja zamierza przeprowadzić w celu określenia plonów oliwek i oliwy z oliwek;
d) opis przeprowadzania ustaleń w odniesieniu do miejsca przeznaczenia oliwy otrzymanej w wyniku wytłaczania oliwek i produktów ubocznych oraz badań statystycznych produkcji oliwy z oliwek, przetwarzania i spożycia;
e) wykaz innych działań, jakie mają być wykonane na wniosek danego Państwa Członkowskiego lub Komisji w zastosowaniu art. 1 ust. 2 akapit drugi i trzeci rozporządzenia (EWG) nr 2262/84;
f) dane szczegółowe dotyczące szkoleń, których przeprowadzenie agencja zamierza zapewnić personelowi;
g) listę urzędników odpowiedzialnych za kontakty z Komisją.
Agencja wskazuje ponadto szacowaną wymaganą liczbę dni roboczych na pracownika w odniesieniu do każdego obszaru działalności objętego programem działań.
3.
Budżet agencji obejmuje następujące pozycje, z których każdą należy traktować w odpowiednio szczegółowy sposób:
1. wykaz etatów;
2. wydatki na personel;
3. koszty administracyjne;
4. wydatki na projekty indywidualne;
5. wydatki inwestycyjne;
6. inne wydatki;
7. dochód otrzymany od danego Państwa Członkowskiego;
8. udział Wspólnoty, na mocy art. 1 ust. 5 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 2262/84;
9. dochód w zastosowaniu art. 1 ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia (EWG) nr 2262/84;
10. inne dochody.
4.
W celu sporządzenia projektu programu działań i prognozy budżetu agencja uwzględnia częstotliwość przeprowadzania kontroli wymaganych na mocy ustawodawstwa wspólnotowego, doświadczenie uzyskane w poprzednich latach gospodarczych oraz, bez uszczerbku dla obowiązków danego Państwa Członkowskiego, wszelkie uwagi i komentarze Komisji przedstawione przed sporządzeniem projektu.
Artykuł 4
1.
Nie później niż do dnia 15 sierpnia każdego roku agencja przedkłada danemu Państwu Członkowskiemu swój projekt programu działań i prognozy budżetu.
Państwo Członkowskie, na podstawie projektu, sporządza program działań i prognozę budżetu oraz przedkłada je Komisji nie później niż do dnia 15 września każdego roku.
Komisja może, w terminie trzydziestu dni oraz bez uszczerbku dla obowiązków danego Państwa Członkowskiego, żądać od Państwa Członkowskiego wprowadzenia wszelkich zmian do budżetu i programu działań, jakie uzna za wskazane w celach zadowalającego funkcjonowania systemu pomocy produkcyjnej.
2.
Ostateczny program działań oraz budżet agencji przyjmuje dane Państwo Członkowskie nie późnej niż do dnia 31 października każdego roku i niezwłocznie przekazuje je Komisji.
3.
Z zastrzeżeniem zatwierdzenia przez Komisję oraz pod warunkiem że całkowita kwota określona w budżecie w rezultacie nie ulegnie zwiększeniu, Państwo Członkowskie może, w celu zwiększenia skuteczności kontroli, zmienić program działań oraz budżet agencji w trakcie roku gospodarczego.
Jednakże w przypadku sytuacji wyjątkowej oraz gdy zachodzi ryzyko nadużycia finansowego stanowiącego poważne zagrożenie dla właściwego funkcjonowania systemu pomocy produkcyjnej agencja informuje dane Państwo Członkowskie oraz Komisję.
W takim przypadku agencja może zmienić swój plan oraz działania kontrolne po uprzednim otrzymaniu zgody przedmiotowego Państwa Członkowskiego.
Państwo Członkowskie bezzwłocznie powiadamia Komisję.
Jeżeli w trakcie roku gospodarczego Państwo Członkowskie lub Komisja wystąpiły z żądaniem dokonania przez agencję szczególnego postępowania, wówczas program i budżet zostają odpowiednio zmienione.
Procedurę przewidzianą w ust. 1 i 2 stosuje się z potrzebnymi zmianami w odniesieniu do wprowadzania takich zmian.
Artykuł 5
1.
W celu umożliwienia urzędnikom Komisji, jak ustanowiono w art. 1 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2262/84, monitorowania działań przeprowadzanych przez agencję przedstawia ona Państwu Członkowskiemu oraz Komisji, nie później niż do 15 dnia każdego miesiąca, program działań w zakresie zarządzania i kontroli przewidzianych na następny miesiąc.
Agencja, w miarę możliwości jak najszybciej, notyfikuje Komisji oraz danemu Państwu Członkowskiemu wszelkie zmiany w wykonywaniu miesięcznego programu działań.
2.
Agencja, nie później niż w terminie 30 dni następujących po końcu każdego kwartału, przedstawia Państwu Członkowskiemu oraz Komisji, skrócone sprawozdanie w sprawie przeprowadzonych prze agencję działań, wraz ze sprawozdaniem finansowym przedstawiającym sytuację przepływu środków pieniężnych oraz poniesione prze agencję wydatki w odniesieniu do poszczególnych pozycji budżetu.
3.
Przedstawiciele Komisji, danego Państwa Członkowskiego oraz agencji co najmniej raz na kwartał dokonują przeglądu przeprowadzonych przez agencję działań oraz działań, które agencja zmierza przeprowadzić w przyszłości.
Artykuł 6
1.
Dane Państwo Członkowskie, nie później niż do dnia 31 maja każdego roku, przekazuje Komisji zestawienie dochodów i wydatków za poprzedni rok gospodarczy wraz ze sprawozdaniem organu rządowego odpowiedzialnego za nadzór nad agencją.
2.
Nie później niż w terminie trzech miesięcy, licząc od tej daty, Komisja podejmuje decyzję w sprawie kwoty odpowiadającej wydatkom rzeczywistym agencji, jaką przyznaje się Państwu Członkowskiemu będącemu producentem na przedmiotowy rok.
Wymieniona kwota, pomniejszona o kwoty zaliczek określone w ust. 4 oraz w art. 7 ust. 3, podlega wypłacie po dokonaniu ustalenia, że agencja wykonała działania jej powierzone.
3.
Do celów kontroli zestawienia dochodów i wydatków urzędnicy Komisji są uprawnieni do dostępu do finansowych dokumentów agencji oraz dokumentów uzupełniających.
4.
Kwota stanowiąca wydatki na funkcjonowanie agencji na rok gospodarczy jest określana przez Komisję i dane Państwo Członkowskie na podstawie prognozy budżetu agencji.
Jednakże Komisja może zmienić wysokość rat miesięcznych w świetle stawki wydatków agencji obliczonej na podstawie kwot wynikających ze sprawozdań kwartalnych określonych w art. 5 ust. 2.
Artykuł 7
1.
Projekt programu działań i prognozy budżetu na rok 1984/1985 zainteresowane Państwa Członkowskie sporządzają zgodnie z art. 3 ust. 2 i 3 i przekazują Komisji nie później niż do dnia 28 lutego 1985 r.
Projekt programu działań obejmuje plan zatrudnienia personelu agencji na dany rok gospodarczy.
Planowane działania agencji, włącznie z działaniami kontrolnymi, muszą być zgodne z planem zatrudnienia oraz planem programu szkoleń.
Przy tej okazji Państwa Członkowskie przekazują Komisji projekt statutu agencji.
Projekt statutu obejmuje procedurę zatrudniania personelu przewidującą wystarczające gwarancje, że cele określone w art. 2 ust. 3 zostaną osiągnięte.
W terminie trzydziestu dni Komisja może zażądać od Państwa Członkowskiego, bez uszczerbku dla obowiązków tego ostatniego, dokonania jakiejkolwiek zmiany w budżecie i w programie, jakie uzna za właściwe, i przedstawia swoje ewentualne uwagi dotyczące statutu.
2.
Program działań oraz budżet na rok 1984/1985 dane Państwo Członkowskie przyjmuje nie później niż do dnia 30 kwietnia 1985 r.
3.
Po otrzymaniu projektu programu działań na rok gospodarczy 1984/1985 oraz prognozy budżetu Komisja może na podstawie prognozy budżetu oraz w celu ułatwienia ustanowienia agencji przyznać Państwom Członkowskim z góry kwotę stanowiącą koszt ustanowienia agencji.
Po formalnym powołaniu agencji jest ona uprawniona do przyjmowania miesięcznych zaliczek na koszty operacyjne, określone w art. 6 ust. 4.
Artykuł 8
Do czasu, kiedy agencja jest zdolna wykonywać wszystkie zadania i kontrole, do jakich została ustanowiona, Państwa Członkowskie przeprowadzają co najmniej kontrole ustanowione w rozporządzeniu (EWG) nr 2261/84, w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2711/84 [4] i w rozporządzeniu (EWG) nr 3061/84, zgodnie z obowiązującymi procedurami.
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 211/85
z dnia 25 stycznia 1985 r.
w sprawie klasyfikacji towarów pod podpozycją 84.55 C Wspólnej Taryfy Celnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 97/69 z dnia 16 stycznia 1969 r. w sprawie środków, jakie należy podjąć w celu jednolitego stosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2055/84 [2], w szczególności jego art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej konieczne jest określenie klasyfikacji elementów pamięci przeznaczonych do stosowania jako automatyczne elementy urządzenia przetwarzającego dane; pierwszy z tych elementów pamięci składa się z:
- pamięci o dostępie bezpośrednim (RAM) w technologii C-MOS,
- prostokątnego wielowarstwowego ceramicznego obwodu drukowanego płyty (17 × 39 mm) z zainstalowanymi (oddzielnie):
- czterema jednostkami pamięci o dostępie bezpośrednim RAM w technologii C-MOS (C-MOS-SRAM), składającymi się z monolitycznego układu scalonego, z których każda wyposażona jest w 16 K lub 64 K pamięci,
- jednym dekoderem w kształcie monolitycznego układu scalonego,
- 2 × 14 nóżkami;
a drugi z:
- pamięci stałej programowalnej elektrycznie (EPROM),
- prostokątnego wielowarstwowego ceramicznego obwodu drukowanego płyty (17 × 39 mm) z zainstalowanymi (oddzielnie):
- dwiema jednostkami programowalnej elektrycznie pamięci stałej, którą można skasować promieniami ultrafioletowymi (UV EPROM), w kształcie monolitycznego układu scalonego, z których każda posiada 64K pamięci i kwarcowe okno w górnej części,
- jednym dekoderem w kształcie monolitycznego układu scalonego,
- jednym kondensatorem odsprzężającym,
- 2 × 14 nóżkami;
Wspólna Taryfa Celna załączona do rozporządzenia Rady (EWG) nr 950/68 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3400/84 [4], klasyfikuje części i akcesoria przeznaczone tylko lub głównie do maszyn typu objętego pozycjami nr 84.51—84.54, łącznie objętego pozycją nr 84.55 (automatyczne maszyny do przetwarzania danych objęte są pozycją nr 84.53) i elektroniczne mikroukłady pod pozycją nr 85.21;
na pozycje te zwraca się uwagę w celu sklasyfikowania wspomnianych wcześniej artykułów;
te elementy pamięci nie są elektronicznymi mikroukładami pozycji nr 85.21, ponieważ nie są połączone niepodzielnie; dlatego też nie są one uwzględnione w adnotacji 5 (B) c) do rozdziału 85; zespoły te, utworzone przez dodanie do elektronicznego mikroukładu innych urządzeń lub innych mikroukładów tego samego lub innego typu, powinny zostać sklasyfikowane zgodnie z przepisami regulującymi klasyfikację części urządzeń i akcesoriów, w szczególności zgodnie z przepisami adnotacji 2 b) do sekcji XVI;
W konsekwencji wyżej wymienione artykuły powinny zostać sklasyfikowane pod pozycją nr 84.55;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu, pozostają w zgodzie z opinią Komitetu ds. Nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Elementy pamięci przeznaczone do stosowania jako automatyczne części urządzeń do przetwarzania danych składające się z:
- pamięci o dostępie bezpośrednim (RAM) w technologii C-MOS,
- prostokątnego wielowarstwowego ceramicznego obwodu drukowanego płyty (17 × 39 mm) z zainstalowanymi (oddzielnie):
- czterema jednostkami pamięci o dostępie bezpośrednim (RAM) w technologii C-MOS (C-MOS-SRAM), składającymi się z monolitycznego układu scalonego, każdy o pamięci 16 lub 64 K,
- jednym dekoderem w kształcie monolitycznego układu scalonego,
- 2 × 14 nóżkami,
- pamięci stałej programowalnej elektrycznie (EPROM),
- prostokątnego wielowarstwowego ceramicznego obwodu drukowanego płyty (17 × 39 mm) z zainstalowanymi (oddzielnie):
- dwiema jednostkami programowalnej elektrycznie pamięci stałej, którą można skasować promieniami ultrafioletowymi (UV EPROM), w kształcie monolitycznego układu scalonego, z których każda posiada 64K pamięci i kwarcowe okno w górnej części,
- jednym dekoderem w kształcie monolitycznego układu scalonego,
- jednym kondensatorem odsprzężającym,
- 2 × 14 nóżkami,
do sklasyfikowania we Wspólnej Taryfie Celnej pod podpozycją:
84.55 Części i akcesoria (inne niż pokrywy, pudełka do noszenia itp.) nadające się do stosowania wyłącznie lub głównie z maszynami typu podlegającego pozycjom nr 84.51—84.54 włącznie:
C. Inne.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 223/85
z dnia 29 stycznia 1985 r.
w sprawie zawarcia Umowy w sprawie rybołówstwa między Europejską Wspólnotą Gospodarczą, z jednej strony, a Rządem Danii i Rządem Lokalnym Grenlandii, z drugiej strony
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: w interesie Wspólnoty leży zatwierdzenie Umowy w sprawie rybołówstwa między Europejską Wspólnotą Gospodarczą, z jednej strony, a rządem Danii i rządem lokalnym Grenlandii, z drugiej strony, podpisanej w Brukseli w dniu 13 marca 1984 r., PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE: Artykuł 1
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 225/85
z dnia 29 stycznia 1985 r.
ustanawiające szczególne środki w związku ze specjalnymi ustaleniami w sprawie rybołówstwa mającymi zastosowanie do Grenlandii
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43, a także art. 1 ust. 2 Protokołu w sprawie szczególnych ustaleń odnośnie do Grenlandii,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze co następuje: Traktat zmieniający Traktaty ustanawiające Wspólnotę Europejską, w odniesieniu do Grenlandii, nakłada na Grenlandię obowiązek stosowania ustaleń dotyczących stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich ustanowionych w części czwartej Traktatu; art. 1 Protokołu w sprawie specjalnych postanowień dla Grenlandii wiąże przywozowe potraktowanie produktów rybołówstwa z Grenlandii z prawem dostępu w strefie połowowej Grenlandii przyznanymi Wspólnocie zgodnie z Umową w sprawie rybołówstwa między Europejską Wspólnotą Gospodarczą, z jednej strony, a Rządem Danii i lokalnym rządem Grenlandii z drugiej, zatwierdzoną rozporządzeniem (EWG) nr 223/85 [2];
Umowa i protokoły określone w art. 2 ust. 1, mówią o zmianie zobowiązań Stron i zawieszeniu Umowy;
dlatego też powinna być ustanowiona właściwa procedura do wykonania tych postanowień,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Należy podjąć określone decyzje zgodnie z procedurą, określoną w art. 2:
a) skorygowanie zobowiązań Wspólnoty zgodnie z Protokołami, określonymi w art. 2 ust. 1 Umowy w sprawie rybołówstwa;
b) zawieszenie Umowy w sprawie rybołówstwa zgodnie z jego art. 10;
c) w przypadku wyżej wspomnianego zawieszenia Umowy w sprawie rybołówstwa, należy podjąć stosowne działania odnośnie do przywozu produktów rybnych pochodzących z Grenlandii.
Artykuł 2
1.
W sytuacji, określonej w ust. 1, Komisja, na wniosek Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy, podejmuje decyzję w sprawie koniecznych środków, o których Państwa Członkowskie zostają powiadomione i które zostają niezwłocznie zastosowane.
Każde Państwo Członkowskie może skierować pod obrady Rady dowolne wyżej wspomniane środki uchwalone przez Komisję.
Rada może, kwalifikowaną większością głosów, dokonać zmian lub odwołać takie środki.
2.
Środki muszą być odwołane zgodnie z procedurą określoną w ust. 1, gdy tylko konsultacje, określone w Umowie w sprawie rybołówstwa, pozwolą na przywrócenie stanu równowagi.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem wejścia w życie Traktatu zmieniającego, w odniesieniu do Grenlandii, Traktaty ustanawiające Wspólnotę Europejską.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 226/85
z dnia 29 stycznia 1985 r.
dotyczące zawarcia Umowy o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Jemenu
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113 i 235,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: aby osiągnąć swe cele w dziedzinie zewnętrznych stosunków gospodarczych, Europejska Wspólnota Gospodarcza powinna zatwierdzić Umowę o współpracy z Republiką Jemenu; niektóre działania w zakresie współpracy gospodarczej przewidziane w Umowie wykraczają poza kompetencje określone we wspólnej polityce handlowej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Umowa o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Jemenu zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 7 Umowy [3].
Artykuł 3
Wspólnotę reprezentuje Wspólny Komitet ustanowiony na mocy art. 5 Umowy przez Komisję wspieraną przez przedstawicieli Państw Członkowskich.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 231/85
z dnia 29 stycznia 1985 r.
zmieniające rozporządzenie nr 136/66/EWG w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Zgromadzenia [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 4 ust. 1 rozporządzenia nr 136/66/EWG [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2260/84 [5], stanowi, że jeżeli podczas roku gospodarczego nastąpi znacząca zmiana w zakresie czynników stosowanych do wyznaczenia reprezentatywnej ceny rynkowej oliwy z oliwek, to zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 38 niniejszego rozporządzenia może zostać podjęta decyzja o dostosowaniu reprezentatywnej ceny rynkowej oraz ceny progowej podczas roku gospodarczego; w interesie prawidłowego zarządzania rynkiem należy ustalić szczegółowe zasady, które mogą być stosowane w celu określenia czynników tworzących istotne zmiany w danych czynnikach; należy również ustanowić przepis w celu niezbędnego dostosowania poziomu pomocy w odniesieniu do konsumpcji, jak również udziału procentowego pomocy w odniesieniu do konsumpcji, jaki ma być podstawą finansowania zarówno działalności uznanych organizacji handlowych, jak i pewnych systemów informacji i wspierania konsumpcji oliwy z oliwek,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 4 rozporządzenia nr 136/66/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
W ust. 1 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Jeżeli jednak podczas roku gospodarczego czynniki stosowane w celu wyznaczenia reprezentatywnej ceny rynkowej oliwy z oliwek podlegają zmianie, która na podstawie szczegółowych zasad ustalonych według procedury przewidzianej przez art. 38 może być uznana za znaczącą, to zgodnie z tą procedurą może zostać podjęta decyzja o dostosowaniu reprezentatywnej ceny rynkowej oraz ceny progowej podczas roku gospodarczego.
W takich przypadkach poziom pomocy w odniesieniu do konsumpcji oraz procentowy udział pomocy w odniesieniu do konsumpcji, określonej w art. 11 ust. 5 i 6, mogą być dostosowane zgodnie z tą samą procedurą.".
2.
W ust. 4 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Ceny określone w ust. 1 lit. b) akapit pierwszy są przyjmowane przez Radę stanowiącą kwalifikowaną większością na wniosek Komisji.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 451/85
z dnia 21 lutego 1985 r.
zmieniające po raz dwudziesty czwarty rozporządzenie (EWG) nr 2730/81 ustalające wykaz agencji w państwach trzecich przywozu uprawnionych do ogłaszania przetargów w sektorze mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1557/84 [2], w szczególności jego art. 13 ust. 3 i art. 17 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2730/81 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2778/84 [4], ustanowiło wykaz agencji w państwach trzecich przywozu, uprawnionych do ogłaszania przetargów w sektorze mleka i przetworów mlecznych;
w świetle najnowszych informacji dostępnych Komisji, w sprawie praktyk handlowych przestrzeganych przez zainteresowane państwa przywozu oraz mając na uwadze urzędowy charakter przedmiotowych agencji, rozporządzenie to powinno być zmienione;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 2730/81 należy uzupełnić wykaz organizacji ogłaszających przetargi przez dodanie poniższych organizacji, przy czym uzupełnienia należy dokonać w kolejności alfabetycznej państwa przywozu:
Państwo przywozu _BAR_ Organizacja ogłaszająca przetargi _BAR_
Jordania _BAR_ Civil Service Consumer Corporation, PO box 9706 Amman Jordan _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 631/85
z dnia 12 marca 1985 r.
zmieniające po raz trzeci rozporządzenie (EWG) nr 32/82 ustanawiające warunki przyznawania specjalnych refundacji wywozowych do wołowiny i cielęciny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Grecji, w szczególności jego art. 18 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje: rozporządzenie Komisji (EWG) nr 32/82 [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2304/82 [3], określa warunki przyznawania specjalnych refundacji wywozowych do wołowiny i cielęciny; w celu uniknięcia jakiegokolwiek podmienienia postanawia się, że produkty, o których mowa, nie mogą podlegać działaniom przewidzianym w art. 4 ust. 5 pkt 2, 3 i 4 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 798/80 z dnia 31 marca 1980 r. ustanawiającego ogólne zasady w sprawie zaliczek na poczet refundacji wywozowych i dodatnich kwot wyrównawczych w odniesieniu do produktów rolniczych [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1663/81 [5];
jednakże do celów praktyki handlowej właściwe jest zezwolenie na opakowanie jednostkowe produktów, o których mowa, pod warunkiem że symbol lub pieczęć identyfikacyjna znajdująca się na każdym produkcie będzie wyraźnie widoczna przez to opakowanie, zapobiegając w ten sposób podmienieniu produktu;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 32/82 do art. 2 ust. 2 akapit drugi dodaje się, co następuje:
"Jednakże właściwe organy mogą wyrazić zgodę na opakowanie jednostkowe produktów, pod warunkiem że znak lub pieczęć identyfikacyjna znajdująca się na każdym produkcie, określonym w art. 3 ust. 2, nadal pozostaje widoczna"
.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 632/85
z dnia 12 marca 1985 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2182/77 w odniesieniu do zwolnienia zabezpieczenia przy niektórych rodzajach sprzedaży wołowiny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Grecji, w szczególności jego art. 7 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 15 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2173/79 z dnia 4 października 1979 r. w sprawie szczegółowych zasad zbytu wołowiny skupionej przez agencje interwencyjne i uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 216/69 [2] przewiduje, że zabezpieczenie wniesione przez nabywcę zostanie zwrócone tylko wówczas, gdy nabywca wypełnił zobowiązania ustanowione w wyżej określonym rozporządzeniu i w warunkach umowy sprzedaży;
artykuł 4 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2182/77 z dnia 30 września 1977 r. ustanawiającego szczegółowe zasady sprzedaży mrożonej wołowiny pochodzącej z zapasów interwencyjnych, przeznaczonej do przetworzenia we Wspólnocie i zmieniającego rozporządzenie (EWG) nr 1687/76 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1560/84 [4], przewiduje obowiązek wniesienia zabezpieczenia mającego na celu zagwarantowanie przetworzenia produktów; zabezpieczenie to zostanie zwolnione, gdy podmiot gospodarczy wypełni wszystkie swoje zobowiązania;
ze względu na powyższe zabezpieczenie, zapewniające poddanie produktu przetworzeniu, utrzymanie pierwszego zabezpieczenia do czasu przedstawienia przez podmiot dowodu, że produkty zostały przetworzone, nie wydaje się konieczne; dlatego wydaje się wskazane zmienić rozporządzenie (EWG) nr 2182/77 na zasadzie odstępstwa od art. 15 rozporządzenia (EWG) nr 2173/79;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2182/77 dodaje się art. 8a w brzmieniu:
"Artykuł 8a
Na zasadzie odstępstwa od art. 15 ust. 2 lit. a) tiret drugie i art. 15 ust. 2 lit. b) tiret drugie rozporządzenia (EWG) nr 2173/79 i bez uszczerbku dla jego art. 16, zabezpieczenie określone w art. 15 ust. 1 tego rozporządzenia zostanie niezwłocznie zwolnione:
- jeżeli nabywca nie wycofał swojego wniosku albo oferty, oraz
- gdy nabywca uiścił całą kwotę za produkt zgodnie z ustaleniami zawartymi w umowie ." .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 717/85
z dnia 19 marca 1985 r.
w sprawie klasyfikacji towarów objętych podpozycją 17.04 D I Wspólnej Taryfy Celnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 97/69 z dnia 16 stycznia 1969 r. w sprawie środków, jakie należy podjąć w celu jednolitego stosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2055/84 [2], w szczególności jego art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej, należy podjąć środki dotyczące klasyfikacji pastylek od bólu gardła i dropsów od kaszlu, o następującym składzie (procentowo w masie):
—sacharoza, glukoza i karmel: _BAR_ 99,5, _BAR_
—kamfora: _BAR_ 0,007, _BAR_
—mentol _BAR_ 0,207, _BAR_
—olejek eukaliptusowy: _BAR_ 0,069, _BAR_
—Balsam Tolu: _BAR_ 0,003, _BAR_
—tymol: _BAR_ 0,069, _BAR_
—alkohol benzylowy: _BAR_ 0,138; _BAR_
pozycja 17.04 Wspólnej Taryfy Celnej, stanowiącej Załącznik do rozporządzenia Rady (EWG) nr 950/68 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 483/85 [4], odnosi się do wyrobów cukierniczych, niezawierających kakao; pozycja 30.03 odnosi się do leków (włączając leki weterynaryjne);
omawiany produkt zawiera substancje aromatyczne, które mogą mieć również właściwości lecznicze, ale na skutek bardzo małej zawartości, w jakiej te substancje występują, przepisów uwagi 1 do rozdziału 30 nie stosuje się; w związku z tym pozycji 30.03 nie stosuję się;
produkt ten posiada cechy wyrobu cukierniczego, niezawierającego kakao i dlatego musi być sklasyfikowany w tej pozycji, a w jej ramach należy wybrać podpozycję 17.04 D I;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komisji ds. Nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Pastylki przeciwkaszlowe i przeciw bólowi gardła mające następujący skład (procentowo w masie):
—sacharoza, glukoza i karmel: _BAR_ 99,5, _BAR_
—kamfora: _BAR_ 0,007, _BAR_
—mentol: _BAR_ 0,207, _BAR_
—olejek eukaliptusowy: _BAR_ 0,069, _BAR_
—Balsam Tolu: _BAR_ 0,003, _BAR_
—tymol: _BAR_ 0,069, _BAR_
—alkohol benzylowy: _BAR_ 0,138, _BAR_
powinny być sklasyfikowane we Wspólnej Taryfie Celnej w podpozycji:
17.04 Wyroby cukiernicze, niezawierające kakao:
D. Inne:
I. Niezawierające tłuszczów mleka lub zawierające mniej niż 1,5 % w masie takich tłuszczów.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 743/85
z dnia 21 marca 1985 r.
dotyczące zawarcia Protokołu o rozszerzeniu Umowy o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Indonezją, Malezją, Filipinami, Singapurem i Tajlandią, Państwami Członkowskimi Stowarzyszenia Narodów Azji Południowo-Wschodniej o Brunei Darussalam
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113 i 235,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: aby osiągnąć ustalone cele w sferze zewnętrznych stosunków gospodarczych, Europejska Wspólnota Gospodarcza powinna zatwierdzić Protokół o rozszerzeniu Umowy o współpracy między Wspólnotą a Państwami Członkowskimi ASEAN o Brunei Darussalam,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Protokół o rozszerzeniu Umowy o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Państwami Członkowskimi ASEAN o Brunei Darussalam zostaje zatwierdzony w imieniu Wspólnoty.
Tekst Protokołu jest załączony do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji o spełnieniu przez Wspólnotę procedur niezbędnych do wejścia w życie niniejszego Protokołu [2].
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 1172/85
z dnia 2 maja 1985 r.
w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą z jednej strony a Rządem Danii i Rządem Lokalnym Wysp Owczych, z drugiej strony, dotyczącego połowów łososia na wodach Wysp Owczych
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: Wspólnota i Rząd Danii oraz Rząd Lokalny Wysp Owczych przeprowadziły konsultacje w sprawie zagadnień w dziedzinie rybołówstwa stanowiących przedmiot zainteresowania obu stron;
strony zgodnie uznały, że Północnoatlantycka Organizacja Ochrony Łososia (NASCO) jest właściwym forum do regulacji połowów łososia na łowiskach Wysp Owczych;
władze Wysp Owczych potwierdziły wolę współpracy ze Wspólnotą na dorocznym spotkaniu NASCO w 1985 r. w sprawie uzgodnienia środka regulacyjnego polegającego na ustaleniu kwot połowowych dla ich połowów na łowiskach Wysp Owczych na sezon rozpoczynający się dnia 1 października 1985 r. i kończący się dnia 31 maja 1986 r.;
strony zgodziły się na prowadzenie dalszych konsultacji, w przypadku gdy NASCO nie przyjmie stosownych środków regulacyjnych;
na zakończenie konsultacji obie delegacje parafowały Porozumienie w formie wymiany listów;
przyjęcie powyższego Porozumienia leży w interesie Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Porozumienie w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą, z jednej strony, a Rządem Danii i Rządem Lokalnym Wysp Owczych, z drugiej strony, dotyczące połowów łososia na wodach Wysp Owczych.
Tekst umowy stanowi Załącznik do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejszym upoważnia się przewodniczącego Rady do wyznaczenia osób upoważnionych do podpisania wiążącego porozumienia w imieniu Wspólnoty.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 1365/85
z dnia 24 maja 1985 r.
zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2191/81 i (EWG) nr 2192/81 dotyczące kwot pomocy w odniesieniu do masła
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1298/85 [2], w szczególności jego art. 12 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2191/81 [3] i (EWG) nr 2192/81 [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1375/84 [5], ustaliły wysokość pomocy w odniesieniu do zakupu masła przez instytucje i organizacje o celu niezarobkowym oraz armię i podobne służby Państw Członkowskich; z uwagi na tendencje rynkowe niezbędne wydaje się dostosowanie kwot tej pomocy;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 2 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2191/81 i w art. 2 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2192/81 "157 ECU" w każdym przypadku zastępuje się "150,5 ECU".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 1554/85
z dnia 4 czerwca 1985 r.
w sprawie zawarcia Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a rządem Republiki Seszeli w sprawie prowadzenia połowów na wodach przybrzeżnych Seszeli
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: w interesie Wspólnoty leży zaakceptowanie Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a rządem Republiki Seszeli w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Seszeli, podpisanej w Brukseli w dniu 23 maja 1985 r., PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE: Artykuł 1
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1661/85
z dnia 13 czerwca 1985 r.
ustanawiające techniczne dostosowanie do wspólnotowych zasad zabezpieczenia społecznego pracowników migrujących, w odniesieniu do Grenlandii
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 51,
uwzględniając wniosek Komisji opracowany po konsultacji z Komisją Administracyjną do spraw zabezpieczenia społecznego pracowników migrujących,
a także mając na uwadze, co następuje: Traktat zmieniający, w odniesieniu do Grenlandii, Traktaty ustanawiające Wspólnoty [1], wszedł w życie z dniem 1 lutego 1985 r.;
załączniki do rozporządzenia (EWG) nr 574/72 [2], zmienionego ostatnio rozporządzeniem (EWG) nr 1660/85 [3], powinny zostać uzupełnione w celu wzięcia pod uwagę nowego zakresu rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 [4], zmienionego ostatnio rozporządzeniem (EWG) nr 1660/85, odpowiednio do zakresu ujętego w Traktatach;
prawa, które zostały nabyte albo były w trakcie nabywania w okresie, w którym Grenlandia należała do Wspólnot Europejskich, przez obywateli Państw Członkowskich, którzy pracowali w Grenlandii, jak również prawa nabyte w tym czasie przez obywateli, którzy pracowali na terytorium Państw Członkowskich i którzy zamieszkują w Grenlandii, powinny być chronione;
należy dążyć do utrzymania tytułu do świadczeń w razie choroby lub macierzyństwa w czasie zamieszkania poza swoim krajem, w przypadku osób zatrudnionych lub osób pracujących na własny rachunek oraz członków ich rodzin, których sytuacja wymaga natychmiastowego udzielenia takich świadczeń,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach do rozporządzenia (EWG) nr 574/72 uchyla się następujące sekcje:
- w załączniku 1, sekcja B:
punkt 4,
- w załączniku 2, sekcja B:
pozycja: "1.
Dania z wyjątkiem Grenlandii" i punkt 2
- w załączniku 3, sekcja B:
pozycja: "1.
Dania z wyjątkiem Grenlandii" i punkt II,
- w załączniku 4, sekcja B:
pozycja: "1.
Dania z wyjątkiem Grenlandii" i punkt II,
- w załączniku 10, sekcja B:
pozycja: "1.
Dania z wyjątkiem Grenlandii" i punkt II.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie nie ma wpływu na:
- jakiekolwiek prawa nabyte albo będące w trakcie nabywania w okresie, w którym Grenlandia należała do Wspólnot Europejskich, przez obywateli Państw Członkowskich innych niż Dania, którzy pracowali w tym okresie w Grenlandii;
- jakiekolwiek prawa nabyte lub w trakcie nabywania w okresie, w którym Grenlandia należała do Wspólnot Europejskich, przez obywateli Państw Członkowskich, którzy pracowali na terytorium Państwa Członkowskiego poza Danią i zamieszkują w Grenlandii.
Artykuł 3
Przepisy art. 22 ust. 1 lit. a) i ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 oraz art. 21 i 23 rozporządzenia (EWG) nr 574/72 pozostają w mocy w razie przebywania w Grenlandii obywateli Państw Członkowskich spełniających warunki ustanowione przez ustawodawstwo Państw Członkowskich innych niż Dania.
Artykuł 4 Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich Niniejsze rozporządzenie stosuje się z mocą od dnia 1 lutego 1985 r.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 1672/85
z dnia 19 czerwca 1985 r.
ustanawiające szczegółowe zasady dotyczące pomocy w odniesieniu do sezonowego wypasu owiec, kóz i bydła w Grecji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 764/85 z dnia 12 marca 1985 r., wprowadzające pomoc w odniesieniu do sezonowego wypasu owiec, kóz i bydła w Grecji [1], w szczególności jego art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia efektywności i wydajności pomocy w odniesieniu do sezonowego wypasu można ją przyznawać wyłącznie w przypadku, gdy spełnione zostaną pewne minimalne wymagania dotyczące ilości transportowanych zwierząt i odległości między pastwiskami; jednakże nie należy ustanawiać minimalnej odległości w przypadku transportu morskiego ze względu na wysoki koszt tego rodzaju transportu;
nie można odpowiednio nadzorować pomocy w sezonowym wypasie bydła w przypadku braku jasnej dokumentacji dowodowej dotyczącej wniosków przedłożonych przez hodowców żywego inwentarza i innych dokumentów uzupełniających;
w celu ułatwienia przygotowania oświadczenia o rocznych wydatkach do przedstawienia przez Grecję, na mocy rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1723/72 z dnia 26 lipca 1972 r. w sprawie rozliczenia rachunków Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnych, Sekcja Gwarancji [2], niektóre elementy powinny pojawić się w powyższych oświadczeniach z chwilą rozpoczęcia wydatkowania pieniędzy na poziomie administracji krajowej;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Owiec i Kóz i Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Pomoc w rozumieniu rozporządzenia (EWG) nr 764/85 może być udzielona wyłącznie w przypadku transportu obejmującego nie mniej niż osiem jednostek żywego inwentarza owiec, kóz i/lub bydła.
Definicję jednostki żywego inwentarza ustanawia art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 75/268/EWG z dnia 28 kwietnia 1975 r. w sprawie gospodarki rolnej na terenach górskich i wyżynnych oraz na niektórych obszarach mniej uprzywilejowanych [3].
2.
W przypadku transportu odbywającego się wyłącznie za pomocą samochodu ciężarowego i/lub kolei minimalny dystans wynosi 50 kilometrów.
Artykuł 2
1.
Grecja przyjmuje niezbędne środki w celu zapewnienia wydajnego monitorowania korzystania z pomocy w sezonowym wypasie bydła.
Nadzór obejmuje obowiązkowo następujące dokumenty uzupełniające:
- faktura lub faktury przewozu wskazujące na środek transportu, ilość i rodzaj transportowanych zwierząt, przebytą odległość i koszt transportu,
- dwa świadectwa wykazujące ilość transportowanych zwierząt, jedno wydane przez władze lokalne miejsca wysyłki, a drugie wydane przez władze lokalne miejsca przeznaczenia,
- oświadczenie hodowcy żywego inwentarza podające szczegóły dotyczące ilości zwierząt w stadzie, metodę hodowli, ilość transportowanych zwierząt, rodzaj wykorzystanych środków transportu, przebytą odległość oraz miejsca wysyłki i przeznaczenia.
2.
Pomoc w odniesieniu do sezonowego wypasu bydła przyznawana jest w przypadku podróży z pastwisk zimowych na letnie i z powrotem.
Jest ona wypłacana hodowcom żywego inwentarza po złożeniu przez nich wniosku dotyczącego przemieszczenia.
Hodowcy żywego inwentarza, których stada zostały zmniejszone w okresie między złożeniem dwóch wniosków, tracą odnośnie do pierwszego wniosku prawo do pomocy transportowej za ilość inwentarza żywego, o którą stada zostały pomniejszone.
Jednakże prawo do pomocy nie podlega utracie:
- jeżeli hodowca przekaże swoje gospodarstwo następcy z rodziny najdalej w trzecim stopniu pokrewieństwa,
- w przypadku wystąpienia siły wyższej, w szczególności w przypadku chorób zakaźnych wymagających przymusowego uboju całego lub części stada hodowcy.
3.
Dokumenty uzupełniające określone w ust. 1 stanowią część każdego wniosku o pomoc.
Artykuł 3
Informacja wykazująca w przypadku każdego "nomos" ilość zapłaconych wniosków, ich łączną sumę i dany rok jest przedstawiana w oświadczeniach dotyczących wydatków zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 1723/72.
Jednocześnie Grecja przesyła Komisji szczegółowy załącznik do tych oświadczeń dotyczący bieżących opłat planowanych za transport żywego inwentarza samochodem ciężarowym, koleją i drogą morską.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1745/85
z dnia 26 czerwca 1985 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2290/83 ustanawiające przepisy w celu wykonania art. 50–59 rozporządzenia Rady (EWG) nr 918/83 ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 918/83 z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiające wspólnotowy system zwolnień celnych [1], w szczególności jego art. 143,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 2 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2290/83 [2] określa, między innymi, obowiązek instytucji lub organizacji będącej odbiorcą towarów przywiezionych wyłącznie do celów niehandlowych, w rozumieniu art. 54 tiret drugie rozporządzenia podstawowego; takiego wymogu nie nakładają przepisy rozporządzenia podstawowego w odniesieniu do towarów przywożonych na podstawie art. 51 niniejszego rozporządzenia podstawowego; należy w związku z tym zmienić brzmienie art. 2 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2290/83;
doświadczenie zdobyte od czasu stosowania rozporządzenia (EWG) nr 2290/83 wykazało, że wpis, jaki ma zostać umieszczony na formularzu kontrolnym T5, nie pozwala na właściwe poinformowanie właściwych władz Państwa Członkowskiego miejsca przeznaczenia o obowiązku zapewnienia przez instytucję, dla której przeznaczony jest przyrząd lub aparatura, użytkowania go zgodnie z warunkami określonymi do stosowania zwolnienia; należy więc zmienić wspomniany wpis;
artykuł 16 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2290/83 przewiduje, że każde Państwo Członkowskie ma przekazywać Komisji wykaz przyrządów, aparatury, części zamiennych, elementów, akcesoriów i narzędzi, których cena lub wartość celna jest wyższa od 3000ECU i którym udzieliło zwolnienia z należności przywozowych na podstawie art. 7 ust. 1 lub art. 14 ust. 1; próg ten wyznaczony został w 1980 r., gdyż do rozporządzenia (EWG) nr 2290/83 przeniesiony został bez zmian wcześniej obowiązujący próg, określony w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2784/79 [3]; od tego czasu próg ten nie został ani razu zmieniony;
wydaje się właściwe podniesienie tego progu do 5000 ECU;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Zwolnień Celnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2290/83 wprowadza się następujące zmiany:
1.
Artykuł 2 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Zwolnienie z należności celnych przywozowych materiałów o charakterze edukacyjnym, naukowym lub kulturalnym, o których mowa w art. 51, art. 52 ust. 1, art. 53 i art. 56 rozporządzenia podstawowego, zwanych dalej "towarami", pociąga za sobą obowiązek dla instytucji lub organizacji będącej odbiorcą:
- bezpośredniego wysłania wymienionych towarów do zadeklarowanego miejsca przeznaczenia,
- włączenia ich do swoich zapasów,
- ułatwienia właściwym organom wszelkiej kontroli, którą organy te będą uważały za potrzebną w celu upewnienia się, czy warunki wymagane dla udzielenia zwolnienia z należności celnych przywozowych pozostają spełnione.
Ponadto w odniesieniu do towarów określonych w art. 52 ust. 1, art. 53 i art. 56 rozporządzenia podstawowego, powinno to nakładać na instytucję lub organizację będącą odbiorcą obowiązek wykorzystania wymienionych towarów wyłącznie do celów niehandlowych, w rozumieniu art. 54 tiret drugie rozporządzenia podstawowego."
2.
Artykuł 3 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Jeżeli instytucja lub organizacja korzystająca z wypożyczenia, wynajęcia lub odstąpienia towaru znajduje się w Państwie Członkowskim innym niż to, w którym znajduje się instytucja lub organizacja dokonująca wypożyczenia, wynajęcia bądź odstąpienia, wysyłka wymienionego towaru wiąże się z wydaniem przez właściwy urząd celny PaństwaCzłonkowskiego wywozu formularza kontrolnego T5 w celu zagwarantowania, aby towar ten został wykorzystany w sposób, który uprawnia do zwolnienia na zasadach określonych w rozporządzeniu (EWG) nr 223/77.
W tym celu w niniejszym formularzu kontrolnym powinno być umieszczone w rubryce "pozostałe" w polu 104 jedno z następujących potwierdzeń:
- ;
- ;
- ;
- ;
- ;
- ;
- ."
3.
Artykuł 16 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1. Każde Państwo Członkowskie przekazuje Komisji wykaz przyrządów, aparatury, części zamiennych, elementów, wyposażenia i narzędzi, których cena lub wartość celna przekracza 5000ECU i którym udzielono lub nie udzielono zwolnienia zgodnie z przepisami art. 7 ust. 1 lub art. 14 ust. 1."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1985 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1746/85
z dnia 26 czerwca 1985 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2289/83 ustanawiające przepisy w celu wykonania art. 70–78 rozporządzenia Rady (EWG) nr 918/83 ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 918/83 z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiające wspólnotowy system zwolnień celnych [1], w szczególności jego art. 143,
a także mając na uwadze, co następuje: doświadczenie zdobyte od czasu wejścia w życie rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2289/83 [2] wykazało, że wpis, jaki ma zostać umieszczony na kopii formularza kontrolnego T5, nie pozwala na właściwe poinformowanie władz celnych Państwa Członkowskiego przeznaczenia o obowiązku zapewnienia przez instytucję, dla której przeznaczony jest dany przedmiot, użytkowania go zgodnie z warunkami przewidzianymi dla utrzymania zwolnienia; wspomniany wpis powinien zostać zmieniony;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Zwolnień Celnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 3 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2289/83 otrzymuje brzmienie:
"2.
Jeżeli instytucja lub organizacja korzystająca z wypożyczenia, wynajęcia lub odstąpienia przedmiotu znajduje się w Państwie Członkowskim innym niż to, w którym znajduje się instytucja lub organizacja dokonująca wypożyczenia, wynajęcia bądź odstąpienia, wysyłka wymienionego przedmiotu do Państwa Członkowskiego wiąże się z wydaniem przez właściwy urząd celny Państwa Członkowskiego wywozu formularza kontrolnego T5 w celu zagwarantowania, aby przedmiot ten został użyty w sposób, który daje prawo do zwolnienia, na zasadach określonych w rozporządzeniu (EWG) nr 223/77.
W tym celu wymieniony formularz kontrolny zawiera w rubryce "Pozostałe" pola 104 jeden z następujących zapisów:
- ;
- ;
- ;
- ;
- ;
- ;
- ."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1985 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1748/85
z dnia 25 czerwca 1985 r.
w sprawie procedury oznaczania zawartości tłuszczu w mące kukurydzianej objętej podpozycją 11.01 E oraz w kaszy i mączce z kukurydzy objętych podpozycją 11.02 A V Wspólnej Taryfy Celnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 97/69 z dnia 16 stycznia 1969 r. w sprawie środków, jakie należy podjąć w celu jednolitego stosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2055/84 [2], w szczególności jego art. 3,
a także mając na uwadze co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej należy przyjąć przepisy odnoszące się do klasyfikacji mąki kukurydzianej, a także kaszy i mączki z kukurydzy;
zgodnie z podpozycjami 11.01 E i 11.02 A V nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej, załączonej do rozporządzenia Rady (EWG) nr 950/68 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3400/84 [4], mąka kukurydziana oraz kasza i mączka z kukurydzy klasyfikowane są zgodnie z zawartością tłuszczu;
musi zostać określona metoda oznaczania zawartości tłuszczu;
zgodnie z przeprowadzonymi badaniami procedura określona w załączniku do niniejszego rozporządzenia wydaje się zapewniać najlepsze zabezpieczenia;
środki ustanowione w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zawartość tłuszczu w mące kukurydzianej objętej podpozycją 11.01 E oraz w kaszy i mączce z kukurydzy objętych podpozycją 11.02 A
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1899/85
z dnia 8 lipca 1985 r.
ustanawiające minimalny rozmiar oczek sieci stosowanych przy połowach gromadnika w tej części strefy Konwencji o przyszłej wielostronnej współpracy w dziedzinie rybołówstwa na północno-wschodnim Atlantyku, która rozciąga się poza wodami morskimi podlegającymi w zakresie rybołówstwa jurysdykcji Umawiających się Stron Konwencji
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 170/83 z dnia 25 stycznia 1983 r. ustanawiające wspólnotowy system ochrony i racjonalnego wykorzystania zasobów połowowych [1], w szczególności jego art. 11,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
na podstawie art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 170/83, środki ochronne niezbędne do osiągnięcia celów określonych w art. 1 tego rozporządzenia muszą zostać opracowane przez Radę w świetle dostępnych opinii naukowych;
Konwencja o przyszłej wielostronnej współpracy w dziedzinie rybołówstwa na północno-wschodnim Atlantyku została zatwierdzona decyzją 81/608/EWG [2]; decyzja ta weszła w życie z dniem 17 marca 1982 r.;
Komisja ustanowiła na mocy przyjętej Konwencji w dniu 28 listopada 1984 r. zalecenie dotyczące minimalnego rozmiaru oczek przy połowach gromadnika, w tej części obszaru Konwencji, która rozciąga się poza strefami podlegająymi w zakresie rybołówstwa jurysdykcji Umawiających się Stron; zalecenie to nabrało mocy wiążącej we Wspólnocie z dniem 26 stycznia 1985 r.;
Wspólnota musi obecnie podjąć działania w celu wykonania tego zalecenia w odniesieniu do statków wspólnotowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zakazuje się statkom pływającym pod banderą lub zarejestrowanym w Państwie Członkowskim używania sieci, których rozmiar oczek jest mniejszy niż 16 mm przy połowach gromadnika w tej części strefy Konwencji, która rozciąga się poza wody morskie podlegające w zakresie rybołówstwa jurysdykcji Umawiających się Stron Konwencji.
Definicja strefy Konwencji została przedstawiona w Załączniku.
Statek uważa się za poławiający gromadnika, jeżeli posiada na pokładzie gromadnika, którego waga przekracza 50 % całkowitej ilości gromadnika i innych gatunków na pokładzie.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 1907/85
z dnia 10 lipca 1985 r.
w sprawie wykazu odmian winorośli i regionów dostarczających przywożone wino w celu wytwarzania win musujących we Wspólnocie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 337/79 z dnia 5 lutego 1979 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 798/85 [2], w szczególności jego art. 48a,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 48a rozporządzenia (EWG) nr 337/79 stanowi, iż wino przywożone do Wspólnoty, które może być wykorzystane do wytwarzania win musujących, musi pochodzić z odmian winorośli oraz z regionów uprawy winorośli umożliwiających jego odróżnienie od win produkowanych we Wspólnocie; w związku z tym należy sporządzić wykaz takich odmian i regionów;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wino przywożone do Wspólnoty, które może być wykorzystane do produkcji win musujących, musi pochodzić z:
a) odmiany Fetească neagra uprawianej na południowym i wschodnim Pogórzu Karpackim w Rumunii;
Artykuł 2
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (EWG) NR 1922/85
z dnia 11 lipca 1985 r.
zmieniające po raz siódmy rozporządzenie (EWG) nr 2960/77 w sprawie szczegółowych zasad sprzedaży oliwy z oliwek znajdującej się w posiadaniu agencji interwencyjnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów1, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 231/852, w szczególności jego art. 12 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 11 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2960/773, ostatnio zmieniony rozporządzeniem (EWG) nr 2041/834, ustanawia, że w przypadku oliwy z oliwek typu lampante i oliwy z wytłoczyn oliwek cenę sprzedaży dostosowuje się, jeżeli stopień kwasowości nie odpowiada poziomowi, w stosunku do którego ustalono cenę minimalną; należy ustanowić, że wstępna kwota ceny sprzedaży może być dostosowana w momencie jej ustalenia na podstawie ustalonego stopnia kwasowości; art. 12 ust. 1 rozporządzenia ustanawiający zasady obliczania wstępnej kwoty ceny sprzedaży powinien zostać zmieniony;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 12 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2960/77 otrzymuje brzmienie:
"1.
Podmiot skupujący musi, przed wycofaniem oliwy, zapłacić agencji interwencyjnej wstępną kwotę ceny sprzedaży.
Kwota wstępna obliczana jest przez pomnożenie ilości wskazanej dla danej partii przez cenę zaoferowaną za tę partię.
W odniesieniu do oliwy z oliwek typu lampante oraz oliwy z wytłoczyn oliwek cenę tą dostosowuje się, zgodnie z zasadami ustanowionymi w art. 11 ust. 2, na podstawie wyników analizy kwasowości określonej w tym ustępie.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 1987/85
z dnia 18 lipca 1985 r.
zmieniające po raz dwudziesty piąty rozporządzenie (EWG) nr 2730/81 ustalające wykaz agencji w państwach trzecich przywozu uprawnionych do ogłaszania przetargów w sektorze mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1298/85 [2], w szczególności jego art. 13 ust. 3 i art. 17 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2730/81 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 451/85 [4], ustanowiło wykaz agencji w państwach trzecich przywozu uprawnionych do ogłaszania przetargów w sektorze mleka i przetworów mlecznych;
w świetle najnowszych informacji dostępnych Komisji, w sprawie praktyk handlowych przestrzeganych przez zainteresowane przywożące państwa oraz mając na uwadze urzędowy charakter przedmiotowych agencji, rozporządzenie to powinno być zmienione;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są w zgodzie z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 2730/81 należy uzupełnić wykaz organizacji ogłaszających przetargi przez dodanie poniższych organizacji, przy czym uzupełnienia należy dokonać w kolejności alfabetycznej państwa przywozu:
Państwo przywozu _BAR_ Organizacja ogłaszająca przetargi _BAR_
Ghana _BAR_ Ghana National Procurement Agency Ministries Post Office Private Mail Bag Accra, Ghana _BAR_
Irak _BAR_ State Establishment for Foodstuff Trading PO box 548 Baghdad _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2039/85
z dnia 23 lipca 1985 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1784/77 dotyczące certyfikacji chmielu
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1696/71 z 26 lipca 1971 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku chmielu [1], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia z 1979 r., w szczególności jego art. 2 ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 1784/77 [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3041/79 [3] ustanawia ogólne zasady dotyczące certyfikacji; art. 4 i 5 tego rozporządzenia stanowią, że każde opakowanie i każdy certyfikat powinny zawierać szczegółowe dane dotyczące odmiany lub odmian chmielu; wymóg ten nie może być spełniony w przypadku eksperymentalnych szczepów, które niekiedy muszą być wprowadzane do obrotu w przypadkach, gdy produkty te podlegają badaniom na dużą skalę w przemyśle piwowarskim; do wyżej wymienionego rozporządzenia należy dodać przepisy szczególne dotyczące opisu wyżej wymienionego chmielu na opakowaniach i w certyfikatach,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1784/77 dodaje się art. 5a w brzmieniu:
"Artykuł 5a
W przypadku chmielu pochodzącego ze szczepów eksperymentalnych będących przedmiotem prac rozwojowych, produkowanych przez instytuty badawcze na swoim własnym terenie lub przez producentów dla takich instytutów, dane dotyczące odmiany lub odmian określonych w art. 4 lit. b) i art. 5 ust. 1 lit. f) mogą być zastąpione nazwą lub numerem identyfikacyjnym danego szczepu."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2046/85
z dnia 24 lipca 1985 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1985/74 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania w odniesieniu do ustalania cen referencyjnych i cen produktów franco granica na karpia
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3796/81 z dnia 29 grudnia 1981 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3655/84 [2], w szczególności jego art. 22 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 22 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3796/81 przewiduje, że ceny referencyjne karpia mogą zostać ustalone przed rozpoczęciem każdego roku gospodarczego; ceny te mogą być ustalane na różnych poziomach dla okresów, które zostaną określone w ciągu każdego roku gospodarczego zgodnie z sezonowymi wahaniami cen;
artykuł 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1985/74 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1701/78 [4], określa, że jednym z okresów, dla których powinna zostać ustalona cena referencyjna, jest ten, który trwa od dnia 1 grudnia do dnia 31 lipca następnego roku;
doświadczenie wskazało potrzebę podzielenia tego okresu na dwie części; w związku z tym rozporządzenie (EWG) nr 1985/74 powinno zostać zmienione;
Komitet Zarządzający ds. Produktów Rybołówstwa nie wydał opinii w terminie określonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 3 rozporządzenia (EWG) nr 1985/74 otrzymuje brzmienie:
"Cena referencyjna karpia ustalana jest dla okresów trwających:
- od dnia 1 sierpnia do dnia 30 listopada,
- od dnia 1 grudnia do dnia 31 grudnia,
- od dnia 1 stycznia do dnia 31 lipca." .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 sierpnia 1985 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 2077/85
z dnia 25 lipca 1985 r.
określające szczegółowe zasady stosowania systemu pomocy produkcyjnej w odniesieniu do ananasów w puszce
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 525/77 z dnia 14 marca 1977 r. ustanawiające system pomocy produkcyjnej w odniesieniu do ananasów w puszce [1], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1699/85 [2], w szczególności jego art. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1599/84 z dnia 5 czerwca 1984 r.
[3] ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1455/85 [4], ustanawia szczególne zasady stosowania systemu pomocy produkcyjnej w odniesieniu do niektórych produktów otrzymywanych w procesie przetwarzania owoców i warzyw; środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu w celu zapewnienia prawidłowego stosowania systemu pomocy produkcyjnej powinny być również stosowane, w miarę możliwości, do ananasów w puszce; środki te należy uzupełnić, tak aby wyrównać różnice między dwoma wyżej wymienionymi systemami pomocy;
zaliczki na poczet pomocy produkcyjnej w odniesieniu do ananasów w puszce mogą zostać wypłacone; w tym celu należy ustanowić odpowiednie procedury;
Komitet Zarządzający ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Do celów systemu pomocy produkcyjnej przewidzianej w rozporządzeniu (EWG) nr 525/77, określenie "ananasy w puszce" oznacza ananasy lub kawałki ananasów bez skóry i owocni, poddane obróbce cieplnej, pakowane w hermetycznie zamknięte opakowania w zalewie z syropu, o całkowitej zawartości cukru, ustalonej po homogenizacji, nie mniejszej niż 14 % oraz objęte podpozycją 20.06. B II a) 5 lub 20.06 B II b) 5 Wspólnej Taryfy Celnej.
2. Oprócz przepisów ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu, art. 2, 3, 5, 6, art. 8-10, art. 11. ust. 1 oraz art. 12-14 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1599/84 stosuje się przy przyznawaniu pomocy w odniesieniu do ananasów w puszkach.
Artykuł 2
Przetwórcy pragnący skorzystać z pomocy produkcyjnej, najpóźniej w dniu 15 marca każdego roku, przekazują agencji wyznaczonej przez Państwa Członkowskie, informacje o ilości ananasów w puszce, znajdujących się na składzie w dniu 1 marca danego roku.
Artykuł 3
Przetwórcy składają każdego roku dwa wnioski o pomoc:
a) pierwszy, obejmujący ananasy w puszce wyprodukowane z owoców pochodzących z pierwszego zbioru danego roku gospodarczego; oraz
b) drugi, obejmujący ananasy w puszce wyprodukowane z owoców pochodzących z drugiego zbioru danego roku gospodarczego.
Pierwszy wniosek należy złożyć najpóźniej w dniu 31 stycznia bieżącego roku gospodarczego, a drugi najpóźniej w dniu 30 czerwca następnego roku gospodarczego.
Artykuł 4
1.
Zaliczka na poczet pomocy produkcyjnej jest wypłacana na wniosek przetwórcy po otrzymaniu przez właściwe władze kopii umowy o przetworzenie i po wniesieniu zabezpieczenia równego sumie wnioskowanej zaliczki zwiększonej o 10 %.
2.
Wniosek o zaliczkę, określony w ust. 1, zawiera co najmniej następujące informacje:
a) nazwę i adres wnioskodawcy;
b) ilość ananasów określoną w zawartych umowach o przetworzenie;
c) ilość ananasów w puszkach, które zostały lub zostaną wyprodukowane z ilości ananasów określonej w umowach o przetworzenie, określonych w lit. b);
3.
Zaliczka nie może przekraczać 80 % pomocy, która może być przyznana w odniesieniu do ilości określonych w ust. 2 lit. c).
4.
Zabezpieczenie stanowi, według wyboru wnioskodawcy, depozyt gotówkowy lub poręczenie wydane przez instytucję spełniającą wymogi przewidziane przez Państwo Członkowskie, które otrzymało wniosek o zaliczkę.
Artykuł 5
1.
Zabezpieczenie określone w art. 4, podlega zwolnieniu po uznaniu przez właściwe władze określonego Państwa Członkowskiego prawa do otrzymania pomocy co najmniej w odniesieniu do ilości ananasów w puszce wskazanej we wniosku określonym w art. 4 ust. 2.
2.
W przypadku gdy nie są przestrzegane warunki uprawniające do otrzymania pomocy, zaliczka wypłacona na poczet określonej ilości zwiększona o 10 % podlega zwrotowi.
Jeżeli nie nastąpi zwrot wymienionej sumy, przepada część zabezpieczenia w wysokości równej należnemu zwrotowi.
Artykuł 6
Każde Państwo Członkowskie powiadamia Komisję:
1.
Najpóźniej do dnia 1 kwietnia każdego roku:
a) o ilości, wyrażonej w wadze netto, ananasów w puszce, które zostały lub zostaną wyprodukowane w ciągu bieżącego roku gospodarczego;
b) o ilości surowców, które zostały lub zostaną wykorzystane do przetwarzania produktów określonych w lit. a);
c) o ilości, wyrażonej w wadze netto, ananasów w puszce znajdujących na składzie w dniu 1 marca danego roku.
2.
Najpóźniej do dnia 1 października każdego roku:
a) o ilości, wyrażonej w wadze netto ananasów w puszce wyprodukowanych w ciągu poprzedniego roku gospodarczego;
b) o ilości surowców wykorzystanych do przetwarzania produktów określonych w lit. a).
Artykuł 7
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1627/76 z dnia 5 lipca 1976 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania środków przyznawania pomocy produkcyjnej w odniesieniu do ananasów w puszce [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1965/79 [6] traci moc.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) Nr 2137/85
z dnia 25 lipca 1985 r.
w sprawie europejskiego ugrupowania interesów gospodarczych (EUIG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: harmonijny rozwój działalności gospodarczej oraz stały i zrównoważony rozwój w całej Wspólnocie zależą od ustanowienia i sprawnego funkcjonowania wspólnego rynku oferującego warunki analogiczne do warunków rynku krajowego; aby urzeczywistnić ten jednolity rynek oraz aby zwiększyć jego jedność należy stworzyć ramy prawne, które ułatwią w szczególności osobom fizycznym, spółkom i innym jednostkom organizacyjnym dostosowanie ich działalności do warunków gospodarczych Wspólnoty; w tym celu niezbędne jest, aby te osoby fizyczne, spółki i inne jednostki organizacyjne mogły prowadzić efektywną współpracę transgraniczną;
taki rodzaj współpracy może napotkać przeszkody o charakterze prawnym, fiskalnym lub psychologicznym; utworzenie stosownego instrumentu prawnego Wspólnoty w formie Europejskiego ugrupowania interesów gospodarczych przyczyniłoby się do osiągnięcia wyżej wymienionych celów, a zatem okazuje się niezbędne;
Traktat nie zapewnia niezbędnych uprawnień do stworzenia takiego instrumentu prawnego;
zdolność ugrupowania do dostosowania warunków gospodarczych musi być zapewniona ich członkom poprzez znaczną swobodę w ich stosunkach umownych oraz w wewnętrznej organizacji ugrupowania;
od spółki lub przedsiębiorstwa ugrupowanie zasadniczo różni się swoim celem, którym jest jedynie ułatwienie lub rozwój działalności gospodarczej ich członków, aby polepszyć ich wyniki; z powodu pomocniczego charakteru działalność ugrupowania musi wiązać się z działalnością gospodarczą ich członków, ale nie ma jej zastępować w taki sposób, w takim zakresie, że np. ugrupowanie nie może samo, w odniesieniu do osób trzecich, wykonywać zawodu, przy czym pojęcie działalności gospodarczej rozumiane jest w najszerszym znaczeniu;
przystąpienie do ugrupowania musi być umożliwione w najszerszym możliwym zakresie osobom fizycznym, spółkom, przedsiębiorstwom i innym jednostkom organizacyjnym, zgodnie z celami niniejszego rozporządzenia; niniejsze rozporządzenie pozostaje jednakże bez uszczerbku dla stosowania na poziomie krajowym przepisów prawnych i/lub kodeksów etycznych dotyczących warunków wykonywania działalności gospodarczej i zawodowej;
niniejsze rozporządzenie nie przyznaje żadnej osobie prawa uczestnictwa w ugrupowaniu, nawet w przypadku gdy warunki ustanowione w niniejszym rozporządzeniu są spełnione;
uprawnienie przewidziane w niniejszym rozporządzeniu umożliwiające zakazywanie lub ograniczanie uczestnictwa w ugrupowaniu uzasadnione interesem publicznym pozostaje bez uszczerbku dla ustawodawstw Państw Członkowskich, które regulują wykonywanie działalności oraz mogą przewidywać dalsze zakazy lub ograniczenia albo w inny sposób kontrolować lub nadzorować uczestnictwo w ugrupowaniu jakiejkolwiek osoby fizycznej, spółki, przedsiębiorstwa lub innej jednostki organizacyjnej lub jakiejkolwiek ich kategorii;
aby umożliwić ugrupowaniu osiągnięcie jego celu, należy nadać mu zdolność prawną oraz ustanowić przepisy umożliwiające reprezentowanie ugrupowania w stosunku do osób trzecich przez organ odrębny prawnie od członkostwa w ugrupowaniu;
ochrona stron trzecich wymaga działań informacyjnych na szeroką skalę; członkowie ugrupowania ponoszą nieograniczoną solidarną odpowiedzialność za długi i inne zobowiązania ugrupowania, łącznie z długami i innymi zobowiązaniami odnoszącymi się do podatków lub zabezpieczenia społecznego, jednakże zasada ta nie ma wpływu na swobodę wyłączania lub ograniczania odpowiedzialności jednego lub więcej członków ugrupowania w odniesieniu do poszczególnych długów lub innych zobowiązań, za pomocą szczególnej umowy między ugrupowaniem a stroną trzecią;
sprawy odnoszące się do statusu lub zdolności prawnej osób fizycznych oraz zdolności osób prawnych reguluje prawo krajowe;
podstawy do rozwiązania, charakterystyczne dla ugrupowania, powinny być sprecyzowane przy zachowaniu jednocześnie możliwości odwoływania się do prawa krajowego w odniesieniu do jego likwidacji i zakończenia likwidacji;
ugrupowania podlegają ustawodawstwom krajowym odnoszącym się do niewypłacalności i zaprzestania płatności; ustawodawstwa takie mogą przewidywać inne podstawy do rozwiązania ugrupowań;
niniejsze rozporządzenie stanowi, że zyski lub straty wynikające z działalności ugrupowania podlegają opodatkowaniu jedynie w zakresie, w jakim przypadają członkom; w innych przypadkach stosuje się krajowe ustawodawstwa podatkowe, w szczególności w odniesieniu do podziału zysków, procedur podatkowych oraz wszelkich zobowiązań nałożonych przez krajowe prawo podatkowe;
w sprawach nieobjętych niniejszym rozporządzeniem stosuje się ustawodawstwa Państw Członkowskich oraz prawo wspólnotowe, na przykład w odniesieniu do:
- ustawodawstwa społecznego i pracy,
- prawa konkurencji,
- prawa własności intelektualnej;
działalność ugrupowania podlega przepisom ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących wykonywania i nadzoru działalności; w wypadku nadużycia lub obchodzenia przepisów Państwa Członkowskiego przez ugrupowanie lub jego członków Państwo Członkowskie może nałożyć odpowiednie sankcje;
Państwa Członkowskie mogą stosować i przyjmować przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne, które nie są sprzeczne z zakresem lub celami niniejszego rozporządzenia;
niniejsze rozporządzenie musi niezwłocznie wejść w życie w całości, niemniej jednak wykonanie niektórych przepisów musi zostać odroczone przede wszystkim w celu umożliwienia Państwom Członkowskim utworzenia mechanizmu niezbędnego do rejestracji ugrupowań na ich terytorium oraz do ujawnienia niektórych kwestii odnoszących się do ugrupowań; z mocą od dnia wykonania niniejszego rozporządzenia utworzone ugrupowania mogą działać bez ograniczeń terytorialnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł l
1.
Europejskie ugrupowania interesów gospodarczych są tworzone na warunkach niniejszego rozporządzenia, w sposób w nim określony i ze skutkami w nim ustanowionymi.
Odpowiednio, strony zamierzające utworzyć ugrupowanie muszą zawrzeć umowę oraz dokonać rejestracji przewidzianej w art. 6.
2.
W ten sposób utworzone ugrupowanie, od dnia swojej rejestracji, jak przewidziano w art. 6, posiada we własnym imieniu zdolność do nabywania praw i zaciągania zobowiązań wszelkiego rodzaju, do zawierania umów lub dokonywania innych czynności prawnych oraz do pozywania i bycia pozywanym.
3.
Państwa Członkowskie określają, czy ugrupowania wpisane do ich rejestrów, na podstawie art. 6, posiadają osobowość prawną.
Artykuł 2
1.
Z zastrzeżeniem przepisów niniejszego rozporządzenia prawem mającym zastosowanie, z jednej strony do umowy o utworzeniu ugrupowania, z wyjątkiem spraw odnoszących się do statusu lub zdolności prawnej osób fizycznych oraz osób prawnych i, z drugiej strony, do wewnętrznej organizacji ugrupowania, jest wewnętrzne prawo państwa, w którym ugrupowanie ma siedzibę, jak ustanowiono w umowie o utworzeniu ugrupowania.
2.
W przypadku gdy państwo składa się z kilku jednostek terytorialnych, z których każda ma swoje własne przepisy prawne mające zastosowanie do spraw określonych w ust. 1, każda jednostka terytorialna uznawana jest za państwo do celów określenia prawa mającego zastosowanie na mocy niniejszego artykułu.
Artykuł 3
1.
Celem ugrupowania jest ułatwianie lub rozwój działalności gospodarczej jej członków oraz poprawa lub intensyfikacja wyników tej działalności; celem ugrupowania nie jest osiąganie zysków dla siebie.
Działalność ugrupowania odnosi się do działalności gospodarczej jego członków i nie może mieć bardziej znaczącego charakteru od jedynie pomocniczego dla tej działalności.
2.
Zatem ugrupowania nie mogą:
a) wykonywać, bezpośrednio lub pośrednio, uprawnień w zakresie zarządzania lub nadzoru w stosunku do działalności swoich członków lub działalności innego przedsiębiorstwa, w szczególności w zakresie personelu, finansów i inwestycji;
b) bezpośrednio lub pośrednio na jakiejkolwiek podstawie, posiadać jakiegokolwiek rodzaju udziałów lub akcji w przedsiębiorstwie członkowskim; posiadanie udziałów lub akcji w innym przedsiębiorstwie jest możliwe jedynie w zakresie, w jakim jest to niezbędne do osiągnięcia celów ugrupowania i jeżeli odbywa się na rzecz ich członków;
c) zatrudniać więcej niż 500 osób;
d) być wykorzystane przez spółkę do udzielenia pożyczki dyrektorowi spółki lub innej związanej z nim osobie, gdy udzielanie takich pożyczek jest ograniczone lub kontrolowane na podstawie ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do spółek. Zakazane jest wykorzystywanie ugrupowania do przekazywania jakiegokolwiek mienia między spółką a dyrektorem lub osobą z nim związaną, chyba że w zakresie dozwolonym przez ustawodawstwa Państw Członkowskich regulujące spółki.
Do celów niniejszego przepisu udzielenie pożyczki obejmuje zawieranie jakichkolwiek transakcji lub uzgodnień o podobnych skutkach, a mienie obejmuje ruchomości oraz nieruchomości;
e) być członkiem innego europejskiego ugrupowania interesów gospodarczych.
Artykuł 4
l.
Członkami ugrupowania mogą być jedynie:
a) spółki lub przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 58 akapit drugi Traktatu oraz inne jednostki organizacyjne prawa publicznego lub prywatnego, które zostały utworzone zgodnie z prawem Państwa Członkowskiego, posiadające zarejestrowaną lub statutową siedzibę oraz zarząd we Wspólnocie; w przypadku gdy na mocy prawa Państwa Członkowskiego spółka lub inna jednostka organizacyjna nie jest zobowiązana do posiadania zarejestrowanej lub statutowej siedziby, warunkiem wystarczającym w odniesieniu do takiej spółki lub innej jednostki organizacyjnej jest posiadanie swojego zarządu we Wspólnocie;
b) osoby fizyczne wykonujące jakąkolwiek działalność przemysłową, handlową, rzemieślniczą lub rolniczą lub osoby świadczące usługi zawodowe lub inne we Wspólnocie.
2.
Ugrupowanie musi składać się przynajmniej z:
a) dwóch spółek, przedsiębiorstw lub innych jednostek organizacyjnych w rozumieniu ust. 1, posiadających swój zarząd w różnych Państwach Członkowskich; lub
b) dwóch osób fizycznych w rozumieniu ust. 1, które wykonują swoją główną działalność w różnych Państwach Członkowskich; lub
c) spółki lub innej jednostki organizacyjnej w rozumieniu ust. 1 oraz osoby fizycznej, z których pierwsza posiada swój zarząd w jednym z Państw Członkowskich, a druga wykonuje swoją główną działalność w innym Państwie Członkowskim.
3.
Państwo Członkowskie może postanowić, że ugrupowania wpisane do jego rejestru, zgodnie z art. 6 nie mogą liczyć więcej niż 20 członków. w tym celu owo Państwo Członkowskie może postanowić, że zgodnie z jego ustawodawstwem każdy członek utworzonej jednostki organizacyjnej innej niż zarejestrowana spółka jest uznawany za odrębnego członka ugrupowania.
4.
Każde Państwo Członkowskie może, na podstawie interesu publicznego tego państwa, zakazać uczestnictwa pewnych kategorii osób fizycznych, spółek, przedsiębiorstw lub innych jednostek organizacyjnych lub ograniczyć to uczestnictwo.
Artykuł 5
Umowa o utworzeniu ugrupowania zawiera przynajmniej:
a) nazwę ugrupowania, którą poprzedza albo po której następują wyrazy "europejskie ugrupowanie interesów gospodarczych" lub inicjały "EUIG", o ile te wyrazy lub inicjały nie stanowią części nazwy;
b) siedziba ugrupowania;
c) cele utworzenia ugrupowania;
d) nazwę, firmę, formę prawną, stały adres lub siedzibę statutową oraz numer i miejsce rejestracji, o ile istnieje, każdego członka ugrupowania;
e) czas istnienia ugrupowania, chyba że jest to czas nieokreślony.
Artykuł 6
Ugrupowanie jest zarejestrowane w państwie, w którym posiada siedzibę, w rejestrze wyznaczonym na podstawie art. 39 ust. 1.
Artykuł 7
Umowa o utworzeniu ugrupowania jest złożona w rejestrze określonym w art. 6.
W rejestrze tym muszą zostać także złożone następujące dokumenty oraz dane:
a) wszelkie zmiany umowy o utworzeniu ugrupowania, łącznie ze wszelkimi zmianami w składzie ugrupowania;
b) wzmianka o utworzeniu lub zamknięciu jakiegokolwiek przedsiębiorstwa ugrupowania;
c) wszelkie orzeczenia sądowe unieważniające utworzenie ugrupowania lub stwierdzające jego nieważność, zgodnie z art. 15;
d) wzmianka o wyznaczeniu zarządzającego lub zarządzających ugrupowaniem, ich nazwiska oraz wszelkie inne dane identyfikacyjne, wymagane na mocy prawa Państwa Członkowskiego, w którym prowadzony jest rejestr, notyfikacja, że mogą oni działać samodzielnie lub że muszą działać wspólnie, oraz wzmianka o zakończeniu pełnienia funkcji przez każdego z zarządzających;
e) wzmianka o dokonanym przez członka przeniesieniu swojego udziału w ugrupowaniu lub jego części, zgodnie z art. 22 ust. 1;
f) wszelkie decyzje członków nakazujące rozwiązanie ugrupowania lub rozwiązujące ugrupowanie, zgodnie z art. 31, lub wszelkie orzeczenia sądowe nakazujące takie rozwiązanie, zgodnie z art. 31 lub 32;
g) wzmianka o wyznaczeniu likwidatora lub likwidatorów ugrupowania, jak określono w art. 35, ich nazwiska i wszelkie inne dane identyfikacyjne wymagane na mocy prawa Państwa Członkowskiego, w którym prowadzony jest rejestr, oraz o zakończeniu pełnienia funkcji przez likwidatora;
h) wzmianka o zakończeniu likwidacji ugrupowania, jak określono w art. 35 ust. 2;
i) wszelkie wnioski o przeniesienie siedziby, jak określono w art. 14 ust. 1;
j) wszelkie klauzule zwalniające nowego członka ugrupowania od spłaty długów i innych zobowiązań powstałych przed przyjęciem tego członka, zgodnie z art. 26 ust. 2.
Artykuł 8
Jak ustanowiono w art. 39, w biuletynie określonym w ust. 1 tego artykułu muszą zostać opublikowane następujące informacje:
a) dane, które muszą zostać włączone, umowy o utworzeniu ugrupowania, na podstawie art. 5, oraz wszelkie zmiany tych danych;
b) numer, data i miejsce rejestracji oraz wzmianka o upływie terminu ważności rejestracji;
c) dokumenty i dane określone w art. 7 lit. b)-j).
Dane określone w lit. a) i b) muszą być opublikowane w całości.
Dokumenty oraz dane określone w lit. c) mogą zostać opublikowane w całości albo w formie skróconej lub też jako odniesienie do ich wpisu do rejestru, zgodnie z mającym zastosowanie ustawodawstwem krajowym.
Artykuł 9
1. Na dokumenty oraz dane, które muszą być opublikowane na podstawie niniejszego rozporządzenia, ugrupowanie może powołać się w stosunku do osób trzecich, zgodnie z warunkami ustanowionymi przez prawo krajowe mające zastosowanie na podstawie art. 3 ust. 5 oraz 7 dyrektywy Rady 68/151/EWG z dnia 9 marca 1968 r. w sprawie koordynacji gwarancji, jakie są wymagane w Państwach Członkowskich od spółek w rozumieniu art. 58 akapit drugi Traktatu, w celu uzyskania ich równoważności w całej Wspólnocie, dla ochrony interesów zarówno wspólników, jak i osób trzecich [4].
2.
Jeżeli przed zarejestrowaniem ugrupowania zgodnie z art. 6 była prowadzona w jej imieniu działalność oraz jeżeli ugrupowanie nie wykona, po rejestracji, zobowiązań wynikłych z tej działalności, osoby fizyczne, spółki, przedsiębiorstwa lub inne jednostki organizacyjne, które tę działalność prowadziły, ponoszą solidarną odpowiedzialność za tę działalność.
Artykuł 10
Każde przedsiębiorstwo ugrupowania znajdujące się w Państwie Członkowskim innym niż państwo, w którym znajduje się siedziba, jest zarejestrowane w tym państwie.
Do celu takiej rejestracji ugrupowanie składa w odpowiednim rejestrze w tym Państwie Członkowskim kopie dokumentów, które muszą być złożone w rejestrze Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się siedziba, wraz, o ile to niezbędne, z tłumaczeniem zgodnym z praktyką rejestru, w którym przedsiębiorstwo jest zarejestrowane.
Artykuł 11
Wzmianka, że ugrupowanie zostało utworzone lub że likwidacja ugrupowania została zakończona, określająca numer, datę i miejsce rejestracji oraz datę, miejsce i tytuł publikacji jest zamieszczona w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, po opublikowaniu tego w biuletynie określonym w art. 39 ust. 1.
Artykuł 12
Siedziba, określona w umowie o utworzeniu ugrupowania musi znajdować się we Wspólnocie.
Siedziba musi zostać wyznaczona:
a) w przypadku gdy ugrupowanie ma swój zarząd; albo
b) w przypadku gdy jeden z członków ugrupowania ma swój zarząd lub w przypadku osób fizycznych tam, gdzie prowadzona jest ich główna działalność, pod warunkiem że ugrupowanie ją tam wykonuje.
Artykuł 13
Siedziba ugrupowania może zostać przeniesiona w obrębie Wspólnoty.
Gdy przeniesienie takie nie powoduje zmiany prawa mającego zastosowanie na podstawie art. 2, decyzja o przeniesieniu zostaje podjęta zgodnie z warunkami ustanowionymi w umowie o utworzeniu ugrupowania.
Artykuł 14
1.
Gdy przeniesienie siedziby powoduje zmianę prawa mającego zastosowanie na podstawie art. 2, propozycja przeniesienia musi być sporządzona, złożona i opublikowana zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 7 i 8.
Żadna decyzja o przeniesieniu nie może być podjęta przez dwa miesiące po opublikowaniu propozycji.
Każda taka decyzja musi być podjęta przez członków ugrupowania jednomyślnie.
Przeniesienie staje się skuteczne z dniem rejestracji ugrupowania, zgodnie z art. 6, w rejestrze dla nowej siedziby.
Rejestracja ta nie może zostać dokonana do chwili przedstawienia dowodu, że propozycję przeniesienia siedziby opublikowano.
2.
Do chwili przedstawienia dowodu, że ugrupowanie zostało wpisane do rejestru dla jego nowej siedziby, nie może nastąpić ustanie ważności wpisu w rejestrze dla jej poprzedniej siedziby.
3.
Przy publikowaniu nowej rejestracji ugrupowania możliwe jest powoływanie się na nową siedzibę wobec osób trzecich, zgodnie z warunkami określonymi w art. 9 ust. 1; jednakże tak długo jak ustanie ważności wpisu w rejestrze dla jej poprzedniej siedziby nie zostało opublikowane, osoby trzecie mogą nadal powoływać się na poprzednią siedzibę, chyba że ugrupowanie udowodni, że osoby trzecie były świadome istnienia nowej siedziby ugrupowania.
4.
Ustawodawstwo Państwa Członkowskiego może stanowić, że w odniesieniu do ugrupowań zarejestrowanych na mocy art. 6 w tym Państwie Członkowskim przeniesienie siedziby, które powodowałoby zmianę stosowanego prawa, nie jest skuteczne, jeżeli w ciągu dwumiesięcznego okresu, wskazanego w ust. 1, sprzeciwi się temu właściwy organ w tym Państwie Członkowskim.
Sprzeciw taki może opierać się jedynie na kryterium interesu publicznego.
Kontrola dokonywana przez organ sądowy musi być możliwa.
Artykuł 15
1.
W przypadku gdy prawo mające zastosowanie do ugrupowania na mocy art. 2 przewiduje nieważność tego ugrupowania, nieważność taka musi zostać ustanowiona lub stwierdzona orzeczeniem sądowym.
Jednakże sąd, do którego sprawa jest skierowana, musi, w przypadku gdy jest to możliwe w odniesieniu do uporządkowania spraw ugrupowania, przyznać termin na jego wykonanie.
2.
Nieważność ugrupowania pociąga za sobą jego likwidację, zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 35.
3.
Na decyzję ustanawiającą lub stwierdzającą nieważność ugrupowania można się powoływać wobec osób trzecich zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 9 ust. 1.
Taka decyzja sama w sobie nie ma wpływu na ważność posiadanych przez ugrupowanie lub istniejących w stosunku do niej zobowiązań, które powstały, zanim możliwe było powoływanie się na nie wobec osób trzecich, zgodnie z warunkami ustanowionymi w poprzednim akapicie.
Artykuł 16
1.
Organami ugrupowania są członkowie działający wspólnie oraz zarządzający.
Umowa o utworzeniu ugrupowania może przewidywać inne organy, w takim przypadku umowa określa ich uprawnienia.
2.
Członkowie ugrupowania, działający jako organ, mogą podejmować wszelkie decyzje zmierzające do osiągnięcia celów ugrupowania.
Artykuł 17
1.
Każdy członek posiada jeden głos.
Umowa o utworzeniu ugrupowania może jednakże niektórym członkom przyznawać więcej niż jeden głos, pod warunkiem że żaden z członków nie posiada większości głosów.
2.
Jednomyślnej decyzji członków wymaga:
a) zmiana celów ugrupowania;
b) zmiana liczby przyznawanych każdemu członkowi głosów;
c) zmiana warunków podejmowania decyzji;
d) przedłużenie okresu istnienia ugrupowania poza termin ustalony w umowie o utworzeniu ugrupowania;
e) zmiana udziału każdego lub niektórych członków w finansowaniu ugrupowania;
f) zmiana wszelkich innych obowiązków członka, chyba że umowa o utworzeniu ugrupowania stanowi inaczej;
g) dokonanie jakiejkolwiek zmiany umowy o utworzeniu ugrupowania nieobjętej niniejszym ustępem, chyba że umowa ta stanowi inaczej.
3.
Z wyjątkiem przypadku, gdy niniejsze rozporządzenie stanowi, że decyzje muszą być podejmowane jednomyślnie, umowa o utworzeniu ugrupowania może określić warunki dotyczące kworum i większości, zgodnie z którymi decyzje lub niektóre z nich są podejmowane.
O ile umowa nie stanowi inaczej, decyzje są podejmowane jednomyślnie.
4.
Z inicjatywy zarządzającego lub na wniosek członka zarządzający muszą zapewnić członkom konsultacje w celu umożliwienia im podjęcia decyzji.
Artykuł 18
Każdy z członków jest uprawniony do uzyskania od zarządzających informacji dotyczących działalności ugrupowania oraz do kontroli ksiąg i dokumentów handlowych.
Artykuł 19
1.
Ugrupowaniem zarządza jedna lub więcej osób fizycznych, wyznaczonych w umowie o utworzeniu ugrupowania lub na mocy decyzji członków.
Zarządzającym ugrupowania nie może być osoba, która:
- na mocy prawa mającego do niej zastosowanie, lub
- na mocy wewnętrznego prawa państwa, w którym ugrupowanie posiada swoją siedzibę, lub
- wskutek orzeczenia sądowego lub decyzji administracyjnej podjętej lub uznanej w Państwie Członkowskim
nie może należeć do administracyjnego lub zarządzającego organu spółki, nie może zarządzać przedsiębiorstwem lub nie może działać jako zarządzający europejskiego ugrupowania interesów gospodarczych.
2.
Państwo Członkowskie może w przypadku ugrupowań wpisanych do jego rejestrów na podstawie art. 6 postanowić, że osoby prawne mogą być zarządzającymi, pod warunkiem że takie osoby prawne wyznaczą do celu ich reprezentowania jedną lub więcej osób fizycznych, których dane podlegają przepisom art. 7 lit. d), dotyczącym składania dokumentów oraz danych.
Jeżeli Państwo Członkowskie wykorzystuje tę możliwość, musi ono zapewnić, aby przedstawiciel lub przedstawiciele odpowiadali, tak jakby oni sami byli zarządzającymi ugrupowań, których to dotyczy.
Do tych przedstawicieli mają także zastosowanie ograniczenia nałożone w ust. 1.
3.
Umowa o utworzeniu ugrupowania lub, w przypadku jej braku, jednomyślna decyzja członków określa warunki wyznaczenia i usunięcia ze stanowiska zarządzających oraz ustanawia ich uprawnienia.
Artykuł 20
1.
Jedynie zarządzający lub, w przypadku gdy jest dwóch lub więcej zarządzających, każdy z nich reprezentuje ugrupowanie w zakresie kontaktów z osobami trzecimi.
Czynności każdego z zarządzających wiążą ugrupowanie w stosunku do osób trzecich, jeżeli zarządzający działa w imieniu ugrupowania, nawet w przypadku gdy czynności zarządzającego nie wchodzą w zakres celów ugrupowania, chyba że ugrupowanie udowodni, że osoba trzecia wiedziała lub nie mogła w danych okolicznościach być nieświadoma, że czynność wykraczała poza cele ugrupowania; opublikowanie danych określonych w art. 5 lit. c) nie stanowi samo w sobie takiego dowodu.
Na żadne ograniczenie uprawnień zarządzających wynikające z umowy o utworzeniu ugrupowania lub z decyzji członków nie można powoływać się wobec osób trzecich, nawet gdy ograniczenie to jest opublikowane.
2.
Umowa o utworzeniu ugrupowania może przewidywać, że ugrupowanie jest prawnie związane jedynie wspólnymi działaniami dwóch lub więcej zarządzających.
Na taką klauzulę można się powoływać wobec osób trzecich, zgodnie z warunkami określonymi w art. 9 ust. 1, jedynie jeżeli została ona opublikowana zgodnie z art. 8.
Artykuł 21
1.
Zyski powstałe w wyniku działalności ugrupowania uznaje się za zyski członków, które są rozdzielane między nich w częściach określonych w umowie o utworzeniu ugrupowania lub w razie braku jakiegokolwiek takiego przepisu, w częściach równych.
2.
Członkowie ugrupowania wnoszą płatności w kwocie, o którą wydatki przekraczają przychody w częściach określonych w umowie o utworzeniu ugrupowania lub w przypadku braku jakiegokolwiek takiego przepisu, w częściach równych.
Artykuł 22
1.
Każdy z członków ugrupowania może scedować swój udział w ugrupowaniu lub część udziału na innego członka albo na osobę trzecią; cesja nie staje się skuteczna bez jednomyślnego upoważnienia przez innych członków.
2.
Członek ugrupowania może wykorzystać swój udział w ugrupowaniu jako papier wartościowy jedynie po uzyskaniu jednomyślnego upoważnienia, chyba że umowa o utworzeniu ugrupowania stanowi inaczej.
Posiadacz papieru wartościowego nie może w żadnym momencie zostać członkiem ugrupowania z tytułu tego papieru wartościowego.
Artykuł 23
Żadne ugrupowanie nie może ogłosić publicznej subskrypcji.
Artykuł 24
1.
Członkowie ugrupowania ponoszą nieograniczoną solidarną odpowiedzialność za długi i inne zobowiązania wszelkiego rodzaju.
Prawo krajowe określa skutki takich zobowiązań.
2.
Wierzyciele nie mogą wszczynać postępowania przeciwko członkowi o spłatę długów lub innych zobowiązań, zgodnie z warunkami ustanowionymi w ust. l, przed zakończeniem likwidacji ugrupowania, chyba że najpierw wezwali oni ugrupowanie do zapłaty, a płatność nie została dokonana w odpowiednim terminie.
Artykuł 25
Pisma, formularze zamówień i podobne dokumenty muszą czytelnie wskazywać:
a) nazwę ugrupowania, którą poprzedza albo po której następują wyrazy "europejskie ugrupowanie interesów gospodarczych" lub inicjały "EUIG", o ile wyrazy te lub inicjały nie występują już w nazwie;
b) miejsce rejestru określonego w art. 6, do którego wpisane jest ugrupowanie, wraz z numerem wpisu ugrupowania do rejestru;
c) siedzibę ugrupowania;
d) tam gdzie to ma zastosowanie, że zarządzający muszą działać wspólnie;
e) tam gdzie ma to zastosowanie, że ugrupowanie jest w stanie likwidacji, na podstawie art. 15, 31, 32 lub 36.
Każde przedsiębiorstwo ugrupowania, jeżeli jest zarejestrowane zgodnie z art. 10, musi wskazać w dokumentach, określonych w akapicie pierwszym niniejszego artykułu, powyższe dane, wraz z danymi odnoszącymi się do jego własnej rejestracji.
Artykuł 26
1.
Decyzja o przyjęciu nowych członków jest podejmowana przez członków ugrupowania jednomyślnie.
2.
Każdy nowy członek odpowiada, zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 24, za długi i inne zobowiązania ugrupowania, włącznie z tymi, które powstały w wyniku działalności ugrupowania przed przyjęciem nowego członka.
Może on jednak zostać zwolniony z płatności długów i innych zobowiązań powstałych przed jego przyjęciem na mocy klauzuli w umowie o utworzeniu ugrupowania lub w dokumencie przyjęcia.
Na taką klauzulę można się powoływać w stosunku do osób trzecich, na warunkach określonych w art. 9 ust. 1, jedynie gdy klauzula ta została opublikowana zgodnie z art. 8.
Artykuł 27
1.
Członek ugrupowania może wystąpić z ugrupowania, zgodnie z warunkami ustanowionymi w umowie o utworzeniu ugrupowania lub w przypadku braku takich warunków, za jednomyślną zgodą innych członków.
Ponadto każdy członek ugrupowania może wystąpić z ugrupowania ze słusznych i stosownych przyczyn.
2.
Każdy członek ugrupowania może zostać wykluczony z powodów wymienionych w umowie o utworzeniu ugrupowania oraz, w każdym przypadku, jeżeli poważnie zaniedba swoje obowiązki lub jeżeli powoduje lub grozi spowodowaniem poważnego zakłócenia w funkcjonowaniu ugrupowania.
Takie wykluczenie może nastąpić wyłącznie na mocy orzeczenia sądu, do którego złożono wspólny wniosek większości pozostałych członków, chyba że umowa o utworzeniu ugrupowania stanowi inaczej.
Artykuł 28
1.
Członek przestaje należeć do ugrupowania na skutek śmierci lub gdy nie spełnia on dłużej warunków ustanowionych w art. 4 ust. 1.
Ponadto Państwo Członkowskie może, do celów likwidacji, rozwiązania, niewypłacalności lub zaprzestania płatności ustanowić przepisy, na których podstawie członek przestaje należeć do ugrupowania z chwilą określoną przez te przepisy.
2.
W przypadku śmierci osoby fizycznej będącej członkiem ugrupowania żadna osoba nie może zostać w jego miejsce członkiem ugrupowania, chyba że na warunkach ustanowionych w umowie o utworzeniu ugrupowania lub w przypadku ich braku, przy jednomyślnej zgodzie pozostałych członków.
Artykuł 29
Z chwilą gdy członek przestaje należeć do ugrupowania, zarządzający muszą powiadomić innych członków o tym fakcie; muszą oni także podjąć wymagane kroki wymienione w art. 7 i 8.
Ponadto każda zainteresowana osoba może podjąć te kroki.
Artykuł 30
Z wyjątkiem przypadku gdy umowa o utworzeniu ugrupowania stanowi inaczej i bez uszczerbku dla praw nabytych przez osobę na mocy art. 22 ust. 1 lub art. 28 ust. 2, ugrupowanie istnieje nadal w odniesieniu do pozostałych członków, po tym jak jeden z członków przestał należeć do ugrupowania, zgodnie z warunkami ustanowionymi w umowie o utworzeniu ugrupowania lub określonymi jednomyślną decyzją członków, których to dotyczy.
Artykuł 31
1.
Ugrupowanie może zostać rozwiązane decyzją jej członków nakazującą likwidację ugrupowania.
Decyzja taka jest podejmowana jednomyślnie, chyba że umowa o utworzeniu ugrupowania stanowi inaczej.
2.
Ugrupowanie musi zostać rozwiązane decyzją jego członków:
a) stwierdzającą wygaśnięcie terminu określonego w umowie o utworzeniu ugrupowania lub istnienie jakiejkolwiek innej przyczyny rozwiązania przewidzianej w umowie, lub
b) stwierdzającą osiągnięcie celu ugrupowania lub brak możliwości dalszej jego realizacji.
W przypadku gdy trzy miesiące po wystąpieniu jednej z sytuacji określonej w akapicie pierwszym członkowie nie podjęli decyzji ustanawiającej rozwiązanie ugrupowania, każdy członek może zwrócić się do sądu o nakaz rozwiązania.
3.
Ugrupowanie musi zostać również rozwiązane decyzją jej członków lub pozostałego członka, gdy nie są już spełniane warunki ustanowione w art. 4 ust. 2.
4.
Po rozwiązaniu ugrupowania decyzją jej członków zarządzający muszą podjąć wymagane kroki wymienione w art. 7 i 8.
Ponadto każda zainteresowana osoba może podjąć te kroki.
Artykuł 32
1.
Na wniosek każdej zainteresowanej osoby lub właściwego organu, w przypadku naruszenia art. 3, 12 lub 31 ust. 3, sąd musi nakazać rozwiązanie ugrupowania, chyba że sprawy ugrupowania mogą zostać i zostaną uporządkowane przed wydaniem przez sąd merytorycznego orzeczenia.
2.
Na wniosek członka sąd może nakazać rozwiązanie ugrupowania ze słusznych i stosownych przyczyn.
3.
Państwo Członkowskie może postanowić, że sąd na wniosek właściwego organu może nakazać rozwiązanie ugrupowania, które ma siedzibę w państwie, do którego organ ten należy, w każdym przypadku gdy ugrupowanie działa z naruszeniem interesu publicznego tego państwa, jeżeli prawo tego państwa przewiduje taką możliwość w odniesieniu do spółek zarejestrowanych lub innych podlegających mu jednostek organizacyjnych.
Artykuł 33
Z chwilą gdy członek przestaje należeć do ugrupowania z jakiegokolwiek innego powodu niż cesja jego praw, zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 22 ust. 1, wartość jego praw i zobowiązań zostaje określona z uwzględnieniem stanu aktywów i pasywów ugrupowania, w chwili gdy członek przestaje należeć do ugrupowania.
Wartość praw i zobowiązań występującego z ugrupowania członka nie może być ustalona z góry.
Artykuł 34
Bez uszczerbku dla art. 37 ust. l każdy członek, który przestaje należeć do ugrupowania, pozostaje odpowiedzialny, zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 24, za długi i inne zobowiązania wynikające z działalności ugrupowania przed ustaniem członkostwa.
Artykuł 35
1.
Rozwiązanie ugrupowania pociąga za sobą jego likwidację.
2.
Likwidacja ugrupowania i zakończenie jego likwidacji podlega prawu krajowemu.
3.
Ugrupowanie zachowuje swoją zdolność prawną w rozumieniu art. 1 ust. 2 do chwili zakończenia jego likwidacji.
4.
Likwidator lub likwidatorzy podejmują wymagane kroki, wymienione w art. 7 i 8.
Artykuł 36
Ugrupowania podlegają ustawodawstwu krajowemu regulującemu upadłość i zaprzestanie płatności.
Wszczęcie postępowania przeciwko ugrupowaniu z powodu jego upadłości lub zaprzestania płatności nie jest samo w sobie przyczyną wszczynania takiego postępowania przeciwko jej członkom.
Artykuł 37
1.
Pięcioletni termin przedawnienia po opublikowaniu, na podstawie art. 8, wzmianki o ustaniu przynależności członka do ugrupowania, zastępuje dłuższy termin, który może być ustanowiony przez właściwe prawo krajowe dotyczące postępowania przeciwko temu członkowi, w związku z długami i innymi zobowiązaniami wynikającymi z działalności ugrupowania przed ustaniem członkostwa.
2.
Pięcioletni termin przedawnienia po opublikowaniu, na podstawie art. 8, wzmianki o zakończeniu likwidacji ugrupowania zastępuje dłuższy termin, który może być ustanowiony przez właściwe prawo krajowe dotyczące postępowania przeciwko temu członkowi, w związku z długami i innymi zobowiązaniami wynikającymi z działalności ugrupowania.
Artykuł 38
W przypadku gdy ugrupowanie wykonuje jakąkolwiek działalność w Państwie Członkowskim z naruszeniem interesu publicznego tego państwa, właściwy organ tego państwa może zabronić wykonywania takiej działalności.
Kontrola tej decyzji właściwego organu przez władzę sądową jest możliwa.
Artykuł 39
1.
Państwa Członkowskie wyznaczają odpowiedni rejestr lub rejestry do dokonywania rejestracji określonej w art. 6 oraz 10 i ustanawiają przepisy dotyczące rejestracji.
Państwa Członkowskie określają warunki, zgodnie z którymi są składane do rejestru dokumenty określone w art. 7 i 10.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby dokumenty i dane określone w art. 8 były publikowane we właściwym biuletynie Państwa Członkowskiego, w którym ugrupowanie posiada swoją siedzibę oraz mogą określić sposób publikacji dokumentów i danych określonych w art. 8 lit. c).
Państwa Członkowskie zapewniają także, aby każdy mógł w odpowiednim rejestrze, na podstawie art. 6 lub, tam gdzie jest to stosowne, art. 10 kontrolować dokumenty określone w art. 7 oraz uzyskać, nawet za pośrednictwem poczty, pełne lub częściowe ich kopie.
Państwa Członkowskie mogą przewidzieć opłaty w związku z czynnościami określonymi w poprzednich akapitach, jednakże opłaty te nie mogą przekraczać ich kosztów administracyjnych.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby informacje, które mają być opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich na podstawie art. 11 zostały przesłane do Urzędu Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich w ciągu jednego miesiąca od publikacji w biuletynie określonym w ust. l.
3.
Państwa Członkowskie przewidują odpowiednie kary w przypadku nieprzestrzegania przepisów art. 7, 8 i 10 dotyczących ujawnienia oraz w przypadku nieprzestrzegania art. 25.
Artykuł 40
Zyski lub straty wynikające z działalności ugrupowania podlegają opodatkowaniu jedynie w zakresie, w jakim przypadają członkom.
Artykuł 41
1.
Państwa Członkowskie podejmują środki wymagane na mocy art. 39 przed dniem 1 lipca 1989 r. oraz niezwłocznie powiadamiają o nich Komisję.
2.
Do celów informacyjnych Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o kategoriach osób fizycznych, spółek lub innych jednostek organizacyjnych, którym zabraniają one uczestnictwa w ugrupowaniach zgodnie z art. 4 ust. 4.
Komisja powiadamia inne Państwa Członkowskie.
Artykuł 42
1.
Po przyjęciu niniejszego rozporządzenia zostaje ustanowiony Komitet Kontaktowy pod auspicjami Komisji.
Jego funkcją jest:
a) ułatwienie, bez uszczerbku dla art. 169 i 170 Traktatu, stosowania niniejszego rozporządzenia poprzez regularne konsultacje dotyczące w szczególności praktycznych problemów wynikających ze stosowania rozporządzenia;
b) doradzanie Komisji, jeżeli jest to niezbędne, w zakresie dodatków i zmian niniejszego rozporządzenia.
2.
Komitet Kontaktowy złożony jest z przedstawicieli Państw Członkowskich oraz przedstawicieli Komisji.
Przewodniczący jest przedstawicielem Komisji.
Komisja zapewnia sekretariat.
3.
Komitet Kontaktowy jest zwoływany przez swojego przewodniczącego z jego własnej inicjatywy albo na wniosek jednego z członków.
Artykuł 43
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 2210/85
z dnia 31 lipca 1985 r.
zmieniające po raz dwudziesty szósty rozporządzenie (EWG) nr 2730/81 ustalające wykaz agencji w państwach trzecich przywozu uprawnionych do ogłaszania przetargów w sektorze mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1298/85 [2], w szczególności jego art. 13 ust. 3 i art. 17 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2730/81 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1987/85 [4], ustanowiło wykaz agencji w państwach trzecich przywozu uprawnionych do ogłaszania przetargów w sektorze mleka i przetworów mlecznych;
w świetle najnowszych informacji dostępnych Komisji, w sprawie praktyk handlowych przestrzeganych przez zainteresowane państwa przywozu oraz mając na uwadze urzędowy charakter przedmiotowych agencji, rozporządzenie to powinno być zmienione;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 2730/81 należy uzupełnić wykaz organizacji ogłaszających przetargi przez dodanie poniższych organizacji, przy czym uzupełnienia należy dokonać w kolejności alfabetycznej państwa przywozu:
Państwo przywozu _BAR_ Organizacja ogłaszająca przetargi _BAR_
Bangladesz _BAR_ Bangladesh Mil Producers Co-operative Union Limited Mirpur Section 17 Dhaka 16 Bangladesh _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 2220/85
z dnia 22 lipca 1985 r.
ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu zabezpieczeń w odniesieniu do produktów rolnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2727/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1018/84 [2], w szczególności jego art. 7 ust. 5, art. 8 ust. 4, art. 12 ust. 2, art. 15 ust. 3 i 5 oraz art. 16 ust. 6, a także odpowiednie przepisy innych rozporządzeń w sprawie wspólnej organizacji rynku w odniesieniu do produktów rolnych, a także inne przepisy rozporządzeń w sprawie wspólnej organizacji rynków, które z chwilą ich zastosowania w praktyce przewidują zabezpieczenie,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 525/77 z dnia 14 marca 1977 r. ustanawiające system pomocy dla produkcji ananasów w puszkach [3], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1699/85 [4], w szczególności jego art. 8,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1079/77 z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie opłaty z tytułu współodpowiedzialności i działań mających na celu rozszerzenie rynków mleka i przetworów mlecznych [5], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1302/85 [6], w szczególności jego art. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2169/81 z dnia 27 lipca 1981 r. ustanawiające ogólne zasady dotyczące stosowania systemu pomocy w odniesieniu do bawełny [7], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1462/84 [8], w szczególności jego art. 5 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1431/82 z dnia 18 maja 1982 r. ustanawiające specjalne środki w odniesieniu do grochu, fasoli polnej oraz słodkiego łubinu [9], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1485/85 [10], w szczególności jego art. 3 ust. 5,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1677/85 z dnia 11 czerwca 1985 r. w sprawie pieniężnych kwot wyrównawczych w rolnictwie [11], w szczególności jego art. 12,
a także mając na uwadze, co następuje: wiele przepisów zawartych w rozporządzeniach wspólnotowych w dziedzinie rolnictwa wymaga złożenia zabezpieczenia, aby zagwarantować płatność należnej sumy w przypadku, gdy zobowiązanie nie zostanie dotrzymane; doświadczenie jednakże wykazało, iż wymóg ten w praktyce jest interpretowany w bardzo rozmaity sposób; dlatego w celu uniknięcia nierównych warunków konkurencji wymóg ten powinien być bardziej sprecyzowany;
w szczególności powinna być zdefiniowana forma zabezpieczenia;
wiele przepisów zawartych w rozporządzeniach wspólnotowych w dziedzinie rolnictwa przewiduje, że złożone zabezpieczenie przepada w przypadku, gdy zagwarantowane zobowiązanie nie jest dotrzymane, nie rozróżniając naruszenia zobowiązania pierwotnego od naruszenia zobowiązań wtórnych lub podporządkowanych; w interesie sprawiedliwości należy dokonać rozróżnienia między konsekwencjami naruszenia zobowiązania pierwotnego i konsekwencjami naruszenia zobowiązania wtórnego lub podporządkowanego; zwłaszcza że, o ile jest to dopuszczalne, należy podjąć postanowienie o przepadku tylko części zabezpieczenia, gdy zobowiązanie pierwotne zostało w rzeczywistości spełnione, ale nieprzekraczalny termin tego zobowiązania został nieznacznie przekroczony, lub nie zostały dotrzymane zobowiązania wtórne lub podporządkowane;
nie należy w żadnym razie różnicować konsekwencji niedotrzymania zobowiązania na podstawie wypłacenia lub niewypłacenia zaliczki; stosownie do powyższego, zabezpieczenia składane z tytułu zaliczek są objęte oddzielnymi zasadami;
koszty związane ze złożeniem zabezpieczenia poniesione przez stronę składającą i przez właściwe władze mogą być nieproporcjonalne w stosunku do sumy, której płatność gwarantuje zabezpieczenie, jeżeli suma ta kształtuje się poniżej pewnego limitu; właściwe władze muszą mieć prawo do odstąpienia od wymogu składania zabezpieczenia z tytułu sumy poniżej tego limitu; właściwe władze powinny być upoważnione do odstąpienia od wymogu zabezpieczenia, gdy w związku z rodzajem osoby, od której wymagane jest wywiązanie się ze zobowiązań, wymóg ten nie jest konieczny;
właściwe władze powinny mieć prawo odmowy przyjęcia proponowanego zabezpieczenia, gdy uznają je za niewystarczające;
należy ustalić termin dostarczenia dokumentu potrzebnego do zwrotu zabezpieczonej sumy w przypadkach, w których taki termin nie został ustalony w innym miejscu;
w związku z reprezentatywnym kursem, jaki ma być zastosowany do przeliczania zabezpieczonej kwoty wyrażonej w ECU na walutę krajową, należy ustalić termin operacyjny określony w art. 5 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1676/85 z dnia 11 czerwca 1985 r. w sprawie wartości jednostki rozliczeniowej i przeliczników, jakie mają być stosowane do celów wspólnej polityki rolnej [12];
należy ustanowić procedurę, której należy przestrzegać przy przepadku zabezpieczenia;
Komisja powinna mieć możliwość monitorowania wprowadzania w życie przepisów dotyczących zabezpieczeń;
niniejsze rozporządzenie ustala zasady, które mają być ogólnie stosowane we wszystkich sektorach i dla wszystkich produktów, o ile szczegółowa legislacja wspólnotowa dla danego sektora nie ustanawia innych zasad; odrębne zasady ustanowione dla każdego sektora będą w dalszym ciągu obowiązywać dotąd, dopóki nie zostaną uchylone lub znowelizowane;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opiniami wszystkich właściwych komitetów zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
TYTUŁ I
Zakres stosowania rozporządzenia
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia zasady dotyczące zabezpieczeń, które mają być złożone, albo na podstawie poniższych rozporządzeń albo innych rozporządzeń wykonawczych, o ile rozporządzenia te nie ustanawiają innych zasad:
a) rozporządzenia ustanawiające wspólną organizację rynków niektórych produktów rolnych:
- rozporządzenie (EWG) nr 136/66 (oleje i tłuszcze) [13],
- rozporządzenie (EWG) nr 804/68 (mleko i przetwory mleczne) [14],
- rozporządzenie (EWG) nr 805/68 (wołowina i cielęcina) [15],
- rozporządzenie (EWG) nr 727/70 (surowiec tytoniowy) [16],
- rozporządzenie (EWG) nr 2358/71 (nasiona) [17],
- rozporządzenie (EWG) nr 1035/72 (owoce i warzywa) [18],
- rozporządzenie (EWG) nr 2727/75 (zboża),
- rozporządzenie (EWG) nr 2759/75 (wieprzowina) [19],
- rozporządzenie (EWG) nr 2771/75 (jaja) [20],
- rozporządzenie (EWG) nr 2777/75 (mięso drobiowe) [21],
- rozporządzenie (EWG) nr 1418/76 (ryż) [22],
- rozporządzenie (EWG) nr 516/77 (przetwory z owoców i warzyw) [23],
- rozporządzenie (EWG) nr 1117/78 (suszona pasza) [24],
- rozporządzenie (EWG) nr 337/79 (wino) [25],
- rozporządzenie (EWG) nr 1837/80 (mięso baranie i mięso kozie) [26],
- rozporządzenie (EWG) nr 1785/81 (cukier) [27],
- rozporządzenie (EWG) nr 3796/81 (produkty rybołówstwa) [28];
b) rozporządzenie (EWG) nr 525/77 (dżem ananasowy);
c) rozporządzenie (EWG) nr 1079/77 (opłata z tytułu współodpowiedzialności);
d) system pomocy w odniesieniu do bawełny, ustanowiony w rozporządzeniu (EWG) nr 2169/81;
e) specjalne środki w odniesieniu do groszku zielonego, fasoli i słodkiego łubinu, ustanowione w rozporządzeniu (EWG) nr 1431/82;
f) rozporządzenie (EWG) nr 1677/85 w sprawie środków agromonetarnych.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do zabezpieczeń złożonych w celu zapewnienia płatności ceł przywozowych i wywozowych określonych w art. 1 i 10 dyrektywy Rady 79/623/EWG [29].
Artykuł 3
Do celów niniejszego rozporządzenia przyjmuje się następujące definicje:
a) "zabezpieczenie": zastaw, który daje gwarancję, że pewna kwota pieniędzy zostanie wypłacona lub ulegnie przepadkowi na rzecz właściwych władz, jeżeli dane zobowiązanie nie zostanie spełnione.
Niniejsze rozporządzenie obowiązuje we wszystkich przypadkach, w których rozporządzenia wymienione w art. 1 przewidują zabezpieczenie odpowiadające tej definicji bez względu na to, czy użyto w nich konkretnego określenia "zabezpieczenie";
b) "zabezpieczenie zbiorcze": zabezpieczenie udostępnione właściwym władzom w celu zapewnienia, że spełnione zostanie więcej niż jedno zobowiązanie;
c) "zobowiązanie" jest wymogiem lub zestawem wymogów nałożonych rozporządzeniem, nakazujących wykonanie lub zaniechanie jakiejś czynności;
d) "właściwe władze" oznacza stronę upoważnioną do przyjęcia zabezpieczenia lub stronę upoważnioną do podjęcia decyzji w myśl odpowiedniego rozporządzenia, czy zabezpieczenie ma być zwolnione, czy też ma ulec przepadkowi.
TYTUŁ II
Wymóg zabezpieczenia
Artykuł 4
Zabezpieczenie jest przekazywane przez stronę lub w imieniu strony odpowiedzialnej za wypłacenie należnej kwoty pieniężnej, w przypadku gdy zobowiązanie nie zostanie spełnione.
Artykuł 5
1.
Właściwe władze mogą odstąpić od wymogu zabezpieczenia, gdy wartość zabezpieczanej sumy jest mniejsza niż 100 ECU.
2.
W przypadku wykorzystania możliwości, jaką stwarza ust. 1, zainteresowana strona składa pisemne zobowiązanie, że uiści kwotę równą tej, której wpłacenie byłoby wymagane, gdyby złożyła zabezpieczenie i gdyby zabezpieczenie uległo następnie przepadkowi w całości lub w części.
3.
Niniejszy artykuł nie ma zastosowania, gdy zabezpieczenie odnosi się do świadectwa wywozowego lub przywozowego lub świadectwa o wcześniejszym wyznaczeniu refundacji.
Artykuł 6
Właściwe władze mogą odstąpić od wymogu złożenia zabezpieczenia, gdy strona odpowiedzialna za spełnienie zobowiązania jest:
a) instytucją publiczną odpowiedzialną za wykonywanie obowiązków władz publicznych lub
b) instytucją prywatną pełniącą takie obowiązki pod nadzorem państwa.
Artykuł 7
1.
Zabezpieczenie kwoty wyznaczonej w ECU jest przeliczane na walutę krajową przy zastosowaniu następujących reprezentatywnych kursów wymiany:
a) zabezpieczenia powiązane z zaliczkami: taki sam kurs wymiany jak ten, który jest wykorzystywany do obliczania kwoty zaliczki;
b) zabezpieczenia powiązane z ofertami przetargowymi składanymi w ramach wspólnotowej procedury przetargowej: kurs wymiany z ostatniego dnia składania ofert przetargowych;
c) wszystkie inne zabezpieczenia: kurs wymiany z dnia, w którym zabezpieczenie nabiera mocy wiążącej.
2.
W przypadku złożenia zabezpieczenia zbiorczego kurs wymiany dla określonej operacji jest to kurs obowiązujący w dniu, w którym zabezpieczenie nabrałoby mocy wiążącej, gdyby nie złożono żadnego zabezpieczenia zbiorczego.
TYTUŁ III
Forma zabezpieczenia
Artykuł 8
1.
Zabezpieczenie może być złożone:
a) w postaci depozytu gotówkowego określonego w art. 13 i 14; i/lub
b) przez wskazanie poręczyciela w myśl art. 16 ust. 1.
2.
Za zgodą właściwych władz zabezpieczenie może być złożone:
a) w postaci zastawu hipotecznego; i/lub
b) w postaci zastawu lokat bankowych; i/lub
c) w postaci zastawu uznanych roszczeń wobec organu publicznego lub funduszy publicznych, które są wymagalne i płatne oraz wobec których nie było wcześniej żadnych innych roszczeń; i/lub
d) w postaci zastawu papierów wartościowych w obrocie na rynku zainteresowanych Państw Członkowskich, pod warunkiem że zostały wyemitowane i zagwarantowane przez państwo; i/lub
e) w postaci zastawu obligacji wyemitowanych przez towarzystwa kredytów hipotecznych, dopuszczone do obrotu na giełdzie papierów wartościowych i przeznaczone do sprzedaży na otwartym rynku, pod warunkiem że ich wartość kredytowa jest taka sama jak obligacji państwowych.
3.
Państwa Członkowskie mogą nałożyć dodatkowe warunki przyjmowania zabezpieczeń wymienionych w ust. 2.
Artykuł 9
Właściwe władze nie przyjmują lub wymagają zamiany zabezpieczenia, które uważają za nieodpowiednie, niewystarczające albo niezapewniające pokrycia na dostatecznie długi okres.
Artykuł 10
1. a) Aktywa zastawione zgodnie z art. 8 ust. 2 lit. a) lub papiery wartościowe, lub obligacje zastawione zgodnie z art. 8 ust. 2 lit. d) i e) posiadają w momencie składania zabezpieczenia wartość rozporządzalną równą co najmniej 115 % wartości wymaganego zabezpieczenia;
b) rozporządzalna wartość papierów wartościowych lub obligacji jest szacowana na podstawie ostatniego dostępnego notowania;
c) właściwe władze mogą zaakceptować zabezpieczenia zgodne z art. 8 ust. 2 lit. a), d) lub e) tylko wówczas, jeśli strona oferująca je złoży pisemne oświadczenie, że dostarczy dodatkowego zabezpieczenia lub wymieni zabezpieczenie pierwotne, gdyby rozporządzalna wartość wspomnianego majątku, papierów wartościowych lub obligacji kształtowała się przez okres trzech miesięcy poniżej 105 % wartości wymaganego zabezpieczenia.
Takie pisemne zobowiązanie nie jest konieczne, w przypadku gdy krajowe prawo już tak stanowi.
Właściwe władze regularnie badają wartości tych zabezpieczeń.
2. a) Rozporządzalna wartość zabezpieczenia określonego w art. 8 ust. 2 lit. a), d) i e) jest oceniana przez właściwe władze z uwzględnieniem wszelkich kosztów zbycia;
b) strona składająca zabezpieczenie dostarcza na żądanie właściwych władz dowód jego rozporządzalnej wartości.
Artykuł 11
1.
Każde zabezpieczenie może być zastąpione innym.
Jednakże w poniższych przypadkach wymagana jest zgoda właściwych władz:
a) gdy pierwotne zabezpieczenie uległo przepadkowi, ale nie zostało jeszcze zrealizowane' lub
b) gdy zamiana zabezpieczenia ma charakter wymieniony w art. 8 ust. 2.
2.
Zabezpieczenie zbiorcze może być zastąpione innym zabezpieczeniem zbiorczym, pod warunkiem że nowe zabezpieczenie zbiorcze pokrywa co najmniej tę część pierwotnego zabezpieczenia zwrotnego, która w momencie zamiany została wyznaczona w celu zagwarantowania realizacji nieuregulowanego zobowiązania lub zobowiązań.
Artykuł 12
Zabezpieczenie jest wyrażone w walucie Państwa Członkowskiego, w którym mają siedzibę właściwe władze.
Artykuł 13
W przypadku zdeponowania gotówki drogą transferu nie jest ona traktowana jako zabezpieczenie, dopóki właściwe władze nie upewnią się, że kwota ta znajduje się w ich dyspozycji.
Artykuł 14
1.
Czek na kwotę, której płatność jest zagwarantowana przez instytucję finansową uznaną w tym celu przez Państwo Członkowskie odpowiednie dla właściwych władz, jest traktowany jak depozyt gotówkowy.
Właściwe władze nie muszą składać takiego czeku do realizacji, dopóki nie nadejdzie ostateczny termin jego realizacji.
2.
Czek innego rodzaju niż określony w ust. 1 stanowi zabezpieczenie jedynie wówczas, gdy właściwe władze stwierdzą, że dysponują kwotą podaną na czeku.
3.
Wszelkie koszty naliczane przez instytucję finansową są ponoszone przez stronę składającą zabezpieczenie.
Artykuł 15
Strona składająca zabezpieczenie w postaci depozytu gotówkowego nie otrzymuje żadnych odsetek.
Artykuł 16
1.
Poręczyciel musi posiadać zwykłe miejsce zamieszkania lub prowadzić działalność gospodarczą na terytorium Wspólnoty i zgodnie z postanowieniami Traktatu dotyczącymi swobody świadczenia usług musi być zatwierdzony przez właściwe władze Państwa Członkowskiego, w którym zabezpieczenie jest składane.
Poręczyciel jest związany gwarancją wystawioną na piśmie.
2.
Pisemna gwarancja zawiera co najmniej następujące informacje:
a) zobowiązanie lub, w przypadku zabezpieczenia zbiorczego, rodzaje zobowiązań, wypełnienie których gwarantuje ona płatnością odpowiedniej kwoty pieniędzy;
b) maksymalne zobowiązanie finansowe, które poręczyciel akceptuje;
c) potwierdzenie, że poręczyciel podejmuje się solidarnie ze stroną odpowiedzialną za wywiązanie się ze zobowiązań zapłacić, w ciągu 30 dni od żądania ze strony właściwych władz, dowolną kwotę w ramach gwarancji należnej z chwilą powiadomienia o przepadku gwarancji.
3.
Właściwe władze mogą akceptować w charakterze pisemnej gwarancji pisemną informację przekazaną przez poręczyciela drogą telekomunikacyjną.
Jeżeli właściwe władze akceptują taką formę, są one zobowiązane do podjęcia wszelkich kroków wymaganych w celu upewnienia się, czy ta przekazana informacja jest prawdziwa.
4.
W przypadku gdy udzielona została już pisemna gwarancja zbiorcza, właściwe władze ustalają odpowiednią procedurę, na podstawie której cała gwarancja lub jej część jest przypisana określonemu zobowiązaniu.
Artykuł 17
Gdy tylko część zabezpieczenia zbiorczego zostaje przypisana określonemu zobowiązaniu, informuje się o saldzie pozostałego zabezpieczenia zbiorczego.
TYTUŁ IV
Zaliczki
Artykuł 18
Przepisy niniejszego tytułu:
- obowiązują we wszystkich przypadkach, w których określone rozporządzenie przewiduje, że pewna kwota może być wypłacona zaliczkowo przed wypełnieniem zobowiązania,
- obowiązują w odniesieniu do zaliczek wypłacanych w ramach rozporządzenia (EWG) nr 565/80 [30].
Artykuł 19
1.
Zabezpieczenie jest zwracane wówczas, gdy:
a) ustalone zostało ostateczne nabycie praw do kwoty przyznanej jako zaliczka;
b) przyznana kwota zwiększona o dodatek przewidziany w określonym rozporządzeniu została spłacona.
2.
Po upłynięciu nieprzekraczalnego terminu okazania ostatecznego nabycia praw do przyznanej kwoty i nieprzedstawieniu dowodu nabycia praw właściwe władze niezwłocznie przystępują do procedury według art. 29.
Jeżeli jednak legislacja wspólnotowa przewiduje taką możliwość, dowód może być jeszcze przedstawiony po upływie tego terminu w zamian za częściową wypłatę zabezpieczenia.
3.
Jeżeli przepisy dotyczące siły wyższej ujęte w legislacji wspólnotowej zezwalają na spłatę samej zaliczki, obowiązują następujące dodatkowe warunki:
a) właściwe władze są powiadamiane o warunkach określanych jako siła wyższa nie później niż 30 dni, licząc od dnia, w którym do zainteresowanej strony dotarła informacja, że wystąpiły okoliczności wskazujące na ewentualny przypadek siły wyższej; oraz
b) zainteresowana strona spłaca zaliczkową kwotę lub jej stosowną część w ciągu 30 dni, licząc od daty wystąpienia właściwych władz z wnioskiem o spłatę.
Jeżeli warunki ustanowione w lit. a) i b) nie są spełnione, warunki spłaty są takie same jak gdyby przypadek siły wyższej nie miał miejsca.
TYTUŁ V
Zwrot i przepadek zabezpieczeń innych niż określone w tytule IV
Artykuł 20
1.
Zobowiązanie może obejmować zobowiązania pierwotne, wtórne lub podporządkowane.
2.
Zobowiązanie pierwotne jest to zobowiązanie, podstawowe dla celów rozporządzenia, które je nakłada, do wykonania lub zaniechania jakiejś czynności.
3.
Zobowiązanie wtórne jest to wymóg przestrzegania terminu wywiązania się ze zobowiązania pierwotnego.
4.
Zobowiązanie podporządkowane jest to jakiekolwiek inne zobowiązanie nałożone rozporządzeniem.
5.
Niniejszy tytuł nie ma zastosowania w przypadkach, w których przepisy wspólnotowe nie określają zobowiązań pierwotnych.
Artykuł 21
Zabezpieczenie jest zwracane z chwilą dostarczenia określonego w danym rozporządzeniu dowodu, że zobowiązania pierwotne, wtórne i podporządkowane zostały spełnione.
Artykuł 22
1.
Zabezpieczenie ulega w całości przepadkowi w odniesieniu do ilości, dla której zostało naruszone zobowiązanie pierwotne.
2.
Uznaje się, że nastąpiło naruszenie zobowiązania pierwotnego, jeżeli nie został przedstawiony stosowny dowód w terminie wyznaczonym do jego dostarczenia, z wyjątkiem przypadków siły wyższej.
Niezwłocznie uruchamiana jest procedura opisana w art. 29 w celu odzyskania kwoty, która uległa przepadkowi.
3.
W przypadku gdy dowód wypełnienia wszystkich zobowiązań pierwotnych jest przedstawiony w ciągu 18 miesięcy, licząc od terminu podanego w ust. 2 akapit pierwszy, wypłacane jest 85 % przepadłej kwoty.
W przypadku gdy dowód, że wszystkie pierwotne zobowiązania są spełnione, zostaje przedstawiony w ciągu 18 miesięcy od tego terminu, w sytuacji gdy nie zostało spełnione stosowne zobowiązanie wtórne, kwota przeznaczona do wypłaty jest to kwota, jaka byłaby wypłacona na mocy art. 23 ust. 2, obniżona o 15 % odpowiedniej części kwoty zabezpieczonej.
4.
Wypłata nie jest dokonywana w przypadku, gdy dowód, że wszystkie zobowiązania pierwotne są wypełnione, zostaje dostarczony po upływie okresu 18 miesięcy, wymienionego w ust. 3.
Artykuł 23
1.
Jeżeli w oznaczonym terminie dostarczony jest wymagany przez dane rozporządzenie dowód, że wszystkie pierwotne wymogi zostały spełnione, a równocześnie naruszone zostało zobowiązanie wtórne, wówczas zwracana jest część zabezpieczenia, a pozostała część zabezpieczonej kwoty ulega przepadkowi.
Uruchamiana jest procedura określona w art. 29 dotycząca odzyskania zatrzymanej kwoty.
2.
Wielkość zwolnionego zabezpieczenia wynosi: zabezpieczenie obejmujące daną część kwoty pomniejszone o:
a) 15 %; oraz
b) - 10 % kwoty pozostałej po odjęciu 15 % za każdy dzień, o który:
- przekroczony został maksymalny termin 40 lub mniej dni,
- nie został zachowany minimalny termin 40 lub mniej dni,
- 5 % kwoty pozostającej po odjęciu 15 % za każdy dzień, o który:
- przekroczony został maksymalny termin 41-80 dni,
- nie został zachowany minimalny termin 41-80 dni,
- 2 % kwoty pozostającej po odjęciu 15 % za każdy dzień, o który:
- przekroczony został maksymalny termin 81 lub więcej dni,
- nie został zachowany minimalny termin 81 lub więcej dni.
3.
Niniejszy artykuł nie ma zastosowania w odniesieniu do okresów ubiegania się lub korzystania ze świadectw przywozowych i wywozowych oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu zwrotu ani do okresów odnoszących się do wyznaczania opłat wywozowych i przywozowych oraz refundacji wywozowych w drodze przetargu.
Artykuł 24
1.
Naruszenie jednego lub kilku zobowiązań podporządkowanych prowadzi do przepadku 15 % odpowiedniej części kwoty zabezpieczonej.
2.
Uruchamiana jest niezwłocznie procedura ustanowiona w art. 29 celem odzyskania przepadłej kwoty.
3.
Niniejszy artykuł nie ma zastosowania w sytuacji, gdy stosuje się art. 22 ust. 3.
Artykuł 25
Jeżeli dostarczony zostanie dowód, że dotrzymano wszystkich zobowiązań pierwotnych, ale nie zostało dotrzymane zobowiązanie wtórne i podporządkowane, stosuje się przepisy art. 23 i 24, a cała kwota, która ulega przepadkowi, stanowi równowartość przepadłej kwoty zgodnie z art. 23 zwiększonej o 15 % kwoty, która zostałaby zwrócona, gdyby wszystkie zobowiązania podporządkowane zostały spełnione.
Artykuł 26
Łączna kwota podlegająca przepadkowi nie przekracza 100 % odpowiedniej części zabezpieczonej kwoty.
Artykuł 27
1.
Na żądanie zabezpieczenie jest częściowo zwalniane w przypadku dostarczenia stosownego dowodu dotyczącego części ilości produktu, pod warunkiem że część ta nie jest mniejsza niż jakakolwiek minimalna ilość podana w rozporządzeniu wymagająca zabezpieczenia.
W przypadku gdy zasady wspólnotowe nie ustalają ilości minimalnej, właściwe władze mogą we własnym zakresie ograniczyć liczbę częściowych zwrotów zabezpieczenia i mogą wyznaczyć minimalną kwotę dla każdego zwrotu tego rodzaju.
2.
Przed zwolnieniem całości lub części zabezpieczenia właściwe władze mogą żądać złożenia pisemnego wniosku o zwolnienie.
3.
W przypadku zabezpieczeń pokrywających, zgodnie z art. 10 ust. 1, ponad 100 % sumy wymagającej zabezpieczenia, część zabezpieczenia powyżej 100 % jest zwracana wówczas, gdy reszta zabezpieczonej kwoty zostanie ostatecznie zwolniona lub przepada.
Artykuł 28
1.
W przypadku gdy nie został ustalony termin dla przedstawienia dowodu potrzebnego dla zwrotu zabezpieczenia, termin ten wynosi:
a) 12 miesięcy, licząc od terminu ustalonego dla wypełnienia wszystkich zobowiązań pierwotnych; lub
b) w przypadku nieustalenia takiego terminu 12 miesięcy, licząc od dnia, do którego wypełnione zostały wszystkie zobowiązania pierwotne.
2.
Termin ustanowiony w ust. 1 nie przekracza trzech lat, licząc od momentu przypisania zabezpieczenia do określonego zobowiązania, z wyjątkiem przypadków siły wyższej.
TYTUŁ VI
Przepisy ogólne
Artykuł 29
Z chwilą gdy właściwe władze zostają powiadomione o okolicznościach, które stanowią podstawę do zatrzymania zabezpieczenia w całości lub w części, niezwłocznie zwracają się do strony, od której wymagane jest wywiązanie się ze zobowiązania, o zapłacenie zatrzymanej kwoty w terminie 30 dni, licząc od zgłoszenia żądania zapłaty.
Jeżeli płatność nie zostanie dokonana w tym terminie, właściwe władze:
a) niezwłocznie przelewają którekolwiek z zabezpieczeń zgodnych z art. 8 ust. 1 lit. a) na odpowiedni rachunek;
b) niezwłocznie występują do poręczyciela opisanego w art. 8 ust. 1 lit. b) z żądaniem dokonania płatności w terminie 30 dni od dnia żądania zapłaty;
c) niezwłocznie podejmują kroki w celu:
i) przeliczenia zabezpieczeń opisanych w art. 8 ust. 2 lit. a), c) d) i e) na pieniądze w kwocie wystarczającej na odzyskanie należnej kwoty;
ii) przelania zastawionych depozytów gotówkowych na własny rachunek.
Właściwe władze mogą niezwłocznie przelać każde zabezpieczenie typu opisanego w art. 8 ust. 1 lit. a) na właściwy rachunek, nie żądając przedtem dokonania płatności przez osobę zainteresowaną.
Artykuł 30
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 38 rozporządzenia nr 136/66/EWG i w odpowiednich artykułach innych rozporządzeń w sprawie wspólnej organizacji rynków Komisja może wprowadzić odstępstwa od powyższych przepisów.
TYTUŁ VIII
Przekazywanie informacji
Artykuł 31
1.
Do dnia 31 lipca Państwa Członkowskie przekazują Komisji informacje o łącznej liczbie i kwocie przepadłych zabezpieczeń za poprzedni rok, niezależnie od etapu procedury z art. 29, oddzielając w każdym przypadku zabezpieczenia przeznaczone dla Państwa Członkowskiego i zabezpieczenia przeznaczone dla Komisji.
2.
Informacje określone w ust. 1 są dostarczane w odniesieniu do wszystkich przepisów Wspólnoty wymagających złożenia zabezpieczenia.
3.
Nie są przekazywane informacje dotyczące zabezpieczeń o wartości 1000 ECU lub mniejszej.
4.
Informacje obejmują kwoty wypłacane bezpośrednio przez zainteresowane strony i kwoty odzyskiwane poprzez zatrzymanie zabezpieczenia.
5.
Komisja przekazuje innym Państwom Członkowskim zbiorcze informacje uzyskane na podstawie niniejszego artykułu.
Artykuł 32
1.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o rodzajach instytucji uprawnionych do występowania w roli poręczyciela i o stawianych wymaganiach.
Zmiany dotyczące dopuszczonych instytucji oraz stawianych wymagań są również przekazywane Komisji.
Natomiast Komisja ze swojej strony informuje o tym pozostałe Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie, których właściwe władze stosują przepisy art. 8 ust. 2, powiadamiają Komisją o rodzajach zabezpieczeń zaakceptowanych w ramach tych przepisów i o stawianych wymaganiach.
Artykuł 33
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 marca 1986 r.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do zabezpieczeń złożonych w tym dniu lub później oraz do zabezpieczeń zbiorczych wykorzystywanych w tym dniu lub później, aby zapewnić wywiązanie się z jednego lub kilku indywidualnych zobowiązań.
Na żądanie zainteresowanej strony stosuje się je do złożonych wcześniej zabezpieczeń, które nie zostały jeszcze zwolnione ani utracone.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 2248/85
z dnia 25 lipca 1985 r.
w sprawie szczegółowych zasad dotyczących pomocy administracyjnej dla wywozu sera Ementaler objętego ograniczeniami kontyngentowymi, które kwalifikują się do specjalnego traktowania przy przywozie do Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2931/79 z dnia 20 grudnia 1979 r. w sprawie udzielania pomocy w wywozie produktów rolnych mogących korzystać ze szczególnych regulacji przywozowych w państwach trzecich [1], w związku z ich przywozem, w szczególności jego art. 1 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: Wspólnota i Stany Zjednoczone Ameryki Północnej uzgodniły w ramach GATT, że z dniem 1 stycznia 1980 r. można przywozić do Stanów Zjednoczonych ser podlegający ograniczeniom kontyngentowym pochodzący ze Wspólnoty; porozumienie to zostało zatwierdzone decyzją Rady 80/272/EWG [2];
Stany Zjednoczone Ameryki Północnej zobowiązały się przedsięwziąć wszelkie kroki, aby kontyngent był zarządzany przez administrację w sposób umożliwiający jego maksymalne wykorzystanie; zważywszy, że w świetle doświadczeń stosowne wydaje się zacieśnienie współpracy administracyjnej ze Stanami Zjednoczonymi Ameryki Północnej mające na celu zapewnienie pełnego wykorzystania kontyngentu sera typu Ementaler pochodzenia wspólnotowego; zważywszy, że do tego sera powinien być dołączony certyfikat wydany przez właściwe władze na terenie Wspólnoty;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do wywozu do Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej (a także do Puerto Rico i na Hawaje) serów Ementaler podpozycja 04.04 A Wspólnej Taryfy Celnej i podpozycja nr 117.60.25 Tabeli Stawek Taryfowych Stanów Zjednoczonych, podlegają ograniczeniom kontyngentowym. Właściwe władze wywożącego Państwa Członkowskiego wydają na żądanie państwa wywożącego certyfikat, którego wzór został zamieszczony w załączniku II.
Artykuł 2
1.
Formularze są drukowane na białym papierze formatu 210 × 296 mm i są opisane w języku angielskim.
Organ wystawiający nadaje każdemu certyfikatowi kolejny numer.
Wywożące Państwa Członkowskie mogą żądać, aby certyfikaty wystawiane na ich terytorium były sporządzone, poza językiem angielskim, w ich języku urzędowym lub w jednym z ich języków urzędowych.
2.
Każdy certyfikat składa się z jednego oryginału i co najmniej dwóch kopii.
Kopie mają takie same kolejne numery jak oryginał. Oryginał i kopie są wypełniane maszynowo lub ręcznie literami drukowanymi wpisywanymi atramentem.
Artykuł 3
1.
Certyfikat i jego kopie są wydawane przez władze wyznaczone w tym celu przez wywożące Państwo Członkowskie.
2.
Organ wystawiający certyfikat zatrzymuje kopię certyfikatu.
Oryginał i druga kopia są okazywane w urzędzie celnym Wspólnoty, w którym składana jest deklaracja wywozowa.
3.
Urząd Celny określony w ust. 2 wypełnia właściwą sekcję oryginału i zwraca go eksporterowi lub jego przedstawicielowi.
Zatrzymuje natomiast kopię.
Artykuł 4
Certyfikat nie jest ważny, dopóki nie zostanie odpowiednio ostemplowany przez Urząd Celny.
Obejmuje on ilość sera, która została na nim podana i musi być okazany władzom celnym Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej.
Jeżeli jednak podana na nim ilość zostanie przekroczona o wielkość nie większą niż 5 % uznaje się, że certyfikat uwzględnia tę różnicę.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne kroki w celu sprawdzenia pochodzenia, rodzaju, składu i jakości serów, na które wystawiane są certyfikaty.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 2249/85
z dnia 2 sierpnia 1985 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 467/67 ustalające kursy wymiany, koszty przetworzenia oraz wartość produktów ubocznych ryżu na różnych etapach przetworzenia
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1418/76 z dnia 21 czerwca 1976 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1025/84 [2], w szczególności jego art. 19,
a także mając na uwadze, co następuje: art. 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji nr 467/67EWG [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1548/84 [4], określił koszty przetworzenia, jakie należy brać pod uwagę na poszczególnych etapach przetworzenia; w wyniku zmian cen koszty przetworzenia na tych etapach również uległy zmianie i zmiany te powinny zostać uwzględnione;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 467/67/EWG wyrazy "45,00 ECU" zastępuje się wyrazami "47,13 ECU".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 września 1985 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 2561/85
z dnia 11 września 1985 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2670/81 ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące produkcji cukru przewyższającej kwotę
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1785/81 z dnia 30 czerwca 1981 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1482/85 [2], w szczególności jego art. 26 ust. 3,
a także mając na uwadze co następuje: artykuł 26 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81 przewiduje w szczególności, że cukier C musi być wywożony w stanie naturalnym; art. 2 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia Komisji nr 2670/81 [3], zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1760/84 [4], dopuszcza zastąpienie cukru innym cukrem białym lub surowym w stanie naturalnym, w celu wywozu po dokonaniu płatności kwoty stawki ryczałtowej przez producenta w celu skompensowania korzyści wynikających z takiego zastąpienia; ponieważ sytuacja podażowa rafinerii cukru surowego we Wspólnocie, w szczególności ze względu na zbliżające się przystąpienie Portugalii i jej szczególną podaż cukru surowego, wymaga ograniczenia możności zastąpienia cukru przy wywozie wyłącznie do cukru białego;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 2 ust. 2 akapit drugi zdanie pierwsze rozporządzenia (EWG) nr 2670/81 skreśla się wyrażenie "lub surowym".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 2589/85
z dnia 13 września 1985 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2264/69 w sprawie wniosków o zwrot pomocy udzielanej przez Państwa Członkowskie organizacjom producentów owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1035/72 z dnia 18 maja 1972 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1332/84 [2],
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 449/69 z dnia 11 marca 1969 r. w sprawie zwrotu pomocy udzielanej przez Państwa Członkowskie organizacjom producentów owoców i warzyw [3], w szczególności jego art. 7 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (EWG) nr 3284/83 [4] zmieniło uregulowania, na mocy których udzielana jest pomoc organizacjom producentów owoców i warzyw;
dlatego formularze określone w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 850/80 [5] powinny zostać dostosowane zgodnie z nowymi przepisami;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załączniki I i II do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2264/69 [6] zastępuje się załącznikami I i II do niniejszego rozporządzenia.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 2591/85
z dnia 13 września 1985 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1351/72 w sprawie uznawania grup producentów chmielu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1696/71 z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku chmielu [1], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Grecji, w szczególności jego art. 7 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1351/72 [2], zmienione rozporządzeniem nr (EWG) 2564/77 [3], ustala terminy i warunki, na jakich Państwo Członkowskie może przedłużyć lub cofnąć uznanie grupie producentów lub związkowi grup producentów;
w przypadku gdy pomoc produkcyjna zostaje przyznana w odniesieniu do uznanych grup producentów, pomoc ta może być wykorzystywana na programy, których celem jest stabilizacja rynku; Państwa Członkowskie powinny monitorować wykorzystywanie pomocy przez uznane grupy producentów pod kątem zadań na nie nałożonych; należy przyjąć przepisy umożliwiające odzyskiwanie wypłaconej pomocy, jeżeli okaże się, że wykorzystanie pomocy nie jest zgodne z przesłankami i warunkami określonymi w rozporządzeniu (EWG) nr 1696/71;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Chmielu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1351/72 art. 4 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Państwa Członkowskie sprawują stałą kontrolę nad przestrzeganiem przez uznane grupy warunków przyznanego im uznania oraz nad zarządzaniem przez nie wszelką przyznaną pomocą.
W przypadku gdy okaże się, że zarządzanie pomocą jest niezgodne z przepisami art. 7 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1696/71, w szczególności w odniesieniu do celów określonych w lit. e) tiret drugie, Państwa Członkowskie podejmą środki niezbędne dla odzyskania odnośnych kwot od uznanych grup producentów."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 2600/85
z dnia 16 września 1985 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 890/78 ustanawiające szczegółowe zasady certyfikacji chmielu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1696/71 z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku chmielu [1], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Grecji, w szczególności jego art. 2 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 890/78 [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1979/83 [3], określa minimalne wymogi dopuszczenia chmielu do obrotu; wymogi te, w odniesieniu do chmielu nieprzygotowanego, obejmują maksymalny poziom przylistków;
praktyka handlowa wskazuje na to, że proporcja przylistków zwykle nie wpływa na jakość chmielu, dlatego można zrezygnować z tego wymogu;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Chmielu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach I i II do rozporządzenia (EWG) nr 890/78 wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2616/85
z dnia 16 września 1985 r.
dotyczące zawarcia Umowy o współpracy handlowej i gospodarczej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Chińską Republiką Ludową
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113 i 235,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: Umowa o współpracy handlowej i gospodarczej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Chińską Republiką Ludową powinna zostać zawarta,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Umowa o współpracy handlowej i gospodarczej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Chińską Republiką Ludową zostaje zawarta w imieniu Wspólnoty.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 18 Umowy [2].
Artykuł 3
Wspólnota jest reprezentowana we Wspólnym Komitecie utworzonym na mocy Umowy przez Komisję wspieraną przez przedstawicieli Państw Członkowskich.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 2651/85
z dnia 19 września 1985 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2248/85 w odniesieniu do świadectwa wymaganego do celów wywożenia niektórych serów do Stanów Zjednoczonych Ameryki
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2931/79 z dnia 20 grudnia 1979 r. w sprawie przyznawania pomocy w wywozie produktów rolnych mogących korzystać ze szczególnych regulacji przywozowych w państwach trzecich [1], w szczególności jego art. 1 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2248/85 z dnia 25 lipca 1985 r. w sprawie szczegółowych zasad dotyczących pomocy administracyjnej dla wywozu sera Ementaler objętego ograniczeniami kontyngentowymi, które kwalifikują się do specjalnego traktowania przy przywozie do Stanów Zjednoczonych Ameryki [2], wprowadzono świadectwo wywozowe na ser Ementaler w celu wzmocnienia współpracy administracyjnej ze Stanami Zjednoczonymi Ameryki i zapewnienia pełnego wykorzystania kontyngentów;
amerykańskie organy celne klasyfikują produkty, które kwalifikują się do specjalnego traktowania w przypadku przywozu, w pozycji "950.10 B Ser szwajcarski lub Ementaler z dziurami"; należy zatem odpowiednio dostosować świadectwo wymienione w Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 2248/85;
Komitet ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2248/85 wprowadza się następujące zmiany:
1) W tytule rozporządzenia wyrazy "ser Ementaler" zastępuje się wyrazami "niektóre sery".
2) Artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
W celu wywiezienia do Stanów Zjednoczonych Ameryki (włącznie z Puerto Rico i Hawajami) serów wymienionych w załączniku I, które są klasyfikowane w podpozycji 117.60.25 Planu Taryfowego Stanów Zjednoczonych i podlegają ograniczeniom ilościowym, właściwy organ eksportującego Państwa Członkowskiego wydaje na wniosek eksportera świadectwo zgodne z wzorem w załączniku II."
3) W art. 4 skreśla się wyraz "Ementaler".
4) W art. 5 skreśla się wyraz "Ementaler".
5) Dodaje się załącznik I w brzmieniu:
"
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 2688/85
z dnia 25 września 1985 r.
zmieniające po raz czwarty rozporządzenie (EWG) nr 32/82 ustanawiające warunki przyznawania specjalnych refundacji wywozowych do wołowiny i cielęciny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Grecji, w szczególności jego art. 18 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 32/82 [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 631/85 [3], ustanawia warunki przyznawania specjalnych refundacji wywozowych do wołowiny i cielęciny; art. 3 wymienionego rozporządzenia wskazuje, że identyfikacja produktów musi mieć miejsce w rzeźni; w przypadku gdy identyfikacja tuszy lub półtuszy nastąpiła wcześniej, w sposób zgodny z przepisami niniejszego rozporządzenia, ćwierci pochodzące z danej tuszy lub półtuszy mogą być identyfikowane w innym miejscu niż rzeźnia; wydaje się, że jest celowe, aby powyższa możliwość została przewidziana w wymienionym rozporządzeniu;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 32/82 dodaje się akapit w brzmieniu:
"W przypadku gdy tusze lub półtusze są rozkładane na ćwierci przednie i tylne poza terenem rzeźni, organ, określony w art. 2 ust. 2, może zastąpić wyżej wymienione świadectwa dotyczące tusz lub półtusz świadectwami dotyczącymi ćwierci, pod warunkiem że wszystkie inne wymogi związane z wydaniem świadectwa zostały spełnione."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 2824/85
z dnia 9 października 1985 r.
ustanawiające szczegółowe zasady sprzedaży przeznaczonej na wywóz mrożonej wołowiny bez kości pochodzącej z zapasów interwencyjnych, w stanie niezmienionym lub po pokrojeniu i/lub przepakowaniu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Grecji, w szczególności jego art. 7 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: niektóre agencje interwencyjne posiadają znaczne zapasy interwencyjnie skupionego mięsa bez kości; w niektórych państwach trzecich istnieją rynki zbytu na powyższe produkty, w szczególności po ich pokrojeniu i przepakowaniu; należy wydawać zezwolenie na wywóz takiego mięsa w stanie niezmienionym lub po pokrojeniu i/lub przepakowaniu; niektóre Państwa Członkowskie nie posiadają jednak w chwili obecnej niezbędnej struktury administracyjnej do przeprowadzania kontroli wymaganej w przypadku krojenia i przepakowywania; dlatego powyższe działania przeprowadza się wyłącznie po uzyskaniu zgody właściwych władz;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia szczegółowe zasady sprzedaży mrożonej wołowiny bez kości przechowywanej przez agencje interwencyjne Państw Członkowskich, która przeznaczona jest na wywóz w stanie niezmienionym lub po pokrojeniu i/lub przepakowaniu.
Artykuł 2
Oprócz szczegółowych danych, o których mowa w art. 2 ust. 2 i art. 8 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2173/79 [2], podmiot gospodarczy ma obowiązek określenia we wniosku zakupu lub ofercie, czy mięso będzie wywożone w stanie niezmienionym, czy po pokrojeniu i/lub przepakowaniu.
Podmioty gospodarcze, które wybiorą wywóz po pokrojeniu i/lub przepakowaniu, mogą określić we wniosku kupna lub ofercie, czy chcą, aby ich wniosek kupna lub oferta zachowały ważność, jeżeli zezwolenie, o którym mowa w art. 3 ust. 1, nie zostanie udzielone.
Artykuł 3
1.
Krojenie i/lub przepakowanie odbywa się jedynie w przypadku wydania zezwolenia przez właściwe władze.
2.
Właściwe władze mogą zezwolić na krojenie lub przepakowanie mięsa przez nie przechowywanego wyłącznie w przypadku gdy:
- mięso przeznaczone do krojenia i/lub przepakowania składowane jest na ich terytorium, oraz
- krojenie i/lub przepakowanie zostanie tam wykonane.
3.
Jeżeli zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, nie zostanie udzielone, także oferta lub wniosek kupna są odrzucane z wyjątkiem sytuacji, gdy stosowane są przepisy art. 2 ust. 2.
Artykuł 4
Rozporządzenie otwierające sprzedaż i odnoszące się do niniejszego rozporządzenia może wyszczególnić produkty, które nie są objęte refundacjami.
Artykuł 5
1.
W przypadku gdy mięso, o którym mowa w art. 4, zostanie pokrojone i/lub przepakowane, nie można go mieszać z innym sprzedawanym mięsem.
2.
W przypadku gdy mięso zostanie pokrojone i/lub przepakowane, torby, kartony i inne rodzaje opakowań, w których zostało ono umieszczone, muszą posiadać szczegółowe adnotacje umożliwiające identyfikację, w tym adnotacje wyszczególniające wagę, rodzaj oraz ilość pokrojonych kawałków.
3.
Podczas krojenia i przepakowywania mięso musi być zamrożone.
Artykuł 6
W przypadku mięsa, o którym mowa w art. 4, nakaz usunięcia, o którym mowa w art. 6 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1687/76 [3] oraz dokumenty, o których mowa w art. 12 niniejszego rozporządzenia, noszą jedną z następujących adnotacji: "Uden restitution [forordning (EØF) nr. 2824/85]"
,
,
,
,
,
.
Powyższa adnotacja jest także zamieszczona w sekcji 104 T5 formularza kontrolnego.
Artykuł 7
Przepisy niniejszego rozporządzenia stosuje się w przypadku indywidualnych transakcji sprzedaży, do których odwołuje się rozporządzenie otwierające sprzedaż.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 2877/85
z dnia 15 października 1985 r.
zmieniające po raz dwudziesty siódmy rozporządzenie (EWG) nr 2730/81 ustalające wykaz agencji w państwach trzecich przywozu uprawnionych do ogłaszania przetargów w sektorze mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1298/85 [2], w szczególności jego art. 13 ust. 3 i art. 17 , a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (Eust.
4WG) nr 2730/81 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2210/85 [4], ustanowiło wykaz agencji w państwach trzecich przywozu uprawnionych do ogłaszania przetargów w sektorze mleka i przetworów mlecznych;
w świetle najnowszych informacji dostępnych Komisji w sprawie praktyk handlowych przestrzeganych przez zainteresowane państwa przywozu i uwzględniając urzędowy charakter przedmiotowych agencji, rozporządzenie to powinno być zmienione;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 2730/81 należy uzupełnić wykaz organizacji ogłaszających przetargi przez dodanie poniższych organizacji, przy czym uzupełnienia należy dokonać w kolejności alfabetycznej państwaprzywozu:
Państwo przywozu _BAR_ Organizacja ogłaszająca przetargi _BAR_
Wenezuela _BAR_ INDULAC, Colinas de la California, Esq.
Avdas San Fransisco y Palmarito, Edificio Indulac — Apdo 1546, Caracas 10107 a, Venezuela. _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2919/85
z dnia 17 października 1985 r.
ustanawiające warunki przystąpienia do ustaleń rewidowanej Konwencji dotyczącej żeglugi na Renie w odniesieniu do statków należących do Żeglugi Reńskiej
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 75,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: sześć Umawiających się Państw rewidowanej Konwencji dotyczącej żeglugi na Renie, to znaczy pięć Państw Członkowskich Wspólnot Europejskich (Belgia, Niemcy, Francja, Niderlandy i Zjednoczone Królestwo) oraz Szwajcaria zmieniły wspomnianą Konwencję Protokołem dodatkowym nr 2 podpisanym w Strasburgu dnia 17 października 1979 r.;
wspomniany Protokół dodatkowy stanowi, że do przewozu towarów i osób pomiędzy dwoma punktami usytuowanymi na żeglownych śródlądowych drogach wodnych, określonych w art. 3 ust. 1 Konwencji, upoważnione będą jedynie statki należące do żeglugi Reńskiej; statki należą do żeglugi Reńskiej jeżeli legitymują się dokumentem wydanym przez właściwy organ;
Protokół podpisania do wspomnianego wyżej Protokołu dodatkowego stanowi, że dokument świadczący o przynależności statku do żeglugi Reńskiej zostanie wydany przez właściwy organ danego państwa tylko tym statkom mającym z tym państwem rzeczywisty związek, którego czynniki będą określane na zasadzie równego traktowania Umawiających się Państw Konwencji; na mocy warunków Protokołu podpisania, statki mające rzeczywisty związek z którymkolwiek Państwem Członkowskim muszą być traktowane w ten sam sposób; innym Państwom Członkowskim przyznaje się taki sam status jak Umawiającym się Państwom Konwencji;
Umawiające się Państwa Konwencji, w ramach Centralnej Komisji ds. Żeglugi na Renie (CCR), przyjęły przepisy wykonawcze określające warunki, na podstawie których wspomniany wyżej dokument powinien zostać wydawany; decyzją z dnia 8 listopada 1984 r. Rada, stanowiąc na wniosek Komisji, określiła wspólne działania, z mocy których Państwa Członkowskie będące Umawiającymi się Stronami Konwencji przyjęły te zapisy w formie rezolucji Centralnej Komisji ds. Żeglugi na Renie;
aby zapewnić wprowadzenie w życie przepisów wykonawczych w całej Wspólnocie, konieczne jest ujęcie ich w prawie wspólnotowym w formie rozporządzenia Rady przyjętego na mocy art. 75 Traktatu ustalającego szczegółowe zasady wymagane do uwzględnienia norm i procedur wspólnotowych;
należy wprowadzić przepis stanowiący o przesyłaniu przez Państwa Członkowskie Komisji kopii informacji przekazanych przez nich Centralnej Komisji ds. Żeglugi na Renie zgodnie z niniejszym rozporządzeniem,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przepisy zawarte w załączniku stosuje się we Wspólnocie zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
1. W celu stosowania art. 2 ust. 4 oraz art. 8 ust. 1 załącznika, każde Państwo Członkowskie przesyła w tym samym czasie Komisji informacje, które jest zobowiązane przesyłać Centralnej Komisji ds. Żeglugi na Renie na mocy tych przepisów.
2.
W celu stosowania przepisów zawartych w art. 3 ust. 4 zdanie pierwsze załącznika, Państwo Członkowskie prześle Komisji kopię dokumentacji dotyczącej jego wniosku o konsultację z Centralną Komisją ds. Żeglugi na Renie.
Artykuł 3
Jeżeli Centralna Komisja ds. Żeglugi na Renie przewiduje ustanowienie warunków ogólnych, określonych w art. 3 ust. 4 zdanie drugie Załącznika, Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, podejmuje decyzję w sprawie wspólnego stanowiska, które zostanie przyjęte w ramach Centralnej Komisji ds. Żeglugi na Renie przez Państwa Członkowskie będące jednocześnie Umawiającymi się Stronami Konwencji.
Warunki te zostaną wprowadzone we właściwy sposób na poziomie wspólnotowym przez Radę stanowiącą zgodnie z przepisami określonymi w akapicie pierwszym.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 2967/85
z dnia 24 października 1985 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania wspólnotowej skali klasyfikacji tusz wieprzowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2759/75 z dnia 29 października 1975 r. o wspólnotowej organizacji rynku wieprzowiny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2966/80 [2], w szczególności jego art. 2 i art. 4 ust. 6,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3220/84 z dnia 13 listopada 1984 r. określające wspólnotową skalę klasyfikacji tusz wieprzowych [3], w szczególności jego art. 5 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
należy określić szczegółowe zasady stosowania postanowień rozporządzenia (EWG) nr 3220/84, w szczególności środków mających na celu zapewnienie jego jednolitego stosowania;
termin "waga" jest używany w znaczeniu wagi tuszy po schłodzeniu; jest ona obliczana przy zastosowaniu do wyniku ważenia współczynnika przeliczeniowego, który należy określić; współczynnik ten może się zmieniać w zależności od czasu jaki upłynie pomiędzy ubojem świni a jej ważeniem; w związku z powyższym należy zezwolić na odpowiednie dostosowanie tego współczynnika;
zawartość chudego mięsa w tuszy jest szacowana na podstawie zatwierdzonych metod klasyfikowania; zatwierdzone mogą zostać jedynie te metody, których poprawność została statystycznie udowodniona; zatwierdzenie metod klasyfikacji wymaga, aby dopuszczalny błąd statystyczny nie przekraczał określonej wielkości;
znakowanie tuszy jest obowiązkowe bez uszczerbku dla przepisów art. 4 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3220/84; w celu zapewnienia większej przejrzystości rynku należy określić szczegółowe zasady znakowania i identyfikacji tuszy przy jednoczesnym umożliwieniu stosowania odstępstw od tych zasad w pewnych okolicznościach;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wieprzowiny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie określa szczegółowe zasady wprowadzania w życie rozporządzenia (EWG) nr 3220/84 stanowiącego wspólnotową skalę klasyfikacji tusz wieprzowych.
Artykuł 2
1. Wagę tuszy po schłodzeniu, o której mowa w art. 2 ust. 2 akapicie pierwszym rozporządzenia (EWG) nr 3220/84 uzyskuje się poprzez odjęcie 2 % od wagi tuszy przed schłodzeniem zanotowanej nie później niż 45 minut po uboju świni.
2.
Jeżeli w danej rzeźni nie można zachować 45-minutowego okresu między ubojem a ważeniem sztuki trzody chlewnej, właściwe władze danego Państwa Członkowskiego mogą zezwolić na wydłużenie tego okresu pod warunkiem, że odjęcie 2 % od wagi, o czym mowa w ust. 1, będzie zmniejszane o 0,1 punktu procentowego z każdym dodatkowym rozpoczętym kwadransem.
3.
Na drodze odstępstwa od ust. 1 i 2, waga tuszy po schłodzeniu może być obliczana poprzez odniesienie do wcześniej ustalonych skal redukcji wagi całkowitej ustanowionych przez Państwa Członkowskie zgodnie z cechami charakterystycznymi ich stad trzody chlewnej i zgłaszanych Komisji.
Użycie takich skali jest zatwierdzane zgodnie z procedurą, przewidzianą w art. 24 rozporządzenia (EWG) nr 2759/75, jeżeli redukcje dla odpowiednich przedziałów wagi odpowiadają, w miarę możliwości, redukcjom wynikającym z pkt 1 i 2.
Artykuł 3
1. Aby metoda szacowania zawartości chudego mięsa w tuszy została zatwierdzona jako metoda klasyfikowania w znaczeniu art. 2 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 3220/84, musi spełniać poniższe warunki:
- metoda jest oparta na reprezentatywnej próbce krajowej lub regionalnej produkcji wieprzowiny, która składa się co najmniej ze 120 tusz, w których zawartość mięsa chudego została określona zgodnie z art. 2 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia (EWG) nr 3220/84, bezpośrednio bądź poprzez krajowe metody dokonywania rozbioru mające równoważny efekt oraz
- współczynnik obliczeniowy jest większy od R2 = 0,64.
2.
Zatwierdzona metoda klasyfikowania musi ponadto zachować standardowy margines błędu poniżej so = 2,5.
3. Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o metodach klasyfikowania, o których zatwierdzenie dla swojego terytorium występują, podając podstawy, na których są one oparte i wzory używane do szacowania procentowej zawartości chudego mięsa, włączając w to korelacje pomiędzy zawartością chudego mięsa określaną na podstawie krajowych metod rozbioru mięsa stosowanych w tym celu a metodą rozbioru określoną w art. 2 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia (EWG) nr 3220/84.
Stosowanie metod klasyfikowania na terytorium Państwa Członkowskiego jest zatwierdzane zgodnie z procedurą określoną w art. 24 rozporządzenia (EWG) nr 2759/75.
4.
Stosowanie metod klasyfikowania musi we wszystkich szczegółach odpowiadać opisowi podanemu w zatwierdzającej je decyzji Wspólnoty.
Artykuł 4
1. Bez uszczerbku dla art. 4 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3220/84, tusze są znakowane wielką literą określającą klasę tuszy w skali podanej w art. 3 ust. 2 i 3 wskazanego rozporządzenia lub zawartością procentową mięsa chudego oszacowaną zgodnie z art. 4 ust. 1 wskazanego rozporządzenia oraz, jeżeli zajdzie taka potrzeba, dodaje się wszelkie inne szczegóły, które zostaną uznane za właściwe. Wysokość liter i cyfr musi wynosić co najmniej dwa centymetry. Można używać każdego tuszu nietoksycznego, niezmywalnego i odpornego na gorąco, jak również jakiejkolwiek innej formy trwałego znakowania, uprzednio zatwierdzonej przez właściwe władze krajowe.
2.
Półtusze są znakowane na skórze tylniej nogi lub szynki.
3.
Naklejka przytwierdzona w sposób niemożliwy do usunięcia bez jej uszkodzenia także stanowi dopuszczalną formę oznakowania.
Artykuł 5
W przypadku określonym w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3220/84, tusze wieprzowe identyfikuje się za pomocą dowolnych trwałych metod.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie przyjmują wszelkie środki, które uznają za niezbędne, aby zagwarantować stosowanie niniejszego rozporządzenia na swoim terytoriumi i bezzwłocznie informują o tych środkach Komisję.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 listopada 1985 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 3067/85
z dnia 29 października 1985 r.
ustanawiające kryteria pozyskiwania na rynku Wspólnoty olejów roślinnych na dostawy w formie pomocy żywnościowej
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2260/84 [2], w szczególności jego art. 36a,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 36a ust. 3 rozporządzenia nr 136/66/EWG ustanawia, że Rada przyjmuje kryteria, według których powinno się pozyskiwać na rynku Wspólnoty oliwę z oliwek i inne oleje roślinne na dostawy w formie pomocy żywnościowej;
pozyskiwanie oliwy z oliwek ze składów interwencyjnych pomoże w utrzymaniu równowagi na rynku; dlatego też priorytet należy przyznać wykorzystywaniu oliwy z tych składów, pod warunkiem utrzymywania kosztów ich pozyskiwania w rozsądnych granicach;
jeżeli chodzi o oliwę z oliwek, w sytuacjach kiedy sięganie do zapasów interwencyjnych nie jest celowe, a także w odniesieniu do innych olejów, dla których nie utworzono zapasów interwencyjnych, pozyskiwanie jej następuje poprzez zakupy dokonywane na rynku Wspólnoty traktowanym jako całość;
aby pozyskiwanie odbywało się w jak najlepszych warunkach, a także w celu zapewnienia równości traktowania wszystkich podmiotów gospodarczych działających na terenie Wspólnoty, za najwłaściwszą procedurę zakupu i dostawy olejów na wymaganym etapie uznaje się przetargi; jednakże dla przypadków, gdy potrzeby dotyczą niewielkich ilości, należy ustanowić przepisy w celu stosowania innych procedur,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Pozyskiwanie na rynku Wspólnoty olejów roślinnych na dostawy w formie pomocy żywnościowej odbywa się zgodnie z następującymi przepisami.
Artykuł 2
1.
W przypadku gdy agencja interwencyjna posiada zapasy oliwy z oliwek o wymaganej jakości, należy wykorzystywać te zapasy, pod warunkiem że ich transport i pakowanie mogą być dokonywane w zadowalających warunkach i przy rozsądnych kosztach.
2.
W przypadku gdy nie są spełnione warunki określone w ust. 1, wówczas oliwa z oliwek jest skupowana na rynku Wspólnoty traktowanym jako całość.
3.
Pozostałe oleje roślinne są skupowane na rynku Wspólnoty traktowanym jako całość.
Artykuł 3
1.
W przypadku korzystania z zapasów oliwy z oliwek znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych ogłaszany jest przetarg na dokonanie załadunku, rozładunku, pakowania i transportu do określonego miejsca.
2.
Zakupy określone w art. 2 ust. 2 i 3 są dokonywane w drodze zaproszenia do składania ofert, który dotyczy dostawy produktu na etapie przetworzenia, jaki należy określić.
3.
Warunki zaproszenia do składania ofert gwarantują równość dostępu i traktowania każdej zainteresowanej stronie, niezależnie od miejsca położenia jego zakładu na terenie Wspólnoty.
4.
Jednakże w przypadku gdy ilości, jakie należy pozyskać, są stosunkowo niewielkie, może zostać podjęta decyzja o zastosowaniu procedury zawarcia umowy bezpośrednio między stronami.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3117/85
z dnia 4 listopada 1985 r.
ustanawiające ogólne zasady przyznawania odszkodowań wyrównawczych w odniesieniu do sardynek
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając Traktat o Przystąpieniu Hiszpanii i Portugalii, w szczególności jego art. 2 ust. 3, a także Akt zawarty w załączniku do tego Traktatu, w szczególności jego art. 171 i 358,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Akt Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii wprowadził specjalny system zbliżania cen sardynek, zarówno w nowych Państwach Członkowskich, jak i w Państwach Członkowskich należących do Wspólnoty w jej składzie przed dniem 1 stycznia 1986 r., do poziomu cen stosowanych w obszarze śródziemnomorskim; w związku z tą regulacją, od daty przystąpienia system ten jest powiązany z systemem odszkodowań wyrównawczych dla producentów sardynek we Wspólnocie w jej składzie przed dniem 1 stycznia 1986 r., a przepisy wykonawcze tego systemu mają zostać ustalone najpóźniej do dnia 31 grudnia 1985 r.;
ten specjalny system zbliżania cen ma bezpośredni wpływ na poziom dochodów producentów sardynek atlantyckich w Państwach Członkowskich Wspólnoty w jej składzie przed dniem 1 stycznia 1986 r., oraz zmienia istniejącą równowagę w obszarze produkcji sardynek w obrębie tej Wspólnoty;
ta nowa sytuacja zmienia warunki konkurencyjności na rynku Państw Członkowskich Wspólnoty w jej składzie przed dniem 1 stycznia 1986 r., i wywiera wpływ w związku z tym również na poziom dochodów producentów sardynek tych Państw Członkowskich w obszarze śródziemnomorskim;
w związku z tym niezbędne jest ustanowienie ogólnych zasad przyznawania tych odszkodowań; biorąc pod uwagę szczegółowe reguły ustanowione w celu zbliżania cen, należy w sposób odmienny uregulować przyznawanie odszkodowań, w zależności od tego, czy chodzi o producentów obszaru śródziemnomorskiego czy atlantyckiego;
odszkodowania dla sardynek śródziemnomorskich są degresywne w okresie zbliżania cen; rytm degresji wynika z poziomu cen, który jest corocznie ustalany przez Radę;
w warunkach przyznawania odszkodowań dla sardynek śródziemnomorskich należy uwzględnić z jednej strony wpływ zmiany warunków konkurencyjności na dochody zainteresowanych producentów, a z drugiej strony konieczność wyrównania różnicy w cenie pomiędzy dominującą produkcją obszaru śródziemnomorskiego a produkcją obszaru atlantyckiego, bez wprowadzania elementów zniekształcających warunki konkurencji pomiędzy producentami w rozszerzonej Wspólnocie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia ogólne zasady przyznawania odszkodowań wyrównawczych dla producentów sardynek we Wspólnocie w jej składzie przed dniem 1 stycznia 1986 r., w okresie zbliżania cen sardynek, określonym w Akcie Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii.
Artykuł 2
1.
Przyznaje się odszkodowania wyrównawcze dla sardynek atlantyckich wyprodukowanych we Wspólnocie w jej składzie przed 1 stycznia 1986 r.:
- które są sardynkami jakości E lub A, w rozumieniu rozporządzenia (EWG) nr 103/76 [1], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3166/82 [2],
- które są oferowane do sprzedaży z przeznaczeniem do spożycia przez ludzi, w granicach 2000 ton rocznie, przez organizacje producentów, w rozumieniu art. 5 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3796/81 [3], po cenach co najmniej równych wspólnotowej minimalnej cenie, określonej w art. 12 ust. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, ale niższej od minimalnej ceny gwarantowanej, oraz
- które są przeznaczone do przetwórstwa.
2.
Odszkodowania są przyznawane organizacjom producentów pod warunkiem że
- zostały one utworzone i uznane, zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 3796/81, przed Przystąpieniem, oraz
- podczas dwóch lat poprzedzających datę Przystąpienia stosowały one minimalne ceny, zgodnie z warunkami ustalonymi w art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 3796/81.
3.
Minimalna cena gwarantowana, określona w ust. 1, odpowiada minimalnej cenie obowiązującej w ostatnim roku przed Przystąpieniem, która została skorygowana odpowiednio do ewentualnego, dającego się zastosować dostosowania do orientacyjnej ceny przewidywanej na przyszły rok połowowy.
4.
Kwota odszkodowania jest równa różnicy pomiędzy uzyskaną przez producenta ceną sprzedaży a minimalną ceną gwarantowaną.
5.
Wyrównanie finansowe, przewidziane w art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 3796/81, jest obliczane na podstawie minimalnej ceny gwarantowanej, określonej w ust. 3.
Artykuł 3
1.
Odszkodowania wyrównawcze przyznaje się do sardynek śródziemnomorskich wyprodukowanych we Wspólnocie w jej składzie przed dniem 1 stycznia 1986 r., pod warunkiem że:
- są sardynkami rozmiaru 3 lub 4, jakości E lub A, zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 103/76,
- są sprzedawane i faktycznie dostarczane w granicach 43000 ton rocznie, w celach przetwórczych na konserwy, odpowiadające pozycji nr 16.04 Wspólnej Taryfy Celnej, lub na produkt solony w hermetycznie zamkniętych opakowaniach, oraz
- ich cena sprzedaży na pierwszym etapie wprowadzania na rynek jest co najmniej równa wspólnotowej cenie minimalnej.
Dla poszczególnych kategorii produktów cena ta jest zwiększana przynajmniej o różnicę pomiędzy minimalnymi cenami sardynek atlantyckich a sardynek śródziemnomorskich, stosowanymi we Wspólnocie w jej składzie przed dniem 1 stycznia 1986 r.
2.
Ilości, na które można uzyskać odszkodowanie, są określane dla poszczególnych organizacji producentów lub poszczególnych producentów na podstawie ilości dostarczonych dla celów przetwórczych, określonych w ust. 1, w latach 1982-1984.
3.
Kwota odszkodowania jest równa różnicy pomiędzy minimalną ceną sardynek atlantyckich o określonych rozmiarach, stosowaną we Wspólnocie w jej składzie przed 1 stycznia 1986 r., a minimalną ceną sardynek atlantyckich o rozmiarze 2, stosowaną w nowych Państwach Członkowskich.
4.
Kwota odszkodowania jest wypłacana przetwórcom.
5. Premia, przewidziana w art. 14 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 3796/81, nie może być kumulowana z odszkodowaniem, przewidzianym w niniejszym artykule.
Artykuł 4
Szczegółowe zasady stosowania do niniejszego rozporządzenia zostaną przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 33 rozporządzenia (EWG) nr 3796/81.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1986 r., pod warunkiem że wejdzie w życie Traktat o Przystąpieniu Hiszpanii i Portugalii.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 marca 1986 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 3123/85
z dnia 6 listopada 1985 r.
zmieniające rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2237/77 w sprawie deklaracji podatkowej rolnika, która ma być wykorzystywana do celów określania dochodów gospodarstw rolnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając Akt Przystąpienia Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalskiej do Wspólnot Europejskich, w szczególności jego art. 396,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2237/77 [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3272/82 [2], należy uzupełnić poprzez ustalenie pierwszego roku obrachunkowego, od którego rozporządzenie to ma się stosować do Hiszpanii i Portugalii; należy także dodać niektóre inne dane,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2237/77 uzupełnia się następująco:"Te przepisy po raz pierwszy stosuje się w Hiszpanii i Portugalii do danych rachunkowych z roku obrachunkowego 1986, rozpoczynającego się w okresie między dniem 1 stycznia i dniem 1 lipca 1986 r.".
Artykuł 2
W załączniku II tytuł II pozycja G "Grunty i budynki, zapasy towarów niechodliwych i kapitał obrotowy" — pozycja "Amortyzacja maszyn i urządzeń" przypis 1uzupełnia się następująco:"Pta 15000; Esc 15000".
Artykuł 3
W załączniku II tytuł I pkt I "Podatek od wartości dodanej (VAT)" pozycję 107 "System VAT" uzupełnia się następująco:
HISZPANIA _BAR_ nr kodu _BAR_
System normalny _BAR_ 1 _BAR_
System uproszczony _BAR_ 2 _BAR_
System dla rolnictwa _BAR_ 3 _BAR_
PORTUGALIA
VAT nie dotyczy _BAR_ 0'. _BAR_
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1986 r., pod warunkiem wejścia w życie Traktatu o Przystąpieniu Hiszpanii i Portugalii.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od roku obrachunkowego 1986.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 3143/85
z dnia 11 listopada 1985 r.
w sprawie sprzedaży po obniżonych cenach masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego przeznaczonego do bezpośredniego spożycia w postaci koncentratu masła
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1298/85 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 7 i art. 28,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 985/68 z dnia 15 lipca 1968 r. ustalające ogólne zasady interwencji na rynku masła i śmietany [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3521/83 [4], w szczególności jego art. 7 lit. a),
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 974/71 z dnia 12 maja 1971 r. dotyczące niektórych środków polityki koniunkturalnej, jakie mają być wprowadzone w rolnictwie w następstwie tymczasowego zwiększenia marginesów wahań walutowych w niektórych Państwach Członkowskich [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2055/85 [6], w szczególności jego art. 6,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1079/77 z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie opłaty z tytułu współodpowiedzialności oraz środków na rzecz rozszerzenia rynku mleka i przetworów mlecznych [7], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1302/85 [8], w szczególności jego art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
sytuacja na rynku masła we Wspólnocie charakteryzuje się obecnością dużych zapasów, które powstały w wyniku interwencji na rynku masła na mocy art. 6 ust. 1 i art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 804/68;
nie można zbyć całej ilości masła wchodzącej w skład tych zapasów w normalnych warunkach w ciągu mleczarskiego roku gospodarczego; należy unikać przedłużenia składowania ze względu na wynikające z tego wysokie koszty; w związku z tym należy podjąć środki wspierające zbyt masła;
spożycie tego produktu może być zwiększone dzięki jego sprzedaży po obniżonej cenie w postaci koncentratu masła;. różne środki wspólnotowe zawierające przepisy o podobnym skutku były podejmowane od 1972 r.;
sytuacja na rynku masła uzasadnia kontynuację i nasilenie tego rodzaju środków; ze względu na wielkość zapasów publicznych należy zapewnić im pierwszeństwo zbytu;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 649/78 [9], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1741/84 [10], wprowadziło system sprzedaży po obniżonych cenach masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego przeznaczonego do bezpośredniego spożycia w postaci koncentratu masła; w świetle doświadczeń zdobytych w zakresie stosowania wspomnianego rozporządzenia należy wprowadzić do niego liczne zmiany; dla uzyskania pełnej jasności wspomniane rozporządzenie powinno zostać uchylone, a jego tekst zastąpiony nowym;
obniżka ceny masła powinna być taka, aby spowodować wzrost jego spożycia w postaci koncentratu masła, dlatego też efekt obniżki powinien być w pełni odczuwalny na poziomie bezpośredniego spożycia;
na wszystkich etapach zbytu należy zapewnić rozróżnienie między masłem zbywanym na mocy niniejszego rozporządzenia a innymi rodzajami masła; w tym celu należy przyjąć przepisy dotyczące składowania i opisu koncentratu masła; w celu zapewnienia zgodności z celami niniejszego rozporządzenia, należy wyznaczyć termin przetworzenia tego masła na koncentrat masła i opakowania go;
ponadto należy określić dostatecznie wysoki poziom zawartości tłuszczu;
należy stosować system nadzoru w celu zapewnienia, że masło nie będzie wykorzystywane do celów innych niż te, które zostały ustalone; niniejsze rozporządzenie należy umieścić w Załączniku do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1687/76 z dnia 30 czerwca 1976 r. wprowadzającego wspólne szczegółowe zasady kontroli wykorzystania i/lub przeznaczenia produktów ze skupu interwencyjnego [11], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2602/85 [12]; należy również wprowadzić dodatkowe warunki nadzoru w związku z wyjątkowym charakterem tej operacji, w szczególności w związku z przetwarzaniem masła oraz prowadzeniem rejestru zapasów przez zainteresowane strony; jednakże nadzór ten powinien mieć miejsce na etapie poprzedzającym bezpośrednio przejęcie przez sektor detaliczny;
w szczególności masło zakupione na mocy niniejszego rozporządzenia nie powinno być przeznaczone do użycia innego niż przewidziane w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 262/79 z dnia 12 lutego 1979 r. w sprawie sprzedaży masła po obniżonych cenach w celu przetworzenia na wyroby cukiernicze, lody i inne środki spożywcze [13], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3021/85 [14] oraz rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 1932/81 z 13 dnia lipca 1981 r. w sprawie przyznawania pomocy w odniesieniu do masła lub koncentratu masła z tytułu wytwarzania wyrobów cukierniczych, lodów lub innych środków spożywczych [15], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 453/85 [16];
Państwa Członkowskie powinny przekazywać Komisji dane odnoszące się do zbytu masła na podstawie niniejszego rozporządzenia;
należy uwzględnić wartość masła lub koncentratu masła, w odniesieniu do pieniężnych kwot wyrównawczych ustalonych na mocy rozporządzenia (EWG) nr 974/71; w tym celu należy ustanowić przepisy regulujące stosowanie współczynnika w odniesieniu do wspomnianych kwot dla masła i koncentratu masła określonego ostatnio w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 343/85 z dnia 24 maja 1985 r. ustalającego pieniężne kwoty wyrównawcze oraz niektóre współczynniki i stawki wymagane do ich zastosowania [17];
w odniesieniu do finansowania, wydatki poniesione w wyniku dodatkowej operacji zbytu powinny być traktowane jako wydatki wynikające z jednego ze środków określonych w art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia (EWG) nr 1079/77;
Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Masło zakupione zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 804/68, umieszczone w składzie przed datą, którą należy ustalić, jest przeznaczone do sprzedaży po obniżonych cenach w celu bezpośredniego spożycia na terenie Wspólnoty w postaci koncentratu masła.
W rozumieniu niniejszego rozporządzenia, bezpośrednie spożycie oznacza nabycie przez konsumentów w celu końcowego wykorzystania, w tym przez hotele, restauracje, szpitale, gospodarstwa domowe, szkoły z internatami, więzienia i podobne zakłady w celu przygotowywania żywności do bezpośredniego spożycia.
2.
Przepisy dotyczące sprzedaży przewidziane w niniejszym rozporządzeniu obowiązują tak długo, jak pozwalają na to zapasy publiczne i, w każdym przypadku, przez okres nie krótszy niż jeden rok od daty powiadomienia o upływie terminu przyjętego zgodnie z procedurą określoną w art. 30 rozporządzenia (EWG) nr 804/68, opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 2
1.
Masło, określone w art. 1, jest sprzedawane loco skład po cenie równej cenie interwencyjnej stosowanej przez agencję interwencyjną, obowiązującej w dniu zawarcia umowy sprzedaży, pomniejszonej o 224 ECU na 100 kilogramów,
2.
Wnioski dotyczące zakupu mogą dotyczyć tylko masła o takiej samej zawartości tłuszczu wynoszącej 82 % lub więcej, albo mniej niż 82 %.
3.
Masło jest sprzedawane w ilościach nie mniejszych niż jedna tona.
Jednakże w przypadkach, gdy dostępna ilość w składzie wynosi mniej niż jedną tonę, stanowi ona ilość minimalną dla umowy sprzedaży.
4.
W dniu, w którym zawierana jest umowa sprzedaży, nabywca:
- dostarcza dowód, że wniósł zabezpieczenie gwarantujące właściwe wykorzystanie masła zgodnie z art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 1687/76 wynoszące 234 ECU za 100 kilogramów,
- płaci cenę zakupu masła;
Umowa sprzedaży zawiera informacje dotyczące nazwy zakładu, w której całe masło zostanie przetworzone na koncentrat masła i opakowane zgodnie z art. 4 i 5 oraz, gdzie stosowne, jednostki, w której cały koncentrat masła ma być pakowany do celów sprzedaży zgodnie z art. 4 ust. 3.
Masło jest odbierane najpóźniej w ciągu 12 dni od daty zawarcia umowy sprzedaży.
Po upływie tego terminu koszty składowania masła obciążają nabywcę.
Artykuł 3
1.
Masło określone w art. 1, pozostaje w swoich oryginalnych opakowaniach dopóki nie zostanie poddane procesowi przetwarzania na koncentrat masła.
Dołącza się do niego wykaz opakowań umożliwiający identyfikację masła.
2.
Opakowania masła odebranego ze składu należy opatrzyć jednym lub kilkoma poniższymi napisami o wyraźnym i czytelnym druku:
- ,
- ,
- ,
- ,
- ,
- ,
- lub
.
Artykuł 4
1.
Całkowita ilość masła musi być przetworzona na koncentrat masła i opakowana zgodnie z niniejszym artykułem i art. 5, w zakładzie, który otrzymał zezwolenie w tym celu przez Państwo Członkowskie, na którego terytorium usytuowany jest wspomniany zakład.
W przypadku koncentratu masła o zawartości tłuszczu wynoszącej co najmniej 99,8 %, przetwarzanie masła musi pozwolić na uzyskanie co najmniej 100 kilogramów takiego koncentratu masła na:
- 122,5 kg masła, w przypadku gdy wykorzystane masło zawiera 82 % lub więcej tłuszczu,
- 125,5 kg masła, w przypadku gdy wykorzystane masło zawiera poniżej 82 %,
W przypadku koncentratu masła, w którym minimalna zawartość tłuszczu jest mniejsza niż 99,8 %, wymienione wyżej ilości zostają obniżone odpowiednio o 1,23 kilograma i o 1,26 kilograma proporcjonalnie do procentowej różnicy między zawartością tłuszczu w uzyskanym koncentracie masła i podaną uprzednio wartością 99,8 %.
2.
Zezwolenie dla zakładu w rozumieniu ust. 1 może być udzielone wyłącznie zakładowi:
a) który posiada odpowiednie instalacje techniczne do przetwarzania średnio co najmniej dwóch ton masła miesięcznie;
b) który posiada pomieszczenie, w którym zapasy tłuszczu nie otrzymywanego z mleka mogą być oddzielnie składowane i oznakowane jako takie;
c) który zobowiązuje się prowadzić stały rejestr źródeł pochodzenia wykorzystanych surowców, wykorzystanych ilości, ilości i składu uzyskanych produktów, daty, w której produkty te opuszczają zakład oraz nazwy i adresy nabywców; a także
d) zobowiązuje się przekazywać swój program wytwarzania, zgodnie z przepisami danego Państwa Członkowskiego, organowi wymienionemu w art. 6 odpowiedzialnemu za inspekcje.
Jeżeli zakład przetwarza także masło sprzedawane na podstawie rozporządzenia (EWG) nr 262/79 lub takie, które kwalifikuje się do pomocy przewidzianej w rozporządzeniu (EWG) nr 1932/81, musi także zobowiązać się:
- do prowadzenia rejestrów określonych w akapicie pierwszym lit. c), jako oddzielny zakład,
- do stopniowego przetwarzania masła sprzedanego na mocy rozporządzenia (EWG) nr 262/79 lub masła, dla którego przyznana została pomoc na mocy rozporządzenia (EWG) nr 1932/81, a także całości masła zakupionego na mocy niniejszego rozporządzenia i składowanego w pomieszczeniach zakładu.
Jednakże na wniosek zainteresowanej strony, Państwa Członkowskie mogą wyrazić zgodę na odstąpienie od tego wymogu, jeżeli zakład posiada pomieszczenia zapewniające oddzielne składowanie zapasów wspomnianego masła oznaczonego jako takie.
Zezwolenie należy wycofać w przypadku występowania niezgodności z przepisami niniejszego artykułu; zezwolenie może również zostać wycofane w przypadku gdy zakład nie spełnia innych wymagań nałożonych przez niniejsze rozporządzenie.
3. Cała ilość koncentratu masła spełniającego wymagania określone w art. 5 ust. 1 i 2 może być opakowana w celach handlowych zgodnie z art. 5 ust. 4 i 5 w innym zakładzie, który otrzymał zezwolenie w tym celu od Państwa Członkowskiego, na którego terytorium znajduje się taki zakład.
4.
Składowanie i pakowanie, w tym pakowanie określone w ust. 3, musi nastąpić nie później niż w ciągu sześćdziesięciu dni od dnia zawarcia umowy sprzedaży określonej w art. 2 ust. 4.
Artykuł 5
1.
Koncentrat masła musi:
- zawierać co najmniej 96 % tłuszczu mleka,
- być poddany, z wyłączeniem jakiegokolwiek innego procesu przetwarzania oprócz tego, który został określony w ust. 3, inkorporacji przewidzianej w ust. 2.
Jednakże koncentrat masła może być poddany inkorporacji nie więcej niż 2 % składników suchej odtłuszczonej masy mleka i 0,5 % lecytyny (E 322).
2.
Podczas procesu przetwarzania masła na koncentrat masła na każde 100 kilogramów koncentratu masła podlega inkorporacji w sposób zapewniający jego równomierne rozprowadzenie, stosownie do wybranej receptury:
Receptura I :
15 g stigmasterolu (C29H48O = Δ 5,22-stigmasten - 3-beta-ol) o czystości co najmniej 95 % w przeliczeniu na produkt gotowy do inkorporacji, lub
17 g stigmasterolu (C29H48O = Δ 5,22-stigmasten - 3-beta-ol) o czystości co najmniej 85 % w przeliczeniu na produkt gotowy do inkorporacji, zawierający nie więcej niż 7,5 % brasykasterolu (C28H48O = Δ 5,22-ergosten-3-beta-ol) i nie więcej niż 4 % sitosterolu (C29H50O = Δ5-stigmasten-3-beta-ol), lub
1,1 kg triglicerydów kwasu enantowego (kwasu n-heptanowego) o czystości co najmniej 95 % w przeliczeniu na produkt gotowydo inkorporacji wyrażonym w triglicerydach, o maksymalnej wartości kwasowej równej 0,3 %, liczbie zmydlania mieszczącej się w granicach od 385 do 395 i minimalnej zawartości kwasu enantowego w zestryfikowanej części kwasu równej 95 %;
Receptura II:
10 g estru etylowego kwasu masłowego i 15 g stigmasterolu (C29H48O = Δ 5,22-stigmasten - 3-beta-ol) o czystości co najmniej 95 % w przeliczeniu na produkt gotowy do inkorporacji, lub
10 g estru etylowego kwasu masłowego i 17 g stigmasterolu (C29H48O = Δ 5,22-stigmasten - 3-beta-ol) o czystości co najmniej 85 % w przeliczeniu na produkt gotowy do inkorporacji, zawierający nie więcej niż 7,5 % brasykasterolu (C28H48O = Δ 5,22-ergosten-3-beta-ol) i nie więcej niż 4 % sitosterolu (C29H50O = Δ 5-stigmasten-3-beta-ol), lub
10 g estru etylowego kwasu masłowego i 1,1 kg triglicerydów kwasu enantowego (kwasu n-heptanowego) o czystości wynoszącej co najmniej 95 % w przeliczeniu na produkt gotowy do inkorporacji, o maksymalnej wartości kwasowej równej 0,3 %, liczbie zmydlania mieszczącej się w granicach od 385 do 395 i minimalnej zawartości kwasu enantowego w zestryfikowanej części kwasu równej 95 %;
Właściwa agencja dba, aby przestrzegane były wspomniane wymagania w odniesieniu do jakości i specyfikacji, w szczególności do stopnia czystości produktów, które mają być inkorporowane do koncentratu masła.
3.
Do koncentratu masła spełniającego wymagania ust. 1 i 2 bezpośrednio przed opakowaniem może być dodany azot w celu doprowadzenia do spienienia; wzrost objętości koncentratu masła w wyniku tego procesu nie może przekroczyć 10 % objętości koncentratu masła przed procesem.
4.
Koncentrat masła oznakowany zgodnie z recepturą I jest umieszczany w szczelnych opakowaniach.
W zależności od produktów inkorporowanych zgodnie z ust. 1 i 2 i zgodnie z krajowymi przepisami regulującymi zasady opisywania produktów żywnościowych, na opakowaniach umieszcza się jeden lub więcej podanych poniżej napisów o jednakowym wyraźnym i czytelnym druku w następującym brzmieniu:
- ,
- lub
,
- ή
ή
,
- lub
,
- or
lub
,
- lub
lub
,
- lub
.
Koncentrat masła oznakowany zgodnie z recepturą II jest umieszczany w szczelnie zamkniętych opakowaniach opatrzonych jednym lub kilkoma poniższymi napisami o jednakowym wyraźnym i czytelnym druku w następującym brzmieniu:
- "Ghee",
- ,
- ,
- ,
- ,
- ,
- "Ghee".
5.
Maksymalna pojemność netto opakowań określonych w ust. 4 wynosi dwa kilogramy.
Artykuł 6
1.
Podczas przetwarzania masła na koncentrat masła właściwa agencja dokonuje częstych i niezapowiedzianych inspekcji w miejscu produkcji opierających się na programie produkcyjnym zakładu.
Koszty inspekcji ponosi przedsiębiorstwo.
Wspomniane wyżej inspekcje dotyczą warunków produkcji oraz ilości i składu uzyskiwanych produktów ze szczególnym uwzględnieniem użytego masła i opakowań.
W ich zakres wchodzi pobieranie próbek z każdej partii wytworzonego koncentratu masła.
Wraz z inspekcjami prowadzi się okresowo, w zależności od przetworzonych ilości, dokładną kontrolę dokumentów i weryfikację zgodności z warunkami zezwolenia zakładu.
2.
"Partia" oznacza ilość koncentratu masła odpowiadającą umowie określonej w art. 2 o jednorodnej jakości i produkowaną w sposób ciągły w tym samym pomieszczeniu.
Artykuł 7
1.
Do momentu przejęcia koncentratu masła przez sektor detaliczny, każda osoba przechowująca koncentrat masła musi prowadzić rejestr zapasów podając przy każdej dostawie nazwiska i adresy nabywców koncentratu masła i każdorazowo nabywane ilości.
W przypadku gdy dysponent koncentratu masła objętego niniejszym rozporządzeniem dysponuje również koncentratem masła wytworzonym z masła zakupionego w ramach rozporządzenia (EWG) nr 262/79 lub z masła, w odniesieniu do którego przyznana została pomoc na mocy rozporządzenia (EWG) nr 1932/81, należy prowadzić oddzielne rejestry tych zapasów na mocy każdego ze wspomnianych rozporządzeń.
2.
W przypadku gdy koncentrat masła zostaje następnie odsprzedany pośrednikowi, ten ostatni, składając swoje zamówienie, dostarcza sprzedającemu pisemne oświadczenie, że będzie wywiązywać się z zobowiązań dotyczących przeznaczenia produktu.
Oświadczenie to, które automatycznie stosuje się do wszystkich następnych transakcji sprzedaży, stwierdza, że nabywca jest świadomy kar nakładanych przez Państwo Członkowskie w przypadku naruszenia wspomnianych zobowiązań.
3.
W rozumieniu niniejszego rozporządzenia, masło jest także przejmowane przez sektor handlu detalicznego wówczas, gdy zakupy są dokonywane przez zakłady określone w art. 1 ust. 1 akapit drugi i przez zakłady dystrybucyjne, do których dostęp jest zarezerwowany dla posiadaczy karty nabywcy ("cash and carry").
4.
Aby zapewnić przestrzeganie przepisów art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1687/76, inspekcje ustalone w art. 6 uzupełniane są, przeprowadzaną bez uprzedzenia, staranną inspekcją dokumentacji handlowej i rejestru zapasów wszystkich dysponentów koncentratu masła określonych w ust. 1.
Artykuł 8
Państwa Członkowskie przyjmą niezbędne przepisy w celu zapewnienia, że wielkość obniżki cen zostanie odnotowane również na poziomie bezpośredniego spożycia.
Artykuł 9
1. W przypadkach zaistnienia siły wyższej, gdy środki wymienione w art. 11 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (EWG) nr 1687/76 nie są właściwe, agencja interwencyjna decyduje, jakie środki należy podjąć w występujących okolicznościach.
2.
W przypadku niewypełnienia zobowiązań dotyczących z jednej strony przetwarzania masła na koncentrat masła aż do momentu końcowego pakowania, a z drugiej strony jego przejęcia przez sektor detaliczny na terenie Wspólnoty, zabezpieczenie określone w art. 2 ust. 4, zatrzymuje się w całości.
Jeżeli jednak naruszenie odnosi się tylko do koncentracji produktów wymienionych w art. 5 ust. 2, która jest niższa o mniej niż 20 % wyznaczonej koncentracji, zatrzymuje się jedynie 25 % zabezpieczenia.
3.
W przypadku nieprzestrzegania okresu przetwarzania przewidzianego w art. 4 ust. 4, za każdy dzień, o który okres ten został przekroczony, zatrzymuje się 5 % kwoty zabezpieczenia pozostałej po odjęciu od niej 15 %.
4.
Państwa Członkowskie informują Komisję co kwartał o przypadkach zastosowania ust. 1, określając występujące okoliczności, objęte ilości, oraz podjęte środki.
5.
Poza przypadkami siły wyższej, zatrzymuje się zabezpieczenie dla ilości, w odniesieniu do których określony w rozporządzeniu (EWG) nr 1687/76 dowód nie został dostarczony w ciągu dwunastu miesięcy od dnia zawarcia umowy.
Jeżeli jednak dowód został dostarczony w ciągu osiemnastu miesięcy od wspomnianego terminu, zwracane jest 85 % zabezpieczenia.
Artykuł 10
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję w każdy wtorek o ilościach sprzedanego masła, podając w każdym przypadku oddzielnie wielkości liczbowe dotyczące ilości, jakie mają być przetwarzane w innym Państwie Członkowskim.
Artykuł 11
Pieniężne kwoty wyrównawcze obowiązujące dla masła lub koncentratu masła, są równe pieniężnym kwotom wyrównawczym ustalonym na mocy rozporządzenia (EWG) nr 974/71 pomnożonym o współczynnik podany w załączniku I do rozporządzenia Komisji ustanawiającego pieniężne kwoty wyrównawcze część 5.
Artykuł 12
W części II Załącznika do rozporządzenia (EWG) nr 1687/76 "Produkty o innym zastosowaniu i przeznaczeniu niż te, określone w części I dodaje się pkt 33 oraz odpowiadający mu przypis w brzmieniu":
"33.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3143/85 z dnia 11 listopada 1985 r. w sprawie sprzedaży po obniżonych cenach masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego do bezpośredniego spożycia w postaci koncentratu masła [33] Dz.U. L 298 z 12.11.1985, str. 9.
a) Przy wysyłce masła w jego naturalnym stanie przeznaczonego do koncentracji:
- Sekcja 104:
,
,
,
,
,
,
.
- Sekcja 106:
data zakupu masła;
b) Przy wysyłce masła po przetworzeniu na bezwodny tłuszcz mleczny:
- Sekcja 104:
,
,
,
,
,
,
.
- Sekcja 106:
ilość masła wykorzystanego do produkcji ilości bezwodnego tłuszczu mlecznego podanej w sekcji 103.
c) Przy wysyłce masła po przetworzeniu na koncentrat masła i po opakowaniu:
- Sekcja 104:
,
,
,
,
,
,
.
- Sekcja 106:
ilość masła wykorzystanego do produkcji ilości bezwodnego tłuszczu mlecznego podana w sekcji 103." .
Artykuł 13
Do celów finansowych, w odniesieniu do dodatkowych wydatków wynikających ze wzrostu ilości masła sprzedawanego rocznie w stosunku do ilości sprzedawanych dotychczas na mocy rozporządzenia (EWG) nr 649/78, niniejsze rozporządzenie ustanawia środek określony w art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia (EWG) nr 1079/77.
Artykuł 14
1.
Rozporządzenie (EWG) nr 649/78 niniejszym traci moc.
2.
Stosuje się je w dalszym ciągu w odniesieniu do udzielonych zezwoleń i zawartych umów przed datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Jednakże, w odniesieniu do ilości masła, które nie zostały przetworzone na koncentrat masła do tej daty, wspomniane umowy, na wniosek zainteresowanej strony, są zmienione w taki sposób, że cena sprzedaży masła pozostaje taka sama jak ustalono w niniejszym rozporządzeniu, pod warunkiem, że termin przetwarzania jeszcze nie wygasł w dniu złożenia wniosku.
Artykuł 15
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 25 listopada 1985 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 3332/85
z dnia 26 listopada 1985 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1696/71 w sprawie wspólnej organizacji rynku chmielu
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1696/71 z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku chmielu [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 235/79 [2], w szczególności jego art. 7,
uwzględniając wniosek Komisji [3],
uwzględniając opinię Zgromadzenia [4],
a także mając na uwadze, co następuje: pomoc jest przyznawana uznanym grupom producentów w regionach Wspólnoty, w których takie grupy są w stanie zapewnić swoim członkom sprawiedliwe dochody i racjonalnie zarządzać dostawami rynkowymi; grupy te powinny zarządzać uzyskaną pomocą w taki sposób, aby osiągnąć wyżej wymienione cele;
jeden z celów wyznaczonych tym grupom polega na poprawie produkcji chmielu i dostosowaniu jej do wymagań rynku, w szczególności poprzez wprowadzanie nowych odmian i restrukturyzację plantacji;
w celu wspierania starań restrukturyzacyjnych należy umożliwić grupom producentów wykorzystywanie przyznanej pomocy do podejmowania działań skierowanych na wprowadzanie nowych odmian i restrukturyzację plantacji,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 1696/71 wprowadza się następujące zmiany:
1) w ust. 1 lit. e) otrzymuje brzmienie:
"e) zarządzania systemem pomocy, przewidzianym w art. 12, poprzez przyznawanie każdemu producentowi, który jest członkiem grupy, należnej mu części pomocy w proporcji do uprawianego areału.";
2) dodaje się ustęp w brzmieniu:
"1a.
Grupy producentów mogą wykorzystać pomoc na środki zmierzające do osiągnięcia celów, określonych w ust. 1 lit. a) i b).".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3399/85
z dnia 28 listopada 1985 r.
w sprawie dostosowania niektórych rozporządzeń w dziedzinie ustawodawstwa celnego w następstwie przystąpienia Hiszpanii i Portugalii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Akt Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii, w szczególności jego art. 396,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3636/83 [1], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 795/84 [2], wprowadziło nadzór następczy towarów powrotnie przywiezionych po dokonaniu uszlachetnienia biernego niektórych wyrobów włókienniczych pochodzących z niektórych państw trzecich, łącznie z Hiszpanią i Portugalią; dlatego też należy zmienić to rozporządzenie w celu wyłączenia z jego zakresu powrotnego przywozu po dokonaniu uszlachetnienia biernego wyrobów włókienniczych pochodzących z Hiszpanii i Portugalii;
część aktów wspólnotowych dotyczących ustawodawstwa celnego zawiera przepisy odnoszące się do adnotacji we wszystkich językach urzędowych Wspólnoty;
dlatego też należy dostosować to rozporządzenie przez wprowadzenie hiszpańskich i portugalskich tekstów wspomnianych adnotacji w następujących rozporządzeniach:
- w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 223/77 z dnia 22 grudnia 1976 r. w sprawie przepisów w celu wykonania procedury tranzytu wspólnotowego oraz niektórych uproszczeń tej procedury [3], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 1209/85 [4],
- w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2289/83 z dnia 29 lipca 1983 r. ustanawiającym przepisy w celu wykonania art. 70–78 rozporządzenia Rady (EWG) nr 918/83 ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych [5], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 1746/85 [6],
- w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2290/83 z dnia 29 lipca 1983 r. ustanawiającym przepisy w celu wykonania art. 50–59 rozporządzenia Rady (EWG) nr 918/83 ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych [7], zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 1745/85 [8];
artykuł 2 ust. 3 Traktatu o Przystąpieniu przewiduje, że instytucje Wspólnot mogą uchwalać przed przystąpieniem środki określone w art. 396 Aktu Przystąpienia, przy czym środki te wchodzą w życie pod warunkiem i z dniem wejścia w życie wspomnianego Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W poniższych rozporządzeniach wprowadza się następujące zmiany:
1.
W rozporządzeniu (EWG) nr 3636/83:
a) tytuł otrzymuje brzmienie:
"… wprowadzające nadzór następczy towarów powrotnie przywiezionych po dokonaniu uszlachetnienia biernego niektórych wyrobów włókienniczych pochodzących z Malty, Maroka i Tunezji";
b) w Załączniku wprowadza się następujące zmiany:
- w kategorii 4: w kolumnie "państwa trzecie" skreśla się wyraz "Portugalia",
- skreśla się kategorię 5,
- w kategorii 6: w kolumnie "państwa trzecie" skreśla się wyraz "Hiszpania",
- w kategorii 7: w kolumnie "państwa trzecie" skreśla się wyraz "Portugalia",
- w kategorii 8: w kolumnie "państwa trzecie" skreśla się wyraz "Portugalia".
2.
W rozporządzeniu (EWG) nr 223/77:
dodaje się adnotacje w brzmieniu:
a) w art. 13b ust. 2 akapit pierwszy:
- "Expedido a posteriori
- Emitido a posteriori";
b) w art. 59 ust. 1:
- "Procedimiento simplificado
- Procedimento simplificado";
c) w art. 60a ust. 2:
- "Dispensa de firma
- Dispensada a assinatura";
d) w art. 61e ust. 1:
- "Procedimiento simplificado
- Procedimento simplificado";
e) w art. 61g ust. 2:
- "Dispensa de firma
- Dispensada a assinatura";
f) w art. 74 ust. 1 akapit drugi:
- "Expedido por triplicado
- Emitido em três exemplares";
g) w art. 77 ust. 2:
- "Procedimiento simplificado
- Procedimento simplificado".
3.
W rozporządzeniu (EWG) nr 2289/83:
W art. 3 ust. 2 dodaje się adnotacje w brzmieniu:
- "Objeto para personas minusválidas: se mantiene la franquicia subordinada al respeto del artículo 77, apartado 2, segundo párrafo, del Reglamento (CEE) no 918/83;
- Objectos destinados à pessoas deficientes: é mantida a fraquia desde que seja respeitatdo o n.o.
2, segundo parágrafo do artigo 77.o. do Regulamento (CEE) n.o.
918/83".
4.
W rozporządzeniu (EWG) nr 2290/83:
W art. 3 ust. 2 dodaje się adnotacje w brzmieniu:
- "Objeto UNESCO: se mantiene la franquicia subordinada al respeto del artículo 57, apartado 2, primer párrafo, del Reglamento (CEE) no 918/83;
- Objectos UNESCO: é mantida a franquia desde que seja respeitado o n.o. 2, primeiro parágrafo do artigo 57.o. do Regulamento (CEE) n.o. 918/83".
Artykuł 2
Pod warunkiem wejścia w życie Traktatu o Przystąpieniu Hiszpanii i Portugalii, niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1986 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 3402/85
z dnia 2 grudnia 1985 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 563/82 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (EWG) nr 1208/81 ustanawiającego rynkowe ceny dorosłego bydła na podstawie wspólnotowej skali klasyfikacji tusz wołowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Grecji,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1208/81 z dnia 28 kwietnia 1981 r. ustanawiające wspólnotową skalę klasyfikacji tusz wołowych [2], w szczególności jego art. 2 ust. 2 akapit ostatni, art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 3 akapit drugi, a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 563/82 [3], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1935/83 [4], ustanawia szczegółowe zasady w odniesieniu do rejestrowania cen rynkowych dorosłego bydła na podstawie wspólnotowej skali klasyfikacji tusz wołowych; aby zapewnić porównywalność cen we Wspólnocie, wspomniane rozporządzenie wprowadziło szereg wskaźników korygujących, które są niezbędne w celu dostosowywania prezentacji stosowanych w niektórych Państwach Członkowskich do wzorcowej prezentacji Wspólnoty;
z doświadczeń wynika, że dla zapewnienia lepszej porównywalności cen wystarczy odjąć podatek od wartości od ceny płaconej dostawcy za zwierzę przy dostawie do rzeźni; należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (EWG) nr 563/82;
z tych samych przyczyn należy dostosować wykaz wskaźników korygujących przewidzianych w art. 2 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia (EWG) nr 1208/81;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 563/82 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 1 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1. Cena rynkowa, ustalana według wspólnotowej skali klasyfikacji tusz z dorosłego bydła określonej w art. 6 akapit trzeci i czwarty rozporządzenia (EWG) nr 1208/81, jest ceną zwierzęcia dostarczonego do rzeźni, netto bez podatków, płatną dostawcy. Cenę podaje się dla 100 kg tuszy prezentowanych zgodnie z prezentacją wzorcową przewidzianą w art. 2 ust. 2 powyższego rozporządzenia, ważoną i klasyfikowaną na haku w rzeźni.".
2.
Załącznik otrzymuje brzmienie:
"
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3459/85
z dnia 6 grudnia 1985 r.
ustanawiające szczegółowe zasady przyznawania odszkodowania wyrównawczego w odniesieniu do sardynek atlantyckich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając Akt Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii, w szczególności jego art. 171 i 358,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3117/85 z dnia 4 listopada 1985 r. ustanawiające ogólne zasady przyznawania odszkodowań wyrównawczych w odniesieniu do sardynek [1], w szczególności jego art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 2 rozporządzenia (EWG) nr 3117/85 określa niektóre warunki przyznawania odszkodowań wyrównawczych w odniesieniu do produktów, granicę ilościową w wysokości 2000 ton, a także beneficjentów tego systemu, oraz określa metodę obliczania wysokości tych odszkodowań;
system ten musi dotyczyć tych kategorii sardynek, których wprowadzenie do obrotu po przetworzeniu wydaje się sprawiać najmniej trudności;
przepisy zdrowotne i techniczne ustanowione przez władze krajowe pozwalają zagwarantować, że dane produkty zostały w całkowity i ostateczny sposób poddane jednemu z procesów określonych w art. 3 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3117/85; należy poddać kontroli zgodność przetworzonych produktów z wyżej wymienionymi przepisami;
w celu określenia zakresu obecnie obowiązujących ustaleń należy zdefiniować rodzaje dopuszczalnych procesów;
dla ilości, do których przysługuje odszkodowanie, należy ustanowić niektóre szczegółowe zasady składania wniosków przez osoby zainteresowane wypłatą odszkodowania;
aby umożliwić stałą kontrolę, osoby kwalifikujące się do odszkodowania muszą przez cały czas informować organy kontrolne o ich działaniach przetwórczych;
zgodnie z art. 2 ust. 3 Traktatu o Przystąpieniu, instytucje Wspólnoty mogą, przed przystąpieniem, podjąć środki określone w art. 171 i 358 tego Aktu;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Produktów Rybołówstwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia szczegółowe zasady przyznawania odszkodowania wyrównawczego, zwanego dalej "odszkodowaniem", określonych w art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3117/85, w odniesieniu do sardynek atlantyckich.
Artykuł 2
1.
Odszkodowania przyznaje się organizacjom producentów w odniesieniu do sardynek, które:
- zostały złowione przez członka danej organizacji,
- są sprzedawane przetwórcy w celu ich całkowitego i ostatecznego przetworzenia zgodnie z przepisami zdrowotnymi i technicznymi odnoszącymi się do produktów przeznaczonych do spożycia przez ludzi, obowiązującymi w Państwie Członkowskim, w którym siedzibę ma dany przetwórca.
2.
Procesami określonymi w ust. 1 są:
a) zamrażanie;
b) produkcja produktów w puszkach objętych pozycją 16.04 Wspólnej Taryfy Celnej;
c) filetowanie lub krojenie, o ile towarzyszy im jeden z procesów określonych w lit. a) i b).
Artykuł 3
W odniesieniu do każdej sprzedanej partii, należącej do tej samej kategorii handlowej, kwota odszkodowania jest ustalana zgodnie z art. 2 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3117/85.
Artykuł 4
W przypadku gdy jeden z procesów określonych w art. 2 ust. 2 jest prowadzony w Państwie Członkowskim innym niż to państwo, w którym organizacja producentów sprzedająca dany produkt została uznana, dowodem, że takie przetwarzanie miało miejsce, jest egzemplarz kontrolny T nr 5, zgodnie z przepisami rozporządzenia Komisji (EWG) nr 223/77 [2] i z przepisami niniejszego rozporządzenia.
W wymienionym formularzu powinny być zamieszczone następujące informacje:
- w rubryce 41, opis towarów w stanie, w jakim znajdują się w momencie przesyłki,
- w rubryce 104, jedna z poniższych adnotacji, drukowanymi literami:
"UDLIGNINGSGODTGØRELSESBERETTIGET FORARBEJDNING
FORORDNING (EØF) Nr. 3117/85"
, "VERARBEITUNG, FÜR DIE EINE AUSGLEICHSENTSCHÄDIGUNG GEWÄHRT WIRD
VERORDNUNG (EWG) Nr. 3117/85"
, "ΜΕΤΑΠΟΙΗΣΗ ΠΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥΤΑΙ ΑΝΤΙΣΤΑΘΜΙΣΤΙΚΗ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗ
ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΣ (ΕΟΚ) αριθ.
3117/85"
, "PROCESSING ELIGIBLE FOR A COMPENSATORY ALLOWANCE
REGULATION (EEC) nr 3117/85"
, "TRANSFORMACIÓN QUE BENEFICIA DE UNA INDEMNIZACIÓN COMPENSATORIA
REGLAMENTO (CEE) No 3117/85"
, "TRANSFORMATION BÉNÉFICIANT D'UNE INDEMNITÉ COMPENSATOIRE
RÈGLEMENT (CEE) nr 3117/85"
, "TRASFORMAZIONE CHE BENEFICIA DI UN'INDENNITÀ COMPENSATIVA
REGOLAMENTO (CEE) N. 3117/85"
, "VERWERKING DIE IN AANMERKING KOMT VOOR EEN COMPENSERENDE VERGOEDING
VERORDENING (EEG) Nr. 3117/85"
, "TRANSFORMAÇÃO BENEFICIANDO DE UNA INDEMNIZAÇÃO COMPENSATÓRIA
REGULAMENTO (CEE) N.o 3117/85".
Artykuł 5
1.
Odszkodowanie jest wypłacane zainteresowanym organizacjom producentów, na ich wniosek, przez Państwo Członkowskie, w którym zainteresowana organizacja ma siedzibę, po przedstawieniu:
- umowy sprzedaży produktu na pierwszym etapie obrotu.
W umowie powinny być zawarte co najmniej nazwy (nazwiska) i siedziby (adresy) danych stron, ilość, cena sprzedaży i data dostarczenia każdej partii sprzedanych produktów, a także zobowiązanie przetwórcy, określone w ust. 2,
- dowodu zapłaty za towar,
- gdzie to właściwe, kopii egzemplarza kontrolnego T nr 5, określonego w art. 4,
oraz, w zakresie, w jakim nie ma powyższych dokumentów w momencie wypłaty, informacje wskazujące, że produkty nie zostały poddane całkowitemu i ostatecznemu przetworzeniu.
2.
Przetwórca zobowiązuje się na piśmie, że produkty objęte umową zostaną przetworzone zgodnie z przepisami art. 2.
W tym celu, w rachunku stanu zapasów swojego przedsiębiorstwa, jest on zobowiązany do zidentyfikowania ilości, które zostały zakupione w kontekście tych ustaleń.
Przetwórca zobowiązuje się do umożliwienia przeprowadzania, przez właściwe władze, każdej kontroli w jego lokalach.
3.
Wniosek o wypłacenie odszkodowania przedkładają zainteresowane organizacje producentów właściwym organom danego Państwa Członkowskiego nie później niż do końca miesiąca następującego po miesiącu, w którym umowa sprzedaży została sporządzona.
Artykuł 6
1.
Zainteresowane Państwa Członkowskie ustalają system kontroli pozwalający zagwarantować, że produkty, w odniesieniu do których składano wniosek o odszkodowanie, kwalifikują się do takiego odszkodowania oraz że przepisy niniejszego rozporządzenia są przestrzegane.
2.
Szczegółowe zasady funkcjonowania systemu kontroli są ustalane przez poszczególne Państwa Członkowskie i muszą w nich być zawarte co najmniej następujące wymagania:
- kontrole na miejscu w lokalach przedsiębiorstw przetwórczych,
- przedstawianie przez beneficjenta dokumentów uzupełniających, które pozwalają określić jego prawo do odszkodowania,
- definicje danych szczegółowych, które włącza się do wniosku o przyznanie odszkodowania określonego w art. 5,
- identyfikacja ilości produktu, sprzedanych w ramach obecnego systemu, w rejestrach sprzedaży organizacji producentów.
Artykuł 7
1.
Zainteresowane Państwa Członkowskie notyfikują Komisji, nie później niż w ciągu dwóch miesięcy po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia, środki kontroli, jakie zostały wprowadzone zgodnie z art. 6 ust. 1.
2.
Ponadto Państwa Członkowskie co miesiąc notyfikują Komisji ilości sprzedane w ciągu poprzedniego miesiąca, które mogą kwalifikować się do odszkodowania, w podziale według kategorii handlowej i rodzaju przeprowadzonego przetwarzania, a także o wydatkach dotyczących przyznawania takich odszkodowań.
3.
W razie konieczności, na podstawie informacji uzyskanych w ramach procedury kontrolnej przewidzianej w art. 6, odszkodowanie musi wprowadzić korektę kwoty przyznanego odszkodowania.
Artykuł 8
Kursem wymiany stosowanym do odszkodowania jest reprezentatywny kurs wymiany obowiązujący w dniu sprzedaży produktu.
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 marca 1986 r., pod warunkiem wejścia w życie Traktatu o Przystąpieniu Hiszpanii i Portugalii.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 3460/85
z dnia 6 grudnia 1985 r.
ustanawiające szczegółowe zasady przyznawania odszkodowania wyrównawczego w odniesieniu do sardynek śródziemnomorskich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając Akt Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii, w szczególności jego art. 171 i 358,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3117/85 z dnia 4 listopada 1985 r. ustanawiające ogólne zasady przyznawania odszkodowań wyrównawczych w odniesieniu do sardynek [1], w szczególności jego art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 3 rozporządzenia (EWG) nr 3117/85 określa warunki przyznawania odszkodowania wyrównawczego w odniesieniu do kwalifikujących się do tego odszkodowania produktów i form przetwarzania, granicę w wysokości 43000 ton oraz beneficjentów systemu oraz określa metodę obliczania wysokości tego odszkodowania;
system ten musi dotyczyć tych kategorii sardynek, których wprowadzenie do obrotu po przetworzeniu wydaje się sprawiać najmniej trudności;
przepisy zdrowotne i techniczne ustanowione przez władze krajowe pozwalają zagwarantować, że dane produkty zostały w całkowity i ostateczny sposób poddane jednemu z procesów określonych w art. 3 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3117/85; należy poddać kontroli zgodność przetworzonych produktów z wyżej wymienionymi przepisami;
obowiązek podjęcia decyzji w zakresie ilości, w odniesieniu do których każdy producent mający siedzibę na terytorium danego Państwa Członkowskiego kwalifikuje się do odszkodowania, należy pozostawić temu Państwu Członkowskiemu;
w celu zapewnienia zgodności z granicą ilościową Wspólnoty wynoszącą 43000 ton, przewidzianą dla danego systemu, każde Państwo Członkowskie na początku roku gospodarczego powinno powiadomić Komisję o całkowitych przyznanych ilościach; w sytuacji gdy została przekroczona maksymalna granica ilościowa, niezbędne jest tam, gdzie to właściwe, określenie metod redukcji ilości całkowitych;
w celu zapewnienia, że wypłata danego odszkodowania dokonana jest w odpowiednim czasie, w odniesieniu do tych ilości, w zakresie których uzyskano prawo do odszkodowania, należy ustalić maksymalny termin wynoszący sześć miesięcy, licząc od momentu dostarczenia produktu, na przetworzenie i na złożenie przez przetwórcę wniosku o wypłatę odszkodowania;
w celu przyspieszenia wypłaty odszkodowania należy zapewnić wydanie przez producenta lub organizację producentów pisemnego świadectwa stwierdzającego, że każda sprzedana ilość stanowi część ilości kwalifikującej się do odszkodowania, jak ustalono w odniesieniu do producenta lub organizacji producentów; ponadto, do celów kontroli wydanych świadectw, należy umożliwić Państwom Członkowskim wymianę niezbędnych informacji dotyczących takich świadectw;
aby umożliwić stałą kontrolę, osoby kwalifikujące się do odszkodowania muszą przez cały czas informować organy kontrolne o ich działaniach przetwórczych;
na podstawie art. 2 ust. 3 Traktatu o przystąpieniu instytucje Wspólnoty mogą, przed przystąpieniem, podjąć środki określone w art. 171 i 358 Aktu;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Produktów Rybołówstwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia szczegółowe zasady przyznawania odszkodowania wyrównawczego, zwanego dalej "odszkodowaniem", określonego w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 3117/85, w odniesieniu do sardynek śródziemnomorskich.
Artykuł 2
1.
Odszkodowanie przyznaje się tylko w odniesieniu do sardynek, które są sprzedawane przetwórcy w celu ich całkowitego i ostatecznego przetworzenia, na warunkach określonych w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 3117/85, zgodnie z przepisami zdrowotnymi i technicznymi odnoszącymi się do produktów przeznaczonych do spożycia przez ludzi obowiązującymi w Państwie Członkowskim, w którym siedzibę ma dany przetwórca.
2.
Do celów ust. 1 przez "przetwórcę" rozumie się każdą osobę fizyczną lub prawną, która:
- przetwarza sardynki śródziemnomorskie za pomocą jednej z metod przewidzianych w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 3117/85,
- spełnia warunki ustanowione w ustawodawstwie krajowym danego Państwa Członkowskiego dotyczące dokonywania wspomnianego przetwarzania za pomocą jednej z wyżej wymienionych metod.
Artykuł 3
1.
Ilość kwalifikująca się do odszkodowania ustalana jest corocznie dla każdego roku gospodarczego i dla każdego producenta lub każdej organizacji producentów na ich wniosek, przez Państwo Członkowskie, w którym producent lub organizacja producentów ma swoją siedzibę, na podstawie średniej ilości rocznej sprzedanej przez producenta lub organizację producentów wspólnotowemu przemysłowi przetwórczemu, do celów działań w zakresie przetwarzania kwalifikujących się zgodnie z niniejszym rozporządzeniem w czasie okresu referencyjnego 1982–1984.
2.
Państwa Członkowskie notyfikują Komisji, na miesiąc przed rozpoczęciem każdego roku gospodarczego, całkowite ilości kwalifikujące się do tymczasowo ustalonego odszkodowania na następny rok gospodarczy, w podziale według kategorii produktu i działań w zakresie przetwarzania.
Ponadto zainteresowane Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają Komisję o jakiejkolwiek zmianie w tej ilości.
W przypadku gdy suma ilości ustalonych tymczasowo przez każde Państwo Członkowskie przekracza pułap przewidziany w art. 3 ust. 1 tiret drugie rozporządzenia (EWG) nr 3117/85, Komisja, po konsultacji z zainteresowanymi Państwami Członkowskimi, podejmuje decyzję o całkowitych ilościach kwalifikujących się do odszkodowania dla każdego Państwa Członkowskiego zgodnie z kryteriami określonymi w ust. 1.
Komisja podejmuje decyzję w odniesieniu do wyżej wskazanych ilości, w terminie 30 dni od dnia otrzymania notyfikacji, zaś w przypadku niezachowania obowiązku notyfikacji określone przez Komisję ilości uważane są za zaakceptowane.
3.
Ostateczne przyznanie ilości określonych w ust. 1 następuje po podjęciu przez Komisję decyzji w sprawie ilości całkowitej, ustalonej przez każde Państwo Członkowskie, zgodnie z ust. 2.
Artykuł 4
1. Producent lub organizacja producentów określona w art. 3 ust. 1 wydaje przetwórcy podczas każdej sprzedaży pisemne świadectwo zawierające nazwisko (nazwę) sprzedawcy, nazwisko (nazwę) podmiotu skupującego, ilość oraz cenę produktów stanowiących przedmiot sprzedaży i stwierdzające, że ta ilość stanowi część ilości kwalifikującej się, przyznanej producentowi lub organizacji producentów zgodnie z art. 3 ust. 1.
Dany producent lub organizacja producentów bezzwłocznie przekazuje kopię tego świadectwa do Państwa Członkowskiego, które ustaliło kwalifikującą się ilość.
2.
Przed wypłaceniem odszkodowania Państwo Członkowskie, w którym producent lub organizacja producentów sprzedająca produkt ma siedzibę, sprawdza czy łączna ilość sprzedana na podstawie każdego świadectwa nie przekracza ilości kwalifikujących się przeznaczonych danemu producentowi lub organizacji producentów na dany rok gospodarczy.
3.
Jeżeli przetworzenie produktu odbywa się w Państwie Członkowskim innym niż to, w którym sprzedawca produktu ma siedzibę, Państwo Członkowskie, w którym ma miejsce przetwarzanie, przekazuje co miesiąc Państwu Członkowskiemu, w którym sprzedawca produktu ma siedzibę wykaz świadectw, jakie zostały mu dostarczone w poprzednim miesiącu, zgodnie z art. 5, w celu kontroli określonej w ust. 2.
Kontrola rozpoczyna się niezwłocznie po otrzymaniu danego wykazu, a jej wyniki przekazywane są bezzwłocznie Państwu Członkowskiemu, które przeprowadzało kontrolę.
4.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie przeprowadzające kontrolę określoną w ust. 2 nie może podjąć ostatecznej decyzji w sprawie wydanego świadectwa, zażąda od producenta lub organizacji producentów, która wydała dane świadectwo, uzasadnienia do świadectwa w terminie nieprzekraczającym jednego miesiąca.
Artykuł 5
1.
Wraz z zakończeniem działań w zakresie przetwarzania oraz nie później niż sześć miesięcy po dacie faktycznego dostarczenia produktu dany przetwórca może złożyć wniosek o wypłatę odszkodowania.
2.
Odszkodowanie wypłaca na rzecz przetwórcy Państwo Członkowskie, w którym przetworzenie miało miejsce, po przedłożeniu:
- faktury lub pokwitowania sprzedaży produktu, na których muszą znajdować się co najmniej nazwy (nazwiska) i siedziby (adresy) danych stron oraz ilość, cena zakupu faktycznie zapłacona producentowi lub organizacji producentów oraz – dla każdej kategorii zakupionego produktu - data jego dostarczenia,
- dowodu zapłaty za towar, ze wskazaniem ceny określonej w tiret pierwszym,
- zaświadczenia określonego w art. 4,
w odniesieniu tylko do ilości kwalifikujących się do odszkodowania, tak jak to określono zgodnie z art. 3 oraz po uprzedniej kontroli świadectw stosownie do art. 4 ust. 2.
3.
Jeżeli z kontroli określonej w art. 4 ust. 2 wynika, że ilości sprzedane przez producenta lub organizację producentów przekraczają ilość kwalifikującą się, która została im przyznana na dany rok gospodarczy, lub w przypadku braku zadowalającej odpowiedzi producenta lub organizacji producentów w terminie określonym w art. 4 ust. 4 odszkodowania nie wypłaca się.
Artykuł 6
1.
Zainteresowane Państwa Członkowskie ustalają system kontroli pozwalający zagwarantować, że produkty, w odniesieniu do których składano wniosek o odszkodowanie, kwalifikują się do takiego odszkodowania oraz że przepisy niniejszego rozporządzenia są przestrzegane.
2.
Szczegółowe zasady funkcjonowania systemu kontroli są ustalane przez poszczególne Państwa Członkowskie i muszą w nich być zawarte co najmniej następujące wymagania:
- przedstawianie przez przetwórcę dokumentów uzupełniających, które pozwalają określić jego prawo do odszkodowania,
- prowadzenie przez producenta lub organizację producentów rejestrów sprzedaży sporządzanych zgodnie z warunkami określonymi w niniejszym rozporządzeniu, z wyszczególnieniem dla każdej operacji sprzedaży daty, podmiotu skupującego, ilości oraz jakości sprzedanego produktu,
- prowadzenie przez przetwórcę, do celów weryfikacji całkowitego i ostatecznego przetworzenia, codziennego rachunku stanu zapasów, w szczególności wskazującego:
- ilość zakupionego produktu, w podziale według gatunków i kategorii, daty przyjęcia oraz numeru faktury lub pokwitowania,
- datę początku i końca przetwarzania,
- ilość przetworzoną, w podziale według gatunków, kategorii i rodzaju przetwarzania oraz miejsca przetwarzania,
- bezpośrednie kontrole w danych przemysłach przetwórczych,
- określenie szczegółowych danych, które powinny znajdować się we wniosku o przyznanie odszkodowania określone w art. 5.
Artykuł 7
1.
W przypadku naruszenia, w ograniczonym zakresie, systemu w zakresie odszkodowania przez beneficjenta odszkodowania, kiedy zostaje dowiedzione przez tego samego beneficjenta, przy akceptacji danego Państwa Członkowskiego, że takie naruszenie nie zostało popełnione w sposób zamierzony lub w wyniku poważnego zaniedbania, Państwo Członkowskie zatrzymuje sumę równą 10 % wspólnotowej ceny wycofania dla sardynek atlantyckich mającej zastosowanie do ilości, które stanowią przedmiot naruszenia i które miały skorzystać z odszkodowania lub w odniesieniu do których odszkodowanie zostało przyznane.
2.
Państwa Członkowskie notyfikują co miesiąc Komisji takie przypadki, w których zastosowały ust. 1.
Artykuł 8
Ilości sprzedane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem stanowią przedmiot specjalnego zapisu w ostatniej kolumnie rejestru, którego wzór znajduje się w Załączniku do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3138/82 [2].
Artykuł 9
1.
Zainteresowane Państwa Członkowskie notyfikują Komisji, nie później niż w ciągu dwóch miesięcy po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia, środki kontroli, jakie zostały wprowadzone na podstawie art. 6 ust. 1.
2.
Ponadto Państwa Członkowskie co miesiąc notyfikują Komisji ilości przetworzone w ciągu poprzedniego miesiąca, które kwalifikują się do odszkodowania, w podziale według kategorii handlowej i rodzaju przeprowadzonego przetwarzania, a także o wydatkach dotyczących przyznawania tego odszkodowania.
Artykuł 10
Kursem wymiany stosowanym do odszkodowania jest reprezentatywny kurs wymiany obowiązujący w dniu sprzedaży produktu.
Artykuł 11
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 marca 1986 r., pod warunkiem wejścia w życie Traktatu o przystąpieniu Hiszpanii i Portugalii.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWWIS, EWG, Euratom) nr 3519/85
z dnia 12 grudnia 1985 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG, Euratom, EWWiS) nr 260/68 ustanawiające warunki i procedurę stosowania podatku na rzecz Wspólnot Europejskich
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Jedną Radę i Jedną Komisję Wspólnot Europejskich,
uwzględniając protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich, w szczególności jego art. 13,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 260/68 [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWWiS, EWG, Euratom) nr 2151/82 [3], należy zmienić w celu uwzględnienia następujących rozporządzeń:
- rozporządzenia Rady (EWWiS, EWG, Euratom) nr 1679/85 z dnia 19 czerwca 1985 r., wprowadzającego specjalne i tymczasowe środki dotyczące zakończenia służby przez niektórych urzędników w naukowych i technicznych działach Wspólnot Europejskich [4],
- rozporządzenia Rady (EWWiS, EWG, Euratom) nr 2799/85 z dnia 27 września 1985 r., zmieniającego regulamin pracowniczy urzędników oraz warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich [5],
- rozporządzenia Rady (EWWiS, EWG, Euratom) nr 3518/85 z dnia 12 grudnia 1985 r., wprowadzającego specjalne środki w sprawie rozwiązania umów o pracę z urzędnikami Wspólnot Europejskich w związku z przystąpieniem Hiszpanii i Portugalii [6],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym w art. 2 rozporządzeniu (EWG, Euratom, EWWiS) nr 260/80 dodaje się tiret dziewiąte, dziesiąte i jedenaste w brzmieniu:
- "upoważnieni do odprawy z tytułu rozwiązania umowy o pracę na mocy art. 3 rozporządzenia (EWWiS, EWG, Euratom) nr 1679/85,
- upoważnieni do zasiłku dla bezrobotnych na mocy art. 28a warunków zatrudnienia innych pracowników, wynikającego z art. 33 rozporządzenia (EWWiS, EWG, Euratom) nr 2799/85,
- upoważnieni do odprawy z tytułu rozwiązania umowy o pracę na mocy art. 4 rozporządzenia (EWWiS, EWG, Euratom) nr 3518/85."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWWIS, EWG, Euratom) nr 3520/85
z dnia 12 grudnia 1985 r.
zmieniające rozporządzenie (Euratom, EWWiS, EWG) nr 549/69 określające kategorie urzędników i innych pracowników Wspólnot Europejskich, do których mają zastosowanie przepisy artykułu 12, artykułu 13 ust. 2 oraz artykułu 14 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Jedną Radę i Jedną Komisję Wspólnot Europejskich, w szczególności jego art. 28 ust. 1,
uwzględniając Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich, w szczególności jego art. 16 i 22,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Trybunału Sprawiedliwości,
a także mając na uwadze, co następuje:
należy zmienić rozporządzenie (Euratom, EWWiS, EWG) nr 549/69 [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWWiS, EWG, Euratom) nr 2152/82 [3], w celu uwzględnienia następujących rozporządzeń:
- rozporządzenia Rady (EWWiS, EWG, Euratom) nr 1679/85 z dnia 19 czerwca 1985 r. wprowadzającego specjalne i tymczasowe środki dotyczące zakończenia służby przez niektórych urzędników w naukowych i technicznych działach Wspólnot Europejskich [4],
- rozporządzenia Rady (EWWiS, EWG, Euratom) nr 2799/85 z dnia 27 września 1985 r. zmieniającego regulamin pracowniczy urzędników oraz warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich [5],
- rozporządzenia Rady (EWWiS, EWG, Euratom) nr 3518/85 z dnia 12 grudnia 1985 r. wprowadzającego specjalne środki dotyczące zakończenia służby urzędników Wspólnot Europejskich w związku z przystąpieniem Hiszpanii i Portugalii [6],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 2 rozporządzenia (Euratom, EWWiS, EWG) nr 549/69 dodaje się punkty:
"i) uprawnieni do odprawy w przypadku zakończenia służby na mocy art. 3 rozporządzenia (EWWiS, EWG, Euratom) nr 1679/85,
j) uprawnieni do zasiłku dla bezrobotnych przewidzianego w art. 28a warunków zatrudnienia pozostałych pracowników, wynikającego z art. 33 rozporządzenia (EWWiS, EWG, Euratom) nr 2799/85,
k) uprawnieni do odprawy w przypadku zakończenia służby na mocy art. 4 rozporządzenia (EWWiS, EWG, Euratom) nr 3518/85."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 3531/85
z dnia 12 grudnia 1985 r.
ustanawiające niektóre środki techniczne i kontrolne dotyczące działalności połowowej statków pływających pod banderą Hiszpanii na wodach innych Państw Członkowskich z wyjątkiem Portugalii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając Akt Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii, w szczególności jego art. 163 ust. 3 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje: należy ustanowić procedury techniczne w zakresie określania i nadzoru statków hiszpańskich uprawnionych do połowu w tym samym czasie na wodach innych Państw Członkowskich z wyjątkiem Portugalii;
Akt Przystąpienia przewiduje system wykazów uprawnionych statków oraz system zgłaszania przemieszczeń statków i system zgłaszania połowów Komisji, w uzupełnieniu przepisów ustanowionych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2057/82 z dnia 29 czerwca 1982 r., ustanawiającym niektóre środki kontrolne w zakresie działalności połowowej statków Państw Członkowskich [1], zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 1729/83 [2];
zgodnie z art. 163 ust. 2 akapit drugi Aktu Przystąpienia, począwszy od dnia 1 stycznia 1986 r., wszystkie przepisy dotyczące wyspecjalizowanej działalności połowowej określonej w art. 160 ust. 1 wspomnianego Aktu powinny być takie same jak przepisy stosowane przed wejściem w życie tego Aktu;
niezbędne jest zatem zapewnienie środków dla wystawiania licencji połowowych przez Komisję oraz przyjęcie określonych środków technicznych w zakresie ochrony zasobów, które stosuje się bez uszczerbku do środków ustanowionych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 171/83 z dnia 25 stycznia 1983 r. ustanawiającym niektóre środki techniczne w celu ochrony zasobów połowowych [3], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 3625/84 [4];
zgodnie z art. 2 ust. 3 Traktatu o Przystąpieniu instytucje Wspólnoty mogą przyjąć przed przystąpieniem środki określone w art. 163 Aktu, przy czym środki takie wchodzą w życie pod warunkiem i w dniu wejścia w życie tego Traktatu;
Komitet Zarządzający ds. Zasobów Rybołówstwa nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ustanowione poniżej środki techniczne i kontrolne stosuje się na wodach podlegających zwierzchnictwu lub jurysdykcji Państw Członkowskich z wyjątkiem Hiszpanii i Portugalii i które są objęte działaniem Międzynarodowej Rady Badań Morza (ICES), w odniesieniu do statków pływających pod banderą Hiszpanii oraz zarejestrowanych i/lub odnotowanych w porcie znajdującym się na terytorium objętym wspólną polityką rybołówstwa.
Artykuł 2
1.
Każdego roku, nie później niż na jeden miesiąc przed rozpoczęciem danego dozwolonego okresu połowów okresu, władze hiszpańskie dostarczają Komisji wykazy statków, które mogą prowadzić wyspecjalizowaną działalność połowową określoną pkt 2 załącznika I. Odrębny wykaz jest przedstawiany dla każdego rodzaju połowów.
2.
Można dokonać przeglądu wykazów określonych w ust. 1, w pierwszym dniu każdego miesiąca; wszelkie zmiany są zgłaszane Komisji przed 15. dniem poprzedzającego miesiąca.
3.
Wykazy określone w ust. 1 dostarczają następujących informacji o każdym statku:
- nazwa statku,
- numer rejestracyjny,
- zewnętrzne litery i numery identyfikacyjne,
- port rejestracji,
- nazwa(-y) i adres(-y) armatora(-ów) lub osoby (osób) czarterującej(-ych) oraz, jeżeli armator jest osobą prawną lub spółką, jego przedstawiciela(-i),
- tonaż brutto i całkowita długość,
- moc silnika,
- sygnał wywoławczy i częstotliwość radiowa.
Artykuł 3
1.
Władze Hiszpanii przedstawiają Komisji propozycje wykazów okresowych określonych art. 163 ust. 1 akapit drugi Aktu Przystąpienia, określając statki, które mogą łowić w tym samym czasie, zgodnie z art. 158 i 160 Aktu Przystąpienia i stosując się do następującej procedury:
a) w przypadku statków określonych w pkt 1 i 2 lit. a), b), f) i g) załącznika I, co najmniej 15 dni przed datą wyznaczoną na wejście w życie takich wykazów; w przypadku statków określonych w pkt 1 i 2 lit. g) załącznika I, wykazy obejmują okres co najmniej jednego miesiąca kalendarzowego; w przypadku statków określonych w pkt 2 lit. a), b) i f) załącznika I, wykazy obejmują okres co najmniej dwóch miesięcy kalendarzowych;
b) w przypadku statków określonych w pkt 2 lit. c) i d) załącznika I, co najmniej cztery dni robocze przed datą wyznaczoną na wejście w życie takich wykazów; wykazy obejmują okres jednego miesiąca kalendarzowego w przypadku statków wymienionych w pkt 2 lit. c) załącznika I i okres co najmniej dwóch tygodni w przypadku statków wymienionych w pkt 2 lit. d) danego Załącznika;
c) w przypadku statków określonych w pkt 2 lit. e) załącznika I, co najmniej dwa dni robocze przed datą wyznaczoną na wejście w życie takich wykazów; wykaz obejmuje okres jednego dnia.
2.
Miesięczne wykazy okresowe statków określone w pkt 1 i 2 lit. c) załącznika I określają dla każdego dnia statki uprawnione do połowu w tym samym czasie; każdy statek określony w pkt 1 załącznika I musi być umieszczony na liście co najmniej przez sześć kolejnych dni, a każdy statek określony w pkt 2 lit. c) załącznika I musi być umieszczony w wykazie co najmniej przez dwa kolejne dni.
Władze Hiszpanii podejmują takie środki administracyjne, jakie są niezbędne do zapewnienia, aby statki określone w pkt 1 załącznika I nie mogły opuszczać portu, z którego prowadzą działania przed datą odpowiadającą dacie ustalonej w wykazie okresowym dotyczącym prowadzenia połowów w danej strefie przy uwzględnieniu normalnego czasu tranzytu niezbędnego do osiągnięcia najbliższych granic geograficznych wspomnianej strefy.
Powinny one również zapewnić, aby statki ponownie wchodziły do portu, z którego prowadzą działania, zgodnie z odpowiednim czasem tranzytu.
Dodatkowo władze hiszpańskie współpracują z właściwymi władzami w celu zapewnienia, aby przemieszczenia tych samych statków wypływających z portu innego Państwa Członkowskiego były zgodne z zasadami i warunkami dopuszczającymi rodzaje połowów określonych w załączniku I.
3.
W przypadku statków określonych w pkt 2 lit. d) załącznika I wykaz okresowy obejmuje grupy statków, przy czym każdy z nich składa się z nie więcej niż trzech statków.
Liczba takich grup nie może przekroczyć liczby określonej w pkt 2 lit. d) kolumna czwarta załącznika I. Statek może zostać umieszczony wyłącznie w jednej grupie.
Grupa nie może otrzymać więcej niż jedną z licencji określonych w art. 4.
4.
Każdy z wykazów okresowych dostarcza następujących informacji o każdym statku:
- nazwa i numer rejestracyjny statku,
- sygnał wywoławczy,
- nazwa(-y) i adres(-y) armatora(-ów) lub osoby (osób) czarterującej(-ych) oraz, jeżeli właściciel jest osobą prawną lub spółką, jego przedstawiciela(-i),
- jeśli jest to stosowne, współczynnik określony w art. 158 ust. 2 Aktu Przystąpienia,
- okres, w odniesieniu do którego wnioskuje się o zezwolenie na połów,
- planowana metoda połowów,
- planowany obszar połowów,
- w przypadku statków określonych w pkt 1 załącznika I oświadczenie dotyczące tego, czy statek będzie poławiał gatunki denne.
5.
Komisja bada propozycje określone w ust. 1 i sporządza wykazy okresowe, które następnie przesyła władzom hiszpańskim i danym władzom kontrolnym, zgodnie z następującym harmonogramem:
- w przypadku statków określonych w ust. 1 lit. a) powyżej co najmniej cztery dni robocze przed dniem ich wejścia w życie,
- w przypadku statków określonych w ust. 1 lit. b) powyżej co najmniej dwa dni robocze przed dniem ich wejścia w życie,
- przypadku statków określonych w ust. 1 lit. c) powyżej co najmniej jeden dzień roboczy przed dniem ich wejścia w życie.
6.
Jeżeli, w przypadku statków określonych w pkt 2 lit. c), d) i e) załącznika I, Komisja nie otrzyma propozycji nowego wykazu okresowego w terminie określonym w akapicie pierwszym niniejszego artykułu, przepisy obowiązujące w ostatnim dniu bieżącego okresu pozostają w mocy do dnia ustanowienia nowego wykazu zgodnie z procedurą ustanowioną w niniejszym artykule.
7.
Władze hiszpańskie mogą zażądać, aby Komisja zastąpiła statek znajdujący się w wykazie okresowym, który ze względu na działanie siły wyższej nie może prowadzić połowów podczas ustalonego okresu lub w jakiejkolwiek części takiego okresu.
Każdy zastąpiony statek musi zostać umieszczony w wykazie określonym w kolumnie trzeciej załącznika I.
Komisja bezzwłocznie powiadamia o jakichkolwiek zmianach w odpowiednich wykazach okresowych władze hiszpańskie oraz dane władze kontrolne określone w ust. 5.
Żaden zastępczy statek nie może dokonywać połowów do dnia wskazanego przez Komisję w jej notyfikacji.
Artykuł 4
1.
Statki określone w pkt 2 lit. a), b) i d) załącznika I, które są wymienione w wykazie okresowym zatwierdzonym przez Komisję, mogą dokonywać połowów wyłącznie, jeżeli posiadają na pokładzie licencję wystawioną przez Komisję na wniosek władz hiszpańskich.
W przypadku statków określonych w pkt 2 lit. a) i b) załącznika I wnioski o licencje składa się wraz z przekazaniem propozycji wykazów okresowych określonych w art. 3 ust. 1.
W przypadku statków określonych w pkt 2 lit. d) załącznika I wnioski o licencje składa się w momencie przedkładania wykazów statków określonych w art. 2.
2.
W przypadku statków określonych w pkt 2 lit. a) i b) załącznika I każdą licencję wystawia się dla nie więcej niż trzech statków, a opis każdego z takich statków powinien zostać podany w licencji.
3.
W przypadku statków określonych w pkt 2 lit. d) załącznika I licencje wystawia się dla całego okresu zezwolenia połowowego, bez wymieniania statków i z zastrzeżeniem maksymalnej liczby określonej w załączniku I pkt 2 kolumna czwarta; każdy statek zajmujący się prowadzeniem połowów musi posiadać taką licencję.
4.
Licencje wystawia się na okres co najmniej dwóch miesięcy kalendarzowych.
Artykuł 5
Statek może znajdować się na więcej niż jednym wykazie określonym w art. 2.
Statek może zostać umieszczony wyłącznie w jednym wykazie okresowym, z wyjątkiem statków do połowu tuńczyka, które mogą również zostać umieszczone w wykazie statków do połowu sardeli z użyciem żywej przynęty.
Artykuł 6
1.
Statki uprawnione do połowu tuńczyka nie mogą posiadać na pokładzie jakichkolwiek ryb czy też produktów rybołówstwa innych niż tuńczykowate, z wyjątkiem sardeli przeznaczonych do użycia jako żywa przynęta.
2.
Statki uprawnione do połowu leszcza promieniowego nie mogą posiadać na pokładzie jakichkolwiek ryb czy też produktów rybołówstwa innych niż tego gatunku, z wyjątkiem gatunków stosowanych jako żywa przynęta, pod warunkiem że ilości niezbędne dla tych potrzeb nie zostaną przekroczone.
Artykuł 7
Szyprowie lub, jeżeli jest to konieczne, armatorzy statków uprawnieni do połowów muszą przestrzegać specjalnych warunków ustanowionych w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Komisja dokona zmiany, po otrzymaniu propozycji z danego Państwa Członkowskiego, szczegółów dotyczących właściwych krajowych władz kontrolnych wymienionych w pkt 7 załącznika II.
Artykuł 8
Bez uszczerbku dla przepisów rozporządzenia (EWG) nr 171/83 następujące środki techniczne stosuje się w odniesieniu do statków pływających pod banderą Hiszpanii określonych w pkt 2 załącznika I:
a) zakazuje się używania sieci skrzelowych;
b) statki nie mogą mieć na pokładzie żadnych narzędzi połowu innych niż te, które są niezbędne dla danego rodzaju połowów, na które posiadają zezwolenie;
c) każdy taklowiec nie może zarzucać więcej niż dwa sznury haczykowe na dzień; maksymalna długość każdego z takich sznurów haczykowych wynosi 20 mil morskich; odległość między stągiewkami nie może być mniejsza niż 2,70 m;
d) statki łowiące leszcza promieniowego nie mogą posiadać na pokładzie żadnych narzędzi połowu innych niż powierzchniowe sznury haczykowe.
Artykuł 9
Władze Hiszpanii notyfikują Komisję, przed piętnastym dniem każdego miesiąca, o ilościach złowionych przez każdy statek łowiący tuńczyka oraz o ilościach wyładowanych przez takie statki w każdym porcie podczas poprzedzającego miesiąca.
Artykuł 10
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1986 r., pod warunkiem wejścia w życie Traktatu Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3541/85
z dnia 12 grudnia 1985 r.
w sprawie klasyfikacji towarów objętych podpozycją 27.03 A Wspólnej Taryfy Celnej
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 97/69 z dnia 16 stycznia 1969 r. w sprawie środków, jakie należy podjąć w celu jednolitego stosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2055/84 [2], w szczególności jego art. 3,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej należy ustanowić przepisy dotyczące klasyfikacji taryfowej mieszanek torfu (zawierającego nie mniej niż 75 % torfu w masie) i innych substancji, takich jak wapno, piasek, kompost z przegniłych liści, margiel, obornik gospodarski oraz niewielkich ilości innych nawozów, w których łączna zawartość potasu (obliczanego jako K2O), azotu, fosforu (obliczanego jako P2O5) nie przekracza 3 % w masie;
pozycja 27.03 Wspólnej Taryfy Celnej odnosi się do torfu (włączając odpadki torfowe), scalonego lub nie; nawozy z wyjątkiem tych, które wyszczególniono w pozycjach 31.01—31.04, określone są w pozycji 31.05;
omawianych towarów, ze względu na ich właściwości, nie można uznać za towary objęte pozycją 31.05;
omawiane towary mają zasadniczo charakter torfu objętego pozycją 27.03 i powinny być w związku z tym sklasyfikowane w podpozycji 27.03 A tej pozycji;
ponieważ Komitet ds. Nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej nie wyraził zgody, Komisja nie może przyjąć przepisów, które zaproponowała w tej sprawie zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 97/69,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Mieszanki torfu (zawierającego nie mniej niż 75 % torfu w masie) i innych substancji, takich jak wapno, piasek, kompost z przegniłych liści, margiel, obornik gospodarski oraz niewielkich ilości innych nawozów, w których łączna zawartość potasu (obliczanego jako K2O), azotu, fosforu (obliczanego jako P2O5) nie przekracza 3 %, w masie klasyfikuje się we Wspólnej Taryfie Celnej w podpozycji:
27.03
Torf (włączając odpadki torfowe), scalony lub nie:
A. Torf
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 3561/85
z dnia 17 grudnia 1985 r.
dotyczące informacji o inspekcjach działalności połowowej przeprowadzanych przez krajowe organy kontroli
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2057/82 z dnia 29 czerwca 1982 r. ustanawiające pewne środki kontrolne w zakresie działalności połowowej statków Państw Członkowskich [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1729/83 [2], w szczególności jego art. 13,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 1 rozporządzenia (EWG) nr 2057/82 wymaga, aby Państwa Członkowskie przeprowadzały inspekcje statków rybackich w powiązaniu ze środkami ochronnymi i kontrolnymi oraz podejmowały działania o charakterze karnym lub administracyjnym w przypadku stwierdzenia naruszeń; na podstawie art. 5 tego rozporządzenia Komisja musi być informowana o przeprowadzonych inspekcjach i kontrolach, jak również o ich wynikach; konieczne jest zatem określenie formy, w jakiej informacje te powinny być przekazywane do Komisji;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zasobów Połowowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Do dnia 1 marca każdego roku Państwa Członkowskie przekazują Komisji w odniesieniu do poprzedniego roku kalendarzowego:
a) informacje o liczbie dni inspekcji na morzu wykonanych przez krajowe statki inspekcyjne w każdej strefie ICES, NAFO lub regionie CECAF;
b) informacje w formie ustanowionej w Załączniku, dotyczące:
- inspekcji statków rybackich, przeprowadzonych na morzu lub w porcie oraz inspekcji wyładowanych połowów,
- wydanych urzędowych pisemnych ostrzeżeń,
- nałożonych kar administracyjnych,
- naruszeń skierowanych do rozpoznania sądowego.
2.
Do celów niniejszego rozporządzenia:
- "wydane urzędowe pisemne ostrzeżenia" oznaczają pisemne powiadomienie wydane przez organy i przekazane kapitanowi lub innej osobie odpowiedzialnej za naruszenie, która nie jest stawiana przed sądem, o dokonanych przez niego naruszeniach oraz o karach, które mogą zostać nałożone w przypadku powtórzenia się naruszeń,
- "nałożone kary administracyjne" oznaczają kary pieniężne lub inne kary, nałożone przez organy w wyniku naruszenia albo decyzje administracyjne o naruszeniu, podjęte w wyniku niekorzystnych działań kapitana lub innej osoby odpowiedzialnej za naruszenie,
- "naruszenia skierowane do rozpoznania sądowego" oznaczają naruszenia skierowane do rozpoznania sądowego, niezależnie od działań podjętych przez sąd.
3.
Komisja dostarcza Państwom Członkowskim streszczenia informacji uzyskanych zgodnie z ust. 1 i 2.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 3562/85
z dnia 17 grudnia 1985 r.
zawierające sprostowanie rozporządzenia (EWG) nr 3143/85 w odniesieniu do napisów umieszczanych na opakowaniach koncentratu masła
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1298/85 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3143/85 z dnia 1 listopada 1985 r. w sprawie sprzedaży po obniżonych cenach masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego, przeznaczonego do bezpośredniego spożycia w postaci koncentratu masła [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3338/85 [4], przewiduje, że na opakowaniach koncentratu masła należy umieszczać w sposób wyraźny i czytelny określone napisy; w wyniku błędu napis w języku włoskim nie odpowiada treści napisu przyjętej w tekście przedłożonym pod głosowanie Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych; dlatego należy skorygować to rozporządzenie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 5 ust. 4 akapit pierwszy tiret przedostatnie otrzymuje brzmienie:
"— burro concentrato" .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 3589/85
z dnia 17 grudnia 1985 r.
zmieniające niektóre rozporządzenia w sprawie chmielu w następstwie przystąpienia Hiszpanii i Portugalii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając Akt Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii, w szczególności jego art. 396,
w związku z przystąpieniem Hiszpanii i Portugalii zgodnie z art. 396 Aktu Przystąpienia należy wprowadzić zmiany do następujących rozporządzeń:
- rozporządzenie (EWG) nr 890/78 z dnia 28 kwietnia 1978 r. ustanawiające szczegółowe zasady certyfikacji chmielu [1], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia z 1979 r. [2],
- rozporządzenie (EWG) nr 3077/78 z dnia 21 grudnia 1978 r. w sprawie równoważności z certyfikatami wspólnotowymi świadectw załączanych do chmielu przywożonego z państw trzecich [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 541/85 [4];
zgodnie z art. 2 ust. 3 Traktatu o Przystąpieniu instytucje Wspólnoty mogą przed przystąpieniem przyjmować środki określone w art. 396 Aktu; środki te wejdą w życie jedynie pod warunkiem i w dniu wejścia tego Traktatu w życie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
W rozporządzeniu (EWG) nr 890/78 wprowadza się następujące zmiany:
- w art. 5a dodaje się, co następuje:
"— Producto certificado — Reglamento (CEE) noo 890/78,
— Producto certificado — Regulamento (CEE) no.o 890/78",
- w art. 6 ust. 3 akapit drugi po wyrazie "Grecja" dodaje się, co następuje: "Hiszpania i Portugalia",
- w art. 11 akapit drugi po wyrazie "Grecja" dodaje się, co następuje: "Hiszpania i Portugalia",
- w załączniku III sekcja 2 dodaje się, co następuje:
"ESP w odniesieniu do Hiszpanii"
"P w odniesieniu do Portugalii".
2.
W Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 3077/78 skreśla się odniesienia do Portugalii i Hiszpanii.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 marca 1986 r. pod warunkiem wejścia w życie Traktatu o Przystąpieniu Hiszpanii i Portugalii.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 3644/85
z dnia 19 grudnia 1985 r.
zmieniające rozporządzenie nr 79/65/EWG ustanawiające sieć zbierania danych rachunkowych o dochodach i prowadzonej działalności gospodarczej gospodarstw rolnych w Europejskiej Wspólnocie Gospodarczej
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając Akt Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii, w szczególności jego art. 396,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
oprócz zmian przewidzianych w samym Akcie Przystąpienia, rozporządzenie Rady nr 79/65/EWG [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2143/81 [2], musi zostać dostosowane, tak by uwzględniało nową sytuację, powstałą po przystąpieniu; takie dostosowanie dotyczy wykazu okręgów wymienionych w Załączniku do tego rozporządzenia;
na podstawie art. 2 ust. 3 Traktatu o przystąpieniu Hiszpanii i Portugalii instytucje Wspólnoty mogą przed przystąpieniem przyjąć środki określone w art. 396 Aktu Przystąpienia, przy czym te środki wchodzą w życie wyłącznie z zastrzeżeniem i w dniu wejścia w życie tego Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W Załączniku do rozporządzenia nr 79/65/EWG dodaje się:
"Hiszpania
1.
Galicia,
2.
Asturias,
3.
Kantabria,
4.
País Vasco,
5.
Navarra,
6.
La Rioja,
7.
Aragón,
8.
Cataluña,
9.
Baleares,
10.
Castilla-León,
11.
Madrid,
12.
Castilla-La Mancha,
13.
Comunidad Valenciana,
14.
Murcia,
15.
Extremadura,
16.
Andalucía,
17.
Canarias.
Portugalia
1.
Entre-Douro-e-Minho e Beira Litoral,
2.
Trás-os-Montes e Beira Interior,
3.
Ribatejo-Oeste,
4.
Alentego e Algarve,
5.
Açores e Madeira." .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1986 r., pod warunkiem wejścia w życie Traktatu o Przystąpieniu Hiszpanii i Portugalii.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od roku gospodarczego 1986.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 3703/85
z dnia 23 grudnia 1985 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania wspólnych norm handlowych w odniesieniu do niektórych świeżych lub schłodzonych ryb
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3796/81 z dnia 29 grudnia 1981 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienione Aktem przystąpienia Hiszpanii i Portugalii, w szczególności jego art. 4 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 103/76 z dnia 19 stycznia 1976 r. ustanawiające wspólne normy handlowe w odniesieniu do niektórych świeżych lub schłodzonych ryb [2], zmienione ostatnio rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3396/85 [3], w szczególności jego art. 6, 8 i 8a,
a także mając na uwadze, co następuje:
doświadczenie wykazało konieczność wyjaśnienia niektórych przepisów dotyczących stosowania wspólnych norm handlowych, określonych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 103/76 w celu zapewnienia bardziej jednolitego stosowania tych norm w Państwach Członkowskich;
system klasyfikacji śledzia i makreli opierający się na ocenie próbek, przewidziany w art. 8a rozporządzenia Rady (EWG) nr 103/76, powinien zostać dokonany zgodnie ze wspólnotowymi normami dotyczącymi tych gatunków; w celu zapewnienia ekstrapolacji wyników klasyfikacji opartej na ocenie próbek wszystkich danych partii należy ustalić liczbę pobieranych próbek, wagę lub wielkość każdej próbki oraz metody klasyfikacji i sprawdzania wagi partii wprowadzanych do obrotu z uwzględnieniem różnych metod sprzedaży;
w celu poprawy jakości ryb podlegających klasyfikacji opartej na systemie pobierania próbek i w celu uniknięcia wprowadzania do obrotu ryb, których stopień świeżości nie jest wystarczający, dane Państwa Członkowskie powinny wprowadzić ustalenia dotyczące kontroli obejmujące badanie środków służących do konserwacji ryb znajdujących się na statkach wyładowujących dane ryby;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Produktów Rybołówstwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia szczegółowe zasady przeprowadzania kontroli zgodności ze wspólnymi normami handlowymi produktów rybołówstwa, określonych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 103/76 dotyczącym klasyfikacji i ważenia niektórych gatunków.
Artykuł 2
Daną partię uważa się za jednorodną w rozumieniu art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 103/76, jeśli zawiera ilość nieprzekraczającą 10 % ilości całkowitej o kategorii świeżości i rozmiarze bezpośrednio mniejszym lub większym od wskazanych dla skrzynki lub danej partii ryb.
Artykuł 3
Podczas klasyfikacji wyładowanych ze statku ilości określonego produktu ilości całkowite partii uważanych za małe w rozumieniu art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 103/76 nie powinny przekraczać 100 kg danego produktu wyładowanego ze statku i przeznaczonego do wprowadzenia do obrotu podczas określonej sprzedaży. Jednakże właściwe władze Państw Członkowskich są upoważnione do ustalenia ilości mniejszej niż 100 kg, w przypadku gdy wymagają tego szczególne warunki produkcji i wprowadzania do obrotu.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie niezbędne kroki w celu zapewnienia, aby klasyfikacja produktu, zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady (EWG) nr 103/76, podczas pierwszej sprzedaży mogła być zmieniana jedynie pod nadzorem właściwych władz.
Artykuł 5
W celu zapewnienia, że zawartość standardowych skrzynek odpowiadała ich zakładanej pojemności, jak przewiduje art. 8 ust. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 103/76, co najmniej jedna skrzynka na sto musi być ważona, bez uszczerbku dla bardziej rygorystycznych przepisów krajowych lub zasad handlowych stosowanych w Państwach Członkowskich. Odchylenia wagi netto przewidziane w art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady (EWG) nr 103/76, o 5 % poniżej lub powyżej wagi wskazanej lub zakładanej, są dopuszczalne, z zastrzeżeniem bardziej rygorystycznych przepisów krajowych w dziedzinie prawa handlowego.
Artykuł 6
1.
Klasyfikacja śledzia i makreli według różnych kategorii ich świeżości i wielkości na podstawie systemu pobierania próbek, przewidzianego w art. 8a rozporządzenia Rady (EWG) nr 103/76, jest przeprowadzana zgodnie z procedurą określoną w kolejnych ustępach.
2.
Próbki pobierane są z ilości przeznaczonych na sprzedaż w następujący sposób:
- ze wszystkich ilości mniejszych niż 50 ton należy pobrać co najmniej jedną próbkę o wadze co najmniej 50 kg,
- ze wszystkich ilości w przedziale od 50 do 100 ton należy pobrać co najmniej dwie próbki o wadze co najmniej 50 kg każda,
- ze wszystkich ilości większych niż 100 ton należy pobrać co najmniej trzy próbki o wadze 50 kg każda albo tyle próbek o wadze 50 kg, ile potrzeba do osiągnięcia całkowitej ilości wynoszącej co najmniej 0,08 % danych ilości.
W przypadku gdy wyładunek dokonywany jest przez statek wyposażony w zbiorniki rybne, próbki pobierane są z każdego takiego zbiornika, przy uwzględnieniu powyższych przepisów.
3.
Próbki pobierane są w taki sposób, aby były reprezentatywne dla danych partii z uwzględnieniem praktyk handlowych stosowanych w tej dziedzinie w Państwach Członkowskich.
Próbki pobiera się regularnie, w zależności od liczby próbek, które mają być pobrane oraz od całkowitej ilości przeznaczonej do sprzedaży.
4.
Ilości przeznaczone do sprzedaży są następnie klasyfikowane zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady (EWG) nr 103/76, na podstawie wyników badania próbek i z zastrzeżeniem następujących przepisów oraz naocznej inspekcji.
Jeśli z pobranej próbki wynika, że:
a) badane ryby odpowiadają tej samej kategorii świeżości i rozmiaru – dane ilości klasyfikowane są na podstawie tego wyniku, przy czym dopuszcza się wahania rozmiaru i świeżości zgodnie z art. 2.
b) część badanych ryb, stanowiąca ponad 10 % ilości próbki, jest objęta kategorią B – liczba próbek do pobrania zostaje podwojona.
Dane ilości nie mogą być jednak zaklasyfikowane do kategorii wyższej niż kategoria B;
c) część badanych ryb nie spełnia warunków pozwalających na ich wprowadzenie do obrotu z przeznaczeniem do spożycia przez ludzi – dane ilości nie mogą być użyte w tym celu, jeśli klasyfikacja przeprowadzona zgodnie z przepisami art. 6, 7 i 8 rozporządzenia Rady (EWG) nr 103/76 nie wykaże, że pewna część może być wprowadzona do obrotu z przeznaczeniem do spożycia przez ludzi.
Artykuł 7
1.
W celu stwierdzenia wagi wystawionych na sprzedaż i wyładowanych ilości przeprowadza się ważenie pojemników lub środka transportu, na który te ilości zostały załadowane.
W przypadku gdy tego typu ważenie nie może zostać wykonane, waga wyładowanych ilości obliczana jest na podstawie zawartości standardowych skrzynek, do których ilości te powinny zostać wyładowane.
Jednakże powinno zostać przeprowadzone dodatkowe, wyrywkowe ważenie takich standardowych skrzynek.
2.
W przypadku gdy ilości wystawione są na publiczną licytację w standardowych skrzynkach, w celu wprowadzenia do obrotu poprzez określoną sprzedaż, ważenie odbywa się zgodnie z przepisami art. 5.
3.
Waga ilości przeładowywanych na pokład statku jest obliczana poprzez zastosowanie współczynników wymienionych w załączniku I:
- z jednej strony, do wielkości połowów dokonanych przez każdy statek lub do zawartości każdego zbiornika, mierzonych za pomocą właściwych środków technicznych,
- z drugiej strony, do ilości przeładowywanych na statek przetwórnię, mierzonych za pomocą pojemnika zatwierdzonego przez biuro miar i wag danego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 8
W ramach systemu pobierania próbek Państwa Członkowskie podejmą wszelkie niezbędne środki, w szczególności aby zapewnić, że:
- wszystkie statki dysponowały odpowiednimi środkami i stosowały je, gwarantując utrzymanie jakości danych produktów zgodnie z kryteriami, określonymi w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 103/76,
- w odniesieniu do statków wyposażonych w zbiorniki rybne – były one dokładnie czyszczone, temperatura w zbiornikach pozwalała na przechowywanie ryb i aby istniała możliwość notowania tej temperatury,
- wszystkie ilości wprowadzane do obrotu były rejestrowane z podziałem na kategorie świeżości i rozmiaru. W przypadku określonym w art. 7 ust. 1 rejestracja odbywa się na podstawie dokumentów potwierdzających, podpisanych przez kapitana danego statku i przez nabywcę, a w przypadku określonym w art. 7 ust. 3 – na podstawie dokumentów podpisanych przez kapitanów danych statków.
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3715/85
z dnia 27 grudnia 1985 r.
ustanawiające niektóre środki techniczne i kontrolne odnoszące się do aktywności połowowej statków pływających pod banderą Portugalii na wodach innych Państw Członkowskich, z wyjątkiem Hiszpanii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając Akt Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii, w szczególności jego art. 349 ust. 5 i 6, a także mając na uwadze, co następuje:
należy ustanowić procedury techniczne w zakresie określania i nadzoru nad statkami portugalskimi, które posiadają zezwolenie na poławianie w tym samym czasie na wodach innych Państw Członkowskich, z wyjątkiem Hiszpanii;
Akt Przystąpienia przewiduje system wykazów dopuszczonych statków oraz system zgłaszania przemieszczeń statków i system zgłaszania połowów Komisji, dodatkowo oprócz przepisów ustanowionych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2057/82 z dnia 29 czerwca 1982 r. ustanawiającym określone środki kontrolne w zakresie aktywności połowowej statków Państw Członkowskich [1], zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 1729/83 [2];
zgodnie z art. 349 ust. 4 Aktu Przystąpienia, począwszy od dnia 1 stycznia 1986 r., wszystkie przepisy dotyczące wyspecjalizowanej aktywności połowowej określonej w tym artykule muszą być takie same jak przepisy obowiązujące statki określone w art. 160 wspomnianego Aktu Przystąpienia;
zatem niezbędne jest przyjęcie określonych środków technicznych w zakresie ochrony zasobów, które mają zastosowanie bez naruszania środków działania ustanowionych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 171/83 z dnia 25 stycznia 1983 r. ustanawiającym określone środki techniczne w zakresie ochrony zasobów rybnych [3], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 3625/84 [4];
stosownie do art. 2 ust. 3 Traktatu Przystąpienia instytucje Wspólnoty mogą przyjąć przed przystąpieniem środki działania określone w art. 349 Aktu, przy czym środki takie wchodzą w życie z zastrzeżeniem i w dniu wejścia w życie tego Traktatu;
Komitet Zarządzający ds. Zasobów Rybnych nie przedstawił opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Poniżej ustanowione środki techniczne i kontrolne mają zastosowanie na wodach podlegających zwierzchnictwu lub jurysdykcji państw członkowskich, z wyjątkiem Hiszpanii i Portugalii, i które są objęte działaniem Międzynarodowej Rady ds. Badania Morza (ICES), do statków pływających pod banderą Portugalii i zarejestrowanych i/lub odnotowanych w Portugalii.
Artykuł 2
1.
Każdego roku, nie później niż na jeden miesiąc przed rozpoczęciem odnośnego okresu połowowego, władze Portugalii dostarczają Komisji wykaz statków, które mogą prowadzić aktywność połowową określoną w art. 349 Aktu Przystąpienia.
Odrębny wykaz jest przekazywany dla każdego z rodzajów połowów dopuszczonych przez Radę zgodnie z procedurą określoną w art. 349 ust. 2 i 3 Aktu Przystąpienia, włączając w to połowy błękitka, ostroboka i tuńczyka.
Liczba wyszczególnionych statków nie może przekroczyć limitów określanych corocznie zgodnie z procedurą określoną w art. 349 ust. 2 i 3 Aktu Przystąpienia.
2.
Można dokonać przeglądu wykazów określonych w ust. 1, z mocą obowiązującą od pierwszego dnia każdego miesiąca; wszelkie zmiany są zgłaszane Komisji przed 15 dniem poprzedzającego miesiąca.
3.
Wykazy określone w ust. 1 dostarczają następujących informacji o każdym statku:
- nazwa statku,
- numer rejestrowy,
- zewnętrzne litery i numery identyfikacyjne,
- port rejestracji,
- nazwa(-y) i adres(-y) armatora(ów) lub osoby (osób) czarterującej(-ych) oraz, jeżeli armator jest osobą prawną lub spółką, jego przedstawiciela(-i),
- tonaż brutto i całkowita długość,
- moc silnika,
- sygnał wywoławczy i częstotliwość radiowa.
Artykuł 3
1.
Władze Portugalii przedstawiają Komisji propozycje wykazów okresowych, wyszczególniając statki, które mogą łowić w tym samym czasie, zgodnie z art. 349 Aktu Przystąpienia, co najmniej 15 dni przed dniem wyznaczonym na wejście w życie takich wykazów.
Odrębny wykaz jest przedkładany dla każdego rodzaju połowów, określonych w art. 2.
W przypadku statków poławiających błękitka i ostroboka wykazy powinny obejmować okres jednego miesiąca kalendarzowego; w przypadku statków poławiających tuńczyka wykazy powinny obejmować okres co najmniej dwóch miesięcy kalendarzowych.
2.
Miesięczne wykazy okresowe statków poławiających błękitka i ostroboka powinny wyszczególniać dla każdego dnia statki posiadające zezwolenie na poławianie w tym samym czasie; każdy statek musi być umieszczony w wykazie przez co najmniej sześć kolejnych dni.
Władze Portugalii podejmują takie środki administracyjne, jakie są niezbędne do zapewnienia, aby statki określone w akapicie pierwszym nie mogły opuszczać portu, z którego prowadzą działania, przed datą odpowiadającą dacie wyznaczonej w wykazie okresowym na prowadzenie połowów w odnośnej strefie przy uwzględnieniu normalnego czasu tranzytu niezbędnego do osiągnięcia najbliższych granic geograficznych wspomnianej strefy.
Powinny one również zapewnić, aby statki ponownie wchodziły do portu, z którego prowadzą działania, zgodnie z odpowiednim czasem tranzytu.
Dodatkowo władze portugalskie będą współpracować z właściwymi władzami odnośnych Państw Członkowskich w celu zapewnienia, aby przemieszczenia tych samych statków wypływających z portu innego Państwa Członkowskiego były zgodne z zasadami i warunkami dopuszczającymi rodzaje połowów określone w niniejszym rozporządzeniu.
3.
Każdy z okresowych wykazów dostarcza następujących informacji o każdym statku:
- nazwa i numer rejestrowy statku,
- sygnał wywoławczy,
- o ile dotyczy, kurs przeliczeniowy określony w art. 158 ust. 2 Aktu Przystąpienia,
- nazwa(-y) i adres(-y) armatora(-ów) lub osoby (osób) czarterującej(-ych) oraz, jeżeli właściciel jest osobą prawną lub spółką, jego przedstawiciela(-i),
- okres, na który wnioskowane jest zezwolenie na łowienie,
- planowana metoda połowów,
- planowany obszar połowów.
4.
Komisja bada propozycje wykazów okresowych określonych w ust. 1 i zatwierdza okresowe wykazy, które następnie przesyła władzom portugalskim oraz właściwym władzom kontrolnym, co najmniej cztery dni robocze przed dniem wyznaczonym na ich wejście w życie.
5.
Władze portugalskie mogą zażądać, aby Komisja wymieniła statek znajdujący się w wykazie okresowym, który ze względu na działanie siły wyższej nie może łowić podczas wyszczególnionego okresu lub w jakiejkolwiek części takiego okresu.
Każdy zastępczy statek musi zostać umieszczony w wykazach określonych w art. 2.
Komisja bezzwłocznie powiadamia o jakichkolwiek zmianach okresowych wykazów władze portugalskie i właściwe władze kontrolne, określone w ust. 4.
Żaden zastępczy statek nie może dokonywać połowów do dnia wskazanego przez Komisję w jej powiadomieniu.
Artykuł 4
Statki mogą zostać umieszczone w więcej niż jednym wykazie określonym w art. 2, przy czym mogą zostać umieszczone wyłącznie w jednym wykazie okresowym.
Artykuł 5
Statki dopuszczone do poławiania tuńczyka nie mogą posiadać na pokładzie jakichkolwiek ryb czy też produktów rybnych innych niż tuńczykowate, z wyjątkiem gatunków z przeznaczeniem do użycia jako żywa przynęta, pod warunkiem że ilości całkowicie niezbędne do tych potrzeb nie zostaną przekroczone.
Artykuł 6
Szyprowie lub, jeżeli jest to konieczne, armatorzy statków, którym zezwolono na połowy, muszą przestrzegać specjalnych warunków ustanowionych w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Komisja dokona zmiany, na wniosek odnośnego Państwa Członkowskiego, szczegółów dotyczących właściwych władz kontrolnych, określonych w Załączniku pkt 7.
Artykuł 7
Nie naruszając przepisów rozporządzenia (EWG) nr 171/83, następujące środki techniczne mają zastosowanie do statków pływających pod banderą Portugalii:
a) zakazuje się używania sieci skrzelowych;
b) statki nie mogą mieć na pokładzie żadnych narzędzi połowu innych niż te, które są niezbędne do tego rodzaju połowów, na które posiadają zezwolenie;
c) każdy taklowiec nie może zarzucać więcej niż dwa sznury haczykowe na dzień; maksymalna długość każdego z takich sznurów haczykowych wynosi 20 mil morskich; odległość między przyponami nie może być mniejsza niż 2,70 m.
Artykuł 8
Władze Portugalii powiadamiają Komisję, przed 15 dniem każdego miesiąca, o ilościach złowionych przez każdy statek łowiący tuńczyka oraz o ilościach wyładowanych przez takie statki w każdym porcie podczas poprzedzającego miesiąca.
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1986 r., pod warunkiem wejścia w życie Traktatu Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3716/85
z dnia 27 grudnia 1985 r.
ustanawiające niektóre środki techniczne i kontrolne odnoszące się do aktywności połowowej na wodach Hiszpanii statków pływających pod banderą innego Państwa Członkowskiego z wyjątkiem Portugalii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając Akt Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii, w szczególności jego art. 164 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: należy ustanowić procedury techniczne w zakresie określania i nadzoru nad statkami Państw Członkowskich innych niż Hiszpania i Portugalia, które posiadają zezwolenie na poławianie w tym samym czasie na wodach Hiszpanii;
Akt Przystąpienia przewiduje system list dopuszczonych statków oraz system zgłaszania przemieszczeń statków i system zgłaszania połowów Komisji, dodatkowo oprócz postanowień ustanowionych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2057/82 z dnia 29 czerwca 1982 r. ustanawiającym określone środki kontrolne w zakresie aktywności połowowej statków Państw Członkowskich [1], zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 1729/83 [2];
zgodnie z art. 164 ust. 2 Aktu Przystąpienia, począwszy od dnia 1 stycznia 1986 r., wyspecjalizowana aktywność połowowa określona w tym artykule musi być prowadzona zgodnie z tymi samymi procedurami kontrolnymi co procedury kontrolne określone dla statków hiszpańskich posiadających zezwolenie na łowienie na wodach Państw Członkowskich innych niż Hiszpania i Portugalia;
niezbędne jest przewidzenie udzielania licencji połowowych przez Komisję oraz przyjęcie określonych środków technicznych w zakresie ochrony zasobów, które mają zastosowanie bez naruszania przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 171/83 z dnia 25 stycznia 1983 r. ustanawiającego określone środki techniczne w zakresie ochrony zasobów rybnych [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3625/84 [4];
stosownie do art. 2 ust. 3 Traktatu o Przystąpieniu instytucje Wspólnoty mogą przyjąć przed przystąpieniem środki działania określone w art. 164 Aktu, przy czym środki takie wchodzą w życie z zastrzeżeniem i w dniu wejścia w życie tego Traktatu;
Komitet Zarządzający ds. Zasobów Rybnych nie przedstawił opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Poniżej ustanowione środki techniczne i kontrolne mają zastosowanie na wodach podlegających zwierzchnictwu lub jurysdykcji Hiszpanii, które są objęte działaniem Międzynarodowej Rady ds. Badania Morza (ICES), do statków pływających pod banderą innego Państwa Członkowskiego, z wyjątkiem Portugalii.
Artykuł 2
1.
Każdego roku, nie później niż jeden miesiąc przed rozpoczęciem odnośnego okresu połowowego, Państwa Członkowskie inne niż Hiszpania i Portugalia dostarczą Komisji wykazy statków, które mogą prowadzić aktywność połowową określoną w art. 164 ust. 1 i art. 164 ust. 2 Aktu Przystąpienia.
Odrębny wykaz, określony w załączniku I, jest przekazywany dla każdego rodzaju połowów.
Liczba wyszczególnionych statków nie może przekroczyć limitów ustalanych corocznie przez Radę zgodnie z procedurą określoną w art. 164 ust. 3 Aktu Przystąpienia.
2.
Można dokonać przeglądu wykazu określonego w ust. 1 z mocą obowiązującą od pierwszego dnia każdego miesiąca; wszelkie zmiany są zgłaszane Komisji przed 15 dniem poprzedzającego miesiąca.
3.
Wykazy określone w ust. 1 dostarczają następujących informacji o każdym statku:
- nazwa statku,
- numer rejestrowy,
- zewnętrzne litery i numery identyfikacyjne,
- port rejestracji,
- nazwa(-y) i adres(-y) armatora(ów) lub osoby (osób) czarterującej(-ych) oraz, jeżeli armator jest osobą prawną lub spółką, jego przedstawiciela(-i),
- tonaż brutto i całkowita długość,
- moc silnika,
- sygnał wywoławczy i częstotliwość radiowa.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie inne niż Hiszpania i Portugalia sporządzają dla każdego rodzaju połowów określonych w art. 2 propozycje dotyczące okresowych wykazów wyszczególniających statki, które mogą łowić w tym samym czasie zgodnie z art. 164 Aktu Przystąpienia.
Zostaną one przekazane Komisji, jak następuje:
a) w przypadku statków określonych w pkt 1 i 2 lit. a), b) i f) załącznika I co najmniej 15 dni przed datą wyznaczoną na wejście w życie takich wykazów; w przypadku statków określonych w pkt 1 załącznika I wykaz obejmuje okres co najmniej jednego miesiąca kalendarzowego; w przypadku statków określonych w pkt 2 lit. a), b) i f) załącznika I wykazy obejmują okres co najmniej dwóch miesięcy kalendarzowych;
b) w przypadku statków określonych w pkt 2 lit. c) i d) załącznika I co najmniej cztery dni robocze przed datą wyznaczoną na wejście w życie takich wykazów; wykazy obejmują okres jednego miesiąca kalendarzowego w przypadku statków wymienionych w pkt 2 lit. c) załącznika I i okres co najmniej dwóch tygodni w przypadku statków wymienionych w pkt 2 lit. d) wspomnianego załącznika;
c) w przypadku statków określonych w pkt 2 lit. e) załącznika I co najmniej dwa dni robocze przed datą wyznaczoną na wejście w życie takich wykazów; wykaz obejmuje okres jednego dnia.
2.
Wykazy okresowe statków określone w pkt 2 lit. c) załącznika I powinny określać dla każdego dnia statki posiadające zezwolenie na poławianie w tym samym czasie; każdy statek musi znajdować się na wykazie przez co najmniej dwa kolejne dni.
3.
W przypadku statków określonych w pkt 1 i w pkt 2 lit. a), b), c) i e) załącznika I łączna liczba statków umieszczonych na wykazie okresowym nie może przekroczyć liczby ustalonej przez Radę zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 164 ust. 3 Aktu Przystąpienia.
4.
W przypadku statków określonych w pkt 2 lit. d) załącznika I wykaz okresowy obejmuje grupy statków, przy czym każda z nich składa się z nie więcej niż trzech statków.
Liczba takich grup nie może przekroczyć liczby określonej przez Radę zgodnie z procedurą określoną w art. 164 ust. 3 Aktu Przystąpienia.
Dany statek może zostać wymieniony wyłącznie w jednej grupie.
Grupa nie może otrzymać więcej niż jednej z licencji, określonych w art. 4.
5.
Każdy z wykazów okresowych dostarcza następujących informacji o każdym statku:
- nazwa i numer rejestrowy statku,
- sygnał wywoławczy,
- nazwa(-y) i adres(-y) armatora(-ów) lub osoby (osób) czarterującej(-ych) oraz, jeżeli właściciel jest osobą prawną lub spółką, jego przedstawiciela(-i),
- o ile dotyczy, kurs przeliczeniowy określony w art. 158 ust. 2 Aktu Przystąpienia,
- okres, na który wnioskowane jest zezwolenie na łowienie,
- planowana metoda połowów,
- planowany obszar połowów.
6.
Komisja bada wnioski określone w ust. 1 i zatwierdza okresowe wykazy, które następnie przesyła władzom odnośnych Państw Członkowskich i właściwym władzom Hiszpanii, jak następuje:
- w przypadku statków określonych powyżej w ust. 1 lit. a) co najmniej cztery dni robocze przed dniem ich wejścia w życie,
- w przypadku statków określonych powyżej w ust. 1 lit. b) co najmniej dwa dni robocze przed dniem ich wejścia w życie,
- w przypadku statków, określonych powyżej w ust. 1 lit. c) co najmniej jeden dzień roboczy przed dniem ich wejścia w życie.
7.
Jeżeli, w przypadku statków określonych w pkt 2 lit. c), d) i e) załącznika I, Komisja nie otrzyma propozycji nowego wykazu okresowego w terminie określonym w pierwszym ustępie niniejszego artykułu, przepisy obowiązujące w ostatnim dniu bieżącego okresu zachowują moc obowiązującą do momentu ustanowienia nowej listy zgodnie z procedurą ustanowioną w niniejszym artykule.
8.
Władze państw członkowskich innych niż Hiszpania i Portugalia mogą zażądać, aby Komisja wymieniła statek znajdujący się na wykazie okresowym, który ze względu na działanie siły wyższej nie może wykorzystywać swojej licencji połowowej podczas wyszczególnionego okresu lub w jakiejkolwiek części takiego okresu.
Każdy zamieniony statek musi zostać umieszczony na wykazach określonych w art. 2.
Komisja bezzwłocznie powiadamia o jakichkolwiek zmianach okresowych wykazów właściwe władze kontrolne Hiszpanii, określone w ust. 6, oraz właściwe władze odnośnych Państw Członkowskich.
Żaden zastępczy statek nie może dokonywać połowów do dnia wskazanego przez Komisję w jej powiadomieniu.
Artykuł 4
1.
Statki określone w pkt 2 lit. a), b) i d) załącznika I, które zostały wyszczególnione na wykazie okresowym zatwierdzonym przez Komisję, mogą dokonywać połowów wyłącznie, jeżeli posiadają na pokładzie licencję wystawioną przez Komisję na wniosek władz Państw Członkowskich.
W przypadku statków określonych w pkt 2 lit. a) i b) załącznika I wnioski o licencje są składane wraz z przekazaniem propozycji wykazów okresowych określonych w art. 3 ust. 1.
W przypadku statków określonych w pkt 2 lit. d) załącznika I wnioski o licencje są składane w momencie przedkładania wykazów statków, określonych w art. 2.
2.
W przypadku statków określonych w pkt 2 lit. a) i b) załącznika I każda licencja jest wystawiana dla nie więcej niż trzech statków; opis każdego z takich statków powinien zostać podany na licencji.
3.
W przypadku statków określonych w pkt 2 lit. d) załącznika I licencje są wystawiane dla całego okresu zezwolenia połowowego, bez wyszczególniania statków i z zastrzeżeniem maksymalnej liczby określonej w art. 3 ust. 4; każdy statek zajmujący się poławianiem musi posiadać taką licencję.
4.
Licencje są wystawiane na okres co najmniej dwóch miesięcy kalendarzowych.
Artykuł 5
Dany statek może znajdować się na więcej niż jednym wykazie określonym w art. 2.
Dany statek może znajdować się wyłącznie na jednym wykazie okresowym, z wyjątkiem tuńczykowców, które mogą się również znajdować na wykazie statków poławiających sardelę do wykorzystania jako żywa przynęta.
Artykuł 6
Statki dopuszczone do poławiania tuńczyka nie mogą posiadać na pokładzie jakichkolwiek ryb czy też produktów rybnych innych niż tuńczykowate, z wyjątkiem sardeli z przeznaczeniem do użycia jako żywa przynęta.
Artykuł 7
Szyprowie lub, jeżeli jest to konieczne, armatorzy statków, którym zezwolono na połowy, muszą przestrzegać specjalnych warunków ustanowionych w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Komisja dokona zmiany, na wniosek władz odnośnych Państw Członkowskich, wykazu właściwych władz kontrolnych w pkt 7 załącznika II.
Artykuł 8
Nie naruszając postanowień rozporządzenia (EWG) nr 171/83, następujące środki techniczne mają zastosowanie do statków określonych w pkt 2 załącznika I:
a) zakazuje się używania sieci skrzelowych;
b) statki nie mogą mieć na pokładzie żadnych narzędzi połowu innych niż te, które są niezbędne do tego rodzaju połowów, na które posiadają zezwolenie;
c) każdy tankowiec nie może zarzucać więcej niż dwa sznury haczykowe na dzień; maksymalna długość każdego z takich sznurów haczykowych wynosi 20 mil morskich; odległość pomiędzy przyponami nie może być mniejsza niż 2,70 m.
Artykuł 9
Państwa Członkowskie inne niż Hiszpania i Portugalia powiadamiają Komisję przed piętnastym dniem każdego miesiąca o ilościach złowionych przez każdy statek łowiący tuńczyka oraz o ilościach wyładowanych przez takie statki w każdym porcie podczas poprzedzającego miesiąca.
Artykuł 10
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu 1 stycznia 1986 r. pod warunkiem wejścia w życie Traktatu o Przystąpieniu Hiszpanii i Portugalii.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3717/85
z dnia 27 grudnia 1985 r.
ustanawiające pewne środki techniczne i kontrolne odnoszące się do działalności połowowej statków pływających pod banderą Portugalii na wodach Hiszpanii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając Akt Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii, w szczególności jego art. 165 ust. 7,
a także mając na uwadze, co następuje: należy ustanowić procedury techniczne w celu określenia statków portugalskich uprawnionych do połowów na wodach Hiszpanii i nadzoru nad nimi;
Akt Przystąpienia przewiduje system wykazów statków uprawnionych do połowu, system zgłaszania przemieszczeń statków oraz system zgłaszania połowów, w uzupełnieniu przepisów ustanowionych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2057/82 z dnia 29 czerwca 1982 r. ustanawiającym pewne środki kontrolne w zakresie działalności połowowej statków Państw Członkowskich [1], zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 1729/83 [2];
liczba statków uprawnionych do połowu tuńczyka albakora zostanie określona przed dniem 1 marca 1986 r. zgodnie z procedurą określoną w art. 165 ust. 6 Aktu Przystąpienia;
niezbędne jest przyjęcie pewnych środków technicznych w zakresie ochrony zasobów, które stosuje się bez uszczerbku dla środków ustanowionych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 171/83 z dnia 25 stycznia 1983 r. ustanawiającym pewne środki techniczne w zakresie ochrony zasobów połowowych [3], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 3625/84 [4];
na podstawie art. 2 ust. 3 Traktatu o Przystąpieniu instytucje Wspólnoty mogą przyjąć przed przystąpieniem środki określone w art. 165 Aktu, przy czym środki te wchodzą w życie pod warunkiem wejścia Traktatu w życie i w dniu jego wejścia;
Komitet Zarządzający ds. Zasobów Połowowych nie przedstawił opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ustanowione poniżej środki techniczne i kontrolne stosuje się do statków pływających pod banderą Portugalii, na wodach będących pod władzą i jurysdykcją Hiszpanii, objętych działaniem Międzynarodowej Rady Badań Morza (ICES) oraz części objętej działaniem Komitetu Rybołówstwa na Atlantyku Środkowo-Wschodnim (CECAF), która podlega wspólnej polityce rybołówstwa.
Artykuł 2
1.
Każdego roku nie później niż miesiąc przed rozpoczęciem danego okresu połowowego władze Portugalii przesyłają Komisji "wykazy podstawowe" statków mogących prowadzić działalność połowową, określoną w art. 162 ust. 2 Aktu Przystąpienia.
Odrębny wykaz jest przekazywany dla każdej z następujących kategorii statków:
- statków poławiających morszczuka, inne gatunki głębinowe i ostroboka, na północ od granicy Rio Minho,
- statków poławiających morszczuka, inne gatunki głębinowe i ostroboka, na wschód od granicy Rio Guadiana,
- statków poławiających duże ryby wędrujące, inne niż tuńczyk (włócznik, rekin błękitny, leszcz promieniowy),
- statków poławiających tuńczyka albakora.
2.
Wykazy określone w ust. 1 mogą zostać skorygowane z mocą od pierwszego dnia każdego miesiąca; wszelkie zmiany są zgłaszane Komisji do piętnastego dnia poprzedzającego miesiąca.
3.
Wykazy określone w ust. 1 dostarczają następujące informacje o każdym statku:
- nazwa statku,
- numer rejestrowy,
- zewnętrzne litery i numery identyfikacyjne,
- port macierzysty,
- nazwa(-y) i adres(y) właściciela(-i) lub osoby(osób) czarterującej(-ych) oraz, jeżeli armator jest osobą prawną lub spółką, jego przedstawiciela(-i),
- tonaż brutto i długość całkowita,
- moc silnika,
- sygnał wywoławczy i częstotliwość radiowa.
Artykuł 3
1. Władze Portugalii przekazują Komisji oraz, do celów informacyjnych, władzom kontrolnym Hiszpanii, wymienionym w pkt 7 Załącznika, propozycje "wykazów okresowych" statków, określone w art. 165 ust. 2 Aktu Przystąpienia, określających na podstawie kursów wymiany zdefiniowanych w art. 158 ust. 2 Aktu Przystąpienia, statki mogące poławiać w tym samym czasie zgodnie z art. 165 niniejszego Aktu.
Dla każdej kategorii statków wyszczególnionych w art. 2 ust. 1 przekazuje się odrębny wykaz.
2.
Z wyjątkiem wykazów statków poławiających duże ryby wędrujące inne niż tuńczyk oraz wykazów statków poławiających tuńczyka albakora wykazy wysyła się co tydzień, w czwartek, przy pomocy teleksu, przed godziną 12.00 GMT.
Wykazy stosuje się od godziny 00.00 GMT w niedzielę do godziny 24.00 GMT w sobotę.
Wykaz statków poławiających duże ryby wędrujące inne niż tuńczyk oraz wykaz statków poławiających tuńczyka albakora przekazuje się co najmniej piętnaście dni roboczych przed dniem ich wejścia w życie; wykazy takie obejmują okres co najmniej dwóch miesięcy kalendarzowych.
Liczba statków w wykazie statków poławiających tuńczyka albakora nie może przekroczyć liczby wyznaczonej przez Radę zgodnie z procedurą określoną w art. 165 ust. 6 Aktu Przystąpienia.
3.
Każdy z okresowych wykazów dostarcza następujących informacji o każdym statku:
- nazwa i numer rejestrowy statku,
- sygnał wywoławczy,
- nazwa(-y) i adres(y) właściciela(-i) lub osoby(osób) czarterującej(-ych) oraz, jeżeli właściciel jest osobą prawną lub spółką, jego przedstawiciela(-i),
- kurs wymiany określony w art. 158 ust. 2 Aktu Przystąpienia,
- planowana metoda połowów,
- planowany obszar połowów,
- w przypadku statków poławiających tuńczyka albakora i inne duże ryby wędrujące, okres, w odniesieniu do którego wnioskuje się o zezwolenie połowowe.
4.
Komisja bada propozycje wykazów okresowych określonych w ust. 1 i zatwierdza wykazy okresowe, które następnie przesyła władzom Portugalii i właściwym władzom kontrolnym Hiszpanii:
- przed godziną 12.00 GMT w kolejny piątek, z wyjątkiem wykazu statków poławiających duże ryby wędrujące inne niż tuńczyk i wykazu statków poławiających tuńczyka albakora,
- co najmniej cztery dni robocze przed dniem ich wejścia w życie, w przypadku wykazu statków poławiających duże ryby wędrujące inne niż tuńczyk oraz wykazu statków poławiających tuńczyka albakora.
5.
Jeżeli Komisja nie otrzymała propozycji nowych wykazów okresowych w terminie określonym w ust. 2, przepisy obowiązujące ostatniego dnia danego okresu pozostają w mocy do czasu opracowania nowych wykazów zgodnie z procedurą ustanowioną w niniejszym artykule.
6.
Władze Portugalii mogą żądać od Komisji zastąpienia statku zamieszczonego w wykazie okresowym, który z powodu działania siły wyższej nie może prowadzić połowu w wyznaczonym okresie lub jego części, oraz gdy wykaz okresowy zawiera mniejszą liczbę statków niż maksymalna liczba uprawniona do prowadzenia połowów w tym samym czasie, dodania przez Komisję jednego lub więcej statków, pod warunkiem że wspomniana maksymalna liczba statków nie zostanie przekroczona.
Każdy zastąpiony lub dodany statek musi zostać umieszczony w wykazie określonym w art. 2.
Wnioski o zastąpienie lub dodanie statku przesyła się Komisji teleksem, a kopię przesyła się władzom kontrolnym Hiszpanii.
Komisja bezzwłocznie powiadamia władze Portugalii oraz władze kontrolne Hiszpanii o wszelkich zmianach w wykazach okresowych.
Żaden statek zastępczy lub dodatkowy nie może dokonywać połowów do dnia wskazanego przez Komisję w jej powiadomieniu.
Artykuł 4
Dany statek może być zamieszczony w więcej niż jednym wykazie podstawowym.
Dany statek może być zamieszczony wyłącznie w jednym wykazie okresowym.
Artykuł 5
1.
Statki, którym zezwolono na poławianie tuńczyka albakora, nie mogą przechowywać na pokładzie ryb ani produktów rybnych innych niż tuńczykowate, z wyjątkiem sardeli przeznaczonej do użycia jako żywa przynęta, pod warunkiem że nie zostaną przekroczone ilości niezbędne do tego celu.
2.
Statki uprawnione do poławiania leszcza promieniowego nie mogą przechowywać na pokładzie ryb ani produktów rybnych innych niż należące do tego gatunku, z wyjątkiem gatunków przeznaczonych do użycia jako żywa przynęta, pod warunkiem że nie zostaną przekroczone ilości niezbędne do tego celu.
Artykuł 6
Kapitanowie lub, jeżeli jest to konieczne, właściciele statków uprawnionych do połowów, muszą przestrzegać specjalnych warunków ustanowionych w Załączniku.
Komisja na wniosek zainteresowanego Państwa Członkowskiego zmieni szczegóły dotyczące właściwych władz kontrolnych wymienionych w pkt 7 Załącznika.
Artykuł 7
Bez uszczerbku dla rozporządzenia (EWG) nr 171/83 i z wyłączeniem statków poławiających morszczuka, inne gatunki głębinowe oraz ostroboka do statków pływających pod banderą Portugalii stosuje się następujące środki techniczne:
a) zakazuje się używania sieci skrzelowych;
b) statki nie mogą przechowywać na pokładzie narzędzi połowowych innych niż niezbędne do rodzaju połowów, do których są uprawnione;
c) żaden taklowiec nie może zarzucać więcej niż dwa sznury haczykowe w ciągu jednego dnia; maksymalna długość każdego z takich sznurów haczykowych wynosi 20 mil morskich; odległość między stągiewkami nie może być mniejsza niż 2,70 m;
d) statki do połowu leszcza promieniowego nie mogą przechowywać na pokładzie narzędzi połowowych innych niż powierzchniowe sznury haczykowe.
Artykuł 8
Władze Portugalii powiadamiają Komisję do piętnastego dnia każdego miesiąca o ilościach złowionych ryb przez każdy statek poławiający tuńczyka albakora oraz o ilościach wyładowanych ryb przez takie statki w każdym porcie w poprzedzającym miesiącu.
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1986 r. pod warunkiem wejścia w życie Traktatu o Przystąpieniu Hiszpanii i Portugalii.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3718/85
z dnia 27 grudnia 1985 r.
ustanawiające niektóre środki techniczne i kontrolne dotyczące połowów prowadzonych przez statki pływające pod banderą Hiszpanii na wodach Portugalii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając Akt Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii, w szczególności jego art. 352 ust. 8,
a także mając na uwadze, co następuje: należy ustanowić procedury techniczne w celu określania statków hiszpańskich uprawnionych do połowów na wodach Portugalii i w celu ich nadzoru;
Akt Przystąpienia przewiduje system wykazu statków upoważnionych do połowu, system zgłaszania przemieszczeń statków oraz system zgłaszania połowów, w uzupełnieniu przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 2057/82 z dnia 29 czerwca 1982 r., ustanawiającego określone środki kontrolne w zakresie działalności połowowej statków Państw Członkowskich [1], zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1729/83 [2];
liczba statków uprawnionych do połowu tuńczyka długopłetwego zostanie określona do dnia 1 marca 1986 r., zgodnie z procedurą, określoną w art. 352 ust. 6 Aktu Przystąpienia;
niezbędne jest przyjęcie określonych środków technicznych w zakresie ochrony zasobów, które nie naruszają środków ustanowionych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 171/83 z dnia 25 stycznia 1983 r. ustanawiającym określone środki techniczne w zakresie ochrony zasobów rybołówstwa [3], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 3625/84 [4];
zgodnie z art. 2 ust. 3 Traktatu o Przystąpieniu, instytucje Wspólnoty mogą przed przystąpieniem przyjąć środki określone w art. 352 Aktu, przy czym środki te wchodzą w życie pod warunkiem wejścia w życie Traktatu;
Komitet Zarządzający ds. Zasobów Rybołówstwa nie przedstawił opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Środki techniczne i kontrolne ustanowione w dalszej części niniejszego rozporządzenia stosuje się w odniesieniu do wód podlegających zwierzchnictwu lub jurysdykcji Portugalii oraz podlegających Międzynarodowej Radzie Badań Morza (ICES) i Komitetu Rybołówstwa Środkowo-Wschodniego Atlantyku (CECAF), i dotyczą statków pływających pod banderą hiszpańską zarejestrowanych w porcie położonym na terytorium, na którym obowiązuje polityka wspólnych połowów.
Artykuł 2
1.
Każdego roku, nie później niż jeden miesiąc przed rozpoczęciem danego okresu połowowego, władze Hiszpanii dostarczą Komisji "wykazy podstawowe" statków mogących prowadzić połowy, określone w art. 352 ust. 2 Aktu Przystąpienia.
Odrębny wykaz jest przekazywany w odniesieniu do każdej z następujących kategorii statków:
- statków poławiających morszczuka, inne gatunki głębinowe i ostroboka na północ od równoleżnika Peniche,
- statków poławiających morszczuka, inne gatunki głębinowe i ostroboka na południe od równoleżnika Peniche,
- statków poławiających duże ryby wędrujące inne niż tuńczyk (miecznik, rekin błękitny, leszcz promieniowy),
- statków poławiających tuńczyka długopłetwego.
2.
Wykazy określone w ust. 1 mogą zostać skorygowane, z mocą obowiązującą od pierwszego dnia każdego miesiąca; wszelkie zmiany są zgłaszane Komisji do piętnastego dnia poprzedzającego miesiąca.
3.
Wykazy, określone w ust. 1 dostarczają następujących informacji o każdym statku:
- nazwa statku,
- numer rejestracyjny,
- zewnętrzne litery i numery identyfikacyjne,
- port macierzysty,
- nazwa(-y) i adres(-y) armatora(-ów) lub osoby(osób) czarterującej(-ych) oraz, jeżeli armator jest osobą prawną lub spółką, jego przedstawiciela(-i),
- tonaż brutto i długość całkowita,
- moc silnika,
- sygnał wywoławczy i częstotliwość radiowa.
Artykuł 3
1. Władze Hiszpanii przedstawiają Komisji, oraz do celów informacyjnych, władzom kontrolnym Portugalii, określonym w załączniku pkt 7, propozycje "wykazów okresowych" statków, określonych w art. 352 ust. 2 Aktu Przystąpienia, wyszczególniając w oparciu o kursy przeliczeniowe zdefiniowane w art. 158 ust. 2 Aktu Przystąpienia, statki mogące poławiać w tym samym czasie zgodnie z art. 352 wymienionego Aktu.
Odrębny wykaz zostanie przesłany dla każdej z następujących kategorii statków:
- statków poławiających morszczuka, inne gatunki głębinowe i ostroboka na północ od równoleżnika Peniche,
- statków poławiających morszczuka, inne gatunki głębinowe i ostroboka na południe od równoleżnika Peniche,
- statków poławiających duże ryby wędrujące inne niż tuńczyk (miecznik, rekin błękitny, leszcz promieniowy), na północ od równoleżnika Peniche;
- statków poławiających duże ryby wędrujące inne niż tuńczyk (miecznik, rekin błękitny, leszcz promieniowy), na południe od równoleżnika Peniche;
- statków poławiających tuńczyka długopłetwego.
2.
Z wyjątkiem wykazów statków poławiających duże ryby wędrujące inne niż tuńczyk oraz wykazu statków poławiających tuńczyka długopłetwego, wykazy są wysyłane, co tydzień przy pomocy teleksu przed godziną 12:00 GMT w czwartek.
Wykazy obowiązują od godziny 00:00 GMT w niedzielę do godziny 24:00 GMT w kolejną sobotę.
Wykaz statków poławiających duże ryby wędrujące inne niż tuńczyka oraz wykaz statków poławiających tuńczyka długopłetwego są dostarczane, co najmniej 15 dni roboczych przed dniem ich wejścia w życie; wykazy te obejmują okres, co najmniej dwóch miesięcy kalendarzowych.
Liczba statków w wykazie statków poławiających tuńczyka długopłetwego nie może przekroczyć liczby określonej przez Radę, zgodnie z procedurą, określoną w art. 352 ust. 6 Aktu Przystąpienia.
3.
Każdy z okresowych wykazów dostarcza następujących informacji o każdym statku:
- nazwa i numer rejestracyjny statku,
- sygnał wywoławczy,
- nazwa(-y) i adres(-y) armatora(-ów) lub osoby(osób) czarterującej(-ych) oraz, jeżeli właściciel jest osobą prawną lub spółką, jego przedstawiciela(-i),
- kurs przeliczeniowy, określony w art. 158 ust. 2 Aktu Przystąpienia,
- planowana metoda połowów,
- planowany obszar połowów,
- w przypadku statków poławiających tuńczyka długopłetwego i inne duże ryby wędrujące, okres w odniesieniu do którego wnioskuje się o licencję połowową.
4.
Komisja bada propozycje wykazów okresowych, określonych w ust. 1 i sporządza okresowe wykazy, które przesyła władzom Hiszpanii i właściwym władzom kontrolnym Portugalii:
- przed godziną 12:00 GMT w kolejny piątek, z wyjątkiem wykazu statków poławiających duże ryby wędrujące inne niż tuńczyk i wykazy statków poławiających tuńczyka długopłetwego,
- co najmniej cztery dni robocze przed terminem ich wejścia w życie, w przypadku wykazu statków poławiających duże ryby wędrujące inne niż tuńczyk oraz wykazu statków poławiających tuńczyka długopłetwego.
5.
Jeżeli Komisja nie otrzymała propozycji nowych wykazów okresowych w terminie określonym w ust. 2, przepisy obowiązujące ostatniego dnia bieżącego okresu zachowują moc obowiązującą do momentu opracowania nowych wykazów zgodnie z procedurą ustanowioną w niniejszym artykule.
6.
Władze Hiszpanii mogą wystąpić z wnioskiem do Komisji o zastąpienie statku znajdującego się na wykazie okresowym, który ze względu na działanie siły wyższej nie może poławiać podczas wyznaczonego okresu lub jego części, a ponadto w przypadku gdy wykaz okresowy zawiera mniejszą liczbę statków niż maksymalna liczba uprawniona do połowów w tym samym czasie, o dodanie przez Komisję jednego lub większej liczby statków, pod warunkiem że maksymalna liczba statków nie zostanie przekroczona.
Każdy zastąpiony lub dodany statek musi zostać umieszczony w wykazie, określonym w art. 2.
Wnioski o zastąpienie lub dodanie statku są przesyłane Komisji teleksem a kopia jest przesyłana władzom kontrolnym Portugalii.
Komisja bezzwłocznie powiadamia władze Hiszpanii oraz władze kontrolne Portugalii o wszelkich zmianach w wykazach okresowych.
Żaden zastępczy statek lub statek dodatkowy nie może dokonywać połowów do dnia wskazanego przez Komisję w jej powiadomieniu.
Artykuł 4
Dany statek może znajdować się w więcej niż jednym wykazie podstawowym.
Statek może znajdować się wyłącznie na jednym wykazie okresowym.
Artykuł 5
1.
Statki, uprawnione do połowu tuńczyka długopłetwego, nie mogą przechowywać na pokładzie ryb ani produktów rybnych innych niż tuńczykowate, z wyjątkiem sardeli przeznaczonej do użycia jako żywa przynęta, pod warunkiem że nie zostaną przekroczone ilości ściśle niezbędne do tego celu.
2.
Statki, uprawnione do połowu leszcza promieniowego nie mogą przechowywać na pokładzie ryb ani produktów rybnych innych niż należących do tego gatunku, z wyjątkiem gatunków przeznaczonych do użycia jako żywa przynęta, pod warunkiem że nie zostaną przekroczone ilości ściśle niezbędne do tego celu.
Artykuł 6
Kapitanowie lub, jeżeli jest to konieczne, armatorzy tych statków, którym zezwolono na połowy, muszą przestrzegać specjalnych warunków ustanowionych w Załączniku.
Komisja na wniosek zainteresowanego Państwa Członkowskiego wprowadzi zmiany danych dotyczących właściwych władz kontrolnych, wymienionych w załączniku pkt 7.
Artykuł 7
Bez uszczerbku dla przepisów rozporządzenia (EWG) nr 171/83 i z wyłączeniem statków łowiących morszczuka, inne gatunki głębinowe oraz ostroboka, do statków pływających pod banderą Hiszpanii mają zastosowanie następujące środki techniczne:
a) zakazuje się używania sieci skrzelowych;
b) statki nie mogą mieć na pokładzie narzędzi połowowych innych niż niezbędne dla rodzaju połowów, na które posiadają zezwolenie;
c) każdy taklowiec nie może zarzucać więcej niż dwa sznury haczykowe na dzień; maksymalna długość każdego z takich sznurów haczykowych wynosi 20 mil morskich; odległość między stągiewkami nie może być mniejsza niż 2,70 m,
d) statki do połowu leszcza promieniowego nie mogą posiadać na pokładzie narzędzi połowowych innych niż przypowierzchniowe sznury haczykowe.
Artykuł 8
Władze Hiszpanii powiadamiają Komisję, do 15 dnia każdego miesiąca, o ilościach ryb złowionych przez każdy statek łowiący tuńczyka długopłetwego oraz o ilościach ryb wyładowanych przez takie statki w każdym porcie podczas poprzedzającego miesiąca.
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1986 r., pod warunkiem wejścia w życie Traktatu o Przystąpieniu Hiszpanii i Portugalii.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3719/85
z dnia 27 grudnia 1985 r.
ustanawiające niektóre środki techniczne i kontrolne odnoszące się do działalności połowowej prowadzonej na wodach Portugalii przez statki pływające pod banderą innego Państwa Członkowskiego z wyjątkiem Hiszpanii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając Akt Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii, w szczególności jego art. 351 ust. 5 akapit drugi i ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje: należy ustanowić procedury techniczne w zakresie określania i nadzorowania statków Państw Członkowskich innych niż Hiszpania i Portugalia, uprawnionych do połowu w tym samym czasie na wodach Portugalii;
Akt Przystąpienia przewiduje system wykazów uprawnionych statków, w uzupełnieniu do przepisów ustanowionych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2057/82 z dnia 29 czerwca 1982 r. ustanawiającym pewne środki kontrolne w zakresie działalności połowowej statków Państw Członkowskich [1], zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 1729/83 [2];
zgodnie z art. 351 ust. 2 Aktu Przystąpienia, począwszy od dnia 1 stycznia 1986 r., wyspecjalizowana działalność połowowa określona w tym artykule musi być prowadzona zgodnie z takimi samymi procedurami kontrolnymi, co procedury kontrolne określone dla statków hiszpańskich uprawnionych do dokonywania połowów na wodach Państw Członkowskich innych niż Hiszpania i Portugalia;
niezbędne jest zatem przyjęcie niektórych środków technicznych w zakresie ochrony zasobów, które stosuje się bez uszczerbku dla przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 171/83 z dnia 25 stycznia 1983 r. ustanawiającego pewne środki techniczne dla zachowania zasobów połowowych [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3625/84 [4];
zgodnie z art. 2 ust. 3 Traktatu o Przystąpieniu instytucje Wspólnoty mogą przyjąć przed przystąpieniem środki określone w art. 352 Aktu, przy czym środki takie wchodzą w życie pod warunkiem i w dniu wejścia w życie tego Traktatu;
Komitet Zarządzający ds. Zasobów Połowowych nie dostarczył opinii w czasie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ustanowione poniżej środki techniczne i kontrolne stosuje się na wodach będących pod władzą i jurysdykcją Portugalii do statków pływających pod banderą innego Państwa Członkowskiego z wyjątkiem Hiszpanii.
Artykuł 2
1.
Każdego roku, nie później niż jeden miesiąc przed rozpoczęciem danego zatwierdzonego okresu połowowego, Państwa Członkowskie inne niż Hiszpania i Portugalia dostarczają Komisji wykazy statków, które mogą prowadzić wyspecjalizowaną działalność połowową określoną w art. 351 ust. 2 i 3 Aktu Przystąpienia.
Osobny wykaz jest przekazywany dla każdego z następujących rodzajów:
- statków poławiających tuńczyka albakora wyłącznie przy użyciu węd ciągnionych,
- statków poławiających tuńczyka tropikalnego wyłącznie przy użyciu okrężnicy tuńczykowej,
- statków poławiających gatunki tuńczyka inne niż tuńczyk albakora i tuńczyk tropikalny, wyłącznie przy użyciu węd ciągnionych.
2.
Wykazy określone w ust. 1 mogą być rewidowane z mocą od pierwszego dnia każdego miesiąca; wszelkie zmiany zgłasza się Komisji przed 15 dniem poprzedniego miesiąca.
3.
Wykazy określone w ust. 1 dostarczają następujących informacji o każdym statku:
- nazwa statku,
- numer rejestrowy,
- zewnętrzne litery i numery identyfikacyjne,
- port rejestracji,
- nazwa(-y) i adres(-y) armatora(-ów) lub osoby (osób) czarterującej(-ych) oraz, jeżeli armator jest osobą prawną lub spółką, jego przedstawiciela(-i),
- tonaż brutto i całkowita długość,
- moc silnika,
- sygnał wywoławczy i częstotliwość radiowa.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie inne niż Hiszpania i Portugalia sporządzają dla każdego rodzaju połowów określonych w art. 2 propozycje wykazów okresowych wyszczególniających statki, które mogą łowić w tym samym czasie, zgodnie z art. 351 ust. 2 i 3 Aktu Przystąpienia.
Projekty wykazów określają liczbę statków nieprzekraczającą limitów ustanawianych corocznie przez Radę zgodnie z procedurą określoną w art. 351 ust. 2 Aktu Przystąpienia.
Propozycje są przekazywane Komisji co najmniej 15 dni przed rozpoczęciem sezonu połowowego; wykaz statków łowiących tuńczyka albakora obejmuje okres nie krótszy niż jeden miesiąc kalendarzowy oraz nie dłuższy niż osiem tygodni w okresie od dnia 1 maja do dnia 31 sierpnia; wykazy statków łowiących tuńczyka tropikalnego i inne ryby tuńczykowate obejmują okres co najmniej dwóch miesięcy kalendarzowych.
2.
Każdy z okresowych wykazów dostarcza następujących informacji o każdym statku:
- nazwa i numer rejestrowy statku,
- sygnał wywoławczy,
- nazwa(-y) i adres(-y) armatora(-ów) lub osoby (osób) czarterującej(-ych) oraz, jeżeli właściciel jest osobą prawną lub spółką, jego przedstawiciela(-i),
- okres, w odniesieniu do którego wnioskuje się o zezwolenie na połów,
- planowana metoda połowów,
- planowany obszar połowów.
3.
Komisja bada wnioski określone w ust. 1 i zatwierdza okresowe wykazy, które przesyła władzom danych Państw Członkowskich i właściwym władzom kontrolnym Portugalii, co najmniej na cztery dni robocze przed dniem ich wejścia w życie.
4.
Władze Państwa Członkowskiego innego niż Hiszpania i Portugalia mogą zażądać, aby Komisja zastąpiła statek znajdujący się w okresowym wykazie, który ze względu na działanie siły wyższej nie może wykorzystać swojej licencji połowowej podczas wyszczególnionego okresu lub w jakiejkolwiek części takiego okresu oraz, w przypadku gdy wykaz okresowy zawiera mniej statków niż maksymalna liczba uprawniona do połowów w tym samym czasie, aby Komisja dodała jeden lub większą liczbę statków, pod warunkiem że wspomniana maksymalna liczba nie zostanie przekroczona.
Każdy zastąpiony lub dodany statek musi zostać umieszczony w wykazach określonych w art. 2.
Komisja bezzwłocznie powiadamia o wszelkich zmianach w okresowych wykazach właściwe władze kontrolne Portugalii oraz właściwe władze danych Państw Członkowskich.
Każdy zastępczy lub dodatkowy statek może dokonywać połowów dopiero od dnia wskazanego przez Komisję w jej powiadomieniu.
Artykuł 4
Statki uprawnione do poławiania tuńczyka nie mogą posiadać na pokładzie jakichkolwiek ryb czy też produktów rybołówstwa innych niż tuńczykowate, z wyjątkiem sardeli z przeznaczeniem do użycia jako żywa przynęta.
Artykuł 5
Szyprowie lub, jeśli to konieczne, właściciele statków uprawnionych do połowów muszą przestrzegać specjalnych warunków ustanowionych w Załączniku.
Artykuł 6
Bez uszczerbku dla przepisów rozporządzenia (EWG) nr 171/83, do statków pływających pod banderą Państwa Członkowskiego innego niż Hiszpania i Portugalia stosuje się następujące środki techniczne:
a) zakazuje się używania sieci skrzelowych;
b) statki nie mogą posiadać na pokładzie żadnych narzędzi połowowych innych niż te, które są niezbędne dla tego rodzaju połowów, na który posiadają licencję;
c) żaden taklowiec nie może zarzucać więcej niż dwa sznury haczykowe na dzień; maksymalna długość każdego z takich sznurów haczykowych wynosi 20 mil morskich; odległość między stągiewkami nie może być mniejsza niż 2,70 m.
Artykuł 7
Państwa Członkowskie inne niż Hiszpania i Portugalia powiadamiają Komisję, przed piętnastym dniem każdego miesiąca, o ilościach złowionych przez każdy statek łowiący tuńczyka oraz o ilościach wyładowanych przez takie statki w każdym porcie w ciągu poprzedniego miesiąca.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1986 r., z zastrzeżeniem wejścia w życie Traktatu o Przystąpieniu Hiszpanii i Portugalii.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 3758/85
z dnia 23 grudnia 1985 r.
dostosowujące rozporządzenie (EWG) nr 1119/79 dotyczące nasion, w związku z przystąpieniem Hiszpanii i Portugalii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając Akt Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii, w szczególności jego art. 396,
a także mając na uwadze, co następuje: w związku z przystąpieniem Hiszpanii i Portugalii i zgodnie z artykułem 396 Aktu Przystąpienia należy dostosować rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1119/79 z dnia 6 czerwca 1979 r. ustanawiające specjalne przepisy w celu wdrożenia systemu pozwoleń na przywóz nasion [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3478/80 [2];
zgodnie z art. 2 ust. 3 Traktatu o Przystąpieniu instytucje Wspólnoty mogą przed przystąpieniem dostosowywać środki określone w art. 396 Aktu, przy czym środki te wchodzą w życie wyłącznie pod warunkiem i w dniu wejścia w życie wspomnianego Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 6 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1119/79 dodaje się następujące wyrazy:
"Importación realizada en el marco de un contrato de multiplicación"
"Importaçăo realizada no âmbito de um contrato de multiplicação"
.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 marca 1986 r. pod warunkiem wejścia w życie Traktatu o Przystąpieniu Hiszpanii i Portugalii.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3781/85
z dnia 31 grudnia 1985 r.
ustanawiające środki, które należy podjąć w odniesieniu do podmiotów gospodarczych, które nie przestrzegają określonych przepisów dotyczących rybołówstwa, zawartych w Akcie Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Akt Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii, w szczególności jego art. 163 ust. 3, art. 164 ust. 2, art. 165 ust. 8, art. 349 ust. 5, art. 351 ust. 5 i art. 352 ust. 9,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia przestrzegania przepisów dotyczących dostępu do wód i zasobów ustanowionych w Akcie Przystąpienia, konieczne jest przyjęcie przepisów, na mocy których Państwa Członkowskie zakażą na pewien okres czasu działalności połowowej podmiotom gospodarczym, które nie przestrzegają takich przepisów, poprzez uzupełnienie rozporządzenia Rady (EWG) nr 2057/82 z dnia 29 czerwca 1982 r. ustanawiające pewne środki kontrolne w zakresie działalności połowowej statków Państw Członkowskich [1], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3723/85 [2];
zgodnie z art. 164 ust. 2 Aktu Przystąpienia, wyspecjalizowana działalność połowowa statków pływających pod banderą obecnych Państw Członkowskich na wodach podlegających suwerennej władzy lub jurysdykcji Hiszpanii prowadzona jest zgodnie z takimi samymi procedurami dostępu i kontroli, jak te przewidziane dla statków hiszpańskich posiadających zezwolenie na prowadzenie działalności połowowej w strefach rybołówstwa obecnych Państw Członkowskich; odnośnie do innej działalności połowowej prowadzonej na mocy art. 164 ust. 1 Aktu Przystąpienia, właściwe jest stosowanie do odnośnych statków uregulowań porównywalnych z uregulowaniami dotyczącymi niewyspecjalizowanej działalności połowowej statków pływających pod banderą Hiszpanii na wodach podlegających suwerennej władzy lub jurysdykcji obecnych Państw Członkowskich;
należy uwzględnić możliwość przyjęcia niezbędnych przepisów wykonawczych zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 14 rozporządzenia Rady (EWG) nr 170/83 z dnia 25 stycznia 1983 r. ustanawiające wspólnotowy system ochrony i racjonalnego wykorzystania zasobów połowowych [3];
zgodnie z art. 2 ust. 3 Traktatu o Przystąpieniu Hiszpanii i Portugalii, instytucje Wspólnot Europejskich mogą przyjąć przed przystąpieniem środki określone w art. 163, 164, 165, 349, 351 i 352 Aktu Przystąpienia, przy czym środki takie wejdą w życie pod warunkiem i w dniu przystąpienia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia środki mające na celu zapewnienie przestrzegania przepisów dotyczących dostępu do wód i zasobów, zawartych w art. 163, 164, 165, 349, 351 i 352 Aktu Przystąpienia przez statki rybackie pływające pod banderą Państwa Członkowskiego lub zarejestrowane w Państwie Członkowskim.
Artykuł 2
1.
Właściwe władze Państw Członkowskich notyfikują niezwłocznie Komisji i Państwu Członkowskiemu bandery lub Państwo Członkowskie rejestracji, zwane dalej "Państwem Członkowskim", o naruszeniu przepisów, określonych w art. 1, jednocześnie podając nazwę i oznaczenia identyfikacyjne odnośnego statku, nazwisko szypra, armatora oraz, gdzie właściwe, czarterującego, okoliczności naruszenia, jak również każde podjęte środki karne, administracyjne lub inne środki, oraz orzeczenia sądowe dotyczące takiego naruszenia.
2.
Na podstawie ogłoszonego wyroku sądowego lub w każdym innym przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów, określonych w ust. 1, Państwo Członkowskie nie może już umieścić odnośnego statku, na warunkach przewidzianych w art. 3 i 4, na proponowanych okresowych wykazach, które przedkłada Komisji.
Artykuł 3
1.
Bez uszczerbkudla ust. 2, Państwo Członkowskie nie może już umieścić statku, w odniesieniu, do którego stwierdzono naruszenie zgodnie z art. 2 ust. 2, na proponowanym okresowym wykazie przez okres czterech miesięcy; okres taki może zostać przedłużony do dwunastu miesięcy w przypadku dalszych naruszeń.
2.
W przypadku wyspecjalizowanej działalności połowowej, określonej w art. 160, 164, 349 i 351 Aktu Przystąpienia, oraz w przypadku połowów tuńczyka długopłetwego (albakora), miecznika, żarłacza błękitnego i leszcza promieniowego, określonych w art. 165 i 352 wspomnianego Aktu, okres nieumieszczania wynosi dwa miesiące i może zostać przedłużony do czterech miesięcy w przypadku kolejnych naruszeń.
Artykuł 4
1.
W przypadku stwierdzenia, zgodnie z art. 2 ust. 2, że statek prowadził działalność połowową bez zezwolenia, Państwo Członkowskie jego bandery nie może już umieścić tego statku na proponowanych wykazach okresowych:
a) przez okres czterech miesięcy w przypadku wyspecjalizowanej działalności połowowej, określonej w art. 160, 164, 165, 349 i 351 Aktu Przystąpienia, a w przypadku połowów tuńczyka długopłetwego (albakora), miecznika, żarłacza błękitnego i leszcza promieniowego, określonych w art. 165 i 352 wspomnianego Aktu; okres taki może zostać przedłużony do sześciu miesięcy w przypadku kolejnych naruszeń.
b) przez okres ośmiu miesięcy, w przypadku połowów innych niż te, określone w lit. a); okres taki może zostać przedłużony do osiemnastu miesięcy w przypadku kolejnych naruszeń.
2.
Jednakże zamiast podejmowania środków przewidzianych w ust. 1, Państwa Członkowskie mogą odmówić umieszczenia w proponowanym wykazie okresowym, na takie same okresy czasu, innego statku, wyposażonego przez armatora lub czarterującego, pierwszego statku, który w momencie dokonania naruszenia, znajdował się w wykazie okresowym.
Artykuł 5
Szczegółowe przepisy wykonawcze do niniejszego rozporządzenia zostaną przyjęte zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 170/83.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1986 r., pod warunkiem wejścia w życie Traktatu o Przystąpieniu Hiszpanii i Portugalii.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 3788/85
z dnia 20 grudnia 1985 r.
zmieniające, ze względu na przystąpienie Hiszpanii i Portugalii, niektóre rozporządzenia w sektorze olejów i tłuszczów
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając Akt Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii, w szczególności jego art. 396 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: ze względu na przystąpienie Hiszpanii i Portugalii niektóre techniczne zmiany powinny zostać wprowadzone do następujących rozporządzeń w sektorze olejów i tłuszczów:
- rozporządzenie Rady (EWG) nr 2164/70 z dnia 27 października 1970 r. w sprawie przywozu oliwy z oliwek z Hiszpanii [1], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2277/71 [2],
- rozporządzenie Rady (EWG) nr 154/75 z dnia 21 stycznia 1975 r. w sprawie ustanowienia rejestru upraw oliwek w Państwach Członkowskich produkujących oliwę z oliwek [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3453/80 [4],
- rozporządzenie Rady (EWG) nr 3089/78 z dnia 19 grudnia 1978 r. ustanawiające ogólne zasady odnoszące się do pomocy w odniesieniu do konsumpcji oliwy z oliwek [5], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2762/84 [6],
- rozporządzenie Rady (EWG) nr 591/79 z dnia 26 marca 1979 r. ustanawiające ogólne zasady dotyczące refundacji produkcyjnych do oliwy z oliwek wykorzystywanej w produkcji niektórych konserwowanych środków spożywczych [7], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3176/84 [8],
- rozporządzenie Rady (EWG) nr 1590/83 z dnia 14 czerwca 1983 r. w sprawie ustalania powierzchni nasadzeń drzew oliwnych kwalifikujących się do pomocy do produkcji oliwy z oliwek [9],
- rozporządzenie Rady (EWG) nr 2261/84 z dnia 17 lipca 1984 r. ustanawiające ogólne zasady przyznawania pomocy na produkcję oliwy z oliwek oraz organizacjom producentów [10],
- rozporządzenie Rady (EWG) nr 2262/84 z dnia 17 lipca 1984 r. wprowadzające szczególne środki w sektorze oliwy z oliwek [11],
na podstawie art. 2 ust. 3 Traktatu o Przystąpieniu instytucje Wspólnoty mogą przyjąć przed przystąpieniem środki określone w art. 396 Aktu Przystąpienia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Rozporządzenie (EWG) nr 2164/70 traci moc z dniem 1 marca 1986 r.
Artykuł 2
W rozporządzeniu (EWG) nr 154/75 wprowadza się następujące zmiany:
1. w art. 1 ust. 2 akapit trzeci otrzymuje brzmienie:
"Terminy określone w lit. a) i b) rozpoczynają się od:
- dnia 1 listopada 1982 r. w odniesieniu do ustanowienia rejestru uprawy oliwek w Grecji,
- dnia 1 listopada 1986 r. w odniesieniu do ustanowienia rejestru uprawy oliwek w Hiszpanii i w Portugalii.";
2. w art. 3 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"2 b.
Właściwe władze Hiszpanii i Portugalii, odpowiedzialne za wypłacanie pomocy produkcyjnej określonej w art. 5 rozporządzenia nr 136/66/EWG, podczas dokonywania płatności zmniejszają kwotę takiej pomocy o 0,96 ECU na 100 kg.
Potrącenie to stosuje się do pomocy w odniesieniu do lat gospodarczych 1986/1987–1989/1990.".
Artykuł 3
W rozporządzeniu (EWG) nr 3089/78 wprowadza się następujące zmiany:
1. w art. 9:
a) w ust. 1 dodaje się akapit trzeci w brzmieniu:
"Zabezpieczenie, mające zastosowanie w stosunku do oliwy z oliwek wprowadzanej do swobodnego obrotu w Hiszpanii i w Portugalii, jest równe zabezpieczeniu mającemu zastosowanie w pozostałej części Wspólnoty.";
b) w ust. 2 dodaje się akapit drugi w brzmieniu:
"W przypadkach gdy, od dnia 1 marca 1986 r. do dnia 31 października 1995 r., przedmiotowa oliwa z oliwek jest wywożona do Hiszpanii lub Portugalii ze Wspólnoty w składzie z dnia 31 grudnia 1985 r., zainteresowana strona musi również udowodnić, że akcesyjna kwota wyrównawcza rzeczywiście zastosowana do takiego handlu była tą kwotą, która miała zastosowanie do olejów pochodzących z państw trzecich.";
2. w art. 11 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 1979 r.
Jednakże art. 1-3 stosuje się w odniesieniu do Hiszpanii i Portugalii z mocą od dnia 1 stycznia 1991 r.".
Artykuł 4
W rozporządzeniu (EWG) nr 591/79 wprowadza się następujące zmiany:
1. w art. 4 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Z zastrzeżeniem art. 6, kwota refundacji jest średnią arytmetyczną zmiennego składnika opłat wyrównawczych stosowanych do przywozu oliwy z oliwek objętej podpozycją 15.07 A II lit. a) Wspólnej Taryfy Celnej w okresie dwóch miesięcy poprzedzających miesiąc, w którym wprowadzona zostaje refundacja, dostosowana odpowiednio w Hiszpanii i w Portugalii za pomocą akcesyjne kwoty wyrównawczej stosowanej w przywozie do każdego z Państw Członkowskich z państw trzecich.
Jeżeli jednakże oliwa z oliwek, wykorzystywana w produkcji produktów konserwowanych, została wyprodukowana na terenie Wspólnoty, kwota refundacji jest równa wspomnianej wyżej średniej, powiększonej o kwotę pomocy w odniesieniu do konsumpcji, obowiązującą w dniu wprowadzenia refundacji.
W przypadku Hiszpanii i Portugalii zwiększenie stosuje się jedynie z mocą od dnia 1 stycznia 1991 r.
Od tego dnia zwiększenie będzie takie samo, jak stosowane w innych Państwach Członkowskich, a kwota wynikającej z tego refundacji jest dostosowywana o różnicę między obowiązującą ceną interwencyjną we Wspólnocie w składzie z dnia 31 grudnia 1985 r. do stosowanych odpowiednio w Hiszpanii i w Portugalii.";
2. w art. 5:
a) w ust. 1 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Refundacja produkcyjna ustalona zgodnie z akapitem pierwszym jest dostosowywana, odpowiednio w Hiszpanii i w Portugalii, za pomocą akcesyjnej kwoty wyrównawczej, mającej zastosowanie w przywozie do każdego z tych Państw Członkowskich z państw trzecich.";
b) ustęp 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Jednakże jeżeli oliwa z oliwek stosowana przy wytwarzaniu produktów konserwowanych została wyprodukowana na terenie Wspólnoty, kwota ustalona w zastosowaniu ust. 1 akapit pierwszy jest powiększana o kwotę pomocy w odniesieniu do konsumpcji, obowiązującą w dniu wprowadzenia refundacji.
W przypadku Hiszpanii i Portugalii zwiększenie stosuje się jedynie z mocą od dnia 1 stycznia 1991 r.
Od tego dnia zwiększenie będzie takie samo, jak stosowane w innych Państwach Członkowskich, a kwota wynikającej z tego refundacji jest dostosowywana o różnicę między obowiązującą ceną interwencyjną we Wspólnocie w składzie z dnia 31 grudnia 1985 r. do stosowanych odpowiednio w Hiszpanii i w Portugalii.".
Artykuł 5
Artykuł 1 rozporządzenia (EWG) nr 1590/83 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
1.
Pomoc do produkcji oliwy z oliwek jest przyznawana każdemu plantatorowi oliwek jedynie w odniesieniu do powierzchni nasadzeń drzewami oliwnymi:
- we Francji i we Włoszech na dzień 31 października 1978 r.,
- w Grecji na dzień 1 stycznia 1981 r.,
- w Hiszpanii na dzień 1 stycznia 1984 r.,
oraz objętych:
a) we Włoszech — deklaracją uprawy na rok gospodarczy 1980/1981 lub, jeśli taka deklaracja nie istnieje, ostatniej dostępnej deklaracji;
b) we Francji — ostatnią dostępną deklaracją uprawy na rok poprzedzający rok gospodarczy 1982/1983;
c) w Grecji — deklaracją uprawy na rok gospodarczy 1980/1981 lub 1981/1982;
d) w Hiszpanii — deklaracją uprawy na rok gospodarczy 1986/1987 lub 1987/1988.
W przypadku Portugalii pomoc jest przyznawana jedynie w stosunku do ilości, które mogą być wyprodukowane na powierzchniach nasadzeń drzewami oliwnymi rzeczywiście produkującymi na dzień 1 stycznia 1984 r. oraz objętych deklaracją uprawy na rok gospodarczy 1986/1987 lub 1987/1988.
Jeśli jednakże powierzchnie nasadzeń drzewami oliwnymi, istniejącymi w czasie wymienionym w poprzednich akapitach, nie były objęte przedmiotowymi deklaracjami uprawy, pomoc produkcyjna jest przyznawana w odniesieniu do tych powierzchni jedynie pod warunkiem, że zainteresowana strona dostarczy właściwym władzom krajowym dodatkową deklarację uprawy przed dniem 30 czerwca 1984 r. lub, w przypadku Hiszpanii i Portugalii, przed dniem 30 czerwca 1988 r.
2.
Jeżeli nowe drzewa oliwne zostały zasadzone we Francji i we Włoszech od dnia 31 października 1978 r., w Grecji od dnia 1 stycznia 1981 r. lub w Hiszpanii i w Portugalii od dnia 1 stycznia 1984 r., w ramach projektu restrukturyzacji plantacji oliwek jedynie dla gospodarstw indywidualnych lub poszczególnych obszarów produkcyjnych, pomoc przyznawana jest również w odniesieniu do danych obszarów, pod warunkiem że:
- projekt restrukturyzacji został zatwierdzony przez właściwe władze zainteresowanych Państw Członkowskich,
- na każdym obszarze poddawanym restrukturyzacji całkowita powierzchnia nasadzeń drzewami oliwnymi w wyniku restrukturyzacji nie przekracza powierzchni nasadzeń: we Francji i we Włoszech na dzień 31 października 1978 r., w Grecji na dzień 1 stycznia 1981 r. lub w Hiszpanii i w Portugalii na dzień 1 stycznia 1984 r.
W przypadku Portugalii ilość, która może być wyprodukowana po restrukturyzacji, nie może przekroczyć ilości, która mogłaby być wyprodukowana na powierzchniach nasadzeń drzewami oliwnymi rzeczywiście produkującymi w dniu 1 stycznia 1984 r." .
Artykuł 6
W rozporządzeniu (EWG) nr 2261/84 wprowadza się następujące zmiany:
1. artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Od roku gospodarczego 1984/1985 ogólne zasady ustanowione w niniejszym rozporządzeniu stosuje się do przyznawania pomocy produkcyjnej do oliwy z oliwek, określonej w art. 5 rozporządzenia nr 136/66/EWG.
Jednakże nie mają one zastosowania do Hiszpanii i Portugalii do początku roku gospodarczego 1986/1987.";
2. w art. 3 ust. 1 tiret drugie otrzymuje brzmienie:
"— kopię deklaracji przedstawionej w celu założenia rejestru upraw oliwek. W przypadku Grecji, Hiszpanii i Portugalii, do czasu założenia w tych Państwach Członkowskich rejestru upraw oliwek, deklarację taką można zastąpić deklaracją określoną w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1590/83.";
3. w art. 13 ust. 3 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"3.
W latach gospodarczych 1984/1985 i 1985/1986 zainteresowane Państwa Członkowskie mogą udzielać tymczasowego zezwolenia dla młyna z chwilą złożenia wniosku o zatwierdzenie zawierającego informacje określone w ust. 1.
W przypadku Hiszpanii i Portugalii możliwość ta zostaje przedłużona na rok gospodarczy 1986/1987."
Artykuł 7
W rozporządzeniu (EWG) nr 2262/84 wprowadza się następujące zmiany:
w art. 1 ust. 5 otrzymuje brzmienie:
"5.
W okresie trzech lat od dnia 1 listopada 1984 r. rzeczywiste wydatki agencji pokrywane będą z budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich w wysokości:
- 100 % w ciągu dwóch pierwszych lat, do maksymalnej kwoty 14 mln ECU dla agencji utworzonej we Włoszech oraz 7 mln ECU dla agencji utworzonej w Grecji,
- 50 % w trzecim roku.
W przypadku Hiszpanii i Portugalii, w okresie od dnia 1 marca 1986 r. do dnia 1 października 1987 r., pokrywa się 100 % wydatków rzeczywistych agencji do maksymalnej kwoty 7 mln ECU dla Hiszpanii i 3,5 mln ECU dla Portugalii.
Państwa Członkowskie mogą, na warunkach, jakie zostaną ustalone zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 38 rozporządzenia nr 136/66/EWG, pokrywać część wydatków przez nie ponoszonych poprzez potrącenie z pomocy wspólnotowej przyznawanej w przypadku oliwy z oliwek.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, przyjmuje, do dnia 1 stycznia 1987 r., metodę finansowania przedmiotowych wydatków, począwszy od roku gospodarczego 1987/1988.".
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 marca 1986 r., pod warunkiem wejścia w życie Traktatu o Przystąpieniu Hiszpanii i Portugalii.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 3791/85
z dnia 20 grudnia 1985 r.
dostosowujące niektóre rozporządzenia odnoszące się do sektora jaj i drobiu w następstwie przystąpienia Hiszpanii i Portugalii
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając Akt Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii, w szczególności jego art. 396 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: na podstawie art. 396 Aktu Przystąpienia w następstwie przystąpienia Hiszpanii i Portugalii powinny zostać dokonane dostosowania w sektorze jaj i drobiu w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2772/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie norm handlowych w odniesieniu do jaj [1], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3341/84 [2], oraz w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2782/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie produkcji i wprowadzania do obrotu jaj wylęgowych i piskląt drobiu hodowlanego [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3485/80 [4];
zgodnie z art. 2 ust. 3 Traktatu o Przystąpieniu, instytucje Wspólnot mogą przyjąć, przed przystąpieniem, środki określone w art. 396 Aktu Przystąpienia, środki takie wchodzą w życie tylko warunkowo i w dniu wejścia w życie wymienionego Traktatu; na podstawie art. 261 Aktu Przystąpienia stosowanie środków dotyczących Portugalii musi zostać zawieszone do czasu zakończenia pierwszego etapu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. W art. 17 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 2772/75 dodaje się tiret w brzmieniu:
"— PERIODO DE EMBALAGE DE… AL.…"
,
"— PERÍODO DE EMBALAGEM DE… A…"
.
2. W art. 17 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia (EWG) nr 2772/75 dodaje się tiret w brzmieniu:
"— EMBALADO EL…"
,
"— EMBALADO EM…" .
Artykuł 2
1. W art. 5 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2782/75 po wyrazach "uova de cova" dodaje się wyrazy "huevo para incubar, ovos para incubaçao".
2.
W art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2782/75 po wyrazie "cova" dodaje się wyrazy "para incubar", "para incubaçao".
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1986 r., pod warunkiem wejścia w życie Traktatu o Przystąpieniu Hiszpanii i Portugalii.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 marca 1986 r., z wyjątkiem zamian w języku portugalskim, których stosowanie zawieszone jest do zakończenia pierwszego etapu, określonego w art. 260 Aktu Przystąpienia.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 3795/85
z dnia 20 grudnia 1985 r.
zmieniające, w związku z przystąpieniem Hiszpanii i Portugalii, rozporządzenie (EWG) nr 1674/72 ustanawiające ogólne zasady przyznawania i finansowania pomocy w odniesieniu do materiału siewnego
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat o Przystąpieniu Hiszpanii i Portugalii, w szczególności jego art. 396,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: w związku z przystąpieniem Hiszpanii i Portugalii należy zgodnie z art. 396 Aktu Przystąpienia zmienić rozporządzenie (EWG) nr 1674/72 [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1659/81 [2];
na podstawie art. 2 ust. 3 Traktatu o Przystąpieniu Hiszpanii i Portugalii instytucje Wspólnot mogą przed przystąpieniem przyjmować środki określone w art. 396 Aktu Przystąpienia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1674/72 dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
"3.
W okresie obowiązywania odstępstw określonych w art. 344 ust. 1 Aktu Przystąpienia pomoc jest również przyznawana w odniesieniu do elitarnego i kwalifikowanego materiału siewnego wyprodukowanego w Portugalii, którego dotyczą decyzje podejmowane na mocy art. 344 ust. 3 tego Aktu." Artykuł 2
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 3819/85
z dnia 30 grudnia 1985 r.
dostosowujące niektóre rozporządzenia dotyczące cukru w wyniku przystąpienia Hiszpanii i Portugalii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając Akt Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii, w szczególności jego art. 396,
a także mając na uwadze, co następuje: w związku z przystąpieniem Hiszpanii i Portugalii konieczne jest dostosowanie niektórych rozporządzeń dotyczących cukru; dostosowania te dotyczą jedynie wyrażeń w odpowiednich językach i terminów w:
- rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 100/72 z dnia 14 stycznia 1972 r. ustanawiającym szczegółowe zasady odnoszące się do denaturacji cukru przeznaczonego na paszę dla zwierząt [1], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 3475/80 [2],
- rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2782/76 z dnia 17 listopada 1976 r. ustalającym szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu cukru preferencyjnego [3], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 3475/80,
- rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2630/81 z dnia 10 września 1981 r. w sprawie specjalnych szczegółowych zasad stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz w sektorze cukru [4], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 3130/82 [5],
- rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 1443/82 z dnia 8 czerwca 1982 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania systemu kwot w sektorze cukru [6], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 2682/84 [7],
- rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 787/83 z dnia 29 marca 1983 r. w sprawie przekazywania informacji w sektorze cukru [8], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 2682/84;
zgodnie z art. 2 ust. 3 Aktu Przystąpienia instytucje wspólnotowe mogą przed przystąpieniem przyjąć środki określone w art. 396 Aktu, przy czym takie środki wchodzą w życie pod warunkiem i w dniu wejścia w życie wymienionego Aktu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 25 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 100/72 dodaje się, co następuje:
,
.
Artykuł 2
W rozporządzeniu (EWG) nr 2782/76 wprowadza się następujące zmiany:
a) W art. 6 ust. 1 tiret pierwsze dodaje się, co następuje:
"— aplicación del Reglamento (CEE) no 2782/76,",
"— aplicaçao do Regulamento (CEE) n.o 2782/76";
b) W art. 7 ust. 2 tiret pierwsze daje się, co następuje:
"— aplicación del Reglamento (CEE) no 2782/76,",
"— aplicaçao do Regulamento (CEE) n.o 2782/76";
Artykuł 3
W rozporządzeniu (EWG) nr 2630/81 wprowadza się następujące zmiany:
a) w art. 2 ust. 2 dodaje się, co następuje:
,
;
b) w art. 2 ust. 3 dodaje się tiret ósme i dziewiąte w brzmieniu:
aa) przed "lub alternatywnie":
"— tasa de la restitución applicable: …",
"— taxa da restituçao à exportaçao aplicavel: …"
bb) po "lub alternatywnie":
"— tasa de exación reguladora a la exportación applicable…",
"— taxa do direito nivelador à exportaçao aplicavel: …";
c) w art. 3 ust. 1 akapit pierwszy dodaje się, co następuje:
,
;
d) w art. 3 ust. 1 akapit czwarty dodaje się, co następuje:
,
;
e) w art. 6 ust. 1 tiret pierwsze dodaje się, co następuje:
"— azúcar preferencial [Reglamento (CEE) no 2782/76]",
"— açucar preferencial [Regulamento (CEE) no 2782/76]";
f) w art. 10 ust. 2 akapit pierwszy dodaje się, co następuje:
- certifido va'lido en… (Estado Miembro emisor)"
,
- certificado va'lido em… (Estado-Membro emissor)"
.
Artykuł 4
W rozporządzeniu (EWG) nr 1443/82 wprowadza się następujące zmiany:
W art. 5 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
Dla francuskich departamentów Gwadelupy i Martyniki oraz dla Hiszpanii w odniesieniu do cukru trzcinowego, daty "15 kwietnia" i "1 czerwca" w ust. 2 i 3 zastępuje się datami, odpowiednio "15 sierpnia" i "1 września"."
Artykuł 5
W rozporządzeniu (EWG) nr 787/83 wprowadza się następujące zmiany:
a) W art. 9 pkt 1 ostatnia część zdania otrzymuje brzmienie:"…; jednakże dla francuskich departamentów Gwadelupy i Martyniki oraz dla Hiszpanii w odniesieniu do cukru trzcinowego datę tą zastępuje się datą "1 lipca"."
b) W art. 12 pkt 2 ostatnia część zdania otrzymuje brzmienie:"…;jednakże dla francuskich departamentów Gwadelupy i Martyniki oraz dla Hiszpanii w odniesieniu do cukru trzcinowego datę tą zastępuje się datą "1 lipca"."
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 marca 1986 r. pod warunkiem wejścia w życie Aktu Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85
z dnia 20 grudnia 1985 r.
w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 75,
uwzględniając decyzję Rady z dnia 13 maja 1965 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów wpływających na konkurencję w transporcie kolejowym, drogowym i w żegludze śródlądowej [1], w szczególności jej sekcję III,
uwzględniając wniosek Komisji [2],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [3],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
w dziedzinie transportu drogowego przepisy socjalne Wspólnoty zostały ustanowione w rozporządzeniu (EWG) nr 543/69 [5], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 2829/77 [6]; ustawodawstwo to ma na celu harmonizację warunków konkurencji między różnymi rodzajami transportu lądowego, zwłaszcza w odniesieniu do sektora drogowego i poprawy warunków pracy i bezpieczeństwa ruchu drogowego; postęp, jaki się dokonuje w tych dziedzinach, musi zapewniać bezpieczeństwo i rozwój; jednakże przepisy wskazanego rozporządzenia muszą być bardziej elastyczne, jednocześnie nie naruszając ich celów;
biorąc pod uwagę wskazane poniżej zmiany, mając na celu przejrzystość zagadnień, wszystkie odnośne przepisy należy zebrać w jednym tekście, a w konsekwencji rozporządzenie (EWG) nr 543/69 powinno zostać uchylone; wyłączenia ustanowione w art. 4 dla pewnych pojazdów oraz przepisy art. 15 dotyczące pewnych rodzajów transportu osób powinny być przez pewien czas utrzymywane w mocy;
przepisy niniejszego rozporządzenia, regulujące warunki pracy, nie mogą wpływać na prawo partnerów społecznych do ustanowienia, w drodze układów zbiorowych lub w inny sposób, przepisów korzystniejszych dla pracowników; nie tylko w celu promowania postępu technicznego, ale także dla poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego, każde Państwo Członkowskie musi zachować prawo do przyjęcia pewnych stosownych środków;
ze względu na spadek liczby konwojentów i konduktorów nie istnieje potrzeba regulowania okresów odpoczynku członków załogi innych niż kierowca;
zastąpienie tygodnia ruchomego tygodniem stałym ułatwiłoby kierowcom organizowanie własnej pracy i usprawniłoby kontrolę;
należy określić system mający zastosowanie do operacji międzynarodowego transportu drogowego do lub z państwa trzeciego lub między dwoma państwami w tranzycie przez terytorium Państwa Członkowskiego; postanowienia Umowy Europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR) z dnia l lipca 1970 r. powinny mieć zastosowanie do tych operacji transportowych; w przypadku pojazdów zarejestrowanych w państwie niebędącym Umawiającą się Stroną AETR przepisy te będą miały zastosowanie tylko do tej części podróży, która odbywa się w obrębie Wspólnoty;
ze względu na fakt, że przedmiot Umowy AETR objęty jest zakresem niniejszego rozporządzenia, Wspólnota uprawniona jest do negocjowania i zawierania Umowy; szczególne okoliczności, w jakich miały miejsce negocjacje AETR, powodują, w drodze wyjątku, zastosowanie procedury, w której Państwa Członkowskie Wspólnoty indywidualnie składają instrumenty ratyfikacji lub przystąpienia, działając zgodnie, ale mimo to działają w interesie i w imieniu Wspólnoty;
w celu zapewnienia pierwszeństwa prawa Wspólnoty w odniesieniu do transportu wewnątrzwspólnotowego Państwa Członkowskie powinny w czasie składania swoich dokumentów ratyfikacji lub przystąpienia zgłosić zastrzeżenie, na mocy którego międzynarodowe operacje transportowe między Państwami Członkowskimi nie będą uważane za międzynarodowe operacje transportowe w rozumieniu Umowy;
przewidziane w samej Umowie możliwości dwustronnych porozumień między Umawiającymi się Stronami, wprowadzających odstępstwa od Umowy w zakresie strefy granicznej i operacji transportu tranzytowego, objęte są w zasadzie kompetencją Wspólnoty;
jeśli jakaś zmiana wewnętrznych zasad Wspólnoty w tej dziedzinie powoduje konieczność wprowadzenia odpowiedniej poprawki do Umowy, to Państwa Członkowskie będą działać wspólnie w celu wprowadzenia takiej poprawki do Umowy zgodnie z określoną w niej procedurą;
pewne operacje transportu mogą być wyłączone spod zastosowania niniejszego rozporządzenia;
pożądane jest wzmocnienie i przejrzystość pewnych definicji oraz uaktualnienie pewnych przepisów, w szczególności odnoszących się do wyjątków dotyczących pewnej kategorii pojazdów;
pożądane jest sformułowanie przepisów odnoszących się do minimalnego wieku kierowców zajmujących się przewozem rzeczy lub osób — mając na uwadze pewne wymagania szkolenia zawodowego oraz dotyczące minimalnego wieku konwojentów oraz konduktorów; dla celów kształcenia zawodowego Państwa Członkowskie będą musiały umożliwić obniżenie dozwolonego wieku minimalnego dla konwojentów do 16 lat;
w odniesieniu do okresów prowadzenia pojazdów pożądane jest ustalenie limitów na ciągły okres prowadzenia i dzienny okres prowadzenia, jednak bez uszczerbku dla jakichkolwiek przepisów krajowych, na mocy których kierowcom nie wolno prowadzić pojazdu dłużej niż mogą to robić z całkowitym bezpieczeństwem;
dłuższy czas prowadzenia dziennego wraz z krótszym czasem prowadzenia w okresie dwóch tygodni prawdopodobnie ułatwią zarządzanie przedsiębiorstwami transportowymi i przyczynią się do postępu społecznego;
przepisy dotyczące przerw w prowadzeniu pojazdu powinny być uregulowane z powodu dłuższego czasu prowadzenia dziennego;
w odniesieniu do okresów odpoczynku pożądane jest ustalenie minimalnego okresu trwania i innych warunków dotyczących dziennych i tygodniowych okresów odpoczynku członków załóg;
podróże byłyby łatwiejsze, gdyby kierowcy mogli podzielić swój czas dziennego odpoczynku, w szczególności aby uniknąć konieczności spożywania posiłków i korzystania z noclegu w tym samym miejscu;
wydłużanie okresów odpoczynku tygodniowego, przy możliwości ich skracania, jest korzystne dla postępu społecznego i bezpieczeństwa ruchu drogowego, jeżeli kierowca może w pewnym terminie i w dowolnie wybranym miejscu rekompensować sobie tę część swego okresu odpoczynku, której nie wykorzystał;
wiele operacji transportu drogowego wewnątrzwspólnotowego obejmuje przez część podróży transport promowy lub kolejowy, w związku tym w przepisach należy umieścić odpowiednie postanowienia dla okresów odpoczynku dziennego i przerw przy takich operacjach;
w interesie bezpieczeństwa ruchu drogowego wypłaty premii za przebytą odległość i/lub za przewieziony ładunek, które mogłyby zagrozić bezpieczeństwu ruchu drogowego, muszą być zakazane;
pożądane jest dopuszczenie wprowadzenia wyjątków od niniejszego rozporządzenia, dotyczących pewnych krajowych operacji transportowych o szczególnych właściwościach; w przypadku wyjątków Państwa Członkowskie powinny zadbać, aby standard ochrony socjalnej oraz bezpieczeństwo ruchu drogowego nie były zagrożone;
ze względu na specyficzną naturę transportu osób uzasadnione jest ponowne zdefiniowanie kategorii pojazdów, które mogą być przez Państwa Członkowskie wyłączone spod zastosowania tego rozporządzenia w zakresie transportu krajowego;
Państwa Członkowskie powinny mieć prawo, za zezwoleniem Komisji, do przyznawania w wyjątkowych okolicznościach odstępstw od przepisów rozporządzenia; w pilnych przypadkach przyznanie tych odstępstw na czas ograniczony powinno być możliwe bez uprzedniej zgody Komisji;
w przypadku kierowców pojazdów używanych do regularnych usług przewozu osób kopia rozkładu jazdy i wyciąg z wykazu obowiązków w przedsiębiorstwie mogą zastąpić urządzenia rejestrujące; dla zastosowania niniejszego rozporządzenia i dla zapobiegania nadużyciom byłoby przydatne dostarczenie kierowcom, którzy sobie tego zażyczą, wyciągów z ich przebiegu pracy;
w interesie skutecznej kontroli pożądane jest, by regularne międzynarodowe usługi przewozu osób, z wyjątkiem niektórych usług granicznych, nie były nadal zwolnione z obowiązku instalacji i używania urządzeń rejestrujących;
pożądane jest podkreślenie znaczenia i konieczności przestrzegania niniejszego rozporządzenia przez pracodawców i kierowców;
Komisja powinna monitorować rozwój sytuacji w Państwach Członkowskich i co dwa lata dostarczać Radzie oraz Parlamentowi Europejskiemu sprawozdanie ze stosowania tych zasad;
dla stosowania niniejszego rozporządzenia i kontroli jego wykonania właściwe jest, by Państwa Członkowskie wzajemnie udzielały sobie wsparcia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
SEKCJA I
Definicje
Artykuł 1
W niniejszym rozporządzeniu:
1. "przewóz drogowy" — oznacza każdą podróż, odbywaną na drogach publicznych przez pojazd, załadowany lub nie, służący do przewozu osób lub rzeczy;
2. "pojazdy" — oznacza pojazdy silnikowy, ciągniki, przyczepy lub naczepy, określone następująco:
a) "pojazd silnikowy" — każdy silnikowy pojazd samochodowy, poruszający się po drodze, inny niż pojazd poruszający się po szynach i używany zwykle do przewozu osób lub rzeczy;
b) "ciągnik" — każdy silnikowy pojazd samochodowy, poruszający się po drodze, inny niż pojazd poruszający się po szynach i skonstruowany specjalnie do ciągnięcia, pchania lub poruszania przyczep, naczep, narzędzi lub maszyn;
c) "przyczepa" — każdy pojazd przeznaczony do łączenia go z pojazdem silnikowym lub ciągnikiem;
d) "naczepa" — przyczepa bez przedniej osi, łączona w taki sposób, że znaczna część jej ciężaru oraz ciężaru jej ładunku obciąża ciągnik lub pojazd silnikowy;
3. "kierowca" — oznacza każdą osobę, która kieruje pojazdem nawet przez krótki okres, oraz każdą osobę, która jest przewożona w pojeździe w tym celu, aby kierować nim w razie potrzeby;
4. "tydzień" — oznacza okres między godziną 00.00 w poniedziałek a godziną 24.00 w niedzielę;
5. "odpoczynek" — oznacza każdy nieprzerwany okres obejmujący co najmniej jedną godzinę, podczas którego kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem;
6. "dozwolona maksymalna masa" — oznacza maksymalny dozwolony ciężar roboczy pojazdu z pełnym ładunkiem;
7. "regularne usługi przewozu osób" — oznaczają usługi krajowe i międzynarodowe, określone w art. l rozporządzenia Rady (EWG) nr 117/66 z dnia 28 lipca 1966 r. w sprawie wprowadzenia wspólnych zasad międzynarodowego przewozu osób autokarami i autobusami [7].
SEKCJA II
Zakres
Artykuł 2
1.
Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do przewozów drogowych, o których mowa w art. l ust. 1, w obrębie Wspólnoty.
2.
Zamiast obecnych zasad do niżej wymienionych operacji międzynarodowego transportu drogowego będzie miała zastosowanie Umowa Europejska dotycząca pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR);
- do i/lub z państw trzecich, będących stronami Umowy, albo w tranzycie przez te kraje, dla całej podróży, w trakcie której takie operacje są wykonywane przez pojazdy zarejestrowane w Państwie Członkowskim lub w jednym ze wspomnianych państw trzecich,
- do i/lub z państwa trzeciego niebędącego stroną Umowy, w przypadku jakiejkolwiek podróży odbywanej w obrębie Wspólnoty, gdzie takie operacje są wykonywane przez pojazdy zarejestrowane w jednym z tych krajów.
Artykuł 3
Wspólnota przystępuje do wszelkich negocjacji z państwami trzecimi, które mogą okazać się konieczne do wykonania niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
Rozporządzenie nie ma zastosowania do przewozów dokonywanych:
1. pojazdami przeznaczonymi do przewozu rzeczy, gdy dozwolona maksymalna masa pojazdu, łącznie z przyczepami lub naczepami, nie przekracza 3,5 ton;
2. pojazdami przeznaczonymi do przewozu osób, które ze względu na typ konstrukcyjny i wyposażenie nadają się do przewozu nie więcej niż dziewięciu osób łącznie z kierowcą i są do tego przeznaczone;
3. pojazdami przeznaczonymi do przewozu osób wykonywanego w ramach usług regularnych, których droga przebiegu przekracza 50 km;
4. pojazdami, których maksymalna dopuszczalna prędkości nie przekracza 30 kilometrów na godzinę;
5. pojazdami przeznaczonymi dla służb zbrojnych, służb obrony cywilnej, służb przeciwpożarowych i sił odpowiedzialnych za utrzymanie porządku publicznego lub podlegającymi ich kontroli;
6. pojazdami przeznaczonymi dla usług kanalizacyjnych, ochrony przeciwpowodziowej, wodociągowych, gazowniczych i energetycznych, zarządów dróg, usług oczyszczania, telegraficznych, przewozu artykułów pocztowych, transmisji radiowej, usług telewizyjnych oraz związanych z wykrywaniem nadajników lub odbiorników radiowych lub telewizyjnych;
7. pojazdami używanymi w stanach nadzwyczajnych lub przeznaczonymi do zadań ratownictwa;
8. wyspecjalizowanymi pojazdami przeznaczonymi do zadań medycznych;
9. pojazdami przewożącymi wyposażenie cyrków i wesołych miasteczek;
10. wyspecjalizowanymi pojazdami pomocy technicznej;
11. pojazdami przechodzącymi próby drogowe w celu ulepszeń technicznych, naprawczych lub utrzymania oraz pojazdami nowymi bądź przebudowanymi, które jeszcze nie weszły do ruchu;
12. pojazdami używanymi do niehandlowych przewozów towarów w celach prywatnych;
13. pojazdami używanymi do odbioru mleka w gospodarstwach rolnych lub odwożące do tych gospodarstw pojemniki na mleko bądź produkty mleczne przeznaczone do karmienia bydła.
SEKCJA III
Załoga
Artykuł 5
1.
Minimalny wiek kierowców zatrudnianych przy przewozie rzeczy wynosi:
a) dla pojazdów, włącznie z, tam gdzie ma to zastosowanie, przyczepami lub naczepami, o dopuszczalnym maksymalnym ciężarze nieprzekraczającym 7,5 tony, 18 lat;
b) dla pozostałych pojazdów:
- 21 lat, lub
- 18 lat, pod warunkiem że zainteresowana osoba posiada świadectwo kwalifikacji zawodowych, uznane przez jedno z Państw Członkowskich i potwierdzające, że osoba ta ukończyła kurs dla kierowców pojazdów przeznaczonych do przewozu rzeczy w transporcie drogowym, zgodnie z zasadami wspólnotowymi odnośnie do minimalnego poziomu kształcenia dla kierowców transportu drogowego.
2.
Każdy kierowca zatrudniony przy przewozie osób musi mieć ukończone 21 lat.
Każdy kierowca zatrudniony przy przewozie osób na trasach w promieniu powyżej 50 km od miejsca normalnej bazy pojazdu musi także spełniać jeden z następujących warunków:
a) musi mieć przepracowany co najmniej jeden rok przy przewozie rzeczy jako kierowca pojazdów o dozwolonej dopuszczalnej masie przekraczającej 3,5 tony;
b) musi mieć przepracowany co najmniej jeden rok jako kierowca pojazdów służących do wykonywania usług przewozu osób na trasach w promieniu nieprzekraczającym 50 km od miejsca normalnej bazy pojazdu lub innego typu usług przewozu osób niepodlegających niniejszemu rozporządzeniu, pod warunkiem że właściwy organ uzna, że wykonując to, zdobył konieczne doświadczenie;
c) musi posiadać świadectwo kwalifikacji zawodowych uznane przez jedno z Państw Członkowskich, potwierdzające, że osoba ta ukończyła kurs dla kierowców pojazdów przeznaczonych do przewozu drogowego osób, będące w zgodzie z zasadami Wspólnoty dotyczącymi minimalnego poziomu kształcenia dla kierowców transportu drogowego.
3.
Minimalny wiek dla konwojentów i konduktorów wynosi 18 lat.
4.
Kierowca zatrudniony przy przewozie osób nie podlega warunkom określonym w ust. 2 lit. a), b) i c) akapit drugi, jeśli do dnia l października 1970 r. wykonywał ten zawód przez co najmniej jeden rok.
5.
W przypadku operacji transportu wewnętrznego, wykonywanych w promieniu 50 km od miejsca normalnej bazy pojazdu, łącznie z miejscowymi obszarami administracyjnymi, których ośrodki są usytuowane w obrębie tego promienia. Państwa Członkowskie mogą zmniejszyć minimalny wiek konwojentów do 16 lat, pod warunkiem że służy to celom kształcenia zawodowego i nie podlega ograniczeniom nałożonym przez prawo krajowe w dziedzinie zatrudnienia.
SEKCJA IV
Okresy prowadzenia pojazdu
Artykuł 6
1.
Okres prowadzenia pojazdu między każdymi dwoma okresami dziennego odpoczynku lub między okresem dziennego i tygodniowego odpoczynku, zwanego dalej "dziennym okresem prowadzenia pojazdu", nie może przekraczać dziewięciu godzin.
Może być przedłużony dwukrotnie w każdym tygodniu do 10 godzin.
Kierowca musi, po nie więcej niż sześciu dziennych okresach prowadzenia pojazdu, skorzystać z tygodniowego okresu odpoczynku, określonego w art. 8 ust. 3.
Tygodniowy okres odpoczynku można odłożyć do końca szóstego dnia, jeżeli całkowity czas prowadzenia pojazdu przez tych sześć dni nie przekracza wartości maksymalnej odpowiadającej sześciu dziennym okresom prowadzenia pojazdu.
W przypadku międzynarodowego przewozu osób, wykonywanego inaczej niż na zasadzie usług regularnych, terminy "sześciu", "sześć" i "szóstego" w drugim i trzecim zdaniu są zastąpione odpowiednio terminami "dwunastu", "dwanaście" i "dwunastego".
Państwa Członkowskie mogą w obrębie swych terytoriów rozszerzyć stosowanie poprzedniego akapitu na krajowe usługi przewozu osób inne niż wykonywane na zasadzie usług regularnych.
2.
Całkowity okres prowadzenia pojazdu w każdym okresie dwutygodniowym nie może przekraczać 90 godzin.
SEKCJA V
Przerwy i okresy wypoczynku
Artykuł 7
l.
Po czteroipółgodzinnym okresie prowadzenia pojazdu kierowcy przysługuje przerwa, co najmniej 45-minutowa, chyba że zaczyna on okres odpoczynku.
2.
Przerwa taka może być zastąpiona przerwami wynoszącymi po co najmniej 15 minut, rozłożonymi na okres prowadzenia pojazdu lub bezpośrednio po tym okresie w taki sposób, aby było to zgodne z przepisami ust. l.
3.
W drodze wyjątku od ust. l w przypadku krajowego przewozu osób wykonywanego na zasadzie usług regularnych Państwa Członkowskie mogą ustalić minimalną przerwę nie krótszą niż 30 minut po okresie prowadzenia pojazdu nieprzekraczającym czterech godzin.
Takie wyjątki można przyznać tylko w tych przypadkach, gdzie przerwy w prowadzeniu pojazdów przekraczające 30 minut zakłócałyby miejski ruch uliczny i gdzie kierowca nie ma możliwości odebrania 15-minutowej przerwy w ciągu czterech i pół godziny prowadzenia pojazdu przed przerwą 30-minutową.
4.
Podczas tych przerw kierowca nie może wykonywać żadnej innej pracy.
Do celów niniejszego artykułu czas oczekiwania i czas niepoświęcony prowadzeniu pojazdu, spędzony w pojeździe w ruchu, na promie lub w pociągu nie będzie uważany za "inną pracę".
5.
Przerwy przestrzegane na podstawie niniejszego artykułu nie mogą być uznawane za dzienne okresy odpoczynku.
Artykuł 8
l.
W każdym 24-godzinnym okresie kierowca korzysta z dziennego okresu odpoczynku, wynoszącego co najmniej 11 kolejnych godzin, który to okres może być skrócony do minimum dziewięciu kolejnych godzin, nie częściej niż trzy razy w każdym tygodniu, pod warunkiem że przed upływem następnego tygodnia otrzyma równoważny okres odpoczynku, stanowiący rekompensatę.
W dni, kiedy odpoczynek nie jest skrócony zgodnie z pierwszym akapitem, może być wykorzystany w dwóch lub trzech oddzielnych okresach w ciągu 24 godzin, z których jeden musi trwać co najmniej osiem kolejnych godzin.
W takim przypadku minimalna długość odpoczynku będzie zwiększona do 12 godzin.
2.
W każdym 30-godzinnym okresie, gdy pojazd jest prowadzony co najmniej przez dwóch kierowców, każdy kierowca będzie uprawniony do okresu odpoczynku trwającego nie mniej niż osiem kolejnych godzin.
3.
W trakcie każdego tygodnia jeden z okresów odpoczynku, określonych w ust. l i 2, przedłuża się jako odpoczynek tygodniowy do ogólnej liczby 45 kolejnych godzin.
Taki okres odpoczynku może być skrócony do minimum 36 kolejnych godzin, jeżeli będzie on odbierany w miejscu normalnej bazy pojazdu lub w miejscu zamieszkania kierowcy, albo do minimum 24 kolejnych godzin, jeśli jest odbierany gdzie indziej.
Każde skrócenie będzie rekompensowane równoważnym okresem odpoczynku odbieranym łącznie przed upływem trzeciego tygodnia następującego po tygodniu, o którym mowa.
4.
Tygodniowy okres odpoczynku, zaczynający się w jednym tygodniu i kontynuowany w następnym tygodniu, może być połączony z dowolnym z tych tygodni.
5.
W przypadku przewozu osób, do którego ma zastosowanie art. 6 ust. 1 akapit czwarty lub piąty, tygodniowy okres odpoczynku można przełożyć do tygodnia następującego po tygodniu, za który ten odpoczynek przysługuje, i można go dołączyć do odpoczynku tygodniowego za ten drugi tydzień.
6.
Każdy odpoczynek stanowiący rekompensatę za skrócenie dziennego i/lub tygodniowego okresu odpoczynku musi być dołączony do innego odpoczynku, co najmniej ośmiogodzinnego, i będzie udzielony na żądanie zainteresowanego kierowcy w miejscu parkowania pojazdu lub w miejscu zamieszkania kierowcy.
7.
Dzienny okres odpoczynku może być wykorzystywany w pojeździe, jeśli jest on wyposażony w miejsce do spania i znajduje się na postoju.
Artykuł 9
Niezależnie od przepisów art. 8 ust. 1, jeśli kierowca wykonujący przewozy rzeczy lub osób towarzyszy pojazdowi transportowanemu promem lub pociągiem, dzienny okres odpoczynku może zostać przerwany nie więcej niż jeden raz, pod warunkiem że spełnione są następujące warunki:
- musi istnieć możliwość spędzenia tej części dziennego okresu odpoczynku, która jest wykorzystywana na lądzie, przed lub po części dziennego okresu odpoczynku odebranej na pokładzie promu lub w pociągu,
- okres między dwiema częściami dziennego okresu odpoczynku musi być możliwie jak najkrótszy i w żadnym przypadku nie może przekraczać jednej godziny przed wejściem na pokład lub zejściem z pokładu, przy czym formalności celne włącza się do operacji wejścia lub zejścia z pokładu,
- podczas obu części okresu odpoczynku kierowca musi mieć możliwość korzystania z łóżka lub miejsca do spania.
Przerwany w taki sposób dzienny okres odpoczynku przedłuża się o dwie godziny.
SEKCJA VI
Zakaz niektórych rodzajów zapłaty
Artykuł 10
Wynagrodzenie kierowców za przebytą odległość i/lub ilość przewiezionego ładunku, nawet w formie premii lub dodatku do wynagrodzenia, jest zabroniona, chyba że wypłaty są tego rodzaju, iż nie zagrożą bezpieczeństwu na drodze.
SEKCJA VII
Wyjątki
Artykuł 11
Każde Państwo Członkowskie może stosować wyższe wielkości minimalne lub niższe maksymalne, niż ustalone w art. 5-8.
Niezależnie od powyższego, niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do kierowców wykonujących działalność międzynarodowego transportu drogowego w pojazdach zarejestrowanych w innym Państwie Członkowskim.
Artykuł 12
Pod warunkiem że nie zagraża to bezpieczeństwu na drodze oraz w celu umożliwienia kierowcy dojazdu do odpowiedniego miejsca postoju, kierowca może odstąpić od przepisów niniejszego rozporządzenia w zakresie niezbędnym do zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub jego ładunku.
Kierowca musi podać rodzaj i powód odstąpienia od rejestracji w wykresówce przyrządu kontrolnego lub w swojej karcie dziennej.
Artykuł 13
l.
Każde Państwo Członkowskie może na swoim terytorium lub w uzgodnieniu z zainteresowanymi krajami na terytorium innego Państwa Członkowskiego, udzielić odstępstw od dowolnego przepisu niniejszego rozporządzenia odnośnie do przewozu pojazdem należącym do jednej lub kilku poniższych kategorii:
a) pojazdy używane do przewozu osób, które ze względu na swoją konstrukcję i wyposażenie służą do przewozu nie więcej niż 17 osób łącznie z kierowcą i są przeznaczone do tego celu;
b) pojazdy używane przez władze publiczne do świadczenia usług publicznych, które nie są konkurencyjne w stosunku do przedsiębiorstw transportu drogowego;
c) pojazdy używane przez przedsiębiorstwa rolnicze, ogrodnicze, leśne lub rybackie do przewozu rzeczy w promieniu 50 km od miejsca normalnej bazy pojazdu łącznie z miejscowymi obszarami administracyjnymi, których ośrodki znajdują się w obrębie tego promienia;
d) pojazdy używane do przewozu odpadów zwierzęcych lub szkieletów zwierzęcych, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi;
e) pojazdy używane do przewozu żywych zwierząt w gospodarstwach rolnych na miejscowy rynek i odwrotnie, lub z rynku do miejscowych rzeźni;
f) pojazdy używane jako sklepy na miejscowym rynku lub w handlu obwoźnym lub używanych jako ruchome punkty do wykonywania transakcji bankowych, walutowych, oszczędnościowych, do czynności związanych z kultem, do wypożyczania książek, płyt lub kaset, do obsługi wydarzeń kulturalnych lub wystaw i specjalnie przystosowane do tego celu;
g) pojazdy przewożące materiały lub urządzenia na użytek kierowcy w trakcie jego pracy w promieniu 50 km od miejsca normalnej bazy pojazdu, pod warunkiem że prowadzenie pojazdu nie stanowi głównej czynności kierowcy i że taki wyjątek nie narusza w sposób znaczący celów niniejszego rozporządzenia.
Państwa Członkowskie mogą wprowadzić konieczność posiadania indywidualnego upoważnienia do takich wyjątków;
h) pojazdy poruszające się wyłącznie na wyspach o powierzchni nie przekraczającej 2300 km 2, które nie są połączone z resztą terytorium państwowego mostem, brodem ani tunelem otwartym dla ruchu pojazdów silnikowych;
i) pojazdy używane do przewozu rzeczy i napędzane gazem wytwarzanym w pojeździe, napędzane elektrycznie lub wyposażone w regulator, jeśli takie pojazdy są uznane przez ustawodawstwo Państwa Członkowskiego zarejestrowania za równoważne pojazdom napędzanym benzyną lub olejem napędowym i których ciężar łącznie z przyczepą lub naczepą nie przekracza 3,5 tony;
j) pojazdy służące do nauki prowadzenia pojazdu, mającej na celu uzyskanie prawa jazdy;
k) ciągniki używane wyłącznie do prac rolniczych i leśnych.
Państwa Członkowskie poinformują Komisję o wyjątkach udzielonych na mocy tego ustępu.
2.
Państwa Członkowskie mogą, po uprzednim upoważnieniu przez Komisję, zwolnić od stosowania przepisów niniejszego rozporządzenia operacje transportowe wykonywane w wyjątkowych okolicznościach, jeśli takie zwolnienie nie narusza w sposób znaczący celów niniejszego rozporządzenia.
W nagłych przypadkach mogą one udzielić czasowego zwolnienia na okres nieprzekraczający 30 dni, o czym niezwłocznie powiadomią Komisję.
Komisja powiadamia pozostałe Państwa Członkowskie o wszelkich zwolnieniach udzielonych na mocy niniejszego rozporządzenia.
SEKCJA VIII
Postępowanie kontrolne i kary
Artykuł 14
l.
W przypadku:
- regularnych krajowych usług przewozu osób, oraz
- regularnych międzynarodowych usług przewozu osób, których końcowe punkty tras znajdują się w odległości do 50 km w linii prostej od granicy pomiędzy dwoma Państwami Członkowskimi, i których trasa nie przekracza 100 km,
2.
Wykaz obowiązków wskazuje, w odniesieniu do każdego kierowcy, nazwisko, miejsce bazy oraz harmonogram opracowany z wyprzedzeniem dla różnych okresów prowadzenia pojazdu, innych prac oraz dyspozycyjności.
3.
Wykaz obowiązków będzie zawierał wszystkie szczegółowe informacje, podane w ust. 2, dla minimalnego okresu obejmującego zarówno tydzień bieżący, jak i tygodnie bezpośrednio poprzedzające i następujące po tym tygodniu.
4.
Wykaz obowiązków podpisuje kierownik przedsiębiorstwa lub osoba upoważniona do jego reprezentowania.
5.
Każdy kierowca przydzielony do wykonania usługi określonej w ust. l posiada wyciąg z wykazu obowiązków i kopię rozkładu jazdy.
6.
Wykaz obowiązków przechowywany jest przez przedsiębiorstwo przez okres jednego roku po upływie okresu, jaki obejmował.
Przedsiębiorstwo wydaje wyciąg z wykazu zainteresowanemu kierowcy, na jego wniosek.
7.
Niniejszy artykuł nie ma zastosowania do kierowców pojazdów wyposażonych w urządzenie rejestrujące używane zgodnie z przepisami rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym [8].
Artykuł 15
1.
Przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców w taki sposób, by kierowcy mogli spełniać wymagania odnośnych przepisów niniejszego rozporządzenia oraz rozporządzenia (EWG) nr 3821/85.
2.
Przedsiębiorstwo będzie dokonywało okresowych kontroli, które zapewnią, że przepisy obu tych rozporządzeń są wykonywane.
Jeśli stwierdzone zostanie ich naruszenie, przedsiębiorstwo podejmuje stosowne kroki, aby zapobiec powtórnym naruszeniom.
Artykuł 16
1.
Komisja co dwa lata sporządza sprawozdanie z wdrożenia niniejszego rozporządzenia przez Państwa Członkowskie oraz z postępów w tej dziedzinie.
Sprawozdanie to zostanie przez Komisję skierowane do Rady i Parlamentu Europejskiego w ciągu 13 miesięcy od upływu dwuletniego okresu objętego sprawozdaniem.
2.
Aby umożliwić Komisji sporządzenie sprawozdania, określonego w ust. l, Państwa Członkowskie będą co dwa lata przekazywać konieczne informacje na znormalizowanym formularzu.
Informacje te muszą dotrzeć do Komisji nie później niż dnia 30 września po upływie dwuletniego okresu objętego sprawozdaniem.
3.
W uzgodnieniu z Państwami Członkowskimi Komisja opracowuje znormalizowany formularz.
Artykuł 17
1.
Państwa Członkowskie, w odpowiednim czasie i po konsultacji z Komisją, przyjmują i publikują takie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, które okażą się konieczne do wdrożenia niniejszego rozporządzenia.
Takie środki obejmują między innymi organizację, procedurę i środki kontroli oraz kary nakładane w przypadku naruszenia.
2.
Państwa Członkowskie wzajemnie się wspierają w stosowaniu niniejszego rozporządzenia i w kontrolowaniu jego przestrzegania.
3.
W ramach wzajemnego wsparcia właściwe władze Państw Członkowskich przesyłają sobie wzajemnie wszelkie dostępne informacje dotyczące:
- naruszeń niniejszego rozporządzenia, dokonywanych przez nierezydentów, oraz kar nałożonych za takie naruszenia,
- kar nałożonych przez Państwo Członkowskie na rezydentów za naruszenia dokonane w innych Państwach Członkowskich.
SEKCJA IX
Przepisy końcowe
Artykuł 18
l.
Rozporządzenie (EWG) nr 543/69 niniejszym traci moc.
Jednakże:
- Artykuł 4 wskazanego rozporządzenia będzie miał nadal, do dnia 31 grudnia 1989 r., zastosowanie do pojazdów używanych przez władze publiczne do służb publicznych, które nie konkurują z przedsiębiorstwami transportowymi, oraz do ciągników używanych wyłącznie do lokalnych prac rolnych i leśnych.
Państwo Członkowskie może niezależnie od tego zapewnić zastosowanie niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do takich krajowych operacji transportowych w obrębie swojego terytorium od wcześniejszej daty.
- Artykuł 15 wskazanego rozporządzenia będzie miał nadal, do dnia 31 grudnia 1989 r., zastosowanie do pojazdów i kierowców zatrudnionych w regularnych międzynarodowych usługach przewozu osób, dopóki pojazdy używane do takich usług nie będą wyposażone w urządzenia rejestrujące, zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 3821/85.
2.
Odniesienia do rozporządzenia uchylonego na mocy ust. 1 stanowić będą odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 19
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 września 1986 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85
z dnia 20 grudnia 1985 r.
w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 75,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 1463/70 [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2828/77 [5], wprowadziło do transportu drogowego urządzenia rejestrujące;
biorąc pod uwagę zmiany określone w niniejszym dokumencie, dla zachowania jasności wszystkie odnośne przepisy powinny zostać zebrane w jednym dokumencie i w konsekwencji tego rozporządzenie Rady (EWG) nr 1463/70 powinno zostać uchylone; jednak przez pewien okres powinny zostać utrzymane w mocy wyłączenia zawarte w art. 3 ust. 1 dla niektórych usług przewozu osób;
stosowanie urządzeń rejestrujących mogących wskazywać okresy aktywności, określone w rozporządzeniu (EWG) nr 3820/85 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnosących się do transportu drogowego [6] ma na celu zapewnienie skutecznej kontroli stosowania tego prawodawstwa;
obowiązek stosowania takich urządzeń rejestrujących może zostać nałożony tylko na pojazdy zarejestrowane w Państwach Członkowskich; ponadto niektóre z tych pojazdów mogą, bez powodowania trudności, zostać wyłączone z zakresu niniejszego rozporządzenia;
na mocy zezwolenia udzielonego przez Komisję Państwa Członkowskie powinny być uprawnione w wyjątkowych okolicznościach do przyznawania pewnym pojazdom wyłączeń od przepisów rozporządzenia; w przypadkach nagłych powinna istnieć możliwość przyznawania takich wyłączeń na ograniczony okres bez uprzedniego zezwolenia Komisji;
dla zapewnienia skutecznej kontroli urządzenia te powinny być niezawodne, łatwe w użyciu i skonstruowane w taki sposób, aby zminimalizować jakąkolwiek możliwość oszustw, i dlatego powinny być w stanie zapewnić zapis okresów aktywności każdego kierowcy na osobnej wykresówce z dostateczną precyzją i w łatwej do odczytu formie;
automatyczny zapis innych parametrów jazdy, takich jak prędkość i długość przebytej drogi, przyczyni się do znacznej poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz zachęci do rozważnego prowadzenia pojazdów; właściwe wydaje się takie wyposażenie urządzeń, aby umożliwić zapis także tych parametrów;
istnieje potrzeba ustalenia w ramach Wspólnoty norm dotyczących konstrukcji i instalacji urządzeń rejestrujących oraz stworzenia procedury zatwierdzenia typu EWG w celu uniknięcia na terytorium Państw Członkowskich jakichkolwiek przeszkód przy rejestracji pojazdów wyposażonych w takie urządzenia, przy ich dopuszczeniu do ruchu bądź eksploatacji lub też przeszkód w użytkowaniu urządzeń;
w przypadku różnych opinii Państw Członkowskich dotyczących homologacji typu EWG, w sprawach spornych Komisja jest uprawniona do podejmowania decyzji w ciągu sześciu miesięcy, o ile państwa, których to dotyczy, nie zdołają osiągnąć porozumienia;
dla wdrożenia niniejszego rozporządzenia oraz zapobieżenia oszustwom należałoby wydawać kopie wykresówek tym kierowcom, którzy o to wystąpią;
do osiągnięcia wyżej wymienionych celów sprawowania kontroli nad okresami pracy i odpoczynku konieczne jest, by pracodawcy i kierowcy byli odpowiedzialni za prawidłowe funkcjonowanie urządzeń rejestrujących oraz by z należytą dbałością wykonywali czynności wynikające z przepisów;
przepisy dotyczące liczby wykresówek, które kierowca powinien przy sobie przechowywać, powinny być poprawione w następstwie zastąpienia ruchomego tygodnia pracy tygodniem stałym;
postęp techniczny wymaga szybkiego dostosowywania wymagań technicznych przedstawionych w załącznikach do niniejszego rozporządzenia; dla ułatwienia wdrożenia koniecznych do tego celu środków należy zadbać o ustanowienie ścisłej współpracy między Państwami Członkowskimi a Komisją w ramach Komitetu Doradczego;
Państwa Członkowskie powinny wymieniać informacje o stwierdzonych naruszeniach;
dla zapewnienia prawidłowego i niezawodnego działania urządzeń rejestrujących pożądane jest określenie jednolitych wymagań dotyczących okresowych kontroli i badań, którym urządzenia mają podlegać po zainstalowaniu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
Zasady i zakres
Artykuł 1
Urządzenia rejestrujące, w rozumieniu niniejszego rozporządzenia, ich konstrukcja, zasady instalacji, użytkowania i kontroli, spełniają wymagania niniejszego rozporządzenia oraz wymagania określone w załącznikach I i II, stanowiących integralną część niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Do celów niniejszego rozporządzenia mają zastosowanie definicje podane w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3820/85.
Artykuł 3
1. Urządzenie rejestrujące jest zainstalowane i używane w tych pojazdach, które są zarejestrowane w Państwach Członkowskich i są wykorzystywane do transportu drogowego osób lub rzeczy, z wyłączeniem pojazdów, o których mowa w art. 4 i art. 14 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3820/85.
2.
Państwa Członkowskie mogą wyłączyć pojazdy wymienione w art. 13 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3820/85 z zakresu stosowania niniejszego rozporządzenia.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o każdym wyłączeniu przyznanym na mocy niniejszego ustępu.
3.
Państwa Członkowskie, na mocy zezwolenia udzielonego przez Komisję, mogą wyłączyć z zakresu stosowania niniejszego rozporządzenia pojazdy używane do przewozów, o których mowa w art. 13 ust. 2 rozporządzenia nr 3820/85.
W przypadkach nagłych mogą przyznać czasowe wyłączenie na okres nie dłuższy niż 30 dni, przy czym Komisja jest niezwłocznie powiadamiana o tym fakcie.
Komisja powiadamia inne Państwa Członkowskie o każdym wyłączeniu przyznanym na mocy niniejszego ustępu.
4.
W odniesieniu do transportu krajowego Państwa Członkowskie mogą wymagać instalacji i stosowania urządzeń rejestrujących zgodnych z niniejszym rozporządzeniem względem wszystkich pojazdów, dla których ich instalacja i stosowanie nie jest wymagane przez ust. 1.
ROZDZIAŁ II
Homologacja typu
Artykuł 4
Wniosek o homologację typu EWG urządzenia rejestrującego lub wzoru wykresówki jest przedkładany, razem z właściwymi danymi technicznymi, przez producenta lub jego przedstawiciela w Państwie Członkowskim.
Wniosek dotyczący takiego samego typu urządzenia rejestrującego lub wzoru wykresówki można złożyć tylko w jednym Państwie Członkowskim.
Artykuł 5
Państwo Członkowskie przyznaje homologację typu EWG każdemu urządzeniu rejestrującemu lub wzorowi wykresówki, które spełniają wymagania podane w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, pod warunkiem że państwo to jest w stanie sprawdzić, iż produkowane urządzenia lub wykresówki odpowiadają zatwierdzonemu wzorowi.
Jakakolwiek zmiana lub uzupełnienie zatwierdzonego wzoru muszą uzyskać dodatkową homologację typu EWG w Państwie Członkowskim, które przyznało pierwotną homologację typu.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie przyznają wnioskodawcy znak homologacji typu EWG, odpowiadający wzorowi przedstawionemu w załączniku II, dla każdego wzoru urządzenia rejestrującego lub wzoru wykresówki zatwierdzanego na mocy art. 5.
Artykuł 7
Właściwe organy Państwa Członkowskiego, w którym złożono wniosek o homologację typu, w odniesieniu do każdego wzoru urządzenia rejestrującego bądź wzoru wykresówki, które zatwierdzają bądź któremu odmawiają homologacji typu, przesyłają w terminie jednego miesiąca właściwym organom innych Państw Członkowskich kopię homologacji typu wraz z właściwymi danymi technicznymi albo w przypadku odmowy powiadamiają je o odmowie zatwierdzenia typu; w przypadku odmowy podają powody podjęcia takiej decyzji.
Artykuł 8
1.
Jeżeli Państwo Członkowskie, które na mocy art. 5 przyznało homologację typu EWG, stwierdzi, że jakieś urządzenie rejestrujące bądź wykresówka oznaczone przyznanym przez nie znakiem homologacji typu EWG nie odpowiada zatwierdzonemu wzorowi, podejmuje wówczas niezbędne działania, by zapewnić zgodność produkowanych urządzeń lub wykresówek z zatwierdzonym wzorem.
Jeżeli to okaże się konieczne, działania te mogą obejmować cofnięcie homologacji typu EWG.
2.
Państwo Członkowskie, które przyznało homologację typu EWG, wycofuje homologację, jeżeli zatwierdzone urządzenie rejestrujące bądź wykresówka nie są zgodne z niniejszym rozporządzeniem lub jego załącznikami, albo też wykazują w użytkowaniu wadę, która powoduje ich nieprzydatność do osiągnięcia celu, dla którego są przeznaczone.
3.
Jeżeli Państwo Członkowskie, które przyznało homologację typu EWG, jest powiadamiane przez inne Państwo Członkowskie o jednym z przypadków, o których mowa w ust. 1 i 2, podejmuje, po przeprowadzeniu konsultacji z tym państwem, działania określone w tych ustępach, z uwzględnieniem ust. 5.
4.
Państwo Członkowskie, które stwierdzi, że zaistniał jeden z przypadków, o których mowa w ust. 2, może zabronić aż do odwołania wprowadzania na rynek i użytkowania urządzeń rejestrujących lub wykresówek.
To samo stosuje się do przypadków wymienionych w ust. 1 w odniesieniu do urządzeń rejestrujących lub wykresówek, które były wyłączone ze wstępnej weryfikacji EWG, jeżeli producent, po stosownym ostrzeżeniu, nie doprowadzi do zgodności z zatwierdzonym wzorem lub z wymaganiami niniejszego rozporządzenia.
W każdym przypadku w terminie jednego miesiąca właściwe władze Państw Członkowskich informują się wzajemnie oraz informują Komisję o każdym przypadku cofnięcia homologacji typu EWG lub o jakichkolwiek innych działaniach podjętych na mocy ust. 1, 2 i 3 oraz określają powody podjęcia takiego działania.
5.
Jeżeli Państwo Członkowskie, które przyznało homologację typu, kwestionuje istnienie jakiegokolwiek z przypadków wymienionych w ust. 1 lub 2, zainteresowane Państwa Członkowskie dążą do rozwiązania sporu, informując o tym Komisję.
Jeżeli w terminie czterech miesięcy od daty zgłoszenia, o której mowa powyżej w ust. 3, rozmowy pomiędzy Państwami Członkowskimi nie zakończą się porozumieniem, Komisja po zasięgnięciu opinii ekspertów ze wszystkich Państw Członkowskich oraz po rozważeniu wszystkich związanych ze sprawą czynników, np. gospodarczych i technicznych, w ciągu sześciu miesięcy podejmuje decyzję, o której powiadamia zainteresowane Państwa Członkowskie i jednocześnie pozostałe Państwa Członkowskie.
Za każdym razem Komisja ustanawia termin zastosowania swojej decyzji.
Artykuł 9
1.
Wnioskujący o homologację typu EWG wzoru wykresówki określa we wniosku typ lub typy urządzeń rejestrujących, do których dana wykresówka jest przeznaczona oraz dostarcza odpowiedni przyrząd kontrolny do sprawdzenia wykresówki.
2.
Właściwe organy w każdym z Państw Członkowskich umieszczają w decyzji homologacji wzoru wykresówki typ lub typy urządzeń rejestrujących, w których wykresówka może być używana.
Artykuł 10
Żadne Państwo Członkowskie nie może odmówić rejestracji pojazdu wyposażonego w urządzenie rejestrujące lub zakazać wprowadzenia takiego pojazdu do ruchu bądź używania, podając jako przyczynę fakt wyposażenia w urządzenie rejestrujące, jeżeli to urządzenie jest oznaczone znakiem homologacji typu EWG, o którym mowa w art. 6, oraz ma tabliczkę pomiarową, o której mowa w art. 12.
Artykuł 11
Wszystkie wydane na mocy niniejszego rozporządzenia decyzje odmawiające homologacji lub cofające homologację typu urządzenia rejestrującego lub wzoru wykresówki zawierają szczegółowe przyczyny ich wydania.
Decyzja jest podawana do wiadomości zainteresowanej stronie wraz z informacją o przysługującej jej możliwości odwołania, zgodnie z obowiązującym ustawodawstwem Państw Członkowskich, oraz o terminach wniesienia takiego odwołania.
ROZDZIAŁ III
Instalacja i kontrola
Artykuł 12
1.
Urządzenia rejestrujące mogą być instalowane lub naprawiane wyłącznie przez instalatorów lub warsztaty uprawnione przez właściwe organy Państw Członkowskich do wykonywania tego rodzaju prac oraz po tym, jak organy te, o ile uznają to za stosowne, zasięgnęły opinii zainteresowanych producentów.
2.
Uprawnieni instalatorzy lub warsztaty umieszczają specjalną cechę na zakładanych przez siebie plombach.
Właściwe organy Państw Członkowskich prowadzą rejestr stosowanych specjalnych cech.
3.
Właściwe organy Państw Członkowskich przesyłają sobie wzajemnie listy uprawnionych instalatorów lub warsztatów oraz kopie stosowanych cech.
4.
W celu poświadczenia, że instalację urządzenia rejestrującego wykonano zgodnie z wymaganiami niniejszego rozporządzenia, przytwierdza się tabliczkę pomiarową, zgodnie z warunkami przewidzianymi w załączniku I.
ROZDZIAŁ IV
Użytkowanie urządzeń
Artykuł 13
Pracodawca i kierowcy są odpowiedzialni za czuwanie nad prawidłowym funkcjonowaniem i odpowiednim użytkowaniem urządzeń rejestrujących.
Artykuł 14
1.
Pracodawca wydaje kierowcom wystarczającą liczbę wykresówek, mając przy tym na uwadze, że wykresówki te mają charakter osobisty, uwzględniając długość okresu pracy, konieczności zastąpienia uszkodzonych wykresówek lub wykresówek zabranych przez upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych.
Pracodawca wydaje wyłącznie wykresówki, których wzór został zatwierdzony i które są odpowiednie dla urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe.
2.
Przedsiębiorstwo przechowuje wykresówki, ułożone w odpowiednim porządku, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydaje zainteresowanym kierowcom, na ich wniosek, kopie wykresówek.
Wykresówki są okazywane lub przekazywane na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych.
Artykuł 15
1.
Kierowcy nie używają brudnych lub uszkodzonych wykresówek.
Wykresówki są w odpowiedni sposób zabezpieczone.
W przypadku uszkodzenia wykresówki zawierającej zapis kierowcy dołączają uszkodzoną wykresówkę do zastępującej ją wykresówki zapasowej.
2.
Kierowcy stosują wykresówki w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu, w którym go przejmują.
Nie wyjmuje się wykresówki z urządzenia przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów.
Wykresówka nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona.
Jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe, to okresy wymienione poniżej w ust. 3 tiret drugie lit. b), c) i d) są nanoszone na wykresówkę ręcznie, automatycznie lub w inny sposób, czytelnie i bez zabrudzenia wykresówki.
Kierowcy uzupełniają odpowiednio wykresówki, jeżeli w pojeździe znajduje się więcej niż jeden kierowca, w taki sposób, aby informacje, określone w załączniku I rozdział II pkt 1-3, były zapisywane na wykresówce kierowcy prowadzącego pojazd.
3.
Kierowcy:
- zapewniają zgodność czasu zapisywanego na wykresówce z oficjalnym czasem kraju rejestracji pojazdu,
- obsługują przełączniki umożliwiające osobną i wyraźną rejestrację następujących okresów:
a) pod symbolem
+++++ TIFF +++++
: czas prowadzenia pojazdu;
b) pod symbolem
+++++ TIFF +++++
: wszystkie inne okresy pracy;
c) pod symbolem
+++++ TIFF +++++
: okres dyspozycyjności, a mianowicie:
- czas oczekiwania, tzn. okres, w którym kierowcy pozostają na stanowisku pracy tylko w celu odebrania informacji i rozpoczęcia bądź wznowienia jazdy lub wykonywania innej pracy,
- czas spędzony obok kierowcy prowadzącego pojazd,
- czas spędzony w kuszetce, gdy pojazd jest w ruchu;
d) pod symbolem
+++++ TIFF +++++
: przerwy w pracy i okresy dziennego odpoczynku.
4.
Każde Państwo Członkowskie może zezwolić, by w odniesieniu do pojazdów zarejestrowanych na własnym terytorium wszystkie okresy aktywności, do których odnosi się ust. 3 tiret drugie lit. b) i c), były rejestrowane na wykresówkach pod symbolem
+++++ TIFF +++++
.
5.
Każdy członek załogi pojazdu nanosi na swoją wykresówkę następujące informacje:
a) na początku używania wykresówki - swoje nazwisko i imię;
b) datę i miejsce rozpoczęcia używania wykresówki oraz datę i miejsce zakończenia jej używania;
c) numer rejestracyjny każdego pojazdu, do którego został on przydzielony, zarówno na początku pierwszej jazdy zapisanej na wykresówce, jak i następnych, w przypadku zmiany pojazdu, w czasie używania tej samej wykresówki;
d) wskazania licznika długości drogi:
- przy rozpoczęciu pierwszej jazdy zarejestrowanej na wykresówce,
- przy zakończeniu ostatniej jazdy zarejestrowanej na wykresówce,
- w razie zmiany pojazdu w ciągu dnia pracy (odczyt licznika w pojeździe, do którego był przydzielony, oraz odczyt licznika w pojeździe, do którego zostaje przydzielony);
e) czas, kiedy miała miejsce zmiana pojazdu.
6.
Urządzenie musi być tak skonstruowane, aby w razie potrzeby upoważniony funkcjonariusz służb kontrolnych mógł po jego otwarciu odczytać zarejestrowane dane dotyczące okresu dziewięciu godzin poprzedzających moment rozpoczęcia kontroli, bez trwałego zniekształcenia, uszkodzenia lub zabrudzenia wykresówki.
Ponadto urządzenie powinno być tak skonstruowane, aby bez otwierania obudowy możliwe było sprawdzenie, że dokonywana jest rejestracja danych.
7.
Na żądanie upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych kierowca zobowiązany jest okazać wykresówki za bieżący tydzień i w każdym przypadku za ostatni dzień poprzedniego tygodnia, w którym kierował pojazdem.
Artykuł 16
1.
W razie uszkodzenia lub wadliwego działania urządzenia pracodawca zobowiązany jest do jego naprawy u uprawnionego instalatora lub w warsztacie, natychmiast, gdy tylko okoliczności na to pozwolą.
Jeżeli sprowadzenie pojazdu do siedziby przedsiębiorstwa nie jest możliwe w ciągu tygodnia, licząc od dnia uszkodzenia lub wykrycia wadliwego działania, wówczas naprawy dokonuje się w drodze.
Państwa Członkowskie, zgodnie z przepisami art. 19, mogą upoważnić właściwe organy do wydania zakazu używania pojazdu w przypadku, gdy uszkodzenie lub wadliwe działanie nie zostało naprawione zgodnie z określonymi powyżej warunkami.
2.
W czasie gdy przyrząd jest niezdatny do użytku lub działa wadliwie, kierowcy zobowiązani są zaznaczać na wykresówce lub wykresówkach bądź na karcie zastępczej, która powinna być dołączona do wykresówki, wszystkie informacje dotyczące różnych okresów aktywności, które nie zostały przez urządzenie prawidłowo zarejestrowane.
ROZDZIAŁ V
Przepisy końcowe
Artykuł 17
Zmiany, których wprowadzenie jest konieczne, aby dostosować załączniki do postępu technicznego, powinny być wprowadzane zgodnie z procedurą określoną w art. 18.
Artykuł 18
1.
Niniejszym ustanowiony zostaje Komitet do spraw Dostosowania do Postępu Technicznego niniejszego rozporządzenia (zwany dalej "Komitetem"); w jego skład wchodzą przedstawiciele Państw Członkowskich, a przedstawiciel Komisji jest jego przewodniczącym.
2.
Komitet ustala regulamin wewnętrzny.
3.
W przypadku gdy wymagane jest przestrzeganie procedury określonej w niniejszym artykule, sprawa jest kierowana do Komitetu przez przewodniczącego, z jego własnej inicjatywy albo na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
4.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, jakie należy podjąć.
Komitet opiniuje projekt w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego, stosownie do pilności sprawy.
Opinie podejmowane są kwalifikowaną większością głosów, zgodnie z art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
5. a) Komisja zobowiązana jest przyjąć przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
b) Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub jeżeli nie zostanie wydana żadna opinia, wówczas Komisja zobowiązana jest niezwłocznie przedłożyć Radzie propozycję środków, jakie należy podjąć. Rada podejmuje decyzję kwalifikowaną większością głosów.
c) Jeżeli Rada w ciągu trzech miesięcy nie podejmie decyzji w sprawie przedłożonej propozycji, wówczas zaproponowane środki zostają przyjęte przez Komisję.
Artykuł 19
1.
Państwa Członkowskie, we właściwym czasie i po konsultacji z Komisją, zobowiązane są przyjąć takie przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne, jakie mogą być konieczne do wdrożenia niniejszego rozporządzenia.
Przepisy te obejmują między innymi organizację, procedurę i środki kontroli oraz kary stosowane w przypadku naruszeń.
2.
Państwa Członkowskie zobowiązane są wspomagać się wzajemnie w wykonywaniu niniejszego rozporządzenia oraz w kontrolowaniu zachowania zgodności z niniejszym rozporządzeniem.
3.
W ramach tej wzajemnej pomocy właściwe organy Państw Członkowskich zobowiązane są regularnie przesyłać sobie wszelkie posiadane informacje dotyczące:
- naruszeń niniejszego rozporządzenia, popełnionych przez nierezydentów danego Państwa Członkowskiego oraz wszelkich kar nałożonych za takie naruszenia,
- kar nałożonych przez Państwo Członkowskie na rezydentów za takie naruszenia popełnione w innych Państwach Członkowskich.
Artykuł 20
Rozporządzenie (EWG) nr 1463/70 traci moc.
Jednakże do dnia 31 grudnia 1989 r. art. 3 ust. 1 wymienionego rozporządzenia nadal obowiązuje w stosunku do pojazdów i kierowców zatrudnionych w międzynarodowych regularnych przewozach osób, o ile pojazdy używane do tych przewozów nie są wyposażone w urządzenia rejestrujące, zgodnie z wymaganiami niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 21
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 września 1986 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 20 stycznia 1986 r.
przyjmująca w imieniu Wspólnoty zalecenie Rady Współpracy Celnej z dnia 16 czerwca 1982 r. dotyczące wystawiania zgłoszeń towarowych za pomocą komputera lub innych drukarek automatycznych
(86/6/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: zalecenie Rady Współpracy Celnej z dnia 16 czerwca 1982 r. dotyczące wystawiania zgłoszeń towarowych za pomocą komputera lub innych drukarek automatycznych może zostać przyjęte przez Wspólnotę ze skutkiem natychmiastowym,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zalecenie Rady Współpracy Celnej z dnia 16 czerwca 1982 r. dotyczące wystawiania zgłoszeń towarowych za pomocą komputera lub innych drukarek automatycznych zostaje niniejszym przyjęte w imieniu Wspólnoty ze skutkiem natychmiastowym.
Treść zalecenia załączona jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady upoważniony jest do wyznaczenia osoby umocowanej do powiadomienia Sekretarza Generalnego Rady Współpracy Celnej o przyjęciu przez Wspólnotę, ze skutkiem natychmiastowym, zalecenia określonego w art. 1.
Decyzja Rady
z dnia 20 stycznia 1986 r.
zatwierdzająca zawarcie przez Komisję Protokołu Ustaleń między Europejską Wspólnotą Energii Atomowej a Rządem Kanady dotyczącego współpracy w dziedzinie badań i rozwoju nad syntezą jądrową
(86/28/Euratom)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 101 akapit drugi,
uwzględniając zalecenie Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Komisja prowadziła negocjacje zgodnie z dyrektywami Rady i proponuje zawarcie Protokołu Ustaleń między Europejską Wspólnotą Energii Atomowej a Rządem Kanady dotyczącego współpracy w dziedzinie badań i rozwoju nad syntezą jądrową;
zawarcie przez Komisję Protokołu Ustaleń powinno zostać zatwierdzone,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł
Niniejszym zatwierdza się zawarcie przez Komisję Protokołu Ustaleń między Europejską Wspólnotą Energii Atomowej a Rządem Kanady dotyczącego współpracy w dziedzinie badań i rozwoju nad syntezą jądrową.
Tekst Protokołu Ustaleń jest załączony do niniejszej decyzji.
Decyzja Komisji
z dnia 13 lutego 1986 r.
w sprawie wykazu zakładów w Maroku zatwierdzonych do przywozu świeżego mięsa do Wspólnoty
(86/65/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 83/91/EWG [2],w szczególności jej art. 4 ust. 1 i art. 18 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje: zakłady w państwach trzecich nie mogą wywozić świeżego mięsa do Wspólnoty, o ile nie spełnią ogólnych i szczególnych warunków określonych w dyrektywie 72/462/EWG;
na podstawie pierwszej kontroli żaden zakład nie został uznany za zadowalający i decyzją Komisji 84/325/EWG [3] zakazano Państwom Członkowskim, na poziomie wspólnotowym, przywożenia świeżego mięsa z zakładów w Maroku, zezwalając jednak Państwom Członkowskim, których prawo krajowe to dopuszcza, na niezakłócanie obecnych obrotów handlowych z zakładami proponowanymi przez władze marokańskie przez okres siedmiu miesięcy;
kolejna kontrola przeprowadzona zgodnie z art. 5 dyrektywy 72/462/EWG i art. 3 ust. 1 decyzji Komisji 83/196/EWG z dnia 8 kwietnia 1983 r. dotyczącej kontroli na miejscu, które mają być przeprowadzane w odniesieniu do przywozu bydła i trzody chlewnej oraz świeżego mięsa z państw trzecich [4] wykazała, że normy higieny w jednym zakładzie uległy poprawie i można uznać je za zadowalające;
zakład ten może być w tych okolicznościach uwzględniony w wykazie zakładów dopuszczonych do wywozu do Wspólnoty i wobec tego decyzja 84/325/EWG musi zostać uchylona;
przywóz świeżego mięsa z zakładów uwzględnionych w Załączniku podlega w dalszym ciągu przepisom określonym odrębnie i przepisom ogólnym Traktatu; w szczególności przywóz z państw trzecich i wysyłka do innych Państw Członkowskich niektórych kategorii mięsa, takich jak mięso zawierające pozostałości niektórych substancji, które nie są jeszcze objęte zharmonizowanymi przepisami wspólnotowymi, podlega w dalszym ciągu przepisom zdrowotnym importującego Państwa Członkowskiego, z zastrzeżeniem ogólnych przepisów Traktatu;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Zakład w Maroku wymieniony w Załączniku zostaje niniejszym zatwierdzony do przywozu świeżego mięsa do Wspólnoty zgodnie ze wskazanym Załącznikiem.
Decyzja Komisji
z dnia 19 lutego 1986 r.
zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 3419/83 w celu rozszerzenia wykazu produktów pochodzących z Rumunii, objętych liberalizacją na poziomie wspólnotowym
(86/68/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 453/84 z dnia 21 lutego 1984 r. zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3419/83 w celu rozszerzenia wykazu produktów pochodzących z Rumunii, objętych liberalizacją na poziomie wspólnotowym, w szczególności jego art. 2 [1],
Wspólny Komitet, powołany na podstawie Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Socjalistyczną Republiką Rumunii z dnia 28 lipca 1980 r. [2], spotkał się w Brukseli dnia 9 i 10 grudnia 1985 r.; po zakończeniu pracy Komitet zalecił, między innymi, aby do Załącznika do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3419/83 z dnia 14 listopada 1983 r. ustanawiającego określone szczegółowe zasady wykonania Umowy między Wspólnotą, i Rumunią w sprawie handlu produktami przemysłowymi [3], zostały dodane nowe produkty;
w następstwie zbadania różnych aspektów środków zalecanych przez Wspólny Komitet, należy w sprawie powyższego podjąć działanie, biorąc pod uwagę art. 3 ust. 1 Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Socjalistyczną Republiką Rumunii w sprawie handlu produktami przemysłowymi [4],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Produkty wymienione w Za31czniku do niniejszej decyzji zosta3y dodane do Za31cznika do rozporz1dzenia (EWG) nr 3419/83.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 1986 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 24 marca 1986 r.
przyjmująca, w imieniu Wspólnoty, załącznik F 2 do Międzynarodowej Konwencji dotyczącej Uproszczenia i Harmonizacji Procedury Celnej
(86/103/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając wniosek Komisji,
decyzją 75/199/EWG [1], Wspólnota zawarła Międzynarodową Konwencję dotyczącą Uproszczenia i Harmonizacji Procedury Celnej;
załącznik F 2 dotyczący przetwarzania towarów, do użytku domowego, może zostać przyjęty przez Wspólnotę;
należy jednakże zgłosić przy tym przyjęciu pewne zastrzeżenia w celu uwzględnienia szczególnych wymogów unii celnej i obecnego stanu harmonizacji ustawodawstwa celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik F 2, dotyczący przetwarzania towarów do użytku domowego, do Międzynarodowej Konwencji dotyczącej Uproszczenia i Harmonizacji Procedury Celnej zostaje przyjęty w imieniu Wspólnoty, z ogólnym zastrzeżeniem i zastrzeżeniem w odniesieniu do zalecenia praktycznego 7.
Tekst Załącznika wraz z zastrzeżeniami, załączony jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady upoważniony jest do wyznaczenia osoby umocowanej do notyfikowania Sekretarzowi Generalnemu Rady Współpracy Celnej przyjęcia przez Wspólnotę, z zastrzeżeniami określonymi w art. 1, Załącznika określonego w tym artykule [2].
Decyzja Komisji
z dnia 11 marca 1986 r.
ustanawiająca metody monitorowania osiągnięć i metody oceny wartości genetycznej zwierząt hodowlanych czystorasowych z gatunku bydła
(86/130/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 77/504/EWG z dnia 25 lipca 1977 r. w sprawie zwierząt hodowlanych czystorasowych z gatunku bydła [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Grecji, w szczególności jego art. 6 ust. 1 tiret pierwsze,
a także mając na uwadze, co następuje:
na mocy art. 6 ust. 1 tiret pierwsze dyrektywy 77/504/EWG określenie, zgodnie z art. 8 powyższej dyrektywy, metod monitorowania osiągnięć i metod oceny wartości genetycznej bydła należy do obowiązków Komisji;
metody monitorowania osiągnięć oraz metody oceny wartości genetycznej bydła, stosowane obecnie w Państwach Członkowskich, są zasadniczo podobne;
dlatego niezbędne jest dalsze zbliżenie tych metod w celu zapewnienia porównywalnych wyników;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zootechniki,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Metody monitorowania osiągnięć oraz metody oceny wartości genetycznej czystorasowych zwierząt hodowlanych gatunków bydła są ustanowione w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 11 marca 1986 r.
zmieniająca decyzję 83/471/EWG odnoszącą się do Wspólnotowego Komitetu Inspekcyjnego ds. Stosowania Skali Klasyfikacji Tusz Wołowych
(86/131/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1208/81 z dnia 28 kwietnia 1981 r. ustanawiające wspólnotową skalę klasyfikacji tusz wołowych [1], w szczególności jego art. 5 akapit czwarty,
a także mając na uwadze, co następuje:
decyzja Komisji 83/471/EWG [2], zmieniona decyzją 84/375/EWG [3], ustanawia zasady przeprowadzania inspekcji na miejscu przez Wspólnotowy Komitet Inspekcyjny określony w art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 1208/81;
z jednej strony w związku z rozszerzeniem Wspólnoty oraz w świetle doświadczenia – z drugiej strony, należy zmienić te zasady, w szczególności w zakresie składu Komitetu oraz częstotliwości inspekcji na miejscu; dlatego należy zmienić decyzję 83/471/EWG;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 83/471/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 2 ust. 1 akapit drugi dodaje się wyrazy "jak również na podstawie specyficznego charakteru prac, które mają zostać wykonane".
2) W art. 2 ust. 2:
a) w zdaniu pierwszym wyrazy "sześciu członków" zastępuje się wyrazami "dziewięciu członków";
b) w tiret pierwszym wyrazy "dwóch ekspertów z Komisji" zastępuje się wyrazami "trzech ekspertów z Komisji";
c) skreśla się tiret czwarte;
d) dodaje się tiret w brzmieniu:
"— trzech ekspertów z pozostałych Państw Członkowskich".
3) W art. 3 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Inspekcje na miejscu przeprowadza się przynajmniej co dwa lata w każdym Państwie Członkowskim i w razie potrzeby mogą się odbyć się następnie dodatkowe wizytacje.
W przypadku takich wizytacji skład Komitetu może zostać zmniejszony.
Program inspekcji ustala Komisja po konsultacji z Państwami Członkowskimi.
W inspekcji mogą brać udział przedstawiciele Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadzana jest inspekcja."
4) W art. 3 ust. 4 wyrazy "nie później niż trzy tygodnie przed każdą wizytacją" zastępuje się wyrazami "jak najwcześniej przez każdą wizytacją".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 6 maja 1986 r.
dotycząca przystąpienia Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej do Porozumienia w sprawie czasowego bezcłowego przywozu sprzętu medycznego, chirurgicznego i laboratoryjnego do użytku, na zasadach wolnej pożyczki, w szpitalach i innych instytucjach medycznych do celów diagnozowania lub leczenia
(86/181/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 1 i 2 Porozumienia w sprawie czasowego bezcłowego przywozu sprzętu medycznego, chirurgicznego i laboratoryjnego do użytku, na zasadach wolnej pożyczki, w szpitalach i innych instytucjach medycznych do celów diagnozowania lub leczenia, zawartego z inicjatywy Rady Europy przewidują, że każda Umawiająca się Strona zapewni wszystkie możliwe ułatwienia czasowego bezcłowego przywozu takiego sprzętu udostępnionego jej przez inną Umawiającą się Stronę;
jakiekolwiek odstępstwa od Wspólnej Taryfy Celnej, zarówno autonomiczne, jak i umowne, wchodzą w zakres kompetencji Wspólnoty;
wejście w życie Protokołu dodatkowego pozwalającego Wspólnocie stać się Umawiającą się Stroną powyższego Porozumienia dopuszcza wykonywanie przez wspólnotę swojej władzy w tej sprawie; odstępstwa ustanowione tym Porozumieniem są już przewidziane wspólnotowymi zasadami dotyczącymi czasowego przywozu;
dlatego Wspólnota powinna stać się Umawiającą się Stroną przedmiotowego Porozumienia,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty przystąpienie Wspólnoty do Porozumienia w sprawie czasowego bezcłowego przywozu sprzętu medycznego, chirurgicznego i laboratoryjnego do użytku, na zasadach wolnej pożyczki, w szpitalach i innych instytucjach medycznych do celów diagnozowania lub leczenia.
Tekst Porozumienia jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osób umocowanych do podpisania Porozumienia, aby stało się ono wiążące dla Wspólnoty.
Decyzja Komisji
z dnia 12 maja 1986 r.
ustanawiająca Komitet Doradczy ds. Rozpowszechniania Informacji Rolnej
(86/200/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
a także mając na uwadze, co następuje: praca nad upowszechnianiem informacji rolnej przewidzianej w art. 41 Traktatu może być skuteczniej koordynowana poprzez współpracę między Komisją a zainteresowanymi krajowymi ekspertami w komisji ekspertów;
w tym celu należy ustanowić Komitet Doradczy ds. Rozpowszechniania Informacji Rolnej, w którym reprezentowane są wydziały ds. informacji rolnej Państw Członkowskich,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym ustanawia się przy Komisji Komitet Doradczy ds. Rozpowszechniania Informacji Rolnej, zwany dalej "Komitetem".
Artykuł 2
1.
W skład Komitetu wchodzą kierownicy rolniczych służb doradczych Państw Członkowskich, każdy z nich w asyście specjalisty z dziedziny przepływu informacji.
2.
Kierownik służby doradczej może być od czasu do czasu i według własnego uznania zastąpiony na jakimś spotkaniu przez członka swojej służby, który jest specjalistą doradcą w przedmiocie, który omawiany jest na spotkaniu.
Artykuł 3
Przedstawiciel Komisji przewodniczy wszystkim spotkaniom Komitetu.
Usługi sekretariatu dla Komitetu również zapewnia Komisja.
Artykuł 4
Komisja może zasięgać opinii Komitetu w sprawie najefektywniejszych środków i sposobów odnośnie do:
a) poprawy praktycznej skuteczności wspólnotowego wykazu badań rolniczych (AGREP), oraz bazy danych rolniczych FAO/EWG (EUR-AGRIS);
b) dostarczania Komisji, w porozumieniu ze Stałym Komitetem ds. Badań z Zakresu Rolnictwa wszystkich odnośnych informacji dotyczących problemów rolnictwa i gospodarstw rolnych, których rozwiązanie jest niezbędny do kontynuowania rozwoju wspólnej polityki rolnej;
c) przekazywania wszystkich istotnych wyników wspólnotowych programów badawczych w języku zrozumiałym dla służb doradczych i rolników;
d) poprawy, gdy jest to konieczne, treści, metod wdrażania i skuteczności środków polityki strukturalnej w każdej danej dziedzinie lub regionie Wspólnoty;
e) przekazywanie do wiadomości wszystkich istotnych informacji na temat innych odnośnych aspektów wspólnej polityki rolnej osobom zatrudnionym w rolnictwie w całej Wspólnocie.
Artykuł 5
1.
Kadencja członków Komitetu trwa trzy lata i jest odnawialna.
2.
Po upływie trzyletniego okresu członkowie Komitetu kontynuują pełnienie swoich funkcji do czasu powołania na ich miejsce nowych członków lub do czasu odnowienia kadencji.
3.
Kadencja członka może zostać zakończona przed upływem trzyletniego okresu w drodze rezygnacji lub śmierci.
Może zostać również zakończona w przypadku, gdy służba doradcza, którą reprezentuje członek, żąda jego zastąpienia.
W każdym przypadku zainteresowana służba doradcza, po odpowiednich konsultacjach z Komisją, wyznaczy osobę, która zastąpi takiego członka na pozostałą część danej kadencji.
4.
Członkowie nie są wynagradzani za swoje usługi.
5.
Do celów informacyjnych Komisja publikuje listę członków Komitetu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 6
Komitet może powołać grupy robocze do pomocy w wykonywaniu swojej pracy.
Komitet jest zwoływany w miarę konieczności przez Komisję.
Przedstawiciele zainteresowanych departamentów Komisji biorą udział w zebraniach Komitetu i jego grup roboczych.
Artykuł 7
1.
W sprawach dyskutowanych przez Komitet nie przeprowadza się głosowań.
2.
Komisja może, zasięgając opinii Komitetu, ustalić termin, w którym taka opinia będzie wydana.
3.
Opinie wyrażone przez różne reprezentowane służby doradcze zostaną włączone do krótkiego sprawozdania przekazanego Komisji.
4.
W przypadku osiągnięcia jednomyślnej zgody w Komitecie w sprawie opinii, która ma zostać wydana, Komitet formułuje ustalone wnioski i załącza je do krótkiego raportu.
Artykuł 8
Bez uszczerbku dla postanowień art. 214 Traktatu, w przypadku gdy Komisja poinformuje ich, że żądana opinia ma poufny charakter, członkowie Komitetu zobowiązani są do nieujawniania informacji, z którymi zapoznali się w czasie prac w Komitecie.
W takich wypadkach tylko członkowie Komitetu i przedstawiciele zainteresowanych departamentów Komisji mogą być obecni na spotkaniach.
Artykuł 9
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 12 maja 1986 r.
Decyzja Rady
z dnia 9 czerwca 1986 r.
w sprawie przystąpienia Wspólnoty do Międzynarodowej konwencji o ochronie tuńczyka atlantyckiego, zmienionej Protokołem załączonym do Aktu Końcowego Konferencji Pełnomocników Państw — Stron Konwencji, podpisanego w Paryżu dnia 10 lipca 1984 r.
(86/238/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
istnieje potrzeba międzynarodowego uregulowania zarządzania i ochrony gatunków migrujących żyjących w Oceanie Atlantyckim i przyległych do niego morzach;
w tym celu dnia 14 maja 1966 r. podpisano Międzynarodową konwencję o ochronie tuńczyka atlantyckiego, która weszła w życie dnia 21 marca 1969 r.;
dnia 10 lipca 1984 r. na zakończenie Konferencji Pełnomocników, Państwa — Strony Międzynarodowej konwencji o ochronie tuńczyka atlantyckiego podpisały Akt Końcowy, którego Załącznik stanowi Protokół zmieniający Konwencję w taki sposób, aby umożliwić Wspólnocie przystąpienie do niej;
Protokół musi zostać zatwierdzony, ratyfikowany lub przyjęty przez wszystkie Umawiające się Strony Konwencji;
Protokół wejdzie w życie trzydziestego dnia po złożeniu do depozytu ostatniego dokumentu zatwierdzenia, ratyfikacji lub przyjęcia u dyrektora Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa;
Wspólnota musi przystąpić do Konwencji, aby stać się jej Umawiającą się Stroną od dnia wejścia w życie Protokołu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Teksty Konwencji, Aktu Końcowego oraz załączonego do niego Protokołu są załączone do niniejszej decyzji.
Decyzja Rady
z dnia 18 czerwca 1986 r.
przyjmująca w imieniu Wspólnoty zalecenie Rady Współpracy Celnej z dnia 16 czerwca 1982 r. dotyczące stosowania kodu dla przedstawiania środków transportu
(86/257/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: z zastrzeżeniem niektórych warunków stosowania zalecenie Rady Współpracy Celnej z dnia 16 czerwca 1982 r. dotyczące stosowania kodu do przedstawienia środków transportu może zostać przyjęte przez Wspólnotę,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zalecenie Rady Współpracy Celnej z dnia 16 czerwca 1982 r. dotyczące stosowania kodu do przedstawienia środków transportu zostaje niniejszym przyjęte w imieniu Wspólnoty, z zastrzeżeniem niektórych warunków stosowania.
Tekst zalecenia, jak również warunki stosowania załączone są do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady powiadamia Sekretariat Rady Współpracy Celnej o przyjęciu przez Wspólnotę, z zastrzeżeniem niektórych warunków stosowania, zalecenia określonego w art. 1.
Decyzja Rady
z dnia 12 czerwca 1986 r.
w sprawie przyjęcia Protokołu do Konwencji w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości z 1979 r., dotyczącego długofalowego finansowania wspólnego programu monitoringu i oceny przenoszenia zanieczyszczeń powietrza na dalekie odległości w Europie (EMEP)
(86/277/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: Wspólnota decyzją 81/462/EWG [3] zatwierdziła Konwencję w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości;
program współpracy w zakresie monitoringu i oceny przenoszenia zanieczyszczeń powietrza na dalekie odległości w Europie (EMEP), który ma być wprowadzony na mocy konwencji z 1979 r., jest głównym sposobem uzyskiwania informacji o ilościach zanieczyszczeń emitowanych i ewentualnie przenoszonych ponad granicami państw;
dnia 24 maja 1984 r. Komisja została upoważniona do uczestniczenia, w imieniu Wspólnoty, w negocjowaniu Protokołu do wymienionej konwencji dotyczącego długofalowego programu finansowania EMEP;
negocjacje zakończyły się przyjęciem tekstu końcowego Protokołu i ustaleniem formuły uczestniczenia w kosztach EMEP;
zgodnie z upoważnieniem nadanym przez Radę dnia 25 września 1984 r. protokół został podpisany przez Wspólnotę dnia 28 września 1984 r., na drugim posiedzeniu Organu Wykonawczego konwencji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Protokół do Konwencji w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości z 1979 r., dotyczący długofalowego finansowania wspólnego programu monitoringu i oceny przenoszenia zanieczyszczeń powietrza na dalekie odległości w Europie (EMEP), zostaje niniejszym zatwierdzony w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej. Tekst Protokołu załączono do niniejszej decyzji. Artykuł 2 Przewodniczący Rady złoży akt zatwierdzenia przewidziany w art. 9 Protokołu.
Decyzja Komisji
z dnia 29 maja 1986 r.
zmieniająca decyzję 83/218/EWG w odniesieniu do wykazu zakładów w Rumunii zatwierdzonych do przywozu świeżego mięsa do Wspólnoty
(86/289/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [1], ostatnio zmienioną przez rozporządzenie (EWG) nr 3768/85 [2], w szczególności jej art. 4 ust. 1 i art. 18 ust. 1,
uwzględniając dyrektywę Rady 77/96/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. w sprawie badań świeżego mięsa wieprzowego na włośnie (Trichinella spiralis) przed przywozem z państw trzecich [3] z chwilą jego przywozu z państw trzecich, ostatnio zmienioną przez rozporządzenie (EWG) nr 3768/85, w szczególności jej art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
wykaz zakładów w Rumunii, zatwierdzonych do celów przywozu świeżego mięsa do Wspólnoty, został pierwotnie sporządzony decyzją Komisji 83/218/EWG [4], ostatnio zmienioną przez decyzję 85/512/EWG [5];
rutynowa kontrola przeprowadzona na mocy art. 5 dyrektywy 72/462/EWG i art. 3 ust. 1 decyzji Komisji 83/196/EWG z dnia 8 kwietnia 1983 r., dotyczącej kontroli na miejscu, które mają zostać przeprowadzone w odniesieniu do przywozu bydła i trzody chlewnej oraz świeżego mięsa z państw trzecich [6], wykazała, że normy higieny niektórych zakładów uległy zmianie od czasu ostatniej kontroli;
ta sama kontrola wykazała, że kolejny zakład spełnia warunki art. 2 dyrektywy 77/96/EWG; zakład ten może wobec tego być upoważniony do przeprowadzania badania na obecność włośnia w świeżym mięsie wieprzowym;
wykaz zakładów powinien wobec tego zostać zmieniony;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik do decyzji 83/218/EWG zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
DECYZJA KOMISJI
z dnia 23 lipca 1986 r.
zmieniająca decyzję 83/384/EWG w sprawie wykazu zakładów w Australii zatwierdzonych do przywozu świeżego mięsa do Wspólnoty
(86/389/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa[1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (EWG) nr 3768/85[2], w szczególności jej art. 4 ust. 1 i art. 18 ust. 1,
uwzględniając dyrektywę Rady 77/96/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. w sprawie badań świeżego mięsa wieprzowego na obecność włosieni (Trichinella spiralis) przed przywozem z państw trzecich[3], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (EWG) nr 3768/85, w szczególności jej art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: wykaz zakładów w Australii, zatwierdzonych do przywozu świeżego mięsa do Wspólnoty, został pierwotnie sporządzony decyzją Komisji 83/384/EWG4, ostatnio zmienioną decyzją 86/251/EWG5;
rutynowa kontrola przeprowadzona na mocy art. 5 dyrektywy 72/462/EWG i art. 3 ust. 1 decyzji Komisji 83/196/EWG z dnia 8 kwietnia 1983 r. dotyczącej kontroli na miejscu, które mają zostać przeprowadzone w odniesieniu do przywozu bydła i trzody chlewnej oraz świeżego mięsa z państw trzecich6 wykazała, że poziom higieny niektórych zakładów uległ zmianie od czasu ostatniej kontroli;
wykaz zakładów powinien wobec tego zostać zmieniony;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik do decyzji 83/384/EWG zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 23 lipca 1986 r.
zmieniająca decyzję 81/713/EWG w odniesieniu do wykazu zakładów w Brazylii, które otrzymały zezwolenie na przywóz świeżego mięsa do Wspólnoty
(86/391/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (EWG) nr 3768/85 [2], w szczególności jej art. 4 ust. 1 i art. 18 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje: wykaz zakładów w Brazylii, które otrzymały zezwolenie na przywóz świeżego mięsa do Wspólnoty, został pierwotnie sporządzony decyzją Komisji 81/713/EWG [3], ostatnio zmienioną decyzją 86/53/EWG [4];
rutynowa inspekcja na mocy art. 5 dyrektywy 72/462/EWG i art. 3 ust. 1 decyzji Komisji 83/196/EWG z dnia 8 kwietnia 1983 r. dotyczącej inspekcji na miejscu, które mają zostać przeprowadzone w odniesieniu do przywozu bydła i trzody chlewnej oraz świeżego mięsa z państw trzecich [5], wykazała, że poziom higieny w niektórych zakładach uległ zmianie od czasu ostatniej inspekcji;
dlatego wykaz zakładów powinien zostać zmieniony;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik do decyzji 81/713/EWG zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 23 lipca 1986 r.
zmieniająca decyzję 81/91/EWG w odniesieniu do wykazu zakładów w Argentynie zatwierdzonych w celu przywozu świeżego mięsa do Wspólnoty
(86/392/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (EWG) nr 3768/85 [2], w szczególności jej art. 4 ust. 1 i art. 18 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje: wykaz zakładów w Argentynie, zatwierdzonych w celu przywozu świeżego mięsa do Wspólnoty, został pierwotnie sporządzony decyzją Komisji z dnia 25 listopada 1980 r. i zmieniony decyzją 81/91/EWG [3], ostatnio zmienioną decyzją 86/294/EWG [4];
rutynowa kontrola przeprowadzona na mocy art. 5 dyrektywy 72/462/EWG i art. 3 ust. 1 decyzji Komisji 83/196/EWG z dnia 8 kwietnia 1983 r. dotyczącej kontroli na miejscu, które mają zostać przeprowadzone w odniesieniu do przywozu bydła i trzody chlewnej i świeżego mięsa z państw trzecich [5] wykazała, że poziom higieny niektórych zakładów uległ zmianie od czasu ostatniej kontroli;
dlatego wykaz zakładów powinien zostać zmieniony;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym Załącznik do decyzji 81/91/EWG zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 29 lipca 1986 r.
ustanawiająca wzór i szczegółowe dane, jakie zawiera świadectwo rodowodowe zwierząt hodowlanych czystorasowych z gatunku bydła
(86/404/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 77/504/EWG z dnia 25 lipca 1977 r. w sprawie zwierząt hodowlanych czystorasowych z gatunku bydła [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (EWG) nr 3768/85 [2], w szczególności jej art. 5 i art. 6 ust. 1 tiret piąte,
a także mając na uwadze, co następuje: na mocy art. 5 dyrektywy 77/504/EWG do obowiązków Komisji należy ustalenie, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 8 tej dyrektywy, wzoru świadectwa mogącego towarzyszyć zwierzętom hodowlanym czystorasowym z gatunku bydła wprowadzanym do handlu wewnątrzwspólnotowego;
na mocy art. 6 ust. 1 tiret piąte powyższej dyrektywy do obowiązków Komisji należy określenie, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 8 tej dyrektywy, szczegółowych danych zawartych w świadectwie genealogicznym, które może towarzyszyć zwierzętom hodowlanym czystorasowym z gatunku bydła wprowadzanym do handlu wewnątrzwspólnotowego;
sam certyfikat może być zbędny, jeśli szczegółowe dane wspomniane w niniejszej decyzji są już zawarte w dokumentacji referencyjnej dotyczącej czystorasowych zwierząt hodowlanych z gatunku bydła wprowadzanych do handlu wewnątrzwspólnotowego;
środki przewidziane niniejszą decyzją są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zootechniki,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Świadectwo rodowodowe zwierząt hodowlanych czystorasowych z gatunku bydła musi zawierać następujące dane szczegółowe:
- organ wydający świadectwo,
- nazwa księgi hodowlanej,
- numer wpisu w księdze hodowlanej,
- data wydania,
- system identyfikacji,
- tożsamość,
- data urodzenia,
- rasa,
- płeć,
- nazwisko (nazwa) i adres hodowcy,
- nazwisko (nazwa) i adres właściciela,
- rodowodowy(-a)
+++++ TIFF +++++
2.
Wyniki badań sprawności i wyniki oraz pochodzenie ocen wartości genetycznej samego zwierzęcia, jego rodziców i dziadków muszą być jasno wyszczególnione i towarzyszyć świadectwu lub być w nim zawarte.
Artykuł 2
Szczegółowe dane, przewidziane w art. 1 mogą być wykazane:
1) w formie świadectwa rodowodowego zgodnego ze wzorem przedstawionym w Załączniku;
2) w dokumentacji towarzyszącej czystorasowemu zwierzęciu hodowlanemu.
W takim przypadku właściwy organ Państwa Członkowskiego wywozu musi przy pomocy następującego zwrotu zaświadczyć, że szczegółowe dane określone w art. 1 są wykazane w tych dokumentach:
"Niżej podpisany zaświadcza, że dokumenty te zawierają szczegółowe dane wymienione w art. 1 decyzji Komisji 86/404/EWG".
Artykuł 3
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 31 lipca 1986 r.
w sprawie wykazu zakładów w Argentynie, które otrzymały zezwolenie na przywóz produktów mięsnych do Wspólnoty
(86/414/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 77/99/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy produktami mięsnymi [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (EWG) nr 3768/85 [2], w szczególności jej art. 17 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
stosownie do art. 17 ust. 1 dyrektywy 77/99/EWG, muszą zostać ustalone wykazy zakładów w państwach trzecich, które otrzymały zezwolenie na wywóz produktów mięsnych do Wspólnoty; zakłady te muszą spełniać warunki ustanowione w Załączniku do danej dyrektywy;
Argentyna przekazała wykaz zakładów, które otrzymały zezwolenie na wywóz do Wspólnoty mięsa wołowego w puszkach poddanego pełnej obróbce termicznej i mrożonego mięsa wołowego, które jest gotowane do temperatury, w środku, co najmniej 80 °C;
wizytacje z ramienia Wspólnoty wykazały, że normy higieny niektórych z tych zakładów są wystarczające; mogą one wobec tego zostać umieszczone na wstępnym wykazie zakładów, ustanowionym zgodnie z art. 17 ust. 1 wskazanej dyrektywy, z których przywóz produktów mięsnych może być dopuszczony;
sprawa innych zakładów wnioskowanych przez Argentynę musi zostać rozpatrzona ponownie na podstawie dodatkowych informacji dotyczących ich norm higieny i zdolności do szybkiego dostosowania się do prawodawstwa wspólnotowego;
tymczasem w celu uniknięcia jakiegokolwiek nagłego zakłócenia w obrotach handlowych, zakłady te mogą otrzymać tymczasowe zezwolenia na kontynuowanie wywozu produktów mięsnych do tych Państw Członkowskich, które są gotowe je zaakceptować;
konieczne będzie wobec tego ponowne zbadanie i w razie potrzeby zmiana niniejszej decyzji w świetle środków podjętych w tym celu i dokonanych ulepszeń;
obecna decyzja oparta jest na obecnych przepisach wspólnotowych mających zastosowanie do przywozu z państw trzecich; konieczne będzie wobec tego ponowne rozpatrzenie niniejszej decyzji, gdy tylko wyżej wskazane przepisy zostaną zmodyfikowane lub rozszerzone;
zgodnie z art. 17 ust. 1 dyrektywy 77/99/EWG przepisy stosowane w innych przypadkach przez Państwa Członkowskie, a dotyczące przywozu produktów mięsnych z państw trzecich, nie mogą być bardziej korzystne niż przepisy regulujące handel wewnątrzwspólnotowy; w odniesieniu do tego przywóz produktów mięsnych z zakładów wymienionych w wykazie zawartym w Załączniku do niniejszej decyzji podlega w dalszym ciągu innym przepisom weterynaryjnym, szczególnie w odniesieniu do wymogów zdrowotnych zwierząt, oraz ogólnym przepisom Traktatu;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie mogą zatwierdzić przywóz produktów mięsnych z Argentyny tylko z zakładów wymienionych w Załączniku oraz zgodnie z tym Załącznikiem.
2.
Państwa Członkowskie mogą dopuszczać w dalszym ciągu, do dnia 28 lutego 1987 r., przywóz produktów mięsnych pochodzących z zakładów, które nie są wymienione w Załączniku, ale które otrzymały urzędowe zezwolenia i rekomendacje władz argentyńskich na dzień 24 lutego 1986 r., o ile przed dniem 1 marca 1987 r. nie zostanie podjęta decyzja stanowiąca inaczej.
Komisja przekazuje wykaz tych zakładów Państwom Członkowskim.
3.
Produkty mięsne określone w ust. 1 muszą być przygotowane ze świeżego mięsa pochodzącego z zakładów, które otrzymały zezwolenie zgodnie z wymogami dyrektywy Rady 64/433/EWG [3] lub dyrektywy Rady 72/462/EWG [4].
4.
Produkty przywożone z zakładów określonych w ust. 1 podlegają w dalszym ciągu przepisom weterynaryjnym ustanowionym odrębnie, szczególnie w odniesieniu do wymogów zdrowotnych zwierząt.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 sierpnia 1986 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostanie poddana przeglądowi i w razie potrzeby zmieniona przed dniem 1 marca 1987 r.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 1 sierpnia 1986 r.
zmieniająca decyzję 83/402/EWG w odniesieniu do wykazu zakładów w Nowej Zelandii, które otrzymały zezwolenie na przywóz świeżego mięsa do Wspólnoty
(86/432/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (EWG) nr 3768/85 [2], w szczególności jej art. 4 ust. 1 i art. 18 ust. 1, a także mając na uwadze, co następuje:
wykaz zakładów w Nowej Zelandii, które otrzymały zezwolenie na przywóz świeżego mięsa do Wspólnoty, został pierwotnie sporządzony decyzją Komisji 83/402/EWG [3], ostatnio zmienioną decyzją 86/79/EWG [4];
rutynowa kontrola przeprowadzona na mocy art. 5 dyrektywy 72/462/EWG i art. 3 ust. 1 decyzji Komisji 83/196/EWG z dnia 8 kwietnia 1983 r. dotyczącej inspekcji na miejscu, które mają zostać przeprowadzone w odniesieniu do przywozu bydła i trzody chlewnej oraz świeżego mięsa z państw trzecich [5], wykazała, że stan higieny w niektórych zakładach uległ zmianie od czasu ostatniej inspekcji;
dlatego wykaz zakładów powinien zostać zmieniony;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik do decyzji 83/402/EWG zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 11 września 1986 r.
w sprawie wprowadzania w życie inspekcji na miejscu przeprowadzanych w odniesieniu do przywozu bydła i trzody chlewnej oraz świeżego mięsa z państw trzecich
(86/474/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (EWG) nr 3768/85 [2], w szczególności jej art. 5,
uwzględniając dyrektywę Rady 77/96/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. w sprawie badań świeżego mięsa wieprzowego na włośnie (trichinella spiralis) przed przywozem z państw trzecich [3], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (EWG) nr 3768/85, w szczególności jej art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje: w decyzji 83/196/EWG z dnia 8 kwietnia 1983 r. dotyczącej przeprowadzanych na miejscu inspekcji w odniesieniu do przywozu z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [4], Komisja ustanowiła tymczasowo warunki dla inspekcji Wspólnoty; w świetle zadowalających doświadczeń nabytych podczas inspekcji na miejscu celowym wydaje się definitywne ustalenie metod kontroli;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1. Działając pod kierunkiem Komisji, biegli lekarze weterynarii z Państw Członkowskich i Komisji przeprowadzają inspekcje weterynaryjne na miejscu w celu zweryfikowania, czy przepisy dyrektywy 72/462/EWG, w szczególności jej art. 3 ust. 2, są stosowane w praktyce. Inspekcje te są przeprowadzane co trzy lata w każdym państwie znajdującym się w wykazie sporządzonym zgodnie z art. 3 ust. 1 wspomnianej dyrektywy.
Jednakże, z powodów uzasadnionych zdrowiem zwierząt, Komisja po konsultacji z Państwami Członkowskimi w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego może odroczyć lub przyśpieszyć niektóre inspekcje lub przeprowadzić dodatkowe inspekcje.
2.
Biegli lekarze weterynarii z Państw Członkowskich i Komisji, działając pod kierunkiem Komisji, przeprowadzają inspekcje weterynaryjne w określonym państwie lub państwach zanim propozycja decyzji o uzupełnieniu wykazu sporządzonego zgodnie z art. 3 ust. 1 dyrektywy 72/462/EWG zostanie przedłożona Stałemu Komitetowi Weterynaryjnemu.
3.
Na szczególne żądanie Państwa Członkowskiego biegli lekarze weterynarii z Państw Członkowskich i Komisji, działając pod kierownictwem Komisji, mogą przeprowadzać inspekcje weterynaryjne w danym państwie lub państwach przed dostarczeniem do Stałego Komitetu Weterynaryjnego propozycji decyzji:
- zmieniającej wykaz sporządzony zgodnie z art. 3 ust. 1 dyrektywy 72/462/EWG,
- zezwalającej na wznowienie przywozu zwierząt lub świeżego mięsa zgodnie z art. 28 ust. 4 dyrektywy 72/462/EWG,
- dotyczącej środków, które mają zostać podjęte, jeśli obserwacje poczynione podczas inspekcji weterynaryjnych przed przywozem bydła lub trzody chlewnej na podstawie art. 12 lub świeżego mięsa na podstawie art. 23 i 24 dyrektywy 72/462/EWG albo inne informacje uzyskane przez Komisję wskazują, że przepisy wspomnianej powyżej dyrektywy lub jej środki wykonawcze nie są spełniane lub poddają w wątpliwość, czy wydane zezwolenie powinno być utrzymane.
Artykuł 2
1. Działając pod kierownictwem Komisji, biegli lekarze weterynarii z Państw Członkowskich i Komisji przeprowadzają na miejscu inspekcje zdrowotne dla zweryfikowania, czy przepisy dyrektywy 72/462/EWG, w szczególności jej art. 4 ust. 2 i 3, i dyrektywy 77/96/EWG są stosowane w praktyce. Inspekcje te są przeprowadzane przynajmniej raz w roku we wszystkich ubojniach, wszystkich zakładach rozbioru i wszystkich chłodniach składowych zlokalizowanych poza ubojnią lub zakładach rozbioru, które znajdują się na wykazie sporządzonym zgodnie z art. 4 ust. 1 dyrektywy 72/462/EWG lub art. 4 dyrektywy 77/96/EWG.
Jednakże z przyczyn zdrowotnych po konsultacji z Państwami Członkowskimi w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego Komisja może,
- odroczyć lub przyśpieszyć niektóre inspekcje albo przeprowadzić dodatkowe inspekcje,
- zastąpić inspekcje systematyczne inspekcjami wyrywkowymi.
2.
Biegli lekarze weterynarii z Państw Członkowskich i Komisji, działając pod kierownictwem Komisji, poddają dany zakład lub zakłady inspekcjom zdrowotnym przeprowadzanym na miejscu zanim propozycja decyzji o uzupełnieniu wykazów sporządzonych zgodnie z art. 4 ust. 1 dyrektywy 72/462/EWG lub art. 4 dyrektywy 77/96/EWG zostanie przedłożona Stałemu Komitetowi Weterynaryjnemu.
3.
Na szczególny wniosek Państwa Członkowskiego biegli lekarze weterynarii z Państw Członkowskich i Komisji, działając pod kierownictwem Komisji, mogą poddać dany zakład lub zakłady inspekcji zdrowotnej przeprowadzanej na miejscu przed przedłożeniem Stałemu Komitetowi Weterynaryjnemu propozycji decyzji:
- zmieniającej jeden z wykazów sporządzonych zgodnie z art. 4 ust. 1 dyrektywy 72/462/EWG lub art. 4 dyrektywy 77/96/EWG,
- dotyczącej środków, które mają zostać podjęte, jeśli obserwacje poczynione podczas inspekcji zdrowotnych związanych z przywozem na podstawie art. 24 dyrektywy 72/462/EWG albo inne informacje uzyskane przez Komisję wskazują, że przepisy dyrektyw 72/462/EWG i 77/96/EWG lub ich przepisów wykonawczych nie są spełniane i poddają w wątpliwość, czy wydane zezwolenie powinno być utrzymane.
Artykuł 3
W każdym przypadku i, jeśli to konieczne, po konsultacji z Państwami Członkowskimi Komisja ustala liczbę i kwalifikacje biegłych lekarzy weterynarii, których powołuje do przeprowadzania inspekcji określonych w art. 1, 2 i 4.
Przynajmniej jeden ekspert z Państwa Członkowskiego uczestniczy w misjach podejmowanych w celu przeprowadzenia inspekcji przewidzianych w art. 1, 2 i art. 4 ust. 2.
Artykuł 4
1.
Przewidziane w art. 1 i 2 inspekcje mogą być przeprowadzane przez biegłych lekarzy weterynarii rezydujących za granicą maksymalnie przez okres trzech lat.
2.
Przynajmniej jeden raz w roku są oni wspomagani przez innych ekspertów weterynaryjnych przy przeprowadzaniu części wyżej wspomnianych inspekcji.
Artykuł 5
1.
Biegli lekarze weterynarii z Państw Członkowskich, wyznaczani przez Komisję zgodnie z art. 5 akapit trzeci dyrektywy 72/462/EWG, pracują pod przewodnictwem Komisji.
W żadnych okolicznościach nie mogą oni wykorzystać informacji zdobytych podczas inspekcji do celów osobistych ani ujawnić takich informacji jakiejkolwiek osobie spoza właściwych służb.
2.
Komisja pokrywa koszty podróży i utrzymania biegłych lekarzy weterynarii z Państw Członkowskich, zgodnie z przepisami dotyczącymi zwrotu kosztów podróży i utrzymania poniesionych przez osoby spoza Komisji, które zostały wezwane przez Komisję do działania w roli biegłych.
Artykuł 6
Komisja powiadamia Państwa Członkowskie w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego, w formie pisemnego sprawozdania o ustaleniach inspekcji, szczególnie w przypadkach kiedy wskazują one, że wykaz lub wykazy określone w art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 1 dyrektywy 72/462/EWG i art. 4 ust. 2 dyrektywy 77/96/EWG powinny być uzupełnione lub zmienione zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 30 dyrektywy 72/462/EWG.
W nagłych przypadkach Państwa Członkowskie mogą także być powiadomione ustnie lub teleksem.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja zostanie ponownie poddana przeglądowi przed dniem 1 stycznia 1992 r.
Artykuł 8
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 18 września 1986 r.
ustanawiająca Komitet Doradczy ds. Ochrony Środowiska na Obszarach Poważnie Zagrożonych (basen Morza Śródziemnego)
(86/479/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
a także mając na uwadze, co następuje: program działań Wspólnoty Europejskiej w dziedzinie środowiska (1982–86) przyjęty przez Radę dnia 7 lutego 1983 r. [1] wyraźnie stwierdza, że środowisko należy uznać za źródło powstawania ograniczeń dla dalszego rozwoju ekonomicznego i społecznego;
dnia 11 kwietnia 1984 r. Komisja przyjęła komunikat określający strategię i plan działania w zakresie ochrony środowiska Morza Śródziemnego [2], wzywający do podjęcia szeregu skoordynowanych działań, które stworzyłyby warunki sprzyjające harmonijnemu rozwojowi społeczno-ekonomicznych działań w regionie;
Parlament Europejski przyjął rezolucję w sprawie wyżej wymienionego komunikatu, zatwierdzającą propozycję utworzenia komitetu doradczego [3];
basen Morza Śródziemnego jest regionem o szczególnym charakterze przestrzennym, społeczno-ekonomicznym i kulturowym, którego problemy i potencjał wymagają szczególnej uwagi w polityce Wspólnoty;
Komisja musi zasięgać opinii ekspertów z Państw Członkowskich w sprawie zanieczyszczenia obszarów, których środowisko jest w sposób szczególny zagrożone;
ponadto konieczne jest, aby Wspólnota posiadała forum, na którym eksperci mogą spotykać się w celu zbierania informacji i doświadczeń krajowych, co ułatwia koordynację działań podejmowanych lub planowanych na poziomie krajowym, międzynarodowym lub wspólnotowym,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Pod przewodnictwem Komisji tworzy się Komitet Doradczy ds. Ochrony Środowiska na Obszarach Poważnie Zagrożonych, dalej zwany "Komitetem".
Artykuł 2
Komitet służy Komisji pomocą w zakresie wprowadzania w życie programu określonego w komunikacie dotyczącym ochrony środowiska w basenie Morza Śródziemnego, w szczególności:
1) Gromadzi informacje na temat aktualnych i przewidywalnych problemów dotyczących środowiska oraz działań przedsięwziętych lub planowanych.
2) Rozpoznaje sprawy i wydaje opinie w sprawie studiów wykonalności, analiz opisowych oraz projektów pilotażowych lub demonstracyjnych, w stosunku do których proponowany jest wkład finansowy pochodzący ze wspólnotowych środków budżetowych przeznaczonych na rzecz bezpośrednich działań Wspólnoty w regionach, w których środowisko jest w sposób szczególny zagrożone.
3) Ukierunkowuje swoją pracę na badanie i opracowywanie zagadnień, których rozwiązanie będzie wymagało zaangażowania poważniejszych zasobów i w zakresie których można będzie oczekiwać wyników wyłącznie po upływie dłuższego okresu czasu.
4) Wykorzystując wymienione zasoby rozwija średnioterminową i długoterminową strategię oraz plan działania, mające na celu ochronę środowiska w basenie Morza Śródziemnego.
Artykuł 3
Komitet składa się maksymalnie z 16 wysoko wykwalifikowanych specjalistów będących ekspertami w dziedzinach określonych w art. 2.
Artykuł 4
Komisja powołuje ekspertów na podstawie wniosków złożonych przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 5
Zgodnie z procedurą określoną w art. 4 dla każdego członka Komitetu wyznaczony zostaje jego zastępca.
Nie naruszając art. 9, zastępca bierze udział w posiedzeniach Komitetu i uczestniczy w jego pracach wyłącznie w przypadku, gdy członek Komitetu, którego zastępuje, nie może uczestniczyć osobiście.
Artykuł 6
Kadencja członków Komitetu wynosi dwa lata.
Po upływie kadencji członkowie Komitetu pełnią swoje funkcje do czasu, gdy zostaną zastąpieni lub gdy ich kadencja zostanie przedłużona.
Kadencja członka Komitetu lub jego zastępcy upływa przed końcem dwuletniego okresu w przypadku, gdy dana osoba umiera lub rezygnuje albo w przypadku, gdy rząd, który wysunął jej kandydaturę, zażąda zastąpienia danej osoby.
Następca zostaje wyznaczony na okres pozostający do końca kadencji, zgodnie z procedurą określoną w art. 4.
Za wykonywane zadania nie przysługuje wynagrodzenie.
Artykuł 7
Lista członków Komitetu i ich zastępców jest publikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 8
Komitetowi przewodniczy przedstawiciel Komisji.
Artykuł 9
Przewodniczący może zaprosić do wzięcia udziału w pracy Komitetu w charakterze eksperta każdą osobę posiadającą szczególne doświadczenie w zakresie określonego punktu porządku obrad.
Eksperci biorą udział wyłącznie w dyskusjach dotyczących zagadnień, w związku z którymi zostali zaproszeni na obrady.
Artykuł 10
W przypadku gdy zajdzie taka konieczność, Komisja może przydzielić do Komitetu jedną lub więcej osób posiadających szczególne doświadczenie w wybranej omawianej dziedzinie.
Artykuł 11
Przedstawiciele zainteresowanych wydziałów Komisji uczestniczą w pracy Komitetu.
Obsługa sekretariatu jest zapewniona przez Komisję.
Artykuł 12
Zgodnie z wymaganiami, Komitet uchwala swój regulamin.
Artykuł 13
Bez uszczerbku dla art. 214 Traktatu, członkowie Komitetu zobowiązani są do nieujawniania informacji uzyskanych w czasie pracy w Komitecie, w przypadku gdy Komisja ich powiadamia, że wymagana opinia lub poruszana kwestia dotyczy spraw poufnych.
W takich przypadkach wyłącznie członkowie Komitetu oraz przedstawiciele wydziałów Komisji mają prawo do wzięcia udziału w posiedzeniach Komitetu.
Artykuł 14
Niniejsza decyzja obowiązuje od dnia 18 września 1986 r.
Decyzja Komisji
z dnia 19 września 1986 r.
zmieniająca decyzję 81/92/EWG w odniesieniu do wykazu zakładów w Urugwaju zatwierdzonych do przywozu świeżego mięsa do Wspólnoty
(86/485/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [1], ostatnio zmienioną przez rozporządzenie (EWG) nr 3768/85 [2], w szczególności jej art. 4 ust. 1 i art. 18 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje: wykaz zakładów w Urugwaju, zatwierdzonych do przywozu świeżego mięsa do Wspólnoty, został pierwotnie sporządzony decyzją Komisji, która została zmieniona i opublikowana decyzją 81/92/EWG [3], ostatnio zmienioną przez decyzję 86/147/EWG [4];
rutynowa kontrola przeprowadzona na mocy art. 5 dyrektywy 72/462/EWG i art. 3 ust. 1 decyzji Komisji 86/462/EWG z dnia 11 września 1986 r. dotyczącej kontroli na miejscu, które mają zostać przeprowadzone w odniesieniu do przywozu bydła i trzody chlewnej oraz świeżego mięsa z państw trzecich [5] wykazała, że poziom higieny w jednym zakładzie uległ zmianie od czasu ostatniej kontroli;
wykaz zakładów powinien wobec tego zostać zmieniony;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym Załącznik do decyzji 81/92/EWG zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 15 września 1986 r.
w sprawie zawarcia Protokołu dodatkowego do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Islandii w następstwie przystąpienia Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalskiej do Wspólnoty
(86/543/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając zalecenie Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: konieczne jest zatwierdzenie Protokołu dodatkowego do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Islandii [1], podpisanej w Brukseli dnia 22 lipca 1972 r. uwzględniającego przystąpienie Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalskiej do Wspólnoty, PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ: Artykuł 1
Decyzja Rady
z dnia 15 września 1986 r.
w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii dotyczącego produktów nierolnych i przetworzonych produktów rolnych nieobjętych umową
(86/551/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając zalecenie Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: należy zatwierdzić Porozumienie w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii dotyczące produktów nierolnych i przetworzonych produktów rolnych nieobjętych umową, aby uwzględnić przystąpienie Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalskiej do Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Porozumienie w formie wymiany listów dotyczące produktów nierolnych i przetworzonych produktów rolnych nieobjętych umową między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii.
Tekst wymiany listów jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania Porozumienia, aby stało się ono wiążące dla Wspólnoty.
Decyzja Rady
z dnia 15 września 1986 r.
w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską dotyczącego produktów nierolnych i przetworzonych produktów rolnych nieobjętych Umową
(86/553/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając zalecenie Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: należy zatwierdzić Porozumienie w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską dotyczące produktów nierolnych i przetworzonych produktów rolnych nie objętych Umową z uwzględnieniem przystąpienia Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalskiej do Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Porozumienie w formie wymiany listów dotyczące produktów nierolnych i przetworzonych produktów rolnych nieobjętych Umową między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską.
Tekst wymiany listów jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania Porozumienia, aby stało się ono wiążące dla Wspólnoty.
Decyzja Rady
z dnia 15 września 1986 r.
w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Islandii dotyczącego produktów nierolnych i przetworzonych produktów rolnych nieobjętych umową
(86/554/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając zalecenie Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: należy zatwierdzić Porozumienie w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Islandii dotyczące produktów nierolnych i przetworzonych produktów rolnych nieobjętych umową, aby uwzględnić przystąpienie Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalskiej do Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Porozumienie w formie wymiany listów dotyczące produktów nierolnych i przetworzonych produktów rolnych nieobjętych umową między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Islandii.
Tekst wymiany listów jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania Porozumienia, aby stało się ono wiążące dla Wspólnoty.
Decyzja Rady
z dnia 15 września 1986 r.
w sprawie zawarcia Porozumień w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii dotyczących rolnictwa i rybołówstwa
(86/557/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: należy przyjąć Porozumiena w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii dotyczące rolnictwa i rybołówstwa, w celu uwzględnienia przystąpienia Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalskiej do Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W imieniu Wspólnoty niniejszym przyjmuje się Porozumienia w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii dotyczące rolnictwa i rybołówstwa.
Teksty Wymiany listów załącza się do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby upoważnionej do podpisania Porozumień, aby były wiążące dla Wspólnoty.
Decyzja Rady
z dnia 15 września 1986 r.
w sprawie zawarcia Porozumień w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską dotyczących rolnictwa i rybołówstwa
(86/559/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając zalecenie Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: niezbędne jest zatwierdzenie Porozumień w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską dotyczących rolnictwa i rybołówstwa, aby uwzględnić przystąpienie Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalskiej do Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W imieniu Wspólnoty niniejszym zatwierdza się w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską dotyczących rolnictwa i rybołówstwa.
Teksty wymiany listów załącza się do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszym upoważnia się Przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania porozumień, w celu związania Wspólnoty.
Decyzja Komisji
z dnia 12 listopada 1986 r.
zmieniająca decyzję 81/675/EWG ustanawiającą, że poszczególne systemy plombowania są "systemami jednorazowego użytku" w rozumieniu, między innymi, dyrektyw Rady 66/401/EWG i 69/208/EWG
(86/563/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 66/401/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 86/155/EWG [2], w szczególności jej art. 9 ust. 1,
uwzględniając dyrektywę Rady 69/208/EWG z dnia 30 czerwca 1969 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 86/155/EWG, w szczególności jej art. 9 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje: decyzja Komisji 81/675/EWG [4] ustanowiła, że poszczególne systemy plombowania były "systemami jednorazowego użytku" w rozumieniu niektórych dyrektyw Rady w sprawie rynku materiału siewnego i materiału rozmnożeniowego, w tym dyrektywy 66/401/EWG i dyrektywy 69/208/EWG;
w ówczesnym rozumieniu wykorzystanie jednego z danych systemów, określonego wówczas wyłącznie dla materiału siewnego zbóż, powinno ukazywać tendencję spadkową na rzecz nowych systemów i powinno zostać ponownie rozważone po upływie pięciu lat;
doświadczenie pokazało, że ten system stanowi wystarczającą gwarancję wydajności i powinien być nadal uważany za "system jednorazowego użytku" w rozumieniu dyrektywy 66/401/EWG oraz dyrektywy 69/208/EWG w sprawie materiału siewnego niektórych gatunków roślin pastewnych oraz roślin oleistych i włóknistych;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W art. 1 ust. 2 decyzji 81/675/EWG wyrazy "w rozumieniu art. 9 ust. 1 dyrektywy 66/402/EWG" niniejszym zastępuje się następującymi wyrazami:
"— w rozumieniu dyrektywy 66/401/EWG, w zakresie, w jakim dotyczy następujących gatunków:
Lupinus albus,
Lupinus angustifolius,
Lupinus luteus,
Pisum sativum,
Vicia faba,
Vicia pannonica,
Vicia sativa,
Vicia villosa,
— dyrektywy 66/402/EWG,
— dyrektywy 69/208/EWG, w zakresie, w jakim dotyczy następujących gatunków:
Arachis hypogaea,
Glycine max.,
Gossypium spp.,
Helianthus annuus"
.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 15 września 1986 r.
w sprawie zawarcia Protokołu dodatkowego do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii w następstwie przystąpienia Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalskiej do Wspólnoty
(86/571/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając zalecenie Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: należy zatwierdzić Protokół dodatkowy do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii [1], podpisanej w Brukseli dnia 14 maja 1973 r., aby uwzględnić przystąpienie Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalskiej do Wspólnoty, PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ: Artykuł 1
Decyzja Rady
z dnia 15 września 1986 r.
w sprawie przyjęcia Protokołu dodatkowego do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską w następstwie przystąpienia Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalskiej do Wspólnoty
(86/573/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając zalecenie Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: należy zatwierdzić Protokół Dodatkowy do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską [1], podpisanej w Brukseli dnia 22 lipca 1973 r., aby uwzględnić przystąpienie Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalskiej do Wspólnoty, PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ: Artykuł 1
Decyzja Rady
z dnia 24 listopada 1986 r.
zmieniająca decyzję 77/795/EWG ustanawiającą wspólną procedurę wymiany informacji w sprawie jakości słodkich wód powierzchniowych we Wspólnocie
(86/574/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z art. 3 ust. 6 decyzji 77/795/EWG [4], Komisja przedstawiła Radzie wnioski w celu usprawnienia procedury wymiany informacji i ujednolicenia metod pomiarów w odniesieniu do jakości słodkich wód powierzchniowych;
uwzględniając te wnioski, powinno się zmienić wspomnianą decyzję w odniesieniu do obowiązku przekazywania oraz terminów przekazywania informacji do Komisji, terminów i sposobów przekazywania przez Komisję tych informacji Państwom Członkowskim oraz sporządzania skonsolidowanego sprawozdania; w szczególności, Państwom Członkowskim należy na żądanie udostępnić statystyki roczne w celu umożliwienia im monitorowania poziomów zanieczyszczenia wód powierzchniowych; należy także ustanowić procedurę, której musi przestrzegać Komisja, oceniając efektywność systemu;
powinno się ustanowić przepisy dotyczące zestrojenia metod pomiarów stosowanych w poszczególnych krajach z metodami referencyjnymi pomiarów;
właściwe jest włączenie nowego artykułu dotyczącego minimalnej częstotliwości pobierania próbek i analizy parametrów, z możliwością zmniejszenia tej częstotliwości z uwzględnieniem niektórych warunków, wraz z metodami referencyjnymi pomiaru parametrów oraz warunkami dotyczącymi pobierania i zabezpieczania próbek;
konieczne jest włączenie do załączników fakultatywnego parametru oraz ustalenie metod referencyjnych pomiarów, które mogą być dostosowane do postępu technicznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 77/795/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 3 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 3 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Opisy metod określonych w art. 2 ust. 2 lit. b) można pominąć, jeżeli metody są te same, co używane w poprzednich latach, pod warunkiem że zawsze umieszczone jest wyraźne odniesienie do wszystkich tego rodzaju pominięć;";
b) ustępy 4, 5, 6 otrzymują brzmienie:
"4.
Informacje, obejmujące rok kalendarzowy, przekazywane są Komisji do dnia 1 października następnego roku.
5.
Komisja corocznie przekazuje Państwom Członkowskim, które sobie tego zażyczą, informacje otrzymane zgodnie z ust. 2.
Co trzy lata, a po raz pierwszy w roku 1987, Komisja sporządza projekt skonsolidowanego sprawozdania na podstawie informacji określonych w art. 2 ust. 2.
Część tego sprawozdania, dotycząca informacji przedstawionych przez Państwo Członkowskie, jest wysyłana do centralnej agencji tego państwa w celu jej weryfikacji.
Wszelkie uwagi do tego projektu należy umieścić w sprawozdaniu.
Sprawozdanie powinno zawierać wskazówki dotyczące tendencji odnotowanych w odniesieniu do jakości wody od chwili wykonania tej decyzji oraz jak najwięcej uwag interpretacyjnych, biorąc pod uwagę cele niniejszej decyzji.
Komisja publikuje ostateczną wersję swojego sprawozdania i przesyła jego kopie Państwom Członkowskim.
6.
Komisja ocenia skuteczność procedury wymiany informacji oraz przedstawia ewentualne wnioski Radzie mające na celu usprawnienie tej procedury oraz ewentualne ujednolicanie metod pomiarów, biorąc pod uwagę przepisy art. 4.";
2) artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
1.
Każde Państwo Członkowskie zorganizuje na szczeblu krajowym zestrojenie prac laboratoriów biorących udział w zbieraniu i analizowaniu danych, niezbędne w celu zapewnienia porównywalności metod referencyjnych pomiaru z metodami stosowanymi w laboratoriach danego Państwa Członkowskiego.
2.
W razie konieczności Komisja organizuje porównawczą ocenę metod pomiaru stosowanych na szczeblu krajowym.
Ocena ta będzie przedmiotem sprawozdania przekazywanego Państwom Członkowskim.
3.
Na podstawie sprawozdania określonego w ust. 2 Komisja przedstawi ewentualne wnioski Radzie w sprawie zestrojenia metod pomiarów stosowanych na szczeblu krajowym z metodami referencyjnymi wymienionymi w załączniku III.";
3) dodaje się art. 4a w brzmieniu:
"Artykuł 4a
1.
W celu wprowadzenia wspólnej procedury wymiany informacji Państwa Członkowskie określają częstotliwość pobierania próbek i ich analizowania, zwykle w okresach miesięcznych.
2.
Jeżeli Państwo Członkowskie stwierdzi, że jakość wody nie wykazuje żadnych znacznych wahań w odniesieniu do wartości jednego lub więcej parametrów i jeżeli nie istnieje ryzyko pogorszenia się jakości wody, częstotliwość pobierania próbek i pomiarów tego parametru lub parametrów mogą ulec zmniejszeniu.
Takie zmniejszenie częstotliwości nie powoduje żadnego ryzyka dla ludzi i środowiska.
Zmiany częstotliwości są wyraźnie ujęte w informacjach przekazywanych Komisji zgodnie z art. 3 ust. 2
3.
Metody referencyjne pomiarów przedmiotowych parametrów są zamieszczone w załączniku III.
Laboratoria posługujące się innymi metodami pomiarów powinny zapewnić porównywalność wyników.
4.
Pojemniki używane do próbek, odczynniki lub metody stosowane do zabezpieczenia części próbki do analizy jednego lub więcej parametrów, metody transportu i przechowywania próbek oraz przygotowywania próbek do analizy powinny być tak dobrane, aby nie powodować żadnych istotnych zmian w wynikach analizy.
5.
Próbki należy pobierać w tych samych miejscach, a procedura ich pobierania powinna być za każdym razem taka sama.";
4) artykuł 6 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 6
Zmiany niezbędne dla dostosowania do postępu technicznego wykazu parametrów oraz sposobów ich przedstawiania i mających znaczenie liczb do nich się odnoszących, wymienionych w załączniku II, jak również referencyjnych metod pomiarów, parametrów oraz sposobów ich przedstawiania, zamieszczonych w załączniku III, są przyjmowane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 8, pod warunkiem że jakiekolwiek dodatki do wykazu będą dotyczyć tylko parametrów objętych przepisami wspólnotowymi dotyczącymi środowiska wodnego oraz dla których dostępne są dane we wszystkich stacjach pobierania próbek i dokonywania pomiarów w Państwach Członkowskich.
Jakiekolwiek zmiany w sposobach przedstawiania i w mających znaczenie liczbach nie mogą obejmować zmian w metodach pomiarów stosowanych przez Państwa Członkowskie w różnych stacjach, przedstawionych w załączniku I.";
5) załącznik II otrzymuje brzmienie.
"
Decyzja Rady
z dnia 22 grudnia 1986 r.
w sprawie ustanowienia procedury konsultacji i współpracy w dziedzinie turystyki
(86/664/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 2 Traktatu stanowi, że zadaniem Wspólnoty jest w szczególności popieranie harmonijnego rozwoju działalności gospodarczej w całej Wspólnocie, stałego i zrównoważonego rozwoju, wzmacnianie ściślejszych stosunków między Państwami należącymi do Wspólnoty; turystyka może pomóc w osiągnięciu tych celów;
w rezolucji Rady z dnia 10 kwietnia 1984 r. w sprawie polityki Wspólnoty w dziedzinie turystyki [4] podkreślono konieczność konsultacji pomiędzy Państwami Członkowskimi a Komisją w dziedzinie turystyki;
konsultacje są użytecznym środkiem służącym ułatwianiu współpracy między Państwami Członkowskimi a Komisją, zmierzającym do osiągnięcia celów Traktatu;
każde Państwo Członkowskie powinno umożliwić pozostałym Państwom Członkowskim i Komisji korzystanie z doświadczeń nabytych w dziedzinie turystyki;
ze względu na konsultacje w dziedzinie turystyki należy zapewnić wymianę informacji między Państwami Członkowskimi a Komisją;
takie konsultacje nie powinny stanowić powtórzenia prac prowadzonych w ramach innych instytucji Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W ramach Komisji ustanawia się Komitet Doradczy ds. Turystyki, zwany dalej "Komitetem".
W skład Komitetu wchodzą członkowie wyznaczeni przez każde z Państw Członkowskich.
Artykuł 2
Zadaniem Komitetu jest ułatwienie wymiany informacji, konsultacje oraz, w miarę potrzeb, współpraca w dziedzinie turystyki, w szczególności w zakresie świadczenia usług dla turystów.
Artykuł 3
Do celów określonych w art. 2 każde Państwo Członkowskie przesyła Komisji, raz w roku, sprawozdanie w sprawie najważniejszych środków, które zostały podjęte i, w miarę możliwości, w sprawie środków, które zamierza podjąć w zakresie świadczenia usług dla turystów, które mogą odnosić skutki wobec podróżujących z innych Państw Członkowskich.
Komisja informuje o tym pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
1.
Komitet, który spotyka się co najmniej raz w roku, zapewnia wymianę poglądów na podstawie sprawozdań, określonych w art. 3, w celu ułatwienia, w niezbędnym zakresie, przyszłej współpracy między Państwami Członkowskimi w dążeniu do osiągania celów określonych w art. 2 Traktatu.
2.
Na wniosek Komisji lub Państwa Członkowskiego w ramach Komitetu dyskutowane są wszelkie sprawy, które mogą stanowić przedmiot zainteresowania dla kilku Państw Członkowskich.
3.
Ponadto Komitet doradza Komisji w każdej sprawie, w której Komisja zwróciła się z wnioskiem o przedstawienie opinii.
4.
Informacje i konsultacje, przewidziane w niniejszej decyzji, objęte są tajemnicą zawodową.
Artykuł 5
Komitetowi przewodniczy Komisja.
Komisja zapewnia obsługę sekretariatu Komitetu.
Dyrektywa Rady
z dnia 27 stycznia 1986 r.
zmieniająca, w związku z przystąpieniem Portugalii, dyrektywę Rady 85/384/EWG w sprawie wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dowodów posiadania kwalifikacji w dziedzinie architektury, łącznie ze środkami ułatwiającymi skuteczne korzystanie z prawa przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług
(86/17/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Akt Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii, w szczególności jego art. 396,
a także mając na uwadze, co następuje: z uwagi na przystąpienie Portugalii do Wspólnoty, niezbędne jest wprowadzenie niektórych zmian do dyrektywy 85/384/EWG [1], zmienionej dyrektywą 85/614/EWG [2], w celu zapewnienia jednolitego stosowania tej dyrektywy przez Republikę Portugalską i inne Państwa Członkowskie;
zgodnie z art. 2 ust. 3 Traktatu o Przystąpieniu Hiszpanii i Portugalii, instytucje Wspólnoty mogą przyjąć środki, określone w art. 396 Aktu Przystąpienia; środki te wejdą w życie w dniu wejścia w życie Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Z mocą od dnia 1 stycznia 1986 r., w art. 11 lit. k) dyrektywy 85/384/EWG dodaje się:
- — dyplom uniwersytecki w zakresie inżynierii lądowej i wodnej (produkcja), wydany przez Uniwersytet w Minho [licenciatura em engenharia civil (produção)]." Artykuł 2
Dyrektywa Rady
z dnia 10 marca 1986 r.
zmieniająca po raz drugi dyrektywę 73/404/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do detergentów
(86/94/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: w art. 2a dyrektywy Rady 73/404/EWG [4], zmienionej dyrektywą 82/242/EWG [5], przewidziano niektóre zwolnienia do dnia 31 marca 1986 r. z wymogów minimalnej zdolności do biodegradacji w odniesieniu do trzech substancji powierzchniowo-czynnych niejonowych zawartych w detergentach;
dane substancje są niejonowymi substancjami powierzchniowo czynnymi, które nie spełniają wymogów w odniesieniu do ich zdolności do biodegradacji ustalonych w dyrektywie 73/404/EWG; są one stosowane ze względu na problemy techniczne oraz w celu uniknięcia innych niepożądanych skutków dla zdrowia i środowiska;
zanotowano postęp w pracach badawczych nad zdolnością do biodegradacji tych substancji od czasu przyjęcia dyrektywy 82/242/EWG; wyniki tych prac nie stwarzają możliwości zniesienia wszystkich przepisów o zwolnieniach; wynika to z bardzo znacznych rozbieżności, jakie istnieją między Państwami Członkowskimi w odniesieniu między innymi do właściwości wody, sposobów odżywiania i konstrukcji maszyn;
chociaż w niektórych regionach Wspólnoty stosuje się już substytuty produktów używanych w maszynach do zmywania naczyń, nie znaleziono jeszcze, pomimo usilnych starań, odpowiednich produktów zastępczych dla przemysłu obróbki metali;
chodzi o stosunkowo niewielką ilość substancji powierzchniowo-czynnych, które jednak mają duże znaczenie gospodarcze; wskazane jest umożliwienie Państwom Członkowskim dopuszczenia zwolnień do dnia 31 grudnia 1989 r. w zakresie, w jakim wymaga tego sytuacja w poszczególnych państwach,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Artykuł 2a ust. 1 dyrektywy 73/404/EWG otrzymuje brzmienie:
"1.
Do dnia 31 grudnia 1989 r. Państwa Członkowskie mogą wyłączyć następujące produkty spod wymogów art. 2 akapit pierwszy:
a) niskopieniące się tlenki alkenu, dodatki do takich substancji jak alkohole, alkifenole, glikole, poliole, kwasy tłuszczowe, amidy lub aminy, stosowane w produktach do zmywania naczyń;
b) alkaliodporne końcowo blokowane alkilo- i alikilo-aryl poliglikolowe etery oraz substancje typu określonego w lit. a), stosowane w środkach czystości dla żywności, napojach i przemyśle obróbki metali."
Artykuł 2
Państwa Członkowskie powiadomią niezwłocznie Komisję o wszelkich środkach podjętych w celu wykonania niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 18 marca 1986 r.
zmieniająca dyrektywę 80/232/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do nominalnych ilości i nominalnych pojemności dopuszczalnych w odniesieniu do niektórych produktów w opakowaniach jednostkowych
(86/96/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: od momentu przyjęcia dnia 15 stycznia 1980 r. dyrektywy 80/232/EWG [4] pojawiły się problemy, w szczególności z określeniem niektórych produktów w załączniku I i z interpretacją załącznika III akapit wprowadzający;
powyższe załączniki należy wskutek tego zmienić,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejszym wprowadza się zmiany w załącznikach I i II do dyrektywy 80/232/EWG zgodnie z załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w ciągu 18 miesięcy od dnia jej ogłoszenia [5].
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 27 lutego 1986 r.
ograniczająca obrót materiałem siewnym niektórych gatunków roślin pastewnych oraz oleistych i włóknistych do materiału siewnego, który został urzędowo zakwalifikowany jako "elitarny materiał siewny" lub "kwalifikowany materiał siewny"
(86/109/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 66/401/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 85/38/EWG [2], w szczególności jej art. 3 ust. 3,
uwzględniając dyrektywę Rady 69/208/EWG z dnia 30 czerwca 1969 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych [3], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 82/859/EWG [4], w szczególności jej art. 3 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
dyrektywa 66/401/EWG zezwala na obrót elitarnym materiałem siewnym, kwalifikowanym materiałem siewnym i handlowym materiałem siewnym niektórych gatunków roślin pastewnych;
dyrektywa 69/208/EWG zezwala na obrót elitarnym materiałem siewnym, kwalifikowanym materiałem siewnym wszystkich gatunków handlowego materiału siewnego niektórych gatunków roślin oleistych i włóknistych;
artykuł 3 ust. 3 każdej z wymienionych wyżej dyrektyw upoważnia Komisję do wprowadzenia zakazu obrotu materiałem siewnym, o ile nie został on urzędowo zakwalifikowany jako "elitarny materiał siewny" lub "kwalifikowany materiał siewny";
na podstawie dostępnych obecnie informacji ustalono, że Państwa Członkowskie będą w stanie wyprodukować wystarczającą ilość elitarnego materiału siewnego i kwalifikowanego materiału siewnego w celu zaspokojenia we Wspólnocie popytu na materiał siewny niektórych gatunków określonych powyżej materiałem siewnym tych kategorii od dnia 1 lipca 1987 r. w przypadku niektórych gatunków, od dnia 1 lipca 1989 r. w przypadku niektórych innych gatunków oraz od dnia 1 dnia lipca 1991 r. w przypadku niektórych dalszych gatunków;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że od dnia 1 lipca 1987 r. zakazane jest wprowadzanie do obrotu materiału siewnego:
—Vicia faba L. (partim) _BAR_ —Bobik _BAR_
—Papaver somniferum L. _BAR_ —Mak lekarski _BAR_
o ile nie został on urzędowo zakwalifikowany jako "elitarny materiał siewny" lub "kwalifikowany materiał siewny".
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, że od dnia 1 lipca 1987 r. zakazane jest wprowadzanie do obrotu materiału siewnego:
—Glycine max (L.)
Merr. _BAR_ —Soja _BAR_
—Linum usitatissimum L. _BAR_ —Len zwyczajny _BAR_
o ile nie został on urzędowo zakwalifikowany jako "elitarny materiał siewny", "kwalifikowany materiał siewny, pierwsze pokolenie" lub "kwalifikowany materiał siewny, drugie pokolenie".
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zapewniają, że od dnia 1 lipca 1989 r. zakazane jest wprowadzanie do obrotu materiału siewnego:
—Agrostis canina L. _BAR_ —Mietlica psia _BAR_
—Agrostis gigantea Roth _BAR_ —Mietlica biaława _BAR_
—Agrostis stolonifera L. _BAR_ —Mietlica rozłogowa _BAR_
—Agrostis tenuis Sibth. _BAR_ —Mietlica pospolita _BAR_
—Alopecurus pratensis L. _BAR_ —Wyczyniec łąkowy _BAR_
—(L) Beau v exJ. et K. Presl. _BAR_ —Rajgras wyniosły _BAR_
—Phleum bertolinii DC _BAR_ —Tymotka Bertoliniego _BAR_
—Poa nemoralis L. _BAR_ —Wiechlina gajowa _BAR_
—Poa palustris L. _BAR_ —Wiechlina błotna _BAR_
—Poa trivialis L. _BAR_ —Wiechlina zwyczajna _BAR_
—Trisetum flavescens (L.)
Beauv _BAR_ —Konietlica łąkowa _BAR_
—Lotus corniculatus L. _BAR_ —Komonica zwyczajna _BAR_
—Lupinus albus L. _BAR_ —Łubin biały _BAR_
—Lupinus angustifolius L. _BAR_ —Łubin wąskolistny _BAR_
—Lupinus luteus L. _BAR_ —Łubin żółty _BAR_
—Medicago lupulina L. _BAR_ —Lucerna nerkowata _BAR_
—Trifolium hybridum L. _BAR_ —Koniczyna szwedzka _BAR_
—L. Czern. et Cos InCzern. _BAR_ —Gorczyca sarepska _BAR_
o ile nie został urzędowo zakwalifikowany jako "elitarny materiał siewny" lub "kwalifikowany materiał siewny".
Artykuł 3
Państwa Członkowskie zapewniają, że od dnia 1 lipca 1991 r. zakazane jest wprowadzanie do obrotu materiału siewnego:
—Festuca ovina L. _BAR_ —Kostrzewa owcza _BAR_
—Trifolium incarnatum L. _BAR_ —Koniczyna inkarnatka _BAR_
—Trifolium resupinatum L. _BAR_ —Koniczyna perska _BAR_
—Vicia sativa L. _BAR_ —Wyka siewna _BAR_
—Vicia villosa Roth. _BAR_ —Wyka kosmata _BAR_
—Sinapis alba L. _BAR_ —Gorczyca jasna _BAR_
o ile nie został urzędowo zakwalifikowany jako "elitarny materiał siewny" lub "kwalifikowany materiał siewny".
Artykuł 4
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie:
- najpóźniej do dnia 1 lipca 1987 r. przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne niezbędne do wykonania art. 1,
- najpóźniej do dnia 1 lipca 1989 r. przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne niezbędne do wykonania art. 2, oraz
- najpóźniej do dnia 1 dnia lipca 1991 r. przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne potrzebne do wykonania art. 3.
Państwa Członkowskie bezzwłocznie poinformują o tym Komisję.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 22 kwietnia 1986 r.
zmieniająca niektóre dyrektywy dotyczące obrotu nasionami i roślinami w związku z przystąpieniem Hiszpanii i Portugalii
(86/155/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Zgromadzenia [1],
Rada na mocy różnych dyrektyw ustanowiła tryb stosowany do obrotu nasionami i materiałem rozmnożeniowym;
w Akcie Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii ustanowiono w tej dziedzinie tryb przejściowy dotyczący Portugalii;
zgodnie z wytycznymi określonymi podczas negocjacji akcesyjnych w odniesieniu do Królestwa Hiszpanii konieczne jest zmodyfikowanie niżej wymienionych dyrektyw:
- dyrektywa Rady 66/401/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych [2], ostatnio zmieniona rozporządzeniem (EWG) nr 3768/85 [3],
- dyrektywa Rady 66/402/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym zbóż [4], ostatnio zmieniona rozporządzeniem (EWG) nr 3768/85,
- dyrektywa Rady 68/193/EWG z dnia 9 kwietnia 1969 r. w sprawie obrotu materiałem do wegetatywnego rozmnażania winorośli [5], ostatnio zmieniona rozporządzeniem (EWG) nr 3768/85,
- dyrektywa Rady 69/208/EWG z dnia 30 czerwca 1969 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych [6] ostatnio zmieniona rozporządzeniem (EWG) nr 3768/85,
- dyrektywa Rady 70/457/EWG z dnia 29 września 1970 r. w sprawie wspólnego Katalogu Odmian Gatunków Roślin Rolniczych [7], ostatnio zmieniona rozporządzeniem (EWG) nr 3768/85,
- dyrektywa Rady 70/458/EWG z dnia 29 września 1970 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym warzyw [8], ostatnio zmieniona rozporządzeniem (EWG) nr 3768/85;
cynodon palczasty, mozga Hardinga, sorgo, trawa sudańska, krokosz barwierski, dynia olbrzymia i karczoch hiszpański są gatunkami ważnymi dla produkcji rolniczej lub warzywnej w rozszerzonej Wspólnocie, i tym samym muszą zostać włączone w zakres stosowania wymienionych dyrektyw;
w celu umożliwienia Królestwu Hiszpanii podjęcia środków niezbędnych dla realizacji systemu obowiązkowej kwalifikacji odmian w odniesieniu do materiału siewnego lucerny siewnej, kapusty pastewnej oraz rzodkwi pastewnej, należy wyrazić zgodę na opóźnienie stosowania w odniesieniu do tego materiału siewnego przepisów dyrektywy 66/401/EWG ograniczających obrót wyłącznie do materiału siewnego urzędowo kwalifikowanego jako "elitarny materiał siewny" lub "kwalifikowany materiał siewny";
popyt na materiał siewny bawełny w rozszerzonej Wspólnocie jest taki, że dyrektywa 69/208/EWG musi zostać zmieniona w celu umożliwienia obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym bawełny drugiej generacji;
w celu umożliwienia Królestwu Hiszpanii podjęcia środków niezbędnych dla przystosowania swojej produkcji materiału siewnego i materiału rozmnożeniowego oraz obrotu nimi do wymagań katalogu odmian sporządzonego w systemie wspólnotowym, należy zezwolić, aby albo całkowicie, albo w odniesieniu do niektórych gatunków, nastąpiło opóźnienie w stosowaniu niektórych przepisów dotyczących krajowego katalogu odmian winorośli, wspólnego katalogu odmian gatunków roślin uprawnych i wspólnego katalogu odmian gatunków roślin warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 66/401/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 2 ust. 1 (A) lit. a):
—wyrazy _BAR_ _BAR_
"Cynodon dactylon (L.)
Pers." _BAR_ "Cynodon palczasty" _BAR_
dodaje się po wyrazach _BAR_ _BAR_
"Arrhenatherum elatius (L.)
Beauv. ex J. et K. Presl." _BAR_ "Owsik wyniosły" _BAR_
—wyrazy _BAR_ _BAR_
"Phalaris aquatica L." _BAR_ "Mozga Hardinga, Phalaris" _BAR_
dodaje się po wyrazach _BAR_ _BAR_
"Lolium x hybridum Hausskn." _BAR_ "Życica mieszańcowa" _BAR_
2) W art. 3 dodaje się ust. 1a w brzmieniu:
"1a.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21 Królestwo Hiszpanii może uzyskać zgodę na wprowadzanie zwolnień do dnia 31 grudnia 1989 r., w ust. 1 w odniesieniu do materiału siewnego Medicago sativa, Brassica oleracea convar. acephala i Raphanus sativus."
3) W załączniku II (I) (2) (A) po wierszach
Arrhenatherum elatius
i
Lolium x hybridum
dodaje się następujące wiersze:
"1 _BAR_ 2 _BAR_ 3 _BAR_ 4 _BAR_ 5 _BAR_ 6 _BAR_ 7 _BAR_ 8 _BAR_ 9 _BAR_ 10 _BAR_ 11 _BAR_ 12 _BAR_ 13 _BAR_ 14 _BAR_ 15 _BAR_
Cynodon dactylon _BAR_ 70 a) _BAR_ _BAR_ 90 _BAR_ 2,0 _BAR_ 1,0 _BAR_ 0,3 _BAR_ 0,3 _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ 0 _BAR_ 0 j) k) _BAR_ 2" _BAR_ _BAR_
i
"Phalaris aquatica L. _BAR_ 75 a) _BAR_ _BAR_ 96 _BAR_ 1,5 _BAR_ 1,0 _BAR_ 0,3 _BAR_ 0,3 _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ 0 _BAR_ 0 j) k) _BAR_ 20" _BAR_ _BAR_
4) W załączniku II (II) (2) (A) po wierszach
Arrhenatherum elatius
i
Lolium x hybridum
dodaje się następujące wiersze:
"1 _BAR_ 2 _BAR_ 3 _BAR_ 4 _BAR_ 5 _BAR_ 6 _BAR_ 7 _BAR_ 8 _BAR_
Cynodon dactylon _BAR_ 0,3 _BAR_ 20 a) _BAR_ 1 _BAR_ 1 _BAR_ 1 _BAR_ _BAR_ j)" _BAR_
i
"Phalaris aquatica L. _BAR_ 0,3 _BAR_ 20 _BAR_ 5 _BAR_ 5 _BAR_ 5 _BAR_ _BAR_ j)" _BAR_
5) W załączniku III po wierszach
Arrhenatherum elatius
et
Lolium x hybridum
dodaje się następujące wiersze:
"1 _BAR_ 2 _BAR_ 3 _BAR_ 4 _BAR_
Cynodon dactylon _BAR_ 10 _BAR_ 50 _BAR_ 5" _BAR_
i
"Phalaris aquatica L. _BAR_ 10 _BAR_ 100 _BAR_ 50" _BAR_
Artykuł 2
W dyrektywie 66/402/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 2 ust. 1 (A) wyrazy
""Sorghum bicolor (L.)
Moench" Sorghum sudanense (Piper) Stapf. dodaje się po wyrazach _BAR_ Sorgo "Sorgo sudańskie" _BAR_
"Secale cereale L." _BAR_ "Żyto"" _BAR_
2) W art. 2 ust. 1 pkt B po wyrazie "kukurydza" dodaje się wyrazy "oraz Sorghum spp.";
3) W art. 2 ust. 1 (D) po wyrazie "kukurydza" dodaje się wyrazy "Sorghum spp.";
4) W art. 2 ust. 2 (E) po wyrazie "mozga trzcinowata" dodaje się wyrazy "Sorghum spp.";
5) W załączniku I (2) przed tabelą dodaje się następujące wyrazy:
"w szczególności w wypadku sorgo, w odniesieniu do źródeł Sorghum halepense".
6) W załączniku I (2) przed wierszem
Zea mays
tabeli dodaje się następujące wyrazy:
"Sorghum spp. _BAR_ 300 m". _BAR_
7) W akapicie pierwszym i drugim załącznika I (3) w zdaniu wprowadzającym trzeciego ustępu, przed wyrazami "Zea mays" dodaje się każdorazowo wyrazy "Sorghum spp. i".
8) W załączniku I ust. 3 akapit trzeci dodaje się, co następuje:
"C. Sorghum spp.
a) Procent liczbowy roślin gatunku Sorghum innych niż gatunku uprawy lub roślin rozpoznawalnych jako bez wątpienia niebędące właściwą linią wsobną lub składnikiem, nie przekracza:
(aa) dla produkcji elitarnego materiału siewnego:
i) przy kwitnieniu 0,1 %,
ii) przy dojrzałości 0,1 %;
(bb) dla produkcji kwalifikowanego materiału siewnego:
i) rośliny składnika ojcowskiego wydzielające pyłek, gdy rośliny składnika matecznego mają znamiona receptywne 0,1 %
ii) rośliny składnika matecznego:
- przy kwitnieniu 0,3 %,
- przy dojrzałości 0,1 %;
b) dla produkcji kwalifikowanego materiału siewnego należy przestrzegać następujących norm lub innych warunków:
(aa) rośliny składnika męskiego wydzielają pyłek w dostatecznej ilości w chwili, gdy rośliny składnika matecznego mają znamiona receptywne;
(bb) w przypadku gdy rośliny składnika matecznego mają znamiona receptywne, procent roślin o tym składniku, które wydzieliły lub wydzielają pyłek nie przekracza 0,1 %".
9) W załączniku I (5) (B) lit. b) przed wyrazami "Zea mays" dodaje się każdorazowo wyrazy "Sorghum spp. i".
10) W załączniku II (1) przed wyrazami "Zea mays" dodaje się każdorazowo wyrazy "Sorghum spp. i".
11) W załączniku II (1) (B) przed wyrazami "Zea mays" dodaje się każdorazowo wyrazy "Sorghum spp. i".
12) W załączniku II (2) (A) przed wierszem
Secale cereale
dodaje się następujący wiersz:
"1 _BAR_ 2 _BAR_ 3 _BAR_ 4 _BAR_ 5 _BAR_ 6 _BAR_ 7 _BAR_ 8 _BAR_ 9 _BAR_ 10 _BAR_
Sorghum spp. _BAR_ 80 _BAR_ 98 _BAR_ 0" _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
13) W załączniku III po wierszu
Oryza sativa dodaje się następujący wiersz:
"1 _BAR_ 2 _BAR_ 3 _BAR_ 4 _BAR_
Sorghum spp. _BAR_ 10 _BAR_ 1000 _BAR_ 900" _BAR_
14) W załączniku IV (A) lit. a) (5) dodaje się wyrazy "i Sorghum spp.".
15) W załączniku IV (A) lit. a) (9) skreśla się wyraz "kukurydzy".
Artykuł 3
W art. 5 dyrektywy 68/193/EWG dodaje się następujące zdanie:
"W odniesieniu do Królestwa Hiszpanii datę 31 grudnia 1971 r. określoną powyżej, zastępuje się datą 28 lutego 1986 r."
Artykuł 4
W dyrektywie 69/208/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 2 ust. 1 (A) wyrazy
""Carthamus tinctorius L." dodaje się po wyrazach _BAR_ "Krokosz barwierski" _BAR_
"Cannabis sativa L." _BAR_ "Konopie siewne"" _BAR_
2) W art. 2 ust. 1 (C) po wyrazach "konopie dwupienne" dodaje się wyrazy "krokosz barwierski".
3) W art. 2 ust. 1 (C) skreśla się wyraz "bawełna".
4) W art. 2 ust. 1 (D) po wyrazie "soja" dodaje się wyraz "bawełna".
5) W art. 2 ust. 1 (E) po wyrazie "soja" dodaje się wyraz "bawełna".
6) W art. 3 ust. 1 po wyrazach "Cannabis sativa L." dodaje się wyrazy "Carthamus tinctorius L.".
7) W załączniku I (2) kolumna 1 tabeli po wyrazach "Cannabis sativa inna niż konopie jednopienne" dodaje się wyrazy "Carthamus tinctorius".
8) W załączniku I (3) po wyrazach "Cannabis sativa" dodaje się wyrazy "Carthamus tinctorius".
9) W załączniku II (I) (2) (A) po wierszu
Cannabis sativa
dodaje się następujący wiersz:
"1 _BAR_ 2 _BAR_ 3 _BAR_ 4 _BAR_ 5 _BAR_ 6 _BAR_ 7 _BAR_ 8 _BAR_ 9 _BAR_ 10 _BAR_ 11 _BAR_ 12 _BAR_
Carthamus tinctorius _BAR_ 75 _BAR_ 98 _BAR_ — _BAR_ 5 _BAR_ 0 _BAR_ 0 c) _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ e)" _BAR_
10) W załączniku III po wierszu
Cannabis sativa
dodaje się następujący wiersz:
"1 _BAR_ 2 _BAR_ 3 _BAR_ 4 _BAR_
Carthamus tinctorius _BAR_ 10 _BAR_ 900 _BAR_ 900" _BAR_
Artykuł 5
W dyrektywie 70/457/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 3 ust. 3 dodaje się, co następuje:
"W odniesieniu do Królestwa Hiszpanii, daty 1 lipca 1972 r. i 30 czerwca 1980 r. określone w zdaniu pierwszym zastępuje się odpowiednio datami 1 marca 1986 r. i 31 grudnia 1990 r., dla następujących gatunków:
Agrostis stolonifera
Agrostis tenuis
Phleum pratense
Poa pratensis
Hedysarum coronarium
Lotus corniculatus
Lupinus angustifolium
Lupinus luteus
Onobrychis viciifolia
Trifolium alexandrinum
Trifolium pratense
Vicia villosa
Brassica napus var. napobrassica
Brassica oleracea convar. acephala
Raphanus sativus ssp. oleifera et
Arachis hypogaea".
2) W art. 15 ust. 1. dodaje się następujące zdanie:
"W odniesieniu do Królestwa Hiszpanii datę 1 lipca 1972 r., o której mowa w zdaniu pierwszym, zastępuje się datą 1 marca 1986 r. dla odmian innych niż oficjalnie włączone do katalogu tego Państwa Członkowskiego z dniem 1 marca 1986 r., oraz włączone tego samego dnia do katalogu jednego lub więcej Państw Członkowskich Wspólnoty Dziesięciu, bez uszczerbku dla przepisów szczególnych odnoszących się do niektórych gatunków, określonych w ust. 5 zdanie drugie i trzecie."
3) W art. 16 dodaje się następujące zdanie:
"W odniesieniu do Królestwa Hiszpanii datę 1 lipca 1972 r. określoną w zdaniu pierwszym zastępuje się datą 1 marca 1986 r."
4) W art. 17 dodaje się następujące zdanie:
"W odniesieniu do Królestwa Hiszpanii datę 1 lipca 1972 r. określoną w zdaniu pierwszym zastępuje się datą 1 marca 1986 r."
Artykuł 6
W dyrektywie 70/458/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 2 ust. 1 (A) wyrazy
""Cucurbita maxima Duchesne" dodaje się po wyrazach _BAR_ "Dynia olbrzymia" _BAR_
"Cucumis sativus L." _BAR_ "Ogórek"" _BAR_
oraz wyrazy
""Cynara cardunculus L." dodaje się po wyrazach _BAR_ "Karczoch hiszpański" _BAR_
"Cucurbita pepo L." _BAR_ "Dynia zwyczajna"" _BAR_
2) W art. 2 ust. 1 pkt F lit. b) po wyrazie "arbuz" dodaje się wyrazy "dynia olbrzymia".
3) W art. 9 ust. 1. dodaje się, co następuje:
"W odniesieniu do Królestwa Hiszpanii, daty 1 lipca 1972 r. i 30 czerwca 1975 r. określone w zdaniu pierwszym zastępuje się odpowiednio datami 1 marca 1986 r. i 31 grudnia 1988 r., dla następujących gatunków:
Apium graveolens
Beta vulgaris var. esculenta
Brassica oleracea
Cichorium endivia
Cucurbita pepo
Petroselinum crispum
Phaseolus coccineus
Raphanus sativus
Scorzonera hispanica".
4) W art. 9 ust. 2 dodaje się następujące zdanie:
"W odniesieniu do Królestwa Hiszpanii, daty 1 lipca 1972 r. i 30 czerwca 1980 r. określone w zdaniu pierwszym zastępuje się odpowiednio datami 1 marca 1986 r. i 31 grudnia 1993 r., dla gatunków określonych w ust. 2 zdanie ostatnie."
5) W art. 9 ust. 3 dodaje się następujące zdanie:
"W odniesieniu do Królestwa Hiszpanii, daty 30 czerwca 1975 i 1 lipca 1972 r. określone w zdaniu pierwszym zastępuje się odpowiednio datami 31 grudnia 1988 r. i 1 marca 1986 r. dla gatunków określonych w ust. 1 zdanie ostatnie."
6) W art. 12 ust. 1 dodaje się następujące zdanie:
"W odniesieniu do Królestwa Hiszpanii, datę 1 lipca 1970 r. określoną w zdaniu drugim zastępuje się datą 1 marca 1986 r."
7) W art. 16 ust. 4 dodaje się zdanie:
"W odniesieniu do Królestwa Hiszpanii datę 1 lipca 1972 r., określoną w zdaniu pierwszym zastępuje się datą 1 marca 1986 r."
8) W art. 26 ust. 2. dodaje się następujące zdanie:
"W odniesieniu do Królestwa Hiszpanii, datę 1 lipca 1970 r. określoną w zdaniu pierwszym zastępuje się datą 1 marca 1986 r."
9) W załączniku II (3) lit. a) po wierszach
Cucumis sativus
i
Cucurbita pepo
dodaje się następujące wiersze:
"Cucurbita maxima _BAR_ 98 _BAR_ 0,1 _BAR_ 80" _BAR_
i
"Cynara cardunculus _BAR_ 96 _BAR_ 0,5 _BAR_ 65" _BAR_
10) W załączniku III (2), po wierszach
Cucumis sativus
i
Cucurbita pepo
dodaje się następujące wiersze:
"Cucurbita maxima _BAR_ 250" _BAR_
i
"Cynara cardunculus _BAR_ 50" _BAR_
Artykuł 7
Państwa Członkowskie podejmują odpowiednie środki niezbędne do wykonania:
- art. 1 ust. 2, art. 3, art. 4 ust. 3–5, art. 5 i art. 6 ust. 3–8 z dniem 1 marca 1986 r.,
- innych przepisów dyrektywy najpóźniej do dnia 1 lipca 1987 r.
i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 8
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 9 kwietnia 1986 r.
określająca metodę obliczania wartości energetycznej mieszanek paszowych dla drobiu
(86/174/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 79/373/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie wprowadzenia do obrotu mieszanek paszowych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 82/957/EWG [2], w szczególności jej art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje: do czasu wprowadzenia metod wspólnotowych Państwa Członkowskie nie mogą, na mocy dyrektywy 79/373/EWG, wymagać lub dopuszczać, aby wartość energetyczna mieszanek paszowych była oznaczona, z wyjątkiem przypadku, gdy takie oznaczenie było wymagane lub dozwolone na ich terytorium, a oficjalne metody obliczania były już stosowane w czasie, gdy wymieniona dyrektywa została przyjęta;
przy obecnym stanie wiedzy naukowej i technicznej wartość energetyczna mieszanek paszowych dla drobiu może być obliczana za pomocą jednolitej metody we wszystkich Państwach Członkowskich; w związku z tym należy przyjąć i stosować tę metodę nie tylko w Państwach Członkowskich, które wymagają lub dopuszczają oznaczanie wartości energetycznej na etykietach mieszanek paszowych dla drobiu, lecz również w tych Państwach Członkowskich, które musiały czekać na przyjęcie wspólnotowej metody przed wprowadzeniem wymogu lub dopuszczeniem takiego oznaczenia;
w przypadku różnic między wynikami uzyskiwanymi podczas oficjalnego badania wartości energetycznej a wartością podaną przez producenta wskazane jest dopuszczenie minimalnej tolerancji uwzględniającej odchylenia z powodu metody zastosowanej do pobierania próbek mieszanki paszowej, procesu produkcyjnego lub odchyleń pomiarowych;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W zakresie, wynikającym z przepisów art. 5 ust. 4 i 6 dyrektywy 79/373/EWG, w jakim podawana jest wartość energetyczna mieszanki paszowej dla drobiu, Państwa Członkowskie wymagają, aby wymieniona wartość była obliczana zgodnie z metodą określoną w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie najpóźniej do dnia 30 czerwca 1987 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Siódma dyrektywa Komisji
z dnia 28 lutego 1986 r.
dostosowująca do postępu technicznego załączniki II, III, IV i V do dyrektywy Rady 76/768/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych
(86/179/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/768/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 85/391/EWG [2], w szczególności jej art. 5 i art. 8 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu ochrony zdrowia publicznego należy zabronić stosowanie chloroformu, 2,3,7,8-tetrachlorodibenzo-p-dioksyny, octanu 2,6-dimetylo-1,3-dioksan-4-ylu (dimetoksan) i pirytionu sodowego (INNM) w produktach kosmetycznych;
na podstawie wyników ostatnich badań naukowych i technicznych można zezwolić, z zastrzeżeniem niektórych warunków, na używanie do pielęgnacji paznokci 1,3-di-(hydroksymetylo) imidazolidyno-2-tionu;
na podstawie dostępnych informacji niektóre tymczasowo dopuszczone substancje barwiące mogą zostać dopuszczone definitywnie, podczas gdy inne muszą być całkowicie zabronione lub mieć przedłużony czas dopuszczenia na czas określony;
środki ustanowione w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw w sprawie Zniesienia Barier Technicznych w Handlu w Sektorze Produktów Kosmetycznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 76/768/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w załączniku II dodaje się następujące pozycje:
"366.
Chloroform
367.
2,3,7,8-tetrachlorodibenzo-p-dioksyna z wyjątkiem przypadków gdy występuje jako zanieczyszczenie heksachlorofenu, z zastrzeżeniem warunków ustanowionych w załączniku VI część 1 pozycja nr 6
368. octan 2,6-dimetylo-1,3-dioksan-4-ylu (dimetoksan)
369. pirytion sodowy (INNM)";
2.
W załączniku III część 1 wprowadza się następujące zmiany:
"a _BAR_ b _BAR_ c _BAR_ d _BAR_ e _BAR_ f _BAR_
44 _BAR_ 1,3-bis (hydroksymetylo) imidazolidyno-2-tion _BAR_ a)preparaty do pielęgnacji włosów _BAR_ a)do 2 % _BAR_ a)zabronione w postaci rozpylaczy aerozolowych (aerozole) _BAR_ zawiera 1,3-bis (hydroksymetylo) imidazolidyno-2-tion _BAR_
_BAR_ _BAR_ b)preparaty do pielęgnacji paznokci _BAR_ b)do 2 % _BAR_ b)zastosowany w produkcie poziom pH musi być niższy niż 4 _BAR_ _BAR_
51 _BAR_ chinolin-8-ol i siarczan bis-(8-hydroksychinoliny) _BAR_ środek utrwalający do wody utlenionej w spłukiwanych preparatach do pielęgnacji włosów _BAR_ 0,3 % w przeliczeniu na zasadę" _BAR_ _BAR_ _BAR_
3) załącznik III część 2, załącznik IV część 2 i 3 zastępuje się załącznikami 1 i 2 do niniejszej dyrektywy;
4) w załączniku V wprowadza się następujące zmiany:
- pozycję 10 – chloroform skreśla się
- w pozycjach 5 i 6 przypis (5) zastępuje się przypisem (3).
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne, aby zapewnić, że począwszy od dnia 1 stycznia 1988 r. ani producenci, ani importerzy mający siedzibę na terytorium Wspólnoty nie wprowadzali do obrotu produktów niespełniających wymogów niniejszej dyrektywy.
2.
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne, aby zapewnić, że produkty określone ust. 1 nie będą sprzedawane ani przekazywane konsumentowi końcowemu po dniu 31 grudnia 1989 r.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywa nie później niż dnia 31 grudnia 1986 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Ósma dyrektywa Komisji
z dnia 26 marca 1986 r.
dostosowująca do postępu technicznego załączniki II, IV i VI do dyrektywy Rady 76/768/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych
(86/199/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/768/EWG, z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 86/179/EWG [2], w szczególności jej art. 5 i art. 8 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu ochrony zdrowia publicznego niezbędne jest ustanowienie kryteriów czystości dla heksachlorofenu oraz triclocarbanu;
na podstawie dostępnych informacji niektóre substancje i środki konserwujące dopuszczone tymczasowo mogą zostać dopuszczone ostatecznie, podczas gdy inne muszą zostać definitywnie zabronione lub dopuszczone na dalszy czas określony;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. dostosowania do postępu technicznego dyrektyw w sprawie usunięcia barier technicznych w handlu w sektorze produktów kosmetycznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 76/768/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
W załączniku II numer 221 otrzymuje brzmienie: "221.
Rtęć i jej związki, z wyjątkiem szczególnych przypadków ujętych w załącznikach V i VI część 1".
2.
W załączniku IV część 1 oraz w załączniku VI część 1 i 2 otrzymuje brzmienie załączników 1 i 2 do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, że od dnia 1 stycznia 1988 r. ani producenci, ani importerzy mający siedzibę na terytorium Wspólnoty nie będą wprowadzali do obrotu produktów, które nie spełniają wymogów niniejszej dyrektywy.
2.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki, aby zapewnić, że produkty określone w ust. 1 nie będą sprzedawane ani przekazywane konsumentowi końcowemu po dniu 31 grudnia 1989 r.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 31 grudnia 1986 r. oraz niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 26 maja 1986 r.
zmieniająca dyrektywę 79/117/EWG zakazującą wprowadzania do obrotu i stosowania środków ochrony roślin zawierających niektóre substancje czynne
(86/214/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa Rady 79/117/EWG z dnia 21 grudnia 1978 r. zakazująca wprowadzania do obrotu i stosowania środków ochrony roślin zawierających niektóre substancje czynne [1], ostatnio zmieniona dyrektywą Komisji 85/298/EWG [2], nakłada na Państwa Członkowskie obowiązek zapewnienia, aby środki ochrony roślin zawierające jedną substancję czynną lub więcej, wymienione w Załączniku, nie były wprowadzane do obrotu ani stosowane z wyjątkiem przypadków zgodnych z niektórymi tymczasowymi odstępstwami;
artykuł 6 ust. 1 wspomnianej dyrektywy przewiduje przyjęcie przez Komisję niektórych zmian w Załączniku po konsultacji, w odpowiednim przypadku, z Komitetem Naukowym ds. Pestycydów, utworzonym na mocy decyzji Komisji 78/436/EWG [3], i po odniesieniu się do Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin, ustanowionego na mocy decyzji Rady 76/894/EWG [4];
artykuł 6 ust. 2 przywoływanej dyrektywy ogranicza stosowanie tej procedury do okresu pięciu lat od dnia 1 stycznia 1981 r., ale przewiduje, że Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, przyjmie decyzję dotyczącą wydłużenia okresu ważności tej procedury lub zniesienia jakichkolwiek ograniczeń jej stosowania;
powodem ograniczenia stosowania przedmiotowej procedury było umożliwienie monitoringu jego działania; doświadczenie zebrane w tym okresie jest pozytywne, a więc ograniczenie stosowania powinno być zniesione,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Artykuł 6 ust. 2 dyrektywy 79/117/EWG skreśla się.
Artykuł 2
Niniejsza dyrektywa jest skierowana do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 26 maja 1986 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do manometrów do opon pojazdów silnikowych
(86/217/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: w kilku Państwach Członkowskich budowa i metody kontroli manometrów do opon pojazdów silnikowych podlegają obowiązkowym przepisom, które różnią się między sobą i w związku z tym stanowią przeszkodę w handlu takimi przyrządami, niezbędne jest zbliżenie tych przepisów;
dyrektywa Rady 71/316/EWG z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wspólnych przepisów dotyczących przyrządów pomiarowych oraz metod kontroli metrologicznej [4], ostatnio zmieniona dyrektywą 83/575/EWG [5], ustaliła procedury zatwierdzenia typu EWG i legalizacji pierwotnej; zgodnie z tą dyrektywą zachodzi konieczność ustalenia wymogów technicznych dotyczących procesu wytwarzania i działania, które muszą spełniać manometry do opon pojazdów silnikowych, aby mogły być przywożone, wprowadzane do obrotu i użytkowania po poddaniu ich kontroli i naniesieniu znaków i cech,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejszą dyrektywę stosuje się do manometrów do opon pojazdów silnikowych, jak określono w pkt 1 Załącznika.
Artykuł 2
Manometry do opon, na które mogą być naniesione znaki i cechy EWG, są określone w Załączniku.
Podlegają one zatwierdzeniu typu EWG oraz podlegają legalizacji pierwotnej EWG na warunkach ustanowionych w Załączniku.
Artykuł 3
Żadne Państwo Członkowskie nie może odmówić, zabronić lub ograniczyć wprowadzania do obrotu i użytkowania, z przyczyn odnoszących się do ich cech metrologicznych, manometrów do opon opatrzonych cechą zatwierdzenia typu EWG i znakiem legalizacji pierwotnej EWG.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie 18 miesięcy od notyfikacji dyrektywy [6].
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
DYREKTYWA KOMISJI
z dnia 20 maja 1986 r.
zmieniająca dyrektywę 72/169/EWG określającą cechy charakterystyczne i warunki minimalne do celów kontroli odmian winorośli
(86/267/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 68/193/EWG z dnia 9 kwietnia 1968 r. w sprawie wprowadzania do obrotu materiału do rozmnażania wegetatywnego winorośli1, ostatnio zmienioną rozporządzeniem (EWG) nr 3768/852, w szczególności jej art. 5d ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z przepisami dyrektywy 68/193/EWG Państwa Członkowskie są zobowiązane do opracowania katalogu odmian dopuszczonych do certyfikacji i kontroli standardowego materiału rozmnożeniowego na ich terytorium;
dopuszczenie odmian podlega warunkom Wspólnoty, które muszą być wprowadzone za pomocą środków urzędowej kontroli, w szczególności kontroli upraw;
inspekcje muszą obejmować wystarczającą liczbę cech charakterystycznych umożliwiających opisanie odmian;
te cechy charakterystyczne zostały określone w dyrektywie Komisji 72/169/EWG3;
załącznik I do tej dyrektywy zawiera wykaz odmian winorośli, które mają być stosowane jako odmiany wzorcowe do ustalania okresów fenologicznych;
obecnie konieczne jest określenie odmian wzorcowych dla Grecji i Hiszpanii;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I część B pkt. 1 do dyrektywy 72/169/EWG dodaje się po pozycji 1.1.1:
"1.1.la. w odniesieniu do Grecji:
Dyrektywa Rady
z dnia 12 czerwca 1986 r.
w sprawie ochrony środowiska, w szczególności gleby, w przypadku wykorzystywania osadów ściekowych w rolnictwie
(86/278/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100 i 235,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: celem niniejszej dyrektywy jest wprowadzenie przepisów regulujących wykorzystywanie osadu ściekowego w rolnictwie, w taki sposób, by zapobiec jego szkodliwemu oddziaływaniu na glebę, roślinność, zwierzęta i ludzi, zachęcając jednocześnie do prawidłowego wykorzystania osadu;
różnice między przepisami obowiązującymi w Państwach Członkowskich, dotyczącymi stosowania osadu ściekowego w rolnictwie mogą wpłynąć na funkcjonowanie wspólnego rynku; należy więc przystąpić do zbliżania ustawodawstw w tej dziedzinie, zgodnie z art. 100 Traktatu;
osady ściekowe stosowane w rolnictwie nie są objęte przepisami dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów [4];
środki przewidziane w dyrektywie Rady 78/319/EWG z dnia 20 marca 1978 r. w sprawie odpadów toksycznych i niebezpiecznych [5] mają zastosowanie także w przypadku osadu ściekowego zawierającego lub zanieczyszczonego substancjami lub materiałami, wymienionymi w załączniku do wspomnianej dyrektywy, które z powodu swoich właściwości, ilości lub stężeń w jakich występują stanowią zagrożenie dla zdrowia ludzi lub środowiska;
należy wprowadzić specjalne uzgodnienia w celu zapewnienia pełnej ochrony ludzi, zwierząt, roślin i środowiska przed szkodliwymi skutkami niekontrolowanego stosowania osadu;
celem niniejszej dyrektywy jest także ustanowienie pewnych wspólnotowych środków wstępnych związanych z ochroną gleby;
osad może mieć cenne właściwości agronomiczne, dlatego uzasadnione jest zachęcanie do jego stosowania w rolnictwie, pod warunkiem jego właściwego stosowania; stosowanie osadu ściekowego nie może pogorszyć jakości gleby i produktów rolnych;
niektóre metale ciężkie mogą być toksyczne dla roślin, a także dla ludzi, poprzez swą obecność w plonach, należy więc określić obowiązkowe wartości dopuszczalne obecności tych pierwiastków w glebie;
należy zabronić stosowania osadu, jeśli stężenie tych metali w glebie przekracza te wartości dopuszczalne;
ponadto należy zapobiegać przekraczaniu tych dopuszczalnych wartości w procesie stosowania osadu; w tym celu konieczne jest ograniczenie ilości metali ciężkich dodawanych do uprawianej gleby poprzez ustanowienie maksymalnej ilości osadu, jaką można zastosować w ciągu roku i zapewnienie, że dopuszczalne wartości stężenia metali ciężkich w osadach nie są przekraczane, lub poprzez zapewnienie, że nie będą przekroczone wartości dopuszczalne ilości metali ciężkich, które mogą być wprowadzone do gleby, na podstawie średniej z 10 lat;
osad musi zostać oczyszczony przed jego wykorzystaniem w rolnictwie; Państwa Członkowskie mogą w pewnych warunkach zezwolić na wykorzystanie osadu nieoczyszczonego, bez zagrożenia zdrowia ludzi i zwierząt, w przypadkach gdy jest on wstrzykiwany lub wymieszany z glebą;
zachodzi konieczność upływu pewnego czasu między zastosowaniem osadu a wyprowadzeniem bydła na pastwiska lub zbiorem roślin pastewnych lub innych plonów, znajdujących się w bezpośrednim kontakcie z glebą i zazwyczaj spożywanych na surowo; należy zabronić stosowania osadu wokresie wegetacji uprawianych owoców i warzyw, z wyjątkiem owoców rosnących na drzewach;
osad należy stosować w warunkach zapewniających ochronę gleb oraz wód powierzchniowych i gruntowych, zgodnie z przepisami dyrektyw 75/440/EWG [6] i 80/68/EWG [7];
w tym celu konieczna jest stałą kontrola jakości osadu oraz gleb, na których się je stosuje, a w konsekwencji sporządzanie analiz i podawanie pewnych wyników do wiadomości użytkownikom;
należy gromadzić pewne informacje podstawowe w celu podniesienia świadomości stosowania osadu w rolnictwie i przesyłać je Komisji w formie sprawozdań okresowych; w świetle tych sprawozdań Komisja, w razie potrzeby, sporządzi propozycje zwiększenia ochrony gleby i środowiska;
osad z małych oczyszczalni ścieków, oczyszczających głównie ścieki pochodzące z gospodarstw domowych, stanowi małe niebezpieczeństwo dla zdrowia ludzi, zwierząt i roślin i środowiska, dlatego też powinien zostać wyłączony z niektórych nałożonych zobowiązań dotyczących informowania i analizy;
Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość ustanawiania bardziej rygorystycznych przepisów niż ustanowione w niniejszej dyrektywie; o przepisach tych powiadamiają one Komisję;
postęp naukowo-techniczny może spowodować konieczność szybkiego dostosowania pewnych wymogów ustanowionych w niniejszej dyrektywie; w celu ułatwienia wprowadzania środków wymaganych w tym celu należy ustanowić procedurę umożliwiającą bliską współpracę między Państwami Członkowskimi a Komisją; współpraca ta powinna odbywać się w ramach Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Naukowo-Technicznego;
Traktat nie przewiduje koniecznych uprawnień poza tymi w art. 235,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Celem niniejszej dyrektywy jest wprowadzenie przepisów regulujących stosowanie osadu ściekowego w rolnictwie, w taki sposób, by zapobiec jego szkodliwemu oddziaływaniu na glebę, roślinność, zwierzęta i ludzi, zachęcając jednocześnie do prawidłowego stosowania takiego osadu ściekowego.
Artykuł 2
Do celów niniejsze dyrektywy:
a) "osad" oznacza:
i) pozostały osad z oczyszczalni, zajmujących się oczyszczaniem ścieków z gospodarstw domowych i ścieków komunalnych oraz z innych oczyszczalni, oczyszczających ścieki o składzie zbliżonym do ścieków z gospodarstw domowych i ścieków komunalnych;
ii) pozostały osad z szamb i innych podobnych instalacji przeznaczonych do oczyszczania ścieków;
iii) pozostały osad z oczyszczalni innych niż te, określone w i) oraz ii);
b) "osad oczyszczony" oznacza:
osad poddany oczyszczeniu biologicznemu, chemicznemu lub cieplnemu, długoterminowemu składowaniu lub każdemu innemu procesowi pozwalającemu znacznie zmniejszyć jego podatność na fermentację i zagrożenie dla zdrowia, wynikające z jego stosowania;
c) "rolnictwo" oznacza:
uprawę wszystkich rodzajów roślin jadalnych, w tym służących uzyskaniu materiału siewnego;
d) "wykorzystywanie" oznacza:
rozprowadzenie osadu na powierzchni gleby lub każdą inną formę zastosowania osadu na powierzchni i wewnątrz gleby.
Artykuł 3
1.
Osad, określony w art. 2 lit. a) i) może być wykorzystywany w rolnictwie wyłącznie zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy.
2.
Z zastrzeżeniem przepisów dyrektyw 75/442/EWG i 78/319/EWG:
- osad, określony w art. 2 lit. a) ii) może być wykorzystywany w rolnictwie w zależności od warunków, jakie dane Państwo Członkowskie uważa za konieczne w celu ochrony zdrowia ludzi i środowiska,
- osad, określony w art. 2 lit a) ii) może być wykorzystywany w rolnictwie, jedynie jeśli jego stosowanie regulują przepisy ustanowione przez dane Państwo Członkowskie.
Artykuł 4
Wartości stężeń metali ciężkich w glebie, na której rozprowadza się osad, stężenia metali ciężkich wosadach oraz maksymalne ilości metali ciężkich, jakie mogą zostać wprowadzone w ciągu roku do gleby przeznaczonej do celów rolniczych określają załączniki I A, I B i I C.
Artykuł 5
Z zastrzeżeniem przepisów art. 12:
1.
Państwa Członkowskie zabraniają wykorzystywania osadu, jeśli stężenie jednego lub więcej metali ciężkich w glebie przekracza wartości dopuszczalne, ustanowione zgodnie z załącznikiem I A i podejmują niezbędne kroki w celu zapewnienia, że te wartości dopuszczalne nie są przekraczane w procesie stosowania osadu.
2.
Państwa Członkowskie regulują stosowanie osadu tak, by akumulacja metali ciężkich w glebie nie doprowadziła do przekroczenia wartości dopuszczalnych, określonych w ust. 1.
W tym celu zastosują jedną z procedur, określonych w lit. a) lub b):
a) Państwa Członkowskie ustanawiają maksymalne ilości osadu, wyrażone w tonach suchej masy, które mogą być wprowadzone do gleby na jednostkę powierzchni w ciągu roku przy przestrzeganiu wartości dopuszczalnych stężenia metali ciężkich w osadach, które zostają określone zgodnie z załącznikiem I B; lub
b) Państwa Członkowskie zapewniają przestrzeganie wartości dopuszczalnych w odniesieniu do ilości metali wprowadzanych do gleby na jednostkę powierzchni i jednostkę czasu, zgodnie z załącznikiem I C.
Artykuł 6
Z zastrzeżeniem przepisów art. 7:
a) przed stosowaniem w rolnictwie, osad jest poddawany oczyszczeniu.
Na określonych przez siebie warunkach, Państwa Członkowskie mogą dopuścić stosowanie osadu nieoczyszczonego, jeśli jest on wstrzykiwany lub wymieszany z glebą;
b) wytwórcy osadu ściekowego regularnie dostarczają użytkownikom pełną informację, określoną w załączniku II A.
Artykuł 7
Państwa Członkowskie zabraniają wykorzystywania osadu lub dostarczania osadu do wykorzystania:
a) na pastwiskach lub roślinach uprawianych na zielonkę, jeśli pastwisko ma być wykorzystane do wypasu, a rośliny uprawiane na zielonkę zebrane przed upływem określonego czasu.
Okres ten, wyznaczony przez Państwa Członkowskie ze szczególnym uwzględnieniem ich sytuacji klimatycznej i położenia geograficznego, w żadnym razie nie może być krótszy niż trzy tygodnie;
b) w glebie, na której uprawiane są owoce i warzywa, z wyjątkiem drzew owocowych;
c) na terenach przeznaczonych do uprawy owoców i warzyw, które pozostają w bezpośrednim kontakcie z glebą i są spożywane w stanie surowym, przez okres 10 miesięcy poprzedzających zbiór tych roślin i podczas samego zbioru.
Artykuł 8
Przy wykorzystywaniu osadu należy przestrzegać następujących zasad:
- osad jest wykorzystywany w sposób uwzględniający potrzeby odżywcze roślin i niepogarszający jakości gleby lub wód powierzchniowych i gruntowych,
- w przypadku wykorzystywania osadu w glebie o współczynniku pH mniejszym niż 6, Państwo Członkowskie uwzględnia zwiększoną ruchliwość metali ciężkich i ich ułatwiony dostęp do roślin, i w razie potrzeby zmniejsza wartości dopuszczalne, ustanowione zgodnie z załącznikiem I A.
Artykuł 9
Osad i gleba, na której jest on stosowany, podlegają analizie zgodnie z przepisami załączników II A i II B.
Metody referencyjne dotyczące pobierania próbek i analizy określa załącznik II C.
Artykuł 10
1.
Państwa Członkowskie zapewniają prowadzenie aktualnej ewidencji, w której rejestruje się:
a) ilości osadu wyprodukowanego i dostarczonego do wykorzystania w rolnictwie;
b) skład i właściwości osadu w odniesieniu do parametrów, określonych w załączniku II A;
c) rodzaj przeprowadzonego oczyszczania, zgodnie z art. 2 lit. b);
d) nazwy i adresy odbiorców osadu i miejsce jego wykorzystania.
2.
Ewidencja jest udostępniana właściwym organom i stanowi podstawę sprawozdania skonsolidowanego, określonego w art. 17.
3.
Informacja na temat metod oczyszczania oraz wyników analiz jest udostępniana na żądanie właściwych organów.
Artykuł 11
Państwa Członkowskie mogą wyłączyć z zakresu stosowania art. 6 lit. b) i art. 10 ust. 1 lit. b), c) i d) oraz ust. 2, osad pochodzący z oczyszczalni zbudowanych głównie do oczyszczania ścieków z gospodarstw domowych, o zdolności oczyszczania poniżej 300 kg BZT5 na dobę, co odpowiada równoważnej liczbie 5000 osób.
Artykuł 12
O ile sytuacja tego wymaga Państwa Członkowskie mogą przyjąć bardziej rygorystyczne środki niż przewidziane w niniejszej dyrektywie.
O każdej decyzji tego rodzaju należy poinformować Komisję zgodnie z istniejącymi uzgodnieniami.
Artykuł 13
Dostosowanie do postępu naukowo-technicznego, zgodnie z procedurą określoną w art. 15, obejmuje przepisy załączników do dyrektywy, z wyjątkiem parametrów i wartości określonych w załącznikach I A, I B i I C, jakichkolwiek czynników mających wpływ na ocenę wartości oraz parametrów analizy, określonych w załącznikach II A i II B.
Artykuł 14
1.
Niniejszym ustanawia się Komitet ds. Dostosowania Niniejszej Dyrektywy do Postępu Naukowo-Technicznego (zwany dalej "Komitetem"). W skład Komitetu wchodzą przedstawiciele Państw Członkowskich, z przedstawicielem Komisji jako przewodniczącym.
2.
Komitet opracowuje swój regulamin.
Artykuł 15
1.
W przypadkach zastosowania procedury ustanowionej w niniejszym artykule przewodniczący przekazuje sprawę Komitetowi, z własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
2.
Przedstawiciel Komisji przedstawia Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet wydaje swoją opinię o projekcie w terminie określonym przez przewodniczącego w zależności od pilności sprawy.
Decyzje podejmuje się większością 54 głosów, głosy Państw Członkowskich są ważona zgodnie z art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeśli są one zgodnie z opinią Komitetu.
b) W przypadku niezgodności przewidzianych środków z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja niezwłocznie kieruje do Rady wniosek o przyjęcie środków.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
c) Jeśli w ciągu trzech miesięcy od przedstawienia wniosku Rada nie stanowi, proponowane środki są przyjęte przez Komisję.
Artykuł 16
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie trzech lat od jej notyfikacji.
Niezwłocznie informują o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 17
Pięć lat po notyfikacji niniejszej dyrektywy i co cztery lata po tym terminie, Państwa Członkowskie przygotowują skonsolidowane sprawozdanie w sprawie wykorzystywania osadu w rolnictwie, określające stosowane ilości, kryteria stosowania oraz jakiekolwiek napotykane trudności; następnie przekazują to sprawozdanie Komisji, która publikuje informacje w nim zawarte.
W świetle tego sprawozdania w razie potrzeby Komisja przedstawia odpowiednie propozycje dotyczące zwiększenia ochrony gleby i środowiska.
Artykuł 18
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 12 czerwca 1986 r.
w sprawie wartości dopuszczalnych dla ścieków i wskaźników jakości wód w odniesieniu do zrzutów niektórych substancji niebezpiecznych zawartych w wykazie I Załącznika do dyrektywy 76/464/EWG (86/280/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100 i 235,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/464/EWG z dnia 4 maja 1976 r. w sprawie zanieczyszczenia spowodowanego przez niektóre substancje niebezpieczne odprowadzane do środowiska wodnego Wspólnoty [1], w szczególności jej art. 6,
uwzględniając wniosek Komisji [2],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [3],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomicznego-Społecznego [4],
a także mając na uwadze, co następuje: w celu ochrony środowiska wodnego Wspólnoty przed zanieczyszczeniem spowodowanym przez substancje niebezpieczne art. 3 dyrektywy 76/464/EWG wprowadza system uprzednich zezwoleń ustalający normy emisji dla zrzutów niebezpiecznych substancji z wykazu I Załącznika do niniejszej dyrektywy; art. 6 wspomnianej dyrektywy określa, iż wartości dopuszczalne będą ustalone dla norm emisji, a także dla wymagań jakościowych zanieczyszczonego przez wspomniane substancje środowiska wodnego;
Państwa Członkowskie są zobligowane do przestrzegania wartości dopuszczalnych, wyłączając przypadki, gdy mogą stosować wymagania jakościowe;
niebezpieczne substancje przedstawione w niniejszej dyrektywie zostały wybrane głównie na podstawie kryteriów przyjętych w dyrektywie 76/464/EWG;
jako że zanieczyszczenie poprzez zrzucanie tych substancji do wodnego środowiska jest spowodowane dużym stopniem industrializacji, należy ustalić wartości dopuszczalne zrzucanych substancji, w zależności od rodzaju przemysłu i określić wymagania jakościowe dla środowiska wodnego, do którego zrzucane są substancje;
celem określania wartości dopuszczalnych i wymagań jakościowych jest eliminacja zanieczyszczenia różnych części środowiska wodnego, które może być spowodowane przez zrzucanie tych substancji;
wartości dopuszczalne i wymagania jakościowe muszą być ustalone dla tego celu i bez zamiaru ustanowienia zasad odnoszących się do ochrony konsumenta lub handlu produktami pochodzącymi ze środowiska wodnego;
w celu umożliwienia Państwom Członkowskim wykazania, iż wymagania jakościowe są przez nie przestrzegane, należy zastrzec konieczność składania sprawozdań do Komisji odnośnie do każdego wybranego i stosowanego wymagania jakościowego;
Państwa Członkowskie powinny starać się zapewnić, by środki podjęte na mocy niniejszej dyrektywy nie spowodowały zwiększenia zanieczyszczenia gleb i powietrza;
ponadto w celu efektywnego wdrożenia niniejszej dyrektywy należy przyjąć przepis odnośnie do monitorowania przez Państwa Członkowskie środowiska wodnego zanieczyszczonego przez zrzuty danych substancji; kompetencje do wprowadzenia tej kontroli nie są określone przez dyrektywę 76/464/EWG; ze względu na brak określenia kompetencji w Traktacie, należy uciec się do jego art. 235;
w przypadku niektórych szczególnych źródeł zanieczyszczenia przez te substancje innych niż źródła zależne od wspólnotowych wartości dopuszczalnych lub krajowych norm emisji, należy opracować programy szczególne, których celem byłaby eliminacja zanieczyszczenia; niezbędne do tego uprawnienia nie zostały przewidziane w dyrektywie 76/464/EWG; ponieważ szczególne uprawnienia nie zostały przewidziane w Traktacie EWG, należy odnieść się do jego art. 235;
wody gruntowe wyłączone są z zakresu niniejszej dyrektywy, jako że są one przedmiotem dyrektywy 80/68/EWG [5];
dla skutecznego wykonania niniejszej dyrektywy jest istotne, aby Komisja przekazywała Radzie co pięć lat porównawczą ocenę wykonywania niniejszej dyrektywy przez Państwa Członkowskie;
niniejsza dyrektywa będzie musiała być zmieniana i uzupełniana na wniosek Komisji, w ślad za rozwojem nauki związanej głównie z toksycznością, trwałością i gromadzeniem się odnośnych substancji w żywych organizmach i osadach lub w przypadku rozwoju dostępnych technik; należy w tym celu wprowadzić uzupełnienia do niniejszej dyrektywy odnoszące się do środków związanych z innymi substancjami niebezpiecznymi i zmiany do treści załączników,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa:
- ustala, na mocy art. 6 ust. 1 dyrektywy 76/464/EWG, wartości dopuszczalne dla norm emisji substancji określonych w art. 2 lit. a), zrzucanych z zakładów przemysłowych, jak określono w art. 2 lit. e) niniejszej dyrektywy,
- ustala, na podstawie art. 6 ust. 2 dyrektywy 76/464/EWG, wymagania jakościowe dla substancji, określonych w art. 2 lit. a) niniejszej dyrektywy, w środowisku wodnym,
- ustala, na mocy art. 6 ust. 4 dyrektywy 76/464/EWG, terminy jakie mają spełniać warunki określone w zezwoleniu przyznanym przez właściwe władze Państw Członkowskich w odniesieniu do istniejących zrzutów,
- ustala, na podstawie art. 12 ust. 1 dyrektywy 76/464/EWG, metody odniesienia dla pomiarów pozwalających na ustalenie zawartości substancji określonych w art. 2 lit. a) niniejszej dyrektywy w zrzutach i w środowisku wodnym.
- ustanawia, na mocy art. 6 ust. 3 dyrektywy 76/464/EWG, procedurę monitorowania,
- nakłada na Państwa Członkowskie wymóg wzajemnej współpracy w przypadku zrzutów oddziaływujących na wody więcej niż jednego Państwa Członkowskiego,
- nakłada na Państwa Członkowskie wymóg stworzenia programów mających na celu unikanie i eliminację zanieczyszczeń pochodzących ze źródeł określonych w art. 5,
- ustala w załączniku I zbiór ogólnych przepisów stosowanych do substancji określonych w art. 2 lit. a) i odnoszących się w szczególności do wartości dopuszczalnych dla normy emisji (pozycja A), wymagań jakościowych (pozycja B) i odnośnych metod pomiaru (pozycja C),
- ustala w załączniku II przepisy szczególne, które rozszerzają i uzupełniają wspomniane pozycje dotyczące poszczególnych substancji.
2.
Niniejszą dyrektywę stosuje się do wód określonych w art. 1 dyrektywy 76/464/EWG, z wyjątkiem wód gruntowych.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "substancje" oznaczają: niebezpieczne substancje, należące do rodziny i grup substancji, podanych w wykazie I w Załączniku do dyrektywy 76/464/EWG, które są określone w załączniku II do niniejszej dyrektywy;
b) "wartości dopuszczalne" oznaczają: wartości określone w załączniku II, pozycja A, odnośnie do substancji określonych w lit. a);
c) "wymagania jakościowe" oznaczają: wymogi określone w załączniku II, pozycja B, odnośnie do substancji określonych w lit. a);
d) "obchodzenie się z substancjami" oznacza: każdy przemysłowy proces obejmujący produkcję, przetwarzanie lub używanie substancji określonych w lit. a) lub wszystkie inne procesy przemysłowe, w których obecne są te substancje; e) "zakład przemysłowy" oznacza:
zakład, w którym stosowane są substancje określone w lit. a) lub wszystkie inne substancje, w skład których one wchodzą;
f) "istniejący zakład" oznacza: zakład przemysłowy, który będzie funkcjonował w terminie 12 miesięcy po ogłoszeniu niniejszej dyrektywy lub, gdzie jest to stosowne, w terminie 12 miesięcy po ogłoszeniu jakiejkolwiek dyrektywy zmieniającej niniejszą dyrektywę, odnoszącej się do takiego zakładu;
g) "nowy zakład" oznacza:
- zakład przemysłowy, który zaczyna funkcjonować w terminie 12 miesięcy po ogłoszeniu niniejszej dyrektywy lub, gdzie jest to stosowne, w terminie 12 miesięcy po ogłoszeniu jakiejkolwiek dyrektywy zmieniającej niniejszą dyrektywę, odnoszącej się do takiego zakładu,
- istniejący zakład przemysłowy, którego zdolność obchodzenia się z substancjami zwiększa się istotnie po okresie dłuższym niż 12 miesięcy po ogłoszeniu niniejszej dyrektywy lub, gdzie stosowne, w terminie 12 miesięcy po ogłoszeniu jakiejkolwiek dyrektywy zmieniającej niniejszą dyrektywę, odnoszącej się do takiego zakładu.
Artykuł 3
1.
Wartości dopuszczalne oraz ramy czasowe dla doprowadzenia do zgodności z nimi, a także procedury monitorowania zrzutów ustanowione są w załącznikach, pod pozycją A.
2.
Wartości dopuszczalne stosowane są normalnie w momencie, kiedy ścieki zawierające substancje określone w art. 2 lit. a) opuszczają zakład przemysłowy.
Jeżeli będzie konieczne w przypadku niektórych substancji ustalenie innych miejsc, do których będą stosować się wartości dopuszczalne, takie przypadki będą wymienione w załączniku II.
Kiedy ścieki zawierające te substancje są oczyszczane poza zakładem przemysłowym, w zakładzie przeznaczonym do ich odzysku Państwo Członkowskie może zezwolić na określanie wartości dopuszczalnych w momencie, kiedy ścieki opuszczają dany zakład.
3.
Zezwolenia określone w art. 3 dyrektywy 76/464/EWG muszą zawierać przepisy tak surowe, jak te zamieszczone w pozycji A w załącznikach do niniejszej dyrektywy, z wyjątkiem sytuacji, kiedy Państwo Członkowskie postępuje zgodnie z art. 6 ust. 3 dyrektywy 76/464/EWG na podstawie pozycji B załączników do niniejszej dyrektywy.
Zezwolenia są poddawane rewizji co najmniej co cztery lata.
4.
Bez uszczerbku dla zobowiązań wynikających z ust. 1, 2 i 3 i dyrektywy 76/464/EWG Państwa Członkowskie mogą udzielić zezwolenia dla nowych zakładów tylko w przypadku stosowania się tych zakładów do norm odpowiadających najlepszym dostępnym technikom, jeśli jest to konieczne, dla eliminacji zanieczyszczenia zgodnie z art. 2 wspomnianej dyrektywy lub dla zapobieżenia zakłóceniom konkurencji.
Niezależnie od tego, jaka metoda została przyjęta, dane Państwo Członkowskie przed autoryzacją dostarcza Komisji, gdy z przyczyn technicznych przewidziane środki nie odpowiadają najlepszym dostępnym technikom, dowód potwierdzającego te przyczyny.
Komisja niezwłocznie przekaże taki dowód innym Państwom Członkowskim oraz prześle im jak najszybciej sprawozdanie określające jej opinię w sprawie uchybienia określonego w drugim akapicie.
Jeżeli zaistnieje taka konieczność, Komisja w tym samym czasie dostarczy odpowiednie wnioski do Rady.
5.
Referencyjna metoda analizy, która ma być zastosowana do określenia obecności substancji określonych w art. 2 lit. a) jest podana w pozycji C załącznika II.
Mogą być użyte inne metody, pod warunkiem że ograniczenia wykrywania, precyzja i dokładność takich metod są co najmniej tak dobre, jak te ustanowione w pozycji C załącznika II.
6.
Państwa Członkowskie powinny starać się zapewnić, aby środki podjęte na mocy niniejszej dyrektywy nie spowodowały zwiększenia zanieczyszczenia innych elementów środowiska, gleby i powietrza przez te substancje.
Artykuł 4
Zainteresowane Państwa Członkowskie są odpowiedzialne za monitorowanie wpływu, jaki wywierają na środowisko wodne zrzuty z zakładów przemysłowych i inne źródła znacznych zrzutów.
W przypadku zrzutów oddziaływujących na wody więcej niż jednego Państwa Członkowskiego dane Państwa Członkowskie współpracują ze sobą w celu ujednolicenia procedur monitorowania.
Artykuł 5
1.
W przypadku substancji, do których poczyniono specjalne odniesienia w załączniku II, Państwa Członkowskie opracowują programy szczególne mające na celu uniknięcie i eliminację zanieczyszczenia pochodzącego z istotnych źródeł tych substancji (włączając liczne i rozproszone źródła) innych niż źródła zrzutów, do których stosowane są wspólnotowe zasady dotyczące wartości dopuszczalnych lub krajowe normy emisji.
2.
Programy zwierają najbardziej właściwe środki i techniki dla zastąpienia, retencji lub/i recyklingu substancji określonych w ust. 1.
3.
Programy szczególne muszą zostać wprowadzone w życie nie później niż pięć lat od terminu ogłoszenia dyrektywy, która odnosi się ściśle do danych substancji.
Artykuł 6
1.
Komisja przeprowadzi porównawczą ocenę wykonywania niniejszej dyrektywy przez Państwa Członkowskie na podstawie informacji dostarczonych Komisji na jej żądanie przez te Państwa na mocy art. 13 dyrektywy 76/464/EWG, którą musi przedłożyć w odniesieniu do każdego przypadku.
Takie informacje powinny w szczególności zawierać:
- szczegóły zezwoleń ustanawiających normy emisji substancji niebezpiecznych,
- zestawienie substancji zrzucanych do wód określonych w art. 1 ust. 2,
- zgodność z wartościami dopuszczalnymi lub z wymaganiami jakościowymi przedstawionymi w pozycjach A i B załącznika II,
- rezultaty monitorowania określonego w art. 4, powierzchni środowiska wodnego, na które oddziałują zrzuty,
- szczególne programy eliminacji określone w art. 5.
2.
Komisja przesyła Radzie ocenę porównawczą, określoną w ust. 1, co pięć lat, a po raz pierwszy cztery lata po ogłoszeniu niniejszej dyrektywy.
3.
W przypadku zmian w wiedzy naukowej związanej z toksycznością, trwałością i gromadzeniem się substancji określonych w art. 2 lit. a) w żywych organizmach i osadach lub w przypadku rozwoju dostępnych najlepszych technicznych środków Komisja dostarczy odpowiednie wnioski Radzie w celu zaostrzenia wartości dopuszczalnych i wymagań jakościowych, gdzie to stosowne, lub w celu ustalenia nowych wartości dopuszczalnych lub dodatkowych wymagań jakościowych.
Artykuł 7
1.
Państwa Członkowskie podejmą środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 1 stycznia 1988 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji, w trybie natychmiastowym zaraz po przyjęciu, teksty przepisów prawa krajowego przyjęte w dziedzinie, której dotyczy niniejsza dyrektywa.
Artykuł 8
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 26 maja 1986 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wałów odbioru mocy oraz ich zabezpieczenia w kołowych ciągnikach rolniczych i leśnych
(86/297/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Zgromadzenia [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: przepisy techniczne, które muszą spełniać ciągniki zgodnie z ustawodawstwem krajowym, dotyczą między innymi wałów odbioru mocy oraz ich zabezpieczeń;
wspomniane przepisy są różne w różnych Państwach Członkowskich; dlatego też konieczne jest, by wszystkie Państwa Członkowskie przyjęły jednakowe wymogi bądź w uzupełnieniu, bądź w miejsce obowiązujących zasad, w szczególności w celu stosowania do każdego typu ciągnika procedury zatwierdzenia typu EWG, która stanowi przedmiot dyrektywy Rady 74/150/EWG z dnia 4 marca 1974 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu kołowych ciągników rolniczych lub leśnych [4], ostatnio zmienionej Aktem Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii;
rozporządzenie Rady z dnia 29 czerwca 1978 r. dotyczące programu działań Wspólnot Europejskich w zakresie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia w pracy [5] przewiduje stosowanie zasad zapobiegania wypadkom przy projektowaniu i tworzeniu zakładów oraz maszyn również w sektorze rolniczym; przepisy dotyczące wałów odbioru mocy oraz ich zabezpieczenia są czynnikami bezpieczeństwa;
zbliżenie przepisów krajowych odnoszących się do kołowych ciągników rolniczych lub leśnych pociąga za sobą wzajemne uznawanie przez Państwa Członkowskie inspekcji przeprowadzanych przez każde z nich na podstawie wspólnych wymagań,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
"Ciągniki rolnicze lub leśne" oznaczają każdy pojazd silnikowy, wyposażony wkoła lub gąsienice i posiadający co najmniej dwie osie, którego główna funkcja polega na mocy pociągowej i który jest specjalnie skonstruowany w celu holowania, pchania, przewożenia lub napędzania odpowiednich narzędzi, maszyn lub przyczep przeznaczonych do stosowania w rolnictwie lub leśnictwie.
Może być on wyposażony w celuprzewożenia rzeczy lub osób.
2.
Niniejszą dyrektywę stosuje się wyłącznie do ciągników, określonych w ust. 1, wyposażonych w ogumienie pneumatyczne i posiadających co najmniej dwie osie oraz maksymalną prędkość konstrukcyjną 6–30 km/godz.
Artykuł 2
Żadne z Państw Członkowskich nie może odmówić przyznania homologacji typu EWG lub krajowej homologacji typu ciągnika, czy też odmówić lub zakazać sprzedaży, rejestracji, wprowadzenia do eksploatacji albo używania z przyczyn dotyczących wałów odbioru mocy oraz ich zabezpieczenia, jeśli te ostatnie spełniają wymagania określone w załączniku I.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa nie narusza prawa Państw Członkowskich do określenia, z należytym poszanowaniem Traktatu, wymagań, które uważają za konieczne w celu zapewnienia pracownikom ochrony przy używaniu omawianych ciągników, pod warunkiem że nie oznacza to, iż wały odbioru mocy i ich zabezpieczenie są zmodyfikowane w sposób nieprzewidziany w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 4
Jakiekolwiek zmiany niezbędne do dostosowania wymogów określonych w załączniku I i II do postępu technicznego przyjmowane są zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 dyrektywy 74/150/EWG.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne konieczne do zapewnienia zgodności z niniejszą dyrektywą w ciągu 18 miesięcy od jej przyjęcia.
Niezwłocznie informują o tym Komisję.
Jednak wymogów sekcji 5.2 załącznika I nie stosuje się przed 1 października 1995 r.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, że teksty głównych przepisów prawa krajowego, które przyjmują w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą, przekazywane są Komisji.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 26 maja 1986 r.
w sprawie montowanych z tyłu konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu w kołowych ciągnikach rolniczych i leśnych o wąskim rozstawie kół
(86/298/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa Rady 74/150/EWG z dnia 4 marca 1974 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu kołowych ciągników rolniczych lub leśnych [4], ostatnio zmieniona Aktem Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii, stanowi, że przepisy niezbędne dla realizacji procedury EWG dotyczącej homologacji typu w stosunku do poszczególnych części ciągników lub ich właściwości powinny zostać szczegółowo określone w odrębnych dyrektywach; przepisy prawne odnoszące się do konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu oraz ich umocowania zostały określone w dyrektywie 77/536/EWG [5] i dyrektywie 79/622/EWG [6], ostatnio zmienionych Aktem Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii; dwie powyższe dyrektywy dotyczą odpowiednio procedur przeprowadzania testów dynamicznych i statycznych, z których każdy może zostać zastosowany przez producenta, i dotyczą ciągników standardowych, tj. ciągników o maksymalnym prześwicie pod pojazdem 1000 mm i stałym lub regulowanym rozstawie kół jednej z napędzanych osi, nie mniejszym niż 1150 mm, jak również o masie między 1,5 a 4,5 tony w przypadku ciągników objętych dyrektywą dotyczącą "testowania dynamicznego" i nie mniej niż 800 kg w przypadku ciągników objętych dyrektywą dotyczącą "testowania statycznego";
ciągniki objęte niniejszą dyrektywą mają maksymalny prześwit pod pojazdem równy 600 mm, stałą lub regulowaną minimalną szerokość rozstawu kół dla obu osi mniejszą niż 1150 mm oraz mają masę większą niż 600 kg; konstrukcje zabezpieczające przy przewróceniu tych ciągników, które są używane do specjalnych zadań, mogą podlegać szczególnemu wymaganiu lub wymaganiom innym niż wymienione w dyrektywach 77/536/EWG i 79/622/EWG;
wymagania techniczne takich ciągników o "wąskim rozstawie kół" muszą być zgodne z ustawodawstwem krajowym dotyczącym, między innymi, konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu i ich umocowania do ciągnika; warunki te różnią się między Państwami Członkowskimi; konieczne jest zatem, by wszystkie Państwa Członkowskie przyjęły takie same wymagania albo uzupełniając istniejące przepisy, albo w ich miejsce, w szczególności celem umożliwienia, aby w odniesieniu do każdego typu ciągnika została wprowadzona procedura homologacji typu EWG, będąca przedmiotem dyrektywy 74/150/EWG;
niniejsza dyrektywa obejmuje konstrukcje zabezpieczające przy przewróceniu w postaci zamontowanego z tyłu pałąka zabezpieczającego, ramy lub kabiny oraz charakteryzujące się ograniczoną wolną strefą, której górna granica znajduje się 900 mm powyżej punktu odniesienia siedzenia, w celu zapewnienia wystarczająco dużej przestrzeni lub obszaru bez przeszkód dla ochrony kierowcy; zostanie przyjęta inna specjalna dyrektywa w zakresie konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu, typu dwufilarowego, zamontowanych z przodu siedzenia kierowcy;
ujednolicona procedura homologacji typu elementu w odniesieniu do konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu oraz ich umocowania do ciągnika umożliwia każdemu Państwu Członkowskiemu sprawdzenie zgodności z konstrukcją wspólną oraz z wymaganiami testowymi, jak również poinformowanie innych Państw Członkowskich o swoich spostrzeżeniach poprzez przesłanie im kopii świadectwa homologacji typu elementu, sporządzonego w odniesieniu do każdego typu konstrukcji zabezpieczającej przy przewróceniu i jej umocowania do ciągnika; znaku homologacji typu EWG części na wszystkich konstrukcjach wyprodukowanych zgodnie z homologowanym typem całkowicie zapobiega jakiejkolwiek potrzebie przeprowadzania testów technicznych w odniesieniu do tych konstrukcji w innych Państwach Członkowskich; wspólne wymagania dotyczące innych części i charakterystyk konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu, w szczególności urządzeń zapobiegających koziołkowaniu po przewróceniu się ciągnika i chroniących osoby znajdujące się w ciągniku, zostaną ustalone w terminie późniejszym;
głównym celem ujednolicenia wymagań jest zapewnienie bezpieczeństwa na drodze oraz w pracy na całym obszarze Wspólnoty; z tego powodu ciągniki, do których ma zastosowanie niniejsza dyrektywa, muszą być obowiązkowo wyposażone w konstrukcje zabezpieczające przy przewróceniu;
zbliżenie ustawodawstw krajowych dotyczących ciągników uprawnia do wzajemnego uznania przez Państwa Członkowskie przeprowadzonych przez nie testów opartych na wspólnych wymaganiach,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa stosuje się do ciągników, zdefiniowanych w art. 1 dyrektywy 74/150/EWG, mających następujące właściwości:
- prześwit pod pojazdem nie większy niż 600 mm, mierząc poniżej najniżej położonych punktów osi przedniej lub tylnej, uwzględniając obudowę mechanizmu różnicowego,
- stały lub regulowany minimalny rozstaw kół jednej z osi mniejszy niż 1150 mm; w żadnym przypadku zewnętrzna krawędź opon na jednej z dwóch osi nie może wystawać poza zewnętrzną krawędź opon na osi o minimalnym rozstawie kół 1150 mm;
- masa ponad 600 kg, odpowiadająca masie nieobciążonego ciągnika, zgodnie z załącznikiem I do dyrektywy 74/150/EWG sekcja 2.4., włączając konstrukcję zabezpieczającą przy przewróceniu zamontowaną zgodnie z wymaganiami niniejszej dyrektywy oraz opony o największym zalecanym przez producenta rozmiarze.
Artykuł 2
1.
Każde Państwo Członkowskie udzieli homologacji typu EWG części w odniesieniu do wszystkich typów konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu i ich umocowania do ciągnika, które spełniają wymagania dotyczące konstrukcji oraz wymagania testowe przewidziane w załącznikach I–IV.
2.
Państwo Członkowskie, które przyznało homologację typu EWG części, podejmuje środki wymagane w celu sprawdzenia, czy modele produkcyjne są zgodne z typem posiadającym homologację, tak dalece, jak jest to konieczne, i w przypadku zaistnienia potrzeby wypływającej ze współpracy z innymi Państwami Członkowskimi.
Taka weryfikacja będzie ograniczać się do kontroli na miejscu.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie, w odniesieniu do każdego typu konstrukcji zabezpieczającej przy przewróceniu oraz jej umocowania do ciągnika, homologowanych zgodnie z art. 2, wydadzą producentowi ciągnika lub konstrukcji zabezpieczającej przy przewróceniu bądź jego upoważnionemu przedstawicielowi znak homologacji typu EWG części, zgodny ze wzorem przedstawionym w załączniku VI.
Państwa Członkowskie podejmują odpowiednie środki zapobiegające użyciu znaków mogących spowodować pomylenie konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu z innymi przyrządami, którym udzielono homologacji typu elementu, zgodnie z art. 2.
Artykuł 4
1.
Żadne z Państw Członkowskich nie może zabronić wprowadzenia na rynek konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu lub ich umocowania do ciągnika na podstawie ich konstrukcji lub metod działania, w przypadku kiedy posiadają one znak homologacji typu EWG części.
2.
Jednakże Państwo Członkowskie może zabronić wprowadzenia na rynek konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu noszących znak homologacji typu EWG części, które nie odpowiadają typowi, który posiada homologację.
Państwo to powiadamia pozostałe Państwa Członkowskie oraz Komisję o podjętych środkach, przedstawiając powody swojej decyzji.
Artykuł 5
Właściwe władze każdego Państwa Członkowskiego w ciągu jednego miesiąca przesyłają właściwym władzom pozostałych Państw Członkowskich kopię świadectwa homologacji typu elementu, którego przykład podany jest w załączniku VII, wypełnionego dla każdego typu konstrukcji zabezpieczającej przy przewróceniu, które zostały homologowane lub nie.
Artykuł 6
1.
Jeśli Państwo Członkowskie, które udzieliło homologacji typu EWG części, uzna, iż pewna część konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu i ich umocowania do ciągnika, noszących jednakowy znak homologacji typu EWG części, nie spełnia wymagań dotyczących typu, który posiada homologację, wtedy podejmie niezbędne środki, by zapewnić, iż produkowane modele spełniają wymagania typu, który posiada homologację.
Właściwe władze tego państwa udzielą porad w sprawie podjętych środków właściwym władzom innych Państw Członkowskich, które mogą, o ile to konieczne, w razie poważnych i powtarzających się przypadków niespełniania wymagań zgodności wycofać homologację typu EWG części.
Wspomniane władze podejmą takie same środki, jeśli zostaną poinformowane przez właściwe władze innego Państwa Członkowskiego o wspomnianych przypadkach niespełniania warunków zgodności.
2.
Właściwe władze Państw Członkowskich w ciągu miesiąca powiadamiają się wzajemnie o cofnięciu homologacji typu EWG części oraz o powodach podjętych środków.
Artykuł 7
Każda decyzja podjęta zgodnie z przepisami przyjętymi w wykonaniu niniejszej dyrektywy, dotycząca odmowy lub wycofania homologacji typu elementu w odniesieniu do konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu lub ich umocowania do ciągnika albo zakazu ich wprowadzania na rynek czy użytkowania, będzie szczegółowo określała powody, na których oparto się przy jej podejmowaniu.
Decyzja taka zostanie podana do wiadomości zainteresowanej stronie, która jednocześnie zostanie poinformowana o dostępnych, zgodnych z obowiązującym w Państwach Członkowskich prawem, środkach zaradczych, jak również o czasie przewidzianym na skorzystanie z takich środków.
Artykuł 8
Żadne z Państw Członkowskich nie może odmówić udzielania homologacji typu EWG lub krajowej homologacji typu w odniesieniu do ciągników z powodów dotyczących konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu lub ich umocowania do ciągnika, o ile noszą one znak homologacji typu EWG części, gdy zostały spełnione wymagania określone w załączniku VIII.
Artykuł 9
1. Żadne z Państw Członkowskich nie może odmówić lub zakazać sprzedaży, rejestracji, dopuszczenia do ruchu lub eksploatowania ciągników z powodów dotyczących konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu i ich umocowania do ciągnika, o ile noszą one znak homologacji typu EWG części i gdy zostały spełnione wymagania określone w załączniku VIII.
Artykuł 10
Niniejsza dyrektywa nie narusza prawa Państw Członkowskich do określenia – przy należytym uwzględnieniu przepisów Traktatu – wymagań, które uznają one za konieczne celem zapewnienia ochrony pracowników podczas używania przez nich omawianych ciągników, pod warunkiem że nie oznacza to, że konstrukcje zabezpieczające zostaną zmienione w sposób nieprzewidziany niniejszą dyrektywą.
Artykuł 11
1.
W związku z homologacją typu EWG każdy ciągnik, do którego stosuje się art. 1, musi być wyposażony w konstrukcję zabezpieczającą przy przewróceniu.
2.
Konstrukcja, określona w ust. 1, o ile nie jest to konstrukcja zabezpieczająca typu dwufilarowego zamontowana z przodu siedzenia kierowcy, musi spełniać wymagania określone w załącznikach I–IV do niniejszej dyrektywy lub w dyrektywach 77/536/EWG bądź 79/622/EWG.
Artykuł 12
Wszelkie zmiany konieczne do dostosowania wymagań określonych w załącznikach do niniejszej dyrektywy celem uwzględnienia postępu technicznego przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 13 dyrektywy 74/150/EWG.
Artykuł 13
W okresie 18 miesięcy od notyfikacji niniejszej dyrektywy Rada, stanowiąc na wniosek Komisji, w oparciu o przepisy Traktatu, przyjmie dyrektywę uzupełniającą niniejszą dyrektywę o przepisy wprowadzające dodatkowe testy na uderzenia do procedury testu dynamicznego.
Artykuł 14
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie środki konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie 24 miesięcy od jej ogłoszenia [7].
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 15
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 20 czerwca 1986 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 66/402/EWG w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin zbożowych
(86/320/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 66/402/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin zbożowych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 86/155/EWG [2], w szczególności jej art. 2 ust. 1a i art. 21a,
a także mając na uwadze, co następuje: w świetle rozwoju wiedzy naukowej i technicznej dotyczącej mieszańców będących wynikiem krzyżowania gatunków określonych w dyrektywie 66/402/EWG mieszańce będące wynikiem krzyżowania Sorghum bicolor i Sorghum sudanense muszą, z uwagi na ich rosnące znaczenie we Wspólnocie, zostać włączone do zakresu dyrektywy;
w świetle rozwoju wiedzy naukowej i technicznej mogą zostać wniesione zmiany do załącznika I niniejszej dyrektywy, dla dostosowania warunków, jakie muszą spełnić uprawy różnych gatunków Sorghum;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 66/402/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 2 ust. 1 pkt A dodaje się, co następuje:
"Niniejsza definicja obejmuje również następujące mieszańce będące wynikiem krzyżowania wyżej wymienionych gatunków:
Sorghum bicolor (L.)
Moench × Sorghum sudanense (Piper) Stapf. _BAR_ Mieszańce będące wynikiem krzyżowania z trawą sudańską. _BAR_
O ile nie ustalono inaczej, materiał siewny wyżej wymienionych mieszańców musi spełniać wymagania norm i inne warunki dotyczące materiału siewnego każdego z tych gatunków, od których pochodzą.".
2) W załączniku I ust. 3 pkt C lit. b) po wyrazach "kwalifikowany materiał siewny" dodaje się wyrazy "odmiany mieszańcowe".
3) W załączniku I ust. 3 pkt C dodaje się, co następuje:
"c) uprawy odmian swobodnie zapylanych lub odmian syntetycznych Sorghum spp. spełniają wymagania następujących norm: liczba roślin uprawy, które nie są rozpoznawalne jako wyraźnie niezgodne z odmianą, nie przekracza:
- jednej na 30 m2 w produkcji elitarnego materiału siewnego,
- jednej na 10 m2 w produkcji kwalifikowanego materiału siewnego".
Artykuł 2
Państwa Członkowskie przyjmują przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 lipca 1987 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 21 lipca 1986 r.
zmieniająca dyrektywę 74/63/EWG w sprawie ustalenia maksymalnej dopuszczalnej zawartości niepożądanych substancji i produktów w paszach, dyrektywę 77/101/EWG w sprawie obrotu materiałami paszowymi i dyrektywę 79/373/EWG w sprawie obrotu mieszankami paszowymi
(86/354/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i 100,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: definicje materiałów paszowych i różnych typów mieszanek paszowych ujęte w dyrektywach 74/63/EWG [4], 77/101/EWG [5] i 79/373/EWG [6], ostatnio zmienione dyrektywami 86/299/EWG [7], 83/87/EWG [8] i 82/957/EWG [9] powinny zostać włączone do nowych definicji w dyrektywie Rady 84/587/EWG z dnia 29 listopada 1984 r. zmieniającej dyrektywę 70/524/EWG dotyczącą dodatków paszowych [10]; zdefiniowane powinny zostać także "pasze mlekozastępcze";
powinno zostać jasno określone, że przepisy dyrektyw 74/63/EWG, 77/101/EWG i 79/373/EWG nie naruszają przepisów dyrektywy Rady 82/471/EWG z dnia 30 czerwca 1982 r. dotyczącej niektórych produktów stosowanych w żywieniu zwierząt [11];
dyrektywa 74/63/EWG dotyczy niepożądanych substancji i produktów w paszach; maksymalna dopuszczalna zawartość ustanowiona w Załączniku do niniejszej dyrektywy nie ma zastosowania do materiałów paszowych użytych dla przygotowania mieszanki paszowej;
ustalenie maksymalnej dopuszczalnej zawartości lub ograniczeń obecności niektórych niepożądanych substancji i produktów w materiałach paszowych jest obecnie objęte różniącymi się przepisami w Państwach Członkowskich;
skutki obecności, powyżej pewnej dopuszczalnej zawartości tych substancji, mogą przynosić szkodę zdrowiu ludzi i konieczne jest zagwarantowanie, we właściwy i jednakowy sposób, bezpiecznego użycia produktów i substancji w całej Wspólnocie;
ponadto różniące się przepisy w ustawodawstwie krajowym Państw Członkowskich prowadzą do powstania poważnych zmian w handlu wewnątrzwspólnotowym oraz, gdy to pożądane, przyjęcia właściwych środków w ramach dyrektywy 74/63/EWG;
dodatkowo, dyrektywy 77/101/EWG i 79/373/EWG należy przyjąć dla lepszego ułatwienia obrotu mieszankami paszowymi;
pożądane jest określenie pojęcia materiałów paszowych w celu ustalenia wyraźnych limitów zakresu środków odnoszących się do tej klasy produktów, które są także określone pojęciem "składników" w innych dyrektywach o paszach zwierzęcych;
przepisy te mają zastosowanie wyłącznie do materiałów nieprzetworzonych przeznaczonych do żywienia zwierząt wprowadzonych do obrotu w formie materiałów paszowych lub jako nośniki premiksów dodatków paszowych lub, po wymieszaniu z innymi produktami, jako mieszanki paszowej;
dla zapewnienia, aby niektóre szczególnie niepożądane substancje nie były obecne w paszach, konieczne jest nie tylko ograniczenie ich obecności w materiałach paszowych do dopuszczalnej zawartości, lecz także ograniczenie użycia tych materiałów paszowych przez osoby, które mają wymaganą umiejętność, aparaturę i urządzenia dla rozcieńczenia, które zapewniają, że przestrzegana jest dopuszczalna zawartość ustalona w dyrektywie dla mieszanek paszowych;
warunki minimalne ustanowione w załączniku III do dyrektywy Rady 70/524/EWG dla osoby wprowadzonej na krajową listę wytwórców mieszanek paszowych muszą być zastosowane także do produktów i mieszanek paszowych stosujących materiały nieprzetworzone, które zawierają niepożądane substancje i produkty o zawartości wyższej niż dopuszczalna w materiałach paszowych; pożądane jest, by Państwa Członkowskie mogły ograniczać udostępnienie tak wysoce obciążonych materiałów paszowych wytwórcom pasz, którzy wytwarzają mieszanki paszowe na sprzedaż, a służby kontrolne nie są zdolne sprawdzić skutków na poziomie ferm lub tym wytwórcom mieszanek paszowych, którzy są jednocześnie posiadaczami zwierząt gospodarskich i którzy zużywają całość lub część tej produkcji dla swoich własnych potrzeb;
dla niektórych materiałów paszowych, w których dopuszczalna zawartość niepożądanych substancji i produktów nie jest ograniczona w załączniku II część A, wprowadzone powinny zostać przepisy umożliwiające nakazanie odpowiedniego oznakowania, jeśli ilość niepożądanych substancji lub produktów w surowcu przekracza dopuszczalną zawartość ustanowioną dla odpowiednich materiałów paszowych; środek ten jest niezbędny dla zapewnienia, że takie materiały paszowe nie są dostarczane posiadaczom zwierząt gospodarskich i dla informowania wytwórców pasz o naturze i ilościach zawartych w niepożądanych substancjach lub produktach;
Państwa Członkowskie powinny być tymczasowo upoważnione do utrzymania przepisów prawa krajowego, które przyjęły, dotyczących materiałów paszowych skażonych aflatoksynami innymi niż określone w załączniku II część A lub dotyczące niepożądanych substancji i produktów innych niż aflatoksyny i szkodzące jakości materiałów paszowych; decyzje Wspólnoty mają być podjęte przed dniem 3 grudnia 1990 r. by od tej daty były jednolite zasady wspólnotowe dotyczące obecności niepożądanych substancji i produktów w materiałach paszowych stosowanych przy przygotowywaniu pasz;
dla zagwarantowania bezpieczeństwa pasz, powinny zostać ustanowione zasady określające obecność niepożądanych substancji i produktów oraz procesy przewidziane dla odkażania materiałów paszowych; na podstawie uzyskanych wyników powinny być ustalone kryteria, dla których produkty objęte pewnymi procesami odkażania muszą być dostosowane;
procedura wprowadzająca ścisłą współpracę między Państwami Członkowskimi i Komisją w Stałym Komitecie ds. Pasz powinna być stosowana dla ułatwienia wprowadzenia proponowanych środków oraz dokonania, między innymi, zmian i uzupełnień dotyczących ustalenia maksymalnej dopuszczalnej zawartości lub zasad oznakowania dla materiałów paszowych skażonych pewnymi niepożądanymi substancjami lub produktami i ustanowienia kryteriów przyjęcia odkażonych materiałów paszowych;
procedura informacyjna musi być ustanowiona dla powiadamiania Państw Członkowskich o przypadkach niezgodności z przepisami wspólnotowymi dla ułatwienia nadzoru stosowania dyrektywy 74/63/EWG;
pozyskane doświadczenie we wprowadzaniu dyrektywy 79/373/EWG wskazuje na potrzebę zwiększenia uzupełnienia oznakowania mieszanek paszowych w niektórych przypadkach;
szczególnie, że nazwisko lub nazwa firmy i adres wytwórcy muszą być wskazane, w przypadku gdy nie jest odpowiedzialny za oznaczenie szczegółów; muszą być wzięte po uwagę szczególne systemy kontroli w niektórych państwach Członkowskich, takie Państwa Członkowskie powinny być upoważnione do zastąpienia tych danych urzędowym kodem danym każdemu wytwórcy dla pasz wytwarzanych i sprzedawanych na ich terytoriach,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 74/63/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) Tytuł dyrektywy otrzymuje brzmienie: "dyrektywa Rady o niepożądanych substancjach i środkach żywienia zwierząt".
2) W art. 1:
a) ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
"1. niniejsza dyrektywa dotyczy niepożądanych substancji i żywienia zwierząt;"
b) W ust. 2 dodaje się lit. e) w brzmieniu:
"e) niektóre środki żywienia zwierząt."
3) W art. 2:
a) lit. a), b) i h) otrzymują brzmienie:
"a) pasze: produkty pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego, w ich stanie naturalnym, świeże lub konserwowane, produkty ich przemysłowego przetworzenia, substancje organiczne i nieorganiczne, proste lub w mieszankach, zawierające lub niezawierające dodatków paszowych, przeznaczone do bezpośredniego żywienia zwierząt;
b) materiały paszowe: różne produkty roślinne lub zwierzęce w ich stanie naturalnym, świeże lub konserwowane, produkty ich przemysłowego przetworzenia, substancje organiczne i nieorganiczne proste lub w mieszankach, zawierające lub niezawierające dodatków paszowych, przeznaczone do bezpośredniego żywienia zwierząt:
h) mieszanki paszowe: mieszanki produktów pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego, w ich stanie naturalnym, świeże lub konserwowane oraz produkty ich przemysłowego przetworzenia lub substancje organiczne i nieorganiczne proste lub w mieszankach, zawierające lub niezawierające dodatków paszowych, przeznaczone do bezpośredniego żywienia zwierząt jako mieszanki paszowe pełnoporcjowe lub uzupełniające;"
b) dodaje się literę w brzmieniu:
"i) materiały nieprzetworzone (składniki): różne produkty pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego, w ich stanie naturalnym, świeże lub konserwowane i produkty ich przemysłowego przetworzenia, substancje organiczne lub nieorganiczne proste lub w mieszankach, zawierające lub niezawierające dodatków paszowych, przeznaczone do wprowadzenia do obrotu jako materiały paszowe lub dla sporządzenia mieszanek paszowych lub jako nośniki premiksów;."
4) Artykuł 3 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie stanowią, że substancje i produkty wymienione w załączniku I są dopuszczone do stosowania w paszach zgodnie z warunkami tam określonymi.
2.
Państwa Członkowskie mogą dopuścić przekroczenie maksymalnej dopuszczalnej zawartości określonej w załączniku I w odniesieniu do pasz, które są wytwarzane i wykorzystywane w tym samym stanie w tych samych gospodarstwach rolnych, gdy jest to niezbędne ze szczególnych przyczyn lokalnych.
Państwa Członkowskie, których to dotyczy, nakazują, aby pasze nie stanowiły zagrożenia dla zdrowia zwierząt lub ludzi."
5) Dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 3a
1.
Państwa Członkowskie stanowią, że materiały paszowe wymienione w załączniku III część A mogą być wprowadzone do obrotu tylko, jeśli ich zawartość niepożądanych substancji lub produktów wykazanych w kolumnie I niniejszego załącznika nie przekracza maksymalnej dopuszczalnej zawartości ustanowionej w kolumnie 3 niniejszego załącznika.
2.
Jeśli zawartość niepożądanych substancji i produktów wymienionych w kolumnie 1 załączniku II część A przekracza dopuszczalną zawartość określoną w kolumnie 3 załącznika I w odniesieniu do materiałów paszowych, materiały paszowe wymienione w kolumnie 2 załącznika II część A mogą być wprowadzone do obrotu bez uszczerbku dla przepisów ust. 1 tylko, jeśli:
a) są przeznaczone do stosowania przez wytwórców mieszanek paszowych ujętych w wykazie krajowym jak wynika z przepisu art. 13 ust. 3 dyrektywy Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotyczącej dodatków paszowych [1] Dz.U. L 270 z 14.12.1970, str. 1.
oraz
b) towarzyszy im dokument stwierdzający:
- że materiał paszowy jest przeznaczony dla wytwórców mieszanek paszowych, które spełniają warunki ustanowione w lit. a),
- że materiał paszowy nie może być podawany zwierzętom bez przetworzenia,
- zawartość niepożądanej substancji lub produktu w materiale paszowym.
3.
Państwa Członkowskie stanowią, że ust. 2 lit. a) i b) ma zastosowanie także do materiałów paszowych i niepożądanych substancji i produktów wymienionych w załączniku II część E, których maksymalna dopuszczalna zawartość nie jest ograniczona w załączniku II część A, jeśli dopuszczalna zawartość tych niepożądanych substancji lub produktów w materiałach paszowych przekracza zawartość ustanowioną w kolumnie 3 załącznika I dla odpowiednich materiałów paszowych.
Artykuł 3b
Państwa Członkowskie mogą ograniczyć stosowanie art. 3a ust. 2 lit. a) do tych wytwórców mieszanek paszowych, którzy stosują materiały, o których mowa, do wytwarzania i obrotu mieszankami paszowymi."
6) W art. 4 wyrażenie "w niniejszej dyrektywie" zastępuje się wyrażeniem "w załączniku I".
7) W art. 5:
a) ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Jeśli Państwo Członkowskie, w wyniku uzyskania nowych informacji lub ponownej oceny istniejących informacji dokonanej po przyjęciu danych przepisów, ma szczegółowe podstawy do ustalenia, że maksymalna dopuszczalna zawartość, określona w załączniku I lub II lub substancje czy produkt niewymienione tam stanowi niebezpieczeństwo dla zdrowia zwierzęcia lub człowieka lub dla środowiska naturalnego, to Państwo Członkowskie może tymczasowo ograniczyć tę zawartość, określić maksymalną dopuszczalną zawartość lub zakazać obecności takiej substancji lub produktu w paszach lub materiałach paszowych.
Informuje natychmiast inne Państwa Członkowskie i Komisję przedstawiając przyczynę podjęcia tej decyzji.";
b) w ust. 2 wyraz "Załącznik" otrzymuje brzmienie: "załączniki".
8) Artykuł 6 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 6
Zgodnie z procedurą określoną w art. 9 oraz biorąc pod uwagę osiągnięcia postępu naukowo-technicznego:
a) wprowadza się konieczne zmiany w załącznikach;
b) okresowo opracowany zostaje jednolity tekst załączników, wprowadzający kolejne stosownie do lit. a);
c) można określić kryteria dopuszczalności materiałów paszowych, poddanych pewnym procesom odkażania."
9) Dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 6a
1.
Do czasu podjęcia decyzji przez Wspólnotę, Państwa Członkowskie mogą utrzymać środki regulujące przywóz i wprowadzenie do obrotu w obrębie ich terytoriów:
a) materiały paszowe skażone aflatoksyną inne niż materiały paszowe określone w załączniku II część A i
b) materiały paszowe skażone niepożądanymi substancjami lub produktami innymi niż aflatoksyna.
2.
Nie później niż do dnia 31 stycznia 1992 r. Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o przepisach prawa krajowego, które zamierzają utrzymać na mocy ust. 1.
3.
Zmiany dokonane w załączniku II w celu usunięcia niezgodności wynikających ze stosowania ust. 1 zostają przyjęte najpóźniej do dnia 3 grudnia 1990 r."
10) W art. 7 wyraz "i surowce" dodaje się po wyrazie "pasze".
11) W art. 8:
a) ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu przeprowadzenia urzędowej kontroli, przynajmniej przez pobieranie próbek, w celu zapewnienia zgodności z wymogami określonymi w niniejszej dyrektywie.";
b) dodaje się następujący ust. 3:
"3.
Jeśli spodziewane jest nadesłanie do Państwa Członkowskiego partii materiału paszowego, który nie jest zgodny z przepisami niniejszej dyrektywy z uwagi na nadmierną zawartość niepożądanych substancji lub produktów, co stwierdzono w innym Państwie Członkowskim, to Państwo Członkowskie przekazuje natychmiast innym Państwom Członkowskim i Komisji wszelkie użyteczne informacje dotyczące tego wysłanego materiału paszowego."
12) W art. 11 wyrazy "i materiały paszowe" wprowadza się po wyrazach "pasze".
13) Do załącznika wprowadza się następujące zmiany:
a) po wyrazie załącznik dodaje się "I";
b) trzy kolumny załącznika I są numerowane odpowiednio 1, 2, 3;
c) w załączniku Iczęść B pozycja kolumny 3 otrzymuje brzmienie:
"Maksymalna zawartość w mg/kg (ppm) paszy o zawartości wilgoci 12 %."
14) Do załącznika II dodaje się, co następuje:
"
Dyrektywa Rady
z dnia 21 lipca 1986 r.
zmieniająca dyrektywę 79/117/EWG zakazującą wprowadzania do obrotu i stosowania środków ochrony roślin zawierających niektóre substancje czynne
(86/355/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 79/117/EWG z dnia 21 grudnia 1978 r. zakazującą wprowadzania do obrotu i stosowania środków ochrony roślin, zawierających niektóre substancje czynne [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 86/214/EWG [2], w szczególności jej art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje: wspomniana dyrektywa przewiduje regularne zmiany treści Załącznika w celu uwzględnienia rozwoju wiedzy naukowo-technicznej;
obecnie wiadomo, że stosowanie tlenku etylenu jako środka ochrony roślin, w szczególności w przypadku fumigacji roślin lub produktów roślinnych podczas składowania, powoduje powstanie pozostałości w środkach spożywczych, które mogą szkodliwie wpływać na zdrowie ludzi i zwierząt;
dostępne są alternatywne zabiegi w celu ochrony roślin z wyjątkiem niektórych mniej ważnych towarów;
wprowadzanie do obrotu i stosowanie tlenku etylenu jako środka ochrony roślin powinno być dlatego zakazane;
jednakże możliwe jest ustanowienie tymczasowych odstępstw od tego zakazu w odniesieniu do niektórych mniej ważnych towarów, gdy istnieje specjalna potrzeba, do czasu dostępności innych metod zabiegów,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do dyrektywy 79/117/EWG dodaje się następującą pozycję w brzmieniu:
"C.Tlenek etylenu _BAR_ (a)zmniejszenie czynnika chorobotwórczego w następujących suszonych warzywach, przeznaczonych do stosowania w przetworach spożywczych, niewymagających pełnego procesu gotowania przed spożyciemszparagicebuleporygrzyby(b)zmniejszenie czynnika chorobotwórczego w suszonych ziołach i przyprawach(c)zmniejszenie czynnika chorobotwórczego w suszonych ziołach przeznaczonych wyłącznie do obrotu bez dalszego przetwarzania jako produkty lecznicze(d)zmniejszenie czynnika chorobotwórczego w proszku i mączce kakaowej(e)fumigacja liści tytoniu Niniejsze odstępstwa wygasają najpóźniej w dniu 31 grudnia 1989 r. _BAR_
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 1 lipca 1987 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 24 lipca 1986 r.
w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w zbożach i na ich powierzchni
(86/362/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i 100,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Społeczno-Ekonomicznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: produkcja roślinna odgrywa bardzo ważną rolę we Wspólnocie;
na plony z tej produkcji ciągle oddziałują różne organizmy szkodliwe, w tym chwasty;
ochrona roślin i produktów roślinnych jest absolutnie niezbędna, nie tylko w celu zapobiegania spadkowi plonów lub uszkodzeniom zebranych plonów, lecz także celem zwiększenia wydajności rolnictwa;
jedną z najważniejszych metod ochrony roślin i produktów roślinnych przed organizmami szkodliwymi jest stosowanie chemicznych pestycydów;
pestycydy te cechuje korzystny wpływ na wielkość produkcji roślinnej, jednakże z uwagi na ich toksyczność mogą one wykazywać niekorzystne działania uboczne;
duża liczba tych pestycydów oraz ich metabolity lub produkty rozkładu mogą wywierać szkodliwy wpływ na konsumentów produktów roślinnych;
pestycydy te oraz substancje im towarzyszące mogą stanowić zagrożenie dla środowiska;
niektóre Państwa Członkowskie w celu uporządkowania zagadnień związanych z tymi zagrożeniami ustaliły maksymalny poziom dla niektórych pozostałości pestycydów w ziarnie i w słomie zbóż;
różnice jakie istnieją między Państwami Członkowskimi w stosunku do dopuszczalnych maksymalnych poziomów pozostałości pestycydów mogą sprzyjać powstawaniu ograniczeń w handlu, co będzie przeszkadzać swobodnemu przepływowi towarów we Wspólnocie;
z tego powodu w fazie początkowej powinny być ustalone maksymalne poziomy pozostałości niektórych substancji biologicznie czynnych w zbożach, przestrzegane przy wprowadzaniu tych produktów do obrotu;
ponadto przestrzeganie maksymalnych poziomów pozostałości zapewni swobodny obieg zbóż i właściwą ochronę zdrowia konsumentów;
jednocześnie należy umożliwić Państwom Członkowskim autoryzowanie monitorowania poziomów pozostałości pestycydów w zbożach produkowanych i konsumowanych na ich terytoriach poprzez system pomiarów odpowiednich środków, tak aby uzyskać stopień zabezpieczenia równoważny z tym, który jest rezultatem ustanowionych norm;
w wyjątkowych wypadkach, szczególnie gdy chodzi o ulatniające się płyny lub fumiganty, należy upoważnić Państwa Członkowskie do dopuszczenia wyższych maksymalnych norm od ustanowionych dla produktów nie przeznaczonych do natychmiastowego spożycia, pod warunkiem że sprawdzi się, czy produkty te są rzeczywiście niedostępne dla użytkownika lub konsumenta, dopóki zawarte w nich pozostałości przekraczają dopuszczalny maksymalny poziom;
nie jest konieczne stosowanie niniejszej dyrektywy w stosunku do produktów przeznaczonych na wywóz do państw trzecich do produkcji artykułów innych niż środki spożywcze lub z przeznaczeniem do siewu;
Państwom Członkowskim powinno się zezwalać na okresowe zmniejszanie ustanowionych norm, o ile okaże się, że są one niebezpieczne dla zdrowia ludzi lub zwierząt;
jest właściwym w takim przypadku ustanowić ścisłą współpracę między Państwami Członkowskimi a Komisją w ramach Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin;
w celu zagwarantowania zgodności z niniejszą dyrektywą, gdy dane produkty są wprowadzane do obrotu, Państwa Członkowskie muszą przewidzieć odpowiednie środki kontroli;
przyjęte w Wspólnocie metody pobierania próbek i analizy pozostałości powinny być tak opisane, aby mogły być uznane jako zalecane do stosowania;
metody pobierania próbek i analizy należą do zagadnień technicznych i naukowych, które powinny być ustalone w drodze ścisłej współpracy między Państwami Członkowskimi a Komisją w ramach Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin;
Państwa Członkowskie powinny sporządzać roczne sprawozdania dla Komisji o rezultatach ich środków kontroli w sposób umożliwiający zebranie informacji dotyczących poziomu pozostałości pestycydów w zbożu ze wszystkich państw Wspólnoty;
Rada powinna ponownie rozpatrzyć niniejszą dyrektywę przed dniem 30 czerwca 1991 r. w celu osiągnięcia we Wspólnocie jednolitego systemu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejszą dyrektywę stosuje się do produktów wymienionych w załączniku I, jeśli produkty te mogłyby zawierać pozostałości pestycydów wymienionych w załączniku II, bez uszczerbku dla przepisów zawartych w dyrektywie Rady 74/63/EWG z dnia 17 grudnia 1973 r. w sprawie ustalenia najwyższych dopuszczalnych poziomów substancji i produktów niepożądanych w paszach [4], ostatnio zmienionej dyrektywą 86/354/EWG [5].
Artykuł 2
1.
Dla celów niniejszej dyrektywy przez "pozostałości pestycydów" rozumie się pozostałości pestycydów i ich metabolitów oraz produktów ich rozkładu dla produktów wymienionych w załączniku II, które występują w produktach określonych w art. 1.
2.
Dla celów niniejszej dyrektywy przez "wprowadzenie do obrotu" rozumie się wszelkie formy dostawy odpłatnej bądź bezpłatnej produktów określonych w art. 1.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, aby produkty określone w art. 1 od momentu wprowadzenia ich do obrotu nie stanowiły zagrożenia dla zdrowia człowieka z powodu zawartości pozostałości pestycydów.
2.
Państwa Członkowskie nie mogą zabraniać lub utrudniać wprowadzenia do obrotu na ich obszarze produktów wymienionych w art. 1 na podstawie tego, że zawierają one pozostałości pestycydów, o ile ilość tych pozostałości nie przekracza maksymalnych poziomów wyszczególnionych w załączniku II.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie ustanowią, aby produkty wymienione w art. 1 od momentu wprowadzenia do obrotu nie zawierały pozostałości pestycydów wyższych od norm wyszczególnionych w załączniku II.
2.
Państwa Członkowskie podejmą wszystkie niezbędne środki zapewniające zgodność z maksymalnymi poziomami ustanowionymi zgodnie z ust. 1, co najmniej przez kontrolę pobierania próbek.
Artykuł 5
1.
W przypadku produktów wymienionych w art. 1, innych niż przywożone z państw trzecich lub przeznaczone dla innych Państw Członkowskich, Państwa Członkowskie mogą pomimo art. 4 kontynuować stosowanie obowiązującego na ich terytorium systemu monitorowania obecności pozostałości pestycydów i innych substancji dla uzyskania efektu odpowiadającego poziomom pozostałości ustanowionym w załączniku II oraz określić stopień narażenia ludności na pozostałości zawarte w pokarmach niezależnie od ich źródła.
Takie środki uwzględniają systematyczne reprezentatywne pomiary pozostałości tych pestycydów w typowej diecie.
2.
Państwa Członkowskie poinformują inne Państwa Członkowskie i Komisję o każdym stosowaniu ust. 1.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie mogą dopuścić obecność większych ilości pestycydów w produktach wymienionych w art. 1 od tych, które wymienione są w załączniku II część B, z zastrzeżeniem, że produkty te nie są przeznaczone do bezpośredniego spożycia i że właściwy system kontroli zapewni, że nie są one dostępne dla użytkownika lub konsumenta, o ile podlegają tego typu bezpośrednim dostawom, dopóki pozostałości przekraczają maksymalne poziomy określone w części B. Państwa Członkowskie poinformują inne Państwa Członkowskie i Komisję o podjętych środkach.
Środki te powinny być stosowane do wszystkich produktów, niezależnie od źródła ich pochodzenia.
Artykuł 7
Państwa Członkowskie przedłożą Komisji przed 1 sierpnia każdego roku sprawozdanie na temat rezultatów oficjalnych kontroli, prowadzonego monitoringu i innych środków podjętych w czasie poprzedniego roku na podstawie art. 4 i, w danym wypadku, art. 5.
Artykuł 8
1.
Metody pobierania próbek i analizy niezbędne do prowadzenia kontroli, monitoringu i innych środków działania przewidziane w art. 4 i, stosownie do danego przypadku, z art. 5, będą ustalone zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 12.
Istnienie metod analitycznych uznanych przez Wspólnotę i używanych w sprawach spornych nie powinno wykluczać stosowania przez Państwa Członkowskie innych naukowo ważnych metod, pozwalających osiągnąć porównywalne wyniki.
2.
Państwa Członkowskie poinformują inne Państwa Członkowskie i Komisję o innych metodach stosowanych zgodnie z ust. 1.
Artykuł 9
1.
Jeśli Państwo Członkowskie uzna, że najwyższy dopuszczalny poziom określony w załączniku II naraża na niebezpieczeństwo zdrowie ludzi i że w związku z tym należy podjąć szybkie działania, to może ono okresowo obniżyć poziom na swoim terytorium.
W takim przypadku niezwłocznie powiadamia ono pozostałe Państwa Członkowskie i Komisję o podjętych środkach, załączając ich uzasadnienie.
2.
O ile zaistnieje sytuacja określona w ust. 1, podjęta zostanie decyzja, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13, stwierdzająca czy najwyższe dopuszczalne poziomy określone w załączniku II powinny być zmienione.
Do czasu podjęcia decyzji przez Radę lub Komisję zgodnie z wyżej wspomnianą procedurą Państwo Członkowskie może utrzymać środki, które wprowadziło.
Artykuł 10
Bez uszczerbku dla przepisów art. 9 zmiany najwyższych dopuszczalnych poziomów określonych w załączniku II będące rezultatem rozwoju wiedzy naukowej lub technicznej są przyjmowane przez Radę stanowiącą większością kwalifikowaną na wniosek Komisji.
Artykuł 11
Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji przyjmuje, w drodze dyrektyw, każdy nowy wykaz produktów albo nowy wykaz pozostałości pestycydów w produktach wymienionych w art. 1 oraz ich wartości maksymalne.
Artykuł 12
1.
W przypadkach gdy ma być stosowana procedura ustalona w niniejszym artykule, przewodniczący Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin (zwanego dalej "Komitetem") niezwłocznie przedstawia dane zagadnienie na forum Komitetu, czyniąc to albo z własnej inicjatywy, albo też na prośbę jednego z Państw Członkowskich.
2.
W Komitecie głosy Państw Członkowskich są ważone zgodnie z art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy przyjąć.
Komitet przedstawia swoją opinię na temat tego projektu w terminie ustalonym przez przewodniczącego, uwzględniając stopień pilności sprawy.
Opinie przyjmuje się większością 54 głosów.
4.
Jeśli podjęte środki są zgodne z opinią Komitetu, Komisja przyjmuje je niezwłocznie.
Jeśli przewidywane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub jeżeli opinia nie została wydana, Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie propozycję dotyczącą środków, które mają być podjęte.
Rada przyjmuje środki kwalifikowaną większością głosów.
Jeśli Rada nie przyjęła żadnych środków w terminie trzech miesięcy od dnia, w którym dana sprawa została jej przedstawiona, Komisja przyjmuje proponowane środki, chyba że Rada zagłosowała zwykłą większością głosów przeciwko tym środkom.
Artykuł 13
1.
W przypadkach gdy ma być stosowana procedura ustalona w niniejszym artykule, przewodniczący niezwłocznie przedstawia dane zagadnienie na forum Komitetu, czyniąc to albo z własnej inicjatywy, albo też na wniosek Państwa Członkowskiego.
2.
W Komitecie głosy Państw Członkowskich są ważone zgodnie z art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet przedstawia swoją opinię na temat tego projektu w terminie ustalonym przez przewodniczącego uwzględniając stopień pilności sprawy.
Opinie przyjmuje się większością 54 głosów.
4.
Jeśli podjęte środki są zgodne z opinią Komitetu, Komisja przyjmuje je niezwłocznie.
Jeśli przewidywane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub jeżeli opinia nie została wydana, Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie propozycję dotyczącą środków, które mają być podjęte.
Rada przyjmuje środki kwalifikowaną większością głosów.
Jeśli Rada nie przyjęła żadnych środków w terminie 15 dni od dnia, w którym dana sprawa została jej przedstawiona, Komisja przyjmuje proponowane środki, chyba że Rada zagłosowała zwykłą większością głosów przeciwko tym środkom.
Artykuł 14
Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do produktów wymienionych w art. 1, jeśli można ustalić co najmniej na podstawie właściwych dowodów, że są one przeznaczone na:
a) wywóz do państw trzecich;
b) wytwarzanie produktów innych niż środki spożywcze;
c) siew.
Artykuł 15
W celu poprawy wspólnotowego systemu wprowadzonego niniejszą dyrektywą Rada na podstawie sprawozdania Komisji, dołączając, o ile jest to właściwe, odpowiednie propozycje, bada ponownie niniejszą dyrektywę najpóźniej w dniu 30 czerwca 1991 r.
Artykuł 16
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej w dniu 30 czerwca 1988 r.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 17
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 24 lipca 1986 r.
w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego i na ich powierzchni
(86/363/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i 100,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Społeczno-Ekonomicznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: produkcja roślinna i zwierzęca odgrywa bardzo ważną rolę we Wspólnocie;
szkodliwe organizmy i chwasty bezustannie oddziałują na wydajność tej produkcji;
absolutnie podstawową kwestią jest ochrona przed szkodliwymi organizmami i chwastami roślin produktów roślinnych i zwierzęcych, nie tylko aby zapobiec spadkowi wydajności, ale także aby podnieść wydajność produkcji rolnej;
jedną z najważniejszych metod ochrony roślin, produktów roślinnych i zwierzęcych inwentarza żywego przed oddziaływaniem szkodliwych organizmów i chwastów jest stosowanie pestycydów chemicznych;
pestycydy te, wywierając korzystny wpływ na produkcję roślinną i zwierzęcą, są jednakże ogólnie toksycznymi substancjami lub preparatami powodującymi niebezpieczne skutki uboczne;
duża liczba pestycydów oraz ich metabolitów lub produktów powstających z rozpadu może wywierać szkodliwy wpływ na konsumentów produktów roślinnych i zwierzęcych;
pestycydy i zanieczyszczenia, które mogą im towarzyszyć, mogą stanowić zagrożenie dla środowiska naturalnego i poprzez produkty pochodzenia zwierzęcego wywierać pośredni wpływ na człowieka;
w celu przeciwdziałania tym zagrożeniom i zwalczania ich wiele Państw Członkowskich dokonało już ustalenia najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości niektórych pestycydów w artykułach spożywczych pochodzenia zwierzęcego i na ich powierzchni;
istniejące w poszczególnych Państwach Członkowskich różnice, wynikające z najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów, mogą przyczynić się do powstania barier w handlu i w ten sposób zakłócić swobodny przepływ towarów we Wspólnoty;
z tego powodu w pierwszej kolejności powinny zostać ustalone najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości niektórych związków chloroorganicznych w mięsie i produktach mięsnych, w mleku i w przetworach mlecznych, których przestrzega się od chwili włączenia produktów do obiegu;
co więcej, przestrzeganie najwyższych dopuszczalnych poziomów zapewni swobodny obrót towarami oraz należytą ochronę zdrowia konsumentów;
jednocześnie Państwa Członkowskie powinny zostać upoważnione do przeprowadzania kontroli poziomów pozostałości pestycydów w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego, wytwarzanych i spożywanych na ich terytorium, za pomocą systemu monitoringu i podobnych środków działania, w celu zapewnienia ochrony odpowiadającej ochronie wynikającej z ustalonych najwyższych dopuszczalnych poziomów;
zwykle wystarczające jest stosowanie kontrolnego pobierania próbek ze świeżego mleka lub mrożonej śmietany w mleczarni lub przy przekazywaniu do sprzedaży ostatecznemu konsumentowi; Państwa Członkowskie powinny jednakże zostać również upoważnione do stosowania kontrolnego pobierania próbek ze świeżego mleka i świeżej śmietany na wcześniejszym etapie;
nie jest konieczne stosowanie przepisów niniejszej dyrektywy w odniesieniu do produktów przeznaczonych do wywozu do państw trzecich;
powinno zezwolić się, aby Państwa Członkowskie mogły doraźnie redukować ustalone poziomy, jeśli niespodziewanie ustalone poziomy okażą się niebezpieczne dla zdrowia ludzi lub zwierząt;
właściwe jest, aby w takim przypadku w ramach Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin ustanowić ścisłą współpracę pomiędzy Państwami Członkowskimi a Komisją;
w celu zapewnienia zgodności z niniejszą dyrektywą, w przypadku gdy środki spożywcze zostaną wprowadzone do obrotu, Państwa Członkowskie muszą zapewnić stosowne środki kontroli;
powinny zostać ustalone wspólnotowe metody pobierania próbek i przeprowadzania analiz, stosowane przynajmniej jako metody odwoławcze;
metody pobierania próbek i analizowania stanowią zagadnienia o charakterze naukowym i technicznym, które powinny zostać ustalone, w ramach Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin, w drodze procedury ścisłej współpracy pomiędzy Państwami Członkowskimi a Komisją;
dyrektywa Rady 64/433/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy świeżym mięsem [4] wewnątrz Wspólnoty, ostatnio zmieniona rozporządzeniem (EWG) nr 3768/85 [5], dyrektywa Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [6], ostatnio zmieniona rozporządzeniem (EWG) nr 3768/85, oraz dyrektywa Rady 85/397/EWG z dnia 5 sierpnia 1985 r. w sprawie zdrowia i problemów zdrowotnych zwierząt, wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy mlekiem poddanym obróbce termicznej [7] wewnątrz Wspólnoty, zmieniona rozporządzeniem (EWG) nr 3768/85, przewidują ustalenie dopuszczalnych limitów stosowania pestycydów w stosunku do świeżego mięsa przesyłanego z jednego Państwa Członkowskiego do innego, świeżego mięsa przywożonego z państw trzecich oraz mleka poddanego obróbce termicznej,wysyłanego z jednego Państwa Członkowskiego do innego, oraz przewidują ustanowienie wymaganych metod analizy; jednocześnie maksymalne dopuszczalne poziomy pozostałości, ustanowione w niniejszej dyrektywie, powinny także być stosowane do celów wymienionych we wspomnianych trzech dyrektywach;
właściwe jest, aby Państwa Członkowskie sporządzały roczne sprawozdanie dla Komisji w sprawie wyników ich środków kontrolnych, w celu umożliwienia zebrania informacji dotyczących poziomów pozostałości pestycydów do celów Wspólnoty jako całości;
Rada powinna dokonać przeglądu niniejszej dyrektywy przed dniem 30 czerwca 1991 r. w celu doprowadzenia do ustalenia jednolitego systemu wspólnotowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa dotyczy artykułów pochodzenia zwierzęcego, wymienionych w załączniku I, o ile środki spożywcze mogą zawierać pozostałości pestycydów, wymienionych w załączniku II, i bez uszczerbku dla przepisów prawa wspólnotowego lub przepisów prawa krajowego dotyczących dietetycznej żywności lub żywności przeznaczonej dla dzieci.
Artykuł 2
1.
Ilekroć w niniejszej dyrektywie jest mowa o "pozostałościach pestycydów", oznacza to pozostałości pestycydów i ich metabolitów oraz produktów rozpadu lub reakcji, wymienione w wykazie w załączniku II, które obecne są w produktach lub na powierzchniach produktów, określone w art. 1.
2.
Do celów niniejszej dyrektywy "wprowadzanie do obiegu", oznacza wszelkie przekazywanie, w zamian za zapłatę albo bez zapłaty, produktów, określone w art. 1.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że produkty, określone w art. 1, od momentu wprowadzenia ich do obiegu, nie stanowią, w następstwie obecności pozostałości pestycydów, zagrożenia dla zdrowia ludzkiego.
2.
Państwa Członkowskie nie mogą zabraniać lub utrudniać wprowadzania do obiegu na swoim terytorium produktów określonych w art. 1 na takiej podstawie, że produkty zawierają pozostałości pestycydów, jeśli ilość pozostałości nie przekracza najwyższych poziomów określonych w załączniku II.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie stanowią, że produkty określone w art. 1 nie mogą zawierać, od momentu wprowadzenia do obiegu, poziomu pozostałości pestycydów wyższego od poziomów określonych w załączniku II.
2.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, przynajmniej poprzez kontrolne pobieranie próbek, zgodności z najwyższymi dopuszczalnymi poziomami, ustalonymi zgodnie z ust. 1.
Artykuł 5
1.
W przypadku produktów określonych w art. 1, innych niż produkty przywożone z państw trzecich lub przeznaczane dla innych Państw Członkowskich, Państwa Członkowskie mogą, w drodze odstępstwa od art. 4, kontynuować stosowanie systemu monitoringu, już funkcjonującego na terytorium Państwa Członkowskiego, którego celem jest badanie obecności pozostałości pestycydów obok stosowania innych środków, tak aby zapewnić uzyskanie efektu równorzędnego poziomom pozostałości pestycydów, ustalonych w załączniku II, oraz aby ocenić całkowite narażenie diety spożywanej przez całą populację, wynikające z obecności pozostałości pestycydów, bez względu na źródło pochodzenia pozostałości.
Takie środki obejmują regularne reprezentatywne kontrole pozostałości pestycydów w typowych dietach.
2.
Państwa Członkowskie informują inne Państwa Członkowskie i Komisję o wykonaniu przepisów ust. 1.
Artykuł 6
Bez względu na przepisy art. 4 w przypadku produktów określonych w załączniku I, umieszczonych w pozycji nr 04.01 Wspólnej Taryfy Celnej, przewidziane kontrolne pobieranie próbek przeprowadza się w mleczarni lub, jeśli próbki nie zostaną dostarczone do mleczarni, w punkcie zaopatrzenia konsumenta.
Państwa Członkowskie mogą jednakże postanowić również o kontrolnym pobieraniu próbek od momentu, w którym produkty wprowadza się po raz pierwszy do obiegu.
Artykuł 7
Państwa Członkowskie sporządzają sprawozdanie dla Komisji dotyczące wyników oficjalnych kontroli, przeprowadzonego monitoringu i innych środków działania podjętych, przed dniem 1 sierpnia każdego roku, zgodnie z art. 4 oraz tam, gdzie stosowne, z art. 5, w ciągu minionego roku.
Artykuł 8
1.
Metody pobierania próbek i analizy, niezbędne do celów przeprowadzenia kontroli, monitoringu i innych środków, określone w art. 4, i tam, gdzie stosowne, w art. 5, ustalane są zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 12.
Ustanowienie wspólnotowych metod analizy, stosowanych w przypadkach spornych, nie wyklucza stosowania przez Państwa Członkowskie innych, naukowo uzasadnionych metod mogących przynieść porównywalne wyniki.
2.
Państwa Członkowskie informują inne Państwa Członkowskie i Komisję o stosowaniu innych metod zgodnie z ust. 1.
3.
Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się bez uszczerbku dla wspólnotowych środków inspekcji weterynaryjnej, w zakresie kontroli pozostałości pestycydów w produktach, określone w art. 1, w szczególności środków przyjętych zgodnie z dyrektywami 64/433/EWG, 72/462/EWG i 85/397/EWG.
Artykuł 9
1.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie uznaje, że najwyższy dopuszczalny poziom pozostałości, ustalony w załączniku II, zagraża zdrowiu ludzkiemu i wobec tego wymaga podjęcia natychmiastowego działania, Państwo Członkowskie może tymczasowo obniżyć tę zawartość na obszarze swojego terytorium.
W takim przypadku Państwo Członkowskie niezwłocznie powiadamia pozostałe Państwa Członkowskie i Komisję o podjętych środkach, załączając uzasadnienie.
2.
W przypadku sytuacji określonej w ust. 1 należy, zgodnie z procedurą określoną w art. 13, podjąć decyzję o ewentualnej zmianie najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości wskazanych w załączniku II.
Do czasu podjęcia decyzji przez Radę lub Komisję, zgodnie z wyżej wymienioną procedurą, Państwo Członkowskie może kontynuować stosowanie przyjętych środków.
Artykuł 10
Bez uszczerbku dla przepisów art. 9 zmiany w najwyższych dopuszczalnych poziomach pozostałości określonych w załączniku II, wynikające z rozwoju wiedzy naukowej lub technicznej, przyjmowane są przez Radę stanowiącą kwalifikowaną większością głosów na wniosek Komisji.
Artykuł 11
Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, przyjmuje w drodze dyrektyw wszelkie nowe wykazy produktów lub nowe wykazy pozostałości pestycydów w produktach i na powierzchniach produktów, określonych w art. 1, oraz ich najwyższe dopuszczalne wartości.
Artykuł 12
1.
W przypadkach gdy stosuje się procedurę określoną w niniejszym artykule, przewodniczący niezwłocznie przedstawia dane zagadnienie Komitetowi z własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
2.
W ramach Komitetu głosy Państw Członkowskich są ważone w sposób określony w art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
Przedstawiciel Komisji przedstawia projekt środków, które należy podjąć.
Komitet wyraża swoją opinię w sprawie środków w określonym terminie, ustalonym przez przewodniczącego przy uwzględnieniu pilności rozpatrywanych spraw.
Opinie przyjmuje się większością 54 głosów.
4.
W przypadku gdy środki są zgodnie z opinią Komitetu, Komisja przyjmuje je i niezwłocznie je realizuje.
Jeśli środki nie są zgodne z opinią Komitetu albo nie wyrażono opinii, Komisja niezwłocznie przedstawia Radzie propozycję w sprawie środków, które mają być podjęte.
Rada przyjmuje środki kwalifikowaną większością głosów.
Jeżeli Rada nie uchwala żadnych środków w ciągu trzech miesięcy od dnia, w którym sprawa została jej przedstawiona, Komisja przyjmuje proponowane środki, chyba że Rada głosowała przeciwko nim zwykłą większością głosów.
Artykuł 13
1.
W przypadku gdy stosuje się procedurę określoną w niniejszym artykule, przewodniczący niezwłocznie przedstawia dane zagadnienie Komitetowi z własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela danego Państwa Członkowskiego.
2.
W ramach Komitetu głosy Państw Członkowskich ważone są w sposób określony w art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
Przedstawiciel Komisji przedstawia projekt środków, które należy podjąć.
Komitet wyraża swoją opinię w sprawie środków w ciągu 2 dni.
Opinie przyjmuje się większością 54 głosów.
4.
W przypadku gdy środki są zgodne z opinią Komisji, Komisja przyjmuje je i niezwłocznie realizuje.
Jeśli środki są niezgodne z opinią Komisji albo opinia nie została wyrażona, Komisja niezwłocznie przedstawia Radzie propozycję w sprawie środków, które mają być podjęte.
Rada przyjmuje środki kwalifikowaną większością głosów.
Jeżeli po upływie 15 dni od dnia przedstawienia propozycji Radzie Rada nie przyjmie żadnych środków, Komisja przyjmuje proponowane środki, chyba że Rada głosowała przeciwko nim zwykłą większością głosów.
Artykuł 14
Przepisów niniejszej dyrektywy nie stosuje się do produktów, o których mowa w art. 1, jeżeli można ustalić, przynajmniej za pomocą właściwych dowodów, że produkty przeznaczone się na wywóz do państw trzecich.
Artykuł 15
W celu usprawnienia działania systemu wspólnotowego wprowadzonego przez niniejszą dyrektywę Rada, na podstawie sprawozdania Komisji, któremu w razie potrzeby towarzyszą odpowiednie wnioski, ponownie zbada niniejszą dyrektywę najpóźniej do dnia 30 czerwca 1991 r.
Artykuł 16
Najpóźniej do dnia 30 czerwca 1988 r. Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o treści podstawowych przepisów prawa krajowego, które przyjmują w dziedzinie objętej zakresem niniejszej dyrektywy.
Artykuł 17
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 24 lipca 1986 r.
w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w systemach zabezpieczenia społecznego pracowników
(86/378/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100 i 235,
uwzględniając wnioski Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: Traktat stanowi, iż każde Państwo Członkowskie zapewnia stosowanie zasady równości wynagrodzeń kobiet i mężczyzn wykonujących taką samą pracę; jako "wynagrodzenie" należy rozumieć zwykłe podstawowe lub minimalne wynagrodzenie oraz wszystkie inne świadczenia, pieniężne lub rzeczowe, wypłacane bezpośrednio lub pośrednio, przez pracodawcę pracownikowi z tytułu zatrudnienia;
pomimo tego, że zasada równości wynagrodzeń stosowana jest bezpośrednio w przypadkach, gdy dyskryminacja może być stwierdzona za pomocą samych tylko kryteriów równego traktowania i równości wynagrodzeń, to występują również przypadki, gdy wprowadzenie w życie tej zasady wymaga przyjęcia środków uzupełniających, które bardziej precyzyjnie określą jej zakres;
artykuł 1 ust. 2 dyrektywy Rady 76/207/EWG z dnia 9 lutego 1976 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy [4], przewiduje, że Rada, w celu zapewnienia stopniowego wprowadzania w życie zasady równego traktowania w dziedzinie zabezpieczenia społecznego przyjmie, działając na wniosek Komisji, postanowienia które określą treść, zakres i warunki jej stosowania; Rada przyjęła w tym celu dyrektywę 79/7/EWG z dnia 19 grudnia 1978 r. w sprawie stopniowego wprowadzania w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego [5];
artykuł 3 ust. 3 dyrektywy 79/7/EWG przewiduje, że w celu zapewnienia wprowadzenia w życie zasady równego traktowania w systemach zabezpieczeń społecznych, Rada działając na wniosek Komisji, przyjmie postanowienia które ustalą treść, zakres i warunki jej stosowania;
należy wprowadzać w życie zasadę równego traktowania w systemach zabezpieczenia społecznego pracowników, które zapewniają ochronę przed ryzykiem określonym w art. 3 ust. 1 dyrektywy 79/7/EWG, jak również w tych, które przewidują dla pracowników wszelkie świadczenia pieniężne lub rzeczowe w rozumieniu Traktatu;
wprowadzenie w życie zasady równego traktowana w dziedzinie zabezpieczenia społecznego nie narusza przepisów dotyczących ochrony kobiet ze względu na macierzyństwo,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Celem niniejszej dyrektywy jest wprowadzenie w życie w systemach zabezpieczenia społecznego pracowników zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn, zwanej dalej "zasadą równego traktowania".
Artykuł 2
1.
Przez "systemy zabezpieczenia społecznego pracowników" rozumie się systemy nie objęte dyrektywą 79/07/EWG, które mają na celu zapewnienie pracownikom najemnym i osobom pracującym na własny rachunek, w przedsiębiorstwie, grupie przedsiębiorstw, gałęzi gospodarki lub należącym do grupy zawodowej, świadczeń, których celem jest uzupełnienie ustawowych systemów zabezpieczenia społecznego lub ich zastąpienie, niezależnie od tego czy przystąpienie do nich jest obowiązkowe czy dobrowolne.
2.
Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do:
a) umów indywidualnych;
b) systemów mających tylko jednego członka;
c) w przypadku pracowników najemnych, do systemów ubezpieczenia, których stroną nie jest pracodawca;
d) opcjonalnych postanowień systemów zabezpieczeń, które adresowane są indywidualnie w celu zapewnienia:
- bądź świadczeń uzupełniających,
- bądź możliwości wyboru daty, od kiedy udzielane będą zwykłe świadczenia lub możliwości wyboru między wieloma świadczeniami.
Artykuł 3
Niniejszą dyrektywę stosuje się do osób czynnych zawodowo, w tym do osób pracujących na własny rachunek i pracowników, których praca przerwana została z powodu choroby, macierzyństwa, wypadku lub niedobrowolnego bezrobocia oraz do osób szukających pracy, jak i do pracowników emerytowanych oraz do pracowników niepełnosprawnych.
Artykuł 4
Niniejszą dyrektywę stosuje się do:
a) systemów zabezpieczeń społecznych zapewniających ochronę przed następującymi ryzykami:
- chorobą,
- inwalidztwem,
- starością, w tym do wcześniejszych emerytur,
- wypadkiem przy pracy i chorobą zawodową,
- bezrobociem;
b) systemów zabezpieczeń społecznych przewidujących inne świadczenia socjalne, rzeczowe lub pieniężne, a zwłaszcza świadczenia w razie śmierci żywiciela rodziny i zasiłki rodzinne, jeżeli świadczenia te przeznaczone są dla pracowników najemnych i w ten sposób stanowią świadczenia wypłacane przez pracodawcę pracownikowi z tytułu zatrudniania tego ostatniego.
Artykuł 5
1.
Na warunkach określonych w poniższych przepisach zasada równego traktowania oznacza brak jakiejkolwiek dyskryminacji ze względu na płeć, bądź bezpośrednio, bądź pośrednio poprzez odniesienie zwłaszcza do stanu cywilnego lub rodzinnego, w szczególności, jeżeli chodzi o:
- zakres stosowania systemów i warunki przystępowania do nich,
- obowiązek opłacania i obliczanie wysokości składek,
- obliczanie wysokości świadczeń, w tym świadczeń dodatkowych należnych z tytułu małżonka i na osobę będącą na utrzymaniu oraz jeżeli chodzi o warunki dotyczące okresu wypłaty świadczeń i zachowania prawa do świadczeń.
2.
Zasada równego traktowania nie narusza przepisów dotyczących ochrony kobiet ze względu na macierzyństwo.
Artykuł 6
1.
Postanowienia sprzeczne z zasadą równego traktowania obejmują takie, które są oparte na płci, bądź bezpośrednio, bądź pośrednio poprzez odniesienie zwłaszcza do stanu cywilnego lub rodzinnego, jeżeli chodzi o:
a) ustalenie osób, które mogą być objęte systemem zabezpieczenia socjalnego pracowników;
b) określenie obowiązkowego lub dobrowolnego charakteru objęcia systemem zawodowym;
c) ustanowienie różnych reguł w odniesieniu do wieku objęcia systemem lub minimalnej długości okresu zatrudnienia, lub podlegania systemowi w celu uzyskania świadczeń;
d) ustanowienie różnych reguł, z wyjątkami przewidzianymi w lit. h) oraz i), w odniesieniu do zwrotu składek w momencie, gdy pracownik występuje z systemu bez wypełnienia warunków umożliwiających mu uzyskanie odroczonego prawa do świadczeń długookresowych;
e) ustalenie różnych warunków przyznania świadczeń lub ograniczenie ich do pracowników jednej płci;
f) ustanowienie różnego wieku emerytalnego;
g) zawieszenie zachowania lub nabycia praw w okresach urlopu macierzyńskiego lub urlopu ze względów rodzinnych, ustawowo lub umownie ustalonych i, za które wynagrodzenie jest wypłacane przez pracodawcę;
h) określenie różnej wysokości świadczeń, chyba że w koniecznym zakresie trzeba wziąć pod uwagę elementy rachunku kalkulacyjnego, które są różne dla każdej płci w przypadkach świadczeń określonych jako oparte na składkach;
i) ustalenie różnych wysokości składek należnych od pracowników;
ustalenie różnych wysokości składek należnych od pracodawców w przypadkach świadczeń określonych jako oparte na składkach, chyba że chodzi o zbliżenie wysokości tych świadczeń;
j) określenie różnych norm lub norm stosujących się tylko do pracowników określonej płci, chyba że chodzi o środki przewidziane w lit. h) oraz i) w odniesieniu do zagwarantowania lub zachowania prawa do świadczeń odroczonych, kiedy pracownik występuje z systemu.
2.
Jeżeli przyznanie świadczeń objętych niniejszą dyrektywą pozostawione jest do uznania organów zarządzających systemem, organy te muszą brać pod uwagę zasadę równego traktowania.
Artykuł 7
Państwa Członkowskie podejmują konieczne działania w celu:
a) zapewnienia że przepisy naruszające zasadę równego traktowania, które zawarte są w prawnie wiążących układach zbiorowych pracy, regulaminach zakładowych i innych porozumieniach dotyczących systemów zabezpieczeń społecznych, uznane są za nieważne i tracą moc lub mogą zostać uznane za nieważne lub zostać zmienione;
b) zapewnienia, iż systemy zawierające takie postanowienia nie mogą zostać zatwierdzone lub przedłużone w drodze środków administracyjnych.
Artykuł 8
1.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne działania w celu zapewnienia, iż przepisy dotyczące systemów zabezpieczenia społecznego pracowników, które są sprzeczne z zasadą równego traktowania zostaną zmienione najpóźniej do dnia 1 stycznia 1993 r.
2.
Niniejsza dyrektywa nie wpływa na prawa i obowiązki dotyczące okresu członkostwa w systemach zabezpieczenia społecznego powstałe przed zmianą systemu, podlegają one w dalszym ciągu postanowieniem obowiązującym w tamtym okresie.
Artykuł 9
Państwa Członkowskie mogą odroczyć obowiązkowe stosowanie zasady równego traktowania w odniesieniu do:
a) ustalenia wieku emerytalnego dla celów przyznania rent i emerytur oraz mogących z tego wypływać skutków w odniesieniu do innych świadczeń:
- bądź do czasu, kiedy równość ta zostanie wprowadzona w systemach ustawowych,
- bądź najpóźniej do czasu, gdy równość ta będzie wymagana przez dyrektywę;
b) rent w przypadku śmierci żywiciela rodziny, do czasu aż dyrektywa wprowadzi zasadę równego traktowania w ustawowych systemach zabezpieczenia społecznego w tym zakresie;
c) stosowania art. 6 ust. 1 lit. i), aby uwzględnić elementy różnych rachunków kalkulacyjnych, najpóźniej do upływu trzynastu lat począwszy od notyfikowania niniejszej dyrektywy.
Artykuł 10
Państwa Członkowskie wprowadzają do krajowego porządku prawnego środki niezbędne dla umożliwienia każdej osobie, która czuje się poszkodowana z powodu niezastosowania zasady równego traktowania, dochodzenie praw przed sądem po ewentualnym skierowaniu sprawy do innych właściwych organów.
Artykuł 11
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu ochrony pracowników przed zwolnieniem, w przypadku, gdy stanowiłoby ono odpowiedź pracodawcy na skargę złożoną na szczeblu przedsiębiorstwa lub na działanie prawne zmierzające do doprowadzenia do przestrzegania zasady równego traktowania.
Artykuł 12
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie w ciągu trzech lat począwszy od notyfikowania niniejszej dyrektywy przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne, niezbędne do jej wykonania [6].
Poinformują one o tym niezwłocznie Komisję.
2.
W ciągu pięciu lat począwszy od notyfikacji niniejszej dyrektywy, Państwa Członkowskie przekazują Komisji wszelkie informacje konieczne dla sporządzenia przez Komisję, przedkładanego Radzie sprawozdania dotyczącego stosowania niniejszej dyrektywy.
Artykuł 13
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 24 lipca 1986 r.
w sprawie instalacji, położenia, działania i oznaczania urządzeń do sterowania i kontroli kołowych ciągników rolniczych lub leśnych
(86/415/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: wymagania techniczne, które muszą spełniać kołowe ciągniki rolnicze lub leśne zgodnie z ustawodawstwem krajowym dotyczą między innymi instalacji, położenia, działania i oznaczania urządzeń do sterowania i kontroli;
wymagania te są różne w różnych Państwach Członkowskich; dlatego też konieczne jest by wszystkie Państwa Członkowskie przyjęły jednakowe wymagania bądź w uzupełnieniu, bądź w miejsce obowiązujących zasad, w szczególności w celu zastosowania, do każdego typu ciągnika, procedury homologacji typu EWG, która stanowiła przedmiot dyrektywy Rady 74/150/EWG z dnia 4 marca 1974 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu kołowych ciągników rolniczych lub leśnych [3], ostatnio zmienionej Aktem Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii;
harmonizacja tych wymagań jest oczywistym czynnikiem bezpieczeństwa oraz, jeśli chodzi o położenie urządzeń do sterowania i kontroli oraz symbole dla nich stosowane, umożliwia rozwiązanie problemu związanego z oznaczeniami w różnych językach;
zbliżenie ustawodawstw krajowych odnoszących się do kołowych ciągników rolniczych lub leśnych pociąga za sobą wzajemne uznawanie przez Państwa Członkowskie kontroli przeprowadzanych przez każde z nich na podstawie wspólnych wymagań,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
"Ciągniki rolnicze lub leśne" oznaczają każdy pojazd silnikowy, wyposażony w koła lub gąsienice, mający co najmniej dwie osie, którego główna funkcja polega na mocy pociągowej i który został specjalnie skonstruowany do holowania, pchania, przewożenia lub napędzania niektórych narzędzi, maszyn lub przyczep przeznaczonych do stosowania w rolnictwie lub leśnictwie.
Może być wyposażony w celu przewożenia rzeczy iosób.
2.
Niniejszą dyrektywę stosuje się wyłącznie do ciągników, określonych w ust. 1, wyposażonych w opony pneumatyczne i mających co najmniej dwie osie oraz zaprojektowanych do poruszania się z maksymalną prędkością 6–30 km/godz.
Artykuł 2
Żadne z Państw Członkowskich nie może odmówić przyznania homologacji typu EWG lub krajowej homologacji typu dla ciągnika, czy też odmówić lub zakazać sprzedaży, rejestracji, wprowadzenia do eksploatacji albo używania z przyczyn dotyczących instalacji, położenia, działania i oznaczania urządzeń do sterowania i kontroli, jeśli spełniają one wymagania określone w załącznikach I, II, III i IV.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa nie narusza prawa Państw Członkowskich do określenia, z należytym przestrzeganiem Traktatu, wymagań, które uważają za konieczne w celu zapewnienia pracownikom ochrony przy używaniu omawianych ciągników, pod warunkiem że nie oznacza to, iż ciągniki są modyfikowane w sposób nieprzewidziany w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 4
Jakiekolwiek zmiany niezbędne w celu dostosowania wymogów określonych w załącznikach do postępu technicznego przyjmowane są zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 dyrektywy 74/150/EWG.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne konieczne do zapewnienia zgodności z niniejszą dyrektywą nie później niż do 1 października 1987 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, że teksty głównych przepisów prawa krajowego, które przyjmują w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą, przekazywane są Komisji.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Pierwsza dyrektywa Komisji
z dnia 15 lipca 1986 r.
ustanawiająca metody pobierania próbek kazein i kazeinianów przeznaczonych do spożycia przez ludzi do analizy chemicznej
(86/424/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 83/417/EWG z dnia 25 lipca 1983 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do niektórych białek mleka (kazein i kazeinianów) przeznaczonych do spożycia przez ludzi [1], w szczególności jej art. 9, a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z art. 9 dyrektywy 83/417/EWG wymaga się, aby próbki kazein i kazeinianów były pobierane stosowanie do procedur wspólnotowych;
pożądane jest, aby przyjąć wstępną serię metod pobierania próbek do analiz chemicznych, w których poszukiwaniu badania zostały zakończone;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Wymaganiami dotyczącymi pobierania próbek określonych w art. 9 lit. b) dyrektywy 83/417/EWG są wymogi wymienione w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie podejmują środki konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 15 stycznia 1988 r.
[2] i niezwłocznie informują o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do wszystkich Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 28 października 1986 r.
zmieniająca Załącznik do dyrektywy Rady 82/471/EWG dotyczącej niektórych produktów stosowanych w żywieniu zwierząt
(86/530/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 82/471/EWG z dnia 30 czerwca 1982 r. dotyczącą niektórych produktów stosowanych w żywieniu zwierząt [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 85/509/EWG [2], w szczególności jej art. 6,
a także mając na uwadze co następuje: dyrektywa 82/471/EWG przewiduje regularne wprowadzanie zmian do treści jej Załącznika zgodnie z postępem naukowym lub technicznym;
badania dotyczące trzech nowych produktów, należących do grup produktów białkowych, związków azotowych niebiałkowych i aminokwasów wykazały, że produkty te spełniają wymogi dyrektywy 82/471/EWG i ich stosowanie w środkach żywienia zwierząt powinno być dozwolone pod niektórymi warunkami;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do Załącznika do dyrektywy 82/471/EWG wprowadza się zmiany wymienione w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania art. 1 nie później niż do dnia 30 czerwca 1988 r., i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
TRZYNASTA DYREKTYWA RADY
z dnia 17 listopada 1986 r.
w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych - warunki zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom niemającym siedziby na terytorium Wspólnoty
(86/560/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 99 i 100,
uwzględniając przepisy szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku[1], w szczególności jej art. 17 ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji[2],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego[3],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[4],
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 8 dyrektywy nr 79/1072/EWG[5] w sprawie warunków zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom niemającym siedziby na terytorium kraju stanowi, że w przypadku podatników niemających siedziby na terytorium Wspólnoty Państwa Członkowskie mają prawo odmówić zwrotu lub nałożyć specjalne warunki;
istnieje konieczność zapewnienia harmonijnego rozwoju stosunków handlowych między Wspólnotą a państwami trzecimi, opartych na zasadach dyrektywy 79/1072/EWG i uwzględniających zróżnicowaną sytuację w państwach trzecich;
niektóre z form uchylania się od zobowiązań podatkowych lub ich unikania powinny być zabronione,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy:
1) "podatnik niemający siedziby na terytorium Wspólnoty" oznacza podatnika w rozumieniu art. 4 ust. 1 dyrektywy 77/388/EWG, który w czasie określonym w art. 3 ust. 1 niniejszej dyrektywy nie miał na terytorium Wspólnoty ani własnego przedsiębiorstwa, ani przedsiębiorstwa w celu realizacji transakcji handlowych, ani, o ile takie przedsiębiorstwo nie istniało, nie posiadał tam stałego adresu lub miejsca zamieszkania i który w tym samym czasie nie dostarczał towarów ani usług uważanych za dostarczane w Państwie Członkowskim określonych w art. 2, z wyjątkiem:
a) usług transportowych i usług im pomocniczych, zwolnionych na mocy art. 14 ust. 1 lit. i), art. 15 lub 16 ust. 1, B, C i D dyrektywy 77/388/EWG;
b) usług świadczonych w przypadkach, w których podatek jest płatny wyłącznie przez odbiorcę usług, zgodnie z art. 21 ust. 1 lit. b) dyrektywy 77/388/EWG;
2) "terytorium Wspólnoty" oznacza terytoria Państw Członkowskich, w których dyrektywa 77/388/EWG jest stosowana.
Artykuł 2
1. Bez uszczerbku dla art. 3 i 4 każde Państwo Członkowskie zwraca każdemu podatnikowi niemającemu siedziby na terytorium Wspólnoty, na warunkach określonych poniżej, podatek od wartości dodanej pobrany od świadczonych usług lub dostarczonego majątku ruchomego na terytorium kraju przez innego podatnika lub pobrany z tytułu przywozu towarów do kraju, o ile te towary i usługi są wykorzystywane do celów transakcji określonych w art. 17 ust. 3 lit. a) i b) dyrektywy 77/388/EWG lub świadczenia usług wymienionych w art. 1 pkt 1 lit. b) niniejszej dyrektywy.
2.
Państwa Członkowskie mogą uzależnić dokonywanie zwrotu określonego w ust. 1 od zagwarantowania przez państwa trzecie porównywalnych korzyści odnoszących się do podatków obrotowych.
3.
Państwa Członkowskie mają prawo żądać mianowania przedstawiciela podatkowego.
Artykuł 3
1. Zwrot podatku określony w art. 2 ust. 1 zostanie przyznany po uprzednim złożeniu wniosku przez podatnika. Państwa Członkowskie określają warunki składania wniosków, łącznie z terminami ich składania, okresem trwania zwolnienia, wskazaniem władz właściwych do przyjmowania wniosków i określeniem minimalnych kwot, w odniesieniu do których wnioski mogą być składane. Określają także warunki dokonywania zwrotów, łącznie z terminami ich dokonywania i nakładają na wnioskodawcę zobowiązania, które są konieczne do oceny, czy wniosek jest uzasadniony, i zapobieżenia oszustwu, w szczególności zobowiązanie do przedstawiania dowodu prowadzenia działalności gospodarczej zgodnie z art. 4 ust. 1 dyrektywy 77/388/EWG. Wnioskodawca musi poświadczyć na piśmie, że w czasie określonym nie przeprowadził żadnej transakcji niespełniającej warunków przewidzianych w art. 1 pkt 1 niniejszej dyrektywy.
2.
Zwroty nie mogą być dokonywane na warunkach bardziej korzystnych niż warunki stosowane do podatników Wspólnoty.
Artykuł 4
1.
Do celów niniejszej dyrektywy warunki otrzymania zwrotu są określane zgodnie z art. 17 dyrektywy 77/388/EWG przez Państwo Członkowskie, w którym dokonywany jest zwrot.
2.
Państwa Członkowskie mają jednakże prawo do wykluczenia określonych wydatków lub określenia dodatkowych warunków otrzymania zwrotu.
3.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do dostaw towarów, które są lub mogą być zwolnione na mocy art. 15 pkt 2 dyrektywy 77/388/EWG.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 stycznia 1988 r.
Niniejsza dyrektywa odnosi się tylko do wniosków dotyczących zwrotów podatku od wartości dodanej, pobranego od zakupionych towarów lub usług świadczonych odpłatnie lub od przywozu, które zostały dokonane w tym dniu lub po nim.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą i powiadamiają Komisję o wykorzystaniu możliwości wyboru przyznanej przez art. 2 ust. 2.
Komisja informuje o tym inne Państwa Członkowskie.
Artykuł 6
W ciągu trzech lat od daty wskazanej w art. 5 Komisja po konsultacji z Państwami Członkowskimi przedstawia Radzie i Parlamentowi Europejskiemu sprawozdanie o stosowaniu niniejszej dyrektywy, w szczególności art. 2 ust. 2.
Artykuł 7
Od dnia wykonania niniejszej dyrektywy, a w każdym przypadku od daty wskazanej w art. 5, 17 ust. 4 dyrektywy 77/388/EWG i art. 8 dyrektywy 79/1072/EWG tracą moc w każdym Państwie Członkowskim.
Artykuł 8
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 6 listopada 1986 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 71/127/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do lusterek wstecznych w pojazdach silnikowych
(86/562/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 80/1267/EWG [2], w szczególności jej art. 11,
uwzględniając dyrektywę Rady 71/127/EWG z dnia 1 marca 1971 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do lusterek wstecznych w pojazdach silnikowych [3], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 85/205/EWG [4];
a także mając na uwadze, co następuje: wszystkie lusterka wsteczne, którym udzielono homologacji EWG części po 1 października 1986 r. muszą być opatrzone znakiem homologacji EWG części z kolejnym numerem 02; kolejny numer 01 może być wciąż wykorzystywany dla lusterek klas I, II i III tak długo, jak długo wymogi dla tych lusterek nie zostaną zmienione;
większość lusterek wstecznych zawiera ochronne osłony z tworzyw sztucznych, a zmiana jednej cyfry w znaku homologacji części spowodowałaby poważne, jeśli nie całkowite zmiany urządzeń do produkcji osłon; koszt tych zmian byłby bezzasadnie nieproporcjonalny do zamierzonego celu;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw w sprawie Zniesienia Barier Technicznych w Handlu w Sektorze Pojazdów Silnikowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 71/127/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w dodatku 2 do załącznika II na końcu ppkt 4.2 dodaje się, co następuje:
"Kolejny numer 01 może jednakże być zachowany dla lusterek wstecznych klas I, II i III, jeżeli wymagania odnoszące się do tych trzech klas lusterek pozostają bez zmian";
2) w załączniku III dodaje się ppkt 1.3 w brzmieniu:
"1.3.
Pojazdy, którym udzielono homologacji typu EWG w odniesieniu do montażu ich lusterek wstecznych w zastosowaniu niniejszej dyrektywy mogą, w całości lub częściowo, zostać wyposażone w lusterka wsteczne klas I, II lub III opatrzone kolejnym numerem 01 homologacji EWG części, pod warunkiem że wymagania odnoszące się do tych trzech klas lusterek wstecznych pozostają bez zmian".
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed 31 grudnia 1986 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 1 grudnia 1986 r.
w sprawie hałasu emitowanego przez urządzenia gospodarstwa domowego
(86/594/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: programy działań Wspólnot Europejskich z 1973 [4] i 1977 [5] r. w zakresie środowiska naświetlają znaczenie problemu narażenia środowiska na hałas w szczególności potrzebę podjęcia działań w odniesieniu do źródeł hałasu;
opinia publiczna powinna być informowana o poziomie hałasu emitowanego przez sprzęt gospodarstwa domowego w sposób możliwie spójny i łatwy do zrozumienia; dokładna, stosowna i porównywalna informacja może prowadzić do wyboru sprzętu gospodarstwa domowego o niższym poziomie emitowanego hałasu; wskutek tego producenci zostaną zmuszeni do podjęcia środków zmierzających do obniżenia poziomu emitowanego hałasu przez produkowane przez nich urządzenia gospodarstwa domowego;
z powodów praktycznych i w celu uniknięcia nadmiaru etykiet na sprzęcie gospodarstwa domowego informacja o poziomie emitowanego hałasu powinna być zawarta na etykiecie przewidzianej dyrektywami wykonawczymi, przyjętymi na mocy dyrektywy Rady 79/530/EWG z dnia 14 maja 1979 r. w sprawiewskazania poprzez etykietowanie zużycia energii przez urządzenia gospodarstwa domowego [6] z tej samej rodziny urządzeń;
w aktualnej sytuacji harmonizacja legislacyjna musi zostać ograniczona do wymogów niezbędnych do pomiaru hałasu emitowanego przez urządzenia gospodarstwa domowego oraz wymogów dotyczących przeprowadzania kontroli zadeklarowanego poziomu; wymogi takie muszą zastąpić przepisy prawa krajowego w tej dziedzinie;
niniejsza dyrektywa określa jedynie wymogi najbardziej niezbędne; przyjmuje się, że wymogi te będą spełniane tak długo, jak długo będą stosowane zharmonizowane normy; w związku z tym niezbędne jest posiadanie norm dotyczących pomiaru i kontroli zadeklarowanego poziomu emitowanego hałasu przez urządzenia gospodarstwa domowego w czasie jego eksploatacji;
Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN) oraz Europejski Komitet Normalizacyjny Elektrotechniki (CENELEC) są uznane za organizacje mające kompetencje w zakresie ustanawiania i przyjmowania zharmonizowanych norm (europejskich norm lub dokumentów harmonizacyjnych) na polecenie Komisji, zgodnie z dyrektywą Rady 83/189/EWG z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiającą procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i uregulowań technicznych [7] oraz zgodnie z ogólnymi wytycznymi dotyczącymi współpracy między Komisją a tymi organami, podpisanymi dnia 13 listopada 1984 r.;
do czasu przyjęcia zharmonizowanych norm swobodny obrót towarów zostanie zapewniony przez aprobatę produktów spełniających normy krajowe i przepisy techniczne, które za pomocą procedury monitorowania zostały uznane za spełniające wymogi niniejszej dyrektywy;
najlepiej byłoby wyznaczyć stały komitet ustanowiony na mocy art. 5 dyrektywy 83/189/EWG do sprawowania kontroli nad zgodnością norm zharmonizowanych i norm krajowych oraz przepisów technicznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa obejmuje przepisy odnoszące się do:
- ogólnych zasad dotyczących publikowania informacji dotyczącej hałasu emitowanego przez urządzenia gospodarstwa domowego,
- metod pomiarów służących do określania hałasu emitowanego przez urządzenia gospodarstwa domowego,
- ustaleń dotyczących monitorowania poziomu hałasu emitowanego przez urządzenia gospodarstwa domowego.
2.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do:
- urządzeń, sprzętu lub maszyn zaprojektowanych wyłącznie do użytku przemysłowego lub profesjonalnego,
- urządzeń, które są integralnymi częściami budynku lub jego instalacji, takich jak urządzenia klimatyzacyjne, grzewcze lub wentylacyjne (z wyjątkiem wentylatorów domowych, okapów kuchennych oraz wolnostojących urządzeń grzewczych), palników olejowych centralnego ogrzewania oraz pomp do wody i ścieków,
- elementów wyposażenia, takich jak silniki,
- sprzętu elektroakustycznego.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "urządzenie gospodarstwa domowego" oznacza każdą maszynę, część maszyny lub instalacji, wyprodukowaną zasadniczo do użytku w pomieszczeniach mieszkalnych, łącznie z piwnicami, garażami i innymi przybudówkami, w szczególności sprzęt gospodarstwa domowego służący do konserwacji, czyszczenia, przygotowywania i przechowywania artykułów żywnościowych, produkcji i rozprowadzania ciepła, chłodzenia, klimatyzowania, oraz inne urządzenia do użytku nieprofesjonalnego;
b) "rodzina urządzeń gospodarstwa domowego" oznacza wszystkie modele (lub typy) różnych urządzeń gospodarstwa domowego przeznaczonych do tego samego celu i napędzanych za pomocą tego samego podstawowego źródła energii.
Ogólnie ujmując, rodzina obejmuje kilka modeli (lub typów);
c) "seria urządzeń gospodarstwa domowego" oznacza wszystkie urządzenia gospodarstwa domowego należące do tego samego modelu (lub typu), posiadające określone cechy charakterystyczne i wytwarzane przez tego samego producenta;
d) "partia urządzeń gospodarstwa domowego" oznacza określoną liczbę sztuk z danej serii, wytwarzanych lub produkowanych w jednakowych warunkach;
e) "emitowany hałas" oznacza przenoszony drogą powietrzną poziom natężenia akustycznego LWA urządzeń gospodarstwa domowego, wyrażony w decybelach (dB) w odniesieniu do poziomu natężenia jednego pikowata (1 pW).
Artykuł 3
1.
W odniesieniu do niektórych rodzin urządzeń gospodarstwa domowego Państwa Członkowskie mogą wymagać publikowania informacji dotyczącej hałasu emitowanego przez takie urządzenia.
Za udzielanie powyższych informacji odpowiedzialny jest producent lub, gdy producent nie prowadzi działalności na terytorium Wspólnoty, importer prowadzący działalność gospodarczą na terytorium Wspólnoty.
W tym przypadku:
a) poziom emitowanego hałasu podlegający procedurze informacyjnej zostaje określony zgodnie z warunkami określonymi w art. 6 ust. 1;
b) informacja ta może zostać poddana kontroli na miejscu, w oparciu o podstawowe zasady określone w art. 6 ust. 2.
Zainteresowane Państwo Członkowskie może podjąć wszelkie właściwe kroki, aby zapewnić zgodność dostarczonej informacji z wymogami niniejszej dyrektywy;
c) producent lub importer odpowiadają za dokładność dostarczonej informacji.
2.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie nie wymaga publikowania informacji dotyczącej emitowanego hałasu, producent lub importer mogą ją opublikować, lecz przepisy ust. 1 akapit trzeci lit. a), b) i c) nadal mają zastosowanie.
Artykuł 4
W przypadku gdy dla tej samej rodziny urządzeń gospodarstwa domowego ustanowiono przepis dotyczący etykiety odnoszącej się do różnych rodzajów informacji, na przykład przewidzianych na mocy oddzielnej dyrektywy przyjętej zgodnie z dyrektywą 79/530/EWG, na etykiecie podaje się informację dotyczącą emitowanego hałasu.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie nie mogą odmówić, zabronić lub ograniczyć sprzedaży urządzeń gospodarstwa domowego z przyczyn odnoszących się do informacji dotyczącej emitowanego przez takie urządzenia hałasu, jeżeli informacja odnośnie do tych urządzeń jest podana zgodnie z wymogami niniejszej dyrektywy.
2.
Z zastrzeżeniem wyników wszelkich kontroli na miejscu, które mogą zostać przeprowadzone, gdy urządzenia gospodarstwa domowego są już oferowane do sprzedaży, Państwa Członkowskie uznają publikację informacji dotyczącej emitowanego hałasu za zgodną z niniejszą dyrektywą.
Artykuł 6
1. a) Ogólna metoda badania stosowana do określenia hałasu emitowanego przez urządzenia gospodarstwa domowego musi być na tyle dokładna, aby niepewność pomiaru wyrażona odchyleniami standardowymi nie przekraczała 2 dB poziomu natężenia akustycznego.
Odchylenia standardowe określone w akapicie pierwszym stanowią sumę wszystkich efektów wpływających na niepewność pomiarów, z wyjątkiem wahań poziomu głośności między poszczególnymi badaniami.
b) Ogólna metoda badania określona w lit. a) jest uzupełniona w odniesieniu do każdej rodziny urządzeń gospodarstwa domowego opisem miejsca, montażu, obciążenia i działania urządzeń w warunkach jego zwykłej eksploatacji oraz zapewnia odpowiednią powtarzalność i odtwarzalność wskazań.
Odchylenie standardowe odtwarzalności musi być określone dla każdej rodziny urządzeń.
2.
Statystyczna metoda stosowana do sprawdzania zadeklarowanego poziomu hałasu emitowanego przez urządzenia gospodarstwa domowego w danej partii to pomiar próbny oddzielnych partii urządzeń za pomocą badania jednostronnego.
Podstawowe parametry metody statystycznej określonej w akapicie pierwszym zapewniają 95 % prawdopodobieństwa przyjęcia, jeżeli 6,5 % poziomów hałasu emitowanego przez jedną partię przekracza pożądany poziom.
Liczebność próbki lub równoważna próbka musi wynosić 3.
Wybrana metoda statystyczna wymaga zastosowania całkowitego odchylenia standardowego odniesienia równego 3,5 dB.
Do dnia 1 stycznia 1991 r. Rada, stanowiąc na wniosek Komisji, ustala nową liczebność próbek i standardowe odchylenia odniesienia dla każdej rodziny urządzeń gospodarstwa domowego.
Artykuł 7
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne kroki w celu zapewnienia, aby producent lub importer, który nie wycofuje z rynku wadliwej partii, skorygował niezwłocznie informację wynikającą z monitorowania zgodnie z art. 6 ust. 2, że poziom hałasu emitowanego przez daną partię urządzeń przekracza zadeklarowany poziom.
Artykuł 8
1.
Państwa Członkowskie przyjmują, że wskazanie hałasu emitowanego przez urządzenia gospodarstwa domowego jest zgodne z wymogami niniejszej dyrektywy, a kontrole zostały przeprowadzone przez Państwa Członkowskie w sposób prawidłowy, jeżeli pomiary określające poziom emitowanego hałasu i odpowiednie kontrole zostały przeprowadzone zgodnie z:
a) krajowymi normami obejmującymi normy zharmonizowane, do których odniesienia opublikowano w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Państwa Członkowskie publikują odniesienia do takich norm krajowych; lub
b) krajowymi normami lub przepisami technicznymi określonymi w ust. 2 w przypadku braku zharmonizowanych norm w dziedzinach objętych danymi normami i przepisami krajowymi.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty swoich krajowych norm i przepisów technicznych określonych w ust. 1 lit. b), które w ich opinii spełniają wymogi art. 6.
Komisja niezwłocznie przekazuje te teksty pozostałym Państwom Członkowskim.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 9 ust. 2 Komisja notyfikuje Państwom Członkowskim krajowe normy i przepisy techniczne uznane za spełniające wymogi art. 6.
Państwa Członkowskie publikują odniesienia do tych krajowych norm i przepisów technicznych.
Komisja zapewnia, aby zostały one opublikowane także w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 9
1.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie lub Komisja uzna, że zharmonizowane normy określone w art. 8 ust. 1 lit. a) nie spełniają w pełni wymogów art. 6, dane Państwo Członkowskie lub Komisja kieruje sprawę do stałego komitetu ustanowionego na mocy dyrektywy 83/189/EWG, dalej zwanego "Komitetem", wraz z podaniem przyczyn swojego postępowania.
Komitet niezwłocznie wydaje opinię.
W świetle opinii Komitetu Komisja notyfikuje Państwom Członkowskim, czy dane normy powinny zostać wycofane z publikacji określonych w art. 8 ust. 1 lit. a).
2.
W odniesieniu do krajowych norm i przepisów technicznych określonych w art. 8 ust. 2 Komitet działa zgodnie z następującą procedurą:
a) Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet przedstawia swoją opinię w sprawie tego projektu w terminie ustalonym przez przewodniczącego w zależności od pilności sprawy.
Opinia przyjmowana jest większością 54 głosów, przy czym liczba głosów Państw Członkowskich ważona jest zgodnie z art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
b) Komisja przyjmuje proponowane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
c) W przypadku gdy proponowane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub gdy opinia nie została wydana, Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie wniosek dotyczący środków, jakie powinny zostać podjęte.
Rada podejmuje decyzję większością kwalifikowaną.
d) W przypadku braku decyzji Rady po upływie trzech miesięcy od daty skierowania do niniejszej sprawy Komisja przyjmuje projektowane środki.
Artykuł 10
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie 36 miesięcy od jej notyfikacji [8].
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 11
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 24 listopada 1986 r.
w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących ochrony zwierząt wykorzystywanych do celów doświadczalnych i innych celów naukowych
(86/609/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: między obowiązującymi obecnie krajowymi ustawodawstwami dotyczącymi ochrony zwierząt wykorzystywanych do niektórych celów doświadczalnych istnieją różnice, które mogą zakłócić funkcjonowanie wspólnego rynku;
w celu wyeliminowania tych różnic ustawodawstwa Państw Członkowskich powinny zostać zharmonizowane; takie zharmonizowanie przepisów powinno zapewnić ograniczenie do minimum liczby zwierząt wykorzystywanych do celów doświadczalnych i innych naukowych, otoczenie tych zwierząt odpowiednią opieką, zapobieżenie niepotrzebnemu zadawaniu im bólu, cierpienia, niepokoju lub trwałego uszkodzenia, a w razie gdyby oddziaływania takie były nieuniknione, ograniczenie ich do minimum;
w szczególności należy unikać niepotrzebnego powielania doświadczeń,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Celem niniejszej dyrektywy jest zapewnienie, aby wszędzie tam, gdzie zwierzęta są wykorzystywane do celów doświadczalnych i innych celów naukowych, przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne w Państwach Członkowskich odnoszące się do ochrony tych zwierząt zostały zharmonizowane tak, aby uniknąć zakłóceń w ustanowieniu i funkcjonowaniu wspólnego rynku, w szczególności przez naruszenie konkurencji oraz barier w handlu.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicję:
a) "zwierzę" o ile nie zakwalifikowano inaczej, oznacza każdego żyjącego kręgowca niebędącego człowiekiem, włączając wolno żyjące i/lub rozmnażające formy larwalne, ale z wyłączeniem form płodowych lub embrionalnych;
b) "zwierzęta doświadczalne" – zwierzęta wykorzystywane lub przeznaczone do wykorzystania w doświadczeniach;
c) "zwierzęta hodowlane" – zwierzęta wychowywane specjalnie w celu wykorzystania w doświadczeniach w programach zatwierdzonych lub zarejestrowanych przez organ władzy;
d) "doświadczenie" oznacza jakiekolwiek wykorzystanie zwierzęcia do celów doświadczalnych lub innych naukowych, które może u niego spowodować ból, cierpienie, niepokój lub trwałe uszkodzenie, łącznie z wszelkimi czynnościami mającymi na celu lub powodującymi urodzenie się zwierzęcia w każdej takiej sytuacji, ale z wyłączeniem najmniej bolesnych sposobów zabijania lub znakowania zwierząt przyjętych w nowoczesnej praktyce (tj. metod "humanitarnych"); początkiem doświadczenia jest moment przygotowania zwierzęcia po raz pierwszy do uczestnictwa w nim, a końcem moment, po którym nie będą czynione dalsze obserwacje; usunięcie odczuwania bólu, cierpienia, niepokoju i trwałych uszkodzeń przez skuteczne użycie środków znieczulających, przeciwbólowych lub innych środków nie narusza objęcia zwierzęcia niniejszą definicją.
Definicja nie obejmuje czynności weterynaryjnych dokonywanych w gospodarstwach rolnych lub klinikach, które nie mają na celu prowadzenia doświadczeń;
e) "organ władzy" oznacza organ lub organy władzy wyznaczone przez każde Państwo Członkowskie jako odpowiedzialne za nadzorowanie wprowadzania w życie niniejszej dyrektywy;
f) "właściwa osoba" – każda osoba uważana przez Państwo Członkowskie za właściwą do wykonywania odpowiedniej funkcji określonej w niniejszej dyrektywie;
g) "ośrodek" – każdy obiekt, budynek, grupa budynków lub inne zabudowania, mogący zawierać miejsca niecałkowicie ogrodzone lub zadaszone oraz pomieszczenia ruchome;
h) "ośrodek hodowlany" – każdy ośrodek, w którym hoduje się zwierzęta w celu wykorzystania ich w doświadczeniach;
i) "ośrodek zaopatrzeniowy" – każdy ośrodek inny niż hodowlany, z którego dostarczane są zwierzęta przeznaczone do wykorzystania w doświadczeniach;
j) "ośrodek badawczy" – każdy ośrodek, gdzie zwierzęta są wykorzystywane do doświadczeń;
k) "odpowiednio znieczulony" – pozbawiony czucia przez znieczulenie (miejscowe lub ogólne), tak samo skuteczne, jak stosowane w dobrej praktyce weterynaryjnej;
l) "humanitarny sposób uśmiercania" – zabijanie zwierzęcia z zadaniem mu minimalnego cierpienia fizycznego lub psychicznego w zależności od gatunku.
Artykuł 3
Niniejszą dyrektywę stosuje się do wykorzystania zwierząt w doświadczeniach podejmowanych w jednym z następujących celów:
a) rozwój, produkcja, jakość, skuteczność i bezpieczeństwo testowania leków, środków spożywczych i innych substancji lub produktów:
i) w celu uniknięcia, zapobiegania, diagnozowania lub leczenia choroby, złego stanu zdrowia lub innych nieprawidłowości i ich wpływu na człowieka, zwierzęta lub rośliny;
ii) w celu oceny, wykrywania, regulacji lub modyfikacji warunków fizjologicznych u człowieka, zwierząt lub roślin;
b) ochrona środowiska naturalnego w interesie zdrowia i dobrobytu ludzi lub zwierząt.
Artykuł 4
Każde Państwo Członkowskie zobowiązane jest do wprowadzenia zakazu wykorzystywania do celów doświadczalnych zwierząt uważanych za zagrożone, zgodnie z załącznikiem I do Konwencji o międzynarodowym handlu zagrożonymi gatunkami fauny i flory oraz załącznikiem C. I do rozporządzenia EWG/3626/82 [4], chyba że pozostają one w zgodzie z tym rozporządzeniem, a przedmiotem doświadczeń są:
- badania mające na celu zachowanie danego gatunku, lub
- istotne cele biomedyczne, kiedy dany gatunek wyjątkowo okazuje się być jedynym przydatnym do tych celów.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie zapewnią, aby w zakresie ogólnej opieki i przetrzymywania zwierząt:
a) wszystkie zwierzęta doświadczalne miały zapewnione schronienie, otoczenie, przynajmniej pewną swobodę ruchu, pożywienie, wodę oraz opiekę odpowiednią do utrzymania ich w zdrowiu i dobrostanie;
b) wszelkie ograniczenia możliwości zaspokojenia przez zwierzę doświadczalne potrzeb fizjologicznych i zachowawczych były minimalne;
c) warunki środowiska, w którym zwierzęta doświadczalne są hodowane, trzymane lub wykorzystywane, były codziennie kontrolowane;
d) dobrostan i stan zdrowia zwierząt doświadczalnych są obserwowane przez właściwą osobę, aby można było zapobiec zbędnemu bólowi, cierpieniu, niepokojowi lub trwałemu uszkodzeniu;
e) poczynione zostały ustalenia zapewniające usunięcie tak szybko jak to możliwe wszelkiej wykrytej wady lub cierpienia.
W celu wprowadzenia w życie przepisów lit. a) i b), Państwa Członkowskie będą mieć na uwadze wytyczne zawarte w załączniku II.
Artykuł 6
1.
Każde Państwo Członkowskie wyznaczy organ lub organy władzy odpowiedzialne za sprawdzenie czy przepisy niniejszej dyrektywy są właściwie wykonywane.
2.
W ramach wprowadzania w życie niniejszej dyrektywy Państwa Członkowskie przyjmą konieczne środki w celu umożliwienia wyznaczonemu organowi władzy wymienionemu w ust. 1 zasięgnięcie rady ekspertów właściwych w danej dziedzinie.
Artykuł 7
1.
Doświadczenia są przeprowadzane wyłącznie przez właściwe i upoważnione osoby lub na bezpośrednią odpowiedzialność takiej osoby bądź wtedy, gdy projekt doświadczalny lub naukowy jest zatwierdzony zgodnie z przepisami ustawodawstwa krajowego.
2.
Doświadczenia nie są przeprowadzane jeśli jest teoretycznie i praktycznie dostępna inna naukowo zadowalająca metoda osiągnięcia pożądanego celu, niepociągająca za sobą wykorzystania zwierzęcia.
3.
Jeżeli doświadczenie musi zostać wykonane, wybór gatunku zostanie dokładnie rozważony i w miarę potrzeby uzasadniony właściwemu organowi władzy.
Wybierając między doświadczeniami pierwszeństwo należy przyznać tym, w których wykorzystywana jest najmniejsza liczba zwierząt, angażują zwierzęta o najniższym stopniu wrażliwości neurofizjologicznej, w które powodują najmniej bólu, cierpienia, niepokoju i trwałych uszkodzeń oraz co, do których istnieje największe prawdopodobieństwo, że przyniosą zadowalające wyniki.
Doświadczenia na dzikich zwierzętach nie mogą być wykonywane, chyba że badania na innych zwierzętach nie wystarczałyby do osiągnięcia celów doświadczenia.
4.
Wszystkie doświadczenia zmierzają do uniknięcia niepokoju, niepotrzebnego bólu i cierpienia.
Doświadczenia te podlegają przepisom ustanowionym w art. 8.
Działania określone w art. 9 będą podejmowane we wszystkich przypadkach.
Artykuł 8
1.
Wszystkie doświadczenia będą wykonywane w znieczuleniu ogólnym lub miejscowym.
2.
Ustęp 1 nie ma zastosowania, jeżeli:
a) znieczulenie jest oceniane jako bardziej traumatyczne dla zwierzęcia niż samo doświadczenie;
b) znieczulenie nie daje się pogodzić z przedmiotem doświadczenia.
W takich przypadkach podejmuje się właściwe środki ustawodawcze i/lub administracyjne zapewniające, że takie doświadczenie nie będzie przeprowadzane niepotrzebnie.
Znieczulenie powinno być stosowane w przypadku poważnych urazów, które mogą spowodować silny ból.
3.
Jeżeli znieczulenie nie jest możliwe, powinny zostać zastosowane środki przeciwbólowe lub inne odpowiednie środki zapewniające, tak dalece jak to możliwe, ograniczenie bólu, cierpienia, niepokoju, aby w żadnym przypadku nie narażać zwierzęcia na silny ból, niepokój lub cierpienie.
4.
O ile działanie takie jest zgodne z celem doświadczenia, znieczulone zwierzę, które odczuwa znaczny ból po ustaniu działania znieczulenia, odpowiednim czasie otrzyma środki uśmierzające ból, a gdy to niemożliwe, zostaną niezwłocznie zabite metodą humanitarną.
Artykuł 9
1.
Po zakończeniu każdego doświadczenia decyduje się, czy zwierzę będzie pozostawione przy życiu, czy też uśmiercone metodą humanitarną, uwzględniając warunek, że zwierzę nie będzie utrzymywane przy życiu, jeżeli pomimo przywrócenia zdrowia zwierzęcia do normalnego stanu pod wszystkimi innymi względami będzie ono prawdopodobnie odczuwało trwały ból lub niepokój.
2.
Decyzje, określone w ust. 1 będą podejmowane przez właściwą osobę, najlepiej przez weterynarza.
3.
Jeżeli po zakończeniu doświadczenia:
a) zwierzę ma pozostać przy życiu, musi być ono otoczone opieką właściwą do jego stanu zdrowia, znaleźć się pod nadzorem weterynarza lub innej właściwej osoby i być trzymane w warunkach spełniających wymagania art. 5.
Od warunków ustanowionych w niniejszej literze można jednak odstąpić, jeżeli według opinii weterynarza nie narazi to zwierzęcia na cierpienie;
b) zwierzę nie zostaje przy życiu lub też nie może korzystać z warunków z przepisów art. 5, dotyczących dobrego samopoczucia zwierzęcia, musi być ono uśmiercone metodą humanitarną tak szybko, jak to możliwe.
Artykuł 10
Państwa Członkowskie zapewnią, że wszelkie ponowne wykorzystanie zwierząt do doświadczeń będzie zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy.
W szczególności, żadne zwierzę nie będzie wykorzystywane więcej niż jeden raz do doświadczeń powodujących silny ból, niepokój lub inne równoważne cierpienie.
Artykuł 11
Bez względu na inne przepisy niniejszej dyrektywy, gdzie jest to konieczne ze względu na uzasadnione cele doświadczenia, organ władzy może zezwolić na wypuszczenie danego zwierzęcia na wolność, pod warunkiem że dołoży się możliwie największych starań w celu zapewnienia ochrony dobrego samopoczucia zwierzęcia, tak długo jak na to pozwala stan jego zdrowia i że nie stworzy to zagrożenia dla zdrowia publicznego i środowiska.
Artykuł 12
1.
Państwa Członkowskie ustanowią procedury, według których same doświadczenia oraz dane osób przeprowadzających te doświadczenia będą z wyprzedzeniem zgłoszone do odpowiedniego organu władzy.
2.
Jeżeli planuje się poddanie zwierzęcia doświadczeniu narażającemu je lub mogącemu je narazić na silny ból, który może być długotrwały, takie doświadczenie musi zostać zgłoszone do organu władzy z podaniem szczegółów i dokładnie uzasadnione lub specjalnie zatwierdzone przez organ władzy.
Organ władzy podejmuje właściwe działania sądowe lub administracyjne, jeżeli nie zostanie wystarczająco przekonany, co do wagi doświadczenia, aby uznać je za dotyczące podstawowych potrzeb człowieka lub zwierząt.
Artykuł 13
1.
Na podstawie otrzymanych do zatwierdzenia wniosków i powiadomień oraz na podstawie zrobionych sprawozdań organ władzy w każdym Państwie Członkowskim zbiera i zależnie od możliwości poda okresowo do wiadomości publicznej następujące informacje statystyczne dotyczące wykorzystania zwierząt w doświadczeniach:
a) liczbę i rodzaj zwierząt wykorzystanych w doświadczeniach;
b) liczbę zwierząt wybranych kategorii wykorzystanych w doświadczeniach określonych w art. 3;
c) liczbę zwierząt wybranych kategorii wykorzystanych w doświadczeniach wymaganych przez obowiązujące przepisy prawne.
2.
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie niezbędne kroki w celu zapewnienia ochrony poufności informacji o znaczeniu handlowym przekazanych na mocy niniejszej dyrektywy.
Artykuł 14
Osoby, które przeprowadzają doświadczenia lub biorą w nich udział oraz osoby, które opiekują się zwierzętami wykorzystywanymi w doświadczeniach, włączając w to obowiązki o charakterze nadzorczym, posiadają właściwe wykształcenie i szkolenie.
W szczególności osoby przeprowadzające lub nadzorujące przebieg doświadczeń otrzymują informacje w zakresie dyscypliny naukowej zgodnej z podejmowaną pracą doświadczalną, oraz umieją obchodzić się i opiekować zwierzętami laboratoryjnymi; osoby te powinny również przekonać organ władzy, że osiągnęły poziom szkolenia wystarczający do wykonywania swoich zadań.
Artykuł 15
Ośrodki hodowlane i zaopatrzeniowe powinny być zatwierdzone lub zarejestrowane przez organ władzy i powinny spełniać wymagania art. 5 i 14, chyba że zostaną z tego zwolnione na podstawie art. 19 ust. 4 lub art. 21.
Ośrodek zaopatrzeniowy będzie pozyskiwał zwierzęta jedynie z ośrodka hodowlanego lub z innego ośrodka zaopatrzeniowego, chyba że zwierzę zostało zgodnie z prawem przywiezione z zagranicy i nie jest to ani zwierzę zdziczałe, ani zbłąkane.
Ogólne i szczegółowe zwolnienia od tego ostatniego przepisu mogą zostać przyznane ośrodkowi zaopatrzeniowemu na zasadach ustalonych przez organ władzy.
Artykuł 16
Przy zatwierdzeniu lub rejestracji przewidzianym w art. 15 zostanie wskazana właściwa osoba odpowiedzialna za ośrodek, której powierzone będzie prowadzenie lub zorganizowanie właściwej opieki nad zwierzętami hodowlanymi lub przetrzymywanymi w ośrodku oraz zapewnienie zgodności z wymaganiami art. 5 i 14.
Artykuł 17
1.
Ośrodki hodowlane i zaopatrzeniowe rejestrują liczbę i gatunki sprzedanych lub dostarczonych zwierząt, datę ich sprzedaży lub dostarczenia, nazwę i adres odbiorcy oraz liczbę i gatunki zwierząt, które padły na terenie danego ośrodka hodowlanego lub zaopatrzeniowego.
2.
Każdy organ władzy określi rejestry, które mają być przechowywane i udostępniane im przez osobę odpowiedzialną za ośrodki, ustanowioną w ust. 1; rejestry są przechowywane przez okres, co najmniej trzech lat od daty ostatniego wpisu i podlegają okresowej kontroli urzędników organu władzy.
Artykuł 18
1.
Każdy pies, kot lub zwierzę z gatunku ssaków naczelnych w jakimkolwiek ośrodku hodowlanym zaopatrzeniowym lub badawczym zostanie, przed odstawieniem od matki, zaopatrzony w sposób możliwie najmniej bolesny w znak identyfikacyjny, z wyjątkiem przypadków określonych w ust. 3.
2.
Jeżeli nieoznaczony pies, kot lub zwierzę z gatunku ssaków naczelnych jest przyjmowany do ośrodka po raz pierwszy po odstawieniu od matki, jest znakowany tak szybko, jak to możliwe.
3.
Jeżeli pies, kot lub zwierze z gatunku ssaków naczelnych jest, przed odstawieniem od matki, przenoszony z jednego ośrodka określonego w ust. 1 do innego i jeżeli nie jest możliwe oznakowanie go przed tym przeniesieniem, to ośrodek przyjmujący musi prowadzić pełną dokumentację rejestru zwierzęcia, w szczególności określającą jego matkę, aż do chwili, gdy będzie ono mogło być oznakowane.
4.
Szczegółowe dane dotyczące tożsamości i pochodzenia każdego psa, kota lub zwierzęcia z gatunku ssaków naczelnych umieszcza się w rejestrach każdego ośrodka.
Artykuł 19
1.
Ośrodki użytkowe są rejestrowane lub zatwierdzane przez dany organ władzy.
Powinny one być wyposażone w urządzenia i sprzęt stosowny do gatunków wykorzystywanych zwierząt oraz przeprowadzanych tam doświadczeń; konstrukcja, wykonanie i sposób działania są takie, aby zapewnić, doświadczenia są przeprowadzane tak wydajnie, jak to możliwe i tak, aby można było uzyskać służące wyniki przy wykorzystaniu jak najmniejszej liczby zwierząt oraz zadawaniu im jak najmniejszego bólu, cierpienia, niepokoju lub trwałych uszkodzeń.
2.
W każdym ośrodku badawczym:
a) określona jest osoba lub osoby odpowiedzialne administracyjnie za opiekę nad zwierzętami i działanie sprzętu;
b) zapewniony jest wystarczająco wyszkolony personel;
c) dokonuje się odpowiednich ustaleń w celu zapewnienia porad i leczenia weterynaryjnego;
d) weterynarzowi lub innej właściwej osobie powinno powierzać się obowiązki doradcze w zakresie dobrego samopoczucia zwierząt.
3.
Doświadczenia mogą być, jeśli zostało to zatwierdzone przez odnośny organ władzy, przeprowadzane poza ośrodkami badawczymi.
4.
W ośrodkach badawczych są wykorzystywane jedynie zwierzęta pochodzące z ośrodków hodowlanych lub zaopatrzeniowych, chyba że zostanie uzyskane wyłączenie ogólne lub specjalne na warunkach ustalonych przez organ władzy.
W każdym przypadku, gdy będzie możliwe, wykorzystywane są zwierzęta hodowlane.
Zbłąkane zwierzęta domowe nie są wykorzystywane do doświadczeń.
Wyłączenie ogólne oparte na warunkach niniejszego ustępu nie może rozciągać się na zbłąkane psy i koty.
5.
W ośrodkach badawczych przechowuje się rejestry wszystkich wykorzystywanych zwierząt i okazuje w każdym przypadku, gdy jest to wymagane przez organy władzy.
W szczególności, w rejestrach tych określa się liczbę i gatunki nabytych zwierząt, od kogo zostały nabyte i kiedy zostały dostarczone.
Rejestry te są przechowywane przez okres, co najmniej trzech lat i są przedstawiane organowi władzy, jeśli ten wyrazi takie życzenie.
Ośrodki użytkowe podlegają kontroli okresowej przedstawicieli organu władzy.
Artykuł 20
Jeżeli ośrodki użytkowe hodują zwierzęta przeznaczone do doświadczeń prowadzonych na własnym terenie, to do zgodności z przepisami art. 15 i 19 potrzebna jest tylko jedna rejestracja lub zatwierdzenie.
Jednakże ośrodki stosują odpowiednie przepisy niniejszej dyrektywy dotyczące ośrodków hodowlanych i badawczych.
Artykuł 21
Zwierzęta należące do gatunków wymienionych w załączniku I, przeznaczone do wykorzystania w doświadczeniach są zwierzętami hodowlanymi, chyba że zostanie uzyskane ogólne lub specjalne zwolnienie na zasadach określonych przez organ władzy.
Artykuł 22
1.
Aby uniknąć niepotrzebnego powielania doświadczeń w celu spełnienia wymagań wspólnotowego ustawodawstwa dotyczącego zdrowia i bezpieczeństwa, Państwa Członkowskie będą, tak dalece jak to możliwe, uznawać ważność danych pochodzących z doświadczeń przeprowadzanych na terytorium innych Państw Członkowskich, chyba że w celu ochrony zdrowia publicznego i bezpieczeństwa konieczne są dalsze badania.
2.
W tym celu Państwa Członkowskie, tam gdzie to jest możliwe i bez naruszenia wymagań obowiązujących dyrektyw wspólnotowych, przekazują Komisji informacje dotyczące ich ustawodawstwa i praktyki administracyjnej w zakresie doświadczeń na zwierzętach, włącznie z wymaganiami, jakie muszą być spełnione przed wprowadzeniem produktów do obrotu; dostarczają one również faktycznych informacji na temat doświadczeń przeprowadzanych na ich terytorium oraz zezwoleń lub wszelkich innych szczegółowych danych administracyjnych dotyczących tych doświadczeń.
3.
Komisja ustanowi stały komitet doradczy, w którym będą reprezentowane Państwa Członkowskie i który będzie wspomagać Komisję w organizowaniu wymiany właściwych informacji, spełniając zarazem wymogi poufności, oraz który będzie także wspomagać Komisję w innych sprawach wynikłych w związku ze stosowaniem niniejszej dyrektywy.
Artykuł 23
1.
Komisja i Państwa Członkowskie powinny zachęcać do podejmowania badań nad rozwoju i zatwierdzenia alternatywnych technik, które mogłyby dostarczyć takiej samej ilości informacji, jaką uzyskuje się w doświadczeniach z wykorzystaniem zwierząt, lecz które dotyczyłyby mniejszej liczby zwierząt lub pociągałyby za sobą mniej bolesne procedury oraz podejmują inne takie kroki, które uznają za właściwe, w celu zachęcania do badań w tym zakresie.
Komisja i Państwa Członkowskie monitorują tendencje w metodach doświadczalnych.
2.
Przed końcem 1987 r. Komisja składa sprawozdanie dotyczące możliwości modyfikacji badań i wytycznych ustanowionych w istniejącym ustawodawstwie wspólnotowym, biorąc pod uwagę cele określone w ust. 1.
Artykuł 24
Niniejsza dyrektywa nie ogranicza prawa Państw Członkowskich do stosowania lub przyjmowania surowszych środków ochrony zwierząt wykorzystywanych w doświadczeniach lub też prawa kontroli wykorzystania zwierząt w doświadczeniach.
W szczególności, Państwa Członkowskie mogą wymagać wcześniejszego zatwierdzenia doświadczeń lub programów zgłoszonych zgodnie z przepisami art. 12 ust. 1.
Artykuł 25
1.
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 24 listopada 1989 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji przepisy prawa krajowego, przyjęte w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 26
W regularnych odstępach czasu nie przekraczających trzech lat, a po raz pierwszy po pięciu latach od ogłoszenia niniejszej dyrektywy, Państwa Członkowskie powiadomią Komisję o środkach podjętych w tym zakresie i dostarczą odpowiednie zestawienie informacji zebranych zgodnie z przepisami art. 13.
Komisja przygotuje sprawozdanie w imieniu Rady oraz Parlamentu Europejskiego.
Artykuł 27
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 11 grudnia 1986 r.
w sprawie stosowania zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn pracujących na własny rachunek, w tym w rolnictwie, oraz w sprawie ochrony kobiet pracujących na własny rachunek w okresie ciąży i macierzyństwa
(86/613/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100 i 235,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: w rezolucji z dnia 12 lipca 1982 r. dotyczącej popierania równych szans dla kobiet [4], Rada przyjęła ogólne cele wyrażone w komunikacie Komisji dotyczącym nowego wspólnotowego programu działania w dziedzinie popierania równości szans dla kobiet (w latach 1982—1985) i wyraziła wolę podjęcia właściwych środków, aby osiągnąć te cele;
działanie piąte wspomnianego wyżej programu dotyczy stosowania zasady równego traktowania w odniesieniu do kobiet pracujących na własny rachunek, w tym pracujących w rolnictwie;
wprowadzenie w życie zasady równości wynagrodzeń dla pracowników kobiet i mężczyzn, przewidzianej w art. 119 Traktatu, stanowi integralną część ustanowienia i funkcjonowania wspólnego rynku;
dnia 10 lutego 1975 r. Rada przyjęła dyrektywę 75/117/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Panstw Czlonkowskich odnoszących się do stosowania zasady równości wynagrodzeń dla mężczyzn i kobiet [5];
w zakresie innych aspektów równego traktowania kobiet i mężczyzn, Rada przyjęła dnia 9 lutego 1976 r. dyrektywę 76/207/EWG w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy [6], a 19 grudnia 1978 r. Rada przyjęła dyrektywę 79/7/EWG w sprawie stopniowego wprowadzania w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego [7];
w odniesieniu do osób pracujących na własny rachunek, w których działalności uczestniczą małżonkowie tych osób, zasadę równego traktowania należy wprowadzać w życie poprzez przyjęcie szczegółowych przepisów zmierzających do uregulowania szczególnej sytuacji takich osób;
pomiędzy Państwami Członkowskimi utrzymują się różnice w tej dziedzinie, zatem należy zbliżyć regulacje krajowe w zakresie stosowania zasady równego traktowania;
w niektórych dziedzinach Traktat nie przyznaje kompetencji niezbędnych do podjęcia szczególnych działań, które są wymagane;
wprowadzanie w życie zasady równego traktowania nie narusza środków dotyczących ochrony kobiet w okresie ciąży i macierzyństwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
SEKCJA I
Cele i zakres stosowania
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa zmierza do zapewnienia stosowania w Państwach Członkowskich, w zgodności z następującymi przepisami, zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn pracujących na własny rachunek lub przyczyniających się do wykonywania takiej pracy, w zakresie spraw nie objętych dyrektywami 76/207/EWG i 79/7/EWG.
Artykuł 2
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do:
a) osób pracujących na własny rachunek, to znaczy wszystkich osób prowadzących, na warunkach określonych przez prawo krajowe, działalność zarobkową na własny rachunek, w tym rolników i osób wykonujących wolne zawody;
b) ich małżonków, nie będących pracownikami ani wspólnikami, którzy w trwały sposób uczestniczą, na warunkach określonych przez prawo krajowe, w działalności osoby pracującej na własny rachunek i wykonują takie same zadania lub zadania o charakterze wspomagającym.
Artykuł 3
Dla celów niniejszej dyrektywy zasada równego traktowania oznacza brak jakiejkolwiek dyskryminacji ze względu na płeć, tak bezpośredniej jak i pośredniej, zwłaszcza przez odniesienie się do stanu cywilnego lub rodzinnego.
SEKCJA II
Równe traktowanie pracujących na własny rachunek pracowników kobiet i mężczyzn — sytuacja niemających statusu zawodowego małżonków osób pracujących na własny rachunek — ochrona kobiet pracujących na własny rachunek lub małżonek osób pracujących na własny rachunek w okresie ciąży i macierzyństwa
Artykuł 4
W odniesieniu do osób pracujących na własny rachunek, Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki dla zapewnienia zniesienia wszystkich przepisów sprzecznych z zasadą równego traktowania, tak jak jest ona określona w dyrektywie 76/207/EWG, a szczególnie w zakresie przedsiębiorczości, wyposażania lub rozszerzania działalności przedsiębiorstwa lub w zakresie rozpoczęcia lub rozszerzenia jakiejkolwiek innej formy działalności osoby pracującej na własny rachunek, włączając w to ułatwienia finansowe.
Artykuł 5
Nie naruszając szczególnych warunków dostępu do wykonywania niektórych rodzajów działalności, które są jednolicie stosowane do obu płci, Państwa Członkowskie podejmują konieczne środki, aby warunki utworzenia spółki między małżonkami nie były bardziej restryktywne niż warunki utworzenia spółki między osobami niebędącymi małżeństwem.
Artykuł 6
W przypadku gdy w Państwie Członkowskim istnieje składkowy system zabezpieczenia społecznego dla osób pracujących na własny rachunek, Państwo Członkowskie podejmuje konieczne środki, aby małżonkowie, o których mowa w art. 2 lit. b), którzy nie podlegają ochronie poprzez system zabezpieczenia społecznego, z którego korzysta osoba pracująca na własny rachunek, mogły przystąpić, dobrowolnie i opłacając składki, do systemu zabezpieczenia społecznego.
Artykuł 7
Państwa Członkowskie zobowiązują się ustalić, na jakich warunkach możliwe jest uznawanie pracy wykonywanej przez małżonków, o których mowa w art. 2 lit. b) i, w świetle tych ustaleń, rozważą podjęcie wszelkich odpowiednich działań w celu popierania takiego uznawania.
Artykuł 8
Państwa Członkowskie zobowiązują się ustalić, czy i pod jakimi warunkami, kobiety pracujące na własny rachunek oraz małżonki osób pracujących na własny rachunek, mogą w okresie zaprzestania wykonywania pracy z powodu ciąży lub macierzyństwa:
- mieć dostęp do usług zapewniających czasowe zastępstwo lub do krajowych usług socjalnych, lub
- być uprawnione do świadczeń pieniężnych w ramach systemu zabezpieczenia społecznego lub innego publicznego systemu opieki społecznej.
SEKCJA III
Przepisy ogólne i końcowe
Artykuł 9
Państwa Członkowskie wprowadzają do ich krajowych systemów prawnych środki niezbędne dla umożliwienia wszystkim osobom, które uważają się za poszkodowane z powodu niezastosowania zasady równego traktowania w zakresie prowadzenia działalności na własny rachunek, dochodzenie ich praw przed sądem, po wyczerpaniu możliwości przed innymi właściwymi organami.
Artykuł 10
Państwa Członkowskie zapewniają, aby środki przyjęte na mocy niniejszej dyrektywy, jak również odpowiednie przepisy już obowiązujące w tej dziedzinie, zostały podane do wiadomości organizacji reprezentujących osoby pracujące na własny rachunek oraz ośrodków szkolenia zawodowego.
Artykuł 11
Rada dokona przeglądu niniejszej dyrektywy, na wniosek Komisji, przed dniem 1 lipca 1993 r.
Artykuł 12
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż dnia 30 czerwca 1989 r.
Jeżeli jednak Państwo Członkowskie, w celu realizacji art. 5 niniejszej dyrektywy, musi zmienić swoje ustawodawstwo w dziedzinie praw i obowiązków małżeńskich, to wówczas takie Państwo Członkowskie zapewnia zgodność z art. 5, nie później niż dnia 30 czerwca 1991 r.
2.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają Komisję o działaniach podjętych w celu zapewnienia zgodności z niniejszą dyrektywą.
Artykuł 13
Nie później niż dnia 30 czerwca 1991 r., Państwa Członkowskie przekazują Komisji wszelkie niezbędne informacje, które umożliwiają jej sporządzenie sprawozdania dotyczącego stosowania niniejszej dyrektywy, w celu przedłożenia go Radzie.
Artykuł 14
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 8 grudnia 1986 r.
w sprawie rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych banków i innych instytucji finansowych
(86/635/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 54 ust. 3 lit. g),
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Zgromadzenia [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
dyrektywa Rady 78/660/EWG z dnia 25 lipca 1978 r., wydana na podstawie art. 54 ust. 3 lit. g) Traktatu, w sprawie rocznych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek [4], ostatnio zmieniona dyrektywą 84/569/EWG [5], nie musi być, do czasu późniejszej koordynacji, stosowana w stosunku do banków oraz innych instytucji finansowych, zwanych dalej "instytucjami kredytowymi"; uznając podstawowe znaczenie tych przedsiębiorstw we Wspólnocie, koordynacja taka jest konieczna;
dyrektywa Rady 83/349/EWG z dnia 13 czerwca 1983 r., wydana na podstawie art. 54 ust. 3 lit. g) Traktatu, w sprawie skonsolidowanych sprawozdań finansowych [6] przewiduje odstępstwa w stosunku do instytucji kredytowych wyłącznie do czasu upływu nieprzekraczalnego terminu nałożonego odnośnie do zastosowania niniejszej dyrektywy; niniejsza dyrektywa musi zatem uwzględniać także przepisy szczególne dotyczące instytucji kredytowych w stosunku do skonsolidowanych sprawozdań finansowych;
potrzeba dokonania koordynacji stała się pilna, ponieważ coraz więcej instytucji kredytowych prowadzi działalność wykraczającą poza granice kraju; poprawa porównywalności w rocznych sprawozdaniach finansowych i skonsolidowanych sprawozdaniach finansowych tych instytucji ma istotne znaczenie dla wierzycieli, dłużników, udziałowców i ogółu społeczeństwa;
w praktyce we wszystkich Państwach Członkowskich Wspólnoty instytucje kredytowe w rozumieniu dyrektywy Rady 77/780/EWG z dnia 12 grudnia 1977 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, odnoszących się do podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe [7], występujące w różnych formach prawnych, konkurują ze sobą w sektorze bankowym; korzystne wydaje się nieograniczanie koordynacji w stosunku do instytucji kredytowych, do form prawnych objętych zakresem regulacji dyrektywy 78/660/EWG, lecz raczej opowiedzenie się za ustaleniem zakresu, który obejmowałby wszystkie spółki i firmy określone w art. 58 akapit drugi Traktatu;
w odniesieniu do instytucji finansowych zakres regulacji niniejszej dyrektywy powinien jednakże ograniczyć się do tych instytucji finansowych, których jedna z form prawnych została określona w dyrektywie 78/660/EWG; instytucje finansowe nieobjęte zakresem dyrektywy 78/660/EWG muszą automatycznie zostać objęte zakresem niniejszej dyrektywy;
konieczne jest powiązanie działań w zakresie koordynacji odnoszących się do instytucji kredytowych, ponieważ niektóre aspekty przepisów dotyczących rocznych sprawozdań finansowych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych będą miały wpływ na inne obszary koordynacji, takie jak wymogi dotyczące wydawania zezwoleń i wskaźniki wykorzystywane do celów nadzoru;
ze względu na szczególny charakter instytucji kredytowych właściwe wydaje się przyjęcie odrębnej dyrektywy w sprawie rocznych sprawozdań finansowych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych tych instytucji, nie oznacza to jednak konieczności przyjęcia nowej grupy przepisów innych niż zawarte w dyrektywach 78/660/EWG i 83/349/EWG; odrębne przepisy nie byłyby ani właściwe, ani zgodne z zasadami leżącymi u podstaw koordynacji prawa spółek, ponieważ, uznając ważną rolę, jaką odgrywają w gospodarce wspólnotowej, instytucje kredytowe nie mogą zostać wyłączone z ramowych zasad opracowanych ogólnie dla przedsiębiorstw; z tego względu wzięto pod uwagę jedynie szczególne cechy charakterystyczne instytucji kredytowych i niniejsza dyrektywa reguluje jedynie wyjątki od przepisów zawartych w dyrektywach 78/660/EWG i 83/349/EWG;
struktura i treść bilansów instytucji kredytowych różni się w poszczególnych Państwach Członkowskich; niniejsza dyrektywa musi zatem określać ten sam układ, nomenklaturę i terminologię bilansów wszystkich instytucji kredytowych we Wspólnocie; powinno dopuścić się odstępstwa, jeżeli konieczność taka wynika z formy prawnej instytucji lub ze szczególnego charakteru jej działalności;
jeżeli roczne sprawozdania finansowe i skonsolidowane sprawozdania finansowe mają być porównywalne, należy ustalić podstawowe kwestie dotyczące ujawnienia różnych transakcji w bilansie lub poza bilansem;
w celu uzyskania większej porównywalności konieczne jest także dokładne ustalenie treści różnych pozycji bilansowych i pozabilansowych;
powyższe dotyczy także układu i określenia poszczególnych pozycji rachunku zysków i strat;
porównywalność danych zawartych w bilansie i rachunku zysków i strat zależy także w istotnym stopniu od wartości wpisanych do bilansu poszczególnych pozycji aktywów i pasywów;
ze względu na szczególne rodzaje ryzyka związanego z bankowością i potrzebę zapewnienia zaufania należy ustanowić przepis przewidujący możliwość wprowadzenia po stronie pasywów bilansu pozycji "Fundusz ogólnego ryzyka bankowego"; z tych samych względów wydaje się właściwe zezwolić Państwom Członkowskim, do czasu późniejszej koordynacji, na przyznanie pewnej swobody uznaniowej instytucjom kredytowym, szczególnie w zakresie wyceny pożyczek i zaliczek oraz niektórych papierów wartościowych; jednakże w tym ostatnim przypadku Państwa Członkowskie powinny zezwolić tym instytucjom kredytowym na utworzenie wspomnianego wyżej "Funduszu ogólnego ryzyka bankowego"; właściwe wydaje się zezwolić Państwom Członkowskim na umożliwianie instytucjom kredytowym umieszczania zespołu niektórych opłat i dochodów w rachunku zysków i strat;
ze względu na szczególny charakter instytucji kredytowych niezbędne są także pewne zmiany w odniesieniu do informacji dotyczących bilansu rocznego;
dążąc do traktowania na równi możliwie jak największej liczby instytucji kredytowych, podobnie jak w przypadku dyrektywy 77/780/EWG, w stosunku do małych i średnich instytucji kredytowych nie przewidziano ulg zgodnie z dyrektywą 78/660/EWG; jednakże jeżeli w świetle doświadczeń takie ulgi okazałyby się konieczne, możliwe byłoby ich wprowadzenie w ramach przyszłej koordynacji; z tych samych względów na instytucje kredytowe nie rozszerzono zakresu wyłączeń przedsiębiorstw macierzystych z wymogu konsolidacji, na jakie Państwa Członkowskie mogą zezwolić zgodnie z dyrektywą 83/349/EWG, jeżeli przedsiębiorstwa poddane mają być ujednoliceniu nieprzekraczającemu łącznie pewnej wielkości;
zastosowanie przepisów w sprawie skonsolidowanych sprawozdań finansowych w odniesieniu do instytucji kredytowych wymaga pewnych dostosowań do zasad mających zastosowanie w stosunku do wszystkich spółek przemysłowych i handlowych; przewidziano jasne zasady w przypadku mieszanych grup kapitałowych, a wyłączenia z obowiązku subkonsolidacji mogą zostać objęte dodatkowymi warunkami;
ze względu na skalę rozprzestrzenienia się sieci bankowych poza granice krajów i ich ciągły rozwój roczne sprawozdania finansowe i skonsolidowane sprawozdania finansowe instytucji kredytowej mającej siedzibę główną w jednym z Państw Członkowskich powinny być ogłaszane we wszystkich Państwach Członkowskich, w których instytucja ta prowadzi działalność;
badanie problemów powstających w związku z przedmiotem regulacji niniejszej dyrektywy, w szczególności dotyczących jej zastosowania, wymaga współpracy przedstawicieli Państw Członkowskich i Komisji w ramach komitetu kontaktowego; w celu uniknięcia wzrostu liczby takich komitetów pożądane jest, aby taka współpraca odbywała się w ramach Komitetu przewidzianego w art. 52 dyrektywy 78/660/EWG; jednakże badając problemy dotyczące instytucji kredytowych, należy ustanowić Komitet w odpowiedni sposób;
ze względu na złożoność sprawy należy wyznaczyć instytucjom kredytowym, objętym zakresem niniejszej dyrektywy dłuższy niż zwykle termin na wykonanie przepisów niniejszej dyrektywy;
należy ustanowić przepisy w celu dokonania rewizji niektórych przepisów niniejszej dyrektywy po pięciu latach doświadczeń jej stosowania w celu większej przejrzystości i harmonizacji przepisów,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
SEKCJA 1
PRZEPISY WSTĘPNE I ZAKRES
Artykuł 1
1. Artykuły 2, 3, 4 ust. 1 i 3–5, art. 6, 7, 13, 14, 15 ust. 3 i 4, art. 16–21, 29–35, 37–41, 42 zdanie pierwsze, art. 45 ust. 1, art. 46, 48–50, 51 ust. 1, art. 54, 56–59 i 61 dyrektywy 78/660/EWG mają zastosowanie do instytucji wymienionych w art. 2 niniejszej dyrektywy, o ile przepisy niniejszej dyrektywy nie stanowią inaczej.
2.
W przypadku odniesienia w dyrektywach 78/660/EWG i 83/349/EWG do art. 9 i 10 (bilans) lub art. 23–26 (rachunek zysków i strat) dyrektywy 78/660/EWG takie odniesienia uważa się za odniesienia do art. 4 (bilans) lub art. 27 i 28 (rachunek zysków i strat) niniejszej dyrektywy.
3.
Odniesienia w dyrektywach 78/660/EWG i 83/349/EWG do art. 31–42 dyrektywy 78/660/EWG uważa się za odniesienia do tych artykułów, z uwzględnieniem art. 35–39 niniejszej dyrektywy.
4.
W przypadku gdy odniesienia w powyższych przepisach dyrektywy 78/660/EWG dotyczą pozycji bilansu, do których w stosunku niniejsza dyrektywa nie przewiduje równoważnych przepisów, takie odniesienia uważa się za odniesienia do pozycji określonych w art. 4 niniejszej dyrektywy, obejmującego określone aktywa i pasywa.
Artykuł 2
1.
Środki koordynacyjne określone w niniejszej dyrektywie mają zastosowanie do:
a) instytucji kredytowych w rozumieniu art. 1 tiret pierwsze dyrektywy 77/780/EWG, będących spółkami określonymi w art. 58 ust. 2 Traktatu;
b) instytucji finansowych zorganizowanych w jednej z form prawnych określonych w art. 1 ust. 1 dyrektywy 78/660/EWG, które na podstawie art. 1 ust. 2 dyrektywy 78/660/EWG nie są przedmiotem dyrektywy 78/660/EWG.
Do celów niniejszej dyrektywy pojęcie "instytucje kredytowe" obejmuje także instytucje finansowe, o ile z kontekstu nie wynika inaczej.
2.
Państwa Członkowskie nie są zobowiązane do stosowania niniejszej dyrektywy w stosunku do:
a) instytucji kredytowych wymienionych w art. 2 ust. 2 dyrektywy 77/780/EWG;
b) instytucji tego samego Państwa Członkowskiego, które w sposób określony w art. 2 ust. 4 lit. a) dyrektywy 77/780/EWG powiązane są z centralnym organem w tym Państwie Członkowskim.
W takim przypadku bez uszczerbku dla stosowania niniejszej dyrektywy w stosunku do organu centralnego całość składająca się z organu centralnego i jego instytucji powiązanych podlega obowiązkowi sporządzania skonsolidowanych sprawozdań finansowych, obejmujących roczne sprawozdania z działalności, sporządzone, poddane kontroli i ogłoszone zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy;
c) następujących instytucji kredytowych:
- w Grecji: ETEBA (Narodowy Bank Inwestycyjny Rozwoju Przemysłu) i Τράπεζα Επενδύσεων (Bank Inwestycyjny),
- w Irlandii: Industrial and Provident Societies,
- w Zjednoczonym Królestwie: Friendly Societies oraz Industrial and Provident Societies.
3.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 2 ust. 3 dyrektywy 78/660/EWG do czasu późniejszej koordynacji Państwa Członkowskie mogą:
a) w przypadku instytucji kredytowych, o których mowa w art. 2 ust. 1 lit a) niniejszej dyrektywy, niebędących spółkami żadnego z typów wymienionych w art. 1 ust. 1 dyrektywy 78/660/EWG ustanawiać odstępstwa od niniejszej dyrektywy w przypadkach, w których odstępstwa te niezbędne są ze względu na formę prawną tych instytucji;
b) w przypadku wyspecjalizowanych instytucji kredytowych ustanawiać odstępstwa od niniejszej dyrektywy w przypadkach, w których odstępstwa te niezbędne są ze względu na wyjątkowy charakter działalności tych instytucji.
Odstępstwa od niniejszej dyrektywy mogą być przewidziane jedynie w stosunku do układu, nomenklatury, terminologii i treści pozycji bilansu i rachunku zysków i strat. Nie mogą one powodować skutku zezwalającego instytucjom, w stosunku do których są stosowane, dostarczania mniejszej ilości informacji w rocznych sprawozdaniach finansowych, niż inne instytucje objęte przepisami niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie powiadamiają o tych instytucjach kredytowych Komisję, w miarę możliwości z podziałem na kategorie, w ciągu sześciu miesięcy od dnia upływu terminu określonego w art. 47 ust. 2.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o odstępstwach ustanowionych w tym celu.
Odstępstwa zostaną przejrzane w ciągu dziesięciu lat od dnia notyfikacji niniejszej dyrektywy.
Jeżeli właściwe, Komisja przedstawi w danym przypadku odpowiednie propozycje.
Komisja przedłoży również sprawozdanie przejściowe w ciągu pięciu lat od dnia ogłoszenia niniejszej dyrektywy.
SEKCJA 2
PRZEPISY OGÓLNE DOTYCZĄCE BILANSU I RACHUNKU ZYSKÓW I STRAT
Artykuł 3
W przypadku instytucji kredytowych możliwość łączenia pozycji na podstawie art. 4 ust. 3 lit. a) lub b) dyrektywy 78/660/EWG ograniczona jest do podpozycji bilansu oraz rachunku zysków i strat, poprzedzonych niższą jednostką porządkową i powinna być dozwolona tylko na mocy przepisów ustanowionych w tym celu przez Państwa Członkowskie.
SEKCJA 3
UKŁAD BILANSU
Artykuł 4
Państwa Członkowskie wprowadzają następujący układ bilansu:
Aktywa
1.
Gotówka w kasie, salda w banku centralnym i bankach pocztowych.
2.
Krótkookresowe obligacje Skarbu Państwa i inne dłużne papiery wartościowe nadające się do refinansowania w banku centralnym:
a) krótkookresowe obligacje Skarbu Państwa i podobne papiery wartościowe;
b) inne dłużne papiery wartościowe nadające się do refinansowania w banku centralnym (o ile prawo krajowe nie przewiduje wykazania tych papierów wartościowych w pozycjach 3 i 4 aktywów).
3.
Pożyczki i zaliczki na rzecz instytucji kredytowych:
a) podlegające zwrotowi na żądanie;
b) inne pożyczki i zaliczki.
4.
Pożyczki i zaliczki na rzecz klientów.
5.
Dłużne papiery wartościowe, w tym papiery wartościowe o stałym dochodzie:
a) emitowane przez instytucje publiczne;
b) emitowane przez innych dłużników, odrębnie wskazujące:
- własne dłużne papiery wartościowe (o ile prawo krajowe nie przewiduje odpisania ich od pasywów).
6.
Akcje i inne papiery wartościowe o zmiennym dochodzie.
7.
Partycypacja, odrębnie wskazująca:
- partycypację w instytucjach kredytowych (o ile prawo krajowe nie przewiduje ich ujawnienia w informacji dotyczącej bilansu rocznego).
8.
Akcje w przedsiębiorstwach powiązanych, odrębnie wykazujące:
- akcje w instytucjach kredytowych (o ile prawo krajowe nie przewiduje ich ujawnienia w informacji dotyczącej bilansu rocznego).
9.
Wartości niematerialne i prawne wymienione po stronie aktywów w art. 9 pozycje B i C. I dyrektywy 78/660/EWG, z odrębnym wykazaniem:
- kosztów organizacji określonych prawem krajowym — w zakresie, w jakim prawo krajowe dopuszcza wykazanie ich po stronie aktywów (o ile prawo krajowe nie przewiduje ich ujawnienia w informacji dotyczącej bilansu rocznego),
- wartości firmy — do wysokości, w jakiej została ona nabyta za należyte świadczenie wzajemne (o ile prawo krajowe nie przewiduje ich ujawnienia w informacji dotyczącej bilansu rocznego).
10.
Aktywa rzeczowe wymienione po stronie aktywów w art. 9 pozycja C. II dyrektywy 78/660/EWG, odrębnie wskazujące:
- nieruchomości i budynki zajmowane przez instytucję kredytową w celu prowadzenia własnej działalności (o ile prawo krajowe nie przewiduje ich ujawnienia w informacji dotyczącej bilansu rocznego).
11.
Niewpłacona część kapitału subskrybowanego, odrębnie wskazująca:
- kapitał zadeklarowany (o ile prawo krajowe nie przewiduje, że kapitał zadeklarowany wykazuje się po stronie pasywów, w sytuacji kiedy kapitał zadeklarowany lecz niewpłacony należy wykazać albo w niniejszej pozycji aktywów, albo w pozycji 14 aktywów).
12.
Będące w posiadaniu akcje własne (ze wskazaniem ich wartości nominalnej lub, w razie braku wartości nominalnej, ich rachunkowej wartości parytetowej w zakresie, w jakim prawo krajowe zezwala na ich wykazywanie w bilansie).
13.
Pozostałe aktywa.
14.
Kapitał subskrybowany wymagalny, lecz niewpłacony (o ile prawo krajowe nie przewiduje wykazania kapitału zadeklarowanego w pozycji 11 aktywów).
15.
Pozycje zrealizowane w bieżącym okresie obrachunkowym, lecz odnoszące się do przyszłych okresów.
16.
Strata za rok budżetowy (o ile prawo krajowe nie przewiduje włączenia jej w pozycji 14 pasywów).
Pasywa
1.
Kwoty dłużne wobec instytucji kredytowych:
a) podlegające zwrotowi na żądanie;
b) o ustalonych terminach płatności lub okresach wypowiedzenia.
2.
Kwoty dłużne wobec klientów:
a) depozyty oszczędnościowe, odrębnie wskazujące:
- depozyty podlegające zwrotowi na żądanie oraz depozyty o ustalonych terminach płatności lub okresach wypowiedzenia, w przypadku gdy prawo krajowe przewiduje takie wyszczególnienie (chyba że prawo krajowe określa, że takie informacje wykazuje się w informacji dotyczącej bilansu rocznego);
b) inne zobowiązania:
ba) podlegające zwrotowi na żądanie;
bb) o ustalonych terminach płatności lub okresach wypowiedzenia.
3.
Zobowiązania potwierdzone świadectwami:
a) wyemitowane dłużne papiery wartościowe;
b) pozostałe.
4.
Pozostałe zobowiązania.
5.
Odsetki i przychody przyszłych okresów.
6.
Przepisy dotyczące zobowiązań i obciążeń:
a) przepisy dotyczące emerytur i podobnych zobowiązań;
b) przepisy dotyczące opodatkowania;
c) pozostałe przepisy.
7.
Zysk za rok budżetowy (o ile prawo krajowe nie przewiduje wykazania go w pozycji 14 pasywów).
8.
Pasywa podporządkowane.
9.
Kapitał subskrybowany (o ile prawo krajowe nie przewiduje wykazania w tej pozycji kapitału zadeklarowanego. W takim przypadku należy odrębnie wykazać kwoty kapitału subskrybowanego i wniesionego).
10.
Agio emisyjne.
11.
Rezerwy.
12.
Rewaluacja rezerwy.
13.
Przeniesienie zysków lub strat z lat ubiegłych.
14.
Zyski i straty za rok budżetowy (o ile prawo krajowe nie przewiduje wykazania niniejszej pozycji w pozycji 16 aktywów lub pozycji 7 pasywów).
Pozycje pozabilansowe
1.
Należności kontyngentowe, z odrębnym wykazaniem:
- akceptacji i aprobat,
- gwarancji i aktywów poręczonych jako zabezpieczenie dodatkowe.
2.
Zobowiązania, z odrębnym wykazaniem:
- zobowiązań wynikających z tytułu zawartych transakcji sprzedaży z klauzulą odkupu akcji.
Artykuł 5
Jako podpozycje odpowiednich pozycji należy wykazać, co następuje:
- roszczenia, potwierdzone lub niepotwierdzone świadectwami, wobec przedsiębiorstw powiązanych, zamieszczone w pozycjach 2–5 aktywów,
- roszczenia, potwierdzone lub niepotwierdzone świadectwami, wobec przedsiębiorstw, z którymi instytucja kredytowa jest powiązana z tytułu udziałów kapitałowych, zamieszczone w pozycjach 2–5 aktywów,
- pasywa, potwierdzone lub niepotwierdzone świadectwami, wobec przedsiębiorstw powiązanych, zamieszczone w pozycjach 1, 2, 3 i 8 pasywów,
- pasywa, potwierdzone lub niepotwierdzone świadectwami, wobec przedsiębiorstw, z którymi instytucja kredytowa jest powiązana z tytułu udziałów kapitałowych, zamieszczonych w pozycjach 1, 2, 3 i 8 pasywów.
Artykuł 6
1.
Aktywa podporządkowane należy wykazywać odrębnie jako podpozycje przy poszczególnych pozycjach wymaganego układu bilansu oraz jako podpozycje utworzone zgodnie z art. 5.
2.
Aktywa, potwierdzone lub niepotwierdzone świadectwami, podporządkowane są, jeśli w przypadku likwidacji lub upadłości muszą zostać zwrócone dopiero po zaspokojeniu roszczeń innych wierzycieli.
Artykuł 7
Państwa Członkowskie mogą zezwolić na ujawnienie informacji określonych w art. 5 i 6, należycie zamieszczonych w odpowiednich pozycjach, w informacji dotyczącej rachunku.
Artykuł 8
1.
Aktywa zamieszcza się pod odpowiednimi pozycjami bilansu, nawet w przypadku gdy instytucja kredytowa sporządzająca bilans wykorzystała je w celu poręczenia majątkowego tytułem zabezpieczenia swoich własnych pasywów lub zobowiązań osób trzecich lub też dokonała w inny sposób przeniesienia na rzecz osób trzecich tytułem zabezpieczenia.
2.
Instytucja kredytowa nie zamieszcza w bilansie aktywów będących przedmiotem poręczenia majątkowego lub przeniesienia na jej rzecz tytułem zabezpieczenia, o ile aktywa te nie mają postaci gotówki pozostającej do dyspozycji tej instytucji kredytowej.
Artykuł 9
1.
W przypadku udzielenia pożyczki przez konsorcjum złożone z kilku instytucji kredytowych każda z instytucji kredytowych wchodzących w skład konsorcjum wykazuje tylko tę część całkowitej kwoty pożyczki, którą sama sfinansowała.
2.
Jeśli w przypadku pożyczki udzielonej przez konsorcjum, określonym w ust. 1, ilość środków gwarantowanych przez instytucję kredytową przekracza udostępnioną ilość środków, każda dodatkowa część zagwarantowanych środków powinna zostać wykazana jako zobowiązanie warunkowe (pozycja pozabilansowa nr 1 tiret drugie).
Artykuł 10
1.
Środki, którymi zarządza instytucja kredytowa we własnym imieniu, na rzecz osób trzecich muszą być wykazywane w bilansie, jeśli instytucja kredytowa nabywa tytuł prawny do tych aktywów.
Suma takich aktywów i pasywów wykazywana jest odrębnie lub w informacji dotyczącej bilansu rocznego, z podziałem odpowiednio na różne pozycje aktywów i pasywów.
Jednakże Państwo Członkowskie może zezwolić na ujawnienie tych środków w pozycjach pozabilansowych, o ile na mocy przepisów szczególnych środki takie mogą zostać wyłączone z aktywów przeznaczonych do podziału na wypadek likwidacji instytucji kredytowej (lub podobnego postępowania).
2.
W bilansie nie wykazuje się aktywów nabytych w imieniu i na rzecz osób trzecich.
Artykuł 11
Za podlegające zwrotowi na żądanie mogą być uznane tylko te kwoty, które mogą zostać podjęte bez powiadomienia lub w przypadku, gdy termin płatności lub okres wypowiedzenia został ustalony na 24 godziny lub jeden dzień roboczy.
Artykuł 12
1.
Transakcje sprzedaży i odkupu akcji oznaczają transakcje polegające na przekazaniu przez instytucję kredytową lub klienta ("zleceniodawca przekazu") innej instytucji kredytowej lub klientowi ("odbiorcy przekazu") aktywów, na przykład weksli, wierzytelności lub zbywalnych papierów wartościowych, na podstawie umowy stanowiącej, iż te same aktywa zostaną następnie przekazane z powrotem zleceniodawcy przekazu po ustalonej cenie.
2.
Jeżeli odbiorca przekazu zobowiązuje się dokonać zwrotu aktywów w terminie określonym lub, który ma być określony przez zleceniodawcę przekazu, transakcja taka jest uważana za rzeczywistą transakcję sprzedaży z klauzulą odkupu.
3.
Jeśli jednak odbiorca przekazu jest jedynie uprawniony do zwrotu aktywów po cenie zakupu lub za inną kwotę uzgodnioną uprzednio w terminie określonym lub, który ma być określony, wówczas transakcja taka jest uważana za sprzedaż z opcją odkupu.
4.
W przypadku transakcji sprzedaży z opcją odkupu, określonych w ust. 2, aktywa będące przedmiotem przekazania nadal są wykazywane w bilansie zleceniodawcy przekazu. Cena zakupu otrzymana przez zleceniodawcę przekazu powinna być wykazana jako zobowiązanie wobec odbiorcy przekazu.
Ponadto wartość przekazywanych aktywów powinna zostać wykazana w informacji dotyczącej bilansu rocznego zleceniodawcy przekazu.
Odbiorca przekazu nie jest uprawniony do wykazywania przejętych aktywów w swoim bilansie. Cena zakupu zapłacona przez odbiorcę przekazu powinna być wykazana jako kwota należna od zleceniodawcy przekazu.
5.
Jednakże w przypadku transakcji sprzedaży z klauzulą odkupu, określoną w ust. 3, zleceniodawca przekazu nie jest uprawniony do wykazywania w swoim bilansie przekazanych aktywów. Przekazane aktywa wykazywane są jako aktywa w bilansie odbiorcy przekazu.
Zleceniodawca przekazu wykazuje w pozycji pozabilansowej nr 2 kwotę równą cenie uzgodnionej w przypadku odkupu.
6.
Za transakcje sprzedaży z klauzulą odkupu w rozumieniu niniejszego artykułu nie są uważane terminowe transakcje dewizowe, opcje giełdowe, transakcje obejmujące emisję dłużnych papierów wartościowych z zobowiązaniem do odkupu całości lub części emisji przed terminem płatności lub inne podobne transakcje.
SEKCJA 4
PRZEPISY SZCZEGÓLNE DOTYCZĄCE NIEKTÓRYCH POZYCJI BILANSOWYCH
Artykuł 13
Aktywa: pozycja 1 — Gotówka w posiadaniu, saldo w banku centralnym i bankach pocztowych
1.
Gotówka w posiadaniu obejmuje prawne środki płatnicze, włączając banknoty i monety zagraniczne.
2.
Pozycja ta może obejmować jedynie salda w bankach centralnych i pocztowych kraju lub krajów, w których ustanowiona została instytucja kredytowa.
Salda takie muszą pozostawać do stałej dyspozycji instytucji kredytowej.
Pozostałe roszczenia względem banków muszą być wykazywane jako pożyczki i zaliczki udzielone instytucjom kredytowym (pozycja 3 aktywów) lub jako pożyczki i zaliczki udzielone klientom (pozycja 4 aktywów).
Artykuł 14
Aktywa: pozycja 2 — Krótkookresowe obligacje Skarbu Państwa i inne dłużne papiery wartościowe nadające się do refinansowania w banku centralnym
1.
Pozycja ta obejmuje, w lit. a), krótkookresowe obligacje Skarbu Państwa i podobne papiery wartościowe, to jest krótkookresowe obligacje Skarbu Państwa, papiery Skarbu Państwa i podobne papiery dłużne emitowane przez instytucje publiczne, nadające się do refinansowania w banku centralnym kraju lub krajów, w których instytucja kredytowa została ustanowiona.
Te papiery dłużne emitowane przez instytucje publiczne, które nie spełniają powyższego warunku, należy wykazać w podpozycji 5 lit. a) aktywów.
2.
Pozycja ta obejmuje, w lit. b), weksle nadające się do refinansowania w banku centralnym, to jest wszystkie weksle posiadane w portfelu, zakupione od instytucji kredytowych lub od klientów, w zakresie, w jakim nadają się na mocy prawa krajowego do refinansowania w banku centralnym kraju lub krajów, w których instytucja kredytowa posiada siedzibę.
Artykuł 15
Aktywa: pozycja 3 — Pożyczki i zaliczki na rzecz instytucji kredytowych
1.
Pożyczki i zaliczki na rzecz instytucji kredytowych obejmują wszystkie pożyczki i zaliczki wynikające z operacji bankowych przeprowadzonych z krajowymi i zagranicznymi instytucjami kredytowymi, udzielone przez instytucję kredytową sporządzającą bilans, niezależnie od ich rzeczywistej nazwy.
Jedynym wyjątkiem są pożyczki i zaliczki reprezentowane przez dłużne papiery wartościowe lub inne papiery wartościowe, które wykazuje się w pozycji 5 aktywów.
2.
Do celów niniejszego artykułu instytucje kredytowe obejmują wszystkie instytucje z listy opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich na podstawie art. 3 ust. 7 dyrektywy 77/780/EWG oraz banki centralne i oficjalne krajowe i międzynarodowe organizacje bankowe oraz wszystkie przedsiębiorstwa sektora prywatnego i publicznego, nie założone na terytorium Wspólnoty, lecz spełniające kryteria zawarte w definicji określo nej w art. 1 dyrektywy 77/780/EWG.
Pożyczki i zaliczki na rzecz przedsiębiorstw niespełniających powyższych warunków zamieszcza się w pozycji 4 aktywów.
Artykuł 16
Aktywa: pozycja 4 — Pożyczki i zaliczki na rzecz klientów
Pożyczki i zaliczki na rzecz klientów obejmują wszelkiego typu aktywa w formie roszczeń od krajowych i zagranicznych klientów, innych niż instytucje kredytowe, niezależnie od ich rzeczywistego oznaczenia.
Jedyny wyjątek stanowią pożyczki i zaliczki w postaci dłużnych papierów wartościowych lub wszelkie inne papiery wartościowe, które zamieszcza się w pozycji 5 aktywów.
Artykuł 17
Aktywa: pozycja 5 — Dłużne papiery wartościowe, w tym papiery wartościowe o stałym dochodzie
1.
Pozycja ta obejmuje przenaszalne dłużne papiery wartościowe, w tym papiery wartościowe o stałym dochodzie emitowane przez instytucje kredytowe, przez inne przedsiębiorstwa lub przez instytucje publiczne. Papiery wartościowe emitowane przez instytucje publiczne mogą być tu jednakże ujęte jedynie wówczas, gdy nie zamieszcza się ich w pozycji 2 aktywów.
2.
Papiery wartościowe o zmiennym oprocentowaniu, ulegającym zmianie w zależności od określonych czynników, na przykład stopy opłacalności na rynku międzybankowym lub na rynku euro, uważa się również za dłużne papiery wartościowe, w tym papiery wartościowe o stałym dochodzie.
3.
W podpozycji 5 lit. b) można wykazywać jedynie odkupione i zbywalne własne dłużne papiery wartościowe.
Artykuł 18
Pasywa: pozycja 1 — Kwoty należne wobec instytucji kredytowych
1.
Kwoty należne wobec instytucji kredytowych obejmują wszystkie kwoty wynikające z operacji bankowych, należne innym krajowym lub zagranicznym instytucjom kredytowym od instytucji kredytowej sporządzającej bilans, niezależnie od ich rzeczywistego oznaczenia.
Jedynym wyjątkiem są zobowiązania w postaci dłużnych papierów wartościowych lub innych papierów wartościowych, które zamieszcza się w pozycji 3 pasywów.
2.
Do celów niniejszego artykułu instytucje kredytowe obejmują wszystkie przedsiębiorstwa z listy opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich na podstawie art. 3 ust. 7 dyrektywy 77/780/EWG oraz banki centralne i oficjalne krajowe i międzynarodowe organizacje bankowe oraz wszystkie przedsiębiorstwa sektora prywatnego i publicznego, nie założone na terytorium Wspólnoty, lecz spełniające kryteria zawarte w definicji określonej w art. 1 dyrektywy 77/780/EWG.
Artykuł 19
Pasywa: pozycja 2 — Kwoty należne wobec klientów
1.
Kwoty należne wobec klientów obejmują wszystkie kwoty należne wierzycielom niebędącym instytucjami kredytowymi w rozumieniu art. 18, niezależnie od ich rzeczywistej nazwy.
Jedynym wyjątkiem są pasywa w postaci dłużnych papierów wartościowych lub innych papierów wartościowych, które wykazuje się w pozycji 3 pasywów.
2.
Jako depozyty oszczędnościowe traktowane są jedynie te depozyty, które spełniają warunki ustanowione w prawie krajowym.
3.
Oszczędnościowe bony zamieszcza się w odpowiedniej podpozycji jedynie wówczas, gdy nie posiadają one formy świadectw zbywalnych.
Artykuł 20
Pasywa: pozycja 3 — Zobowiązania potwierdzone świadectwami
1.
Niniejsza pozycja obejmuje zarówno dłużne papiery wartościowe, jak i zobowiązania, dla których wystawiono zbywalne świadectwa, w szczególności kwity depozytowe, bons de caisse i zobowiązania wynikające z własnych weksli akceptowanych i własnych weksli.
2.
Jako własne weksle akceptowane należy traktować jedynie weksle akceptowane, które dana instytucja kredytowa wystawiła w celu własnego refinansowania i w stosunku do których jest pierwszym dłużnikiem ("trasatem").
Artykuł 21
Pasywa: pozycja 8 — Zobowiązania podporządkowane
Zobowiązania wykazuje się w tej pozycji w przypadku, gdy zostało uzgodnione w umowie, że w razie likwidacji lub upadłości zobowiązania, potwierdzone lub niepotwierdzone świadectwami, są wypłacane jedynie po zaspokojeniu roszczeń wszystkich innych wierzycieli.
Artykuł 22
Pasywa: pozycja 9 — Kapitał subskrybowany
Niniejsza pozycja obejmuje wszystkie kwoty, niezależnie od ich rzeczywistego określenia, które, zgodnie ze strukturą prawną danej instytucji, uważa się na mocy prawa krajowego za kapitał własny subskrybowany przez akcjonariuszy lub innych właścicieli.
Artykuł 23
Pasywa: pozycja 11 — Rezerwy
Pozycja ta obejmuje wszystkie typy rezerw wymienione w art. 9 dyrektywy 78/660/EWG jako pozycja A. IV pasywów, zgodnie z definicją.
Państwa Członkowskie mogą ponadto przewidzieć w razie potrzeby tworzenie innych typów rezerw tym instytucjom kredytowym, których struktura prawna nie jest objęta zakresem regulacji dyrektywy 78/660/EWG.
Typy rezerw określone w akapicie pierwszym wykazuje się odrębnie jako podpozycje pozycji 11 pasywów w bilansie instytucji kredytowych, z wyjątkiem rewaluacji rezerwy, którą wykazuje się w pozycji 12.
Artykuł 24
Pozycje pozabilansowe: pozycja 1 — Zobowiązania warunkowe
Pozycja ta obejmuje wszystkie transakcje, na podstawie których instytucja zaciągnęła zobowiązania wobec osób trzecich.
W informacji dotyczącej rachunku określa się charakter i kwotę wszelkiego rodzaju zobowiązań warunkowych mających istotne znaczenie dla działalności danej instytucji.
Zobowiązania wynikające z akceptacji redyskontowanych weksli zamieszcza się w tej pozycji jedynie wówczas, gdy prawo krajowe nie stawia innych wymogów.
To samo odnosi się do weksli akceptowanych innych niż własne weksle akceptowane.
Gwarancje i poręczenia majątkowe udzielone tytułem zabezpieczenia dodatkowego obejmują wszystkie zobowiązania o charakterze gwarancji i zastawy udzielone tytułem zabezpieczenia dodatkowego, ustanowione na rzecz osób trzecich, w szczególności w odniesieniu do poręczeń i nieodwołalnych akredytyw.
Artykuł 25
Pozycje pozabilansowe: pozycja 2 — Zobowiązania
Pozycja ta obejmuje wszystkie nieodwołalne zobowiązania powodujące ryzyko.
W informacji dotyczącej rachunków określa się charakter i kwotę wszelkiego rodzaju zobowiązań warunkowych mających istotne znaczenie dla działalności danej instytucji.
Zobowiązania wynikające z tytułu zawartych transakcji sprzedaży z klauzulą odkupu obejmują zobowiązania zaciągnięte przez instytucję kredytową w związku z transakcjami sprzedaży z klauzulą odkupu (na podstawie wiążących umów sprzedaży z opcją odkupu) w rozumieniu art. 12 ust. 3.
SEKCJA 5
UKŁAD RACHUNKU ZYSKÓW I STRAT
Artykuł 26
W celu przedstawienia rachunku zysków i strat Państwa Członkowskie wprowadzają jeden lub oba układy określone w art. 27 i 28.
Jeśli Państwo Członkowskie wprowadza oba układy, wówczas może zezwolić przedsiębiorstwom na dokonanie wyboru między nimi.
Artykuł 27
Układ pionowy
1.
Otrzymywane korzyści i podobne dochody, z wykazaniem odrębnym dochodów z papierów wartościowych o stałym dochodzie.
2.
Korzyści płatne i podobne koszty.
3.
Dochody z papierów wartościowych:
a) dochody z akcji i innych papierów wartościowych o nieustalonym oprocentowaniu;
b) dochody z partycypacji;
c) dochody z akcji i udziałów w przedsiębiorstwach powiązanych.
4.
Dochody z tytułu prowizji.
5.
Koszty z tytułu prowizji.
6.
Zysk lub straty netto operacji finansowych.
7.
Pozostałe zyski z działalności operacyjnej.
8.
Koszty związane z ogólnym zarządem:
a) wydatki personalne, odrębnie wskazujące:
- płace i wynagrodzenia,
- koszty zabezpieczeń społecznych z odrębnym wykazaniem odnoszących się do emerytur,
b) pozostałe koszty administracyjne.
9.
Aktualizacja wartości pozycji 9 i 10 aktywów.
10.
Pozostałe koszty operacyjne.
11.
Aktualizacja wartości w stosunku do pożyczek, zaliczek i przepisów dotyczących zobowiązań warunkowych i innych zobowiązań.
12.
Reaktualizacja wartości w stosunku do pożyczek, zaliczek i przepisów dotyczących zobowiązań warunkowych i innych zobowiązań.
13.
Aktualizacja wartości w stosunku do posiadanych zbywalnych papierów wartościowych stanowiących finansowe składniki majątku trwałego, partycypacji i udziałów w przedsiębiorstwach powiązanych.
14.
Reaktualizacja wartości w stosunku do posiadanych zbywalnych papierów wartościowych stanowiących finansowe składniki majątku trwałego, partycypacji i udziałów w przedsiębiorstwach powiązanych.
15.
Podatek od zysków i strat w stosunku do zwykłej działalności.
16.
Zyski i straty zwykłej działalności po opodatkowaniu.
17.
Zyski nadzwyczajne.
18.
Opłaty nadzwyczajne.
19.
Nadzwyczajne zyski i straty.
20.
Podatek od nadzwyczajnych zysków i strat.
21.
Wynik nadzwyczajnych zysków i strat po opodatkowaniu.
22.
Pozostałe podatki niewykazane w poprzednich pozycjach.
23.
Zyski lub straty za rok budżetowy.
Artykuł 28
Układ poziomy
A. Opłaty
1.
Odsetki płatne i podobne koszty.
2.
Koszty z tytułu prowizji.
3.
Strata netto z operacji finansowych.
4.
Ogólne koszty administracyjne:
a) wydatki personalne, odrębnie wskazujące:
- płace i wynagrodzenia,
- koszty zabezpieczenia społecznego z odrębnym wykazaniem kosztów ubezpieczenia emerytalnego;
b) pozostałe ogólne koszty administracyjne.
5.
Aktualizacja wartości w stosunku do pozycji 9 i 10 aktywów.
6.
Pozostałe koszty operacyjne.
7.
Aktualizacja wartości w stosunku do pożyczek, zaliczek i rezerw na poczet zobowiązań warunkowych i innych zobowiązań.
8.
Aktualizacja wartości w stosunku do posiadanych zbywalnych papierów wartościowych stanowiących finansowe składniki majątku trwałego, partycypacji i udziałów w przedsiębiorstwach powiązanych.
9.
Podatek od zysków i strat w stosunku do zwykłej działalności.
10.
Wynik działalności operacyjnej po opodatkowaniu.
11.
Wydatki nadzwyczajne.
12.
Obciążenie podatkowe wyniku operacji nadzwyczajnych.
13.
Straty nadzwyczajne po opodatkowaniu.
14.
Pozostałe podatki niewykazane w poprzednich pozycjach.
15.
Zysk za rok budżetowy.
B. Dochód
1.
Dochody z tytułu odsetek i podobne dochody, z wykazaniem odrębnym dochodów z papierów wartościowych o stałym dochodzie.
2.
Dochody z papierów wartościowych:
a) dochody z akcji i innych papierów wartościowych o zmiennym dochodzie;
b) dochody z partycypacji;
c) dochody z akcji i udziałów w przedsiębiorstwach powiązanych.
3.
Dochody z tytułu prowizji.
4.
Zysk netto z operacji finansowych.
5.
Reaktualizacja wartości w stosunku do pożyczek, zaliczek i rezerw na poczet zobowiązań warunkowych i innych.
6.
Reaktualizacja wartości posiadanych zbywalnych papierów wartościowych stanowiących finansowe składniki majątku trwałego, partycypacji i udziałów w przedsiębiorstwach powiązanych.
7.
Pozostałe dochody z działalności operacyjnej.
8.
Wynik działalności operacyjnej po opodatkowaniu.
9.
Dochód nadzwyczajny.
10.
Zyski nadzwyczajne po opodatkowaniu.
11.
Strata za rok budżetowy.
SEKCJA 6
PRZEPISY SZCZEGÓLNE ODNOSZĄCE SIĘ DO NIEKTÓRYCH POZYCJI RACHUNKU ZYSKÓW I STRAT
Artykuł 29
Artykuł 27 pozycje 1 i 2 (układ pionowy)
Artykuł 28 pozycje A 1 i B 1 (układ poziomy)
Dochody z tytułu odsetek i podobne dochody oraz odsetki płatne i podobne koszty
Pozycje te obejmują wszelkie zyski i straty wynikające z działalności bankowej, w tym:
1) wszelkie dochody z aktywów ujętych w bilansie w pozycjach 1–5, niezależnie od sposobu ich obliczenia.
Takie dochody obejmują również dochody uzyskane z tytułu rozłożenia w czasie dyskonta aktywów nabytych za kwotę niższą lub zobowiązań zaciągniętych na kwotę wyższą, od sumy należności do zapłaty w terminie płatności;
2) wszelkie koszty wynikające z zobowiązań ujętych w pozycjach 1, 2, 3 i 8 bilansu, niezależnie od sposobu ich obliczenia.
Takie koszty powinny również obejmować koszty poniesione z tytułu rozłożenia w czasie nadwyżki z aktywów nabytych za kwotę wyższą lub zobowiązań zaciągniętych na kwotę niższą, od sumy należności do zapłaty w terminie płatności;
3) dochody i koszty z tytułu zawartych umów terminowych, rozłożone w czasie na okres rzeczywistego obowiązywania umowy, o charakterze podobnym do odsetek;
4) opłaty i prowizje o charakterze podobnym do odsetek i obliczone w odniesieniu do podstawy czasowej lub w odniesieniu do kwoty roszczeń lub zobowiązań.
Artykuł 30
Artykuł 27 pozycja 3 (układ pionowy)
Artykuł 28 pozycja B 2 (układ poziomy)
Dochody z akcji i innych papierów wartościowych o nieustalonym oprocentowaniu, dochody z akcji i partycypacji, dochody z akcji w przedsiębiorstwach powiązanych
Artykuł 31
Artykuł 27 pozycje 4 i 5 (układ pionowy)
Artykuł 28 pozycje A 2 i B 3 (układ poziomy)
Dochody i koszty z tytułu prowizji
Bez uszczerbku dla przepisów art. 29 dochody z tytułu prowizji obejmują dochody z tytułu wszelkich usług świadczonych na rzecz osób trzecich, zaś koszty z tytułu prowizji obejmują wydatki z tytułu usług wykonanych przez osoby trzecie, w szczególności:
- prowizje z tytułu gwarancji, obsługi administracyjnej pożyczek w imieniu innych kredytodawców i operacji związanych z obrotem papierami wartościowymi na rzecz osób trzecich,
- prowizje i inne koszty oraz dochody z tytułu transakcji płatności, opłat administracyjnych za prowadzenie rachunków oraz prowizji za przechowywanie i obsługę administracyjną papierów wartościowych,
- prowizje z tytułu transakcji walutowych oraz kupna i sprzedaży monet i metali szlachetnych w imieniu osób trzecich,
- prowizje należne za usługi maklerskie w związku z umowami dotyczącymi oszczędności i umowami ubezpieczenia oraz pożyczkami.
Artykuł 32
Artykuł 27 pozycja 6 (układ pionowy)
Artykuł 28 pozycje A 3 i B 4 (układ poziomy)
Wynik netto z operacji finansowych
Pozycja ta obejmuje:
1) zysk lub stratę netto z przeprowadzenia operacji związanych z obrotem papierami wartościowymi, które nie stanowią finansowych składników majątku trwałego, wraz z aktualizacją i reaktualizacją wartości tych papierów wartościowych, uwzględniając, w przypadku stosowania przepisów art. 36 ust. 2, różnicę wynikającą ze stosowania tych przepisów.
Jednakże w tych Państwach Członkowskich, które korzystają z możliwości przewidzianej w art. 37, wspomniane zyski i straty netto oraz aktualizację i reaktualizację wartości wykazuje się jedynie w takim zakresie, w jakim odnoszą się one do papierów wartościowych znajdujących się w portfelu transakcyjnym;
2) zysk lub stratę netto z przeprowadzonych operacji wymiany, bez uszczerbku dla przepisów art. 29 pkt 3;
3) zyski i straty netto z przeprowadzonych pozostałych operacji kupna i sprzedaży z udziałem instrumentów finansowych, w tym metali szlachetnych.
Artykuł 33
Artykuł 27 pozycje 11 i 12 (układ pionowy)
Artykuł 28 pozycje A 7 i B 5 (układ poziomy)
Aktualizacja wartości w stosunku do pożyczek, zaliczek i przepisy dotyczące zobowiązań warunkowych i innych zobowiązań
Reaktualizacja wartości pożyczek, zaliczek i przepisy dotyczące zobowiązań warunkowych i innych zobowiązań
1.
Pozycje te obejmują, z jednej strony, koszty z tytułu aktualizacji wartości w stosunku do pożyczek i zaliczek wykazywanych w pozycjach 3 i 4 aktywów oraz przepisy dotyczące zobowiązań warunkowych i zobowiązań wykazywanych w pozycjach pozabilansowych 1 i 2, oraz, z drugiej strony, środki uzyskane z odpisanych pożyczek i zaliczek oraz kwoty stanowiące odpisanie wcześniej dokonanych aktualizacji wycen i utworzonych rezerw.
2. W tych Państwach Członkowskich, które korzystają z możliwości przewidzianej w art. 37, pozycja ta obejmuje także wynik finansowy netto z przeprowadzonych operacji związanych z obrotem papierami wartościowymi, wykazanych w pozycjach 5 i 6 aktywów, które nie stanowią finansowych składników majątku trwałego zgodnie z definicją art. 35 ust. 2 ani nie znajdują się w portfelu transakcyjnym, łącznie z aktualizacją wyceny i reaktualizacją wyceny wartości takich papierów wartościowych, uwzględniając, w przypadku stosowania przepisów art. 36 ust. 2, różnicę wynikającą z zastosowania przepisów artykułu. Należy wówczas wprowadzić odpowiednią nazwę tej pozycji.
3.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić na wzajemne kompensowanie kosztów i dochodów ujętych w niniejszych pozycjach, z wykazaniem jedynie ich kwoty netto (będącej dochodem lub kosztem).
4.
Aktualizację wartości w stosunku do pożyczek i zaliczek udzielonych instytucjom kredytowym, klientom oraz przedsiębiorstwom, z którymi instytucja kredytowa jest powiązana poprzez udziały partycypacyjne, oraz przedsiębiorstwom powiązanym, w przypadku gdy ma to istotne znaczenie, wykazuje się odrębnie w informacji dotyczącej bilansu rocznego.
Przepis ten nie musi być stosowany, jeśli Państwo Członkowskie zezwala na kompensowanie kosztów i dochodów na podstawie ust. 3.
Artykuł 34
Artykuł 27 pozycje 13 i 14 (układ pionowy)
Artykuł 28 pozycje A 8 i B 5 (układ poziomy)
Aktualizacja wartości w stosunku do posiadanych zbywalnych papierów wartościowych stanowiących finansowe składniki majątku trwałego, partycypacji i akcji przedsiębiorstw powiązanych
Reaktualizacja wartości w stosunku do posiadanych zbywalnych papierów wartościowych stanowiących finansowe składniki majątku trwałego, partycypacji i akcji przedsiębiorstw powiązanych
1.
Pozycje te obejmują, z jednej strony, koszty wynikające z aktualizacji wartości aktywów wykazanych w pozycjach od 5 do 8 oraz, z drugiej strony, wszelkie kwoty stanowiące odpisanie wcześniej dokonanych aktualizacji wartości, w zakresie, w jakim koszty i dochody odnoszą się do zbywalnych papierów wartościowych stanowiących finansowe składniki majątku trwałego, zgodnie z definicją art. 35 ust. 2, udziałów partycypacyjnych oraz udziałów w przedsiębiorstwach powiązanych.
2.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić na wzajemne kompensowanie kosztów i dochodów ujętych w niniejszych pozycjach, z wykazaniem jedynie ich kwoty netto (będącej dochodem lub kosztem).
3.
Aktualizację wartości w stosunku do zbywalnych papierów wartościowych, partycypacji oraz akcji przedsiębiorstw powiązanych, w przypadku gdy ma to istotne znaczenie, wykazuje się odrębnie w informacji dotyczącej bilansu rocznego.
Przepis ten nie musi być stosowany, jeśli Państwo Członkowskie zezwala na kompensowanie kosztów i dochodów zgodnie z ust. 2.
SEKCJA 7
ZASADY WYCENY
Artykuł 35
1.
Pozycje 9 i 10 aktywów należy zawsze wyceniać jako środki trwałe.
Aktywa ujęte w innych pozycjach bilansu są wyceniane jako środki trwałe, w przypadku gdy przeznaczone są do stałego użytkowania w ramach działalności przedsiębiorstwa.
2.
W przypadku odniesienia do finansowych składników majątku trwałego określonych w sekcji 7 dyrektywy 78/660/EWG termin ten w przypadku instytucji kredytowych oznacza partycypację, udziały w przedsiębiorstwach powiązanych i papiery wartościowe przeznaczone do stałego użytkowania w ramach działalności przedsiębiorstwa.
3. a) Dłużne papiery wartościowe obejmujące papiery wartościowe o stałym dochodzie, stanowiące finansowe składniki majątku trwałego wykazuje się w bilansie po cenie zakupu.
Państwa Członkowskie mogą jednak zobowiązać do lub zezwolić na wykazywanie tych papierów wartościowych w bilansie w kwocie przypadającej do zapłaty w terminie płatności.
b) Jeżeli cena zakupu takich dłużnych papierów wartościowych przekracza wysokość kwoty do zapłaty na żądanie, różnica musi być ujęta w rachunku zysków i strat.
Państwa Członkowskie mogą jednak wymagać odpisywania lub zezwalać na odpisywanie różnicy w ratach, tak, aby kwota ta uległa całkowitemu odpisaniu do czasu spłaty zobowiązania wynikającego z dłużnych papierów wartościowych.
Różnica ta musi zostać odrębnie wykazana w bilansie lub w informacji dotyczącej bilansu rocznego.
c) Jeżeli cena zakupu takich dłużnych papierów wartościowych jest niższa niż kwota przypadająca do zapłaty na żądanie, Państwa Członkowskie mogą wymagać przeniesienia lub zezwolić na przeniesienie kwoty różnicy do dochodów, w ratach, w okresie do upływu terminu płatności.
Różnica ta musi zostać odrębnie wykazana w bilansie lub w informacji dotyczącej bilansu rocznego.
Artykuł 36
1.
Jeżeli zbywalne papiery wartościowe niestanowiące finansowych składników majątku trwałego wykazywane są w bilansie po cenie zakupu, instytucje kredytowe ujawniają w informacji dotyczącej bilansu rocznego różnicę między ceną zakupu a wyższą od niej wartością rynkową na dzień sporządzenia bilansu.
2.
Państwa Członkowskie mogą jednakże wymagać wykazywania lub zezwolić na wykazywanie tych zbywalnych papierów wartościowych w bilansie w kwocie wyższej wartości rynkowej na dzień sporządzenia bilansu.
Różnica między ceną zakupu a wyższą wartością rynkową musi zostać odrębnie wykazana na rachunku lub w informacji jego dotyczącej.
Artykuł 37
1.
Artykuł 39 dyrektywy 78/660/EWG ma zastosowanie do wyceny pożyczek i zaliczek instytucji kredytowych, dłużnych papierów wartościowych, akcji oraz pozostałych papierów wartościowych o nieustalonym oprocentowaniu, należących do instytucji kredytowych, które nie stanowią finansowych składników majątku trwałego.
2.
Do czasu późniejszej koordynacji Państwo Członkowskie może jednakże zezwolić:
a) na wykazywanie pożyczek i zaliczek udzielonych instytucjom kredytowym i klientom (pozycje 3 i 4 aktywów), dłużnych papierów wartościowych, akcji oraz pozostałych papierów wartościowych o niestałym oprocentowaniu wykazywanych w pozycjach 5 i 6 aktywów, które ani nie są finansowymi składnikami majątku stałego w rozumieniu art. 35 ust. 2, ani nie zaliczają się do portfela handlowego, według wartości niższej niż ta, która wynikałaby ze stosowania przepisów art. 39 ust. 1 dyrektywy 78/660/EWG, w przypadku gdy wymaga tego ostrożność dyktowana przez szczególne rodzaje ryzyka związane z bankowością. Niemniej różnica między obiema wartościami nie może wynosić więcej niż 4 % łącznej kwoty powyższych aktywów po zastosowaniu przepisów wspomnianego art. 39;
b) na utrzymanie niższej wartości wynikającej z zastosowania przepisów lit. a) do czasu podjęcia przez instytucję kredytową decyzji o jej aktualizacji;
c) aby w przypadku skorzystania przez Państwo Członkowskie z możliwości określonej w lit. a) nie stosować przepisów art. 36 ust. 1 niniejszej dyrektywy ani przepisów art. 40 ust. 2 dyrektywy 78/660/EWG.
Artykuł 38
1.
Do czasu przyszłej koordynacji te Państwa Członkowskie, które korzystają z możliwości przewidzianej w art. 37, muszą zezwolić na wprowadzenie po stronie pasywów pozycji 6A zatytułowanej "Fundusz ogólnego ryzyka bankowego". Natomiast te Państwa Członkowskie, które nie korzystają z możliwości przewidzianej w art. 37, mogą zezwolić na wprowadzenie po stronie pasywów pozycji 6A zatytułowanej "Fundusz ogólnego ryzyka bankowego".
Pozycja ta obejmuje te kwoty, które instytucja kredytowa decyduje się zarezerwować na pokrycie ryzyka, w przypadku gdy jest to wymagane ze względu na szczególne rodzaje ryzyka związanego z bankowością.
2.
Saldo netto zmian stanu "Funduszu ogólnego ryzyka bankowego" wykazuje się odrębnie w rachunku zysków i strat.
Artykuł 39
1.
Aktywa i pasywa wyrażone w walucie obcej przelicza się po kursie dnia bilansowego.
Państwa Członkowskie mogą jednakże wymagać lub też zezwolić na przeliczanie lub zobowiązać do przeliczania wartości aktywów będących finansowymi składnikami majątku trwałego oraz aktywów materialnych i niematerialnych niezabezpieczonych lub niezabezpieczonych szczególnie przed ryzykiem rynku transakcji z natychmiastową dostawą lub rynku transakcji terminowych, po kursach obowiązujących w dniu zakupu aktywów.
2.
Nie w pełni zrealizowane aktualne lub przyszłe transakcje wymiany terminowe lub z natychmiastową dostawą przelicza się po kursie obowiązującym w dniu bilansowym.
Państwo Członkowskie może jednak zobowiązać do przeliczania transakcji terminowych po kursie terminowym obowiązującym w dniu bilansowym.
3.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 29 ust. 3 różnice między wartością księgową aktywów, pasywów i transakcji terminowych a kwotami uzyskanymi z przeliczenia dokonanego zgodnie z ust. 1 i 2 wykazuje się w rachunku zysków i strat.
Państwa Członkowskie mogą jednakże nakazać lub zezwolić na włączenie różnic uzyskanych przez przeliczenie dokonane zgodnie z ust. 1 i 2 w całości lub w części do rezerw nieprzeznaczonych do podziału, gdy dotyczą one aktywów stanowiących finansowe składniki majątku trwałego, aktywów materialnych i niematerialnych oraz transakcji przeprowadzonych w celu zabezpieczenia tych aktywów przed ryzykiem kursowym.
4.
Państwa Członkowskie mogą określić, iż dodatnie różnice wynikające z transakcji terminowych, aktywów lub pasywów niezabezpieczonych lub niezabezpieczonych szczególnie przed ryzykiem kursowym innymi transakcjami terminowymi lub aktywami bądź pasywami nie powinny być wykazywane w rachunku zysków i strat.
5.
Jeżeli stosowana jest metoda określona w art. 59 dyrektywy 78/660/EWG, Państwo Członkowskie może przewidywać przenoszenie wszystkich różnic kursowych, w całości lub w części, bezpośrednio do rezerw.
Dodatnie i ujemne różnice przeliczeniowe przeniesione do rezerw wykazuje się odrębnie w bilansie lub w informacji dotyczącej bilansu rocznego.
6.
Państwa Członkowskie mogą wymagać wykazania lub zezwolić na wykazanie różnic kursowych powstałych przy konsolidacji w wyniku ponownego przeliczenia wartości kapitału i rezerw przedsiębiorstw powiązanych lub kapitału rezerw związanych z udziałem w partycypacji na początku okresu obrachunkowego, w całości lub w części, do rezerw skonsolidowanych, wraz z różnicami przeliczeniowymi powstałymi w wyniku przeliczenia wszelkich transakcji przeprowadzonych w celu zabezpieczenia kapitału lub rezerw przed ryzykiem kursowym.
7.
Państwa Członkowskie mogą wymagać przeliczania lub zezwolić na przeliczanie dochodów i wydatków przedsiębiorstw powiązanych oraz partycypacji przy konsolidacji po średnim kursie wymiany obowiązującym w okresie obrachunkowym.
SEKCJA 8
TREŚĆ INFORMACJI DOTYCZĄCEJ BILANSU ROCZNEGO
Artykuł 40
1.
Artykuł 43 ust. 1 dyrektywy 78/660/EWG ma zastosowanie, z zastrzeżeniem art. 37 niniejszej dyrektywy oraz kolejnych przepisów.
2.
Oprócz informacji wymaganych na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 5 dyrektywy 78/660/EWG instytucje kredytowe ujawniają następujące informacje dotyczące pozycji 8 pasywów (zobowiązania podporządkowane):
a) w odniesieniu do każdej pożyczki przekraczającej 10 % ogólnej kwoty zobowiązań podporządkowanych:
i) kwota pożyczki, waluta, w której jest ona wyrażona, oprocentowanie i termin płatności lub informacja, czy jest to pożyczka bezterminowa;
ii) czy istnieją okoliczności, w których będzie konieczna wcześniejsza spłata;
iii) warunki podporządkowania, istnienie jakichkolwiek przepisów przewidujących konwersję zobowiązania podporządkowanego w kapitał lub inną formę zobowiązania, oraz wymagania tych przepisów;
b) ogólne określenie zasad dotyczących innych kredytów.
3. a) W miejsce informacji wymaganych na mocy art. 43 ust. 1 pkt 6 dyrektywy 78/660/ EWG instytucje kredytowe w informacji dotyczącej bilansu rocznego odrębnie wykazują w pozycji 3 lit. b) i pozycji 4 aktywów oraz w pozycji 1 lit. b), pozycji 2 lit. a), b) i bb) i pozycji 3 lit. b) pasywów kwoty tych pożyczek i zaliczek oraz zobowiązania, uwzględniając pozostały okres spłaty, w następujący sposób:
- nie dłuższy niż trzy miesiące,
- dłuższy niż trzy miesiące, lecz nie dłuższy niż rok,
- dłuższy niż rok, lecz nie dłuższy niż pięć lat,
- dłuższy niż pięć lat.
W przypadku pozycji 4 aktywów należy wykazywać także pożyczki i zaliczki podlegające zwrotowi na żądanie lub podlegające spłacie z krótkim okresem wypowiedzenia.
Jeżeli pożyczki i zaliczki lub zobowiązania pociągają za sobą płatności ratalne, pozostały okres spłaty ustala się jako okres między dniem bilansowym a terminem spłaty danej raty.
Jednakże w okresie pięciu lat po upływie terminu określonego w art. 47 ust. 2 Państwa Członkowskie mogą wymagać lub zezwalać, aby wykaz aktywów i pasywów określonych w niniejszym artykule, sporządzony według terminów płatności, był oparty o pierwotnie uzgodnione terminy płatności lub okresy wypowiedzenia.
W takim przypadku, jeżeli instytucja kredytowa nabyła istniejącą pożyczkę niepotwierdzoną świadectwem, Państwa Członkowskie powinny nakazać klasyfikację takiej pożyczki według pozostałego okresu spłaty liczonego od dnia nabycia istniejącej pożyczki. Do celów niniejszego akapitu uzgodniony pierwotnie termin spłaty pożyczek stanowi okres między dniem pierwszej wypłaty a dniem spłaty.
Do celów niniejszego akapitu za okres wypowiedzenia należy uważać okres między datą wypowiedzenia a dniem spłaty. Jeżeli pożyczki i zaliczki lub zobowiązania podlegają wykupowi w ratach, uzgodnionym okresem spłaty jest okres pomiędzy datą udzielenia pożyczek i kredytów lub zobowiązań a terminem spłaty ostatniej raty.
Instytucje kredytowe wykazują również w pozycjach bilansowych określonych w niniejszym akapicie, jaka część tych aktywów i pasywów przypada do spłaty w ciągu roku od dnia bilansowego.
b) Instytucje kredytowe wykazują, w odniesieniu do pozycji 5 aktywów (dłużne papiery wartościowe, w tym papiery wartościowe o stałym dochodzie) i pozycji 3 lit. a) pasywów (wyemitowane dłużne papiery wartościowe), jaka część aktywów i pasywów przypada do spłaty w ciągu roku od dnia bilansowego.
c) Państwa Członkowskie mogą nakazać wykazywanie w bilansie informacji określonych w lit. a) i b).
d) Instytucje kredytowe podają szczegółowe dane o poręczeniach majątkowych udzielonych tytułem zabezpieczenia własnych zobowiązań lub zobowiązań osób trzecich (z uwzględnieniem zobowiązań warunkowych); dane te powinny być wystarczająco szczegółowe, aby możliwe było wykazanie dla poszczególnych pozycji pasywów oraz dla poszczególnych pozycji pozabilansowej całkowitej kwoty poręczeń majątkowych udzielonych tytułem zabezpieczenia.
4.
W przypadku gdy instytucje kredytowe zobowiązane są dostarczać informacje, określone w art. 43 ust. 1 pkt 7 dyrektywy 78/660/EWG, w pozycjach pozabilansowych, informacji takich nie trzeba powtarzać w informacji dotyczącej bilansu rocznego.
5. W miejsce informacji wymaganych zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 8 dyrektywy 78/660/EWG instytucja kredytowa wykazuje w informacji dotyczącej bilansu rocznego część swoich dochodów dotyczącą art. 27 pozycje 1, 3, 4, 6 i 7 lub art. 28 pozycje B 1, B 2, B 3, B 4 i B 7 według geograficznego podziału rynków, o ile rynki te między sobą różnią się znacznie ze względu na organizację instytucji kredytowej. Zastosowanie ma art. 45 ust. 1 lit. b) dyrektywy 78/660/EWG.
6. Odniesienie w art. 43 ust. 1 pkt 9 dyrektywy 78/660/EWG do art. 23 ust. 6 niniejszej dyrektywy uważa się za odniesienie do art. 27 ust. 8 lub art. 28 (pkt A 4) niniejszej dyrektywy.
7.
W drodze odstępstwa od przepisów art. 43 ust. 1 pkt 13 dyrektywy 78/660/EWG instytucje kredytowe ujawniają jedynie kwoty zaliczek i kredytów udzielonych członkom ich organów administracyjnych, zarządzających i nadzorczych oraz zaciągnięte, w wyniku udzielenia wszelkiego rodzaju gwarancji, w ich imieniu zobowiązania.
Informacje te muszą zostać przedstawione w ujęciu sumarycznym dla każdej kategorii.
Artykuł 41
1.
Informacje określone w art. 15 ust. 3 dyrektywy 78/660/EWG muszą być podane w stosunku do aktywów stanowiących składniki środków trwałych, zgodnie z definicją art. 35 niniejszej dyrektywy.
Obowiązek odrębnego wykazywania aktualizacji wyceny wartości nie dotyczy jednakże przypadku, w którym Państwo Członkowskie zezwoliło na dokonywanie kompensat aktualizacji wyceny na podstawie art. 34 ust. 2 niniejszej dyrektywy.
W takim przypadku aktualizacje wyceny wartości mogą być łączone z innymi pozycjami.
2.
Państwo Członkowskie wymaga od instytucji kredytowych podawania między innymi następujących informacji w informacji dotyczącej bilansu rocznego:
a) wyszczególnienie zbywalnych papierów wartościowych wykazanych w pozycjach 5–8 aktywów w podziale na papiery notowane i nienotowane na giełdzie papierów wartościowych;
b) wyszczególnienie zbywalnych papierów wartościowych zamieszczonych w pozycjach 5 i 6 aktywów w podziale na papiery, które na podstawie art. 35 są lub nie są finansowymi składnikami majątku trwałego oraz podanie kryterium stosowanego do rozróżnienia między obiema kategoriami zbywalnych papierów wartościowych;
c) wartość transakcji leasingowych, z podziałem na odpowiednie pozycje bilansu;
d) wyszczególnienie pozycji 13 aktywów, pozycji 4 pasywów, pozycji 10 i 18 w układzie pionowym lub A 6 i A 11 w układzie poziomym oraz pozycji 7 i 17 w układzie pionowym lub B 7 i B 9 w układzie poziomym rachunku zysków i strat, w podziale na główne kwoty składowe, w przypadku gdy kwoty te są istotne do celów oceny rocznych sprawozdań finansowych oraz wyjaśnienia dotyczące ich charakteru i wysokości;
e) koszty poniesione z tytułu zobowiązań podporządkowanych przez instytucje kredytowe w ciągu roku sprawozdawczego;
f) informację o tym, że instytucja świadczy osobom trzecim usługi w zakresie zarządzania i usługi agencyjne, gdy zakres tej działalności ma istotnie znaczenie dla całokształtu działalności tej instytucji kredytowej;
g) łączne kwoty aktywów i pasywów wyrażone w walutach obcych i przeliczone na walutę, w której zostało sporządzone roczne sprawozdanie finansowe;
h) zestawienie poszczególnych typów niewymagalnych transakcji terminowych na dzień sporządzenia bilansu, ze szczególnym wykazaniem przy poszczególnych typach transakcji, czy są one podejmowane w znacznym stopniu w celu zabezpieczenia wahań stóp procentowych, kursów i cen rynkowych oraz czy są one podejmowane w znacznym stopniu w celach operacyjnych. Owe typy transakcji obejmują wszystkie te transakcje, w związku z którymi należy wykazywać dochody lub wydatki w art. 27 pozycja 6, art. 28 pozycje A 3 lub B 4 lub art. 29 ust. 3, na przykład waluty obce, metale szlachetne, zbywalne papiery wartościowe, świadectwa depozytowe i inne aktywa.
SEKCJA 9
PRZEPISY DOTYCZĄCE SKONSOLIDOWANYCH SPRAWOZDAŃ FINANSOWYCH
Artykuł 42
1.
Instytucje kredytowe sporządzają skonsolidowane sprawozdania finansowe i skonsolidowane roczne sprawozdania z działalności zgodnie z przepisami dyrektywy 83/349/EWG, o ile przepisy niniejszej sekcji nie stanowią inaczej.
2.
O ile Państwo Członkowskie nie korzysta z przepisów art. 5 dyrektywy 83/349/EWG, ust. 1 niniejszego artykułu ma zastosowanie również do przedsiębiorstw macierzystych, których jedynym celem jest nabywanie udziałów w przedsiębiorstwach zależnych oraz zarządzanie tymi udziałami w celu osiągnięcia zysku, w przypadku gdy te przedsiębiorstwa zależne są albo wyłącznie, albo głównie instytucjami kredytowymi.
Artykuł 43
1.
Dyrektywa 83/349/EWG ma zastosowanie, z zastrzeżeniem art. 1 niniejszej dyrektywy i ust. 2 niniejszego artykułu.
2. a) Artykuły 4, 6, 15 i 40 dyrektywy 83/349/EWG nie mają zastosowania.
b) Państwa Członkowskie mogą uzależnić stosowanie przepisów art. 7 dyrektywy 83/349/EWG od spełnienia następujących warunków dodatkowych:
- przedsiębiorstwo dominujące musi poręczyć zobowiązania zaciągnięte przez przedsiębiorstwo objęte zwolnieniem; istnienie takiej deklaracji należy ujawnić w sprawozdaniu finansowym przedsiębiorstwa objętego zwolnieniem,
- przedsiębiorstwo dominujące musi być instytucją kredytową w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. a) niniejszej dyrektywy.
c) Informację określoną w art. 9 ust. 2 tiret pierwsze i drugie dyrektywy 83/349/EWG, a mianowicie:
- wartość środków trwałych i
- obrót netto
zastępuje się przez:
- sumę pozycji 1, 3, 4, 6 i 7 art. 27 lub B 1, B 2, B 3, B 4 i B 7 art. 28 niniejszej dyrektywy.
d) W przypadku gdy w wyniku zastosowania przepisów art. 13 ust. 3 lit. c) dyrektywy 83/349/EWG przedsiębiorstwo zależne będące instytucją kredytową nie jest uwzględnione w sprawozdaniu skonsolidowanym, ale akcje lub udziały tego przedsiębiorstwa są w tymczasowym posiadaniu w wyniku operacji pomocy finansowej podjętej w celu reorganizacji lub utrzymania danego przedsiębiorstwa, sprawozdanie roczne tego przedsiębiorstwa dołącza się do sprawozdania skonsolidowanego oraz w informacji dotyczącej bilansu rocznego należy przedstawić dodatkowe informacje w sprawie charakteru i warunków operacji pomocy finansowej.
e) Państwo Członkowskie może także stosować przepisy art. 12 dyrektywy 83/349/EWG w stosunku do dwóch lub większej liczby instytucji kredytowych, które nie są ze sobą powiązane w sposób określony w art. 1 ust. 1 lub 2 dyrektywy 83/349/EWG, lecz pozostają pod jednolitym zarządem na innych zasadach niż wynikające z umowy lubpostanowień statutu spółki.
f) Artykuł 14 dyrektywy 83/349/EWG, z wyjątkiem ust. 2, stosuje się odpowiednio z następującym zastrzeżeniem:
W przypadku gdy przedsiębiorstwo dominujące jest instytucją kredytową i w przypadku gdy jedno lub więcej przedsiębiorstw zależnych objętych konsolidacją nie ma tego statusu, przedsiębiorstwa zależne włącza się do konsolidacji, jeśli ich działalność jest bezpośrednim rozszerzeniem działalności bankowej lub stanowi usługi uzupełniające wobec działalności bankowej, takie jak leasing, factoring, zarządzanie funduszami powierniczymi, zarządzanie usługami przetwarzania danych lub inne podobne działalności.
g) W celach układu skonsolidowanego sprawozdania finansowego:
- artykuły 3, 5–26 i 29–34 niniejszej dyrektywy mają zastosowanie;
- odniesienie w art. 17 dyrektywy 83/349/EWG do art. 15 ust. 3 dyrektywy 78/660/EWG ma zastosowanie do aktywów uważanych za środki trwałe na podstawie art. 35 niniejszej dyrektywy.
h) Artykuł 34 dyrektywy 83/349/EWG ma zastosowanie w odniesieniu do treści informacji dotyczącej skonsolidowanego sprawozdania finansowego, z zastrzeżeniem art. 40 i 41 niniejszej dyrektywy.
SEKCJA 10
PUBLIKACJA
Artykuł 44
1.
Należycie zatwierdzone roczne sprawozdania finansowe instytucji kredytowych wraz z rocznymi sprawozdaniami z działalności i raportami osób odpowiedzialnych za przeprowadzenie rewizji ksiąg ogłasza się w sposób określony prawem krajowym zgodnie z art. 3 dyrektywy 68/151/EWG [8].
Prawo krajowe może jednakże zezwalać na nieogłaszanie sprawozdań finansowych. W takim przypadku sprawozdania finansowe zostają publicznie udostępnione w statutowej siedzibie spółki w danym Państwie Członkowskim.
Musi być możliwe otrzymanie na żądanie kopii całości lub części sprawozdania.
Cena kopii egzemplarza nie może przekraczać kosztów administracyjnych.
2.
Ustęp 1 stosuje się również do należycie zatwierdzonych skonsolidowanych sprawozdań finansowych, rocznych sprawozdań z działalności i raportów osób odpowiedzialnych za przeprowadzenie rewizji ksiąg.
3.
Jednakże w przypadku gdy instytucja kredytowa, która sporządziła roczne sprawozdanie finansowe lub skonsolidowane sprawozdanie finansowe nie jest ustanowiona jako typ spółki wymieniony w art. 1 ust. 1 dyrektywy 78/660/EWG i nie jest zobowiązana na podstawie swojego prawa krajowego do ogłaszania dokumentów określonych w ust. 1 i 2 niniejszego artykułu, zgodnie z art. 3 dyrektywy 68/151/EWG, musi ona co najmniej udostępnić je publicznie w swojej statutowej siedzibie lub w przypadku braku statutowej siedziby w swoim głównym miejscu prowadzenia działalności.
Musi być możliwe otrzymanie na żądanie kopii całości lub części sprawozdania.
Cena kopii egzemplarza nie może przekraczać kosztów administracyjnych.
4.
Roczne sprawozdania finansowe i skonsolidowane sprawozdania finansowe instytucji kredytowej ogłasza się w każdym Państwie Członkowskim, w którym dana instytucja kredytowa posiada oddziały w rozumieniu art. 1 tiret trzecie dyrektywy 77/780/EWG.
Takie Państwa Członkowskie mogą nakazać ogłaszanie tych dokumentów w swoich językach urzędowych.
5.
Państwa Członkowskie przewidują odpowiednie sankcje za niestosowanie zasad ogłaszania określonych w niniejszym artykule.
SEKCJA 11
REWIZJA KSIĄG
Artykuł 45
Państwo Członkowskie może nie stosować przepisów art. 2 ust. 1 lit. b) ppkt iii) dyrektywy 84/253/EWG [9] w stosunku do państwowych banków oszczędnościowych, w przypadku gdy statutowa rewizja ksiąg przedsiębiorstw, określona w art. 1 ust. 1 dyrektywy 84/253/EWG, zastrzeżona jest dla istniejącego organu nadzoru tych banków oszczędnościowych w chwili wejścia w życie niniejszej dyrektywy oraz jeśli osoba odpowiedzialna za rewizję ksiąg spełnia co najmniej warunki określone w art. 3–9 dyrektywy 84/253/EWG.
SEKCJA 12
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 46
Komitet kontaktowy ustanowiony zgodnie z art. 52 dyrektywy 78/660/EWG podczas posiedzeń zwoływanych w odpowiednim składzie wykonuje również następujące funkcje:
a) ułatwia, bez uszczerbku dla postanowień art. 169 i 170 Traktatu, zharmonizowane stosowanie niniejszej dyrektywy poprzez regularne posiedzenia poświęcone w szczególności praktycznym problemom powstającym w związku ze stosowaniem niniejszej dyrektywy;
b) doradzanie Komisji, w razie potrzeby, w sprawach uzupełnień lub poprawek do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 47
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do dostosowania się do przepisów niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 31 grudnia 1990 r.
Niezwłocznie informują o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie mogą określić, że przepisy, określone w ust. 1, mają zastosowanie po raz pierwszy w stosunku do rocznych sprawozdań finansowych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych za rok budżetowy rozpoczynający się dnia 1 stycznia 1993 r. lub w trakcie trwania roku kalendarzowego 1993.
3.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 48
Po upływie pięciu lat od dnia określonego w art. 47 ust. 2 Rada, działając na wniosek Komisji, bada i w razie potrzeby koryguje wszystkie te przepisy niniejszej dyrektywy, które pozostawiają Państwom Członkowskim możliwość wyboru, oraz art. 2 ust. 1, art. 27, 28 i 41, w świetle doświadczeń nabytych podczas stosowania niniejszej dyrektywy, w szczególności w celu większej przejrzystości i harmonizacji przepisów określonych w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 49
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 18 grudnia 1986 r.
w sprawie koordynacji ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do przedstawicieli handlowych działających na własny rachunek
(86/653/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 57 ust. 2 oraz art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: na podstawie dyrektywy 64/224/EWG [4] zostały zniesione ograniczenia swobody przedsiębiorczości oraz swobody świadczenia usług w odniesieniu do działalności pośredników w handlu, przemyśle i rzemiośle;
różnice w zakresie krajowych ustawodawstw dotyczących przedstawicielstwa handlowego wyraźnie oddziałują na warunki konkurencji oraz wykonywania takiej działalności wewnątrz Wspólnoty, mają też negatywny wpływ na zakres ochrony przedstawicieli handlowych w ich stosunkach ze zleceniodawcami oraz na bezpieczeństwo transakcji handlowych; ponadto różnice te znacznie utrudniają zawieranie i wykonywanie umów agencyjnych między zleceniodawcą a przedstawicielami handlowymi, którzy prowadzą swą działalność w różnych Państwach Członkowskich;
obrót towarowy między Państwami Członkowskimi odbywa się w warunkach odpowiadających warunkom jednolitego rynku, dlatego też w zakresie niezbędnym dla właściwego funkcjonowania wspólnego rynku wymagane jest zbliżenie systemów prawnych Państw Członkowskich; zasady dotyczące kolizji przepisów prawnych w zakresie przedstawicielstwa handlowego nie usuną wspomnianych niezgodności, nawet gdyby zostały one ujednolicone, a tym samym, bez względu na istnienie tych zasad, proponowana harmonizacja jest niezbędna;
w tym kontekście stosunek prawny między przedstawicielem handlowym a zleceniodawcą wymaga traktowania priorytetowego;
należy odnieść się do zasad art. 117 Traktatu i utrzymać dotychczas osiągniętą poprawę w harmonizacji ustawodawstwa Państw Członkowskich, dotyczącego przedstawicieli handlowych;
dla niektórych Państw Członkowskich należy przewidzieć dodatkowe okresy przejściowe, ponieważ muszą one podjąć szczególne starania, aby dostosować swoje regulacje do wymogów niniejszej dyrektywy; dotyczy to w szczególności świadczenia wyrównawczego po rozwiązaniu umowy między zleceniodawcą a przedstawicielem handlowym,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
Zakres zastosowania
Artykuł 1
1.
Środki harmonizujące określone niniejszą dyrektywą dotyczą przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich regulujących stosunki prawne między przedstawicielami handlowymi a ich zleceniodawcami.
2.
Do celów niniejszej dyrektywy "przedstawiciel handlowy" oznacza pośrednika pracującego na własny rachunek, któremu powierzono stałe pośredniczenie przy sprzedaży lub kupnie towarów na rzecz innej osoby, zwanej dalej "zleceniodawcą", lub zawarcie transakcji w imieniu i na rachunek zleceniodawcy.
3.
W rozumieniu niniejszej dyrektywy przedstawicielem handlowym nie jest w szczególności:
- osoba, która jako organ upoważniona jest do zaciągania zobowiązań wiążących spółkę lub zrzeszenie,
- wspólnik, który na podstawie przepisów prawnych uprawniony jest do zaciągania zobowiązań wiążących innych wspólników,
- zarządcaprzymusowy, sądowy zarządcamajątku, likwidator lub syndyk masy upadłości.
Artykuł 2
1.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do:
- przedstawicieli handlowych, którzy nie otrzymują wynagrodzenia za swoją działalność,
- przedstawicieli handlowych, działających na giełdach towarowych lub na rynku towarowym, lub
- organu pod nazwą "Crown Agents for Overseas Governments and Administrations", ustanowionego w Zjednoczonym Królestwie na podstawie ustawy o "Crown Agents" z 1979 r. lub jego filii.
2.
Każde Państwo Członkowskie ma prawo zastrzec, że dyrektywa ta nie ma zastosowania do tych osób, których działalność jako przedstawicieli handlowych uznaje się za działalność uboczną, zgodnie z ustawodawstwem danego Państwa Członkowskiego.
ROZDZIAŁ II
Prawa i obowiązki
Artykuł 3
1.
Przedstawiciel handlowy, wykonując swoją działalność, musi realizować interesy zleceniodawcy oraz postępować sumiennie i zgodnie z zasadą dobrej wiary.
2.
Przedstawiciel handlowy musi w szczególności:
a) w należyty sposób angażować się w pośredniczenie oraz w miarę potrzeb zawieranie powierzonych mu transakcji;
b) przekazywać zleceniodawcy niezbędne, dostępne mu informacje;
c) wykonywać stosowne polecenia wydawane przez zleceniodawcę.
Artykuł 4
1.
W stosunkach ze swoim przedstawicielem handlowym zleceniodawca musi postępować sumiennie oraz zgodnie z zasadą dobrej wiary.
2.
Zleceniodawca musi w szczególności:
a) dostarczać swojemu przedstawicielowi handlowemu niezbędne dokumenty dotyczące danych towarów;
b) uzyskiwać dla swojego przedstawiciela handlowego informacje niezbędne do wykonywania umowy agencyjnej oraz w szczególności zawiadamiać go w stosownym terminie, gdy może on przewidzieć, że wielkość transakcji handlowych będzie znacznie mniejsza, niż przedstawiciel handlowy mógłby w normalnych okolicznościach oczekiwać.
3.
Ponadto zleceniodawca musi w stosownym terminie informować przedstawiciela handlowego o przyjęciu, odmowie oraz o niewykonaniu transakcji handlowej, w której ten pośredniczył.
Artykuł 5
Strony nie mogą odstępować od przepisów zawartych w art. 3 i 4.
ROZDZIAŁ III
Wynagrodzenie
Artykuł 6
1.
W razie braku odpowiedniej umowy między stronami oraz bez uszczerbku dla zastosowania obligatoryjnych przepisów Państw Członkowskich o poziomie wynagrodzenia przedstawicielowi handlowemu należy się wynagrodzenie przyjęte zwyczajowo w miejscu, w którym prowadzi on swoją działalność, odnośnie do pośredniczenia w obrocie towarów, będących przedmiotem umowy agencyjnej.
W przypadku braku takiej zwyczajowej praktyki przedstawicielowi handlowemu należy się stosowne wynagrodzenie, z uwzględnieniem wszystkich elementów danej transakcji.
2.
Każdą część wynagrodzenia, zmieniającą się w zależności od liczby lub wartości transakcji handlowych, uznaje się w rozumieniu niniejszej dyrektywy za prowizję.
3.
Przepisy art. 7–12 nie mają zastosowania, jeżeli przedstawiciel handlowy nie jest wynagradzany w całości lub częściowo w formie prowizji.
Artykuł 7
1.
Przedstawiciel handlowy jest uprawniony do prowizji z tytułu transakcji handlowych zawartych w okresie objętym umową agencyjną:
a) gdy zawarcie transakcji wynika z jego działania; lub
b) gdy transakcja jest zawarta z osobą trzecią, którą on już wcześniej odnośnie do transakcji tego samego rodzaju pozyskał jako klienta.
2.
Przedstawiciel handlowy jest także uprawniony do prowizji z tytułu transakcji zawartych w okresie objętym umową agencyjną:
- gdy został mu powierzony określony obszar geograficzny lub grupa klientów, lub
- gdy ma on wyłączne prawo do określonego obszaru geograficznego lub grupy klientów
oraz gdy transakcja została zawarta z klientem należącym do tego obszaru lub grupy.
Państwo Członkowskie wprowadzi do swojego ustawodawstwa jedną z możliwości określonych w dwóch wyżej wymienionych tiret.
Artykuł 8
Przedstawiciel handlowy jest uprawniony do prowizji z tytułu transakcji handlowych zawartych po rozwiązaniu umowy agencyjnej:
a) gdy transakcja wynika głównie zdziałalności przedstawiciela handlowego w okresie objętym umową agencyjną oraz gdy następuje ona w stosownym terminie po rozwiązaniu tej umowy; lub
b) gdy zgodnie z warunkami określonymi w art. 7 zamówienie osoby trzeciej dotarło do zleceniodawcy lub do przedstawiciela handlowego przed rozwiązaniem umowy agencyjnej.
Artykuł 9
Zgodnie z art. 7 przedstawiciel handlowy nie jest uprawniony do prowizji, gdy jest ona płacona zgodnie z art. 8 jego poprzednikowi, chyba że stosownie do okoliczności uzasadniony jest podział prowizji pomiędzy obu przedstawicieli handlowych.
Artykuł 10
1.
Prowizja przysługuje z chwilą i w razie wystąpienia jednej z następujących okoliczności:
a) zleceniodawca wykonał transakcję; lub
b) zleceniodawca zgodnie z umową z osobą trzecią powinien był transakcję wykonać; lub
c) osoba trzecia wykonała transakcję.
2.
Prowizja przysługuje najpóźniej z chwilą, gdy osoba trzecia wykonała lub powinna była wykonać swoją część transakcji, wówczas gdy zleceniodawca wykonał lub powinien był wykonać swoją część transakcji.
3.
Prowizję należy zapłacić nie później niż w ostatnim dniu miesiąca następującego po kwartale, w którym stała się ona wymagalna.
4.
Nie są dozwolone umowy, które zawierają odstępstwa od przepisów ust. 2 i 3 ze szkodą dla przedstawiciela handlowego.
Artykuł 11
1.
Prawo do prowizji może wygasnąć wyłącznie wtedy, gdy i o ile:
- ustalono, iż umowa między osobą trzecią a zleceniodawcą nie będzie wykonana, oraz
- niewykonanie umowy nie wynika z okoliczności, za które odpowiedzialność ponosi zleceniodawca.
2.
Prowizja otrzymana już przez przedstawiciela handlowego podlega zwrotowi w przypadku, gdy prawo do niej już wygasło.
3.
Nie są dozwolone umowy, które zawierają odstępstwa od przepisów ust. 1 ze szkodą dla przedstawiciela handlowego.
Artykuł 12
1.
Zleceniodawca przedkłada swojemu przedstawicielowi handlowemu zestawienie należnych prowizji, nie później niż w ostatnim dniu miesiąca następującego po kwartale, w którym prowizje stały się wymagalne.
Zestawienie określa składniki istotne dla obliczenia kwoty prowizji.
2.
Przedstawiciel handlowy ma prawo żądać udostępnienia mu wszelkich informacji, w szczególności wyciągu z ksiąg rachunkowych, którymi dysponuje zleceniodawca oraz które są mu potrzebne w celu zweryfikowania kwoty należnej mu prowizji.
3.
Nie są dozwolone umowy, które zawierają odstępstwa od przepisów ust. 1 i 2 ze szkodą dla przedstawiciela handlowego.
4.
Niniejsza dyrektywa nie narusza przepisów Państw Członkowskich, według których przedstawiciel handlowy ma prawo wglądu do ksiąg rachunkowych zleceniodawcy.
ROZDZIAŁ IV
Zawarcie i rozwiązanie umowy agencyjnej
Artykuł 13
1.
Każda ze stron ma prawo zażądać od drugiej strony podpisanego przez nią dokumentu, ustanawiającego warunki umowy agencyjnej, włącznie ze zmianami lub uzupełnieniami.
Prawo to nie może być wyłączone.
2.
Bez względu na ust. l Państwo Członkowskie może zastrzec pod rygorem nieważności dla umowy agencyjnej formę pisemną.
Artykuł 14
Umowę agencyjną zawartą na czas oznaczony, która po okresie jej obowiązywania jest nadal wykonywana przez obie strony, uznaje się za umowę zawartą na czas nieoznaczony.
Artykuł 15
1.
Jeżeli umowa została zawarta na czas nieoznaczony, każda ze stron może ją rozwiązać za wypowiedzeniem.
2.
Okres wypowiedzenia za pierwszy rok umowy wynosi jeden miesiąc, za rozpoczęty drugi rok umowy — dwa miesiące, za rozpoczęty trzeci oraz następne lata umowy — trzy miesiące.
Strony nie mogą uzgodnić krótszych okresów wypowiedzenia.
3.
Państwa Członkowskie mogą ustalić, że okres wypowiedzenia za czwarty rok umowy wynosi — cztery miesiące, za piąty rok umowy — pięć miesięcy, za szósty oraz następne lata umowy — sześć miesięcy.
Mogą one ustalić, że strony nie mogą uzgodnić krótszych okresów.
4.
Jeżeli strony uzgodnią dłuższe okresy niż ustanowione w ust. 2 i 3, to okres wypowiedzenia obowiązujący zleceniodawcę nie może być krótszy niż okres obowiązujący przedstawiciela handlowego.
5.
O ile strony nie ustaliły inaczej, koniec okresu wypowiedzenia musi zbiegać się z końcem miesiąca kalendarzowego.
6.
Przepis niniejszego artykułu stosuje się do umowy agencyjnej zawartej na czas oznaczony, zmienionej zgodnie z art. 14 w umowę agencyjną zawartą na czas nieoznaczony, z zastrzeżeniem, że przy obliczaniu trwania okresu wypowiedzenia uwzględnia się obowiązujący przedtem okres oznaczony w umowie.
Artykuł 16
Niniejsza dyrektywa nie narusza zastosowania ustawodawstw Państw Członkowskich, które przewidują natychmiastowe rozwiązanie umowy agencyjnej:
a) z powodu niespełnienia obowiązków w całości lub częściowo przez jedną ze stron;
b) w przypadku wystąpienia wyjątkowych okoliczności.
Artykuł 17
1.
Państwa Członkowskie podejmą środki niezbędne w celu zapewnienia, że po rozwiązaniu umowy agencyjnej przedstawicielowi handlowemu przysługuje świadczenie wyrównawcze, zgodnie z ust. 2, lub odszkodowanie, zgodnie z ust. 3.
2. a) Przedstawiciel handlowy ma prawo do świadczenia wyrównawczego, gdy i o ile:
- pozyskał on dla zleceniodawcy nowych klientów lub znacznie zwiększył wielkość obrotów handlowych z istniejącymi klientami, a zleceniodawca z tytułu transakcji z tymi klientami czerpie nadal znaczne korzyści, oraz
- zapłata takiego świadczenia wyrównawczego przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności, w szczególności prowizji utraconych z tytułu transakcji z tymi klientami, jest zgodna z zasadami słuszności.
Państwa Członkowskie mogą przewidzieć, iż do takich okoliczności zalicza się również stosowanie lub niestosowanie klauzuli zakazu konkurencji w rozumieniu art. 20;
b) świadczenie wyrównawcze nie może przekraczać kwoty odpowiadającej rocznemu świadczeniu wyrównawczemu obliczonemu na podstawie przeciętnej kwoty rocznej wynagrodzeń otrzymanych przez przedstawiciela handlowego w ciągu ostatnich pięciu lat; jeżeli umowa została zawarta przed okresem krótszym niż pięć lat, świadczenie wyrównawcze ustala się na podstawie przeciętnej kwoty danego okresu;
c) przyznanie takiego świadczenia wyrównawczego nie uniemożliwia przedstawicielowi handlowemu dochodzenia odszkodowania.
3.
Przedstawiciel handlowy ma prawo do odszkodowania za szkodę poniesioną w wyniku ustania jego stosunków ze zleceniodawcą.
Szkodę taką uznaje się w szczególności, gdy rozwiązanie umowy odbywa się w okolicznościach:
- utraty przez przedstawiciela handlowego prowizji przysługującej mu w przypadku właściwego wykonywania umowy agencyjnej, zapewniającej zleceniodawcy istotne korzyści z tytułu działalności przedstawiciela handlowego,
- oraz/lub braku amortyzacji kosztów i nakładów, poniesionych przez przedstawiciela handlowego przy wykonywaniu umowy agencyjnej za zgodą zleceniodawcy.
4.
Uprawnienie do świadczenia wyrównawczego, zgodnie z ust. 2, lub do odszkodowania, zgodnie z ust. 3, powstaje także w przypadku, gdy umowa agencyjna wygasa wskutek śmierci przedstawiciela handlowego.
5.
Przedstawiciel handlowy straci uprawnienie do świadczenia wyrównawczego, w przypadkach przewidzianych w ust. 2, lub do odszkodowania, w przypadkach przewidzianych w ust. 3, jeżeli w ciągu jednego roku po rozwiązaniu umowy nie zawiadomi on zleceniodawcy, że zamierza dochodzić swoich praw.
6.
Komisja w ciągu ośmiu lat od daty notyfikacji niniejszej dyrektywy przedłoży Radzie sprawozdanie dotyczące stosowania tego artykułu oraz w miarę potrzeb propozycje zmian.
Artykuł 18
Świadczenie wyrównawcze lub odszkodowanie wskazane w art. 17 nie jest płacone:
a) gdy zleceniodawca rozwiązał umowę agencyjną z powodu uchybienia przypisywanego przedstawicielowi handlowemu, które na podstawie prawa krajowego uzasadnia natychmiastowe rozwiązanie umowy agencyjnej;
b) gdy przedstawiciel handlowy rozwiązał umowę agencyjną, chyba że rozwiązanie takie uzasadnione jest okolicznościami dotyczącymi zleceniodawcy lub też wiekiem, ułomnością bądź chorobą przedstawiciela handlowego, wskutek których nie można od niego wymagać kontynuacji działalności;
c) gdy za zgodą zleceniodawcy przedstawiciel handlowy przenosi swoje prawa i obowiązki wynikające z umowy agencyjnej na inną osobę.
Artykuł 19
Strony nie mogą odstępować od przepisów art. 17 i 18 ze szkodą dla przedstawiciela handlowego przed wygaśnięciem umowy agencyjnej.
Artykuł 20
1.
Do celów niniejszej dyrektywy porozumienie, które przewiduje ograniczenie działalności zawodowej przedstawiciela handlowego po rozwiązaniu umowy agencyjnej, zwane jest dalej klauzulą zakazu konkurencji.
2.
Klauzula zakazu konkurencji jest ważna jedynie wtedy, gdy i o ile:
a) została zawarta na piśmie; oraz
b) dotyczy powierzonego przedstawicielowi handlowemu obszaru geograficznego lub grupy klientów oraz rodzajów towarów, które zgodnie z umową są przedmiotem jego działalności agencyjnej.
3.
Klauzula zakazu konkurencji jest ważna najwyżej dwa lata po rozwiązaniu umowy agencyjnej.
4.
Niniejszy artykuł nie ma wpływu na przepisy prawa krajowego, które nakładają dalsze ograniczenia w zakresie ważności lub stosowalności klauzul zakazu konkurencji lub umożliwiają sądom zmniejszenie zobowiązań stron wynikających z takiego porozumienia.
ROZDZIAŁ V
Postanowienia ogólne i końcowe
Artykuł 21
Niniejsza dyrektywa nie wymaga od Państwa Członkowskiego, aby zapewniło wydanie przepisów w sprawie ujawniania informacji, jeżeli takie ujawnianie byłoby sprzeczne z porządkiem publicznym.
Artykuł 22
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem l stycznia 1990 r.
Powiadomią one o tym Komisję.
Wspomniane przepisy stosuje się przynajmniej do umów zawartych po ich wejściu w życie.
Mają one zastosowanie do umów obowiązujących najpóźniej do dnia l stycznia 1994 r.
2.
Z chwilą notyfikacji niniejszej dyrektywy Państwa Członkowskie przekażą Komisji podstawowe przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, przyjęte w dziedzinie objętej tą dyrektywą.
3.
Jednakże, w odniesieniu do Irlandii i Zjednoczonego Królestwa, termin dnia l stycznia 1990 r., wskazany w ust. l, zastępuje się terminem dnia l stycznia 1994 r.
W odniesieniu do Włoch, w przypadku zobowiązań wynikających z art. 17, termin dnia 1 stycznia 1990 r. zastępuje się terminem dnia l stycznia 1993 r.
Artykuł 23
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 163/86
z dnia 27 stycznia 1986 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2182/77 ustanawiające szczegółowe zasady sprzedaży mrożonej wołowiny pochodzącej z zapasów interwencyjnych, przeznaczonej do przetworzenia we Wspólnocie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3768/85 [2], w szczególności jego art. 7 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2182/77 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3210/85 [4], określa produkty przetworzone, które mają być wytworzone z wołowiny pochodzącej z zapasów interwencyjnych sprzedawanej w celu przetworzenia we Wspólnocie; rozporządzenie Komisji (EWG) nr 597/77 [5] określone w tym artykule zostało uchylone i zastąpione niektórymi przepisami ustanowionymi w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 1136/79 [6], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 2036/84 [7]; należy w związku z tym odpowiednio zmienić wymieniony artykuł;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 1 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2182/77 otrzymuje brzmienie:
"1.
Mięso sprzedawane na podstawie niniejszego rozporządzenia jest przeznaczone, według wyboru nabywcy, do wytwarzania we Wspólnocie:
a) żywności konserwowanej określonej w art. 2 ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 1136/79, albo
b) innych produktów określonych w art. 2 ust. 6 tego rozporządzenia lub produktów objętych podpozycją 02.06 C I a) 2 Wspólnej Taryfy Celnej."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 244/86
z dnia 4 lutego 1986 r.
dotyczące klasyfikacji towarów w ramach podtytułu 16.02 B III b) ex 1 ex aa) (33) nomenklatury zawartej w Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 149/86 ustalającym refundacje wywozowe dla wołowiny i cielęciny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 97/69/EWG z dnia 16 stycznia 1969 r. w sprawie środków, jakie należy podjąć w celu jednolitego stosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej [1], zmienione rozporządzeniem nr 2055/84/EWG [2], w szczególności jego art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: należy przyjąć postanowienia gwarantujące jednolite stosowanie nomenklatury zawartej w Załączniku do rozporządzenia Komisji nr 149/86/EWG [3], mając na celu klasyfikację przetworów z niegotowanego, siekanego, ale nieoczyszczonego, shomogenizowanego mięsa wołowego, charakteryzującego się następującymi danymi analitycznymi:
Białko mięsne (% azotu × 6,25) _BAR_ 14,08 % _BAR_
Tłuszcz _BAR_ 24,60 % _BAR_
Mięso bez tłuszczu dusík v % × 1003,55 _BAR_ 63,40 % _BAR_
niezawierającego odpadów, a resztki wytworzone są z produktów niemięsnych;
podpozycja 16.02 B III b) ex 1 ex aa) (22) wymienionej powyżej nomenklatury obejmuje inne przetwory mięsa wołowego zawierającego 80 % lub więcej, ale mniej niż 90 % nieoczyszczonego, shomogenizowanego mięsa wołowego, wyłączając odpady i tłuszcz; podpozycja 16.02 B III b) ex 1 ex aa) (33) obejmuje te same przetwory zawierające 60 % lub więcej, ale mniej niż 80 % mięsa;
omawiane przetwory zawierające 63,4 % mięsa bez tłuszczu, nie mogą zostać objęte podpozycją 16.02 B III b) ex 1 ex aa) (22); przetwory te mają cechy towarów objętych podpozycją 16.02 B III b) ex 1 ex aa) (33) i dlatego muszą zostać zaklasyfikowane w tej podpozycji;
ze względu na to, że Komitet ds. Nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej nie wydał opinii, Komisja zaproponowała Radzie postanowienia do przyjęcia, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 3 rozporządzenia nr 97/69/EWG;
Rada, trzy miesiące od momentu złożenia wniosku, nie podjęła działań i w związku z tym właściwe jest, aby Komisja przyjęła proponowane przepisy zgodnie z procedurą przewidzianą w rozporządzeniu nr 97/69/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przetwory z niegotowanego, siekanego, nieoczyszczonego, shomogenizowanego mięsa wołowego, charakteryzują się następującymi danymi analitycznymi:
Białko mięsne (% azotu × 6,25) _BAR_ 14,08 % _BAR_
Tłuszcz _BAR_ 24,60 % _BAR_
Mięso bez tłuszczu % azotu × 1003,55 _BAR_ 63,40 % _BAR_
niezawierającego odpadów, resztki wytworzone są z produktów niemięsnych, muszą być zaklasyfikowane w nomenklaturze zawartej w Załączniku do rozporządzenia nr 149/86/EEC, według następujących podtytułów:
16.02 Pozostałe mięso przetworzone lub konserwy mięsne lub odpady mięsne:
B. Pozostałe:
III. Pozostałe:
b) Pozostałe:
ex 1. Zawierające mięso wołowe lub odpady, z wyjątkiem tych oczyszczonych shomogenizowanych:
ex aa) niegotowane, zawierające w masie następujący udział procentowy mięsa wołowego (z wyjątkiem odpadów i tłuszczu):
(33) 60 % lub więcej, ale mniej niż 80 % mięsa.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie 21 dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 254/86
z dnia 4 lutego 1986 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stopniowego znoszenia ograniczeń ilościowych, mających zastosowanie w Państwach Członkowskich innych niż Hiszpania i Portugalia w odniesieniu do konserwowanych sardynek i tuńczyków pochodzących z Hiszpanii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając Akt Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii, w szczególności jego art. 175,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3796/81 z dnia 29 grudnia 1981 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia, w szczególności jego art. 19 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
w art. 19 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3796/81 zezwala się Państwom Członkowskim na utrzymanie, do czasu wykonania wspólnotowych ustaleń dotyczących przywozu konserwowanych sardynek i tuńczyków, ograniczeń ilościowych w stosunku do państw trzecich, mających zastosowanie do tych produktów w momencie wejścia w życie rozporządzenia, o którym mowa;
w Akcie Przystąpienia stwierdza się, że ograniczenia ilościowe obowiązujące w przypadku danych produktów należy stopniowo znosić i likwidować w ciągu szczególnych okresów przejściowych;
należy opracować plan dotyczący znoszenia tych ograniczeń ilościowych;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Produktów Rybołówstwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ograniczenia ilościowe określone w art. 175 Aktu Przystąpienia, stosowane w odniesieniu do konserwowanych sardynek i tuńczyków, będą stopniowo znoszone zgodnie z art. 2.
Artykuł 2
Wywóz z Hiszpanii do Państw Członkowskich Wspólnoty ustanowiony przed dniem 1 stycznia 1986 r., do którego w dniu 1 stycznia 1985 r. miały zastosowanie ograniczenia ilościowe zgodnie z art. 19 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3796/81, odbywa się:
- jeśli chodzi o przetworzone i konserwowane sardynki należące do podpozycji 16.04 D Wspólnej Taryfy Celnej:
- od dnia 1 marca 1986 r. z zastrzeżeniem maksymalnej ilości 500 ton,
- od dnia 1 stycznia 1987 r. z zastrzeżeniem maksymalnej ilości 610 ton,
- od dnia 1 stycznia 1988 r. z zastrzeżeniem maksymalnej ilości 720 ton,
- od dnia 1 stycznia 1989 r. z zastrzeżeniem maksymalnej ilości 830 ton,
- od dnia 1 stycznia 1990 r. z zastrzeżeniem maksymalnej ilości 940 ton,
- od dnia 1 stycznia 1991 r. z zastrzeżeniem maksymalnej ilości 1050 ton,
- od dnia 1 stycznia 1992 r. z zastrzeżeniem maksymalnej ilości 1160 ton
- od dnia 1 stycznia 1993 r. z zastrzeżeniem maksymalnej ilości 1270 ton,
- od dnia 1 stycznia 1994 r. z zastrzeżeniem maksymalnej ilości 1380 ton,
- od dnia 1 stycznia 1995 r. z zastrzeżeniem maksymalnej ilości 1500 ton,
- od dnia 1 stycznia 1996 r. bez ograniczeń;
- jeśli chodzi o przetworzone i konserwowane tuńczyki należące do pozycji 16.04 E Wspólnej Taryfy Celnej:
- od dnia 1 marca 1986 r. z zastrzeżeniem maksymalnej ilości 300 ton,
- od dnia 1 stycznia 1987 r. z zastrzeżeniem maksymalnej ilości 415 ton,
- od dnia 1 stycznia 1988 r. z zastrzeżeniem maksymalnej ilości 530 ton,
- od dnia 1 stycznia 1989 r. z zastrzeżeniem maksymalnej ilości 645 ton,
- od dnia 1 stycznia 1990 r. z zastrzeżeniem maksymalnej ilości 760 ton,
- od dnia 1 stycznia 1991 r. z zastrzeżeniem maksymalnej ilości 875 ton,
- od dnia 1 stycznia 1992 r. z zastrzeżeniem maksymalnej ilości 1000 ton,
- od dnia 1 stycznia 1993 r. bez ograniczeń.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 344/86
z dnia 17 lutego 1986 r.
zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 626/85 i (EWG) nr 2077/85 w zakresie zabezpieczeń
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 516/77 z dnia 14 marca 1977 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku przetworów owocowych i warzywnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3768/85 [2], w szczególności jego art. 4 ust. 8,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 525/77 z dnia 14 marca 1977 r. ustanawiające system pomocy w odniesieniu do produkcji ananasów w puszkach [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1699/85 [4], w szczególności jego art. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2220/85 z dnia 22 lipca 1985 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu zabezpieczeń w odniesieniu do produktów rolnych [5] ustanawia w tytule III, która forma zabezpieczenia może zostać udzielona; art. 19 ust. 1 tego rozporządzenia ustanawia, kiedy zabezpieczenia wniesione w związku z zaliczkami są zwalniane;
w wyniku tego stosowne przepisy w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 626/85 z dnia 12 marca 1985 r. w sprawie nabywania, sprzedaży i składowania nieprzetworzonych suszonychwinogron i fig przez agencje składujące [6] oraz w rozporządzeniu (EWG) nr 2077/85 z dnia 25 lipca 1985 r. określającym szczegółowe zasady stosowania systemu pomocy produkcyjnej w odniesieniu do ananasów w puszkach [7] powinny zostać skreślone;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 21 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 626/85 oraz w art. 4 ust. 4 i art. 5 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2077/85 skreśla się akapit drugi.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 marca 1986 r.
Jednakże art. 5 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2077/85 stosuje się w dalszym ciągu w odniesieniu do zabezpieczeń wniesionych przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 401/86
z dnia 21 lutego 1986 r.
ustanawiające szczegółowe zasady przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych w postaci towarów nieobjętych załącznikiem II do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2727/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1018/84 [2], w szczególności jego art. 12 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (EWG) nr 3035/80 z dnia 11 listopada 1980 r. ustanawiające ogólne zasady przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych w postaci towarów nieobjętych załącznikiem II do Traktatu i kryteria ustalania kwoty takich refundacji [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1982/85 [4], zakłada, że stawka refundacji na towary objęte pozycją 19.03 Wspólnej Taryfy Celnej może być zróżnicowana w zależności od ich miejsca przeznaczenia; od dnia 19 lipca do dnia 1 listopada 1985 r. przedmiotowe towary podlegały innej stawce refundacji w przypadku wywozu do Stanów Zjednoczonych Ameryki lub Kanady niż przy wywozie do innych państw trzecich; Kanada została objęta tym środkiem z uwagi na swoje specjalne stosunki handlowe ze Stanami Zjednoczonymi Ameryki; warunki przywozu w Stanach Zjednoczonych Ameryki zostały zmienione dnia 1 listopada 1985 w stopniu, który uzasadnia przywrócenie uczciwych warunków konkurencji dla eksporterów na rynku tego z powyższych dwóch państw trzecich, na którym wywiezione towary zostały wprowadzone do spożycia po dniu 1 listopada 1985 r.;
środki ustanowione w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Towary objęte pozycją 19.03 Wspólnej Taryfy Celnej i wprowadzone do spożycia w Stanach Zjednoczonych Ameryki lub w Kanadzie po dniu 1 listopada 1985 r. i dla których refundacja została wcześniej wyznaczona między dniem 19 lipca a dniem 31 października 1985 r., kwalifikują się do stawki refundacji stosowanej w odniesieniu do innych państw trzecich obowiązującej w dniu, w którym został wniesiony wniosek o wydanie świadectw o wcześniejszym wyznaczeniu refundacji.
2.
Towary objęte pozycją 19.03 Wspólnej Taryfy Celnej i wprowadzone do spożycia w Stanach Zjednoczonych Ameryki lub w Kanadzie po dniu 1 listopada 1985 r. i dla których refundacja nie została wcześniej wyznaczona, kwalifikują się do stawki refundacji stosowanej w odniesieniu do innych państw trzecich obowiązującej w dniu, w którym towary zostały wywiezione.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 490/86
z dnia 25 lutego 1986 r.
zmieniające, w związku z przystąpieniem Hiszpanii i Portugalii, rozporządzenie (EWG) nr 357/79 w sprawie badań statystycznych dotyczących obszarów uprawy winorośli
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając Akt Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii, w szczególności jego art. 396,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: w związku z przystąpieniem Hiszpanii i Portugalii konieczne jest dostosowanie rozporządzenia (EWG) nr 357/79 [1], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3768/85 [2];
w ramach tych zmian należy ustanowić pierwsze terminy badań, jakie mają przeprowadzić nowe Państwa Członkowskie, aby jak najszybciej zebrane zostały dane umożliwiające ocenę sytuacji na rynku wina;
należy przewidzieć wkład finansowy Wspólnoty w wydatki ponoszone przez nowe Państwa Członkowskie w związku z pierwszymi podstawowymi badaniami, jakie są wymagane zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 357/79;
aby umożliwić ocenę sytuacji na rynku wina, nowe Państwa Członkowskie muszą dysponować wynikami badań pośrednich, wymaganych zgodnie ze wspomnianym rozporządzeniem;
w trakcie negocjacji o przystąpienie Królestwo Hiszpanii zobowiązało się do przeprowadzenia pierwszych podstawowych badań w następnym roku po przystąpieniu; Republika Portugalska przeprowadzi badania obszarów uprawy winorośli w 1987 r., a pierwsze podstawowe badania w 1989 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 357/79 wprowadza się następujące zmiany:
1) Dodaje się następujący artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 1b
Królestwo Hiszpanii przeprowadzi pierwsze podstawowe badanie w 1987 r., zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
To badanie dotyczy sytuacji po wykarczowaniu, posadzeniu nowych lub przesadzeniu winorośli w roku uprawy winorośli 1986/87.
Republika Portugalska przeprowadzi pierwsze podstawowe badanie w 1989 r.
To badanie dotyczy sytuacji po wykarczowaniu, posadzeniu nowych lub przesadzeniu winorośli w roku uprawy winorośli 1988/89."
2) W art. 4 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3. Jednostkami geograficznymi określonymi w ust. 2, art. 2 ust. 2 pkt B i ust. 3 pkt A oraz art. 3 ust. 3 są:
- w Republice Federalnej Niemiec: regiony uprawy winorośli zdefiniowane zgodnie z art. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 338/79 z dnia 5 lutego 1979 r. ustanawiającego specjalne przepisy odnoszące się do win gatunkowych produkowanych w określonych regionach [1] Dz.U. L 54 z 5.3.1979, str. 48., ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3687/84 [2] Dz.U. L 341 z 29.12.1984, str. 5.,
- w Grecji: regiony uprawy winorośli określone w Załączniku,
- w Hiszpanii: regiony określone w Załączniku,
- we Francji: departamenty lub grupy departamentów określone w Załączniku,
- we Włoszech: prowincje,
- w Portugalii: regiony określone w Załączniku,
- w pozostałych Państwach Członkowskich, których to dotyczy: całe terytorium kraju."
3) W art. 5 ust. 4 dodaje się, co następuje:
"Królestwo Hiszpanii prześle ten szczegółowy opis do dnia 30 czerwca 1987 r., a Republika Portugalska do dnia 30 czerwca 1990 r."
4) W art. 6 ust. 1, 5 i 6 otrzymują brzmienie:
"1.
Zainteresowane Państwa Członkowskie przekazują Komisji za każdy rok uprawy winorośli dane dotyczące średnich plonów z hektara, w hektolitrach z hektara moszczu winogronowego lub wina bądź w decytonach z hektara winogron produkowanych na obszarach uprawy odmian winorośli właściwej w podziale na klasy plonów określone w ust. 2.
Te dane będą przekazywane od roku uprawy winorośli 1979/80 przez Niemcy, Francję i Luksemburg, 1982/83 – przez Włochy i Grecję, 1987/88 – przez Hiszpanię i 1989/90 – przez Portugalię.
5.
Zainteresowane Państwa Członkowskie przekazują Komisji za każdy rok uprawy winorośli i w podziale na jednostki geograficzne szacunkowe dane dotyczące średniego naturalnego stężenia alkoholowego, według procentu objętościowego lub w stopniach Öchsle w świeżych winogronach, w moszczu winogronowym lub winach produkowanych na obszarach upraw odmian winorośli właściwej zwykle przeznaczonych do produkcji:
- win gatunkowych produkowanych w określonych regionach,
- innych win:
- włącznie z winami obowiązkowo przeznaczanymi do wytwarzania niektórych wyrobów spirytusowych uzyskiwanych z wina z zarejestrowaną nazwą pochodzenia.
Te dane będą przekazywane od roku uprawy winorośli 1979/80 przez Niemcy, Francję i Luksemburg, 1982/83 – przez Włochy i Grecję, 1987/88 – przez Hiszpanię i 1989/90 – przez Portugalię.
6.
Roczne informacje określone w ust. 1 i 5 przekazywane są przed 1 kwietnia następującym po każdym roku uprawy winorośli.
Informacje o klasach zbiorów określonych w ust. 2 będą przedkładane w terminie ustanowionym w art. 4 ust. 1.
Szacunkowe dane dotyczące przyszłych zmian w średnich zbiorach z hektara, określonych w ust. 3, będą przedkładane w następujący sposób:
- po raz pierwszy: przed dniem 1 października 1981 r. przez Niemcy, Francję i Luksemburg, przed dniem 1 października 1984 r. przez Włochy i Grecję, przed dniem 1 października 1991 r. przez Hiszpanię i Portugalię,
- następnie co pięć lat przed 1 kwietnia, z wyjątkiem drugiej partii danych szacunkowych z Włoch i Grecji, które zostaną przedłożone po dwóch latach."
5) Artykuł 9 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 9
Wydatki konieczne do przeprowadzenia podstawowego badania statystycznego w odniesieniu do sytuacji po roku uprawy winorośli 1978/79 w Niemczech, Francji i Luksemburgu, po roku uprawy winorośli 1981/82 we Włoszech i Grecji, po roku uprawy winorośli 1986/87 w Hiszpanii i po roku 1988/89 w Portugalii zostaną pokryte przez Wspólnotę do wysokości kwoty ryczałtowej, która zostanie określona."
6) W Załączniku dodaje się następujące wykazy:
Wykaz jednostek geograficznych określonych w art. 4 ust. 3:
"HISZPANIA:
1.
Galicia
2.
Principado de Asturias
3.
Cantabria
4.
País Vasco A (provincia de Álava)
5.
País Vasco B (provincias de Guipúzcoa y Vizcaya)
6.
Navarra
7.
La Rioja
8.
Aragón A (provincia de Zaragoza)
9.
Aragón B (provincias de Huesca y Teruel)
10.
Cataluña A (provincia de Barcelona)
11.
Cataluña B (provincia de Tarragona)
12.
Cataluña C (provincias de Gerona y Lérida)
13.
Baleares
14.
Castilla-León A (provincia de Burgos)
15.
Castilla-León B (provincia de León)
16.
Castilla-León C (provincia de Valladolid)
17.
Castilla-León D (provincia de Zamora)
18.
Castilla-León E (provincias de Ávila, Palencia, Salamanca, Segovia y Soria)
19.
Madrid
20.
Castilla-La Mancha A (provincia de Albacete)
21.
Castilla-La Mancha B (provincia de Ciudad Real)
22.
Castilla-La Mancha C (provincia de Cuenca)
23.
Castilla-La Mancha D (provincia de Guadalajara)
24.
Castilla-La Mancha E (provincia de Toledo)
25.
C. Valenciana A (provincia de Alicante)
26.
C. Valenciana B (provincia de Castellón)
27.
C. Valenciana C (provincia de Valencia)
28.
Región de Murcia
29.
Extremadura A (provincia de Badajoz)
30.
Extremadura B (provincia de Cáceres)
31.
Andalucía A (provincia de Cádiz)
32.
Andalucía B (provincia de Córdoba)
33.
Andalucía C (provincia de Huelva)
34.
Andalucía D (provincia de Málaga)
35.
Andalucía E (provincias de Almería, Granada, Jaén y Sevilla)
36.
Canarias
PORTUGALIA
1.
Entre Douro e Minho
2.
Trás-os-Montes
3.
Beira Litoral
4.
Beira Interior
5.
Ribatejo e Oeste
6.
Alentejo
7.
Algarve
8.
R. A. Açores
9.
R. A. Madeira".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 marca 1986 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 568/86
z dnia 24 lutego 1986 r.
dotyczące stosowania protokołu nr 4 załączonego do Aktu Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii, w odniesieniu do mechanizmu dodatkowego zakresu odpowiedzialności w ramach umów dotyczących rybołówstwa zawartych przez Wspólnotę z państwami trzecimi
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając Akt Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii, w szczególności jego protokół nr 4,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Akt Przystąpienia przewidział ustanowienie przepisów szczególnych dotyczących produktów rybołówstwa uzyskanych w uzupełnieniu działalności połowowej, na mocy umów w sprawie połowu, zawartych przez Wspólnotę z państwami trzecimi;
niniejsze rozporządzenie stosuje się tylko statków, określonych w protokole nr 4 należy sprecyzować, że do tych statków należą statki zarejestrowane w Państwie Członkowskim Wspólnoty i pływające pod banderą tego państwa;
należy określić kryteria ustalania omawianych ilości oraz rozdzielania ich zarówno między Państwami Członkowskimi z jednej strony, jak i między różnymi takimi przedsiębiorstwami z drugiej strony;
należy określić warunki, które są uwzględniane przy regulowaniu wprowadzania produktów objętych tymi porozumieniami na terytorium Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia ogólne zasady dotyczące szczegółowego systemu realizacji działań przeprowadzanych w uzupełnieniu działalności połowowej prowadzonej przez statki zarejestrowane w Państwie Członkowskim Wspólnoty i pływające pod banderą tego państwa, na wodach pozostających suwerenną własnością lub pod jurysdykcją państwa trzeciego, zwanych dalej "wodami", w ramach zakresu obowiązków ustanowionego na mocy umów dotyczących rybołówstwa zawartych przez Wspólnotę z państwami trzecimi, na mocy protokołu nr 4 załączonego do Aktu Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii.
Artykuł 2
1.
Niniejsze porozumienia stosuje się tylko w stosunku do osób fizycznych lub prawnych, prowadzących działalność gospodarczą na terytorium Wspólnoty, korzystających ze statku rybackiego na własny rachunek, na mocy art. 1.
2.
Wszelkie osoby określone w ust. 1, składające wniosek o porozumienie, muszą posiadać:
a) uprzednie zezwolenie na przywóz, wydane przez właściwe organy Państwa Członkowskiego, zwane dalej "zezwoleniem"; oraz
b) licencję połowową, wydaną przez organy danego państwa trzeciego, dającą dostęp do wód i ich zasobów.
Artykuł 3
Ilości określone w protokole nr 4 ust. 3 są rozdzielane między Państwa Członkowskie na podstawie dostępnej wielkości połowu przyznanej im na wodach danych państw trzecich, biorąc pod uwagę względne znaczenie każdej kategorii produktu rozdzielanego w ramach ogólnych możliwości połowowych przyznanych na wodach danego państwa trzeciego.
Artykuł 4
1.
Właściwe organy każdego Państwa Członkowskiego rozdzielają między różne osoby objęte porozumieniami określonymi w protokole nr 4 akapit drugi, takie ilości produktu, na których przywóz mogą dostać zezwolenie od danego Państwa Członkowskiego na mocy tego porozumienia.
2.
Zezwolenia mogą być wydawane raz w roku, obejmując całą ilość przyznaną składającemu wniosek lub stopniowo w ciągu całego roku w drodze sukcesywnego częściowego odejmowania od przyznanej ilości, aż do jej wyczerpania.
3.
Składający wniosek przedstawia właściwym organom umowę zawartą z przedsiębiorstwem lub przedsiębiorstwami w danym państwie trzecim, bądź też jakikolwiek dowód uznawany za równorzędny przez wyżej wymienione organy.
Artykuł 5
1.
Do dziesiątego dnia każdego miesiąca Państwa Członkowskie przekazują Komisji statystyki odnoszące się do zezwoleń wydanych w trakcie poprzedniego miesiąca.
2.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję, na jej żądanie, o jakichkolwiek przypadkach odrzucenia wniosków o wydanie zezwolenia oraz o powodach takiego odrzucenia, odnosząc się do warunków ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 6
1.
Produkty rybołówstwa objęte rozdziałem 3 Wspólnej Taryfy Celnej określone w protokole nr 4 akapit drugi tiret pierwsze, uzyskane na terytorium państwa trzeciego z całych ryb, świeżych bądź schłodzonych, złowionych przez statek rybacki określone w art. 1 i wyładowanych na terytorium tego państwa trzeciego, mogą być dopuszczone do swobodnego obrotu na obszarzecelnym Wspólnoty na podstawie częściowego bądź całkowitego zwolnienia z należności celnych przywozowych.
2.
Zezwolenie powinno określać warunki regulujące procesy uszlachetniania, w szczególności:
- ilości produktów wyładowywanych bezpośrednio na terytorium danego państwa trzeciego,
- ilości produktów rybołówstwa, określone w ust. 1, lub produktów równoważnych, które mają być wprowadzone na rynki Wspólnoty jako funkcja współczynników przetwarzania mających zastosowanie do działań, jeśli współczynniki te są znane lub, jeżeli to nie wystarcza, jako funkcja danych dostępnych we Wspólnocie w odniesieniu do działań tego samego typu.
3.
Kwota jakichkolwiek należności celnych przywozowych stanowi różnicę między:
a) kwotą należności celnych przywozowych mającą zastosowanie dla produktów rybołówstwa określonych w ust. 1 dopuszczonych do swobodnego obrotu; oraz
b) kwotą należności celnych przywozowych, która miałaby zastosowanie dla ryb określonych w ust. 1, niezbędną dla uzyskania produktów rybołówstwa dopuszczonych do swobodnego obrotu, jeśli pochodzą one z kraju, w którym były przedmiotem procesu przetwarzania i zostały dopuszczone do swobodnego obrotu w dniu akceptacji dopuszczenia do swobodnego obrotu produktów rybołówstwa.
Kwota tych należności zwana dalej "kwotą do odliczenia", jest określona zgodnie z ust. 4.
4.
Kwota do odliczenia jest obliczona na podstawie ilości i gatunków całych ryb, świeżych bądź schłodzonych, wyładowanych na terytorium państwa trzeciego.
Wartością, która ma być uwzględniona w obliczaniu tej kwoty, jest wartość ryb w dniu akceptacji dopuszczenia do swobodnego obrotu produktów rybołówstwa określonych w ust. 3 lit. a).
Artykuł 7
1.
Całe ryby, świeże bądź schłodzone, złowione przez statek rybacki niepływający pod banderą Państwa Członkowskiego, załadowane na statek lub przeładowane ze statku na statek, określone w art. 1, przetworzone lub nieprzetworzone, zgodnie z warunkami określonymi w protokole nr 4 akapit drugi tiret drugie, mogą być dopuszczone do swobodnego obrotu na obszarze celnym Wspólnoty na podstawie częściowego bądź całkowitego zwolnienia z należności przywozowych.
2.
Należności przywozowe, których nałożenie może nastąpić przy dopuszczaniu do swobodnego obrotu produktów podlegających uregulowaniom rozdziału 3 Wspólnej Taryfy Celnej, uzyskiwanych z ryb, określonych w ust. 1, są ustalane i nakładane w następujący sposób:
a) ustalenie wartości celnej wykorzystanej do określenia kwoty należności celnych przywozowych, które mają być nałożone, stanowi wartość całych ryb, świeżych bądź schłodzonych, gatunków, z których uzyskane zostały produkty dopuszczone do swobodnego obrotu, zostały uzyskane, tak jak byłaby ona ustalona zgodnie z zasadami dotyczącymi ustalania wartości celnej towarów, jeśli te ryby zostały dostarczone w stanie niezmienionym do urzędu celnego, w którym dopełniane są formalności związane z dopuszczeniem do swobodnego obrotu;
b) stawką należności stosowanych w przywozie jest stawka stosowana w dniu zaakceptowania przez organy celne dopuszczenia do swobodnego obrotu albo w dniu wydania innego aktu, mającego ten sam skutek prawny, jak taka akceptacja zgodnie z obowiązującymi przepisami dotyczącymi całych ryb, świeżych bądź schłodzonych, gatunków, z których zostały uzyskane produkty dopuszczone do swobodnego obrotu.
Artykuł 8
1.
Wszelkie działania przeprowadzane na mocy tych porozumień są zapisane w dzienniku okrętowym danych statków.
2.
Na koniec każdego okresu połowów, dla którego wydano licencję połowową, i nie później niż na koniec każdego okresu spędzonego na wodach danego państwa trzeciego, kapitan danego statku musi przekazać organom swojego kraju wypis z dziennika okrętowego.
3.
Państwa Członkowskie przekazują te informacje Komisji po ich należytym zweryfikowaniu.
Artykuł 9
Określone zostaną szczegółowe zasady stosowania tych porozumień, w szczególności dotyczące współpracy administracyjnej pozwalającej kontrolować wyładunki poza obszarem celnym Wspólnoty, a także zostaną określone dane ilości, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 33 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3796/81 z dnia 29 grudnia 1981 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3655/84 [2].
Artykuł 10
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 713/86
z dnia 6 marca 1986 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3143/85 w sprawie sprzedaży po obniżonych cenach masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego przeznaczonego do bezpośredniego spożycia w postaci koncentratu masła
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3768/85 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3143/85 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3812/85 [4], ustanowiło system sprzedaży po cenach obniżonych masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego przeznaczonego do bezpośredniego spożycia w postaci koncentratu masła;
artykuł 5 rozporządzenia (EWG) nr 3143/85 przewiduje, że niektóre składniki mogą być inkorporowane do koncentratu masła; w świetle zdobytych doświadczeń należy zezwolić również na inkorporację chlorku sodowego, maksymalna zawartość sitosterolu w stigmasterolu inkorporowanym w maśle zgodnie z recepturami I i II ustanowionymi w tym artykule również powinna być zmieniona;
w art. 5 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3143/85 przewiduje, że opakowania koncentratu masła muszą zawierać określone informacje podane w sposób jasny i czytelny; należy uzupełnić informacje w języku duńskim;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są w zgodzie z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 3143/85 wprowadza się następujące zmiany:
1) Ustęp 1 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Jednakże koncentrat masła może być poddany inkorporacji nie więcej niż 2 % składników suchej odtłuszczonej masy mleka i 0,5 % lecytyny (E 322) i/lub 0,75 % chlorku sodowego."
2) W recepturach I i II w ust. 2 "4 % sitosterolu" zastępuje się "6 % sitosterolu".
3) Ustęp 4 tiret pierwsze otrzymuje brzmienie:
"Stege- og bagesmør" lub "stegesmør".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 715/86
z dnia 6 marca 1986 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3143/85 w sprawie sprzedaży po obniżonych cenach masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego przeznaczonego do bezpośredniego spożycia w postaci koncentratu masła
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3768/85 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3143/85 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 000/86 [4], ustanawia przepisy w odniesieniu do sprzedaży po cenach obniżonych masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego przeznaczonego do bezpośredniego spożycia w postaci koncentratu masła;
artykuł 2 ust. 4 i art. 4 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3143/85 ustanawiają terminy odbioru masła w celu przetworzenia na koncentrat masła oraz terminy opakowania koncentratu masła; doświadczenie wykazało, że podmioty gospodarcze mają trudności z dotrzymaniem tych terminów; należy zatem je przedłużyć;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są w zgodzie z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 3143/85 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 2 ust. 4 akapit trzeci, "12 dni" zastępuje się "15 dni".
2) W art. 4 ust. 4 "60 dni" zastępuje się "90 dni".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1030/86
z dnia 8 kwietnia 1986 r.
w sprawie klasyfikacji towarów objętych podpozycją 73.40 B Wspólnej Taryfy Celnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 97/69 z dnia 16 stycznia 1969 r. w sprawie środków, jakie należy podjąć w celu jednolitego stosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2055/84 [2], w szczególności jego art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej należy ustalić klasyfikację kółka na klucze, składającego się z małego łańcuszka ze stali niklowanej, o długości ok. 3 cm, który ma z jednej strony otwierające się i zamykające kółko z tego samego metalu, a z drugiej mały ochronny futerał z materiału z tworzywa sztucznego (ok. 5 x 2,5 cm) zawierający miniaturowy skorowidz adresowy z napisem reklamowym na okładce;
we Wspólnej Taryfie Celnej załączonej do rozporządzenia Rady (EWG) nr 950/68 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3679/85 [4], pozycja nr 73.40 obejmuje inne produkty z żelaza lub stali, a pozycja nr 48.18 m.in. dzienniki, zeszyty, notatniki, księgi zamówień, kwitariusze i terminarze; te pozycje można uwzględnić w celu sklasyfikowania ww. artykułu;
kółko na klucze jest artykułem złożonym; skorowidz adresowy jest zbyt mały, aby można było faktycznie z niego korzystać; zasadniczy charakter w rozumieniu ogólnej reguły 3 lit. b), służącej interpretowaniu nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej, nadaje temu artykułowi, ze względu na jego normalne przeznaczenie, kółko i mały łańcuszek z niklowanej stali; to kółko na klucze należy zatem klasyfikować w podpozycji 73.40 B;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Kółko na klucze składające się z małego łańcuszka z niklowanej stali o długości ok. 3 cm, który ma z jednej strony otwierające się i zamykające kółko z tego samego metalu, a z drugiej mały ochronny futerał z materiału z tworzywa sztucznego (ok. 5 x 2,5 cm), zawierający miniaturowy skorowidz adresowy z napisem reklamowym na okładce, należy klasyfikować we Wspólnej Taryfie Celnej w podpozycji:
73.40 Pozostałe artykuły z żelaza i stali:
B. Pozostałe.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1032/86
z dnia 9 kwietnia 1986 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2388/84 w sprawie szczególnych zasad stosowania refundacji wywozowych do niektórych konserw z wołowiny i cielęciny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3768/85 [2], w szczególności jego art. 18 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2388/84 [3] stanowi, że konserwy, które spełniają warunki określone w wskazanym powyżej rozporządzeniu i są wywożone do państw trzecich, kwalifikują się do szczególnej refundacji w przypadku wytworzenia w ramach uzgodnień przewidzianych w art. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 565/80 [4]; ze względu na rynki zbytu, które istnieją w państwach trzecich, warunki te należy dostosować w sposób przedstawiony poniżej;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 2 akapit pierwszy tiret drugie rozporządzenia (EWG) nr 2388/84 "80 %" zastępuje się "60 %".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 10 kwietnia 1986 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1174/86
z dnia 21 kwietnia 1986 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 706/73 dotyczące uzgodnień wspólnotowych mających zastosowanie do Wysp Normandzkich oraz wyspy Man w zakresie handlu produktami rolnymi
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając Akt Przystąpienia z 1972 r., w szczególności art. 1 ust. 2 akapit trzeci jego protokołu nr 3,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: niektóre przepisy weterynaryjne w odniesieniu do Irlandii Północnej odnoszące się do pryszczycy oraz handlu żywymi zwierzętami, świeżym mięsem oraz produktami mięsnymi zostały zliberalizowane;
rozporządzenie (EWG) nr 706/73 [1] łączy Wyspy Normandzkie i wyspę Man z Irlandią Północną do celów sektora weterynaryjnego;
w celu zminimalizowania ryzyka choroby konieczne jest zezwolenie wymienionym wyspom na utrzymanie własnych przepisów weterynaryjnych dotyczących pryszczycy, które tam dotychczas obowiązywały,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 3 rozporządzenia (EWG) nr 706/73 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
Od dnia 1 września 1973 r. wspólnotowe przepisy stosowane w następujących kwestiach:
- prawodawstwa w dziedzinie weterynarii,
- prawodawstwa dotyczącego zdrowia zwierząt,
- prawodawstwa dotyczącego zdrowia roślin,
- obrotu nasionami i sadzonkami,
- prawodawstwa dotyczącego żywności,
- prawodawstwa dotyczącego pasz,
- norm jakościowych i handlowych,
stosuje się na tych samych warunkach jak w Zjednoczonym Królestwie w odniesieniu do produktów określonych w art. 1 przywożonych na wyspy lub wywożonych z wysp do Wspólnoty.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 1196/86
z dnia 22 kwietnia 1986 r.
w sprawie zawarcia Umowy o współpracy handlowej, gospodarczej i rozwojowej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Islamską Republiką Pakistanu
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113 i 235,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: do osiągnięcia celów Wspólnoty w sferze zewnętrznych stosunków gospodarczych przyjmuje się Umowę o współpracy handlowej, gospodarczej i rozwojowej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Islamską Republiką Pakistanu; wydaje się, że niektóre środki współpracy gospodarczej przewidziane w Umowie przekraczają uprawnienia do działania, przewidziane Traktatem w dziedzinie wspólnej polityki handlowej, należy także odwołać się do art. 235,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Umowa o współpracy handlowej, gospodarczej oraz współpracy na rzecz rozwoju między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Islamską Republiką Pakistanu zostaje zawarta w imieniu Wspólnoty.
Tekst umowy jest załączony do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 10 Umowy [3].
Artykuł 3
Wspólnota jest reprezentowana we Wspólnej Komisji przewidzianej w art. 8 Umowy przez Komisję wspieraną przez przedstawicieli Państw Członkowskich.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1323/86
z dnia 5 maja 1986 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1351/72 w sprawie uznawania grup producentów chmielu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1696/71 z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku chmielu [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3800/85 z dnia 31 grudnia 1985 r. [2], w szczególności jego art. 7 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje: rozporządzenie Rady (EWG) nr 3332/85 z dnia 26 listopada 1985 r. zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1696/71 w sprawie wspólnej organizacji rynku chmielu [3] zmieniło art. 7 w sposób, który zezwala grupom producentów na korzystanie z pomocy w zakresie podejmowania środków prowadzących nie tylko do większej koncentracji dostaw i większej stabilizacji rynku przez reklamowanie całości produkcji ich członków, ale również środków, za pomocą których można poprawićprodukcję i dostosować ją do wymagań rynkowych; rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1351/72 [4] zawierające zasady stosowania wymienionego art. 7 należy dostosować odpowiednio;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Chmielu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 ust. 1 lit. b) cc) po wyrazach "środków stabilizacji rynkowej" dodaje się:
"jak również dla środków mających na celu poprawę i dostosowanie produkcji do wymagań rynkowych."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1325/86
z dnia 5 maja 1986 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3143/85 w sprawie sprzedaży po obniżonych cenach masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego przeznaczonego do bezpośredniego spożycia w postaci koncentratu masła
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku w mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3768/85 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
w rozporządzeniu Komisji nr 3143/85 [3], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 715/86 [4], przewidziano sprzedaż po obniżonych cenach masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego przeznaczonego do bezpośredniego spożycia w postaci koncentratu masła;
artykuł 2 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3143/85 stanowi, w szczególności, że umowa sprzedaży po obniżonych cenach masła powinna wskazywać nazwę zakładu, w którym będzie pakowany koncentrat masła do celów obrotu; zdobyte doświadczenie wskazuje na to, że podmioty gospodarcze mają trudności w wypełnianiu tego zobowiązania umownego; przepis ten wprowadza pewną sztywność, która nie ma istotnego znaczenia z punktu widzenia potrzeb przewidzianych kontroli; dlatego też należy tren przepis złagodzić;
w art. 4 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3143/85 określono termin dla przetworzenia masła na koncentrat masła oraz jego zapakowania; ostatnio niekorzystne tendencje w sprzedaży koncentratu masła oznaczają, że podmioty gospodarcze nie są już w stanie przestrzegać ustanowionego terminu bez narażenia się na wysokie ryzyko handlowe związane z ostateczną datą użytkowania wskazaną, na mocy przepisów krajowych, na opakowaniu koncentratu masła; ta sytuacja gospodarcza może zaszkodzić w przyszłości funkcjonowaniu tego systemu; należy okresowo odstąpić od ustalonego terminu;
artykuł 5 ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 3143/85 stanowi, że opakowania powinny zawierać maksymalnie trzy kilogramy netto produktu; w świetle zdobytych doświadczeń oraz, w szczególności, popytu restauracji i zakładów wspólnotowych, maksymalną zawartość netto opakowań należy zwiększyć do 10 kilogramów;
artykuł 5 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 3143/85 stanowi, że do koncentratu masła można dodawać, w określonych granicach, azot; doświadczenie wykazuje, że dozwolony wzrost objętości, który wynika z operacji określonych w wspomnianym artykule, powinien zostać zwiększony dla koncentratu masła o minimalnej zawartości tłuszczu w maśle 99,8 %; ponadto wydaje się pożądane złagodzenie przepisu określonego w art. 5 ust. 4 akapit drugi, dotyczącego plombowania opakowań;
przepisy niniejszego rozporządzenia są korzystne dla podmiotów gospodarczych i dlatego też powinny być stosowane w odniesieniu do bieżących umów;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 3143/85 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 2 ust. 4 akapit drugi dodaje się, co następuje:
"Jednakże po uzyskaniu zgody właściwej agencji cała ilość koncentratu masła może zostać zapakowana w celu wprowadzenia do obrotu w innym zakładzie niż ten, który wskazany jest w umowie sprzedaży."
2) W art. 4 ust. 4 dodaje się, co następuje:
"Jednakże w przypadku umów zawartych przed dniem 1 maja 1986 r. wyżej wymieniony termin wygasa dnia 1 września 1986 r."
3) W art. 5 wprowadza się następujące zmiany:
a) W ust. 3 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Jednakże w przypadku koncentratu masła o maksymalnej zawartości tłuszczu 99,8 % zwiększenie objętości wynikające z tej operacji nie może przekraczać 20 % koncentratu masła przed dokonaniem operacji."
b) W ust. 4 akapit drugi wyrazy "szczelnie zamkniętych opakowaniach" zastępuje się wyrazami "zamkniętych opakowaniach".
c) W ust. 5 wyrazy "trzy kilogramy" zastępuje się wyrazami "10 kilogramów".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1454/86
z dnia 13 maja 1986 r.
zmieniające rozporządzenie nr 136/66/EWG w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Zgromadzenia [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: odmiany ziarna rzepaku i rzepiku o niskiej zawartości glukozynolanów, zwanych odmianami "dwuzerowymi", dostarczają makuchów, odpowiadających raczej żywieniu zwierząt niż tych, które otrzymuje się z odmian tradycyjnych; należy zatem stwarzać korzystne warunki dla produkcji ziarna "dwuzerowego" we Wspólnocie;
cel ten może zostać osiągnięty pod warunkiem, że ustali się dodatek, którego cena docelowa oraz cena interwencyjna zostaną podwyższone; w konsekwencji należy odpowiednio zmienić rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3768/85 [5];
system progu gwarancji dla ziarna rzepaku, rzepiku i słonecznika, określonego w art. 24a rozporządzenia nr 136/66/EWG nie pozwolił uzyskać oczekiwanych rezultatów; należy zmienić niniejsze rozporządzenie i zmniejszyć, z jednej strony, kwotę pomocy oraz cenę skupu interwencyjnego w pewnych granicach, jeśli szacunkowa ilość przekracza maksymalną ilość ustaloną dla bieżącego roku gospodarczego oraz, z drugiej strony, dopasować maksymalną ilość następnego roku gospodarczego, jeżeli ilość rzeczywiście wyprodukowana różni się od szacunkowej ilości,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu nr 136/66/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 24a otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 24a
1.
W odniesieniu do ziarna rzepaku i rzepiku odmian "dwuzerowych"; w latach 1986/87 oraz w następnych latach gospodarczych ceny docelowe oraz interwencyjne podwyższa się poprzez ustalenie dodatku.
2.
Kwotę dodatku ustala się w sposób umożliwiający poprawę podaży ziarna odmian "dwuzerowych"; we Wspólnocie.
Kwotę tę ustala Rada w tym samym czasie oraz zgodnie z tą samą procedurą, jak w przypadku cen docelowych i interwencyjnych.
3.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu, w szczególności warunki, jakie muszą być spełnione, by ziarno można było zakwalifikować jako odmianę "dwuzerową";, przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 38.";
2) w art. 26 ust. 1 akapit pierwszy zdanie ostatnie otrzymuje brzmienie:
"Bez uszczerbku dla przepisów art. 27a zakup jest dokonywany według ceny interwencyjnej i jedynie według tej ceny.";
3) w art. 27 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Jeżeli cena docelowa pewnego typu ziarna jest wyższa niż światowa cena rynkowa określona w art. 29, przyznaje się pomoc dla ziarna zebranego i przetwarzanego na terenie Wspólnoty.
Z uwzględnieniem dopuszczalnych wyjątków na podstawie ust. 3 oraz bez uszczerbku dla przepisów art. 27a, pomoc stanowi różnicę między wyżej wymienionymi cenami.
Pomoc przewidzianą dla ziarna rzepaku i rzepiku odmian "dwuzerowych"; określa się na podstawie ceny docelowej powiększonej o dodatek przewidziany w art. 24 lit. a).";
4) dodaje się art. 27a w brzmieniu:
"Artykuł 27a
1.
Rada, stanowiąc zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 43 ust. 2 Traktatu, ustala dla każdego roku gospodarczego, począwszy od roku 1986/87, maksymalne ilości gwarantowane wyprodukowanych we Wspólnocie ziarna rzepaku i rzepiku oraz ziarna słonecznika.
2.
Maksymalne ilości gwarantowane ziarna rzepaku, rzepiku oraz słonecznika określa się na podstawie produkcji podczas okresu referencyjnego oraz przyszłego szacunkowego popytu.
3.
Jeżeli produkcja ziarna rzepaku, rzepiku oraz słonecznika, określona przed początkiem roku gospodarczego, przewyższa maksymalną ilość gwarantowaną na wyżej wymienione ziarno w danym roku, kwotę pomocy redukuje się w wyniku stosowania ceny docelowej wskaźnika otrzymanego w wyniku dzielenia szacunkowej ilości przekraczającej gwarantowaną ilość maksymalną przez ilość szacunkową.
Wyżej określona redukcja kwoty pomocy nie może przekroczyć 5 % ceny docelowej.
Jeżeli stosowanie akapitu pierwszego do rzeczywistej produkcji zamiast do produkcji szacunkowej na początku roku gospodarczego doprowadziłoby do innej redukcji kwoty pomocy niż ta stosowana rzeczywiście, maksymalną ilość gwarantowaną na następny rok gospodarczy modyfikuje się z uwzględnieniem tej sytuacji.
4.
W przypadku stosowania ust. 3 cenę skupu interwencyjnego redukuje się o tę samą kwotę, o którą została zredukowana pomoc.
5.
Procedurę przewidzianą w art. 38 stosuje się w celu przyjęcia przepisów odnoszących się do wprowadzania w życie niniejszego artykułu.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1473/86
z dnia 13 maja 1986 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2759/75 w sprawie wspólnej organizacji rynku wieprzowiny
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Zgromadzenia [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 20 rozporządzenia (EWG) nr 2759/75 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3768/85 [4], ustanawia możliwość przedsięwzięcia środków stabilizujących rynek w celu uwzględnienia wszelkich ograniczeń nałożonych na swobodny obrót wieprzowiną na skutek środków podjętych w zakresie polityki weterynaryjnej lub zdrowotnej; wspomniane środki są obecnie ograniczone wyłącznie do rynków, które zostały objęte tymi ograniczeniami; ograniczenia przywozu do państw trzecich produktów z części Państwa Członkowskiego, którego terytorium dotknęła epidemia, mogą mieć poważne skutki dla całości wywozu danego Państwa Członkowskiego; dlatego należy rozszerzyć możliwość dostosowania środków wspierających rynek w takich przypadkach na całe terytorium takiego Państwa Członkowskiego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 20 rozporządzenia (EWG) nr 2709/75 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 20
W celu uwzględnienia wszelkich ograniczeń handlu wewnątrzwspólnotowego lub handlu z państwami trzecimi, wynikających z zastosowania środków podjętych w celu zwalczania rozprzestrzeniania się chorób zwierząt, mogą zostać podjęte wyjątkowe środki, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 24, w celu stabilizacji rynku objętego takimi ograniczeniami.
Środki takie można podjąć jedynie w takiej mierze i przez taki okres, które są bezwzględnie konieczne do stabilizacji takiego rynku."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego publikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1482/86
z dnia 15 maja 1986 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3717/85 ustanawiające pewne środki techniczne i kontrolne odnoszące się do działalności połowowej statków pływających pod banderą Portugalii na wodach Hiszpanii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając Akt Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii, w szczególności jego art. 165 ust. 7,
w odniesieniu do statków poławiających tuńczyka albakora powinny mieć zastosowanie bardziej rygorystyczne środki kontroli;
powinien zostać skrócony okres ważności wykazów okresowych, specjalne warunki dotyczące zezwoleń na połowy powinny znaleźć zastosowanie w przypadku statków powyżej 20 ton rejestrowych brutto (BRT), oraz powinny zostać wprowadzone szczególne uzgodnienia w odniesieniu do statków poniżej 20 BRT;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3717/85 [1] powinno zostać odpowiednio zmienione;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zasobów Połowowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 3717/85 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 3 ust. 2 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Wykaz statków poławiających duże ryby wędrujące inne niż tuńczyk przekazuje się co najmniej 15 dni roboczych przed dniem jego wejścia w życie; wykaz ten obejmuje okres co najmniej dwa miesiące kalendarzowe.
Wykaz statków poławiających tuńczyka albakora przekazuje się przynajmniej 15 dni przed dniem jego wejścia w życie; wykaz ten obejmuje okres od pierwszego do piętnastego dnia miesiąca lub od szesnastego do ostatniego dnia miesiąca".
2) W art. 3 ust. 3 tiret czwarte otrzymuje brzmienie:
"— kurs wymiany określony w art. 158 ust. 2 Aktu Przystąpienia oraz, w przypadku statków łowiących tuńczyka albakora, kurs wymiany przyjęty przez Radę zgodnie z procedurą określoną w art. 165 ust. 6 Aktu Przystąpienia,".
3) W art. 8 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Władze portugalskie przekazują krajowym władzom kontrolnym określonym w Załączniku pkt 7 co najmniej na 24 godziny przed wejściem statków do 200-milowej strefy wód przybrzeżnych Hiszpanii informacje otrzymane zgodnie z Załącznikiem ppkt 8.1 oraz, w ciągu 24 godzin od powrotu statku do portu w którym działa, informacje zgodne z Załącznikiem ppkt 8.2".
4) W Załączniku tytuł sekcji B otrzymuje brzmienie:
"B. Dodatkowe warunki, jakie obowiązują wszystkie statki, z wyjątkiem tych, które łowią duże ryby wędrujące inne niż tuńczyk."
5) W Załączniku pkt 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Wszystkie statki uprawnione do połowu, z wyjątkiem statków mających mniej niż 20 BRT, nieposiadających radia na pokładzie oraz upoważnionych do połowu tuńczyka albakora, przekazują informacje na mocy pkt 4 właściwym krajowym władzom kontrolnym, jak określono w pkt 7, zgodnie z następującym harmonogramem:".
6) W Załączniku dodaje się następujący punkt:
"8.
Statki mające mniej niż 20 BRT, nieposiadające radia na pokładzie, które są uprawnione do połowu tuńczyka albakora, przekazują następujące informacje władzom kontrolnym w Portugalii:
8.1. zanim statek opuści port w którym działa, na co najmniej 24 godziny przed wpłynięciem statku do 200-milowej strefy wód przybrzeżnych Hiszpanii;
8.1.1. planowane daty wpłynięcia do 200-milowej strefy wód przybrzeżnych Portugalii oraz opuszczenia tej strefy;
8.1.2. kwadrat statystyczny ICES lub CECAF, w którym dokonywany jest połów;
8.1.3. planowaną datę wejścia do portu hiszpańskiego i datę jego opuszczenia;
8.1.4. planowaną datę powrotu statku do portu, w którym działa;
8.2. w ciągu 24 godzin po powrocie statku do portu, w którym działa:
8.2.1. dokonane połowy, w podziale według kwadratu statystycznego ICES lub CECAF."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1483/86
z dnia 15 maja 1986 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3718/85 ustanawiające niektóre środki techniczne i kontrolne dotyczące połowów prowadzonych przez statki pływające pod banderą Hiszpanii na wodach Portugalii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając Akt Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii, w szczególności jego art. 352 ust. 8,
w odniesieniu do statków poławiających tuńczyka długopłetwego powinny mieć zastosowanie bardziej rygorystyczne środki kontrolne;
powinien zostać skrócony okres ważności wykazów okresowych, specjalne warunki, które należy spełnić w celu uzyskania zezwolenia na połowy, powinny znaleźć zastosowanie w odniesieniu do statków powyżej 20 ton rejestrowych brutto (BRT) oraz powinny zostać wprowadzone specjalne uzgodnienia w przypadku statków poniżej 20 ton BRT;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3718/85 [1] powinno zostać odpowiednio zmienione;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zasobów Połowowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu Komisji nr 3718/85 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 3 ust. 2 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Wykaz statków poławiających duże ryby wędrujące inne niż tuńczyk jest przekazywany co najmniej 15 dni roboczych przed dniem jego wejścia w życie; wykaz ten obejmuje okres co najmniej dwóch miesięcy kalendarzowych.
Wykaz statków poławiających tuńczyka długopłetwego jest przekazywany przynajmniej 15 dni przed dniem jego wejścia w życie; wykaz ten obejmuje okres od pierwszego do piętnastego dnia miesiąca lub od szesnastego do ostatniego dnia miesiąca."
2) W art. 3 ust. 3 tiret czwarte otrzymuje brzmienie:
"— kurs przeliczeniowy określony w art. 158 ust. 2 Aktu Przystąpienia oraz w przypadku statków poławiających tuńczyka długopłetwego, kurs przeliczeniowy przyjęty przez Radę zgodnie z procedurą określoną w art. 352 ust. 6 Aktu Przystąpienia,".
3) W art. 8 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"Władze hiszpańskie przekazują krajowym władzom kontrolnym wymienionym w pkt 7 Załącznika co najmniej 24 godziny przed wejściem statków do 200-milowej strefy przybrzeżnej Portugalii, informacje otrzymane zgodnie z pkt 8.1 Załącznika oraz w ciągu 24 godzin od powrotu statku do portu, w którym działa, informacje zgodnie z pkt 8.2 Załącznika."
4) W Załączniku tytuł sekcji B otrzymuje brzmienie:
"B. Dodatkowe warunki obowiązujące statki, z wyjątkiem statków, które poławiają duże ryby wędrujące inne niż tuńczyk długopłetwy."
5) W Załączniku nagłówek pkt 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Wszystkie statki uprawnione do połowu z wyjątkiem statków mających mniej niż 20 BRT upoważnionych do połowu tuńczyka długopłetwego i nieposiadających radia na pokładzie przekazują właściwym krajowym władzom kontrolnym, wymienionym w pkt 7 informacje wymagane na mocy pkt 4, zgodnie z następującym harmonogramem:".
6) W Załączniku dodaje się punkt w brzmieniu:
"8.
Statki mające mniej niż 20 BRT, nieposiadające radia na pokładzie oraz upoważnione do połowu tuńczyka długopłetwego, powinny przekazać następujące informacje władzom kontrolnym w Hiszpanii:
8.1. zanim statek opuści port, w którym działa, oraz co najmniej 24 godziny przed wpłynięciem do 200-milowej strefy przybrzeżnej Portugalii;
8.1.1. planowane daty wpłynięcia do 200-milowej strefy przybrzeżnej Portugalii oraz opuszczenia tej strefy;
8.1.2. kwadrat statystyczny CIEM lub Copace, w którym dokonywany jest połów;
8.1.3. planowana data wejścia do portu portugalskiego i data jego opuszczenia;
8.1.4. planowana data powrotu statku do portu w którym działa;
8.2. w ciągu 24 godzin, jakie upłyną po powrocie statku do portu, w którym działa;
8.2.1. uzyskane połowy w podziale według kwadratu statystycznego CIEM lub Copace."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1764/86
z dnia 27 maja 1986 r.
w sprawie minimalnych wymagań jakości dla produktów opartych na pomidorach kwalifikujących się do pomocy produkcyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 426/86 z dnia 24 lutego 1986 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku przetworów owocowych i warzywnych [1], w szczególności jego art. 6 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 2 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 426/86 przewiduje system pomocy produkcyjnej w odniesieniu do niektórych produktów; art. 6 ust. 1 lit. b) rozporządzenia ustanawia, że pomoc zostanie wypłacona tylko za produkty, które spełniają minimalne normy jakości, jakie zostaną ustanowione;
celem takich wymagań jakości jest uniknięcie wytwarzania produktów, na które nie ma popytu lub produktów mogących spowodować zakłócenia na rynku; wymagania te muszą być oparte na tradycyjnych, rzetelnych procedurach produkcyjnych;
w celu wykonania systemu pomocy produkcyjnej, niniejsze rozporządzenie musi być stosowane wraz z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 1599/84 z dnia 5 czerwca 1984 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania pomocy produkcyjnej dla przetworów owocowych i warzywnych [2], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 1155/86 [3], w szczególności w odniesieniu do badania przetworów;
wymagania jakości ustanowione w niniejszym rozporządzeniu stanowią środek wykonania systemu pomocy produkcyjnej; wymagania jakości w celu wprowadzenia do obrotu produktów nie zostały jeszcze ustanowione przez Wspólnotę; w związku z tym, Państwa Członkowskie mogą nadal stosować wymagania krajowe, pod warunkiem że są one zgodne z postanowieniami Traktatu w sprawie swobodnego przepływu towarów;
Komitet Zarządzający ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych nie wydał opinii w terminie ustalonym przez swojego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia minimalne wymagania jakości, jakie spełniają produkty oparte na pomidorach, określone w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1599/84, w celu korzystania z pomocy produkcyjnej przewidzianej w art. 2 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 426/86.
Artykuł 2
Do wytwarzania produktów, określonych w art. 1, są używane tylko świeże, czerwone, zdrowe, dojrzałe i czyste pomidory (owoce Lycopersicum esculentum P. Mill), odpowiednie do przetwarzania i, tam gdzie to ma zastosowanie, tylko odmiany przewidziane w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1599/84.
TYTUŁ I Wymagania dla obranych pomidorów
Artykuł 3
Dla celów niniejszego tytułu, "obrane pomidory" oznaczają:
- obrane mrożone pomidory, w całości lub nie w całości,
- obrane konserwowane pomidory w całości lub nie w całości,
jak określono w art. 1 ust. 2 lit. h), i), j), k) i l) rozporządzenia (EWG) nr 1599/84.
Artykuł 4
1.
Do obranych pomidorów mogą być tylko dodawane następujące składniki:
- woda,
- sok pomidorowy,
- koncentrat pomidorowy,
- sól kuchenna (chlorek sodu),
- naturalne przyprawy korzenne, zioła aromatyczne i ich ekstrakty oraz naturalne aromaty.
W produkcji obranych pomidorów mogą być stosowane jako dodatki tylko kwas cytrynowy (E 330) i chlorek wapnia (509).
2.
Ilość dodanej soli kuchennej nie może przekraczać 3 % masy netto, a kiedy jest dodawany chlorek wapnia, ogólna zawartość jonów wapnia nie może przekraczać 0,045 % w całych pomidorach i 0,08 % w pomidorach nie w całości.
Przy określaniu ilości dodanej soli kuchennej za naturalną zawartość chlorków uważa się 2 % zawartości w suchej masie.
3.
Dodawany sok pomidorowy i koncentrat pomidorowy odpowiadają minimalnym wymaganiom ustanowionym w tytule II.
Artykuł 5
1.
Obrane pomidory są wolne od smaków i zapachów obcych dla produktu, a ich kolor jest charakterystyczny dla stosowanej odmiany i dla prawidłowo przetworzonych obranych pomidorów.
2.
Obrane pomidory są praktycznie wolne od skórek, pomidory obrane w całości są również praktycznie pozbawione sztuk ze skazami.
3.
Ilość pleśni pomidorów konserwowanych (pomidory i płyn) nie przekracza 50 % pozytywnych pól, a poziom pH nie przekracza 4,5.
Artykuł 6
1.
Uważa się, że produkty spełniają wymagania art. 5 ust. 2, jeżeli nie są przekroczone następujące zakresy tolerancji dotyczące wad:
- uszkodzenia: 35 cm2 całkowitego obszaru;
- skórka:
- pomidory w całości: 300 cm2 całkowitego obszaru,
- pomidory nie w całości: 1250 cm2 całkowitego obszaru.
Zakres tolerancji ustalono dla 10 kg masy netto.
2.
Dla celów ust. 1:
a) "uszkodzenia" oznaczają obszary, na których zmiany przeniknęły na powierzchnię i wskutek tego kontrastują silnie kolorem lub strukturą z normalną tkanką pomidora, i powinny być zwykle usunięte podczas przetwarzania;
b) "skórka" oznacza zarówno skórkę przylegającą, lub nie, do miąższu pomidora lub występującą luzem w pojemniku.
Artykuł 7
1.
W odniesieniu do konserwowanych obranych pomidorów, pomidory i pokrywający je płyn zajmują w pojemniku nie mniej niż 90 % pojemności wodnej pojemnika.
2.
Sucha masa netto konserwowanych całych obranych pomidorów jest średnio co najmniej równa 56 % pojemności wodnej pojemnika, wyrażonej w gramach.
3.
Jeżeli obrane konserwowane pomidory są pakowane w pojemniki szklane, to przed obliczeniem udziałów procentowych, określonych w ust. 1 i 2, pojemność wodną obniża się o 20 ml.
TYTUŁ II Wymagania dla soku pomidorowego oraz koncentratu pomidorowego
Artykuł 8
Dla celów niniejszego tytułu, "sok pomidorowy" i "koncentrat pomidorowy" oznaczają produkty określone w art. 1 ust. 2 lit. n) i o) rozporządzenia (EWG) nr 1599/84.
Artykuł 9
1.
Do soku pomidorowego i koncentratu pomidorowego mogą być dodawane tylko następujące składniki:
- sól kuchenna (chlorek sodu),
- naturalne przyprawy korzenne, aromatyczne zioła i ich ekstrakty oraz naturalne aromaty.
2.
Jako dodatek w produkcji soku pomidorowego oraz koncentratu pomidorowego może być stosowany kwas cytrynowy (E330).
Ponadto, w produkcji:
- soku pomidorowego o zawartości w masie suchej niższej niż 7 %, może być stosowany kwas askorbinowy (E 300). Jednakże, zawartość kwasu askorbinowego nie przekracza 0,03 % masy produktu gotowego,
- koncentratu pomidorowego w postaci proszku, może być stosowany ditlenek krzemu (551). Jednakże, zawartość ditlenku krzemu nie przekracza 1 % masy produktu gotowego.
3.
Ilość dodanej soli kuchennej nie powinna przekraczać:
a) 15 % masy o zawartości masy suchej dla koncentratu pomidorowego o zawartości masy suchej przekraczającej 20 %; i
b) 3 % masy o zawartości masy netto dla pozostałych koncentratów pomidorowych i dla soku pomidorowego.
Przy określaniu ilości dodanej soli kuchennej uważa się, że naturalna zawartość chlorków jest równa 2 % zawartości masy suchej.
Artykuł 10
1.
Sok pomidorowy i koncentrat pomidorowy mają:
a) charakterystyczny czerwony kolor; i
b) dobry aromat, charakterystyczny dla odpowiednio przetworzonego produktu.
Produkty powinny być wolne od obcego smaku, w szczególności smaku produktu przypalonego lub karmelizowanego.
2.
Sok pomidorowy i koncentrat pomidorowy są:
a) wolne od widocznych obcych materiałów roślinnych, włącznie ze skórkami, nasionami i innymi grubymi częściami pomidorów;
b) praktycznie wolne od zanieczyszczeń mineralnych.
3.
Uważa się, że wymagania podane w ust. 2 zostały spełnione, jeżeli:
a) obecność jakichkolwiek obcych materiałów roślinnych można stwierdzić tylko przy dokładnym badaniu gołym okiem;
b) zawartość zanieczyszczeń mineralnych nie przekracza 0,1 % zawartości masy suchej, pomniejszonej o ilość dodanej soli kuchennej i w odniesieniu do koncentratu pomidorowego w postaci proszku, wszelkie dodane ilości ditlenku krzemu.
4.
Sok pomidorowy i koncentrat pomidorowy mają:
a) równomiernie podzieloną strukturę i konsystencję wskazującą na stosowanie prawidłowych metod przetwarzania;
b) zawartość cukru wyrażoną jako cukier inwertowany wynoszącą co najmniej 42 % zawartości masy suchej pomniejszonej o wszelkie ilości dodanej soli kuchennej;
c) ogólną kwasowość potencjalną, wyrażoną w skrystalizowanym monohydracie kwasu cytrynowego, nie przekraczającą 10 % zawartości masy suchej pomniejszonej o wszelkie dodane ilości ilość soli kuchennej;
d) lotną kwasowość wyrażoną w kwasie cytrynowym nie przekraczającą 0,4 % zawartości masy suchej masy pomniejszonej o wszelkie dodane ilości soli kuchennej;
e) poziom pH nie przekraczający 4,5.
5.
Liczba pleśni w soku pomidorowym i koncentracie, po rozcieńczeniu w wodzie do osiągnięcia zawartości 8 % masy suchej, nie przekracza 70 % pól pozytywnych.
Dla soku pomidorowego o zawartości masy suchej mniejszej niż 8 %, procent pól pozytywnych zmniejsza się proporcjonalnie do zawartości masy suchej.
TYTUŁ III Wymagania dla płatków pomidorowych
Artykuł 11
Dla celów niniejszego tytułu "płatki pomidorowe" oznaczają produkt określony w art. 1 ust. 2 lit. m) rozporządzenia (EWG) nr 1599/84.
Artykuł 12
1.
Płatki pomidorowe mają:
a) charakterystyczny czerwony kolor; i
b) dobry aromat, charakterystyczny dla odpowiednio przetworzonego produktu; i
c) są wolne od smaków i zapachów obcych dla produktu.
2.
Zawartość masy suchej w płatkach pomidorowych powinna wynosić co najmniej 93 %.
3.
Łączna zawartość zanieczyszczeń mineralnych i roślinnych nie przekracza 1 % masy produktu.
Do tego celu "zanieczyszczenia roślinne" oznaczają materiały roślinne widoczne gołym okiem, które nie są częścią pomidorów, i które zostały dołączone do świeżych pomidorów, ale powinny zostać usunięte podczas przetwarzania, w szczególności liście pomidorów, łodygi, przylistki kwiatowe.
4.
Jako dodatki w produkcji płatków pomidorowych może być stosowany tylko ditlenek krzemu (551).
Jednakże, zawartość ditlenku krzemu nie przekracza 1 % masy.
5.
Liczba pleśni płatków pomidorowych po homogenizowaniu w wodzie do osiągnięcia 8 % masy suchej, nie przekracza 70 % pól pozytywnych.
TYTUŁ IV Wymagania dotyczące pojemników i weryfikacji
Artykuł 13
1.
Pojemniki z konserwowanymi obranymi pomidorami, całymi lub nie, oraz sokiem pomidorowym mają oznaczenie z odniesieniem identyfikującym datę i rok produkcji oraz przetwórcę.
W przypadku, gdy sok pomidorowy został przetworzony w kilku różnych datach i był składowany razem przed zapakowaniem, oznakowanie pozwala na zidentyfikowanie wszystkich dat produkcji.
2.
Przepisy ust. 1 stosuje się również do pozostałych produktów opartych na pomidorach, jeżeli takie produkty są podczas przetwarzania pakowane do pojemników, w których są wywożone z lokalu przetwórcy.
W przypadku, jeżeli takie produkty są składowane w zbiornikach lub podobnych pojemnikach w celu ich późniejszego zapakowania lub ponownego przetworzenia, data lub daty produkcji podawane są na pojemnikach.
Jeżeli takie produkty są pakowane do ostatecznych pojemników, to pojemniki te posiadają odniesienie umożliwiające identyfikację daty lub dat produkcji oraz przetwórcy.
3.
Oznaczenie, określone w niniejszym artykule, może mieć postać kodu i jest zatwierdzane przez właściwe władze Państwa Członkowskiego, w którym ma miejsce produkcja.
Władze te mogą przyjąć dodatkowe przepisy w odniesieniu od samego oznakowania.
Artykuł 14
Przetwórca codziennie i w regularnych odstępach czasu w trakcie okresu przetwarzania sprawdza, czy produkty odpowiadają wymaganiom dotyczącym kwalifikowania się do objęcia pomocą.
Wyniki weryfikacji są odnotowywane.
Artykuł 15
1.
Metody analizy dla ustalania:
a) zawartości masy suchej;
b) naturalnych, rozpuszczalnych substancji stałych;
c) zawartości soli;
d) zawartości cukru;
e) ogólnej kwasowości;
f) kwasowości lotnej;
g) zawartości zanieczyszczeń mineralnych;
h) poziomu pH;
i) zawartości jonów wapnia; i
j) zawartości ditlenku krzemu
są określone w Załączniku.
2.
Liczba pleśni jest ustalona zgodnie z metodą AOAC (Stowarzyszenia Urzędowych Chemików Analitycznych) – liczenia pleśni metodą Howarda.
3.
Metody, określone w ust. 1 i 2 stosowane są do ostatecznego ustalania kwalifikowania się do pomocy produkcyjnej. Do analiz rutynowych mogą być stosowane inne metody.
Artykuł 16
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1986 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1797/86
z dnia 9 czerwca 1986 r.
znoszące niektóre opłaty pocztowe przy zgłoszeniu celnym
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: decyzja 79/8/EWG przedstawicieli rządów Państw Członkowskich Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej, zebranych w ramach Rady, z dnia 18 grudnia 1978 r. w sprawie zniesienia niektórych opłat pocztowych przy zgłoszeniu celnym [4], zakończyła pobieranie opłat przy zgłoszeniu celnym w odniesieniu do przesyłek towarów wysyłanych z Państwa Członkowskiego, oraz z korzystanie przy przywozie ze zwolnień z podatków obrotowych i akcyzowych;
władze niektórych Państw Członkowskich dalej pobierają takie opłaty w odniesieniu do innych przesyłek towarów wspólnotowych wysyłanych z innego Państwa Członkowskiego;
pożądane jest wzmocnienie wspólnotowego rynku wewnętrznego przez zmniejszenie oraz, tam gdzie to możliwe, usunięcie formalności i opłat stosowanych w handlu towarami wspólnotowymi między Państwami Członkowskimi; ostateczne zniesienie opłat pocztowych przy zgłoszeniu celnym w handlu we Wspólnocie byłoby istotnym wkładem w osiągnięciu tego celu, gdyż miałoby to widoczny i natychmiastowy wpływ na taki handel z korzyścią dla obywateli Europy;
Traktat nie przewiduje w tym celu niezbędnych kompetencji, poza zawartymi w art. 235,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przy zgłoszeniu celnym przesyłek towarów wysyłanych z Państwa Członkowskiego, które spełniają warunki ustanowione w art. 9 i 10 Traktatu, nie pobiera się odtąd opłat pocztowych.
Artykuł 2
Na zasadzie odstępstwa od art. 1, przepisy obowiązujące w Hiszpanii i Portugalii w zakresie opłat pocztowych przy zgłoszeniu celnym w handlu z państwami trzecimi mogą być stosowane na tych samych warunkach do handlu prowadzonego we Wspólnocie tak długo, jak długo w związku z tym handlem pobierane są opłaty celne.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1988 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1909/86
z dnia 16 czerwca 1986 r.
ustanawiające nadzór nad przywozem niektórych produktów pochodzących ze Stanów Zjednoczonych Ameryki
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
Stany Zjednoczone Ameryki nałożyły ograniczenia na przywóz niektórych produktów pochodzących ze Wspólnoty;
środki te mogą spowodować szkodę w odniesieniu do danych producentów Wspólnoty;
w celu zabezpieczenia interesów Wspólnoty, niezbędne jest wprowadzenie nadzoru nad przywozem niektórych produktów pochodzących ze Stanów Zjednoczonych Ameryki;
niezbędne jest, aby Państwa Członkowskie niezwłocznie dostarczyły Komisji informacje w odniesieniu do przywozu faktycznie wykonanego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przywóz do Wspólnoty produktów wymienionych w Załączniku i pochodzących ze Stanów Zjednoczonych Ameryki stanowią przedmiot retrospektywnego nadzoru wspólnotowego opartego na zgłoszeniach przywozowych lub innych równoważnych dokumentach przywozowych wymaganych przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji, przed upływem pierwszych 10 dni każdego miesiąca, szczegółowe informacje dotyczące ilości i wartości statystycznej, w rozbiciu zgodnie z nomenklaturą NIMEXE, przywozu pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki każdego z produktów wymienionych w Załączniku, faktycznie wykonanego w trakcie miesiąca poprzedzającego bezpośrednio poprzedzający miesiąc.
2.
Pierwsze powiadomienie nastąpi nie później niż dnia 10 lipca 1986 r., obejmując przywóz wykonany w maju.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2009/86
z dnia 24 czerwca 1986 r.
dotyczące zawarcia Umowy o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą, z jednej strony, a Państwami — Stronami Traktatu ogólnego o integracji gospodarczej Ameryki Środkowej (Kostaryką, Salwadorem, Gwatemalą, Hondurasem i Nikaraguą) i Panamą, z drugiej strony
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113 i 235,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
a także mając na uwadze, co następuje: do osiągnięcia swoich celów w dziedzinie zewnętrznych stosunków gospodarczych Wspólnota powinna zatwierdzić Umowę o współpracy z Państwami - Stronami Traktatu ogólnego o integracji gospodarczej Ameryki Środkowej i Panamą;
niektóre formy współpracy gospodarczej przewidziane w Umowie wykraczają poza uprawnienia przewidziane Traktatem w zakresie wspólnej polityki handlowej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Umowa o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą z jednej strony a Państwami - Stronami Traktatu ogólnego o integracji gospodarczej Ameryki Środkowej (Kostaryką, Salwadorem, Gwatemalą, Hondurasem i Nikaraguą) oraz Panamą z drugiej strony zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji zgodnie z art. 11 Umowy [1].
Artykuł 3
Wspólnota reprezentowana jest we Wspólnym Komitecie Współpracy, przewidzianym w art. 7 Umowy, przez Komisję wspieraną przez przedstawicieli Państw Członkowskich.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2029/86
z dnia 30 czerwca 1986 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1680/78 w sprawie dostosowania refundacji wywozowych do słodu na mocy art. 16 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2727/75
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2727/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1579/86 [2], w szczególności jego art. 16 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 2727/75 stanowi, że rok zbożowy ma rozpoczynać się od dnia 1 lipca oraz że w przypadku braku przeniesienia płatności dostosowanie refundacji ustalonych wcześniej dla wywozu w pierwszych trzech miesiącach roku gospodarczego słodu zmagazynowanego pod koniec roku gospodarczego lub wytworzonego ze zgromadzonego jęczmienia w tym terminie należy przeprowadzić na podstawie ceny progowej obowiązującej w ostatnim miesiącu tego roku gospodarczego; rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1680/78 [3] powinno zostać odpowiednio zmienione;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1680/78 wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
1.
Przepisy niniejszego rozporządzenia stosuje się do słodu i zmagazynowanego jęczmienia pod koniec roku gospodarczego, dla którego nie ustalono żadnego przeniesienia płatności zgodnie z art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 2727/75 odnośnie do tych produktów i który jest wywożony jako słód w okresie pierwszych trzech miesięcy następnego roku gospodarczego w ramach pozwoleń, dla których została wcześniej ustalona refundacja przed dniem 1 lipca.
2. Do celów ustalenia dnia wywozu właściwą datą będzie dzień, w którym zostały zakończone formalności celne określone w art. 22 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3183/80 [1] Dz.U. L 338 z 13.12.1980, str. 1.."
2) W art. 2 wyrażenie "31 lipca" zastępuje się wyrażeniem "30 czerwca".
3) W art. 3 ust. 1 wyraz "sierpień" zastępuje się wyrazem "lipiec", a wyrażenie "31 lipca" zastępuje się wyrażeniem "30 czerwca".
4) Tytuł Załącznika otrzymuje brzmienie:
"Podstawowe informacje, jakie należy dostarczyć z deklaracją zapasów słodu lub jęczmienia na dzień 30 czerwca."
.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2187/86
z dnia 11 lipca 1986 r.
zmieniające po raz siódmy rozporządzenie (EWG) nr 1842/81 w odniesieniu do niektórych terminów przyznawania refundacji dostosowywanych w przypadku zbóż wywożonych w postaci niektórych napojów alkoholowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2727/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1579/86 [2], w szczególności jego art. 16 ust. 6,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1188/81 z dnia 28 kwietnia 1981 r. ustanawiające ogólne zasady przyznawania refundacji dostosowywanych w przypadku zbóż wywożonych w postaci niektórych napojów alkoholowych oraz kryteria ustalania wysokości takich refundacji oraz zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3035/80 dotyczące niektórych produktów nieobjętych załącznikiem II do Traktatu [3], w szczególności jego art. 12,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1842/81 [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1981/83 [5], ustanawia szczegółowe zasady przyznawania refundacji dostosowywanych w przypadku zbóż wywożonych w postaci niektórych napojów alkoholowych;
po zmianie dat odnoszących się do lat gospodarczych w sektorze zbożowym przez rozporządzenie (EWG) nr 1579/86, terminy ustalania i okresy stosowania współczynników oraz niektóre terminy powiadomień przez Państwa Członkowskie należy odpowiednio dostosować;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1842/81 wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 9 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 9
Współczynnik określony w art. 3 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1188/81 jest ustalany przed dniem 1 lipca każdego roku.
Współczynnik stosuje się od tego dnia do dnia 30 czerwca następnego roku.
Współczynnik jest ustalany zgodnie z informacjami dostarczanymi przez Państwa Członkowskie za okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rok ustalenia współczynnika."
2) W art. 16 ust. 2 datę "16 lipca" zastępuje się "16 czerwca".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2392/86
z dnia 24 lipca 1986 r.
ustanawiające wspólnotowy rejestr winnic
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 337/79 z dnia 5 lutego 1979 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3805/85 [2], w szczególności jego art. 64 ust. 2 i art. 64a,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 64a rozporządzenia (EWG) nr 337/79 stanowi, iż w celu stworzenia warunków niezbędnych dla pełnego wykonania środków przewidzianych przez powyższe rozporządzenie Rada przyjmuje ogólne zasady ustanawiające wspólnotowy rejestr winnic;
rejestr ten jest potrzebny w celu uzyskania kluczowych informacji dotyczących potencjału produkcyjnego i tendencji, aby zapewnić sprawne funkcjonowanie wspólnej organizacji rynku wina, w szczególności uzgodnień wspólnotowych w sprawie interwencji i sadzenia oraz środków monitorujących;
ze względów technicznych i ekonomicznych nie powinno się stosować wymogu ustanowienia rejestru winnic w stosunku do tych Państw Członkowskich, gdzie łączny obszar gruntów przeznaczonych pod uprawę winorośli jest bardzo mały;
rejestr winnic musi zawierać podstawowe informacje dotyczące struktury danych zmian i wydajności danych gospodarstw; w celu zapewnienia praktycznej użyteczności rejestru należy ustanowić przepis grupujący wszystkie informacje dotyczące danego gospodarstwa w pojedynczym rejestrze; jednakże gdy przepisy krajowe w sprawie ochrony danych osobowych nie zezwalają na takie grupowanie, należy zezwolić na osobną klasyfikację według gospodarstw, o ile nie zagraża to celom, które mają być osiągnięte poprzez ustanowienie rejestru;
rejestr powinien zawierać rejestr produkcji dotyczący przetwarzania i obrotu produktami winnymi;
w celu uniknięcia ryzyka naruszenia prywatności należy ustanowić przepis zobowiązujący Państwa Członkowskie do stworzenia środków zabezpieczających dla ochrony danych osób; w związku z tym szczególnie ważne jest, aby dane gromadzone wyłącznie do celów statystycznych nie były używane w jakimkolwiek innym celu oraz aby dane osoby mogły usunąć z plików komputerowych te informacje, w których przypadku nie jest uzasadnione ich przechowywanie po terminie niezbędnym do zastosowania zasad, na których mocy zostały wprowadzone;
z jednej strony, informacje zawarte w rejestrze powinny być dostępne tak szybko, jak jest to możliwe; z drugiej strony, z uwagi na ilość pracy administracyjnej wymaganej dla ustanowienia rejestru należy ustanowić przepis odnoszący się do terminu sześciu lat, w którego ciągu ustanowienie rejestru powinno zostać zakończone; jednakże ze względu na szczególne znaczenie niektórych danych w niektórych regionach produkcji w celu właściwego zarządzania rynkiem może zaistnieć potrzeba ustanowienia przepisów skracających terminy ustanowione w tych regionach;
w celu wykonania zadania ustanowienia rejestru w ciągu sześciu lat Państwa Członkowskie mogą działać etapowo; należy wyznaczyć rozsądne terminy dla tych etapów w odniesieniu do zbierania i przetwarzania informacji, a mianowicie 18 miesięcy dla istniejących informacji oraz 36 miesięcy dla pozostałych;
należy ustanowić przepis przewidujący stworzenie przez Państwa Członkowskie w powiązaniu z Komisją programów dla ustanawiania rejestru; z uwagi na zakres takich programów oraz na ilość czasu potrzebną na ich realizację oraz z uwagi na konieczność jednolitego rejestru dla całej Wspólnoty niezbędne wydaje się, aby Komisja, wspólnie z organami krajowymi odpowiedzialnymi za ustanowienie i prowadzenie rejestru, zapewniła jego przeprowadzenie;
informacje zawarte w rejestrze zawsze muszą odzwierciedlać stan faktyczny panujący na rynku wina; dlatego też należy ustanowić przepis nakazujący ciągłe ich uaktualnianie oraz regularną weryfikację uaktualnień;
ze względu na zawarte w nim informacje rejestr stanowi niezbędny instrument zarządzania i monitorowania rynku; właściwe władze, którym powierzono zarządzanie i które są odpowiedzialne za monitorowanie, muszą mieć do niego dostęp;
środki traktowane jako całość leżą w interesie Wspólnoty; należy ustanowić przepis zobowiązujący Wspólnotę do wkładu finansowego przy ustanawianiu rejestru; koszt takiego udziału jest oszacowany na 59 mln ECU,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie produkujące winogrona hodowane na otwartej przestrzeni ustanawiają, zgodnie z tym rozporządzeniem, wspólnotowy rejestr winnic, zwany dalej "rejestrem", obejmujący ich terytorium.
Rejestr zawiera wszystkie informacje wymienione w art. 2.
2.
Państwa Członkowskie, w których łączny obszar gruntów przeznaczonych pod uprawę winorośli wynosi mniej niż 500 hektarów, nie są objęte wymogiem określonym w ust. 1.
Artykuł 2
1.
W celu ustanowienia rejestru Państwa Członkowskie:
a) w odniesieniu do każdego gospodarstwa uprawiającego winorośl – zbierają informacje dotyczące:
- jego identyfikacji i położenia,
- danych dotyczących działek pod uprawę winorośli,
- jego ogólnej charakterystyki, i
- charakterystyki winorośli w nim rosnących oraz wytwarzanych z nich produktów.
Państwa Członkowskie mogą także zbierać dodatkowe informacje potrzebne dla pogłębiania wiedzy na temat produkcji i potencjału uprawy winorośli, w szczególności odnoszących się do obszarów pod szkłem oraz istnienia urządzeń do produkcji wina;
b) w odniesieniu do każdego plantatora winorośli, od którego wymaga się deklaracji przewidzianych we Wspólnocie lub przez przepisy krajowe dotyczące wina i uprawy winogron – zbierają wszystkie informacje pochodzące z tych deklaracji odnoszące się w szczególności do produkcji, zmian potencjału uprawy winogron, środków interwencyjnych oraz otrzymanych premii;
c) w odniesieniu do każdej osoby fizycznej lub prawnej, lub grup takich osób, które są zobowiązane do sporządzania deklaracji ustanowionych przez przepisy wspólnotowe lub krajowe dotyczące wina i uprawy winorośli i które wprowadzają do obrotu surowce pochodzące z uprawy winorośli i przetwarzają je na jeden z produktów objętych art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 337/79, z wyłączeniem soku winogronowego, octu i produktów ubocznych wytwarzania wina – gromadzą wszystkie informacje odnoszące się w szczególności do otrzymanych premii, przetworzonych produktów oraz praktyk enologicznych.
Państwa Członkowskie mogą dodatkowo zbierać informacje dotyczące każdej osoby fizycznej lub prawnej, lub grup takich osób, które zajmują się destylacją.
2.
Na podstawie informacji uzyskanych zgodnie z ust. 1 Państwa Członkowskie ustanawiają:
a) rejestr gospodarstwa dla każdego hodowcy winorośli, określony w ust. 1 lit. b).
Rejestr gospodarstwa zawiera wszystkie informacje uzyskane w zastosowaniu ust. 1 lit. a), b) i, w odpowiednim przypadku, lit. c), jeżeli hodowca jest jednocześnie przetwórcą;
b) rejestr produkcji dla każdej osoby lub grupy takich osób określonych w ust. 1 lit. c).
Rejestr produkcji zawiera wszystkie informacje uzyskane na mocy ust. 1 lit. c).
Rejestr gospodarstwa lub produkcji nie musi zawierać wszystkich informacji wskazanych w pierwszym akapicie, gdy przepisy krajowe odnoszące się do ochrony danych osobowych nie zezwalają na ujednolicenie takich informacji w jednym rejestrze.
W takim przypadku Państwa Członkowskie zapewniają, iż informacje nieumieszczone w rejestrze gospodarstwa lub rejestrze produkcji umieszczone są w klasyfikacji przygotowanej przez osobę, od której wymaga się sporządzenia deklaracji prowadzonych przez jeden lub więcej organów powołanych przez Państwa Członkowskie.
3.
Na podstawie i po sprawdzeniu informacji określonych w ust. 1 lit a) Państwa Członkowskie w szczególności zapewniają, że:
- wszystkie osoby fizyczne lub prawne, lub grupy takich osób, które są zobowiązane do sporządzenia deklaracji wymaganych przez przepisy wspólnotowe dotyczące wina i uprawy winorośli stosują się do tego wymogu,
- dane szczegółowe, szczególnie te odnoszące się do struktury gospodarstwa, są wiarygodne.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że:
- dane w rejestrze przechowywane są tak długo, jak to jest niezbędne do celów stosowania środków, których one dotyczą i w każdym wypadku przynajmniej przez pięć lat winiarskich następujących po roku, którego one dotyczą,
- rejestr jest używany jedynie do stosowania przepisów dotyczących wina i uprawy winorośli lub do celów statystycznych, lub środków strukturalnych.
O ile ich przepisy na to pozwalają, Państwa Członkowskie mogą również stosować rejestr do innych celów, w szczególności do celów karnych lub fiskalnych,
- dane zebrane wyłącznie do celów statystycznych nie mogą być używane do innych celów,
- podejmowane są środki w celu zapewnienia ochrony danych, szczególnie przed kradzieżą i fałszowaniem,
- osoby zobowiązane do sporządzenia deklaracji mają bezzwłoczny dostęp do rejestrów ich dotyczących, bez konieczności ponoszenia zbędnych kosztów,
- osoby zobowiązane do sporządzenia deklaracji mają prawo do uwzględnienia wszelkich uzasadnionych zmian w informacjach ich dotyczących, w szczególności prawo do okresowego usuwania danych, które nie są już potrzebne.
2.
Plantatorzy winorośli:
- nie mogą utrudniać zbierania informacji przez przedstawicieli do tego uprawnionych, i
- muszą przekazać tym przedstawicielom wszelkie informacje wymagane na mocy niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
1.
Rejestr zostaje ustanowiony w całości nie później niż w ciągu sześciu lat od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Jednakże w przypadku jednostek administracyjnych, dla których znajomość niektórych danych niezbędna jest do prawidłowego zarządzania rynkiem, ze względu na szczególną naturę lub wielkość produkcji lub do stosowanych przez Wspólnotę środków interwencyjnych termin ustanowienia rejestru jest zredukowany do nowo ustalonego terminu.
2.
W przypadku gdy rejestr oparty jest na planie geograficznym, dla każdej jednostki administracyjnej informacje wymienione w:
- artykule 2 ust. 1 lit. a) muszą być zebrane i przetworzone w ciągu najwyżej 36 miesięcy od rozpoczęcia prac,
- artykule 2 ust. 1 lit. b) i c) muszą być zebrane i przetworzone w ciągu najwyżej 18 miesięcy od chwili rozpoczęcia prac.
W przypadku gdy rejestr jest ustanowiony na podstawie zbierania i przetwarzania kolejnych informacji określonych w art. 2, działania te muszą zostać przeprowadzone:
- w przypadku informacji określonych w art. 2 ust. 1) lit. a) – w ciągu najwyżej 36 miesięcy od rozpoczęcia prac,
- w przypadku informacji wymienionych w art. 2 ust. 1) lit. b) i c) – w ciągu najwyżej 18 miesięcy od rozpoczęcia prac.
3.
Państwa Członkowskie, w powiązaniu z Komisją, w ciągu sześciu miesięcy od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, przygotowują program ustanowienia rejestru.
Program:
- określa terminy realizacji działań, obszary mające pierwszeństwo przy ustanawianiu rejestru, dostarczone środki oraz rozłożenie wydatków w czasie w okresie ustanawiania,
- może zapewnić udział organizacji producentów w przygotowywaniu całego rejestru lub jego części,
- zostaje przekazany Komisji bezzwłocznie po jego ustanowieniu.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie zapewniają urządzenia wymagane do komputerowego zarządzania rejestrem.
2.
Rejestry gospodarstwa i produkcji są zarządzane przez jeden lub więcej organów powołanych przez każde Państwo Członkowskie.
Państwa Członkowskie przesyłają nazwy organu lub organów wskazanych w pierwszym akapicie niniejszego ustępu i w akapicie drugim art. 2 ust. 2 w terminie dwóch miesięcy od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają regularne uaktualnianie rejestru w miarę dostępności gromadzonych informacji.
4.
Co najmniej raz na pięć lat, w pierwszym możliwym terminie nie później niż w ciągu pięciu lat od ustanowienia danego rejestru, Państwa Członkowskie sprawdzają, czy ustalona w rejestrze pozycja strukturalna gospodarstwa wymienionego w art. 2 ust. 1 lit. a) odpowiada prawdziwej pozycji tego gospodarstwa.
Rejestry są dostosowywane na podstawie takiej kontroli.
5.
Państwa Członkowskie wprowadzają procedurę dla sprawdzania informacji zebranych w indywidualnych rejestrach określonych w art. 2 ust. 2.
Przeprowadza się kontrolę:
- przy użyciu metod ustalonych programem ustanawiającym określonym w art. 4 ust. 3,
- w czasie nieprzekraczającym terminów ustanowionych w art. 4 ust. 2 o więcej niż 12 miesięcy.
Artykuł 6
1.
Komisja w powiązaniu z organami krajowymi odpowiedzialnymi za ustanowienie rejestru zapewnia jednolite stosowanie niniejszego rozporządzenia i ustanowienie rejestru.
2.
Do celów stosowania niniejszego rozporządzenia Komisja może otrzymać od organów krajowych określonych w ust. 1, w razie potrzeby na miejscu, wszelkie informacje dotyczące ustanowienia i działania rejestru, oprócz tych, które umożliwiają identyfikację poszczególnych osób.
Ich ustanowienie i działania pozostają w gestii wyżej wymienionych organów krajowych.
Artykuł 7
1.
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne do umożliwienia ich władzom, którym powierzono zadanie stosowania i monitorowania zasad dotyczących uprawy winorośli, dostępu do informacji określonych w art. 2.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji listę władz określonych w ust. 1.
Artykuł 8
Państwa Członkowskie okresowo przekazują Komisji sprawozdanie w sprawie postępu prac odnoszących się do ustanowienia rejestru i w sprawie środków jego zarządzania.
Sprawozdanie to musi zawierać wszelkie napotkane trudności i w odpowiednim przypadku, przedkładać sugestie dotyczące reorganizacji pracy lub weryfikacji terminów.
Komisja przekazuje Państwom Członkowskim programy dla ustanowienia rejestru oraz sprawozdań określonych w ustępie pierwszym.
Dane Państwo(-a) Członkowskie dostarcza(-ją) dodatkowych informacji na wniosek Komisji.
Artykuł 9
1.
Wspólnota przyczynia się do finansowania środków przewidzianych w art. 1 i 2 do wysokości 50 % rzeczywistych kosztów:
- ustanowienia rejestru,
- inwestycji w urządzenia do przetwarzania danych określonych w art. 5 ust. 1, które wymagane są dla zarządzania rejestrem.
2.
Prace lub inwestycje wspomagane przez wkład Wspólnoty w związku z innymi programami nie kwalifikują się do wkładów finansowych według przepisów niniejszego artykułu.
3. Wkład Wspólnoty występuje w formie zwrotów określonych przez Komisję zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 7 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3769/85 [4]. Jednakże mogą zostać uzgodnione zaliczki dla Państw Członkowskich.
4.
Artykuły 8 i 9 rozporządzenia (EWG) nr 729/70 stosuje się do wkładu Wspólnoty określonego w ust. 1 niniejszego artykułu.
5.
Szczegółowe zasady stosowania ust. 1–4 niniejszego artykułu są przyjmowane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 729/70.
Artykuł 10
Wykaz informacji obowiązkowych oraz nieobowiązkowych wymienionych w art. 2 ust. 1 lit. a) i c) oraz decyzja wymieniona w akapicie drugim art. 4 ust. 1 są przyjmowane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 67 rozporządzenia (EWG) nr 337/79.
Pozostałe szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozporządzenia są ustanowione zgodnie z tą samą procedurą i obejmują w szczególności:
- zasady umożliwiające używanie informacji pojawiających się w rejestrze do celów statystycznych i administracyjnych, w szczególności w celu przedstawienia Komisji oraz Państwom Członkowskim,
- zasady określające informacje, które mają być używane wyłącznie do celów statystycznych,
- zasady dotyczące stosowania art. 6,
- zasady dotyczące specjalnych warunków ustanawiania rejestru w Portugalii.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2429/86
z dnia 31 lipca 1986 r.
w sprawie procedury oznaczania zawartości mięsa w przetworach i konserwach mięsnych objętych podpozycją ex 16.02 B III b) 1) nomenklatury znajdującej się w Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 2184/86
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 97/69 z dnia 16 stycznia 1969 r. w sprawie podjęcia środków w celu jednolitego stosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2055/84 [2], w szczególności jego art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: potrzebne są przepisy mające na celu zapewnienie jednolitego stosowania nomenklatury znajdującej się w Załączniku do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2184/86 z dnia 11 lipca 1986 r. ustalającego refundacje wywozowe do wołowiny i cielęciny [3] w celu klasyfikowania przetworów i konserw zawierających wołowinę (z wyjątkiem podrobów i tłuszczu);
zgodnie z podpozycjami 16.02 B III b) ex 1) ex aa) 11), 22), 33), 44) i 16.02 B III b) ex 1) ex bb) 11), 22), 33), 44) i 55) nomenklatury znajdującej się w Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 2184/86 przetwory i konserwy zawierające wołowinę są klasyfikowane według zawartości mięsa wyrażonej w procentach wagowych (z wyjątkiem podrobów i tłuszczu);
należy określić procedury oznaczania zawartości mięsa wyrażonej w procentach wagowych (z wyjątkiem podrobów i tłuszczu);
w wyniku przeprowadzonych badań ustalono, że najlepsze zabezpieczenia daje procedura ustanowiona w niniejszym Załączniku;
ponieważ przewidziane przepisy nie są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej, Komisja wystąpiła z wnioskiem do Rady o przyjęcie przepisów zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 97/69;
w ciągu trzech miesięcy od przedłożenia jej wniosku Rada nie podjęła właściwych działań i dlatego Komisja może przyjąć proponowane przepisy na mocy wspomnianej powyżej procedury w rozporządzeniu (EWG) nr 97/69,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wyrażoną w procentach wagowych zawartość mięsa w przetworach i konserwach zawierających wołowinę (z wyjątkiem podrobów i tłuszczu) ujętych w podpozycji 16.02 B III b) ex 1) ex aa) 11), 22), 33), 44) i 16.02 B III b) ex 1) ex bb) 11), 22), 33), 44) i 55) nomenklatury znajdującej się Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 2184/86 oznacza się zgodnie z procedurą określoną w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2585/86
z dnia 12 sierpnia 1986 r.
w sprawie klasyfikacji towarów objętych podpozycją 27.10 C I c) Wspólnej Taryfy Celnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 97/69 z dnia 16 stycznia 1969 r. w sprawie środków, jakie należy podjąć w celu jednolitego stosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2055/84 [2], w szczególności jego art. 3 i 4,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej właściwe jest przyjęcie przepisów dotyczących klasyfikacji oleju napędowego poddawanego działaniu kwasu siarkowego, które obejmuje dodanie do produktu podstawowego kwasu siarkowego o stężeniu 98 % w ilości 10 litrów na 100 m3, tj. 0,01 % objętościowo, a następnie zobojętnienie roztworem wodorotlenku sodowego o stężeniu 20 % w ilości 38 litrów na 100 m3, tj. 0,038 % objętościowo, oraz następnie poddanie działaniu węgla aktywnego przez wymuszoną perkolację pod ciśnieniem pompowania na filtrze około 5 m3;
Wspólna Taryfa Celna załączona do rozporządzenia Rady (EWG) nr 950/68 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1355/86 [4], odnosi się w podpozycji 27.10 C pkt I lit. a) do olejów napędowych "poddawanych konkretnemu procesowi", wraz z przypisem w brzmieniu: "Wpis do niniejszej podpozycji podlega warunkom określonym przez właściwe władze", a w podpozycji 27.10 C pkt I lit. c) do olejów napędowych "do innych celów"; powyższe podpozycje należy uwzględnić w klasyfikacji omawianego oleju napędowego;
uwaga dodatkowa 5 do rozdziału 27 wymienia operacje, do których może się odnosić termin "szczególny proces"; lit. f) powyższej uwagi brzmi, jak następuje: "proces, w skład którego wchodzą wszystkie następujące operacje: traktowanie stężonym kwasem siarkowym, oleum lub bezwodnikiem kwasu siarkowego, neutralizacja środkami alkalicznymi, odbarwianie i oczyszczanie naturalnymi ziemiami aktywnymi, ziemią aktywowaną, aktywowanym węglem drzewnym lub boksytem"; w konsekwencji klasyfikacja omawianego oleju napędowego w podpozycji 27.10 C pkt I lit. a) lub podpozycji 27.10 C pkt I lit. c) zależy od tego, czy proces, jakiemu został poddany, może być uważany za "konkretny proces" do celów uwagi 5 lit. f);
choć uwaga dodatkowa 5 lit. f) nie zawiera żadnych szczegółów na temat minimalnych ilości kwasu siarkowego i wodorotlenku sodowego, których należy użyć w procesie, struktura i treść działu 27 wskazują, że operacja może być uważana za "konkretny proces", tzn. uprawniać do zwolnienia od cła jedynie wówczas, gdy zmienia on w odczuwalnym stopniu właściwości produktu podstawowego;
operacja, w której w odniesieniu do produktu podstawowego wykorzystywane jest jedynie 0,01 % objętościowo kwasu siarkowego i 0,038 % objętościowo roztworu wodorotlenku sodowego, nie spełnia wyżej wymienionego warunku; dlatego operacja, której omawiany olej napędowy został poddany, nie może być uważana za "konkretny proces" do celów uwagi 5 lit. f); w konsekwencji powyższy olej napędowy należy sklasyfikować w podpozycji 27.10 C pkt I lit. c);
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Olej napędowy poddawany działaniu kwasu siarkowego, które obejmuje dodanie do produktu podstawowego kwasu siarkowego o stężeniu 98 % w ilości 10 litrów na 100 m3, tj. 0,01 % objętościowo, następnie zobojętnienie roztworem wodorotlenku sodowego o stężeniu 20 % w ilości 38 litrów na 100 m3, tzn. 0,038 % objętościowo, a następnie poddanie działaniu węgla aktywnego przez wymuszoną perkolację pod ciśnieniem pompowania na filtrze około 5 m3, jest sklasyfikowany w następującej podpozycji Wspólnej Taryfy Celnej:
27.10 C Oleje ciężkie:
I. Oleje napędowe:
c) do innych celów
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2811/86
z dnia 11 września 1986 r.
zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 1665/72, (EWG) nr 3083/73, (EWG) nr 1546/75, (EWG) nr 2514/78 i (EWG) nr 1117/79 dotyczące sektora nasion
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając Akt Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii, uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2358/71 z dnia 26 października 1971 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku nasion [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1355/86 [2], w szczególności jego art. 3 ust. 5, art. 3a ust. 4, art. 4 ust. 2, oraz art. 6 ust. 5 i 9,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1676/85 z dnia 11 czerwca 1985 r. w sprawie wartości jednostki rozliczeniowej i kursów przeliczeniowych, jakie mają być stosowane do celów wspólnej polityki rolnej [3], w szczególności jego art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (EWG) nr 1355/86 wprowadziło zmiany do rozporządzenia (EWG) nr 2358/71, dodając sorgo mieszańcowe z przeznaczeniem do siewu do produktów zarządzanych w ramach wspólnej polityki rolnej rynku nasion i włączając opisany produkt do systemu cen referencyjnych stosowanych wobec kukurydzy mieszańcowej;
na mocy art. 106 i 300 Aktu Przystąpienia pomoc określona w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2358/71 ma być przyznana dla materiału siewnego produkowanego w Hiszpanii i Portugalii; należy określić termin operacyjny odnośnie do pomocy dotyczącej roku gospodarczego 1985/1986; 1 marca 1986 r. powinien być uważany za datę terminu operacyjnego; rozporządzenie Rady (EWG) nr 465/86 z dnia 25 lutego 1986 r. ustalające kwoty pomocy w odniesieniu do materiału siewnego obowiązujące w Hiszpanii i Portugalii w latach gospodarczych 1985/86, 1986/87 i 1987/88 [4] nie zapewniło pomocy dla materiału siewnego zebranego w Portugalii podczas roku gospodarczego 1985/1986;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 1134/68 z dnia 30 lipca 1968 r. ustanawiające zasady wykonania rozporządzenia (EWG) nr 653/68 w sprawie warunków zmian wartości jednostki rozliczeniowej stosowanej we wspólnej polityce rolnej [5] zostało uchylone rozporządzeniem (EWG) nr 1675/85;
z tego względu należy zmienić następujące rozporządzenia Komisji:
- rozporządzenie (EWG) nr 1665/72 z dnia 28 lipca 1972 r. w sprawie szczegółowych zasad określania ceny oferowane franco granica oraz ustalające opłatę wyrównawczą dla kukurydzy mieszańcowej przeznaczonej do siewu [6],
- rozporządzenie (EWG) nr 3083/73 z dnia 14 listopada 1973 r. w sprawie przekazywania informacji niezbędnych do wykonania rozporządzenia (EWG) nr 2358/71 w sprawie wspólnej organizacji rynku nasion [7], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1377/79 [8],
- rozporządzenie (EWG) nr 1546/75 z dnia 18 czerwca 1975 r. określające termin, w którym pomoc w odniesieniu do nasion staje się wymagalna i płatna [9],
- rozporządzenie (EWG) nr 2514/78 z dnia 26 października 1978 r. w sprawie rejestracji w Państwach Członkowskich umów dotyczących rozmnażania nasion w państwach trzecich [10],
- rozporządzenie (EWG) nr 1117/79 z dnia 6 czerwca 1979 r. określające produkty w sektorze nasion, które należy objąć systemem pozwoleń na przywóz [11];
środki ustanowione w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Nasion,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
W rozporządzeniu (EWG) nr 1665/72 wprowadza się następujące zmiany:
1.1. W tytule rozporządzenia po
"dla kukurydzy mieszańcowej z przeznaczeniem do siewu"
dodaje się, co następuje:
"i sorgo mieszańcowego z przeznaczeniem do siewu".
1.2. W art. 4 po
"kukurydzy mieszańcowej"
dodaje się, co następuje:
"i sorgo mieszańcowego".
2.
W rozporządzeniu (EWG) nr 3083/73 wprowadza się następujące zmiany:
2.1. W tym artykule, po
"kukurydza mieszańcowa z przeznaczeniem do siewu"
dodaje się, co następuje:
"i sorgo mieszańcowe z przeznaczeniem do siewu".
2.2. W Załączniku pkt 10 i 11 po "kukurydzy mieszańcowej" dodaje się, co następuje: "i dla sorgo mieszańcowego" oraz "i sorgo mieszańcowego".
2.3.
W uwadze nr 9 tiret pierwsze po
"kukurydza mieszańcowa"
dodaje się, co następuje:
"i sorgo mieszańcowe".
3.
Artykuł 1 rozporządzenia (EWG) nr 1546/75 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Zdarzenie w rozumieniu art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 1676/85, w wyniku którego pomoc w odniesieniu do materiału siewnego staje się wymagalna i płatna, jest uważane za zaistniałe 1 sierpnia po rozpoczęciu każdego roku gospodarczego.
Jednakże, za rok 1985/86 zdarzenie, w przypadku którego pomoc dla nasion zebranych w Hiszpanii staje się wymagalna i płatna jest uważane za zaistniałe 1 marca 1986 r."
4.
W Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 2514/78 pkt 7 dodaje się:
"i sorgo mieszańcowe"
.
5.
W tabeli zamieszczonej w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1117/79, dodaje się, co następuje:
"10.07 _BAR_ C.Sorgo _BAR_
_BAR_ I.Mieszańce z przeznaczeniem do siewu" _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2858/86
z dnia 15 września 1986 r.
w sprawie klasyfikacji towarów objętych pozycją 39.07 Wspólnej Taryfy Celnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 97/69 z dnia 16 stycznia 1969 r. w sprawie środków, które mają być podjęte, w celu jednolitego stosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2055/84 [2], w szczególności jego art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia ujednoliconego stosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej należy przyjąć przepisy w sprawie klasyfikacji następujących towarów:
1. skoroszyt składający się z prostokątnego tekturowego arkusza (około 530 × 310 mm i 1,84 mm grubości), pokryty z każdej strony arkuszem materiału z tworzywa sztucznego (około 0,23 mm grubości) zgrzewanym na wszystkich czterech krawędziach; tak przykryty arkusz tektury jest następnie składany w dwóch miejscach, tworząc grzbiet skoroszytu; wewnątrz znajduje się mechanizm spinający;
2. skoroszyt składający się z dwóch prostokątnych tekturowych arkuszy (okładki, około 310 × 220 mm każdy i 1,64 mm grubości), paska tektury (grzbiet, około 310 × 45 mm i 1,64 mm grubości) i dwóch wąskich pasków na każdej stronie grzbietu (usztywniacze, około 310 × 14 mm każdy i 1,64 mm grubości), pokryty z każdej strony arkuszem materiału z tworzywa sztucznego (około 0,42 mm grubości) zgrzewanym na wszystkich czterech krawędziach, wzdłuż długości paska, tworząc grzbiety skoroszytu, oraz wzdłuż długości usztywniaczy; wewnątrz znajduje się mechanizm spinający;
3. skoroszyt składający się z dwóch prostokątnych tekturowych arkuszy (okładki, około 255 × 310 mm każdy i 2,05 mm grubości) i paska tektury (grzbiet, około 51 × 310 mm i 2,05 mm grubości), które są pokryte z każdej strony arkuszem materiału z tworzywa sztucznego (około 0,40 mm grubości) zgrzewanym na wszystkich czterech krawędziach i wzdłuż długości paska tworzącego grzbiet skoroszytu; wewnątrz znajduje się mechanizm spinający;
4. skoroszyt składający się z prostokątnego tekturowego arkusza (około 520 × 310 mm) posiadający w swojej środkowej części, wzdłuż dwóch linii złożenia, około 18 mm od siebie, dwa prostokątne rowki (około 290 × 6 mm).
Tektura jest pokryta z każdej strony arkuszem materiału z tworzywa sztucznego, który jest zgrzewany na wszystkich czterech krawędziach oraz w części odpowiadającej rowkom; wewnątrz znajduje się mechanizm spinający;
Wspólna Taryfa Celna załączona do rozporządzenia Rady (EWG) nr 950/68 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1355/86 [4], klasyfikuje pod pozycją 39.07 artykuły wykonane z rodzajów materiałów opisanych w pozycji 39.01-39.06, a pod pozycją 48.18 między innymi rejestry, księgi rachunkowe, notesy, zeszyty, księgi zamówień, kwitariusze, terminarze, bloki brudnopisowe, bibuły, skoroszyty (z kartkami do wyjmowania i inne) skoroszyt itp.; wyżej wspomniane pozycje można odnieść do klasyfikacji omawianych towarów;
wszystkie te artykuły składają się zasadniczo z dwóch materiałów, mianowicie tektury i tworzywa sztucznego; z tego względu są towarami składającymi się z różnych materiałów i mają być sklasyfikowane zgodnie z ogólną zasadą 3 lit. b) dla interpretacji terminologii Wspólnej Taryfy Celnej;
w powyższych artykułach tektura jedynie zapewnia wzmocnienie i wsparcie, podczas gdy tworzywo sztuczne, mając na uwadze przedstawienie i zastosowanie artykułów, nadaje im ich zasadniczy charakter; dlatego omawiane artykuły należy sklasyfikować w pozycji 39.07 Wspólnej Taryfy Celnej;
przepisy niniejszego rozporządzenia są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Następujące artykuły:
1. skoroszyt składający się z prostokątnego tekturowego arkusza (około 530 × 310 mm i 1,84 mm grubości), pokryty z każdej strony arkuszem materiału z tworzywa sztucznego (około 0,23 mm grubości) zgrzewanym na wszystkich czterech krawędziach; tak przykryty arkusz tektury jest następnie składany w dwóch miejscach, tworząc grzbiet skoroszytu; wewnątrz znajduje się mechanizm spinający;
2. skoroszyt składający się z dwóch prostokątnych tekturowych arkuszy (okładki, około 310 × 220 mm każdy i 1,64 mm grubości), paska tektury (grzbiet, około 310 × 45 mm i 1,64 mm grubości) i dwóch wąskich pasków na każdej stronie grzbietu (usztywniacze, około 310 × 14 mm każdy i 1,64 mm grubości), pokrytych z każdej strony arkuszem materiału z tworzywa sztucznego (około 0,42 mm grubości) zgrzewanym na wszystkich czterech krawędziach, wzdłuż długości paska tworzącego grzbiet skoroszytu oraz wzdłuż długości usztywniaczy; wewnątrz znajduje się mechanizm spinający;
3. skoroszyt składający się z dwóch prostokątnych tekturowych arkuszy (okładki, około 255 × 310 mm każdy i 2,05 mm grubości) i paska tektury (grzbiet, około 51 × 310 mm i 2,05 mm grubości), pokrytych z każdej strony arkuszem materiału z tworzywa sztucznego (około 0,40 mm grubości) zgrzewanym na wszystkich czterech krawędziach i wzdłuż długości paska tworzącego grzbiet skoroszytu; wewnątrz znajduje się mechanizm spinający;
4. skoroszyt składający się z prostokątnego tekturowego arkusza (około 520 × 310 mm) posiadający w swojej środkowej części, wzdłuż dwóch linii zgięcia, dwie prostokątne szczeliny (około 290 × 6 mm) około 18 mm od siebie.
Tektura jest pokryta z każdej strony arkuszem materiału z tworzywa sztucznego zgrzewanym na wszystkich czterech krawędziach i w części odpowiadającej szczelinom; wewnątrz znajduje się mechanizm spinający;
zostają sklasyfikowane w następującej pozycji Wspólnej Taryfy Celnej
39.07: Artykuły wykonane z materiałów typu określonego w pozycjach 39.01-39.06.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2889/86
z dnia 18 września 1986 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3143/85 w sprawie sprzedaży po obniżonych cenach masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego przeznaczonego do bezpośredniego spożycia w postaci koncentratu masła
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1335/86 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3143/85 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1741/86 [4], ustanowiło system sprzedaży po cenach obniżonych masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego przeznaczonego do bezpośredniego spożycia w formie koncentratu masła;
artykuł 4 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3143/85 określa terminy w odniesieniu do przekształcenia masła w koncentrat masła oraz jego opakowania; rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1325/86 [5] ustanowiło odstępstwo od tych terminów w odniesieniu do umów zawartych przed dniem 1 maja 1986 r. z uwagi na niekorzystne tendencje w sprzedaży koncentratu masła, z powodu których podmioty gospodarcze nie są w stanie dotrzymać terminów bez narażenia się na znaczne ryzyko handlowe związane z ostateczną datą użytkowania wskazaną na mocy przepisów krajowych na opakowaniu koncentratu masła; rozpoczęta niedawno kampania reklamowa, mająca na celu promocję używania koncentratu masła, nie przyniesie przez jakiś czas rezultatów; dlatego należy przedłużyć jeszcze termin w odniesieniu do umów zawartych przed dniem 1 maja 1986 r. tak, aby umożliwić podmiotom gospodarczym uzyskanie korzyści z tej promocji;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 4 ust. 4 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 3143/85 "1 września 1986 r." zastępuje się "1 listopada 1986 r.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2915/86
z dnia 16 września 1986 r.
ustanawiające przepisy o charakterze socjostrukturalnym stosowane w zakresie rolnictwa na Wyspach Kanaryjskich
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając Akt Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii, w szczególności jego art. 25 ust. 3,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: całość terytorium Wysp Kanaryjskich może być uważana za obszar o mniej korzystnych warunkach gospodarowania, gdzie stałe i poważne utrudnienia naturalne przeszkadzają w prowadzenie działalności rolniczej;
struktury rolne na Wyspach Kanaryjskich są szczególnie nieodpowiednie;
socjostrukturalne środki stosowane obecnie we wszystkich rejonach, a na obszarach o mniej korzystnych warunkach gospodarowania we Wspólnocie w szczególności, należy zatem rozszerzyć, obejmując nimi Wyspy Kanaryjskie, w celu wspomożenia rozwoju struktur rolnych w tym regionie;
jednakże w myśl art. 155 Aktu Przystąpienia niezbędna jest decyzja Rady w celu określenia, czy produkty rybołówstwa należy objąć rozporządzeniem Rady (EWG) nr 355/77 z dnia 15 lutego 1977 r. w sprawie wspólnego działania w celupoprawy warunków, w jakich produkty rolne i rybołówstwa są przetwarzane i sprzedawane [1], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 3827/85 [2];
zastosowanie wobec Wysp Kanaryjskich wyżej wymienionych środków socjostrukturalnych jest zgodne z ogólnymi celami wspólnej polityki rolnej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Wspólne działania wprowadzone rozporządzeniem Rady (EWG) nr 797/85 z dnia 12 marca 1985 r. w sprawie poprawy skuteczności struktur rolnych [3], rozporządzeniem (EWG) nr 355/77 i rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1360/78 z dnia 19 czerwca 1978 r. w sprawie grup i stowarzyszeń producentów [4] będą miały zastosowanie względem Wysp Kanaryjskich.
2.
Ustęp 1 nie pociąga za sobą zastosowania wspólnego działania wprowadzonego rozporządzeniem (EWG) nr 355/77 wobec produktów rybołówstwa.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2930/86
z dnia 22 września 1986 r.
określające parametry statków rybackich
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: w ramach wspólnej polityki rybołówstwa jest mowa o parametrach statków rybackich takich jak długość, szerokość, pojemność, data rozpoczęcia użytkowania statku oraz moc silnika;
niezbędnym jest, aby były używane takie same zasady określania parametrów statków rybackich w celu ujednolicenia warunków prowadzenia działalności w ramach Wspólnoty;
przyjęte określenia powinny uwzględniać w możliwie największym stopniu określenia parametrów statków obowiązujące obecnie w Państwach Członkowskich; działania wspólnotowe w tej dziedzinie powinny opierać się więc na inicjatywach podjętych już przez wyspecjalizowane organizacje międzynarodowe;
Międzynarodowa Konwencja z Torremolinos o Bezpieczeństwie Statków Rybackich (1977 r.), zawarta pod egidą Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO) została już ratyfikowana przez kilka Państw Członkowskich i powinna zostać ratyfikowana przez pozostałe państwa zgodnie z zaleceniami 80/907/EWG [3];
Międzynarodowa Konwencja w sprawie mierzenia pojemności statków zawarta w Londynie w 1969 r. pod egidą wyżej wymienionej organizacji została dotychczas ratyfikowana przez wszystkie Państwa Członkowskie z wyjątkiem Wielkiego Księstwa Luksemburga i Republiki Portugalskiej;
Międzynarodowa Organizacja Normalizacyjna ustanowiła normy dla silników spalinowych, które są szeroko stosowane w Państwach Członkowskich,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przepisy ogólne
Określenia parametrów statków rybackich przyjęte w niniejszym rozporządzeniu stosuje się do wszystkich reguł wspólnotowych dotyczących rybołówstwa.
Artykuł 2
Długość
1.
Długość statku oznacza jego długość całkowitą, określoną jako odległość w linii prostej między najdalej do przodu wysuniętym punktem dziobu a położonym najbardziej w tyle punktem rufy.
Do celów niniejszej definicji:
a) dziób składa się z konstrukcji wodoszczelnego kadłuba, dziobówki, rufowego i dziobowego nadburcia, jeśli występuje, do dziobu nie należą bukszpryt ani relingi;
b) do rufy należy konstrukcja wodoszczelnego kadłuba, pawęż, rufówka, rampa trałowa oraz nadburcie; do rufy nie należą relingi, wystrzały, mechanizmy napędowe, stery i urządzenia sterownicze, drabinki i platformy dla nurków.
Długość całkowitą mierzy się w metrach z dokładnością do dwóch dziesiętnych.
2.
Wszędzie tam, gdzie w ustawodawstwie Wspólnoty wymienia się długość między pionami, należy ją rozumieć jako odległość między przednim a tylnym pionem tak jak zostało to określone w Konwencji o Bezpieczeństwie Statków Rybackich.
Długość między pionami będzie mierzona w metrach z dokładnością do dwóch dziesiętnych.
Artykuł 3
Szerokość
Szerokość statku oznacza jego maksymalną szerokość, określoną w załączniku I do Konwencji Międzynarodowej w sprawie mierzenia pojemności statków.
Całkowita szerokość jest mierzona w metrach z dokładnością do dwóch dziesiętnych.
Artykuł 4
Pojemność
1.
Pojemność statku oznacza jego pojemność brutto, określoną w załączniku I do Konwencji Międzynarodowej w sprawie mierzenia pojemności statków.
2.
Tam gdzie w regułach wspólnotowych wymieniona jest pojemność netto, jest ona określana tak, jak to ustalono w wyżej wymienionym załączniku I.
Artykuł 5
Moc silnika
1.
Moc silnika oznacza całość maksymalnej ciągłej mocy, którą można uzyskać na kole zamachowym każdego silnika i która może być przy użyciu mechanicznych, elektrycznych, hydraulicznych lub jakichkolwiek innych środków zastosowana do napędu statku.
W sytuacji, kiedy silnik jest wyposażony w skrzynię przekładniową, moc mierzy się na kołnierzu wyjściowym skrzyni przekładniowej.
Zmniejszenie mocy nie następuje, ze względu na maszyny pomocnicze napędzane przez silnik.
Jednostką, w której wyraża się moc silnika jest kilowat (kW).
2.
Ciągła moc silnika będzie określona zgodnie z wymaganiami przyjętymi przez Międzynarodową Organizacją Normalizacyjną w jej zalecanej międzynarodowej normie ISO 3046/1, wydanie drugie, październik 1981 r.
3.
Poprawki niezbędne do spełnienia wymagań przewidzianych w ust. 2, w odniesieniu do postępu technicznego przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 170/83 [4].
Artykuł 6
Data rozpoczęcia użytkowania statku
Za datę rozpoczęcia użytkowania statku przyjmuje się datę pierwszego wydania urzędowego świadectwa bezpieczeństwa.
Jeżeli urzędowe świadectwo bezpieczeństwa nie zostanie wydane, za datę rozpoczęcia użytkowania statku przyjmuje się datę pierwszego wpisu do urzędowego rejestru statków rybackich.
W przypadku statków, których użytkowanie rozpoczęło się przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, za datę rozpoczęcia użytkowania statku przyjmuję się datę pierwszego wpisu do urzędowego rejestru statków rybackich.
Artykuł 7
Przepisy końcowe
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie pierwszego dnia trzeciego miesiąca po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3157/86
z dnia 16 października 1986 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3143/85 w sprawie sprzedaży po obniżonych cenach masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego przeznaczonego do bezpośredniego spożycia w postaci koncentratu masła
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1335/86 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 3143/85 [3], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 2889/86 [4], przewidziano sprzedaż po obniżonych cenach masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego przeznaczonego do bezpośredniego spożycia w postaci koncentratu masła;
w celu zapewnienia zbytu większej ilości tego koncentratu masła wskazana jest redukcja cen masła w stopniu ustalonym w art. 2 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3143/85 i przyjęcie odpowiednio dostosowanego zabezpieczenia określonego w ust. 4;
doświadczenie ukazuje konieczność wyjaśnienia niektórych przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3143/85 odnoszących się do nadzoru, w taki sposób, aby cały sektor handlu detalicznego, niezależnie od jego struktury, został wyłączony z zakresu stosowania kontroli; dlatego też przepisami art. 7 ust. 3 wspomnianego rozporządzenia należy objąć zakłady dystrybucji przedsiębiorstw handlu detalicznego ze skutkiem od dnia jego wejścia w życie;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1152/86 [5], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2385/86 [6], ustanowiło przepisy w odniesieniu do środków promocyjnych i reklamowych dla koncentratu masła przeznaczonego do bezpośredniego spożycia; doświadczenie pokazuje, że w celu poprawy dystrybucji tego produktu wspomniane środki muszą być zintensyfikowane; wydaje się, że należy raczej w tym celu pozostawić zainteresowanym podmiotom gospodarczym możliwość promowania ich produktu niż w pełni wpływać na redukcję cen sprzedaży masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego w handlu detalicznym; wymóg określony w art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 3143/85 powinien zostać zniesiony z jednoczesnym zobowiązaniem Państw Członkowskich do systematycznego informowania Komisji o cenach koncentratu masła faktycznie stosowanych w sprzedaży detalicznej;
zgodnie z art. 9 ust. 5 akapit pierwszy dokument dowodowy wymagany w celu zwolnienia zabezpieczenia musi być dostarczony w ciągu dwunastu miesięcy od dnia zawarcia umowy; z powodu trudności administracyjnych okres ten powinien zostać przedłużony do 18 miesięcy;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 3143/85 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 2 ust. 1 "243 ECU" zastępuje się "263 ECU".
2.
W art. 2 ust. 4 "253 ECU" zastępuje się "273 ECU".
3.
W art. 7 ust. 3 dodaje się, co następuje:
"lub przez zakłady dystrybucji przedsiębiorstw handlu detalicznego."
4. Skreśla się art. 8.
5.
W art. 9 ust. 5 akapit pierwszy wyrazy "dwunastu miesięcy" zastępuje się "osiemnastu miesięcy".
6. Artykuł 10 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 10
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję:
- w każdy wtorek o ilościach sprzedanego masła, podając w każdym przypadku oddzielnie wielkości liczbowe dotyczące ilości, jakie mają być przetwarzane w innym Państwie Członkowskim;
- na początku każdego kwartału, o cenach sprzedaży detalicznej koncentratu masła zarejestrowanych podczas poprzedniego kwartału."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3425/86
z dnia 10 listopada 1986 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2388/84 w sprawie szczególnych zasad stosowania refundacji wywozowych do niektórych konserw z wołowiny i cielęciny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3768/85 [2], w szczególności jego art. 18 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2388/84 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1032/86 [4], stanowi, że konserwy, które spełniają warunki określone w tym rozporządzeniu i są wywożone do państw trzecich, kwalifikują się do szczególnej refundacji w przypadku wytworzenia w ramach uzgodnień przewidzianych w art. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 565/80 [5]; w świetle doświadczenia zdobytego od wejścia w życie wskazanego powyżej rozporządzenia maksymalna waga tych konserw powinna zostać zwiększona z 500 do 2500 gramów;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 2 tiret trzecie rozporządzenia (EWG) nr 2388/84 otrzymuje brzmienie:
"— znajdować się w metalowych puszkach, których ciężar jednostkowy nie przekracza 2500 gramów netto" .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3494/86
z dnia 13 listopada 1986 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2772/75 w sprawie norm handlowych dla jaj i rozporządzenie (EWG) nr 2782/75 w sprawie produkcji i wprowadzania do obrotu jaj wylęgowych i piskląt drobiu hodowlanego
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2771/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1475/86 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 2,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1475/86, w szczególności jego art. 2 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2772/75 [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 371/85 [5], ustanawia niektóre normy handlowe w odniesieniu do jaj;
doświadczenie zdobyte od czasu wprowadzenia tych norm wskazuje potrzebę określenia ich zakresu w sposób bardziej jednoznaczny; biorąc pod uwagę ostatnie tendencje w praktykach obserwowanych w wylęgarniach oraz w celu wspierania produkcji i wprowadzania do obrotu produktów jajecznych, należy przyjąć przepisy dotyczące w szczególności wyłączenia jaj inkubowanych z zakresu tych norm;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2782/75 [6], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3791/85, ustanawia przepisy dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu jaj wylęgowych i piskląt drobiu hodowlanego; by umożliwić rozróżnienie jaj wycofanych z inkubatorów od jaj stanowiących przedmiot rozporządzenia (EWG) nr 2772/75, zmienione powinny zostać przepisy dotyczące identyfikacji jaj wylęgowych; dane dotyczące jaj wycofanych z inkubatorów i ich wykorzystania powinny być zbierane w regularnych odstępach czasowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2772/75 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 1 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:
"1.
"Jaja" oznacza jaja kurze w skorupkach, nadające się do bezpośredniego spożycia przez ludzi lub do użycia w przemyśle spożywczym, z wyjątkiem jaj inkubowanych.
2.
"Jaja przemysłowe" oznacza jaja kurze w skorupkach inne niż te, określone w ust. 1, włączając jaja inkubowane."
2.
Skreśla się w art. 6 ust. 2.
3. Artykuł 9 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 9
Jaja klasy C to jaja, które nie spełniają wymagań stawianych jajom w klasie A lub B. Mogą one zostać dostarczone tylko do zakładów przetwarzania jaj lub do przemysłu."
Artykuł 2
W rozporządzeniu (EWG) nr 2782/75 wprowadza się następujące zmiany:
1. W art. 5:
- ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Jaja wylęgowe, używane do produkcji piskląt, są znakowane indywidualnie."
- skreśla się ust. 2, a ust. 3 i 4 otrzymują oznaczenie odpowiednio ust. 2 i 3.
2. Artykuł 7 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 7
Każda wylęgarnia prowadzi jeden lub więcej rejestrów, do których wprowadzane są następujące dane szczegółowe według gatunku, kategorii (stada pierwszego pokolenia, stado rodzicielskie lub użytkowe) oraz rodzaju (mięsne, nieśne lub podwójnego przeznaczenia):
a) data, kiedy jaja zostały umieszczone w inkubatorze, liczba inkubowanych jaj oraz odróżniający numer zakładu, w którym jaja wylęgowe zostały wyprodukowane;
b) data wylęgu i liczba wyklutych piskląt przeznaczonych do faktycznego wykorzystania;
c) liczba inkubowanych jaj wycofanych z inkubatora i dane identyfikacyjne kupującego."
3. Artykuł 8 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 8
Inkubowane jaja wycofane z inkubatora wykorzystuje się do celów innych niż spożycie przez ludzi. Mogą one zostać wykorzystane jako jaja przemysłowe w rozumieniu art. 1 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2772/75."
4.
W art. 9 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Każda wylęgarnia przekazuje co miesiąc właściwej agencji Państwa Członkowskiego informacje według gatunku, kategorii i rodzaju, o liczbie jaj wprowadzonych do inkubacji oraz liczbie wyklutych piskląt przeznaczonych do faktycznego wykorzystania."
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1987 r., z wyjątkiem art. 2, który wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1987 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3530/86
z dnia 17 listopada 1986 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3220/84 ustanawiające wspólnotową skalę klasyfikacji tusz wieprzowych
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2759/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wieprzowiny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1475/86 [2], w szczególności jego art. 2 i art. 4 ust. 5,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 3220/84 [3] ustanowiło nową wspólnotową skalę klasyfikacji tusz wieprzowych zastępującą skalę stosowaną na podstawie rozporządzenia (EWG) nr 2760/75 [4] do końca okresu przejściowego upływającego najpóźniej dnia 31 grudnia 1988 r.;
artykuł 4 rozporządzenia (EWG) nr 3220/84 ustanawia zasady dotyczące znakowania i identyfikacji tusz wieprzowych; powstała potrzeba wyjaśnienia, że przy sporządzaniu urzędowej dokumentacji oszacowanej zawartości chudego mięsa Państwa Członkowskie mogą, oprócz identyfikacji, wprowadzić obowiązkowe lub dobrowolne znakowanie tusz,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 4 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia (EWG) nr 3220/84 otrzymuje brzmienie:
"2.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 Państwa Członkowskie mogą ustanowić, że nie ma konieczności znakowania tusz wieprzowych, jeśli sporządzona jest urzędowa dokumentacja obejmująca w przypadku każdej tuszy przynajmniej następujące dane:
- identyfikację,
- wagę tuszy przed schłodzeniem, oraz
- oszacowaną zawartość chudego mięsa." .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3574/86
z dnia 24 listopada 1986 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2806/79 w sprawie wymiany między Państwami Członkowskimi a Komisją pewnych informacji dotyczących wieprzowiny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2759/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wieprzowiny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1475/86 [2], w szczególności jego art. 22,
a także mając na uwadze, co następuje: notowania tusz wieprzowych mają być ustalane we Wspólnocie począwszy od 1 sierpnia 1986 r. zgodnie ze wspólnotową skalą klasyfikacji tusz wieprzowych przewidzianą w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3220/84 [3]; jednakże do 31 grudnia 1988 r.
Państwa Członkowskie mogą zamiast tej skali nadal stosować skalę ustaloną w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2760/75 [4];
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2806/79 [5] przewiduje wymianę między Państwami Członkowskimi a Komisją niektórych informacji dotyczących cen w sektorze wieprzowiny; rozporządzenie to należy zmienić w świetle rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2342/86 z dnia 25 lipca 1986 r. w sprawie etapu handlu, do którego odnoszą się średnie ceny tusz wieprzowych i ustanawiającego przejściowe zasady stosowania rozporządzenia (EWG) nr 3220/84 [6], które ponownie definiuje podstawę określającą średnią cenę rynkową tusz wieprzowych;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wieprzowiny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2806/79 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 1 ust. 1 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) notowania ustalone zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 2342/86 [1] Dz.U. L 203 z 26.7.1986, str. 18.."
2.
Artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Raz w miesiącu Państwa Członkowskie przekazują Komisji, za poprzedni miesiąc:
- w przypadku gdy obowiązuje rozporządzenie Rady (EWG) nr 3220/84 [1] Dz.U. L 301 z 20.11.1984, str. 1., średnią notowań tusz wieprzowych klas handlowych E do P, wyszczególnionych w jego art. 3 ust. 2;
- w przypadku gdy obowiązuje rozporządzenie (EWG) nr 2760/75, średnią notowań tusz wieprzowych dla klas handlowych E do IV, wyszczególnionych w załączniku I do wyżej wymienionego rozporządzenia."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3749/86
z dnia 9 grudnia 1986 r.
określające termin operacyjny dla obliczania opłat wyrównawczych i refundacji w sektorze ryżu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1676/85 z dnia 11 czerwca 1985 r. w sprawie wartości jednostki rozliczeniowej i kursów przeliczeniowych, jakie mają być stosowane do celów wspólnej polityki rolnej [1], w szczególności jego art. 5 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 3294/86 [2], kurs przeliczeniowy należy ustalać przy użyciu współczynnika pieniężnego, który jest obliczany i stosowany w sposób podobny do sposobu obliczania pieniężnych kwot wyrównawczych;
zgodnie z art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 1676/85, jeśli rolniczy kurs przeliczeniowy ulega zmianie, zmiana ta będzie dotyczyć kwot, wobec których termin operacyjny nastąpił po wejściu w życie zmiany; zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia "termin operacyjny" oznacza, odnośnie do kwot nakładanych lub przyznawanych w handlu, zakończenie formalności celnych przy przywozie lub wywozie;
w rezultacie kwoty opłat wyrównawczych i refundacji ustalanych wcześniej mogą być różne w walucie krajowej; ustalanie opłat i refundacji wcześniej stanowi zatem ryzyko dla podmiotów gospodarczych; w konsekwencji termin operacyjny należy określić jako datę przyjęcia podania o wcześniejsze ustalenie opłat i refundacji do celów stosowania kursu wymiany dla obliczania tych kwot w walucie krajowej;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Terminem operacyjnym przy przeliczaniu na walutę narodową kwot opłat wyrównawczych i refundacji mających zastosowanie w sektorze ryżu jest:
- w przypadku ustalania tych kwot wcześniej, dzień, w którym został wniesiony wniosek o ich wcześniejsze ustalenie,
- w przypadku ustalania kwot wcześniej w drodze procedury przetargowej, ostateczny termin składania ofert przetargowych.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3829/86
z dnia 15 grudnia 1986 r.
w sprawie klasyfikacji towarów objętych pozycją 44.15 Wspólnej Taryfy Celnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 97/69 z dnia 16 stycznia 1969 r. w sprawie środków, jakie należy podjąć w celu jednolitego stosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2055/84 [2], w szczególności jego art. 3 i 4,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej konieczne jest ustanowienie przepisów dotyczących klasyfikacji taryfowej siedmiowarstwowej płyty o długości od 1981 do 2400 mm, szerokości od 762 do 1220 mm i grubości około 44 mm, składającej się z rdzenia z płyty stolarskiej umieszczonego między dwiema płytami trzywarstwowej sklejki; ta siedmiowarstwowa płyta posiadająca dwie krawędzie długie (ewentualnie fornirowane) i jedną lub obie krawędzie krótkie (ewentualnie fornirowane), składająca się zasadniczo z pojedynczego kawałka drewna, określanego jako tzw. krawędziówka, nie jest poddana jakiejkolwiek dalszej obróbce;
pozycja 44.15 Wspólnej Taryfy Celnej załączona do rozporządzenia Rady (EWG) nr 950/68 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3129/86 [4], obejmuje między innymi sklejkę, płytę stolarską, płytę laminowaną, listwę i podobne produkty drewniane laminowane (w tym fornirowane płyty i arkusze), a pozycja 44.23 obejmuje stolarkę budowlaną i budowlane konstrukcje ciesielskie; pozycje te są uwzględniane w klasyfikacji omawianej płyty;
omawiana płyta nie ma żadnych właściwości, poza swoim prostokątnym kształtem i grubością, wskazujących, że zostanie wykorzystana jako drzwi; prostokątny kształt i grubość same w sobie nie są wystarczające do uzasadnienia zastosowania ogólnej reguły nr 2 lit. a) interpretacji nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej (artykuły niegotowe lub niewykończone), gdyż w szczególności płyty w tej postaci można użyć do celów innych niż do wyrobu drzwi; płyta nie jest zatem wystarczająco obrobiona, aby uzasadnić jej klasyfikację w pozycji 44.23 jako niewykończone drzwi i w związku z tym musi być klasyfikowana w pozycji 44.15;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Siedmiowarstwowa płyta o długości 1981-2400 mm, szerokości 762-1220 mm i grubości około 44 mm, składająca się z rdzenia z płyty stolarskiej umieszczonego między dwiema płytami trzywarstwowej sklejki, posiadająca dwie długie krawędzie (ewentualnie fornirowane) i jedną lub dwie krótkie krawędzie (ewentualnie fornirowane) składająca się zasadniczo z pojedynczego kawałka drewna, określanego jako tzw. krawędziówka, nie jest poddana jakiejkolwiek dalszej obróbce; jest zatem klasyfikowana według Wspólnej Taryfy Celnej w pozycji:
44.15 Płyta stolarska ze sklejki, płyta laminowana, listwa i podobne wyroby drewniane laminowane (w tym fornirowane płyty i arkusze); drewno inkrustowane i intarsja drewniana.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3886/86
z dnia 19 grudnia 1986 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1119/79 ustanawiające specjalne przepisy w celu wdrożenia systemu pozwoleń na przywóz nasion
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2358/71 z dnia 26 października 1971 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku nasion [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1355/86 [2], w szczególności jego art. 4 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 4 rozporządzenia (EWG) nr 2358/71 stanowi, że dla pewnych produktów w sektorze nasiennym wymagane są pozwolenia na przywóz; rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2811/86 [3] zmienia między innymi rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1117/79 określające produkty w sektorze nasiennym, które zostaną objęte systemem pozwoleń na przywóz [4] w celu objęcia sorgo mieszańcowego przeznaczonego na siew systemem pozwoleń na przywóz; rozporządzenie (EWG) nr 1119/79 [5] należy odpowiednio zmienić;
środki ustanowione w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Nasion,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1119/79 skreśla się wyrazy "dla kukurydzy mieszańcowej przeznaczonej na siew".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 4055/86
z dnia 22 grudnia 1986 r.
stosujące zasadę swobody świadczenia usług do transportu morskiego między Państwami Członkowskimi i między Państwami Członkowskimi a państwami trzecimi
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 84 ust. 2,
uwzględniając projekt rozporządzenia przedstawiony przez Komisję,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
zniesienie między Państwami Członkowskimi przeszkód w swobodnym przepływie usług zostało ustanowione w art. 3 Traktatu jako jedno z działań Wspólnoty;
zgodnie z art. 61 Traktatu swobodę przepływu usług w sferze transportu morskiego regulują przepisy Tytułu odnoszącego się do transportu;
stosowanie tej zasady wewnątrz Wspólnoty stanowi również warunek konieczny dla skutecznego, wobec państw trzecich, prowadzenia polityki mającej na celu zapewnienie ciągłego stosowania zasad handlowych w żegludze;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 954/79 [3] zachowuje, między innymi, w ramach konferencji, konkurencyjny dostęp do tej części ładunków w żegludze liniowej, która nie podlega zobowiązaniom narodowych linii żeglugowych państw trzecich, zgodnie z Konwencją Narodów Zjednoczonych w sprawie Kodeksu Postępowania dla Konferencji Armatorów Liniowych, z chwilą ratyfikowania jej przez Państwa Członkowskie;
Kodeks Postępowania nie został jeszcze ratyfikowany przez wszystkie Państwa Członkowskie i nie jest prawdopodobne, aby niektóre państwa trzecie go ratyfikowały. Kodeks nie jest jeszcze stosowany we wszystkich aspektach handlu Wspólnoty i nie wydaje się, aby mógł być stosowany we wszystkich w przyszłości;
Kodeks Postępowania dotyczy jedynie konferencji armatorów liniowych i ładunku przewożonego przez ich członków, a nie niezależnych linii lub przedsiębiorstw żeglugowych działających w sferze żeglugi masowej lub trampowej, gdzie celem Wspólnoty jest utrzymanie warunków uczciwej i swobodnej konkurencji;
Wspólnota w pełni popiera rezolucję nr 2 przyjętą przez Konferencję Pełnomocników Narodów Zjednoczonych w sprawie Kodeksu Postępowania dla Konferencji Armatorów Liniowych, według której w interesie należytego rozwoju usług żeglugi liniowej armatorom liniowym nienależącym do konferencji nie powinno się uniemożliwiać działalności, dopóki przestrzegają oni zasad uczciwej konkurencji na zasadach handlowych;
Państwa Członkowskie potwierdzają swoje zaangażowanie w środowisko wolnej konkurencji jako podstawową cechę handlu masowego towarami sypkimi i płynnymi i są przekonane, że wprowadzenie podziału ładunku w tych aspektach handlu w ich przypadku może mieć znaczny wpływ na interesy handlowe wszystkich państw poprzez znaczne zwiększenie kosztów transportu;
właściciele statków Wspólnoty napotykają coraz więcej nowych ograniczeń, nakładanych przez państwa trzecie, na swobodę świadczenia usług transportu morskiego na rzecz armatorów prowadzących działalność zarejestrowaną we własnym kraju, w innych Państwach Członkowskich lub w zainteresowanych państwach trzecich, które mogą mieć szkodliwy wpływ na wymianę handlową Wspólnoty jako całości;
niektóre z wyżej wspomnianych ograniczeń są zawarte w umowach dwustronnych między państwami trzecimi i niektórymi Państwami Członkowskimi, podczas gdy inne ograniczenia mają swoje odzwierciedlenie w podobnych przepisach w ustawodawstwie lub praktykach administracyjnych niektórych Państw Członkowskich;
w związku z tym zasada swobody świadczenia usług powinna być obecnie stosowana w transporcie morskim między Państwami Członkowskimi oraz między Państwami Członkowskimi a państwami trzecimi w celu stopniowego zniesienia istniejących ograniczeń oraz zapobiegania wprowadzaniu nowych ograniczeń;
struktura przemysłu żeglugowego Wspólnoty powoduje, że właściwe jest, aby przepisy niniejszego rozporządzenia były stosowane również w przypadku obywateli Państw Członkowskich prowadzących działalność gospodarczą zarejestrowaną poza Wspólnotą oraz przedsiębiorstw żeglugowych zarejestrowanych poza Wspólnotą i kontrolowanych przez obywateli Państwa Członkowskiego, jeśli ich statki są zarejestrowane w tym Państwie Członkowskim zgodnie z jego ustawodawstwem;
powinno zostać przyjęte postanowienie dotyczące uzasadnionych okresów przejściowych, zgodnie z charakterem rodzajów transportu, o którym mowa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł l
1.
Swoboda świadczenia usług transportu morskiego między Państwami Członkowskimi oraz między Państwami Członkowskimi a państwami trzecimi stosuje się do obywateli Państw Członkowskich prowadzących działalność gospodarczą zarejestrowaną w Państwie Członkowskim innym niż państwo pochodzenia osoby, na rzecz której usługi mają być świadczone.
2.
Przepisy niniejszego rozporządzenia stosuje się również do obywateli Państw Członkowskich prowadzących działalność gospodarczą zarejestrowaną poza Wspólnotą i do przedsiębiorstw żeglugowych zarejestrowanych poza Wspólnotą i kontrolowanych przez obywateli Państwa Członkowskiego, jeśli statki ich są zarejestrowane w tym Państwie Członkowskim zgodnie z jego ustawodawstwem.
3.
Przepisy art. 55-58 i 62 Traktatu stosują się do kwestii objętych niniejszym rozporządzeniem.
4.
Do celów niniejszego rozporządzenia przez "usługi transportu morskiego między Państwami Członkowskimi oraz między Państwami Członkowskimi a państwami trzecimi", gdzie są one z reguły świadczone za wynagrodzeniem, rozumie się:
a) wewnątrzwspólnotowe usługi żeglugowe:
przewóz pasażerów lub towarów drogą morską między każdym portem w Państwie Członkowskim a każdym portem lub urządzeniem oddalonym od brzegu w innym Państwie Członkowskim;
b) ruch między Państwami Członkowskimi a państwami trzecimi:
przewóz pasażerów lub towarów drogą morską między portami w Państwach Członkowskich a portami lub urządzeniami oddalonymi od brzegu w państwie trzecim.
Artykuł 2
Na zasadzie odstępstwa od art. l, jednostronne ograniczenia krajowe istniejące przed dniem l lipca 1986 r. dotyczące przewozu określonych towarów całkowicie lub częściowo zarezerwowanego dla statków pod banderą krajową zostają zniesione najpóźniej zgodnie z poniższym terminarzem:
—przewóz między Państwami Członkowskimi, statkami pod banderą Państwa Członkowskiego: _BAR_ 31 grudnia 1989 r. _BAR_
—przewóz między Państwami Członkowskimi a państwami trzecimi, statkami pod banderą Państwa Członkowskiego: _BAR_ 31 grudnia 1991 r. _BAR_
—przewóz między Państwami Członkowskimi oraz między Państwami Członkowskimi a państwami trzecimi, innymi statkami: _BAR_ 1 stycznia 1993 r. _BAR_
Artykuł 3
Ustalenia dotyczące podziału ładunku, objęte istniejącymi umowami dwustronnymi, zawartymi przez Państwa Członkowskie z państwami trzecimi, zostają zniesione lub dostosowane zgodnie z przepisami art. 4.
Artykuł 4
1.
Istniejące ustalenia dotyczące podziału ładunku, które nie zostaną zniesione zgodnie z art. 3, zostają dostosowane zgodnie z legislacją Wspólnoty, w szczególności:
a) w przypadku obrotów regulowanych przez Kodeks Postępowania Narodów Zjednoczonych dla Konferencji Armatorów Liniowych, muszą być zgodne z tym Kodeksem oraz ze zobowiązaniami Państw Członkowskich na podstawie rozporządzenia (EWG) nr 954/79;
b) w przypadku obrotów nieregulowanych przez Kodeks Postępowania Narodów Zjednoczonych dla Konferencji Armatorów Liniowych, umowa zostaje dostosowana jak najszybciej, a najpóźniej przed dniem l stycznia 1993 r. w celu zapewnienia uczciwego, swobodnego i niedyskryminacyjnego dostępu dla wszystkich obywateli Wspólnoty, jak określono w art. l, do podziału ładunku między zainteresowanymi Państwami Członkowskimi.
2.
O działaniach krajowych w wypełnianiu przepisów ust. l zostają niezwłocznie powiadomione Państwa Członkowskie oraz Komisja.
Stosowana będzie procedura konsultacji ustalona decyzją Rady nr 77/587/EWG.
3.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o postępie poczynionym w dostosowywaniu, o którym mowa w ust. 1, początkowo co sześć miesięcy, a następnie każdego roku.
4.
W przypadku wystąpienia trudności w dostosowywaniu umów, mającym na celu doprowadzenie do ich zgodności z ust. l lit. b), zainteresowane Państwo Członkowskie powiadamia Radę i Komisję.
W przypadkach niezgodności umów z ust. l lit. b) i na prośbę zainteresowanego Państwa Członkowskiego. Rada, działając na wniosek Komisji, podejmuje odpowiednie działania.
Artykuł 5
1.
Ustalenia dotyczące podziału ładunku w jakichkolwiek przyszłych umowach z państwami trzecimi są zakazane, poza okolicznościami wyjątkowymi, kiedy przedsiębiorstwa żeglugi linio wej Wspólnoty nie miałyby inaczej realnej możliwości pływania w celach handlowych do i z zainteresowanego państwa trzeciego.
W takich okolicznościach ustalenia tego typu są dopuszczalne zgodnie z przepisami art. 6.
2.
W przypadkach gdy państwo trzecie stara się narzucić ustalenia dotyczące podziału ładunku Państwom Członkowskim w zakresie handlu masowego towarami sypkimi lub płynnymi, Rada podejmuje odpowiednie działania zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 4058/86, dotyczącym skoordynowanych działań w celu zapewnienia swobodnego dostępu do ładunków w handlu morskim [4].
Artykuł 6
1.
Jeśli obywatele Państw Członkowskich lub przedsiębiorstwa żeglugowe, jak to określa art. l ust. l i 2, doświadczają, lub zagraża im sytuacja, kiedy pozbawione są realnej możliwości pływania w celach handlowych do i z określonego państwa trzeciego, zainteresowane Państwo Członkowskie powiadamia możliwie jak najszybciej inne Państwa Członkowskie i Komisję.
2.
Rada, działając większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, decyduje o koniecznych działaniach.
Działania te objąć mogą, w okolicznościach przewidzianych w art. 5 ust. l, negocjacje i przyjęcie ustaleń dotyczących podziału ładunku.
3.
Jeśli Rada nie zadecyduje o koniecznych działaniach w czasie 6 miesięcy od momentu powiadomienia przez Państwo Członkowskie zgodnie z ust. l, zainteresowane Państwo Członkowskie może tymczasowo podjąć działania konieczne dla zachowania realnej możliwości pływania w celach handlowych zgodnie z art. 5 ust. 1.
4.
Jakiekolwiek działania podjęte zgodnie z ust. 3 muszą być zgodne z prawem wspólnotowym i zapewniać obywatelom lub przedsiębiorstwom żeglugowym Wspólnoty uczciwy, swobodny i niedyskryminacyjny dostęp do stosownych podziałów ładunku, jak to określa art. 1 ust. 1 i 2.
5.
O działaniach krajowych, zgodnie z ust. 3, są niezwłocznie powiadamiane Państwa Członkowskie oraz Komisja.
Stosowana jest procedura konsultacji ustalona decyzją Rady nr 77/587/EWG.
Artykuł 7
Rada, działając zgodnie z warunkami ustanowionymi w Traktacie, może rozszerzyć działanie przepisów niniejszego rozporządzenia na obywateli państwa trzeciego, świadczących usługi transportu morskiego i prowadzących działalność gospodarczą zarejestrowaną we Wspólnocie.
Artykuł 8
Bez uszczerbku dla przepisów Traktatu dotyczących prawa prowadzenia działalności gospodarczej osoba świadcząca usługi transportu morskiego może w tym celu czasowo kontynuować działalność w Państwie Członkowskim, gdzie usługi są świadczone, na takich samych warunkach, jakie nałożone są przez dane państwo na swoich własnych obywateli.
Artykuł 9
Do chwili kiedy ograniczenia dotyczące swobody świadczenia usług nie zostaną zniesione, każde Państwo Członkowskie stosuje takie ograniczenia bez względu na obywatelstwo lub stałe miejsce zamieszkania wobec wszystkich osób świadczących usługi w rozumieniu art. 1 ust. 1 i 2.
Artykuł 10
Państwa Członkowskie przed przyjęciem przepisów ustawowych, rozporządzeń lub przepisów administracyjnych, wdrażających niniejsze rozporządzenie, konsultują się z Komisją i powiadamiają ją o wszystkich tak przyjmowanych środkach.
Artykuł 11
Rada, działając zgodnie z przepisami Traktatu, bada niniejsze rozporządzenie przed dniem l stycznia 1995 r.
Artykuł 12
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 4056/86
z dnia 22 grudnia 1986 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 85 i 86 Traktatu do transportu morskiego
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 84 ust. 2 i art. 87,
uwzględniając wniosek Komisji,
suwzględniając opinię Zgromadzenia [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: reguły konkurencji tworzą część ogólnych postanowień Traktatu, które stosuje się w transporcie morskim; szczegółowe reguły stosowania tych postanowień umieszczone są w rozdziale Traktatu dotyczącym reguł konkurencji lub muszą być ustalone w trybie przewidzianej w nim procedury;
zgodnie z rozporządzeniem Rady nr 141 [3], rozporządzenia Rady nr 17 [4] nie stosuje się do transportu; rozporządzenie Rady (EWG) nr 1017/68 [5] odnosi się tylko do transportu śródlądowego; w konsekwencji, Komisja nie posiada obecnie środków, aby przeprowadzać bezpośrednie kontrole w przypadku naruszeń art. 85 i 86 w transporcie morskim; poza tym Komisja nie posiada także własnych uprawnień do podejmowania decyzji lub stosowania sankcji koniecznych dla skutecznego przeciwdziałania takim naruszeniom;
sytuacja ta powoduje konieczność wydania rozporządzenia, odnoszącego się do zasad konkurencji w transporcie morskim; rozporządzenie Rady (EWG) nr 954/79 z dnia 15 maja 1979 r., którego treścią jest ratyfikacja lub przystąpienie przez Państwa Członkowskie do Konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie kodeksu postępowania dla Konferencji Linii Żeglugowych [6] zaowocuje stosowaniem kodeksu postępowania przez wiele konferencji, działających na rzecz Wspólnoty; rozporządzenie w sprawie stosowania zasad konkurencji w transporcie morskim, przewidziane w punkcie ostatnim preambuły rozporządzenia (EWG) nr 954/79, powinno wziąć pod uwagę przyjęcie kodeksu; tak długo, jak długo konferencje podlegają kodeksowi, rozporządzenie powinno uzupełniać kodeks lub czynić go bardziej precyzyjnym;
stosownym wydaje się, aby usługi trampowe wyłączyć spod zakresu niniejszego rozporządzenia; stawki za te usługi są w każdym przypadku swobodnie negocjowane zgodnie z warunkami popytu i podaży;
niniejsze rozporządzenie musi uwzględnić konieczność, z jednej strony, stworzenia przepisów wykonawczych, które pozwolą Komisji zapewnić, żeby reguły konkurencji na wspólnym rynku nie były ponad miarę zakłócone, z drugiej strony, uniknięcia nadmiernej regulacji sektora;
rozporządzenie powinno określać zakres przepisów art. 85 i 86 Traktatu, biorąc pod uwagę szczególne właściwości transportu morskiego; na stosunki handlowe między Państwami Członkowskimi mogą mieć wpływ porozumienia ograniczające konkurencję lub nadużycia pozycji dominującej, które dotyczą międzynarodowego transportu morskiego, w tym transportu wewnątrzwspólnotowego, z lub do portów Wspólnoty; takie porozumienia ograniczające lub nadużycia mogą mieć wpływ na konkurencję przez zmianę obszarów operowania, po pierwsze, między portami w różnych Państwach Członkowskich a, po drugie, w ramach tych obszarów, przez co mogą zakłócać przepływy handlowe wewnątrz wspólnego rynku;
niektóre kategorie porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych o charakterze technicznym mogą być wyłączone z zakazu porozumień ograniczających, na tej podstawie że, w zasadzie, nie ograniczają konkurencji;
celowe jest ustanowienie wyłączenia grupowego dla konferencji linii żeglugowych; konferencje mają stabilizujący efekt, zapewniający załadowcom godne zaufania usługi; zapewniają one, z reguły, regulowane, wystarczające i efektywne usługi transportowe i uwzględniają interesy wszystkich użytkowników; takie rezultaty nie mogą być osiągnięte bez współpracy armatorów w ramach konferencji, której treścią są stawki przewozowe a, w razie potrzeby, zdolności przewozowe, alokacja ładunków oraz dochody; w większości przypadków konferencje są poddane efektywnej konkurencji linii żeglugowych nienależących do konferencji, a w pewnym zakresie także usług trampowych i usług innych rodzajów transportu; ponadto, mobilność flot, która jest charakterystyczną cechą struktury podaży w transporcie morskim, poddaje konferencje naciskowi konkurencji, której co do zasady nie są w stanie wyeliminować w istotnym zakresie usług transportowych;
aby ochronić konferencje przed angażowaniem się w praktyki, które są niezgodne z art. 85 ust. 3 Traktatu, wyłączenie powinno być powiązane z pewnymi warunkami i obowiązkami;
celem tych warunków powinna być ochrona przed stosowaniem przez konferencje ograniczeń konkurencji, które nie są niezbędne do osiągnięcia celów uzasadniających wyłączenie; stąd konferencje nie mogą, w ramach tego samego szlaku, stosować stawek i warunków przewozu, które są zróżnicowane tylko w zależności od kraju pochodzenia lub miejsca przeznaczenia przewożonych towarów, powodując przez to przesunięcia w stosunkach handlowych wewnątrz Wspólnoty, będące szkodliwymi dla pewnych portów, załadowców, przewoźników lub dostawców usług pomocniczych w transporcie; ponadto, uzgodnienia co do lojalności powinny być dozwolone tylko pod warunkiem, że nie ograniczają jednostronnie wolności użytkowników, a w konsekwencji konkurencji w sektorze transportu morskiego, bez uszczerbku jednakże dla uprawnień konferencji do stosowania sankcji wobec użytkowników, którzy chcieliby obejść wymogi lojalności stanowiące ekwiwalent rabatów, obniżonych opłat przewozowych lub przyznanych im przez Konferencję prowizji; użytkownikom trzeba pozostawić wybór przedsiębiorstw, które będą im świadczyć usługi transportu śródlądowego lub usługi nabrzeżne, niebędące objęte opłatami przewozowymi lub innymi opłatami uzgodnionymi z armatorem;
wyłączenie powinno też być powiązane z pewnymi obowiązkami; w tym względzie, użytkownicy powinni móc na bieżąco zasięgać informacji o stawkach i warunkach przewozowych stosowanych przez członków konferencji, skoro w przypadku transportu śródlądowego, organizujący go przewoźnicy morscy podlegają nadal rozporządzeniu (EWG) nr 1017/68; odszkodowania przyznane przez arbitraż i zalecenia wydane przez arbitrów i zaakceptowane przez strony umów powinny być zgłaszane Komisji, aby mogła sprawdzić, czy nie zwalniają konferencji z warunków ustalonych w niniejszym rozporządzeniu i czy nie naruszają przepisów art. 85 i 86;
konsultacje między użytkownikami lub związkami użytkowników z jednej strony a konferencjami z drugiej strony okazały się zdolne do podwyższenia efektywności w transporcie morskim, a przez to do lepszego uwzględniania potrzeb użytkowników; w konsekwencji pewne praktyki ograniczające, które wynikają z takich konsultacji, powinny być wyłączone;
nie może być jednak wyłączenia, jeśli warunki zwarte w art. 85 ust. 3 nie są spełnione; Komisja musi mieć kompetencje do podjęcia odpowiednich środków w przypadku, gdy porozumienia lub praktyki uzgodnione, na skutek szczególnych okoliczności, mają skutki niezgodne z art. 85 ust. 3; z punktu widzenia roli, jaką konferencje spełniają w sektorze usług liniowych, reakcja Komisji powinna być stopniowa i proporcjonalna; Komisja powinna zatem mieć możliwość najpierw kierowania zaleceń, a potem podejmowania decyzji;
przewidziana w art. 85 ust. 3 nieważność z mocy prawa porozumień i decyzji, którym nie można było przyznać wyłączenia zgodnie z art. 85 ust. 3 z powodu ich cech dyskryminacyjnych lub innych, stosuje się nie do porozumień jako takich, lecz tylko do tych przepisów porozumienia, które są sprzeczne z art. 85 ust. 1, chyba że przepisy te nie mogą być oddzielone od pozostałej części porozumienia; Komisja, w przypadku wykrycia naruszenia wyłączenia grupowego, powinna zatem sprecyzować, które przepisy porozumienia są zakazane, a przez to nieważne z mocy prawa, lub podać powód, dla którego przepisy te są nierozłączną częścią porozumienia i dlaczego przez to całe porozumienie jest nieważne;
ze względu na szczególne cechy międzynarodowego transportu morskiego, trzeba wziąć pod uwagę fakt, że stosowanie niniejszego rozporządzenia do pewnych praktyk ograniczających lub nadużyć może spowodować konflikt z prawem i zasadami państw trzecich, a przez to może okazać się szkodliwe dla handlowych i przewozowych interesów Wspólnoty; w takich przypadkach Komisja powinna podjąć konsultacje lub, za zgodą Rady, negocjacje z tymi krajami, w celu zagwarantowania interesów Wspólnoty w sferze jej polityki transportu morskiego;
rozporządzenie powinno ustalić procedury, uprawnienia decyzyjne i sankcje, które są niezbędne, aby zapewnić zgodność z regułami ustanowionymi w art. 85 ust. 1 i art. 86, jak również z warunkami rządzącymi stosowaniem art. 85 ust. 3;
należy wziąć pod uwagę proceduralne przepisy rozporządzenia (EWG) nr 1017/68, stosowanego w transporcie śródlądowym, które uwzględniają szczególne cechy transportu traktowanego jako całość;
ze względu na szczególne cechy transportu morskiego, jest w pierwszym rzędzie obowiązkiem samych przedsiębiorstw upewnić się, czy ich porozumienia, decyzje i praktyki uzgodnione odpowiadają regułom konkurencji; nie jest więc konieczne zobowiązanie do zgłaszania ich Komisji;
w pewnych okolicznościach przedsiębiorstwa mogą chcieć zwrócić się do Komisji z prośbą o stwierdzenie, czy ich porozumienia, decyzje i praktyki uzgodnione są zgodne z obowiązującymi przepisami; dla takich przypadków należy ustanowić uproszczoną procedurę,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
SEKCJA I
Artykuł 1
Przedmiot i zakres rozporządzenia
1.
Niniejsze rozporządzenie ustala szczegółowe zasady stosowania art. 85 i 86 Traktatu do usług transportu morskiego.
2.
Rozporządzenie stosuje się tylko do usług międzynarodowego transportu morskiego z lub do jednego lub więcej portów Wspólnoty, innych niż usługi trampowe.
3.
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) "usługi trampowe" oznaczają transport towarów luzem lub w otwartych ładowniach (break-bulk) statkiem wyczarterowanym w całości lub w części jednemu lub więcej załadowcom na podstawie umowy czarteru na rejs lub na czas, lub umowy innego rodzaju na rejsy nieregularne i nieogłaszane, w przypadku których stawki frachtu są w każdym przypadku swobodnie negocjowane zgodnie z warunkami podaży i popytu;
b) "konferencja linii żeglugowych" oznacza grupę dwóch lub więcej przewoźników eksploatujących statki, która świadczy międzynarodowe usługi liniowe przewozu ładunków na poszczególnym szlaku lub na szlakach na określonym obszarze geograficznym i która zawarła porozumienie lub uzgodnienie jakiegokolwiek rodzaju, w ramach którego działają oni na podstawie jednolitych lub wspólnych stawek przewozowych i innych uzgodnionych warunków świadczenia usług liniowych;
c) "użytkownik transportu" oznacza przedsiębiorstwo (np. załadowcę, komisanta, spedytora itp.), z zastrzeżeniem, że zawarło ono lub wyraziło wolę zawarcia porozumienia lub innego rodzaju uzgodnienia z konferencją lub linią żeglugową na przewóz towarów, albo jakikolwiek związek załadowców.
Artykuł 2
Porozumienia techniczne
1.
Zakazu, ustanowionego w art. 85 ust. 1 Traktatu, nie stosuje się do porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych, których wyłącznym celem lub skutkiem jest wprowadzanie ulepszeń technicznych lub współpraca techniczna, poprzez:
a) wprowadzanie lub jednolite stosowanie standardów lub typów statków i innych środków transportu, sprzętu, wyposażenia i stałych urządzeń;
b) wymianę lub łączenie, w celu świadczenia usług transportowych, statków, miejsca na statkach lub czasu operacji portowych lub innych środków transportu, personelu, sprzętu lub stałych instalacji;
c) organizację i wykonywanie połączonych lub komplementarnych usług transportu morskiego oraz ustalanie i stosowanie ryczałtowych stawek i warunków za takie usługi;
d) koordynację rozkładów rejsów na łączących się szlakach;
e) łączenie pojedynczych ładunków;
f) ustalanie lub stosowanie jednolitych zasad odnośnie struktury i warunków regulujących stosowanie stawek przewozowych.
2.
Komisja, w razie konieczności, przedstawia Radzie propozycje zmiany wykazu ustalonego w ust. 1.
Artykuł 3
Wyłączenie porozumień między przewoźnikami, dotyczących świadczenia liniowych usług transportu morskiego
Porozumienia, decyzje i praktyki uzgodnione wszystkich lub części członków jednej lub więcej konferencji linii żeglugowych są niniejszym wyłączone spod zakazu określonego w art. 85 ust. 1 Traktatu, z zastrzeżeniem warunku nałożonego przez art. 4 niniejszego rozporządzenia, jeżeli mają one na celu ustalanie stawek i warunków przewozu oraz, w zależności od sytuacji, służą realizacji jednego lub więcej z następujących celów:
a) koordynacji rozkładów rejsów, dat wyjścia lub dat zawinięć;
b) określenia częstotliwości wyjść i zawinięć;
c) koordynacji lub podziału wyjść i zawinięć między członkami konferencji;
d) uregulowania zdolności przewozowej oferowanej przez każdego członka;
e) podziału ładunków lub przychodów między członków.
Artykuł 4
Warunek powiązany z udzieleniem wyłączenia
Wyłączenie przewidziane w art. 3 i 6 może być przyznane, z zastrzeżeniem warunku, że porozumienie, decyzja lub praktyka uzgodniona w ramach wspólnego rynku nie spowoduje szkód dla niektórych portów, użytkowników transportu lub przewoźników poprzez stosowanie, w zakresie przewozów takich samych towarów i na obszarze obowiązywania porozumienia, decyzji lub praktyki uzgodnionej, różnych stawek i warunków przewozu w zależności od kraju pochodzenia lub przeznaczenia albo portu załadunku lub rozładunku, chyba, że takie stawki lub warunki są uzasadnione ekonomicznie.
Każde porozumienie lub każda decyzja lub, jeżeli są one podzielne, jakakolwiek część takiego porozumienia lub takiej decyzji, o ile są niezgodne z akapitem poprzednim, są nieważne z mocy prawa, zgodnie z art. 85 ust. 2 Traktatu.
Artykuł 5
Obowiązki powiązane z uzyskaniem wyłączenia
Następujące obowiązki są powiązane z uzyskaniem wyłączenia przewidzianego w art. 3:
1.
Konsultacje
2.
Uzgodnienia co do lojalności
Uzgodnienia co do lojalności muszą spełniać następujące warunki:
a) Każda konferencja oferuje użytkownikom transportu system natychmiastowych rabatów lub wybór między takim systemem a systemem odroczonych rabatów:
- na podstawie systemu natychmiastowych rabatów każda ze stron jest uprawniona do wypowiedzenia uzgodnienia co do lojalności w każdym czasie bez żadnej kary i z zastrzeżeniem terminu wypowiedzenia nie dłuższym niż sześć miesięcy; termin ten jest skrócony do trzech miesięcy w przypadku, gdy stawka konferencji jest przedmiotem sporu sądowego;
- na podstawie systemu odroczonych rabatów zarówno okres lojalności, na podstawie, którego obliczany jest rabat, jak i kolejny okres lojalności, wymagany przed płatnością rabatu, nie mogą przekraczać sześciu miesięcy; termin ten jest skrócony do trzech miesięcy, gdy stawka konferencji jest przedmiotem sporu sądowego.
b) Konferencja, po konsultacjach z zainteresowanymi użytkownikami transportu, ustala:
(i) wykaz ładunków, lub jakiejkolwiek części ładunków, uzgodnionej z użytkownikami transportu, które są w szczególności wyłączone z zakresu uzgodnień co do lojalności; stuprocentowe uzgodnienia co do lojalności mogą być proponowane, ale nie mogą być jednostronnie narzucane;
(ii) wykaz okoliczności, w jakich użytkownicy transportu są automatycznie zwolnieni z ich obowiązku lojalności; obejmują one:
- okoliczności, w których ładunki wysyłane są z lub do portu na obszarze objętym przez konferencję, ale nie są ogłaszane i jeżeli wniosek o zwolnienie jest uzasadniony, oraz
- takie, w których oczekiwanie w porcie przekracza okres, określony dla każdego portu i dla każdego towaru lub grupy towarów w wyniku konsultacji z użytkownikami transportu bezpośrednio zainteresowanymi prawidłową obsługą portu.
Konferencja musi jednakże zostać poinformowana przez użytkownika transportu, w określonym terminie, o jego zamiarze wysłania ładunku z portu niewymienionego przez konferencję lub o wykorzystaniu statku nienależącego do konferencji w porcie obsługiwanym przez konferencję zaraz po tym, jak udało mu się ustalić na podstawie ogłoszonego rozkładu rejsów, że maksymalny okres oczekiwania zostanie przekroczony.
3.
Usługi nieobjęte stawkami przewozowymi
4.
Dostępność taryf
5.
Zawiadamianie Komisji o orzeczeniach arbitrażowych i zaleceniach
Artykuł 6
Wyłączenie porozumień między użytkownikami transportu i konferencjami, dotyczących korzystania z liniowych usług transportu morskiego
Porozumienia, decyzje i praktyki uzgodnione między użytkownikami transportu z jednej strony, i konferencjami z drugiej strony, oraz porozumienia między użytkownikami transportu, które mogą okazać się w tym celu konieczne, dotyczące stawek, warunków i jakości usług żeglugi liniowej, jeżeli są przewidziane w art. 5 ust. 1 i 2, są niniejszym wyłączone spod zakazu ustanowionego w art. 85 ust. 1 Traktatu.
Artykuł 7
Kontrolowanie wyłączonych porozumień
1.
Naruszenie obowiązku
Jeżeli określone podmioty naruszą nałożony na nie obowiązek, który zgodnie z art. 5 jest powiązany z wyłączeniem przewidzianym w art. 3, to Komisja może, w celu doprowadzenia do zaprzestania takiego naruszenia i na podstawie warunków ustanowionych w sekcji II:
- skierować zalecenia do danych podmiotów;
- w przypadku niezastosowania się danych podmiotów do tych zaleceń i w zależności od istotności danego naruszenia wydać decyzję, która zakazuje im podejmowania lub nakazuje im podjęcie określonych działań lub, pozbawiając ich korzyści z wyłączenia grupowego, z którego korzystały, przyznaje im indywidualne wyłączenie na podstawie art. 11 ust. 4 albo całkowicie pozbawia ich korzyści z wyłączenia grupowego, z którego korzystały.
2.
Skutki niezgodne z art. 85 ust. 3
a) Jeżeli ze względu na szczególne okoliczności określone poniżej, porozumienia, decyzje i praktyki uzgodnione, kwalifikujące się do wyłączenia przewidzianego w art. 3 i 6, wywierają skutki niezgodne z warunkami ustanowionymi w art. 85 ust. 3 Traktatu, Komisja, na podstawie wniesionej skargi lub z własnej inicjatywy, zgodnie z warunkami określonymi w sekcji II, podejmuje środki określone poniżej w lit. c).
Surowość tych środków musi być proporcjonalna do powagi sytuacji.
b) Szczególne okoliczności są, między innymi, wynikiem:
(i) działań konferencji lub zmiany warunków rynkowych w danych przewozach, wynikających z braku lub z eliminacji faktycznej lub potencjalnej konkurencji, takich jak praktyki ograniczające, w wyniku których nie jest możliwa konkurencja w danych stosunkach handlowych; lub
(ii) działań konferencji uniemożliwiających rozwój techniczny lub gospodarczy lub udział użytkowników w korzyściach;
(iii) działań państw trzecich, które:
- uniemożliwiają udział innych podmiotów w przewozach,
- nakładają nieuczciwe taryfy na członków konferencji,
- narzucają porozumienia, które w inny sposób niekorzystnie wpływają na rozwój techniczny lub gospodarczy (podział ładunków, ograniczenia do określonych typów statków).
c) (i) Jeżeli faktyczna lub potencjalna konkurencja nie istnieje lub może być wyeliminowana w wyniku działania państwa trzeciego, Komisja podejmuje konsultacje z właściwymi władzami danego państwa trzeciego, a następnie, jeśli będzie to konieczne, negocjacje zgodnie z dyrektywami wydanymi przez Radę, w celu naprawienia sytuacji.
Jednakże, jeśli szczególne okoliczności powodują brak lub eliminację faktycznej lub potencjalnej konkurencji, niezgodnie z art. 85 ust. 3 lit. b) Traktatu, to Komisja pozbawia korzyści z wyłączenia grupowego.
Równocześnie podejmuje decyzję, czy i jeżeli, w powiązaniu z jakimi dodatkowymi warunkami i obowiązkami, może być przyznane indywidualne wyłączenie danego porozumienia konferencji w celu, między innymi, uzyskania dostępu do rynku przez armatorów liniowych nienależących do konferencji;
(ii) Jeżeli w wyniku szczególnych okoliczności określonych w lit. b) występują skutki inne niż określone w (i) powyżej, to Komisja stosuje jeden lub więcej ze środków określonych w ust. 1.
Artykuł 8
Skutki niezgodne z art. 86 Traktatu
1.
Nadużywanie pozycji dominującej w rozumieniu art. 86 Traktatu jest zakazane, bez wymogu wcześniejszej decyzji w tym względzie.
2.
W przypadku, gdy Komisja, z własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego bądź osób fizycznych lub prawnych mających uzasadniony interes, stwierdzi, że w poszczególnym przypadku postępowanie konferencji korzystających z wyłączenia ustanowionego w art. 3 mimo to wywiera skutki niezgodne z art. 86 Traktatu, może pozbawić korzyści z wyłączenia grupowego i podjąć, zgodnie z art. 10, wszystkie stosowne środki w celu doprowadzenia do zaprzestania naruszeń art. 86 Traktatu.
3.
Przed podjęciem decyzji na mocy ust. 2, Komisja może skierować do danej konferencji zalecenie dotyczące zaprzestania naruszenia.
Artykuł 9
Kolizje prawa międzynarodowego
1.
Jeżeli stosowanie niniejszego rozporządzenia do niektórych praktyk ograniczających lub klauzul wywołuje skutek sprzeczny z przepisami ustawowymi, wykonawczymi lub administracyjnymi niektórych państw trzecich, które mogłyby zagrozić ważnym handlowym i żeglugowym interesom Wspólnoty, to Komisja, najszybciej jak to możliwe, podejmuje negocjacje z właściwymi organami tych państw trzecich w celu doprowadzenia, w możliwie szerokim zakresie, do zgodności wyżej określonych interesów z prawem wspólnotowym.
Komisja poinformuje komitet doradczy określony w art. 15 o wynikach tych konsultacji.
2.
Jeżeli konieczne jest negocjowanie umów z państwami trzecimi, Komisja kieruje zalecenie do Rady, które upoważnia Komisję do rozpoczęcia niezbędnych negocjacji.
Komisja prowadzi takie negocjacje w porozumieniu z Komitetem Doradczym określonym w art. 15 i w ramach dyrektyw wydanych przez Radę.
3.
Wykonując kompetencje przyznane jej przez niniejszy artykuł, Rada działa zgodnie z procedurą podejmowania decyzji przewidzianą w art. 84 ust. 2 Traktatu.
SEKCJA II
REGULAMIN
Artykuł 10
Postępowanie na podstawie skargi lub z własnej inicjatywy Komisji
Komisja, działając na podstawie skargi lub z własnej inicjatywy, wszczyna postępowanie w celu doprowadzenia do zaniechania naruszenia przepisów art. 85 ust. 1 lub art. 86 Traktatu lub w celu zastosowania art. 7 niniejszego rozporządzenia.
Skargi mogą być składane przez:
a) Państwa Członkowskie,
b) osoby fizyczne lub prawne, które zgłaszają uprawnione zainteresowanie.
Artykuł 11
Wyniki postępowania Komisji na podstawie skargi lub z jej własnej inicjatywy
1.
Jeżeli Komisja stwierdzi naruszenie art. 85 ust. 1 lub art. 86 Traktatu, to, w formie decyzji, może zażądać, aby dane przedsiębiorstwa lub związki przedsiębiorstw zaniechały takich naruszeń.
Bez uszczerbku dla innych przepisów niniejszego rozporządzenia, Komisja może przed podjęciem decyzji na podstawie poprzedzającego akapitu skierować do uczestniczących przedsiębiorstw lub związków przedsiębiorstw zalecenia w sprawie zaniechania naruszenia.
2.
Ust. 1 stosuje się również do przypadków objętych art. 7 niniejszego rozporządzenia.
3.
Jeżeli Komisja, na podstawie złożonej skargi, stwierdzi, że w świetle przedstawionych dowodów, nie ma podstaw do interwencji na mocy art. 85 ust. 1 lub art. 86 Traktatu lub art. 7 niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do porozumienia, decyzji lub praktyki uzgodnionej, wydaje decyzję oddalającą skargę jako bezzasadną.
4.
Jeżeli Komisja, na podstawie złożonej skargi lub z urzędu stwierdzi, że porozumienie, decyzja lub praktyka uzgodniona spełnia przesłanki zarówno art. 85 ust. 1, jak i art. 85 ust. 3 Traktatu, wydaje decyzję stosującą art. 85 ust. 3.
Decyzja ta określa datę, od której jest ona skuteczna.
Data ta może być datą wcześniejszą od daty decyzji.
Artykuł 12
Stosowanie art. 85 ust. 3 - zastrzeżenia
1.
Przedsiębiorstwa i związki przedsiębiorstw żądające zastosowania art. 85 ust. 3 Traktatu w odniesieniu do porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych objętych przepisami art. 85 ust. 1, których są stronami, mogą wystąpić o to z wnioskiem do Komisji.
2.
Jeżeli Komisja uzna wniosek za dopuszczalny i posiada wszystkie dostępne dowody, a przeciwko danemu porozumieniu, decyzji lub praktyce uzgodnionej nie zostało podjęte żadne działanie na mocy art. 10, to publikuje ona, najszybciej jak to jest możliwe, w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich streszczenie wniosku i wezwie wszystkie zainteresowane strony trzecie do złożenia uwag w terminie 30 dni.
Publikacja uwzględnia uzasadnione interesy przedsiębiorstw dotyczące ochrony ich tajemnic handlowych.
3.
Jeżeli Komisja nie zawiadomi wnioskodawców, w terminie 90 dni od daty takiej publikacji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, o istnieniu poważnych wątpliwości, co do stosowalności art. 85 ust. 3, to porozumienie, decyzja lub praktyka uzgodniona jest wyłączona spod zakazu w zakresie, w jakim odpowiada charakterystyce podanej we wniosku, w okresie, który już upłynął i przez okres maksymalnie sześciu lat od daty opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Jeżeli Komisja stwierdzi, po upływie 90 dni, ale przed upływem sześciu lat, że warunki zastosowania art. 85 ust. 3 nie są spełnione, wydaje decyzję stwierdzającą, że zakaz określony w art. 85 ust. 1 ma zastosowanie. Decyzja może mieć skutek wsteczny, jeżeli zainteresowane strony podały nieprawdziwe informacje lub nadużyły wyłączenia spod przepisów art. 85 ust. 1.
4.
Komisja może zawiadomić o tym wnioskodawców jak określono w ust. 3 akapit pierwszy; musi ich natomiast zawiadomić na wniosek Państwa Członkowskiego w terminie 45 dni od daty wysłania do Państwa Członkowskiego wniosku zgodnie z art. 15 ust. 2.
Wniosek musi być uzasadniony na gruncie okoliczności odnoszących się do zasad konkurencji zawartych w Traktacie.
Jeżeli stwierdzi ona, że spełnione są przesłanki art. 85 ust. 1 i art. 85 ust. 3, wydaje decyzję stosującą art. 85 ust. 3. Decyzja określa datę, od której wchodzi ona w życie. Data ta może być datą wcześniejszą od daty wniosku.
Artykuł 13
Okres obowiązywania i odwołanie decyzji stosujących art. 85 ust. 3
1. Każda decyzja stosująca art. 85 ust. 3, podjęta na mocy art. 11 ust. 4 lub art. 12 ust. 4 akapit drugi określa okres, w jakim jest ważna; zazwyczaj okres ten jest nie krótszy niż sześć lat. Do decyzji mogą być dołączone warunki i obowiązki.
2.
Decyzja może być odnowiona, jeżeli przesłanki art. 85 ust 3 są w dalszym ciągu spełniane.
3.
Komisja może cofnąć lub zmienić swoją decyzję lub zakazać określonych działań stron:
a) jeżeli zmieniły się jakiekolwiek okoliczności istotne dla decyzji;
b) jeżeli strony naruszyły jakikolwiek obowiązek nałożony w decyzji;
c) jeżeli decyzja była oparta na nieprawdziwych informacjach lub została uzyskana na skutek podstępu;
d) jeżeli strony nadużyły wyłączenia spod przepisów art. 85 ust. 1, przyznanego im na mocy decyzji.
W przypadkach określonych w lit. b), c) lub d) decyzja może zostać odwołana ze skutkiem wstecznym.
Artykuł 14
Właściwość
Z zastrzeżeniem kontroli decyzji Komisji przez Trybunał Sprawiedliwości, jest ona właściwa do:
- nakładania obowiązków zgodnie z art. 7;
- wydawania decyzji zgodnie z art. 85 ust. 3.
Organy Państw Członkowskich zachowują kompetencje do decydowania, czy jakakolwiek sprawa podlega przepisom art. 85 ust. 1 lub art. 86, do czasu rozpoczęcia postępowania przez Komisję w celu podjęcia decyzji w danej sprawie lub wysłania zawiadomienia zgodnie z art. 12 ust. 3 akapit pierwszy.
Artykuł 15
Współpraca z organami Państw Członkowskich
1.
Komisja prowadzi postępowania, określone w niniejszym rozporządzeniu, w bliskiej i stałej współpracy z właściwymi organami Państw Członkowskich; organy te mają prawo do wyrażania swojej opinii na temat postępowania.
2.
Komisja przekazuje niezwłocznie właściwym organom Państw Członkowskich kopie skarg i wniosków oraz najważniejszych dokumentów wysłanych do niej lub wysłanych przez nią w trakcie postępowania.
3. Przed podjęciem każdej decyzji w wyniku postępowania na mocy art. 10 lub decyzji na mocy art. 12 ust. 3 akapit drugi lub na mocy art. 12 ust. 4 akapit drugi, należy zasięgnąć opinii komitetu doradczego ds. porozumień ograniczających konkurencję i pozycji dominujących w transporcie morskim. Również przed przyjęciem przepisów wykonawczych określonych w art. 26 należy zasięgnąć opinii komitetu doradczego.
4.
Komitet doradczy składa się z urzędników posiadających wiedzę z zakresu transportu morskiego oraz porozumień ograniczających konkurencję i pozycji dominujących.
Każde Państwo Członkowskie mianuje dwóch urzędników, którzy będą je reprezentować, z których każdy, w przypadku niemożliwości uczestniczenia, może być zastąpiony przez innego urzędnika.
5.
Zasięgnięcie opinii następuje na wspólnym posiedzeniu zwoływanym przez Komisję; takie posiedzenie odbywa się najwcześniej czternaście dni od daty wysłania zawiadomienia o zwołaniu posiedzenia.
Takie zawiadomienie, odnośnie każdej rozpatrywanej sprawy, zawiera streszczenie sprawy wraz ze wskazaniem najważniejszych dokumentów oraz wstępny projekt decyzji.
6.
Komitet doradczy może wydać opinię bez względu na nieobecność któregokolwiek z jego członków lub ich zastępców.
Sprawozdanie z wyników procedury zasięgnięcia opinii załącza się do projektu decyzji.
Nie może ono zostać podane do wiadomości publicznej.
Artykuł 16
Żądanie informacji
1.
Komisja, wykonując zadania nałożone na nią na mocy niniejszego rozporządzenia, może zażądać wszelkich niezbędnych informacji od rządów i właściwych organów Państw Członkowskich oraz od przedsiębiorstw i związków przedsiębiorstw.
2.
W przypadku skierowania żądania udzielenia informacji do przedsiębiorstwa lub związku przedsiębiorstw, Komisja wysyła równocześnie kopię żądania do właściwego organu Państwa Członkowskiego, na którego terytorium znajduje się siedziba przedsiębiorstwa.
3.
W swoim żądaniu Komisja podaje podstawę prawną i cel żądania, a także wskazuje sankcje przewidziane w art. 19 ust. 1 lit. b) za podanie nieprawdziwych informacji.
4.
Do podania żądanych informacji zobowiązani są właściciele przedsiębiorstw lub ich pełnomocnicy oraz, w przypadku osób prawnych, spółek lub firm lub stowarzyszeń niemających osobowości prawnej, osoby upoważnione do ich reprezentowania z mocy prawa lub na podstawie ich aktów założycielskich.
5.
Jeżeli przedsiębiorstwo lub związek przedsiębiorstw nie dostarczą żądanych informacji w terminie wyznaczonym przez Komisję, lub dostarczą informacje niepełne, Komisja żąda dostarczenia informacji w formie decyzji.
Decyzja określa, jakie informacje są wymagane, wyznacza stosowny termin, w którym informacje mają być dostarczone, oraz wskazuje na sankcje przewidziane w art..
19 ust. 1 lit. b) i art. 20 ust. 1 lit. c) oraz na prawo poddania decyzji kontroli Trybunału Sprawiedliwości.
6.
Komisja przekazuje jednocześnie kopię swojej decyzji do właściwego organu Państwa Członkowskiego, na którego terytorium znajduje się siedziba przedsiębiorstwa lub związku przedsiębiorstw.
Artykuł 17
Kontrole przeprowadzane przez organy Państw Członkowskich
1.
Na żądanie Komisji właściwe organy Państw Członkowskich przeprowadzają kontrole, które Komisja uważa za niezbędne na mocy art. 18 ust. 1 lub które nakazała, w formie decyzji, zgodnie z art. 18 ust. 3.
Urzędnicy właściwych organów Państw Członkowskich odpowiedzialni za przeprowadzenie tych kontroli wykonują swoje uprawnienia na podstawie pisemnego upoważnienia wydanego przez właściwy organ Państwa Członkowskiego, na którego terytorium kontrola ma być przeprowadzona.
Takie upoważnienie określa przedmiot i cel postępowania.
2.
Na wniosek Komisji lub właściwego organu Państwa Członkowskiego, na którego terytorium ma być przeprowadzona kontrola, urzędnicy Komisji mogą pomagać urzędnikom tego organu w wykonywaniu ich obowiązków.
Artykuł 18
Uprawnienia kontrolne Komisji
1.
Przy wykonywaniu zadań przyznanych niniejszym rozporządzeniem, Komisja może przeprowadzić wszelkie niezbędne kontrole w przedsiębiorstwach i związkach przedsiębiorstw.
W tym zakresie upoważnieni urzędnicy Komisję są uprawnieni do:
a) badania ksiąg i innych dokumentów handlowych;
b) wykonywania kopii lub wyciągów z ksiąg i dokumentów handlowych;
c) żądania ustnych wyjaśnień na miejscu;
d) wstępu do pomieszczeń, na teren i do pojazdów przedsiębiorstw.
2.
Urzędnicy Komisji upoważnieni do przeprowadzenia takich kontroli wykonują swoje uprawnienia po przedstawieniu pisemnego upoważnienia wskazującego przedmiot i cel kontroli oraz kary przewidziane w art. 19 ust. 1 lit. c), na wypadek, gdy przedstawione księgi i inne dokumenty handlowe są niepełne.
W stosownym czasie przed rozpoczęciem kontroli, Komisja informuje właściwy organ Państwa Członkowskiego, na którego terytorium kontrola ma być przeprowadzona, o kontroli i o tożsamości upoważnionych urzędników.
3. Przedsiębiorstwa i związki przedsiębiorstw są zobowiązane do poddania się kontroli nakazanej decyzją Komisji. Decyzja określa przedmiot i cel kontroli, wyznacza datę rozpoczęcia kontroli i wskazuje na kary przewidziane w art. 19 ust. 1 lit. c) i art. 20 ust. 1 lit. d) oraz na prawo do poddania decyzji kontroli Trybunału Sprawiedliwości.
4.
Komisja podejmuje decyzje określone w ust. 3 po zasięgnięciu opinii właściwego organu Państwa Członkowskiego, na którego terytorium ma być przeprowadzona kontrola.
5.
Urzędnicy właściwego organu Państwa Członkowskiego, na którego terytorium ma być przeprowadzona kontrola, mogą, na wniosek tego organu lub Komisji, pomagać urzędnikom Komisji w wykonaniu ich obowiązków.
6.
Jeżeli przedsiębiorstwo sprzeciwia się przeprowadzeniu kontroli nakazanej na podstawie niniejszego artykułu, zainteresowane Państwo Członkowskie udzieli niezbędnej pomocy urzędnikom upoważnionym przez Komisję w celu umożliwienia przeprowadzenia takiej kontroli.
Państwa Członkowskie, po zasięgnięciu opinii Komisji, podejmą środki niezbędne w tym celu przed dniem 1 stycznia 1989 r.
Artykuł 19
Grzywny
1.
Komisja może, w formie decyzji, nałożyć na przedsiębiorstwa lub związki przedsiębiorstw grzywny w wysokości od 100 do 5000 ECU, jeżeli, umyślnie lub na skutek niedbalstwa:
a) dostarczyły one nieprawdziwych lub wprowadzających w błąd informacji w zawiadomieniu, zgodnie z art. 5 ust. 5, lub we wniosku, zgodnie z art. 12; lub
b) dostarczą nieprawdziwe informacje w odpowiedzi na żądanie, zgodnie z art. 16 ust. 3 lub 5, lub nie dostarczyły informacji w terminie wyznaczonym w decyzji podjętej na mocy art. 16 ust. 5; lub
c) przedstawiły żądane księgi lub inne dokumenty handlowe w formie niepełnej w trakcie postępowania na mocy art. 17 lub 18, lub nie poddają się kontroli nakazanej w decyzji wydanej w wykonaniu art. 18 ust. 3.
2.
Komisja może, w formie decyzji, nałożyć na przedsiębiorstwa lub związki przedsiębiorstw grzywny od 1000 do jednego miliona ECU lub w kwocie wyższej, ale nieprzekraczającej 10 % obrotów w poprzednim roku obrotowym każdego z przedsiębiorstw biorących udział w naruszeniu, jeżeli umyślnie lub na skutek niedbalstwa:
a) naruszą art. 85 ust. 1 lub art. 86 Traktatu lub nie przestrzegają obowiązku nałożonego na mocy art. 7 niniejszego rozporządzenia;
b) naruszą obowiązek nałożony zgodnie z art. 5 lub art. 13 ust. 1.
Przy ustalaniu wysokości grzywny należy uwzględnić, oprócz istotności, także okres trwania tego naruszenia.
3.
Stosuje się art. 15 ust. 3 i 4.
4.
Decyzje podjęte zgodnie z ust. 1 i 2 nie mają charakteru karnego.
Grzywny przewidziane w ust. 2 lit. a) nie są nakładane w odniesieniu do działań podjętych po wysłaniu wniosku do Komisji, ale przed jej decyzją stosującą art. 85 ust. 3 Traktatu pod warunkiem, że należą one do działalności określonej we wniosku.
Jednakże niniejszy przepis nie stosuje się, jeżeli Komisja poinformowała zainteresowane przedsiębiorstwa, że, po dokonaniu wstępnej oceny, jej zdaniem art. 85 ust. 1 Traktatu ma zastosowanie, a zastosowanie art. 83 ust. 3 jest nieuzasadnione.
Artykuł 20
Okresowe kary pieniężne
1.
Komisja może, w formie decyzji, nałożyć na przedsiębiorstwa lub związki przedsiębiorstw okresowe kary pieniężne, 50-1000 ECU za każdy dzień, obliczanych od dnia określonego w decyzji, w celu przymuszenia ich do:
a) zaniechania naruszania art. 85 ust. 1 lub art. 86 Traktatu, które Komisja nakazała zgodnie z art. 11 lub do przestrzegania obowiązku nałożonego zgodnie z art. 7;
b) zaniechania działań zakazanych na mocy art. 13 ust. 3;
c) dostarczenia pełnych i prawidłowych informacji, których Komisja zażądała w decyzji podjętej zgodnie z art. 16 ust. 5;
d) poddania się kontroli, które Komisja nakazała, w formie decyzji, podjętej zgodnie z art. 18 ust. 3.
2.
Jeżeli przedsiębiorstwa lub związki przedsiębiorstw spełniły obowiązek, z którego powodu została nałożona okresowa kara pieniężna, Komisja może ustalić łączną wysokość okresowej kary pieniężnej w celu przymuszenia w wysokości niższej niż ta, która wynikałaby z początkowej decyzji.
3.
Stosuje się art. 15 ust. 3 i 4.
Artykuł 21
Kontrola przez Trybunał Sprawiedliwości
Trybunał Sprawiedliwości ma nieograniczoną jurysdykcję w rozumieniu art. 172 Traktatu do kontroli decyzji, na mocy, której Komisja nałożyła grzywnę lub karę pieniężną; może on uchylić, obniżyć lub podwyższyć nałożoną grzywnę lub karę pieniężną.
Artykuł 22
Jednostka rozliczeniowa
Do celów stosowania art. 19-21 wartość ecu jest ustalana tak, jak w ramach projektowania budżetu Wspólnoty zgodnie z art. 207 i 209 Traktatu.
Artykuł 23
Wysłuchanie stron i osób trzecich
1. Przed podjęciem decyzji jak przewidziano w art. 11, art. 12 ust. 3 akapit drugi i art. 12 ust. 4, art. 13 ust. 3, art. 19 i 20, Komisja stworzy uczestniczącym przedsiębiorstwom lub związkom przedsiębiorstw możliwość bycia wysłuchanym w, co do zarzutów podnoszonych przez Komisję.
2.
Jeżeli Komisja lub właściwe organy Państw Członkowskich uważają to za niezbędne, mogą wysłuchać również inne osoby fizyczne lub prawne.
Wnioski o wysłuchanie złożone przez takie osoby zostaną uwzględnione, jeżeli wykażą one wystarczające zainteresowanie.
3.
Jeżeli Komisja zamierza wydać atest negatywny zgodnie z art. 85 ust. 3 Traktatu, to opublikuje streszczenie odnośnych porozumień, decyzji lub praktyk uzgodnionych i wezwie wszystkie zainteresowane strony do przedstawienia uwag w terminie przez nią określonym, który nie może być krótszy niż jeden miesiąc.
Publikacje muszą uwzględniać uprawnione interesy przedsiębiorstw w zachowaniu ich tajemnic handlowych.
Artykuł 24
Tajemnica zawodowa
1.
Informacje uzyskane w wyniku stosowania art. 17 i 18 mogą być wykorzystywane tylko w celu, w jakim żądano informacji lub prowadzono kontrolę.
2.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 23 i 25, Komisja i właściwe organy Państw Członkowskich, ich urzędnicy i inni pracownicy nie mogą ujawniać informacji uzyskanych przez nich w wyniku stosowania niniejszego rozporządzenia i które ze względu na swój charakter są chronione tajemnicą służbową.
3.
Przepisy ust. 1 i 2 nie stanowią przeszkody dla publikacji ogólnych informacji lub badań, które nie zawierają informacji odnoszących się do poszczególnych przedsiębiorstw lub związków przedsiębiorstw.
Artykuł 25
Publikowanie decyzji
1. Komisja publikuje decyzje, które wydaje zgodnie z art. 11, art. 12 ust. 3 akapit drugi, art. 12 ust. 4 i art. 13 ust. 3.
2.
W publikacji podaje się nazwy stron i istotną treść decyzji; uwzględnia ona uprawnione interesy przedsiębiorstw w zakresie ochrony ich tajemnic handlowych.
Artykuł 26
Przepisy wykonawcze
Komisja upoważniona jest do uchwalenia przepisów wykonawczych dotyczących zakresu obowiązku składania zawiadomień zgodnie z art. 5 ust. 5, formy, treści i innych elementów skarg zgodnie z art. 10, wniosków zgodnie z art. 12 i w sprawie przesłuchań przewidzianych w art. 23 ust. 1 i 2.
Artykuł 27
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1987 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 4057/86
z dnia 22 grudnia 1986 r.
w sprawie nieuczciwych praktyk cenowych w transporcie morskim
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 84 ust. 2,
uwzględniając projekt rozporządzenia przedstawiony przez Komisję,
uwzględniając opinię Zgromadzenia [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: Istnieje powód, aby przypuszczać inter alia na podstawie systemu informacji ustanowionego decyzją Rady 78/774/EWG [3], że niektóre nieuczciwe praktyki linii żeglugowych państw trzecich stanowią przeszkodę dla swobodnego udziału armatorów Wspólnoty w międzynarodowej żegludze liniowej;
struktura branży żeglugi morskiej Wspólnoty jest taka, iż przepisy niniejszego rozporządzenia powinny się również odnosić do obywateli Państw Członkowskich osiedlonych poza Wspólnotą oraz towarzystw przewożących towary, założonych poza Wspólnotą, a kontrolowanych przez obywateli Państw Członkowskich, jeśli ich statki są zarejestrowane w Państwie Członkowskim zgodnie z jego prawem;
takie nieuczciwe praktyki polegają na stałym pobieraniu takich stawek frachtowych dla transportu wybranych ładunków, które są niższe od najniższych stawek frachtowych pobieranych dla tych samych ładunków przez uznanych i wiodących armatorów;
takie praktyki cenowe są możliwe dzięki niekomercyjnym korzyściom przyznawanym przez państwo, które nie jest członkiem Wspólnoty;
Wspólnota powinna być zdolna do podjęcia działania kompensującego przeciwko takim praktykom cenowym;
nie ma uznanych zasad o charakterze międzynarodowym, które definiowałyby co stanowi nieuczciwą cenę w transporcie morskim;
w celu ustalenia istnienia nieuczciwych praktyk cenowych, należy przewidzieć przepisy o właściwej metodzie kalkulacji; przy obliczeniu poziomu "normalnej stawki frachtowej" powinno się wziąć pod uwagę porównywalną stawkę pobieraną obecnie przez uznane i wiodące towarzystwa działające w ramach lub poza konferencjami, albo też stawkę sporządzoną metodą dedukcji, na podstawie kosztów porównywalnych towarzystw plus rozsądna marża zysku;
należy zdefiniować czynniki, które mogą być użyteczne dla ustalenia szkód;
konieczne jest ustanowienie procedur pozwalających osobom działającym w imieniu branży żeglugi morskiej Wspólnoty, którzy uważają się za poszkodowanych lub zagrożonych przez nieuczciwe praktyki cenowe na wniesienie skargi; natomiast właściwym wydaje się wyjaśnienie, iż w przypadku wycofania skargi postępowanie może, ale nie musi zostać zakończone;
powinna istnieć współpraca między Państwami Członkowskimi a Komisją zarówno w zakresie informacji o istnieniu nieuczciwych praktyk cenowych i powstających w ich wyniku szkód, jak i w zakresie późniejszego kontrolowania spraw na poziomie Wspólnoty; w tym celu konsultacje powinny się odbywać w ramach Komitetu Doradczego;
właściwym jest ustanowienie jasnych reguł postępowania podczas dochodzenia, w szczególności praw i obowiązków organów Wspólnoty i stron zaangażowanych oraz warunków, na których zainteresowane strony mogą mieć dostęp do informacji i mogą kierować zapytania co do głównych faktów i okoliczności, na podstawie których planowane jest zalecenie wprowadzenia opłaty kompensacyjnej;
w celu zniechęcenia do nieuczciwych praktyk cenowych, lecz bez tworzenia przeszkód, ograniczania lub zniekształcania konkurencji w zakresie cen wobec linii niekonferencyjnych, ażeby funkcjonowały one na uczciwych i handlowych zasadach, właściwym jest, w przypadkach, gdzie ostatecznie dowiedziony stan faktyczny pokazuje istnienie nieuczciwej praktyki cenowej i wyrządzanie szkód, zapewnienie możliwości nałożenia opłaty kompensacyjnej ze szczególnych przyczyn;
w celu zapewnienia, iż opłaty kompensacyjne są nałożone w sposób właściwy i jednolity, istotnym jest, aby ustanowione były wspólne reguły stosowania takich opłat; ze względu na charakter wspomnianych opłat, takie reguły mogą różnić się od reguł pobierania normalnych opłat przywozowych;
ustanowione powinny być otwarte i uczciwe procedury dla przeglądu podjętych środków oraz dla wznowienia dochodzenia, kiedy wymagają tego okoliczności;
właściwe procedury powinny być ustalone dla kontroli wniosków o refundację opłat kompensacyjnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cel
Niniejsze rozporządzenie ustanawia procedurę mającą zastosowanie w celu zareagowania na nieuczciwe praktyki cenowe określonych armatorów państw trzecich zaangażowanych w międzynarodowy przewóz ładunków żeglugą liniową, które powodują poważne zmiany w strukturze przewozów ładunków na określonych trasach do Wspólnoty, ze Wspólnoty, lub we Wspólnocie oraz powodują lub grożą spowodowaniem poważnych szkód działającym na tych trasach armatorom Wspólnoty i interesom Wspólnoty.
Artykuł 2
W odpowiedzi na nieuczciwe praktyki cenowe określone w art. 1, które powodują poważne szkody, zastosowana może być przez Wspólnotę opłata kompensacyjna.
Groźba poważnych szkód może spowodować tylko kontrolę w rozumieniu art. 4.
Artykuł 3
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) "armator państwa trzeciego" oznacza towarzystwo przewożące ładunki żeglugą liniową inną niż wymienione na mocy lit. d);
b) "nieuczciwe praktyki cenowe" oznaczają stałe pobieranie takich stawek frachtowych na poszczególnych trasach żeglugowych do Wspólnoty, ze Wspólnoty, lub we Wspólnocie za wybrane lub wszelkie ładunki, które są niższe od normalnych stawek frachtowych pobieranych w okresie ostatnich sześciu miesięcy, gdy takie niższe stawki frachtowe faktycznie umożliwiają zainteresowanemu armatorowi dostęp do niekomercyjnych korzyści przyznawanych przez państwo trzecie;
c) "normalna stawka frachtowa" będzie ustalona biorąc pod uwagę:
i) porównywalną stawkę pobieraną aktualnie normalnym trybem w przedsiębiorstwie żeglugowym dla podobnych usług na takiej samej lub porównywalnej trasie przez uznane i wiodące towarzystwa niemające dostępu do korzyści z lit. b);
ii) albo stawkę sporządzoną metodą dedukcji, poprzez zsumowanie kosztów towarzystw konkurencyjnych niemających dostępu do korzyści z lit. b) i rozsądnej marży zysku.
Koszt taki będzie obliczony na bazie wszystkich kosztów poniesionych normalnym trybem w przedsiębiorstwie żeglugowym, zarówno stałych jak i zmiennych, plus rozsądna ilość kosztów ogólnych.
d) "armatorzy Wspólnoty" oznaczają:
- wszelkie towarzystwa żeglugowe przewożące ładunki, założone zgodnie z Traktatem w Państwie Członkowskim Wspólnoty;
- obywateli Państw Członkowskich osiadłych poza Wspólnotą lub towarzystwa żeglugowe przewożące ładunki, założone poza Wspólnotą i kontrolowane przez obywateli Państw Członkowskich, jeśli ich statki są zarejestrowane w Państwie Członkowskim zgodnie z jego prawem.
Artykuł 4
Kontrola szkód
1.
Kontrola szkód obejmuje następujące czynniki:
a) stawki frachtowe oferowane na trasie przez konkurentów armatorów Wspólnoty, w szczególności w celu ustalenia, czy są one znacząco niższe od normalnych stawek frachtowych oferowanych przez armatorów Wspólnoty, biorąc pod uwagę poziom usług oferowanych przez wszystkie zainteresowane firmy;
b) skutki powyższego czynnika dla armatorów Wspólnoty wyrażone poprzez trendy w następujących wskaźnikach ekonomicznych:
- rejsy,
- wykorzystanie pojemności,
- rezerwacje ładunkowe,
- udział w rynku,
- stawki frachtowe (tzn. obniżenie stawek frachtowych lub ochrona przed wzrostem stawek frachtowych, który mógłby się normalnie zdarzyć),
- zyski,
- zwrot kapitału,
- inwestycje,
- zatrudnienie.
2.
Gdy stwierdzona jest groźba poniesienia szkód, Komisja może również skontrolować, czy pewnym do przewidzenia jest, że określona sytuacja może się prawdopodobnie przekształcić w faktyczną szkodę.
Z tego względu pod uwagę można również wziąć takie czynniki jak:
a) wzrost tonażu wykorzystanego na trasie żeglugowej, gdzie istnieje konkurencja z armatorami Wspólnoty;
b) pojemność, która jest już dostępna lub będzie dostępna w możliwej do przewidzenia przyszłości w kraju armatora zagranicznego i zakres w jakim tonaż wynikający z pojemności jest prawdopodobnie wykorzystany na trasie żeglugowej określonej w lit. a).
3.
Szkoda spowodowana pojedynczo lub w kombinacji przez inne czynniki, które również niepomyślnie wpływają na armatorów Wspólnoty nie może być przypisana danej praktyce.
Artykuł 5
Skarga
1.
Każda osoba fizyczna lub prawna, albo organizacja niemająca osobowości prawnej, działająca w imieniu branży żeglugi morskiej Wspólnoty, która uważa się za poszkodowaną lub zagrożoną przez nieuczciwe praktyki cenowe może wnieść pisemną skargę.
2.
Skarga zawiera dostateczne dowody istnienia nieuczciwej praktyki cenowej i szkody z niej wynikającej.
3.
Skarga może być skierowana do Komisji lub Państwa Członkowskiego, które przekaże ją do Komisji.
Komisja prześle Państwu Członkowskiemu kopię każdej otrzymanej skargi.
4.
Skarga może być wycofana, a postępowanie w tym przypadku zakończone chyba, że jego zakończenie nie byłoby w interesie Wspólnoty.
5.
Gdy po konsultacji jasnym staje się, że skarga nie zawiera dostatecznych dowodów na uzasadnienie wszczęcia dochodzenia, wtedy skarżący będzie odpowiednio poinformowany.
6.
Gdy przy braku jakiejkolwiek skargi, Państwo Członkowskie jest w posiadaniu dostatecznych dowodów zarówno na nieuczciwe praktyki cenowe, jak i na szkodę z nich wynikającą dla armatorów Wspólnoty, niezwłocznie powiadomi ono o takich dowodach Komisję.
Artykuł 6
Konsultacje
1.
Jakiekolwiek konsultacje przewidywane w niniejszym rozporządzeniu mają miejsce w ramach Komitetu Doradczego, który składa się z przedstawicieli każdego z Państw Członkowskich oraz przedstawiciela Komisji jako przewodniczącego.
Konsultacje odbywają się niezwłocznie na wniosek Państwa Członkowskiego lub z inicjatywy Komisji.
2.
Komitet zbiera się na wezwanie przewodniczącego.
Dostarczy on Państwom Członkowskim wszelkich istotnych informacji tak szybko, jak to możliwe.
3.
W miarę potrzeby, konsultacja może się odbyć wyłącznie w formie pisemnej; w takim przypadku Komisja powiadomi Państwa Członkowskie i określi termin, w którym będą miały prawo do wyrażenia swoich opinii lub zgłoszenia wniosku o konsultację ustną.
4.
Konsultacje dotyczą w szczególności:
a) istnienia nieuczciwych praktyk cenowych i ich znaczenia;
b) istnienia i rozmiarów szkody;
c) doraźnego związku pomiędzy nieuczciwymi praktykami cenowymi a szkodą;
d) środków, które w tych okolicznościach są właściwe dla zapobiegania lub zaradzenia szkodzie, spowodowanej przez nieuczciwe praktyki cenowe i sposobów na wprowadzenie tych środków w życie.
Artykuł 7
Wszczęcie i dalsze dochodzenie
1.
Gdy po konsultacji jasnym staje się, że istnieją dostateczne dowody na uzasadnienie wszczęcia postępowania Komisja niezwłocznie:
a) ogłasza wszczęcie postępowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich; ogłoszenie takie wskazuje armatora zagranicznego, którego dotyczy i jego kraj pochodzenia, zawiera streszczenie otrzymanych informacji i precyzuje, że wszelkie istotne informacje muszą być przekazane Komisji; ustanawia również okres, w jakim zainteresowane strony mogą przedstawić swoje spostrzeżenia na piśmie i mogą występować o wysłuchanie przez Komisję zgodnie z ust. 5;
b) powiadamia armatorów, załadowców i spedytorów frachtowych, znanych Komisji jako zainteresowani oraz powodów;
c) rozpoczyna dochodzenie na poziomie Wspólnoty, działając we współpracy z Państwami Członkowskimi; dochodzenie takie obejmie zarówno nieuczciwe praktyki cenowe, jak i wynikającą z nich szkodę, a przeprowadzone jest zgodnie z ust. 2-8; dochodzenie w sprawie nieuczciwych praktyk cenowych zwykle obejmuje okres nie krótszy niż sześć miesięcy, niezwłocznie po wszczęciu postępowania.
2. a) Gdy jest to właściwym, Komisja wyszuka wszelkie informacje, które uważać będzie za niezbędne i spróbuje sprawdzić je wśród armatorów, agentów, załadowców, spedytorów frachtowych, konferencji, związków oraz innych organizacji z zastrzeżeniem, że przedsiębiorstwa i organizacje, których one dotyczą udzielą swojej zgody.
b) W miarę potrzeby Komisja po konsultacji przeprowadza dochodzenie w państwach trzecich, z zastrzeżeniem, że firmy, których ono dotyczy udzielą swojej zgody, a rządy państw indagowanych były urzędowo powiadomione i nie wyraziły sprzeciwu.
Komisja jest wspomagana przez urzędników tych Państw Członkowskich, które o to wnoszą.
3. a) Komisja może żądać od danego Państwa Członkowskiego:
- dostarczenia informacji,
- przeprowadzenia wszelkich niezbędnych kontroli i inspekcji, szczególnie wśród załadowców, spedytorów frachtowych, armatorów Wspólnoty i ich agentów,
- przeprowadzenia dochodzeń w państwach trzecich, z zastrzeżeniem, że firmy, których one dotyczą udzielą swojej zgody, a rządy państw indagowanych były urzędowo powiadomione i nie wyraziły sprzeciwu.
b) Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki, w celu nadania biegu wnioskom Komisji.
Przesyłają one Komisji żądane informacje wraz z rezultatami wszelkich przeprowadzonych inspekcji, kontroli i dochodzeń.
c) Gdy taka informacja jest w interesie ogółu lub gdy Państwo Członkowskie zażądało jej przekazania, Komisja przesyła ją do Państwa Członkowskiego, o ile nie jest ona poufna, a w przeciwnym wypadku przekazane jest tylko jej niepoufne streszczenie.
d) Urzędnicy Komisji są upoważnieni, na wniosek Komisji lub Państwa Członkowskiego, do pomocy urzędnikom Państwa Członkowskiego w wypełnianiu ich obowiązków.
4. a) Skarżący oraz załadowcy i armatorzy, których dotyczy sprawa mogą zapoznać się ze wszelkimi informacjami dostarczonymi Komisji przez jakąkolwiek ze stron dochodzenia, z wyjątkiem wewnętrznych dokumentów przygotowanych przez organy Wspólnoty lub jej Państwa Członkowskie, o ile są one związane z ochroną ich interesów i nie są poufne w rozumieniu art. 8, oraz są użyte przez Komisję w dochodzeniu.
W tym celu skierują pisemny wniosek do Komisji, wskazując informacje, których żądają.
b) Armatorzy objęci dochodzeniem oraz powód mogą wnioskować o poinformowanie o głównych faktach i okolicznościach, na podstawie których zamierza się zalecić nałożenie opłat kompensacyjnych.
c) i) Wnioski o informacje w przedstawione w związku z lit. b):
- będą skierowane do Komisji na piśmie,
- określą szczególne zagadnienia, co do których żąda się informacji;
ii) Informacja może być przekazana zarówno ustnie jak i pisemnie, stosownie od uznania Komisji.
Nie ma ona wpływu na późniejsze decyzje, które mogą być podjęte przez Radę.
Informacja poufna jest traktowana zgodnie z art. 8;
iii) Informacja musi być w normalnym trybie przekazana co najmniej na 15 dni przed przekazaniem przez Komisję jakiejkolwiek propozycji działania zgodnie z art. 11.
Spostrzeżenia dokonane po otrzymaniu informacji mogą być brane pod uwagę tylko, jeśli zostały udzielone w okresie ustalonym przez Komisję dla każdego przypadku, który będzie wynosił, co najmniej 10 dni, i uwzględniał należycie pilność sprawy.
5.
Komisja może wysłuchać zainteresowane strony.
Wysłucha ich także, jeśli w terminach, określonych w ogłoszeniu opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, sporządziły pisemny wniosek o wysłuchanie wykazując, że są one faktycznie stronami zainteresowanymi, na których sytuację może mieć wpływ wynik postępowania oraz, że istnieją szczególne powody, dla których powinny być wysłuchane.
6.
Ponadto Komisja, na wniosek, umożliwi bezpośrednio zainteresowanym stronom spotkanie tak, aby przeciwne racje mogły być skonfrontowane, a także przedstawione argumenty celem ich poparcia.
Przy organizowaniu tego spotkania Komisja weźmie pod uwagę konieczność zachowania poufności informacji oraz to, co dla stron jest wygodne.
Żadna ze stron nie ma obowiązku uczestnictwa w spotkaniu, a zaniechanie uczestnictwa nie będzie brane pod uwagę na niekorzyść takiej strony.
7. a) Niniejszy artykuł nie wyłącza prawa Rady do podawania wstępnych ustaleń lub zastosowania szybkich środków.
b) W przypadkach, w których jakakolwiek zainteresowana strona odmawia, lub nie dostarcza niezbędnych informacji w odpowiednim czasie, albo znacznie utrudnia dochodzenie, wnioski pozytywne lub negatywne mogą być przyjęte na podstawie dostępnych danych.
8.
Postępowania w sprawie nieuczciwych praktyk cenowych nie stanowią przeszkody w odprawie celnej towarów, dla których stosuje się wymienione wcześniej stawki frachtowe.
9. a) Dochodzenie może być zakończone zarówno przez jego zamknięcie lub poprzez podjęcie działania zgodne z art. 11.
Wniosek musi zostać podjęty w normalnym toku w ciągu roku od wszczęcia postępowania.
b) Postępowanie może być zakończone zarówno przez zamknięcie dochodzenia bez nałożenia opłat i bez przyjęcia zobowiązań, albo przez wygaśnięcie lub zniesienie takich opłat, albo w związku z tym, że zobowiązanie straciło moc zgodnie z art. 14 i 15.
Artykuł 8
Poufność
1.
Informacja otrzymana na podstawie niniejszego rozporządzenia będzie użyta wyłącznie do celu, dla którego o nią się zwrócono.
2. a) Ani Rada, ani Komisja, ani Państwa Członkowskie, czy też ich urzędnicy nie ujawnią żadnej informacji otrzymanej na podstawie niniejszego rozporządzeniem, o której poufne traktowanie prosiła strona, która ją dostarczyła, bez jej wyraźnej zgody.
b) Każdy wniosek o poufne traktowanie wskazuje dlaczego informacja jest poufna i towarzyszy mu niepoufne streszczenie informacji, lub wskazanie powodów dla których informacja nie nadaje się do takiego streszczania.
3.
Informacja będzie zwykle uważana za poufną, jeśli jej ujawnienie może mieć wyraźnie negatywny skutek dla osoby, która ją dostarczyła lub jest źródłem takiej informacji.
4.
Jednakże jeśli okaże się, że traktowanie poufne nie może być zagwarantowane oraz jeśli osoba, która dostarczyła informację nie chce przedstawić jej publicznie jak i upoważnić do jej ujawnienia w ogólnym zakresie lub w formie streszczenia, wówczas nie można wziąć pod uwagę takiej informacji
Możliwe jest również pominięcie informacji, gdy poufne traktowanie może być zagwarantowane ale strona, która ją dostarczyła nie chce przedstawić niepoufnego streszczenia, i o ile informacja nadaje się do takiego streszczenia.
5.
Niniejszy artykuł nie wyklucza ujawnienia przez organy Wspólnoty informacji ogólnych, w szczególności motywów, na których opierają się decyzje podjęte na podstawie niniejszego rozporządzenia, lub ujawnienia dowodów na których organy Wspólnoty opierają się, jako na niezbędnych, dla wyjaśnienia tych argumentów w postępowaniu sądowym.
Takie ujawnienie musi brać pod uwagę prawnie uzasadniony interes zainteresowanych stron co do nieujawnienia ich tajemnic handlowych.
Artykuł 9
Zakończenie postępowania, gdy środki ochronne są zbędne
1.
Jeśli po konsultacji jasnym stanie się, że zastosowanie środków ochronnych nie jest konieczne oraz, gdy żaden sprzeciw nie został wniesiony do Komitetu Doradczego określonego w art. 6 ust. 1, postępowanie będzie zakończone.
We wszystkich pozostałych przypadkach Komisja niezwłocznie przedstawi Radzie sprawozdanie z rezultatów konsultacji razem z propozycją, aby postępowanie było zakończone.
Postępowanie zostanie zakończone, jeśli w ciągu miesiąca, Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, nie zadecyduje inaczej.
2.
Komisja poinformuje strony uznane za zainteresowane i ogłosi zakończenie w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich przytaczając swe główne wnioski oraz streszczenie motywów dojścia do takich wniosków.
Artykuł 10
Zobowiązania
1.
Gdy podczas przebiegu dochodzenia oferowane są zobowiązania, które po konsultacji Komisja uważa za możliwe do przyjęcia, dochodzenie może być zakończone bez nałożenia opłat kompensacyjnych.
Z wyjątkiem nadzwyczajnych okoliczności, zobowiązania nie mogą być oferowane po upływie okresu określonego zgodnie z art. 7 ust. 4 lit. c) iii). O zakończeniu decyduje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 9 ust. 1, a informacja będzie podana i zawiadomienie opublikowane zgodnie z art. 9 ust. 2.
2.
Zobowiązania na mocy ust. 1 to takie, dzięki którym ceny są skorygowane do tego stopnia, iż eliminują, ku zadowoleniu Komisji, nieuczciwe praktyki cenowe lub jej szkodliwe wpływy.
3.
Komisja może proponować zobowiązania, ale w sytuacji, gdy takie zobowiązania nie zostały zaproponowane lub zaproszenie do ich zaciągnięcia nie zostało zaakceptowane, nie uchybia rozpatrzeniu danego przypadku.
Jednakże kontynuacja nieuczciwych praktyk cenowych może stanowić domniemanie, że wystąpienie zagrożenia szkodą jest prawdopodobne.
4.
Jeśli zobowiązania są zaakceptowane, to dochodzenie co do szkody jest prowadzone do końca, jeżeli po konsultacji Komisja tak zdecyduje lub jeżeli wniesie o to zainteresowany armator Wspólnoty.
W takim przypadku, jeżeli po konsultacji Komisja stwierdzi brak szkody, zobowiązanie automatycznie wygasa.
Jednakże, jeśli stwierdzenie o braku zagrożenia szkodą wynika głównie z istnienia zobowiązania, Komisja może żądać utrzymania zobowiązania.
5.
Komisja może zażądać od jakiejkolwiek ze stron, która zaakceptowała zobowiązanie, aby dostarczała okresowych informacji użytecznych dla wykonywania tego zobowiązania, i zezwoliła na weryfikację stosownych danych.
Niezastosowanie się do takiego żądania będzie uważane za naruszenie zobowiązania.
Artykuł 11
Opłaty kompensacyjne
Gdy dochodzenie wykazuje, że istnieje nieuczciwa praktyka cenowa wywołująca szkodę i, że interesy Wspólnoty wymagają jej działania, to Komisja proponuje Radzie, po konsultacjach przewidzianych w art. 6, wprowadzenie opłaty kompensacyjnej.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, podejmuje decyzję w terminie dwóch miesięcy.
Artykuł 12
Decydując o opłatach kompensacyjnych Rada weźmie odpowiednio pod uwagę względy zewnętrznej polityki handlowej, jak również interesy portów i względy polityki żeglugowej zainteresowanych Państw Członkowskich.
Artykuł 13
Przepisy ogólne dotyczące opłat
1.
Opłaty kompensacyjne są nakładane na armatorów zagranicznych w drodze rozporządzenia.
2.
Takie rozporządzenia wskazują w szczególności wysokość i typ nałożonych opłat, transportowany ładunek lub ładunki, nazwę i kraj pochodzenia zagranicznego armatora, o którego chodzi oraz przyczyny, na których opiera się rozporządzenie.
3.
Wysokość opłat nie przekroczy różnicy pomiędzy pobraną stawką frachtową, a normalną stawką frachtową określoną w art. 3 lit. c).
Jest ona mniejsza, jeśli taka mniejsza opłata byłaby odpowiednia dla naprawienia szkody.
4. a) Opłaty nie są nakładane, ani nie wzrastają ze skutkiem retroaktywnym, i zastosowane są do transportu ładunków, które po wejściu w życie takich opłat, są załadowywane lub wyładowywane w porcie Wspólnoty;
b) Jednakże, gdy Rada ustali, że wykonanie zobowiązania zostało naruszone lub odstąpiono od jego wykonania, opłaty kompensacyjne mogą być nałożone, na wniosek Komisji, na transport ładunków, które były załadowane lub wyładowane w porcie Wspólnoty nie wcześniej niż na 90 dni przed datą nałożenia takich opłat, z wyjątkiem, gdy w przypadku naruszenia lub odstąpienia od wykonania zobowiązania, takie opłaty nie mogą być nałożone wstecznie w stosunku do transportu ładunków załadowanych lub wyładowanych w porcie Wspólnoty przed naruszeniem lub odstąpieniem od wykonania zobowiązania.
Takie opłaty mogą być obliczone na podstawie stanu faktycznego, ustalonego przed zaakceptowaniem zobowiązania.
5.
Opłaty są pobierane przez Państwa Członkowskie przepisowo, w normie i zgodnie z innymi kryteriami ustanowionymi, gdy opłaty były nałożone, oraz niezależnie od opłat celnych, podatków i innych opłat zwykle nałożonych na przywóz transportowanych towarów.
6.
Pozwolenie na załadowanie lub wyładowanie ładunku w porcie Wspólnoty może być udzielone warunkowo, jeżeli zostanie zabezpieczona kwota tych opłat.
Artykuł 14
Weryfikacja
1.
Rozporządzenia nakładające opłaty kompensacyjne i decyzje o zaakceptowaniu zobowiązań są przedmiotem weryfikacji w całości, lub w części, gdzie jest to uzasadnione.
Weryfikacja taka może być przeprowadzona zarówno na wniosek Państwa Członkowskiego, albo z inicjatywy Komisji.
Weryfikacja będzie również przeprowadzona na wniosek zainteresowanej strony, która dostarczy dowody zmiany okoliczności, wystarczające dla usprawiedliwienia potrzeby takiej weryfikacji, o ile upłynął co najmniej rok od zakończenia dochodzenia.
Takie wnioski są skierowane do Komisji, która poinformuje Państwa Członkowskie.
2.
Gdy po konsultacji okaże się, że weryfikacja jest konieczna, to, jeśli okoliczności tego wymagają, dochodzenie będzie wznowione zgodnie z art. 7.
Takie wznowienie nie wpłynie per se na zastosowane środki.
3.
Gdy uzasadnia to weryfikacja, przeprowadzona zarówno ze wznowieniem, jak i bez wznowienia dochodzenia, środki będą zmienione, zniesione lub anulowane przez instytucję Wspólnoty właściwą do ich przyjęcia.
Artykuł 15
1.
Z zastrzeżeniem ust. 2, opłaty kompensacyjne i zobowiązania wygasają po pięciu latach od daty ich wejścia w życie lub ostatniej zmiany albo ich potwierdzenia.
2.
Komisja, zwykle po konsultacji i w ciągu sześciu miesięcy przed upływem okresu pięciu lat, opublikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich ogłoszenie o zbliżającym się wygaśnięciu danego środka i poinformuje zainteresowanych armatorów Wspólnoty.
Ogłoszenie to określi termin, w jakim zainteresowane strony mogą przedstawić swoje poglądy na piśmie i mogą zwracać się z prośbą o wysłuchanie przez Komisję zgodnie z art. 7 ust. 5.
Gdy zainteresowana strona wykaże, że wygaśnięcie środka znowu doprowadzi do powstania szkody lub groźby szkody, Komisja przeprowadzi przegląd środka działania.
Środek działania pozostanie w mocy do czasu uzyskania wyników tego przeglądu.
Gdy opłaty kompensacyjne i zobowiązania wygasną zgodnie z niniejszym artykułem, Komisja opublikuje ogłoszenie o tym w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 16
Refundacja nadwyżki
1.
Jeśli zainteresowany armator może wykazać, że pobrana opłata przewyższa różnicę pomiędzy stawką frachtową pobieraną, a normalną stawką frachtową określoną w art. 3 lit. c), to nadwyżka będzie zwrócona.
2.
W celu wnioskowania o refundację określoną w ust. 1 armator zagraniczny może przedłożyć wniosek Komisji.
Wniosek będzie przedstawiany via Państwo Członkowskie, na terytorium którego przewożony ładunek był załadowany lub wyładowany w ciągu trzech miesięcy od daty, kiedy wysokość opłaty kompensacyjnej do pobrania była należycie ustalona przez właściwe władze.
Państwo Członkowskie przekaże wniosek do Komisji tak szybko jak możliwe, zarówno z opinią lub bez opinii co do jego podstawy.
Komisja bezzwłocznie poinformuje o tym inne Państwa Członkowskie i wyda swą opinię w tej sprawie.
Jeśli Państwo Członkowskie zgadza się z opinią Komisji lub nie zgłasza wobec niej sprzeciwu w ciągu miesiąca od poinformowania, to Komisja może rozstrzygać zgodnie z wydaną opinią.
W każdym innym przypadku Komisja po konsultacji zadecyduje czy, i w jakim zakresie, należy nadać wnioskowi bieg.
Artykuł 17
Przepisy końcowe
Niniejsze rozporządzenie nie stanowi przeszkody w zastosowaniu innych szczególnych zasad ustanowionych w umowach zawartych między Wspólnotą a państwami trzecimi.
Artykuł 18
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1987 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 4058/86
z dnia 22 grudnia 1986 r.
dotyczące skoordynowanych działań w celu zapewnienia swobodnego dostępu do ładunków w handlu morskim
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską, Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 84 ust. 2,
uwzględniając projekt rozporządzenia przedstawiony przez Komisję,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: wzrasta liczba krajów podejmujących kroki w celu ochrony swoich flot handlowych jednostronnie, za pomocą przepisów prawnych lub środków administracyjnych bądź też poprzez dwustronne umowy z innymi krajami;
niektóre kraje, poprzez przyjęte środki lub zastosowane praktyki, zakłócają zastosowanie zasad uczciwej i wolnej konkurencji w morskiej żegludze handlowej z jednym lub więcej Państwami Członkowskimi Wspólnoty;
w stosunku do handlu liniowego Konwencja Narodów Zjednoczonych w sprawie Kodeksu Postępowania dla Konferencji Liniowych, która weszła w życie dnia 6 października 1983 r., przyznaje niektóre prawa towarzystwom żeglugowym należącym do konferencji zarządzającej kartelem żeglugowym;
państwa trzecie występujące jako Umawiające się Strony lub sygnatariusze tej Konwencji w coraz większym stopniu interpretują jej postanowienia w taki sposób, aby efektywnie rozszerzyć prawa przyznane przez Konwencję na ich towarzystwa, zarówno w handlu liniowym, jak i trampowym, na niekorzyść towarzystw Wspólnoty lub towarzystw z innych krajów OECD, będących lub niebędących członkami konferencji;
w stosunku do handlu masowego, ze strony państw trzecich istnieje wzrastająca tendencja do ograniczania dostępu do ładunków masowych, co stwarza poważne zagrożenie dla środowiska swobodnej konkurencji wyraźnie przeważającego w handlu masowym; Państwa Członkowskie potwierdzają, że ich zaangażowanie w proces zachowania środowiska swobodnej konkurencji jest podstawową cechą handlu masowego towarami sypkimi i płynnymi i są przekonane, że wprowadzenie podziału ładunku w tym handlu wywoła poważne skutki dla interesów żeglugowych wszystkich państw poprzez znaczne zwiększenie kosztów transportu;
ograniczenie dostępu do ładunków masowych wpłynęłoby niekorzystnie na floty handlowe Państw Członkowskich, równocześnie znacznie zwiększając koszty transportu takich ładunków, co wpłynęłoby poważnie na interesy handlowe Wspólnoty;
Wspólnota powinna mieć możliwość zapewnienia skoordynowanych działań Państw Członkowskich, jeśli rezerwacja ładunków dla towarzystw żeglugowych państw trzecich wpływa niekorzystnie na konkurencyjną pozycję flot handlowych Państw Członkowskich lub interesy żeglugowe Państw Członkowskich bądź też jeśli wymaga tego umowa międzynarodowa;
decyzja Rady nr 77/587/EWG [3] przewiduje, między innymi, konsultacje w sprawie różnych aspektów rozwoju wydarzeń w stosunkach między Państwami Członkowskimi a państwami trzecimi w kwestiach żeglugi morskiej;
decyzja Rady nr 83/573/EWG [4] przewiduje, między innymi, koordynację Państw Członkowskich w sprawie wszelkich środków zaradczych, które mogą one zastosować w stosunku do państw trzecich, oraz możliwość podjęcia na wspólny wniosek Państw Członkowskich decyzji co do zastosowania odpowiednich środków zaradczych, stanowiących część ich ustawodawstwa krajowego;
niezbędnym jest opracowanie i ulepszenie mechanizmu przewidzianego w tych decyzjach w celu zapewnienia skoordynowanych działań Państw Członkowskich w niektórych okolicznościach na wniosek Państwa lub Państw Członkowskich bądź też na podstawie umowy międzynarodowej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Procedura przewidziana niniejszym rozporządzeniem ma zastosowanie, gdy działania państwa trzeciego lub jego agentów ograniczają lub grożą ograniczeniem swobody dostępu dla towarzystw żeglugowych Państw Członkowskich lub statków zarejestrowanych w Państwie Członkowskim, zgodnie z jego ustawodawstwem, do transportu:
- ładunków przewożonych żeglugą liniową, w handlu zgodnym z Kodeksem, za wyjątkiem sytuacji, gdy działania takie zostały podjęte zgodnie z Konwencją Narodów Zjednoczonych w sprawie Kodeksu Postępowania dla Konferencji Liniowych,
- ładunków przewożonych żeglugą liniową w handlu nieobjętym Kodeksem,
- ładunków masowych i wszystkich innych ładunków w żegludze trampowej,
- pasażerów,
- osób lub towarów na lub między urządzeniami pozabrzeżnymi.
Stosowanie niniejszej procedury pozostaje bez uszczerbku dla zobowiązań Wspólnoty i jej Państw Członkowskich na mocy prawa międzynarodowego.
Artykuł 2
Do celów niniejszego rozporządzenia:
- przez "krajowy podmiot gospodarczy" rozumie się towarzystwo żeglugowe państwa trzeciego świadczące usługi między własnym krajem a jednym lub więcej Państwami Członkowskimi;
- przez "obcy podmiot gospodarczy" rozumie się towarzystwo żeglugowe państwa trzeciego świadczące usługi między innym państwem trzecim a jednym lub więcej Państwami Członkowskimi.
Artykuł 3
Państwo Członkowskie może wnioskować o skoordynowane działanie.
Wniosek kieruje się do Komisji, która przedstawia właściwe rekomendacje lub propozycje Radzie w ciągu czterech tygodni.
Rada, stanowiąc zgodnie z procedurą głosowania ustanowioną w art. 84 ust. 2 Traktatu, może podjąć decyzje co do skoordynowanych działań przewidzianych w art. 4.
Podejmując decyzje co do skoordynowanych działań, Rada bierze pod uwagę względy polityki handlu zagranicznego, jak też interesy portów i względy morskiej polityki żeglugowej zainteresowanego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 4
1.
Skoordynowane działania mogą składać się z:
a) przedstawicielstwa dyplomatycznego do zainteresowanych państw trzecich, w szczególności gdy ich działania grożą ograniczeniem dostępu do handlu;
b) środków zaradczych skierowanych do towarzystwa lub towarzystwa żeglugowego zainteresowanych państw trzecich bądź też do towarzystwa lub towarzystwa żeglugowego innych krajów, czerpiącego zyski z działań prowadzonych przez zainteresowane kraje, zarówno występujące jako krajowy podmiot gospodarczy, jak i obcy podmiot gospodarczy w handlu Wspólnoty.
Środki zaradcze mogą obejmować, oddzielnie lub w kombinacjach:
i) nałożenie obowiązku uzyskania zezwolenia na załadunek, przewóz lub wyładunek ładunków; takie zezwolenie może podlegać warunkom lub obowiązkom;
ii) nałożenie kontyngentu;
iii) nałożenie podatków lub opłat celnych.
2.
Przedstawicielstwa dyplomatyczne poprzedzają podjęcie środków zaradczych.
Środki zaradcze pozostają bez uszczerbku dla zobowiązań Wspólnoty Europejskiej i jej Państw Członkowskich na podstawie prawa międzynarodowego, powinny uwzględniać wszystkie interesy i nie mogą ani bezpośrednio, ani pośrednio prowadzić do zakłócenia żeglugi we Wspólnocie.
Artykuł 5
1.
Podejmując decyzje co do jednego lub więcej środków zaradczych określonych w art. 4 ust. 1 lit. b), Rada powinna określić, stosownie do przypadku, co następuje:
a) rozwój wydarzeń, który spowodował podjęcie środków zaradczych;
b) żeglugę lub grupę portów, wobec których środki zaradcze mają być zastosowane;
c) banderę lub towarzystwo żeglugowe państwa trzeciego, których środki rezerwacji ładunku ograniczają swobodny dostęp do ładunków na danym obszarze żeglugowym;
d) maksymalną wielkość (procentowo, waga w tonach, pojemniki) lub wartość ładunku, który może być załadowany lub wyładowany w portach Państw Członkowskich;
e) maksymalną ilość rejsów z portów i do portów Państw Członkowskich;
f) wysokość lub procent oraz podstawę podatków bądź opłat celnych, które mają zostać nałożone oraz sposób, w jaki będą one pobierane;
g) okres obowiązywania środków zaradczych.
2.
Jeśli środków zaradczych wymienionych w ust. 1 nie przewiduje ustawodawstwo krajowe Państwa Członkowskiego, mogą one zostać podjęte zgodnie z decyzją Rady określoną w art. 3 akapit trzeci przez zainteresowane Państwo Członkowskie na podstawie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 6
1.
Jeśli Rada nie przyjęła propozycji dotyczących skoordynowanych działań w ciągu dwóch miesięcy, Państwa Członkowskie mogą zastosować środki krajowe jednostronnie lub jako grupa, jeśli wymaga tego sytuacja.
2.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą w nagłych wypadkach podjąć tymczasowo niezbędne środki krajowe, jednostronnie lub jako grupa, nawet podczas dwumiesięcznego okresu określonego w ust. 1.
3.
O środkach krajowych podjętych zgodnie z niniejszym artykułem niezwłocznie powiadamia się Komisję oraz pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 7
W okresie, w którym środki zaradcze mają być stosowane, Państwa Członkowskie i Komisja konsultują się wzajemnie, zgodnie z procedurąkonsultacji ustanowioną decyzją Rady 77/587/EWG co trzy miesiące lub częściej, jeśli zajdzie taka potrzeba, w celu przedyskutowania skutków wywoływanych przez obowiązujące środki zaradcze.
Artykuł 8
Procedura, którą przewiduje niniejsze rozporządzenie, może być stosowana, jeśli działania państwa trzeciego lub jego agentów ograniczają lub grożą ograniczeniem dostępu dla towarzystw żeglugowych innego kraju OECD, jeśli na zasadzie wzajemności uciekanie się do skoordynowanego oporu w przypadku ograniczenia dostępu do ładunków zostało uzgodnione między tym krajem a Wspólnotą.
Kraj taki może złożyć wniosek o skoordynowanie działań i przyłączyć się do takich działań zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1987 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 26 stycznia 1987 r.
przyjmująca w imieniu Wspólnoty Europejskiej porozumienie w sprawie wymiany substancji leczniczych pochodzenia ludzkiego
(87/67/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 28,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 5 ust. 1 Europejskiego porozumienia w sprawie wymiany substancji leczniczych pochodzenia ludzkiego przewiduje, że Umawiające się Strony Porozumienia podejmą wszelkie konieczne środki w celu zwolnienia substancji leczniczych pochodzenia ludzkiego udostępnionych im przez drugie Strony ze wszelkich należności przywozowych;
wszelkie odstępstwa od Wspólnej Taryfy Celnej, zarówno autonomiczne, jak i umowne, wchodzą w zakres wyłącznych kompetencji Wspólnoty;
wejście w życie Protokołu dodatkowego umożliwiającego Wspólnocie Gospodarczej stanie się stroną powyższego Porozumienia pozwala Wspólnocie wykonywać swoją władzę w tej sprawie; odstępstwa ustanowione tym Porozumieniem są już przewidziane wspólnotowymi przepisami dotyczącymi zwolnienia z należności celnych;
dlatego też Wspólnota powinna zostać Umawiającą się Stroną Porozumienia,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym przyjmuje się w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej Europejskie porozumienie o wymianie substancji leczniczych pochodzenia ludzkiego.
Tekst Porozumienia załączony jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osób umocowanych do podpisania Porozumienia, aby stało się ono wiążące dla Wspólnoty.
Decyzja Rady
z dnia 26 stycznia 1987 r.
przyjmująca w imieniu Wspólnoty Umowę europejską w sprawie wymiany odczynników do oznaczania grup krwi
(87/68/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 28,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 5 ust. 1 Umowy europejskiej w sprawie wymiany odczynników do oznaczania grup krwi przewiduje, że Umawiające się Strony przyjmują wszelkie środki niezbędne do zwolnienia ze wszelkich należności celnych przywozowych odczynników do oznaczania grup krwi udostępnionych im przez pozostałe strony;
wszelkie odstępstwa od Wspólnej Taryfy Celnej, zarówno autonomiczne, jak i wynikające z umów, wchodzą w zakres wyłącznych kompetencji Wspólnoty;
wejście w życie Protokołu dodatkowego do Umowy, dzięki któremu Europejska Wspólnota Gospodarcza może stać się Umawiającą się Stroną powyższej Umowy, pozwala Wspólnocie wykonywać swoją kompetencję w tej sprawie; odstępstwa ustanowione tą Umową są już przewidziane przepisami wspólnotowymi dotyczącymi zwolnień celnych;
dlatego Wspólnota powinna stać się Umawiającą się Stroną tej Umowy,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym przyjmuje się w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej Umowę europejską w sprawie wymiany odczynników do oznaczania grup krwi.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osób umocowanych do podpisania Umowy, aby stała się wiążąca dla Wspólnoty.
Decyzja Rady
z dnia 22 grudnia 1986 r.
w sprawie normalizacji w dziedzinie technologii informatycznych i telekomunikacji
(87/95/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
normy stosowane w dziedzinie technologii informatycznych oraz działania niezbędne do ich opracowania muszą, w szczególności, uwzględniać:
- złożoność specyfikacji technicznych oraz precyzję wymaganą dla zapewnienia wymiany informacji i danych oraz zgodne działanie systemów;
- potrzebę zapewnienia niezwłocznej publikacji norm tak, aby zbędne opóźnienia nie powodowały, że ich teksty będą się okazywały nieprzydatne z powodu szybkiego tempa zmian technologicznych;
- potrzebę wspierania stosowania międzynarodowych norm w dziedzinie wymiany informacji i danych w sposób, który przyczyni się do utrwalenia ich wiarygodności z punktu widzenia praktycznego stosowania;
- gospodarcze znaczenie normalizacji dla tworzenia wspólnotowego rynku w tej dziedzinie;
dyrektywa 83/189/EWG [3] umożliwia by Komisja, Państwa Członkowskie i instytucje normalizacyjne były informowane o zamiarach instytucji normalizacyjnych, dotyczących opracowania lub zmiany norm oraz, zgodnie z przepisami dyrektywy, Komisja może ustalić zakres uprawnień dotyczących prac nad normalizacją, będącej przedmiotem wspólnego zainteresowania, które mają być podjęte wspólnie i na wstępnym etapie;
wspomniana dyrektywa nie zawiera wszystkich przepisów, niezbędnych do wprowadzenia w życie polityki Wspólnoty dotyczącej normalizacji w dziedzinie technologii informatycznych i telekomunikacji;
rosnąca liczba przypadków, w których poszczególne dziedziny normalizacji pokrywają się, w szczególności w przypadku technologii informatycznych i telekomunikacji, uzasadnia ścisłą współpracę między instytucjami normalizacji, które powinny współpracować w celu rozstrzygania powyższych spraw, będących przedmiotem wspólnego zainteresowania;
Komisja zawarła ostatnio umowy w ramach Protokołu Ustaleń, podpisanego z Europejską Organizacja Poczty i Telekomunikacji (CEPT) oraz w związku z ogólnymi zaleceniami zatwierdzonymi ze wspólną organizacją normalizacyjną – Europejskim Komitetem Normalizacyjnym/Europejskim Komitetem Normalizacyjnym Elektrotechniki (CEN/CENELEC);
dyrektywa 86/361/EWG [4] określa programy prac nad wspólnymi specyfikacjami technicznymi (odpowiadającymi Normes Européennes de Télécommunication (NETs)) w tej dziedzinie przez Europejską Organizację Poczty i Telekomunikacji, po konsultacji, gdy jest to właściwe, z Europejskim Komitetem Normalizacyjnym oraz Europejskim Komitetem Normalizacyjnym Elektrotechniki;
sfera zamówień publicznych jest szczególnie właściwa dla propagowania norm w dziedzinie wymiany informacji i danych za pośrednictwem wzajemnie połączonych otwartych systemów poprzez powoływanie się na nie przy dokonywaniu zakupów;
niezbędne jest powierzenie komitetowi zadania wspierania Komisji w osiąganiu celów i kierowaniu działaniami, określonymi w niniejszej decyzji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Do celów niniejszej decyzji:
1) "specyfikacje techniczne" oznaczają specyfikacje, zawarte w dokumencie, który ustanawia, wymagane cechy produktu, takie jak poziom jakości, działanie, bezpieczeństwo lub wymiary, włączając w to wymogi stosowane wobec produktu w odniesieniu do terminologii, symboli, metod oceny i badania, opakowania, znakowania i etykietowania;
2) "wspólna specyfikacja techniczna" oznacza specyfikację techniczną opracowaną w celu ujednolicenia stosowania we wszystkich Państwach Członkowskich Wspólnoty;
3) "norma" oznacza specyfikację techniczną zatwierdzoną przez uznany organ normalizacyjny do powtarzającego się lub stałego stosowania, której przestrzeganie nie jest obowiązkowe;
4) "norma międzynarodowa" oznacza normę zatwierdzoną przez uznany międzynarodowy organ normalizacyjny;
5) "projektowana norma międzynarodowa (DIS)" oznacza projektowaną normę zatwierdzoną przez uznany międzynarodowy organ normalizacyjnych;
6) "międzynarodowa specyfikacja techniczna w telekomunikacji" oznacza specyfikację techniczną dotyczącą wszystkich lub wybranych cech produktu, zalecaną przez takie organizacje jak Comité international télégraphique et téléphonique (CCITT) lub CEPT;
7) "norma europejska" oznacza normę przyjętą na mocy statutów organów normalizacyjnych, z którymi Wspólnota zawarła umowy;
8) "tymczasowa norma europejska" oznacza normę przyjętą z takim oznaczeniem (EPS) zgodnie z zasadami stosowanymi przez organy normalizacyjne, z którymi Wspólnota zawarła umowy;
9) "norma funkcjonalna" oznacza normę opracowaną w celu uzyskania złożonej funkcji wymaganej do zapewnienia interoperacyjności systemów i otrzymywaną zwykle poprzez połączenie kilku obowiązujących norm referencyjnych oraz przyjętą zgodnie z zasadami stosowanymi przez organy normalizacyjne;
10) "specyfikacja funkcjonalna" oznacza specyfikacje, która określa w dziedzinie telekomunikacji stosowanie jednej lub większej liczby norm dotyczących wewnętrznych połączeń otwartego systemu, w celu spełnienia konkretnego wymogu komunikacji między systemami technologii informatycznych (normy zalecane przez takie organizacje, jak "Comité international télégraphique et téléphonique" (CCITT) lub CEPT);
11) "przepisy techniczne" oznaczają specyfikacje techniczne, łącznie z odnośnymi przepisami administracyjnymi, których przestrzeganie jest de jure lub de facto obowiązkowe w przypadku wprowadzania do obrotu lub eksploatacji w Państwie Członkowskim lub na większej części jego terytorium, z wyjątkiem przepisów ustanowionych przez władze lokalne;
12) "certyfikowanie zgodności" oznacza czynność, polegającą na poświadczeniu przez wydanie odpowiedniego świadectwa lub znaku zgodności, że dany produkt lub usługa zgodne są z określonymi normami lub specyfikacjami technicznymi;
13) "technologie informatyczne" oznaczają systemy, sprzęt, podzespoły oraz oprogramowanie niezbędne do zapewnienia wyszukiwania, przetwarzania i przechowywania informacji we wszystkich ośrodkach aktywności ludzkiej (dom, biuro, zakład przemysłowy), stosowanie których wymaga wykorzystania elektroniki lub podobnej technologii;
14) "zamówienia publiczne" oznaczą zamówienia:
- szczegółowo określone w art. 1 dyrektywy 77/62/EWG [5];
- udzielone na dostawę sprzętu z zakresu technologii informatycznych i telekomunikacji, niezależnie od sektora działalności władz będących stroną umowy;
15) "władze telekomunikacyjne" oznaczają uznane władze lub przedsiębiorstwa prywatne we Wspólnocie, które świadczą publiczne usługi telekomunikacyjne.
Artykuł 2
W celu wspierania normalizacji w Europie oraz opracowania i stosowania norm w dziedzinie technologii informatycznych oraz specyfikacji funkcjonalnych w dziedzinie telekomunikacji, na poziomie wspólnotowym, z zastrzeżeniem art. 3 ust. 2 i art. 4, wprowadzane są następujące środki:
a) regularne, co najmniej doroczne określanie na podstawie norm międzynarodowych, projektowanych norm międzynarodowych lub równoważnych dokumentów, dotyczących priorytetowych wymogów normalizacyjnych, w celu przygotowania prac nad programami działania i wydaniem takich norm europejskich i specyfikacji funkcjonalnych, jakie mogą zostać uznane za niezbędne do zapewnienia wymiany informacji i danych oraz interoperacyjności systemów;
b) w ramach międzynarodowych działań normalizacyjnych:
- europejskie instytucje normalizacyjne oraz wyspecjalizowane organy techniczne sektora technologii informatycznych i telekomunikacji zapraszane są do opracowania norm europejskich, tymczasowych norm europejskich lub specyfikacji funkcjonalnych dla telekomunikacji, odwołując się, jeśli to konieczne, do opracowaniem projektów norm funkcjonalnych, w celu zapewnienia precyzji wymaganej przez użytkowników przy wymianie informacji i danych oraz interoperacyjności systemów.
Takie organy opierają się w swoich działaniach na normach międzynarodowych, projektowanych normach międzynarodowych lub międzynarodowych specyfikacjach technicznych dla telekomunikacji.
W przypadku gdy norma międzynarodowa, projektowana norma międzynarodowa lub międzynarodowa specyfikacja techniczna dla telekomunikacji zawiera jasne przepisy pozwalające na ich jednolite stosowanie, przepisy te zostaną przyjęte bez zmian w normie europejskiej, tymczasowej normie europejskiej lub telekomunikacyjnej specyfikacji funkcjonalnej.
Jedynie w przypadku gdy norma międzynarodowa, projektowana norma międzynarodowa lub międzynarodowa specyfikacja techniczna dla telekomunikacji nie zawierają takich jasnych przepisów, opracowana zostanie norma europejska, tymczasowa norma europejska lub telekomunikacyjna specyfikacja funkcjonalna w celu uściślenia lub, gdy to niezbędne, uzupełnienia normy międzynarodowej, projektowanej normy międzynarodowej lub specyfikacji technicznej dla telekomunikacji unikając odchylenia od niej;
- te same organy zostaną zapraszane są do opracowania specyfikacji technicznych, które mogą stanowić podstawę norm europejskich lub tymczasowych norm europejskich w przypadku braku ustalonych norm międzynarodowych w dziedzinie wymiany informacji i danych oraz interoperacyjności systemów lub stanowić wkład w opracowanie powyższych;
c) środki ułatwiające stosowanie norm i specyfikacji funkcjonalnych, w szczególności poprzez koordynowanie działań Państw Członkowskich w zakresie:
- weryfikacji zgodności produktów i usług z normami i specyfikacjami funkcjonalnymi na podstawie określonych wymogów w zakresie prób;
- certyfikatu zgodności z normami i specyfikacjami funkcjonalnymi zgodnie z właściwie zharmonizowanymi procedurami;
d) wspieranie stosowania norm i specyfikacji funkcjonalnych odnoszących się do zamówień podmiotów sektora publicznego w zakresie technologii informatycznych i telekomunikacji oraz przepisów technicznych.
Artykuł 3
1.
Szczególne cele proponowanych środków przedstawione zostały w załączniku do niniejszej decyzji.
2.
Niniejsza decyzja obejmuje:
- normy w dziedzinie technologii informatycznych, określone w art. 5,
- specyfikacje funkcjonalne usług specjalnie oferowanych przy wykorzystaniu publicznych sieci telekomunikacyjnych do wymiany informacji i danych między systemami technologii informatycznych.
3.
Niniejsza decyzja nie obejmuje:
- wspólnych specyfikacji technicznych dotyczących sprzętu terminali podłączonych do publicznych sieci telekomunikacyjnych, które są objęte dyrektywą 86/361/EWG,
- specyfikacji sprzętu tworzącego część sieci telekomunikacyjnych.
Artykuł 4
W określaniu wymogów dotyczących normalizacji oraz w sporządzaniu programu pracy nad normalizacją i opracowaniu specyfikacji funkcjonalnych, Komisja korzysta w szczególności z informacji, przekazanych jej zgodnie z dyrektywą 83/189/EWG.
Komisja, po konsultacji z Komitetem, przewidzianym w art. 7, powierza wykonanie prac technicznych właściwym europejskim organizacjom normalizacyjnym lub technicznym organom wyspecjalizowanym (CEN, CENELEC oraz CEPT), zwracając się do nich z wnioskiem, w razie potrzeby, o opracowanie odpowiadających norm europejskich lub specyfikacji funkcjonalnych.
Mandaty, które zostaną udzielone tym organizacjom zgłaszane są w celu uzyskania zatwierdzenia Komitetu określonego na mocy art. 5 dyrektywy 83/189/EWG zgodnie z procedurami wspomnianej dyrektywy.
Nie udziela się mandatu, który pokrywałby się z jakąkolwiek częścią programów prac, rozpoczętych lub opracowywanych na mocy dyrektywy 86/361/EWG.
Artykuł 5
1.
Uwzględniając różnice między istniejącymi procedurami krajowymi, Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że uwzględnione zostały:
- normy europejskie oraz tymczasowe normy europejskie jak określono w art. 2 lit. b);
- normy międzynarodowe, jeżeli zostały zatwierdzone w kraju władz będących stroną umowy;
w zamówieniach publicznych odnoszących się do technologii informatycznych, tak aby normy te stanowiły podstawę wymiany informacji i danych dla interoperacyjności systemów.
2.
W celu zapewnienia całkowitej zgodności, Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne kroki w celu zapewnienia, że ich urzędy w dziedzinie telekomunikacji wykorzystują specyfikacje funkcjonalne w odniesieniu do środków dostępu do ich publicznych sieci telekomunikacyjnych dla usług szczególnie przeznaczonych do wymiany informacji i danych między systemami technologii informatycznych, które to same korzystają z norm, określonych w ust. 1.
3.
W stosowaniu niniejszego artykułu należy wziąć pod uwagę szczególne okoliczności wymienione poniżej, które mogą uzasadniać stosowanie norm i specyfikacji innych niż te przewidziane w niniejszej decyzji:
- potrzebę zapewnienia ciągłości w istniejących systemach, ale jedynie jako części jasno określonych i udokumentowanych strategii kolejnego przejścia do międzynarodowych lub europejskich norm lub specyfikacji funkcjonalnych;
- rzeczywiście innowacyjny charakter niektórych projektów;
- przypadki, w których norma lub specyfikacja funkcjonalna są nieodpowiednie do ich celu pod względem technicznym ze względu na to, że nie dostarczają odpowiednich środków do osiągnięcia wymiany informacji i danych oraz interoperacyjności systemów lub dlatego, że nie istnieją możliwości (włączając w to badanie) zapewnienia zadowalającej zgodności produktu z daną normą lub specyfikacją funkcjonalną lub dlatego, że w przypadku tymczasowych norm europejskich, brakuje im stabilności stosowania.
Inne Państwa Członkowskie mają możliwość przedstawienia Komitetowi, określonemu w art. 7, że sprzęt zgodny z normą używany był w zadowalający sposób oraz że nie istniało uzasadnienie dla skorzystania z powyższego odstąpienia;
- przypadki, w których po dokładnym zbadaniu rynku, okazuje się, że istotne przyczyny dotyczące efektywności pod względem kosztów powodują, iż wykorzystanie danej normy lub specyfikacji funkcjonalnej jest niewłaściwe.
Inne Państwa Członkowskie mają możliwość przedstawienia Komitetowi, określonemu w art. 7, że sprzęt zgodny z normą używany był w zadowalający sposób na zwykłych warunkach handlowych, oraz że nie istniało uzasadnienie dla skorzystania z powyższego odstąpienia.
4.
Ponadto, Państwa Członkowskie mogą wystąpić z wnioskiem o odniesienie, na tej samej podstawie jak w ust. 1, do projektowanych norm międzynarodowych.
5.
Władze będące stronami umowy na mocy ust. 3 dokumentują przyczyny takiego działania, w miarę możliwości, we wstępnej dokumentacji przetargowej wydanej w związku z zamówieniami, a w każdym przypadku rejestrują te powody w swej dokumentacji wewnętrznej oraz, w dostarczają takich informacji na wniosek przedsiębiorstw uczestniczących w przetargu oraz Komitetowi określonemu w art. 7, z zachowaniem tajemnicy handlowej.
Istnieje możliwość zgłaszania skarg dotyczących korzystania z odstępstw, określonych w ust. 3 bezpośrednio do Komisji.
6.
Komisja zapewnia, by przepisy niniejszego artykuły były stosowane w przypadku wszystkich projektów i programów Wspólnoty, łącznie z zamówieniami publicznymi, finansowanymi z budżetu Wspólnoty.
7.
Władze będące stroną umowy, o ile uznają to za konieczne, mogą zastosować inne specyfikacje w odniesieniu do umów, których wartość niższej niż 100000 ECU, pod warunkiem że zakupy te nie będą stanowić przeszkody dla stosowania norm, wymienionych w ust. 1 i 2 w odniesieniu do umowy o wartości wyższej od kwoty, wskazanej w niniejszym ustępie.
Konieczność odstępstwa lub poziom progu ustalonego w niniejszym ustępie zostaną ponownie rozpatrzone w ciągu trzech lat od wejścia w życie niniejszej decyzji.
Artykuł 6
Opracowując lub wprowadzając zmiany do przepisów technicznych w dziedzinach objętych niniejszą decyzją, Państwa Członkowskie odwołują się do norm określonych w art. 5, w każdym przypadku, gdy we właściwy sposób odpowiadają one specyfikacjom technicznym danego przepisu.
Artykuł 7
1.
Komitet doradczy, zwany "Grupą wyższych urzędników ds. normalizacji w dziedzinie technologii informatycznych" wspiera Komisję w osiągnięciu celów niniejszej decyzji i kierowaniu przewidzianymi w niej działaniami.
Komitet składa się z przedstawicieli mianowanych przez Państwa Członkowskie, którzy mogą korzystać z pomocy biegłych lub doradców: jego przewodniczącym jest przedstawiciel Komisji.
W kwestiach telekomunikacji, właściwym komitetem jest "Grupa wyższych urzędników ds. telekomunikacji", przewidziana w art. 5 dyrektywy 86/361/EWG.
2.
Komisja zasięga opinii Komitetu przy ustalaniu priorytetów Wspólnoty, wprowadzaniu w życie środków określonych w załączniku, przy rozstrzyganiu kwestii dotyczących sprawdzania zgodności z normami, monitoringu stosowania art. 5 oraz innych kwestii związanych z normalizacją w dziedzinie technologii informatycznych i telekomunikacji lub innych dziedzin, z którymi się one łączą.
Zasięga ona także opinii Komitetu w sprawie sprawozdania określonego w art. 8.
3.
Komisja koordynuje działalność wspomnianych Komitetów z działalnością Komitetu, przewidzianego w art. 5 dyrektywy 83/189/EWG w szczególności w związku z możliwym pokrywaniem się przedmiotów wniosków, kierowanych do europejskich instytucji normalizacyjnych na podstawie niniejszej decyzji oraz wspomnianej dyrektywy.
4.
Na wniosek przewodniczącego lub Państwa Członkowskiego, Komitetowi mogą być przedstawiane wszelkie pytania, dotyczące stosowania niniejszej decyzji.
5.
Posiedzenia Komitetu odbywają się, co najmniej dwa razy do roku.
6.
Komitet przyjmuje swój regulamin.
7.
Sekretariat Komitetu zapewnia Komisja.
Artykuł 8
Co dwa lata Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie postępu normalizacji w dziedzinie technologii informatycznych.
Sprawozdanie to dotyczy przyjętych we Wspólnocie ustaleń w sprawie realizacji decyzji, osiągniętych rezultatów, zastosowania tych rezultatów w odniesieniu do zamówień publicznych i krajowych przepisów technicznych, w szczególności ich praktycznego znaczenia dla certyfikacji.
Artykuł 9
Niniejsza decyzja nie narusza stosowania dyrektywy 83/189/EWG i dyrektywy 86/361/EWG.
Artykuł 10
Niniejsza decyzja wchodzi w życie po roku od dnia jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 11
Decyzja Komisji
z dnia 13 stycznia 1987 r.
w sprawie wykazu zakładów w Brazylii zatwierdzonych w celu przywozu produktów mięsnych do Wspólnoty
(87/119/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 77/99/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy produktami mięsnymi [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 86/469/EWG [2], w szczególności jej art. 17 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
na mocy art. 17 ust. 1 dyrektywy 77/99/EWG muszą zostać ustalone wykazy zakładów w państwach trzecich zatwierdzonych do wywozu produktów mięsnych do Wspólnoty; zakłady te muszą spełniać warunki ustanowione w Załączniku do wspomnianej dyrektywy;
Brazylia przekazała wykaz zakładów zatwierdzonych do wywozu produktów mięsnych do Wspólnoty;
wizytacje z ramienia Wspólnoty wykazały, że normy higieny niektórych z tych zakładów są wystarczające; mogą one wobec tego zostać umieszczone na wstępnym wykazie zakładów ustanowionym zgodnie ze art. 17 ust. 1, z których przywóz produktów mięsnych może być zatwierdzony;
sprawa innych zakładów wnioskowanych przez Brazylię musi zostać rozpatrzona ponownie na podstawie dodatkowych informacji dotyczących ich norm higieny i zdolności do szybkiego dostosowania się do ustawodawstwa wspólnotowego;
w międzyczasie, w celu uniknięcia jakiegokolwiek nagłego zakłócenia w istniejących przepływach handlowych, zakłady te mogą zostać tymczasowo zatwierdzone do kontynuowania wywozu produktów mięsnych do tych Państw Członkowskich, które są gotowe je zaakceptować;
konieczne będzie wobec tego ponowne zbadanie i w razie potrzeby zmiana niniejszej decyzji w świetle środków podjętych w tym celu i dokonanych ulepszeń;
niniejsza decyzja jest oparta na istniejących przepisach wspólnotowych stosowanych do przywozu z państw trzecich; konieczne będzie wobec tego ponowne rozpatrzenie niniejszej decyzji, jeżeli wyżej wspomniane przepisy mają zostać zmodyfikowane;
ponadto, zgodnie z art. 17 ust. 1 dyrektywy 77/99/EWG, przepisy stosowane w innych przypadkach przez Państwa Członkowskie dotyczące przywozu produktów mięsnych z państw trzecich nie mogą być bardziej korzystne niż przepisy regulujące handel wewnątrzwspólnotowy; w odniesieniu do tego przywóz produktów mięsnych z zakładów wymienionych na wykazie zawartym w załączniku do niniejszej decyzji podlega w dalszym ciągu innemu ustawodawstwu weterynaryjnemu, szczególnie w odniesieniu do wymogów zdrowotnych zwierząt i ogólnym przepisom Traktatu;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie mogą zatwierdzić przywóz produktów mięsnych z Brazylii tylko z zakładów wymienionych w Załączniku.
2.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą zatwierdzać w dalszym ciągu do dnia 15 sierpnia 1987 r. przywóz produktów mięsnych pochodzących z zakładów, które nie są wymienione w Załączniku, ale które zostały urzędowo zatwierdzone i zaproponowane przez organy brazylijskie na dzień 8 maja 1986 r., o ile przed dniem 16 sierpnia 1987 r. nie zostanie podjęta decyzja stanowiąca inaczej.
Komisja przekazuje wykaz tych zakładów Państwom Członkowskim.
3.
Przywóz pochodzący z zakładów określonych w ust. 1 podlega w dalszym ciągu przepisom weterynaryjnym ustanowionym odrębnie, szczególnie w odniesieniu do wymogów dotyczących zdrowia zwierząt.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 15 stycznia 1987 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostanie poddana przeglądowi i w razie potrzeby zmieniona przed dniem 16 sierpnia 1987 r.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 19 stycznia 1987 r.
w sprawie wykazu zakładów w Chile, które otrzymały zezwolenie na przywóz świeżego mięsa do Wspólnoty
(87/124/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 86/469/EWG [2], w szczególności jej art. 4 ust. 1 i art. 18 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje: zakłady w państwach trzecich nie mogą być upoważnione do wywozu świeżego mięsa do Wspólnoty, o ile nie spełnią ogólnych i szczególnych warunków ustanowionych w dyrektywie 72/462/EWG;
na podstawie pierwszej kontroli żaden zakład w Chile nie został uznany za spełniający wymogi;
kolejna kontrola przeprowadzona na mocy art. 5 dyrektywy 72/462/EWG i art. 2 ust. 1 decyzji Komisji 86/474/EWG z dnia 11 września 1986 r. w sprawie wprowadzania w życie inspekcji na miejscu przeprowadzanych w odniesieniu do przywozu bydła i trzody chlewnej oraz świeżego mięsa z państw trzecich [3] wykazała, że normy higieny w jednym zakładzie uległy poprawie i mogą zostać uznane za zadowalające;
w tych okolicznościach zakład ten może być uwzględniony w wykazie zakładów, z których przywóz produktów mięsnych do Wspólnoty może być dopuszczony;
przywóz świeżego mięsa z zakładów wskazanych w Załączniku podlega w dalszym ciągu przepisom ustanowionym odrębnie i postanowieniom ogólnym Traktatu; w szczególności przywóz z państw trzecich i wysyłka do innych Państw Członkowskich niektórych kategorii mięsa, takich jak mięso zawierające pozostałości niektórych substancji, są objęte zharmonizowanymi zasadami wspólnotowymi, które nie zostały jeszcze w pełni wdrożone;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Zakład w Chile wymieniony w Załączniku otrzymuje niniejszym zezwolenie na przywóz świeżego mięsa do Wspólnoty zgodnie z tym Załącznikiem.
Decyzja Komisji
z dnia 13 lutego 1987 r.
zmieniająca decyzję 80/686/EWG ustanawiającą Komitet Doradczy ds. Kontroli i Ograniczenia Zanieczyszczenia Powodowanego przez Zrzuty Węglowodorów do Morza
(87/144/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
a także mając na uwadze, co następuje: decyzją 80/686/EWG [1] z dnia 25 czerwca 1980 r. Komisja ustanowiła Komitet Doradczy ds. Kontroli i Ograniczenia Zanieczyszczenia Powodowanego przez Zrzuty Węglowodorów do Morza; decyzją 85/208/EWG [2] Komisja rozszerzyła kompetencje powyższego Komitetu, włączając również inne substancje szkodliwe;
dokonano znacznego postępu w zakresie działań Wspólnoty dotyczących kontroli i ograniczenia zanieczyszczenia powodowanego przez wyciek ropy do morza;
w swojej rezolucji z dnia 16 września 1983 r. [3] Parlament Europejski uznał, że w odniesieniu do, między innymi, członków komitetów i grup ekspertów powinny obowiązywać surowe przepisy;
z powyżej przedstawionych powodów należy zmienić decyzję 80/686/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 80/686/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 3 ust. 1 wyrazy "trzech przedstawicieli na jedno Państwo Członkowskie" zastępuje się wyrazami "dwóch przedstawicieli na jedno Państwo Członkowskie";
2) artykuł 7 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 7
W miarę potrzeby Komisja może zaprosić do wzięcia udziału w zebraniu na zasadzie indywidualnej jednego lub kilku członków, którzy są szczególnie dobrze wykwalifikowani w przedmiotowej dziedzinie.";
3) artykuł 10 skreśla się.
Decyzja Rady
z dnia 3 listopada 1986 r.
dotycząca zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie preferencji śródziemnomorskich, cytrusów i ciasta makaronowego [1]
(87/149/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając zalecenie Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: powinno być znalezione rozwiązanie w sporze handlowym między Wspólnotą a Stanami Zjednoczonymi dotyczącym cytrusów i ciasta makaronowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Porozumienie w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie preferencji śródziemnomorskich, cytrusów i ciasta makaronowego.
Tekst Porozumienia jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania Porozumienia tak, aby stało się wiążące dla Wspólnoty.
Decyzja Rady
z dnia 9 lutego 1987 r.
dotycząca zawarcia porozumień ramowych w sprawie współpracy naukowo-technicznej między Wspólnotami Europejskimi a Królestwem Szwecji, Konfederacją Szwajcarską, Republiką Finlandii, Królestwem Norwegii i Republiką Austrii
(87/177/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: porozumienia ramowe w sprawie współpracy naukowo -technicznej między Wspólnotami Europejskimi a Królestwem Szwecji [2], Konfederacją Szwajcarską [3], Republiką Finlandii [4], Królestwem Norwegii [5] oraz Republiką Austrii [6] zostały podpisane odpowiednio dnia 13 stycznia 1986 r., dnia 8 stycznia 1986 r., dnia 29 kwietnia 1986 r., dnia 27 czerwca 1986 r. oraz dnia 15 lipca 1986 r.;
te porozumienia ramowe powinny zostać zatwierdzone,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej porozumienia ramowe o współpracy naukowo-technicznej między Wspólnotami Europejskimi a Królestwem Szwecji, Konfederacją Szwajcarską, Republiką Finlandii, Królestwem Norwegii i Republiką Austrii.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 13 porozumień ramowych [7] w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej.
Decyzja Komisji
z dnia 9 marca 1987 r.
dotycząca ostatecznego zawarcia w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej Porozumień ramowych o współpracy naukowo-technicznej między Wspólnotami Europejskimi a Królestwem Szwecji, Konfederacją Szwajcarską, Republiką Finlandii, Królestwem Norwegii i Republiką Austrii
(87/183/Euratom)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
Uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 101 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje: Porozumienia ramowe w sprawie współpracy naukowo-technicznej między Wspólnotami Europejskimi a Królestwem Szwecji [1], Konfederacją Szwajcarską [2], Republiką Finlandii [3], Królestwem Norwegii [4] oraz Republiką Austrii [5] podpisane zostały odpowiednio dnia 13 stycznia 1986 r., dnia 8 stycznia 1986 r., dnia 29 kwietnia 1986 r., dnia 27 czerwca 1986 r. i dnia 15 lipca 1986 r.;
decyzją z dnia 9 lutego 1987 r., Rada zatwierdziła powyższe Porozumienia ramowe do celów ostatecznego ich przyjęcia przez Komisję w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej;
powyższe Porozumienia ramowe powinny zostać ostatecznie przyjęte w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym przyjmuje się ostatecznie w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej Porozumienia ramowe o współpracy naukowo-technicznej między Wspólnotami Europejskimi a Królestwem Szwecji, Konfederacją Szwajcarską, Republiką Finlandii, Królestwem Norwegii oraz Republiką Austrii.
Artykuł 2
Przewodniczący Komisji dokona notyfikacji przewidzianej w art. 13 Porozumień w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej.
Decyzja Komisji
z dnia 12 marca 1987 r.
zmieniająca, po raz drugi, decyzję 76/806/EWG ustanawiającą dodatkowe przepisy dotyczące badań statystycznych mających na celu ustalenie przez Państwa Członkowskie potencjału produkcyjnego plantacji niektórych gatunków drzew owocowych
(87/206/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/625/EWG z dnia 20 lipca 1976 r. dotyczącą badań statystycznych, które mają być prowadzone przez Państwa Członkowskie w celu ustalenia potencjału produkcyjnego plantacji niektórych gatunków drzew owocowych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 86/652/EWG [2], w szczególności jej art. 2 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: dla nowych gatunków, które mają być zbadane należy określić klasy wieku i gęstości;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Statystyki Rolniczej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik do decyzji Komisji 76/806/EWG [3] zastępuje się załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 24 marca 1987 r.
ustanawiająca wzór świadectwa zdrowia publicznego w odniesieniu do produktów mięsnych z Argentyny, Brazylii i Urugwaju
(87/221/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 77/99/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy produktami mięsnymi [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (EWG) nr 3768/85 [2], w szczególności jej art. 17,
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z art. 17 dyrektywy 77/99/EWG Komisja ma sporządzić wzór świadectwa zdrowia publicznego, które będzie towarzyszyć produktom mięsnym przywożonym do Wspólnoty, równocześnie z przyjęciem wykazów zakładów w państwach trzecich zatwierdzonych do celów przywozu tych produktów do Wspólnoty;
niniejsza decyzja ma być stosowana do momentu wprowadzenia w życie kompletnej regulacji Wspólnoty dotyczącej przywozu produktów mięsnych z państw trzecich; dlatego przywóz produktów mięsnych z państw trzecich podlega nadal innym przepisom weterynaryjnym, w szczególności w odniesieniu do zdrowia zwierząt, zgodnie z ogólnymi postanowieniami Traktatu;
niniejsza decyzja opiera się na obecnie obowiązujących regułach wspólnotowych i dlatego konieczne będzie jej ponowne zbadanie, tak szybko jak tylko uzupełnione zostaną powyżej wspomniane przepisy;
niniejsza decyzja opiera się na inspekcjach przeprowadzonych na miejscu w Argentynie, Brazylii i Urugwaju; w świetle tych inspekcji konieczne jest wzięcie pod uwagę wyłączniewołowiny w puszkach, które zostało poddane pełnej obróbce termicznej i mrożonej gotowanej wołowiny, która była gotowana co najmniej w temperaturze 80 °C, mierzonej wewnątrz elementów, pochodzącej z zakładów uprawnionych do wywozu do Wspólnoty;
do chwili obecnej biegli lekarze weterynarii Państw Członkowskich i Komisji przeprowadzili inspekcje na miejscu w Argentynie, Urugwaju i Brazylii; wzór świadectwa zdrowia publicznego został już sporządzony dla produktów mięsnych z Argentyny i Urugwaju w decyzji Komisji 86/472/EWG [3]; dla wszystkich trzech krajów można przyjąć jednolity wzór załączony do niniejszej decyzji; dlatego należy uchylić decyzję 86/472/EWG;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik do niniejszej decyzji zawiera wzór świadectwa zdrowia publicznego, które musi towarzyszyć produktom mięsnym z Argentyny, Brazylii i Urugwaju.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostanie ponownie zweryfikowana w momencie przyjęcia nowych przepisów stosowanych do państw trzecich w odniesieniu do danych produktów.
Artykuł 3
Decyzja 86/472/EWG traci moc.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 7 kwietnia 1987 r.
zmieniająca dyrektywy 64/432/EWG i 72/461/EWG względem niektórych środków odnoszących się do pomoru świń
(87/231/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa Rady 64/432/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną [4], ostatnio zmieniona rozporządzeniem (EWG) nr 3768/85 [5], określa warunki w odniesieniu do klasycznego pomoru świń, jakie muszą być spełnione przez żywe świnie przeznaczone do handlu wewnętrzwspólnotowego;
dyrektywa Rady 72/461/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy świeżym mięsem [6], ostatnio zmieniona dyrektywą 87/64/EWG [7], określa zabezpieczenia w odniesieniu do klasycznego pomoru świń, jakie muszą być spełnione przez świeżą wieprzowinę przeznaczoną do handlu wewnątrzwspólnotowego;
w rezultacie wprowadzenia, w ramach środków wspólnotowych, krajowych programów likwidacji klasycznego pomoru świń niektóre Państwa Członkowskie całkowicie zlikwidowały tę chorobę i mogą ubiegać się o urzędowe uznanie ich za wolne od klasycznego pomoru świń; dlatego należy stworzyć im możliwość utrzymania osiągniętego statusu i przeciwdziałania powtórnemu pojawieniu się choroby na ich terytoriach poprzez wzmocnienie środków bezpieczeństwa stosowanych przez te państwa w handlu w odniesieniu do danych produktów ze względu na niekorzystne skutki tej choroby dla produktywności należących do nich stad świń oraz na dochody osób pracujących w tym sektorze;
zastosowanie niniejszych przepisów jest ograniczone do czasu przyjęcia decyzji Rady w sprawie środków zwalczania klasycznego pomoru świń,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W dyrektywie 64/432/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 4b ust. 1 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:
"Państwa Członkowskie urzędowo uznane za wolne od pomoru świń nie mogą sprzeciwiać się wprowadzeniu na swoje terytorium świń pochodzących z:".
2.
Artykuł 4b ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Niniejszy artykuł stosuje się do dnia 31 grudnia 1988 r.".
3.
Skreśla się art. 4b ust. 3.
4.
Artykuł 7 ust. 1 pkt F otrzymuje brzmienie:
"F. W przypadku trzody chlewnej przeznaczonej do hodowli lub produkcji, bez względu na art. 3 ust. 4 i do dnia 31 grudnia 1988 r., zwierzęta, które zostały zaszczepione przeciw pomorowi świń.
Zwierzęta takie muszą być specjalnie oznakowane i przeznaczone do dostawy do gospodarstw, gdzie zwierzęta podlegają systematycznemu szczepieniu przeciw pomorowi świń.".
Artykuł 2
W dyrektywie 72/461/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 13a ust. 1 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie urzędowo uznane za wolne od pomoru świń nie mogą sprzeciwiać się wprowadzeniu na swoje terytorium świeżej wieprzowiny z innego Państwa Członkowskiego, jeżeli mięso takie zostało uzyskane z:".
2. W art. 13a ust. 1 lit. i) wyrazy "art. 4c ust. 1" zastępuje się wyrazami: "art. 4b ust. 1".
3.
W art. 13a ust. 3 akapit pierwszy i drugi datę "dnia 31 grudnia 1987 r." zastępuje się datą "dnia 31 grudnia 1988 r.".
Artykuł 3
Przed dniem 1 listopada 1987 r. Rada stanowi większością kwalifikowaną na wniosek Komisji w sprawie przedłużeń przewidzianych w art. 4b i art. 7 ust. 1 lit.
F) dyrektywy 64/432/EWG i art. 13a dyrektywy 72/461/EWG.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej decyzji nie później niż do dnia 31 grudnia 1987 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 28 kwietnia 1987 r.
w sprawie wykazu zakładów w Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej zatwierdzonych do celu przywozu świeżego mięsa do Wspólnoty
(87/257/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 87/64/EWG [2], w szczególności jej art. 18 ust. 1, a także mając na uwadze, co następuje:
zakłady w państwach trzecich nie mogą wywozić świeżego mięsa do Wspólnoty o ile nie spełnią ogólnych i specjalnych warunków ustanowionych w dyrektywie 72/462/EWG;
Stany Zjednoczone Ameryki Północnej przekazały, zgodnie z art. 4 ust. 3 dyrektywy 72/462/EWG, wykaz przedsiębiorstw dopuszczonych do wywozu do Wspólnoty;
na podstawie pierwszej kontroli, żadne zakłady nie zostały uznane za zadowalające i decyzją Komisji 86/189/EWG [3] zakazano Państwom Członkowskim, na poziomie wspólnotowym, przywozu świeżego mięsa z zakładów w Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej, zezwalając jednak Państwom Członkowskim, których prawo krajowe to dopuszcza, na niezakłócanie istniejących obrotów handlowych z zakładami proponowanymi przez władze amerykańskie, przez okres siedmiu miesięcy;
po ponownym zbadaniu zakładów, decyzją Komisji 87/134/EWG [4], przejściowe ustalenia zostały przedłużone do dnia 29 kwietnia 1987 r. w celu dopasowania ich do wejścia wżycie zmienionych reguł wspólnotowych; nieprzekraczalnym terminem wprowadzenia do Wspólnoty mięsa z tych zakładów jest dzień 22 maja 1987 r.;
kolejna kontrola przeprowadzona na podstawie art. 5 dyrektywy 72/462/EWG i art. 2 ust. 1 decyzji Komisji 86/474/EWG z dnia 11 września 1986 r. w sprawie wprowadzenia w życie kontroli na miejscu, które mają być przeprowadzone w odniesieniu do przywozu bydła i trzody chlewnej oraz świeżego mięsa z państw trzecich [5] wykazały, że stan higieny w niektórych zakładach uległ poprawie i może zostać uznany za zadawalający;
w tych okolicznościach zakład ten może być uwzględniony we wstępnym wykazie zakładów dopuszczonych do wywozu do Wspólnoty;
sprawa innych zakładów wnioskowanych przez Stany Zjednoczone Ameryki Północnej musi zostać rozpatrzona ponownie na podstawie dodatkowych informacji dotyczących ich stanu higieny i zdolności do szybkiego dostosowania się do ustawodawstwa wspólnotowego;
w celu uniknięcia nagłych zakłóceń w obrotach handlowych, zakłady te mogą zostać dopuszczone tymczasowo od dnia 29 kwietnia 1987 r. do wywozu świeżego mięsa do tych Państw Członkowskich, które są gotowe je przyjąć;
konieczne będzie wobec tego ponowne zbadanie i w razie potrzeby zmiana niniejszej decyzji w świetle środków podjętych w tym celu i dokonanych ulepszeń;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Zakłady w Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej wymienione w Załączniku, zostają niniejszym zatwierdzone do celów przywozu świeżego mięsa do Wspólnoty w zastosowaniu wspomnianego Załącznika.
2.
Przywóz z zakładów wymienionych w Załączniku podlega w dalszym ciągu wspólnotowym przepisom weterynaryjnym określonym odrębnie.
Artykuł 2
Bez uszczerbku dla przepisów decyzji 86/189/EWG, po dniu 29 kwietnia 1987 r. i do dnia 31 grudnia 1987 r., Państwa Członkowskie mogą dopuścić przywóz świeżego mięsa pochodzącego z zakładów wymienionych w wykazie, który zostanie przekazany Państwom Członkowskim przez Komisję.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie zakazują przywozu świeżego mięsa pochodzącego z zakładów niewymienionych w art. 1 lub 2.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostanie przejrzana i w razie potrzeby zmieniona przed dniem 31 grudnia 1987 r.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 28 kwietnia 1987 r.
przyznająca derogację Niderlandom i ustalająca równoważne warunki zdrowotne, których należy przestrzegać w odniesieniu do rozbierania świeżego mięsa
(87/260/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 64/433/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych przy produkcji i wprowadzaniu do obrotu świeżego mięsa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 86/587/EWG [2], w szczególności jej art. 13,
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z art. 13 dyrektywy 64/433/EWG i procedurą określoną w jej art. 16, derogacje od przepisów ust. 45 lit. c) załącznika I mogą zostać przyznane na żądanie każdemu Państwu Członkowskiemu zapewniającemu podobne gwarancje; derogacje te mają na celu ustalenie warunków zdrowotnych, które są co najmniej równoważne warunkom określonym we wspomnianym Załączniku;
władze Niderlandów, pismem z dnia 19 grudnia 1986 r., przedstawiły Komisji wniosek o derogację ust. 45 lit. c) załącznika I do dyrektywy 64/433/EWG w odniesieniu do rozbierania świeżej wołowiny, cielęciny i wieprzowiny; we wniosku tym zaproponowano warunki zdrowotne; konieczne jest, aby warunki zdrowotne ustalone jako alternatywne we wnioskowanej derogacji w sprawie rozbierania świeżego mięsa były co najmniej równoważne warunkom określonym w ust. 45 lit. c) załącznika I do dyrektywy 64/433/EWG;
warunki zdrowotne zaproponowane przez Niderlandy są równoważne warunkom określonym w ust. 45 lit. c) załącznika I do dyrektywy 64/433/EWG;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Nie naruszając ust. 45 lit. c) załącznika I do dyrektywy 64/433/EWG, Niderlandy mogą zezwolić na rozbiór świeżej wołowiny, cielęciny i wieprzowiny na warunkach określonych w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 8 maja 1987 r.
uznająca, że program kontrolnych badań lekarskich pracowników przedłożony przez Niderlandy zapewnia równoważne gwarancje
(87/266/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 64/433/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy świeżym mięsem [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 86/587/EWG [2], w szczególności jej załącznik I rozdział IV pkt 24,
uwzględniając dyrektywę Rady 71/118/EWG z dnia 15 lutego 1971 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel świeżym mięsem drobiowym [3], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (EWG) nr 3768/85 [4], w szczególności jego załącznik I rozdział III pkt 12,
uwzględniając dyrektywę Rady 77/99/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy produktami mięsnymi [5], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (EWG) nr 3768/85, w szczególności jego załącznik A rozdział II pkt 17,
a także mając na uwadze, co następuje: załącznik I do dyrektywy 64/433/EWG rozdział IV pkt 24, załącznik I do dyrektywy 71/118/EWG rozdział III pkt 12 i załącznik A do dyrektywy 77/99/EWG rozdział II pkt 17 stanowią, że zgodnie z procedurami ustanowionymi odpowiednio w art. 16, 12a i 19 powyższych dyrektyw Komisja uznaje, że program kontrolnych badań lekarskich pracowników zapewnia gwarancje równoważne do gwarancji wynikających z corocznego odnowienia świadectwa lekarskiego;
władze Niderlandów pismami z dnia 20 października 1986 r. i dnia 13 lutego 1987 r. oraz komunikatem z dnia 25 marca 1987 r. poinformowały Komisję o alternatywnym programie kontrolnych badań lekarskich;
po analizie na spotkaniu Stałego Komitetu Weterynaryjnego w dniu 25 marca 1987 r. ten alternatywny program przedstawiony w Załączniku do niniejszej decyzji można uznać za zapewniający gwarancje równoważne do gwarancji wynikających z corocznego odnowienia świadectwa lekarskiego;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym uznaje się, że program okresowych, kontrolnych badań lekarskich pracowników mających kontakt ze świeżym mięsem, świeżym mięsem drobiowym i produktami mięsnymi, zaproponowany przez Niderlandy i przedstawiony w Załączniku, zapewnia gwarancje równoważne do gwarancji wynikających z corocznego odnawiania świadectw lekarskich.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 28 kwietnia 1987 r.
dotycząca zawarcia Konwencji między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Austrii, Republiką Finlandii, Republiką Islandii, Królestwem Norwegii, Królestwem Szwecji i Konfederacją Szwajcarską w sprawie Uproszczenia Formalności w Handlu Towarami
(87/267/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając zalecenie Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: zawarcie konwencji z Austrią, Finlandią, Islandią, Norwegią, Szwecją i Szwajcarią mającej na celu wprowadzenie w handlu między Wspólnotą a tymi państwami, jak również między tymi państwami jednolitego dokumentu administracyjnego zastępującego obecne deklaracje, musi umożliwiać dopełnianie formalności obowiązujących w takim handlu w sposób ułatwiony i uproszczony; dlatego właściwe jest zawarcie takiej konwencji;
Konwencja ta mieści się w ramach dalszych działań objętych Wspólną Deklaracją, przyjętą dnia 9 kwietnia 1984 r. w Luksemburgu przez ministrów Państw Członkowskich Wspólnoty, Europejskiego Zrzeszenia Wolnego Handlu (EFTA) oraz Komisji, którzy wyrazili polityczną wolę rozszerzania współpracy miedzy Wspólnotą a tymi państwami "w celu stworzenia dynamicznej europejskiej przestrzeni gospodarczej dla dobra jej państw",
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W imieniu Wspólnoty zatwierdza się Konwencję między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Austrii, Republiką Finlandii, Republiką Islandii, Królestwem Norwegii, Królestwem Szwecji i Konfederacją Szwajcarską w sprawie Uproszczenia Formalności w Handlu Towarami.
Tekst konwencji jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
W utworzonym zgodnie z art. 10 konwencji Wspólnym Komitecie Wspólnota będzie reprezentowana przez Komisję wspieraną przez przedstawicieli Państw Członkowskich.
Artykuł 3
Dokumenty przewidziane w art. 17 konwencji [1] zostają złożone w depozycie Przewodniczącego Rady.
Decyzja Rady
z dnia 18 maja 1987 r.
w sprawie rozdziału możliwości połowowych dorsza na obszarze Spitsbergenu i Wyspy Niedźwiedziej oraz w rejonie 3M określonym w Konwencji NAFO
(87/277/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 170/83 z dnia 25 stycznia 1983 r. ustanawiające wspólnotowy system ochrony i racjonalnego wykorzystania zasobów połowowych [1], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii, w szczególności jego art. 11,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: możliwości połowowe dorsza na obszarze Spitsbergenu i Wyspy Niedźwiedziej (rejon ICES II b) i rejonu 3M obszaru regulacji określonego w Konwencji NAFO powinny zostać rozdzielone w taki sposób, by zapewnić racjonalne wykorzystanie ilości dostępnych dla Wspólnoty;
w celu umożliwienia rybakom organizowania swych połowów na trwałej podstawie należy przyjąć zasady dla rozdziału tych możliwości połowowych w zależności od przebiegu rozwoju zasobów dorsza;
rozdział zasobów dorsza dostępnego dla Wspólnoty na obszarze Spitsbergenu i Zatoki Niedźwiedziej nie może w żadnym stopniu działać na szkodę praw i obowiązków wynikających z Traktatu Paryskiego z 1920 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł
Możliwości połowu dorsza na obszarze Spitsbergenu i Wyspy Niedźwiedziej (rejon ICES II b) i rejonu 3M obszaru regulacji określonego w Konwencji NAFO zostają rozdzielone zgodnie z tabelami zamieszczonymi w Załączniku.
Decyzja Rady
z dnia 26 maja 1987 r.
w sprawie stosowania między Wspólnotą i Szwajcarią postanowień ustanowionych w rozdziałach II i III Umowy w sprawie międzynarodowych okazjonalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami (ASOR)
(87/286/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 75,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: Umowa w sprawie międzynarodowych okazjonalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami (ASOR) została przyjęta w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej na mocy decyzji 82/505/EWG [4]; umowa ASOR weszła w życie dnia 1 grudnia 1983 r. między Europejską Wspólnotą Gospodarczą, Finlandią, Norwegią, Szwecją i Turcją; w dniu 1 czerwca 1986 r. umowa ASOR nabrała mocy obowiązującej w stosunku do Austrii;
umowa ASOR nabrała mocy obowiązującej w stosunku do Szwajcarii jedynie od dnia 1 stycznia 1987 r.; z art. 18 ust. 4 wynika, że postanowienia rozdziałów II i III umowy ASOR powinny zacząć obowiązywać w stosunku do Szwajcarii od dnia 1 sierpnia 1987 r.;
Szwajcaria zwróciła się do innych państw stron umowy o przesunięcie tej daty na dzień 1 kwietnia 1987 r. ze względu na praktyczne i ekonomiczne trudności, jakie wyniknęłyby z zastosowania rozdziałów II i III umowy ASOR do Szwajcarii w samym środku sezonu turystycznego;
ze względów praktycznych, ekonomicznych i politycznych właściwe jest zastosowanie umowy ASOR od dnia 1 czerwca 1987 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Europejska Wspólnota Gospodarcza stwierdza, że postanowienia zawarte w rozdziałach II i III Umowy w sprawie międzynarodowych okazjonalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami (ASOR) mają zastosowanie między Wspólnotą a Szwajcarią od dnia 1 czerwca 1987 r.
Decyzja Komisji
z dnia 26 maja 1987 r.
ustanawiająca Komitet Doradczy do spraw Otwarcia Zamówień Publicznych
(87/305/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
a także mając na uwadze, co następuje: prawdziwe i skuteczne otwarcie zamówień publicznych w całej Wspólnocie stanowi priorytetowy cel Wspólnoty w zakresie urzeczywistniania rynku wewnętrznego do 1992 r.;
aby osiągnąć ten cel, zakłada się, że Komisji niezbędna jest lepsza ocena rzeczywistości gospodarczej, technicznej, prawnej i społecznej zamówień publicznych, a zainteresowanym Stronom potrzebne jest lepsze zrozumienie problemów związanych ze stosowaniem zasad Wspólnoty w tym obszarze;
bliski i stały kontakt ze sferami gospodarczymi działającymi w dziedzinie zamówień publicznych na dostawy, roboty budowlane i usługi może przyczynić się do osiągnięcia tego celu;
najwłaściwszą metodą organizacji tego rodzaju kontaktów jest utworzenie, pod auspicjami Komisji, Komitetu Doradczego, w którym te sfery byłyby reprezentowane; poza tym właściwe jest zapewnienie obecności w tym Komitecie wykwalifikowanych osób, potrafiących swoją ogólną wiedzę na temat zamówień publicznych wykorzystać na poziomie wspólnotowym,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Komitet Doradczy ds. Otwarcia Zamówień Publicznych we Wspólnocie (dalej zwany Komitetem) jest utworzony pod auspicjami Komisji.
Artykuł 2
Zadaniem Komitetu jest pomoc Komisji, na jej wniosek albo z własnej inicjatywy, w dokonywaniu gospodarczej, technicznej, prawnej i społecznej oceny aspektów zamówień publicznych.
Zadaniem Komitetu jest również umożliwienie zainteresowanym sektorom pełniejszego dostrzeżenia problemów związanych ze stosowaniem zasad wspólnotowych w tym zakresie.
Artykuł 3
Komitet składa się najwyżej z 24 członków.
Artykuł 4
Komitet składa się z niezależnych ekspertów, których doświadczenie w przemyśle i handlu oraz kwalifikacje w dziedzinie zamówień publicznych na poziomie wspólnotowym są szeroko uznawane.
Członkowie Komitetu mianowani są przez Komisję, po konsultacji z zainteresowanymi sektorami handlu i przemysłu.
Artykuł 5
Kadencja członków Komitetu trwa dwa lata.
Jest ona odnawialna.
Po upływie dwóch lat członkowie Komitetu pełnią swoje funkcje do chwili zastąpienia ich lub odnowienia ich kadencji.
Kadencja członka kończy się przed upływem dwuletniego okresu, w przypadku jego rezygnacji lub śmierci.
Komisja zastrzega sobie prawo do skrócenia kadencji członka w każdej chwili.
Członek zostaje zastąpiony na okres pozostający do zakończenia tej kadencji zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 4.
Pełnione obowiązki nie są wynagradzane.
Artykuł 6
Lista członków jest publikowana w celach informacyjnych przez Komisję w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 7
Komitetowi przewodniczy przedstawiciel Komisji.
Artykuł 8
Komitet może zaprosić każdą osobę o szczególnych kwalifikacjach, w sprawach omawianych w ramach porządku dziennego, do uczestnictwa w jego pracach w charakterze eksperta.
Eksperci biorą udział w dyskusji tylko w sprawach, w związku z którymi zostali powołani.
Artykuł 9
Komitet może utworzyć grupy robocze.
Artykuł 10
1.
Komitet zbiera się w pomieszczeniach Komisji, na wezwanie Komisji.
2.
Przedstawiciele zainteresowanych służb Komisji biorą udział w posiedzeniach Komitetu i grup roboczych.
3.
Sekretariat Komitetu i grup roboczych jest obsługiwany przez służby Komitetu.
Artykuł 11
Bez naruszania przepisów art. 214 Traktatu, członkowie Komitetu i, w miarę potrzeby, eksperci zapraszani w ramach procedury przewidzianej w art. 8 są zobowiązani do nieujawniania informacji uzyskanych przez pracę w Komitecie lub grupach roboczych w każdym przypadku, gdy Komisja informuje ich, iż wymagana opinia lub kwestia wiąże się ze sprawą o charakterze poufnym.
W takich przypadkach tylko członkowie Komisji i przedstawiciele służb Komisji biorą udział w posiedzeniach.
Artykuł 12
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 26 maja 1987 r.
W imieniu Komisji
Cockfield
Wiceprzewodniczący
--------------------------------------------------
Decyzja Komisji
z dnia 2 czerwca 1987 r.
zezwalająca na trwały nadruk wymaganych informacji na opakowaniach materiału siewnego niektórych gatunków roślin pastewnych
(87/309/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 66/401/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 87/120/EWG [2], w szczególności jej art. 10 ust. 1 lit. a) zdanie ostatnie,
a także mając na uwadze, co następuje:
materiał siewny roślin pastewnych zazwyczaj nie może być wprowadzany do obrotu, o ile jego opakowania nie są oznakowane etykietą urzędową, zgodnie z przepisami określonymi w dyrektywie 66/401/EWG;
w odniesieniu do materiału siewnego zbóż, decyzja Komisji 80/755/EWG [3] zezwoliła na trwały nadruk wymaganych informacji na samym opakowaniu, na podstawie wzoru określonego dla etykiety, zgodnie z niektórymi warunkami, które zapewniają, że odpowiedzialność spoczywa na organach certyfikujących;
system ten okazał się użyteczny;
obecnie pożądane jest przyznanie podobnego upoważnienia, zgodnie z tymi samymi warunkami, w odniesieniu do grochu polnego i fasoli polnej;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie niniejszym upoważnione są, zgodnie z warunkami określonymi w ust. 2, do zapewnienia nadruku, pod nadzorem urzędowym, określonej informacji na opakowaniach materiału siewnego grochu polnego i fasoli polnej z kategorii "elitarny materiał siewny" oraz "kwalifikowany materiał siewny".
2.
Następujące warunki mają zastosowanie w odniesieniu do upoważnienia przyznanego w ust. 1:
a) określone informacje drukuje się lub stempluje w sposób trwały na opakowaniu;
b) układ i kolor nadruku lub stempla są zgodne ze wzorem etykiety używanym w danym Państwie Członkowskim;
c) z tej określonej informacji, przynajmniej ta wymagana na mocy załącznika IV część A lit. a) pkt 3, 3a oraz 6 do dyrektywy 66/401/EWG zostaje nadrukowana lub przybita w momencie pobierania próbek, na mocy art. 7 ust. 2 dyrektywy, nadruku lub stemplowania dokonuje się urzędowo lub pod urzędowym nadzorem;
d) w uzupełnieniu do określonej informacji, każde opakowanie posiada urzędowo nadany indywidualny numer seryjny, który będzie na nim trwale nadrukowany lub przybity przez firmę drukująca opakowania; firma ta powiadamia organ certyfikujący o ilości wydanych opakowań, oraz o ich numerach seryjnych;
e) organ certyfikujący rejestruje ilości tak oznakowanego materiału siewnego, w tym także liczbę i zawartość opakowań każdej partii, jak również numery seryjne określone na podstawie lit. d);
f) dane dotyczące producentów są przedmiotem nadzoru ze strony organu certyfikującego.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o warunkach, na których korzystają one z uprawnień przyznanych w art. 1.
Komisja informuje o tym inne Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 7 kwietnia 1987 r.
dotycząca zawarcia Międzynarodowej Konwencji w sprawie Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów oraz Protokołu zmian do tej Konwencji
(87/369/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 28, 113 i 235,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: Rada Współpracy Celnej na posiedzeniu plenarnym w czerwcu 1983 r. przyjęła Międzynarodową Konwencję w sprawie Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów;
celem tej Konwencji jest ułatwianie handlu międzynarodowego oraz zbieranie, porównywanie i analizowanie statystyk tego handlu;
Konwencja, jako międzynarodowa podstawa dla taryf celnych i nomenklatur statystycznych, ma na celu zastąpienie Konwencji w sprawie Nomenklatury podpisanej w Brukseli dnia 15 grudnia 1950 r., która jest w chwili obecnej wykorzystywana jako podstawa Wspólnej Taryfy Celnej oraz nomenklatury NIMEXE;
Konwencja ta została podpisana w imieniu Wspólnoty, z zastrzeżeniem przyjęcia w dniu 10 czerwca 1985 r.; Protokół zmian do tej Konwencji został przyjęty przez Radę Współpracy Celnej w dniu 24 czerwca 1986 r.; pożądane jest, aby dokument przyjęcia Protokołu został złożony w tym samym czasie co dokument przyjęcia Międzynarodowej Konwencji w sprawie Zharmonizowanego Systemu;
Wspólnota proponuje stosowanie Zharmonizowanego Systemu od dnia 1 stycznia 1988 r.;
zasadniczym interesem Wspólnoty jest przystąpienie do przedmiotowej Konwencji wraz z najważniejszymi krajami uczestniczącymi w handlu międzynarodowym,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Międzynarodowa Konwencja w sprawie Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, sporządzona w Brukseli, dnia 14 czerwca 1983 r., oraz Protokół zmian do tej Konwencji, sporządzony w Brukseli, dnia 24 czerwca 1986 r., zostają niniejszym zatwierdzone w imieniu Wspólnoty.
Decyzja Rady
z dnia 15 czerwca 1987 r.
w sprawie zawarcia Konwencji między Wspólnotą Europejską a Republiką Austrii, Republiką Finlandii, Republiką Islandii, Królestwem Norwegii, Królestwem Szwecji i Konfederacją Szwajcarską w sprawie Wspólnej Procedury Tranzytowej
(87/415/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: zawarcie Konwencji z Austrią, Finlandią, Islandią, Norwegią, Szwecją i Szwajcarią, mającej na celu wprowadzenie wspólnej procedury tranzytowej w handlu między Wspólnotą i tymi państwami, a także między tymi państwami, musi umożliwić uproszczenie przewozu towarów w ramach tego handlu; dlatego właściwe jest zawarcie takiej Konwencji;
Artykuł 2 We Wspólnym Komitecie, przewidzianym w art. 14 niniejszej Konwencji, Wspólnota jest reprezentowana przez Komisję, wspieraną przez przedstawicieli Państw Członkowskich. Artykuł 3
Decyzja Komisji
z dnia 14 lipca 1987 r.
w sprawie wykazu zakładów w Meksykańskich Stanach Zjednoczonych, które otrzymały zezwolenie na przywóz świeżego mięsa do Wspólnoty
(87/424/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 87/64/EWG [2] w szczególności jej art. 4 ust. 1 i art. 18 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje: zakłady w państwach trzecich nie mogą wywozić świeżego mięsa do Wspólnoty, o ile nie spełnią ogólnych i szczególnych warunków określonych w dyrektywie 72/462/EWG;
na podstawie dwóch kontroli przeprowadzonych w 1983 r. i 1984 r. żadne zakłady nie zostały uznane za zadowalające i decyzją Komisji 83/470/EWG [3] zakazano Państwom Członkowskim, na podstawie prawa wspólnotowego, przywożenia świeżego mięsa z zakładów w Meksyku, zezwalając jednak Państwom Członkowskim, których prawo krajowe to dopuszcza, na niezakłócanie istniejących obrotów handlowych z zakładami wskazanymi przez władze meksykańskie przez okres siedmiu miesięcy;
kolejna kontrola przeprowadzona na podstawie art. 5 dyrektywy 72/462/EWG i art. 2 ust. 1 decyzji Komisji 86/474/EWG z dnia 11 września 1986 r. w sprawie wprowadzenia w życie inspekcji na miejscu w odniesieniu do przywozu bydła i trzody chlewnej oraz świeżego mięsa z państw trzecich [4] wykazała, że normy higieny w jednym zakładzie uległy poprawie i mogą zostać uznane za zadowalające;
w tych okolicznościach zakład ten może być uwzględniony w wykazie zakładów, które otrzymały zezwolenie na przywóz do Wspólnoty, i wobec tego decyzja 83/470/EWG powinna zostać uchylona;
przywóz świeżego mięsa z zakładów wymienionych w Załączniku podlega w dalszym ciągu przepisom ustanowionym odrębnie i przepisom ogólnym Traktatu; w szczególności przywóz z państw trzecich i wysyłka do innych Państw Członkowskich niektórych kategorii mięsa, takich jak mięso zawierające pozostałości niektórych substancji, są objęte zharmonizowanymi zasadami wspólnotowymi, które nie są jeszcze w pełni wdrożone;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Zakład w Meksyku wymieniony w Załączniku otrzymuje niniejszym zezwolenie na przywóz świeżego mięsa do Wspólnoty zgodnie z tym Załącznikiem.
Decyzja Komisji
z dnia 22 lipca 1987 r.
w sprawie nadzoru i środków ochronnych, do podjęcia których mogą zostać upoważnione Państwa Członkowskie zgodnie z art. 115 Traktatu EWG
(87/433/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 115,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 30 i następne Traktatu dotyczące eliminacji ograniczeń ilościowych oraz wszystkich środków mających skutek równoważny, stosowany jest bez rozróżnienia produktów pochodzących ze Wspólnoty i tych, które dopuszczone zostały do swobodnego obrotu w którymkolwiek z Państw Członkowskich niezależnie od ich pochodzenia;
w ramach tych ustaleń niedozwolone jest w handlu wewnętrznym Wspólnoty, nawet czysto formalnie, wymaganie zezwolenia na przywóz lub stosowania innych podobnych procedur;
ponadto w art. 9 ust. 2 Traktatu wyklucza się jakiekolwiek procedury administracyjne mające na celu ustanowienie różnych przepisów dla przepływu towarów w zależności od tego, czy pochodzą one ze Wspólnoty czy też pochodzą z państw trzecich i zostały dopuszczone do wolnego obrotu w jednym z Państw Członkowskich;
pełne zastosowanie tych zasad zakłada jednakże faktyczne ustanowienie wspólnej polityki handlowej;
ustanawianie wspólnej polityki handlowej nie jest jeszcze zakończone; środki stosowane przez Państwa Członkowskie w odniesieniu do niektórych produktów z państw trzecich nie zostały zastąpione przez jednolite wspólne reguły;
fakt, że wspólna polityka handlowa nie została jeszcze w pełni urzeczywistniona oznacza, że wciąż jeszcze istnieją dysproporcje między politykami handlowymi Państw Członkowskich, mogące powodować odchylenia w kierunkach handlu, którym ma zapobiegać art. 115 Traktatu;
w tym celu Komisja ma prawo upoważnić Państwa Członkowskie do podjęcia wewnątrz Wspólnoty środków nadzoru i innych środków ochronnych, niezależnie od zasady swobodnego przepływu towarów we Wspólnocie, wobec towarów pochodzących z państw trzecich i dopuszczonych do swobodnego obrotu w jednym z Państw Członkowskich; jednakże w art. 115 ustalono, że upoważnienie do zastosowania takich środków może być udzielone tylko w razie konieczności, a Komisja daje priorytet takim środkom, które powodują najmniej zakłóceń w funkcjonowaniu wspólnego rynku; skutek jest taki, że na obecnym etapie ustanawiania wspólnego rynku, upoważnienie do stosowania środków na podstawie art. 115 Traktatu powinno być udzielone tylko w przypadku, kiedy zmiany w kierunkach handlu prowadzą do gospodarczych trudności i zagrażają skuteczności środków polityki handlowej podjętych przez Państwa Członkowskie na mocy międzynarodowych zobowiązań Wspólnoty;
w Jednolitym Akcie Europejskim ustalono z dniem 1 stycznia 1993 r. ustanowienie obszaru bez granic wewnętrznych, w którym zapewniony jest swobodny przepływ towarów, usług i kapitału, co z jednej strony zakłada, że istniejące wciąż dysproporcje między politykami handlowymi stosowanymi przez Państwa Członkowskie będą stopniowo eliminowane lub zmniejszane, a z drugiej strony, że Komisja musi być w pełni świadoma tych celów, oceniając potrzebę upoważnienia do zastosowania środków na podstawie art. 115 Traktatu;
Komisja ustaliła określone kryteria i procedury, których należy przestrzegać przy wprowadzaniu w życie art. 115 w decyzji 80/47/EWG z dnia 20 grudnia 1979 r. w sprawie nadzoru i środków ochronnych do podjęcia których upoważnione mogą zostać Państwa Członkowskie w odniesieniu do przywozu określonych produktów pochodzących z państw trzecich, dopuszczonych do wolnego obrotu w innym Państwie Członkowskim [1];
z uwagi na zdobyte doświadczenia i program działania, na podstawie którego Wspólnota urzeczywistnia jednolity rynek, należy zmienić decyzję 80/47/EWG, w szczególności jej zakres musi być rozszerzony na wszystkie te przypadki, gdzie istnieją rozbieżności w środkach polityki handlowej podejmowanych przez Państwa Członkowskie zgodnie z Traktatem, w tym przypadki, gdy wciąż dopuszczalne są rozbieżności w środkach taryfowych oraz w niektórych przyjętych kryteriach i procedurach, które powinny być bardziej szczegółowe; w celu przyjęcia tych zmian wyżej wymieniona decyzja powinna być ponownie przedstawiona jako jednolity dokument;
w przypadkach, w których wyrażono zgodę na zastosowanie środków nadzoru, dokumenty przywozowe muszą być wystawiane automatycznie, wolne od opłat, w określonym terminie i na żądane ilości; jeżeli środki nadzoru stosowane są do przywozu ze względu na możliwość spowodowania trudności gospodarczych w Państwie Członkowskim, to ewentualność tego rodzaju niebezpieczeństwa oceniana jest w świetle zmian w kierunkach handlu zaobserwowanych w przeszłości oraz poziomu możliwości przywozowych przyznanych przez Wspólnotę odnośnemu państwu trzeciemu;
jeżeli Państwo Członkowskie składa wniosek o upoważnienie do stosowania środków ochronnych, limit czasu na wystawienie dokumentów przywozowych musi być wydłużony do momentu, kiedy wolumen objęty wnioskiem o wystawienie dokumentów osiągnie określony poziom;
Komisja musi mieć możliwość pełnej oceny potrzeby udzielenia upoważnienia na podstawie informacji oraz powodów przedstawionych przez Państwa Członkowskie na poparcie swojego wniosku o udzielenie upoważnienia w celu wprowadzenia odnośnych środków;
należy ustalić, że Komisja w razie konieczności może przeprowadzić badanie w celu sprawdzenia prawidłowości uzyskanych przez nią informacji;
ponieważ środki przyjęte na podstawie art. 115 Traktatu stanowią nie tylko wyjątek od przepisów art. 9 i 30 Traktatu, ale utrudniają ustanowienie wspólnej polityki handlowej przyjętej w art. 113 Traktatu, muszą być ściśle interpretowane i rygorystycznie stosowane; biorąc to pod uwagę, a także cele ustalone w Jednolitym Akcie Europejskim, środki tego rodzaju stosowane są tylko w ograniczonym czasie i jeżeli uzasadnia to waga sytuacji;
w celu zagwarantowania, że handel wewnątrz Wspólnoty nie będzie zakłócany należy jako generalną zasadę przyjąć, że Państwa Członkowskie muszą żądać od importera, jako część formalności celnych związanych z przywozem produktu z innego Państwa Członkowskiego, tylko określonych informacji i danych; przy kontroli pochodzenia Państwa Członkowskie winne z zasady wymagać tylko uproszczonego oświadczenia w sprawie pochodzenia produktu, które powinno być znane importerowi,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zakres
Niniejsza decyzja stosowana jest wobec przywozu do Państwa Członkowskiego produktów pochodzących z państwa trzeciego i dopuszczonych do swobodnego obrotu we Wspólnocie, które nie podlegają jednolitym warunkom importowym w Państwach Członkowskich.
Artykuł 2
Nadzór wewnątrz Wspólnoty
1.
Jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo, że produkt, określony w art. 1, przywożony do Państwa Członkowskiego spowoduje trudności gospodarcze, przywóz tego produktu w następstwie upoważnienia udzielonego przez Komisję może na określony czas podlegać przepisom dotyczącym wystawiania dokumentów przywozowych.
2.
Komisja z zasady nie udziela upoważnienia, określonego w ust. 1 o ile:
a) w roku kalendarzowym poprzedzającym rok, w którym składany jest wniosek, przywóz przedmiotowego produktu z pozostałych Państw Członkowskich nie był znaczny;
b) możliwości przywozu przedmiotowego produktu przyznane przez Wspólnotę krajowi pochodzenia nie przekraczają 1 % łącznych możliwości importowych przyznanych przez Wspólnotę wszystkim państwom trzecim na podobnych zasadach.
3.
Nie naruszając art. 3 dokument przywozowy wystawiany jest przez zainteresowane Państwo Członkowskie na każdą żądaną ilość, wolny od opłat, w terminie maksymalnie pięciu dni roboczych od złożenia wniosku przez importera, bez względu na to, gdzie we Wspólnocie prowadzi on swoją działalność.
4.
W celu uzyskania upoważnienia, określonego w ust. 1, Państwo Członkowskie we wniosku do Komisji przedstawia następujące dane szczegółowe:
a) opis produktu i szczegóły jego handlowych oznaczeń, numer w pozycji Taryfy Celnej Wspólnoty, kod NIMEXE i kraj pochodzenia;
b) przepisy regulujące bezpośredni przywóz z państwa pochodzenia i innych państw trzecich, w tym odpowiednio przepisy taryfowe, wolumen i/lub wielkość możliwości importowych, a także przesłanki gospodarcze będące podstawą przepisów;
c) wolumen i ilości odnośnych przywożonych produktów:
- pochodzących z odnośnego państwa trzeciego, rozdzielone między przywóz bezpośredni i produkty znajdujące się w wolnym obrocie,
- pochodzących ze wszystkich państw trzecich,
- pochodzących ze Wspólnoty;
d) trudności gospodarcze, które rzekomo stanowią niebezpieczeństwo, określone przez czynniki takie jak konsumpcja produktu, odpowiedni udział w rynku produkcji krajowej, odnośnego państwa trzeciego i wszystkich innych państw trzecich.
Informacje wymagane w lit. c) i d) obejmują dwa kolejne lata i rok bieżący.
Jeżeli informacje takie nie mogą być przekazane z wymaganą ścisłością lub w ustalonym terminie, wniosek Państwa Członkowskiego powinien zawierać informacje dostępne.
5.
Państwo Członkowskie, które otrzymało upoważnienie, określone w ust. 1 może żądać od wnioskodawcy dokumentu przywozowego tylko z następującymi danymi i informacjami:
a) szczegóły identyfikacyjne importera i nadawcy z eksportującego Państwa Członkowskiego;
b) państwo pochodzenia i eksportujące Państwo Członkowskie;
c) opis produktu i szczegóły dotyczące:
- jego handlowego oznaczenia,
- numeru z pozycji w Taryfie Celnej Wspólnoty i kodu NIMEXE;
d) wartości i ilości produktu w jednostkach zwyczajowo stosowanych w handlu;
e) planowanej daty lub dat dostaw;
f) dowodu na poparcie, że produkt znajduje się w swobodnym obrocie: jeżeli produkty nie znajdują się jeszcze w swobodnym obrocie w dniu złożenia wniosku o przywóz lub jeżeli dowód na poparcie nie może być przedstawiony przed tą datą, dokument przywozu zostanie przyznany, ale jego ważność będzie ograniczona do jednego miesiąca od momentu jego otrzymania przez wnioskodawcę.
Artykuł 3
Środki ochronne
1.
Jeżeli przywóz produktu, określonego w art. 1, do Państwa Członkowskiego wiąże się z trudnościami gospodarczymi, odnośne Państwo Członkowskie może podjąć środki ochronne po uzyskaniu upoważnienia Komisji, w którym określone są warunki i szczegóły tego rodzaju środków.
2.
Komisja udziela upoważnienia tylko na określony czas i jeżeli uzasadnia to waga sytuacji.
3.
W celu uzyskania upoważnienia, Państwo Członkowskie we wniosku do Komisji przedstawia następujące dodatkowe informacje i dane, oprócz tych określonych w art. 2 ust. 4 lit. a) oraz b):
a) wywożące Państwo Członkowskie;
b) datę złożenia wniosku o wystawienie dokumentu przywozowego;
c) wolumen lub wielkość zrealizowanego już przywozu danych produktów lub na który posiada upoważnienie:
- o pochodzeniu z odnośnego państwa trzeciego, rozdzielony między przywóz bezpośredni i przywożone produkty znajdujące się w wolnym obrocie,
- o pochodzeniu z innych państw trzecich w odniesieniu, do których wnioskujące Państwo Członkowskie stosuje podobne ustalenia importowe lub ustalenia o podobnym skutku,
- pochodzące ze wszystkich państw trzecich,
- pochodzące ze Wspólnoty;
d) o ile to możliwe wolumen lub ilość ponownie wywożonego produktu pochodzącego z odnośnego państwa trzeciego do innych Państw Członkowskich i państw trzecich;
e) trudności gospodarcze na które się powołuje, przedstawione w uwidoczniających się trendach określonych czynników takich jak: produkcja, wykorzystanie możliwości, konsumpcja, sprzedaż, udział w rynku odnośnego państwa trzeciego, wszystkich państw trzecich i odpowiedniej produkcji krajowej, ceny (czyli spadek cen lub niedopuszczenie do normalnego wzrostu cen), zyski i straty, zatrudnienie;
f) na żądanie Komisji, środki podjęte lub proponowane w celu uzdrowienia sytuacji w odnośnym sektorze.
Informacje wymagane w lit. c), d) i e) obejmują dwa kolejne lata i rok bieżący.
Jeżeli informacje takie nie mogą być przekazane z wymaganą ścisłością lub w ustalonym terminie, wniosek Państwa Członkowskiego powinien zawierać informacje dostępne.
Komisja, może przeprowadzić, o ile uzna to za konieczne, badanie w celu sprawdzenia prawidłowości informacji przekazanych przez Państwa Członkowskie.
W takim przypadku może, o ile brak środków ochrony stwarzałby niebezpieczeństwo powstania szkód materialnych w odnośnym sektorze, zezwolić na tymczasowe stosowanie środków ochronnych w oczekiwaniu na wyniki badania.
4.
Złożenie wniosku przez Państwo Członkowskie nie uniemożliwia wystawienia dokumentów przywozowych na warunkach i w czasie ustalonym w art. 2, w sprawie, których złożony został wniosek przed decyzją Komisji.
5.
Jednakże jeżeli Państwo Członkowskie ustali, że wolumen lub łączna ilość objęta wnioskami zawieszonymi w odniesieniu do danego produktu pochodzącego z odnośnego państwa trzeciego jest większa niż 5 % możliwego przywozu bezpośredniego z odnośnego państwa trzeciego lub 1 % łącznego dodatkowego przywozu EWG w czasie ostatnich dwunastu miesięcy, dla których dostępne są dane statystyczne:
- maksymalny czas wystawiania dokumentów wywozowych zostanie przedłużony do 10 dni roboczych od momentu złożenia wniosku przez importera,
- Państwo Członkowskie może odrzucić wniosek o wydanie dokumentów wywozowych, jeżeli Komisja upoważni je do takiego działania w swojej decyzji.
6.
Państwo Członkowskie składa wniosek w sprawie środków ochronnych teleksem lub faksem.
Kopie przesyłane są równolegle, tymi samymi środkami do odpowiednich wydziałów wyznaczonych w tym celu przez inne Państwa Członkowskie.
Informuje ono wnioskujących o wystawienie dokumentów wywozowych o wniesieniu wniosku o środki ochronne.
7.
Komisja decyduje w sprawie wniosku Państwa Członkowskiego w ciągu pięciu dni roboczych od jego otrzymania.
Artykuł 4
Dowód pochodzenia
1.
Jako część formalności celnych związanych z przywozem produktów objętych środkami nadzoru wewnątrz Wspólnoty lub środkami ochronnymi, właściwe organy przywożącego Państwa Członkowskiego mogą poprosić importera o podanie pochodzenia produktów w zgłoszeniu celnym lub we wniosku o wystawienie dokumentu wywozowego.
2.
Dodatkowego dowodu można żądać w czasie odprawy celnej oraz w przypadkach, gdy poważne i dobrze uzasadnione wątpliwości sprawiają, że jest on niezbędny w celu ustalenia prawdziwego pochodzenia odnośnych produktów.
Jednakże żądanie dodatkowego dowodu samo w sobie nie przeszkadza w przywozie towarów.
Artykuł 5
Przepisy końcowe Procedury ustalone w niniejszej decyzji obowiązują wtedy, kiedy skuteczność środków polityki handlowej stosowanych przez Państwa Członkowskie, ustalonych na podstawie międzynarodowych zobowiązań Wspólnoty jest zagrożona przez zmiany w kierunkach handlu, z wyjątkiem elementów, określonych w art. 2 ust. 4 lit. d) i w art. 3 ust. 3 lit. e).
Artykuł 6
1.
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 października 1987 r.
2.
Uchyla się z powyższą datą decyzję Komisji 80/47/EWG.
Odniesienia do uchylonej decyzji będą rozumiane jako odniesienia do niniejszej decyzji.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 13 lipca 1987 r.
dotycząca zawarcia porozumienia w formie wymiany listów zmieniającego umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską w odniesieniu do niektórych serów
(87/505/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając zalecenie Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Umowa między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską dotycząca niektórych serów, negocjowana na mocy z art. XXVIII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu (GATT) oraz przyjęta przez Radę decyzją 69/352/EWG [1], ustanawia między innymi limity wagowe w odniesieniu do wszystkich serów, których one dotyczą; podczas dwustronnych konsultacji zostało przyjęte, iż w świetle doświadczeń wskazana jest zmiana limitów wagowych dla sera Sbrinz, gdyż okazały się one zbyt restrykcyjne;
Porozumienie w formie wymiany listów zmieniające wyżej wspomnianą umowę powinno być zatwierdzone,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W imieniu Wspólnoty przyjmuje się porozumienie w formie wymiany listów zmieniające Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską w odniesieniu do niektórych serów.
Tekst porozumienia jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby uprawnionej do podpisania Umowy tak, aby stała się wiążąca dla Wspólnoty.
Decyzja Rady
z dnia 28 września 1987 r.
dotycząca zawarcia Protokołu dodatkowego do Umowy o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Algierską Republiką Ludowo-Demokratyczną
(87/510/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 238,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
Artykuł 1 Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Protokół dodatkowy do Umowy o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Algierską Republiką Ludowo-Demokratyczną.
Decyzja Rady
z dnia 28 września 1987 r.
w sprawie zawarcia Protokołu dodatkowego do Umowy o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Arabską Republiką Egiptu
(87/511/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 238,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: Protokół dodatkowy do Umowy o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Arabską Republiką Egiptu [3], podpisany w Brukseli dnia 18 stycznia 1977 r. powinien zostać zatwierdzony, PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ: Artykuł 1
Decyzja Rady
z dnia 28 września 1987 r.
dotycząca zawarcia Protokołu dodatkowego do Umowy o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim
(87/512/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 238,
uwzględniając zalecenie Komisji [1],
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: Protokół dodatkowy do Umowy o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim [3], podpisany w Brukseli dnia 18 stycznia 1977 r., powinien zostać zatwierdzony, PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ: Artykuł 1
Decyzja Rady
z dnia 28 września 1987 r.
dotycząca zawarcia Protokołu dodatkowego do Umowy o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Libańską
(87/513/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 238,
uwzględniając zalecenie Komisji,
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [1],
Artykuł 1 Protokół dodatkowy do Umowy o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Libańską zostaje niniejszym zatwierdzony w imieniu Wspólnoty.
Decyzja Rady
z dnia 28 września 1987 r.
w sprawie zawarcia Protokołu dodatkowego do Umowy o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Tunezji
(87/514/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 238,
uwzględniając zalecenie Komisji [1],
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: Protokół dodatkowy do Umowy o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Tunezji [3], podpisany w Brukseli dnia 25 kwietnia 1976 r., powinien zostać zatwierdzony, PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ: Artykuł 1
Decyzja Komisji
z dnia 17 listopada 1987 r.
zmieniająca decyzję 87/305/EWG z dnia 26 maja 1987 r. ustanawiającą Komitet Doradczy do spraw Otwarcia Zamówień Publicznych
(87/560/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
a także mając na uwadze, co następuje: Komisja w swojej decyzji 87/305/EWG [1] ustanowiła Komitet Doradczy do spraw Otwarcia Zamówień Publicznych, z zadaniem wspomagania Komisji w ocenie gospodarczych, technicznych, prawnych i społecznych aspektów zamówień publicznych;
liczba członków Komitetu była początkowo ustalona w maksymalnej wysokości 24, jak przewidywał art. 3 wyżej wymienionej decyzji;
liczba członków, pierwotnie ustalona, okazuje się niewystarczająca, aby umożliwić Komitetowi skuteczne realizowanie swojego zadania, szczególnie jeśli chodzi o ocenę społecznego wymiaru zamówień publicznych, istnieje zatem podstawa dla powiększenia jej składu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Artykuł 3 decyzji 87/305/EWG otrzymuje brzmienie:
"Komitet składa się najwyżej z 25 członków" .
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 17 listopada 1987 r.
Decyzja Komisji
z dnia 24 listopada 1987 r.
przyznająca odstępstwo Republice Federalnej Niemiec i ustalająca równoważne warunki zdrowotne, których należy przestrzegać w odniesieniu do rozbierania świeżego mięsa
(87/562/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 64/433/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy świeżym mięsem [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 86/587/EWG [2], w szczególności jej art. 13,
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z art. 13 dyrektywy 64/433/EWG i zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 16 każdemu Państwu Członkowskiemu, które udzieli podobnych gwarancji, można przyznać na wniosek odstępstwo od ust. 45 lit. c) załącznika I; odstępstwa te mają ustalić warunki zdrowotne, które są przynajmniej równoważne warunkom określonym w wymienionym załączniku;
władze Republiki Federalnej Niemiec pismem z dnia 5 czerwca 1987 r. przedstawiły Komisji wniosek o odstępstwo od ust. 45 lit. c) załącznika I do dyrektywy 64/433/EWG w odniesieniu do rozbioru świeżej wołowiny, cielęciny i wieprzowiny; we wniosku tym zaproponowano warunki zdrowotne; konieczne jest, aby warunki zdrowotne, ustalone jako alternatywne we wnioskowanym odstępstwie w sprawie rozbierania świeżego mięsa były co najmniej równoważne warunkom zawartym w ust. 45 lit. c) załącznika I do dyrektywy 64/433/EWG;
warunki zdrowotne zaproponowane przez Republikę Federalną Niemiec są równoważne warunkom ustanowionym w ust. 45 lit. c) załącznika I do dyrektywy 64/433/EWG;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Bez względu na ust. 45 lit. c) załącznika I do dyrektywy 64/433/EWG Republika Federalna Niemiec może zezwolić na rozbieranie świeżej wołowiny, cielęciny i wieprzowiny na warunkach ustanowionych w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 30 listopada 1987 r.
przyjmująca w imieniu Wspólnoty załącznik E.5 do Międzynarodowej Konwencji dotyczącej Uproszczenia i Harmonizacji Postępowania Celnego
(87/593/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 28, 43 i 235,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
zgodnie z decyzją 75/199/EWG [2] Wspólnota zawarła Międzynarodową Konwencję dotyczącą Uproszczenia i Harmonizacji Postępowania Celnego;
przyjęcie załączników do Międzynarodowej Konwencji dotyczącej Uproszczenia i Harmonizacji Postępowania Celnego skutecznie przyczynia się do ułatwiania i rozwoju handlu międzynarodowego;
Załącznik E.5 dotyczący odprawy celnej warunkowej towarów powrotnie wywożonych w tym samym stanie może zostać przyjęty przez Wspólnotę;
należy jednakże zgłosić przy tym przyjęciu pewne zastrzeżenia w celu uwzględnienia szczególnych wymogów unii celnej i obecnego stanu harmonizacji ustawodawstwa celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik E.5 do Międzynarodowej Konwencji dotyczącej Uproszczenia i Harmonizacji Postępowania Celnego, dotyczący odprawy celnej warunkowej towarów powrotnie wywożonych w tym samym stanie zostaje niniejszym przyjęty w imieniu Wspólnoty, z zastrzeżeniem ogólnym i zastrzeżeniami w odniesieniu do norm 14 i 23 oraz do zaleceń praktycznych 33, 37 i 38.
Tekst wymienionego załącznika, wraz z zastrzeżeniami, załączony jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady wyznacza osobę umocowaną do powiadomienia sekretarza generalnego Rady Współpracy Celnej o przyjęciu przez Wspólnotę załącznika określonego w art. 1 z zastrzeżeniami określonymi w tym artykule.
Decyzja Rady
z dnia 30 listopada 1987 r.
w sprawie przyjęcia w imieniu Wspólnoty załącznika F.3 do Międzynarodowej Konwencji dotyczącej Uproszczenia i Harmonizacji Postępowania Celnego
(87/594/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 28, 43, 113 oraz 235,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
zgodnie z decyzją 75/199/EWG [2] Wspólnota zawarła Międzynarodową Konwencję dotyczącą Uproszczenia i Harmonizacji Postępowania Celnego;
przyjęcie załączników do Międzynarodowej Konwencji dotyczącej Uproszczenia i Harmonizacji Postępowania Celnego przyczynia się w sposób skuteczny do ułatwienia i rozwoju handlu międzynarodowego;
załącznik F.3 dotyczący ułatwień celnych dla podróżnych może być przyjęty przez Wspólnotę;
należy jednakże zgłosić przy tym przyjęciu pewne zastrzeżenia w celu uwzględnienia szczególnych wymogów unii celnej i obecnego stanu harmonizacji ustawodawstwa celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik F.3 do Międzynarodowej Konwencji dotyczącej Uproszczenia i Harmonizacji Postępowania Celnego w sprawie ułatwień celnych dla podróżnych zostaje niniejszym przyjęty w imieniu Wspólnoty, z zastrzeżeniem ogólnym i zastrzeżeniami w odniesieniu do norm 21, 38 i 44 oraz zalecenia praktycznego 45.
Tekst załącznika wraz z zastrzeżeniami jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady wyznacza osobę umocowaną do powiadomienia Sekretarza Generalnego Rady Współpracy Celnej o przyjęciu przez Wspólnotę załącznika, określonego w art. 1, z zastrzeżeniami określonymi w tym artykule.
Decyzja Rady
z dnia 30 listopada 1987 r.
przyjmująca w imieniu Wspólnoty zalecenie Rady Współpracy Celnej z dnia 22 maja 1984 r. dotyczące stosowania kodów dla przedstawienia elementów danych oraz jego cztery załączniki
(87/595/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 28, 113 oraz 235,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: zalecenie Rady Współpracy Celnej z dnia 22 maja 1984 r. ma na celu ułatwienie wymiany danych między administracjami celnymi oraz między tymi administracjami i uczestnikami handlu międzynarodowego, z wykorzystaniem w trakcie tej wymiany danych uzgodnionych na poziomie międzynarodowym i powszechnie stosowanych kodów przedstawienia elementów danych; zalecenie to, w odniesieniu do ostatniego rozwoju technologii komunikacyjnej, zajmuje się tematyką leżącą w sferze zainteresowania administracji celnej, a co za tym idzie, ważną dla realizacji wspólnej polityki handlowej Wspólnoty, ponieważ skutecznie przyczynia się ona do ułatwienia handlu międzynarodowego;
z odniesieniem do aktualnego stanu prawa wspólnotowego mogą zostać przyjęte cztery załączniki do wyżej wymienionego zalecenia w tym samym czasie co zalecenie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zalecenie Rady Współpracy Celnej z dnia 22 maja 1984 r. dotyczące stosowania kodów dla przedstawienia elementów danych oraz cztery niżej wymienione załączniki zostają niniejszym przyjęte w imieniu Wspólnoty:
-załącznik II: _BAR_ Identyfikatory kontenerów; _BAR_
-załącznik V: _BAR_ Opis towarów oraz pozycje taryfowe lub statystyczne; _BAR_
-załącznik VI: _BAR_ Postępowanie celne; _BAR_
-załącznik VII: _BAR_ Jednostki miary. _BAR_
Tekst zalecenia wraz z wymienionymi powyżej załącznikami jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady wyznacza osobę umocowaną z do powiadomienia Sekretariatu Generalnego Rady Współpracy Celnej o przyjęciu przez Wspólnotę zalecenia oraz załączników określonych w art. 1.
Decyzja Rady
z dnia 14 grudnia 1987 r.
w sprawie wspólnotowych warunków wczesnej wymiany informacji w przypadku pogotowia radiologicznego
(87/600/Euratom)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 31,
uwzględniając wniosek Komisji złożony po uzyskaniu opinii grupy osób wyznaczonych przez Komitet Naukowo-Techniczny,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 2b Traktatu zobowiązuje Wspólnotę do ustanowienia jednolitych norm bezpieczeństwa dla ochrony zdrowia pracowników i ogółu społeczeństwa;
w dniu 2 lutego 1959 r. Komisja przyjęła dyrektywy ustalające podstawowe normy ochrony zdrowia pracowników i ogółu społeczeństwa przed promieniowaniem jonizującym [3], które ostatnio zostały zmienione dyrektywą 80/836/Euratom [4] oraz dyrektywą 84/467/Euratom [5];
artykuł 45 ust. 5 dyrektywy 80/836/Euratom wymaga, by o każdym wypadku związanym z narażeniem ludności na promieniowanie powiadamiać w trybie pilnym, jeśli wymagają tego okoliczności, sąsiednie Państwa Członkowskie i Komisję;
artykuł 35 i 36 Traktatu przewiduje, że Państwa Członkowskie wprowadzą środki konieczne dla prowadzenia stałej kontroli poziomu radioaktywności w powietrzu, wodzie i glebie oraz przekażą takie informacje Komisji, by Komisja była poinformowana o poziomach Radioaktywności, na jakie narażone jest społeczeństwo;
artykuł 13 dyrektywy 80/836/Euratom wymaga, aby Państwa Członkowskie regularnie przekazywały Komisji wyniki przeglądów i ocen określonych w tym artykule;
awaria w elektrowni jądrowej w Czarnobylu w Związku Radzieckim wykazała, że Komisja w przypadku wystąpienia zagrożenia radiologicznego oraz w celu wypełnienia swoich zadań musi szybko otrzymywać wszystkie istotne informacje w uzgodnionym formacie;
Państwa Członkowskie zawarły pewne umowy dwustronne, a wszystkie Państwa Członkowskie podpisały Konwencję MAEA w sprawie wczesnego powiadamiania o awarii jądrowej;
te przepisy wspólnotowe zagwarantują, że w razie zagrożenia radiologicznego wszystkie Państwa Członkowskie są o tym szybko informowane dla zapewnienia stosowania na terytorium całej Wspólnoty jednolitych norm ochrony ludności ustalonych w dyrektywach wydanych na podstawie postanowień rozdziału III tytułu II Traktatu;
ustanowienie przepisów wspólnotowych w sprawie wczesnej wymiany informacji nie wpływa na prawa i obowiązki Państw Członkowskich wynikające z dwustronnych i wielostronnych traktatów lub konwencji;
dla promowania współpracy międzynarodowej Wspólnota bierze udział w Konwencji MAEA w sprawie wczesnego powiadamiania o awarii jądrowej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsze przepisy stosuje się do powiadamiania i dostarczania informacji w każdym przypadku, gdy Państwo Członkowskie podejmuje szeroko zakrojone środki w celu ochrony ogółu społeczeństwa w przypadku pogotowia radiologicznego w następstwie:
a) awarii na własnym terytorium, obejmującej obiekty lub rodzaje działalności wymienione w ust. 2, przy której nastąpił lub może nastąpić znaczący przeciek materiału radioaktywnego; lub
b) wykrycia na terytorium własnym lub poza nim odbiegających od normy poziomów radioaktywności, które mogą być szkodliwe dla zdrowia publicznego w tym Państwie Członkowskim; lub
c) awarii innych niż te wymienione w lit. a), a dotyczących obiektów lub rodzajów działalności określonych w ust. 2, przy których nastąpił lub może nastąpić znaczący przeciek materiału radioaktywnego; lub
d) innych awarii, przy których nastąpiło lub może nastąpić znaczące uwolnienie materiału radioaktywnego.
2.
Obiekty lub rodzaje działalności określone w ust. 1 lit. a) i c) to:
a) każdy reaktor jądrowy, bez względu na lokalizację;
b) każdy inny obiekt związany z jądrowym cyklem paliwowym;
c) każdy obiekt służący postępowaniu z odpadami radioaktywnymi;
d) transport i przechowywanie paliwa jądrowego lub odpadów promieniotwórczych;
e) wytwarzanie, wykorzystywanie, przechowywanie, unieszkodliwienie i transport izotopów promieniotwórczych wykorzystywanych w rolnictwie, przemyśle, medycynie i w pokrewnych celach naukowych i badawczych; oraz
f) wykorzystywanie izotopów promieniotwórczych do wytwarzania energii w pojazdach kosmicznych.
Artykuł 2
1.
Ilekroć Państwo Członkowskie postanawia podjąć środki określone w art. 1, to Państwo Członkowskie:
a) niezwłocznie notyfikuje Komisji oraz tym Państwom Członkowskim, na które zdarzenie takie ma lub może mieć wpływ, o tych środkach oraz o powodach ich podjęcia;
b) szybko dostarcza Komisji i tym Państwom Członkowskim, na które zdarzenie ma lub może mieć wpływ, dostępne informacje istotne dla minimalizowania przewidywanych skutków radiologicznych, jeśli takie są, w tych państwach.
2.
W każdym przypadku, gdy będzie możliwe, Państwo Członkowskie powinno notyfikować Komisję i Państwa Członkowskie, na które zdarzenie ma lub może mieć wpływ, o swych zamiarach niezwłocznego podjęcia działań określonych w art. 1.
Artykuł 3
1.
Informacje dostarczane na podstawie art. 2 ust. 1 lit. b) obejmują, bez wpływu na sprawy bezpieczeństwa narodowego i w zakresie praktycznie możliwym i właściwym, następujące sprawy:
a) natura i czas wystąpienia zdarzenia, jego dokładna lokalizacja oraz obiekt lub rodzaj działalności, którego zdarzenie dotyczy;
b) zakładana lub ustalona przyczyna oraz przewidywany rozwój awarii, istotny dla przecieku materiału radioaktywnego;
c) ogólna charakterystyka przecieku radioaktywnego, obejmująca naturę, prawdopodobną postać fizyczną i chemiczną oraz ilość, skład i efektywną wysokość przecieku;
d) informacje o bieżących i przewidywanych warunkach meteorologicznych i hydrologicznych, koniecznych dla prognozowania rozproszenia przecieku radioaktywnego;
e) wyniki monitoringu środowiska przyrodniczego;
f) wyniki pomiarów środków spożywczych, pasz i wody pitnej;
g) podjęte lub planowane środki ochronne;
h) podjęte lub planowane środki informowania społeczeństwa;
i) przewidywane zachowania w czasie przecieku radioaktywnego.
2.
We właściwych odstępach czasu informacje te są uzupełniane dalszymi istotnymi informacjami, włącznie z informacjami o rozwoju sytuacji nadzwyczajnej oraz o jej przewidywanym lub rzeczywistym zakończeniu.
3.
Zgodnie z postanowieniami art. 36 Traktatu Państwa Członkowskie wymienione w art. 1 nadal we właściwych odstępach czasu kontynuują powiadamianie Komisji o poziomach radioaktywności wymienionych w ust. 1 lit. e) i f).
Artykuł 4
Każde Państwo Członkowskie, otrzymując informacje określone w art. 2 i 3:
a) niezwłocznie powiadamia Komisję o podjętych działaniach i zaleceniach wydanych po otrzymaniu takich informacji;
b) we właściwych odstępach czasu powiadamia Komisję o poziomach promieniotwórczości zmierzonych w ramach własnego monitoringu w środkach spożywczych, paszach, wodzie pitnej i środowisku.
Artykuł 5
1.
Komisja, otrzymując informacje określone w art. 2–4, z zastrzeżeniem art. 6, niezwłocznie przesyła je właściwym władzom wszystkich pozostałych Państw Członkowskich.
Podobnie Komisja przesyła wszystkim Państwom Członkowskim wszelkie otrzymane informacje dotyczące znaczącego wzrostu poziomów radioaktywności lub awarii jądrowych w państwach nienależących do Wspólnoty, w szczególności tych sąsiadujących ze Wspólnotą.
2.
Szczegółowe procedury dotyczące przekazywania informacji określonych w art. 1–4 są uzgadniane przez Komisję i właściwe władze Państw Członkowskich oraz testowane w regularnych odstępach czasu.
3.
Każde Państwo Członkowskie wskazuje Komisji właściwe władze krajowe i punkty kontaktowe przeznaczone do przesyłania lub odbioru informacji określonych w art. 2–5.
Informacje te oraz szczegóły dotyczące desygnowanych służb Komisji Komisja przekazuje z kolei właściwym władzom pozostałych Państw Członkowskich.
4.
Punkty kontaktowe oraz desygnowane służby Komisji są dostępne przez 24 godziny na dobę.
Artykuł 6
1.
Informacje otrzymane na podstawie art. 2–4 mogą być wykorzystywane bez ograniczeń, poza przypadkami gdy informacje takie są przekazywane w trybie poufnym przez notyfikujące Państwo Członkowskie.
2.
Informacje otrzymane przez Komisję odnoszące się do ustanowienia Wspólnego Centrum Badawczego nie będą rozpowszechniane ani ujawniane bez zgody przyjmującego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja nie ma wpływu na wzajemne prawa i obowiązki Państw Członkowskich, wynikające z dwustronnych lub wielostronnych porozumień lub konwencji, zarówno już istniejących, jak i zawieranych w przyszłości w dziedzinie objętej niniejszą decyzją oraz zgodnych z jej przedmiotem i celem.
Artykuł 8
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne w celu realizacji niniejszej decyzji w ciągu trzech miesięcy od dnia jej notyfikacji.
Artykuł 9
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
DYREKTYWA RADY
z dnia 18 grudnia 1986 r.
w sprawie harmonizacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania zasad dobrej praktyki laboratoryjnej i weryfikacji jej stosowania na potrzeby badań substancji chemicznych
(87/18/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego[1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[2],
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa Rady nr 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych[3], ostatnio zmieniona dyrektywą nr 84/449/EWG[4], nakazuje przeprowadzanie badań substancji chemicznych w celu umożliwienia oceny ich ewentualnych zagrożeń dla ludzi i środowiska naturalnego;
dyrektywa nr 75/318/EWG[5] zmieniona dyrektywą nr 87/19/EWG[6] oraz dyrektywa nr 81/852/EWG[7] zmieniona dyrektywą nr 87/20/EWG[8] przewidują, iż pozakliniczne badania produktów farmaceutycznych muszą być przeprowadzane według zasad dobrej praktyki laboratoryjnej obowiązujących we Wspólnocie dla substancji chemicznych;
składniki aktywne pestycydów podlegają podczas badań protokołom przewidzianym w dyrektywie nr 67/548/EWG i tym samym zasadom dobrej praktyki laboratoryjnej;
metody, które należy stosować podczas przeprowadzania tych badań, są opisane w załączniku 5 dyrektywy nr 67/548/EWG;
zasady dobrej praktyki laboratoryjnej muszą być stosowane przy przeprowadzaniu badań przewidzianych w dyrektywie nr 67/548/EWG, aby ich wyniki osiągały wysoką jakość oraz były porównywalne;
Komisja zamierza wkrótce przedłożyć Radzie propozycję dyrektywy dotyczącej kontroli przestrzegania zasad dobrej praktyki laboratoryjnej;
środki przeznaczone do przeprowadzania badań nie mogą zostać niewykorzystane z powodu różnic w praktyce laboratoryjnej w Państwach Członkowskich;
Rada Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD) wydała dnia 12 maja 1981 r. decyzję w sprawie wzajemnego przyjęcia danych dotyczących oceny produktów chemicznych; dnia 26 lipca 1983 r. wydała natomiast zalecenie dotyczące wzajemnego uznawania zgodności z dobrą praktyką laboratoryjną;
uwzględniając konieczność ochrony zwierząt niezbędne jest ograniczenie liczby eksperymentów na zwierzętach; wzajemne uznawanie wyników eksperymentów, uzyskanych poprzez zastosowanie jednolitych i uznanych metod, jest zasadniczym warunkiem ograniczenia liczby eksperymentów na zwierzętach;
należy wprowadzić procedurę umożliwiającą szybkie przyjęcie zasad dobrej praktyki laboratoryjnej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie podejmują wszystkie konieczne środki w celu zapewnienia, by badania produktów chemicznych przeprowadzane przez laboratoria, zgodnie z dyrektywą nr 67/548/EWG, odpowiadały zasadom dobrej praktyki laboratoryjnej, które zostały określone w załączniku 2 do decyzji Rady OECD z dnia 12 maja 1981 r. w sprawie wzajemnego uznawania danych dotyczących oceny produktów chemicznych.
2.
Ustęp 1 znajduje również zastosowanie w przypadku gdy dobra praktyka laboratoryjna stosowana podczas badań produktów chemicznych w celu oceny bezpieczeństwa dla ludzi i/lub dla środowiska naturalnego jest przewidziana w innych przepisach prawa wspólnotowego.
Artykuł 2
Przy przedstawianiu wyników badań laboratoria określone w art. 1 muszą zaświadczyć, iż powyższe badania zostały przeprowadzone zgodnie z zasadami dobrej praktyki laboratoryjnej wymienionymi w niniejszym artykule.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie przyjmują środki konieczne do kontroli zgodności z zasadami dobrej praktyki laboratoryjnej.
Powyższe środki obejmują w szczególności inspekcje i kontrole badań, zgodnie z właściwymi zaleceniami OECD.
2.
Państwa Członkowskie informują Komisję o nazwie lub nazwach władzy lub władz, którym zlecona zostanie zgodnie z ust. 1 kontrola zgodności z zasadami dobrej praktyki laboratoryjnej.
Komisja powiadamia o tym pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
Dostosowanie do zasad dobrej praktyki laboratoryjnej określonych w art. 1 może być przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21 dyrektywy nr 67/548/EWG.
Artykuł 5
1.
W przypadku gdy przepisy prawa wspólnotowego po wejściu w życie niniejszej dyrektywy wymagają stosowania zasad dobrej praktyki laboratoryjnej do badań produktów chemicznych, Państwa Członkowskie nie mogą zabronić, ograniczyć lub utrudniać wprowadzenia na rynek produktów chemicznych, z powodów odnoszących się do zasad dobrej praktyki laboratoryjnej, o ile zasady stosowane przez laboratoria będą odpowiadać zasadom wymienionym w art. 1.
2.
Jeżeli Państwo Członkowskie stwierdzi na podstawie dokładnego uzasadnienia, że substancja chemiczna, mimo jej skontrolowania według niniejszej dyrektywy, z powodów odnoszących się do zastosowania zasad dobrej praktyki laboratoryjnej oraz kontroli ich zastosowania przy doświadczeniach z substancjami chemicznymi, stanowi zagrożenie dla ludzi lub dla środowiska naturalnego, może ono przejściowo zabronić lub poddać szczególnym warunkom wprowadzenie na rynek tej substancji na swoim obszarze.
Państwo Członkowskie powiadamia o tym niezwłocznie, wraz z podaniem powodów swojej decyzji, Komisję oraz pozostałe Państwa Członkowskie.
Komisja w ciągu sześciu tygodni zasięga opinii zainteresowanych Państw Członkowskich; następnie wydaje swoją opinię oraz podejmuje bezzwłocznie niezbędne środki.
Jeśli Komisja uzna, że konieczne są techniczne dostosowania niniejszej dyrektywy, są one przyjmowane przez Komisję lub przez Radę, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 4.
W takim przypadku Państwo Członkowskie, które podjęło środki ochronne, może je utrzymać do momentu wejścia w życie tych dostosowań.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 30 czerwca 1988 r., oraz niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 16 grudnia 1986 r.
w sprawie ochrony prawnej topografii produktów półprzewodnikowych
(87/54/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: produkty półprzewodnikowe odgrywają coraz ważniejszą rolę w wielu gałęziach przemysłu, w związku z czym można uznać, że technologia półprzewodników ma fundamentalne znaczenie dla rozwoju przemysłu Wspólnoty;
funkcje produktów półprzewodnikowych w dużej mierze zależą od topografii takich produktów, a rozwój takich topografii wymaga zainwestowania znacznych zasobów ludzkich, technicznych i finansowych, podczas gdy topografie tych produktów mogą być kopiowane z nakładem ułamka kosztów niezbędnych do ich samodzielnego rozwijania;
topografie produktów półprzewodnikowych nie są obecnie wyraźnie chronione we wszystkich Państwach Członkowskich przez obowiązujące w nich ustawodawstwo, a ochrona taka, jeżeli istnieje, ma odmienne cechy;
niektóre różnice istniejące w ochronie prawnej produktów półprzewodnikowych, udzielanej przez ustawodawstwa Państw Członkowskich, wywołują bezpośrednie i negatywne skutki w funkcjonowaniu wspólnego rynku w zakresie produktów półprzewodnikowych i takie różnice mogłyby się powiększać w miarę wprowadzania przez Państwa Członkowskie nowych przepisów prawnych w tej dziedzinie;
istniejące różnice wywołujące takie skutki należy wyeliminować, należy również zapobiegać powstawaniu nowych różnic mających negatywne skutki dla funkcjonowania wspólnego rynku;
w odniesieniu do rozszerzenia ochrony na osoby spoza Wspólnoty Państwa Członkowskie powinny mieć swobodę działania we własnym imieniu, jeżeli decyzje Wspólnoty nie zostaną podjęte w określonym terminie;
prawne ramy Wspólnoty w zakresie ochrony topografii produktów półprzewodnikowych mogą być początkowo ograniczone do pewnych podstawowych zasad przez przepisy określające: podmiotowy i przedmiotowy zakres ochrony; prawa wyłączne przyznane osobom chronionym, na podstawie których osoby te mogą zezwalać lub zakazywać podejmowania niektórych działań; wyjątki od tych praw, oraz czas trwania ochrony,
inne zagadnienia mogą pozostać tymczasem uregulowane zgodnie z prawem krajowym, w szczególności w odniesieniu do tego, czy rejestracja lub depozyt jest wymaganym warunkiem ochrony oraz, z zastrzeżeniem wyłączenia licencji udzielonych na tej jedynie podstawie, że upłynął pewien termin, czy i na jakich warunkach licencje niedobrowolne mogą być udzielane w stosunku do chronionych topografii;
ochrona topografii produktów półprzewodnikowych zgodnie z niniejszą dyrektywą nie powinna naruszać stosowania innych form ochrony;
dalsze środki dotyczące ochrony prawnej topografii produktów półprzewodnikowych we Wspólnocie mogą być rozważane na późniejszym etapie, jeżeli będzie to konieczne, natomiast stosowanie wspólnych podstawowych zasad przez wszystkie Państwa Członkowskie, zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy, jest pilną koniecznością,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ 1
Definicje
Artykuł 1
1.
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "produkt półprzewodnikowy" oznacza końcową lub pośrednią postać każdego produktu:
i) składającego się z korpusu materiału zawierającego warstwę materiału półprzewodnikowego; oraz
ii) mającego więcej niż jedną warstwę, które to warstwy składają się z materiału przewodzącego, izolacyjnego lub półprzewodnikowego i są rozplanowane zgodnie z uprzednio opracowanym trójwymiarowym wzorem; oraz
iii) przeznaczonego do spełniania wyłącznie lub oprócz innych funkcji funkcji elektronicznej
b) "topografia" produktu półprzewodnikowego oznacza serię odwzorowań, jakkolwiek utrwalonych czy zakodowanych:
i) reprezentujących trójwymiarowy wzór warstw, z których stworzony jest produkt półprzewodnikowy; oraz
ii) w której to serii każde odwzorowanie ma wzór lub część wzoru powierzchni produktu półprzewodnikowego na każdym etapie jego wytwarzania;
c) "wykorzystywanie w celach handlowych" oznacza sprzedaż, wynajem, leasing lub jakikolwiek sposób handlowego rozprowadzania lub oferowania do takich celów. Jednakże do celów art. 3 ust. 4; art. 4 ust. 1, art. 7 ust. 1, 3 i 4 "wykorzystanie w celach handlowych" nie obejmuje wykorzystywania z zachowaniem warunków poufności w takim zakresie, aby nie zachodziło dalsze udostępnianie osobom trzecim, z wyjątkiem kiedy wykorzystywanie topografii odbywa się z zachowaniem warunków poufności wymaganych przy środkach podjętych zgodnie z art. 223 ust. 1 lit. b) Traktatu.
2.
Rada, na wniosek Komisji, może zmienić kwalifikowaną większością głosów przepisy ust. 1 lit. a) ppkt i) oraz ii) w celu przystosowania ich do warunków zaistniałych w wyniku postępu technicznego.
ROZDZIAŁ 2
Ochrona topografii produktów półprzewodnikowych
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie chronią topografie produktów półprzewodnikowych przez przyjęcie przepisów prawnych przyznających wyłączne prawa zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy.
2.
Chroniona jest topografia produktu półprzewodnikowego, która jest wynikiem własnego wysiłku intelektualnego jej twórcy oraz nie jest powszechnie znana w przemyśle półprzewodnikowym.
W przypadku gdy topografia produktu półprzewodnikowego składa się z elementów powszechnie znanych w przemyśle półprzewodników, chroniona jest jedynie w takim zakresie, w jakim kombinacja tych elementów jako całość wypełnia wyżej wskazane warunki.
Artykuł 3
1.
Z zastrzeżeniem ust. 2–5 prawo do ochrony przysługuje osobom, które są twórcami topografii produktów półprzewodnikowych.
2.
Państwa Członkowskie mogą postanowić, że:
a) w przypadku gdy topografia jest opracowana w związku z zatrudnieniem twórcy, prawo do ochrony przysługuje pracodawcy twórcy, chyba że warunki zatrudnienia stanowią inaczej;
b) w przypadku gdy topografia jest opracowana na mocy umowy innej niż umowa o pracę, prawo do ochrony przysługuje stronie zlecającej opracowanie topografii, chyba że umowa stanowi inaczej.
3. a) W przypadku osób określonych w ust. 1 prawo do ochrony przysługuje osobom fizycznym będącym obywatelami Państwa Członkowskiego lub mającym stałe miejsce zamieszkania na terytorium Państwa Członkowskiego.
b) W przypadku gdy Państwo Członkowskie ustanawia przepis zgodnie z ust. 2, prawo do ochrony przysługuje:
i) osobom fizycznym będącym obywatelami Państwa Członkowskiego lub mającym stałe miejsce zamieszkania na terytorium Państwa Członkowskiego;
ii) spółkom lub innym osobom prawnym prowadzącym rzeczywistą i efektywną działalność przemysłową lub handlową na terytorium Państwa Członkowskiego.
4.
Jeżeli nie istnieje prawo do ochrony zgodnie z innymi przepisami niniejszego artykułu, prawo do ochrony przysługuje również osobom określonym w ust. 3 lit. b) ppkt i) oraz ii), które:
a) jako pierwsze wykorzystują w celach handlowych w Państwie Członkowskim topografię, która nie była dotychczas wykorzystywana w celach handlowych nigdzie na świecie; oraz
b) były wyłącznie upoważnione przez osobę uprawnioną do dysponowania topografią do korzystania z topografii w celach handlowych w całej Wspólnocie.
5.
Prawo do ochrony przysługuje również następcom prawnym osób wymienionych w ust. 1–4.
6.
Z zastrzeżeniem ust. 7 Państwa Członkowskie mogą negocjować i zawierać umowy lub Porozumienia z państwami trzecimi oraz wielostronne konwencje dotyczące ochrony prawnej topografii produktów półprzewodnikowych, w poszanowaniu uprawa wspólnotowego, w szczególności zasady ustanowione w niniejszej dyrektywie.
7.
Państwa Członkowskie mogą podejmować negocjacje z państwami trzecimi w celu rozszerzenia prawa do ochrony na osoby, które nie korzystają z prawa do ochrony zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie, które podejmują takie negocjacje, powiadomią o tym Komisję.
Jeżeli Państwo Członkowskie zamierza rozszerzyć ochronę na osoby, które w przeciwnym razie nie korzystałyby z prawa do ochrony zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy, bądź chce zawrzeć umowę lub Porozumienie o rozszerzeniu ochrony z państwem trzecim, powiadamia o tym Komisję.
Komisja powiadamia o tym inne Państwa Członkowskie.
Państwo Członkowskie zawiesi rozszerzenie ochrony lub zawarcie umowy lub Porozumienia na okres jednego miesiąca od dnia powiadomienia Komisji.
Jednakże jeżeli w ciągu tego okresu Komisja powiadomi zainteresowane Państwo Członkowskie o swoim zamiarze przedłożenia Radzie wniosku o rozszerzenie przez wszystkie Państwa Członkowskie ochrony na wszystkie zainteresowane osoby lub państwa trzecie, Państwo Członkowskie zawiesi rozszerzenie ochrony lub zawarcie umowy lub Porozumienia na okres dwóch miesięcy od dnia powiadomienia przez to Państwo Członkowskie.
W przypadku gdy przed końcem tego dwumiesięcznego okresu Komisja przedłoży taki wniosek Radzie, Państwo Członkowskie zawiesza rozszerzenie ochrony lub zawarcie umowy lub Porozumienia przez dalszy okres czterech miesięcy od dnia przedłożenia wniosku.
Państwo Członkowskie może rozszerzyć ochronę lub zawrzeć Porozumienie bądź umowę, jeżeli w wyznaczonych wyżej terminach Komisja nie dokona powiadomienia lub nie złoży wniosku lub Rada nie podejmie decyzji.
Wniosek Komisji o rozszerzenie ochrony Rada przyjmuje większością kwalifikowaną niezależnie od tego, czy został on złożony w wyniku powiadomienia dokonanego przez Państwo Członkowskie zgodnie z poprzednim ustępem, czy też bez takiego powiadomienia.
Decyzja Rady podjęta na podstawie wniosku Komisji nie stanowi przeszkody w rozszerzeniu przez Państwo Członkowskie ochrony na osoby poza tymi, które korzystają z ochrony we wszystkich Państwach Członkowskich, które są objęte przewidzianym rozszerzeniem, umową lub Porozumieniem, będących przedmiotem powiadomienia, chyba że Rada większością kwalifikowaną postanowi inaczej.
8.
Wnioski Komisji i decyzje Rady, na podstawie ust. 7, publikuje się w celach informacyjnych w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie mogą postanowić, że wyłączne prawa przyznawane zgodnie z art. 2 nie powstają lub nie mają dłużej zastosowania do topografii produktu półprzewodnikowego, chyba że wniosek o rejestrację sporządzony we właściwej formie został złożony władzy publicznej w okresie dwóch lat od jej pierwszego wykorzystania w celach handlowych.
Oprócz takiej rejestracji Państwa Członkowskie mogą dodatkowo wymagać przedłożenia władzy publicznej materiału identyfikującego topografię lub stanowiącego jej próbkę lub jakiejkolwiek jej kombinacji, jak również oświadczenia o dacie pierwszego wykorzystania topografii w celach handlowych, jeżeli poprzedza ono dzień złożenia wniosku o rejestrację.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby materiał zdeponowany zgodnie z ust. 1 nie był dostępny do wglądu publicznego, w przypadku gdy stanowi on tajemnicę handlową.
Niniejszy przepis nie narusza ujawnienia takiego materiału na mocy zarządzenia sądu lub innej właściwej władzy osobom uczestniczącym w sporze dotyczącym ważności lub naruszenia wyłącznych praw określonych w art. 2.
3.
Państwa Członkowskie mogą wymagać rejestrowania przeniesienia praw z chronionej topografii.
4.
Państwa Członkowskie mogą żądać wniesienia opłat za rejestrację oraz za złożenie depozytu, zgodnie z ust. 1 i 3, w wysokości nieprzekraczającej ich kosztów administracyjnych.
5.
Nie jest dozwolone ustalanie warunków uzależniających uzyskanie ochrony lub jej utrzymanie w mocy od spełnienia dodatkowych wymogów formalnych.
6.
Państwa Członkowskie wymagające rejestracji zapewnią środki prawne na rzecz osoby, której przysługuje prawo do ochrony zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy, a która może dowieść, że inna osoba składała wniosek o rejestrację topografii lub ją uzyskała bez jej upoważnienia.
Artykuł 5
1.
Prawa wyłączne, określone w art. 2, obejmują prawa do zezwalania lub zakazywania podejmowania następujących działań:
a) reprodukowanie topografii w zakresie, w jakim jest ona chroniona na mocy art. 2 ust. 2;
b) korzystanie w celach handlowych lub przywożenie w tym celu topografii lub produktu półprzewodnikowego wytworzonego z zastosowaniem tej topografii.
2.
Bez względu na ust. 1 Państwo Członkowskie może zezwolić na reprodukcję topografii prywatnie w celach niehandlowych.
3.
Prawa wyłączne określone w ust. 1 lit a) nie stosują się do reprodukcji w celu analizy, oceny lub poznania koncepcji, sposobów, systemów lub technik zawartych w topografii bądź samej topografii.
4. Prawa wyłączne określone w ust. 1 nie obejmują żadnego działania dotyczącego topografii spełniającej wymogi art. 2 ust. 2 i opracowanej na podstawie analizy i oceny innej topografii, podejmowanego zgodnie z ust. 3.
5.
Prawa wyłączne dotyczące dozwalania lub zakazywania podejmowania działań określonych w ust. 1 lit. b) nie stosują się do żadnego z takich działań dokonanych po wprowadzeniu topografii lub produktu półprzewodnikowego na rynek w Państwie Członkowskim przez osobę uprawnioną do udzielania zezwoleń na ich wprowadzanie do obrotu lub za zgodą tej osoby.
6.
Dla osoby, która nabywając produkt półprzewodnikowy nie wie lub nie ma uzasadnionych powodów, aby sądzić, że produkt chroniony jest prawem wyłącznym przyznanym przez Państwo Członkowskie zgodnie z niniejszą dyrektywą, nie stanowi to przeszkody w korzystaniu z tego produktu w celach handlowych.
Jednakże Państwa Członkowskie zapewnią, aby od momentu, kiedy osoba ta dowie się lub ma uzasadnione podstawy, aby sądzić, że produkt półprzewodnikowy jest w ten sposób chroniony, sąd mógł na żądanie uprawnionego i zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa krajowego nakazać zapłacenie adekwatnego wynagrodzenia.
7.
Przepisy ust. 6 stosuje się do następców prawnych osoby określonej w zdaniu pierwszym tego ustępu.
Artykuł 6
Prawa wyłączne określone w art. 2 nie są w Państwach Członkowskich przedmiotem licencji udzielanych automatycznie, jedynie na podstawie upływu określonego czasu oraz w wyniku działania prawa.
Artykuł 7
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, aby prawa wyłączne określone w art. 2 powstawały:
a) w przypadku gdy rejestracja jest warunkiem powstania praw wyłącznych zgodnie z art. 4, we wcześniejszej z następujących dat:
i) w dniu pierwszego wykorzystania topografii w celach handlowych gdziekolwiek w świecie;
ii) w dniu złożenia wniosku lub rejestracji dokonanej we właściwej formie; lub
b) kiedy topografia zostaje po raz pierwszy wykorzystywana w celach handlowych gdziekolwiek w świecie; lub
c) kiedy topografia zostaje po raz pierwszy utrwalona lub zakodowana.
2.
W przypadku gdy prawa wyłączne powstają zgodnie z ust. 1 lit. a) lub b), Państwa Członkowskie zapewnią na okres poprzedzający powstanie tych praw środki prawne dla osoby korzystającej z prawa do ochrony zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy, która może dowieść, że inna osoba w sposób bezprawny reprodukowała lub wykorzystywała w celach handlowych bądź przywoziła do tego celu topografię.
Niniejszy ustęp nie narusza środków prawnych dostępnych do egzekwowania wyłącznych praw przyznawanych zgodnie z art. 2.
3.
Prawa wyłączne wygasają z upływem 10 lat od końca roku kalendarzowego, w którym topografia została po raz pierwszy wykorzystana w celach handlowych gdziekolwiek w świecie, lub, jeżeli warunkiem powstania praw wyłącznych lub dalszego z nich korzystania jest rejestracja, z upływem 10 lat od wcześniejszej z następujących dat:
a) końca roku kalendarzowego, w którym topografia została po raz pierwszy wykorzystana w celach handlowych gdziekolwiek w świecie;
b) końca roku kalendarzowego, w którym wniosek o rejestrację został złożony we właściwej formie.
4.
W przypadku gdy topografia nie była wykorzystywana w celach handlowych gdziekolwiek w świecie w okresie 15 lat od jej pierwszego utrwalenia lub zakodowania, każde istniejące prawo wyłączne zgodnie z ust. 1 wygasa i nowe prawo wyłączne nie powstaje, chyba że w okresie tym złożony został we właściwej formie wniosek o rejestrację w tych Państwach Członkowskich, w których rejestracja jest warunkiem powstania praw wyłącznych lub dalszego korzystania z nich.
Artykuł 8
Ochrona udzielana na topografie produktów półprzewodnikowych zgodnie z art. 2 nie rozciąga się na żaden zawarty w topografii pomysł, sposób, system, technikę czy zakodowaną informację, poza samą topografią.
Artykuł 9
W przypadku gdy ustawodawstwo Państw Członkowskich przewiduje, że produkty półprzewodnikowe wytwarzane z użyciem chronionych topografii mogą być oznakowane, użytym oznakowaniem jest duża litera T w postaci: T, "T", [T],
+++++ TIFF +++++
, T* lub
+++++ TIFF +++++
.
ROZDZIAŁ 3
Nieprzerwane stosowanie innych przepisów prawnych
Artykuł 10
1.
Przepisy niniejszej dyrektywy nie naruszają przepisów prawnych dotyczących praw z patentu lub wzorów użytkowych.
2.
Przepisy niniejszej dyrektywy nie naruszają:
a) praw przyznanych przez Państwa Członkowskie w wypełnianiu ich zobowiązań na mocy umów międzynarodowych, w tym przepisów rozszerzających takie prawa na obywateli lub osoby mające miejsce zamieszkania na terytorium zainteresowanego Państwa Członkowskiego;
b) ustawodawstwa dotyczącego praw autorskich w Państwach Członkowskich ograniczającego reprodukowanie szkicu lub innych artystycznych form przedstawienia topografii przez ich kopiowanie w technice dwuwymiarowej.
3.
Przepisy niniejszej dyrektywy nie naruszają ochrony udzielonej prawem krajowym topografiom produktów półprzewodnikowych utrwalonych lub zakodowanych przed wejściem w życie przepisów krajowych wdrażających niniejszą dyrektywę, ale nie później niż w dniu określonym w art. 11 ust. 1.
ROZDZIAŁ 4
Przepisy końcowe
Artykuł 11
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 7 listopada 1987 r.
2.
Państwa Członkowskie zapewnią przekazanie Komisji tekstów podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 12
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 8 grudnia 1986 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do procedur kontroli charakterystyk, granic i odporności na detonację prostych nawozów sztucznych amonowych o wysokiej zawartości azotu
(87/94/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 80/876/EWG z dnia 15 lipca 1980 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do prostych amonowych nawozów azotanowych o wysokiej zawartości azotu [1], w szczególności jej art. 8,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/116/EWG z dnia 18 grudnia 1975 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do nawozów [2], w szczególności jej art. 9 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 80/876/EWG ustanawia charakterystyki, granice i oporność na detonację nawozów sztucznych o których mowa; art. 8 niniejszej dyrektywy stanowi, że metody kontrolowania, analizy i testowania zostaną ustanowione zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 11 dyrektywy 76/116/EWG;
dyrektywa 76/116/EWG ustanawia urzędowe kontrole nawozów wspólnotowych w celu sprawdzenia zgodności z wymaganiami wynikającymi z przepisów wspólnotowych dotyczących jakości i składu nawozów sztucznych;
wydaje się konieczne, uwzględniając specyficzny charakter prostych nawozów sztucznych amonowych o wysokiej zawartości azotu oraz wymogi dotyczące bezpieczeństwa publicznego, zdrowia i ochrony pracowników, ustanowienie dodatkowych przepisów związanych z tymi nawozami sztucznymi;
w przypadku prostych nawozów sztucznych amonowych pobieranie próbek i analizy do oficjalnej kontroli nawozów sztucznych we Wspólnocie przeprowadzane jest zgodnie z metodami określonymi w dyrektywie Komisji 77/535/EWG [3], zmienionej dyrektywą 79/138/EWG [4];
zgodnie z tą samą procedurą liczba cyklów termicznych, którym poddawana jest próbka, zanim zostanie przetestowana pod kątem oporności na detonację, określona jest w załączniku II do dyrektywy 80/876/EWG, a wartość graniczna dla metali ciężkich jest określona w załączniku I do tej samej dyrektywy;
opisana metoda zamkniętych cyklów termicznych polega na odpowiednim symulowaniu warunków, jakie bierze się pod uwagę w zakresie zastosowania dyrektywy 80/876/EWG; uwzględniając jednak, iż metoda ta może nie być skuteczna w symulowaniu wszystkich wymaganych warunków podczas wodnego transportu luzem;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw w Celu Usuwania Barier Technicznych w Handlu Nawozami Sztucznymi,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie podejmą konieczne kroki w celu zapewnienia, iż metody kontrolowania, analizy i testowania do celów urzędowych kontroli zawartości prostych nawozów sztucznych amonowych o wysokiej zawartości azotu ustanowione w dyrektywie 80/876/EWG przeprowadzane są zgodnie z metodami opisanymi w załącznikach II oraz III do niniejszej dyrektywy.
2.
Załącznik I ustala:
- dopuszczalną zawartość metali ciężkich,
- wymaganą liczbę cyklów termicznych stosowanych do próbek poddawanych testowi detonacyjnemu.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne w celu wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 31 grudnia 1987 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 22 grudnia 1986 r.
zmieniająca dyrektywę 75/439/EWG w sprawie unieszkodliwiania olejów odpadowych
(87/101/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100 i 235,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno–Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa Rady 75/439/EWG [4] przewiduje, że Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia bezpiecznego gromadzenia i unieszkodliwiania olejów odpadowych, zaś unieszkodliwianie to w możliwie największym stopniu przeprowadzane jest na zasadzie recyklingu (regeneracji i/lub spalania innego niż w celu zniszczenia);
regeneracja jest ogólnie najbardziej racjonalnym, z punktu widzenia oszczędzania energii, sposobem na ponowne wykorzystanie olejów odpadowych; w związku z powyższym przetworzenie na zasadzie regeneracji powinno być traktowane priorytetowo, jeżeli techniczne, ekonomiczne i organizacyjne ograniczenia na to pozwalają;
w obecnym stanie prawnym Wspólnoty Państwa Członkowskie mogą, z uwzględnieniem niektórych warunków, zakazać spalania olejów odpadowych na swoim terytorium; zmiana tego stanu prawnego nie jest celem niniejszej dyrektywy;
podczas spalania olejów odpadowych powstają gazy spalinowe zawierające substancje, które mogą być szkodliwe dla środowiska, jeżeli ich stężenie podczas emisji jest zbyt wysokie; należy podjąć środki ustanawiające uzgodnienia w zakresie spalania olejów odpadowych;
pożądane jest zwiększenie skuteczności gromadzenia olejów odpadowych i zaostrzenie monitoringu w tym zakresie;
ze względu na szczególnie niebezpieczne właściwości polichlorowanych bifenyli (PCB) i trifenyli (PCT), uznaje się za konieczne zaostrzenie prawa wspólnotowego dotyczącego spalania lub regeneracji olejów odpadowych zanieczyszczonych tymi substancjami;
Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość, jednocześnie spełniając warunki Traktatu, podjęcia bardziej surowych środków w celu zapewnienia ochrony środowiska,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 75/439/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuły 1–6 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 1
Dla celów niniejszej dyrektywy:
- "oleje odpadowe" oznaczają:
wszelkie, oparte na składnikach mineralnych, oleje smarownicze lub przemysłowe, które są już niezdatne do wykorzystania zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem, w szczególności oleje do silników spalinowych i skrzyni biegów, a także mineralne oleje smarownicze, oleje do turbin i oleje hydrauliczne;
- "unieszkodliwianie" oznacza:
przetwarzanie lub niszczenie olejów odpadowych, a także ich składowanie na ziemi lub pod ziemią;
- "przetwarzanie" oznacza:
działania prowadzące do zapewnienia możliwości ponownego wykorzystania olejów odpadowych, czyli regenerację lub spalanie;
- "regeneracja" oznacza:
jakikolwiek proces, w którym oleje utlenione są produkowane w wyniku rafinacji olejów odpadowych, w szczególności przez usunięcie znajdujących się w nich zanieczyszczeń, produktów reakcji utleniania i domieszek;
- "spalanie" oznacza:
wykorzystanie olejów odpadowych jako paliwa wytwarzającego ciepło, odpowiednio odzyskiwane;
- "gromadzenie" oznacza:
jakiekolwiek działania, podczas których oleje odpadowe są zabierane od ich posiadaczy przez przedsiębiorstwa, które dokonują ich unieszkodliwienia.
Artykuł 2
Bez uszczerbku dla przepisów dyrektywy 78/319/EWG [5] Państwa Członkowskie podejmują niezbędne kroki w celu zagwarantowania gromadzenia i unieszkodliwiania olejów odpadowych, nie powodując przy tym jakichkolwiek możliwych do uniknięcia szkód dla człowieka i środowiska naturalnego.
Artykuł 3
1.
Jeżeli techniczne, ekonomiczne i organizacyjne ograniczenia na to pozwalają, Państwa Członkowskie podejmują środki konieczne do nadania priorytetu przetwarzaniu olejów odpadowych przez ich regenerację.
2.
Jeżeli oleje odpadowe nie podlegają regeneracji z uwagi na ograniczenia wymienione w ust. 1 powyżej, Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zagwarantowania spalania olejów odpadowych w warunkach możliwych do zaakceptowania z punktu widzenia ochrony środowiska i zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy, pod warunkiem że spalanie jest technicznie, ekonomicznie i organizacyjnie wykonalne.
3.
Jeżeli oleje odpadowe nie są regenerowane ani spalane ze względu na ograniczenia wspomniane w ust. 1 i 2 powyżej, Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zagwarantowania ich bezpiecznego zniszczenia lub składowania.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu wprowadzenia zakazu:
a) wylewania olejów odpadowych do powierzchniowych wód śródlądowych, morskich wód terytorialnych i sieci kanalizacyjnych;
b) przechowywania lub wylewania olejów odpadowych w sposób zagrażający zanieczyszczeniem gleby lub jakiegokolwiek niekontrolowanego wylewania odpadów po ich przetworzeniu;
c) jakiegokolwiek przetwarzania olejów odpadowych powodującego zanieczyszczenie powietrza przekraczające poziom zalecany w istniejących przepisach.
Artykuł 5
1.
Aby osiągnąć cele niniejszej dyrektywy i nie naruszając przepisów art. 2, Państwa Członkowskie przeprowadzają, gdzie konieczne, publiczne kampanie informacyjne i promocyjne, aby zapewnić jak najwłaściwsze przechowywanie i gromadzenie olejów odpadowych.
2.
Jeżeli cele zdefiniowane w art. 2, 3 i 4 nie mogą być osiągnięte w inny sposób, Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, że jedno przedsiębiorstwo lub więcej gromadzi lub unieszkodliwia oleje odpadowe zebrane od właścicieli z obszaru przydzielonego mu przez właściwe organy.
3.
Aby osiągnąć cele zdefiniowane w art. 2 i 4, Państwa Członkowskie mogą zdecydować o wyborze dowolnej metody przetwarzania olejów odpadowych, określonej w art. 3.
W tym celu mogą one ustanowić odpowiednią kontrolę.
4.
Aby zapewnić zgodność ze środkami podejmowanymi zgodnie z art. 4, każde przedsiębiorstwo, które gromadzi oleje odpadowe, musi podlegać rejestracji oraz odpowiedniemu nadzorowi właściwych władz państwowych, jeśli to możliwe, opartemu na systemie pozwoleń.
Artykuł 6
1.
Dla zapewnienia zgodności ze środkami podejmowanymi zgodnie z art. 4, każde przedsiębiorstwo unieszkodliwiające oleje odpadowe musi uzyskać pozwolenie.
Gdzie konieczne, pozwolenie takie jest przyznawane po sprawdzeniu instalacji.
2.
Bez uszczerbku dla wymogów ustanowionych przepisami krajowymi i wspólnotowymi, pozwolenie może być przyznane przedsiębiorstwom regenerującym oleje odpadowe lub wykorzystującym je jako paliwo w innym celu niż przewiduje niniejsza dyrektywa tylko wówczas, jeżeli właściwy organ uzna, że podjęto wszystkie środki konieczne dla ochrony środowiska i zdrowia ludzi, wliczając w to także wykorzystanie najlepszej dostępnej technologii, o ile nie pociąga to za sobą nadmiernych kosztów.
Artykuł 7
W przypadkach regenerowania olejów odpadowych Państwa Członkowskie podejmują konieczne środki, aby zapewnić, że:
a) działania zakładu regeneracyjnego nie spowodują szkód w środowisku naturalnym, których da się uniknąć.
W tym celu Państwa Członkowskie zapewniają, że ryzyko związane z ilością odpadów po regeneracji oraz z ich toksycznymi i niebezpiecznymi właściwościami jest zredukowane do minimum, a także że odpady te są unieszkodliwiane zgodnie z art. 9 dyrektywy 78/319/EWG;
b) oleje utlenione otrzymywane w wyniku regeneracji nie tworzą toksycznych i niebezpiecznych odpadów zdefiniowanych w art. 1 lit. b) dyrektywy 78/319/EWG oraz nie zawierają polichlorowanych bifenyli i trifenyli w stężeniu przekraczającym wartości dopuszczalne ustanowione w art. 10.
Państwa Członkowskie informują Komisję o podjęciu takich środków.
Na podstawie otrzymanych informacji Komisja, w ciągu pięciu lat od daty ogłoszenia niniejszej dyrektywy, przedstawi Radzie sprawozdanie wraz z towarzyszącymi mu odpowiednimi wnioskami, jeżeli jest to konieczne.
Artykuł 8
1.
Bez uszczerbku dla przepisów dyrektywy 84/360/EWG [6] i art. 3 ust. 1 niniejszej dyrektywy, w przypadkach wykorzystywania olejów odpadowych jako paliwa, Państwa Członkowskie podejmują środki konieczne w celu zagwarantowania, że działania zakładu nie spowodują znacznego zanieczyszczenia powietrza, w szczególności w wyniku emisji substancji wymienionych w Załączniku.
W tym celu:
a) Państwa Członkowskie uznają, że w przypadkach spalania olejów w zakładach energetycznych o wydajności cieplnej 3 MW, w szczególności tych opartych na paliwach o niskiej wartości opałowej (LHV), są przestrzegane dopuszczalne wartości emisji określone w Załączniku.
Państwa Członkowskie mogą w dowolnym momencie ustalić normy surowsze niż te wskazane w Załączniku.
Mogą również ustalić wartości dopuszczalne dla substancji i parametrów innych niż ujęte w Załączniku;
b) Państwa Członkowskie mogą podejmować takie środki, jakie uważają za konieczne w celu zapewnienia właściwej kontroli nad zakładami energetycznymi o wydajności cieplnej mniejszej niż 3 MW w oparciu o paliwa z niską wartością opałową (LHV).
Państwa Członkowskie informują Komisję o przyjętych środkach.
Na podstawie otrzymanych informacji Komisja, w ciągu pięciu lat od daty ogłoszenia niniejszej dyrektywy, przedstawi Radzie sprawozdanie wraz z towarzyszącymi odpowiednimi wnioskami, jeżeli jest to konieczne.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają ponadto, że:
a) pozostałości po spalaniu olejów odpadowych są unieszkodliwiane zgodnie z art. 9 dyrektywy 78/319/EWG;
b) oleje odpadowe wykorzystywane jako paliwo nie stanowią toksycznych lub niebezpiecznych odpadów zdefiniowanych w art. 1 lit. b) dyrektywy 78/319/EWG i nie zawierają PCB/PCT w stężeniu powyżej 50 ppm;
3.
Przestrzeganie wartości dopuszczalnych określonych w Załączniku może być zapewnione zamiennie przez odpowiedni system kontroli stężenia zanieczyszczeń w olejach odpadowych, mieszankach odpadów oraz innych paliwach, przeznaczonych do spalania, po uwzględnieniu charakterystyki technicznej zakładu.
W przypadku zakładów, w których w wyniku ogrzewania produktów może dodatkowo zachodzić emisja substancji wymienionych w Załączniku, Państwa Członkowskie zapewniają, za pośrednictwem ustanowionego systemu kontroli, że ilości tych substancji podczas spalania olejów odpadowych nie przekraczają dopuszczalnych wartości ustalonych w Załączniku."
2) Artykuł 7 otrzymuje oznaczenie 9.
3) Skreśla się art. 8 i 9.
4) Dodaje się nowy art. 10 w brzmieniu:
"Artykuł 10
1.
W czasie składowania i gromadzenia olejów odpadowych ich posiadacze oraz przedsiębiorstwa gromadzące te substancje nie mogą mieszać ich z PCB i PCT w znaczeniu dyrektywy 76/403/EWG [7] ani nie mogą ich łączyć z toksycznymi i niebezpiecznymi odpadami w rozumieniu dyrektywy 78/319/EWG.
2.
Z wyjątkiem przypadków przewidzianych w ust. 3 przepisy dyrektywy 76/403/EWG mają zastosowanie do olejów odpadowych zawierających więcej niż 50 ppm substancji PCB/PCT.
Ponadto Państwa Członkowskie podejmują specjalne środki techniczne konieczne w celu zapewnienia, że jakiekolwiek oleje odpadowe zawierające PCB/PCT są unieszkodliwiane nie powodując działań szkodliwych dla człowieka lub środowiska naturalnego, dających się uniknąć.
3.
Można zezwolić na regenerację olejów odpadowych zawierających PCB lub PCT, jeżeli procesy regeneracyjne umożliwią albo zniszczenie PCB lub PCT, albo zmniejszenie ich ilości w takim stopniu, iż ich zawartość w olejach zregenerowanych nie będzie przekraczała maksymalnych wartości dopuszczalnych, które w żadnym razie nie mogą być wyższe niż 50 ppm.
4.
Metoda referencyjna pomiarów dla ustalenia zawartości PCB/PCT w olejach odpadowych zostaje ustalona przez Komisję po konsultacji z Komitetem ds. Dostosowania do Postępu Technicznego ustanowionym w art. 18 dyrektywy 78/319/EWG.
5.
Oleje odpadowe zanieczyszczone substancjami uznanymi za toksyczne i niebezpieczne ustanowione w art. 1 lit. b) dyrektywy 78/319/EWG są unieszkodliwiane zgodnie z przepisami tej dyrektywy."
5) Artykuł 10 otrzymuje oznaczenie 11.
6) Artykuł 11 otrzymuje oznaczenie 12 i otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 12
Każde przedsiębiorstwo, które gromadzi, posiada i/lub unieszkodliwia oleje odpadowe, jest zobowiązane do udzielania właściwym organom na ich żądanie wszystkich informacji dotyczących gromadzenia i/lub unieszkodliwiania olejów odpadowych lub ich pozostałości.".
7) Artykuł 12 otrzymuje oznaczenie 13 i otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 13
1.
Przedsiębiorstwa określone w art. 6 są okresowo kontrolowane przez Państwa Członkowskie, w szczególności z punktu widzenia zgodności ich działania z warunkami udzielonych im pozwoleń.
2.
Właściwe organy badają tendencje rozwoju technicznego i/lub ochrony środowiska w celu przeglądu, jeżeli konieczne, pozwoleń przyznanych przedsiębiorstwom zgodnie z niniejszą dyrektywą.".
8) Artykuły 13 i 14 otrzymują oznaczenia odpowiednio 14 i 15.
9) Dodaje się nowy art. 16 w brzmieniu:
"Artykuł 16
Państwa Członkowskie mogą, uwzględniając przepisy Traktatu, podjąć bardziej surowe środki związane z ochroną środowiska niż te przewidziane w niniejszej dyrektywie.
Środki takie mogą, zgodnie z tymi samymi przepisami, obejmować między innymi zakaz spalania olejów odpadowych.".
10) Artykuły 15 i 16 otrzymują odpowiednio oznaczenia 17 i 18.
11) Dodaje się Załącznik do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie podejmą niezbędne środki w celu wykonania niniejszej dyrektywy od dnia 1 stycznia 1990 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 3
Środki przyjęte przez Państwa Członkowskie zgodnie z niniejszą dyrektywą mogą być stopniowo stosowane do przedsiębiorstw określonych w art. 6 dyrektywy 75/439/EWG, istniejących podczas notyfikacji niniejszej dyrektywy przez siedem lat od daty tej notyfikacji [8].
Artykuł 4
Państwa Członkowskie przekażą Komisji treść podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa jest skierowana do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 22 grudnia 1986 r.
w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących kredytu konsumenckiego
(87/102/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: istnieją znaczne różnice w przepisach Państw Członkowskich w dziedzinie kredytu konsumenckiego;
te różnice w prawie mogą prowadzić do zakłócenia konkurencji między kredytodawcami na wspólnym rynku;
różnice te ograniczają możliwości uzyskania przez konsumenta kredytu w innych Państwach Członkowskich; mają one wpływ na wielkość oraz charakter kredytu, jak również na zakup towarów i usług;
w rezultacie różnice te mają wpływ na swobodny przepływ towarów i usług możliwych do uzyskania przez konsumentów na kredyt i w ten sposób bezpośrednio oddziaływują na funkcjonowanie wspólnego rynku;
biorąc pod uwagę zwiększanie się wielkości kredytu udzielonego konsumentom we Wspólnocie, ustanowienie wspólnego rynku w zakresie kredytu konsumenckiego byłoby korzystne zarówno dla konsumentów, kredytodawców, producentów, hurtowników i detalistów jak i usługodawców;
programy Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej w kwestii polityki ochrony i informowania konsumentów [4] przewidują między innymi, że konsument powinien być chroniony przed nieuczciwymi warunkami udzielania kredytu i że harmonizacja ogólnych warunków regulujących kredyt konsumencki traktowana jest priorytetowo;
różnice w prawie i praktyce prowadzą do nierównej ochrony konsumenta w zakresie kredytu konsumenckiego między jednym a drugim Państwem Członkowskim;
w ostatnich latach nastąpiło dużo zmian w rodzajach kredytów dostępnych i wykorzystywanych przez konsumentów; wciąż powstają i rozwijają się nowe formy kredytu konsumenckiego;
konsument powinien otrzymywać stosowną informację o warunkach i kosztach kredytu oraz o swoich zobowiązaniach; informacja ta zawiera między innymi roczną stopę oprocentowania kredytu lub, jeśli takiej informacji zabraknie, całkowitą kwotę, jaką konsument ma zapłacić za kredyt; do czasu ustalenia wspólnotowej metody lub metod obliczania rocznej stopy oprocentowania Państwa Członkowskie powinny zachować istniejące metody lub praktyki obliczania tej stopy lub, jeśli ich zabraknie, powinny ustalić przepisy w celu określania całkowitego kosztu kredytu dla konsumenta;
warunki udzielania kredytu mogą być dla konsumenta niekorzystne; można osiągnąć lepszą ochronę konsumenta poprzez przyjęcie niektórych wymogów, które będą stosowane do wszystkich form kredytu;
uwzględniając charakter niektórych umów kredytu lub rodzajów transakcji, umowy takie lub transakcje powinny być częściowo lub w całkowicie wyłączone z zakresu stosowania niniejszej dyrektywy;
Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość, po konsultacji z Komisją, wyłączenia z dyrektywy niektórych form kredytu o charakterze niekomercyjnym, udzielanych na szczególnych warunkach;
praktyka istniejąca w niektórych Państwach Członkowskich w odniesieniu do poświadczonych dokumentów sporządzonych przed notariuszem lub sędzią zezwala na niestosowanie niektórych przepisów niniejszej dyrektywy niepotrzebnych w przypadku takich dokumentów; Państwa Członkowskie mają możliwość wyłączenia takich dokumentów spod tych przepisów;
umowy kredytu na bardzo wysokie kwoty zazwyczaj różnią się od zwykłych umów o kredyt konsumencki; zastosowanie przepisów niniejszej dyrektywy do umów na bardzo niskie kwoty mogłoby stworzyć niepotrzebne obciążenia administracyjne zarówno dla konsumentów, jak i dla kredytodawców; dlatego umowy poniżej lub powyżej określonych limitów finansowych są wyłączne z dyrektywy;
przekazanie informacji na temat kosztu kredytu za pośrednictwem ogłoszeń oraz w lokalu przedsiębiorstwa kredytodawcy lub brokera kredytowego może ułatwić konsumentowi porównanie różnych ofert;
ochrona konsumenta jest pełniejsza, jeśli umowy kredytu sporządzane są na piśmie i zawierają niektóre minimalne dane dotyczące warunków umownych;
w przypadku kredytu udzielonego na nabycie towarów Państwa Członkowskie ustanawiają warunki, na jakich towary mogą być odzyskane, szczególnie jeśli konsument nie wyraził swojej zgody; rozliczenie między stronami jest sporządzone w taki sposób, aby gwarantowało, że odzyskanie towaru nie pociąga za sobą jakiegokolwiek bezpodstawnego wzbogacenia się;
konsument ma możliwość wypełnienia zobowiązań przed terminem płatności; wówczas konsument powinien mieć prawo do słusznego zmniejszenia całkowitego kosztu kredytu;
przydzielenie praw kredytodawcy wynikłych z umowy kredytu nie powinno osłabiać pozycji konsumenta;
Państwa Członkowskie, które dopuszczają użycie przez konsumentów weksli, skryptów dłużnych lub czeków w związku z umowami kredytu, gwarantują, że konsument jest odpowiednio chroniony w przypadku wykorzystania tych dokumentów;
jeśli chodzi o towary lub usługi, których uzyskanie na kredyt konsument zagwarantował sobie umową, powinien on, przynajmniej w okolicznościach określonych poniżej, mieć dodatkowo do jego zwykłych praw umownych, prawa względem kredytodawcy oraz wobec dostawcy towarów lub podmiotu świadczącego usługi; wyżej określone okoliczności to takie, w których kredytodawca i dostawca towarów czy podmiot świadczący usługi posiadają zawartą wcześniej umowę, w świetle której kredyt udzielany jest wyłącznie przez tego kredytodawcę klientom tego dostawcy czy podmiotu świadczącego usługi, w celu umożliwienia konsumentowi nabycia towarów lub usług świadczonych przez tego dostawcę lub podmiot świadczący usługi;
ecu jest walutą określoną w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3180/78 [5], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 2626/84 [6]; Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość, w pewnych granicach, zaokrąglania kwot w walutach krajowych wynikłych z przeliczenia kwot niniejszej dyrektywy wyrażonych w ecu; kwoty w niniejszej dyrektywie powinny być okresowo badane w świetle tendencji gospodarczych i monetarnych we Wspólnocie i, jeśli zajdzie taka konieczność, skorygowane;
Państwa Członkowskie przyjmują odpowiednie środki w celu upoważnienia osób oferujących kredyt lub oferujących pośrednictwo w zawarciu umowy kredytu lub w celu kontrolowania lub monitorowania działalności osób udzielających kredyt lub pośredniczących w jego udzieleniu lub w celu umożliwiania konsumentom składania skargi w sprawie umów kredytu lub warunków ich udzielenia;
umowy kredytu nie odstępują, ze szkodą dla konsumenta, od przepisów przyjętych przy wykonywaniu niniejszej dyrektywy lub odpowiadających jej przepisom; sposób w jaki umowy są formułowane nie powinien skutkować omijaniem tych przepisów;
jeżeli niniejsza dyrektywa przewiduje pewien stopień zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących kredytu konsumenckiego oraz pewien poziom ochrony konsumenta, nie należy uniemożliwiać Państwom Członkowskim zachowania lub przyjęcia bardziej rygorystycznych środków ochrony konsumenta, z należytym uwzględnieniem ich zobowiązań wynikających z Traktatu;
nie później niż do dnia 1 stycznia 1995 r. Komisja powinna przedstawić Radzie sprawozdanie dotyczące funkcjonowania niniejszej dyrektywy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do umów o kredyt konsumencki.
2.
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "konsument" oznacza osobę fizyczną, która w transakcjach objętych niniejszą dyrektywą działa w celach niezwiązanych z jej działalnością handlową lub zawodową;
b) "kredytodawca" oznacza osobę fizyczną lub prawną, która udziela kredytu w ramach wykonywanej działalności handlowej lub zawodowej albo grupę takich osób;
c) "umowa kredytu" oznacza umowę, w ramach której kredytodawca udziela lub przyrzeka udzielić konsumentowi kredytu w formie płatności odroczonej, pożyczki lub innej podobnej usługi finansowej.
Umowy na stałe świadczenie usług użyteczności publicznej lub innych, gdy konsument ma prawo do ratalnej zapłaty za okresy ich świadczenia, nie są uważane za umowy kredytu do celów niniejszej dyrektywy;
d) "całkowity koszt kredytu" oznacza wszystkie koszty kredytu łącznie z odsetkami i innymi opłatami bezpośrednio związanymi z umową kredytu, ustalone zgodnie z przepisami lub praktykami istniejącymi lub które mają zostać ustanowione przez Państwa Członkowskie;
e) "roczna stopa oprocentowania" oznacza całkowity koszt kredytu, jaki poniesie konsument, wyrażony w postaci rocznego oprocentowania kwoty udzielonego kredytu i obliczonego zgodnie z istniejącymi metodami Państw Członkowskich.
Artykuł 2
1.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do:
a) umów kredytu lub umów będących przyrzeczeniem udzielenia kredytu:
- przeznaczonego przede wszystkim do celów nabycia lub zachowania praw własności gruntu albo istniejącego lub projektowanego budynku,
- przeznaczonego do celów renowacji lub modernizacji budynku;
b) umów najmu z wyjątkiem tych, które zastrzegają sobie, że prawo własności ostatecznie zostanie przeniesione na najemcę;
c) kredytów udzielanych lub dostępnych bez spłaty odsetek lub jakichkolwiek innych opłat;
d) umów kredytu, według których nie są pobierane żadne odsetki, pod warunkiem że konsument wyraża zgodę na spłacenie kredytu w formie spłaty jednorazowej;
e) kredytu w formie zaliczki na przekroczenie salda na rachunku bieżącym, udzielonych przez instytucję kredytową lub instytucję finansową, innych niż rachunek karty kredytowej.
Niemniej jednak przepisy art. 6 mają zastosowanie do takich kredytów;
f) umów kredytu dotyczących kwot mniejszych niż 200 ECU lub większych niż 20000 ECU;
g) umów kredytu, zgodnie z którymi konsument zobowiązany jest do spłacenia kredytu:
- w okresie nieprzekraczającym trzech miesięcy,
- lub maksymalnie w czterech ratach, w okresie nieprzekraczającym 12 miesięcy.
2.
Państwo Członkowskie może, po konsultacji z Komisją, wyłączyć ze stosowania niniejszej dyrektywy niektóre rodzaje kredytów, które spełniają następujące warunki:
- udzielane są według stóp obliczonych poniżej aktualnych stóp rynkowych, oraz
- nie są dostępne dla ogółu społeczeństwa.
3.
Przepisy art. 4 i art. 6-12 nie mają zastosowania do umów kredytu lub umów będących przyrzeczeniem udzielenia kredytu zabezpieczonego hipoteką na nieruchomości, o ile nie zostały one uprzednio wyłączone z dyrektywy, zgodnie z ust. 1 lit. a) niniejszego artykułu.
4.
Państwa Członkowskie mogą wyłączyć z przepisów art. 6-12 umowy kredytu zawierane w formie poświadczonych dokumentów podpisanych przez notariusza lub sędziego.
Artykuł 3
Bez uszczerbku dla dyrektywy Rady 84/450/EWG z dnia 10 września 1984 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących reklamy wprowadzającej w błąd [7] oraz dla przepisów i zasad stosowanych w przypadku nieuczciwej reklamy, jakiejkolwiek reklamy lub jakiejkolwiek oferty wystawionej w lokalu przedsiębiorstwa oferującego kredyt albo oferującego pośrednictwo w zawarciu umowy kredytu, w której wskazane są stopa oprocentowania lub jakiekolwiek liczby związane z kosztem kredytu, zawiera również roczną stopę oprocentowania za pomocą reprezentatywnego przykładu, jeśli nie można tego przedstawić w inny sposób.
Artykuł 4
1.
Umowy kredytu zawierane są na piśmie.
Konsument otrzymuje egzemplarz umowy.
2.
Umowa w formie pisemnej zawiera:
a) określenie rocznej stopy oprocentowania;
b) określenie warunków, na jakich roczna stopa oprocentowania może zostać zmieniona.
W przypadkach, w których niemożliwe jest określenie rocznej stopy oprocentowania, konsumentowi zostaje przekazana stosowna informacja zawarta w umowie w formie pisemnej.
Informacja ta zawiera przynajmniej informacje przewidziane w art. 6 ust. 1 tiret drugie.
3.
Umowa w formie pisemnej w dalszej swej części zawiera inne istotne warunki umowy.
Na zasadzie przykładu Załącznik do niniejszej dyrektywy zawiera wykaz takich warunków, których włączenia do umowy w formie pisemnej jako istotnego elementu mogą żądać Państwa Członkowskie.
Artykuł 5
Na zasadzie odstępstwa od art. 3 i 4 ust. 2 oraz będącej w toku ustalania decyzji w sprawie wprowadzenia wspólnotowej metody lub metod do obliczania rocznej stopy oprocentowania te Państwa Członkowskie, które w chwili notyfikacji niniejszej dyrektywy nie wymagają wykazywania rocznej stopy oprocentowania lub które nie mają ustalonej metody jej obliczania, wymagają przynajmniej wskazania całkowitego kosztu kredytu, jaki poniesie konsument.
Artykuł 6
1.
Bez względu na wyłączenie przewidziane w art. 2 ust. 1 lit. e) tam, gdzie jest umowa między instytucją kredytową lub instytucją finansową a konsumentem na udzielenie kredytu w formie zaliczki na rachunku bieżącym, innym niż rachunki karty kredytowej, konsument jest powiadamiany podczas lub przed zawarciem umowy:
- o limicie kredytu, jeśli taki istnieje,
- o rocznej stopie oprocentowania oraz opłatach stosowanych od chwili zawarcia umowy i warunkach, na jakich mogą one być zmienione,
- procedurze wypowiedzenia umowy.
Informacje te zostaną potwierdzone na piśmie.
2.
Ponadto podczas trwania umowy konsument jest informowany o każdej zmianie dotyczącej rocznej stopy oprocentowania lub odnośnych opłatach, gdy taka zmiana nastąpi.
Informacja ta może być przekazana w formie wyciągu z rachunku lub w innej formie przyjętej przez Państwa Członkowskie.
3.
W Państwach Członkowskich, w których za milczącą zgodą dopuszczalne jest przekroczenie stanu rachunku, dane Państwa Członkowskie zagwarantują, że konsument jest informowany o rocznej stopie oprocentowania i stosowanych opłatach oraz o jakichkolwiek ich zmianach, w sytuacji gdy przekroczenie stanu rachunku wydłuża się poza okres trzech miesięcy.
Artykuł 7
W przypadku kredytu udzielonego na zakup towarów Państwa Członkowskie ustanawiają warunki, na jakich towary mogą być odzyskane, szczególnie jeśli konsument nie wyraził swojej zgody.
Dodatkowo zagwarantują one, że kiedy kredytodawca odzyskuje posiadanie towaru, rozliczenie między stronami zostanie sporządzone w taki sposób, aby zagwarantować, że odzyskanie nie pociąga za sobą jakiegokolwiek bezpodstawnego wzbogacenia się.
Artykuł 8
Konsument ma prawo do wypełnienia zobowiązań określonych w umowie kredytu przed czasem ustalonym w umowie.
W tym przypadku, zgodnie z prawem przewidzianym w Państwie Członkowskim, konsument ma prawo do słusznego zmniejszenia całkowitego kosztu kredytu.
Artykuł 9
Gdy prawa kredytodawcy, zgodnie z umową kredytu, przeniesione są na osobę trzecią, konsument ma prawo do wniesienia przeciwko tej osobie trzeciej każdego zarzutu, jaki był możliwy w stosunku do pierwotnego kredytodawcy, łącznie z zarzutem potrącenia, jeśli jest ono dopuszczalna w zainteresowanych Państwach Członkowskich.
Artykuł 10
Państwa Członkowskie, które w związku z umowami kredytu zezwalają konsumentowi na:
a) dokonywanie wpłat za pomocą weksli, włączając skrypt dłużny;
b) udzielanie gwarancji za pomocą weksli, włączając skrypt dłużny oraz czeki,
gwarantują, że konsument jest wystarczająco chroniony podczas korzystania z tych dokumentów w tych celach.
Artykuł 11
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że istnienie umowy kredytu w żaden sposób nie wpłynie na prawa konsumenta wobec dostawcy towarów lub podmiot świadczący usługi, które zostały zakupione na mocy takiej umowy, w przypadkach gdy towary lub usługi nie są dostarczone czy świadczone lub z innych powodów nie są zgodne z umową o ich dostarczenie czy świadczenie.
2.
Konsument ma prawo podjąć środki prawne przeciwko kredytodawcy jeżeli:
a) w celu zakupu towarów lub uzyskania usługi konsument zawiera umowę kredytu z osobą inną niż dostawca towarów lub podmiot świadczący usługi;
oraz b) kredytodawca i dostawca towarów lub podmiot świadczący usługi sporządzili wcześniejszą umowę, na mocy której kredyt dostępny jest wyłącznie od tego kredytodawcy dla klientów tego dostawcy lub podmiotu świadczącego usługi na nabycie towarów lub usług od tego dostawcy towarów lub podmiotu świadczącego usługi; oraz
c) konsument wymieniony w lit. a) uzyskuje swój kredyt zgodnie ze sporządzoną wcześniej umową; oraz
d) towary lub usługi objęte umową kredytu nie są dostarczone ani świadczone lub są dostarczone czy świadczone częściowo, lub nie są zgodne z umową o ich dostarczenie czy świadczenie; oraz
e) konsument podjął środki prawne przeciwko dostawcy towarów lub podmiotowi świadczącemu usługi, ale bez uzyskania zadośćuczynienia, do którego jest uprawniony.
Państwa Członkowskie określają, w jakim zakresie i na jakich warunkach te środki prawne mogą być wykorzystywane.
3.
Ustęp 2 nie ma zastosowania, jeśli pojedyncza omawiana transakcja nie przekracza kwoty równoważnej 200 ECU.
Artykuł 12
1.
Państwa Członkowskie:
a) gwarantują, że osoby oferujące kredyt lub oferujące pośrednictwo w zawarciu umowy kredytu uzyskają urzędowe zezwolenie na taką działalność, ściśle określone, lub jako dostawcy towarów i podmioty świadczące usługi; lub
b) gwarantują, że osoby udzielające kredyt lub pośredniczące w udzieleniu kredytu podlegają kontroli lub monitorowaniu przez instytucję lub oficjalny organ; lub
c) popierają ustanowienie właściwych organów rozpatrujących skargi dotyczące umów kredytu lub warunków udzielania kredytu oraz zapewnią stosowne informacje lub porady konsumentom, których to dotyczy.
2.
Państwa Członkowskie mogą przewidzieć, że zezwolenie określone w ust. 1 lit. a) nie jest wymagane, jeśli osoby oferujące zawarcie lub pośredniczące w zawarciu umowy kredytu spełniają warunki określone w art. 1 pierwszej dyrektywy Rady z dnia 12 grudnia 1977 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe [8] i mają zezwolenie, zgodnie z przepisami tej dyrektywy.
Jeśli osoby udzielające kredytu lub pośredniczące w jego udzieleniu otrzymały zezwolenie zarówno w sposób ściśle określony, zgodnie z przepisami ust. 1 lit. a), jak również z przepisami wyżej wymienionej dyrektywy, jednak drugie zezwolenie zostanie później cofnięte, to właściwy organ odpowiedzialny za wydawanie określonych zezwoleń na udzielanie kredytu, zgodnie z ust. 1 lit. a), jest powiadamiany i decyduje, czy zainteresowane osoby mogą nadal udzielać kredytów lub pośredniczyć w ich udzielaniu, czy też określone zezwolenie, zgodnie z ust. 1 lit. a), powinno zostać cofnięte.
Artykuł 13
1.
Do celów niniejszej dyrektywy ecu jest walutą zdefiniowaną w rozporządzeniu (EWG) nr 3180/78, zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 2626/84.
Równowartość w walucie krajowej będzie początkowo obliczana według kursu obowiązującego w dniu przyjęcia niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie mogą zaokrąglać kwoty w walucie krajowej wynikające ze zamiany kwot podanych w ecu, pod warunkiem że takie zaokrąglenie nie przekroczy 10 ECU.
2.
Co pięć lat, przy czym po raz pierwszy w 1995 r., Rada, stanowiąc na wniosek Komisji, zbada i, jeśli zajdzie taka potrzeba, skoryguje kwoty zawarte w niniejszej dyrektywie, zgodnie z tendencjami gospodarczymi i finansowymi we Wspólnocie.
Artykuł 14
1.
Państwa Członkowskie zapewni, aby umowy kredytu nie naruszały, ze szkodą dla konsumenta, przepisów prawa krajowego przyjętych w wykonaniu niniejszej dyrektywy lub z nią zgodnych.
2.
Państwa Członkowskie zapewnią ponadto, aby przepisy, które przyjęły w wykonaniu niniejszej dyrektywy, nie były omijane poprzez specjalny sposób formułowania umów, w szczególności poprzez metodę rozdzielania kwoty kredytu na kilka umów.
Artykuł 15
Niniejsza dyrektywa nie stanowi przeszkody dla Państw Członkowskich w zachowaniu lub przyjęciu bardziej rygorystycznych przepisów w celu ochrony konsumentów, zgodnie z ich zobowiązaniami wynikającymi z Traktatu.
Artykuł 16
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 stycznia 1990 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjęte w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 17
Przed dniem 1 stycznia 1995 r. Komisja przedstawia Radzie sprawozdanie dotyczące zastosowania niniejszej dyrektywy.
Artykuł 18
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 14 stycznia 1987 r.
zmieniająca niektóre dyrektywy Rady w sprawie obrotu materiałami siewnymi i rozmnożeniowymi
(87/120/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 66/400/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym buraka [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (EWG) nr 3768/85 [2], w szczególności jej art. 21a,
uwzględniając dyrektywę Rady 66/401/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 86/155/EWG [4], w szczególności jej art. 2 ust. 1a i art. 21a,
uwzględniając dyrektywę Rady 66/402/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin zbożowych [5], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 86/320/EWG [6], w szczególności jej art. 2 ust. 1a i art. 21a,
uwzględniając dyrektywę Rady 69/208/EWG z dnia 30 czerwca 1969 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych [7], ostatnio zmienioną dyrektywą 86/155/EWG, w szczególności jej art. 2 ust. 1a i art. 20a,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/458/EWG z dnia 29 września 1970 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym warzyw [8], ostatnio zmienioną dyrektywą 86/155/EWG, w szczególności jej art. 2 ust. 1a i art. 40a,
a także mając na uwadze, co następuje: w świetle rozwoju wiedzy naukowej i technicznej dyrektywy 66/400/EWG, 66/401/EWG, 66/402/EWG, 69/208/EWG i 70/458/EWG powinny zostać zmienione z powodów określonych poniżej;
niektóre nazwy botaniczne użyte w dyrektywach 66/401/EWG, 66/402,EWG, 69/208/EWG i 70/458/EWG okazały się niepoprawne lub niepewne pod względem ich prawdziwości;
nazwy te powinny zostać dostosowane do nazw normalnie przyjętych w stosunkach międzynarodowych;
obecne metody międzynarodowe dopuszczają tolerancję 5 % od maksymalnej masy partii materiału siewnego;
pożądane jest stosowanie podobnej tolerancji w dyrektywach wspólnotowych;
warunki przewidziane przez Organizację Współpracy Gospodarczej i Rozwoju dotyczące przedplonów i izolacji upraw dla produkcji materiału siewnego buraka cukrowego i materiału siewnego buraka pastewnego okazały się właściwe do przyjęcia przez Wspólnotę;
pożądane jest, aby poprawić warunki dotyczące zawartości nasion łubinu gorzkiego w nasionach łubinu pastewnego w związku z rozwojem normalnie osiąganej jakości nasion;
konieczne jest kontrolowanie obecności dzikich roślin oraz obecności roślin o czerwonych ziarnach w uprawach przeznaczonych do produkcji materiału siewnego ryżu;
należy ustanowić zaostrzone wymogi w stosunku do zawartości ziaren czerwonych w materiale siewnym ryżu;
obecne zasady międzynarodowe dotyczące maksymalnej masy partii materiału siewnego niektórych gatunków zbóż zostały niedawno zmienione; zmiana ta została zatwierdzona przez Wspólnotę;
maksymalna masa partii materiału siewnego przyjęta w regułach wspólnotowych powinna zostać odpowiednio zmieniona dla tych samych gatunków;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 66W dyrektywie 66/400/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) Przed załącznikiem I część A ust. 1 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"01.
Przedplony z pola nie są niezgodne z produkcją nasion Beta vulgaris uprawianej odmiany, a pole jest dostatecznie wolne od roślin pochodzących z przedplonu.".
2) W załączniku I część A ust. 5 otrzymuje brzmienie:
"5.
Minimalne odległości od sąsiednich źródeł pyłku wynoszą:
Uprawa _BAR_ Minimalna odległość _BAR_
1.Do produkcji: _BAR_ _BAR_
w stosunku do każdego źródła pyłku rodzaju Beta _BAR_ 1000 m _BAR_
2.Do produkcji: _BAR_ _BAR_
a)buraka cukrowego: _BAR_ _BAR_
–w stosunku do każdego źródła pyłku rodzaju Beta nieujętego poniżej _BAR_ 1000 m _BAR_
–podany zapylacz lub jeden z zapylaczy jest diploidalny w stosunku do źródeł pyłku buraka cukrowego tetraploidalnego _BAR_ 600 m _BAR_
–podany zapylacz jest wyłącznie tetraploidem w stosunku do źródeł pyłku buraka cukrowego diploidalnego _BAR_ 600 m _BAR_
–w stosunku do źródeł pyłku buraka cukrowego o nieznanej ploidalności _BAR_ 600 m _BAR_
–podany zapylacz lub jeden z zapylaczy jest diploidem w stosunku do źródeł pyłku buraka cukrowego diploidalnego _BAR_ 300 m _BAR_
–podany zapylacz jest wyłącznie tetraploidem w stosunku do źródeł pyłku buraka cukrowego tetraploidalnego _BAR_ 300 m _BAR_
–między dwoma polami nasiennymi buraka cukrowego, gdzie niewykorzystywana jest sterylność męska _BAR_ 300 m _BAR_
b)buraka pastewnego: _BAR_ _BAR_
–w stosunku do każdego źródła pyłku rodzaju Beta nieujętego poniżej _BAR_ 1000 m _BAR_
–podany zapylacz lub jeden z zapylaczy jest diploidalny w stosunku do źródeł pyłku buraka pastewnego tetraploidalnego _BAR_ 600 m _BAR_
–podany zapylacz jest wyłącznie tetraploidem w stosunku do źródeł pyłku buraka pastewnego diploidalnego _BAR_ 600 m _BAR_
–w stosunku do źródeł pyłku buraka pastewnego o nieznanej ploidalności _BAR_ 600 m _BAR_
–podany zapylacz lub jeden z zapylaczy jest diploidem w stosunku do źródeł pyłku buraka pastewnego diploidalnego _BAR_ 300 m _BAR_
–podany zapylacz jest wyłącznie tetraploidem w stosunku do źródeł pyłku buraka pastewnego tetraploidalnego _BAR_ 300 m _BAR_
–między dwoma polami nasiennymi buraka pastewnego, gdzie niewykorzystywana jest męska sterylność _BAR_ 300 m _BAR_
Wyżej wymienionych odległości można nie przestrzegać, jeśli istnieje wystarczająca ochrona przed wszelkimi niepożądanymi zapylaczami obcymi.
Nie jest wymagane żadne oddzielanie upraw nasiennych o tym samym zapylaczu.
Ploidalność zarówno poszczególnych składników nasiennych, jak i wydzielających pyłek upraw nasiennych przeznaczonych do produkcji materiału siewnego, ma być ustalona w odniesieniu do Wspólnego Katalogu Odmian Gatunków Roślin Rolniczych, sporządzonym zgodnie z dyrektywą Rady 70/457/EWG [1] Dz.U. L 225 z 12.10.1970, str. 1., zmienioną ostatnio dyrektywą 86/155/EWG [2] Dz.U. L 118 z 7.5.1986, str. 23., lub krajowymi katalogami odmian sporządzonymi zgodnie z wymienioną dyrektywą. Jeśli dla którejś odmiany informacja ta nie jest uwzględniona, ploidalność należy uznać za nieznaną, a minimalna wymagana odległość wynosi 600 m.".
3) W załączniku II dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Maksymalna masa partii nie może być przekroczona o więcej niż 5 %."
Artykuł 2
W dyrektywie 66/401/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 2 ust. 1 A poniższe wyrazy z lewej kolumny zastępuje się odpowiadającymi im wyrazami z prawej strony:
Agrostis tenuis Sibth. _BAR_ Agrostis capillaris L. _BAR_
Arrhenatherum elatius (L.)
Beauv. ex J. i K. Presl _BAR_ Arrhenatherum elatius (L.)
P. Beauv. ex J. S. i K. B. Presl _BAR_
Festuca arundinacea Schreb. _BAR_ Festuca arundinacea Schreber _BAR_
Festuca pratensis Huds. _BAR_ Festuca pratensis Hudson _BAR_
Lolium x hybridum Hausskn. _BAR_ Lolium x boucheanum Kunth _BAR_
Trisetum flavescens (L.)
Beauv. _BAR_ Trisetum flavescens (L.)
P. Beauv. _BAR_
Medicago x varia Martyn _BAR_ Medicago x varia T. Martyn _BAR_
Brassica napus L. var. napobrassica (L.)
Peterm. _BAR_ Brassica napus L. var. napobrassica (L.)
Rchb. _BAR_
Brassica oleracea L. convar. acephala (DC) _BAR_ Brassica oleracea L. convar. acephala (DC.)
Alef. var. medullosa Thell. + var. varidis L. _BAR_
Raphanus sativus L. ssp. oleifera (DC) Metzg. _BAR_ Raphanus sativus L. var. oleiformis Pers. _BAR_
2) W art. 3 ust. 1 poniższe wyrazy z lewej kolumny zastępuje się odpowiadającymi im wyrazami z prawej strony:
Brassica napus L. var. napobrassica (L.)
Peterm. _BAR_ Brassica napus L. var. napobrassica (L.)
Rchb. _BAR_
Brassica oleracea L. convar. acephala (DC) _BAR_ Brassica oleracea L. convar. acephala (DC.)
Alef. var. medullosa Thell. + var. viridis L. _BAR_
Festuca arundinacea Schreb. _BAR_ Festuca arundinacea Schreber _BAR_
Festuca pratensis Huds. _BAR_ Festuca pratensis Hudson _BAR_
Lolium x hybridum Hausskn. _BAR_ Lolium x boucheanum Kunth _BAR_
Medicago x varia Martyn _BAR_ Medicago x varia T. Martyn _BAR_
Raphanus sativus L. ssp. oleifera (DC) Metzg. _BAR_ Raphanus sativus L. var. oleiformis Pers. _BAR_
3) W kolumnie 1 tabeli w załączniku II część I ust. 2 A:
- "Agrostis tenuis" zastępuje się "Agrostis capillaris",
- "Lolium x hybridum" zastępuje się "Lolium x boucheanum",
- "ssp. oleifera" zastępuje się "var. oleiformis".
4) W załączniku II część I ust. 2 B lit. p) po wyrazie "przekracza" dodaje się "2,5 %" i skreśla się pozostałe pozycje.
5) W kolumnie 1 tabeli w załączniku II część II ust. 2 A:
- "Agrostis tenuis" zastępuje się "Agrostis capillaris",
- "Lolium x hybridum" zastępuje się "Lolium x boucheanum",
- "ssp. oleifera" zastępuje się "var. oleiformis".
6) W załączniku II część III ust. 6 skreśla się lit. c).
7) W kolumnie 1 tabeli w załączniku III:
- "Agrostis tenuis" zastępuje się "Agrostis capillaris",
- "Lolium x hybridum" zastępuje się "Lolium x boucheanum",
- "ssp. oleifera" zastępuje się "var. oleiformis".
8) W załączniku III po tabeli dodaje się, co następuje:
"Maksymalna masa partii nie może być przekroczona o więcej niż 5 %.".
Artykuł 3
W dyrektywie 66/402/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 2 ust. 1 A wyrazy "za wyjątkiem Zea mays convar. microsperma (Koern) i Zea mays convar. saccharata (Koern)" zastępuje się wyrazem "(partim)".
2) W załączniku I ust. 3 akapit trzeci zdanie wprowadzające po wyrazie "uprawy" dodaje się wyrazy "Oryza sativa".
3) W załączniku I ust. 3 akapit trzeci dodaje się:
"Oryza sativa:
liczba roślin, które można rozpoznać jako rośliny dzikie lub jako rośliny o czerwonych ziarnach, nie przekracza:
- 0 dla produkcji elitarnego materiału siewnego,
- 1 na 50 m2 dla produkcji kwalifikowanego materiału siewnego."
4) W kolumnie 5 tabeli w załączniku II ust. 2 A, "2", "5" i "10" zastępuje się odpowiednio "1", "3" i "5".
5) W kolumnie 2 tabeli w załączniku III "20" zastępuje się "25" w obu przypadkach, gdzie ona występuje.
6) W załączniku III dodaje się następujące zdanie:
"Maksymalna masa partii nie może być przekroczona o więcej niż 5 %.".
Artykuł 4
W dyrektywie 69/208/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 2 ust. 1 A poniższe wyrazy z lewej strony zastępuje się odpowiadającymi im wyrazami z prawej strony:
Brassica juncea (L.)
Czern. i Coss. in Czern. _BAR_ Brassica juncea (L.) i Czernj.
Cosson _BAR_
Brassica napus L. _BAR_ Brassica napus L. (partim) _BAR_
Brassica nigra (L.)
W. Koch _BAR_ Brassica nigra (L.)
Koch _BAR_
Brassica rapa L. (partim) _BAR_ Brassica rapa L. var. silvestris (lam.)
Briggs _BAR_
2) W art. 3 ust. 1 poniższe wyrazy z lewej strony zastępuje się odpowiadającymi im wyrazami z prawej strony:
Brassica napus L. ssp. oleifera (Metzg.)
Sinsk. _BAR_ Brassica napus L. (partim) _BAR_
Brassica rapa L. (partim) _BAR_ Brassica rapa L. var. silvestris (Lam.)
Briggs _BAR_
3) W kolumnie 1 tabeli w załączniku I ust. 2 skreśla się wyrazy "ssp. oleifera" w obu przypadkach, gdzie one występują.
4) W kolumnie 1 tabeli w załączniku II część I ust. 1 skreśla się wyrazy "ssp. oleifera" w obu przypadkach, gdzie one występują.
5) W kolumnie 1 tabeli w załączniku II część I ust. 3 A skreśla się wyrazy "ssp. oleifera".
6) W kolumnie 1 tabeli w załączniku III skreśla się wyrazy "ssp. oleifera".
7) W załączniku III dodaje się następujące zdanie:
"Maksymalna waga partii nie może być przekroczona o więcej niż 5 %.".
Artykuł 5
W dyrektywie 70/458/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 2 ust. 1 A, poniższe wyrazy z lewej strony zastępuje się odpowiadającymi im wyrazami z prawej strony:
Beta vulgaris L. var. cycla (L.)
Ulrich _BAR_ Beta vulgaris L. var. vulgaris _BAR_
Beta vulgaris L. var. esculenta L. _BAR_ Beta vulgaris L. var. conditiva Alef. _BAR_
Brassica oleracea L. var. acephala DC subvar. laciniata L. _BAR_ Brassica oleracea L. convar. acephala (DC.)
Alef. var. sabellica L. _BAR_
Brassica oleracea L. convar. botrytis (L.)
Alef. var. botrytis _BAR_ Brassica oleracea L. convar. botrytis (L.)
Alef. var. botrytis L. _BAR_
Brassica oleracea L. convar. botrytis (L.)
Alef. var. italica Plenck _BAR_ Brassica oleracea L. convar. botrytis (L.)
Alef. var. cymosa Duch. _BAR_
Brassica oleracea L. var. bullata subvar. gemmifera DC. _BAR_ Brassica oleracea L. convar. oleracea var. gemmifera DC. _BAR_
Brassica oleracea L. var. bullata DC. et var. subauda L. _BAR_ Brassica oleracea L. convar. capitata (L.)
Alef. var. sabauda L. _BAR_
Brassica oleracea L. var. capitata L. f. alba DC. _BAR_ Brassica oleracea L. convar. capitata (L.)
Alef. var. alba DC. _BAR_
Brassica oleracea L. var. capitata L. f. rubra (L.)
Thell. _BAR_ Brassica oleracea L. convar. capitata (L.)
Alef. var. rubra DC. _BAR_
Brassica oleracea L. var. gongylodes L. _BAR_ Brassica oleracea L. convar. acephala (DC.)
Alef. var. gongylodes _BAR_
Brassica rapa L. var. rapa (L.)
Thell. _BAR_ Brassica rapa L. var. rapa _BAR_
Cichorium intybus L. var. foliosum Bisch. _BAR_ Cichorium intybus L. (partim) _BAR_
Foeniculum vulgare P. Mill. _BAR_ Foeniculum vulgare Miller _BAR_
Lycopersicon lycopersicum (L.)
Karst. ex Farwell _BAR_ Lycopersicon lycopersicum (L.)
Karsten ex Farw. _BAR_
Petroselinum crispum (Mill.)
Nym. ex A.W. Hill _BAR_ Petroselinum crispum (Miller) Nyman ex A.W. Hill _BAR_
2) W pierwszej kolumnie tabeli w załączniku II ust. 3 lit. a) wyrazy "var. botrytis" zastępuje się wyrazem "(kalafior)", a wyrazy "(inne gatunki)" zastępuje się wyrazami "(inne podgatunki)".
3) W załączniku III ust. 1 dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Maksymalna waga partii nie może być przekroczona o więcej niż 5 %.".
Artykuł 6
Państwa Członkowskie przyjmują środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 lipca 1988 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dziewiąta dyrektywa Komisji
z dnia 2 lutego 1987 r.
dostosowująca do postępu technicznego załączniki II, III, IV, V i VI do dyrektywy Rady 76/768/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych
(87/137/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/768/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 86/199/EWG [2], w szczególności jej art. 8 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: na podstawie dostępnych informacji niektóre tymczasowo dozwolone środki barwiące, substancje i konserwanty mogą zostać ostatecznie dozwolone, podczas gdy innych należy definitywnie zabronić lub dopuścić na następny określony termin;
ze względu na ochronę zdrowia publicznego należy zabronić stosowania w produktach kosmetycznych minoksydylu jego soli i pochodnych;
do czasu przyjęcia przepisów wspólnotowych dotyczących podatków ostateczny termin, po którym alkohol metylowy nie może dłużej być stosowany jako substancja skażająca dla alkoholi etylowych i izopropylowych, nie powinien obecnie zostać wyznaczony;
środki ustanowione w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw w sprawie Usunięcia Barier Technicznych w Handlu w Sektorze Produktów Kosmetycznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 76/768/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w załączniku II dodaje się, co następuje:
"370.
N-(trichlorometylotio)-4-cykloheksen-1,2-dikarboksymid (kaptan)
371.
2,2'-dihydroksy-3,3',5,5',6,6'-heksachlorodifenylometan (heksachlorofen)
372.
6-(piperydynylo)-2,4-pirymidynodiamino-3-oksyd (Minoksydyl), jego sole i substancje pochodne";
2) w załączniku III część 1 wprowadza się następujące zmiany:
"a _BAR_ b _BAR_ c _BAR_ d _BAR_ e _BAR_ f _BAR_
11 _BAR_ Dichlorofen* _BAR_ _BAR_ 0,5 % _BAR_ _BAR_ Zawiera dichlorofen _BAR_
52 _BAR_ Alkohol metylowy _BAR_ Substancja skażająca dla alkoholu etylowego i izo-propylowego _BAR_ 5 % obliczony jako procent alkoholu etylowego i izo-propylowego" _BAR_ _BAR_ _BAR_
3) w załączniku III część 2 dodaje się numery indeksu barwy 77288 i 77289:
- kolor: zielony,
- zakres stosowania: 1,
- inne ograniczenia i wymagania: pozbawiony jonu chromianu;
4) w załączniku IV część 1:
- skreśla się substancję nr 1, alkohol metylowy,
- dla substancji nr 4, disiarczek pirytionu + siarczan magnezu, datę w kolumnie g zastępuje się datą 31.12.1987 r., skreśla się wyrazy w kolumnie e,
- dla substancji nr 5, fenoksypropanol, datę w kolumnie g zastępuje się datą 31.12.1987 r.;
5) w załączniku IV część 2 skreśla się numery indeksu barwy 77288 i 77289;
6) w załączniku V skreśla się nr 2, heksachlorofen;
7) w załączniku VI część 1:
- skreśla się substancję nr 6, heksachlorofen,
- dodaje się, co następuje:
"a _BAR_ b _BAR_ c _BAR_ d _BAR_ e _BAR_
40 _BAR_ Benzylo-2-chloro-4 fenol (chlorofen) _BAR_ 0,2 %" _BAR_ _BAR_ _BAR_
8) w załączniku VI część 2:
- skreśla się substancje nr 9, 12 i 13,
- dla substancji nr 14, fenoksypropanol, datę w kolumnie f zastępuje się datą 31.12.1987 r.,
- dla substancji nr 15, chlorek benzetoniowy (INN) (+), datę w kolumnie f zastępuje się datą 31.12.1988 r.,
- dla substancji nr 16, chlorek benzetoniowy (INN), bromek i sacharynian, datę w kolumnie f zastępuje się datą 31.12.1987 r.
Artykuł 2
1.
Bez uszczerbku dla terminów ważności zezwoleń określonych w art. 1 ust. 4 i 8 Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, że od dnia 1 stycznia 1989 r. nie będą wprowadzane do obrotu ani przez producentów, ani przez importerów mających swoją siedzibę na terytorium Wspólnoty produkty, które nie spełniają wymogów niniejszej dyrektywy.
2.
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne, aby zapewnić, że produkty określone w ust. 1 nie będą sprzedawane ani przekazywane konsumentowi końcowemu po dniu 31 grudnia 1990 r.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie najpóźniej do dnia 31 grudnia 1987 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 10 lutego 1987 r.
zmieniająca pierwszą dyrektywę 80/1335/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do metod analizy niezbędnych do kontrolowania składu produktów kosmetycznych
(87/143/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/768/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 87/137/EWG [2], w szczególności jej art. 8 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
w świetle danych naukowo-technicznych uznano za konieczne dostosowanie metod analizy dla ustalenia zawartości cynku; w związku z powyższym należy zmienić dyrektywę Komisji 80/1335/EWG [3];
działania ustanowione w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. dostosowania do postępu technicznego dyrektyw dotyczących usunięcia barier technicznych w handlu kosmetykami,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W rozdziale VI Załącznika do dyrektywy 80/1335/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w pkt 5 dodaje się, co następuje:
"5.13.
Bibuła filtracyjna, Whatman nr 4 lub jej odpowiednik";
2) w ppkt 6.1 dodaje się, co następuje:
"6.1.1.
Przefiltrować, jeżeli jest to konieczne, za pomocą pompy próżniowej i zachować filtrat.
6.1.2 Powtórzyć czynność ekstrakcji z kolejnymi 50 ml wody destylowanej.
Przefiltrować i połączyć filtraty.";
3) w ppkt 6.2 odniesienie do roztworu otrzymuje oznaczenie 6.1.2 zamiast 6.1.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 lipca 1988 r. i niezwłocznie poinformują o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 16 lutego 1987 r.
ustalająca wskazówki dotyczące oceny dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt
(87/153/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotyczącą dodatków paszowych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 86/525/EWG [2], w szczególności jej art. 9,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 70/524/EWG stanowi, że analiza dodatków musi być przeprowadzana na podstawie dokumentacji przekazanej oficjalnie Państwom Członkowskim oraz Komisji;
dokumentacja taka musi umożliwiać zbadanie, czy pod względem proponowanego wykorzystania dodatki spełniają ogólne zasady określone w dyrektywie, dotyczące umieszczania tych dodatków w załącznikach do niniejszej dyrektywy;
uznano za konieczne ustanowienie wymogu, aby dokumentacja była sporządzona zgodnie z powszechnymi zasadami określającymi dane naukowe, na podstawie których możliwe są identyfikacja i charakterystyka produktów oraz badania konieczne, w szczególności, do oceny ich skuteczności i bezpieczeństwa dla ludzi, zwierząt oraz środowiska;
wskazówki te mają służyć głównie jako wytyczne ogólne; w zależności od rodzaju dodatku lub warunków jego stosowania, mogą występować różnice w zakresie badań koniecznych do określenia właściwości i skutków działania danego produktu;
bezwzględnie koniecznym jest stosowanie zasady dobrej praktyki laboratoryjnej przy opracowywaniu dodatków przeznaczonych do stosowania w paszach, aby uzyskać pewność, że wyniki testów laboratoryjnych nie będą podważane; stosowanie metod wykorzystujących zwierzęta laboratoryjne do celów doświadczalnych lub innych celów naukowych powinno być ograniczone do minimum;
wskazówki zostały określone zgodnie z wymogami obecnej wiedzy technicznej i naukowej i, jeżeli okaże się to konieczne, możliwe będzie ich dostosowanie do wszelkich osiągnięć w tej dziedzinie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie stanowią, że dokumentacja, która musi towarzyszyć każdemu wnioskowi o włączenie nowego dodatku lub o nowe zastosowanie jakiegoś dodatku z załączników do dyrektywy 70/524/EWG musi być sporządzona zgodnie ze wskazówkami określonymi w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Przepisy niniejszej dyrektywy stosuje się nie naruszając przepisów dotyczących:
a) zasad dobrej praktyki laboratoryjnej w celu wzajemnego uznawania danych wykorzystywanych do oceny produktów chemicznych; i
b) ochrony zwierząt wykorzystywanych do celów doświadczalnych lub do innych celów naukowych.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 31 grudnia 1987 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa jest skierowana do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 2 marca 1987 r.
zmieniająca w związku z przystąpieniem Hiszpanii dyrektywę 80/987/EWG w sprawie zbliżania przepisów prawnych Państw Członkowskich dotyczących ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności ich pracodawcy
(87/164/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając Traktat o przystąpieniu Hiszpanii i Portugalii, w szczególności jego art. 2 ust. 3 oraz dołączony do niego Akt Przystąpienia, w szczególności jego art. 396,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 1 ust. 2 dyrektywy 80/987/EWG [1] stanowi, że w drodze wyjątku Państwa Członkowskie mogą wyłączyć z zakresu obowiązywania tej dyrektywy roszczenia pracowników pewnych kategorii, ze względu na szczególny charakter umowy o pracę pracownika lub jego stosunku pracy;
na mocy wspomnianego przepisu Królestwo Hiszpanii zwróciło się o umożliwienie wyłączenia z zakresu obowiązywania wspomnianej dyrektywy pomocy domowych zatrudnionych przez osobę fizyczną, ze względu na szczególny charakter ich stosunku pracy;
niezbędne jest zatem uzupełnienie Załącznika do dyrektywy 80/987/EWG, zgodnie z wytycznymi ustalonymi w załączniku II rozdział 5 pkt 4 Aktu Przystąpienia;
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Z mocą obowiązującą od dnia 1 stycznia 1986 r. w sekcji 1 Załącznika do dyrektywy 80/987/EWG wprowadza się następujące zmiany:
a) po
"A. GRECJA"
dodaje się następujący tekst:
"B. HISZPANIA
pomoce domowe zatrudnione przez osobę fizyczną.";
b) B, C i D zostaną odpowiednio zamienione na C, D i E.
Artykuł 2
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 9 marca 1987 r.
zmieniająca załącznik do dyrektywy 79/117/EWG zakazującej wprowadzania do obrotu i stosowania środków ochrony roślin zawierających niektóre substancje czynne
(87/181/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 79/117/EWG z dnia 21 grudnia 1978 r. zakazującą wprowadzania do obrotu i stosowania środków ochrony roślin zawierających niektóre substancje czynne [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 86/355/EWG [2], w szczególności jej art. 6 ust. 3,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa ta przewiduje, że treść załącznika będzie regularnie zmieniana w celu uwzględnienia rozwoju wiedzy naukowo-technicznej;
ustalono, że stosowanie nitrofenu jako środka ochrony roślin, w szczególności jako herbicydu, może powodować szkodliwe skutki dla zdrowia ludzi i zwierząt;
ustalono także, że stosowanie 1,2-dibromoetanu i 1,2-dichloroetanu jako środków ochrony roślin, w szczególności do odkażania roślin i gleby, może powodować szkodliwe skutki dla zdrowia ludzi i zwierząt oraz mieć nadmiernie szkodliwy wpływ na środowisko,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku do dyrektywy 79/117/EWG wyrazy "C. Tlenek etylenu" zastępuje się wyrazami:
"C. Inne związki
1.
Tlenek etylenu"
oraz dodaje się zapisy w brzmieniu:
"2.
Nitrofen
3.
1,2-dibromoetan
4.
1,2-dichloroetan." .
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż:
- do dnia 1 stycznia 1988 r. w odniesieniu do nitrofenu i 1,2-dibromoetanu,
- do dnia 1 czerwca 1989 r. w odniesieniu do 1,2-dichloroetanu.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do wszystkich Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 19 marca 1987 r.
w sprawie ograniczania zanieczyszczenia środowiska azbestem i zapobiegania temu zanieczyszczeniu
(87/217/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100 i 235,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: w kolejnych programach działania Wspólnot Europejskich [4] w dziedzinie ochrony środowiska położono nacisk na znaczenie zapobiegania i zmniejszania zanieczyszczenia środowiska; w tym kontekście azbest został umieszczony w wykazie zanieczyszczeń pierwszej kategorii, które mają być zbadane pod względem toksyczności i potencjalnie poważnego zagrożenia dla zdrowia ludzkiego i środowiska;
dyrektywa Rady 83/478/EWG [5] włączyła do dyrektywy 76/769/EWG [6], ostatnio zmienionej dyrektywą 85/467/EWG [7], przepisy ograniczające wprowadzanie do obrotu i stosowanie krokidolitu (azbestu niebieskiego) oraz produktów zawierających włókna krokidolitu, a także szczególne przepisy odnoszące się do etykietowania produktów zawierających azbest;
dyrektywa Rady 83/477/EWG [8] ustanawia przepisy dotyczące ochrony pracowników przed ryzykiem związanym z narażeniem się na działanie azbestu w pracy;
dyrektywa 84/360/EWG [9] ustanawia przepisy dotyczące zwalczania zanieczyszczenia powietrza przez zakłady przemysłowe;
Państwa Członkowskie powinny podjąć środki niezbędne w celu zapewnienia, w stopniu w jakim to możliwe, zmniejszenia u źródła lub zapobiegania emisji azbestu do powietrza, odprowadzaniu azbestu do środowiska wodnego oraz powstawaniu stałych odpadów azbestowych;
właściwe jest pozostawienie wystarczającego czasu w celu zastosowania tych środków w istniejących zakładach przemysłowych;
Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość, przestrzegając postanowień Traktatu, wprowadzenia ostrzejszych przepisów w celu ochrony zdrowia i środowiska;
rozbieżności między obowiązującymi lub zmienianymi przepisami w Państwach Członkowskich, w zakresie kontroli zanieczyszczenia z zakładów przemysłowych, mogą stwarzać nierówne warunki konkurencji i tym samym bezpośrednio wpływać na funkcjonowanie wspólnego rynku; dlatego też konieczne jest zbliżenie przepisów w tej dziedzinie zgodnie z art. 100 Traktatu;
zmniejszanie zanieczyszczenia azbestem przyczynia się do realizacji jednego z celów Wspólnoty odnoszącego się do ochrony i poprawy stanu środowiska; szczególne upoważnienia w tym celu nie zostały jednakże wyraźnie przewidziane w Traktacie i dlatego należy także powołać się na art. 235,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Celem niniejszej dyrektywy jest ustanowienie środków i uzupełnienie przepisów już obowiązujących, w celu zapobiegania i zmniejszania zanieczyszczenia azbestem w interesie ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska.
2.
Niniejszą dyrektywę stosuje się bez uszczerbku dla przepisów ustanowionych w dyrektywie 83/477/EWG.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy:
1) Azbest oznacza następujące krzemiany włókniste:
- krokidolit (azbest niebieski),
- aktynolit,
- antofilit,
- chryzotyl (azbest biały),
- amozyt (azbest brązowy),
- tremolit.
2) Azbest surowy oznacza:
produkt powstały z pierwotnego kruszenia rudy azbestu.
3) Stosowanie azbestu oznacza:
działania związane z obsługiwaniem ilości większej niż 100 kilogramów surowego azbestu rocznie, które dotyczą:
a) produkcji rudy surowego azbestu, z wyłączeniem każdego procesu bezpośrednio związanego z wydobywaniem rudy, i/lub
b) wytwarzania i przemysłowej obróbki następujących produktów przy wykorzystaniu surowego azbestu: cementu azbestowego lub produktów z cementu azbestowego, produktów ciernych z azbestu, filtrów azbestowych, azbestowych materiałów włókienniczych, papieru i tektury azbestowej, spoin azbestowych, azbestowych materiałów opakowaniowych i usztywniających, azbestowych pokryć podłogowych, wypełniaczy azbestowych.
4) Praca z produktami zawierającymi azbest oznacza:
działania inne niż stosowanie azbestu, w wyniku których azbest może być uwalniany do środowiska.
5) Odpady oznaczają:
każdą substancję lub przedmiot szczegółowo określony w art. 1 dyrektywy 75/442/EWG [10].
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne w celu zapewnienia, że emisja azbestu do powietrza i odprowadzanie azbestu do środowiska wodnego oraz wytwarzanie stałych odpadów azbestu, będą na ile to możliwe, zmniejszane u źródła i będzie się im zapobiegać.
W przypadku stosowania azbestu środki te powinny pociągać za sobą zastosowanie najlepszej dostępnej technologii, niepowodującej jednak nadmiernych kosztów, włączając w to, gdzie to właściwe, przetwórstwo odpadów lub ich unieszkodliwianie.
2.
W przypadku zakładów istniejących, określonych w ust. 1, wymóg stosowania najlepszej dostępnej technologii, niepociągającej za sobą nadmiernych kosztów, w celu zmniejszenia i eliminacji emisji azbestu do powietrza, powinien być stosowany przy uwzględnieniu elementów określonych w art. 13 dyrektywy 84/360/EWG.
Artykuł 4
1.
Bez uszczerbku dla art. 3 Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne do zapewnienia, by stężenie azbestu, emitowanego przewodami odprowadzającymi do powietrza w czasie stosowania azbestu, nie przekroczyło wartości dopuszczalnej wynoszącej 0,1 mg/m3 (miligramów azbestu na m3 powietrza odprowadzanego).
2.
Państwa Członkowskie mogą wyłączyć spod obowiązku określonego w ust. 1 zakłady emitujące łącznie mniej niż 5000 m3/godzinę gazów odlotowych, gdy emisja azbestu do powietrza wynosi nie więcej niż 0,5 gramów na godzinę, w dowolnym czasie w zwykłych warunkach działalności.
W przypadku gdy stosuje się takie wyłączenie, właściwe władze Państw Członkowskich podejmują odpowiednie środki w celu zapewnienia, by progi, określone w akapicie pierwszym, nie zostały przekroczone.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne w celu zapewnienia, że:
a) wszystkie ścieki powstające przy produkcji cementu azbestowego podlegają recyklingowi; w przypadku gdy taki recykling nie jest uzasadniony ekonomicznie, Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne w celu zapewnienia, że usuwanie odpadów płynnych zawierających azbest nie spowoduje zanieczyszczenia środowiska wodnego oraz innych elementów środowiska, łącznie z powietrzem.
W tym celu:
- całkowita dopuszczalna zawartość zawiesiny ogólnej wynosi 30 gramów na m3 odprowadzanych ścieków,
- właściwe władze Państw Członkowskich określą dla każdego zakładu, którego to dotyczy, dopuszczalną objętość zrzutów do wody, w postaci całkowitej ilości odprowadzonej zawiesiny ogólnej na tonę produktu, biorąc pod uwagę określoną sytuację zakładu.
Ograniczenia te odnoszą się do punktu, w którym ścieki opuszczają zakład przemysłowy.
b) Wszystkie ścieki powstające przy produkcji papieru azbestowego lub płyt podlegają recyklingowi.
Jednakże zrzut ścieków, zawierających nie więcej niż 30 gramów zawiesiny ogólnej na m3 wody, może być dopuszczalny w czasie rutynowego oczyszczania lub podczas przeprowadzania prac remontowych w zakładzie.
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne do zapewnienia, by w regularnych odstępach czasu prowadzone były pomiary emisji do powietrza i zrzutów do wód odprowadzanych z zakładów, do których odnoszą się wartości dopuszczalne przewidziane w art. 4 i 5.
2.
Procedury i metody pobierania próbek, w celu sprawdzania zgodności z powyższymi wartościami dopuszczalnymi, oraz metody wykonywania analiz powinny być zgodne z opisanymi w Załączniku lub z dowolną inną procedurą albo metodą dającą porównywalne wyniki.
3.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o stosowanych procedurach i metodach, łącznie z przekazaniem informacji potrzebnych do oceny, czy te procedury i metody są odpowiednie.
Na podstawie przekazanych informacji Komisja będzie dokonywać oceny równoważności stosowanych procedur oraz metod i złoży sprawozdanie Radzie pięć lat po notyfikacji dyrektywy.
Artykuł 7
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne w celu zapewnienia, że:
- wykorzystywanie, w różnych celach, produktów zawierających azbest nie powoduje znaczącego zanieczyszczenia środowiska przez włókna lub pył azbestowy,
- rozbiórka budynków, konstrukcji i instalacji zawierających azbest oraz usuwanie stamtąd azbestu lub materiałów zawierających azbest, powodujące uwalnianie włókien lub pyłu azbestowego, nie spowodują znaczącego zanieczyszczenia środowiska azbestem; za wystarczające działanie w tym zakresie należy uznać, że plan prac przewidziany w art. 12 dyrektywy 83/477/EWG zaleca wprowadzenie wszystkich niezbędnych środków zapobiegawczych.
Artykuł 8
Bez uszczerbku dla dyrektywy 78/319/EWG [11], ostatnio zmienionej Aktem Przystąpienia z 1985 r., Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne w celu zapewnienia, że:
- w trakcie transportu i składowania odpadów zawierających włókna lub pył azbestowy, włókna i pył nie są uwalniane do powietrza oraz nie następuje rozlew żadnych cieczy, które mogą zawierać włókna azbestowe,
- w przypadku gdy odpady zawierające włókna lub pył azbestowy są składowane w miejscach przeznaczonych do tego celu, odpady te są, w zależności od warunków miejscowych, poddawane takim zabiegom, tak opakowane lub przykryte, by zapobiec uwalnianiu cząstek azbestu do środowiska.
Artykuł 9
Państwo Członkowskie może w celu ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska wprowadzić przepisy bardziej rygorystyczne niż zawarte w niniejszej dyrektywie, zgodnie z warunkami ustanowionymi w Traktacie.
Artykuł 10
Procedura przewidziana w art. 11 i 12 umożliwia dostosowanie Załącznika do postępu technicznego i należy jej przestrzegać przy każdej zmianie metod pobierania i analizy próbek wymienionych w Załączniku.
Dostosowanie w żaden bezpośredni ani pośredni sposób nie może spowodować zmiany wartości dopuszczalnych, podanych w art. 4 i 5.
Artykuł 11
Ustanawia się Komitet ds. dostosowania niniejszej dyrektywy do postępu naukowego i technicznego, zwany dalej "Komitetem", składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
Komitet opracowuje swój regulamin.
Artykuł 12
1.
W przypadku stosowania procedury ustanowionej w niniejszym artykule przewodniczący przekazuje sprawę Komitetowi, z własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt przewidzianych do przyjęcia środków.
Komitet wydaje opinię dotyczącą projektu w terminie, który może ustanowić przewodniczący, w zależności od pilności sprawy.
Opinia wydawana jest większością 54 głosów, przy czym głosy Państw Członkowskich ważone są zgodnie z art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmuje zamierzone środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
b) W przypadku gdy zamierzone środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie wniosek odnoszący się do środków, jakie mają zostać podjęte.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
Jeżeli po upływie trzech miesięcy od daty przekazania sprawy Rada nie przyjęła żadnych środków, Komisja przyjmuje projektowane środki i stosuje je niezwłocznie.
Artykuł 13
1.
Komisja dokonuje okresowo porównawczej oceny stosowania niniejszej dyrektywy przez Państwa Członkowskie.
Państwa Członkowskie dostarczają w tym celu Komisji wszelkich niezbędnych informacji.
Należy przestrzegać poufności wszystkich dostarczanych informacji.
2.
W miarę potrzeby, w świetle rozwoju wiedzy medycznej i postępu technicznego, Komisja przedstawi dalsze wnioski mające na celu zapobieganie i zmniejszanie zanieczyszczenia azbestem w interesie ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska.
Artykuł 14
1.
Z zastrzeżeniem ust. 2, Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy, nie później niż do dnia 31 grudnia 1988 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie możliwie najszybciej przyjmą i opublikują przepisy niezbędne do wykonania art. 4 i 5, a w żadnym wypadku nie później niż do dnia 30 czerwca 1991 r. w przypadku zakładów wybudowanych lub zatwierdzonych do budowy przed datą ustaloną w ust. 1.
3.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego, przyjęte w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 15
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 15 kwietnia 1987 r.
w sprawie oznaczania zawartości alkoholu na etykietach napojów alkoholowych przeznaczonych do sprzedaży konsumentowi końcowemu
(87/250/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 79/112/EWG z dnia 18 grudnia 1978 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do etykietowania, prezentacji i reklamowania środków spożywczych przeznaczonych na sprzedaż konsumentowi końcowemu [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 86/197/EWG [2], w szczególności jej art. 10a akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 3 dyrektywy 79/112/EWG wprowadził obowiązek, aby przy etykietowaniu napojów o zawartości 1,2 % objętościowych alkoholu, była wykazywana rzeczywista zawartość alkoholu według objętości;
powinny zostać ustanowione zasady dotyczące sposobu takiego wykazywania;
w przypadku artykułów objętych pozycjami 22.04 i 22.05 Wspólnej Taryfy Celnej zasady takie są ustalone w szczególnych przepisach wspólnotowych, mających do nich zastosowanie;
niniejszą dyrektywę stosuje się do wszelkich innych napojów o zawartości ponad 1,2 % objętościowych alkoholu;
załącznik do dyrektywy Rady 76/766/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do tablic alkoholometrycznych [3] ustanawia wspólnotowe reguły dotyczące definicji i sposobów określania i oznaczania zawartości alkoholu;
dlatego niniejsza dyrektywa może być ograniczona do wprowadzenia przepisów, które powinny uzupełnić te reguły;
do celów ustalenia zakresu dopuszczalnych odchyleń należy w odpowiedni sposób uwzględnić cechy różnych rozpatrywanych napojów, istniejący stopień ich zróżnicowania oraz trudności techniczne występujące przy zapewnianiu, aby deklarowana zawartość alkoholu była zgodna z wartością rzeczywistą;
konieczne będzie przyjęcie w stosownym czasie jednej lub kilku metod analiz obowiązujących we Wspólnocie do określania zawartości alkoholu, w celu umożliwienia prawidłowego stosowania dyrektywy 79/112/EWG oraz niniejszej dyrektywy;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych;
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa dotyczy wykazywania rzeczywistej zawartości alkoholu przy etykietowaniu napojów alkoholowych zawierających ponad 1,2 % objętościowych alkoholu, innych niż produkty objęte pozycjami 22.04 i 22.05 Wspólnej Taryfy Celnej.
Artykuł 2
1.
Określanie zawartości alkoholu odbywa się w temperaturze 20oC.
2.
Liczba określająca zawartość alkoholu podawana jest z uwzględnieniem nie więcej jak jednego miejsca dziesiętnego i musi po niej następować oznaczenie "% obj.", może być ona poprzedzona wyrazem "alkohol" lub skrótem "alk.".
Artykuł 3
1.
Zakres dopuszczalnych odchyleń dodatnich lub ujemnych dozwolonych w odniesieniu do oznaczania zawartości alkoholu według objętości jest następujący, w wartościach bezwzględnych:
a) napoje nieokreślone poniżej:
0,3 % obj.;
b) piwo o zawartości alkoholu nieprzekraczającej 5,5 % obj.; napoje objęte podpozycją 22.07.B II Wspólnej Taryfy Celnej oraz sporządzone z winogron:
0,5 % obj.;
c) piwo o zawartości alkoholu przekraczającej 5,5 % obj.; napoje objęte podpozycją 22.07.B I Wspólnej Taryfy Celnej oraz sporządzone z winogron; jabłecznik, wino z gruszek, wino owocowe itp., uzyskane z owoców innych niż winogrona, niezależnie od tego, czy są czy nie są musujące lub półmusujące; napoje oparte na przefermentowanym miodzie:
1 % obj.;
d) napoje zawierające zanurzone owoce lub części roślin:
1,5 % obj.
2.
Wartości zakresu dopuszczalnych odchyleń ustalone w ust. 1 stosuje się bez uszczerbku dla zakresu dopuszczalnych odchyleń wynikającego z metody analizy zastosowanej do określenia zawartości alkoholu.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie dokonają w miarę potrzeby zmian w swoich przepisach w celu zapewnienia zgodności z niniejszą dyrektywą i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję; zmienione w ten sposób przepisy stosuje się w taki sposób, aby:
- umożliwić handel towarami, które odpowiadają wymogom niniejszej dyrektywy, najpóźniej od dnia 1 maja 1988 r.,
- zakazać handlu towarami, które nie odpowiadają wymogom niniejszej dyrektywy, począwszy od dnia 1 maja 1989 r.
2.
Jednakże dozwolony jest handel napojami, które nie odpowiadają wymogom określonym w niniejszej dyrektywie, a które zostały opatrzone etykietą przed datą wskazaną w ust. 1 tiret drugie, aż do wyczerpania zapasów.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 18 czerwca 1987 r.
w sprawie dopuszczania zwierząt hodowlanych czystorasowych z gatunku bydła do celów hodowlanych
(87/328/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę 77/504/EWG z dnia 25 lipca 1977 r. w sprawie zwierząt hodowlanych czystorasowych z gatunku bydła [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem EWG nr 3768/85 [2], w szczególności jego art. 3,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 77/504/EWG miała na celu stopniową liberalizację handlu bydłem hodowlanym czystorasowym wewnątrz Wspólnoty; w tym celu niezbędna jest dalsza harmonizacja w zakresie dopuszczania tych zwierząt oraz ich nasienia do celów hodowlanych;
w tym kontekście nie należy dopuścić, aby przepisy krajowe dotyczące dopuszczania bydła hodowlanego czystorasowego oraz nasienia bydła do celów hodowlanych wyznaczały zakazy, ograniczenia lub utrudnienia w handlu wewnątrzwspólnotowym zarówno w przypadku rozrodu naturalnego lub sztucznego unasienniania;
nie mogą istnieć żadne zakazy, ograniczenia ani utrudnienia w odniesieniu do krów czystorasowych do celów hodowlanych;
sztuczne unasiennianie stanowi ważną technikę pozwalającą na zwiększenie wykorzystywania najlepszych reproduktorów, a w rezultacie uszlachetnienie gatunków bydła; w działalności w tym zakresie należy jednak unikać powielania jakichkolwiek wad rodowodowych, w szczególności w odniesieniu do reproduktorów, które muszą posiadać wszystkie gwarancje wartości hodowlanej i nieposiadania wad dziedzicznych;
niezbędne jest wprowadzenie rozróżnienia między dopuszczaniem czystorasowych byków do celów sztucznego unasienniania i ich nasienia poddanego wszelkim urzędowym badaniom określonym dla ich rasy w danym Państwie Członkowskim a dopuszczaniem byków i ich nasienia wyłącznie do celów badań;
wskazane jest ustanowienie procedury umożliwiającej w szczególności rozwiązywanie trudności, jakie mogą występować w zakresie oceny i interpretacji wyników badań;
przepis stanowiący, że nasienie musi pochodzić z urzędowo zatwierdzonych ośrodków zajmujących się sztucznym unasiennianiem, dostarcza wystarczających gwarancji niezbędnych do osiągnięcia pożądanego celu;
pożądane jest, aby czystorasowe byki i ich nasienie były oznaczane według grup krwi lub przy użyciu innych odpowiednich metod;
wskazane jest wprowadzenie zasady wyznaczania pewnych organów do współpracy w zakresie harmonizacji metod badań oraz oceny wyników badań;
w świetle szczególnych warunków występujących obecnie w Hiszpanii i Portugalii należy przewidzieć dodatkowy termin wdrożenia niniejszej dyrektywy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Bez uszczerbku dla przepisów dotyczących zdrowia zwierząt Państwa Członkowskie zapewniają o braku zakazów, ograniczeń i utrudnień w dopuszczaniu czystorasowych krów do celów hodowlanych oraz w dopuszczaniu czystorasowych byków do celów rozrodu.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie nie mogą zakazać, ograniczać ani utrudniać:
- dopuszczania czystorasowych byków lub wykorzystywania ich nasienia do badań urzędowych, w takich ilościach, jakie są niezbędne do przeprowadzenia tych badań dla uznanych organizacji i zrzeszeń hodowców,
- dopuszczania na swoim obszarze czystorasowych byków do celów sztucznego unasienniania lub dopuszczania użycia ich nasienia w przypadkach, w których takie byki zostały dopuszczone do sztucznego unasienniania w jednym z Państw Członkowskich na podstawie wyników badań przeprowadzonych zgodnie z dyrektywą 86/130/EWG [3].
2.
W przypadkach, w których wykonywanie niniejszych przepisów jest źródłem sporów, w szczególności w zakresie interpretacji wyników badań, podmioty mają prawo zasięgać opinii biegłych.
W świetle opinii biegłych, na wniosek jednego z Państw Członkowskich, mogą zostać podjęte środki zgodnie z procedurą określoną w art. 8 dyrektywy 77/504/EWG.
3.
Ogólne zasady wykonywania przepisów ust. 2 przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 8 dyrektywy 77/504/EWG.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie stanowią, że wykorzystywanie byków czystorasowych i ich nasienia, określonych w art. 2, stanowi przedmiot ustalania tożsamości tych byków metodą analizy grup krwi lub jakąkolwiek inną właściwą metodą, przyjętą zgodnie z procedurą określoną w art. 8 dyrektywy 77/504/EWG.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie zapewnią, aby, w ramach handlu wewnątrzwspólnotowego, nasienie określone w art. 2 było gromadzone, przetwarzane i przechowywane w urzędowo zatwierdzonych ośrodkach sztucznego unasienniania.
Artykuł 5
Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością na wniosek Komisji, wyznacza jeden lub więcej ośrodków referencyjnych jako organy odpowiedzialne za współpracę w zakresie harmonizacji metod badań oraz oceny i interpretacji ich wyników.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 1 stycznia 1989 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Jednakże Królestwu Hiszpanii i Republice Portugalskiej przysługuje dodatkowy okres trzech lat na wykonanie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 22 czerwca 1987 r.
zmieniająca, w zakresie ubezpieczenia kredytu i poręczeń, pierwszą dyrektywę 73/239/EWG w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do podejmowania i prowadzenia działalności w dziedzinie ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie
(87/343/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 57 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Zgromadzenia [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: pierwsza dyrektywa Rady 73/239/EWG z dnia 24 lipca 1973 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do podejmowania i prowadzenia działalności w dziedzinie ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie [4], zmieniona dyrektywą 76/580/EWG [5] usunęła szereg rozbieżności w ustawodawstwach poszczególnych Państw Członkowskich w celu ułatwienia podejmowania i prowadzenia tej działalności;
jednakże art. 2 ust. 2 lit. d) wyżej wymienionej dyrektywy stanowi, że nie stosuje się jej, "do czasu dalszej koordynacji, która ma nastąpić przed upływem czterech lat od ogłoszenia niniejszej dyrektywy", do "ubezpieczenia kredytów eksportowych dokonywanego na rachunek państwa lub przy jego wsparciu"; ponieważ ochrona ubezpieczonych normalnie przewidziana w dyrektywie jest udzielana przez samo państwo w przypadku gdy ubezpieczenie kredytów eksportowych jest dokonywane na rachunek państwa lub z jego gwarancją, działania takie powinny być nadal wyłączone z zakresu wspomnianej dyrektywy do czasu dalszej koordynacji;
artykuł 7 ust. 2 lit. c) wyżej wymienionej dyrektywy stanowi, że "do czasu dalszej koordynacji, która musi zostać dokonana w ciągu czterech lat od ogłoszenia niniejszej dyrektywy, Republika Federalna Niemiec może utrzymać przepisy zabraniające równoczesnego prowadzenia na jej terytorium ubezpieczeń zdrowotnych, ubezpieczeń kredytów i poręczeń lub ubezpieczeń odpowiedzialności cywilnej i ochrony prawnej, czy to w połączeniu ze sobą, czy też z innymi grupami ubezpieczeń"; z tego wynika, że istnieją bariery w tworzeniu przedstawicielstw i oddziałów; niniejsza dyrektywa ma za zadanie zaradzić tej sytuacji;
interesy ubezpieczonych są chronione w stopniu wystarczającym przez wspomnianą dyrektywę, jeśli chodzi o ubezpieczenia poręczeń; należy znieść istniejący w Republice Federalnej Niemiec zakaz równoczesnego prowadzenia ubezpieczeń poręczeń i innych rodzajów ubezpieczeń;
zakłady ubezpieczeń, których działalność w zakresie ubezpieczenia kredytu stanowi więcej niż tylko małą część ich całej działalności, powinny posiadać rezerwę wyrównawczą, która nie stanowi części marginesu wypłacalności; rezerwa ta powinna być obliczana według metod ustanowionych w niniejszej dyrektywie, które są uważane za równorzędne;
z uwagi na cykliczny charakter roszczeń w ubezpieczeniu kredytu, ubezpieczenie takie powinno być, do celów obliczania średniej szkodowości w rozumieniu art. 16 ust. 2 dyrektywy 73/239/EWG, traktowane na tych samych zasadach, co ubezpieczenie od ryzyk burzy, gradu i mrozu;
ze względu na charakter ryzyka ubezpieczenia kredytu zakłady prowadzące działalność w tym zakresie powinny tworzyć wyższy fundusz gwarancyjny niż przewidziany obecnie we wspomnianej dyrektywie;
należy ustalić wystarczający termin dla zakładów, od których wymaga się spełnienia tego obowiązku;
nie ma potrzeby narzucania tego obowiązku zakładom, których działalność w tej grupie ubezpieczeń nie przekracza określonej wielkości;
z uwagi na przepisy niniejszej dyrektywy w odniesieniu do ubezpieczenia kredytu, utrzymywanie przez Republikę Federalną Niemiec zakazu jednoczesnego prowadzenia ubezpieczeń kredytu i innych grup ubezpieczeń przestało być uzasadnione i w związku z tym zakaz ten powinien zostać zniesiony,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie Rady 73/239/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 2 ust. 2 lit. d) otrzymuje brzmienie:
"d) do czasu dalszej koordynacji, ubezpieczenia kredytów eksportowych dokonywanego na rachunek państwa lub gwarantowanego przez państwo, lub przypadku, gdy państwo jest ubezpieczycielem."
2.
W art. 7 ust. 2 lit. c) akapit drugi skreśla się wyrazy "ubezpieczeń kredytów i poręczeń."
3. Dodaje się art. 15a w brzmieniu:
"Artykuł 15a
1.
Państwa Członkowskie wymagają od każdego zakładu ubezpieczeń, którego siedziba mieści się na ich terytorium i który ubezpiecza ryzyka należące do grupy 14 w lit. A Załącznika (zwane dalej "ubezpieczeniem kredytu"), utworzenia rezerwy wyrównawczej do celów pokrycia ewentualnego deficytu technicznego lub przekraczającego przeciętny poziom szkodowości, które wystąpiły w tej grupie w danym roku budżetowym.
2.
Rezerwę wyrównawczą oblicza się zgodnie z zasadami ustalonymi przez każde Państwo Członkowskie, zgodnie z jedną z czterech metod wymienionych w lit. D Załącznika, które uznaje się za równoważne.
3.
Rezerwy wyrównawczej, do wysokości obliczonej zgodnie z metodami określonymi w lit. D Załącznika, nie bierze się pod uwagę przy obliczaniu marginesu wypłacalności.
4.
Państwa Członkowskie mogą zwolnić zakłady ubezpieczeń z obowiązku tworzenia rezerw wyrównawczych odnoszących się do ubezpieczenia kredytu w przypadku gdy składki lub wkłady należne z tytułu tego ubezpieczenia stanowią mniej niż 4 % wszystkich należnych składek lub wkładów oraz wynoszą mniej niż 2500000 ECU."
4.
W art. 16 ust. 2 zdanie drugie otrzymuje brzmienie:
"Jednakże w przypadku zakładów ubezpieczeń, które w istocie przyjmują do ubezpieczenia tylko jeden lub więcej rodzajów ryzyka takich jak ryzyko kredytowe, ryzyko burzy, gradu lub mrozu, należy przyjmować średnią szkodowość za okres referencyjny ostatnich siedmiu lat budżetowych."
5.
W art. 17 ust. 2 lit. a) tiret pierwsze otrzymuje brzmienie:
"— 1400000 ECU w przypadku objęcia ochroną ubezpieczeniową wszystkich lub niektórych rodzajów ryzyka należących do grupy oznaczonej nr 14 w lit.
A Załącznika. Przepis ten stosuje się do każdego zakładu, w którym roczna suma składek lub wkładów należnych w tej grupie za każdy z ostatnich trzech lat budżetowych przekraczała 2500000 ECU lub 4 % łącznej sumy składek lub wkładów należnych danemu zakładowi;
— 400000 ECU w przypadku objęcia ochroną ubezpieczeniową wszystkich lub niektórych rodzajów ryzyk należących do jednej z grup oznaczonych w lit. A Załącznika nr 10, 11, 12, 13 i 15 oraz, jeżeli pierwsza pozycja nie ma zastosowania — nr 14."
6.
W art. 17 ust. 2 dodaje się lit. d) w brzmieniu:
"d) jeżeli od zakładu prowadzącego ubezpieczenia kredytu wymaga się zwiększenia funduszu określonego w lit. a) tiret pierwsze do 1400000 ECU, zainteresowane Państwo Członkowskie ustala dla takiego zakładu:
- okres trzech lat na zwiększenie funduszu do 1000000 ECU,
- okres pięciu lat na zwiększenie funduszu do 1200000 ECU,
- okres siedmiu lat na zwiększenie funduszu do 1400000 ECU.
Okresy te biegną od dnia spełnienia warunków określonych w lit. a) tiret pierwsze."
7.
W art. 19 dodaje się ust. 1a w brzmieniu:
"1a.
W odniesieniu do ubezpieczenia kredytu zakład udostępnia organowi nadzoru sprawozdania finansowe, wykazujące zarówno wynik techniczny, jak i rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe odnoszące się do tej działalności."
8.
W Załączniku dodaje się pkt D Załącznika do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 1 stycznia 1990 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują te środki najpóźniej od dnia 1 lipca 1990 r.
Artykuł 3
Po notyfikacji [6] niniejszej dyrektywy Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętą niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 22 czerwca 1987 r.
w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczenia ochrony prawnej
(87/344/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 57 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Zgromadzenia [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa Rady 73/239/EWG z dnia 24 lipca 1973 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do podejmowania i prowadzenia działalności w dziedzinie ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie [4], ostatnio zmieniona dyrektywą 87/343/EWG [5], usunęła szereg różnic w przepisach krajowych między poszczególnymi Państwami Członkowskimi w celu ułatwienia podejmowania i prowadzenia tych działalności;
jednakże art. 7 ust. 2 lit. c) dyrektywy 73/239/EWG stanowi, że "do czasu dalszej koordynacji, która musi zostać dokonana w ciągu czterech lat od notyfikacji niniejszej dyrektywy, Republika Federalna Niemiec może utrzymać przepisy zabraniające równoczesnego prowadzenia na jej terytorium ubezpieczeń zdrowotnych, ubezpieczeń kredytów i gwarancji lub ubezpieczeń odpowiedzialności cywilnej i ochrony prawnej, czy to w połączeniu ze sobą, czy też z innymi grupami ubezpieczeń";
niniejsza dyrektywa zapewnia koordynację ubezpieczenia ochrony prawnej przewidzianą w art. 7 ust. 2 lit. c) dyrektywy 73/239/EWG;
w celu ochrony ubezpieczonych należy podjąć kroki w celu wykluczenia, w miarę możliwości, sprzeczności interesów między osobą posiadającą ubezpieczenie ochrony prawnej i ubezpieczycielem, wynikającej z faktu, że ten ostatni ubezpiecza ją w zakresie innej grupy ubezpieczeń, o której mowa w załączniku do dyrektywy 73/239/EWG, lub ubezpiecza inną osobę oraz — gdyby taka sprzeczność wystąpiła — aby umożliwić jej usunięcie;
ubezpieczenie ochrony prawnej w zakresie sporów lub ryzyk wynikających z użytkowania lub związanych z użytkowaniem statków morskich powinno — w świetle jego szczególnego charakteru — być wyłączone z zakresu niniejszej dyrektywy;
działalność ubezpieczyciela, który świadczy usługi lub ponosi koszt obrony ubezpieczonego w związku z umową ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej, powinna również być wyłączona z zakresu niniejszej dyrektywy, jeżeli działalność ta jest równocześnie prowadzona we własnym interesie w ramach takiej ochrony ubezpieczeniowej;
Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość wyłączenia z zakresu niniejszej dyrektywy działalności w zakresie ubezpieczenia ochrony prawnej udzielanego przez ubezpieczyciela udzielającego ochrony w zakresie pomocy, jeżeli działalność ta jest prowadzona w innym Państwie Członkowskim niż to, w którym ubezpieczony przebywa z zamiarem stałego pobytu oraz jeżeli stanowi ona część umowy obejmującej wyłącznie pomoc świadczoną osobom, które spotkały trudności w czasie podróży, podczas nieobecności w miejscu zamieszkania lub miejscu stałego pobytu;
system obowiązkowej specjalizacji obowiązujący obecnie w jednym z Państw Członkowskich, a mianowicie w Republice Federalnej Niemiec, wyklucza większość sprzeczności; jednakże nie wydaje się koniecznym w celu uzyskania tego rezultatu rozszerzenie wspomnianego systemu na całą Wspólnotę, co wymagałoby rozbicia zakładów prowadzących działalność w różnych działach ubezpieczeń;
pożądany rezultat można także osiągnąć, wymagając, aby zakłady przewidziały oddzielną umowę lub oddzielną część jednolitej polisy dla ubezpieczenia ochrony prawnej oraz zobowiązując je do oddzielnej obsługi ubezpieczenia ochrony prawnej lub też powierzenia obsługi roszczeń z tytułu ubezpieczenia ochrony prawnej zakładowi mającemu odrębną osobowość prawną, lub też zapewnienia osobie mającej ubezpieczenie ochrony prawnej prawa wyboru swojego prawnika od chwili uzyskania prawa do dochodzenia roszczeń od swojego ubezpieczyciela;
bez względu na to, jakie rozwiązanie zostanie przyjęte, interes osób mających ubezpieczenie ochrony prawnej będzie chroniony przez równorzędne zabezpieczenia;
w interesie osób mających ubezpieczenie ochrony prawnej ubezpieczony musi mieć możliwość wybrania prawnika lub innej osoby o odpowiednich kwalifikacjach zgodnie z przepisami prawa krajowego, w każdym dochodzeniu lub postępowaniu oraz kiedy wystąpi sprzeczność interesów;
Państwa Członkowskie powinny uzyskać możliwość zwolnienia zakładów z obowiązku zapewnienia ubezpieczonemu swobody wyboru prawnika, jeżeli ubezpieczenie ochrony prawnej ogranicza się do przypadków wynikających z użytkowania pojazdów drogowych na ich terytorium oraz jeżeli spełnione są inne warunki ograniczające;
w razie wystąpienia sporu między ubezpieczycielem i ubezpieczonym ważne jest, aby został on rozstrzygnięty jak najrzetelniej i jak najszybciej; w związku z tym wskazane jest, aby w polisie ubezpieczenia ochrony prawnej uwzględnić postępowanie arbitrażowe lub postępowanie zapewniające porównywalne gwarancje;
w załączniku do dyrektywy 73/239/EWG akapit drugi pkt C stanowi, że ryzyka zaliczane do grup 14 i 15 w pkt A nie mogą być uważane za ryzyka dodatkowe w stosunku do innych grup; zakład ubezpieczeń nie powinien móc ubezpieczać ochrony prawnej jako ryzyka dodatkowego w stosunku do innego ryzyka bez uzyskania zezwolenia w zakresie ubezpieczenia ochrony prawnej; jednakże Państwom Członkowskim należy dać możliwość uznawania grupy 17 w określonych przypadkach za grupę ryzyk dodatkowych w stosunku do grupy 18; w związku z tym punkt C wspomnianego załącznika należy odpowiednio zmienić,
PRZYJMUJE NASTĘPUJĄCĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Celem niniejszej dyrektywy jest koordynacja przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych dotyczących ubezpieczenia ochrony prawnej wymienionego w ust. 17 pkt A Załącznika do dyrektywy Rady 73/239/EWG w celu ułatwienia skutecznej realizacji swobody przedsiębiorczości i wykluczenia, w miarę możliwości, sprzeczności interesów wynikającej w szczególności z faktu, że ubezpieczyciel ubezpiecza daną osobę w zakresie zarówno ochrony prawnej, jak i innej grupy wymienionej we wspomnianym Załączniku oraz — w razie wystąpienia takiej sprzeczności — aby umożliwić jej usunięcie.
Artykuł 2
1.
Niniejszą dyrektywę stosuje się do ubezpieczenia ochrony prawnej.
Polega ono na zobowiązaniu w zamian za zapłatę składki do poniesienia kosztów postępowania sądowego oraz wykonania innych usług związanych bezpośrednio z ochroną ubezpieczeniową, w szczególności w celu:
- zapewnienia odszkodowania z tytułu poniesionej przez ubezpieczonego straty, szkody lub uszkodzenia ciała poprzez ugodę pozasądową lub w drodze postępowania cywilnego lub karnego,
- obrony lub reprezentowania ubezpieczonego w postępowaniu cywilnym, karnym, administracyjnym lub innym postępowaniu, lub też w związku z roszczeniem zgłoszonym wobec niego.
2.
Niniejszej dyrektywy nie stosuje się jednak:
- do ubezpieczenia ochrony prawnej, w przypadku gdy takie ubezpieczenie dotyczy sporów lub ryzyka wynikających z użytkowania statków morskich lub z nimi związanych,
- do działalności prowadzonej przez ubezpieczyciela zapewniającego ochronę od odpowiedzialności cywilnej w celu obrony lub reprezentowania ubezpieczonego w dochodzeniu lub postępowaniu, jeżeli działalność ta jest równocześnie prowadzona we własnym interesie ubezpieczyciela w ramach takiej ochrony,
- jeżeli Państwo Członkowskie tak zdecyduje — do działalności w zakresie ubezpieczenia ochrony prawnej podejmowanej przez ubezpieczyciela udzielającego ochrony w zakresie pomocy, w przypadku gdy ta działalność jest prowadzona w innym Państwie Członkowskim niż to, w którym ubezpieczony ma stałe miejsce pobytu, gdy stanowi ona część umowy dotyczącej wyłącznie pomocy świadczonej na korzyść osób, których spotkały trudności w czasie podróży, podczas nieobecności w miejscu zamieszkania lub miejscu stałego pobytu.
W takim przypadku umowa musi wyraźnie stwierdzać, że ubezpieczenie takie ogranicza się do okoliczności, o których mowa w poprzednim zdaniu oraz ma charakter dodatkowy w stosunku do pomocy.
Artykuł 3
1.
Ubezpieczenie ochrony prawnej winno podlegać oddzielnej umowie, nieobejmującej innych grup ubezpieczeń lub też należy uwzględnić je w oddzielnej części jednolitej polisy, określającej charakter ubezpieczenia ochrony prawnej oraz, jeżeli Państwo Członkowskie tego żąda, wysokość odpowiedniej składki.
2.
Każde Państwo Członkowskie zastosuje konieczne środki, aby zapewnić przyjęcie przez zakłady mające siedzibę na jego terytorium, zgodnie z wariantem narzuconym przez Państwo Członkowskie lub według własnego wyboru, jeżeli Państwo Członkowskie wyrazi na to zgodę, co najmniej jednego z następujących alternatywnych rozwiązań:
a) zapewnienie przez zakład, że żaden członek personelu zajmujący się obsługą roszczeń z tytułu ochrony prawnej lub doradztwem prawnym w tym zakresie nie będzie równocześnie prowadzić podobnej działalności:
- jeżeli zakład prowadzi działalność w różnych działach ubezpieczeń — w innej grupie ubezpieczeń prowadzonych przez zakład,
- niezależnie od tego, czy zakład prowadzi działalność w różnych działach ubezpieczeń, czy jest zakładem wyspecjalizowanym — w innym zakładzie, mającym powiązania finansowe, handlowe lub administracyjne z pierwszym zakładem i prowadzącym działalność w jednej lub kilku grupach ubezpieczeń wymienionych w dyrektywie 73/239/EWG;
b) powierzenie przez zakład obsługi roszczeń z tytułu ubezpieczenia ochrony prawnej zakładowi mającemu odrębną osobowość prawną.
Zakład ten zostanie wymieniony w oddzielnej umowie lub oddzielnej części polisy, określonej w ust. 1.
Jeżeli zakład mający odrębną osobowość prawną ma powiązania z zakładem, który prowadzi działalność w jednej lub kilku grupach ubezpieczeń, określonych w pkt A załącznika do dyrektywy 73/239/EWG, członkowie personelu zakładu, którzy zajmują się obsługą roszczeń lub doradztwem prawnym związanym z tą obsługą nie mogą równocześnie prowadzić tej samej działalności w drugim zakładzie.
Ponadto Państwa Członkowskie mogą nakładać te same wymagania na członków kierownictwa;
c) zapewnienie ubezpieczonemu przez zakład w umowie prawa powierzenia obrony jego interesów, od chwili uzyskania prawa do wystąpienia z roszczeniem wobec ubezpieczyciela na podstawie polisy, wybranemu przez siebie prawnikowi lub, o ile prawo krajowe dopuszcza taką możliwość, innej osobie posiadającej odpowiednie kwalifikacje.
3.
Bez względu na to, które z tych rozwiązań zostanie przyjęte, uważa się, że interes osób mających ubezpieczenie ochrony prawnej został zabezpieczony w równoważny sposób zgodnie z niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
1.
Umowa ubezpieczenia ochrony prawnej wyraźnie stwierdza, że:
a) w przypadku przysługującej możliwości skorzystania z pomocy prawnika lub innej osoby mającej zgodnie z prawem krajowym odpowiednie kwalifikacje w zakresie obrony, reprezentowania lub wspierania interesów ubezpieczonego w dochodzeniu lub postępowaniu, ubezpieczony ma prawo swobodnego wyboru takiego prawnika lub innej osoby;
b) ubezpieczony ma prawo swobodnego wyboru prawnika lub, jeżeli preferuje takie rozwiązanie i prawo krajowe na to zezwala, innej osoby mającej odpowiednie kwalifikacje, do obrony jego interesów w przypadku wystąpienia sprzeczności interesów.
2.
Za prawnika uważa się osobę uprawnioną do prowadzenia działalności zawodowej w jednej z kategorii ustanowionych w dyrektywie Rady 77/249/EWG z dnia 22 marca 1977 r. mającej na celu ułatwienie skutecznego korzystania przez prawników ze swobody świadczenia usług [6].
Artykuł 5
1.
Każde Państwo Członkowskie może wprowadzić wyłączenie ze stosowania art. 4 ust. 1 w przypadku ubezpieczenia ochrony prawnej, jeżeli zostały spełnione wszystkie poniższe warunki:
a) ubezpieczenie ogranicza się do przypadków wynikających z użytkowania pojazdów drogowych na terytorium zainteresowanego Państwa Członkowskiego;
b) ubezpieczenie jest związane z umową o świadczenie pomocy w razie wypadku lub awarii pojazdu drogowego;
c) ani ubezpieczyciel udzielający ochrony w zakresie ochrony prawnej, ani ubezpieczyciel udzielający ochrony w zakresie pomocy nie prowadzi działalności w żadnej grupie ubezpieczeń od odpowiedzialności cywilnej;
d) zastosowano odpowiednie środki, aby doradztwo prawne i reprezentowanie każdej ze stron sporu powierzyć całkowicie niezależnym prawnikom, jeżeli strony te są ubezpieczone w zakresie ochrony prawnej przez tego samego ubezpieczyciela.
2.
Zwolnienie udzielone zakładowi przez Państwo Członkowskie na podstawie ust. 1 nie wpływa na zastosowanie art. 3 ust. 2.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie zastosują wszelkie odpowiednie środki, aby zapewnić — nie naruszając prawa do odwołania się do organu sądowego, które może wynikać z prawa krajowego — istnienie procedury arbitrażowej lub innej procedury zapewniającej porównywalne gwarancje obiektywności, na podstawie której, w przypadku różnicy zdań między ubezpieczycielem udzielającym ochrony w zakresie ochrony prawnej i ubezpieczonym, będą mogły zapadać decyzje w sprawie stanowiska, jakie należy przyjąć w celu rozstrzygnięcia sporu.
Umowa ubezpieczenia musi zawierać wzmiankę o prawie ubezpieczonego do skorzystania z takiej procedury.
Artykuł 7
W przypadku wystąpienia sprzeczności interesów lub różnicy zdań w sprawie rozstrzygnięcia sporu ubezpieczyciel udzielający ochrony w zakresie ochrony prawnej lub, odpowiednio, jednostka zajmująca się likwidacją szkód poinformuje ubezpieczonego o:
- uprawnieniu określonym w art. 4,
- możliwości skorzystania z procedury, określonej w art. 6.
Artykuł 8
Państwa Członkowskie uchylają wszystkie przepisy zabraniające ubezpieczycielowi równoczesnego prowadzenia na swoim terytorium działalności w zakresie ubezpieczenia ochrony prawnej i innych grup ubezpieczeń.
Artykuł 9
W Załączniku do dyrektywy 73/239/EWG akapit drugi pkt C otrzymuje brzmienie:
"Jednakże ryzyka wchodzącego w skład grup 14, 15 i 17, zgodnie z pkt A niniejszego Załącznika nie można uważać za ryzyka dodatkowego w stosunku do innych grup.
Niemniej ryzyko wchodzące w skład grupy 17 (ubezpieczenie ochrony prawnej) można uważać za ryzyko dodatkowe w stosunku do grupy 18, jeżeli spełnione są warunki ustanowione w pierwszym punkcie, w przypadku gdy ryzyko podstawowe jest związane wyłącznie z pomocą udzielaną osobom, które spotkały trudności w czasie podróży, podczas nieobecności w miejscu zamieszkania lub miejscu stałego pobytu.
Ubezpieczenie ochrony prawnej można również uważać za ryzyko dodatkowe zgodnie z warunkami określonymi w pierwszym punkcie, jeżeli dotyczy ono sporów lub ryzyk wynikających z użytkowania statków morskich lub z nim związanych." .
Artykuł 10
Państwa Członkowskie stosują środki konieczne dla zapewnienia zgodności z niniejszą dyrektywą do dnia 1 stycznia 1990 r.
Niezwłocznie poinformują o tym Komisję.
Państwa Członkowskie zastosują te środki najpóźniej od dnia 1 czerwca 1990 r.
Artykuł 11
Po notyfikacji [7] niniejszej dyrektywy Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty głównych przepisów prawa krajowego, które przyjmują w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 12
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 25 czerwca 1987 r.
zmieniająca niektóre dyrektywy w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów przemysłowych ze względu na wyróżniające liczby i litery identyfikujące Państwa Członkowskie
(87/354/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: Akt Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii ustalił, w przypadku niektórych dyrektyw dotyczących zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów przemysłowych, litery identyfikujące "GR" dla Republiki Greckiej;
w celu utrzymania związku z oznaczeniem Grecji w jej języku narodowym, należy temu Państwu Członkowskiemu przyporządkować litery identyfikujące "EL"; właściwe dyrektywy muszą być odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywach wymienionych w Załączniku wprowadza się zmiany zgodnie z przepisami określonymi poniżej.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 31 grudnia 1987 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 25 czerwca 1987 r.
zmieniająca dyrektywę 71/316/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wspólnych postanowień odnośnie do przyrządów pomiarowych oraz metod kontroli metrologicznej (87/355/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: załącznik II do dyrektywy Rady 71/316/EWG z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wspólnych przepisów dotyczących przyrządów pomiarowych oraz metod kontroli metrologicznej [4], ostatnio zmienionej dyrektywą 87/354/EWG [5], musi zostać uzupełniony o rysunki dotyczące litery E dla Hiszpanii, EL dla Grecji i P dla Portugalii;
należy zmienić wspomniany załącznik w celu zastąpienia litery IR dla Irlandii przez IRL,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Rysunki określone w ppkt 3.2.1 załącznika II do dyrektywy 71/316/EWG uzupełnia się o litery E, EL i P, natomiast litery IR zastępuje się IRL.
2.
Wzory wyżej wymienionych znaków są przedstawione poniżej:
+++++ TIFF +++++
+++++ TIFF +++++
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 31 grudnia 1987 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 25 czerwca 1987 r.
zmieniająca dyrektywę 80/232/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do nominalnych ilości i nominalnych pojemności dopuszczalnych w odniesieniu do niektórych produktów w opakowaniach jednostkowych
(87/356/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: od czasu przyjęcia dyrektywy 80/232/EWG [4], ostatnio zmienionej dyrektywą 86/96/EWG [5], niezbędne stało się dodanie nominalnych ilości w odniesieniu do niektórych produktów w opakowaniach jednostkowych, w celu usunięcia barier w handlu tymi produktami;
w każdym przypadku, gdy będzie to możliwe, należy zapewnić pełną harmonizację produktów w opakowaniach jednostkowych, w celu ustanowienia przejrzystego rynku tych produktów,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 80/232/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 przed istniejącym tekstem dodaje się liczbę 1. W art. 1 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"2.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 niniejsza dyrektywa stosuje się również do przędzy dziewiarskiej określonej w załączniku I pkt 11, oferowanej w innej formie opakowania."
2) w art. 5 dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Produkty w opakowaniach jednostkowych, wymienione w załączniku I pkt 11, mogą być wprowadzane do obrotu po dniu 31 grudnia 1989 r., wyłącznie w nominalnych ilościach podanych w pkt 11."
3) w załączniku I dodaje się pkt w brzmieniu:
"11.
PRZĘDZA DZIEWIARSKA (ilość w g) z włókien naturalnych (pochodzenia zwierzęcego, roślinnego i mineralnego), chemicznych lub mieszanek tych włókien.
10 – 25 – 50 – 100 – 150 – 200 – 250 – 300 – 350 – 400 – 450 – 500 – 1000
Wartość ta dotyczy bezwodnej masy przędzy, do której ma zastosowanie typowa wilgotność przędzy określona w dyrektywie 71/307/EWG."
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 30 czerwca 1988 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 25 czerwca 1987 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących produktów, których wygląd wskazuje na przeznaczenie inne niż rzeczywiste, zagrażających zdrowiu lub bezpieczeństwu konsumentów
(87/357/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: w poszczególnych Państwach Członkowskich obowiązują przepisy prawne lub regulacje dotyczące niektórych produktów, których wygląd wskazuje na przeznaczenie inne niż rzeczywiste, zagrażających zdrowiu lub bezpieczeństwu konsumentów; przepisy te różnią się od siebie pod względem treści, zakresu i obszaru stosowania; w szczególności, przepisy te w niektórych Państwach Członkowskich dotyczą wszystkich produktów przypominających środki spożywcze, a niebędących środkami spożywczymi, natomiast w innych Państwach Członkowskich dotyczą poszczególnych produktów, które mogą zostać pomylone ze środkami spożywczymi, w szczególności z wyrobami cukierniczymi;
powyższa sytuacja stwarza znaczące bariery w swobodnym przepływie towarów oraz nierówne warunki konkurencji we Wspólnocie, bez zapewnienia skutecznej ochrony konsumentów, w szczególności dzieci;
powyższe przeszkody w ustanowieniu i funkcjonowaniu wspólnego rynku należy usunąć oraz należy zapewnić właściwą ochronę konsumenta, zgodnie z rezolucjami Rady z dnia 14 kwietnia 1975 r. oraz z 19 maja 1981 r. odpowiednio w sprawie pierwszego [3] i drugiego [4] programu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej w sprawie ochrony konsumentów i polityki informacyjnej, oraz zgodnie z rezolucją Rady z dnia 23 czerwca 1986 r. w sprawie nowych bodźców dla polityki ochrony konsumentów [5];
w poszczególnych Państwach Członkowskich należy zapewnić taki sam poziom ochrony zdrowia i bezpieczeństwa konsumentów;
w tym celu, konieczne jest wprowadzenie zakazu wprowadzania do obrotu, przywozu, produkcji oraz wywozu wyrobów, które mogą zostać omyłkowo uznane za środki spożywcze i związku z tym stanowią zagrożenie dla bezpieczeństwa lub zdrowia konsumentów;
należy ustanowić system kontroli, jakie mają być przeprowadzane przez właściwe władze Państw Członkowskich;
zgodnie z zasadami wymienionymi w rezolucjach Rady w sprawie ochrony konsumentów, wyroby niebezpieczne muszą zostać wycofane z rynku;
należy ustanowić przepisy umożliwiający dyskusję oraz badanie środków podejmowanych przez Państwa Członkowskie w celu zakazu lub wycofania ich z rynku; w celu zapewnienia jednolitego stosowania zasad wymienionych w niniejszej dyrektywie w całej Wspólnocie, powyższe badanie oraz dyskusja mogą odbywać się w ramach Komitetu Doradczego ustanowionego na mocy decyzji 84/133/EWG [6];
uwzględniając ewentualną potrzebę rozszerzenia zakresu niniejszej dyrektywy, w celu uwzględnienia niebezpiecznych imitacji środków spożywczych, oraz w celu dokonania oceny i przeglądu procedur ustanowionych w niniejszej dyrektywie, należy zobowiązać Radę, aby dwa lata od chwili wdrożenia niniejszej dyrektywy, podjęła decyzję w sprawie ewentualnego dostosowania przepisów niniejszej dyrektywy, na podstawie sprawozdania Komisji dotyczącego zebranych doświadczeń,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do produktów określonych w poniższym ust. 2, których wygląd wskazuje na przeznaczenie inne niż rzeczywiste, zagrażających bezpieczeństwu lub zdrowiu konsumentów.
2.
Produkty określone w ust. 1 to produkty, które nie są wprawdzie środkami spożywczymi, lecz ze względu na ich kształt, zapach, kolor, wygląd, opakowanie, etykiety, pojemność lub wielkość, mogą zostać uznane przez konsumentów, w szczególności przez dzieci, za środki spożywcze, a w konsekwencji mogą zostać spożyte przez umieszczenie ich w jamie ustnej, wyssanie lub połknięcie, co wiąże się z zagrożeniem i może skutkować na przykład uduszeniem, zatruciem, przebiciem lub niedrożnością przewodu pokarmowego.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie środki niezbędne w celu wprowadzenia zakazu obrotu, przywozu, produkcji lub wywozu produktów określonych w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 3
W szczególności, Państwa Członkowskie zapewnią kontrole produktów znajdujących się na rynku, w celu sprawdzenia, czy produkty objęte zakresem niniejszej dyrektywy nie są wprowadzane do obrotu, oraz podejmą wszelkie środki, konieczne dla zapewnienia, aby ich właściwe władze wycofały lub nakazały wycofanie z rynku wszystkich produktów objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
1.
Jeżeli Państwo Członkowskie podejmuje szczególny środek na mocy art. 2 i 3, informuje o tym fakcie Komisję.
Dostarcza ono opis danego produktu oraz podaje powody swojej decyzji.
W przypadku gdy szczegółowe informacje na temat produktu objęte są wymagane na mocy decyzji 84/133/EWG, powiadomienie wymagane na mocy niniejszej dyrektywy nie jest konieczne.
Komisja przekazuje niezwłocznie szczegółowe informacje pozostałym Państwom Członkowskim.
2.
Komisja lub Państwo Członkowskie mogą zwrócić się do Komitetu ustanowionego na mocy decyzji 84/133/EWG o przeprowadzenie wymiany poglądów odnoszących się do stosowania niniejszej dyrektywy.
Artykuł 5
Dwa lata od dnia określonego w art. 6, na podstawie sprawozdania Komisji dotyczącego zebranych doświadczeń oraz zawierającego właściwe wnioski, Rada podejmie decyzję w sprawie ewentualnego dostosowania niniejszej dyrektywy, w szczególności w celu rozszerzenia jej zakresu na inne niebezpieczne imitacje, inne niż imitacje środków spożywczych, oraz celem przeglądu procedur ustanowionych w art. 4.
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie podejmą środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 26 czerwca 1989 r.
Państwa Członkowskie powiadomią o tym niezwłocznie Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego, jakie przyjmą w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 25 czerwca 1987 r.
zmieniająca dyrektywę 70/156/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep
(87/358/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 70/156/EWG [3], ostatnio zmieniona Aktem Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii, ustanowiła wspólnotową procedurę homologacji typu pojazdów zbudowanych zgodnie z wymogami technicznymi określonymi w dyrektywach szczególnych, a także wykaz części i właściwości pojazdów objętych zakresem tych dyrektyw;
w celu wyeliminowania możliwości błędnej interpretacji wynikającej ze sformułowania niektórych artykułów tej dyrektywy, konieczne jest wprowadzenie niewielkich poprawek;
aby wspomniana procedura homologacji typu mogła mieć wszechstronne zastosowanie, konieczne jest, aby objęła ona części oraz oddzielne zespoły techniczne, jak również, aby każde pojęcie zostało precyzyjnie zdefiniowane;
w celu prawidłowego stosowania wspomnianej procedury homologacji typu, kontrola zgodności produkcji powinna obejmować weryfikację uzgodnień poczynionych z producentem celem zapewnienia, że produkowane pojazdy, oddzielne zespoły techniczne lub części spełniają wymogi homologacji;
w celu zmniejszenia ilości dokumentów będących obecnie w obiegu między Państwami Członkowskimi, świadectwo homologacji typu - wydane zgodnie z odpowiednią szczególną dyrektywą albo częściowo wypełnione świadectwo homologacji typu załączone do dyrektywy 70/156/EWG powinno zaspokajać normalne wymogi informacyjne Państw Członkowskich, które mają możliwość żądania bardziej wyczerpujących informacji technicznych;
występuje potrzeba wyjaśnienia procedur administracyjnych regulujących stosunki między Państwami Członkowskimi, gdy jedno Państwo Członkowskie wskazuje Państwu Członkowskiemu homologującemu typ, iż pewna liczba pojazdów nie jest zgodnych z homologowanym typem i w związku z tym istnieje powód do uważania, że nie została odpowiednio zapewniona zgodność produkcji;
w przypadkach, kiedy szczegółowe dyrektywy stanowią, iż oddzielny zespół techniczny musi być oznaczony numerem homologacji, nie ma obowiązku dołączania świadectwa zgodności do każdego zespołu; od producenta oddzielnego zespołu technicznego wymaga się podania informacji dotyczących ograniczeń jego wykorzystania i warunków dotyczących zamontowania tego zespołu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 70/156/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuły 1 i 2 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy:
- "pojazd" oznacza każdy pojazd silnikowy przeznaczony do ruchu drogowego, z nadwoziem lub bez, posiadający co najmniej cztery koła i o maksymalnej prędkości konstrukcyjnej przekraczającej 25 km/h oraz jego przyczepy, z wyłączeniem pojazdów poruszających się po szynach oraz rolniczych ciągników i maszyn,
- "oddzielny zespół techniczny" oznacza urządzenie, spełniające wymogi szczegółowej dyrektywy, zaprojektowane jako część pojazdu, które może być homologowane odrębnie, ale wyłącznie w odniesieniu do jednego lub więcej określonych typów pojazdów,
- "część" oznacza urządzenie, spełniające wymogi szczegółowej dyrektywy, zaprojektowane jako część pojazdu, które może być homologowane niezależnie od pojazdu.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "krajowa homologacja typu" oznacza procedurę administracyjną znaną jako:
- /
w prawie belgijskim,
- "standardtypegodkendelse" w prawie duńskim,
- "allgemeine Betriebserlaubnis" w prawie niemieckim,
- "έγκριση τύπου," w prawie greckim,
- "homologacion de tipo" w prawie hiszpańskim,
- "réception par type" w prawie francuskim,
- "type approval" w prawie irlandzkim,
- "omologazione" lub "approvazione del tipo" w prawie włoskim,
- "agrément" w prawie luksemburskim,
- "typegoedkeuring" w prawie niderlandzkim,
- "aprovaçăo de marca e modelo" w prawie portugalskim,
- "type approval" w prawie Zjednoczonego Królestwa.
b) "homologacja typu EWG" oznacza procedurę, zgodnie z którą Państwo Członkowskie zaświadcza, iż typ pojazdu, oddzielny zespół techniczny lub część spełnia wymogi techniczne szczegółowych dyrektyw oraz kontroli wymienionych w świadectwie homologacji typu EWG, którego wzór znajduje się w załączniku II oraz w razie potrzeby uzupełnioną o Załącznik do świadectwa homologacji typu zgodnie z odpowiednimi oddzielnymi dyrektywami."
2) artykuły 4 i 5 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 4
1.
Każde Państwo Członkowskie homologuje wszystkie typy pojazdów, które spełniają następujące warunki:
a) typ pojazdu musi być zgodny ze szczegółowymi danymi w dokumencie informacyjnym;
b) typ pojazdu musi pomyślnie przejść kontrole, określone w art. 2 lit. b), wymienione we wzorze świadectwa homologacji typu.
2.
Państwo Członkowskie udzielające homologacji podejmuje niezbędne środki w celu sprawdzenia w koniecznym zakresie i w razie potrzeby we współpracy z właściwymi władzami pozostałych Państw Członkowskich, że poczynione zostały odpowiednie uzgodnienia mające na celu zapewnienie, iż produkowane pojazdy są zgodne z homologowanym typem.
3.
Państwo Członkowskie, które udziela homologacji podejmuje niezbędne środki w celu sprawdzenia w koniecznym zakresie i w razie potrzeby we współpracy z właściwymi władzami pozostałych Państw Członkowskich, że uzgodnienia, określone w ust. 2 są w dalszym ciągu odpowiednie oraz że modele seryjne są zgodne z homologowanym typem.
Sprawdzenie zgodności modeli seryjnych z homologowanym typem ogranicza się do wyrywkowych kontroli, chyba że oddzielne dyrektywy stanowią inaczej.
4.
Każde Państwo Członkowskie wypełnia wszystkie sekcje świadectwa homologacji typu dla każdego typu pojazdu, który homologuje.
Artykuł 5
1.
Właściwe władze każdego Państwa Członkowskiego przesyłają, w terminie jednego miesiąca, właściwym władzom pozostałych Państw Członkowskich egzemplarz świadectwa homologacji typu dla każdego typu pojazdu, który homologują lub któremu odmawiają udzielenia homologacji.
2.
Państwa Członkowskie mogą jednakże zażądać od Państwa Członkowskiego, które udzieliło homologacji typu lub od producenta, lub jego upoważnionego przedstawiciela dalszych informacji zawartych w dokumentach technicznych wymienionych w świadectwie homologacji typu.
3.
Producent lub jego upoważniony przedstawiciel w kraju rejestracji wystawia świadectwo zgodności, którego wzór znajduje się w załączniku III, dla każdego pojazdu produkowanego zgodnie z homologowanym typem.
4.
Jednakże do celów opodatkowania pojazdu lub wypełnienia jego dokumentów rejestracyjnych Państwa Członkowskie mogą wystąpić o szczegółowe dane nie wymienione w załączniku III jako informacje do umieszczenia w świadectwie zgodności, pod warunkiem, iż takie szczegółowe dane wymienione są w dokumencie informacyjnym lub mogą zostać na jego podstawie uzyskane za pomocą bezpośrednich obliczeń."
3) w art. 6 ust. 2 skreśla się, co następuje:
"…i przekazują właściwym władzom pozostałych Państw Członkowskich za pomocą okresowych przesyłek zbiorczych kopie zmian wprowadzonych do już rozesłanych dokumentów informacyjnych."
4) w art. 7 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Jednakże istnienie tego świadectwa nie stanowi przeszkody w podjęciu przez Państwo Członkowskie tego rodzaju środków w odniesieniu do pojazdów niezgodnych z homologowanym typem.
Brak zgodności z homologowanym typem występuje wówczas, gdy istnieją rozbieżności w szczegółowych danych zamieszczonych w świadectwie homologacji typu i/lub dokumencie informacyjnym i rozbieżności te nie zostały zatwierdzone zgodnie z art. 6 ust. 2 lub art. 6 ust. 3 przez Państwo Członkowskie, które udzieliło homologacji typu. Pojazdu nie uważa się za wykazujący rozbieżności z homologowanym typem w przypadku gdy tolerancje dozwolone są szczegółowymi dyrektywami i tolerancje te są przestrzegane."
5) artykuł 8 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 8
1.
Jeżeli Państwo Członkowskie, które udzieliło homologacji typu EWG stwierdza, że określona liczba pojazdów wyposażonych w świadectwo zgodności nie jest zgodna z homologowanym przez nie typem, podejmuje ono niezbędne środki w celu zapewnienia, że modele seryjne znów są zgodne z homologacją.
Właściwe organy tego Państwa powiadamiają właściwe organy pozostałych Państw Członkowskich o podjętych środkach, które w razie potrzeby mogą obejmować wycofanie homologacji typu EWG.
2.
Jeżeli Państwo Członkowskie wykaże, że określona liczba pojazdów wyposażonych w świadectwo zgodności nie jest zgodna z homologowanym typem, może ono zażądać od Państwa Członkowskiego, które udzieliło homologacji typu EWG sprawdzenia, czy modele seryjne są zgodne z homologowanym typem.
Państwo Członkowskie, które udzieliło homologacji typu EWG przeprowadza żądaną kontrolę zgodności produkcji w terminie sześciu miesięcy od dnia przedstawienia żądania, w razie konieczności przy współpracy Państwa Członkowskiego, które zażądało przeprowadzenia takiej kontroli.
W przypadku stwierdzenia braku zgodności właściwe władze Państwa Członkowskiego, które udzieliło homologacji typu podejmują środki określone w ust. 1.
3.
Właściwe organy Państw Członkowskich powiadamiają się wzajemnie w terminie jednego miesiąca o wszelkich przypadkach wycofania homologacji typu EWG oraz o przyczynach podjęcia takiego środka.
4.
Jeżeli Państwo Członkowskie, które udzieliło homologacji typu EWG nie zgadza się z brakiem zgodności, o którym zostało powiadomione, zainteresowane Państwa Członkowskie podejmują działania w kierunku rozstrzygnięcia sporu.
Komisja jest powiadamiana oraz w razie konieczności przeprowadza odpowiednie konsultacje w celu osiągnięcia porozumienia."
6) artykuł 9a otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 9a
1.
W przypadku gdy oddzielne dyrektywy zawierają wyraźny przepis na to pozwalający, homologacja EWG może zostać również udzielona typom układów lub części stanowiącym oddzielny zespół techniczny oraz częściom zgodnie z art. 3–9 i 14.
2.
W przypadku gdy oddzielny zespół techniczny lub część, które mają zostać homologowane, spełniają swoje funkcje lub oferują specjalne możliwości w połączeniu z innymi częściami pojazdu, i z tego powodu zgodność z jednym lub więcej wymogiem może być sprawdzona jedynie, gdy oddzielny zespół techniczny lub część, które mają zostać homologowane działają w połączeniu z innymi częściami pojazdu, czy to prawdziwymi, czy symulowanymi, zakres homologacji EWG oddzielnego zespołu technicznego lub części musi być odpowiednio ograniczony.
Świadectwo homologacji EWG oddzielnego zespołu technicznego lub części zawiera wtedy wszelkie ograniczenia dotyczące ich zastosowania oraz wskazanie dotyczące wszelkich warunków ich montażu.
Przestrzeganie tych ograniczeń i warunków sprawdzane jest w trakcie przeprowadzania homologacji typu EWG pojazdu.
3. Posiadacz świadectwa homologacji typu EWG oddzielnego zespołu technicznego lub części udzielonej zgodnie z niniejszym artykułem zobowiązany jest nie tylko do wypełnienia świadectwa przewidzianego w art. 5 ust. 3, ale także do dołączenia do każdego wyprodukowanego zgodnie z homologowanym typem zespołu lub części nazwy handlowej lub znaku towarowego, typu oraz, jeżeli tak stanowi oddzielna dyrektywa, numeru homologacji.
4.
Posiadacz świadectwa homologacji EWG, które zgodnie z przepisami ust. 2, obejmuje ograniczenia ich wykorzystania, przekazuje z każdym wyprodukowanym zespołem lub częścią szczegółowe informacje na temat tych ograniczeń oraz wskazuje wszystkie warunki dotyczące ich zamontowania."
7) w art. 10 ust. 1 tiret trzecie otrzymuje brzmienie:
"- na wniosek producenta lub jego upoważnionego przedstawiciela oraz po przedstawieniu informacji wymaganych na mocy oddzielnych dyrektyw, zainteresowane Państwo Członkowskie wystawia świadectwo homologacji typu zgodnie z odpowiednią szczegółową dyrektywą.
Egzemplarz tego świadectwa wydaje się wnioskodawcy.
W odniesieniu do pojazdów tego samego typu pozostałe Państwa Członkowskie przyjmują ten egzemplarz jako dowód, iż przeprowadzone zostały wymagane badania."
Artykuł 2
Dokumenty wymienione w załączniku do niniejszej dyrektywy uważa się za równoważne świadectwu homologacji typu, określonemu w art. 10 ust. 1 tiret trzecie dyrektywy 70/156/EWG.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 października 1988 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 25 czerwca 1987 r.
w sprawie pasm częstotliwości, które mają zostać zarezerwowane dla skoordynowanego wprowadzenia publicznej paneuropejskiej komórkowej cyfrowej naziemnej łączności ruchomej we Wspólnocie
(87/372/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: zalecenie 84/549/EWG [3] wzywające do wprowadzania usług opartych na wspólnym, ujednoliconym podejściu w obszarze telekomunikacji;
dla dobra rozwoju gospodarczego Wspólnoty należy w pełni wykorzystać zasoby oferowane przez współczesne sieci telekomunikacyjne;
usługi radiowe telefonii ruchomej są jedynym sposobem na utrzymywanie kontaktu z przemieszczającymi się użytkownikami i najskuteczniejszym dla tych użytkowników sposobem podłączenia się do publicznych sieci telekomunikacyjnych;
łączność ruchoma zależy od przydzielenia i dostępności pasm częstotliwości w celu transmisji i odbioru między stacjami stacjonarnymi, a stacjami ruchomymi;
częstotliwości, jak również naziemne systemy łączności ruchomej wykorzystywane obecnie we Wspólnocie różnią się znacznie między sobą i nie pozwalają na czerpanie korzyści z europejskiej sieci usług i rynków europejskich wszystkim użytkownikom przemieszczającym się pojazdami, łodziami, pociągami i pieszo w całej Wspólnocie, w tym po wodach śródlądowych i przybrzeżnych;
przejście na komórkowe cyfrowe systemy łączności ruchomej drugiej generacji stanowi jedyną okazję do ustanowienia prawdziwie paneuropejskiej łączności ruchomej;
Europejska Konferencja Administracji Pocztowych i Telekomunikacyjnych (CEPT) zaleciła, aby takiemu systemowi przeznaczyć częstotliwości od 890–915 i 935–960 MHz, zgodnie z rozporządzeniami o radiokomunikacji Międzynarodowej Unii Telekomunikacyjnej (ITU), przydzielającymi te częstotliwości również dla świadczenia usług radiowej telefonii ruchomej;
niektóre Państwa Członkowskie wykorzystują już lub planują wykorzystanie części tych pasm częstotliwości dla systemów przejściowych oraz innych usług radiowych;
coraz szerszy dostęp do określonego wyżej pełnego zakresu pasm częstotliwości będzie niezbędny dla ustanowienia prawdziwie paneuropejskiej łączności ruchomej;
wprowadzenie w życie zalecenia Rady 87/371/EWG z dnia 25 czerwca 1987 r., dotyczącego skoordynowanego wprowadzenia publicznej paneuropejskiej komórkowej cyfrowej naziemnej łączności ruchomej we Wspólnocie [4], mającej na celu uruchomienie najpóźniej w 1991 r. systemu paneuropejskiego, pozwoli na szybką specyfikację ścieżki transmisji radiowej;
na podstawie obecnych tendencji technologicznych i rynkowych, realistyczna wydaje się prognoza wyłącznej eksploatacji pasm częstotliwości 890–915 i 935–960 MHz przez system paneuropejski w ciągu dziesięciu lat począwszy od dnia 1 stycznia 1991 r.;
dyrektywa Rady 86/361/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie wstępnego etapu wzajemnego uznawania homologacji końcowych urządzeń telekomunikacyjnych [5], pozwoli na szybkie ustalenie wspólnych specyfikacji zgodności urządzeń dla paneuropejskiego komórkowego cyfrowego systemu łączności ruchomej;
sprawozdanie dotyczące publicznej łączności ruchomej opracowany przez Grupę ds. Analiz i Prognoz (GAP) dla Grupy Wyższych Urzędników ds. Telekomunikacji, (SOPG-T) zwrócił uwagę na konieczność udostępnienia odpowiednich częstotliwości, jako na niezbędny warunek wstępny paneuropejskiej komórkowej cyfrowej łączności ruchomej;
administracje telekomunikacji, Europejska Konferencja Administracji Pocztowych i Telekomunikacyjnych (CEPT) i producenci sprzętu telekomunikacyjnego w Państwach Członkowskich przedstawili pozytywne opinie na temat tego sprawozdania,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, że pasma częstotliwości 905–914 i 950–959 MHz lub równoważne części pasm wymienione w ust. 2, zostaną zarezerwowane wyłącznie [6] do celów publicznej paneuropejskiej komórkowej cyfrowej łączności ruchomej od dnia 1 stycznia 1991 r.
2.
Państwa Członkowskie zapewnią sporządzenie planów koniecznych dla umożliwienia publicznym paneuropejskim komórkowym cyfrowym systemom łączności ruchomej, jak najszybsze udostępnienie całych pasm 890–915 i 935–960 MHz, zgodnie z potrzebami rynku.
Artykuł 2
Komisja przedstawi Radzie sprawozdanie dotyczące wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do końca 1996 r.
Artykuł 3
Do celów niniejszej dyrektywy "usługa publicznej paneuropejskiej komórkowej cyfrowej naziemnej łączności ruchomej" oznacza publiczne komórkowe usługi radiowe świadczone w każdym Państwie Członkowskim na podstawie wspólnej specyfikacji, charakteryzującej się kodowaniem sygnałów głosowych w systemie dwójkowym przed ich transmisją radiową i których użytkownicy w poszczególnych Państwach Członkowskich mogą uzyskać dostęp do usług w każdym innym Państwie Członkowskim.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej w ciągu 18 miesięcy od momentu jej ogłoszenia [7].
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 25 czerwca 1987 r.
w sprawie konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu montowanych przed siedzeniem kierowcy w kołowych ciągnikach rolniczych i leśnych o wąskim rozstawie kół
(87/402/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa Rady nr 74/150/EWG z dnia 4 marca 1984 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu kołowych ciągników rolniczych lub leśnych [4], ostatnio zmieniona Aktem Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii, stanowi, że przepisy niezbędne dla realizacji procedury EWG dotyczącej homologacji typu w stosunku do poszczególnych części ciągników lub ich właściwości powinny zostać szczegółowo określone w odrębnych dyrektywach. Przepisy prawne odnoszące się do konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu oraz ich umocowania zostały określone w dyrektywach 77/536/EWG [5] i 79/622/EWG [6], ostatnio zmienionych Aktem Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii; dwie powyższe dyrektywy dotyczą odpowiednio procedur przeprowadzania testów dynamicznych i statycznych, z których jeden może zostać aktualnie zastosowany przez producenta i dotyczą ciągników standardowych, tj. ciągników o maksymalnym prześwicie pod pojazdem 1000 mm i stałym lub regulowanym rozstawie kół jednej z napędzanych osi nie mniejszym niż 1150 mm, jak również o masie między 1,5 a 4,5 tony w przypadku ciągników objętych dyrektywą dotyczącą "testowania dynamicznego" i nie mniej niż 800 kg w przypadku ciągników objętych dyrektywą dotyczącą "testowania statycznego";
ciągniki objęte niniejszą dyrektywą mają maksymalny prześwit pod pojazdem równy 600 mm, stałą lub regulowaną minimalną szerokość rozstawu z jedną osią mniejszą niż 1150 mm, są wyposażone w opony większego rozmiaru oraz mają masę większą od 600 kg, jednakże mniejszą niż 3000 kg; konstrukcje zabezpieczające przy przewróceniu tych ciągników, które są używane do specjalnych zadań, mogą musieć spełniać szczególny warunek lub warunki inne niż wymienione w dyrektywach 77/536/EWG i 79/622/EWG;
wymagania techniczne takich ciągników o "wąskim rozstawie kół" muszą być zgodne z ustawodawstwem krajowym dotyczącym między innymi konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu i ich umocowania do ciągnika; warunki te różnią się między Państwami Członkowskimi; konieczne jest zatem, by wszystkie Państwa Członkowskie przyjęły takie same wymagania albo uzupełniając istniejące przepisy, albo w ich miejsce, w szczególności celem umożliwienia, by w odniesieniu do każdego typu ciągnika została wprowadzona procedura homologacji typu EWG, będąca przedmiotem dyrektywy 74/150/EWG;
niniejsza dyrektywa dotyczy konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu typu dwufilarowego zamontowanych z przodu siedzenia kierowcy oraz charakteryzujących się ograniczoną wolną przestrzenią typową dla sylwetki ciągnika, a w związku z tym nie zalecanych w żadnych warunkach, gdyż utrudniają dostęp do miejsca kierowania, jednakże konstrukcje te stosuje się (odgięte lub nie) z powodu niekwestionowanej łatwości ich użytkowania; zamontowane z tyłu konstrukcje zabezpieczające przy przewróceniu w ciągnikach o wąskim rozstawie kół stosowane w rolnictwie i leśnictwie były przedmiotem dyrektywy 86/298/EWG [7];
ujednolicona procedura zatwierdzania typu części w odniesieniu do konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu oraz ich umocowania do ciągnika umożliwia każdemu Państwu Członkowskiemu sprawdzenie zgodności z konstrukcją wspólną oraz z wymaganiami testowymi, jak również poinformowanie innych Państw Członkowskich o swoich spostrzeżeniach poprzez przesłanie im kopii świadectwa homologacji typu części, sporządzonego w odniesieniu do każdego typu konstrukcji zabezpieczającej przy przewróceniu i jej umocowania do ciągnika; umieszczenie znaku homologacji typu EWG części na wszystkich konstrukcjach wyprodukowanych zgodnie z zatwierdzonym typem całkowicie zapobiega jakiejkolwiek potrzebie przeprowadzania testów technicznych w odniesieniu do tych konstrukcji w innych Państwach Członkowskich; wspólne wymagania dotyczące innych elementów właściwości konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu zostaną ustalone w terminie późniejszym;
głównym celem ujednolicenia wymagań jest zapewnienie bezpieczeństwa w pracy oraz na drodze w całej Wspólnocie; z tego powodu ciągniki, do których ma zastosowanie niniejsza dyrektywa, muszą być obowiązkowo wyposażone w konstrukcje zabezpieczające przy przewróceniu;
zbliżenie ustawodawstw krajowych dotyczących ciągników uprawnia do wzajemnego uznania przez Państwa Członkowskie przeprowadzonych przez nie testów opartych na wspólnych wymaganiach,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejszą dyrektywę stosuje się do ciągników, określonych w art. 1 dyrektywy 74/150/EWG mających następujące właściwości:
- prześwit pod pojazdem nie większy niż 600 mm poniżej najniżej położonych punktów osi przedniej i tylnej, umożliwiający dyferencjał,
- stały lub regulowany minimalny rozstaw kół jednej z osi mniejszy niż 1150 mm, wyposażonych w opony większego rozmiaru.
Zakłada się, że oś zamontowana z szerszymi oponami jest ustawiona na szerokości rozstawu nie większej niż 1150 mm. Musi istnieć możliwość ustawienia szerokości kół drugiej osi w taki sposób, że krawędzie zewnętrzne węższych opon nie wychodzą poza krawędzie zewnętrzne opon drugiej osi.
W przypadku gdy obydwie osie są wyposażone w obramowania oraz opony tej samej wielkości, stała lub regulowana szerokość rozstawu kół obydwu osi musi być mniejsza niż 1150 mm,
- masa 600 kg i 3000 kg, odpowiadająca masie nieobciążonego ciągnika, tak jak jest to zdefiniowane w sekcji 2.4 załącznika I do dyrektywy 74/150/EWG, włączając konstrukcję zabezpieczającą przy przewróceniu zamontowaną zgodnie z wymaganiami niniejszej dyrektywy oraz opony o największym zalecanym przez producenta rozmiarze.
Artykuł 2
1.
Każde Państwo Członkowskie udzieli homologacji typu EWG części w odniesieniu do wszystkich typów konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu i ich umocowania do ciągnika, które spełniają wymagania dotyczące konstrukcji oraz wymagania testowe, określonych w załącznikach od I-IV.
2.
Państwo Członkowskie, które przyznało homologację typu EWG części, podejmuje środki wymagane w celu sprawdzenia, czy modele produkcyjne są zgodne z typem posiadającym homologację, tak dalece jak jest to konieczne i w przypadku zaistnienia potrzeby wypływającej ze współpracy z innymi Państwami Członkowskimi.
Taka weryfikacja będzie ograniczać się do kontroli na miejscu.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie w odniesieniu do każdego typu konstrukcji zabezpieczającej przy przewróceniu oraz jej umocowania do ciągnika, zatwierdzonych w myśl art. 2, wydadzą producentowi ciągnika lub konstrukcji zabezpieczającej przy przewróceniu bądź jego upoważnionemu przedstawicielowi znak homologacji typu EWG części, zgodny z wzorem przedstawionym w załączniku VII.
Państwa Członkowskie podejmują odpowiednie środki zapobiegające użyciu znaków mogących spowodować pomylenie konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu z innymi przyrządami, którym udzielono homologacji typu części, zgodnie z art. 2.
Artykuł 4
1.
Żadne z Państw Członkowskich nie może zabronić wprowadzenia na rynek konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu lub ich umocowania do ciągnika na podstawie ich konstrukcji lub metod działania, w przypadku kiedy posiadają one znak homologacji typu EWG części.
2.
Jednakże Państwo Członkowskie może zabronić wprowadzenia na rynek konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu noszących znak homologacji typu EWG części, które nie odpowiadają typowi, który posiada homologację.
Państwo to powiadamia pozostałe Państwa Członkowskie oraz Komisję o podjętych środkach, przedstawiając powody swojej decyzji.
Artykuł 5
Właściwe władze każdego Państwa Członkowskiego w ciągu jednego miesiąca przesyłają właściwym władzom pozostałych Państw Członkowskich kopię świadectwa homologacji typu części, którego przykład podany jest w załączniku VIII, wypełnionego dla każdego typu konstrukcji zabezpieczającej przy przewróceniu, które zostały zatwierdzone lub nie.
Artykuł 6
1.
Jeśli Państwo Członkowskie, które udzieliło homologacji typu EWG części uzna, iż pewna część konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu i ich umocowania do ciągnika, noszących jednakowy znak homologacji typu EWG części nie spełnia wymagań dotyczących zatwierdzonego typu, wtedy podejmie niezbędne środki, by zapewnić, iż produkowane modele spełniają wymagania zatwierdzonego typu.
Właściwe władze tego państwa udzielą porad w sprawie podjętych środków właściwym władzom innych Państw Członkowskich, które mogą, o ile to konieczne, w razie poważnych i powtarzających się przypadków niespełniania wymagań zgodności wycofać homologację typu EWG części.
Wspomniane władze podejmą takie same środki, jeśli zostaną poinformowane przez właściwe władze innego Państwa Członkowskiego o wspomnianych przypadkach niespełniania warunków zgodności.
2.
Właściwe władze Państw Członkowskich w ciągu miesiąca powiadamiają się wzajemnie o cofnięciu homologacji typu EWG części oraz o powodach podjętych środków.
Artykuł 7
Każda decyzja podjęta w myśl przepisów przyjętych w wykonaniu niniejszej dyrektywy dotycząca odmowy lub wycofania homologacji typu części w odniesieniu do konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu lub ich umocowania do ciągnika albo zakazu ich wprowadzania na rynek czy użytkowania będzie szczegółowo określała powody, na których oparto się przy jej podejmowaniu.
Decyzja taka zostanie podana do wiadomości zainteresowanej stronie, która jednocześnie zostanie poinformowana o dostępnych, zgodnych z obowiązującym w Państwach Członkowskich prawem środkach zaradczych, jak również o czasie przewidzianym na skorzystanie z takich środków.
Artykuł 8
Żadne z Państw Członkowskich nie może odmówić udzielania homologacji typu EWG lub krajowej homologacji typu w odniesieniu do ciągników z powodów dotyczących konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu lub ich umocowania do ciągnika, o ile noszą one znak homologacji typu EWG części i gdy zostały spełnione wymagania określone w załączniku VIII.
Artykuł 9
1.
Żadne z Państw Członkowskich nie może odmówić lub zakazać sprzedaży, rejestracji, dopuszczenia do ruchu lub eksploatowania ciągników z powodów dotyczących konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu i ich umocowania do ciągnika, o ile noszą one znak homologacji typu EWG części i gdy zostały spełnione wymagania określone w załączniku IX.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą, zgodnie z Traktatem, nałożyć ograniczenia dotyczące używania ciągników, określone w niniejszej dyrektywie, w pewnych obszarach, gdzie wymaga tego bezpieczeństwo, w związku ze szczególnym charakterem niektórych obszarów lub zbiorów.
Państwa Członkowskie poinformują Komisję o wszelkich tego typu ograniczeniach przed wprowadzeniem ich w życie oraz o powodach ich przyjęcia.
2.
Niniejsza dyrektywa nie ma wpływu na prawo Państw Członkowskich do określenia - przy należytym uwzględnieniu przepisów Traktatu - wymagań, które uznają one za konieczne celem zapewnienia ochrony pracowników podczas używania przez nich omawianych ciągników, pod warunkiem iż nie oznacza to, że konstrukcje zabezpieczające zostaną zmienione w sposób nieprzewidziany niniejszą dyrektywą.
Artykuł 10
1.
W związku z homologacją typu EWG każdy ciągnik, do którego stosuje się art. 1, musi być wyposażony w konstrukcję zabezpieczającą przy przewróceniu.
2.
Konstrukcja określona w ust. 1, o ile nie jest to konstrukcja zabezpieczająca zamontowana z tyłu, musi spełniać wymagania określone w załącznikach I–V do niniejszej dyrektywy lub w dyrektywach 77/536/EWG bądź 79/622/EWG.
Artykuł 11
Wszelkie zmiany konieczne do dostosowania wymagań określonych w załącznikach do niniejszej dyrektywy, celem uwzględnienia postępu technicznego przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 dyrektywy 74/150/EWG.
Artykuł 12
W okresie 18 miesięcy od notyfikacji niniejszej dyrektywy Rada, stanowiąc na wniosek Komisji, w oparciu o przepisy Traktatu przyjmie dyrektywę uzupełniającą niniejszą dyrektywę o przepisy wprowadzające dodatkowe testy na uderzenia do procedury testu dynamicznego.
Artykuł 13
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie środki konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy [8] w terminie 24 miesięcy od jej ogłoszenia i niezwłocznie poinformują o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 14
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 25 czerwca 1987 r.
w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do prostych zbiorników ciśnieniowych
(87/404/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: Państwa Członkowskie są na swoim terytorium odpowiedzialne za zapewnienie bezpieczeństwa osób, zwierząt domowych i mienia przed zagrożeniami wynikającymi z nieszczelności lub rozerwania prostych zbiorników ciśnieniowych;
w każdym Państwie Członkowskim przepisy bezwzględnie obowiązujące określają w szczególności poziom bezpieczeństwa wymagany w stosunku do prostych zbiorników ciśnieniowych przez wyszczególnienie parametrów obliczeniowych i charakterystyk eksploatacyjnych, warunków instalowania i użytkowania oraz procedur kontroli przed i po wprowadzeniu do obrotu; te przepisy bezwzględnie obowiązujące nie prowadzą koniecznie do różnic w poziomie bezpieczeństwa w poszczególnych Państwach Członkowskich, jednak różnice między nimi utrudniają wymianę handlową we Wspólnocie;
przepisy krajowe zapewniające takie bezpieczeństwo muszą być zharmonizowane w celu zagwarantowania swobodnego przepływu prostych zbiorników ciśnieniowych bez obniżania istniejącego i uzasadnionego poziomu ochrony w Państwach Członkowskich;
obecnie obowiązujące prawodawstwo wspólnotowe przewiduje, że bez względu na jedną z podstawowych zasad Wspólnoty, a mianowicie swobodnego przepływu towarów, przeszkody w przepływie wewnątrzwspólnotowym wynikające z różnic między ustawodawstwami krajowymi odnoszącymi się do obrotu produktami powinny być tolerowane w takim stopniu, w jakim przepisy te mogą być uznane za niezbędne w celu wypełnienia zasadniczych wymogów; harmonizacja ustawodawstw powinna być zatem ograniczona do przepisów koniecznych w celu spełnienia zasadniczych wymogów bezpieczeństwa dla prostych zbiorników ciśnieniowych; są one zasadnicze, wymogi te muszą zastąpić odpowiadające przepisy krajowe;
niniejsza dyrektywa zawiera zatem tylko zasadnicze wymogi obowiązkowe i zasadnicze; w celu ułatwienia potwierdzania zgodności z zasadniczymi wymogami konieczne jest ustanowienie norm zharmonizowanych na poziomie europejskim, w szczególności odnoszących się do projektowania, eksploatowania i instalowania prostych zbiorników ciśnieniowych, tak aby można było domniemywać zgodność produktów im odpowiadających z wymogami bezpieczeństwa; normy te, zharmonizowane na poziomie europejskim, są opracowywane przez instytucje prywatne i powinny pozostać niewiążące; w tym celu Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN) i Europejski Komitet Normalizacyjny Elektrotechniki (CENELEC) zostały uznane za instytucje właściwe w zakresie przyjmowania norm zharmonizowanych zgodnie z ogólnymi wytycznymi w sprawie współpracy między Komisją i tymi instytucjami, podpisanymi dnia 13 listopada 1984 r.; do celów niniejszej dyrektywy norma zharmonizowana oznacza specyfikację techniczną (normę europejską lub dokument harmonizacyjny) przyjętą przez jedną lub obie te instytucje na podstawie upoważnienia Komisji, zgodnie z przepisami dyrektywy Rady 83/189/EWG z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i uregulowań technicznych [4] oraz wspomnianymi wyżej ogólnymi wytycznymi;
kontrola zgodności z odpowiednimi wymogami technicznymi jest konieczna w celu zapewnienia skutecznej ochrony użytkowników i osób trzecich; istniejące procedury kontroli są różne w poszczególnych Państwach Członkowskich; w celu uniknięcia wielokrotnych kontroli, które w rezultacie stanowią przeszkody dla swobodnego przepływu zbiorników, należy przyjąć ustalenia służące wzajemnemu uznawaniu procedur kontroli przez Państwa Członkowskie; mając na celu ułatwienie wzajemnego uznawania procedur kontroli, zaleca się ustalenie zharmonizowanej procedury wspólnotowej i zharmonizowanie kryteriów wyznaczania jednostek odpowiedzialnych za przeprowadzanie testów, nadzoru i weryfikacji;
umieszczenie na prostym zbiorniku ciśnieniowym znaku WE wskazuje, iż odpowiada on przepisom niniejszej dyrektywy i dlatego nie jest konieczne, przy przywozie i oddawaniu zbiornika do użytku, powtarzanie kontroli już przeprowadzonych; pomimo to proste zbiorniki ciśnieniowe mogą stwarzać zagrożenie bezpieczeństwa; należy zatem ustanowić przepisy dotyczące procedury zmniejszającej to zagrożenie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
Zakres, wprowadzenie do obrotu i swobodny przepływ
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa dotyczy prostych zbiorników ciśnieniowych produkowanych seryjnie.
2.
Do celów niniejszej dyrektywy „prosty zbiornik ciśnieniowy” oznacza dowolny zbiornik spawany podlegający nadciśnieniu wewnętrznemu większemu niż 0,5 bara, przeznaczony do przechowywania powietrza lub azotu i nieprzeznaczony do ogrzewania płomieniem.
Ponadto,
- elementy i zespoły mające wpływ na wytrzymałość zbiornika poddawanego ciśnieniu są wykonane ze stali jakościowej niestopowej lub z aluminium niestopowego, lub ze stopów aluminium nieutwardzalnych przez starzenie,
- zbiornik jest wykonany:
- z części walcowej o przekroju kołowym zamkniętej dnami wypukłymi o wypukłości skierowanej na zewnątrz lub dnami płaskimi będącymi figurami obrotowymi o tej samej osi co oś części walcowej, lub
- z dwóch den wypukłych o wypukłości skierowanej na zewnątrz i będących figurami obrotowymi o tej samej osi,
- najwyższe ciśnienie robocze zbiornika nie przekracza 30 bar oraz iloczyn ciśnienia roboczego i objętości zbiornika (PS. V) nie przekracza 10000 barów/litr,
- najniższa temperatura robocza zbiornika nie jest niższa niż -50 °C, a najwyższa temperatura robocza zbiornika nie jest wyższa niż 300 °C dla zbiorników stalowych oraz 100 °C dla zbiorników z aluminium lub jego stopów.
3.
Z zakresu objętego niniejszą dyrektywą wyłączone są następujące zbiorniki:
- zbiorniki zaprojektowane specjalnie do zastosowań jądrowych, których awaria może spowodować emisję radioaktywną,
- zbiorniki specjalnie przeznaczone do zainstalowania na statkach morskich lub powietrznych, lub przeznaczone do ich napędu,
- gaśnice.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne kroki w celu zapewnienia, że zbiorniki, określone w art. 1 zwane dalej „zbiornikami”, mogą być wprowadzane do obrotu i oddawane do użytku tylko wtedy, gdy nie naruszają bezpieczeństwa osób, zwierząt domowych i mienia, jeśli są właściwie zainstalowane i konserwowane oraz użytkowane zgodnie z przewidywanym zastosowaniem.
2.
Przepisy niniejszej dyrektywy nie naruszają prawa Państw Członkowskich do ustanowienia, przy należytym przestrzeganiu przepisów Traktatu, wymogów, które uważają za niezbędne w celu zapewnienia bezpieczeństwa pracowników użytkujących zbiorniki, pod warunkiem że nie oznacza to modyfikacji zbiorników w sposób nieuregulowany w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 3
1.
Zbiorniki, w których iloczyn ciśnienia i pojemności przekracza 50 barów/litr, muszą spełniać zasadnicze wymogi bezpieczeństwa wymienione w załączniku. I.
2.
Zbiorniki, w których iloczyn ciśnienia i pojemności jest nie większy niż 50 barów/litr, muszą być produkowane zgodnie z uznaną praktyką inżynierską stosowaną w danym Państwie Członkowskim oraz oznakowane w sposób ustanowiony w załączniku II pkt 1 z wyjątkiem znaku WE, określonym w art. 16.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie nie mogą utrudniać wprowadzania do obrotu i oddawania do użytku na ich terytorium zbiorników, które spełniają wymogi niniejszej dyrektywy.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie zakładają, że zbiorniki spełniają zasadnicze wymogi bezpieczeństwa określone w art. 3, jeżeli noszą one znak WE oznaczający zgodność zbiorników z normami krajowymi wprowadzającymi normy zharmonizowane, których numery referencyjne zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Państwa Członkowskie publikują numery referencyjne takich norm krajowych.
2.
Państwa Członkowskie zakładają, że zbiorniki, w odniesieniu do których producent nie zastosował norm określonych w ust. 1 lub zastosował je tylko częściowo, lub dla których takie normy nie istnieją, spełniają zasadnicze wymogi określone w art. 3 w przypadku, gdy po otrzymaniu certyfikatu badania typu EWG ich zgodność z zatwierdzonym modelem została potwierdzona przez umieszczenie znaku WE.
Artykuł 6
1.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie lub Komisja uznaje, że normy zharmonizowane określone w art. 5 ust. 1 nie są w pełni zgodne z zasadniczymi wymogami, określonymi w art. 3, Komisja lub zainteresowane Państwo Członkowskie przedkłada sprawę Stałemu Komitetowi powołanemu na podstawie dyrektywy 83/189/EWG, zwanemu dalej „Komitetem”, podając swoje uzasadnienie.
Komitet wydaje opinię bezzwłocznie.
W świetle opinii Komitetu Komisja powiadamia Państwa Członkowskie, czy zachodzi konieczność wycofania takich norm z publikacji, określonych w art. 5 ust. 1.
Artykuł 7
1.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie stwierdza, że zbiorniki noszące znak WE i użytkowane zgodnie z ich przewidywanym zastosowaniem mogłyby zagrozić bezpieczeństwu osób, zwierząt domowych lub mienia, podejmuje ono wszelkie właściwe środki w celu wycofania tych wyrobów z rynku lub zakazuje lub ogranicza ich wprowadzanie do obrotu.
Zainteresowane Państwo Członkowskie niezwłocznie powiadamia Komisję o wszelkich podjętych środkach, podając uzasadnienie swojej decyzji, w szczególności wskazując, czy niezgodność jest spowodowana:
a) niespełnieniem zasadniczych wymogów określonych w art. 3, jeżeli zbiornik nie jest zgodny z normami określonymi w art. 5 ust. 1;
b) niewłaściwym stosowaniem norm określonych w art. 5 ust. 1;
c) niedoskonałością norm określonych w art. 5 ust. 1.
2.
Komisja konsultuje się z zainteresowanymi stronami w możliwie najkrótszym czasie.
W przypadku gdy po konsultacji Komisja stwierdza, że którykolwiek środek określony w ust. 1 jest uzasadniony, bezzwłocznie powiadamia o tym Państwo Członkowskie, które podjęło działanie i inne Państwa Członkowskie.
W przypadku gdy decyzja określona w ust. 1 przypisana jest niedoskonałości norm, Komisja, po konsultacji z zainteresowanymi stronami, przedstawia sprawę Komitetowi w terminie dwóch miesięcy, jeżeli Państwo Członkowskie, które podjęło środki, ma zamiar je podtrzymać i rozpoczyna postępowanie określone w art. 6.
3.
W przypadku gdy zbiornik niezgodny z wymogami nosi znak WE, właściwe Państwo Członkowskie podejmuje odpowiednie działania przeciw temu, kto umieścił znak, oraz powiadamia o tym Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie.
4.
Komisja zapewnia, by Państwa Członkowskie były informowane o postępach i wyniku tej procedury.
ROZDZIAŁ II
Procedury certyfikacyjne
Artykuł 8
1.
Przed rozpoczęciem produkcji zbiorników ciśnieniowych, w których iloczyn ciśnienia i pojemności przekracza 50 barów/litr, produkowanych:
a) zgodnie z normami określonymi w art. 5 ust. 1, producent lub jego upoważniony przedstawiciel prowadzący działalność gospodarczą na terytorium Wspólnoty, zgodnie z własnym wyborem:
- zawiadamia zatwierdzoną jednostkę kontrolującą określoną w art. 9, która po zbadaniu projektu i schematu produkcyjnego, określonych w załączniku II pkt 3, wystawia certyfikat odpowiedniości zaświadczający, że dokumentacja ta jest zadowalająca, albo
- poddaje prototyp zbiornika badaniu typu WE określonemu w art. 10;
b) niezgodnie lub częściowo niezgodnie z normami określonymi w art. 5 ust. 1 producent lub jego upoważniony przedstawiciel prowadzący działalność gospodarczą na terytorium Wspólnoty poddaje prototyp zbiornika badaniu typu WE określonemu w art. 10.
2.
Zbiorniki produkowane zgodnie z normami określonymi w art. 5 ust. 1 lub zgodnie z zatwierdzonym prototypem przed umieszczeniem ich na rynku są poddawane:
a) weryfikacji WE określonej w art. 11, jeżeli iloczyn ciśnienia roboczego PS i objętości V przekracza 3000 barów/litr;
b) zgodnie z wyborem producenta, jeżeli iloczyn ciśnienia roboczego PS i objętości V nie przekracza 3000 barów/litr, ale przekracza 50 barów/litr:
- deklaracji zgodności z typem WE określonej w art. 12, albo
- weryfikacji WE określonej w art. 11.
3.
Zapisy i korespondencja dotyczące procedur certyfikacyjnych określonych w ust. 1 i 2 są sporządzone w języku urzędowym Państwa Członkowskiego, w którym ustanowiona jest zatwierdzona jednostka, lub w języku przyjętym przez tę jednostkę.
Artykuł 9
1.
Państwa Członkowskie zgłaszają Komisji i pozostałym Państwom Członkowskim zatwierdzone jednostki wyznaczone przez nie do przeprowadzania procedur certyfikacyjnych określonych w art. 8 ust. 1 i 2.
Komisja publikuje, do celów informacyjnych, wykaz zatwierdzonych jednostek i numerów identyfikacyjnych, które im przyznała, w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich i zapewnia aktualizację tego wykazu.
2.
Załącznik III określa minimalne kryteria, które Państwa Członkowskie muszą uwzględnić przy zatwierdzaniu tych jednostek.
3.
Państwo Członkowskie, które zatwierdziło jednostkę, wycofuje zatwierdzenie, jeżeli stwierdzi, że jednostka ta nie spełnia już kryteriów wymienionych w załączniku III, i niezwłocznie informuje o tym Komisję i inne Państwa Członkowskie.
Badanie typu WE
Artykuł 10
1.
Badanie typu WE jest to procedura, w ramach której zatwierdzona jednostka kontrolująca upewnia się i poświadcza, że prototyp zbiornika spełnia mające do niego zastosowanie wymogi niniejszej dyrektywy.
2.
Wniosek o badanie typu WE dotyczący prototypu zbiornika lub prototypu reprezentującego typoszereg zbiorników, zostaje przedłożony przez producenta lub jego upoważnionego przedstawiciela zatwierdzonej jednostce kontrolującej.
Upoważnionym przedstawicielem może być tylko podmiot prowadzący działalność gospodarczą na terytorium Wspólnoty.
Wniosek zawiera:
- nazwę i adres producenta lub jego upoważnionego przedstawiciela oraz miejsce produkcji zbiorników,
- projekt i schemat produkcyjny określone w załączniku II pkt 3.
Wnioskowi towarzyszy zbiornik, który jest reprezentatywny dla planowanej produkcji.
3.
Zatwierdzona jednostka przeprowadza badanie typu WE w sposób opisany poniżej.
Bada ona nie tylko projekt i schemat produkcyjny w celu sprawdzenia jej zgodności, ale również przedłożony zbiornik.
Podczas badania zbiornika jednostka:
a) weryfikuje, czy zbiornik został wytworzony zgodnie z projektem i schematem produkcyjnym i czy może on być bezpiecznie użytkowany w przewidywanych warunkach pracy;
b) przeprowadza odpowiednie badania i testy w celu sprawdzenia, czy zbiornik spełnia dotyczące go wymogi zasadnicze.
4.
Jeżeli prototyp jest zgodny z mającymi do niego zastosowanie wymogami, jednostka wystawia certyfikat badania typu WE, który zostaje przekazany wnioskodawcy.
Certyfikat ten zawiera wnioski z badania, wskazuje wszelkie warunki, pod którymi został wydany, dołącza się do niego opisy i rysunki konieczne do identyfikacji zatwierdzonego prototypu.
Komisja, inne zatwierdzone jednostki i inne Państwa Członkowskie mogą na wniosek uzyskać kopię certyfikatu oraz, na uzasadniony wniosek, kopię projektu i schematu produkcyjnego oraz sprawozdania z przeprowadzonych badań i testów.
5.
Jednostka, która odmawia wydania certyfikatu badania typu WE, powiadamia inne zatwierdzone jednostki.
Jednostka, która wycofuje certyfikat badania typu WE, powiadamia Państwo Członkowskie, które go zatwierdziło.
Dane Państwo Członkowskie przekazuje tę informację pozostałym Państwom Członkowskim, wraz z uzasadnieniem podjętej decyzji.
Weryfikacja WE
Artykuł 11
1.
Celem weryfikacji WE jest sprawdzenie i potwierdzenie, że zbiorniki spełniają normy określone w art. 5 ust. 1 lub są zgodne z zatwierdzonym prototypem.
Weryfikację przeprowadza zatwierdzona jednostka kontrolująca, na podstawie przepisów określonych poniżej.
Jednostka ta wystawia certyfikat weryfikacji WE i umieszcza znak zgodności określony w art. 16.
2.
Weryfikację przeprowadza się na partiach zbiorników dostarczonych przez producenta lub przez jego upoważnionego przedstawiciela prowadzącego działalność gospodarczą na terytorium Wspólnoty.
Do partii tych dołączony jest certyfikat badania typu WE, określony w art. 10, lub, jeśli zbiorniki te produkuje się zgodnie z zatwierdzonym prototypem, projekt i schemat produkcyjny określone w załączniku II pkt 3.
W takim przypadku zatwierdzona jednostka, przed przystąpieniem do weryfikacji WE, bada projekt i schemat w celu potwierdzenia ich zgodności.
3.
W przypadku poddawania badaniom partii jednostka kontrolująca upewnia się, że zbiorniki zostały wyprodukowane i sprawdzone zgodnie z projektem i schematem produkcyjnym, oraz przeprowadza test hydrostatyczny lub test pneumatyczny o równoważnym skutku, w stosunku do każdego zbiornika z partii, przy ciśnieniu próbnym Ph równym 1,5 ciśnienia obliczeniowego, w celu sprawdzenia jego wytrzymałości.
Zasady zachowania bezpieczeństwa w trakcie przeprowadzania testu pneumatycznego podlegają zatwierdzeniu przez Państwo Członkowskie, w którym test jest przeprowadzany.
Ponadto jednostka kontrolująca przeprowadza testy na próbkach pobranych z reprezentatywnych próbek produkcyjnych lub ze zbiornika, według wyboru producenta, w celu sprawdzenia jakości spoin.
Testy są przeprowadzone na spoinach wzdłużnych.
Jeżeli jednak zastosowano różne techniki spawania dla spoin wzdłużnych i obwodowych, to testy są powtarzane na spoinach obwodowych.
4.
Dla zbiorników określonych w załączniku I ppkt 2.1.2 testy próbek zastępuje się testem hydrostatycznym na pięciu zbiornikach pobranych losowo z każdej partii w celu sprawdzenia, czy są one zgodne z wymogami załącznika I ppkt 2.1.2.
Deklaracja zgodności WE
Artykuł 12
1.
Producent wypełniający zobowiązania wynikające z art. 13 umieszcza znak WE określony w art. 16 na zbiornikach, które według jego oświadczenia są zgodne z normami określonymi w art. 5 ust. 1 lub z zatwierdzonym prototypem.
W wyniku przyjęcia procedury deklaracji zgodności WE producent zbiorników, w których iloczyn ciśnienia roboczego PS i objętości V przekracza 200 barów/litr, podlega nadzorowi WE.
2. Celem nadzoru WE jest upewnienie się, zgodnie z wymogami art. 14 ust. 2, że producent należycie wypełnia zobowiązania wynikające z art. 13 ust. 2. Nadzór jest prowadzony przez zatwierdzoną jednostkę, która wydała certyfikat badania typu WE określony w art. 10, jeśli zbiorniki zostały wytworzone zgodnie z zatwierdzonym prototypem, a w pozostałych przypadkach przez zatwierdzoną jednostkę, do której przesłano projekt i schemat produkcyjny, zgodnie z art. 8 ust. 1 lit. a) tiret pierwsze.
Artykuł 13
1.
Producent stosujący procedurę określoną w art. 12 przed rozpoczęciem produkcji wysyła zatwierdzonej jednostce, która wydała certyfikat badania typu WE lub certyfikat odpowiedniości, sprawozdanie określające procesy produkcji i wszystkie systematyczne środki podejmowane w celu zapewnienia zgodności zbiorników ciśnieniowych z normami określonymi w art. 5 ust. 1 lub zatwierdzonym prototypem.
Sprawozdanie takie obejmuje:
a) opis środków wykorzystywanych do produkcji i kontroli, odpowiednich do konstrukcji zbiorników:
b) plan kontroli opisujący odpowiednie badania i testy, które zostają przeprowadzone podczas produkcji, łącznie z dotyczącymi ich procedurami, oraz częstotliwość przeprowadzania tych badań i testów;
c) zobowiązanie do przeprowadzania badań i testów zgodnie z wymienionym powyżej planem kontroli oraz do przeprowadzania testu hydrostatycznego lub, za zgodą Państwa Członkowskiego, testu pneumatycznego na każdym wytworzonym zbiorniku przy ciśnieniu równym 1,5 ciśnienia obliczeniowego.
Za przeprowadzenie tych badań i testów odpowiedzialny jest wykwalifikowany personel, wystarczająco niezależny od personelu produkcyjnego. Badania te są przedmiotem sprawozdania;
d) adresy miejsc produkcji i składowania oraz datę rozpoczęcia produkcji.
2.
Ponadto, w przypadku gdy iloczyn PS i V przekracza 200 barów/litr, producent umożliwi jednostce odpowiedzialnej za nadzór WE dostęp do wyżej wymienionych miejsc produkcji i składowania w celu przeprowadzenia kontroli, zezwoli tej jednostce na wybór próbek zbiorników oraz dostarczy jej wszelkich niezbędnych informacji, co w szczególności obejmuje:
- projekt i schemat produkcyjny,
- sprawozdanie z kontroli,
- odpowiednio, certyfikat badania typu WE lub certyfikat odpowiedniości,
- sprawozdanie z przeprowadzonych badań i testów.
Artykuł 14
1.
Zatwierdzona jednostka, która wydała certyfikat badania typu WE lub certyfikat odpowiedniości, przed datą rozpoczęcia produkcji, bada zarówno sprawozdanie określone w art. 13 ust. 1, jak i projekt i schemat produkcyjny określone w załączniku II pkt 3 w celu poświadczenia ich zgodności w przypadku, gdy zbiorniki nie są produkowane zgodnie z zatwierdzonym prototypem.
2.
Ponadto, w przypadku gdy iloczyn PS i V przekracza 200 barów/litr, jednostka ta podczas produkcji:
- zapewnia, że producent faktycznie sprawdza seryjnie produkowane zbiorniki zgodnie z art. 13 ust. 1 lit. c),
- pobiera losowo próbki w miejscu produkcji lub w miejscu składowania zbiorników do celów kontroli.
Jednostka doręcza Państwu Członkowskiemu, które ją zatwierdziło, oraz na wniosek innym zatwierdzonym jednostkom, innym Państwom Członkowskim i Komisji kopie sprawozdań z kontroli.
ROZDZIAŁ III
Znak WE
Artykuł 15
W przypadku stwierdzenia, że znak WE został niesłusznie umieszczony na zbiornikach, ponieważ:
- nie są one zgodne z zatwierdzonym prototypem,
- są one zgodne z zatwierdzonym prototypem, który nie spełnia zasadniczych wymogów określonych w art. 3,
- nie są zgodne, w przypadku zbiorników określonych w art. 8 ust. 1 lit. a), z właściwymi normami określonymi w art. 5 ust. 1.
- producent nie wypełnia swoich obowiązków określonych w art. 13,
jednostka odpowiedzialna za nadzór WE przedstawia sprawozdanie zainteresowanemu Państwu Członkowskiemu i jeżeli sytuacja tego wymaga, wycofuje certyfikat badania typu WE.
Artykuł 16
1.
Znak WE oraz napisy przewidziane w załączniku II pkt 1 są umieszczone na zbiorniku lub na tabliczce znamionowej przymocowanej do zbiornika, tak aby były one wyraźne, łatwe do odczytania i nieusuwalne.
Znak zgodności WE składa się z symbolu
+++++ TIFF +++++
, ostatnich dwóch cyfr roku, w którym znak został umieszczony, oraz określonego w art. 9 ust. 1 numeru identyfikacyjnego zatwierdzonej jednostki kontrolującej odpowiedzialnej za weryfikację WE lub nadzór WE.
2.
Umieszczanie na zbiornikach znaków lub napisów, które mogą zostać pomylone ze znakiem WE, jest zabronione.
ROZDZIAŁ IV
Przepisy końcowe
Artykuł 17
Każda decyzja podjęta na podstawie niniejszej dyrektywy, która skutkuje ograniczeniem we wprowadzaniu do obrotu i/lub oddawania do użytku zbiorników, zawiera dokładne uzasadnienie.
Decyzja taka jest niezwłocznie ogłaszana zainteresowanej stronie, która zostaje jednocześnie poinformowana o dostępnych dla niej środkach prawnych na mocy prawa obowiązującego w danym Państwie Członkowskim oraz o terminach, którym podlegają takie środki.
Artykuł 18
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 stycznia 1990 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują te przepisy od dnia 1 lipca 1990 r.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 19
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 3 sierpnia 1987 r.
w sprawie ósmego dostosowania do postępu technicznego dyrektywy 67/548/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych
(87/432/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych [1], ostatnio zmieniona dyrektywą Komisji 86/431/EWG [2], w szczególności jej art. 19 i 21,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: ważne jest podjęcie działań mających na celu stopniowe tworzenie rynku wewnętrznego, w okresie do dnia 31 grudnia 1992 r.; wewnętrzny rynek obejmuje obszar, wewnątrz którego nie ma granic i w którym zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału;
załącznik I do dyrektywy 67/548/EWG zawiera wykaz substancji niebezpiecznych, łącznie z danymi zawartymi w procedurach klasyfikacji i etykietowania w odniesieniu do każdej substancji; analiza wykazu dowiodła, że konieczne jest jego dostosowanie do obecnego stanu wiedzy naukowej i technicznej; przede wszystkim konieczna jest zmiana klasyfikacji i etykietowania niektórych substancji, wyjaśnienie niektórych nazw, poprawienie niektórych numerów CAS (Chemical Abstract Service) i dołączenie kolejnych substancji do wykazu;
Komitet ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw dotyczących Zniesienia Technicznych Barier w Handlu Niebezpiecznymi Substancjami i Preparatami, ustanowiony zgodnie z art. 20 dyrektywy 67/548/EWG, wyraził nieprzychylną opinię na temat projektu środków, przedstawionego mu przez Komisję,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I (wykaz substancji niebezpiecznych) do dyrektywy 67/548/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) oznaczenie, numer CAS, klasyfikacja i etykietowanie następujących substancji zastępuje się tymi wymienionymi w załączniku I do niniejszej dyrektywy.
N° 006–008–00–0
N° 006–019–00–0
N° 602–005–00–9
N° 602–042–00–0
N° 602–045–00–7
N° 602–046–00–2
N° 602–047–00–8
N° 602–048–00–3
N° 602–049–00–9
N° 603–023–00-X
N° 605–001–00–5
N° 605–001–01–2
N° 605–001–02-X
N° 606–019–00–6
N° 612–036–00-X
N° 612–037–00–5
N° 612–041–00–7
N° 613–011–00–6
N° 650–007–00–3;
2) Dodaje się substancje wymienione w załączniku II do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie przyjmują i opublikują przed 1 kwietnia 1988 r. Przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie zastosują wspomniane przepisy najpóźniej z dniem 1 października 1988 r.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
z dnia 9 września 1987 r.
zmieniająca po raz trzeci Załącznik do dyrektywy Rady 79/117/EWG zakazującej wprowadzania do obrotu i stosowania środków ochrony roślin zawierających niektóre substancje czynne
(87/477/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 79/117/EWG z dnia 21 grudnia 1978 r. zakazującą wprowadzania do obrotu i stosowania środków ochrony roślin zawierających niektóre substancje czynne [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 87/181/EWG [2], w szczególności jej art. 6, a także mając na uwadze, co następuje:
rozwój wiedzy naukowo-technicznej sprawił, że niektóre zmiany do Załącznika do dyrektywy 79/117/EWG stają się niezbędne;
pożądane wydaje się usunięcie pozostających w mocy tymczasowych odstępstw od zakazów ustanowionych w dyrektywie, biorąc pod uwagę, że aktualnie dostępne są mniej szkodliwe sposoby działania;
wszystkie Państwa Członkowskie poinformowały Komisję, że nie mają zamiaru lub nie będą miały więcej zamiaru korzystać z tych odstępstw;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do dyrektywy 79/117/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1. w części A, "Związki rtęci":
a) w pozycji 4 "Związki alkilortęciowe", tekst w kolumnie 2 otrzymuje brzmienie "Zaprawianie nasion buraka cukrowego";
b) w pozycji 5 "Alkoksyalkilowe i arylowe związki rtęci", tekst w kolumnie 2 otrzymuje brzmienie "Zaprawianie ziaren zbóż i nasion buraków";
2. w części B "Trwałe związki chloroorganiczne" w pozycji 1 "Aldryna" tekst lit. b) w kolumnie 2 zmienia się przez skreślenie wyrazów "Irlandia i".
Dyrektywa Rady
z dnia 22 września 1987 r.
zmieniająca dyrektywy 64/432/EWG i 72/461/EWG względem niektórych środków odnoszących się do pomoru świń
(87/489/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając decyzję Rady 87/231/EWG z dnia 7 kwietnia 1987 r. zmieniającą dyrektywy 64/432/EWG i 72/461/EWG względem niektórych środków odnoszących się do pomoru świń [1], w szczególności jej art. 3,
uwzględniając wniosek Komisji [2],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [3],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [4],
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z art. 2 decyzji 87/230/EWG [5], Rada w szczególności zadecyduje o niezbędnych środkach, które muszą być wdrożone przez Państwa Członkowskie w celu zwalczenia klasycznego pomoru świń we Wspólnocie; takie środki mogą znajdować odbicie w przepisach wspólnotowych przyjętych dotychczas w odniesieniu do problemów w zakresie polityki zdrowia zwierząt w handlu zwierzętami i mięsem; aby zapewnić efektywność środków, przepisy wyżej wymienionych aktów zostały stosownie zmienione;
dyrektywa Rady 64/432/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną [6] określa warunki, które, w odniesieniu do klasycznego pomoru świń, spełniać musi żywa trzoda chlewna przeznaczona do handlu wewnątrzwspólnotowego;
dyrektywa Rady 72/461/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy świeżym mięsem [7] określa warunki, które, w odniesieniu do klasycznego pomoru świń, spełniać musi świeża wieprzowina przeznaczona do handlu wewnątrzwspólnotowego;
jako rezultat krajowych programów zwalczania klasycznego pomoru świń, włączonych w ramy środków wspólnotowych, niektóre Państwa Członkowskie całkowicie zwalczyły tę chorobę i mogą oświadczyć, że są oficjalnie wolne od klasycznego pomoru świń i dlatego powinny otrzymać możliwość utrzymania osiągniętego statusu i zabezpieczenia przed ponownym pojawieniem się tej choroby na ich terytorium przez wzmocnienie zabezpieczeń w zakresie handlu wymienionymi produktami, w świetle negatywnego wpływu tej choroby na produktywność stad trzody chlewnej i na dochód osób pracujących w tym sektorze,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 64/432/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 2 lit. p) tiret drugie i lit. q) akapit drugi na końcu dodaje się wyrazy "przez co najmniej 12 poprzednich miesięcy".
2.
W art. 4b ust. 1 lit. c), wiersz czwarty i piąty, wyrazy "stanowiąc jednomyślnie", zastępuje się wyrazami "stanowiąc kwalifikowaną większością głosów".
3.
W art. 4b ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Niniejszy artykuł stosuje się do dnia 31 grudnia 1991 r.
Komisja przedstawi Radzie najpóźniej do dnia 1 lipca 1991 r. sprawozdanie o rozwoju sytuacji, w szczególności w zakresie handlu, wraz z odpowiednimi wnioskami dotyczącymi pomoru świń.
W odniesieniu do tych wniosków Rada stanowi kwalifikowaną większością głosów najpóźniej do dnia 31 grudnia 1991 r."
4.
W art. 7 ust. 1:
- w lit. f) datę "dnia 31 grudnia 1988 r." zastępuje się datą "dnia 31 grudnia 1991 r.",
- w lit. g) odniesienie do art. 3 ust. 3 lit. e) zastępuje się odniesieniem do art. 3 ust. 3 lit. d).
Artykuł 2
W art. 13a dyrektywy 72/461/EWG wprowadza się następujące zmiany:
- w ust. 1. akapit drugi wers trzeci wyrazy "w rzeźniach, w których szczepione świnie" zastępuje się wyrazami "w rzeźniach, w których świnie były szczepione w okresie poprzednich 12 miesiący",
- w ust. 2 wyrazy "stanowiąc jednomyślnie" zastępuje się wyrazami "stanowiąc kwalifikowaną większością głosów",
- w ust. 3 akapit pierwszy i trzeci datę "31 grudnia 1988 r." zastępuje się datą "31 grudnia 1991 r.".
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawodawcze, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy, najpóźniej do dnia 31 grudnia 1988 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 22 września 1987 r.
zmieniająca dyrektywę 80/215/EWG w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt, wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy produktami mięsnymi
(87/491/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 4 ust. 1 dyrektywy 80/215/EWG [4], ostatnio zmienionej rozporządzeniem (EWG) nr 3768/85 [5], określa rodzaje obrabiania, w rezultacie którego zniszczeniu ulegają czynniki odpowiedzialne za choroby zwierząt znajdujące się w produktach mięsnych w świetle zezwolenia na handel wewnętrzwspólnotowy takimi produktami pod pewnymi warunkami;
zdobyte doświadczenie oraz postęp w nauce i technologii mięsa pozwalają na stosowanie nowej obróbki pod warunkiem zachowania koniecznych gwarancji;
Naukowy Komitet Weterynaryjny wydał pozytywną opinię dotyczącą stosowania nowego obrabiania przy przygotowywaniu produktów wieprzowych w Państwach Członkowskich, w których występuje afrykański pomór świń;
dołączenie tej obróbki do wykazu już zalecanych ułatwi swobodny przepływ we Wspólnocie, zwiększy wartość produkcji przy jednoczesnym uniknięciu ryzyka rozprzestrzeniania chorób;
obecnie istnieje niepewność co do tego, które postanowienia Traktatu mogą stanowić podstawę dla przyjęcia danych środków, w szczególności w oczekiwaniu na wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawie nr 68/86; wyjątkowo, jedyną podstawą prawną w obecnej chwili jest sam Traktat,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W art. 3 dyrektywy 80/215/EWG wprowadza się następujące zmiany:
a) w tiret pierwszym "art. 1 dyrektywy Rady 64/433/EWG" zastępuje się "art. 2 dyrektywy Rady 64/433/EWG".
b) w tiret drugim skreśla się "a)".
Artykuł 2
W art. 4 dyrektywy 80/215/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:
a) Wyrazy wprowadzające "art. 1 dyrektywy 64/433/EWG" zastępuje się "art. 2 dyrektywy 64/433/EWG".
b) otrzymuje brzmienie:
"a) obróbka cieplna przeprowadzona:
i) w hermetycznie zamkniętym kontenerze, przy wartości Fc równej 3,00 lub większej;
ii) lub w następujących warunkach – o ile dane produkty są przygotowane wyłącznie lub przy użyciu wieprzowiny z gospodarstw, lub w przypadku Państw Członkowskich, określonych w art. 7a ust. 1, z obszarów niepodlegających zakazom ustanowionym w ramach polityki zdrowia, po ustaleniu ogniska afrykańskiego pomoru świń:
- mięso jest oddzielone od kości oraz pozbawione głównych węzłów limfatycznych,
- waga kawałka mięsa, przeznaczonego do tej obróbki, nie przekracza pięciu kilogramów,
- przed obróbką cieplną każdy kawałek mięsa jak wyżej jest zamknięty w hermetycznym pojemniku, w którym będzie wprowadzony do obrotu,
- mięso w pojemniku podlega obróbce cieplnej przeprowadzanej ściśle według poniższych warunków:
- produkt jest poddawany obróbce w temperaturze co najmniej 60°C w czasie minimum czterech godzin, podczas których temperatura wynosi co najmniej 70°C przez minimum 30 minut,
- prowadzony jest stały monitoring temperatury reprezentatywnej liczby próbek każdej partii produktów.
Monitoring jest przeprowadzany przy użyciu automatycznego aparatu pozwalającego na zapis temperatury wewnątrz większych kawałków mięsa oraz wewnątrz urządzenia podgrzewającego,
- w czasie tych działań spełnione są warunki, ustanowione w art. 5a akapit trzeci dyrektywy 72/461/EWG, zmienionej dyrektywą 80/213/EWG [7] Dz.U. L 47 z 21.2.1980, str. 1.,
- po zakończeniu obróbki każdy pojemnik, określony w tiret trzecim i czwartym, jest oznaczony urzędowym znakiem jakości zdrowotnej, zgodnie z załącznikiem A do dyrektywy 77/99/EWG rozdział VII pkt 31–33,
- Państwa Członkowskie, które stosują obróbkę przewidzianą w niniejszym punkcie, wysyłają Komisji i innym Państwom Członkowskim wykaz zakładów, które posiadają wyposażenie wymagane do zapewnienia temperatur, o których mowa powyżej.
W przypadku gdy w Państwach Członkowskich, określonych w art. 7a ust. 2, dopuszcza się do tej obróbki mięso z obszarów podlegających zakazowi, ustanowionemu w rezultacie wykrycia afrykańskiego pomoru świń po podjęciu decyzji zgodnie z art. 7b ust. 2."
c) w lit. b),
- ppkt i) otrzymuje brzmienie:
- "i) obróbka cieplna inna niż ta, określona w lit. a), w której temperatura środka jest podniesiona do co najmniej 70°C.",
- w ppkt ii) dodaje się akapit w brzmieniu:
"Jednakże w przypadku gdy daną chorobą jest pryszczyca, dopuszcza się poddanie tej obróbce szynki z kością, która spełnia inne warunki przewidziane w akapicie pierwszym."
d) Dodaje się akapit w brzmieniu:
"Produkty wymienione w niniejszym artykule mogą być przygotowywane jedynie pod nadzorem urzędowego lekarza weterynarii i muszą być zabezpieczone przed zakażeniem lub zakażeniem wtórny."
2) W ust. 2:
- w lit. a) dodaje się, co następuje:
- "iii) w przypadku gdy w rezultacie wykrycia lub stałego ogniska afrykańskiego pomoru świń, Państwo Członkowskie zdecyduje się skorzystać z obróbki opisanej w ust. 1 lit. a) ppkt ii), należy zapewnić, by świeża wieprzowina była znakowana stemplem przewidzianym w art. 5a dyrektywy 72/461/EWG."
- lit. b) otrzymuje brzmienie:
- "b) świadectwo zdrowia, określone w załączniku A do dyrektywy 77/99/EWG rozdział VIII, zawiera, bez uszczerbku dla przypisu 3 tego świadectwa, następujące wyrazy w pozycji "opis produktów".: "poddane obróbce zgodnie z art. 4 ust. 1 lit a) dyrektywy 80/215/EWG". lub ‘poddane obróbce zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. b) dyrektywy 80/215/EWG".
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 stycznia 1988 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Pierwsza dyrektywa Komisji
z dnia 6 października 1987 r.
ustanawiająca wspólnotowe metody pobierania próbek do analizy chemicznej w celu monitorowania konserwowanych przetworów mlecznych
(87/524/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 85/591/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r., dotyczącą wprowadzenia wspólnotowych metod pobierania próbek i analiz do celów monitorowania środków spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi [1], w szczególności jej art. 1 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa Rady 76/118/EWG z dnia 18 grudnia 1975 r., w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich odnośnie do niektórych częściowo lub całkowicie liofilizowanych rodzajów mleka konserwowanego przeznaczonego do spożycia przez ludzi [2], ostatnio zmieniona Aktem Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii, ustanawia wspólnotowe zasady dotyczące składu, stosowania zastrzeżonych znaków, warunków produkcji i etykietowania;
na mocy art. 1 ust. 1 dyrektywy 85/591/EWG, próbki tych produktów muszą być pobierane zgodnie ze wspólnotowymi metodami, do celów określenia ich składu, warunków produkcji, opakowania i etykietowania;
pożądane jest, aby przyjąć wstępny szereg metod pobierania próbek do analizy chemicznej, w odniesieniu do którego badania zostały ukończone;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie podejmą konieczne środki w celu zapewnienia, aby pobieranie próbek, określonych w Załączniku, odbywało się zgodnie z metodami w nim opisanymi.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 6 kwietnia 1989 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady
z dnia 9 listopada 1987
w sprawie dostępu do zawodu przewoźnika towarów drogą wodną w transporcie krajowym i międzynarodowym i wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji dla tego zawodu
(87/540/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 75,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
organizacja rynku transportowego jest jednym z koniecznych warunków wstępnych dla wprowadzenia wspólnej polityki transportowej, którą określa Traktat;
możliwe jest podjęcie środków w celu koordynacji warunków dostępu do zawodu przewoźnika, aby wspierać osiągnięcie swobody świadczenia usług i efektywne wykonywanie prawa przedsiębiorczości;
należy zapewnić wprowadzenie wspólnych zasad, którym podlega dostęp do zawodu przewoźnika towarów drogą wodną w transporcie krajowym i międzynarodowym, w celu poprawy poziomu kwalifikacji przewoźników; poprawa ta może pomóc we wzmacnianiu rynku, eliminując przerost strukturalny i poprawiając jakość świadczonych usług, w interesie użytkowników, przewoźników i gospodarki jako całości;
zadowalające wyniki otrzymuje się poprzez wprowadzenie dyrektywy Rady 74/561/EWG z dnia 12 listopada 1974 r. w sprawie dopuszczenia do zawodu przewoźnika drogowego towarów w dziedzinie transportu krajowego i międzynarodowego [4] i dyrektywy Rady 77/796/EWG z dnia 12 grudnia 1977 r. w sprawie wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji przewoźników drogowego transportu towarów oraz przewoźników drogowego transportu osób, włączając w to środki mające na celu efektywne wsparcie takich przewoźników w korzystaniu przez nich z prawa swobody przedsiębiorczości [5];
zasady, którym podlega dostęp do zawodu przewoźnika towarów drogą wodną, powinny obejmować przynajmniej kwalifikacje zawodowe przewoźnika; Państwa Członkowskie mogą również utrzymać lub określić zasady, którym podlega ocena nieposzlakowanej opinii i zdolność finansowa przewoźnika;
nie jest jednak konieczne uwzględnienie we wspólnych zasadach określonych w niniejszej dyrektywie działalności transportowej o mniejszym znaczeniu gospodarczym, a transport na własny rachunek jest z samej definicji wyłączony z tych zasad; wydaje się również, że należy wyłączyć z zakresu niniejszej dyrektywy przewoźników działających wyłącznie na drogach wodnych żeglugi śródlądowej w ramach swojego terytorium, niepołączonych z siecią dróg wodnych innego Państwa Członkowskiego;
należy wzajemnie uznawać dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji do działalności objętej niniejszą dyrektywą w celu promocji efektywnego wykonania prawa przedsiębiorczości;
świadectwo kwalifikacji zawodowych wydane zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy, dotyczącej dostępu do zawodu przewoźnika, musi być uznane za wystarczający dowód przez przyjmujące Państwo Członkowskie;
Państwa Członkowskie, które narzucają swoim własnym obywatelom wymagania dotyczące nieposzlakowanej opinii i zdolności finansowej, muszą uznać przedstawienie odpowiednich dokumentów wydanych przez właściwe władze w państwie podchodzenia przewoźnika lub we wcześniejszej siedzibie za wystarczający dowód w stosunku do obywateli innych Państw Członkowskich;
niniejszą dyrektywę należy również stosować do osób zatrudnionych objętych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników we Wspólnocie [6], jeżeli Państwa Członkowskie uzależniają dostęp do zawodu objętego niniejszą dyrektywą lub jego wykonywanie przez te osoby od posiadania wiedzy i umiejętności zawodowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
Definicje i zakres
Artykuł 1
1.
Dostęp do zawodu przewoźnika towarów drogą wodną w transporcie krajowym i międzynarodowym podlega przepisom przyjętym przez Państwa Członkowskie zgodnie ze wspólnymi zasadami, które określa niniejsza dyrektywa.
2.
W niniejszej dyrektywie:
- "zawód przewoźnika towarów statkiem żeglugi wodnej" oznacza działalność prowadzoną przez każdą osobę fizyczną lub każde przedsiębiorstwo przewożące towary śródlądowymi statkami żeglugi wodnej na rzecz osób trzecich, nawet jeżeli zawód ten nie jest wykonywany w sposób regularny,
- "przedsiębiorstwo" oznacza spółki w znaczeniu art. 58 Traktatu i grupy lub spółdzielnie operatorów, których celem jest otrzymywanie zamówień od agentów morskich w celu dystrybucji pomiędzy ich członkami, niezależnie od posiadania przez te grupy lub spółdzielnie osobowości prawnej.
Artykuł 2
Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do osób fizycznych lub przedsiębiorstw wykonujących zawód przewoźnika towarów drogą wodną korzystających ze statków o nośności przy maksymalnym zanurzeniu nieprzekraczającej 200 ton.
Państwa Członkowskie mogą obniżyć tę granicę dla wszystkich lub niektórych operacji transportowych lub pewnych kategorii transportowych.
W taki sam sposób niniejsza dyrektywa nie stosuje się do osób fizycznych lub przedsiębiorstw obsługujących promy.
ROZDZIAŁ II
Dostęp do zawodu
Artykuł 3
1.
Osoby fizyczne lub przedsiębiorstwa mające zamiar wykonywać zawód przewoźnika towarów drogą wodną muszą spełnić warunek posiadania kwalifikacji zawodowych, nawet jeżeli są członkami grupy lub spółdzielni operatorów w znaczeniu art. 1 ust. 2 lub wykonują swój zawód wyłącznie w określonym okresie jako podwykonawcy innego przedsiębiorstwa transportu drogą wodną.
Jeżeli wnioskodawca jest osobą fizyczną, która nie spełnia tego warunku, właściwe władze mogą jednak upoważnić go do wykonywania zawodu przewoźnika towarów drogą wodną, jeżeli wskaże on inną osobę spełniającą ten warunek, rzeczywiście kierującą na stałe operacjami transportowymi.
Jeżeli wnioskodawca jest przedsiębiorstwem w znaczeniu art. 1 ust. 2, jedna z osób fizycznych, która rzeczywiście kieruje na stałe operacjami transportowymi przedsiębiorstwa, musi spełnić warunek posiadania kwalifikacji zawodowych.
2.
Warunek posiadania kwalifikacji zawodowych oznacza posiadanie kwalifikacji zaakceptowanych przez władzę lub organ wyznaczony w tym celu przez każde Państwo Członkowskie, w ramach dziedzin wymienionych w załączniku.
Odpowiednia wiedza zostanie nabyta dzięki uczestnictwu w kursach lub poprzez doświadczenie praktyczne, uzyskane w przedsiębiorstwie transportu drogą wodną, lub poprzez łączenie wiedzy z praktyką.
Państwa Członkowskie mogą zwolnić posiadaczy dyplomów od przedstawienia dowodów ich znajomości zagadnień wymienionych w załączniku, które obejmują te dyplomy.
Po sprawdzeniu posiadanej wiedzy władza lub organ, o którym mowa w pierwszym akapicie, wyda zaświadczenie.
3.
Państwo Członkowskie może zwolnić, po zasięgnięciu opinii Komisji, ze stosowania niniejszej dyrektywy przewoźników działających wyłącznie na drogach wodnych żeglugi śródlądowej w ramach jego terytorium, niepołączonych z siecią dróg wodnych innego Państwa Członkowskiego.
Doświadczenie praktyczne zdobyte w przedsiębiorstwie transportowym zwolnionym ze stosowania tych warunków nie upoważnia do uzyskania zaświadczenia, o którym mowa w ustępie 2.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie określają warunki, zgodnie z którymi przedsiębiorstwo może na zasadzie odstępstwa od art. 3 ust. 1 działać na zasadach tymczasowych przez okres maksymalnie jednego roku, który może być przedłużony o okres nie więcej niż sześciu miesięcy w specjalnych, odpowiednio uzasadnionych przypadkach, jak w przypadku śmierci, fizycznej lub prawnej niezdolności osoby fizycznej wykonującej zawód przewoźnika lub osoby fizycznej spełniającej przepisy art. 3.
2.
Jednakże wyjątkowo, w pewnych szczególnych przypadkach, właściwe władze Państw Członkowskich mogą upoważnić na stałe do prowadzenia działalności przedsiębiorstwa osobę, która nie spełnia warunku posiadania kwalifikacji zawodowych, o których mowa w artykule 3, ale która posiada przynajmniej 3 lata praktycznego doświadczenia w codziennym zarządzaniu danym przedsiębiorstwem.
Artykuł 5
Osoby fizyczne, które przedstawią dowód, że przed dniem 1 lipca 1990 r. legalnie wykonywały zawód przewoźnika towarów drogą wodną w transporcie krajowym lub międzynarodowym w Państwie Członkowskim, będą zwolnione z obowiązku udowodnienia, że spełniają warunki, które określa się poniżej w celu wydania zaświadczenia, o którym mowa art. 3 ust. 2.
Artykuł 6
1.
Zgodnie ze środkami przyjętymi na podstawie niniejszej dyrektywy, należy uzasadnić każdą decyzję odrzucającą wniosek o przyznanie dostępu do zawodu przewoźnika towarów drogą wodną, podjętą przez właściwe władze Państw Członkowskich.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby właściwe władze cofnęły upoważnienie do wykonywania zawodu przewoźnika towarów drogą wodną, jeżeli uznają, że warunki, które określa art. 3, nie są już spełniane, w miarę potrzeby pozostawiając odpowiedni okres czasu na zatrudnienie zastępcy.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby osoby fizyczne i przedsiębiorstwa, o których mowa w niniejszej dyrektywie, miały możliwość obrony swoich interesów za pomocą odpowiednich środków odnośnie do decyzji, o których mowa w ustępach 1 i 2.
ROZDZIAŁ III
Wzajemne uznawanie dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji
Artykuł 7
Państwa Członkowskie uznają zaświadczenia, o których mowa w art. 3 ust. 2 akapicie drugim, wydane przez inne Państwo Członkowskie za wystarczający dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji.
Artykuł 8
1.
Jeżeli Państwo Członkowskie narzuca swoim obywatelom pewne wymagania dotyczące nieposzlakowanej opinii lub ochrony przed bankructwem, państwo to zaakceptuje jako wystarczający dowód w odniesieniu do obywateli innych Państw Członkowskich, bez wpływu na zastosowanie ustępów 2 i 3, wypisy z rejestrów sądowych lub w przypadku ich braku, równoważny dokument wydany przez właściwą władzę sądową lub administracyjną w kraju pochodzenia przewoźnika lub we wcześniejszej siedzibie, zaświadczający, że te warunki są spełnione.
2.
Jeżeli Państwo Członkowskie narzuca swoim obywatelom pewne wymagania dotyczące nieposzlakowanej opinii, a dowód, że te wymagania są spełnione, nie może być przedstawiony w formie dokumentu, o którym mowa w ust. 1, państwo to zaakceptuje jako wystarczający dowód w odniesieniu do obywateli innych Państw Członkowskich zaświadczenie wydane przez kompetentną władzę sądową lub administracyjną w państwie pochodzenia lub we wcześniejszej siedzibie zaświadczające, że wymagania, o których mowa, są spełnione.
Takie zaświadczenia odnoszą się do szczególnych okoliczności uważanych za istotne przez przyjmujące państwo.
3.
Jeżeli dokument wymagany zgodnie z ust. 1 i 2 nie jest wydany przez państwo pochodzenia ani we wcześniejszej siedzibie, dokument ten może być zastąpiony poprzez oświadczenie pod przysięgą albo poprzez uroczystą deklarację złożoną przez daną osobę przed właściwą władzą sądową lub administracyjną lub w miarę potrzeby przed notariuszem w państwie pochodzenia tej osoby lub we wcześniejszej siedzibie; władza ta lub notariusz wydadzą certyfikat zaświadczający autentyczność oświadczenia pod przysięgą lub uroczystej deklaracji.
W podobny sposób może zostać złożona deklaracja odnośnie do bankructwa przed właściwym organem zawodowym w tym samym państwie.
4.
Dokumenty wydane zgodnie z ust. 1 i 2 nie mogą być przedstawione później niż po upływie trzech miesięcy od ich wydania.
Niniejszy warunek stosuje się do deklaracji złożonych zgodnie z ust. 3.
Artykuł 9
1.
Jeżeli Państwo Członkowskie narzuca pewne wymagania dotyczące zdolności finansowej swoim własnym obywatelom i jeżeli zaświadczenie jest wymagane jako dowód, państwo uzna odpowiednie zaświadczenia wydane przez banki w państwie pochodzenia lub we wcześniejszej siedzibie lub przez organy wyznaczone przez to państwo za ekwiwalenty zaświadczeń wydanych na jego terytorium.
2.
Jeżeli Państwo Członkowskie narzuca pewne wymagania odnośnie do zdolności finansowej swoim obywatelom i jeżeli dowody, że te wymagania są spełnione, nie mogą zostać przedstawione za pomocą dokumentu, o którym mowa w ust. 1, państwo to zaakceptuje jako wystarczający dowód w stosunku do obywateli innych Państw Członkowskich zaświadczenie wydane przez odpowiednią władzę administracyjną w państwie pochodzenia lub we wcześniejszej siedzibie zaświadczające, że dane wymagania są spełnione.
Zaświadczenia będą dotyczyły poszczególnych okoliczności uznanych za istotne przez przyjmujące państwo.
Artykuł 10
Artykuły 7, 8 i 9 stosuje się do obywateli Państw Członkowskich, od których wymaga się, zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 1612/68, prowadzenia jednej z działalności, o których mowa w art. 1 niniejszej dyrektywy, w charakterze pracowników najemnych.
ROZDZIAŁ IV
Przepisy końcowe
Artykuł 11
1.
Państwa Członkowskie przyjmują środki konieczne do realizacji niniejszej dyrektywy do 30 czerwca 1988 r.
Niezwłocznie powiadomiają o tym Komisję.
Zapewniają one, aby wstępna kontrola standardów kwalifikacji, o których mowa w art. 3, miała miejsce przed dniem 1 lipca 1990 r.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 12
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji
zmieniająca dyrektywę 77/535/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do metod pobierania próbek i analizowania nawozów
(87/566/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/116/EWG z dnia 18 grudnia 1975 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do nawozów [1], w szczególności jej art. 9 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa Komisji 77/535/EWG [2] przewiduje urzędowe kontrole nawozów pochodzących z EWG w celu sprawdzenia zgodności z wymogami wynikającymi z przepisów wspólnotowych dotyczących jakości i składu nawozów; przedmiotową dyrektywę należy zmienić przez dostosowanie załącznika I, "Metoda pobierania próbek do kontroli nawozów", aby po rozszerzeniu o nawozy płynne zakresu dyrektywy 76/116/EWG odnoszącej się do nawozów, umożliwić również kontrolę płynnych nawozów; zmiany okazały się konieczne również w celu kontrolowania azotanu amoniakalnego [3] [4];
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw Dotyczących Zniesienia Barier Technicznych w Handlu Nawozami,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Akapity Załącznika do niniejszej dyrektywy dodaje się do akapitów załącznika I do dyrektywy 77/535/EWG lub zastępują one akapity o tych samych numerach.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie podejmą środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 31 października 1988 r.
Niezwłocznie powiadamiają one o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, które przyjmują w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 168/87
z dnia 19 stycznia 1987 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2261/84 ustanawiające ogólne zasady przyznawania pomocy na produkcję oliwy z oliwek oraz organizacjom producentów
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1454/86 [2], w szczególności jego art. 5 ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 13 rozporządzenia (EWG) nr 2261/84 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3788/85 [4], stanowi, że tymczasowe zatwierdzenie może zostać przyznane olejarniom, które przedłożą wniosek o zatwierdzenie w latach gospodarczych 1984/1985 i 1985/1986; doświadczenie pokazało, że zainteresowane Państwa Członkowskie nie są w stanie przeprowadzać kontroli wymaganych w ustanowionym okresie, dlatego też okresy te należy wydłużyć;
zanim Państwa Członkowskie będą w stanie przyznać ostateczne zatwierdzenia w odniesieniu do olejarni, mają obowiązek wykonać niektóre kontrole; w celu umożliwienia olejarni rozpoczęcia działania należy ustanowić przepis o przyznaniu zatwierdzenia na czas ograniczony zaraz po przedłożeniu podania,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 13 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2261/84 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Tymczasowe zatwierdzenie może zostać przyznane każdej olejarni, która rozpoczyna działalność w ramach systemu pomocy produkcyjnej określonego w niniejszym rozporządzeniu.
Zatwierdzenie przyznaje się natychmiast po przedłożeniu wniosku o zatwierdzenie, zgodnie z warunkami określonymi w ust. 1.
Okres ważności tymczasowego zatwierdzenia nie może przekroczyć końca roku gospodarczego, w trakcie którego został on przyznany.
Jednakże okres ważności tymczasowego zatwierdzenia przyznanego w trakcie lat gospodarczych 1985/1986 i 1986/1987 upływa z końcem roku gospodarczego 1986/1987" .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 253/87
z dnia 19 stycznia 1987 r.
w sprawie zawarcia Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Rządem Republiki Gwinei zmieniającej Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Rządem Rewolucyjnej Ludowej Republiki Gwinei w sprawie połowów ryb na wodach przybrzeżnych Gwinei podpisaną w Konakry dnia 7 lutego 1987 r.
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając Akt Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii, w szczególności jego art. 155 ust. 2 lit. b) i art. 167 ust. 3,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z art. 15 akapit drugi Umowy w sprawie połowów ryb na wodach przybrzeżnych Gwinei, Wspólnota i Republika Gwinei przeprowadziły negocjacje w celu ustalenia zmian i uzupełnień do Umowy pod koniec pierwszego trzyletniego okresu obowiązywania Umowy;
w wyniku tych negocjacji dnia 12 lipca 1986 r. parafowano Umowę zmieniającą Umowę w sprawie rybołóstwa;
zgodnie z warunkami art. 155 ust. 2 lit. b) Aktu Przystąpienia ustalenie odpowiednich procedur w celu uwzględnienia wszystkich lub części interesów Wysp Kanaryjskich przy podejmowaniu decyzji w indywidualnych przypadkach należy do Rady, szczególnie uwzględniając zawarcie umów w sprawie rybołówstwa z państwami trzecimi; w tym szczególnym przypadku należy ustalić omawiane procedury;
zawarcie tej Umowy leży w interesie Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W imieniu Wspólnoty niniejszym przyjmuje się Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Rządem Republiki Gwinei zmieniającą Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Rządem Rewolucyjnej Ludowej Republiki Gwinei w sprawie połowów ryb na wodach przybrzeżnych Gwinei podpisaną w Konakry dnia 7 lutego 1987 r.
Treść Umowy załączona jest do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Uwzględniając interesy Wysp Kanaryjskich, Umowa określona w art. 1 oraz, w stopniu niezbędnym do jej zastosowania, przepisy wspólnej polityki w zakresie rybołówstwa związanej z ochroną i zarządzaniem zasobami rybnymi, będzie również obowiązywała statki pływające pod banderą Hiszpanii, które są zarejestrowane na stałe w rejestrach właściwych władz na szczeblu lokalnym (
) na Wyspach Kanaryjskich zgodnie z warunkami określonymi w uwadze do załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 570/86 z dnia 24 lutego 1986 r. w sprawie definicji koncepcji "produktów pochodzących" i metod współpracy administracyjnej w obrocie handlowym między terytorium celnym Wspólnoty, Ceuta i Melilla a Wyspami Kanaryjskimi [3].
Artykuł 3
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osób upełnomocnionych do podpisania Umowy by stała się ona wiążąca dla Wspólnoty.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 393/87
z dnia 9 lutego 1987 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1963/79 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania refundacji produkcyjnych do oliwy z oliwek wykorzystywanej w produkcji niektórych konserwowanych środków spożywczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1454/86 [2],
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 591/79 z dnia 26 marca 1979 r. ustanawiające ogólne zasady dotyczące refundacji produkcyjnych do oliwy z oliwek wykorzystywanej w produkcji niektórych konserwowanych środków spożywczych [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3788/85 [4], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 2 ust. 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1963/79 [5] przewiduje, że żądanie weryfikacji jest ważne jedynie w odniesieniu do procesu produkcyjnego, który zostanie zakończony przed upływem trzeciego miesiąca po złożeniu wniosku; doświadczenie wykazało, że okres ten jest nieodpowiedni z technicznego punktu widzenia w odniesieniu do niektórych procesów produkcyjnych przetwarzanej żywności, w którym oliwa z oliwek nie jest wykorzystywana jedynie jako środek konserwujący, ale również jako aktywny składnik w przygotowaniu gotowego produktu; w celu umożliwienia korzystania z refundacji produkcyjnych tak konserwowanej żywności należy przyjąć przepisy umożliwiające Państwom Członkowskim ustalenie okresu maksymalnie ośmiu miesięcy w odniesieniu do tych produktów, dla których ustanowiony trzymiesięczny okres jest nieodpowiedni z uwagi na ich dłuższy czas przygotowania;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 2 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1963/79 dodaje się akapit drugi w brzmieniu:
"Jednakże Państwa Członkowskie mogą przewidzieć dłuższy okres, nieprzekraczający ośmiu miesięcy, gdy do celów procesu produkcyjnego konserwowanej żywności niezbędne jest, aby oliwa pozostawała w kontakcie z rybami lub warzywami przez okres dłuższy niż okres przewidziany w akapicie pierwszym." .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 493/87
z dnia 18 lutego 1987 r.
ustanawiające szczegółowe zasady naprawienia szkody spowodowanej wstrzymaniem niektórych połowów
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2057/82 z dnia 29 czerwca 1982 r. ustanawiające pewne środki kontrolne w zakresie działalności połowowej statków Państw Członkowskich [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 4027/86 [2], w szczególności jego art. 10 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: konieczne jest zapewnienie, aby Państwa Członkowskie były powiadomione o przypadkach, w których prowadzenie połowów w oparciu o ogólny dopuszcalny połów, kwoty, przydział lub udział dostępny dla Wspólnoty jest zabroniony, a któreś z Państw Członkowskich nie wyczerpało swojej kwoty połowowej, przydziału lub udziału w danych zasobach lub grupie zasobów;
niezbędne jest informowanie na temat połowów, jak również wiedza na temat wymiany kwot przeprowadzonej w celu oszacowania szkody poniesionej przez dane Państwo Członkowskie;
te przypadki, w których szkoda poniesiona przez Państwo Członkowskie nie została naprawiona powinny zostać przekazane Komitetowi Zarządzającemu ds. Zasobów Połowowych;
środki przyjęte w celu naprawy poniesionej szkody powinny określać wielkość poniesionej szkody oraz wielkość przełowienia, a także wynikające z tego potrącenia oraz uzupełnienia kwoty, przydziału lub udziału;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zasobów Połowowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Z chwilą powiadomienia przez Komisję Państw Członkowskich zgodnie z art. 10 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2057/82 o perspektywie wstrzymania połowów, w wyniku wyczerpania ogólnego dopuszczalnego połowu, kwoty lub dostępnego dla Wspólnoty przydziału lub udziału, Komisja powiadomi również Państwa Członkowskie o ostatnich posiadanych przez siebie informacjach na temat połowów oraz o tym, czy są lub mogą być stosowane przepisy art. 10 ust. 4 wymienionego rozporządzenia.
2.
Możliwie w jak najkrótszym czasie, a w każdym wypadku w ciągu 15 dni od daty wejścia w życie rozporządzenia Komisji wstrzymującego połowy, zainteresowane Państwa Członkowskie przekażą Komisji w związku z danymi zasobami bądź grupą zasobów, dane liczbowe dotyczące wyładunków określonych w art. 9 oraz informacje uzyskane na mocy art. 7 i 8 rozporządzenia (EWG) nr 2057/82.
Komisja w możliwie jak najkrótszym czasie przekaże wszystkim Państwom Członkowskim te dane liczbowe oraz informacje, które powinny być uważane za ostateczne do celów niniejszego rozporządzenia.
3. W przypadku gdy szkoda poniesiona przez Państwo Członkowskie została w całości bądź częściowo naprawiona w drodze działań zgodnych z przepisami art. 5 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 170/83 [3] ("wymiana kwoty"), wcześniejsze zawiadomienie o wymianie kwoty przekazane Komisji zgodnie z przepisami tego artykułu, powinno określić również wielkość naprawionej szkody w tonach.
Artykuł 2
1.
W przypadkach, w których szkoda poniesiona przez Państwo Członkowskie nie została naprawiona w całości w drodze wymiany kwot bądź innego działania, Komisja w możliwie jak najkrótszym czasie, a w każdym wypadku w ciągu 15 dni od otrzymania danych liczbowych oraz informacji określonych w art. 1 ust. 2, przekaże sprawę Komitetowi Zarządzającemu ds. Zasobów Połowowych oraz przedłoży projekt środka mającego na celu naprawienie wyrządzonej szkody.
2.
Projekt środka stanowi:
a) które z Państw Członkowskich poniosły szkodę ("Państwa Członkowskie pokrzywdzone") oraz wielkość szkody (zredukowana w drodze wymiany kwoty);
b) które z Państw Członkowskich przekroczyły swoją kwotę ("Państwa Członkowskie przekraczające kwotę") oraz wielkość takiego przekroczenia (zredukowana przez każdą wymianę kwoty);
c) potrącenia kwot Państw Członkowskich, które dokonały przełowienia;
d) uzupełnienia kwot pokrzywdzonych Państw Członkowskich;
e) datę bądź daty, w których te uzupełnienia oraz potracenia staną się skuteczne.
3.
W przypadku gdy więcej niż jedno Państwo Członkowskie dokonało przełowienia, Komisja uwzględni odpowiednie wielkości przełowienia przy określaniu wielkości potrąceń, które mają zostać przeprowadzone.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 569/87
z dnia 26 lutego 1987 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3143/85 w sprawie sprzedaży po obniżonych cenach masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego przeznaczonego do bezpośredniego spożycia w postaci koncentratu masła
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 231/87 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 5 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3143/85 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3157/86 [4], określa skład i sposób opisywania koncentratu masła w celu odróżnienia go od innych rodzajów masła; w świetle zdobytych doświadczeń wskazane jest wprowadzenie w wersji francuskiej sformułowań do wykorzystania na opakowaniach koncentratu masła, wskazane jest dodatkowe sformułowanie, które przypuszczalnie będzie bardziej zrozumiałe dla konsumenta;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 5 ust. 4 tiret piąte rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3143/85 dodaje się, co następuje: "lub beurre cuisinier".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 649/87
z dnia 3 marca 1987 r.
ustanawiające szczegółowe zasady ustanawiania wspólnotowego rejestru winnic
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 337/79 z dnia 5 lutego 1979 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 536/87 [2],
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2392/86 z dnia 24 lipca 1986 r. ustanawiające wspólnotowy rejestr winnic [3], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego ustanowienia rejestru w całej Wspólnocie niektóre podstawowe elementy powinny zostać zdefiniowane; w tym celu należy stosować, jeśli jest to możliwe, istniejące definicje prawa wspólnotowego lub krajowego dotyczącego wina;
zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 2392/86 rejestr ma objąć każde gospodarstwo, w którym uprawia się winorośl; uwzględniając cele, które rejestr ma osiągnąć przy jego ustanawianiu nie ma konieczności włączania do rejestru gospodarstw o bardzo małej produkcji; w związku z tym gospodarstwa objęte rejestrem powinny być definiowane uwzględniając w szczególności obszar oraz fizyczne lub ekonomiczne progi produkcji określone przez Państwa Członkowskie;
artykuł 2 rozporządzenia (EWG) nr 2392/86 rozróżnia obowiązkowe informacje wymagane regułami wspólnotowymi i informacje nieobowiązkowe, które Państwa Członkowskie mogą dodatkowo gromadzić; powinien zostać sporządzony wykaz informacji obowiązkowych i nieobowiązkowych, które mają zostać zawarte odpowiednio w rejestrach gospodarstwa i produkcji;
w przypadku niektórych regionów nieobjętych jeszcze księgą wieczystą, która stanowić może podstawę rejestru winnic, należy uchwalić przepisy szczególne w celu zapewnienia, iż rejestr jest ustanowiony w określonym terminie;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 154/75 [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3788/85 [5], przewiduje ustanowienie rejestru uprawy oliwek w Państwach Członkowskich produkujących oliwę z oliwek; w określonych Państwach Członkowskich mogą być wzięte pod uwagę wyniki prac podjętych w celu ustanowienia takiego rejestru; należy ustalić, iż Państwa Członkowskie mogą skorzystać z wyników takich prac w celu redukcji kosztów i nakładów czasowych na ustanowienie rejestru winnic;
w tym celu należy przyjąć przepis dotyczący kar w przypadku niewypełnienia wymogów w związku z tym ustanowionych, łącznie, w miarę potrzeby, z karami nakładanymi przez Państwa Członkowskie;
należy ustanowić terminy wysłania przez Komisję Państwom Członkowskim określonych powiadomień;
zgodnie z Aktem Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii nie stosuje się przepisów odnoszących się do ustanowienia rejestru winnic w stosunku do Portugalii podczas pierwszej fazy; należy ustanowić przepisy dotyczące precyzyjnych terminów dla szybkiego ustanowienia rejestru na początku drugiej fazy;
Komitet Zarządzający ds. Wina nie wydał opinii w terminie ustalonym przez swojego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (EWG) nr 2392/86 ustanawiającego wspólnotowy rejestr winnic.
Artykuł 2
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) "gospodarstwo" oznacza jednolitą jednostkę, zarówno pod względem technicznym jak i gospodarczym, zarządzaną pojedynczo:
- mającą obszar uprawy winorośli o powierzchni przynajmniej 10 arów,
lub
- która podlega obowiązkowi składania deklaracji wymaganej prawem wspólnotowym lub krajowym dotyczącym wina, jeżeli zainteresowana jednostka ma obszar uprawy winorośli mniejszy niż 10 arów,
lub
- która produkuje ze swojego obszaru uprawy winorośli ilości przekraczające określone progi fizyczne i ekonomiczne ustalone przez zainteresowane Państwo Członkowskie, jeżeli obszar uprawy winorośli danej jednostki jest mniejszy niż 10 arów i podlega obowiązkowi składania deklaracji określonej w tiret drugim;
b) "właściciel" oznacza osobę fizyczną lub prawną, albo grupę takich osób, na których rachunek i w których imieniu prowadzone jest gospodarstwo;
c) "powierzchnia użytków rolnych" oznacza łączny areał gruntów ornych, pastwisk trwałych i łąk, gruntów pod uprawy wieloletnie i ogrody warzywne;
d) "obszar uprawy winorośli" oznacza łączny areał gruntów przeznaczonych pod uprawę winorośli, łącznie lub bez upraw pochodnych, na którym prowadzi się produkcję lub jeszcze nie, przeznaczony pod uprawę winogron, moszczu winnego, wina i/lub materiału do wegetatywnego rozmnażania winorośli, który jest regularnie uprawiany w celu otrzymania zbywalnego produktu;
e) "opuszczony obszar uprawy winorośli" oznacza łączny areał pod uprawę winorośli, który nie jest już regularnie uprawiany w celu otrzymania zbywalnego produktu;
f) "działka" oznacza ciągły obszar gruntu, jak określono w księdze wieczystej.
Jednakże w przypadku braku księgi wieczystej "działka" oznacza ciągły obszar gruntu w obrębie jednego i tego samego gospodarstwa, stanowiącego odrębny przedmiot w odniesieniu do formy posiadania, rodzaju uprawy oraz charakteru produkcji;
g) "materiał do wegetatywnego rozmnażania winorośli", "szkółki sadzonek", "szkółki podkładek" oraz "winorośl macierzysta" mają takie samo znaczenie jak w dyrektywie Rady 68/193/EWG [6];
h) "odmiany winogron winnych", "odmiany winogron stołowych" i "odmiany winogron rodzynkowych" mają takie samo znaczenie jak w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 347/79 [7].
Artykuł 3
1. Informacje obowiązkowe i nieobowiązkowe określone w art. 2 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2392/86, które mają być zawarte w rejestrze gospodarstwa i rejestrze produkcji, są określone w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
Podczas sporządzania programu określonego w art. 4 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2392/86 Państwa Członkowskie ustalają układ wyżej określonych informacji w każdym rejestrze.
2.
W przypadku gdy winorośl uprawiana jest łącznie z innymi roślinami, rejestr gospodarstwa, oprócz łącznego obszaru odpowiedniej działki, przedstawia również obszary uprawy winorośli w zakresie uprawy czystych odmian.
Do celów przeliczenia stosowane są odpowiednie współczynniki ustalane przez Państwo Członkowskie.
3.
Informacje odnoszące się do charakterystyki każdej działki są wyraźnie wykazane w rejestrze gospodarstw.
Jednakże tam, gdzie warunki naturalne, rodzaj uprawy i charakter produktu są wystarczająco jednorodne, Państwa Członkowskie mogą zgrupować w rejestrze gospodarstwa informacje odnoszące się do szeregu sąsiadujących działek lub ich części, pod warunkiem że każda działka może być w dalszym ciągu zidentyfikowana.
4.
W sprawie ustanowienia rejestru winnic i każdej jego aktualizacji Państwa Członkowskie badają wszystkie obszary uprawy winorośli niezależne od gospodarstw w rozumieniu art. 2 lit. a).
Artykuł 4
W regionach, w których nie ma księgi wieczystej w momencie sporządzania rejestru winnic, Państwa Członkowskie zapewniają, iż rejestr winnic jest korygowany zgodnie z księgą wieczystą w miarę jej sporządzania, nie później niż do dnia regularnych uaktualnień określonych w art. 5 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2392/86.
Artykuł 5
W związku z redukcją kosztów i przyspieszeniem przygotowania rejestru winnic Państwa Członkowskie mogą korzystać z technologii i udogodnień technicznych udostępnionych do celów sporządzenia rejestru uprawy oliwek określonych w rozporządzeniu (EWG) nr 154/75.
Artykuł 6
Nazwy jednostek administracyjnych, dla których ustalono krótszy termin sporządzania rejestru zgodnie z art. 4 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 2392/86 określone są w załączniku II, łącznie ze stosowanymi terminami.
Artykuł 7
1. W przypadku niewypełnienia obowiązków przewidzianych w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2392/86 zainteresowane podmioty nie kwalifikują się do zastosowania środków określonych w art. 7, 10, 11, 12a, 14, 14a i 15 rozporządzenia (EWG) nr 337/79 do czasu, gdy obowiązki te zostaną spełnione.
2. Państwa Członkowskie przyjmują wszelkie niezbędne działania w celu ukarania, stosownie do powagi naruszenia, wszelkich przypadków niewypełnienia obowiązków ustanowionych w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2392/86.
Artykuł 8
Państwa Członkowskie przedstawiają Komisji:
- najpóźniej w momencie przekazywania programów określonych w art. 4 ust. 3 rozporządzenie (EWG) nr 2392/86 – progi fizyczne lub ekonomiczne określone w art. 2 lit. a) i współczynniki przeliczania określone w art. 3 ust. 2,
- jak najszybciej i nie później niż 3 miesiące po badaniach – obszary uprawy winorośli określone w art. 3 ust. 4,
- najpóźniej w momencie przekazywania programów określonych w art. 4 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2392/86 – wykaz władz określonych w art. 7 ust. 2 tego rozporządzenia,
- najpóźniej do 31 sierpnia każdego roku – sprawozdanie określone w art. 8 akapit pierwszy rozporządzenia (EWG) nr 2392/86,
- z wyjątkiem przypadków nadzwyczajnych w terminie dwóch miesięcy od otrzymania wniosku – dodatkowe informacje określone w art. 8 akapit trzeci rozporządzenia (EWG) nr 2392/86,
- najpóźniej do 30 listopada każdego roku – sprawozdanie dotyczące przypadków niewypełnienia obowiązków przewidzianych w art. 7 ust. 1 i przyjętych w konsekwencji tego środków.
Artykuł 9
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 678/87
z dnia 26 stycznia 1987 r.
w sprawie stosowania systemu świadectw pochodzenia, przewidzianego na mocy Międzynarodowej Umowy Kawowej z 1983 r. w okresie zawieszenia kontyngentów
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 288/82 z dnia 5 lutego 1982 r. w sprawie wspólnych zasad w przywozie [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 899/83 [2], w szczególności jego art. 16 ust. 1 lit. b),
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z decyzją 83/539/EWG [3] Wspólnota tymczasowo stosuje Międzynarodową Umowę Kawową z 1983 r. od momentu jej tymczasowego wejścia w życie dnia 1 października 1983 r.;
rozporządzenie (EWG) nr 3761/83 [4] wprowadziło system świadectw pochodzenia przewidziany Międzynarodową Umową Kawową z 1983 r. na okres obowiązywania kontyngentów;
na mocy umowy Zarząd Międzynarodowej Organizacji ds. Kawy ustanowił zasady stosowania systemu świadectw pochodzenia w okresie zawieszenia kontyngentów;
zasady ustanowione w rozporządzeniu (EWG) nr 2686/76 [5] dotyczące systemu świadectw pochodzenia przewidzianych Międzynarodową Umową Kawową z 1976 r. zostały zastąpione powyższymi zasadami; w związku z tym, rozporządzenie (EWG) nr 2686/76 powinno zostać uchylone;
konieczne jest podjęcie właściwych środków w celu wprowadzenia w życie nowego systemu świadectw we Wspólnocie i zapewnienie jego stosowania w sposób niedyskryminujący importerów wspólnotowych;
w celu zapewnienia sprawnego zarządzania systemem i wyjaśnienia stanowiska dotyczącego okresów, w których niniejsze rozporządzenie będzie faktycznie stosowane, a także w celu podporządkowania się zasadzie 11 Załącznika do niniejszego rozporządzenia oraz zasadzie 17 Załącznika do rozporządzenia (EWG) nr 3761/83 powinno się ustanowić w imieniu Komisji przepisy, zgodnie z decyzjami podjętymi przez właściwe organy Międzynarodowej Organizacji ds. Kawy i w momencie zawieszenia lub ponownego wprowadzenia kontyngentów, daty od której wspomniane środki są stosowane lub przestają być stosowane,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do celów realizacji Międzynarodowej Umowy Kawowej z 1983 r. stosuje się zasady stosowania systemu świadectw pochodzenia w okresie zawieszenia kontyngentów, przyjęte przez Zarząd Międzynarodowej Organizacji ds. Kawy oraz zawarte w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Przywóz do Wspólnoty kawy i ekstraktów, esencji lub koncentratów kawy objętych podpozycjami 09.01 A i 21.02 A Wspólnej Taryfy Celnej, pochodzących lub przywożonych z krajów będących stronami umowy lub krajów niebędących stronami umowy, nie podlega wymogowi składania świadectw przewidzianych w umowie.
Artykuł 3
Wywóz ze Wspólnoty kawy i ekstraktów, esencji lub koncentratów kawy objętych podpozycjami 09.01 A i 21.02 A Wspólnej Taryfy Celnej nie podlega wymogowi składania świadectw przewidzianych w umowie.
Artykuł 4
Komisja ustala datę, od której środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są stosowane lub przestają być stosowane.
Artykuł 5
Rozporządzenie (EWG) nr 2686/76 niniejszym traci moc.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (Euratom, EWWIS, EWG) nr 680/87
z dnia 23 lutego 1987 r.
zmieniające rozporządzenie (EWWiS, EWG, Euratom) nr 1860/76 ustanawiające warunki zatrudnienia pracowników Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1365/75 z dnia 26 marca 1975 r. ustanawiające Europejską Fundację na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy [1], w szczególności jego art. 17,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWWiS, EWG, Euratom) nr 1860/76 z dnia 29 czerwca 1976 r. ustanawiające warunki zatrudnienia pracowników Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWWiS, EWG, Euratom) nr 510/82 [3],
uwzględniając wniosek Komisji,
obowiązkiem Rady, działającej na wniosek Komisji, jest zmiana tych warunków zatrudnienia;
warunki zatrudnienia pracowników Fundacji należy zrównać z warunkami, na jakich zatrudniani są pracownicy czasowi Wspólnot Europejskich,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 2 akapit drugi warunków zatrudnienia wprowadza się następujące zmiany:
"Umów na czas określony nie można zawierać na okresy dłuższe niż pięcioletnie; umowy zawarte na czas określony można odnawiać na tych samych podstawach tylko jednokrotnie.
Jakiekolwiek następne odnowienie umowy musi opiewać na czas nieokreślony"
Artykuł 2
W tabeli w art. 4 akapit trzeci warunków zatrudnienia wprowadza się następujące zmiany:
"Kategoria _BAR_ Zaszeregowanie _BAR_ Stanowisko _BAR_
A _BAR_ A 4 _BAR_ Główny administrator _BAR_
A 5 _BAR_
A 6 _BAR_ Administrator _BAR_
A 7 _BAR_
A 8 _BAR_ Zastępca administratora _BAR_
B _BAR_ B 1 _BAR_ Główny referent administracyjny _BAR_
B 2 _BAR_ Starsi referenci administracyjni, techniczni i kancelaryjni _BAR_
B 3 _BAR_
B 4 _BAR_ Referenci techniczni i kancelaryjni _BAR_
B 5 _BAR_
C _BAR_ C 1 _BAR_ Kierownik sekretariatu _BAR_
Główny pracownik biurowy _BAR_
C 2 _BAR_ Sekretarka/stenotypistka Urzędnik _BAR_
C 3 _BAR_
C 4 _BAR_ Maszynistka Pomoc biurowa _BAR_
C 5 _BAR_
D _BAR_ D 1 _BAR_ Kierownik jednostki _BAR_
D 2 _BAR_ Pracownik wykwalifikowany _BAR_
D 3 _BAR_
D 4 _BAR_ Pracownik niewykwalifikowany" _BAR_
Artykuł 3
Artykuł 5 akapit trzeci warunków zatrudnienia otrzymuje brzmienie:
"Pracownik wyznaczony na stanowisko w kategorii zaszeregowania wyższej niż ta, w której został zatrudniony, na swoim nowym stanowisku będzie posiadał wysługę lat odpowiadającą teoretycznemu stopniowi równemu lub o jeden stopień wyższemu niż teoretyczny stopień osiągnięty w jego poprzednim zaszeregowaniu, plus kwota dodatku przyznawanego co dwa lata należnego w jego nowej kategorii zaszeregowania.
Do celów niniejszego postanowienia każda kategoria zaszeregowania zostaje podzielona na teoretyczne stopnie odpowiadające miesiącom zatrudnienia i teoretyczną płacę wzrastającą o jedną dwudziestą czwartą przyznawanego co dwa lata dodatku w tej kategorii zaszeregowania przez cały okres faktycznego zatrudnienia.
W żadnym wypadku pracownik nie może otrzymać w nowej kategorii zaszeregowania płacy zasadniczej niższej od tej, którą otrzymywałby w poprzedniej kategorii zaszeregowania.
Pracownik wyznaczony na stanowisko w kategorii zaszeregowania wyższej niż ta, w której został zatrudniony, zostanie sklasyfikowany nie niżej niż początkowy stopień dla tej kategorii zaszeregowania."
Artykuł 4
W warunkach zatrudnienia dodaje się następujący artykuł:
"Artykuł 5a
Umiejętności, efektywność i zachowanie w przebiegu pracy każdego pracownika będą przedmiotem okresowego raportu sporządzanego co najmniej raz na dwa lata zgodnie z decyzją dyrektora podjętą w uzgodnieniu z Komisją Wspólnot Europejskich po konsultacji z Komitetem Pracowniczym Fundacji."
Artykuł 5
Artykuł 11 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 11
Pracownik, który kandyduje na wybieralne stanowisko publiczne, składa podanie o urlop z przyczyn osobistych na okres nieprzekraczający trzech miesięcy.
Dyrektor rozpatrzy przypadek każdego pracownika wybranego na takie stanowisko.
Uwzględniając znaczenie tego stanowiska oraz wiążące się z nim obowiązki dyrektor powinien zdecydować, czy dany pracownik powinien kontynuować aktywne zatrudnienie, czy też złożyć podanie o urlop z przyczyn osobistych.
W tym ostatnim przypadku okres urlopu będzie równy długości kadencji, na którą wybrany został pracownik.
Jednakże w przypadku gdy pracownik posiada umowę na czas określony, czas trwania urlopu z przyczyn osobistych nie będzie przekraczać okresu pozostałego do wygaśnięcia umowy."
Artykuł 6
W art. 24 warunków zatrudnienia dodaje się następujący akapit:
"Jeżeli w wyniku badania medycznego przewidzianego w akapicie pierwszym, wydana zostanie negatywna opinia lekarska, kandydat może, w ciągu dwudziestu dni od otrzymania informacji o tej opinii z Fundacji, zażądać rozpatrzenia jego przypadku przez Komisję lekarską składającą się z trzech lekarzy wybranych przez dyrektora spośród personelu medycznego Wspólnoty.
Lekarz, który wydał pierwotną opinię negatywną, zostanie przesłuchany przez komisję lekarską.
Kandydat może przedstawić Komisji lekarskiej opinię wybranego przez siebie lekarza.
Jeżeli opinia komisji lekarskiej potwierdzi wnioski z badania medycznego przewidzianego w pierwszym akapicie, kandydat pokryje 50 % opłat i nieprzewidzianych wydatków" .
Artykuł 7
Artykuł 25 warunków zatrudnienia otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 25
Od pracownika można żądać odpracowania okresu próbnego, nieprzekraczającego 6 miesięcy.
W przypadku gdy w czasie okresu próbnego ze względu na chorobę lub wypadek pracownik nie może wykonywać swoich obowiązków przez okres dłuższy niż 1 miesiąc, dyrektor może odpowiednio przedłużyć okres próbny.
Nie mniej niż na miesiąc przed zakończeniem okresu próbnego sporządzony zostanie raport na temat wypełniania przez pracownika obowiązków związanych z jego stanowiskiem, a także jego efektywności i przebiegu pracy.
Raport zostanie podany do wiadomości zainteresowanej osoby, która będzie miała prawo przedstawienia swoich uwag na piśmie.
Praktykant, którego praca nie została oceniona jako przydatna dla zakładu pracy na tym stanowisku, zostanie zwolniony.
Raport na temat praktykanta można sporządzić w każdym momencie okresu próbnego, jeżeli jego praca okazuje się w sposób oczywisty nieodpowiednia.
Raport zostanie podany do wiadomości zainteresowanej osoby, która będzie miała prawo przedstawienia swoich uwag na piśmie.
Na podstawie raportu dyrektor może podjąć decyzję o zwolnieniu praktykanta przed upływem okresu próbnego z miesięcznym wypowiedzeniem, przy czym okres pracy nie może przekraczać normalnej długości okresu próbnego.
Zwolniony praktykant otrzyma rekompensatę równą jednej trzeciej swojej płacy zasadniczej za każdy pełny, przepracowany miesiąc okresu próbnego."
Artykuł 8
Do warunków zatrudnienia dodaje się następujący artykuł:
"Artykuł 29a
Tytułem wyjątku, na podstawie podania przedstawiającego uzasadnienie dyrektor może wyrazić zgodę na to, aby pracownik wykonywał pracę na pół etatu, jeżeli uzna, że leży to w pełni w interesie Fundacji.
Procedura udzielania takiego zezwolenia przedstawiona jest w załączniku VII.
Pracownik, któremu zezwolono na wykonywanie pracy na pół etatu, w każdym miesiącu przepracuje połowę normalnego czasu pracy w sposób określony przez dyrektora."
Artykuł 9
W art. 30 ust. 1 akapit czwarty warunków zatrudnienia otrzymuje brzmienie:
"Płatne zwolnienie chorobowe nie będzie jednakże przekraczać trzech miesięcy albo okresu przepracowanego przez pracownika, jeżeli okres ten jest dłuższy.
Zwolnienie nie może przekraczać okresu pracy przewidzianego w umowie" .
Artykuł 10
Artykuł 33 warunków zatrudnienia otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 33
W wyjątkowych okolicznościach pracownik może na własne żądanie otrzymać urlop bezpłatny uzasadniony pilnymi sprawami osobistymi.
Dyrektor określi długość takiego urlopu, który nie może przekraczać jednej czwartej czasu dotychczas przepracowanego przez danego pracownika, lub:
- trzech miesięcy dla pracownika posiadającego mniej niż cztery lata stażu pracy,
- sześciu miesięcy we wszystkich pozostałych przypadkach.
W czasie urlopu pracownik nie będzie objęty ubezpieczeniem na wypadek choroby i od nieszczęśliwych wypadków zgodnie z art. 38 i 38a.
Jednakże pracownik, który udowodni, iż nie może być objęty żadnym publicznym programem ubezpieczeniowym w zakresie ryzyka określonego w art. 38 i 38a, może - nie później niż w miesiącu następnym po tym, w którym rozpoczyna się jego urlop bezpłatny – wystąpić o kontynuowanie ubezpieczenia zgodnie z wyżej wymienionymi artykułami, pod warunkiem iż poniesie połowę kosztów składki wymaganej do ubezpieczenia ryzyk, określonej w art. 38 i 38a, przez okres przebywania przez niego na urlopie; wysokość składek zostanie obliczona na podstawie ostatniej płacy zasadniczej pracownika.
Ponadto pracownik, który udowodni, iż nie może być objęty żadnym innym programem emerytalnym, może ubiegać się o kontynuowanie okresu zaliczającego się do wysługi lat przez okres trwania jego urlopu bezpłatnego, pod warunkiem iż poniesie koszty składki w wysokości trzykrotnej stawki przewidzianej w art. 41 lit. h); wysokość składek zostanie obliczona na podstawie płacy zasadniczej obowiązującej dla jego kategorii zaszeregowania i stopnia.
Żaden okres urlopu bezpłatnego lub urlopu udzielonego z przyczyn osobistych nie będzie uwzględniony do celów przedstawionych w art. 35 akapit drugi."
Artykuł 11
Artykuł 34 warunków zatrudnienia otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 34
Pracownikowi, który zostanie powołany do służby wojskowej, zastępczej służby wojskowej lub na szkolenie rezerwistów albo też zostaje odwołany do służby w siłach zbrojnych, przyznany zostanie status "urlopowanego na okres służby wojskowej"; w przypadku pracownika zatrudnionego na czas określony ten status nie może w żadnym wypadku wykraczać poza okres przewidziany umową o pracę.
Pracownik powołany do służby wojskowej lub zastępczej służby wojskowej nie będzie otrzymywał wynagrodzenia, ale zachowa prawo do przesunięcia na wyższy stopień oraz awansu przewidzianego warunkami zatrudnienia.
Zachowa również swoje uprawnienia emerytalne, jeżeli po zakończeniu służby zapłaci wstecznie należne składki emerytalne.
Pracownik powołany na szkolenie dla rezerwistów lub odwołany do służby w siłach zbrojnych w okresie szkolenia lub odwołania będzie otrzymywał swoje wynagrodzenie po potraceniu kwoty stanowiącej równowartość otrzymywanego żołdu."
Artykuł 12
W art. 38 warunków zatrudnienia:
a) W ust. 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"1.
Pracownik, jego współmałżonek, w przypadku gdy współmałżonek nie jest uprawniony do świadczeń o tym samym charakterze i na tym samym poziomie na mocy innych przepisów lub regulacji prawnych, jego dzieci i inne osoby pozostające na jego utrzymaniu w rozumieniu art. 7 załącznika IV są, w okresie świadczenia pracy przez pracownika, przebywania na zwolnieniu chorobowym, przebywania na urlopie z przyczyn osobistych na podstawie art. 11 i przebywania na urlopie bezpłatnym na podstawie art. 33, ubezpieczeni, z zastrzeżeniem warunków przewidzianych w wyżej wymienionych artykułach oraz z zastrzeżeniem zasad, określonych w art. 1 załącznika V, na wypadek choroby do wysokości 80 % poniesionych kosztów.
Stawka ta zostaje podniesiona do 85 % w przypadku następujących usług medycznych: konsultacje i wizyty, operacje chirurgiczne, hospitalizacja, artykuły farmaceutyczne, radiologia, analizy, badania laboratoryjne i protezy wydawane na receptę lekarską, z wyłączeniem protez dentystycznych.
Stawka zostaje podniesiona do 100 % w przypadku gruźlicy, choroby Heinego-Medina (polio), choroby nowotworowej, choroby umysłowej i innych schorzeń uznanych przez Komisję Wspólnot Europejskich za równie poważne oraz w przypadku badań przesiewowych mających na celu wczesne wykrycie ewentualnej choroby oraz w przypadku umieszczenia w zakładzie zamkniętym.
Jednakże zwrot kosztów w wysokości 100 % nie nastąpi w przypadku choroby zawodowej lub nieszczęśliwego wypadku, dających podstawę do stosowania art. 38a;"
b) ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Jeżeli pracownik udowodni, że nie może być objęty żadnym innym programem ubezpieczeń chorobowych ustanowionych z mocy prawa lub rozporządzeniem, może wystąpić o kontynuowanie swojego ubezpieczenia chorobowego zgodnie z ust. 1 akapit pierwszy przez okres maksymalnie 6 miesięcy po wygaśnięciu jego umowy, nie później jednak niż w ciągu jednego miesiąca po wygaśnięciu swojej umowy.
Składka określona w zasadach określonych w art. 1 ust. 2 załącznika V będzie obliczana na podstawie ostatniej płacy zasadniczej otrzymywanej przez pracownika, przy czym pracownik opłacać będzie połowę składki.
Decyzją dyrektora, podjętą po konsultacji z lekarzem wyznaczonym przez Wspólnotę, okres jednego miesiąca na złożenie wniosku i sześciomiesięcznego limitu określonego w pierwszym akapicie nie ma zastosowania, gdy osoba, o której mowa, cierpi na poważną lub przewlekłą chorobę, której nabawiła się w trakcie zatrudnienia i o której poinformowała Centrum przed upływem sześciomiesięcznego okresu, o którym mowa w poprzednim akapicie, pod warunkiem że osoba, o której mowa, podda się badaniom lekarskim zorganizowanym przez Fundację;"
c) w ust. 4 dodaje się tiret w brzmieniu:
"— w przypadku gdy były współmałżonek pracownika, dziecko, które przestaje być osobą pozostającą na utrzymaniu pracownika, albo osoba, która przestaje być traktowana jako pozostająca na utrzymaniu pracownika w rozumieniu art. 7 ust. 4 załącznika IV może udowodnić, iż nie może być objęta żadnym innym programem ubezpieczeń chorobowych, może przez okres maksymalnie 1 roku pozostawać ubezpieczona na wypadek choroby zgodnie z przepisem ust. 1, jako osoba objęta ochroną ubezpieczeniową w ramach ubezpieczenia pracownika; ochrona taka nie powoduje powstania konieczności zapłacenia składki.
Ów okres jednoroczny rozpocznie się w dniu orzeczenia rozwodu albo utraty statusu dziecka lub osoby traktowanej jako pozostająca na utrzymaniu;"
d) w ust. 6 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"6.
Osoby uprawnione do powyższych świadczeń zadeklarują kwotę wszystkich świadczeń wypłaconych lub o które mogą się ubiegać w ramach innego programu ubezpieczeń chorobowych, przewidzianych przez prawo lub rozporządzenie, dla siebie lub dla osób objętych ich ubezpieczeniem".
Artykuł 13
Artykuł 40 warunków zatrudnienia otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 40
W przypadku śmierci pracownika, jego współmałżonka, dziecka pozostającego na jego utrzymaniu lub innej osoby pozostającej na jego utrzymaniu w rozumieniu art. 7 załącznika IV, będącej członkiem jego gospodarstwa domowego, Fundacja pokryje koszty związane z transportem zwłok od miejsca zatrudnienia pracownika do miejsca jego pochodzenia.
Jednakże w przypadku śmierci pracownika w trakcie wykonywania misji, Fundacja pokryje koszty związane z transportem zwłok od miejsca, w którym nastąpił zgon pracownika do miejsca jego pochodzenia."
Artykuł 14
Artykuł 40a ust. 2 warunków zatrudnienia otrzymuje brzmienie:
"2. a) Jeżeli śmierć, uszkodzenie ciała w wyniku nieszczęśliwego wypadku lub choroba osoby, do której odnoszą się niniejsze warunki zatrudnienia, zostały spowodowane przez osobę trzecią, Wspólnoty, w odniesieniu do zobowiązań ciążących na nich z tytułu niniejszych przepisów w związku z wydarzeniem, w wyniku którego nastąpiła śmierć, uszkodzenie ciała lub choroba, przejmują prawa osoby poszkodowanej lub osób przez nią upoważnionych, w tym prawo do dochodzenia zadośćuczynienia przed sądem w stosunku do strony trzeciej.
b) Subrogacja, o której mowa powyżej, obejmuje m.in.:
- dalsze wypłacanie pracownikowi wynagrodzenia, zgodnie z art. 30, w okresie pozostawania przez niego niezdolnym do pracy,
- wypłaty dokonane zgodnie z art. 36 po śmierci pracownika lub byłego pracownika uprawnionego do świadczenia emerytalnego,
- świadczenia wypłacone na mocy art. 38 i 38a oraz załącznika V z ubezpieczenia na wypadek choroby lub nieszczęśliwego wypadku,
- pokrycie kosztów związanych z transportem zwłok zgodnie z art. 40,
- uzupełniające dodatki rodzinne wypłacone zgodnie z art. 9 ust. 2 oraz art. 7 ust. 3 i 5 załącznika IV na dziecko pozostające na utrzymaniu pracownika, cierpiące na poważną chorobę, upośledzenie lub kalectwo,
- renty inwalidzkie wypłacane w sytuacji nieszczęśliwego wypadku lub choroby powodującej trwałe inwalidztwo uniemożliwiające pracownikowi wypełnianie jego obowiązków,
- renty rodzinne wypłacane w sytuacji śmierci pracownika lub byłego pracownika albo śmierci współmałżonka pracownika lub byłego pracownika uprawnionego do świadczeń emerytalnych, jeżeli współmałżonek nie jest pracownikiem,
- renty sieroce wypłacane, niezależnie od wieku, dziecku pracownika lub byłego pracownika, które z powodu poważnej choroby, upośledzenia lub kalectwa nie może wykonywać pracy zarobkowej po śmierci osoby, na której utrzymaniu pozostawało.
c) Jednakże Wspólnoty nie przejmują praw do rekompensaty w odniesieniu do czysto osobistych szkód, takich jak szkody niematerialne, odszkodowania za ból i cierpienie albo odszkodowania za zniekształcenie ciała oraz utratę świadczeń powyżej kwoty zasiłku przyznanego na podstawie art. 38a.
d) Przepisy lit. a)-c) nie mogą stanowić przeszkody dla zainicjowania bezpośredniego postępowania przez Wspólnoty."
Artykuł 15
Artykuł 41b akapit trzeci warunków zatrudnienia otrzymuje brzmienie:
"Jeżeli inwalidztwo zostało spowodowane inną przyczyną, renta inwalidzka obliczona na podstawie ostatniej płacy zasadniczej pracownika będzie wynosić 2 % za każdy rok, jaki upłynął między dniem przyjęcia pracownika do pracy a dniem, w którym pracownik osiągnie wiek 65 lat; stawka ta zostanie zwiększona o 2 % za każdy rok pracy zaliczony do okresu składkowego zgodnie z art. 10 ust. 2 i 3 załącznika VI oraz o 25 % kwoty świadczenia emerytalnego, jakie pracownik uzyskałby po ukończeniu 60 roku życia, przy czym całość nie może przekraczać 70 % jego ostatniej płacy zasadniczej"
.
Artykuł 16
W art. 41c warunków zatrudnienia dodaje się ustępy w brzmieniu:
"Miesięczna kwota renty rodzinnej wypłacanej wdowie po pracowniku, który zmarł w trakcie wykonywania obowiązków służbowych lub na urlopie dla odbycia służby wojskowej, będzie wynosić 35 % ostatniej płacy zasadniczej otrzymywanej przez pracownika i nie może być niższa od minimum socjalnego określonego w art. 5 załącznika VI, lub niższa niż 60 % emerytury, do której pracownik byłby uprawniony niezależnie od długości stażu pracy lub wieku w chwili śmierci.
Kwota ta nie może być niższa niż 42 % ostatniej płacy zasadniczej otrzymywanej przez pracownika w przypadku gdy śmierć nastąpiła w okolicznościach, określonych w art. 41b akapit drugi.
Przepisy niniejszego artykułu stosuje się mutatis mutandis do wdowca po pracownicy."
Artykuł 17
W art. 41d warunków zatrudnienia:
1. dodaje się ustęp w brzmieniu:
"3a.
W przypadku śmierci byłego pracownika, który odszedł z pracy przed ukończeniem 60 roku życia i zażądał, aby jego emerytura została odroczona do pierwszego dnia miesiąca kalendarzowego następującego po tym, w którym ukończy 60. rok życia, dzieci pozostające na jego utrzymaniu w rozumieniu art. 7 załącznika IV będą uprawnione do otrzymania renty sierocej na warunkach określonych w ust. 1–3;"
2. ust. 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
Każde dziecko, pozostające w rozumieniu art. 7 załącznika IV na utrzymaniu pracownika, którego współmałżonek (niebędący urzędnikiem Wspólnot ani pracownikiem czasowym w rozumieniu art. 2 lit. a), c) lub d) Warunków Zatrudnienia Innych Pracowników Wspólnot ani niebędący objętym niniejszymi warunkami zatrudnienia lub warunkami zatrudnienia Europejskiego Centrum Rozwoju Szkolenia Zawodowego) umiera, będzie uprawnione do renty sierocej w wysokości dwukrotnej kwoty zasiłku na dziecko pozostające na utrzymaniu."
Artykuł 18
Artykuł 41f warunków zatrudnienia otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 41f
1.
Niezależnie od wszystkich innych przepisów, szczególnie tych, które dotyczą minimalnych świadczeń wypłacanych osobom uprawnionym do otrzymywania renty rodzinnej, całkowita kwota wypłacana wdowie lub innej uprawnionej osobie z tytułu renty rodzinnej, powiększona o zasiłek rodzinny i pomniejszona o należny podatek oraz inne obowiązkowe obciążenia, nie może przekroczyć następujących kwot:
a) w przypadku śmierci pracownika w trakcie aktywnego zatrudnienia, przebywającego na urlopie bezpłatnym z powodu pilnych spraw osobistych, przebywającego na urlopie z przyczyn osobistych lub urlopowanego na czas odbycia służby wojskowej - kwoty wynagrodzenia zasadniczego, jakie otrzymywałby w swojej kategorii zaszeregowania i stopniu, gdyby żył, powiększonej o wszelkie dodatki, jakie otrzymywałby i pomniejszonej o należny podatek oraz inne obowiązkowe obciążenia;
b) w okresie następującym po dniu, w którym pracownik, określony w lit. a) skończyłby 65 lat - kwoty emerytury, do której byłby uprawniony po tej dacie, gdyby żył, na podstawie jego kategorii zaszeregowania i stopnia w chwili śmierci, powiększonej o zasiłki rodzinne, jakie otrzymywałby i pomniejszonej o należny podatek oraz inne obowiązkowe obciążenia;
c) w przypadku śmierci byłego pracownika, uprawnionego do emerytury lub renty inwalidzkiej - kwoty emerytury lub renty, do której byłby uprawniony, gdyby żył, z zastrzeżeniem dodatków oraz potrąceń określonych w lit. b);
d) w przypadku śmierci byłego pracownika, który odszedł z pracy przed ukończeniem 60 roku życia i zażądał, aby jego emerytura została odroczona do pierwszego dnia miesiąca kalendarzowego następującego po tym, w którym ukończy 60 rok życia - kwoty emerytury, do której byłby uprawniony, gdyby żył, z zastrzeżeniem dodatków oraz potrąceń określonych w lit. b).
2.
Do celów ust. 1 nie bierze się pod uwagę dodatków wyrównawczych.
3.
Maksymalna kwota, określona w lit. a)-d) zostanie podzielona między osoby uprawnione do renty rodzinnej w proporcjach odpowiadających ich uprawnieniom, przy czym do tych celów nie bierze się pod uwagę ust. 1.
Artykuł 41g stosuje się do podzielonych w ten sposób kwot."
Artykuł 19
W art. 41g akapit drugi i trzeci warunków zatrudnienia otrzymują brzmienie:
"Zastosowany zostanie dodatek wyrównawczy ustalony dla danego kraju wewnątrz lub na zewnątrz Wspólnot, gdzie otrzymujący posiada udokumentowane miejsce stałego zamieszkania.
Jeżeli otrzymujący posiada miejsce stałego zamieszkania w kraju, dla którego nie ustalono dodatku, należy zastosować współczynnik 100."
Artykuł 20
W art. 45 warunków zatrudnienia:
1. w ust. 1 lit. b):
a) ostatnie zdanie otrzymuje brzmienie: "Okres wypowiedzenia nie będzie dłuższy niż trzy miesiące i krótszy niż jeden miesiąc";
b) dodaje się następujące nowe zdanie: "W przypadku pracownika, którego umowa została odnowiona, okres wypowiedzenia nie będzie krótszy niż jeden miesiąc za każdy pełny rok pracy, przy czym minimalny okres wypowiedzenia wynosi jeden miesiąc, a maksymalny sześć miesięcy";
2. w ust. 2 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) - automatycznie, ostatniego dnia miesiąca, w którym pracownik osiąga wiek 65 lat,
- na wniosek pracownika, ostatniego dnia miesiąca, w odniesieniu do którego wniosek został złożony, jeżeli pracownik ma co najmniej 60 lat lub jeżeli jest w wieku między 50 a 60 rokiem życia oraz spełnia wymogi dla natychmiastowego wypłacenia emerytury zgodnie z art. 8 załącznika VI."
Artykuł 21
W art. 46 warunków zatrudnienia wprowadza się następujące zmiany:
"Artykuł 46
Niezależnie od tego, czy umowa o pracę została zawarta na czas określony, czy nieokreślony, może zostać rozwiązana przez Fundację bez wypowiedzenia:
a) w czasie lub po zakończeniu okresu próbnego, zgodnie z art. 25;
b) jeżeli pracownik przestaje spełniać wymogi art. 23 ust. 2 lit. a) i d). Jednakże jeżeli pracownik przestaje spełniać wymogi art. 23 ust. 2 lit. d), jego umowę można rozwiązać tylko zgodnie z art. 41b;
c) jeżeli pracownik nie jest w stanie podjąć swoich obowiązków po zakończeniu okresu płatnego zwolnienia chorobowego, jak przewidziano w art. 30.
W takim przypadku pracownik otrzyma zasiłek równy jego płacy zasadniczej powiększony o dodatki rodzinne w proporcji dwóch dni za każdy pełny przepracowany miesiąc."
Artykuł 22
Do warunków zatrudnienia dodaje się następujący artykuł:
"Artykuł 46a
1.
Były pracownik, który pozostaje bezrobotny po rozwiązaniu umowy o pracę w Fundacji:
- który nie otrzymuje emerytury lub renty inwalidzkiej z Fundacji lub Wspólnot Europejskich,
- którego umowa o pracę nie wygasła z powodu rezygnacji lub została rozwiązana z powodów dyscyplinarnych,
- który pracował przez okres co najmniej sześciu miesięcy,
- który posiada stałe miejsce zamieszkania w Państwie Członkowskim Wspólnot,
będzie uprawniony do miesięcznego zasiłku dla bezrobotnych na przedstawionych niżej warunkach.
Jeżeli pracownik jest uprawniony do zasiłku dla bezrobotnych w ramach programu krajowego, jest zobowiązany do zgłoszenia tego Fundacji, która z kolei bezzwłocznie powiadomi Komisję.
W takim przypadku kwota tych świadczeń zostanie potrącona z zasiłków wypłacanych zgodnie z ust. 3.
2.
W celu uzyskania uprawnień do zasiłku dla bezrobotnych były pracownik powinien:
a) zarejestrować się, na swój wniosek, jako poszukujący pracy w urzędzie zatrudnienia Państwa Członkowskiego, w którym posiada stałe miejsce zamieszkania;
b) spełnić wymogi przewidziane w prawie tego Państwa Członkowskiego dla osób otrzymujących zasiłki dla bezrobotnych zgodnie z przepisami tego prawa;
c) co miesiąc przekazywać Fundacji, która bezzwłocznie przekaże je Komisji, zaświadczenie wydane przez właściwy krajowy urząd zatrudnienia stwierdzające, czy spełnił on wymogi i warunki, określone w lit. a) i b).
Wspólnota może przyznać lub utrzymać zasiłek nawet wówczas, gdy nie są spełnione wymogi krajowe, określone w lit. b), w przypadku choroby, nieszczęśliwego wypadku, macierzyństwa, inwalidztwa albo sytuacji uznanej za podobną albo też w przypadku gdy właściwy urząd krajowy udzielił zwolnienia.
Po zasięgnięciu opinii Komitetu Ekspertów Komisja przyjmie takie przepisy, jakie uzna za niezbędne w celu realizacji niniejszego ustępu.
3.
Zasiłek dla bezrobotnych zostanie ustalony na podstawie płacy zasadniczej otrzymywanej przez pracownika w momencie rozwiązania stosunku pracy.
Zasiłek ten zostanie ustalony na poziomie:
- 60 % płacy zasadniczej przez okres pierwszych dwunastu miesięcy;
- 45 % płacy zasadniczej 13–18 miesiąca;
- 30 % płacy zasadniczej 19–24 miesiąca.
Obliczone w ten sposób kwoty nie będą niższe niż 30000 BEF i nie wyższe 60000 BEF.
Dolna i górna granica kwot określonych w akapicie drugim może być, na wniosek Komisji, corocznie rewidowana przez Radę.
4.
Zasiłek dla bezrobotnych będzie wypłacany na rzecz byłego pracownika przez maksymalnie 24 miesiące licząc od dnia rozwiązania stosunku pracy.
Jednakże jeżeli w trakcie tego okresu były pracownik przestanie spełniać warunki określone w ust. 1 i 2, wypłata zasiłku zostanie zawieszona.
Wypłata zasiłku zostanie wznowiona, jeżeli przed upływem tego okresu były pracownik ponownie spełnia wspomniane warunki i nie uzyskał prawa do krajowego zasiłku dla bezrobotnych.
5.
Były pracownik, który ma prawo do zasiłku dla bezrobotnych, jest uprawniony do zasiłku rodzinnego, określonego w art. 6–8 załącznika IV; zasiłek rodzinny zostanie obliczony na podstawie zasiłku dla bezrobotnych na warunkach określonych w art. 6 załącznika IV.
Były pracownik jest zobowiązany do zgłoszenia wszystkich zasiłków o tym samym charakterze wypłacanych z innych źródeł jemu lub jego współmałżonkowi; zasiłki te zostaną potrącone z zasiłków wypłacanych na podstawie niniejszego artykułu.
Były pracownik, który ma prawo do zasiłku dla bezrobotnych, będzie uprawniony, zgodnie z przepisem art. 38, do ubezpieczenia na wypadek choroby bez konieczności płacenia składek.
6.
Do zasiłku dla bezrobotnych i zasiłku rodzinnego stosować się będzie dodatek wyrównawczy dla Państwa Członkowskiego, w którym były pracownik posiada udokumentowane miejsce stałego zamieszkania.
Dodatek stosowany do zasiłku dla bezrobotnych będzie zawsze przelicznikiem wynikającym z ostatniej corocznej rewizji.
Kwoty te będą wypłacane przez Komisję w walucie państwa stałego zamieszkania; zostaną one przeliczone po kursach przedstawionych w art. 63 akapit drugi Regulaminu Pracowniczego.
7.
Pracownicy wnoszą jedną trzecią finansowania programu ubezpieczenia na wypadek bezrobocia.
Wysokość tej składki ustala się na 0,4 % zasadniczego wynagrodzenia zainteresowanej osoby, nie biorąc pod uwagę dodatków wyrównawczych, przewidzianych w art. 64 Regulaminu Pracowniczego dla urzędników Wspólnot Europejskich.
Składka będzie potrącana comiesięcznie z wynagrodzenia zainteresowanej osoby i wpłacana razem z pozostałymi 2/3 ponoszonymi przez Fundację na specjalny fundusz bezrobocia.
Fundusz ten jest funduszem wspólnym dla Fundacji i instytucji Wspólnoty, które co miesiąc wpłacają swoje składki do Komisji, nie później niż w ciągu ośmiu dni po wypłacie wynagrodzeń.
Wszystkie wydatki wynikające z zastosowania niniejszego artykułu są zatwierdzane i wypłacane przez Komisję zgodnie z przepisami rozporządzenia finansowego obowiązującego w odniesieniu do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich.
8.
Zasiłek dla bezrobotnych wypłacany na rzecz byłego pracownika pozostającego bez pracy będzie podlegać przepisom rozporządzenia (EWG, Euratom, EWWiS) nr 260/68 ustanawiającego warunki i procedurę opodatkowania świadczeń Wspólnot Europejskich.
9.
Urzędy krajowe odpowiedzialne za sprawy zatrudnienia i bezrobocia, działając zgodnie ze swoim krajowym ustawodawstwem, oraz Komisja współpracują efektywnie w celu zapewnienia prawidłowego stosowania niniejszego artykułu.
10.
Szczegółowe regulacje dotyczące stosowania niniejszego artykułu będą podlegać zasadom ustanowionym na mocy wzajemnego Porozumienia między instytucjami Wspólnot, po zasięgnięciu opinii Komitetu ds. Regulaminów Pracowniczych, bez naruszenia przepisów ust. 2 akapit trzeci.
11.
Po upływie jednego roku od wprowadzenia programu ubezpieczenia na wypadek bezrobocia, a następnie co dwa lata, Komisja przedstawi Radzie raport na temat sytuacji finansowej programu.
Niezależnie od tego raportu Komisja może przedstawiać Radzie wnioski dostosowujące składki wspomniane w ust. 7 jeżeli wymaga tego realizacja programu.
Rada będzie podejmować działania na postawie tych wniosków zgodnie z warunkami ustalonymi w trzecim akapicie ust. 3."
Artykuł 23
W art. 54 warunków zatrudnienia dodaje się następujące artykuły to tych, które stosują się przez analogię do dyrektora i zastępcy dyrektora: 38, 38a, 39, 40, 40a-40h.
Artykuł 24
1.
Nagłówek tytułu VII warunków zatrudnienia otrzymuje brzmienie: "Przepisy końcowe".
2.
Do warunków zatrudnienia dodaje się następujący artykuł:
"Artykuł 56a
Wszelkiego rodzaju świadczenia i zwroty przewidziane przez niniejsze warunki zatrudnienia nie mogą być wypłacane dodatkowo do innych świadczeń lub zwrotów tego samego rodzaju wypłacanych z budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich.
Pracownik bezzwłocznie powiadomi dyrektora o każdym przypadku dotyczącej go podwójnej wypłaty."
Artykuł 25
W załączniku IV art. 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
Zasadnicze wynagrodzenia miesięczne ustala się dla każdej kategorii zaszeregowania i stopnia zgodnie z poniższą tabelą:
Kategorie zaszeregowania _BAR_ Stopień _BAR_
1 _BAR_ 2 _BAR_ 3 _BAR_ 4 _BAR_ 5 _BAR_ 6 _BAR_ 7 _BAR_ 8 _BAR_
A 4 _BAR_ 195848 _BAR_ 206827 _BAR_ 217806 _BAR_ 228785 _BAR_ 239764 _BAR_ 250743 _BAR_ 261722 _BAR_ 272701 _BAR_
A 5 _BAR_ 161470 _BAR_ 171036 _BAR_ 180602 _BAR_ 190168 _BAR_ 199734 _BAR_ 209300 _BAR_ 218866 _BAR_ 228432 _BAR_
A 6 _BAR_ 139537 _BAR_ 147151 _BAR_ 154765 _BAR_ 162379 _BAR_ 169993 _BAR_ 177607 _BAR_ 185221 _BAR_ 192835 _BAR_
A 7 _BAR_ 120115 _BAR_ 126092 _BAR_ 132069 _BAR_ 138046 _BAR_ 144023 _BAR_ 150000 _BAR_ _BAR_ _BAR_
A 8 _BAR_ 106232 _BAR_ 110514 _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
B 1 _BAR_ 139537 _BAR_ 147151 _BAR_ 154765 _BAR_ 162379 _BAR_ 169993 _BAR_ 177607 _BAR_ 185221 _BAR_ 192835 _BAR_
B 2 _BAR_ 120903 _BAR_ 126570 _BAR_ 132237 _BAR_ 137904 _BAR_ 143571 _BAR_ 149238 _BAR_ 154905 _BAR_ 160572 _BAR_
B 3 _BAR_ 101408 _BAR_ 106122 _BAR_ 110836 _BAR_ 115550 _BAR_ 120264 _BAR_ 124978 _BAR_ 129692 _BAR_ 134406 _BAR_
B 4 _BAR_ 87711 _BAR_ 91798 _BAR_ 95885 _BAR_ 99972 _BAR_ 104059 _BAR_ 108146 _BAR_ 112233 _BAR_ 116320 _BAR_
B 5 _BAR_ 78399 _BAR_ 81709 _BAR_ 85019 _BAR_ 88329 _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
C 1 _BAR_ 89462 _BAR_ 93069 _BAR_ 96676 _BAR_ 100283 _BAR_ 103890 _BAR_ 107497 _BAR_ 111104 _BAR_ 114711 _BAR_
C 2 _BAR_ 77810 _BAR_ 81117 _BAR_ 84424 _BAR_ 87731 _BAR_ 91038 _BAR_ 94345 _BAR_ 97652 _BAR_ 100959 _BAR_
C 3 _BAR_ 72586 _BAR_ 75418 _BAR_ 78250 _BAR_ 81082 _BAR_ 83914 _BAR_ 86746 _BAR_ 89578 _BAR_ 92410 _BAR_
C 4 _BAR_ 65579 _BAR_ 68238 _BAR_ 70897 _BAR_ 73556 _BAR_ 76215 _BAR_ 78874 _BAR_ 81533 _BAR_ 84192 _BAR_
C 5 _BAR_ 60479 _BAR_ 62956 _BAR_ 65433 _BAR_ 67910 _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
D 1 _BAR_ 68345 _BAR_ 71333 _BAR_ 74321 _BAR_ 77309 _BAR_ 80297 _BAR_ 83285 _BAR_ 86273 _BAR_ 89261 _BAR_
D 2 _BAR_ 62319 _BAR_ 64972 _BAR_ 67625 _BAR_ 70278 _BAR_ 72931 _BAR_ 75584 _BAR_ 78237 _BAR_ 80890 _BAR_
D 3 _BAR_ 58003 _BAR_ 60484 _BAR_ 62965 _BAR_ 65446 _BAR_ 67927 _BAR_ 70408 _BAR_ 72889 _BAR_ 75370 _BAR_
D 4 _BAR_ 54688 _BAR_ 56930 _BAR_ 59172 _BAR_ 61414" _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Artykuł 26
W załączniku IV do warunków zatrudnienia dodaje się nowy artykuł:
"Artykuł 4a
Przepisy art. 66a Regulaminu Pracowniczego Wspólnot Europejskich wprowadzające specjalne, przejściowe obciążenie wynagrodzeń netto, emerytur i odpraw stosuje się analogicznie do pracowników Fundacji, dyrektora i zastępcy dyrektora."
Artykuł 27
W załącznik IV do warunków zatrudnienia art. 6:
1. ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Dodatek rodzinny zostaje ustalony w wysokości 5 % zasadniczego wynagrodzenia, z zastrzeżeniem minimum określonego w załączniku VII do Regulaminu Pracowniczego Urzędników Wspólnot Europejskich art. 1 ust. 1;"
2. dodaje nowy ustęp w brzmieniu:
"5.
Jeżeli pracownik uprawniony jest do otrzymywania dodatku rodzinnego jedynie na mocy ust. 2 lit. b), a osobie innej niż pracownik z mocy prawa, wyrokiem sądu lub decyzją właściwego organu administracyjnego powierzono opiekę nad wszystkimi dziećmi będącymi na jego utrzymaniu w rozumieniu art. 7 ust. 2 i 3 poniżej, dodatek rodzinny będzie wypłacany tej osobie w imieniu pracownika.
Warunek ten uważa się za spełniony w przypadku dzieci będących na utrzymaniu, które osiągnęły pełnoletność, jeżeli normalnym miejscem zamieszkania takich dzieci jest miejsce zamieszkania pozostałego rodzica.
Jednakże jeżeli dzieci pracownika są pod opieką kilku różnych osób, dodatek rodzinny dzieli się między nie w zależności od liczby dzieci pozostających pod ich opieką.
Jeżeli osoba uprawniona zgodnie z powyższym do otrzymania dodatku rodzinnego wypłacanego w imieniu pracownika posiada również prawo do otrzymywania tego dodatku z tytułu własnego statusu jako pracownika Fundacji lub Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego albo też jako urzędnik lub inny pracownik Wspólnot Europejskich, osoba ta otrzymuje tylko wyższy z dodatków."
Artykuł 28
W załączniku IV warunków zatrudnienia art. 7:
1. ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Pracownik posiadający jedno lub więcej dzieci pozostających na jego utrzymaniu otrzyma, zgodnie z ust. 2 i 3, dodatek w kwocie określonej w załączniku VII do Regulaminu Pracowniczego Urzędników Wspólnot Europejskich art. 2 ust. 1;"
2. dodaje się nowy ustęp w brzmieniu:
"7.
Jeżeli opiekę nad pozostającym na utrzymaniu dzieckiem, w rozumieniu ust. 2 i 3, powierzono z mocy prawa, wyrokiem sądu lub decyzją właściwego organu administracyjnego innej osobie, dodatek rodzinny będzie wypłacany tej osobie w imieniu pracownika."
Artykuł 29
W załączniku IV do warunków zatrudnienia art. 8:
1. w ust. 1 sformułowanie "do maksymalnej kwoty 1772 BEF miesięcznie na każde dziecko będące na utrzymaniu" zastępuje się następującym sformułowaniem: "do kwoty maksymalnej określonej w załączniku VII do Regulaminu Pracowniczego Urzędników Wspólnot Europejskich w art. 3 akapit pierwszy na każde dziecko będące na utrzymaniu";
2. dodaje się ustęp w brzmieniu:
"Jeżeli opiekę nad dzieckiem, na które wypłaca się dodatek edukacyjny, powierzono z mocy prawa, wyrokiem sądu lub decyzją właściwego organu administracyjnego innej osobie, dodatek edukacyjny będzie wypłacany tej osobie w imieniu pracownika.
W takim przypadku odległość co najmniej 50 km, o której mowa w poprzednim akapicie, oblicza się od miejsca zamieszkania osoby sprawującej opiekę nad dzieckiem".
Artykuł 30
W załączniku IV do warunków zatrudnienia:
1. artykuł 9a otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 9a
Jeżeli na mocy art. 6–8 takie dodatki rodzinne wypłacane są osobie innej niż pracownik, dodatki te będą wypłacane w walucie kraju, w którym osoba ta posiada stałe miejsce zamieszkania, w razie potrzeby przeliczone po kursach określonych w art. 63 akapit drugi Regulaminu Pracowniczego Urzędników Wspólnot Europejskich.
Obowiązywać będzie dodatek wyrównawczy ustalony dla danego kraju, a w przypadku gdy nie został on ustalony, stosuje się współczynnik 100.
Artykuł 9 stosuje się do osoby otrzymującej taki dodatek rodzinny;"
2. dawny art. 9a otrzymuje oznaczenie 9b.
Artykuł 31
W załączniku IV do warunków zatrudnienia dodaje się nowy artykuł:
"Artykuł 9c
Pracownik kategorii C, zatrudniony w charakterze maszynistki, stenotypistki, operatora teleksu, maszynistki obsługującej maszynę do pisania z wymiennymi czcionkami, sekretarki lub kierownika sekretariatu może otrzymywać stały dodatek.
Wysokość tego dodatku będzie równa kwocie dodatku określonej w załączniku VII do Regulaminu Pracowniczego Urzędników Wspólnot Europejskich art. 4a."
Artykuł 32
W załączniku IV do warunków zatrudnienia art. 13 tiret pierwsze kwotę 5000 BEF zastępuje się kwotą 37000 BEF, a w tiret drugie – kwotę 3000 BEF zastępuje się kwotą 22000 BEF.
Artykuł 33
W załączniku IV do warunków zatrudnienia art. 15 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
1. w drugim zdaniu, po wyrazach "jest uprawniony" dodaje się następujące wyrazy: "dla siebie oraz, jeżeli jest uprawniony do otrzymywania dodatku rodzinnego, dla swojej żony i innych osób pozostających na jego utrzymaniu w rozumieniu art. 7";
2. dodaje się następujący akapit:
"Jednakże jeżeli jego żona i inne osoby pozostające na jego utrzymaniu w rozumieniu art. 7 ust. 2 nie zamieszkują razem z pracownikiem w jego miejscu zatrudnienia, są one uprawnione, jednokrotnie w każdym roku kalendarzowym, po przedstawieniu odpowiednich dokumentów, do zwrotu kosztów podróży z miejsca pochodzenia do miejsca zatrudnienia albo do zwrotu kosztów podróży do innego miejsca, nieprzekraczających wyżej wspomnianych kosztów podróży".
Artykuł 34
W załączniku IV do warunków zatrudnienia art. 17:
1. w tabeli w ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:
_BAR_ Uprawniony do zasiłku rodzinnego _BAR_ Nieuprawniony do zasiłku rodzinnego _BAR_
dzień 1–15 _BAR_ od 16 dnia _BAR_ dzień 1–15 _BAR_ od 16 dnia _BAR_
Franków belgijskich dziennie _BAR_ Franków belgijskich dziennie _BAR_ Franków belgijskich dziennie _BAR_ Franków belgijskich dziennie _BAR_
Kategoria A 4-A 8 i kategoria B _BAR_ 1817 _BAR_ 824 _BAR_ 1232 _BAR_ 644 _BAR_
Pozostałe kategorie _BAR_ 1648 _BAR_ 768 _BAR_ 1061 _BAR_ 531 _BAR_
Wysokość diet zostanie dostosowana do diet wypłacanych urzędnikom Wspólnot, określonych przez Radę;
2. w ust. 2 dodaje się literę w brzmieniu:
"c) Jednakże pracownik zaangażowany na czas określony krótszy niż jeden rok lub uważany przez dyrektora za będącego zaangażowanym na równoważny okres jeżeli jego umowa opiewa na czas nie określony, po przedstawieniu dowodów, iż nie może dalej zamieszkiwać w poprzednim miejscu zamieszkania, otrzymuje dodatek na dzienne minimum utrzymana przez cały okres objęty jego umową, jednak nie dłużej niż przez jeden rok."
Artykuł 35
W załączniku IV do warunków zatrudnienia art. 20:
a) tabela w ust. 1 lit. a) otrzymuje brzmienie:
_BAR_ "I Kategorie A + B _BAR_ II Kategorie C + D _BAR_
Belgia _BAR_ 2335 _BAR_ 2160 _BAR_
Dania _BAR_ 2865 _BAR_ 2650 _BAR_
Niemcy _BAR_ 3205 _BAR_ 2965 _BAR_
Grecja _BAR_ 1650 _BAR_ 1525 _BAR_
Francja _BAR_ 2990 _BAR_ 2765 _BAR_
Irlandia _BAR_ 3060 _BAR_ 2830 _BAR_
Włochy _BAR_ 2570 _BAR_ 2380 _BAR_
Luksemburg _BAR_ 2500 _BAR_ 2315 _BAR_
Niderlandy _BAR_ 3060 _BAR_ 2830 _BAR_
Zjednoczone Królestwo _BAR_ 4120 _BAR_ 3810 _BAR_
Dzienny dodatek na utrzymanie dla pracowników przebywających na misji zostaje zmieniony zgodnie z dodatkami wypłacanymi urzędnikom Wspólnot, ustalonymi przez Radę;"
b) w ust. 2 wyrazy "odpowiednio o 330 i 315 BEF" zastępuje się wyrazami: "o 25 %";
c) w ust. 7 drugi akapit otrzymuje e brzmienie:
"Dzienny dodatek na utrzymanie zostaje zmniejszony o 16 % dodatku określonego w kolumnach I i II za każdy dostarczony posiłek; dodatek określony w kolumnach I i II zostaje zmniejszony o 34 % za każdy dzień dostarczonego zakwaterowania.
Jeżeli pracownik na misji otrzymuje wszystkie posiłki i zakwaterowanie lub otrzymuje zwrot kosztów od jednej z instytucji Wspólnot, organu wspólnotowego, krajowego lub międzynarodowego organu administracyjnego lub organizacji, zamiast określonego powyżej dziennego dodatku na utrzymanie w czasie misji otrzyma dodatek w wysokości 17 % kwot przedstawionych w kolumnach I i II";
d) skreśla się ust. 8.
Artykuł 36
W załączniku VI do warunków zatrudnienia art. 4 akapit pierwszy i drugi otrzymuje brzmienie:
"Pracownik, który odszedłszy z pracy w Fundacji, Europejskim Centrum Rozwoju Szkolenia Zawodowego lub jednej z instytucji wspólnotowych, ponownie podejmuje zatrudnienie w Fundacji lub instytucji wspólnotowej, nabywa dalsze uprawnienia do świadczeń emerytalnych.
Pracownik może zażądać, aby do celów obliczenia jego uprawnień emerytalnych uwzględniono cały okres jego pracy w Fundacji, Europejskim Centrum Rozwoju Szkolenia Zawodowego lub jednej z instytucji wspólnotowych, pod warunkiem zwrócenia przez niego wszystkich kwot wypłaconych mu z tytułu odprawy lub otrzymanych przez niego z tytułu emerytury, powiększonych o odsetki składane w wysokości 3,5 % rocznie."
Artykuł 37
W załączniku VI do warunków zatrudnienia art. 10 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"3. ustęp 2 stosuje się również do pracownika, który zostaje przywrócony do pracy po upływie okresu urlopu z przyczyn osobistych zgodnie z art. 11 lub urlopu bezpłatnego zgodnie z art. 33 warunków zatrudnienia."
Artykuł 38
W załączniku VI do warunków zatrudnienia art. 13 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 13
Pracownik, do którego zgodnie z o orzeczeniem Komisji ds. Inwalidztwa stosuje się art. 41b, zostaje automatycznie przeniesiony na rentę ostatniego dnia miesiąca, w którym dyrektor stwierdzi, iż jest on trwale niezdolny do wykonywania swoich obowiązków.
Uprawnienie do renty inwalidzkiej zaczyna obowiązywać od pierwszego dnia miesiąca kalendarzowego następującego po uznaniu trwałej niezdolności pracownika do wykonywania obowiązków."
Artykuł 39
W załączniku VI do warunków zatrudnienia art. 14 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Jeżeli zainteresowana osoba nie zostanie przywrócona do pracy w Fundacji, wówczas otrzymuje:
- odprawę przewidzianą w art. 11, obliczoną na podstawie faktycznie przepracowanego okresu zatrudnienia, lub
- jeżeli pracownik ukończył 50 lat – emeryturę przewidzianą w art. 41a warunków zatrudnienia i w niniejszym załączniku."
Artykuł 40
W załącznika VI do warunków zatrudnienia art. 15 wyrazy "jeżeli pracownik" zastępuje się wyrazami: "jeżeli były pracownik".
Artykuł 41
W załączniku VI do warunków zatrudnienia art. 16 akapit pierwszy dodaje się wyrazy:
"Kwota ta nie będzie niższa niż 60 % emerytury, do której uprawniony byłby jej mąż, gdyby się kwalifikował, niezależnie od wysługi lat lub wieku, do otrzymania takiej emerytury w momencie swojej śmierci" .
Artykuł 42
W załącznika VI warunków zatrudnienia dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 17a
Jeżeli były pracownik otrzymywał rentę inwalidzką, wdowa po nim jest uprawniona – pod warunkiem iż była jego żoną w momencie, kiedy pracownik uzyskał uprawnienie do renty oraz z zastrzeżeniem przepisów art. 21 – do renty wdowiej w wysokości 60 % renty inwalidzkiej, jaką pracownik otrzymywał w chwili śmierci.
Minimalna renta wdowia wynosi 35 % ostatniej płacy zasadniczej; jednakże wysokość renty wdowiej nie może w żadnym przypadku przekroczyć kwoty renty inwalidzkiej, którą otrzymywał jej mąż w chwili śmierci."
Artykuł 43
W załączniku VI do warunków zatrudnienia art. 19 wyrazy "art. 17 i 18" zastępuje się wyrazami: "art. 17, 17a i 18".
Artykuł 44
W załączniku VI do warunków zatrudnienia skreśla się art. 22.
Artykuł 45
W załączniku VI do warunków zatrudnienia art. 23 wprowadza się następujące zmiany:
"Artykuł 23
Jeżeli miejsce pobytu pracownika lub byłego pracownika uprawnionego do renty inwalidzkiej lub emerytury albo byłego pracownika, który odszedł z pracy przed ukończeniem 60 lat i zażądał, aby jego emerytura została odroczona do pierwszego dnia miesiąca kalendarzowego następującego po tym, w którym ukończy 60 rok życia, pozostaje nieznane przez okres dłuższy niż jeden rok, jego współmałżonek lub osoby uznane za pozostające na jego utrzymaniu mogą otrzymać tymczasową rentę rodzinną, do której byłyby uprawnione na podstawie niniejszych warunków zatrudnienia.
Przepisy akapitu pierwszego stosuje się do osób uznanych za pozostające na utrzymaniu osoby otrzymującej lub uprawnionej do otrzymywania renty rodzinnej, której miejsce pobytu pozostaje nieznane przez okres dłuższy niż jeden rok.
Tymczasowe renty, określone w akapicie pierwszym i drugim, zostaną przekształcone w definitywne renty po odpowiednim potwierdzeniu faktu śmierci pracownika lub emeryta/rencisty lub po urzędowym uznaniu go za zaginionego, przypuszczalnie zmarłego."
Artykuł 46
W załączniku VI do warunków zatrudnienia art. 27 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 27
Rozwiedziona żona pracownika lub byłego pracownika będzie w chwili jego śmierci uprawniona do renty rodzinnej, określonej w niniejszym rozdziale, pod warunkiem iż może ona udowodnić, iż po śmierci męża jest uprawniona do otrzymywania alimentów zasądzonych wyrokiem sądu lub w wyniku ugody między nią i jej byłym mężem.
Wysokość renty rodzinnej nie może jednakże przekraczać kwoty alimentów wypłacanych w chwili śmierci jej byłego męża, po skorygowaniu zgodnie z art. 41g warunków zatrudnienia.
Uprawnienie byłej żony wygasa w przypadku powtórnego zamążpójścia przed śmiercią jej byłego męża.
Przepisy art. 26 stosują się w przypadku jej powtórnego zamążpójścia po śmierci byłego męża."
Artykuł 47
W załączniku VI do warunków zatrudnienia art. 28 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Jeżeli zmarły pracownik pozostawia więcej niż jedną byłą żonę uprawnioną do renty rodzinnej albo jedną lub więcej byłych żon i wdowę uprawnione do renty rodzinnej, renta zostaje podzielona proporcjonalnie do długości okresu małżeństwa.
Stosuje się przepisy art. 27 akapit drugie i trzeci" .
Artykuł 48
W załączniku VI do warunków zatrudnienia skreśla się art. 48 akapit ostatni.
Artykuł 49
"
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (EWG) NR 713/87
z dnia 12 marca 1987 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2448/77 w odniesieniu do warunków zbywania przemysłowi przetwórczemu pomarańczy wycofywanych z obrotu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1035/72 z dnia 18 maja 1972 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw1, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1351/862, w szczególności jego art. 21 ust. 4, a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 21 rozporządzenia (EWG) nr 1035/72 przewiduje możliwość zbywania przemysłowi przetwórczemu niektórych kategorii czerwonych pomarańczy wycofywanych z obrotu;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2448/773 ustanawia warunki zbywania przemysłowi przetwórczemu pomarańczy odmiany Sanguinello i Sanguigno; warunki te należy rozszerzyć na odmiany Moro i Tarocco, wykorzystywane przez przemysł przetwórczy; jednakże w związku z sytuacją na rynku soku pomarańczowego i w celu uniknięcia ryzyka wystąpienia zaburzeń w łańcuchu dostaw dla przemysłu wspólnotowego środek ten powinien być stosowany wyłącznie w odniesieniu do określonych ilości pomarańczy i jedynie w ograniczonym okresie;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 1 rozporządzenia (EWG) nr 2448/77 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Wycofywane z obrotu pomarańcze:
- odmian Sanguinello i Sanguigno,
- odmian Moro i Tarocco w latach gospodarczych 1986/87 i 1987/88, z zastrzeżeniem maksymalnej ilości 30 000 ton rocznie,
zbywa się przemysłowi przetwórczemu przez agencję wyznaczoną przez zainteresowane Państwo Członkowskie w drodze stałego zaproszenia do składania ofert lub w drodze publicznej licytacji".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 801/87
z dnia 16 marca 1987 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1883/78 ustanawiające ogólne reguły finansowania interwencji przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej, Sekcja Gwarancji
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 729/70 z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3769/85 [2], w szczególności jego art. 3 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Zgromadzenia [3],
uwzględniając opinię Trybunału Obrachunkowego [4],
a także mając na uwadze, co następuje: w 1987 r. i 1988 r. dodatkowe środki powinny, w drodze wyjątku, zostać podjęte w celu przyspieszenia zbytu masła w magazynach publicznych oraz ustanowione szczególne przepisy jego finansowania, tak by związane z tym koszty budżetowe były rozłożone na kilka lat;
z tego powodu finansowanie przez EFOGR, Sekcja Gwarancji wydatków odnoszących się do strat na sprzedaży w latach budżetowych 1987 i 1988 powinno zostać odroczone do 1989 r.; finansowanie tych wydatków powinno się rozpocząć w roku budżetowym 1989 i powinno być ograniczone do 25 % w tym roku budżetowym, a pozostałe 75 % powinno być finansowane w ratach po 25 % w ciągu kolejnych trzech lat budżetowych;
bezzwłoczne przyjęcie tych środków jest warunkiem ich pełnej skuteczności;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 1883/78 [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1334/86 [6], powinno zostać odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 4 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1883/78 dodaje się akapity w brzmieniu:
"W przypadku podjęcia szczególnych środków dla zbytu masła z zapasów publicznych w ramach organizacji wspólnego rynku w sektorze mleka i przetworów mlecznych w 1987 r. i 1988 r. w odniesieniu do niniejszego przepisu finansowanie strat na sprzedaży rozpoczyna się w 1989 r. i jest ograniczone do 25 % kwoty straty odnotowanej w trakcie danego roku budżetowego.
Pozostałe 75 % finansowane jest w ratach po 25 % w ciągu kolejnych trzech lat budżetowych.
Finansowanie to będzie miało miejsce, o ile nie zostanie uniemożliwione z nieuniknionych powodów, w trakcie pierwszych trzech miesięcy każdego przedmiotowego roku.
Strata na sprzedaży jest równa różnicy między wartością ilości przeniesionej, określonej w art. 1 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 3247/81 [1] Dz.U. L 327 z 14.11.1981, str. 1., a wartością ilości zbytych na podstawie środka określonego w poprzedzającym akapicie.
Od niepokrytych kwot w odniesieniu do strat obliczonych w ten sposób naliczane są odsetki w wysokościach ustalonych zgodnie z art. 5." .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (EWG) NR 899/87
z dnia 30 marca 1987 r.
ustanawiające normy jakości wiśni i czereśni oraz truskawek
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1035/72 z dnia 18 maja 1972 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw1, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1351/862, w szczególności jego art. 2 ust. 3, a także mając na uwadze, co następuje:
normy jakości wiśni i czereśni oraz truskawek są ustalone w załącznikach I/8 i I/9 do rozporządzenia Komisji nr 583; normy te były zmienione rozporządzeniami (EWG) nr 51/654 i nr 844/765;
w produkcji i obrocie tymi produktami nastąpiła zmiana, szczególnie w odniesieniu do wymagań rynku konsumenckiego i hurtowego; w związku z tym, normy jakości wiśni, czereśni i truskawek powinny być zmienione, aby uwzględnić nowe wymagania;
zmiany takie powodują konieczność zmiany definicji dodatkowej klasy jakości określonej w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 1194/696; definiując tę klasę, powinno się wziąć pod uwagę znaczenie gospodarcze, jakie dla producentów mają odnośne towary oraz potrzebę zaspokojenia wymagań konsumentów;
normy stosowane są na wszystkich etapach obrotu; transport na duże odległości, składowanie przez pewien okres czasu oraz różnorodne zabiegi mogą powodować pewne pogorszenie wynikające z biologicznego rozwoju produktu lub jego tendencji do szybkiego psucia się; dlatego, pogorszenie takie powinno być brane pod uwagę przy stosowaniu norm na tych etapach obrotu, które następują po wysyłce; produkty należące do klasy "Ekstra" muszą być szczególnie starannie sortowane i pakowane, tylko brak świeżości lub turgoru będzie brany pod uwagę jedynie w ich przypadku;
ze względu na jasność i jednoznaczność wymogów prawa oraz dla łatwości używania, normy tak zmienione powinny być ujęte w jednolity tekst;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla wiśni i czereśni objętych podpozycją 08.07 C Wspólnej Taryfy Celnej oraz dla truskawek objętych podpozycją 08.08 A Wspólnej Taryfy Celnej, stosuje się normy jakości określone w załącznikach I i II.
Normy te stosuje się na wszystkich etapach obrotu, zgodnie z warunkami ustalonymi w rozporządzeniu (EWG) nr 1035/72.
Jednakże, na etapach, które następują po wysyłce, produkty mogą wykazywać w stosunku do wymagań określonych norm:
- nieznaczne obniżenie świeżości i turgoru,
- w odniesieniu do produktów zakwalifikowanych do innych klas niż klasa "Ekstra", wykazywać nieznaczne zmiany wynikające z ich rozwoju i tendencji do szybkiego psucia się.
Artykuł 2
W rozporządzeniu nr 58 wprowadza się następujące zmiany:
- w art. 1 skreśla się wyrazy "wiśnie i czereśnie" i "truskawki",
- załączniki I/8 i I/9, wyszczególniające normy jakości wiśni i czereśni oraz truskawek, tracą moc.
Artykuł 3
W rozporządzeniu Rady (EWG) nr 1194/69 wprowadza się następujące zmiany:
- w art. 1 skreśla się wyrazy "wiśnie i czereśnie" i "truskawki",
- tracą moc załączniki IV i V dotyczące odpowiednio wiśni i czereśni oraz truskawek.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 954/87
z dnia 1 kwietnia 1987 r.
w sprawie pobierania próbek z połowów do celu ustalenia procentu ryb z gatunków objętych połowami ukierunkowanymi oraz gatunków chronionych w trakcie poławiania sieciami o małych oczkach
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 170/83 z dnia 25 stycznia 1983 r. ustanawiające wspólnotowy system ochrony i zarządzania zasobami rybołówstwa [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3094/86 z dnia 7 października 1986 r., ustanawiające niektóre środki techniczne dla zachowania zasobów połowowych [2], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 4026/86 [3], w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 2 rozporządzenia (EWG) nr 3094/86 przewiduje możliwość zastosowania jednej lub większej liczby prób reprezentatywnych jako podstawy do określenia procentu gatunków objętych połowami ukierunkowanymi oraz gatunków chronionych;
właściwe jest zdefiniowanie znaczenie "próba reprezentatywna";
do celów niniejszego rozporządzenia niezbędne jest zdefiniowanie pojęć: "gatunki małooczkowe" oraz "sieci o małych oczkach";
należy określić metodę pobierania próbek, jaka ma zostać zastosowana do określenia procentu gatunków objętych połowami ukierunkowanymi oraz gatunków chronionych odławianych za pomocą sieci o małych oczkach;
niezbędne jest określenie procedury kontrolnej w tym celu;
nowe zasady wprowadzone przez niniejsze rozporządzenie sprawiają, iż niezbędne jest uchylenie rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3421/84 z dnia 5 grudnia 1984 r. w sprawie pobierania próbek połowów w celu określenia procentu przyłowu w trakcie połowów sieciami o małych oczkach [4];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zasobów Połowowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Próba reprezentatywna
Do określenia procentu gatunków objętych połowami ukierunkowanymi oraz gatunków chronionych, tak jak to określono w art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3094/86, przy połowach sieciami o małych oczkach, próby ryb pobrane w sposób opisany w niniejszym rozporządzeniu są uważane za reprezentatywne dla wszystkich ryb znajdujących się na pokładzie, na pokładzie po sortowaniu, w ładowniach oraz po rozładunku, w rozumieniu art. 2 ust. 3 wspomnianego rozporządzenia.
Artykuł 2
Definicja grup gatunków i sieci
Do celów niniejszego rozporządzenia:
- określenie "gatunki małooczkowe" oznacza dopuszczone gatunki objętych połowami ukierunkowanymi w załączniku I rozporządzenia (EWG) nr 3094/86, przy połowach których to gatunków minimalny rozmiar oczek jest mniejszy lub równy 40 milimetrom,
- określenie "sieci o małych oczkach" oznacza wszystkie sieci, których rozmiar oczek jest równy 60 milimetrów lub mniejszy.
Artykuł 3
Oszacowanie wagi ryb na pokładzie
Jeżeli na pokładzie statku znajdują się gatunki małooczkowe, przedstawiciel właściwych organów Państwa Członkowskiego, zwany dalej "kontrolerem", ustala wagę każdej grupy znajdujących się na pokładzie gatunków niezbędnych do obliczenia odsetka ryb z gatunków objętych połowami ukierunkowanymi oraz gatunków chronionych, które zostały odłowione sieciami o małych oczkach i posortowane.
Przy ustalaniu wagi kontroler bierze pod uwagę informacje z wszelkich zapisów działalności połowowych (dziennik połowowy), sporządzanych zgodnie z art. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2057/82 [5] oraz rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 2807/83 [6].
Artykuł 4
Wybór prób ryb
1.
Pobieranie próbek i procedura kontrolna przeprowadzane są przez kontrolera.
2.
Kapitan lub jego przedstawiciel mają prawo być obecni przy pobieraniu próbek.
3.
Próbki są pobierane ze wszystkich części połowów zawierających gatunki małooczkowe.
4.
Próbki są pobierane w taki sposób, że co najmniej jedna próbka jest pobierana z każdej ładowni lub z wydzielonej części ładowni, do której możliwy jest dostęp, albo z ryb na pokładzie, przed sortowaniem lub po nim, zgodnie z art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3094/86.
5.
Jeżeli to tylko możliwe, przy pobieraniu próbek kontroler pobiera je proporcjonalnie do ustalonej przez niego wagi ryb znajdujących się w każdej ładowni lub wydzielonej części ładowni albo na pokładzie.
6.
Gdy to możliwe, próbki pobierane są z różnych poziomów w ładowni lub wydzielonej części ładowni.
7.
Gdy pobieranie próbek odbywa się podczas rozładunku, próbki pobierane są w odstępach czasu w trakcie rozładunku.
8.
Próbki są sortowane w gatunki albo grupy gatunków.
Po sortowaniu określana jest całkowita waga ryb każdego gatunku albo grupy gatunków.
Artykuł 5
Procedura kontrolna
1.
Wstępne próbki są pobierane na morzu, jeżeli jest to technicznie możliwe.
2.
Kapitan może zażądać, aby pobranie próbek zostało powtórzone w porcie przed rozładunkiem lub w jego trakcie.
Kontroler może zażądać, aby pobranie próbek zostało powtórzone w porcie przed rozładunkiem oraz, jeśli kapitan zadecyduje o rozładunku złowionych ryb, ponownie w trakcie rozładunku.
3.
Jeżeli kapitan albo kontroler zażądał, aby próbki pobrano w trakcie rozładunku złowionych ryb, to port wybrany przez kontrolera powinien posiadać urządzenia do rozładunku i przetwarzania ryb, z zastrzeżeniem wszelkich ograniczeń wynikających z panujących warunków, które stają na przeszkodzie według oceny kontrolera.
4.
Statek może być eskortowany do portu lub jego ładownie mogą zostać zaplombowane, a kapitan zobowiązany do wprowadzenia statku do portu wyznaczonego przez kontrolera.
W tym ostatnim wypadku kontroler powiadomi właściwe służby kontrolne w porcie o jego nazwie, numerze rejestracyjnym i, jeśli to możliwe, radiowym sygnale wywoławczym statku oraz spodziewanym czasie wejścia do portu.
Kapitan statku melduje się służbom kontrolnym niezwłocznie po przybyciu.
Plomby mogą zostać złamane tylko przez kontrolera.
5.
Cała procedura kontrolna przeprowadzana jest przez kontrolerów tego samego Państwa Członkowskiego, chyba że Państwo to wyrazi zgodę na przeniesienie procedury kontrolnej do wykonania przez właściwe organy innego Państwa Członkowskiego.
6.
Jeżeli na mocy przepisów ust. 5 następuje przekazanie procedur kontrolnych z jednego Państwa Członkowskiego do innego Państwo Członkowskie, ładownia zostaje zaplombowana i stosuje się przepisy ust. 4, odnoszące się do statków, których ładownie zostały zaplombowane.
Artykuł 6
Względna ważność inspekcji
1.
Wynik obliczenia procentu uzyskanego z próbek pobranych w porcie przeważa nad wynikami uzyskanymi z próbek pobranych na morzu.
2.
Wynik obliczenia procentu uzyskanego z próbek pobranych podczas rozładunku przeważa nad wynikami próbek pobranych na morzu oraz w porcie bez rozładunku.
Artykuł 7
Minimalne wielkości próby
1.
Przy pobieraniu próbek na morzu całkowita waga próbek pobranych zgodnie z art. 4 nie może być mniejsza niż 100 kilogramów.
2.
Przy pobieraniu próbek w porcie całkowita waga próbek pobranych zgodnie z art. 4 nie może być mniejsza niż 100 kilogramów albo jedna dwutysięczna część wagowa rozładowywanych ryb lub całkowitego ładunku na pokładzie, w zależności od tego, czego jest więcej.
Artykuł 8
Rozporządzenie (EWG) nr 3421/84 traci moc.
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 955/87
z dnia 1 kwietnia 1987 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3440/84 w sprawie przyłączania urządzeń na włokach, duńskich niewodach i podobnych sieciach
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 170/83 z dnia 25 stycznia, 1983 r. ustanawiające wspólnotowy system ochrony i racjonalnego wykorzystania zasobów połowowych [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3094/86 z dnia 7 października 1986 r. ustanawiające niektóre środki techniczne dla zachowania zasobów połowowych [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 4026/86 [3], w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 6 ust. 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3440/84 [4] dopuszcza przyłączenie worka wzmacniającego do włoków, duńskich niewodów i podobnych sieci, pod warunkiem że rozmiar oczka sieci w żadnym przypadku nie będzie mniejszy niż 80 milimetrów;
doświadczenie wykazuje, że stosowanie worków wzmacniających o tym rozmiarze oczek z sieciami o rozmiarze oczek mniejszym niż 40 mm powoduje tworzenie kieszeni w sieciach, a w konsekwencji uszkodzenie połowu ze względu na problemy techniczne z wyciąganiem połowu z worka włoka, co z kolei powoduje zużywanie i uszkodzenia worka włoka;
zastosowanie worka wzmacniającego o mniejszym rozmiarze oczek pozwoliłoby uniknąć tych problemów, nie wywołując przy tym negatywnych skutków dla ochrony zasobów rybnych;
w związku z tym definicje kategorii sieci zawarte w art. 5 i 6 rozporządzenia (EWG) nr 3440/84 powinny zostać zmienione;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zasobów Połowowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 3440/84 wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 5 ust. 5 otrzymuje brzmienie:
"5.
Zabrania się używania górnego fartucha włoka z jednocześnie z workami wzmacniającymi, z wyjątkiem włoków o rozmiarze oczek równym lub mniejszym niż 60 milimetrów."
2) W art. 6 wprowadza się następujące zmiany:
- ustęp 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Zabrania się stosowania więcej niż jednego worka wzmacniającego, z wyjątkiem przypadków, gdy jest on przyłączony do włoków o rozmiarze oczek równym lub mniejszym niż 60 milimetrów, do których można stosować dwa worki wzmacniające.",
- ustęp 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Dozwolony rozmiar oczka równa się co najmniej dwukrotność rozmiaru oczka worka włoka.
W przypadku gdy używany jest drugi worek wzmacniający, minimalny rozmiar wynosi 120 milimetrów.",
- ustęp 6 otrzymuje brzmienie:
"6.
Worki wzmacniające przyłączone do włoków o rozmiarze oczek większym niż 60 milimetrów nie rozciągają się na więcej niż 2 metry przed tylnią obręcz podnoszącą.",
- ustęp 7 otrzymuje brzmienie:
"7.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 1, worki wzmacniające mniejsze od rozmiarów worka włoka mogą być przyłączone do sieci o rozmiarze oczek równym lub mniejszym niż 60 milimetrów".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1096/87
z dnia 21 kwietnia 1987 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3143/85 w sprawie sprzedaży po obniżonych cenach masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego przeznaczonego do bezpośredniego spożycia w postaci koncentratu masła
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 773/87 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 7,
a także mając na uwadze, co następuje: rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3143/85 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 569/87 [4], przewiduje sprzedaż po obniżonych cenach masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego przeznaczonego do bezpośredniego spożycia w postaci koncentratu masła; stanowi to jeden z dodatkowych środków przewidzianych na 1987 r. i 1988 r. w celu zwiększenia tempa zagospodarowania masła ze składów publicznych; specjalne zasady finansowania tych środków zostały wprowadzone w art. 4 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1883/78 [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 801/87 [6], z mocą od dnia 1 grudnia 1986 r.; należy się zatem odnieść do specjalnych zasad finansowania, określonych w rozporządzeniu (EWG) nr 3143/85;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 3143/85 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Wydatki wynikające z niniejszego rozporządzenia są finansowane zgodnie z przepisami art. 4 ust. 1 akapit drugi, trzeci i czwarty rozporządzenia Rady (EWG) nr 1883/78 [1] Dz.U. L 216 z 5.8.1978, str. 1.." .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1181/87
z dnia 29 kwietnia 1987 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2220/85 ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu zabezpieczeń w odniesieniu do produktów rolnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2727/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1579/86 [2], w szczególności jego art. 7 ust. 5, art. 8 ust. 4, art. 12 ust. 2, art. 15 ust. 3 i 5 oraz art. 16 ust. 6 a także odpowiednie przepisy innych rozporządzeń w sprawie wspólnej organizacji rynku w odniesieniu do produktów rolnych, a także inne przepisy rozporządzeń w sprawie wspólnej organizacji rynków, które z chwilą ich zastosowania praktyce przewidują zabezpieczenie,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 525/77 z dnia 14 marca 1977 r. ustanawiające system pomocy dla produkcji ananasów w puszkach [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1699/85 [4], w szczególności jego art. 8,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1079/77 z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie opłaty z tytułu współodpowiedzialności i działań mających na celu rozszerzenie rynków mleka i przetworów mlecznych [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1338/86 [6], w szczególności jego art. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2169/81 z dnia 27 lipca 1981 r. ustanawiające ogólne zasady stosowania systemu pomocy dla bawełny [7], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3128/86 [8], w szczególności jego art. 5 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1431/82 z dnia 18 maja 1982 r. ustanawiające specjalne środki w odniesieniu do grochu, fasoli polnej oraz słodkiego łubinu [9], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3127/86 [10], w szczególności jego art. 3 ust. 5,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1677/85 z dnia 11 czerwca 1985 r. w sprawie pieniężnych kwot kompensacyjnych w rolnictwie [11], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 90/87 [12], w szczególności jego art. 12,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2220/85 [13] przewiduje, że część zabezpieczenia przepada odpowiednio do doniosłości zobowiązania, które nie zostało spełnione; wagę naruszenia zobowiązania wtórnego można przyrównać do wagi spóźnienia w wykazaniu, że spełnione zostały wszystkie zobowiązania pierwotne; dlatego też skutki powinny w obu przypadkach być takie same; należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (EWG) nr 2220/85;
w celu uniknięcia wątpliwości, należy określić każdy kontekst, w którym właściwe jest rozważenie, czy miał miejsce przypadek siły wyższej;
w świetle doświadczeń należy wprowadzić niektóre zmiany w celu sprecyzowania tekstu rozporządzenia (EWG) nr 2220/85 i zmiany zakres stosowania niektórych warunków; jednocześnie należy poprawić błąd, który wystąpił w tekście w języku niderlandzkim;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opiniami wszystkich właściwych komitetów zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2220/85 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 19 wprowadza się następujące zmiany:
a) W ust. 1 w wersji niderlandzkiej wyraz "waarborg" zastępuje się wyrazem "zekerheid".
b) Ustęp 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Gdy upłynie termin okazania ostatecznego nabycia praw do przyznanej kwoty i dowód nabycia praw nie został przedstawiony, właściwe władze niezwłocznie przystępują do procedury według art. 29.
Termin może zostać odroczony w przypadku siły wyższej.
Jeżeli jednak prawodawstwo wspólnotowe przewiduje taką możliwość, dowód może być jeszcze przedstawiony po upływie tego terminu w zamian za częściową wypłatę zabezpieczenia.".
2.
W art. 20 dodaje się ust. 6 w brzmieniu:
"6.
Dla celów niniejszego tytułu "odpowiednia część kwoty zabezpieczonej" oznacza część sumy zabezpieczonej odpowiadającą ilości dla której naruszono zobowiązanie."
3.
W art. 22 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:
"1.
Zabezpieczenie ulega w całości przepadkowi w ilości, która stanowiła przedmiot niespełnienia warunków zobowiązania pierwotnego, chyba że spełnienie tego zobowiązania zostało uniemożliwione działaniem siły wyższej.
2.
Uznaje się, że nastąpiło naruszenie warunków zobowiązania pierwotnego, jeżeli nie został przedstawiony stosowny dowód w terminie wyznaczonym do jego dostarczenia, chyba że przedstawienie takiego dowodu w tym terminie zostało uniemożliwione działaniem siły wyższej.
Niezwłocznie uruchamiana jest procedura opisana w art. 29 w celu odzyskania kwoty, która uległa przepadkowi."
4.
W art. 22 ust. 4 dodaje się:
"…chyba że przedstawienie tego dowodu w tym terminie zostało uniemożliwione działaniem siły wyższej.".
5.
W art. 24 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Niespełnienie warunków jednego lub kilku zobowiązań podporządkowanych prowadzi do przepadku 15 % odpowiedniej części kwoty zabezpieczonej, chyba że spełnienie tych warunków zostało uniemożliwione działaniem siły wyższej.".
6.
Artykuł 25 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 25
Jeżeli dostarczony zostanie dowód, że spełnione zostały wszystkie zobowiązania pierwotne, ale naruszone zostały warunki zobowiązań wtórnego i podporządkowanego, zastosowanie mają art. 23 i 24, a cała suma podlegająca utracie stanowi równowartość kwoty przepadłej, zgodnie z art. 23, zwiększonej o 15 % odpowiedniej części kwoty zabezpieczonej.".
7.
Po art. 26 wprowadza się następujący nagłówek:
"TYTUŁ VI
Przepisy ogólne" .
8.
Po art. 28 skreśla się nagłówek:
"TYTUŁ VI
Przepisy ogólne" .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (Euratom, EWWIS, EWG) nr 1307/87
z dnia 11 maja 1987 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (EWWiS, EWG, Euratom) nr 300/76 określające kategorie urzędników uprawnionych do pobierania dodatków za pracę zmianową oraz stawki i warunki ich przyznawania
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając regulamin pracowniczy urzędników i warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich, ustanowione rozporządzeniem (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (Euratom, EWWiS, EWG) nr 793/87 [2], w szczególności jego art. 56a akapit drugi,
uwzględniając wniosek Komisji, przedstawiony po konsultacji z Komitetem ds. Regulaminu Pracowniczego,
a także mając na uwadze, co następuje: punkty wysyłkowe Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich muszą być stale dostępne, aby mógł on być rozprowadzany przed upływem ustanowionych terminów; przez jeden tydzień na pięć personel odpowiedzialny za rozprowadzanie pracuje w nocy, włącznie z sobotami, niedzielami oraz świętami państwowymi;
rozporządzenie (EWWiS, EWG, Euratom) nr 300/76 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG, Euratom, EWWiS) nr 3856/86 [4], powinno zostać rozszerzone tak, aby objęło taki personel,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 ust. 1 rozporządzenia (EWWiS, EWG, Euratom) nr 300/76 wprowadza się następujące zmiany:
1) Sekcja akapitu pierwszego następująca po wyrazach: "usługa teleksem", i poprzedzającą tiret, otrzymuje brzmienie: "lub zaangażowany w wysyłkę Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich, pracujący w systemie zmianowym w rozumieniu art. 56a regulaminu pracowniczego, jest upoważniony do pobierania dodatku w wysokości:".
2) Po tiret pierwszym dodaje się tiret w brzmieniu:
- "12641 BEF w przypadku gdy dział pracuje w systemie dwuzmianowym, przy czym jedna z nich jest zmianą nocną, włącznie z sobotami, niedzielami oraz świętami państwowymi;".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1351/87
z dnia 15 maja 1987 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1868/77 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (EWG) nr 2782/75 w sprawie produkcji i wprowadzania do obrotu jaj wylęgowych i piskląt drobiu hodowlanego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2782/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie produkcji i wprowadzania do obrotu jaj wylęgowych i piskląt drobiu hodowlanego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3494/86 [2], w szczególności jego art. 2, 3 i 17,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1868/77 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3759/85 [4], ustanawia przepisy w celu wykonania niektórych zasad produkcji i wprowadzania do obrotu jaj wylęgowych i piskląt;
przepisy te powinny zostać przyjęte zgodnie z ostatnimi zmianami rozporządzenia (EWG) nr 2782/75 w odniesieniu do znakowania jaj wylęgowych, używanych do produkcji piskląt; zasady te powinny brać pod uwagę różne sytuacje w poszczególnych Państwach Członkowskich, aby poszukiwać najbardziej ekonomicznych metod do użycia przy znakowaniu jaj, zapewniając zarazem odpowiednie i skuteczne kontrole i unikając zakłócenia konkurencji;
Komitet Zarządzający ds. Mięsa Drobiowego i Jaj nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1868/77 wprowadza się następujące zmiany:
1. artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
1) Indywidualne znakowanie jaj wylęgowych, używanych do produkcji piskląt, przeprowadza się w zakładzie producenta, który drukuje swój numer odróżniający na jajach.
Litery i liczby o wysokości co najmniej 2 mm i szerokości 1 mm nanosi się nieusuwalnym czarnym atramentem.
2) Państwa Członkowskie mogą w wyjątkowych przypadkach zezwolić na znakowanie jaj wylęgowych w inny sposób niż ten przedstawiony w ust. 1, pod warunkiem że będzie to wykonane w kolorze czarnym, nieusuwalne, wyraźne i zajmować będzie co najmniej 10 mm2 powierzchni.
Takie oznakowanie przeprowadzane jest przed wprowadzeniem do inkubatora, albo w zakładzie producenta, albo w wylęgarni.
Opakowania lub kontenery każdego rodzaju, w których jaja te są transportowane, opatrzone są numerem odróżniającym zakładu producenta.
Państwa Członkowskie korzystające z tych uprawnień informują o tym pozostałe Państwa Członkowskie i Komisję oraz powiadamiają je o przepisach z tym związanych.
3) Jedynie jaja wylęgowe oznakowane zgodnie z ust. 1 lub ust. 2 mogą być transportowane lub być przedmiotem obrotu między Państwami Członkowskimi.".
2. w art. 3 skreśla się wyrazy "i banderolach".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1987 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1381/87
z dnia 20 maja 1987 r.
ustanawiające szczegółowe zasady dotyczące oznakowania i dokumentacji statków rybackich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2057/82 z dnia 29 czerwca 1982 r. ustanawiające pewne środki kontrolne w zakresie działalności połowowej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 4027/86 [2], w szczególności jego art. 13,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 4 lit. e) i f) rozporządzenia (EWG) nr 2057/82 przewiduje przyjęcie szczegółowych zasad dotyczących oznakowania, identyfikacji i certyfikacji statków rybackich;
niezbędne jest ustalenie wspólnych reguł dotyczących oznakowania i identyfikacji statków rybackich Państw Członkowskich i ich sprzętu w sposób umożliwiający ich łatwą identyfikację;
niezbędne jest, aby główne parametry niektórych statków rybackich znajdowały się w urzędowych dokumentach przedstawianych w czasie kontroli;
niezbędne jest, aby na pokładzie niektórych statków rybackich znajdowały się urzędowe dokumenty określające pojemność ładowni do przechowywania ryb i zbiorników z wodą morską służących do schładzania lub zamrażania w celu umożliwienia dokładnego oszacowania połowów na pokładzie;
zgodnie z art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 2057/82 Państwa Członkowskie mogą podjąć krajowe środki kontroli wykraczające poza wymagania Wspólnoty, pod warunkiem że są one zgodne z prawem wspólnotowym oraz ze wspólną polityką rybołówstwa;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zasobów Połowowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Statki rybackie pływające pod banderą Państw Członkowskich lub zarejestrowane w jednym z Państw Członkowskich są oznaczane w następujący sposób:
1) Litera(-y) portu lub okręgu, w którym statek jest zarejestrowany, i numer(-y) rejestracyjny(-e) są namalowane lub umieszczone z obydwu stron dziobu statku, możliwie jak najwyżej nad poziomem wody, w taki sposób aby były widoczne z morza i z powietrza, w kolorach kontrastujących z tłem, na którym są namalowane.
W przypadku statków, których długość ma co najmniej 10 metrów, ale nie przekracza 17 metrów, wysokość liter i numerów musi wynosić co najmniej 25 centymetrów przy grubości linii co najmniej 4 centymetry.
W przypadku statków, których długość przekracza 17 metrów, wysokość liter i numerów nie może być mniejsza niż 45 centymetrów przy grubości linii co najmniej 6 centymetrów.
Państwo bandery może wymagać, aby międzynarodowy radiowy sygnał wywoławczy (IRCS) lub litery i numery rejestracyjne były namalowane na dachu sterówki w taki sposób, aby były widoczne z powietrza, w kolorach kontrastujących z tłem, na którym są namalowane.
2) Od dnia 1 stycznia 1990 r. za kolory kontrastujące uznaje się kolory biały i czarny.
3) Litery i numery namalowane lub umieszczone na statku nie mogą być zamazane, zmienione, nieczytelne, przykryte lub zasłonięte.
Artykuł 2
1.
Małe szalupy przewożone na pokładzie statku rybackiego pływającego pod banderą Państwa Członkowskiego lub zarejestrowanego w Państwie Członkowskim są oznaczone literą(-ami) lub numerem(-ami) statku, do którego należą.
2.
Boje sygnalizacyjne i podobne przedmioty unoszące się na powierzchni wody i przeznaczone do wskazywania położenia sprzętu połowowego są wyraźnie i stale oznaczone literą(-ami) lub numerem(-ami) statku, do którego należą.
Artykuł 3
1.
Każdy statek rybacki o długości większej niż 10 metrów musi posiadać na pokładzie dokumenty wydane przez właściwe władze Państwa Członkowskiego, w którym jest zarejestrowany. Dokumenty te muszą zawierać co najmniej następujące elementy:
- jego nazwę, jeśli taka istnieje,
- literę(-y) portu lub okręgu, w którym statek jest zarejestrowany i numer(-y) rejestracyjny(-e),
- międzynarodowy radiowy sygnał wywoławczy,
- nazwiska i adresy właściciela(-i) i w odpowiednim przypadku osoby (osób) czarterującej(-ych),
- długość statków, moc silnika, a w odniesieniu do statków wprowadzonych do użytku w dniu 1 stycznia 1987 r. lub po tej dacie — datę wprowadzenia do użytku.
2.
Statki o długości przekraczającej 17 metrów powinny posiadać na pokładzie uaktualniane na bieżąco plany lub potwierdzone opisy ładowni do przechowywania ryb, włącznie ze wskazaniem ich zdolności składowych w metrach sześciennych.
Wszystkie statki posiadające zbiorniki z wodą morską służące do schładzania lub zamrażania powinny posiadać na pokładzie dokumenty określające wymiary ich zbiorników w metrach sześciennych, w odstępach 10-centymetrowych.
Dokumenty określone w dwóch poprzednich akapitach zostaną potwierdzone przez właściwe władze.
3.
Każda zmiana danych zawartych w dokumentach określonych w ust. 1 i 2 musi być potwierdzona przez właściwe władze i musi zostać jasno przedstawiona metoda, za pomocą której przeprowadzono modyfikację mocy silnika.
4.
Z wyjątkiem przepisów dotyczących długości i mocy silnika przepisy niniejszego artykułu odnoszące się do wydawania dokumentów przez właściwe władze stosuje się od dnia 1 stycznia 1990 r.
Przepisy dotyczące długości i mocy silnika w przypadku statków rybackich wprowadzonych do użytku lub poddanych zmianom dnia 1 października 1987 r. lub po tej dacie stosuje się od dnia 1 stycznia 1990 r., w przypadku pozostałych statków od dnia 18 lipca 1994 r.
Do dnia 1 stycznia 1990 r. lub do dnia 18 lipca 1994 r., w zależności od sytuacji, w przypadku braku takich dokumentów właściciel statku dokonuje odpowiedniego zatwierdzenia i podpisuje je.
5.
Dokumenty określone w niniejszym artykule są wydawane do celów kontroli na wniosek inspektoratu Państwa Członkowskiego.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 października 1987 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1382/87
z dnia 20 maja 1987 r.
ustanawiające szczegółowe zasady dotyczące inspekcji statków rybackich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2057/82 z dnia 29 czerwca 1982 r. ustanawiające pewne środki kontrolne w zakresie działalności połowowej statków Państw Członkowskich [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 4027/86 [2], w szczególności jego art. 13,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 4 rozporządzenia (EWG) nr 2057/82 przewiduje przyjęcie szczegółowych zasad inspekcji statków rybackich;
istnieje konieczność zdefiniowania statków oraz zakresu działań wchodzących w zakres inspekcji;
statki inspekcyjne powinny być odpowiednio oznakowane;
powinny zostać określone obowiązki statku poddawanego inspekcji;
powinny zostać określone obowiązki państw nadbrzeżnych w odniesieniu do niektórych naruszeń;
koordynacja działań kontrolnych będzie ułatwiana przez sugestie poczynione przez Komisję;
zgodnie z art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 2057/82 Państwa Członkowskie mogą przedsięwziąć krajowe środki kontrolne wykraczające poza wymogi Wspólnoty, pod warunkiem że odpowiadają one prawu Wspólnoty i pozostają w zgodności ze wspólną polityką rybołówstwa;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zasobów Połowowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Inspekcja przeprowadzana przez właściwe organy Państw Członkowskich jest prowadzona na morzu albo w porcie w odniesieniu do następujących statków:
- wyposażonych w sprzęt do prowadzenia działalności połowowej, bez względu na to, czy sprzęt jest zamocowany do statku na stałe, czy nie;
- przyjmujących na pokład ryby albo produkty rybołówstwa do przetwarzania, transportu lub składowania.
2.
Do celów niniejszego rozporządzenia określenie "ryby" oznacza wszystkie ryby, skorupiaki i mięczaki.
Artykuł 2
Każdy statek wykonujący zadania inspekcyjne podnosi albo umieszcza, tak aby był wyraźnie widoczny, proporzec lub znak pokazany w załączniku I.
Artykuł 3
1.
Kapitan statku, który ma zostać poddany inspekcji, może zostać zobowiązany przez przedstawiciela właściwych organów Państwa Członkowskiego do zatrzymania, wykonania manewru albo dokonania innych działań w celu ułatwienia wejścia na pokład.
2.
Przepisy załącznika II stosuje się do bezpiecznego i dogodnego dostępu do statków, których burta ma wysokość 1,5 metra lub więcej.
3.
Kapitan statku poddanego inspekcji udostępnia, na wniosek, do celów kontroli system łączności statku oraz operatora do wysyłania lub odbierania wiadomości.
Artykuł 4
Gdy w Państwie Członkowskim zostało odkryte domniemane naruszenie prawa dotyczące statku innego Państwa Członkowskiego, Państwo Członkowskie, w którym doszło do naruszenia, powiadamia o tym fakcie właściwe organy państwa bandery, jak również o wszelkich administracyjnych lub prawnych działaniach podjętych w następstwie tego naruszenia.
Artykuł 5
Komisja może przedkładać Państwom Członkowskim sugestie w celu koordynacji ich działalności kontrolnych zgodnie z art. 1 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2057/82.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 października 1987 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1580/87
z dnia 2 czerwca 1987 r.
dotyczące zawarcia Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Rządem Republiki Gambii w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Gambii oraz przyjęcia przepisów wykonawczych
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając Akt Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii, w szczególności jego art. 155 ust. 2 lit. b),
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: Wspólnota oraz Gambia zawarły i sygnowały umowę w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Gambii, co zapewnia nowe możliwości połowowe dla rybaków ze Wspólnoty na wodach, na których Republika Gambii ma suwerenność lub jurysdykcję;
na mocy art. 155 ust. 2 lit. b) Aktu Przystąpienia wymaga się od Rady określenia odpowiednich procedur do uwzględnienia części lub całości interesów Wysp Kanaryjskich przy podejmowaniu decyzji, sprawa za sprawą, w szczególności zawieranie umów w sprawie rybołówstwa z państwami trzecimi;
wyżej wymienione procedury należy określić w tym szczególnym przypadku; zatwierdzenie tej Umowy leży w interesie Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Umowa między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Rządem Republiki Gambii w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Gambii zostaje niniejszym zatwierdzona ze strony Wspólnoty.
Treść Umowy jest załączona do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Aby uwzględnić interes Wysp Kanaryjskich Umowa oraz, do stopnia wymaganego do jej wykonania, przepisy wspólnej polityki rybołówstwa w sprawie ochrony i zarządzania zasobami połowowymi odnosi się również do statków pływających pod banderą Hiszpanii, które zostały zarejestrowane w rejestrze właściwych władz na poziomie regionalnym ("registros de base") na Wyspach Kanaryjskich podlegających warunkom określonym w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 570/86 z dnia 24 lutego 1986 r. w sprawie określenia pojęcia "produktów pochodzących" oraz metod współpracy administracyjnej w handlu między terytorium celnym Wspólnoty, Ceuty oraz Melilli i Wyspami Kanaryjskimi [3] w nocie 6.
Artykuł 3
Przewodniczący Rady dokona notyfikacji zgodnie z art. 17 Umowy.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1591/87
z dnia 5 czerwca 1987 r.
ustanawiające normy jakości kapusty, kapusty brukselskiej, selera naciowego, szpinaku i śliwek
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1035/72 z dnia 18 maja 1972 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1351/86 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
normy jakości kapusty, kapusty brukselskiej oraz selera naciowego ustanowione są w rozporządzeniu Rady nr 41/66/EWG [3]; dodatkowa klasa "III" kapusty brukselskiej określona jest w rozporządzeniu (EWG) nr 75/74 [4];
normy jakości szpinaku ustanowione są w załączniku I/1 do rozporządzenia Komisji nr 58 [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 899/87 [6];
normy jakości śliwek ustanowione są w załączniku II/8 do rozporządzenia Rady nr 23 [7], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1129/86 [8];
w produkcji i obrocie tymi produktami zaszły zmiany, w szczególności w odniesieniu do wymagań rynku detalicznego i hurtowego; należy zatem zmienić wspólne normy jakości, aby uwzględnić nowe wymagania;
normy stosowane są na wszystkich etapach obrotu; transport na duże odległości, składowanie przez pewien okres lub różnorodne zabiegi, jakim poddawane są produkty, mogą powodować pogorszenie tych podatnych na psucie się produktów; pogorszenie takie powinno być brane pod uwagę przy stosowaniu norm na etapach obrotu następujących po wysyłce; produkty należące do klasy ekstra muszą być szczególnie starannie sortowane i pakowane i dlatego w odniesieniu do nich bierze się pod uwagę jedynie brak świeżości i turgoru;
w celu zachowania jasności i pewności wymogów prawnych oraz dla ułatwienia stosowania, normy tak zmienione powinny, wobec dalszych zmian, być ujęte ponownie w jednolity tekst;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Normy jakości:
- kapusty objętej podpozycją 07.01 B II oraz ex 07.01 B III,
- kapusty brukselskiej objętej podpozycją ex 07.01 B III,
- selera naciowego objętego podpozycją 07.01 T,
- szpinaku objętego podpozycją 07.01 C,
- śliwek objętych podpozycją 08.07 D,
Wspólnej Taryfy Celnej określone są w załącznikach I, II, II, IV oraz V do niniejszego rozporządzenia.
Normy te stosuje się na wszystkich etapach obrotu zgodnie z warunkami określonymi w rozporządzeniu (EWG) nr 1035/72.
Jednakże, na etapach następujących po wysyłce, produkty mogą wykazywać w stosunku do określonych norm,
- nieznaczny brak świeżości i turgoru,
- w odniesieniu do produktów zakwalifikowanych do klas innych niż klasa ekstra, nieznaczne zmiany wynikające z ich rozwoju i podatności na psucie się.
Artykuł 2
Rozporządzenie (EWG) nr 41/66 oraz rozporządzenie (EWG) nr 75/74 niniejszym tracą moc.
Artykuł 3
W rozporządzeniu nr 58 wprowadza się następujące zmiany:
- w art. 1 skreśla się wyrażenia: "07.01 C" i "szpinak",
- skreśla się załącznik I/1.
Artykuł 4
W rozporządzeniu nr 23 wprowadza się następujące zmiany:
- w art. 2 ust. 3 skreśla się wyrażenie: "oraz do śliwek",
- skreśla się załącznik II/8.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1638/87
z dnia 9 czerwca 1987 r.
ustanawiające minimalny rozmiar oczek włoków pelagicznych stosowanych przy łowieniu błękitka w tej części strefy Konwencji o przyszłej wielostronnej współpracy w zakresie rybołówstwa na północno-wschodnim Atlantyku, która rozciąga się poza wodami morskimi podlegającymi jurysdykcji w zakresie rybołówstwa Umawiających się Stron Konwencji
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 170/83 z dnia 25 stycznia 1983 r. ustanawiające wspólnotowy system w zakresie ochrony i racjonalnego wykorzystania zasobów rybnych [1], w szczególności zaś jego art. 11,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
na podstawie art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 170/83, środki ochronne konieczne do osiągnięcia celów określonych w art. 1 niniejszego rozporządzenia muszą zostać opracowane przez Radę w świetle dostępnych opinii naukowych;
Konwencja o przyszłej wielostronnej współpracy w zakresie rybołówstwa na Północno-Wschodnim Atlantyku (zwana dalej "Konwencją") została zatwierdzona decyzją 81/608/EWG [2]; decyzja ta weszła w życie w dniu 17 marca 1982 r.;
Komisja ustanowiła na mocy przyjętej Konwencji, w dniu 20 listopada 1986 r., zalecenie dotyczące minimalnego rozmiaru oczek włoków pelagicznych stosowanych przy łowieniu błękitka w tej części strefy Konwencji, która rozciąga się poza strefy podlegające jurysdykcji w zakresie rybołówstwa Umawiających się Stron; zalecenie to nabrało mocy wiążącej we Wspólnocie w dniu 7 lutego 1987 r.;
Wspólnota musi obecnie podjąć działania niezbędne w celu zapewnienia przestrzegania takiego zalecenia przez statki wspólnotowe,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym zakazuje się statkom pływającym pod banderą Państwa Członkowskiego, lub zarejestrowanym w Państwie Członkowskim stosowania włoków pelagicznych o rozmiarze oczek mniejszym niż 35 milimetrów przy łowieniu błękitka w tej części strefy Konwencji, która rozciąga się poza wody morskie podlegające jurysdykcji w zakresie rybołówstwa Umawiających się Stron Konwencji.
Obszar objęty Konwencją został zdefiniowany w Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 1899/85 [3].
2.
Uważa się, że statek poławia błękitka, jeżeli posiada na pokładzie błękitka, którego waga przekracza 50 % całkowitej ilości błękitka i innych gatunków na pokładzie.
Niniejszym definiuje się włok pelagiczny jako włóczone narzędzie połowu skonstruowane w taki sposób, aby poławiało gatunki ryb skupione w ławicach w toni wodnej, włączając w to wody przy powierzchni morza.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1654/87
z dnia 12 czerwca 1987 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2213/83 w odniesieniu do norm jakości cebuli
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1035/72 z dnia 18 maja 1972 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1351/86 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 2 akapit drugi, a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (EWG) nr 3398/84 [3] wprowadziło odstępstwo, na czas określony, od norm jakości dla cebuli określonych w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2213/83 [4];
okres odstępstwa został przedłużony rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 2193/86 [5];
jako wynik, uzyskano wystarczające doświadczenie dotyczące określonych tam reguł, a normy jakości dla cebuli należy obecnie zmienić w sposób trwały;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2213/83 przepisy tytułu II "Przepisy dotyczące jakości" wprowadza się następujące zmiany:
1.
W A
"Wymagania minimalne"
tiret pierwsze otrzymuje brzmienie:
"— nienaruszone,"
2.
W B "Klasyfikacja":
a) w ppkt i)
"Klasa I"
akapit ostatni otrzymuje brzmienie:
"Jednakże następujące jest dozwolone:
- lekkie zabarwienie, które nie narusza ostatniej suszonej skórki ochraniającej miąższ, pod warunkiem że nie pokrywa ono więcej niż jednej piątej powierzchni cebulki,
- drobne pęknięcia na zewnętrznych skórkach oraz brak części zewnętrznych skórek, pod warunkiem że miąższ jest chroniony.";
b) w ppkt ii)
"Klasa II"
akapit ostatni zdanie drugie otrzymuje brzmienie:
"Jednakże następujące jest dozwolone:
- zabarwienie, które nie narusza ostatniej suszonej skórki ochraniającej miąższ, pod warunkiem że nie pokrywa ono więcej niż połowy powierzchni cebulki,
- pęknięcia na zewnętrznych skórkach oraz brak części zewnętrznych skórek z powierzchni nie większej niż jedna trzecia powierzchni cebulki, pod warunkiem że miąższ jest nienaruszony;";
c) w ppkt iii)
"Klasa III"
dodaje się tiret w brzmieniu:
"— zabarwienie, które nie narusza ostatniej suszonej skórki ochraniającej miąższ."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1987 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 1708/87
z dnia 15 czerwca 1987 r.
dotyczące zawarcia Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Seszeli w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Seszeli
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając Akt Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii, w szczególności art. 167 ust. 3,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
a także mając na uwadze, co następuje: Umowa między rządem Republiki Seszeli a Europejską Wspólnotą Gospodarczą w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Seszeli podpisana w Brukseli dnia 23 maja 1985 r. [2], została wypowiedziana przez Republikę Seszeli pod koniec jej trzyletniego okresu stosowania;
zgodnie z art. 12 Umowy, Wspólnota oraz Republika Seszeli prowadziły negocjacje w celu ustalenia potrzebnych zmian do Umowy;
jako wynik tych negocjacji, nowa Umowa została podpisana dnia 3 grudnia 1986 r.; zatwierdzenie niniejszej Umowy leży w interesie Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Umowa między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Seszeli w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Seszeli zostaje niniejszym zatwierdzona ze strony Wspólnoty.
Treść Umowy została załączona do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osób uprawnionych do podpisania Umowy w celu zobowiązania Wspólnoty [3].
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1807/87
z dnia 29 czerwca 1987 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3143/85 w sprawie sprzedaży po obniżonych cenach masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego przeznaczonego do bezpośredniego spożycia w postaci koncentratu masła
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 773/87 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3143/85 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1096/87 [4], wprowadziło system sprzedaży po obniżonych cenach masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego przeznaczonego do bezpośredniego spożycia w postaci koncentratu masła;
doświadczenie wykazało, że w celu umożliwienia sprzedaży większych ilości należy uzależnić cenę sprzedaży masła od zawartości tłuszczu w koncentracie masła;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są w zgodzie z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3143/85 wprowadza się następujące zmiany:
1) ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Masło wskazane w art. 1 jest sprzedawane z magazynu po cenie równej cenie skupu zastosowanej przez daną agencję interwencyjną, w dniu, w którym umowa sprzedaży została zawarta, mniejszej niż:
- 265 ECU za 100 kg w odniesieniu do przetwarzania na koncentrat masła o zawartości tłuszczu równej lub większej niż 98 %,
- 263 ECU za 100 kg w odniesieniu do przetwarzania na koncentrat masła o zawartości tłuszczu równej lub większej niż 96 %.";
2) w ust. 4 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Umowa sprzedaży wskazuje w szczególności zawartość tłuszczu w koncentracie masła, zakład, w którym całe masło ma zostać przetworzone na koncentrat masła oraz pakowane zgodnie z art. 4 i 5, oraz, gdzie stosowne, zakład, w którym cały koncentrat masła przeznaczony do obrotu ma być pakowany zgodnie z art. 4 ust. 3."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1809/87
z dnia 29 czerwca 1987 r.
dostosowujące niektóre rozporządzenia w sektorze wołowiny i cielęciny dotyczące systemu zabezpieczeń w odniesieniu do produktów rolnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 467/87 [2], w szczególności jego art. 7 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2220/85 z dnia 22 lipca 1985 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu zabezpieczeń w odniesieniu do produktów rolnych [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1181/87 [4], w szczególności jego art. 30,
a także mając na uwadze, co następuje: rozporządzenie (EWG) nr 2220/85 ustanowiło wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu gwarancji w odniesieniu do produktów rolnych; w konsekwencji należy zmienić rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2182/77 [5], ostatnio zmienione rozporządzeniami (EWG) nr 1431/87 [6], (EWG) nr 732/78 [7], (EWG) nr 2173/79 [8], (EWG) nr 2374/79 [9], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1429/87 [10], (EWG) nr 985/81 [11], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2624/85 [12], (EWG) nr 2539/84 [13], (EWG) nr 2670/85 [14], ostatnio zmienione rozporządzeniami (EWG) nr 179/87 [15] i (EWG) nr 3509/86 [16], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 976/87 [17], wszystkie dotyczące sprzedaży wołowiny z zapasów interwencyjnych; biorąc pod uwagę poziom niektórych zabezpieczeń, należy znieść wielkości procentowe określone w art. 23, 24 i 25 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2182/77 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 4 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
1.
Zabezpieczenie przeznaczone do pokrycia przetwarzania produktów zostaje złożone przez podmiot skupujący określony w art. 3 właściwym władzom Państwa Członkowskiego, w którym przetwarzanie ma nastąpić, przed przejęciem.
Kwota zabezpieczenia może być zróżnicowana w zależności od produktów oferowanych do sprzedaży oraz od ich wykorzystania.
2. W przypadku stosowania art. 13 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1687/76, mięso może zostać przejęte jedynie w przypadku otrzymania przez agencję interwencyjną posiadającą produkty, świadectwa określonego w wymienionym ustępie."
2.
W art. 5 ust. 3 i 4 otrzymuje brzmienie:
"3. W odniesieniu do zabezpieczenia, określonego w art. 4 ust. 1, wytwarzanie produktów wskazanych zgodnie z art. 3 ust. 1, stanowi zobowiązanie pierwotne w rozumieniu art. 20 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2220/85 [1] Dz.U. L 205 z 3.8.1985, str. 5..
W przypadku gdy w rozporządzeniu uruchamiającym sprzedaż zastrzega się, że przetwarzanie musi zostać przeprowadzone przez ubiegającego się, powyższe także stanowi zobowiązanie pierwotne.
Dodatkowy okres określony w art. 22 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85 ma zastosowanie jedynie w przypadku gdy działanie potwierdzone dowodem określonym w ust. 2 powyżej zostało podjęte w terminie wskazanym w tym ustępie.
Dla celów niniejszego rozporządzenia w zakresie zabezpieczenia określonego w art. 4 ust. 1:
a) 15 % przewidziane w art. 23, 24 i 25 wymienionego rozporządzenia zastępuje się stawką ryczałtową wynoszącą 25 ECU na tonę;
b) 10 %, 5 % i 2 % przewidziane w art. 23 ust. 2 wymienionego rozporządzenia zastępuje się stawką ryczałtową wynoszącą 2,50 ECU na tonę;"
3.
W art. 8 wprowadza się następujące zmiany terminologiczne:
- w niemieckiej wersji językowej wyraz "Kaution" zastępuje się wyrazem "Sicherheit",
- w greckiej wersji językowej wyraz "ασφάλεια" zastępuje się wyrazem "εγγύηση",
- we francuskiej wersji językowej wyraz "caution" zastępuje się wyrazem "garantie",
- w niderlandzkiej wersji językowej wyraz "waarborg" zastępuje się wyrazem "zekerheid",
- w hiszpańskiej wersji językowej wyraz "fianza" zastępuje się wyrazem "garantia",
- w portugalskiej wersji językowej wyraz "cauçao" zastępuje się wyrazem "garantio".
4.
Artykuł 8a skreśla się.
Artykuł 2
Artykuł 5 rozporządzenia (EWG) nr 732/78 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 5
1. Nie naruszając rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2173/79 [1] Dz.U. L 251 z 5.10.1979, str. 12., zabezpieczenie jest wymagane jedynie w przypadku gdy produkty zostały nabyte przez upoważnionego przedstawiciela.
2. Dodatkowo do zobowiązań pierwotnych określonych w art. 15 ust. 3 rozporządzenia 2173/79, dostarczenie siłom zbrojnym lub podobnym organizacjom Państw Członkowskich, stanowi zobowiązanie pierwotne w rozumieniu art. 20 rozporządzenia Komisji (EWG) 2220/85 [2] Dz.U. L 205 z 3.8.1985, str. 5.."
Artykuł 3
W rozporządzeniu (EWG) nr 2173/79 wprowadza się następujące zmiany:
- art. 2,
- art. 8 ust. 2 akapit drugi, oraz
- art. 16 ust. 2:
- w niemieckiej wersji językowej wyraz "Kaution" zastępuje się wyrazem "Sicherheit",
- w greckiej wersji językowej wyraz "ασφάλεια" zastępuje się wyrazem "εγγύηση",
- we francuskiej wersji językowej wyraz "caution" zastępuje się wyrazem "garantie",
- w niderlandzkiej wersji językowej wyraz "waarborg" zastępuje się wyrazem "zekerheid",
- w hiszpańskiej wersji językowej wyraz "fianza" zastępuje się wyrazem "garantia",
- w portugalskiej wersji językowej wyraz "cauçao" zastępuje się wyrazem "garantio".
2.
Artykuł 15 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 15
1. Zabezpieczenie określone w art. 2 ust. 2 oraz w art. 8 wynosi 50 ECU na tonę.
Zapewnia to wypełnienie zobowiązań ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu oraz warunków ustanowionych w umowie sprzedaży z wyłączeniem tych, które zostały objęte szczególnym zabezpieczeniem.
2.
Zabezpieczenie zostaje niezwłocznie zwolnione w przypadku gdy zgłoszenie zamiaru kupna lub oferta przetargowa nie zostają przyjęte.
3. Zobowiązaniami pierwotnymi w rozumieniu art. 20 rozporządzenia Komisji (EWG) 2220/85 [1] Dz.U. L 205 z 3.8.1985, str. 5. są:
a) zobowiązanie do niewycofywania zgłoszenia zamiaru kupna lub oferty przetargowej;
b) dokonanie płatności za ilość produktu ustaloną w umowie, w wyznaczonym terminie;
c) przejęcie opłaconej ilości.
Jednakże wymóg związany z płatnością uważa się za spełniony w przypadku gdy dokonana została płatność za więcej niż 95 % ilości produktu określonego w umowie.
4. Artykuł 27 rozporządzenia (EWG) 2220/85 stosuje się jedynie w przypadku określonym w art. 16 ust. 2 lit. a)."
3.
W art. 16:
- w ust. 1 wyrazy "i 3" skreśla się,
- ust. 3 skreśla się.
4.
W art. 19 zdanie drugie zastępuje się zdaniem w brzmieniu: "Ostatecznie niezbędnych zmian dokonuje się w terminie 15 dni roboczych następujących po dacie ostatecznej faktury".
Artykuł 4
W rozporządzeniu (EWG) nr 2374/79 dodaje się art. 5a w brzmieniu:
"Artykuł 5a:
Dodatkowo do zobowiązań pierwotnych określonych w art. 15 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2173/79, wykorzystanie na rzecz osób, za potrzeby których są odpowiedzialne instytucje dobroczynne lub organy określone w art. 1 ust. 1, stanowi zobowiązanie pierwotne w rozumieniu art. 20 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85 [1] Dz.U. L 205 z 3.8.1985, str. 5.."
Artykuł 5
W rozporządzeniu (EWG) nr 985/81 wprowadza się następujące zmiany:
1.
Artykuł 3 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
1. Nie naruszając przepisów art. 15 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2173/79, kwotę zabezpieczenia ustala się przy każdej sprzedaży.
2.
Zabezpieczenie odnoszące się do wywozu produktów zostaje przedstawione przez podmiot skupujący, przed przejęciem.
3. W odniesieniu do zabezpieczenia przewidzianego w ust. 2, wywóz odnośnych produktów jest zobowiązaniem pierwotnym w rozumieniu art. 20 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2220/85 [1] Dz.U. L 205 z 3.8.1985, str. 5..
Również w przypadku gdy w rozporządzeniu uruchamiającym sprzedaż przewiduje się zobowiązanie do przywozu do państwa trzeciego określonego miejsca przeznaczenia, powyższe również stanowi zobowiązanie pierwotne w rozumieniu art. 20.
4. Właściwym dowodem wypełnienia wyżej wymienionych zobowiązań jest dowód przewidziany w art. 13 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 1687/76. Dowód taki przedkłada się w terminach ustanowionych w art. 31 rozporządzenia (EWG) nr 2730/79.
5.
Dla celów niniejszego rozporządzenia, w odniesieniu do zabezpieczeń określonych w ust. 2,
a) 15 % przewidziane w art. 23, 24 i 25 rozporządzenia (EWG) 2220/85 zastępuje się stawką ryczałtową wynoszącą 25 ECU na tonę;
b) 10 %, 5 % i 2 % przewidziane w art. 23 ust. 2 lit. b) wymienionego rozporządzenia zastępuje się stawką ryczałtową wynoszącą 2,50 ECU na tonę."
2.
W art. 5 skreśla się lit. a).
W lit. b) wymienionego artykułu wprowadza się następujące zmiany terminologiczne:
- w niemieckiej wersji językowej wyraz "Kaution" zastępuje się wyrazem "Sicherheit",
- w greckiej wersji językowej wyraz "ασφάλεια" zastępuje się wyrazem "εγγύηση",
- we francuskiej wersji językowej wyraz "caution" zastępuje się wyrazem "garantie",
- w niderlandzkiej wersji językowej wyraz "waarborg" zastępuje się wyrazem "zekerheid",
- w hiszpańskiej wersji językowej wyraz "fianza" zastępuje się wyrazem "garantia",
- w portugalskiej wersji językowej wyraz "cauçao" zastępuje się wyrazem "garantio".
Artykuł 6
Artykuł 5 rozporządzenia (EWG) nr 2539/84 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 5
1. Nie naruszając przepisów art. 15 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2173/79, kwotę zabezpieczenia ustala się przy każdej sprzedaży.
2.
W odniesieniu do sprzedaży powiązanej z obowiązkiem wywozu danego mięsa stosuje się następujące przepisy:
a) Zabezpieczenie odnoszące się do wywozu produktów zostaje przedstawione przez podmiot skupujący, przed przejęciem.
b) W odniesieniu do zabezpieczenia przewidzianego w lit. a) wywóz danych produktów stanowi zobowiązanie pierwotne w rozumieniu art. 20 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2220/85 [1] Dz.U. L 205 z 3.8.1985, str. 5..
Również w przypadku gdy w rozporządzeniu uruchamiającym sprzedaż przewiduje się zobowiązanie do przywozu do państwa trzeciego określonego miejsca przeznaczenia, powyższe również stanowi zobowiązanie pierwotne w rozumieniu art. 20.
c) Właściwym dowodem wypełnienia wyżej wymienionych zobowiązań jest dowód przewidziany w art. 13 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 1687/76 [2] Dz.U. L 190 z 14.7.1976, str. 1.. Dowód przedkłada się w terminach ustanowionych w art. 31 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2730/79 [3] Dz.U. L 317 z 12.12.1979, str. 1..
d) Dla celów niniejszego rozporządzenia, w odniesieniu do zabezpieczenia określonego w lit. a),
1. 15 % przewidziane w art. 23, 24 i 25 rozporządzenia (EWG) 2220/85 zastępuje się stawką ryczałtową wynoszącą 25 ECU na tonę;
2.
10 %, 5 % i 2 % przewidziane w art. 23 ust. 2 lit. b) wymienionego rozporządzenia zastępuje się stawką ryczałtową wynoszącą 2,50 ECU na tonę
3.
W odniesieniu do sprzedaży powiązanej z obowiązkiem przetworzenia danego mięsa stosuje się następujące przepisy:
a) Zabezpieczenie odnoszące się do przetwarzania produktów zostaje złożone przez podmiot skupujący właściwym władzom Państwa Członkowskiego, w którym przetwarzanie ma nastąpić, przed przejęciem.
Kwota zabezpieczenia może być zróżnicowana w zależności od produktów oferowanych do sprzedaży oraz od ich wykorzystania.
b) W przypadku stosowania art. 13 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1687/76 mięso może zostać przejęte jedynie w przypadku otrzymania przez agencję interwencyjną posiadającą produkty świadectwa określonego w wymienionym ustępie.
c) W odniesieniu do zabezpieczenia przewidzianego w lit. a) wytwarzanie danych produktów określonych w umowie stanowi zobowiązanie pierwotne w rozumieniu art. 20 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2220/85.
W przypadku gdy w rozporządzeniu uruchamiającym sprzedaż zastrzega się, że przetwarzanie musi zostać przeprowadzone przez składającego wniosek, powyższe także stanowi zobowiązanie pierwotne.
d) Dodatkowy termin określony w art. 22 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85 ma zastosowanie, jedynie w przypadku gdy działanie potwierdzone dowodem przetwarzania zostało podjęte w pierwotnym terminie wyznaczonym na jego okazanie.
e) Dla celów niniejszego rozporządzenia:
1. 15 % przewidziane w art. 23, 24 i 25 rozporządzenia (EWG) 2220/85 zastępuje się stawką ryczałtową wynoszącą 25 ECU na tonę;
2.
10 %, 5 % i 2 % przewidziane w art. 23 ust. 2 lit. b) wymienionego rozporządzenia zastępuje się stawką ryczałtową wynoszącą 2,50 ECU na tonę."
Artykuł 7
W rozporządzeniu (EWG) nr 2670/85 wprowadza się następujące zmiany:
1. W art. 7 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:
"1. Kwota zabezpieczenia określona w art. 3 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 985/81 wynosi 250 ECU na tonę. Kwota zabezpieczenia określona w art. 3 ust. 2 wymienionego rozporządzenia wynosi:
- 1200 ECU na tonę mięsa z kością,
- 3750 ECU na tonę mięsa bez kości.
2. Zobowiązanie pierwotne dotyczące płatności określone w art. 15 ust. 3 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 2173/79 zastępuje się zobowiązaniem pierwotnym przedłożenia zabezpieczenia określonego w art. 9."
2.
W art. 9 ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Zobowiązaniem pierwotnym w rozumieniu art. 20 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2220/85 [1] Dz.U. L 205 z 3.8.1985, str. 5. jest płatność ceny w terminie określonym w ust. 2."
3. W art. 7 ust. 3 oraz w art. 9 ust. 1 wprowadza się następujące zmiany terminologiczne:
- w niemieckiej wersji językowej wyraz "Kaution" zastępuje się wyrazem "Sicherheit",
- w greckiej wersji językowej wyraz "ασφάλεια" zastępuje się wyrazem "εγγύηση",
- we francuskiej wersji językowej wyraz "caution" zastępuje się wyrazem "garantie",
- w niderlandzkiej wersji językowej wyraz "waarborg" zastępuje się wyrazem "zekerheid",
- w hiszpańskiej wersji językowej wyraz "fianza" zastępuje się wyrazem "garantia",
- w portugalskiej wersji językowej wyraz "cauçao" zastępuje się wyrazem "garantio".
Artykuł 8
W rozporządzeniu (EWG) nr 3905/86 wprowadza się następujące zmiany:
1.
Artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
1. Nie naruszając przepisów art. 15 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2173/79, kwota zabezpieczenia wynosi 150 ECU na tonę.
Zobowiązanie pierwotne dotyczące płatności określone w art. 15 ust. 3 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 2173/79 zastępuje się zobowiązaniem pierwotnym przedłożenia zabezpieczenia określonego w art. 6.
2.
Zabezpieczenie odnoszące się do przywozu do Peru zostaje przedłożone przez podmiot skupujący, przed przejęciem produktów.
Wysokość zabezpieczenia wynosi 260 ECU na 100 kg.
3. W odniesieniu do zabezpieczenia określonego w ust. 2, przepisy art. 3 ust. 3, 4 i 5 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 985/81 [1] Dz.U. L 99 z 10.4.1981, str. 38. stosuje się mutatis mutandis."
2.
W art. 6 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3. Zobowiązaniem pierwotnym dotyczącym zabezpieczenia określonego w ust. 1, w rozumieniu art. 20 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2220/85 [1] Dz.U. L 205 z 3.8.1985, str. 5., jest płatność ceny w terminie określonym w ust. 2."
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 sierpnia 1987 r.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do zabezpieczeń przedłożonych, począwszy od wyżej wymienionej daty:
- w odniesieniu do umów zawartych, począwszy od tego dnia, w ramach sprzedaży rozpoczętych na podstawie rozporządzenia (EWG) nr 2670/85 oraz rozporządzenia (EWG) nr 3905/86,
- w ramach pozostałych sprzedaży uruchomionych na podstawie rozporządzenia po tym terminie.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 1898/87
z dnia 2 lipca 1987 r.
w sprawie ochrony oznaczeń stosowanych w obrocie mlekiem i przetworami mlecznymi
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 [4], z ostatnimi zmianami wprowadzonymi rozporządzeniem (EWG) nr 773/87 [5], ustanowiło wspólną organizację rynku mleka i przetworów mlecznych;
sytuację sektora mleka i przetworów mlecznych charakteryzują nadwyżki strukturalne; dlatego też sprzedaż tych produktów powinna ulec poprawie dzięki promowaniu ich spożywania;
naturalny skład mleka i przetworów mlecznych powinien podlegać ochronie w interesie producentów i konsumentów Wspólnoty;
przepisy, które zapewniają stosowne oznakowanie i zapobiegają wprowadzeniu konsumenta w błąd, przyczynią się do osiągnięcia tego celu;
powinno się więc podać definicję mleka i przetworów mlecznych i określić oznaczenia, które mają być dla nich zastrzeżone;
poza przypadkami produktów, których dokładny charakter jest znany dzięki tradycyjnemu stosowaniu, konieczne jest również zapobieżenie powstawaniu w umyśle konsumenta jakichkolwiek pomyłek między przetworami mlecznymi i innymi produktami spożywczymi, włącznie z tymi, które składają się częściowo ze składników mleka;
niniejsze rozporządzenie ma na celu ochronę konsumenta i ustanowienie reguł konkurencji pomiędzy przetworami mlecznymi a produktami konkurencyjnymi w zakresie oznaczania produktów, etykietowania i reklamy, co pozwoli uniknąć wszelkich zniekształceń;
produkty konkurencyjne mają przewagę konkurencyjną w kategoriach kosztów produkcji, ponieważ do produkcji wielu z nich używa się surowców przywożonych po zerowej stawce celnej, podczas gdy przetwory mleczne mają wyższe koszty produkcji dyktowane potrzebą ochrony dochodów producenta rolnego;
Komisja powinna z bliska śledzić zmiany na rynku przetworów mlecznych i produktów konkurencyjnych zastępczych oraz zdawać z tego sprawozdanie Radzie;
do czasu otrzymania sprawozdania Komisji, po podjęciu działań krajowych w celu ograniczenia produkcji i obrotu tymi produktami na swoich terytoriach, Państwa Członkowskie muszą utrzymywać w mocy własne reguły, zgodnie z ogólnymi zasadami Traktatu, do końca piątego dwunastomiesięcznego okresu stosowania opłat dodatkowych w sektorze mlecznym,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do środków spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi, znajdujących się w obrocie na rynkach Wspólnoty.
2.
W rozumieniu niniejszego rozporządzenia:
a) "obrót" oznacza posiadanie lub wystawienie w celu sprzedaży, oferowanie na sprzedaż, sprzedaż, dostawę lub każdy inny sposób wprowadzania na rynek;
b) "nazwa" oznacza nazwę używaną na wszystkich etapach obrotu.
Artykuł 2
1.
Nazwa "mleko" oznacza wyłącznie zwykłą wydzielinę piersiową, otrzymywaną z jednego lub więcej udojów, bez żadnych dodatków ani ekstrakcji.
Jednakże nazwa "mleko" może być używana:
a) dla mleka przetworzonego bez żadnej zmiany jego składu lub dla mleka, w którym zawartość tłuszczu została unormowana rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1411/71 z dnia 29 czerwca 1971 r., które ustanawia dodatkowe zasady wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych dla produktów objętych pozycją 04.01 Wspólnej Taryfy Celnej [6], z ostatnimi zmianami wprowadzonymi rozporządzeniem (EWG) nr 566/76 [7];
b) w połączeniu z wyrazem lub wyrazami dla oznaczenia typu, klasy jakości, pochodzenia i/lub zamierzonego użycia takiego mleka lub dla opisania technologicznych procesów jego przetworzenia lub zmiany składu, której zostało poddane, pod warunkiem że zmiany te są ograniczone do dodania lub usunięcia naturalnych składników mleka.
2.
W rozumieniu niniejszego rozporządzenia "przetwory mleczne" oznaczają produkty uzyskiwane wyłącznie z mleka, przez co należy rozumieć, że można do nich dodać substancje konieczne do ich wytwarzania, pod warunkiem że substancje te nie są używane do zastąpienia, w całości lub częściowo, jakichkolwiek naturalnych składników mleka.
Wyłącznie dla przetworów mlecznych zarezerwowane są:
- nazwy wymienione w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
- nazwy w rozumieniu art. 5 dyrektywy Rady 79/112/EWG z dnia 18 grudnia 1978 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do etykietowania, prezentacji i reklamowania środków spożywczych przeznaczonych do sprzedaży konsumentowi końcowemu [8], z ostatnimi zmianami wprowadzonymi dyrektywą 85/7/EWG [9], aktualnie stosowane do przetworów mlecznych.
3.
Termin "mleko" i nazwy używane do przetworów mlecznych mogą być również stosowane w połączeniu ze słowem lub słowami dla oznaczenia przetworów złożonych, których żadna część nie zastępuje ani nie ma zastępować żadnego składnika mleka i których zasadniczą częścią jest mleko lub produkt mleczny, zarówno w kategoriach ilości, jak i charakterystyki produktu.
4.
Pochodzenie mleka i przetworów mlecznych określonych zgodnie z procedurą, przewidzianą w art. 30 rozporządzenia (EWG) nr 804/68, musi być podane, jeżeli nie jest to mleko krowie.
Artykuł 3
1.
Nazwy określone w art. 2 nie mogą być stosowane do produktów innych niż wymienione w tym artykule.
Jednakże przepisu tego nie stosuje się do oznaczania produktów, których dokładny charakter jest jasny dzięki tradycyjnemu stosowaniu i/lub kiedy oznaczenia są konkretnie stosowane do opisania charakterystycznej jakości produktu.
2.
W odniesieniu do produktów innych niż opisane w art. 2, nie wolno używać żadnej etykiety, dokumentu handlowego, materiału reklamowego ani żadnej formy reklamy, określonej w art. 2 ust. 1 dyrektywy 84/450/EWG [10] ani żadnej formy prezentacji, która wskazuje, implikuje lub sugeruje, że produkt ten jest przetworem mlecznym.
Jednakże względem produktu, który zawiera mleko lub przetwory mleczne, nazwa "mleko" lub nazwy wymienione w art. 2 ust. 2 akapit drugi mogą być stosowane tylko do opisania jego podstawowych surowców i wymienienia jego składników, zgodnie z dyrektywą 79/112/EWG.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji nie później niż dnia 1 października 1987 r. orientacyjną listę produktów, które uznają za odpowiadające na ich terytoriach produktom wymienionym w art. 3 ust. 3 akapit drugi.
W razie potrzeby Państwa Członkowskie uzupełniają później tę listę.
2.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 20 rozporządzenia (EWG) nr 804/68 Komisja:
a) przyjmuje szczegółowe reguły stosowania niniejszego rozporządzenia;
b) sporządza i, w razie konieczności, uzupełnia listę produktów wymienionych w art. 3 ust. 1 akapit drugi na podstawie list przesłanych jej przez Państwa Członkowskie;
c) wprowadza, w razie potrzeby, zmiany do listy nazw podanych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
3.
Każdego roku przed dniem 1 października, a po raz pierwszy przed dniem 1 października 1988 r., Państwa Członkowskie przedstawiają Komisji sprawozdanie dotyczące zmian na rynku przetworów mlecznych i produktów konkurencyjnych w ramach wykonania niniejszego rozporządzenia tak, aby Komisja mogła przedstawić Radzie sprawozdanie nie później niż dnia 1 marca następnego roku.
Artykuł 5
Do końca piątego okresu stosowania art. 5c rozporządzenia (EWG) nr 804/68 i zgodnie z ogólnymi postanowieniami Traktatu, Państwa Członkowskie mogą utrzymać w mocy przepisy krajowe, ograniczające wytwarzanie i obrót na ich terytoriach produktami, które nie spełniają warunków wymienionych w art. 2 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1987 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1915/87
z dnia 2 lipca 1987 r.
zmieniające rozporządzenie nr 136/66/EWG w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: celem pomocy produkcyjnej do oliwy z oliwek jest zapewnienie godziwych dochodów producentom; jednakże z uwagi na perspektywy zbytu oliwy z oliwek produkowanej we Wspólnocie, w każdym przypadku, gdy produkcja przekracza ilość ustalaną w oparciu o sytuację rynkową, zachęcanie do produkcji byłoby nieracjonalne; dlatego też gdy produkcja przekracza ustaloną ilość maksymalną, jednostkowa kwota wypłacanej pomocy powinna zostać zmniejszona; dlatego też należy skreślić przepis, który w tym samym celu ogranicza obszary uprawy oliwek, których produkcja kwalifikuje się do pomocy produkcyjnej;
ograniczanie tej pomocy nie powinno być stosowane w przypadku małych producentów, gdyż zazwyczaj nie sprzedają oni produkowanej przez siebie oliwy z oliwek i z tego też powodu nie przyczyniają się do powstawania nadwyżek rynkowych; takiego środka wymaga również wzgląd na prawidłowe zarządzanie; należałoby również umożliwić ustalenie wyższego poziomu pomocy dla tych producentów;
doświadczenie wskazuje, że z uwagi na sytuację na rynku oliwy z oliwek system miesięcznych wzrostów zamiast zachęcać do sprzedaży oliwy z oliwek w świetle wymagań rynkowych, hamuje normalny zbyt produkcji; należy zatem zaprzestać miesięcznych wzrostów;
interwencja powinna dostarczać środków podtrzymywania dochodów producentów w sytuacjach, gdy nie mogą sprawnie funkcjonować mechanizmy rynkowe; działanie interwencji przez cały rok gospodarczy hamuje jednak normalny zbyt produkcji na rynku; interwencja powinna zatem zostać ograniczona do niektórych części roku gospodarczego;
zgodnie z art. 12 ust. 2 rozporządzenia nr 136/66/EWG [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1454/86 [5], oliwa z oliwek skupowana przez agencje interwencyjne musi być oferowana do sprzedaży na rynku Wspólnoty; doświadczenie pokazało, że należy zapewnić możliwość rozdysponowania oliwy w postaci daru, jako elementu specjalnych, natychmiastowych działań w ramach pomocy żywnościowej;
w celu zapewnienia efektywności tych działań muszą być one wprowadzane szybko; należy zatem umożliwić stosowanie najbardziej odpowiedniej procedury w takich przypadkach;
w obecnych warunkach rynkowych wyprodukowane nasiona rzepaku i ziarna słonecznika powinny być skupowane w ramach interwencji jedynie w wyjątkowych przypadkach; w interesie prawidłowego zarządzania rynkiem wskazane jest zachęcenie do sprzedaży tej produkcji przetwórcom i zapobieganie ponoszeniu przez Wspólnotę kosztów w wyniku transakcji spekulacyjnych; skup powinien zatem być ograniczony do kilku ostatnich miesięcy roku gospodarczego;
zgodnie z systemem maksymalnych gwarantowanych ilości dla nasion rzepaku i ziaren słonecznika określonym w art. 27a rozporządzenia nr 136/66/EWG nawet niewielkie przekroczenie tych ilości może spowodować znaczne zmniejszenie kwoty wypłacanej pomocy; wprowadzenie pułapu ograniczającego to zmniejszenie może być sprzeczne z celami systemu i prowadzić do zwiększenia produkcji; w celu poprawy skuteczności systemu wskazane jest zwiększenie tej redukcji na rok gospodarczy 1987/88;
dla ułatwienia wprowadzenia do obrotu oliwy z oliwek w praktyce celowym jest dostosowanie opisów i definicji podanych w Załączniku do rozporządzenia nr 136/66/EWG; należałoby jednak ustanowić okres przejściowy dla wprowadzenia nowych przepisów;
w celu poprawy wprowadzania do obrotu olejów i tłuszczów oraz podwyższenia rentowności należy uwzględnić wprowadzenie norm handlowych; Państwa Członkowskie powinny wprowadzić środki kontroli w celu zapewnienia zgodności z tymi normami,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu nr 136/66/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 5 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:
"1.
Wprowadza się pomoc produkcyjną do oliwy z oliwek.
Pomoc ta ma się przyczynić się do uzyskiwania przez producentów godziwych dochodów.
Przed 1 sierpnia każdego roku, w odniesieniu do roku gospodarczego rozpoczynającego się w następnym roku kalendarzowym, Rada ustala jednostkową kwotę pomocy produkcyjnej zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 43 ust. 2 Traktatu.
Odrębna kwota jednostkowa może być wyznaczana dla producentów, których średnia produkcja nie przekracza 200 kilogramów oliwy rocznie.
Zgodnie z tą procedurą Rada ustala maksymalną ilość oliwy z oliwek, w stosunku do której wypłacana jest pomoc, w odniesieniu do wyszczególnionego okresu, przy czym pierwszym takim okresem jest okres objęty latami gospodarczymi 1987/88–1990/91.
Ilość ustalana jest w tym samym czasie, co pomoc na pierwszy rok gospodarczy danego okresu.
Pomoc ustalana jest z uwzględnieniem skutku pomocy o odniesieniu do konsumpcji określonej w art. 11 jedynie w odniesieniu do części produkcji.
Maksymalna ilość oliwy z oliwek, w stosunku do której może być wypłacana pomoc, uwzględnia w szczególności średnią produkcję w okresie referencyjnym i przewidywany możliwy do osiągnięcia poziom ilościowy produkcji.
Jeżeli rzeczywista ilość wyprodukowana w danym roku gospodarczym:
a) jest niższa niż maksymalna ilość ustanowiona na dany rok gospodarczy łącznie z ilością przeniesioną, jak to opisano poniżej, to różnica zostaje przeniesiona i dodana do maksymalnej ilości, dla której może być wypłacona jednostkowa kwota pomocy w kolejnym roku gospodarczym;
b) przekracza maksymalną ilość ustanowioną na dany rok gospodarczy łącznie z ilością przeniesioną, to kwota jednostkowa pomocy za 100 kg oliwy rzeczywiście wyprodukowanej zostaje pomnożona przez współczynnik uzyskany przez podzielenie maksymalnej ilości, łącznie z ilością przeniesioną, jak opisano to powyżej, przez rzeczywistą ilość kwalifikującą się do objęcia pomocą.
Jednostkowa kwota pomocy płatnej na rzecz producentów, których średnia produkcja oliwy z oliwek wynosi 200 kg lub mniej na rok gospodarczy, nie jest jednak mnożona przez ten współczynnik.
2.
Pomoc jest przyznawana:
- plantatorom, którzy są członkami grupy producentów uznanej na mocy niniejszego rozporządzenia, których średnia produkcja oliwy z oliwek wynosi przynajmniej 200 kg na rok gospodarczy, na podstawie ilości oliwy z oliwek rzeczywiście przez nich wyprodukowanej,
- innym plantatorom, na podstawie liczby i potencjału produkcyjnego uprawianych przez nich drzew oliwnych oraz plonów z tych drzew, jak ustalono zgodnie ze znormalizowaną metodą, pod warunkiem że wyprodukowane oliwki zostały rzeczywiście zebrane".
2.
Skreśla się art. 10.
3.
W art. 12 ust. 1 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:
"Agencje interwencyjne wyznaczone przez produkujące Państwa Członkowskie skupują w lipcu, sierpniu, wrześniu i październiku każdego roku gospodarczego, zgodnie z zasadami przyjętymi na mocy ust. 4, oliwę z oliwek pochodzenia wspólnotowego, oferowaną im przez producentów lub grupy i zrzeszenia producentów uznane w zastosowaniu rozporządzenia (EWG) nr 1360/78 w centrach skupu interwencyjnego na obszarach produkcyjnych."
4.
W art. 12 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"2a.
Bez względu na przepisy ust. 2 może zostać podjęta decyzja, że pewne ilości oliwy z oliwek ze składu interwencyjnego należy rozdysponować w formie daru, w ramach działań związanych z udzielaniem natychmiastowej pomocy.
Decyzja taka może również określać warunki mające zastosowanie w odniesieniu do przetwarzania i dostawy dla beneficjentów."
5.
W art. 12 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu, w szczególności zasady dotyczące decyzji określonej w ust. 2a oraz wyznaczania centrów skupu interwencyjnego, ustanawia się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 38."
6.
W art. 25 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"W celu umożliwienia stopniowania sprzedaży cena docelowa i cena interwencyjna są co miesiąc podwyższane przez okres co najmniej pięciu miesięcy, rozpoczynając od piątego miesiąca roku gospodarczego dla nasion rzepaku i amerykańskiej odmiany rzepaku oraz od czwartego miesiąca roku gospodarczego dla ziaren słonecznika, o taką samą kwotę w przypadku obydwóch cen."
7.
W art. 26 ust. 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"1.
W przypadku gdy wspólnotowa cena rynkowa przedmiotowych nasion jest niższa niż cena interwencyjna lub, gdzie stosowne, zostaje zmniejszona zgodnie z art. 27a, agencja interwencyjna, od dnia 1 października do dnia 31 maja oraz na warunkach, jakie zostaną ustanowione zgodnie z ust. 2 i 3, skupuje nasiona pochodzenia wspólnotowego oferowane jej w centrach skupu interwencyjnego.
Agencja interwencyjna, bez uszczerbku dla przepisów art. 27a, prowadzi skup po cenie wynoszącej 94 % ceny interwencyjnej."
8.
Artykuł 27a otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 27a
1.
Rada, stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 43 ust. 2 Traktatu, ustala na każdy rok gospodarczy, poczynając od roku 1986/87 r., maksymalne gwarantowane ilości dla nasion rzepaku produkowanych we Wspólnocie i dla ziaren słonecznika produkowanych we Wspólnocie.
2.
Maksymalne gwarantowane ilości nasion rzepaku i ziaren słonecznika wyznaczane są w zależności od ilości wyprodukowanych w okresie referencyjnym oraz od spodziewanego poziomu zapotrzebowania.
3.
Jeżeli prognoza produkcji nasion rzepaku i ziaren słonecznika sporządzona przed rozpoczęciem roku gospodarczego przekracza w stosunku do przedmiotowego roku gospodarczego maksymalną gwarantowaną ilość dla danych nasion, pomoc zostaje zmniejszona o kwotę równą wpływowi, jaki na cenę docelową wywiera współczynnik odzwierciedlający zakres różnicy.
Jednakże w roku gospodarczym 1987/88 to zmniejszenie kwoty pomocy produkcyjnej nie może przekroczyć 10 % ceny docelowej.
Ponieważ przepisy akapitu pierwszego nie spowodowałyby zmniejszenia pomocy o tę samą kwotę, gdyby zostały zastosowane do ilości faktycznie wyprodukowanej zamiast do prognozy sporządzonej na początku roku gospodarczego, maksymalna gwarantowana ilość na kolejny rok gospodarczy zostaje odpowiednio dostosowana.
4.
Jeżeli stosowane są przepisy ust. 3, cena skupu jest zmniejszana o tę samą kwotę, co pomoc.
5.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, przyjmuje zasady ustalania współczynnika określonego w ust. 3 akapit pierwszy.
6.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu są przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 38."
9.
Artykuł 35 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 35
1.
Stosowanie opisów i definicji oliw z oliwek oraz olejów z oliwek wytłoczonych z resztek oliwek określonych w Załączniku jest obowiązkowe w odniesieniu do wprowadzenia do obrotu danych produktów w każdym Państwie Członkowskim, w handlu wewnątrzwspólnotowym oraz w handlu z państwami trzecimi.
2.
Jedynie oliwy określone w pkt 1 lit. a) i b), pkt 3 i 6 Załącznika mogą być wprowadzane do obrotu na etapie detalicznym.
3.
Do dnia 31 grudnia 1989 r. Państwa Członkowskie mogą zezwolić na:
- stosowanie do celów obrotu oliwami i olejami z oliwek wytłoczonymi z resztek oliwek na ich terytorium definicji i opisów stosowanych w praktyce w każdym z Państw Członkowskich w dniu 31 października 1987 r.,
- stosowanie w przypadku oliwy określonej w pkt 3 Załącznika przeznaczonej do wywozu terminu "czysta oliwa z oliwek".
4.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, może zmieniać opisy i definicje określone w Załączniku.
5.
Jeżeli powstają trudności w zakresie obrotu we Wspólnocie produktami określonymi w Załączniku, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 38 może zostać podjęta decyzja o przedłużeniu, dla jednego lub kilku przedmiotowych produktów, terminu 31 grudnia 1989 r. ustanowionego w ust. 3.
Okres takiego przedłużenia nie może przekraczać dwóch lat."
10.
Dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 35a
1.
Normy handlowe, dotyczące w szczególności stopniowania jakości, opakowań zbiorczych i prezentacji mogą zostać ustanowione w odniesieniu do produktów określonych w art. 1.
W przypadku gdy ustanowione są takie normy, produkty, których one dotyczą, mogą być wprowadzane do obrotu jedynie zgodnie z tymi normami.
2.
Państwa Członkowskie, w przypadku produktów podlegających normom handlowym, kontrolują zgodność produktów z tymi normami.
Powiadamiają one Komisję o regulacjach, jakie wprowadziły w celu zastosowania niniejszego ustępu.
3.
Normy handlowe przyjmowane są zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 38.
Uwzględniają one technikę produkcji i wymagania rynkowe oraz zmiany w metodach stosowanych do ustalania cech fizycznych, chemicznych i organoleptycznych produktów określonych w art. 1.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu i, jeżeli jest to stosowne, wykorzystywanych metod analizy, są przyjmowane zgodnie z tą samą procedurą."
11.
Załącznik zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2048/87
z dnia 10 lipca 1987 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania specjalnych środków w odniesieniu do przywozu oliwy z oliwek pochodzącej z Tunezji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1878/87 z dnia 29 czerwca 1987 r. ustanawiające specjalne środki w odniesieniu do przywozu oliwy z oliwek pochodzącej z Tunezji [1], w szczególności jego art. 1 i 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 1878/87 przewiduje stosowanie obniżonej przywozowej opłaty wyrównawczej na określoną ilość oliwy z oliwek pochodzącej z Tunezji; na mocy art. 1 tego rozporządzenia przywozową opłatę wyrównawczą stosowaną dla tej ilości należy ustalić na poziomie biorącym pod uwagę przeważającą sytuację rynkową; przywozową opłatę wyrównawczą należy ustalić na poniżej przedstawionym poziomie; na mocy art. 4 tego rozporządzenia należy przyjąć środki w celu uniknięcia jakichkolwiek zakłóceń w handlu, w szczególności w celu zapewnienia, że opłata wyrównawcza stosowana w przypadku państw trzecich jest pobierana, gdy oliwa zostaje dopuszczona do spożycia w Hiszpanii lub Portugalii;
ilość oliwy przywożonej z Tunezji nie może przekraczać tej określonej w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1878/87; dlatego też tolerancja przewidziana w art. 8 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3183/80 z dnia 3 grudnia 1980 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji produktów rolnych [2], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3913/86 [3], jest niedopuszczalna;
Komitet Zarządzający ds. Olejów i Tłuszczów nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przywozowa opłata wyrównawcza określona w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1878/87 wynosi 16 ECU na 100 kilogramów.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie Wspólnoty w jej kształcie z dnia 31 grudnia 1985 r., w których oliwa z oliwek pochodząca z Tunezji zostaje dopuszczona do swobodnego obrotu, zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 1878/87, wprowadzają system kontroli wymagający w przypadkach, w których oliwa objęta podpozycjami 15.07 A I lit. a) i b) Wspólnej Taryfy Celnej oraz znajdująca się w kadziach o pojemności netto większej niż pięć litrów lub luzem jest wywożona do Hiszpanii lub Portugalii z terytorium tych Państw Członkowskich, przedsiębiorca musi wykazać w sposób zadawalający te Państwa Członkowskie, że dana oliwa nie pochodzi z Tunezji.
Ten wymóg stosuje się do dnia 30 czerwca 1988 r., bez uszczerbku dla stosowania przepisów ust. 2.
2.
W przypadku gdy po dopuszczeniu do swobodnego obrotu, zgodnie z przepisami ust. 1, oliwa jest wysyłana do innego Państwa Członkowskiego, dokumenty poświadczające wspólnotowy status towarów zawierają jedno z następujących sformułowań:
- Aceite de oliva importado de Tũnez – Reglamento (CEE) no 1878/87
- Olivenolie indført fra Tunesien – Forordning (EØF) nr 1878/87
- Olivenöl, eingeführt aus Tunesien – Verordnung (EWG) nr 1878/87
- Ελαιόλαδο εισαχθέν από την Τυνησία – Κανονισμός (ΕΟΚ) αριθ.
1878/87
- Olive oil imported from Tunisia – Regulation (EWG) No 1878/87
- Huile d’olive importée de Tunisie – Règlement (CEE) no 1878/87
- Olio d’oliva importato dalla Tunisia – Regolamento n. 1878/87
- Olijfolie ingevoerd uit Tunesië – Verordening (EEG) nr 1878/87
- Azeite importado da Tunísia – Regulamento (CEE) n°.
1878/87.
3.
Bez względu na przepisy art. 8 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3183/80 ilość dopuszczona do swobodnego obrotu nie może przekraczać ilości określonej w polu 10 i 11 pozwolenia na przywóz.
W polu 22 wyżej wymienionego pozwolenia umieszcza się odpowiednio "0".
4.
W przypadku gdy oliwa z oliwek posiadająca dokument, zgodnie z ust. 2, poświadczający wspólnotowy status danych towarów zostaje dopuszczona do spożycia w Hiszpanii lub Portugalii, pobierana jest w tych państwach, stosowanie do przypadku, kwota równa różnicy między minimalną opłatą wyrównawczą stosowaną w dniu przyjęcia zgłoszenia o dopuszczeniu do spożycia a kwotą wynoszącą 16 ECU za 100 kg.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2095/87
z dnia 13 lipca 1987 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1883/78 ustanawiające ogólne zasady finansowania interwencji przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej, Sekcja Gwarancji
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 729/70 z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3769/85 [2], w szczególności jego art. 3 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: wykaz środków stanowiących interwencje w celu stabilizacji rynków rolnych na mocy art. 3 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 729/70 znajduje się w Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 1883/78 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 801/87 [4]; Załącznik ten jest okresowo uaktualniany przez Radę;
w świetle wielu zmian wprowadzanych przez Radę oraz Komisję w środkach przeznaczonych do stabilizacji rynków, fakt że wymagana jest częstsza aktualizacja wykazu zawierającego wszystkie środki i uwzględniając czysto deklaratywny charakter wykazu, wydawałoby się odpowiednim przewidzieć, że w przyszłości sporządzenie wykazu i jego aktualizacja powinny zostać uproszczone w celu utrzymania danych środków w zgodności z zasadami mającymi zastosowanie w ramach wspólnej organizacji rynków rolnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 1 rozporządzenia (EWG) nr 1883/78 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Wykaz środków, które są zgodne z koncepcją interwencji przeznaczonej do stabilizacji rynków rolnych, w rozumieniu art. 3 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 729/70, sporządzany jest przez Komisję zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 13 niniejszego rozporządzenia i zostaje opublikowany w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, seria L."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2143/87
z dnia 13 lipca 1987 r.
dotyczące zawarcia Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Rządem Republiki Ludowej Mozambiku w sprawie stosunków w dziedzinie rybołówstwa
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: Wspólnota oraz Republika Ludowa Mozambiku wynegocjowały i sygnowały Umowę w sprawie stosunków w dziedzinie rybołówstwa, co zapewnia nowe możliwości połowowe dla rybaków ze Wspólnoty na wodach, na których podlegających suwerenności lub jurysdykcji Mozambiku;
zatwierdzenie niniejszej Umowy leży w interesie Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Umowa między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Ludową Mozambiku w sprawie stosunków w dziedzinie rybołówstwa zostaje niniejszym zatwierdzona ze strony Wspólnoty.
Treść Umowy została załączona do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osób uprawnionych do podpisania Umowy w celu zobowiązania Wspólnoty [3].
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2185/87
z dnia 23 lipca 1987 r.
w sprawie zwrotu refundacji wywozowych dla niektórych produktów rolnych wywożonych w postaci niektórych towarów nieobjętych załącznikiem II do Traktatu oraz pobierania akcesyjnych kwot wyrównawczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2727/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1900/87 [2], w szczególności jego art. 16 ust. 6,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1785/81 z dnia 30 czerwca 1981 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 229/87 [4], w szczególności jego art. 19 ust. 7,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 467/87 z dnia 25 lutego 1986 r. ustanawiające ogólne zasady systemu kwot wyrównawczych z tytułu przystąpienia w sektorze zbóż, w związku z przystąpieniem Hiszpanii [5], w szczególności jego art. 7,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 469/86 z dnia 25 lutego 1986 r. ustanawiające ogólne zasady systemu kwot wyrównawczych z tytułu przystąpienia w sektorze cukru [6], w szczególności jego art. 7,
a także mając na uwadze, co następuje: kwota wyrównawcza z tytułu przystąpienia jest pobierana w odniesieniu do niektórych produktów w handlu wewnątrzwspólnotowym;
nastąpiło zakłócenie w handlu w zakresie niektórych towarów i dlatego należy podjąć środki w celu uniknięcia takiego zakłócenia;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią zainteresowanego Komitetu Zarządzającego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Dla towarów wymienionych w Załączniku i dopuszczonych do swobodnego obrotu na terytorium Państwa Członkowskiego przysługuje refundacja lub refundacje ustalone dla produktów rolnych wywożonych ze Wspólnoty w postaci takich towarów.
2.
W momencie gdy towary dopuszczone są do swobodnego obrotu, importerzy zwracają refundację lub refundacje, które zostały przyznane.
3.
W przypadku gdy kwota faktycznie przyznanej refundacji nie może zostać ustalona w sposób zadowalający właściwe władze, uznaje się, że stanowi ona równowartość refundacji stosowanej we Wspólnocie w dniu, w którym dokonuje się powrotnego przywozu towarów.
Wysokość refundacji jest obliczana przy zastosowaniu ilości podstawowych produktów wymienionych w Załączniku.
4.
Ustępów 1, 2 i 3 nie stosuje się w przypadkach, gdy importer przedstawia dowód na to, że:
- żadna refundacja nie została przyznana, lub
- towary pochodzą z państwa trzeciego.
Artykuł 2
W przypadku gdy towary wymienione w art. 1 zostałyby objęte kwotą wyrównawczą z tytułu przystąpienia, w handlu wewnątrzwspólnotowym między Państwem Członkowskim pochodzenia a Państwem Członkowskim, w którym są one dopuszczone do swobodnego obrotu, kwota wyrównawcza z tytułu przystąpienia, w przypadku gdy towary są dopuszczone do swobodnego obrotu, wypłacana jest również na rzecz Państwa Członkowskiego, w którym dopuszczenie ma miejsce; datą, od której stosowana jest stawka, jest data dopuszczenia do swobodnego obrotu.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87
z dnia 23 lipca 1987 r.
w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 28, 43, 113 i 235,
uwzględniając Akt Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
podstawą Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej jest unia celna, przewidująca stosowanie Wspólnej Taryfy Celnej;
zbieranie i wymiana danych statystycznych na temat handlu zagranicznego Wspólnoty może być najlepiej zrealizowana poprzez stosowanie Nomenklatury Scalonej zastępującej istniejącą Wspólną Taryfę Celną i nomenklaturę Nimexe, w celu równoczesnego spełnienia wymagań taryfowych i statystycznych;
Wspólnota jest sygnatariuszem Międzynarodowej konwencji w sprawie zharmonizowanego systemu oznaczania i kodowania towarów, znanego jako "System Zharmonizowany", która ma zastąpić Konwencję z dnia 15 grudnia 1950 r. w sprawie nomenklatury klasyfikacji towarów w taryfie celnej; wymieniona Nomenklatura Scalona musi zostać ustanowiona na podstawie Systemu Zharmonizowanego;
wydaje się właściwym, aby Państwa Członkowskie mogły stworzyć narodowe statystyczne podpodziały;
niektóre specjalne środki wspólnotowe nie mogą być objęte zakresem Nomenklatury Scalonej; dlatego konieczne jest stworzenie dodatkowych podpodziałów wspólnotowych, aby włączyć je do Zintegrowanej Taryfy Wspólnoty Europejskiej (Taric); efektywne zarządzanie Taric wymaga systemu, który nadawałby się do natychmiastowej aktualizacji; dlatego konieczne jest, aby Komisja posiadała uprawnienia do zarządzania Taric;
Hiszpania i Portugalia nie będą mogły używać schematu Taric w ten sam sposób jak w pozostałych Państwach Członkowskich, z powodu przejściowych ustaleń taryfowych przewidzianych w Akcie Przystąpienia; dlatego właściwym jest, aby te dwa Państwa Członkowskie były uprawnione do niestosowania Taric w okresie stosowania przejściowych ustaleń taryfowych;
wydaje się właściwym, aby Państwa Członkowskie mogły zamieszczać dalsze podpodziały po pozycjach Taric w celu spełnienia dodatkowych wymogów krajowych; podpodziały te powinny być oznakowane odpowiednimi numerami kodu w zgodności z przepisami rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2793/86 z dnia 22 lipca 1986 r. ustanawiającego kody używane w formularzach ustanowionych w rozporządzeniach (EWG) nr 678/85, (EWG) nr 1900/85 i (EWG) nr 222/77 [4];
istotne jest, aby Nomenklatura Scalona i każda inna nomenklatura w całości lub częściowo oparta na niej lub dodająca do niej podpodziały stosowana była w sposób jednolity przez wszystkie Państwa Członkowskie; w celu osiągnięcia tego efektu należy umożliwić wydanie przepisów na poziomie wspólnotowym; ponadto przepisy wspólnotowe zapewniające jednolite stosowanie nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej, zawarte w decyzji 86/98/EWWiS [5], stosuje się do produktów objętych kompetencją Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Węgla i Stali;
przygotowanie i stosowanie tych przepisów wymaga ścisłej współpracy między Państwami Członkowskimi a Komisją; wprowadzanie w życie tych przepisów musi być przeprowadzone szybko z uwagi na poważne konsekwencje gospodarcze, które mogą wyniknąć z opóźnienia;
w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej konieczne jest wsparcie Komisji przez komitet odpowiedzialny za wszelkie kwestie związane z Nomenklaturą Scaloną, Taric i z wszelkimi innymi nomenklaturami opartymi na Nomenklaturze Scalonej; Komitet musi być gotowy do pracy, tak szybko jak to możliwe, jeszcze przed datą stosowania Nomenklatury Scalonej;
w celu zdefiniowania zakresu Nomenklatury Scalonej pożądane jest ustanowienie przepisów wstępnych, dodatkowych uwag do sekcji i działów oraz odpowiednich przypisów;
Wspólna Taryfa Celna zawiera nie tylko cła umowne i autonomiczne oraz inne odpowiednie opłaty ustalone w załączniku I do niniejszego rozporządzenia na podstawie Nomenklatury Scalonej, lecz także środki taryfowe zawarte w Taric i innej legislacji wspólnotowej;
przy ustalaniu umownych stawek celnych właściwe jest uwzględnienie negocjacji GATT (Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu);
przejście od dotychczasowej nomenklatury do Nomenklatury Scalonej może pociągać za sobą trudności w stosowaniu reguł pochodzenia w odniesieniu do niektórych systemów preferencyjnych, w szczególności w tych przypadkach, w których zainteresowane państwa trzecie nie przyjęły Systemu Zharmonizowanego; w tych okolicznościach właściwe jest zapewnienie odpowiednich środków mających na celu pokonanie tych trudności;
pomimo że nomenklatura i stawki celne dotyczące produktów objętych Traktatem ustanawiającym Europejską Wspólnotę Węgla i Stali nie stanowią części Wspólnej Taryfy Celnej, jednakże właściwe jest włączenie do niniejszego rozporządzenia, w celach informacyjnych, umownych stawek celnych dla tych produktów;
w następstwie wprowadzenia Nomenklatury Scalonej liczne akty wspólnotowe, szczególnie w dziedzinie wspólnej polityki rolnej, muszą zostać dostosowane tak, aby uwzględnić stosowanie niniejszej nomenklatury; dostosowania te z reguły nie wymagają żadnych istotnych zmian; w celu uproszczenia właściwe jest umożliwienie Komisji przyjęcia koniecznych technicznych zmian do tych aktów;
wejście w życie niniejszego rozporządzenia pociąga za sobą uchylenie rozporządzenia Rady (EWG) nr 950/68 z dnia 28 czerwca 1968 r. w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [6] oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 97/69 z dnia 16 stycznia 1969 r. w sprawie środków, jakie mają być podjęte w celu jednolitego stosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej [7], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2055/84 [8],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym ustanawia się nomenklaturę towarową, zwaną dalej "Nomenklaturą Scaloną" lub w skrócie "CN" w celu spełnienia w tym samym czasie zarówno wymogów Wspólnej Taryfy Celnej jak i statystyk w dziedzinie handlu zewnętrznego Wspólnoty.
2.
Nomenklatura Scalona obejmuje:
a) nomenklaturę Systemu Zharmonizowanego;
b) wspólnotowe podpodziały do tej nomenklatury nazywane "podpozycjami CN" w tych przypadkach, gdy określona jest odpowiadająca stawka celna;
c) przepisy wstępne, dodatkowe uwagi do sekcji lub działów oraz przypisy odnoszące się do podpozycji CN.
3.
Nomenklatura Scalona zawarta jest w załączniku I.
Autonomiczne i umowne stawki celne Wspólnej Taryfy Celnej i dodatkowe jednostki statystyczne, jak również inne konieczne informacje są ustanowione we wspomnianym Załączniku.
Artykuł 2
Komisja ustanawia zintegrowaną taryfę celną Wspólnot Europejskich, zwaną dalej "Taric" opartą na Nomenklaturze Scalonej.
Obejmuje ona:
a) dodatkowe podpodziały wspólnotowe nazywane "podpozycjami Taric" konieczne do opisu towarów, z zastrzeżeniem specjalnych środków wspólnotowych wymienionych w załączniku II;
b) stawki opłat celnych i inne obowiązujące opłaty;
c) numery kodowe podane w art. 3 ust. 3 i 4;
d) wszystkie inne informacje konieczne do stosowania lub zarządzania zaangażowanymi środkami wspólnotowymi.
Artykuł 3
1.
Każda podpozycja CN posiada ośmiocyfrowy numer kodowy:
a) pierwsze sześć cyfr stanowi numery kodowe odnoszące się do pozycji i podpozycji nomenklatury Systemu Zharmonizowanego;
b) siódma i ósma cyfra określają podpozycje CN.
Gdy pozycja lub podpozycja Systemu Zharmonizowanego nie jest dalej dzielona do celów wspólnotowych, siódma i ósma cyfra to "00".
2.
Dziewiąta cyfra jest zastrzeżona dla użytku Państw Członkowskich, dla statystycznych podpodziałów narodowych, które zostaną wprowadzone zgodnie z art. 5 ust. 3.
3.
Podpozycje Taric są określone cyfrą dziesiątą i jedenastą, które wraz z numerami kodowymi, określonymi w ust. 1, tworzą numery kodowe Taric.
Wobec braku podpodziałów wspólnotowych, cyfra dziesiąta i jedenasta to "00".
4.
W przypadkach wyjątkowych można używać dodatkowego kodu Taric składającego się z czterech cyfr w celu zastosowania specjalnych środków wspólnotowych, które nie są kodowane lub kodowane niekompletnie na poziomie cyfry dziesiątej i jedenastej.
Artykuł 4
1.
Nomenklatura Scalona, wraz ze stawkami celnymi i innymi stosownymi opłatami oraz środki taryfowe zawarte w Taric lub w innych uzgodnieniach wspólnotowych stanowią Wspólną Taryfę Celną, określoną w art. 9 Traktatu, która jest stosowana przy przywozie towarów do Wspólnoty.
2.
Nomenklatura Scalona, łącznie z jej numerami kodowymi i, tam gdzie to stosowne, wraz z dodatkowymi jednostkami statystycznymi, jest stosowana przez Wspólnotę i przez Państwa Członkowskie do statystyk odnoszących się do handlu zewnętrznego Wspólnoty.
Artykuł 5
1.
Taric jest używana przez Komisję i Państwa Członkowskie w celu zastosowania środków wspólnotowych dotyczących przywozu oraz, w miarę potrzeby, do wywozu i handlu miedzy Państwami Członkowskimi.
2.
Numery kodowe Taric są stosowane do całego przywozu towarów objętych odpowiednimi podpozycjami.
W miarę konieczności są one stosowane do wywozu i handlu między Państwami Członkowskimi.
3.
Państwa Członkowskie mogą wprowadzić dla krajowych celów statystycznych podpodziały do podpozycji CN oraz do podpozycji Taric dla innych celów krajowych.
Do takich podpodziałów przedzielane są identyfikacyjne kody numeryczne, zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2793/86.
4.
Państwa Członkowskie, które przyjmą podpodziały do celów krajowych innych niż krajowe cele statystyczne, mogą po przekazaniu informacji Komisji odroczyć stosowanie podpozycji Taric i odpowiednich cyfr dziesiątej i jedenastej najpóźniej do dnia 31 grudnia 1989 r.
Artykuł 6
Komisja jest odpowiedzialna za zarządzanie i publikowanie Taric.
W szczególności, podejmuje kroki niezbędne do:
a) włączenia środków wymienionych w załączniku II do Taric;
b) przydzielenia numerów kodowych Taric;
c) aktualizacji Taric;
d) niezwłocznego informowania Państw Członkowskich o zmianach w podpozycjach Taric i kodach numerycznych.
Artykuł 7
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet ds. Nomenklatury Taryfowej i Statystycznej, zwany "Komitetem ds. Nomenklatury" i zwanym dalej "Komitetem", składającym się z przedstawicieli Państw Członkowskich i pod przewodnictwem przedstawiciela Komisji.
2.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 8
Komitet może zbadać każdą sprawę przedstawioną mu przez jego przewodniczącego z własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego:
a) dotyczącą Nomenklatury Scalonej;
b) dotyczącą nomenklatury Taric i każdej innej nomenklatury, która jest całkowicie lub częściowo oparta na Nomenklaturze Scalonej lub dodaje do niej podpodziały i która została ustanowiona szczególnymi przepisami wspólnotowymi w celu stosowania środków taryfowych lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego.
Artykuł 9
1.
Środki odnoszące się do kwestii określonych poniżej przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 10:
a) stosowanie Nomenklatury Scalonej i Taric w szczególności dotyczące:
- klasyfikacji towarów w nomenklaturach, określonych w art. 8,
- uwag wyjaśniających;
b) zmiany w Nomenklaturze Scalonej uwzględniające zmiany w wymaganiach dotyczących statystyki lub polityki handlowej;
c) zmiany w załączniku II;
d) zmiany w Nomenklaturze Scalonej i dostosowania ceł zgodnie z decyzjami przyjętymi przez Radę lub Komisję;
e) zmiany w Nomenklaturze Scalonej mające dostosować ją do rozwoju techniki lub handlu lub mające na celu dostosowanie lub wyjaśnienie wersji językowych;
f) dostosowania Nomenklatury Scalonej wynikające ze zmian w nomenklaturze Systemu Zharmonizowanego;
g) kwestie odnoszące się do stosowania, funkcjonowania i zarządzania Systemem Zharmonizowanym, które zostaną omówione w ramach Rady Współpracy Celnej.
2.
Przepisy przyjęte zgodnie z ust. 1 nie zmieniają:
- stawek celnych,
- opłat rolnych, refundacji lub innych kwot stosowanych w ramach wspólnej polityki rolnej lub w szczególnych systemach stosowanych do niektórych towarów uzyskanych w wyniku przetworzenia produktów rolnych,
- ograniczeń ilościowych ustanowionych zgodnie z przepisami wspólnotowymi,
- nomenklatur przyjętych w ramach wspólnej polityki rolnej.
3.
O ile jest to konieczne, zmiany do podpozycji CN są niezwłocznie włączane jako podpozycje Taric.
Zostają one włączone do CN jedynie zgodnie z warunkami określonymi w art. 12.
Artykuł 10
1.
Przedstawiciel Komisji przedstawia Komitetowi projekt środków, które mają zostać podjęte.
Komitet wydaje swoją opinię o projekcie w terminie ustalonym przez przewodniczącego z uwzględnieniem stopnia ważności sprawy.
Opinię wydaje się większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji, którą Rada ma przyjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich są ważone w sposób wymieniony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
2.
Komisja przyjmuje środki, które stosuje niezwłocznie.
Jednakże jeżeli środki te nie są zgodne z opinią Komitetu, Komisja niezwłocznie przekazuje je Radzie.
W takim przypadku Komisja odroczy stosowanie przyjętych środków o trzy miesiące od daty takiego powiadomienia.
3.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć odmienną decyzję w okresie określonym w ust. 2.
Artykuł 11
1.
W przypadkach gdy przepisy wspólnotowe określają warunki dotyczące kwalifikowania towarów do korzystnych uzgodnień taryfowych przy przywozie, uwzględniając ich rodzaj lub użycie końcowe, warunki te mogą być ustalone zgodnie z procedurami określonymi w art. 10.
2.
Do celów ust. 1 "korzystne uzgodnienie taryfowe" oznacza każde obniżenie lub zawieszenie, nawet w ramach kontyngentu taryfowego, cła lub opłaty o skutku równoważnym lub rolnej opłaty wyrównawczej bądź innej opłaty przywozowej przewidzianej na mocy wspólnej polityki rolnej lub przepisów szczególnych obowiązujących w stosunku do niektórych towarów uzyskanych w wyniku przetworzenia produktów rolnych.
Artykuł 12
Komisja przyjmuje każdego roku w formie rozporządzenia pełną wersję Nomenklatury Scalonej wraz z odpowiadającymi autonomicznymi i umownymi stawkami celnymi Wspólnej Taryfy Celnej, wynikającą ze środków przyjętych przez Radę lub przez Komisję.
Takie rozporządzenie podlega opublikowaniu nie później niż do dnia 31 października w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich i obowiązuje od dnia 1 stycznia następnego roku.
Artykuł 13
Królestwo Hiszpanii i Republika Portugalska niniejszym zostają upoważnione do niestosowania Taric w okresie, w którym obowiązują porozumienia przejściowe dotyczące spraw taryfowych przewidzianych w Akcie Przystąpienia do Wspólnoty.
Artykuł 14
Tam, gdzie udzielona zostaje preferencja taryfowa na podstawie reguł pochodzenia towarów opierająca się na nomenklaturze Rady Współpracy Celnej obowiązującej w dniu 31 grudnia 1987 r., reguły te pozostają stosowane zgodnie z aktami wspólnotowymi obowiązującymi w tym dniu.
Artykuł 15
1.
Kody i wyszczególnienie towarów ustanowione na podstawie Nomenklatury Scalonej zastępują te ustanowione na podstawie nomenklatur Wspólnej Taryfy Celnej i Nimexe, bez uszczerbku dla umów międzynarodowych zawartych przez Wspólnotę przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia, jak również aktów wydanych w celu ich wykonania, które dotyczą wymienionych nomenklatur.
Wspólnotowe akty zawierające nomenklaturę taryfową lub statystyczną zostaną odpowiednio zmienione przez Komisję
2.
Odniesienia do Nimexe w różnych obowiązujących aktach wspólnotowych uważa się za odniesienia do Nomenklatury Scalonej.
Artykuł 16
Rozporządzenia (EWG) nr 950/68 i (EWG) nr 97/69 niniejszym tracą moc.
Artykuł 17
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2723/87
z dnia 10 września 1987 r.
ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych dla zbóż wywożonych w postaci makaronów objętych pozycją nr 19.03 Wspólnej Taryfy Celnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2727/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1900/87 [2], w szczególności jego art. 16 ust. 6 i art. 24,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2746/75 z dnia 29 października 1975 r. ustanawiające ogólne zasady przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz kryteria ustalania wysokości kwot takich refundacji [3], w szczególności jego art. 8 ust. 2 akapit drugi oraz ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2730/79 [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1180/87 [5], ustanawia wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych dla produktów rolnych;
artykuł 4 ust. 7 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3035/80 [6] z dnia 11 listopada 1980 r., ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2223/86 [7], przewiduje, że wysokość refundacji dla towarów objętych pozycją nr 19.03 Wspólnej Taryfy Celnej może być zróżnicowana, zależnie od miejsca ich przeznaczenia;
w ramach wspólnej polityki handlowej, z mocą od 1 października 1987 r., ustanowiono przepisy dla takiego różnicowania w przypadku wywozu wymienionych towarów do Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej;
artykuł 21 rozporządzenia (EWG) nr 2730/79 przewiduje, że część refundacji, wypłacanej w chwili wyprowadzenia produktu z geograficznego terytorium Wspólnoty, obliczana jest na podstawie najniższej stawki refundacji; przepis ten może utrudniać wywóz makaronów objętych pozycją nr 19.03 Wspólnej Taryfy Celnej do innych miejsc przeznaczenia niż Stany Zjednoczone Ameryki Północnej; dlatego należy ustanowić wyjątek od tej zasady;
zamysł najniższej stawki refundacji jest także zawarty w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 565/80 [8];
w związku z tym, ważnym jest określenie szczegółowych zasad stosowania systemu refundacji, który zapobiega nieuzasadnionemu utrudnianiu administracyjnych formalności kontrolnych; w tym celu, należy ustanowić wyjątki od niektórych szczegółowych zasad określonych w rozporządzeniu (EWG) nr 2730/79;
w następstwie decyzji podjętych w ramach wspólnej polityki handlowej, należy ustanowić przepisy stanowiące, że do makaronów objętych pozycją nr 19.03 Wspólnej Taryfy Celnej i podlegających wywozowi do Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej załącza się świadectwo o wywozie produktów w następstwie poddania ich procedurze uszlachetniania czynnego lub świadectwo poświadczające, że kwalifikują się one do stawki refundacji stosowanej, w przypadku wywozu do Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej, w stosunku do wyjściowych produktów zbożowych, które zostały wykorzystane do produkcji makaronów; wymienione makarony mogą zostać wytworzone z wyjściowych produktów zbożowych, które częściowo podlegają przepisom regulującym zasady uszlachetniania czynnego, a częściowo objęte były okolicznościami określonymi w art. 9 ust. 2 Traktatu; odpowiednio należy określić przepisy stanowiące, że do jakiejkolwiek ilości makaronu podlegającego wywozowi do Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej, może zostać załączone tylko jedno z wymienionych świadectw;
w celu zapewnienia odpowiedniego funkcjonowania systemu, właściwe władze w Państwach Członkowskich muszą przekazywać Komisji niezbędne dane statystyczne;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
W przypadku wywozu towarów objętych pozycją nr 19.03 Wspólnej Taryfy Celnej do miejsc przeznaczenia innych niż Stany Zjednoczone Ameryki Północnej, nie bierze się pod uwagę specjalnej refundacji ustalonej dla wywozu zboża w postaci towarów objętych pozycją nr 19.03 Wspólnej Taryfy Celnej do Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej:
- przy określaniu najniższej stawki refundacji w rozumieniu art. 21 rozporządzenia (EWG) nr 2730/79,
- dla celów art. 4 ust. 7 oraz art. 5 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 565/80.
2.
Jeżeli produkty zbożowe podlegające okolicznościom określonym w art. 9 ust. 2 Traktatu, są wykorzystane do produkcji towarów objętych pozycją nr 19.03 Wspólnej Taryfy Celnej, w których skład wchodzą także niektóre ilości zboża podlegające przepisom regulującym zasady uszlachetniania czynnego, wywóz powyższych towarów do Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej nie stanowi podstawy do roszczenia o przyznanie refundacji wywozowej dla wymienionych produktów.
Artykuł 2
1.
Na wywóz towarów objętych pozycją nr 19.03 Wspólnej Taryfy Celnej do Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej, właściwe władze Państw Członkowskich, w których urzędy celne przyjmują zgłoszenia wywozowe, wydają na wniosek zainteresowanych stron "Zaświadczenie o przyznaniu refundacji wywozowych dla makaronu na wywóz do USA", zwane dalej "zaświadczeniem P2".
2.
"Zaświadczenie P2", które obejmuje oryginał i trzy kopie, sporządzane jest na formularzu zgodnie ze wzorem z załącznika I do niniejszego rozporządzenia oraz zgodnie z warunkami technicznymi ustanowionymi w załączniku II.
Artykuł 3
1.
"Zaświadczenie P2" oraz jego kopie wystawiane są przez agencję wydającą zaświadczenie, wyznaczoną przez każde Państwo Członkowskie.
Każde wystawione zaświadczenie identyfikuje się numerem seryjnym nadanym przez agencję wydającą zaświadczenie.
Kopie opatrzone są takim samym numerem seryjnym, jak oryginał.
2.
Agencja wydająca zaświadczenie zatrzymuje kopię nr 3, a wydaje eksporterowi oryginał zaświadczenia oraz dwie pozostałe kopie, umieszczając w rubryce 9 zaświadczenia pieczęć agencji, jak podano we wzorze w załączniku I. Oryginał zaświadczenia oraz dwie kopie eksporter przedkłada w urzędzie celnym we Wspólnocie w chwili przyjęcia zgłoszenia wywozowego do Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej.
Artykuł 4
1. Dla celów niniejszego rozporządzenia, dokument określony w art. 4 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2730/79 musi zawierać, oprócz informacji przewidzianych w wymienionym art. 4 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2730/79, numer seryjny oraz datę wystawienia "zaświadczenia P2".
2.
Urząd celny, określony w art. 3 ust. 2, sprawdza, czy dokument został prawidłowo wypełniony i umieszcza swoją pieczęć w rubryce 10 oryginału oraz kopii "zaświadczenia P2", jak podano we wzorze w załączniku I.
3. W przypadku określonym w art. 1 ust. 2, urząd celny, określony w art. 3 ust. 2, nie umieszcza swojej pieczęci na "zaświadczeniu P2".
4.
Urząd celny wydaje zainteresowanej stronie "zaświadczenie P2" oraz kopię nr 1.
Urząd celny zatrzymuje kopię nr 2 zaświadczenia.
Artykuł 5
W przypadku wywozu do Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej, agencja płatnicza zapewnia wypłatę refundacji w przypadku, gdy zostały spełnione warunki ustanowione w regułach wspólnotowych oraz gdy prawidłowo został wypełniony dokument, określony w art. 4 ust. 1 oraz został przedłożony oryginał "zaświadczenia P2", opatrzony pieczęcią urzędu celnego, określonego w art. 3 ust. 2.
Artykuł 6
Właściwe władze Państwa Członkowskiego przekazują Komisji, najpóźniej na koniec każdego miesiąca, dane statystyczne dotyczące ilości makaronów, według podpozycji taryfy celnej, w odniesieniu do których urzędy celne przyjmujące zgłoszenia wywozowe, umieściły w poprzedniem miesiącu swoją pieczęć, na następujący adres:
Komisja Wspólnot Europejskich,GD III/B/2,200, rue de la Loi
B-1049
Bruksela .
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3169/87
z dnia 23 października 1987 r.
zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 32/82, (EWG) nr 1964/82 i (EWG) nr 74/84 w sprawach celnych formalności wywozowych dotyczących określonych rodzajów wołowiny, w odniesieniu do których przyznawane są specjalne refundacje
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając Akt Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1] ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 467/87 [2], w szczególności jego art. 18 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 32/82 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2688/85 [4], ustanowiło warunki przyznawania specjalnych refundacji wywozowych do wołowiny;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1964/82 [5] ustanowiło warunki przyznawania specjalnych refundacji wywozowych do niektórych rodzajów wołowiny bez kości;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 74/84 [6] ustanowiło warunki przyznawania specjalnych refundacji wywozowych do niektórych rodzajów wołowiny z kością;
do celów ułatwienia kontroli zgodności, dokonywanej przez właściwe władze, z warunkami ustanowionymi dla przyznawania specjalnych refundacji wyżej wymienione rozporządzenia wymagają wykorzystania określonych procedur, w szczególności identyfikacji produktów poprzez umieszczanie trwałych znaków lub zakładanie plomb; przepisy ustanowione w wyżej wymienionych rozporządzeniach mające na celu uniemożliwienie zastąpienia danych produktów innymi mogą być stosowane zgodnie z warunkami ustanowionymi dla ilości refundacji tylko przez ustanowienie wymogu, aby celne formalności wywozowe oraz, gdzie stosowne, rozbiór mięsa i odkostnianie, były przeprowadzone w Państwie Członkowskim, w którym dokonano uboju zwierząt. Z tego powodu wyżej wymienione rozporządzenia powinny zostać odpowiednio zmienione;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. W art. 2 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 32/82 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"2.
Zaświadczenie jest składane w formie świadectwa, którego wzór przedstawiony jest w Załączniku, i jest wydawane na wniosek danej strony przez agencję interwencyjną lub inny organ władzy wyznaczony w tym celu przez Państwo Członkowskie, w którym dokonano uboju zwierząt.
Powyższe świadectwo jest okazywane władzom celnym podczas dopełniania formalności eksportowych.
Formalności te są dokonywane w Państwie Członkowskim, w którym dokonano uboju zwierząt."
2.
W art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 1964/82 dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
"4.
Odkostnianie oraz celne formalności wywozowe są dokonywane w Państwie Członkowskim, w którym dokonano uboju zwierząt."
3.
W art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 74/84 dodaje się ust. 5 w brzmieniu:
"5.
Rozbiór mięsa oraz celne formalności wywozowe są dokonywane w Państwie Członkowskim, w którym dokonano uboju zwierząt."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3170/87
z dnia 23 października 1987 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania specjalnych środków w odniesieniu do przywozu oliwy z oliwek pochodzącej z Tunezji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie (EWG) nr 3159/87 Rady z dnia 19 października 1987 r. ustanawiające specjalne środki w odniesieniu do przywozu oliwy z oliwek pochodzącej z Tunezji [1], w szczególności jego art. 1 i 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 3159/87 przewiduje stosowanie obniżonej przywozowej opłaty wyrównawczej do pewnej ilości oliwy z oliwek pochodzącej z Tunezji; zgodnie z art. 1 powyższego rozporządzenia należy ustalić przywozową opłatę wyrównawczą stosowaną w odniesieniu do tej ilości, na poziomie uwzględniającym aktualną sytuację na rynku; przywozowa opłata wyrównawcza powinna być ustalona na poziomie określonym poniżej;
zgodnie z art. 4 rozporządzenia Rady nr 136/66/EWG [2] ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1915/87 [3], od dnia 1 listopada 1987 r. musi zostać ustalona cena progowa obowiązująca w roku gospodarczym 1987/1988; dlatego też należy przyjąć przepisy, zgodnie z którymi musi zostać dostosowana specjalna opłata wyrównawcza, z uwzględnieniem możliwych przyszłych zmian ceny progowej; zgodnie z art. 4 tego rozporządzenia, konieczne jest przyjęcie środków w celu uniknięcia jakichkolwiek zakłóceń w handlu, oraz w szczególności zapewnienia, że opłata wyrównawcza stosowana w przypadku państw trzecich jest pobierana, jeżeli oliwa została dopuszczona do obrotu w celu spożycia w Hiszpanii lub Portugalii;
ilość oliwy przywożona z Tunezji nie może przekroczyć ilości określonej w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3159/87; dlatego też nie można zezwolić na zastosowanie tolerancji przewidzianej w art. 8 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3183/80 z dnia 3 grudnia 1980 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji produktów rolnych [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2082/87 [5];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przywozowa opłata wyrównawcza określona w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3159/87 wynosi 16 ECU na 100 kilogramów.
Jednakże w odniesieniu do oliwy dopuszczonej do swobodnego obrotu od dnia 1 listopada 1987 r. wysokość opłaty wyrównawczej będzie dostosowana odpowiednio do wszelkich zmian ceny progowej, o ile takie zmiany wystąpią.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie Wspólnoty, według jej stanu na dzień 31 grudnia 1985 r., w których oliwa pochodząca z Tunezji dopuszczona jest do obrotu zgodnie z rozporządzeniem (EWG) 3159/87, w przypadkach wywozu do Hiszpanii lub Portugalii z terytorium tych Państw Członkowskich oliwy objętej podpozycjami 15.07 A I lit. a) i b) Wspólnej Taryfy Celnej, w pojemnikach o objętości netto większej niż 5 litrów lub luzem, wprowadzają system kontroli, który nakłada na podmioty gospodarcze wymóg okazania dowodu w sposób zadowalający Państwa Członkowskie, że przedmiotowa oliwa nie pochodzi z Tunezji.
Wymóg ten stosuje się od dnia 31 sierpnia 1988 r., bez uszczerbku dla zastosowania przepisów ust. 2.
2.
Jeżeli oliwa, po dopuszczeniu do swobodnego obrotu zgodnie z przepisami ust. 1 zostaje wysłana do innego Państwa Członkowskiego, dokument zaświadczający o wspólnotowym statusie produktu zawierać będzie informację w następującej formie:
- Aceite de oliva importado de Túnez – Reglamento (CEE) no 3159/87
- Olivenolie indført fra Tunesien – Forordning (EØF) nr 3159/87
- Olivenöl, eingeführt aus Tunesien – Verordnung (EWG) Nr 3159/87
- Ελαιόλαδο εισαχθέν από την Τυνησία — Κανονισμός (ΕΟΚ) αριθ.
3159/87
- Olive oil imported from Tunisia – Regulation (EEC) No 3159/87
- Huile d’olive importée de Tunisie – Règlement (CEE) no 3159/87
- Olio d’oliva importato dalla Tunisia – Regolamento (CEE) n. 3159/87
- Olijfolie ingevoerd uit Tunesië - Verordening (EEG) nr 3159/87
- Azeite importado da Tunísia – Regulamento (CEE) no 3159/87.
3.
Nie naruszając przepisów art. 8 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3183/80 ilość dopuszczona do obrotu nie może przekraczać ilości podanej w polach 10 i 11 pozwolenia na przywóz.
W polu 22 pozwolenia należy odpowiednio wpisać cyfrę "O".
4.
Jeżeli oliwa z oliwek, której dotyczy określony w ust. 2 dokument zaświadczający o wspólnotowym statusie przedmiotowych towarów, jest dopuszczona do swobodnego obrotu w celu spożycia w Hiszpanii lub Portugalii, przyjęta jest kwota równa różnicy między minimalną opłatą wyrównawczą stosowaną w dniu zgłoszenia o dopuszczenie do swobodnego obrotu oraz pobierana jest kwota stosowana zgodnie z art. 1 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3252/87
z dnia 19 października 1987 r.
w sprawie koordynacji i wspierania badań w sektorze rybołówstwa
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (EWG) nr 101/76 [2] przewiduje, że w celu koordynacji polityki strukturalnej Państw Członkowskich w sektorze rybołówstwa, należy przyjąć środki do koordynacji ich polityki badawczej, naukowej oraz dotyczącej pomocy technicznej w tym obszarze, zgodnie z procedurą określoną w art. 43 ust. 2 Traktatu;
ostatnie zmiany dotyczące sektora rybołówstwa, w szczególności rozszerzenie stref połowowych do 200 mil, oraz ustanowienie systemu ochrony i zarządzania zasobami połowowymi Wspólnoty wzmogły potrzebę skutecznej koordynacji badań biologicznych, technologicznych i ekonomicznych w sektorze rybołówstwa Wspólnoty, w celu ułatwienia przystosowania flot Wspólnoty do nowych warunków połowowych;
wprowadzenie środków pozwalających na skuteczną koordynację badań nad połowami w ramach Wspólnoty wymaga, by postanowienia rozporządzenia (EWG) nr 101/76 odnoszące się do badań nad połowami zostały rozszerzone, w szczególności przez ustalenie systematycznej wymiany informacji naukowej, ekonomicznej i finansowej na temat badań w ramach Wspólnoty oraz koordynacji takich badań na obszarach, które mogą dotyczyć adaptacji przemysłu rybołówstwa Wspólnoty;
decyzja Rady 87/516/Euratom, EWG z dnia 28 września 1987 r. w sprawie programu ramowego działalności Wspólnoty w obszarze badań i rozwoju technologicznego (1987-1991) [3] przewiduje w szczególności wprowadzenie programów badawczych dla wzrostu produktywności, poprawy jakości oraz przetwarzania produktów rybołówstwa;
koordynacja i promocja badań oznacza, że Wspólnota powinna wspierać prace prowadzone w Państwach Członkowskich, aby można było spełnić wymogi badań oraz potrzeby wspólnej polityki rybołówstwa;
należy dokonać ustaleń dla ustanowienia programu badań i programu koordynacji badań Wspólnoty na obszarach szczególnie istotnych dla osiągnięcia celów wspólnej polityki rybołówstwa;
Stały Komitet ds. Rybołówstwa (SCFI) oraz Komitet Naukowy i Techniczny ds. Rybołówstwa (STCF) dostarczają Komisji najlepszych środków użytecznej pomocy i doradztwa w wykonaniu zadań powierzonych jej odnośnie do koordynacji i promocji badań dotyczących rybołówstwa;
prace tych komitetów oraz Komitetu Badań Naukowych i Technicznych (CREST) muszą być koordynowane;
w celu spożytkowania odkryć badań, w których uczestniczy Wspólnota, należy zapewnić, by stały się one dostępne dla zainteresowanych stron we Wspólnocie;
należy dokonać ustalenia udziału finansowego Wspólnoty w programach badawczych i programie koordynacji badań Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
W związku z osiągnięciem celów wspólnej polityki rybołówstwa badania dotyczące rybołówstwa podjęte w Państwach Członkowskich są koordynowane i wspierane na poziomie Wspólnoty zgodnie z ustaleniami określonymi w niniejszym rozporządzeniu.
2.
Przy wprowadzaniu niniejszego rozporządzenia brane są pod uwagę ogólne wytyczne polityki badawczej i technologicznej określone przez Wspólnotę.
TYTUŁ I
Informacja i konsultacja
Artykuł 2
Ustanawia się system wymiany informacji i konsultacji między Państwami Członkowskimi a Komisją, zgodnie z przepisami art. 3 i 4
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie każdego roku informują Komisję o naturze i zasięgu działalności badawczej nad rybołówstwem, przedsięwziętej lub planowanej w ramach ich zwierzchnictwa albo przy ich pomocy finansowej.
Dokładają wszelkich starań, by powiadamiać Komisję o takich samych danych dotyczących prac badawczych w dziedzinie rybołówstwa przeprowadzanych albo planowanych przez inne organy.
2.
Komisja przechowuje stały wykaz działań określonych w ust. 1.
3.
Szczegółowe zasady zastosowania tego artykułu, w szczególności warunków, na jakich uzyskane informacje mogą zostać udostępnione zainteresowanym stronom, Komisja przyjmie według procedury określonej w art. 47 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4028/86 [4].
Artykuł 4
1.
Komisja dokonuje stałego przeglądu trendów i rozwoju w badaniach nad rybołówstwem we Wspólnocie.
W tym celu prowadzi konsultacje Państwami Członkowskimi w ramach Stałego Komitetu ds. Rybołówstwa.
2.
Komisja ma zapewniać koordynację prac tego Komitetu oraz Komitetu Naukowego i Technicznego ds. Rybołówstwa oraz Komitetu Badań Naukowych i Technicznych.
TYTUŁ II
Programy badawcze oraz koordynacji badań Wspólnoty
Artykuł 5
Rada, działając na wniosek Komisji, przyjmie, zgodnie z procedurą określoną w art. 43 Traktatu:
a) programy badawcze Wspólnoty na obszarach szczególnej wagi dla wspólnej polityki rybołówstwa;
b) programy koordynacji badań Wspólnoty opracowane w celu racjonalnego zorganizowania użytych zasobów, skutecznego zastosowania wyników oraz prowadzenia prac zgodnie z celami wspólnej polityki rybołówstwa.
Artykuł 6
1.
Komisja ma zapewnić realizację programów badawczych Wspólnoty poprzez zawieranie umów z centrami badawczymi i instytutami o dzieleniu kosztów.
2.
Komisja ma zapewnić, by programy koordynacji badań Wspólnoty były prowadzone, poprzez organizację seminariów, konferencji, podróży studyjnych, wymian naukowców i spotkań roboczych ekspertów naukowych oraz poprzez zestawienia, analizy i, jeśli to konieczne, publikację wyników.
3.
Do celów zastosowania ust. 1 i 2 Komisja może powołać ekspertów wysokiego szczebla.
4.
Decyzje dotyczące wykonania programów badawczych Wspólnoty, określonych w ust. 1, oraz programy koordynacji badań Wspólnoty mają być przyjęte przez Komisję zgodnie z procedurą określoną w art. 47 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4028/86.
TYTUŁ III
Postanowienia ogólne
Artykuł 7
Wspólnota bierze finansowy udział w prowadzeniu badań i programów koordynacji badań Wspólnoty.
Spodziewane wymogi finansowe z tym związane są określane przez Radę zgodnie z procedurą, określoną w art. 5.
Przeznaczenie niezbędnych środków dla każdego roku finansowego jest określane co roku w ogólnym budżecie Wspólnot Europejskich.
Artykuł 8
Rozpowszechnianie wyników programów badawczych i koordynacji badań Wspólnoty następuje zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2380/74 [5].
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3367/87
z dnia 9 listopada 1987 r.
w sprawie zastosowania Nomenklatury Scalonej dla statystyk w handlu między Państwami Członkowskimi oraz zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1736/75 w sprawie statystyk handlu zagranicznego Wspólnoty i statystyk w handlu między Państwami Członkowskimi
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [3] ustanowiono nomenklaturę towarową, tzw. "Nomenklaturę Scaloną", która między innymi spełnia wymagania systemu statystyk handlu zagranicznego Wspólnoty; Nomenklatura Scalona stosowana jest przez Wspólnotę oraz jej Państwa Członkowskie do tych statystyk;
wskazane jest, w szczególności do celów porównania, aby statystyki handlu zagranicznego Wspólnoty oraz statystyki handlu między Państwami Członkowskimi były sporządzane przy użyciu tej samej nomenklatury; konieczne jest zatem aby Wspólnota oraz jej Państwa Członkowskie stosowały Nomenklaturę Scaloną w odniesieniu do statystyk handlu między Państwami Członkowskimi;
zastosowanie Nomenklatury Scalonej zarówno do statystyk handlu zagranicznego Wspólnoty jak i do statystyk handlu między Państwami Członkowskimi unieważnia rozporządzenie Rady (EWG) nr 1445/72 z dnia 24 kwietnia 1972 r. dotyczące nomenklatury towarowej dla statystyk handlu zagranicznego Wspólnoty oraz statystyk w handlu między Państwami Członkowskimi (NIMEXE) [4]; wspomniane rozporządzenie powinno zostać zatem uchylone;
uchyleniu rozporządzenia (EWG) nr 1445/72 musi towarzyszyć dostosowanie niektórych przepisów w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 1736/75 z dnia 24 czerwca 1975 r. w sprawie statystyk handlu zagranicznego Wspólnoty i statystyk w handlu między Państwami Członkowskimi [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3396/84 [6];
właściwym jest umożliwienie Państwom Członkowskim stworzenia krajowych pododdziałów statystycznych;
jednocześnie właściwym jest podjęcie kroków w celu ustanowienia zobowiązań Państw Członkowskich odnośnie do podziału, zgodnie ze zintegrowaną taryfą celną Wspólnot Europejskich (TARIC) ustanowioną na mocy rozporządzenia (EWG) nr 2658/87, statystyk przekazywanych Komisji przez Państwa Członkowskie w sprawie ich przywozu z państw trzecich,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Nomenklatura Scalona (CN) wprowadzona na mocy rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 stosowana jest przez Wspólnotę oraz jej Państwa Członkowskie do statystyk handlu między Państwami Członkowskimi.
2. Państwa Członkowskie mogą, na mocy podpozycji CN, w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 2658/87, dodać poddziały zgodnie z krajowymi wymogami statystycznymi. Państwa Członkowskie, zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 2793/86 z dnia 22 lipca 1986 r. ustanawiającym kody używane w formularzach ustanowionych w rozporządzeniach Rady (EWG) nr 678/85, 1900/85 oraz 222/87 [7], zaopatrują te poddziały w identyfikacyjne kody liczbowe w postaci dziewiątej cyfry zarezerwowanej dla tego celu.
Artykuł 2
Do rozporządzenia (EWG) nr 1736/75 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 5 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 5
1.
W środkach przekazu informacji statystycznych towary określane są zgodnie z opisem ustanowionym w przepisach dotyczących handlu towarami w taki sposób, bez uszczerbku dla ust. 2, aby mogły być łatwo i jednoznacznie sklasyfikowane pod odpowiednią podpozycją Nomenklatury Scalonej (CN) wprowadzonej rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 [8].
2.
Towary muszą być opisane zgodnie z ust. 1 nawet wówczas, gdy inne przepisy wspólnotowe wymagają by towary były jednocześnie opisane zgodnie z innymi nomenklaturami.
3.
Dla każdego rodzaju towarów musi zostać podany ośmiocyfrowy kod ustanowiony w Nomenklaturze Scalonej.";
2) w art. 7 ust. 1 "Dla każdej pozycji NIMEXE" zastępuje się: "Bez uszczerbku dla art. 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia (EWG) nr 2658/87, dla każdej podpozycji CN,";
3) w art. 11 lit. a) tiret drugie "w rozdziale 99 NIMEXE" zastępuje się: "w rozdziale 97 Nomenklatury Scalonej";
4) artykuł 34 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 34
Dane określone w art. 22 ust. 1 otrzymują brzmienie:
a) w przypadku wywozu do państw trzecich oraz handlu między Państwami Członkowskimi na podstawie podpozycji CN w obecnej wersji Nomenklatury Scalonej, zgodnie z art. 12 rozporządzenia (EWG) nr 2658/87;
b) w przypadku przywozu z państw trzecich, na podstawie podpozycji TARIC, jak określono w art. 2 wspomnianego rozporządzenia używając do tego celu kodów określonych w art. 3 ust. 3 i 4 wspomnianego rozporządzenia.
Przepisy te jednakże mają zastosowanie bez uszczerbku dla art. 5 ust. 4 oraz art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 2658/87.";
5) artykuł 36 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 36
Komisja publikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich nomenklaturę krajów dla statystyk handlu zagranicznego Wspólnoty oraz handlu między Państwami Członkowskimi w wersji mającej zastosowanie w dniu 1 stycznia każdego roku, jak wynika z decyzji podjętej na mocy art. 41.";
6) w art. 38 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji, nie później niż w sześć tygodni od miesiąca referencyjnego skumulowane wyniki miesięczne ich statystyki handlu zagranicznego.
Wyniki te zawierają dane wymienione w art. 22 ust. 1, sporządzone zgodnie z art. 34.
Jednakże wyniki sporządzone przy użyciu kodu określonego w art. 3 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 mogą zostać przekazane w oddzielnym sprawozdaniu i przygotowane przez krajowy departament różny od departamentu odpowiedzialnego za sporządzanie wyników przy użyciu kodu określonego w art. 3 ust. 3 wspomnianego rozporządzenia.
2.
Następujące kwestie są regulowane, jeśli jest to konieczne, na mocy procedury określonej w art. 41:
- przekazywanie uzgodnień, łącznie z – dla oddzielnych sprawozdań sporządzanych zgodnie z ust. 1 akapit drugi – okresem referencyjnym, częstotliwością, odstępami czasu oraz, gdzie właściwe, warunkami ich sporządzania do celów przekazania,
- przekazywanie szczegółowych wyników.";
7) W art. 39 ust. 3 lit. a) "analityczne tabele na podstawie NIMEXE" zastępuje się "analityczne tabele na podstawie Nomenklatury Scalonej";
8) artykuł 40 i 41 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 40
1.
Ustanawia się komitet ds. metodologii statystyk handlu zagranicznego Wspólnoty oraz statystyk w handlu między Państwami Członkowskimi zwany "Komitetem ds. Statystyk Handlu Zagranicznego"., zwany dalej "Komitetem"., składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, którego przewodniczącym jest przedstawiciel Komisji.
2.
Komitet ustanawia swój regulamin wewnętrzny.
3.
Komitet może zbadać wszystkie pytania dotyczące stosowania niniejszego rozporządzenia, postawione przez przewodniczącego z jego własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
Artykuł 41
1.
Zgodnie z procedurą określoną w następujących ustępach przyjmuje się niezbędne przepisy:
a) do wykonania niniejszego rozporządzenia,
b) do corocznej aktualizacji nomenklatury krajów dla statystyk handlu zagranicznego Wspólnoty oraz statystyki w handlu między Państwami Członkowskimi.
2.
Przewodniczący przedstawia Komitetowi projekt wszelkich środków, które należy podjąć.
Komitet wyraża swoja opinię w sprawie projektu w terminie, który może zostać ustalony przez przewodniczącego w zależności od stopnia pilności sprawy.
Opinia na temat projektu jest wydawana przez większość przewidzianą w art. 148 ust. 2 Traktatu dla przyjęcia decyzji, które Rada podejmuje na wniosek Komisji.
W przypadku głosowania wewnątrz Komitetu głosy przedstawicieli Państw Członkowskich ważone są zgodnie ze sposobem przedstawionym we wspomnianym artykule.
Przewodniczący Komitetu nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
Komisja podejmuje środki ze skutkiem natychmiastowym.
Jednakże jeżeli środki te nie są zgodne z opinią Komitetu, wówczas Komisja niezwłocznie informuje o nich Radę.
W tym wypadku Komisja przekłada wdrożenie środków, w odniesieniu do których podjęto decyzję na trzy miesiące od daty powiadomienia.
4.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć inną decyzję w terminie przewidzianym w ust. 3.".
Artykuł 3
Rozporządzenie (EWG) nr 1445/72 traci moc.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1988 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3427/87
z dnia 16 listopada 1987 r.
ustanawiające szczegółowe zasady interwencji na rynku ryżu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1418/76 z dnia 21 czerwca 1976 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1907/87 [2], w szczególności jego art. 5 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 5 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1418/76 dopuszcza skup jedynie wówczas, gdy cena rynkowa produktu utrzymuje się przez określony okres czasu na poziomie niższym niż cena interwencyjna; celem tego przepisu jest zapobieganie sięganiu po interwencję przy najmniejszych wahaniach cen oraz uruchomienie skupu interwencyjnego powinno mieć miejsce dopiero wówczas, gdy cena produktu utrzymuje się przez pewien okres czasu na poziomie niższym niż cena interwencyjna; ustalono, że ten okres czasu wynosi dwa tygodnie;
zgodnie z nowymi regulacjami dotyczącymi interwencji, przewidzianymi w rozporządzeniu (EWG) nr 1907/87, skup interwencyjny może zostać podjęty jedynie na podstawie porównania między ceną rynkową a ceną interwencyjną; ta druga jest ustalona dla jakości standardowej produktu na etapie handlu hurtowego, dostarczonego do magazynu przed rozładunkiem; cena rynkowa, w celu umożliwienia jej porównania z ceną interwencyjną, powinna także zostać określona na odpowiednim poziomie;
w celu dobrego zarządzania systemem interwencyjnym ustalenie ceny powinno zostać ograniczone do reprezentacyjnego rynku; w tym samym celu zaleca się ustalenie ceny rynkowej tylko dla najbardziej reprezentatywnej części produkcji, której nadwyżka może być odnotowana; jednakże należy stworzyć przepisy uwzględniające sytuację rynkową w Hiszpanii, jeżeli wystąpi nadwyżka podaży;
należy przewidzieć okres czasu na obserwację sytuacji rynkowej, który jest dłuższy niż okres czasu miarodajny dla rozpoczęcia skupu interwencyjnego przed podjęciem decyzji o wstrzymaniu skupu interwencyjnego;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Decyzja o rozpoczęciu skupu interwencyjnego w okresie określonym w art. 5 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1418/76, zostanie podjęta, jeżeli cena rynkowa przez następujące po sobie dwa tygodnie w każdym z uwzględnianych tygodni będzie utrzymywała się na poziomie niższym niż cena interwencyjna obowiązująca w danym tygodniu.
2.
Skup interwencyjny zostanie wstrzymany, jeżeli cena rynkowa w rozumieniu ust. 1 przez trzy następujące po sobie tygodnie była równa lub wyższa niż cena interwencyjna.
Jednakże oferty złożone przed decyzją o wstrzymaniu skupu interwencyjnego pozostają ważne.
Artykuł 2
1. "Cena rynkowa" określona art. 5 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1418/76 jest ceną jak ustanowiono w art. 3, na etapie sprzedaży hurtowej towarów dostarczonych do magazynu przed rozładunkiem, przy natychmiastowej płatności.
Ceny są korygowane dla jakości standardowej.
2.
Państwa Członkowskie, w których znajdują się rynki wymienione w art. 3, przekażą Komisji najpóźniej w środę każdego tygodnia cenę ustaloną na tych rynkach od środy w tygodniu poprzednim oraz wszystkie dane, na których opierają się powyższe ceny.
Artykuł 3
Do celu niniejszego rozporządzenia:
- ustalono ceny na rynku w Vercelli,
- odmianą, dla której odnotowuje się ceny jest Lido.
Jednakże w przypadku gdy na rynku hiszpańskim istnieje znaczna nadwyżka podaży ryżu, można uwzględnić ceny ryżu odmiany Bahia na rynku w Walencji.
W tym przypadku ceną rynkową, którą należy uwzględnić w rozumieniu niniejszego rozporządzenia, jest średnia wynikająca z poniższego ważenia:
- 95 % dla ceny odmiany Lido odnotowanej w Vercelli,
- 5 % dla ceny odmiany Bahia odnotowanej w Walencji.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3434/87
z dnia 17 listopada 1987 r.
zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2973/79 i (EWG) nr 2377/80 w odniesieniu do niektórych uzgodnień dotyczących przywozu i wywozu wołowiny i cielęciny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 467/87 [2], w szczególności jego art. 15 ust. 2,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2931/79 z dnia 20 grudnia 1979 r. w sprawie udzielania pomocy w wywozie produktów rolnych mogących korzystać ze specjalnych regulacji przywozowych w państwie trzecim [3], w szczególności jego art. 1 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2973/79 z dnia 21 grudnia 1979 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania przyznawania pomocy w odniesieniu do wywozu produktów z wołowiny i cielęciny, które mogą korzystać ze specjalnych regulacji przywozowych w państwie trzecim [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3582/81 [5] oraz rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2377/80 z dnia 4 września 1980 r. w sprawie specjalnych szczegółowych zasad stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz w sektorze wołowiny i cielęciny [6], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 520/87 [7], ustanawiają środki stosowania kontyngentu na wywóz do Stanów Zjednoczonych Ameryki i kontyngentu na przywóz ze Stanów Zjednoczonych Ameryki i Kanady niektórych produktów z wołowiny i cielęciny.
Doświadczenie pokazuje, że wskazane jest dokonanie zmiany tych środków poprzez wprowadzenie systemu zarządzania kwartalnego w taki sposób, aby ilość niewykorzystana w ciągu jednego kwartału została przeniesiona na kwartał następny; poza tym doświadczenie wykazało, że w przypadku uzgodnień dotyczących wywozu należy podwyższyć kwotę zabezpieczenia oraz określić podmioty gospodarcze uprawnione do składania wniosków o pozwolenia na przywóz na podstawie wspomnianych uzgodnień;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 2973/79 otrzymuje brzmienie:
"Ilość kwartalna będąca do dyspozycji wynosi 1250 ton, powiększona w odniesieniu do trzech ostatnich kwartałów o ilość pozostałą z kwartału ubiegłego zgodnie z art. 15 ust. 6 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 2377/80."
Artykuł 2
W rozporządzeniu (EWG) nr 2377/80 wprowadza się następujące zmiany:
1. W art. 6 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Kwota zabezpieczenia w odniesieniu do pozwoleń na przywóz z opłatą ustaloną z góry oraz pozwoleń na przywóz określonych w art. 12 wynosi 10 ECU/100 kg netto."
2.
W art. 12 ust. 1 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) wniosek lub wnioski o pozwolenie(-a) przedłożony(-e) przez tego samego wnioskodawcę dotyczą całkowitej ilości wynoszącej przynajmniej pięć ton mięsa, wagowo na produkt, i nie przekraczają ilości dostępnej w ramach danych uzgodnień w kwartale, w którym złożono wniosek(-i)."
3. W art. 12 ust. 1 dodaje się lit. d) w brzmieniu:
"d) Wnioskodawca musi być osobą fizyczną lub prawną, która w chwili składania wniosku od przynajmniej dwunastu miesięcy zajmuje się handlem wołowiną lub/i cielęciną między Państwami Członkowskimi lub z państwami trzecimi oraz jest zarejestrowana w oficjalnym rejestrze Państwa Członkowskiego."
4. W art. 12 dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
"3.
Ilość dostępna kwartalnie w ramach uzgodnień określonych w ust. 1 wynosi jedną czwartą całkowitej ilości, powiększonej w przypadku trzech ostatnich kwartałów o ilość pozostałą z ubiegłego kwartału zgodnie z art. 15 ust. 6 lit. d)."
5.
W art. 15 ust. 1 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) wnioski na mocy art. 13 w ciągu pierwszych dziesięciu dni każdego miesiąca."
6. W art. 15 ust. 1 dodaje się lit. d) w brzmieniu:
"d) wnioski na mocy art. 12 w ciągu pierwszych dziesięciu dni każdego kwartału."
7.
W art. 15 ust. 2 lit. b) "na mocy art. 9–11" zastępuje się "na mocy art. 9–12".
8.
W art. 15 ust. 4 lit. e) dodaje się, co następuje:
"Informacja ta obejmuje listę wnioskodawców oraz wyszczególnienie krajów pochodzenia."
9.
W art. 15 ust. 5 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) pozwolenia na mocy art. 13, dwudziestego pierwszego dnia każdego miesiąca."
10. W art. 15 ust. 5 dodaje się lit. d) w brzmieniu:
"d) pozwolenia na mocy art. 12, dwudziestego pierwszego dnia każdego kwartału."
11.
W art. 15 ust. 6 lit. c) dodaje się, co następuje:
"Jeżeli całkowita ilość przypadająca na wnioski jest mniejsza niż ilość dostępna, Komisja określa pozostałą ilość, którą dodaje się do ilości dostępnej w następnym kwartale."
12.
W art. 15 ust. 6 lit. d) ostatnie zdanie otrzymuje brzmienie:
"Jeżeli całkowita ilość przypadająca na wnioski jest mniejsza niż ilość dostępna, Komisja określa pozostałą ilość, którą dodaje się do ilości dostępnej w następnym kwartale."
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1988 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3443/87
z dnia 19 października 1987 r.
w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów w sprawie zmiany Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską w sprawie stosowania zasad dotyczących tranzytu wspólnotowego oraz dotyczącej stosowania we Wspólnocie decyzji nr 1/87 Wspólnego Komitetu EWG-Szwajcaria w sprawie tranzytu wspólnotowego zmieniającej Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską w sprawie stosowania zasad dotyczących tranzytu wspólnotowego oraz dodatki do niej
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: należy wyrazić zgodę na zawarcie Porozumienia w formie wymiany listów w sprawie zmiany Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską w sprawie stosowania zasad dotyczących tranzytu wspólnotowego [1], podpisanej w dniu 23 listopada 1972 r.; powyższa zmiana stanowi przedmiot zalecenia nr 1/87 Wspólnego Komitetu EWG–Szwajcaria w sprawie tranzytu wspólnotowego; zalecenie to przewiduje dokonanie zmian w Umowie, koniecznych w wyniku wprowadzenia jednolitego dokumentu administracyjnego;
artykuł 16 wspomnianej Umowy udziela Wspólnemu Komitetowi ustanowionemu Umową uprawnienia do przyjęcia niektórych zmian do Umowy i dodatków do niej;
Wspólny Komitet podjął decyzję w sprawie zmiany Umowy z dnia 23 listopada 1972 r. i odpowiednio dodatków do niej, między innymi biorąc pod uwagę techniczne dostosowanie zasad dotyczących tranzytu wspólnotowego w wyniku wprowadzenia jednolitego dokumentu administracyjnego, dokonane w związku z uproszczeniem formalności w handlu na obszarze Wspólnoty;
powyższe zmiany stanowią przedmiot decyzji nr 1/87 Wspólnego Komitetu; w celu wykonania powyższej decyzji należy podjąć wymagane środki,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Porozumienie w formie wymiany listów w sprawie zmiany Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską w sprawie stosowania zasad dotyczących tranzytu wspólnotowego.
Treść Porozumienia zawarta jest w załączniku A.
Artykuł 2
Niniejszym przewodniczący Rady zostaje upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania Porozumienia w celu uczynienia go wiążącym dla Wspólnoty.
Artykuł 3
Decyzję nr 1/87 Wspólnego Komitetu EWG-Szwajcaria w sprawie tranzytu wspólnotowego zmieniającą Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską w sprawie stosowania zasad dotyczących tranzytu wspólnotowego oraz dodatki do niej stosuje się we Wspólnocie.
Treść decyzji zawarta jest w załączniku B.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 3522/87
z dnia 24 listopada 1987 r.
w sprawie odnotowywania sposobu transportu w statystykach handlu między Państwami Członkowskimi
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2954/85 z dnia 22 października 1985 r. ustanawiające niektóre środki w celu ujednolicenia i uproszczenia statystyk handlu między Państwami Członkowskimi [1], w szczególności jego art. 8 i 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 679/85 [2] wprowadzono wzór formularza zgłoszenia celnego stosowanego w handlu towarami na obszarze Wspólnoty; wzór ten przewiduje zapis danych o sposobie transportu celem spełniania przepisów przyjętych w tej sprawie przez Radę w rozporządzeniu (EWG) nr 2954/85; powyższe rozporządzenia stosuje się od dnia 1 stycznia 1988 r.; wydaje się zatem wskazane przyjęcie powyższej daty dla rozszerzenia sprawozdania statystycznego w sprawie handlu między Państwami Członkowskimi celem uwzględnienia sposobu transportu;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Statystyki Handlu Zagranicznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Od dnia 1 stycznia 1988 r. Wspólnota i Państwa Członkowskie dodają do danych, które sporządzają zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2954/85, informację "sposób transportu" określoną w art. 5 lit. g) tego rozporządzenia.
Artykuł 2
Z wyjątkiem odwołania do procedury ustanowionej w art. 41 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1736/75 [3], uzgodnienia dla przekazywania Komisji przez Państwa Członkowskie ich wyników statystycznych podzielonych według sposobu transportu, łącznie z okresem referencyjnym, częstotliwością, odstępami czasu i, gdzie stosowne, warunkami dla sporządzania danych w celu ich przekazania opierają się na procedurze przyjętej w związku z zastosowaniem art. 38 ust. 2 tego rozporządzenia.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3534/87
z dnia 24 listopada 1987 r.
w sprawie klasyfikacji towarów pod podpozycją 16.04 E Wspólnej Taryfy Celnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 97/69 z dnia 16 stycznia 1969 r. w sprawie środków, jakie należy podjąć w celu jednolitego stosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2055/84 [2], w szczególności jego art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej należy przyjąć przepisy dotyczące klasyfikacji taryfowej tuńczyka w kawałkach ("filety z tuńczyka"), bez skóry, mrożonego, który był poddany wstępnemu gotowaniu, zarówno w wodzie, jak i na parze, w szczególności w celu ułatwienia ściągnięcia skóry i skutkujące częściową koagulacją białka;
pozycja 03.01 Wspólnej Taryfy Celnej załączona do rozporządzenia Rady (EWG) nr 950/68 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2184/87 [4], odnosi się do świeżych (żyjących lub nie), schłodzonych lub zamrożonych ryb; pozycja nr 16.04 odnosi się do przyrządzonych lub konserwowanych ryb;
w wyniku obróbki cieplnej odnośne ryby utraciły charakter towaru z pozycji nr 03.01, dlatego należy je zaklasyfikować do pozycji nr 16.04; w ramach tej pozycji należy wybrać podpozycję 16.04 E;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Tuńczyk w kawałkach ("filety z tuńczyka"), bez skóry, mrożony, który był poddany wstępnemu gotowaniu, zarówno w wodzie, i na parze, w szczególności w celu ułatwienia ściągnięcia skóry, skutkującemu częściową koagulacją białka, jest sklasyfikowany w ramach Wspólnej Taryfy Celnej pod podpozycją:
16.04 Ryby przyrządzone lub konserwowane, łącznie z kawiorem i substytutem kawioru:
E. Tuńczyki.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie ósmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3544/87
z dnia 23 listopada 1987 r.
w sprawie zawarcia Umowy zmieniającej Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Rządem Demokratycznej Republiki Wysp Św. Tomasza i Książęcej w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Wysp Św. Tomasza i Książęcej, podpisaną w Brukseli w dniu 1 lutego 1984 r.
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając Akt Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii, w szczególności jego art. 155 ust. 2 lit. b),
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
Wspólnota i Rząd Demokratycznej Republiki Wysp Św. Tomasza i Książęcej odbyły negocjacje zgodnie z art. 8 Umowy w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Wysp Św. Tomasza i Książęcej, zatwierdzonej przez rozporządzenie (EWG) nr 477/84 [3], w celu ustalenia zmian i uzupełnień, które należy wprowadzić do niniejszej Umowy pod koniec pierwszego trzyletniego okresu jej stosowania;
w nawiązaniu do tych negocjacji parafowano w dniu 27 maja 1987 r. Umowę zmieniającą wyżej wymienioną Umowę w dziedzinie rybołówstwa;
na mocy art. 155 ust. 2 lit. b) Aktu Przystąpienia Rada określa odpowiednie procedury uwzględniające przy podejmowaniu decyzji w poszczególnych przypadkach całość albo część interesów Wysp Kanaryjskich, w szczególności mające na celu zawieranie umów w dziedzinie rybołówstwa z państwami trzecimi; w tym szczególnym przypadku muszą zostać określone powyższe procedury;
zatwierdzenie powyższej Umowy leży w interesie Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W imieniu Wspólnoty zatwierdza się Umowę zmieniającą Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Rządem Demokratycznej Republiki Wysp Św. Tomasza i Książęcej w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Wysp Św. Tomasza i Książęcej, podpisaną w dniu 1 lutego 1984 r. w Brukseli.
Tekst Umowy załączony jest do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Uwzględniając interesy Wysp Kanaryjskich, Umowę określoną w ust. 1 oraz w niezbędnym zakresie do jej wykonania, przepisy wspólnej polityki rybołówstwa dotyczące ochrony oraz zarządzania zasobami połowowymi stosuje się w odniesieniu do statków pływających pod banderą Hiszpanii, które są stale zgłaszane do rejestrów (registros de base), prowadzonych przez właściwe władze lokalne Wysp Kanaryjskich, zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 570/86 z dnia 24 lutego 1986 r. załącznik I, uwaga 6 dotyczącym definicji pojęcia "produktów pochodzących" oraz metod współpracy administracyjnej w handlu między obszarem celnym Wspólnoty, Ceuta i Melillia a Wyspami Kanaryjskimi [4].
Artykuł 3
Upoważnia się przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby uprawnionej do podpisania Umowy w sposób prawnie wiążący Wspólnotę.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3556/87
z dnia 26 listopada 1987 r.
ustanawiające dodatkowe szczegółowe zasady stosowania systemu świadectw o wcześniejszym wyznaczeniu refundacji w przypadku niektórych produktów sektora zbóż wywożonych w postaci makaronu objętego pozycją nr 19.03 Wspólnej Taryfy Celnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2727/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1900/87 [2], w szczególności jego art. 16 ust. 6 i art. 24,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 5 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3035/80 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2223/86 [4], stanowi, że system wcześniejszego wyznaczania refundacji jest stosowany w przypadku produktów zbożowych wykorzystywanych do produkcji towarów objętych zakresem tego rozporządzenia;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1760/83 [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 349/86 [6], określa specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu świadectw o wcześniejszym wyznaczeniu refundacji; art. 3 lit. a) tego rozporządzenia zezwala na umieszczenie opisów więcej niż jednego produktu w sekcji 12 świadectwa o wcześniejszym wyznaczeniu refundacji;
w ramach wspólnej polityki handlowej zdecydowano, że wywóz z obszaru Wspólnoty makaronów objętych pozycją nr 19.03 Wspólnej Taryfy Celnej do Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej powinien składać się w części z produktów, w stosunku do których zastosowano procedury obrotu uszlachetniania czynnego, a w części z produktów, w stosunku do których przyznano refundacje wywozowe; w związku z tym niezbędne jest, aby w świadectwie o wcześniejszym wyznaczeniu refundacji określano towary podlegające wywozowi jedynie jako makaron;
Komisja musi, w miarę możliwości jak najszybciej, dysponować wszelkimi informacjami niezbędnymi do oszacowania prawdopodobnego rozwoju wywozu makaronu do Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej; należy umożliwić, aby taka informacja stanowiła podstawę do podjęcia określonych decyzji, żeby zapobiec nieodpowiedniemu zwiększeniu ilości podstawowych produktów sektora zbóż, dla których wydawane są świadectwa o wcześniejszym wyznaczeniu refundacji przy ich wywozie do Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej w postaci makaronu; dlatego należy przewidzieć okres oczekiwania przed przyjęciem wniosków o wydanie świadectw;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W przypadku gdy stosuje się ustalenia dotyczące wcześniejszego wyznaczania refundacji w odniesieniu do podstawowego produktu sektora zbóż, który podlega wywozowi w postaci makaronu objętego pozycją nr 19.03 Wspólnej Taryfy Celnej:
a) sekcja 12 wniosku o wydanie świadectwa o wcześniejszym wyznaczeniu refundacji oraz samo świadectwo wskazują wyłącznie, że produkty są objęte pozycją nr 19.03 Wspólnej Taryfy Celnej;
b) sekcja 13 wniosku o wydanie świadectwa o wcześniejszym wyznaczeniu refundacji oraz samo świadectwo zawierają adnotację "Stany Zjednoczone Ameryki Północnej" albo adnotację "inne niż Stany Zjednoczone Ameryki Północnej".
Świadectwo zawiera zobowiązanie do wywozu zgodnie z adnotacją.
Artykuł 2
Wnioski o wydanie świadectwa o wcześniejszym wyznaczeniu refundacji na podstawowe produkty sektora zbóż, podlegające wywozowi do Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej w postaci makaronu objętego pozycją nr 19.03 Wspólnej Taryfy Celnej, wydaje się piątego dnia roboczego następującego po dniu przedłożenia wniosku, o ile w tym okresie nie zostaną podjęte żadne szczególne środki.
Artykuł 3
1.
Właściwe władze Państw Członkowskich powiadamiają Komisję w każdym dniu roboczym o:
- ilościach podstawowych produktów sektora zbóż, w odniesieniu do których w poprzednim dniu roboczym złożono wnioski o wydanie świadectw o wcześniejszym wyznaczeniu refundacji do celów wywozu do Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej w postaci makaronu objętego pozycją nr 19.03 Wspólnej Taryfy Celnej,
- ilościach makaronu objętego pozycją nr 19.03 Wspólnej Taryfy Celnej, w odniesieniu do których stawka refundacji wywozowej przyznanej w poprzednim dniu roboczym dla zboża wykorzystanego do ich produkcji została wcześniej wyznaczona, oraz dacie przyjęcia przez odpowiednie władze celne deklaracji wywozu makaronu do Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej.
2.
Informacje wyszczególnione w ust. 1, dla celów powiadomienia Komisji, podaje się z zastosowaniem podziału na podpozycje według Wspólnej Taryfy Celnej i przesyła się pod następujący adres:
Commission of the European Communities,GD III/B/2,rue de la Loi, 200,B
Bruksela.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3618/87
z dnia 30 listopada 1987 r.
dotyczące zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Tunezyjską zmieniającego Porozumienie dotyczące niektórych win pochodzących z Tunezji i uprawnionych do nazwy pochodzenia
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając Umowę o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Tunezyjską podpisaną dnia 25 kwietnia 1976 r., w szczególności jej art. 20 ust. 2 i 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
poprzez rozporządzenie (EWG) nr 2457/78 [1] Rada zatwierdziła, w imieniu Wspólnoty, Porozumienie w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Tunezyjską dotyczące niektórych win pochodzących z Tunezji i uprawnionych do nazwy pochodzenia; Porozumienie to zawiera wykaz win zwolnionych z należności przywozowych na terenie Wspólnoty w ramach rocznego kontyngentu taryfowego wynoszącego 50000 hektolitrów;
zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 997/81 [2], zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 1224/83 [3], wina oznaczone nazwą "Coteaux d’Utique" zostają uznane za uprawnione do zarejestrowanego statusu nazwy pochodzenia (appellation d’origine controlée),
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Porozumienie w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Tunezyjską zmieniające Porozumienie dotyczące niektórych win pochodzących z Tunezji i uprawnionych do nazwy pochodzenia zostaje niniejszym zatwierdzone w imieniu Wspólnoty.
Tekst Porozumienia załączony jest do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby uprawnionej do podpisania Porozumienia, tak aby stało się wiążące dla Wspólnoty.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie rady (EWG) NR 3620/87
z dnia 30 listopada 1987 r.
dotyczące zawarcia Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Rządem Ludowej Republiki Angoli w sprawie połowów ryb na wodach przybrzeżnych Angoli
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlament Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: dnia 30 kwietnia 1987 r. Wspólnota i Angola wynegocjowały i parafowały Umowę w sprawie połowów ryb na wodach, która gwarantuje rybakom Wspólnoty Europejskiej możliwości połowowe na wodach znajdujących się pod zwierzchnictwem lub jurysdykcją Angoli;
w interesie Wspólnoty leży zatwierdzenie tej Umowy,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Rządem Ludowej Republiki Angoli w sprawie połowów ryb na wodach przybrzeżnych Angoli.
Treść Umowy jest załączona do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady niniejszym upoważniony jest do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania Umowy, tak aby stała się wiążąca dla Wspólnoty [2].
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3691/87
z dnia 9 grudnia 1987 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 918/83 ustanawiające wspólnotowy system zwolnień celnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
klasyfikacja towarów wymienionych w załącznikach do rozporządzenia Rady (EWG) nr 918/83 [2] oparta jest na nomenklaturze Rady Współpracy Celnej; Rada Współpracy Celnej w dniu 14 czerwca 1983 r., zatwierdziła międzynarodową Konwencję w sprawie Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów (zwanego dalej "HS"); Rada zatwierdziła ją decyzją 87/369/EWG [3], która przewiduje stosowanie Konwencji ze skutkiem od dnia 1 stycznia 1988 r.; w wyniku tego opracowano Nomenklaturę Scaloną w celu wprowadzenia w życie HS w Europejskiej Wspólnocie Gospodarczej; w wyniku tego, ze skutkiem od dnia 1 stycznia 1988 r., terminologia oraz załączniki do rozporządzenia (EWG) nr 918/83 muszą opierać się na wyżej wymienionej Nomenklaturze Scalonej;
wyżej wspomniane dostosowania rozporządzenia (EWG) nr 918/83 odnoszące się do Nomenklatury Scalonej są w związku z tym jedynie dostosowaniami technicznymi, które nie pociągają za sobą żadnych zmian dotyczących zakresu zwolnień celnych przewidzianych we wspomnianym rozporządzeniu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 918/83 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 1 ust. 2 lit. e) otrzymuje brzmienie:
"e) "wyroby alkoholowe" oznaczają wyroby (piwo, wino, aperitify na bazie wina lub alkoholu, brandy, likiery lub napoje alkoholowe itp.) objęte pozycjami 2203–2208 Nomenklatury Scalonej."
2.
Załączniki zastępuje się tekstem załączonym do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3692/87
z dnia 9 grudnia 1987 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2288/83 ustanawiające wykaz substancji biologicznych lub chemicznych przewidziany w art. 60 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 918/83 ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat Ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 918/83 z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiające wspólnotowy system zwolnień celnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 3691/87 [2], w szczególności jego art. 143 ust. 1,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [3], w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje: klasyfikacja substancji biologicznych lub chemicznych zamieszczona w wykazie załączonym do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2288/83 [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2340/86 [5], oparta jest na nomenklaturze Rady Współpracy Celnej; w dniu 14 czerwca 1983 r.
Rada Współpracy Celnej przyjęła Międzynarodową Konwencję w Sprawie Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów (zwanego dalej "HS"); przewidziano, że ze skutkiem od dnia 1 stycznia 1988 r. HS zastąpi, do celów handlu międzynarodowego, obecnie obowiązującą nomenklaturę;
w związku z tym należy w taki sposób zmienić klasyfikację przedmiotowych towarów, aby opierała się ona na zastosowaniu HS,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 2288/83 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3730/87
z dnia 10 grudnia 1987 r.
ustanawiające ogólne zasady dostaw żywności z zapasów interwencyjnych do wyznaczonych organizacji celem rozdysponowania jej pomiędzy osoby najbardziej poszkodowane we Wspólnocie
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego artykuł 43,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: z powodu wyjątkowo ostrej zimy 1986/1987 w 1987 Wspólnota Europejska przez wiele miesięcy stosowała środki, w ramach których różne środki spożywcze były dostarczane instytucjom dobroczynnym celem rozdysponowania pomiędzy osoby najbardziej poszkodowane we Wspólnocie;
ze sprawozdań Państw Członkowskich oraz ze sprawozdań różnych instytucji dobroczynnych zaangażowanych w stosowanie powyższych środków wynika, że środki te miały dużą wartość dla beneficjantów, ale także, że wiele spośród organizacji określonych powyżej miało problemy z ich sfinansowaniem i rozdysponowaniem;
Wspólnota Europejska, posiadając interwencyjne zapasy różnych produktów rolnych, ma potencjalnie możliwość przyczynienia się w znacznym stopniu do poprawy sytuacji swoich najbardziej poszkodowanych obywateli; wykorzystanie tego potencjału, na trwałych podstawach, aż do doprowadzenia, poprzez zastosowanie odpowiednich środków, stanu zapasów składowanych produktów do normalnego poziomu leży w interesie Wspólnoty Europejskiej i jest zgodne z celami wspólnej polityki rolnej; doświadczenia zdobyte podczas stosowania powyższych środków w roku 1987 powinny zostać uwzględnione przy podejmowaniu kolejnych działań o podobnym charakterze; podstawa prawna dla stosowania tych środków powinna mieć formę jednolitego tekstu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Należy ustanowić przepisy dotyczące udostępnienia wyznaczonym organizacjom towarów pochodzących z zapasów interwencyjnych celem rozdysponowania ich pomiędzy osoby najbardziej poszkodowane we Wspólnocie.
Osoby te otrzymają żywność nieodpłatnie lub za cenę, która w żadnym razie nie przekracza poziomu uzasadnionego kosztami poniesionymi przez wyżej wymienione organizacje w związku z przeprowadzaniem akcji.
Rozdysponowanie żywności nastąpi zgodnie z planem rocznym opracowanym przez Komisję i w oparciu o informacje otrzymane od Państw Członkowskich.
Artykuł 2
1.
Organizacje, o których mowa w art. 1, są wyznaczane przez zainteresowane Państwo Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie, które chcą stosować ten program, co roku we właściwym czasie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 3
Towary określone w art. 1 są nieodpłatnie wydawane wyznaczonym organizacjom.
Wartość księgowa takich towarów odpowiada cenie interwencyjnej, w razie potrzeby dostosowanej przy pomocy współczynników, tak aby uwzględnić różnice jakościowe.
Artykuł 4
Z zastrzeżeniem szczegółowych zasad stosowania niniejszego rozporządzenia, określonych w art. 6, wydatki związane z działaniami podejmowanymi zgodnie z niniejszym rozporządzeniem są uważane za wydatki mające na celu stabilizację rynków rolnych w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 729/70 [2].
Wobec tego towary udostępnione na mocy art. 1 niniejszego rozporządzenia są finansowane ze środków przyznanych w ramach odpowiedniego tytułu budżetowego Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej, z budżetu Wspólnot Europejskich.
Można również ustanowić przepis, że z powyższych środków finansowych zostaną wyasygnowane kwoty na koszty transportu produktów z ośrodków interwencyjnych oraz koszty administracyjne poniesione przez wyżej wyznaczone organizacje z tytułu realizacji programu, z wyjątkiem ewentualnych kosztów poniesionych przez beneficjantów pomocy w związku ze stosowaniem art. 1.
Artykuł 5
Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z realizacji programu, gdy tylko uzyska informacje o pierwszych dwóch latach jego funkcjonowania.
Artykuł 6
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozporządzenia przyjmuje się zgodnie z przepisami określonymi w art. 26rozporządzenia (EWG) nr 2727/75 [3] oraz odpowiednimi przepisami pozostałych rozporządzeń ustanawiających wspólną organizację rynku produktów rolnych.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3805/87
z dnia 15 grudnia 1987 r.
zmieniające skróty stosowane dla oznaczenia Grecji w prawodawstwie w sektorze rolnym
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
w Akcie Przystąpienia Grecji używa się litery E dla oznaczenia Republiki Greckiej;
w Akcie Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii używa się liter GR dla oznaczenia Republiki Greckiej;
w celu ujednolicenia skrótów używanych dla oznaczenia Grecji w ustawodawstwie w sektorze rolnym i dla wzmocnienia kulturowego i językowego znaczenia skrótu używanego dla oznaczenia Grecji, litery E i GR powinno się zastąpić literami EL; w ustawodawstwie dotyczącym rolnictwa należy wprowadzić odpowiednie zmiany;
uwzględniając problemy natury administracyjnej związane ze zmianą skrótu dla Grecji w istniejących formularzach przewidzianych w niektórych przepisach, należy dopuścić okres przejściowy sześciu miesięcy dla dokonania koniecznych zmian, licząc od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia;
zadaniem Komisji jest dokonanie, w ramach jej właściwości i przy zastosowaniu uproszczonej procedury, zmiany skrótów w ustawodawstwie w sektorze rolnym,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Rozporządzenia i dyrektywy wymienione w Załączniku zostają niniejszym zmienione zgodnie określonymi w nim przepisami.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia najpóźniej w terminie sześciu miesięcy od jego wejścia w życie.
2.
Państwa Członkowskie niezwłocznie informują Komisję o treści tekstów przepisów prawa krajowego określonych w ust. 1.
Artykuł 3
Komisja przyjmuje konieczne zmiany w odniesieniu do ustawodawstwa dotyczącego sektora rolnego, co leży w zakresie jej właściwości.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3846/87
z dnia 17 grudnia 1987 r.
ustanawiające nomenklaturę produktów rolnych do celów refundacji wywozowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2727/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1900/87 [2], w szczególności jego art. 16, oraz odpowiednie przepisy innych rozporządzeń dotyczących wspólnej organizacji rynku produktów rolnych, a także mając na uwadze, co następuje:
na podstawie rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 [3] Nomenklatura Scalona towarów oparta na nomenklaturze zharmonizowanego systemu i spełniająca wymagania zarówno Wspólnej Taryfy Celnej, jak i wymagań wspólnotowych dotyczących danych statystycznych handlu zewnętrznego wchodzi w życie dnia 1 stycznia 1988 r.;
dlatego opisy produktów i numery taryfowe, które mają być podawane w załącznikach do rozporządzeń Wspólnoty w sprawie ustalania refundacji wywozowych do produktów rolnych, powinny zostać sformułowane z wykorzystaniem Nomenklatury Scalonej jako podstawy;
aby zapewnić jednolite przedstawianie wykazów produktów rolnych, w odniesieniu do których udziela się refundacji, oraz zagwarantowanie ich stosowania, należy opracować nomenklaturę produktów rolnych do celów refundacji wywozowych;
w niektórych przypadkach konieczne jest, ze względu na funkcjonowanie systemu refundacji wywozowych, wprowadzenie podpodziałów w Nomenklaturze Scalonej; w celu identyfikacji tych podpodziałów oraz ułatwienia przetwarzania danych dotyczących produktów nimi objętych należy opracować kody numeryczne opierające się na kodach Nomenklatury Scalonej;
w przypadku gdy refundacje ustala się jedynie dla niektórych produktów objętych jedną podpozycją Nomenklatury Scalonej, konieczne jest, w celu utrzymania spójnej nomenklatury dla refundacji i umożliwienia przetwarzania elektronicznego, zaznaczenie również części podpozycji Nomenklatury Scalonej, dla której nie ustanowiono refundacji;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią właściwych komitetów zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wprowadza się nomenklaturę produktów rolnych do celów refundacji wywozowych, zwaną dalej "nomenklaturą refundacji" opierającą się na Nomenklaturze Scalonej.
Nomenklaturę refundacji określa Załącznik do niniejszego rozporządzenia.
Obejmuje ona dodatkowe podpodziały w stosunku do Nomenklatury Scalonej, tak jak jest to wymagane w celu opisu towarów, dla których udziela się refundacji wywozowych, oraz numery kodów wymienione w art. 2.
Artykuł 2
1.
Każdy podpozycja nomenklatury refundacji otrzymuje kod numeryczny składający się z 11 następujących po sobie cyfr w poniższy sposób:
a) pierwsze osiem cyfr to cyfry kodu numerycznego dla danej podpozycji Nomenklatury Scalonej;
b) cyfry dziewiąta, dziesiąta i jedenasta określają podpozycję nomenklatury refundacji.
Jeśli podpozycja Nomenklatury Scalonej nie jest dalej podzielona, w nomenklaturze refundacji występują "000" jako ostatnie trzy cyfry.
2.
W przypadku tytoniu dodaje się 12. cyfrę do kodu produktu, gdy kwoty refundacji są publikowane, do celów oznaczenia roku zbiorów.
Artykuł 3
Nomenklatura refundacji jest wykorzystywana przez Komisję i Państwa Członkowskie w celu stosowania środków wspólnotowych odnoszących się do refundacji wywozowych do produktów rolnych, a kody numeryczne wpisuje się w dokumentach dostarczanych w tym celu.
Państwa Członkowskie mogą łączyć nomenklaturę refundacji z innymi nomenklaturami.
Artykuł 4
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 3858/87
z dnia 22 grudnia 1987 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1351/72 w sprawie uznawania grup producentów chmielu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1696/71 z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku chmielu [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3800/85 [2], w szczególności jego art. 7 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1351/72 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1323/86 [4], ustanawia warunki uznawania grup i stowarzyszeń producentów chmielu; art. 5 tego rozporządzenia określa, że stowarzyszenie grup producentów może wnioskować o uznanie, jeżeli, między innymi, powierzchnie zarejestrowane przez jego członków jako uprawne liczą co najmniej 500 hektarów; granica ta wydaje się zbyt duża w przypadkach, gdy w danym Państwie Członkowskim całkowita powierzchnia uprawy chmielu nie przekracza 1000 hektarów; z tego względu należy przepis ten odpowiednio dostosować;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Chmielu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 5 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1351/72 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Jednakże, jeżeli całkowita powierzchnia uprawy chmielu w Państwie Członkowskim jest mniejsza od 1000 hektarów, minimalna wymagana powierzchnia wynosi 250 hektarów."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3859/87
z dnia 22 grudnia 1987 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2723/87 ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych dla zbóż wywożonych w postaci makaronów objętych pozycją 19.03 Wspólnej Taryfy Celnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzanie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], w szczególności jego art. 15 ust. 1 akapit drugi,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2727/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3808/87 [3], w szczególności jego art. 16 ust. 6 i art. 24,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2746/75 z dnia 29 października 1975 r. ustanawiające ogólne zasady przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz kryteria ustalania wysokości takich refundacji [4], w szczególności jego art. 8 ust. 2 akapit drugi i ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2730/79 [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1180/87 [6] ustanawia wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych dla produktów rolnych;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2723/87 [7] ustanawia specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych dla zbóż wywożonych w postaci makaronów objętych pozycją 19.03 Wspólnej Taryfy Celnej;
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustanowiło, z dniem 1 stycznia 1988 r., nową Nomenklaturę Scaloną, która będzie spełniać zarówno wymogi Wspólnej Taryfy Celnej jaki i danych statystycznych w dziedzinie handlu zewnętrznego Wspólnoty oraz która zastąpi nomenklaturę Konwencji z dnia 15 grudnia 1950 r.; w związku z tym, należy określić odpowiednie pozycje taryfy zgodnie z Nomenklaturą Scaloną;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Tytuł otrzymuje brzmienie:
"Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2723/87 z dnia 10 września 1987 r. ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania refundacji wywozowych do zbóż wywożonych w postaci makaronów objętych podpozycjami 19021100 i 190219 Nomenklatury Scalonej."
; 2.
Artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
1.
W przypadku wywozu towarów objętych podpozycjami 19021100 i 190219 Nomenklatury Scalonej do miejsca przeznaczenia innego niż Stany Zjednoczone Ameryki Północnej, szczególna refundacja ustalona dla wywozu zbóż w postaci towarów objętych podpozycjami 19021100 i 190219 Nomenklatury Scalonej do Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej, nie jest brana pod uwagę:
- przy określaniu najniższej stawki refundacji w rozumieniu art. 21 rozporządzenia (EWG) nr 2730/79,
- dla celów art. 4 ust. 7 i art. 5 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 565/80.
2.
Jeżeli produkty zbożowe znajdujące się w jednej z sytuacji określonych w art. 9 ust. 2 Traktatu są wykorzystywane do produkcji towarów objętych podpozycjami 19021100 i 190219 Nomenklatury Scalonej oraz zawierające niektóre ilości zbóż podlegających ustaleniom dotyczącym uszlachetniania czynnego, wywóz wspomnianych towarów do Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej nie uprawnia do refundacji wywozowej dla tego produktu."
3. W art. 2 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Na wywóz do Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej towarów objętych podpozycjami 19021100 i 190219 Nomenklatury Scalonej, właściwe władze Państw Członkowskich, w których następuje przyjęcie przez służby celne zgłoszenia wywozowego wydają, na wniosek zainteresowanych stron, "Certificate for the export with refund of pasta to the USA", zwany dalej "certyfikatem P2"."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1988 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3906/87
z dnia 22 grudnia 1987 r.
zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2759/75 w sprawie wspólnej organizacji rynku wieprzowiny oraz (EWG) nr 2766/75 ustanawiające wykaz produktów, dla których ustala się ceny zaporowe, i ustanawiające zasady ustalania ceny zaporowej tusz wieprzowych
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 42 i 43,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: Wspólnota jest umawiającą się stroną Międzynarodowej Konwencji w sprawie Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, zwanego dalej "zharmonizowanym systemem", zastępującej Konwencję z dnia 15 grudnia 1950 r. w sprawie Nomenklatury Klasyfikacji Towarów w Taryfie Celnej;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 [3] ustanowiło z dniem 1 stycznia 1988 r. nomenklaturę scaloną towarów opartą na zharmonizowanym systemie, która będzie spełniać wymagania zarówno Wspólnej Taryfy Celnej, jak i statystyk w dziedzinie handlu zewnętrznego Wspólnoty;
w konsekwencji należy sformułować wyszczególnienie towarów i pozycje taryfowe wymienione w rozporządzeniu 2759/75 [4], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 1475/86 [5], zgodnie z nazewnictwem nomenklatury scalonej, opartej na zharmonizowanym systemie;
niektóre jadalne mączki i grysiki z mięsa lub podrobów zaliczane są do podpozycji objętych pozycją 02.06 obecnie obowiązującej Wspólnej Taryfy Celnej i są objęte rozporządzeniem (EWG) 2759/75; w Nomenklaturze Scalonej, tytułem uproszczenia, ustanowiona została jedna podpozycja obejmująca wszystkie jadalne mączki i grysiki z mięsa i podrobów; pożądane jest, aby omawiane mączki i grysiki były objęte rozporządzeniem Rady (EWG) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [6], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 3905/87 [7]; w konsekwencji produkty te nie powinny być dłużej objęte rozporządzeniem 2759/75;
ponieważ tłuszcze wieprzowe z kości lub odpadów nie są wymienione w załączniku II do Traktatu, są one wyłączone ze stosowania zawartych w Traktacie przepisów dotyczących rolnictwa, podczas gdy smalec i inne tłuszcze wieprzowe otrzymane z innych części tych zwierząt im podlegają; w zharmonizowanym systemie tłuszcze z kości lub odpadów zaklasyfikowane są do tej samej pozycji nomenklatury co smalec i inne tłuszcze wieprzowe; z powodu postępu technicznego w przetwarzaniu tłuszczów zwierzęcych nie ma możliwości odróżnienia tłuszczów z kości lub odpadów od smalcu i innych tłuszczów uzyskanych z trzody chlewnej; dlatego środki przyjęte w stosunku do smalcu i innych tłuszczów wieprzowych w zakresie handlu z państwami trzecimi oraz normy handlowe przyjęte w odniesieniu do smalcu i tłuszczów wieprzowych powinny zostać rozszerzone na smalec i tłuszcze z kości lub odpadów z trzody chlewnej;
przetwory homogenizowane z mięs, podrobów lub krwi, przetwory z krwi zwierząt i makaron nadziewany zawierający w masie więcej niż 20 % kiełbas i podobnych produktów, mięs i podrobów, łącznie z tłuszczami, można zaklasyfikować zgodnie z ich istotnymi właściwościami do różnych podpozycji objętych pozycją nr 16.02 w obecnie obowiązującej Wspólnej Taryfie Celnej; w Nomenklaturze Scalonej ustanowiono pojedyncze podpozycje obejmujące wszystkie przetwory homogenizowane, przetwory z krwi dowolnych zwierząt i nadziewane makarony zawierające w masie więcej niż 20 % kiełbas i podobnych produktów, mięs i podrobów, łącznie z tłuszczami dowolnego pochodzenia; pożądane jest, aby omawiane przetwory objęte wyżej wymienionymi podpozycjami Nomenklatury Scalonej były objęte rozporządzeniem (EWG) nr 2759/75;
sformułowanie wyszczególnienia towarów i pozycji taryfowych według nazewnictwa Nomenklatury Scalonej wymaga dostosowania, między innymi, rozporządzenia (EWG) nr 2766/75 [8], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1905/83 [9], jak również rozporządzenia Rady (EWG) nr 2767/75 z dnia 29 października 1975 r. ustanawiającego ogólne zasady systemu "produktów pilotażowych i pochodnych" umożliwiającego ustalenie kwot dodatkowych w odniesieniu do wieprzowiny [10], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) 1906/83 [11]; rozporządzenie (EWG) nr 2767/75 nie odzwierciedla rzeczywistości gospodarczej w zakresie ustalania kwot dodatkowych; w konsekwencji należy ustalić ceny śluzy dla wszystkich produktów objętych rozporządzeniem (EWG) 2759/75 i uchylić rozporządzenie (EWG) nr 2767/75;
liczne rozporządzenia w sektorze wieprzowiny muszą zostać dostosowane tak, aby uwzględnić stosowanie nowej nomenklatury; na mocy art. 15 rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 dokonywane mogą być jedynie zmiany o charakterze technicznym; należy wprowadzić przepis, według którego wszystkie inne dostosowania rozporządzeń Rady i Komisji w sprawie wspólnego rynku wieprzowiny powinny być dokonywane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 24 rozporządzenia (EWG) nr 2759/75, pod warunkiem że tego rodzaju dostosowania są wymagane wskutek wprowadzenia zharmonizowanego systemu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2759/75 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 1 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Wspólna organizacja rynku wieprzowiny składa się z systemu cenowego i handlowego, który obejmuje następujące produkty:
Kod CN _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_
_BAR_ Trzoda chlewna żywa, gatunki domowe inne niż zwierzęta hodowlane czystej krwi _BAR_
_BAR_ Mięso ze świń domowych, świeże, chłodzone lub mrożone _BAR_
ex0206 _BAR_ Jadalne podroby ze świń domowych, inne niż do produkcji wyrobów farmaceutycznych, świeże, chłodzone lub mrożone _BAR_
ex020900 _BAR_ Tłuszcz wieprzowy bez chudego mięsa (niewytapiany) świeży, chłodzony, mrożony, solony, w solance, suszony lub wędzony _BAR_
ex0210 _BAR_ Mięso i jadalne podroby ze świń domowych, solone, w solance, suszone lub wędzone _BAR_
1501001115010019 _BAR_ Smalec i inne tłuszcze wieprzowe, wytapiane nawet, tłoczone lub ekstrahowane _BAR_
_BAR_ Kiełbasy i podobne produkty, z mięsa, podrobów lub krwi, przetwory żywnościowe na bazie tych produktów _BAR_
16021000 _BAR_ Przetwory homogenizowane z mięsa, podrobów lub krwi _BAR_
16022090 _BAR_ Przetwory lub konserwy z wątroby dowolnych zwierząt innych niż gęsia lub kacza _BAR_
od _BAR_ Pozostałe przetwory i konserwy zawierające mięso lub podroby ze świń domowych _BAR_
16029010 _BAR_ Przetwory z krwi dowolnych zwierząt _BAR_
16029051 _BAR_ Pozostałe przetwory lub konserwy zawierające mięso lub podroby ze świń domowych _BAR_
19022030 _BAR_ Makarony nadziewane, również gotowane lub przygotowane inaczej, zawierające w masie więcej niż 20 % kiełbas i podobnych, mięsa i podrobów jakiegokolwiek rodzaju, włącznie z tłuszczami dowolnego rodzaju i pochodzenia" _BAR_
2.
W art. 3 akapit trzeci otrzymuje brzmienie:
"Agencje interwencyjne skupują tusze lub półtusze, świeże lub chłodzone objęte podpozycją 02031110 Nomenklatury Scalonej, agencje mogą skupować boczek (chudy), świeży lub chłodzony objęty podpozycją ex02031915 oraz niewytopiony tłuszcz wieprzowy, świeży lub chłodzony, objęty podpozycją ex02090011."
3.
W art. 10 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 2 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) drugi element równy 7 % średniej ceny ofertowej ustalonej na podstawie przywozu dokonanego w ciągu 12 miesięcy poprzedzających 1 maja każdego roku.
Jednakże w odniesieniu do produktów objętych podpozycjami ex1602 i 1902 wyżej wymieniona wartość procentowa wynosi 10 %.
Element ten oblicza się raz w roku na okres 12 miesięcy, rozpoczynający się 1 sierpnia."
b) ustęp 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
W drodze odstępstwa od przepisów ust. 1 i 2 w przypadku produktów objętych podpozycjami 02063021, 02063031, 02064191, 02064991, 15010011, 16010010 i 16022090, w odniesieniu do których stawka celna została ustalona w ramach GATT, opłaty wyrównawcze ograniczone są do stawki wynikającej z tego ustalenia."
4.
W art. 12 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 3 otrzymuje brzmienie:
"3. W przypadku produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 innych niż tusze wieprzowe ceny śluzy nalicza się na podstawie ceny śluzy tusz wieprzowych na podstawie stosunku ustalonego dla takich produktów na mocy art. 10 ust. 4.";
b) w ust. 4 skreśla się tiret drugie.
5.
W art. 13 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 skreśla się akapit drugi;
b) skreśla się ust. 4.
Artykuł 2
Uchyla się art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2766/75 oraz Załącznik do wymienionego rozporządzenia.
Artykuł 3
Rozporządzenie (EWG) nr 2767/75 niniejszym traci moc.
Artykuł 4
Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 24 rozporządzenia (EWG) nr 2759/75 Komisja dokonuje niezbędnych dostosowań rozporządzeń Rady i Komisji w sprawie wspólnej organizacji rynku wieprzowiny, które wynikają ze stosowania art. 1.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3940/87
z dnia 21 grudnia 1987 r.
zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 103/76, (EWG) nr 104/76, nr 105/76, (EWG) nr 2203/82, (EWG) nr 3117/85 oraz rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3321/82, nr (EWG) 3510/82, (EWG) nr 3598/83, (EWG) nr 3611/84, (EWG) nr 254/86 i (EWG) nr 314/86
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje: ze względu na wprowadzenie Nomenklatury Scalonej towarów opartej na zharmonizowanym systemie, nomenklatura taryfowa zawarta w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3796/81 [2], została zmieniona rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3759/87 [3], zgodnie z wyżej wspomnianą nomenklaturą ze skutkiem od dnia 1 stycznia 1988 r.;
w tym celu konieczna jest zmiana niektórych rozporządzeń wykonawczych do rozporządzenia (EWG) nr 3796/81,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE
Artykuł 1
W rozporządzeniach określonych w tytule wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1988 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (Euratom) nr 3954/87
z dnia 22 grudnia 1987 r.
ustanawiające maksymalne dozwolone poziomy skażenia radioaktywnego środków spożywczych oraz pasz po wypadku jądrowym lub w każdym innym przypadku pogotowia radiologicznego
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 31,
uwzględniając wniosek Komisji, sporządzony po uzyskaniu opinii grupy ekspertów, powołanej przez Komitet Naukowo-Techniczny [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 2 lit. b) Traktatu zobowiązuje Radę do ustanowienia jednolitych norm bezpieczeństwa dla ochrony zdrowia pracowników i ogółu społeczeństwa oraz do zapewnienia ich stosowania, jak dalej ustanowiono w dziale drugim, rozdział III Traktatu;
dnia 2 lutego 1959 r. Rada przyjęła dyrektywy [4] ustanawiające podstawowe normy bezpieczeństwa, których treść została zastąpiona treścią dyrektywy 80/836/Euratom [5], zmienionej dyrektywą 84/467/Euratom [6]; art. 45 tej dyrektywy zobowiązuje Państwa Członkowskie do określenia poziomów interwencyjnych w razie awarii;
w następstwie awarii w elektrowni jądrowej w Czarnobylu dnia 26 kwietnia 1986 r. znaczne ilości materiałów radioaktywnych zostały uwolnione do atmosfery, powodując w kilku krajach europejskich skażenia środków spożywczych i pasz o poziomach mających znaczenie ze zdrowotnego punktu widzenia;
Wspólnota przyjęła środki [7] w celu zapewnienia, że niektóre produkty rolne są wprowadzane na terytorium Wspólnoty wyłącznie w ramach wspólnych ustaleń, chroniących zdrowie ludności, jednocześnie podtrzymujących jednolity charakter rynku i zapobiegających załamaniu obrotów w handlu;
powstała potrzeba ustanowienia systemu umożliwiającego Wspólnocie po wypadku jądrowym lub w każdym innym przypadku pogotowia radiologicznego, które może doprowadzić lub doprowadziło do znacznego skażenia promieniotwórczego środków spożywczych i pasz, ustalenie maksymalnych dozwolonych poziomów skażenia promieniotwórczego w celu ochrony ludności;
Komisja zostanie poinformowana o wystąpieniu awarii jądrowej lub niezwykle wysokich poziomów promieniowania zgodnie z decyzją Rady 87/600/Euratom z dnia 14 grudnia 1987 r. w sprawie wspólnotowych warunków wczesnej wymiany informacji w przypadku pogotowia radiologicznego [8] lub na podstawie Konwencji o wczesnym powiadamianiu o awarii jądrowej z dnia 26 września 1986 r.;
jeśli okoliczności tego wymagają, Komisja niezwłocznie przyjmie rozporządzenie wymagające stosowania ustanowionych wcześniej maksymalnych dozwolonych poziomów skażenia;
na podstawie aktualnych dostępnych danych z dziedziny ochrony przed promieniowaniem ustalono pochodne poziomy odniesienia, które mogą być wykorzystywane jako podstawa do wyznaczenia maksymalnych dozwolonych poziomów skażenia promieniotwórczego, stosowanych niezwłocznie po wypadku jądrowym lub w każdym innym przypadku pogotowia radiologicznego, które może doprowadzić lub doprowadziło do znacznego skażenia promieniotwórczego środków spożywczych i pasz;
takie maksymalne dozwolone poziomy skażenia w należyty sposób uwzględniają najnowsze zalecenia naukowe, dostępne obecnie na skalę międzynarodową, a zarazem odzwierciedlają potrzebę uspokojenia ludności i uniknięcia rozbieżności w międzynarodowej praktyce regulacyjnej;
jednakże konieczne jest należyte uwzględnienie warunków szczególnych w danej sytuacji, a zatem ustanowienie procedury umożliwiającej szybkie dostosowanie tych uprzednio ustalonych maksymalnych dozwolonych poziomów skażenia do okoliczności każdego konkretnego wypadku jądrowego lub w każdym innym przypadku pogotowia radiologicznego, które może doprowadzić lub doprowadziło do znacznego skażenia promieniotwórczego środków spożywczych i pasz;
przyjęcie rozporządzenia wymagającego stosowania maksymalnych dozwolonych poziomów skażenia będzie również sprzyjać jedności Wspólnego Rynku oraz unikaniu odchyleń w handlu w ramach Wspólnoty;
w celu ułatwienia dostosowania maksymalnych dozwolonych poziomów skażenia należy ustanowić procedury umożliwiające przeprowadzenie konsultacji z ekspertami, włączając w to grupę ekspertów, określoną w art. 31 Traktatu;
przestrzeganie maksymalnych dozwolonych poziomów skażenia musi być przedmiotem stosownych kontroli,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejsze rozporządzenie ustanawia procedurę określania maksymalnych dozwolonych poziomów skażenia promieniotwórczego środków spożywczych i pasz, które mogą zostać wprowadzone na rynek po wypadku jądrowym lub w każdym innym przypadku pogotowia radiologicznego, mogącym doprowadzić lub doprowadzającym do znacznego skażenia promieniotwórczego środków spożywczych i pasz.
2.
Do celów niniejszego rozporządzenia "środki spożywcze" oznaczają produkty przeznaczone do spożycia przez ludzi albo bezpośrednio, albo po przetworzeniu oraz "pasze" oznaczają produkty przeznaczone wyłącznie do żywienia zwierząt.
Artykuł 2
1.
W przypadku gdy Komisja otrzyma, w szczególności na podstawie ustaleń Wspólnoty dotyczących wczesnej wymiany informacji w razie pogotowia radiologicznego lub na podstawie Konwencji o wczesnym powiadamianiu o wypadku jądrowym z dnia 26 września 1986 r., oficjalne informacje o wypadkach jądrowych lub, w każdym innym przypadku pogotowia radiologicznego, potwierdzające, że doszło lub może dojść do osiągnięcia maksymalnych dozwolonych poziomów skażenia wymienionych w Załączniku, jeśli wymagają tego okoliczności, niezwłocznie przyjmuje rozporządzenie wymagające stosowania tych maksymalnych dozwolonych poziomów.
2.
Okres ważności każdego rozporządzenia w rozumieniu ust. 1 jest jak najkrótszy i nie przekracza trzech miesięcy, z zastrzeżeniem przepisów art. 3 ust. 4.
Artykuł 3
1.
Po konsultacji z ekspertami, włączając w to grupę ekspertów z art. 31, Komisja przedkłada Radzie propozycję rozporządzenia w celu dostosowania lub potwierdzenia przepisów rozporządzenia określonego w art. 2 ust. 1 w okresie miesiąca od jego przyjęcia.
2.
Komisja, przedkładając propozycję rozporządzenia określonego w ust. 1, bierze pod uwagę podstawowe normy, ustanowione zgodnie z art. 30 i 31 Traktatu, włącznie z zasadą, że wszelkie narażenie na promieniowanie ma być utrzymywane na najniższym, rozsądnie osiągalnym poziomie, uwzględniając aspekt ochrony zdrowia ludności oraz czynniki ekonomiczne i społeczne.
3.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, podejmuje decyzję w sprawie propozycji rozporządzenia, określonego w ust. 1 i 2, w terminie określonym w art. 2 ust. 2.
4.
W przypadku gdy Rada nie podejmie decyzji w tym terminie, nadal obowiązują poziomy wymienione w Załączniku, do czasu gdy Rada podejmie decyzję lub do czasu gdy Komisja wycofa swoją propozycję w związku z tym, że warunki wymienione w art. 2 ust. 1 już nie mają zastosowania.
Artykuł 4
Okres ważności każdego rozporządzenia w rozumieniu art. 3 jest ograniczony.
Okres ten może być zmieniony na wniosek Państwa Członkowskiego lub z inicjatywy Komisji, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 3.
Artykuł 5
1.
W celu zapewnienia, że ustanowione w Załączniku maksymalne dozwolone poziomy skażenia uwzględniają wszelkie nowe pojawiające się dane naukowe, Komisja od czasu do czasu zasięga opinii ekspertów, włączając grupę ekspertów z art. 31.
2.
Na wniosek Państwa Członkowskiego lub Komisji maksymalne dozwolone poziomy skażenia ustanowione w Załączniku mogą być zmieniane lub uzupełniane, po przedłożeniu Radzie wniosku Komisji zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 31 Traktatu.
Artykuł 6
1.
Środki spożywcze lub pasze niestosujące się do maksymalnych dozwolonych poziomów skażenia ustanowionych w rozporządzeniu przyjętym zgodnie art. 2 lub 3 nie są wprowadzane na rynek.
Do celów stosowania niniejszego rozporządzenia środki spożywcze i pasze przywożone z państw trzecich są uważane za wprowadzone na rynek, jeżeli na obszarze celnym Wspólnoty podlegają procedurze celnej innej niż procedura tranzytu.
2.
Każde Państwo Członkowskie dostarcza Komisji wszelkich informacji dotyczących stosowania niniejszego rozporządzenia, w szczególności dotyczących przypadków niestosowania się do maksymalnych dozwolonych poziomów skażenia.
Komisja przekazuje te informacje pozostałym Państwom Członkowskim.
Artykuł 7
Zasady stosowania niniejszego rozporządzenia oraz wykaz środków spożywczych używanych w niewielkich ilościach wraz z maksymalnymi poziomami skażenia, jakie się do nich stosują, są przyjmowane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 30 rozporządzenia (EWG) nr 804/68 [9], która będzie stosowana w drodze analogii.
W tym celu powołuje się komitet doraźny.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3975/87
z dnia 14 grudnia 1987 r.
ustanawiające procedurę stosowania reguł konkurencji do przedsiębiorstw w sektorze transportu lotniczego
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 87,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze co następuje: reguły konkurencji tworzą część ogólnych postanowień Traktatu, które również odnoszą się do transportu lotniczego; zasady stosowania tych postanowień są zawarte w rozdziale dotyczącym reguł konkurencji lub powinny być ustanowione w trybie przewidzianej w nim procedury;
zgodnie z rozporządzeniem Rady nr 141 [4], rozporządzenia nr 17 [5] nie stosuje się do usług transportowych; rozporządzenie Rady (EWG) nr 1017/68 [6] stosuje się tylko do transportu lądowego; rozporządzenie Rady Nr 4056/86 [7] stosuje się tylko do transportu morskiego; w konsekwencji Komisja nie posiada obecnie środków, aby przeprowadzać bezpośrednie kontrole w przypadku podejrzenia naruszenia art. 85 i 86 Traktatu w transporcie lotniczym; Komisja nie posiada także własnych uprawnień do podejmowania decyzji lub stosowania sankcji koniecznych dla skutecznego przeciwdziałania takim naruszeniom;
transport lotniczy posiada właściwości, które są specyficzne dla tego sektora; międzynarodowy transport jest regulowany przez sieć bilateralnych umów między państwami, które określają warunki na podstawie których przewoźnicy, wskazani przez strony umów, mogą obsługiwać trasy pomiędzy ich terytoriami;
praktyki, które naruszają konkurencję w transporcie lotniczym między Państwami Członkowskimi, mogą mieć znaczny wpływ na handel między Państwami Członkowskimi; w tym celu jest pożądane, aby zostały ustalone zasady, na mocy których Komisja, działając w bliskiej i stałej współpracy z właściwymi organami Państw Członkowskich, mogła podejmować środki dla stosowania art. 85 i 86 Traktatu w międzynarodowym transporcie lotniczym pomiędzy lotniskami Wspólnoty;
takie rozporządzenie powinno zapewnić procedury, uprawnienia decyzyjne i sankcje dla zapewnienia zgodności z zakazami ustanowionymi w art. 85 ust. 1 i 86 Traktatu; w tym względzie trzeba wziąć pod uwagę proceduralne przepisy rozporządzenia (EWG) nr 1017/68 wprowadzającego reguły konkurencji do transportu kolejowego, drogowego i żeglugi śródlądowej, które uwzględniają pewne charakterystyczne cechy transportu jako takiego;
przedsiębiorstwom należy przyznać prawo wysłuchania przez Komisję; a osobom trzecim, których interesów może dotyczyć decyzja, stworzyć wcześniej okazję do wypowiedzenia się oraz zapewnić możliwość szerokiego publikowania podjętych decyzji;
wszystkie decyzje wydawane przez Komisję na podstawie niniejszego rozporządzenia podlegają kontroli Trybunału Sprawiedliwości zgodnie z warunkami określonymi w Traktacie; ponadto, zgodnie z art. 172, koniecznym jest przyznanie Trybunałowi Sprawiedliwości nieograniczonej jurysdykcji w odniesieniu do decyzji, w których Komisja nakłada grzywny i okresowe kary pieniężne;
jest właściwe, aby wyłączyć spod zakazu ustanowionego w art. 85 ust. 1 pewne porozumienia, decyzje i praktyki uzgodnione, o ile ich wyłącznym celem i skutkiem jest osiągnięcie technicznych ulepszeń i współpracy;
mając na uwadze specyficzne cechy transportu lotniczego, w pierwszej kolejności same przedsiębiorstwa muszą badać, czy ich porozumienia, decyzje i praktyki uzgodnione są zgodne z regułami konkurencji i dlatego zobowiązanie przedsiębiorstw do ich zgłaszania Komisji nie jest obowiązkowe;
przedsiębiorstwa mogą zwrócić się do Komisji w celu uzyskania potwierdzenia, czy ich porozumienia, decyzje i praktyki uzgodnione są zgodne z prawem; w tym celu należy ustanowić uproszczoną procedurę;
niniejsze rozporządzenie nie przesądza o stosowaniu art. 90 Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zakres
1.
Niniejsze rozporządzenie ustala szczegółowe zasady stosowania art. 85 i 86 Traktatu do usług transportu lotniczego.
2.
Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie tylko do międzynarodowego transportu lotniczego między portami lotniczymi Wspólnoty.
Artykuł 2
Wyłączenie niektórych porozumień technicznych
1.
Zakaz ustanowiony w art. 85 ust. 1 Traktatu nie ma zastosowania do porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych wymienionych w Załączniku, jeżeli ich wyłącznym celem lub skutkiem jest osiągnięcie usprawnień lub współpracy technicznej.
Lista ta nie jest wyłączna.
2.
W razie potrzeby Komisja przedłoży Radzie propozycje w sprawie zmiany listy zawartej w Załączniku.
Artykuł 3
Postępowanie ze skargi lub z własnej inicjatywy Komisji
1.
Komisja, działając na podstawie skargi lub z własnej inicjatywy, wszczyna postępowanie w celu doprowadzenia do zaniechania naruszania art. 85 ust. 1 lub art. 86 Traktatu.
Skargi mogą być wnoszone przez:
a) Państwa Członkowskie,
b) osoby fizyczne lub prawne, które wykażą uzasadniony interes.
2.
Komisja, na wniosek odnośnych przedsiębiorstw lub związków przedsiębiorstw, może stwierdzić, że na podstawie art. 85 ust. l lub art. 86 Traktatu i biorąc pod uwagę znane jej okoliczności, nie ma powodu, aby podejmować działania przeciwko porozumieniu, decyzji lub praktyce uzgodnionej.
Artykuł 4
Wyniki postępowania ze skargi lub z inicjatywy własnej Komisji
1.
W przypadku gdy Komisja stwierdzi, że nastąpiło naruszenie art. 85 ust. 1 lub art. 86 Traktatu, może, w formie decyzji, zażądać zaniechania naruszenia przez uczestniczące przedsiębiorstwa lub związki przedsiębiorstw.
Nie naruszając innych przepisów niniejszego rozporządzenia, Komisja może, przed wydaniem decyzji zgodnie z ust. l, skierować do odnośnych przedsiębiorstw lub związków przedsiębiorstw zalecenie zaniechania naruszenia.
2.
W przypadku gdy Komisja, działając na podstawie wniesionej skargi, stwierdzi, że na podstawie przedstawionych dowodów nie ma podstaw do interwencji na mocy art. 85 ust. 1 lub 86 Traktatu w odniesieniu do porozumienia, decyzji lub praktyki uzgodnionej, wyda decyzję odrzucającą skargę jako bezzasadną.
3.
Jeżeli Komisja, działając albo na podstawie wniesionej skargi, albo z własnej inicjatywy, stwierdzi, że porozumienie, decyzja lub praktyka uzgodniona spełnia przepisy zarówno art. 85 ust. 1 i art. 85 ust. 3 Traktatu, wyda decyzję stosującą art. 85 ust. 3.
Decyzja ta określa datę, od której wchodzi ona w życie.
Data ta może być datą wcześniejszą od daty decyzji.
Artykuł 5
Stosowanie art. 85 ust. 3 TraktatuUwagi
1.
Przedsiębiorstwa i związki przedsiębiorstw żądające zastosowania art. 85 ust. 3 Traktatu w odniesieniu do porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych objętych przepisami art. 85 ust. 1, których są stronami, mogą wystąpić o to z wnioskiem do Komisji.
2.
Jeżeli Komisja uzna wniosek za dopuszczalny i posiada wszystkie dostępne dowody, a przeciwko danemu porozumieniu, decyzji lub praktyce uzgodnionej nie zostało podjęte żadne działanie na podstawie art. 3, to opublikuje, najszybciej jak to jest możliwe, w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich streszczenie wniosku i wezwie wszystkie zainteresowane strony trzecie do złożenia uwag do Komisji w terminie 30 dni.
Publikacja uwzględnia uzasadnione interesy przedsiębiorstw dotyczące ich tajemnic handlowych.
3.
Jeżeli Komisja nie zawiadomi wnioskodawców w terminie 90 dni od daty takiej publikacji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich o istnieniu poważnych wątpliwości co do stosowania art. 85 ust. 3, to porozumienie, decyzja lub praktyka uzgodniona jest wyłączona spod zakazu w zakresie, w jakim odpowiada charakterystyce podanej we wniosku, w okresie, który już upłynął i przez okres maksymalnie sześciu lat od daty publikacji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Jeżeli Komisja stwierdzi po upływie 90 dni, ale przed upływem sześciu lat, że warunki zastosowania art. 85 ust. 3 nie są spełnione, wyda decyzję stwierdzającą, że zakaz określony w art. 85 ust. 1 ma zastosowanie. Decyzja może mieć skutek wsteczny, jeżeli zainteresowane strony podały nieprawdziwe informacje lub jeżeli nadużyły wyłączenia spod art. 85 ust. 1 lub naruszyły art. 86.
4.
Komisja może zawiadomić o tym wnioskodawców zgodnie z ust. 3, akapit pierwszy; musi ich natomiast zawiadomić na żądaniePaństwa Członkowskiego w terminie 45 dni od daty wysłania do Państwa Członkowskiego wniosku zgodnie z art. 8 ust. 2.
Żądanie musi być uzasadnione na gruncie okoliczności odnoszących się do reguł konkurencji zawartych w Traktacie.
Jeżeli stwierdzi ona, że spełnione są warunki art. 85 ust. 1 i art. 85 ust. 3, wyda decyzję stosującą art. 85 ust. 3. Decyzja określa datę, od której wchodzi ona w życie. Data ta może być datą wcześniejszą od daty wniosku.
Artykuł 6
Okres obowiązywania i cofnięcie decyzji wydanej na podstawie art. 85 ust. 3
1.
Każda decyzja stosująca art. 85 ust. 3 Traktatu podjęta na podstawie art. 4 lub 5 niniejszego rozporządzenia określa okres, w jakim jest ważna; zazwyczaj okres ten nie jest krótszy niż sześć lat.
Do decyzji mogą być dołączone obowiązki i warunki.
2.
Decyzja może być na wniosek odnowiona, jeśli przesłanki art. 85 ust. 3 są nadal spełnione.
3.
Komisja może decyzję cofnąć lub zmienić albo zakazać stronom określonych działań:
a) jeśli zmieniły się jakiekolwiek okoliczności faktyczne stanowiące podstawę wydania decyzji; lub
b) jeśli strony naruszają jeden z obowiązków powiązanych z decyzją; lub
c) jeśli decyzja opiera się na nieprawdziwych informacjach albo została wydana w wyniku podstępu; lub
d) jeśli strony nadużywają wyłączenia spod przepisów art. 85 ust. l Traktatu, przyznanego im decyzją.
W przypadkach, do których mają zastosowanie lit. b), c) i d), decyzja może być cofnięta ze skutkiem wstecz.
Artykuł 7
Właściwość
Z zastrzeżeniem kontroli decyzji Komisji przez Trybunał Sprawiedliwości, jest ona wyłącznie właściwa do stwierdzania, że art. 85 ust. l nie znajduje zastosowania zgodnie z art. 85 ust. 3 Traktatu.
Organy Państw Członkowskich zachowują kompetencje do decydowania, czy jakakolwiek sprawa podlega przepisom art. 85 ust. 1 lub art. 86, do czasu rozpoczęcia postępowania przez Komisję w celu podjęcia decyzji w danej sprawie lub wysłania zawiadomienia zgodnie z art. 5 ust. 3 akapit pierwszy niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 8
Współpraca z władzami Państw Członkowskich
1.
Komisja prowadzi postępowanie określone w ust. l w ścisłej i stałej współpracy z właściwymi władzami Państw Członkowskich; mają one prawo do wyrażania stanowiska odnośnie dotego postępowania.
2.
Komisja niezwłocznie przekazuje właściwym władzom Państw Członkowskich kopie skarg i wniosków oraz najważniejszych dokumentów wysłanych do niej lub wysłanych przez nią w trakcie postępowania.
3. Przed podjęciem każdej decyzji w wyniku postępowania na podstawie art. 3 lub decyzji na podstawie art. 5 ust. 3 akapit drugi, albo na podstawie art. 5 ust. 4 akapit drugi lub na podstawie art. 6, należy zasięgnąć opinii Komitetu Doradczego ds. Porozumień i Pozycji Dominujących w Transporcie Lotniczym. Również przed przyjęciem przepisów wykonawczych określonych w art. 19 należy zasięgnąć opinii Komitetu Doradczego.
4.
Komitet Doradczy składa się z urzędników posiadających wiedzę w zakresie transportu lotniczego oraz porozumień ograniczających konkurencję i pozycji dominujących.
Każde Państwo Członkowskie mianuje dwóch urzędników, którzy będą je reprezentować, z których każdy, w przypadku niemożliwości uczestniczenia, może być zastąpiony przez innego urzędnika.
5.
Zasięgnięcie opinii następuje na wspólnym posiedzeniu zwoływanym przez Komisję; takie posiedzenie odbywa się najwcześniej czternaście dni od daty wysłania zawiadomienia o zwołaniu posiedzenia.
Takie zawiadomienie, odnośnie do każdej rozpatrywanej sprawy, zawiera streszczenie sprawy wraz ze wskazaniem najważniejszych dokumentów oraz wstępny projekt decyzji.
6.
Komitet Doradczy może wydać opinię bez względu na nieobecność któregokolwiek z jego członków lub ich zastępców.
Sprawozdanie z wyników procedury zasięgnięcia opinii załącza się do projektu decyzji.
Nie zostaje ono podane do wiadomości publicznej.
Artykuł 9
Żądanie informacji
1.
Komisja, wykonując zadania powierzone jej na mocy niniejszego rozporządzenia, może zażądać wszelkich niezbędnych informacji od rządów i właściwych władz Państw Członkowskich oraz od przedsiębiorstw i związków przedsiębiorstw.
2.
Jeśli Komisja skieruje wniosek o udzielenie informacji do przedsiębiorstwa lub związku przedsiębiorstw, przekazuje jednocześnie kopię tego żądania właściwym władzom Państwa Członkowskiego, na którego terytorium znajduje się siedziba przedsiębiorstwa lub związku przedsiębiorstw.
3.
W swoim wniosku Komisja wskazuje podstawę prawną i cel wniosku oraz kary przewidziane w art. 15 ust. l lit. b) w przypadku udzielenia nieprawdziwych informacji.
4.
Do udzielenia informacji są zobowiązani właściciele przedsiębiorstwa lub ich przedstawiciele, a w przypadku osób prawnych, spółek, firm lub stowarzyszeń niemających osobowości prawnej - osoby powołane do ich reprezentacji zgodnie z ustawą lub statutem.
5. Jeżeli przedsiębiorstwo lub związek przedsiębiorstw nie podadzą żądanych informacji w terminie wyznaczonym przez Komisję lub podadzą informacje niepełne, Komisja zażąda podania informacji w formie decyzji. Decyzja określa, jakie informacje są wymagane, wyznacza stosowny termin, w którym informacje mają być podane, oraz wskazuje na sankcje określone w art. 12 ust. 1 lit. b) i art. 13 ust. 1 lit. c) oraz na prawo poddania decyzji kontroli Trybunału Sprawiedliwości.
6.
Komisja przekazuje jednocześnie kopię decyzji właściwym władzom Państw Członkowskich, na których terytorium znajduje się siedziba przedsiębiorstwa lub związku przedsiębiorstw.
Artykuł 10
Kontrole przeprowadzane przez władze Państw Członkowskich
1. Na żądanie Komisji, właściwe władze Państw Członkowskich przeprowadzają kontrole, które Komisja uważa za konieczne na podstawie art. 11 ust. l, albo których przeprowadzenie nakazała w decyzji zgodnie art. 11 ust. 3. Urzędnicy właściwych władz Państw Członkowskich odpowiedzialni za przeprowadzenie kontroli wykonują swoje uprawnienia, przedkładając pisemne upoważnienie właściwych władz tego Państwa Członkowskiego, na którego terytorium ma być przeprowadzona kontrola.
2.
Urzędnicy Komisji, na wniosek Komisji lub na wniosek właściwych władz Państwa Członkowskiego, na którego obszarze ma być przeprowadzana kontrola, mogą wspierać urzędników tych władz przy wykonywaniu ich zadań.
Artykuł 11
Uprawnienia kontrolne Komisji
1.
Przy wykonywaniu zadań przyznanych niniejszym rozporządzeniem Komisja może przeprowadzić wszelkie niezbędne kontrole w przedsiębiorstwach i związkach przedsiębiorstw.
W tym zakresie upoważnieni urzędnicy Komisji są uprawnieni do:
a) kontrolowania ksiąg i innych dokumentów handlowych;
b) sporządzania kopii i wyciągów z ksiąg i dokumentów handlowych;
c) żądania ustnych wyjaśnień na miejscu;
d) wstępu do pomieszczeń, na teren i do pojazdów przedsiębiorstw.
2.
Urzędnicy Komisji upoważnieni do przeprowadzenia takich kontroli wykonują swoje uprawnienia po przedstawieniu pisemnego upoważnienia wskazującego przedmiot i cel kontroli oraz kary określone w art. 12 ust. 1 lit. c) na wypadek gdy przedstawione księgi i inne dokumenty handlowe są niepełne.
W stosownym czasie przed rozpoczęciem kontroli Komisja informuje właściwy organ Państwa Członkowskiego, na którego terytorium kontrola ma być przeprowadzona, o tej kontroli i o tożsamości upoważnionych urzędników.
3. Przedsiębiorstwa i związki przedsiębiorstw poddają się kontrolom nakazanym decyzją Komisji. W decyzji określa się przedmiot i cel kontroli, termin jej rozpoczęcia i kary przewidziane w art. 12 ust. l lit. c) oraz w art. 13 ust. l lit. d), a także prawo poddania decyzji kontroli Trybunału Sprawiedliwości.
4.
Komisja podejmuje decyzje określone w ust. 3 po konsultacji z właściwymi władzami Państwa Członkowskiego, na którego terytorium ma być przeprowadzana kontrola.
5.
Urzędnicy właściwych władz Państwa Członkowskiego, na którego terytorium ma być przeprowadzana kontrola, mogą na wniosek tego organu lub na wniosek Komisji wspierać urzędników Komisji przy wykonywaniu ich zadań.
6.
Jeżeli przedsiębiorstwo sprzeciwia się przeprowadzeniu kontroli nakazanej na mocy niniejszego artykułu, zainteresowane Państwo Członkowskie udzieli niezbędnej pomocy urzędnikom upoważnionym przez Komisję w celu umożliwienia przeprowadzenia takiej kontroli.
Państwa Członkowskie, po zasięgnięciu opinii Komisji, podejmą środki niezbędne w tym celu przed dniem 31 lipca 1989 r.
Artykuł 12
Grzywny
1.
Komisja może, w formie decyzji, nakładać na przedsiębiorstwa i związki przedsiębiorstw grzywny w wysokości 100- 5000 jednostek rozliczeniowych, jeśli umyślnie lub na skutek niedbalstwa:
a) dostarczyły one nieprawdziwych lub wprowadzających w błąd informacji we wniosku, określonym w art. 3 ust. 2 lub w art. 5; lub
b) udzielają nieprawdziwych informacji żądanych zgodnie z art. 9 ust. 3 lub 5 lub nie udzielają informacji w terminie wyznaczonym w decyzji podjętej na podstawie art. 9 ust. 5; lub
c) w przypadku kontroli na podstawie art. 10 i 11 nie przedkładają wszystkich żądanych ksiąg albo innych dokumentów handlowych lub nie dopuszczają kontroli nakazanej w drodze decyzji zgodnie z art. 11 ust. 3.
2.
Komisja może nałożyć, w drodze decyzji, na przedsiębiorstwa i związki przedsiębiorstw grzywnyw wysokości 1000-1000000 jednostek rozliczeniowych albo ponad tę kwotę do 10 % wartości osiągniętego w poprzednim roku gospodarczym obrotu każdego z przedsiębiorstw uczestniczących w naruszeniu, jeśli umyślnie lub przez niedbalstwo:
a) naruszają art. 85 ust. 1 lub art. 86 Traktatu;
b) naruszają obowiązki nałożone zgodnie z art. 6 ust. 1 niniejszego rozporządzenia.
Przy ustalaniu wysokości grzywny należy uwzględnić oprócz wagi naruszenia także okres trwania tego naruszenia.
3.
Artykuł 8 stosuje się.
4.
Decyzje wydawane na podstawie ust. 1 i 2 nie mają charakteru karno-prawnego.
5. Grzywny przewidziane w ust. 2 lit. a) nie są nakładane w odniesieniu do działań podjętych po wysłaniu wniosku do Komisji, ale przed jej decyzją stosującą art. 85 ust. 3 Traktatu pod warunkiem że należą one do działalności określonej we wniosku.
Ustępu 5 nie stosuje się, jeśli Komisja poinformowała dane przedsiębiorstwa, że na podstawie wstępnego badania, w jej opinii, spełnione są przesłanki art. 85 ust. l Traktatu i że zastosowanie art. 85 ust. 3 nie jest uzasadnione.
Artykuł 13
Okresowe kary pieniężne
1.
Komisja może, w drodze decyzji, nakładać na przedsiębiorstwa i związki przedsiębiorstw okresowe kary pieniężne w wysokości 50-1000 jednostek rozliczeniowych za każdy dzień zwłoki, od chwili wskazanej w decyzji, w celu przymuszenia ich do:
a) zaniechania naruszania art. 85 ust. 1 lub art. 86 Traktatu, które Komisja nakazała na podstawie art. 4 niniejszego rozporządzenia;
b) zaniechania działania zakazanego na podstawie art. 6 ust. 3;
c) udzielania pełnych i prawdziwych informacji, których Komisja zażądała w decyzji wydanej na podstawie art. 9 ust. 5;
d) dopuszczania kontroli, nakazanej w drodze decyzji, wydanej na podstawie art. 11 ust. 3.
2.
Jeżeli przedsiębiorstwa lub związki przedsiębiorstw spełniły obowiązek, dla spełnienia którego została nałożona okresowa kara pieniężna, Komisja może ustalić ostateczną wysokość okresowej kary pieniężnej na poziomie niższym od kwoty, która wynikałaby z pierwszej decyzji.
3.
Artykuł 8 stosuje się.
Artykuł 14
Kontrola przez Trybunał Sprawiedliwości
Trybunał Sprawiedliwości ma nieograniczoną jurysdykcję w rozumieniu art. 172 Traktatu w odniesieniu do kontroli decyzji Komisji, w których nakładana jest grzywnalub okresowa kara pieniężna; może on nałożoną grzywnę lub okresową karę pieniężną uchylić, obniżyć lub podwyższyć.
Artykuł 15
Jednostka rozliczeniowa
Do celów stosowania art. 12-14 obowiązuje jednostka rozliczeniowa ecu, przewidziana przy sporządzaniu budżetu Wspólnoty zgodnie z art. 207 i 209 Traktatu.
Artykuł 16
Wysłuchanie stron i osób trzecich
1. Przed odmową wydania stwierdzenia wymienionego w art. 3 ust. 2 lub podjęciem decyzji na podstawie art. 4, art. 5 ust. 3 akapit drugi, art. 5 ust. 4, art. 6 ust. 3, art. 12 i art. 13, Komisja stworzy uczestniczącym przedsiębiorstwom lub związkom przedsiębiorstw możliwość bycia wysłuchanym w sprawach, co do których Komisja podnosi zarzuty.
2.
Jeżeli Komisja lub właściwe władze Państw Członkowskich uważają to za niezbędne, mogą wysłuchać również inne osoby fizyczne lub prawne.
Wnioski o wysłuchanie złożone przez takie osoby zostaną uwzględnione, jeżeli wykażą one wystarczający interes.
3.
Jeżeli Komisja zamierza wydać decyzję na podstawie art. 85 ust. 3 Traktatu, to opublikuje streszczenie odnośnych porozumień, decyzji lub praktyk uzgodnionych i wezwie wszystkie zainteresowane strony do przedstawienia uwag w terminie przez nią określonym, który nie może być krótszy niż jeden miesiąc.
Publikacje muszą uwzględniać uzasadnione interesy przedsiębiorstw w zachowaniu ich tajemnic handlowych.
Artykuł 17
Tajemnica zawodowa
1.
Informacje uzyskane w wyniku stosowania art. 9 i 11, wykorzystuje się tylko do celów, w których żądano informacji lub prowadzano kontrolę.
2.
Bez uszczerbku dla postanowień art. 16 i 18, Komisja oraz właściwe władze Państw Członkowskich oraz ich urzędnicy i inni pracownicy są zobowiązani do nie ujawniania informacji, uzyskanych w wyniku stosowania niniejszego rozporządzenia, i które ze względu na swój charakter chronione są tajemnicą zawodową.
3.
Postanowienia ust. l i 2 nie sprzeciwiają się publikowaniu przeglądów lub zestawień, które nie zawierają danych o poszczególnych przedsiębiorstwach lub związkach przedsiębiorstw.
Artykuł 18
Publikowanie decyzji
1. Komisja publikuje decyzje, które wydaje na podstawie art. 3 ust. 2, art. 4, art. 5 ust. 3 akapit drugi, art. 5 ust. 4 i art. 6 ust. 3.
2.
W publikacji podaje się strony i istotną treść decyzji; należy uwzględnić uzasadnione interesy przedsiębiorstw w ochronie ich tajemnic handlowych.
Artykuł 19
Przepisy wykonawcze
Komisja jest upoważniona do uchwalenia przepisów wykonawczych dotyczących formy, treści i innych elementów skarg na podstawie art. 3, wniosków na podstawie art. 3 ust. 2 i art. 5 i przesłuchań określonych w art. 16 ust. 1 i 2.
Artykuł 20
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1988 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3976/87
z dnia 14 grudnia 1987 r.
w sprawie stosowania art. 85 ust. 3 Traktatu do pewnych kategorii porozumień i praktyk uzgodnionych w sektorze transportu lotniczego
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 87,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (EWG) nr 3975/87 [4] ustanawia procedurę stosowania reguł konkurencji do przedsiębiorstw w sektorze transportu lotniczego; rozporządzenie Rady nr 17 [5] ustanawia procedurę stosowania tych zasad w stosunku do porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych, innych niż odnoszące się bezpośrednio do świadczenia usług transportu lotniczego;
art. 85 ust. 1 Traktatu można uznać za niemający zastosowania do niektórych kategorii porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych, które spełniają przesłanki art. 85 ust. 3;
wspólne przepisy stosowania art. 85 ust. 3 powinny być przyjęte w drodze rozporządzenia zgodnie z art. 87; zgodnie z art. 87 ust. 2 lit. b) takie rozporządzenie musi ustanawiać szczegółowe zasady stosowania art. 85 ust. 3, z jednej strony biorąc pod uwagę potrzebę zapewnienia efektywnego nadzoru, a z drugiej uproszczenia w możliwie jak największym stopniu administracji; zgodnie z art. 87 ust. 2 lit. d) takie rozporządzenie jest wymagane w celu właściwego określenia odpowiednich funkcji Komisji i Trybunału Sprawiedliwości;
dotychczas sektorem transportu lotniczego rządziła sieć porozumień międzynarodowych, dwustronnych umów zawieranych pomiędzy państwami oraz dwustronnych i wielostronnych umów zawieranych między przewoźnikami lotniczymi; zmiany w międzynarodowym systemie regulacji prawnych, konieczne do zapewnienia zwiększonej konkurencji, powinny być wprowadzane stopniowo, tak aby sektor transportu lotniczego dysponował czasem na dostosowanie;
z tego powodu Komisja powinna mieć możliwość uznania, w formie rozporządzenia, że przepisy art. 85 ust. 1 nie mają zastosowania do niektórych kategorii porozumień między przedsiębiorstwami, decyzji związków przedsiębiorstw i praktyk uzgodnionych;
należy ustanowić, na jakich warunkach i w jakich okolicznościach Komisja może korzystać z takich kompetencji w bliskim i stałym porozumieniu z właściwymi władzami Państw Członkowskich;
w szczególności pożądane jest przyznanie wyłączeń grupowych dla niektórych kategorii porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych; wyłączenia te powinny być przyznane na czas ograniczony, podczas którego przewoźnicy lotniczy mogą przystosować się do bardziej konkurencyjnego otoczenia; Komisja, w ścisłym porozumieniu z Państwami Członkowskimi, powinna być w stanie precyzyjnie określić zakres tych wyłączeń oraz powiązane z nimi warunki;
wyłączenie nie może mieć miejsca, jeżeli przepisy art. 85 ust. 3 nie są spełnione; Komisja powinna być zatem właściwa do podjęcia odpowiednich środków, w przypadku gdy porozumienie wywołuje skutki sprzeczne z art. 85 ust. 3; w pierwszej kolejności Komisja powinna kierować zalecenia do stron porozumienia, a dopiero później podejmować decyzje;
rozporządzenie to nie stanowi uszczerbku dla stosowania art. 90 Traktatu;
szefowie państw i rządów uzgodnili na spotkaniu w czerwcu 1986 r., że wewnętrzny rynek transportu lotniczego powinien być zbudowany do 1992 r. w ramach działań Wspólnoty, prowadzących do wzmocnienia spójności gospodarczej i społecznej; przepisy tego rozporządzenia, wraz z dyrektywą Rady 87/601/EWG z dnia 14 grudnia 1987 r. w sprawie taryf na regularnych połączeniach lotniczych między Państwami Członkowskimi [6] i decyzją Rady 87/602/EWG z dnia 14 grudnia 1987 r. w sprawie podziału między przewoźników lotniczych zdolności przewozów pasażerskich w zakresie regularnych usług lotniczych między Państwami Członkowskimi i dostępu przewoźników lotniczych do regularnych usług lotniczych na trasach między Państwami Członkowskimi [7], są pierwszym krokiem w tym kierunku, a Rada, aby zrealizować cele ustanowione przez szefów państw i rządów, podejmie dalsze środki liberalizujące po zakończeniu trzyletniego okresu wstępnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do międzynarodowego transportu lotniczego między portami lotniczymi Wspólnoty.
Artykuł 2
1. Z zastrzeżeniem dla stosowania rozporządzenia (EWG) nr 3975/87 i zgodnie z art. 85 ust. 3 Traktatu Komisja może uznać w drodze rozporządzenia, że art. 85 ust. 1 nie ma zastosowania dla niektórych kategorii porozumień między przedsiębiorstwami, decyzji związków przedsiębiorstw oraz praktyk uzgodnionych.
2.
W szczególności Komisja może wydać rozporządzenie dotyczące porozumień, decyzji lub praktyk uzgodnionych, mających na celu którekolwiek z poniższych:
- wspólne planowanie i koordynowanie zdolności przewozowych na regularnych połączeniach lotniczych, zapewniających rozłożenia usług na mniej obciążone godziny dnia lub na mniej obciążone okresy lub na mniej obciążone linie, tak długo jak każda ze stron może odstąpić bezkarnie od takich porozumień, decyzji lub praktyk uzgodnionych oraz jeżeli nie jest wymagane zawiadomienie przez nią, w terminie dłuższym niż trzy miesiące, o jej zamiarze nieuczestniczenia we wspólnym planowaniu i koordynowaniu w następnych okresach,
- podział dochodu z regularnych połączeń lotniczych, o ile transfer nie przekracza 1 % łącznych dochodów uzyskiwanych na danym połączeniu przez stronę przekazującą przychody, żadne koszty nie są dzielone ani nie są akceptowane przez stronę przekazującą, a transfer jest dokonywany w ramach wyrównania strat poniesionych przez stronę, na której rzecz dokonywany jest transfer, w wyniku obsługiwania lotów w mniej obciążonych godzinach dnia lub w mniej obciążonych okresach,
- konsultacje w celu wspólnego przygotowania propozycji stawek, taryf i warunków przewozu pasażerów i bagażu na regularnych połączeniach lotniczych, pod warunkiem, że konsultacje w tej sprawie są dobrowolne, że przewoźnicy lotniczy nie będą związani ich wynikami oraz że Komisja i Państwa Członkowskie, których przewoźników lotniczych konsultacje dotyczą, mogą uczestniczyć we wszystkich tych konsultacjach w charakterze obserwatorów,
- przydział czasu na start i lądowanie w portach lotniczych i harmonogram portowy, pod warunkiem że zainteresowani przewoźnicy lotniczy są uprawnieni do udziału w takich porozumieniach, że krajowe i wielostronne procedury takich porozumień są przejrzyste i uwzględniają wszelkie ograniczenia oraz zasady podziału, określone przez krajowe i międzynarodowe władze oraz wszelkie prawa, które przewoźnicy lotniczy zwyczajowo nabyli w poprzednich okresach,
- wspólne nabycie, prace rozwojowe i obsługę komputerowych systemów rezerwacji, związanych z rozkładem lotów, rezerwacją i sprzedażą biletów przez przedsiębiorstwa transportu lotniczego, pod warunkiem że przewoźnicy lotniczy Państw Członkowskich mają dostęp do systemów na równych prawach, że uczestniczący w nich przewoźnicy oferują swoje usługi na niedyskryminacyjnych podstawach oraz że każdy uczestnik może wycofać się z systemu za właściwym wypowiedzeniem,
- techniczną i operacyjną obsługę naziemną w portach lotniczych, obejmującą holowanie samolotów, uzupełnianie paliwa, sprzątanie i zapewnienie bezpieczeństwa,
- obsługę pasażerów, poczty, ładunków i bagażu w portach lotniczych,
- usługi zapewniające serwowanie posiłków w czasie lotów.
3.
Z zastrzeżeniem dla przepisów ust. 2 takie rozporządzenia Komisji określają kategorie porozumień, decyzji lub praktyk uzgodnionych, do których się odnoszą, oraz określają w szczególności:
a) ograniczenia lub klauzule, które mogą lub nie mogą występować w porozumieniach, decyzjach i praktykach uzgodnionych;
b) klauzule, które muszą być zawarte w porozumieniach, decyzjach i praktykach uzgodnionych, oraz wszelkie inne warunki, które muszą być spełnione.
Artykuł 3
Każde rozporządzenie przyjęte przez Komisję zgodnie z art. 2 wygasa dnia 31 stycznia 1991 r.
Artykuł 4
Rozporządzenia przyjęte zgodnie z art. 2 zawierają przepis, że stosują się ze skutkiem wstecz do porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych, które istniały w dniu wejścia w życie tych rozporządzeń.
Artykuł 5
Przed przyjęciem rozporządzenia Komisja opublikuje jego projekt i zaprasza wszystkie zainteresowane osoby i organizacje do przedstawienia opinii w rozsądnym terminie wyznaczonym przez Komisję, nie krótszym niż jeden miesiąc.
Artykuł 6
Przed publikacją projektu rozporządzenia oraz przed jego przyjęciem Komisja zasięga opinii Komitetu Doradczego ds. Porozumień i Pozycji Dominujących w Transporcie Lotniczym, ustanowionego na podstawie art. 8 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 3975/87.
Artykuł 7
1.
W przypadku gdy dane osoby naruszają warunek lub zobowiązanie, związane z wyłączeniem przyznanym na podstawie rozporządzenia przyjętego zgodnie z art. 2, Komisja może podjąć działania zmierzające do zapobieżenia takiemu naruszeniu, poprzez:
- wydanie zaleceń danym osobom, oraz
- w przypadku niewykonania przez takie osoby tych zaleceń oraz zależnie od wagi naruszenia, o którym mowa, przyjęcie decyzji zakazującej ich działalności lub zobowiązującej je do wykonania określonych czynności albo pozbawienie ich korzystania z wyłączenia grupowego, z którego korzystały, przyznając im jednocześnie indywidualne wyłączenie zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3975/87, lub pozbawienie ich korzystania z wyłączenia grupowego, z którego korzystały.
2. W przypadku gdy Komisja z własnej inicjatywy lub na żądanie Państwa Członkowskiego, osób fizycznych lub prawnych, wykazujących uzasadniony interes, uzna, że w określonym przypadku porozumienie, decyzja lub praktyki uzgodnione, do których stosuje się wyłączenie grupowe przyznane na mocy rozporządzenia przyjętego zgodnie z art. 2 ust. 2, wywiera jednak skutki sprzeczne z art. 85 ust. 3 lub zakazane przez art. 86, może pozbawić korzystania z grupowego wyłączenia w przypadku tych porozumień, decyzji lub praktyk uzgodnionych oraz podjąć wszelkie właściwe środki, zgodnie z art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 3975/87, w celu zaprzestania tych naruszeń.
3.
Przed podjęciem decyzji na mocy ust. 2 Komisja może skierować do danych osób zalecenia zaniechania naruszeń.
Artykuł 8
Rada podejmuje decyzję w sprawie zmiany niniejszego rozporządzenia w terminie do dnia 30 czerwca 1990 r. na podstawie wniosku Komisji, przedstawionego do dnia 1 listopada 1989 r.
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1988 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3985/87
z dnia 22 grudnia 1987 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustanawia nomenklaturę towarową zwaną dalej "Nomenklaturą Scaloną" w celu jednoczesnego spełnienia wymogów zarówno Wspólnej Taryfy Celnej i statystyk w dziedzinie handlu zewnętrznego Wspólnoty;
niektóre rozporządzenia w sprawie wspólnej organizacji rynków rolnych przewidują, że nomenklatura taryfowa wynikająca z ich stosowania włączona jest do Nomenklatury Scalonej; w razie potrzeby zmieniają one cła; dlatego właściwe jest włączenie do niniejszego rozporządzenia wszystkich zmian zawartych w rozporządzeniach przyjętych w ramach wspólnej polityki rolnej;
dnia 24 listopada 1987 r. Rada ustaliła umowne stawki celne stosowane do niektórych towarów z działu 85 Nomenklatury Scalonej; właściwym jest włączenie tych stawek do Nomenklatury Scalonej;
w celu zapewnienia jednolitej interpretacji i stosowania Nomenklatury Scalonej, właściwe jest wyjaśnienie niektórych terminów używanych w sekcji XI Nomenklatury poprzez wprowadzenie trzech uwag dodatkowych;
w celu poprawy terminologii Nomenklatury Scalonej konieczne jest wprowadzenie pewnych zmian o charakterze redakcyjnym;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Nomenklatury;
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W Nomenklaturze Scalonej załączonej do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 niniejszym wprowadza się zmiany zgodnie z niniejszym Załącznikiem.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1988 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3986/87
z dnia 22 grudnia 1987 r.
zmieniające w wyniku wprowadzenia Nomenklatury Scalonej niektóre rozporządzenia dotyczące wprowadzania wspólnej organizacji rynków mięsa drobiowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3985/87 [2], w szczególności jego art. 15 ust. 1 akapit drugi,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3907/87 z dnia 22 grudnia 1987 r. zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2777/75 w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego [3], w szczególności jego art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z art. 15 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 2658, Komisja przeprowadza techniczne dostosowania aktów Wspólnoty odnoszących się do Nomenklatury Scalonej; zmiany w treści dotyczącej sektora mięsa drobiowego przeprowadzane są zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 17 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2777/75 [4], na mocy art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3907/87;
szereg rozporządzeń dotyczących sektora mięsa drobiowego musi zostać dostosowanych technicznie oraz, w przypadku niektórych punktów treści, z uwzględnieniem zastosowania nowej Nomenklatury Scalonej opartej na Zharmonizowanym Systemie Oznaczania i Kodowania Towarów, który ma zastąpić Konwencję z dnia 15 grudnia 1950 r. w sprawie nomenklatury klasyfikacji towarów w taryfach celnych;
z uwagi na ilość i treść tekstów wymagających takich dostosowań, wszystkie rozporządzenia mające zostać dostosowane powinny być zgrupowane w jednym rozporządzeniu zmieniającym;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 565/68 z dnia 24 kwietnia 1968 r. w sprawie nieustalania dodatkowych kwot za ubite kaczki przywożone z Polski [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2039/73 [6], otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Opłaty wyrównawcze, ustalone zgodnie z art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2777/75, nie są zwiększane o dodatkową kwotę w odniesieniu do przywozu następujących produktów objętych podpozycją ex2007 Nomenklatury Scalonej, pochodzących lub dostarczanych z Polski:
a) ptactwo z gatunków Gallus domesticus, niecięte na kawałki:
- oskubane i bez jelit, z głowami i łapami, znane jako "kurczaki 83 %",
- oskubane i wypatroszone, bez głów i łap, ale z szyjami, sercami, wątróbkami i żołądkami, znane jako "kurczaki 70 %",
- oskubane i wypatroszone, bez głów i łap oraz bez szyj, serc, wątróbek i żołądków, znane jako "kurczaki 65 %" lub inaczej prezentowane;
b) kaczki, niecięte na kawałki:
- oskubane, bez krwi i jelit, ale niewypatroszone, z głowami, i łapami, znane jako "kaczki 85 %",
- oskubane i wypatroszone, bez głów i łap, ale z szyjami, sercami, wątróbkami i żołądkami, znane jako "kaczki 70 %",
- oskubane i wypatroszone, bez głów i łap oraz bez szyj, serc, wątróbek i żołądków, znane jako "kaczki 63 %" lub inaczej prezentowane;
c) gęsi, niecięte na kawałki:
- oskubane, bez krwi, niewypatroszone, z głowami, i łapami, znane jako "gęsi 82 %",
- oskubane i wypatroszone, bez głów i łap, z sercami i żołądkami lub bez serc i żołądków, znane jako "gęsi 75 %" lub inaczej prezentowane."
Artykuł 2
Artykuł 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2261/69 z dnia 13 listopada 1969 r. w sprawie zaniechania ustalania kwoty dodatkowej w odniesieniu do ubitych kaczek i gęsi przywożonych z Rumunii dotyczącego nieustalania dodatkowych kwot za ubite kaczki i gęsi przywożone z Rumunii [7], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2039/73, otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Opłaty wyrównawcze, ustalone zgodnie z art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2777/75, nie są zwiększane o dodatkową kwotę w odniesieniu do przywozu następujących produktów objętych podpozycją ex0207 Nomenklatury Scalonej, pochodzących lub dostarczanych z Rumunii:
a) kaczki, niecięte na kawałki:
- oskubane, bez krwi i jelit, ale niewypatroszone, z głowami, i łapami, znane jako "kaczki 85 %",
- oskubane i wypatroszone, bez głów i łap, ale z szyjami, sercami, wątróbkami i żołądkami, znane jako "kaczki 70 %",
- oskubane i wypatroszone, bez głów i łap oraz bez szyj, serc, wątróbek i żołądków, znane jako "kaczki 63 %" lub inaczej prezentowane;
b) gęsi, niecięte na kawałki:
- oskubane, bez krwi, niewypatroszone, z głowami, i łapami, znane jako "gęsi 82 %",
- oskubane i wypatroszone, bez głów i łap, z sercami i żołądkami lub bez serc i żołądków, znane jako "gęsi 75 %" lub inaczej prezentowane."
Artykuł 3
Artykuł 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2474/70 z dnia 7 grudnia 1970 r. w sprawie nieustalania dodatkowej kwoty za ubite indyki przywożone z Polski [8] otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Opłaty wyrównawcze, ustalone zgodnie z art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2777/75, nie są zwiększane o dodatkową kwotę w odniesieniu do przywozu ubitych indyków objętych podpozycjami 02071031, 02071039 i 020722 Nomenklatury Scalonej, pochodzących lub dostarczanych z Polski."
Artykuł 4
Załączniki I i II do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2778/75 z dnia 29 października 1975 r. ustanawiające zasady obliczania opłaty wyrównawczej i ceny zaporowej dla mięsa drobiowego [9], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3233/86 [10], zastępuje się załącznikami I i II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 5
Załącznik do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3011/79 z dnia 20 grudnia 1979 r. ustalającego współczynniki dla obliczania opłat wyrównawczych w odniesieniu do uzyskanych produktów mięsa drobiowego i uchylającego rozporządzenie nr 199/67/EWG [11], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1507/82 [12], zastępuje się załącznikiem III do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1988 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3987/87
z dnia 22 grudnia 1987 r.
zmieniające różne rozporządzenia zapewniające wspólne stosowanie wspólnej organizacji rynków w sektorach jaj i mięsa drobiowego w wyniku wprowadzenia Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3985/87 [2], w szczególności jego art. 15 ust. 1 akapit drugi,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3907/87 z dnia 22 grudnia 1987 r. zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2777/75 w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze mięsa drobiowego [3], w szczególności jego art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z art. 5 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 Komisja przeprowadza techniczne dostosowania aktów Wspólnoty odnoszących się do Nomenklatury Scalonej; zmiany w treści dotyczącej sektora mięsa drobiowego przeprowadzane są zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 27 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2777/75 [4], zgodnie z art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3907/87;
podstawowe rozporządzenie Rady (EWG) nr 2771/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj [5] zostało zmienione rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 4000/87 [6], dostosowującym, zgodnie z Nomenklaturą Scaloną, występujące tam wyszczególnienie towarów i pozycje taryfy;
szereg wspólnych rozporządzeń wykonawczych w sektorach mięsa drobiowego i jaj musi zostać dostosowany technicznie oraz, w przypadku niektórych punktów treści dotyczących sektora mięsa drobiowego, należy wziąć pod uwagę zastosowanie nowej Nomenklatury Scalonej opartej na Zharmonizowanym Systemie Oznaczania i Kodowania Towarów, który zastąpić ma Konwencję z dnia 15 grudnia 1950 r. w sprawie nomenklatury klasyfikacji towarów w taryfach celnych;
z uwagi na ilość i treść tekstów wymagających takich dostosowań wszystkie rozporządzenia mające zostać dostosowane powinny być zgrupowane w jednym rozporządzeniu zmieniającym;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2164/72 z dnia 3 października 1972 r. w sprawie zaniechania ustalania dodatkowych kwot w odniesieniu do przywozu jaj oraz ubitych kurcząt i gęsi z Bułgarii [7] otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Opłaty wyrównawcze ustalone zgodnie z art. 3 rozporządzeń (EWG) nr 2771/75 i (EWG) nr 2777/75 nie są zwiększane o dodatkową kwotę w odniesieniu do przywozu produktów pochodzących lub dostarczanych z Bułgarii:
Kod CN _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_
0207 _BAR_ Mięso i jadalne podroby z drobiu z pozycji 0105, świeże, chłodzone lub mrożone _BAR_
020710 _BAR_ Drób niecięty na kawałki, świeży lub schłodzony _BAR_
_BAR_ Ptactwo z gatunku Gallus domesticus _BAR_
02071011 _BAR_ Oskubane i bez jelit, z głowami i łapami, znane jako "kurczaki 83 %" _BAR_
02071015 _BAR_ Oskubane i wypatroszone, bez głów i łap, ale z szyjami, sercami, wątrobami i żołądkami, znane jako "kurczaki 70 %" _BAR_
02071019 _BAR_ Oskubane i wypatroszone, bez głów i łap oraz bez szyj, serc, wątrób i żołądków, znane jako "kurczaki 65 %" lub inaczej prezentowane _BAR_
_BAR_ Gęsi _BAR_
02071071 _BAR_ Oskubane, bez krwi, niewypatroszone, z głowami i łapami, znane jako "gęsi 82 %" _BAR_
02071079 _BAR_ Oskubane i wypatroszone, bez głów i łap, z sercami i żołądkami lub bez serc i żołądków, znane jako "gęsi 75 %" lub inaczej prezentowane _BAR_
_BAR_ Drób niecięty na kawałki, mrożony _BAR_
020721 _BAR_ Ptactwo z gatunku Gallus domesticus _BAR_
02072110 _BAR_ Oskubane i wypatroszone, bez głów i łap, ale z szyjami, sercami, wątrobami i żołądkami, znane jako "kurczaki 70 %" _BAR_
02072190 _BAR_ Oskubane i wypatroszone, bez głów i łap oraz bez szyj, serc, wątrób i żołądków, znane jako "kurczaki 65 %" lub inaczej prezentowane _BAR_
020723 _BAR_ Kaczki, gęsi i perliczki _BAR_
_BAR_ Gęsi _BAR_
02072351 _BAR_ Oskubane, bez krwi, niewypatroszone, z głowami i łapami, znane jako "gęsi 82 %" _BAR_
02072359 _BAR_ Oskubane i wypatroszone, bez głów i łap, z sercami i żołądkami lub bez serc i żołądków, znane jako "gęsi 75 %" lub inaczej prezentowane _BAR_
040700 _BAR_ Jaja ptasie, w skorupkach, świeże, konserwowane albo gotowane _BAR_
_BAR_ Drobiu _BAR_
04070030 _BAR_ Inne (niż wylęgowe)" _BAR_
Artykuł 2
Załącznik do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 572/73 z dnia 26 lutego 1973 r. ustanawiającego produkty z jaj i mięsa drobiowego kwalifikujące się do ustalenia z góry refundacji wywozowych [8], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1916/86 [9], zastępuje się załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Artykuł 1 ust. 1 i ust. 2 część pierwsza rozporządzenia Rady (EWG) nr 2782/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawieprodukcji i obrotu jajami wylęgowymi i pisklętami drobiu hodowlanego [10], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3494/86 [11], otrzymuje brzmienie:
"1.
"Jaja wylęgowe" oznaczają jaja drobiu objęte podpozycją 04070011 oraz 0407 00 19 Nomenklatury Scalonej przeznaczone do produkcji kurcząt, sklasyfikowane co do gatunku, kategorii i typu oraz oznaczone zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
2.
"Pisklęta" oznaczają żywy drób, którego waga nie przekracza 185 gramów, objęte podpozycją 010511 i 010519 Nomenklatury Scalonej następujących kategorii." .
Artykuł 4
Pierwsza część art. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 109/80 z dnia 1 stycznia 1980 r. w sprawie stosowania najniższej stawki refundacji wywozowych dla niektórych produktów w sektorach jaj i mięsa drobiowego [12], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1475/80 [13], otrzymuje brzmienie:
"Fakt, że nie ustalono refundacji dla produktów objętych podpozycjami 010511 i 010519 oraz pozycjami 0207 (z wyjątkiem 020731, 02073990 i 020750), 0407 i 0408 Nomenklatury Scalonej, które wywożone są do Stanów Zjednoczonych, nie jest brany pod uwagę." .
Artykuł 5
Załącznik do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3652/81 z dnia 18 grudnia 1981 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wprowadzenia systemu świadectw o wcześniejszym wyznaczaniu zwrotów refundacji w sektorze mięsa drobiowego i jaj [14], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1917/86 [15], zastępuje się załącznikiem II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1988 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3988/87
z dnia 22 grudnia 1987 r.
zmieniające niektóre środki w odniesieniu do stosowania wspólnej organizacji rynków w sektorze wołowiny na skutek wprowadzenia Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3985/87 [2], w szczególności jego art. 15 ust. 1 akapit drugi,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3905/87 z dnia 22 grudnia 1987 r. zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 805/68 w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [3], w szczególności jego art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z art. 15 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 dostosowania natury technicznej aktów wspólnotowych stosujących Nomenklaturę Scaloną mają być dokonywane przez Komisję; zmiany merytoryczne mają być dokonywane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 27 rozporządzenia Rady (EWG) nr 805/68 [4], na mocy art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3905/87;
liczne środki w sektorze wołowiny i cielęciny muszą być dostosowane pod względem technicznym, jak również w odniesieniu do niektórych kwestii w celu uwzględnienia wykorzystania nowej Nomenklatury Scalonej opartej na zharmonizowanym systemie oznaczania i kodowania towarów, mającej zastąpić Konwencję z dnia 15 grudnia 1950 r. w sprawie nomenklatury do klasyfikacji towarów w taryfach celnych;
z powodu liczby i zawartości tekstów wymagających takiej modyfikacji wskazane jest ponowne zebranie w jednym rozporządzeniu wszystkich koniecznych zmian;
niektóre pozycje do wyliczeń nadal występujące w przedmiotowych środkach w jednostkach rozliczeniowych powinny być wyrażone w ecu, przy zastosowaniu współczynnika 1,208953, przewidzianego w art. 13 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1676/85 [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1636/87 [6];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu na podstawie art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3905/87 są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny;
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 586/77 z dnia 18 marca 1977 r. ustanawiającym zasady stosowania opłat w sektorze wołowiny i cielęciny oraz zmieniającym rozporządzenie Rady (EWG) nr 950/68 w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [7], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 3114/83 [8], wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 6 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 6
W odniesieniu do mięsa mrożonego objętego podpozycjami 020210 i 02022010 oraz określonego w lit. b) Załącznika do rozporządzenia (EWG) nr 805/68:
a) współczynnik określony w art. 11 ust. 2 lit. a) przywołanego rozporządzenia wynosi 1,69;
b) ryczałtowa stawka określona w art. 11 ust. 2 lit. b) przywołanego rozporządzenia wynosi 6,65 ECU na 100 kilogramów."
2) W art. 9 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Do celów opłat,
a) "tusze wołowe" dla celów podpozycji 020110 i 020210 Nomenklatury Scalonej oznaczają całe tusze ubitych zwierząt po upuszczeniu krwi, wypatroszeniu i oskórowaniu, przywożone z głowami lub bez, z racicami lub bez, oraz z dołączonymi podrobami lub bez nich.
Jeśli tusze przywożone są bez głów, głowa musi być odcięta od tuszy na złączu potylicznym.
Jeśli tusze przywożone są bez racic, muszą one być odcięte w stawie nadgarstkowo-śródręcznym lub stępowo-śródstopnym; "tusza" obejmuje w przedniej części wszystkie kości i kark, szyję oraz łopatkę z większą ilością niż 10 par żeber;
b) "półtusze wołowe" dla celów podpozycji 020110 i 020210 Nomenklatury Scalonej są produktem powstałym z symetrycznego podziału całej tuszy cięciem wzdłużnym przez środek kręgów szyjnych, grzbietowych, lędźwiowych i krzyżowych, a także przez środek mostka i spojenia kulszowo-łonowego; "półtusza" obejmuje przednią część półtuszy, zawierającą wszystkie kości i kark, szyję oraz łopatkę, z większą ilością niż 10 żeber;
c) "ćwierci kompensowane" dla celów podpozycji 02012011, 02012019 i 02022010 Nomenklatury Scalonej są to porcje utworzone albo:
- z ćwierci przednich posiadających wszystkie kości i kark, szyję oraz łopatkę, powstałych z półtuszy przez cięcie na dziesiątym żebrze oraz z ćwierci tylnych posiadających wszystkie kości, udo i krzyżową powstałych przez cięcie na trzecim żebrze, albo
- z ćwierci przednich posiadających wszystkie kości, kark, szyję i łopatkę, powstałych przez cięcie na piątym żebrze z przyłączoną całą pachwiną i piersią oraz z ćwierci tylnych posiadających wszystkie kości, udo i krzyżową, powstałych przez cięcie na ósmym żebrze.
Ćwierci przednie i tylne stanowiące "ćwierci kompensowane" muszą być przywożone w tym samym czasie i w równych ilościach, a całkowita masa ćwierci przednich musi być równa całkowitej masie części tylnych; jednakże dopuszcza się różnicę między masami obu części w przesyłce, pod warunkiem że różnica ta nie przekracza 5 % masy części cięższej (ćwierci przednich i tylnych);
d) "ćwierci przednie nierozdzielone" dla celów podpozycji 02012031, 02012039 i 02022030 Nomenklatury Scalonej są to przednie części tuszy posiadające wszystkie kości oraz szyję, kark i łopatkę, z minimum czterema parami żeber, a maksymalnie z 10 parami żeber (cztery pierwsze pary muszą być w całości, pozostałe mogą być przecięte), łącznie lub bez cienkiej pachwiny;
e) "ćwierci przednie rozdzielone" dla celów podpozycji 02012031, 02012039 i ex02022030 Nomenklatury Scalonej, są to przednie części półtuszy posiadające wszystkie kości oraz szyję, kark i łopatkę, z minimalnie czterema żebrami, a maksymalnie z 10 żebrami (cztery pierwsze muszą być w całości, pozostałe mogą być przecięte), łącznie lub bez cienkiej pachwiny;
f) "ćwierci tylne nierozdzielone" dla celów podpozycji 02012051, 02012059 i 02022050 Nomenklatury Scalonej są to tylne części tuszy posiadające wszystkie kości, udo i krzyżową, łącznie z polędwicą, z minimalnie trzema parami żeber w całości lub przeciętych, z goleniem lub bez oraz z cienką pachwiną lub bez;
g) "ćwierci tylne rozdzielone" dla celów podpozycji 02012051, 02012059 i 02022050 Nomenklatury Scalonej są to tylne części tuszy posiadające wszystkie kości, udo i krzyżową, łącznie z polędwicą, z minimalnie trzema żebrami całymi lub przeciętymi, z goleniem lub bez oraz z cienką pachwiną lub bez;
h) "rostbef" i "antrykot", cięte w kawałki, dla celów podpozycji 02023050 Nomenklatury Scalonej są to części grzbietowe ćwierci przedniej łącznie z częścią górną ćwierci przedniej, łącznie z górną częścią łopatki, powstałe z ćwierci przedniej z minimum czterema żebrami, a maksymalnie 10 żebrami, przez przecięcie wzdłuż linii prostej od punktu, gdzie pierwsze żebro łączy się z pierwszym segmentem mostku, do punktu na przeponie na wysokości dziesiątego żebra;
i) "szponder", cięty w kawałki, dla celów podpozycji 02023050 Nomenklatury Scalonej oznacza część dolną ćwierci przedniej obejmującą szponder, od pępka do mostka;
j) "pozostałe przetworzone lub konserwowane mięso lub podroby, zawierające mięso lub podroby wołowe, niegotowane" dla celów podpozycji 16025010 i 16029061 Nomenklatury Scalonej są to produkty, które nie zostały poddane obróbce cieplnej lub które zostały poddane obróbce cieplnej niewystarczającej w celu zapewnienia koagulacji białek mięsa w całym produkcie i na których dlatego widnieją ślady różowawego płynu na powierzchni cięcia, jeśli produkt jest przecięty przez jego najgrubszą część."
3) Skreśla się art. 14.
4) Załączniki I i II zastępuje się załącznikami I i II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
W art. 1 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2182/77 z dnia 30 września 1977 r. ustanawiającego szczegółowe zasady sprzedaży wołowiny mrożonej pochodzącej z zapasów interwencyjnych, przeznaczonej do przetworzenia na terytorium Wspólnoty oraz zmieniającego rozporządzenie (EWG) nr 1687/76 [9], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1809/87 [10], otrzymuje brzmienie:
"b) innych produktów określonych w art. 2 ust. 6 przywołanego rozporządzenia lub produktów objętych podpozycją 02102090 Nomenklatury Scalonej."
Artykuł 3
Punkt 1 załącznika II do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2226/78 z dnia 25 września 1978 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania środków interwencyjnych w sektorze wołowiny i cielęciny oraz uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 1896/73 i (EWG) nr 2630/75 [11], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3350/87 [12], otrzymuje brzmienie:
"1.
Mięso z dorosłego bydła, świeże lub chłodzone (pozycja 0201 Nomenklatury Scalonej) w formie tusz, półtusz lub ćwierci kompensowanych, ćwierci przednich i ćwierci tylnych pochodzących ze zwierząt z uboju przeprowadzonego nie wcześniej niż przed sześcioma dniami."
Artykuł 4
W art. 2 ust. 5 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1136/79 z dnia 8 czerwca 1979 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania specjalnych ustaleń dotyczących przywozu niektórych rodzajów mrożonej wołowiny przeznaczonej do przetwarzania i uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 572/78 [13], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1121/87 [14], otrzymuje brzmienie:
"5. Dla celów art. 14 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 805/68 "konserwy" są to produkty objęte podpozycją 16025090 Nomenklatury Scalonej, zawierające w masie 20 % lub więcej wołowiny, z wyłączeniem podrobów i tłuszczów, w których wołowina i galareta stanowią co najmniej 85 % całkowitej wagi netto.
Jednakże nie uważa się za konserwy produktów przetworzonych w zakładach detalicznych lub gastronomicznych i oferowanych do sprzedaży konsumentowi końcowemu."
Artykuł 5
W rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 1544/79 z dnia 24 lipca 1979 r. w sprawie przyznania refundacji wywozowych dla bydła hodowlanego czystej krwi [15] wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 1 otrzymuje brzmienie
"Artykuł 1
Do celów przyznania refundacji wywozowej za bydło uważa się zwierzęta hodowlane czystej krwi objęte podpozycją 01021000 Nomenklatury Scalonej, w przypadku gdy odpowiadają definicji podanej w art. 1 dyrektywy Rady 77/504/EWG."
2) W art. 2 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
W trakcie przywozowych formalności celnych w odniesieniu do zwierząt objętych podpozycją 01021000 Nomenklatury Scalonej przedstawia się świadectwo rodowodu lub równoważny dokument zawierający nazwę (nazwisko) i adres hodowcy.
Jeśli hodowca prowadzi działalność we Wspólnocie, należy ponadto udowodnić, że nie korzystał on z innych refundacji lub że przyznana refundacja została spłacona.
W przypadku niemożności przedstawienia takiego dowodu uważa się, że zwierzęta korzystały z refundacji wywozowej równej najwyższej opłacie przywozowej stosowanej w dniu powrotnego przywozu do Wspólnoty bydła objętego podpozycjami 01029031, 01029033 i 01029035 Nomenklatury Scalonej."
Artykuł 6
W art. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 988/80 z dnia 23 kwietnia 1980 r. w sprawie stosowania najniższej stawki refundacji wywozowej na niektóre produkty z wołowiny i cielęciny [16] pierwsza część zdania otrzymuje brzmienie:
"Fakt, że nie została ustalona refundacja na produkty objęte pozycją 0201 i podpozycją 02061095 Nomenklatury Scalonej wywożone do Stanów Zjednoczonych, nie jest brany pod uwagę."
Artykuł 7
W rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2377/80 z dnia 4 września 1980 r. w sprawie specjalnych szczegółowych zasad stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz w sektorze wołowiny i cielęciny [17], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 3893/87 [18], wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
1. Wymagane jest pozwolenie na przywóz do Wspólnoty i wywóz poza jej obszar, produktów określonych w art. 1 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 805/68, jak również produktów objętych podpozycjami 16025090 i 16029096 Nomenklatury Scalonej.
2.
Wymagane jest pozwolenie na wywóz ze Wspólnoty produktów objętych podpozycją 01021000 Nomenklatury Scalonej."
2) W art. 4 lit. a) otrzymuje brzmienie:
a) Pozwolenia na przywóz z wcześniej ustaloną opłatą:
i) na 30 dni od daty ich wystawienia w rozumieniu art. 21 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3183/80 w odniesieniu do produktów objętych pozycją 020100 i podpozycją 02061095 Nomenklatury Scalonej, pochodzących lub sprowadzanych z Argentyny lub Urugwaju;
ii) na 60 dni od tej daty w odniesieniu do produktów objętych pozycją 0202 i podpozycją 02062991 Nomenklatury Scalonej, pochodzących lub sprowadzanych z Argentyny, Australii, Nowej Zelandii lub Urugwaju;
iii) na 45 dni dla produktów objętych pozycją 0202 i podpozycją 02062991 Nomenklatury Scalonej, pochodzących lub sprowadzanych z Rumunii.
3) Artykuł 8 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 8
1.
Wnioski o wydanie pozwolenia na wywóz określają produkty pod względem:
- jednej z podpozycji Nomenklatury Scalonej,
- jednej z grup podpozycji Nomenklatury Scalonej,
wybranych z tych samych tiret zawartych w załączniku III.
Te same oznaczenia podpozycji lub grup podpozycji podaje się w pozwoleniu na wywóz.
2.
Bez uszczerbku dla innych przepisów składa się wnioski o wydanie pozwoleń na przywóz w odniesieniu do produktów objętych:
- jedną z podpozycji Nomenklatury Scalonej,
- jedną z grup podpozycji Nomenklatury Scalonej,
wybranych z tych samych tiret zawartych w załączniku IV.
Te same oznaczenia podpozycji lub grup podpozycji podaje się w pozwoleniu na przywóz.
3.
Jednakże w przypadku gdy wcześniejsze ustalenie refundacji dla wszystkich bądź dla niektórych miejsc przeznaczenia jest możliwe jedynie w odniesieniu do produktów objętych niektórymi podpozycjami lub grupami podpozycji określonymi w ust. 1, sekcja 12 wniosku o wydanie pozwolenia oraz samego pozwolenia zawiera opis produktów kwalifikujących się do wcześniejszego ustalenia refundacji, a w sekcji 8 wprowadza się podpozycję lub grupę podpozycji.
Pozwolenie ważne jest jedynie w odniesieniu do produktów oznaczonych w ten sposób."
4) W art. 8a ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:
"1.
Dla produktów objętych pozycjami 0201 i 0202 oraz podpozycjami 02061095 i 02062991 Nomenklatury Scalonej wniosek o wydanie pozwolenia na wywóz i samo pozwolenie zawierają w sekcji 13 nazwę kraju przeznaczenia produktu.
2.
Dla produktów objętych pozycją 0201 i 0202 oraz podpozycjami 02061095 i 02062991 Nomenklatury Scalonej pozwolenie na wywóz z wcześniejszym ustaleniem refundacji, określonej w art. 3 lit. a), wystawiane jest piątego dnia roboczego od dnia złożenia wniosku, chyba że w tym okresie zostają podjęte specjalne środki."
5) W art. 16 ust. 1, wyrazy "z podpozycji 0201 A II Wspólnej Taryfy Celnej" zastępuje się wyrazami "z pozycji nr 0201, 0202 i podpozycji 02061095 i 02062991 Nomenklatury Scalonej".
6) W załączniku I sekcja I pkt 1, 2 i 3 zastępuje się załącznikiem III do niniejszego rozporządzenia.
7) W załącznika I sekcję II zastępuje się załącznikiem IV do niniejszego rozporządzenia.
8) Do niniejszego rozporządzenia dodaje się załącznik III zastąpiony w załączniku V.
9) Do niniejszego rozporządzenia dodaje się załącznik IV zastąpiony w załączniku VI.
Artykuł 8
W rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 139/81 z dnia 16 stycznia 1981 r. określającym warunki objęcia niektórych rodzajów mrożonej wołowiny i cielęciny podpozycją 0201 A II b) 4 bb) 22 Wspólnej Taryfy Celnej [19], zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 1652/87 [20], wprowadza się następujące zmiany:
1) W tytule podpozycję "0201 A II b) 4 bb) 22 Wspólnej Taryfy Celnej" zastępuje się podpozycją "02023050 Nomenklatury Scalonej".
2) Artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Zaliczenie do podpozycji 02023050 Nomenklatury Scalonej, mrożonego mięsa (rostbef, antrykot i szponder — kawałki) z państw trzecich uzależnione jest od przedstawienia świadectwa autentyczności spełniającego wymogi ustanowione w niniejszym rozporządzeniu."
Artykuł 9
W art. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 74/84 z dnia 12 stycznia 1984 r. ustanawiającego warunki przyznawania specjalnych refundacji wywozowych w odniesieniu do niektórych rodzajów wołowiny z kością [21], zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3169/87 [22] akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Świeże lub chłodzone mięso z kością w kawałkach objęte podpozycjami 02012090 Nomenklatury Scalonej, z tusz, półtusz, ćwierci "kompensowanych", ćwierci przednich i tylnych, pochodzące ze sztuk dorosłego bydła płci męskiej może kwalifikować się do specjalnych refundacji wywozowych, z zastrzeżeniem warunków niniejszego rozporządzenia."
Artykuł 10
W rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2388/84 z dnia 14 sierpnia 1984 r. w sprawie szczególnych zasad stosowania refundacji wywozowych do niektórych konserw z wołowiny i cielęciny [23], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 3425/86 [24], wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Konserwy z podpozycji 16025090 Nomenklatury Scalonej spełniające warunki określone w niniejszym rozporządzeniu i wywożone do państw trzecich korzystają ze specjalnej refundacji w przypadku wytworzenia w ramach procedury, przewidzianej w art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 565/80."
2) Artykuł 3 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
Jeśli konserwy z podpozycji 16025090 Nomenklatury Scalonej przygotowane zgodnie z art. 2 są powrotnie przywożone na obszar celny Wspólnoty i niezgłaszane do wolnego obrotu na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 754/76, właściwe władze zezwalają na dopuszczenie tych konserw do wolnego obrotu jedynie w przypadku, gdy niezależnie od uiszczenia opłat obowiązujących w przywozie, przedstawiony jest dowód, że kwota refundacji przyznanej w związku z wywozem została zwrócona.
W przypadku gdy kwota przyznana nie może zostać ustalona w sposób zadowalający wymienione władze, uważa się, że kwota ta jest równa najwyższej kwocie refundacji stosowanej w dniu przyjęcia zgłoszenia o dopuszczenie do wolnego obrotu, w odniesieniu do przedmiotowych towarów."
Artykuł 11
Załącznik I do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 588/86 z dnia 28 lutego 1986 r. w sprawie ustanowienia specjalnych opłat w handlu wołowiną i cielęciną w odniesieniu do Portugalii [25] zastępuje się załącznikiem VII do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 12
W rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 1695/86 z dnia 30 maja 1986 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania premii ubojowej dla niektórych rodzajów dorosłego bydła rzeźnego w Zjednoczonym Królestwie [26]wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 10 ust. 2 lit. c) otrzymuje brzmienie:
"c) w odniesieniu do każdego 10-dniowego okresu powiadamiają Komisję, nie później niż w ciągu 15 dni po zakończeniu takiego okresie, o ilościach produktów objętych podpozycjami 16025090 i 16029069 Nomenklatury Scalonej."
2) Załącznik zastępuje się załącznikiem VIII do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 13
W art. 1 ust. 1 decyzji Rady 82/530/EWG z dnia 19 lipca 1982 r. upoważniającej Zjednoczone Królestwo do zezwolenia władzom wyspy Man na stosowanie systemu specjalnych pozwoleń na przywóz mięsa baraniego oraz wołowiny i cielęciny [27], zmienionej decyzją 84/363/EWG [28], otrzymuje brzmienie:
"1.
W celu ograniczenia przywozu Zjednoczone Królestwo może upoważnić rząd wyspy Man do wprowadzenia systemu specjalnych pozwoleń na przywóz produktów sektora mięsa baraniego oraz wołowiny i cielęciny objętych pozycjami i podpozycjami 010210, 01029010, 01029031, 01029033, 01029035, 01029037, 0104, 0201, 0204, 02061095 i 02062991 Nomenklatury Scalonej."
Artykuł 14
W art. 2 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2670/85 z dnia 23 września 1985 r. w sprawie sprzedaży po cenach ustalonych z góry na standardowym poziomie niektórych rodzajów wołowiny z kośćmi przechowywanej przez niektóre agencje interwencyjne i przeznaczonych do wywozu [29], zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2405/87 [30], otrzymuje brzmienie:
"1.
Mięso musi być wywiezione do jednego z miejsc przeznaczenia, w stosunku do których ustalona jest refundacja w odniesieniu do produktów objętych podpozycją 02023090 Nomenklatury Scalonej."
Artykuł 15
W art. 2 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1055/87 z dnia 14 kwietnia 1987 r. w sprawie sprzedaży po cenach ustalonych z góry na standardowym poziomie niektórych rodzajów wołowiny z kośćmi przechowywanej przez niektóre agencje interwencyjne i przeznaczonej do wywozu oraz zmieniającego rozporządzenie (EWG) nr 1687/76 [31], zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1416/87 [32], otrzymuje brzmienie:
"1.
Mięso musi być wywiezione do jednego z miejsc przeznaczenia, w stosunku do których ustalona jest refundacja w odniesieniu do produktów objętych podpozycją 02023090 Nomenklatury Scalonej."
Artykuł 16
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1988 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3991/87
z dnia 23 grudnia 1987 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 234/68 w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku żywych drzew i innych roślin, bulw, korzeni i podobnych, ciętych kwiatów i ozdobnych liści
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3985/87 [2], w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustanawia, z mocą od dnia 1 stycznia 1988 r., scaloną nomenklaturę towarową opartą na Zharmonizowanym Systemie, która będzie spełniać wymagania zarówno Wspólnej Taryfy Celnej, jak i nomenklatury towarowej dla danych statystycznych w dziedzinie handlu zewnętrznego Wspólnoty;
w konsekwencji należy dostosować opisy towarów i pozycje taryfowe, które znajdują się w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 234/68 [3], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 3768/85 [4], zgodnie z warunkami Nomenklatury Scalonej; takie dostosowania nie wymagają żadnej zmiany materialnej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 234/68 wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Wspólną organizację rynku żywych drzew i innych roślin, bulw, korzeni i podobnych, ciętych kwiatów i ozdobnych liści ustala się w odniesieniu do towarów wchodzących w zakres działu nr 6 Nomenklatury Scalonej, z wyłączeniem roślin cykorii i korzeni objętych podpozycją 06012010; musi ona spełniać wspólne normy jakości i warunki handlowe."
2) W art. 7 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Dla każdego z towarów ujętych podpozycją 060110, dla wywozu do państw trzecich, każdego roku w odpowiednim czasie przed rozpoczęciem sezonu handlowego, poczynając od 1968 r., może zostać ustalona jedna lub więcej cen minimalnych, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 14.
Zezwala się na wywóz tych towarów wyłącznie na poziomie cen równych lub wyższych od cen minimalnych ustalonych dla przedmiotowego towaru."
3) W art. 10 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Na zasadzie odstępstwa od przepisów ust. 1 tiret drugie i trzecie, utrzymanie ograniczeń ilościowych lub środków o skutku równoważnym i odwołanie do art. 44 Traktatu nadal podlega zezwoleniu:
- dla nieukorzenionych sadzonek i zrazów winorośli (podpozycja 06021010) oraz dla zrazów winorośli, szczepionych lub ukorzenionych (podpozycja 06022010), do chwili określenia terminu stosowania we wszystkich Państwach Członkowskich przepisów, jakie mają zostać przyjęte przez Radę, w sprawie obrotu materiałem do rozmnażania wegetatywnego winorośli.
W odniesieniu do roślin doniczkowych i młodych drzew owocowych i krzewów (podpozycje 06022091, 06022099, 06023010, 06029970, 06029991 i 06029999) Rada podejmuje środki, które mogą być wymagane, zgodnie z art. 3, 12 i 18 niniejszego rozporządzenia."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1988 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3994/87
z dnia 23 grudnia 1987 r.
zmieniające rozporządzenie nr 136/66/EWG w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3985/87 [2], w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustanawia z mocą od 1 stycznia 1988 r. scaloną nomenklaturę towarową opartą na Zharmonizowanym Systemie, która będzie spełniać wymagania zarówno Wspólnej Taryfy Celnej, jak i nomenklatury towarowej dla danych statystycznych w dziedzinie handlu zewnętrznego Wspólnoty;
w konsekwencji należy dostosować opisy towarów i pozycje taryfowe, które znajdują się w rozporządzeniu Rady nr 136/66/EWG [3], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 1915/87 [4], zgodnie z terminologią Nomenklatury Scalonej; takie dostosowania nie wymagają wprowadzenia jakichkolwiek zmian materialnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu nr 136/66/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Niniejsze rozporządzenie obejmuje następujące produkty:
Kod CN _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_
_BAR_ Nasiona soi, także łamane, inne niż z przeznaczeniem do siewu _BAR_
12021090 _BAR_ Orzeszki ziemne, niepalone ani nieprzygotowane inaczej, w łupinkach, inne niż z przeznaczeniem do siewu _BAR_
12022000 _BAR_ Orzeszki ziemne, niepalone ani nieprzygotowane inaczej, łuskane, łamane albo nie, inne niż z przeznaczeniem do siewu _BAR_
12030000 _BAR_ Kopra _BAR_
12040090 _BAR_ Nasiona lnu, także łamane, inne niż z przeznaczeniem do siewu _BAR_
12050090 _BAR_ Nasiona rzepaku lub rzepiku, także łamane, inne niż z przeznaczeniem do siewu _BAR_
12060090 _BAR_ Nasiona słonecznika, także łamane, inne niż z przeznaczeniem do siewu _BAR_
12071090 _BAR_ Orzechy palmowe i ich jądra, także łamane, inne niż z przeznaczeniem do siewu _BAR_
12072090 _BAR_ Nasiona bawełny, także łamane, inne niż z przeznaczeniem do siewu _BAR_
12073090 _BAR_ Nasiona rącznika, także łamane, inne niż z przeznaczeniem do siewu _BAR_
12074090 _BAR_ Nasiona sezamu, także łamane, inne niż z przeznaczeniem do siewu _BAR_
12075090 _BAR_ Nasiona gorczycy, także łamane, inne niż z przeznaczeniem do siewu _BAR_
12076090 _BAR_ Nasiona krokosza barwierskiego, także łamane, inne niż z przeznaczeniem do siewu _BAR_
12079190 _BAR_ Nasiona maku, także łamane, inne niż z przeznaczeniem do siewu _BAR_
12079290 _BAR_ Orzechy masłosza (orzechy karite), także łamane, inne niż z przeznaczeniem do siewu _BAR_
12079991 _BAR_ Nasiona konopi, także łamane, inne niż z przeznaczeniem do siewu _BAR_
12079999 _BAR_ Inne nasiona i owoce oleiste, także łamane, inne niż z przeznaczeniem do siewu _BAR_
1208 _BAR_ Mąka i mączka z nasion lub owoców oleistych, inne niż z gorczycy _BAR_
1504 _BAR_ Tłuszcze i oleje i ich frakcje, z ryb lub ze ssaków morskich, także rafinowane, ale niemodyfikowane chemicznie _BAR_
1507 _BAR_ Olej sojowy i jego frakcje, także rafinowane, ale niemodyfikowane chemicznie _BAR_
1508 _BAR_ Olej z orzeszków ziemnych i jego frakcje, także rafinowane, ale niemodyfikowane chemicznie _BAR_
1511 _BAR_ Olej palmowy i jego frakcje, także rafinowane, ale niemodyfikowane chemicznie _BAR_
1512 _BAR_ Olej słonecznikowy, z krokosza balwierskiego lub bawełniany i ich frakcje, także rafinowane, ale niemodyfikowane chemicznie _BAR_
1513 _BAR_ Olej kokosowy, olej z ziaren palmowych lub olej babassu oraz ich frakcje, także rafinowane, ale niemodyfikowane chemicznie _BAR_
1514 _BAR_ Olej rzepakowy, rzepikowy lub gorczycowy i ich frakcje, także rafinowane, ale niemodyfikowane chemicznie _BAR_
ex1515 _BAR_ Pozostałe ciekłe tłuszcze i oleje roślinne (z wyjątkiem oleju jojoba: 151560) oraz ich frakcje, także rafinowane, ale niemodyfikowane chemicznie _BAR_
ex1516 _BAR_ Tłuszcze i oleje zwierzęce lub roślinne i ich frakcje, częściowo lub całkowicie uwodornione, estryfikowane wewnętrznie, reestryfikowane lub elaidynizowane, także rafinowane, ale dalej nieprzetworzone, z wyjątkiem uwodornionego oleju rycynowego, tzw. wosku opalowego: 15162010 _BAR_
ex1517 _BAR_ Margaryna, jadalne mieszaniny albo wyroby z tłuszczów lub olejów zwierzęcych lub roślinnych, lub z frakcji różnych tłuszczów lub olejów, innych niż jadalne tłuszcze lub oleje albo ich frakcje objęte pozycją 1516, z wyjątkiem podpozycji 15171010, 15179010 oraz 15179093 _BAR_
15180031 _BAR_ Oleje roślinne, ciekłe, zmieszane, do zastosowań technicznych lub przemysłowych innych niż produkcja środków spożywczych do spożycia przez ludzi _BAR_
15180039 _BAR_
15220091 _BAR_ Osady i szlamy olejowe, sopstoki, pozostałości powstałe przy obróbce substancji tłuszczowych oraz wosków zwierzęcych lub roślinnych, z wyjątkiem tych zawierających olej o charakterystyce oliwy z oliwek _BAR_
15220099 _BAR_ Inne pozostałości powstałe przy obróbce substancji tłuszczowych oraz wosków zwierzęcych lub roślinnych, z wyjątkiem tych zawierających olej o charakterystyce oliwy z oliwek _BAR_
23040000 _BAR_ Makuchy i inne pozostałości stałe, także mielone lub w postaci granulek, pozostałe z ekstrakcji oleju sojowego _BAR_
23050000 _BAR_ Makuchy i inne pozostałości stałe, także mielone lub w postaci granulek, pozostałe z ekstrakcji oleju z orzeszków ziemnych _BAR_
ex2306 _BAR_ Makuchy i inne pozostałości stałe, także mielone lub w postaci granulek, pozostałe z ekstrakcji tłuszczów lub olejów roślinnych, inne niż z pozycji nr 2304 lub 2305, z wyjątkiem makuchów i innych pozostałości powstałych z ekstrakcji oliwy z oliwek ujętych podpozycją 230690 _BAR_
1509 _BAR_ Oliwa i jej frakcje, także rafinowane, ale niemodyfikowane chemicznie _BAR_
151000 _BAR_ Pozostałe oleje i ich frakcje, otrzymane wyłącznie z oliwek, także rafinowane, ale niemodyfikowane chemicznie, włącznie z mieszaninami tych olejów lub ich frakcji z olejami lub frakcjami objętymi pozycją 1509 _BAR_
_BAR_ Oliwki, świeże lub chłodzone, do celów innych niż produkcja oliwy _BAR_
07099039 _BAR_ Pozostałe oliwki, świeże lub chłodzone _BAR_
07108010 _BAR_ Oliwki (niegotowane albo gotowane na parze lub w wodzie), mrożone _BAR_
071120 _BAR_ Oliwki zakonserwowane tymczasowo (na przykład w gazowym dwutlenku siarki, w solance, w wodzie siarkowej lub w innych roztworach konserwujących), ale nienadające się w tym stanie do bezpośredniego spożycia _BAR_
ex07129090 _BAR_ Oliwki suszone, całe, cięte w kawałki, w plasterkach, łamane lub w proszku, ale dalej nieprzetworzone _BAR_
ex20019090 _BAR_ Oliwki przetworzone lub zakonserwowane za pomocą octu lub kwasu octowego _BAR_
ex20049030 _BAR_ Oliwki przetworzone lub zakonserwowane inaczej niż za pomocą octu lub kwasu octowego, mrożone _BAR_
20057000 _BAR_ Oliwki przetworzone lub zakonserwowane inaczej niż za pomocą octu lub kwasu octowego, niemrożone _BAR_
_BAR_ Pozostałości po obróbce substancji tłuszczowych lub wosków zwierzęcych lub roślinnych, zawierających olej o charakterystyce oliwy z oliwek _BAR_
15220039 _BAR_
23069011 _BAR_ Makuchy i inne pozostałości stałe, pozostałe z ekstrakcji oliwy z oliwek _BAR_
23069019" _BAR_
2) w art. 2 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
W odniesieniu do produktów określonych w art. 1 ust. 2 lit. a), b) i d), z wyjątkiem objętych podpozycjami 07099039 i 07112090, oraz w odniesieniu do produktów objętych podpozycją 23069011 stosuje się stawki celne określone w Nomenklaturze Scalonej.
W stosunku do produktów określonych w art. 1 ust. 2 lit. c) i e), z wyjątkiem objętych podpozycją 23069011, oraz w stosunku do produktów objętych podpozycjami 07099039 i 07112090 stosuje się system opłat wyrównawczych w przywozie z państw trzecich.";
3) w art. 14 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
W przypadku gdy nieprzetworzona oliwa z oliwek objęta podpozycjami 150910 i 15100010 jest przywożona z państw trzecich oraz gdy cena progowa jest wyższa od ceny cif, opłata wyrównawcza jest równa różnicy między tymi dwoma cenami.";
4) w art. 15 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:
"1.
W odniesieniu do przywozu z państw trzecich oliwy z oliwek objętej podpozycjami 15099000 i 15100090 pobiera się opłatę wyrównawczą; opłata wyrównawcza składa się ze zmiennego składnika odpowiadającego opłacie wyrównawczej stosowanej w odniesieniu do ilości oliwek potrzebnej do produkcji przywożonej oliwy, która może być ustalona według ogólnie obowiązującej stawki, oraz ze stałego składnika w celu ochrony przemysłu przetwórczego.
2.
W przypadku gdy w odniesieniu do jednego lub więcej miejsc pochodzenia ceny oferowane na rynku światowym w odniesieniu do oliwy z oliwek objętej podpozycjami 15099000 i 15100090 nie odpowiadają cenie cif, określonej w art. 14, tę ostatnią do celów obliczenia zmiennego składnika opłaty wyrównawczej zastępuje się ceną ustaloną na podstawie wyżej wymienionych cen oferowanych.";
5) w art. 17 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:
"1.
W przywozie z państw trzecich oliwek objętych podpozycjami 07099039 i 07112090 płaci się opłatę wyrównawczą będącą pochodną opłaty wyrównawczej stosowanej w odniesieniu do oliwy z oliwek na podstawie art. 14 oraz w oparciu o zawartość oliwy w przywożonych produktach.
Jednakże pobierana opłata wyrównawcza nie może być niższa niż kwota równa 8 % wartości przywożonego produktu, przy czym kwotę tę ustala się według ogólnie obowiązującej stawki.
W przywozie z państw trzecich produktów objętych podpozycjami 23069019, 15220031 i 15220039 płaci się opłatę wyrównawczą będącą pochodną opłaty wyrównawczej stosowanej odnośnie do oliwy z oliwek oraz w oparciu o zawartość oliwy w przywożonych produktach.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1988 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3997/87
z dnia 23 grudnia 1987 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2358/71 w sprawie wspólnej organizacji rynku nasion
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3985/87 [2] w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustanawiające z mocą od dnia 1 stycznia 1988 r. wspólną nomenklaturę dla wszystkich towarów w oparciu o Zharmonizowany System spełniający wymagania zarówno Wspólnej Taryfy Celnej, jak i statystycznej nomenklatury towarów do celów statystyki zewnętrznego rynku Wspólnoty;
w konsekwencji, konieczne jest opisanie towarów i kodów taryfy znajdujących się w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2358/71 [3], ostatnio zmienionej rozporządzeniem (EWG) nr 3768/85 [4], zgodnie z warunkami Nomenklatury Scalonej; takie dostosowania nie wymagają żadnej zmiany towarów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2358/71 wprowadza się następujące zamiany:
1.
Artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Wspólną organizację rynku nasion ustala się w odniesieniu do następujących produktów:
Kod CN _BAR_ Opis _BAR_
07129011 _BAR_ Mieszańce kukurydzy słodkiej z przeznaczeniem do siewu _BAR_
07131011 _BAR_ Groch polny (Pisum avense L.) z przeznaczeniem do siewu _BAR_
07131019 _BAR_ Pozostały groch (Pisum sativum) z przeznaczeniem do siewu _BAR_
07132010 _BAR_ Ciecierzyca (garbanzos) z przeznaczeniem do siewu _BAR_
07133110 _BAR_ Fasola z gatunku Vigna mungo (L.)
Hepper lub Vigna Radiata (L.)
Wilczek z przeznaczeniem do siewu _BAR_
07133210 _BAR_ Fasolka czerwona (Adzuki) (Phaseolus lub Vigna angularis) z przeznaczeniem do siewu _BAR_
07133310 _BAR_ Fasola, w tym biała groszkowa (Phaseulus vulgaris) z przeznaczeniem do siewu _BAR_
07133910 _BAR_ Pozostałe fasole z przeznaczeniem do siewu _BAR_
07134010 _BAR_ Soczewica z przeznaczeniem do siewu _BAR_
07135010 _BAR_ Bób (Vicia faba var. major) i bobik (Vicia faba var. equina, Vicia faba var. minor) z przeznaczeniem do siewu _BAR_
07139010 _BAR_ Pozostałe warzywa strączkowe, na siew _BAR_
10019010 _BAR_ Orkisz z przeznaczeniem do siewu _BAR_
ex100510 _BAR_ Mieszańce kukurydzy z przeznaczeniem do siewu _BAR_
10061010 _BAR_ Ryż w łupinie (niełuskany lub surowy) z przeznaczeniem do siewu _BAR_
10070010 _BAR_ Mieszańcowe ziarno sorgo z przeznaczeniem do siewu _BAR_
12010010 _BAR_ Nasiona soi, nawet łamane z przeznaczeniem do siewu _BAR_
12021010 _BAR_ Orzeszki ziemne, niepalone, niegotowane, w łupinach z przeznaczeniem do siewu _BAR_
12040010 _BAR_ Nasiona lnu, nawet łamane, na siew _BAR_
12050010 _BAR_ Ziarno rzepaku lub rzepiku, łamane lub nie, z przeznaczeniem do siewu _BAR_
12060010 _BAR_ Nasiona słonecznika, nawet łamane, z przeznaczeniem do siewu _BAR_
ex1207 _BAR_ Pozostałe ziarna i nasiona owoców oleistych, nawet łamane, z przeznaczeniem do siewu _BAR_
1209 _BAR_ Nasiona, owoce i zarodniki, w rodzaju stosowanych do siewu" _BAR_
2.
Załącznik zostaje zastąpiony załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1988 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3998/87
z dnia 23 grudnia 1987 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1696/71 w sprawie wspólnej organizacji rynku chmielu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzanie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3985/87 [2], w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje: rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustanawia, z mocą od dnia 1 stycznia 1988 r., na podstawie nomenklatury Zharmonizowanego Systemu scaloną nomenklaturę towarową, która będzie jednocześnie spełniać wymogi Wspólnej Taryfy Celnej i nomenklatury towarowej do celów statystyki handlu zagranicznego Wspólnoty;
w związku z tym należy dostosować opisy towarów i pozycje taryfowe, które znajdują się w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 1696/71 [3], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 3800/85 [4], zgodnie z terminologią Nomenklatury Scalonej; te dostosowania nie wymagają wprowadzenia jakichkolwiek zmian merytorycznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1696/71 art. 1 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:
"1.
Należy ustanowić wspólną organizację rynku chmielu dla następujących produktów:
Kod CN _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_
1210 _BAR_ Szyszki chmielowe, świeże lub suszone, mielone lub niemielone, sproszkowane lub w formie granulek; lupulina _BAR_
2.
Przepisy regulujące obrót i handel z państwami trzecimi stosuje się także do następujących produktów:
Kod CN _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_
13021300 _BAR_ Soki roślinne i ekstrakty z chmielu" _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1988 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 4001/87
z dnia 23 grudnia 1987 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2783/75 w sprawie wspólnego systemu handlu albuminami jaj i mleka
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], zmienionej rozporządzeniem (EWG) nr 3985/87 [2], w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustanawia, z mocą od 1 stycznia 1998 r. scaloną nomenklaturę towarową opartą na systemie zharmonizowanym, która będzie spełniać wymagania zarówno Wspólnej Taryfy Celnej jak i nomenklatury towarowej dla celów statystyki handlu zagranicznego Wspólnoty;
w związku z tym, należy dostosować wyszczególnienie towarów i pozycje taryfowe, które znajdują się w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2783/75 [3], zgodnie z terminologią Nomenklatury Scalonej; te dostosowania nie wymagają wprowadzenia zmian merytorycznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 1 rozporządzenia (EWG) nr 2783/75 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
W handlu między Wspólnotą a państwami trzecimi należności przywozowe obowiązują w stosunku do następujących produktów:
Kod CN _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_
3502 _BAR_ Albuminy, albuminiany i pozostałe pochodne albumin: _BAR_
ex350210 _BAR_ – Albumina jaja: _BAR_
_BAR_ – – Pozostałe (nienadające się lub uznane za nienadające się do spożycia przez ludzi) _BAR_
35021091 _BAR_ – – – Suszona (np. w arkuszach, łuskach, płatkach, w proszku) _BAR_
35021099 _BAR_ – – – Pozostałe: _BAR_
ex350290 _BAR_ – Pozostałe: _BAR_
_BAR_ – – Albuminy inne niż albumina jaja: _BAR_
_BAR_ – – – Pozostałe (nie nadające się lub uznane za nie nadające się do spożycia przez ludzi): _BAR_
_BAR_ – – – – Albumina mleka: _BAR_
35029051 _BAR_ – – – – – Suszona (np. w arkuszach, łuskach, płatkach, w proszku) _BAR_
35029059 _BAR_ – – – – – Pozostałe" _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1988 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 4005/87
z dnia 23 grudnia 1987 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 845/72 w sprawie specjalnych środków w celu wsparcia hodowli jedwabników
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3985/87 [2], w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje: rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustanawia z mocą od dnia 1 stycznia 1988 r.
Nomenklaturę Scaloną towarów opartą na Systemie Zharmonizowanym, który będzie spełniał zarówno wymogi Wspólnej Taryfy Celnej, jak i nomenklatury towarów dla wspólnotowej statystyki handlu zagranicznego;
w konsekwencji konieczne jest wyrażenie opisu towarów i numerów pozycji taryfowych, które występują w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 845/72 [3] zgodnie z Nomenklaturą Scaloną; dostosowania te nie wymagają żadnych istotnych zmian,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 845/72 otrzymuje brzmienie:
"1.
W celu wsparcia inicjatyw podejmowanych przez organizacje handlowe i wspólne organizacje handlowe dla ułatwienia dostosowania dostaw do wymagań rynku wspólnotowe środki poprawy jakości mogą być podejmowane w stosunku do jedwabników objętych podpozycją 01060099 Nomenklatury Scalonej i w stosunku do jaj jedwabników objętych podpozycją 05119990 Nomenklatury Scalonej."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1988 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 4006/97
z dnia 23 grudnia 1987 r.
zmieniające Protokół nr 4 w sprawie bawełny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzanie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3985/87 [2], w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustanawia, z mocą od dnia 1 stycznia 1988 r., scaloną nomenklaturę towarową opartą na Zharmonizowanym Systemie, która będzie spełniać wymagania zarówno Wspólnej Taryfy Celnej jak i nomenklatury towarowej dla danych statystycznych w dziedzinie handlu zewnętrznego Wspólnoty;
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 4056/87
z dnia 22 grudnia 1987 r.
ustanawiające metody analizy i inne przepisy techniczne niezbędne do wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 3035/80 ustanawiającego ogólne zasady przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych w postaci towarów nieobjętych załącznikiem II do Traktatu i kryteria ustalania kwoty takich refundacji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3985/87 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego traktowania wywozu z terenu Wspólnoty towarów objętych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3035/80 [3], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 4055/87 [4], istotne jest określenie metod analitycznych i innych przepisów o charakterze technicznym;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia metody analizy niezbędne do wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 3033/80 [5], zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3743/87 [6], lub w przypadku braku metody analizy określa charakter działań analitycznych, które należy przeprowadzić, lub zasadę metody, którą należy zastosować.
Artykuł 2
Zgodnie z uwagami do załącznika D do rozporządzenia (EWG) nr 3035/80 i w celu wdrożenia przepisów zawartych w tym załączniku "Wyniki analizy" podawane w kolumnie 3 są uzyskiwane przy stosowaniu metod, procedur i wzorów podanych w niniejszym artykule:
1.
Cukry:
Do celu ustalenia zawartości poszczególnych cukrów stosowana jest chromatografia cieczowa wysokosprawna (HPLC).
A. Zawartość sacharozy wymieniona w kolumnie 3 załącznika D jest równa:
a) S + (2F) × 0,95,
jeżeli zawartość glukozy jest nie mniejsza niż zawartość fruktozy;
lub
b) S + (G + F) × 0,95,
jeżeli zawartość glukozy jest mniejsza niż zawartość fruktozy,
gdzie:
S oznacza zawartość sacharozy określoną za pomocą HPLC
F oznacza zawartość fruktozy określoną za pomocą HPLC
G oznacza zawartość glukozy określoną za pomocą HPLC
Jeżeli zgłaszana jest zawartość produktu hydrolizy laktozy i/lub wykrywa się pewne ilości laktozy i galaktozy, przed dokonaniem jakiegokolwiek obliczenia od zawartości glukozy (G) odejmowana jest zawartość glukozy równa zawartości galaktozy (określonej za pomocą HPLC).
B. Zawartość glukozy wymieniona w kolumnie 3 załącznika D jest równa:
a) G–F,
jeżeli zawartość glukozy jest większa niż zawartość fruktozy;
b) 0 (Zero),
jeżeli zawartość glukozy jest równa lub mniejsza niż zawartość fruktozy.
Jeżeli zgłaszana jest zawartość produktu hydrolizy laktozy i/lub wykrywa się pewne ilości laktozy i galaktozy przed dokonaniem jakiegokolwiek obliczenia od zawartości glukozy (G), odejmowana jest zawartość glukozy równa zawartości galaktozy (określonej za pomocą HPLC).
2.
Skrobia (lub dekstryna)
(dekstryna jest wyrażana jako skrobia)
A. Dla wszystkich pozycji i podpozycji z wyjątkiem innych niż podpozycje 35051010, 35051090, 35052010 – 35052090 i 38091010–38091090 Nomenklatury Scalonej zawartość skrobi (lub dekstryny) wymieniona w kolumnie 3 załącznika D oblicza się przy zastosowaniu wzoru:
(Z–G) × 0,9;
gdzie
Z oznacza zawartość glukozy ustalaną za pomocą metody podanej w załączniku I do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 4154/87 [7];
G oznacza zawartość glukozy określoną za pomocą HPLC.
B. Dla podpozycji 35051010, 35051090, 35052010 – 35052090 i 38091010 – 38091090 Nomenklatury Scalonej zawartość skrobi (lub dekstryny) ustala się za pomocą metody podanej w załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 4154/87.
3.
Tłuszcze mleka
Do celów określenia zawartości tłuszczu w mleku, określonej w kolumnie 3 załącznika D, stosuje się metodę opartą na ekstrakcji eterem naftowym, poprzedzonej hydrolizą kwasem solnym, po czym następuje chromatografia gazowa estrów metylu kwasów tłuszczowych.
Jeśli zostanie wykryta obecność tłuszczów mleka, ich stosunek procentowy obliczany jest poprzez pomnożenie stężenia procentowego maślanu metylu przez 23, pomnożenie wyniku przez całkowitą procentową zawartość tłuszczu w wyrobach obliczoną masowo i podzielenie przez 100.
Artykuł 3
W celu realizacji przepisów zawartych w załączniku C do rozporządzenia (EWG) nr 3035/80 procentowa zawartość mannitu w sorbicie określana jest za pomocą metody HPCL.
Artykuł 4
1.
Sporządza się sprawozdanie dotyczące testów.
2.
Sprawozdanie to obejmuje następujące dane:
- wszystkie informacje niezbędne do identyfikacji próbki,
- zastosowaną metodę i dokładne odniesienie do instrumentu prawnego, który ją ustanowił, lub, gdzie to stosowne, szczegółowe odniesienie do metody, wskazujące na charakter działań analitycznych, które mają być wykonane, lub do zasady metody, którą należy stosować, zgodnie ze wskazaniami niniejszego rozporządzenia,
- wszelkie czynniki mogące mieć wpływ na wyniki,
- wyniki analizy ze szczególnym uwzględnieniem sposobu, w jaki są wyrażone w stosowanej metodzie i środków ich wyrażenia podyktowanych potrzebami służb celnych i administracyjnych, które wnioskowały o analizę.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1988 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 4057/87
z dnia 22 grudnia 1987 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3556/87 ustanawiające dodatkowe szczegółowe zasady stosowania systemu świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji w przypadku niektórych produktów sektora zbóż wywożonych w postaci makaronu objętego pozycją nr 19.03 Wspólnej Taryfy Celnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzanie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3985/87 [2], w szczególności jego art. 15 ust. 1 akapit drugi,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2727/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3989/87 [4], w szczególności jego art. 16 ust. 6 i art. 24,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 5 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3035/80 [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 4055/87 [6], określa, że system wcześniejszego ustalania refundacji ma być stosowany w przypadku produktów zbożowych wykorzystywanych do produkcji towarów objętych przepisami tego rozporządzenia;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3556/87 [7] ustanawia dodatkowe szczegółowe zasady stosowania systemu świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji w przypadku niektórych produktów sektora zbóż wywożonych w postaci makaronu objętych pozycją 19.03 Wspólnej Taryfy Celnej;
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustanowiło z dniem 1 stycznia 1988 r. nową Nomenklaturę Scaloną, która będzie spełniać wymogi zarówno Wspólnej Taryfy Celnej, jak i dane statystyczne w dziedzinie handlu zewnętrznego Wspólnoty oraz zastąpi nomenklaturę konwencji z dnia 15 grudnia 1950 r.; należy w związku z tym wskazać odpowiadające pozycje taryfy zgodnie z Nomenklaturą Scaloną;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Tytuł rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3556/87
1. otrzymuje brzmienie:
"Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3556/87 z dnia 26 listopada 1987 r. ustanawiające dodatkowe szczegółowe zasady stosowania systemu świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla niektórych produktów sektora zbóż wywożonych w postaci makaronu objętego podpozycjami 19021100 i 190219 Nomenklatury Scalonej." .
2. artykuł 1 rozporządzenia (EWG) nr 3556/87 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
W przypadku stosowania uzgodnień dotyczących wcześniejszego ustalania refundacji do produktu podstawowego sektora zbóż, wywożonego w postaci makaronu objętego podpozycjami 19021100 i 190219 Nomenklatury Scalonej:
a) w sekcji 12 wniosku o wydanie świadectwa o wcześniejszym ustaleniu refundacji oraz w samym świadectwie wskazuje się jedynie, że produkty objęte są podpozycjami 19021100 i 190219 Nomenklatury Scalonej;
b) w sekcji 13 wniosku o wydanie świadectwa o wcześniejszym ustaleniu refundacji oraz w samym świadectwie umieszcza się wpis "Stany Zjednoczone Ameryki" lub "inny niż Stany Zjednoczone Ameryki".
Świadectwo zobowiązuje do wskazanego wywozu."
3. artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Wnioski o wydanie świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji do produktów podstawowych sektora zbóż, które mają zostać wywiezione do Stanów Zjednoczonych Ameryki w postaci makaronu objętego podpozycjami 19021100 i 190219 Nomenklatury Scalonej, dostarczane są piątego dnia roboczego następującego po dniu, w którym wniosek został wniesiony, pod warunkiem że w międzyczasie nie podjęto żadnych szczególnych środków."
4. artykuł 3 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
1.
Właściwe władze Państw Członkowskich powiadamiają Komisję każdego dnia roboczego o:
- ilościach produktów podstawowych sektora zbóż, dla których poprzedniego dnia roboczego zostały złożone wnioski o wydanie świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji do celów wywozu do Stanów Zjednoczonych Ameryki w postaci makaronu objętego podpozycjami 19021100 i 190219 Nomenklatury Scalonej,
- ilościach makaronu objętego podpozycjami 19021100 i 190219 Nomenklatury Scalonej, dla których stawka refundacji wywozowej, udzielonej poprzedniego dnia roboczego do zbóż wykorzystywanych do jego produkcji została wcześniej wyznaczona, jak również o dacie przyjęcia przez odpowiednie organy celne zgłoszenia wywozu makaronu do Stanów Zjednoczonych Ameryki.
2.
Informacje określone w ust. 1 są, w celach powiadomienia Komisji, przedstawiane w podziale według podpozycji Nomenklatury Scalonej oraz wysyłane są na poniższy adres:
Komisja Wspólnot Europejskich,DG III/B/2,rue de la Loi, 200,B
Brussels".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1988 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 4069/87
z dnia 22 grudnia 1987 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1981/82 ustalające listę regionów Wspólnoty, w których pomoc produkcyjna w odniesieniu do chmielu jest przyznawana wyłącznie uznanym grupom producentów
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1696/71 z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku chmielu [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3800/85 [2], w szczególności jego art. 12 ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 12 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1696/71 stanowi, że w regionach Wspólnoty, w których grupy uznanych producentów mogą zapewnić swoim członkom sprawiedliwe dochody i są w stanie racjonalnie zarządzać podażą, grupom tym udzielana jest pomoc produkcyjna; wykaz tych regionów zamieszczony jest w Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 1981/82 [3];
kontrola danych przekazanych przez Belgię wykazuje, że warunki określone w art. 12 rozporządzenia (EWG) nr 1696/71 zostały spełnione przez nowy region; należy w związku z tym zmienić rozporządzenie (EWG) nr 1981/82 od zbiorów w 1987 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do wykazu zamieszczonego w Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 1981/82 dodaje się region "Belgia".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 4088/87
z dnia 21 grudnia 1987 r.
ustalające warunki stosowania preferencyjnych stawek celnych w imporcie niektórych kwiatów pochodzących z Cypru, Izraela i Jordanii
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: dodatkowe protokoły do układów europejskich ustanawiających stowarzyszenie lub do umów o współpracy pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Cyprem, Izraelem i Jordanią, przewidują stosowanie preferencyjnych stawek celnych na import do Wspólnoty róż i goździków w ramach limitu kontyngentów celnych otwieranych dla importu wszystkich świeżych kwiatów ciętych objętych podpozycją 060310 nomenklatury scalonej i pochodzących z wyżej wymienionych państw; ulgi celne, o których mowa, mają zastosowanie wyłącznie do importu spełniającego określone kryteria cenowe;
niniejsze rozporządzenie powinno ustalić kryteria cenowe, których spełnienie kwalifikuje import róż i goździków do preferencyjnych stawek celnych, a także warunki zawieszenia preferencji celnych w przypadku niespełnienia tych kryteriów oraz warunki późniejszego przywrócenia tych preferencji;
kryteria cenowe, jakie muszą spełniać importowane produkty, ustala się na podstawie cen produkcji Wspólnoty; w świetle szczególnie ostrych i krótkookresowych wahań cen tych produktów we Wspólnocie ceny produkcji, o których mowa, należy ustalać dla okresów dwutygodniowych, przyjmując za podstawę średnie ceny na reprezentatywnych rynkach w trzech poprzednich latach, z wyłączeniem nietypowych wahań,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia warunki stosowania preferencyjnych stawek celnych w odniesieniu do róż wielkokwiatowych, róż drobnokwiatowych, goździków jednokwiatowych (zwykłych) i goździków wielokwiatowych (spray), w ramach kontyngentów celnych otwieranych corocznie dla importu do Wspólnoty wszystkich świeżych kwiatów ciętych objętych podpozycją 060310 nomenklatury scalonej i pochodzących z Cypru, Izraela i Jordanii.
Artykuł 2
1.
Wobec danego produktu z danego kraju pochodzenia preferencyjną stawkę celną stosuje się wyłącznie w przypadku, gdy cena importowanego produktu stanowi co najmniej 85 % ceny produkcji Wspólnoty, o której mowa w art. 3.
Cenę importowanego produktu ustala się w oparciu o ceny na reprezentatywnych rynkach importowych Wspólnoty, bez odliczania cła wymierzonego według stawki preferencyjnej.
2.
Z wyłączeniem przypadków szczególnych, stosowanie preferencyjnej stawki celnej wobec danego produktu z danego kraju pochodzenia zawiesza się, a cło wymierza się według Wspólnej Taryfy Celnej:
a) jeśli w ciągu dwóch kolejnych dni handlowych ceny importowanego produktu, w odniesieniu do co najmniej 30 % ilości, dla których notowano ceny na reprezentatywnych rynkach importowych, stanowiły mniej niż 85 % ceny produkcji Wspólnoty; lub
b) jeśli w okresie od pięciu do siedmiu kolejnych dni handlowych ceny importowanego produktu, w odniesieniu do co najmniej 30 % ilości, dla których notowano ceny na reprezentatywnych rynkach importowych, kształtowały się przemiennie na poziomie wyższym i niższym niż 85 % ceny produkcji Wspólnoty, przy czym przez trzy dni w ciągu okresu, o którym mowa, ceny importowanego produktu kształtowały się poniżej wyżej wymienionego poziomu.
3.
Stosowanie preferencyjnej stawki celnej wobec danego produktu z danego kraju pochodzenia przywraca się, w przypadku gdy ceny importowanego produktu (bez odliczania cła wymierzonego według pełnej stawki) kształtowały się, w odniesieniu do co najmniej 70 % ilości, dla których notowano ceny na reprezentatywnych rynkach importowych Wspólnoty, na poziomie nie niższym niż 85 % ceny produkcji Wspólnoty przez okres obliczany od daty faktycznego zawieszenia stosowania preferencyjnej stawki celnej:
- dwóch kolejnych dni handlowych od zawieszenia, o którym mowa w ust. 2 lit. a),
- trzech kolejnych dni handlowych od zawieszenia, o którym mowa w ust. 2 lit. b).
W razie braku ofert cenowych, stosowanie preferencyjnej stawki celnej przywraca się w przypadku braku cen w ciągu sześciu kolejnych dni roboczych od daty zastosowania środka, o którym mowa.
4.
W przypadku przywozu do Hiszpanii i Portugalii produktów pochodzących z krajów wymienionych w art. 1:
- mającą zastosowanie preferencyjną stawkę celną określa się z uwzględnieniem szczególnych warunków stosowania umów między Wspólnotą i krajami, o których mowa w art. 1, po przystąpieniu Hiszpanii i Portugalii do Wspólnoty,
- w okresie zawieszenia stosowania preferencyjnej stawki celnej mającą zastosowanie stawkę celną określa się zgodnie z postanowieniami art. 75 i 243 Aktu o przystąpieniu Hiszpanii i Portugalii.
Artykuł 3
1.
Wspólnotowe ceny produkcji ustala się dla każdego z czterech produktów, o których mowa w art. 1 i stosuje się je dla okresów dwutygodniowych.
Ceny ustala się dwukrotnie w ciągu roku, przed 15 maja i przed 15 października.
2.
Dla każdego z czterech produktów cena wspólnotowa odpowiada średniej cenie produkcji, odnotowanej na reprezentatywnych rynkach producentów w odnośnym okresie w ciągu trzech lat poprzedzających datę ustalenia ceny, o której mowa w ust. 1.
W celu ustalenia średniej ceny dla każdego reprezentatywnego rynku nie uwzględnia się cen, które, zgodnie z procedurami jakie zostaną ustalone, można uznać za zbyt wysokie lub zbyt niskie w stosunku do normalnych wahań odnotowanych na danym rynku.
Artykuł 4
Na podstawie informacji przekazywanych okresowo przez Państwa Członkowskie lub informacji zgromadzonych we własnym zakresie, Komisja prowadzi regularne badania tendencji cen produktów importowanych z poszczególnych krajów pochodzenia na rynkach importowych i cen produkcji na rynkach Wspólnoty.
Artykuł 5
1.
Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 234/68 [1], Komisja ustanawia szczegółowe zasady wykonania niniejszego rozporządzenia, w szczególności:
- definicję produktów, o których mowa w art. 1,
- wykaz reprezentatywnych rynków producenta i odpowiednich rynków importowych Wspólnoty,
- dane, jakie Państwa Członkowskie są obowiązane przedkładać okresowo Komisji do celów niniejszego rozporządzenia.
2.
Zgodnie z procedurą, o której mowa w ust. 1, Komisja:
a) ustala ceny produkcji Wspólnoty, jak przewidziano w art. 3;
b) zawiesza stosowanie preferencyjnej stawki celnej i przywraca stosowanie wspólnej taryfy celnej lub przywraca stosowanie preferencyjnej stawki celnej.
Jednakże między regularnymi spotkaniami Komitetu Zarządzającego środki takie przyjmuje Komisja.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 4143/87
z dnia 14 grudnia 1987 r.
w spawie zawarcia Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Mauretańską Republiką Islamską w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Mauretanii i przyjęcia przepisów wykonawczych
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając Akt Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii, w szczególności jego art. 155 ust. 2 lit. b),
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: Wspólnota i Mauretania wynegocjowały i w dniu 14 maja 1987 r. parafowały Umowę w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Mauretanii, która zapewnia rybakom z rozszerzonej Wspólnoty możliwości połowowe na wodach znajdujących się pod zwierzchnictwem lub jurysdykcją Mauretanii;
zgodnie z art. 155 ust. 2 lit. b) Aktu Przystąpienia w każdym przypadku Rada określa procedury właściwe do uwzględnienia wszystkich lub części interesów Wysp Kanaryjskich w związku z przyjmowaną przez nią decyzją, w szczególności w celu zawierania umów w dziedzinie rybołówstwa z państwami trzecimi; dane procedury muszą być określone w tym konkretnym przypadku;
w interesie Wspólnoty leży zatwierdzenie tej Umowy,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Mauretańską Republiką Islamską w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Mauretanii.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
W celu uwzględnienia interesów Wysp Kanaryjskich Umowę oraz, w zakresie koniecznym do jej wprowadzenia w życie, przepisy wspólnej polityki rybołówstwa w sprawie zachowania i zarządzania zasobami połowowymi stosuje się również do statków pływających pod banderą Hiszpanii zarejestrowanych na stałe w rejestrach właściwych władz na szczeblu lokalnym (registros de base) Wysp Kanaryjskich, na warunkach określonych w załączniku I uwaga 6 do rozporządzenia Rady (EWG) nr 570/86 z dnia 24 lutego 1986 r. dotyczącego definicji pojęcia "produkty pochodzące" oraz metod współpracy administracyjnej stosowanych w handlu między obszarem celnym Wspólnoty, Ceutą i Melillą a Wyspami Kanaryjskimi [3].
Artykuł 3
Przewodniczący Rady niniejszym upoważniony jest do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania Umowy, tak aby stała się wiążąca dla Wspólnoty.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 4154/87
z dnia 22 grudnia 1987 r.
ustanawiające metody analizy i inne przepisy techniczne niezbędne do wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 3033/80 ustanawiającego zasady handlu mające zastosowanie do niektórych towarów pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3985/87 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1061/69 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1822/86 [4], zdefiniowało metody analityczne wykorzystywane przy wykonywaniu rozporządzenia Rady (EWG) nr 1059/69 [5]; rozporządzenie (EWG) nr 1059/69 zostało uchylone i zastąpione rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3033/80 [6], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 3743/87 [7];
procedury wykonania rozporządzenia (EWG) nr 3033/80 dotyczące przywozu zostały określone w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3034/80 z dnia 11 listopada 1980 r. ustalającym ilości podstawowych produktów uznane za wykorzystane do produkcji wyrobów objętych rozporządzeniem (EWG) nr 3033/80 [8] oraz zmieniającym rozporządzenie (EWG) nr 950/68 w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 4091/87 [9];
w celu uwzględnienia naukowego i technologicznego rozwoju metod analitycznych oraz zapewnienia jednolitego traktowania przywozu do Wspólnoty wyrobów objętych rozporządzeniem (EWG) nr 3033/80 właściwe jest uchylenie i zastąpienie rozporządzenia (EWG) nr 1061/69;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia metody analizy niezbędne do wykonania rozporządzenia (EWG) nr 3033/80 (w sprawach dotyczących przywozu) oraz (EWG) nr 3034/80 lub, w przypadku braku metody analizy, charakter przeprowadzanych działań analitycznych lub zasadę stosowanej metody.
Artykuł 2
Zgodnie z definicjami określonymi w załączniku III do rozporządzenia (EWG) nr 3034/80 dotyczącymi:
- zawartości skrobi/glukozy, oraz
- zawartości sacharozy/cukru inwertowanego/izoglukozy
oraz do celów wykonania załączników II i III do tego rozporządzenia korzysta się z następujące wzorów, procedur i metod:
1) Zawartość skrobi/glukozy:
(wyrażona jako zawartość w wyrobach 100 % skrobi bezwodnej)
a) (Z – F) x 0,9,
jeżeli zawartość glukozy jest nie mniejsza niż zawartość fruktozy; lub
b) (Z – G) x 0,9,
jeżeli zawartość glukozy jest mniejsza niż zawartość fruktozy;
gdzie:
Z oznacza zawartość glukozy ustaloną za pomocą metody określonej w załączniku I do niniejszego rozporządzenia;
F oznacza zawartość fruktozy ustaloną z zastosowaniem metody HPLC (wysokosprawna chromatografia cieczowa);
G oznacza zawartość glukozy ustaloną z zastosowaniem metody HPLC.
W przypadku pkt 1 lit. a), jeżeli zgłaszana jest zawartość produktu hydrolizy laktozy i/lub wykrywa się pewne ilości laktozy i galaktozy, przed dokonaniem jakiegokolwiek obliczenia od zawartości glukozy (Z) odejmowana jest zawartość glukozy równa zawartości galaktozy (określonej za pomocą HPLC).
2) Zawartość sacharozy/cukru inwertowanego/izoglukozy:
(wyrażona jako zawartość sacharozy w wyrobach)
a) S + (2F) x 0,95,
jeżeli zawartość glukozy jest nie mniejsza niż zawartość fruktozy;
b) S + (G + F) x 0,95,
jeżeli zawartość glukozy jest mniejsza niż zawartość fruktozy;
gdzie:
S oznacza zawartość sacharozy określoną za pomocą HPLC;
F oznacza zawartość fruktozy określoną za pomocą HPLC;
G oznacza zawartość glukozy określoną za pomocą HPLC.
Jeżeli zgłaszana jest zawartość produktu hydrolizy laktozy i/lub wykrywa się pewne ilości laktozy i galaktozy, przed dokonaniem jakiegokolwiek obliczenia od zawartości glukozy (Z) odejmowana jest zawartość glukozy równa zawartości galaktozy (określonej za pomocą HPLC).
3) Zawartość tłuszczu mlekowego:
a) Wagowa zawartość tłuszczu mlekowego jest ustalana za pomocą ekstrakcji eterem naftowym po przeprowadzeniu hydrolizy z zastosowaniem kwasu solnego, chyba że inaczej przewidziano w lit. b) poniżej.
b) Jeżeli zgłoszono obecność w składzie wyrobów innych tłuszczów niż tłuszcze mlekowe, stosuje się następującą procedurę:
- udział procentowy zawartości tłuszczów ogółem ustala się zgodnie z lit. a),
- udział procentowy zawartości kwasu masłowego w ogólnej zawartości tłuszczów uzyskuje się metodą IUPAC nr 23.10 (odniesienie: Pure and Applied Chemistry, 1986, 58, nr 10, str. 1419–1428),
- udział procentowy wagowy zawartości tłuszczów mlekowych w wyrobach oblicza się poprzez pomnożenie udziału procentowego wagowego zawartości kwasu masłowego w tłuszczach ogółem przez współczynnik 24, pomnożenie tego wyniku przez procentową wagę tłuszczów ogółem w wyrobach oraz podzielenie przez 100.
4) Zawartość białka mlekowego:
a) Zawartość białka mlekowego w wyrobach jest obliczana poprzez pomnożenie zawartości azotu (ustalonej metodą Kjeldahla) przez współczynnik 6,38, chyba że inaczej przewidziano w lit. b) poniżej.
b) Jeżeli w składzie wyrobów zgłoszono także obecność białek innych niż białka mlekowe:
i) ogólna zawartość azotu jest ustalana metodą Kjeldahla;
ii) zawartość białka mlekowego jest obliczana tak, jak w lit. a), poprzez wydzielenie z ogólnej zawartości azotu tej części azotu, która odpowiada białkom nie-mlekowym.
Artykuł 3
Do celów wykonania załącznika I do rozporządzenia (EWG) nr 3034/80 stosowane są następujące metody i/lub procedury:
1) do celów klasyfikowania towarów objętych podpozycjami 04031051 do 04031059, 04031091 do 04031099, 04039071 do 04039079 oraz 04039091 do 04039099 nomenklatury scalonej zawartość tłuszczu mlekowego jest ustalana za pomocą metody opisanej w art. 2 ust. 3;
2) do celów klasyfikowania towarów objętych podpozycjami 17041011 do 17041099 oraz 19052010 do 19052090 nomenklatury scalonej zawartość sacharozy, łącznie z cukrem inwertowanym wyrażonym jako sacharoza, jest ustalana za pomocą metody HPLC (cukier inwertowany wyrażony jako sacharoza oznacza sumę równych ilości glukozy i fruktozy pomnożoną przez 0,95);
3) do celów klasyfikowania towarów objętych podpozycjami 18061010 do 18061090 nomenklatury scalonej zawartość sacharozy/cukru inwertowanego/izoglukozy jest ustalana zgodnie ze wzorem, metodą i procedurami określonymi w art. 2 ust. 2;
4) do celów klasyfikowania towarów objętych podpozycjami 38091010 do 38091090 nomenklatury scalonej zawartość skrobi, dekstryny i innych skrobi modyfikowanych ustala się za pomocą metody określonej w załączniku II do niniejszego rozporządzenia;
5) do celów klasyfikowania towarów objętych podpozycjami 38001010 do 38001090 nomenklatury scalonej zawartość substancji skrobiowych ustala się za pomocą metody określonej w załączniku II do niniejszego rozporządzenia;
6) do celów klasyfikowania towarów objętych podpozycją 19019011 lub 19019019 nomenklatury scalonej należy dokonać rozróżnienia na podstawie zawartości suchego ekstraktu ustalonej przez osuszanie w temperaturze 103 ± 2 °C do osiągnięcia wagi stałej;
7) do celów klasyfikowania towarów objętych podpozycją 19021910 i 19021990 nomenklatury scalonej do badania obecności zwykłych typów mąki pszennej oraz kaszy w makaronie stosowana jest metoda określona w załączniku III do niniejszego rozporządzenia;
8) zawartość mannitolu oraz D-glucitolu (sorbitu) w wyrobach objętych podpozycjami nomenklatury scalonej 29054411 do 29054499 oraz 38236011 do 38236099 jest ustalana za pomocą metody opartej na HPLC.
Artykuł 4
1.
Z badań sporządzane jest sprawozdanie.
2.
Sprawozdanie z badań obejmuje następujące dane:
- wszystkie informacje niezbędne do identyfikacji próbki,
- zastosowaną metodę i dokładne odniesienie do instrumentu prawnego, który ją określa, lub, w odpowiednim przypadku, szczegółowe odniesienie do metody, wskazujące na rodzaj dokonanych operacji analitycznych lub zasadę zastosowanej metody, jak wskazano w niniejszym rozporządzeniu,
- wszelkie czynniki mogące wywierać wpływ na wyniki,
- wyniki analizy ze szczególnym uwzględnieniem sposobu ich wyrażania w przypadku zastosowanej metody oraz środków wyrażania podyktowanych potrzebami organów celnych i administracyjnych, na wniosek których została dokonana analiza.
Artykuł 5
Rozporządzenie (EWG) nr 1061/69 niniejszym traci moc.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1988 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 4155/87
z dnia 22 grudnia 1987 r.
zmieniające w związku z wprowadzeniem Nomenklatury Scalonej niektóre rozporządzenia w sprawie wprowadzenia wspólnej organizacji rynku jaj
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3985/87 [2], w szczególności jego art. 15 ust. 1 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z art. 15 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 dostosowanie pod względem technicznym aktów wspólnotowych odnoszących się do nomenklatury taryfowej lub statystycznej dokonywane jest przez Komisję;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2771/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj [3] zostało zmienione rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 4000/87 [4], dostosowującym, zgodnie z terminami Nomenklatury Scalonej, występujące w nim opisy towarów i numery pozycji taryfowych;
liczne inne rozporządzenia dotyczące sektora jaj należy dostosować pod względem technicznym, tak by uwzględnić stosowanie nowej Nomenklatury Scalonej opartej na Zharmonizowanym Systemie Oznaczania i Kodowania Towarów, który w zamierzeniu zastąpi Konwencję z dnia 15 grudnia 1950 r. w sprawie Nomenklatury Klasyfikacji Towarów w Taryfie Celnej;
ze względu na ilość i zawartość tekstów wymagających dostosowania konieczne jest zebranie w jednym rozporządzeniu zmieniającym wszystkich rozporządzeń wymagających dostosowania;
w czasie dostosowywania rozporządzenia Komisji 164/67/EWG [5] niektóre współczynniki do obliczania cen śluzy występujące jeszcze w wyżej wymienionym rozporządzeniu w jednostkach rozliczeniowych powinny zostać wyrażone w ECU, przy zastosowaniu współczynnika 1,20895, określonego w art. 13 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1676/85 [6], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1636/87 [7],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 1 rozporządzenia Komisji nr 54/65/EWG [8] z dnia 7 kwietnia 1965 r. w sprawie niewyznaczania stawki dodatkowej na jaja z Polski otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Zgodnie z art. 8 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2771/75 opłaty wyrównawcze przy przywozie jaj drobiu w skorupkach (podpozycja 040700 Nomenklatury Scalonej) pochodzących i przywożonych z Polski nie są podwyższane o stawkę dodatkową." .
Artykuł 2
Artykuł 1 rozporządzenia Komisji nr 183/66/EWG z dnia 18 listopada 1966 r. w sprawie niewyznaczania stawki dodatkowej na jaja z Afryki Południowej [9] otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Zgodnie z art. 8 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2771/75 opłaty wyrównawcze ustalone zgodnie z art. 3 tego rozporządzenia nie są podwyższane o stawkę dodatkową na przywóz jaj w skorupkach (podpozycja 040700 Nomenklatury Scalonej) pochodzących i przywożonych z Afryki Południowej."
Artykuł 3
Załącznik do rozporządzenia Komisji nr 164/67/EWG z dnia 26 czerwca 1967 r. określający czynniki do obliczania opłat wyrównawczych i cen zaporowej na produkty pochodne jaj, ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1775/74 [10], zastępuje się załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
Artykuł 1 rozporządzenia Komisji nr 765/67/EWG z dnia 26 października 1967 r. w sprawie niewyznaczania stawki dodatkowej na jaja z Australii [11] otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Opłaty wyrównawcze ustalone zgodnie z art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2771/75 nie są zwiększane o stawkę dodatkową na przywóz jaj drobiu w skorupkach, świeżych, konserwowanych albo gotowanych, innych niż jaja wylęgowe, objętych podpozycją 04070030 Nomenklatury Scalonej, pochodzących i przywożonych z Australii." .
Artykuł 5
W rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 990/69 z dnia 28 maja 1969 r. o niewyznaczaniu stawki dodatkowej na produkty jajeczne z Austrii [12] wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Opłaty wyrównawcze ustalone zgodnie z art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2771/75 w odniesieniu do przywozu produktów objętych następującymi podpozycjami Nomenklatury Scalonej, pochodzących lub przywożonych z Austrii, nie są zwiększane o stawkę dodatkową:
Kod CN _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_
ex0408 _BAR_ Jaja ptasie bez skorupek i żółtka jaj, świeże, suszone, gotowane na parze lub w wodzie, formowane, mrożone lub inaczej zakonserwowane, z dodatkiem cukru lub innego środka słodzącego: _BAR_
_BAR_ – Żółtka jaj: _BAR_
040811 _BAR_ – – Suszone: _BAR_
04081110 _BAR_ – – – Nadające się do spożycia przez ludzi _BAR_
040819 _BAR_ – – Pozostałe: _BAR_
_BAR_ – – – Nadające się do spożycia przez ludzi: _BAR_
04081911 _BAR_ – – – – ciekłe _BAR_
04081919 _BAR_ – – – – mrożone _BAR_
_BAR_ – Pozostałe: _BAR_
040891 _BAR_ – – Suszone: _BAR_
04089110 _BAR_ – – – Nadające się do spożycia przez ludzi _BAR_
040899 _BAR_ – – Pozostałe: _BAR_
04089910 _BAR_ – – – Nadające się do spożycia przez ludzi" _BAR_
2) artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Wyrównawcze opłaty przywozowe ustalone zgodnie z art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2783/75 w odniesieniu do produktów objętych następującymi podpozycjami Nomenklatury Scalonej, pochodzące i przywożone z Austrii, nie są zwiększane o stawkę dodatkową:
Kod CN _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_
ex3502 _BAR_ Albuminy, albuminiany i pozostałe pochodne albumin: _BAR_
ex350210 _BAR_ - Albumina jaja: _BAR_
_BAR_ – – Inna niż niezdatna lub uznana za niezdatną do spożycia przez ludzi: _BAR_
35021091 _BAR_ – – – Suszona (np. w arkuszach, płatkach, proszku) _BAR_
35021099 _BAR_ – – – Pozostała _BAR_
ex350290 _BAR_ – Pozostałe: _BAR_
_BAR_ – – Albuminy inne niż albumina jaja: _BAR_
_BAR_ – – – Inne niż niezdatne lub uznane za niezdatne do spożycia przez ludzi: _BAR_
_BAR_ – – – – Albumina mleka (laktoalbumina): _BAR_
35029051 _BAR_ – – – – – Suszona (np. w arkuszach, łuskach, płatkach, proszku) _BAR_
35029059 _BAR_ – – – – – Pozostałe" _BAR_
Artykuł 6
Artykuł 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 59/70 z dnia 14 stycznia 1970 r. o niewyznaczaniu stawki dodatkowej na jaja w skorupkach przywożone z Rumunii [13] otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Opłaty wyrównawcze ustalone zgodnie z art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2771/75 nie są zwiększane o stawkę dodatkową w odniesieniu do przywozu jaj drobiu w skorupkach, świeżych lub konserwowych, innych niż jaja wylęgowe, objętych podpozycją 04070030 Nomenklatury Scalonej, pochodzących i przywożonych z Rumunii."
Artykuł 7
Załączniki I i II do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2773/75 z dnia 29 października 1975 r., ustanawiającego zasady obliczania opłat wyrównawczych i cen zaporowych w odniesieniu do jaj [14], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3232/86 [15], zastępuje się załącznikami II i III do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1988 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 4159/87
z dnia 29 grudnia 1987 r.
zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 121/65, nr 564/68, nr 998/68, nr 2260/69 oraz nr 1570/71 w sprawie niewyznaczania stawki dodatkowej na przywóz niektórych produktów z wieprzowiny w wyniku wprowadzenia Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3985/87 [2], w szczególności jego art. 15 ust. 1 akapit drugi,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2759/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wieprzowiny [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3906/87 [4], w szczególności jego art. 13 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
z mocą od dnia 1 stycznia 1988 r. rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustanawia, na podstawie Zharmonizowanego Systemu, Nomenklaturę Scaloną towarów, która spełniać będzie wymagania zarówno Wspólnej Taryfy Celnej, jak i statystyk w dziedzinie handlu zewnętrznego Wspólnoty;
niektóre rozporządzenia w sprawie nieustalania stawki dodatkowej na przywóz niektórych produktów z wieprzowiny muszą zostać dostosowane, aby wziąć pod uwagę stosowanie nowej Nomenklatury Scalonej opartej na Zharmonizowanym Systemie;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wieprzowiny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 1 rozporządzenia Komisji nr 121/65/EWG z dnia 16 września 1965 r. zwalniającego przywóz trzody chlewnej z Austrii z dodatkowej kwoty opłaty wyrównawczej [5] otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Opłaty wyrównawcze wyznaczone zgodnie z art. 8 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2759/75 [*] Dz.U. L 282 z 1.11.1975, str. 1. nie zostają zwiększone o stawkę dodatkową na przywóz następujących produktów, pochodzących i przywożonych z Austrii:
Kod CN _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_
0103 _BAR_ Trzoda chlewna żywa: _BAR_
_BAR_ - Pozostałe: _BAR_
ex010392 _BAR_ – – O masie 50 kg lub większej: _BAR_
_BAR_ – – – Gatunki domowe: _BAR_
01039219 _BAR_ – – – – Pozostałe _BAR_
0203 _BAR_ Mięso wieprzowe świeże, chłodzone lub mrożone: _BAR_
_BAR_ – Świeże lub chłodzone: _BAR_
ex020311 _BAR_ – – Tusze i półtusze: _BAR_
02031110 _BAR_ – – – Ze świń domowych: _BAR_
_BAR_ – Mrożone: _BAR_
ex020321 _BAR_ – – Tusze lub półtusze: _BAR_
02032110 _BAR_ – – – Ze świń domowych" _BAR_
Artykuł 2
Artykuł 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 564/68 z dnia 24 kwietnia 1968 r. w sprawie niewyznaczania stawki dodatkowej na przywóz żywej trzody chlewnej i tusz wieprzowych z Polski [7] otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Opłaty wyrównawcze ustalone zgodnie z art. 8 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2759/75 [*] Dz.U. L 282 z 1.11.1975, str. 1. nie zostają zwiększone o stawkę dodatkową na przywóz następujących produktów, pochodzących i przywożonych z Polski:
Kod CN _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_
0103 _BAR_ Trzoda chlewna żywa: _BAR_
_BAR_ - Pozostałe: _BAR_
ex010392 _BAR_ – – O masie 50 kg lub większej: _BAR_
_BAR_ – – – Gatunki domowe: _BAR_
01039219 _BAR_ – – – – Pozostałe _BAR_
0203 _BAR_ Mięso wieprzowe świeże, chłodzone lub mrożone: _BAR_
_BAR_ – Świeże lub chłodzone: _BAR_
ex020311 _BAR_ – – Tusze lub półtusze: _BAR_
02031110 _BAR_ – – – Ze świń domowych _BAR_
_BAR_ – Mrożone: _BAR_
ex020321 _BAR_ – – Tusze i półtusze: _BAR_
02032110 _BAR_ – – – Ze świń domowych" _BAR_
Artykuł 3
Artykuł 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 998/68 z dnia 18 lipca 1968 r. w sprawie niewyznaczania stawki dodatkowej na przywóz tusz wieprzowych i niektórych kawałków wieprzowiny z Węgier [9], zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 328/83 [10], otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Opłaty wyrównawcze ustalone zgodnie z art. 8 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2759/75 [*] Dz.U. L 282 z 1.11.1975, str. 1. nie zostają zwiększone o stawkę dodatkową na przywóz następujących produktów, pochodzących i przywożonych z Węgier:
Kod CN _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_
0203 _BAR_ Mięso wieprzowe świeże, chłodzone lub mrożone: _BAR_
_BAR_ – Świeże lub chłodzone: _BAR_
ex020311 _BAR_ – – Tusze lub półtusze: _BAR_
02031110 _BAR_ – – – Ze świń domowych _BAR_
ex020312 _BAR_ – – Szynki, łopatki i ich kawałki, z kośćmi _BAR_
_BAR_ – – – Ze świń domowych: _BAR_
02031211 _BAR_ – – – – Szynki i ich kawałki _BAR_
02031219 _BAR_ – – – – Łopatki i ich kawałki _BAR_
ex020319 _BAR_ – – Pozostałe: _BAR_
_BAR_ – – – Ze świń domowych: _BAR_
02031911 _BAR_ – – – – Przodki i ich kawałki _BAR_
02031913 _BAR_ – – – – Schaby i ich kawałki, z kośćmi _BAR_
_BAR_ – Mrożone: _BAR_
ex020321 _BAR_ – – Tusze lub półtusze: _BAR_
02032110 _BAR_ – – – Ze świń domowych _BAR_
ex020322 _BAR_ – – Szynki, łopatki, ich kawałki, z kośćmi: _BAR_
_BAR_ – – – Ze świń domowych _BAR_
02032211 _BAR_ – – – – Szynki i ich kawałki _BAR_
02032219 _BAR_ – – – – Łopatki i ich kawałki _BAR_
ex020329 _BAR_ – – Pozostałe: _BAR_
_BAR_ – – – Ze świń domowych: _BAR_
02032911 _BAR_ – – – – Przodki i ich kawałki _BAR_
02032913 _BAR_ – – – – Schaby i ich kawałki, z kośćmi" _BAR_
Artykuł 4
Artykuł 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2260/69 z dnia 13 listopada 1969 r. w sprawie niewyznaczania stawki dodatkowej na przywóz żywej trzody chlewnej i tusz wieprzowych z Rumunii [12], zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 328/83, otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Opłaty wyrównawcze ustalone zgodnie z art. 8 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2759/75 [*] Dz.U. L 282 z 1.11.1975, str. 1. nie zostają zwiększone o stawkę dodatkową na przywóz następujących produktów, pochodzących i przywożonych z Rumunii:
Kod CN _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_
0103 _BAR_ Trzoda chlewna żywa: _BAR_
_BAR_ - Pozostałe: _BAR_
ex010392 _BAR_ – – O masie 50 kg lub większej: _BAR_
_BAR_ – – – Gatunki domowe: _BAR_
01039211 _BAR_ – – – – Maciory mające prosiaki, co najmniej raz, o masie nie mniejszej niż 160 kg _BAR_
01039219 _BAR_ – – – – Pozostałe _BAR_
0203 _BAR_ Mięso wieprzowe świeże, chłodzone lub mrożone: _BAR_
_BAR_ – Świeże lub chłodzone: _BAR_
ex020311 _BAR_ – – Tusze lub półtusze: _BAR_
02031110 _BAR_ – – – Ze świń domowych _BAR_
_BAR_ – Mrożone: _BAR_
ex020321 _BAR_ – – Tusze lub półtusze: _BAR_
02032110 _BAR_ – – – Ze świń domowych" _BAR_
Artykuł 5
Artykuł 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1570/71 z dnia 22 lipca 1971 r. w sprawie niewyznaczania stawki dodatkowej na przywóz żywej trzody chlewnej, tusz wieprzowych i niektórych kawałków wieprzowiny z Bułgarii [14], zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 328/83 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Opłaty wyrównawcze ustalone zgodnie z art. 8 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2759/75 [*] Dz.U. L 282 z 1.11.1975, str. 1. nie zostają zwiększone o stawkę dodatkową na przywóz następujących produktów, pochodzących i przywożonych z Bułgarii:
Kod CN _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_
0103 _BAR_ Trzoda chlewna żywa: _BAR_
_BAR_ – Pozostałe: _BAR_
ex010392 _BAR_ – – O masie 50 kg lub większej: _BAR_
_BAR_ –– – – Gatunki domowe: _BAR_
01039219 _BAR_ – – – – Pozostałe _BAR_
0203 _BAR_ Mięso wieprzowe świeże, chłodzone lub mrożone: _BAR_
_BAR_ – Świeże lub chłodzone: _BAR_
ex020311 _BAR_ – – Tusze lub półtusze: _BAR_
02031110 _BAR_ – – – Ze świń domowych _BAR_
ex020312 _BAR_ – – Szynki, łopatki i ich kawałki z kośćmi: _BAR_
_BAR_ – – – Ze świń domowych: _BAR_
02031211 _BAR_ – – – – Szynki i ich kawałki _BAR_
02031219 _BAR_ – – – – Łopatki i ich kawałki _BAR_
ex020319 _BAR_ – – Pozostałe: _BAR_
_BAR_ – – – Ze świń domowych: _BAR_
02031911 _BAR_ – – – – Przodki i ich kawałki _BAR_
02031913 _BAR_ – – – – Schaby i ich kawałki _BAR_
_BAR_ – Mrożone: _BAR_
ex020321 _BAR_ – – Tusze lub półtusze: _BAR_
02032110 _BAR_ – – – Ze świń domowych _BAR_
ex020322 _BAR_ – – Schaby i ich kawałki, z kośćmi: _BAR_
_BAR_ – – – Ze świń domowych: _BAR_
02032211 _BAR_ – – – – Szynki i ich kawałki _BAR_
02032219 _BAR_ – – – – Łopatki i ich kawałki _BAR_
ex020329 _BAR_ – – Pozostałe: _BAR_
_BAR_ – – – Ze świń domowych: _BAR_
02032911 _BAR_ – – – – Przodki i ich kawałki _BAR_
02032913 _BAR_ – – – – Schaby i ich kawałki" _BAR_
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1988 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 4160/87
z dnia 29 grudnia 1987 r.
zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 391/68 i nr 2764/75 w wyniku wprowadzenia Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3985/87 [2], w szczególności jego art. 15 ust. 1 akapit drugi,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2759/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wieprzowiny [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3906/87 [4], w szczególności jego art. 4 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
z mocą od 1 stycznia 1988 r. rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustanawia, na podstawie Zharmonizowanego Systemu, scaloną nomenklaturę towarową, która spełniać będzie zarówno wymagania Wspólnej Taryfy Celnej, jak i danych statystycznych w dziedzinie handlu zagranicznego Wspólnoty;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 391/68 z dnia 1 kwietnia 1968 r. ustanawiające szczegółowe zasady interwencyjnego skupu wieprzowiny [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 912/71 [6], oraz rozporządzenie Rady (EWG) nr 2764/75 z dnia 29 października 1975 r. ustanawiające zasady obliczania składnika opłaty wyrównawczej w przypadku tusz wieprzowych [7], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1475/86 [8], muszą zostać dostosowane w celu uwzględnienia stosowania nowej Nomenklatury Scalonej opartej na Zharmonizowanym Systemie;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wieprzowiny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 391/68 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Artykuł 3a rozporządzenia (EWG) nr 2764/75 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3a
Za "tusze wieprzowe" uznaje się tusze lub półtusze świń domowych, które zostały wykrwawione i wypatroszone i z których usunięto szczecinę i racice.
Półtusze pozyskane są z całych tusz wskutek podziału poprzez środek kręgów szyjnych, grzbietowych, lędźwiowych i krzyżowych, lub przez środek mostka i spojenia kulszowo-łonowego.
Takie tusze i półtusze mogą być pozbawione lub nie, głowy, nóg, sadła, nerek, ogona lub przepony.
Półtusze mogą być z kręgosłupem, mózgiem lub językiem, albo bez tych organów.
Tusze i półtusze macior mogą być z wymionami (gruczołami mlecznymi) lub bez."
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1988 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 22 lutego 1988 r.
dotycząca zawarcia Protokołu dodatkowego do Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją
(88/89/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 238,
uwzględniając zalecenie Komisji,
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [1],
Protokół dodatkowy do Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją [2] zostaje niniejszym zatwierdzony w imieniu Wspólnoty.
Decyzja Komisji
z dnia 21 stycznia 1988 r.
ustanawiająca wzory świadectw rodowodowych dla nasienia i zarodków zwierząt hodowlanych czystorasowych z gatunków bydła i szczegółowe dane zawarte w tych świadectwach
(88/124/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,