uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [3] przewiduje możliwość wkładu finansowego Wspólnoty na rzecz państw członkowskich na potrzeby eliminowania niektórych chorób zwierząt.
Decyzja ta przewiduje obecnie także możliwość wkładu finansowego Wspólnoty na potrzeby eliminowania zakaźnej anemii łososia (ISA) oraz zakaźnej martwicy układu krwiotwórczego (IHN), z których obie choroby występują u łososiowatych.
(2) Działania na rzecz zwalczania ISA i IHN kwalifikują się do otrzymania wkładu finansowego Wspólnoty wyłącznie na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 2792/1999 z dnia 17 grudnia 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady i uzgodnienia dotyczące pomocy strukturalnej Wspólnoty w sektorze rybołówstwa [4].
(3) Zważywszy na przyjęcie dyrektywy Rady 2006/88/WE z dnia 24 października 2006 r. w sprawie wymogów w zakresie zdrowia zwierząt akwakultury i produktów akwakultury oraz zapobiegania niektórym chorobom zwierząt wodnych i zwalczania tych chorób [5], właściwe jest wprowadzenie zmian do decyzji 90/424/EWG, tak aby wkład finansowy Wspólnoty mógł być również przyznawany na środki stosowane przez państwa członkowskie w celu zwalczania innych chorób zwierząt akwakultury, z zastrzeżeniem wspólnotowych przepisów w dziedzinie kontroli.
(4) Państwa członkowskie mogą otrzymywać wkład finansowy na rzecz wspierania ich krajowych sektorów rybołówstwa i akwakultury na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 1198/2006 z dnia 27 lipca 2006 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Rybackiego [6].
Artykuł 32 tego rozporządzenia zezwala państwom członkowskim na przeznaczanie środków na eliminowanie chorób w akwakulturze zgodnie z warunkami decyzji 90/424/EWG.
(5) Środki na eliminowanie chorób zwierząt akwakultury powinny być przyznawane w ramach programów operacyjnych ustanowionych na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1198/2006, których budżet określany jest na początku okresu programowania.
(6) Wkłady finansowe Wspólnoty na potrzeby kontroli chorób zwierząt akwakultury powinny podlegać nadzorowi pod względem zgodności z przepisami w zakresie kontroli chorób ustanowionymi w dyrektywie 2006/88/WE, zgodnie z tymi samymi procedurami, które mają zastosowanie do takiego nadzorowania i kontroli niektórych chorób zwierząt lądowych.
(7) Właściwe jest zatem zastosowanie procedur dotyczących wkładu finansowego, ustanowionych w decyzji 90/424/EWG, także do wkładu finansowego przeznaczonego na kontrolę chorób zwierząt akwakultury na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1198/2006.
(8) Właściwe jest, aby niniejsza decyzja zaczęła być stosowana w tym samym czasie co dyrektywa 2006/88/WE.
(9) Decyzja 90/424/EWG powinna zatem zostać odpowiednio zmieniona,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 90/424/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 3 ust. 1 dodaje się tiret w następującym brzmieniu:
- "epizootyczna martwica układu krwiotwórczego ryb (EHN),
- epizootyczny zespół owrzodzenia u ryb (EUS),
- bonamioza wywołana przez Bonamia exitiosa,
- perkinsoza wywołana przez Perkinsus marinus,
- mikrocytoza wywołana przez Microcytos mackini,
- zespół TSV skorupiaków,
- choroba żółtej głowy skorupiaków."
;
2) dodaje się art. 3b w następującym brzmieniu:
"Artykuł 3b
W ramach programów operacyjnych sporządzanych zgodnie z art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 1198/2006 z dnia 27 lipca 2006 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Rybackiego [7] państwa członkowskie mogą przeznaczać środki na eliminowanie egzotycznych chorób zwierząt akwakultury, o których mowa w art. 3 ust. 1 niniejszej decyzji, zgodnie z procedurami ustanowionymi w art. 3 ust. 3, 4 i 5 niniejszej decyzji, pod warunkiem że przestrzegane są minimalne środki kontroli i zwalczania ustanowione w rozdziale V sekcja 3 dyrektywy 2006/88/WE z dnia 24 października 2006 r. w sprawie wymogów w zakresie zdrowia zwierząt akwakultury i produktów akwakultury oraz zapobiegania niektórym chorobom zwierząt wodnych i zwalczania tych chorób [8]. ;
3) atykuł 5 ust. 2 otrzymuje następujące brzmienie:
"2.
Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 41 wykaz w art. 3 ust. 1 może być uzupełniony zgodnie z rozwojem sytuacji tak, żeby obejmował choroby, których zgłoszenie jest obowiązkowe zgodnie z dyrektywą Rady 82/894/EWG z dnia 21 grudnia 1982 r. w sprawie zgłaszania chorób zwierząt we Wspólnocie [9], oraz choroby przenoszone na zwierzęta akwakultury.
Wykaz może również zostać zmieniony lub skrócony, żeby uwzględnić postęp poczyniony w przyjmowanych na poziomie Wspólnoty środkach służących zwalczaniu niektórych chorób. ;
4) w art. 24 dodaje się ust. 13 w następującym brzmieniu:
"13.
W ramach programów operacyjnych sporządzanych zgodnie z art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1198/2006 państwa członkowskie mogą przeznaczać środki na eliminowanie egzotycznych chorób zwierząt akwakultury, o których mowa w załączniku.
Środki te są przeznaczane zgodnie z procedurami przewidzianymi w niniejszym artykule, z następującymi dostosowaniami:
a) poziom pomocy jest zgodny z poziomem określonym w rozporządzeniu (WE) nr 1198/2006;
b) ustępów 8 i 9 niniejszego artykułu nie stosuje się.
Eliminowanie jest prowadzone zgodnie z art. 38 ust. 1 dyrektywy 2006/88/WE lub programem eliminowania sporządzonym, przyjętym i realizowanym zgodnie z art. 44 ust. 2 tej dyrektywy." ;
5) w załączniku w grupie I dodaje się tiret w następującym brzmieniu:
- "wiosenna wiremia karpia (SVC),
- wirusowa posocznica krwotoczna (VHS),
- herpeswirus Koi (KHV),
- bonamioza wywołana przez Bonamia ostreae,
- marteilioza wywołana przez Marteilia refringens,
- choroba wywołana przez wirusa Whispovirus (zespół WSSV) skorupiaków." .
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 sierpnia 2008 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 14 listopada 2006 r.
w sprawie zatwierdzenia metod klasyfikacji tusz wieprzowych we Francji
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 5400)
(Jedynie tekst w języku francuskim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/784/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3220/84 z dnia 13 listopada 1984 r. ustanawiające wspólnotową skalę klasyfikacji tusz wieprzowych [1], w szczególności jego art. 5 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 3220/84 stanowi, że klasyfikacja tusz wieprzowych ma być dokonywana poprzez szacowanie zawartości chudego mięsa zgodnie ze statystycznie sprawdzonymi metodami oceny opartymi na fizycznym pomiarze jednej lub więcej anatomicznych części tuszy wieprzowej. Zatwierdzenie metod klasyfikacji zależy od zgodności z maksymalną tolerancją błędu statystycznego przy dokonywaniu oceny. Tolerancja ta została określona w art. 3 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2967/85 z dnia 24 października 1985 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania wspólnotowej skali klasyfikacji tusz wieprzowych [2].
(2) Decyzja Komisji 97/28/WE [3] przewiduje dopuszczenie głównie metody klasyfikacji tusz wieprzowych we Francji.
Dwie pozostałe metody są używane zgodnie z warunkami równoważności wyników.
(3) Ze względu na postęp techniczny w dziedzinie hodowli inwentarza rząd Francji skierował do Komisji wniosek o zatwierdzenie nowych wzorów dla metod używanych z tytułu decyzji 97/28/WE i w związku z tym przedłożył wzory przewidziane w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2967/85.
(4) Ocena tego wniosku wykazała, że zostały spełnione warunki dla zatwierdzenia tych metod klasyfikacji.
(5) Żadna modyfikacja przyrządów lub metod klasyfikacji nie może być zatwierdzona inaczej niż na mocy nowej decyzji Komisji przyjętej w świetle zdobytych doświadczeń.
Z tego powodu niniejsze zatwierdzenie może zostać wycofane.
(6) Dla zachowania jasności należy uchylić decyzję 97/28/WE i zastąpić ją nową decyzją.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wieprzowiny,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 3220/84 niniejszym zatwierdza się następujące metody klasyfikacji tusz wieprzowych we Francji:
a) przyrząd określany jako "Capteur Gras/Maigre – Sydel (CGM)" oraz związane z nim metody oceny, których szczegóły podano w części 1 załącznika;
b) przyrząd określany jako "CSB Ultra-Meater" oraz związane z nim metody oceny, których szczegółowy opis podano w części 2 załącznika;
c) "metoda ręczna (ZP)" oraz związane z nią metody oceny, których szczegółowy opis podano w części 3 załącznika.
Metoda ręczna (ZP) może być stosowana tylko w rzeźniach, w których tygodniowy ubój nie przekracza 200 świń.
Artykuł 2
W drodze odstępstwa od standardowej prezentacji, o której mowa w art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3220/84, tusze wieprzowe mogą być prezentowane z językiem podczas ich ważenia i klasyfikacji.
W celu ustalenia ceny dla tusz wieprzowych na porównywalnej podstawie zarejestrowany ciężar ciepłej tuszy zmniejsza się o 0,5 %.
Artykuł 3
Nie zezwala się na modyfikacje przyrządów lub metod oceny.
Artykuł 4
Uchyla się decyzję 97/28/WE.
Jednakże do dnia 17 grudnia 2006 r. Francja może w miejsce metod stanowiących przedmiot niniejszej decyzji nadal stosować metody klasyfikacji tusz wieprzowych zatwierdzone zgodnie z decyzją 97/28/WE.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Francuskiej.
Decyzja Rady
z dnia 7 listopada 2006 r.
w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów dotyczącego tymczasowego stosowania Protokołu określającego wielkości dopuszczalnych połowów i rekompensatę finansową przewidziane w Umowie między Wspólnotą Europejską a Republiką Gabońską w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Gabonu na okres od dnia 3 grudnia 2005 r. do dnia 2 grudnia 2011 r.
(2006/788/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37 w powiązaniu z art. 300 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólnota i Republika Gabońska wynegocjowały i parafowały Umowę o partnerstwie w sprawie połowów przyznającą rybakom ze Wspólnoty wielkości dopuszczalne połowów na wodach należących do Republiki Gabońskiej.
(2) W interesie Wspólnoty leży zatwierdzenie wspomnianej umowy.
(3) Należy zapewnić kontynuowanie działalności połowowej, począwszy od dnia wygaśnięcia poprzedniego protokołu [1] do dnia wejścia w życie protokołu określającego wielkości dopuszczalnych połowów i rekompensatę finansową przewidziane we wspomnianej umowie.
(4) Należy określić metodę rozdziału wielkości dopuszczalnych połowów pomiędzy państwa członkowskie,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Porozumienie w formie wymiany listów dotyczące tymczasowego stosowania Protokołu określającego wielkości dopuszczalnych połowów i rekompensatę finansową przewidziane w Umowie między Wspólnotą Europejską a Republiką Gabońską w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Gabonu na okres od dnia 3 grudnia 2005 r. do dnia 2 grudnia 2011 r. zostaje zatwierdzone w imieniu Wspólnoty.
Tekst Porozumienia jest dołączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Porozumienie stosuje się tymczasowo od dnia 3 grudnia 2005 r.
Artykuł 3
Wielkości dopuszczalnych połowów, określone w protokole do umowy, zostają rozdzielone między państwa członkowskie w sposób następujący:
Kategoria połowów _BAR_ Rodzaj statku _BAR_ Państwo członkowskie _BAR_ Licencje lub kwota _BAR_
Połowy tuńczyka _BAR_ Taklowce powierzchniowe _BAR_ Hiszpania _BAR_ 13 _BAR_
Portugalia _BAR_ 3 _BAR_
Połowy tuńczyka _BAR_ Sejnery chłodnie do połowów tuńczyka _BAR_ Hiszpania _BAR_ 12 _BAR_
Francja _BAR_ 12 _BAR_
Jeżeli wnioski o wydanie licencji z tych państw członkowskich nie wykorzystają wszystkich wielkości dopuszczalnych połowów ustalonych w protokole, Komisja może uwzględnić wnioski z innych państw członkowskich.
Artykuł 4
Państwa członkowskie, których statki dokonują połowów na mocy niniejszego porozumienia, powiadamiają Komisję o ilościach każdego z zasobów złowionych w gabońskiej strefie połowowej, zgodnie ze szczegółowymi zasadami przewidzianymi w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 500/2001 z dnia 14 marca 2001 r. w sprawie ustanowienia szczegółowych zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2847/93 w odniesieniu do monitorowania połowów statków rybackich Wspólnoty na wodach państw trzecich i na pełnym morzu [2].
Artykuł 5
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania porozumienia w formie wymiany listów, aby stało się ono wiążące dla Wspólnoty.
Decyzja Rady
z dnia 13 listopada 2006 r.
w sprawie procedur konsultacyjnych i informacyjnych w sprawach ubezpieczenia kredytów, gwarancji kredytowych i kredytów finansowych
(Wersja skodyfikowana)
(2006/789/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Rady 73/391/EWG z dnia 3 grudnia 1973 r. w sprawie procedur konsultacyjnych i informacyjnych w sprawach ubezpieczenia kredytów, gwarancji kredytowych i kredytu finansowego [3] została znacząco zmieniona [4].
Dla zapewnienia jasności i zrozumiałości powinna zostać ujednolicona.
(2) Decyzją z dnia 27 września 1960 r. [5] Rada utworzyła Grupę ds. Koordynacji Polityki w zakresie Ubezpieczenia Kredytów, Gwarancji Kredytowych i Kredytów Finansowych.
(3) Wskazane jest wprowadzenie procedur konsultacyjnych i informacyjnych w sprawach ubezpieczenia kredytów, gwarancji kredytowych i kredytów finansowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejsza decyzja dotyczy procedur konsultacyjnych i informacyjnych w sprawach ubezpieczenia kredytu, gwarancji kredytowych i kredytów finansowych.
TYTUŁ I
PROCEDURA OGÓLNA
SEKCJA I
Zakres
Artykuł 2
1.
Konsultacje, zgodnie z procedurą ustanowioną w sekcji II, przeprowadzane są w przypadku gdy został wysunięty wniosek – przez państwo, przez każdą inną organizację państwową lub jakikolwiek organ prowadzący działalność w zakresie ubezpieczeń kredytów lub finansów – o udzielenie lub o gwarancję, w całości lub częściowo, kredytów zagranicznych:
a) związanych z wywozem towarów i usług;
b) odbiegających od norm wymienionych w załączniku I lub każdej innej normy przyjętej przez państwa członkowskie.
2.
Procedura konsultacyjna jest stosowana w przypadku, gdy:
a) dotyczy kredytów dostawcy lub kredytów finansowych;
b) kredyty te stanowią przedmiot indywidualnych umów lub ogólnych porozumień kredytowych, jak opisano w art. 3;
c) dotyczyć będzie kredytów czysto prywatnych albo w pełni lub częściowo finansowanych z funduszy publicznych.
3.
Kredyty mieszane składające się z funduszy publicznych i prywatnych oraz prywatne ogólne porozumienia kredytowe składające się z dotacji na spłatę oprocentowania pochodzących z funduszy publicznych do celów procedury konsultacyjnej są uznawane za kredyty publiczne.
Artykuł 3
1.
"Ogólne porozumienie kredytowe" oznacza każde ustalenie lub deklarację, w dowolnej formie, gdzie w odniesieniu do państwa trzeciego albo eksporterów lub instytucji finansowych wyrażony jest zamiar udzielenia gwarancji kredytu dostawcy lub kredytu finansowego lub przyznania kredytu finansowego do określonego lub dającego się ustalić pułapu oraz w odniesieniu do serii powiązanych ze sobą transakcji.
Procedura konsultacyjna jest stosowana w odniesieniu do powyżej wskazanych ogólnych porozumień, nawet w przypadku gdy charakter transakcji nie został określony oraz gdy nie podjęto żadnych formalnych zobowiązań, bez uszczerbku dla prawa podjęcia decyzji w zakresie każdej pojedynczej umowy.
2.
Jeżeli w czasie konsultacji w sprawie przyznania ogólnego porozumienia – zarówno o charakterze publicznym, jak i prywatnym – państwo członkowskie lub Komisja występuje z wnioskiem o przeprowadzenie konsultacji ustnych oraz w przypadku gdy w czasie trwania ustnych konsultacji siedem państw członkowskich występuje z wnioskiem dotyczącym tego, że wszystkie lub kilka pojedynczych umów, które są pokrywane z powyższego ogólnego porozumienia, są przedmiotem uprzednich konsultacji, to w zakresie takich umów odbywają się konsultacje.
3.
Każde państwo członkowskie, które przyznało ogólne porozumienie, powiadamia o sposobie wykorzystania tego porozumienia następnego dnia po dniu przyznania porozumienia oraz co sześć miesięcy od tej daty.
SEKCJA II
Procedura
Artykuł 4
W przypadku indywidualnej umowy państwo członkowskie rozpoczynające konsultacje dostarcza następujących informacji:
a) kraj przeznaczenia;
b) miejsce transakcji lub w przypadku braku tej informacji — nazwa siedziby zarządu Umawiającej się Strony w kraju przeznaczenia;
c) cechy transakcji:
i) charakter transakcji: rodzaj materiału i przybliżona liczba jednostek będących przedmiotem dostawy;
ii) ocena wartości zgodnie ze skalą zawartą w załączniku II;
iii) czy kupujący lub poręczyciele są jednostkami prywatnymi czy publicznymi;
iv) w przypadku gdy transakcja jest przedmiotem przetargu międzynarodowego – końcowy termin składania ofert przetargowych;
d) najważniejsze warunki kredytu, o które stara się zaproponowany odbiorca;
e) warunki kredytu, które oferują władze kraju wywozu:
i) oprocentowanie kredytu;
ii) okres spłaty kredytu i dzień rozpoczęcia tego okresu (np. dzień każdej dostawy, dzień ostatniej dostawy, dzień uruchomienia kredytu);
iii) stopa spłaty;
iv) jeżeli spłata nie następuje w równych ratach i w równych odstępach czasu między dniem rozpoczęcia spłaty a ostatnim dniem spłaty kredytu – dokładne szczegóły dotyczące realizacji spłaty (stawka procentowa każdej raty i dokładna data spłaty);
v) kwota efektywnej dotacji na spłatę oprocentowania, w przypadku gdy różni się ona od należności normalnego systemu; stopa oprocentowania, w przypadku gdy kredyt jest przyznawany z funduszy publicznych;
vi) opłaty związane z ubezpieczeniem kredytu, jeżeli różnią się od opłat normalnego systemu;
vii) zakres i warunki każdego wsparcia dla wydatków lokalnych;
f) dokładne podstawy braku stosowania lub odstąpienia od norm określonych w art. 2 ust. 1.
W przypadku uzyskania kredytu następujące okoliczności muszą zostać określone:
i) kredyt pomocowy;
ii) konkurencja z państwa trzeciego (ze wskazaniem, czy występuje zjawisko wspierania konkurencji, czy też nie);
iii) transakcja pokrywana z ogólnego porozumienia, które było przedmiotem wcześniejszych konsultacji.
Artykuł 5
W przypadku ogólnych porozumień kredytowych państwo członkowskie rozpoczynające konsultacje dostarcza następujących informacji:
a) kraj przeznaczenia;
b) pułap ogólnego porozumienia kredytowego;
c) przeznaczenie kredytu:
i) miejsce przeprowadzenia transakcji, jeśli jest znane;
ii) rodzaj materiału, którego dostawa jest planowana;
iii) określenie, czy kredytobiorcy lub każdy z poręczycieli są jednostkami prywatnymi czy publicznymi;
d) warunki kredytu analogicznie do informacji wymaganych na podstawie art. 4 lit. e) oraz wymagania kwalifikujące w odniesieniu do indywidualnych umów (np. końcowy termin włączenia do ogólnego porozumienia kredytowego, minimalne ceny umowne, jeśli jakiekolwiek mają być określone);
e) dokładne podstawy braku stosowania lub odstąpienia od norm określonych w art. 2 ust. 1.
W przypadku uzyskania kredytu następujące okoliczności muszą zostać określone:
i) kredyt pomocowy;
ii) konkurencja z państwa trzeciego (ze wskazaniem, czy występuje zjawisko wspierania konkurencji czy też nie).
Artykuł 6
Przy przekazywaniu informacji przestrzegana jest następująca numeracja:
a) umowy indywidualne: litery odpowiadające państwu członkowskiemu biorącemu udział w konsultacjach, po których występuje numer seryjny za każdy rok; w przypadku gdy umowa jest pokrywana z ogólnego porozumienia, numeracja takiego ogólnego porozumienia jest także wskazana;
b) prywatne ogólne porozumienia kredytowe: litera "X", po której występują litery odpowiadające państwu członkowskiemu biorącemu udział w konsultacjach oraz numer seryjny za każdy rok;
c) kredyty z funduszy publicznych lub mieszane: litera "A", po której występują litery odpowiadające państwu członkowskiemu biorącemu udział w konsultacjach oraz numer seryjny za każdy rok.
Artykuł 7
W celu umożliwienia państwom członkowskim koordynowania swoich stanowisk we właściwym czasie informacje wymienione na podstawie art. 4 i 5 muszą być przekazane tak szybko, jak to możliwe, po rozpoczęciu kontroli albo gwarancji i proponowanych właściwych kredytów, albo każdej innej decyzji, która na podstawie przepisów krajowych lub krajowych praktyk administracyjnych stanowiłaby warunek wstępny dla kolejnych badań takich gwarancji i kredytów.
Artykuł 8
W przypadku gdy wprowadzane są zmiany w czynnikach uzasadniających odstąpienie od norm lub w przypadku zaproponowania nowych podstawowych warunków kredytu, które różnią się od warunków początkowo zaproponowanych przez państwo członkowskie biorące udział w konsultacjach, wznowione konsultacje odbywają się na podstawie skorygowanego numeru odniesienia.
Jeżeli jednak nowe zaproponowane warunki są bardziej restrykcyjne, dane państwo członkowskie jest jedynie zobowiązane do bezpośredniego przekazywania informacji na podstawie pierwotnego numeru odniesienia.
Artykuł 9
Informacje określone w art. 4 i 5, odpowiedzi określone w art. 10 i powiadomienia określone w art. 15 są przekazywane za pośrednictwem teleksu do adresatów wyznaczonych odpowiednio przez każde państwo członkowskie, Komisję i Sekretariat Generalny Rady.
Cała korespondencja odnosząca się do konsultacji oznaczona jest numerem listu oraz wskazuje kraj przeznaczenia.
Artykuł 10
1.
Państwa członkowskie i Komisja mogą:
a) wskazać, że warunki proponowane przez państwo członkowskie biorące udział w konsultacjach nie wymagają żadnych komentarzy;
b) zażądać od państwa członkowskiego biorącego udział w konsultacjach przedstawienia dodatkowych szczegółów;
c) zgłosić swoje uwagi i zastrzeżenia lub wyrazić negatywną opinię; jedynie opinia wyraźnie opisana jako "opinia negatywna" jest za taką uważana;
d) zażądać spotkania konsultacyjnego.
2.
W przypadku gdy transakcje będące przedmiotem konsultacji otrzymają opinię negatywną od siedmiu państw członkowskich, spotkania konsultacyjne odbywają się automatycznie.
3.
Z wyjątkiem przypadku stosowania art. 13 państwo członkowskie biorące udział w konsultacjach zawiesza podjęcie decyzji do momentu wygaśnięcia okresów ustalonych w art. 11 lub w przypadku gdy spotkanie konsultacyjne ma się odbyć automatycznie na podstawie ust. 2 do czasu wstrzymania takiego spotkania.
Artykuł 11
Procedura przewidziana w art. 10 ust. 1 musi zostać rozpoczęta w ciągu okresu siedmiu dni kalendarzowych od daty otrzymania wstępnego zawiadomienia od państwa członkowskiego biorącego udział w konsultacjach.
W przypadku gdy żądanie dodatkowych szczegółów skierowane jest do państwa członkowskiego biorącego udział w konsultacjach przed datą wygaśnięcia terminu siedmiu dni kalendarzowych, państwo członkowskie musi udzielić odpowiedzi najpóźniej w ciągu pięciu dni kalendarzowych.
Uczestnicy powyżej wspomnianej procedury są uprawnieni do przedstawienia swojej opinii w ciągu maksymalnego okresu trzech dni roboczych następującego po otrzymaniu takich dodatkowych szczegółów.
Artykuł 12
Brak odpowiedzi w terminach ustanowionych w art. 11 ze strony państw członkowskich, do których wystąpiono o konsultacje, lub Komisji jest uważany za brak uwag w rozumieniu art. 10 ust. 1 lit. a).
Gdy tylko państwo członkowskie żądające przedstawienia dodatkowych szczegółowych informacji zawiadomi adresatów określonych w art. 9 o braku otrzymania odpowiedzi przed datą upływu terminu ustanowionego w art. 11 akapit drugi, spotkanie konsultacyjne odbywa się automatycznie, a przepisy art. 10 ust. 3 są stosowane.
Artykuł 13
Państwo członkowskie biorące udział w konsultacjach jako środek wyjątkowy może podjąć natychmiastową decyzję w sprawie zaproponowanej transakcji, jeżeli uważa, iż podjęcie takiej decyzji nie może być dłużej odkładane.
Jednakże z wyjątkiem kredytów z funduszy publicznych akapit pierwszy nie ma zastosowania:
a) w przypadku decyzji dotyczącej przyznania lub udzielenia gwarancji kredytu opartej jedynie na wewnątrzwspólnotowej konkurencji.
Jednakże możliwość podjęcia natychmiastowej decyzji w sprawie transakcji jest dozwolona na warunkach, w odniesieniu do których inne państwo członkowskie podjęło już decyzję o ich poparciu;
b) w zakresie, w jakim jakakolwiek procedura ustalona w kontekście międzynarodowym, której stronami są wszystkie państwa członkowskie, daje wszystkim uczestnikom w nagłych przypadkach jedynie możliwość skrócenia normalnego okresu przewidywanego na udzielenie odpowiedzi.
Artykuł 14
Spotkania konsultacyjne odbywają przy każdym spotkaniu Grupy ds. Koordynacji Polityki w zakresie Ubezpieczenia Kredytów, Gwarancji Kredytowych i Kredytów Finansowych powołanej decyzją Rady z dnia 27 września 1960 r. lub jej grup roboczych.
Ponadto spotkania nadzwyczajne zwoływane są między spotkaniami powyżej wskazanej grupy lub jej grup roboczych, jeżeli jakiekolwiek z państw członkowskich występuje z wnioskiem o takie spotkanie.
Państwa członkowskie i Komisja przekazują wszystkim adresatom określonym w art. 9, w miarę możliwości w terminie czterech dni kalendarzowych przed spotkaniami konsultacyjnymi, wykaz spraw, które zamierzają przedłożyć do przedyskutowania na spotkaniu.
Spotkania konsultacyjne odbywają się w siedzibie Sekretariatu Generalnego Rady.
Artykuł 15
We wszystkich przypadkach o ostatecznej decyzji podejmowanej w odniesieniu do poszczególnych transakcji powiadamiane są pozostałe państwa członkowskie.
Powiadomienie o takiej decyzji zawiera uzasadnienie dotyczące przyczyn, ze względu na które państwo członkowskie biorące udział w konsultacjach nie było w stanie uwzględnić żadnych uwag, zastrzeżeń lub opinii negatywnych przedstawionych przez partnerów, z którymi przeprowadzono konsultacje.
TYTUŁ II
PROCEDURY SPECJALNE
Artykuł 16
Każde państwo członkowskie może wystąpić z pytaniem do innego państwa członkowskiego, czy posiada wiedzę o transakcji, która do chwili obecnej nie była przedmiotem konsultacji oraz, w szczególności, o warunkach kredytowania podnoszonych przez eksportera lub instytucję finansową.
W przypadku braku odpowiedzi na powyższe zapytanie przez okres siedmiu dni kalendarzowych państwo członkowskie badające sprawę jest uprawnione uznać, że państwo członkowskie, do którego wystąpiono o konsultacje, posiada wiedzę na ten temat i że podnoszone warunki kredytowania uważa się za przyjęte.
Zgodnie z procedurą przewidzianą w tytule I państwo członkowskie badające sprawę posiada prawo do przeprowadzenia konsultacji, wskazując bezpośrednio, iż powyższe działanie jest uzasadnione konkurencyjnym zachowaniem, które uważa się za ustalone.
Jeżeli konsultacje zostały już rozpoczęte przez państwo członkowskie oraz przez inne państwa członkowskie, które wezwano do odpowiedzi na te same pytania, początkowo przedstawione pierwszemu zapytanemu państwu członkowskiemu, dotyczące ostatecznego stanowiska, brak odpowiedzi na powyższe w dniu upływu terminu pięciu dni roboczych upoważnia państwo członkowskie badające sprawę do uznania, że państwo członkowskie, do którego zwrócono się z zapytaniem, udzieliło poparcia danej kwestii na warunkach wskazanych w czasie konsultacji.
Artykuł 17
Kredyty niewiązane, odbiegające od norm określonych w załączniku I lub od jakichkolwiek norm przyjętych przez państwa członkowskie w ramach polityki Grupy ds. Koordynacji Polityki w zakresie Ubezpieczenia Kredytów, Gwarancji Kredytowych i Kredytów Finansowych, powodują konieczność powiadomienia o:
a) podstawowych elementach przyznanych kredytów w czasie poprzedniego kwartału;
b) sposobie wykorzystania kredytów niewiązanych do momentu zamknięcia poprzedniego roku.
Artykuł 18
W przypadku zawarcia przez państwo członkowskie z państwem trzecim porozumienia, które odnosi się do przyznania możliwych kredytów bez określania ich dokładnych warunków:
a) w przypadku kredytów wiązanych w momencie podpisania porozumienia państwo członkowskie przekazuje główne postanowienia porozumienia adresatom określonym w art. 9;
b) w przypadku kredytów niewiązanych powiadomienia przewidziane w art. 17 stosują się jednakowo do takich kredytów.
TYTUŁ III
SPRAWOZDANIA OKRESOWE
Artykuł 19
Grupa ds. Koordynacji Polityki w zakresie Ubezpieczenia Kredytów, Gwarancji Kredytowych i Kredytów Finansowych przedkłada półroczne sprawozdania w sprawie stosowania procedur określonych w tytułach I i II.
Bez uszczerbku dla sprawozdań okresowych sporządza się także sprawozdania uzupełniające, w przypadku gdy charakter i znaczenia trudności napotkanych w czasie stosowania odpowiednich procedur tego wymagają.
TYTUŁ IV
POSTANOWIENIA KOŃCOWE
Artykuł 20
Decyzja 73/391/EWG zostaje uchylona.
Odesłania do uchylonej decyzji należy odczytywać jako odesłania do niniejszej decyzji, zgodnie z tabelą korelacji w załączniku IV.
Artykuł 21
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 7 listopada 2006 r.
dotycząca wszczęcia postępowania w sprawie rozstrzygania sporów przeciwko Indiom zgodnie z porozumieniem w sprawie zasad i procedur regulujących rozstrzyganie sporów oraz innymi właściwymi przepisami WTO w odniesieniu do przeszkody w handlu, jaką stanowią utrzymana przez Indie dodatkowa należność celna na przywożone wino i napoje spirytusowe oraz szczególna dodatkowa należność celna na przywożone napoje spirytusowe, a także zakaz sprzedaży przywożonego wina i napojów spirytusowych utrzymany przez indyjski stan Tamil Nadu
(2006/790/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3286/94 z dnia 22 grudnia 1994 r. ustanawiające procedury wspólnotowe w zakresie wspólnej polityki handlowej w celu zapewnienia wykonania praw Wspólnoty zgodnie z zasadami handlu międzynarodowego, w szczególności tymi ustanowionymi pod auspicjami Światowej Organizacji Handlu [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1 oraz art. 13 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 20 lipca 2005 r. Komisja otrzymała skargę zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 3286/94 ("rozporządzenie o barierach w handlu").
Skarga została złożona wspólnie przez Europejski Komitet Przedsiębiorstw Winiarskich (Comité européen des enterprises vins – CEEV) i Europejskie Stowarzyszenie Producentów Alkoholi Wysokoprocentowych (The European Spirits Organisation – CEPS).
(2) Skarga dotyczyła niektórych zarzucanych Indiom praktyk handlowych, które niekorzystnie wpływały na przywóz i sprzedaż wina i napojów spirytusowych w Indiach [2].
Praktyki te obejmowały dodatkową należność celną stosowaną wobec przywozu do Indii wina i napojów spirytusowych, podatki pośrednie stosowane przez niektóre indyjskie stany wobec przywożonego wina i napojów spirytusowych oraz ograniczenia sprzedaży przywożonego wina i napojów spirytusowych stosowane przez niektóre stany indyjskie.
(3) Skarżący twierdzili, że praktyki te są niezgodne z art. II, III oraz art. XI Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r. ("GATT 1994").
Na tej podstawie skarżący zwrócili się do Komisji o podjęcie niezbędnych działań.
(4) Skarga zawierała dowody wystarczające do uzasadnienia wszczęcia wspólnotowej procedury badania zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia o barierach w handlu.
W związku z tym Komisja wszczęła procedurę w dniu 17 września 2005 r., po konsultacji z państwami członkowskimi w ramach Komitetu Doradczego [3].
(5) W czasie procedury badania skarżący wycofali skargi złożone w odniesieniu do podatków pośrednich stosowanych przez niektóre stany indyjskie wobec przywożonego wina i napojów spirytusowych, natomiast Indie wprowadziły nową dodatkową należność celną ("szczególna dodatkowa należność celna") stosowaną wobec przywozu wina i napojów spirytusowych.
W związku z tym, Komisja w ramach wspomnianej procedury przeprowadziła dochodzenie w sprawie dodatkowej należności celnej, szczególnej dodatkowej należności celnej i zarzucanych ograniczeń sprzedaży przywożonego wina i napojów spirytusowych stosowanych przez niektóre stany indyjskie.
(6) W dochodzeniu wzięto pod uwagę właściwe prawodawstwo Indii oraz opinie wyrażone przez poszczególne ministerstwa rządu Indii, a także przez wspólnotowe i indyjskie przedsiębiorstwa i stowarzyszenia handlowe.
(7) Dochodzenie wykazało, że dodatkowa należność celna jest niespójna z art. II:1 układu GATT 1994 i nieuzasadniona zgodnie z art. II:2 lit. a) układu GATT 1994 w zakresie, w jakim ma ona zastosowanie do wina i napojów spirytusowych oraz że szczególna dodatkowa należność celna jest niespójna z art. II:1 układu GATT 1994 i nieuzasadniona zgodnie z art. II:2 lit. a) układu GATT 1994 w zakresie, w jakim ma ona zastosowanie do napojów spirytusowych. Ponieważ Porozumienie WTO zakazuje wymienionych praktyk, istnieje dowód obecności przeszkody w handlu w rozumieniu art. 2 ust. 1 rozporządzenia o barierach w handlu.
(8) Dochodzenie wykazało również konieczność przeprowadzenia dalszej analizy zarzucanych ograniczeń sprzedaży przywożonego wina i napojów spirytusowych, stosowanych przez niektóre stany indyjskie. Analiza przeprowadzona po zakończeniu dochodzenia wykazała, że prawodawstwo indyjskiego stanu Tamil Nadu zawiera zakaz sprzedaży przywożonego wina i napojów spirytusowych, co jest niezgodne z art. III:4 układu GATT 1994. Ponieważ Porozumienie WTO zakazuje tej praktyki, istnieje dowód obecności przeszkody w handlu w rozumieniu art. 2 ust. 1 rozporządzenia o barierach w handlu.
(9) Dochodzenie wykazało, że pomimo zniesienia w 2001 r. ograniczeń ilościowych w przywozie wina i napojów spirytusowych w wyniku postępowania w sprawie rozstrzygania sporów wszczętego przeciwko Indiom na mocy porozumienia w sprawie zasad i procedur regulujących rozstrzyganie sporów, przywóz wina i napojów spirytusowych z WE spadł w 2002 r., a od 2003 r. wzrósł wyłącznie zgodnie z ogólnym wzrostem spożycia wina i napojów spirytusowych w Indiach.
Skutki, których można się było spodziewać po usunięciu ograniczeń ilościowych nie nastąpiły więc, ze względu na stosowanie środków objętych dochodzeniem.
(10) Dochodzenie wykazało ponadto, że całkowite spożycie wina i napojów spirytusowych w Indiach sięgnęło w 2004 r. odpowiednio 0,67 i 87,1 mln dziewięciolitrowych skrzynek, przy spodziewanym wzroście pomiędzy 5 % i 10 % w ciągu najbliższej dekady, oraz że mniej niż 0,5 % napojów spirytusowych i 9 % wina spożywanego w Indiach stanowią produkty przywożone, podlegające dodatkowej należności celnej i szczególnej dodatkowej należności celnej.
(11) Dochodzenie potwierdziło istnienie w Indiach rynku o dużym potencjale dla wina i napojów spirytusowych, jak również, że zniesienie dodatkowej należności celnej na wino i napoje spirytusowe oraz szczególnej dodatkowej należności celnej na napoje spirytusowe pociągnęłoby za sobą obniżkę cen detalicznych przywożonego wina i napojów spirytusowych odpowiednio o 22 % do 35 % i o 23 % do 48 % w poszczególnych stanach indyjskich.
Obniżka w takim wymiarze w sposób znaczący zwiększyłaby popyt na przywożone wino i napoje spirytusowe, biorąc pod uwagę preferencje konsumenckie w Indiach, oraz przyniosłaby spodziewany wzrost indyjskiego rynku wina i napojów spirytusowych.
(12) Dowody te wskazują jasno, że przemysł wspólnotowy poniósł i nadal ponosi niekorzystne skutki w rozumieniu art. 2 ust. 4 rozporządzenia o barierach w handlu.
(13) Skarżący są przedstawicielami poważnego sektora gospodarki Wspólnoty, składającego się z producentów wina i napojów spirytusowych w – odpowiednio – 11 i 21 państwach członkowskich WE.
Producenci ci wywieźli w 2005 r. towary na kwotę 10,45 mld EUR na rynki około 150 państw trzecich i zatrudniali bezpośrednio ponad 600000 osób.
Dochodzenie wykazało, że dodatkowa należność celna i szczególna dodatkowa należność celna pozbawiała producentów w tym sektorze dostępu do potencjalnie dużego rynku w Indiach.
(14) Na podstawie powyższego można stwierdzić, że w interesie Wspólnoty – w rozumieniu art. 12 ust. 1 rozporządzenia o barierach w handlu – jest podjęcie w ramach WTO działań mających na celu szybkie usunięcie indyjskiej dodatkowej należności celnej stosowanej wobec przywożonego wina i napojów spirytusowych, indyjskiej szczególnej dodatkowej należności celnej stosowanej wobec przywożonych napojów spirytusowych oraz zakazu sprzedaży przywożonego wina i napojów spirytusowych w indyjskim stanie Tamil Nadu, stanowiących naruszenie podstawowych zasad Światowej Organizacji Handlu oraz przeszkodę w handlu w rozumieniu art. 2 ust. 1 rozporządzenia o barierach w handlu.
(15) Niezmiernie istotne dla Wspólnoty jest również zapewnienie, aby partnerzy WTO w całości wypełniali swoje zobowiązania, tak jak wymaga się tego od Wspólnoty.
Rozwiązanie kwestii naruszenia zasad WTO na tym forum jest zatem kwestią podstawową dla dobrego funkcjonowania systemu handlu wielostronnego.
(16) Podczas prób rozwiązania sporu za pomocą licznych spotkań z władzami Indii, które odbyły się od czasu wprowadzenia dodatkowej należności celnej, szczególnej dodatkowej należności celnej oraz zakazu sprzedaży w indyjskim stanie Tamil Nadu oraz w trakcie dochodzenia, nie zauważono ze strony indyjskich władz woli osiągnięcia rozwiązania satysfakcjonującego wszystkich zainteresowanych.
Ze względu na brak prawdopodobieństwa zmiany stanowiska Indii uznaje się za konieczne wszczęcie procedury w ramach administrowanego przez WTO porozumienia w sprawie zasad i procedur regulujących rozstrzyganie sporów.
(17) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu TBR,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Utrzymanie i stosowanie przez Indie dodatkowej należności celnej na przywożone wino i napoje spirytusowe oraz szczególnej dodatkowej należności celnej na przywożone napoje spirytusowe, a także utrzymanie i stosowanie zakazu sprzedaży przywożonego wina i napojów spirytusowych przez indyjski stan Tamil Nadu, wydaje się być niezgodne ze zobowiązaniami Indii w ramach Porozumienia z Marakeszu ustanawiającego Światową Organizację Handlu, oraz w szczególności z przepisami Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r. i stanowi przeszkodę w handlu w rozumieniu art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 3286/94.
Artykuł 2
Aby zapewnić usunięcie przeszkody w handlu, o której mowa w art. 1, Wspólnota rozpocznie postępowanie w sprawie rozstrzygania sporów przeciw Indiom w ramach porozumienia w sprawie zasad i procedur regulujących rozstrzyganie sporów oraz innych odnośnych przepisów WTO.
Decyzja Komisji
z dnia 7 listopada 2006 r.
określająca skład Grupy Koordynującej ds. Gazu
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/791/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając dyrektywę Rady 2004/67/WE z dnia 26 kwietnia 2004 r. dotyczącą środków zapewniających bezpieczeństwo dostaw gazu ziemnego [1], w szczególności jej art. 7 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W art. 7 ust. 1 dyrektywy 2004/67/WE powołano Grupę Koordynującą ds. Gazu w celu ułatwienia koordynacji środków służących zapewnieniu bezpieczeństwa dostaw.
Grupa składa się z przedstawicieli państw członkowskich i organów przedstawicielskich przedmiotowej branży oraz zainteresowanych odbiorców.
(2) Konieczne jest ustalenie szczegółowego składu Grupy Koordynującej ds. Gazu.
(3) W świetle przepisów dyrektywy 2003/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylającej dyrektywę 98/30/WE [2], następujące organy przedmiotowej branży mogą zostać uznane za organy przedstawicielskie:
- reprezentatywne europejskie zrzeszenie znaczących operatorów sieci, tj. operatorów systemów przesyłowych w rozumieniu art. 2 ust. 4 dyrektywy 2003/55/WE,
- reprezentatywne europejskie zrzeszenie dostawców gazu,
- międzynarodowe zrzeszenie reprezentujące producentów gazu na terenie Europy.
(4) W odniesieniu do zainteresowanych odbiorców należy rozróżnić trzy główne typy odbiorców gazu ziemnego:
- sektor przemysłowy, na który przypada 35 % całkowitego zużycia gazu w Europie,
- sektor energetyczny wykorzystujący gaz jako paliwo, na który przypada 25 % całkowitego zużycia gazu w Europie,
- sektor gospodarstw domowych, na który przypada 39 % całkowitego zużycia gazu w Europie.
(5) Przedstawiciele organów reprezentujących owe sektory powinni zatem również uczestniczyć w spotkaniach Grupy Koordynującej ds. Gazu.
(6) Bez uszczerbku dla przepisów Komisji dotyczących bezpieczeństwa, zapisanych w załączniku do decyzji Komisji 2001/844/WE, EWWiS, Euratom [3] powinno się określić zasady dotyczące ujawniania informacji przez członków grupy.
(7) Grupa Koordynująca ds. Gazu powinna ułatwiać koordynację środków służących zapewnieniu bezpieczeństwa dostaw na poziomie Wspólnoty w przypadku poważnych zaburzeń w dostawach oraz może badać środki podejmowane na poziomie krajowym w celu zaradzenia poważnym zaburzeniom dostaw, a tam, gdzie to stosowne, wspomagać państwa członkowskie w koordynacji tych środków.
Ponadto grupa powinna w sposób regularny dokonywać wymiany informacji na temat bezpieczeństwa dostaw gazu i rozważyć wszelkie aspekty istotne w kontekście poważnych zaburzeń w dostawach,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Skład Grupy Koordynującej ds. Gazu
1.
Każde z państw członkowskich mianuje nie więcej niż dwóch przedstawicieli właściwych organów.
2.
Za organy przedstawicielskie przedmiotowej branży uznaje się:
- Gas Infrastructure Europe (GIE),
- Eurogas,
- International Association of the Oil and Gas Producers (OGP) (Międzynarodowe Stowarzyszenie Producentów Ropy i Gazu Ziemnego).
Każda z tych organizacji mianuje nie więcej niż dwóch przedstawicieli mających uczestniczyć w spotkaniach grupy.
3.
Za organy przedstawicielskie zainteresowanych odbiorców uznaje się:
- Międzynarodową Federację Przemysłowych Odbiorców Energii (IFIEC – International Federation of Industrial Energy Consumers),
- Eurelectric,
- Europejską Organizację Konsumentów – Bureau Européen des Unions de Consommateurs (BEUC).
Każda z tych organizacji mianuje nie więcej niż dwóch przedstawicieli mających uczestniczyć w spotkaniach grupy.
4.
Uczestnicy spotkań Grupy Koordynującej ds. Gazu są każdorazowo mianowani.
5.
Nazwiska członków są gromadzone, przetwarzane i publikowane zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady [4].
Artykuł 2
Zadania Grupy Koordynującej ds. Gazu
Zadania Grupy Koordynującej ds. Gazu obejmują:
a) koordynowanie środków służących zapewnieniu bezpieczeństwa dostaw na poziomie Wspólnoty, również w przypadku poważnych zaburzeń w dostawach;
b) badanie środków podejmowanych na poziomie krajowym w celu zaradzenia poważnym zaburzeniom dostaw, a tam gdzie jest to stosowne, wspomaganie państw członkowskich w koordynowaniu tych środków.
Artykuł 3
Zasady działania
1.
Grupie Koordynującej ds. Gazu przewodniczy Komisja.
2.
W porozumieniu z Komisją grupa może powoływać podgrupy do zbadania szczegółowych kwestii podlegających zakresowi obowiązków ustalonemu przez grupę.
Zaraz po wypełnieniu swojego mandatu podgrupy są rozwiązywane.
3.
Przewodniczący może zaprosić do udziału w pracach Grupy Koordynującej ds. Gazu lub jej podgrupy ekspertów bądź obserwatorów posiadających odpowiednią wiedzę na temat zagadnienia wpisanego do porządku posiedzenia, w przypadku gdy jest to pomocne i/lub konieczne.
4.
Informacje uzyskane w wyniku uczestnictwa w obradach grupy lub podgrupy nie mogą zostać ujawnione, jeśli zdaniem Komisji lub któregokolwiek z członków Grupy Koordynującej ds. Gazu dotyczą one kwestii poufnych.
5.
Posiedzenia Grupy Koordynującej ds. Gazu i podgrup odbywają się zwykle w pomieszczeniach Komisji, zgodnie z określonymi przez nią procedurami i harmonogramem.
Komisja zapewnia obsługę sekretariatu.
W posiedzeniach grupy i jej podgrup mogą uczestniczyć zainteresowani jej pracami urzędnicy Komisji.
6.
Grupa Koordynująca ds. Gazu przyjmuje swój regulamin wewnętrzny na podstawie standardowego regulaminu przyjętego przez Komisję.
7.
Bez uszczerbku dla przepisów ust. 4 niniejszego artykułu, Komisja ma prawo publikować w Internecie na stronie internetowej odpowiednich służb Komisji wszelkie streszczenia, konkluzje, częściowe konkluzje lub dokumenty robocze związane z pracami Grupy Koordynującej ds. Gazu, w języku oryginalnym danego dokumentu.
Artykuł 4
Koszty posiedzeń
Komisja zwraca koszty podróży oraz, w stosownych sytuacjach, koszty pobytu ponoszone przez uczestników spotkań Grupy Koordynującej ds. Gazu, ekspertów i obserwatorów w związku z działaniami Grupy Koordynującej ds. Gazu, zgodnie z wewnętrznymi przepisami Komisji dotyczącymi zwrotu kosztów ponoszonych przez ekspertów zewnętrznych.
Uczestnicy spotkań Grupy Koordynującej ds. Gazu, eksperci i obserwatorzy nie otrzymują wynagrodzenia za wykonywane usługi.
Koszty posiedzeń są zwracane w granicach rocznego budżetu przyznanego Grupie Koordynującej ds. Gazu przez właściwe służby Komisji.
Decyzja Komisji
z dnia 31 maja 2006 r.
odnosząca się do postępowania zgodnie z art. 81 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz art. 53 Porozumienia EOG
(Sprawa nr COMP/F/38.645 – Metakrylany)
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 2098)
(Jedynie teksty w językach angielskim i francuskim są autentyczne)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/793/WE)
STRESZCZENIE OPISU NARUSZENIA
(1) Niniejsza decyzja była skierowana do spółek: Degussa AG, Röhm GmbH & Co.
KG, Para-Chemie GmbH, Altuglas International SA, Altumax Europe SAS, Arkema SA, Elf Aquitaine SA, Total SA, ICI PLC, Lucite International Ltd i Lucite International UK Ltd, Quinn Barlo Ltd, Quinn Plastics NV oraz Quinn Plastics GmbH.
(2) W okresie od 23 stycznia 1997 r. do 12 września 2002 r. wyżej wymienionych 14 podmiotów prawnych (należących do 5 przedsiębiorstw, wśród których kilka to podmioty prawne obciążone odpowiedzialnością jako spółki nadrzędne) dopuściło się pojedynczego i długotrwałego naruszenia art. 81 traktatu WE i art. 53 Porozumienia EOG w sektorze metakrylanów, na terytorium EOG, odnośnie do następujących trzech produktów:
- Polimetylometakrylanu (PMMA) – w postaci mieszanki do formowania;
- Polimetylometakrylanu (PMMA) – w postaci twardych płyt; oraz
- Polimetylometakrylanu (PMMA) – w postaci wyrobów sanitarnych.
(3) Naruszenie charakteryzowało się przede wszystkim dyskusjami konkurentów dotyczącymi cen, uzgadnianiem, egzekwowaniem i monitorowaniem porozumień cenowych w formie wprowadzania podwyżek cen, albo przynajmniej stabilizacji cen aktualnie obowiązujących; dyskutowaniem nad przeniesieniem dodatkowych kosztów na konsumentów; wymianą ważnych informacji handlowych i poufnych informacji dotyczących rynku i/lub odpowiednich informacji na temat spółek; uczestnictwem w regularnych spotkaniach oraz utrzymywaniem innych kontaktów w celu dokonywania uzgodnień dotyczących powyższych ograniczeń i monitorowania ich stosowania w obrębie EOG.
SEKTOR METAKRYLANÓW
(4) Mieszanki PMMA do formowania, twarde płyty z PMMA i wyroby sanitarne z PMMA wchodzą w zakres łańcucha produkcyjnego, w którym monomery metakrylanu (MMA) są punktem wyjścia i stanowią podstawowy surowiec do wyrobu tych trzech produktów z PMMA.
Chociaż te różnią się od siebie właściwościami fizycznymi i chemicznymi, można je traktować jako grupę jednorodnych produktów z uwagi na wspólny surowiec stosowany do ich produkcji.
(5) Postępowanie wykazało, że kartel obejmował cały obszar EOG.
W 2000 r. wartość rynkowa EOG dla wszystkich trzech produktów z PMMA wynosiła w przybliżeniu 665 mln EUR za około 255000 ton.
PROCEDURA
(6) W grudniu 2002 r., niemiecka spółka Degussa AG poinformowała Komisję o istnieniu kartelu w sektorze metakrylanów i wyraziła gotowość współpracy z Komisją w ramach obwieszczenia o łagodzeniu sankcji z 2002 r.
Degussa przedłożyła Komisji materiał dowodowy, który umożliwił przeprowadzenie kontroli w marcu 2003 r. w siedzibach spółek Atofina, Barlo, Lucite i Degussa.
(7) Po kontrolach, spółki Atofina, Lucite i ICI złożyły wnioski o zmniejszenie wysokości grzywien.
Spółkom Atofina i Lucite przyznano takie zmniejszenie.
Ponadto spółce Lucite udzielono zwolnienia z grzywny w odniesieniu do części okresu jej udziału w kartelu.
Wniosek spółki ICI został odrzucony, ponieważ nie zwiększyła ona wartości dowodów będących już w posiadaniu Komisji.
(8) Pisemne zgłoszenie zastrzeżeń zostało skierowane do 20 podmiotów prawnych należących do 7 przedsiębiorstw.
Przesłuchanie ustne, w którym uczestniczyli wszyscy adresaci, odbyło się w dniach 15– 16 grudnia 2005 r.
DZIAŁANIE KARTELU
(9) Jakkolwiek istnieją przesłanki świadczące o tym, że pierwsze kontakty o charakterze antykonkurencyjnym między producentami trzech produktów z PMMA miały miejsce już w połowie lat 80., Komisja za początkową datę przyjmuje termin spotkania w dniu 23 stycznia 1997 r., ponieważ jest to pierwsze spotkanie o charakterze antykonkurencyjnym, na potwierdzenie którego Komisja posiada dowody od więcej niż jednego z jego uczestników.
Podczas tego spotkania przedstawiciele spółek Atofina, Degussa i ICI dyskutowali nad niezadowalającą sytuacją w zakresie zysków z tytułu mieszanek PMMA do formowania i twardych płyt z PMMA oraz nad możliwościami dalszej koordynacji zachowań rynkowych przez konkurentów, związania większą dyscypliną menedżerów ds. sprzedaży, w celu bardziej rygorystycznego stosowania ustaleń zawartych we wcześniejszych porozumieniach.
(10) Z ogólnej struktury porozumień antykonkurencyjnych odnośnie do produktów z PMMA wynika, że mogą one być traktowane jako pojedyncze naruszenie polegające na tym, że konkurenci dyskutowali nad cenami, uzgadniali, egzekwowali i monitorowali porozumienia cenowe, dyskutowali nad przeniesieniem dodatkowych kosztów na konsumentów, wymieniali ważne informacje handlowe i poufne informacje dotyczące rynku i/lub odpowiednie informacje dotyczące spółek.
GRZYWNY
Kwota podstawowa
Waga naruszenia
(11) Uwzględniając wagę naruszenia, jego wpływ na rynek i zasięg geograficzny, należy je zakwalifikować jako bardzo poważne.
Zróżnicowane traktowanie
(12) Ponieważ istniały znaczne różnice między udziałem w naruszeniu każdego z przedsiębiorstw pod względem obrotów w skartelizowanym sektorze, zastosowano zróżnicowane traktowanie (według grup), w celu uwzględnienia udziału w naruszeniu każdego z nich: takie podejście ma na celu zróżnicowanie stopnia, w jakim każde z przedsiębiorstw wyrządziło szkodę konkurencji.
(13) Przedsiębiorstwa zostały podzielone na trzy kategorie w zależności od wysokości całkowitych obrotów tymi trzema produktami uzyskanych na terytorium EOG w 2000 r. – ostatnim roku naruszenia, w którym większość przedsiębiorstw będących adresatami niniejszej decyzji aktywnie uczestniczyła w kartelu.
(14) Spółki Degussa i Atofina, które osiągnęły obroty w wysokości odpowiednio 216 i 188 mln EUR zostały zaliczone do pierwszej kategorii.
Spółka Lucite z obrotami na poziomie 105,98 mln EUR jest trzecim największym producentem i znalazła się w drugiej kategorii.
Spółka ICI, która nie mogła dostarczyć danych liczbowych dotyczących wysokości obrotów swojego przedsiębiorstwa ICI Acrylics, została umieszczona w drugiej kategorii wraz ze spółką Lucite, ponieważ sprzedaż ICI Acrylics spółce Lucite pozwala na wyciągnięcie wniosku, że dane liczbowe ICI Acrylics dotyczące wielkości obrotów byłyby na poziomie podanych przez spółkę Lucite.
Spółka Quinn Barlo z obrotami wynoszącymi 66,37 mln EUR z tytułu twardych płyt z PMMA została jako jedyna zakwalifikowana do kategorii trzeciej.
Nie udowodniono, że spółka Barlo brała udział w jakichkolwiek kontaktach polegających na zmowie, dotyczących mieszanek PMMA przeznaczonych do formowania czy wyrobów sanitarnych z PMMA, ponieważ nie wiedziała ona i mogła w zasadzie nie posiadać informacji o całym systemie antykonkurencyjnych porozumień.
W rezultacie, biorąc pod uwagę stan faktyczny w niniejszej sprawie, zastosowano 25 % obniżenie podstawowej kwoty grzywny, wyliczonej dla spółki Barlo.
Odpowiedni skutek odstraszający
(15) W celu ustalenia kwot grzywny na poziomie zapewniającym odpowiedni skutek odstraszający Komisja uznaje za stosowne zastosowanie mnożnika w odniesieniu do kwot nałożonych grzywien.
Komisja stwierdza, że w 2005 r., ostatnim roku obrotowym poprzedzającym niniejszą decyzję, całkowite obroty przedsiębiorstw wynosiły: Degussa AG - 11,750 mln EUR; Total S.A. – 143,168 mln EUR i ICI PLC – 8,490 mln EUR.
(16) W związku z tym, zgodnie z poprzednimi decyzjami, Komisja uważa za stosowne pomnożyć kwotę grzywny dla spółek Total/Atofina, Degussa i ICI.
Czas trwania
(17) Indywidualne mnożniki zostały również zastosowane w zależności od czasu udziału każdego podmiotu prawnego w naruszeniu.
OKOLICZNOŚCI OBCIĄŻAJĄCE
Powtarzające się naruszenia
(18) W czasie, gdy miało miejsce naruszenie, spółki Degussa, Atofina i ICI były już adresatami poprzednich decyzji Komisji zakazujących uczestnictwa w działalności karteli [1].
Stanowi to uzasadnienie dla zwiększenia podstawowej kwoty grzywny, która ma zostać nałożona na te przedsiębiorstwa.
OKOLICZNOŚCI ŁAGODZĄCE
(19) Kilka przedsiębiorstw zwróciło się o uwzględnienie niektórych lub wszystkich z następujących okoliczności łagodzących: wczesne zaniechanie naruszenia, niewielka/bierna rola naruszenia, brak faktycznego stosowania praktyk, wprowadzenie w życie programów zgodności, brak korzyści, kryzys w sektorze MMA.
Ich wnioski zostały odrzucone jako nieuzasadnione, oprócz wniosku spółki Quinn Barlo powołującej się na swoją niewielką/bierną rolę w naruszeniu.
Podstawowa kwota grzywny dla Quinn Barlo została z tego tytułu zmniejszona o 50 %.
(20) Wnioski dotyczące zastosowania okoliczności łagodzących na podstawie współpracy poza obwieszczeniem o łagodzeniu sankcji z 2002 r. (Leniency Notice) zostały odrzucone, ponieważ nie zaistniały żadne szczególne okoliczności, które uzasadniałyby zastosowanie takiego środka.
W rzeczywistości, całokształt współpracy wszystkich spółek został oceniony wyłącznie na podstawie obwieszczenia o łagodzeniu sankcji z 2002 r.
ZASTOSOWANIE OBWIESZCZENIA O ŁAGODZENIU SANKCJI Z 2002 R.
Zwolnienie z grzywien – ust. 8a
(21) Spółka Degussa w dniu 20 grudnia 2002 r. jako pierwsza poinformowała Komisję o istnieniu kartelu.
W dniu 27 stycznia 2003 r. Komisja przyznała spółce Degussa warunkowe zwolnienie z grzywny, zgodnie z ust. 15 obwieszczenia o łagodzeniu sankcji.
Spółka Degussa w pełni i sprawnie współpracowała z Komisją w toku całej procedury administracyjnej i przedłożyła Komisji wszelkie dostępne sobie dowody dotyczące podejrzewanego naruszenia.
Spółka Degussa wycofała się z podejrzewanego naruszenia nie później niż w czasie, gdy dostarczyła dowody na podstawie obwieszczenia o łagodzeniu sankcji i nie podjęła żadnych działań mających na celu zmuszenie pozostałych przedsiębiorstw do udziału w naruszeniu.
Dlatego też, spółka Degussa kwalifikuje się do całkowitego zwolnienia z grzywny.
Zmniejszenie grzywny – ust. 23 lit. b), pierwsze tiret (zmniejszenie o 30–50 %)
(22) Spółka Atofina była pierwszym przedsiębiorstwem, które spełniło wymogi określone w ust. 21 obwieszczenia o łagodzeniu sankcji, ponieważ dostarczyła Komisji dowodów, które w istotny sposób przyczyniły się do zwiększenia wartości dowodów będących już w posiadaniu Komisji i, zgodnie z informacjami posiadanymi przez Komisję, zaprzestała uczestnictwa w naruszeniu najpóźniej z chwilą przedstawienia dokumentów.
Dlatego też kwalifikuje się ona, na podstawie ust. 23 lit. b), tiret pierwsze, do zmniejszenia kwoty grzywny o 30 % – 50 %, która w przeciwnym razie zostałaby nałożona.
Spółce Atofina przyznano zmniejszenie kwoty grzywny o 40 %.
Ustęp 23 lit. b), tiret drugie (zmniejszenie o 20–30 %)
(23) Spółka Lucite była drugim przedsiębiorstwem, które spełniło wymogi określone w ust. 21 obwieszczenia o łagodzeniu sankcji jak wyżej wyjaśniono i dlatego też spółka Lucite kwalifikuje się, na podstawie ust. 23 lit. b), drugie tiret obwieszczenia o łagodzeniu sankcji do uzyskania obniżenia kwoty grzywny o 20 % do 30 %.
Spółce Lucite przyznano zmniejszenie kwoty grzywny o 30 %.
Zwolnienie z grzywien zgodnie z ust. 23
(24) Dowody przedstawione przez spółkę Lucite (potwierdzone następnie przez spółki Degussa i Atofina) umożliwiły Komisji ustalić, że kartel funkcjonował od 28 lutego 2001 do 12 września 2002 r.
Zgodnie z ust. 23 obwieszczenia o łagodzeniu sankcji, ten okres naruszenia dotyczył faktów wcześniej nieznanych Komisji, które miały bezpośredni wpływ na czas trwania podejrzewanego kartelu.
Dlatego dowody te nie zostały wykorzystane przeciwko spółce Lucite do celów ustalenia grzywny.
Ustęp 23 lit. b), tiret trzecie (zmniejszenie do 20 %)
(25) Spółka ICI złożyła wniosek o złagodzenie sankcji w dniu 18 października 2004 r., po otrzymaniu przez Komisję wniosków o złagodzenie sankcji od spółek Degussa ( 20 grudnia 2002 r.), Atofina ( 3 kwietnia 2003 r.) i Lucite ( 11 lipca 2003 r.).
(26) Zgodnie z obwieszczeniem o łagodzeniu sankcji, Komisja zbadała wniosek przedłożony przez spółkę ICI w kolejności wynikającej z porządku chronologicznego, w którym zostały złożone wszystkie wnioski, w celu oceny, czy zawarte w nich informacje zwiększają w istotny sposób, w rozumieniu ust. 21, wartość dowodów.
Na podstawie tych kryteriów Komisja poinformowała spółkę ICI, że dowody przedstawione przez nią nie zwiększają w istotny sposób wartości dowodów w rozumieniu obwieszczenia o łagodzeniu sankcji.
ZAKOŃCZENIE POSTĘPOWANIA
(27) W świetle informacji dostarczonych przez przedsiębiorstwa w ich odpowiedziach na oficjalne zarzuty i podczas przesłuchania ustnego, Komisja postanowiła po pierwsze odrzucić zarzuty przeciwko wszystkim przedsiębiorstwom, w odniesieniu do części naruszenia dotyczącego MMA, po drugie odrzucić zarzuty przeciwko spółkom BASF AG, Repsol YPF SA, Repsol Quimica SA, Repsol Brønderslev A/S i Repsol Polivar SpA również w odniesieniu do mieszanki PMMA do formowania, twardych płyt z PMMA i wyrobów sanitarnych z PMMA, po trzecie odrzucić zarzuty przeciwko spółkom Quinn Barlo Ltd, Quinn Plastics NV, Quinn Plastics GmbH, Quinn Plastics SA w odniesieniu do mieszanki PMMA do formowania i wreszcie odrzucić zarzuty przeciwko spółkom Quinn Plastics SA w odniesieniu do twardych płyt z PMMA.
DECYZJA
(28) Adresatami niniejszej decyzji są niżej wymienione spółki uczestniczące w naruszeniu w następujących okresach:
a) Degussa AG, Röhm GmbH & Co.
KG (dawna Agomer GmbH i Röhm GmbH) oraz Para-Chemie GmbH od 23 stycznia 1997 r. do 12 września 2002 r.;
b) Altuglas International SA, Altumax Europe SAS, Arkema SA (poprzednio Atofina SA) oraz Elf Aquitaine SA od 23 stycznia 1997 r. do 12 września 2002 r. oraz Total SA od 1 maja 2000 r. do 12 września 2002 r.;
c) ICI PLC od 23 stycznia 1997 r. do 1 listopada 1999 r.;
d) Lucite International Ltd i Lucite International UK Ltd od 2 listopada 1999 r. do 12 września 2002 r.; oraz
e) Quinn Barlo Ltd (poprzednio Barlo Group plc), Quinn Plastics NV (poprzednio Barlo Plastics NV) oraz Quinn Plastics GmbH (poprzednio Barlo Plastics GmbH) od 30 kwietnia 1998 r. do 21 sierpnia 2000 r.
(29) Na podstawie powyższych motywów, zostały nałożone następujące grzywny:
a) Spółka Degussa AG, Röhm GmbH & Co.
KG oraz Para-Chemie GmbH: 0 EUR;
b) Arkema SA, Altuglas International SA i Altumax Europe SAS, odpowiadające solidarnie: 219,13125 mln EUR; z tej kwoty Total SA odpowiada solidarnie za 140,4 mln EUR a Elf Aquitaine SA odpowiada solidarnie za 181,35 EUR mln EUR;
c) ICI PLC: 91,40625 mln EUR;
d) Lucite International Ltd i Lucite International UK Ltd, odpowiadające solidarnie: 25,025 mln EUR; oraz
e) Quinn Barlo Ltd, Quinn Plastics NV i Quinn Plastics GmbH, odpowiadające solidarnie: 9 mln EUR.
(30) Wyżej wymienionym przedsiębiorstwom nakazano niezwłocznie przerwać naruszenie przepisów, o których mowa w motywie 3, jeśli dotychczas tego nie uczyniły, i powstrzymać się od ponownego podejmowania czynów lub zachowań opisanych w motywie 3, oraz od wszelkich czynów i zachowań o tym samym bądź równoważnym celu lub skutku.
[1] Są to następujące decyzje:
- W odniesieniu do spółki Degussa: Decyzja Komisji z dnia 23 listopada 1984 r. odnosząca się do procedury przewidzianej w art. 85 traktatu EWG (IV/30.907 – Produkty z nadtlenu, Dz.U. L 35 z 7.2.1985, str. 1); Decyzja Komisji z dnia 23 kwietnia 1986 r. odnosząca się do procedury przewidzianej w art. 85 traktatu EWG (IV/31.149 – Polipropylen, Dz.U. L 230 z 18.8.1986, str. 1).
- W odniesieniu do spółki Atofina: Decyzja Komisji z dnia 23 listopada 1984 r. odnosząca się do procedury przewidzianej w art. 85 traktatu EWG (IV/30.907 – Produkty z nadtlenu, Dz.U. L 35 z 7.2.1985, str. 1); Decyzja Komisji z dnia 23 kwietnia 1986 r. odnosząca się do procedury przewidzianej w art. 85 traktatu EWG (IV/31.149 – Polipropylen, Dz.U. L 230 z 18.8.1986, str. 1) i Decyzja Komisji z dnia 27 lipca 1994 r. odnosząca się do procedury przewidzianej w art. 85 traktatu EWG (IV/31.865 – PCV II, Dz.U. L 239 z 14.9.1994, str. 14).
- W odniesieniu do spółki ICI: Decyzja Komisji z dnia 23 kwietnia 1986 r. odnosząca się do procedury przewidzianej w art. 85 traktatu EWG (IV/31.149 – Polipropylen, Dz.U. L 230 z 18.8.1986, str. 1); Decyzja Komisji z dnia 27 lipca 1994 r. odnosząca się do procedury przewidzianej w art. 85 traktatu EWG (IV/31.865 – PCV II, Dz.U. L 239 z 14.9.1994, str. 14).
--------------------------------------------------
Decyzja Rady
z dnia 13 listopada 2006 r.
w sprawie wyznaczenia europejskiej stolicy kultury na rok 2010
(2006/796/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję nr 1419/1999/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. ustanawiającą działanie Wspólnoty na rzecz obchodów europejskiej stolicy kultury w latach 2005–2019 [1], w szczególności jej art. 2 ust. 3 i 4,
uwzględniając sprawozdanie komisji selekcyjnej z kwietnia 2006 r. przedłożone Komisji, Parlamentowi Europejskiemu i Radzie zgodnie z art. 2 ust. 2 decyzji nr 1419/1999/WE,
mając na względzie to, że kryteria ustanowione w art. 3 i załączniku II do decyzji nr 1419/1999/WE zostały całkowicie spełnione,
uwzględniając zalecenie Komisji z dnia 23 października 2006 r.,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym wyznacza się miasta Essen i Pécs na europejskie stolice kultury roku 2010 zgodnie z art. 2 ust. 1 decyzji nr 1419/1999/WE.
Artykuł 2
Niniejszym wyznacza się miasto Stambuł na europejską stolicę kultury roku 2010 zgodnie z art. 4 decyzji nr 1419/1999/WE.
Artykuł 3
Wszystkie wyznaczone miasta stosują konieczne środki w celu zapewnienia skutecznego wprowadzenia w życie art. 1 i 5 decyzji nr 1419/1999/WE.
Decyzja Komisji
z dnia 22 listopada 2006 r.
dotycząca niewłączania sulfamatu amonu, heksakonazolu, tetratiowęglanu sodu i 8-hydroksychinoliny do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające te substancje czynne
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 5535)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/797/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], w szczególności art. 8 ust. 2 akapit czwarty,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG stanowi, że państwo członkowskie może, w okresie 12 lat od dnia notyfikacji wymienionej dyrektywy, zezwolić na wprowadzenie do obrotu środków ochrony roślin zawierających substancje czynne niewymienione w załączniku I do tej dyrektywy, a znajdujące się w obrocie dwa lata po notyfikacji, prowadząc jednocześnie stopniowe badania tych substancji w ramach programu pracy.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 451/2000 [2] oraz rozporządzenie (WE) nr 1490/2002 [3] określają szczegółowe zasady wykonania drugiej i trzeciej fazy programu pracy wspomnianego w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG. W odniesieniu do substancji czynnych, w przypadku których strona notyfikująca nie spełni obowiązków wynikających z tych rozporządzeń, nie przeprowadza się żadnych badań kompletności lub oceny dokumentacji. W przypadku sulfamatu amonu, heksakonazolu, tetratiowęglanu sodu i 8-hydroksychinoliny nie przedłożono pełnej dokumentacji w wyznaczonym terminie. Nie wykazano zatem, że w proponowanych warunkach stosowania, środki ochrony roślin zawierające dane substancje czynne spełniałyby zasadniczo wymogi ustanowione w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy 91/414/EWG. W wyniku tego wyżej wspomniane substancje czynne nie powinny być włączone do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG i państwa członkowskie powinny cofnąć wszelkie zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające te substancje.
(3) W przypadku substancji czynnych, co do których obowiązuje jedynie krótki okres powiadomienia dotyczącego wycofania środków ochrony roślin zawierających takie substancje, uzasadnione jest wyznaczenie dodatkowego okresu na zbycie, składowanie, wprowadzenie do obrotu i zużycie istniejących zapasów, nie dłuższego niż dwanaście miesięcy, w celu umożliwienia zużycia istniejących zapasów w ciągu nie więcej niż jednego dodatkowego sezonu wegetacyjnego.
W przypadkach, gdy ustanowiono dłuższy okres powiadomienia, może on zostać skrócony tak, aby wygasał pod koniec określonego sezonu wegetacyjnego.
(4) W przypadku tetratiowęglanu sodu i 8-hydroksychinoliny informacje, które zostały przedstawione, a następnie przeanalizowane przez Komisję oraz ekspertów z państw członkowskich, wskazały na potrzebę dalszego stosowania odnośnych substancji.
W obecnych okolicznościach jest zatem uzasadnione ustanowienie, przy spełnieniu ściśle określonych warunków mających na celu zmniejszenie ryzyka, dłuższego okresu na wycofanie istniejących zezwoleń w odniesieniu do ograniczonych zastosowań uznanych za istotne, w stosunku do których nie są obecnie dostępne żadne skuteczne rozwiązania alternatywne.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Sulfamat amonu, heksakonazol, tetratiowęglan sodu i 8-hydroksychinolina nie zostają włączone do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
Artykuł 2
Państwa członkowskie spowodują, że:
a) zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające sulfamat amonu, heksakonazol, tetratiowęglan sodu i 8-hydroksychinolinę zostaną wycofane do dnia 22 maja 2007 r.
b) żadne zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające sulfamat amonu, heksakonazol, tetratiowęglan sodu i 8-hydroksychinolinę nie będą wydawane lub odnawiane na mocy odstępstwa przewidzianego w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG poczynając od dnia 23 listopada 2006 r.
Artykuł 3
1.
W drodze odstępstwa od art. 2 państwo członkowskie wymienione w kolumnie B załącznika może utrzymać zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające substancje wymienione w kolumnie A do zastosowań wymienionych w kolumnie C tego załącznika najpóźniej do dnia 31 maja 2010 r.
Państwo członkowskie korzystające z odstępstwa określonego w pierwszym akapicie zapewnia spełnienie poniższych warunków:
a) dalsze użytkowanie dopuszcza się wyłącznie o ile nie ma ono szkodliwych skutków dla zdrowia ludzi lub zwierząt oraz nie ma żadnego niedopuszczalnego wpływu na środowisko naturalne;
b) odnośne środki ochrony roślin pozostające w obrocie po 22 maja 2007 r. mają zmienione oznakowanie celem dostosowania do ograniczonych warunków stosowania;
c) wprowadzono wszelkie stosowne środki ograniczające ryzyko celem zmniejszenia wszelkiego możliwego ryzyka;
d) trwają intensywne prace nad poszukiwaniem alternatywnych rozwiązań dla takich zastosowań.
2.
Zainteresowane państwo członkowskie informuje Komisję o środkach podjętych w celu wykonania ust. 1, w szczególności o działaniach podjętych zgodnie z lit. a) do d), do dnia 31 grudnia każdego roku.
Artykuł 4
Wszelki dodatkowy okres przyznany przez państwa członkowskie zgodnie z art. 4 ust. 6 dyrektywy 91/414/EWG jest możliwie najkrótszy.
W przypadkach, gdy zezwolenia cofa się zgodnie z art. 2 najpóźniej do dnia 22 maja 2007 r. dodatkowy okres wygasa najpóźniej dnia 22 maja 2008 r.
W przypadkach, gdy zezwolenia cofa się zgodnie z art. 3 ust. 1 najpóźniej do dnia 31 maja 2010 r. dodatkowy okres wygasa najpóźniej dnia 30 listopada 2010 r.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja jest skierowana do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 3 listopada 2006 r.
ustanawiająca zmienione kryteria ekologiczne i związane z nimi wymogi dotyczące oceny i weryfikacji w odniesieniu do przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego polepszaczom gleby
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 5369)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/799/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1980/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 lipca 2000 r. w sprawie zrewidowanego programu przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego [1], w szczególności jego art. 6 ust. 1 akapit drugi,
po konsultacji z Komitetem Unii Europejskiej ds. Oznakowania Ekologicznego,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1980/2000 przeprowadzono we właściwym czasie przegląd kryteriów ekologicznych oraz związanych z nimi wymogów dotyczących oceny i weryfikacji, ustanowionych w decyzji Komisji 2001/688/WE [2] w odniesieniu do przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego polepszaczom gleby i podłożom uprawowym.
(2) W świetle tego przeglądu należy podzielić tę grupę produktów na dwie odrębne grupy.
(3) Należy zatem zastąpić decyzję 2001/688/WE dwiema odrębnymi decyzjami odnoszącymi się odpowiednio do polepszaczy gleby i podłoży uprawowych.
(4) W odniesieniu do polepszaczy gleby należy również, w świetle przeglądu oraz w celu uwzględnienia postępu naukowego i zmian na rynku, dokonać przeglądu kryteriów i wymogów związanych z polepszaczami gleby, których okres ważności upływa dnia 28 sierpnia 2007 r.
(5) Zmienione kryteria ekologiczne i wymogi powinny obowiązywać przez okres czterech lat.
(6) Należy przyznać okres przejściowy nie dłuższy niż 18 miesięcy dla producentów, których produktom przyznano oznakowanie ekologiczne przed dniem 1 października 2006 r. lub którzy przed tym terminem złożyli wniosek o przyznanie oznakowania, aby mieli wystarczająco dużo czasu na dostosowanie swoich produktów do zmienionych kryteriów i wymogów.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu ustanowionego na mocy art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Grupa produktów "polepszacze gleby" obejmuje materiały dodawane do gleby in situ, głównie w celu zachowania lub poprawienia jej właściwości fizycznych, oraz materiały, które mogą poprawić jej chemiczne i/lub biologiczne właściwości lub działanie.
Artykuł 2
W celu przyznania wspólnotowego oznakowania ekologicznego polepszaczom gleby, na mocy rozporządzenia (WE) nr 1980/2000, produkt musi zaliczać się do grupy produktów "polepszacze gleby" zgodnie z określeniem zawartym w art. 1, a także musi spełniać kryteria ekologiczne ustanowione w załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Wpływ na środowisko grupy produktów "polepszacze gleby" oceniany jest przy pomocy określonych kryteriów ekologicznych ustanowionych w załączniku.
Artykuł 4
Do celów administracyjnych grupie produktów "polepszacze gleby" przypisuje się numer kodowy 003.
Artykuł 5
Uchyla się decyzję 2001/688/WE.
Artykuł 6
Oznakowania ekologiczne przyznane przed dniem 1 października 2006 r. w odniesieniu do produktów zaliczających się do grupy produktów "polepszacze gleby i podłoża uprawowe" mogą być w dalszym ciągu stosowane do dnia 30 kwietnia 2008 r.
W przypadku gdy wnioski dotyczące przyznania oznakowania ekologicznego w odniesieniu do produktów zaliczających się do grupy produktów "polepszacze gleby i podłoża uprawowe" zostały złożone przed dniem 1 października 2006 r., produktom tym może zostać przyznane oznakowanie ekologiczne na warunkach mających zastosowanie do dnia 28 sierpnia 2007 r.
W takich przypadkach oznakowanie ekologiczne może być stosowane do dnia 30 kwietnia 2008 r.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 23 listopada 2006 r.
zatwierdzająca plany zwalczania klasycznego pomoru świń u dzików i szczepień interwencyjnych dzików w Bułgarii
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 5468)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/800/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Traktat o przystąpieniu Bułgarii i Rumunii, w szczególności jego art. 4 ust. 3,
uwzględniając Akt Przystąpienia Bułgarii i Rumunii, w szczególności jego art. 42,
uwzględniając dyrektywę Rady 2001/89/WE z dnia 23 października 2001 r. w sprawie wspólnotowych środków zwalczania klasycznego pomoru świń [1], w szczególności jej art. 16 ust. 1 akapit drugi oraz art. 20 ust. 2 akapit czwarty,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa nr 2001/89/WE wprowadza minimalne środki wspólnotowe zwalczania klasycznego pomoru świń.
Środki te obejmują przepis mówiący, że państwa członkowskie przedłożą Komisji, po stwierdzeniu pierwszego przypadku klasycznego pomoru świń u dzików, plan środków zwalczania tej choroby.
Wspomniana dyrektywa zawiera również przepisy dotyczące szczepień interwencyjnych dzików.
(2) Klasyczny pomór świń występuje u dzików w Bułgarii.
(3) Biorąc pod uwagę przystąpienie Bułgarii, należy ustanowić na szczeblu Wspólnoty środki dotyczące sytuacji klasycznego pomoru świń w tym kraju.
(4) Bułgaria wprowadziła program badania i zwalczania klasycznego pomoru świń na całym terytorium kraju.
Program ten jest nadal realizowany.
(5) Bułgaria przedłożyła również Komisji w dniu 31 maja 2006 r. do zatwierdzenia plan zwalczania klasycznego pomoru świń u dzików oraz plan szczepień interwencyjnych dzików na całym terytorium Bułgarii.
(6) Wspomniane plany przedłożone przez Bułgarię zostały ocenione przez Komisję i uznane za zgodne z dyrektywą nr 2001/89/WE.
(7) Mając na uwadze przystąpienie Bułgarii, plany te należy zatwierdzić jako środek przejściowy, mający zastosowanie od daty przystąpienia przez okres dziewięciu miesięcy.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Plan zwalczania klasycznego pomoru świń u dzików
Przedstawiony przez Bułgarię w dniu 31 maja 2006 r. plan zwalczania klasycznego pomoru świń w populacji dzików na obszarze, o którym mowa w pkt 1 załącznika, zostaje zatwierdzony.
Artykuł 2
Plan szczepień interwencyjnych dzików przeciwko klasycznemu pomorowi świń
Przedstawiony przez Bułgarię Komisji w dniu 31 maja 2006 r. plan szczepień interwencyjnych dzików przeciwko klasycznemu pomorowi świń na obszarze, o którym mowa w pkt 2 załącznika, zostaje zatwierdzony.
Artykuł 3
Zgodność
Bułgaria podejmuje natychmiastowe środki w celu zastosowania się do niniejszej decyzji, a następnie podaje je do wiadomości publicznej.
Bułgaria niezwłocznie informuje o tym Komisję.
Artykuł 4
Stosowanie
Niniejszą decyzję stosuje się z zastrzeżeniem oraz z dniem wejścia w życie Traktatu o przystąpieniu Bułgarii i Rumunii.
Niniejszą decyzję stosuje się przez okres dziewięciu miesięcy.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 17 listopada 2006 r.
zmieniająca decyzję 2005/432/WE ustanawiającą warunki zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego oraz wzór świadectw na przywóz produktów mięsnych do spożycia przez ludzi z krajów trzecich i uchylającą decyzje 97/41/WE, 97/221/WE i 97/222/WE
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 5444)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/801/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/118/EWG z dnia 17 grudnia 1992 r. ustanawiającą warunki zdrowotne zwierząt i zdrowia publicznego regulujące handel i przywóz do Wspólnoty produktów nieobjętych wyżej wymienionymi warunkami ustanowionymi w szczególnych zasadach wspólnotowych określonych w załączniku A pkt I do dyrektywy 89/662/EWG oraz w zakresie czynników chorobotwórczych dyrektywę 90/425/EWG [1], w szczególności w jej art. 10 ust. 2 lit. c),
uwzględniając dyrektywę Rady 2002/99/WE z dnia 16 grudnia 2002 r. ustanawiającą przepisy sanitarne regulujące produkcję, przetwarzanie, dystrybucję oraz wprowadzanie produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi [2], w szczególności jej art. 8 ust. 4, art. 9 ust. 2 lit. b) oraz art. 9 ust. 4 lit. b) i c),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Należy zaktualizować niektóre odniesienia do definicji zawarte w decyzji Komisji 2005/432/WE [3].
(2) Ponieważ rozporządzenie (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych, rozporządzenie (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego oraz rozporządzenie (WE) nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi, mają obecnie zastosowanie, zachodzi konieczność zmiany i uaktualnienia wspólnotowych wymogów dotyczących warunków zdrowotnych i certyfikacji w odniesieniu do przywozu do Wspólnoty produktów mięsnych pochodzących od bydła domowego, świń, owiec, kóz, zwierząt jednokopytnych, drobiu, dzikich zwierząt utrzymywanych przez człowieka, królików domowych i zwierzyny łownej.
(3) Należy zmienić wzór świadectwa zdrowia w celu ułatwienia funkcjonowania systemu Traces ustanowionego zgodnie z decyzją Komisji 2003/623/WE z dnia 19 sierpnia 2003 r. dotyczącą opracowania zintegrowanego skomputeryzowanego systemu weterynaryjnego pod nazwą Traces [4].
(4) Należy zapewnić okres przejściowy, w trakcie którego świadectwa wystawione według poprzednich zasad nadal mogą być wykorzystywane.
(5) W związku z powyższym należy odpowiednio zmienić decyzję 2005/432/WE.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2005/432/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuły 2 i 3 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 2
Definicja produktów mięsnych
Do celów niniejszej decyzji ma zastosowanie definicja produktów mięsnych sformułowana w pkt 7.1 załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 853/2004.
Artykuł 3
Warunki dotyczące gatunków i zwierząt
Państwa członkowskie zapewniają, że partie produktów mięsnych przywożone do Wspólnoty pochodzą z mięsa lub produktów mięsnych otrzymanych z następujących gatunków lub zwierząt:
a) drób domowy następujących gatunków: ptactwo domowe, indyki, perliczki, gęsi i kaczki;
b) zwierzęta domowe następujących gatunków: bydło domowe, włączając Bubalus bubalis, Bison bison, świnie, owce, kozy i jednokopytne;
c) dzikie zwierzęta utrzymywane przez człowieka i króliki domowe zdefiniowane w pkt 1.6 załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 853/2004;
d) zwierzyna łowna zdefiniowana w pkt 1.5 załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 853/2004."
2) Załącznik III zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku I do niniejszej decyzji.
3) Załącznik IV zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku II do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 marca 2007 r.
Jednakże świadectwa zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego wydane przed datą obowiązywania niniejszej decyzji mogą być stosowane do dnia 1 czerwca 2007 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja jest skierowana do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 23 listopada 2006 r.
zatwierdzająca plany zwalczania klasycznego pomoru świń w populacji dzików i szczepień interwencyjnych dzików oraz świń hodowlanych przeciwko tej chorobie w Rumunii
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 5426)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/802/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Traktat o przystąpieniu Bułgarii i Rumunii, w szczególności jego art. 4 ust. 3,
uwzględniając akt przystąpienia Bułgarii i Rumunii, w szczególności jego art. 42,
uwzględniając dyrektywę Rady 2001/89/WE z dnia 23 października 2001 r. w sprawie wspólnotowych środków zwalczania klasycznego pomoru świń [1], w szczególności jej art. 16 ust. 1, art. 19 ust. 3 akapit drugi oraz art. 20 ust. 2 akapit czwarty,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa nr 2001/89/WE wprowadza minimalne środki wspólnotowe zwalczania klasycznego pomoru świń.
Środki te obejmują zapis, że państwa członkowskie po potwierdzeniu pierwotnego przypadku klasycznego pomoru świń wśród dzikich świń przedkładają Komisji pisemny plan środków podejmowanych w celu zwalczenia choroby.
Takie środki obejmują również szczepienia interwencyjne dzików i świń hodowlanych.
(2) W roku 2006 klasyczny pomór świń wykryto w populacji dzików i świń hodowlanych w Rumunii.
(3) Mając na względzie przystąpienie Rumunii do Wspólnoty Europejskiej na poziomie wspólnotowym, należy opracować środki odnoszące się do klasycznego pomoru świń w tym kraju.
(4) Rumunia wprowadziła program monitorowania i zwalczania klasycznego pomoru świń, który obejmuje teren całego kraju.
Program ten jest nadal realizowany.
(5) W dniu 27 września 2006 r. Rumunia przedłożyła do zatwierdzenia Komisji plan zwalczania klasycznego pomoru świń w populacji dzików oraz plan szczepień interwencyjnych dzików przeciwko klasycznemu pomorowi świń na całym terytorium Rumunii.
(6) Ponadto w dniu 27 września 2006 r. Rumunia przedłożyła plan szczepień interwencyjnych świń w dużych gospodarstwach hodowlanych przy pomocy szczepionki markerowej oraz plan szczepień interwencyjnych świń w mniejszych gospodarstwach hodowlanych przy pomocy żywej klasycznej szczepionki antenuowanej.
(7) Plany przedłożone przez Rumunię zostały zbadane przez Komisję, która stwierdziła ich zgodność z dyrektywą nr 2001/89/WE.
(8) W interesie zdrowia zwierząt Rumunia musi zapewnić skuteczne wykonanie tych środków, szczególnie poprzez ustanowienie w pełni funkcjonalnych krajowych i miejscowych ośrodków zwalczania choroby, tak jak przewidują to plany przedłożone w dniu 27 września 2006 r.
(9) Ze względu na endemiczne występowanie klasycznego pomoru świń na terytorium Rumunii Komisja przyjęła decyzję nr 2006/779/WE z dnia 14 listopada 2006 r. dotyczącą stosowania przejściowych środków zwalczania klasycznego pomoru świń w Rumunii [2] od daty wejścia w życie Traktatu o przystąpieniu Bułgarii i Rumunii.
(10) Środki przewidziane przez decyzję nr 2006/779/WE uniemożliwiają między innymi wysyłkę wieprzowiny, wyrobów z wieprzowiny oraz wyrobów i przetworów zawierających wieprzowinę z Rumunii do pozostałych państw członkowskich.
W tym celu mięso oraz takie produkty muszą być oznaczone specjalnymi znakami.
W związku z tym świeże mięso, uzyskane ze świń szczepionych interwencyjnie, zgodnie z niniejszą decyzją jest oznaczone takim samym znakiem oraz ustanawia się przepisy wprowadzania takiego mięsa na rynek.
(11) Mając na względzie przystąpienie Rumunii do Wspólnoty Europejskiej, środki ustanowione niniejszą decyzją powinny zostać przyjęte jako środki przejściowe, które stosuje się od daty przystąpienia przez okres dziewięciu miesięcy.
(12) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Plan zwalczania klasycznego pomoru świń w populacji dzików
Przedstawiony przez Rumunię w dniu 27 września 2006 r. plan zwalczania klasycznego pomoru świń w populacji dzików na obszarze, o którym mowa w pkt 1 załącznika, zostaje zatwierdzony.
Artykuł 2
Plan szczepień interwencyjnych dzików przeciwko klasycznemu pomorowi świń
Przedstawiony przez Rumunię w dniu 27 września 2006 r. plan szczepień interwencyjnych dzików przeciwko klasycznemu pomorowi świń na obszarze, o którym mowa w pkt 2 załącznika, zostaje zatwierdzony.
Artykuł 3
Plan szczepień interwencyjnych świń hodowlanych przeciwko klasycznemu pomorowi świń przy pomocy szczepionki markerowej
Przedstawiony przez Rumunię w dniu 27 września 2006 r. plan szczepień interwencyjnych świń hodowlanych przeciwko klasycznemu pomorowi świń przy pomocy szczepionki markerowej na obszarze, o którym mowa w pkt 3 załącznika, zostaje zatwierdzony.
Artykuł 4
Plan szczepień interwencyjnych świń hodowlanych przeciwko klasycznemu pomorowi świń przy pomocy żywej klasycznej szczepionki antenuowanej
Przedstawiony Komisji przez Rumunię w dniu 27 września 2006 r. plan szczepień interwencyjnych świń hodowlanych przeciwko klasycznemu pomorowi świń przy pomocy żywej klasycznej szczepionki antenuowanej na obszarze, o którym mowa w pkt 4 załącznika, zostaje zatwierdzony.
Artykuł 5
Obowiązki Rumunii w zakresie wieprzowiny
Rumunia zapewni, co następuje:
a) wieprzowina uzyskana od świń szczepionych szczepionką markerową zgodnie z art. 3 zostaje wprowadzona do obrotu wyłącznie na rynku krajowym i nie będzie wysyłana do pozostałych państw członkowskich;
b) wieprzowina uzyskana od świń szczepionych zgodnie z art. 3 i 4 jest znakowana specjalnym znakiem zdrowia lub identyfikacyjnym, którego nie można pomylić z pieczęcią wspólnotową, o której mowa w art. 4 decyzji 2006/779/WE;
c) wieprzowina uzyskana od świń szczepionych żywą antenuowaną szczepionką klasyczną zgodnie z art. 4 przeznaczona jest wyłącznie do spożycia na własne potrzeby hodowców lub do sprzedaży w małych ilościach odbiorcom ostatecznym lub sprzedaży na rynku lokalnym w obrębie tej samej gminy i nie może być wysyłana do pozostałych państw członkowskich.
Artykuł 6
Obowiązek informacyjny spoczywający na Rumunii
Rumunia zobowiązuje się, że będzie dostarczać Komisji i państwom członkowskim miesięczne sprawozdania dotyczące wykonania planów szczepień interwencyjnych świń zgodnie z art. 3 i 4, zawierające następujące informacje:
a) liczbę zaszczepionych zwierząt, liczbę wykorzystanych dawek szczepionki oraz liczbę gospodarstw, w których dokonano szczepień;
b) liczbę zwierząt poddanych ubojowi oraz listę rzeźni, w których dokonano uboju tych zwierząt;
c) liczbę oraz charakter kontroli wykonanych w celu zbadania przebiegu szczepień oraz wyniki takich kontroli.
Artykuł 7
Środki zgodności obowiązujące Rumunię
Rumunia podejmuje środki w celu zastosowania się do niniejszej decyzji, a następnie podaje je do wiadomości publicznej.
Rumunia niezwłocznie informuje o tym Komisję.
Artykuł 8
Stosowanie
Niniejszą decyzję stosuje się z zastrzeżeniem oraz z dniem wejścia w życie Traktatu o przystąpieniu Bułgarii i Rumunii.
Niniejszą decyzję stosuje się przez okres dziewięciu miesięcy.
Artykuł 9
Adresat
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 23 listopada 2006 r.
zmieniająca decyzję 2005/381/WE ustanawiającą kwestionariusz do składania sprawozdań ze stosowania dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 5546)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/803/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającą system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającą dyrektywę Rady 96/61/WE [1], w szczególności jej art. 21 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Kwestionariusz ustanowiony w Załączniku do decyzji Komisji 2005/381/WE [2] należy dostosować w świetle doświadczeń zdobytych przez państwa członkowskie i Komisję podczas jego stosowania oraz oceny odpowiedzi w nim udzielonych dokonanej w celu sporządzenia rocznych sprawozdań, których termin przedłożenia upłynął dnia 30 czerwca 2005 r.
(2) Odpowiedzi udzielone przez państwa członkowskie umożliwiły zidentyfikowanie obszarów istotnych z punktu widzenia sprawozdania Komisji dotyczącego stosowania dyrektywy 2003/87/WE, które nie były jeszcze ujęte w kwestionariuszu ustanowionym w Załączniku do decyzji 2005/381/WE.
(3) Ocena odpowiedzi udzielonych przez państwa członkowskie wykazała, że na niektóre pytania nie odpowiadano w sposób spójny i że pytania te wymagają uściślenia.
(4) Doświadczenia zdobyte podczas pierwszego pełnego cyklu monitorowania, sporządzania sprawozdań i dokonywania weryfikacji w zakresie emisji dwutlenku węgla przez instalacje objęte wspólnotowym systemem handlu uprawnieniami do emisji wykazały potrzebę dokonania przeglądu odnośnych części kwestionariusza.
(5) Załącznik do decyzji 2005/381/WE należy zatem odpowiednio zmienić oraz zastąpić, mając na względzie zapewnienie jasności.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego zgodnie z art. 6 dyrektywy Rady 91/692/EWG z dnia 23 grudnia 1991 r. normalizującej i racjonalizującej sprawozdania w sprawie wykonywania niektórych dyrektyw odnoszących się do środowiska [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ :
Artykuł 1
Załącznik do decyzji 2005/381/WE zastępuje się tekstem Załącznika do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 23 listopada 2006 r.
w sprawie harmonizacji widma radiowego dla urządzeń do identyfikacji radiowej (RFID) pracujących w zakresie częstotliwości UHF
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 5599)
(2006/804/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Parlamentu Europejskiego i Rady nr 676/2002/WE z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie ram regulacyjnych dotyczących polityki widma radiowego we Wspólnocie Europejskiej (decyzja o spektrum radiowym) [1], w szczególności jej art. 4 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Technologia identyfikacji radiowej (RFID) jest stosowana w szczególnej grupie urządzeń bliskiego zasięgu i oferuje Europie potencjalnie znaczące korzyści gospodarcze i społeczne.
Możliwe są różne zastosowania RFID, takie jak: automatyczna identyfikacja produktu, śledzenie towaru, systemy zabezpieczeń i systemy alarmowe, gospodarowanie odpadami, czujniki zbliżeniowe, systemy antywłamaniowe, systemy lokalizacji, przesyłanie danych do urządzeń przenośnych i bezprzewodowe systemy sterowania.
Rozwój urządzeń działających w oparciu o identyfikację radiową w zakresie częstotliwości UHF na terenie WE przyczyni się do rozwoju społeczeństwa informacyjnego i do wspierania innowacji.
(2) Aby umożliwić identyfikację produktów z wykorzystaniem rozwiązań RFID w zakresie częstotliwości UHF lub funkcjonowanie usług związanych z RFID w całej Europie, niezbędna jest harmonizacja warunków i pewność prawna w odniesieniu do dostępności widma radiowego dla urządzeń RFID działających w zakresie częstotliwości UHF.
Poprzez szerzenie efektów skali i rozwój obrotu transgranicznego dobrze funkcjonujący rynek wewnętrzny przyczyni się do pomyślnego i szybkiego upowszechnienia rozwiązań RFID.
(3) Zakres stosowania niniejszej decyzji jest ograniczony do systemów RFID, w których umieszczone na produktach urządzenia identyfikacyjne nie posiadają niezależnego źródła energii na potrzeby transmisji radiowej i nadają wyłącznie poprzez ponowne wykorzystanie energii wypromieniowanej przez urządzenia do odczytu.
W związku z powyższym możliwość powodowania przez nie zakłóceń dla innych użytkowników widma jest zasadniczo ograniczona.
Dlatego urządzenia takie mogą współużytkować częstotliwości z innymi usługami radiokomunikacyjnymi, które wymagają lub nie wymagają posiadania pozwolenia, nie powodując przy tym szkodliwych zakłóceń, i mogą funkcjonować wspólnie z innymi urządzeniami bliskiego zasięgu.
W związku z tym ich używanie nie powinno podlegać obowiązkowi posiadania indywidualnego pozwolenia w rozumieniu dyrektywy o zezwoleniach 2002/20/WE [2].
Ponadto usługi radiokomunikacyjne określone w Regulaminie Radiokomunikacyjnym Międzynarodowego Związku Telekomunikacyjnego mają pierwszeństwo przed takimi urządzeniami RFID i nie istnieje w odniesieniu do nich wymóg zagwarantowania ochrony urządzeń RFID przed zakłóceniami, natomiast systemy RFID nie mogą powodować zakłóceń w funkcjonowaniu tych usług radiokomunikacyjnych.
Ponieważ użytkownikom urządzeń RFID nie można w związku z tym zapewnić żadnej ochrony przed zakłóceniami, obowiązek ochrony takich urządzeń przed szkodliwymi zakłóceniami ze strony usług radiokomunikacyjnych oraz ze strony innych urządzeń bliskiego zasięgu pracujących zgodnie z obowiązującymi regulacjami wspólnotowymi lub krajowymi spoczywa na producentach urządzeń RFID.
Na mocy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1999/5/WE z dnia 9 marca 1999 r. w sprawie urządzeń radiowych i końcowych urządzeń telekomunikacyjnych oraz wzajemnego uznawania ich zgodności (dyrektywa RTTE) [3] producenci powinni zagwarantować, aby urządzenia RFID efektywnie wykorzystywały widmo częstotliwości radiowych w sposób nie powodujący szkodliwych zakłóceń w funkcjonowaniu innych urządzeń bliskiego zasięgu.
(4) W dniu 11 marca 2004 r., na mocy art. 4 ust. 2 decyzji o spektrum radiowym, Komisja udzieliła mandatu [4] Europejskiej Konferencji Administracji Pocztowych i Telekomunikacyjnych (CEPT), upoważniając ją do harmonizacji wykorzystania częstotliwości przez urządzenia bliskiego zasięgu, w tym urządzenia RFID.
W ramach mandatu, CEPT w swoim sprawozdaniu [5] z dnia 15 listopada 2004 r. sporządziła wykaz istniejących we Wspólnocie Europejskiej dobrowolnych środków harmonizacji dotyczących urządzeń bliskiego zasięgu oraz stwierdziła, że od państw członkowskich należy wymagać bardziej wiążącego zobowiązania w celu zapewnienia stabilności prawnej w zakresie harmonizacji częstotliwości uzyskanej przez CEPT, w szczególności w odniesieniu do wykorzystania zakresu częstotliwości UHF na potrzeby RFID.
(5) Zakresy częstotliwości do wykorzystania przez RFID, których harmonizację zaproponował CEPT, podlegają zharmonizowanej normie EN 302 208 przyjętej zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1999/5/WE.
Norma ta opisuje technikę niekolidowania zwaną techniką "listen-before-talk", zapewniającą odpowiedni poziom osłabiania zakłóceń w pracy innych użytkowników zakresu.
Stosowanie tej normy bądź innych właściwych norm zharmonizowanych pozwala domniemywać zgodność z zasadniczymi wymaganiami dyrektywy RTTE.
(6) Harmonizacja na mocy niniejszej decyzji nie wyklucza możliwości stosowania przez poszczególne państwa członkowskie w uzasadnionych przypadkach okresów przejściowych lub porozumień w sprawie współużytkowania częstotliwości radiowych na mocy art. 4 ust. 5 decyzji o spektrum radiowym.
(7) Wykorzystanie widma podlega przepisom Wspólnoty w dziedzinie ochrony zdrowia publicznego, w szczególności przepisom dyrektywy 2004/40/WE [6] i zalecenia 1999/519/WE [7].
Dla zapewnienia ochrony zdrowia, urządzenia radiowe muszą spełniać zasadnicze wymagania w zakresie zgodności takich urządzeń z dyrektywą RTTE.
(8) W związku z szybkim postępem techniki będą pojawiać się nowe urządzenia RFID i inne podobne urządzenia pracujące w zakresie częstotliwości UHF, które będą wymagać aktualizacji warunków harmonizacji widma, z uwzględnieniem korzyści gospodarczych oraz wymagań przemysłu i użytkowników.
Dlatego w celu uwzględnienia zmian na rynku i postępu techniki konieczna będzie regularna aktualizacja niniejszej decyzji.
Jeżeli przegląd ujawni konieczność dostosowania decyzji, zmiany zostaną zatwierdzone po przeprowadzeniu procedur dotyczących przyjęcia środków wykonawczych, określonych w decyzji o spektrum radiowym.
Aktualizacje mogą przewidywać okresy przejściowe w celu uwzględnienia wcześniejszych rozwiązań.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ds. Spektrum Radiowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Celem niniejszej decyzji jest harmonizacja warunków dostępności i efektywnego wykorzystania widma radiowego przez urządzenia RFID pracujące w zakresie częstotliwości UHF.
Artykuł 2
Do celów niniejszej decyzji:
1) "urządzenia RFID" oznaczają urządzenia służące między innymi do śledzenia i identyfikacji artykułów przy użyciu systemu radiowego składającego się z urządzeń biernych (identyfikatorów) zamontowanych na artykułach oraz z urządzeń nadawczo-odbiorczych (czytników), które aktywują identyfikatory i odbierają z nich dane zwrotne;
2) "niepowodowanie zakłóceń i brak ochrony przed zakłóceniami" oznacza niepowodowanie żadnych szkodliwych zakłóceń w odniesieniu do wszelkich usług radiokomunikacyjnych oraz brak możliwości ubiegania się o ochronę tych urządzeń przed szkodliwymi zakłóceniami wytwarzanymi przez usługi radiokomunikacyjne.
Artykuł 3
1.
W terminie sześciu miesięcy od wejścia w życie niniejszej decyzji państwa członkowskie określą i udostępnią na zasadach braku wyłączności na korzystanie z częstotliwości, niepowodowania zakłóceń oraz braku ochrony przed zakłóceniami, zakresy częstotliwości na potrzeby urządzeń RFID, z uwzględnieniem warunków szczególnych określonych w załączniku do niniejszej decyzji.
2.
Bez uszczerbku dla ust. 1, państwa członkowskie mogą na mocy art. 4 ust. 5 decyzji o spektrum radiowym wystąpić z wnioskiem o okresy przejściowe i/lub porozumienia dotyczące współużytkowania widma radiowego.
3.
Niniejsza decyzja dopuszcza prawo państw członkowskich do umożliwienia wykorzystania zakresów częstotliwości na warunkach mniej restrykcyjnych niż warunki określone w załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Państwa członkowskie kontrolują wykorzystanie przedmiotowych zakresów częstotliwości i przedstawiają Komisji sprawozdania zawierające ich wnioski dla umożliwienia regularnego i terminowego przeglądu decyzji.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 24 listopada 2006 r.
w sprawie środków kontroli w zakresie zdrowia zwierząt w odniesieniu do klasycznego pomoru świń w niektórych państwach członkowskich
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 5538)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/805/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając traktat o przystąpieniu Bułgarii i Rumunii, w szczególności jego art. 4 ust. 3,
uwzględniając Akt Przystąpienia Bułgarii i Rumunii, w szczególności jego art. 42,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [1] w szczególności jej art. 10 ust. 4,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/662/EWG z dnia 11 grudnia 1989 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych w handlu wewnątrzwspólnotowym w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [2], w szczególności jej art. 9 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 2001/89/WE z dnia 23 października 2001 r. w sprawie wspólnotowych środków zwalczania klasycznego pomoru świń [3] wprowadza minimalne wspólnotowe środki zwalczania tej choroby.
Ustanawia ona środki, które mają być podjęte w razie wystąpienia przypadków klasycznego pomoru świń.
Środki te obejmują sporządzenie przez państwa członkowskie planów zwalczania klasycznego pomoru świń w populacji dzików i szczepień interwencyjnych dzików w określonych warunkach.
(2) Na skutek wystąpienia w niektórych państwach członkowskich przypadków klasycznego pomoru świń przyjęto decyzję Komisji 2003/526/WE z dnia 18 lipca 2003 r. dotyczącą środków ochronnych odnoszących się do klasycznego pomoru świń w niektórych państwach członkowskich [4].
Decyzja ta ustanawia środki zwalczania choroby dotyczące klasycznego pomoru świń na obszarach tych państw członkowskich, w których choroba ta występuje u dzików, aby zapobiec rozprzestrzenianiu się choroby na inne obszary Wspólnoty.
(3) Państwa te powinny podjąć właściwe środki, aby zapobiec szerzeniu się klasycznego pomoru świń.
Przedłożyły one zatem Komisji plany zwalczania i plany szczepień interwencyjnych przeciwko tej chorobie obejmujące środki niezbędne dla zwalczenia choroby na obszarach określonych w tych planach jako zapowietrzone oraz niezbędne środki, które należy zastosować na tych obszarach w gospodarstwach trzodowych.
(4) Biorąc pod uwagę sytuację epidemiologiczną w niektórych regionach Niemiec, Francji i Słowacji, ograniczenia w wysyłaniu żywej trzody chlewnej, nasienia, komórek jajowych i zarodków trzody chlewnej określone dla tych państw członkowskich w decyzji 2003/526/WE należy także ustanowić w niniejszej decyzji.
(5) Ponadto, przypadki klasycznego pomoru świń stwierdzono w Bułgarii u dzików oraz u świń hodowanych w gospodarstwach i nadal podejrzewa się, że w tych populacjach choroba ma charakter endemiczny.
Zatem biorąc pod uwagę przystąpienie Bułgarii, należy ustanowić przepisy obowiązujące w odniesieniu do klasycznego pomoru świń od dnia przystąpienia.
(6) Bułgaria podjęła właściwe środki zwalczania tej choroby na podstawie środków ustanowionych w dyrektywie 2001/89/WE i przedłożyła plan zwalczania klasycznego pomoru świń u dzików oraz plan szczepień interwencyjnych dzików na całym terytorium Bułgarii do zatwierdzenia przez Komisję.
(7) Wobec sytuacji epidemiologicznej związanej z tą chorobą w Bułgarii, należy ustanowić w niniejszej decyzji środki zwalczania choroby obejmujące cały obszar tego kraju.
(8) Ponadto, aby zapobiec szerzeniu się klasycznego pomoru świń na inne obszary Wspólnoty należy ustanowić w niniejszej decyzji zakaz wysyłania świeżego mięsa wieprzowego, przetworów mięsnych oraz wyrobów mięsnych zawierających lub składających się z mięsa wieprzowego pochodzącego z Bułgarii.
Tego rodzaju wieprzowina oraz wyroby i przetwory wieprzowe powinny być specjalnie oznakowane w sposób, którego nie można pomylić ze znakiem jakości zdrowotnej wieprzowiny określonym w rozporządzeniu (WE) nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającym szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi [5] ani ze znakiem identyfikacyjnym określonym w rozporządzeniu (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającym szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego [6].
Jednakże, właściwe jest wysyłanie do innych państw członkowskich przetworów wieprzowych i wyrobów zawierających lub składających się z mięsa wieprzowego, jeśli zostaną poddane obróbce, która zniszczy wirus klasycznego pomoru świń.
(9) Aby zapewnić przestrzeganie przepisów niniejszej decyzji, jeśli państwo członkowskie objęte jest zakazem wysyłki świeżego mięsa wieprzowego, przetworów mięsnych oraz wyrobów mięsnych zawierających lub składających się z mięsa wieprzowego pochodzącego z określonych części jego terytorium, niniejsza decyzja powinna określić wymogi, zwłaszcza dotyczące świadectw, dla wysyłki takiego mięsa, przetworów i wyrobów z innych obszarów terytorium tego państwa członkowskiego nieobjętych takim zakazem.
(10) Decyzja 2003/526/WE została kilkakrotnie zmieniona.
Należy zatem uchylić tę decyzję i zastąpić ją niniejszą decyzją.
(11) Należy dokonywać przeglądu niniejszej decyzji w oparciu o zmianę sytuacji związanej z klasycznym pomorem świń w państwach członkowskich, a w szczególności dziewięć miesięcy po dniu przystąpienia Bułgarii.
(12) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Przedmiot i zakres
Niniejsza decyzja ustanawia niektóre środki kontroli w odniesieniu do klasycznego pomoru świń w Bułgarii, Niemczech, Francji i Słowacji (zwanych dalej "przedmiotowymi państwami członkowskimi").
Niniejszą decyzję stosuje się bez uszczerbku dla planów zwalczania klasycznego pomoru świń i planów szczepień interwencyjnych przeciwko tej chorobie zatwierdzonych zgodnie z decyzjami Komisji nr 2003/135/WE [7], 2004/832/WE [8], 2005/59/WE [9] oraz 2006/800/WE [10].
Artykuł 2
Zakaz wysyłki żywej trzody chlewnej z obszarów wymienionych w Załączniku
Przedmiotowe państwa członkowskie dopilnowują, aby z ich obszaru nie była wysyłana żywa trzoda chlewna, chyba że pochodzi ona:
a) spoza obszarów wymienionych w Załączniku; oraz
b) z gospodarstwa, do którego nie wprowadzono trzody chlewnej pochodzącej z obszarów wymienionych w Załączniku w ciągu trzydziestu dni poprzedzających wysyłkę.
Artykuł 3
Przemieszczanie i tranzyt trzody chlewnej w przedmiotowych państwach członkowskich
1.
Przedmiotowe państwa członkowskie dopilnowują, aby żywa trzoda chlewna nie była wysyłana z gospodarstw położonych na obszarach wymienionych w Załączniku do innych obszarów danego państwa członkowskiego, chyba że:
a) pochodzi ona z gospodarstw, w których badanie kliniczne oraz serologiczne w kierunku klasycznego pomoru świń zostały przeprowadzone z wynikiem negatywnym, zgodnie z art. 9 ust. 1 lit. b) i c);
b) ma być przemieszczona bezpośrednio do rzeźni w celu natychmiastowego uboju.
2.
Przedmiotowe państwa członkowskie dopilnowują, aby tranzyt trzody chlewnej przez obszary wymienione w Załączniku odbywał się tylko głównymi szlakami drogowymi lub kolejowymi bez zatrzymywania pojazdu przewożącego trzodę chlewną.
Artykuł 4
Zakaz wysyłania nasienia, jaj i zarodków trzody chlewnej z obszarów wymienionych w Załączniku
Przedmiotowe państwa członkowskie dopilnowują, aby z ich terytorium nie wysyłano do innych państw członkowskich wymienionego niżej materiału:
a) nasienia trzody chlewnej, chyba że nasienie to pochodzi od knurów trzymanych w punkcie pobierania nasienia, o którym mowa w art. 3 lit. a) dyrektywy 90/429/EWG [11] oraz który jest usytuowany poza obszarami wymienionymi w załączniku do niniejszej decyzji;
b) komórek jajowych i zarodków trzody chlewnej, chyba że te komórki jajowe i zarodki pochodzą od świń trzymanych w gospodarstwach położonych poza obszarami wymienionymi w Załączniku.
Artykuł 5
Zakaz wysyłania niektórych przesyłek z obszarów wymienionych w części III Załącznika oraz specjalne znaki jakości zdrowotnej
Przedmiotowe państwa członkowskie, na których terytorium położone są obszary wymienione w części III załącznika dopilnowują, aby:
a) z tych obszarów nie było wysyłane do innych państw członkowskich świeże mięso wieprzowe pochodzące od trzody chlewnej hodowanej w gospodarstwach położonych na obszarach wymienionych w części III Załącznika, ani przetwory mięsne i wyroby mięsne zawierające lub składające się z mięsa wieprzowego od takiej trzody;
b) świeże mięso i przetwory oraz wyroby mięsne, o których mowa w pkt a) tego artykułu opatrzone są specjalnym znakiem jakości zdrowotnej, który nie może być owalny ani którego nie można pomylić:
- ze znakiem identyfikacyjnym dla przetworów i wyrobów mięsnych zawierających lub składających się z mięsa wieprzowego, określonym w sekcji I załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 853/2004; oraz
- ze znakiem jakości zdrowotnej dla świeżej wieprzowiny, określonym w rozdziale III sekcji I załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 854/2004.
Artykuł 6
Wymogi dotyczące świadectw weterynaryjnych dla przedmiotowych państw członkowskich
Przedmiotowe państwa członkowskie dopilnowują, aby do świadectwa zdrowia przewidzianego:
a) w artykule 5 ust. 1 dyrektywy Rady nr 64/432/EWG [12], towarzyszącemu trzodzie chlewnej wysyłanej z ich terytorium dodano, co następuje:
"Zwierzęta spełniają warunki decyzji Komisji 2006/805/WE wersja ostateczna z dnia 24 listopada 2006 w sprawie środków kontroli w zakresie zdrowia zwierząt w odniesieniu do klasycznego pomoru świń w niektórych państwach członkowskich.";
b) w artykule 6 ust. 1 dyrektywy Rady nr 90/429/EWG, towarzyszącemu nasieniu knurów wysyłanemu z ich terytorium, dodano, co następuje:
"Nasienie spełnia warunki decyzji Komisji 2006/805/WE wersja ostateczna z dnia 24 listopada 2006 w sprawie środków kontroli w zakresie zdrowia zwierząt w odniesieniu do klasycznego pomoru świń w niektórych państwach członkowskich.";
c) w artykule 1 decyzji Komisji 95/483/WE [13], towarzyszącemu jajom i zarodkom trzody chlewnej wysyłanym z ich terytorium, dodano, co następuje:
"Jaja/zarodki [14] spełniają warunki decyzji Komisji 2006/805/WE wersja ostateczna z dnia 24 listopada 2006 w sprawie środków kontroli w zakresie zdrowia zwierząt w odniesieniu do klasycznego pomoru świń w niektórych państwach członkowskich.
Artykuł 7
Wymogi dotyczące świadectw weterynaryjnych dla państw członkowskich, na których terytorium położone są obszary wymienione w części III Załącznika
Przedmiotowe państwo członkowskie, na którego terytorium położone są obszary wymienione w części III Załącznika do niniejszej decyzji, dopilnowuje, aby świeże mięso wieprzowe i przetwory mięsne, i wyroby mięsne zawierające lub składające się z mięsa wieprzowego, które nie są objęte zakazem ustanowionym w art. 5 i które są wysyłane do innych państw członkowskich:
a) były poddawane certyfikacji weterynaryjnej zgodnie z art. 5 ust. 1 dyrektywy 2002/99/WE [15]; oraz
b) aby towarzyszyło im właściwe świadectwo zdrowia wymagane w handlu wewnątrzwspólnotowym, o którym mowa w art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 599/2004 [16] do którego części II dodaje się, co następuje:
"Świeże mięso wieprzowe i przetwory oraz wyroby mięsne zawierające lub składające się z mięsa wieprzowego spełniają warunki decyzji Komisji 2006/805/WE wersja ostateczna z dnia 24 listopada 2006 w sprawie środków kontroli w zakresie zdrowia zwierząt w odniesieniu do klasycznego pomoru świń w niektórych państwach członkowskich.".
Artykuł 8
Wymogi dotyczące gospodarstw i pojazdów do transportu w obszarach wymienionych w Załączniku
Przedmiotowe państwa członkowskie dopilnowują, aby:
a) przepisy art. 15 ust. 2 lit. b) tiret drugie, czwarte, piąte, szóste i siódme dyrektywy 2001/89/WE były stosowane w gospodarstwach trzodowych znajdujących się w obszarach wymienionych w Załączniku do niniejszej decyzji;
b) pojazdy, których użyto do transportu świń pochodzących z gospodarstw położonych w obszarach wymienionych w Załączniku do niniejszej decyzji były po każdej operacji natychmiast czyszczone i dezynfekowane oraz aby przewoźnik okazywał dowód takiej dezynfekcji.
Artykuł 9
Odstępstwa dotyczące wysyłki świń z obszarów wymienionych w części 1 Załącznika
1.
Na zasadzie odstępstwa od art. 2 i z zastrzeżeniem uprzedniego zatwierdzenia przez państwo członkowskie przeznaczenia, państwo członkowskie wysyłki może zezwolić na wysyłkę świń pochodzących z gospodarstw znajdujących się w obszarach wymienionych w części I Załącznika do gospodarstw lub rzeźni znajdujących się w obszarach wymienionych w tej części Załącznika, pod warunkiem że świnie pochodzą z gospodarstwa:
a) do którego nie wprowadzono żywej trzody chlewnej w ciągu trzydziestu dni bezpośrednio poprzedzających wysyłkę;
b) w którym urzędowy lekarz weterynarii przeprowadził badanie kliniczne w kierunku klasycznego pomoru świń zgodnie z procedurą kontrolną i poboru próbek ustanowioną w rozdziale IV część A załącznika do decyzji Komisji 2002/106/WE [17] i rozdziale IV część D pkt 1, 2 i 3 tego załącznika; oraz
c) przeprowadzono testy serologiczne w kierunku klasycznego pomoru świń z wynikiem negatywnym na podstawie próbek pobranych z grup świń, które mają być wysłane, w ciągu siedmiu dni bezpośrednio przed ich wysłaniem. Minimalna liczba świń, od których zostaną pobrane próbki, musi być wystarczająca, aby zapewnić 10 % wskaźnik serologiczny częstości występowania z 95 % pewnością w grupie świń, która ma zostać wysłana.
Jednakże lit. c) nie ma zastosowania do świń wysyłanych bezpośrednio do rzeźni w celu natychmiastowego uboju.
2.
Wysyłając świnie określone w ust. 1 tego artykułu, przedmiotowe państwa członkowskie dopilnowują, aby świadectwo zdrowia określone w art. 6 lit. a) zawierało dodatkowe informacje dotyczące terminów badań klinicznych, pobierania próbek i przeprowadzania testów, jak określono w ust. 1 tego artykułu, liczby próbek, na których przeprowadzono testy, rodzaju zastosowanego testu oraz wyników testu.
Artykuł 10
Odstępstwa dotyczące niektórych wysyłek z obszarów wymienionych w części II1 Załącznika
Na zasadzie odstępstwa od art. 5 przedmiotowe państwa członkowskie, na których terytorium położone są obszary wymienione w części III Załącznika mogą zezwolić na wysyłkę do innych państw członkowskich świeżego mięsa wieprzowego, przetworów i wyrobów mięsnych zawierających lub składających się z mięsa wieprzowego pochodzącego od trzody hodowanej w gospodarstwach znajdujących się na tych obszarach, pod warunkiem że:
a) zostały wyprodukowane i przetworzone zgodnie z art. 4 ust. 1 dyrektywy Rady 2002/99/WE;
b) podlegają certyfikacji weterynaryjnej zgodnie z art. 5 dyrektywy 2002/99/WE; oraz
c) towarzyszy im właściwe świadectwo zdrowia wymagane w handlu wewnątrzwspólnotowym, o którym mowa w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 599/2004, do którego części II dodaje się, co następuje:
"Wyrób spełnia warunki decyzji Komisji 2006/805/WE wersja ostateczna z dnia 24 listopada 2006 w sprawie środków kontroli w zakresie zdrowia zwierząt w odniesieniu do klasycznego pomoru świń w niektórych państwach członkowskich.".
Artykuł 11
Wymogi informacyjne dla przedmiotowych państw członkowskich
Przedmiotowe państwa członkowskie informują Komisję i państwa członkowskie w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt o wynikach kontroli serologicznej klasycznego pomoru świń przeprowadzonej w regionach wskazanych w załączniku, jak to określono w planach zwalczania klasycznego pomoru świń lub w planach szczepień interwencyjnych przeciwko tej chorobie zatwierdzonych przez Komisję, o których mowa w ust. 2 art. 1.
Artykuł 12
Zgodność
Państwa członkowskie zmieniają środki stosowane względem wymiany handlowej, w celu dostosowania ich do niniejszej decyzji i niezwłocznie w odpowiedni sposób podają do publicznej wiadomości informację o przyjętych środkach.
Niezwłocznie informują o nich Komisję.
Artykuł 13
Uchylenie
Uchyla się decyzję 2003/526/WE.
Artykuł14
Stosowanie
Niniejsza decyzja ma zastosowanie wyłącznie pod warunkiem wejścia w życie traktatu o przystąpieniu Bułgarii i Rumunii i począwszy od dnia wejścia w życie tego traktatu.
Niniejsza decyzja ma zastosowanie przez okres dziewięciu miesięcy.
Artykuł 15
Adresaci
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 24 listopada 2006 r.
uznająca dokumentację przedłożoną do szczegółowego badania w celu możliwego włączenia ortosulfamuronu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG za zasadniczo kompletną
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 5539)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/806/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1] w szczególności jej art. 6 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 91/414/EWG przewiduje ustalenie wspólnotowego wykazu substancji czynnych dopuszczonych do wykorzystania w środkach ochrony roślin.
(2) Dokumentacja dotycząca substancji czynnej ortosulfamuronu została przedłożona władzom Włoch przez przedsiębiorstwo Isagro SpA w dniu 4 lipca 2005 r., wraz z wnioskiem o włączenie jej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
(3) Władze Włoch wskazały Komisji, że po wstępnym badaniu dokumentacja dotycząca tej substancji czynnej wydaje się spełniać wymogi dotyczące danych i informacji określone w załączniku II do dyrektywy 91/414/EWG.
Przedłożona dokumentacja wydaje się również spełniać wymogi w zakresie danych i informacji określone w załączniku III do dyrektywy 91/414/EWG w odniesieniu do środka ochrony roślin zawierającego tę substancję czynną.
Zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG dokumentacja została następnie przekazana przez wnioskodawcę Komisji i pozostałym państwom członkowskim oraz została przekazana Stałemu Komitetowi ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt.
(4) Niniejsza decyzja ma na celu formalne potwierdzenie na poziomie Wspólnoty, że powyższą dokumentację uznano za zasadniczo spełniającą wymogi w zakresie danych i informacji, określone w załączniku II i, dla przynajmniej jednego środka ochrony roślin zawierającego tę substancję czynną, wymogi określone w załączniku III do dyrektywy 91/414/EWG.
(5) Niniejsza decyzja nie narusza prawa Komisji do występowania do wnioskodawcy o przedłożenie uzupełniających danych lub informacji, wyjaśniających pewne pozycje zawarte w dokumentacji.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Bez uszczerbku dla przepisów art. 6 ust. 4 dyrektywy 91/414/EWG, dokumentacja dotycząca substancji czynnej wymienionej w załączniku do niniejszej decyzji, przedłożona Komisji i państwom członkowskim celem włączenia tej substancji do załącznika I do tej dyrektywy, zasadniczo spełnia wymogi w zakresie danych i informacji określone w załączniku II do tej dyrektywy.
Dokumentacja ta spełnia także wymogi w zakresie danych i informacji określone w załączniku III do tej dyrektywy, dotyczące środka ochrony roślin zawierającego tę substancję czynną, biorąc pod uwagę proponowane zastosowanie.
Artykuł 2
Państwo członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy kontynuuje proces szczegółowego badania omawianej dokumentacji i w możliwie najkrótszym terminie, a najpóźniej w terminie jednego roku od daty opublikowania niniejszej decyzji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, przekazuje Komisji Europejskiej wnioski z tego badania z zaleceniem włączenia bądź niewłączenia tej substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG wraz z wszelkimi warunkami tego dotyczącymi. Artykuł 3 Niniejsza decyzja jest skierowana do państw członkowskich.
Decyzja Rady 2006/807/WPZiB
z dnia 20 listopada 2006 r.
wdrażająca wspólne działanie 2005/797/WPZiB w sprawie Misji Policyjnej Unii Europejskiej na Terytoriach Palestyńskich
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając wspólne działanie Rady 2005/797/WPZiB z dnia 14 listopada 2005 r. w sprawie Misji Policyjnej Unii Europejskiej na Terytoriach Palestyńskich [1], w szczególności jego art. 14 ust. 2, w związku z art. 23 ust. 2 akapit pierwszy tiret drugie Traktatu o Unii Europejskiej,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólnym działaniem 2005/797/WPZiB Rada ustanowiła Misję Policyjną Unii Europejskiej na Terytoriach Palestyńskich (zwaną dalej "EUPOL COPPS") na okres 3 lat.
Fazę operacyjną EUPOL COPPS rozpoczęto dnia 1 stycznia 2006 r.
(2) Zgodnie z art. 14 ust. 2 wspomnianego wspólnego działania należy podjąć decyzję w sprawie ostatecznego budżetu EUPOL COPPS na rok 2007,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Ostateczny budżet EUPOL COPPS na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2007 r. wynosi 2800000 EUR.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 17 lipca 2006 r.
w sprawie podpisania oraz tymczasowego stosowania Umowy między Wspólnotą Europejską a Wschodnią Republiką Urugwaju dotyczącej pewnych aspektów usług lotniczych
(2006/848/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 5 czerwca 2003 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji z państwami trzecimi w sprawie zastąpienia pewnych postanowień obecnie obowiązujących umów dwustronnych umową wspólnotową.
(2) Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnoty Umowę ze Wschodnią Republiką Urugwaju dotyczącą pewnych aspektów usług lotniczych (zwaną dalej "Umową") zgodnie z mechanizmami i wytycznymi zawartymi w załączniku do decyzji Rady upoważniającej Komisję do rozpoczęcia negocjacji z państwami trzecimi w sprawie zastąpienia pewnych postanowień obecnie obowiązujących umów dwustronnych umową wspólnotową.
(3) Umowa powinna zostać podpisana i stosowana tymczasowo, z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty podpisanie Umowy między Wspólnotą Europejską a Wschodnią Republiką Urugwaju dotyczącej pewnych aspektów usług lotniczych, z zastrzeżeniem decyzji Rady w sprawie zawarcia tej umowy.
Tekst Umowy jest dołączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Umowy w imieniu Wspólnoty, z zastrzeżeniem jej zawarcia.
Artykuł 3
Do czasu wejścia w życie Umowa jest stosowana tymczasowo od pierwszego dnia pierwszego miesiąca następującego po dniu, w którym Strony dokonały wzajemnej notyfikacji zakończenia niezbędnych w tym celu procedur.
Artykuł 4
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do dokonania notyfikacji przewidzianej w art. 9 ust. 2 Umowy.
Decyzja Rady
z dnia 20 listopada 2006 r.
zmieniająca i rozszerzająca decyzję 2001/923/WE ustanawiającą program wymiany, pomocy i szkoleń dla ochrony euro przed fałszowaniem (program "Perykles")
(2006/849/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 123 ust. 4 zdanie trzecie,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 13 ust. 3 lit. a) decyzji Rady 2001/923/WE [2] przewiduje, że Komisja miała do dnia 30 czerwca 2005 r. przesłać Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie niezależne od zarządzającego programem, oceniające zasadność, skuteczność i efektywność programu, oraz komunikat w sprawie ewentualnej kontynuacji i zmiany programu wraz z odpowiednim wnioskiem.
(2) Sprawozdanie oceniające, o którym mowa w art. 13 wspomnianej decyzji, ukazało się w dniu 30 listopada 2004 r.
Stwierdzono w nim, że program osiągnął założone cele i zalecono jego kontynuację.
(3) Finansowa kwota odniesienia, w rozumieniu pkt 38 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami [3], zostaje zawarta w niniejszej decyzji na cały czas trwania programu, pozostając w ten sposób bez wpływu na uprawnienia władzy budżetowej określone w Traktacie.
(4) Kontynuacja programu odzwierciedla potrzebę dalszego zachowywania czujności, prowadzenia szkoleń i zapewniania wsparcia technicznego, koniecznych do utrzymania ochrony euro przed fałszowaniem, poprzez stworzenie państwom członkowskim stabilnych ram do planowania własnych programów, w szczególności w okresie, w którym nowe państwa przyjmują jedną walutę.
(5) W związku z tym w dniu 8 kwietnia 2005 r. Komisja przedstawiła wniosek w sprawie kontynuacji programu "Perykles" [4] do dnia 31 grudnia 2011 r.
(6) Podczas dyskusji nad ostatecznym porozumieniem co do wspólnotowych ram finansowych na lata 2007–2013 Rada zdecydowała przedłużyć trwanie programu "Perykles" na rok 2006.
(7) W oświadczeniu z dnia 30 stycznia 2006 r. Rada stwierdziła, że "Perykles" jest programem ze swej natury wieloletnim i że powinien zostać przedłużony do roku 2011.
Dlatego zwróciła się do Komisji, by przedstawiła wniosek w sprawie przedłużenia jego trwania na okres od roku 2007, jak tylko osiągnięte zostanie porozumienie co do ram finansowych na lata 2007–2013.
(8) Celowe jest, by programy wspólnotowe mieściły się we wspólnotowych ramach finansowych.
(9) W celu uniknięcia dublowania się działań w ramach programu "Perykles" oraz w celu zapewnienia ich spójności i wzajemnego uzupełniania się ważne jest doprowadzenie do synergii przedsięwzięć finansowanych przez Komisję, Europejski Bank Centralny i Europol.
(10) Z tych powodów, jak i ze względu na potrzebę ciągłego szkolenia i wsparcia w dziedzinie ochrony euro należy przedłużyć trwanie programu "Perykles" do dnia 31 grudnia 2013 r.
Decyzja 2001/923/WE powinna zatem zostać odpowiednio zmieniona,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Zmiany
W decyzji 2001/923/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 1 ust. 2 ostatnie zdanie otrzymuje brzmienie:
"Trwa on od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 31 grudnia 2013 r.";
2) na końcu art. 6 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Finansową kwotę odniesienia na realizację wspólnotowego programu działania w okresie od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. ustala się na 7000000 EUR.";
3) artykuł 13 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
a) w lit. a) datę " 30 czerwca 2005 r." zastępuje się datą " 30 czerwca 2013 r.";
b) litera b) otrzymuje brzmienie:
"b) po zakończeniu pierwotnego i dodatkowego okresu trwania programu, a najpóźniej, odpowiednio, do dnia 30 czerwca 2006 r. i do dnia 30 czerwca 2014 r., szczegółowe sprawozdania w sprawie wdrożenia i wyników programu, określające w szczególności wartość dodaną pomocy finansowej Wspólnoty.".
Artykuł 2
Stosowanie
Niniejsza decyzja jest skuteczna w uczestniczących państwach członkowskich, które są określone w art. 1 tiret pierwsze rozporządzenia Rady (WE) nr 974/98 z dnia 3 maja 1998 r. w sprawie wprowadzenia euro [5].
Artykuł 3
Wejście w życie
Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 20 listopada 2006 r.
rozszerzająca na nieuczestniczące państwa członkowskie stosowanie decyzji 2006/849/WE zmieniającej i rozszerzającej decyzję 2001/923/WE ustanawiającą program wymiany, pomocy i szkoleń dla ochrony euro przed fałszowaniem (program "Perykles")
(2006/850/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 308,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przyjmując decyzję 2006/849/WE [1], Rada zaznaczyła, że powinna ona mieć zastosowanie w uczestniczących państwach członkowskich, które określone są w art. 1 tiret pierwsze rozporządzenia Rady (WE) nr 974/98 z dnia 3 maja 1998 r. w sprawie wprowadzenia euro [2].
(2) Wymiana informacji i personelu oraz działania wspierające i szkoleniowe w ramach programu "Perykles" powinny być jednak jednolite w całej Wspólnocie, należy zatem podjąć konieczne kroki, aby zagwarantować taki sam poziom ochrony euro w państwach członkowskich, w których euro nie jest oficjalną walutą,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Stosowanie decyzji 2006/849/WE zostaje rozszerzone na państwa członkowskie inne niż uczestniczące państwa członkowskie, które są określone w art. 1 tiret pierwsze rozporządzenia (WE) nr 974/98.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 28 listopada 2006 r.
zmieniająca decyzję 1999/70/WE dotyczącą audytorów zewnętrznych krajowych banków centralnych w odniesieniu do audytora zewnętrznego Banka Slovenije
(2006/852/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Protokół w sprawie statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, załączony do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 27 ust. 1,
uwzględniając zalecenie EBC/2006/14 Europejskiego Banku Centralnego z dnia 9 października 2006 r. udzielane Radzie Unii Europejskiej w sprawie zewnętrznych audytorów Banka Slovenije [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Sprawozdania finansowe Europejskiego Banku Centralnego (EBC) oraz krajowych banków centralnych w państwach członkowskich, których walutą jest euro (Eurosystem), podlegają kontroli prowadzonej przez niezależnych audytorów zewnętrznych rekomendowanych przez Radę Prezesów EBC i zatwierdzanych przez Radę Unii Europejskiej.
(2) Zgodnie z art. 1 decyzji Rady 2006/495/WE z dnia 11 lipca 2006 r., zgodnie z art. 122 ust. 2 Traktatu w sprawie przyjęcia jednej waluty przez Słowenię z dniem 1 stycznia 2007 r.
[2] Słowenia spełnia obecnie warunki niezbędne dla przyjęcia euro, przy czym wyłączenie na rzecz Słowenii wskazane w art. 4 Aktu Przystąpienia z 2003 r. [3] powinno być zniesione z dniem 1 stycznia 2007 r.
(3) Po zniesieniu wyłączenia Słowenii Rada Prezesów EBC zaleciła Radzie zatwierdzenie jako audytorów zewnętrznych Banka Slovenije Deloitte & Touche revizija d.o.o. w odniesieniu do lat obrachunkowych 2007 i 2008, począwszy od roku obrachunkowego 2007.
(4) Właściwe jest stosowanie się do zalecenia Rady Prezesów EBC i dokonanie odpowiedniej zmiany decyzji 1999/70/WE [4],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W art. 1 decyzji 1999/70/WE dodaje się ustęp w brzmieniu:
"13.
Niniejszym zatwierdza się Deloitte & Touche revizija d.o.o. jako audytorów zewnętrznych Banka Slovenije w odniesieniu do lat obrachunkowych 2007 i 2008.".
Artykuł 2
O niniejszej decyzji powiadamia się Europejski Bank Centralny.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa EUPOL COPPS/2/2006
z dnia 21 listopada 2006 r.
dotycząca mianowania Szefa Misji Policyjnej Unii Europejskiej na Terytoriach Palestyńskich (EUPOL COPPS)
(2006/853/WPZiB)
KOMITET POLITYCZNY I BEZPIECZEŃSTWA,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 25 akapit trzeci,
uwzględniając wspólne działanie Rady 2005/797/WPZiB w dniu 14 listopada 2005 r. w sprawie Misji Policyjnej Unii Europejskiej na Terytoriach Palestyńskich [1], w szczególności jego art. 11 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 11 ust. 2 wspólnego działania 2005/797/WPZiB stanowi, iż Rada upoważnia Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa do podjęcia odpowiednich decyzji zgodnie z art. 25 Traktatu, w tym decyzji o mianowaniu Szefa Misji/Komendanta Policji, na wniosek Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela.
(2) Sekretarz Generalny/Wysoki Przedstawiciel złożył wniosek o mianowanie pana Colina SMITHA,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Pan Colin SMITH zostaje niniejszym mianowany Szefem/Komendantem Policji Misji Policyjnej Unii Europejskiej na Terytoriach Palestyńskich (EUPOL COPPS) od dnia 1 stycznia 2007 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.
Niniejsza decyzja obowiązuje do dnia 31 grudnia 2007 r.
Decyzja Komisji
z dnia 26 lipca 2006 r.
zatwierdzająca w imieniu Wspólnoty Europejskiej zmiany w załącznikach V i VIII do Umowy między Wspólnotą Europejską a Nową Zelandią w sprawie środków sanitarnych stosowanych w handlu żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 3327)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/854/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 97/132/WE z dnia 17 grudnia 1996 r. w sprawie zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Nową Zelandią w sprawie środków sanitarnych stosowanych w handlu żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi [1], w szczególności jej art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W umowie między Wspólnotą Europejską a Nową Zelandią w sprawie środków sanitarnych stosowanych w handlu żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi [2] ("Umowa") przewidziano możliwość uznawania równoważności systemów kontroli i systemów certyfikacyjnych mięsa świeżego i produktów mięsnych oraz innych produktów zwierzęcych.
(2) Wspólny Komitet Zarządzający ds. Umowy, powołany na mocy art. 16 umowy ("Komitet"), na posiedzeniu w dniu 20 października 2005 r. wydał zalecenie dotyczące ustalenia równoważności wymogów sanitarnych dla żywych pszczół i trzmieli.
Komitet zalecił również ustalenie równoważności systemów certyfikacyjnych i zasugerował odpowiednie procedury przeprowadzania kontroli bezpośrednich przy przywozie tych produktów.
(3) W celu zastosowania się do zaleceń wspólnego komitetu zarządzającego należy zmienić załączniki V i VIII do umowy.
(4) Załącznik V należy również uaktualnić w związku z wejściem w życie dyrektywy 2004/41/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. uchylającej niektóre dyrektywy dotyczące higieny i warunków zdrowia przy produkcji i wprowadzaniu do obrotu niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi i zmieniającej dyrektywy Rady 89/662/EWG i 92/118/EWG oraz decyzję Rady 95/408/WE [3].
Załączniki V i VIII należy uaktualnić ze względu na wprowadzenie rozporządzenia Komisji (WE) nr 1688/2005 z dnia 14 października 2005 r. wprowadzającego w życie rozporządzenie (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do specjalnych gwarancji dotyczących salmonelli związanych z wysyłkami niektórych mięs i jaj do Finlandii i Szwecji [4].
(5) Zmiany te należy zatwierdzić w imieniu Wspólnoty.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zgodnie z zaleceniami wydanymi przez wspólny komitet zarządzający powołany na mocy art. 16 Umowy między Wspólnotą Europejską a Nową Zelandią w sprawie środków sanitarnych stosowanych w handlu żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi, niniejszym w imieniu Wspólnoty zatwierdza się zmiany w załącznikach V i VIII do tej Umowy.
Tekst wymiany listów ustanawiających porozumienie z Nową Zelandią wraz ze zmianami w załącznikach V i VIII do Umowy załącza się do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Dyrektor Generalny ds. Ochrony Zdrowia i Konsumenta jest niniejszym upoważniony do podpisania porozumienia w formie wymiany listów, aby stała się ona wiążąca dla Wspólnoty.
Artykuł 3
Niniejszą decyzję stosuje się od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym Nowa Zelandia powiadomi na piśmie Komisję o zakończeniu procedur wewnętrznych dotyczących zatwierdzenia zmian określonych w art. 1.
Komisja bezzwłocznie informuje Radę i państwa członkowskie o powiadomieniu, o którym mowa w akapicie pierwszym.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 24 sierpnia 2006 r.
zmieniająca decyzję 2003/56/WE w sprawie świadectw zdrowia w przywozie żywych zwierząt i produktów zwierzęcych z Nowej Zelandii
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 3708)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/855/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 97/132/WE z dnia 17 grudnia 1996 r. w sprawie zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Nową Zelandią w sprawie środków sanitarnych stosowanych w handlu żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi [1], w szczególności jej art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Umowa między Wspólnotą Europejską a Nową Zelandią w sprawie środków sanitarnych stosowanych w handlu żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi [2] ("Umowa") przewiduje możliwość uznania równoważności systemów kontroli i certyfikacji Nowej Zelandii dla świeżego mięsa i produktów opartych na mięsie oraz pozostałych produktów zwierzęcych.
(2) Decyzja Komisji 2003/56/WE [3] ustanawia wymogi dotyczące certyfikacji i określa wzory urzędowych świadectw zdrowia dla celów przywozu żywych zwierząt i produktów zwierzęcych z Nowej Zelandii.
W przypadku gdy ustalono pełną równoważność środków sanitarnych, można stosować świadectwa uproszczone, których wzory zawarto w załącznikach II–V do tej decyzji.
(3) Należy uwzględnić ostatnie zatwierdzenia równoważności statusu choroby i środków sanitarnych w handlu żywymi pszczołami miodnymi i trzmielami.
Dla tej kategorii włączono uproszczone świadectwo weterynaryjne.
Należy określić odpowiedni wzór świadectwa.
(4) Inne przepisy dotyczące certyfikacji powinny zostać zaktualizowane celem uwzględnienia zmian odnośnego prawodawstwa wspólnotowego.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2003/56/WE.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załączniki do decyzji 2003/56/WE zmienia się zgodnie z załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 3
Decyzja Rady
z dnia 13 listopada 2006 r.
ustanawiająca Komitet ds. Statystyki Walutowej, Finansowej i Bilansu Płatniczego
(Wersja skodyfikowana)
(2006/856/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Rady 91/115/EWG z dnia 25 lutego 1991 r. ustanawiająca Komitet ds. Statystyki Walutowej, Finansowej i Bilansu Płatniczego [3] została znacząco zmieniona [4].
Dla zapewnienia jasności i zrozumiałości powinna zostać skodyfikowana.
(2) Istnieje potrzeba ustanowienia wieloletniego programu działania w dziedzinie statystyki walutowej, finansowej i bilansu płatniczego, który byłby częścią wieloletniego programu statystycznego Komisji.
(3) Decyzją 89/382/EWG, Euratom z dnia 19 czerwca 1989 r. w sprawie ustanowienia Komitetu ds. Programów Statystycznych Wspólnot Europejskich [5] Rada powołała Komitet Programów Statystycznych Wspólnot Europejskich, złożony z przedstawicieli instytutów statystycznych państw członkowskich, aby zapewnić bliską współpracę między państwami członkowskimi a Komisją w trakcie ustanawiania programu statystycznego.
(4) W państwach członkowskich statystykę walutową i bankową sporządzają banki centralne, a statystykę finansową i bilansu płatniczego sporządzają różne instytucje, w tym banki centralne.
(5) Aby osiągnąć ścisłą współpracę między państwami członkowskimi a Komisją w dziedzinie statystyki walutowej, finansowej i bilansu płatniczego, należy powołać Komitet złożony z przedstawicieli głównych instytucji narodowych zajmujących się tego typu sprawami, mający za zadanie udzielanie pomocy Komisji w projektowaniu i realizacji wieloletniego programu działania dotyczącego tego rodzaju statystyki.
(6) Zważywszy na specyficzną rolę, jaką pełnią w państwach członkowskich wspomniane wyżej instytucje, należy zezwolić Komitetowi, aby wybrał swego przewodniczącego.
(7) Ze statystycznego punktu widzenia istnieje ścisła współzależność między dziedzinami walutową, finansową i bilansu płatniczego z jednej strony, a niektórymi innymi dziedzinami statystyki gospodarczej z drugiej.
(8) Zwiększone zapotrzebowanie państw członkowskich i instytucji wspólnotowych na udoskonaloną informację statystyczną wymaga zwiększenia współpracy między użytkownikami i producentami statystyki walutowej, finansowej i bilansu płatniczego,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym ustanawia się Komitet ds. Statystyki Walutowej, Finansowej i Bilansu Płatniczego, dalej zwany "Komitetem".
Artykuł 2
Komitet wspomaga Komisję w sporządzaniu projektu i realizacji wieloletniego programu pracy nad statystyką walutową, finansową i bilansu płatniczego.
Komitet będzie miał w szczególności zadanie wyrażania opinii na temat rozwoju i koordynacji statystyki walutowej, finansowej i bilansu płatniczego, niezbędnej do realizacji polityki przez Radę, Komisję i różne wspierające je komitety.
Komitet może być proszony o wyrażenie opinii na temat związków między statystyką walutową, finansową i bilansu płatniczego z jednej strony a niektórymi innymi statystykami gospodarczymi z drugiej, zwłaszcza tymi, na których opierają się rozliczenia krajowe.
Pracę niniejszego Komitetu należy koordynować z działalnością Komitetu Programów Statystycznych.
Artykuł 3
Kierując się własną inicjatywą oraz, gdyby zaszła potrzeba, reagując na wniosek Rady lub komitetów służących jej pomocą, Komisja konsultuje się z Komitetem w sprawach:
a) stworzenia wieloletnich programów wspólnotowych do spraw statystyki walutowej, finansowej i bilansu płatniczego;
b) środków, jakie Komisja ma zamiar podjąć, aby osiągnąć cel, o którym mowa w programach wieloletnich do spraw statystyki walutowej, finansowej i bilansu płatniczego, oraz służących temu środków finansowych i harmonogramów;
c) w każdej innej sprawie, zwłaszcza w sprawach dotyczących metodologii, wyłaniającej się z ustanowienia lub realizacji Programu statystycznego we właściwej dziedzinie.
Komitet może z własnej inicjatywy wyrażać opinie we wszelkich sprawach dotyczących stworzenia lub realizacji programów statystycznych w dziedzinach walutowej, finansowej i bilansu płatniczego.
Artykuł 4
Komitet może wyrażać opinie na temat swoich własnych inicjatyw w sprawie jakichkolwiek zagadnień odnoszących się do tych statystyk, które są przedmiotem wspólnego zainteresowania Komisji i krajowych władz statystycznych z jednej strony, a Europejskiego Banku Centralnego (EBC) z drugiej.
Przy wykonywaniu swoich zadań Komitet prezentuje swoje opinie wszystkim zainteresowanym stronom.
Artykuł 5
W skład Komitetu wchodzą przedstawiciele państw członkowskich (po jednym, dwóch lub trzech z każdego państwa), reprezentujący instytucje zajmujące się głównie statystyką finansową, walutową i w zakresie bilansu płatniczego, przedstawiciele Komisji (do trzech osób) i przedstawiciele EBC (do trzech osób).
Ponadto jeden przedstawiciel Komitetu Ekonomiczno-Finansowego może uczestniczyć w posiedzeniach Komitetu jako obserwator.
Każde państwo członkowskie, Komisja i EBC ma po jednym głosie.
Przedstawiciele innych organizacji, jak również osoby będące w stanie wnieść wkład do dyskusji, mogą uczestniczyć w posiedzeniach Komitetu, na podstawie decyzji Komitetu.
Artykuł 6
Komitet wybiera swojego przewodniczącego, zgodnie ze szczegółowymi zasadami ustanowionymi w jego regulaminie.
Artykuł 7
Komitet opracowuje swój regulamin.
Artykuł 8
Decyzja 91/115/EWG zostaje uchylona.
Odesłania do uchylonej decyzji należy odczytywać jako odesłania do niniejszej decyzji, zgodnie z tabelą korelacji w załączniku II.
Decyzja Komisji
z dnia 15 czerwca 2005 r.
w sprawie postępowania na mocy art. 82 traktatu WE oraz art. 54 porozumienia EOG
(sprawa COMP/A.37.507/F3 – AstraZeneca) [1]
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1757)
(Jedynie teksty w językach angielskim i szwedzkim są autentyczne)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/857/WE)
W dniu 15 czerwca 2005 r. Komisja przyjęła decyzję w sprawie postępowania zgodnie z art. 82 traktatu WE oraz z art. 54 porozumienia EOG.
Zgodnie z przepisami art. 30 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 [2] Komisja niniejszym podaje do wiadomości nazwy stron oraz zasadniczą treść decyzji, wraz z informacjami na temat wszelkich nałożonych grzywien, uwzględniając jednak uzasadnione prawo przedsiębiorstw do ochrony ich tajemnicy handlowej.
Pełny tekst omawianej decyzji, w wersji nieopatrzonej klauzulą poufności, w autentycznych językach postępowania (angielski i szwedzki) oraz w językach roboczych Komisji, znajduje się na stronie internetowej DG ds. Konkurencji pod adresem http://europa.eu.int/comm/competition/index_en.html
1.
KRÓTKI OPIS NARUSZENIAs
Przedsiębiorstwa, do których skierowana jest decyzja oraz rodzaj naruszenia
Decyzja jest skierowana do szwedzkiego przedsiębiorstwa AstraZeneca AB i brytyjskiego przedsiębiorstwa AstraZeneca Plc (zwanych dalej "AZ") w związku z naruszeniem przez nie art. 82 traktatu WE i art. 54 porozumienia EOG.
Naruszenia dotyczą nadużyć popełnionych przez AZ w zakresie oficjalnych procedur w siedmiu państwach EOG, mających na celu wykluczenie producentów leków generycznych oraz – jeśli chodzi o drugie naruszenie – również innych przedsiębiorstw handlowych z konkurowania z produktem farmaceutycznym Losec produkowanym przez AZ.
Pierwsze nadużycie łączyło się z niewłaściwym stosowaniem rozporządzenia Rady [3] (zwanego dalej "rozporządzeniem o dodatkowych świadectwach ochronnych"), na mocy którego podstawowa ochrona patentowa produktów farmaceutycznych może zostać rozszerzona.
Drugie nadużycie dotyczyło niewłaściwego zastosowania procedur dopuszczenia produktów farmaceutycznych do obrotu.
Właściwy rynek i pozycja dominująca
Właściwy rynek obejmuje krajowe rynki tzw. inhibitorów pompy protonowej (zwanych dalej "PPI"), sprzedawanych na receptę leków stosowanych w chorobach żołądkowo-jelitowych, w których kwas jest czynnikiem uszkadzającym (takich jak choroba wrzodowa).
Losec firmy AZ był pierwszym inhibitorem pompy protonowej.
W szczególności w decyzji uznano, że rynek inhibitorów pompy protonowej istnieje w Belgii, Danii, Niemczech, Holandii, Szwecji i Zjednoczonym Królestwie przynajmniej od roku 1993 r. oraz w Norwegii od 1992 r.
Decyzja stwierdza, że przedsiębiorstwo AZ miało pozycję dominującą na rynku inhibitorów pompy protonowej w Belgii, Holandii, Szwecji (od 1993 r. do końca 2000 r.), w Norwegii (od 1994 r. do końca 2000 r.), w Danii i Zjednoczonym Królestwie (od 1993 r. do końca 1999 r.) oraz w Niemczech (od 1993 r. do końca 1997 r.).
Pierwsze naruszenie
Pierwsze naruszenie art. 82 traktatu WE oraz art. 54 porozumienia EOG stanowiło jedno i powtarzające się nadużycie, polegające na złożeniu przez AZ serii fałszywych oświadczeń w urzędach patentowych Belgii, Danii, Niemiec, Holandii, Norwegii i Zjednoczonego Królestwa oraz przed sądami krajowymi w Niemczech i Norwegii.
Niezgodne z prawdą informacje zostały początkowo przekazane przez AZ w związku z wnioskami tego przedsiębiorstwa złożonymi w kilku urzędach patentowych w czerwcu 1993 r. i grudniu 1994 r. na terenie EOG w sprawie przyznania szczególnej ochrony dla omeprazolu (substancji czynnej zawartej w produkowanym przez AZ preparacie Losec) za pomocą tzw. dodatkowych świadectw ochronnych.
Drugie naruszenie
Drugie naruszenie art. 82 traktatu WE oraz art. 54 porozumienia EOG stanowiło jedno i powtarzające się nadużycie, polegające na złożeniu przez AZ wniosku o cofnięcie zezwoleń na wprowadzenie do obrotu kapsułek Losec w Danii, Norwegii i Szwecji oraz na wycofaniu przez AZ kapsułek Losec z rynku w tych trzech krajach i wprowadzeniu tabletek Losec MUPS.
2.
GRZYWNY
W decyzji stwierdzono, że rodzaj naruszeń oraz ich zasięg geograficzny powodują, że należy uznać je za poważne.
Naruszenia zostały uznane za poważne, biorąc pod uwagę fakt, że nadużycia te mają pewne szczególne i nowe właściwości w zakresie wykorzystanych środków i dlatego nie mogą być uznane za jednoznaczne.
Decyzja uwzględnia również fakt, że przedsiębiorstwo AstraZeneca Plc jest odpowiedzialne za naruszenia tylko solidarnie w następstwie połączenia między Astra AB (obecnie AstraZeneca AB) i Zeneca Plc w dniú 6 kwietnia 1999 r.
Grzywna w wysokości 60 mln EUR jest podzielona następująco: AstraZeneca AB i AstraZeneca są solidarnie zobowiązane do zapłaty 46 mln EUR, podczas gdy AstraZeneca AB jest wyłącznie zobowiązana do zapłaty 14 mln EUR.
[1] Opinia Komitetu Doradczego (Dz.U. C 291 z 30.11.2006).
[2] Dz.U. L 1 z 4.1.2003, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 411/2004 (Dz.U. L 68 z 6.3.2004, str. 1).
[3] Dodatkowe świadectwa ochronne są przyznawane zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1768/92 z dnia 18 czerwca 1992 r. dotyczącym stworzenia dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych (Dz.U. L 182 z 2.7.1992, str. 1).
--------------------------------------------------
Decyzja Komisji
z dnia 28 listopada 2006 r.
zmieniająca decyzję 2005/393/WE w zakresie stref zamkniętych w odniesieniu do choroby niebieskiego języka
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 5607)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/858/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2000/75/WE z dnia 20 listopada 2000 r. ustanawiającą przepisy szczególne dotyczące kontroli i zwalczania choroby niebieskiego języka [1], w szczególności jej art. 8 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 2000/75/WE ustanawia zasady kontroli i środki zwalczania choroby niebieskiego języka we Wspólnocie, w tym także określa strefy ochrony i nadzoru oraz zakaz opuszczania tych stref przez zwierzęta.
(2) Decyzja Komisji 2005/393/WE z dnia 23 maja 2005 r. w sprawie stref ochrony i nadzoru w odniesieniu do choroby niebieskiego języka i warunków dotyczących przemieszczeń z tych stref lub przez te strefy [2] przewiduje wyznaczenie ogólnych obszarów geograficznych, w ramach których państwa członkowskie ustanawiają strefy ochrony i nadzoru ("strefy zamknięte") w związku z chorobą niebieskiego języka.
(3) W dniu 3 listopada 2006 r. Portugalia poinformowała Komisję o wykryciu serotypu 4 wirusa występującego na wielu peryferyjnych obszarach strefy zamkniętej E. W związku z powyższym zasięg tej strefy powinien być powiększony z uwzględnieniem dostępnych danych dotyczących ekologii wektora i obecnej sytuacji meteorologicznej.
(4) Po zgłoszeniu wystąpienia ognisk choroby niebieskiego języka w połowie sierpnia i na początku września 2006 r. przez właściwe organy Belgii, Niemiec, Francji i Niderlandów Komisja kilkakrotnie wprowadzała zmiany do decyzji 2005/393/WE w zakresie wyznaczenia odpowiednich stref zamkniętych.
(5) W dniu 6 listopada 2006 r. Niemcy poinformowały Komisję o nowych ogniskach choroby niebieskiego języka w Nadrenii Północnej-Wesfalii, Nadrenii-Palatynacie i Dolnej Saksonii.
Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia, należy zmienić zasięg stref zamkniętych w Niemczech i Francji.
(6) W dniu 6 listopada 2006 r. również Włochy poinformowały Komisję o wykryciu serotypu 1 wirusa występującego po raz pierwszy w prowincji Cagliari w regionie Sardynia, który znajduje się w strefie zamkniętej C. W związku z tymi ustaleniami stosowne jest dodanie nowej strefy zamkniętej obejmującej obszar dotknięty chorobą.
(7) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2005/393/WE.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik I do decyzji 2005/393/WE zmienia się zgodnie z załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 28 listopada 2006 r.
przyznająca Malcie odstępstwo od niektórych przepisów dyrektywy 2003/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 5642)
(Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)
(2006/859/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2003/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącą wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającą dyrektywę 96/92/WE [1], w szczególności jej art. 26 ust. 1,
uwzględniając wniosek przedłożony przez Maltę dnia 15 listopada 2005 r.,
po uprzednim powiadomieniu państw członkowskich o złożonym wniosku,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 15 listopada 2005 r., Malta przedłożyła Komisji wniosek o odstępstwo na czas nieokreślony od przepisów rozdziału IV dyrektywy 2003/54/WE i jej art. 20 ust. 1 i art. 21 ust. 1. Wyraźne upoważnienie dotyczące złożenia takiego wniosku zawarte zostało w art. 26 ust. 1 wspomnianej dyrektywy.
(2) Malta stanowi "mały system wydzielony" zgodnie z definicją określoną w art. 2 ust. 26 dyrektywy 2003/54/WE.
Zgodnie z tym przepisem "mały system wydzielony" oznacza każdy system, który w 1996 r. osiągnął zużycie mniejsze niż 3000 GWh, w którym mniej niż 5 % rocznego zużycia uzyskuje się poprzez połączenie z innymi systemami.
W roku 1996 Malta zużyła 1695 GWh.
Malta stanowi wydzielony, niepołączony z innymi, system energetyczny i wspomniane odstępstwo wnioskowane jest czas, w którym Malta będzie pozostawać systemem wydzielonym.
(3) Dokumenty załączone do wniosku stanowią wystarczające dowody, że obecnie niemożliwe i nierealne jest osiągnięcie celu konkurencyjnego rynku energii elektrycznej zważywszy na rozmiar i strukturę rynku energii elektrycznej na wyspie.
W takich okolicznościach otwarcie rynku spowodowałoby powstanie istotnych problemów związanych zwłaszcza z bezpieczeństwem dostaw energii elektrycznej i wiązałoby się z wyższymi kosztami dla konsumentów.
Dodatkowo brak jest systemu przesyłowego i w związku z tym nie można wyznaczyć operatora; bez konkurencji w zakresie dostaw nie ma uzasadnienia dla wymogów dyrektywy 2003/54/WE w odniesieniu do dostępu strony trzeciej do systemu przesyłowego.
(4) Po zbadaniu uzasadnienia Malty zawartego w złożonym wniosku Komisja ocenia, że odstępstwo i warunki jego stosowania nie przeszkodzą w ewentualnym osiągnięciu celów dyrektywy 2003/54/WE.
(5) Należy zatem przyznać odstępstwo, o które wystąpiła Malta.
(6) Jednak chociaż wniosek Malty zawiera właściwy opis aktualnej sytuacji, nie bierze pod uwagę możliwego rozwoju technologicznego w perspektywie średnio- i długoterminowej, który może prowadzić do znacznych zmian.
Należy zatem regularnie monitorować sytuację,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Przyznaje się Malcie odstępstwo od przepisów rozdziału IV dyrektywy 2003/54/WE i jej art. 20 ust. 1 i art. 21 ust. 1.
Artykuł 2
Komisja może wycofać lub dokonać przeglądu odstępstwa, jeżeli w sektorze energii elektrycznej Malty nastąpią znaczące zmiany.
W tym celu Malta monitoruje zmiany sektora energii elektrycznej i składa Komisji sprawozdania dotyczące znaczących zmian w tym sektorze, szczególnie w sprawie nowych koncesji na działalność gospodarczą z zakresu energetyki, nowych podmiotów gospodarczych na rynku oraz nowych planów dotyczących infrastruktury, które mogą wymagać przeglądu odstępstwa.
Dodatkowo Malta co dwa lata przedkłada Komisji ogólne sprawozdanie, począwszy najpóźniej od dnia 31 grudnia 2008 r.
Sprawozdania obejmują politykę taryfikacyjną i cenową łącznie ze środkami podejmowanymi w celu ochrony interesów konsumentów w świetle odstępstwa.
Artykuł 3
Adresatem niniejszej decyzji jest Republika Malty.
Decyzja Komisji
z dnia 7 listopada 2006 r.
dotycząca specyfikacji technicznej interoperacyjności podsystemu "Sterowanie" transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości oraz zmieniająca załącznik A do decyzji 2006/679/WE z dnia 28 marca 2006 r. dotyczącej specyfikacji technicznej interoperacyjności podsystemu "Sterowanie" transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnych
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 5211)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/860/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 96/48/WE z dnia 23 lipca 1996 r. w sprawie interoperacyjności transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości [1], w szczególności jej art. 6 ust. 1,
uwzględniając dyrektywę 2001/16/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 marca 2001 r. w sprawie interoperacyjności transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnych [2], w szczególności jej art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 2 lit. c) dyrektywy 96/48/WE oraz z załącznikiem II do niej, transeuropejski system kolei dużych prędkości podzielony jest na podsystemy strukturalne lub funkcjonalne, do których zalicza się między innymi podsystem "Sterowanie".
(2) Decyzją Komisji 2002/731/WE [3] wprowadzono pierwszą specyfikację techniczną interoperacyjności ("TSI") dotyczącą podsystemu "Sterowanie" transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości.
(3) Decyzją Komisji 2004/447/WE zaktualizowano specyfikację TSI stanowiącą załącznik do decyzji Komisji 2002/731/WE.
(4) Pierwotna specyfikacja TSI wymaga weryfikacji w związku z postępem techniki i doświadczeniem zdobytym podczas wprowadzania jej w życie.
(5) Zgodnie z art. 6 ust. 1 dyrektyw 96/48/WE oraz 2001/16/WE, zadanie weryfikacji i zmiany pierwotnej specyfikacji TSI powierzono Europejskiemu Stowarzyszeniu na rzecz Interoperacyjności Kolei (AEIF), pełniącemu rolę wspólnego organu przedstawicielskiego.
(6) Decyzją Komisji 2006/679/WE wprowadzono specyfikację techniczną interoperacyjności dotyczącą podsystemu "Sterowanie" transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnych.
(7) Załącznik A do specyfikacji TSI stanowiącej załącznik do decyzji Komisji 2006/679/WE [4] zawierał nieprawidłowe odesłania i powinien zostać zastąpiony załącznikiem A do specyfikacji TSI stanowiącej załącznik do niniejszej decyzji.
(8) Konieczna jest aktualizacja treści punktu 7.4.2.3 specyfikacji TSI stanowiącej załącznik do decyzji Komisji 2006/679/WE, aby odpowiednio uwzględnić szczególną sytuację lokomotyw i pociągów przewidzianych do eksploatacji na torach o prześwicie 1520 mm, zgodnie z punktem 7.5.2.3 specyfikacji TSI stanowiącej załącznik do niniejszej decyzji.
(9) Komitet powołany na mocy dyrektywy 96/48/WE zapoznał się z projektem zmienionej specyfikacji TSI.
(10) Specyfikacja ta powinna mieć zastosowanie do nowej, zmodernizowanej lub odnowionej infrastruktury, pod określonymi warunkami.
(11) Pierwsza specyfikacja TSI dotycząca podsystemu "Sterowanie" weszła w życie w roku 2002.
Z uwagi na istniejące zobowiązania umowne, ocena zgodności nowych podsystemów "Sterowanie" i składników interoperacyjności oraz ich odnowy lub modernizacji powinna być dokonywana zgodnie z warunkami tej pierwszej specyfikacji TSI.
Ponadto pierwsza specyfikacja TSI powinna być nadal stosowana na potrzeby utrzymania oraz związanej z nim wymiany elementów podsystemu i składników interoperacyjności, zatwierdzonych na warunkach tejże TSI.
Wobec tego skutki decyzji 2002/731/WE należy utrzymać w mocy w odniesieniu do utrzymania w ramach projektów zatwierdzonych zgodnie z załączoną do niej specyfikacją TSI oraz do projektów obejmujących budowę nowych linii bądź odnowę lub modernizację linii istniejących, które znajdują się w zaawansowanym stadium realizacji lub stanowią przedmiot kontraktu będącego w trakcie realizacji z dniem powiadomienia o niniejszej decyzji.
(12) W celu ustalenia różnic w zakresie zastosowania między pierwszą specyfikacją TSI a nową specyfikacją, stanowiącą załącznik do niniejszej decyzji, państwa członkowskie powinny w terminie sześciu miesięcy od daty skuteczności niniejszej decyzji przedstawić pełny wykaz podsystemów i składników interoperacyjności, do których nadal zastosowanie ma pierwsza specyfikacja TSI.
(13) Niniejsza specyfikacja TSI nie narzuca wykorzystania określonych technologii lub rozwiązań technicznych, z wyjątkiem przypadków, gdy jest to bezwzględnie konieczne dla zapewnienia interoperacyjności transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości.
(14) Niniejsza specyfikacja TSI dopuszcza w ograniczonym okresie czasu stosowanie w podsystemach składników interoperacyjności bez certyfikacji, pod określonymi warunkami.
(15) W obecnej wersji specyfikacji TSI nie w pełni uwzględniono wszystkie wymagania zasadnicze.
Zgodnie z art. 17 dyrektywy 96/48/WE nieuwzględnione kwestie techniczne są określone jako "punkty otwarte" w załączniku G do niniejszej TSI.
Zgodnie z art. 16 ust. 3 dyrektywy 96/48/WE państwa członkowskie przekazują Komisji i pozostałym państwom członkowskim zestawienie swoich krajowych przepisów technicznych dotyczących punktów otwartych oraz powiadamiają je o procedurach mających zastosowanie do oceny zgodności takich punktów.
(16) W odniesieniu do przypadków szczególnych przedstawionych w rozdziale 7 niniejszej TSI państwa członkowskie powiadamiają Komisję i pozostałe państwa członkowskie o stosowanych procedurach oceny zgodności.
(17) W TSI należy określić etapy postępowania w procesie stopniowego przejścia od sytuacji obecnej do stanu docelowego, w którym zgodność ze specyfikacjami TSI stanowić będzie normę.
(18) Wiąże się to z koniecznością opracowania przez każde państwo członkowskie krajowego planu wprowadzania w życie specyfikacji TSI.
(19) Przejście do zdefiniowanego w TSI docelowego systemu klasy A wymaga podjęcia odpowiednich działań na szczeblu krajowym celem ułatwienia takiego przejścia, ze szczególnym uwzględnieniem zewnętrznych specyficznych modułów transmisyjnych dla istniejących krajowych systemów BKJP klasy B.
(20) Przepisy niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu powołanego na mocy art. 21 dyrektywy Rady 96/48/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Komisja niniejszym przyjmuje specyfikację techniczną interoperacyjności ("TSI") dotyczącą podsystemu "Sterowanie" transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości.
Treść TSI przedstawiona jest w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza TSI ma zastosowanie do całości nowego, modernizowanego lub odnawianego taboru oraz do wszystkich nowych, modernizowanych lub odnawianych linii transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości w rozumieniu załącznika I do dyrektywy 96/48/WE.
Artykuł 3
1.
W odniesieniu do systemów, o których mowa w załączniku B do TSI, oraz do kwestii uznanych za "punkty otwarte" w załączniku G do TSI, weryfikacja interoperacyjności w rozumieniu art. 16 ust. 2 dyrektywy 96/48/WE wymaga spełnienia warunków wynikających z odpowiednich przepisów technicznych stosowanych w danym państwie członkowskim, które dopuszcza do eksploatacji podsystemy, o których mowa w niniejszej decyzji.
2.
W terminie sześciu miesięcy od momentu powiadomienia o niniejszej decyzji każde z państw członkowskich podaje do wiadomości pozostałych państw członkowskich oraz Komisji:
(a) wykaz odpowiednich przepisów technicznych, o których mowa w ust. 1;
(b) procedury oceny zgodności i kontroli, jakie mają obowiązywać w odniesieniu do stosowania odpowiednich przepisów technicznych, o których mowa w ust. 1;
(c) nazwy organów wyznaczonych do przeprowadzenia procedur oceny zgodności oraz kontroli.
Artykuł 4
W odniesieniu do kwestii uznanych za "przypadki szczególne", wyszczególnionych w rozdziale 7 TSI, zastosowanie mają procedury oceny zgodności obowiązujące w państwach członkowskich.
W terminie sześciu miesięcy od momentu powiadomienia o niniejszej decyzji każde z państw członkowskich podaje do wiadomości pozostałych państw członkowskich oraz Komisji:
(a) procedury oceny zgodności i kontroli mające obowiązywać w odniesieniu do stosowania tych przepisów;
(b) nazwy organów wyznaczonych do przeprowadzenia procedur oceny zgodności oraz kontroli.
Artykuł 5
W TSI przewidziano możliwość zastosowania okresu przejściowego, w którym ocenę zgodności i certyfikację składników interoperacyjności można przeprowadzać w ramach podsystemu.
W okresie tym państwa członkowskie informują Komisję o ocenionych w ten sposób składnikach interoperacyjności, celem umożliwienia ścisłego nadzoru nad rynkiem składników interoperacyjności oraz podjęcia kroków na rzecz jego usprawnienia.
Artykuł 6
Niniejszym uchyla się decyzję 2002/731/WE.
Jej przepisy obowiązują jednak nadal w odniesieniu do utrzymania projektów zatwierdzonych zgodnie z załączoną do niniejszej decyzji specyfikacją TSI oraz do projektów obejmujących budowę nowych linii bądź odnowę lub modernizację linii istniejących, które znajdują się w zaawansowanym stadium realizacji lub stanowią przedmiot kontraktu będącego w trakcie realizacji z dniem powiadomienia o niniejszej decyzji.
W terminie sześciu miesięcy od daty skuteczności niniejszej decyzji państwa członkowskie przedstawią pełny wykaz podsystemów i składników interoperacyjności, do których nadal zastosowanie mają przepisy decyzji 2002/731/WE.
Artykuł 7
Państwa członkowskie ustalają krajowy plan wprowadzania w życie załączonej TSI, zgodnie z kryteriami określonymi w rozdziale 7 Załącznika.
Następnie, przed upływem sześciu miesięcy od daty skuteczności niniejszej decyzji, przesyłają ten plan pozostałym państwom członkowskim oraz Komisji.
Na podstawie tych planów krajowych Komisja opracuje plan generalny UE, zgodnie z zasadami określonymi w rozdziale 7 Załącznika.
Artykuł 8
Państwa członkowskie zapewniają funkcjonowanie istniejących systemów klasy B, o których mowa w załączniku B do TSI, oraz ich interfejsów zgodnie z obecnymi specyfikacjami, wyłączając modyfikacje, które mogą zostać uznane za konieczne celem usunięcia wad związanych z bezpieczeństwem tych systemów.
Państwa członkowskie udostępniają informacje dotyczące istniejących u nich systemów, które są konieczne ze względu na potrzebę rozwoju oraz certyfikacji bezpieczeństwa aparatury umożliwiającej interoperacyjność urządzeń klasy A, zdefiniowanych w załączniku A do TSI, z istniejącymi urządzeniami klasy B.
Artykuł 9
Załącznik A do specyfikacji TSI stanowiącej załącznik do decyzji Komisji 2006/679/WE z dnia 28 marca 2006 r. dotyczącej podsystemu "sterowanie" transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnych zastępuje się załącznikiem A do specyfikacji TSI stanowiącej załącznik do niniejszej decyzji.
Podpunkt 7.4.2.3 specyfikacji TSI stanowiącej załącznik do decyzji Komisji 2006/679/WE z dnia 28 marca 2006 r. zastępuje się podpunktem 7.5.2.3 specyfikacji TSI stanowiącej załącznik do niniejszej decyzji.
Artykuł 10
Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem powiadomienia o niej.
Artykuł 11
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 28 lipca 2006 r.
dotycząca technicznej specyfikacji dla interoperacyjności odnoszącej się do podsystemu "tabor kolejowy – wagony towarowe" transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnych
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 3345)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/861/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2001/16/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 marca 2001 r. w sprawie interoperacyjności systemu kolei konwencjonalnych [1], w szczególności jej art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 2 lit. c) dyrektywy 2001/16/WE transeuropejski system kolei konwencjonalnych podzielony jest na podsystemy strukturalne i funkcjonalne.
(2) Zgodnie z art. 23 ust. 1 tej dyrektywy podsystem "tabor kolejowy – wagony towarowe" powinien być objęty techniczną specyfikacją dla interoperacyjności (TSI).
(3) Pierwszym krokiem w ustanowieniu TSI jest opracowanie projektu TSI przez Europejskie Stowarzyszenie na rzecz Interoperacyjności Kolei (AEIF), wyznaczone jako wspólny organ przedstawicielski.
(4) AEIF otrzymało mandat na przygotowanie projektu TSI dla podsystemu "tabor kolejowy – wagony towarowe" zgodnie z art. 6 ust. 1 dyrektywy 2001/16/WE.
Podstawowe parametry dla projektu TSI zostały przyjęte decyzją Komisji 2004/446/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r., określającą podstawowe parametry dla TSI Hałas, Wagony towarowe i Aplikacje telematyczne, wymienionych w dyrektywie 2001/16/WE [2].
(5) Projektowi TSI, opracowanemu na podstawie podstawowych parametrów, towarzyszyło sprawozdanie wprowadzające, zawierające analizę kosztów i zysków, zgodnie z art. 6 ust. 5 dyrektywy.
(6) Projekt TSI został przeanalizowany przez Komitet ustanowiony na mocy dyrektywy Rady 96/48/WE z dnia 23 lipca 1996 r. w sprawie interoperacyjności transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości [3] i określony w art. 21 dyrektywy 2001/16/WE, w świetle sprawozdania wprowadzającego.
(7) Dyrektywa 2001/16/WE oraz TSI mają zastosowanie do odnawiania, ale nie do wymiany związanej z utrzymaniem.
Jednakże zachęca się państwa członkowskie, w miarę występowania takich możliwości i kiedy znajduje to uzasadnienie w zakresie robót związanych z utrzymaniem, aby stosować TSI również do wymiany związanej z utrzymaniem.
(8) Podczas wprowadzania do użytku wagonów nowych, odnowionych lub zmodernizowanych należy także uwzględnić ich wpływ na środowisko naturalne, włącznie z wpływem emitowanego przez nie hałasu.
Ważne jest więc, aby wdrażanie TSI będącej przedmiotem niniejszej decyzji zostało przeprowadzone w powiązaniu z wymaganiami TSI Hałas, w zakresie mającym zastosowanie do wagonów towarowych.
(9) W swojej aktualnej wersji TSI nie obejmuje wszystkich aspektów interoperacyjności; zagadnienia, które nie zostały omówione, są wymienione w "Punktach otwartych" w załączniku JJ do TSI.
Ponieważ weryfikację interoperacyjności należy przeprowadzić poprzez porównanie z wymaganiami zawartymi w TSI, zgodnie z art. 16 ust. 2 dyrektywy 2001/16/WE, konieczne jest ustanowienie warunków w okresie przejściowym, między opublikowaniem niniejszej decyzji a pełnym wdrożeniem załączonej TSI, które należy spełnić, oprócz warunków określonych wyraźnie w TSI.
(10) Państwa członkowskie powinny dostarczyć sobie wzajemnie oraz Komisji informacje dotyczące odpowiednich krajowych przepisów technicznych stosowanych dla osiągnięcia interoperacyjności i spełnienia zasadniczych wymagań dyrektywy 2001/16/WE, organów, które wyznaczają do przeprowadzenia procedury oceny zgodności lub przydatności do użytkowania, oraz procedur kontrolnych stosowanych do weryfikacji interoperacyjności podsystemów, zgodnie z art. 16 ust. 2 dyrektywy 2001/16/WE. W tym celu państwa członkowskie powinny stosować w możliwie szerokim zakresie zasady i kryteria przewidziane w dyrektywie 2001/16/WE dotyczące wykonania art. 16 ust. 2, wykorzystując organy wymienione w art. 20 dyrektywy 2001/16/WE. Komisja powinna przeprowadzić analizę informacji przekazanych przez państwa członkowskie dotyczących krajowych przepisów, procedur, organów nadzorujących procedury wdrożeniowe oraz czasu trwania procedur, a tam gdzie to właściwe, powinna omówić z Komitetem potrzebę podjęcia ewentualnych dalszych środków.
(11) TSI nie powinna wymagać wykorzystania szczególnych technologii lub rozwiązań technicznych, z wyjątkiem sytuacji, kiedy jest to absolutnie niezbędne dla interoperacyjności transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnych.
(12) TSI oparta została na najlepszej wiedzy specjalistycznej dostępnej w czasie przygotowania projektu odpowiedniej specyfikacji.
Zmiany technologiczne, operacyjne, w zakresie bezpieczeństwa lub wymagań społecznych mogą powodować konieczność zmiany lub uzupełnienia niniejszej TSI.
W razie potrzeby należy wszcząć procedurę przeglądu lub aktualizacji, zgodnie z art. 6 ust. 3 dyrektywy 2001/16/WE.
(13) Załączona TSI powinna być poddawana regularnym przeglądom celem zachęcenia do wprowadzania innowacji oraz celem uwzględnienia nabytych doświadczeń.
(14) W przypadku przedstawienia wniosków dotyczących innowacyjnych rozwiązań producent lub podmiot zamawiający wskazuje rozbieżności odnoszące się do odpowiedniej sekcji TSI.
Europejska Agencja Kolejowa sfinalizuje właściwe specyfikacje rozwiązania dotyczące funkcjonalności i interfejsu oraz opracuje metody oceny.
(15) Obecnie wagony towarowe użytkowane są na podstawie istniejących umów krajowych, dwustronnych, wielostronnych lub międzynarodowych.
Istotne jest, aby umowy te nie opóźniały obecnego oraz przyszłego dążenia do interoperacyjności.
Z tego powodu konieczne jest przeanalizowanie takich umów przez Komisję, w celu ustalenia, czy występuje konieczność odpowiedniego dokonania przeglądu TSI przedstawionej w niniejszej decyzji.
(16) Celem uniknięcia nieporozumień konieczne jest stwierdzenie, że przepisy zawarte w decyzji 2004/446/WE, które dotyczą podstawowych parametrów transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnych, nie mają już zastosowania.
(17) Przepisy niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego na mocy art. 21 dyrektywy 96/48/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Techniczna specyfikacja dla interoperacyjności ("TSI") odnosząca się do podsystemu "tabor kolejowy – wagony towarowe" transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnych, określona w art. 6 ust. 1 dyrektywy 2001/16/WE, zostaje niniejszym przyjęta przez Komisję.
Treść TSI jest określona w Załączniku do niniejszej decyzji.
TSI jest w pełni stosowana do wagonów towarowych taboru kolejowego transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnych, określonych w załączniku I do dyrektywy 2001/16/WE, z uwzględnieniem art. 2 i 3 niniejszej decyzji.
Artykuł 2
1.
W odniesieniu do zagadnień określonych jako "Punkty otwarte" w załączniku JJ do TSI warunki, jakie muszą być spełnione podczas weryfikacji interoperacyjności, w rozumieniu art. 16 ust. 2 dyrektywy 2001/16/WE, to te przepisy techniczne mające zastosowanie w państwach członkowskich, które dają podstawy do wprowadzenia do użytku podsystemów będących przedmiotem niniejszej decyzji.
2.
Każde z państw członkowskich przekazuje poniższe informacje innym państwom członkowskim oraz Komisji w ciągu sześciu miesięcy od notyfikowania niniejszej decyzji:
a) wykaz obowiązujących przepisów technicznych wymieniony w ust. 1;
b) ocenę zgodności, wraz z procedurami kontroli, które zostaną zastosowane w odniesieniu do stosowania tych przepisów;
c) nazwy organów wyznaczonych do przeprowadzenia wymienionej oceny zgodności i procedur kontroli.
Artykuł 3
Państwa członkowskie informują Komisję, w ciągu sześciu miesięcy od wejścia w życie załączonej TSI, o poniższych rodzajach umów:
a) umowy krajowe, dwustronne lub wielostronne zawarte między państwami członkowskimi a przewoźnikami kolejowymi lub zarządcami infrastruktury, zarówno stałe, jak i tymczasowe, które zostały zawarte ze względu na specyfikę lub lokalny charakter planowanych usług transportowych;
b) umowy dwustronne i wielostronne, zawarte między przewoźnikami kolejowymi, zarządcami infrastruktury lub urzędami ds. bezpieczeństwa, które zapewniają znaczący zakres interoperacyjności lokalnej lub regionalnej;
c) umowy międzynarodowe, zawarte między jednym lub większą liczbą państw członkowskich a przynajmniej jednym państwem trzecim, lub między przewoźnikami kolejowymi lub zarządcami infrastruktury państwa członkowskiego i przynajmniej jednym przewoźnikiem kolejowym lub zarządcą infrastruktury państwa trzeciego, które zapewniają znaczący zakres interoperacyjności lokalnej lub regionalnej.
Artykuł 4
Przepisy decyzji 2004/446/WE dotyczące podstawowych parametrów transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnych nie mają zastosowania od dnia, od którego ma zastosowanie niniejsza decyzja.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja ma zastosowanie po sześciu miesiącach od daty jej notyfikacji.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 22 maja 2006 r.
w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Malezją, zgodnie z art. XXIV:6 i art. XXVIII Ogólnego porozumienia w sprawie Ceł i Handlu (GATT) z 1994 r., dotyczącego modyfikacji koncesji na listach koncesyjnych Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej w ramach procesu ich przystąpienia do Unii Europejskiej
(2006/862/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 w powiązaniu z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 22 marca 2004 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji z niektórymi innymi członkami WTO na mocy art. XXIV:6 Ogólnego porozumienia w sprawie Ceł i Handlu (GATT) z 1994 r., w związku z procesem przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej.
(2) Negocjacje były prowadzone przez Komisję po konsultacji z Komitetem ustanowionym na mocy art. 133 Traktatu oraz w ramach wytycznych negocjacyjnych wydanych przez Radę.
(3) Komisja zakończyła negocjowanie Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Malezją zgodnie z art. XXIV:6 i art. XXVIII GATT z 1994 r.
To porozumienie powinno zostać w związku z tym zatwierdzone,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Malezją, zgodnie z art. XXIV:6 i art. XXVIII Ogólnego porozumienia w sprawie Ceł i Handlu (GATT) z 1994 r., dotyczące modyfikacji koncesji na listach koncesyjnych Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej w ramach procesu ich przystąpienia do Unii Europejskiej, w odniesieniu do wycofania szczególnych koncesji w związku z wycofaniem list koncesyjnych Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej, w ramach procesu ich przystąpienia do Unii Europejskiej, zostaje niniejszym zatwierdzone w imieniu Wspólnoty.
Tekst Porozumienia w formie wymiany listów zostaje załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby (osób) umocowanej(-ych) do podpisania Porozumienia, aby stało się wiążące dla Wspólnoty [1].
Decyzja Rady
z dnia 13 listopada 2006 r.
zmieniająca decyzję 2004/793/WE w sprawie zakończenia procedury konsultacji z Republiką Togijską na mocy art. 96 Umowy z Kotonu
(2006/863/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Umowę o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku z jednej strony a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z drugiej strony, podpisaną w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 r. [1] ze zmianami wprowadzonymi w Luksemburgu dnia 25 czerwca 2005 r. [2], w szczególności jej art. 96,
uwzględniając Umowę wewnętrzną między przedstawicielami rządów państw członkowskich, zebranymi w Radzie, w sprawie przyjęcia środków i ustanowienia procedur w celu wykonania Umowy o Partnerstwie AKP–WE [3], w szczególności jej art. 3,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Rady 2004/793/WE z dnia 15 listopada 2004 r. [4] w sprawie zakończenia procedury konsultacji z Republiką Togijską na mocy art. 96 Umowy z Kotonu przewiduje okres 24 miesięcy, począwszy od daty jej przyjęcia, na monitorowania realizacji właściwych środków.
(2) Kryzys polityczny, jaki nastąpił w 2005 r. po śmierci prezydenta Gnassingbe Eyadema, stanowił wydarzenie nieprzewidziane, które uniemożliwiło planową realizację zobowiązań podjętych przez rząd Republiki Togijskiej i tym samym nie pozwoliło na realizację wyznaczonych celów, w szczególności przeprowadzenie wcześniejszych wyborów parlamentarnych, w zaplanowanych terminach.
(3) Pod koniec okresu monitorowania zostały zrealizowane liczne zobowiązania, podjęto także konkretne działania zmierzające do realizacji najistotniejszych z pozostałych zobowiązań.
Jednakże wciąż konieczne jest wprowadzenie w życie kilku ważnych środków dotyczących istotnych elementów Umowy z Kotonu,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Okres obowiązywania decyzji 2004/793/WE w sprawie zakończenia procedury konsultacji z Republiką Togijską na mocy art. 96 Umowy z Kotonu zostaje przedłużony o 12 miesięcy, do dnia 15 listopada 2007 r.
Podlega ona regularnemu przeglądowi co sześć miesięcy.
Artykuł 2
Środki przyjęte w decyzji 2004/793/WE jako właściwe środki w rozumieniu art. 96 ust. 2 lit. c) Umowy z Kotonu zostają dostosowane zgodnie z projektem listu znajdującym się w załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
Decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 30 listopada 2006 r.
uchylająca decyzję Komisji 2005/613/WE przyjmującą zobowiązanie zaproponowane w związku z postępowaniem antydumpingowym dotyczącym przywozu poliestrowych włókien odcinkowych pochodzących, między innymi, z Arabii Saudyjskiej
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 5776)
(2006/864/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1], w szczególności jego art. 8 i 9,
po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. WCZEŚNIEJSZA PROCEDURA
(1) W marcu 2005 roku Rada, rozporządzeniem (WE) nr 428/2005 [2], nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz poliestrowych włókien odcinkowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Arabii Saudyjskiej, zmieniła obowiązujące ostateczne cła antydumpingowe na przywóz tych samych produktów pochodzących z Republiki Korei i zakończyła postępowanie antydumpingowe dotyczące przywozu tego samego produktu pochodzącego z Tajwanu.
(2) Komisja decyzją 2005/613/WE [3] przyjęła zobowiązanie cenowe złożone przez przedsiębiorstwo Saudi Basic Industries Corporation (Sabic) ("Przedsiębiorstwo") z Arabii Saudyjskiej oraz wszystkie przedsiębiorstwa z nim powiązane, w tym także producenta produktu objętego postępowaniem, Arabian Industrial Fibres Company (Ibn Rushd).
B. DOBROWOLNE WYCOFANIE ZOBOWIĄZANIA
(3) Przedsiębiorstwo powiadomiło Komisję w sierpniu 2006 r. o zamiarze wycofania swojego zobowiązania.
C. UCHYLENIE DECYZJI 2005/613/WE
(4) W związku z powyższym przyjęcie zobowiązania powinno zostać wycofane, a decyzja Komisji 2005/613/WE powinna zostać uchylona,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Decyzja Komisji 2005/613/WE traci moc.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja staje się skuteczna następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady 2006/865/WPZiB
z dnia 28 listopada 2006 r.
dotycząca wdrożenia wspólnego działania 2005/824/WPZiB w sprawie Misji Policyjnej Unii Europejskiej (EUPM) w Bośni i Hercegowinie (BiH)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając wspólne działanie Rady 2005/824/WPZiB z dnia 24 listopada 2005 r. w sprawie Misji Policyjnej Unii Europejskiej (EUPM) w Bośni i Hercegowinie (BiH) [1], w szczególności jego art. 11 ust. 2, w związku z art. 23 ust. 2 tiret drugie Traktatu o Unii Europejskiej,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 24 listopada 2005 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2005/824/WPZiB, w którym postanowiono o kontynuowaniu EUPM do dnia 31 grudnia 2007 r. Finansowa kwota referencyjna na rok 2007 ma być ustalana corocznie.
(2) EUPM będzie wykonywać swój mandat w sytuacji, która może ulec pogorszeniu i zaszkodzić celom wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa określonym w art. 11 Traktatu,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
1.
Finansowa kwota referencyjna przeznaczona na pokrycie wydatków związanych z wdrożeniem wspólnego działania 2005/824/WPZiB na rok 2007 wynosi 12150000 EUR.
2.
Wydatkami pokrywanymi w ramach kwoty określonej w ust. 1 zarządza się zgodnie z procedurami i zasadami mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem, że jakiekolwiek finansowanie wstępne nie pozostaje własnością Wspólnoty.
3.
Za kwalifikujące się do pokrycia uznawane są wydatki poniesione od dnia 21 listopada 2006 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady 2006/866/WPZiB
z dnia 30 listopada 2006 r.
przedłużająca mandat Szefa Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej (EUMM)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, a w szczególności jego art. 23 ust. 2,
uwzględniając wspólne działanie Rady 2002/921/WPZiB z dnia 25 listopada 2002 r., rozszerzające mandat Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej [1], w szczególności jego art. 5 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 21 listopada 2005 r. Rada przyjęła decyzję 2005/808/WPZiB [2] przedłużającą mandat Pani Maryse DAVIET jako Szefa Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej (EUMM).
Zgodnie z tą decyzją jej mandat wygasa z dniem 31 grudnia 2006 r.
(2) Dnia 30 listopada 2006 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2006/867/WPZiB przedłużające i zmieniające mandat Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej (EUMM) do dnia 31 grudnia 2007 r.
(3) Należy zatem przedłużyć również mandat Szefa Misji EUMM,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Mandat Pani Maryse DAVIET jako Szefa Misji EUMM zostaje niniejszym przedłużony do dnia 31 grudnia 2007 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 18 lipca 2005 r.
w sprawie zawarcia przez Wspólnotę Europejską Porozumienia o ochronie afrykańsko-euroazjatyckich wędrownych ptaków wodnych
(2006/871/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze, art. 300 ust. 3 akapit pierwszy oraz art. 300 ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólnota Europejska jest Umawiającą się Stroną Konwencji o ochronie wędrownych gatunków dzikich zwierząt (zwana dalej "konwencją bońską") [2].
(2) Artykuł IV konwencji bońskiej stanowi, że w odniesieniu do gatunków z nieodpowiednim stanem zachowania (wymienionych w załączniku II) powinny zostać jak najszybciej zawarte porozumienia regionalne.
(3) Ptaki wodne wykorzystujące afrykańsko-eurazjatyckie szlaki wędrówek, należące do gatunków wymienionych w załączniku II, wymagają natychmiastowej uwagi w celu poprawy ich stanu zachowania i zebrania informacji dających podstawę do podjęcia właściwych decyzji administracyjnych.
(4) Na pierwszej konferencji Stron konwencji bońskiej zadecydowano o opracowaniu porozumienia dotyczącego ochrony zachodniopalearktycznych gatunków z rodziny kaczkowatych.
Następnie został przygotowany projekt porozumienia, którego nazwa została zmieniona, tak aby objąć nim inne gatunki wędrownych ptaków wodnych.
(5) W dziedzinie związanej z tym porozumieniem Wspólnota przyjęła dyrektywę Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa [3] i dyrektywę 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory [4].
(6) Komisja, w imieniu Wspólnoty i zgodnie z wytycznymi negocjacyjnymi Rady z dnia 7 czerwca 1995 r., uczestniczyła w zebraniu negocjacyjnym, które odbyło się w Hadze w dniach 12– 16 czerwca 1995 r.
Podczas tego zebrania przyjęto na zasadzie konsensusu Porozumienie o ochronie afrykańsko-euroazjatyckich wędrownych ptaków wodnych (dalej zwane "Porozumieniem").
(7) Porozumienie zostało otwarte do podpisu w dniu 16 października 1995 r.
Porozumienie zostało podpisane w imieniu Wspólnoty dnia 1 września 1997 r.
Porozumienie stało się skuteczne z dniem 1 listopada 1999 r.
(8) Artykuł X Porozumienia stanowi, że zmiany do załączników wchodzą w życie dziewięćdziesiąt dni po sesji konferencji Stron, na której zostały przyjęte, ze skutkiem dla wszystkich Stron z wyjątkiem tych, które dokonały zastrzeżenia zgodnie z ust. 6 Porozumienia.
(9) Załączniki do Porozumienia zostały zmienione przez rezolucje na pierwszej sesji konferencji Stron w Kapsztadzie, w Republice Południowej Afryki, w listopadzie 1999 r. oraz na drugiej sesji konferencji Stron w Bonn, w Niemczech, we wrześniu 2002 r.
(10) Porozumienie powinno zostać zatwierdzone,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Porozumienie o ochronie afrykańsko-euroazjatyckich wędrownych ptaków wodnych zostaje niniejszym zatwierdzone w imieniu Wspólnoty.
Tekst Porozumienia jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanej(-ych) do złożenia Królestwu Niderlandów, które jest depozytariuszem Porozumienia, dokumentu zatwierdzenia, zgodnie z jego art. XVII.
Artykuł 3
1.
W przypadku spraw podlegających kompetencjom Wspólnoty Komisja jest niniejszym upoważniona do zatwierdzenia w imieniu Wspólnoty zmian do załączników do Porozumienia przyjętych zgodnie z postanowieniami art. X ust. 5 Porozumienia.
2.
W wykonaniu tego zadania Komisję wspiera specjalny komitet powołany przez Radę.
3.
Upoważnienie, o którym mowa w ust. 1, jest ograniczone do zmian zgodnych z prawodawstwem Wspólnoty w dziedzinie ochrony dzikiego ptactwa i jego siedlisk naturalnych i w żaden sposób tego prawodawstwa niezmieniających.
4.
Jeśli zmiana do załączników do Porozumienia nie zostanie wprowadzona do stosownego prawodawstwa Wspólnoty przed upływem dziewięćdziesięciu dni od daty jej przyjęcia przez konferencję Stron, Komisja przed upływem wspomnianego okresu dziewięćdziesięciu dni zgłosi zastrzeżenie do tej zmiany, zgodnie z art. X ust. 6 Porozumienia, w formie pisemnego zawiadomienia złożonego depozytariuszowi.
Jeśli następnie zmiana ta zostanie wprowadzona, Komisja niezwłocznie wycofa zastrzeżenie.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 17 listopada 2006 r.
w sprawie podpisania w imieniu Wspólnoty Protokołu do Układu europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Rumunią, z drugiej strony, w sprawie oceny zgodności oraz akceptacji wyrobów przemysłowych (PECA)
(2006/872/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Układ europejski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Rumunią, z drugiej strony [1], wszedł w życie w dniu 1 lutego 1995 r.
(2) Artykuł 75 Układu europejskiego stanowi, że współpraca w dziedzinie normalizacji i oceny zgodności powinna mieć na celu zawarcie porozumień o wzajemnym uznawaniu.
(3) Protokół do Układu europejskiego w sprawie oceny zgodności oraz akceptacji wyrobów przemysłowych został wynegocjowany przez Komisję w imieniu Wspólnoty.
(4) Z zastrzeżeniem możliwości zawarcia w późniejszym terminie, Protokół do Układu europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Rumunią, z drugiej strony, w sprawie oceny zgodności oraz akceptacji wyrobów przemysłowych (PECA) parafowany w Brukseli dnia 18 kwietnia 2006 r. powinien zostać podpisany, STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Decyzja Rady
z dnia 20 listopada 2006 r.
w sprawie zawarcia Protokołu do Układu europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Rumunią, z drugiej strony, w sprawie oceny zgodności oraz akceptacji wyrobów przemysłowych (PECA)
(2006/873/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze, art. 300 ust. 3 akapit pierwszy zdanie pierwsze i art. 300 ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Układ europejski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Rumunią, z drugiej strony [1], wszedł w życie w dniu 1 lutego 1995 r.
(2) Artykuł 75 ust. 2 Układu europejskiego stanowi, że współpraca w dziedzinie normalizacji i oceny zgodności powinna mieć na celu zawarcie porozumień o wzajemnym uznawaniu.
(3) Artykuł 110 Układu europejskiego stanowi, że Rada Stowarzyszenia może przekazać swoje uprawnienia Komitetowi Stowarzyszenia.
(4) Artykuł 2 decyzji 94/907/EWWiS, WE, Euratom Rady i Komisji z dnia 19 grudnia 1994 r. w sprawie zawarcia Układu europejskiego między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Rumunią, z drugiej strony [2], przewiduje wspólnotowe procedury decyzyjne oraz zajmowanie stanowiska przez Wspólnotę w Radzie Stowarzyszenia i Komitecie Stowarzyszenia.
(5) Projekt Protokołu do Układu europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Rumunią, z drugiej strony, w sprawie oceny zgodności oraz akceptacji wyrobów przemysłowych (PECA) został podpisany w imieniu Wspólnoty w Bukareszcie w dniu 27 października 2006 r. i powinien zostać zatwierdzony.
(6) Należy ustanowić odpowiednie procedury wewnętrzne w celu zapewnienia prawidłowego funkcjonowania protokołu.
(7) Należy upoważnić Komisję, po konsultacji ze specjalnym komitetem powołanym przez Radę, do wprowadzania pewnych dostosowań technicznych do protokołu oraz do podejmowania decyzji dotyczących jego wdrożenia,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Protokół do Układu europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Rumunią, z drugiej strony, w sprawie oceny zgodności oraz akceptacji wyrobów przemysłowych (PECA) (zwany dalej "protokołem") oraz dołączona do niego deklaracja zostają niniejszym zatwierdzone w imieniu Wspólnoty Europejskiej.
Tekst protokołu i dołączona do niego deklaracja są załączone do niniejszej decyzji [3].
Artykuł 2
Przewodniczący Rady przesyła, w imieniu Wspólnoty, notę dyplomatyczną, o której mowa w art. 17 protokołu [4], w odniesieniu do wejścia w życie protokołu.
Artykuł 3
1.
Komisja, po konsultacji ze specjalnym komitetem powołanym przez Radę:
a) dokonuje notyfikacji, zatwierdzeń i zawieszeń organów, a także wycofuje je oraz wyznacza wspólny zespół lub zespoły eksperckie, zgodnie z art. 10, 11 i 14 lit. c) protokołu;
b) przeprowadza konsultacje, wymianę informacji i rozpatruje wnioski dotyczące weryfikacji oraz odnoszące się do udziału w weryfikacjach, zgodnie z art. 3, 11, 12 i 14 lit. d) i e) oraz sekcjami III i IV załączników do protokołu;
c) w razie konieczności, udziela odpowiedzi na wnioski zgodnie z art. 11, sekcje III i IV załączników do protokołu.
2.
Po konsultacji ze specjalnym komitetem, o którym mowa w ust. 1, Komisja określa stanowisko, jakie ma zostać zajęte przez Wspólnotę w Radzie Stowarzyszenia oraz, tam gdzie jest to stosowne, w Komitecie Stowarzyszenia, w zakresie:
a) zmian w załącznikach zgodnie z art. 14 lit. a) protokołu;
b) dodania nowych załączników zgodnie z art. 14 lit. b) protokołu;
c) jakichkolwiek decyzji dotyczących różnicy zdań w odniesieniu do wyników weryfikacji i zawieszenia, częściowego lub całkowitego, notyfikowanej jednostki zgodnie z art. 11 akapit drugi i trzeci protokołu;
d) jakichkolwiek środków podjętych w zastosowaniu klauzul ochronnych w sekcji IV załączników do protokołu;
e) jakichkolwiek środków dotyczących weryfikacji, zawieszenia lub wycofania wyrobów przemysłowych objętych wzajemną akceptacją na podstawie art. 4 protokołu.
3.
We wszystkich innych przypadkach stanowisko, jakie ma zostać zajęte przez Wspólnotę w Radzie Stowarzyszenia, i, tam gdzie stosowne, w Komitecie Stowarzyszenia w odniesieniu do tego protokołu jest określane przez Radę stanowiącą większością kwalifikowaną na wniosek Komisji.
Decyzja Rady
z dnia 28 listopada 2006 r.
w sprawie przystąpienia Wspólnoty do Regulaminu nr 107 Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych w sprawie jednolitych przepisów dotyczących homologacji pojazdów kategorii M2 lub M3 w zakresie ich ogólnych cech konstrukcyjnych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/874/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 97/836/WE z dnia 27 listopada 1997 r. w związku z przystąpieniem Wspólnoty Europejskiej do Porozumienia Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych, dotyczącego przyjęcia jednolitych wymagań technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być stosowane w tych pojazdach, oraz wzajemnego uznawania homologacji udzielonych na podstawie tych wymagań ("Zrewidowane Porozumienie z 1958 r.") [1], w szczególności jej art. 3 ust. 3 i art. 4 ust. 2 tiret drugie,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ujednolicone wymagania Regulaminu nr 107 w sprawie jednolitych przepisów dotyczących homologacji pojazdów kategorii M2 lub M3 w zakresie ich ogólnych cech konstrukcyjnych mają na celu usunięcie barier technicznych w handlu pojazdami silnikowymi pomiędzy Umawiającymi się Stronami oraz zapewnienie wysokiego poziomu bezpieczeństwa i ochrony podczas używania pojazdów.
(2) Z tego powodu Komisja uważa, że Regulamin nr 107 powinien zostać włączony do wspólnotowego systemu homologacji typu pojazdów silnikowych,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
1.
Wspólnota stosuje Regulamin nr 107 Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych w sprawie jednolitych przepisów dotyczących homologacji pojazdów kategorii M2 lub M3 w zakresie ich ogólnych cech konstrukcyjnych.
2.
Tekst Regulaminu stanowi załącznik do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Regulamin nr 107 Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych w sprawie jednolitych przepisów dotyczących homologacji pojazdów kategorii M2 lub M3 w zakresie ich ogólnych cech konstrukcyjnych zostaje włączony do wspólnotowego systemu homologacji typu pojazdów silnikowych.
Artykuł 3
Komisja powiadamia o niniejszej decyzji Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych.
Decyzja Komisji
z dnia 30 listopada 2006 r.
zatwierdzająca programy zwalczania i monitorowania chorób zwierząt, niektórych pasażowalnych encefalopatii gąbczastych (TSE) oraz zapobiegania chorobom odzwierzęcym przedstawione przez państwa członkowskie na rok 2007
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 5677)
(2006/875/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [1], w szczególności jej art. 24 ust. 6 oraz art. 29 i 32,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Rady 90/424/EWG przewiduje możliwość wkładu finansowego Wspólnoty w zwalczanie i monitorowanie chorób zwierząt oraz kontrole mające na celu zapobieganie chorobom odzwierzęcym.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiające zasady dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych pasażowalnych gąbczastych encefalopatii [2], przewiduje coroczne programy zwalczania i monitorowania pasażowalnych gąbczastych encefalopatii (TSE) u bydła, owiec i kóz.
(3) Państwa członkowskie przedstawiły programy zwalczania i monitorowania niektórych chorób zwierząt, zapobiegania chorobom odzwierzęcym oraz zwalczania i monitorowania TSE na swoich terytoriach.
(4) Po zbadaniu tych programów stwierdzono, że są one zgodne z odpowiednim prawodawstwem wspólnotowym w dziedzinie weterynarii, w szczególności ze wspólnotowymi kryteriami w zakresie zwalczania tych chorób, zgodnie z decyzją Rady 90/638/EWG z dnia 27 listopada 1990 r. ustanawiającą wspólnotowe kryteria zwalczania oraz monitorowania niektórych chorób zwierząt [3].
(5) Programy te pojawiają się w wykazie programów ustanowionym decyzją Komisji nr 2006/687/WE z dnia 12 października 2006 r. w sprawie programów, które kwalifikują się do objęcia udziałem finansowym Wspólnoty w 2007 r. w zakresie zwalczania i monitorowania niektórych chorób zwierząt, zapobiegania chorobom odzwierzęcym, monitorowania niektórych pasażowalnych encefalopatii gąbczastych (TSE) oraz programów zwalczania BSE i trzęsawki owiec [4].
(6) Ze względu na znaczenie tych programów dla osiągnięcia celów Wspólnoty w dziedzinie zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt, jak również obowiązku stosowania programów zwalczania i monitorowania TSE we wszystkich państwach członkowskich, właściwe jest ustalenie odpowiedniej stawki wkładu finansowego Wspólnoty w celu zwrotu kosztów, jakie poniosą zainteresowane państwa członkowskie w związku ze środkami wspomnianymi w niniejszej decyzji do kwoty maksymalnej dla każdego programu.
(7) W celu usprawnienia zarządzania, skuteczniejszego wykorzystania funduszy wspólnotowych i większej przejrzystości, konieczne jest również ustalenie dla każdego programu, w odpowiednim przypadku, maksymalnych kwot, które mają być zwrócone państwom członkowskim z tytułu, odpowiednio, przeprowadzenia różnych badań, zakupu szczepionek i wypłaty odszkodowań dla właścicieli za straty poniesione w związku z ubojem lub odstrzałem zwierząt.
(8) Na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [5], programy zwalczania i kontroli chorób zwierząt mają być finansowane w ramach Europejskiego Funduszu Gwarancji Rolnej.
Do celów kontroli finansowej będą mieć zastosowanie art. 9, 36 i 37 wspomnianego rozporządzenia.
(9) Obecność wścieklizny na obszarze otoczonym przez Unię Europejską stanowiłaby ciągłe źródło ponownego zarażenia otaczających obszarów.
Zatem pożądane jest zwalczanie wścieklizny zamiast wprowadzania ochronnej strefy szczepień otaczającej takie terytorium, które należałoby utrzymać przez czas nieokreślony.
(10) Wkład finansowy Wspólnoty powinno się przyznawać pod warunkiem, że planowane działania prowadzone są w sposób skuteczny i że właściwe organy dostarczają wszelkich niezbędnych informacji w terminach określonych w niniejszej decyzji.
(11) Istnieje konieczność sprecyzowania kursu walutowego, według którego przeliczone zostaną kwoty w walutach narodowych podane we wnioskach o wypłatę, zgodnie z art. 1 lit. d) rozporządzenia Rady (WE) nr 2799/98 z 15 grudnia 1998 r. ustanawiającego agromonetarne porozumienia dotyczące euro [6].
(12) Zatwierdzenie niektórych programów nie przesądza o decyzji Komisji w sprawie przepisów dotyczących zwalczania tych chorób w oparciu o opinie naukowe.
(13) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
ROZDZIAŁ I
WŚCIEKLIZNA
Artykuł 1
1.
Programy zwalczania wścieklizny przedstawione przez Republikę Czeską, Niemcy, Estonię, Łotwę, Litwę, Węgry, Austrię, Polskę, Słowenię, Słowację i Finlandię niniejszym zatwierdza się na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2007 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % kosztów, które poniesie każde państwo członkowskie, o którym mowa w ust. 1 na koszty badań laboratoryjnych, zakup i dystrybucję szczepionek i przynęt w ramach wspomnianych programów, i nie przekracza:
a) 490000 EUR dla Republiki Czeskiej;
b) 850000 EUR dla Niemiec;
c) 925000 EUR dla Estonii;
d) 1200000 EUR dla Łotwy;
e) 1850000 EUR dla Węgier;
f) 185000 EUR dla Austrii;
g) 4850000 EUR dla Polski;
h) 375000 EUR dla Słowenii;
i) 500000 EUR dla Słowacji;
j) 112000 EUR dla Finlandii.
3.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % kosztów badań laboratoryjnych, które poniesie Litwa i 100 % kosztów, które poniesie Litwa na zakup i dystrybucję szczepionek i przynęt, i nie przekroczy 600000 EUR.
4.
Maksymalna kwota kosztów, która ma zostać zwrócona państwom członkowskim za realizację programów, o których mowa w ust. 1 nie przekracza:
a) na zakup jednej dawki szczepionki 0,5 EUR za dawkę na realizację programów, o których mowa w ust. 2 lit. c) i d); oraz
b) na zakup jednej dawki szczepionki 0,3 EUR za dawkę na realizację pozostałych programów, o których mowa w ust. 2 i 3.
ROZDZIAŁ II
BRUCELOZA BYDŁA
Artykuł 2
1.
Programy zwalczania brucelozy bydła przedstawione przez Hiszpanię, Irlandię, Włochy, Cypr, Portugalię i Zjednoczone Królestwo niniejszym zatwierdza się na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2007 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % kosztów, które poniesie każde państwo członkowskie, o którym mowa w ust. 1 w celu pokrycia kosztów badań laboratoryjnych, na odszkodowania dla właścicieli za straty poniesione w związku z ubojem zwierząt objętych tymi programami oraz na zakup dawek szczepionek, i nie przekracza:
a) 3500000 EUR dla Hiszpanii;
b) 1100000 EUR dla Irlandii;
c) 2000000 EUR dla Włoch;
d) 95000 EUR dla Cypru;
e) 1600000 EUR dla Portugalii;
f) 1100000 EUR dla Zjednoczonego Królestwa.
3.
Maksymalna kwota kosztów, która ma zostać zwrócona państwom członkowskim za realizację programów, o których mowa w ust. 1 nie przekracza:
a) za wykonanie testu z różem bengalskim : 0,2 EUR za test;
b) za wykonanie odczynu aglutynacji probówkowej (SAT test) : 0,2 EUR za test;
c) za wykonanie odczynu wiązania dopełniacza : 0,4 EUR za test;
d) za wykonanie testu ELISA : 1 EUR za test;
e) za zakup jednej dawki szczepionki : 0,5 EUR za dawkę.
ROZDZIAŁ III
GRUŹLICA BYDŁA
Artykuł 3
1.
Programy zwalczania gruźlicy bydła przedstawione przez Hiszpanię, Włochy, Polskę i Portugalię niniejszym zatwierdza się na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2007 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % kosztów, które poniesie każde państwo członkowskie, o którym mowa w ust. 1 na pokrycie kosztów prób tuberkulinowych, kosztów badań laboratoryjnych oraz na odszkodowania dla właścicieli za straty poniesione w związku z ubojem zwierząt podlegających tym programom, i nie przekracza:
a) 3000000 EUR dla Hiszpanii;
b) 2500000 EUR dla Włoch;
c) 1100000 EUR dla Polski;
d) 450000 EUR dla Portugalii.
3.
Maksymalna kwota kosztów, która ma zostać zwrócona państwom członkowskim za realizację programów, o których mowa w ust. 1 nie przekracza:
a) za wykonanie próby tuberkulinowej : 0,8 EUR za test;
b) za wykonanie próby interferonu-gamma : 5 EUR za test.
ROZDZIAŁ IV
ENZOOTYCZNA BIAŁACZKA BYDŁA
Artykuł 4
1.
Programy zwalczania enzootycznej białaczki bydła przedstawione przez Estonię, Włochy, Łotwę, Litwę, Polskę i Portugalię niniejszym zatwierdza się na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2007 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % kosztów, które poniesie każde państwo członkowskie, o którym mowa w ust. 1 na pokrycie kosztów badań laboratoryjnych oraz na odszkodowania dla właścicieli za straty poniesione w związku z ubojem zwierząt podlegających tym programom, i nie przekracza:
a) 20000 EUR dla Estonii;
b) 400000 EUR dla Włoch;
c) 35000 EUR dla Łotwy;
d) 135000 EUR dla Litwy;
e) 2300000 EUR dla Polski;
f) 225000 EUR dla Portugalii.
3.
Maksymalna kwota kosztów, która ma zostać zwrócona państwom członkowskim za realizację programów, o których mowa w ust. 1 nie przekracza:
a) za wykonanie testu ELISA : 0,5 EUR za test;
b) za wykonanie testu immunodyfuzji w żelu agarowym : 0,5 EUR za test.
ROZDZIAŁ V
BRUCELOZA KÓZ I OWIEC
Artykuł 5
1.
Programy zwalczania brucelozy kóz i owiec przedstawione przez Grecję, Hiszpanię, Francję, Włochy, Cypr i Portugalię niniejszym zatwierdza się na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2007 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % kosztów, które poniesie każde państwo członkowskie, o którym mowa w ust. 1 na pokrycie zakupu szczepionek, kosztów badań laboratoryjnych oraz na odszkodowania dla właścicieli za straty poniesione w związku z ubojem zwierząt podlegających tym programom, i nie przekracza:
a) 5000000 EUR dla Hiszpanii;
b) 200000 EUR dla Francji;
c) 4000000 EUR dla Włoch;
d) 120000 EUR dla Cypru;
e) 1600000 EUR dla Portugalii.
3.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % kosztów, które poniesie Grecja na zakup szczepionek i wynagrodzenia dla kontraktowych lekarzy weterynarii zatrudnionych na potrzeby tego programu i nie przekraczają 650000 EUR.
4.
Maksymalna kwota kosztów, która ma zostać zwrócona państwom członkowskim za realizację programów, o których mowa w ust. 1 nie przekracza:
a) za wykonanie testu z różem bengalskim : 0,2 EUR za test;
b) za wykonanie odczynu wiązania dopełniacza : 0,4 EUR za test;
c) za zakup jednej dawki szczepionki : 0,1 EUR za dawkę.
ROZDZIAŁ VI
CHOROBA NIEBIESKIEGO JĘZYKA
Artykuł 6
1.
Programy zwalczania i monitorowania choroby niebieskiego języka przedstawione przez Hiszpanię, Francję, Włochy i Portugalię niniejszym zatwierdza się na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2007 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % kosztów, które poniesie każde państwo członkowskie, o którym mowa w ust. 1 na koszty badań laboratoryjnych wykonanych w celu nadzoru wirusologicznego, serologicznego i entomologicznego oraz na zakup potrzasków i szczepionek, i nie przekracza:
a) 4900000 EUR dla Hiszpanii;
b) 160000 EUR dla Francji;
c) 1300000 EUR dla Włoch;
d) 600000 EUR dla Portugalii.
3.
Maksymalna kwota kosztów, która ma zostać zwrócona państwom członkowskim za realizację programów, o których mowa w ust. 1 nie przekracza:
a) za wykonanie testu ELISA : 2,5 EUR za test;
b) za zakup jednej dawki szczepionki : 0,5 EUR za dawkę.
ROZDZIAŁ VII
NIEKTÓRE POSTACIE SALMONELLI ODZWIERZĘCEJ U DROBIU HODOWLANEGO
Artykuł 7
1.
Programy kontroli salmonelli u drobiu hodowlanego przedstawione przez Belgię, Republikę Czeską, Danię, Niemcy, Estonię, Grecję, Hiszpanię, Francję, Irlandię, Włochy, Cypr, Łotwę, Węgry, Niderlandy, Austrię, Polskę, Portugalię, i Słowację niniejszym zatwierdza się na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2007 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % kosztów, które poniesie każde państwo członkowskie, o którym mowa w ust. 1 w celu pokrycia kosztów badań bakteriologicznych, na odszkodowania dla właścicieli za straty poniesione w związku z ubojem ptaków i zniszczeniem jaj oraz na zakup dawek szczepionek, i nie przekracza:
a) 660000 EUR dla Belgii;
b) 330000 EUR dla Republiki Czeskiej;
c) 250000 EUR dla Danii;
d) 175000 EUR dla Niemiec;
e) 27000 EUR dla Estonii;
f) 60000 EUR dla Grecji;
g) 2000000 EUR dla Hiszpanii;
h) 875000 EUR dla Francji;
i) 175000 EUR dla Irlandii;
j) 320000 EUR dla Włoch;
k) 40000 EUR dla Cypru;
l) 60000 EUR dla Łotwy;
m) 60000 EUR dla Węgier;
n) 1350000 EUR dla Niderlandów;
o) 80000 EUR dla Austrii;
p) 2000000 EUR dla Polski;
q) 450000 EUR dla Portugalii;
r) 205000 EUR dla Słowacji.
3.
Maksymalna kwota kosztów, która ma zostać zwrócona państwom członkowskim za realizację programów, o których mowa w ust. 1 nie przekracza:
a) za wykonanie badań bakteriologicznych : 5,0 EUR za test;
b) za zakup jednej dawki szczepionki : 0,05 EUR za dawkę.
ROZDZIAŁ VIII
KLASYCZNY POMÓR ŚWIŃ I AFRYKAŃSKI POMÓR ŚWIŃ
Artykuł 8
1.
Programy służące kontroli i monitorowaniu:
a) klasycznego pomoru świń przedstawione przez Niemcy, Francję, Luksemburg, Słowenię i Słowację niniejszym zatwierdza się na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2007 r.
b) klasycznego pomoru świń i afrykańskiego pomoru świń przestawione przez Włochy niniejszym zatwierdza się na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2007 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % kosztów, które poniesie każde państwo członkowskie, o którym mowa w ust. 1 na koszty badań wirusologicznych i serologicznych świń domowych i dzików oraz na programy przedstawione przez Niemcy, Francję i Słowację na zakup i rozprowadzanie szczepionek oraz przynęt, i nie przekracza:
a) 800000 EUR dla Niemiec;
b) 500000 EUR dla Francji;
c) 140000 EUR dla Włoch;
d) 35000 EUR dla Luksemburga;
e) 25000 EUR dla Słowenii;
f) 400000 EUR dla Słowacji.
3.
Maksymalna kwota kosztów, która ma zostać zwrócona państwom członkowskim za realizację programów, o których mowa w ust. 1 nie przekracza:
a) za wykonanie testu ELISA : 2,5 EUR za test;
b) za zakup jednej dawki szczepionki : 0,5 EUR za dawkę.
ROZDZIAŁ IX
CHOROBA AUJESZKYEGO
Artykuł 9
1.
Programy zwalczania choroby Aujeszkyego przedstawione przez Belgię i Hiszpanię niniejszym zatwierdza się na okres od 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2007 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % kosztów badań laboratoryjnych i nie przekracza:
a) 250000 EUR dla Belgii;
b) 350000 EUR dla Hiszpanii.
3.
Maksymalna kwota kosztów, która ma zostać zwrócona państwom członkowskim za realizację programów, o których mowa w ust. 1 nie przekracza 1 EUR za jeden test w przypadku wykonania testu ELISA.
ROZDZIAŁ X
CHOROBA PĘCHERZYKOWA ŚWIŃ
Artykuł 10
1.
Program zwalczania choroby pęcherzykowej świń przedstawiony przez Włochy niniejszym zatwierdza się na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2007 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % kosztów badań laboratoryjnych i nie przekracza 120000 EUR.
ROZDZIAŁ XI
KOWDRIOZA, BABESZIOZA I ANAPLAZMOZA (POSEIDOM)
Artykuł 11
1.
Programy zwalczania kowdriozy, babesziozy i anaplazmozy (Poseidom) przenoszonych przez owady będące nosicielami we francuskich departamentach zamorskich Gwadelupa, Martynika i Reunion przedstawione przez Francję niniejszym zatwierdza się na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2007 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % kosztów, które poniesie Francja na realizację programów, o których mowa w ust. 1, i nie przekracza 50000 EUR.
ROZDZIAŁ XII
PROGRAMY BADAŃ NA OBECNOŚĆ PTASIEJ GRYPY U DROBIU I DZIKIEGO PTACTWA
Artykuł 12
1.
Programy dotyczące ptasiej grypy u drobiu i dzikiego ptactwa przedstawione przez Belgię, Republikę Czeską, Danię, Niemcy, Estonię, Grecję, Hiszpanię, Francję, Irlandię, Włochy, Cypr, Łotwę, Litwę, Luksemburg, Węgry, Maltę, Niderlandy, Austrię, Polskę, Portugalię, Słowenię, Słowację, Finlandię, Szwecję i Zjednoczone Królestwo niniejszym zatwierdza się na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2007 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty w koszty analizy próbek stanowi 50 % kosztów, które poniesie każde państwo członkowskie i nie przekracza:
a) 66000 EUR dla Belgii;
b) 74000 EUR dla Republiki Czeskiej;
c) 160000 EUR dla Danii;
d) 243000 EUR dla Niemiec;
e) 40000 EUR dla Estonii;
f) 42000 EUR dla Grecji;
g) 82000 EUR dla Hiszpanii;
h) 280000 EUR dla Francji;
i) 59000 EUR dla Irlandii;
j) 510000 EUR dla Włoch;
k) 15000 EUR dla Cypru;
l) 15000 EUR dla Łotwy;
m) 12000 EUR dla Litwy;
n) 10000 EUR dla Luksemburga;
o) 110000 EUR dla Węgier;
p) 5000 EUR dla Malty;
q) 126000 EUR dla Niderlandów;
r) 42000 EUR dla Austrii;
s) 87000 EUR dla Polski;
t) 121000 EUR dla Portugalii;
u) 32000 EUR dla Słowenii;
v) 21000 EUR dla Słowacji;
w) 27000 EUR dla Finlandii;
x) 130000 EUR dla Szwecji;
y) 275000 EUR dla Zjednoczonego Królestwa.
3.
Maksymalne kwoty kosztów, które mają zostać zwrócone państwom członkowskim za wykonanie testów objętych programami, nie mogą przekraczać następujących kwot:
a) test ELISA : 1 EUR za test;
b) test immunodyfuzji w żelu agarowym : 1,2 EUR za test;
c) test zahamowania hemaglutynacji (HI) na obecność H5/H7 : 12 EUR za test;
d) test izolacji wirusa : 30 EUR za test;
e) test PCR : 15 EUR za test.
ROZDZIAŁ XIII
MONITOROWANIE PASAŻOWALNYCH ENCEFALOPATII GĄBCZASTYCH
Artykuł 13
1.
Programy monitorowania pasażowalnych encefalopatii gąbczastych (TSE) przedstawione przez Belgię, Republikę Czeską, Danię, Niemcy, Estonię, Grecję, Hiszpanię, Francję, Irlandię, Włochy, Cypr, Łotwę, Litwę, Luksemburg, Węgry, Maltę, Niderlandy, Austrię, Polskę, Portugalię, Słowenię, Słowację, Finlandię, Szwecję i Zjednoczone Królestwo niniejszym zatwierdza się na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2007 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 100 % kosztów, które poniesie każde państwo członkowskie, o którym mowa w ust. 1 na realizację tych programów, i nie przekracza:
a) 2084000 EUR dla Belgii;
b) 1059000 EUR dla Republiki Czeskiej;
c) 1680000 EUR dla Danii;
d) 11307000 EUR dla Niemiec;
e) 233000 EUR dla Estonii;
f) 1827000 EUR dla Grecji;
g) 10237000 EUR dla Hiszpanii;
h) 24815000 EUR dla Francji;
i) 6755000 EUR dla Irlandii;
j) 3375000 EUR dla Włoch;
k) 348000 EUR dla Cypru;
l) 312000 EUR dla Łotwy;
m) 645000 EUR dla Litwy;
n) 146000 EUR dla Luksemburga;
o) 784000 EUR dla Węgier;
p) 90000 EUR dla Malty;
q) 5112000 EUR dla Niderlandów;
r) 1759000 EUR dla Austrii;
s) 3744000 EUR dla Polski;
t) 2115000 EUR dla Portugalii;
u) 308000 EUR dla Słowenii;
v) 1088000 EUR dla Słowacji;
w) 839000 EUR dla Finlandii;
x) 2020000 EUR dla Szwecji;
y) 6781000 EUR dla Zjednoczonego Królestwa.
3.
Wkład finansowy Wspólnoty do programów, o których mowa w ust. 1, przeznacza się na przeprowadzenie testów, a maksymalne kwoty nie przekraczają:
a) 6 EUR za test w odniesieniu do testów wykonanych u bydła, o którym mowa w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 999/2001;
b) 30 EUR za test w przypadku testów wykonanych u owiec i kóz, o których mowa w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 999/2001;
c) 50 EUR za test w odniesieniu do testów wykonanych u zwierząt jeleniowatych określonych w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 999/2001;
d) 145 EUR za test w odniesieniu do wstępnych molekularnych badań odróżniających wykonanych zgodnie z ustaleniami załącznika X, rozdziału C, pkt 3.2 lit. c) ppkt i) do rozporządzenia (WE) nr 999/2001.
ROZDZIAŁ XIV
ZWALCZANIE GĄBCZASTEJ ENCEFALOPATII BYDŁA
Artykuł 14
1.
Programy zwalczania gąbczastej encefalopatii bydła przedstawione przez Belgię, Republikę Czeską, Danię, Niemcy, Estonię, Grecję, Hiszpanię, Francję, Irlandię, Włochy, Luksemburg, Niderlandy, Austrię, Polskę, Portugalię, Słowenię, Słowację, Finlandię i Zjednoczone Królestwo niniejszym zatwierdza się na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2007 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty przeznaczony na programy, o których mowa w ust. 1 stanowi 50 % kosztów poniesionych przez zainteresowane państwa członkowskie na wypłaty odszkodowań dla właścicieli za wartość zwierząt odstrzelonych i zniszczonych zgodnie z programem zwalczania, do maksymalnej kwoty 500 EUR za zwierzę, i nie przekracza:
a) 50000 EUR dla Belgii;
b) 750000 EUR dla Republiki Czeskiej;
c) 51000 EUR dla Danii;
d) 500000 EUR dla Niemiec;
e) 98000 EUR dla Estonii;
f) 750000 EUR dla Grecji;
g) 713000 EUR dla Hiszpanii;
h) 50000 EUR dla Francji;
i) 800000 EUR dla Irlandii;
j) 150000 EUR dla Włoch;
l) 100000 EUR dla Luksemburga;
m) 60000 EUR dla Niderlandów;
n) 48000 EUR dla Austrii;
o) 328000 EUR dla Polski;
p) 305000 EUR dla Portugalii;
q) 25000 EUR dla Słowenii;
r) 250000 EUR dla Słowacji;
s) 25000 EUR dla Finlandii;
t) 347000 EUR dla Zjednoczonego Królestwa.
ROZDZIAŁ XV
ZWALCZANIE TRZĘSAWKI
Artykuł 15
1.
Programy zwalczania trzęsawki przedstawione przez Belgię, Republikę Czeską, Niemcy, Estonię, Grecję, Hiszpanię, Francję, Irlandię, Włochy, Cypr, Luksemburg, Węgry, Niderlandy, Austrię, Portugalię, Słowenię, Słowację, Finlandię, Szwecję i Zjednoczone Królestwo niniejszym zatwierdza się na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2007 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty na programy, o których mowa w ust. 1 stanowi 50 % kosztów poniesionych przez zainteresowane państwa członkowskie na wypłatę odszkodowań dla właścicieli za wartość zwierząt odstrzelonych i zniszczonych zgodnie z programem zwalczania, do maksymalnej kwoty 100 EUR za zwierzę, oraz stanowi 50 % kosztów analizy próbek genotypowych, do maksymalnej kwoty 10 EUR za test genotypowy, i nie przekracza:
a) 99000 EUR dla Belgii;
b) 107000 EUR dla Republiki Czeskiej;
c) 927000 EUR dla Niemiec;
d) 13000 EUR dla Estonii;
e) 1306000 EUR dla Grecji;
f) 5374000 EUR dla Hiszpanii;
g) 8862000 EUR dla Francji;
h) 629000 EUR dla Irlandii;
i) 3076000 EUR dla Włoch;
j) 2200000 EUR dla Cypru;
k) 28000 EUR dla Luksemburga;
l) 332000 EUR dla Węgier;
m) 543000 EUR dla Niderlandów;
n) 14000 EUR dla Austrii;
o) 716000 EUR dla Portugalii;
p) 83000 EUR dla Słowenii;
q) 279000 EUR dla Słowacji;
r) 11000 EUR dla Finlandii;
s) 6000 EUR dla Szwecji;
t) 9178000 EUR dla Zjednoczonego Królestwa.
ROZDZIAŁ XVI
PRZEPISY OGÓLNE I KOŃCOWE
Artykuł 16
1.
W przypadku programów, o których mowa w art. 2–5 i w art. 7, koszty kwalifikujące się do odszkodowania za straty poniesione w związku z ubojem lub odstrzałem zwierząt są ograniczone zgodnie z ust. 2 i 3.
2.
Średnią wysokość odszkodowania, która zostanie wypłacona państwom członkowskim oblicza się na podstawie liczby zwierząt ubitych lub odstrzelonych w danym państwie członkowskim oraz:
a) w przypadku bydła, do maksymalnej kwoty wynoszącej 300 EUR za sztukę;
b) w przypadku owiec i kóz, do maksymalnej kwoty wynoszącej 35 EUR za zwierzę;
c) w przypadku drobiu hodowlanego, do maksymalnej kwoty wynoszącej 2,5 EUR za sztukę.
3.
Maksymalna wysokość odszkodowania, która ma zostać wypłacona państwom członkowskim za jedno zwierzę nie przekracza 1000 EUR w przypadku bydła i 100 EUR w przypadku owiec lub kóz.
Artykuł 17
Wydatki przedstawione przez państwo członkowskie do zwrotu w ramach wkładu finansowego Wspólnoty nie obejmują podatku VAT oraz innych podatków.
Artykuł 18
Jako kurs przeliczeniowy dla kwot w walutach krajowych podanych we wnioskach o wypłatę złożonych w miesiącu "n" przyjmuje się kurs przeliczeniowy z dziesiątego dnia miesiąca "n + 1" lub z pierwszego dnia poprzedzającego dzień, w którym kurs jest ogłoszony.
Artykuł 19
1.
Wkład finansowy Wspólnoty do programów, o których mowa w art. 1–15 przyznaje się pod warunkiem, że państwa członkowskie realizują je zgodnie z odpowiednimi przepisami prawa Wspólnotowego, w tym z zasadami konkurencji i udzielania zamówień publicznych oraz z zastrzeżeniem warunków, o których mowa w lit. a)–f), czyli:
a) wprowadzenia w życie przez dane państwo członkowskie do dnia 1 stycznia 2007 r. przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do realizacji programu;
b) przesłania najpóźniej do dnia 1 czerwca 2007 r. wstępnej technicznej i finansowej oceny programu, zgodnie z art. 24 ust. 7 decyzji 90/424/EWG;
c) w odniesieniu do programów, o których mowa w art. 1–11, przesłania sprawozdania okresowego obejmującego pierwszych sześć miesięcy programu, najpóźniej cztery tygodnie po zakończeniu okresu realizacji, do którego odnosi się sprawozdanie;
d) w przypadku programów określonych w art. 12 państwa członkowskie przedstawią Komisji pozytywne i negatywne wyniki badań, wykryte w trakcie nadzoru drobiu i dzikiego ptactwa co trzy miesiące do końca kolejnego miesiąca;
e) w odniesieniu do programów, o których mowa w art. 13–15, przesłania do Komisji comiesięcznego sprawozdania dotyczącego postępów w realizacji programu monitorowania TSE oraz kosztów poniesionych przez dane państwo członkowskie; sprawozdanie to musi być przekazane w ciągu czterech tygodni od zakończenia miesiąca objętego sprawozdaniem;
f) przesłania najpóźniej do dnia 1 czerwca 2008 r. sprawozdania końcowego dotyczącego technicznego wykonania programu wraz z dowodami uzasadniającymi koszty poniesione przez państwo członkowskie oraz wyniki osiągnięte w okresie od 1 stycznia do 31 grudnia 2007 r.;
g) szczegółowe informacje dotyczące kosztów poniesionych przez państwo członkowskie, o których mowa w lit. d) i e), muszą być podane w formie zgodnej z tabelą zawartą w załącznikach I i II;
h) skutecznej realizacji programu;
i) niezłożenia wcześniej lub później wniosków o wkład finansowy Wspólnoty w zakresie tych środków.
2.
W przypadku gdy państwo członkowskie nie postępuje zgodnie z zasadami określonymi w ust. 1, Komisja obniża wysokość wkładu finansowego Wspólnoty dla tego państwa członkowskiego, uwzględniając charakter i powagę naruszenia oraz stratę finansową dla Wspólnoty.
Artykuł 20
Niniejszą decyzję stosuje się od 1 stycznia 2007 r.
Artykuł 21
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 30 listopada 2006 r.
zatwierdzająca programy zwalczania i monitorowania chorób zwierząt, niektórych pasażowalnych encefalopatii gąbczastych (TSE) oraz zapobiegania chorobom odzwierzęcym przedstawione przez Bułgarię i Rumunię na rok 2007 i zmieniająca decyzję 2006/687/WE
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 5702)
(2006/876/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Traktat o Przystąpieniu Bułgarii i Rumunii, w szczególności jego art. 4 ust. 3,
uwzględniając Akt Przystąpienia Bułgarii i Rumunii, w szczególności jego art. 42,
uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [1], w szczególności jej art. 24 ust. 5 i 6 oraz art. 29 i 32,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja 90/424/EWG przewiduje możliwość wkładu finansowego Wspólnoty w zwalczanie i monitorowanie chorób zwierząt oraz kontrole mające na celu zapobieganie chorobom odzwierzęcym.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiające zasady dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych pasażowalnych encefalopatii gąbczastych [2] przewiduje coroczne programy zwalczania i monitorowania pasażowalnych encefalopatii gąbczastych (TSE) u bydła, owiec i kóz.
(3) W związku z przystąpieniem Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej właściwe jest ustanowienie udziału finansowego Wspólnoty w zakresie zwalczania i monitorowania chorób zwierząt oraz niektórych TSE w ramach programów na rok 2007 przedstawionych przez Bułgarię i Rumunię.
(4) Bułgaria i Rumunia przedstawiły programy zwalczania i monitorowania niektórych chorób zwierząt, zapobiegania chorobom odzwierzęcym oraz zwalczania i monitorowania TSE na swoich terytoriach.
(5) Po zbadaniu tych programów stwierdzono, że są one zgodne z odpowiednim prawodawstwem wspólnotowym w dziedzinie weterynarii, w szczególności ze wspólnotowymi kryteriami w zakresie zwalczania tych chorób, zgodnie z decyzją Rady 90/638/EWG z dnia 27 listopada 1990 r. ustanawiającą wspólnotowe kryteria zwalczania oraz monitorowania niektórych chorób zwierząt [3].
(6) Ze względu na znaczenie tych programów dla osiągnięcia celów Wspólnoty w dziedzinie zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt, jak również obowiązku stosowania programów zwalczania i monitorowania TSE we wszystkich państwach członkowskich, właściwe jest ustalenie odpowiedniej stawki wkładu finansowego Wspólnoty w celu zwrócenia kosztów, jakie poniosą Bułgaria i Rumunia w związku ze środkami wspomnianymi w niniejszej decyzji do kwoty maksymalnej dla każdego programu.
(7) Występowanie klasycznego pomoru świń na terytorium Rumuni stanowi wyjątkowo duże zagrożenie dla gospodarstw we Wspólnocie.
Wobec tego stawka wkładu finansowego Wspólnoty na zakup żywej szczepionki antenuowanej do szczepień interwencyjnych świń powinna stanowić 100 % kosztów.
(8) W celu usprawnienia zarządzania, skuteczniejszego wykorzystania funduszy wspólnotowych i większej przejrzystości konieczne jest również ustalenie dla każdego programu, w odpowiednim przypadku, maksymalnych kwot, które mają być zwrócone Bułgarii i Rumunii z tytułu, odpowiednio, przeprowadzenia różnych badań, zakupu szczepionek i wypłaty odszkodowań dla właścicieli za straty wynikłe w związku z ubojem lub zabiciem zwierząt.
(9) Na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [4] programy zwalczania i kontroli chorób zwierząt mają być finansowane w ramach Europejskiego Funduszu Gwarancji Rolnej.
Do celów kontroli finansowej będą mieć zastosowanie art. 9, 36 i 37 wspomnianego rozporządzenia.
(10) Wkład finansowy Wspólnoty powinno się przyznawać pod warunkiem, że planowane działania prowadzone są w sposób skuteczny i że właściwe organy dostarczają wszelkich niezbędnych informacji w terminach określonych w niniejszej decyzji.
(11) Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1290/2005 kurs wymiany mający zastosowanie w odniesieniu do wydatków ustala się jako ostatni kurs ustalony przez Europejski Bank Centralny przed pierwszym dniem miesiąca, w którym Bułgaria i Rumunia przedłożyły swoje wnioski; stawka ta jest wyrażona w euro.
(12) Zatwierdzenie niektórych programów nie przesądza o decyzji Komisji w sprawie przepisów dotyczących zwalczania tych chorób w oparciu o opinie naukowe.
(13) Wykaz programów ustanowionych decyzją Komisji 2006/687/WE z dnia 12 października 2006 r. w sprawie programów, które kwalifikują się do objęcia udziałem finansowym Wspólnoty w 2007 r. w zakresie zwalczania i monitorowania niektórych chorób zwierząt, zapobiegania chorobom odzwierzęcym, monitorowania niektórych pasażowalnych encefalopatii gąbczastych (TSE) oraz programów zwalczania BSE i trzęsawki owiec, powinien zostać odpowiednio zmieniony, tak aby obejmował Bułgarię i Rumunię [5].
(14) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
ROZDZIAŁ I
WŚCIEKLIZNA
Artykuł 1
1.
Programy zwalczania wścieklizny przedstawione przez Bułgarię i Rumunię niniejszym zatwierdza się na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2007 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % kosztów, które poniesie każde państwo członkowskie, o którym mowa w ust. 1, na koszty badań laboratoryjnych, zakup i dystrybucję szczepionek i przynęt w ramach wspomnianych programów, i nie przekracza:
a) 830000 EUR dla Bułgarii;
b) 800000 EUR dla Rumunii.
3.
Maksymalna kwota kosztów, która ma zostać zwrócona państwom członkowskim za realizację programów, o których mowa w ust. 1, nie przekracza 0,5 EUR za zakup jednej dawki szczepionki na realizację programów, o których mowa w ust. 2.
ROZDZIAŁ II
KLASYCZNY POMÓR ŚWIŃ
Artykuł 2
1.
Programy zwalczania i monitorowania klasycznego pomoru świń przedstawione przez Bułgarię i Rumunię niniejszym zatwierdza się na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2007 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % kosztów, które poniesie każde państwo członkowskie, o którym mowa w ust. 1, na koszty badań wirusologicznych i serologicznych świń domowych i dzików, na szczepienia dzików, na zakup i rozprowadzanie szczepionek oraz przynęt, a także na szczepienie świń, podczas gdy wkład finansowy Wspólnoty stanowi 100 % kosztów, które poniesie Rumunia na zakup żywej szczepionki antenuowanej do szczepień interwencyjnych świń i nie przekroczy:
a) 425000 EUR dla Bułgarii;
b) 5250000 EUR dla Rumunii.
3.
Maksymalna kwota kosztów, która ma zostać zwrócona za realizację programów, o których mowa w ust. 1, nie przekracza:
a) za wykonanie testu ELISA 2,5 EUR za test;
b) za zakup jednej dawki szczepionki na szczepienia dzików 0,5 EUR za dawkę;
c) za zakup jednej dawki szczepionki żywej szczepionki antenuowanej do szczepień świń 0,30 EUR za dawkę.
ROZDZIAŁ III
NIEKTÓRE POSTACIE SALMONELLI ODZWIERZĘCEJ U DROBIU HODOWLANEGO
Artykuł 3
1.
Programy kontroli salmonelli u drobiu hodowlanego przedstawione przez Bułgarię i Rumunię niniejszym zatwierdza się na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2007 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % kosztów, które poniesie każde państwo członkowskie, o którym mowa w ust. 1, w celu pokrycia kosztów badań bakteriologicznych, na odszkodowania dla właścicieli za straty poniesione w związku z zabiciem ptaków i zniszczeniem jaj oraz na zakup dawek szczepionek, i nie przekracza:
a) 508000 EUR dla Bułgarii;
b) 215000 EUR dla Rumunii.
3.
Maksymalna kwota kosztów, która ma zostać zwrócona Bułgarii i Rumunii za realizację programów, o których mowa w ust. 1, nie przekracza:
a) za wykonanie badań bakteriologicznych 5,0 EUR za test;
b) za zakup jednej dawki szczepionki 0,05 EUR za dawkę.
4.
Koszty kwalifikujące się do odszkodowania za straty wynikłe w związku z zabiciem zwierząt są ograniczone zgodnie z ust. 5.
5.
Średnią wysokość odszkodowania, która zostanie wypłacona państwom członkowskim, oblicza się na podstawie liczby zwierząt zabitych w państwie członkowskim i w przypadku drobiu hodowlanego wynosi maksymalnie 2,5 EUR za zwierzę.
ROZDZIAŁ IV
PROGRAMY BADAŃ NA OBECNOŚĆ PTASIEJ GRYPY U DROBIU I DZIKIEGO PTACTWA
Artykuł 4
1.
Programy dotyczące badań na obecność ptasiej grypy u drobiu i dzikiego ptactwa przedstawione przez Bułgarię i Rumunię niniejszym zatwierdza się na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2007 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty w koszty analizy próbek stanowi 50 % kosztów, które poniesie każde państwo członkowskie, i nie przekracza:
a) 23000 EUR dla Bułgarii;
b) 105000 EUR dla Rumunii.
3.
Maksymalne kwoty kosztów, które mają zostać zwrócone Bułgarii i Rumunii za wykonanie testów objętych programami, nie mogą przekraczać następujących kwot:
a) test ELISA : 1 EUR za test;
b) test immunodyfuzji w żelu agarowym : 1,2 EUR za test;
c) test zahamowania hemaglutynacji : (HI) na obecność H5/H7 12 EUR za test;
d) test izolacji wirusa : 30 EUR za test;
e) test PCR : 15 EUR za test.
ROZDZIAŁ V
MONITOROWANIE PASAŻOWALNYCH ENCEFALOPATII GĄBCZASTYCH
Artykuł 5
1.
Program monitorowania pasażowalnych encefalopatii gąbczastych (TSE) przedstawiony przez Rumunię niniejszym zatwierdza się na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2007 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 100 % kosztów, które poniesie Rumunia w ramach realizacji programu wspomnianego w ust. 1, i nie przekracza 2370000 EUR.
3.
Wkład finansowy Wspólnoty do programu, o którym mowa w ust. 1, przeznacza się na przeprowadzenie testów i maksymalne kwoty nie przekraczają:
a) 6 EUR za test w odniesieniu do testów wykonanych u bydła, o którym mowa w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 999/2001;
b) 30 EUR za test w przypadku testów wykonanych u owiec i kóz, o których mowa w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 999/2001;
c) 50 EUR za test w odniesieniu do testów wykonanych u zwierzyny płowej określonych w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 999/2001;
d) 145 EUR za test w odniesieniu do wstępnych molekularnych badań odróżniających wykonanych zgodnie z ustaleniami załącznika X, rozdziału C, pkt 3.2 lit. c) ppkt i) do rozporządzenia (WE) nr 999/2001.
ROZDZIAŁ VI
ZWALCZANIE TRZĘSAWKI
Artykuł 6
1.
Program zwalczania trzęsawki owiec przedstawiony przez Rumunię niniejszym zatwierdza się na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2007 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty na programy, o których mowa w ust. 1, stanowi 50 % kosztów poniesionych przez Rumunię na wypłatę odszkodowań dla właścicieli za wartość zwierząt zabitych i zniszczonych zgodnie z programem zwalczania, do maksymalnej kwoty 100 EUR za zwierzę, oraz stanowi 50 % kosztów analizy próbek genotypowych, do maksymalnej kwoty 10 EUR za test genotypowy, i nie przekracza 980000 EUR.
ROZDZIAŁ VII
POSTANOWIENIA OGÓLNE I KOŃCOWE
Artykuł 7
Wydatki przedstawione przez Bułgarię i Rumunię do zwrotu w ramach wkładu finansowego Wspólnoty nie obejmują podatku VAT oraz innych podatków i będą wyrażone w euro.
Artykuł 8
Kurs wymiany mający zastosowanie ustala się jako ostatni kurs ustalony przez Europejski Bank Centralny przed pierwszym dniem miesiąca, w którym Bułgaria i Rumunia przedłożyły swoje wnioski.
Artykuł 9
1.
Wkład finansowy Wspólnoty w programy, o których mowa w art. 1–6, przyznaje się pod warunkiem, że Bułgaria i Rumunia realizują je zgodnie z odpowiednimi przepisami prawa Wspólnotowego, w tym z zasadami konkurencji i przyznawania kontraktów publicznych, oraz z zastrzeżeniem warunków, o których mowa w lit. a)–f):
a) wprowadzenia w życie przez dane państwo członkowskie do dnia 1 stycznia 2007 r. przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do realizacji programu;
b) przesłania najpóźniej do dnia 1 czerwca 2007 r. wstępnej technicznej i finansowej oceny programu, zgodnie z art. 24 ust. 7 decyzji 90/424/EWG;
c) w odniesieniu do programów, o których mowa w art. 1–3, przesłania sprawozdania okresowego obejmującego pierwszych sześć miesięcy programu, najpóźniej cztery tygodnie po zakończeniu okresu realizacji, do którego odnosi się sprawozdanie;
d) w odniesieniu do programów, o których mowa w art. 4, przesłania do Komisji przez Bułgarię i Rumunię dodatnich i ujemnych wyników badań przeprowadzonych w ramach kontroli drobiu i dzikich ptaków co trzy miesiące, przed końcem miesiąca następującego po tym okresie;
e) w odniesieniu do programów, o których mowa w art. 5–6, przesłania comiesięcznego sprawozdania do Komisji sprawozdania dotyczącego postępów w realizacji programu monitorowania TSE oraz kosztów poniesionych przez Rumunię; sprawozdanie to musi być przekazane w ciągu czterech tygodni od zakończenia miesiąca objętego sprawozdaniem;
f) przesłania najpóźniej do dnia 1 czerwca 2008 r. sprawozdania końcowego dotyczącego technicznego wykonania programu wraz z dowodami uzasadniającymi koszty poniesione przez Bułgarię i Rumunię oraz wyniki uzyskane w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2007 r.;
g) szczegółowe informacje dotyczące kosztów poniesionych przez Bułgarię i Rumunię, o których mowa w lit. d) i e), muszą być podane w formie elektronicznej zgodnie z tabelą zawartą w załącznikach I i II;
h) skutecznej realizacji programu;
i) niezłożenia wcześniej lub później wniosków o wkład finansowy Wspólnoty w zakresie tych środków.
2.
W przypadku gdy zainteresowane państwo członkowskie nie postępuje zgodnie z zasadami określonymi w ust. 1, Komisja obniża wysokość wkładu finansowego Wspólnoty dla tego państwa członkowskiego, uwzględniając charakter i powagę naruszenia oraz stratę finansową dla Wspólnoty.
Artykuł 10
Załączniki do decyzji 2006/687/WE zastępuje się tekstem załącznika III do niniejszej decyzji.
Artykuł 11
Niniejszą decyzję stosuje się wyłącznie z zastrzeżeniem oraz z dniem wejścia w życie Traktatu o Przystąpieniu Bułgarii i Rumunii.
Artykuł 12
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 30 listopada 2006 r.
o przyznaniu Kosowu wyjątkowej pomocy finansowej Wspólnoty
(2006/880/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 308,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rada Bezpieczeństwa ONZ przyjęła w dniu 10 czerwca 1999 r. rezolucję nr 1244 (1999) ("rezolucja RB ONZ nr 1244 (1999)") która ma służyć wspieraniu tworzenia, do czasu przyjęcia ostatecznych rozstrzygnięć, znacznego zakresu autonomii i samorządności Kosowa w obrębie dawnej Federalnej Republiki Jugosławii.
(2) Wspólnota międzynarodowa, działając na podstawie rezolucji RB ONZ nr 1244 (1999), zapewniła obecność międzynarodowych sił bezpieczeństwa ("KFOR") oraz Misję Tymczasową ONZ w Kosowie ("UNMIK").
UNMIK obejmuje cztery elementy (filary), przy czym Unia Europejska finansuje filar czwarty związany z odbudową i rozwojem.
Misja UNMIK, w szczególności w ramach filaru czwartego, osiągnęła znaczny postęp w tworzeniu ram instytucjonalnych, prawnych i politycznych, sprzyjających rozwijaniu gospodarki opartej na zasadach rynkowych.
(3) Od czasu utworzenia UNMIK przekazała istotne obszary kompetencji tymczasowym instytucjom administracji autonomicznej w Kosowie ("PISG").
W szczególności odpowiedzialność za budżet została przekazana przez UNMIK Ministerstwu Gospodarki i Finansów należącemu do PISG, przy czym specjalny przedstawiciel Sekretarza Generalnego ONZ zachowuje prawo do ostatecznego zatwierdzania budżetu.
(4) W dniu 24 października 2005 r. Rada Bezpieczeństwa ONZ zatwierdziła wniosek Sekretarza Generalnego ONZ w sprawie rozpoczęcia procesu politycznego mającego na celu określenie przyszłego statusu Kosowa.
(5) Władzami Kosowa uprawnionymi do przyjmowania pomocy Wspólnoty oraz odpowiedzialnymi za uzgadnianie i przestrzeganie warunków finansowych i ekonomicznych związanych z tą pomocą są zatem UNMIK oraz PISG lub – gdy zostanie już określony przyszły status Kosowa – instytucja lub instytucje wyznaczone do przejęcia tych zadań i obowiązków.
(6) W ramach procesu stabilizacji i stowarzyszenia, który stanowi podstawę stosunków UE z tym regionem, wskazane jest wspieranie działań na rzecz utrzymania stabilności politycznej i gospodarczej w Kosowie, mając na względzie nawiązanie pełnej współpracy ze Wspólnotą, dzięki czemu europejska przyszłość Kosowa nabrałaby realniejszych kształtów.
(7) Wspólnota uznała już, że jest to odpowiedni sposób na złagodzenie trudności finansowych Kosowa znajdującego się w szczególnie trudnej sytuacji i na mocy decyzji Rady 2000/140/WE z dnia 14 lutego 2000 r. o udzieleniu Kosowu wyjątkowej pomocy Wspólnoty [2] oraz decyzji Rady 2001/511/WE z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie dalszej wyjątkowej pomocy finansowej dla Kosowa [3] udzieliła wyjątkowej pomocy finansowej w postaci zwykłych dotacji na kwotę 35 i 30 mln EUR, odpowiednio, w 2000 i 2001 r.
Ostatnia płatność w ramach tej pomocy została przekazana w grudniu 2002 r.
(8) Wyjątkowa pomoc finansowa stanowi uzupełnienie innych wspólnotowych programów pomocowych dla Bałkanów Zachodnich.
(9) W listopadzie 2005 r. władze Kosowa uzgodniły z Międzynarodowym Funduszem Walutowym ("MFW") list intencyjny oraz memorandum dotyczące polityki gospodarczej i finansowej określające zasady polityki fiskalnej na 2006 r., w tym wytyczne średnioterminowe.
Na początku marca 2006 r. władze Kosowa zakończyły opracowywanie średnioterminowego planu wydatków.
W planie wydatków określono budżetowe i pozabudżetowe zapotrzebowanie na finansowanie w latach 2006–2008.
W związku z tym ocenia się, że do końca 2007 r. potrzebna byłaby zewnętrzna pomoc finansowa dla budżetu w wysokości około 81 mln EUR – odpowiednio 14 mln EUR w 2006 r. oraz 67 mln EUR w 2007 r.
(10) Mimo że działalność gospodarcza została wznowiona po zakończeniu konfliktu, Kosowo jest na niskim poziomie rozwoju gospodarczego.
Kosowo nie ma możliwości zaciągania pożyczek krajowych ani też pożyczek na międzynarodowym rynku finansowym, a jego obecny status nie przewiduje członkostwa w międzynarodowych instytucjach finansowych.
Dlatego nie może skorzystać z pożyczek udzielanych w ramach programów tych instytucji.
(11) Z uwagi na obecne uzgodnienia wynikające z rezolucji RB ONZ nr 1244 (1999) oraz zważywszy na stosunkowo niski stopień rozwoju gospodarczego Kosowa, a także niestabilność finansów publicznych oraz brak równowagi na rachunkach zewnętrznych, pomoc finansowa ze strony Wspólnoty w postaci zwykłych dotacji, we współpracy z innymi instytucjami dotującymi, nadal jest odpowiednią formą wsparcia.
(12) Pomoc taka będzie stanowić kluczowe wsparcie w okresie przejściowym, poprzedzającym ostateczne określenie statusu Kosowa.
Pomoc nie byłaby związana z negocjowanymi ustaleniami dotyczącymi nowego statusu ani też nie wykluczałaby dalszego wsparcia ze strony Wspólnoty oraz wspólnoty międzynarodowej, które prawdopodobnie będzie niezbędne z chwilą ostatecznego rozstrzygnięcia statusu Kosowa, czyli po roku 2007.
(13) Udostępnienie pomocy w postaci dotacji nie narusza uprawnień władzy budżetowej.
(14) Wsparcie finansowe powinno zostać udzielone po sprawdzeniu, czy założenia gospodarcze i warunki finansowe, które mają zostać uzgodnione z władzami Kosowa po przyjęciu niniejszej decyzji, mogą być w sposób zadowalający wypełnione.
(15) W celu zagwarantowania skutecznej ochrony finansowych interesów Wspólnoty związanych z niniejszą pomocą makrofinansową konieczne jest wprowadzenie przez Kosowo odpowiednich środków w zakresie zapobiegania nadużyciom finansowym, korupcji oraz wszelkim innym nieprawidłowościom związanym z pomocą, a także zwalczania tych niekorzystnych zjawisk, oraz prowadzenie odpowiednich kontroli przez Komisję i audytów przez Trybunał Obrachunkowy.
(16) Zarządzaniem pomocą powinna zająć się Komisja przy konsultacjach ze strony Komitetu Ekonomiczno-Finansowego.
(17) Do celów przyjęcia niniejszej decyzji Traktat nie przewiduje innych uprawnień niż te, które są określone w art. 308,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
1.
Wspólnota udziela Kosowu wyjątkowej pomocy finansowej w postaci dotacji w kwocie do 50 mln EUR w celu poprawy sytuacji finansowej tego regionu, wsparcia procesu tworzenia trwałych struktur ekonomiczno-fiskalnych, umożliwienia kontynuacji i umocnienia istotnych funkcji administracyjnych oraz zaspokojenia zapotrzebowania na inwestycje publiczne.
2.
Pomocą finansową Wspólnoty zarządza Komisja przy konsultacjach ze strony Komitetu Ekonomiczno-Finansowego, czyniąc to w sposób zgodny z porozumieniami lub uzgodnieniami przyjętymi przez MFW i władze Kosowa.
3.
Pomoc finansowa Wspólnoty udostępniana jest na okres dwóch lat począwszy od pierwszego dnia po wejściu w życie protokołu ustaleń, o którym mowa w art. 2 ust. 1.
Jeżeli jednak wymagać tego będą okoliczności, Komisja może – po konsultacji z Komitetem Ekonomiczno-Finansowym – podjąć decyzję o przedłużeniu okresu dostępności pomocy maksymalnie o jeden rok.
Artykuł 2
1.
Komisja upoważniona jest do uzgodnienia z władzami Kosowa – po odbyciu konsultacji z Komitetem Ekonomiczno-Finansowym – założeń polityki gospodarczej oraz warunków finansowych, którym podlega pomoc, a które określone zostaną w protokole ustaleń.
Założenia te i warunki muszą być zgodne z porozumieniami lub uzgodnieniami, o których mowa w art. 1 ust. 2.
2.
Przed przystąpieniem do faktycznego wdrażania pomocy Wspólnoty Komisja monitoruje prawidłowość obiegu środków finansowych, procedur administracyjnych, a także wewnętrznych i zewnętrznych mechanizmów kontroli w Kosowie, które są istotne z punktu widzenia przedmiotowej pomocy makrofinansowej Wspólnoty.
3.
W regularnych odstępach czasu Komisja we współpracy z Komitetem Ekonomiczno-Finansowym oraz w koordynacji z MFW ocenia, czy polityka gospodarcza Kosowa w poszczególnych dziedzinach jest zgodna z celami pomocy, czy w sposób zadowalający realizowana jest uzgodniona polityka gospodarcza oraz przestrzegane są warunki finansowe.
Artykuł 3
1. Pomoc udostępniana jest Kosowu przez Komisję w dwóch lub, w razie potrzeby, trzech transzach. Pierwsza transza udostępniona zostanie po wejściu w życie protokołu ustaleń, o którym mowa w art. 2 ust. 1, oraz na podstawie zadowalającej oceny uzyskanej z monitorowania, o którym mowa w art. 2 ust. 2.
2. Drugą i wszelkie kolejne transze uruchamia się w przypadku stwierdzenia zadowalającego poziomu zgodności z założeniami polityki gospodarczej i warunkami finansowymi, o których mowa w art. 2 ust. 1, zadowalającego postępu na drodze ku spełnianiu warunków określonych w protokole ustaleń, o którym mowa w art. 2 ust. 1, jednak najwcześniej po upływie trzech miesięcy od uruchomienia poprzedniej transzy.
3.
Środki wypłacane są Ministerstwu Gospodarki i Finansów należącemu do PISG lub – po określeniu przyszłego statusu Kosowa – instytucji, która wyznaczona zostanie do przejęcia zadań i obowiązków tego ministerstwa, wyłącznie na pokrycie zapotrzebowania w zakresie finansowania budżetu Kosowa.
Artykuł 4
Wdrożenie pomocy następuje zgodnie z postanowieniami rozporządzenia finansowego (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [4] oraz przepisów wykonawczych do tego rozporządzenia.
Protokół ustaleń, o którym mowa w art. 2 ust. 1, przewiduje w szczególności podjęcie przez Kosowo stosownych środków w zakresie zapobiegania nadużyciom finansowym, korupcji oraz innych nieprawidłowości związanych z tą pomocą, a także zwalczania tych niekorzystnych zjawisk.
Protokół przewiduje także kontrole Komisji, w tym Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF), z prawem przeprowadzania inspekcji i kontroli na miejscu oraz audyty Trybunału Obrachunkowego i niezależnych audytorów przeprowadzane, w stosownych przypadkach, na miejscu.
Artykuł 5
Co najmniej raz w roku, przed dniem 15 września, Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie, które zawiera ocenę wykonania niniejszej decyzji za poprzedni rok.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 13 listopada 2006 r.
w sprawie zawarcia Protokołu zmieniającego Układ o stabilizacji i stowarzyszeniu pomiędzy Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chorwacji, z drugiej strony, dotyczącego kontyngentów taryfowych na cukier i produkty cukrownicze pochodzące z Chorwacji lub ze Wspólnoty
(2006/882/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 w powiązaniu z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,
uwzględniając projekt Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 28 lutego 2005 r. Rada upoważniła Komisję do podjęcia negocjacji z Republiką Chorwacji w celu wprowadzenia zmian do uregulowań preferencyjnych w zakresie przywozu do Wspólnoty cukru pochodzącego z Republiki Chorwacji w ramach Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu pomiędzy Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chorwacji, z drugiej strony [1], zatwierdzonego decyzją Rady i Komisji 2005/40/WE, Euratom [2].
(2) Komisja zakończyła negocjacje w sprawie Protokołu zmieniającego Układ o stabilizacji i stowarzyszeniu.
Należy zatem zatwierdzić ten Protokół.
(3) Komisja powinna przyjąć środki niezbędne do wprowadzenia w życie Protokołu zgodnie z taką samą procedurą jak w przypadku wprowadzania w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [3],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Protokół zmieniający Układ o stabilizacji i stowarzyszeniu pomiędzy Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chorwacji, z drugiej strony, dotyczący kontyngentów taryfowych na cukier i produkty cukrownicze pochodzące z Chorwacji lub ze Wspólnoty.
Tekst Protokołu jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszym upoważnia się Przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby lub osób uprawnionych do podpisania Protokołu w celu wyrażenia zgody Wspólnoty na to, aby Protokół był dla niej wiążący.
Artykuł 3
Komisja przyjmuje szczegółowe przepisy wykonawcze dla Protokołu zgodnie z procedurą określoną w art. 39 rozporządzenia (WE) nr 318/2006.
Decyzja Komisji
z dnia 5 grudnia 2006 r.
zmieniająca decyzję 2006/80/WE w odniesieniu do Słowenii
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 5797)
(Jedynie tekst w języku słoweńskim jest autentyczny)
(2006/883/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/102/EWG z dnia 27 listopada 1992 r. w sprawie identyfikacji i rejestracji zwierząt [1], w szczególności jej art. 3 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 92/102/EWG określa minimalne wymagania dotyczące identyfikacji i rejestracji zwierząt, bez uszczerbku dla bardziej szczegółowych reguł wspólnotowych, które mogą zostać ustanowione w celach zwalczenia lub opanowywania chorób.
(2) Zgodnie z art. 3 ust. 1 dyrektywy 92/102/EWG państwa członkowskie gwarantują, że właściwe władze posiadają aktualny wykaz wszystkich gospodarstw zajmujących się hodowlą zwierząt objętych tą dyrektywą, które położone są na jego terytorium.
(3) Artykuł 3 ust. 2 dyrektywy Rady 92/102/EWG przewiduje możliwość upoważnienia państw członkowskich do wyłączenia z wykazu przewidzianego w jej art. 3 ust. 1 osób fizycznych hodujących jedną świnię przeznaczoną na użytek własny lub do własnej konsumpcji, pod warunkiem że takie zwierzę zostanie poddane kontrolom ustanowionym we wspomnianej dyrektywie, przed jakimkolwiek jego przewozem.
(4) Decyzja Komisji 2006/80/WE [2] upoważnia niektóre państwa członkowskie do stosowania odstępstwa przewidzianego w art. 3 ust. 2 dyrektywy 92/102/EWG w odniesieniu do gospodarstw hodujących jedną świnię.
(5) Słowenia wniosła o upoważnienie przewidziane w art. 3 ust. 2 dyrektywy 92/102/EWG w odniesieniu do gospodarstw hodujących jedną świnię i dała odpowiednie gwarancje w odniesieniu do kontroli ustanowionych w tej dyrektywie.
(6) W rezultacie Słowenia powinna zostać upoważniona do stosowania tego odstępstwa.
(7) W związku z powyższym należy odpowiednio zmienić decyzję 2006/80/WE.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik do decyzji 2006/80/WE zastępuje się tekstem załącznika do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Słowenii.
Decyzja Komisji
z dnia 6 grudnia 2006 r.
określająca stanowisko Wspólnoty w odniesieniu do decyzji Wspólnego Komitetu, powołanego na mocy Umowy między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki o wzajemnym uznawaniu certyfikatów zgodności dla wyposażenia statków, ustanawiającej jego regulamin
(2006/884/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 2004/425/WE z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki o wzajemnym uznawaniu certyfikatów zgodności dla wyposażenia statków [1] (zwanej dalej "Umową"), w szczególności jej art. 3 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu przyjęcia stanowiska Wspólnoty Komisja zasięgnęła opinii specjalnego komitetu wyznaczonego przez Radę.
(2) Artykuł 7 ust. 2 Umowy stanowi, że Wspólny Komitet, powołany na mocy art. 7 Umowy, określa swój własny regulamin,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł
Stanowisko Wspólnoty Europejskiej w odniesieniu do decyzji Wspólnego Komitetu, powołanego na mocy art. 7 Umowy między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki o wzajemnym uznawaniu certyfikatów zgodności dla wyposażenia statków, ustanawiającej jego regulamin, zostanie przyjęte na podstawie projektu decyzji Wspólnego Komitetu, załączonego do niniejszej decyzji.
Decyzja Komisji
z dnia 6 grudnia 2006 r.
w sprawie udziału finansowego Wspólnoty na 2006 r. w wydatkach poniesionych przez Belgię i Niemcy w celu zwalczania organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 5894)
(Jedynie teksty w językach francuskim, niderlandzkim i niemieckim są autentyczne)
(2006/885/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzeniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie [1], w szczególności jej art. 23,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z dyrektywą 2000/29/WE wkład finansowy Wspólnoty może być przyznany państwom członkowskim na pokrycie wydatków związanych bezpośrednio z niezbędnymi środkami, które zostały podjęte lub są planowane do celów zwalczania szkodliwych organizmów wprowadzanych z państw trzecich lub z innych obszarów do Wspólnoty, w celu ich zlikwidowania lub, jeśli to niemożliwe, ich powstrzymania.
(2) Zarówno Belgia, jak i Niemcy ustanowiły program działań mający na celu zwalczenie organizmów szkodliwych dla roślin, wprowadzonych na ich terytoria.
Programy te określają cele, przeprowadzone działania, czas trwania oraz koszt.
Belgia i Niemcy wystąpiły z wnioskiem o przyznanie udziału finansowego Wspólnoty na rzecz tych programów w terminie wyznaczonym w dyrektywie 2000/29/WE i zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1040/2002 z dnia 14 czerwca 2002 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wprowadzenia w życie przepisów odnoszących się do przyznawania udziału finansowego Wspólnoty w zakresie kontroli fitosanitarnej oraz uchylającym rozporządzenie (WE) [2] nr 2051/97.
(3) Informacje techniczne udzielone przez Belgię i Niemcy umożliwiły Komisji dokładną i wszechstronną analizę sytuacji i wyciągnięcie wniosku, że warunki dla przyznania wkładu finansowego Wspólnoty, ustanowione w szczególności w art. 23 dyrektywy 2000/29/WE, zostały spełnione.
W związku z tym, właściwym jest przyznanie udziału finansowego Wspólnoty w celu pokrycia wydatków na wspomniane programy.
(4) Udział finansowy Wspólnoty może stanowić do 50 % wydatków kwalifikowalnych.
Jednakże zgodnie z art. 23 ust. 5 akapit trzeci dyrektywy, wskaźnik wkładu finansowego Wspólnoty na rzecz programu przedstawionego przez Belgię powinien zostać zmniejszony ponieważ programowi zgłoszonemu przez to państwo członkowskie został już przyznany wkład Wspólnoty na mocy decyzji Komisji 2004/772/WE [3] i 2005/789/WE [4].
(5) Zgodnie z art. 24 dyrektywy 2000/29/WE Komisja ustala, czy wprowadzenie szkodliwych organizmów zostało spowodowane nieodpowiednimi badaniami lub inspekcjami i podejmuje działania wymagane na podstawie przeprowadzonej weryfikacji.
(6) Zgodnie z art. 3 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r.
[5] w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, działania z zakresu ochrony fitosanitarnej mają być finansowane z Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji.
Do celów kontroli finansowej tych działań stosuje się art. 9, art. 36 i art. 37 powyżej wspomnianego rozporządzenia.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się przyznanie udziału finansowego Wspólnoty na rok 2006 w wydatkach poniesionych przez Belgię i Niemcy, bezpośrednio związanych z niezbędnymi działaniami, zgodnie z art. 23 ust. 2 dyrektywy 2000/29/WE, oraz podjętymi w celu zwalczenia organizmów objętych programami zwalczania, określonymi w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
1.
Całkowita kwota udziału finansowego, o którym mowa w art. 1, wynosi 101423 EUR.
2.
Całkowita kwota udziału finansowego Wspólnoty w przypadku każdego programu zwalczania jest wskazana w Załączniku.
Artykuł 3
Kwota udziału finansowego Wspólnoty określona w Załączniku zostanie wypłacona pod następującymi warunkami:
a) dostarczenie odpowiedniej dokumentacji potwierdzającej podjęte działania, zgodnie z przepisami określonymi w rozporządzeniu (WE) nr 1040/2002;
b) zainteresowane państwo członkowskie przedłoży Komisji wniosek o wypłatę udziału finansowego Wspólnoty, zgodnie z przepisami określonymi w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1040/2002.
Wypłata udziału finansowego Wspólnoty jest bez uszczerbku dla weryfikacji przeprowadzanej przez Komisję na mocy art. 24 dyrektywy 2000/29/WE.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Belgii oraz Republiki Federalnej Niemiec.
Decyzja Komisji
z dnia 6 grudnia 2006 r.
kończąca ponowne dochodzenie w sprawie absorpcji w odniesieniu do przywozu ręcznych wózków paletowych oraz ich zasadniczych części pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej
(2006/886/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (zwane dalej "rozporządzeniem podstawowym") [1], w szczególności jego art. 9 i art. 12,
po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. POSTĘPOWANIE
1.
Środki pierwotne
(1) W lipcu 2005 r. na mocy rozporządzenia (WE) nr 1174/2005 [2], Rada narzuciła ostateczne cła antydumpingowe ("środki pierwotne") na przywóz ręcznych wózków paletowych oraz ich zasadniczych części pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej ("ChRL").
Indywidualne stawki ceł antydumpingowych wynoszące od 7,6 % do 39,9 % zostały nałożone na współpracujących producentów eksportujących z ChRL.
Stawka mająca zastosowanie do przywozu pochodzącego ze wszystkich innych przedsiębiorstw wynosi 46,7 %.
2.
Wniosek w sprawie ponownego dochodzenia w sprawie absorpcji
(2) W dniu 15 lutego 2006 r. złożono, zgodnie z art. 12 rozporządzenia podstawowego, wniosek o wszczęcie ponownego dochodzenia dotyczącego pierwotnych środków.
Wniosek został złożony przez czterech dużych producentów wspólnotowych (BT Products AB, Franz Kahl GmbH, Bolzoni Auramo SpA i Pramac Lifter S.p.A.) reprezentujących znaczącą część, w tym przypadku ponad 70 %, ogólnej produkcji wspólnotowej ("wnioskodawcy").
(3) Wnioskodawcy przedstawili wystarczające dowody oparte na domniemaniu faktycznym wskazujące, że cło antydumpingowe nałożone na ręczne wózki paletowe oraz ich zasadnicze części pochodzące z ChRL nie doprowadziły do żadnych – lub wystarczających – zmian cen odsprzedaży lub dalszych cen sprzedaży we Wspólnocie, co wskazuje na zwiększenie dumpingu i zakłócenie oczekiwanego działania skutków naprawczych wynikających z obowiązujących środków.
3.
Ponowne dochodzenie w sprawie absorpcji
(4) W dniu 31 marca 2006 r. Komisja ogłosiła w zawiadomieniu, opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [3] wszczęcie ponownego dochodzenia na mocy art. 12 rozporządzenia podstawowego.
(5) Komisja oficjalnie poinformowała znanych jej zainteresowanych producentów/eksporterów, przedstawicieli kraju wywozu, importerów i użytkowników o wszczęciu ponownego dochodzenia.
Zainteresowanym stronom umożliwiono przedstawienie opinii na piśmie oraz złożenie wniosku o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
Komisja przesłała kwestionariusze do wszystkich znanych jej zainteresowanych stron.
(6) W odpowiedzi otrzymano dwa dostatecznie kompletne kwestionariusze od chińskich producentów eksportujących, tj: od Ningbo Ruyi Joint Stock Co.
Ltd. i od Zhejiang Noblelift Equipment Joint Stock Co.
Ltd.; obydwa te przedsiębiorstwa współpracowały również w pierwotnym dochodzeniu.
Inny producent eksportujący, Yale Industrial Products Co.
Ltd., dostarczył jedynie bardzo niekompletnych danych i z tego względu, po odpowiednim zawiadomieniu, został uznany za producenta niewspółpracującego zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego.
Dwóch innych producentów eksportujących, którzy współpracowali w pierwotnym dochodzeniu (Ningbo Liftstar Material Transport Equipment Factory i Ningbo Tailong Machinery Co.
Ltd.) nie dostarczyło żadnych informacji w ramach niniejszego ponownego dochodzenia w sprawie absorpcji.
(7) Ponadto ujawniło się dziewięciu importerów ręcznych wózków paletowych oraz ich zasadniczych części, z których pięciu współpracowało w wystarczającym stopniu w niniejszym ponownym dochodzeniu.
(8) Komisja zgromadziła i zweryfikowała wszelkie informacje uznane za niezbędne do celów ponownego dochodzenia.
Wizyty weryfikacyjne odbyły się w siedzibach następujących producentów eksportujących w ChRL:
- Ningbo Ruyi Joint Stock Co.
Ltd, Hangzhou i Ninghai, ChRL;
- Zhejiang Noblelift Equipment Joint Stock Co.
Ltd., Changxing, ChRL.
(9) Okres objęty ponownym dochodzeniem ("nowy OD") trwał od dnia 1 kwietnia 2005 r. do dnia 31 marca 2006 r.
Nowy OD został wykorzystany w celu określenia obecnego poziomu cen eksportowych oraz poziomu cen sprzedaży końcowym odbiorcom we Wspólnocie.
Aby ustalić czy ceny eksportowe i ceny odsprzedaży lub dalsze ceny sprzedaży we Wspólnocie zmieniły się wystarczająco, ceny stosowane podczas nowego OD zostały porównane z cenami stosowanymi podczas pierwotnego okresu objętego dochodzeniem ("pierwotny OD"), obejmującego okres od dnia 1 kwietnia 2003 r. do dnia 31 marca 2004 r.
B. PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM
(10) Produkt objęty postępowaniem jest taki sam jak w pierwotnym dochodzeniu, tj: wózki jezdniowe ręczne (paletowe), bez napędu własnego, używane do obsługi i podawania materiałów normalnie umieszczanych na paletach, oraz ich zasadnicze części, tzn. podwozie i mechanizmy hydrauliczne, pochodzące z ChRL ("produkt objęty postępowaniem"), normalnie zgłaszane w ramach kodów CN ex84279000 i ex84312000.
C. USTALENIA
(11) Celem niniejszego ponownego dochodzenia było ustalenie, czy od momentu nałożenia środków pierwotnych: i) ceny eksportowe zmniejszyły się czy też ii) nie wystąpiły lub wystąpiły niewystarczające zmiany cen odsprzedaży lub dalszych cen sprzedaży we Wspólnocie produktu objętego postępowaniem.
(12) Zgodnie z art. 12 rozporządzenia podstawowego umożliwiono importerom/użytkownikom i eksporterom/producentom przedstawienie dowodów uzasadniających spadek cen eksportowych i/lub brak zmian cen odsprzedaży oraz, w stosownych przypadkach, dalszych cen sprzedaży we Wspólnocie po nałożeniu środków ze względów innych niż absorpcja cła antydumpingowego.
1.
Spadek cen eksportowych
(13) Podczas nowego OD sprzedaż produktu objętego postępowaniem była dokonywana zarówno poprzez podmioty powiązane we Wspólnocie i ChRL, jak i bezpośrednio na rzecz niezależnych importerów i/lub dystrybutorów we Wspólnocie.
Zmiany cen eksportowych zostały ocenione poprzez porównanie, w odniesieniu do tych samych typów produktu i takich samych warunków dostawy, średniej ważonej ceny odnotowanej w nowym OD z ceną określoną podczas pierwotnego OD.
(14) Porównanie cen stosowanych w nowym OD przez dwa współpracujące przedsiębiorstwa z cenami stosowanymi w pierwotnym OD nie wykazało spadku średnich cen eksportowych produktu objętego postępowaniem.
2.
Zmiany cen odsprzedaży lub dalszych cen sprzedaży we Wspólnocie
(15) Zmiany cen odsprzedaży we Wspólnocie na poziomie importerów i/lub dystrybutorów zostały ocenione poprzez porównanie średniej ceny odsprzedaży, w odniesieniu do tych samych typów produktu i takich samych warunków dostawy, łącznie z cłem konwencyjnym i po dodaniu cła antydumpingowego, w pierwotnym OD ze średnimi cenami odsprzedaży określonymi w nowym OD.
W tym zakresie pięciu importerów, dokonujących znaczącej części przywozu produktu objętego postępowaniem do Wspólnoty podczas nowego OD, współpracowało i dostarczyło danych.
(16) Porównanie ich cen odsprzedaży w odniesieniu do badanych typów produktu wykazało, że ich ceny wzrosły o kwoty przekraczające wysokość cła antydumpingowego.
W tym kontekście zaznacza się, że nie było konieczne bardziej szczegółowe dochodzenie dotyczące zmniejszenia marży zysku współpracujących importerów podczas nowego OD w stosunku do pierwotnego OD, która w każdym razie pozostała znaczna w nowym OD.
(17) Nie były dostępne reprezentatywne dane dotyczące dalszych cen sprzedaży.
Jednakże, biorąc pod uwagę fakt, że ceny odsprzedaży stosowane przez importerów wobec niepowiązanych klientów uległy wystarczającej zmianie od momentu wprowadzenia środków antydumpingowych, uzasadnione było wyciagnięcie wniosku, że dalsze ceny sprzedaży stosowane przez tych klientów również uległy wystarczającej zmianie.
3.
Przedsiębiorstwa niewspółpracujące
(18) Biorąc pod uwagę fakt, że dwaj współpracujący w ramach niniejszego ponownego dochodzenia producenci eksportujący dokonali w nowym OD 85 % całkowitej wielkości wywozu produktu objętego postępowaniem do Wspólnoty, co stanowi wysoki poziom współpracy, ich ustalenia zostały uznane za reprezentatywne dla całego kraju wywozu.
W związku z powyższym nie odwoływano się do dostępnych faktów, w rozumieniu art. 18 rozporządzenia podstawowego, w odniesieniu do niewspółpracujących producentów eksportujących.
4.
Wnioski
(19) W wyniku niniejszego ponownego dochodzenia stwierdzono, iż nie można było ustalić absorpcji obowiązujących środków w rozumieniu art. 12 ust. 2 rozporządzenia podstawowego w odniesieniu do współpracujących producentów eksportujących, jako że nie ustalono spadku cen eksportowych ani niewystarczającej zmiany cen odsprzedaży i dalszych cen sprzedaży produktu objętego postępowaniem.
(20) Stawka cła dla niewspółpracujących producentów eksportujących powinna pozostać na niezmienionym poziomie ze względów przedstawionych powyżej w motywie (18).
(21) W związku z powyższym należy zakończyć niniejsze ponowne dochodzenie w sprawie absorpcji.
(22) Zainteresowane strony zostały poinformowane o istotnych faktach i okolicznościach, na podstawie których Komisja postanowiła zakończyć niniejsze ponowne dochodzenie, i miały możliwość przedstawienia swoich uwag.
Nie otrzymano żadnych istotnych uwag,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł
Ponowne dochodzenie przeprowadzone zgodnie z art. 12 rozporządzenia (WE) nr 384/96 dotyczące środków antydumpingowych mających zastosowanie do przywozu ręcznych wózków paletowych oraz ich zasadniczych części z Chińskiej Republiki Ludowej zostaje niniejszym zakończone.
Decyzja Komisji
z dnia 4 grudnia 2006 r.
dotycząca zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej Umowy ramowej w sprawie wielostronnego środowiskowego programu jądrowego w Federacji Rosyjskiej oraz Protokołu w sprawie roszczeń, procedur prawnych i odszkodowań do Umowy ramowej w sprawie wielostronnego środowiskowego programu jądrowego w Federacji Rosyjskiej
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 5219)
(2006/890/Euratom)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 101 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z dyrektywami przyjętymi przez Radę decyzją z dnia 10 kwietnia 2000 r. Komisja uczestniczyła w negocjacjach z Federacją Rosyjską w sprawie wielostronnego środowiskowego programu jądrowego w Federacji Rosyjskiej oraz Protokołu w sprawie roszczeń, procedur prawnych i odszkodowań.
(2) Umowa ramowa w sprawie wielostronnego środowiskowego programu jądrowego w Federacji Rosyjskiej (MNEPR) oraz Protokół w sprawie roszczeń, procedur prawnych i odszkodowań do Umowy ramowej w sprawie wielostronnego środowiskowego programu jądrowego w Federacji Rosyjskiej (MNEPR) zostały podpisane w Sztokholmie w dniu 21 maja 2003 r.
(3) Umowa ramowa została podpisana przez Wspólnotę Europejską, Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, Norwegię, Szwecję, Danię, Finlandię, Belgię, Francję, Niemcy, Zjednoczone Królestwo, Niderlandy i Rosję.
(4) Umowa ramowa w sprawie wielostronnego środowiskowego programu jądrowego w Federacji Rosyjskiej (MNEPR) ustanawia wielostronne ramy prawne dla projektów związanych z problematyką jądrową, realizowanych przez kraje zachodnie w północno-zachodniej Rosji, podczas gdy Protokół w sprawie roszczeń, procedur prawnych i odszkodowań ma na celu uregulowanie kwestii odpowiedzialności wynikającej z działań podjętych w tym kontekście.
(5) Wielostronny środowiskowy program jądrowy w Federacji Rosyjskiej (MNEPR) ma na celu ułatwianie realizacji projektów prowadzących do rozwiązywania problemów związanych z odpadami promieniotwórczymi i wypalonym paliwem jądrowym oraz z wycofywaniem z eksploatacji okrętów podwodnych i lodołamaczy o napędzie atomowym w Federacji Rosyjskiej.
Program ten początkowo koncentruje się na regionie północno-zachodnim, ale umowa ramowa przewiduje, że wielostronny środowiskowy program jądrowy w Federacji Rosyjskiej (MNEPR) może dotyczyć także projektów lub innych form współpracy w pozostałych obszarach sektora energii atomowej, w tym w dziedzinie bezpieczeństwa jądrowego, jeśli zainteresowane strony przyjmą odpowiednie uzgodnienia.
(6) Obowiązujący obecnie dwustronny protokół ustaleń podpisany w 1995 r. pomiędzy Komisją Europejską w imieniu Wspólnot a Federacją Rosyjską, dotyczący realizacji programów pomocy technicznej w dziedzinie bezpieczeństwa jądrowego i kwestii odpowiedzialności za szkody związane z energią jądrową, nie ma zastosowania w przypadku projektów realizowanych w ramach nowego instrumentu współpracy w dziedzinie bezpieczeństwa jądrowego.
(7) Wszystkie państwa członkowskie UE, które podpisały umowę ramową, złożyły już dokumenty ratyfikacyjne u depozytariuszy; jako ostatnie dokonało tego Zjednoczone Królestwo, które ratyfikowało umowę ramową w kwietniu 2006 r.
(8) Europejska Wspólnota Energii Atomowej może teraz zawrzeć umowę ramową w sprawie wielostronnego środowiskowego programu jądrowego w Federacji Rosyjskiej (MNEPR),
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł
1.
Umowa ramowa w sprawie wielostronnego środowiskowego programu jądrowego w Federacji Rosyjskiej oraz Protokół w sprawie roszczeń, procedur prawnych i odszkodowań do Umowy ramowej w sprawie wielostronnego środowiskowego programu jądrowego w Federacji Rosyjskiej zostają niniejszym zawarte w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej.
2.
Teksty umowy ramowej i protokołu są dołączone do niniejszej decyzji.
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 4 grudnia 2006 r.
w sprawie korzystania przez emitentów papierów wartościowych z krajów trzecich z informacji przygotowanych zgodnie z międzynarodowymi standardami rachunkowości
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 5804)
(2006/891/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2004/109/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie harmonizacji wymogów dotyczących przejrzystości informacji o emitentach, których papiery wartościowe dopuszczane są do obrotu na rynku regulowanym, oraz zmieniającą dyrektywę 2001/34/WE [1], w szczególności jej art. 23 ust. 4 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 lipca 2002 r. w sprawie stosowania międzynarodowych standardów rachunkowości [2] nakazuje spółkom podlegającym ustawodawstwu państwa członkowskiego, których papiery wartościowe są dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym w którymkolwiek z państw członkowskich, sporządzanie za każdy rok finansowy zaczynający się dnia 1 stycznia 2005 r. lub później, skonsolidowanych sprawozdań finansowych zgodnie z przyjętymi międzynarodowymi standardami rachunkowości, zwanymi obecnie powszechnie międzynarodowymi standardami sprawozdawczości finansowej (IFRS).
(2) Artykuł 4 dyrektywy 2004/109/WE stanowi, że w przypadku gdy od emitenta wymaga się sporządzania skonsolidowanych sprawozdań finansowych, zbadane sprawozdania finansowe zawierają takie sprawozdania skonsolidowane sporządzone zgodnie z międzynarodowymi standardami sprawozdawczości finansowej przyjętymi na mocy art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1606/2002.
Podobnie art. 5 dyrektywy 2004/109/WE, dotyczący półrocznych sprawozdań finansowych, stanowi, że w przypadku emitentów zobowiązanych do przygotowywania skonsolidowanych sprawozdań finansowych skrócony zbiór sprawozdań finansowych sporządza się w sposób zgodny z tymi standardami.
Wymogi te mają zastosowanie do wszystkich emitentów, których papiery wartościowe są dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym, bez względu na to, czy ich statutowa siedziba znajduje się we Wspólnocie, czy w kraju trzecim.
(3) Jednocześnie art. 23 ust. 1 dyrektywy 2004/109/WE zezwala właściwemu organowi macierzystego państwa członkowskiego na zwolnienie emitenta z kraju trzeciego z obowiązku spełnienia niektórych wymogów dyrektywy, w tym wymogów art. 4 i 5 dotyczących rocznych i półrocznych sprawozdań finansowych, pod warunkiem że w przepisach prawa danego kraju trzeciego określono analogiczne wymogi lub emitent ten spełnia wymogi określone w przepisach prawa kraju trzeciego, które właściwy organ macierzystego państwa członkowskiego uznaje za równoważne. Ponadto art. 23 ust. 2 dyrektywy 2004/109/WE ustanawia przejściowe zwolnienie dla emitentów, których statutowa siedziba znajduje się w kraju trzecim. Emitenci tacy są zwolnieni z obowiązku sporządzania sprawozdań finansowych w sposób zgodny z art. 4 lub art. 5 tej dyrektywy przed rozpoczęciem roku finansowego, którego początek przypada w dniu 1 stycznia 2007 r. lub później, pod warunkiem że te sprawozdania finansowe są sporządzane w sposób zgodny z międzynarodowymi standardami, o których mowa w art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1606/2002.
(4) Od czasu przyjęcia rozporządzenia (WE) nr 1606/2002 wiele państw bezpośrednio przejęło międzynarodowe standardy sprawozdawczości finansowej do swoich krajowych standardów rachunkowości.
Stanowi to wyraźny dowód na osiągnięcie jednego z celów tego rozporządzenia, jakim jest sprzyjanie coraz większej harmonizacji standardów sprawozdawczości finansowej, prowadzącej do międzynarodowej akceptacji IFRS jako rzeczywiście światowych standardów.
W związku z tym właściwe jest, aby emitenci z krajów trzecich byli zwolnieni z określonego w art. 4 i art. 5 dyrektywy 2004/109/WE obowiązku sporządzania rocznych i półrocznych sprawozdań finansowych zgodnie z międzynarodowymi standardami sprawozdawczości finansowej, jeżeli sprawozdania te są sporządzane zgodnie z krajowymi standardami rachunkowości i jeżeli zgodnie z MSR 1 "Prezentacja sprawozdań finansowych" zawierają one jednoznaczną i bezwarunkową deklarację zgodności z IFRS.
(5) Powołany decyzją Komisji 2001/527/WE [3] Komitet Europejskich Regulatorów Rynku Papierów Wartościowych (CESR) w swojej opinii wydanej w czerwcu 2005 r. uznał, że krajowe standardy rachunkowości (tzw. GAAP – Generally Accepted Accounting Principles) obowiązujące w Kanadzie, Japonii i Stanach Zjednoczonych, w każdym przypadku rozpatrywane jako całość, są równoważne z międzynarodowymi standardami sprawozdawczości finansowej przyjętymi na mocy art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1606/2002, pod warunkiem ujawniania dodatkowych informacji, a w niektórych przypadkach składania uzupełniających sprawozdań finansowych.
(6) W styczniu 2005 r. Japońska Rada Standardów Rachunkowości oraz Rada Międzynarodowych Standardów Rachunkowości (IASB) ogłosiły zawarcie porozumienia w sprawie realizacji wspólnego projektu mającego na celu zmniejszenie różnic pomiędzy międzynarodowymi standardami sprawozdawczości finansowej a japońskimi standardami rachunkowości, a w marcu 2005 r. rozpoczęły realizację wspólnego programu prac zmierzających do harmonizacji japońskich standardów rachunkowości z międzynarodowymi standardami sprawozdawczości finansowej.
W styczniu 2006 r. Kanadyjska Rada Standardów Rachunkowości publicznie zadeklarowała zamiar przejścia na jeden zbiór akceptowanych na całym świecie wysokiej jakości standardów dla spółek publicznych i stwierdziła, że cel ten najlepiej osiągnąć poprzez harmonizację kanadyjskich standardów rachunkowości z międzynarodowymi standardami sprawozdawczości finansowej w ciągu pięciu lat.
W lutym 2006 r. Rada Międzynarodowych Standardów Rachunkowości oraz amerykańska Rada Standardów Rachunkowości Finansowej (FASB) opublikowały protokół ustaleń, w którym nakreślono program prac na rzecz harmonizacji amerykańskich standardów rachunkowości z międzynarodowymi standardami sprawozdawczości finansowej celem spełnienia jednego z warunków amerykańskiej Komisji Papierów Wartościowych i Giełd (SEC), które muszą zostać spełnione, zanim najpóźniej w roku 2009 zniesie ona wymóg uzgadniania sprawozdań finansowych, nałożony na zarejestrowanych w niej zagranicznych emitentów stosujących międzynarodowe standardy sprawozdawczości finansowej.
(7) Ważne jest jednak zachowanie jakości opartej na zasadach sprawozdawczości finansowej według IFRS, spójne wprowadzanie w życie międzynarodowych standardów rachunkowości, zagwarantowanie odpowiedniej pewności prawnej spółkom i inwestorom oraz oferowanie spółkom z UE równego traktowania sprawozdań finansowych na arenie międzynarodowej.
Przyszła ocena równoważności powinna opierać się na szczegółowej i obiektywnej analizie technicznej różnic pomiędzy międzynarodowymi standardami sprawozdawczości finansowej a standardami rachunkowości obowiązującymi w krajach trzecich, a także na porównaniu rzeczywistego wdrożenia standardów rachunkowości z międzynarodowymi standardami sprawozdawczości finansowej.
Przed podjęciem jakiejkolwiek decyzji na temat równoważności należy dokładnie zbadać postępy procesu harmonizacji.
(8) W świetle starań na rzecz harmonizacji z IFRS podejmowanych przez podmioty stanowiące krajowe standardy rachunkowości w Kanadzie, Japonii i Stanach Zjednoczonych należy zezwolić emitentom z krajów trzecich na sporządzanie rocznych i półrocznych sprawozdań finansowych zgodnie ze standardami rachunkowości obowiązującymi w Kanadzie, Japonii lub Stanach Zjednoczonych w przejściowym okresie dwóch lat, w ciągu których podmioty stanowiące standardy i właściwe organy nadzoru prowadzić będą dialog, proces harmonizacji będzie kontynuowany, a sprawozdanie z postępów zostanie ukończone.
(9) Aczkolwiek wiele państw bezpośrednio przejęło międzynarodowe standardy sprawozdawczości finansowej do swoich krajowych standardów rachunkowości, inne państwa stopniowo harmonizują krajowe standardy rachunkowości z międzynarodowymi standardami.
W związku z tym należy również, na okres przejściowy wynoszący maksymalnie dwa lata, zezwolić emitentom z takich krajów trzecich na dalsze sporządzanie swoich rocznych i półrocznych sprawozdań finansowych zgodnie z krajowymi standardami rachunkowości, które są harmonizowane z międzynarodowymi standardami sprawozdawczości finansowej, pod warunkiem że właściwy organ krajowy publicznie podjął odpowiednie zobowiązanie i ustanowił program prac.
W celu zagwarantowania, że to zwolnienie jest możliwe wyłącznie w przypadku spełnienia powyższych warunków, emitent z kraju trzeciego powinien być zobowiązany do przedstawienia właściwemu organowi dowodów świadczących o tym, że organ krajowy złożył publiczne oświadczenie i ustanowił program prac.
W celu zapewnienia spójności we Wspólnocie Komitet Europejskich Regulatorów Rynku Papierów Wartościowych powinien koordynować ocenę właściwych organów w zakresie spełniania wyżej wymienionych warunków w odniesieniu do standardów rachunkowości w poszczególnych krajach.
(10) W ciągu tego dwuletniego okresu Komisja powinna nie tylko prowadzić dialog z właściwymi organami krajów trzecich, ale również uważnie śledzić postępy harmonizacji międzynarodowych standardów sprawozdawczości finansowej i standardów rachunkowości Kanady, Japonii, Stanów Zjednoczonych i innych krajów trzecich, które ustanowiły program harmonizacji, tak aby mogła ona podjąć decyzję dotyczącą równoważności co najmniej sześć miesięcy przed dniem 1 stycznia 2009 r.
Ponadto Komisja będzie śledzić postępy dokonywane przez właściwe organy krajów trzecich w pracach nad wyeliminowaniem wszelkich wymogów dla emitentów wspólnotowych aktywnych na rynkach finansowych kraju trzeciego dotyczących uzgadniania sprawozdań finansowych sporządzonych zgodnie z międzynarodowymi standardami sprawozdawczości finansowej.
Na koniec dodatkowego okresu przejściowego Komisja podejmie decyzję, na mocy której emitenci wspólnotowi i spoza Wspólnoty traktowani są na równych zasadach.
(11) Komisja powinna systematycznie informować Europejski Komitet Papierów Wartościowych oraz Parlament Europejski o postępach dokonanych na rzecz eliminacji wymogów uzgadniania i w procesie harmonizacji. W związku z tym do dnia 1 kwietnia 2007 r.
Komisja złoży Europejskiemu Komitetowi Papierów Wartościowych i Parlamentowi Europejskiemu sprawozdanie dotyczące harmonogramu w zakresie harmonizacji przewidzianego przez krajowe organy ds. rachunkowości w Kanadzie, Japonii i Stanach Zjednoczonych.
Ponadto do dnia 1 kwietnia 2008 r. i po konsultacjach z Komitetem Europejskich Regulatorów Rynku Papierów Wartościowych Komisja powinna złożyć Europejskiemu Komitetowi Papierów Wartościowych i Parlamentowi Europejskiemu sprawozdanie dotyczące oceny standardów rachunkowości krajów trzecich stosowanych przez emitentów, którzy nie są zobowiązani do sporządzania rocznych i półrocznych sprawozdań finansowych zgodnie z międzynarodowymi standardami sprawozdawczości finansowej w okresie poprzedzającym lata finansowe rozpoczynające się dnia 1 stycznia 2009 r. lub później.
Ponadto przed dniem 1 stycznia 2008 r. i po odpowiednich konsultacjach z Komitetem Europejskich Regulatorów Rynku Papierów Wartościowych Komisja powinna zapewnić ustalenie definicji równoważności stosowanej do określania równoważności standardów rachunkowości krajów trzecich, na podstawie utworzonego w tym celu mechanizmu określania równoważności.
(12) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Europejskiego Komitetu Papierów Wartościowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W okresie poprzedzającym lata finansowe rozpoczynające się w dniu 1 stycznia 2009 r. lub później emitent, którego statutowa siedziba znajduje się w kraju trzecim, może sporządzać swoje roczne skonsolidowane sprawozdania finansowe i półroczne skonsolidowane sprawozdania finansowe zgodnie ze standardami rachunkowości kraju trzeciego, pod warunkiem spełnienia jednego z następujących warunków:
a) informacja dodatkowa do sprawozdań finansowych zawieraja jednoznaczną i bezwarunkową deklarację zgodności z międzynarodowymi standardami sprawozdawczości finansowej zgodnie z MSR 1 "Prezentacja sprawozdań finansowych";
b) sprawozdania finansowe są sporządzane zgodnie ze standardami rachunkowości obowiązującymi w Kanadzie, Japonii lub Stanach Zjednoczonych Ameryki;
c) sprawozdania finansowe są sporządzane zgodnie ze standardami rachunkowości obowiązującymi w kraju trzecim innym niż Kanada, Japonia lub Stany Zjednoczone Ameryki, przy spełnieniu następujących warunków:
i) organ kraju trzeciego odpowiedzialny za dane krajowe standardy rachunkowości podjął przed rozpoczęciem roku finansowego, do którego odnosi się sprawozdanie finansowe, publiczne zobowiązanie do zharmonizowania tych standardów z międzynarodowymi standardami sprawozdawczości finansowej;
ii) organ ten ustanowił program prac, który wskazuje na zamiar dokonania postępów w harmonizacji do dnia 31 grudnia 2008 r.; oraz
iii) emitent przedstawia właściwemu organowi dowody świadczące o spełnieniu warunków określonych w pkt i) oraz ii).
Artykuł 2
1.
Do dnia 1 kwietnia 2007 r. Komisja złoży Europejskiemu Komitetowi Papierów Wartościowych i Parlamentowi Europejskiemu pierwsze sprawozdanie dotyczące harmonogramu prac organów odpowiedzialnych za krajowe standardy rachunkowości w Stanach Zjednoczonych, Japonii i Kanadzie w zakresie harmonizacji międzynarodowych standardów sprawozdawczości finansowej i standardów rachunkowości obowiązujących w tych państwach.
2.
Komisja dokładnie monitoruje postępy harmonizacji międzynarodowych standardów sprawozdawczości finansowej i standardów rachunkowości Kanady, Japonii i Stanów Zjednoczonych oraz postęp w zakresie eliminacji wymogów uzgadniania, które mają zastosowanie do emitentów wspólnotowych w tych państwach, oraz systematycznie informuje Europejski Komitet Papierów Wartościowych i Parlament Europejski o tych postępach.
W szczególności Komisja bezzwłocznie informuje Europejski Komitet Papierów Wartościowych i Parlament Europejski, jeżeli ten proces nie przebiega w sposób zadowalający.
3.
Komisja informuje również systematycznie Europejski Komitet Papierów Wartościowych i Parlament Europejski o przebiegu dyskusji na temat regulacji prawnych i postępie w zakresie harmonizacji międzynarodowych standardów sprawozdawczości finansowej i standardów rachunkowości krajów trzecich określonych w art. 1 lit. c) oraz o postępach dokonanych w zakresie eliminacji wszelkich wymogów uzgadniania.
W szczególności Komisja bezzwłocznie informuje Europejski Komitet Papierów Wartościowych i Parlament Europejski, jeżeli ten proces nie przebiega w sposób zadowalający.
4.
Oprócz spełnienia obowiązków określonych w ust. 2 i 3, Komisja prowadzi regularny dialog z organami krajów trzecich i najpóźniej do dnia 1 kwietnia 2008 r. przedstawi Europejskiemu Komitetowi Papierów Wartościowych i Parlamentowi Europejskiemu sprawozdanie dotyczące postępów harmonizacji i postępów dokonanych na rzecz eliminacji wszelkich wymogów uzgadniania, które mają zastosowanie do emitentów wspólnotowych na mocy przepisów kraju trzeciego, określonego w art. 1 lit. b) lub c).
Komisja może zwrócić się do osoby trzeciej o opracowanie sprawozdania lub nałożyć na osobę trzecią obowiązek jego sporządzenia.
5.
Przynajmniej na sześć miesięcy przed dniem 1 stycznia 2009 r. Komisja dokona ustalenia równoważności standardów rachunkowości krajów trzecich, zgodnie z definicją równoważności i mechanizmem określania równoważności, który zostanie utworzony do dnia 1 stycznia 2008 r. zgodnie z procedurą określoną w art. 27 ust. 2 dyrektywy 2004/109/WE.
W związku z wykonaniem przepisów niniejszego ustępu Komisja zasięga najpierw opinii Komitetu Europejskich Regulatorów Rynku Papierów Wartościowych na temat adekwatności definicji równoważności, mechanizmu określania równoważności i ustalania równoważności.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 5 grudnia 2006 r.
zmieniająca decyzje 2006/7/WE, 2006/265/WE i 2006/533/WE w odniesieniu do przedłużenia ich okresów stosowania
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 5860)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/892/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej zwierząt wprowadzanych na rynek Wspólnoty z państw trzecich i zmieniającą dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [1], w szczególności jej art. 18 ust. 7,
uwzględniając dyrektywę Rady 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [2], w szczególności jej art. 22 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Z uwagi na pojawienie się ogniska grypy ptaków, wywołanej wysoce zjadliwym szczepem wirusa H5N1, w południowo-wschodniej Azji w grudniu 2003 r., Komisja przyjęła szereg środków ochronnych w odniesieniu do grypy ptaków.
Środki te obejmowały w szczególności decyzję Komisji 2006/7/WE z dnia 9 stycznia 2006 r. dotyczącą niektórych środków ochronnych w odniesieniu do przywozu piór z niektórych państw trzecich [3], decyzję Komisji 2006/265/WE z dnia 31 marca 2006 r. dotyczącą niektórych środków ochronnych w odniesieniu do podejrzenia wystąpienia wysoce zjadliwej grypy ptaków w Szwajcarii [4] oraz decyzję Komisji 2006/533/WE z dnia 28 lipca 2006 r. dotyczącą niektórych tymczasowych środków ochronnych w odniesieniu do wystąpienia wysoce zjadliwej grypy ptaków w Chorwacji [5].
(2) Od czasu przyjęcia decyzji 2006/7/WE Komisja poddała weryfikacji istniejące stałe środki wspólnotowe dotyczące przywozu piór, w szczególności stosowne przepisy dotyczące wymagań przywozowych dla piór nieprzetworzonych, określone w rozdziale VIII załącznika VIII do rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi [6].
Procedura legislacyjna nie została jednak zakończona.
(3) Decyzje 2006/7/WE, 2006/265/WE i 2006/533/WE mają zastosowanie do dnia 31 grudnia 2006 r.
Jednakże ogniska występowania azjatyckiego szczepu wirusa grypy ptaków nadal występują w krajach trzecich i zagrożenie dla Wspólnoty nie uległo zmniejszeniu, właściwe jest zatem przedłużenie stosowania tych decyzji do dnia 30 czerwca 2007 r.
(4) Decyzje Komisji 2006/115/WE [7] i 2006/135/WE [8] zostały uchylone i zastąpione decyzjami Komisji 2006/563/WE [9] i 2006/415/WE [10].
Chorwacja i Szwajcaria poinformowały Komisję, że właściwe organy w tych krajach stosują obecnie środki ochronne równoważne środkom stosowanym przez właściwe organy państw członkowskich, jak określono w decyzjach 2006/563/WE i 2006/415/WE.
Odesłania do decyzji 2006/265/WE i 2006/533/WE należy zatem uaktualnić.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzje 2006/7/WE, 2006/265/WE i 2006/533/WE.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodnae z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W art. 4 decyzji 2006/7/WE datę " 31 grudnia 2006 r." zastępuje się datą " 30 czerwca 2007 r.".
Artykuł 2
W decyzji 2006/265/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 3 datę " 31 grudnia 2006 r." zastępuje się datą " 30 czerwca 2007 r.";
2) załącznik zastępuje się załącznikiem I do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
W decyzji 2006/533/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 5 datę " 31 grudnia 2006 r." zastępuje się datą " 30 czerwca 2007 r.";
2) załącznik zastępuje się załącznikiem II do niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Państwa członkowskie podejmują natychmiastowe środki w celu zastosowania się do niniejszej decyzji, a następnie podają je do wiadomości publicznej.
Niezwłocznie informują o tym Komisję.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 5 grudnia 2006 r.
dotycząca wycofania odniesienia do normy EN 10080:2005 "Stal do zbrojenia betonu – Spajalna stal zbrojeniowa – Postanowienia ogólne" zgodnie z dyrektywą Rady 89/106/EWG
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 5869)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/893/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych [1], w szczególności jej art. 5 ust. 1,
uwzględniając opinię Komitetu Naukowego ds. Budownictwa,
uwzględniając opinię Stałego Komitetu powołanego na mocy art. 5 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Norma EN 10080:2005 "Stal do zbrojenia betonu – Spajalna stal zbrojeniowa – Postanowienia ogólne" została ustanowiona przez Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN) w dniu 21 kwietnia 2005 r.
Zgodnie z art. 7 ust. 3 dyrektywy 89/106/EWG odniesienie do tej normy zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej po raz pierwszy dnia 14 grudnia 2005 r.
[3] i ponownie dnia 8 czerwca 2006 r. [4].
(2) Włochy oraz Komisja wniosły formalny sprzeciw w odniesieniu do normy EN 10080:2005.
(3) Formalny sprzeciw Włoch został wniesiony na podstawie niespełniania przez normę EN 10080:2005 zasadniczego wymogu nośności i stateczności określonych w załączniku I do dyrektywy 89/106/EWG, z uwagi na brak wyraźnego rozróżnienia pomiędzy przeznaczeniem stali zbrojeniowych – a mianowicie stali zbrojeniowej o szczególnej wytrzymałości wymaganej do zastosowań na terenach sejsmicznych, co we Włoszech stanowi istotne i prawnie uregulowane zagadnienie z dziedziny bezpieczeństwa prac.
(4) Formalny sprzeciw Komisji został wniesiony z uwagi na fakt, iż załącznik ZA do normy EN 10080:2005 przewiduje określenie cech wytrzymałości według klas technicznych, podczas gdy sama norma nie określa ani klas technicznych, ani odpowiadających im cech wytrzymałości technicznej.
(5) W świetle wyników badania zastrzeżeń zgłoszonych w stosunku do odniesienia do normy EN 10080:2005 "Stal do zbrojenia betonu – Spajalna stal zbrojeniowa – Postanowienia ogólne" owo odniesienie do normy EN 10080:2005 powinno zostać usunięte z wykazu zharmonizowanych norm zawartego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, a co za tym idzie, zgodność z właściwymi normami krajowymi transponującymi normę zharmonizowaną EN 10080:2005 nie pociąga za sobą domniemania zdatności do użytku ani zgodności z odpowiednimi przepisami dyrektywy 89/106/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Normę EN 10080:2005 "Stal do zbrojenia betonu – Spajalna stal zbrojeniowa – Postanowienia ogólne" wycofuje się z wykazu zharmonizowanych norm opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 2
Decyzja Komisji
z dnia 17 grudnia 2002 r.
w sprawie postępowania na podstawie art 65 Traktatu EWWiS prowadzonego przeciwko Alfa Acciai S.p.A., Feralpi Siderurgica S.p.A., Ferriere Nord S.p.A., IRO Industrie Riunite Odolesi S.p.A., Leali S.p.A., Acciaierie e Ferriere Leali Luigi S.p.A. w likwidacji, Lucchini S.p.A., Siderpotenza S.p.A., Riva Acciaio S.p.A., Valsabbia Investimenti S.p.A., Ferriera Valsabbia S.p.A. oraz zrzeszeniu przedsiębiorców Federacciai, Federacji Hut Włoskich
(sprawa C.37.956 – Pręty zbrojeniowe okrągłe)
(notyfikowana jako dokument nr C(2002) 5807)
(2006/894/WE)
(Wyłącznie włoska wersja językowa jest autentyczna) W dniu 17 grudnia 2002 r.
Komisja przyjęła decyzję w sprawie postępowania wszczętego na podstawie artykułu 65 traktatu EWWiS.
Zgodnie z art.. 30 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzania w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu [1], w niniejszym obwieszczeniu Komisja publikuje tożsamość zainteresowanych stron oraz główną treść decyzji, w tym także informację o nałożonych karach, uwzględniając uzasadniony interes przedsiębiorstw w zakresie ochrony tajemnicy handlowej.
Jawna wersja pełnej treści decyzji dostępna jest w języku oryginału oraz w językach roboczych Komisji na stronie internetowej Dyrekcji Generalnej ds. Konkurencji, pod następującym adresem: http://europa.eu.int/comm/competition/index_en.html.
I. OPIS NARUSZENIA
Adresaci i charakter naruszenia
(1) Adresatami decyzji są: Alfa Acciai S.p.A., Feralpi Siderurgica S.p.A., Ferriere Nord S.p.A, IRO Industrie Riunite Odolesi S.p.A., Leali S.p.A., Acciaierie e Ferriere Leali Luigi S.p.A. w likwidacji, Lucchini S.p.A., Siderpotenza S.p.A., Riva Acciaio S.p.A., Valsabbia Investimenti S.p.A. , Ferriera Valsabbia S.p.A. oraz zrzeszenie przedsiębiorców Federacciai, Federacja Hut Włoskich.
(2) Adresaci uczestniczyli w jednym, złożonym i trwającym dłuższy czas czynie naruszenia przepisów artykułu 65, ust. 1, traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Węgla i Stali (w dalszej części zwanego "traktatem"), polegającym na i skutkującym uzgadnianiem cen, w zależności od którego dopuszczano się także ograniczania oraz kontroli wielkości produkcji i sprzedaży na włoskim rynku prętów zbrojeniowych okrągłych w kręgach i prostych.
Ustalenie odpowiedzialności
(3) Jeżeli chodzi o adresata, spółkę Alfa Acciai S.p.A, jest ona przedsiębiorstwem, któremu należy przypisywać odpowiedzialność nie tylko za działania Alfa Acciai S.p.A., ale także za działania Acciaieria Megara S.p.A. (od 1996r.), Alfa Acciai S.R.L. (przed 1996 r.) oraz Acciaierie di Sicilia S.p.A..
(4) Jeżeli chodzi o adresata, spółkę Feralpi Siderurgica S.p.A., jest ona przedsiębiorstwem, któremu należy przypisywać odpowiedzialność nie tylko za działania obecnej Feralpi Siderurgica S.p.A., ale także za działania Feralpi Siderurgica S.R.L. (od 1990 r.) oraz poprzedniej Feralpi Siderurgica S.p.A..
(5) Jeżeli chodzi o adresatów, spółki Leali S.p.A. i Acciaierie e Ferriere Leali Luigi S.p.A. w likwidacji, są one przedsiębiorstwami, którym należy przypisywać odpowiedzialność nie tylko za działania Leali S.p.A. oraz Acciaierie e Ferriere Leali Luigi S.p.A. w likwidacji, ale także za działania Acciaierie e Ferriere Leali Luigi S.p.A. (do listopada 1998 r.), której to spółki są następcami prawnymi.
Po tej dacie Leali S.p.A. jest jedynym podmiotem odpowiedzialnym za zakwestionowane działania.
(6) Jeżeli chodzi o adresatów, spółki Lucchini S.p.A. i Siderpotenza S.p.A., są one przedsiębiorstwami, którym należy przypisywać odpowiedzialność nie tylko za działania Lucchini S.p.A. i della Siderpotenza S.p.A., ale także za działania przedsiębiorstwa wspólnego Siderpotenza S.p.A. (do 1991 r.) oraz Lucchini Siderurgica S.p.A.(do końca 1997 r.).
(7) Jeżeli chodzi o adresata, spółkę Riva S.p.A., jest ona utożsamiana z przedsiębiorstwem, któremu należy przypisywać odpowiedzialność nie tylko za działania Riva S.p.A., ale także za działania Fire Finanziaria S.p.A., Riva Prodotti Siderurgici S.p.A., Acciaierie e Ferriere di Galtarossa S.p.A. oraz Acciaierie del Tanaro S.p.A..
(8) Jeżeli chodzi o adresatów, spółki Valsabbia Investimenti S.p.A. i Ferriera Valsabbia S.p.A., są one przedsiębiorstwami, którym należy przypisywać odpowiedzialność nie tylko za działania Valsabbia Investimenti S.p.A. i Ferriera Valsabbia S.p.A., ale także za działania byłej Ferriera Valsabbia S.p.A. (do 2000 r.) i jeszcze wcześniejszej Ferriera Valsabbia S.p.A. (do 1990 r.).
(9) Jeżeli chodzi o pozostałych adresatów decyzji, są nimi wskazane przedsiębiorstwa i zrzeszenie, jak również wskazane osoby prawne noszące tę samą nazwę, działające na rynku prętów zbrojeniowych, od początku trwania naruszenia (od 1993 r. w przypadku Ferriere Nord S.p.A.).
Czas trwania naruszenia
(10) Przedsiębiorstwa dopuszczały się czynu naruszenia przepisów przynajmniej w poniżej wyszczególnionych okresach:
Alfa Acciai SpA, od dnia 6 grudnia 1989 r. do dnia 4 lipca 2000 r.;
Feralpi Siderurgica SpA, od dnia 6 grudnia 1989 r. do dnia 27 czerwca 2000 r,.
Ferriere Nord SpA, od dnia 1 kwietnia 1993 r. do dnia 4 lipca 2000 r.;
IRO Industrie Riunite Odolesi SpA, od dnia 6 grudnia 1989 r. do dnia 27 czerwca 2000 r.;
Leali SpA oraz Acciaierie e Ferriere Leali Luigi SpA w likwidacji, od dnia 6 grudnia 1989 r. do dnia 27 czerwca 2000 r.;
Lucchini SpA/Siderpotenza SpA, od dnia 6 grudnia 1989 r. do dnia 27 czerwca 2000 r.;
Riva SpA, od dnia 6 grudnia 1989 r. do dnia 27 czerwca 2000 r.;
Ferriera Valsabbia SpA oraz Valsabbia Investimenti SpA, od dnia 6 grudnia 1989 r. do dnia 27 czerwca 2000 r.;
Federacciai, Federacja Hut Włoskich, od dnia 6 grudnia 1989 r. do dnia 24 lipca 1998 r.
Rynek prętów zbrojeniowych okrągłych
(11) Pręty zbrojeniowe okrągłe to wyroby stalowe walcowane na gorąco, w kręgach lub proste, o średnicy 5 mm lub większej, o powierzchni gładkiej, matowej lub żebrowanej, przeznaczone do wykonywania zbrojeń konstrukcji betonowych.
Tradycyjną formą, w jakiej dostarczany jest ten materiał, są okrągłe proste pręty (walcowane na gorąco na walcowni prętów).
Pręty mogą mieć długość 12, 6, 14 lub, rzadziej, 18 metrów.
(12) Pręty zbrojeniowe w kręgach mają postać zwojów/szpul, z których użytkownik rozprostowuje i tnie pręty na żądaną długość.
Cena prętów w kręgach jest zwykle trochę wyższa od prętów prostych, jednak dąży do wyrównania się z ceną prętów prostych.
(13) Wszystkie powyższe rodzaje prętów zbrojeniowych wytwarzane są w przekroju okrągłym o różnych średnicach, uzależnionych od przeznaczenia konstrukcyjnego i wahających się od 5 do 40 mm.
Pręty zbrojeniowe w kręgach nie przekraczają średnicy 16 mm.
Od rozmiaru średnicy wyrobu uzależniona jest dodatkowa cena (tzw. "dodatek wymiarowy"), która zwiększa cenę podstawową prętów.
(14) Pręty znajdują zastosowanie przede wszystkim w budownictwie, do wzmacniania konstrukcji.
(15) Spośród piętnastu krajów członkowskich Unii Europejskiej największym producentem prętów zbrojeniowych są Włochy.
Wartość sprzedaży prętów zbrojeniowych okrągłych, osiągnięta przez firmy włoskie, będące adresatami niniejszej decyzji, a obejmujących pod koniec okresu trwania przedmiotowego czynu 80 % rynku włoskiego, wyniosła w okresie 2000-2001 około 900 mln euro.
Działanie zmowy
(16) Federacciai oraz inne współdziałające w tym zrzeszeniu przedsiębiorstwa postanowiły i wdrożyły w życie, przynajmniej od końca 1989 roku, jednolicie ustalane ceny "dodatków wymiarowych" za pręty zbrojeniowe we Włoszech.
Począwszy od kwietnia 1992 r. przedsiębiorcy, przy wsparciu Federacciai, rozszerzyli swoje ustalenia i uzgodnienia cenowe, obejmując nimi także cenę podstawową prętów zbrojeniowych we Włoszech.
Od tego czasu do września 1995 r. zmowę rozszerzono również o uzgadnianie terminów płatności.
(17) Przynajmniej od końca 1994 r. zrzeszenie Federacciai w sposób regularny prowadziło działalność organizacyjną, zarówno w zakresie cen, jak i ilości produkcji i sprzedaży prętów zbrojeniowych.
(18) Od 1995 r. uczestnicy zmowy rozpoczęli uzgadnianie obniżki i kontroli wielkości produkcji i sprzedaży w dążeniu do zmniejszenia ilości prętów zbrojeniowych wprowadzanych na rynek.
Część producentów wprowadziła system wzajemnej, wielostronnej, bardziej dokładnej i regularnej kontroli ilości wyrobów produkowanych i sprzedawanych przez poszczególne przedsiębiorstwa.
(19) Komisja nie dysponuje wystarczającymi informacjami, aby udowodnić istnienie naruszenia zasad wolnej konkurencji w okresie po 4 lipca 2000 r.
Należy uściślić, że nie twierdzi się, iż wszystkie przedsiębiorstwa brały z pewnością udział we wszystkich opisywanych tu działaniach oraz że niektóre z nich uczestniczyły w nich przez okres krótszy.
II.
GRZYWNY
Podstawowy wymiar kary
(20) Naruszenie polega na stworzeniu zmowy, jednej, złożonej i trwającej w czasie, której przedmiotem było ustalanie cen oraz ograniczanie i kontrola wielkości produkcji i sprzedaży, co ze swej natury stanowi rażące naruszenie artykułu 65, paragraf 1, traktatu EWWS.
Kartel działał na terenie całej Republiki Włoskiej.
Zostało stwierdzone, że porozumienia kartelowe były wcielane w życie i że wywołały skutki dla rynku, choć nie zawsze ich efekty były zgodne z oczekiwaniami.
Komisja uznaje zatem, iż adresaci dopuścili się rażącego naruszenia przepisów.
Fakt, że skutki zmowy ograniczone były do rynku włoskiego nie pozwala na zmianę klasyfikacji czynu z rażącego na poważny, ponieważ należy brać pod uwagę duże znaczenie produkcji włoskiej we Wspólnocie.
(21) Utrzymując wyżej wymienioną klasyfikację czynu, przy ustalaniu wysokości grzywny podstawowej Komisja wzięła jednak pod uwagę specyfikę tego przypadku, wiążącą się z faktem, iż w przedmiotowym okresie rynek krajowy podlegał szczególnym uregulowaniom traktatu EWWiS oraz że w początkowym okresie trwania naruszenia przedsiębiorstwa, będące adresatami niniejszej decyzji, stanowiły ograniczoną część przedmiotowego rynku.
(22) Zgodnie z art.65, ust. 5 traktatu EWWiS, na związek przedsiębiorców nie mogą być nałożone grzywny lub kary za zwłokę. Jednakże żaden zapis artykułu 65, ust. 1, nie pozwala stwierdzić, że wprowadzonego przez ten przepis zakazu nie stosuje się także wobec związku, który podjął decyzję mającą na celu uniemożliwienie, ograniczenie lub zakłócenie swobodnej konkurencji. Z tego względu, mimo że nie nałożono na niego żadnej kary pieniężnej za powyższe działania przeciwko wolnej konkurencji, zrzeszenie Federacciai jest odbiorcą niniejszej decyzji.
Zróżnicowanie wysokości wymiaru kar
(23) W grupie naruszeń rażących, rozpiętość możliwych grzywien pozwala na traktowanie przedsiębiorców w sposób wyraźnie zróżnicowany, aby uwzględnić rzeczywisty potencjał gospodarczy sprawców naruszenia do wyrządzenia znaczącej szkody wolnej konkurencji oraz aby móc ustalić wysokość kary na poziomie zapewniającym jej działanie zniechęcające.
(24) Komisja uznaje, że udziały w rynku, posiadane przez adresatów niniejszej decyzji w ostatnim pełnym roku trwania naruszenia (1999), nie są reprezentatywne dla ich rzeczywistej obecności na istotnym rynku w omawianym okresie.
Pomiędzy rokiem 1990 a 1999 udziały w rynku tych przedsiębiorstw uległy bowiem praktycznie trzykrotnemu wzrostowi.
Dlatego też, na podstawie średnich udziałów w rynku w okresie 1990-1999, można wyodrębnić trzy grupy przedsiębiorstw, w porządku malejącym pod względem obecności na rynku. W pierwszej grupie znalazły się Feralpi i Valsabbia.
W drugiej Lucchini/Siderpotenza, Alfa, Riva i Leali (posiadające średni udział w rynku na poziomie około 70 % przedsiębiorstw z pierwszej grupy). Natomiast w trzeciej grupie znalazły się Iro i Ferriere Nord (ze średnim udziałem w rynku na poziomie około 35 % w stosunku do przedsiębiorstw z pierwszej grupy).
(25) W przypadku Riva i Lucchini/Siderpotenza należy podnieść wysokość podstawową grzywny, wyliczoną w oparciu o znaczenie związane z istotnym rynkiem, aby uwzględnić rozmiary i całościowe zasoby tej spółki.
Realizowane przez te przedsiębiorstwa obroty wyrobami podlegającymi przepisom EWWiS są bowiem zdecydowanie wyższe (około 3,5 mld euro w przypadku spółki Riva w 2001 r. i około 1,2 mld w przypadku spółki Lucchini) w porównaniu z innymi przedsiębiorstwami, objętymi niniejszym postępowaniem.
Należy ponadto przypomnieć, że, jak wynika z akt sprawy, przy wielu okazjach szefowie tych przedsiębiorstw byli bezpośrednio zaangażowani w opisane naruszenia.
Dlatego też, w celu uzyskania dostatecznego skutku odstraszającego, należy zwiększyć podstawowy wymiar kary o 225 % w przypadku Lucchini/Siderpotenza, jako że jej obroty produktami podlegającymi EWWiS są około trzykrotnie wyższe w porównaniu z największych z pozostałych przedsiębiorstw, oraz o 375 % w przypadku spółki Riva, której obroty produktami EWWiS są około trzykrotnie wyższe w porównaniu do Lucchini/Siderpotenza.
Mnożniki te uwzględniają znaczące różnice pod względem wielkości i całościowych zasobów między tymi dwoma przedsiębiorstwami a pozostałymi adresatami niniejszej decyzji.
Czas trwania
(26) Naruszenie trwało więc ponad dziesięć i pół roku w przypadku wszystkich przedsiębiorstw, z wyjątkiem Ferriere Nord S.p.A., dla której czas trwania naruszenia wyniósł ponad siedem lat.
Dlatego też podstawowy wymiar kary powiększa się o 105 % dla wszystkich przedsiębiorstw, z wyjątkiem spółki Ferriere Nord, dla której ulegnie on zwiększeniu o 70 %.
Okoliczności obciążające
(27) W niniejszej sprawie Komisja stwierdziła tylko jedną okoliczność obciążającą, w postaci działania w warunkach recydywy w przypadku spółki Ferriere Nord, będącej już uprzednio adresatem decyzji Komisji z dnia 2 sierpnia 1989 r. w sprawie jej udziału w zmowie cenowej i ograniczającej sprzedaż na rynku siatki spawanej elektrycznie [2].
(28) Komisja uznaje więc za konieczne podniesienie podstawowego wymiaru kary dla spółki Ferriere Nord o 50 %.
Okoliczności łagodzące
(29) Komisja nie stwierdziła żadnych okoliczności łagodzących.
Zastosowanie obwieszczenia w sprawie zasad łagodzenia kar z 1996 r.
(30) Żadne z przedsiębiorstw, będących adresatami niniejszej decyzji, nie kwalifikuje się do uzyskania zwolnienia, zasadniczego lub dużego zmniejszenia grzywny, zgodnie z zapisami punktów B i C obwieszczenia w sprawie łagodzenia kar z 1996 r. [3], ponieważ nie został spełniony żaden z przewidzianych tam warunków.
Przedsiębiorstwa te bowiem nie opuściły zmowy ani przed, ani po tym, jak Komisja przystąpiła do badania sprawy i nie dostarczyły żadnych znaczących elementów i żadnych materiałów, mogących służyć jako dowody istnienia kartelu.
(31) Jeżeli chodzi o punkt D obwieszczenia z 1996 r., Komisja uznaje, że spółka Ferriere Nord dostarczyła jej przydatnych wskazówek, które pozwoliły Komisji lepiej zrozumieć zasady działania porozumienia.
Komisja uznaje, że spełnia to warunki punktu D, akapit pierwszy obwieszczenia, który stanowi, że można zastosować zmniejszenie grzywny, jeżeli przed przesłaniem aktu postawienia zarzutów przedsiębiorstwo dostarczy Komisji informacje, dokumenty lub inne dowody, które przyczynią się do potwierdzenia istnienia naruszenia.
(32) Komisja uznaje, że uzasadnione jest przyznanie Ferriere Nord zmniejszenia o 20 % wysokości grzywny.
Decyzja
1.
Nałożone zostają następujące grzywny:
–Feralpi Siderurgica S.p.A. _BAR_ 10,25 mln euro _BAR_
–Valsabbia Investimenti S.p.A. i Ferriera Valsabbia S.p.A., solidarnie, _BAR_ 10,25 mln euro _BAR_
–Lucchini S.p.A. i Siderpotenza S.p.A., solidarnie _BAR_ 16,14 mln euro _BAR_
–Alfa Acciai S.p.A. _BAR_ 7,175 mln euro _BAR_
–Riva Acciaio S.p.A. _BAR_ 26,9 mln euro _BAR_
–Leali S.p.A. i Acciaierie e Ferriere Leali Luigi S.p.A. w likwidacji, solidarnie _BAR_ 6,093 mln euro _BAR_
–Leali SpA [4] _BAR_ 1,082 mln euro _BAR_
–IRO Industrie Riunite Odolesi S.p.A., _BAR_ 3,58 mln euro _BAR_
–Ferriere Nord S.p.A. _BAR_ 3,57 mln euro _BAR_
2.
Federacciai i wymienione przedsiębiorstwa natychmiast zaprzestaną działań stanowiących naruszenie, jeżeli jeszcze tego nie uczyniły.
Powstrzymają się od ponawiania działań lub zachowań podobnych do naruszenia stwierdzonego w ramach niniejszego postępowania oraz od stosowania działań mających równoważny przedmiot lub skutek.
[1] Dz. U.. L 1 z 4.1.2003, str. 1.
[2] Dz.U. L 260 z 6.9.1989, str. 1
[3] Dz.U. C 45 z 19.2.2002, str. 3.
[4] Należy odróżnić działania podejmowane przez Acciaierie e Ferriere Leali Luigi S.p.A do dnia postawienia jej w stan likwidacji oraz działania podjęte przez Leali S.p.A. od momentu założenia spółki – odpowiedzialność za pierwsze z nich należy przypisać solidarnie spółkom Acciaierie e Ferriere Leali Luigi S.p.A. w likwidacji oraz Leali S.p.A., natomiast za drugie wyłącznie spółce Leali S.p.A. Dlatego też wysokość grzywny została podzielona na dwa okresy, proporcjonalnie do czasu trwania każdego z nich – jeden od początku trwania naruszenia do 25 listopada 1998 r. i drugi od tej daty do końca trwania naruszenia.
Wysokością grzywny odnoszącej się do pierwszego okresu należy obciążyć Leali S.p.A. i Acciaierie e Ferriere Leali Luigi S.p.A. w likwidacji, na zasadzie solidarnej, natomiast grzywną przypadającą na okres drugi wyłącznie Leali SpA.
--------------------------------------------------
Decyzja Komisji
z dnia 26 maja 2004 r.
odnosząca się do procedury przewidzianej w art. 81 Traktatu WE dotycząca The Topps Company Inc, Topps Europe Limited, Topps International Limited, Topps UK Limited oraz Topps Italia SRL
(sprawa COMP/C-3/37.980 – Souris-Topps)
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 1910)
(2006/895/WE)
(jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny) Dnia 26 maja 2004 r.
Komisja przyjęła decyzję odnoszącą się do procedury przewidzianej w art. 81 Traktatu WE.
Zgodnie z przepisami art. 30 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 [1] Komisja niniejszym podaje do wiadomości nazwy stron oraz zasadniczą treść decyzji, mając na uwadze uzasadniony interes przedsiębiorstw związany z ochroną ich działalności handlowej.
Wersja bez klauzuli poufności pełnego tekstu omawianej decyzji w oryginalnym języku postępowania oraz w językach roboczych Komisji znajduje się na stronie internetowej DG COMP pod adresem http://europa.eu.int/comm/competition/index_en.html.
I: STRESZCZENIE OPISU NARUSZENIA
Adresaci decyzji, charakter i czas trwania naruszenia
(1) Niniejsza decyzja jest skierowana do spółek The Topps Company Inc (zwanej dalej "Topps USA"), Topps Europe Ltd (zwanej dalej "Topps Europe"), Topps UK Ltd (zwanej dalej "Topps UK"), Topps International Ltd (zwanej dalej "Topps International") oraz Topps Italia SRL (zwanej dalej "Topps Italia") (określanych razem jako "Topps").
(2) Adresaci decyzji naruszyli art. 81 ust. 1 Traktatu, uczestnicząc od dnia 4 lutego 2000 r. do dnia 29 listopada 2000 r., wraz z licznymi pośrednikami w Zjednoczonym Królestwie, we Włoszech, w Finlandii, w Niemczech, we Francji oraz w Hiszpanii, w szeregu porozumień i praktyk uzgodnionych mających na celu ograniczenie przywozu równoległego naklejek Pokémon, obrazków tematycznych i innych przedmiotów do kolekcjonowania.
(3) Sprawę wszczęto na skutek skargi wniesionej przez La Souris Bleue, francuską spółkę zajmującą się sprzedażą detaliczną przedmiotów do kolekcjonowania, która twierdziła, że Topps i jej dystrybutorzy skutecznie uniemożliwili przywóz równoległy naklejek i albumów Pokémon z Hiszpanii do Francji.
Produkty będące przedmiotem naruszenia oraz działania Topps
(4) Niniejsza decyzja dotyczy przedmiotów do kolekcjonowania Pokémon.
Przedmioty do kolekcjonowania to cieszące się popularnością wśród dzieci naklejki, obrazki tematyczne, usuwalne tatuaże o określonej tematyce (np. obrazki z członkami drużyn sportowych lub z bohaterami seriali animowanych) i tym podobne.
Pokémon to nazwa całego szeregu postaci początkowo stworzonych dla gry video Nintendo "Game Boy", ale później również używanych na licencji przez Topps do ilustrowania przedmiotów do kolekcjonowania.
W 2000 r. popyt na tego typu przedmioty do kolekcjonowania Pokémon był znaczny.
(5) Kwestię definicji odnośnego rynku można pozostawić otwartą, gdyż omawiana sprawa dotyczy ograniczenia konkurencji pod względem celu.
(6) Niniejsza decyzja stwierdza istnienie zawartych między Topps i siedmioma spośród jej europejskich pośredników porozumień i praktyk uzgodnionych, których ogólnym celem jest ograniczenie przywozu równoległego przedmiotów do kolekcjonowania Pokémon z jednych Państw Członkowskich do drugich.
Topps oraz jej pośrednicy realizowali ten cel za pomocą następujących instrumentów i mechanizmów:
- Topps w sposób aktywny uzyskiwała od swoich pośredników informacje o przypadkach handlu równoległego;
- Topps monitorowała ostateczne miejsce przeznaczenia produktów Pokémon;
- kiedy Topps dowiadywała się od swoich pośredników o przypadkach handlu równoległego, prosiła ich o pomoc w dotarciu do źródeł przywozu równoległego;
- Topps żądała również i uzyskała od swoich pośredników zapewnienia, że nie zostanie dokonany powrotny wywóz towarów do innych Państw Członkowskich;
- w niektórych przypadkach, gdy Topps odnosiła wrażenie, że jej pośrednicy nie współpracowali w zgodny z jej oczekiwaniami sposób, groziła im odcięciem dostaw.
(7) Topps przyznała, że "prowadziła działania, których skutkiem było zakłócenie transgranicznego handlu na terenie UE" oraz że "całkowity zakaz eksportu oraz zapewnienie szerokiej ochrony terytorialnej jej dystrybutorom w okolicznościach opisanych powyżej jest trudne do pogodzenia z art. 81".
(8) Porozumienia i praktyki uzgodnione między Topps i jej dystrybutorami lub agencjami ograniczają konkurencję pod względem celu.
Ich celem jest zapobieżenie prowadzeniu wywozu produktów Pokémon przez pośredników, w sposób zarówno aktywny jak i pasywny, poza właściwy obszar objęty umową.
Jako że w tym przypadku celem porozumień i praktyk uzgodnionych jest ograniczenie konkurencji, nie jest konieczne rozważanie ich faktycznego wpływu na stan konkurencji.
Niezależnie od tego dowody znajdujące się w aktach Komisji pokazują, że przywóz równoległy został w istocie uniemożliwiony.
(9) Rozporządzenia Komisji o grupowym wyłączeniu nr 1983/83 (obowiązujące do dnia 31 maja 2000 r.) oraz nr 2790/1999 nie mają zastosowania, gdyż ograniczenia miały na celu zapewnienie całkowitej ochrony terytorialnej, obejmując w ten sposób zarówno sprzedaż aktywną, jak i pasywną. Porozumienia te nie mogą również skorzystać z indywidualnego wyłączenia na mocy art. 81 ust. 3 Traktatu, jako że nie skutkowały one żadnym polepszeniem dystrybucji tych produktów oraz miały ujemne skutki dla konsumentów.
(10) Niniejsza decyzja jest skierowana do wszystkich europejskich spółek zależnych Topps, które uczestniczyły w antykonkurencyjnych porozumieniach i praktykach uzgodnionych, jak również do ostatecznej amerykańskiej spółki dominującej – są one solidarnie odpowiedzialne za omawiane naruszenie.
Ostatnia z wyżej wymienionych spółek zostaje pociągnięta do odpowiedzialności, ponieważ miała ona decydujący wpływ na postępowanie posiadanych przez nią w całości spółek zależnych.
Komisja zgodnie z prawem zakłada, na podstawie orzecznictwa Trybunału, że wpływu tego rzeczywiście użyto.
Topps nie zdołała obalić powyższego domniemania, wręcz przeciwnie, zostało ono potwierdzone przez równoległe zaangażowanie wszystkich europejskich spółek zależnych oraz przez podwójne stanowisko jednego z pracowników Topps, pełniącego równolegle funkcję dyrektora generalnego irlandzkiej spółki zależnej oraz wiceprezesa (na szczeblu międzynarodowym) amerykańskiej spółki dominującej.
Niniejsza decyzja nie jest skierowana do pośredników Topps, ponieważ ich odpowiedzialność za naruszenie przepisów była mniej istotna.
II: GRZYWNA
Kwota podstawowa
(11) Oceniając wagę sprawy Komisja uznaje, że naruszenie przepisów mające na celu uniemożliwienie przywozu równoległego z jednych Państw Członkowskich do drugich jest ze względu na swój charakter bardzo poważnym przypadkiem naruszenia art. 81 ust. 1 Traktatu.
Tego typu naruszenia przepisów mają na celu sztuczne podzielenie jednolitego rynku i tym samym stanowią zagrożenie dla jednej z podstawowych zasad Traktatu.
W odniesieniu do faktycznego wpływu naruszenia przepisów Komisja bierze pod uwagę fakt, iż nie jest ona w posiadaniu dowodów świadczących o tym, że ograniczenie przywozu równoległego obejmowało planowo wszystkich pośredników czy wszystkie produkty.
Wydaje się, że niektóre z porozumień i praktyk uzgodnionych nie były w pełni realizowane i być może miały ograniczoną skuteczność w przeliczeniu na wartość przedmiotowych towarów.
Komisja nie jest w posiadaniu dowodów ukazujących istotne skutki ograniczeń na rynku.
Co do wielkości właściwego rynku, porozumienia i praktyki uzgodnione ustalone w niniejszej decyzji dotyczyły siedmiu rynków krajowych, ale skutki ograniczające dały się odczuć głównie w jedynie trzech Państwach Członkowskich prowadzących przywóz.
(12) W związku z powyższym naruszenie przepisów, jakiego dopuściła się Topps, uznaje się za poważne.
W świetle powyższej informacji w niniejszej decyzji uznaje się kwotę 2650000 EUR za właściwą podstawę obliczenia grzywny.
Jako że naruszenie przepisów trwało krótko (od dnia 4 lutego 2000 r. do dnia 29 listopada 2000 r.), podstawowa kwota grzywny nie ulega zwiększeniu.
Okoliczności obciążające i łagodzące
(13) Komisja nie uwzględnia w tej sprawie okoliczności obciążających.
(14) Co do okoliczności łagodzących, Komisja uwzględnia fakt, że naruszenie przez Topps przepisów ustało po pierwszej interwencji Komisji.
W świetle powyższego podstawowa kwota grzywny jest zredukowana o 20 % (530000 EUR).
Komisja uważa również, że podczas postępowania Topps efektywnie współpracowała z Komisją.
Topps uczyniła więcej, niż było to niezbędne zgodnie z prawem, aby dostosować się do zobowiązań wynikających z art. 11 rozporządzenia nr 17, nie podważała faktów stojących u podstaw naruszenia przepisów oraz znacząco przyczyniła się do ustalenia naruszenia.
W świetle powyższego podstawowa kwota grzywny jest zredukowana o dodatkowe 20 % (530000 EUR).
Ostateczna kwota grzywny
(15) W związku z powyższym ostateczna kwota grzywny nałożona na Topps wynosi 1590000 EUR.
[1] Dz.U. L 1 z 4.1.2003, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 411/2004 (Dz.U. L 68 z 6.3.2004, str. 1).
--------------------------------------------------
Decyzja Komisji
z dnia 26 października 2004 r.
uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem i zasadami funkcjonowania Porozumienia EOG
(sprawa COMP/M.3436 – Continental/Phoenix)
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 4219)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/896/WE)
(Jedynie tekst w języku niemieckim jest autentyczny)
rozporządzeniem Rady (EWG) Nr 4064/89 z dnia 21 grudnia 1989r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw [1] (rozporządzenie w sprawie połączeń), w szczególności art. 8 ust. 2 tego rozporządzenia.
Jawna wersja pełnego tekstu decyzji jest dostępna w oryginalnym języku sprawy oraz w językach roboczych Komisji na stronie internetowej Dyrekcji Generalnej ds. Konkurencji pod następującym adresem: http://europa.eu.int/comm/competition/index_en.html.
I. TRANSAKCJA
(1) W dniu 12 maja 2004 r. do Komisji wpłynęło zgłoszenie planowanej koncentracji, zgodnie z którą przedsiębiorstwo Continental AG nabywa w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia o połączeniach kontrolę nad całością przedsiębiorstwa Phoenix AG w drodze publicznego przetargu ogłoszonego w dniu 26 kwietnia 2004 r.
1.
Strony
(2) Continental AG ("Continental") jest wiodącym producentem opon, hamulców, układów zawieszenia oraz innych gumowych produktów technicznych, przeznaczonych głównie dla przemysłu motoryzacyjnego.
(3) Phoenix AG ("Phoenix") również specjalizuje się w produkcji gumowych produktów technicznych (np. układów zawieszenia, układów antywibracyjnych, przewodów i taśm przenośnikowych), ale nie prowadzi działalności w dziedzinie produkcji opon.
Siedziby obydwu spółek znajdują się w Niemczech.
2.
Operacja
(4) Continental planuje nabycie wyłącznej kontroli w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia o połączeniach nad całym Phoenix.
Transakcja została zgłoszona Komisji w dniu 12 maja 2004 r.; w dniu 28 czerwca Continental nabyło 75,51 % akcji Phoenix w drodze przetargu publicznego.
II.
WŁAŚCIWE RYNKI
(5) Koncentracja prowadzi do częściowego horyzontalnego pokrywania się kilku rynków asortymentowych w dziedzinie gumowych produktów technicznych.
Komisja zidentyfikowała potencjalne problemy związane z konkurencją na czterech rynkach:
- resorów pneumatycznych do pojazdów użytkowych;
- resorów pneumatycznych do samochodów osobowych;
- resorów pneumatycznych do pojazdów szynowych;
- ciężkich taśm przenośnikowych z linkami stalowymi.
1.
Resory pneumatyczne do pojazdów użytkowych (OEM/OES)
(6) Obydwie strony prowadzą działalność w dziedzinie produkcji resorów pneumatycznych do pojazdów użytkowych [2].
Resory pneumatyczne zwykle składają się z gumowego mieszka i metalowej płytki wykonanej ze stali.
Są one wykorzystywane w pojazdach użytkowych w celu zredukowania drgań pomiędzy osią i podwoziem oraz w celu dostosowania podwozia do zróżnicowanych obciążeń [3].
Mimo iż Continental proponuje wyznaczenie rynku obejmującego wszystkie typy układów zawieszenia dla pojazdów użytkowych (stalowe sprężyny śrubowe, płaskie resory wielopłytkowe i resory pneumatyczne), badania rynkowe potwierdzają stanowisko Komisji, że resory pneumatyczne stanowią odrębny rynek asortymentowy.
Badania potwierdzają również rozróżnienie na resory pneumatyczne sprzedawane producentom pojazdów (OES/OEM) i resory pneumatyczne sprzedawane na niezależny rynek części zamiennych (IAM).
Dalszy podział na mniejsze rynki (np. dla resorów pneumatycznych do ciężarówek/autobusów z jednej strony i do przyczep/osi z drugiej strony) nie zostało poparte badaniami rynkowymi i w żadnym wypadku nie zmieniłoby oceny wpływu na konkurencję.
(7) Jeśli chodzi o rynek geograficzny, Continental argumentuje, że rynek geograficzny dla resorów pneumatycznych do pojazdów użytkowych ma zakres ogólnoświatowy.
Badania rynkowe wykazują jednak, że warunki rynkowe dla resorów pneumatycznych do pojazdów użytkowych w Europie znacznie się różnią od pozostałych regionów.
Ze względu na różne wymagania techniczne (np. większe ciężarówki) i różne preferencje klientów (resory europejskie są technicznie bardziej zaawansowane), resory wykorzystywane w ciężarówkach amerykańskich nie mogą być wykorzystywane w Europie i odwrotnie.
W efekcie brak jest znaczącego oddziaływania konkurencyjnego na rynek europejski ze strony podmiotów spoza Europy.
Jedynie jedna spółka (amerykańskie przedsiębiorstwo Firestone) eksportuje aktualnie resory pneumatyczne do Europy.
Resory te są przeznaczone specjalnie na rynek europejski.
Zawierają one metalowe komponenty, które są kupowane w Europie, wysyłane do USA, wbudowywane w resory pneumatyczne, a następnie wysyłane z powrotem do Europy.
Inna niekorzystna kwestia związana z kosztami wynika z taryf i kosztów transportu.
Przywóz ten stanowił ok. 12 % w 2003 r., ale prawdopodobnie zmniejszy się znacznie w najbliższej przyszłości, ponieważ Firestone jest w trakcie budowy zakładu produkcyjnego w Polsce, który będzie gotowy do produkcji w 2005 r.
Dlatego zdaniem Komisji, właściwym rynkiem dla resorów pneumatycznych dla OEM/OES jest Europa.
(8) Jeśli chodzi o resory pneumatyczne sprzedawane przez niezależnych dealerów na rynku części zamiennych (IAM), kwestia właściwego rynku geograficznego może pozostać otwarta, ponieważ badania rynkowe wykazały, że nie wystąpią żadne zagrożenia dla konkurencji na rynku IAM.
2.
Resory pneumatyczne do samochodów osobowych
(9) Zarówno Continental, jak i Phoenix/Vibracoustic produkują również resory pneumatyczne do samochodów osobowych.
W samochodach osobowych resory (moduł mieszkowy/płytkowy) stanowią część bardziej zaawansowanego układu resorowania pneumatycznego, składającego się z resoru pneumatycznego i innych części składowych (np. system ciśnieniowy, jednostki sterujące, itp.).
Działalność Continental i Phoenix pokrywa się wyłącznie w obszarze resorów pneumatycznych.
Resory pneumatyczne stanowią aktualnie produkt niszowy, wykorzystywany głównie w samochodach luksusowych.
Badania rynkowe potwierdziły, że resory pneumatyczne do samochodów osobowych muszą być oceniane odrębnie w stosunku do pozostałych typów resorów (np. resorów stalowych).
Dalsza segmentacja klientów na rynku pneumatycznych resorów samochodowych nie wydaje się jednak właściwa (np. "limuzyny", "samochody rekreacyjno-terenowe typu SUV" i "półciężarówki"), gdyż proces produkcji oraz klienci w tych trzech segmentach są podobni.
(10) Continental twierdzi, że zakres rynku jest ogólnoświatowy.
Jednakże badania rynkowe poparły definicję europejskiego rynku geograficznego.
Faktycznie, obecnie istnieje tylko jeden pozaeuropejski dostawca – Gates z USA – działający w Europie. Import stanowił zaledwie ok.
[5–10 [4] ] % w 2003 r.
Ostatnio przedsiębiorstwo Gates otworzyło nowy zakład do produkcji resorów pneumatycznych w Aachen/Niemcy w celu bezpośredniej obsługi rynku europejskiego.
W rzeczywistości większość klientów nie jest skłonna kupować importowanych resorów pneumatycznych.
Wynika to głównie z faktu, że rozwój resorów pneumatycznych do samochodów osobowych wymaga ścisłej współpracy pomiędzy klientami, ponieważ resory pneumatyczne są produktami technologicznie wrażliwymi.
Ponadto w rozwój całego układu resorowania pneumatycznego zaangażowani są również inni dostawcy części składowych, którzy zwykle są zlokalizowani w Europie.
W efekcie większość producentów samochodów woli zaopatrywać się u dwóch producentów europejskich (Phoenix/Vibracoustic lub Conti).
3.
Resory pneumatyczne do pojazdów szynowych
(11) Obydwie strony produkują również elementy zawieszenia do pojazdów szynowych.
Continental i w tym przypadku proponuje zdefiniowanie jednego rynku asortymentowego dla wszystkich typów różnych układów zawieszenia i antywibracyjnych, wykorzystywanych w pojazdach szynowych (np. resory stalowe, układy hydrauliczne, resory pneumatyczne, części gumowo-metalowe).
Jednakże badania rynkowe potwierdziły pogląd Komisji, że pomocnicze układy resorowania pneumatycznego (gumowy mieszek plus części gumowo-metalowe) stanowią wyraźny rynek asortymentowy, odrębny w stosunku do innych części zawieszenia podstawowego i pomocniczego.
Związane jest to z faktem, że większość klientów kupuje resory pneumatyczne osobno, poza innymi częściami zawieszenia oraz z tym, że know-how dotyczące produkcji resorów pneumatycznych znacznie się różni od know-how dla innych produktów.
W przeciwieństwie do obszaru pojazdów użytkowych w przypadku elementów zawieszenia pojazdów szynowych nie występuje rynek IAM.
(12) Continental twierdzi, że zakres rynku jest ogólnoświatowy.
Badania rynkowe poparły raczej definicję europejskiego rynku geograficznego, gdyż większość klientów europejskich utrzymuje stosunki handlowe z europejskimi wytwórcami.
Definicja rynku geograficznego może jednak pozostać otwarta, ponieważ nawet na rynku o zasięgu europejskim transakcja nie doprowadziłaby do dominującej pozycji Continental i Phoenix.
4.
Ciężkie taśmy przenośnikowe z linkami stalowymi
(13) Phoenix i Continental specjalizują się również w produkcji taśm przenośnikowych.
Taśmy przenośnikowe, wytwarzane z gumy, tkaniny lub PCW są przeznaczone do transportowania towarów.
Istnieją trzy podstawowe rodzaje taśm przenośnikowych: lekkie taśmy przenośnikowe, ciężkie taśmy przenośnikowe i taśmy specjalne.
Ciężkie taśmy przenośnikowe są wykorzystywane do transportowania ciężkich towarów, takich jak węgiel, rudy, żwir czy piasek.
Wyróżnić można dwa typy ciężkich taśm przenośnikowych: taśmy przenośnikowe z linkami stalowymi i tekstylne taśmy przenośnikowe.
Strony mają szczególnie silną pozycję w obszarze taśm przenośnikowych z linkami stalowymi.
Continental argumentuje, że obydwa typy (tekstylne i z linkami stalowymi) należą do tego samego rynku związanego z ciężkimi taśmami przenośnikowymi.
Ten opis rynku nie został jednakże potwierdzony wynikami badań rynkowych.
(14) Pod względem taśmy tekstylne i taśmy z linkami stalowymi wymagają zupełnie innego procesu produkcyjnego, ponieważ taśmy przenośnikowe z linkami stalowymi są wytwarzane z gumy i stalowych lin, podczas gdy taśmy tekstylne są splatane z różnych warstw włókien technicznych.
Ponadto konkurenci i klienci wyjaśniają, że obydwa rodzaje mają swoje osobne zakresy zastosowania ze względu na wyraźnie różne właściwości: taśmy tekstylne mogą być stosowane do lżejszych zastosowań (mniejsze odległości, mniejsze ładunki), natomiast transportowanie ciężkich ładunków na dłuższe odległości (np. do zastosowań odkrywkowych) wymaga bezwzględnie taśm przenośnikowych z linkami stalowymi.
Jest to związane z faktem, że taśmy tekstylne są o wiele bardziej elastyczne niż taśmy z linkami stalowymi i dlatego mogą służyć tylko na stosunkowo niewielkich odległościach.
Mimo iż Continental słusznie twierdzi, że obydwa rodzaje taśm mogą mieć to samo zastosowanie, badania rynkowe wykazują, że tylko w 5–10 % zastosowań liny stalowe można zastąpić taśmami tekstylnymi.
Zatem nie wydaje się, aby ciężkie taśmy przenośnikowe z linkami stalowymi należały do tego samego rynku, co ciężkie tekstylne taśmy przenośnikowe, i należy je oceniać odrębnie.
(15) Według Continental właściwy rynek geograficzny dla ciężkich taśm przenośnikowych ma zakres ogólnoświatowy.
Jednakże wyniki badań rynkowych świadczą o zasięgu europejskim.
Wynika to z faktu, że taśmy przenośnikowe z linkami stalowymi są w wielu wypadkach dostosowywane do szczególnych zastosowań.
Ponadto, ważną rolę odgrywają problemy związane z transportem i logistyką.
W efekcie producenci spoza Europy odgrywają jedynie niewielką rolę na europejskim rynku taśm przenośnikowych z linkami stalowymi.
Dlatego Komisja dokonała analizy sytuacji konkurencyjnej na podstawie rynku europejskiego.
III.
OCENA
1.
Resory pneumatyczne do pojazdów użytkowych (OEM/OES)
(16) Continental i Phoenix miałyby łączny udział w rynku wynoszący [55–65] %.
Głównymi konkurentami są CF Gomma [10–15] %, Firestone [10–15] % i Goodyear [5–10] %.
(17) Tak wysoki udział w rynku byłby już sam w sobie wskaźnikiem dominującej pozycji [5] Continental.
Pozycja dominująca jest również prawdopodobna, ze względu na strukturę rynku: udział w rynku połączonego podmiotu będzie cztery razy wyższy niż następnego w kolejności konkurenta.
(18) Potencjalnych problemów z konkurencją nie wyklucza sam w sobie fakt, że klientami połączonego podmiotu są – przynajmniej do pewnego stopnia – duże spółki motoryzacyjne.
Wprawdzie niektórzy więksi producenci ciężarówek nie wyrazili wielu obaw dotyczących połączenia, za to liczni mniejsi producenci osi/przyczep obawiają się negatywnego wpływu transakcji na ceny.
(19) Istnieją dodatkowe czynniki, które wzmacniają takie obawy.
Po pierwsze, w przypadku wzrostu cen połączonego podmiotu, klienci nie będą w stanie przenieść dużych zamówień do konkurentów.
Wynika to nie tylko z tego, że w przypadku większości klientów każdy nowy dostawca musiałby przejść procedurę kwalifikacyjną.
Co więcej, wszyscy konkurenci są ograniczeni pod względem wydajności.
Zarówno CF Gomma, jak i Goodyear wykorzystują prawie całkowicie swoją wydajność.
Nowy zakład produkcyjny Firestone w Polsce prawdopodobnie zostanie zapełniony bieżącymi umowami na dostawy.
(20) Po drugie, transakcja połączyłaby dwie wiodące firmy na rynku OEM/OES.
Faktycznie nie wydaje się, aby aktualna pozycja rynkowa Phoenix odzwierciedlała jej prawdziwy potencjał.
Phoenix wniosła swoją działalność OEM/OES dotyczącą ciężarówek i autobusów do spółki joint venture z Freudenberg, Vibracoustic.
Spółka joint venture skoncentrowała jednak swoje wysiłki rynkowe na resorach pneumatycznych do samochodów osobowych i osiągnęła raczej drugorzędną pozycję na rynku podzespołów do ciężarówek i autobusów.
Phoenix jest zobowiązana umową do nieskładania ofert cenowych wytwórcom ciężarówek i autobusów.
Jednakże Phoenix zdołała wynegocjować zawieszenie klauzuli kar umownych i mogła wziąć udział w dwóch ostatnich przetargach.
W obydwu przypadkach zajęła drugie miejsce za Continental.
Klienci plasują Phoenix obok Contitech, jeśli chodzi o umiejętności techniczne, a nawet wyżej pod względem cenowym.
(21) Po trzecie, w przeciwieństwie do tego, co twierdzi Continental, badania rynkowe wykazały, że patenty są wykorzystywane do tego, by nie dopuścić konkurentów do świadczenia usług w charakterze drugiego dostawcy w ramach obowiązującej umowy na dostawy.
Jeden z konkurentów poinformował Komisję, że zwłaszcza Continental wykorzystuje agresywnie zgłaszane prawa własności intelektualnej w celu wykluczenia konkurentów z przetargów.
(22) Z wyżej wymienionych względów Komisja uważa, że proponowane przejęcie Phoenix przez Continental doprowadziłoby do pozycji dominującej połączonego podmiotu na rynku resorów pneumatycznych do pojazdów użytkowych w Europie.
2.
Resory pneumatyczne do samochodów osobowych
(23) Przejęcie Phoenix/Vibracoustic przez Continental połączyłoby dwóch jedynych europejskich producentów resorów pneumatycznych do samochodów osobowych.
Udział w rynku połączonego podmiotu w Europie wyniósłby około [85–95] % za 2003 r.
Mimo że wszyscy klienci zespołów resorów pneumatycznych są dużymi spółkami motoryzacyjnymi i posiadają zwykle dużą siłę nabywczą w stosunku do swoich dostawców, nawet niektórzy z nich wyrazili obawy dotyczące transakcji.
Rzeczywiście, badania wykazały, że wielu producentów samochodów posiada wyłącznie jednego dostawcę resorów pneumatycznych.
Połączenie wyeliminowałoby możliwość pobudzania przez wytwórców samochodów konkurencji między Continental i Phoenix, pozostawiając im wyłącznie jednego dostawcę działającego w Europie.
Z drugiej strony Komisja znalazła dowody na to, że możliwe jest, iż w najbliższej przyszłości na rynek europejski wkroczą nowi uczestnicy rynku spoza Europy.
(24) Pytanie czy transakcja doprowadziłaby do uzyskania pozycji dominującej na rynku resorów pneumatycznych do samochodów osobowych może pozostać otwarte, ponieważ Continental zobowiązało się ostatnio do zarzucenia działalności Phoenix na tym polu, poprzez sprzedaż udziału Phoenix w spółce joint venture Vibracoustic przedsiębiorstwu Freudenberg.
Nabycie udziałów Phoenix w Vibracoustic przez Freudenberg eliminuje obawy zagrożenie dla konkurencji w obszarze resorów pneumatycznych do samochodów osobowych, ponieważ Phoenix działa na rynku resorów pneumatycznych do samochodów osobowych wyłącznie poprzez Vibracoustic.
3.
Resory pneumatyczne do pojazdów szynowych
(25) Badania rynkowe wykazały, ze łączny udział Continental i Phoenix w rynku pomocniczych układów resorowania pneumatycznego wyniósłby około [55–65] %.
Pozostali konkurenci (np. Paulstra, Schwab, Trelleborg czy Toyo) posiadaliby niewielkie udziały wynoszące 5 % lub mniej.
(26) Pomimo tak stosunkowo wysokiego udziału w rynku Komisja doszła do wniosku, że nie można spodziewać się dominującej pozycji na rynku resorów pneumatycznych do pojazdów szynowych z dwóch głównych względów: Po pierwsze, wszyscy konkurenci (łącznie ze stronami postępowania) muszą kupować do 70 % części układów resorowania pneumatycznego od swoich konkurentów, którzy są wytwórcami gumowych mieszków lub części metalowych.
Faktycznie, Continental był w stanie wykazać, że zwiększył ostatnio swoje dostawy gumowych mieszków do jednego z konkurentów w obszarze układów resorowania pneumatycznego, potwierdzając fakt, że wzajemne dostawy w tej branży są powszechną praktyką.
Po drugie, istnieje wystarczająco wielu potencjalnych konkurentów na rynku, którzy mogliby niezależnie zapobiec podnoszeniu cen przez strony.
Toyo i Sumitomo z Japonii znacznie wzmocniły swoją obecność w Europie poprzez swoje filie w Europie.
Były one w stanie zyskać nowych klientów poprzez nowo utworzone filie i prawdopodobnie jeszcze bardziej wzmocnią swoją pozycję rynkową w najbliższej przyszłości.
Biorąc pod uwagę długi okres użytkowania pociągów (do 30 lat), klienci będą mieli wystarczająco dużo czasu na ocenę nowych dostawców.
(27) Dlatego Komisja uważa, że planowane przejęcie nie doprowadzi do wytworzenia pozycji dominującej na rynku resorów pneumatycznych do pojazdów szynowych.
4.
Ciężkie taśmy przenośnikowe z linkami stalowymi
(28) Operacja połączyłaby dwóch wiodących dostawców europejskich.
Rzeczywiście, szczegółowe badania rynkowe doprowadziły do wniosku, że połączony udział w rynku Continental i Phoenix wyniósłby [>70] %.
Pozostali konkurenci to Sempertrans [5–15] %, Bridgestone [0–5] % i kilku małych, głównie regionalnych dostawców z udziałami w rynku wynoszącymi mniej niż [0–5] %.
(29) Transakcja zmniejsza w ten sposób ilość głównych konkurentów europejskich z czterech do trzech, przy czym dwaj pozostali (Sempertrans i Bridgestone) są bardzo mali w porównaniu z połączonym podmiotem.
Z jednej strony badania rynkowe wykazały, że główni klienci (duże spółki energetyczne, takie jak RWE) posiadają z pewnością określoną siłę nabywcy, którą mogą wykorzystać w obronie konkurencji na rynku.
Przyznają oni jednak, że posiadali tylko ograniczoną ilość – jeśli w ogóle – alternatywnych dostawców po połączeniu.
Pozycja rynkowa połączonego podmiotu byłaby szczególnie silna w segmencie taśm dla przemysłu wydobywczego węgla brunatnego i taśm o szerokości większej niż 2,4 m.
Klienci w branży wydobycia węgla brunatnego stanowią ponad 50 % całkowitego popytu na taśmy przenośnikowe z linkami stalowymi.
W przypadku niektórych szerokości taśm (>2,4 m), połączony podmiot osiągnąłby de facto pozycję monopolistyczną w Europie.
(30) Z powyższych względów planowane przejęcie Phoenix przez Continental może doprowadzić do pozycji dominującej na rynku ciężkich stalowych taśm przenośnikowych w Europie.
5.
Wniosek
(31) W związku z tym w decyzji stwierdza się, że zgłoszona koncentracja wzbudza poważne wątpliwości co do jej zgodności ze wspólnym rynkiem w odniesieniu do rynków resorów pneumatycznych do pojazdów użytkowych (OES/OEM) i ciężkich taśm przenośnikowych z linkami stalowymi.
IV.
Zobowiązania stron
(32) W celu ustosunkowania się do wyżej wymienionych obaw dotyczących konkurencji, strona zgłaszająca przedłożyła zobowiązania w dniu 1 października.
Continental zobowiązuje się:
1. sprzedać 50 procentowy udział w Phoenix w Vibracoustic partnerowi w spółce joint venture, przedsiębiorstwu Freudenberg [6];
2. sprzedać zakład dostarczający całą produkcję Phoenix dotyczącą resorów pneumatycznych do samochodów osobowych (OES/OEM), zlokalizowany w Nyireghyza na Węgrzech, przedsiębiorstwu Freudenberg;
3. sprzedać linię produkcyjną do ciężkich taśm przenośnikowych z linkami stalowymi o szerokości 3,2 m swojemu konkurentowi, Sempertrans.
Ocena zaproponowanych zobowiązań
Resory pneumatyczne do pojazdów użytkowych
(33) Zbycie udziałów Phoenix w Vibracoustic da Freudenberg/Vibracoustic możliwość oferowania pełnego asortymentu resorów pneumatycznych do pojazdów użytkowych, łącznie z resorami do przyczep/osi i resorów na rynek IAM.
Kontrolując Vibracoustic, Freudenberg może wykorzystać silny dział badań i rozwoju oraz doświadczony zespół dystrybucyjny, aby konkurować na rynkach resorów pneumatycznych.
Przejmując produkcję resorów pneumatycznych Phoenix na Węgrzech, Freudenberg/Vibracoustic będzie posiadać swój własny zakład produkujący resory pneumatyczne, co umożliwi mu sprzedaż resorów pneumatycznych nie tylko klientom związanym z ciężarówkami/autobusami, ale również producentom przyczep/osi.
Zbycie obejmuje również istniejące umowy na dostawy z klientami Phoenix.
(34) Całkowita rezygnacja z działalności Phoenix na rynku resorów pneumatycznych dla pojazdów użytkowych (OES/OEM) eliminuje nakładania się udziałów na tym rynku.
Ciężkie taśmy przenośnikowe z linkami stalowymi
(35) Zobowiązanie się do sprzedaży Sempertrans całej linii produkcyjnej do taśm przenośnikowych z linkami stalowymi o szerokości przekraczającej 2,4 m stanowi również odpowiednie rozwiązanie problemów dotyczących konkurencji na rynku ciężkich taśm przenośnikowych z linkami stalowymi.
W istocie, główne zagrożenie na tym rynku dotyczy segmentu taśm dla klientów z branży wydobycia węgla brunatnego.
Nabywca Semperit/Sempertrans, wykwalifikowany już w produkcji niektórych rodzajów taśm w tym segmencie, nabywając wspomnianą linię produkcyjną, uzyska dostęp do technologii produkcyjnej związanej z szerokimi taśmami, stanowiącej kluczowy czynnik sukcesu na rynku taśm z linkami stalowymi.
Badania rynkowe potwierdziły skuteczność tego zobowiązania, ponieważ wszyscy główni klienci sygnalizowali Komisji, że zbycie linii produkcyjnej uważają za skuteczny środek na pobudzenie konkurencji na rynku taśm z linkami stalowymi.
Dlatego Komisja uważa, że operacja ta pozwoli zażegnać obawy związane z konkurencją na tym rynku.
V. WNIOSKI
(36) W związku z tym w decyzji stwierdza się na podstawie zobowiązań złożonych przez Strony, że zgłoszona koncentracja nie doprowadzi do pozycji dominującej stron na rynkach resorów pneumatycznych do pojazdów użytkowych (OEM/OES), do samochodów osobowych, do pojazdów szynowych i na rynku ciężkich taśm przenośnikowych z linkami stalowymi, w wyniku której utrudniona zostałaby skuteczna konkurencja na wspólnym rynku lub jego znaczącej części. Połączenie powinno więc zostać uznane za zgodne ze wspólnym rynkiem i Porozumieniem EOG, z zastrzeżeniem pełnego wypełnienia zobowiązań zawartych w Załączniku na mocy art. 2 ust. 2 i art. 8 ust. 2 rozporządzenia o połączeniach i art. 57 Porozumienia EOG.
[1] Dz.U. L 395 z 30.12.1989r., str. 1; ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) Nr 1310/97: (Dz.U. L 180 z 9.7.1997r., str. 1).
[2] Phoenix wprowadza na rynek swoje resory pneumatyczne OES/OEM do ciężarówek i autobusów w ramach spółki joint venture ("Vibracoustic") z niemieckim producentem części Freudenberg (patrz: sprawa M.1778 – Freudenberg/Phoenix/JV).
Vibracoustic nie posiada jednak własnej produkcji resorów pneumatycznych do pojazdów użytkowych, lecz sprzedaje resory wyprodukowane przez Phoenix.
[3] Zmieniając ciśnienie powietrza resorów pneumatycznych, można regulować wysokość podwozia.
[4] Części oryginalnej decyzji są pominięte w tym streszczeniu, w celu zapewnienia nieujawniania informacji poufnych; części te są umieszczone w nawiasach kwadratowych.
--------------------------------------------------
Decyzja Komisji
z dnia 19 stycznia 2005 r.
dotycząca postępowania przewidzianego w art. 81 Traktatu WE oraz art. 53 Porozumienia EOG przeciwko Akzo Nobel NV, Akzo Nobel Nederland BV, Akzo Nobel Chemicals BV, Akzo Nobel Functional Chemicals BV, Akzo Nobel Base Chemicals AB, Eka Chemicals AB i Akzo Nobel AB solidarnie, Clariant AG i Clariant GmbHsolidarnie, Elf Aquitaine SA i Arkema SA solidarnie oraz Hoechst AG
(sprawa C.37.773 – MCAA)
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 4876)
(Jedynie teksty w języku angielskim, francuskim i niemieckim są autentyczne)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/897/WE)
W dniu 19 stycznia 2005 r. Komisja przyjęła decyzję dotyczącą postępowania przewidzianego w art. 81 traktatu WE oraz w art. 53 Porozumienia EOG.
Zgodnie z przepisami art. 30 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 [1] Komisja niniejszym podaje do wiadomości nazwy stron oraz istotną treść decyzji, wraz z informacją na temat wszelkich nałożonych grzywien, mając równocześnie na uwadze uzasadniony interes przedsiębiorstw związany z ochroną ich działalności handlowej.
Pełen tekst decyzji w wersji nieopatrzonej klauzulą poufności, w językach autentycznych sprawy oraz w językach roboczych Komisji, znajduje się na stronie internetowej Dyrekcji Generalnej ds. Konkurencji: http://europa.eu.int/comm/competition.
I. STRESZCZENIE OPISU NARUSZENIA
Wprowadzenie
(1) Niniejsza decyzja skierowana jest do przedsiębiorstw Akzo Nobel NV; Akzo Nobel Nederland BV; Akzo Nobel Chemicals BV; Akzo Nobel Functional Chemicals BV; Akzo Nobel Base Chemicals AB; Eka Chemicals AB i Akzo Nobel AB (zwane dalej "Akzo"), solidarnie; Clariant AG i Clariant GmbH (zwane dalej "Clariant") solidarnie; Elf Aquitaine SA (zwane dalej "Elf Aquitaine") i Arkema SA (zwane dalej "Arkema", dawniej Atofina SA), solidarnie; oraz Hoechst AG (zwane dalej "Hoechst").
(2) Ze względu na fakt, że Atofina była nazwą używaną w trakcie całego postępowania administracyjnego, niniejsze streszczenie zawiera przede wszystkim odniesienia do Atofina SA (lub Atofina), a nie do Arkema, która jest adresatem niniejszej decyzji.
(3) Adresaci decyzji dopuścili się pojedynczego i ciągłego naruszenia przepisów art. 81 traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (dalej zwany "traktatem WE" lub "traktatem") oraz, począwszy od dnia 1 stycznia 1994 r., przepisów art. 53 ust. 1 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dalej zwane "porozumieniem EOG"), obejmującego całe terytorium EOG.
(4) Komisja rozpoczęła dochodzenie na rynku kwasu monochlorooctowego, obejmującym cały obszar EOG, po otrzymaniu w grudniu 1999 r. wniosku o złagodzenie sankcji od firmy Clariant.
W trakcie dochodzenia ustalono, że kartel istniał co najmniej od 1 stycznia 1984 r. do 7 maja 1999 r.
Rynek kwasu monochlorooctowego
(5) Kwas monochlorooctowy jest aktywnym chemicznie kwasem organicznym, który stanowi półprodukt chemiczny wykorzystywany w produkcji detergentów, spoiw, środków pomocniczych dla włókiennictwa oraz zagęszczaczy stosowanych w żywności, środkach farmaceutycznych i kosmetykach.
(6) Za rynek geograficzny uznano cały obszar EOG.
W 1998 r., który był ostatnim pełnym rokiem występowania przypadku naruszenia konkurencji, wartość tego rynku wynosiła w przybliżeniu 121 mln EUR.
W okresie objętym dochodzeniem, działalność kartelu obejmowała prawie cały rynek wspólnotowy i rynek EOG.
Opis kartelu
(7) W odniesieniu do organizacji kartelu, można przyjąć, że kontakty między głównymi producentami kwasu monochlorooctowego miały miejsce pod koniec lat siedemdziesiątych i na początku lat osiemdziesiątych; były to w tym okresie głównie kontakty dwustronne, w trakcie których wymieniano informacje dotyczące klientów i cen.
(8) W okresie od początku do połowy lat osiemdziesiątych zaczęto organizować spotkania wielostronne, a przyjmowane ustalenia stały się bardziej konkretne i miały na celu ochronę udziałów w rynku uczestników kartelu.
Na tym etapie uczestnikami kartelu były firmy Hoechst, Akzo oraz Atochem SA (później Atofina SA, obecnie Arkema).
W 1997 r., po przejęciu od firmy Hoechst jej działalności w sektorze kwasu monochlorooctowego, do wymienionej grupy przedsiębiorstw dołączyła firma Clariant.
(9) W tym okresie spotkania uczestników kartelu odbywały się 2 do 4 razy do roku; były to spotkania wielostronne, organizowane na zasadzie rotacji w krajach pochodzenia uczestników kartelu.
W dalszym ciągu utrzymywano kontakty dwustronne, uczestnicy spotykali się także na specjalnie zorganizowanych spotkaniach i przy innego typu okazjach.
(10) W 1993 r. działalność kartelu przybrała bardziej usystematyzowaną formę, co miało pozwolić na sporządzanie bardziej przejrzystych zestawień danych statystycznych, zahamowanie oszustw, zapewnienie większej kontroli nad handlowcami oraz wprowadzenie systemu rekompensat.
Ustanowiono także formalny system wymiany danych dotyczących cen i sprzedaży kwartalnej.
(11) Ponadto, próbując znaleźć uzasadnienie dla takiej wymiany danych dotyczących sytuacji na rynku, odwołano się do usług organizacji statystycznej – […] (dalej "[…]"). […] dostarczała zbiorcze dane statystyczne, a uczestnicy kartelu spotykali się z przedstawicielami firmy dwa razy do roku.
Spotkania odbywały się głównie w […], a tematem rozmów były dostarczane przez […] dane oraz inne, istotne dla sektora kwasu monochlorooctowego, kwestie.
(12) Jednakże te oficjalne spotkania były przykrywką dla rzeczywistego celu, jakim było omawianie przez uczestników wprowadzania w życie przyjętych przez kartel ustaleń.
Nielegalne spotkania zasadniczo odbywały się w wieczór poprzedzający spotkanie z firmą […], w innym miejscu niż to spotkanie.
W okresie od 1994 do 1999 r. zaplanowano 13 spotkań z przedstawicielami firmy […]; prawdopodobnie ostatnie z nich zostało anulowane.
(13) O ile sama organizacja kartelu mogła zmieniać się na przestrzeni czasu, jego główne cele nie uległy zmianie.
Wśród nich należy wymienić podział rynku pod względem wielkości produkcji i klientów w celu zachowania swoich udziałów w rynku.
Dodatkową ochroną dla udziałów w rynku był obowiązujący uczestników kartelu system rekompensat w przypadku zbyt niskiej lub zbyt wysokiej sprzedaży Wymieniono dużą ilość informacji dotyczących sprzedaży i cen, istnieją także dowody na przeprowadzanie uzgodnionych podwyżek cen.
II.
GRZYWNY
Kwota podstawowa
Waga naruszenia
(14) Naruszenie polegało na podziale rynku pod względem klientów i wielkości produkcji, uzgadnianiu podwyżek cen, wprowadzeniu systemu rekompensat, który miał na celu zapewnienie przestrzegania ustalonych podziałów, wymianie informacji dotyczących wielkości sprzedaży i cen oraz regularny udział w spotkaniach, zarówno wielostronnych jak i dwustronnych, jak również innego rodzaju kontakty mające na celu zapewnienie skutecznego funkcjonowania kartelu.
Z względu na swój charakter, tego typu działania stanowią bardzo poważne naruszenie przepisów art. 81 traktatu WE oraz ust. 53 ust. 1 Porozumienia EOG.
(15) Porozumienia kartelowe były realizowane przez producentów, których działalność w omawianym okresie obejmowała większą część wspólnego rynku oraz, od 1 stycznia 1994 r., rynku EOG.
Miały one zatem wpływ na rynek kwasu monochlorooctowego we Wspólnocie i w EOG.
(16) Biorąc pod uwagę charakter działań, będących przedmiotem dochodzenia, Komisja uznała, że przedsiębiorstwa, do których skierowana jest niniejsza decyzja, dopuściły się bardzo poważnego naruszenia art. 81 traktatu WE oraz art. 53 ust. 1 Porozumienia EOG.
Zróżnicowane traktowanie
(17) W celu oceny udziału w rynku każdego z przedsiębiorstw, a tym samym rzeczywistego wpływu na rynek, stworzono kilka kategorii przedsiębiorstw, w których zostały one pogrupowane w zależności od ich względnego znaczenia na przedmiotowym rynku.
(18) Komisja uznała za stosowne przyjęcie za podstawę oceny rzeczywistego znaczenia danego przedsiębiorstwa na przedmiotowym rynku wielkość obrotu towarowego na całym terytorium EOG.
Ta ocena, dokonana na podstawie obrotu towarowego na całym terytorium EOG, obejmowała ostatni pełny rok występowania przypadku naruszenia konkurencji – rok 1998 w odniesieniu do wszystkich przedsiębiorstw, z wyłączeniem firmy Hoechst, która wycofała się z rynku kwasu monochlorooctowego w połowie 1997 r. i w związku z tym za referencyjny okres dla tej firmy przyjmuje się rok 1996.
(19) W 1998 r. głównymi producentami kwasu monochlorooctowego na rynku EOG były firmy Akzo, Clariant i Atofina, których udziały w rynku wynosiły odpowiednio w przybliżeniu 44 %, 34 % i 17 %.
W 1996 r., przed wycofaniem się firmy Hoechst z rynku kwasu monochlorooctowego w połowie 1997 r., jej udział w rynku wynosił 28 %.
Dokonano następującego podziału przedsiębiorstw: kategoria pierwsza: Akzo; kategoria druga: Hoechst oraz Clariant; kategoria trzecia: Atofina.
Odpowiedni skutek odstraszający
(20) System grzywien nakładanych za bardzo poważne naruszenia pozwala na ustalenie ich wysokości na takim poziomie, aby zapewnić ich dostateczny skutek odstraszający, przy uwzględnieniu wielkości poszczególnych przedsiębiorstw.
Komisja przyjęła, że w 2003 r. obroty Atofina/Elf Aquitaine wynosiły 84,5 mld EUR, a firmy Akzo – 13 mld EUR.
Dlatego też Komisja uznała za właściwe zwiększyć grzywnę nałożoną na Atofina/Elf Aquitaine mnożąc ją przez współczynnik 2,5, a grzywnę nałożoną na Akzo – przez współczynnik 1,5.
Czas trwania
(21) Naruszenie konkurencji przez Akzo i Atofinę ma charakter długotrwały.
Obie firmy były uczestnikami kartelu w okresie od stycznia 1984 r. do maja 1999 r., tj. przez okres piętnastu lat i czterech miesięcy, co jest uzasadnieniem dla zwiększenia o 150 % podstawowej kwoty grzywny dla obu przedsiębiorstw.
(22) Hoechst również dopuścił się naruszenia przez długi okres czasu, biorąc udział w nielegalnych porozumieniach od stycznia 1984 r. do końca czerwca 1997 r., tj. przez okres 13 lat i 6 miesięcy, co jest uzasadnieniem dla zwiększenia o 135 % podstawowej kwoty grzywny nałożonej na tę firmę.
(23) Firma Clariant była uczestnikiem kartelu jedynie w okresie od lipca 1997 r., tj. daty przejęcia działalności w sektorze kwasu monochlorooctowego od firmy Hoechst, do maja 1999 r.
Jej udział trwał zatem przez okres 1 roku i 10 miesięcy, co jest uzasadnieniem dla zwiększenia o 15 % podstawowej kwoty grzywny nałożonej na tę firmę.
Okoliczności obciążające
Ponowne naruszenie
(24) W okresie wystąpienia przypadku naruszenia, dwa spośród przedsiębiorstw, które są adresatami niniejszej decyzji, były przedmiotem uprzednich decyzji Komisji w sprawach kartelowych.
Firma Hoechst była przedmiotem decyzji Komisji PVC II (94/599/WE z dnia 27 lipca 1994 r.) oraz Dyestuffs (69/243/EWG z dnia 24 lipca 1969 r.).
Decyzja PVC II była także skierowana do Atofiny.
Te okoliczności obciążające są uzasadnieniem dla zwiększenia o 50 % podstawowej kwoty grzywny, nałożonej na przedsiębiorstwa Hoechst i Atofina.
Okoliczności łagodzące
Wydajna współpraca poza zakresem stosowania zawiadomienia w sprawie obniżania grzywien z 1996 r.
(25) Akzo złożyła dobrowolne oświadczenie, które pozwoliło Komisji stwierdzić, że Eka Nobel AB, Eka Nobel Skoghall AB oraz Nobel Industrier AB (teraz odpowiednio Eka Chemicals AB, Akzo Nobel Base Chemicals AB oraz Akzo Nobel AB) były niezależnie zaangażowane w działalność kartelu od dnia 15 czerwca 1993 r. do dnia 25 lutego 1994 r., tj. momentu w którym przedsiębiorstwa te stały się częścią grupy Akzo.
Na skutek ujawnionych przez Akzo informacji, wysokość nałożonej na te przedsiębiorstwa grzywny jest wyższa niż miałoby to miejsce w przypadku braku współpracy.
Mając na celu zapewnienie sprawiedliwego traktowania oraz zważywszy na szczególne okoliczności omawianej sprawy, Komisja uznała zatem za stosowne nałożenie zerowej grzywny za naruszenie przepisów konkurencji, którego wyżej wymienione przedsiębiorstwa dopuściły się jako przedsiębiorstwa niezależne.
Zastosowanie zawiadomienia w sprawie obniżania grzywien z 1996 r.
(26) Trzy spośród przedsiębiorstw będących adresatami niniejszej decyzji (Akzo, Atofina i Clariant) współpracowały z Komisją na różnych etapach dochodzenia w sprawie naruszenia w celu uzyskania uprzywilejowanego traktowania, przewidzianego w zawiadomieniu Komisji w sprawie obniżania grzywien z 1996 r. [2]
(27) W decyzji przepisy zawiadomienia zostały zastosowane w następujący sposób:
1.
Nienakładanie grzywny lub bardzo poważne zmniejszenie jej wymiaru ("Sekcja B": zmniejszenie o 75 % do 100 %).
(28) Claraint było pierwszym przedsiębiorstwem, które przedstawiło rozstrzygające dowody na istnienie tajnych porozumień kartelowych, mających wpływ na rynek kwasu monochlorooctowego w EOG.
W następstwie oświadczenia złożonego przez Clariant w dniu 6 grudnia 1999 r., zawierającego informacje i dowody, Komisja mogła przeprowadzić dochodzenie w pomieszczeniach firm Akzo oraz Atofina.
Clariant spełniła także pozostałe wymagania określone w sekcji B: zaprzestała uczestnictwa w kartelu, w pełni współpracowała w trakcie dochodzenia i nie nakłaniała innych przedsiębiorców do uczestnictwa w kartelu.
Biorąc pod uwagę wszystkie te elementy, w decyzji przewidziano zmniejszenie o 100 % grzywien, które byłyby nałożone na przedsiębiorstwa Clariant AG oraz Clariant GmbH w przypadku braku współpracy z ich strony.
2.
Poważne zmniejszenie wymiaru grzywny ("Sekcja C": zmniejszenie o 50 % do 75 %).
(29) Przedsiębiorstwa Akzo i Atofina nie spełniły wymagań określonych w sekcji C zawiadomienia Komisji w sprawie obniżania grzywien.
3.
Poważne zmniejszenie wymiaru grzywny ("Sekcja D": zmniejszenie o 10 % do 50 %).
(30) Zarówno Akzo jak i Atofina współpracowały z Komisją.
(31) Zważywszy na fakt, że Atofina była drugim przedsiębiorstwem, które dostarczyło Komisji informacje i dowody, w istotny sposób przyczyniające się do ustalenia istnienia kartelu, uznaje się, że Atofina ściśle współpracowała z Komisją i w związku z tym może uzyskać poważne zmniejszenie grzywny.
Ponadto Atofina nie podważała faktów, które posłużyły do stwierdzenia istnienia kartelu.
W niniejszej decyzji Komisja oparła się w znacznym stopniu na szczegółowych informacjach i dowodach dostarczonych przez Atofinę.
Atofina spełniła wymogi określone w sekcji D. Współpraca firmy jest powodem zmniejszenia o 40 % grzywny, która w przeciwnym przypadku byłaby nałożona na to przedsiębiorstwo.
(32) Zważywszy na fakt, że Akzo była trzecim przedsiębiorstwem, które dostarczyło Komisji informacje i dowody, potwierdzające istnienie kartelu na rynku kwasu monochlorooctowego, uznaje się, że Akzo może uzyskać poważne zmniejszenie wysokości grzywny.
Akzo nie podważyło faktów na których opierała się Komisja w trakcie postępowania.
Komisja uznała, że firma Akzo spełniła wymogi określone w sekcji D. Informacje i dowody dostarczone przez Akzo były szczegółowe i zostały wykorzystane przez Komisję. Jest to powodem zmniejszenia o 25 % grzywny, która w przeciwnym przypadku zostałaby nałożona na to przedsiębiorstwo.
Decyzja
(33) Wymienione poniżej przedsiębiorstwa naruszyły przepisy art. 81 traktatu dokonując podziału rynku pod względem wielkości produkcji, dokonując podziału klientów, przeprowadzając uzgodnione podwyżki cen, wprowadzając system rekompensat, wymieniając informacje dotyczące sprzedaży i cen oraz regularnie uczestnicząc w spotkaniach i utrzymując innego typu kontakty, których celem było uzgadnianie i wprowadzanie w życie wyżej opisanych ustaleń.
Począwszy od dnia 1 stycznia 1994 r. działania niżej wymienionych przedsiębiorstw stanowiły także naruszenie przepisów art. 53 ust. 1 Porozumienia EOG.
(a) Akzo Nobel Chemicals BV, Akzo Nobel Functional Chemicals BV, Akzo Nobel Nederland BV oraz Akzo Nobel NV, od dnia 1 stycznia 1984 r. do 7 maja 1999 r.;
(b) Akzo Nobel Base Chemicals AB, Eka Chemicals AB oraz Akzo Nobel AB, od dnia 15 czerwca 1993 r. do 7 maja 1999 r.;
(c) Hoechst AG, od dnia 1 stycznia 1984 r. do 31 czerwca 1997 r.;
(d) Elf Aquitaine oraz Arkema SA (dawniej Atofina SA), od dnia 1 stycznia 1984 r. do 7 maja 1999 r.;
(e) Clariant AG, Clariant GmbH, od dnia 1 lipca 1997 r. do 7 maja 1999 r.
(34) W następstwie wymienionych powyżej naruszeń, nakłada się następujące grzywny:
(a)Akzo Nobel Chemicals BV, Akzo Nobel Nederland BV, Akzo Nobel NV, Akzo Nobel Functional Chemicals BV, Akzo Nobel Base Chemicals AB, Eka Chemicals AB oraz Akzo Nobel AB _BAR_ 84,38 mln EUR; _BAR_
(b)Hoechst AG _BAR_ 74,03 mln EUR; _BAR_
(c)Elf Aquitaine oraz Arkema SA (dawniej Atofina SA), solidarnie _BAR_ 45 mln EUR; _BAR_
(d)Arkema SA (dawniej Atofina SA) _BAR_ 13,5 mln EUR; _BAR_
(e)Clariant AG oraz Clariant GmbH solidarnie _BAR_ 0 mln EUR. _BAR_
Akzo Nobel Base Chemicals AB, Eka Chemicals AB oraz Akzo Nobel AB są solidarnie odpowiedzialne za uiszczenie grzywny, o której mowa w akapicie pierwszym lit. a), do wysokości 50,63 mln EUR.
Pozostałe przedsiębiorstwa grupy Akzo, wymienione w tym punkcie są solidarnie odpowiedzialne za uiszczenie pełnej kwoty grzywny.
(35) Przedsiębiorstwa wymienione w pkt 1 zobowiązane są niezwłocznie przerwać naruszenie przepisów, o ile nie uczyniły tego do tej pory.
Powstrzymają się one także od ponownego podejmowania działań i zachowania takiego jak stwierdzone w tej sprawie naruszenie przepisów oraz od wszelkiego zachowania o równoważnych celach lub skutkach.
[1] Dz.U. L 1 z 4.1.2003, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 411/2004 (Dz.U. L 68 z 6.3.2004, str. 1).
[2] Zgodnie z pkt 28 zawiadomienia Komisji w sprawie zwalniania z grzywien oraz zmniejszania grzywien w sprawach kartelowych z 2002 r., począwszy od dnia 14 lutego 2002 r., przepisy zawiadomienia z 2002 r. zastępują przepisy zawiadomienia z 1996 r. w przypadkach, gdy żadne przedsiębiorstwo nie skontaktowało się z Komisją w celu skorzystania z łagodnego traktowania przewidzianego w tym zawiadomieniu.
Zważywszy na fakt iż w omawianej sprawie kilka przedsiębiorstw zwróciło się do Komisji z wnioskiem o złagodzenie sankcji przed 14 lutego 2002 r., zastosowanie mają przepisy zawiadomienia z 1996 r.
--------------------------------------------------
Decyzja Komisji
z dnia 22 czerwca 2005 r.
w sprawie środków przyznanych przez Włochy na rzecz zawodowych klubów sportowych (Decreto salva calcio)
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1794)
(jedynie tekst w języku włoskim jest autentyczny)
(tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/898/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,
po wezwaniu zainteresowanych stron do przedstawienia uwag zgodnie z wyżej wymienionymi artykułami [1] i po uwzględnieniu tych uwag,
a także mając na uwadze, co następuje:
I. Postępowanie
(1) Komisja dowiedziała się z prasy, że przekształcając dekret z mocą ustawy nr 282 z dnia 24 grudnia 2002 w ustawę, włoskie władze przyjęły przepisy dotyczące zasad rachunkowości w zawodowych klubach sportowych.
W piśmie D/51643 z dnia 12 marca 2003 r. Komisja zwróciła się o informacje w sprawie przedmiotowego środka.
W piśmie nr 5243 z dnia 22 kwietnia 2003 r. władze włoskie wystąpiły z wnioskiem o przedłużenie terminu składania informacji do dnia 14 maja.
Komisja nie otrzymała żadnej odpowiedzi w ustalonym terminie, w związku z czym wystosowała pismem z dnia 22 maja 2003 r. ponaglenie, w którym przypomniała, że zgodnie z art. 88 ust. 3 traktatu WE środek pomocy nie może zostać wprowadzony w życie, dopóki Komisja nie wyrazi swojego stanowiska w jego sprawie.
Odpowiedź władz włoskich wpłynęła dnia 26 czerwca 2003 r.
(2) W piśmie z dnia 11 listopada 2003 r. Komisja poinformowała Włochy o swojej decyzji o wszczęciu postępowania zgodnie z art. 88 ust. 2 traktatu w odniesieniu do wspomnianego środka pomocy.
(3) Decyzja Komisji w sprawie wszczęcia postępowania została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [2].
Komisja wezwała zainteresowane strony do przedstawienia uwag dotyczących przedmiotowego środka.
(4) Komisja otrzymała stosowne uwagi od włoskich władz w piśmie z dnia 13 lutego 2004 r. oraz od zainteresowanych stron trzecich w pismach z dnia 19 stycznia 2004 r. oraz 16 lutego 2004 r.
W piśmie D/51415 z dnia 25 lutego 2004 r. Komisja przekazała Włochom uwagi stron trzecich, stwarzając tym samym możliwość ich skomentowania.
(5) W piśmie nr 08/RB/04 z dnia 10 marca 2004 r. włoskie władze zobowiązały się zmienić przedmiotowe przepisy w celu wykluczenia wszelkich skutków podatkowych.
Ze względu na planowane zapewnienie zgodności przepisów z odpowiednimi przepisami wspólnotowymi w dziedzinie konkurencji oraz z uwagi na fakt, że przepisy te nie mają bezpośrednich skutków dla pomocy państwa, Komisja wstrzymała postępowanie do czasu faktycznej zmiany omawianych przepisów.
(6) W piśmie nr 13346 z dnia 11 listopada 2004 r. włoskie władze przedstawiły Komisji treść zmienionej ustawy "Legge Comunitaria 2004", nad którą debatuje włoski parlament.
Zapowiadane zmiany zostały ostatecznie wprowadzone na mocy art. 28 ustawy nr 62 z dnia 18 kwietnia 2005 r.
"Przepisy mające na celu wywiązanie się ze zobowiązań wynikających z członkostwa Włoch we Wspólnocie Europejskiej" (Legge n. 62 – "Disposizioni per l’adempimento di obblighi derivanti dall’appartenenza dell’Italia alle Comunità europee.
Legge comunitaria 2004"), zwana dalej ustawą 62/2005) [3].
II.
Opis środka pomocy
(7) Środek wprowadzony na mocy art. 3 ust. 1a dekretu z mocą ustawy nr 282 z dnia 24 grudnia 2002 r. ustanawiającego nadzwyczajne przepisy dotyczące zgodności z przepisami wspólnotowymi i podatkowymi oraz poboru i procedur rachunkowości, który został przekształcony w ustawę nr 27 z dnia 21 lutego 2003 r. (zwaną dalej ustawą 27/2003), ma zastosowanie do klubów sportowych objętych ustawą nr 91 z dnia 23 marca 1981 r. (zwanej dalej ustawą 91/1981).
(8) Przedmiotowy środek, o którym mowa w art. 18a ust. 1 ustawy 91/1981, zmienionej ustawą 27/2003, umożliwia zawodowym klubom sportowym ujęcie w odrębnej pozycji w pierwszym bilansie po dniu wejścia ustawy w życie "kwotę strat z tytułu utraty wartości wieloletnich praw do korzystania z usług zawodowych sportowców, ustalonej na podstawie wyceny biegłego eksperta". Za zgodą izby biegłych rewidentów pozycja ta może zostać ujęta w bilansie po stronie aktywów jako amortyzowane koszty wieloletnie.
(9) Artykuł 18a ust. 2 ustawy 91/1981, zmienionej ustawą 27/2003, stanowi, że: "spółki korzystające z możliwości, o której mowa w ust. 1, zobowiązane są – do celów związanych z prawem cywilnym oraz do celów podatkowych – amortyzować utratę wartości w dziesięciu rocznych ratach o równej wysokości".
(10) W celu ustalenia, czy środek stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 traktatu WE, Komisja musi stwierdzić, czy: i) przedmiotowy środek sprzyja niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, zapewniając korzyści gospodarcze; ii) czy korzyści te mają charakter selektywny i tym samym zakłócają konkurencję lub grożą zakłóceniem konkurencji; iii) czy środek wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi oraz iv) czy został przyznany przy użyciu zasobów państwowych.
(11) W decyzji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego zgodnie z art. 88 ust. 2 traktatu Komisja stwierdziła między innymi, że:
a) kluby sportowe będące beneficjentami środka pomocy prowadzą działalność gospodarczą i muszą w związku z tym zostać uznane za przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 87 ust. 1.
Środek umożliwiałby klubom kompensowanie przez dłuższy czas strat poniesionych w przeszłości przyszłymi zyskami: możliwość przedłużenia okresu, w którym możliwe byłoby odliczenie strat, stanowiłaby korzyść gospodarczą;
b) środek ma charakter selektywny, ponieważ skierowany jest wyłącznie do klubów sportowych objętych ustawą nr 91 z dnia 23 marca 1981 r. i stanowi w związku z tym pomoc sektorową;
c) zawodowe kluby sportowe prowadzą różnego rodzaju działalność gospodarczą.
Co najmniej niektóre z nich prowadzą część działalności na rynkach międzynarodowych.
Ponieważ na rynkach tych obecne są także kluby sportowe i inne podmioty gospodarcze z innych państw członkowskich, przedmiotowy środek może mieć wpływ na wewnątrzwspólnotową wymianę handlową;
d) środek wymagałby użycia zasobów państwowych, gdyż powodowałby utratę dochodów podatkowych.
Jak już wskazano, środek umożliwiałby klubom sportowym przenoszenie strat stanowiących koszt uzyskania przychodu przez okres dłuższy niż dopuszczają obecnie obowiązujące przepisy, zapewniając przy tym możliwość zmniejszenia stawek amortyzacyjnych w pierwszych latach.
Dając klubom sportowym możliwość wyboru między dwoma alternatywnymi metodami opodatkowania, państwo umożliwiałoby tym podatnikom wybór najbardziej korzystnej dla nich metody, zrzekając się tym samym części dochodów podatkowych.
(12) W świetle powyższej skróconej analizy wydaje się, że środek zawiera wszystkie elementy pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 traktatu.
(13) Ponadto z powodów określonych w pkt 22-29 decyzji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego nie stwierdzono okoliczności, na podstawie których można by stwierdzić, że pomoc jest zgodna ze wspólnym rynkiem.
III.
Ocena środka pomocy
(14) Artykuł 28 ustawy 62/2005 zmienił art. 18a ust. 2 ustawy 91/1981, o którym mowa w pkt 9. Wyrażenie "dla celów związanych z prawem cywilnym oraz dla celów podatkowych" w ustawie 62/2005 zastąpiono wyrażeniem "wyłącznie dla celów związanych z prawem cywilnym".
(15) Zmiana ta wyklucza możliwość wykorzystania dla celów podatkowych różnych metod rachunkowości określonych w ustawie 91/1981, zmienionej ustawą 27/2003, dopuszczającej taką opcję.
W związku z powyższym kluby sportowe nie mogą już przedłużać okresu, przez który mogą odliczać ewentualne straty dla celów podatkowych.
(16) Ustawa 91/1981, zmieniona ustawą 27/2003, w dalszym ciągu zapewnia korzyści klubom sportowym ze względu na korzystne podejście księgowe, jednak w nowym brzmieniu nie zapewnia już żadnych korzyści podatkowych.
Ponadto ponieważ wcześniej dostępne korzyści podatkowe mogłyby zostać zrealizowane wyłącznie w przyszłości [4], środek nie zapewniał korzyści podatkowych w okresie obowiązywania zmienionych przepisów.
(17) Środek nie powoduje już utraty dochodów podatkowych, a zatem nie wymaga użycia zasobów państwowych.
W związku z powyższym wyeliminowana została jedna z podstawowych przesłanek świadczących o istnieniu pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 traktatu.
Komisja uznała zatem, że w związku ze zmianami wprowadzonymi do ustawy 62/2005 ("Legge Comunitaria 2004") środek nie stanowi pomocy państwa.
(18) W związku z powyższym dokładana analiza uwag władz włoskich i stron trzecich nie jest konieczna.
IV.
Wnioski
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Środek na rzecz zawodowych klubów sportowych, wprowadzony przez Włochy na mocy ustawy nr 27 z dnia 21 lutego 2003 r., zmienionej ustawą nr 62 z dnia 18 kwietnia 2005 r., nie stanowi pomocy państwa.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Włoch.
Decyzja Komisji
z dnia 13 lipca 2005 r.
uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem oraz z funkcjonowaniem Porozumienia EOG
(sprawa COMP/M.3653 – Siemens/VA Tech)
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 2676)
(Jedynie tekst w języku niemieckim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/899/WE)
W dniu 13.07.2005 r. Komisja przyjęła decyzję w sprawie połączenia na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. dotyczącego kontroli koncentracji przedsiębiorstw, a w szczególności art. 8 ust. 2 tego rozporządzenia.
Pełny tekst decyzji, w wersji nieopatrzonej klauzulą poufności, w oryginalnym języku postępowania oraz w językach roboczych Komisji znajduje się na stronie internetowej Dyrekcji Generalnej ds. Konkurencji pod następującym adresem: http://ec.europa.eu/comm/competition/index_en.html
I. KRÓTKIE STRESZCZENIE
(1) Sprawa dotyczy przejęcia austriackiego koncernu technologicznego VA Tech przez przedsiębiorstwo Siemens.
(2) Przedsiębiorstwo Siemens jest zdywersyfikowaną grupą technologiczną, którego działalność obejmuje następujące dziedziny: teleinformatyka, automatyka i technika napędowa, energetyka, transport, oświetlenie ulic i urządzenia medyczne.
(3) Przedsiębiorstwo VA Tech z siedzibą w Linzu, zatrudnia ok. 17000 pracowników i osiąga obrót roczny w wysokości 4,3 mld EUR, co czyni go największą grupą przemysłową w Austrii.
Cztery podstawowe dziedziny działalności gospodarczej to: wytwarzanie, przesył i dystrybucja energii, metalurgia, produkcja urządzeń elektrycznych i technika infrastrukturalna.
(4) Dnia 10 grudnia 2004 r. przedsiębiorstwo Siemens złożyło publiczną ofertę przejęcia przedsiębiorstwa VA Tech w celu zwiększenia swojego dotychczasowego udziału w wysokości 16,45 % praw głosu do minimum 50 % plus jedna akcja. […] [1].
Jedynym jeszcze niespełnionym warunkiem, aby oferta nabrała mocy obowiązującej, jest zatwierdzenie jej przez Komisję.
(5) Planowane nabycie, które da przedsiębiorstwu Siemens wyłączną kontrolę nad VA Tech, stanowi koncentrację w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw.
(6) Łączny światowy obrót zainteresowanych przedsiębiorstw wynosi więcej niż 5 mld EUR (Siemens 74 mld EUR w roku obrotowym trwającym od dnia 01.10.2002 r. do dnia 30.09.2003 r. i VA Tech 3,9 mld w roku obrotowym 2003). Łączny obrót każdego z przedsiębiorstw przypadający na Wspólnotę wynosi więcej niż 250 mln EUR […] [1]. Żadne z przedsiębiorstw nie uzyskało więcej niż dwie trzecie swoich łącznych obrotów przypadających na Wspólnotę w jednym i tym samym państwie członkowskim. Zgłoszona koncentracja ma zatem wymiar wspólnotowy.
(7) Badanie rynku przeprowadzone przez Komisję wykazało, że transakcja spowoduje liczne zbieżności horyzontalne i wertykalne w następujących sektorach: wytwarzanie energii (patrz rozdział A.), przesył i dystrybucja energii (B.), technika transportu szynowego (C.), przetwornice częstotliwości (D.), produkcja urządzeń metalurgicznych i elektrycznych (E.), rozdzielnice niskiego napięcia (F.), instalacje wewnętrzne (G.), infrastruktura i koleje linowe (H.), inne usługi informatyczne (I.).
(8) Uwzględniając zobowiązania złożone przez strony odnośnie do sektorów (i) urządzeń do elektrowni wodnych oraz (ii) produkcji mechanicznych urządzeń metalurgicznych, Komisja doszła w decyzji do wniosku, że zgłoszona koncentracja nie spowoduje istotnego osłabienia skutecznej konkurencji w żadnym z tych sektorów wspólnego rynku lub jego znaczącej części.
II.
SZCZEGÓŁOWE STRESZCZENIE
A. WYTWARZANIE ENERGII
A1.
URZĄDZENIA DO ELEKTROWNI WODNYCH
Właściwe rynki
(9) Wyposażenie elektrowni wodnych obejmuje szereg oddzielnych komponentów, jak turbiny wodne, generatory i różne komponenty mechaniczne i elektryczne ("mechanical (electrical) balance of plant").
Klienci często ogłaszają przetargi osobno na poszczególne komponenty, w szczególności dotyczy to Europy, gdzie znaczna część popytu wynika z wymiany części lub modernizacji istniejących elektrowni wodnych.
Z punktu widzenia klientów różne komponenty nie są substytutywne.
W wyniku szeregu koncentracji producentów mechanicznych i elektrycznych urządzeń do elektrowni wodnych przedsiębiorstwa Siemens i VA Tech oraz ich główni konkurenci są w stanie zaoferować kompletną paletę komponentów.
Czynniki przedstawione z punktu widzenia dostawców skłaniają Komisję do tego, aby zgodzić się z przedsiębiorstwem Siemens, że dla urządzeń do elektrowni wodnych istnieje tylko jeden właściwy rynek produktów, przy czym produkty na tym rynku znacznie się od siebie różnią.
(10) W odniesieniu do właściwego rynku geograficznego decyzja zawiera stwierdzenie, że w poszczególnych regionach świata istnieją różne grupy konkurentów, jednak główni europejscy dostawcy, przedsiębiorstwa Siemens, VA Tech, Alstom i GE Hydro, działają w skali światowej.
W szczególności w Chinach i pozostałych krajach azjatyckich działa szereg przedsiębiorstw chińskich, indyjskich i japońskich, które nie są wiarygodnymi dostawcami dla klientów w Europie.
Klienci Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo nie znają tych producentów, albo oceniają ich wyraźnie gorzej niż dostawców europejskich.
Dotychczas nie otrzymali oni żadnego zlecenia w EOG ani nie składali żadnych ofert (Siemens wymienił dwa pomyślnie przeprowadzone projekty chińskich dostawców w Albanii w latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych).
(11) […] [1] Ostatecznie w decyzji stwierdza się, że warunki popytu i podaży w EOG i w innych regionach świata znacznie się od siebie różnią, co skłania do uznania EOG za właściwy rynek geograficzny.
Ocena zgodności z regułami konkurencji
(12) Przedsiębiorstwo Siemens podało, że łączny udział w rynku EOG przedsiębiorstw Siemens i VA Tech w latach od 2000 r. do 2004 r. wynosił [40-50] [1] % (Voith Siemens [20-30] [1] % [2] , VA Tech [20-30] [1]).
Przedsiębiorstwo VA Tech podało [40-50] [1] %, natomiast Alstom ocenia łączny udział w rynku przedsiębiorstw Siemens i VA Tech na 61 %.
Również klienci szacują udział w rynku na tym poziomie, przy czym Andino, mniejsze przedsiębiorstwo konkurencyjne, sądzi, że udział w rynku EOG przedsiębiorstw Siemens i VA Tech wynosi 70 %.
Na podstawie danych liczbowych dotyczących obrotu za ten sam pięcioletni okres, które przekazali główni konkurenci, obliczono następujące udziały w rynku (łącznie z danymi wymienionymi przez Siemens w pozycji obrót "inne"):
Źródło: Badanie rynku przeprowadzone przez Komisję
EOG 2000-2004 _BAR_ mln € _BAR_ Udział w rynku w % _BAR_
Siemens _BAR_ 318 _BAR_ [10-20] [1] % _BAR_
VA Tech _BAR_ _BAR_ [30-40] [1] % _BAR_
Razem _BAR_ _BAR_ 50 % _BAR_
Alstom _BAR_ _BAR_ [20-30] [1] % _BAR_
GE Hydro _BAR_ _BAR_ [0-10] [1] % _BAR_
Ansaldo _BAR_ _BAR_ [<1] [1] % _BAR_
Andritz _BAR_ _BAR_ [<1] [1] % _BAR_
Inni _BAR_ 473 _BAR_ [20-30] [1] % _BAR_
Suma _BAR_ _BAR_ 100 % _BAR_
(13) Siemens twierdzi wprawdzie, że udziały w rynku z roku na rok ulegały znacznym wahaniom […] [1], jednak szereg czynników skłania do wyciągnięcia wniosku, że dane dotyczące udziału w rynku zawierają ważne informacje o podziale sił na tym rynku.
Przy tym należy zauważyć, że przetargi odbywają się często, ich przedmiotem są produkty znacznie zróżnicowane i dostosowane do indywidualnych potrzeb klientów, a wartość przetargów jest niska (tylko […] [1] z […] [1] ofert przedsiębiorstwa Siemens miała wartość wyższą niż […] [1] EUR).
W przypadku zleceń o znacznej wartości oferent, któremu udzielono zlecenia, początkowo nie jest pewien konkretnej wartości (tzn. rentowności) przedsięwzięcia.
Spadek liczby wiarygodnych oferentów powoduje jednak wzrost najniższej oferowanej ceny.
W związku z wysokim łącznym udziałem w rynku przedsiębiorstw Siemens i VA Tech, stosunkowo nieznaczną wielkością pozostałych konkurentów i wyłączeniem istotnego oferenta, wzrasta prawdopodobieństwo, że koncentracja przyczynia się do stworzenia pozycji dominującej.
(14) Odpowiedzi udzielone w trakcie badania rynku […] [1] pozwalają na wyodrębnienie grupy czterech głównych konkurentów (Siemens, VA Tech, Alstom i GE Hydro).
Klienci uważają, że te przedsiębiorstwa są wiarygodnymi dostawcami dużych urządzeń do elektrowni wodnych.
Wszyscy pozostali konkurenci są oceniani znacznie niżej lub nie produkują porównywalnych urządzeń, chociaż mogliby być brani pod uwagę przy mniejszych zleceniach.
Aby uzasadnić te wnioski, w decyzji podano ilościowe zestawienie ocen, które klienci przyznali poszczególnym producentom urządzeń. […] [1].
(15) Z […] [1] wykazów oferentów przedłożonych przez przedsiębiorstwo Siemens wynika, że Siemens częściej konkuruje w przetargach z VA Tech (w […] [1] % przetargów o wartości powyżej […] [1] EUR) […] [1] niż z Alstom [..] [1] lub GE […] [1].
W […] [1] przetargów tylko przedsiębiorstwa Siemens i VA Tech reprezentowały wielką czwórkę, składając oferty.
To, że oba przedsiębiorstwa tak często uczestniczą w tych samych przetargach wynika częściowo z tego, że GE Hydro rzadko składa oferty poza Skandynawią oraz Zjednoczonym Królestwem (GE Hydro powstało w wyniku przejęcia działu energii wodnej przedsiębiorstwa Kvaerner przez przedsiębiorstwo GE).
Alstom częściej uczestniczy w przetargach w różnych regionach Europy, jednak trochę częściej ma to miejsce na Półwyspie Iberyjskim niż w innych regionach.
Ponadto częściej składa oferty dotyczące większych przedsięwzięć.
(16) Wielu klientów i konkurentów twierdziło w uwagach przekazanych zgodnie z art. 11, że przejęcie spowoduje podniesienie cen, jeżeli dwóch głównych konkurentów połączy się na już i tak skoncentrowanym rynku.
(17) Najwyraźniej Siemens zgadza się z wnioskiem Komisji, że przedsiębiorstwa Siemens, VA Tech i Alstom są obecnie głównymi, konkurującymi ze sobą przedsiębiorstwami na rynku urządzeń do elektrowni wodnych w EOG.
Jako uzasadnienie transakcji Siemens wysuwa głównie dynamiczne argumenty.
(18) Wynika z nich, że dostawcy z Chin oraz mniejsi dostawcy z Europy są w stanie bez większych przeszkód dostarczać konkurencyjne urządzenia, jeżeli przedsiębiorstwa Siemens i VA Tech podwyższyłyby ceny po przeprowadzeniu koncentracji.
Istniejące od dawna stosunki handlowe z dostawcami dotychczas uniemożliwiały nowym dostawcom wejście na rynek, a klientom pozyskanie nowych źródeł dostaw.
Siemens nie może jednak udowodnić, że dostawcy, którzy jeszcze nie działają w Europie, planują udział w przetargach w EOG.
Oprócz producentów chińskich Siemens wymienia szereg mniejszych europejskich producentów małych urządzeń do elektrowni wodnych oraz dostawców małych komponentów, których produkty można zastosować m.in. w elektrowniach wodnych.
Jednak udziały w rynku tych przedsiębiorstw wynoszą mniej niż 1 %, a ich produkty nie są równoważne z produktami przedsiębiorstw Siemens i VA Tech.
(19) W decyzji stwierdza się, że argumenty przedsiębiorstwa Siemens to spekulacje, które prowadzą do ogólnego wniosku, że długoterminowo każdy monopol przyciąga na rynek nowe przedsiębiorstwa.
W związku z wysokim łącznym udziałem w rynku przedsiębiorstw Siemens i VA Tech, spadkiem liczby wiarygodnych dostawców z 4 do 3, danymi oferentów, z których wynika, że Siemens i VA Tech dostarczają produkty będące bliskimi substytutami, a także w związku z licznymi skargami klientów Komisja doszła do wniosku, że koncentracja stworzyłaby pozycję dominującą na rynku urządzeń do elektrowni wodnych, w rezultacie czego wyraźnie osłabiona zostałaby skuteczna konkurencja.
A2.
TRADYCYJNE URZĄDZENIA DO ELEKTROWNI WODNYCH
(20) Jeśli chodzi o tradycyjne urządzenia do elektrowni wodnych, VA Tech zaopatruje elektrownie turbinowe gazowo-parowe i pełni rolę integratora systemów, stosując przeważnie komponenty dostarczone przez firmy trzecie, szczególnie turbiny gazowe produkowane przez GE, w połączeniu z własnymi turbogeneratorami.
Po przeprowadzeniu koncentracji konkurencja na rynku projektów "pod klucz" nadal będzie liczna, w szczególności działać będą producenci turbin: Siemens, GE, Alstom i Mitsubishi, ale także generalni wykonawcy, jak Bechtel oraz producent kotłów Foster&Wheeler.
Udział firmy VA Tech na rynku projektów "pod klucz" w EOG wynosi poniżej 15 % […] [1].
Przejęcie oznaczałoby likwidację jednego kanału zbytu turbin oraz rezygnację z jednego dostawcy generatorów do turbin produkowanych przez VA Tech.
W związku ze strategiczną rolą turbin gazowych w elektrowniach z turbinami gazowymi i parowymi oraz w związku z wiodącą pozycją na tym rynku przedsiębiorstwa GE w decyzji stwierdza się, że GE jest w stanie znaleźć inny kanał zbytu w miejsce VA Tech.
Przedsiębiorstwo GE jest w stanie samo produkować generatory.
Nie zgłosiło ono zastrzeżeń odnośnie do przejęcia.
W związku z tym decyzja nie zawiera zastrzeżeń na temat wpływu na konkurencję w tym zakresie.
B. PRZESYŁ I DYSTRYBUCJA ENERGII (TRANSMISSION & DISTRIBUTION – T&D)
(21) Podobnie jak miało to miejsce w przypadku urządzeń do wytwarzania energii również rynek przesyłu i dystrybucji energii obejmuje szeroką gamę różnych komponentów, które dostarczane są klientom (przeważnie krajowym operatorom sieci oraz miejscowym/regionalnym dystrybutorom energii) na określonym poziomie zbiorczym.
Siemens proponuje, aby w związku z horyzontalnymi zbieżnościami między przedsiębiorstwami Siemens i VA Tech wyznaczyć właściwe rynki na poziomie grup produktów wymienionych w lit. a) do e).
a.
APARATURA WYSOKICH NAPIĘĆ (DO SIECI PRZESYŁOWYCH O NAPIĘCIACH OD 52 DO 800 KV)
(i) rozdzielnice z izolacją powietrzną
(ii) rozdzielnice z izolacją gazową
(iii) wyłączniki
(iv) odłączniki
(v) przekładniki
(vi) dławiki
b.
TRANSFORMATORY
(i) transformatory mocy
(ii) transformatory rozdzielcze
c.
SYSTEMY AUTOMATYKI STACJI ELEKTROENERGETYCZNYCH I SYSTEMY ZARZĄDZANIA SIECIĄ
(i) systemy zarządzania siecią
(ii) przekaźniki zabezpieczające
d.
PROJEKTY "POD KLUCZ"
(i) projekty wysokich napięć
(ii) projekty średnich napięć
e.
USŁUGI ZWIĄZANE Z PRZESYŁEM I DYSTRYBUCJĄ ENERGII
(i) serwis urządzeń
(ii) planowanie sieci
(22) Badanie rynku stwarza przesłanki do stwierdzenia, że na rynkach produktów, wbrew stanowisku prezentowanemu przez przedsiębiorstwo Siemens, przynajmniej dla niektórych komponentów wymienionych w punktach I, II, ... każdego rozdziału można wyznaczyć oddzielne właściwe rynki geograficzne.
Na potrzeby tej decyzji nie trzeba jednak definiować rynku produktów, ponieważ żadna z potencjalnych definicji rynku nie wywołałaby zastrzeżeń odnośnie do wpływu na konkurencję.
(23) W decyzji stwierdza się, że właściwym rynkiem geograficznym dla przesyłu i dystrybucji energii jest rynek EOG.
Normy techniczne nie stanowią już przeszkody dla operatorów sieci połączonych, aby kupować produkty za granicą, w szczególności urządzenia wysokiego napięcia, które w dużej mierze stanowią rozwiązania indywidualne.
Duzi dostawcy wygrywają przetargi na urządzenia do przesyłu i dystrybucji energii w całym EOG.
(24) Poniższe udziały w rynku oraz nazwy konkurentów na poszczególnych rynkach, które podało przedsiębiorstwo Siemens w zgłoszeniu, zostały w dużej mierze potwierdzone przez badanie rynku.
Wyjątek stanowią projekty wysokich napięć realizowane "pod klucz", gdzie żaden z uczestników rynku nie ocenił udziału przedsiębiorstwa Siemens na [50-60] [1] %.
Rynek projektów "pod klucz" obejmuje jednak całą paletę produktów i komponentów, z tego powodu uczestnicy badania rynku mogli inaczej przyporządkować obroty przypadające na usługi "pod klucz", niż miało to miejsce w przypadku komponentów, dla których wykonano usługi.
Produkt _BAR_ Siemens _BAR_ VA Tech _BAR_ Razem _BAR_ Główni konkurenci _BAR_
a.Aparatura wysokich napięć _BAR_ [10-20] [3] _BAR_ [0-10] [3] _BAR_ [20-30] [3] _BAR_ Areva 18, ABB 15 _BAR_
(i)rozdzielnice z izolacją powietrzną _BAR_ [0-10] [3] _BAR_ [0-10] [3] _BAR_ [10-20] [3] _BAR_ Areva 12; ABB 9, Cegelec 6, EFACEC 6 _BAR_
(ii)rozdzielnice z izolacją gazową _BAR_ [30-40] [3] _BAR_ [10-20] [3] _BAR_ [40-50] [3] _BAR_ ABB 33, Areva 23 _BAR_
(iii)wyłączniki _BAR_ [30-40] [3] _BAR_ [0-10] [3] _BAR_ [40-50] [3] _BAR_ Areva 30, ABB 28 _BAR_
(iv)odłączniki _BAR_ [30-40] [3] _BAR_ [20-30] [3] _BAR_ [30-40] [3] _BAR_ Areva 21, HAPAM 14 _BAR_
(v)przekładniki _BAR_ 10-20] [3] _BAR_ [0-10] [3] _BAR_ [10-20] [3] _BAR_ Areva 20-25, ABB 10-15, Ritz 10-15, Arteche 10-15, Pfiffner 3-8 _BAR_
(vi)dławiki _BAR_ [20-30] [3] _BAR_ [10-20] [3] _BAR_ [40-50] [3] _BAR_ Areva 22-27, ABB 17-22, Trafomec 5-10 _BAR_
b.Transformatory _BAR_ [10-20] [3] _BAR_ [0-10] [3] _BAR_ [20-30] [3] _BAR_ ABB 18-23, Areva 13-18, RWE Solutions 8-13, Schneider 4-7, Pauwels 4-7, inni _BAR_
(i)transformatory mocy _BAR_ [10-20] [3] _BAR_ [10-20] [3] _BAR_ [20-30] [3] _BAR_ ABB 20-25, Areva 15-20,RWE Solutions 7-14, Pauwels 2-5, EFACEC 2-5, inni _BAR_
(ii)transformatory rozdzielcze _BAR_ [10-20] [3] _BAR_ [0-10] [3] _BAR_ [10-20] [3] _BAR_ ABB 12-17, Schneider 10-15, RWE Solutions 8-13, Areva 7-12, Pauwels 5-10, inni _BAR_
c.Systemy automatyki stacji elektroenergetycznych i systemy zarządzania siecią _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
(i)systemy zarządzania siecią _BAR_ [10-20] [3] _BAR_ [10-20] [3] _BAR_ [20-30] [3] _BAR_ ABB 8-12, Areva 6-10, inni (m.in. różne firmy programistyczne) _BAR_
(ii)przekaźniki zabezpieczające _BAR_ [20-30] [3] _BAR_ [0-10] [3] _BAR_ [20-30] [3] _BAR_ Areva 23-27, ABB 13-17, Schneider 4-8 _BAR_
d.Projekty "pod klucz" _BAR_ [20-30] [3] _BAR_ [0-10] [3] _BAR_ [30-40] [3] _BAR_ ABB 18, Areva 14, Cegelec 9 _BAR_
(i)projekty wysokich napięć _BAR_ [50-60] [3] _BAR_ [10-20] [3] _BAR_ [70-80] [3] _BAR_ ABB 21, Areva 9 _BAR_
(ii)projekty średnich napięć _BAR_ [10-20] [3] _BAR_ [0-10] [3] _BAR_ [10-20] [3] _BAR_ ABB 17, Areva 16, Cegelec 12 _BAR_
e.Usługi związane z przesyłem i dystrybucją energii _BAR_ Brak odpowiednich rynków na poziomie EOG lub krajowym _BAR_
(25) Siemens, VA Tech, Areva i ABB dostarczają szeroką paletę komponentów do przesyłu i dystrybucji energii, tymczasem mniejsi konkurenci, jak Cegelec, EFACEC, Ansaldo, HAPAM lub Pauwels, obejmują tylko mniejsze segmenty produktowe.
(26) W wyniku przejęcia udziały w rynku wyniosą ponad [30-40] [1] % na wielu potencjalnych rynkach przesyłu i dystrybucji energii, a mianowicie na rynku rozdzielnic z izolacją gazową, wyłączników i projektów wysokich napięć realizowanych "pod klucz".
Ponadto na rynkach produktowych liczba wiarygodnych oferentów spadnie z 4 do 3 (Siemens/VA Tech, Areva i ABB).
Te trzy rynki są powiązane wertykalnie, ponieważ głównym komponentem dużej części projektów wysokich napięć realizowanych "pod klucz" są rozdzielnice z izolacją gazową.
Wyłączniki są z kolei komponentami urządzeń z izolacją gazową.
Siemens, VA Tech, Areva i ABB działają na tych trzech wertykalnie połączonych poziomach.
(27) Na pozostałych rynkach przesyłu i dystrybucji energii łączne udziały przedsiębiorstw Siemens i VA Tech są niższe, ponadto działają tam dodatkowi konkurenci.
Na tych rynkach nie ma zastrzeżeń odnośnie do wpływu na konkurencję.
(28) Odpowiedzi klientów i konkurentów na badanie rynku przeprowadzone przez Komisję były, ogólnie rzecz biorąc, mniej negatywne niż miało to miejsce w przypadku urządzeń do elektrowni wodnych.
Negatywne uwagi miały raczej charakter ogólny i odnosiły się do faktu, że ubędzie jeden konkurent na i tak już skoncentrowanym rynku.
Z tego powodu Komisja skoncentrowała się w swoim badaniu na potencjalnych skutkach zmniejszenia się liczby wiarygodnych oferentów z czterech do trzech na niektórych potencjalnych rynkach.
(29) Na rynku projektów wysokich napięć realizowanych "pod klucz" zbieżności między przedsiębiorstwami Siemens i VA Tech dotyczą głównie rozdzielnic z izolacją gazową produkowanych "pod klucz".
Siła rynkowa w przypadku projektów wysokich napięć realizowanych "pod klucz" wiąże się zatem z pozycją rynkową dostawcy komponentów, z których produkowane są rozdzielnice z izolacja gazową.
Rynek projektów "pod klucz" jest w dużej mierze uzależniony od realizowanych projektów i charakteryzuje się silnymi wahaniami udziałów w rynku.
W ciągu pięciu lat od 1999 r. do 2003 r. udziały w rynku przedsiębiorstwa Siemens wahały się między [5-10] [1] % w 2000 r. a [50-60] [1] % w 2003 r., natomiast udziały przedsiębiorstwa VA Tech między [0-5] [1] w 1999 r. a [15-20] [1] % w 2002 r.
Zlecenia na pozostałe projekty w tych latach otrzymały przedsiębiorstwa ABB i Areva.
Nawet jeden duży projekt może zdecydowanie wpłynąć na udział w rynku dostawców w danym roku.
W związku z tym pozycja na rynku w 2003 r. była silna i wynosiła [50-60] [1] %.
Decyzja zawiera wniosek, że rynek projektów wysokich napięć realizowanych "pod klucz" jest rynkiem oferentów, na którym konkuruje się "dla rynku", a nie "na rynku", co znaczy, że udziały w rynku nie świadczą o możliwościach otrzymania zleceń w przyszłości przez danego konkurenta.
(30) W Europejskim Obszarze Gospodarczym w sektorze rozdzielnic z izolacją gazową działają ci sami konkurenci, co w sektorze projektów wysokich napięć realizowanych "pod klucz", a mianowicie Siemens, VA Tech, ABB i Areva.
Według informacji przedsiębiorstwa Siemens jego udział w rynku razem z przedsiębiorstwem VA Tech wynosił [40-50] [1] % w 2003 r. (Siemens [30-40] [1] %, VA Tech [10-15] [1] %).
Łączne udziały w rynku w okresie od 1999 r. do 2003 r. wahały się między [40-50] [1] % a [60-70] [1] %. Udziały w rynku poszczególnych przedsiębiorstw wykazywały jednak wyższe wahania (Siemens [10-15] [1] %-[40-50] [1] % i VA Tech ([10-15] [1] %-[40-50] [1]).
Podobnie jak to miało miejsce w przypadku projektów "pod klucz" pozostałe udziały w rynku w EOG przypadają przedsiębiorstwom ABB i Areva.
(31) Wymagania bezpieczeństwa stawiane aparaturze wysokich napięć ograniczają liczbę dostawców akceptowaną przez europejskich dostawców energii elektrycznej, przy czym urządzenia, na które odbywają się przetargi, a które dostarczają czterej główni producenci, różnią się między sobą tylko nieznacznie.
Te okoliczności (rynek oferentów, nieznaczne różnice między produktami największych producentów) sprawiają, że na rynku rozdzielnic z izolacja gazową oraz projektów wysokich napięć realizowanych "pod klucz" nadal będzie istniała konkurencja, nawet jeżeli pozostanie tylko trzech wiarygodnych dostawców.
(32) Badanie rynku obejmowało wykazy oferentów uczestniczących w przetargach na projekty wysokich napięć realizowane "pod klucz", rozdzielnice z izolacja gazową i wyłączniki, a także dane za okres od 1999 r., które przedłożyło przedsiębiorstwo Siemens oraz jego konkurenci.
Wynika z nich, że najczęściej z przedsiębiorstwem Siemens konkurowało w przetargach przedsiębiorstwo ABB, na kolejnym miejscu znalazło się przedsiębiorstwo Areva.
Przedsiębiorstwo VA Tech rzadziej uczestniczyło w przetargach na rozdzielnice z izolacją gazową, a jeśli brało w nich udział, to praktycznie nie stanowiło konkurencji dla przedsiębiorstwa Siemens.
To, że przedsiębiorstwa Siemens i VA Tech tak rzadko uczestniczyły w tych samych przetargach, może wynikać z faktu, że działalność przedsiębiorstwa VA Tech w sektorze rozdzielnic z izolacją gazową w Europie jest skutkiem przejęcia działu wysokich napięć przedsiębiorstwa Schneider z Grenoble.
Tak więc koncentruje się ono na rynku francuskim, podczas gdy Siemens od dawna działa w innych rejonach Europy.
(33) Od chwili przystąpienia Węgier do UE przedsiębiorstwo Ganz-Transelektro złożyło szereg ofert w EOG.
Ostatnio otrzymało ono wspólnie z przedsiębiorstwem Corus zlecenie na rozdzielnice z izolacją gazową w Niderlandach.
Toshiba-Mitsubishi (TM) i JAEPS, japońscy producenci rozdzielnic z izolacją gazową, ograniczyli swoją działalność w EOG do przetargów w Islandii i na Cyprze.
(34) Komisja porównała oferty z […] [1] przetargów, w których uczestniczyły wszystkie cztery przedsiębiorstwa, aby sprawdzić, czy któreś z tych przedsiębiorstw często składało oferty z najniższą ceną lub drugą najniższą ceną.
Taka sytuacja nie miała miejsca.
(35) Decyzja zawiera stwierdzenie, że rynek rozdzielnic z izolacją gazową może być konkurencyjny także z tylko trzema wiarygodnymi dostawcami, jeżeli w koncentracji nie uczestniczy przedsiębiorstwo składające oferty z najniższą lub drugą najniższą ceną, lub jego konkurent, którzy oferują szczególnie bliskie substytuty w innym wymiarze wielkościowym.
Przedłożone informacje na temat oferentów nie prowadzą do takiego wniosku.
(36) W decyzji zbadano również, czy transakcja może prowadzić do koordynacji działań.
Struktura rynków rozdzielnic z izolacją gazową, projektów wysokich napięć realizowanych "pod klucz" i wyłączników (trzej ściśle konkurujący dostawcy, niejednorodne produkty, klientami są głównie duże przedsiębiorstwa) oraz stwierdzone typowe cechy oferentów (wszyscy konkurenci z powodzeniem uczestniczą w przetargach w całej Europie) pozwalają wnioskować, że skuteczny mechanizm koordynacji na rynku rozdzielnic z izolacją gazową jest problemem wymyślonym i byłby trudny do zrealizowania.
(37) W decyzji stwierdza się, że żadna z potencjalnych definicji rynku produktowego nie wskazuje na odczuwalne ograniczenie skutecznej konkurencji na rynku przesyłu i dystrybucji energii.
C. TECHNIKA KOLEJOWA
C1.
POJAZDY SZYNOWE
(38) Przejęcie przedsiębiorstwa VA Tech powoduje, że przedsiębiorstwo VA Tech Elin EBG Traction (zwane dalej ETR) nie będzie już samodzielnie oferowało napędów elektrycznych do tramwajów, wagonów metra oraz pociągów regionalnych.
Klientami ETR są również grupy producentów pojazdów szynowych, którzy tworzą konsorcja produkujące szczególne rodzaje tramwajów i pociągów, między innymi z przedsiębiorstwami Bombardier i Siemens.
(39) Opierając się na wcześniejszych decyzjach, wpływ transakcji na rynek napędów elektrycznych w EOG oraz na krajowe rynki pojazdów szynowych zostanie zbadany w tej decyzji oddzielnie dla różnych rodzajów pojazdów, jak np. tramwaje, metro, pociągi regionalne i lokomotywy.
Zbieżności na rynku napędów elektrycznych są nieuniknione i nie budzą zastrzeżeń odnośnie do wpływu na konkurencję.
W związku z pozycją przedsiębiorstw ETR i Siemens koncentracja ma jednak wpływ wertykalny na rynki w niektórych państwach członkowskich.
(40) Badanie rynku wykazało, że na rynkach, których dotyczy koncentracja, tzn. rynku tramwajów w Hiszpanii, Polsce, Austrii i Czechach, rynku wagonów metra w Belgii oraz rynku pociągów regionalnych w Niemczech i Austrii, konkurencja będzie wystarczająca nawet po przeprowadzeniu transakcji.
W celu rozdzielenia powiązań między przedsiębiorstwami ETR i Bombardier zgodnie z decyzją Komisji COMP/M.2139 w sprawie Bombardier/Adtranz z dnia 3 kwietnia 2001 r. proponuje się równoczesne wydanie decyzji zgodnie z art. 8 ust. 2, która zniosłaby jedno ze zobowiązań podjętych w tamtej sprawie przez przedsiębiorstwo Bombardier, jeżeli Siemens przejmie wyłączną kontrolę nad przedsiębiorstwem VA Tech.
Zobowiązanie to zmusza przedsiębiorstwo Bombardier do oferowania tramwaju City-Runner typ "Linz" wyłącznie z napędem produkowanym przez ETR.
(41) Przedsiębiorstwa niezintegrowane nie zostaną wykluczone z rynku z następujących powodów: po pierwsze na rynku pozostanie po jednym niezależnym dostawcy napędów elektrycznych do tramwajów (Kiepe) i do wagonów metra (Mitsubishi).
Po drugie niezintegrowani producenci mogą się połączyć w ciągu dwóch lub trzech lat, jak to miało miejsce w przypadku przedsiębiorstwa Stadler w zakresie tramwajów i pociągów regionalnych.
Ponadto istnieje jeszcze trzecia możliwość, że zintegrowani i niezintegrowani dostawcy połączą swoje siły, jak miało to już miejsce w przeszłości.
Konkurencja na rynku pojazdów szynowych będzie wystarczająca również w przyszłości, nawet jeśli niezintegrowani dostawcy będą musieli wycofać się z rynku pojazdów szynowych z napędem elektrycznym.
W decyzji stwierdza się, że transakcja nie osłabia w wyraźny sposób skutecznej konkurencji na rynku napędów elektrycznych oraz na rynku tramwajów, wagonów metra, pociągów regionalnych i lokomotyw.
C2.
SIECI TRAKCYJNE
(42) Decyzja zawiera stwierdzenie, że kwestia, czy istnieje rynek całościowy obejmujący wszystkie rodzaje sieci trakcyjnych, czy raczej mniejsze rynki produktowe, np. rynek sieci trakcyjnych dla ruchu dalekobieżnego, może pozostać nierozstrzygnięta.
Koncentracja ma wpływ tylko na jeden rynek krajowy.
Łączny udział przedsiębiorstw Siemens i VA Tech w niemieckim rynku wynosi ok. [30-40] [1] % całego rynku, na kolejnym miejscu znajduje się przedsiębiorstwo Balfour Beatty z podobnym udziałem w rynku, a dalej pięciu mniejszych konkurentów.
Na podstawie badania rynku Komisja doszła do wniosku, że koncentracja nie spowoduje odczuwalnego osłabienia skutecznej konkurencji.
To samo dotyczy mniejszego potencjalnego rynku produktowego sieci trakcyjnych dla ruchu dalekobieżnego, na którym istnieje tylko jeden klient na produkt, dla którego zachodzą zbieżności – a mianowicie kolej niemiecka Deutsche Bahn – natomiast przynajmniej czterech wiarygodnych konkurentów.
Ponadto okazało się, że przedsiębiorstwa Siemens i VA Tech rzadko ze sobą konkurowały.
Również milczące porozumienie między połączonymi przedsiębiorstwami a przedsiębiorstwem Balfour Beatty jest mało prawdopodobne, ponieważ rynek kurczy się z roku na rok, a VA Tech nie można uznać za przedsiębiorstwo bez powiązań, które można by przejąć i które ułatwiałoby koordynację.
Decyzja zawiera wniosek, że nic nie wskazuje na odczuwalne ograniczenie skutecznej konkurencji na rynku sieci trakcyjnych.
C3.
ZASILANIE TRAKCJI
(43) Zasilanie trakcji polega na zasilaniu prądem sieci trakcyjnych operatora przez podstacje zasilające (punkty zasilające).
Decyzja wyodrębnia dwa rynki produktowe, rynek wszystkich podstacji zasilania oraz rynek komponentów.
Na rynku usług serwisowych agregatów prądotwórczych dla kolei w Niemczech zachodzi zbieżność.
Koncentracja ma wpływ na dwa krajowe rynki zasilania trakcji.
Łączny udział w rynku przedsiębiorstw Siemens i VA Tech w Austrii wynosiłby [40-50] [1] % całego rynku.
Oprócz przedsiębiorstw Siemens i VA Tech na rynku obecnych jest jeszcze czterech wiarygodnych konkurentów, którzy działają na skalę międzynarodową, a mianowicie ABB, Areva, Balfour Beatty i SAG (RWE) z udziałami w rynku od 5 do 25 %, a także kilku mniejszych dostawców.
Rynek po stronie popytu jest w dużym stopniu skoncentrowany, ponieważ ponad 90 % popytu na tym względnie małym rynku, na którym zleceń udziela się w trybie przetargów, przypada na koleje austriackie Österreichische Bundesbahnen oraz przedsiębiorstwo komunikacji miejskiej Wiener Linien.
To powoduje znaczne wahania na tym rynku oferentów.
(44) Udział w rynku przedsiębiorstw Siemens i VA Tech w Niemczech kształtuje się na podobnym poziomie jak w Austrii.
Przedsiębiorstwa konkurencyjne to ABB, Balfour Beatty, Elpro i Spitzke.
VA Tech działa prawie wyłącznie w segmencie ruchu dalekobieżnego, gdzie jedynym klientem są koleje niemieckie Deutsche Bahn.
Ponieważ mamy do czynienia z rynkiem oferentów z jednym potężnym klientem w segmencie, w którym zachodzi zbieżność, nie istnieje problem konkurencji na rynku wszystkich podstacji zasilania sieci trakcyjnych.
Zwrócono Komisji uwagę na to, że połączony podmiot może osiągnąć pozycję monopolisty w przypadku określonych komponentów podstacji zasilania, ponieważ posiada potencjał umożliwiający wykluczenie konkurentów z rynku.
Badanie rynku wykazało jednak, że Siemens nie oferuje żadnego z trzech przedmiotowych komponentów, dwa z tych komponentów oferują również konkurenci, a w przypadku jednego z komponentów, który znajduje się wyłącznie w ofercie przedsiębiorstwa VA Tech, koleje niemieckie Deutsche Bahn starały się aktywnie, aby zbadał i zatwierdził to Urząd Regulacji.
Decyzja zawiera wniosek, że nic nie wskazuje na odczuwalne ograniczenie skutecznej konkurencji na rynku zasilania sieci trakcyjnych.
To samo dotyczy usług konserwacyjnych agregatów prądotwórczych dla kolei, w przypadku których przedsiębiorstwo VA Tech dostarczyło tylko jeden z około 20 agregatów, który najlepiej będzie samo konserwować, a także dlatego, że Siemens i VA Tech mają wielu wiarygodnych konkurentów.
C4.
PRZEJAZDY KOLEJOWE
(45) Zarówno Siemens jak i VA Tech oferują przejazdy kolejowe.
VA Tech działa wyłącznie w Austrii, przedsiębiorstwo Siemens może być uważane za potencjalnego nowego uczestnika na rynku austriackim.
Jeden z klientów postawił pytanie, czy po przeprowadzeniu koncentracji Siemens wycofa produkt oferowany przez VA Tech i zastąpi go własnym.
Badanie rynku wykazało jednak, że produkt oferowany przez VA Tech należy do innego niemieckiego przedsiębiorstwa, które ma prawo przenieść prawa do dystrybucji na inne przedsiębiorstwo.
W związku z tym liczba oferentów na rynku austriackim nie zmieni się.
D. PRZETWORNICE CZĘSTOTLIWOŚCI
(46) Zarówno Siemens jak i VA Tech mają w swojej ofercie przetwornice częstotliwości.
Badanie rynku potwierdza stanowisko przedsiębiorstwa Siemens, że EOG jest właściwym rynkiem geograficznym dla rynku przetwornic częstotliwości.
Zgodnie z wcześniejszymi decyzjami właściwy rynek produktowy należy podzielić na przetwornice częstotliwości o mocy powyżej i poniżej 100 kW.
Kwestia, czy przetwornice częstotliwości o mocy powyżej 100 kW należy jeszcze podzielić na przetwornice chłodzone wodą i czterokwadrantowe przekształtniki, może pozostać otwarta, ponieważ nie ma to wpływu na ocenę zgodności z regułami konkurencji.
(47) Łączny udział w rynku przetwornic częstotliwości o mocy poniżej 100 kW przedsiębiorstw Siemens i VA Tech wynosi mniej niż [15-20] [1] %.
Ponieważ przedsiębiorstwo VA Tech utworzyło w 2004 r. wspólne przedsiębiorstwo z firmami Schneider i Toshiba (STI), należy doliczyć udział w rynku firmy STI.
Ale nawet w tym przypadku łączny udział w rynku wynosi mniej niż [30-40] [1] %.
Znaczącymi konkurentami są ABB i Danfoss z udziałami w wysokości 10-20 %, Lenze, SEW Eurodrive, Vacon i Yaskawa/Omron, każdy z udziałem w rynku w wysokości 5-10 %.
Na rynkach lokalnych działają liczne mniejsze, ale prężne przedsiębiorstwa.
Łączny udział w rynku przetwornic o mocy powyżej 100 kW, włączając w to wspólne przedsiębiorstwo STI, wynosi mniej niż [20-30] [1] %.
Łączny udział w rynku przetwornic chłodzonych wodą i czterokwadrantowych przekształtników wynosi mniej niż [20-30] [1] %.
W związku z tym Komisja doszła do wniosku, że żadna z potencjalnych definicji rynku produktowego nie budzi zastrzeżeń odnośnie do wpływu na konkurencję.
E. PRODUKCJA URZĄDZEŃ METALURGICZNYCH ORAZ INNYCH URZĄDZEŃ PRZEMYSŁOWYCH
1.
WŁAŚCIWE RYNKI PRODUKTOWE
a.
Podstawowe różnice
(48) Produkcję urządzeń przemysłowych można podzielić wg branż (np. metalurgia, przemysł chemiczny, papierniczy, produkcja cementu itp.).
Omawiany przypadek dotyczy głównie produkcji urządzeń metalurgicznych.
Ten dział można podzielić na produkcję mechanicznych i elektrycznych urządzeń przemysłowych oraz na konserwację urządzeń i usługi.
(49) Produkcja mechanicznych urządzeń przemysłowych obejmuje planowanie zastosowania maszyn w poszczególnych procesach produkcyjnych, produkcję parku maszynowego oraz zainstalowanie maszyn na linii produkcyjnej.
VA Tech działa w tym sektorze, składając oferty przez swoją spółkę-córkę VAI.
Siemens nie ma takich produktów w ofercie, posiada jednak […] [1] udziałów w przedsiębiorstwie SMS Demag, jednym z dwóch głównych konkurentów przedsiębiorstwa VA Tech.
(50) Produkcja elektrycznych urządzeń przemysłowych obejmuje ogólną instalację elektryczną urządzenia, projektowanie i montaż napędów, a także właściwą automatykę, która składa się z elektrycznych systemów kontrolnych i sterujących oraz z systemów automatyki procesów.
Zarówno Siemens, jak i VA Tech mają w swojej ofercie produkty z tego sektora, VA Tech działa przez swoje spółki-córki: VAI (sektor metalurgiczny) oraz Elin EBG (różne sektory).
(51) Konserwacja urządzeń i usługi obejmują bieżące naprawy oraz świadczenie usług, natomiast nie obejmują projektowania nowych części maszyn i urządzeń.
Siemens i VA Tech oferują konserwację urządzeń i usługi dla sektora metalurgicznego.
b.
Produkcja mechanicznych urządzeń metalurgicznych
(52) Siemens uważa, że mechaniczne urządzenia przemysłowe wymagają indywidualnych rozwiązań dla poszczególnych branż i dlatego zakłada istnienie oddzielnego rynku produktowego mechanicznych urządzeń metalurgicznych.
Przedsiębiorstwo nie dokonuje jednak dalszego podziału według poszczególnych procesów, jak to uczyniła Komisja w decyzji SMS/Mannesman Demag [4], lecz jest zdania, że w tym przypadku mamy do czynienia tylko z segmentami większego rynku produktowego mechanicznych urządzeń metalurgicznych.
(53) Na podstawie wyników badania rynku Komisja doszła do wniosku, że także w tej decyzji należy zastosować podział na procesy, jak to miało miejsce w sprawie SMS/Mannesman Demag w przypadku produkcji mechanicznych urządzeń przemysłowych w sektorze żelaza i stali.
Należy przy tym rozróżnić następujące rynki produktowe: produkcja surówki, produkcja stali, maszyny do odlewania ciągłego, walcarki do walcowania na gorąco, walcarki do walcowania na zimno, walcarki profilowe, taśmociągi oraz prasy i młoty do odkuwania.
Należy ponadto rozróżnić urządzenia metalurgiczne do produkcji żelaza i stali oraz metali nieżelaznych, w szczególności aluminium i miedzi.
(54) Jednak kwestia dokładnej definicji rynku produktowego mechanicznych urządzeń metalurgicznych może pozostać otwarta.
c.
Produkcja elektrycznych urządzeń metalurgicznych
(55) Produkcja elektrycznych urządzeń metalurgicznych obejmuje poziom 0 – automatyka (zasilanie i napędy elektryczne), właściwa automatyka (poziom 1 i 2) oraz nowszą dziedzinę, a mianowicie oprogramowanie wspierające logistykę urządzeń/MES (systemy zarządzania produkcją) (poziom 3).
Brak jednolitego rynku
(56) Siemens jest zdania, że produkcja elektrycznych urządzeń przemysłowych dla branży metalurgicznej nie wymaga indywidualnych rozwiązań dla tej branży i nie stanowi odrębnego rynku.
(57) Większość uczestników rynku biorących udział w badaniu rynku twierdziła jednak, że produkcja elektrycznych urządzeń dla branży metalurgicznej wymaga specjalnego know-how.
W wypowiedziach konkurenci podkreślali przede wszystkim specjalistyczną wiedzę swoich inżynierów.
Znaczenie list referencyjnych w odpowiedziach nadesłanych w trakcie badania rynku świadczy o tym, że większość klientów oczekuje od dostawców bogatego doświadczenia w branży metalurgicznej. […] [1].
Kolejną oznaką postępującej specjalizacji branżowej jest rosnąca pozycja przedsiębiorstw Danieli, SMS Demag i VAI w zakresie produkcji elektrycznych urządzeń metalurgicznych, które to przedsiębiorstwa wyspecjalizowały się wcześniej w produkcji mechanicznych urządzeń metalurgicznych.
(58) Produkty poziomu 0 (elektryka, napędy) tylko w niewielkim stopniu są rozwiązaniami indywidualnymi dla branży metalurgicznej, inaczej jest natomiast w przypadku produktów poziomu 1 i 2 (właściwa automatyka).
Wynika to z konieczności zastosowania na tych poziomach specyficznych rozwiązań branżowych (moduły oprogramowania).
Aktualnie Siemens oraz przedsiębiorstwa konkurencyjne opracowują takie rozwiązania dla grup produktów z sektora produkcji elektrycznych urządzeń przemysłowych.
(59) Z wyżej wymienionych powodów, wyznaczając rynek produktowy, przynajmniej w branży metalurgicznej, należy założyć istnienie oddzielnego rynku produkcji urządzeń elektrycznych.
Taki rynek można zdefiniować albo jako całościowy rynek produkcji elektrycznych urządzeń metalurgicznych z potencjalnymi częściami rynku włącznie, albo – w wąskim rozumieniu – jako potencjalny całościowy rynek produkcji elektrycznych urządzeń metalurgicznych na poziomach automatyki 0-2 w sektorze żelaza i stali.
Potencjalne oddzielne rynki poszczególnych grup procesów i procesów
(60) Niektórzy uczestnicy rynku są zdania, że rynek produkcji urządzeń elektrycznych można podzielić jeszcze na poszczególne procesy produkcji metalurgicznej.
Badanie rynku to potwierdza, jednak kwestia, czy istnieją oddzielne rynki produktowe urządzeń elektrycznych dla trzech głównych procesów produkcyjnych elektrycznych urządzeń metalurgicznych (proces wytapiania, podgrzewania i chłodzenia) oraz dla szczególnego obszaru walcowania długich produktów, może pozostać otwarta.
Na potrzeby tej decyzji można pozostawić nierozstrzygniętą kwestię, czy konieczny jest dalszy podział na poszczególne procesy.
Oddzielne części rynku dla poziomów automatyki 1 i 2?
(61) W tej decyzji można również pozostawić otwartą kwestię, czy należy założyć istnienie oddzielnych rynków produktowych łącznie dla poziomów 1 i 2, czy też części tych rynków.
Oddzielne rynki dla sektora żelaza i stali oraz sektora aluminium, w szczególności walcowania aluminium na gorąco i na zimno
(62) Również kwestia, czy należy wyodrębnić rynki produktowe żelaza i stali oraz walcowania aluminium, może pozostać otwarta.
Potencjalny rynek oprogramowania wspierającego logistykę urządzeń/MES/poziom 3
(63) Badanie rynku przeprowadzone przez Komisję wykazało, że w branży metalurgicznej rozwija się specyficzny, oddzielny rynek produktowy oprogramowania wspierającego logistykę urządzeń/MES/poziom 3.
Jednak kwestia, czy jest to oddzielna gałąź i czy należy ją włączyć lub wyłączyć z rynku produkcji elektrycznych urządzeń metalurgicznych, również może pozostać otwarta.
d.
Konserwacja i usługi
(64) Przedsiębiorstwo Siemens stoi na stanowisku, że usługi związane z urządzeniami metalurgicznymi stanowią oddzielny rynek.
Badanie rynku przeprowadzone przez Komisję potwierdza ten pogląd.
Jednak kwestia dokładnej definicji rynku dla tego sektora może pozostać otwarta.
e.
Produkcja elektrycznych urządzeń przemysłowych dla innych branż niż branża metalurgiczna
(65) Na potrzeby tej decyzji nie trzeba definiować rynku produkcji elektrycznych urządzeń przemysłowych dla innych branż niż branża metalurgiczna, ponieważ niezależnie od definicji rynku produktowego (kilka branż razem lub oddzielne rynki dla poszczególnych branż) planowana koncentracja nie budzi zastrzeżeń pod względem wpływu na konkurencję.
f.
Wniosek dotyczący definicji rynku produktowego w zakresie produkcji urządzeń metalurgicznych oraz urządzeń przemysłowych dla innych branż
(66) W tej decyzji należy założyć następujące rynki produktowe w sektorze produkcji mechanicznych urządzeń metalurgicznych:
- całościowy rynek produkcji mechanicznych urządzeń metalurgicznych, albo ograniczony do metali żelaznych, albo obejmujący metale żelazne i nieżelazne;
- potencjalne części rynku dla poszczególnych etapów procesów w produkcji mechanicznych urządzeń metalurgicznych.
(67) W tej decyzji należy założyć następujące rynki produktowe w sektorze produkcji elektrycznych urządzeń metalurgicznych:
- całościowy rynek produkcji elektrycznych urządzeń metalurgicznych, włączając w to poniższe potencjalne części rynku;
- potencjalny całościowy (w węższym rozumieniu) rynek produkcji elektrycznych urządzeń metalurgicznych na poziomach automatyki 0-2 w sektorze żelaza i stali;
- potencjalne części rynku produkcji elektrycznych urządzeń metalurgicznych przeznaczonych do procesu wytapiania, podgrzewania, chłodzenia i walcowania wyrobów długich (rynki grup procesów) w sektorze żelaza i stali, następnie potencjalne rynki procesów (lub dalszy podział wg poziomów automatyki) oraz potencjalne części rynku na poziomach 1 i 2;
- rynki walcowania aluminium na gorąco i zimno oraz
- potencjalny rynek oprogramowania wspierającego logistykę urządzeń/MES/poziom 3.
(68) Niniejsza decyzja zakłada ponadto istnienie co najmniej jednego oddzielnego rynku produktowego konserwacji urządzeń metalurgicznych i związanych z nimi usług.
(69) Kwestia dokładnej definicji rynku produktowego produkcji elektrycznych urządzeń przemysłowych dla innych branż może pozostać otwarta.
2.
RYNKI WŁAŚCIWE GEOGRAFICZNIE
a.
Produkcja mechanicznych urządzeń metalurgicznych
(70) Przedsiębiorstwo Siemens prezentuje stanowisko, że właściwym rynkiem dla produkcji mechanicznych urządzeń metalurgicznych jest rynek światowy, albo przynajmniej rynek EOG z silną tendencją do rozszerzania się do rynku światowego.
(71) Na potrzeby tej decyzji nie trzeba jednak definiować właściwego rynku geograficznego, ponieważ niezależnie od definicji rynku geograficznego (rynek EOG lub większy) koncentracja budzi zastrzeżenia odnośnie do wpływu na konkurencję w sektorze produkcji mechanicznych urządzeń metalurgicznych.
b.
Produkcja elektrycznych urządzeń metalurgicznych
(72) Również w sektorze produkcji elektrycznych urządzeń metalurgicznych Siemens zakłada istnienie rynku światowego.
(73) Wyniki badania rynku pokazują, że właściwym rynkiem geograficznym w rozumieniu tej decyzji jest przynajmniej rynek EOG, jednak należy również rozważyć istnienie większego rynku.
(74) Dotyczy to wszystkich potencjalnych części rynku i rynków produkcji elektrycznych urządzeń metalurgicznych z potencjalnym rynkiem oprogramowania wspierającego logistykę urządzeń/MES/poziom 3 włącznie.
(75) Siemens zgadza się z definicją rynku geograficznego produkcji elektrycznych urządzeń metalurgicznych określoną przez Komisję tylko o tyle, o ile Komisja jest gotowa rozważyć istnienie rynku szerszego niż rynek EOG, nie podziela jednak poglądu, że do właściwego rynku nie można włączyć określonych regionów Azji.
Odpowiednie części rynku są dostępne dla zagranicznych dostawców bez żadnych ograniczeń.
(76) Komisja potwierdza jednak swoje stanowisko, że w określonych częściach świata panują różne warunki konkurencji, które nie wynikają wyłącznie z czynników historycznych.
Jednak kwestia, czy mamy do czynienia z rynkiem EOG lub szerszym (możliwe, że nawet rynkiem światowym), może pozostać otwarta.
c.
Konserwacja i usługi
(77) Siemens twierdzi, że ten rynek obejmuje EOG.
Jednak większość uczestników rynku uważa, że jest on mniejszy, ponieważ szczególne znaczenie ma tutaj niewielka odległość do dostawcy, a także możliwość porozumiewania się w tym samym języku.
Wielu klientów nie wybrałoby dostawcy z innego państwa członkowskiego niż to, w którym znajduje się ich zakład produkcyjny, nawet jeśli ceny usług dotychczasowego oferenta wzrosłyby o 5 do 10 %.
Dotyczy to zarówno sektora urządzeń mechanicznych, jak i elektrycznych.
(78) Jednak na potrzeby tej decyzji kwestia dokładnej definicji rynku może pozostać otwarta.
Z pewnością jednak właściwy rynek geograficzny jest nie mniejszy niż rynek krajowy i nie większy niż rynek EOG.
d.
Produkcja elektrycznych urządzeń przemysłowych dla innych branż
(79) Wewnętrzna organizacja przedsiębiorstwa VA Tech, tzn. jego powiązanie z przedsiębiorstwem VAI, producentem urządzeń metalurgicznych działającym na rynku światowym, oraz z przedsiębiorstwem Elin EBG, producentem urządzeń elektrycznych działającym głównie na rynku austriackim, a ponadto producentem urządzeń przemysłowych działającym w Europie Środkowej, pokazuje, że rynek lub rynki geograficzne produkcji innych elektrycznych urządzeń przemysłowych należy wyznaczyć węziej niż rynki specjalistycznej produkcji elektrycznych urządzeń metalurgicznych.
Pogląd ten potwierdziło badanie rynku, w trakcie którego wiele przedsiębiorstw przemysłowych założyło, że określone właściwe rynki geograficzne są raczej rynkami krajowymi lub regionalnymi.
W przypadku wyspecjalizowanych procesowych gałęzi przemysłu, jak przemysł papierniczy i chemiczny, można rozważyć również istnienie szerszego rynku geograficznego.
Jednak badanie rynku nie wskazuje na to, że istnieje rynek geograficzny, który obejmowałby terytorium większe niż EOG.
(80) Na potrzeby tej decyzji kwestia dokładnego wyznaczenia właściwego rynku geograficznego może pozostać otwarta.
Z pewnością jednak właściwe rynki lub właściwy rynek są nie mniejsze niż rynki krajowe i nie większe niż rynek EOG
3.
OCENA ZGODNOŚCI Z REGUŁAMI KONKURENCJI
a.
Produkcja mechanicznych urządzeń metalurgicznych
(81) Na rynku obejmującym EOG lub na światowym rynku produkcji mechanicznych urządzeń metalurgicznych, lub też w częściach tego rynku, tj. rynku produkcji mechanicznych urządzeń do produkcji stali oraz do odlewania ciągłego, koncentracja powoduje znaczne osłabienie konkurencji między przedsiębiorstwami Siemens i VAI a ich głównym konkurentem SMS.
W związku z osiągnięciem pozycji dominującej przez przedsiębiorstwa Siemens i VAI koncentracja spowoduje odczuwalne osłabienie skutecznej konkurencji w wymienionych częściach rynku.
(1) Sytuacja na rynku
(82) W przeciwieństwie do VA Tech przedsiębiorstwo Siemens nie działa w tym sektorze.
Siemens podaje, że udział przedsiębiorstwa VA Tech we wszystkich potencjalnych częściach rynku wynosi mniej niż [10-15] [1] %.
(83) Jednak uczestnicy rynku podawali znacznie wyższe udziały przedsiębiorstwa VA Tech w potencjalnych rynkach produktowych urządzeń mechanicznych.
Udziały przedsiębiorstwa VA Tech w rynku światowym oraz w rynku EOG w sektorze produkcji urządzeń metalurgicznych oceniono mniej więcej na tym samym poziomie, co udziały dotychczasowego jedynego lidera rynku, przedsiębiorstwa SMS-Demag (zwanego dalej SMS), na kolejnym miejscu znalazło się przedsiębiorstwo Danieli, trzeci i ostatni dostawca rozwiązań kompleksowych na rynku EOG.
W poszczególnych potencjalnych częściach rynku urządzeń mechanicznych przedsiębiorstwo VA Tech jest uważane za niekwestionowanego lidera.
(84) Wypowiedzi uczestników rynku wskazują na to, że rynek lub rynki produkcji mechanicznych urządzeń metalurgicznych są mocno skoncentrowane.
(85) SMS uważa VAI za swojego głównego konkurenta w prawie wszystkich dziedzinach działalności.
SMS podaje własne udziały i udziały VAI w rynku mechanicznych urządzeń metalurgicznych w wysokości 24 lub 20 %.
Łączne udziały obu wiodących przedsiębiorstw w rynkach poszczególnych procesów są znacznie wyższe.
Udziały przedsiębiorstw VAI i SMS w rynku procesu produkcji stali są porównywalne (każde po 33 %), podczas gdy udział VAI w rynku procesu odlewania ciągłego jest znacznie wyższy niż udział SMS (SMS: 23 %, VAI: 62 %).
W oświadczeniach podawanych do wiadomości publicznej przedsiębiorstwo VAI potwierdziło swoją wiodącą pozycję w sektorze odlewania ciągłego oraz wysokie udziały w rynku.
(2) Całościowy rynek produkcji mechanicznych urządzeń metalurgicznych w sektorze żelaza i stali lub całościowy rynek z sektorem metali nieżelaznych włącznie: znaczne osłabienie skutecznej konkurencji
(86) Badanie rynku wykazało, że w związku z mniejszościowym udziałem przedsiębiorstwa Siemens w SMS koncentracja może spowodować znaczne osłabienie obecnej konkurencji między VAI a SMS.
W związku ze szczególnie silną pozycją VAI na tym mocno skoncentrowanym rynku, bardzo bliskimi zależnościami konkurencyjnymi między przedsiębiorstwami VAI i Siemens, a także faktem, że inni konkurenci nie są w stanie wystarczająco ograniczyć pozycji przedsiębiorstw Siemens i VAI, jeżeli przedsiębiorstwo SMS nie będzie już wywierało silnej presji na Siemens i VAI, koncentracja z pewnością spowoduje odczuwalne osłabienie skutecznej konkurencji w wyniku nieskoordynowanych działań oraz być może również poprzez osiągnięcie dominującej pozycji na rynku przez Siemens i VAI.
(87) VAI i SMS są najbliższymi konkurentami na przedmiotowym rynku.
W związku z bliskimi zależnościami konkurencyjnymi klient, który nie zechce skorzystać z oferty VA Tech przy określonym przedsięwzięciu w branży metalurgicznej, najprawdopodobniej zwróci się do SMS.
Wynika to z kolejności podanej przez konkurentów i klientów, którzy wzięli udział w badaniu rynku.
(88) Przedsiębiorstwo Danieli uważane jest ogólnie za trzeciego w kolejności konkurenta, choć jego pozycja jest znacznie słabsza niż pozycja SMS i VAI.
Silna strona tego przedsiębiorstwa to przede wszystkim walcowanie wyrobów długich, tutaj Danieli jest liderem na rynku.
W związku ze swoją pozycją rynkową oraz kolejnością podaną przez klientów przedsiębiorstwo Danieli nie mogłoby zapobiec osłabieniu konkurencji na rynku produkcji mechanicznych urządzeń metalurgicznych lub przeciwdziałać dominującej pozycji, którą może osiągnąć VAI dzięki korzyściom wynikającym z wymiany informacji między przedsiębiorstwami Siemens i VAI.
Ponadto, aby prowadzić skuteczne negocjacje w sektorze produkcji urządzeń metalurgicznych, klienci muszą dysponować co najmniej trzema ofertami.
(89) Inni konkurenci nie wywierają wyraźnego nacisku.
Więksi dostawcy, wymienieni przez przedsiębiorstwo Siemens obok trzech liderów rynku, rzadko lub w ogóle nie działają w Europie, a co za tym idzie nie są odpowiednią alternatywą dla klientów europejskich.
Jest mało prawdopodobne, że mniejsi oferenci mogą wygrywać przetargi na duże zlecenia.
Za wyjątkiem trzech liderów na rynku konkurencja jest rozdrobniona i nie jest w stanie przeciwstawić się sile rynkowej trzech głównych dostawców.
(90) Duży producent mechanicznych urządzeń metalurgicznych ma wielu klientów, na których przypada większość jego zleceń, co oznacza, że nie jest on szczególnie zależny od pojedynczych klientów.
(91) Koncentracja znacznie osłabi nacisk konkurencji, który SMS wywiera na przedsiębiorstwa Siemens i VAI.
Spowoduje ona, że Siemens oprócz już posiadanych 28 % udziałów w SMS zdobędzie kontrolę nad VA Tech.
Wprawdzie w związku ze szczególnymi okolicznościami tego przypadku (patrz poniższy akapit: wcześniejsze skorzystanie z opcji sprzedaży; generalnie wartość akcji należy ustalić w dniu 31.12.2004 r.) nie można założyć z wystarczającą pewnością, że posiadanie przez Siemens 28 % akcji przedsiębiorstwa SMS (oraz z reguły wiążącego się z tym udziału w zyskach przedsiębiorstwa SMS) spowoduje, że Siemens i VA Tech osłabią swoje działania konkurencyjne w stosunku do SMS. […] [1]
(92) Przedsiębiorstwo Siemens skorzystało z opcji sprzedaży, aby sprzedać swój udział w SMS udziałowcowi większościowemu.
Jednak wartość udziału posiadanego przez Siemens jest sporna, a przed sądami niemieckimi toczy się spór prawny, który może długo potrwać.
Dopóki nie zostanie on rozstrzygnięty oraz nie zostanie sfinalizowana sprzedaż udziału przedsiębiorstwa Siemens w wysokości 28 %, […] [1].
(93) […] [1].
(94) […] [1].
(95) […] [1].
Ponieważ udział w SMS nadal będzie wynosił 28 %, koncentracja znacznie osłabi konkurencję między przedsiębiorstwami Siemens i VAI z jednej strony a SMS z drugiej.
Nierozstrzygnięta może pozostać kwestia, czy wynikająca z wymiany informacji korzyść w stosunku do najsilniejszego konkurenta, przedsiębiorstwa SMS, oraz przewaga siły rynkowej w stosunku do przedsiębiorstwa Danieli spowodują, że Siemens i VAI osiągną pozycję dominującą.
Koncentracja z pewnością będzie miała znaczny negatywny wpływ na konkurencję wskutek nieskoordynowanych działań przedsiębiorstw.
Z tego wynika znaczne osłabienie skutecznej konkurencji na całym rynku produkcji mechanicznych urządzeń metalurgicznych.
(3) Części rynku produkcji mechanicznych urządzeń metalurgicznych: osiągnięcie dominującej pozycji
(96) Te wnioski o wiele bardziej dotyczą potencjalnych części rynku procesów produkcji urządzeń mechanicznych do produkcji stali i odlewania ciągłego.
Jednak nie można jednoznacznie stwierdzić, czy koncentracja spowoduje znaczne osłabienie skutecznej konkurencji w pozostałych potencjalnych częściach rynku produkcji mechanicznych urządzeń metalurgicznych.
(97) Klienci i konkurenci, którzy wzięli udział w badaniu rynku przeprowadzonym przez Komisję, na potencjalnym rynku produkcji mechanicznych urządzeń do produkcji stali najwyżej ocenili przedsiębiorstwo VAI.
Na drugim miejscu znalazło się przedsiębiorstwo SMS.
VAI i SMS mają znaczne udziały w tym skoncentrowanym rynku na terenie EOG oraz na rynku światowym.
Udział w rynku światowym każdego z tych przedsiębiorstw wynosi od 30 do 40 %; ich udziały w rynku EOG są z pewnością wyższe.
Wysokie udziały pozwalają wywnioskować, iż już obecnie mamy do czynienia z bardzo skoncentrowanym rynkiem, co zapewne powoduje znaczne negatywne skutki dla klientów.
Wynika to przede wszystkim z bliskiej konkurencji między dwoma najsilniejszymi dostawcami, która po koncentracji osłabnie na rzecz wiodącego przedsiębiorstwa.
VAI i SMS są najbliższymi konkurentami.
Na trzecim miejscu, daleko za czołówką, znajduje się przedsiębiorstwo Danieli, jednak nie jest ono tak bliskim konkurentem.
Pozostała konkurencja jest rozdrobniona.
Przy dużych przedsięwzięciach mniejsi oferenci nie stanowią konkurencji dla dużych oferentów lub są skazani na współpracę z nimi, lub też specjalizują się w poszczególnych produktach niszowych.
(98) Na potencjalnym rynku produkcji mechanicznych urządzeń do odlewania ciągłego klienci i konkurenci wskazali przedsiębiorstwo VAI jako zdecydowanego lidera na rynku, i to zarówno na rynku EOG, jak i na rynku światowym.
Udziały przedsiębiorstwa VAI w rynku EOG oraz w rynku światowym wynoszą najprawdopodobniej powyżej 50 %.
Na drugim miejscu znajduje się przedsiębiorstwo SMS, najbliższy konkurent przedsiębiorstwa VAI.
Na trzecim miejscu, daleko za czołówką, znajduje się Danieli.
Konkurencja jest rozdrobniona i nie jest w stanie zagrozić silnej pozycji rynkowej przedsiębiorstwa VAI.
(99) W związku z tymi okolicznościami […] [1] spowodują osiągnięcie pozycji dominującej przez przedsiębiorstwo Siemens na potencjalnych rynkach urządzeń mechanicznych do produkcji stali oraz urządzeń mechanicznych do odlewania ciągłego, w rezultacie czego nastąpi odczuwalne osłabienie skutecznej konkurencji.
b.
Produkcja elektrycznych urządzeń metalurgicznych
Rynek produkcji elektrycznych urządzeń metalurgicznych (poziom 0-2, sektor żelaza i stali), potencjalne części rynku grup procesów i procesów
Struktura rynku i udziały w rynku
(100) Badanie rynku wykazało, że wielu uczestników rynku wskazało przedsiębiorstwo Siemens jako najważniejszego dostawcę elektrycznych urządzeń metalurgicznych dla sektora żelaza i stali na terenie EOG oraz w skali światowej.
Dotyczy to potencjalnego całościowego rynku oraz prawie wszystkich części rynku z wyjątkiem potencjalnej części rynku walcowania wyrobów długich, gdzie liderem jest Danieli.
W tych sektorach na drugim miejscu wskazywano przedsiębiorstwo VAI jako silnego konkurenta, a w sektorze odlewania ciągłego postawiono je nawet na równi z przedsiębiorstwem Siemens.
Należy jednak podkreślić, że czterech kolejnych konkurentów ma silną pozycję i uważa się ich za wiarygodnych dostawców.
Są to przede wszystkim ABB, Alstom, SMS i Danieli, a w niektórych sektorach, w szczególności w skali światowej, Toshiba (lub TMEIC-GE) oraz Sundwig-Andritz, Ingelectric i ASI Robicon.
Udziały w rynku
(101) W tym jednorodnym i skomplikowanym sektorze produktów i usług bardzo trudno jest ustalić udziały w rynku.
Komisja posiada dane szacunkowe sporządzone przez przedsiębiorstwo Siemens, częściowo na potrzeby postępowania, a częściowo znacznie przed wszczęciem postępowania.
Dostępne są również dane szacunkowe sporządzone przez VA Tech przed wszczęciem postępowania oraz dane szacunkowe sporządzone na prośbę Komisji w trakcie postępowania.
Na potrzeby postępowania Komisja otrzymała również dane szacunkowe od przedsiębiorstwa SMS.
Z tych danych szacunkowych wynika duża rozpiętość udziałów w rynku.
Dane szacunkowe przedsiębiorstwa Siemens zakładają łączny udział w rynku poniżej 20 %, podczas gdy dane przedsiębiorstwa VAI mówią o znacznie wyższym udziale w wysokości 40-50 %.
Najwyższe liczby dla niektórych rynków procesów podało przedsiębiorstwo SMS.
(102) Komisja (oraz niektórzy z wymienionych konkurentów) nie uznaje powyższych danych szacunkowych za szczególnie wiarygodne.
(103) Komisja przeanalizowała pozycję najważniejszych konkurentów w głównej części wymienionego rynku, tzn. na rynku zleceń o wartości powyżej 1 mln EUR w latach 2002-2004.
Zebrała od konkurentów dane o wszystkich zleceniach, które otrzymali oni w przedmiotowym okresie, i wykonała obliczenia.
Wyniki badania odzwierciedlają względną wielkość pytanych przedsiębiorstw.
W późniejszej fazie postępowania przedsiębiorstwo Siemens przedłożyło szczegółowe dane dotyczące konkurentów w procesie wytapiania.
Komisja sprawdziła te dane i uwzględniła je po tym, jak potwierdzili je klienci i/lub konkurenci.
Zdaniem Komisji wyliczenia te w przybliżeniu odzwierciedlają rzeczywiste udziały w rynku.
Podane udziały w rynku należy potraktować jako górną granicę, podczas gdy rzeczywiste udziały w rynku są najprawdopodobniej niższe.
(104) Te liczby pokazują, że koncentracja z dużym prawdopodobieństwem nie spowoduje osiągnięcia udziałów w rynku powyżej 35-40 %.
W każdej grupie procesów i w każdym procesie na rynku nadal będzie działać przynajmniej czterech silnych oferentów, w przypadku których można sądzić, że będą oni wywierać wystarczający nacisk konkurencyjny na połączone przedsiębiorstwa.
Analiza przetargów
(105) Właściwy rynek/właściwe rynki są rynkami oferentów, a udziały w rynku są jedynie wielkością orientacyjną.
Decydujący jest silny nacisk konkurencji, który wywierają na siebie nawzajem przedsiębiorstwa składające oferty w przetargach, przy czym długoterminowe udziały w rynku są ważnym wskaźnikiem tej siły.
(106) Analiza przetargów pod kątem danych przedsiębiorstw Siemens i VAI pokazuje, że tylko przedsiębiorstwa Siemens i VAI można uważać za bliskich konkurentów na niektórych potencjalnych częściach rynku (odlewanie ciągłe, proces wytapiania), ale nawet w tych częściach rynku nie są one najbliższymi konkurentami.
Skutki posiadania udziałów przez Siemens w SMS
(107) Zobowiązania dotyczące […] [1] posiadanych udziałów w SMS, a nałożone na przedsiębiorstwo Siemens, aby rozwiać wątpliwości odnośnie do wpływu na konkurencję w sektorze produkcji mechanicznych urządzeń metalurgicznych, zapobiegają istotnemu osłabieniu konkurencji spowodowanemu już wyłącznie posiadaniem tych udziałów […] [1] przynajmniej w sektorze produkcji elektrycznych urządzeń metalurgicznych (dotyczy to również wszystkich innych rynków produkcji elektrycznych urządzeń metalurgicznych).
Potencjalne rynki systemów automatyki na poziomie 1 i 2
(108) Badanie rynku potwierdziło, że konkurenci uważają oprogramowanie poziomu 1 i 2 za miarodajny wskaźnik siły rynkowej.
(109) […] [1].
Również na tych rynkach liczba silnych konkurentów jest wystarczająca, a należą do nich przedsiębiorstwa SMS, Danieli, ABB, Alstom i TMEIC-GE.
Ponadto działają liczni inni konkurenci, przede wszystkim na poziomie 1, gdzie progi dostępu do rynku są niższe niż na poziomie 2, lub oferując rozwiązania niszowe, konkurencyjne w stosunku do oferty Siemens i VA Tech.
Potwierdza to również analiza siły rynkowej modułów oprogramowania na poziomie 1 i 2 w niektórych procesach.
Komisja nie dysponowała danymi dotyczącymi udziałów poszczególnych głównych konkurentów, jednak udało się przeanalizować najgorszą możliwą sytuację, co potwierdziło istnienie silnej konkurencji na potencjalnych rynkach.
Produkcja elektrycznych urządzeń metalurgicznych do walcowania aluminium na gorąco i na zimno
(110) W porównaniu z rynkami produkcji walcarek do stali potencjalne rynki produkcji walcarek do aluminium są bardzo małe.
Chociażby z tego powodu powyższa analiza rynków walcowania stali nie zmieniłaby się znacząco, gdyby obejmowała łącznie rynki walcowania stali i aluminium.
(111) Zdecydowana większość klientów uważa, że wpływ koncentracji na produkcję elektrycznych urządzeń do walcarek do walcowania aluminium na zimno i na gorąco nie stwarza żadnych problemów.
Faktem jest, że przedsiębiorstwa Siemens i VA Tech są często wymieniane pośród głównych oferentów.
Wśród oferentów, którzy otrzymują zlecenia, wymienia się również inne przedsiębiorstwa, jak ABB, TMEIC, Alstom, ASI Robicon i IAS.
(112) Progi dostępu do rynku w sektorze aluminium są znacznie niższe dla dostawców mechanicznych walcarek do aluminium oraz dla przedsiębiorstw, które już oferują systemy automatyki na poziomie 1 i 2 w sektorze stali.
Silna pozycja po stronie popytu z pewnością wynika z daleko idącej koncentracji na rynku zakupów, co może sprzyjać wejściu na rynek nowych oferentów z tej grupy. W tym kontekście wymienia się przede wszystkim SMS.
Oprogramowanie wspierające logistykę urządzeń/MES/poziom 3
(113) Transakcja nie budzi zastrzeżeń odnośnie do wpływu na konkurencję na tym stosunkowo młodym i prężnie rozwijającym się rynku.
W związku z tym nie ma szczególnego znaczenia, czy ten mały sektor zostanie uwzględniony w analizie potencjalnego całościowego rynku produkcji elektrycznych urządzeń metalurgicznych.
Wnioski dotyczące potencjalnego całościowego rynku produkcji elektrycznych urządzeń metalurgicznych, z wszystkimi wyżej wymienionymi i wszystkimi potencjalnymi częściami rynku włącznie
(114) W żadnej z potencjalnych części całościowego rynku produkcji elektrycznych urządzeń metalurgicznych nie występują problemy z konkurencją, tak więc nie występują one również na potencjalnym całościowym rynku.
Na żadnym z potencjalnych rynków produkcji elektrycznych urządzeń metalurgicznych nie pojawia się kwestia zdobycia lub umocnienia pozycji dominującej, lub innego odczuwalnego osłabienia skutecznej konkurencji.
Również dodatkowe badanie potencjalnych, niehoryzontalnych skutków nie wskazuje na zakłócenie konkurencji na rynku produkcji elektrycznych urządzeń metalurgicznych.
c.
Konserwacja urządzeń metalurgicznych i usługi
(115) Również na tym rynku działalność przedsiębiorstw Siemens i VA Tech wykazuje zbieżności.
Badanie rynku nie wykazało jednak żadnych oznak problemów z konkurencją na rynku konserwacji urządzeń metalurgicznych i usług.
Progi dostępu do tego rynku są znacznie niższe niż do rynków produkcji urządzeń elektrycznych i mechanicznych.
W tym sektorze działa też wystarczająca liczba lokalnych konkurentów.
Poza tym klienci producentów urządzeń metalurgicznych mogą wykonywać te prace we własnym zakresie.
(116) W związku z tym koncentracja nie spowoduje osiągnięcia lub umocnienia pozycji dominującej, lub innego odczuwalnego osłabienia skutecznej konkurencji na tym rynku.
d.
Produkcja elektrycznych urządzeń przemysłowych dla innych branż
(117) Niezależnie od definicji rynku produktowego produkcji elektrycznych urządzeń przemysłowych dla innych branż niż metalurgia, planowana koncentracja nie budzi zastrzeżeń odnośnie do wpływu na konkurencję.
e.
Wnioski dotyczące rynków produkcji elektrycznych urządzeń metalurgicznych oraz rynków/rynku produkcji elektrycznych urządzeń przemysłowych dla innych branż niż branża metalurgiczna
(118) Z wymienionych powyżej powodów zgłoszona transakcja nie powoduje osiągnięcia lub umocnienia pozycji dominującej, lub innego odczuwalnego osłabienia konkurencji na właściwych rynkach produkcji elektrycznych urządzeń metalurgicznych lub na rynku/rynkach produkcji elektrycznych urządzeń przemysłowych dla innych branż niż branża metalurgiczna.
F. ROZDZIELNICE NISKIEGO NAPIĘCIA
(119) Właściwy rynek produktowy rozdzielnic niskiego napięcia można podzielić według zastosowanych wyłączników na trzy części, a mianowicie wyłączniki dużej mocy ACB, wyłączniki miniaturowe MCB i wyłączniki kompaktowe MCCB.
Ponadto istnieje jeszcze oddzielny rynek koryt kabli elektrycznych, które są kolejnym komponentem.
Dalszymi komponentami są systemy sterowania z programowalną pamięcią oraz odgałęzienia sieci do odbiorców.
Zgodnie z poprzednią decyzją zbadano rynki komponentów oraz zastosowanych z nimi rozdzielnic w poszczególnych państwach członkowskich, ponieważ jednak zgłoszona koncentracja nie budzi zastrzeżeń odnośnie do wpływu na konkurencję w EOG, kwestia ta może pozostać otwarta.
(120) Na tej podstawie rynkami rozdzielnic niskiego napięcia i niektórych komponentów w Austrii oraz innych komponentów w EOG i w niektórych państwach członkowskich są rynki, na które transakcja ma wpływ horyzontalny i/lub wertykalny.
VA Tech jest producentem obwodów drukowanych i kupuje komponenty potrzebne do budowy tablic rozdzielczych niskiego napięcia od firm trzecich.
Siemens samodzielnie produkuje zarówno obwody drukowane, jak i wszystkie potrzebne komponenty.
Niezależnie od wybranej definicji rynku łączny udział w żadnym z rynków, na które transakcja ma wpływ horyzontalny, nie przekracza [30-40] [1] %, ponadto na wszystkich rynkach działają silni konkurenci, którzy albo produkują własne komponenty, albo posiadają własne, niezależne źródła zakupów; w związku z tym przedsiębiorstwo Siemens nie ma możliwości wykluczenia tych konkurentów z rynku.
Tym samym Komisja doszła do wniosku, że nie ma żadnych zastrzeżeń co do wpływu koncentracji na konkurencję.
G. INSTALACJE WEWNĘTRZNE I ZARZĄDZANIE URZĄDZENIAMI
1.
WŁAŚCIWE RYNKI PRODUKTOWE
G1.
Instalacje wewnętrzne
(121) Siemens i VA Tech oferują instalacje wewnętrzne, dla których zdaniem przedsiębiorstwa Siemens można wyodrębnić poziom komponentów, poziom systemu i poziom urządzeń.
Zdaniem przedsiębiorstwa Siemens istnieją wprawdzie rynki zarządzania budynkami (patrz G.2), inne usługi należy jednak przyporządkować do poszczególnych rynków głównych.
Poziom komponentów i poziom systemu należy dalej podzielić zgodnie z ich przeznaczeniem.
Na poziomie komponentów należy przede wszystkim wyodrębnić elektryczne instalacje techniczne, systemy bezpieczeństwa, systemy sterowania procesami oraz instalacje grzewcze, klimatyzacyjne, wentylacyjne i sanitarne, a na poziomie systemu systemy bezpieczeństwa oraz systemy sterowania procesami.
Wreszcie na poziomie urządzeń należy wyodrębnić urządzenia elektryczne i mechaniczne.
Zgodnie z wynikami badania rynku systemy bezpieczeństwa należy podzielić przynajmniej na (i) ochronę przeciwpożarową i (ii) sygnalizację włamań i kontrolę dostępu.
Na potrzeby tej decyzji kwestia dalszego podziału może pozostać otwarta.
(122) Poziom urządzeń można podzielić na elektryczne i mechaniczne urządzenia do budynków.
Badanie rynku wykazało, że może istnieć również odrębny, obejmujący wymienione sektory, rynek produkcji urządzeń elektrycznych i mechanicznych [5] przez wykonawcę generalnego.
Jednak kwestia dokładnego rozgraniczenia może pozostać otwarta.
G2.
Zarządzanie budynkami
(123) Badanie rynku wykazało, że ten rynek można podzielić na zarządzanie budynkami pod względem technicznym, ekonomicznym i ogólnym.
Jednak kwestia dokładnej definicji rynku produktowego może pozostać otwarta.
2.
WŁAŚCIWE RYNKI GEOGRAFICZNE
G1.
Instalacje wewnętrzne
(124) Zdaniem przedsiębiorstwa Siemens wszystkie rynki wymienione w części G (z wyjątkiem komponentów instalacji wewnętrznych) obejmują co najmniej EOG.
Badanie rynku daje podstawę do stwierdzenia, że właściwe są rynki krajowe.
Jednak kwestia definicji rynku geograficznego może pozostać otwarta.
G2.
Zarządzanie budynkami
(125) To samo dotyczy rynku/rynków zarządzania budynkami.
3.
OCENA ZGODNOŚCI Z REGUŁAMI KONKURENCJI
G1.
Instalacje wewnętrzne
(126) Na poziomie komponentów mogą istnieć tylko rynki, na które transakcja ma wpływ wertykalny, ponieważ VA Tech nie działa na tych rynkach.
(127) Badanie rynku wykazało, że nie ma wystarczających dowodów na to, że w wyniku koncentracji przedsiębiorstwo Siemens mogłoby zamknąć dostęp do rynku komponentów w Austrii dla swoich konkurentów na poziomie komponentów.
Na podporządkowanych rynkach systemów i urządzeń panuje wystarczająca konkurencja.
Na bezpośrednio podporządkowanym poziomie systemów wzrost udziału w rynku w wyniku koncentracji jest nieznaczny.
Na głównych rynkach komponentów Siemens konkuruje z dużymi, międzynarodowymi przedsiębiorstwami (m.in. ABB i Möller lub Honeywell, Johnson Controls i Sauter).
(128) Zgodnie z informacjami podanymi przez VA Tech, przedsiębiorstwo to nie działa na poziomie systemów.
Swoje obroty w tym sektorze zalicza do produkcji urządzeń.
Horyzontalne skutki koncentracji dla poszczególnych branż poza Austrią nie mają znaczenia.
Również na terenie Austrii nie ma rynków, na których odnotowano by wzrost udziałów ponad 10 %.
Na rynku działa wystarczająca liczba alternatywnych przedsiębiorstw oferujących systemy i integrację systemów.
Również wertykalnie koncentracja nie spowoduje odczuwalnego osłabienia skutecznej konkurencji.
(129) Na poziomie urządzeń tylko w Austrii zachodzą istotne zbieżności między przedsiębiorstwami VA Tech i Siemens.
Bezpośrednia konkurencja oraz siła rynkowa przedsiębiorstw Siemens i VA Tech jest najbardziej widoczna w potencjalnej części rynku obejmującej generalnych wykonawców instalacji technicznych.
Koncentracja spowoduje wprawdzie zmniejszenie się liczby oferentów w Austrii, jednak będą tam nadal działać duże przedsiębiorstwa oferujące usługi generalnego wykonawstwa instalacji technicznych, takie jak RWE Solutions, MCE, niderlandzka grupa Imtech (poprzez swoją niemiecką spółkę-córkę) oraz M+W Zander (Niemcy).
Średni producenci urządzeń elektrycznych, jak np. Klenk & Meder, Landsteiner i Bostelmann działają na tym rynku poprzez konsorcja.
Klienci wypowiadali się, że jeżeli w poszczególnych przypadkach, np. w przy dużych przedsięwzięciach, uznają, że jest za mało oferentów, podzielą przetargi na mniejsze części (na poszczególne systemy/branże zamiast jednego całościowego zlecenia na generalne wykonawstwo instalacji technicznych).
Klienci albo samodzielnie wykonają projekty i integrację, albo zlecą to zadanie do biura inżynierskiego.
W związku z tym koncentracja nie spowoduje odczuwalnego osłabienia konkurencji.
To samo dotyczy produkcji urządzeń elektrycznych i mechanicznych.
G2.
Zarządzanie budynkami
(130) Większość klientów przedsiębiorstw Siemens i VA Tech wypowiedziało się podczas badania rynku, że oferty ich konkurentów nie miały dużych szans w procedurach przetargowych oraz podczas negocjacji prowadzonych w celu udzielenia zlecenia.
W Austrii, jedynym rynku, na który koncentracja może mieć wpływ na konkurencję, działa wystarczająca liczba innych dużych oferentów, których usługi w zakresie zarządzania infrastrukturą techniczną budynków zasadniczo są oceniane przez klientów na tym samym poziomie co VA Tech i Siemens.
Również małe przedsiębiorstwa, w szczególności na rynkach regionalnych, wywierają silny nacisk konkurencyjny na wymienionych dużych konkurentów.
W związku z tym transakcja nie spowoduje odczuwalnego osłabienia skutecznej konkurencji w tym sektorze.
H. INFRASTRUKTURA TECHNICZNA I KOLEJE LINOWE
H1.
URZĄDZENIA INFRASTRUKTURY TRANSPORTOWEJ
(131) W przypadku urządzeń infrastruktury transportowej na terenie Austrii zachodzi kilka niewielkich zbieżności pomiędzy przedsiębiorstwami Siemens i VA Tech, które dotyczą oświetlenia ulic, sygnalizacji świetlnej, urządzeń parkingowych oraz urządzeń kontroli ruchu.
Kwestię właściwych rynków produktowych i geograficznych dla tych sektorów można pozostawić otwartą.
Klienci mają wystarczający wybór.
Koncentracja nie spowoduje odczuwalnego osłabienia skutecznej konkurencji.
H2.
URZĄDZENIA DO UZDATNIANIA WODY
(132) To samo dotyczy urządzeń do uzdatniania wody.
H3.
URZĄDZENIA ELEKTRYCZNE DO KOLEI LINOWYCH
(133) To samo dotyczy urządzeń elektrycznych do kolei linowych.
I. INNE USŁUGI INFORMATYCZNE
(134) To samo dotyczy urządzeń elektrycznych do świadczenia` innych usług informatycznych.
WNIOSEK
(135) W projekcie decyzji stwierdza się zatem, że zgłoszona transakcja spowoduje odczuwalne osłabienie skutecznej konkurencji, w szczególności wskutek osiągnięcia dominującej pozycji na rynkach (i) urządzeń do elektrowni wodnych i (ii) produkcji mechanicznych urządzeń metalurgicznych.
J. ZOBOWIĄZANIA
(136) Aby rozwiać wątpliwości odnośnie do rynków (i) urządzeń do elektrowni wodnych oraz (ii) produkcji mechanicznych urządzeń metalurgicznych, strony podjęły następujące zobowiązania.
(137) W sektorze urządzeń do elektrowni wodnych zostanie sprzedane przedsiębiorstwo VA Tech Hydro, spółka-córka przedsiębiorstwa VA Tech, która działa na rynku urządzeń do elektrowni wodnych oraz urządzeń do elektrowni z turbinami gazowymi i parowymi.
Ten ostatni sektor nie budzi zastrzeżeń pod względem wpływu na konkurencję, jednak jego przeważająca część jest w dużym stopniu zintegrowana z działalnością w sektorze elektrowni wodnych, i to zarówno fizycznie, jak i finansowo.
Test rynkowy potwierdził, że sprzedaż przedsiębiorstwa VA Tech Hydro (co spowoduje usunięcie wszystkich zbieżności konkurencyjnych na rynku elektrowni wodnych) rozwiąże problem wpływu na konkurencję na tym rynku.
(138) Na rynku produkcji mechanicznych urządzeń metalurgicznych: sprzedaż 28 % udziałów przedsiębiorstwa Siemens w SMS Demag, najważniejszym konkurencie przedsiębiorstwa VA Tech, aby wykluczyć odczuwalne osłabienie skutecznej konkurencji.
Przedsiębiorstwo Siemens już skorzystało z opcji sprzedaży ze skutkiem w dniu 31 grudnia 2004 r. i sprzedało swój udział akcjonariuszowi, który posiada pakiet kontrolny w SMS Demag.
W związku ze sporem prawnym z SMS na temat wyceny akcji, transakcja sprzedaży nie zostanie jednak sfinalizowana przez trudny do określenia czas.
Aby przeciwdziałać wszelkim zakłóceniom konkurencji w związku z nadal posiadanym udziałem […] [1], przedsiębiorstwo Siemens złożyło zapewnienie w odniesieniu do przedsiębiorstwa SMS oraz interesów gospodarczych swojego przyszłego konkurenta.
Zgodnie z tym zapewnieniem, przedstawiciele przedsiębiorstwa Siemens w komitecie akcjonariuszy i w radzie nadzorczej przedsiębiorstwa SMS zostaną zastąpieni przez powiernika.
Ważne, strategiczne informacje na temat przyszłych działań przedsiębiorstwa SMS nie będą przekazywane przedsiębiorstwu Siemens.
Powiernik będzie przekazywał przedsiębiorstwu Siemens tylko te informacje, które są niezbędne do skutecznej obrony w postępowaniu sądowym oraz do sporządzenia rocznych sprawozdań finansowych.
Pierwsze z nich dotyczą okresu do dnia 31.12.2004 r., a drugie zostaną podane do wiadomości nie na podstawie porozumienia akcjonariuszy, ale na podstawie zwykłych praw związanych z udziałem mniejszościowym.
Ponadto rezygnacja z odkupu oraz stwierdzenie, że wartość udziału przedsiębiorstwa Siemens należy ustalić na dzień 31 grudnia 2004 r., a także fakt, że Siemens nie może liczyć na dywidendy, rozwiewają wszelkie wątpliwości co do tego, że Siemens może nadal brać pod uwagę przyszłe zyski w związku z udziałem w SMS Demag.
Do zakończenia sporu prawnego zobowiązanie to w daleko idący sposób jest równoważne z całkowitą sprzedażą udziału w SMS Demag.
Test rynkowy zobowiązania w sektorze produkcji mechanicznych urządzeń metalurgicznych wypadł pozytywnie.
(139) Uwzględniając zobowiązania złożone przez strony, Komisja doszła w wydanej decyzji do wniosku, że zgłoszona koncentracja nie spowoduje zdobycia przez strony pozycji dominującej w sektorach (i) urządzeń do elektrowni wodnych oraz (ii) produkcji mechanicznych urządzeń metalurgicznych.
K. WNIOSEK
(140) W decyzji stwierdzono, że planowana koncentracja nie spowoduje osłabienia skutecznej konkurencji na wspólnym rynku lub jego znaczącej części, pod warunkiem całkowitego spełnienia zobowiązań złożonych przez strony. W związku z tym Komisja uznała, że zgodnie z art. 2 ust. 2 i art. 8 ust. 2 rozporządzenia w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw, a także art. 57 Porozumienia EOG koncentracja jest zgodna ze wspólnym rynkiem oraz Porozumieniem EOG.
III.
KOMITET DORADCZY
(141) Komitet Doradczy ds. Koncentracji na 133. posiedzeniu w dniu 29 czerwca 2005 r. jednogłośnie poparł projekt decyzji Komisji o zatwierdzeniu koncentracji po określeniu warunków i obowiązków wynikających ze zobowiązań złożonych przez strony.
(142) Zgodnie z art. 19 ust. 7 rozporządzenia w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw Komisja podaje opinię Komitetu Doradczego wraz z decyzją do publicznej wiadomości, uwzględniając uzasadnione interesy przedsiębiorstw w odniesieniu do ochrony ich tajemnic handlowych.
W niniejszym przypadku opinia Komitetu Doradczego nie zawiera żadnych tajemnic handlowych.
[1] Opuszczono niektóre fragmenty tekstu, aby zagwarantować, że informacje poufne nie zostaną podane do wiadomości publicznej; te fragmenty są oznaczone nawiasem kwadratowym i gwiazdką.
[2] Voith Siemens jest wspólnym przedsiębiorstwem, przez które Siemens działa na rynku elektrowni wodnych.
[3] Mniejszościowy udział w wysokości 40 %; 60 % sprzedano przedsiębiorstwu Southern States LLC (USA) w 2004 r.
[4] IV/M.1450 – SMS/Mannesmann Demag.
[5] Działalność stron obejmuje przede wszystkim budowę mieszkań, biur, sal koncertowych, muzeów, szpitali i tuneli.
--------------------------------------------------
Decyzja Komisji
z dnia 20 października 2005 r.
w sprawie pomocy państwa przyznanej przez Finlandię spółce Componenta w formie pomocy inwestycyjnej
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 3871)
(jedynie teksty w języku fińskim i szwedzkim są autentyczne)
(tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/900/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62 ust. 1 lit. a),
wezwawszy zainteresowane strony do przedstawienia uwag zgodnie z powołanymi wyżej przepisami [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
I. PROCEDURA
(1) Pismem z dnia 10 marca 2004 r. związek zawodowy pracowników przemysłu metalowego w szwedzkiej spółce Componenta Alvesta (Metalls Verkstadsklubb vid Componenta Alvesta AB) poinformował Komisję o transakcji zawartej pomiędzy miastem Karkkila a posiadającą w tym mieście siedzibę spółką Componenta Oyj z podejrzeniem, że transakcja obejmowała pomoc państwa.
Na podstawie tych informacji Komisja zwróciła się z prośbą do Finlandii o wyjaśnienie sprawy.
Strona fińska dostarczyła Komisji wyjaśnienia pismem z dnia 22 czerwca 2004 r.
(2) Pismem z dnia 19 listopada 2004 r. Komisja poinformowała stronę fińską o podjęciu decyzji o wszczęciu procedury określonej w art. 88 ust. 2 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską w sprawie kwestionowanej pomocy.
(3) Podjęta przez Komisję decyzja w sprawie wszczęcia procedury została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [2].
Komisja zwróciła się do zainteresowanych stron o przedstawienie uwag dotyczących sprawy.
(4) Komisja nie otrzymała uwag od zainteresowanych stron.
II.
SZCZEGÓŁOWY OPIS POMOCY
Pomoc oraz beneficjenci
(5) Spółka Componenta Oyj (zwana dalej Componenta) jest działającym na arenie międzynarodowej przedsiębiorstwem z branży przemysłu metalowego z główną siedzibą w mieście Karkkila.
Componenta posiada zakłady produkcyjne na terenie Finlandii, Niderlandów oraz Szwecji.
W roku 2004 większość obrotów spółki, wynoszących 316 mln euro, przypadała na państwa skandynawskie oraz Europę Środkową.
Koncern zatrudnia łącznie ok. 2200 osób.
(6) Kwestionowana pomoc została przyznana spółce Componenta w grudniu 2003 r. i składała się z dwóch części.
Po pierwsze Componenta otrzymała pomoc w związku z transakcją, gdzie miasto Karkkila (zwane dalej Karkkila) kupiło 50 procent akcji zajmującej się obrotem nieruchomościami spółki Karkkilan Keskkustakiinteistöt Oy (zwanej dalej KK).
Udziały KK po połowie posiadały Karkkila i Componenta.
Po drugie miasto Karkkila przyznało KK nieoprocentowaną pożyczkę, którą KK spłaciła pożyczkę w tej samej wysokości, przyznaną KK w roku 1996 przez spółkę Componenta.
Całkowita wartość transakcji wynosiła 2383276,50 euro (713092,50 euro za akcje i 1670184 euro w postaci spłaty pożyczki) [3].
(7) Cenę akcji ustalono w oparciu o szacunkową wartość przedsiębiorstwa netto (wartość aktywów pomniejszona o wartość pasywów), którą podzielono na pół, ponieważ Componenta posiadała 50 procent udziałów KK.
Wartość netto KK oszacowano na 1495918 euro, więc wartość 50 procent udziałów wynosiła 747958 euro.
Cenę akcji obniżono do 713092,50 euro.
(8) W zawartej pomiędzy miastem Karkkila (kupującym) a spółką Componenta (sprzedającym) umowie sprzedaży zawarto następujące postanowienia:
a.
"Sprzedający zobowiązuje się do realizacji na terenie miasta Karkkila określonej szczegółowo w załączniku nr 1 inwestycji zwiększającej produkcję spółki Componenta Karkkila Oy.
Szacuje się, że inwestycja bezpośrednio przyczyni się do utworzenia w roku 2004 od 50 do 70 nowych, pełnoetatowych miejsc pracy (liczba miejsc pracy w roku 2003 wynosiła ok. 130).
b.
Kupujący może zerwać umowę w przypadku, gdy realizacja określonej w umowie inwestycji sprzedającego nie rozpocznie się w roku 2004 w sposób opisany w punkcie powyżej."
(9) W załączniku nr 1 do umowy sprzedaży stwierdzono, że Componenta połączy działalność dwóch należących do koncernu odlewni (znajdującej się na terenie Szwecji odlewni w Alvesta i odlewni w Karkkila). Wyrażono również zamiar połączenia wymienionych zakładów, które nie wykorzystują swoich mocy produkcyjnych, oraz konieczność przeprowadzenia analiz, na podstawie których można by podjąć decyzję w sprawie lokalizacji odlewni i rozpocząć negocjacje pomiędzy pracownikami a pracodawcą w sprawie zamknięcia odlewni Alvesta lub Karkkila, a także stwierdzono, że niezbędne jest sporządzenie szczegółowych planów nowej odlewni oraz przeniesienia urządzeń z jednej odlewni do drugiej.
Z tego powodu jasne jest, że decyzja dotyczyła przeniesienia zakładu produkcyjnego z jednej z dwóch lokalizacji do drugiej.
(10) Według sprawozdania rocznego spółki Componenta za rok 2004 znajdującą się na terenie Szwecji odlewnię Alvesta zamknięto w maju 2004 roku, a produkcję oraz urządzenia przeniesiono do Karkkila.
Według danych otrzymanych od przedsiębiorstwa łączne koszty zakończenia produkcji w Szwecji i zrealizowanej na terenie Finlandii inwestycji wyniosły 13 milionów euro.
(11) Strona fińska twierdzi, że transakcja pomiędzy spółką Componenta a miastem Karkkila została przeprowadzona w zgodzie z zasadami rynkowymi i nie obejmowała pomocy państwa.
W decyzji dotyczącej formalnego wszczęcia postępowania wyjaśniającego Komisja wyraziła jednak wątpliwości, czy transakcję rzeczywiście przeprowadzono w oparciu o zasady rynku.
Komisja stwierdziła, że zawyżenie wartości rynkowej udziałów oznaczałoby pomoc dla spółki Componenta.
Wysokość otrzymanej pomocy byłaby więc różnicą pomiędzy zapłaconą spółce Componenta przez miasto Karkkila sumą 2,4 miliona euro oraz ceną, którą za udziały gotów byłby zapłacić inwestor prywatny.
(12) Ponadto zdaniem Komisji przytoczone powyżej warunki umowy sprzedaży wyraźnie świadczą o tym, że transakcja nie została przeprowadzona w zgodzie z zasadami rynkowymi, lecz była rekompensatą dla spółki Componenta za realizację na terenie miasta Karkkila nowych inwestycji, związanych z zamknięciem odlewni Alvesta.
(13) Po nabyciu od spółki Componenta posiadanych przez nią udziałów KK miasto Karkkila zdecydowało o zakończeniu działalności KK oraz przekazaniu gruntów na rzecz miasta.
III.
UWAGI STRONY FIŃSKIEJ
(14) Ponieważ jedynym znaczącym majątkiem KK były posiadane przez spółkę grunty, strona fińska wyjaśniła, w jaki sposób oszacowano wartość należących do KK gruntów w związku z kalkulacją ceny udziałów.
a.
W przypadku działek pod zabudowę jednorodzinną oraz zabudowę wielopiętrową i szeregową wykorzystano zasady wyceny stosowane przy sprzedaży gruntów należących do miasta.
Strona fińska jest zdania, że przedstawione wyceny odpowiadały wartościom rynkowym lub były poniżej tych wartości.
Strona fińska dostarczyła dodatkowo kopię sporządzonego przez licencjonowanego pośrednika w obrocie nieruchomościami pisma, w którym stwierdzono, że cena rynkowa za metr kwadratowy gruntów o zróżnicowanym przeznaczeniu była nieco wyższa od ceny skalkulowanej na potrzeby transakcji.
b.
W przypadku znajdującego się w centrum miasta Karkkila dużego terenu o nazwie Asemansuo strona fińska jest zdania, że cenę zakupu skalkulowano na podstawie określonej w planie zagospodarowania przestrzennego minimalnej powierzchni z prawem zabudowy.
Strona fińska nie dostarczyła jednak informacji na temat sposobu skalkulowania ceny za metr kwadratowy.
c.
Wartość gruntów przeznaczonych pod parki oszacowana na 456000 euro odpowiada według pośrednika w obrocie nieruchomościami wartości rynkowej tych gruntów.
(15) Komisja zwróciła się do strony fińskiej z prośbą o wycenę wartości rynkowej posiadanych przez KK gruntów na chwilę dokonywania transakcji.
Strona fińska odpowiedziała, iż jest to zbędne, ponieważ Karkkila i Componenta zleciły pośrednikowi w obrocie nieruchomościami oszacowanie wartości gruntów odpowiadających gruntom będącym przedmiotem transakcji. Z tego powodu uznano, że wycena wartości rynkowej została już dokonana.
(16) Strona fińska kwestionuje stwierdzenie Komisji, zgodnie z którym zawarty w umowie sprzedaży warunek mówiący o nabyciu przez miasto Karkkila udziałów KK od spółki Componenta wyłącznie w przypadku, kiedy Componenta zainwestuje w nowe zakłady produkcyjne (przenosząc odlewnię z Alvesta w Szwecji do miasta Karkkila) oznacza, iż transakcja nie została przeprowadzona w zgodzie z zasadami rynkowymi.
Strona fińska uzasadnia to postanowienia faktem, że zwiększenie działalności spółki Componenta na terenie miasta Karkkila byłoby korzystne dla miasta, przyczyniając się do zwiększenia jego dochodów.
Zwiększyłby się również popyt na nieruchomości, a dzięki temu zwiększyłaby się wartość gruntów posiadanych przez KK.
W innym przypadku miasto Karkkila nie miałoby "potrzeby" doprowadzenia do tej transakcji.
(17) Strona fińska odpowiedziała Komisji, że spółka Componenta nie starała się szukać drugiego nabywcy udziałów, ponieważ miasto Karkkila miało prawo pierwokupu udziałów po cenie rynkowej w przypadku, gdyby Componenta wyraziła wolę zbycia swoich udziałów w KK.
(18) Odnośnie pożyczki strona fińska potwierdza, że spłacenie pożyczki udzielonej przez spółkę Componenta za pomocą nowych środków przyznanych KK przez miasto Karkkila było integralną częścią transakcji pomiędzy miastem Karkkila a spółką Componenta oraz że na "całkowitą wartość transakcji" składała się cena za akcje oraz zwrot pożyczki.
(19) Strona fińska twierdzi, że pożyczka została udzielona w zgodzie z zasadami wolnego rynku, ponieważ łączna suma, na którą składa się wartość udziałów spółki Componenta oraz pożyczki, tj. 2,37 miliona euro, stanowi mniej niż połowę wartości rynkowej KK.
Dodatkowo strona fińska stwierdza, że sytuacja ekonomiczna KK uległa poprawie od roku 1996, to jest od roku, w którym Componenta udzieliła pożyczki KK.
IV.
OCENA POMOCY
Definicja pomocy
(20) Zgodnie z art. 87 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską wszelka pomoc przyznawana przez państwo członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi.
Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi ma miejsce wówczas, jeżeli beneficjent pomocy prowadzi taką działalność gospodarczą, która polega na wymianie handlowej między państwami członkowskimi.
(21) Działalność spółki Componenta obejmuje wymianę handlową pomiędzy państwami członkowskimi.
Zatem przyznana przedsiębiorstwu pomoc byłaby objęta zakresem stosowania art. 87 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.
Pojęcie zasobów państwa obejmuje pomoc przyznawaną przez władze regionalne i lokalne [4].
Istnienie pomocy
(22) W decyzji w sprawie formalnego wszczęcia postępowania wyjaśniającego Komisja stwierdziła, że wysokość przyznanej pomocy odpowiada różnicy uzyskanej po odjęciu od ceny zbycia udziałów w wysokości 2,37 miliona euro kwoty, jaką za udziały te byłby gotów zapłacić inwestor prywatny.
(23) Zdaniem Komisji łączna wartość transakcji składa się z dwóch części.
Po pierwsze Componenta otrzymała 0,7 miliona euro gotówką za udziały, a po drugie uzyskała zwrot udzielonej KK pożyczki w kwocie 1,67 miliona euro.
Łącznie Componenta uzyskała z transakcji 2,37 miliona euro.
Każda z tych części będzie oceniana oddzielnie.
Klauzula warunkowa
(24) Komisja stwierdza, że spółka Componenta posiadała alternatywę w postaci przeniesienia swojej działalności z miasta Karkkila do Alvesta.
Z tego powodu jest zrozumiałe, że miasto Karkkila mogłoby być zaniepokojone potencjalną utratą zakładów produkcyjnych i tym samym miejsc pracy.
(25) Jest prawdopodobne, że zwiększyłby się popyt na grunty, skoro duży pracodawca zwiększałby swoją działalność zamiast jej ograniczania.
Fakt, że nabycie udziałów KK oraz udzielenie pożyczki KK były w umowie powiązane z decyzją w sprawie inwestycji oraz że miasto miało nawet prawo do zerwania transakcji w przypadku, gdyby Componenta nie wywiązałaby się z realizacji inwestycji na terenie miasta Karkkila świadczy o tym, że decyzja miasta o przeprowadzeniu transakcji ze spółką Componenta nie opierała się wyłącznie na wartości rynkowej KK, lecz miały na nią wpływ również inne czynniki.
(26) Zgodnie z potwierdzoną przez Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zasadą inwestora działającego w warunkach gospodarki rynkowej, inwestor działający w takich warunkach w procesie podejmowania decyzji bierze pod uwagę oczekiwany dochód bez uwzględniania czynników społecznych czy regionalno-politycznych.
Ponieważ zrealizowanie przez Componenta inwestycji w nowy zakład produkcyjny było bezpośrednim warunkiem dokonania transakcji, można wnioskować, że postępowanie miasta Karkkila nie odpowiada zasadzie inwestora działającego w warunkach gospodarki rynkowej.
Uwzględnienie zwiększenia dochodów z podatków oraz ogólnego dobrobytu gminy wśród przesłanek branych pod uwagę przez inwestora działającego w warunkach gospodarki rynkowej doprowadziłoby do zatarcia podziału pomiędzy rolami miasta jako władzy publicznej oraz jako komercyjnego właściciela KK.
(27) Komisja podkreśla ponadto, że na sesji w dniu 1 września 2003 r. Rada Miasta stwierdziła, że transakcja ze spółką Componenta jest bezpośrednio związana z decyzją tej spółki dotyczącą inwestycji w mieście Karkkila oraz że dzięki nabyciu przez miasto udziałów KK Componenta będzie dysponowała odpowiednimi środkami na dokonanie inwestycji w odlewni w Karkkila.
(28) Niniejsze przesłanki potwierdzają przedstawiony dalej wniosek Komisji, zgodnie z którym transakcja nie była przeprowadzona w oparciu o zasady rynkowe.
Cena zbycia udziałów
(29) Cena zbycia udziałów KK jest jednym z elementów transakcji pomiędzy miastem Karkkila i spółką Componenta.
Należy zatem sprawdzić, czy cena zbycia udziałów miała charakter rynkowy.
(30) Strona fińska uzasadnia cenę udziałów KK wartością netto majątku KK.
W rozpatrywanym przypadku nie chodzi jednak o transakcję sprzedaży nieruchomości, lecz o nabycie udziałów w przedsiębiorstwie.
Podejmując decyzję o takiej inwestycji, inwestor działający w warunkach gospodarki rynkowej jako podstawę oszacowania ceny rynkowej przyjąłby oczekiwany zwrot z planowanej inwestycji.
Wynika to z faktu, że działający w warunkach rynkowych inwestor inwestuje z powodu oczekiwanych dochodów wynikających z inwestycji.
Z tego powodu działający w warunkach gospodarki rynkowej inwestor wziąłby pod uwagę proporcje oczekiwanego zwrotu rocznego do zainwestowanego kapitału, aby rozstrzygnąć, czy inwestycja przyniesie oczekiwane dochody w porównaniu z innymi możliwościami inwestycyjnymi.
(31) Na podstawie wyników z kilku ostatnich lat, zwrot z inwestycji w spółkę KK jest wyraźnie ujemny.
Nie ma też przesłanek świadczących, że w przyszłości sytuacja spółki miałaby się poprawić.
Strona fińska nie dostarczyła żadnego planu działalności gospodarczej KK, który przedstawiałby planowane środki mające na celu poprawę rentowności. Strona fińska nie stwierdziła nawet, że miasto Karkkila oczekiwało poprawy dochodów i zysku.
(32) Przyczyną ujemnych wyników jest fakt, że spółka KK najwyraźniej znalazła się w trudnej sytuacji, popyt na posiadane przez nią grunty był niski, a uzyskiwane z nich dochody były nikłe.
Działalność spółki od ostatnich czterech lat przynosiła straty, sprzedaż była bardzo niska, spółka nie była w stanie dokonać wypłaty dywidendy i znajdowała się w bardzo niepewnej sytuacji finansowej.
Można również dodać, że trudna sytuacja finansowa spółki miała miejsce pomimo przyznania spółce nieoprocentowanych pożyczek.
Jeżeli spółka finansowałaby swoją działalność ze zwykłych, oprocentowanych kredytów, jej sytuacja byłaby jeszcze gorsza.
Na podstawie wcześniejszych doświadczeń i ze względu na brak perspektyw poprawy sytuacji finansowej przedsiębiorstwa, inwestor działający w warunkach gospodarki rynkowej nie mógłby więc oczekiwać żadnego zwrotu z inwestycji, kupując udziały KK.
Na tej podstawie Komisja uważa, że wartość udziałów KK była zerowa.
(33) Wniosek ten potwierdza fakt, że działalność KK w dużej mierze była finansowana dwiema nieoprocentowanymi pożyczkami udziałowców, jak opisano powyżej.
Oznacza to, że wraz z obejmowanymi udziałami nowy udziałowiec powinien przejąć również nieoprocentowane pożyczki, czego działający w warunkach gospodarki rynkowej inwestor nigdy by nie zaakceptował, jak wyjaśniono poniżej.
(34) Jak stwierdzono powyżej, decydującym czynnikiem jest oczekiwany zwrot z inwestycji w długim okresie, który może się różnić od zwrotu faktycznie wypracowanego w latach poprzednich.
Działający w warunkach gospodarki rynkowej inwestor bierze jednak pod uwagę również wcześniejsze wyniki.
W przypadku oczekiwanej stopy zwrotu decydująca jest odpowiedź na pytanie, czy można oczekiwać, że KK osiągnie odpowiednie dochody ze sprzedaży i dzierżawy swoich działek.
Ma to związek z określeniem łącznej wartości nieruchomości, jak to opisano poniżej.
(35) Strona fińska wyjaśniła, iż za podstawę wyceny udziałów przyjęto wartość posiadanych przez KK gruntów.
Jest prawdą fakt, że działający w warunkach gospodarki rynkowej inwestor przy podejmowaniu decyzji bierze pod uwagę wartość netto majątku.
Uzasadnienie oszacowania wartości udziałów przez stronę fińską przedstawiono w poniższej tabeli:
Tabela 1
Wartość KK według strony fińskiej:
Typ gruntów _BAR_ Wartość według strony fińskiej (w euro) _BAR_
Działki pod zabudowę jednorodzinną _BAR_ 1031565 _BAR_
Działki pod zabudowę szeregową oraz wielopiętrową _BAR_ 1136849 _BAR_
Asemansuo _BAR_ 2358158 _BAR_
Parki i tereny ogólne _BAR_ 491738 _BAR_
Inne tereny (Haapala) _BAR_ 49678 _BAR_
Łączna wartość gruntów _BAR_ 5067988 _BAR_
Wartość księgowa kapitału KK _BAR_ -231595 _BAR_
Pasywa KK _BAR_ -3340475 _BAR_
Wartość netto KK _BAR_ 1495918 _BAR_
50 % wartości netto KK _BAR_ 747959 _BAR_
Cena zapłacona przez miasto _BAR_ 713092 _BAR_
Pomoc _BAR_ 0 _BAR_
(36) Komunikat Komisji dotyczący elementów pomocy państwa udzielanej w formie sprzedaży gruntów i budynków dokonywanej przez władze publiczne [5] nie może mieć tu bezpośredniego zastosowania, ponieważ przedmiotem transakcji nie są prywatne nieruchomości, lecz udziały w spółce.
Komunikat można jednak zastosować w tym przypadku przez analogię, ponieważ komunikat Komisji, który ma na celu zagwarantowanie, aby zawierane pomiędzy publicznymi a prywatnymi przedsiębiorstwami transakcje nie zawierały pomocy, dotyczy w równej mierze zawieranych przez przedsiębiorstwa publiczne transakcji sprzedaży jak i kupna, oraz ponieważ w tym przypadku strona fińska jest zdania, że wyceny udziałów dokonano na podstawie wartości gruntów.
Zgodnie z komunikatem w przypadku, kiedy sprzedaż ma miejsce z pominięciem procedury przetargu nieograniczonego, przed zawarciem transakcji należy zlecić jednemu lub kilku niezależnym rzeczoznawcom dokonanie niezależnej wyceny nieruchomości celem ustalenia jej wartości rynkowej na podstawie powszechnie przyjętych wskaźników rynkowych i standardów wyceny.
(37) Komisja stwierdza, że wartości gruntów nie ustalono w drodze przetargu nieograniczonego.
Z tego powodu wyceny powinien dokonać niezależny rzeczoznawca.
Istotnym jest więc pytanie, czy przeprowadzona przez stronę fińską wycena spełnia kryteria niezależności.
Komisja stwierdza po pierwsze, że w dostarczonej przez stronę opinii sporządzonej przez pośrednika sprzedaży nieruchomości nie stwierdzono wyraźnie, że dotyczy wyceny gruntów posiadanych przez KK.
Dogłębna ocena istotności wspomnianej opinii zostanie przeprowadzona w dalszej części.
(38) Komisja stwierdza, że wycenę posiadanych przez KK gruntów przeprowadzono różnymi sposobami w zależności od typu gruntu (działki pod zabudowę jednorodzinną, działki pod zabudowę szeregową i wielopiętrową, teren Asemansuo oraz parki i tereny ogólne).
Analiza tych różnych typów gruntów zostanie przeprowadzona oddzielnie.
(39) Wycena działek przeznaczonych pod zabudowę jednorodzinną ustalona została na podstawie oficjalnej stosowanej przez miasto Karkkila ceny za metr kwadratowy, która w przypadku domków jednorodzinnych wynosiła 10,19 euro/m2.
Komisja stwierdza, że wymieniona cena jest ceną detaliczną, tj. ceną obowiązującą w przypadku sprzedaży przez miasto działek osobom fizycznym.
Strona fińska dostarczyła również sporządzoną przez eksperta z branży nieruchomości opinię dotyczącą cen za metr kwadratowy różnego rodzaju gruntów w mieście Karkkila (ceny sprzedaży dla nabywców końcowych, czyli w tym przypadku ceny detaliczne).
W opinii eksperta ceny za metr kwadratowy rzeczonych działek w mieście Karkkila w roku 2003 wahały się pomiędzy 9,43 do 14,76 euro, a ceny przyjęte przez miasto Karkkila są bliskie wartości rynkowej, przy czym opinia ta nie została poparta żadnym uzasadnieniem.
(40) Komisja stwierdza mimo to, że rzeczywista i niezależna wycena wartości posiadanych przez KK działek pod zabudowę jednorodzinną nie została przeprowadzona.
Nie ustalono również ceny hurtowej działek.
Zdaniem Komisji jest oczywiste, że wartość działek w sprzedaży detalicznej jest znacząco wyższa niż w przypadku sprzedaży większej ilości gruntów (tak jak w tym przypadku, kiedy KK posiadała 80 działek pod zabudowę jednorodzinną), które kupujący zamierza przeznaczyć do dalszej sprzedaży, a nie na potrzeby własne.
(41) Z tego powodu wycena polegająca na prostym przemnożeniu wartości detalicznej określonego rodzaju gruntu przez łączną ilość gruntów będących w posiadaniu KK zawiera dwa błędy.
Po pierwsze nie dokonano wyceny konkretnych gruntów, o których mowa. Po drugie przeprowadzona wycena nie odpowiadała cenie, jaką działający w warunkach gospodarki rynkowej inwestor byłby gotów zapłacić przy zakupie całego gruntu w chwili dokonania transakcji, w szczególności biorąc pod uwagę ograniczoną wielkość rynku na tego typu działki.
(42) W przypadku działek przeznaczonych pod zabudowę szeregową i wielopiętrową, których wartość oszacowano na 1136849 euro, strona fińska powołuje się na wycenę sporządzoną przez niezależnego eksperta w dziedzinie nieruchomości.
Komisja stwierdza, że zgodnie z wyceną eksperta cena działek pod zabudowę szeregową wynosi 70-80 euro za metr kwadratowy powierzchni użytkowej, natomiast cena działek pod zabudowę wielopiętrową wynosi 60-75 euro za metr kwadratowy powierzchni użytkowej.
Przyjęte przez stronę fińską wartości wynosiły odpowiednio w przypadku działek pod zabudowę szeregową 74,02 euro za metr kwadratowy powierzchni użytkowej oraz w przypadku działek pod zabudowę wielopiętrową 79,56 euro za metr kwadratowy powierzchni użytkowej.
Przyjęte ceny odpowiadają zatem średnim cenom podanym przez eksperta lub są od nich nieco wyższe.
Ekspert dodatkowo podkreśla, że w ciągu ostatnich lat podobnego typu transakcji przeprowadzono niewiele, a popyt jest nadal mały.
(43) Komisja stwierdza, że również w przypadku działek o tego rodzaju przeznaczeniu ekspert podał ceny detaliczne, a nie wartość hurtową, tj. cenę, jaką działający w warunkach gospodarki rynkowej inwestor byłby gotów zapłacić, kupując za jednym razem cały teren.
Ponieważ ekspert podkreśla fakt małego popytu na działki tego rodzaju, Komisja jest zdania, że cena hurtowa za tego rodzaju działki w chwili dokonywania transakcji została znacznie przeszacowana.
(44) Nie jest znany sposób określenia wartości rynkowej znajdującego się w centrum miasta Karkkila terenu Asemansuo.
Wartość wspomnianego gruntu odpowiada około połowie szacowanej wartości posiadanych przez KK gruntów (2358158 euro).
Strona fińska przyjęła cenę za metr kwadratowy powierzchni pod zabudowę (79,56 euro) i pomnożyła tę wartość przez powierzchnię terenu, w stosunku do którego uzyskano pozwolenie na budowę (29640 m2).
Natomiast powoływany przez stronę fińską pośrednik w obrocie nieruchomościami wycenił rzeczony grunt na 50 euro za metr kwadratowy powierzchni pod zabudowę, co daje wartość 1480200 euro.
Różnica pomiędzy przytoczonymi wycenami wynosi 877958 euro.
Ponieważ w grę wchodzi duży teren, można przypuszczać, że podana przez eksperta z branży nieruchomości cena dotycząca terenu Asemansuo jest ceną detaliczną, w związku z czym Komisja może uznać dokonaną przez niego wycenę za wiarygodną.
Strona fińska nie wyjaśniła istotnej różnicy w stosunku do wyceny sporządzonej przez eksperta.
(45) Komisja kwestionuje również oszacowaną na 491738 euro wartość terenów przeznaczonych pod park oraz do użytku publicznego, ponieważ tereny tego typu nie przynoszą dochodów, a działający w warunkach gospodarki rynkowej inwestor nie byłby gotów do zapłacenia za te tereny wysokiej sumy.
(46) Na podstawie przedstawionych powyżej faktów Komisja uważa, że wartość posiadanych przez KK gruntów nie została oszacowana poprawnie, a ich wycena nie była oparta na standardach wyceny zawartych w komunikacie Komisji dotyczącym elementów pomocy państwa udzielanej w formie sprzedaży gruntów i budynków dokonywanej przez władze publiczne.
(47) Tylko na podstawie zawyżonej wyceny terenu Asemansuo łączna wartość posiadanych przez KK gruntów i w ten sposób wartość przedsiębiorstwa, jeżeli jest ona szacowana na podstawie posiadanego majątku, zmniejszy się z 876158 do 619760 euro.
(48) Dodatkowo Komisja jest zdania, że wycena działek pod zabudowę jednorodzinną, działek pod zabudowę szeregową i wielopiętrową oraz wartość terenów do użytku publicznego oraz terenów pod parki została zawyżona, ponieważ opierała się na dwóch wcześniej wymienionych błędach: że nie dokonano wyceny konkretnych gruntów, o których mowa, oraz że wycena nie odpowiadała cenie, jaką działający w warunkach gospodarki rynkowej inwestor byłby gotów zapłacić przy zakupie całego gruntu w chwili dokonania transakcji.
Według strony fińskiej łączna wartość tych terenów wynosi 2660152 euro.
Komisja jest zdania, że ich szacunkowa wartość została zawyżona o co najmniej 619760 euro.
Jest to wartość netto KK po dokonaniu korekty przeszacowanej wartości terenu Asemansuo według kalkulacji strony fińskiej.
W rezultacie nawet przy zastosowaniu tej metody kalkulacji cena zapłacona przez miasto Karkkila za udziały KK stanowiła w całości pomoc przyznaną spółce Componenta.
Tabela 2
Wycena Komisji dotycząca pomocy związanej z ceną za udziały KK
_BAR_ Euro _BAR_
Wartość netto KK wg strony fińskiej _BAR_ 1495918 _BAR_
Pomniejszenie oparte o wycenę dotyczącą terenu Asemansuo sporządzoną przez eksperta _BAR_ 876158 _BAR_
Wartość netto KK po korekcie _BAR_ 619760 _BAR_
Przeszacowanie wartości innych terenów wg Komisji _BAR_ co najmniej 619760 _BAR_
Wartość netto KK na podstawie majątku _BAR_ 0 _BAR_
(49) Ponieważ inwestor kupujący udziały KK nie mógł oczekiwać zwrotu z kapitału oraz ponieważ wartość gruntów została zawyżona, Komisja przyjmuje, że wartość netto udziałów KK wynosi zero.
Dodatkowo Componenta nawet nie próbowała znaleźć innego nabywcy dla swoich udziałów w KK.
Jest to kolejny fakt potwierdzający, że miasto Karkkila zapłaciło cenę powyżej wartości rynkowej, ponieważ samo dążenie do znalezienia dla udziałów drugiego nabywcy stworzyłoby możliwość określenia ich wartości rynkowej.
(50) Z tego powodu Komisja jest zdania, na podstawie wyceny posiadanych przez KK gruntów oraz wyceny KK jako przedsiębiorstwa, że w momencie przenoszenia własności udziały KK nie posiadały żadnej wartości, a zapłacona przez miasto Karkkila cena (713092 euro) za udziały KK stanowi w całości pomoc przyznaną spółce Componenta.
(51) Jeżeli strona fińska jest w stanie przedstawić dowody, że przedstawione powyżej przeszacowanie wartości gruntów jest mniejsze niż 617760 euro, zawarty w transakcji dotyczącej udziałów element pomocy można by odpowiednio zmniejszyć.
Dowody powinny być oparte na dokładnej wycenie sporządzonej przez niezależnego rzeczoznawcę.
Rzeczoznawcą może być osoba ciesząca się dobrą reputacją, która zdała odpowiedni egzamin lub uzyskała odpowiednie wykształcenie akademickie bądź równoważne kwalifikacje oraz posiada odpowiednie doświadczenie i kompetencje w zakresie wyceny gruntów i budynków danego rodzaju w danej lokalizacji.
W wycenie należałoby uwzględnić cenę hurtową posiadanych przez KK gruntów w chwili dokonywania transakcji tj. cenę, jaką KK mogłaby uzyskać, jeżeli wszystkie grunty byłby sprzedane w tym czasie na warunkach rynkowych.
Spłata pożyczki
(52) W ramach drugiej części transakcji pomiędzy miastem Karkkila i spółką Componenta miasto Karkkila przyznało KK nieoprocentowaną pożyczkę w wysokości 1,67 miliona euro, którą KK natychmiast spłaciła pożyczkę przyznaną jej przez spółkę Componenta w roku 1996.
W roku 1996 KK przyznano dwie pożyczki tej samej wysokości i na tych samych warunkach.
Jednej z nich udzieliło miasto Karkkila, a drugiej spółka Componenta.
Pożyczek udzielono, ponieważ KK nie była wówczas w stanie wywiązać się ze swoich zobowiązań wobec prywatnych wierzycieli.
Łączna wartość wspomnianych pożyczek wynosiła 3,34 miliona euro.
(53) Strona fińska twierdzi, że w roku 2003 sytuacja ekonomiczna KK była dobra, i odwołuje się do zawartego w sprawozdaniu rocznym KK za rok 2003 przypisu, zgodnie z którym stwierdzono, że aktualna wartość posiadanych przez KK gruntów wynosi 5052459 euro, tj. o 1971845 euro więcej niż wartość księgowa gruntów.
Jak stwierdzono powyżej, zgodnie z wyceną Komisji nie odpowiada to wartości posiadanych przez KK gruntów.
(54) Kluczowe dane zawarte w sprawozdaniach rocznych KK za lata 2001-2003:
(dane w euro) _BAR_ Przychód ze sprzedaży _BAR_ Wynik _BAR_ Gotówka (na koniec roku) _BAR_ Kapitał własny (na koniec roku) _BAR_
2000 _BAR_ 19883 _BAR_ -14817 _BAR_ 94147 _BAR_ -207052 _BAR_
2001 _BAR_ 25127 _BAR_ -16180 _BAR_ 65576 _BAR_ -223233 _BAR_
2002 _BAR_ 50015 _BAR_ -1879 _BAR_ 53425 _BAR_ -225113 _BAR_
2003 _BAR_ 48044 _BAR_ -6481 _BAR_ 28256 _BAR_ -231595 _BAR_
(55) Z tabeli jasno wynika, że w ciągu podanych czterech lat popyt na grunty był bardzo mały.
Wynika z niej również, że przedsiębiorstwo uzyskiwało ze sprzedaży lub dzierżawy posiadanych przez siebie gruntów bardzo niskie przychody.
Jest również jasne, że zasoby gotówkowe przedsiębiorstwa kończyły się, a sytuacja bilansowa przy ciągle ujemnych wartościach kapitału własnego była dziwna.
Dodatkowo należy podkreślić fakt przyznania KK nieoprocentowanych pożyczek (przyznanych przez miasto Karkkila i spółkę Componenta na łączną sumę 3,34 miliona euro).
Jeżeli pożyczki byłby normalnie oprocentowane, sytuacja ekonomiczna KK byłaby jeszcze gorsza.
(56) Na podstawie tych danych Komisja nie zgadza się ze stroną fińską, która twierdzi, że sytuacja ekonomiczna KK była dobra.
(57) Należałoby sprawdzić, czy KK byłaby w stanie spłacić spółce Componenta dług bez pomocy ze strony miasta Karkkila.
(58) Komisja stwierdza po pierwsze, że w celu ratowania sytuacji KK spółce przyznano w roku 1996 dwie nieoprocentowane pożyczki tej samej wysokości.
Jednej z nich udzieliła spółka Componenta, a drugiej miasto Karkkila.
Obydwie pożyczki przynosiły KK wyraźne korzyści.
Działający w warunkach gospodarki rynkowej inwestor udzielający tego typu pożyczki wymagałby, aby spłaty dokonywane były w równej wysokości na rzecz obu pożyczkodawców.
Z tego względu pożyczki powinny zostać spłacone (częściowo lub w całości) równomiernie obu pożyczkodawcom, aby nie faworyzować żadnego z nich.
(59) Ponieważ w ramach ocenianej transakcji spłacono całość pożyczki udzielonej przez spółkę Componenta, należałoby sprawdzić, czy w normalnych warunkach rynkowych KK byłaby w stanie obok długu wobec spółki Componenta spłacić również pożyczkę udzieloną przez miasto Karkkila.
Fakt ten mógłby potwierdzić, że Componenta nie zyskała dzięki temu dodatkowych korzyści.
Pytanie dotyczy więc tego, czy KK uzyskałaby z rynku 3,34 miliona euro na spłacenie pożyczek.
(60) Jeżeli działalność KK nie zostałaby dofinansowana nieoprocentowanymi pożyczkami, a spółka musiałaby zapłacić od pożyczki o wartości 3,34 miliona euro odsetki, wynosiłby by one w skali roku co najmniej 265000 euro.
Kalkulacja ta opiera się na przyjętej przez Komisję stopie bazowej za rok 2003, powiększonej o 4 punkty procentowe, które Komisja zwykle dolicza w przypadku przedsiębiorstw w trudnej sytuacji (3,95 % + 4 % = 7,59 % x 3,4 mln).
(61) Biorąc pod uwagę przychody przedsiębiorstwa w poprzednich latach oraz sytuację dotyczącą posiadanej gotówki, KK musiałaby szybko zwiększyć swoje przychody, aby móc spłacać odsetki od oprocentowanej pożyczki tej wysokości.
Ponieważ dzierżawa gruntów nie przyniosła dochodów lub przyniosła je w nikłej wysokości, KK byłaby w stanie spłacać odsetki od zaciągniętej pożyczki jedynie znacznie przyspieszając sprzedaż działek.
(62) Ponieważ ekspert z branży nieruchomości przedstawił opinię, zgodnie z którą popyt na większą część działek (działki pod zabudowę szeregową i wielopiętrową) był niski, a teren Asemansuo nie był gotowy do użytku, nie wydaje się prawdopodobne, aby KK mogła nagle znacząco zwiększyć swoje dochody.
(63) Jeszcze bardziej znaczący jest jednak fakt, że tego rodzaju transakcje dokonywane w celu spłaty odsetek oznaczałyby pozbywanie się przez przedsiębiorstwo swojego najważniejszego majątku tylko w celu obsługi zadłużenia.
Jeżeli KK sprzedawałaby rocznie grunty za co najmniej 300000 euro w celu spłacenia odsetek oraz pokrycia kosztów administracyjnych, to np. po 10 latach nie posiadałaby już majątku, ale wciąż miałaby zadłużenie w wysokości 3,34 miliona euro.
(64) Komisja wnioskuje zatem, że nawet na podstawie prostej kalkulacji jest oczywiste, iż KK nie była w stanie zastąpić dwóch nieoprocentowanych pożyczek kredytem oprocentowanym na warunkach rynkowych.
Z powodu sytuacji finansowej nie jest również prawdopodobne, aby KK mogła uzyskać mniejszy kredyt na warunkach rynkowych, którym mogłaby spłacić część nieoprocentowanych pożyczek.
(65) W opinii Komisji transakcja, dzięki której KK uzyskała od miasta Karkkila pożyczkę w wysokości 1,67 miliona euro, którą KK natychmiast spłaciła pożyczkę uzyskaną od spółki Componenta, nie była przeprowadzona w oparciu o zasadę inwestora działającego w warunkach rynkowych i stanowi pomoc państwa przyznaną spółce Componenta.
Wnioski dotyczące wysokości pomocy
(66) Na podstawie informacji dostarczonych przez stronę fińską wysokość pomocy odpowiada całej sumie, jaka została wypłacona spółce Componenta.
Składa się ona z części uzyskanej za zbyte udziały (713092,50 euro) oraz z pożyczki przyznanej KK (1670184 euro), którą ta spłaciła pożyczkę udzieloną przez spółkę Componenta.
Łączna wysokość pomocy wynosi więc 2383276,50 euro.
Jeżeli strona fińska jest w stanie przedstawić dowody na to, że przedstawione powyżej przeszacowanie wartości gruntów jest mniejsze niż 617760 euro, zawarty w transakcji dotyczącej udziałów element pomocy można by odpowiednio zmniejszyć.
Ocena zgodności pomocy ze wspólnym rynkiem na podstawie przedstawionych przez Komisję wątpliwości
(67) Komisja stwierdza, że przedstawione przez nią wątpliwości dotyczące przeprowadzenia transakcji pomiędzy miastem Karkkila i spółką Componenta zostały potwierdzone, a Componenta otrzymała 2383276,50 euro pomocy.
(68) Komisja jest dodatkowo zdania, że przyznana przez państwo pomoc łamie zasady, ponieważ nie poinformowano o niej Komisji.
(69) Komisja stwierdza również, że działalność spółki Componenta obejmuje wymianę handlową między państwami członkowskimi, a za zasoby państwowe uznaje się pomoc finansową przyznawaną przez władze regionalne i lokalne [6].
(70) Na tej podstawie Komisja jest zdania, że pomoc, której istnienie wykazano powyżej, należy do zakresu zakazu zawartego w Traktacie ustanawiającym Wspólnotę Europejską art. 87 ust. 1, ponieważ została ona przyznana z zasobów państwowych i zagraża zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom (Componenta) oraz wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi.
(71) Zakaz można pominąć jedynie w przypadkach, jeśli pomoc zalicza się do odstępstw wymienionych w art. 87 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.
Ponieważ założeniem pomocy było sfinansowanie nowej inwestycji w miejscowości Karkkila, Komisja rozpatrywała, czy spółce Componenta można było przyznać pomoc inwestycyjną.
Zdaniem Komisji nie było to możliwe z dwóch powodów.
(72) Po pierwsze zgodnie z mapą pomocy regionalnej dla Finlandii na lata 2000-2006 Karkkila nie znajduje się na obszarach objętych pomocą.
Po drugie Componenta nie zalicza się do małych i średnich przedsiębiorstw według kryteriów określonych w załączniku I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 70/2001 [7] z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską do pomocy państwa dla małych i średnich przedsiębiorstw.
Obrót spółki Componenta w roku 2003 wynosił 178 milionów euro, podczas gdy zgodnie z rozporządzeniem obrót roczny małego lub średniego przedsiębiorstwa może wynieść maksymalnie 40 milionów euro.
Liczba zatrudnionych pracowników wyniosła w 2003 roku 1595 osób, podczas gdy maksymalna liczba zatrudnionych w małych i średnich przedsiębiorstwach zgodnie z rozporządzeniem może wynosić 250 osób.
(73) Komisja jest również zdania, że pomocy nie można zatwierdzić w oparciu o inne odstępstwa przewidziane w Traktacie, w szczególności w jego art. 87.
Z tego powodu udzielona niezgodnie z prawem pomoc nie odpowiada zasadom wspólnego rynku i należy ją zwrócić wraz z odsetkami.
V. Wnioski
(74) Komisja stwierdza, że Finlandia niezgodnie z prawem przyznała pomoc o łącznej wartości 2383276,50 euro, z naruszeniem art. 88 ust. 3 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.
Miasto Karkkila (Finlandia) przyznało niezgodną z prawem pomoc spółce Componenta Oyj w dwóch częściach.
(75) Część pierwsza ma wartość 713092,50 euro i udzielona została w formie wyższej niż rynkowa ceny zapłaconej spółce Componenta Oyj za posiadane przez nią udziały spółki Karkkilan Keskustakiinteistöt Oy.
Sumę tę można pomniejszyć o szacowaną teoretyczną wartość KK, o ile strona fińska przedstawi dowody potwierdzające, że wspomniane wcześniej przeszacowanie wartości gruntów wynosi mniej niż 619760 euro.
(76) Część druga ma wartość 1670184 euro. Część tę spółka Componenta Oyj otrzymała w postaci przyznanej spółce Karkkilan Keskustakiinteistöt Oy pożyczki, którą spłacono pożyczkę w tej samej wysokości spółce Componenta Oyj.
(77) Pomoc jest niezgodna ze wspólnym rynkiem i z tego powodu powinna zostać ona zwrócona przez beneficjenta tj. spółkę Componenta Oyj wraz z odsetkami,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Pomoc państwa, której wysokość wynosi 2383276,50 euro, przyznana przez Finlandię w formie ceny zapłaconej spółce Componenta Oyj przez miasto Karkkila za udziały w spółce Karkkilan Keskustakiinteistöt Oy w wysokości 713092,50 euro oraz w formie przyznanej przez miasto Karkkila spółce Karkkilan Keskustakiinteistöt Oy nieoprocentowanej pożyczki w wysokości 1670184 euro, którą spółka Karkkilan Keskustakiinteistöt spłaciła dług tej samej wysokości spółce Componenta Oyj, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem.
Wysokość pomocy wynoszącej 713092,50 euro można zmniejszyć, o ile strona fińska dostarczy dowodów, zgodnie z którymi opisane powyżej przeszacowanie wartości wynosi mniej niż 619760 euro.
W takim wypadku wysokość pomocy zostanie pomniejszona o wartość sprzedanych miastu Karkkila udziałów w spółce Karkkilan Keskustakiinteistöt Oy.
Artykuł 2
1.
Strona fińska zobowiązana jest do przedsięwzięcia odpowiednich środków w celu odzyskania wspomnianej w art. 1 pomocy przyznanej niezgodnie z prawem od beneficjenta tej pomocy tj. spółki Componenta Oyj.
2.
Pomoc należy zwrócić niezwłocznie zgodnie z procedurami prawa krajowego, o ile umożliwia ono natychmiastowe i skuteczne wykonanie niniejszej decyzji.
3.
Od zwróconej pomocy należy zapłacić odsetki od dnia, w którym pomoc została oddana do dyspozycji beneficjenta, do dnia rzeczywistego spłacenia pomocy.
4.
Stopę procentową należy obliczyć zgodnie z przepisami zawartymi w rozdziale V rozporządzenia Komisji (WE) nr 794/2004 [8].
Artykuł 3
1.
Strona fińska zobowiązana jest do poinformowania Komisji w terminie dwóch miesięcy od daty wydania niniejszej decyzji o przedsięwziętych oraz zaplanowanych środkach w celu odzyskania pomocy opisanej w art. 1.
Informacje te należy dostarczyć, wypełniając formularz stanowiący załącznik 1 do niniejszej decyzji.
2.
Strona fińska zobowiązana jest do dostarczenia w terminie dwóch miesięcy od wydania niniejszej decyzji dokumentów poświadczających, że proces odzyskiwania środków od spółki Componenta Oyj został rozpoczęty.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Finlandii.
Decyzja Komisji
z dnia 20 października 2005 r.
dotycząca procedury przewidzianej w art. 81 ust. 1 Traktatu WE
(sprawa COMP/C.38.281/B.2 – Surowiec tytoniowy – Włochy)
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 4012)
(Jedynie teksty w języku angielskim i włoskim są autentyczne)
(2006/901/WE)
STRESZCZENIE DECYZJI
1.
Wstęp
W dniu 20 października 2005 r. Komisja przyjęła decyzję dotyczącą postępowania na podstawie art. 81 Traktatu WE ("decyzja").
Zgodnie z przepisami art. 30 rozporządzenia nr 1/2003 Komisja niniejszym podaje do wiadomości nazwy stron oraz zasadniczą treść decyzji, wraz z informacją na temat wszelkich nałożonych grzywien, mając na uwadze uzasadnione prawo przedsiębiorstw do ochrony ich tajemnicy handlowej.
Pełen tekst wspomnianej decyzji w wersji nieopatrzonej klauzulą poufności, w językach autentycznych sprawy oraz w językach roboczych Komisji, znajduje się na stronie internetowej Dyrekcji Generalnej ds. Konkurencji: http://europa.eu.int/comm/competition/index_en.html.
Począwszy od roku 1995 do początku 2002 r. czterech głównych włoskich przetwórców surowca tytoniowego, tj. Deltafina, Dimon (obecnie Mindo), Transcatab oraz Romana Tabacchi (dalej zwani łącznie "przetwórcami") zawarło porozumienia i/lub uczestniczyło w uzgodnionych praktykach, których celem było ustalanie warunków transakcji związanych z zakupem surowca tytoniowego we Włoszech (zarówno w odniesieniu do zakupów bezpośrednich od producentów, jak i do zakupów od podmiotów trzecich zajmujących się pakowaniem), w tym także ustalanie cen oraz podział rynku.
W decyzji rozważono także dwa oddzielne przypadki naruszenia przepisów dotyczących konkurencji, które miały miejsce przynajmniej w okresie między początkiem 1999 r. a końcem 2001 r., polegające na ustalaniu przez zawodowe stowarzyszenie włoskich przetwórców tytoniu (Associazione Professionale Trasformatori Tabacchi Italiani, dalej "APTI") cen umownych, które stowarzyszenie miałoby negocjować w imieniu swoich członków w celu zawarcia porozumień międzybranżowych z włoską konfederacją stowarzyszeń producentów surowca tytoniowego, Unione Italiana Tabacco ("UNITAB"), oraz ustalaniu przez UNITAB cen, które konfederacja miałaby negocjować w imieniu swoich członków z APTI w celu zawarcia tych samych porozumień.
2. Geneza sprawy oraz procedura
Po otrzymaniu pewnych informacji o istnieniu porozumień sektorowych służących wyznaczaniu przedziałów cen dla różnych klas jakości jednej lub kilku odmian surowca tytoniowego, w dniu 15 stycznia 2002 r. Komisja zwróciła się do branżowych stowarzyszeń przetwórców i producentów (odpowiednio APTI i UNITAB) z prośbą o przekazanie informacji; stowarzyszenia udzieliły odpowiedzi dnia 12 lutego 2002 r.
Komisja otrzymała wniosek od spółki Deltafina S.p.A. ("Deltafina", czołowy przetwórca włoski) dotyczący złagodzenia sankcji, zgodnie z warunkami określonymi w nowo przyjętym wówczas Obwieszczeniu Komisji w sprawie zwolnienia z grzywien oraz zmniejszania grzywien w przypadkach karteli ("obwieszczenie w sprawie łagodzenia sankcji").
Dnia 6 marca 2002 r. Komisja warunkowo odstąpiła od wymierzenia grzywny wobec spółki Deltafina zgodnie z pkt 15 obwieszczenia w sprawie łagodzenia sankcji.
Dnia 4. i 10. kwietnia 2002 r. Komisja otrzymała dwa inne wnioski o złagodzenie sankcji odpowiednio od spółek: Dimon S.r.l. ("Dimon") oraz Transcatab S.p.A. ("Transcatab").
W dniach 18- 19 kwietnia 2002 r. Komisja przeprowadziła dochodzenie na terenie spółek Dimon, Transcatab Trestina Azienda Tabacchi S.p.A. ("Trestina") oraz Romana Tabacchi s.r.l. ("Romana Tabacchi").
Dnia 8 października 2002 r. Komisja poinformowała spółki Dimon oraz Transcatab o swoim zamiarze złagodzenia grzywien wobec tych przedsiębiorstw na koniec postępowania (odpowiednio w przedziale 30 %-50 % oraz 20 %-30 %).
Dnia 25 lutego 2004 r. Komisja wszczęła postępowanie w tej sprawie i przyjęła pisemne zgłoszenie zastrzeżeń, na które adresaci mieli możliwość odpowiedzieć na piśmie, a także podczas spotkania wyjaśniającego w dniu 22 czerwca 2004 r.
Uzupełnienie do pisemnego zgłoszenia zastrzeżeń z dnia 25 lutego 2004 r. (dalej zwane także "uzupełnieniem") zostało przyjęte dnia 21 grudnia 2004 r.
Drugie spotkanie wyjaśniające odbyło się 1 marca 2005 r.
3.
Strony:
3.1.
Przetwórcy:
Deltafina jest włoską spółką zależną, należącą w całości do Universal Corporation ("Universal"), największej na świecie firmy prowadzącej handlem tytoniem.
W 2001 r. (ostatni pełny rok występowania przypadku naruszenia konkurencji przez przetwórców) spółka Deltafina zakupiła ok. 25 % włoskiego surowca tytoniowego.
Niniejsza decyzja skierowana jest zarówno do spółki Deltafina, jak i Universal.
W czasie trwania naruszenia przepisów dotyczących konkurencji Dimon i Transcatab były włoskimi spółkami zależnymi, należącymi w całości odpowiednio do Dimon Incorporated ("Dimon Inc.") oraz Standard Commercial Corporation ("SCC"), tj. drugiej i trzeciej pod względem wielkości firmy na świecie prowadzącej handlem tytoniem. Od września 2004 r.
Dimon prowadzi działalność pod nową nazwą, a mianowicie Mindo S.r.l. ("Mindo") i nie należy już do grupy Dimon Inc.
Dnia 13 kwietnia 2005 r. spółki Dimon Inc. oraz SCC połączyły się, tworząc Alliance One International Inc. ("Alliance").
W 2001 r. spółka Dimon zakupiła około 11,28 % surowca tytoniowego produkowanego we Włoszech, natomiast spółka Transcatab – 10,8 %.
Niniejsza decyzja skierowana jest do spółek Mindo, Transcatab oraz Alliance.
Romana Tabacchini jest przedsiębiorstwem rodzinnym.
Do 1997 r. firma działała w charakterze przedstawiciela międzynarodowej firmy handlowej (która następnie została przejęta przez spółkę Dimon Inc.)
Od 1997 r. przedsiębiorstwo prowadzi działalność jako niezależna firma handlowa.
W 2001 r. spółka Romana Tabacchi zakupiła 9,5 % surowca tytoniowego wyprodukowanego we Włoszech.
APTI jest włoskim stowarzyszeniem przetwórców surowca tytoniowego.
Stowarzyszenie APTI liczy 17 członków spośród łącznej liczby 59 przetwórców we Włoszech.
3.2.
Producenci
UNITAB Italia jest włoską konfederacją stowarzyszeń producentów tytoniu, reprezentującą około 80 % wszystkich producentów.
4.
Sektor gospodarki: Włoski surowiec tytoniowy
Produkcja surowca tytoniowego w UE stanowi około 5 % światowej produkcji tego surowca.
Grecja, Włochy oraz Hiszpania są wiodącymi producentami tytoniu wśród państw członkowskich, a ich udział w produkcji tytoniu w UE wynosi odpowiednio 38 %, 37,5 % oraz 12 %.
Surowiec tytoniowy nie jest produktem jednorodnym.
Najbardziej rozpowszechnione we Włoszech są odmiany Burley i Bright.
W ramach każdej kategorii rozróżnia się różne klasy jakości.
Po wysuszeniu producenci sprzedają tytoń przetwórcom w partiach, których cena różni się w zależności od jakości zawartego w nich tytoniu.
Włoscy przetwórcy surowca tytoniowego kupują surowiec tytoniowy od producentów oraz stowarzyszeń producentów we Włoszech (a także tytoń wstępnie przetworzony od innych pośredników) oraz go przetwarzają (lub ponownie przetwarzają) i odsprzedają w odpowiedniej postaci zakładom produkcji wyrobów tytoniowych we Włoszech i na świecie.
Są oni zwani "pierwszymi przetwórcami", ponieważ jako pierwsi dokonują przetworzenia tytoniu (w odróżnieniu od drugiego przetworzenia, którego dokonują producenci papierosów) lub "firmy prowadzące handel liśćmi tytoniu", ponieważ pełnią rolę pośrednika między producentami i wytwórcami produktu końcowego.
Określenie "eksporter" jest zazwyczaj używane w odniesieniu do przetwórców, którzy dysponują urządzeniami do żyłowania tytoniu, które pozwalają na wytworzenie gotowego produktu przetworzonego (tytoniu odżyłowanego mechanicznie) pozyskiwanego przez producentów papierosów.
Przetwórcy, którzy są w stanie wytwarzać jedynie liście luzem, zwani są "podmiotami trzecimi zajmującymi się pakowaniem" lub po prostu "podmiotami pakującymi".
Po pierwszej obróbce (np. oczyszczeniu i posortowaniu) podmioty pakujące przekazują tytoń eksporterom w celu dalszego przetworzenia, tak by tytoń mógł zostać sprzedany producentom.
Przetwórcy, do których skierowana jest niniejsza decyzja, kwalifikowani są jako "eksporterzy".
5.
Ramy prawne
Zarówno produkcja surowca tytoniowego, jak i jego sprzedaż przetwórcom podlega przepisom prawa wspólnotowego i krajowego.
5.1.
Wspólna organizacja rynków w sektorze surowca tytoniowego
Wspólna organizacja rynków w sektorze surowca tytoniowego [1] przewiduje (i) system kwot produkcyjnych oraz (ii) zwiększenie dochodu producentów poprzez system premii w odniesieniu do produkcji surowca tytoniowego.
Premia przyznawana jest tylko w odniesieniu do tytoniu wyprodukowanego w ramach kwot (z uwzględnieniem pewnych korekt). Od 1998 r. płatność części premii wspólnotowej (tzw. części zmiennej) powiązana jest z jakością wyprodukowanego tytoniu, której odzwierciedleniem jest cena tytoniu. Wypłatę części zmiennej premii powierza się grupom producentów.
Wspólna organizacja rynków wymaga, by każdy producent lub każda grupa producentów, a także każdy pierwszy przetwórca zawierał co roku na początku kampanii (w okresie od marca do maja, kiedy sadzonki tytoniu są przesadzane) tzw. umowę kontraktacji, w zakresie której uzgadniana jest cena umowna dla każdej odmiany tytoniu w ramach każdej klasy jakości. Na tym etapie ceny wyrażone są często w postaci cen minimalnych lub przedziałów cenowych.
Należy zwrócić jednak uwagę, że cena ostateczna (lub "cena dostawy") może zostać określona dopiero przy zbiorze (tj. w okresie od października do stycznia) i może znacznie odbiegać od ceny określonej w umowie kontraktacji, w zależności od jakości, ilości oraz dalszych negocjacji.
Prawo wspólnotowe sprzyja tworzeniu organizacji międzybranżowych, w ramach których producenci i przetwórcy nawiązują współpracę dla zapewniania sprawnego funkcjonowania rynku.
Ustalanie cen i kwot jest jednak wyraźnie zakazane.
Żadne ze stowarzyszeń związanych z tą sprawą nie jest organizacją międzybranżową w rozumieniu prawa wspólnotowego.
5.2.
Ustawodawstwo krajowe
We Włoszech istnieje ustawa 88/88 regulująca porozumienia międzybranżowe (tzn. porozumienia o zasięgu sektorowym), umowy kontraktacji oraz sprzedaż produktów rolnych.
W szczególności art. 5 ust. 1 lit. b) ustawy nr 88/88 stanowi, że porozumienia międzybranżowe winny określać produkt będący przedmiotem porozumienia, sposoby i terminy dostaw produktu oraz cenę minimalną.
Producenci i przetwórcy przestrzegający warunków porozumień międzybranżowych mają możliwość korzystania z pewnych dodatkowych udogodnień (zwłaszcza z pomocy na warunkach preferencyjnych).
Ustawa nr 88/88 znalazła zastosowanie w wielu sektorach rolnictwa, w tym także w sektorze tytoniowym, w ramach którego APTI oraz UNITAB zawarły w latach 1999 – 2001 wiele porozumień międzybranżowych (przewidujących ceny mające zastosowanie do umów kontraktacji, wyrażone w postaci cen minimalnych lub przedziałów cenowych).
6.
Praktyki, do których odnosi się niniejsza decyzja
6.1.
Naruszenie przepisów dotyczących konkurencji przez przetwórców
Od 1995 r. do początku 2002 r. spółki Deltafina, Dimon, Transcatab oraz Romana Tabacchi zawierały porozumienia i/lub uczestniczyły w praktykach uzgodnionych, mających na celu ustalanie warunków transakcji związanych z zakupem surowca tytoniowego we Włoszech (zarówno w odniesieniu do zakupów bezpośrednich od producentów, jak i do zakupów od podmiotów trzecich zajmujących się pakowaniem), w tym w działaniach obejmujących: a) ustalanie wspólnych cen zakupu, jakie przetwórcy mieliby płacić przy dostawie tytoniu oraz innych warunków transakcji; b) podział dostawców i przydział ilości; c) wymianę informacji w celu skoordynowania konkurencyjnych działań w zakresie zakupów; d) określanie ilości oraz cen w odniesieniu do nadwyżek produkcji oraz e) koordynacji ofert na licytacje publiczne w 1995 oraz 1998 r.
6.2.
Naruszenie przepisów dotyczących konkurencji przez APTI
Od 1999 r. do końca 2001 r. stowarzyszenie APTI określało swoje stanowisko negocjacyjne w odniesieniu do cen dla każdej odmiany tytoniu w ramach każdej klasy jakości do uzgodnienia z UNITAB w kontekście zawierania porozumień międzybranżowych.
6.3.
Naruszenie przepisów dotyczących konkurencji przez UNITAB
Od 1999 r. do końca 2001 r. stowarzyszenie UNITAB określało swoje stanowisko negocjacyjne w odniesieniu do cen dla każdej odmiany tytoniu w ramach każdej klasy jakości do uzgodnienia z APTI w kontekście zawierania porozumień międzybranżowych.
7.
Ocena prawna
W decyzji Komisja uznaje, że praktyki opisane powyżej stanowią trzy oddzielne (pojedyncze i ciągłe) przypadki naruszenia art. 81 traktatu.
Wszyscy uczestnicy tych naruszeń przepisów dotyczących, do których skierowana jest niniejsza decyzja, są przedsiębiorstwami, związkami przedsiębiorstw lub stowarzyszeniami związków przedsiębiorstw w rozumieniu art. 81 traktatu bądź też stanowią ich część.
Porozumienia i/lub praktyki uzgodnione, które w sposób pośredni lub bezpośredni służą ustalaniu cen transakcji lub przydziałowi ilości, ze względu na swój przedmiot powodują ograniczenie konkurencji.
W szczególności koordynacja działań w zakresie zakupów przez przetwórców wpłynęła w tym przypadku na zasadnicze aspekty zachowania konkurencyjnego tych podmiotów i z definicji mogła wpłynąć na zachowanie tych samych podmiotów na innym rynku, w tym także na rynku stanowiącym kolejne ogniwo działań rynkowych.
Działania te wyszczególnione zostały w art. 81 ust. 1 TWE.
Działania takie mogą, przynajmniej potencjalnie, mieć wpływ na handel surowcem tytoniowym odbywający się między Włochami a innymi państwami członkowskimi, ponieważ obejmują one istotną część zakupów włoskiego surowca tytoniowego i odnoszą się do produktu (surowca tytoniowego), który jest produktem pośrednim względem tytoniu przetworzonego, produktu w dużej mierze eksportowanego.
Decyzja dotyczy kwestii zastosowania rozporządzenia Rady nr 26 z dnia 4 kwietnia 1962 r. (dotyczącego stosowania niektórych reguł konkurencji w odniesieniu do produkcji rolnej i handlu produktami rolnymi – "rozporządzenie nr 26") do rozpatrywanych praktyk. W decyzji stwierdza się, że praktyki ograniczające konkurencję nie mogą zostać uznane za "niezbędne" do osiągnięcia celów wspólnej polityki rolnej i dlatego w pełni podlegają zastosowaniu art. 81 ust. 1 traktatu.
Na koniec w decyzji stwierdza się, że ani prawo krajowe, ani krajowa praktyka administracyjna nie zobowiązywały przetwórców do uzgadniania średnich lub maksymalnych cen zakupu surowca tytoniowego ani do rozdziału ilości tytoniu, które miałyby zostać zakupione przez każdego przetwórcę.
Ponadto takie ramy prawne nie nakładały na przetwórców ani producentów wymogu wspólnego uzgadniania cen umownych ani też nie eliminowały całkowicie możliwości zachowania konkurencyjnego tych podmiotów.
W związku z tym porozumienia i/lub praktyki uzgodnione przedstawicieli producentów z jednej strony oraz przetwórców z drugiej strony całkowicie wchodzą w zakres art. 81 ust. 1 traktatu.
8.
Odpowiedzialność spółek macierzystych spółki delftafina: Transcatab oraz Dimon
W decyzji uznaje się, że spółka Universal (w przypadku Delfina), Dimon Inc. (w przypadku Dimon) oraz SCC (w przypadku Transcatab) wywierały decydujący wpływ na swoje spółki zależne w przedmiotowym okresie i w związku z tym powinny zostać uznane za odpowiedzialne solidarnie za zachowanie swoich spółek zależnych.
9.
Grzywny
9.1.
Grzywny nałożone w związku z naruszeniem przepisów dotyczących konkurencji przez UNITAB oraz APTI
Jeśli chodzi o zachowanie przedstawicieli producentów i przetwórców, w decyzji za odpowiednią uznaje się grzywnę w wysokości 1000 EUR.
Wprawdzie zawarcie porozumień międzybranżowych zgodnie z ustawą nr 88/88 nie było obowiązkowe i w istocie przez kilka lat nie zostało zawarte żadne porozumienie międzybranżowe, ustawa nr 88/88 (zgodnie z dalszym zastosowaniem w praktyce administracyjnej ministerstwa) zachęcała do zawierania porozumień międzybranżowych określających ceny minimalne.
Należy także zauważyć, że ustawa nr 88/88 znalazła zastosowanie w kilku przypadkach w sektorze rolnictwa, zanim zostały zawarte porozumienia międzybranżowe rozpatrywane w niniejszej decyzji; miało to także miejsce w sektorze tytoniu, a zachowanie stron negocjujących te porozumienia nigdy nie zostało podważone ani na mocy przepisów prawa krajowego, ani prawa wspólnotowego, mimo że porozumienia te były dostępne publiczne, a informacje ich dotyczące przekazane zostały ministerstwu.
9.2.
Grzywny nałożone w związku z naruszeniem przepisów dotyczących konkurencji przez przetwórców
9.2.1.
Waga naruszenia przepisów dotyczących konkurencji przez przetwórców
Naruszenie przepisów ze strony przetwórców uznane jest za poważne, ponieważ dotyczy ono ustalania cen odmian włoskiego surowca tytoniowego oraz rozdziału ilości.
Kartele dotyczące zakupów mogą rzeczywiście zakłócać gotowość produkcyjną producentów oraz ograniczać konkurencję pomiędzy przetwórcami na rynkach stanowiących kolejne ogniwo działań rynkowych.
Ma to szczególne znaczenie w sprawach takich, jak przypadek obecny, gdzie produkt, z którym związany był kartel dotyczący zakupów (surowca tytoniowego), stanowi istoty wkład w działania prowadzone przez uczestników kolejnych ogniw działań rynkowych (w tym przypadku jest to pierwsze przetwarzanie oraz sprzedaż tytoniu przetworzonego).
Produkcja surowca tytoniowego we Włoszech stanowi około 38 % produkcji w ramach kwot Wspólnotowych.
Łączna wartość tej produkcji wynosiła 67,338 mln EUR w 2001 r. (który był ostatnim pełnym rokiem występowania przypadku naruszenia konkurencji).
9.2.2.
Waga indywidualna naruszenia przepisów i skutek odstraszający
Komisja uważa, że grzywny dla czterech przetwórców biorących udział w naruszeniu przepisów powinny zostać wyznaczone z uwzględnieniem ich pozycji rynkowej.
Wyższa kwota wyjściowa powinna mieć zastosowanie w odniesieniu do spółki Deltafina, ponieważ wydaje się, że jest ona większym nabywcą, którego udział w rynku wynosił ok. 25 % w 2001 r. (ostatni pełny rok występowania przypadku naruszenia konkurencji).
Zważywszy na mniejsze udziały w rynku surowca tytoniowego we Włoszech, spółki Transcatab, Dimon oraz Romana Tabacchi (pomiędzy 8,86 % i 11,28 %) należy rozpatrywać łącznie i przyjąć dla nich niższe kwoty wyjściowe.
Ponieważ spółki Deltafina, Transcatab oraz Dimon (obecnie Mindo) należą (lub jak w przypadku spółki Mindo – należały) do większych grup, które również są adresatami niniejszej decyzji, w odniesieniu do nałożonych na grzywien zastosowany zostanie mnożnik dla zapewnienia odpowiedniego skutku odstraszającego.
Z tych przyczyn kwoty wyjściowe dla grzywien w tym przypadku są następujące:
—w przypadku Deltafina _BAR_ 37500000 EUR _BAR_
—w przypadku Transcatab _BAR_ 12500000 EUR _BAR_
—w przypadku Dimon (Mindo) _BAR_ 12500000 EUR _BAR_
—w przypadku Romana Tabacchi _BAR_ 10000000 EUR _BAR_
9.2.3.
Czas trwania naruszenia przepisów dotyczących konkurencji
Naruszenie konkurencji przez spółki Deltafina, Dimon oraz Transcatab trwało około 6 lat i 5 miesięcy.
Uznaje się, że udział spółki Romana Tabacchi w naruszeniu przepisów trwał dłużej niż 2 lata i 9 miesięcy.
Z tych przyczyn kwoty wyjściowe dla grzywien nakładanych w tym przypadku powinny być następujące:
—w przypadku Deltafina _BAR_ 60000000 EUR _BAR_
—w przypadku Transcatab _BAR_ 20000000 EUR _BAR_
—w przypadku Dimon (Mindo) _BAR_ 20000000 EUR _BAR_
—w przypadku Romana Tabacchi _BAR_ 12500000 EUR _BAR_
9.2.4.
Okoliczności łagodzące
Za okoliczność łagodzącą działającą na korzyść spółki Romana Tabacchi uznano brak udziału w niektórych elementach działalności kartelu oraz działanie wbrew celom kartelu, co spowodowało wspólną reakcję pozostałych uczestników.
Okolicznością łagodząca działającą na korzyść spółki Deltafina jest skuteczna współpraca podczas postępowania.
Jak wyjaśniono poniżej, spółka Deltafina utraciła prawo do zwolnienia z grzywny zgodnie z warunkami określonymi w obwieszczeniu w sprawie łagodzenia sankcji.
Jednak zważywszy na wyjątkowe okoliczności tej sprawy (jest to pierwsza sprawa, w której złożono wniosek zgodnie z obwieszczeniem w sprawie łagodzenia sankcji, i pierwsza sprawa, w której obwieszczenie to zastosowano w decyzji), do współpracy ze strony spółki Deltafina należy odnieść się w sposób przychylny.
Współpraca ze strony spółki Deltafina była rzeczywiście znacząca i trwała przez cały czas prowadzenia postępowania (z wyjątkiem faktów, o których mowa poniżej) i dlatego powinna stanowić okoliczność łagodzącą.
9.2.5.
Górny pułap grzywny
Jeśli chodzi o grzywny, które mają być nałożone na spółki Universal/Deltafina oraz Alliance/Transcatab-Mindo, pułap 10 % obrotu określony w art. 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 najwyraźniej nie został przekroczony. Jednak ponieważ spółka Mindo nie ma już żadnych powiązań z dawną grupą Dimon, jej odpowiedzialność solidarna powinna zostać określona w ramach 10 % obrotu spółki w ostatnim roku obrotowym (tj. 2,59 mln EUR).
Ograniczenie w ramach 10 % konieczne jest w przypadku spółki Romana Tabacchi.
W związku z tym otrzymuje się następujące kwoty:
—w przypadku Deltafina _BAR_ 30000000 EUR _BAR_
—w przypadku Dimon (Mindo) _BAR_ 20000000 EUR _BAR_
—w przypadku Transcatab _BAR_ 20000000 EUR _BAR_
—w przypadku Romana Tabacchi _BAR_ 2050000 EUR _BAR_
9.3.
Zastosowanie obwieszczenia w sprawie łagodzenia sankcji
Spółki Deltafina, Dimon oraz Transcatab złożyły wnioski o złagodzenie sankcji zgodnie z obwieszczeniem w sprawie łagodzenia sankcji z 2002 r. (patrz poniżej sekcja 2).
9.3.1.
Wniosek o zwolnienie z grzywny złożony przez spółkę Deltafina
W obwieszczeniu w sprawie łagodzenia sankcji zwolnienie z sankcji uzależniono od wypełnienia łącznych warunków określonych w pkt 11 obwieszczenia.
W szczególności, pkt 11 lit. a) zawiera wymóg, by przedsiębiorstwa (w przypadku których warunkowo odstąpiono od wymierzenia grzywien) współpracowały "w pełni [i] stale […]".
Na przesłuchaniu w dniu 22 czerwca 2004 r. okazało się, że spółka Deltafina ujawniła fakt złożenia wniosku o zwolnienie z grzywny na spotkaniu komitetu zarządzającego APTI, w którym uczestniczyli także przedstawiciele spółek Dimon, Transcatab oraz Trestina.
Ujawnienie to nastąpiło, zanim Komisja miała możliwość przeprowadzenia dochodzenia i mogło temu takiemu dochodzeniu zagrozić.
W decyzji stwierdza się, że spółka Deltafina, działając w ten sposób, naruszyła obowiązek współpracy, któremu podlegała na mocy pkt 11 lit. a) obwieszczenia w sprawie łagodzenia sankcji.
W związku z tym w przypadku spółce Deltafina nie można udzielić zwolnienia z grzywny.
W odpowiedzi na argumenty przywołane przez spółkę Deltafina na swoją obronę, w decyzji stwierdza się, że pkt 11 lit. a) obwieszczenia dotyczącego łagodzenia sankcji przewiduje obowiązek przestrzegania poufności wniosku o zwolnienie z grzywny, co uzasadnione jest koniecznością zapewnienia obiektywności wyniku dochodzenia przeprowadzanego następnie przez Komisję.
Spółka Deltafina była świadoma tego, że Komisja ma zamiar przeprowadzić niezapowiedziane dochodzenia.
Kontrole zostały faktycznie zorganizowane i przeprowadzone tak, jak zostało to przedstawione spółce Deltafina na spotkaniu przedstawicieli spółki ze służbami Komisji.
W każdym przypadku, w którym uczestnik kartelu postanawia złożyć wniosek o zwolnienie z grzywny, istnieje pewna trudność związana z przestrzeganiem poufności takiego wniosku.
Jednakże trudność taka (lub fakt poinformowania o tym Komisji) nie upoważnia podmiotu wnioskującego do dobrowolnego ujawnienia faktu złożenia wniosku na spotkaniach ze swoimi konkurentami.
9.3.2.
Alternatywny wniosek spółki Deltafina o obniżenie grzywny
Wniosek o zwolnienie z grzywny złożony przez spółkę Deltafina zawierał także wniosek o obniżenie grzywny, który zresztą miałby zastosowanie w tej sprawie wyłącznie w razie "odrzucenia przez Dyrekcję Generalną ds. Konkurencji wniosku spółki o zwolnienie z grzywny".
W decyzji stwierdza się (zważywszy na wymowę obwieszczenia w sprawie łagodzenia sankcji, a także na jego wykładnię teleologiczną i systematyczną), że wnioski dodatkowe o obniżenie grzywien mogą zostać przyjęte wyłącznie w tych przypadkach, gdy nie ma możliwości warunkowego zwolnienia z grzywny w chwili składania wniosku oraz że wnioski dodatkowe tracą wszelką wartość prawną z chwilą udzielenia warunkowego zwolnienia z grzywny.
Zważywszy na fakt, że spółce Deltafina początkowo udzielono warunkowego zwolnienia z grzywny, a następnie spółka utraciła to prawo, naruszając obowiązek współpracy, któremu podlegała, nie może ona skorzystać z możliwości obniżenia grzywny.
9.3.3.
Zastosowanie obwieszczenia w sprawie łagodzenia sankcji wobec spółek Dimon i Transcatab
W decyzji stwierdza się, że niezastosowanie ostatecznego zwolnienia z grzywny wobec spółki Deltafina nie ma bezpośredniego znaczenia dla sposobu zastosowania obwieszczenia w sprawie łagodzenia sankcji wobec spółek Dimon i Transcatab.
W szczególności obwieszczenie w sprawie łagodzenia sankcji nie gwarantuje poprawy ich sytuacji w następstwie ostatecznej odmowy udzielania spółce Deltafina zwolnienia z grzywny.
Uznano, że zarówno spółka Dimon, jak i Transcatab spełniły warunki nałożone na nie z tytułu wniosku o obniżenie grzywny.
Po dokonaniu oceny dowodów przedstawionych Komisji oraz zważywszy na współpracę spółek Dimon oraz Transcatab z Komisją w trakcie postępowania, w niniejszej decyzji spółkom tym przyznana zostaje największa obniżka grzywny, jaka przewidziana jest w przedziałach wskazanych im w odpowiedzi na wnioski o obniżenie grzywny (tj. odpowiednio 50 % i 30 %).
W związku z powyższym ostateczne kwoty grzywien w tej sprawie wynoszą:
—w przypadku spółek Deltafina i Universal, solidarnie _BAR_ 30000000 EUR _BAR_
—w przypadku spółek Dimon (Mindo) oraz Alliance One International _BAR_ 10000000 EUR _BAR_
przy czym spółka Alliance One International jest odpowiedzialna za całość grzywny, a odpowiedzialność solidarna spółki Mindo obejmuje kwotę 3,99 mln EUR _BAR_
—w przypadku spółek Transcatab i Alliance One International, solidarnie _BAR_ 14000000 EUR _BAR_
—w przypadku spółki Romana Tabacchi _BAR_ 2050000 EUR _BAR_
—w przypadku APTI _BAR_ 1000 EUR _BAR_
—w przypadku UNITAB _BAR_ 1000 EUR _BAR_
[1] Rozporządzenie Rady (EWG) nr 727/70 z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku surowca tytoniowego, zwane dalej "rozporządzeniem 727/70" (Dz.U. L 94 z 28.4.1970, str. 1), zmienione rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2075/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku surowca tytoniowego, zwanego dalej "rozporządzeniem 2075/92" (Dz.U. L 215 z 30.7.1992, str. 70) (ostatnio zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 864/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. (Dz.U. L 161 z 30.4.2004, str. 48)). Patrz także rozporządzenie Rady (WE) nr 1636/98 z dnia 20 lipca 1998 r. zmieniające rozporządzenie 2075/92, zwane dalej "rozporządzeniem 1636/98" (Dz.U. L 210 z 28.7.1998, str. 23) oraz rozporządzenie Komisji (WE) nr 2848/98 z dnia 22 grudnia 1998 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2075/92 w zakresie systemu premii, określania kwot produkcyjnych i przyznawania specjalnej pomocy grupom producentów w sektorze surowca tytoniowego, zwane dalej "rozporządzeniem 2848/98" (Dz.U. L 358 z 31.12.1998, str. 17), ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1983/2002 z dnia 7 listopada 2002 r. (Dz.U. L 306 z 8.11.2002, str. 8).
--------------------------------------------------
Decyzja Komisji
z dnia 21 grudnia 2005 r.
dotycząca postępowania przewidzianego w art. 81 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz art. 53 Porozumienia EOG przeciwko Flexsys NV, Bayer AG, Crompton Manufacturing Company Inc. (poprzednio Uniroyal Chemical Company Inc.), Crompton Europe Ltd, Chemtura Corporation (poprzednio Crompton Corporation), General Química SA, Repsol Química SA i Repsol YPF SA
(sprawa COMP/F/C.38.443 – Substancje chemiczne stosowane w przemyśle gumowym)
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 5592)
(jedynie teksty w językach angielskim, niemieckim i hiszpańskim są autentyczne)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/902/WE)
1.
Streszczenie naruszenia
1.1.
Adresaci
(1) Niniejsza decyzja jest skierowana do następujących przedsiębiorstw:
- Flexsys N.V.;
- Bayer AG;
- Crompton Manufacturing Company, Inc. (dawniej Uniroyal Chemical Company Inc.);
- Crompton Europe Ltd;
- Chemtura Corporation (dawniej Crompton Corporation);
- General Química SA;
- Repsol Química SA;
- Repsol YPF SA.
(2) Adresaci decyzji dopuścili się pojedynczego, złożonego i ciągłego naruszenia przepisów art. 81 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską i art. 53 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, polegającego na ustalaniu cen i wymianie poufnych informacji dotyczących pewnych substancji chemicznych stosowanych w przemyśle gumowym (antyutleniaczy, antyozonantów oraz pierwotnych przyspieszaczy) na rynku EOG i rynku światowym.
1.2.
Sektor substancji chemicznych stosowanych w przemyśle gumowym
(3) Substancje chemiczne stosowane w przemyśle gumowym są to syntetyczne lub organiczne substancje chemiczne, które usprawniają produkcję lub poprawiają charakterystykę wyrobów gumowych w procesie produkcji gumy, przeznaczonej głównie na opony do pojazdów.
W 2001 r. wartość rynku EOG szacowana była na 200 mln EUR; rynek ten obejmował kategorie antyutleniaczy, antyozonantów oraz pierwotnych przyspieszaczy, na które wywierał wpływ kartel.
(4) Głównymi globalnymi producentami substancji chemicznych stosowanych w przemyśle gumowym są Flexsys, Bayer i Chemtura (dawniej Crompton), obejmujący wspólnie około połowy światowego rynku substancji chemicznych stosowanych w przemyśle gumowym.
Istnieje kilku ważnych mniejszych konkurentów, takich jak General Química (Hiszpania), Duslo (Słowacja), Istrochem (Słowacja), Noveon (USA) i Great Lakes (USA), jak również wielu małych konkurentów, głównie w Azji.
(5) Głównymi klientami kupującymi substancje chemiczne stosowane w przemyśle gumowym są działające w skali świata duże przedsiębiorstwa produkujące opony: Michelin (Francja), Goodyear (USA), Bridgestone/Firestone (Japonia), Continental (Niemcy) i Pirelli (Włochy), stanowiące razem około 35-40 % światowych odbiorców wyrobów przemysłu gumowego.
(6) Geograficzny zasięg przemysłu substancji chemicznych zmienił się stopniowo w połowie lat dziewięćdziesiątych z regionalnego na globalny.
Fakt ten miał również wpływ na zasięg kartelu, który po roku 1995 dochodził głównie do porozumień na temat światowych wzrostów cen.
1.3.
Funkcjonowanie kartelu
(7) Chociaż wiele wskazuje na wspólne, przynajmniej okazjonalne działania w sektorze substancji chemicznych stosowanych w przemyśle gumowym już w latach siedemdziesiątych, Komisja dysponuje wystarczająco pewnymi dowodami na istnienie kartelu jedynie w okresie lat 1996-2001; do kartelu należały przedsiębiorstwa Flexsys, Bayer i Crompton (obecnie Chemtura) (łącznie z Crompton Europe i Uniroyal Chemical Company).
Przedsiębiorstwa te zdecydowały wspólnie o podwyżce cen na niektóre substancje chemiczne stosowane w przemyśle gumowym (antyutleniacze, antyozonanty oraz pierwotne przyspieszacze) na rynku EOG i na rynku światowym przynajmniej w latach 1996, 1998, 1999, 2000 i 2001.
General Química, przedsiębiorstwo, które należy uznać za marginalnego członka kartelu, brało udział w tych ustaleniach w 1999 r. i 2000 r.
(8) Koordynacja wzrostów cen przebiegała zazwyczaj zgodnie z ogólnym wzorem, na który składały się kontakty pomiędzy konkurentami w fazie przygotowawczej przed powiadomieniem klientów, w czasie negocjacji z klientami i ostatecznie po zawarciu kontraktów, aby monitorować spójność i sukces rynkowy.
Podczas kontaktów poprzedzających skoordynowane działanie, strony szukały wsparcia dla planowanej podwyżki cen i umawiały się co do jej wysokości, odnośnych produktów i zasięgu terytorialnego, jak również co do kolejności i czasu ogłaszania podwyżek.
W czasie wprowadzania podwyżek w życie koncentrowano się na reakcjach klientów na ogłoszone podwyżki cen i na wymianie stanowisk co do negocjacji cenowych z klientami.
Kontakty późniejsze dotyczyły zazwyczaj wymiany szczegółowych informacji na temat ilości i cen zapisanych w kontraktach zawartych z poszczególnymi klientami.
1.4.
Procedura
(9) Dochodzenie w sektorze substancji chemicznych stosowanych w przemyśle gumowym rozpoczęto w następstwie wniosku o warunkowe zwolnienie z grzywien, złożonego przez przedsiębiorstwo Flexsys w kwietniu 2002 r., którego udzielono w czerwcu 2002 r.
W późniejszym czasie Komisja przeprowadziła kontrole na terenie przedsiębiorstw Bayer, Crompton Europe i General Química, we wrześniu 2002 r.
(10) Crompton (obecnie Chemtura), Bayer i General Química wnioskowały o obniżenie grzywien odpowiednio dnia 8 października 2002 r., 24 października 2002 r. i 7 czerwca 2004 r.
Komisja we właściwym czasie poinformowała wszystkich wnioskodawców o zamiarze obniżenia grzywien.
(11) Dnia 12 kwietnia 2005 r. Komisja przyjęła pisemne zgłoszenie zastrzeżeń w stosunku do przedsiębiorstw Bayer, Crompton, Crompton Europe, Uniroyal Chemical Company, Flexsys, Akzo Nobel, Pharmacia (poprzednio Monsanto), General Química, Repsol Química, Repsol YPF, Duslo, Prezam, Vagus i Istrochem.
Spotkanie wyjaśniające w tej sprawie odbyło się dnia 18 lipca 2005 r.
Postępowania przeciwko Akzo Nobel NV, Pharmacia Corporation, Duslo a.s., Prezam a.s., Vagus a.s. i Istrochem a.s. zostały następnie zamknięte.
1.5.
Odpowiedzialność
(12) Repsol YPF SA i Repsol Química SA, pomimo iż same nie brały udziału w porozumieniach kartelowych, są jednak odpowiedzialne za postępowanie należącej do nich w całości spółki zależnej General Química.
2.
Grzywny
2.1.
Kwota podstawowa
(13) Podstawowa kwota grzywny jest określana na podstawie stopnia i czasu trwania naruszenia przepisów.
2.1.1.
Stopień naruszenia przepisów
(14) Oceniając stopień naruszenia przepisów, Komisja bierze pod uwagę jego rodzaj, jego rzeczywisty wpływ na rynek, jeżeli jest on wymierny oraz zasięg geograficzny danego rynku.
(15) Biorąc pod uwagę rodzaj naruszenia przepisów i jego zasięg geograficzny (naruszenie przepisów w tym wypadku polegało głównie na niejawnym porozumieniu między członkami kartelu, dotyczącym ustalania cen na obszarze EOG i w innych rejonach, popartym wymianą poufnych informacji), musi ono zostać potraktowane jako bardzo poważne.
2.1.2.
Zróżnicowane traktowanie
(16) System grzywien nakładanych za bardzo poważne naruszenia pozwala na zastosowanie zróżnicowanego traktowania przedsiębiorstw, tak aby uwzględniona została efektywna zdolność gospodarcza przedsiębiorstwa dopuszczającego się naruszenia przepisów do spowodowania znaczącego zakłócenia konkurencji, oraz aby poziom grzywny posiadał wystarczający skutek odstraszający.
(17) W związku z tym, że i geograficzny zasięg kartelu, i sektor substancji chemicznych stosowanych w przemyśle gumowym dotyczą zasadniczo rynku światowego, udziały w rynku światowym w 2001 r. – ostatnim pełnym roku, w którym miało miejsce naruszenie przepisów – zostały wykorzystane jako wartości odnośne przy określaniu wysokości grzywien.
(18) Flexsys był największym przedsiębiorstwem na rynku światowym, posiadającym udziały w rynku w wysokości około 20-30 %.
Dlatego też został umiejscowiony w pierwszej kategorii.
Bayer, przedsiębiorstwo o udziałach w rynku w wysokości około 10-20 %, zaliczone zostało do drugiej kategorii.
Crompton, przedsiębiorstwo o udziałach w rynku w wysokości około 10-20 %, należy do kategorii trzeciej.
General Química, przedsiębiorstwo o udziałach w rynku w wysokości około 0-10 %, zaliczone zostało do czwartej kategorii.
Kwoty początkowe zostaną określone proporcjonalnie, aczkolwiek nie arytmetycznie, z uwzględnieniem udziałów w rynku.
2.1.3.
Odpowiedni skutek odstraszający
(19) System grzywien nakładanych za bardzo poważne naruszenia przepisów pozwala na ustalenie ich wysokości na takim poziomie, aby zapewnić ich wystarczający skutek odstraszający, przy uwzględnieniu wielkości poszczególnych przedsiębiorstw.
W 2004 r. całkowite obroty przedsiębiorstw były następujące: Bayer 29,7 mld EUR; Crompton około 2 mld EUR; Flexsys około 425 mln EUR i Repsol YPF 41,7 mld EUR.
Tym samym Komisja uważa, że kwotę grzywny nałożoną na przedsiębiorstwo Bayer należy pomnożyć przez 2, a w przypadku Repsol przez 2,5.
2.1.4.
Podwyższenie kwoty grzywny ze względu na czas trwania naruszenia przepisów
(20) Flexsys, Bayer i Uniroyal (łącznie z Crompton Europe) dopuszczały się naruszenia przepisów przez sześć lat, a Crompton Corporation (obecnie Chemtura) odpowiada za naruszenie przepisów trwające pięć lat i cztery miesiące.
Wszystkie te przedsiębiorstwa dopuściły się naruszenia długoterminowego, dlatego też początkowe kwoty grzywien w ich przypadku zostaną powiększone o 10 % za każdy pełny rok trwania naruszenia.
(21) General Química dopuściła się naruszenia trwającego osiem miesięcy.
Ponieważ czas trwania tego naruszenia nie przekroczył jednego roku, kwota grzywny nałożona na to przedsiębiorstwo nie będzie podwyższona.
2.2.
Okoliczności łagodzące
(22) W przypadku General Química należy obniżyć kwotę grzywny o 50 % ze względu na niewielką i pasywną rolę tego przedsiębiorstwa w naruszeniu przepisów w porównaniu z innymi członkami kartelu.
2.3.
Zastosowanie zawiadomienia Komisji w sprawie nienakładania lub obniżania grzywien w sprawach kartelowych z 2002 r.
2.3.1.
Nienakładanie grzywien
(23) Flexsys było pierwszym przedsiębiorstwem, które przedstawiło dowody umożliwiające Komisji przeprowadzenie dochodzenia w związku z domniemanym istnieniem kartelu w sektorze substancji chemicznych stosowanych w przemyśle chemicznym.
Przedsiębiorstwo to współpracowało z Komisją w pełni, stale i sprawnie w toku procedur administracyjnych oraz dostarczało Komisji wszelkich dostępnych mu dowodów dotyczących domniemanego naruszenia przepisów.
Przedsiębiorstwo Flexsys przestało brać udział w domniemanym naruszeniu przepisów nie później niż w momencie przekazania dowodów zgodnie z zawiadomieniem w sprawie nienakładania lub obniżania grzywien i nie podjęło żadnych kroków zmierzających do nakłonienia innych przedsiębiorstw do wzięcia udziału w naruszeniu przepisów. Tym samym Flexsys spełnia warunki do nienakładania grzywny.
(24) Crompton sprzeciwiło się nienakładaniu grzywny na przedsiębiorstwo Flexsys, twierdząc między innymi, że nie spełniło ono wymogów niezbędnych do nienakładania grzywny ze względu na nakłanianie innych stron do brania udziału w naruszeniu przepisów po złożeniu wniosku o nienakładanie grzywny.
Po dokładnym zbadaniu zarzutów przedsiębiorstwa Crompton, Komisja stwierdza, że nie istnieje decydujący materiał dowodowy na poparcie tych zarzutów.
2.3.2.
Punkt 23 lit. b), tiret pierwsze (obniżenie o 30-50 %)
(25) Crompton jako pierwsze z przedsiębiorstw spełniło wymogi pkt 21 zawiadomienia Komisji w sprawie nienakładania lub obniżania grzywien w sprawach kartelowych, dostarczając Komisji dowodów mających znaczną dodatkową wartość w porównaniu z dowodami będącymi już wcześniej w posiadaniu Komisji.
Tym samym przedsiębiorstwo to spełnia warunki obniżenia grzywny o 30-50 % zgodnie z pkt 23, lit. b), tiret pierwsze.
(26) Ze względu na wczesne podjęcie współpracy, wagę dostarczonych dowodów oraz daleko idącą nieprzerwaną współpracę przez cały czas trwania postępowania Komisja uznała, że Crompton spełnia warunki obniżenia grzywny o całe 50 %.
2.3.3.
Punkt 23 lit. b), tiret pierwsze (obniżenie o 20-30 %)
(27) Bayer jako drugie z przedsiębiorstw spełniło wymogi pkt 21 zawiadomienia Komisji w sprawie nienakładania lub obniżania grzywien w sprawach kartelowych, dostarczając Komisji dowody mające znaczną dodatkową wartość w porównaniu z dowodami będącymi już wcześniej w posiadaniu Komisji.
Tym samym przedsiębiorstwo to spełnia warunki obniżenia grzywny o 20-30 % zgodnie z pkt 23, ust b, tiret pierwsze.
Waga wkładu wniesionego przez Bayer do sprawy jest ograniczona; ponadto przedsiębiorstwo to przyznało się do udziału w naruszaniu przepisów jedynie w ciągu ostatnich czterech lat jego trwania.
Dlatego też Komisja uznała, że Bayer spełnia warunki minimalnego obniżenia grzywny w danym zakresie, to jest do obniżenia o 20 %.
2.3.4.
Punkt 23 lit. b), tiret pierwsze (obniżenie o maksymalnie 20 %)
(28) General Química jako trzecie z przedsiębiorstw spełniło wymogi pkt 21 zawiadomienia Komisji w sprawie nienakładania lub obniżania grzywien w sprawach kartelowych, dostarczając Komisji dowodów mających znaczną dodatkową wartość w porównaniu z dowodami będącymi już wcześniej w posiadaniu Komisji.
Tym samym przedsiębiorstwo to spełnia warunki obniżenia grzywny o maksymalnie 20 % zgodnie z pkt 23, lit b), tiret pierwsze.
Zważywszy, że General Química spełniła warunek wniesienia znaczącego dodatkowego wkładu do sprawy stosunkowo późno w trakcie trwania postępowania, po upływie ponad półtora roku od przeprowadzonej przez Komisję kontroli na jej terenie, a także ze względu na nieznaczną wartość dowodową tego wkładu, Komisja uznała, że General Química (oraz Repsol) są uprawnione do 10 % obniżenia wysokości grzywny, która zostałaby nałożona w przeciwnym wypadku.
2.3.5.
Końcowa uwaga dotycząca zastosowania zawiadomienia w sprawie nienakładania lub obniżania grzywien w sprawach kartelowych
(29) Przy okazji niniejszej sprawy Komisja wystosowała również poważne ostrzeżenie w stosunku do wnioskujących o nienakładanie lub obniżenie grzywien, którzy próbują ograniczyć zdolność Komisji do udowodnienia naruszenia przepisów w sprawach, w których łącznie istnieją spójne przesłanki i dowody na istnienie kartelu.
Komisja uznała, że takie podejście poddaje w wątpliwość zasięg i ciągłość współpracy wnioskujących o nienakładanie lub obniżenie grzywien.
3. Decyzja
(30) Niniejsze przedsiębiorstwa dopuściły się naruszenia przepisów art. 81 ust. 1 traktatu i art. 53 Porozumienia EOG poprzez branie udziału, w wymienionych poniżej okresach czasu, w serii porozumień i w uzgodnionych działaniach, na które składało się ustalanie cen i wymiana poufnych informacji w sektorze substancji chemicznych stosowanych w przemyśle gumowym na obszarze EOG:
a) Bayer AG, od 1 stycznia 1996 r. do 31 grudnia 2001 r.;
b) Crompton Manufacturing Company Inc., od 1 stycznia 1996 r. do 31 grudnia 2001 r.;
c) Crompton Europe Ltd., od 1 stycznia 1996 r. do 31 grudnia 2001 r.;
d) Chemtura Corporation, od 21 sierpnia 1996 r. do 31 grudnia 2001 r.;
e) Flexsys N.V., od 1 stycznia 1996 r. do 31 grudnia 2001 r.;
f) General Química SA, od 31 października 1999 r. do 30 czerwca 2000 r.;
g) Repsol Química SA, od 31 października 1999 r. do 30 czerwca 2000 r.;
h) Repsol YPF SA, od 31 października 1999 r. do 30 czerwca 2000 r.
(31) Wymienione przedsiębiorstwa zobowiązane są niezwłocznie przerwać naruszanie przepisów wymienionych powyżej, o ile nie uczyniły tego do tej pory, a także powstrzymać się od ponownego podejmowania czynów lub zachowań takich jak opisane powyżej oraz od wszelkich czynów lub zachowań o równoważnych celach lub skutkach.
(32) W związku z naruszeniem przepisów opisanym powyżej, na poniższe przedsiębiorstwa nałożone zostają następujące grzywny:
a)Flexsys N.V _BAR_ 0 EUR _BAR_
b)Crompton Manufacturing Company, Inc. solidarnie z Crompton Europe Ltd. _BAR_ 13,60 mln EUR _BAR_
z czego solidarnie z Chemtura Corporation _BAR_ 12,75 mln EUR _BAR_
c)Bayer AG _BAR_ 58,88 mln EUR _BAR_
d)General Química SA, solidarnie z Repsol Química SA i Repsol YPF SA _BAR_ 3,38 mln EUR. _BAR_
Pełen tekst wspomnianej decyzji w wersji nieopatrzonej klauzulą poufności, w językach autentycznych sprawy oraz w językach roboczych Komisji, znajduje się na stronie internetowej Dyrekcji Generalnej ds. Konkurencji: http://ec.europa.eu/comm/competition/.
--------------------------------------------------
Decyzja Komisji
z dnia 3 maja 2006 r.
dotycząca postępowania na mocy art. 81 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską i art. 53 Porozumienia o EOG w sprawie przeciwko Akzo Nobel NV, Akzo Nobel Chemicals Holding AB, EKA Chemicals AB, Degussa AG, Edison SpA, FMC Corporation, FMC Foret S.A., Kemira OYJ, L’Air Liquide SA, Chemoxal SA, Snia SpA, Caffaro Srl, Solvay SA/NV, Solvay Solexis SpA, Total SA, Elf Aquitaine SA i Arkema SA
(sprawa COMP/F/C.38.620 – Nadtlenek wodoru i nadboran sodu)
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 1766)
(jedynie teksty w językach angielskim, francuskim i włoskim są autentyczne)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/903/WE)
1.
Streszczenie opisu naruszenia
1.1.
Adresaci decyzji
(1) Decyzja jest skierowana do następujących przedsiębiorstw:
- Akzo Nobel NV ("Akzo")
- Akzo Nobel Chemicals Holding AB ("ANCH")
- EKA Chemicals AB ("EKA")
- Degussa AG ("Degussa")
- Edison SpA ("Edison")
- FMC Corporation ("FMC")
- FMC Foret S.A.
("Foret")
- Kemira OYJ ("Kemira")
- L’Air Liquide SA ("Air Liquide")
- Chemoxal SA ("Chemoxal")
- Snia SpA ("Snia")
- Caffaro Srl ("Caffaro")
- Solvay SA/NV ("Solvay")
- Solvay Solexis SpA ("Solexis")
- Total SA ("Total")
- Elf Aquitaine SA ("Elf Aquitaine")
- Arkema SA ("Atofina").
(2) Adresaci decyzji dopuścili się pojedynczego i ciągłego naruszenia postanowień art. 81 traktatu oraz art. 53 Porozumienia o EOG na całym terytorium EOG (dalej zwanego "naruszeniem") w odniesieniu do nadtlenku wodoru i jego związku pochodnego – nadboranu sodu.
Niniejsza decyzja dotyczy okresu naruszenia od 31 stycznia 1994 r. do 31 grudnia 2000 r.
Naruszenie polegało głównie na wymianie między konkurentami informacji istotnych z handlowego punktu widzenia oraz ważnych i poufnych informacji dotyczących rynku i/lub przedsiębiorstw, na ograniczaniu i/lub kontrolowaniu produkcji oraz potencjalnych i faktycznych zdolności produkcyjnych, na podziale udziałów w rynku i odbiorców, a także na ustalaniu i monitorowaniu cen (docelowych).
1.2.
Sektor nadtlenku wodoru i nadboranu sodu
(3) Nadtlenek wodoru to silny środek utleniający o różnych zastosowaniach w przemyśle.
Jest to klarowna, bezbarwna ciecz, w handlu dostępna w postaci wodnego roztworu, głównie o stężeniach od 30 % do 70 %.
Jako produkt końcowy, nadtlenek wodoru wykorzystuje się jako środek bielący w sektorze produkcji celulozy i papieru, do bielenia tkanin, dezynfekcji oraz do innych zastosowań ukierunkowanych na ochronę środowiska, takich jak oczyszczanie ścieków.
Nadtlenek wodoru stosuje się również jako surowiec do produkcji innych produktów nadtlenkowych, takich jak sole kwasu nadtlenowego (w tym nadboran sodu) i kwas nadoctowy.
(4) Nadboran sodu oraz peroksyhydrat węglanu sodu wykorzystywane są głównie jako substancja czynna w detergentach syntetycznych i proszkach do prania.
Nadboran sodu i peroksyhydrat węglanu sodu były przedmiotem dochodzenia w ramach niniejszego postępowania, jednak po uzyskaniu odpowiedzi na pisemne zgłoszenie zastrzeżeń oraz na podstawie argumentów przedstawionych podczas ustnego złożenia wyjaśnień nie można uznać, że naruszenie miało miejsce również w odniesieniu do peroksyhydratu węglanu sodu .
W związku z tym, decyzja dotyczy tylko naruszeń w odniesieniu do nadtlenku wodoru i nadboranu sodu, natomiast nie uwzględnia peroksyhydratu węglanu sodu, pomimo że w pisemnym zgłoszeniu zastrzeżeń wymieniono także peroksyhydrat węglanu sodu.
1.3.
Podaż
(5) Nadtlenek wodoru: w okresie naruszeń na terytorium EOG działało sześciu głównych dostawców: przedsiębiorstwem dominującym było Solvay, którego udział w rynku wynosił w przybliżeniu [20-30] %, drugie w kolejności było EKA.
Pozostali uczestnicy rynku to Atofina, Kemira, Degussa i Foret.
Air Liquide oraz Ausimont sprzedawały nadtlenek wodoru odpowiednio do czerwca 1998 r. i maja 2002 r.
Ponadto istniało kilku pośredników, którzy sprowadzali nadtlenek wodoru z Europy Wschodniej oraz spoza Europy.
W ostatnich latach na rynku nie pojawiły się żadne nowe podmioty.
(6) Nadboran sodu: na terytorium EOG działały – przez cały okres naruszeń lub jego część – następujące przedsiębiorstwa: Degussa, Foret, Solvay, Caffaro (które jednak zawiesiło produkcję w 1999 r.), Atofina (które zaniechało produkcji w 1999 r.), Air Liquide (zakończyło produkcję w 1994 r.) oraz Ausimont.
1.4.
Popyt
(7) Podstawowych nabywców nadtlenku wodoru w okresie naruszeń było stosunkowo niewielu (od sześciu do ośmiu), głównie z sektora produkcji celulozy i papieru, natomiast wynegocjowane przez nich kontrakty obejmowały swym zakresem cały EOG i ustalały ceny na poziomie EOG.
(8) Podstawowi odbiorcy (tacy jak producenci celulozy i papieru z Niemiec i Skandynawii) wynegocjowali kontrakty uwzględniające jedną cenę dla dostaw wielomiejscowych na terytorium całego EOG.
Koszty transportu ponosił zatem dostawca, który w związku z tym był zainteresowany pozyskiwaniem nadtlenku wodoru ze źródła znajdującego się jak najbliżej zakładów odbiorcy.
(9) W sektorze soli kwasu nadtlenowego istniało w okresie naruszeń bardzo niewiele dużych międzynarodowych przedsiębiorstw, będących odbiorcami danych produktów: 75-80 % zakupów soli kwasu nadtlenowego w EOG skoncentrowanych było w rękach niewielkiej liczby odbiorców.
Każdy z nich scentralizował swoje transakcje kupna na poziomie europejskim, negocjując zakup dwa razy w roku.
Zazwyczaj nabywali oni sole kwasu nadtlenowego od więcej niż jednego dostawcy, próbując w ten sposób utrzymać presję konkurencji na określonym poziomie.
1.5.
Zasięg geograficzny
(10) Naruszenie obejmuje swym zasięgiem wszystkie miejsca na terytorium EOG, w których występowało zapotrzebowanie na produkty objęte dochodzeniem.
1.6.
Działanie kartelu
(11) Decyzja niniejsza dotyczy okresu naruszenia od 31 stycznia 1994 r. do 31 grudnia 2000 r.
(12) Ukartowane praktyki można podzielić na następujące kategorie: wymiana informacji dotyczących rynku (w tym cen i wolumenów sprzedaży), podział rynku, ograniczenie/kontrola produkcji i źródeł dostaw oraz ustalanie cen nadtlenku wodoru i nadboranu sodu.
Uważa się, że zmowa dotycząca wymienionych dwóch produktów wiązała się z występowaniem jednego ogólnego systemu, w ramach którego miała miejsce, w związku z czym stanowi ona pojedyncze naruszenie, pomimo że każde z działań odnoszących się do nadtlenku wodoru i nadboranu sodu oddzielnie podlegałoby tak samo zakazowi określonemu w art. 81 ust. 1 Traktatu.
1.7.
Procedura
(13) W grudniu 2002 r. przedsiębiorstwo Degussa poinformowało Komisję o istnieniu kartelu w sektorze nadtlenku wodoru i nadboranu sodu, oraz wyraziło chęć współpracy z Komisją, w myśl jej obwieszczenia z 2002 w sprawie zwalniania z grzywien i zmniejszania grzywien (tzw. "obwieszczenie w sprawie obniżania grzywien") [1].
Degussa dostarczyło Komisji dowody, które w marcu 2003 r. umożliwiły przeprowadzenie inspekcji w siedzibach wymienionych trzech przedsiębiorstw (najpierw przeprowadzono dochodzenie przeciwko pozostałym przedsiębiorstwom na podstawie wniosków o udzielenie informacji).
(14) Po przeprowadzeniu inspekcji pięć pozostałych przedsiębiorstw złożyło wniosek o obniżenie grzywien.
Dla trzech z nich obniżono grzywny, zgodnie z pkt 23 i 26 obwieszczenia. Były to przedsiębiorstwa EKA, Atofina i Solvay.
Wnioski przedsiębiorstw Kemira i Solexis odrzucono.
2.
Grzywny
2.1.
Kwota podstawowa
(15) Kwotę podstawową grzywny ustala się według wagi i czasu trwania naruszenia.
2.1.1.
Waga
(16) Oceniając wagę naruszenia, Komisja uwzględnia jego charakter, faktyczne skutki dla rynku, o ile dokonanie takiego pomiaru jest możliwe, oraz zasięg geograficzny właściwego rynku.
(17) Mając na uwadze charakter naruszenia oraz fakt, że musiało ono mieć skutki, a także że obejmowało swym zasięgiem cały EOG, na którym łączna wartość rynku nadtlenku wodoru i nadboranu sodu wyniosła w 1999 r. około 470 mln, oraz uwzględniając ostatni cały rok naruszenia, Komisja stoi na stanowisku, że przedsiębiorstwa będące adresatami niniejszej decyzji dopuściły się poważnego naruszenia art. 81 traktatu i art. 53 Porozumienia o EOG.
2.1.2.
Różne traktowanie
(18) W ramach kategorii bardzo poważnych naruszeń, skala odpowiednich grzywien umożliwia różne potraktowanie przedsiębiorstw, w celu uwzględnienia rzeczywistej zdolności ekonomicznej poszczególnych przedsiębiorstw do wyrządzenia znacznych szkód dla konkurencji.
Jest to właściwe podejście, gdyż tak samo jak w omawianym przypadku, udział w rynku przedsiębiorstw dopuszczających się naruszenia jest w bardzo zróżnicowany.
(19) Oceniając obroty każdego przedsiębiorstwa w zakresie poszczególnych produktów oraz zestawiając je z ogólnymi obrotami związanymi z nadtlenkiem wodoru i nadboranu sodu do celów określenia indywidualnej wagi, Komisja uwzględniła fakt, że działalność niektórych przedsiębiorstw na rynku związana była tylko z jednym z tych dwóch produktów.
Komisja wzięła przy tym pod uwagę rzeczywiste skutki bezprawnego postępowania każdego przedsiębiorstwa dla konkurencji.
Z uwagi na różne odmiany sprzedawanych nadtlenku wodoru i nadboranu sodu okazuje się, że bardziej wiarygodnym wskaźnikiem zdolności podmiotów gospodarczych jest sprzedaż oceniana na podstawie łącznej wartości.
Według tych liczb, Solvay było największym podmiotem na rynku EOG, natomiast jego udział w łącznej sprzedaży wyniósł około [20-30] %.
Dlatego też przedsiębiorstwo to zaliczono do pierwszej kategorii.
Przedsiębiorstwo Degussa, z udziałem w rynku wynoszącym [10-20] %, zaliczono do drugiej kategorii.
Przedsiębiorstwa Foret, EKA, Atofina, Kemira i Ausimont, których udział wyniósł odpowiednio od [5 do 15] %, zaliczono do kategorii trzeciej.
Natomiast do czwartej kategorii zaliczono przedsiębiorstwo Caffaro, którego udział w rynku nadboranu sodu wynosił około [5-10] % w 1998 r. (ostatnim pełnym roku działalności), a udział w sprzedaży na połączonym rynku nadtlenku wodoru i nadboranu sodu był na poziomie [1-5] %.
(20) W przypadku Caffaro, mimo różnych powiązań między dwoma produktami, Komisja uwzględnia fakt, iż nie ustalono, czy Caffaro zdawało sobie sprawę z istnienia ogólnego systemu antykonkurencyjnych uzgodnień lub musiało na pewno wiedzieć o jego istnieniu.
W związku z tym, mając na uwadze okoliczności sprawy, wyjściową kwotę grzywny dla Cafaro zmniejszono o 25 %.
2.1.3.
Odpowiedni skutek odstraszający
(21) W ramach kategorii bardzo poważnych naruszeń, skala możliwych grzywien pozwala na nałożenie grzywien na poziomie, który zapewni odpowiedni skutek odstraszający kar, biorąc pod uwagę wielkość każdego przedsiębiorstwa.
W tym przypadku Komisja zwraca uwagę, że w 2005 r., czyli w roku finansowym poprzedzającym bezpośrednio niniejszą decyzję, ogólnoświatowy obrót przedsiębiorstwa Total wyniósł 143 mld EUR, obrót Elf Aquitaine wyniósł 120 mld EUR, Akzo – 13 mld EUR, Degussa – 11,750 mld EUR, Solvay – 8,560 mld EUR i Edison – 6,650 mld EUR.
W związku z tym Komisja uważa za stosowne pomnożyć grzywnę dla Total przez współczynnik 3, przyjęty na podstawie wielkości przedsiębiorstw macierzystych – Elf Aquitaine i Total, z których każde osiągnęło obrót znacznie powyżej 100 mld EUR.
Przedsiębiorstwa Akzo i Degussa, z których każde osiągnęło obrót wynoszący około 10 % obrotu Total, są również bardzo dużymi przedsiębiorstwami, o obrocie znacznie przekraczającym kwotę 10 mld EUR.
W związku z tym, uważa się za stosowne pomnożyć grzywnę dla tych przedsiębiorstw przez współczynnik 1,75.
Z uwagi na fakt, że obrót Solvay wyniósł 8,560 mld EUR, Komisja uważa, że grzywnę dla Solvay należy pomnożyć przez współczynnik 1,5.
Mając na uwadze, że obrót Edison wyniósł 6,650 mld EUR, Komisja stoi na stanowisku, że grzywnę dla tego przedsiębiorstwa należy pomnożyć przez współczynnik 1,25.
Uwzględniając fakt przekazania Ausimont innemu przedsiębiorstwu oraz okoliczności sprawy, mnożnik stosuje się tylko do grzywny, która ma zostać nałożona na przedsiębiorstwo Edison.
2.1.4.
Zwiększenie grzywny z uwagi na czas trwania naruszenia
(22) Degussa, Solvay i Kemira dopuszczały się naruszenia w okresie od 31 stycznia 1994 r. do 31 grudnia 2000 r., czyli przez sześć lat i jedenaście miesięcy.
Okres naruszenia w przypadku tych przedsiębiorstw był długi.
Wyjściowe kwoty grzywien należy zatem zwiększyć o 10 % za każdy pełny rok naruszenia.
Dodatkowo należy je zwiększyć o 5 % za każdy pozostały okres przekraczający sześć miesięcy, lecz nieprzekraczający roku.
Skutkuje to wzrostem wyjściowej kwoty dla każdego przedsiębiorstwa o 65 %.
Przedsiębiorstwo EKA dopuszczało się naruszenia od 31 stycznia 1994 r. do 31 grudnia 1999 r., czyli przez pięć lat i jedenaście miesięcy, natomiast Atofina i Ausimont uczestniczyły w procederze od 12 maja 1995 r. do 31 grudnia 2000 r., a zatem przez pięć lat i siedem miesięcy.
Skutkuje to wzrostem wyjściowej kwoty dla każdego przedsiębiorstwa o 55 % [2].
Przedsiębiorstwo Foret dopuszczało się naruszenia w okresie od 29 maja 1997 r. do 13 grudnia 1999 r., czyli przez dwa lata i siedem miesięcy.
Skutkuje to wzrostem wyjściowej kwoty o 25 %.
Caffaro uczestniczyło w procederze przez rok i siedem miesięcy, od 29 maja 1997 r. do 31 grudnia 1998 r.
Skutkuje to wzrostem wyjściowej kwoty o 15 %.
2.2.
Okoliczności obciążające
(23) W czasie, w którym doszło do naruszenia, przedsiębiorstwa Atofina, Degussa, Edison i Solvay były już adresatami poprzednich decyzji Komisji dotyczących działalności kartelowej [3].
Fakt ponownego dopuszczenia się przez te przedsiębiorstwa tego samego rodzaju postępowania w tej samej gałęzi przemysłu, a także w sektorach innych niż te, za działalność w których zostały już ukarane, wskazuje że pierwsze grzywny nie skłoniły ich do zmiany postępowania.
Komisja uznaje to za okoliczność obciążającą, która uzasadnia zwiększenie podstawowej kwoty grzywny, jaka ma zostać nałożona na wymienione wyżej przedsiębiorstwa, o 50 % [4].
2.3.
Okoliczności łagodzące
(24) Grzywnę dla Caffaro należy obniżyć o 50 % w stosunku do grzywien nałożonych na innych członków kartelu, ze względu na bierną i pomniejszą rolę tego przedsiębiorstwa w całym procederze naruszenia.
2.4.
Zastosowanie limitu 10 % obrotu
(25) Art. 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 stanowi, że grzywna nakładana na przedsiębiorstwo nie może przekraczać 10 % jego obrotu.
Jeśli chodzi o limit 10 % obrotu, jeżeli "kilku adresatów tworzy "przedsiębiorstwo" będące podmiotem gospodarczym odpowiedzialnym za karane naruszenie […] w dniu przyjęcia decyzji, […] limit można obliczyć na podstawie całkowitego obrotu tego przedsiębiorstwa, to znaczy uwzględniając wszystkie jego elementy razem.
Jeżeli natomiast dana jednostka gospodarcza ulegnie następnie rozpadowi, każdy adresat decyzji ma prawo do zastosowania wobec niego omawianego limitu indywidualnie" [5].
(26) Ogólnoświatowy obrót przedsiębiorstwa Solexis w 2005 r. wyniósł 256190307 EUR.
Dlatego też grzywna nałożona na Solexis nie może przekroczyć kwoty 25619 mln EUR.
2.5.
Zastosowanie obwieszczenia w sprawie zwalniania z grzywien lub zmniejszania grzywien w sprawach kartelowych z 2002 r.
(27) Przedsiębiorstwa Degussa, EKA, Atofina, Solvay, Solexis i Kemira złożyły wnioski o obniżenie grzywien na podstawie obwieszczenia.
Przedsiębiorstwa te współpracowały z Komisją na różnych etapach dochodzenia, aby skorzystać z możliwości uprzywilejowanego traktowania, przewidzianego we wspomnianym obwieszczeniu.
2.5.1.
Punkt 8(a) Immunitet
(28) Degussa było pierwszym europejskim przedsiębiorstwem produkującym nadtlenek wodoru i sole kwasu nadtlenowego, które poinformowało Komisję o istnieniu kartelu na rynku nadtlenku wodoru oraz na powiązanym z nim rynku nadboranu sodu.
Podczas całej procedury administracyjnej Komisji, Degussa stale i sprawnie współpracowało z jej służbami. Dostarczyło Komisji wszystkie dowody dotyczące rozpatrywanego naruszenia będące w jego posiadaniu, podając szczegółowe informacje o spotkaniach między konkurentami poświęconych obu produktom, dzięki czemu Komisja mogła udowodnić istnienie kartelu w odniesieniu do obu produktów.
Degussa zaprzestało domniemanego naruszenia nie później niż z dniem złożenia dowodów na mocy pkt 8 lit. a) obwieszczenia oraz nie podejmowało żadnych kroków, aby zmusić inne przedsiębiorstwa do udziału w procederze naruszenia.
W związku z tym Degussa kwalifikuje się do uzyskania pełnego immunitetu od grzywny, która w innej sytuacji zostałaby nałożona na to przedsiębiorstwo.
2.5.2.
Punkt 23 lit. b), tiret pierwsze (obniżka o 30-50 %)
(29) EKA było drugim przedsiębiorstwem, które zwróciło się do Komisji na mocy obwieszczenia w dniu 29 marca 2003 r. oraz pierwszym przedsiębiorstwem, które spełniło wymogi pkt 21 tego obwieszczenia, gdyż dostarczyło Komisji dowody posiadające znaczną wartość dodaną w stosunku do dowodów będących wtedy w posiadaniu Komisji.
(30) EKA zaprzestało ostatecznie dopuszczać się naruszenia nie później niż w czasie złożenia przez nie dowodów.
W związku z tym Komisja zastosuje obniżkę grzywien w wysokości od 30 do 50 %.
Komisja przyznała EKA obniżkę grzywny w wysokości 40 %.
(31) Za sprawą dowodów dostarczonych przez EKA Komisja mogła prześledzić działalność kartelu od dnia 31 stycznia 1994 r.
Dowody EKA, dotyczące okresu naruszenia przed 14 października 1997 r., dotyczyły faktów uprzednio nieznanych Komisji, mających bezpośredni związek z czasem trwania działalności podejrzewanego kartelu.
Zgodnie z pkt 23 obwieszczenia, Komisja nie uwzględniła tych czynników do celów ustalania wysokości grzywny, jaka miała zostać nałożona na EKA.
2.5.3.
Punkt 23 lit. b), tiret drugie (obniżka o 20-30 %)
(32) Atofina (obecnie Arkema) było drugim przedsiębiorstwem, które spełniło wymogi pkt 21 obwieszczenia, dostarczając Komisji dowody stanowiące znaczną wartość dodaną w stosunku do dowodów będących w posiadaniu Komisji w czasie złożenia materiałów przez to przedsiębiorstwo. Według informacji posiadanych przez Komisję, Atofina zaprzestało naruszenia nie później niż z dniem złożenia dowodów.
W związku z tym, na mocy pkt 23 lit. b), tiret drugie obwieszczenia, kwalifikuje się ono do obniżki grzywny o 20-30 %.
Oceniając poziom obniżki w przedziale od 20 do 30 %, Komisja uwzględniła czas złożenia dowodów stanowiących znaczną wartość dodaną oraz skalę wartości dodanej, którą one zapewniają.
Komisja obniżyła spółce Atofina o 30 % grzywnę, która w innym przypadku zostałaby nałożona.
2.5.4.
Punkt 23 lit. b), tiret trzecie (obniżka do 20 %)
(33) Solvay było trzecim przedsiębiorstwem, które spełniło wymogi pkt 21 obwieszczenia.
Dnia 4 kwietnia 2003 r., również w krótkim czasie po inspekcji w siedzibie przedsiębiorstwa na mocy art. 14 rozporządzenia nr 17, przeprowadzonej 25 marca 2003 r., Solvay wystąpiło z wnioskiem na podstawie obwieszczenia w sprawie zwalniania z grzywien i zmniejszania grzywien.
Składając wniosek w dniu 4 kwietnia 2003 r., Atofina spełniło wymogi pkt 21 obwieszczenia, gdyż dostarczyło Komisji dowody stanowiące znaczną wartość dodaną w stosunku do dowodów, w których posiadaniu znajdowała się Komisja.
Według informacji posiadanych przez Komisję, Solvay zaprzestało naruszenia nie później niż z dniem złożenia dowodów.
(34) Solvay zwraca uwagę, że kontaktowało się z Komisją telefonicznie dnia 3 kwietnia 2003 r. w godzinach rannych, w celu poinformowania jej o swoim zamiarze złożenia wniosku na mocy obwieszczenia.
Wniosek przedsiębiorstwa Atofina, złożony 3 kwietnia 2003 r. o godz. 15:50, zawierał trzynaście dokumentów, które zdaniem Solvay były nieczytelne i/lub niezrozumiałe bez innej kopii czy innej formy wyjaśnień, zatem Komisja nie mogła z nich skorzystać do czasu złożenia pełnych wyjaśnień w dniu 26 maja 2003 r., co bez wątpienia miało miejsce po złożeniu przez Solvay wniosku o złagodzenie sankcji.
(35) Solvay twierdzi, że decydującym czynnikiem w ustaleniu, czy wniosek o złagodzenie sankcji kwalifikuje przedsiębiorstwo do obniżenia grzywny na mocy obwieszczenia, jest obiektywna ocena jakości dostarczonych informacji pod względem ich przydatności dla Komisji.
Solvay zwraca uwagę, że jego wniosek o złagodzenie sankcji został prawidłowo przedłożony w dniu 3 kwietnia 2003 r., oraz że miał znaczną wartość dodaną pod względem informacji dotyczących nadtlenku wodoru i nadboranu sodu.
W związku z tym przedsiębiorstwo kwalifikuje się do uzyskania maksymalnej obniżki (50 %) grzywny nałożonej w odniesieniu do obu produktów.
(36) Komisja stoi na stanowisku, że wnioski EKA i Atofina miały znaczną wartość dodaną na podstawie pkt 21 obwieszczenia, zanim Solvay złożyło swój pierwszy wniosek, co miało miejsce dopiero w dniu 4 kwietnia 2003 r.
W związku z tym Komisja odrzuca argumenty przedsiębiorstwa Solvay.
(37) Komisja obniżyła o 10 % grzywnę, która w innej sytuacji zostałaby nałożona na przedsiębiorstwo Solvay.
2.5.5.
Inne wnioski na mocy obwieszczenia
(38) Solvay Solexis i Kemira również złożyły wnioski na podstawie sekcji B obwieszczenia, lecz z uwagi na fakt, że nie miały one znacznej wartości dodanej, nie przyznano tym przedsiębiorstwom obniżki grzywien. .
3.
Decyzja
(39) Niżej wymienione przedsiębiorstwa dopuściły się naruszenia art. 81 ust. 1 traktatu oraz art. 53 porozumienia EOG, uczestnicząc we wskazanych okresach w pojedynczym i ciągłym naruszeniu w odniesieniu do nadtlenku wodoru i nadboranu sodu, na całym terytorium EOG. Naruszenie polegało głównie na wymianie między konkurentami informacji dotyczących cen i wolumenów sprzedaży, na porozumieniach w sprawie cen, porozumieniach dotyczących ograniczenia zdolności produkcyjnych w EOG, oraz na monitorowaniu antykonkurencyjnych uzgodnień:
(a) Akzo Nobel NV, od 25 lutego 1994 r. do 31 grudnia 1999 r.;
(b) Akzo Nobel Chemicals Holding AB, od 31 stycznia 1994 r. do 31 grudnia 1999 r.;
(c) EKA Chemicals AB, od 31 stycznia 1994 r. do 31 grudnia 1999 r.;
(d) Degussa AG, od 31 stycznia 1994 r. do 31 grudnia 2000 r.;
(e) Edison SpA, od 12 maja 1995 r. do 31 grudnia 2000 r.;
(f) FMC Corporation, od 29 maja 1997 r. do 13 grudnia 1999 r.;
(g) FMC Foret S.A., od 29 maja 1997 r. do 13 grudnia 1999 r.;
(h) Kemira OYJ, od 31 stycznia 1994 r. do 31 grudnia 2000 r.;
(i) L’Air Liquide SA, od 12 maja 1995 r. do 31 grudnia 1997 r.;
(j) Chemoxal SA, od 12 maja 1995 r. do 31 grudnia 1997 r.;
(k) Snia SpA, 29 maja 1997 r. do 31 grudnia 1998 r.;
(l) Caffaro Srl, od 29 maja 1997 r. do 31 grudnia 1998 r.;
(m) Solvay SA/NV, od 31 stycznia 1994 r. do 31 grudnia 2000 r.;
(n) Solvay Solexis SpA, od 12 maja 1995 r. do 31 grudnia 2000 r.;
(o) Total SA, od 30 kwietnia 2000 r. do 31 grudnia 2000 r.;
(p) Elf Aquitaine SA, od 12 maja 1995 r. do 31 grudnia 2000 r.;
(q) Arkema SA, od 12 maja 1995 r. do 31 grudnia 2000 r.
(40) Za naruszenia, o których mowa powyżej, nałożone zostały następujące grzywny:
(a) Akzo Nobel NV, Akzo Nobel Chemicals Holding AB i EKA Chemicals AB – solidarnie: 25,2 mln EUR;
(b) Degussa AG – 0 EUR;
(c) Edison SpA – 58,12558,125 mln EUR, z czego solidarnie z Solvay Solexis SpA: 25,619 mln EUR;
(d) FMC Corporation i FMC Foret S.A. – solidarnie: 25 mln EUR;
(e) Kemira OYJ: 33 mln EUR;
(f) L’Air Liquide SA i Chemoxal SA: 0 EUR;
(g) Snia SpA i Caffaro Srl – solidarnie: 1,078 mln EUR;
(h) Solvay SA/NV: 167,062 mln EUR;
(i) Arkema SA: 78,663 mln EUR, z czego solidarnie z Total SA: 42 mln EUR, oraz solidarnie z Elf Aquitaine SA : 65,1 mln EUR.
(41) Wymienionym wyżej przedsiębiorstwom nakazano niezwłocznie zaprzestać naruszeń określonych w wymienionym artykule, o ile nie uczyniły tego do tej pory oraz powstrzymać się od działań lub postępowania opisanego w pkt 2, o takim samym lub zbliżonym celu lub skutku.
[1] Dz.U. C 45 z 19.2.2002, str. 3.
[2] Zważywszy że dowody EKA umożliwiły Komisji wsteczne zbadanie kartelu od dnia 31 stycznia 1994 r., zgodnie z pkt 23 obwieszczenia w sprawie zwalniania z grzywien i zmniejszania grzywien w sprawach kartelowych, elementy te nie będą brane pod uwagę przy ustalaniu wysokości grzywny, w związku z czym grzywna dla tego przedsiębiorstwa za czas trwania naruszenia zostanie zwiększona o 20 % zamiast o 55 %.
[3] Do takich decyzji należą: W odniesieniu do przedsiębiorstwa Degussa: decyzja Komisji z dnia 23 listopada 1984 r. dotycząca postępowania na mocy art. 85 traktatu EWG (IV/30.907 – Produkty nadtlenkowe, Dz.U. L 35 z 7.2.1985, str. 1), decyzja Komisji z dnia 23 kwietnia 1986 r. dotycząca postępowania na mocy art. 85 traktatu EWG (IV/31.149 – Polipropylen, Dz.U. L 230 z 18.8.1986, str. 1). w odniesieniu do przedsiębiorstwa Edison: decyzja Komisji z dnia 27 lipca 1994 r. dotycząca postępowania na mocy art. 85 traktatu EWG (IV/31865 – PVC II, Dz.U. L 239 z 14.9.1994, str. 14).
W odniesieniu do przedsiębiorstwa Solvay: przytoczona wyżej decyzja Komisji z dnia 23 listopada 1984 r.
(Produkty nadtlenkowe), przytoczona wyżej decyzja Komisji z dnia 23 kwietnia 1986 r.
(Polipropylen), przytoczona wyżej decyzja Komisji z dnia 27 lipca 1994 r. (PVC II).
W odniesieniu do przedsiębiorstwa Atofina/Arkema: przytoczona wyżej decyzja Komisji z dnia 23 listopada 1984 r.
(Produkty nadtlenkowe), przytoczona wyżej decyzja Komisji z dnia 27 lipca 1994 r.
(PVC II).
[4] Zwiększenie kary za ponowne naruszenie stosuje się wyłącznie w stosunku do przedsiębiorstwa Atofina, a nie do jego przedsiębiorstw macierzystych, czyli do Elf Aquitaine i Total, gdyż w czasie poprzednich naruszeń nie pozostawały one pod kontrolą Atofina.
W obliczeniach nie uwzględniono współczynnika 3, przez który ma zostać pomnożona grzywna dla Total.
Do celów obliczenia grzywny za ponowne naruszenie stosuje się natomiast mnożnik 1,25, który należałoby zastosować, gdyby Atofina było jedynym adresatem decyzji (mając na uwadze ogólnoświatowy obrót tego przedsiębiorstwa w wysokości 5,7 mld EUR w 2005 r.).
W związku z tym, na przedsiębiorstwo Atofina nakłada się oddzielną grzywnę, obliczoną w stosunku do tej kwoty.
[5] Patrz: wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 czerwca 2005 r. w połączonych sprawach T-71/03, T-74/03, T-87/03 i T-91/03, Tokai Carbon Co.
Ltd. i inni przeciwko Komisji, dotychczas niepublikowany w Zbiorze (patrz: Dz.U. C 205 z 20.8.2005, str. 18), ust. 390.
--------------------------------------------------
Decyzja Komisji
z dnia 7 czerwca 2006 r.
w sprawie pomocy państwa nr C 8/2005 (ex N 451/2004), którą Niemcy zamierzają przyznać na rzecz Nordbrandenburger UmesterungsWerke
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 2088)
(jedynie tekst w języku niemieckim jest autentyczny)
(tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/904/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62 ust. 1 lit. a),
po wezwaniu zainteresowanych stron do przedstawienia uwag zgodnie z przywołanymi artykułami [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
1.
PROCEDURA
(1) Pismem z dnia 11 października 2004 r., zarejestrowanym dnia 12 października 2004 r., Niemcy zgłosiły Komisji zamiar przyznania pomocy regionalnej na rzecz NUW Nordbrandenburger Umesterungs-Werke.
Środek został zarejestrowany po numerem N451/2004 jako zgłoszona pomoc. Dnia 6 listopada 2004 r.
Komisja poprosiła o dodatkowe informacje, które następnie zostały dostarczone przez Niemcy dnia 16 grudnia 2004 r.
(2) Pismem z dnia 16 lutego 2005 r. Komisja poinformowała Niemcy, że w związku ze zgłoszoną pomocą podjęta została decyzja w sprawie wszczęcia postępowania, o którym mowa w art. 88 ust. 2 traktatu WE.
(3) Decyzja Komisji dotycząca wszczęcia postępowania została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [2].
Zainteresowane strony zostały wezwane do przedstawienia uwag w sprawie środka pomocy.
(4) W piśmie z dnia 22 marca 2005 r., zarejestrowanym dnia 23 marca 2005 r., w związku z wszczęciem postępowania Niemcy przedłożyły Komisji dodatkowe obszerne informacje.
(5) Komisja nie otrzymała żadnych uwag od zainteresowanych stron.
(6) W wyniku własnego dochodzenia Komisja stwierdziła, że informacje przedstawione przez Niemcy są niekompletne i w piśmie z dnia 8 listopada 2005 r. zwróciła się do Niemiec z kolejnymi pytaniami.
Niemcy odpowiedziały dnia 13 stycznia 2006 r. i udzieliły dalszych informacji.
2.
OPIS POMOCY
2.1.
Beneficjent i projekt
(7) Beneficjentem pomocy jest przedsiębiorstwo NUW Nordbrandenburger UmesterungsWerke GmbH & Co.
KG (zwane dalej "NUW") z siedzibą w Schwedt, Brandenburgia (Niemcy), na obszarze objętym pomocą zgodnie z art. 87 ust. 3 lit. a) traktatu WE.
NUW został utworzony dnia 4 maja 2004 r.
Do czasu wdrożenia zaplanowanej inwestycji przedsiębiorstwo nie będzie prowadzić żadnej działalności produkcyjnej.
W związku z tym w październiku 2004 r. NUW nie zatrudniał ani pracowników na pełnym, ani na niepełnym etacie.
(8) NUW planuje budowę i eksploatowanie instalacji do produkcji biodiesla o przewidywanej zdolności produkcyjnej 130000 ton rocznie, przy czym kwalifikowane koszty inwestycyjne wynoszą 41,84 mln EUR.
Paliwo to ma być dostarczane głównie do rafinerii PCK Raffinerie GmbH Schwedt (zwanej dalej "PCK"), której instalacje przygotowywane są obecnie do przetwarzania biopaliw.
2.2.
Środki finansowe
(9) Kraj związkowy Brandenburgia zamierza przyznać na rzecz NUW pomoc w wysokości 50 % kosztów kwalifikowanych kwoty łącznej, która nie przekroczy 20,92 mln EUR, w ramach programów pomocy zatwierdzonych przez Komisję.
(10) Pomoc zostanie udzielona w formie bezpośredniej dotacji inwestycyjnej w wysokości 14,204 mln EUR jak również w formie premii inwestycyjnej w wysokości 6,716 mln EUR przyznanej na podstawie Wspólnego planu ramowego rządu federalnego i krajów związkowych "Poprawa regionalnej struktury gospodarczej" [3] (zwanego dalej "wspólnym planem ramowym") oraz w ramach programu pomocy "Premia inwestycyjna na inwestycje produkcyjne w 2004 r." [4].
Niemcy zagwarantują nieprzekroczenie górnego pułapu intensywności pomocy wynoszącego 50 %.
2.3.
Przyczyny wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego
(11) Ponieważ pomoc opiera się na zatwierdzonych programach pomocy, Komisja ogranicza swoje postępowanie wyjaśniające do kwestii tego, czy beneficjent zalicza się do MŚP i tym samym jest uprawniony do otrzymania premii dla MŚP w wysokości 15 %, która zawiera się w kwocie pomocy.
(12) Zgodnie z art. 2 Załącznika do zalecenia Komisji nr 2003/361/WE z dnia 6 maja 2003 r. w sprawie definicji mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw (zalecenie w sprawie MŚP) [5] małe i średnie przedsiębiorstwa definiuje się jako przedsiębiorstwa zatrudniające mniej niż 250 osób, o obrocie rocznym wynoszącym maksymalnie 50 mln EUR i/lub o rocznej sumie bilansowej w wysokości maksymalnie 43 mln EUR.
(13) Definicja przedsiębiorstwa nie wymaga, żeby beneficjent ograniczony był do posiadania jednej osobowości prawnej, ale może on także stanowić grupę przedsiębiorstw gospodarczych, na którą składa się więcej niż jedno MŚP.
Przedsiębiorstwa mogą być postrzegane jako powiązane, jeśli łączy je osoba fizyczna oraz jeśli prowadzą one działalność na tym samym rynku lub na rynkach pokrewnych.
(14) Związek pomiędzy NUW i innymi przedsiębiorstwami, zachodzący za sprawą osób fizycznych, a zwłaszcza członków rodziny Sauterów, może prowadzić do wspólnej działalności na tym samym rynku lub na rynkach pokrewnych.
Powiązane przedsiębiorstwa będą wspólnie brane pod uwagę na potrzeby zweryfikowania statusu MŚP i przy obliczaniu liczby pracowników przedsiębiorstwa.
(15) Ze względu na relacje między wymienionymi przedsiębiorstwami Komisja wyraziła wątpliwość, czy beneficjent pomocy inwestycyjnej rzeczywiście wymaga przyznania korzyści, które powstałyby dla NUW dzięki różnym programom i środkom pomocy na rzecz MŚP, oraz czy NUW kwalifikuje się do otrzymania zgłoszonej premii dla MŚP.
Komisja poddała również w wątpliwość, czy beneficjent spełnia kryteria definicji MŚP w rozumieniu zalecenia w sprawie MŚP.
3.
UWAGI ZAINTERSOWANYCH STRON
(16) Komisja nie otrzymała żadnych uwag od zainteresowanych stron.
4.
UWAGI NIEMIEC
Kryterium niezależności
(17) Niemcy wyjaśniły, że NUW Verwaltung GmbH nie ma udziału finansowego w przedsiębiorstwie beneficjenta NUW.
Jedynym zadaniem NUW Verwaltung GmbH jest objęcie kierownictwa NUW i poręczenie za jego zobowiązania.
Również inne spółki komplementarne ("Verwaltung GmbH") ponoszą odpowiedzialność jedynie za swoje spółki z o.o. i nie prowadzą żadnej innej działalności.
(18) Udziały Danieli Sauter w NUW wynoszą 74 %, natomiast jej udziały w NBE Nordbrandenburger BioEnergie GmbH & Co.
KG, MBE Mitteldeutsche BioEnergie GmbH & Co.
KG i SBE Swiss BioEnergy AG nie przekraczają 50 %.
Niemcy twierdzą, że NUW nie jest powiązany z innymi przedsiębiorstwami.
(19) Jeśli chodzi o przedsiębiorstwa partnerskie, według danych przedstawionych przez Niemcy Daniela Sauter posiada 50 % udziałów w NBE i 38 % w MBE; jej udziały w SBE wynoszą 20 %.
Tym samym znaczenie dla określenia wielkości beneficjenta mają jedynie udziały w NBE i MBE.
(20) W odniesieniu do kwestii możliwej współpracy grupy osób fizycznych Niemcy poinformowały Komisję, że Daniela Sauter i dr Georg Pollert jako główni komandytariusze NUW występują wspólnie jedynie w przypadku tego przedsiębiorstwa, a nie innych przedsiębiorstw.
Ich wspólny obszar zainteresowania obejmuje jedynie NUW; oprócz umowy spółki nie istnieją żadne inne porozumienia.
(21) Niemcy podkreślają, że nie istnieje jednolita struktura udziałów rodzeństwa, rodziców czy też szwagierki, która wskazywałaby na wspólnotę interesów.
Oprócz stopnia pokrewieństwa nie istnieją między tymi osobami żadne związki prawne ani gospodarcze.
Oprócz umowy spółki nie istnieją żadne inne porozumienia.
Rynki właściwe
(22) Według informacji przedstawionych przez Niemcy, NUW i MUW Mitteldeutsche UmesterungsWerke GmbH & Co.
KG działają na tym samym rynku, ale mają różnych klientów.
Przedsiębiorstwa te są powiązane za pośrednictwem osoby dr Pollerta, fakt ten nie ma jednak większego znaczenia ze względu na ograniczony charakter kontaktów między nimi.
(23) Zgodnie z informacjami przedstawionymi przez Niemcy NUW produkuje biodiesel, a NBE i MBE działają na rynku bioetanolu.
Klientami wszystkich trzech przedsiębiorstw są wprawdzie duże spółki naftowe, ale wykorzystują one zupełnie inne surowce naturalne i używają innych metod produkcyjnych.
Kierownictwo, kryteria finansowe i kryteria zatrudnienia
(24) Z końcem 2004 r. pan Heidenreich przestał być dyrektorem NBE Verwaltung GmbH.
Według informacji przedstawionych przez Niemcy na czele pozostałych branych pod uwagę przedsiębiorstw stoją różne osoby i nie istnieją powiązania pomiędzy kierownictwami poszczególnych przedsiębiorstw.
(25) Niemcy obliczają dane finansowe i dane dotyczące zatrudnienia wychodząc z założenia, że NUW, MBE i NBE są przedsiębiorstwami partnerskimi, a nie powiązanymi.
Zdaniem Niemiec powyższa grupa nie osiąga wartości progowych w przypadku żadnego z kryteriów dotyczących MŚP.
Przedsiębiorstwo SBE Swiss Bio Energy AG
(26) NUW zleciła przedsiębiorstwu SBE budowę instalacji do produkcji biodiesla.
Celem działalności przedsiębiorstwa SBE jest budowa i eksploatacja instalacji chemicznych do produkcji biodiesla na skalę europejską oraz handel paliwami biogennymi.
Pomimo tego, że część inwestycji będzie finansowana przez SBE, Niemcy zapewniają, że nie ma żadnych innych zależności pomiędzy wymienionymi dwoma przedsiębiorstwami.
Aby uniknąć uzależnienia od SBE, NUW może sam określić termin spłaty pożyczki.
(27) Poza tym SBE, począwszy od roku 2004, tymczasowo pokryje koszty inwestycyjne finansowane docelowo z bezpośredniej dotacji inwestycyjnej.
Niemcy podkreślają, że umowa pomiędzy SBE i NUW została tak sformułowana, aby SBE nie mogła wywierać żadnego wpływu na podejmowane przez NUW decyzje dotyczące jego działalności.
Sauter Verpachtung GmbH
(28) Według danych przedstawionych przez Niemcy sprzedaż paliw stanowi jedynie 1 % obrotów przedsiębiorstwa i nie ma tym samym większego znaczenia.
Sauter Verpachtung GmbH nie prowadzi zgodnie z przedłożonymi danymi żadnej znaczącej działalności w dziedzinie przetwarzania biodiesla lub bioetanolu ani handlu tymi produktami.
(29) Przedsiębiorstwo to było jednak głównym zleceniobiorcą przy budowie instalacji do produkcji bioetanolu należącej do NBE.
(30) Sauter Verpachtung nie ma bezpośrednich kontaktów prawnych ani gospodarczych z NUW.
Wnioski Niemiec
(31) Ponieważ powiązania pomiędzy NBE i MBE zachodzą jedynie za pośrednictwem osoby Danieli Sauter i nie istnieją żadne inne znaczące powiązania z innymi przedsiębiorstwami, Niemcy wnioskują, że NUW można zaliczyć do MŚP.
Komandytariusze NUW nie tworzą wspólnie działającej grupy osób fizycznych.
Zdaniem kraju związkowego Brandenburgii powiązania rodzinne nie są wystarczające, aby na ich podstawie wyciągnąć wniosek o istnieniu wspólnoty interesów w rozumieniu definicji MŚP.
5.
DODATKOWE INFORMACJE PRZEKAZANE PRZEZ NIEMCY
(32) W trakcie własnego postępowania wyjaśniająego Komisja znalazła dowody na to, że członkowie rodziny Sauterów są również w posiadaniu innych przedsiębiorstw, o których Niemcy nie poinformowały Komisji.
W odpowiedzi na dodatkowe pytania Komisji w tej sprawie z dnia 8 listopada 2005 r. Niemcy przekazały dnia 13 stycznia 2006 r. dodatkowe informacje.
Udziały i stosunki własnościowe
(33) Oprócz różnych spółek działających w branży energii wiatrowej i gruntów (co do których nie przedstawiono dalszych informacji) członkowie rodziny Sauterów posiadają większościowe udziały w szesnastu przedsiębiorstwach.
Daniela Sauter ma większość 74 % udziałów w NUW, dla którego zgłoszono premię dla MŚP; jest ona siostrą Bernda i Clausa Sauterów.
Alois i Albertina Sauterowie to rodzice Danieli, Bernda i Clausa Sauterów.
Marion Sauter jest żoną Clausa Sautera.
Ponadto Georg Pollert, niespokrewniony z rodziną Sauterów, posiada 24 % udziałów w NUW.
(34) Z wyjątkiem NUW Nordbrandenburger Umesterungswerke Verwaltung GmbH [6] (Daniela Sauter: 50 %) rodzina Sauterów kontroluje wszystkie przedsiębiorstwa rodziny Sauterów poprzez większościowe udziały:
SBE Swiss BioEnergy AG (100 %), Sauter Verpachtung GmbH (100 %), Alois Sauter Landesprodukten-Großhandlung GmbH & Co.
KG (100 %), Sauter GmbH (100 %), Compos Entsorgung GmbH (100 %), MUW Mitteldeutsche UmesterungsWerke GmbH & Co.
KG (66 %), MUW Mitteldeutsche UmesterungsWerke Verwaltungs GmbH (66 %), AIIEN GmbH (100 %), Autokontor Bayern GmbH (66 %), Autokontor Vertriebs GmbH (60 %), MBE Mitteldeutsche BioEnergie GmbH & Co.
KG (100 %), MBE Mitteldeutsche BioEnergie Verwaltung GmbH (100 %), NBE Nordbrandenburger BioEnergie GmbH & Co.
KG (100 %), NBE Nordbrandenburger BioEnergie Verwaltung GmbH (100 %) oraz NUW (74 %).
(35) Celem działalności NUW Nordbrandenburger Umesterungswerke Verwaltung GmbH, MUW Mitteldeutsche UmesterungsWerke Verwaltung GmbH, Mitteldeutsche BioEnergie Verwaltung GmbH oraz NBE Nordbrandenburger BioEnergie Verwaltung GmbH jest zarządzanie i reprezentowanie innych przedsiębiorstw.
Stosunki handlowe
(36) Według Niemiec określenia "grupa Sauter" używa się publicznie tylko w stosunku do przedsiębiorstw Alois Sauter Landesproduktengroßhandlung, Sauter Verpachtung i Compos Entsorgung, które ściśle ze sobą współpracują w dziedzinie składowania odpadów i transportu.
Na pojazdach należących do Sauter Verpachtung i Alois Sauter Landesproduktengroßhandlung GmbH & Co. KG znajdują się reklamy biodiesla.
Niemcy nie potrafią wyjaśnić, dlaczego instytucje kredytowe, takie jak NordLB, stosują pojęcie "grupa" jako nazwę zbiorczą dla kilku przedsiębiorstw należących do rodziny Sauterów.
(37) Przedsiębiorstwa te prowadzą ze sobą liczne interesy, których według Niemiec nie sposób wyliczyć pojedynczo:
(a) SBE Swiss BioEnergy AG ma zbudować jako główny wykonawca instalację do produkcji biodiesla dla zapropowanego beneficjenta NUW.
Ponadto firma ta ma częściowo pokryć koszty inwestycji i tymczasowo pokryć koszty inwestycji finansowane docelowo z bezpośredniej dotacji inwestycyjnej.
Sauter Verpachtung GmbH była w przeszłości głównym wykonawcą instalacji do produkcji bioetanolu dla MBE GmbH i NBE GmbH, jak również instalacji do produkcji biodiesla dla MUW.
Ponadto zbudowała ona różne instalacje do produkcji energii wiatrowej dla MUW i MBE.
Na jej zakładowych stacjach benzynowych tankują samochody należące do MBE i Autokontor Bayern.
(b) Compos Entsorgung GmbH używa do usuwania osadów ściekowych przeważnie pojazdów należących do Alois Sauter Landesproduktengrosshandlung GmbH i do Sauter Verpachtung GmbH.
Sauter Verpachtung dzieli budynek zarządu z Compos Entsorgung GmbH i Autokontor Bayern GmbH
(c) Klientami MUW są Alois Sauter Landesproduktengroßhandlung, Autokontor Bayern, Sauter Verpachtung i MBE.
SBE dostarcza przedsiębiorstwu MUW surową ropę naftową i rafinat do produkcji biodiesla.
(d) Alois Sauter Landesproduktengroßhandlung wynajmuje budynek i powierzchnie przedsiębiorstwu Autokontor Bayern oraz naprawia i serwisuje pojazdy należące do Sauter Verpachtung, Autokontor Bayern, MBE i MUW.
Utrzymuje ona zakładową stację benzynową na potrzeby MUW, MBE, Sauter Verpachtung i Autokontor Bayern.
(e) Przez jakiś czas zarządy MBE i Sauter Verpachtung zajmowały ten sam budynek.
MBE świadczy usługi transportowe na rzecz Sauter Verpachtung i Autokontor Bayern.
(f) Przedsiębiorstwo SBE współpracuje z MUW, NUW, MBE, NBE i Autokontor Bayern.
Powiązania w zakresie zarządzania i personelu
(38) Dyrektor NUW, pan Niesmann, był poprzednio kierownikiem w MUW.
Do roku 2004 dyrektor MBE, dr Klotz, był pełnomocnikiem firmy Sauter Verpachtung.
(39) Daniela Sauter, posiadająca większościowy udział akcji w przedsiębiorstwie będącym beneficjentem pomocy, jest dyrektorem NBE.
(40) Pan Johne jest pełnomocnikiem SBE, a do grudnia 2004 r. był zatrudniony w MUW.
Pan Heidenreich był Dyrektorem w NBE, poczym objął taką samą funkcję w NUW.
(41) W pojedynczych przypadkach pracownicy jednego z przedsiębiorstw rodziny Sauterów podejmowali pracę w innym przedsiębiorstwie.
Dostawcy i klienci przedsiębiorstw rodziny Sauterów
(42) Przedsiębiorstwa Bunge Deutschland GmbH i Cargill dostarczają olej roślinny do MUW i NUW.
SBE jest klientem NUW, MUW, MBE i NBE.
6.
OCENA STATUSU MŚP
Kryteria przyznania j premii dla MŚP
(43) W Załączniku zalecenia Komisji w sprawie MŚP tego rodzaju firmy są zdefiniowane jako przedsiębiorstwa, które zatrudniają mniej niż 250 osób, które osiągają roczne obroty w wysokości nie większej niż 50 mln EUR i/lub których roczna suma bilansowa nie przekracza 43 mln EUR.
(44) Artykuł 87 ust. 1 traktatu WE wykorzystuje pojęcie przedsiębiorstwa na potrzeby definicji beneficjenta pomocy.
Pojęcie to nie ogranicza się, co potwierdził Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich [7], jedynie do pojedynczego podmiotu prawnego, ale może też obejmować całą grupę przedsiębiorstw.
(45) Zgodnie z obowiązującym orzecznictwem Komisja może najpierw sprawdzić, czy przedsiębiorstwo jest członkiem grupy, którą można traktować jako jednostkę gospodarczą, a dopiero później stwierdzić, czy dana grupa spełnia kryteria zalecenia Komisji w sprawie MŚP.
Kiedy odrębne prawnie osoby fizyczne lub prawne tworzą jednostkę gospodarczą, na potrzeby wspólnotowego prawa o konkurencji należy je traktować jako jedno przedsiębiorstwo.
Należy również wykluczyć istnienie prawnych form zorganizowania MŚP w gospodarczą grupę, której możliwości dalece wykraczają poza możliwości zwykłego MŚP, a także nie dopuścić do obejścia definicji MŚP ze względu na aspekty czysto formalne.
Trybunał Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich stwierdził wyraźnie, że w gestii Komisji leży stwierdzenie, czy spółki należące do koncernu należy traktować jako jedną jednostkę gospodarczą [8].
(46) Na takim założeniu oparte jest także zalecenie Komisji w sprawie MŚP.
W art. 3 ust. 3 Załącznika do tego zalecenia stwierdza się, że przedsiębiorstwa, które mają znaczący wpływ na inne przedsiębiorstwa za sprawą osób fizycznych bądź grupy wspólnie działających osób fizycznych uznaje się za przedsiębiorstwa powiązane, jeśli działają one całkowicie lub częściowo na tym samym lub na pokrewnych rynkach.
Rynek pokrewny to rynek zbytu produktu lub usługi, który pozostaje w bezpośrednim sąsiedztwie danego rynku.
(47) W wyroku Trybunału w sprawie Włochy przeciwko Komisji [9] określony został sposób podejmowania decyzji przez Komisję w sprawie zasadności przyznania premii dla MŚP: "Jeśli przedsiębiorstwo nie boryka się w rzeczywistości z problemami typowymi dla MŚP, Komisja może odmówić przyznania dodatkowej pomocy.
Przyznanie pomocy dla przedsiębiorstw, które pomimo iż spełniają formalne kryteria definicji MŚP, nie stoją w obliczu trudności charakterystycznych dla takich przedsiębiorstw, naruszałoby art. 87 traktatu WE, ponieważ pomoc taka grozi zakłóceniem konkurencji i tym samym może zmienić warunki wymiany handlowej w zakresie sprzecznym ze wspólnym interesem w rozumieniu art. 87 ust. 3 lit. c) traktatu WE".
(48) W celu stwierdzenia konieczności zwiększenia intensywności pomocy na rzecz przedsiębiorstwa będącego beneficjentem, Komisja uważa za konieczne przyjrzenie się takim czynnikom, jak struktura udziałów, osoby dyrektorów, stopień powiązań gospodarczych i wszystkie inne związki pomiędzy danymi przedsiębiorstwami.
Na podstawie przedstawionych zasad Komisja stwierdzi, czy NUW spełnia kryteria definicji MŚP i czy mógłby spełniać warunki zwiększenia intensywności pomocy.
Związki pomiędzy przedsiębiorstwami rodziny Sauterów
(49) Struktura własności jest głównym kryterium analizy uprawnień do kontroli nad przedsiębiorstwem.
Umożliwia ona wykazanie związków pomiędzy pojedynczymi przedsiębiorstwami i pozwala na wyciągnięcie wniosków co do jednostek gospodarczych.
(50) Za wyjątkiem NUW Nordbrandenburger Umesterungswerke Verwaltung GmbH (nie wykazuje obrotów, nie zatrudnia pracowników, suma bilansowa wynosi 32000 EUR), w którym Daniela Sauter ma 50 % udziałów, rodzina Sauterów kontroluje dzięki większościowym udziałom piętnaście przedsiębiorstw (porównaj pkt 34 i Załącznik)
(51) Jeśli chodzi o związki pomiędzy osobami fizycznymi, które kontrolują pojedyncze przedsiębiorstwa, stosunki rodzinne wydają się szczególnie bliskie, ponieważ udziały są w posiadaniu jedynie sześciu osób.
(52) Daniela Sauter ma większość udziałów w NUW (74 %), dla którego zgłoszono premię dla MŚP; jest ona siostrą Bernda i Clausa Sauterów.
Alois i Albertina Sauterowie to rodzice Danieli, Bernda i Clausa Sauterów.
Marion Sauter jest żoną Clausa Sautera.
Tym samym Daniela, Bernd, Claus, Alois i Albertina należą do tradycyjnego trzonu rodziny, a Marion Sauter jest szwagierką.
Stosunki rodzinne ograniczone jedynie do sześciu osób wydają się być szczególnie wartościowe i intensywne.
(53) Powiązania gospodarcze, jak na przykład związki na płaszczyźnie prowadzenia interesów, punkty styczne w stosunku do dostawców i klientów, wspólne użytkowanie bazy logistycznej (np. środków transportu, budynków i pomieszczeń biurowych) są w tym przypadku również traktowane jako kryteria oceny relacji między przedsiębiorstwami.
Na podstawie tych wskaźników można udowodnić, czy powiązania osób fizycznych są nie tylko nieformalne, ale też formalnie prowadzą do powstania związków w pojedynczych dziedzinach i działaniach gospodarczych.
(54) Według informacji Niemiec przedsiębiorstwa te mają tak liczne powiązania gospodarcze, że trudno byłoby je wszystkie wyliczyć.
SBE Swiss BioEnergy AG i Sauter Verpachtung pełnią rolę głównych wykonawców instalacji do produkcji bioetanolu i biodiesla, które będą eksploatowane przez przedsiębiorstwa pozostające w posiadaniu rodziny.
Współpraca między przedsiębiorstwami kontrolowanymi przez rodzinę Sauterów, szczególnie w dziedzinie transportu, zarządzania, personelu i klienteli pokazuje, że działalność poszczególnych przedsiębiorstw wzajemnie się uzupełnia i że celowo dążą one do wspólnego działania.
(55) Powiązania pomiędzy poszczególnymi przedsiębiorstwami rodziny Sauterów są wyraźnie widoczne na trzech przykładach przytoczonych przez Niemcy dla zilustrowania licznych wspólnych działań i współpracy. Na pojazdach należących do Sauter Verpachtung GmbH i Alois Sauter Landesproduktengroßhandlung GmbH & Co.
KG znajdują się reklamy biodiesla.
Sauter Landesproduktengroßhandlung GmbH & Co.
KG posiada ponadto helikopter, którego używają wszyscy członkowie rodziny w ramach czynności służbowych.
To samo przedsiębiorstwo serwisuje i naprawia pojazdy należące do Sauter Verpachtung GmbH, Autokontor Bayern GmbH, MBE i MUW.
(56) Oprócz tych powiązań gospodarczych dają się zauważyć ścisłe związki pomiędzy członkami rodziny Sauterów w różnych spółkach działających w branży gruntów i energii wiatrowej.
(57) Dlatego też Komisja jest zdania, że grupa tych przedsiębiorstw także z gospodarczego punktu widzenia powinna być traktowana jako całość.
Przede wszystkim ze względu na powiązania poprzez osoby fizyczne – rodzinę Sauterów – jak również kontakty gospodarcze i powiązania organizacyjne, rodzina Sauterów może bez problemu koordynować nie tylko swoją działalność gospodarczą, ale również strategię rozwoju.
Związki pomiędzy przedsiębiorstwami nie są nowe, a wydają się być oparte na wspólnej przeszłości i na zaplanowanym wspólnym programie rozwoju.
(58) W Internecie przedsiębiorstwa Landesprodukten-Großhandlung GmbH, Sauter GmbH, Compos Entsorgung GmbH, MUW GmbH, AIIEN GmbH, Autokontor Bayern GmbH i Biodiesel Production S.A same prezentują się pod adresem http://www.sauter-logistik.de/Sauter_Gruppe.htm jako grupa Sauter, co pozwala zakładać, że prowadzą one wspólną działalność.
(59) Ponadto banki, takie jak NordLB, nazywają liczne przedsiębiorstwa kontrolowane przez rodzinę Sauterów grupą Sauter.
Wspólne występowanie przedsiębiorstw rodziny Sauter w ramach grupy zostało potwierdzone w analizie przeprowadzonej przez bank.
Niemcy nie potrafiły wyjaśnić, dlaczego banki w taki sposób odnoszą się do badanych tutaj przedsiębiorstw.
(60) Konkretne relacje gospodarcze pomiędzy NUW i SBE Swiss BioEnergy AG podkreślają daleko idące powiązanie NUW z siecią przedsiębiorstw znajdujących się w rękach rodziny Sauterów.
Jak już wspomniano, SBE Swiss BioEnergy AG ma być głównym wykonawcą instalacji do produkcji biodiesla dla zapropowanego beneficjenta NUW.
Ponadto SBE ma częściowo pokryć koszty inwestycji i tymczasowo pokryć koszty inwestycji finansowane docelowo z bezpośredniej dotacji inwestycyjnej.
(61) Z informacji przekazanych przez Niemcy (porównaj rozdział 4 i 5) Komisja wyciąga wniosek, że przedsiębiorstwa, w których członkowie rodziny Sauterów w pojedynkę lub wspólnie mają udziały większościowe, stanowią jeden podmiot gospodarczy.
Powszechnie wiadomo, że członkowie rodziny tworzą wspólnie działającą grupę osób w rozumieniu art. 3 ust. 3 Załącznika do zalecenia w sprawie MŚP, podejmującą wspólne działania gospodarcze.
(62) Różne przedsiębiorstwa działają w dużej mierze na tym samym lub sąsiadujących ze sobą rynkach.
W związku z tym należy podkreślić, że NUW, MUW, MBE i NBE dostarczają swoje produkty przedsiębiorstwu CBE Swiss BioEnergy AG, oraz że trzy przedsiębiorstwa z tej grupy (NUW, NBE i MBE) sprzedają swoje produkty dużym koncernom naftowym.
Z drugiej strony zarówno NUW, jak i MUW kupują olej rośliny, najważniejszy surowiec produkcyjny, od firm Bunge Deutschland GmbH i Cargill GmbH.
Wydaje się równie ważne, że SBE Swiss BioEnergy AG zarówno buduje jak i eksploatuje instalacje chemiczne do produkcji biopaliw – takie instalacje produkcyjne są eksploatowane przez liczne przedsiębiorstwa będące w posiadaniu rodziny Sauterów – oraz że SBE Swiss BioEnergy AG prowadzi handel biopaliwami.
Sauter Verpachtung GmbH, Alois Sauter Landesproduktenhandlung i Autokontor Bayern prowadzą działalność w dziedzinie usług transportowych, które mogą być w szerokim zakresie potrzebne i wykorzystane przez liczne przedsiębiorstwa należące do grupy, kiedy zachodzi taka potrzeba.
Ponadto zarówno biodiesel, jak i bioetanol są paliwami dla pojazdów.
Z punktu widzenia analizy sąsiadujących rynków nie pozostaje bez znaczenia fakt, że biodiesel jest bezpośrednio wykorzystywany w samochodach ciężarowych, a bioetanol po wymieszaniu z olejem mineralnym używany jest w samochodach osobowych.
Oba produkty rozprowadzane są podobnymi lub nawet tymi samymi kanałami dystrybucji i handlu, a docelowo wykorzystywane przez pojazdy w sektorze usług transportowych.
Dlatego też liczba zatrudnionych i dane finansowe wszystkich przedsiębiorstw muszą być traktowane zbiorczo przy sprawdzaniu statusu MŚP firmy NUW.
Odnośny rok
(63) Zgodnie z zaleceniem Komisji w sprawie MŚP na potrzeby sprawdzenia, czy w przypadku przedsiębiorstwa beneficjenta mamy do czynienia z MŚP, należy wziąć pod uwagę rok, którego dotyczy ostatnie roczne sprawozdanie finansowe.
Przedsiębiorstwo, które przekroczy wartości progowe dotyczące liczby zatrudnionych lub finansowe wartości progowe, traci status MŚP tylko w przypadku, kiedy powtórzy się to w ciągu dwóch kolejnych lat budżetowych.
W przypadku przedsiębiorstwa nowopowstałego, które nie mogło jeszcze przedłożyć sprawozdania finansowego za pełen okres rozrachunkowy, dokonuje się wiarygodnego oszacowania odpowiednich wartości w bieżącym roku budżetowym.
(64) Niezależnie od tego, jakie lata zostaną wzięte pod uwagę (2002, 2003, 2004 i 2005), grupa Sauter zawsze przekraczała wartości progowe obrotów rocznych i rocznej sumy bilansowej.
W latach 2004 i 2005 przekroczone zostały wszystkie wartości progowe łącznie z liczbą zatrudnionych.
Dane finansowe i dane dotyczące zatrudnienia grupy Sauter
(65) Z informacji przedłożonych przez Niemcy na temat przedsiębiorstw będących w posiadaniu rodziny Sauterów poprzez udziały większościowe (oprócz NUW Verwaltung GmbH) za lata 2002, 2003, 2004 i 2005 wynikają następujące dane finansowe i dotyczące zatrudnienia:
_BAR_ 2002 r. _BAR_ 2003 r. _BAR_ 2004 r. _BAR_ 2005 r. _BAR_
Liczba zatrudnionych _BAR_ 122 _BAR_ 164 _BAR_ 332 _BAR_ 412 _BAR_
Obrót roczny w EUR _BAR_ 79819124 _BAR_ 107082928 _BAR_ 296332725 _BAR_ 421855238 _BAR_
Roczna suma bilansowa w EUR _BAR_ 135966984 _BAR_ 327657218 _BAR_ 331071069 _BAR_ 404652910 _BAR_
Dokładniejsze informacje na temat stanu zatrudnienia i danych finansowych poszczególnych przedsiębiorstw zawarte są w Załączniku.
(66) W Załączniku do zalecenia Komisji w sprawie MŚP definiuje się MŚP jako przedsiębiorstwa zatrudniające mniej niż 250 osób, o obrocie rocznym nieprzekraczającym 50 mln EUR albo o rocznej sumie bilansowej nie większej niż 43 mln EUR.
Grupa Sauter przekroczyła wartości progowe dotyczące obrotu rocznego i rocznej sumy bilansowej w latach 2002 i 2003, a w latach 2004 i 2005 wszystkie trzy kryteria.
W związku z tym NUW jako przedsiębiorstwo należące do tej grupy nie może zostać uznane za MŚP i tym samym nie jest uprawnione do premii dla MŚP.
(67) Ze względu na strukturę grupy Sauter, relacje między dyrektorami poszczególnych przedsiębiorstw i powiązania gospodarcze pomiędzy poszczególnymi przedsiębiorstwami grupy, ani cała grupa ani też NUW jako przedsiębiorstwo należące do tej grupy nie borykają się z trudnościami typowymi dla MŚP: wziąwszy pod uwagę obrót i roczną sumę bilansową grupy można stwierdzić, że NUW ma nieograniczony dostęp do rynków finansowych i że może sfinansować zaplanowane inwestycje na podobnych warunkach jak każde duże przedsiębiorstwo.
(68) Przynajmniej NUW, NBE i MBE posiadają wśród swoich klientów duże przedsiębiorstwa branży olejów mineralnych.
Dlatego też przedsiębiorstwa należące do grupy Sauter mogą dokonywać dostaw poza granice rynku regionalnego czy niemieckiego.
Szczególnie dzięki SBE Swiss BioEnergy AG mają one również dostęp do koniecznych technologii.
Ponieważ przedsiębiorstwa należące do grupy prowadzą działalność na różnych etapach cyklu produkcyjnego i sprzedaży, grupa Sauter jest w stanie występować jako zintegrowana grupa – a nie jako typowe MŚP.
Komisja dochodzi do wniosku, że NUW i grupa Sauter nie są MŚP w rozumieniu definicji określonej w zaleceniu w sprawie MŚP, i tym samym nie dotyczą ich typowe trudności wynikające z funkcjonowania jako MŚP.
Dlatego też nie są uprawnieni do otrzymania premii dla MŚP.
7.
WNIOSKI:
(69) Po uwzględnieniu wszystkich przedstawionych faktów Komisja stwierdza, że pomoc państwa w postaci premii dla MŚP, którą Niemcy zamierzają przyznać na rzecz NUW, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ :
Artykuł 1
Pomoc w postaci premii dla MŚP, którą Niemcy zamierzają przyznać na rzecz NUW Nordbrandenburger UmesterungsWerke GmbH & Co.
KG, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem.
Z tego powodu pomoc nie może zostać przyznana.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Federalnej Niemiec.
Decyzja Rady
z dnia 30 listopada 2006 r.
ustanawiająca stanowisko, jakie ma zostać przyjęte w imieniu Wspólnoty w ramach Komitetu ds. Pomocy Żywnościowej w odniesieniu do przedłużenia Konwencji o pomocy żywnościowej z 1999 r.
(2006/906/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 181 w związku z art. 300 ust. 2 akapit drugi,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Konwencja o pomocy żywnościowej z 1999 r. (zwana dalej "konwencją") została zawarta przez Wspólnotę decyzją nr 2000/421/WE [1], a jej obowiązywanie przedłużone decyzjami Komitetu ds. Pomocy Żywnościowej z czerwca 2002 r., czerwca 2003 r. i czerwca 2005 r., tak aby obowiązywała ona do dnia 30 czerwca 2007 r.
(2) Dalsze przedłużenie obowiązywania konwencji o okres jednego roku leży w interesie zarówno Wspólnoty, jak i jej państw członkowskich.
Zgodnie z art. XXV lit. b) konwencji przedłużenie jej obowiązywania jest uzależnione od tego, czy w tym samym okresie będzie obowiązywała Konwencja o handlu zbożem z 1995 r.
W związku z tym Komisja, reprezentująca Wspólnotę w Komitecie ds. Pomocy Żywnościowej, powinna zostać upoważniona na mocy decyzji Rady do głosowania za przedłużeniem takiego obowiązywania,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł
W ramach Komitetu ds. Pomocy Żywnościowej Wspólnota Europejska głosuje za kolejnym przedłużeniem obowiązywania Konwencji o pomocy żywnościowej z 1999 r. na okres jednego roku, pod warunkiem że w tym samym okresie będzie obowiązywała Konwencja o handlu zbożem z 1995 r.
Niniejszym upoważnia się Komisję do wyrażania niniejszego stanowiska w ramach Komitetu ds. Pomocy Żywnościowej.
Decyzja Rady
z dnia 30 listopada 2006 r.
w sprawie mianowania do Komitetu Regionów członka pochodzącego z Hiszpanii
(2006/907/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 263,
uwzględniając wniosek rządu Hiszpanii,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 24 stycznia 2006 r. Rada przyjęła decyzję 2006/116/WE w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2006 r. do dnia 25 stycznia 2010 r. [1].
(2) Stanowisko członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z wygaśnięciem mandatu pana Joana CLOSA i MATHEU (Joan Clos i Matheu),
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Pan Jordi HEREU i BOHER, burmistrz Barcelony, jest mianowany członkiem Komitetu Regionów na miejsce pana Joana CLOSA i MATHEU, na okres pozostający do końca kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2010 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.
Decyzja Rady
z dnia 4 grudnia 2006 r.
w sprawie pierwszej raty trzeciego wkładu Wspólnoty na rzecz Europejskiego Banku Odbudowy i Rozwoju na Fundusz Budowy Powłoki Ochronnej w Czarnobylu
(2006/908/WE, Euratom)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 308,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 203,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólnota, realizując jednoznaczną politykę wspierania wysiłków Ukrainy w zakresie usuwania skutków awarii jądrowej, która miała miejsce dnia 26 kwietnia 1986 r. w Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej, wniosła już w latach 1999–2000 wkład w wysokości 90,5 miliona EUR do Funduszu Budowy Powłoki Ochronnej w Czarnobylu, ustanowionego pod auspicjami Europejskiego Banku Odbudowy i Rozwoju (EBOR), zgodnie z decyzją 98/381/WE, Euratom [2], oraz dalsze 100 milionów EUR w latach 2001–2005, zgodnie z decyzją 2001/824/WE, Euratom [3].
(2) EBOR, będąc zarządcą Funduszu Budowy Powłoki Ochronnej w Czarnobylu, potwierdził na forum zgromadzenia ofiarodawców, że brakuje kwoty około 250 milionów EUR i że ilość środków nieprzydzielonych jest niewystarczająca, aby umożliwić udzielenie zamówienia na budowę nowej bezpiecznej powłoki ochronnej.
Aby uniknąć dalszych opóżnień w realizacji projektu w 2005 r., trzeba było pozyskać nowe środki od ofiarodawców.
(3) Członkowie byłej grupy G7 oraz Wspólnota, którzy wnieśli większość wkładów do Funduszu Budowy Powłoki Ochronnej w Czarnobylu, uzgodnili zasadę wnoszenia dalszych wkładów do funduszu, zgodnie z historycznym podziałem obciążeń obowiązującym ofiarodawców.
(4) Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 99/2000 z dnia 29 grudnia 1999 r. dotyczące świadczenia pomocy dla państw partnerskich w Europie Wschodniej i Azji Środkowej [4] jako działanie priorytetowe wymienia wspieranie odpowiednich inicjatyw międzynarodowych popieranych przez UE, takich jak inicjatywa G7/UE dotycząca zamknięcia elektrowni w Czarnobylu.
(5) W komunikacie Komisji do Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2000 r. Komisja zaproponowała, aby od 2001 r. wsparcie finansowe Wspólnoty na rzecz bezpieczeństwa jądrowego w nowych niepodległych państwach i w krajach Europy Środkowej i Wschodniej zostało ujęte w jednej pozycji w budżecie przeznaczonym na pomoc finansową na rzecz bezpieczeństwa jądrowego w nowych niepodległych państwach.
(6) Zasady udzielania zamówień przez EBOR mają zastosowanie do dotacji udzielanych ze środków Funduszu Budowy Powłoki Ochronnej w Czarnobylu, przy czym zamówienia powinny być ograniczone do towarów wyprodukowanych w krajach ofiarodawców i usług dostarczonych z tych krajów, lub krajów objętych działaniem EBOR.
Zasady te nie są tożsame z zasadami stosowanymi do działań finansowanych bezpośrednio z programu TACIS, których nie można zastosować do wkładu będącego przedmiotem niniejszej decyzji.
(7) Należy jednak zapewnić, aby w ustaleniach w zakresie zamówień podjętych na mocy zasad EBOR odnoszących się do Funduszu Budowy Powłoki Ochronnej w Czarnobylu, nie zachodziła dyskryminacja między poszczególnymi państwami członkowskimi, niezależnie od tego, czy podpisały one z EBOR indywidualne umowy w sprawie wkładu czy nie.
(8) Ustalenia dotyczące zamówień z krajami trzecimi, które nie są krajami partnerskimi programu TACIS, powinny być dozwolone w indywidualnych przypadkach, jeżeli wymaga tego interes projektów dotyczących Planu realizacji powłoki ochronnej w Czarnobylu.
(9) Traktaty nie przewidują, dla przyjęcia niniejszej decyzji, uprawnień innych niż wynikające z art. 308 Traktatu WE oraz art. 203 Traktatu Euratom,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W roku 2006 Wspólnota przekazuje wkład w wysokości 14,4 miliona EUR na rzecz Europejskiego Banku Odbudowy i Rozwoju ("EBOR") na Fundusz Budowy Powłoki Ochronnej w Czarnobylu.
Środki te są zatwierdzane przez władzę budżetową w ramach limitów perspektywy finansowej.
Wkład ten jest finansowany z dostępnych rocznych środków budżetowych.
Artykuł 2
1.
Komisja zarządza wkładem do Funduszu Budowy Powłoki Ochronnej w Czarnobylu zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [5], uwzględniając w szczególności zasady należytego i skutecznego zarządzania.
Komisja przekazuje wszelkie odpowiednie informacje władzy budżetowej i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz udziela wszelkich informacji dodatkowych, których wymagać mogą Trybunał Obrachunkowy lub władza budżetowa w odniesieniu do aspektów funkcjonowania Funduszu Budowy Powłoki Ochronnej w Czarnobylu dotyczących wkładu Wspólnoty.
2.
Komisja zapewnia, aby ustalenia w zakresie zamówień związanych z dotacjami udzielanymi ze środków Funduszu Budowy Powłoki Ochronnej w Czarnobylu nie były dyskryminujące dla żadnego państwa członkowskiego.
Komisja może zatwierdzić w indywidualnych przypadkach ustalenia dotyczące zamówień z krajami trzecimi, które nie są krajami partnerskimi programu TACIS, w interesie projektów dotyczących Planu realizacji powłoki ochronnej w Czarnobylu.
Artykuł 3
Zgodnie z art. II, sekcja 2.02 zasad Funduszu Budowy Powłoki Ochronnej w Czarnobylu, wkład Wspólnoty jest przedmiotem formalnej umowy w sprawie wkładu między Komisją Europejską a EBOR. Artykuł 4
Decyzja Rady
z dnia 4 grudnia 2006 r.
w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Królestwem Norwegii dotyczącego dostosowań preferencji w handlu serem na podstawie art. 19 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/909/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133, w związku z jego z art. 300 ust. 2 zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 19 ust. 1 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym przewiduje, że umawiające się strony badają wszelkie trudności, które mogą powstać w handlu produktami rolnymi oraz dążą do odpowiednich rozwiązań.
(2) Królestwo Norwegii i Wspólnota Europejska przeprowadziły dwustronne konsultacje, na podstawie wspomnianego art. 19 ust. 1, które zakończyły się pomyślnie dnia 7 czerwca 2006 r., pozwalając na uzgodnienie treści porozumienia.
(3) To porozumienie w formie wymiany listów powinno zostać zatwierdzone,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Porozumienie w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Królestwem Norwegii dotyczące dostosowań preferencji w handlu serem na podstawie art. 19 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym.
Tekst porozumienia jest dołączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Porozumienia, aby stało się ono wiążące dla Wspólnoty.
Decyzja Rady
z dnia 4 grudnia 2006 r.
dotycząca zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki odnawiającej program współpracy w zakresie szkolnictwa wyższego oraz kształcenia i szkolenia zawodowego
(2006/910/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 149 i 150 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze i art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzją z dnia 24 października 2005 r. Rada upoważniła Komisję do prowadzenia ze Stanami Zjednoczonymi Ameryki negocjacji dotyczących umowy odnawiającej program współpracy w zakresie szkolnictwa wyższego oraz kształcenia zawodowego.
(2) Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnoty umowę ze Stanami Zjednoczonymi Ameryki zgodnie z wytycznymi negocjacyjnymi zawartymi w załączniku do tej decyzji.
(3) Wspólnota i Stany Zjednoczone Ameryki oczekują, że współpraca ta przyniesie wzajemne korzyści, które ze strony Wspólnoty muszą stanowić uzupełnienie dwustronnych programów między państwami członkowskimi a Stanami Zjednoczonymi Ameryki i stanowić wartość dodaną dla Europy.
(4) Umowa została podpisana w imieniu Wspólnoty w dniu 21 czerwca 2006 r., z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie.
(5) Umowa powinna zostać zatwierdzona,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
1.
Umowa między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki odnawiająca program współpracy w zakresie szkolnictwa wyższego oraz kształcenia i szkolenia zawodowego zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.
2.
Tekst Umowy jest dołączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przedstawicielstwo Wspólnoty Europejskiej we wspólnym komitecie, o którym mowa w art. 6 umowy, składa się z przedstawiciela Komisji wspieranego przez przedstawiciela każdego państwa członkowskiego.
Artykuł 3
Upoważnia się przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby uprawnionej do dokonania notyfikacji przewidzianej w art. 12 ust. 1 umowy.
Decyzja Komisji
z dnia 5 grudnia 2006 r.
zmieniająca dyrektywy Rady 64/432/EWG, 90/539/EWG, 92/35/EWG, 92/119/EWG, 93/53/EWG, 95/70/WE, 2000/75/WE, 2001/89/WE, 2002/60/WE oraz decyzję 2001/618/WE w odniesieniu do krajowych laboratoriów referencyjnych i instytutów państwowych
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 5856)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/911/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 64/432/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną [1], w szczególności jej art. 8, art. 9 ust. 2, art. 10 ust. 2 i art. 16 ust. 1 akapit drugi,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/539/EWG z dnia 15 października 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt, regulujących handel wewnątrzwspólnotowy i przywóz z państw trzecich drobiu i jaj wylęgowych [2], w szczególności jej art. 34,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/35/EWG z dnia 29 kwietnia 1992 r. ustanawiającą zasady kontroli i środki zwalczania afrykańskiego pomoru koni [3], w szczególności jej art. 18,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/119/EWG z dnia 17 grudnia 1992 r. wprowadzającą ogólne wspólnotowe środki zwalczania niektórych chorób zwierząt i szczególne środki odnoszące się do choroby pęcherzykowej świń [4], w szczególności jej art. 24 ust. 2,
uwzględniając dyrektywę Rady 93/53/EWG z dnia 24 czerwca 1993 r. wprowadzającą minimalne środki wspólnotowe zwalczania niektórych chorób ryb [5], w szczególności jej art. 18 akapit drugi,
uwzględniając dyrektywę Rady 95/70/WE z dnia 22 grudnia 1995 r. wprowadzającą minimalne wspólnotowe środki zwalczania niektórych chorób małży [6], w szczególności jej art. 9 akapit drugi;
uwzględniając dyrektywę Rady 2000/75/WE z dnia 20 listopada 2000 r. ustanawiającą przepisy szczególne dotyczące kontroli i zwalczania choroby niebieskiego języka [7], w szczególności jej art. 19 akapit drugi,
uwzględniając dyrektywę Rady 2001/89/WE z dnia 23 października 2001 r. w sprawie wspólnotowych środków zwalczania klasycznego pomoru świń [8], w szczególności jej art. 25 ust. 2,
uwzględniając dyrektywę Rady 2002/60/WE z dnia 27 czerwca 2002 r. ustanawiającą przepisy szczególne w celu zwalczania afrykańskiego pomoru świń oraz zmieniającą dyrektywę 92/119/WE w zakresie choroby cieszyńskiej i afrykańskiego pomoru świń [9], w szczególności jej art. 26 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 64/432/EWG przedstawia wykaz instytutów państwowych i krajowych laboratoriów referencyjnych odpowiedzialnych za oficjalne próby tuberkulinowe lub badanie odczynników oraz wykaz publicznych instytutów odpowiedzialnych za kalibrację standardowego antygenu roboczego stosowanego w laboratoriach względem oficjalnej surowicy standardowej EWG (surowicy El) dostarczonej przez State Veterinary Serum Laboratory w Kopenhadze, w odniesieniu do enzootycznej białaczki bydła.
(2) Dyrektywa 90/539/EWG przewiduje, że państwa członkowskie wyznaczą krajowe laboratoria referencyjne odpowiedzialne za koordynację metod diagnostycznych i za ich wykorzystanie przez zatwierdzone laboratoria.
Wykaz krajowych laboratoriów referencyjnych znajduje się w dyrektywie.
(3) Dyrektywa 92/35/EWG stanowi, że państwa członkowskie wyznaczą krajowe laboratoria referencyjne odpowiedzialne za koordynację metod diagnostycznych i za ich wykorzystanie przez zatwierdzone laboratoria.
Wykaz krajowych laboratoriów referencyjnych znajduje się w dyrektywie.
(4) Dyrektywa 92/119/EWG stanowi, że państwa członkowskie wyznaczą laboratoria krajowe dla każdej z określonych w tej dyrektywie chorób.
Wykaz krajowych laboratoriów dla choroby pęcherzykowej świń jest wymieniony w tej dyrektywie.
(5) Dyrektywa 93/53/EWG stanowi, że państwa członkowskie wyznaczą krajowe laboratoria referencyjne dla każdej z określonych w tej dyrektywie chorób.
Wykaz krajowych laboratoriów referencyjnych zajmujących się chorobami ryb jest zamieszczony w dyrektywie.
(6) Dyrektywa 95/70/WE przewiduje, że państwa członkowskie wyznaczą krajowe laboratoria referencyjne odpowiedzialne za pobieranie próbek i prowadzanie badań.
Wykaz krajowych laboratoriów referencyjnych w zakresie chorób małży dwuskorupowych znajduje się w tej dyrektywie.
(7) Dyrektywa 2000/75/WE stanowi, że państwa członkowskie wyznaczą laboratoria krajowe odpowiedzialne za pobieranie próbek i prowadzenie badań.
Wykaz laboratoriów krajowych znajduje się w dyrektywie.
(8) Dyrektywa 2001/89/WE stanowi, że państwa członkowskie zapewniają, że laboratorium krajowe będzie odpowiedzialne za koordynację norm i metod diagnozowania.
Wykaz laboratoriów krajowych znajduje się w dyrektywie.
(9) Dyrektywa 2002/60/WE stanowi, że państwa członkowskie zapewniają, że laboratorium krajowe będzie odpowiedzialne za koordynację norm i metod diagnozowania.
Wykaz laboratoriów krajowych znajduje się w dyrektywie.
(10) Decyzja Komisji nr 2001/618/WE z dnia 23 lipca 2001 r. w sprawie dodatkowych gwarancji w wewnątrzwspólnotowym handlu trzodą chlewną odnoszących się do choroby Aujeszkyego, kryteriów przekazywania informacji o tej chorobie oraz uchylająca decyzje 93/24/EWG i 93/244/EWG [10] ustanawia wykaz instytutów odpowiedzialnych za sprawdzanie jakości metody ELISA w każdym państwie członkowskim, w szczególności za produkcję i standardyzację krajowych surowic referencyjnych zgodnie ze wspólnotowymi surowicami referencyjnymi.
Wykaz zamieszczono w tej decyzji.
(11) Właściwe organy prawie wszystkich państw członkowskich złożyły wnioski aktualizujące informacje dotyczące krajowych laboratoriów referencyjnych wymienionych w szeregu dyrektyw i tej decyzji.
Ponadto, właściwe jest sporządzenie wykazu krajowych laboratoriów referencyjnych oraz instytutów państwowych, o których mowa w tych przepisach zgodnie z porządkiem alfabetycznym według kodu ISO dla każdego państwa członkowskiego.
(12) Leży to w interesie przejrzystości i spójności prawodawstwa wspólnotowego, należy zatem zastąpić takie wykazy w odpowiednich dyrektywach i w tej decyzji.
(13) Dyrektywy 64/432/EWG, 90/539/EWG, 92/35/EWG, 92/119/EWG, 93/53/EWG, 95/70/WE, 2000/75/WE, 2001/89/WE, 2002/60/WE oraz decyzja 2001/618/WE powinny zostać odpowienio zmienione.
(14) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Dyrektywy 64/432/EWG, 90/539/EWG, 92/35/EWG, 92/119/EWG, 93/53/EWG, 95/70/WE, 2000/75/WE, 2001/89/WE, 2002/60/WE oraz decyzja 2001/618/WE zostają zmienione zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 8 grudnia 2006 r.
zmieniająca decyzje 2005/723/WE i 2005/873/WE w odniesieniu do ponownego rozdzielenia wkładu finansowego Wspólnoty przeznaczonego na programy zwalczania i monitorowania chorób zwierząt i kontrole mające na celu zapobieganie chorobom odzwierzęcym realizowane w 2006 r. przez niektóre z państw członkowskich
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 5937)
(2006/912/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [1], w szczególności jej art. 24 ust. 5 i 6 oraz art. 29 i 32,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja 90/424/EWG przewiduje możliwość finansowego udziału Wspólnoty w realizowanych przez państwa członkowskie programach, których celem jest zwalczanie i monitorowanie chorób zwierząt oraz przeprowadzanie kontroli mających na celu zapobieganie chorobom odzwierzęcym.
(2) Decyzja Komisji 2005/723/WE z dnia 14 października 2005 r. w sprawie programów zwalczania i monitorowania chorób zwierząt, niektórych TSE oraz programów kontroli mających na celu zapobieganie chorobom odzwierzęcym kwalifikujących się do udziału finansowego Wspólnoty w 2006 r. [2] ustala proponowaną stawkę i maksymalną kwotę wkładu finansowego Wspólnoty w odniesieniu do każdego z programów przedstawionych przez państwa członkowskie.
(3) Decyzja Komisji 2005/873/WE z dnia 30 listopada 2005 r. zatwierdzająca programy zwalczania i monitorowania chorób zwierząt, niektórych pasażowalnych encefalopatii gąbczastych (TSE) oraz zapobiegania chorobom odzwierzęcym przedstawione przez państwa członkowskie na rok 2006 [3] ustala maksymalną wysokość wkładu finansowego Wspólnoty w odniesieniu do każdego programu przedstawionego przez państwa członkowskie.
(4) Komisja zbadała nadesłane przez państwa członkowskie sprawozdania dotyczące wydatków na realizację tych programów.
Analiza tych sprawozdań wskazuje, że niektóre państwa członkowskie nie wykorzystają w całości przyznanych im na rok 2006 środków, podczas gdy inne przekroczą wysokość przyznanych im środków.
(5) Należy zatem odpowiednio dostosować wkład finansowy Wspólnoty do niektórych z tych programów.
Właściwym jest ponowne rozdzielenie funduszy poprzez przeniesienie środków z programów realizowanych przez państwa członkowskie, które nie wykorzystują w pełni przyznanych im kwot, na rzecz tych, które kwoty te przekraczają.
Rozdzielenie to powinno opierać się na najświeższych informacjach dotyczących wydatków rzeczywiście poniesionych przez zainteresowane państwa członkowskie.
(6) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzje 2005/723/WE i 2005/873/WE.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W załącznikach I–V do decyzji 2005/723/WE wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
W decyzji 2005/873/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 ust. 2 lit. d) kwota "105000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "0 EUR";
2) w art. 1 ust. 2 lit. f) kwota "600000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "0 EUR";
3) w art. 3 ust. 2 lit. a) kwota "65000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "135000 EUR";
4) w art. 3 ust. 2 lit. b) kwota "5000000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "7000000 EUR";
5) w art. 3 ust. 2 lit. e) kwota "240000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "370000 EUR";
6) w art. 4 ust. 2 lit. c) kwota "50000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "90000 EUR";
7) w art. 4 ust. 2 lit. e) kwota "100000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "400000 EUR";
8) w art. 5 ust. 2 lit. f) kwota "1000000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "1130000 EUR";
9) w art. 6 ust. 2 lit. a) kwota "2200000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "4200000 EUR";
10) w art. 7 ust. 1 lit. a) kwota "650000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "550000 EUR";
11) w art. 7 ust. 1 lit. c) kwota "900000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "300000 EUR";
12) w art. 7 ust. 1 lit. k) kwota "488000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "38000 EUR";
13) w art. 8 ust. 2 lit. b) kwota "600000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "1200000 EUR";
14) w art. 9 ust. 2 lit. a) kwota "160000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "260000 EUR";
15) w art. 11 ust. 2 lit. h) kwota "25760000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "26065000 EUR";
16) w art. 11 ust. 2 lit. q) kwota "5515000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "5550000 EUR";
17) w art. 11 ust. 2 lit. t) kwota "2205000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "2665000 EUR";
18) w art. 12 ust. 2 lit. h) kwota "300000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "100000 EUR";
19) w art. 12 ust. 2 lit. p) kwota "685000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "335000 EUR";
20) w art. 13 ust. 2 lit. g) kwota "12790000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "4790000 EUR";
21) w art. 13 ust. 2 lit. k) kwota "5215000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "2815000 EUR";
22) w art. 13 ust. 2 lit. p) kwota "685000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "500000 EUR";
23) w art. 13 ust. 2 lit. r) kwota "865000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "75000 EUR".
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 13 listopada 2006 r.
dotycząca zawarcia Porozumienia między Wspólnotą Europejską a Królestwem Norwegii w sprawie zmiany kwoty wkładu finansowego Norwegii przewidzianej w Porozumieniu między Wspólnotą Europejską a Królestwem Norwegii w sprawie udziału Norwegii w pracach Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii (ECMNiN)
(2006/914/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 152 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze oraz art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 302/93 z dnia 8 lutego 1993 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii [2] przewiduje w art. 13, że centrum ma być otwarte na udział państw trzecich, które podzielają zainteresowanie Wspólnoty i jej państw członkowskich celami i pracą centrum.
(2) Porozumienie między Wspólnotą Europejską a Królestwem Norwegii w sprawie udziału Norwegii w pracach Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii [3] zostało podpisane w dniu 19 października 2000 r. i weszło w życie w dniu 1 stycznia 2001 r.
Artykuł 5 tego Porozumienia określa wkład finansowy Norwegii w prace Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii (ECMNiN).
(3) W następstwie rozszerzenia Unii Europejskiej Norwegia wystąpiła z wnioskiem o zmianę wnoszonego przez nią wkładu finansowego w prace ECMNiN.
(4) Komisja w imieniu Wspólnoty wynegocjowała Porozumienie z Norwegią w sprawie zmiany kwoty wkładu finansowego Norwegii przewidzianej w Porozumieniu między Wspólnotą Europejską a Królestwem Norwegii w sprawie udziału Norwegii w pracach Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii.
(5) Porozumienie, parafowane w dniu 11 listopada 2005 r., powinno zostać zatwierdzone,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Porozumienie między Wspólnotą Europejską a Królestwem Norwegii w sprawie zmiany kwoty wkładu finansowego Norwegii przewidzianej w Porozumieniu między Wspólnotą Europejską a Królestwem Norwegii w sprawie udziału Norwegii w pracach Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii (ECMNiN) zostaje niniejszym zatwierdzone w imieniu Wspólnoty. Tekst porozumienia jest dołączony do niniejszej decyzji. Artykuł 2
Decyzja Komisji
z dnia 11 grudnia 2006 r.
przedłużająca okres obowiązywania decyzji 2002/887/WE w odniesieniu do naturalnie lub sztucznie skarlonych roślin Chamaecyparis Spach, Juniperus L. oraz Pinus L., pochodzących z Japonii
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 5997)
(2006/915/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie [1], w szczególności jej art. 15 ust. 1,
uwzględniając wniosek przedłożony przez Zjednoczone Królestwo,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2002/887/WE z dnia 8 listopada 2002 r. upoważniająca do stosowania odstępstw od niektórych przepisów dyrektywy Rady 2000/29/WE w odniesieniu do naturalnie lub sztucznie skarlonych roślin Chamaecyparis Spach, Juniperus L. oraz Pinus L., pochodzących z Japonii [2] upoważnia państwa członkowskie do wprowadzenia odstępstw od niektórych przepisów dyrektywy Rady 2000/29/WE w odniesieniu do roślin Chamaecyparis Spach, Juniperus L. oraz Pinus L., pochodzących z Japonii, w ograniczonym okresie i z zastrzeżeniem określonych warunków.
(2) Ponieważ okoliczności uzasadniające upoważnienie do stosowania odstępstw nadal istnieją i nie ma nowych informacji dających podstawy do weryfikacji określonych warunków, okres obowiązywania upoważnienia powinien zostać przedłużony.
(3) Należy zatem odpowiednio przedłużyć okres obowiązywania decyzji 2002/887/WE.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2002/887/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 2 akapit pierwszy i drugi, wyrażenia "dniem 1 sierpnia 2005 r. i dniem 1 sierpnia 2006 r." zastępuje się wyrażeniami "dniem 1 sierpnia 2007 r. i dniem 1 sierpnia 2008 r.";
2) Tabelę w art. 4 zastępuje się poniższą tabelą:
"Rośliny _BAR_ Okres _BAR_
Chamaecyparis: _BAR_ od 1.1.2007 r. do 31.12.2008 r. _BAR_
Juniperus: _BAR_ od 1.11.2006 r. do 31.3.2007 r. oraz od 1.11.2007 r. do 31.3.2008 r. _BAR_
Pinus: _BAR_ od 1.1.2007 r. do 31.12.2008 r.". _BAR_
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 11 grudnia 2006 r.
przewidująca odstępstwo od niektórych przepisów dyrektywy Rady 2000/29/WE w odniesieniu do roślin Vitis L., innych niż owoce, pochodzących z Chorwacji lub z Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 6365)
(2006/916/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie [1], w szczególności jej art. 15 ust. 1,
uwzględniając wniosek złożony przez Słowenię,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z dyrektywą 2000/29/WE rośliny Vitis L., inne niż owoce, pochodzące z krajów trzecich zasadniczo nie powinny być wprowadzane do Wspólnoty.
(2) Słowenia wystąpiła z wnioskiem o odstępstwo umożliwiające przywóz z Chorwacji lub z Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii roślin Vitis L., innych niż owoce, na ograniczony okres w celu umożliwienia wyspecjalizowanym szkółkom rozmnażania tych roślin we Wspólnocie przed ponownym wywozem ich do Chorwacji lub Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii.
(3) Komisja uważa, że ryzyko rozprzestrzeniania się organizmów szkodliwych nie istnieje dla roślin lub produktów roślinnych pod warunkiem, że rośliny Vitis L., inne niż owoce, pochodzące z Chorwacji lub z Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii podlegają szczególnym warunkom ustanowionym w niniejszej decyzji.
(4) Należy zatem upoważnić państwa członkowskie na ograniczony okres zezwalania na wprowadzenie na ich terytorium takich roślin podlegających szczególnym warunkom.
(5) Upoważnienie to powinno przestać obowiązywać w przypadku stwierdzenia, że szczególne warunki ustanowione w niniejszej decyzji nie są wystarczające do zapobieżenia wprowadzeniu organizmów szkodliwych do Wspólnoty lub nie są spełnione.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W drodze odstępstwa od art. 4 ust. 1 dyrektywy 2000/29/WE zgodnie z pkt 15 Część A załącznika III do tej dyrektywy, państwa członkowskie są upoważnione do zezwalania na wprowadzanie na ich terytorium roślin Vitis L., innych niż owoce, przeznaczonych do szczepienia na terytorium Wspólnoty i pochodzących z Chorwacji lub z Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii (zwanych dalej "roślinami").
W celu zakwalifikowania do odstępstwa rośliny podlegają, poza wymogami ustalonymi w załącznikach I i II do dyrektywy 2000/29/WE, warunkom ustanowionym w załączniku do niniejszej decyzji oraz są wprowadzone do Wspólnoty pomiędzy dniem 1 stycznia a dniem 31 marca 2007 r.
Artykuł 2
Państwa członkowskie korzystające z odstępstwa przewidzianego w art. 1 przekazują Komisji i pozostałym państwom członkowskim najpóźniej do dnia 15 listopada 2007 r.:
a) informacje dotyczące ilości roślin przywożonych na mocy niniejszej decyzji; oraz
b) szczegółowe sprawozdanie techniczne z urzędowych kontroli określonych w pkt 6 załącznika.
Każde państwo członkowskie, w którym rośliny są szczepione po wprowadzeniu na jego terytorium, przedstawia również Komisji i pozostałym państwom członkowskim szczegółowe sprawozdanie techniczne z urzędowych kontroli i badań określonych w pkt 8 lit. b) załącznika, najpóźniej do dnia 15 listopada 2007 r.
Artykuł 3
Państwa członkowskie niezwłocznie powiadamiają Komisję i pozostałe państwa członkowskie o wszelkich przesyłkach wprowadzanych na ich terytorium zgodnie z niniejszą decyzją, które następnie okazały się nie spełniać wymogów niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 11 grudnia 2006 r.
ustanawiająca wkład finansowy Wspólnoty w wydatki poniesione w ramach środków nadzwyczajnych zwalczania choroby niebieskiego języka we Francji w latach 2004–2005
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 6382)
(Jedynie tekst w języku francuskim jest autentyczny)
(2006/917/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [1], w szczególności jej art. 3 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W latach 2004–2005 we Francji pojawiły się ogniska choroby niebieskiego języka.
Pojawienie się tej choroby stanowiło poważne zagrożenie dla żywego inwentarza Wspólnoty.
(2) W celu zapobieżenia rozprzestrzenianiu się tej choroby i możliwie jak najszybszego jej zwalczenia, Wspólnota powinna wnieść wkład finansowy w wydatki kwalifikowane poniesione przez państwo członkowskie w ramach środków nadzwyczajnych zwalczania choroby, zgodnie z decyzją 90/424/EWG.
(3) Decyzja Komisji 2005/659/WE z dnia 15 września 2005 r. w sprawie wkładu Wspólnoty w finansowanie szczepień przeciw chorobie niebieskiego języka we Francji w latach 2004 i 2005 [2] przyznała wkład finansowy Wspólnoty na rzecz Francji na poczet wydatków poniesionych w ramach środków nadzwyczajnych zwalczania choroby niebieskiego języka wprowadzonych w latach 2004–2005 r.
(4) Zgodnie z wymienioną decyzją przyznano pierwszą ratę w wysokości 150000 EUR.
(5) Zgodnie z tą decyzją saldo wspólnotowego wkładu finansowego ma zostać wypłacone na podstawie wniosku złożonego przez Francję w dniu 6 grudnia 2005 r. oraz załączonych dokumentów zawierających wyliczenia wymienione we wniosku.
(6) W związku z powyższym należy obecnie ustalić całkowitą kwotę wkładu finansowego Wspólnoty w wydatki poniesione w związku ze zwalczaniem choroby niebieskiego języka we Francji w latach 2004–2005 r.
(7) Wyniki kontroli przeprowadzonych przez Komisję zgodnie ze wspólnotowymi przepisami weterynaryjnymi oraz warunkami przyznawania wspólnotowego wkładu finansowego wskazują, że nie można uznać całej zgłoszonej we wniosku kwoty wydatków za kwalifikowalną.
(8) Uwagi Komisji, sposób obliczenia kosztów kwalifikowalnych oraz końcowe wnioski zostały przekazane Francji pismem z dnia 20 września 2006 r.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Całkowity wkład finansowy Wspólnoty w wydatki związane ze zwalczaniem choroby niebieskiego języka we Francji w latach 2004 i 2005 zgodnie z decyzją 2005/659/WE ustala się na 250175 EUR.
Ponieważ zgodnie z decyzją 2005/659/WE wypłacono już pierwszą ratę w wysokości 150000 EUR, należy wypłacić Francji pozostałą kwotę w wysokości 100175 EUR.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Francuskiej.
Decyzja Rady
z dnia 11 grudnia 2006 r.
w sprawie mianowania Specjalnego Koordynatora Paktu Stabilizacji dla Europy Południowo-Wschodniej
(2006/921/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1080/2000 z dnia 22 maja 2000 r. w sprawie wsparcia Misji Tymczasowej ONZ w Kosowie (UNMIK) oraz Biura Wysokiego Przedstawiciela w Bośni i Hercegowinie (OHR) i Paktu stabilizacji dla południowo-wschodniej Europy (PS) [1], w szczególności jego art. 1a,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 10 czerwca 1999 r. ministrowie spraw zagranicznych państw członkowskich Unii Europejskiej i Komisja Wspólnot Europejskich, wraz z innymi uczestnikami Paktu stabilizacji dla południowo-wschodniej Europy, uzgodnili ustanowienie Paktu stabilizacji dla południowo-wschodniej Europy, zwanego dalej "Paktem stabilizacji".
(2) Zgodnie z art. 1a rozporządzenia (WE) nr 1080/2000 corocznie mianuje się Specjalnego Koordynatora Paktu Stabilizacji.
(3) Wraz z mianowaniem należy określić mandat Specjalnego Koordynatora.
Z dotychczasowych doświadczeń wynika, że mandat ustanowiony na mocy decyzji Rady 2005/912/WE z dnia 12 grudnia 2005 r. w sprawie mianowania Specjalnego Koordynatora Paktu Stabilizacji dla Europy Południowo-Wschodniej [2] na rok 2006 jest właściwy.
Zgodnie z konkluzjami regionalnego okrągłego stołu Europy Południowo-Wschodniej, w trakcie obrad którego w dniu 30 maja 2006 r. w Belgradzie zatwierdzony został plan przejścia do zaangażowania na poziomie regionalnym, i zgodnie z konkluzjami Rady z dnia 12 czerwca 2006 r. mandat ten powinien obejmować w szczególności zadania związane z wymogami dotyczącymi wspomnianego przejścia.
(4) Wskazane jest wyraźne wyznaczenie zakresu kompetencji, jak również ustanowienie wytycznych dotyczących koordynacji i składania sprawozdań,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Dr Erhard BUSEK zostaje niniejszym mianowany na Specjalnego Koordynatora Paktu Stabilizacji dla Europy Południowo-Wschodniej ("Pakt stabilizacji").
Artykuł 2
Specjalny Koordynator pełni funkcje przewidziane w pkt 13 Paktu stabilizacji z dnia 10 czerwca 1999 r.
Artykuł 3
Aby zrealizować cele, o których mowa w art. 2, mandat Specjalnego Koordynatora obejmuje następujące zadania:
a) wspieranie osiągania celów Paktu stabilizacji w obrębie poszczególnych krajów oraz między nimi, jak i tam, gdzie Pakt stabilizacji stanowi rzeczywistą wartość dodaną;
b) przewodniczenie obradom regionalnego okrągłego stołu Europy Południowo-Wschodniej;
c) utrzymywanie ścisłych kontaktów ze wszystkimi uczestnikami Paktu stabilizacji oraz wspomagającymi go państwami, organizacjami i instytucjami oraz odpowiednimi inicjatywami i organizacjami regionalnymi w celu wspierania współpracy regionalnej oraz wzmocnienia zaangażowania na poziomie regionalnym;
d) ścisła współpraca ze wszystkimi instytucjami Unii Europejskiej i państwami członkowskimi w celu promowania roli Unii Europejskiej w Pakcie stabilizacji zgodnie z pkt 18, 19 i 20 Paktu stabilizacji oraz zapewnienie komplementarności pomiędzy działaniem Paktu stabilizacji a procesem stabilizacji i stowarzyszenia;
e) w stosownych przypadkach spotkania o charakterze okresowym i zbiorczym z przewodniczącymi grup roboczych w celu zapewnienia ogólnej strategicznej koordynacji oraz pełnienie roli sekretariatu regionalnego okrągłego stołu Europy Południowo-Wschodniej i jego instrumentów;
f) ustalenie na podstawie wcześniej uzgodnionego w toku konsultacji z uczestnikami Paktu stabilizacji wykazu działań priorytetowych dla Paktu stabilizacji, jakie mają zostać zrealizowane w ciągu 2007 r., oraz dostosowanie metod pracy i struktur Paktu stabilizacji do celu, jakim jest przejście do zaangażowania na poziomie regionalnym, tak aby zapewnić spójność i efektywne wykorzystanie zasobów;
g) ułatwianie przejścia do zaangażowania na poziomie regionalnym zgodnie z konkluzjami okrągłego stołu Europy Południowo-Wschodniej z dnia 30 maja 2006 r. i w tym celu ścisłe współdziałanie w ramach procesu współpracy w Europie Południowo-Wschodniej oraz z jego Sekretarzem Generalnym po jego mianowaniu.
Szczególna uwaga jest poświęcana ustanowieniu regionalnej Rady Współpracy oraz regionalnego sekretariatu współpracy, jak również optymalizacji różnych zespołów zadaniowych i inicjatyw w ramach Paktu stabilizacji.
Artykuł 4
Specjalny Koordynator zawiera porozumienie finansowe z Komisją.
Artykuł 5
Działania Specjalnego Koordynatora są skoordynowane z działaniami Sekretarza Generalnego Rady/Wysokiego Przedstawiciela ds. WPZiB, Prezydencji Rady oraz Komisji, szczególnie w ramach nieformalnego komitetu konsultacyjnego.
Na miejscu utrzymuje on ścisłe kontakty z Prezydencją Rady, Komisją, szefami misji państw członkowskich, specjalnymi przedstawicielami Unii Europejskiej, jak również Biurem Wysokiego Przedstawiciela w Bośni i Hercegowinie oraz z administracją cywilną Narodów Zjednoczonych w Kosowie. Artykuł 6
Decyzja komisji
z dnia 12 grudnia 2006 r.
dotycząca zmiany współczynników korygujących stosowanych od dnia 1 lutego 2006 r., 1 marca 2006 r., 1 kwietnia 2006 r., 1 maja 2006 r. i 1 czerwca 2006 r. do wynagrodzeń urzędników, pracowników zatrudnionych na czas określony i pracowników kontraktowych Wspólnot Europejskich pracujących w krajach trzecich
(2006/922/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich i warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot, określone rozporządzeniem (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 [1], zmienione ostatnio rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 2104/2005 [2], w szczególności art. 13 akapit drugi jego załącznika X,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W rozporządzeniu Rady (WE, Euratom) nr 351/2006 [3] ustalono zgodnie z art. 13 akapit pierwszy załącznika X do regulaminu współczynniki korygujące, którym podlegają od dnia 1 lipca 2005 r. wynagrodzenia urzędników, pracowników zatrudnionych na czas określony i pracowników kontraktowych Wspólnot Europejskich pracujących w krajach trzecich, wypłacane w walucie krajów zatrudnienia.
(2) Zgodnie z art. 13 akapit drugi załącznika X do regulaminu pracowniczego należy zmienić niektóre współczynniki korygujące stosowane od dnia 1 lutego 2006 r., 1 marca 2006 r., 1 kwietnia 2006 r., 1 maja 2006 r. i 1 czerwca 2006 r., ponieważ dane statystyczne, jakimi dysponuje Komisja, wykazują, że różnice w kosztach utrzymania, mierzone według współczynnika korygującego i właściwego kursu wymiany walut, wynoszą w niektórych krajach trzecich ponad 5 % od momentu ich ostatniego ustalenia lub zmiany,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł
Niniejszym zmienia się w sposób określony w załączniku współczynniki korygujące, stosowane od dnia 1 lutego 2006 r., 1 marca 2006 r., 1 kwietnia 2006 r., 1 maja 2006 r. i 1 czerwca 2006 r., którym podlegają wynagrodzenia urzędników, pracowników zatrudnionych na czas określony i pracowników kontraktowych Wspólnot Europejskich pracujących w krajach trzecich, wypłacane w walucie krajów zatrudnienia.
Kursy walutowe wykorzystane do wyliczenia tych wynagrodzeń są ustalane zgodnie z zasadami wykonania rozporządzenia finansowego i odpowiadają dacie określonej w akapicie pierwszym.
Decyzja Komisji
z dnia 13 grudnia 2006 r.
w sprawie wkładu finansowego Wspólnoty na lata 2006–2007 na pokrycie wydatków poniesionych przez Portugalię w celu zwalczania Bursaphelenchus xylophilus (Steiner et Buhrer) Nickle et al. (węgorka sosnowca)
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 6433)
(Jedynie tekst w języku portugalskim jest autentyczny)
(2006/923/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie [1], w szczególności jej art. 23 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z dyrektywą 2000/29/WE wkład finansowy Wspólnoty może być przyznany państwom członkowskim na pokrycie wydatków związanych bezpośrednio z koniecznymi środkami, które zostały podjęte lub są planowane do celów zwalczania szkodliwych organizmów wprowadzanych z państw trzecich lub z innych obszarów do Wspólnoty, w celu ich zlikwidowania lub, jeśli to niemożliwe, ich powstrzymania.
(2) Decyzjami Komisji nr 2001/811/WE [2], 2002/889/WE [3], 2003/787/WE [4] oraz 2004/772/WE [5] wkład finansowy Wspólnoty został już przyznany Portugalii na działania mające na celu zwalczenie Bursaphelenchus xylophilus (Steiner et Buhrer) Nickle et al. (węgorka sosnowca), zwanego dalej "węgorkiem sosnowcem", na lata 1999–2003, czyli na najdłuższy możliwy okres.
Począwszy od 2003 r., Portugalia realizowała "średniookresowy plan zwalczania" mający na celu kontrolę rozprzestrzeniania się węgorka sosnowca i jego zwalczenie.
(3) Jednakże art. 23 ust. 6 dyrektywy 2000/29/WE ustanawia możliwość podjęcia dalszych działań, jeśli to konieczne, w celu zwalczenia węgorka sosnowca.
(4) W kwietniu 2006 r. Portugalia przedstawiła Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin (zwanemu dalej "Komitetem") przegląd wyników badań i kampanii zwalczania węgorka sosnowca przeprowadzonej od dnia 1 listopada 2005 r. do dnia 1 kwietnia 2006 r. w wyznaczonym obszarze w Portugalii.
Uzyskane wyniki wykazały, iż mimo podjęcia środków w poprzednich latach obszar występowania węgorka sosnowca znacznie się powiększył.
(5) Komisja wraz z Komitetem ustaliły, że Portugalia ma wprowadzić zmiany w średniookresowym planie zwalczania, a także, że należy podjąć pilne działania, w tym zintensyfikować kampanię badawczą i ponownie określić obszar wyznaczony.
(6) W maju 2006 r. Portugalia przedstawiła Komitetowi plan działań wraz ze środkami przewidzianymi dla przeciwdziałania dalszemu rozprzestrzenianiu się węgorka sosnowca [6].
Środki te obejmowały ponowne określenie obszaru wyznaczonego, wycięcie wszystkich porażonych drzew z tego obszaru, dalsze monitorowanie i utworzenie obszaru buforowego wolnego od drzew będących wektorem węgorka sosnowca, tj. stworzenie pasa ochronnego, który ma zatrzymać rozprzestrzenianie się węgorka sosnowca do innych państw członkowskich, a także ochronić je przed poważnymi stratami w lasach sosnowych i możliwymi ograniczeniami w handlu z krajami trzecimi.
Określa on w szczególności części terytorium, na których będą znajdować się "pasy ochronne".
Wersja ostateczna tego planu działań została przyjęta przez Komisję w lipcu 2006 r.
(7) W lipcu 2006 r. Portugalia wprowadziła program dalszych działań zwalczania węgorka sosnowca i dokonała oszacowań budżetowych związanych z tym programem w celu otrzymania wkładu finansowego Wspólnoty.
Różne części terytorium Portugalii, na których będą prowadzone działania, wyznaczające obszar geograficzny będący beneficjentem udziału finansowego Wspólnoty, określone są w wyżej wymienionym planie.
(8) Program przedstawiony przez Portugalię umożliwił Komisji dokładną i wszechstronną analizę sytuacji i wyciągnięcie wniosku, że warunki przyznania wkładu finansowego Wspólnoty ustanowione w art. 23 ust. 6 dyrektywy zostały spełnione.
Należy przyznać wkład finansowy Wspólnoty na wydatki w ramach tego programu, który zwiększa ochronę fitosanitarną pozostałego obszaru Wspólnoty przed dalszym rozprzestrzenianiem się węgorka sosnowca poza obszar wyznaczony.
Dlatego też wkład ten powinien zostać przyznany na prowadzenie wszelkich działań bezpośrednio związanych z utworzeniem pasa ochronnego wolnego od drzew będących wektorem węgorka sosnowca.
(9) Wkład finansowy Wspólnoty może stanowić co do zasady do 50 % wydatków kwalifikowalnych.
Jednakże jeśli przewiduje się dalsze takie działania w celu ochrony obszarów Wspólnoty znajdujących się poza zainteresowanym państwem członkowskim, wkład ten może być większy.
Uwzględniając olbrzymie znaczenie węgorka sosnowca dla roślin i drzew iglastych, szybkość, z jaką się rozprzestrzenia, i bliskie położenie innego państwa członkowskiego do strefy porażenia oraz możliwy wpływ na leśnictwo europejskie i międzynarodowy handel drewnem, warunek ten jest spełniony w odniesieniu do środków przeznaczonych na utworzenie pasa ochronnego określonego w portugalskim planie działań.
Zatem właściwe jest przyznanie wkładu finansowego Wspólnoty w wysokości 75 %.
(10) Zgodnie z art. 3 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [7] środki ochrony roślin mają być finansowane z Europejskiego Funduszu Gwarancji Rolnej. Dla celu kontroli finansowej tych środków zastosowanie mają art. 9, 36 i 37 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005.
(11) Działania związane z utworzeniem pasa ochronnego, wolnego od drzew będących wektorem węgorka sosnowca, powinny być zgodne z mającym zastosowanie prawodawstwem unijnym dotyczącym środowiska naturalnego.
(12) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zasada
Niniejszym zatwierdza się przyznanie wkładu finansowego Wspólnoty na lata 2006–2007 na wydatki poniesione przez Portugalię w związku z dalszymi działaniami określonymi w art. 23 ust. 6 dyrektywy 2000/29/WE, podjętymi w celu zwalczania Bursaphelenchus xylophilus (Steiner et Buhrer) Nickle et al. (węgorka sosnowca) i podjętymi w ramach planu działań przedstawionego przez Portugalię, jak określono w załączniku I do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Wysokość wkładu finansowego wspólnoty i działania kwalifikowalne
Całkowity maksymalny wkład finansowy Wspólnoty, o którym mowa w art. 1, wynosi 8417848,95 EUR.
Wydatki kwalifikowalne oraz maksymalny wkład finansowy Wspólnoty określa się w załączniku I.
Artykuł 3
Zaliczka
Zaliczkę w wysokości 2000000 EUR wypłaca się w ciągu 30 dni od dnia przyjęcia niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Wypłata pozostałej kwoty wkładu finansowego Wspólnoty
Pozostałą kwotę wkładu finansowego Wspólnoty, jak określono w załączniku I, wypłaca się pod następującymi warunkami:
a) ze sprawozdań z postępu technicznego, które Portugalia ma przedstawić Komisji w dniach 15 stycznia i 15 kwietnia 2007 r., a także z wizyt kontrolnych przeprowadzonych przez Biuro ds. Żywności i Weterynarii Komisji wynika, że środki określone w załączniku I zostały zastosowane przez Portugalię najpóźniej w dniu 31 marca 2007 r. w sposób stosowny dla realizacji celów, o których mowa w art. 1; oraz że
b) Portugalia przedłożyła Komisji oficjalny wniosek o płatność nie później niż w dniu 31 sierpnia 2007 r. wraz ze sprawozdaniem finansowym i końcowym sprawozdaniem technicznym, jak określono w art. 5.
Artykuł 5
Dokumenty uzupełniające
Dowody zastosowania odpowiednich środków i poniesionych kosztów Portugalia składa w formie:
a) końcowego sprawozdania technicznego wskazującego na podjęcie wszystkich działań określonych w załączniku I wraz z terminami ich ukończenia;
b) sprawozdania finansowego w formacie określonym w załączniku II, przedstawiającego wydatki odnoszące się do różnych środków, dla których wnioskowano o wkład finansowy Wspólnoty, wraz z odpowiednimi dokumentami, takimi jak faktury lub rachunki.
Artykuł 6
Brak nadmiernego odszkodowania
Wydatki poniesione przez Portugalię na środki określone w załączniku I nie spowodują wypłaty nadmiernego odszkodowania dla właścicieli drzew.
Odszkodowanie oparte jest na wartości drewna, jaką właściciel mógłby uzyskać tuż przed rozpoczęciem działań w pasie ochronnym.
Artykuł 7
Zmniejszenie wkładu finansowego Wspólnoty
1.
Jeśli istnieją dowody na to, że nie zakończono odpowiednio wykonania środków określonych w załączniku I najpóźniej do dnia 31 marca 2007 r., wysokość wkładu finansowego Wspólnoty w odniesieniu do części wydatków kwalifikowalnych, których dotyczy opóźnione wykonanie, zostaje obniżona do poziomu określonego w poniższej tabeli.
Liczba dni opóźnienia, począwszy od dnia 1 kwietnia 2007 r. _BAR_ Wysokość wkładu finansowego Wspólnoty _BAR_
1–15 _BAR_ 60 % _BAR_
16–30 _BAR_ 50 % _BAR_
31–60 _BAR_ 25 % _BAR_
61 lub więcej _BAR_ 0 % _BAR_
2.
Bez uszczerbku dla ust. 1, niedostarczenie wniosku o płatność i towarzyszących mu sprawozdań, określonych w art. 4 lit. b), do dnia 31 sierpnia 2007 r. skutkuje zmniejszeniem wkładu finansowego Wspólnoty o 25 % za każdy miesiąc kalendarzowy opóźnienia.
Artykuł 8
Zgodność z innymi politykami Wspólnoty
Portugalia dopilnowuje, aby dalsze działania określone w art. 1 prowadzone były zgodnie z obowiązującym prawodawstwem wspólnotowym dotyczącym środowiska naturalnego.
Artykuł 9
Adresat
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Portugalii.
Decyzja Komisji
z dnia 13 grudnia 2006 r.
zmieniająca decyzję Komisji 2005/176/WE w sprawie ustanowienia skodyfikowanej formy i kodów zgłaszania chorób zwierząt zgodnie z dyrektywą Rady 82/894/EWG
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 6437)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/924/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Traktat o Przystąpieniu Bułgarii i Rumunii, w szczególności jego art. 4 ust. 3,
uwzględniając Akt Przystąpienia Bułgarii i Rumunii, w szczególności jego art. 56,
uwzględniając dyrektywę Rady 82/894/EWG z dnia 21 grudnia 1982 r. w sprawie zgłaszania chorób zwierząt we Wspólnocie [1], w szczególności jej art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2005/176/WE ustanawia skodyfikowaną formę i kody zgłaszania chorób zwierząt na mocy dyrektywy 82/894/EWG [2].
(2) W związku z przystąpieniem Bułgarii i Rumunii należy dostosować decyzję 2005/176/WE.
(3) Decyzja nr 1/2001 Wspólnego Komitetu WE–Wyspy Owcze z dnia 31 stycznia 2001 r. ustanawiającą zasady wdrażania Protokołu w sprawie zagadnień weterynaryjnych uzupełniającego Umowę między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a rządem Danii i rządem lokalnym Wysp Owczych, z drugiej strony [3], stanowi, że Wyspy Owcze wezmą udział w Systemie Zgłaszania Chorób Zwierzęcych (ADNS).
(4) Wyspy Owcze przedłożyły Komisji listę regionów, którą będą stosowały w systemie ADNS.
Regiony te należy zatem uwzględnić w decyzji 2005/176/WE.
(5) Hiszpania dostosowała nazwy i granice swoich regionów weterynaryjnych.
Dostosowanie regionów w Hiszpanii dotyczy systemu ADNS określonego w decyzji 2005/176/WE.
Nowe regiony powinny zatem zastąpić obecnie istniejące jednostki w systemie ADNS.
(6) W maju 2005 r. Światowa Organizacja Zdrowia Zwierząt (OIE) przyjęła na swoim Zgromadzeniu Ogólnym zmieniony rozdział dotyczący grypy ptaków, zgodnie z którym od dnia 1 stycznia 2006 r. obowiązkowe jest powiadamianie OIE o wystąpieniu zarówno wysoce zjadliwej grypy ptaków, jak i nisko zjadliwej grypy ptaków.
Aby umożliwić odróżnienie w systemie ADNS zgłoszeń ognisk wysoce zjadliwej grypy ptaków od zgłoszeń ognisk nisko zjadliwej grypy ptaków, należy przyporządkować tym chorobom różne kody.
(7) Ponadto, aby umożliwić odróżnienie w systemie ADNS zgłoszeń ognisk wysoce zjadliwej grypy ptaków u dzikiego ptactwa od zgłoszeń odnoszących się do drobiu domowego, należy przyporządkować tym osobnym przypadkom różne kody.
(8) W związku z powyższym należy odpowiednio zmienić decyzję 2005/176/WE.
(9) W celu ochrony poufności przekazywanych danych załączniki do niniejszej decyzji nie powinny być publikowane.
(10) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ :
Artykuł 1
W decyzji 2005/176/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) Załączniki IV, V i X/11 zastępuje się tekstem określonym w załączniku I do niniejszej decyzji.
2) Tekst załącznika II do niniejszej decyzji wprowadza się do załącznika X.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2007 r.
Wpis Bułgarii i Rumunii do załączników IV i X do decyzji 2005/176/WE obowiązuje pod warunkiem wejścia w życie Traktatu o przystąpieniu Bułgarii i Rumunii i w dniu jego wejścia w życie.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 13 grudnia 2006 r.
zmieniająca decyzję nr 92/452/EWG w odniesieniu do niektórych zespołów pobierania i produkcji zarodków w Kanadzie, Nowej Zelandii oraz Stanach Zjednoczonych Ameryki
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 6441)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/925/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/556/EWG z dnia 25 września 1989 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy oraz przywóz z państw trzecich zarodków bydła domowego [1], w szczególności jej art. 8 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 92/452/EWG z dnia 30 lipca 1992 r. ustanawiająca wykazy zespołów pobierania zarodków i zespołów produkcji zarodków zatwierdzonych w państwach trzecich do wywozu do Wspólnoty zarodków bydlęcych [2] stanowi, że państwa członkowskie mogą sprowadzać zarodki z państw trzecich tylko w przypadku, gdy zostały one pobrane, przetworzone i przechowane przez zespoły pobierania zarodków wymienione w tej decyzji.
(2) Kanada wystąpiła z wnioskiem o dodanie nowego zespołu produkcji zarodków do wykazu, w odniesieniu do pozycji dotyczących tego państwa.
(3) Nowa Zelandia wystąpiła z wnioskiem o wprowadzenie zmiany nazwy ośrodka, w odniesieniu do pozycji dotyczących tego państwa.
(4) Stany Zjednoczone Ameryki wystąpiły z wnioskiem o wprowadzenie zmian do pewnych danych dotyczących niektórych zespołów pobierania i produkcji zarodków, w odniesieniu do pozycji dotyczących tego państwa.
(5) Kanada, Nowa Zelandia i Stany Zjednoczone Ameryki przedstawiły gwarancje w zakresie przestrzegania odpowiednich zasad określonych w dyrektywie 89/556/EWG, a służby weterynaryjne tych państw oficjalnie zatwierdziły odnośny zespół pobierania zarodków przeznaczonych do wywozu do Wspólnoty.
(6) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 92/452/EWG.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W załączniku do decyzji 92/452/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 3
Decyzja Komisji
z dnia 13 grudnia 2006 r.
zmieniająca decyzję 2001/881/WE w odniesieniu do wykazu punktów kontroli granicznej w związku z przystąpieniem Bugarii i Rumunii
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 6454)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/926/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając traktat o przystąpieniu Bułgarii i Rumunii, w szczególności jego art. 4 ust. 3,
uwzględniając akt przystąpienia Bułgarii i Rumunii, w szczególności jego art. 56,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2001/881/WE z dnia 7 grudnia 2001 r. ustalająca wykaz punktów kontroli granicznej zatwierdzonych do celów przeprowadzania kontroli weterynaryjnych zwierząt i produktów odzwierzęcych sprowadzanych z państw trzecich oraz uaktualniająca szczegółowe przepisy dotyczące kontroli przeprowadzanych przez ekspertów Komisji [1] zawiera w załączniku wykaz punktów kontroli granicznej do celów przeprowadzania kontroli weterynaryjnych żywych zwierząt i produktów zwierzęcych sprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich ("wykaz punktów kontroli granicznej").
(2) Przystąpienie Bułgarii i Rumunii z dniem 1 stycznia 2007 r. pociągnie za sobą znaczące przesunięcia i zmiany w zarysach granic między Wspólnotą a sąsiednimi państwami trzecimi.
(3) Z chwilą przystąpienia tych dwóch krajów granica Węgier przestanie być południowo-wschodnią granicą lądową Wspólnoty, a lądowy punkt kontroli granicznej z przejściem granicznym dla żywych zwierząt w Nagylak na granicy węgiersko-rumuńskiej przestanie pełnić swoją rolę.
W związku z tym powinno się usunąć Nagylak z wykazu punktów kontroli granicznej.
Usunięcia dokonano za pomocą pakietu technicznych dostosowań prawnych koniecznych w wyniku rozszerzenia.
(4) Dodatkowo granica grecko-bułgarska przestanie również pełnić funkcję granicy z krajem trzecim, a obecne lądowe punkty kontroli granicznej na tej granicy w miejscowościach Ormenion i Promochonas przestaną pełnić swoją rolę.
W związku z tym powinno się usunąć Ormenion i Promochonas z wykazu punktów kontroli granicznej.
Usunięcia dokonano również za pomocą pakietu technicznych dostosowań prawnych koniecznych w wyniku rozszerzenia.
(5) Biuro Komisji ds. Żywności i Weterynarii Komisji przeprowadziło wizytację wszystkich zaproponowanych nowych lokalizacji w Bułgarii i Rumunii mogących pełnić rolę punktów kontroli na granicach z krajami trzecimi, rekomendując do zatwierdzenia przez Komisję te przejścia, które uznano za zadowalająco przygotowane.
Dlatego też powinno się umieścić zarekomendowane punkty w wykazie punktów kontroli granicznej.
(6) W związku z powyższym należy odpowiednio zmienić decyzję 2001/881/WE.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W załączniku do decyzji 2001/881/WE wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się z zastrzeżeniem oraz z dniem wejścia w życie Traktatu o przystąpieniu Bułgarii i Rumunii.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja jest skierowana do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 13 grudnia 2006 r.
uznająca zasadniczo kompletność dokumentacji przedłożonej do szczegółowego badania w celu ewentualnego włączenia flubendiamidu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 6457)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/927/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], w szczególności jej art. 6 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 91/414/EWG przewiduje sporządzenie wspólnotowego wykazu substancji czynnych dopuszczonych do stosowania w środkach ochrony roślin.
(2) W dniu 30 marca 2006 r. firma Bayer CropScience AG przedłożyła władzom Grecji dokumentację dotyczącą substancji czynnej o nazwie flubendiamid wraz z wnioskiem o włączenie jej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
(3) Władze Grecji wskazały Komisji, że po wstępnym badaniu, dokumentacja dotycząca tej substancji czynnej wydaje się spełniać wymogi dotyczące danych i informacji określonych w załączniku II do dyrektywy 91/414/EWG.
Przedłożona dokumentacja wydaje się również spełniać wymogi w zakresie danych i informacji określonych w załączniku III do dyrektywy 91/414/EWG w odniesieniu do środka ochrony roślin zawierającego tę substancję czynną.
Zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG dokumentacja została następnie przekazana przez wnioskodawcę Komisji i pozostałym państwom członkowskim oraz Stałemu Komitetowi ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt.
(4) Niniejsza decyzja ma na celu formalne potwierdzenie na poziomie Wspólnoty, że powyższą dokumentację uznano za zasadniczo spełniającą wymogi w zakresie danych i informacji określonych w załączniku II i, dla przynajmniej jednego środka ochrony roślin zawierającego tę substancję czynną, wymogi określone w załączniku III do dyrektywy 91/414/EWG.
(5) Niniejsza decyzja nie narusza prawa Komisji do występowania do wnioskodawcy o przedłożenie uzupełniających danych lub informacji, wyjaśniających pewne pozycje zawarte w dokumentacji.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodnie z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Bez uszczerbku dla przepisów art. 6 ust. 4 dyrektywy 91/414/EWG, dokumentacja dotycząca substancji czynnej wymienionej w Załączniku do niniejszej decyzji, przedłożona Komisji i państwom członkowskim celem włączenia tej substancji do załącznika I do tej dyrektywy, zasadniczo spełnia wymogi w zakresie danych i informacji określonych w załączniku II do tej dyrektywy.
Dokumentacja ta spełnia także wymogi w zakresie danych i informacji określonych w załączniku III do tej dyrektywy w odniesieniu do jednego środka ochrony roślin zawierającego przedmiotową substancję czynną, biorąc pod uwagę proponowane zastosowanie.
Artykuł 2
Państwo członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy kontynuuje proces szczegółowego badania omawianej dokumentacji i, w możliwie najkrótszym terminie, a najpóźniej w terminie jednego roku od daty opublikowania niniejszej decyzji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, przekazuje Komisji Europejskiej wnioski z tego badania z zaleceniem włączenia bądź niewłączenia tej substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG wraz z wszelkimi warunkami tego dotyczącymi. Artykuł 3 Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 13 grudnia 2006 r.
w sprawie ustanowienia mechanizmu współpracy i weryfikacji postępów Rumunii w realizacji określonych założeń w zakresie reformy systemu sądownictwa oraz walki z korupcją
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 6569)
(2006/928/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Unię Europejską,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Traktat o Przystąpieniu Republiki Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 4 ust. 3,
uwzględniając Akt Przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 37 i 38,
uwzględniając opinie wyrażone przez państwa członkowskie,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Unia Europejska oparta jest na zasadzie praworządności, obowiązującej we wszystkich państwach członkowskich.
(2) Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości oraz rynek wewnętrzny, ustanowione przez Traktat o Unii Europejskiej oraz Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, opierają się na wzajemnym zaufaniu, że decyzje i praktyki sądowe i administracyjne we wszystkich państwach członkowskich są w pełni zgodne z zasadą praworządności.
(3) Oznacza to, że państwa członkowskie muszą zapewnić istnienie bezstronnego, niezawisłego i sprawnego systemu administracji i sądownictwa, odpowiednio przystosowanego do między innymi walki z korupcją.
(4) Dnia 1 stycznia 2007 r. Rumunia stanie się członkiem Unii Europejskiej.
Komisja zaznaczyła, że mimo poczynionych znacznych wysiłków ze strony Rumunii w zakresie przygotowania do członkostwa, pozostaje szereg nieuregulowanych kwestii, które Komisja wskazała w sprawozdaniu z dnia 26 września 2006 r., w szczególności w zakresie odpowiedzialności i sprawności systemu sądownictwa oraz organów egzekwowania prawa. Komisja oczekuje dalszych postępów w tym zakresie, niezbędnych do zapewnienia ich zdolności do zastosowania i wdrożenia środków przyjętych celem ustanowienia rynku wewnętrznego oraz przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości.
(5) Art. 37 Aktu Przystąpienia upoważnia Komisję do podjęcia odpowiednich środków w przypadku bezpośredniego ryzyka naruszenia funkcjonowania rynku wewnętrznego, będącego następstwem niewypełnienia ze strony Rumunii podjętych zobowiązań.
Art. 38 Aktu Przystąpienia upoważnia Komisję do podjęcia odpowiednich środków w przypadku bezpośredniego ryzyka zaistnienia poważnych niedociągnięć ze strony Rumunii w transpozycji, stanie wdrożenia lub stosowaniu aktów przyjętych zgodnie z tytułem VI Traktatu UE oraz zgodnie z tytułem IV Traktatu WE.
(6) Nieuregulowane kwestie w zakresie odpowiedzialności i sprawności systemu sądownictwa oraz organów egzekwowania prawa wymagają ustanowienia mechanizmu współpracy i weryfikacji postępów Rumunii w realizacji poszczególnych założeń w zakresie reformy systemu sądownictwa oraz walki z korupcją.
(7) Jeśli Rumunii nie uda się osiągnąć założonych celów, Komisja może wówczas zastosować środki ochronne w oparciu o art. 37 i 38 Aktu Przystąpienia, łącznie z zawieszeniem zobowiązania państw członkowskich do uznawania i wykonywania orzeczeń i decyzji sądów rumuńskich, takich jak europejski nakaz aresztowania, zgodnie z zasadami określonymi prawem wspólnotowym.
(8) Niniejsza decyzja nie wyklucza przyjęcia w każdej chwili środków ochronnych na podstawie art. 36–38 Aktu Przystąpienia, w przypadku gdy warunki wymagające zastosowania powyższych środków zostaną spełnione.
(9) Niniejsza decyzja powinna zostać zmieniona, jeśli ocena Komisji wskaże na konieczność dostosowania założonych celów.
Niniejsza decyzja powinna zostać uchylona, w przypadku gdy wszystkie założone cele zostaną osiągnięte,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Do dnia 31 marca każdego roku Rumunia przedkłada Komisji sprawozdanie informujące o postępach w realizacji poszczególnych celów przewidzianych w Załączniku. Pierwsze sprawozdanie zostanie przedłożone Komisji do dnia 31 marca 2007 r.
Komisja może w każdej chwili udzielać pomocy technicznej poprzez różne rodzaje działań lub gromadzić i wymieniać informacje dotyczące wyżej wspomnianych celów.
Ponadto Komisja może w tym celu w każdej chwili zorganizować wizyty robocze ekspertów w Rumunii.
Władze Rumunii udzielają w takich sytuacjach niezbędnego wsparcia.
Artykuł 2
Komisja przekaże Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie, po raz pierwszy w czerwcu 2007 r., swoje uwagi i wnioski odnośnie do sprawozdania przedłożonego przez władze Rumunii.
Komisja będzie przedstawiać kolejne sprawozdania w razie konieczności, jednak nie rzadziej niż co pół roku.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem i tylko pod warunkiem wejścia w życie Traktatu o Przystąpieniu.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 13 grudnia 2006 r.
w sprawie ustanowienia mechanizmu współpracy i weryfikacji postępów Bułgarii w realizacji określonych założeń w zakresie reformy systemu sądownictwa oraz walki z korupcją i przestępczością zorganizowaną
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 6570)
(2006/929/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Unię Europejską,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Traktat o Przystąpieniu Republiki Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 4 ust. 3,
uwzględniając Akt Przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 37 i 38,
uwzględniając opinie wyrażone przez państwa członkowskie,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Unia Europejska oparta jest na zasadzie praworządności, obowiązującej we wszystkich państwach członkowskich.
(2) Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości oraz rynek wewnętrzny, ustanowione przez Traktat o Unii Europejskiej oraz Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, opierają się na wzajemnym zaufaniu, że decyzje i praktyki sądowe i administracyjne we wszystkich państwach członkowskich są w pełni zgodne z zasadą praworządności.
(3) Oznacza to, że państwa członkowskie muszą zapewnić istnienie bezstronnego, niezawisłego i sprawnego systemu administracji i sądownictwa, odpowiednio przystosowanego do między innymi walki z korupcją i przestępczością zorganizowaną.
(4) Dnia 1 stycznia 2007 r. Bułgaria stanie się członkiem Unii Europejskiej.
Komisja zaznaczyła, że mimo poczynionych znacznych wysiłków ze strony Bułgarii w zakresie przygotowania do członkostwa, pozostaje szereg nieuregulowanych kwestii, które Komisja wskazała w sprawozdaniu z dnia 26 września 2006 r., w szczególności w zakresie odpowiedzialności i sprawności systemu sądownictwa oraz organów egzekwowania prawa. W tym właśnie zakresie Komisja oczekuje dalszych postępów niezbędnych do zapewnienia ich zdolności do zastosowania i wdrożenia środków przyjętych celem ustanowienia rynku wewnętrznego oraz przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości.
(5) Art. 37 Aktu Przystąpienia upoważnia Komisję do podjęcia odpowiednich środków w przypadku bezpośredniego ryzyka naruszenia funkcjonowania rynku wewnętrznego będącego następstwem niewypełnienia ze strony Bułgarii podjętych zobowiązań.
Art. 38 Aktu Przystąpienia upoważnia Komisję do podjęcia odpowiednich środków w przypadku bezpośredniego ryzyka zaistnienia poważnych niedociągnięć ze strony Bułgarii w transpozycji, stanie wdrożenia lub stosowaniu aktów przyjętych zgodnie z tytułem VI Traktatu UE oraz zgodnie z tytułem IV Traktatu WE.
(6) Nieuregulowane kwestie w zakresie odpowiedzialności i sprawności systemu sądownictwa oraz organów egzekwowania prawa wymagają ustanowienia mechanizmu współpracy i weryfikacji postępów Bułgarii w realizacji poszczególnych założeń w zakresie reformy systemu sądownictwa, walki z korupcją oraz przestępczością zorganizowaną.
(7) Jeśli Bułgarii nie uda się osiągnąć założonych celów, Komisja może wówczas zastosować środki ochronne w oparciu o art. 37 i 38 Aktu Przystąpienia, łącznie z zawieszeniem zobowiązania państw członkowskich do uznawania i wykonywania orzeczeń i decyzji sądów bułgarskich, takich jak europejski nakaz aresztowania, zgodnie z zasadami określonymi prawem wspólnotowym.
(8) Niniejsza decyzja nie wyklucza przyjęcia w każdej chwili środków ochronnych na podstawie art. 36–38 Aktu Przystąpienia, w przypadku gdy warunki wymagające zastosowania powyższych środków zostaną spełnione.
(9) Niniejsza decyzja powinna zostać zmieniona, jeśli ocena Komisji wskaże na konieczność dostosowania założonych celów.
Niniejsza decyzja powinna zostać uchylona, w przypadku gdy wszystkie założone cele zostaną osiągnięte,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Do dnia 31 marca każdego roku Bułgaria przedkłada Komisji sprawozdanie informujące o postępach w realizacji poszczególnych celów przewidzianych w Załączniku. Pierwsze sprawozdanie zostanie przedłożone Komisji do dnia 31 marca 2007 r.
Komisja może w każdej chwili udzielać pomocy technicznej poprzez różne rodzaje działań lub gromadzić i wymieniać informacje dotyczące wyżej wspomnianych celów.
Ponadto Komisja może w tym celu w każdej chwili zorganizować wizyty robocze ekspertów w Bułgarii.
Władze Bułgarii udzielają w takich sytuacjach niezbędnego wsparcia.
Artykuł 2
Komisja przekaże Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie, po raz pierwszy w czerwcu 2007 r., swoje uwagi i wnioski odnośnie do sprawozdania przedłożonego przez władze Bułgarii.
Komisja będzie przedstawiać kolejne sprawozdania w razie konieczności, jednak nie rzadziej niż co pół roku.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem i tylko pod warunkiem wejścia w życie Traktatu o Przystąpieniu.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 28 listopada 2006 r.
w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Republiką Argentyńską dotyczącego zmiany list koncesyjnych Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii oraz Republiki Słowackiej w związku z ich przystąpieniem do Wspólnoty Europejskiej
(2006/930/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 22 marca 2004 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji z niektórymi pozostałymi członkami WTO, na podstawie art. XXIV.6 GATT 1994, w związku z przystąpieniem Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii oraz Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej.
(2) Komisja prowadziła negocjacje w konsultacji z komitetem ustanowionym na mocy art. 133 Traktatu oraz w ramach dyrektyw negocjacyjnych wydanych przez Radę.
(3) Negocjacje Komisji doprowadziły do uzgodnienia porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Republiką Argentyńską.
Wspomniane porozumienie powinno zostać zatwierdzone,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Europejskiej Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Republiką Argentyńską dotyczące zmiany list koncesyjnych Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii oraz Republiki Słowackiej w związku z ich przystąpieniem do Wspólnoty Europejskiej.
Tekst porozumienia w formie wymiany listów jest dołączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszym upoważnia się przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania porozumienia w formie wymiany listów określonego w art. 1, w celu uczynienia go wiążącym dla Wspólnoty.
Decyzja Komisji
z dnia 14 grudnia 2006 r.
zmieniająca decyzję 2006/698/WE w odniesieniu do przedłużenia jej okresu stosowania
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 5783)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/931/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności [1], w szczególności jego art. 53 ust. 1 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2006/698/WE z dnia 16 października 2006 r. w sprawie nadzwyczajnych środków mających zastosowanie do produktów rybołówstwa przywożonych z Brazylii i przeznaczonych do spożycia przez ludzi [2] wygasa dnia 31 grudnia 2006 r.
(2) W ostatnim czasie władze Brazylii podjęły środki w odniesieniu do nieprawidłowości, wykrytych przez kontrolerów Wspólnoty, w zakresie higieny w postępowaniu z produktami rybołówstwa.
(3) Konieczne jest jednak prowadzenie przez Wspólnotę dalszych kontroli w Brazylii w celu sprawdzenia wdrożenia tych środków.
(4) W celu ochrony zdrowia konsumentów konieczne jest utrzymanie środków przewidzianych decyzją 2006/698/WE do czasu potwierdzenia, że środki podjęte przez władze Brazylii spowodowały wyeliminowanie stwierdzonych nieprawidłowości.
(5) W związku z powyższym należy odpowiednio zmienić decyzję 2006/698/WE.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W art. 6 decyzji 2006/698/WE datę " 31 grudnia 2006 r." zastępuje się datą " 30 czerwca 2007 r.".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 14 grudnia 2006 r.
wyłączająca z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR)
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 5993)
(Jedynie teksty w językach fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, niderlandzkim, niemieckim, portugalskim i szwedzkim są autentyczne)
(2006/932/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 729/70 z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [1], w szczególności jego art. 5 ust. 2 lit. c),
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1258/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [2], w szczególności jego art. 7 ust. 4,
po konsultacji z Komitetem Funduszu,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 5 rozporządzenia (EWG) nr 729/70 i art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1258/1999, a także art. 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1663/95 z dnia 7 lipca 1995 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 w odniesieniu do procedury rozliczania rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR [3] stanowią, że Komisja przystępuje do niezbędnych weryfikacji, informuje państwa członkowskie o wynikach weryfikacji, zapoznaje się z ich uwagami, zwołuje dwustronne rozmowy w celu wypracowania porozumienia z danymi państwami członkowskimi i oficjalnie informuje je o swoich wnioskach, odwołując się do decyzji Komisji 94/442/WE z dnia 1 lipca 1994 r. ustanawiającej procedurę pojednawczą w kontekście rozliczania rachunków Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej [4].
(2) Państwa członkowskie miały możliwość złożenia wniosku o otwarcie procedury pojednawczej.
W niektórych przypadkach możliwość ta została wykorzystana i Komisja przeanalizowała sprawozdanie sporządzone po zakończeniu tej procedury.
(3) Artykuły 2 i 3 rozporządzenia (EWG) nr 729/70, jak również art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1258/1999 stanowią, że finansowane mogą być jedynie refundacje wywozowe przy wywozie do państw trzecich oraz działania interwencyjne, mające na celu stabilizację rynków rolnych, odpowiednio przyznane lub przedsięwzięte zgodnie z zasadami wspólnotowymi w ramach wspólnej organizacji rynków rolnych.
(4) Po przeprowadzeniu weryfikacji wyniki rozmów dwustronnych i procedury pojednawcze wykazały, że część wydatków zadeklarowanych przez państwa członkowskie nie spełnia warunków i nie może być zatem finansowana przez Sekcję Gwarancji EFOGR.
(5) Należy wskazać, których kwot Sekcja Gwarancji EFOGR nie uznała za kwalifikujące się do zwrotu; kwoty te nie dotyczą wydatków poniesionych wcześniej niż dwadzieścia cztery miesiące przed pisemnym powiadomieniem państw członkowskich przez Komisję o wynikach weryfikacji.
(6) Dla przypadków objętych niniejszą decyzją szacunek kwot do wyłączenia z uwagi na ich niezgodność z zasadami wspólnotowymi został zakomunikowany państwom członkowskim przez Komisję w sprawozdaniu zbiorczym.
(7) Niniejsza decyzja nie przesądza o skutkach finansowych, wynikających dla Komisji z wyroków Trybunału Sprawiedliwości, w sprawach będących w toku w dniu 15 października 2006 r. i dotyczących kwestii z nią związanych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wskazane w załączniku wydatki dokonywane przez akredytowane agencje płatnicze państw członkowskich, zadeklarowane z tytułu Sekcji Gwarancji EFOGR, wyłącza się z finansowania wspólnotowego z powodu ich niezgodności z zasadami wspólnotowymi.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Finlandii, Republiki Francuskiej, Republiki Greckiej, Królestwa Hiszpanii, Królestwa Niderlandów, Republiki Federalnej Niemiec, Wielkiego Księstwa Luksemburga i Republiki Portugalskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 14 grudnia 2006 r.
w sprawie kontynuacji w 2007 r. rozpoczętych w 2003 r. i w 2004 r. wspólnotowych porównawczych prób i analiz materiału rozmnożeniowego i nasadzeniowego Prunus domestica L. (śliwy domowej) i Malus Mill. (jabłoni) na mocy dyrektywy Rady 92/34/EWG
(2006/933/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/34/EWG z dnia 28 kwietnia 1992 r. w sprawie obrotu materiałem rozmnożeniowym roślin owocowych oraz roślinami owocowymi przeznaczonymi do produkcji owoców [1],
uwzględniając decyzję Komisji 2002/745/WE z dnia 5 września 2002 r. określającą warunki wspólnotowych porównawczych prób i analiz materiału rozmnożeniowego i nasadzeniowego roślin owocowych na mocy dyrektywy Rady 92/34/EWG [2], a w szczególności jej art. 3,
uwzględniając decyzję Komisji 2003/894/WE z dnia 11 grudnia 2003 r. ustanawiającą zasady wykonywania wspólnotowych prób i analiz porównawczych na materiałach rozmnożeniowych i nasadzeniowych Prunus persica (L.)
Batsch, Malus Mill i Rubus idaeus (L.) w zastosowaniu do dyrektywy Rady 92/34/EWG [3], w szczególności jej art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja 2002/745/WE określa warunki porównawczych prób i analiz, jakie mają być prowadzone na mocy dyrektywy 92/34/EWG w odniesieniu do śliwy domowej Prunus domestica L. w latach 2003–2007.
(2) Próby i analizy przeprowadzone w latach 2003–2006 powinny być kontynuowane w 2007 r.
(3) Decyzja 2003/894/WE określa warunki dotyczące porównawczych prób i analiz, które mają być przeprowadzone na mocy dyrektywy 92/34/EWG w odniesieniu do jabłoni Malus Mill. w latach 2004–2008.
(4) Analizy i próby przeprowadzane w latach 2004–2006 powinny być kontynuowane w 2007 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł
Wspólnotowe porównawcze próby i analizy materiału rozmnożeniowego i nasadzeniowego Prunus domestica L., rozpoczęte w 2003 r., są kontynuowane w 2007 r. zgodnie z decyzją 2002/745/WE.
Wspólnotowe porównawcze próby i analizy materiału rozmnożeniowego i nasadzeniowego Malus Mill., rozpoczęte w 2004 r., są kontynuowane w 2007 r. zgodnie z decyzją 2001/894/WE.
Decyzja komisji
z dnia 14 grudnia 2006 r.
w sprawie kontynuacji w 2007 r. rozpoczętych w 2005 r. wspólnotowych porównawczych prób i analiz materiału siewnego i rozmnożeniowego Asparagus officinalis L. (szparag lekarski) na mocy dyrektywy Rady 2002/55/WE
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/934/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2002/55/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym warzyw [1],
uwzględniając decyzję Komisji 2005/5/WE z dnia 27 grudnia 2004 r. [2] określającą warunki wspólnotowych porównawczych prób i analiz przeprowadzanych na nasionach oraz materiale rozmnożeniowym niektórych gatunków roślin rolniczych i warzyw oraz winorośli zgodnie z przepisami dyrektyw 66/401/EWG, 66/402/EWG, 68/193/EWG, 92/33/EWG, 2002/54/WE, 2002/55/WE, 2002/56/WE oraz 2002/57/WE w odniesieniu do lat 2005–2009, w szczególności art. 3 tej decyzji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja 2005/5/WE określa warunki porównawczych prób i analiz, jakie mają być prowadzone zgodnie z dyrektywą 2002/55/EWG na szparagu lekarskim Asparagus officinalis L. w latach 2005–2009.
(2) Analizy i próby prowadzone w 2005 i 2006 r. powinny być kontynuowane w 2007 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł
Wspólnotowe porównawcze próby i analizy materiału siewnego i rozmnożeniowego Asparagus officinalis L., rozpoczęte w 2005 r., są kontynuowane w 2007 r. zgodnie z decyzją nr 2005/5/WE.
Decyzja Komisji
z dnia 14 grudnia 2006 r.
zmieniająca dodatek B do załącznika XII do Aktu Przystąpienia z 2003 r. w odniesieniu do niektórych zakładów w sektorach mięsnym, rybnym i mleczarskim w Polsce
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 6498)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/935/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Akt Przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji, w szczególności jego załącznik XII rozdział 6 sekcja B podsekcja I pkt 1 lit. e),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Polsce przyznano okresy przejściowe w odniesieniu do niektórych zakładów wymienionych w dodatku B [1] do załącznika XII do Aktu Przystąpienia z 2003 r.
(2) Dodatek B do załącznika XII do Aktu Przystąpienia z 2003 r. został zmieniony decyzjami Komisji 2004/458/WE [2], 2004/471/WE [3], 2004/474/WE [4], 2005/271/WE [5], 2005/591/WE [6], 2005/854/WE [7], 2006/14/WE [8], 2006/196/WE [9], 2006/404/WE [10] i 2006/555/WE [11].
(3) Zgodnie z oficjalnym oświadczeniem właściwych organów Polski, niektóre zakłady w sektorach mięsnym, rybnym i mleczarskim zakończyły proces modernizacji i obecnie spełniają w pełni wymogi prawa wspólnotowego.
Niektóre zakłady zakończyły swoją działalność, na którą otrzymały okres przejściowy.
Te zakłady powinny zatem zostać skreślone z wykazu zakładów, które znajdują się w okresie przejściowym.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić dodatek B do załącznika XII do Aktu Przystąpienia z 2003 r.
(5) Stały Komitet ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt został poinformowany o środkach przewidzianych w niniejszej decyzji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zakłady wymienione w załączniku do niniejszej decyzji skreśla się z dodatku B do załącznika XII do Aktu Przystąpienia z 2003 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 14 grudnia 2006 r.
w sprawie rozliczenia rachunków niektórych agencji płatniczych w Niemczech i Zjednoczonym Królestwie dotyczących wydatków finansowanych przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) za rok budżetowy 2003
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 6506)
(Jedynie teksty w językach angielskim i niemieckim są autentyczne)
(2006/936/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1258/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [1], w szczególności jego art. 7 ust. 3,
po konsultacji z Komitetem Funduszu,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzje Komisji 2004/451/WE [2] i 2005/738/WE [3] rozliczyły za rok budżetowy 2003 rachunki wszystkich agencji płatniczych z wyjątkiem niemieckiej agencji płatniczej "Bayern-Umwelt" i brytyjskich agencji płatniczych "DARD" i "NAW".
(2) Po przekazaniu nowych informacji przez Niemcy i Zjednoczone Królestwo i po przeprowadzeniu dodatkowych kontroli, Komisja może teraz podjąć decyzję co do kompletności, dokładności i prawdziwości rachunków przedstawionych przez niemiecką agencję płatniczą "Bayern-Umwelt" i brytyjskie agencje płatnicze "DARD" i "NAW".
(3) Rozliczając rachunki odnośnej niemieckiej agencji płatniczej i odnośnych brytyjskich agencji płatniczych, Komisja musi uwzględnić kwoty już potrącone Niemcom i Zjednoczonemu Królestwu na podstawie decyzji 2004/451/WE i decyzji 2005/738/WE.
(4) Zgodnie z art. 7 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1258/1999 niniejsza decyzja nie stanowi uszczerbku dla późniejszych decyzji Komisji wykluczających z finansowania wspólnotowego wydatki dokonane niezgodnie z przepisami Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Rachunki niemieckiej agencji płatniczej "Bayern-Umwelt" i brytyjskich agencji płatniczych "DARD" i "NAW" w odniesieniu do wydatków finansowanych przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) za rok budżetowy 2003 niniejszym zostają rozliczone.
Kwoty do pobrania od państw członkowskich, których to dotyczy, lub do wypłacenia im z tytułu niniejszej decyzji, określone są w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Federalnej Niemiec oraz Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.
Decyzja Komisji uznająca, że środki zgłoszone przez: Republika Słowacka w ramach procedury przejściowej ustanowionej w załączniku IV.3 do Aktu Przystąpienia, nie mają zastosowania po przystąpieniu — Pomoc państwa
(2006/C 239/05)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
Data przyjęcia decyzji : 7.5.2004
Państwo Członkowskie : Republika Słowacka
Nr pomocy : SK 1/04
Tytuł : Všeobecná úverová banka, a.s.
Cel : Pomoc dla sektora bankowego
Inne informacje : Decyzja Komisji uznająca, że środki na rzecz Všeobecná úverová banka, a.s., zgłoszone przez Republikę Słowacką w ramach tymczasowego mechanizmu na mocy załącznika IV.3 do Aktu Przystąpienia nie mają zastosowania po przystąpieniu
Tekst decyzji w autentycznej wersji językowej, z którego usunięto wszystkie informacje o charakterze poufnym, można znaleźć na stronie:
http://ec.europa.eu/community_law/state_aids/
--------------------------------------------------
Decyzja Rady
z dnia 18 września 2006 r.
odnawiająca kadencję Zarządu Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego
(2006/C 240/01)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 337/75 z dnia 10 lutego 1975 r. ustanawiające Europejskie Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego, w szczególności jego art. 4 [1],
uwzględniając przedłożone Radzie przez rządy państw członkowskich listy kandydatów na ich przedstawicieli oraz przedłożone przez Komisję listy kandydatów na przedstawicieli organizacji pracodawców i pracowników,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy decyzji z dnia 6 marca 2003 r. i 29 kwietnia 2004 r. [2] Rada mianowała członków Zarządu Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego na okres od dnia 6 marca 2003 r. do dnia 5 marca 2006 r.
(2) Kadencja członków Zarządu Centrum powinna wynosić trzy lata,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł
Niniejszym mianuje się następujące osoby członkami Zarządu Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego na okres od dnia 18 września 2006 r. do dnia 17 września 2009 r.
I. PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW
Belgia (system rotacyjny) _BAR_ Wspólnota Flamandzka — Micheline SCHEYS Wspólnota Francuska — Alain DISEUR _BAR_
Republika Czeska _BAR_ Miroslav PROCHAZKA _BAR_
Dania _BAR_ Villy Hovard PEDERSEN _BAR_
Niemcy _BAR_ Peter THIELE _BAR_
Estonia _BAR_ Kalle TOOM _BAR_
Grecja _BAR_ Stavrou STAVROS _BAR_
Hiszpania _BAR_ Pilar GÓMEZ MUÑOZ _BAR_
Francja _BAR_ Pierre LE DOUARON _BAR_
Irlandia _BAR_ Patrick HAYDEN _BAR_
Włochy _BAR_ Dr Andrea MONTANINO _BAR_
Cypr _BAR_ Michael PHYSENTZIDES _BAR_
Łotwa _BAR_ Gunars KRUSTS _BAR_
Litwa _BAR_ Romualdas PUSVAŠKIS _BAR_
Luksemburg _BAR_ Gilbert ENGEL _BAR_
Węgry _BAR_ Ildikó MODLÁNÉ GÖRGÉNYI _BAR_
Malta _BAR_ Paul A. ATTARD _BAR_
Niderlandy _BAR_ Dr M.J.W.T. NOLLEN _BAR_
Austria _BAR_ Peter KREIML _BAR_
Polska _BAR_ Krzysztof KAFEL _BAR_
Portugalia _BAR_ Maria da Conceição AFONSO _BAR_
Słowenia _BAR_ Elizabeta SKUBER OSTERMAN _BAR_
Słowacja _BAR_ Juraj VANTUCH _BAR_
Finlandia _BAR_ Tarja RIIHIMÄKI _BAR_
Szwecja _BAR_ Carina LINDÉN _BAR_
Zjednoczone Królestwo _BAR_ Pauline CHARLES _BAR_
II.
PRZEDSTAWICIELE ORGANIZACJI PRACOWNIKÓW
Belgia _BAR_ Jean-Paul Delcroix _BAR_
Republika Czeska _BAR_ Langer Radovan _BAR_
Dania _BAR_ Erik Schmidt _BAR_
Niemcy _BAR_ Hans-Detlev Küller _BAR_
Estonia _BAR_ Kaja Toomsalu _BAR_
Grecja _BAR_ Georgios Dassis _BAR_
Hiszpania _BAR_ Mar Rodríguez Torres _BAR_
Francja _BAR_ Jean-Claude Quentin _BAR_
Irlandia _BAR_ Peter Rigney _BAR_
Włochy _BAR_ Mietta Timi _BAR_
Cypr _BAR_ Nicos Nicolaou _BAR_
Łotwa _BAR_ Beata Jakubova _BAR_
Litwa _BAR_ Tatjana Babrauskiene _BAR_
Luksemburg _BAR_ Renata Santini _BAR_
Węgry _BAR_ Gabriella Lipka Baski _BAR_
Malta _BAR_ Joseph P. DeGiovanni _BAR_
Niderlandy _BAR_ Bart Bruggeman _BAR_
Austria _BAR_ Alexander Prischl _BAR_
Polska _BAR_ Bogdan Olszewski _BAR_
Portugalia _BAR_ Joaquim Joao Dias da Silva _BAR_
Słowenia _BAR_ Gregor Miklič _BAR_
Słowacja _BAR_ Dusan Harvan _BAR_
Finlandia _BAR_ Petri Lempinen _BAR_
Szwecja _BAR_ Johannes Hylander _BAR_
Zjednoczone Królestwo _BAR_ Paul Mackney _BAR_
III.
PRZEDSTAWICIELE ORGANIZACJI PRACODAWCÓW
Belgia _BAR_ Jan Delfosse _BAR_
Republika Czeska _BAR_ Pavel Chejn _BAR_
Dania _BAR_ Henrik Bach Mortensen _BAR_
Niemcy _BAR_ Barbara Dorn _BAR_
Estonia _BAR_ Tarmo Kriis _BAR_
Grecja _BAR_ Evangelos Boumis _BAR_
Hiszpania _BAR_ Juan Menéndez _BAR_
Francja _BAR_ Bernard Falck _BAR_
Irlandia _BAR_ Jenny Hayes _BAR_
Włochy _BAR_ Claudio Gentili _BAR_
Cypr _BAR_ George Pantelides _BAR_
Łotwa _BAR_ Marina Pankova _BAR_
Litwa _BAR_ Laura Sirvydiene _BAR_
Luksemburg _BAR_ Paul Krier _BAR_
Węgry _BAR_ Zoltán Pete _BAR_
Malta _BAR_ Emanuel Said _BAR_
Niderlandy _BAR_ J.W. van den Braak _BAR_
Austria _BAR_ Gerhard Riemer _BAR_
Polska _BAR_ Josef Jacek Hordejuk _BAR_
Portugalia _BAR_ José Sanchez Ramirez _BAR_
Słowenia _BAR_ Samo Hribar Milič _BAR_
Słowacja _BAR_ Daniel Hrdina _BAR_
Finlandia _BAR_ Tarja Tuominen _BAR_
Szwecja _BAR_ Karin Thapper _BAR_
Zjednoczone Królestwo _BAR_ Anthony Thompson _BAR_
Decyzja Rady
z dnia 18 września 2006 r.
dotycząca mianowania członka Komitetu Doradczego Agencji Dostaw Euratomu
(2006/C 241/01)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 54 akapit drugi i trzeci,
uwzględniając art. X statutu Agencji Dostaw Euratomu [1],
Decyzja Rady
z dnia 18 września 2006 r.
dotycząca mianowania członka Komitetu Doradczego Agencji Dostaw Euratomu
(2006/C 241/02)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 54 akapit drugi i trzeci,
uwzględniając art. X statutu Agencji Dostaw Euratomu [1], w wersji zmienionej ostatnio decyzją 95/1/WE, Euratom, EWWiS z dnia 1 stycznia 1995 r. [2],
Decyzja Rady
z dnia 18 września 2006 r.
dotycząca mianowania członka Komitetu Doradczego Agencji Dostaw Euratomu
(2006/C 241/03)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 54 akapit drugi i trzeci,
uwzględniając art. X statutu Agencji Dostaw Euratomu [1], w wersji zmienionej ostatnio decyzją 95/1/WE, Euratom, EWWiS z dnia 1 stycznia 1995 r. [2],
Decyzja Rady
z dnia 18 września 2006 r.
dotycząca mianowania członka Komitetu Doradczego Agencji Dostaw Euratomu
(2006/C 241/04)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 54 akapit drugi i trzeci,
uwzględniając art. X statutu Agencji Dostaw Euratomu [1], w wersji zmienionej ostatnio decyzją 95/1/WE, Euratom, EWWiS z dnia 1 stycznia 1995 r. [2],
Decyzja Rady
z dnia 18 września 2006 r.
dotycząca mianowania członka Komitetu Doradczego Agencji Dostaw Euratomu
(2006/C 241/05)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 54 akapit drugi i trzeci,
uwzględniając art. X statutu Agencji Dostaw Euratomu [1], w wersji zmienionej ostatnio decyzją 95/1/WE, Euratom, EWWiS z dnia 1 stycznia 1995 r. [2],
uwzględniając decyzję Rady z dnia 12 lipca 2005 r. dotyczącą mianowania członków Komitetu Doradczego Agencji Dostaw Euratomu [3],
uwzględniając opinię Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Stanowisko członka wyżej wymienionego komitetu zwolniło się w związku z rezygnacją pana Luisa A. RICA URIOSA, o czym Rada została powiadomiona w dniu 22 lutego 2006 r.
(2) Należy zatem obsadzić zwolnione stanowisko.
(3) Rząd Hiszpanii przedstawił kandydata w dniu 22 lutego 2006 r.,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł
Pani María Jesús ONEGA COLADAS zostaje mianowana członkiem Komitetu Doradczego Agencji Dostaw Euratomu na okres do końca kadencji komitetu, tj. do dnia 28 marca 2007 r.
Decyzja Komisji uznająca, że środki zgłoszone przez: Republikę Czeską w ramach procedury przejściowej ustanowionej w załączniku IV.3 do Aktu Przystąpienia, nie mają zastosowania po przystąpieniu — Pomoc państwa
(2006/C 242/12)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
Data przyjęcia decyzji : 3.3.2004
Państwo Członkowskie : Republika Czeska
Nr pomocy : CZ 53/03
Tytuł : Banka Haná, a.s.
Cel : Pomoc dla sektora bankowego
Inne informacje : Decyzja Komisji uznająca, że środki na rzecz Banka Haná, a.s., zgłoszone przez Republikę Czeską w ramach tymczasowego mechanizmu na mocy załącznika IV.3 Aktu Przystąpienia, nie mają zastosowania po przystąpieniu
Tekst decyzji w autentycznej wersji językowej, z którego usunięto wszystkie informacje o charakterze poufnym, można znaleźć na stronie:
http://ec.europa.eu/community_law/state_aids/
Data przyjęcia decyzji : 3.3.2004
Państwo Członkowskie : Republika Czeska
Nr pomocy : CZ 54/03
Tytuł : Foresbank, a.s.
Cel : Pomoc dla sektora bankowego
Inne informacje : Decyzja Komisji uznająca, że środki na rzecz Foresbank, a.s., zgłoszone przez Republikę Czeską w ramach tymczasowego mechanizmu na mocy załącznika IV.3, Aktu Przystąpienia nie mają zastosowania po przystąpieniu
Tekst decyzji w autentycznej wersji językowej, z którego usunięto wszystkie informacje o charakterze poufnym, można znaleźć na stronie:
http://ec.europa.eu/community_law/state_aids/
--------------------------------------------------
Decyzja Rady
z dnia 7 listopada 2006 r.
w sprawie stanowiska, jakie zajmie Wspólnota w ramach Międzynarodowej Rady ds. Drewna Tropikalnego odnośnie do przedłużenia obowiązywania Międzynarodowej umowy dotyczącej drewna tropikalnego z 1994 r.
(2006/C 298/01)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 w związku z art. 300 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Międzynarodowa umowa dotycząca drewna tropikalnego z 1994 r. była podpisana i tymczasowo stosowana przez Wspólnotę na mocy decyzji Rady 96/493/WE [2].
(2) Umowa zastępująca Międzynarodową umowę dotyczącą drewna tropikalnego z 1994 r. została zawarta w ramach Konferencji ONZ ds. Handlu i Rozwoju (UNCTAD) w styczniu 2006 r.
(3) Międzynarodowa umowa dotycząca drewna tropikalnego z 1994 r. pozostaje w mocy do dnia 31 grudnia 2006 r., chyba że zgodnie z postanowieniami art. 46 ust. 3 jej obowiązywanie zostanie przedłużone decyzją Międzynarodowej Rady ds. Drewna Tropikalnego do czasu wejścia w życie umowy, która ją zastąpi.
(4) Przedłużenie obowiązywania umowy leży w interesie Wspólnoty.
(5) Należy określić stanowisko, jakie Wspólnota Europejska zajmie w ramach Międzynarodowej Rady ds. Drewna Tropikalnego, STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Decyzja Rady
z dnia 28 listopada 2006 r.
w sprawie zastąpienia zastępcy członka Rady Zarządzającej Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy
(2006/C 298/02)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2062/94 z dnia 18 lipca 1994 r. ustanawiające Europejską Agencję ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy [1], w szczególności jego art. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
[2] i z dnia 29 kwietnia 2004 r. [3], Rada mianowała członków oraz zastępców członków Rady Zarządzającej Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy na okres do dnia 2 czerwca 2005 r.; okres ten został przedłużony na mocy art. 1 ust. 5 rozporządzenia nr 1112/2005;
(2) jedno stanowisko zastępcy członka w kategorii przedstawicieli rządów w Radzie Zarządzającej zwolniło się wskutek rezygnacji pana Bo BARREFELTA;
(3) rząd Szwecji zaproponował kandydata na stanowisko, które się zwolniło,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł
Pani Anna-Lena HULTGÅRD SANCINI zostaje mianowana zastępcą członka Rady Zarządzającej Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy na miejsce pana Bo BARREFELTA na okres pozostający do końca kadencji, czyli do dnia powołania nowej Rady Zarządzającej, zgodnie z art. 1 ust. 5 rozporządzenia nr 1112/2005.
Decyzja Rady
z dnia 28 listopada 2006 r.
w sprawie zastąpienia członka oraz zastępcy członka Rady Zarządzającej Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy
(2006/C 298/04)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1365/75 z dnia 26 maja 1975 r. w sprawie utworzenia Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) w dniu 13 grudnia 2004 r. Rada przyjęła decyzję [2] w sprawie mianowania członków oraz zastępców członków Rady Zarządzającej Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy na okres do dnia 18 października 2007 r.;
(2) jedno stanowisko członka oraz jedno stanowisko zastępcy członka Rady Zarządzającej ww. Fundacji w kategorii przedstawicieli rządu zwolniły się w związku z rezygnacją pana Marca BOISNELA oraz pana Emmanuela GERATA;
(3) rząd Francji zaproponował kandydatów na wolne stanowiska,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł
1.
Pani Mireille JARRY zostaje mianowana członkiem Rady Zarządzającej Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy na miejsce pana Marca BOISNELA na okres pozostający do końca kadencji, czyli do dnia 18 października 2007 r.
2.
Pan Robert PICCOLI zostaje mianowany zastępcą członka Rady Zarządzającej Europejskiej Fundacji na Rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy na miejsce pana Emmanuela GERATA na okres pozostający do końca kadencji, czyli do dnia 18 października 2007 r.
Decyzja nr 1364/2006/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 6 września 2006 r.
ustanawiająca wytyczne dla transeuropejskich sieci energetycznych oraz uchylająca decyzję 96/391/WE i decyzję nr 1229/2003/WE
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 156,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Od czasu przyjęcia decyzji nr 1229/2003/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. ustanawiającej zbiór wytycznych dla transeuropejskich sieci energetycznych [3] powstała potrzeba pełnego włączenia nowych Państw Członkowskich, państw przystępujących i państw kandydujących do tych wytycznych oraz dostosowania ich, w odpowiednich przypadkach, do nowej polityki bliskości Unii Europejskiej.
(2) Priorytety dotyczące transeuropejskich sieci energetycznych wynikają z utworzenia bardziej otwartego i konkurencyjnego wewnętrznego rynku energii, będącego rezultatem wprowadzenia w życie dyrektywy 2003/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej [4] oraz dyrektywy 2003/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego [5].
Te priorytety idą w ślad za konkluzjami z posiedzenia Rady Europejskiej w Sztokholmie w dniach 23– 24 marca 2001 r. dotyczącego rozwoju infrastruktury niezbędnej do funkcjonowania rynku energii.
Należy dołożyć szczególnych starań, aby poprzez realizację celu zwiększonego wykorzystania odnawialnych źródeł energii przyczyniać się do wspierania polityki zrównoważonego rozwoju.
Niemniej jednak cel ten powinien zostać osiągnięty bez stwarzania niewspółmiernych zakłóceń normalnej równowagi rynkowej.
Należy również jak najpełniej uwzględnić cele polityki transportowej Wspólnoty, a w szczególności możliwość zmniejszenia ruchu drogowego dzięki zastosowaniu rurociągów.
(3) Niniejsza decyzja służy zbliżeniu się do celu, jakim jest osiągnięcie poziomu międzysystemowych połączeń sieci elektroenergetycznych pomiędzy Państwami Członkowskimi uzgodnionego podczas posiedzenia Rady Europejskiej w Barcelonie w dniach 15. i 16. marca 2002 r., a przez to do poprawy niezawodności i integralności sieci oraz zapewnienia bezpieczeństwa dostaw i należytego funkcjonowania rynku wewnętrznego.
(4) Co do zasady, budowa i utrzymanie infrastruktury energetycznej powinny podlegać zasadom rynkowym.
Pozostaje to w zgodzie ze wspólnymi zasadami realizacji rynku wewnętrznego energii oraz wspólnymi zasadami w zakresie prawa konkurencji, których celem jest utworzenie bardziej otwartego i konkurencyjnego rynku wewnętrznego energii.
Wsparcie finansowe Wspólnoty dla budowy i utrzymania powinno więc mieć miejsce jedynie w szczególnie wyjątkowych przypadkach, zaś wyjątki takie powinny być należycie uzasadnione.
(5) Należy stworzyć i utrzymywać infrastrukturę energetyczną umożliwiającą efektywne funkcjonowanie wewnętrznego rynku energii, z uwzględnieniem istniejących procedur konsultowania się z osobami dotkniętymi przez budowę tej infrastruktury, nie wycofując się z kryteriów strategicznych i, w odpowiednich przypadkach, kryteriów dotyczących usług powszechnych oraz zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych.
(6) W świetle potencjalnych synergii pomiędzy sieciami przesyłu gazu ziemnego i gazów olefinowych należy zwrócić należytą uwagę na rozwój i integrację sieci przesyłu gazów olefinowych w celu zaspokojenia zapotrzebowania przemysłu Wspólnoty na te gazy.
(7) Priorytety dla transeuropejskich sieci energetycznych wynikają również ze wzrostu znaczenia transeuropejskich sieci energetycznych dla bezpieczeństwa i dywersyfikacji dostaw energii we Wspólnocie, włączenia sieci energetycznych nowych Państw Członkowskich i państw przystępujących i kandydujących oraz zapewnienia skoordynowanego działania sieci energetycznych we Wspólnocie i w krajach sąsiadujących po konsultacji z zainteresowanymi Państwami Członkowskimi.
Kraje sąsiadujące ze Wspólnotą odgrywają istotną rolę w jej polityce energetycznej.
Zaspokajają one większą część zapotrzebowania Wspólnoty na gaz ziemny, są kluczowymi partnerami w przesyle energii pierwotnej do Wspólnoty, a także w coraz większym stopniu będą się stawać ważnymi uczestnikami wspólnotowego rynku wewnętrznego gazu ziemnego i energii elektrycznej.
(8) Wśród projektów odnoszących się do transeuropejskich sieci energetycznych niezbędne jest wyróżnienie projektów priorytetowych, które są szczególnie istotne dla funkcjonowania rynku wewnętrznego energii lub dla bezpieczeństwa dostaw energii.
W przypadku projektów o najwyższym priorytecie należy ponadto przygotować deklarację znaczenia europejskiego i w razie potrzeby wprowadzić ściślejszą koordynację.
(9) W celu gromadzenia informacji wymaganych na mocy niniejszej decyzji Komisja i Państwa Członkowskie powinny w miarę możliwości wykorzystywać dostępne już informacje dotyczące projektów, uznanych za leżące w interesie Europy, aby uniknąć powielania działań.
Na przykład informacje te mogą być już dostępne w kontekście rozporządzenia Rady (WE) nr 2236/95 z dnia 18 września 1995 r. ustanawiającego ogólne zasady przyznawania pomocy finansowej Wspólnoty w zakresie sieci transeuropejskich [6], w kontekście innych przepisów wspólnotowych zapewniających współfinansowanie projektów sieci transeuropejskiej i decyzji zatwierdzających poszczególne projekty w ramach tego prawodawstwa oraz w kontekście dyrektyw 2003/54/WE i 2003/55/WE.
(10) Procedura identyfikacji projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania w zakresie transeuropejskich sieci energetycznych powinna zapewnić harmonijne stosowanie rozporządzenia (WE) nr 2236/95.
Procedura ta powinna rozróżniać dwa poziomy: poziom pierwszy ustalający ograniczoną liczbę kryteriów identyfikacji takich projektów oraz poziom drugi opisujący projekty w sposób szczegółowy zwany "specyfikacją".
(11) Odpowiedni priorytet przy finansowaniu na mocy rozporządzenia (WE) nr 2236/95 należy nadawać projektom uznanym za leżące w interesie Europy.
Zgłaszając projekty w ramach innych instrumentów finansowych Wspólnoty, Państwa Członkowskie powinny zwracać szczególną uwagę na projekty uznane za leżące w interesie Europy.
(12) Dla większości projektów uznanych za leżące w interesie Europy znacznym opóźnieniem bieżącym lub przyszłym może być spodziewane opóźnienie wynoszące od jednego do dwóch lat.
(13) Ponieważ specyfikacje projektów podlegają zmianom, mogą być one określone jedynie orientacyjnie.
Komisja powinna zatem być uprawniona do ich aktualizacji.
Ponieważ projekty mogą mieć znaczące konsekwencje polityczne, gospodarcze i środowiskowe, istotne jest uzyskanie odpowiedniej równowagi pomiędzy nadzorem legislacyjnym a elastycznością przy określaniu projektów, które zasługują na ewentualne wsparcie ze strony Wspólnoty.
(14) W przypadku gdy projekty uznane za leżące w interesie Europy, odcinki albo grupy takich projektów napotykają trudności przy realizacji, koordynator europejski mógłby wspomóc proces poprzez zachęcanie do współpracy między wszystkimi zainteresowanymi stronami oraz poprzez zapewnienie odpowiedniego monitorowania postępów, by informować o nich Wspólnotę.
Na wniosek zainteresowanych Państw Członkowskich usługi koordynatora europejskiego powinny być również udostępniane na potrzeby innych projektów.
(15) Państwa Członkowskie powinny być zachęcane do koordynowania wdrażania określonych projektów, w szczególności projektów lub odcinków projektów transgranicznych.
(16) Należy stworzyć korzystniejsze warunki rozwoju i tworzenia transeuropejskich sieci energetycznych, głównie poprzez stymulowanie współpracy technicznej pomiędzy podmiotami odpowiedzialnymi za sieci, poprzez ułatwianie wdrożenia procedur autoryzacji stosowanych w przypadku projektów dotyczących sieci w Państwach Członkowskich, aby ograniczyć opóźnienia, oraz poprzez zastosowanie, w stosownych przypadkach, dostępnych dla projektów sieciowych funduszy, instrumentów i programów finansowych Wspólnoty.
Wspólnota powinna wspierać środki podejmowane przez Państwa Członkowskie dla osiągnięcia tego celu.
(17) Ponieważ głównym celem budżetu przeznaczonego na transeuropejskie sieci energetyczne jest finansowanie studiów wykonalności, finansowanie samych międzysystemowych połączeń sieciowych, a w szczególności sieci międzyregionalnych, powinno się odbywać z pomocą Funduszy Strukturalnych Wspólnoty oraz innych programów i instrumentów finansowych.
(18) Określenie projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania, ich specyfikacji oraz projektów priorytetowych, w szczególności leżących w interesie Europy, powinno pozostawać bez uszczerbku dla wyników oceny oddziaływania na środowisko samych projektów, ich planów lub programów.
(19) Środki niezbędne do wdrożenia niniejszej decyzji należy przyjąć zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [7].
(20) Komisja powinna sporządzać okresowe sprawozdanie z wdrożenia niniejszej decyzji.
(21) Informacje podlegające wymianie lub zgłoszeniu Komisji na mocy postanowień niniejszej decyzji są prawdopodobnie w dużej mierze w posiadaniu przedsiębiorstw.
Państwa Członkowskie powinny zatem nawiązać współpracę z tymi przedsiębiorstwami w celu uzyskania tych informacji.
(22) Ponieważ niniejsza decyzja obejmuje ten sam przedmiot i ma ten sam zakres zastosowania co decyzja Rady 96/391/WE z dnia 28 marca 1996 r. ustanawiająca zbiór środków mających na celu stworzenie bardziej korzystnych warunków rozwoju sieci transeuropejskich w sektorze energetycznym [8] oraz decyzja nr 1229/2003/WE, obie te decyzje powinny zostać uchylone,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Przedmiot
Niniejsza decyzja określa charakter i zakres działań Wspólnoty mających na celu ustanowienie wytycznych dla transeuropejskich sieci energetycznych.
Ustanawia ona zbiór wytycznych obejmujących cele, priorytety i ogólne kierunki działań Wspólnoty w zakresie transeuropejskich sieci energetycznych.
Wytyczne te określają projekty będące przedmiotem wspólnego zainteresowania oraz projekty priorytetowe w zakresie transeuropejskich sieci elektroenergetycznych i gazowych, w tym projekty leżące w interesie Europy.
Artykuł 2
Zakres stosowania
Niniejsza decyzja ma zastosowanie:
1) w zakresie sieci elektroenergetycznych do:
a) wszystkich linii wysokiego napięcia, z wyjątkiem linii należących do sieci dystrybucyjnych, oraz do połączeń podmorskich, pod warunkiem że infrastruktura ta jest wykorzystywana do przesyłu lub połączenia międzyregionalnego lub międzynarodowego;
b) każdego urządzenia lub instalacji istotnych dla prawidłowego funkcjonowania danego systemu, w tym systemów zabezpieczeń, nadzoru i sterowania;
2) w zakresie sieci gazowych (służących do przesyłania gazu ziemnego i gazów olefinowych) do:
a) gazociągów wysokociśnieniowych, z wyjątkiem gazociągów należących do sieci dystrybucyjnych, umożliwiających zaopatrywanie regionów Wspólnoty ze źródeł wewnętrznych lub zewnętrznych;
b) podziemnych magazynów gazu przyłączonych do wyżej wymienionych gazociągów wysokociśnieniowych;
c) urządzeń odbiorczych, magazynowych i służących do regazyfikacji skroplonego gazu ziemnego (LNG), jak również urządzeń do transportu LNG w zależności od ich ładowności;
d) każdego urządzenia lub instalacji istotnych dla prawidłowego funkcjonowania danego systemu, w tym systemów zabezpieczeń, nadzoru i sterowania.
Artykuł 3
Cele
Wspólnota wspiera połączenia międzysystemowe, współpracę operacyjną i rozwój transeuropejskich sieci energetycznych oraz dostęp do takich sieci zgodnie z obowiązującym prawem wspólnotowym w celu:
a) wspierania skutecznego funkcjonowania i rozwoju rynku wewnętrznego w ogólności oraz rynku wewnętrznego energii w szczególności, przy poparciu racjonalnego wytwarzania, transportu, dystrybucji i wykorzystania zasobów energetycznych oraz rozwoju i przyłączania zasobów energii odnawialnej w celu obniżenia kosztów energii ponoszonych przez odbiorców oraz przyczyniania się do dywersyfikacji źródeł energii;
b) ułatwienia rozwoju i ograniczenia odizolowania regionów mniej uprzywilejowanych i wyspiarskich Wspólnoty i przyczynienia się w ten sposób do wzmocnienia spójności gospodarczej i społecznej;
c) wzmocnienia bezpieczeństwa dostaw energii, na przykład przez zacieśnienie stosunków z państwami trzecimi w sektorze energetycznym we wspólnym interesie zainteresowanych stron, szczególnie w ramach Traktatu Karty Energetycznej oraz umów o współpracy zawartych przez Wspólnotę;
d) przyczyniania się do zrównoważonego rozwoju i ochrony środowiska, w tym przez wykorzystanie energii ze źródeł odnawialnych oraz zmniejszanie zagrożeń dla środowiska, związanych z transportem i przesyłem energii.
Artykuł 4
Priorytety działania
Priorytety działania Wspólnoty dotyczące transeuropejskich sieci energetycznych są zgodne z zasadą zrównoważonego rozwoju i są następujące:
1) zarówno dla sieci elektroenergetycznych, jak i gazowych:
a) przystosowanie i rozwój sieci energetycznych w celu wsparcia funkcjonowania rynku wewnętrznego energii, a w szczególności rozwiązywania problemu "wąskich gardeł", zwłaszcza transgranicznych, ograniczeń przesyłowych i brakujących połączeń, jak również uwzględnienie potrzeb wynikających z funkcjonowania rynku wewnętrznego energii elektrycznej i gazu ziemnego, a także rozszerzenia Unii Europejskiej;
b) tworzenie sieci energetycznych w regionach wyspiarskich, odizolowanych, peryferyjnych i ultraperyferyjnych, przy jednoczesnym wspieraniu dywersyfikacji źródeł energii oraz wykorzystywaniu odnawialnych źródeł energii, wraz z połączeniem takich sieci, w razie potrzeby;
2) dla sieci elektroenergetycznych:
a) przystosowanie i rozwój sieci w celu ułatwienia integracji oraz przyłączania wytwarzania energii ze źródeł odnawialnych;
b) zapewnienie współpracy operacyjnej sieci elektroenergetycznych wewnątrz Wspólnoty oraz z sieciami krajów przystępujących, kandydujących oraz innych krajów w Europie oraz krajów basenu Morza Śródziemnego i Morza Czarnego;
3) dla sieci gazowych:
a) rozwój sieci gazu ziemnego w celu zaspokojenia popytu Wspólnoty na gaz ziemny oraz kontrolowania systemów dostaw gazu ziemnego;
b) zapewnienie współpracy operacyjnej sieci gazowych wewnątrz Wspólnoty oraz z sieciami krajów przystępujących, kandydujących oraz innych krajów w Europie, krajów basenu Morza Śródziemnego, Morza Czarnego oraz Morza Kaspijskiego, jak również z regionu Bliskiego Wschodu i Zatoki Perskiej, a także dywersyfikacja źródeł i tras zaopatrzenia w gaz ziemny.
Artykuł 5
Kierunki działania
Ogólne kierunki działania Wspólnoty dotyczące transeuropejskich sieci energetycznych są następujące:
a) określenie projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania i projektów priorytetowych, w tym projektów leżących w interesie Europy;
b) stworzenie korzystniejszych warunków rozwoju tych sieci.
Artykuł 6
Projekty będące przedmiotem wspólnego zainteresowania
1.
Kryteria rodzajowe stosowane przy podejmowaniu decyzji w sprawie identyfikacji, zmian, specyfikacji lub wniosków o uaktualnienie projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania są następujące:
a) projekt mieści się w zakresie stosowania określonym w art. 2;
b) projekt odpowiada celom i priorytetom działania określonym odpowiednio w art. 3 i 4;
c) projekt wykazuje potencjalne uzasadnienie ekonomiczne.
Ocena uzasadnienia ekonomicznego opiera się na analizie kosztów i korzyści, uwzględniającej wszystkie koszty i korzyści, włączając również te średnio- lub długoterminowe, związane z aspektami środowiskowymi, bezpieczeństwem dostaw oraz przyczynianiem się do spójności gospodarczej i społecznej.
Projekty będące przedmiotem wspólnego zainteresowania, które dotyczą terytorium Państwa Członkowskiego, wymagają zgody danego Państwa.
2.
Dodatkowe kryteria identyfikacji projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania są określone w załączniku II.
Wszelkie zmiany dodatkowych kryteriów określających projekty będące przedmiotem wspólnego zainteresowania określonych w załączniku II, są ustalane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu.
3.
Jedynie projekty wymienione w załączniku III, które spełniają kryteria zawarte w ust. 1 oraz kryteria określone w załączniku II, kwalifikują się do uzyskania pomocy finansowej Wspólnoty przewidzianej w rozporządzeniu (WE) nr 2236/95.
4.
Orientacyjne specyfikacje projektów, zawierające ich szczegółowy opis oraz, w stosownych przypadkach, opis geograficzny, są określone w załączniku III.
Specyfikacje te są aktualizowane zgodnie z procedurą określoną w art. 14 ust. 2.
Aktualizacje mają charakter techniczny i ograniczają się do technicznych zmian projektu, modyfikacji części określonej trasy lub ograniczonej adaptacji lokalizacji projektu.
5.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie środki, które uznają za niezbędne do ułatwienia i przyspieszenia ukończenia projektów stanowiących przedmiot wspólnego zainteresowania oraz zminimalizowania opóźnień przy przestrzeganiu prawa wspólnotowego i międzynarodowych konwencji o ochronie środowiska, szczególnie w przypadku projektów uznanych za leżące w interesie Europy.
W szczególności szybko dopełnia się koniecznych procedur udzielania zezwoleń.
6.
W przypadkach gdy części projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania jest umiejscowiona na terytorium państw trzecich, Komisja może, za zgodą zainteresowanych Państw Członkowskich, w stosownych przypadkach przedłożyć wniosek w ramach zarządzania umowami między Wspólnotą a tymi państwami trzecimi oraz zgodnie z Traktatem Karty Energetycznej oraz innymi umowami wielostronnymi wiążącymi państwa trzecie będące sygnatariuszami tego Traktatu, aby projekty te były również uznawane za przedmiot wspólnego zainteresowania przez zainteresowane państwa trzecie w celu ułatwienia ich wdrożenia.
Artykuł 7
Projekty priorytetowe
1.
Projekty będące przedmiotem wspólnego zainteresowania, o których mowa w art. 6 ust. 3, i włączone w osie projektów priorytetowych określone w załączniku I mają pierwszeństwo w uzyskaniu pomocy finansowej Wspólnoty udzielanej na mocy rozporządzenia (WE) nr 2236/95.
Zmiany w załączniku I są ustalane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu.
2.
W odniesieniu do projektów inwestycji transgranicznych Państwa Członkowskie podejmują kroki niezbędne do zapewnienia, zgodnie z krajowymi procedurami uzyskania pozwoleń, traktowania faktu zwiększania przez takie projekty mocy połączeń międzysystemowych pomiędzy dwoma lub więcej Państwami Członkowskimi, a co za tym idzie – wzmacniania bezpieczeństwa dostaw w Europie, jako kryterium oceny przez właściwe organy krajowe.
3.
Zainteresowane Państwa Członkowskie oraz Komisja dołożą starań, każde w zakresie swych kompetencji, wraz z odpowiedzialnymi przedsiębiorstwami, w celu wspomagania realizacji projektów priorytetowych, w szczególności projektów transgranicznych.
4.
Projekty priorytetowe są zgodne z zasadą zrównoważonego rozwoju oraz spełniają następujące kryteria:
a) mają znaczący wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego w warunkach konkurencji; oraz/lub
b) przyczyniają się do zwiększenia bezpieczeństwa dostaw we Wspólnocie; oraz/lub
c) ich wynikiem jest zwiększenie wykorzystania energii ze źródeł odnawialnych.
Artykuł 8
Projekty leżące w interesie Europy
1.
Pewną liczba projektów włączonych w osie projektów priorytetowych, o których mowa w art. 7, mających charakter transgraniczny lub wywierających istotny wpływ na możliwości przesyłu transgranicznego, uznaje się za leżące w interesie Europy.
Wykaz tych projektów jest zawarty w załączniku I.
2.
Wybierając projekty w ramach budżetu sieci transeuropejskich zgodnie z art. 10 rozporządzenia (WE) nr 2236/95, odpowiedni priorytet nadaje się projektom uznanym za leżące w interesie Europy.
3.
Wybierając projekty w ramach innych wspólnotowych funduszy współfinansujących, szczególną uwagę zwraca się na projekty uznane za leżące w interesie Europy.
4.
Jeżeli występuje lub może wystąpić znaczne opóźnienie w postępie prac nad projektem uznanym za leżący w interesie Europy, Komisja może zwrócić się do zainteresowanych Państw Członkowskich o zapewnienie podania w terminie trzech miesięcy przyczyn tego opóźnienia.
W przypadku projektów uznanych za leżące w interesie Europy, dla których wyznaczono koordynatora europejskiego, koordynator ten podaje w swoim sprawozdaniu przyczyny opóźnienia.
5. Pięć lat po ukończeniu projektu uznanego za leżący w interesie Europy lub jednego z jego odcinków Komisja wspierana przez komitet, o którym mowa w art. 14 ust. 1, dokonuje oceny tego projektu, łącznie z jego skutkami społeczno-gospodarczymi i środowiskowymi oraz skutkami dla wymiany handlowej pomiędzy Państwami Członkowskimi i skutkami dla spójności terytorialnej oraz trwałego rozwoju. Komisja powiadamia komitet wymieniony w art. 14 ust. 1 o wynikach tej oceny.
6.
W przypadku każdego projektu uznanego za leżący w interesie Europy, a w szczególności w przypadku odcinków transgranicznych, zainteresowane Państwa Członkowskie podejmują stosowne kroki w celu zapewnienia:
- regularnej wymiany odnośnych informacji, oraz
- organizowania w razie potrzeby wspólnych posiedzeń koordynacyjnych.
Wspólne posiedzenia koordynacyjne organizowane są w miarę potrzeby w świetle szczególnych wymagań projektu, takich jak faza rozwojowa projektu oraz przewidywane lub napotkane trudności.
Wspólne posiedzenia koordynacyjne zajmują się w szczególności procedurami oceny i konsultacji publicznych.
Zainteresowane Państwa Członkowskie zapewniają powiadamianie Komisji o wspólnych posiedzeniach koordynacyjnych oraz o wymianie informacji.
Artykuł 9
Wdrażanie projektów leżących w interesie Europy
1.
Projekty leżące w interesie Europy są realizowane w jak najkrótszym czasie.
Najpóźniej do dnia 12 kwietnia 2007 r. Państwa Członkowskie przedłożą Komisji sporządzony na podstawie projektu harmonogramu przedstawionego w tym celu przez Komisję, zaktualizowany harmonogram ukończenia tych projektów, w którym w miarę możliwości wyszczególnią:
a) przewidywane przejście projektu przez procedurę zatwierdzenia planu;
b) harmonogram studium wykonalności i etapu projektowego;
c) wykonanie projektu; oraz
d) przekazanie projektu do użytkowania.
2.
W ścisłej współpracy z komitetem wymienionym w art. 14 ust. 1 Komisja składa co dwa lata sprawozdanie z postępów prac nad projektami wymienionymi w ust. 1.
W przypadku projektów uznanych za leżące w interesie Europy, dla których wyznaczono koordynatora europejskiego, sprawozdania składane co dwa lata zostają zastąpione sprawozdaniami rocznymi przedstawianymi przez koordynatora europejskiego.
Artykuł 10
Koordynator europejski
1.
W przypadku gdy projekt uznany za leżący w interesie Europy ma znaczne opóźnienia lub napotyka trudności w realizacji, także w przypadku gdy zaangażowane są kraje trzecie, Komisja, w porozumieniu z zainteresowanymi Państwami Członkowskimi i po konsultacji z Parlamentem Europejskim, może wyznaczyć koordynatora europejskiego.
W razie potrzeby Państwa Członkowskie mogą również wystąpić do Komisji o wyznaczenie koordynatora europejskiego do innych projektów dotyczących transeuropejskich sieci energetycznych.
2.
Koordynator europejski wybierany jest w szczególności na podstawie znajomości instytucji europejskich, a także znajomości tematyki z zakresu polityki energetycznej i finansowania oraz oceny społeczno-ekonomicznej i środowiskowej głównych projektów.
3.
Decyzja o wyznaczeniu koordynatora europejskiego określa sposób wykonywania jego zadań.
4.
Koordynator europejski:
a) wspiera europejski wymiar projektu i dialog transgraniczny między inicjatorami projektu a osobami zainteresowanymi;
b) bierze udział w koordynowaniu procedur krajowych dotyczących konsultacji z osobami zainteresowanymi; oraz
c) co roku składa Komisji sprawozdanie z postępu w realizacji projektu (projektów), do których został wyznaczony, a także jakichkolwiek trudności i przeszkód, które mogą spowodować istotne opóźnienia.
Komisja przekazuje to sprawozdanie zainteresowanym Państwom Członkowskim.
5.
Zainteresowane Państwa Członkowskie współpracują z koordynatorem europejskim w zakresie realizacji przez niego zadań, o których mowa w ust. 4.
6.
Komisja może zwrócić się do koordynatora europejskiego o opinię podczas badania wniosków o finansowanie wspólnotowe projektów lub grup projektów, do których został on wyznaczony.
7.
Aby uniknąć zbędnego obciążenia administracyjnego, stopień koordynacji musi być proporcjonalny do kosztów projektu.
Artykuł 11
Korzystniejsze warunki
1.
W celu przyczynienia się do stworzenia korzystniejszych warunków rozwoju transeuropejskich sieci energetycznych i ich współpracy operacyjnej Wspólnota uwzględnia wysiłki Państw Członkowskich nakierowane na osiągnięcie tego celu, w przypadkach gdy jest to niezbędne, wspiera oraz przywiązuje największą wagę do następujących środków:
a) współpraca techniczna pomiędzy podmiotami odpowiedzialnymi za transeuropejskie sieci energetyczne, w szczególności za właściwe funkcjonowanie połączeń, o których mowa w załączniku II pkt 1, 2 i 7;
b) ułatwianie wprowadzania procedur udzielania zezwoleń dla projektów dotyczących transeuropejskich sieci energetycznych w celu zmniejszenia opóźnień, szczególnie w przypadku projektów uznanych za leżące w interesie Europy;
c) wsparcie dla projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania poprzez wspólnotowe fundusze, instrumenty i programy finansowe odpowiednie dla tych sieci.
2.
Komisja w ścisłej współpracy z zainteresowanymi Państwami Członkowskimi podejmuje wszelkie inicjatywy w celu wspierania koordynacji działań, o których mowa w ust. 1.
3. O środkach wymaganych do wdrożenia działań opisanych w ust. 1 lit. a) i b) decyduje Komisja zgodnie z procedurą opisaną w art. 14 ust. 2.
Artykuł 12
Oddziaływanie na konkurencję
Przy rozpatrywaniu projektów należy brać pod uwagę ich oddziaływanie na konkurencję oraz na bezpieczeństwo dostaw.
Finansowanie prywatne lub finansowanie przez zainteresowane podmioty gospodarcze stanowi główne źródła finansowania i należy je popierać.
Należy unikać wszelkich zakłóceń konkurencji między podmiotami rynkowymi, zgodnie z postanowieniami Traktatu.
Artykuł 13
Ograniczenia
1.
Niniejsza decyzja pozostaje bez uszczerbku dla zobowiązań finansowych podjętych przez Państwo Członkowskie lub Wspólnotę.
2.
Niniejsza decyzja pozostaje bez uszczerbku dla wyników oceny oddziaływania na środowisko projektów oraz planów lub programów, które określają przyszłe ramy udzielania pozwoleń dla takich projektów.
Wyniki oceny oddziaływania na środowisko, w przypadkach gdy taka ocena jest wymagana zgodnie z właściwymi przepisami wspólnotowymi, są brane pod uwagę przed podjęciem decyzji o realizacji projektów, zgodnie z właściwymi przepisami wspólnotowymi.
Artykuł 14
Procedura komitetu
1.
Komisja jest wspierana przez Komitet.
2.
W przypadku odesłania do niniejszego ustępu zastosowanie znajdują art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem jej art. 8.
Okres przewidziany w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin.
Artykuł 15
Sprawozdanie
Co dwa lata Komisja opracowuje sprawozdanie z wykonywania niniejszej decyzji, które przedkłada Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu oraz Komitetowi Regionów.
W sprawozdaniu tym zwraca się uwagę na wdrożenie i postęp w realizacji projektów priorytetowych dotyczących połączeń transgranicznych, określonych w załączniku II pkt 2, 4 i 7, jak również na szczegółowe ustalenia dotyczące ich finansowania, w szczególności w zakresie wkładu finansowego Wspólnoty.
Artykuł 16
Uchylenie
Niniejszym uchyla się decyzję 96/391/WE oraz decyzję nr 1229/2003/WE.
Artykuł 17
Wejście w życie
Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 18
Adresaci
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja nr 1622/2006/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 24 października 2006 r.
ustanawiająca działanie Wspólnoty na rzecz obchodów "Europejskiej Stolicy Kultury" w latach 2007–2019
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 151,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [1],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja nr 1419/1999/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [3] ustanowiła działanie Wspólnoty na rzecz obchodów "Europejskiej Stolicy Kultury" w latach 2005–2019.
(2) Badanie dotyczące wyników obchodów "Europejskiego Miasta Kultury" do 2004 r. wykazało, że miały one korzystny wpływ, jeżeli chodzi o oddźwięk w mediach, rozwój kultury i turystyki oraz uznanie przez mieszkańców znaczenia faktu wyboru ich miasta, jednakże działanie to nadal wymaga usprawnienia, w szczególności w odniesieniu do jego długotrwałego oddziaływania na rozwój kulturalny danego miasta i regionu.
(3) Umożliwiając miastom zaangażowanie otaczającego ich regionu, w tym wysp, można dotrzeć do szerszego kręgu odbiorców i zwiększyć oddziaływanie obchodów.
(4) Podmioty zainteresowane obchodami podkreśliły problemy związane z procedurą selekcji określoną w decyzji nr 1419/1999/WE i zaleciły: monitorowanie propozycji, w szczególności w celu wzmocnienia ich europejskiego wymiaru, zwiększenie konkurencji oraz określenie na nowo roli Komisji.
(5) Znaczenie i oddziaływanie obchodów "Europejskiej Stolicy Kultury" wymaga utworzenia mieszanej procedury selekcji na poziomie krajowym i europejskim oraz wprowadzenia wyraźnego elementu monitoringu i konsultacji, wprowadzenia elementu krajowego oraz wzmocnienia wymiaru europejskiego.
(6) Faza przygotowania obchodów ma decydujące znaczenie dla ich sukcesu zgodnie z celami działania.
(7) W celu zapewnienia wartości dodanej działania na poziomie europejskim po wyznaczeniu potrzebna jest faza monitoringu, podczas której po pierwsze zwróci się uwagę na spełnienie kryteriów określonych dla programu kulturalnego, po drugie – zapewni fachowe doradztwo oraz pomoc.
(8) Należy ustanowić komisję składającą się z sześciu ekspertów krajowych oraz siedmiu ekspertów europejskich; cała komisja w składzie 13 osób ("komisja selekcyjna") powinna nadzorować etap selekcji do momentu wyłonienia konkretnego miasta; procedurą monitoringu i udzielania wskazówek Europejskim Stolicom Kultury w fazie monitoringu do czasu rozpoczęcia obchodów powinno zająć się jedynie siedmiu ekspertów europejskich (jako "komisja monitorująco-doradcza").
(9) W celu zapewnienia doradztwa i pomocy zarówno miastom kandydującym, jak i wyznaczonym powinna zostać utworzona strona internetowa poświęcona Europejskim Stolicom Kultury (składanie wniosków, selekcja, realizacja, odsyłacze), która będzie na bieżąco prowadzona i regularnie aktualizowana przez Komisję.
(10) Należy zachęcać do upowszechniania dobrych praktyk, zwłaszcza w celu zagwarantowania wartości dodanej działań na poziomie europejskim.
Dlatego należy zachęcać do tworzenia sieci poprzednich oficjalnych Europejskich Stolic Kultury, aby mogły wnieść konstruktywny wkład polegający na przekazywaniu swoich doświadczeń i najlepszych praktyk dla przyszłych Europejskich Stolic Kultury, zwłaszcza w ramach wymiany na etapie przygotowawczym.
(11) Ważne jest, aby wynagradzać jakość programu w zakresie celów i kryteriów działania, w szczególności europejską wartość dodaną, poprzez przyznanie nagrody pieniężnej.
(12) W celu zapewnienia długotrwałego oddziaływania obchodów "Europejskiej Stolicy Kultury" należy wykorzystać inicjatywę oraz struktury i potencjał związany z tymi obchodami jako podstawę strategii długofalowego rozwoju kulturalnego zainteresowanych miast.
(13) W celu umożliwienia państwom trzecim udziału w europejskich inicjatywach kulturalnych należy rozważyć ich uczestnictwo w "Europejskim Miesiącu Kultury" [4] lub podobnej inicjatywie.
(14) Wdrożenie procedury wyznaczania określonej w niniejszej decyzji zajmie sześć lat; ten sześcioletni okres nie może być zagwarantowany w latach 2011 i 2012, biorąc pod uwagę, że niniejsza decyzja wchodzi w życie w 2007 r.
W odniesieniu do wymienionych lat przewiduje się w związku z tym procedurę wyznaczania.
(15) W celu zachowania przejrzystości decyzja nr 1419/1999/WE powinna zostać uchylona i zastąpiona niniejszą decyzją,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Przedmiot
Niniejszym ustanawia się działanie Wspólnoty zatytułowane "Europejska Stolica Kultury", w celu podkreślenia bogactwa i zróżnicowania kultur europejskich oraz ich wspólnych cech, jak również wspierania większego wzajemnego zrozumienia między obywatelami europejskimi.
Artykuł 2
Dostęp do programu
1.
Miasta państw członkowskich oraz państw przystępujących do Unii Europejskiej po dniu 31 grudnia 2006 r. są uprawnione do wyznaczenia ich na Europejską Stolicę Kultury na jeden rok, według porządku określonego w Załączniku.
2.
Wyznaczenie odnosi się do jednego miasta w każdym państwie członkowskim wyszczególnionym w wykazie zawartym w Załączniku.
Kolejność chronologiczna określona w tym wykazie może zostać zmieniona w drodze wzajemnego porozumienia między zainteresowanymi państwami członkowskimi.
Artykuł 3
Wnioski
1.
Każdy wniosek obejmuje program kulturalny o wymiarze europejskim, oparty głównie na współpracy kulturalnej, zgodnie z celami i działaniami przewidzianymi w art. 151 Traktatu.
2.
Kulturalny program obchodów jest specjalnie tworzony na potrzeby roku "Europejskiej Stolicy Kultury", podkreślając wartość dodaną w wymiarze europejskim, zgodnie z kryteriami określonymi w art. 4.
3.
Program jest zgodny z wszelkimi strategiami lub politykami kulturalnymi danego państwa członkowskiego oraz, jeżeli jest to właściwe ze względu na system instytucjonalny państwa członkowskiego, ze wszelkimi regionalnymi strategiami kulturalnymi, pod warunkiem że takie strategie lub polityki nie zmierzają do ograniczenia liczby miast, które mogą być brane pod uwagę przy wyznaczeniu Europejskiej Stolicy Kultury na podstawie niniejszej decyzji.
4.
Czas trwania programu wynosi jeden rok.
W uzasadnionych przypadkach wyznaczone miasta mogą wybrać skrócony okres.
5.
Programy miast wyznaczonych na ten sam rok są ze sobą powiązane.
6.
Miasta mogą podjąć decyzję o zaangażowaniu do swojego programu sąsiednich regionów.
Artykuł 4
Kryteria programu kulturalnego
Program kulturalny spełnia następujące kryteria, podzielone na dwie kategorie: "Wymiar europejski" i "Miasto i obywatele":
1) w odniesieniu do "Wymiaru europejskiego" celem programu jest:
a) wzmocnienie współpracy w każdym sektorze kultury między operatorami w dziedzinie kultury, artystami i miastami z danego państwa członkowskiego i innych państw członkowskich;
b) podkreślenie bogactwa różnorodności kulturowej w Europie;
c) uwypuklenie wspólnych aspektów kultury europejskiej;
2) w odniesieniu do "Miasta i obywateli" celem programu jest:
a) wspieranie udziału mieszkańców danego miasta i jego okolic oraz zwiększenie zainteresowania miastem z ich strony oraz ze strony obywateli mieszkających za granicą;
b) trwałość i stanowienie integralnej części długofalowego rozwoju kulturalnego i społecznego miasta.
Artykuł 5
Składanie wniosków
1.
Zaproszenie do składania wniosków jest publikowane przez każde zainteresowane państwo członkowskie nie później niż sześć lat przed rozpoczęciem obchodów.
Każde zaproszenie do składania wniosków, skierowane do miast ubiegających się o wyżej wymieniony tytuł, odwołuje się do kryteriów określonych w art. 4 niniejszej decyzji i wskazówek zamieszczonych na stronie internetowej Komisji.
Termin składania wniosków w ramach każdego zaproszenia do składania wniosków wyznacza się najpóźniej dziesięć miesięcy po opublikowaniu zaproszenia.
Wniosek złożony w ramach zaproszenia do składania wniosków przedstawia zarys programu, który miasto kandydujące planuje zrealizować w danym roku.
2.
Wnioski te są notyfikowane Komisji przez zainteresowane państwa członkowskie.
Artykuł 6
Komisja selekcyjna
1.
Ustanawia się komisję selekcyjną dla każdego zainteresowanego państwa członkowskiego w celu oceny wniosków przedłożonych przez miasta kandydujące.
Każda komisja zaleca nominację jednego miasta w zainteresowanym państwie członkowskim.
2.
Każda komisja selekcyjna składa się z trzynastu członków.
Siedmiu z nich mianowanych jest przez instytucje europejskie, jak określono w ust. 4.
Pozostałych sześciu członków mianuje zainteresowane państwo członkowskie w porozumieniu z Komisją Europejską.
Państwo członkowskie mianuje następnie formalnie komisję selekcyjną.
Komisja wyznacza swego przewodniczącego spośród osób mianowanych przez Parlament Europejski, Radę, Komisję i Komitet Regionów.
3.
Członkowie komisji selekcyjnej są niezależnymi ekspertami, niepozostającymi w konflikcie interesów w odniesieniu do miast, które odpowiedziały na zaproszenie do składania wniosków, posiadającymi znaczące doświadczenie i wiedzę specjalistyczną w dziedzinie kultury, rozwoju kulturalnego miast lub organizacji obchodów "Europejskiej Stolicy Kultury".
4.
Instytucje europejskie mianują członków komisji selekcyjnej na 3 lata w następujący sposób: dwóch członków mianowanych jest przez Parlament Europejski, dwóch przez Radę, dwóch przez Komisję i jeden przez Komitet Regionów.
W drodze odstępstwa, w pierwszym roku obowiązywania niniejszej decyzji, dwóch ekspertów jest mianowanych przez Komisję na okres jednego roku, dwóch przez Parlament Europejski na okres dwóch lat, dwóch przez Radę na okres trzech lat i jeden przez Komitet Regionów na okres trzech lat.
Artykuł 7
Selekcja wstępna
1.
Każde zainteresowane państwo członkowskie zwołuje odpowiednią komisję selekcyjną, o której mowa w art. 6, na posiedzenie w sprawie selekcji wstępnej nie później niż na pięć lat przed rozpoczęciem obchodów.
2.
Każda komisja selekcyjna ocenia wnioski przedłożone przez miasta, które odpowiedziały na zaproszenie do składania wniosków, zgodnie z kryteriami ustanowionymi w art. 4.
Komisja ustala krótką listę miast kandydujących, które przechodzą do następnego etapu, i sporządza sprawozdanie dotyczące wniosków przedłożonych przez miasta kandydujące oraz zalecenia dla kandydatów umieszczonych na krótkiej liście.
3.
Komisja selekcyjna przekłada swoje sprawozdanie zainteresowanemu państwu członkowskiemu i Komisji.
Każde z zainteresowanych państw członkowskich formalnie zatwierdza krótką listę opartą na sprawozdaniu komisji selekcyjnej.
Artykuł 8
Selekcja końcowa
1.
Miasta kandydujące umieszczone na krótkiej liście sporządzają pełne wnioski i przekazują je zainteresowanym państwom członkowskim, które następnie przekazują je Komisji.
2.
Każde z zainteresowanych państw członkowskich zwołuje odpowiednią komisję selekcyjną w celu przeprowadzenia końcowej selekcji, dziewięć miesięcy po spotkaniu, na którym dokonano preselekcji.
3.
Komisja selekcyjna ocenia zrewidowane programy przedstawione przez miasta, które znalazły się na krótkiej liście, zgodnie z kryteriami określonymi w niniejszym działaniu i zaleceniami wydanymi przez komisję podczas spotkania dotyczącego selekcji wstępnej.
4.
Komisja selekcyjna sporządza sprawozdanie z programów miast kandydujących umieszczonych na krótkiej liście wraz z zaleceniami dotyczącymi nominacji jednego miasta zainteresowanego państwa członkowskiego do tytułu Europejskiej Stolicy Kultury.
Sprawozdanie to zawiera również zalecenia dla wybranego miasta, dotyczące postępu i ustaleń, których należy dokonać w danym roku, jeżeli miasto to zostanie wyznaczone przez Radę na Europejską Stolicę Kultury.
Sprawozdanie jest przedkładane zainteresowanemu państwu członkowskiemu i Komisji.
Jest ono zamieszczane na stronie internetowej Komisji.
Artykuł 9
Wyznaczenie
1.
Każde zainteresowane państwo członkowskie nominuje jedno miasto do tytułu Europejskiej Stolicy Kultury i notyfikuje to Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komisji i Komitetowi Regionów, nie później niż na cztery lata przed rozpoczęciem obchodów.
Do notyfikacji musi być dołączone uzasadnienie nominacji oparte na sprawozdaniach komisji selekcyjnej.
Nominacja uwzględni zalecenia wydane przez komisję selekcyjną.
2.
Parlament Europejski przekazuje opinię Komisji nie później niż trzy miesiące po otrzymaniu nominacji dokonanych przez zainteresowane państwa członkowskie.
3.
Rada, działając na podstawie zalecenia Komisji wydanego na podstawie opinii Parlamentu Europejskiego i uzasadnień opartych na sprawozdaniach komisji selekcyjnych, formalnie wyznacza dane miasta na Europejskie Stolice Kultury na rok, na który zostały nominowane.
Artykuł 10
Komisja monitorująco-doradcza
1.
Komisja monitorująco-doradcza jest ustanowiona w celu monitorowania realizacji celów i kryteriów działania oraz zapewnienia Europejskim Stolicom Kultury wsparcia i wskazówek od czasu ich wyznaczenia do rozpoczęcia obchodów "Europejskiej Stolicy Kultury".
2.
Komisja składa się z siedmiu ekspertów nominowanych przez Parlament Europejski, Radę, Komisję i Komitet Regionów, zgodnie z art. 6 ust. 4.
Ponadto zainteresowane państwo członkowskie może mianować obserwatora do powyższej komisji.
3.
Zainteresowane miasta przekazują Komisji sprawozdania z postępów nie później niż na trzy miesiące przed posiedzeniem komisji.
4.
Komisja zwołuje komisję i przedstawicieli zainteresowanego miasta.
Komisja zwoływana jest dwukrotnie, w celu udzielenia wskazówek dotyczących przygotowań do obchodów i w celu oceny tych przygotowań, aby pomóc miastom w opracowaniu wysokiej jakości programu o wyraźnym wymiarze europejskim.
Pierwsze posiedzenie odbywa się nie później niż dwa lata przez obchodami; drugie posiedzenie odbywa się nie później niż osiem miesięcy przed obchodami.
5.
Po każdym posiedzeniu komisja wydaje sprawozdanie w sprawie stanu przygotowań do obchodów oraz niezbędnych działań.
W sprawozdaniach uwzględnia się w szczególności europejską wartość dodaną obchodów, zgodnie z kryteriami określonymi w art. 4, oraz wypełnianie zaleceń przedstawionych w sprawozdaniach komisji selekcyjnej oraz komisji monitorująco-doradczej.
6.
Sprawozdania przekazywane są Komisji oraz zainteresowanym miastom i państwom członkowskim.
Są one również publikowane na stronie internetowej Komisji.
Artykuł 11
Nagroda
Na podstawie sprawozdania wydanego przez komisję monitorująco-doradczą po drugim posiedzeniu, zgodnie z art. 10 ust. 4, Komisja przyznaje wyznaczonym miastom nagrodę pieniężną im. Meliny Mercouri, jeżeli spełniają one kryteria ustanowione w art. 4 oraz wypełniły zalecenia komisji selekcyjnej oraz komisji monitorująco-doradczej.
Nagroda przyznawana jest w całości nie później niż na trzy miesiące przed rozpoczęciem właściwego roku.
Artykuł 12
Ocena
Każdego roku Komisja zapewnia zewnętrzną i niezależną ocenę wyników obchodów "Europejskiej Stolicy Kultury", które miały miejsce w roku ubiegłym, zgodnie z celami i kryteriami działania ustanowionymi na mocy niniejszej decyzji.
Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komitetowi Regionów sprawozdanie z tej oceny do końca roku następującego po obchodach "Europejskiej Stolicy Kultury".
Artykuł 13
Uchylenie
Niniejszym uchyla się decyzję nr 1419/1999/WE.
Jednakże decyzja ta nadal obowiązuje w stosunku do miast wyznaczonych na Europejskie Stolice Kultury na lata 2007, 2008 i 2009.
Artykuł 14
Przepisy przejściowe
1.
Miasta wyznaczone na Europejskie Stolice Kultury na rok 2010 na podstawie decyzji nr 1419/1999/WE podlegają procedurze monitoringu ustanowionej w art. 10 niniejszej decyzji.
Komisja przyznaje nagrodę wyznaczonym miastom na podstawie art. 11 niniejszej decyzji.
2.
W drodze odstępstwa od art. 3–9, wyznaczanie Europejskich Stolic Kultury w latach 2011 i 2012 podlegać będzie następującej procedurze decyzyjnej:
1) miasta w państwach członkowskich są wyznaczane na Europejską Stolicę Kultury, jak przewidziano w Załączniku;
2) każde państwo członkowskie przedkłada, jak przewidziano w Załączniku, swą nominację jednego lub większej liczby miast Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komisji i Komitetowi Regionów;
3) nominacja ta przekładana jest nie później niż na cztery lata przed rozpoczęciem danych obchodów i może jej towarzyszyć zalecenie od zainteresowanego państwa członkowskiego;
4) każdego roku Komisja ustanawia komisję selekcyjną, która sporządza sprawozdanie w sprawie jednej lub więcej nominacji ocenionych na podstawie celów i charakterystycznych cech niniejszego działania;
5) komisja selekcyjna składa się z siedmiu czołowych niezależnych osób, będących ekspertami w dziedzinie kultury, z których dwóch mianuje Parlament Europejski, dwóch Rada, dwóch Komisja i jednego Komitet Regionów;
6) komisja selekcyjna przedkłada swoje sprawozdanie Komisji, Parlamentowi Europejskiemu i Radzie;
7) Parlament Europejski może przekazać Komisji opinię w sprawie jednej lub więcej nominacji nie później niż trzy miesiące po otrzymaniu sprawozdania;
8) Rada, działając na podstawie zalecenia Komisji wydanego na podstawie opinii Parlamentu Europejskiego i sprawozdania komisji selekcyjnej, formalnie wyznacza dane miasto na Europejską Stolicę Kultury na rok, na który zostało ono nominowane.
3.
W drodze odstępstwa od art. 4, kryteria określone w art. 3 i załączniku II do decyzji nr 1419/1999/WE obowiązują wobec Europejskich Stolic Kultury w latach 2010, 2011 i 2012, chyba że dane miasto zdecyduje się oprzeć swój program na kryteriach określonych w art. 4 niniejszej decyzji.
Artykuł 15
Wejście w życie
Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja nr 1639/2006/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 24 października 2006 r.
ustanawiająca Program ramowy na rzecz konkurencyjności i innowacji (2007–2013)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 156, art. 157 ust. 3 i art. 175 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniach 23. i 24. marca 2000 r. w Lizbonie Rada Europejska wyznaczyła cel uczynienia z Unii Europejskiej najbardziej konkurencyjnej i dynamicznej, opartej na wiedzy gospodarki na świecie.
Podkreśliła ona znaczenie stworzenia klimatu sprzyjającego małym i średnim przedsiębiorstwom (MŚP) oraz uznała za ważne rozpowszechnianie najlepszych praktyk i zapewnienie większej zbieżności między państwami członkowskimi.
W dniach 15. i 16. czerwca 2001 r. w Göteborgu Rada Europejska uzgodniła strategię Unii na rzecz zrównoważonego rozwoju w celu zapewnienia, aby wzrost gospodarczy, integracja społeczna i ochrona środowiska dotrzymywały sobie kroku.
Istotną rolę w zrównoważonym rozwoju odgrywają wzorce produkcyjne przedsiębiorstw.
(2) Aby przyczynić się do zwiększenia konkurencyjności i innowacyjności we Wspólnocie, do rozwoju społeczeństwa wiedzy oraz do zrównoważonego rozwoju opartego na harmonijnym wzroście gospodarczym, powinno się ustanowić Program ramowy na rzecz konkurencyjności i innowacji (zwany dalej "Programem ramowym").
(3) Jest to zgodne z przedstawionym na wiosennym posiedzeniu Rady Europejskiej komunikatem Komisji z dnia 2 lutego 2005 r. zatytułowanym "Wspólne działania na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia – Nowy początek Strategii Lizbońskiej", domagającym się działań, które zapewnią wzrost i konkurencyjność oraz sprawią, że Europa stanie się bardziej atrakcyjnym miejscem do inwestowania i pracy, oraz przypominającym, że konieczne jest pobudzanie przedsiębiorczości, przyciąganie wystarczającego kapitału podwyższonego ryzyka dla zakładania przedsiębiorstw oraz utrzymanie silnej europejskiej bazy przemysłowej, przy jednoczesnym wspieraniu innowacji, zwłaszcza innowacji ekologicznych, wykorzystania technologii informacyjnych i komunikacyjnych (TIK) oraz zrównoważonego korzystania z zasobów.
Podczas gdy konkurencyjność jest w dużej mierze zapewniana przez aktywne przedsiębiorstwa działające na otwartych, opartych na zasadach konkurencji rynkach oraz wspierana przez właściwe warunki ramowe, w szczególności przez ramy prawne przyjazne innowacjom, finansowanie przez Wspólnotę ma do odegrania rolę w zwiększeniu wsparcia i zapewnieniu uzupełniającego finansowania w celu zaradzenia sytuacjom, w których zawodzi rynek.
(4) Europejska Karta Małych Przedsiębiorstw (zwana dalej "Kartą"), zatwierdzona przez Radę Europejską w Santa Maria de Feira w dniach 19. i 20. czerwca 2000 r., nazywa małe przedsiębiorstwa "kręgosłupem europejskiej gospodarki".
Specyficzne właściwości, wymogi i oczekiwania małych przedsiębiorstw i zakładów rzemieślniczych powinny być bardziej efektywnie uwzględniane w politykach krajowych i europejskich.
Środki wspólnotowe mające na celu wspieranie MŚP, takie jak komunikat Komisji z dnia 10 listopada 2005 r. zatytułowany "Wdrażanie wspólnotowego programu lizbońskiego – Nowoczesna polityka wzrostu i zatrudnienia dla MŚP", powinny uwzględniać cele określone w Karcie, a Program ramowy powinien być wykorzystany jako środek prowadzący do osiągnięcia tych celów.
(5) Program ramowy powinien być w szczególności skierowany do MŚP w rozumieniu zalecenia Komisji 2003/361/WE z dnia 6 maja 2003 r. dotyczącym definicji mikro-, małych i średnich przedsiębiorstw [4].
Powinien on kłaść szczególny nacisk na charakterystyczne cechy i potrzeby "gazel biznesu", a także mikroprzedsiębiorstw i zakładów rzemieślniczych oraz szczególnych grup docelowych, w tym kobiet przedsiębiorców.
(6) Program ramowy powinien skupić te szczegółowe środki Wspólnoty w dziedzinie przedsiębiorczości, MŚP, konkurencyjności przemysłu, innowacji, TIK, technologii dla środowiska oraz inteligentnej energii, które do chwili obecnej są regulowane następującymi aktami prawnymi: decyzją Rady 96/413/WE z dnia 25 czerwca 1996 r. w sprawie wdrożenia wspólnotowego programu działań na rzecz wzmocnienia konkurencyjności przemysłu europejskiego [5], decyzją nr 1336/97/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 czerwca 1997 r. w sprawie zbioru wytycznych dla transeuropejskich sieci telekomunikacyjnych [6], rozporządzeniem (WE) nr 1655/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 lipca 2000 r. dotyczącym instrumentu finansowego na rzecz środowiska (LIFE) [7], decyzją Rady 2000/819/WE z dnia 20 grudnia 2000 r.w sprawie wieloletniego programu na rzecz przedsiębiorstw i przedsiębiorczości, w szczególności małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP) (2001–2005) [8], decyzją Rady 2001/48/WE z dnia 22 grudnia 2000 r. przyjmującą wieloletni wspólnotowy program mający na celu stymulowanie rozwoju i wykorzystania europejskich zasobów cyfrowych w sieciach globalnych oraz promowanie różnorodności językowej w społeczeństwie informacyjnym [9], decyzją nr 1230/2003/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. przyjmującą wieloletni program działania w dziedzinie energii: "Inteligentna Energia – Europa" (2003–2006) [10] w celu wsparcia zrównoważonego rozwoju w dziedzinie energii oraz decyzją nr 2256/2003/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 listopada 2003 r. przyjmującą wieloletni program (2003–2005) monitorowania planu działań e-Europa 2005, rozpowszechniania dobrych praktyk oraz poprawy bezpieczeństwa sieci i informacji (MODINIS) [11].
(7) Program ramowy powinien określić zbiór wspólnych celów, całkowitą kopertę finansową przeznaczoną na osiągnięcie tych celów, różne rodzaje środków wykonawczych oraz zawierać ustalenia dotyczące monitorowania i oceny oraz ochrony interesów finansowych Wspólnoty.
(8) Zgodnie z komunikatem Komisji z dnia 11 marca 2003 r. zatytułowanym "Polityka innowacji: dostosowanie podejścia Unii w kontekście strategii lizbońskiej" i w świetle opracowanego przez OECD Podręcznika z Oslo, innowacja jest rozumiana jako pojęcie obejmujące odnowienie i poszerzenie gamy produktów i usług oraz powiązanych z nimi rynków; opracowanie nowych metod projektowania, produkcji, dostaw i dystrybucji; wprowadzenie zmian w zarządzaniu, organizacji pracy, warunkach pracy i umiejętnościach siły roboczej; pojęcie innowacji obejmuje innowacje technologiczne, pozatechnologiczne i organizacyjne.
(9) Program ramowy nie powinien obejmować działań w zakresie badań i rozwoju technologicznego przeprowadzanych zgodnie z art. 166 Traktatu.
Powinien on mieć charakter uzupełniający w stosunku do Siódmego programu ramowego Wspólnoty na rzecz badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007–2013) [12] (zwanego dalej "Siódmym programem ramowym na rzecz badań") i poruszać kwestie innowacji, które obejmują innowacje pozatechnologiczne i technologiczne, które wykroczyły poza końcowy etap demonstracji i są gotowe do powielania rynkowego (testowanie innowacji do zastosowań rynkowych).
Należy upewnić się, że nie występuje luka w finansowaniu pomiędzy rozwojem badań naukowych a zastosowaniem (transfer technologii, w tym faza zalążkowa).
Dlatego też finansowanie transferu wyników badań na rynek jest zadaniem, które należy realizować w ścisłej koordynacji z Siódmym programem ramowym na rzecz badań i innymi stosownymi programami badawczymi.
(10) Program ramowy powinien również obejmować powielanie rynkowe istniejących technologii, które maja być stosowane w nowy i nowatorski sposób.
W niektórych okolicznościach projekty pilotażowe dotyczące demonstracji technologicznych będą objęte oboma programami, tj. Programem ramowym i Siódmym programem ramowym na rzecz badań.
Będzie się tak działo wyłącznie w przypadku, gdy niektóre rozwiązania technologiczne (na przykład normy techniczne w dziedzinie TIK) będą musiały być zatwierdzone na etapie powielania rynkowego innej zademonstrowanej już technologii.
(11) Program ramowy powinien uzupełniać fundusze strukturalne i inne właściwe programy wspólnotowe, umożliwiając jednocześnie funkcjonowanie każdego instrumentu zgodnie z jego własnymi szczególnymi procedurami.
W ten sposób te same kwalifikujące się koszty nie powinny być finansowane podwójnie.
(12) Wspólne cele Programu ramowego powinny zostać osiągnięte przez programy szczegółowe zatytułowane: "Program na rzecz przedsiębiorczości i innowacji", "Program na rzecz wspierania polityki w zakresie TIK" oraz "Inteligentna Energia – Program dla Europy".
(13) Zasady przejrzystości i równych szans dla obu płci powinny być uwzględniane we wszystkich programach i działaniach objętych zakresem Programu ramowego.
(14) Niniejsza decyzja określa kopertę finansową dla całego okresu obowiązywania Programu ramowego będącą głównym punktem odniesienia dla władzy budżetowej podczas corocznej procedury budżetowej w rozumieniu pkt 37 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami [13].
(15) Dla każdego programu szczegółowego powinien zostać zarezerwowany szczególny, orientacyjny budżet.
(16) W celu zapewnienia, aby finansowanie było przyznawane jedynie w celu zaradzenia sytuacjom, w których zawodzi rynek, oraz w celu uniknięcia zakłóceń w funkcjonowaniu rynku, finansowanie ze środków Programu ramowego powinno być zgodne z przepisami wspólnotowymi dotyczącymi pomocy państwa i związanymi z nimi instrumentami oraz z obowiązującą wspólnotową definicją MŚP.
(17) Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (zwane dalej "porozumieniem EOG") oraz protokoły do układów stowarzyszeniowych przewidują udział zainteresowanych państw w programach Wspólnoty.
Udział innych państw trzecich powinien być możliwy, jeżeli pozwalają na to układy i procedury.
(18) Program ramowy i programy szczegółowe powinny być regularnie monitorowane i poddawane ocenie, co pozwoli na ich ewentualne dostosowanie.
Tam, gdzie jest to możliwe, w sprawozdaniach z oceny powinno się poddać analizie uwzględnienie problematyki płci w działaniach w ramach programu.
(19) Powinny również zostać podjęte właściwe środki zapobiegające nieprawidłowościom i nadużyciom oraz kroki niezbędne dla odzyskania utraconych, niewłaściwie wypłaconych lub nieodpowiednio wykorzystanych środków finansowych zgodnie z rozporządzeniami Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich [14] i (Euratom, WE) nr 2185/96 z dnia 11 listopada 1996 r. w sprawie kontroli na miejscu oraz inspekcji przeprowadzanych przez Komisję w celu ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich przed nadużyciami finansowym i innym nieprawidłowościami [15] oraz rozporządzeniem (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. dotyczącym dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) [16].
(20) Wzrost i konkurencyjność przedsiębiorstw w sektorach przemysłu i usług zależą od ich zdolności do szybkiego dostosowywania się do zmian, do wykorzystywania ich potencjału innowacyjnego oraz do opracowywania produktów wysokiej jakości.
Przed tym wyzwaniem stoją przedsiębiorstwa każdej wielkości, szczególnie jednak przedsiębiorstwa mniejsze.
Uzasadnione jest więc ustanowienie Programu na rzecz przedsiębiorczości i innowacji.
(21) Wspólnota może odgrywać rolę katalizatora oraz koordynatora wysiłków państw członkowskich.
Może ona wnieść własny wkład do ich osiągnięć oraz je uzupełniać, w szczególności poprzez wspieranie wymiany krajowych i regionalnych doświadczeń i praktyk, definiowanie i rozpowszechnianie najlepszych praktyk i innowacyjnych pomysłów oraz przyczynianie się do tego, że usługi wspierające przedsiębiorstwa i innowacje, zwłaszcza usługi dla MŚP, są dostępne w całej Europie.
(22) Komunikat Komisji z dnia 28 stycznia 2004 r. zatytułowany "Stymulowanie technologii zrównoważonego rozwoju: plan działania w dziedzinie technologii środowiskowych dla Unii Europejskiej" apeluje o programy Wspólnoty służące wspieraniu rozwoju i wykorzystaniu technologii środowiskowych oraz o mobilizację instrumentów finansowych w celu podziału ryzyka inwestowania w technologie środowiskowe.
(23) W celu wspierania powstania europejskiego rynku innowacyjnych produktów i usług państwa członkowskie i Komisja muszą stworzyć atrakcyjne warunki dla innowacyjnych produktów i usług, m. in. za pomocą proaktywnego podejścia do zamówień publicznych w celu wspierania tworzenia wiodących rynków, poprawiając jednocześnie ich dostępność dla MŚP i jakość usług publicznych, oraz za pomocą lepszych uregulowań prawnych i standardów opartych na wczesnym przewidywaniu potrzeb.
Komisja powinna opracować wytyczne w kwestii zamówień publicznych sprzyjających innowacji.
(24) W odniesieniu do innowacji technologicznych powinno się zachęcać MŚP do zaangażowania w sektory zaawansowanej technologii, takie jak przemysł kosmiczny i bezpieczeństwo, oraz do opracowywania aplikacji wykorzystujących możliwości oferowane przez system nawigacji satelitarnej Galileo.
(25) Innowacje ekologiczne to wszelkie formy innowacji zmierzające do znacznego i widocznego postępu w kierunku realizacji celu w postaci zrównoważonego rozwoju, poprzez ograniczanie oddziaływania na środowisko lub osiąganie większej skuteczności i odpowiedzialności w zakresie wykorzystywania zasobów, w tym energii.
Innowacja ekologiczna jest pojęciem ewoluującym, a Program ramowy musi w związku z tym zapewniać możliwość reagowania na zmiany.
Promowanie innowacji ekologicznych poprzez Program ramowy ma na celu przyczynianie się do wdrażania planu działania w sprawie technologii środowiskowych.
(26) Uwzględniając działania w ramach Programu LIFE+ na rzecz środowiska ("LIFE+"), Program ramowy powinien zachęcać do stosowania technologii środowiskowych za pomocą projektów pilotażowych i projektów powielania rynkowego, likwidując lukę między udaną demonstracją innowacyjnych technologii a ich wprowadzeniem na rynek oraz usuwając bariery w zdobywaniu rynku, promując podejście opierające się na zasadzie dobrowolności w takich dziedzinach, jak zarządzanie środowiskiem oraz skupiając odpowiednie podmioty w ramach sieci.
Powinien on wspierać innowacje ekologiczne przedsiębiorstw poprzez realizację projektów i wspólnych inwestycji w fundusze kapitału podwyższonego ryzyka, lecz nie powinien podwójnie finansować tych samych kosztów, które są finansowane w ramach LIFE+.
(27) Rynkowe instrumenty finansowe Wspólnoty dla MŚP uzupełniają i wzmacniają efekty programów finansowania na poziomie krajowym.
Mogą one w szczególności wspierać prywatne inwestycje na rzecz stworzenia nowych, innowacyjnych przedsiębiorstw oraz mogą wspierać przedsiębiorstwa o dużym potencjale wzrostu w fazie ekspansji w celu zmniejszenia stwierdzonej luki w zakresie kapitału własnego.
Mogą one polepszyć dostęp istniejących MŚP do kredytów przeznaczonych na działania, które wspierają ich konkurencyjność i potencjał wzrostu.
(28) Europejski Fundusz Inwestycyjny (EFI) jest wyspecjalizowaną instytucją Wspólnoty, która zapewnia kapitał podwyższonego ryzyka oraz instrumenty gwarancyjne dla MŚP.
Jego działania skupiają się na wspieraniu mikrofinansowania i finansowania we wczesnej fazie zgodnie z zapotrzebowaniem rynku i najlepszymi praktykami.
Przyczynia się on do osiągnięcia celów Wspólnoty, w tym społeczeństwa opartego na wiedzy, innowacji, wzrostu, zatrudnienia oraz wspierania ducha przedsiębiorczości.
EFI zapewnia wymaganą ciągłość w zarządzaniu programami Wspólnoty i zebrał w tej dziedzinie rozległe doświadczenia.
Z tego względu zarządzanie przez EFI w imieniu Komisji instrumentami finansowymi Wspólnoty dla MŚP uznane zostało w niezależnych ocenach za dobrą praktykę.
EFI dysponuje również fachową wiedzą potrzebną do wspierania nowych działań inicjowanych przez państwa członkowskie w oparciu o partnerstwo publiczno-prywatne, mających na celu przyciągnięcie kapitału podwyższonego ryzyka z rynków kapitałowych z korzyścią dla innowacyjnych małych przedsiębiorstw.
(29) Przyszłe zmiany w otoczeniu finansowym i nowe standardy rachunkowości sprawiają, że instytucje finansowe stają się bardziej wyczulone na punkcie ryzyka, prowadzą do stworzenia "kultury ratingu" i mogą ograniczyć ofertę kredytową dla MŚP, przynajmniej w okresie przejściowym.
Program na rzecz przedsiębiorczości i innowacji powinien w związku z tym stanowić odpowiedź na zmieniające się potrzeby finansowe MŚP, w tym potrzebę finansowania bliskiego przedsiębiorstwom oraz ich adaptacji do nowego otoczenia finansowego, przy jednoczesnym unikaniu zakłóceń w funkcjonowaniu rynku.
Ponadto działania powinny przyczynić się do wzmocnienia zdolności instytucji finansowych do oceny ryzyka związanego z innowacjami w celu opracowania systemu oceny technologii i poprawy zdolności MŚP do lepszego wykorzystywania instrumentów finansowych dostępnych na rynkach.
(30) Wysokiej jakości usługi wspierające przedsiębiorstwa i innowacje odgrywają ważną rolę w zapewnieniu dostępu MŚP do informacji dotyczących funkcjonowania i możliwości wewnętrznego rynku towarów i usług, jak również w ponadnarodowym transferze innowacji, wiedzy i technologii.
Mają też one kluczowe znaczenie w ułatwianiu MŚP dostępu do informacji o dotyczących ich przepisach Wspólnoty, także tych planowanych, co pozwala im na przygotowanie i dostosowanie się do nich w sposób najbardziej racjonalny z punktu widzenia kosztów.
Istniejące europejskie sieci wsparcia dla przedsiębiorstw, na przykład ośrodki Euro Info i centra przekazu innowacji, przyczyniły się do zdobycia znacznego doświadczenia i kwalifikacji.
Zewnętrzne oceny podkreśliły konieczność wzmocnienia horyzontalnej roli europejskich usług wspierających przedsiębiorstwa, łącznie z optymalizacją współpracy między istniejącymi usługami i panelami wsparcia technicznego w celu utworzenia jednego punktu obsługi świadczącego usługi w pełnym zakresie na podstawie zobowiązania do nieodsyłania petenta.
Dotyczy to rozpowszechniania informacji o programach Wspólnoty i wspierania udziału MŚP w tych programach, w szczególności udziału MŚP w Siódmym programie ramowym na rzecz badań.
W ocenach podkreśla się również znaczenie ułatwienia wymiany między Komisją a MŚP.
(31) Wspólnota powinna zaopatrzyć się w solidną bazę analityczną w celu wspierania kształtowania polityk w dziedzinie MŚP, przedsiębiorczości, innowacji i konkurencyjności w sektorach przemysłu.
Baza taka powinna stanowić wartość dodaną w stosunku do informacji dostępnych w tych dziedzinach na poziomie krajowym.
Wspólnota powinna troszczyć się o wspólne rozwijanie strategii konkurencyjności dla sektorów przemysłu i usług oraz o wspieranie najlepszych praktyk związanych z otoczeniem i kulturą przedsiębiorstw, włączając w to kwalifikacje, społeczną odpowiedzialność przedsiębiorstw i równe szanse dla kobiet i mężczyzn, a także wspieranie zakładania przedsiębiorstw przez młodych przedsiębiorców, między innymi poprzez kształcenie i ustawiczne szkolenie, od etapu edukacji szkolnej do etapu studiów wyższych.
(32) Na posiedzeniu w Brukseli w dniach 20. i 21. marca 2003 r. Rada Europejska nadała innowacjom i przedsiębiorczości znaczenie priorytetowe oraz podkreśliła, że Europa musi uczynić więcej dla przekształcania pomysłów w rzeczywistą wartość dodaną.
Wezwała ona do dalszych działań zmierzających do stworzenia warunków sprzyjających innowacyjności przedsiębiorstw.
Linearny model innowacji, który zakłada, że badania prowadzą bezpośrednio do innowacji, okazał się niewystarczający dla wyjaśnienia osiągnięć innowacji i dla zaproponowania właściwych odpowiedzi w postaci polityki na rzecz innowacji.
Uznając fakt, że przedsiębiorstwa stanowią jądro procesu innowacji, w ramach Programu na rzecz przedsiębiorczości i innowacji powinno się przewidzieć środki finansowe na pobudzanie innowacyjnych działań przedsiębiorstw i przekształcanie innowacji w produkty rynkowe oraz środki stymulujące zarządzanie innowacjami i kulturę innowacji.
Powinno to umożliwić zapewnienie, aby innowacje przyczyniały się do wspierania konkurencyjności i były praktycznie realizowane na poziomie przedsiębiorstw.
Na posiedzeniu w Brukseli w dniach 25. i 26. marca 2004 r. Rada Europejska wskazała, że czyste technologie są niezbędne dla pełnego wykorzystania synergii między przedsiębiorstwem a środowiskiem.
Wspieranie innowacji ekologicznych, obejmujących także innowacyjne czyste technologie, może pomóc w wykorzystaniu ich potencjału.
(33) Rynek transferu i przyswajania wiedzy jest często nieprzejrzysty, a zarówno brak informacji, jak i powiązań stwarza bariery rynkowe.
Przedsiębiorstwa mają także problemy z integracją technologii niebędących częścią ich tradycyjnego obszaru działalności oraz z uzyskaniem dostępu do nowych rodzajów umiejętności.
Ryzyko finansowe wiążące się z innowacjami może być wysokie, zyski mogą się opóźniać z powodu problemów w rozwoju, a podatki mogą nie być neutralne, jeśli chodzi o sukces lub porażkę.
Może brakować umiejętności potrzebnych dla wykorzystania pojawiających się możliwości.
Bariery instytucjonalne lub prawne mogą opóźniać lub przeszkadzać w pojawieniu się nowych rynków i dostępu do nich.
Prawo upadłościowe może w dużym stopniu zniechęcać do podejmowania ryzyka związanego z działalnością gospodarczą ze względu na obawę przed niepowodzeniem.
Sytuacja gospodarcza może poza tym decydować o tym, czy innowacja ma miejsce, czy też nie.
Rozwój otoczenia przedsiębiorstw pobudzającego przedsiębiorczość, konkurencyjność i innowację powinien obejmować usprawnienie reform gospodarczych i administracyjnych związanych z przedsiębiorstwami i innowacjami, w szczególności gwarantujących podwyższenie konkurencyjności, zmniejszenie obciążeń administracyjnych w stosunku do MŚP i stworzenie lepszego środowiska prawnego dla przedsiębiorczości, tworzenia i transferu przedsiębiorstw, wzrostu i innowacji.
(34) Te bariery wejścia na rynek technologii innowacyjnych są szczególnie istotne w przypadku technologii środowiskowych.
Zbyt często ceny rynkowe nie uwzględniają w pełni środowiskowych kosztów produktów i usług.
Ta część kosztów, która nie jest nieuwzględniana w cenach rynkowych, ponoszona jest przez społeczeństwo jako całość, a nie przez sprawców zanieczyszczeń.
Ta nieprawidłowość funkcjonowania rynku, w połączeniu z interesem Wspólnoty w zachowaniu zasobów, zapobieganiu zanieczyszczeniom i ochronie środowiska przy możliwie niskich kosztach, uzasadnia zwiększone wsparcie dla innowacji ekologicznych.
(35) Działania Wspólnoty na rzecz innowacji mają na celu wsparcie rozwijania polityki w zakresie innowacji w państwach członkowskich i ich regionach oraz ułatwienie wykorzystania synergii między regionalną, krajową i europejską polityką w zakresie innowacji a działaniami wspierającymi.
Wspólnota może ułatwić wymiany ponadnarodowe, wzajemne uczenie się i tworzenie sieci oraz nadać rozmach współpracy w zakresie polityki na rzecz innowacji.
Sieci wzajemnych kontaktów między zainteresowanymi stronami mają istotne znaczenie dla ułatwienia przepływu wiedzy i pomysłów, które są niezbędne dla innowacji.
(36) Rezolucja Rady zatwierdzona na posiedzeniu Rady ds. Telekomunikacji w Brukseli w dniu 9 grudnia 2004 r. stanowi podstawę dla wniosku dotyczącego nowej inicjatywy na rzecz społeczeństwa informacyjnego mającej wzmocnić wkład społeczeństwa informacyjnego w osiągnięcia Europy.
W swoim wymienionym wyżej komunikacie z dnia 2 lutego 2005 r. Komisja proponuje skupienie wysiłków na "zapewnieniu silniejszego i trwałego wzrostu oraz tworzeniu liczniejszych i lepszych miejsc pracy".
Komisja podkreśla, że wykorzystanie TIK zarówno przez sektor prywatny, jak i publiczny stanowi kluczowy element dla poprawy osiągnięć w zakresie innowacji oraz konkurencyjności w Europie.
W związku z tym powinno się ustanowić Program na rzecz wspierania polityki w zakresie TIK.
(37) Działania w ramach Programu na rzecz wspierania polityki dotyczącej TIK powinny także przyczyniać się do realizacji celów strategii i2010, uwzględniając jednocześnie inne programy wspólnotowe w dziedzinie TIK w celu uniknięcia dublowania działań.
(38) Technologie informacyjne i komunikacyjne stanowią podstawę gospodarki opartej na wiedzy.
Przypada na nie około połowy wzrostu wydajności w nowoczesnych gospodarkach i dostarczają one jedyne swoim rodzaju rozwiązania dla istotnych wyzwań społecznych.
Poprawa usług sektora publicznego i usług użyteczności publicznej musi nastąpić w ścisłej współpracy z odpowiednimi politykami Wspólnoty, na przykład w obszarach zdrowia publicznego, edukacji i kształcenia zawodowego, środowiska, transportu, rozwoju rynku wewnętrznego oraz konkurencji.
(39) Powinno się wspierać zastosowanie i możliwie najlepsze wykorzystanie innowacyjnych rozwiązań opartych na technologiach informacyjnych i komunikacyjnych, w szczególności w zakresie usług w dziedzinach będących przedmiotem zainteresowania publicznego, łącznie z poprawą jakości życia defaworyzowanych grup społecznych, takich jak osoby niepełnosprawne lub osoby starsze.
Wsparcie Wspólnoty powinno także ułatwić koordynację i realizację działań na rzecz rozwoju społeczeństwa informacyjnego we wszystkich państwach członkowskich.
(40) Średniookresowa ocena programu eTEN (transeuropejskie sieci telekomunikacyjne) zaleca zastosowanie podejścia zorientowanego na potrzeby w przypadku interwencji Wspólnoty w projekty wspierające transeuropejskie usługi w dziedzinach będących przedmiotem zainteresowania publicznego.
(41) W komunikatach Komisji dotyczących administracji elektronicznej (eRząd) oraz elektronicznych usług w dziedzinie zdrowia (eZdrowie) oraz związanych z nimi wnioskach Rady apeluje się o zwiększone wysiłki na rzecz innowacji, wymiany dobrych praktyk, interoperacyjności oraz wyraża się potrzebę zwiększonych synergii między pokrewnymi programami Wspólnoty.
Interoperacyjność ma bardzo duże znaczenie dla rozwoju społeczeństwa informacyjnego.
(42) Ramy prawne dla podjęcia wyzwań związanych z treściami cyfrowymi w społeczeństwie informacyjnym zostały określone w dyrektywie 96/9/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 1996 r. w sprawie ochrony prawnej baz danych [17], dyrektywie 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym [18] oraz dyrektywie 2003/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego [19].
(43) Stosowanie różnych praktyk wśród państw członkowskich wciąż stwarza bariery techniczne uniemożliwiające szeroki dostęp do informacji sektora publicznego w Unii i ich ponowne wykorzystanie.
(44) Działania Wspólnoty dotyczące treści cyfrowych powinny uwzględniać wielojęzyczny i wielokulturowy charakter Wspólnoty.
(45) Zasoby naturalne, których rozważne i racjonalne wykorzystywanie jest przewidziane w art. 174 Traktatu, obejmują, oprócz odnawialnych źródeł energii, ropę naftową, gaz ziemny i paliwa stałe, które stanowią podstawowe źródła energii, lecz są również głównymi źródłami emisji dwutlenku węgla.
(46) Zielona księga Komisji zatytułowana "W kierunku europejskiej strategii na rzecz zabezpieczenia dostaw energii" stwierdza, że Unia Europejska staje się coraz bardziej uzależniona od zewnętrznych źródeł energii i że uzależnienie to może wzrosnąć w perspektywie 20–30 lat do 70 %.
Dlatego podkreśla ona potrzebę rozważenia polityki w zakresie dostaw w kontekście zdecydowanego działania w zakresie polityki dotyczącej zużycia energii oraz apeluje o lepsze zarządzanie zużyciem energii i kształtowanie go z uwzględnieniem perspektywy ekologicznej, szczególnie w transporcie oraz w budownictwie.
Zielona księga apeluje również o nadanie priorytetowego znaczenia rozwijaniu nowych i odnawialnych źródeł energii w reakcji na światowe ocieplenie klimatu i dla osiągnięcia, ustalonego już we wcześniejszych planach działania i rezolucjach, celu polegającego na zwiększeniu udziału energii ze źródeł odnawialnych w zużyciu energii brutto Wspólnoty do 12 % do roku 2010.
(47) Dyrektywa 2001/77/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 września 2001 r. w sprawie wspierania produkcji na rynku wewnętrznym energii elektrycznej wytwarzanej ze źródeł odnawialnych [20] wymaga, aby państwa członkowskie wyznaczyły orientacyjne cele krajowe zgodne z ogólnym orientacyjnym celem Wspólnoty wynoszącym 12 % krajowego zużycia energii brutto do 2010 r., i w szczególności z 22,1 % orientacyjnym udziałem energii elektrycznej wytwarzanej ze źródeł odnawialnych w całkowitym zużyciu energii elektrycznej we Wspólnocie do 2010 r.
Komunikat Komisji z dnia 26 maja 2004 r. zatytułowany "Udział energii odnawialnej w UE" ostrzega, że cel 12 % udziału energii odnawialnej w ogólnym zużyciu energii we Wspólnocie w roku 2010 nie zostanie osiągnięty, jeżeli nie zostaną podjęte istotne dodatkowe wysiłki.
(48) Dyrektywa 2002/91/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie charakterystyki energetycznej budynków [21] wymaga, aby państwa członkowskie określiły minimalne wymagania dotyczące charakterystyki energetycznej dla nowych i istniejących budynków, zapewniły certyfikację energetyczną budynków oraz przewidziały regularne kontrole kotłów grzewczych i systemów klimatyzacji w budynkach.
(49) Dyrektywa 2003/30/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 maja 2003 r. w sprawie wspierania użycia w transporcie biopaliw lub innych paliw odnawialnych [22] wymaga, aby państwa członkowskie zapewniły, aby na ich rynkach oferowany był określony minimalny udział biopaliw i innych paliw odnawialnych.
(50) Dyrektywa 2004/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. w sprawie wspierania kogeneracji w oparciu o zapotrzebowanie na ciepło użytkowe na rynku wewnętrznym energii i zmieniająca dyrektywę 92/42/EWG [23] wymaga, aby państwa członkowskie przeprowadziły analizy własnego potencjału w zakresie wysoko wydajnej kogeneracji i ustanowiły systemy wspierania odzwierciedlające stwierdzony potencjał krajowy.
(51) W celu ułatwienia realizacji tych działań Wspólnoty, osiągnięcia większego udziału w rynku przez odnawialne źródła energii oraz poprawy efektywności energetycznej potrzebne są szczegółowe programy wsparcia na poziomie Wspólnoty dla stworzenia możliwości zmierzania w kierunku zrównoważonych systemów energetycznych, w szczególności dla wsparcia standaryzacji wyposażenia technicznego związanego z wytwarzaniem energii ze źródeł odnawialnych lub korzystaniem z niej, dla zwiększenia wykorzystania technologii i rozpowszechniania najlepszych praktyk w zakresie sterowania zużyciem.
To samo odnosi się do środków Wspólnoty dotyczących przedstawiania informacji o efektywności energetycznej urządzeń elektrycznych, elektronicznych, biurowych i komunikacyjnych oraz standaryzacji urządzeń świetlnych, grzewczych i klimatyzacyjnych.
W związku z tym powinno się ustanowić program "Inteligentna Energia – Program dla Europy".
(52) Program "Inteligentna Energia – Program dla Europy" powinien przyczyniać się do realizacji ogólnych celów w zakresie zwiększenia dywersyfikacji i bezpieczeństwa dostaw energii oraz poprawy konkurencyjności przedsiębiorstw w Unii, w szczególności MŚP, służąc równocześnie ochronie środowiska naturalnego i wypełnianiu międzynarodowych zobowiązań w tej dziedzinie.
Środki na rzecz efektywniejszego wykorzystywania energii w tym programie szczegółowym powinny koncentrować się również na udoskonaleniu procesów produkcyjnych pod względem technologicznym oraz zwiększaniu efektywności poprzez poprawę logistyki transportowej.
(53) Osiągnięcie pełnych efektów istniejącej strategii w zakresie zrównoważonej energii wymaga nie tylko ciągłości we wsparciu Wspólnoty dla rozwijania i realizacji polityki oraz usuwania istniejących barier pozatechnologicznych poprzez rozszerzone kampanie informacyjne, lecz przede wszystkim wsparcia w przyspieszaniu inwestycji i stymulowaniu wprowadzania na rynek innowacyjnych technologii w całej Wspólnocie.
(54) Odnawialne źródła energii i zwiększona efektywność energetyczna przynoszą nie tylko korzyści dla środowiska, przedsiębiorstwa działające w tych branżach znajdują się wśród przedsiębiorstw o najszybszym wzroście we Wspólnocie, tworząc nowe miejsca pracy.
Europejski przemysł w zakresie energii odnawialnej odgrywa wiodącą w świecie rolę w rozwoju technologii związanych z wytwarzaniem energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych.
Dzięki takim technologiom następuje poprawa spójności gospodarczej i społecznej oraz zmniejsza się rozproszenie zasobów.
(55) Decyzja nr 1230/2003/WE wygaśnie dnia 31 grudnia 2006 r.
(56) Działania w trzech z czterech szczególnych obszarów programu ustanowionego decyzją nr 1230/2003/WE powinny być kontynuowane na podstawie niniejszego Programu ramowego: (i) wspieranie efektywnego wykorzystywania energii i racjonalne wykorzystywanie zasobów energetycznych ("SAVE"); (ii) wspieranie nowych i odnawialnych źródeł energii ("ALTENER"); oraz (iii) wspieranie efektywnego wykorzystywania energii i wykorzystywania nowych i odnawialnych źródeł energii w transporcie ("STEER").
(57) Międzynarodowy wymiar ("COOPENER") programu ustanowionego decyzją nr 1230/2003/WE powinien być kontynuowany w ramach nowych instrumentów Wspólnoty dotyczących pomocy dla państw trzecich jako element programu tematycznego dotyczącego środowiska i zrównoważonego zarządzania zasobami naturalnymi, w tym energią.
Powinno się jednak ściśle powiązać odpowiednie elementy programu tematycznego oraz programu "Inteligentna Energia – Program dla Europy", tak aby ułatwić MŚP wykorzystanie potencjalnych rynków zbytu inteligentnej energii poza Europą.
(58) W zgodzie z zasadami dobrych rządów i lepszego stanowienia prawa Komisja zleciła niezależnym ekspertom przeprowadzenie oceny ex ante odnowionego wieloletniego programu Wspólnoty w dziedzinie energii, który zastąpi bieżący program "Inteligentna Energia – Program dla Europy" po dniu 31 grudnia 2006 r.
W swoim sprawozdaniu eksperci dochodzą do wniosku, że program "Inteligentna Energia – Program dla Europy" powinien być kontynuowany po roku 2006 oraz przekształcony w bardziej wszechstronny i ambitny instrument.
Celem tego programu powinno również być dalsze umocnienie pozycji Europy i osiągnięcie większej doskonałości w dziedzinie zrównoważonych technologii energetycznych i ich stosowania.
(59) W procesie wdrażania Programu ramowego powinno się uwzględnić potrzebę zagwarantowania jego przyjazności dla użytkownika i uproszczenia administracyjnego.
Komisja powinna opublikować i szeroko rozpowszechnić podręcznik użytkownika, określający jasne, proste i przejrzyste ogólne zasady udziału beneficjentów w Programie ramowym.
Powinno to w szczególności ułatwić udział MŚP.
W podręczniku użytkownika powinno się opisać prawa i obowiązki beneficjentów, kwestie finansowe, takie jak kwalifikujące się koszty i stopy wsparcia, zasady dotyczące przepisów i procedur administracyjnych, w szczególności przyjazne dla użytkownika procedury składania wniosków, obejmujące w razie potrzeby dwuetapowy proces składania wniosków, pod warunkiem że taka procedura nie wydłuży czasu między oceną a podpisaniem umowy, zasady korzystania z wyników projektów i ich rozpowszechniania, a także zasady oceny i wyboru projektów oraz przyznawania pomocy.
(60) Na podstawie analizy kosztów względem korzyści Komisja może wykorzystać nową lub istniejącą agencję wykonawczą do realizacji Programu ramowego zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 58/2003 z dnia 19 grudnia 2002 r. ustanawiającym statut agencji wykonawczych, którym zostaną powierzone niektóre zadania w zakresie zarządzania programami wspólnotowymi [24].
(61) W ramach Programu ramowego powinny również być wspierane analizy dotyczące przyszłych struktur i potrzeb europejskiej polityki w zakresie innowacji.
(62) Jako że cele niniejszej decyzji dotyczące zwiększenia konkurencyjności i innowacji we Wspólnocie nie mogą być w sposób wystarczający osiągnięte przez państwa członkowskie z powodu potrzeby ustanowienia wielostronnych partnerstw, transnarodowej mobilności oraz wymiany informacji w skali całej Wspólnoty, a w związku z tym mogą być lepiej osiągnięte na poziomie Wspólnoty z uwagi na charakter niezbędnych działań i środków, Wspólnota może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności ustanowioną w tym artykule niniejsza decyzja nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tych celów.
(63) Środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [25].
(64) Uwzględniając charakter zagadnień będących przedmiotem programów szczegółowych, Komisja powinna być wspierana w realizacji poszczególnych programów szczegółowych przez różne komitety.
Komitety te będą okresowo odbywać w jednym czasie posiedzenia w celu umożliwienia wspólnych posiedzeń, na których będą omawiane kwestie przekrojowe lub wspólne, zgodnie z ustaleniami komitetu zarządzającego EIP we współpracy z Komisją.
(65) W celu poprawy spójności między elementami Programu ramowego i jego skuteczności Komisja powinna uzyskać wsparcie ze strony panelu doradczego ds. konkurencyjności i innowacji.
(66) Decyzja nr 456/2005/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 marca 2005 r. ustanawiająca wieloletni program wspólnotowy mający na celu zwiększenie dostępności, użyteczności i wykorzystania zasobów cyfrowych w Europie [26] ustanawia wieloletni program zwany "eContentplus".
Decyzja ta wygaśnie w dniu 31 grudnia 2008 r.
Środki przewidziane w celu rozszerzenia dostępności, funkcjonalności i użyteczności treści cyfrowych w Europie powinny być kontynuowane po tej dacie w ramach Programu na rzecz wspierania polityki w zakresie TIK, ustanowionego niniejszą decyzją.
(67) Środki przewidziane w decyzji 96/413/WE powinny zostać włączone do Programu na rzecz przedsiębiorczości i innowacji.
Decyzja 96/413/WE powinna zatem zostać uchylona,
STANOWIĄ, CO NASTĘPUJE:
TYTUŁ I
PRZEPISY WSPÓLNE
ROZDZIAŁ I
Program ramowy na rzecz konkurencyjności i innowacji
Artykuł 1
Ustanowienie
1.
Niniejszym ustanawia się na okres od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. Program ramowy na rzecz działań Wspólnoty w dziedzinie konkurencyjności i innowacji, w którym szczególną uwagę poświęca się potrzebom MŚP (zwany dalej "Programem ramowym").
2.
Program ramowy przyczynia się do zwiększenia konkurencyjności oraz potencjału innowacyjnego Wspólnoty jako społeczeństwa o zaawansowanym poziomie wiedzy, funkcjonującego zgodnie z zasadami zrównoważonego rozwoju opartego na stabilnym wzroście gospodarczym oraz charakteryzującego się wysoce konkurencyjną gospodarką rynkową o wysokim poziomie ochrony oraz poprawy jakości środowiska.
3.
Program ramowy nie obejmuje działań związanych z badaniami, rozwojem technologicznym i demonstracjami, które są realizowane zgodnie z art. 166 Traktatu.
Przyczynia się on do zlikwidowania luki między badaniami a innowacjami oraz do wspierania wszelkich form innowacji.
Artykuł 2
Cele
1.
Program ramowy ma następujące cele:
a) zwiększanie konkurencyjności przedsiębiorstw, w szczególności MŚP;
b) promowanie wszelkich form innowacji, w tym innowacji ekologicznych;
c) przyśpieszenie tworzenia trwałego, konkurencyjnego, innowacyjnego społeczeństwa informacyjnego o charakterze integrującym;
d) promowanie efektywności energetycznej oraz odnawialnych źródeł energii we wszystkich sektorach, w tym w sektorze transportu.
2.
Cele Programu ramowego są realizowane poprzez wdrażanie następujących programów szczegółowych ustanowionych w tytule II (zwanych dalej "programami szczegółowymi"):
a) Program na rzecz przedsiębiorczości i innowacji;
b) Program na rzecz wspierania polityki w zakresie technologii informacyjnych i komunikacyjnych (TIK);
c) program "Inteligentna Energia – Program dla Europy".
Artykuł 3
Budżet
1.
Koperta finansowa na realizację Programu ramowego wynosi 3631300000 EUR.
2.
Orientacyjny podział środków w ramach budżetu na poszczególne programy szczegółowe przedstawiono w załączniku I.
3.
Władza budżetowa zatwierdza wysokość dostępnych rocznych środków w granicach wynikających z ram finansowych.
Artykuł 4
Uczestnictwo państw trzecich
Program ramowy jest dostępny dla:
a) państw Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) będącymi członkami Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG), zgodnie z warunkami określonymi w porozumieniu EOG;
b) państw przystępujących i kandydujących korzystających ze strategii przedakcesyjnej, zgodnie z ogólnymi zasadami oraz warunkami ogólnymi dotyczącymi uczestnictwa tych państw w programach wspólnotowych ustanowionych w odpowiednich umowach ramowych oraz decyzjach rady stowarzyszenia;
c) państw Zachodnich Bałkanów, zgodnie z przepisami, które zostaną określone w wyniku zawarcia z tymi państwami umów ramowych w sprawie ich uczestnictwa w programach wspólnotowych;
d) innych państw trzecich, o ile pozwalają na to umowy oraz procedury.
ROZDZIAŁ II
Realizacja programu ramowego
Artykuł 5
Roczne programy prac
1.
Komisja przyjmuje roczne programy prac dla programów szczegółowych zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 46 ust. 2, uwzględniając potrzebę dostosowania do przyszłych zmian, w szczególności w związku z oceną śródokresową.
Komisja zapewnia wykonanie rocznych programów prac i niezwłocznie przekazuje Parlamentowi Europejskiemu szczegółowe informacje dotyczące ich przygotowania i realizacji.
2.
Zmiany w rocznych programach prac dotyczące środków budżetowych, w wysokości przewyższającej 1 mln EUR, są przyjmowane zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 46 ust. 2.
Artykuł 6
Wspólne środki wykonawcze Programu ramowego
1.
Instrumenty określone w tytule II rozdział I sekcja 2, rozdział II sekcja 2 i rozdział III sekcja 2 stanowią wspólny zestaw narzędzi na potrzeby Programu ramowego.
Mogą one być wykorzystywane także do realizacji celów każdego programu szczegółowego zgodnie z odpowiednim rocznym programem pracy.
Szczegółowy wykaz instrumentów jest określony w przewodniku dla użytkownika, o którym mowa w art. 47.
2.
Przyznawanie finansowania następuje zgodnie z zasadami Wspólnoty dotyczącymi pomocy państwa oraz z instrumentami towarzyszącymi.
Zastosowanie mają przepisy wspólnotowe dotyczące publicznego dostępu do dokumentów.
Uwzględnić należy zasady przejrzystości i włączania problematyki płci do głównego nurtu działań politycznych.
Artykuł 7
Pomoc techniczna
W ramach koperty finansowej określonej w niniejszej decyzji mogą być również pokrywane niezbędne wydatki związane z działaniami przygotowawczymi, monitorowaniem, kontrolą, audytem i oceną, wymagane bezpośrednio dla skutecznego i wydajnego wdrożenia niniejszej decyzji oraz dla osiągnięcia jej celów.
Działania takie mogą w szczególności obejmować badania, spotkania, działania informacyjne, publikacje, wydatki na sprzęt informatyczny, systemy i sieci do celów wymiany oraz przetwarzania informacji, a także wszelkie inne wydatki na pomoc lub doradztwo techniczne, naukowe lub administracyjne, jakiego Komisja może potrzebować przy realizacji niniejszej decyzji.
Artykuł 8
Monitorowanie i ocena
1.
Komisja regularnie monitoruje realizację Programu ramowego i wchodzących w jego skład programów szczegółowych.
Bada również synergie w ramach Programu ramowego oraz synergie z innymi uzupełniającymi programami wspólnotowymi, a także w miarę możliwości z krajowymi programami współfinansowanymi przez Unię.
Tam, gdzie jest to możliwe, Komisja bada również problematykę płci i poszanowanie zasady niedyskryminacji w działaniach programu.
Komisja sporządza roczne sprawozdanie z realizacji Programu ramowego i każdego z programów szczegółowych obejmujące analizę wspieranych działań pod względem wykonania finansowego, wyników oraz, tam, gdzie to możliwe, wpływu.
Ponadto w rocznym sprawozdaniu z realizacji Programu na rzecz przedsiębiorczości i innowacji wyraźnie określa się działania w dziedzinie innowacji ekologicznych.
2.
Program ramowy i wchodzące w jego skład programy szczegółowe podlegają ocenie śródokresowej i końcowej.
Oceny te obejmują badanie kwestii, takich jak odpowiedniość, spójność i synergia, efektywność, skuteczność, trwałość, użyteczność oraz – tam, gdzie jest to możliwe i odpowiednie – podział finansowania na sektory.
Ocena końcowa określa ponadto, w jakim stopniu Program ramowy jako całość i każdy z jego programów szczegółowych osiągnęły swoje cele.
Zarówno w przypadku oceny śródokresowej, jak i końcowej stosuje się odpowiednie metody określenia wpływu Programu ramowego i każdego z programów szczegółowych na ich cele, włącznie z konkurencyjnością, innowacją, przedsiębiorczością, wzrostem produktywności, zatrudnieniem i środowiskiem.
W ramach tych ocen badana jest jakość świadczonych przez partnerów sieciowych usług, o których mowa w art. 21 ust. 2.
Ocena śródokresowa może także zawierać elementy wchodzące w skład oceny ex post dotyczącej wcześniejszych programów.
3.
Oceny śródokresowe i końcowe programów szczegółowych oraz niezbędne środki budżetowe są włączane do odpowiednich rocznych programów prac.
W rocznych programach prac w odniesieniu do każdego działania określane są wymierne cele oraz opracowane są właściwe kryteria oceny i wskaźniki jakościowe oraz ilościowe mające na celu sprawdzenie skuteczności osiągania wyników, które przyczynią się do realizacji celów Programu ramowego jako całości oraz celów odpowiednich programów szczegółowych.
Ocena śródokresowa i końcowa Programu ramowego oraz niezbędne środki budżetowe są włączone do rocznego programu prac dla Programu na rzecz przedsiębiorczości i innowacji.
4.
Ocena śródokresowa Programu ramowego zostanie zakończona do dnia 31 grudnia 2009 r., a ocena końcowa do dnia 31 grudnia 2011 r.
Oceny śródokresowe i końcowe programów szczegółowych są przeprowadzane w sposób pozwalający na uwzględnienie ich wyników w ocenach śródokresowych i końcowych Programu ramowego.
5.
Komisja przekazuje Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu oraz Komitetowi Regionów roczne sprawozdania z wdrożenia oraz wyniki ocen śródokresowych i końcowych dotyczące Programu ramowego oraz wchodzących w jego skład programów szczegółowych.
Artykuł 9
Ochrona interesów finansowych Wspólnoty
1. Komisja zapewnia, aby przy realizacji działań finansowanych na mocy niniejszej decyzji interesy finansowe Wspólnoty były chronione dzięki stosowaniu środków mających na celu zapobieganie nadużyciom, korupcji oraz wszelkim innym działaniom niezgodnym z prawem poprzez skuteczne kontrole oraz odzyskiwanie kwot bezpodstawnie wypłaconych oraz, jeżeli wykryte zostaną nieprawidłowości, poprzez zastosowanie skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających sankcji, zgodnie z rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 2988/95, rozporządzeniem (Euratom, WE) nr 2185/96 i rozporządzeniem (WE) nr 1073/1999.
2.
W odniesieniu do działań Wspólnoty finansowanych na mocy niniejszej decyzji, w przypadku jakiegokolwiek naruszenia przepisów prawa wspólnotowego, w tym naruszenia zobowiązań umownych ustanowionych na podstawie Programu ramowego, wynikającego z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego, które działa lub mogłoby działać na szkodę budżetu ogólnego Unii Europejskiej lub budżetów zarządzanych przez nią poprzez nieuzasadnioną pozycję wydatków, stosuje się rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2988/95 oraz rozporządzenie (Euratom, WE) nr 2185/96.
3.
Wszystkie środki wykonawcze na podstawie niniejszej decyzji przewidują w szczególności nadzór oraz kontrolę finansową Komisji lub upoważnionego przez nią pełnomocnika oraz audytów wykonywanych przez Europejski Trybunał Obrachunkowy, w razie potrzeby na miejscu.
TYTUŁ II
PROGRAMY SZCZEGÓŁOWE
ROZDZIAŁ I
Program na rzecz przedsiębiorczości i innowacji
Sekcja 1
Cele i zakres działania
Artykuł 10
Ustanowienie i cele
1.
Niniejszym ustanawia się Program na rzecz przedsiębiorczości i innowacji, w celu wspierania przedsiębiorstw, w szczególności MŚP, przedsiębiorczości, innowacji, w tym innowacji ekologicznej, oraz konkurencyjności przemysłu.
2.
Program na rzecz przedsiębiorczości i innowacji przewiduje działania mające na celu wspieranie, ulepszanie, zachęcanie do i promowanie:
a) dostępu do finansowania przeznaczonego na rozpoczęcie i rozwój działalności MŚP oraz na inwestycje w działalność innowacyjną;
b) tworzenia otoczenia przyjaznego dla współpracy MŚP, w szczególności na szczeblu współpracy transgranicznej;
c) wszystkich form innowacji w przedsiębiorstwach;
d) innowacji ekologicznej;
e) kultury przedsiębiorczości i innowacji;
f) reform administracyjnych i gospodarczych związanych z przedsiębiorczością i innowacyjnością.
Artykuł 11
Dostęp do finansowania przeznaczonego na rozpoczęcie i rozwój działalności MŚP
Działania związane z dostępem do finansowania przeznaczonego na rozpoczęcie i rozwój działalności MŚP oraz na inwestycje w działalność innowacyjną, w tym na rzecz innowacji ekologicznych, mogą obejmować:
a) zwiększenie wysokości inwestycji kapitału podwyższonego ryzyka oraz instrumentów inwestycyjnych oferowanych przez "anioły biznesu";
b) zapewnienie efektu dźwigni finansowej instrumentom finansowania wierzycielskiego MŚP;
c) poprawę otoczenia finansowego i gotowości inwestycyjnej MŚP.
Artykuł 12
Współpraca MŚP
Działania związane ze współpracą MŚP mogą obejmować:
a) rozwój usług wspierających działalność MŚP;
b) działania na rzecz środków umożliwiających MŚP współpracę i zachęcających je do współpracy z innymi przedsiębiorstwami i innymi podmiotami innowacyjnymi za granicą, w tym zaangażowania MŚP w dziedzinie norm europejskich i międzynarodowych;
c) promowanie i ułatwianie międzynarodowej współpracy przedsiębiorstw, w tym na poziomie regionalnym i poprzez sieci MŚP sprzyjające koordynacji i rozwojowi ich działalności gospodarczej i przemysłowej.
Artykuł 13
Działania innowacyjne
Działania związane z innowacjami mogą obejmować:
a) promowanie innowacji charakterystycznych dla danego sektora, klastrów, sieci innowacji, partnerstwa publiczno-prywatnego w zakresie innowacji oraz współpracy z właściwymi organizacjami międzynarodowymi i stosowanie zarządzania innowacjami;
b) wspieranie krajowych i regionalnych programów na rzecz innowacji gospodarczych;
c) wspieranie wykorzystania innowacyjnych technologii i koncepcji oraz innowacyjnego stosowania istniejących technologii i koncepcji;
d) usługi wspierające na rzecz międzynarodowej wymiany wiedzy i transferu technologii oraz ochrony własności intelektualnej i przemysłowej, a także zarządzania nią;
e) opracowywanie i badanie nowych rodzajów usług innowacyjnych;
f) rozwój technologii i wiedzy poprzez archiwizację i transfer danych.
Artykuł 14
Działania w zakresie innowacji ekologicznych
Działania dotyczące innowacji ekologicznych mogą obejmować:
a) wspieranie wykorzystania technologii środowiskowych i innowacji ekologicznych;
b) współinwestowanie w fundusze kapitału podwyższonego ryzyka, które zapewniają kapitał między innymi przedsiębiorstwom inwestującym w innowacje ekologiczne zgodnie z procedurą określoną w załączniku II;
c) promowanie sieci i klastrów na rzecz innowacji ekologicznych oraz partnerstw publiczno-prywatnych w dziedzinie innowacji ekologicznych, opracowywanie innowacyjnych usług dla przedsiębiorstw oraz ułatwianie lub wspieranie innowacji ekologicznych;
d) promowanie nowych i zintegrowanych sposobów podejścia do innowacji ekologicznych w takich dziedzinach, jak zarządzanie środowiskiem i przyjazne dla środowiska projektowanie produktów, procesów i usług, z uwzględnieniem ich całego cyklu życia.
Artykuł 15
Kultura przedsiębiorczości i innowacji
Działania w zakresie promowania kultury przedsiębiorczości i innowacji mogą obejmować:
a) kształtowanie postaw, umiejętności i kultury przedsiębiorczości oraz równoważenie ryzyka i korzyści wynikających z przedsiębiorczości, w szczególności w przypadku kobiet i młodych ludzi;
b) wspieranie otoczenia gospodarczego sprzyjającego innowacji, rozwojowi i wzrostowi przedsiębiorstw;
c) wspieranie opracowywania polityk oraz współpracy miedzy podmiotami, w tym współpracy ponadnarodowej pomiędzy zarządzającymi programami na poziomie krajowym i regionalnym, w szczególności w celu promowania programów i środków przyjaznych dla MŚP;
d) zachęcanie do tworzenia i transferu przedsiębiorstw.
Artykuł 16
Reformy administracyjne i gospodarcze związane z przedsiębiorczością i innowacyjnością
Działania dotyczące reform administracyjnych i gospodarczych związanych z przedsiębiorczością i innowacyjnością mogą obejmować:
a) gromadzenie danych, analizę i monitorowanie realizacji oraz opracowywanie i koordynację polityk;
b) wkład na rzecz definiowania i promowania strategii konkurencyjności związanych z sektorami przemysłowym i usługowym;
c) wspieranie wzajemnej edukacji w administracji krajowej, regionalnej i lokalnej.
Sekcja 2
Realizacja
Artykuł 17
Wspólnotowe instrumenty finansowe dla MŚP
1.
Wspólnotowe instrumenty finansowe stosuje się w celu ułatwienia MŚP dostępu do finansowania w niektórych fazach ich cyklu rozwoju: przy ich zakładaniu, w fazie startu, w fazie ekspansji oraz na etapie transferu przedsiębiorstwa.
Odpowiednie instrumenty obejmują inwestycje dokonywane przez MŚP na przykład w zakresie rozwoju technologicznego, innowacji, w tym innowacji ekologicznych, oraz transferu technologii, a także rozszerzenia prowadzonej działalności gospodarczej za granicę.
2.
Instrumenty, o których mowa w ust. 1, są następujące:
a) instrument na rzecz wysokiego wzrostu i innowacji w MŚP (GIF);
b) system poręczeń dla MŚP (SMEG);
c) system rozwijania zdolności MŚP (CBS).
3.
Postanowienia dotyczące wdrażania poszczególnych instrumentów są zawarte w załączniku II.
Artykuł 18
Instrument GIF
1.
Instrumentem GIF w imieniu Komisji zarządza Europejski Fundusz Inwestycyjny (EFI).
Instrument GIF wypełnia następujące zadania:
a) wspieranie zakładania i finansowania MŚP oraz zmniejszenie luki w finansowaniu poprzez zwiększanie dostępności kapitału własnego i kapitału ryzyka, która uniemożliwia MŚP wykorzystanie ich potencjału wzrostu, w celu usprawnienia europejskiego rynku kapitału podwyższonego ryzyka;
b) wspieranie innowacyjnych MŚP o wysokim potencjale wzrostu, w szczególności zajmujących się badaniami, rozwojem oraz innymi innowacyjnymi działaniami.
2.
Instrument GIF składa się z dwóch następujących elementów:
- element pierwszy – "GIF1" – obejmuje inwestycje realizowane we wczesnej fazie rozwoju przedsiębiorstwa (faza zalążkowa i faza startu).
Instrument obejmuje inwestycje w wyspecjalizowane fundusze podwyższonego ryzyka, takie jak fundusze finansujące wczesne stadium rozwoju przedsiębiorstwa, fundusze działające w skali regionalnej, fundusze skupiające się na określonych sektorach, technologiach lub działaniach w dziedzinie badań i rozwoju technologii oraz fundusze związane z inkubatorami, które z kolei udostępniają kapitał MŚP.
Może również być współinwestorem w funduszach i instrumentach finansowych wspieranych przez "anioły biznesu",
- element drugi – "GIF2" – obejmuje inwestycje na etapie ekspansji i dokonuje inwestycji w wyspecjalizowane fundusze podwyższonego ryzyka, które z kolei udostępniają kapitał typu "quasi-equity" lub kapitał własny innowacyjnym MŚP o wysokim potencjale wzrostu w fazie ich ekspansji.
Inwestycje z GIF2 unikają kapitału typu "buy-out" lub refinansowania służącego wyprzedaży aktywów nabywanego przedsiębiorstwa.
Instrument GIF może inwestować w pośredników współdziałając, o ile to możliwe, z krajowymi lub regionalnymi programami mającymi na celu tworzenie małych firm inwestycyjnych.
Oprócz finansowania z GIF większość kapitału zainwestowanego w jakikolwiek fundusz musi pochodzić od inwestorów działających w okolicznościach odpowiadających zasadzie inwestora z gospodarki rynkowej, bez względu na charakter prawny i strukturę własności tych inwestorów.
Artykuł 19
SMEG
1.
Instrumentem SMEG w imieniu Komisji zarządza EFI.
Zadania Instrumentu SMEG są następujące:
a) udzielanie kontrgwarancji lub, tam, gdzie to właściwe, współgwarancji na rzecz programów gwarancyjnych działających w kwalifikujących się państwach;
b) udzielanie gwarancji bezpośrednich na rzecz innych właściwych pośredników finansowych.
2.
Na instrument SMEG składają się cztery następujące elementy:
- element pierwszy, a) finansowanie długu przy pomocy pożyczek lub leasingu, zmniejsza szczególne trudności MŚP przy pozyskiwaniu funduszy albo wynikające z ryzyka postrzeganego jako większe w przypadku inwestycji w niektóre działania związane z wiedzą, takie jak rozwój technologiczny, innowacje i transfer technologii, albo wynikające z braku wystarczającego zabezpieczenia;
- element drugi, b) finansowanie przy pomocy mikrokredytów, ma zachęcać instytucje finansowe do odgrywania większej roli w zakresie udzielania kredytów na mniejsze kwoty, które z reguły pociągają za sobą proporcjonalnie wyższe jednostkowe koszty obsługi kredytobiorców nieposiadających wystarczającego zabezpieczenia.
Oprócz gwarancji lub kontrgwarancji pośrednicy finansowi mogą otrzymywać dotacje kompensujące częściowo wysokie koszty administracyjne charakterystyczne dla finansowania przy pomocy mikrokredytów,
- element trzeci, c) gwarancje dla inwestycji funduszy kapitału własnego lub kapitału typu "quasi-equity" w MŚP, obejmuje inwestycje udostępniające kapitał zalążkowy lub kapitał w fazie startu, jak również finansowanie mezaninowe, mające na celu zmniejszenie szczególnych trudności, na jakie napotykają MŚP z powodu słabej struktury finansowej oraz wynikających z transferu przedsiębiorstwa,
- element czwarty, d) sekurytyzacja portfeli dłużnych MŚP, pozwoli na pozyskanie dodatkowych środków na pokrycie długu dla MŚP zgodnie z właściwymi uzgodnieniami dotyczącymi podziału ryzyka z odnośnymi instytucjami.
Wsparcie dla tych transakcji zależy od tego, czy instytucja zobowiąże się przeznaczyć znaczną część uzyskanej płynności pozyskanego kapitału na pożyczki dla nowych MŚP w rozsądnym okresie.
Kwota nowych środków na pokrycie długu jest obliczana w stosunku do kwoty gwarantowanego ryzyka portfela i negocjowana – wraz z okresem – indywidualnie z każdą instytucją.
Artykuł 20
CBS
1.
Instrument CBS jest zarządzany przy udziale międzynarodowych instytucji finansowych, w tym Europejskiego Banku Odbudowy i Rozwoju (EBOR), Europejskiego Banku Inwestycyjnego (EBI), Europejskiego Funduszu Inwestycyjnego oraz Banku Rozwoju Rady Europy (BRRE).
Zadania instrumentu CBS są następujące:
a) poprawa odnoszącej się do inwestycji i technologii specjalistycznej wiedzy o funduszach i innych pośrednikach finansowych inwestujących w innowacyjne MŚP lub MŚP wykazujące znaczny potencjał wzrostu;
b) zwiększanie podaży kredytów dla MŚP poprzez ulepszenie procedur oceny wiarygodności finansowej w ramach kredytowania MŚP.
2.
Na CBS składa się działanie w zakresie kapitału zalążkowego oraz działanie w zakresie partnerstwa.
W ramach działania w zakresie kapitału zalążkowego udzielane są dotacje mające pobudzić napływ kapitału podwyższonego ryzyka dla innowacyjnych MŚP oraz innych MŚP wykazujących potencjał wzrostu, włącznie z działającymi w tradycyjnych sektorach gospodarki, poprzez wsparcie dla funduszy zalążkowych i funduszy na rozruch lub podobnych organizacji.
Wsparcie może być udzielane także na długoterminowe zatrudnienie dodatkowego personelu posiadającego specjalistyczną wiedzę z zakresu inwestycji lub technologii.
W ramach działania w zakresie partnerstwa udzielane są dotacje na rzecz pośredników finansowych w celu pokrycia kosztów pomocy technicznej mającej na celu poprawę ich procedur oceny wiarygodności finansowej dla finansowania zadłużenia MŚP, w celu pobudzenia napływu środków na rzecz MŚP w państwach o niskim poziomie pośrednictwa bankowego.
Na użytek działania w zakresie partnerstwa "niski poziom pośrednictwa" oznacza bankowość w państwach, w których kredyt wewnętrzny jako procent produktu krajowego brutto znajduje się znacznie poniżej średniej we Wspólnocie, zgodnie z właściwymi danymi Europejskiego Banku Centralnego lub Międzynarodowego Funduszu Walutowego.
Działania w zakresie partnerstwa towarzyszą liniom kredytowym lub podziałowi ryzyka zapewnianym przez międzynarodowe instytucje finansowe bankom partnerskim lub instytucjom finansowym z państw kwalifikujących się.
Znaczna część działania odnosi się do ulepszenia zdolności banków i innych instytucji finansowych do oszacowania ekonomicznej żywotności projektów, w których znacząca rolę odgrywają innowacje ekologiczne.
Artykuł 21
Usługi wspierające działalność gospodarczą i innowacje
1.
Zachęca się do działań w zakresie usług wspierających działalność gospodarczą i innowacje, w szczególności w odniesieniu do MŚP.
2.
Mając na uwadze uznane doświadczenie i kompetencje istniejących europejskich sieci wsparcia dla przedsiębiorstw, wsparcie finansowe może być udzielane na rzecz partnerów sieciowych w celu świadczenia w szczególności:
a) usług w zakresie informacji, informacji zwrotnej, współpracy podmiotów gospodarczych i umiędzynarodowienia;
b) usług w dziedzinie innowacji oraz transferu zarówno technologii, jak i wiedzy;
c) usług zachęcających MŚP do udziału w Siódmym programie ramowym na rzecz badań.
Szczegóły dotyczące takich usług przedstawiono w załączniku III.
3.
Komisja dokonuje wyboru partnerów sieciowych w drodze zaproszenia do składania wniosków w odniesieniu do różnych usług, o których mowa w ust. 2.
W wyniku tej procedury Komisja może zawrzeć umowę ramową o partnerstwie z wybranymi partnerami sieciowymi, w której określone są rodzaje oferowanych działań, procedura przyznawania dotacji oraz ogólne prawa i obowiązki każdej ze stron.
Umowa ramowa o partnerstwie może obejmować cały okres trwania programu.
4.
Oprócz usług, o których mowa w ust. 2, Komisja może dostarczać wsparcia finansowego na realizację innych działań w ramach Programu ramowego, w następstwie zaproszenia do składania wniosków, które może być ograniczone do partnerów sieciowych.
Dzięki takim usługom zainteresowane strony i potencjalni użytkownicy mogą uzyskać wszechstronną pomoc związaną z możliwościami wsparcia w ramach Programu ramowego.
5.
Komisja wspiera partnerów sieciowych, udostępniając właściwe wsparcie w zakresie koordynacji oraz wsparcie operacyjne.
Organizacje z siedzibą w państwach nieuczestniczących w Programie ramowym mogą uzyskać zezwolenie na skorzystanie z tego wsparcia w zakresie koordynacji oraz wsparcia operacyjnego.
6.
Komisja zapewnia wzajemną współpracę pomiędzy partnerami sieciowymi, a w przypadku gdy jeden z partnerów sieciowych nie jest w stanie odpowiedzieć na skierowane bezpośrednio do niego zapytanie, przekazuje zapytanie właściwemu partnerowi sieciowemu.
Artykuł 22
Innowacja oraz projekty pilotażowe w zakresie innowacji ekologicznej i projekty powielania rynkowego
Wspólnota udziela wsparcia na rzecz projektów związanych z pierwszym zastosowaniem lub powielaniem rynkowym technik, produktów lub praktyk w zakresie innowacji ekologicznych, mających znaczenie dla Wspólnoty, których techniczna demonstracja była udana, lecz które ze względu na poziom pozostałego ryzyka nie są jeszcze dostatecznie obecne na rynku.
Projekty takie służą wspieraniu szerszego zastosowania takich technik, produktów lub praktyk w uczestniczących państwach oraz ułatwieniu ich wprowadzania na rynek.
Artykuł 23
Analiza, rozwój i koordynacja polityk oraz tworzenie partnerstw
W celu wspierania analizy, rozwoju i koordynacji polityk z państwami uczestniczącymi mogą być podejmowane następujące działania:
a) badania, gromadzenie danych, badania opinii publicznej i publikacje, o ile to możliwe oparte na oficjalnych danych statystycznych;
b) tworzenie partnerstw i spotkania ekspertów, w tym ekspertów reprezentujących instytucje publiczne, ekspertów delegowanych przez MŚP oraz inne zainteresowane strony, konferencje i inne wydarzenia;
c) podnoszenie świadomości, tworzenie sieci oraz inne związane z tym działania;
d) analiza porównawcza wyników na szczeblu krajowym i regionalnym oraz praca nad opracowaniem dobrych praktyk, w tym ich rozpowszechnianie i realizacja.
Artykuł 24
Środki wspierające Program na rzecz przedsiębiorczości i innowacji
Komisja regularnie podejmuje następujące działania:
a) analiza i monitorowanie konkurencyjności i kwestii sektorowych, w tym roczny raport Komisji na temat konkurencyjności przemysłu europejskiego;
b) przygotowanie ocen wpływu środków wspólnotowych o szczególnym znaczeniu dla konkurencyjności przedsiębiorstw oraz ich publikacja w celu określenia obszarów w ramach obowiązujących przepisów wymagających uproszczenia lub potrzeby nowych instrumentów legislacyjnych dla zwiększenia atrakcyjności innowacji we Wspólnocie;
c) ocena określonych aspektów lub określonych środków wykonawczych w odniesieniu do Programu na rzecz przedsiębiorczości i innowacji;
d) rozpowszechnianie właściwych informacji w odniesieniu do Programu na rzecz przedsiębiorczości i innowacji.
Sekcja 3
Roczny program prac
Artykuł 25
Roczny program prac
Roczny program prac określa szczegółowo i zgodnie z celami wyznaczonymi w art. 10:
a) środki niezbędne do jego realizacji;
b) priorytety;
c) cele ilościowe i jakościowe;
d) odpowiednie kryteria oceny oraz wskaźniki jakościowe i ilościowe do analizy skuteczności wyników, które będą przyczyniać się do osiągnięcia celów programów szczegółowych i programu ramowego jako całości;
e) harmonogramy operacyjne;
f) zasady udziału;
g) kryteria wyboru i oceny środków.
Roczny program prac musi wyraźnie określać środki promujące innowacje ekologiczne.
Działań, o których mowa w art. 24, nie uwzględnia się w rocznym programie prac.
ROZDZIAŁ II
Program na rzecz wspierania polityki dotyczącej TIK
Sekcja 1
Cele i zakres działania
Artykuł 26
Ustanowienie i cele
1.
Niniejszym ustanawia się Program na rzecz wspierania polityki dotyczącej TIK w celu wsparcia polityki w zakresie technologii informacyjnych i komunikacyjnych.
2.
Program na rzecz wspierania polityki TIK obejmuje następujące działania:
a) stworzenie jednolitej europejskiej przestrzeni informacyjnej i wzmacnianie rynku wewnętrznego produktów i usług z zakresu TIK, a także produktów i usług opartych na TIK;
b) pobudzanie innowacji poprzez zwiększenie zakresu stosowania TIK oraz inwestycji w te technologie;
c) stworzenie społeczeństwa informacyjnego o charakterze integrującym oraz bardziej skutecznych i wydajnych usług w dziedzinach będących przedmiotem publicznego zainteresowania oraz poprawa jakości życia.
3.
Działania, o których mowa w ust. 2, są realizowane ze szczególnym naciskiem na promowanie i podnoszenie świadomości na temat możliwości i korzyści, jakie TIK oferują obywatelom, organom publicznym i przedsiębiorstwom, w szczególności MŚP.
Artykuł 27
Jednolita europejska przestrzeń informacyjna
Działania związane z jednolitą europejską przestrzenią informacyjną mają na celu:
a) zapewnienie łatwego dostępu do usług opartych na TIK oraz tworzenie warunków odpowiednich dla szybkiej, właściwej i skutecznej konwergencji komunikacji i usług cyfrowych, obejmujących między innymi interoperacyjność, stosowanie otwartych standardów oraz bezpieczeństwo i aspekty zaufania;
b) poprawę warunków dla rozwoju treści cyfrowych, uwzględniając wielojęzyczność i różnorodność kulturową;
c) monitorowanie Europejskiego społeczeństwa informacyjnego poprzez gromadzenie danych i analizę rozwoju, dostępności oraz korzystania z usług komunikacji cyfrowej, w tym rozwoju Internetu, dostępu do połączeń szerokopasmowych i ich wykorzystania oraz rozwoju treści i usług.
Artykuł 28
Innowacje poprzez szersze stosowanie oraz inwestycje w TIK
Działania związane z innowacjami poprzez szersze stosowanie oraz inwestycje w TIK mają na celu:
a) promowanie innowacji w procesach, usługach i produktach, które są możliwe dzięki TIK, w szczególności w MŚP i usługach publicznych, z uwzględnieniem wymagań dotyczących niezbędnych wymogów dotyczących kwalifikacji;
b) umożliwianie współdziałania podmiotów publicznych i prywatnych, jak również partnerstw na rzecz przyśpieszenia innowacji oraz inwestycji w TIK;
c) promowanie i podnoszenie świadomości na temat możliwości i korzyści, jakie TIK i ich nowe zastosowania oferują obywatelom i podmiotom gospodarczym, w tym zwiększanie zaufania i otwartości wobec nowych TIK oraz zachęcanie do debaty na poziomie europejskim na temat pojawiających się tendencji i rozwoju w zakresie TIK.
Artykuł 29
Społeczeństwo informacyjne o charakterze integrującym, bardziej wydajne i skuteczne usługi w dziedzinach będących przedmiotem zainteresowania publicznego oraz poprawa jakości życia
Działania związane z tworzeniem społeczeństwa informacyjnego o charakterze integrującym oraz bardziej skutecznych i wydajnych usług w dziedzinach będących przedmiotem zainteresowania publicznego oraz poprawą jakości życia mają na celu:
a) zwiększenie dostępności TIK, w tym treści cyfrowych, oraz umiejętności ich wykorzystywania przez użytkowników;
b) wzmacnianie zaufania i pewności, jak również wspieranie wykorzystania TIK, w szczególności w odniesieniu do kwestii prywatności;
c) poprawę jakości, skuteczności, dostępności i dostępu do usług elektronicznych w dziedzinach będących przedmiotem zainteresowania publicznego oraz uczestnictwa, jakie umożliwiają TIK, w tym – tam, gdzie to właściwe – interoperacyjnych ogólnoeuropejskich lub transgranicznych usług publicznych, jak również tworzenie elementów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania i rozpowszechnianie dobrych praktyk.
Sekcja 2
Wykonanie
Podsekcja 1
Realizacja projektów, działania na rzecz najlepszych praktyk oraz sieci tematyczne
Artykuł 30
Kwestie ogólne
Program na rzecz wspierania polityki dotyczącej TIK może być realizowany za pomocą projektów, działań na rzecz najlepszych praktyk oraz sieci tematycznych, w tym działań na rzecz testowania i prezentowania na szeroką skalę innowacyjnych usług publicznych o wymiarze ogólnoeuropejskim.
Projekty, działania na rzecz najlepszych praktyk oraz sieci tematyczne mają na celu stymulowanie rozwoju i jak najlepsze wykorzystanie innowacyjnych rozwiązań opartych na TIK, zwłaszcza w odniesieniu do usług w dziedzinach będących przedmiotem zainteresowania publicznego i MŚP.
Wsparcie Wspólnoty ułatwi również koordynację i realizację działań na rzecz tworzenia społeczeństwa informacyjnego w państwach członkowskich.
Artykuł 31
Projekty, działania na rzecz najlepszych praktyk oraz sieci tematyczne
1.
Wspierane będą następujące działania:
a) projekty obejmujące realizację, projekty pilotażowe oraz projekty obejmujące powielanie rynkowe;
b) działania na rzecz najlepszych praktyk w celu rozpowszechniania wiedzy i dzielenia się doświadczeniami w całej Wspólnocie;
c) sieci tematyczne grupujące różne zainteresowane podmioty wokół jednego celu, w celu ułatwienia działań koordynacyjnych i transferu wiedzy.
2.
Projekty mają na celu promowanie innowacji, transfer technologii oraz rozprzestrzenianie nowych technologii gotowych do wprowadzenia na rynek.
Wspólnota może przyznać dotację jako wkład na rzecz budżetu projektów, o których mowa w ust. 1 lit. a).
3.
Działania na rzecz najlepszych praktyk są prowadzone w ramach klastrów zajmujących się określonymi tematami i połączonymi sieciami tematycznymi.
Wkład Wspólnoty na rzecz działań, o których mowa w ust. 1 lit. b), jest ograniczony do bezpośrednich kosztów uznanych za niezbędne lub odpowiednie dla realizacji szczegółowych celów działania.
4.
Sieci tematyczne mogą być połączone z działaniami na rzecz najlepszych praktyk.
Wsparcie dla działań tematycznych jest udzielane na dodatkowe kwalifikujące się koszty koordynacji i realizacji sieci.
Wkład Wspólnoty może pokrywać dodatkowe kwalifikujące się koszty wymienionych środków.
Podsekcja 2
Pozostałe przepisy
Artykuł 32
Wnioski
Wnioski o wsparcie ze strony Wspólnoty dla projektów, działań na rzecz najlepszych praktyk i sieci tematycznych, o których mowa w art. 31, muszą zawierać plan finansowy przedstawiający wszystkie elementy finansowania projektów, w tym wnioskowane wsparcie finansowe ze strony Wspólnoty, oraz wszelkie inne wnioski o udzielenie wsparcia z innych źródeł.
Wnioskodawcy składający wnioski o inne formy wsparcia ze strony Wspólnoty, na przykład usługi lub badania, mogą również w odpowiednich przypadkach być zobowiązani do dostarczenia informacji dotyczących planu finansowego.
Artykuł 33
Analizy, rozwój i koordynacja polityk z państwami uczestniczącymi
W celu wspierania analiz, rozwoju i koordynacji polityk z państwami uczestniczącymi są podejmowane następujące działania:
a) badania, gromadzenie danych, badania opinii publicznej i publikacje, o ile to możliwe oparte na oficjalnych danych statystycznych;
b) spotkania ekspertów, w tym ekspertów reprezentujących instytucje publiczne, ekspertów delegowanych przez MŚP oraz inne zainteresowane strony, konferencje i inne wydarzenia;
c) podnoszenie świadomości, tworzenie sieci oraz inne związane z tym działania;
d) analiza porównawcza realizacji na szczeblu krajowym oraz praca nad opracowaniem dobrych praktyk, w tym ich rozpowszechnianie i realizacja.
Artykuł 34
Promowanie, komunikacja, dzielenie się informacjami i ich rozpowszechnianie
1.
Do celów wspierania realizacji Programu na rzecz wspierania polityki dotyczącej TIK lub przygotowania przyszłych działań podejmowane są następujące czynności:
a) promowanie, rozpowszechnianie, działania informacyjne i komunikacyjne;
b) wymiana informacji, wiedzy i doświadczeń, organizacja konferencji, seminariów, warsztatów lub innych spotkań oraz zarządzanie działaniami prowadzonymi przez klastry.
2.
Środki przeznaczone na wprowadzanie do obrotu produktów, procesów i usług, działalność marketingową i promocję sprzedaży nie kwalifikują się do uzyskania wsparcia.
Artykuł 35
Projekty będące przedmiotem wspólnego zainteresowania: zamówienia oparte o specyfikacje techniczne opracowane we współpracy z państwami członkowskimi
Jeżeli jest to konieczne dla realizacji celów Programu na rzecz wspierania polityki dotyczącej TIK oraz jeżeli istnieje wyraźne wspólne zainteresowanie państw członkowskich w zakresie ogólnoeuropejskiego rozpowszechniania produktów, usług, komponentów usług podstawowych lub modułów, Komisja może ustanowić projekty będące przedmiotem wspólnego zainteresowania obejmujące niezbędne zadania techniczne i organizacyjne.
Istniejące inicjatywy uwzględnia się w celu uniknięcia powielania działań.
We współpracy z państwami członkowskimi Komisja uzgadnia wspólne specyfikacje techniczne oraz harmonogramy realizacji tego rodzaju projektów.
Na podstawie tych wspólnych specyfikacji technicznych i harmonogramów realizacji Komisja publikuje zaproszenia do składania ofert w zakresie wykonania odnośnych projektów.
Takie zaproszenia do składania ofert są realizowane wyłącznie przez Komisję zgodnie ze wspólnotowymi zasadami mającymi zastosowanie do zamówień.
Sekcja 3
Roczny program prac
Artykuł 36
Roczny program prac
Roczny program prac przedstawia szczegółowo i zgodnie z celami przedstawionymi w art. 26:
a) środki niezbędne do ich realizacji;
b) priorytety;
c) cele ilościowe i jakościowe;
d) odpowiednie kryteria oceny oraz wskaźniki jakościowe i ilościowe do analizy skuteczności w zakresie osiągania wyników, które będą przyczyniać się do osiągnięcia celów poszczególnych programów i Programu ramowego jako całości;
e) harmonogramy operacyjne;
f) zasady udziału;
g) kryteria wyboru i oceny środków.
ROZDZIAŁ III
Inteligentna Energia – Program dla Europy
Sekcja 1
Cele i zakres działania
Artykuł 37
Ustanowienie i cele
1.
Niniejszym ustanawia się program "Inteligentna Energia – Program dla Europy" wspierający efektywność energetyczną, odnawialne źródła energii oraz różnorodność energetyczną.
Program przyczynia się do zapewnienia pewnej i zrównoważonej energii dla Europy, wzmacniając europejską konkurencyjność.
2.
Program "Inteligentna Energia – Program dla Europy" obejmuje działania mające na celu w szczególności:
a) poprawę efektywności energetycznej oraz racjonalne wykorzystanie zasobów energetycznych;
b) promowanie nowych i odnawialnych źródeł energii i wspieranie dywersyfikacji źródeł energii;
c) promowanie efektywności energetycznej oraz zastosowania nowych i odnawialnych źródeł energii w transporcie.
Artykuł 38
Cele operacyjne
Pod względem operacyjnym program "Inteligentna Energia – Program dla Europy" ma na celu:
a) dostarczanie elementów niezbędnych dla poprawy zrównoważonego rozwoju, rozwijanie potencjału miast i regionów, jak również opracowywanie środków legislacyjnych wymaganych dla osiągnięcia wyznaczonych celów strategicznych; tworzenie środków i instrumentów służących do realizacji działań następczych, monitorowania i oceny wpływu środków przyjętych przez Wspólnotę i jej państwa członkowskie w obszarach, których dotyczy ten program;
b) wzmacnianie we wszystkich państwach członkowskich inwestycji w nowe i najbardziej skuteczne technologie w dziedzinie efektywności energetycznej, odnawialnych źródeł energii oraz dywersyfikacji źródeł energii, w tym w transporcie, poprzez likwidację luki pomiędzy udanymi prezentacjami technologii innowacyjnych a ich rzeczywistym wprowadzeniem na rynek na szeroką skalę w celu pobudzenia publicznych i prywatnych inwestycji, promowanie ważnych technologii strategicznych, obniżenie kosztów, zwiększenie doświadczenia rynkowego oraz przyczynienie się do zmniejszenia ryzyka finansowego i innych rodzajów ryzyka oraz barier, które hamują tego rodzaju inwestycje;
c) usuwanie niezwiązanych z technologią przeszkód na drodze do tworzenia skutecznych i inteligentnych wzorców produkcji i zużycia energii poprzez promowanie zwiększania możliwości instytucyjnych między innymi na poziomie lokalnym i regionalnym, poprzez podnoszenie świadomości, zwłaszcza poprzez edukację, wspieranie wymiany doświadczenia i know-how wśród głównych zaangażowanych podmiotów, a także na poziomie ogólnym wśród przedsiębiorstw i obywateli, oraz poprzez stymulowanie rozprzestrzeniania najlepszych praktyk i najlepszych dostępnych technologii, w szczególności poprzez ich promowanie na poziomie Wspólnoty.
Artykuł 39
Efektywność energetyczna i racjonalne wykorzystanie zasobów (SAVE)
Działania na rzecz efektywności energetycznej i racjonalnego wykorzystania zasobów energii mogą obejmować:
a) poprawę efektywności energetycznej i zapewnianie racjonalnego zużycia energii, w szczególności w sektorach budownictwa i przemysłowym, z wyłączeniem działań objętych art. 41;
b) wsparcie dla opracowywania środków legislacyjnych i ich stosowania.
Artykuł 40
Nowe i odnawialne zasoby (ALTENER)
Działania na rzecz promowania nowych i odnawialnych zasobów energetycznych mogą obejmować:
a) promowanie nowych i odnawialnych źródeł energii do celów scentralizowanej i rozproszonej produkcji energii elektrycznej, cieplnej i chłodniczej oraz wspieranie tym samym zróżnicowania źródeł energii, z wyjątkiem działań objętych art. 41;
b) włączanie nowych i odnawialnych źródeł energii do środowiska lokalnego oraz systemów energetycznych;
c) wsparcie dla opracowywania środków legislacyjnych i ich stosowania.
Artykuł 41
Energia w transporcie (STEER)
Działania na rzecz promowania efektywności energetycznej oraz zastosowania nowych i odnawialnych źródeł energii w transporcie mogą obejmować:
a) inicjatywy wspierające dotyczące wszystkich aspektów transportu mających związek z energią oraz dotyczące zróżnicowania paliw;
b) promowanie paliw odnawialnych oraz efektywności energetycznej w transporcie;
c) wsparcie dla opracowywania środków legislacyjnych i ich stosowania.
Artykuł 42
Zintegrowane inicjatywy
Działania łączące kilka szczególnych obszarów, o których mowa w art. 39, 40 oraz 41, lub odnoszące się do niektórych priorytetów wspólnotowych mogą obejmować:
a) włączanie efektywności energetycznej i odnawialnych źródeł energii do kilku sektorów gospodarki;
b) łączenie różnych instrumentów, narzędzi i podmiotów w ramach tego samego działania lub projektu.
Sekcja 2
Wykonanie
Artykuł 43
Projekty służące promocji i rozpowszechnianiu
Wspiera się następujące działania:
a) badania strategiczne na podstawie wspólnej analizy oraz regularnego monitorowania rozwoju rynku oraz tendencji w zakresie energii do celów opracowania przyszłych środków legislacyjnych lub do celów przeglądu obowiązującego prawodawstwa, w tym w odniesieniu do funkcjonowania wewnętrznego rynku energii, dla realizacji średnio- i długoterminowej strategii w dziedzinie energii w celu promowania zrównoważonego rozwoju, jak również dla opracowania wspólnie z przemysłem i innymi zainteresowanymi podmiotami długoterminowych dobrowolnych zobowiązań oraz dla opracowywania norm, systemów oznakowania oraz systemów certyfikacji; w odpowiednich przypadkach również we współpracy z państwami trzecimi i organizacjami międzynarodowymi;
b) tworzenie, rozszerzanie lub reorganizacja struktur i instrumentów na rzecz zrównoważonego rozwoju w dziedzinie energii, włącznie z zarządzaniem energią na poziomie lokalnym i regionalnym, jak również tworzenie właściwych produktów finansowych i instrumentów rynkowych w oparciu o doświadczenia obecnie i uprzednio działających sieci;
c) promowanie trwałych systemów energetycznych i urządzeń w celu przyspieszenia ich przenikania na rynek oraz stymulowanie inwestycji w celu ułatwienia przejścia od demonstracji do wprowadzenia do obrotu bardziej wydajnych technologii, kampanie uświadamiające i tworzenie struktur instytucjonalnych;
d) tworzenie struktur informacyjnych, edukacyjnych i szkoleniowych, wykorzystywanie wyników, promowanie i rozpowszechnianie know-how oraz najlepszych praktyk obejmujących ogół konsumentów, rozpowszechnianie wyników działań i projektów oraz współpraca z państwami członkowskimi za pośrednictwem sieci operacyjnych;
e) monitorowanie wdrażania oraz wpływu prawodawstwa wspólnotowego oraz środków wspierających.
Artykuł 44
Projekty powielania rynkowego
Wspólnota udziela wsparcia na rzecz projektów dotyczących powielenia na rynku innowacyjnych technik, procesów, produktów lub praktyk mających znaczenie dla Wspólnoty, których techniczna prezentacja była udana.
Projekty te służą wspieraniu szerszego zastosowania takich technik, procesów, produktów lub praktyk w uczestniczących państwach oraz ułatwieniu ich wprowadzania na rynek.
Sekcja 3
Roczny program prac
Artykuł 45
Roczny program prac
Roczny program prac określa szczegółowo i zgodnie z celami przedstawionymi w art. 37:
a) środki niezbędne do ich realizacji;
b) priorytety;
c) cele ilościowe i jakościowe;
d) odpowiednie kryteria oceny oraz wskaźniki jakościowe i ilościowe do analizy skuteczności w zakresie osiągania wyników, które będą przyczyniać się do osiągnięcia celów poszczególnych programów i Programu ramowego jako całości;
e) harmonogramy operacyjne;
f) zasady udziału;
g) kryteria wyboru i oceny środków.
TYTUŁ III
PRZEPISY OGÓLNE I KOŃCOWE
Artykuł 46
Komitety
1.
Komisję wspierają następujące komitety:
a) Komitet ds. Programu na rzecz Przedsiębiorczości i Innowacji (EIP), zwany komitetem zarządzającym EIP;
b) Komitet ds. Programu na rzecz Wspierania Polityki dotyczącej TIK, zwany komitetem zarządzającym TIK;
c) Komitet ds. Programu "Inteligentna Energia – Program dla Europy" (IEE), zwany komitetem zarządzającym IEE.
Komisja, wspomagana przez Komitet zarządzający EIP w ścisłej współpracy z komitetami zarządzającymi TIK i IEE, zapewnia pełną koordynację i współpracę w ramach całego Programu ramowego, w tym zarządzanie strategiczne i spójne wdrażanie ogólne.
2.
W odniesieniu do komitetów, o których mowa w ust. 1, stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy jej art. 8.
Okres ustanowiony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitety, o których mowa w ust. 1, przyjmują swoje regulaminy wewnętrzne.
Artykuł 47
Podręcznik użytkownika
1.
Po wejściu w życie Programu ramowego Komisja opublikuje czytelny i przyjazny dla użytkownika podręcznik, w którym określone zostaną jasne, proste i przejrzyste ogólne zasady dotyczące udziału beneficjentów w Programie ramowym.
Podręcznik ułatwia w szczególności udział MŚP.
2.
Komisja zapewnia, aby okres między przedłożeniem wniosków oraz zawiadomieniem o wynikach oceny był jak najkrótszy.
Wyniki oceny wysyłane są w rozsądnym terminie.
Artykuł 48
Strategiczny panel doradczy ds. konkurencyjności i innowacji
Komisji doradza strategiczny panel doradczy ds. konkurencyjności i innowacji złożony z przedstawicieli przemysłu i organizacji gospodarczych, w tym przedstawicieli MŚP oraz innych ekspertów.
Powinni oni dysponować wiedzą na temat sektorów i kwestii objętych Programem ramowym, w tym finansowania, TIK, energii oraz innowacji ekologicznych.
Artykuł 49
Uchylenie
Niniejszym uchyla się decyzję 96/413/WE.
Artykuł 50
Środki przejściowe
Środki wykonawcze służące realizacji celu określonego w art. 27 lit. b) są do dnia 31 grudnia 2008 r. wdrażane zgodnie z decyzją nr 456/2005/WE.
Następnie działania rozpoczęte na mocy decyzji nr 456/2005/WE do tego dnia są administrowane zgodnie z tą decyzją, przy czym komitet ustanowiony tą decyzją zostaje zastąpiony przez komitet zarządzający TIK powołany na mocy art. 46 ust. 1 lit. b) niniejszej decyzji.
W odniesieniu do usług, o których mowa w art. 21 ust. 2 lit. a), Komisja może do dnia 31 grudnia 2007 r. kontynuować działalność sieci Euro Info Centre i zawieranie z jej członkami rocznych specjalnych umów o dotację, finansowanych w ramach niniejszego Programu ramowego, utrzymując operacyjne zasady wieloletniego programu na rzecz przedsiębiorstw i przedsiębiorczości ustanowionego decyzją 2000/819/WE.
Artykuł 51
Wejście w życie
Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja nr 1672/2006/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 24 października 2006 r.
ustanawiająca wspólnotowy program na rzecz zatrudnienia i solidarności społecznej – Progress
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 13 ust. 2, art. 129 i art. 137 ust. 2 lit. a),
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rada Europejska podczas posiedzenia w Lizbonie w dniach 23 i 24 marca 2000 r. włączyła do ogólnej strategii unijnej jako jej nieodzowną część promowanie zatrudnienia i integracji społecznej, aby zrealizować cel strategiczny na następną dekadę polegający na osiągnięciu pozycji najbardziej konkurencyjnej i dynamicznej w świecie gospodarki opartej na wiedzy, zdolnej do zrównoważonego wzrostu gospodarczego, zwiększania liczby i poprawy jakości miejsc pracy oraz umacniania spójności społecznej.
Rada Europejska postawiła przed Unią ambitne cele i zadania, ukierunkowane na powrót do stanu pełnego zatrudnienia, poprawę jakości i wydajności pracy, promowanie spójności społecznej oraz zintegrowanego społecznie rynku pracy.
Następnie cele tej strategii zostały na jeszcze raz określone przez Radę Europejską w Brukseli w dniach 22 i 23 marca 2005 r.
(2) Zgodnie z wyrażonym przez Komisję wyraźnym zamiarem konsolidacji i racjonalizacji wspólnotowych instrumentów finansowania niniejsza decyzja powinna ustanowić jednolity, uproszczony program zapewniający kontynuację i rozwój działań podjętych na mocy decyzji Rady 2000/750/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej wspólnotowy program działań w zakresie zwalczania dyskryminacji (2001–2006) [4], decyzji Rady 2001/51/WE z dnia 20 grudnia 2000 r. ustanawiającej program odnoszący się do wspólnotowej strategii ramowej w sprawie równości płci (2001–2005) [5] oraz decyzji nr 50/2002/WE [6] Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 grudnia 2001 r. ustanawiającej program działań Wspólnoty wspierający współpracę między państwami członkowskimi w celu zwalczania wyłączenia społecznego, nr 1145/2002/WE [7] z dnia 10 czerwca 2002 r. w sprawie wspólnotowych zachęt w dziedzinie zatrudnienia oraz nr 848/2004/WE [8] z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającej program działań Wspólnoty w celu promowania organizacji działających na szczeblu europejskim w dziedzinie równości między mężczyznami i kobietami, jak również działań podjętych na szczeblu wspólnotowym w odniesieniu do warunków pracy.
(3) Nadzwyczajne posiedzenie Rady Europejskiej na temat zatrudnienia, które odbyło się w Luksemburgu w dniach 20 i 21 listopada 1997 r., dało początek europejskiej strategii zatrudnienia w celu koordynacji polityk zatrudnienia państw członkowskich na mocy wspólnie uzgodnionych wytycznych i zaleceń dotyczących zatrudnienia.
Europejska strategia zatrudnienia jest obecnie najważniejszym na szczeblu europejskim instrumentem wdrażania celów strategii lizbońskiej w dziedzinie zatrudnienia i rynku pracy.
(4) Rada Europejska podczas posiedzenia w Lizbonie w dniach 23 i 24 marca 2000 r. uznała, że liczba mieszkańców Unii żyjących poniżej progu ubóstwa i dotkniętych wykluczeniem społecznym jest nie do przyjęcia i dlatego uznała za niezbędne podjęcie działań w celu dokonania zdecydowanego postępu w eliminowaniu ubóstwa poprzez stawianie odpowiednich celów.
Takie cele zostały uzgodnione przez Radę Europejską podczas posiedzenia w Nicei w dniach 7– 9 grudnia 2000 r.
Uzgodniono także, że polityka zwalczania wykluczenia społecznego powinna opierać się na otwartej metodzie koordynacji łączącej krajowe plany działania i inicjatywę Komisji na rzecz współpracy.
(5) Zmiany demograficzne stanowią poważne długookresowe wyzwanie dla systemów zabezpieczenia społecznego w kontekście ich zdolności zapewnienia odpowiednich świadczeń emerytalno-rentowych oraz ochrony zdrowia i opieki długoterminowej o wysokiej jakości, które są dostępne dla wszystkich i mogą być finansowane w długiej perspektywie czasowej.
Ważne jest promowanie polityk, które pozwolą osiągnąć zarówno odpowiedni poziom ochrony socjalnej, jak i trwałość systemów zabezpieczenia społecznego.
Rada Europejska w Lizbonie postanowiła, że współpraca w tej dziedzinie powinna opierać się na otwartej metodzie koordynacji.
(6) W tym kontekście należy zwrócić uwagę na szczególną sytuację osób migrujących, a także na znaczenie podejmowania działań w celu przekształcenia pracy nierejestrowanej w oficjalne zatrudnienie.
(7) Zapewnienie minimalnych standardów oraz ciągłej poprawy warunków pracy w Unii jest zasadniczym elementem europejskiej polityki społecznej i istotnym ogólnym celem Unii Europejskiej.
Wspólnota ma do odegrania istotną rolę w zakresie wspierania i uzupełniania działań państw członkowskich w obszarach bezpieczeństwa i higieny pracy pracowników, warunków pracy, w tym konieczności godzenia pracy z życiem rodzinnym, ochrony pracowników po rozwiązaniu umowy o pracę, informowania, uczestniczenia i przeprowadzania konsultacji z pracownikami oraz reprezentowania i zbiorowej obrony interesów pracowników i pracodawców.
(8) Jedną z podstawowych zasad Unii Europejskiej jest niedyskryminacja.
Artykuł 13 Traktatu przewiduje działania zwalczające dyskryminację ze względu na płeć, pochodzenie rasowe i etniczne, religię lub światopogląd, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną.
Zasadę niedyskryminacji wyraża również art. 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.
Należy brać pod uwagę konkretne przejawy różnorodnych form dyskryminacji, jak również należy podejmować równolegle właściwe działania mające na celu zapobieganie i zwalczanie dyskryminacji z jednego lub wielu względów.
Dlatego też, rozważając dostępność i wyniki programu, należy uwzględnić szczególne potrzeby osób dotkniętych niepełnosprawnością dotyczące zapewnienia im pełnego i równego dostępu do działań finansowanych w ramach programu Progress i ich wyników oraz oceny takich działań, w tym rekompensatę dodatkowych kosztów ponoszonych przez te osoby z racji ich niepełnosprawności.
Zdobyte w ciągu wielu lat doświadczenie w zwalczaniu niektórych form dyskryminacji, w tym dyskryminacji ze względu na płeć, może okazać się użyteczne w walce z innymi formami dyskryminacji.
(9) Na mocy artykułu 13 Traktatu Rada przyjęła następujące dyrektywy: dyrektywę 2000/43/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. wprowadzającą w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne [9], która zakazuje dyskryminacji ze względu na pochodzenie rasowe lub etniczne, między innymi w odniesieniu do zatrudnienia, szkolenia zawodowego, edukacji, dóbr i usług oraz ochrony socjalnej; dyrektywę 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającą ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy [10], która zakazuje dyskryminacji w zakresie zatrudnienia i pracy ze względu na religię lub światopogląd, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną, oraz dyrektywę 2004/113/WE z dnia 13 grudnia 2004 r. wprowadzającą w życie zasadę równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do towarów i usług oraz dostarczania towarów i usług [11].
(10) Zgodnie z art. 2 i 3 Traktatu równe traktowanie mężczyzn i kobiet jest podstawową zasadą prawa wspólnotowego.
Dyrektywy i inne akty przyjęte na mocy tej zasady odgrywają istotną rolę w poprawie sytuacji kobiet w Unii.
Doświadczenia z działań na szczeblu wspólnotowym pokazują, że promowanie równości płci w politykach Wspólnoty i zwalczanie dyskryminacji w praktyce wymaga łączenia wzajemnie uzupełniających się instrumentów, w tym instrumentów prawnych, narzędzi finansowych oraz działań włączających tę problematykę do wszystkich dziedzin polityki.
Zgodnie z zasadą równości mężczyzn i kobiet należy promować włączanie problematyki równouprawnienia płci do wszystkich dziedzin polityki w ramach wszystkich sekcji niniejszego programu i działań podejmowanych w jego ramach.
(11) Wiele organizacji pozarządowych działających na różnych szczeblach może wnieść istotny wkład na szczeblu europejskim poprzez kluczowe sieci sprzyjające zmianom orientacji politycznej w odniesieniu do ogólnych celów programu.
(12) W związku z tym, że cele niniejszej decyzji nie mogą zostać w wystarczającym stopniu osiągnięte na poziomie państw członkowskich ze względu na potrzebę wymiany informacji na poziomie europejskim i upowszechniania dobrych praktyk na całym obszarze Wspólnoty, a mogą, ze względu na wielostronny charakteru działań i środków, zostać lepiej osiągnięte na na szczeblu Wspólnoty, Wspólnota może przyjąć środki zgodne z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza decyzja nie wykracza poza zakres niezbędny do osiągnięcia tych celów.
(13) Niniejsza decyzja ustanawia kopertę finansową dla całego okresu trwania programu, która będzie zasadniczym punktem odniesienia dla organu budżetowego w ciągu rocznej procedury budżetowej w rozumieniu pkt 37 porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. między Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami [12].
(14) Środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [13].
(15) Ponieważ niniejszy program dzieli się na pięć sekcji, państwa członkowskie mogą zastosować rotację swych przedstawicieli krajowych, zgodnie z tematyką podejmowaną przez komitet wspomagający Komisję,
STANOWIĄ, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Ustanowienie i czas trwania programu
1.
Niniejsza decyzja ustanawia program wspólnotowy na rzecz zatrudnienia i solidarności społecznej Progress (zwany dalej "programem"), służący finansowemu wsparciu wdrażania celów Unii Europejskiej w dziedzinie zatrudnienia i spraw społecznych, określonych w komunikacie Komisji w sprawie agendy społecznej i tym samym przyczyniający się do osiągnięcia celów strategii lizbońskiej w tych obszarach.
2.
Program jest realizowany w okresie zaczynającym się dnia 1 stycznia 2007 r. i kończącym dnia 31 grudnia 2013 r.
Artykuł 2
Ogólne cele
1.
Program służy realizacji następujących celów ogólnych:
a) poprawa znajomości i zrozumienia sytuacji w państwach członkowskich (i innych uczestniczących państwach) poprzez analizy, oceny i ścisłe monitorowanie polityki;
b) wspieranie rozwoju narzędzi i metod statystycznych oraz wspólnych wskaźników, w miarę możliwości z podziałem na płeć i grupy wiekowe, w obszarach objętych programem;
c) wspieranie i monitorowanie stosowania prawa wspólnotowego, tam gdzie ma to zastosowanie, i celów polityki Wspólnoty w państwach członkowskich oraz ocena ich skuteczności i wpływu;
d) promocja współpracy sieciowej, wzajemnego uczenia się, określania i upowszechniania dobrych praktyk oraz nowatorskich sposobów podejścia na szczeblu europejskim;
e) zwiększanie świadomości zainteresowanych podmiotów oraz ogółu obywateli w zakresie polityk wspólnotowych oraz celów realizowanych w ramach każdej z pięciu sekcji;
f) rozwinięcie zdolności kluczowych sieci na szczeblu europejskim do promowania, wspierania i dalszego rozwijania polityk oraz celów wspólnotowych, tam, gdzie ma to zastosowanie.
2.
Wszystkie sekcje programu i działania podejmowane w jego ramach promują włączanie problematyki równouprawnienia płci do wszystkich dziedzin polityki.
3.
Wyniki osiągnięte w ramach poszczególnych sekcji i działań programu są rozpowszechniane, stosownie do potrzeb, wśród zaangażowanych stron i społeczeństwa.
Komisja dokonuje wymiany opinii z głównymi zaangażowanymi stronami, stosownie do potrzeb.
Artykuł 3
Struktura programu
Program dzieli się na pięć następujących sekcji:
1) zatrudnienie;
2) ochrona socjalna i integracja społeczna;
3) warunki pracy;
4) walka z dyskryminacją i różnorodność;
5) równość płci.
Artykuł 4
Sekcja 1: Zatrudnienie
Sekcja 1 wspiera wdrażanie europejskiej strategii zatrudnienia (ESZ) poprzez:
a) poprawę zrozumienia sytuacji i perspektyw w dziedzinie zatrudnienia, w szczególności poprzez analizy i studia oraz opracowywanie danych statystycznych i wspólnych wskaźników w ramach ESZ;
b) monitorowanie i ocenę wdrażania europejskich wytycznych i zaleceń w dziedzinie zatrudnienia oraz ich wpływu, zwłaszcza poprzez wspólny raport o zatrudnieniu, oraz analizę wzajemnego oddziaływania pomiędzy ESZ, ogólnymi politykami gospodarczymi i społecznymi oraz innymi obszarami polityki;
c) organizowanie wymiany poglądów na temat polityk, dobrych praktyk i innowacyjnych sposobów podejścia oraz promowanie wzajemnego uczenia się w kontekście ESZ;
d) podnoszenie świadomości, upowszechnianie informacji i promowanie dyskusji na temat wyzwań w dziedzinie zatrudnienia i polityki zatrudnienia oraz wdrażania krajowych programów reform, także wśród partnerów społecznych, podmiotów regionalnych i lokalnych oraz innych zainteresowanych stron.
Artykuł 5
Sekcja 2: Ochrona socjalna i integracja społeczna
Sekcja 2 wspiera wdrażanie otwartej metody koordynacji (OMK) w dziedzinie ochrony socjalnej i integracji społecznej poprzez:
a) poprawę zrozumienia kwestii wykluczenia społecznego i ubóstwa, polityki ochrony socjalnej j i integracji społecznej, w szczególności poprzez analizy i studia oraz opracowywanie danych statystycznych i wspólnych wskaźników w ramach OMK w obszarze ochrony socjalnej i integracji społecznej;
b) monitorowanie i ocenę wdrażania OMK w obszarze ochrony socjalnej i integracji społecznej oraz jej wpływu na szczeblu krajowym i wspólnotowym, a także analizę wzajemnego oddziaływania pomiędzy OMK i innymi obszarami polityki;
c) organizowanie wymiany poglądów na temat polityk, dobrych praktyk i innowacyjnych sposobów podejścia oraz promocję wzajemnego uczenia się w kontekście strategii ochrony socjalnej i integracji społecznej;
d) podnoszenie świadomości, upowszechnianie informacji i promowanie dyskusji na temat głównych wyzwań i kwestii politycznych powstających w kontekście koordynacji działań na szczeblu Wspólnoty w dziedzinie ochrony socjalnej i integracji społecznej, także wśród partnerów społecznych, podmiotów regionalnych i lokalnych, organizacji pozarządowych oraz innych zainteresowanych stron;
e) rozwijanie zdolności kluczowych sieci na szczeblu europejskim do promowania i dalszego rozwijania celów polityki Wspólnoty i strategii w zakresie ochrony socjalnej i integracji społecznej.
Artykuł 6
Sekcja 3: Warunki pracy
Sekcja 3 wspiera poprawę środowiska i warunków pracy łącznie z bezpieczeństwem i higieną pracy oraz godzeniem życia zawodowego z życiem rodzinnym poprzez:
a) poprawę zrozumienia sytuacji związanej z warunkami pracy, w szczególności poprzez analizy i studia oraz, w odpowiednich przypadkach, opracowywanie danych statystycznych i wskaźników, jak również ocenę skuteczności i wpływu istniejących przepisów, polityk i praktyk;
b) wspieranie wdrażania wspólnotowego prawa pracy poprzez efektywne monitorowanie, organizację specjalistycznych szkoleń dla osób pracujących w tej dziedzinie, opracowywanie przewodników i współpracę sieciową w ramach wyspecjalizowanych organów, w tym partnerów społecznych;
c) inicjowanie akcji zapobiegawczych i krzewienie kultury prewencji w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy;
d) podnoszenie świadomości, upowszechnianie informacji i promocję dyskusji na temat głównych wyzwań i kwestii politycznych mających związek z warunkami pracy, także wśród partnerów społecznych i innych zainteresowanych stron.
Artykuł 7
Sekcja 4: Walka z dyskryminacją i różnorodność
Sekcja 4 wspiera efektywne wdrażanie zasady niedyskryminacji i promuje włączanie jej do wszystkich dziedzin polityk wspólnotowych poprzez:
a) poprawę zrozumienia sytuacji związanej z dyskryminacją, w szczególności poprzez analizy i studia oraz, w odpowiednich przypadkach, opracowywanie danych statystycznych i wskaźników, jak również ocenę skuteczności i wpływu istniejących przepisów, polityk i praktyk;
b) wspieranie wdrażania wspólnotowych przepisów antydyskryminacyjnych poprzez efektywne monitorowanie, organizację specjalistycznych szkoleń dla osób pracujących w tej dziedzinie i współpracę sieciową wyspecjalizowanych organów zajmujących się zwalczaniem dyskryminacji;
c) podnoszenie świadomości, upowszechnianie informacji i promocję dyskusji na temat głównych wyzwań i kwestii politycznych mających związek z dyskryminacją oraz włączenie walki z dyskryminacją do wszystkich dziedzin polityk wspólnotowych, także wśród partnerów społecznych, organizacji pozarządowych oraz innych zainteresowanych stron;
d) rozwijanie zdolności kluczowych sieci na szczeblu europejskim do wspierania i dalszego rozwijania celów polityk wspólnotowych oraz strategii w dziedzinie zwalczania dyskryminacji.
Artykuł 8
Sekcja 5: Równość płci
Sekcja 5 wspiera efektywne wdrażanie zasady równości płci oraz promuje włączenie problematyki równouprawnienia płci do wszystkich dziedzin polityk wspólnotowych poprzez:
a) poprawę zrozumienia sytuacji związanej z kwestiami równouprawnienia i włączanie problematyki równouprawnienia płci do wszystkich dziedzin polityki, w szczególności poprzez analizy i studia oraz opracowywanie danych statystycznych i, w odpowiednich przypadkach, wskaźników, jak również ocenę skuteczności i wpływu istniejących przepisów, polityk i praktyk;
b) wspieranie wdrażania przepisów wspólnotowych dotyczących równości płci poprzez efektywne monitorowanie, organizację specjalistycznych szkoleń dla osób pracujących w tej dziedzinie i współpracę sieciową wyspecjalizowanych organów zajmujących się równouprawnieniem;
c) podnoszenie świadomości, upowszechnianie informacji i promowanie dyskusji na temat głównych wyzwań i kwestii politycznych związanych z równością płci oraz włączenie problematyki równouprawnienia płci do wszystkich dziedzin polityki, także wśród partnerów społecznych, organizacji pozarządowych oraz innych grup interesów;
d) rozwijanie zdolności kluczowych sieci na szczeblu europejskim do wspierania i dalszego rozwijania celów polityk wspólnotowych oraz strategii w dziedzinie równouprawnienia płci.
Artykuł 9
Rodzaje działań
1.
W ramach programu finansowane będą następujące rodzaje działań, które w odpowiednich przypadkach mogą być realizowane w układzie ponadnarodowym:
a) działania analityczne:
(i) gromadzenie, opracowywanie i upowszechnianie danych i informacji statystycznych;
(ii) opracowywanie i upowszechnianie wspólnych metodologii i, w odpowiednich przypadkach, wskaźników lub wartości wzorcowych;
(iii) wykonywanie studiów, analiz i badań oraz upowszechnianie ich wyników;
(iv) wykonywanie ocen i analiz wpływu oraz upowszechnianie ich wyników;
(v) opracowanie i publikowanie przewodników, sprawozdań i materiałów szkoleniowych poprzez Internet lub inne media;
b) działania związane z wzajemnym uczeniem się, świadomością i upowszechnianiem:
(i) określanie i wymiana dobrych praktyk, innowacyjnych sposobów podejścia i doświadczeń oraz organizowanie wzajemnego przeglądu i wzajemnego uczenia się w ramach spotkań/warsztatów/seminariów na szczeblu europejskim, ponadnarodowym lub krajowym, uwzględniając, o ile to możliwe, szczególne okoliczności krajowe;
(ii) organizowanie konferencji/seminariów prezydencji;
(iii) organizowanie konferencji/seminariów w ramach wspierania rozwoju i wdrażania prawa i celów politycznych Wspólnoty;
(iv) organizowanie kampanii i imprez medialnych;
(v) opracowywanie i publikowanie materiałów informacyjnych, jak również wyników programu;
c) wspieranie głównych podmiotów:
(i) wsparcie dla pokrycia kosztów obsługi bieżącej najważniejszych sieci na szczeblu europejskim, których działanie ma związek z realizacją celów programu;
(ii) organizowanie grup roboczych urzędników krajowych w celu monitorowania stosowania prawa wspólnotowego;
(iii) finansowanie specjalistycznych seminariów przeznaczonych dla osób pracujących w tej dziedzinie, najważniejszych urzędników i innych istotnych podmiotów;
(iv) współpraca sieciowa między wyspecjalizowanymi organami na szczeblu europejskim;
(v) finansowanie sieci eksperckich;
(vi) finansowanie obserwatoriów na szczeblu europejskim;
(vii) wymiana pracowników pomiędzy administracjami krajowymi;
(viii) współpraca z instytucjami międzynarodowymi.
2.
Działania przewidziane w ust. 1 lit. b) charakteryzują się rozbudowanym wymiarem europejskim, właściwą skalą, pozwalającą zapewnić istotną europejską wartość dodaną, i są prowadzone przez władze państwowe, regionalne lub lokalne, wyspecjalizowane organy przewidziane w ramach przepisów wspólnotowych lub podmioty uznawane za odgrywające kluczową rolę na swoim obszarze.
3.
W ramach programu nie będą finansowane żadne środki dotyczące przygotowywania i przeprowadzania Lat Europejskich.
Artykuł 10
Dostęp do programu
1.
Dostęp do programu jest otwarty dla wszystkich publicznych i prywatnych organów, podmiotów i instytucji, w szczególności dla:
a) państw członkowskich;
b) publicznych służb zatrudnienia i prowadzonych przez nie biur zatrudnienia;
c) władz lokalnych i regionalnych;
d) wyspecjalizowanych organów przewidzianych w przepisach wspólnotowych;
e) partnerów społecznych;
f) organizacji pozarządowych, w szczególności zorganizowanych na szczeblu europejskim;
g) wyższych uczelni i placówek badawczych;
h) specjalistów ds. oceny;
i) krajowych urzędów statystycznych;
j) środków masowego przekazu.
2.
Również Komisja może bezpośrednio uczestniczyć w programie w zakresie działań przewidzianych w art. 9 ust. 1 lit. a) i b).
Artykuł 11
Sposób ubiegania się o wsparcie
1.
Rodzaje działań określone w art. 9 mogą być finansowane poprzez:
a) umowę o świadczenie usług zawartą w następstwie przetargu, w której to sytuacji procedury Eurostatu stosuje się do współpracy z krajowymi urzędami statystycznymi;
b) częściowe dofinansowanie następujące po wezwaniu do składania wniosków, w którym to przypadku kwota współfinansowania przez Wspólnotę nie może z zasady przekroczyć 80 % całkowitych wydatków poniesionych przez odbiorcę.
Wszelkie dotacje przekraczające ten poziom mogą zostać przyznane wyłącznie w wyjątkowych wypadkach i po dokładnym zbadaniu sprawy.
2. Rodzajom działań przewidzianym w art. 9 ust. 1 może być przyznane wsparcie finansowe na wniosek, na przykład państw członkowskich, zgodnie z odpowiednimi przepisami rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [14], w szczególności jego art. 110, oraz rozporządzeniem Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002 [15] w sprawie rozporządzenia finansowego stosowanego do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich, w szczególności jego art. 168.
Artykuł 12
Przepisy wykonawcze
1.
Środki niezbędne do wdrożenia niniejszej decyzji związane z wymienionymi niżej zagadnieniami przyjmowane są zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 13 ust. 2:
a) ogólne wytyczne dotyczące wdrożenia programu;
b) roczny program pracy dotyczący wdrożenia programu, podzielony na poszczególne sekcje;
c) wsparcie finansowe zapewniane przez Wspólnotę;
d) budżet roczny, z zastrzeżeniem art. 17;
e) procedury wyboru działań objętych wsparciem Wspólnoty i przedstawiony przez Komisję projekt wykazu działań, które mają otrzymać takie wsparcie;
f) kryteria oceny programu, w tym związane z efektywnym wykorzystaniem nakładów i rozwiązaniami w dziedzinie upowszechniania i przekazywania wyników.
2.
Środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji odnoszące się do wszelkich zagadnień, innych niż te, o których mowa w ust. 1, są przyjmowane zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 13 ust. 3.
Artykuł 13
Komitet
1.
Komisja jest wspierana przez komitet.
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów art. 8 tej decyzji.
Okres przewidziany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na dwa miesiące.
3.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu stosuje się art. 3 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów art. 8 tej decyzji.
4.
Komitet przyjmuje swój regulamin.
Artykuł 14
Współpraca z innymi komitetami
1.
Komisja ustanawia niezbędne powiązania z Komitetem ds. Ochrony Socjalnej i Komitetem Zatrudnienia w celu zapewnienia, że są one regularnie i odpowiednio informowane o wdrażaniu działań, o których mowa w niniejszej decyzji.
2.
Komisja informuje również inne zainteresowane komitety o działaniach podejmowanych w ramach pięciu sekcji programu.
3.
W odpowiednich przypadkach Komisja ustanawia regularną, usystematyzowaną współpracę pomiędzy komitetem, o którym mowa w art. 13, a komitetami monitorującymi ustanowionymi na potrzeby innych odpowiednich polityk, instrumentów i działań.
Artykuł 15
Spójność i komplementarność
1.
Komisja, we współpracy z państwami członkowskimi, zapewnia ogólną spójność z innymi politykami, instrumentami i działaniami Unii i Wspólnoty, w szczególności poprzez ustanawianie właściwych mechanizmów koordynacji działań programu z odpowiednimi działaniami w obszarach badań, wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych, kultury, edukacji, szkoleń i polityki wobec młodzieży oraz w dziedzinach związanych z rozszerzeniem i stosunkami zewnętrznymi Wspólnoty, a także z polityką regionalną i ogólną polityką gospodarczą.
Szczególną uwagę zwraca się na możliwe efekty synergii pomiędzy niniejszym programem a programami w obszarze edukacji i szkoleń.
2.
Komisja i państwa członkowskie zapewniają spójność, komplementarność i niepowielanie działań w ramach programu z innymi właściwymi działaniami Unii i Wspólnoty, w szczególności prowadzonymi w ramach funduszy strukturalnych, a w szczególności Europejskiego Funduszu Socjalnego.
3.
Komisja zapewnia, że wydatkami objętymi programem i ponoszonymi w ramach programu nie zostają obciążone żadne inne instrumenty finansowe Wspólnoty.
4.
Komisja regularnie informuje Komitet, o którym mowa w art. 13, o innych działaniach wspólnotowych przyczyniających się do realizacji celów strategii lizbońskiej w dziedzinie określonej w agendzie społecznej.
5.
Państwa członkowskie dołożą wszelkich starań w celu zapewnienia spójności i komplementarności działań realizowanych w ramach programu z działaniami prowadzonymi na szczeblu krajowym, regionalnym i lokalnym.
Artykuł 16
Udział państw trzecich
Program jest otwarty dla udziału:
- państw EFTA/EOG na warunkach ustanowionych w Porozumieniu EOG,
- krajów przystępujących i kandydujących stowarzyszonych z Unią Europejską, jak również państw z obszaru zachodnich Bałkanów, włączonych w proces stabilizacji i stowarzyszenia.
Artykuł 17
Finansowanie
1.
Koperta finansowa dla wdrażania działań wspólnotowych, o których mowa w niniejszej decyzji, w okresie od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. wynosi 657590000 EUR [16].
2.
W całym okresie programu podział finansowania pomiędzy poszczególne sekcje uwzględnia następujące limity dolne:
Sekcja 1 _BAR_ Zatrudnienie _BAR_ 23 % _BAR_
Sekcja 2 _BAR_ Ochrona socjalna i integracja społeczna _BAR_ 30 % _BAR_
Sekcja 3 _BAR_ Warunki pracy _BAR_ 10 % _BAR_
Sekcja 4 _BAR_ Walka z dyskryminacją i różnorodność _BAR_ 23 % _BAR_
Sekcja 5 _BAR_ Równość płci _BAR_ 12 %. _BAR_
3.
Maksymalnie 2 % koperty finansowej zostanie przeznaczone na wdrożenie programu, by pokryć na przykład wydatki związane z funkcjonowaniem komitetu przewidzianego w art. 13 lub ocenami dokonywanymi zgodnie z art. 19.
4.
Roczne przydziały środków są autoryzowane przez organ budżetowy w granicach ram finansowych.
5.
Komisja może korzystać z pomocy technicznej lub administracyjnej, z obopólną korzyścią dla Komisji i beneficjentów, oraz z wydatków pomocniczych.
Artykuł 18
Ochrona interesów finansowych Wspólnoty
1. Komisja zapewnia ochronę finansowych interesów Wspólnoty podczas wdrażania działań finansowanych na mocy niniejszej decyzji, w drodze stosowania odpowiednich środków zapobiegających oszustwom, korupcji i innym nielegalnym działaniom, efektywnych kontroli i odzyskiwania kwot nienależnie wypłaconych oraz, w razie wykrycia nieprawidłowości, poprzez skuteczne, proporcjonalne i odstraszające kary, zgodnie z rozporządzeniami Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich [17] i (Euratom, WE) nr 2185/96 z dnia 11 listopada 1996 r. w sprawie kontroli na miejscu oraz inspekcji przeprowadzanych przez Komisję w celu ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich przed nadużyciami finansowymi i innymi nieprawidłowościami [18] oraz rozporządzeniem (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) [19].
2. W odniesieniu do działań wspólnotowych finansowanych na mocy niniejszej decyzji, pojęcie nieprawidłowości, o którym mowa w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2988/95, oznacza wszelkie przypadki naruszenia przepisów prawa wspólnotowego lub niedotrzymania zobowiązania umownego wynikające z działania lub zaniechania ze strony podmiotu gospodarczego, skutkujące lub mogące skutkować narażeniem budżetu ogólnego Unii Europejskiej lub innych budżetów zarządzanych przez nią na nieuzasadniony wydatek.
3.
Umowy i porozumienia, jak również porozumienia z uczestniczącymi państwami trzecimi wynikające z niniejszej decyzji umożliwiają w szczególności nadzór i kontrolę finansową ze strony Komisji (lub wszelkich upoważnionych przez nią przedstawicieli) i audyty Trybunału Obrachunkowego, w razie potrzeby prowadzone na miejscu.
Artykuł 19
Monitorowanie i ocena
1.
W celu zapewnienia regularnego monitorowania programu i umożliwienia jego niezbędnych zmian Komisja sporządza doroczne sprawozdania z działalności, koncentrujące się na wynikach osiągniętych dzięki programowi, i przekazuje je do komitetu, o którym mowa w art. 13.
2.
Poszczególne sekcje programu poddawane są śródokresowej ocenie, która dostarczy ogólne podsumowanie programu w celu określenia osiągniętego postępu w zakresie realizacji celów programu, efektywnego wykorzystywania zasobów i europejskiej wartości dodanej programu.
Uzupełnieniem tej oceny mogą być oceny bieżące.
Ocen takich dokonuje Komisja przy pomocy ekspertów zewnętrznych.
Dostępne wyniki ocen są zamieszczane w sprawozdaniach z działalności, o których mowa w ust. 1.
3.
Aby zmierzyć wpływ wywarty przez cele programu i europejską wartość dodaną programu, Komisja dokona do dnia 31 grudnia 2015 r. przy pomocy ekspertów zewnętrznych oceny ex post, obejmującej całość programu.
Komisja przekazuje ocenę dokonaną przez ekspertów Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i Komitetowi Regionów.
4.
Wdrażanie poszczególnych sekcji programu, w tym przedstawienie wyników i dialog odnośnie do przyszłych priorytetów, jest omawiane w ramach forum dotyczącego wdrażania agendy społecznej.
Artykuł 20
Wejście w życie
Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja nr 1673/2006/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 24 października 2006 r.
w sprawie finansowania normalizacji europejskiej
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95 oraz art. 157 ust. 3,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze co następuje:
(1) Normalizacja europejska jest działalnością dobrowolną, realizowaną przez i w imieniu stron zainteresowanych ustanowieniem norm i innych produktów normalizacji, w odpowiedzi na ich potrzeby.
Produkty normalizacyjne opracowywane są przez Europejski Komitet Normalizacyjny, Europejski Komitet Normalizacyjny Elektrotechniki i Europejski Instytut Norm Telekomunikacyjnych, organy wyszczególnione w załączniku I do dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług w ramach społeczeństwa informatycznego [3] (zwane dalej "europejskimi organami normalizacyjnymi").
(2) Dyrektywa 98/34/WE umożliwia Komisji wystąpienie, po konsultacji z Komitetem ustanowionym tą dyrektywą, z wnioskiem w sprawie normalizacji do europejskich organów normalizacyjnych.
Ogólne wytyczne dotyczące współpracy pomiędzy CEN, CENELEC oraz ETSI a Komisją Europejską i Europejskim Stowarzyszeniem Wolnego Handlu z dnia 28 marca 2003 r. [4] określają partnerskie stosunki między europejskimi organami normalizacyjnymi a Komisją i Europejskim Stowarzyszeniem Wolnego Handlu, które również wspiera normalizację europejską.
(3) Zważywszy na użyteczność normalizacji europejskiej dla wspierania polityki i prawodawstwa wspólnotowego, niezbędny jest udział Wspólnoty w jej finansowaniu.
Z jednej strony, normalizacja europejska wspomaga funkcjonowanie i wzmocnienie rynku wewnętrznego, zwłaszcza dzięki dyrektywom "nowego podejścia" w dziedzinie ochrony zdrowia, bezpieczeństwa, ochrony środowiska i ochrony konsumentów, przyczynia się ona również do zapewniania interoperacyjności w dziedzinach takich jak transport.
Z drugiej strony, normalizacja europejska wspomaga poprawę konkurencyjności przedsiębiorstw, przede wszystkim ułatwiając swobodny przepływ towarów i usług, interoperacyjność sieci, środki komunikacji, rozwój technologiczny i innowacyjność w dziedzinach takich jak technologie informatyczne.
W związku z powyższym właściwe jest zawarcie w niniejszej decyzji przepisów dotyczących finansowania działań w zakresie normalizacji europejskiej w dziedzinie technologii informatycznych i telekomunikacji, które podlega w szczególności decyzji Rady 87/95/EWG z dnia 22 grudnia 1986 w sprawie normalizacji w dziedzinie technologii informatycznych i telekomunikacji [5].
(4) Niniejsza decyzja powinna stanowić jasną, pełną i precyzyjną podstawę prawną dla finansowania przez Wspólnotę wszelkich działań normalizacji europejskiej niezbędnych do wdrażania polityki i prawodawstwa wspólnotowego.
(5) Konieczne jest zapewnienie, aby małe i średnie przedsiębiorstwa, w szczególności przedsiębiorstwa małe, mikroprzedsiębiorstwa i przedsiębiorstwa rzemieślnicze, były zdolne do stosowania norm europejskich.
W związku z tym normy te powinny być opracowywane i dostosowywane tak, aby uwzględnić charakterystykę i warunki funkcjonowania tych przedsiębiorstw.
(6) Finansowanie wspólnotowe powinno mieć na celu ustanowienie norm lub innych produktów normalizacyjnych, ułatwianie ich stosowania przez przedsiębiorstwa poprzez ich tłumaczenie na poszczególne języki urzędowe Wspólnoty, wzmocnienie spójności europejskiego systemu normalizacji oraz zapewnienie równego i przejrzystego dostępu do norm europejskich wszystkim podmiotom działającym na rynku w całej Unii Europejskiej.
Jest to szczególnie ważne w przypadkach, gdy zastosowanie norm umożliwia spełnienie wymogów prawa wspólnotowego.
(7) Środki przyznawane na działania związane z normalizacją europejską powinny być określane każdego roku przez władzę budżetową w granicach orientacyjnej koperty finansowej na okres obowiązywania odpowiednich ram finansowych i powinny być przedmiotem corocznej decyzji Komisji określającej ich wysokość oraz, w razie potrzeby, maksymalną stawkę współfinansowania w zależności od rodzaju działalności.
(8) Zważywszy na bardzo szeroki zakres normalizacji europejskiej wspierającej polityki i prawodawstwo wspólnotowe oraz różnorodne rodzaje działań związanych z normalizacją, powinny istnieć zróżnicowane formy finansowania. Dotyczy to głównie dotacji udzielanych, bez zaproszenia do składania ofert, europejskim organom normalizacyjnym, zgodnie z przepisami art. 110 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [6] (zwanego dalej "rozporządzeniem finansowym") i art. 168 ust. 1 lit. d) rozporządzenia Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002 [7].
(9) Ponadto te same warunki powinny mieć zastosowanie do podmiotów, których nie uznano za europejskie organy normalizacyjne zgodnie z załącznikiem I do dyrektywy 98/34/WE, ale zostały one wymienione w akcie podstawowym jako uprawnione do wykonywania, we współpracy z europejskimi organami normalizacyjnymi, wstępnych prac służących wspieraniu normalizacji europejskiej.
(10) Zachęca się państwa członkowskie do zapewnienia odpowiedniego krajowego finansowania zadań normalizacyjnych.
(11) Ponadto w zakresie, w jakim europejskie organy normalizacyjne w sposób ciągły wspierają działania Wspólnoty, powinny one posiadać skuteczne i sprawnie działające sekretariaty centralne.
W związku z powyższym Komisja powinna mieć możliwość przyznawania podmiotom działającym na rzecz ogólnego interesu europejskiego dotacji, nie stosując w przypadku dotacji operacyjnych, zasady corocznego zmniejszania ich wysokości określonego w art. 113 ust. 2 rozporządzenia finansowego.
Skuteczne funkcjonowanie europejskich organów normalizacyjnych wymaga ponadto, aby krajowi członkowie tych organów wywiązywali się z obowiązku wnoszenia wkładu finansowego na rzecz europejskiego systemu normalizacji.
(12) Finansowanie działalności normalizacyjnej powinno również móc objąć działania przygotowawcze i pomocnicze związane z ustanowieniem norm lub innych produktów normalizacyjnych.
Dotyczy to głównie prac badawczych, opracowywania wstępnych dokumentów legislacyjnych, prowadzenia międzylaboratoryjnych badań porównawczych oraz walidacji i oceniania norm.
Ponadto promowanie normalizacji na poziomie europejskim i międzynarodowym powinno obejmować realizację programów pomocy technicznej i współpracy z krajami trzecimi.
W celu poprawy dostępu do rynków oraz wzmocnienia konkurencyjności przedsiębiorstw z Unii Europejskiej powinny istnieć przepisy dotyczące przyznawania dotacji innym jednostkom w drodze zaproszenia do składania ofert lub, w razie potrzeby, zawierania umów.
(13) Między Komisją a europejskimi organami normalizacyjnymi podpisywane są regularnie umowy o partnerstwie, mające na celu ustalenie zasad administracyjnych i finansowych dotyczących finansowania działalności normalizacyjnej, zgodnie z postanowieniami rozporządzenia finansowego.
Parlament Europejski i Rada powinny być powiadamiane o treści tych umów.
(14) Zważywszy na specyfikę prac normalizacyjnych, a w szczególności na zaangażowanie w procesie normalizacji poszczególnych zainteresowanych stron, należy uznać, że współfinansowanie tworzenia norm europejskich i innych produktów normalizacyjnych objętych dotacją wspólnotową może mieć formę wkładu rzeczowego, na przykład poprzez zapewnienie pomocy ekspertów.
(15) W celu zapewnienia skutecznego wdrożenia niniejszej decyzji, powinna istnieć możliwość skorzystania z niezbędnej wiedzy fachowej, w szczególności z zakresu audytu i zarządzania finansowego, jak również z zasobów wsparcia administracyjnego, pozwalających na ułatwienie wdrożenia oraz regularną ocenę zasadności działań będących przedmiotem finansowania wspólnotowego w celu zapewnienia ich użyteczności i wpływu.
(16) Powinny zostać również podjęte odpowiednie działania w celu uniknięcia nadużyć finansowych i nieprawidłowości oraz odzyskiwania środków bezpodstawnie wypłaconych, zgodnie z rozporządzeniami Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich [8] oraz (Euratom, WE) nr 2185/96 z dnia 11 listopada 1996 r. w sprawie kontroli na miejscu oraz inspekcji przeprowadzanych przez Komisję w celu ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich przed nadużyciami finansowymi i innymi nieprawidłowościami [9] oraz z rozporządzeniem (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. dotyczącym dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) [10],
STANOWIĄ, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Przedmiot
Niniejsza decyzja określa zasady udziału Wspólnoty w finansowaniu normalizacji europejskiej mającej na celu wspieranie wdrażania określonych polityk, środków i działań oraz prawodawstwa wspólnotowego.
Artykuł 2
Podmioty kwalifikujące się do uzyskania finansowania wspólnotowego
Finansowanie wspólnotowe może być przyznane europejskim organom normalizacyjnym wyszczególnionym w załączniku I do dyrektywy 98/34/WE na realizację działań wymienionych w art. 3 niniejszej decyzji.
Finansowanie wspólnotowe może również być przyznane innym podmiotom na prowadzenie prac przygotowawczych i pomocniczych związanych z normalizacją europejską, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. b), jak również na programy, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. f).
Artykuł 3
Działalność normalizacyjna kwalifikująca się do uzyskania finansowania wspólnotowego
1.
Wspólnota może finansować następujące rodzaje działalności w dziedzinie normalizacji europejskiej:
a) tworzenie i nowelizację norm europejskich oraz wszystkich innych produktów normalizacyjnych niezbędnych i odpowiednich do celów wdrażania polityk i prawodawstwa Wspólnoty;
b) realizację prac przygotowawczych i pomocniczych związanych z normalizacją europejską, takich jak badania, programy, oceny, analizy porównawcze, prace badawcze, analizy laboratoryjne, międzylaboratoryjne badania porównawcze oraz prace związane z ocenianiem zgodności;
c) działalność centralnych sekretariatów europejskich organów normalizacyjnych, taką jak rozwijanie polityki, koordynacja działalności normalizacyjnej, prowadzenie prac technicznych oraz udzielanie informacji zainteresowanym stronom;
d) weryfikację jakości oraz zgodności norm europejskich lub innych produktów normalizacyjnych z odpowiednimi politykami i przepisami wspólnotowymi;
e) tłumaczenie, w razie potrzeby, norm europejskich lub innych europejskich produktów normalizacyjnych stosowanych w celu wspierania polityki i prawodawstwa Wspólnoty, na urzędowe języki wspólnotowe inne niż języki robocze europejskich organów normalizacyjnych; opracowywanie dokumentów służących wyjaśnieniu, interpretacji i uproszczeniu normy, a także przewodników dla użytkowników oraz zbiorów najlepszych praktyk;
f) działalność służącą realizacji programów pomocy technicznej, współpracy z krajami trzecimi oraz promowania i zwiększenia znaczenia europejskiego systemu normalizacji oraz norm europejskich wśród zainteresowanych stron we Wspólnocie oraz na poziomie międzynarodowym.
2.
Rodzaje działalności, o których mowa w ust. 1 lit. a), kwalifikują się do uzyskania finansowania wspólnotowego pod warunkiem zaopiniowania wniosków kierowanych do europejskich organów normalizacyjnych przez komitet utworzony na mocy art. 5 dyrektywy 98/34/WE.
Artykuł 4
Finansowanie
Środki przydzielane na działalność, o której mowa w niniejszej decyzji, są określane corocznie przez władzę budżetową, w granicach ram finansowych.
Artykuł 5
Zasady finansowania
1.
Finansowanie wspólnotowe jest udzielane:
a) w formie dotacji przyznawanych, bez zaproszenia do składania ofert, europejskim organom normalizacyjnym na realizację działalności określonej w art. 3 oraz podmiotom uprawnionym na mocy aktu podstawowego zgodnie z art. 49 rozporządzenia finansowego do realizacji, we współpracy z europejskimi organami normalizacyjnymi, prac, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. b) niniejszej decyzji;
b) w formie dotacji przyznawanych innym podmiotom w drodze zaproszenia do składania ofert lub zamówienia publicznego na realizację we współpracy z europejskimi organami normalizacyjnymi, prac normalizacyjnych, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. b), lub programów, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. f).
2.
Finansowanie działalności centralnych sekretariatów europejskich organów normalizacyjnych, o której mowa w art. 3 ust. 1 lit. c), może odbywać się na zasadzie dotacji na działania albo dotacji operacyjnych.
Wysokość dotacji operacyjnych, w przypadku kolejnego ich przyznania, nie podlega automatycznemu obniżeniu.
3.
Komisja podejmuje decyzję w sprawie zasad finansowania, o których mowa w ust. 1 i 2, kwot oraz, w razie potrzeby, maksymalnego procentowego udziału w finansowaniu poszczególnych rodzajów działalności.
Decyzje Komisji w tym względzie są podawane do publicznej wiadomości.
4.
Umowy o dotację mogą zezwalać na pokrycie kosztów ogólnych beneficjenta zryczałtowaną stawką do wysokości 30 % łącznych kwalifikujących się bezpośrednich kosztów działań, o ile pośrednie koszty beneficjenta nie są pokrywane z dotacji operacyjnej finansowanej z budżetu ogólnego Unii Europejskiej.
5.
Współfinansowanie w formie wkładu rzeczowego jest dopuszczalne.
Wycena wkładu rzeczowego odbywa się zgodnie z rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 2342/2002.
6.
Wspólne cele współpracy oraz warunki administracyjne i finansowe dotyczące dotacji przyznawanych europejskim organom normalizacyjnym są określane w umowach ramowych o partnerstwie, zawieranych przez Komisję z europejskimi organami normalizacyjnymi, zgodnie z rozporządzeniem finansowym i rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 2342/2002.
Parlament Europejski i Rada są informowane o zawarciu tych umów.
Artykuł 6
Zarządzanie i monitorowanie
1.
Określone przez władzę budżetową środki na finansowanie działalności normalizacyjnej mogą również pokrywać wydatki administracyjne związane z przygotowywaniem, monitorowaniem, inspekcjami oraz audytem i oceną, które są bezpośrednio niezbędne do osiągnięcia celów niniejszej decyzji, a w szczególności z badaniem, posiedzeniami, działalnością informacyjną i wydawniczą, wydatki związane z sieciami informatycznymi umożliwiającymi wymianę informacji oraz wszelkie inne wydatki na obsługę administracyjną i techniczną, z jakiej może korzystać Komisja w związku z działalnością normalizacyjną.
2.
Komisja ocenia zasadność działalności normalizacyjnej będącej przedmiotem finansowania wspólnotowego w świetle wymogów polityk i prawodawstwa wspólnotowego oraz informuje Parlament Europejski i Radę o wynikach tej oceny przynajmniej raz na pięć lat.
Artykuł 7
Ochrona interesów finansowych Wspólnoty
1. Komisja zapewnia, aby podczas realizacji działalności finansowanej na podstawie niniejszej decyzji interesy finansowe Wspólnoty były chronione poprzez stosowanie środków zapobiegających oszustwom, korupcji oraz innym nielegalnym działaniom, poprzez stosowanie efektywnych kontroli oraz odzyskiwanie bezpodstawnie wypłaconych kwot, a w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości poprzez stosowanie skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających sankcji, zgodnie z rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 2988/95, rozporządzeniem (Euratom, WE) nr 2185/96 oraz rozporządzeniem (WE) nr 1073/1999.
2. W odniesieniu do działalności wspólnotowej finansowanej na mocy niniejszej decyzji pojęcie nieprawidłowości, o którym mowa w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2988/95, oznacza jakiekolwiek naruszenie przepisów prawa wspólnotowego lub naruszenie zobowiązań umownych wynikające z działania lub zaniechania ze strony podmiotu gospodarczego, które spowodowało lub mogło spowodować szkodę w ogólnym budżecie Unii Europejskiej lub w budżetach zarządzanych przez nią w związku z nieuzasadnionym wydatkiem.
3.
Porozumienia i umowy wynikające z niniejszej decyzji przewidują monitorowanie i kontrole finansowe ze strony Komisji lub upoważnionych przez nią przedstawicieli oraz audyty Trybunału obrachunkowego, które w razie potrzeby mogą być przeprowadzane na miejscu.
Artykuł 8
Wejście w życie
Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja nr 1718/2006/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 15 listopada 2006 r.
w sprawie wprowadzenia w życie programu wspierającego europejski sektor audiowizualny (MEDIA 2007)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 150 ust. 4 i art. 157 ust. 3,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Europejski sektor audiowizualny ma do odegrania kluczową rolę w procesie kształtowania się obywatelstwa europejskiego, ponieważ stanowi on jeden z głównych środków przekazywania wspólnych podstawowych wartości społecznych i kulturalnych Unii społecznościom europejskim, a w szczególności ludziom młodym.
Celem wspólnotowego wsparcia jest umożliwienie europejskiemu sektorowi audiowizualnemu propagowania dialogu międzykulturowego, zwiększania wzajemnej świadomości wśród kultur europejskich oraz rozwoju ich politycznego, kulturalnego, społecznego i ekonomicznego potencjału, co stanowi prawdziwą wartość dodaną w dziele urzeczywistniania obywatelstwa europejskiego.
Wsparcie takie ma na celu wzmocnienie konkurencyjności, a w szczególności zwiększenie udziału w rynku europejskim niekrajowych utworów europejskich.
(2) Konieczne jest także wspieranie aktywnej postawy obywatelskiej oraz podjęcia szerszych działań na rzecz zapewnienia poszanowania zasady godności ludzkiej, propagowania równości mężczyzn i kobiet oraz zwalczania wszelkich form dyskryminacji i wykluczenia, w tym rasizmu i ksenofobii.
(3) Wszelkie działania podejmowane w ramach tego programu powinny pozostawać w zgodności z Kartą Praw Podstawowych Unii Europejskiej, w szczególności z jej art. 11 dotyczącym wolności wypowiedzi i pluralizmu mediów.
(4) Artykuł 22 wspomnianej Karty stwierdza, że Unia szanuje zróżnicowanie kulturalne i językowe.
Dlatego też konieczne jest zwracanie uwagi na konkretne potrzeby mniejszych państw członkowskich oraz tych, które posiadają więcej niż jeden obszar językowy.
(5) Wsparcie Wspólnoty dla sektora audiowizualnego uwzględnia art. 151 Traktatu.
(6) Wsparcie Wspólnoty dla sektora audiowizualnego mieści się także w zakresie nowych celów strategicznych Unii wytyczonych przez Radę Europejską w Lizbonie w dniach 23– 24 marca 2000 r., mianowicie: zwiększenia szkoleń, zatrudnienia, reformy gospodarczej oraz spójności społecznej w ramach gospodarki opartej na wiedzy.
W swoich konkluzjach Rada Europejska stwierdziła, że "sektor treści cyfrowych tworzy wartość dodaną poprzez wykorzystywanie i tworzenie sieci europejskiej różnorodności kulturowej".
Podejście to znalazło potwierdzenie w konkluzjach Rady Europejskiej w Brukseli z dni 20– 21 marca 2003 r.
(7) Wsparcie Wspólnoty dla sektora audiowizualnego opiera się na znaczącym doświadczeniu nabytym w trakcie realizacji programów MEDIA I, MEDIA II, MEDIA Plus i MEDIA – Szkolenia [4], które wspierały rozwój europejskiego przemysłu audiowizualnego od 1991 r., jak to wyraźnie potwierdzono w ocenach dotyczących tych programów.
(8) Otrzymane wyniki dowiodły, że działanie Wspólnoty powinno skupiać się w szczególności:
- w fazie przedprodukcyjnej utworów audiowizualnych, na tworzeniu europejskich utworów audiowizualnych, a także nabywaniu i doskonaleniu umiejętności w tej dziedzinie, przy czym ten drugi element należy postrzegać jako integralną część procesu przedprodukcyjnego utworów audiowizualnych,
- w fazie poprodukcyjnej utworów audiowizualnych, na dystrybucji, pokazach kinowych oraz propagowaniu europejskich utworów audiowizualnych,
- na digitalizacji przyczyniającej się w decydującym stopniu do wzmocnienia sektora audiowizualnego i będącej główną cechą programu MEDIA 2007.
Wspieranie usług cyfrowych i katalogów europejskich jest jednym z priorytetów programu w celu przezwyciężenia fragmentaryzacji europejskiego rynku audiowizualnego.
(9) Program MEDIA powinien stanowić zachętę dla autorów (scenarzystów i reżyserów) w trakcie tworzenia dzieł oraz stanowić dla nich zachętę do rozwijania i przyjmowania nowych technik twórczych, które wzmocnią zdolność innowacyjną europejskiego sektora audiowizualnego.
(10) W kwestii projekcji filmowych istnieje więcej niż jedna platforma digitalizacji, w zależności od zastosowań, użytkowników i potrzeb.
Pilotażowe projekty programu MEDIA stanowią pole doświadczalne dla rozwoju sektora audiowizualnego w przyszłości.
(11) Programy MEDIA Plus i MEDIA – Szkolenia uzupełniało działanie przygotowawcze "Wzrost gospodarczy a sektor audiowizualny: Inicjatywa audiowizualna i2i", które ze swojej strony stanowiło kolejny etap wprowadzania w życie polityki wsparcia Wspólnoty dla sektora audiowizualnego.
Głównym celem tego działania było znalezienie rozwiązań problemów dostępu do finansowania dla małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP) w tym sektorze.
Ocena działania "Wzrost gospodarczy a sektor audiowizualny: Inicjatywa audiowizualna i2i" potwierdziła, że zaspokoiło ono potrzeby sektora, oraz dowiodła konieczności kontynuacji działania Wspólnoty w tym zakresie, natomiast należałoby w większym stopniu ukierunkować je na konkretne potrzeby sektora audiowizualnego.
(12) Europejski sektor audiowizualny charakteryzuje się znacznym potencjałem wzrostu, innowacyjności i dynamiki, fragmentaryzacją rynku jako funkcji różnorodności kulturowej i językowej oraz, co za tym idzie, dużą liczbą chronicznie niedokapitalizowanych MŚP i bardzo małych przedsiębiorstw.
Do celów realizacji wsparcia ze strony Wspólnoty powinno uwzględnić się specyficzny charakter sektora audiowizualnego i zapewnić jak najdalej idące uproszczenie, w zależności od kwoty wsparcia, procedur administracyjnych oraz finansowych, a także ich dostosowanie do celów, praktyk i wymogów sektora.
(13) Jedną z większych przeszkód dla konkurencji na terytorium całej UE jest niemal całkowity brak przedsiębiorstw specjalizujących się w udzielaniu finansowania kredytowego w sektorze audiowizualnym.
(14) Komisja oraz państwa członkowskie powinny dokonać przeglądu wsparcia przez nich sektora audiowizualnego, w szczególności wyników działania przygotowawczego "Wzrost gospodarczy a sektor audiowizualny: Inicjatywa sudiowizualna i2i", aby ustalić, w jakim stopniu przyszłe wsparcie może uprościć opracowywanie specjalistycznych ofert finansowania kredytowego dla sektora MŚP.
(15) Systemy finansowania kredytowego, które zostały opracowane w państwach członkowskich w celu promocji krajowych projektów audiowizualnych oraz uruchomienia kapitału prywatnego, powinny zostać sprawdzone w celu ustalenia, czy taki kapitał mógłby zostać udostępniony na europejskie projekty o charakterze ponadnarodowym.
(16) Zwiększona przejrzystość i upowszechnianie informacji dotyczących europejskiego rynku audiowizualnego czynią podmioty tego sektora, w szczególności MŚP, bardziej konkurencyjnymi.
Mogłoby to zwiększyć poczucie pewności prywatnych inwestorów poprzez zrozumienie potencjału tego sektora.
Ułatwia to również ocenę działania Wspólnoty oraz monitorowanie jego przebiegu.
Uczestnictwo Unii Europejskiej w Europejskim Obserwatorium Audiowizualnym powinno dopomóc w realizacji tych celów.
(17) We Wspólnocie 25 państw członkowskich współpraca w coraz większym stopniu staje się strategicznym sposobem na wzmocnienie konkurencyjności europejskiego przemysłu filmowego.
Stąd też istnieje potrzeba większego wsparcia dla projektów unijnych sieci współpracy na wszelkich poziomach programu MEDIA: szkoleń, przygotowania utworu, rozpowszechniania i promocji.
Dotyczy to w szczególności współpracy z podmiotami z państw członkowskich, które przystąpiły do Unii Europejskiej po dniu 30 kwietnia 2004 r.
Należy podkreślić, że wszelkie strategie współpracy pomiędzy stronami działającymi w sektorze audiowizualnym powinny być zgodne ze wspólnotowym prawem konkurencji.
(18) Publiczne wsparcie dla kina na poziomie europejskim, krajowym, regionalnym lub lokalnym jest konieczne dla przezwyciężenia trudności strukturalnych sektora oraz dla umożliwienia europejskiemu przemysłowi audiowizualnemu sprostania wyzwaniom globalizacji.
(19) Kraje przystępujące do Unii Europejskiej oraz te z państw EFTA, które są stronami Porozumienia EOG, uznaje się za potencjalnych uczestników programów wspólnotowych, zgodnie z porozumieniami zawartymi z tymi państwami.
(20) Należy wzmocnić współpracę między MEDIA i Eurimages, która nie prowadziłaby jednak do integracji w kwestiach finansowych i administracyjnych.
(21) Rada Europejska w Salonikach w dniach 19– 20 czerwca 2003 r. przyjęła "Agendę dla Bałkanów Zachodnich: kontynuacja drogi ku integracji europejskiej", zapewniającą, iż programy wspólnotowe powinny być otwarte dla państw uczestniczących w procesie stabilizacji i stowarzyszenia na podstawie umów ramowych zawartych między Wspólnotą a powyższymi krajami.
(22) Pozostałe kraje europejskie będące stronami Konwencji Rady Europy o telewizji ponadgranicznej są integralną częścią europejskiej przestrzeni audiowizualnej i tym samym powinny, jeżeli wyrażą takie życzenie i z uwzględnieniem względów budżetowych lub priorytetów ich przemysłów audiowizualnych, mieć możliwość uczestnictwa w niniejszym programie lub korzystania z niego w ramach bardziej ograniczonej formuły wspólpracy, na podstawie przyznanych środków uzupełniających i szczególnych ustaleń zgodnie z warunkami, które zostaną określone w porozumieniach między zainteresowanymi stronami.
(23) Współpraca z innymi krajami pozaeuropejskimi, rozwijająca się na bazie wzajemnych i zrównoważonych interesów, może być źródłem wartości dodanej dla europejskiego przemysłu audiowizualnego w zakresie promocji, dostępu do rynku, dystrybucji, rozpowszechniania oraz projekcji utworów europejskich w tych krajach.
Taka współpraca powinna być rozwijana na podstawie przyznanych środków uzupełniających oraz na podstawie szczególnych uzgodnień w drodze ustaleń między zainteresowanymi stronami.
(24) Powinny zostać wprowadzone w życie odpowiednie środki zapobiegające nieprawidłowościom oraz nadużyciom finansowym, a także pozwalające odzyskać środki utracone, przekazane lub w niewłaściwy sposób wykorzystane.
(25) Niniejsza decyzja ustala dla całego okresu funkcjonowania programu kopertę finansową stanowiącą podstawowe odniesienie, w rozumieniu pkt 37 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami [5], dla władzy budżetowej w trakcie corocznej procedury budżetowej.
(26) Należy przyjąć środki konieczne do wprowadzenia w życie niniejszej decyzji zgodnie z decyzją 1999/468/WE Rady z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [6].
(27) Ustalenia w kwestii monitorowania i oceny działań powinny obejmować szczegółowe sprawozdania roczne, jak również konkretne, wymierne, osiągalne, istotne i określone w czasie cele i wskaźniki.
(28) Należy przewidzieć przepisy dotyczące środków regulujących przejście z programów MEDIA Plus i MEDIA – Szkolenia do programu ustanowionego na podstawie niniejszej decyzji.
(29) W związku z tym, że cele niniejszej decyzji nie mogą być osiągnięte w wystarczający sposób przez państwa członkowskie, a – ze względu na skalę i skutki działania – mogą zostać osiągnięte w lepszy sposób na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może przyjąć środki, zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza decyzja nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tych celów,
STANOWIĄ, CO NASTĘPUJE:
ROZDZIAŁ I
CELE GLOBALNE PROGRAMU ORAZ BUDŻET
Artykuł 1
Cele globalne oraz priorytety programu
1.
Niniejsza decyzja ustanawia program wsparcia dla europejskiego sektora audiowizualnego, zwany dalej "programem", na okres od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2013 r.
2.
Sektor audiowizualny jest najważniejszym środkiem przekazu pozwalającym rozpowszechniać i rozwijać europejskie wartości kulturalne, a także tworzyć przyszłościowe miejsca pracy dla osób o wysokich kwalifikacjach zawodowych.
Jego kreatywność pozytywnie wpływa na konkurencyjność oraz atrakcyjność kulturalną dla społeczeństwa.
Celem programu jest wzmocnienie ekonomiczne sektora audiowizualnego, aby mógł on skuteczniej wypełniać swoje kulturowe role poprzez rozwijanie przemysłu o silnej i zróżnicowanej treści oraz wartościowego i dostępnego dziedzictwa, a także aby zwiekszyć wartośc krajowego wsparcia.
a) ochrona oraz podkreślanie wartości różnorodności kulturowej i językowej oraz kinematograficznego i audiowizualnego dziedzictwa europejskiego, zapewnianie społeczeństwu dostępu do niego, a także promowanie dialogu pomiędzy kulturami;
b) zapewnienie intensywniejszego obiegu i większego kręgu widzów europejskim utworom audiowizualnym na terenie Unii Europejskiej i poza nią, także poprzez bliższą współpracę zainteresowanych podmiotów;
c) wzmocnienie konkurencyjności europejskiego sektora audiowizualnego w ramach otwartego i konkurencyjnego europejskiego rynku sprzyjającego zatrudnieniu, także poprzez promowanie powiązań pomiędzy specjalistami z sektora audiowizualnego.
3. a) w fazie przedprodukcyjnej: nabywanie i doskonalenie umiejętności w dziedzinie audiowizualnej oraz tworzenie europejskich utworów audiowizualnych;
b) w fazie poprodukcyjnej: dystrybucję oraz promocję europejskich utworów audiowizualnych;
c) programy pilotażowe mające na celu dostosowanie programu do zmian zachodzących na rynku.
4. a) promowanie kreatywności w sektorze audiowizualnym, jak również poznawanie i rozpowszechnianie europejskiego dziedzictwa kinematograficznego i audiowizualnego;
b) umacnianie struktury europejskiego sektora audiowizualnego, w szczególności MŚP;
c) zmniejszanie, wewnątrz europejskiego rynku audiowizualnego, różnic między krajami o dużych zdolnościach produkcji audiowizualnej a krajami lub regionami o niskich zdolnościach w zakresie produkcji audiowizualnej lub o niewielkiej powierzchni i zasięgu językowym;
d) śledzenie zmian zachodzących na rynku w zakresie digitalizacji, łącznie z promocją atrakcyjnych katalogów cyfrowych europejskich filmów na platformach cyfrowych.
Artykuł 2
Koperta finansowa
1.
Koperta finansowa przeznaczona na realizację niniejszego programu w okresie ustalonym w art. 1 ust. 1 wynosi 754950000 EUR.
Szacunkowy podział tej kwoty według dziedzin odzwierciedlono w załączniku rozdział II pkt 1.4.
2.
Kwotę rocznych środków zatwierdza władza budżetowa w ramach limitów określonych w ramach finansowych.
ROZDZIAŁ II
SZCZEGÓŁOWE CELE DOTYCZĄCE FAZY PRZEDPRODUKCYJNEJ PRODUKCJI AUDIOWIZUALNEJ
Artykuł 3
Nabywanie i doskonalenie umiejętności w dziedzinie audiowizualnej
1) a) techniki pisania scenariuszy w celu poprawy jakości europejskich utworów audiowizualnych, jak również zwiększenia ich potencjalnego obiegu;
b) ekonomiczne, finansowe i handlowe zarządzanie produkcją, dystrybucją i promocją utworów audiowizualnych w celu umożliwienia opracowania strategii europejskich już na etapie przygotowania projektu;
c) włączenie technologii cyfrowych w fazie przed-i poprodukcyjnej, na etapie dystrybucji, marketingu oraz archiwizowania europejskich programów audiowizualnych.
Ponadto zapewnia się uczestnictwo specjalistów oraz wykładowców pochodzących z krajów innych niż te, w których mają miejsce działania szkoleniowe korzystające ze wsparcia na podstawie pkt 2 lit. a), b) i c);
2) a) - europejskich szkół filmowych,
- instytucji szkoleniowych,
- partnerów z sektora zawodowego;
b) kształcenie wykładowców;
c) wsparcie dla szkół filmowych;
d) organizacja działań koordynacyjnych oraz promocyjnych dla podmiotów wspieranych w ramach działań wymienionych w pkt 1;
3) umożliwianie, dzięki przyznawanym stypendiom, uczestnictwa specjalistów pochodzących z państw członkowskich, które przystąpiły do Unii Europejskiej po dniu 30 kwietnia 2004 r., w działaniach szkoleniowych wymienionych w pkt1.
Środki wymienione w pkt 1, 2 i 3 są wprowadzane w życie zgodnie z przepisami zawartymi w załączniku.
Artykuł 4
Przygotowanie projektu
1. a) wspieranie realizacji projektów produkcji przeznaczonych na rynek europejski oraz międzynarodowy, pochodzących z niezależnych wytwórni;
b) pomoc w opracowywaniu planów finansowych dla przedsiębiorstw oraz projektów produkcji europejskich, w szczególności finansowania koprodukcji.
2.
Komisja czuwa nad tym, aby działania realizowane w ramach doskonalenia zawodowego oraz działania wymienione w ust. 1 wzajemnie się uzupełniały.
3.
Środki wymienione w ust. 1 i 2 są wprowadzane w życie zgodnie z przepisami zawartymi w załączniku.
ROZDZIAŁ III
SZCZEGÓŁOWE CELE DOTYCZĄCE FAZY POPRODUKCYJNEJ PRODUKCJI AUDIOWIZUALNEJ
Artykuł 5
Dystrybucja i rozpowszechnianie
a) wzmacnianie europejskiego sektora dystrybucji, poprzez zachęcenie dystrybutorów do inwestowania w koprodukcję, nabywanie oraz promocję niekrajowych filmów europejskich, oraz ustalenie skoordynowanych strategii marketingowych;
b) poprawę obiegu niekrajowych filmów europejskich na rynku europejskim oraz międzynarodowym poprzez przyjęcie środków zachęcających do ich wywozu, dystrybucji na wszelkiego typu nośnikach oraz ich wyświetlania w kinach;
c) propagowanie ponadnarodowego rozpowszechniania europejskich utworów audiowizualnych wyprodukowanych przez niezależne wytwórnie, poprzez zachęcanie do współpracy z jednej strony między mediami radiowo-telewizyjnymi oraz między niezależnymi producentami i dystrybutorami z drugiej strony;
d) zachęcanie do digitalizacji europejskich utworów audiowizualnych oraz rozwoju konkurencyjnego rynku cyfrowego;
e) zachęcanie kin do wykorzystywania możliwości związanych z dystrybucją utworów w postaci cyfrowej.
Środki wymienione w lit. a)–e) są wprowadzane w życie zgodnie z przepisami zawartymi w załączniku.
Artykuł 6
Promocja
a) poprawa obiegu europejskich utworów audiowizualnych, poprzez zapewnienie europejskiemu sektorowi audiowizualnemu dostępu do profesjonalnych rynków europejskich i międzynarodowych;
b) ułatwienie dostępu europejskiej i międzynarodowej publiczności do europejskich utworów audiowizualnych;
c) wspieranie wspólnych działań organizowanych przez międzynarodowe instytucje zajmujące się promocją filmów oraz programów audiowizualnych;
d) wspieranie działań promujących europejskie dziedzictwo kinematograficzne i audiowizualne oraz poprawa społecznego dostępu do nich tak na europejskim, jak i na międzynarodowym poziomie.
Środki wymienione w lit. a)–d) są wprowadzane w życie zgodnie z przepisami zawartymi w załączniku.
ROZDZIAŁ IV
PROJEKTY PILOTAŻOWE
Artykuł 7
Projekty pilotażowe
1.
Program może wspierać programy pilotażowe w celu zapewnienia jego dostosowania się do zmian zachodzących na rynku, ze szczególnym naciskiem na wprowadzanie i wykorzystywanie nowych technologii informacyjnych i komunikacyjnych.
2.
Do celów wprowadzenia w życie ust. 1 Komisja korzysta z konsultacji z grupami doradztwa technicznego składającymi się z ekspertów wyznaczonych przez państwa członkowskie na wniosek Komisji.
ROZDZIAŁ V
WARUNKI REALIZACJI PROGRAMU ORAZ PRZEPISY FINANSOWE
Artykuł 8
Przepisy dotyczące państw trzecich
1. a) Kraje EFTA będące członkami EOG, zgodnie z postanowieniami Porozumienia EOG;
b) kraje przystępujące korzystające ze strategii przedakcesyjnej UE na zasadach ogólnych oraz zgodnie z ogólnymi warunkami i przepisami dotyczącymi uczestnictwa tych krajów w programach wspólnotowych, określonymi odpowiednio przez porozumienie ramowe oraz decyzje Rad Stowarzyszenia;
c) kraje Bałkanów Zachodnich zgodnie z warunkami określonymi z tymi krajami po zawarciu umów ramowych dotyczących ich uczestnictwa w programach wspólnotowych.
2.
Program jest również otwarty na uczestnictwo krajów będących stronami Konwencji Rady Europy w sprawie telewizji ponadgranicznej innych niż wymienione w ust. 1, pod warunkiem otrzymania środków uzupełniających i na warunkach, które zostaną uzgodnione między zainteresowanymi stronami.
3.
Otwarcie programu dla europejskich państw trzecich, o których mowa w ust. 1 i 2, może być uzależnione od uprzedniego sprawdzenia zgodności ich ustawodawstwa krajowego z prawodawstwem wspólnotowym, włącznie z art. 6 ust. 5 dyrektywy Rady 89/552/EWG z dnia 3 października 1989 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej [7].
Ten przepis nie ma zastosowania do działań przewidzianych w art. 3 niniejszej decyzji.
4.
Ponadto program jest otwarty na współpracę z innymi państwami trzecimi, które zawarły z Unią Europejską układy o stowarzyszeniu lub współpracy, zawierające klauzule dotyczące sektora audiowizualnego i na podstawie środków uzupełniających oraz specjalnych warunków, które zostaną uzgodnione.
Kraje Bałkanów Zachodnich wymienione w ust. 1, które nie wyrażają woli pełnego uczestnictwa w programie, mogą z nim współpracować na warunkach określonych w niniejszym ustępie.
Artykuł 9
Przepisy finansowe
1.
Beneficjentami programu mogą być osoby prawne i fizyczne.
Bez uszczerbku dla porozumień i konwencji, których umawiającą się stroną jest Wspólnota, przedsiębiorstwa będące beneficjentami programu są i pozostają własnością, bezpośrednią lub poprzez udział większościowy, państw członkowskich lub obywateli państw członkowskich.
2.
Komisja może podjąć decyzję, w zależności od beneficjentów oraz rodzaju działań, czy istnieją podstawy do zwolnienia ich z weryfikacji umiejętności i kwalifikacji zawodowych wymaganych w celu pomyślnej realizacji działania lub programu prac.
Komisja może także wziąć pod uwagę rodzaj wspieranej działalności, szczególny profil docelowej publiczności danego sektora audiowizualnego oraz cele programu.
3.
W zależności od rodzaju działań pomoc finansowa może przybrać formę dotacji lub stypendiów, lub jakiegokolwiek innego instrumentu, na który zezwala rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [8].
Komisja może również przyznać nagrody za działania lub projekty zrealizowane w ramach programu.
W zależności od rodzaju działania można uzyskać zezwolenie na stosowanie skali kosztów jednostkowych lub finansowanie ryczałtowe dla kwot nie większych niż wymienione w art. 181 rozporządzenia Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002 [9].
4.
Komisja stosuje się do zasady proporcjonalności w kwestii wymogów administracyjnych i finansowych, takich jak kryteria kwalifikacji oraz zdolność finansowa w odniesieniu do wielkości przyznanej dotacji.
5.
Pomoc finansowa przyznawana w ramach programu nie może przekroczyć 50 % ostatecznych kosztów działań objętych wsparciem.
Jednak w szczególnych przypadkach wymienionych w załączniku pomoc finansowa może osiągnąć 75 %.
Ponadto pomoc taką przyznaje się przy zapewnieniu przejrzystości i obiektywności procedur przyznawania.
6. Zgodnie ze specyficzną naturą współfinansowanych działań oraz w zgodzie z art. 112 ust. 1 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002 Komisja może uznać wydatki bezpośrednio związane z realizacją działania objętego wsparciem za wydatki kwalifikujące się do otrzymania pomocy, nawet jeżeli zostały one częściowo poniesione przez beneficjenta przed procedurą selekcyjną.
7. Zgodnie z art. 113 ust. 1 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002 oraz w związku z art. 172 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2342/2002 współfinansowanie może być zrealizowane w całości lub częściowo w postaci niepieniężnej, pod warunkiem że wartość wkładu nie przekroczy kosztów rzeczywiście poniesionych i należycie popartych dokumentacją księgową lub kosztów ogólnie akceptowanych na danym rynku. Do tych wkładów można włączyć lokale udostępnione w celu szkolenia lub promocji.
8.
Zwroty wszelkich kwot przyznanych w ramach programu, zarówno tych pochodzących z programów MEDIA (1991–2006), jak i kwot niewykorzystanych przez wybrane projekty, są przydzielane na potrzeby programu MEDIA 2007.
Artykuł 10
Wprowadzenie w życie niniejszej decyzji
1.
Komisja jest zobowiązana do realizacji programu zgodnie z przepisami ustanowionymi w załączniku.
2. a) ogólne wytyczne dotyczące wszystkich środków opisanych w załączniku;
b) treść zaproszeń do składania wniosków, określanie kryteriów oraz procedur dotyczących selekcji projektów;
c) kwestie dotyczące rocznego wewnętrznego podziału środków przypisanych do programu, włącznie z przydzielaniem ich do działań przewidzianych w dziedzinach doskonalenia zawodowego, rozwoju, dystrybucji/rozpowszechniania oraz promocji;
d) ustalenia dotyczące monitorowania i oceny działań;
e) wszelkie wnioski o przyznanie funduszy wspólnotowych w wysokości przekraczającej 200000 EUR na jednego beneficjenta w roku w dziedzinie szkoleń i promocji, 200000 EUR w dziedzinie rozwoju i 300000 EUR w dziedzinie dystrybucji;
f) wybór projektów pilotażowych omówionych w art. 7.
3.
Środki niezbędne do wprowadzenia w życie niniejszej decyzji, dotyczące wszelkich innych kwestii, przyjmowane są zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 11 ust. 3.
Artykuł 11
Procedura komitetu
1.
Komisja jest wspierana przez komitet.
2.
W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
3.
Okres przewidziany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE wynosi dwa miesiące.
4.
W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 3 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów art. 8 tej decyzji.
5.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 12
Biura MEDIA Desks
1. Europejska sieć biur MEDIA Desks działa jako organ wykonawczy w zakresie rozpowszechniania informacji o programie na poziomie krajowym, w szczególności w kwestii projektów transgranicznych, poprawiając jego rozpoznawalność i stymulując jego wykorzystanie, jednocześnie działając zgodnie z art. 54 ust. 2 lit. c) oraz ust. 3 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002, jak określono w załączniku rozdział II pkt 2.2.
2.
Biura MEDIA Desks zachęca się do współpracy poprzez sieci, w szczególności sieci sąsiedzkie, w celu uproszczenia wymiany i kontaktów pomiędzy specjalistami, publicznej świadomości kluczowych wydarzeń, które uzyskały wsparcie programu, a także nagród.
3. a) posiadanie stosownej ilości personelu o umiejętnościach zawodowych i językowych odpowiednich do wymogów pracy w środowisku współpracy międzynarodowej;
b) posiadanie odpowiedniej infrastruktury, szczególnie w zakresie sprzętu informatycznego oraz środków komunikacji;
c) działanie w kontekście administracyjnym pozwalającym na właściwe wywiązywanie się z zadań i unikanie wszelkich konfliktów interesów.
Artykuł 13
Spójność i komplementarność
1.
Podczas realizacji programu Komisja, w ścisłej współpracy z państwami członkowskimi, zapewnia ogólną spójność i komplementarność w odniesieniu do innych istotnych polityk, programów i działań Wspólnoty, które mają wpływ na dziedzinę audiowizualną oraz na szkolenia.
2.
Komisja zapewnia również koordynację tego programu oraz innych programów Wspólnoty w zakresie edukacji, szkoleń, badań naukowych oraz społeczeństwa informacyjnego.
3.
Komisja zapewnia skuteczne współdziałanie pomiędzy tym programem a programami i działaniami oraz szkoleniami w dziedzinie audiowizualnej w ramach współpracy Wspólnoty z państwami niebędącymi członkami UE oraz odpowiednimi organizacjami międzynarodowymi, w szczególności z Radą Europy (Eurimages i Europejskie Obserwatorium Audiowizualne, zwane dalej "obserwatorium").
Artykuł 14
Nadzór i ocena
1.
Komisja zapewnia, że działania podejmowane na podstawie niniejszej decyzji podlegają ocenie wstępnej, monitorowaniu oraz ocenie ex post.
Wyniki procesu monitorowania i oceny są uwzględniane podczas realizacji programu.
Komisja zapewnia regularną, niezależną i zewnętrzną ocenę programu.
W celu skutecznej oceny programu Komisja może przetwarzać dane, by umożliwić nadzór nad wszystkimi działaniami wspieranymi przez program.
Ocena powinna brać pod uwagę ustalenia Komitetu dotyczące monitorowania i oceny, o których mowa w art. 10 ust. 2 lit. d).
Monitorowanie obejmuje sporządzanie sprawozdań wymienionych w ust. 2 lit. a) i c), jak również konkretne działania.
2. a) sprawozdanie okresowe oceniające wyniki oraz aspekty jakościowe i ilościowe dotyczące realizacji niniejszego programu, najpóźniej trzy lata po rozpoczęciu programu;
b) komunikat w sprawie kontynuacji niniejszego programu, najpóźniej cztery lata po rozpoczęciu programu;
c) szczegółowe sprawozdanie oceniające ex post, obejmujące wykonanie i wyniki programu na zakończenie jego wykonania do dnia 31 grudnia 2015 r.
Komisja publikuje i rozpowszechnia za pomocą biur Media Desks wszelkie istotne dane statystyczne i analizy.
3.
Sprawozdania sporządzone zgodnie z ust. 2 lit. a) i c) wskazują wartość dodaną programu.
Artykuł 15
Przepisy przejściowe
Działania rozpoczęte przed dniem 31 grudnia 2006 r. na podstawie decyzji Rady 2000/821/WE [10] oraz decyzji nr 163/2001/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [11] są nadal prowadzone, aż do ich zakończenia zgodnie z przepisami tych decyzji.
Komitet przewidziany w art. 8 decyzji 2000/821/WE oraz art. 6 decyzji nr 163/2001/WE zostaje zastąpiony przez komitet przewidziany w art. 11 niniejszej decyzji.
ROZDZIAŁ VI
INFORMACJE DOTYCZĄCE EUROPEJSKIEGO SEKTORA AUDIOWIZUALNEGO I UCZESTNICTWO W EUROPEJSKIM OBSERWATORIUM AUDIOWIZUALNYM
Artykuł 16
Informacje dotyczące europejskiego sektora audiowizualnego
Unia Europejska przyczynia się do zapewnienia większej przejrzystości oraz szerszego rozpowszechniania informacji dotyczących europejskiego sektora audiowizualnego.
Artykuł 17
Uczestnictwo w Europejskim Obserwatorium Audiowizualnym
Do celów wprowadzania w życie przepisów art. 16 Unia Europejska pozostaje członkiem obserwatorium przez cały czas trwania programu.
Komisja reprezentuje Unię Europejską w jej relacjach z obserwatorium.
Artykuł 18
Wkład w realizację celów programu
a) promując przejrzystość rynku poprzez lepszą porównywalność danych zgromadzonych w różnych krajach i zapewniając podmiotom dostęp do statystyk oraz informacji finansowych i prawnych, szczególnie dotyczących państw członkowskich, które przystąpiły do Unii Europejskiej po dniu 30 kwietnia 2004 r., co pozwala na zwiększenie konkurencyjności oraz na lepszy rozwój europejskiego sektora audiowizualnego;
b) umożliwiając skuteczniejsze monitorowanie programu i ułatwiając jego ocenę.
Artykuł 19
Monitorowanie i ocena
Monitorowanie i ocena uczestnictwa Unii Europejskiej w obserwatorium są przeprowadzane w ramach monitorowania i oceny programu, zgodnie z art. 14.
ROZDZIAŁ VII
WEJŚCIE W ŻYCIE
Artykuł 20
Wejście w życie
Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2007 r.
Decyzja nr 1719/2006/WE parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 15 listopada 2006 r.
ustanawiająca program "Młodzież w działaniu" na okres 2007–2013
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 149 ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, zwany dalej "Traktatem", ustanawia obywatelstwo Unii i stanowi, że działanie wspólnotowe w zakresie edukacji, kształcenia zawodowego oraz młodzieży ma mieć na celu, w szczególności, wspieranie rozwoju programów wymiany młodzieży i instruktorów społeczno-oświatowych, jak również oświaty dobrej jakości.
(2) Traktat o Unii Europejskiej opiera się na zasadach wolności, demokracji, poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności, równości kobiet i mężczyzn oraz niedyskryminacji.
Upowszechnianie aktywnej postawy obywatelskiej młodzieży powinno przyczynić się do rozwoju tych wartości.
(3) Decyzja nr 1031/2000/WE [4] Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 kwietnia 2000 r. stworzyła wspólnotowy program działań "Młodzież".
Właściwe jest kontynuowanie i wzmocnienie współpracy oraz działania Wspólnoty w tej dziedzinie w oparciu o doświadczenie nabyte w ramach tego programu.
(4) Decyzja nr 790/2004/WE [5] Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. stworzyła wspólnotowy program działań wspierających podmioty działające na poziomie europejskim na rzecz młodzieży.
(5) Nadzwyczajna Rada Europejska, która zebrała się w Lizbonie w dniach 23. i 24. marca 2000 r., wyznaczyła dla UE cel strategiczny obejmujący aktywną politykę zatrudnienia, nadającą większe znaczenie uczeniu się przez całe życie, uzupełnioną o strategię zrównoważonego rozwoju przyjętą przez Radę Europejską w dniach 15. i 16. czerwca 2001 r. w Göteborgu.
(6) Deklaracja z Laeken, załączona do konkluzji Prezydencji Rady Europejskiej z dnia 14. i 15. grudnia 2001 r., stwierdza, że jednym z podstawowych wyzwań, jakie musi podjąć UE, jest przybliżenie obywatelom, a przede wszystkim młodzieży, projektu europejskiego i instytucji europejskich.
(7) W dniu 21 listopada 2001 r. Komisja przyjęła białą księgę zatytułowaną "Nowe impulsy dla młodzieży europejskiej", która proponuje ramy współpracy dotyczącej młodzieży, mając na celu przede wszystkim wzmocnienie uczestnictwa, informacji, działalności wolontariatu i lepsze poznanie problematyki młodzieży.
Parlament Europejski w swojej rezolucji z dnia 14 maja 2002 r. [6] przyjął te propozycje.
(8) Rezolucja Rady i przedstawicieli rządów państw członkowskich, którzy zebrali się w ramach Rady w dniu 27 czerwca 2002 r. [7], tworzy w szczególności otwartą metodę koordynacji obejmującą priorytety uczestnictwa, informacji, działalności wolontariatu młodzieżowego i lepszego poznania problematyki młodzieży.
Prace te powinny zostać uwzględnione podczas realizacji programu "Młodzież w działaniu", zwanego dalej "Programem".
(9) W swoich konkluzjach z dnia 6 maja 2003 r. [8] Rada podkreśla konieczność utrzymania i rozwoju istniejących narzędzi wspólnotowych adresowanych specjalnie dla młodzieży, gdyż są one niezbędne dla wzmocnienia współpracy państw członkowskich w sprawach młodzieży, oraz fakt, że priorytety i cele tych narzędzi powinny być dopasowane do ram europejskiej współpracy w dziedzinie młodzieży.
(10) Na wiosennym posiedzeniu Rady Europejskiej w dniach 22 i 23 marca 2005 r. przyjęto Europejski Pakt na rzecz Młodzieży jako jeden z instrumentów służących realizacji celów lizbońskich w dziedzinie wzrostu i zatrudnienia.
Pakt skupia się na trzech dziedzinach: zatrudnieniu, integracji i postępie społecznym; edukacji, kształceniu zawodowym i mobilności; godzeniu życia rodzinnego i zawodowego.
(11) Działanie wspólnotowe obejmuje przyczynianie się do wysokiej jakości edukacji i kształcenia zawodowego oraz musi mieć na celu zniesienie nierówności oraz wspieranie równości kobiet i mężczyzn zgodnie z art. 3 ust. 2 Traktatu.
(12) Powinno się odpowiedzieć na specyficzne potrzeby osób niepełnosprawnych.
(13) Istnieje potrzeba upowszechniania aktywnej postawy obywatelskiej oraz, podczas realizacji działań, nasilenia walki ze wszystkimi formami wykluczenia i dyskryminacji, w tym ze względu na płeć, rasę lub pochodzenie etniczne, religię lub przekonania, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną, zgodnie z art. 13 ust. 1 Traktatu.
(14) Kraje kandydujące oraz kraje EFTA będące stronami Porozumienia EOG uważa się za potencjalnych uczestników programów wspólnotowych, zgodnie z umowami zawartymi z tymi krajami.
(15) Rada Europejska obradująca w dniach 19 i 20 czerwca 2003 r. w Salonikach przyjęła "Agendę z Salonik dla Zachodnich Bałkanów: postęp na drodze integracji europejskiej", która przewiduje, że programy wspólnotowe powinny być otwarte dla krajów uczestniczących w procesie stabilizacji i stowarzyszenia, na podstawie umów ramowych, które mają być zawarte pomiędzy Wspólnotą a tymi krajami.
(16) Powinno się przedsięwziąć kroki w celu otwarcia Programu dla Szwajcarii.
(17) Deklaracja z Barcelony przyjęta na konferencji euro-śródziemnomorskiej w 1995 r. stanowi, że programy wymiany młodzieży powinny stanowić środek przygotowujący przyszłe pokolenia do bliższej współpracy pomiędzy partnerami euro-śródziemnomorskimi, przy poszanowaniu zasad praw człowieka i podstawowych wolności.
(18) W swoich konkluzjach z dnia 16 czerwca 2003 r. Rada, na podstawie komunikatu Komisji zatytułowanego "Rozszerzona Europa – sąsiedztwo: nowe ramy stosunków z naszymi sąsiadami ze Wschodu i Południa", jako osie działania Wspólnoty wyznacza zwiększenie współpracy kulturalnej, wzajemnego zrozumienia oraz współpracy w dziedzinie edukacji i kształcenia zawodowego z krajami sąsiadującymi.
(19) Sprawozdania okresowe z oceny realizacji obowiązującego programu "Młodzież" oraz konsultacje społeczne na temat przyszłości działania wspólnotowego w zakresie edukacji, kształcenia zawodowego i młodzieży ujawniają dużą i pod pewnymi względami rosnącą potrzebę kontynuowania współpracy i mobilności w zakresie młodzieży na szczeblu europejskim i nawołują do prostszego, bardziej przyjaznego i elastycznego podejścia do wdrażania takiego działania.
(20) Zgodnie z zasadą należytego zarządzania finansami wdrożenie Programu może zostać uproszczone przez odwołanie się do finansowania przy pomocy kwot ryczałtowych, w odniesieniu do wsparcia przyznanego uczestnikom Programu albo wsparcia wspólnotowego dla struktur ustanowionych na szczeblu krajowym do zarządzania Programem.
(21) Program powinien być przedmiotem regularnego monitorowania i oceny we współpracy pomiędzy Komisją a państwami członkowskimi, tak aby można było go ulepszać, szczególnie w zakresie priorytetów dotyczących realizacji działań.
Monitorowanie i ocena powinny obejmować wymierne i odpowiednie cele i wskaźniki.
(22) Sformułowanie podstawy prawnej Programu musi być wystarczająco elastyczne, tak aby umożliwić odpowiednie dostosowania działań w odpowiedzi na ewolucję potrzeb w okresie 2007–2013 oraz aby uniknąć nadmiernie szczegółowych przepisów poprzednich programów; w związku z tym niniejsza decyzja celowo ogranicza się do ogólnych definicji działań i towarzyszących im najważniejszych przepisów administracyjnych i finansowych.
(23) Właściwe jest zapewnienie poprawnego zamknięcia Programu, w szczególności w odniesieniu do kontynuacji wieloletnich uzgodnień dotyczących zarządzania nim, takich jak finansowanie pomocy technicznej i administracyjnej.
Od dnia 1 stycznia 2014 r. pomoc techniczna i administracyjna zapewni, w razie potrzeby, zarządzanie działaniami niesfinalizowanymi do końca 2013 r.
(24) Konieczne jest zapewnienie szczególnych warunków stosowania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [9] oraz środków wykonawczych do niego, jak również odstępstw od tych aktów koniecznych z uwagi na beneficjentów i rodzaj działań.
(25) Powinno się zastosować odpowiednie środki, aby zapobiec nieprawidłowościom i oszustwom oraz odzyskać środki finansowe utracone, niewłaściwie wypłacone lub wykorzystane.
(26) Niniejsza decyzja ustala kopertę finansową na cały okres trwania Programu, która ma stanowić główne odniesienie dla władzy budżetowej w czasie corocznej procedury budżetowej, w rozumieniu pkt 37 porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. między Parlamentem Europejskim, Radą oraz Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i właściwego zarządzania finansami [10].
(27) Ponieważ cele niniejszej decyzji nie mogą być osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, gdyż do ich realizacji wymagane jest wielostronne partnerstwo, ponadnarodowe środki mobilności, jak również wymiana informacji na szczeblu europejskim, a z uwagi na ponadnarodowy i wielostronny wymiar proponowanych działań i środków możliwe jest ich lepsze osiągnięcie na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza decyzja nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tych celów.
(28) Środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [11].
(29) Powinno się przyjąć tymczasowe środki monitorowania działań rozpoczętych przed dniem 31 grudnia 2006 r. zgodnie z decyzją nr 1031/2000/WE oraz decyzją nr 790/2004/WE,
STANOWIĄ, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Ustanowienie Programu
1.
Niniejsza decyzja ustanawia program "MŁODZIEŻ W DZIAŁANIU" jako działanie Wspólnoty, zwany dalej "Programem", którego celem jest rozwój współpracy w dziedzinie młodzieży w Unii Europejskiej.
2.
Program rozpocznie się w dniu 1 stycznia 2007 r. i zakończy w dniu 31 grudnia 2013 r.
Artykuł 2
Ogólne cele Programu
1. a) promowanie aktywnych postaw obywatelskich młodzieży ogólnie, a jej europejskich postaw obywatelskich w szczególności;
b) rozwój solidarności i wspieranie tolerancji wśród młodzieży, w szczególności w celu wzmocnienia spójności społecznej w UE;
c) promowanie wzajemnego zrozumienia między młodymi ludźmi w różnych krajach;
d) przyczynianie się do podnoszenia jakości systemów wspierających działania młodzieży oraz do rozwijania przez organizacje społeczeństwa obywatelskiego możliwości działania w dziedzinie młodzieży;
e) wspieranie współpracy europejskiej w dziedzinie młodzieży.
2.
Ogólne cele Programu uzupełniają cele w innych dziedzinach działalności wspólnotowej, szczególnie w dziedzinie uczenia się przez całe życie, w tym szkolenia zawodowego oraz kształcenia formalnego i pozaformalnego, jak również w innych dziedzinach, takich jak kultura, sport i zatrudnienie.
3.
Ogólne cele Programu przyczyniają się do rozwoju polityk Unii Europejskiej, w szczególności w zakresie uznania kulturowej, wielokulturowej i językowej różnorodności Europy, wspierania spójności społecznej i zwalczania wszelkich przejawów dyskryminacji ze względu na płeć, rasę lub pochodzenie etniczne, religię lub przekonania, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną, oraz w zakresie zrównoważonego rozwoju.
Artykuł 3
Szczególne cele Programu
1.
W kontekście ogólnego celu dotyczącego promowania aktywnych postaw obywatelskich młodzieży ogólnie, a jej europejskich postaw obywatelskich w szczególności:
a) umożliwianie młodzieży i organizacjom młodzieżowym uczestnictwa w rozwoju społeczeństwa ogólnie, a UE w szczególności;
b) rozwijanie wśród młodzieży poczucia przynależności do UE;
c) wspieranie uczestnictwa młodzieży w życiu demokratycznym Europy;
d) promowanie mobilności młodzieży w Europie;
e) rozwijanie międzykulturowej edukacji w dziedzinie młodzieży;
f) promowanie podstawowych wartości UE wśród młodzieży, w szczególności poszanowania godności człowieka, równości, poszanowania praw człowieka, tolerancji i niedyskryminacji;
g) wspieranie ducha inicjatywy, przedsiębiorczości i kreatywności;
h) ułatwianie uczestnictwa w Programie mniej uprzywilejowanej młodzieży, w tym młodzieży niepełnosprawnej;
i) zapewnienie poszanowania zasady równości kobiet i mężczyzn w uczestnictwie w Programie oraz promowania równości płci w działaniach;
j) zapewnienie pozaformalnych i nieformalnych możliwości edukacyjnych o wymiarze europejskim oraz otwarcie innowacyjnych możliwości związanych z aktywnym obywatelstwem.
2.
W kontekście ogólnego celu dotyczącego rozwoju solidarności i wspierania tolerancji wśród młodzieży, w szczególności w celu wzmocnienia spójności społecznej w UE:
a) umożliwianie młodzieży wyrażania swojego osobistego zaangażowania poprzez wolontariat na płaszczyźnie europejskiej i międzynarodowej;
b) włączanie młodzieży w działania promujące solidarność między obywatelami UE.
3.
W kontekście ogólnego celu dotyczącego promowania wzajemnego zrozumienia między młodzieżą w różnych krajach:
a) rozwijanie programów wymiany i dialogu międzykulturowego pomiędzy młodzieżą europejską a młodzieżą krajów sąsiadujących;
b) przyczynianie się do podnoszenia w tych krajach jakości struktur wspierających młodzież oraz zwiększania roli osób pracujących z młodzieżą i w organizacjach młodzieżowych;
c) rozwijanie współpracy z innymi krajami w zakresie projektów tematycznych z udziałem młodzieży oraz osób pracujących z młodzieżą i w organizacjach młodzieżowych.
4.
W kontekście ogólnego celu dotyczącego przyczyniania się do podnoszenia jakości systemów wspierających działania młodzieży oraz do rozwoju zdolności organizacji społeczeństwa obywatelskiego w dziedzinie młodzieży:
a) udział w tworzeniu sieci właściwych organizacji;
b) rozwijanie szkolenia i współpracy pomiędzy osobami pracującymi z młodzieżą a osobami pracującymi w organizacjach młodzieżowych;
c) pobudzanie innowacyjności w zakresie rozwoju działań na rzecz młodzieży;
d) przyczynianie się do lepszego informowania młodzieży, zwracając szczególną uwagę na dostęp do informacji dla młodzieży niepełnosprawnej;
e) wspieranie długoterminowych, podejmowanych przez instytucje regionalne i lokalne, projektów i inicjatyw dotyczących młodzieży;
f) ułatwianie uznawania kształcenia pozaformalnego i umiejętności młodzieży nabytych poprzez udział w Programie;
g) wymianę dobrych praktyk.
5.
W kontekście ogólnego celu wspierania współpracy europejskiej w dziedzinie młodzieży, odpowiednio uwzględniając aspekty lokalne i regionalne:
a) zachęcanie do wymiany dobrych praktyk i współpracy pomiędzy strukturami administracyjnymi a decydentami politycznymi na wszystkich poziomach;
b) zachęcanie do zorganizowanego dialogu pomiędzy decydentami politycznymi a młodzieżą;
c) lepsze poznanie i zrozumienie młodzieży;
d) przyczynianie się do współpracy pomiędzy różnymi krajowymi i międzynarodowymi młodzieżowymi formami wolontariatu.
Artykuł 4
Działania
1.
Młodzież dla Europy
- wspieranie programów wymiany młodzieży w celu zwiększenia jej mobilności,
- wspieranie inicjatyw oraz projektów i działań dotyczących uczestnictwa młodzieży w życiu demokratycznym, pozwalające na rozwój postaw obywatelskich oraz wzajemnego zrozumienia młodych ludzi.
2.
Wolontariat europejski
Działanie to ma na celu wsparcie uczestnictwa młodzieży w różnych formach wolontariatu zarówno na terytorium UE, jak i poza nim.
3.
Młodzież w świecie
- wspieranie projektów realizowanych przy udziale krajów partnerskich wymienionych w art. 5 ust. 2, w szczególności programów wymiany młodzieży oraz osób pracujących z młodzieżą i w organizacjach młodzieżowych,
- wspieranie inicjatyw zwiększających wzajemne zrozumienie młodzieży, jej poczucie solidarności oraz tolerancji, a także rozwój współpracy w dziedzinie młodzieży i społeczeństwa obywatelskiego w tych krajach.
4.
Systemy wsparcia młodzieży
To działanie ma na celu wspieranie instytucji działających w dziedzinie młodzieży na płaszczyźnie europejskiej, w szczególności funkcjonowania pozarządowych organizacji młodzieżowych, łączenia ich w sieci, doradzania osobom opracowującym projekty, zapewniając wysoką jakość poprzez wymianę, szkolenia i tworzenie sieci osób pracujących z młodzieżą i w organizacjach młodzieżowych, stymulowanie innowacyjności i jakości, informowanie młodzieży, rozwijanie struktur i działań niezbędnych, aby Program mógł osiągnąć te cele, a także wzmacnianie partnerstwa z organami lokalnymi i regionalnymi.
5.
Wsparcie europejskiej współpracy w dziedzinie młodzieży
- stworzenie zorganizowanego dialogu pomiędzy różnymi uczestnikami działań na rzecz młodzieży, w szczególności pomiędzy samą młodzieżą, osobami pracującymi z młodzieżą i w organizacjach młodzieżowych a decydentami politycznymi,
- wspieranie seminariów młodzieżowych na tematy społeczne, kulturowe i polityczne, którymi interesuje się młodzież,
- przyczynianie się do rozwoju współpracy politycznej w dziedzinie młodzieży,
- ułatwienie rozwoju sieci niezbędnych do lepszego zrozumienia młodzieży.
Artykuł 5
Uczestnictwo w Programie
1. a) państw członkowskich;
b) państw EFTA będących stronami Porozumienia EOG, zgodnie z przepisami tego porozumienia;
c) krajów kandydujących będących beneficjentami strategii przedakcesyjnej, zgodnie z ogólnymi zasadami oraz ogólnymi warunkami i ustaleniami, określonymi w umowach ramowych zawartych z tymi krajami w celu ich uczestnictwa w programach wspólnotowych;
d) krajów Bałkanów Zachodnich, na warunkach, które zostaną z tymi krajami ustalone po zawarciu umów ramowych przewidujących ich uczestnictwo w programach wspólnotowych;
e) Szwajcarii, z zastrzeżeniem zawarcia umowy dwustronnej z tym krajem.
2.
Działania, o których mowa w pkt 2 i 3 załącznika, są otwarte dla współpracy z krajami trzecimi, które zawarły ze Wspólnotą Europejską umowy odnoszące się do dziedziny młodzieży, zwanych dalej "krajami partnerskimi".
Współpraca ta jest, w stosownych przypadkach, finansowana przez dodatkowe środki przyznawane przez kraje partnerskie zgodnie z procedurami ustalonymi z tymi krajami.
Artykuł 6
Dostęp do Programu
1.
Program ma na celu wspieranie projektów typu not-for-profit dla młodzieży, grup młodzieżowych, osób pracujących z młodzieżą i w organizacjach młodzieżowych, organizacji i stowarzyszeń non-profit oraz, w pewnych uzasadnionych przypadkach, innych partnerów działających w dziedzinie młodzieży.
2.
Nie naruszając warunków określonych w załączniku, dotyczących wykonywania działań, Program jest adresowany do młodzieży od 15 do 28 lat, przy czym pewne działania są otwarte dla młodzieży od 13 do 30 lat.
3.
Beneficjenci muszą posiadać stałe miejsce zamieszkania w kraju uczestniczącym w Programie lub, zależnie od charakteru działania, w jednym z krajów partnerskich.
4.
Cała młodzież, bez dyskryminacji, posiada możliwość dostępu do działań w ramach Programu, z zastrzeżeniem warunków określonych w załączniku.
Komisja i kraje uczestniczące zapewniają podjęcie szczególnych starań odnośnie do tej młodzieży, która ma szczególne trudności w uczestniczeniu w Programie z powodów edukacyjnych, społecznych, fizycznych, psychologicznych, ekonomicznych lub kulturowych lub z powodu zamieszkiwania w oddalonych regionach.
5.
Kraje uczestniczące podejmują starania, aby przedsięwziąć odpowiednie środki zapewniające uczestnikom Programu dostęp do opieki zdrowotnej zgodnie z przepisami prawa wspólnotowego.
Kraj pochodzenia podejmuje starania, aby przedsięwziąć odpowiednie środki umożliwiające uczestnikom Wolontariatu europejskiego zachowanie uprawnień w zakresie ochrony socjalnej.
Kraje uczestniczące podejmują również starania w celu przyjęcia właściwych środków, zgodnie z Traktatem, w celu usunięcia prawnych i administracyjnych przeszkód w dostępie do Programu.
Artykuł 7
Współpraca międzynarodowa
Możliwość współpracy w ramach Programu jest również otwarta dla organizacji międzynarodowych zajmujących się młodzieżą, w szczególności dla Rady Europy.
Artykuł 8
Realizacja Programu
1.
Komisja zapewnia wykonanie działań będących przedmiotem Programu zgodnie z załącznikiem.
2.
Komisja i kraje uczestniczące podejmują odpowiednie środki w celu rozwinięcia struktur na płaszczyźnie europejskiej, krajowej oraz, w razie potrzeby, regionalnej lub lokalnej, aby zrealizować cele Programu i uzyskać jak największe korzyści z działań prowadzonych w ramach Programu.
3.
Komisja i kraje uczestniczące podejmują odpowiednie środki w celu promowania uznawania kształcenia pozaformalnego i nieformalnego dla młodzieży, na przykład poprzez dokumenty lub zaświadczenia, przy uwzględnieniu sytuacji krajowych, uznające doświadczenie nabyte przez beneficjentów i potwierdzające bezpośrednie uczestnictwo młodzieży lub osób pracujących z młodzieżą i w organizacjach młodzieżowych w jednym z działań prowadzonych w ramach Programu.
Cel ten może zostać wzmocniony poprzez uzupełnienie innych działań wspólnotowych określonych w art. 11.
4.
Komisja we współpracy z krajami uczestniczącymi zapewnia odpowiednią ochronę finansowych interesów Wspólnot poprzez wprowadzanie skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających środków, administracyjnych kontroli oraz sankcji.
5.
Komisja i kraje uczestniczące zapewniają, aby działania wspierane w ramach Programu były przedmiotem odpowiedniej reklamy i informacji.
6. a) przyjąć niezbędne środki w celu zapewnienia właściwego funkcjonowania Programu na szczeblu krajowym przy udziale stron zaangażowanych w rozmaite aspekty dotyczące młodzieży, zgodnie z krajową praktyką;
b) utworzyć/wyznaczyć oraz monitorować krajowe agencje w związku z wykonywaniem działań w ramach Programu na płaszczyźnie krajowej, zgodnie z art. 54 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002 i zgodnie z następującymi kryteriami:
(i) instytucja utworzona lub wyznaczona jako krajowa agencja musi posiadać osobowość prawną lub być częścią organizacji posiadającej osobowość prawną (i podlegać prawu kraju uczestniczącego).
Ministerstwo nie może być wyznaczone jako krajowa agencja;
(ii) instytucja musi posiadać odpowiedni personel o stosownych kwalifikacjach do pracy w międzynarodowym środowisku współpracy, odpowiednią infrastrukturę i środowisko administracyjne umożliwiające uniknięcie konfliktu interesów;
(iii) krajowa agencja musi być w stanie w stanie zastosować zasady zarządzania funduszem oraz warunki umowne ustanowione na szczeblu wspólnotowym;
(iv) krajowa agencja musi posiadać wystarczające gwarancje finansowe (najlepiej od organu publicznego) oraz administracyjną zdolność odpowiednią do wielkości środków wspólnotowych, którymi będzie musiała zarządzać;
c) przyjąć odpowiedzialność za należyte zarządzanie przez krajowe agencje, o których mowa w lit. b), środkami przekazanymi im na poszczególne projekty.
W szczególności odpowiadają one za zapewnienie, aby krajowe agencje przestrzegały zasad przejrzystości, równego traktowania i niekumulowania środków z innymi wspólnotowymi źródłami finansowania, oraz za wypełnienie obowiązku odzyskiwania wszelkich środków należnych od beneficjentów;
d) przyjąć niezbędne środki w celu zapewnienia kontroli i nadzoru nad finansami krajowych agencji, o których mowa w lit. b), w szczególności:
(i) dostarczyć Komisji, przed rozpoczęciem prac krajowej agencji, niezbędnych dowodów potwierdzających, że w krajowej agencji, zgodnie z zasadami należytego zarządzania finansami, istnieją i funkcjonują stosowne procedury, systemy nadzorujące, systemy i procedury księgowe do celów przyznawania kontraktów i dotacji;
(ii) na koniec każdego roku obrachunkowego dostarczyć Komisji dowód wiarygodności systemów i procedur finansowych krajowych agencji oraz dokładności ich rozliczeń;
(iii) przyjąć odpowiedzialność za wszelkie nieodzyskane środki finansowe w przypadku jakiejkolwiek nieprawidłowości, zaniedbania lub oszustwa ze strony agencji krajowych, o których mowa w lit. b), które stanowiłyby dla Komisji podstawę do wszczęcia działań służących odzyskaniu środków od agencji krajowej.
7.
W ramach procedury, o której mowa w art. 10 ust. 1, Komisja może sporządzić wytyczne dla każdego z działań określonych w załączniku w celu dostosowania Programu do wszelkich zmian priorytetów europejskiej współpracy w dziedzinie młodzieży.
Artykuł 9
Komitet
1.
Komisję wspomaga komitet.
2.
W przypadku odwołania do niniejszego ustępu stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Długość okresu, o którym mowa w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE, ustala się na dwa miesiące.
3.
W przypadku odwołania do niniejszego ustępu stosuje się art. 3 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów art. 8 tej decyzji.
4.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 10
Środki wykonawcze
1. a) ustalenia dotyczące wykonania Programu, w tym roczny plan prac;
b) ogólna równowaga pomiędzy różnymi działaniami w ramach Programu;
c) odnośnie do finansowania, kryteria (np. populacja młodzieży, PKB oraz geograficzna odległość pomiędzy krajami) stosowane do ustalenia orientacyjnego podziału pomiędzy państwa członkowskie środków na działania zarządzane w sposób zdecentralizowany;
d) monitorowanie umowy, o której mowa w pkt 4.2 załącznika, w tym rocznego planu prac i sprawozdania rocznego Europejskiego Forum Młodzieży;
e) ustalenia w zakresie oceny Programu;
f) ustalenia do celów poświadczania uczestnictwa danej młodzieży w Programie;
g) ustalenia dotyczące dostosowania działań w ramach Programu, o których mowa w art. 8 ust. 7.
2.
Środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji, dotyczące wszelkich innych zagadnień, przyjmuje się zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 9 ust. 3.
Artykuł 11
Komplementarność z innymi działaniami wspólnotowymi
1.
Komisja zapewnia komplementarność pomiędzy Programem a działaniami wspólnotowymi w innych dziedzinach, obejmujących w szczególności edukację, kształcenie zawodowe, kulturę, postawę obywatelską, sport, języki, zatrudnienie, zdrowie, badania naukowe, przedsiębiorczość, działanie zewnętrzne UE, integrację społeczną, równość płci i walkę z dyskryminacją.
2.
Program może dzielić zasoby z innymi instrumentami wspólnotowymi, w przypadkach gdy są one do siebie podobne, w celu realizacji działań, które odpowiadają celom wspólnym dla Programu i dla tych instrumentów.
3.
Komisja i państwa członkowskie zwracają szczególną uwagę na te działania w ramach Programu, które przyczyniają się do formułowania celów w innych dziedzinach działań wspólnotowych, takich jak edukacja, kształcenie zawodowe, kultura i sport, języki, integracja społeczna, równość płci i walka z dyskryminacją.
Artykuł 12
Komplementarność z polityką i instrumentami krajowymi
1.
Kraje uczestniczące mogą wystąpić do Komisji o prawo przyznawania znaku europejskiego dla krajowych, regionalnych lub lokalnych działań podobnych do tych, o których mowa w art. 4.
2.
Kraj uczestniczący może oddać do dyspozycji beneficjentów środki krajowe, które będą zarządzane zgodnie z zasadami Programu i wykorzystywać w tym celu zdecentralizowane struktury Programu, o ile zapewni finansowanie tych struktur na zasadach komplementarności i proporcjonalności.
Artykuł 13
Ogólne przepisy finansowe
1.
Budżet na wykonanie niniejszego Programu w okresie, o którym mowa w art. 1, ustala się niniejszym na kwotę 885000000 EUR.
2.
Wartość przyznanych rocznych środków jest zatwierdzana przez organ budżetowy w ramach limitów ram finansowych.
Artykuł 14
Przepisy finansowe dotyczące beneficjentów
1.
Beneficjentami Programu mogą być osoby prawne i fizyczne.
2.
Komisja może podjąć decyzję, zależnie od rodzaju beneficjentów oraz charakteru działań, o zwolnieniu ich z weryfikacji kompetencji i kwalifikacji zawodowych, wymaganych do zrealizowania działań lub programu pracy.
Komisja przestrzega zasady proporcjonalności, określając wymogi w odniesieniu do kwoty wsparcia finansowego, uwzględniając charakterystykę odbiorców, ich wiek, charakter działania i kwotę wsparcia finansowego.
3.
Zależnie od rodzaju działań pomoc finansowa może przyjąć formę dotacji lub stypendiów.
Komisja może również przyznawać nagrody za działania lub projekty wykonane w ramach Programu.
Zależnie od rodzaju działań można uzyskać zezwolenie na finansowanie poprzez stawkę ryczałtową lub na zastosowanie skali jednostek kosztów.
4.
W przypadku dotacji na działania powinno się podpisać umowy w ciągu dwóch miesięcy od przyznania dotacji.
5. Dotacje operacyjne przyznawane w ramach Programu organizacjom działającym na płaszczyźnie europejskiej, określonym w art. 162 rozporządzenia Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego stosowanego do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [12], nie podlegają automatycznemu zmniejszeniu zgodnie z art. 113 ust. 2 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002, w przypadku ponowienia.
6. Zgodnie z art. 54 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002 Komisja może powierzyć zadania władzy publicznej, w szczególności zadania związane z wykonaniem budżetu, strukturom, o których mowa w art. 8 ust. 2 niniejszej decyzji.
7. Zgodnie z art. 38 ust. 1 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2342/2002 możliwość, o której mowa w ust. 6 niniejszego artykułu, ma również zastosowanie do struktur we wszystkich krajach uczestniczących.
Artykuł 15
Nadzorowanie i ocena
1.
Komisja zapewnia regularne nadzorowanie Programu odnośnie do jego celów.
Nadzorowanie obejmuje sprawozdania, o których mowa w ust. 3, oraz działania szczególne.
Konsultacje Komisji dotyczące tego nadzorowania obejmują młodzież.
2.
Komisja zapewnia regularną, niezależną, zewnętrzną ocenę Programu.
3.
Kraje uczestniczące przekazują Komisji do dnia 30 czerwca 2010 r. sprawozdanie z wykonania Programu i do dnia 30 czerwca 2015 r. sprawozdanie o rezultatach Programu.
4. a) okresowe sprawozdanie z oceny uzyskanych wyników oraz aspektów jakościowych i ilościowych w zakresie wykonania Programu, do dnia 31 marca 2011 r.;
b) komunikat na temat kontynuowania Programu, do dnia 31 grudnia 2011 r.;
c) sprawozdanie z oceny ex post do dnia 31 marca 2016 r.
Artykuł 16
Przepis przejściowy
Działania rozpoczęte przed dniem 31 grudnia 2006 r. na podstawie decyzji nr 1031/2000/WE oraz decyzji nr 790/2004/WE, do ich zakończenia, nadal podlegają przepisom tych decyzji.
W razie konieczności środki mogłyby być umieszczone w budżecie po 2013 r. w celu pokrycia wydatków na pomoc techniczną i administracyjną niezbędnych do umożliwienia zarządzania działaniami niesfinalizowanymi do dnia 31 grudnia 2013 r.
Komitet, o którym mowa w art. 8 decyzji nr 1031/2000/WE, zastępuje się komitetem, o którym mowa w art. 9 niniejszej decyzji.
Zgodnie z art. 18 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002 środki odpowiadające dochodom pochodzącym ze zwrotów kwot wypłaconych omyłkowo mogą być udostępnione dla Programu zgodnie z decyzją nr 1031/2000/WE i decyzją nr 790/2004/WE.
Artykuł 17
Wejście w życie
Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2007 r.
Decyzja nr 1720/2006/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 15 listopada 2006 r.
ustanawiająca program działań w zakresie uczenia się przez całe życie
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 149 ust. 4 i art. 150 ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [2],
działając zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzją Rady 1999/382/WE [4] ustanowiono drugą fazę wspólnotowego programu działań w dziedzinie kształcenia zawodowego "Leonardo da Vinci".
(2) Decyzją nr 253/2000/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [5] ustanowiono drugi etap wspólnotowego programu działań w dziedzinie edukacji "Socrates".
(3) Decyzją nr 2318/2003/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [6] ustanowiono wieloletni program w celu skutecznej integracji technologii informacyjno-komunikacyjnych (TIK) w systemy kształcenia edukacji i szkoleń w Europie (Program "eLearning").
(4) Decyzją nr 791/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [7] ustanowiono wspólnotowy program działań w celu promowania jednostek działających na poziomie europejskim w obszarze edukacji i szkoleń, a także wspierania określonych działań w tym obszarze.
(5) Decyzją nr 2241/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [8] ustanowiono jednolite ramy dla przejrzystości kwalifikacji i kompetencji (Europass).
(6) Decyzją nr 2317/2003/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [9] ustanowiono program w celu poprawy jakości w szkolnictwie wyższym i wspierania międzykulturowego zrozumienia poprzez współpracę z państwami trzecimi (Erasmus Mundus) (2004–2008).
(7) Na mocy deklaracji bolońskiej, podpisanej przez ministrów edukacji dwudziestu dziewięciu państw europejskich w dniu 19 czerwca 1999 r., ustanowiono międzyrządowy proces mający na celu stworzenie do 2010 r. "Europejskiego Obszaru Szkolnictwa Wyższego", co wymaga wsparcia na poziomie Wspólnoty.
(8) Na posiedzeniu Rady Europejskiej w Lizbonie w dniach 23– 24 marca 2000 r. przed Unią Europejską postawiono strategiczny cel, by gospodarka unijna stała się najbardziej konkurencyjną i dynamiczną gospodarką świata opartą na wiedzy, zdolną do utrzymania trwałego wzrostu gospodarczego z większą liczbą miejsc pracy i lepszymi miejscami pracy oraz większą spójnością społeczną, a także zwrócono się do Rady ds. Edukacji o podjęcie ogólnych rozważań na temat konkretnych przyszłych celów systemów kształcenia, skupiając się na wspólnych problemach i priorytetach z jednoczesnym uwzględnieniem narodowej różnorodności.
(9) Społeczeństwo oparte na zaawansowanej wiedzy stanowi klucz do zwiększenia wskaźników wzrostu i zatrudnienia.
Edukacja i szkolenia stanowią zasadnicze priorytety Unii Europejskiej w celu osiągnięcia celów lizbońskich.
(10) W dniu 12 lutego 2001 r. Rada przyjęła sprawozdanie na temat konkretnych przyszłych celów systemów edukacji i szkoleń.
W dniu 14 czerwca 2002 r. Rada przyjęła szczegółowy program pracy w zakresie realizacji tych celów, wymagający wsparcia na poziomie Wspólnoty.
(11) Na posiedzeniu Rady Europejskiej w Goeteborgu w dniach 15– 16 czerwca 2001 r. uzgodniono strategię na rzecz trwałego rozwoju oraz uzupełniono proces lizboński na rzecz zatrudnienia, reform gospodarczych i spójności społecznej o wymiar ochrony środowiska.
(12) Na posiedzeniu Rady Europejskiej w Barcelonie w dniach 15– 16 marca 2002 r. przyjęto cel uczynienia systemów edukacji i szkoleń Unii Europejskiej światowym wzorcem jakości do 2010 r. oraz wezwano do podjęcia działań na rzecz poprawy podstawowych umiejętności, w szczególności poprzez naukę co najmniej dwóch języków obcych od wczesnych lat życia.
(13) Komunikat Komisji oraz rezolucja Rady z dnia 27 czerwca 2002 r. [10] w sprawie uczenia się przez całe życie potwierdzają, że uczenie się przez całe życie należy wspierać działaniami i politykami opracowywanymi w ramach programów wspólnotowych w tej dziedzinie.
(14) Rezolucja Rady z dnia 19 grudnia 2002 r. [11] ustanowiła proces wzmocnionej współpracy europejskiej w zakresie szkolenia i kształcenia zawodowego, wymagający wsparcia na poziomie Wspólnoty.
Deklaracja kopenhaska, uzgodniona przez ministrów edukacji trzydziestu jeden państw europejskich w dniu 30 listopada 2002 r., włączyła partnerów społecznych i kraje kandydujące do tego procesu.
(15) W komunikacie Komisji w sprawie planu działań na rzecz umiejętności i mobilności zwrócono uwagę na ciągłą potrzebę działań na poziomie europejskim w celu poprawy uznawalności kwalifikacji uzyskanych w wyniku kształcenia i szkoleń.
(16) W komunikacie Komisji w sprawie planu działań na rzecz wspierania nauki języków obcych oraz różnorodności językowej określono działania, jakie mają być podjęte na poziomie europejskim w latach 2004–2006 oraz wymagają kontynuacji.
(17) Promocja nauczania i uczenia się języków obcych oraz promocja różnorodności językowej powinny być priorytetami działań Wspólnoty w dziedzinie edukacji i szkoleń.
Nauczanie i uczenie się języków obcych nabiera szczególnego znaczenia pomiędzy sąsiadującymi państwami członkowskimi.
(18) Sprawozdania okresowe z oceny programów Socrates i Leonardo da Vinci, jak również konsultacje publiczne na temat przyszłych działań Wspólnoty w zakresie edukacji i szkoleń ujawniły silną i pod pewnymi względami rosnącą potrzebę dalszej współpracy i mobilności w tych dziedzinach na szczeblu europejskim.
Sprawozdania te podkreśliły znaczenie stworzenia ściślejszego związku pomiędzy programami i polityką Wspólnoty w dziedzinie edukacji i szkoleń, wyraziły potrzebę takiego organizowania działań Wspólnoty, by odpowiadały one lepiej paradygmatowi uczenia się przez całe życie; wezwano także do przyjęcia prostszego, bardziej przyjaznego dla odbiorcy i elastyczniejszego podejścia do realizacji tych działań.
(19) Zgodnie z zasadą należytego zarządzania finansami, wdrażanie programu może zostać uproszczone poprzez korzystanie z finansowania ryczałtowego w przypadku wsparcia przyznawanego uczestnikom programu albo wsparcia wspólnotowego na rzecz struktur ustanowionych na poziomie krajowym w celu administrowania programem.
(20) Integracja wsparcia wspólnotowego dla międzynarodowej współpracy i mobilności w zakresie edukacji i szkoleń w ramach jednolitego programu przyniosłaby znaczące korzyści, co pozwoliłoby na osiągnięcie lepszego efektu synergii pomiędzy poszczególnymi obszarami działań, a także stworzyłoby większe możliwości wsparcia rozwoju uczenia się przez całe życie oraz bardziej spójne, sprawniejsze i skuteczniejsze praktyki administracyjne.
Jednolity program zachęciłby również do pełniejszej współpracy między różnymi szczeblami edukacji i szkoleń.
(21) Powinien zatem zostać ustanowiony program działań w zakresie uczenia się przez całe życie zmierzający do wsparcia, poprzez uczenie się przez całe życie, rozwoju Unii Europejskiej jako społeczeństwa opartego na zaawansowanej wiedzy, charakteryzującego się stałym wzrostem gospodarczym, większą liczbą miejsc pracy i lepszymi miejscami pracy oraz większą spójnością społeczną.
(22) Z uwagi na specyfikę sektorów – oświaty, szkolnictwa wyższego, kształcenia zawodowego oraz kształcenia dorosłych – a także związaną z tym potrzebę oparcia działań Wspólnoty na celach, formach działania i strukturach organizacyjnych dopasowanych do potrzeb tych sektorów, wskazane jest utrzymanie poszczególnych programów w ramach programu "Uczenie się przez całe życie", ukierunkowanego na każdy z tych czterech sektorów, z jednoczesnym położeniem nacisku na kwestie spójności i zbieżności pomiędzy tymi programami.
(23) Komisja w swym komunikacie "Budowanie naszej wspólnej przyszłości: wyzwania polityczne i środki budżetowe w rozszerzonej Unii w latach 2007–2013" określiła kolejność wyrażonych ilościowo celów, które należy osiągnąć w ramach wspólnotowych programów nowej generacji w zakresie edukacji i szkoleń, które wymagają znacznego zwiększenia mobilności i działań partnerskich.
(24) Biorąc pod uwagę dowiedziony korzystny wpływ mobilności transnarodowej na poszczególne osoby oraz systemy edukacji i szkoleń, a także znaczny poziom niezaspokojonego zapotrzebowania w zakresie mobilności we wszystkich sektorach oraz jej znaczenie w kontekście celu lizbońskiego, należy znacznie zwiększyć wsparcie dla mobilności transnarodowej w ramach czterech szczegółowych programów sektorowych.
(25) W celu odpowiedniejszego pokrycia rzeczywistych dodatkowych kosztów ponoszonych przez studentów studiujących za granicą, wysokość standardowego stypendium studenckiego związanego z mobilnością powinna zostać utrzymana na średnim rzeczywistym poziomie 200 EUR miesięcznie przez cały okres trwania programu.
(26) Należy pełniej uwzględnić w przepisach potrzeby poszczególnych uczniów szkół średnich oraz uczniów dorosłych dotyczące mobilności, dotychczas nieobjęte programami wspólnotowymi, poprzez wprowadzenie nowego rodzaju działań na rzecz mobilności do programów Comenius i Grundtvig.
Możliwości rozwoju długofalowej współpracy pomiędzy szkołami w sąsiadujących regionach powinny również zostać szerzej wykorzystane dzięki mobilności poszczególnych nauczycieli.
(27) Małe i średnie przedsiębiorstwa odgrywają istotną rolę w gospodarce europejskiej.
Jak dotąd jednak uczestnictwo takich przedsiębiorstw w programie Leonardo da Vinci było ograniczone.
Należy podjąć odpowiednie kroki w celu zwiększenia atrakcyjności działań wspólnotowych dla takich przedsiębiorstw, w szczególności poprzez zapewnienie stażystom większych możliwości przemieszczania się.
Należy doprowadzić do odpowiednich uzgodnień, podobnych do istniejących w ramach programu Erasmus, dotyczących uznawania wyników mobilności.
(28) Uwzględniając szczególne wyzwania edukacyjne, przed jakimi stają dzieci pracowników objazdowych oraz pracowników mobilnych, należy w pełni wykorzystać możliwości oferowane przez program Comenius w celu wspierania działań ponadnarodowych nakierowanych na potrzeby takich dzieci.
(29) Wzrostowi ogólnoeuropejskiej mobilności powinien towarzyszyć ciągły wzrost standardów.
(30) W związku ze zwiększoną potrzebą wsparcia na szczeblu europejskim działań ukierunkowanych na osiągnięcie tych celów politycznych oraz zapewnienia środków wsparcia działalności międzysektorowej w dziedzinie języków i TIK, a także w związku z potrzebą zwiększenia stopnia upowszechnienia i wykorzystania wyników programu, wskazane jest uzupełnienie czterech szczegółowych programów sektorowych o program międzysektorowy.
(31) W związku z rosnącą potrzebą wiedzy i dialogu na temat procesu integracji europejskiej oraz jego rozwoju ważne jest zachęcanie do udoskonalania jakości nauczania, badań i dyskusji w tej dziedzinie poprzez wsparcie szkół wyższych specjalizujących się w studiach nad procesem integracji europejskiej, stowarzyszeń europejskich działających w zakresie edukacji i szkoleń oraz programu "Akcja Jean Monnet".
(32) Konieczne jest zapewnienie wystarczającej elastyczności w sposobie sformułowania niniejszej decyzji, tak aby pozwolić na odpowiednie dostosowanie działań w ramach programu "Uczenie się przez całe życie" stosownie do zmieniających się potrzeb w latach 2007–2013, a także aby uniknąć nieadekwatnie szczegółowych przepisów dotyczących poprzednich etapów programów Socrates i Leonardo da Vinci.
(33) We wszystkich swych działaniach Wspólnota zobowiązana jest zmierzać do zniesienia nierówności oraz wspierania równości mężczyzn i kobiet zgodnie z art. 3 ust. 2 Traktatu.
(34) Zgodnie z art. 151 Traktatu Wspólnota zobowiązana jest uwzględnić aspekty kulturowe w swoim działaniu na podstawie innych postanowień Traktatu, w szczególności w celu poszanowania i popierania różnorodności jej kultur.
Szczególną uwagę należy zwrócić na synergię pomiędzy kulturą, edukacją i szkoleniami.
Należy również zachęcać do podejmowania dialogu międzykulturowego.
(35) Należy upowszechniać aktywną postawę obywatelską oraz poszanowanie praw człowieka i zasad demokracji, a także wzmagać walkę przeciw wszystkim formom wykluczenia, w tym przeciw rasizmowi i ksenofobii.
(36) Istnieje potrzeba zwiększenia dostępu dla osób z grup mniej uprzywilejowanych oraz aktywnego zajęcia się szczególnymi potrzebami edukacyjnymi osób niepełnosprawnych podczas realizacji wszystkich części programu, w tym poprzez stosowanie wyższych dotacji odzwierciedlających dodatkowe koszty ponoszone przez jego niepełnosprawnych uczestników oraz poprzez zapewnienie wsparcia dla uczenia się i stosowania języka migowego oraz alfabetu Braille'a.
(37) Należy odnotować osiągnięcia Europejskiego Roku Edukacji przez Sport (2004) oraz potencjalne korzyści dla edukacji płynące ze współpracy między instytucjami oświatowymi i organizacjami sportowymi, które podkreślano w trakcie Roku.
(38) Kraje kandydujące do przystąpienia do Unii Europejskiej oraz państwa EFTA, które są członkami EOG, mogą uczestniczyć w programach wspólnotowych zgodnie z umowami, które zostaną podpisane pomiędzy Wspólnotą a tymi państwami.
(39) Rada Europejska na posiedzeniu w Salonikach w dniach 19. i 20. czerwca 2003 r. zatwierdziła wnioski Rady z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie Bałkanów Zachodnich, w tym załączoną do nich "Agendę z Salonik dla Bałkanów Zachodnich: w kierunku integracji europejskiej", zgodnie z którą programy wspólnotowe powinny być otwarte dla krajów uczestniczących w procesie stabilizacji i stowarzyszenia w oparciu o umowy ramowe podpisywane przez Wspólnotę i te kraje.
(40) Wspólnota i Konfederacja Szwajcarska ogłosiły zamiar podjęcia negocjacji w sprawie zawarcia umów w dziedzinach będących przedmiotem ich wspólnego zainteresowania, takich jak wspólnotowe programy w zakresie edukacji, szkoleń i wymiany młodzieży.
(41) Program "Uczenie się przez całe życie" powinien być regularnie monitorowany i poddawany ocenie w ramach współpracy pomiędzy Komisją i państwami członkowskimi w celu wprowadzenia niezbędnych dostosowań, szczególnie w odniesieniu do priorytetów w zakresie realizacji działań.
Ocena powinna zawierać również ocenę zewnętrzną, przeprowadzoną przez niezależne i bezstronne podmioty.
(42) W swojej rezolucji z dnia 28 lutego 2002 r. w sprawie wdrożenia programu Socrates [12] Parlament Europejski zwrócił uwagę na nieproporcjonalnie uciążliwe procedury administracyjne dla osób ubiegających się o dotacje w ramach drugiego etapu programu.
(43) Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [13] oraz rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 [14], które zabezpieczają interesy finansowe Wspólnot, muszą być stosowane z uwzględnieniem zasady prostoty i spójności w wyborze instrumentów budżetowych, ograniczania liczby przypadków, w których Komisja ponosi bezpośrednią odpowiedzialność za wdrożenie i zarządzanie, a także wymaganej proporcjonalności pomiędzy kwotą środków a obciążeniem administracyjnym związanym z ich wykorzystaniem.
(44) Radykalne uproszczenie procedur administracyjnych związanych ze składaniem wniosków jest niezbędne dla pomyślnej realizacji programu.
Wymagania administracyjne i księgowe powinny być proporcjonalne do wysokości dotacji.
(45) Należy ponadto przyjąć właściwe środki zapobiegające nieprawidłowościom i nadużyciom finansowym oraz podjąć niezbędne kroki w celu odzyskania utraconych, niesłusznie wypłaconych lub nieodpowiednio wykorzystanych środków.
(46) Właściwe jest zapewnienie prawidłowego zamknięcia programu "Uczenie się przez całe życie", przede wszystkim w odniesieniu do kontynuacji wieloletnich uzgodnień dotyczących zarządzania nim, takich jak kwestie finansowania pomocy technicznej i administracyjnej.
Od dnia 1 stycznia 2014 r. pomoc techniczna i administracyjna powinna objąć, w razie potrzeby, zarządzanie działaniami niezakończonymi do końca 2013 r., w tym działaniami nadzorczymi i kontrolnymi.
(47) Jako że cel niniejszej decyzji, to jest wkład współpracy europejskiej w jakość edukacji i szkoleń, nie może być osiągnięty w wystarczającym stopniu przez państwa członkowskie z uwagi na potrzebę wielostronnego partnerstwa, ponadnarodowej mobilności i ogólnowspólnotowej wymiany informacji, a ze względu na charakter wymaganych działań i środków może być łatwiej osiągnięty na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności ustanowioną w tym artykule niniejsza decyzja nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.
(48) Niniejsza decyzja określa kopertę finansową na cały okres trwania programu, która stanowi w ramach rocznej procedury budżetowej podstawowy punkt odniesienia dla władzy budżetowej w rozumieniu pkt 37 porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami [15].
(49) Środki wymagane w celu wdrożenia niniejszej decyzji powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [16],
STANOWIĄ, CO NASTĘPUJE:
TYTUŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Rozdział I
Program "Uczenie się przez całe życie"
Artykuł 1
Ustanowienie programu "Uczenie się przez całe życie"
1.
Decyzja niniejsza ustanawia program działań wspólnotowych, zwany dalej "programem Uczenie się przez całe życie".
2.
Ogólnym celem programu "Uczenie się przez całe życie" jest przyczynianie się, poprzez uczenie się przez całe życie, do rozwoju Wspólnoty jako społeczeństwa opartego na wiedzy, charakteryzującego się trwałym rozwojem gospodarczym, liczniejszymi i lepszymi miejscami pracy oraz większą spójnością społeczną przy jednoczesnym zapewnieniu należytej ochrony środowiska naturalnego dla przyszłych pokoleń.
W szczególności program ten ma na celu sprzyjanie wymianie, współpracy i mobilności pomiędzy systemami edukacji i szkoleń w obrębie Wspólnoty, tak by stały się światowym wzorcem jakości.
3. a) przyczynianie się do rozwoju uczenia się przez całe życie na wysokim poziomie, a także propagowanie osiągania jak najlepszych wyników, innowacji oraz europejskiego wymiaru systemów nauczania i praktyki w tej dziedzinie;
b) wspieranie realizacji europejskiego obszaru uczenia się przez całe życie;
c) wspieranie poprawy jakości, atrakcyjności i dostępności ofert w zakresie uczenia się przez całe życie w państwach członkowskich;
d) wzmocnienie wkładu uczenia się przez całe życie w spójność społeczną, aktywne obywatelstwo, dialog międzykulturowy, równość kobiet i mężczyzn oraz samorealizację;
e) pomoc we wspieraniu kreatywności, konkurencyjności, szans na zatrudnienie oraz rozwoju ducha przedsiębiorczości;
f) przyczynianie się do zwiększonego uczestnictwa w uczeniu się przez całe życie osób w każdym wieku, w tym osób o szczególnych potrzebach edukacyjnych oraz grup defaworyzowanych, niezależnie od ich środowiska społeczno-gospodarczego;
g) propagowanie nauki języków obcych i różnorodności językowej;
h) wspieranie tworzenia innowacyjnych i opartych na TIK treści, usług, metodologii uczenia oraz praktyk w zakresie uczenia się przez całe życie;
i) wzmacnianie roli uczenia się przez całe życie w tworzeniu poczucia obywatelstwa europejskiego opartego na zrozumieniu i poszanowaniu praw człowieka oraz zasad demokracji, a także zachęcaniu do tolerancji i szacunku dla innych narodów i kultur;
j) wspieranie współpracy w zapewnianiu wysokiej jakości we wszystkich dziedzinach edukacji i szkoleń w Europie;
k) zachęcanie do jak najlepszego wykorzystywania wyników, innowacyjnych produktów i procesów oraz do wymiany dobrych praktyk w dziedzinach objętych programem "Uczenie się przez całe życie" w celu poprawy jakości edukacji i szkoleń.
4.
Zgodnie z przepisami administracyjnymi określonymi w załączniku program "Uczenie się przez całe życie" wspiera i uzupełnia działania podejmowane przez państwa członkowskie, przy pełnym poszanowaniu ich odpowiedzialności za systemy edukacji i szkoleń oraz ich różnorodności kulturowej i językowej.
5.
Jak określono w art. 3, cele programu "Uczenie się przez całe życie" realizowane są w ramach czterech programów sektorowych, jednego programu międzysektorowego oraz programu Jean Monnet, zwanych dalej łącznie "programami szczegółowymi".
6.
Niniejsza decyzja będzie wprowadzana w życie w okresie od 1 stycznia 2007 r. do 31 grudnia 2013 r.
Działania przygotowawcze, w tym decyzje Komisji podejmowane zgodnie z art. 9, mogą być jednakże realizowane począwszy od wejścia w życie niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Definicje
1) "przedszkole" oznacza zorganizowaną działalność edukacyjną podejmowaną przed rozpoczęciem obowiązkowej edukacji w szkole podstawowej;
2) "uczeń" oznacza osobę przyjętą do szkoły w celu pobierania nauki;
3) "szkoła" oznacza wszelkiego rodzaju instytucje zapewniające kształcenie ogólne (na poziomie przedszkola, szkoły podstawowej lub średniej), zawodowe lub techniczne oraz, na zasadzie wyjątku, w przypadku działań na rzecz nauki języków obcych, instytucje pozaszkolne zapewniające praktykę zawodową;
4) "nauczyciele/kadra nauczycielska" oznacza osoby, które w ramach swych obowiązków służbowych bezpośrednio uczestniczą w procesie edukacyjnym w państwach członkowskich;
5) "instruktorzy zawodu" oznacza osoby, które w ramach swych obowiązków służbowych bezpośrednio uczestniczą w procesie kształcenia zawodowego i szkoleń zawodowych w państwach członkowskich;
6) "student" oznacza osobę zarejestrowaną w szkole wyższej, bez względu na dziedzinę studiów, w celu odbycia studiów wyższych kończących się uzyskaniem uznawanego stopnia naukowego lub innego uznawanego poświadczenia odbycia edukacji w szkole wyższej, do poziomu doktoratu włącznie;
7) "praktykant" oznacza osobę poddaną kształceniu zawodowemu zarówno w placówce kształcącej lub organizacji szkoleniowej, jak i w miejscu pracy;
8) "uczeń dorosły" oznacza ucznia poddanego kształceniu dorosłych;
9) "osoby na rynku pracy" oznacza zatrudnionych, osoby pracujące na własny rachunek oraz osoby gotowe do podjęcia pracy;
10) a) każdy rodzaj szkoły wyższej zgodnie z ustawodawstwem lub praktyką krajową, oferującej uznawany stopień naukowy lub inne uznawane poświadczenie zdobycia wyższego wykształcenia, bez względu na nazwy takich instytucji w państwach członkowskich;
b) każdą instytucję, zgodnie z ustawodawstwem lub praktyką krajową, oferującą szkolenie lub kształcenie zawodowe na poziomie studiów wyższych;
11) a) prowadzone są przez co najmniej trzy szkoły wyższe z trzech różnych państw członkowskich;
b) realizują program, w ramach którego część studiów odbywa się w co najmniej dwóch z tych trzech instytucji;
c) posiadają mechanizm uznawania okresów studiów odbytych w instytucjach partnerskich, który opiera się na europejskim systemie transferu punktów lub jest z nim zgodny;
d) prowadzą do udzielenia przez uczestniczące instytucje wspólnych, podwójnych lub wielokrotnych stopni naukowych, które są uznawane lub podlegają akredytacji w państwach członkowskich;
12) "kształcenie zawodowe" oznacza każdą formę wstępnego szkolenia lub kształcenia zawodowego, w tym nauczania technicznego i zawodowego oraz praktyk, przyczyniającego się do osiągnięcia kwalifikacji zawodowych uznawanych przez właściwe organy państwa członkowskiego, w którym zostały uzyskane, oraz każdą formę ustawicznego kształcenia lub kształcenia zawodowego podejmowanego przez daną osobę podczas jej kariery zawodowej;
13) "kształcenie dorosłych" oznacza wszelkie formy kształcenia pozazawodowego osób dorosłych bez względu na to, czy jest prowadzone w systemie formalnym, pozaformalnym lub nieformalnym;
14) "wizyta studyjna" oznacza krótką wizytę mającą na celu zapoznanie się z danym aspektem uczenia się przez całe życie w innym państwie członkowskim;
15) "mobilność" oznacza pobyt w innym państwie członkowskim w celu podjęcia studiów, pracy lub innej działalności o charakterze edukacyjnym, dydaktycznym lub administracyjnym, wspartej, w razie potrzeby, kursami przygotowawczymi lub odświeżającymi znajomość języka kraju goszczącego lub języka roboczego;
16) "staż" oznacza pobyt w przedsiębiorstwie lub organizacji w innym państwie członkowskim, wsparty, w razie potrzeby, kursami przygotowawczymi lub odświeżającymi znajomość języka kraju goszczącego lub języka roboczego, w celu wsparcia osób w procesie adaptacji do wymagań ogólnowspólnotowego rynku pracy, nabycia konkretnych umiejętności oraz lepszego zrozumienia kultury gospodarczo-społecznej danego kraju w kontekście nabywania doświadczenia zawodowego;
17) "jednostronny" oznacza dotyczący jednej instytucji;
18) "dwustronny" oznacza dotyczący partnerów z dwóch państw członkowskich;
19) "wielostronny" oznacza dotyczący partnerów z co najmniej trzech państw członkowskich.
Komisja może uznawać za wielostronne stowarzyszenia bądź inne podmioty, których członkami są podmioty z co najmniej trzech państw członkowskich;
20) "partnerstwo" oznacza dwustronne lub wielostronne porozumienie pomiędzy grupą instytucji lub organizacji z różnych państw członkowskich w celu przeprowadzenia wspólnych działań europejskich w zakresie uczenia się przez całe życie;
21) "sieć" oznacza formalne lub nieformalne zgrupowanie podmiotów działających w danej dziedzinie, dyscyplinie lub sektorze uczenia się przez całe życie;
22) "projekt" oznacza działanie w ramach współpracy posiadające z góry określony cel, opracowane wspólnie przez formalną lub nieformalną grupę organizacji lub instytucji;
23) "koordynator projektu" oznacza organizację lub instytucję odpowiedzialną za realizację projektu przez grupę wielostronną;
24) "partnerzy projektu" oznacza organizacje lub instytucje, inne niż koordynator, które tworzą grupę wielostronną;
25) "przedsiębiorstwo" oznacza dowolny podmiot gospodarczy sektora publicznego lub prywatnego, bez względu na rozmiar, status prawny bądź sektor gospodarki, w którym działa, w tym z zakresu gospodarki społecznej;
26) "partnerzy społeczni" oznacza, na poziomie krajowym, organizacje pracodawców i pracowników zgodnie z ustawodawstwem lub praktyką krajową, a na poziomie Wspólnoty – organizacje pracodawców i pracowników biorące udział w dialogu społecznym na poziomie Wspólnoty;
27) "doradztwo zawodowe i poradnictwo" oznacza szereg działań, takich jak udzielanie informacji, ocenianie predyspozycji i udzielanie porad, mających na celu wsparcie osób uczących się, instruktorów zawodu i pozostałego personelu w dokonaniu wyboru odnośnie do programu edukacji i szkoleń lub możliwości zatrudnienia;
28) "upowszechnianie i wykorzystanie wyników" oznacza działania mające na celu zapewnienie właściwego rozpoznania, przedstawienia i wdrożenia na szeroką skalę wyników programu "Uczenie się przez całe życie" oraz poprzedzających go programów;
29) "uczenie się przez całe życie" oznacza kształcenie ogólne, szkolenie i kształcenie zawodowe, a także kształcenie pozaformalne i nieformalne podejmowane przez całe życie, dzięki czemu ulega polepszeniu poziom wiedzy, umiejętności i kompetencji wymaganych z perspektywy osobistej, obywatelskiej, społecznej lub zawodowej.
Uczenie się przez całe życie obejmuje korzystanie z doradztwa zawodowego i poradnictwa.
Artykuł 3
Programy szczegółowe
1. a) program Comenius dotyczący potrzeb dydaktycznych osób korzystających z edukacji na poziomie przedszkolnym i szkolnym do końca szkoły średniej, a także instytucji i organizacji zapewniających kształcenie w tym zakresie;
b) program Erasmus dotyczący potrzeb dydaktycznych osób korzystających z edukacji na poziomie studiów wyższych, a także szkolenia i kształcenia zawodowego na poziomie studiów wyższych, bez względu na długość kursu lub ich kwalifikacje, w tym studia doktoranckie, a także potrzeb instytucji i organizacji zapewniających lub ułatwiających edukację i szkolenia w tym zakresie;
c) program Leonardo da Vinci dotyczący potrzeb dydaktycznych osób korzystających ze szkolenia i kształcenia zawodowego, poza szkoleniem i kształceniem zawodowym na poziomie studiów wyższych, a także potrzeb instytucji i organizacji zapewniających bądź ułatwiających kształcenie i szkolenie w tym zakresie;
d) program Grundtvig dotyczący potrzeb dydaktycznych osób korzystających z wszelkich form kształcenia dorosłych, a także potrzeb instytucji i organizacji zapewniających bądź ułatwiających kształcenie w tym zakresie.
2. a) współpracę strategiczną i innowacje w dziedzinie uczenia się przez całe życie;
b) propagowanie nauki języków obcych;
c) rozwijanie innowacyjnych treści, usług, metodologii uczenia i praktyk opartych na TIK na potrzeby uczenia się przez całe życie;
d) upowszechnianie i wykorzystywanie wyników działań wspieranych w ramach programu oraz poprzednich programów związanych z tą dziedziną, jak również wymianę dobrych praktyk.
3. a) "Akcja Jean Monnet";
b) dotacje operacyjne w celu wsparcia określonych instytucji zajmujących się sprawami integracji europejskiej;
c) dotacje operacyjne w celu wsparcia innych instytucji i stowarzyszeń europejskich działających w dziedzinie edukacji i szkoleń.
Artykuł 4
Dostęp do programu "Uczenie się przez całe życie"
a) uczniów, studentów, praktykantów i uczniów dorosłych;
b) nauczycieli, instruktorów zawodu i pozostałego personelu biorącego udział w dowolnym aspekcie uczenia się przez całe życie;
c) osób na rynku pracy;
d) instytucji lub organizacji zapewniających możliwości kształcenia w kontekście programu "Uczenie się przez całe życie" lub w ramach programów szczegółowych;
e) osób i podmiotów odpowiedzialnych za systemy i strategię w zakresie dowolnego aspektu uczenia się przez całe życie na szczeblu lokalnym, regionalnym i krajowym;
f) przedsiębiorstw, partnerów społecznych i ich organizacji na każdym poziomie, w tym organizacji handlowych oraz izb przemysłowo-handlowych;
g) podmiotów świadczących usługi doradztwa zawodowego i poradnictwa dotyczące dowolnego aspektu uczenia się przez całe życie;
h) stowarzyszeń działających w dziedzinie uczenia się przez całe życie, w tym stowarzyszeń studentów, praktykantów, uczniów, nauczycieli, rodziców i uczniów dorosłych;
i) ośrodków badawczych i podmiotów zajmujących się kwestiami uczenia się przez całe życie;
j) organizacji non-profit, organizacji ochotniczych i organizacji pozarządowych ("NGO").
Artykuł 5
Działania wspólnotowe
1. a) mobilności osób biorących udział w procesie uczenia się przez całe życie;
b) partnerstw dwustronnych i wielostronnych;
c) projektów wielostronnych opracowanych specjalnie w celu promowania jakości w systemach edukacji i szkoleń poprzez międzynarodowy transfer innowacji;
d) projektów jednostronnych i krajowych;
e) wielostronnych projektów oraz sieci;
f) obserwacji i analizy polityk oraz systemów w dziedzinie uczenia się przez całe życie, tworzenia i regularnego udoskonalania materiałów naukowych i informacyjnych, w tym ekspertyz, danych statystycznych, analiz i wskaźników, działań na rzecz wspierania przejrzystości i uznawania kwalifikacji oraz wcześniejszych okresów nauki, a także działań na rzecz wsparcia współpracy w zakresie zapewniania jakości;
g) dotacji operacyjnych w celu wsparcia niektórych wydatków operacyjnych i administracyjnych ponoszonych przez instytucje i stowarzyszenia działające w dziedzinie objętej programem "Uczenie się przez całe życie";
h) innych inicjatyw ukierunkowanych na promocję celów programu "Uczenie się przez całe życie" ("środki towarzyszące").
2.
Wsparcie wspólnotowe może być udzielane na wizyty przygotowawcze dotyczące wszelkich działań określonych w niniejszym artykule.
3.
Komisja może organizować seminaria, sympozja lub spotkania, które mogą ułatwiać wdrożenie programu "Uczenie się przez całe życie", a także podejmować stosowne działania w zakresie informowania, publikowania i popularyzacji programu oraz działania mające na celu zwiększanie wiedzy o tym programie, a także działania w zakresie monitorowania i oceny programu.
4.
Działania, o których mowa w niniejszym artykule, mogą być realizowane w drodze zaproszenia do składania ofert, przetargów lub też być realizowane bezpośrednio przez Komisję.
Artykuł 6
Zadania Komisji i państw członkowskich
1.
Komisja zapewnia skuteczną i wydajną realizację działań wspólnotowych przewidzianych w programie "Uczenie się przez całe życie".
2. a) podejmują niezbędne kroki w celu zapewnienia sprawnego prowadzenia programu "Uczenie się przez całe życie" na poziomie krajowym, włączając w ten proces wszystkie strony zajmujące się aspektami uczenia się przez całe życie zgodnie z praktyką lub ustawodawstwem krajowym;
b) (i) organizacja ustanowiona lub wyznaczona jako agencja krajowa musi posiadać osobowość prawną lub stanowić część podmiotu posiadającego osobowość prawną i podlegać przepisom prawa danego państwa członkowskiego.
Ministerstwo nie może zostać wyznaczone jako agencja krajowa;
(ii) każda agencja krajowa musi dysponować personelem odpowiednim dla wykonywania jej zadań, o kwalifikacjach zawodowych i językowych odpowiadających wymogom działania w środowisku współpracy międzynarodowej w zakresie edukacji i szkoleń;
(iii) agencja krajowa musi dysponować odpowiednią infrastrukturą, w szczególności w zakresie informatyki i komunikacji;
(iv) agencja krajowa działa w strukturze administracyjnej, która pozwala jej na zadowalającą realizację zadań oraz unikanie konfliktu interesów;
(v) agencja krajowa musi mieć możliwość stosowania zasad zarządzania finansami oraz warunków umownych ustanowionych na poziomie Wspólnoty;
(vi) agencja krajowa musi oferować odpowiednie gwarancje finansowe, najlepiej udzielone przez organ publiczny, a jej potencjał administracyjny powinien odpowiadać poziomowi środków wspólnotowych, jakimi ma zarządzać;
c) ponoszą odpowiedzialność za właściwe zarządzanie przez agencje krajowe, o których mowa w lit. b), środkami przekazanymi tym agencjom na wsparcie projektów, a w szczególności za przestrzeganie przez agencje krajowe zasad przejrzystości, równości traktowania i unikania podwójnego finansowania ze środków wspólnotowych pochodzących z innych źródeł, a także zobowiązania do monitorowania projektów i odzyskiwania środków, które winny być zwrócone przez beneficjentów;
d) (i) przed rozpoczęciem pracy przez agencję krajową przekazują Komisji wymagane zapewnienia odnośnie do istnienia, odpowiedniości i właściwego funkcjonowania w obrębie tej agencji, procedur, systemów kontroli, systemów rachunkowości oraz procedur w zakresie przetargów i udzielania dotacji, zgodnie z zasadami należytego zarządzania finansami;
(ii) przedstawiają Komisji każdego roku zapewnienie o wiarygodności systemów i procedur finansowych agencji krajowych oraz o rzetelności ich rachunkowości;
e) w przypadku nieprawidłowości, zaniedbań lub nadużyć, które mogą być przypisane strukturom krajowym, ustanowionym bądź wyznaczonym zgodnie z lit. b), i prowadzących do powstania roszczeń ze strony Komisji wobec agencji krajowej, które nie są w pełni zaspokojone, ponoszą odpowiedzialność za takie nieodzyskane środki;
f) wyznaczają na wniosek Komisji instytucje lub organizacje oferujące możliwość kształcenia lub określają rodzaje takich instytucji lub organizacji, które uznaje się za kwalifikujące się do uczestnictwa w programie "Uczenie się przez całe życie" na ich odpowiednich terytoriach;
g) dokładają starań, by przyjąć wszelkie stosowne środki w celu usunięcia przeszkód prawnych i administracyjnych dla właściwego funkcjonowania programu "Uczenie się przez całe życie";
h) podejmują kroki w celu zapewnienia uzyskania na poziomie krajowym ewentualnych efektów synergii z innymi programami wspólnotowymi, instrumentami finansowymi i innymi odpowiednimi programami realizowanymi w danym państwie członkowskim.
3. a) przejście od działań prowadzonych w kontekście poprzednich programów w dziedzinie edukacji, szkolenia i uczenia się przez całe życie do działań podejmowanych w ramach programu "Uczenie się przez całe życie";
b) odpowiednią ochronę interesów finansowych Wspólnot, w szczególności poprzez wprowadzenie skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających środków kontroli administracyjnych oraz sankcji;
c) szerokie rozpowszechnianie informacji, promocję, jak również kontynuację działań wspieranych w ramach programu "Uczenie się przez całe życie";
d) gromadzenie, analizę i przetwarzanie dostępnych danych wymaganych do pomiaru osiągnięć i wyników programu oraz do monitorowania i oceny działań, o których mowa w art. 15;
e) upowszechnianie wyników poprzednich edycji programów na rzecz edukacji i szkoleń oraz programu "Uczenie się przez całe życie" .
Artykuł 7
Uczestnictwo państw trzecich
1. a) państwa członkowskie EFTA będące członkami EOG na warunkach ustanowionych w porozumieniu EOG;
b) państwa kandydujące korzystające ze strategii przedakcesyjnej na ogólnych zasadach i warunkach określonych w umowach ramowych zawartych z tymi państwami dotyczącymi ich udziału w programach wspólnotowych;
c) państwa Bałkanów Zachodnich zgodnie z postanowieniami, które mają zostać uzgodnione z tymi krajami po zawarciu umów ramowych dotyczących ich uczestnictwa w programach wspólnotowych;
d) Konfederacja Szwajcarska w oparciu o umowę dwustronną, która ma zostać zawarta z tym państwem.
2.
Uczestnictwo w pierwszym działaniu kluczowym w ramach programu Jean Monnet, o którym mowa w art. 3 ust. 3 lit. a), jest również dostępne dla szkół wyższych z innych państw trzecich.
3.
Państwa trzecie uczestniczące w programie "Uczenie się przez całe życie" podlegają wszelkim zobowiązaniom oraz realizują wszelkie zadania określone niniejszą decyzją w odniesieniu do państw członkowskich.
Artykuł 8
Współpraca międzynarodowa
W ramach programu "Uczenie się przez całe życie" i zgodnie z art. 9 Komisja może podejmować współpracę z państwami trzecimi oraz właściwymi organizacjami międzynarodowymi, w szczególności z Radą Europy, Organizacją Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD) oraz Organizacją Narodów Zjednoczonych ds. Oświaty, Nauki i Kultury (UNESCO).
Rozdział II
Realizacja programu "Uczenie się przez całe życie"
Artykuł 9
Środki wykonawcze
1. a) roczny plan pracy obejmujący priorytety;
b) środki finansowe na dany rok i ich podział pomiędzy programy szczegółowe i w ich ramach;
c) ogólne wytyczne w zakresie realizacji programów szczegółowych (w tym decyzje dotyczące charakteru działań, czasu ich trwania i poziomu finansowania), kryteria i procedury wyboru;
d) propozycje Komisji dotyczące wyboru wniosków w sprawie projektów wielostronnych oraz sieci, o których mowa w art. 33 ust. 1 lit. b) i c);
e) propozycje Komisji dotyczące wyboru wniosków w sprawie działań określonych w art. 5 ust. 1 lit. e) nieobjętych lit. d) niniejszego ustępu oraz art. 5 ust. 1 lit. f), g) i h), dla których wnioskowane wsparcie Wspólnoty przekracza 1 milion EUR;
f) określenie odpowiednich ról i obowiązków Komisji, państw członkowskich i agencji krajowych w stosunku do "procedury agencji krajowej" określonej w załączniku;
g) podział środków pomiędzy państwa członkowskie na działania zarządzane w ramach "procedury agencji krajowej" określonej w załączniku;
h) ustalenia dotyczące zapewnienia spójności wewnętrznej programu "Uczenie się przez całe życie";
i) ustalenia dotyczące monitorowania i oceny programu "Uczenie się przez całe życie" oraz programów szczegółowych, a także upowszechniania i przekazywania wyników.
2.
Środki wymagane do realizacji wszelkich kwestii poza określonymi w ust. 1 są przyjmowane zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 10 ust. 3.
Artykuł 10
Procedura komitetu
1.
Komisję wspiera komitet, zwany dalej "Komitetem".
2.
W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów art. 8 tej decyzji.
Okres, o którym mowa w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na dwa miesiące.
3.
W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 3 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów art. 8 tej decyzji.
4.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
5.
Państw członkowskich nie mogą reprezentować osoby zatrudnione w agencjach krajowych, o których mowa w art. 6 ust. 2 lit. b), ani osoby odpowiadające za ich funkcjonowanie.
Artykuł 11
Partnerzy społeczni
1.
W przypadku zasięgania opinii Komitetu odnośnie do spraw dotyczących stosowania niniejszej decyzji w zakresie szkolenia i kształcenia zawodowego, w pracach Komitetu jako obserwatorzy mogą uczestniczyć przedstawiciele partnerów społecznych, którzy są mianowani przez Komisję na podstawie propozycji europejskich partnerów społecznych.
Liczba takich obserwatorów powinna być równa liczbie przedstawicieli państw członkowskich.
2.
Obserwatorzy mogą żądać odnotowania ich stanowiska w protokole z posiedzenia Komitetu.
Artykuł 12
Polityki horyzontalne
a) uświadamianie znaczenia różnorodności kulturowej i językowej oraz wielokulturowości Europy, a także potrzeby zwalczania rasizmu, uprzedzeń i ksenofobii;
b) działanie na rzecz uczących się osób o specjalnych potrzebach, w szczególności poprzez wspieranie włączenia ich do głównego nurtu edukacji i szkoleń;
c) działanie na rzecz równości mężczyzn i kobiet oraz przyczynianie się do zwalczania wszelkich form dyskryminacji ze względu na płeć, pochodzenie rasowe lub etniczne, religię, przekonania, niepełnosprawność, wiek bądź orientację seksualną.
Artykuł 13
Spójność i komplementarność z innymi politykami
1.
Komisja we współpracy z państwami członkowskimi zapewnia ogólną spójność i komplementarność w stosunku do programu pracy "Edukacja i szkolenia 2010" oraz innych odpowiednich polityk, instrumentów i działań wspólnotowych, w szczególności w dziedzinie kultury, mediów, młodzieży, badań naukowych i rozwoju, zatrudnienia, uznawania kwalifikacji, przedsiębiorczości, ochrony środowiska, TIK oraz programu statystycznego Wspólnoty.
Komisja zapewnia, we współpracy z państwami członkowskimi, sprawne powiązanie programu "Uczenie się przez całe życie" z programami i działaniami w zakresie edukacji i szkoleń podejmowanymi w ramach instrumentów przedakcesyjnych Wspólnoty, a także inną współpracę z państwami trzecimi i właściwymi organizacjami międzynarodowymi.
2.
Komisja regularnie informuje Komitet o innych stosownych inicjatywach Wspólnoty podejmowanych w dziedzinie uczenia się przez całe życie, w tym o współpracy z państwami trzecimi i organizacjami międzynarodowymi.
3.
Realizując działania w ramach programu "Uczenie się przez całe życie", Komisja i państwa członkowskie uwzględniają priorytety określone w zintegrowanych wytycznych dotyczących zatrudnienia przyjętych przez Radę w ramach lizbońskiego partnerstwa na rzecz rozwoju i zatrudnienia.
4.
We współpracy z europejskimi partnerami społecznymi Komisja podejmuje starania w celu osiągnięcia odpowiedniego poziomu koordynacji pomiędzy programem "Uczenie się przez całe życie" i dialogiem społecznym na poziomie Wspólnoty, w tym w różnych sektorach gospodarki.
5.
Realizując program "Uczenie się przez całe życie", Komisja zapewnia pomoc ze strony Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego (Cedefop) w zakresie jego kompetencji oraz zgodnie z ustaleniami zawartymi w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 337/75 [17].
W odpowiednich przypadkach Komisja może również zapewnić wsparcie ze strony Europejskiej Fundacji Kształcenia w zakresie jej kompetencji oraz zgodnie z ustaleniami zawartymi w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 1360/90 [18].
6.
Komisja regularnie informuje Komitet Doradczy ds. Kształcenia Zawodowego o postępie w dziedzinie szkolenia i kształcenia zawodowego.
Rozdział III
Przepisy finansowe – ocena
Artykuł 14
Finansowanie
1.
Orientacyjna koperta finansowa na wdrożenie niniejszej decyzji na okres 7 lat, począwszy od dnia 1 stycznia 2007 r., wynosi 6970000000 EUR.
W ramach tej koperty środki, które mają zostać przyznane na programy Comenius, Erasmus, Leonardo da Vinci i Grundtvig, nie są niższe od kwot określonych w pkt B.11 załącznika.
Wysokość tych środków może zostać zmieniona przez Komisję zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 10 ust. 2.
2.
Maksymalnie 1 % środków w ramach programu "Uczenie się przez całe życie" może zostać wykorzystany na wsparcie uczestnictwa partnerów z państw trzecich nieuczestniczących w programie "Uczenie się przez całe życie" zgodnie z art. 7 w partnerstwach, projektach i działaniach sieciowych organizowanych w ramach programu "Uczenie się przez całe życie".
3.
Wysokość przyznanych rocznych środków jest zatwierdzana przez władzę budżetową w granicach przewidzianych w ramach finansowych.
Artykuł 15
Monitorowanie i ocena
1.
Komisja, we współpracy z państwami członkowskimi, regularnie monitoruje i ocenia program "Uczenie się przez całe życie" pod kątem wykonania jego celów.
2.
Komisja organizuje regularną i niezależną zewnętrzną ocenę programu "Uczenie się przez całe życie" i regularnie publikuje dane statystyczne do celów monitorowania postępów.
3.
Podczas realizacji programu uwzględniane są wyniki monitorowania i oceny programu "Uczenie się przez całe życie" oraz poprzednich edycji programów w zakresie edukacji i szkoleń.
4.
Państwa członkowskie przedkładają Komisji sprawozdanie z realizacji i oddziaływania programu "Uczenie się przez całe życie" odpowiednio w terminie do dnia 30 czerwca 2010 r. i dnia 30 czerwca 2015 r.
5. a) śródokresowe sprawozdanie z oceny jakościowych i ilościowych aspektów realizacji programu "Uczenie się przez całe życie" włącznie z analizą wyników osiągniętych do dnia 31 marca 2011 r.,
b) komunikat w sprawie kontynuacji programu "Uczenie się przez całe życie" w terminie do dnia 31 grudnia 2011 r.,
c) sprawozdanie z oceny ex post w terminie do dnia 31 marca 2016 r.
TYTUŁ II
PROGRAMY SZCZEGÓŁOWE
Rozdział I
Program Comenius
Artykuł 16
Dostęp do programu Comenius
a) uczniów korzystających z edukacji szkolnej do końca szkoły średniej;
b) szkół określonych przez państwa członkowskie;
c) nauczycieli i pozostałego personelu tych szkół;
d) stowarzyszeń, organizacji non-profit, organizacji pozarządowych i przedstawicieli podmiotów związanych z oświatą szkolną;
e) osób i podmiotów odpowiedzialnych za organizację i realizację oświaty i edukację na poziomie lokalnym, regionalnym i krajowym;
f) ośrodków badawczych i podmiotów zajmujących się kwestiami uczenia się przez całe życie;
g) szkół wyższych;
h) podmiotów oferujących usługi doradztwa zawodowego i poradnictwa związane z jakimkolwiek aspektem uczenia się przez całe życie.
Artykuł 17
Cele programu Comenius
1. a) rozwijanie wiedzy o różnorodności kultur i języków europejskich oraz zrozumienia jej wartości wśród młodzieży i kadry nauczycielskiej;
b) pomaganie młodym ludziom w nabyciu podstawowych umiejętności i kompetencji życiowych niezbędnych dla rozwoju osobistego, przyszłego zatrudnienia i aktywnego obywatelstwa europejskiego.
2. a) poprawa pod względem jakościowym i ilościowym mobilności, w której uczestniczą uczniowie i kadra nauczycielska z różnych państw członkowskich;
b) poprawa pod względem jakościowym i ilościowym partnerstw pomiędzy szkołami z różnych państw członkowskich, tak by objąć wspólnymi działaniami oświatowymi w okresie trwania programu przynajmniej 3 miliony uczniów;
c) zachęcanie do nauki nowożytnych języków obcych;
d) wspieranie tworzenia innowacyjnych i opartych na TIK treści, usług, metodologii uczenia oraz praktyk w zakresie uczenia się przez całe życie;
e) wzmacnianie jakości i wymiaru europejskiego kształcenia nauczycieli;
f) wspieranie poprawy metod dydaktycznych i zarządzania szkołami.
Artykuł 18
Działania w ramach programu Comenius
1. a) mobilność osób, o której mowa w art. 5 ust. 1 lit. a).
Organizując bądź wspierając organizację takiej mobilności, należy podjąć niezbędne środki przygotowawcze oraz należyte starania w celu zapewnienia odpowiedniego nadzoru, poradnictwa i wsparcia dla mobilności osób.
(i) wymianę uczniów i kadry;
(ii) mobilność w szkołach dla uczniów oraz staże w szkołach lub przedsiębiorstwach dla kadry nauczycielskiej;
(iii) uczestnictwo w szkoleniach dla nauczycieli i pozostałej kadry nauczycielskiej;
(iv) wizyty studyjne i przygotowawcze w ramach działań związanych z mobilnością, partnerstwem, projektami lub sieciami;
(v) praktyki dla nauczycieli i przyszłych nauczycieli;
b) (i) szkołami w celu rozwijania wspólnych projektów oświatowych dla uczniów i ich nauczycieli ("partnerstwa szkół w ramach programu Comenius");
(ii) organizacjami odpowiedzialnymi za wszelkie aspekty oświaty szkolnej w celu wspierania współpracy międzyregionalnej, w tym współpracy regionów przygranicznych ("partnerstwa Comenius-Regio");
c) (i) rozwijanie, propagowanie i rozpowszechnianie dobrych praktyk edukacyjnych, w tym nowych metod nauczania lub materiałów szkoleniowych;
(ii) rozwijanie lub wymianę doświadczeń dotyczących systemów informacyjno-doradczych szczególnie dostosowanych do potrzeb osób uczących się, nauczycieli i pozostałego personelu, których dotyczy program Comenius;
(iii) rozwijanie, propagowanie i rozpowszechnianie nowych kursów szkoleniowych dla nauczycieli lub treści tych kursów;
d) (i) rozwój kształcenia w dziedzinie lub tematyce, którą obejmują, dla korzyści własnej, jak również szeroko pojętej oświaty;
(ii) nabywanie i popularyzację dobrych praktyk oraz innowacji;
(iii) zapewnienie wsparcia merytorycznego dla projektów i partnerstw organizowanych przez inne podmioty;
(iv) wspieranie rozwoju analizy potrzeb oraz jej praktycznego zastosowania w zakresie oświaty szkolnej;
e) inne inicjatywy ukierunkowane na wspieranie celów programu Comenius, o których mowa w art. 5 ust. 1 lit. h) ("środki towarzyszące").
2.
Szczegóły dotyczące funkcjonowania działań wymienionych w ust. 1 określane są zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 10 ust. 2.
Artykuł 19
Środki przyznane na program Comenius
Co najmniej 80 % środków przyznanych na program Comenius przeznacza się na wsparcie mobilości, o której mowa w art. 18 ust. 1 lit. a), oraz partnerstw w ramach Comenius, o których mowa w art. 18 ust. 1 lit. b).
Rozdział II
Program Erasmus
Artykuł 20
Dostęp do programu Erasmus
a) studentów i praktykantów korzystających ze wszystkich form edukacji i szkoleń na poziomie szkolnictwa wyższego;
b) szkół wyższych określonych przez państwa członkowskie;
c) nauczycieli, instruktorów zawodu i pozostałego personelu tych instytucji;
d) stowarzyszeń i przedstawicieli podmiotów związanych ze szkolnictwem wyższym, w tym stosownych organizacji studenckich, uniwersyteckich oraz zrzeszających nauczycieli/instruktorów zawodu;
e) przedsiębiorstw, partnerów społecznych i innych przedstawicieli świata pracy;
f) podmiotów publicznych i prywatnych, w tym organizacji non-profit i pozarządowych, odpowiedzialnych za organizację i realizację edukacji i szkoleń na poziomie lokalnym, regionalnym i krajowym;
g) ośrodków badawczych i podmiotów zajmujących się kwestiami uczenia się przez całe życie;
h) podmiotów świadczących usługi doradztwa zawodowego i poradnictwa dotyczące jakiegokolwiek aspektu uczenia się przez całe życie.
Artykuł 21
Cele programu Erasmus
1. a) wspieranie realizacji Europejskiego Obszaru Szkolnictwa Wyższego;
b) wzmacnianie wkładu szkolnictwa wyższego oraz kształcenia zawodowego na poziomie szkolnictwa wyższego w proces innowacji.
2. a) poprawa pod względem jakościowym i ilościowym mobilności studentów oraz kadry nauczycielskiej w całej Europie, tak by co najmniej do roku 2012 trzy miliony osób wzięły udział w mobilności studenckiej w ramach programu Erasmus i poprzedzających go programów;
b) poprawa pod względem jakościowym i ilościowym współpracy wielostronnej pomiędzy szkołami wyższymi w Europie;
c) zwiększanie stopnia przejrzystości i zgodności kwalifikacji nabytych w Europie w szkołach wyższych ogólnych i zawodowych;
d) poprawa pod względem jakościowym i ilościowym współpracy pomiędzy szkołami wyższymi w Europie a przedsiębiorstwami;
e) ułatwianie rozwoju innowacyjnych praktyk w dziedzinie edukacji i szkoleń na poziomie szkolnictwa wyższego oraz przenoszenia tych praktyk, w tym również z państwa uczestniczącego w programie, do innych państw;
f) wspieranie tworzenia innowacyjnych i opartych na TIK treści, usług, metodologii uczenia oraz praktyk w zakresie uczenia się przez całe życie.
Artykuł 22
Działania w ramach programu Erasmus
1. a) (i) mobilność studentów w celu podjęcia studiów lub szkolenia w państwach członkowskich w szkołach wyższych, jak również staże w przedsiębiorstwach, ośrodkach szkoleniowych, ośrodkach badawczych lub innych organizacjach;
(ii) mobilność kadry nauczycielskiej szkół wyższych w celu prowadzenia lub odbywania szkoleń w zagranicznych instytucjach partnerskich;
(iii) mobilność pozostałego personelu szkół wyższych, a także personelu przedsiębiorstw w celach szkoleniowych lub dydaktycznych;
(iv) intensywne programy organizowane w ramach programu Erasmus na zasadzie wielostronnej współpracy.
Wsparcie może być również udzielane krajowym i goszczącym szkołom wyższym lub przedsiębiorstwom na realizację działań w zakresie zapewniania jakości na wszystkich etapach przygotowań do mobilności, w tym na przygotowawcze lub odświeżające kursy językowe;
b) wielostronne projekty, o których mowa w art. 5 ust. 1 lit. e), skupiające się między innymi na innowacji i eksperymentach oraz wymianie dobrych praktyk w dziedzinach określonych w ramach celów szczegółowych i operacyjnych;
c) wielostronnych sieci, o których mowa w art. 5 ust. 1 lit. e), prowadzone przez konsorcja szkół wyższych i reprezentujące poszczególne dyscypliny bądź obszary interdyscyplinarne ("sieci tematyczne programu Erasmus"), które mają na celu opracowywanie nowych koncepcji i kompetencji w zakresie kształcenia.
Sieci te mogą również obejmować przedstawicieli innych podmiotów publicznych, przedsiębiorstw lub stowarzyszeń;
d) inne inicjatywy mające na celu propagowanie celów programu Erasmus, o których mowa w art. 5 ust. 1 lit. h) ("środki towarzyszące").
2. a) studenci szkół wyższych, którzy po przyjęciu na co najmniej drugi rok studiów studiują przez pewien okres w innym państwie członkowskim w ramach działań na rzecz mobilności programu Erasmus bez względu na to, czy przyznano im pomoc finansową w ramach tego programu.
Okresy te są w pełni uznawane na podstawie umów międzyinstytucjonalnych pomiędzy instytucją wysyłającą i goszczącą.
Instytucje goszczące nie pobierają od takich studentów opłat za naukę;
b) studenci przyjęci na studia kończące się nadaniem wspólnego dyplomu magisterskiego i korzystający z mobilności;
c) studenci szkół wyższych biorący udział w stażach.
3.
Szczegóły dotyczące funkcjonowania działań wymienionych w ust. 1 określane są zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 10 ust. 2.
Artykuł 23
Środki przyznane na program Erasmus
Co najmniej 80 % środków przyznanych na program Erasmus przeznacza się na wsparcie mobilności, o której mowa w art. 22 ust. 1 lit. a).
Rozdział III
Program Leonardo da Vinci
Artykuł 24
Dostęp do programu Leonardo da Vinci
a) osób korzystających ze wszystkich form szkolenia i kształcenia zawodowego z wyjątkiem szkolenia i kształcenia zawodowego na poziomie szkolnictwa wyższego;
b) osób na rynku pracy;
c) instytucji lub organizacji zapewniających możliwości kształcenia w dziedzinach objętych programem Leonardo da Vinci;
d) nauczycieli, instruktorów zawodu i pozostałego personelu tych instytucji lub organizacji;
e) stowarzyszeń i przedstawicieli osób związanych ze szkoleniem i kształceniem zawodowym, w tym stowarzyszeń praktykantów, rodziców i nauczycieli;
f) przedsiębiorstw, partnerów społecznych oraz innych przedstawicieli świata pracy, w tym izb przemysłowo-handlowych i innych organizacji gospodarczych;
g) podmiotów świadczących usługi doradztwa zawodowego i poradnictwa dotyczące dowolnego aspektu uczenia się przez całe życie;
h) osób i podmiotów odpowiedzialnych za systemy i politykę w zakresie dowolnych aspektów szkolenia i kształcenia zawodowego na szczeblu lokalnym, regionalnym i krajowym;
i) ośrodków badawczych i podmiotów zajmujących się kwestiami uczenia się przez całe życie;
j) szkół wyższych;
k) organizacji non-profit, organizacji ochotniczych i pozarządowych.
Artykuł 25
Cele programu Leonardo da Vinci
1. a) wspieranie uczestników kształcenia i doskonalenia zawodowego w zdobywaniu i wykorzystaniu wiedzy, umiejętności i kwalifikacji mających na celu ułatwienie osobistego rozwoju, zwiększenie szans na zatrudnienie oraz uczestnictwa w europejskim rynku pracy;
b) wspieranie udoskonalania jakości i innowacyjności w systemach, instytucjach i praktykach w dziedzinie szkolenia i kształcenia zawodowego;
c) zwiększanie atrakcyjności szkolenia i kształcenia zawodowego oraz mobilności dla pracodawców i poszczególnych osób oraz ułatwianie mobilności pracujących praktykantów.
2. a) poprawa pod względem jakościowym i ilościowym ogólnoeuropejskiej mobilności osób biorących udział w początkowym etapie szkolenia i kształcenia zawodowego oraz w kształceniu ustawicznym, tak by zwiększyć liczbę staży w przedsiębiorstwach do co najmniej 80000 rocznie do końca okresu trwania programu "Uczenie się przez całe życie";
b) poprawa pod względem jakościowym i ilościowym współpracy pomiędzy instytucjami lub organizacjami oferującymi możliwości kształcenia, przedsiębiorstwami, partnerami społecznymi i innymi odpowiednimi podmiotami w Europie;
c) ułatwianie rozwoju innowacyjnych praktyk w dziedzinie szkolenia i kształcenia zawodowego na poziomie innym niż poziom szkolnictwa wyższego oraz przenoszenia tych praktyk, w tym z jednego państwa uczestniczącego w programie do innych;
d) poprawa stopnia przejrzystości i uznawania kwalifikacji oraz kompetencji, w tym nabytych w drodze kształcenia pozaformalnego i nieformalnego;
e) zachęcanie do nauki współczesnych języków obcych;
f) wspieranie tworzenia innowacyjnych i opartych na TIK treści, usług, metodologii uczenia oraz praktyk w zakresie uczenia się przez całe życie.
Artykuł 26
Działania w ramach programu Leonardo da Vinci
1. a) (i) ponadnarodowe staże w przedsiębiorstwach bądź w instytucjach szkoleniowych;
(ii) staże i wymiany mające na celu dalsze wspieranie rozwoju zawodowego instruktorów zawodu i doradców zawodowych oraz podmiotów odpowiedzialnych za placówki szkoleniowe i za planowanie szkoleń oraz poradnictwo zawodowe w przedsiębiorstwach;
b) partnerstwa, o których mowa w art. 5 ust. 1 lit. b), koncentrujące się na tematach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania dla uczestniczących organizacji;
c) projekty wielostronne, o których mowa w art. 5 ust. 1 lit. c), w szczególności mające na celu poprawę systemów szkoleniowych poprzez skupienie się na transferze innowacji wiążącym się z adaptacją pod względem językowym, kulturowym i prawnym do krajowych potrzeb w zakresie innowacyjnych produktów i procesów opracowanych w różnych kontekstach;
d) projekty wielostronne, o których mowa w art. 5 ust. 1 lit. e), mające na celu poprawę systemów szkoleniowych poprzez skupienie się na opracowywaniu innowacji oraz dobrych praktyk;
e) sieci tematyczne ekspertów i organizacji, o których mowa w art. 5 ust. 1 lit. e), zajmujące się szczegółowymi kwestiami z zakresu szkolenia i kształcenia zawodowego;
f) inne inicjatywy ukierunkowane na wspieranie celów programu Leonardo da Vinci, o których mowa w art. 5 ust. 1 lit. h) ("środki towarzyszące").
2.
Szczegóły dotyczące funkcjonowania powyższych działań określane są zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 10 ust. 2.
Artykuł 27
Środki przyznane na rzecz programu Leonardo da Vinci
Co najmniej 60 % środków przyznanych na program Leonardo da Vinci przeznacza się na wsparcie mobilności i partnerstw, o których mowa w art. 26 ust. 1 lit. a) i b).
Rozdział IV
Program Grundtvig
Artykuł 28
Dostęp do programu Grundtvig
a) osób uczestniczących w kształceniu dorosłych;
b) instytucji lub organizacji oferujących możliwość kształcenia dorosłych;
c) nauczycieli i pozostałego personelu tych instytucji lub organizacji;
d) placówek zajmujących się kształceniem lub doskonaleniem kadry kształcącej dorosłych;
e) stowarzyszeń i przedstawicieli osób związanych z kształceniem dorosłych, w tym stowarzyszeń osób uczących się i nauczycieli;
f) podmiotów świadczących usługi doradztwa zawodowego i poradnictwa dotyczące dowolnych aspektów uczenia się przez całe życie;
g) osób i podmiotów odpowiedzialnych za systemy i strategie w zakresie dowolnych aspektów kształcenia dorosłych na poziomie lokalnym, regionalnym i krajowym;
h) ośrodków badawczych i podmiotów zajmujących się kwestiami uczenia się przez całe życie;
i) przedsiębiorstw;
j) organizacji non-profit, organizacji ochotniczych i pozarządowych;
k) szkół wyższych.
Artykuł 29
Cele programu Grundtvig
1. a) odpowiadanie na wyzwania edukacyjne związane ze starzeniem się populacji w Europie;
b) pomoc w zapewnianiu osobom dorosłym ścieżek poprawy ich wiedzy i kwalifikacji.
2. a) poprawa pod względem jakościowym i ilościowym oraz pod względem dostępności ogólnoeuropejskiej mobilności osób biorących udział w kształceniu dorosłych, tak by wesprzeć mobilność co najmniej 7000 tych osób rocznie do końca 2013 r.;
b) poprawa pod względem jakościowym i ilościowym współpracy pomiędzy organizacjami zajmującymi się kształceniem dorosłych w Europie;
c) zapewnienie alternatywnych możliwości dostępu do kształcenia dorosłych osobom z grup wymagających szczególnego wsparcia oraz marginalnych środowisk społecznych, w szczególności osobom starszym oraz osobom, które zaniechały kształcenia bez osiągnięcia podstawowych kwalifikacji;
d) ułatwienie rozwoju innowacyjnych praktyk w dziedzinie kształcenia dorosłych, a także ich transferu, w tym z państwa uczestniczącego do innych państw;
e) wspieranie tworzenia innowacyjnych i opartych na TIK treści, usług, metodologii uczenia oraz praktyk w zakresie uczenia się przez całe życie;
f) poprawa metod dydaktycznych oraz zarządzania organizacjami kształcenia dorosłych.
Artykuł 30
Działania w ramach programu Grundtvig
1. a) mobilność osób, o której mowa w art. 5 ust. 1 lit. a).
Organizując lub wspierając organizację takiej mobilności, należy przyjąć niezbędne środki przygotowawcze oraz podjąć należyte starania w celu zapewnienia odpowiedniego nadzoru i wsparcia dla osób korzystających z mobilności.
Mobilność taka może obejmować wizyty, staże, praktyki i wymiany uczestników formalnego oraz pozaformalnego kształcenia dorosłych, w tym szkolenie i rozwój zawodowy kadry zajmującej się kształceniem dorosłych, w szczególności w synergii z partnerstwami i projektami;
b) partnerstwa, o których mowa w art. 5 ust. 1 lit. b), określane jako "partnerstwa programu Grundtvig na rzecz kształcenia", koncentrujące się na tematach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania uczestniczących organizacji;
c) projekty wielostronne, o których mowa w art. 5 ust. 1 lit. e), mające na celu poprawę systemów szkolenia dorosłych poprzez rozwój i transfer innowacji oraz dobrych praktyk;
d) (i) rozwoju kształcenia dorosłych w odniesieniu do dyscypliny, obszaru tematycznego bądź aspektu zarządzania, którym się zajmują;
(ii) określania, rozwoju i rozpowszechniania dobrych praktyk oraz innowacji;
(iii) udzielania wsparcia merytorycznego w zakresie projektów i partnerstw organizowanych przez inne podmioty, a także ułatwiania współdziałania pomiędzy tymi projektami i partnerstwami;
(iv) wspierania rozwoju analizy potrzeb oraz zapewnienia jakości w zakresie kształcenia dorosłych;
e) inne inicjatywy ukierunkowane na wspieranie celów programu Grundtvig, o których mowa w art. 5 ust. 1 lit. h) ("środki towarzyszące").
2.
Szczegóły dotyczące funkcjonowania powyższych działań określane są zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 10 ust. 2.
Artykuł 31
Środki przyznane na program Grundtvig
Co najmniej 55 % środków przyznanych na program Grundtvig przeznacza się na wsparcie mobilności i partnerstw, o których mowa w art. 30 ust. 1 lit. a) i b).
Rozdział V
Program międzysektorowy
Artykuł 32
Cele programu międzysektorowego
1. a) propagowanie współpracy europejskiej w dziedzinach obejmujących co najmniej dwa sektorowe programy szczegółowe;
b) wspieranie jakości i przejrzystości systemów edukacji i szkoleń państw członkowskich.
2. a) wspieranie rozwoju strategii i współpracy na szczeblu europejskim w zakresie uczenia się przez całe życie, szczególnie w kontekście procesu lizbońskiego i programu pracy "Edukacja i szkolenia 2010", a także procesu bolońskiego i kopenhaskiego oraz późniejszych procesów;
b) zapewnianie dostarczania w odpowiedniej ilości porównywalnych danych, informacji statystycznych i analiz w celu wsparcia rozwoju polityki w zakresie uczenia się przez całe życie oraz monitorowanie postępu w realizacji celów uczenia się przez całe życie, a także określanie obszarów wymagających szczególnej uwagi;
c) propagowanie nauki języków obcych oraz wspieranie różnorodności językowej w państwach członkowskich;
d) wspieranie tworzenia innowacyjnych i opartych na TIK treści, usług, metodologii uczenia oraz praktyk w zakresie uczenia się przez całe życie;
e) zapewnianie odpowiedniego rozpoznania, przedstawienia i wdrożenia wyników programu "Uczenie się przez całe życie" na szeroką skalę.
Artykuł 33
Działania w ramach programu międzysektorowego
1. a) indywidualna mobilność, o której mowa w art. 5 ust. 1 lit. a), w tym wizyty studyjne ekspertów i urzędników wyznaczonych przez władze krajowe, regionalne lub lokalne, dyrektorów placówek oświatowych i szkoleniowych oraz świadczących usługi w zakresie poradnictwa i poświadczania doświadczenia zawodowego, a także partnerów społecznych;
b) projekty wielostronne, o których mowa w art. 5 ust. 1 lit. e), mające na celu przygotowywanie i testowanie opracowanych na poziomie Wspólnoty propozycji w zakresie polityki oraz propozycji dotyczących innowacyjności w uczeniu się przez całe życie;
c) (i) sieci tematyczne zajmujące się kwestiami związanymi z treścią uczenia się przez całe życie bądź metodologią i polityką uczenia się przez całe życie.
Sieci te mogą dokonywać obserwacji, wymiany, określania i analizy dobrych praktyk oraz innowacji, a także zgłaszać propozycje ich ulepszonego i szerszego użycia w państwach członkowskich;
(ii) fora dotyczące strategicznych zagadnień w zakresie uczenia się przez całe życie;
d) (i) analizy i badania porównawcze;
(ii) opracowywanie wskaźników i analiz statystycznych, w tym wsparcie dla prac podejmowanych w dziedzinie uczenia się przez całe życie we współpracy z Eurostatem;
(iii) wsparcie dla funkcjonowania sieci Eurydice oraz finansowanie Europejskiego Biura Eurydice utworzonego przez Komisję;
e) (i) sieci organizacji ułatwiających mobilność i uznawalność, takich jak ośrodki Euroguidance oraz ośrodki informacji o uznawalności wykształcenia i okresów studiów (NARIC);
(ii) wsparcie dla ponadnarodowych usług internetowych, takich jak Ploteus;
(iii) działania podejmowane w ramach inicjatywy Europass zgodnie z decyzją nr 2241/2004/WE;
f) inne inicjatywy, o których mowa w art. 5 ust. 1 lit. h) ("środki towarzyszące"), w tym uczenie rówieśnicze ukierunkowane na wspieranie celów kluczowego działania, o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. a).
2. a) (i) opracowywanie nowych materiałów do nauki języków, w tym kursów internetowych, oraz instrumentów do sprawdzania znajomości języka;
(ii) opracowywanie narzędzi i kursów szkolenia nauczycieli języków, instruktorów zawodu i pozostałego personelu;
b) sieci wielostronne, o których mowa w art. 5 ust. 1 lit. e), w dziedzinie nauki języków obcych i różnorodności językowej;
c) inne inicjatywy zgodne z celami programu "Uczenie się przez całe życie", o których mowa w art. 5 ust. 1 lit. h), w tym działania na rzecz uatrakcyjnienia nauki języków poprzez wykorzystanie środków masowego przekazu lub kampanii marketingowych, promocyjnych bądź informacyjnych, a także konferencji, badań oraz opracowania wskaźników statystycznych z zakresu nauki języków obcych i różnorodności językowej.
3. a) projektów wielostronnych, o których mowa w art. 5 ust. 1 lit. e), mających na celu, odpowiednio do przypadku, opracowanie i rozpowszechnianie innowacyjnych metod, treści, usług i środowisk;
b) sieci wielostronne, o których mowa w art. 5 ust. 1 lit. e), mających na celu udostępnienie i wymianę wiedzy, doświadczeń oraz dobrych praktyk;
c) innych działań mających na celu poprawę polityki i praktyki w dziedzinie uczenia się przez całe życie, jak określono w art. 5 ust. 1 lit. f), co może obejmować mechanizmy oceny, obserwacji, analizy porównawczej, poprawy jakości oraz analizy kierunków rozwoju w zakresie technologii i pedagogiki.
4. a) projektów jednostronnych i krajowych, o których mowa w art. 5 ust. 1 lit. d);
b) (i) wspieranie wykorzystania i wdrażania innowacyjnych produktów oraz procesów;
(ii) pobudzanie współpracy w ramach projektów realizowanych w tej samej dziedzinie;
(iii) opracowywanie dobrych praktyk w odniesieniu do metod upowszechniania;
c) opracowywania materiałów naukowych i informacyjnych, o których mowa w art. 5 ust. 1 lit. f), obejmujących zbiory stosownych danych statystycznych oraz badania w dziedzinie upowszechniania i wykorzystania wyników oraz wymiany dobrych praktyk.
Rozdział VI
Program Jean Monnet
Artykuł 34
Dostęp do programu Jean Monnet
a) studentów i badaczy w dziedzinie integracji europejskiej we wszystkich rodzajach szkół wyższych we Wspólnocie i poza nią;
b) szkół wyższych we Wspólnocie i poza nią uznanych we własnym państwie;
c) nauczycieli i pozostałego personelu tych instytucji;
d) stowarzyszeń i przedstawicieli osób związanych z edukacją oraz szkoleniami we Wspólnocie i poza nią;
e) podmiotów publicznych i prywatnych odpowiedzialnych za organizację oraz realizację edukacji i szkoleń na poziomie lokalnym, regionalnym i krajowym;
f) ośrodków badawczych i podmiotów zajmujących się kwestiami integracji europejskiej we Wspólnocie i poza nią.
Artykuł 35
Cele programu Jean Monnet
1. a) stymulowanie nauczania, badań i debat w dziedzinie studiów nad integracją europejską;
b) wspieranie istnienia odpowiedniego kręgu instytucji i stowarzyszeń zajmujących się kwestiami integracji europejskiej oraz edukacji i szkoleń w perspektywie europejskiej.
2. a) stymulowanie procesów doskonalenia w nauczaniu, badaniach i debatach w zakresie studiów nad integracją europejską w szkołach wyższych na terenie Wspólnoty i poza jej granicami;
b) rozszerzanie wiedzy i świadomości w zakresie kwestii integracji europejskiej wśród specjalistów akademickich oraz obywateli europejskich;
c) wspieranie kluczowych instytucji europejskich zajmujących się kwestiami integracji europejskiej;
d) wspieranie aktywności renomowanych instytucji i stowarzyszeń europejskich działających na rzecz edukacji i szkoleń.
Artykuł 36
Działania w ramach programu Jean Monnet
1. a) (i) katedry Jeana Monneta, centra doskonalenia i moduły nauczycielskie;
(ii) stowarzyszenia profesorów, innych nauczycieli szkolnictwa wyższego oraz naukowców specjalizujących się w dziedzinie integracji europejskiej;
(iii) wsparcie dla młodych naukowców specjalizujących się w studiach nad integracją europejską;
(iv) działalność informacyjną i badawczą związaną ze Wspólnotą i mającą na celu propagowanie dyskusji, rozważań naukowych i wiedzy na temat procesu integracji europejskiej;
b) projekty i sieci wielostronne, o których mowa w art. 5 ust. 1 lit. e), co może obejmować wsparcie dla tworzenia wielostronnych grup roboczych w dziedzinie integracji europejskiej.
2. a) Kolegium Europejskiego (w Brugii i Natolinie);
b) Europejskiego Instytutu Uniwersyteckiego we Florencji;
c) Europejskiego Instytutu Administracji Publicznej w Maastricht;
d) Akademii Prawa Europejskiego w Trewirze;
e) Europejskiej Agencji Rozwoju Edukacji Specjalnej w Middelfart;
f) Międzynarodowego Centrum Szkoleń Europejskich (CIFE) w Nicei.
3. W ramach kluczowego działania, o którym mowa w art. 3 ust. 3 lit. c), mogą być udzielane dotacje operacyjne, określone w art. 5 ust. 1 lit. g), na pokrycie niektórych kosztów operacyjnych i administracyjnych europejskich instytucji bądź stowarzyszeń działających w zakresie edukacji i szkoleń.
4.
Dotacje mogą być przyznawane co roku lub mogą być odnawiane na podstawie umowy ramowej o partnerstwie z Komisją.
Artykuł 37
Środki przyznane na program Jean Monnet
Co najmniej 16 % środków przyznanych na program Jean Monnet przeznacza się na wsparcie kluczowego działania, o którym mowa w art. 3 ust. 3 lit. a), co najmniej 65 % na wsparcie kluczowego działania, o którym mowa w art. 3 ust. 3 lit. b) i co najmniej 19 % na wsparcie kluczowego działania, o którym mowa w art. 3 ust. 3 lit. c).
TYTUŁ III
POSTANOWIENIA PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE
Artykuł 38
Przepis przejściowy
1. Działania zainicjowane w terminie do dnia 31 grudnia 2006 r. na podstawie decyzji 1999/382/WE, decyzji nr 253/2000/WE, decyzji nr 2318/2003/WE, decyzji nr 791/2004/WE lub decyzji nr 2241/2004/WE zarządzane są zgodnie z przepisami tych decyzji, z tym że komitety ustanowione na ich mocy są zastępowane przez komitet ustanowiony na mocy art. 10 niniejszej decyzji.
2. Zgodnie z art. 18 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002 środki odpowiadające dochodom przeznaczonym na określony cel pochodzącym ze zwrotów kwot wypłaconych niesłusznie w rozumieniu decyzji 1999/382/WE, nr 253/2000/WE, nr 2318/2003/WE, nr 791/2004/WE lub nr 2241/2004/WE mogą zostać przeznaczone na realizację programu "Uczenie się przez całe życie".
Artykuł 39
Wejście w życie
Decyzja niniejsza wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wspólne Stanowisko Rady 2006/29/WPZiB
z dnia 23 stycznia 2006 r.
uchylające wspólne stanowisko 96/184/WPZiB dotyczące wywozu broni do byłej Jugosławii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 26 lutego 1996 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 96/184/WPZiB [1] dotyczące wywozu broni do byłej Jugosławii, które zostało kilkukrotnie zmienione.
W rezultacie, embargo na broń nałożone w 1996 r. ma zastosowanie jedynie wobec Bośni i Hercegowiny.
(2) Rozwój wydarzeń w Bośni i Hercegowinie, w tym fakt, że Bośnia i Hercegowina obecnie przyjęły i wprowadzają w życie przepisy dotyczące wywozu, przywozu i przewozu broni, które jest zgodne z odpowiednimi normami UE, uzasadnia zniesienie środków ograniczających nałożonych na to państwo zgodnie ze wspólnym stanowiskiem 96/184/WPZiB.
(3) Ponadto dnia 21 listopada 2005 r. Rada upoważniła Komisję do podjęcia negocjacji z Bośnią i Hercegowiną w sprawie Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu.
(4) Wspólne stanowisko 96/184/WPZiB powinno w związku z tym zostać uchylone przy założeniu, że Państwa Członkowskie rygorystycznie stosują Kodeks postępowania w sprawie wywozu uzbrojenia przyjęty dnia 8 czerwca 1998 r., zaś w odniesieniu do wywozu broni do byłej Jugosławii uwzględniają one podstawowe cele polityki Unii Europejskiej wobec tego regionu, którymi są utrzymanie pokoju i stabilizacji na tym obszarze, w tym potrzeba kontroli uzbrojenia oraz jego redukcji do najniższego możliwego poziomu oraz środki budowy zaufania,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
Artykuł 1
Niniejszym uchyla się wspólne stanowisko 96/184/WPZiB.
Artykuł 2
Niniejsze wspólne stanowisko staje się skuteczne z dniem jego przyjęcia.
Artykuł 3
Niniejsze wspólne stanowisko zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wspólne stanowisko Rady 2006/30/WPZiB
z dnia 23 stycznia 2006 r.
przedłużające i uzupełniające środki ograniczające skierowane przeciwko Republice Wybrzeża Kości Słoniowej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 13 grudnia 2004 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2004/852/WPZiB w sprawie środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko Republice Wybrzeża Kości Słoniowej [1] w celu wykonania środków nałożonych przeciwko Wybrzeżu Kości Słoniowej na mocy rezolucji Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych nr 1572 (2004) (rezolucji RBNZ).
Zgodnie z tą rezolucją, środki te stosowane były do dnia 15 grudnia 2005 r.
(2) W świetle ostatnich wydarzeń na Wybrzeżu Kości Słoniowej, Rada Bezpieczeństwa NZ przyjęła w dniu 15 grudnia 2005 r. rezolucję nr 1643 (2005) przedłużającą obowiązywanie środków ograniczających nałożonych rezolucją RBNZ nr 1572 (2004) na okres kolejnych 12 miesięcy.
(3) Okres obowiązywania środków nałożonych wspólnym stanowiskiem 2004/852/WPZiB powinien zostać zatem przedłużony na kolejne 12 miesięcy od dnia 16 grudnia 2005 r., w celu wprowadzenia w życie rezolucji RBNZ nr 1643 (2005).
(4) W uzupełnieniu tych środków, pkt 6 rezolucji RBNZ nr 1643 (2005) przewiduje wymóg podjęcia środków w celu zapobiegania przywozowi surowca diamentowego z Wybrzeża Kości Słoniowej, które to środki Wspólnota stosuje już na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 2368/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. wprowadzającego w życie system certyfikacji Procesu Kimberley dla handlu międzynarodowego surowcem diamentowym [2],
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
Artykuł 1
Środki nałożone na mocy wspólnego stanowiska 2004/852/WPZiB są stosowane przez okres kolejnych 12 miesięcy, chyba że Rada postanowi inaczej, zgodnie z odpowiednimi rezolucjami, które mogą zostać przyjęte w przyszłości przez Radę Bezpieczeństwa ONZ.
Artykuł 2
W uzupełnieniu środków, o których mowa w art. 1, bezpośredni lub pośredni przywóz surowca diamentowego z Wybrzeża Kości Słoniowej do Wspólnoty jest zabroniony zgodnie z rezolucją RBNZ nr 1643 (2005), bez względu na to, czy surowiec ten pochodzi z Wybrzeża Kości Słoniowej.
Artykuł 3
Niniejsze wspólne stanowisko staje się skuteczne z dniem jego przyjęcia.
Stosuje się je od dnia 16 grudnia 2005 r. do dnia 15 grudnia 2006 r.
Artykuł 4
Niniejsze wspólne stanowisko zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wspólne stanowisko Rady 2006/31/WPZiB
z dnia 23 stycznia 2006 r.
przedłużające środki ograniczające skierowane przeciwko Liberii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 10 lutego 2004 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2004/137/WPZiB dotyczące środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko Liberii [1] w celu wdrożenia środków nałożonych na Liberię na mocy rezolucji Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych (RBNZ) nr 1521 (2003).
(2) W dniu 22 grudnia 2004 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2004/902/WPZiB [2] przedłużające stosowanie wspólnego stanowiska Rady 2004/137/WPZiB na okres 12 miesięcy zgodnie z rezolucją RBNZ nr 1579 (2004).
(3) W świetle wydarzeń mających miejsce w Liberii, Rada Bezpieczeństwa ONZ przyjęła w dniu 20 grudnia 2005 r. rezolucję nr 1647 (2005), która przedłużyła na okres kolejnych 12 miesięcy środki ograniczające dotyczące broni i podróżowania nałożone na mocy rezolucji RBNZ nr 1521 (2003), a także przedłużyła na okres kolejnych sześciu miesięcy środki ograniczające dotyczące diamentów i drewna nałożone na mocy rezolucji RBNZ nr 1521 (2003).
(4) Okres obowiązywania środków nałożonych wspólnym stanowiskiem 2004/137/WPZiB powinien zostać zatem przedłużony ze skutkiem od dnia 23 grudnia 2005 r. w celu wprowadzenia w życie rezolucji RBNZ nr 1647 (2005),
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
Artykuł 1
1.
Środki nałożone na mocy art. 1 i 2 wspólnego stanowiska 2004/137/WPZiB są stosowane przez okres kolejnych 12 miesięcy, chyba że Rada postanowi inaczej, zgodnie z odpowiednimi rezolucjami, które mogą zostać przyjęte w przyszłości przez Radę Bezpieczeństwa ONZ.
2.
Środki nałożone na mocy art. 3 i 4 wspólnego stanowiska 2004/137/WPZiB są stosowane przez okres kolejnych sześciu miesięcy, chyba że Rada postanowi inaczej, zgodnie z odpowiednimi rezolucjami, które mogą zostać przyjęte w przyszłości przez Radę Bezpieczeństwa ONZ.
Artykuł 2
Niniejsze wspólne stanowisko staje się skuteczne z dniem jego przyjęcia.
Jest ono stosowane od dnia 23 grudnia 2005 r. do dnia 22 grudnia 2006 r.
Artykuł 3
[2] Dz.U. L 379 z 24.12.2004, str. 113.
Wspólne działanie Rady 2006/49/WPZiB
z dnia 30 stycznia 2006 r.
w sprawie mianowania Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 14, art. 18 ust. 5 i art. 23 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej (SPUE) w Bośni i Hercegowinie (BiH), określony we wspólnym działaniu 2004/569/WPZiB [1] z dnia 12 lipca 2004 r., wygasa w dniu 28 lutego 2006 r.
(2) W dniu 24 listopada 2005 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2005/824/WPZiB w sprawie Misji Policyjnej Unii Europejskiej (EUPM) w Bośni i Hercegowinie [2], które przewiduje kontynuację EUPM po dostosowaniu jej mandatu oraz wielkości.
(3) W dniu 14 grudnia 2005 r. Komitet Sterujący Rady ds. Zaprowadzania Pokoju mianował pana Christiana Schwarza-Schillinga wysokim przedstawicielem w Bośni i Hercegowinie jako następcę lorda Ashdowna, ze skutkiem od dnia 1 lutego 2006 r.
(4) Pan Christian Schwarz-Schilling powinien zostać mianowany nowym SPUE w Bośni i Hercegowinie ze skutkiem od dnia 1 lutego 2006 r., a wspólne działanie 2004/569/WPZiB powinno zostać uchylone ze skutkiem od tej samej daty.
(5) Na podstawie przeglądu wspólnego działania 2004/569/WPZiB mandat SPUE powinien zostać przedłużony do dnia 28 lutego 2007 r.
(6) Mandat SPUE powinien być wykonywany w koordynacji z Komisją, aby zapewnić spójność z innymi odpowiednimi działaniami wchodzącymi w zakres kompetencji Wspólnoty.
(7) SPUE będzie wykonywał swój mandat w sytuacji, która może ulec pogorszeniu i zaszkodzić celom WPZiB określonym w art. 11 Traktatu o Unii Europejskiej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
Pan Christian SCHWARZ-SCHILLING zostaje niniejszym mianowany specjalnym przedstawicielem Unii Europejskiej (SPUE) w Bośni i Hercegowinie ze skutkiem od dnia 1 lutego 2006 r. do dnia 28 lutego 2007 r.
Artykuł 2
Mandat SPUE opiera się na celach polityki UE w BiH.
Cele te koncentrują się wokół stałego postępu we wprowadzaniu Ogólnej umowy ramowej na rzecz pokoju w Bośni i Hercegowinie (GFAP) zgodnie z Planem wprowadzania misji Biura Wysokiego Przedstawiciela oraz wokół postępu w procesie stabilizacji i stowarzyszenia w celu zapewnienia stabilnej, sprawnie funkcjonującej, spokojnej i wieloetnicznej BiH, utrzymującej przyjazne stosunki sąsiedzkie i pozostającej nieodwracalnie na drodze prowadzącej do członkostwa w UE.
Artykuł 3
Dla osiągnięcia celów polityki UE w BiH mandat SPUE obejmuje:
a) doradztwo UE i pomoc w procesie politycznym;
b) wspieranie całokształtu koordynacji politycznej UE w BiH;
c) wspieranie ogólnej koordynacji UE oraz udzielanie na miejscu wskazówek politycznych w zakresie wysiłków UE w dziedzinie zwalczania przestępczości zorganizowanej, bez uszczerbku dla wiodącej roli Misji Policyjnej Unii Europejskiej (EUPM) w koordynacji aspektów tych wysiłków związanych z policją, a także bez uszczerbku dla wojskowej struktury dowodzenia ALTHEA (EUFOR);
d) lokalne doradztwo polityczne dla dowódcy Sił UE, z poszanowaniem działalności Zintegrowanych Jednostek Policji, z której SPUE może korzystać w porozumieniu z dowódcą EUFOR, bez uszczerbku dla struktury dowodzenia;
e) udział we wzmocnieniu wewnętrznej koordynacji i spójności działań UE w BiH, między innymi poprzez dostarczanie informacji szefom Misji UE, uczestnictwo w regularnych spotkaniach lub wysyłanie na nie przedstawiciela, przewodniczenie grupie koordynującej złożonej ze wszystkich obecnych w terenie podmiotów UE w celu koordynowania aspektów wykonawczych działania UE, a także poprzez udzielanie tym podmiotom wskazówek dotyczących stosunków z władzami BiH;
f) zapewnianie konsekwencji i spójności działań UE wobec opinii publicznej.
Rzecznik SPUE jest głównym punktem kontaktowym UE dla środków masowego przekazu w BiH w zakresie zagadnień związanych z wspólną polityką zagraniczną i bezpieczeństwa/europejską polityką bezpieczeństwa i obronną;
g) sprawowanie nadzoru nad całym szeregiem działań w dziedzinie praworządności i w tym kontekście, w razie potrzeby, doradzanie Sekretarzowi Generalnemu/Wysokiemu Przedstawicielowi (SG/WP) i Komisji;
h) udzielanie szefowi Misji Policyjnej Unii Europejskiej wskazówek politycznych w ramach jego szerszych obowiązków oraz jego roli w strukturze dowodzenia EUPM;
i) wspieranie przygotowania restrukturyzacji policji, co stanowi część szerszego podejścia społeczności międzynarodowej oraz władz BiH do praworządności z wykorzystaniem zapewnianej przez EUPM policyjnej technicznej wiedzy eksperckiej i pomocy w tym zakresie;
j) zapewnianie wsparcia dla wzmocnionych i skuteczniejszych kontaktów pomiędzy wymiarem sprawiedliwości BiH w sprawach karnych a policją, w ścisłej współpracy z EUPM;
k) w odniesieniu do działań na mocy tytułu VI Traktatu, w tym Europolu, oraz powiązanych działań wspólnotowych, zapewnienie, w stosownych przypadkach, doradztwa SG oraz Komisji, a także uczestnictwo w wymaganej koordynacji lokalnej;
l) stałe przeprowadzanie konsultacji w sprawie priorytetów we Wspólnotowej pomocy na rzecz odbudowy rozwoju i stabilizacji mając na względzie możliwość synergii i zachowanie spójności wspólnego działania.
Artykuł 4
1.
SPUE jest odpowiedzialny za wykonanie mandatu, działając z umocowania i pod kierownictwem operacyjnym SG/WP.
SPUE jest odpowiedzialny przed Komisją za wszelkie wydatki.
2.
Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (PSC) utrzymuje uprzywilejowane stosunki ze SPUE i jest podstawowym punktem kontaktowym z Radą.
PSC ukierunkowuje działania SPUE w ramach mandatu pod względem strategicznym i politycznym.
Artykuł 5
Rola SPUE nie stanowi w żaden sposób uszczerbku dla mandatu Wysokiego Przedstawiciela w Bośni i Hercegowinie, włączając w to jego rolę koordynatora działań wszelkich organizacji i agencji cywilnych określoną w GFAP oraz wydanych następnie konkluzjach i oświadczeniach Rady ds. Zaprowadzania Pokoju.
Artykuł 6
1.
Kwota referencyjna przewidziana na pokrycie wydatków związanych z mandatem SPUE wynosi 770000 EUR.
2.
Wydatkami pokrywanymi przez kwotę przewidzianą w ust. 1 zarządza się zgodnie z procedurami i zasadami mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Unii Europejskiej z zastrzeżeniem, że wszelkie zaliczki nie pozostają własnością Wspólnoty.
Obywatele kraju przyjmującego i krajów sąsiadujących są dopuszczani do udziału w przetargach.
3.
Zarządzanie wydatkami podlega umowie pomiędzy SPUE a Komisją.
Wydatki kwalifikują się do pokrycia od dnia 1 lutego 2006 r.
4.
Prezydencja, Komisja lub Państwa Członkowskie, odpowiednio, zapewniają wsparcie logistyczne w regionie.
Artykuł 7
1.
Do pomocy SPUE w wykonywaniu jego mandatu i do wspierania spójności, widoczności i skuteczności całego działania UE w Bośni i Hercegowinie, w szczególności w kwestiach politycznych, polityczno-wojskowych i bezpieczeństwa oraz w zakresie komunikowania i kontaktów z mediami, przydziela się specjalny personel UE w celu zaznaczenia obecności UE.
W granicach swojego mandatu i odpowiednich dostępnych środków finansowych SPUE jest odpowiedzialny za stworzenie własnego zespołu w porozumieniu z Prezydencją, przy wsparciu SG/WP oraz przy pełnym współudziale Komisji.
SPUE powiadamia Prezydencję i Komisję o ostatecznym składzie swojego zespołu.
2.
Państwa Członkowskie i instytucje UE mogą zaproponować oddelegowanie pracowników do pracy ze SPUE.
Wynagrodzenie pracowników, którzy mogliby zostać oddelegowani do SPUE przez Państwo Członkowskie lub instytucję UE, jest wypłacane odpowiednio przez dane Państwo Członkowskie lub daną instytucję UE.
3.
Informacja o wszystkich stanowiskach kategorii A, które nie zostaną obsadzone poprzez oddelegowanie, jest w odpowiedni sposób ogłaszana przez Sekretariat Generalny Rady oraz przekazywana Państwom Członkowskim oraz instytucjom UE w celu pozyskania kandydatów o najlepszych kwalifikacjach.
4.
Przywileje, immunitety i dalsze gwarancje niezbędne do wykonania i sprawnego działania misji SPUE oraz jego pracowników ustala się między stronami.
Państwa Członkowskie i Komisja zapewniają w tym celu wszelkie niezbędne wsparcie.
Artykuł 8
Przyjmuje się jako zasadę, że SPUE osobiście składa sprawozdania SG/WP oraz PSC i może również składać sprawozdania odpowiedniej grupie roboczej.
Regularne pisemne sprawozdania są przekazywane SG/WP, Radzie i Komisji.
SPUE może składać sprawozdanie Radzie na podstawie zalecenia SG/WP oraz PSC.
Artykuł 9
Aby zapewnić spójność działań zewnętrznych UE, SPUE koordynuje swoje działania z działaniami SG/WP, Prezydencji i Komisji.
SPUE regularnie dostarcza informacji przedstawicielstwom Państw Członkowskich i przedstawicielstwom Komisji.
W terenie utrzymywane są bliskie kontakty z Prezydencją, Komisją i szefami misji, którzy dokładają wszelkich starań, aby wspierać SPUE w wykonywaniu swojego mandatu.
SPUE działa także w porozumieniu z innymi międzynarodowymi i regionalnymi podmiotami, w tym, między innymi, z OBWE.
Artykuł 10
Wykonanie niniejszego wspólnego działania i jego spójność z innymi działaniami Unii Europejskiej w regionie są przedmiotem regularnej kontroli. SPUE przedstawia SG/WP, Radzie i Komisji sprawozdanie z postępu prac do końca czerwca 2006 r., a także obszerne sprawozdanie z wykonania mandatu do połowy listopada 2006 r.
Na podstawie tych sprawozdań niniejsze wspólne działanie jest oceniane przez odpowiednie grupy robocze oraz przez PSC. W kontekście ogólnych priorytetów dotyczących rozmieszczenia przedstawicieli SG/WP przedstawia PSC zalecenia dotyczące decyzji Rady w sprawie odnowienia, zmiany lub zakończenia mandatu.
Artykuł 13 Niniejsze wspólne działanie zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wspólne stanowisko Rady 2006/50/WPZiB
z dnia 30 stycznia 2006 r.
rozszerzające i zmieniające wspólne stanowisko 2004/133/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko ekstremistom z Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii (FYROM)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 10 lutego 2004 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2004/133/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko ekstremistom z Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii (FYROM) [1].
(2) Wspólne stanowisko 2004/133/WPZiB zostało zmienione wspólnym stanowiskiem Rady 2005/80/WPZiB [2] z dnia 31 stycznia 2005 r. i przedłużone do dnia 9 lutego 2006 r.
(3) W następstwie przeglądu wspólnego stanowiska 2004/133/WPZiB uznaje się za stosowne przedłużenie jego stosowania na okres dalszych 12 miesięcy, jak również dokonanie przeglądu listy osób zawartej w załączniku do tego wspólnego stanowiska,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
Artykuł 1
Okres obowiązywania wspólnego stanowiska 2004/133/WPZiB przedłuża się niniejszym do dnia 9 lutego 2007 r.
Artykuł 2
Załącznik do wspólnego stanowiska 2004/133/WPZiB zastępuje się tekstem zawartym w załączniku do niniejszego wspólnego stanowiska.
Artykuł 3
Niniejsze wspólne stanowisko staje się skuteczne od dnia jego przyjęcia.
Stosuje się je od dnia 10 lutego 2006 r.
Artykuł 4
Niniejsze wspólne stanowisko zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wspólne stanowisko Rady 2006/51/WPZiB
z dnia 30 stycznia 2006 r.
odnawiające środki ograniczające w odniesieniu do Zimbabwe
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 19 lutego 2004 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2004/161/WPZiB [1] odnawiające środki ograniczające w odniesieniu do Zimbabwe na okres 12 miesięcy począwszy od dnia 21 lutego 2004 r.
(2) Wspólne stanowisko Rady 2005/146/WPZiB [2], przyjęte w dniu 21 lutego 2005 r., przedłużyło obowiązywanie wspólnego stanowiska 2004/161/WPZiB do dnia 20 lutego 2006 r.
Artykuł 3
Wspólne stanowisko Rady 2006/95/WPZiB
z dnia 14 lutego 2006 r.
odnawiające środki ograniczające skierowane przeciwko kierownictwu Naddniestrza w Republice Mołdowy
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 23 lutego 2004 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2004/179/WPZiB [1] dotyczące środków ograniczających w formie ograniczeń wjazdu skierowanych przeciwko kierownictwu Naddniestrza w Republice Mołdowy.
Stosowanie tych środków zostało przedłużone na mocy wspólnego stanowiska 2005/147/WPZiB [2] i wygasają one dnia 27 lutego 2006 r.
(2) Na podstawie przeglądu wspólnego stanowiska 2004/179/WPZiB należy przedłużyć stosowanie środków ograniczających na okres następnych 12 miesięcy,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
Artykuł 1
Okres obowiązywania wspólnego stanowiska 2004/179/WPZiB zostaje przedłużony do dnia 27 lutego 2007 r.
Artykuł 2
Niniejsze wspólne stanowisko staje się skuteczne z dniem jego przyjęcia.
Artykuł 3
Niniejsze wspólne stanowisko zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wspólne działanie Rady 2006/118/WPZiB
z dnia 20 lutego 2006 r.
przedłużające mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Azji Środkowej oraz zmieniające wspólne działanie 2005/588/WPZiB
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 14, art. 18 ust. 5 i art. 23 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 28 lipca 2005 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2005/588/WPZiB w sprawie mianowania Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Azji Środkowej [1].
(2) Na podstawie przeglądu wspólnego działania 2005/588/WPZiB mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej (SPUE) powinien zostać przedłużony o dwanaście miesięcy, a wspólne działanie 2005/588/WPZiB powinno zostać zmienione.
(3) SPUE będzie wykonywać swój mandat w sytuacji, która może ulec pogorszeniu i zaszkodzić celom wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa określonym w art. 11 Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
Mandat pana Jána KUBIŠA (Ján KUBIŠ) jako Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej (SPUE) w Azji Środkowej, określony we wspólnym działaniu 2005/588/WPZiB, zostaje niniejszym przedłużony do dnia 28 lutego 2007 r.
Artykuł 2
1.
Kwota referencyjna przewidziana na pokrycie wydatków związanych z mandatem SPUE w okresie od dnia 1 marca 2006 r. do dnia 28 lutego 2007 r. wynosi 925000 EUR.
2.
Wydatki kwalifikują się do pokrycia od dnia 1 marca 2006 r.
Artykuł 3
We wspólnym działaniu 2005/588/WPZiB wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 9 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 9
Wykonanie niniejszego wspólnego działania i jego spójność z innymi działaniami Unii Europejskiej w regionie są przedmiotem regularnej kontroli. SPUE przedstawia Sekretarzowi Generalnemu/Wysokiemu Przedstawicielowi (SG/WP), Radzie i Komisji sprawozdanie z postępu prac do końca czerwca 2006 r., a także obszerne sprawozdanie z wykonania mandatu do połowy listopada 2006 r.
Na podstawie tych sprawozdań wspólne działanie jest poddawane ocenie przez odpowiednie grupy robocze oraz przez PSC. W kontekście ogólnych priorytetów dotyczących rozmieszczania przedstawicieli SG/WP przedstawia PSC zalecenia dotyczące decyzji Rady w sprawie odnowienia, zmiany lub zakończenia mandatu.";
Artykuł 5 Niniejsze wspólne działanie zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wspólne działanie Rady 2006/119/WPZiB
z dnia 20 lutego 2006 r.
przedłużające mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej ds. Bliskowschodniego Procesu Pokojowego
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 14, art. 18 ust. 5 i art. 23 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej (SPUE) ds. Bliskowschodniego Procesu Pokojowego określony we wspólnym działaniu Rady 2003/873/WPZiB z dnia 8 grudnia 2003 r. przedłużającym i zmieniającym mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej ds. Bliskowschodniego Procesu Pokojowego [1] wygasa w dniu 28 lutego 2006 r.
(2) W dniu 14 listopada 2005 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2005/797/WPZiB [2] w sprawie Misji Policyjnej Unii Europejskiej na Terytoriach Palestyńskich, EUPOL COPPS, które wyznacza szczególną rolę SPUE.
(3) W dniu 12 grudnia 2005 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2005/889/WPZiB [3] ustanawiające Misję Unii Europejskiej ds. Szkolenia i Kontroli na przejściu granicznym w Rafah (EU BAM Rafah), które również wyznacza szczególną rolę SPUE.
(4) Na podstawie przeglądu wspólnego działania 2003/873/WPZiB mandat Specjalnego Przedstawiciela powinien zostać zrewidowany i przedłużony o dwanaście miesięcy.
(5) SPUE będzie wykonywał swój mandat w sytuacji, która może ulec pogorszeniu i zaszkodzić celom wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa określonym w art. 11 Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
Mandat pana Marca OTTEGO (Marc OTTE) jako Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej (SPUE) ds. Bliskowschodniego Procesu Pokojowego zostaje niniejszym przedłużony do dnia 28 lutego 2007 r.
Artykuł 2
Mandat SPUE jest oparty na celach polityki Unii Europejskiej w odniesieniu do bliskowschodniego procesu pokojowego.
Cele te obejmują:
a) osiągnięcie opartego na koncepcji dwu państw rozwiązania, w którym Izrael i demokratyczne, samodzielne, pokojowe i suwerenne państwo palestyńskie współistnieją w bezpiecznych i uznanych granicach, utrzymując normalne stosunki ze swoimi sąsiadami zgodnie z rezolucjami Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych nr 242, 338, 1397 i 1402 oraz zgodnie z zasadami konferencji madryckiej;
b) rozwiązanie problemu izraelsko-syryjskiego i izraelsko-libańskiego;
c) uczciwe rozwiązanie złożonego problemu Jerozolimy i sprawiedliwe, trwałe i uzgodnione rozwiązanie problemu uchodźców palestyńskich;
d) wczesne zwołanie konferencji pokojowej, która powinna zająć się aspektami politycznymi i gospodarczymi oraz sprawami związanymi z bezpieczeństwem, potwierdzić parametry rozwiązania politycznego oraz ustalić realistyczne i ściśle określone ramy czasowe;
e) ustanowienie trwałych i skutecznych rozwiązań dotyczących sił policyjnych podlegających zwierzchnictwu palestyńskiemu, zgodnie z najwyższymi standardami międzynarodowymi, we współpracy z programami rozwoju instytucjonalnego Wspólnoty Europejskiej, jak również zgodnie z innymi działaniami podejmowanymi na szczeblu międzynarodowym w obszarze bezpieczeństwa, w tym z reformą wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych;
f) zapewnienie obecności strony trzeciej na przejściu granicznym w Rafah w celu przyczynienia się, przy współdziałaniu z wysiłkami Wspólnoty Europejskiej w zakresie rozwoju instytucjonalnego, do otwarcia przejścia granicznego w Rafah oraz do budowania zaufania między rządem Izraela a władzami Autonomii Palestyńskiej.
Cele te oparte są na zaangażowaniu Unii Europejskiej na rzecz:
a) współpracy ze stronami i z partnerami w społeczności międzynarodowej, zwłaszcza w ramach Kwartetu Bliskowschodniego, w celu wykorzystania wszystkich możliwości osiągnięcia pokoju i zadowalającej przyszłości dla wszystkich ludzi w tym regionie;
b) dalszej pomocy w przeprowadzeniu wczesnych wyborów, reform zmierzających do osiągnięcia bezpieczeństwa oraz reform politycznych i administracyjnych w Palestynie;
c) wnoszenie pełnego wkładu do budowania pokoju i do odbudowy gospodarki palestyńskiej, co stanowiłoby integralną część rozwoju regionalnego.
SPUE wspiera działania Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela (SG/WP) w tym regionie, w tym również w ramach Kwartetu Bliskowschodniego.
Artykuł 3
Dla osiągnięcia celów polityki mandat SPUE obejmuje:
a) wnoszenie przez Unię Europejską aktywnego i skutecznego wkładu do działań i inicjatyw prowadzących do ostatecznego rozstrzygnięcia konfliktu izraelsko-palestyńskiego, a także konfliktów izraelsko-syryjskiego i izraelsko-libańskiego;
b) ułatwianie i utrzymywanie ścisłych kontaktów z wszystkimi stronami bliskowschodniego procesu pokojowego, innymi krajami tego regionu, członkami Kwartetu Bliskowschodniego i innymi właściwymi krajami, a także z ONZ i innymi właściwymi organizacjami międzynarodowymi, w celu współpracy we wzmacnianiu bliskowschodniego procesu pokojowego;
c) zapewnienie stałej obecności Unii Europejskiej na miejscu i na odpowiednich forach międzynarodowych oraz wnoszenie wkładu do zarządzania kryzysami i zapobiegania im;
d) obserwację i wspieranie negocjacji pokojowych między stronami oraz oferowanie, w odpowiednich przypadkach, porad i pośrednictwa Unii Europejskiej;
e) w odpowiedzi na prośby przyczynianie się do wprowadzania w życie porozumień międzynarodowych osiągniętych przez strony oraz podejmowanie działań dyplomatycznych w przypadku nieprzestrzegania warunków tych porozumień;
f) zwracanie szczególnej uwagi na czynniki mające wpływ na regionalny wymiar bliskowschodniego procesu pokojowego;
g) podejmowanie konstruktywnych rozmów z sygnatariuszami porozumień w ramach procesu pokojowego w celu wspierania przestrzegania podstawowych zasad demokracji, w tym poszanowania praw człowieka i zasad państwa prawnego;
h) składanie sprawozdań dotyczących możliwości interwencji Unii Europejskiej w procesie pokojowym i najlepszego sposobu realizacji inicjatyw Unii Europejskiej oraz działań Unii Europejskiej związanych z bliskowschodnim procesem pokojowym, takich jak wkład Unii Europejskiej w reformy palestyńskie, wraz z aspektami politycznymi odpowiednich projektów rozwojowych Unii Europejskiej;
i) nadzorowanie działań obu stron związanych z realizacją mapy drogowej i z kwestiami mogącymi zagrozić wynikom negocjacji w sprawie stałego statusu, aby umożliwić Kwartetowi Bliskowschodniemu bardziej rzetelną ocenę wykonywania zobowiązań przez strony;
j) ułatwianie współpracy w kwestiach bezpieczeństwa w ramach Stałego Komitetu ds. Bezpieczeństwa Unia Europejska–Palestyna powołanego dnia 9 kwietnia 1998 r., a także z wykorzystaniem innych możliwości;
k) przyczynianie się do lepszego zrozumienia roli Unii Europejskiej wśród podmiotów mających wpływ na opinię publiczną w regionie;
l) opracowanie i wdrożenie programu Unii Europejskiej dotyczącego kwestii bezpieczeństwa.
W tym celu SPUE może korzystać z pomocy eksperta odpowiedzialnego za realizację projektów operacyjnych związanych z kwestiami bezpieczeństwa;
m) udzielanie, w razie konieczności, wskazówek Szefowi Misji/Komisarzowi Policji Biura Unii Europejskiej ds. Koordynacji Wspierania Policji Palestyńskiej (EUPOL COPPS);
n) udzielanie, w razie konieczności, wskazówek Szefowi Misji Unii Europejskiej ds. Szkolenia i Kontroli na przejściu granicznym w Rafah (EU BAM Rafah).
Artykuł 4
1.
SPUE jest odpowiedzialny za wykonywanie mandatu, działając z umocowania i pod kierownictwem operacyjnym SG/WP.
SPUE jest odpowiedzialny przed Komisją za wszelkie wydatki.
2.
Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (PSC) utrzymuje uprzywilejowane stosunki z SPUE i jest podstawowym punktem kontaktowym z Radą.
PSC ukierunkowuje działania SPUE w ramach mandatu pod względem strategicznym i politycznym.
Artykuł 5
1.
Kwota referencyjna przewidziana na pokrycie wydatków związanych z mandatem SPUE wynosi 1200000 EUR.
2.
Wydatkami pokrywanymi w ramach kwoty określonej w ust. 1 zarządza się zgodnie z procedurami i zasadami mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem, że jakiekolwiek zaliczki nie pozostają własnością Wspólnoty.
3.
Zarządzanie wydatkami podlega umowie pomiędzy SPUE a Komisją.
Wydatki kwalifikują się do pokrycia od dnia 1 marca 2006 r.
4.
Prezydencja, Komisja lub państwa członkowskie, odpowiednio, zapewniają wsparcie logistyczne w regionie.
Artykuł 6
1 W granicach swojego mandatu i udostępnionych środków finansowych SPUE odpowiada za powołanie własnego zespołu w porozumieniu z Prezydencją, przy wsparciu ze strony SG/WP oraz przy pełnym współudziale Komisji.
SPUE powiadamia Prezydencję i Komisję o ostatecznym składzie swojego zespołu.
2 Państwa członkowskie i instytucje Unii Europejskiej mogą zaproponować oddelegowanie pracowników do współpracy z SPUE.
Wynagrodzenie ewentualnych pracowników oddelegowanych przez państwo członkowskie lub instytucję Unii Europejskiej do SPUE jest wypłacane odpowiednio przez dane państwo członkowskie lub daną instytucję Unii Europejskiej.
3.
Informacja o wszystkich stanowiskach kategorii A, które nie zostaną obsadzone przez oddelegowanie, jest w odpowiedni sposób ogłaszana przez Sekretariat Generalny Rady i przekazywana państwom członkowskim oraz instytucjom Unii Europejskiej, w celu pozyskania kandydatów o najlepszych kwalifikacjach.
4.
Przywileje, immunitety i dalsze gwarancje niezbędne do wykonania i sprawnego działania misji SPUE oraz jego pracowników ustala się między stronami.
Państwa członkowskie i Komisja zapewniają w tym celu wszelkie niezbędne wsparcie.
Artykuł 7
Przyjmuje się jako zasadę, że SPUE składa osobiście sprawozdania SG/WP i PSC, może również składać sprawozdania odpowiedniej grupie roboczej.
Regularne sprawozdania pisemne będą przekazywane SG/WP, Radzie i Komisji.
SPUE może składać sprawozdanie Radzie ds. Ogólnych i Stosunków Zewnętrznych na zalecenie SG/WP oraz PSC.
Artykuł 8
W celu zapewnienia spójności działań zewnętrznych Unii Europejskiej SPUE koordynuje swoje działania z działaniami SG/WP, Prezydencji i Komisji.
SPUE regularnie dostarcza informacji przedstawicielstwom państw członkowskich i przedstawicielstwom Komisji.
W terenie utrzymywane są bliskie kontakty z Prezydencją, Komisją i szefami misji, którzy dokładają wszelkich starań, aby wspierać SPUE w wykonywaniu jego mandatu.
SPUE kontaktuje się również z innymi podmiotami międzynarodowymi i regionalnymi obecnymi w terenie.
Artykuł 9
Wykonanie niniejszego wspólnego działania i jego spójność z innymi działaniami Unii Europejskiej w regionie są przedmiotem regularnej kontroli. SPUE przedstawia SG/WP, Radzie i Komisji sprawozdanie z postępu prac do końca czerwca 2006 r., a także obszerne sprawozdanie z wykonania mandatu do połowy listopada 2006 r.
Na podstawie tych sprawozdań wspólne działanie jest poddawane ocenie przez odpowiednie grupy robocze oraz przez PSC. W kontekście ogólnych priorytetów dotyczących rozmieszczenia, SG/WP przedstawia PSC zalecenia dotyczące decyzji Rady w sprawie odnowienia, zmiany lub zakończenia mandatu.
Niniejsze wspólne działanie wchodzi w życie z dniem jego przyjęcia. Niniejsze wspólne działanie stosuje się od dnia 1 marca 2006 r.
Wspólne działanie Rady 2006/120/WPZiB
z dnia 20 lutego 2006 r.
przedłużające mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej ds. Mołdowy
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 14, art. 18 ust. 5 i art. 23 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej (SPUE) ds. Mołdowy, określony we wspólnym działaniu Rady 2005/265/WPZiB z dnia 23 marca 2005 r. mianującego Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej ds. Mołdowy [1], wygasa w dniu 28 lutego 2006 r.
(2) W dniu 20 września 2005 r. Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (PSC) wyraził zgodę na ustanowienie Misji Granicznej UE dla Mołdowy i Ukrainy, między innymi przez wzmocnienie zespołu SPUE ds. Mołdowy.
(3) Na podstawie przeglądu wspólnego działania 2005/265/WPZiB mandat SPUE powinien zostać przedłużony o dwanaście miesięcy.
(4) SPUE będzie wykonywać swój mandat w sytuacji, która może ulec pogorszeniu i zaszkodzić celom wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa określonym w art. 11 Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
Mandat pana Adriaana JACOBOVITS de SZEGED jako Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej (SPUE) ds. Mołdowy zostaje niniejszym przedłużony do dnia 28 lutego 2007 r.
Artykuł 2
1.
Mandat SPUE opiera się na celach polityki UE w Mołdowie.
Cele te obejmują:
a) wnoszenie wkładu w pokojowe rozstrzygnięcie konfliktu naddniestrzańskiego i we wdrażanie takiego rozstrzygnięcia na podstawie wykonalnego rozwiązania, z poszanowaniem suwerenności i integralności terytorialnej Republiki Mołdowy w jej granicach uznanych przez społeczność międzynarodową;
b) wnoszenie wkładu w umocnienie demokracji, zasad państwa prawnego oraz poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności dla wszystkich obywateli Republiki Mołdowy;
c) wspieranie dobrych i bliskich stosunków między Republiką Mołdowy a UE na podstawie wspólnych wartości i interesów, jak określono w planie działań europejskiej polityki sąsiedztwa (EPS);
d) pomoc w zwalczaniu handlu ludźmi oraz nielegalnego handlu bronią i innymi towarami pochodzącymi z Mołdowy i przewożonymi przez jej terytorium;
e) wnoszenie wkładu we wzmocnienie stabilności i współpracy w regionie;
f) zwiększenie skuteczności i widoczności UE w Republice Mołdowy i w regionie;
g) zwiększenie skuteczności kontroli granicznych i celnych oraz działań związanych z ochroną granic w Republice Mołdowy i na Ukrainie, prowadzonych w szczególności przez Misję Graniczną UE wzdłuż wspólnej granicy tych państw, ze szczególnym uwzględnieniem odcinka naddniestrzańskiego.
2.
SPUE wspiera działania Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela (SG/WP) w Republice Mołdowy i w regionie oraz ściśle współpracuje z Prezydencją, szefami misji UE i Komisją.
Artykuł 3
1.
Dla osiągnięcia wymienionych celów polityki mandat SPUE obejmuje:
a) zwiększenie wkładu UE w rozstrzygnięcie konfliktu naddniestrzańskiego zgodnie z ustalonymi celami polityki UE i w ścisłej koordynacji z OBWE, przez reprezentowanie UE za pośrednictwem odpowiednich kanałów i na ustalonych forach oraz przez nawiązywanie i utrzymywanie bliskich kontaktów z wszystkimi odpowiednimi podmiotami;
b) pomoc w przygotowywaniu, w odpowiednich przypadkach, wkładu UE do wykonania ostatecznego rozstrzygnięcia konfliktu;
c) uważne śledzenie wydarzeń politycznych w Republice Mołdowy, w tym w regionie naddniestrzańskim, poprzez rozwijanie i utrzymywanie bliskich kontaktów z rządem Republiki Mołdowy i innymi podmiotami krajowymi oraz poprzez oferowanie, w odpowiednich przypadkach, doradztwa i pomocy organizacyjnej UE;
d) pomoc w dalszym opracowywaniu polityki UE wobec Republiki Mołdowy i regionu, zwłaszcza w zakresie zapobiegania konfliktom i ich rozstrzygania;
e) przy pomocy zespołu wsparcia kierowanego przez wyższego doradcę politycznego przy SPUE:
i) zapewnienie politycznego przeglądu wydarzeń i działań mających związek z granicą państwową między Mołdową a Ukrainą;
ii) analizowanie politycznego zaangażowania Mołdowy i Ukrainy w poprawę zarządzania granicą;
iii) wspieranie współpracy w kwestiach dotyczących granicy między stroną mołdawską a ukraińską, także w celu stworzenia warunków wstępnych dla rozwiązania konfliktu naddniestrzańskiego.
2.
W celu wypełniania swojego mandatu SPUE prowadzi przegląd wszystkich działań UE, zwłaszcza odpowiednich aspektów planu działań europejskiej polityki sąsiedztwa.
Artykuł 4
1.
SPUE jest odpowiedzialny za wykonywanie mandatu, działając pod zwierzchnictwem i kierownictwem operacyjnym SG/WP.
SPUE jest odpowiedzialny przed Komisją za wszelkie wydatki.
2.
PSC utrzymuje uprzywilejowane stosunki z SPUE i jest podstawowym punktem kontaktowym z Radą.
PSC ukierunkowuje działania SPUE w ramach mandatu pod względem strategicznym i politycznym.
Artykuł 5
1.
Kwota referencyjna przewidziana na pokrycie wydatków związanych z mandatem SPUE wynosi 1030000 EUR.
2.
Wydatkami finansowanymi w ramach kwoty określonej w ust. 1 zarządza się zgodnie z procedurami i zasadami mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem, że jakiekolwiek zaliczki nie pozostają własnością Wspólnoty.
3.
Zarządzanie wydatkami podlega umowie pomiędzy SPUE a Komisją.
Wydatki kwalifikują się do pokrycia od dnia 1 marca 2006 r.
4.
Prezydencja, Komisja lub państwa członkowskie, odpowiednio, zapewniają wsparcie logistyczne w regionie.
Artykuł 6
1.
W granicach swojego mandatu i odpowiednio udostępnionych środków finansowych SPUE odpowiada za powołanie własnego zespołu w porozumieniu z Prezydencją, przy wsparciu ze strony SG/WP oraz przy pełnym udziale Komisji.
SPUE powiadamia Prezydencję i Komisję o ostatecznym składzie swojego zespołu.
2.
Państwa członkowskie i instytucje UE mogą zaproponować oddelegowanie pracowników do współpracy z SPUE.
Wynagrodzenie pracowników oddelegowanych przez państwo członkowskie lub instytucję UE do SPUE jest wypłacane odpowiednio przez dane państwo członkowskie lub daną instytucję UE.
3.
Informacja o wszystkich stanowiskach kategorii A, które nie zostaną obsadzone poprzez oddelegowanie, zostanie w odpowiedni sposób ogłoszona przez Sekretariat Generalny Rady i przekazana państwom członkowskim oraz instytucjom UE w celu pozyskania kandydatów o najlepszych kwalifikacjach.
4.
Przywileje, immunitety i dalsze gwarancje niezbędne do wykonania i sprawnego działania misji SPUE i jego pracowników ustala się między stronami.
Państwa członkowskie i Komisja zapewniają w tym celu wszelkie niezbędne wsparcie.
Artykuł 7
Przyjmuje się jako zasadę, że SPUE składa osobiście sprawozdania SG/WP oraz PSC, może również składać sprawozdania odpowiedniej grupie roboczej.
Regularne sprawozdania pisemne są przekazywane SG/WP, Radzie i Komisji.
Na zalecenie SG/WP i PSC, SPUE może składać sprawozdania Radzie ds. Ogólnych i Stosunków Zewnętrznych.
Artykuł 8
1.
W celu zapewnienia spójności działań zewnętrznych UE SPUE koordynuje swoje działania z działaniami SG/WP, Prezydencji i Komisji.
SPUE regularnie dostarcza informacji przedstawicielstwom państw członkowskich i przedstawicielstwom Komisji.
W terenie utrzymywane są bliskie kontakty z Prezydencją, Komisją i szefami misji, którzy dokładają starań, aby wspierać SPUE w wykonywaniu swojego mandatu.
SPUE kontaktuje się również z innymi podmiotami międzynarodowymi i regionalnymi obecnymi w terenie.
2.
Rada i Komisja zapewniają, zgodnie ze swoimi odpowiednimi kompetencjami, spójność pomiędzy wdrożeniem niniejszego wspólnego działania a innymi zewnętrznymi działaniami Wspólnoty, zgodnie z art. 3 akapit drugi Traktatu.
Rada i Komisja współpracują na rzecz osiągnięcia tego celu.
Artykuł 9
Wykonanie niniejszego wspólnego działania i jego spójność z innymi działaniami UE w regionie są przedmiotem regularnej kontroli. SPUE przedstawia SG/WP, Radzie i Komisji sprawozdanie z postępu prac do końca czerwca 2006 r., a także obszerne sprawozdanie z wykonania mandatu do połowy listopada 2006 r.
Na podstawie tych sprawozdań wspólne działanie jest oceniane przez odpowiednie grupy robocze oraz przez PSC. W kontekście ogólnych priorytetów dotyczących rozmieszczania SG/WP przedstawia PSC zalecenia dotyczące decyzji Rady w sprawie odnowienia, zmiany lub zakończenia mandatu.
Artykuł 11 Niniejsze wspólne działanie zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wspólne działanie Rady 2006/121/WPZiB
z dnia 20 lutego 2006 r.
w sprawie mianowania Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w regionie południowego Kaukazu
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 14, art. 18 ust. 5 i art. 23 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej (SPUE) w regionie południowego Kaukazu określony we wspólnym działaniu Rady 2003/872/WPZiB z dnia 8 grudnia 2003 r. przedłużającym i zmieniającym Mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w regionie południowego Kaukazu [1] wygasa w dniu 28 lutego 2006 r.
(2) Na podstawie przeglądu wyżej wymienionego wspólnego działania mandat SPUE powinien zostać zmieniony i przedłużony o dwanaście miesięcy.
(3) Po odejściu SPUE Talvitie Skretarz Generalny/Wysoki Przedstawiciel zalecił mianowanie Petera Semneby’ego jako nowego Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w regionie południowego Kaukazu.
(4) SPUE będzie wykonywać swój mandat w sytuacji, która może się pogorszyć i zaszkodzić celom wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa określonym w art. 11 Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
Pan Peter SEMNEBY zostaje mianowany Specjalnym Przedstawicielem Unii Europejskiej w regionie południowego Kaukazu z dniem 1 marca 2006 r. do dnia 28 lutego 2007 r.
Artykuł 2
1.
Mandat SPUE opiera się na celach polityki Unii Europejskiej w regionie południowego Kaukazu.
Cele te obejmują:
a) pomoc Armenii, Azerbejdżanowi i Gruzji w przeprowadzaniu reform politycznych i gospodarczych, zwłaszcza w dziedzinie państwa prawnego, demokratyzacji, praw człowieka, dobrych rządów, rozwoju i zmniejszania ubóstwa;
b) zgodnie z istniejącymi mechanizmami, zapobieganie konfliktom w regionie, przyczynianie się do pokojowego rozwiązywania konfliktów, również przez wspieranie powrotu uchodźców i przesiedleńców wewnętrznych;
c) konstruktywne działania wobec zainteresowanych podmiotów dotyczące regionu;
d) zachęcanie do i wspieranie dalszej współpracy między państwami tego regionu, zwłaszcza między państwami południowego Kaukazu, w tym również w zakresie kwestii gospodarczych, energii i transportu;
e) zwiększanie skuteczności i widoczności Unii Europejskiej w regionie.
2.
SPUE będzie wspierał działalność SG/WP w tym regionie.
Artykuł 3
Dla osiągnięcia celów polityki mandat SPUE obejmuje:
a) rozwijanie kontaktów z rządami, parlamentami, instytucjami sądowniczymi i społeczeństwem obywatelskim tego regionu;
b) zachęcanie Armenii, Azerbejdżanu i Gruzji do współpracy w zakresie zagadnień regionalnych stanowiących wspólny przedmiot zainteresowania, takich jak wspólne zagrożenia dla bezpieczeństwa, zwalczanie terroryzmu, nielegalny handel i przestępczość zorganizowana;
c) wkład w zapobieganie konfliktom i pomoc w stwarzaniu warunków do osiągania postępu w rozstrzyganiu konfliktów, w tym przez zalecenia dotyczące działań związanych ze społeczeństwem obywatelskim i rewitalizacją terytoriów bez uszczerbku dla zobowiązań Komisji wynikających z traktatu WE;
d) wkład w rozstrzyganie konfliktów i ułatwianie realizacji rozstrzygnięć w ścisłej współpracy z Sekretarzem Generalnym Organizacji Narodów Zjednoczonych oraz jego Specjalnym Przedstawicielem w Gruzji, Grupą Przyjaciół Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych na rzecz Gruzji, Organizacją Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie i jej Grupą Mińską oraz mechanizmem rozwiązywania konfliktu w Osetii Południowej;
e) intensyfikację dialogu Unii Europejskiej z głównymi zainteresowanymi podmiotami dotyczącego regionu;
f) pomoc Radzie w dalszym rozwijaniu wszechstronnej polityki wobec południowego Kaukazu;
g) za pośrednictwem zespołu wspierającego:
- przekazywanie Unii Europejskiej sprawozdań i bieżącej oceny sytuacji na granicach oraz ułatwianie budowania zaufania między Gruzją a Federacją Rosyjską, zapewniając w ten sposób efektywną współpracę i kontakty ze wszystkimi właściwymi podmiotami,
- pomoc gruzińskiej straży granicznej i innym właściwym instytucjom rządowym w Tbilisi w przygotowywaniu wszechstronnej strategii reform,
- współpraca z gruzińskimi władzami w celu usprawnienia komunikacji między Tbilisi i granicą, włączając mentorowanie.
Nastąpi to dzięki ścisłej współpracy z regionalnymi centrami straży granicznej między Tbilisi i granicą (z wyłączeniem Abchazji i Osetii Południowej).
Artykuł 4
1.
SPUE jest odpowiedzialny za wykonywanie mandatu, działając z umocowania i pod kierownictwem operacyjnym SG/WP.
SPUE jest odpowiedzialny przed Komisją za wszelkie wydatki.
2.
Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (PSC) utrzymuje uprzywilejowane stosunki z SPUE i jest podstawowym punktem kontaktowym z Radą.
PSC ukierunkowuje działania SPUE w ramach mandatu pod względem strategicznym i politycznym.
Artykuł 5
1.
Kwota referencyjna przewidziana na pokrycie wydatków związanych z mandatem SPUE wynosi 2960000 EUR.
2.
Wydatkami pokrywanymi w ramach kwoty określonej w ust. 1 zarządza się zgodnie z procedurami i zasadami mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Unii Europejskiej z zastrzeżeniem, że jakiekolwiek zaliczki nie pozostają własnością Wspólnoty.
3.
Zarządzanie wydatkami podlega umowie pomiędzy SPUE a Komisją.
Wydatki kwalifikują się do pokrycia od dnia 1 marca 2006 r.
4.
Prezydencja, Komisja lub państwa członkowskie zapewniają, w zależności od sytuacji, wsparcie logistyczne w regionie.
Artykuł 6
1.
W granicach swojego mandatu i udostępnionych środków finansowych SPUE odpowiada za powołanie własnego zespołu w porozumieniu z Prezydencją, przy wsparciu ze strony SG/WP oraz przy pełnym współudziale Komisji.
SPUE powiadamia Prezydencję i Komisję o ostatecznym składzie swojego zespołu.
2.
Państwa członkowskie i instytucje Unii Europejskiej mogą zaproponować oddelegowanie pracowników do współpracy z SPUE.
Wynagrodzenie ewentualnych pracowników oddelegowanych przez państwo członkowskie lub instytucję Unii Europejskiej do SPUE jest wypłacane odpowiednio przez dane państwo członkowskie lub daną instytucję Unii Europejskiej.
3.
Informacje o wszystkich stanowiskach kategorii A, które nie zostaną obsadzone przez oddelegowanie, są w odpowiedni sposób ogłaszane przez Sekretariat Generalny Rady i przekazywane państwom członkowskim oraz instytucjom, w celu pozyskania kandydatów o najlepszych kwalifikacjach.
4.
Przywileje, immunitety i dalsze gwarancje niezbędne do wykonania i sprawnego działania misji SPUE oraz jego pracowników ustala się między stronami.
Państwa członkowskie i Komisja zapewniają w tym celu wszelkie niezbędne wsparcie.
Artykuł 7
Przyjmuje się jako zasadę, że SPUE składa osobiście sprawozdania SG/WP i KPB, może również składać sprawozdania odpowiedniej grupie roboczej.
Regularne sprawozdania pisemne, w tym sprawozdania dotyczące działalności zespołu wspierającego, są przekazywane SG/WP, Radzie i Komisji.
SPUE może składać sprawozdanie Radzie ds. Ogólnych i Stosunków Zewnętrznych na podstawie zalecenia SG/WP oraz KPB.
Artykuł 8
W celu zapewnienia spójności działań zewnętrznych Unii Europejskiej SPUE koordynuje swoje działania z działaniami SG/WP, Prezydencji i Komisji.
SPUE regularnie dostarcza informacji przedstawicielstwom państw członkowskich i przedstawicielstwom Komisji.
W terenie utrzymywane są bliskie kontakty z Prezydencją, Komisją i szefami misji, którzy dokładają wszelkich starań, aby wspierać SPUE w wykonywaniu jego mandatu.
SPUE kontaktuje się również z innymi podmiotami międzynarodowymi i regionalnymi obecnymi w terenie.
Artykuł 9
Wykonanie niniejszego wspólnego działania i jego spójność z innymi działaniami Unii Europejskiej w regionie są przedmiotem regularnej kontroli. SPUE przedstawia SG/WP, Radzie i Komisji sprawozdanie z postępu prac do końca czerwca 2006 r., a także obszerne sprawozdanie z wykonania mandatu do połowy listopada 2006 r.
Na podstawie tych sprawozdań wspólne działanie oceniane jest przez odpowiednie grupy robocze oraz przez PSC. W kontekście ogólnych priorytetów dotyczących rozmieszczania, SG/WP przedstawia PSC zalecenia dotyczące decyzji Rady w sprawie odnowienia, zmiany lub zakończenia mandatu.
Niniejsze wspólne działanie wchodzi w życie z dniem jego przyjęcia. Niniejsze wspólne działanie stosowane jest od dnia 1 marca 2006 r.
Wspólne działanie Rady 2006/122/WPZiB
z dnia 20 lutego 2006 r.
przedłużające mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w regionie Wielkich Jezior Afrykańskich
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 14, art. 18 ust. 5 i art. 23 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej (SPUE) w regionie Wielkich Jezior Afrykańskich, określony we wspólnym działaniu Rady 2003/869/WPZiB z dnia 8 grudnia 2003 r. przedłużającym mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w regionie Wielkich Jezior Afrykańskich [1], wygasa w dniu 28 lutego 2006 r.
(2) Na podstawie przeglądu wspólnego działania 2003/869/WPZiB mandat SPUE powinien zostać przedłużony o dwanaście miesięcy.
(3) SPUE będzie wykonywał swój mandat w sytuacji, która może się pogorszyć i zaszkodzić celom wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa określonym w art. 11 Traktatu.
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
Mandat pana Alda AJELLA (Aldo AJELLO) jako Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej (SPUE) w regionie Wielkich Jezior Afrykańskich zostaje niniejszym przedłużony do dnia 28 lutego 2007 r.
Artykuł 2
Mandat SPUE jest oparty na celach polityki Unii Europejskiej w odniesieniu do procesu pokojowego i przejściowego w regionie Wielkich Jezior Afrykańskich.
Cele te obejmują:
a) aktywne i skuteczne przyczynianie się Unii Europejskiej do zakończenia procesu przejściowego w Demokratycznej Republice Konga (DRK) oraz do postępu politycznego i gospodarczego w Burundi, Rwandzie i Ugandzie;
b) zwracanie szczególnej uwagi na wymiar regionalny rozwoju wydarzeń w tych krajach;
c) zapewnienie stałej obecności Unii Europejskiej na miejscu i na odpowiednich forach międzynarodowych oraz utrzymywanie kontaktów z głównymi stronami zainteresowanymi, a także wnoszenie wkładu do zarządzania kryzysami;
d) wnoszenie wkładu do konsekwentnej, trwałej i odpowiedzialnej polityki Unii Europejskiej w regionie Wielkich Jezior Afrykańskich.
SPUE będzie wspierał działalność Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela (SG/WP) w regionie.
Artykuł 3
Dla osiągnięcia celów polityki mandat SPUE obejmuje:
a) nawiązanie i utrzymywanie bliskich kontaktów ze wszystkimi stronami procesu pokojowego i przejściowego w regionie Wielkich Jezior Afrykańskich, z pozostałymi krajami regionu, ze Stanami Zjednoczonymi Ameryki, innymi właściwymi krajami, jak również z Organizacją Narodów Zjednoczonych (ONZ) i innymi właściwymi organizacjami międzynarodowymi, Unią Afrykańską (UA) i organizacjami subregionalnymi oraz ich przedstawicielami, jak i innymi ważnymi przywódcami regionalnymi w celu współpracy z nimi w ramach wzmacniania procesów pokojowych i porozumień pokojowych w tym regionie;
b) obserwację procesów pokojowych i przejściowych między stronami i oferowanie, w odpowiednich przypadkach, porad i pośrednictwa Unii Europejskiej;
c) w odpowiedzi na prośby, przyczynianie się do wprowadzania w życie porozumień pokojowych i o zawieszeniu broni osiągniętych przez strony oraz podejmowanie działań dyplomatycznych w przypadku nieprzestrzegania warunków tych porozumień;
d) podejmowanie konstruktywnych rozmów z sygnatariuszami porozumień w ramach procesów pokojowych w celu sprzyjania przestrzeganiu podstawowych zasad demokracji i dobrych rządów, w tym poszanowania praw człowieka i zasad państwa prawnego;
e) przyczynianie się do realizacji wytycznych UE w sprawie dzieci w konfliktach zbrojnych;
f) wkład i współpracę ze Specjalnym Przedstawicielem Sekretarza Generalnego ONZ w regionie Wielkich Jezior i Specjalnym Wysłannikiem Przewodniczącego UA przy przygotowaniu konferencji na rzecz pokoju, bezpieczeństwa, demokracji i rozwoju w regionie Wielkich Jezior;
g) składanie sprawozdań na temat możliwości wspierania przez Unię Europejską procesu pokojowego i przejściowego oraz najlepszego sposobu realizacji inicjatyw Unii Europejskiej;
h) monitorowanie tych działań podejmowanych przez strony konfliktów, które mogłyby negatywnie wpłynąć na wynik trwających procesów pokojowych;
i) przyczynianie się do lepszego zrozumienia roli Unii Europejskiej wśród osób mających wpływ na opinię publiczną w regionie;
j) udzielanie w razie potrzeby rad i pomocy w zakresie reformy sektora bezpieczeństwa w DRK, w szczególności udzielanie wskazówek politycznych szefom Misji Policyjnej UE ("EUPOL Kinszasa") oraz misji UE mającej na celu doradztwo i pomoc dla władz kongijskich w zakresie reformy sektora bezpieczeństwa ("EUSEC DR Konga"), w celu wypełniania ich obowiązków na szczeblu lokalnym.
Artykuł 4
1.
SPUE jest odpowiedzialny za wykonywanie mandatu, działając z umocowania i pod kierownictwem operacyjnym SG/WP.
SPUE jest odpowiedzialny przed Komisją za wszelkie wydatki.
2.
Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (PSC) utrzymuje uprzywilejowane stosunki z SPUE i jest podstawowym punktem kontaktowym z Radą.
PSC ukierunkowuje działania SPUE w ramach mandatu pod względem strategicznym i politycznym.
Artykuł 5
1.
Kwota referencyjna przewidziana na pokrycie wydatków związanych z mandatem SPUE wynosi 820000 EUR.
2.
Wydatkami pokrywanymi w ramach kwoty określonej w ust. 1 zarządza się zgodnie z procedurami i zasadami mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem, że jakiekolwiek zaliczki nie pozostają własnością Wspólnoty.
3.
Zarządzanie wydatkami podlega umowie między SPUE a Komisją.
Wydatki kwalifikują się do pokrycia od dnia 1 marca 2006 r.
4.
Prezydencja, Komisja lub państwa członkowskie zapewniają, odpowiednio do okoliczności, wsparcie logistyczne w regionie.
Artykuł 6
1.
W granicach swojego mandatu i udostępnionych środków finansowych SPUE odpowiada za powołanie własnego zespołu w porozumieniu z Prezydencją, przy wsparciu ze strony SG/WP oraz przy pełnym współudziale Komisji.
SPUE powiadamia Prezydencję i Komisję o ostatecznym składzie swojego zespołu.
2.
Państwa członkowskie i instytucje Unii Europejskiej mogą zaproponować oddelegowanie pracowników do współpracy z SPUE.
Wynagrodzenie ewentualnych pracowników oddelegowanych przez państwo członkowskie lub instytucję Unii Europejskiej do SPUE jest wypłacane odpowiednio przez dane państwo członkowskie lub daną instytucję Unii Europejskiej.
3.
Informacja o wszystkich stanowiskach kategorii A, które nie zostaną obsadzone przez oddelegowanie, jest w odpowiedni sposób ogłaszana przez Sekretariat Generalny Rady i przekazywana państwom członkowskim oraz instytucjom, w celu pozyskania kandydatów o najlepszych kwalifikacjach.
4.
Przywileje, immunitety i dalsze gwarancje niezbędne do wykonania i sprawnego działania misji SPUE i jego pracowników ustala się między stronami.
Państwa członkowskie i Komisja zapewniają w tym celu wszelkie niezbędne wsparcie.
Artykuł 7
Przyjmuje się jako zasadę, że SPUE składa osobiście sprawozdania SG/WP oraz PSC, może również składać sprawozdania odpowiedniej grupie roboczej.
Regularne pisemne sprawozdania są przekazywane SG/WP, Radzie i Komisji.
SPUE może składać sprawozdanie Radzie ds. Ogólnych i Stosunków Zewnętrznych na zalecenie SG/WP oraz PSC.
Artykuł 8
W celu zapewnienia spójności działań zewnętrznych Unii Europejskiej SPUE koordynuje swoje działania z działaniami SG/WP, Prezydencji i Komisji.
SPUE regularnie dostarcza informacji przedstawicielstwom państw członkowskich i przedstawicielstwom Komisji.
W terenie utrzymywane są bliskie kontakty z Prezydencją, Komisją i szefami misji, którzy dokładają wszelkich starań, aby wspierać SPUE w wykonywaniu swojego mandatu.
SPUE kontaktuje się również z innymi podmiotami międzynarodowymi i regionalnymi obecnymi w terenie.
Artykuł 9
Wykonywanie niniejszego wspólnego działania i jego spójność z innymi działaniami Unii Europejskiej w regionie są przedmiotem regularnej kontroli. SPUE przedstawia SG/WP, Radzie i Komisji sprawozdanie z postępu prac do końca czerwca 2006 r., a także obszerne sprawozdanie z wykonania mandatu do połowy listopada 2006 r.
Sprawozdania te stanowią podstawę oceny wspólnego działania dokonywanej przez odpowiednie grupy robocze oraz przez PSC. W kontekście ogólnych priorytetów dotyczących rozmieszczania SG/WP przedstawia PSC zalecenia dotyczące decyzji Rady w sprawie odnowienia, zmiany lub zakończenia mandatu.
Artykuł 11 Niniejsze wspólne działanie zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wspólne działanie Rady 2006/123/WPZiB
z dnia 20 lutego 2006 r.
przedłużające i zmieniające mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 14, art. 18 ust. 5 i art. 23 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 17 października 2005 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2005/724/WPZiB [1] w sprawie mianowania Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej (SPUE) w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii (FYROM).
(2) W dniu 24 listopada 2005 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2005/826/WPZiB [2] w sprawie ustanowienia Policyjnego Zespołu Doradczego UE (EUPAT) w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii (FYROM), które wyznacza SPUE szczególną rolę w strukturze dowodzenia.
(3) Na podstawie przeglądu wspólnego działania 2005/724/WPZiB mandat SPUE powinien zostać zmieniony i przedłużony o dwanaście miesięcy,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
Mandat pana Erwana FOUÉRÉ (Erwan FOUÉRÉ) jako SPUE w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii, określony we wspólnym działaniu 2005/724/WPZiB, zostaje niniejszym przedłużony do dnia 28 lutego 2007 r.
Artykuł 2
1.
Kwota referencyjna przewidziana na pokrycie wydatków związanych z mandatem SPUE w okresie od dnia 1 marca 2006 r. do dnia 28 lutego 2007 r. wynosi 675000 EUR.
2.
Wydatki kwalifikują się do pokrycia od dnia 1 marca 2006 r.
Artykuł 3
We wspólnym działaniu 2005/724/WPZiB wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 3 lit. e) i f) otrzymują brzmienie:
"e) zapewnianie lokalnego doradztwa politycznego Szefowi Policyjnego Zespołu Doradczego UE (EUPAT), zapewnienie koordynacji działań EUPAT i innych podmiotów UE oraz przyjęcie odpowiedzialności za stosunki między EUPAT a władzami strony przyjmującej i środkami masowego przekazu;
f) wraz z Szefem EUPAT i w koordynacji z Prezydencją prowadzenie regularnego dialogu z władzami Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii na temat postępów prac EUPAT.";
2) artykuł 9 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 9
Wykonanie niniejszego wspólnego działania i jego spójność z innymi działaniami Unii Europejskiej w regionie są przedmiotem regularnej kontroli. SPUE przedstawia Sekretarzowi Generalnemu/Wysokiemu Przedstawicielowi (SG/WP), Radzie i Komisji sprawozdanie z postępu prac do końca czerwca 2006 r., a także obszerne sprawozdanie z wykonania mandatu do połowy listopada 2006 r.
Na podstawie tych sprawozdań wspólne działanie oceniane jest przez odpowiednie grupy robocze oraz przez Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (PSC). W kontekście ogólnych priorytetów dotyczących rozmieszczania SG/WP przedstawia PSC zalecenia dotyczące decyzji Rady w sprawie odnowienia, zmiany lub zakończenia mandatu.".
Artykuł 5 Niniejsze wspólne działanie zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wspólne działanie Rady 2006/124/WPZiB
z dnia 20 lutego 2006 r.
przedłużające mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Afganistanie
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 14, art. 18 ust. 5 i art. 23 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Afganistanie (SPUE), określony we wspólnym działaniu Rady 2003/871/WPZiB [1], wygasa w dniu 28 lutego 2006 r.
(2) Na podstawie przeglądu wspólnego działania 2003/871/WPZiB mandat SPUE powinien zostać zrewidowany i przedłużony o dwanaście miesięcy.
(3) SPUE będzie wykonywać swój mandat w sytuacji, która może ulec pogorszeniu i zaszkodzić celom wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa określonym w art. 11 Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
Mandat pana Francesca VENDRELLA (Francesc VENDRELL) jako SPUE w Afganistanie zostaje niniejszym przedłużony do dnia 28 lutego 2007 r.
Artykuł 2
Mandat SPUE jest oparty na celach polityki UE w Afganistanie.
W szczególności SPUE:
1) wnosi wkład w wykonywanie wspólnej deklaracji Unii Europejskiej i Afganistanu oraz porozumienia "Afghanistan Compact", a także odpowiednich rezolucji Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych (ONZ) i innych odpowiednich rezolucji ONZ;
2) zachęca podmioty regionalne w Afganistanie i krajach ościennych do wnoszenia pozytywnego wkładu w proces pokojowy w Afganistanie, a tym samym w konsolidację państwa afgańskiego;
3) wspiera kluczową rolę odgrywaną przez ONZ, zwłaszcza przez Specjalnego Przedstawiciela Sekretarza Generalnego; oraz
4) wspiera działania Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela (SG/WP) w regionie.
Artykuł 3
Dla osiągnięcia celów polityki mandat SPUE obejmuje:
a) przekazywanie poglądów UE dotyczących procesu pokojowego w oparciu o podstawowe zasady uzgodnione między Afganistanem a społecznością międzynarodową, zwłaszcza o wspólną deklarację Unii Europejskiej i Afganistanu oraz porozumienie "Afghanistan Compact";
b) nawiązywanie i utrzymywanie ścisłych kontaktów z afgańskimi instytucjami przedstawicielskimi, zwłaszcza rządem i parlamentem, oraz wspieranie ich.
Należy również utrzymywać kontakty z innymi osobistościami politycznymi Afganistanu oraz innymi ważnymi podmiotami w kraju i poza jego granicami;
c) utrzymywanie ścisłych kontaktów z odpowiednimi organizacjami regionalnymi i międzynarodowymi, zwłaszcza z przedstawicielami ONZ na miejscu;
d) pozostawanie w ścisłym kontakcie z krajami ościennymi i innymi krajami zainteresowanymi z tego regionu, aby uwzględnić w polityce UE ich poglądy na sytuację w Afganistanie i rozwój współpracy między tymi krajami a Afganistanem;
e) udzielanie informacji na temat postępów osiągniętych w realizacji celów wspólnej deklaracji UE i Afganistanu oraz porozumienia "Afghanistan Compact", w szczególności w takich dziedzinach jak:
- dobre rządy i ustanawianie instytucji państwa prawnego,
- reformy sektora bezpieczeństwa, łącznie z ustanowieniem instytucji sądowniczych oraz krajowej armii i policji,
- poszanowanie praw człowieka w odniesieniu do wszystkich ludzi w Afganistanie, niezależnie od ich płci, pochodzenia etnicznego lub wyznania,
- poszanowanie zasad demokracji, państwa prawnego, praw osób należących do mniejszości, praw kobiet i dzieci oraz zasad prawa międzynarodowego,
- wspieranie uczestnictwa kobiet w administracji publicznej i społeczeństwie obywatelskim,
- poszanowanie zobowiązań międzynarodowych Afganistanu, w tym do współpracy w ramach międzynarodowych działań na rzecz zwalczania terroryzmu, nielegalnego handlu narkotykami i handlu ludźmi,
- ułatwianie pomocy humanitarnej oraz uporządkowanego powrotu uchodźców i przesiedleńców wewnętrznych;
f) w porozumieniu z przedstawicielami państw członkowskich i Komisji pomoc w zapewnieniu, że podejście polityczne UE będzie odzwierciedlone w jej działaniach na rzecz rozwoju Afganistanu;
g) aktywne uczestnictwo wspólnie z Komisją w mechanizmie nadzorowania ustanowionym w ramach porozumienia "Afghanistan Compact";
h) doradztwo w sprawie uczestnictwa i stanowiska UE w międzynarodowych konferencjach dotyczących Afganistanu.
Artykuł 4
1.
SPUE jest odpowiedzialny za wykonywanie mandatu, działając z umocowania i pod kierownictwem operacyjnym SG/WP.
SPUE jest odpowiedzialny przed Komisją za wszelkie wydatki.
2.
Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (PSC) utrzymuje uprzywilejowane stosunki z SPUE i jest podstawowym punktem kontaktowym z Radą.
PSC ukierunkowuje działania SPUE w ramach mandatu pod względem strategicznym i politycznym.
Artykuł 5
1.
Kwota referencyjna przewidziana na pokrycie wydatków związanych z mandatem SPUE wynosi 1330000 EUR.
2.
Wydatkami pokrywanymi w ramach kwoty określonej w ust. 1 zarządza się zgodnie z procedurami i zasadami mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem, że jakiekolwiek zaliczki nie pozostają własnością Wspólnoty.
3.
Zarządzanie wydatkami podlega umowie pomiędzy SPUE a Komisją.
Wydatki kwalifikują się do pokrycia od dnia 1 marca 2006 r.
4.
Prezydencja, Komisja lub państwa członkowskie, odpowiednio, zapewniają wsparcie logistyczne w regionie.
Artykuł 6
1.
W granicach swojego mandatu i udostępnionych środków finansowych SPUE odpowiada za powołanie własnego zespołu w porozumieniu z Prezydencją, przy wsparciu ze strony SG/WP oraz przy pełnym udziale Komisji.
SPUE powiadamia Prezydencję i Komisję o ostatecznym składzie swojego zespołu.
2.
Państwa członkowskie i instytucje UE mogą zaproponować oddelegowanie pracowników do współpracy z SPUE.
Wynagrodzenie ewentualnych pracowników oddelegowanych przez państwo członkowskie lub instytucję UE do SPUE jest wypłacane odpowiednio przez dane państwo członkowskie lub daną instytucję UE.
3.
Informacje o wszystkich stanowiskach kategorii A, które nie zostaną obsadzone przez oddelegowanie, są w odpowiedni sposób ogłaszane przez Sekretariat Generalny Rady i przekazywane państwom członkowskim oraz instytucjom, w celu pozyskania kandydatów o najlepszych kwalifikacjach.
4.
Przywileje, immunitety i dalsze gwarancje niezbędne do wykonania i sprawnego działania misji SPUE oraz jego pracowników ustala się między stronami.
Państwa członkowskie i Komisja zapewniają w tym celu wszelkie niezbędne wsparcie.
Artykuł 7
Przyjmuje się jako zasadę, że SPUE składa osobiście sprawozdania SG/WP i PSC, może również składać sprawozdania odpowiedniej grupie roboczej.
Regularne sprawozdania pisemne będą przekazywane SG/WP, Radzie i Komisji.
SPUE może składać sprawozdanie Radzie ds. Ogólnych i Stosunków Zewnętrznych na podstawie zalecenia SG/WP i PSC.
Artykuł 8
W celu zapewnienia spójności działań zewnętrznych UE SPUE koordynuje swoje działania z działaniami SG/WP, Prezydencji i Komisji.
SPUE regularnie dostarcza informacji przedstawicielstwom państw członkowskich i przedstawicielstwom Komisji.
W terenie utrzymywane są bliskie kontakty z Prezydencją, Komisją i szefami misji, którzy dokładają wszelkich starań, aby wspierać SPUE w wykonywaniu swojego mandatu.
SPUE kontaktuje się również z innymi podmiotami międzynarodowymi i regionalnymi obecnymi w terenie.
Artykuł 9
Wykonanie niniejszego wspólnego działania i jego spójność z innymi działaniami UE w regionie są przedmiotem regularnej kontroli. SPUE przedstawia SG/WP, Radzie i Komisji sprawozdanie z postępu prac do końca czerwca 2006 r., a także obszerne sprawozdanie z wykonania mandatu do połowy listopada 2006 r.
Na podstawie tych sprawozdań wspólne działanie oceniane jest przez odpowiednie grupy robocze oraz przez PSC. W kontekście ogólnych priorytetów dotyczących rozmieszczenia SG/WP przedstawia PSC zalecenia dotyczące decyzji Rady w sprawie odnowienia, zmiany lub zakończenia mandatu.
Niniejsze wspólne działanie wchodzi w życie z dniem jego przyjęcia. Niniejsze wspólne działanie stosuje się od dnia 1 marca 2006 r.
Wspólne działanie Rady 2006/184/WPZiB
z dnia 27 lutego 2006 r.
wspierające Konwencję o zakazie broni biologicznej i toksycznej w ramach strategii UE przeciw rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 14,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 12 grudnia 2003 r. Rada Europejska przyjęła strategię UE przeciwko rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia, która w rozdziale III zawiera wykaz środków służących zwalczaniu rozprzestrzeniania takiej broni.
(2) Unia Europejska w aktywny sposób wprowadza w życie strategię UE i stosuje środki wymienione w rozdziale III, w szczególności te, które dotyczą wzmocnienia Konwencji o zakazie broni chemicznej i toksycznej (BTWC), w tym wspiera wprowadzanie w życie BTWC na szczeblu krajowym oraz kontynuuje analizę mechanizmu weryfikacyjnego.
(3) Przedstawienie środków budowania zaufania (CBM) stanowi istotny czynnik mający wpływać na zwiększenie przejrzystości wprowadzania w życie BTWC; uzgodniono więc plan działania UE zmierzający do zwiększenia liczby CBM przedstawianych przez państwa członkowskie oraz do zachęcania wszystkich państw członkowskich do przedkładania sekretarzowi generalnemu Narodów Zjednoczonych (SGNZ) wykazów właściwych ekspertów i laboratoriów, co mogłoby się przyczynić do określenia przyszłych wspólnych działań w tej dziedzinie.
(4) Konferencja przeglądowa dotycząca BTWC w 2006 r. będzie dobrą okazją do uzgodnienia konkretnych, praktycznych i realistycznych środków służących wzmocnieniu zarówno BTWC, jak i przestrzegania jej postanowień.
W związku z powyższym Unia Europejska podtrzymuje swoje zaangażowanie w rozwijanie środków służących do weryfikowania przestrzegania postanowień BTWC.
Ze względu jednak na brak rokowań w sprawie takiego mechanizmu weryfikacyjnego wiele pożytecznej pracy pozostaje do wykonania w ramach międzysesyjnego programu pracy BTWC.
(5) Nadzór nad właściwą realizacją wkładu finansowego UE powierza się Komisji,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
1.
Do celów natychmiastowego i praktycznego zastosowania niektórych elementów strategii UE przeciwko rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia UE wspiera BTWC, mając na względzie osiągnięcie następujących celów:
- upowszechnianie BTWC,
- wspieranie wprowadzania w życie BTWC przez państwa strony.
2.
Projekty związane ze środkami strategii UE to te, których celem jest:
- upowszechnianie BTWC poprzez prowadzenie działań, w tym warsztatów i seminariów o zasięgu regionalnym i subregionalnym w celu zwiększenia liczby członków BTWC,
- udzielanie pomocy państwom stronom we wprowadzaniu w życie BTWC na szczeblu krajowym w celu zapewnienia transponowania zobowiązań międzynarodowych wynikających z BTWC do ich krajowego prawodawstwa i środków administracyjnych.
Szczegółowy opis powyższych projektów znajduje się w Załączniku.
Artykuł 2
1.
Prezydencja jest odpowiedzialna za wprowadzenie w życie tego wspólnego działania w pełnym porozumieniu z Komisją.
Komisja nadzoruje właściwą realizację wkładu finansowego, o którym mowa w art. 3.
2. Sekretarz generalny/wysoki przedstawiciel ds. WPZiB (SG/WP), który będzie odpowiedzialny za polityczną koordynację realizacji projektów, o których mowa w art. 1 ust. 2, wspomaga prezydencję w osiąganiu celów określonych w art. 1 ust. 1.
3.
Techniczną realizację projektów, o których mowa w art. 1 ust. 2, powierza się Graduate Institute of International Studies w Genewie, który będzie spełniać swoje zadania na odpowiedzialność prezydencji oraz pod nadzorem SG/WPZiB.
Artykuł 3
1.
Finansowa kwota referencyjna przypadająca na dwa projekty wymienione w art. 1 ust. 2 wynosi 867000 EUR.
2.
Wydatkami finansowanymi w ramach kwoty określonej w ust. 1 zarządza się zgodnie z procedurami i zasadami Wspólnoty mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Unii Europejskiej z zastrzeżeniem, że żadne finansowanie wstępne nie pozostaje własnością Wspólnoty.
3.
Dla celów realizacji projektów, o których mowa w art. 1 ust. 2, Komisja zawiera umowę o finansowaniu z Graduate Institute of International Studies w Genewie, o którym mowa w art. 2 ust. 3.
Wspólne Działanie Rady 2006/202/WPZiB
z dnia 27 lutego 2006 r.
zmieniające i przedłużające wspólne działanie 2005/643/WPZiB w sprawie Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej w Acehu (Indonezja) (Misja Obserwacyjna w Acehu (Aceh Monitoring Mission – AMM))
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 14,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 9 września 2005 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2005/643/WPZiB [1] ustanawiające od dnia 15 września 2005 r. Misję Obserwacyjną Unii Europejskiej w Acehu (Indonezja) (Misja Obserwacyjna w Acehu – AMM) w celu wsparcia Indonezji we wprowadzaniu w życie ostatecznego porozumienia w sprawie Acehu, jak określono w protokole ustaleń (MoU) pomiędzy rządem Indonezji a Ruchem Wyzwolenia Aceh (GAM), podpisanym dnia 15 sierpnia 2005 r.
(2) Artykuł 15 wspólnego działania 2005/643/WPZiB przewiduje, że Rada ocenia, czy AMM powinno zostać przedłużone, nie później niż do dnia 15 marca 2006 r.
(3) Dnia 13 lutego 2006 r. rząd Indonezji zwrócił się do UE o przedłużenie mandatu AMM na okres kolejnych trzech miesięcy.
GAM również wyraził swoje wsparcie dla takiego przedłużenia misji.
(4) Dnia 27 lutego 2006 r. Rada ponownie zapewniła o swoim poparciu dla procesu pokojowego w Aceh oraz potwierdziła wolę przedłużenia mandatu AMM na okres kolejnych trzech miesięcy.
(5) Wspólne działanie 2005/643/WPZiB powinno zostać odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
We wspólnym działaniu 2005/643/WPZiB wprowadza się niniejszym następujące zmiany:
1) artykuł 2 ust. 2 otrzymuje następujące brzmienie:
"2.
AMM w szczególności:
a) monitoruje reintegrację aktywnych członków GAM;
b) monitoruje przestrzeganie praw człowieka i zapewnia wsparcie w tym zakresie w kontekście zadania wymienionego w lit. a) powyżej;
c) monitoruje proces zmian legislacyjnych;
d) orzeka w spornych sprawach dotyczących amnestii;
e) prowadzi dochodzenia i orzeka w sprawach dotyczących skarg i domniemanego pogwałcenia MoU;
f) ustanawia i utrzymuje stosunki oraz dobrą współpracę ze stronami.";
2) artykuł 4 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 4
Struktura AMM
Strukturę AMM, w tym kwatery głównej i biur okręgowych, określa OPLAN.";
3) w art. 16 ust. 2 datę " 15 marca 2006 r." zastępuje się datą " 15 czerwca 2006 r.".
Artykuł 2
Niniejsze wspólne działanie wchodzi w życie z dniem jego przyjęcia.
Artykuł 3
Niniejsze wspólne działanie zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wspólne stanowisko Rady 2006/204/WPZiB
z dnia 10 marca 2006 r.
odnawiające środki wspierające skuteczne wykonanie mandatu Międzynarodowego Trybunału Karnego dla byłej Jugosławii (MTKJ)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 30 marca 2004 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2004/293/WPZiB odnawiające środki wspierające skuteczne wykonanie mandatu Międzynarodowego Trybunału Karnego dla byłej Jugosławii (MTKJ) [1].
Środki te zostały odnowione przez wspólne stanowisko 2005/227/WPZiB [2] i wygasają w dniu 16 marca 2006 r.
(2) Rada uznaje, że środki przewidziane we wspólnym stanowisku 2004/293/WPZiB powinny zostać odnowione na okres kolejnych 12 miesięcy,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
Artykuł 1
Wspólne stanowisko 2004/293/WPZiB zostaje przedłużone do dnia 16 marca 2007 r.
Artykuł 2
Niniejsze wspólne stanowisko staje się skuteczne z dniem jego przyjęcia.
Artykuł 3
Niniejsze wspólne stanowisko zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wspólne stanowisko Rady 2006/231/WPZiB
z dnia 20 marca 2006 r.
aktualizujące wspólne stanowisko 2001/931/WPZiB w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu i uchylające wspólne stanowisko 2005/936/WPZiB
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 15 i 34,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 27 grudnia 2001 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2001/931/WPZiB w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu [1].
(2) W dniu 21 grudnia 2005 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2005/936/WPZiB aktualizujące wspólne stanowisko 2001/931/WPZiB [2].
(3) Wspólne stanowisko 2001/931/WPZiB przewiduje dokonywanie przeglądu w regularnych odstępach czasu.
(4) Postanowiono zaktualizować załącznik do wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB i uchylić wspólne stanowisko 2005/936/WPZiB.
(5) Lista została opracowana zgodnie z kryteriami określonymi w art. 1 ust. 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
Artykuł 1
Lista osób, grup i podmiotów, do których stosuje się wspólne stanowisko 2001/931/WPZiB, jest zawarta w załączniku.
Artykuł 2
Niniejszym uchyla się wspólne stanowisko 2005/936/WPZiB.
Artykuł 3
Niniejsze wspólne stanowisko staje się skuteczne z dniem jego przyjęcia.
Artykuł 4
Niniejsze wspólne stanowisko zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wspólne Stanowisko Rady 2006/242/WPZiB
z dnia 20 marca 2006 r.
dotyczące konferencji przeglądowej 2006 na temat Konwencji o zakazie broni biologicznej i toksycznej (BTWC)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, a w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Unia Europejska uważa Konwencję o zakazie prowadzenia badań, produkcji i gromadzenia zapasów broni bakteriologicznej (biologicznej) i toksycznej oraz o ich zniszczeniu (BTWC) za najważniejszy element międzynarodowego systemu nierozprzestrzeniania broni oraz rozbrojenia, a także za podstawę dążeń do zapobiegania produkcji środków biologicznych i toksyn oraz wykorzystywaniu ich jako broni.
Ponadto Unia Europejska potwierdza swe zaangażowanie na rzecz opracowania środków pozwalających kontrolować stosowanie się do BTWC w dłuższym okresie.
(2) Dnia 17 maja 1999 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 1999/346/WPZiB odnoszące się do postępu w sprawie prawnie wiążącego Protokolu w celu wzmocnienia przestrzegania BTWC [1], a dnia 25 czerwca 1996 r. – wspólne stanowisko 96/408/WPZiB dotyczące przygotowań do czwartej konferencji przeglądowej na temat BTWC [2].
(3) Dnia 17 listopada 2003 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2003/805/WPZiB w sprawie upowszechnienia i wzmocnienia porozumień wielostronnych w dziedzinie nierozprzestrzeniania broni masowego rażenia oraz środków przenoszenia [3].
W ramach tego wspólnego stanowiska BTWC została uwzględniona jako jedna z tych umów wielostronnych.
(4) Dnia 12 grudnia 2003 r. Rada Europejska przyjęła strategię przeciwko rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia, której cele obejmują między innymi wzmocnienie BTWC, dalszą refleksję nad sposobami kontroli stosowania się do niej, wspieranie wprowadzania w życie BTWC na szczeblu krajowym, także poprzez przepisy karne, a także zapewnienie powszechniejszego stosowania się do niej.
(5) Dnia 28 kwietnia 2004 r. Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych jednomyślnie przyjęła rezolucję nr 1540 (2004), w której rozprzestrzenianie broni masowego rażenia i środków jej przenoszenia uznaje się za zagrożenie dla pokoju i bezpieczeństwa międzynarodowego.
Wdrożenie postanowień tej rezolucji przyczynia się do wprowadzania w życie BTWC.
(6) Dnia 1 czerwca 2004 r. Rada przyjęła deklarację poparcia dla inicjatywy dotyczącej przeciwdziałania rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia.
(7) Dnia 14 listopada 2002 r. państwa strony BTWC osiągnęły porozumienie w sprawie zorganizowania trzech tygodniowych posiedzeń państw stron; pierwsze z tych posiedzeń miało odbyć się w 2003 r., a ostatnie najpóźniej w roku 2006, kiedy odbędzie się szósta konferencja przeglądowa.
Każde posiedzenie państw stron miało być poprzedzone dwutygodniowym przygotowawczym spotkaniem ekspertów, a wynik ich prac ma zostać omówiony podczas szóstej konferencji przeglądowej, podczas której podjęta zostanie decyzja o dalszych działaniach.
Państwa strony postanowiły, że szósta konferencja przeglądowa odbędzie się w Genewie w 2006 r. i poprzedzą ją prace komitetu przygotowawczego.
(8) Dnia 13 grudnia 1982 r. Zgromadzenie Ogólne Organizacji Narodów Zjednoczonych przyjęło rezolucję (A/RES/37/98) w sprawie broni chemicznej i bakteriologicznej (biologicznej), zobowiązującą Sekretarza Generalnego ONZ do przeprowadzenia dochodzeń w sprawie przekazywanych mu informacji, które dotyczą działań mogących stanowić pogwałcenie Protokołu genewskiego z 1925 r.
Dnia 26 sierpnia 1988 r. Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych przyjęła rezolucję nr 620, która między innymi zachęca Sekretarza Generalnego do niezwłocznego przeprowadzania dochodzeń w przypadku domniemanego użycia broni chemicznej i bakteriologicznej (biologicznej) lub toksycznej, które może stanowić pogwałcenie Protokołu genewskiego z 1925 r.
(9) Dnia 27 lutego 2006 r. Unia Europejska uzgodniła wspólne działanie dotyczące BTWC, którego celem jest jej upowszechnianie i wspieranie wprowadzania w życie BTWC przez państwa strony, aby zagwarantować, że międzynarodowe zobowiązania państw stron wynikające z BTWC znajdują odzwierciedlenie w ustawodawstwie krajowym i środkach administracyjnych.
(10) Równolegle do wspólnego działania Unia Europejska uzgodniła także plan działania dotyczący BTWC, w którym Państwa Członkowskie zobowiązały się do przedłożenia ONZ w kwietniu 2006 r. informacji na temat środków budowy zaufania oraz do przekazania Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych wykazu ekspertów i laboratoriów w celu ułatwienia dochodzeń w sprawie domniemanego użycia broni chemicznej i biologicznej.
(11) Wobec zbliżającej się konferencji przeglądowej na temat BTWC w dniach 20 listopada – 8 grudnia 2006 r. oraz posiedzenia komitetu przygotowawczego w dniach 26– 28 kwietnia 2006 r. należy uaktualnić stanowisko Unii Europejskiej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
Artykuł 1
Celem Unii Europejskiej jest dalsze umacnianie Konwencji o zakazie prowadzenia badań, produkcji i gromadzenia zapasów broni bakteriologicznej (biologicznej) i toksycznej oraz ich zniszczeniu (BTWC).
UE kontynuuje prace nad określeniem skutecznych sposobów wzmocnienia i kontroli stosowania się do BTWC.
W związku z tym UE dąży do osiągnięcia jak najlepszych rezultatów podczas szóstej konferencji przeglądowej w 2006 r.
Artykuł 2
Aby osiągnąć cel określony w art. 1, Unia Europejska:
a) przyczynia się do przeprowadzenia podczas szóstej konferencji przeglądowej pełnego przeglądu stosowania BTWC, w tym realizacji zobowiązań podjętych przez państwa strony w ramach BTWC;
b) wspiera dalsze prace prowadzone w okresie pomiędzy posiedzeniami szóstej i siódmej konferencji przeglądowej oraz określa konkretne dziedziny i procedury, które wymagają dalszych postępów w ramach programu tych prac;
c) popiera zwołanie siódmej konferencji przeglądowej na temat BTWC nie później niż w 2011 r.;
d) pomaga osiągnąć porozumienie pozwalające na uzyskanie jak najlepszych rezultatów podczas szóstej konferencji przeglądowej, stosuje się przy tym do ram ustanowionych podczas poprzednich konferencji przeglądowych oraz promuje między innymi następujące istotne kwestie:
i) powszechne przystąpienie do BTWC wszystkich państw, poprzez m.in. wezwanie wszystkich państw niebędących stronami BTWC, by niezwłocznie do niej przystąpiły oraz by w sposób wiążący prawnie zobowiązały się do rozbrojenia i do nierozprzestrzeniania broni biologicznej i toksycznej, a także – w oczekiwaniu na przystąpienie tych państw do BTWC – poprzez zachęcanie ich do udziału jako obserwatorów w posiedzeniach państw stron BTWC oraz do wdrażania na zasadzie dobrowolności postanowień tej konwencji.
Dążenie do uznania zakazu broni biologicznej i toksycznej za powszechnie wiążącą zasadę prawa międzynarodowego, m.in. przez propagowanie BTWC;
ii) pełne stosowanie się do zobowiązań wynikających z BTWC oraz skuteczne wprowadzanie jej w życie przez wszystkie państwa strony;
iii) w odniesieniu do pełnego stosowania się do wszystkich postanowień BTWC przez wszystkie państwa strony – w razie konieczności – zwiększanie skuteczności środków służących wprowadzaniu jej w życie na szczeblu krajowym, w tym poprzez przepisy karne, oraz przeprowadzanie w BTWC konwencji kontroli mikroorganizmów chorobotwórczych i toksyn.
Dążenie do określenia skutecznych metod wzmocnienia i kontroli stosowania się do BTWC;
iv) dążenie do zwiększenia przejrzystości poprzez sprawniejszą wymianę informacji pomiędzy państwami stronami, w tym coroczną wymianę informacji pomiędzy państwami stronami konwencji [środki budowy zaufania – Confidence Building Measures (CBM)], określenie sposobów oceny i rozszerzenia zasięgu geograficznego oraz użyteczności mechanizmu CBM, a także zbadanie potrzeby ewentualnego zwiększenia zakresu jego zastosowania;
v) wypełnianie zobowiązań wynikających z rezolucji nr 1540 (2004) Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodow Zjednoczonych, przede wszystkim w celu wyeliminowania ryzyka związanego z nabywaniem i użyciem broni biologicznej lub toksycznej do celów terrorystycznych, w tym możliwego dostępu terrorystów do materiałów, sprzętu oraz wiedzy, które mogą zostać wykorzystane do przygotowania i produkcji broni biologicznej lub toksycznej;
vi) programy globalnego partnerstwa G8 mające na celu wspieranie rozbrojenia oraz kontroli i bezpieczeństwa materiałów sensytywnych, instalacji oraz wiedzy fachowej;
vii) analiza prac zrealizowanych dotychczas w ramach programu obejmującego okres pomiędzy posiedzeniami w latach 2003–2005, decyzje w sprawie dalszych działań w ramach tego programu, a także starania służące omówieniu i propagowaniu wspólnego rozumienia i skutecznych działań związanych z: przyjęciem na szczeblu krajowym niezbędnych środków służących wprowadzaniu w życie zakazów ustanowionych w BTWC, w tym przyjęcie przepisów karnych; krajowymi mechanizmami, których celem jest ustanowienie oraz utrzymanie bezpieczeństwa i nadzoru nad mikroorganizmami chorobotwórczymi i toksynami; zwiększaniem międzynarodowych zdolności reagowania w przypadku domniemanego użycia broni biologicznej albo toksycznej lub w przypadku budzących podejrzenia wybuchów epidemii a także ze zwiększaniem zdolności badania takich przypadków oraz łagodzenia ich skutków; zwiększaniem i poszerzaniem zakresu krajowych i międzynarodowych wysiłków oraz usprawnianiem mechanizmów w dziedzinie nadzoru, wykrywania, diagnozowania i zwalczania chorób zakaźnych u ludzi, zwierząt i roślin; treścią, publikowaniem i przyjmowaniem kodeksów postępowania obowiązujących naukowców; uwzględnia się przy tym fakt, że wszystkie państwa strony będą zobowiązane do podejmowania ciągłych wysiłków w wyżej wymienionych dziedzinach, by usprawnić proces wprowadzania w życie BTWC.
Artykuł 3
Działania podejmowane przez Unię Europejską do celów art. 2 obejmują:
a) uzgodnienie przez Państwa Członkowskie konkretnych, praktycznych i możliwych do realizacji BTWC dotyczących skutecznego usprawniania procesu wprowadzania w życie konwencji, które zostaną przedłożone w imieniu Unii Europejskiej do rozpatrzenia państwom stronom konwencji podczas szóstej konferencji przeglądowej;
b) w odpowiednich przypadkach podejmowanie działań przez Prezydencję zgodnie z art. 18 Traktatu o Unii Europejskiej:
i) z myślą o promowaniu powszechnego przystąpienia do BTWC;
ii) w celu promowania wprowadzania w życie BTWC na szczeblu krajowym przez państwa strony;
iii) w celu zachęcenia państw stron do wspierania skutecznego i pełnego przeglądu BTWC oraz udziału w nim i tym samym do potwierdzenia swego zaangażowania na rzecz tej podstawowej międzynarodowej normy przeciwko broni biologicznej;
iv) w celu wspierania wyżej wymienionych wniosków służących dalszemu wzmacnianiu BTWC, które Unia Europejska przedkłada do rozważenia państwom stronom.
c) oświadczenia Unii Europejskiej składane przez Prezydencję w okresie poprzedzającym konferencję przeglądową oraz w czasie jej trwania.
Artykuł 4
Niniejsze wspólne stanowisko staje się skuteczne w dniu jego przyjęcia.
Artykuł 5
Niniejsze wspólne stanowisko zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wspólne działanie Rady 2006/243/WPZiB
z dnia 20 marca 2006 r.
w sprawie wsparcia działań Komisji Przygotowawczej Organizacji ds. Traktatu o całkowitym zakazie prób jądrowych (CTBTO) w zakresie szkolenia i zwiększania zdolności w celu oceny strategii UE przeciw rozpowszechnianiu broni masowego rażenia i w ramach jej realizacji
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 14,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 12 grudnia 2003 r. Rada Europejska przyjęła strategię UE przeciw rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia, której rozdział III zawiera listę środków mających na celu przeciwdziałanie takiemu rozprzestrzenianiu, i które mają być podjęte zarówno w UE, jak i w państwach trzecich.
(2) Unia Europejska aktywnie realizuje strategię UE i stosuje środki wymienione w rozdziale III w szczególności poprzez uruchamianie zasobów finansowych w celu wspierania poszczególnych projektów realizowanych przez instytucje wielostronne.
(3) Państwa sygnatariusze Traktatu o całkowitym zakazie prób jądrowych (CTBT), przyjętego przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 10 września 1996 r., postanowiły powołać Komisję Przygotowawczą posiadającą zdolność prawną w celu skutecznego przeprowadzania realizacji CTBT do czasu ustanowienia organizacji ds. CTBT (CTBTO).
(4) Dnia 17 listopada 2003 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2003/805/WPZiB w sprawie upowszechnienia i wzmocnienia porozumień wielostronnych w dziedzinie nierozprzestrzeniania broni masowego rażenia oraz środków przenoszenia [1].
(5) Szybkie wejście w życie i upowszechnienie CTBT i wzmocnienie systemu monitorowania i oceny Komisji Przygotowawczej CTBTO są ważnymi celami strategii UE przeciw rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia.
(6) Komisja Przygotowawcza CTBTO dąży do realizacji tych samych celów, które występują w motywach 4 i 5, i jest już zaangażowana w określanie środków, za pomocą których najlepiej można by wzmocnić system oceny, poprzez zapewnienie na czas wiedzy fachowej i szkoleń personelowi z państw sygnatariuszy uczestniczącemu we wdrażaniu tego systemu oceny.
Dlatego stosowne jest powierzenie Komisji Przygotowawczej CTBTO technicznej realizacji niniejszego wspólnego działania,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
1.
Aby natychmiast i w sposób praktyczny wprowadzić w życie niektóre elementy strategii UE przeciw rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia, Unia Europejska wspomaga działania Komisji Przygotowawczej CTBTO w zakresie szkolenia i zwiększania zdolności w celu oceny z zamiarem osiągnięcia następujących celów:
- zwiększenia praktycznej wydajności systemu oceny Komisji Przygotowawczej CTBTO,
- poprawy zdolności państw sygnatariuszy CTBT w wypełnianiu ich obowiązków związanych z oceną na mocy CTBT oraz w umożliwieniu im pełnego korzystania z udziału w systemie stworzonym przez traktat oraz z potencjalnych zastosowań cywilnych i naukowych.
2.
Projekt Komisji Przygotowawczej CTBTO, odpowiadający środkom strategii UE, ma na celu:
- zapewnienie szkoleń mających na celu zwiększanie zdolności w odniesieniu do systemu oceny Komisji Przygotowawczej CTBTO,
- zapewnienie elektronicznego, interaktywnego dostępu do kursów szkoleniowych i warsztatów technicznych, jak również stałego dostępu do modułów szkoleniowych.
Projekt jest realizowany z korzyścią dla wszystkich państw sygnatariuszy CTBT.
Szczegółowy opis projektu znajduje się w Załączniku.
Artykuł 2
1.
Prezydencja, wspomagana przez Sekretarza Generalnego Rady/Wysokiego Przedstawiciela ds. WPZiB (SG/WP), jest odpowiedzialna za wprowadzenie w życie niniejszego wspólnego działania w pełnym porozumieniu z Komisją Wspólnot Europejskich.
2.
Komisja nadzoruje właściwą realizację wkładu finansowego, o którym mowa w art. 3.
3.
Techniczną realizację projektu, o którym mowa w art. 1 ust. 2, powierza się Komisji Przygotowawczej CTBTO, która wykonuje to zadanie na odpowiedzialność Prezydencji oraz pod nadzorem SG/WP.
Do tego celu SG/WP dokonuje stosownych ustaleń z Komisją Przygotowawczą CTBTO.
Artykuł 3
1.
Finansowa kwota referencyjna dla realizacji projektu, o którym mowa w art. 1 ust. 2, wynosi 1133000 EUR.
2.
Zarządzanie wydatkami finansowanymi przez ogólny budżet Unii Europejskiej, wyszczególnionymi w ust. 1, podlega wspólnotowym procedurom i regułom mającym zastosowanie do kwestii budżetowych, z zastrzeżeniem, że jakiekolwiek wstępne finansowanie nie pozostaje własnością Wspólnoty.
3.
Do celów realizacji wydatków, o których mowa w ust. 1, Komisja zawiera specjalne porozumienie finansowe z Komisją Przygotowawczą CTBTO, zgodnie z regulaminem i zasadami CTBTO.
Określa ono, że Komisja Przygotowawcza CTBTO zapewnia, że wkład UE będzie zauważalny, stosownie do jego wielkości.
Artykuł 4
Prezydencja, wspomagana przez SG Rady/WP ds. WPZiB, informuje Radę o wykonywaniu niniejszego wspólnego działania na podstawie regularnych sprawozdań przygotowywanych przez Komisję Przygotowawczą CTBTO.
Komisja jest w pełni włączana w wykonywanie tych zadań i dostarcza informacji dotyczących aspektów finansowych realizacji projektu, o którym mowa w art. 1 ust. 2.
Artykuł 5
Niniejsze wspólne działanie wchodzi w życie z dniem jego przyjęcia.
Niniejsze wspólne działanie traci moc 15 miesięcy po jego przyjęciu.
Artykuł 6
Niniejsze wspólne działanie zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wspólne stanowisko Rady 2006/244/WPZiB
z dnia 20 marca 2006 r.
w sprawie udziału Unii Europejskiej w Organizacji Rozwoju Energetyki Półwyspu Koreańskiego (KEDO)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Unia Europejska, na podstawie wspólnego stanowiska 2001/869/WPZiB [1], uczestniczy w Organizacji Rozwoju Energetyki Półwyspu Koreańskiego (KEDO), by przyczynić się do znalezienia ogólnego rozwiązania kwestii nierozprzestrzeniania broni jądrowej na Półwyspie Koreańskim.
(2) Strategia UE przeciwko rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia, przyjęta przez Radę Europejską w dniu 12 grudnia 2003 r., przywiązuje szczególną wagę do stosowania się przez wszystkie strony do postanowień Układu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej.
(3) Poprzez udział w KEDO Unia Europejska dokonuje wkładu w osiągnięcie stojącego przed nią celu polegającego na znalezieniu ogólnego rozwiązania kwestii rozprzestrzeniania broni jądrowej na Półwyspie Koreańskim zgodnie z celami rozmów sześciostronnych.
(4) Pomiędzy członkami zarządu KEDO panuje zgoda co do jak najszybszego zakończenia projektu dotyczącego reaktora na lekką wodę KEDO (dalej zwanego "projektem LWR") i likwidacji KEDO w sposób systematyczny przed końcem 2006 r.
(5) W tym celu Europejska Wspólnota Energii Atomowej (Euratom) wynegocjowała odnowienie członkostwa w KEDO, mając na względzie w szczególności cel polegający na wsparciu zakończenia projektu LWR i likwidacji KEDO.
(6) Powinny być utrzymane istniejące szczegółowe ustalenia dotyczące reprezentacji Unii Europejskiej w zarządzie KEDO.
W związku z powyższym Rada i Komisja zgodziły się, że w przypadku gdy zarząd KEDO miałby zajmować się kwestią pozostającą poza zakresem kompetencji Euratomu, zajęcie stanowiska w takich sprawach powinno należeć do Prezydencji Rady.
(7) Wspólne stanowisko 2001/869/WPZiB wygasło w dniu 31 grudnia 2005 r. i powinno zostać zastąpione nowym,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
Artykuł 1
Celem niniejszego wspólnego stanowiska jest umożliwienie Unii Europejskiej uczestnictwa w procesie jak najszybszego zakończenia projektu LWR oraz likwidacji KEDO w sposób zorganizowany przed końcem 2006 r.
Artykuł 2
1.
W kwestiach wykraczających poza kompetencje Euratomu stanowisko w zarządzie KEDO jest określane przez Radę i wyrażane przez Prezydencję.
2.
Prezydencja jest więc mocno zaangażowana w prace zarządu KEDO i jest niezwłocznie informowana o każdej kwestii dotyczącej Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa, która musi być przedmiotem dyskusji podczas posiedzeń zarządu.
3.
Na mocy uprawnienia nadanego przez Prezydencję wspieraną przez Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela ds. WPZiB, Komisja, regularnie i w miarę potrzeby przekazuje Radzie sprawozdania.
Artykuł 3
Niniejsze wspólne stanowisko staje się skuteczne z dniem jego przyjęcia.
Niniejsze wspólne stanowisko obowiązuje od dnia 1 stycznia 2006 r. do momentu likwidacji KEDO lub do dnia 31 grudnia 2006 r., w zależności od tego, która z tych dat jest wcześniejsza.
Artykuł 4
Niniejsze wspólne stanowisko zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wspólne Stanowisko Rady 2006/276/WPZiB
z dnia 10 kwietnia 2006 r.
dotyczące środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym urzędnikom z Białorusi i uchylające wspólne stanowisko 2004/661/WPZiB
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 24 września 2004 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2004/661/WPZiB dotyczące środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym urzędnikom z Białorusi [1], w odniesieniu do niektórych urzędników z Białorusi którzy odpowiadają za wszczęcie niezależnego dochodzenia i ściganie zarzucanych przestępstw, jednak zaniechali powyższego, oraz przeciwko osobom, które w sprawozdaniu Pourgouridesa uznane zostały za kluczowe podmioty odpowiedzialne za zaginięcie na Białorusi w latach 1999/2000 czterech znanych osób oraz za następujące po tym przypadki ukrywania informacji, uwzględniając jednoznaczną rolę tych podmiotów w utrudnianiu działania wymiaru sprawiedliwości.
(2) W dniu 13 grudnia 2004 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2004/848/WPZiB zmieniające wspólne stanowisko 2004/661/WPZiB [2] w celu rozszerzenia zakresu środków ograniczających na osoby bezpośrednio odpowiedzialne za sfałszowanie wyborów i referendum na Białorusi w dniu 17 października 2004 r., jak również na osoby odpowiedzialne za poważne naruszenia praw człowieka poprzez prześladowanie uczestników demonstracji pokojowych odbywających się w następstwie wyborów i referendum na Białorusi.
(3) W dniu 23 marca 2006 r. Rada Europejska potępiła działanie władz białoruskich podjęte tego samego dnia związane z aresztowaniem uczestników demonstracji pokojowej korzystających z należnego im prawa do wolności zgromadzeń w celu zaprotestowania przeciwko sposobowi przeprowadzenia wyborów prezydenckich, które odbyły się na Białorusi dnia 19 marca 2006 r.
Rada Europejska wyraziła ubolewanie, że władze białoruskie nie dotrzymały zobowiązań podjętych na forum OBWE w zakresie wyborów demokratycznych i uważa, że podczas wyborów prezydenckich na Białorusi miały miejsce zasadnicze uchybienia.
(4) W związku z tym Rada Europejska podjęła decyzję o zastosowaniu środków ograniczających wobec osób, które są odpowiedzialne za łamanie międzynarodowych standardów wyborczych, w tym wobec prezydenta Aleksandra Łukaszenki.
(5) Należy również przyjąć środki ograniczające skierowane przeciwko białoruskim przywódcom oraz urzędnikom odpowiedzialnym za łamanie międzynarodowych standardów wyborczych oraz za prześladowanie społeczeństwa obywatelskiego i opozycji demokratycznej.
(6) Środki ograniczające nałożone przez wspólne stanowisko 2004/661/WPZiB oraz dodatkowe środki ograniczające należy skonsolidować w ramach pojedynczego instrumentu.
Wspólne stanowisko 2004/661/WPZiB należy w związku z tym uchylić.
(7) W odniesieniu do środków, o których mowa w motywie 1, UE zweryfikuje swoje stanowisko w świetle przyszłego rozwoju, uwzględniwszy gotowość odpowiednich władz Białorusi do pełnego i transparentnego przeprowadzenia śledztwa w sprawie zaginięć i pociągnięcia sprawców do odpowiedzialności przed wymiarem sprawiedliwości.
(8) Środki ograniczające skierowane przeciwko osobom bezpośrednio odpowiedzialnym za sfałszowanie wyborów i referendum na Białorusi w dniu 17 października 2004 r. i przeciwko osobom odpowiedzialnym za poważne naruszenie praw człowieka poprzez prześladowanie uczestników demonstracji pokojowych odbywających się w następstwie wyborów i referendum, należy poddać przeglądowi w świetle reform Kodeksu Wyborczego przeprowadzonych w celu dostosowania go do zobowiązań podjętych w ramach OBWE oraz innych norm międzynarodowych zgodnych z zaleceniami OBWE/ODIHR, a także w świetle konkretnych działań podjętych przez władze zmierzających do poszanowania praw człowieka w odniesieniu do demonstracji pokojowych.
(9) Środki ograniczające skierowane przeciwko osobom odpowiedzialnym za naruszenie międzynarodowych standardów wyborczych w trakcie wyborów w dniu 19 marca, oraz za prześladowanie społeczeństwa obywatelskiego związane z tymi wyborami należy poddać przeglądowi w świetle szybkiego uwolnienia i rehabilitacji wszystkich osób aresztowanych ze względów politycznych oraz w świetle reform Kodeksu Wyborczego przeprowadzonych w celu dostosowania go do zobowiązań podjętych w ramach OBWE oraz innych norm międzynarodowych zgodnych z zaleceniami OBWE/ODIHR, sposobu przeprowadzania wyborów w przyszłości, jak również konkretnych działań władz mających na celu poszanowanie wartości demokratycznych, państwa prawnego, praw człowieka i podstawowych wolności, w tym wolności słowa i mediów, wolności zgromadzeń i stowarzyszeń politycznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
Artykuł 1
1.
Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapobieżenia wjazdowi lub przejazdowi przez ich terytoria osób odpowiedzialnych za:
a) zaniechanie wszczęcia niezależnego dochodzenia i ścigania zarzucanych przestępstw, jak również osób, które w sprawozdaniu Pourgouridesa uznane zostały za kluczowe podmioty odpowiedzialne za zaginięcie na Białorusi w latach 1999/2000 czterech znanych osób oraz za następujące po tym przypadki ukrywania informacji, uwzględniając jednoznaczną rolę tych podmiotów w utrudnianiu działania wymiaru sprawiedliwości, według listy z załącznika I;
b) sfałszowanie wyborów i referendum na Białorusi dnia 17 października 2004 r., jak również osób odpowiedzialnych za poważne naruszenia praw człowieka poprzez prześladowanie uczestników demonstracji pokojowych po wyborach i referendum na Białorusi, według listy z załącznika II;
c) naruszenie międzynarodowych standardów wyborczych podczas wyborów prezydenckich na Białorusi dnia 19 marca 2006 r., oraz za prześladowanie społeczeństwa obywatelskiego i opozycji demokratycznej, według listy z załącznika III.
2.
Ust. 1 nie będzie zobowiązywał państwa członkowskiego do odmowy swoim obywatelom wjazdu na własne terytorium.
3.
Ust. 1 stosuje się bez uszczerbku dla sytuacji, w których państwo członkowskie związane jest zobowiązaniem wynikającym z prawa międzynarodowego, mianowicie:
i) jest ono państwem, na którego terytorium ma siedzibę międzynarodowa organizacja międzyrządowa;
ii) jest ono państwem organizującym międzynarodową konferencję zwołaną przez Narody Zjednoczone lub odbywającą się pod ich auspicjami;
iii) zastosowanie ma umowa wielostronna nadająca przywileje i immunitety; lub
iv) zastosowanie ma Traktat pojednawczy (Traktat laterański) z 1929 r. zawarty między Stolicą Apostolską (Państwem Watykańskim) a Włochami.
4.
Uważa się, że ust. 3 ma zastosowanie również w przypadkach, w których państwo członkowskie jest krajem przyjmującym Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (OBWE).
5.
Rada jest odpowiednio powiadamiana o wszelkich przypadkach zastosowania przez państwo członkowskie wyłączenia na mocy ust. 3 lub 4.
6.
Państwa członkowskie mogą zastosować wyłączenia ze środków nałożonych na podstawie ust. 1 w przypadkach, gdy podróż jest uzasadniona pilną potrzebą humanitarną lub uczestnictwem w posiedzeniach międzyrządowych, włącznie z posiedzeniami popieranymi przez Unię Europejską lub których gospodarzem jest państwo członkowskie sprawujące przewodnictwo w OBWE, gdzie prowadzony jest dialog polityczny bezpośrednio wspierający demokrację, prawa człowieka i państwo prawne na Białorusi.
7.
Państwo członkowskie, które zamierza przyznać wyłączenia określone w ust. 6 powiadamia o tym na piśmie Radę.
Wyłączenie uważa się za udzielone, chyba że jeden lub więcej członków Rady wniesie sprzeciw na piśmie w ciągu dwóch dni roboczych od otrzymania informacji o proponowanym wyłączeniu.
W przypadku, kiedy jeden lub kilku członków Rady zgłosi zastrzeżenie, Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może postanowić o przyznaniu proponowanego wyłączenia.
8.
W przypadkach, w których zgodnie z ust. 3, 4, 6 i 7 państwo członkowskie zezwala na wjazd na swoje terytorium lub przejazd przez nie osobom wymienionym w załącznikach I, II i III, zezwolenie będzie ograniczone do celów, dla których zostało udzielone, jak również do osób, których ono dotyczy.
Artykuł 2
Rada, stanowiąc na wniosek państwa członkowskiego lub Komisji, przyjmuje zmiany do list zawartych w załącznikach I, II oraz III odpowiednio do rozwoju wydarzeń politycznych na Białorusi.
Artykuł 3
W celu maksymalizacji efektu określonych powyżej środków, UE zachęca państwa trzecie do przyjęcia środków ograniczających podobnych do zawartych w niniejszym wspólnym stanowisku.
Artykuł 4
Niniejsze wspólne stanowisko stosuje się przez okres 12 miesięcy 2006 r.
Wspólne stanowisko jest przedmiotem ciągłego przeglądu.
Jest ono odpowiednio przedłużane lub zmieniane, jeżeli Rada uzna, że jego cele nie zostały osiągnięte.
Artykuł 5
Niniejszym uchyla się wspólne stanowisko 2004/661/WPZiB.
Artykuł 6
Niniejsze wspólne stanowisko staje się skuteczne w dniu jego przyjęcia.
Artykuł 7
Niniejsze wspólne stanowisko zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wspólne działanie Rady 2006/300/WPZiB
z dnia 21 kwietnia 2006 r.
zmieniające i przedłużające wspólne działanie 2004/847/WPZiB w sprawie Misji Policyjnej Unii Europejskiej w Kinszasie (DRK) dotyczącej Zintegrowanej Jednostki Policji (EUPOL "Kinszasa")
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 14 i art. 25 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 9 grudnia 2004 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2004/847/WPZiB w sprawie Misji Policyjnej Unii Europejskiej w Kinszasie (DRK) dotyczącej Zintegrowanej Jednostki Policji (EUPOL "Kinszasa") [1].
(2) W dniu 7 listopada 2005 r. Rada zgodziła się przedłużyć misję EUPOL "Kinszasa" o kolejne 12 miesięcy po wygaśnięciu jej mandatu.
(3) Na podstawie wspólnego działania 2005/822/WPZiB Rada zmieniła i przedłużyła mandat misji EUPOL "Kinszasa" w pierwszym etapie do dnia 30 kwietnia 2006 r.
Niniejsze wspólne działanie obejmuje drugi etap tego przedłużenia do dnia 31 grudnia 2006 r.
(4) W dniu 12 sierpnia 2005 r. Rada, decyzją 2005/680/WPZiB [2] zatwierdziła Umowę między Unią Europejską a Demokratyczną Republiką Konga w sprawie statusu i działalności Misji Policyjnej Unii Europejskiej w Demokratycznej Republice Konga (EUPOL "Kinszasa") w imieniu Unii.
(5) W dniu 23 marca 2006 r. Rada podjęła decyzję stanowiącą, że należy nadal prowadzić przygotowanie i planowanie tymczasowego wsparcia misji EUPOL "Kinszasa" na czas wyborów w celu wzmocnienia kongijskich sił porządkowych w Kinszasie; mandat misji powinien zostać odpowiednio zmieniony,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
Niniejszym we wspólnym działaniu 2004/847/WPZiB wprowadza się następujące zmiany:
1) Do art. 1 dodaje się nowy ustęp w brzmieniu:
"3.
Misja EUPOL "Kinszasa" otrzymuje tymczasowe wsparcie na czas wyborów w Demokratycznej Republice Konga, zgodnie z przepisami zawartymi w art. 3.
Udzielanie wsparcia rozpoczyna się nie później niż miesiąc przed datą pierwszej rundy wyborów w DRK i kończy po okresie nie dłuższym niż pięć miesięcy.";
2) Art. 2 do 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Faza planowania
Sekretariat Generalny Rady opracowuje wszelkie instrumenty techniczne niezbędne do wykonania misji EUPOL "Kinszasa".
Szef misji opracowuje plan operacyjny (OPLAN) uwzględniający wielostronną ocenę ryzyka.
Rada zatwierdza koncepcję operacji (CONOPS) i OPLAN.
Stosowne załączniki do CONOPS i OPLAN mające zastosowanie do tymczasowego wsparcia misji EUPOL "Kinszasa" obowiązują do końca okresu tymczasowego wsparcia.
Artykuł 3
Stanowisko misji
Unia Europejska prowadzi misję policyjną w Kinszasie (DRK) w celu monitorowania, udzielania wsparcia i doradzania przy tworzeniu i początkowym działaniu IPU w celu zapewnienia, że IPU działa zgodnie z przeprowadzonym szkoleniem w Centrum Akademii i zgodnie z międzynarodowymi najlepszymi praktykami w tej dziedzinie.
Działania te koncentrują się na strukturze dowodzenia IPU w celu wzmocnienia zdolności zarządzania IPU i monitorowania, udzielania wsparcia i doradzania jednostkom operacyjnym w realizacji ich zadań.
Misja EUPOL "Kinszasa" kontynuuje monitorowanie, udzielanie wsparcia i doradztwo przy tworzeniu i rozwijaniu IPU, w tym szersze doradztwo strukturze dowodzenia IPU w kwestii wykonywania misji oraz dalsze doradztwo w zakresie innych zagadnień stanowiących uzupełnienie dla skutecznego prowadzenia działań policyjnych w DRK, oraz wzmacnia współpracę z misją EUSEC RD KONGO w obszarze reformy sektora bezpieczeństwa.
Do celów tymczasowego wsparcia misji EUPOL "Kinszasa" na czas wyborów misja EUPOL "Kinszasa" ustanawia, jako swoją integralną część oraz w ramach ogólnego systemu bezpieczeństwa wyborów, jednostkę wsparcia koordynacji policyjnej w celu wzmocnienia i skoordynowania działań kongijskich sił porządkowych w Kinszasie, w przypadku zamieszek w okresie wyborczym.
Obszar działania nie wykracza poza Kinszasę.
Jednostka wsparcia koordynacji policyjnej, stanowiąca część misji EUPOL "Kinszasa", nie ma kompetencji wykonawczych.
Do celów tymczasowego wsparcia misji EUPOL "Kinszasa" na czas wyborów misja EUPOL "Kinszasa" zostaje upoważniona do wykorzystania przydzielonych jej wkładów finansowych wnoszonych przez obie strony w celu zakupu dodatkowego sprzętu dla kongijskich sił porządkowych w "Kinszasie".
O szczególnych ustaleniach finansowych decyduje bezpośrednio Szef Misji i bilateralni uczestnicy.
Artykuł 4
Struktura misji
Misja będzie składać się ze sztabu głównego oraz obserwatorów policyjnych.
Sztab główny będzie składać się z biura szefa misji oraz oddziału wsparcia administracyjnego.
Wszyscy obserwatorzy, mentorzy i doradcy, a także instruktorzy będą wspólnie rozmieszczeni w bazie operacyjnej IPU.
Do celów tymczasowego wsparcia misji EUPOL "Kinszasa" na czas wyborów wydzielona jednostka koordynująca będzie odpowiedzialna za konkretne zadania przydzielone misji w tym okresie.";
3) Art. 8 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
W ramach odpowiedzialności Rady Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa sprawuje kontrolę polityczną i kierownictwo strategiczne misji.
Niniejszym Rada upoważnia KPB do podejmowania stosownych decyzji zgodnie z art. 25 traktatu.
Upoważnienie to obejmuje kompetencje do zmiany CONOPS, OPLAN oraz struktury dowodzenia.
Uprawnienie do podejmowania decyzji w odniesieniu do celów i zakończenia operacji nadal spoczywa na Radzie, wspomaganej przez Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela.";
4) W art. 9 wprowadza się następujące zmiany:
a) ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Niniejszym Rada upoważnia KPB do podejmowania stosownych decyzji dotyczących zatwierdzania proponowanych wkładów oraz do ustanowienia komitetu uczestników.";
b) ust. 4 skreśla się;
5) Art. 14 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Traci moc z dniem 31 grudnia 2006 r.".
Artykuł 2
Finansowa kwota referencyjna mająca pokryć wydatki związane z misją wynosi maksymalnie 3500000 EUR za okres od 1 maja 2006 r. do 31 grudnia 2006 r.
Artykuł 3
Niniejsze wspólne działanie wchodzi w życie w dniu jego przyjęcia.
Artykuł 4
Niniejsze wspólne działanie zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wspólne działanie Rady 2006/303/WPZiB
z dnia 25 kwietnia 2006 r.
zmieniające i przedłużające wspólne działanie 2005/355/WPZiB w sprawie misji doradczej i pomocowej Unii Europejskiej w zakresie reformy sektora bezpieczeństwa w Demokratycznej Republice Konga (DRK)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 14,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 2 maja 2005 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2005/355/WPZiB w sprawie misji doradczej i pomocowej Unii Europejskiej w zakresie reformy sektora bezpieczeństwa Demokratycznej Republiki Konga (DRK) [1] (EUSEC RD Kongo), a następnie, w dniu 1 grudnia 2005 r., przyjęła wspólne działanie 2005/868/WPZiB zmieniające wspólne działanie 2005/355/WPZiB w zakresie ustanowienia projektu wsparcia technicznego dotyczącego usprawnienia łańcucha płatności Ministerstwa Obrony DRK [2].
(2) Mandat EUSEC RD Kongo wygasa w dniu 2 maja 2006 r.
(3) Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa wyraził zgodę na przedłużenie mandatu EUSEC RD Kongo do końca czerwca 2007 roku oraz na dostosowanie struktury misji w DRK do warunków panujących po etapie przejściowym.
(4) Wspólne działanie 2005/355/WPZiB powinno zostać odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
We wspólnym działaniu 2005/355/WPZiB niniejszym wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 3 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) eksperci, którzy zajmują między innymi następujące kluczowe stanowiska w administracji kongijskiej:
- gabinet ministra obrony,
- wielonarodowy sztab generalny,
- sztab generalny wojsk lądowych,
- sztab generalny sił morskich, oraz
- sztab generalny sił powietrznych."
;
2) datę obowiązywania określoną w art. 15 ust. 1 zastępuje się następującą datą:
" 30 czerwca 2007 r.".
Artykuł 2
Kwota referencyjna przewidziana na pokrycie wydatków związanych z misją w okresie od dnia 3 maja 2006 r. do dnia 30 czerwca 2007 r. wynosi 4750000 EUR.
Artykuł 3
Niniejsze wspólne działanie wchodzi w życie z dniem jego przyjęcia.
Artykuł 4
Niniejsze wspólne działanie zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wspólne działanie Rady 2006/304/WPZiB
z dnia 10 kwietnia 2006 r.
dotyczące utworzenia zespołu UE ds. planowania (ZPUE dla Kosowa) na potrzeby ewentualnej operacji zarządzania kryzysem w zakresie praworządności i w ewentualnych innych dziedzinach w Kosowie
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 14 i art. 25 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Stosownie do rezolucji Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych (rezolucja RB NZ) 1244 na początku listopada 2005 r. poprzez mianowanie wysłannika ONZ ds. statusu Kosowa, Marttiego Ahtisaariego, uruchomiono proces zmierzający do ustalenia przyszłego statusu Kosowa.
Powodzenie tego procesu jest niezbędne nie tylko do zapewnienia mieszkańcom Kosowa jaśniejszych perspektyw, ale także dla ogólnej stabilności w regionie.
(2) Organizacja Narodów Zjednoczonych będzie nadal w pełni zaangażowana w Kosowie do wygaśnięcia okresu obowiązywania rezolucji RB NZ 1244.
ONZ zasygnalizowała jednak, że nie będzie już podejmowała wiodącej roli w Kosowie po ustaleniu jego statusu.
UE ma istotny interes w doprowadzeniu do pozytywnego wyniku tego procesu, a także obowiązek przyczynienia się do niego oraz ma środki na ten cel.
Prawdopodobne jest, że wkład UE oraz jej partnerów będzie znaczny.
UE będzie musiała zatem podjąć istotną rolę w Kosowie, działając w złożonych okolicznościach.
Może ona przejąć odpowiedzialność za istotne działania, w szczególności w obszarze przestrzegania prawa i działalności policji.
(3) Proces stabilizacji i stowarzyszenia (zwany dalej "PSiS") stanowi ramy strategiczne polityki UE wobec regionu Bałkanów Zachodnich, a instrumenty wchodzące w jego skład są dostępne dla Kosowa i obejmują partnerstwo europejskie, dialog polityczny i techniczny w ramach mechanizmu śledzenia PSiS, dotyczący między innymi standardów praworządności, jak również powiązane wspólnotowe programy pomocowe.
(4) W czerwcu 2005 r. Rada Europejska podkreśliła, że w perspektywie średniookresowej Kosowo będzie nadal potrzebować międzynarodowej obecności cywilnej i wojskowej dla zapewnienia bezpieczeństwa, w szczególności ochrony mniejszości, wspomagania bieżącego wprowadzania w życie norm oraz sprawowania właściwego nadzoru nad przestrzeganiem postanowień zawartych w umowie o statusie.
W tej kwestii Rada Europejska podkreśliła gotowość UE do pełnego uczestnictwa w tym procesie, w ścisłej konsultacji z zainteresowanymi partnerami i organizacjami międzynarodowymi.
(5) W dniu 7 listopada 2005 r. Rada z zadowoleniem przyjęła obszerne sprawozdanie dotyczące sytuacji w Kosowie, przedstawione przez ambasadora Kaia Eide, i wyraziła swoje pełne poparcie dla wyrażonego przez Sekretarza Generalnego Narodów Zjednoczonych zamiaru rozpoczęcia procesu politycznego mającego doprowadzić do określenia przyszłego statusu Kosowa.
(6) Z uwagi na możliwość zwiększenia przez UE jej zaangażowania w Kosowie, w dniu 7 listopada 2005 r. Rada zachęciła także Wysokiego Przedstawiciela/Sekretarza Generalnego (zwanego dalej "WP/SG") oraz Komisję do kontynuacji ich pracy polegającej na określaniu ewentualnej przyszłej roli i wkładu UE, w tym w obszarach związanych z policją, praworządnością i gospodarką, oraz do składania Radzie w najbliższej przyszłości wspólnych wniosków.
(7) W dniu 6 grudnia 2005 r. WP/SG wraz z Komisją przedłożyli Radzie sprawozdanie zatytułowane "Przyszła rola i wkład UE w Kosowie".
Sprawozdanie przedstawiło zarys przyszłego zaangażowania UE w Kosowie.
Podkreśla ono pragnienie możliwie jak największego unormowania stosunków UE z Kosowem poprzez wykorzystanie wszystkich instrumentów dostępnych w ramach PSiS.
Dodatkowo podkreśla też potrzebę poczynienia przygotowań do przyszłej misji EPBiO, również poprzez utworzenie i wysłanie regularnego zespołu ds. planowania na tyle wcześnie, aby rozpocząć planowanie zintegrowanej misji UE w zakresie między innymi praworządności i policji.
(8) W dniu 12 grudnia 2005 r. Rada ponownie potwierdziła swoje pełne poparcie dla procesu politycznego zmierzającego do określenia przyszłego statusu Kosowa oraz dla Marttiego Ahtisaariego.
Ponownie potwierdziła również zdecydowany zamiar pełnego uczestnictwa w określaniu statusu Kosowa oraz gotowość do ścisłego włączenia się w negocjacje oraz wprowadzanie w życie przyszłego statusu Kosowa za pośrednictwem przedstawiciela UE odpowiedzialnego za ten proces.
Rada po raz kolejny podkreśliła niezwykłą wagę ciągłego wprowadzania w życie standardów, zarówno w chwili obecnej, jak i w przyszłości, w celu wspierania postępów w osiąganiu standardów europejskich.
W szczególności tymczasowe instytucje autonomicznej administracji muszą osiągać dalszy postęp w zakresie ochrony mniejszości, pełnego poszanowania zasady praworządności, przejrzystej administracji publicznej wolnej od ingerencji politycznej, klimatu sprzyjającego powrotom uchodźców oraz ochrony zabytków kultury i miejsc kultu religijnego.
(9) Na posiedzeniu w dniu 12 grudnia 2005 r. Rada także "z zadowoleniem przyjęła wspólne sprawozdanie SG/WP oraz Komisji dotyczące przyszłej roli UE i jej działań w Kosowie.
Rada zwróciła się do SG/WP oraz Komisji o dokonywanie dalszej analizy tych zagadnień we współpracy z innymi podmiotami międzynarodowymi, w szczególności w obszarach policji i praworządności (w tym planowania interwencyjnego dla możliwej misji EPBiO), rozwoju gospodarczego i wspomagania europejskiej perspektywy dla Kosowa, oraz utrzymywania aktywnego zaangażowania odpowiednich organów Rady w zapewnianie stałej gotowości UE do pełnienia roli w Kosowie".
(10) W dniach od 19 do 27 lutego 2006 r. Rada i Komisja przeprowadziły w Kosowie wspólną misję rozpoznawczą dotyczącą ewentualnego przyszłego zaangażowania EPBiO i Wspólnoty w szerszym zakresie praworządności.
Sprawozdanie z misji rozpoznawczej zaleca między innymi utworzenie przez UE zespołu ds. planowania mającego za zadanie zapewnienie, aby podejmowanie decyzji przez UE opierało się na solidnych i dobrze przeanalizowanych podstawach zgodnie z procesem ustalania przyszłego statusu.
(11) Specjalny Przedstawiciel Sekretarza Generalnego ONZ pan Jessen-Petersen w liście do WP/SG z dnia 4 kwietnia 2006 r. z zadowoleniem odnotował zaangażowanie UE w rozmowy na temat przyszłego międzynarodowego zaangażowania w Kosowie i zachęcił UE do wysłania do Prisztiny zespołu UE ds. planowania dla Kosowa (ZPUE dla Kosowa).
(12) W trakcie misji rozpoznawczej i innych konsultacji z UE tymczasowe instytucje autonomicznej administracji zaznaczyły, że z zadowoleniem przyjmą zespół UE ds. planowania mający za zadanie dalsze prowadzenie planowania interwencyjnego dla ewentualnej misji EPBiO w zakresie praworządności.
(13) Utworzenie ZPUE dla Kosowa w żaden sposób nie przesądzi wyniku procesu określania przyszłego statusu ani też przyszłej decyzji UE dotyczącej uruchomienia misji EPBiO w Kosowie.
(14) Zgodnie z wytycznymi z posiedzenia Rady Europejskiej w Nicei w dniach 7 i 9 grudnia 2000 r., niniejsze wspólne działanie powinno określić rolę SG/WP, zgodnie z art. 18 ust. 3 i art. 26 traktatu.
(15) Artykuł 14 ust. 1 traktatu wymaga określenia kwoty referencyjnej dla całego okresu wprowadzania w życie wspólnego działania.
Wskazanie kwot, które mają być finansowane z budżetu wspólnotowego, obrazuje wolę organu prawodawczego i jest uzależnione od dostępności przydzielonych środków w danym roku budżetowym.
(16) Należy w jak największym stopniu wykorzystać sprzęt pozostały z innych trwających lub zakończonych działań operacyjnych UE, zwłaszcza misji EUPOL PROXIMA, EUPAT i EUPM, przy uwzględnieniu potrzeb operacyjnych i zasad należytego zarządzania finansami.
(17) Mandat ZPUE dla Kosowa będzie wykonywany w sytuacji, w której przestrzeganie zasady praworządności nie jest w pełni zagwarantowane, co może zaszkodzić celom wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa określonym w art. 11 traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
Cel
1.
Unia Europejska niniejszym ustanawia zespół Unii Europejskiej ds. planowania (ZPUE dla Kosowa) na potrzeby ewentualnej operacji zarządzania kryzysowego w Kosowie.
2.
Cele ZPUE dla Kosowa obejmują:
- rozpoczęcie planowania, w tym niezbędnych procesów zamówień w celu zapewnienia niezakłóconego przejścia między niektórymi zadaniami Misji Organizacji Narodów Zjednoczonych w Kosowie (UNMIK) a ewentualną operacją UE zarządzania kryzysem w zakresie praworządności i w innych dziedzinach, jakie może określić Rada w trakcie procesu ustalania przyszłego statusu,
- udzielanie w miarę potrzeby porad technicznych, aby umożliwić UE udział, wsparcie oraz podtrzymanie dialogu z UNMIK na temat jej planów redukcji i przekazania jej uprawnień instytucjom lokalnym.
Artykuł 2
Zadania
Realizując swoje cele, ZPUE dla Kosowa koncentruje się na następujących zadaniach:
1) Inicjowanie dialogu ze społecznością międzynarodową, instytucjami w Kosowie i zainteresowanymi podmiotami miejscowymi na temat ich poglądów i opinii dotyczących kwestii operacyjnych związanych z przyszłymi ustaleniami.
2) Uważne śledzenie i analizowanie planowania UNMIK pod koniec jej mandatu oraz czynne doradztwo.
3) Rozpoczęcie planowania w celu umożliwienia niezakłóconego przeniesienia uprawnień z niektórych zadań UNMIK na przyszłą operację UE w zakresie zarządzania kryzysem w zakresie praworządności i w innych dziedzinach, jakie może określić Rada w trakcie procesu ustalania przyszłego statusu.
4) Rozpoczęcie prac nad określeniem ewentualnych elementów mandatów, celów, konkretnych zadań i programów oraz zasobów personelu ewentualnej operacji UE zarządzania kryzysem, w tym projektu budżetu, które można później wykorzystywać jako podstawę do podjęcia decyzji przez UE.
W tym kontekście ZPUE dla Kosowa rozpoczyna przygotowania do opracowania strategii wycofania.
5) Opracowywanie i przygotowywanie wszelkich możliwych aspektów wymogów dotyczących zamówień dla ewentualnej operacji UE w zakresie zarządzania kryzysem.
6) Zapewnienie odpowiedniego wsparcia logistycznego dla ewentualnej operacji UE w zakresie zarządzania kryzysem, również poprzez utworzenie bazy magazynowej umożliwiającej przechowywanie, konserwację i naprawy sprzętu, także przekazanego z innych bieżących lub zakończonych operacji UE w zakresie zarządzania kryzysem, w przypadkach gdy przyczyni się to do ogólnej skuteczności i sprawności ewentualnej operacji UE w zakresie zarządzania kryzysem.
7) Sporządzanie i przygotowywanie analiz zagrożenia i ryzyka pod kierunkiem Centrum Sytuacyjnego UE (SITCEN) oraz Biura Bezpieczeństwa Rady, dotyczących różnych elementów ewentualnej operacji zarządzania kryzysem oraz opracowywanie orientacyjnego budżetu obejmującego koszty zapewnienia bezpieczeństwa (korzystając z doświadczeń misji OBWE w Kosowie oraz UNMIK).
8) Przyczynianie się do całościowego i zintegrowanego podejścia UE, z uwzględnieniem pomocy w obszarach policji i sądownictwa udzielanej w ramach PSiS.
9) W kontekście planowania interwencyjnego ewentualnej operacji zarządzania kryzysem w Kosowie – wymiana, w miarę potrzeby, konkretnej pomocy z operacjami zarządzania kryzysem lub misjami rozpoznawczymi/przygotowawczymi przed rozpoczęciem operacji zarządzania kryzysem.
Pomoc ta zostaje wyraźnie uzgodniona przez szefa ZPUE dla Kosowa i jest przewidziana na określony okres.
Artykuł 3
Struktura
1.
ZPUE dla Kosowa posiada, co do zasady, następującą strukturę:
- biuro szefa ZPUE dla Kosowa,
- zespół ds. policji,
- zespół ds. wymiaru sprawiedliwości,
- zespół administracyjny.
2.
ZPUE dla Kosowa tworzy:
- biuro w Prisztinie,
- biuro koordynacyjne w Brukseli.
Artykuł 4
Szef ZPUE dla Kosowa oraz personel
1.
Szef ZPUE dla Kosowa jest odpowiedzialny za zarządzanie działaniami zespołu i ich koordynację.
2.
Szef ZPUE dla Kosowa odpowiada za bieżące zarządzanie zespołem oraz za sprawy personalne i dyscyplinarne.
W odniesieniu do personelu oddelegowanego, czynności dyscyplinarne są podejmowane przez odpowiedni organ krajowy lub UE.
3.
Szef ZPUE dla Kosowa zawiera umowę z Komisją.
4.
ZPUE dla Kosowa składa się głównie z personelu cywilnego oddelegowanego przez państwa członkowskie lub instytucje UE.
Każde państwo członkowskie lub instytucja UE ponosi koszty związane z personelem przez nie oddelegowanym, włącznie z wynagrodzeniem, opieką medyczną, kosztami podróży do Kosowa i z powrotem oraz dodatkami innymi niż diety.
5.
W zależności od potrzeb ZPUE dla Kosowa może również zatrudniać na podstawie umów personel międzynarodowy oraz personel lokalny.
6.
Podlegając nadal swoim wysyłającym państwom członkowskim lub instytucjom UE, wszyscy członkowie personelu ZPUE dla Kosowa wypełniają swoje obowiązki i działają, mając na względzie wyłącznie interes działania wspierającego UE.
Wszyscy członkowie personelu zobowiązani są do przestrzegania zasad bezpieczeństwa oraz minimalnych norm bezpieczeństwa ustanowionych decyzją Rady 2001/264/WE z dnia 19 marca 2001 r. w sprawie przyjęcia przepisów Rady dotyczących bezpieczeństwa [1] (zwanych dalej "przepisami Rady dotyczącymi bezpieczeństwa").
7.
ZPUE dla Kosowa jest wysyłany stopniowo, rozpoczynając od zespołu podstawowego w końcu kwietnia 2006 r., z zamiarem osiągnięcia pełnego składu na miejscu przed dniem 1 września 2006 r.
Artykuł 5
Struktura dowodzenia
1.
ZPUE dla Kosowa ma jednolitą strukturę dowodzenia.
2.
KPiB zapewnia ZPUE dla Kosowa kontrolę polityczną i kierownictwo strategiczne.
3.
SG/WP udziela wytycznych szefowi zespołu.
4.
Szef ZPUE dla Kosowa kieruje zespołem i odpowiada za bieżące zarządzanie nim.
5.
Szef zespołu podlega SG/WP.
Artykuł 6
Kontrola polityczna i kierownictwo strategiczne
1.
KPiB sprawuje, w ramach odpowiedzialności Rady, kontrolę polityczną i kierownictwo strategiczne nad ZPUE dla Kosowa.
2.
Niniejszym Rada upoważnia KPiB do podejmowania stosownych decyzji zgodnie z art. 25 traktatu.
Upoważnienie to obejmuje prawo do mianowania szefa ZPUE dla Kosowa na wniosek WP/SG.
Uprawnienia do podejmowania decyzji w odniesieniu do celów i zakończenia prac ZPUE dla Kosowa nadal należą do Rady.
3.
W regularnych odstępach czasu KPiB otrzymuje sprawozdania i może też żądać od szefa ZPUE dla Kosowa szczegółowych sprawozdań na temat realizacji zadań, o których mowa w art. 2, oraz koordynacji z pozostałymi uczestnikami, o której mowa w art. 10.
KPiB może zapraszać szefa ZPUE dla Kosowa do udziału w swoich posiedzeniach, jeżeli uzna to za stosowne.
4.
KPiB regularnie przedstawia sprawozdania Radzie.
Artykuł 7
Udział państw trzecich
Bez uszczerbku dla autonomii UE w podejmowaniu decyzji oraz jednolitych ram instytucjonalnych UE, państwa przystępujące są zapraszane do uczestnictwa w ZPUE dla Kosowa, z zastrzeżeniem, że ponoszą one koszty oddelegowania przez nie personelu, w tym koszty wynagrodzenia, opieki medycznej, dodatków, ubezpieczenia od wysokiego ryzyka oraz koszty podróży na teren i z terenu prowadzenia misji, a także, w odpowiednich przypadkach, wnoszą wkład na wydatki bieżące ZPUE dla Kosowa.
Artykuł 8
Bezpieczeństwo
1.
Szef ZPUE dla Kosowa odpowiada za bezpieczeństwo zespołu oraz w konsultacji z Biurem Bezpieczeństwa Sekretariatu Generalnego Rady, odpowiada za zapewnienie zgodności z minimalnymi wymogami bezpieczeństwa, jakie mają zastosowanie do misji.
2.
ZPUE dla Kosowa posiada wyznaczonego funkcjonariusza ds. bezpieczeństwa podlegającego szefowi zespołu.
Artykuł 9
Ustalenia finansowe
1.
Finansowa kwota referencyjna przewidziana na pokrycie wydatków związanych z ZPUE dla Kosowa wynosi 3005000 EUR.
2.
Wydatkami pokrywanymi w ramach kwoty, o której mowa w ust. 1, zarządza się zgodnie z zasadami i procedurami mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego UE, z zastrzeżeniem, że finansowanie wstępne nie pozostają własnością Wspólnoty.
3.
Szef ZPUE dla Kosowa w odniesieniu do działań podejmowanych w ramach zawartej z nim umowy w pełni podlega Komisji i jest przez nią nadzorowany.
4.
Uzgodnienia finansowe uwzględniają wymogi operacyjne ZPUE dla Kosowa, włącznie z wymogami dotyczącymi dopasowania wyposażenia oraz współdziałania zespołów wchodzących w jego skład.
5.
Wydatki kwalifikują się do pokrycia od dnia wejścia w życie niniejszego wspólnego działania.
Artykuł 10
Koordynacja z innymi uczestnikami
1.
Ścisła koordynacja między UE a wszystkimi odpowiednimi uczestnikami, w tym ONZ/UNMIK, OBWE, NATO/KFOR oraz pozostałymi kluczowymi uczestnikami, takimi jak Stany Zjednoczone i Rosja, w dalszym ciągu zapewnia komplementarność i synergię w ramach wysiłków podejmowanych przez społeczność międzynarodową.
Wszystkie państwa członkowskie UE są w pełni informowane na bieżąco o procesie koordynacji.
2.
Wypełniając swoje obowiązki, szef ZPUE dla Kosowa uczestniczy w mechanizmach koordynacji UE utworzonych w Prisztinie w Kosowie.
Artykuł 11
Status personelu ZPUE dla Kosowa
1.
W miarę wymagań, status personelu ZPUE w Kosowie, w tym – w odpowiednich przypadkach – przywileje, immunitety i inne gwarancje niezbędne do skompletowania i sprawnego funkcjonowania ZPUE dla Kosowa, jest uzgadniany zgodnie z procedurą określoną w art. 24 traktatu.
SG/WP wspomagający Prezydencję może negocjować takie uzgodnienia w jej imieniu.
2.
Państwo członkowskie lub instytucja UE, które oddelegowały członka personelu, są odpowiedzialne za wszelkie roszczenia związane z oddelegowaniem, wniesione przez członka personelu lub dotyczące go.
Dane państwo członkowskie lub instytucja UE są odpowiedzialne za podejmowanie wszelkich działań prawnych przeciwko osobie oddelegowanej.
3.
Warunki zatrudnienia oraz prawa i obowiązki międzynarodowego i miejscowego personelu zatrudnionego na podstawie umów są określone w umowach zawartych między szefem ZPUE dla Kosowa a członkami personelu.
Artykuł 12
Działanie wspólnotowe
Rada i Komisja, odpowiednio w ramach swoich uprawnień, zapewniają spójność pomiędzy wdrożeniem niniejszego wspólnego działania a innymi zewnętrznymi działaniami Wspólnoty, zgodnie z art. 3 akapit drugi traktatu.
Rada i Komisja współpracują na rzecz osiągnięcia tego celu.
Artykuł 13
Udostępnianie informacji niejawnych
1.
SG/WP jest upoważniony do udostępniania NATO/KFOR informacji i dokumentów niejawnych UE, powstałych do celów tego działania, objętych klauzulą niejawności do poziomu "CONFIDENTIEL UE", zgodnie z przepisami Rady dotyczącymi bezpieczeństwa.
2.
SG/WP jest również upoważniony do udostępniania ONZ/UNMIK oraz OBWE, zgodnie z potrzebami operacyjnymi ZPUE dla Kosowa, informacji i dokumentów niejawnych UE powstałych do celów tego działania, objętych klauzulą niejawności do poziomu "RESTREINT UE", zgodnie z przepisami Rady dotyczącymi bezpieczeństwa.
W tym celu dokonuje się uzgodnień lokalnych.
3.
SG/WP jest upoważniony do udostępniania stronom trzecim biorącym udział w realizacji niniejszego wspólnego działania dokumentów jawnych UE, związanych z treścią obrad Rady dotyczących działania wspierającego, objętych tajemnicą zawodową na podstawie art. 6 ust. 1 decyzji Rady 2004/338/WE, Euratom z dnia 22 marca 2004 r. w sprawie przyjęcia Regulaminu Rady [2].
Artykuł 14
Przegląd
Do dnia 31 października 2006 r. Rada ocenia, czy prace ZPUE dla Kosowa powinny być kontynuowane po dniu 31 grudnia 2006 r., uwzględniając potrzebę niezakłóconego przejścia do ewentualnej operacji UE zarządzania kryzysem w Kosowie. Artykuł 15 Wejście w życie i wygaśnięcie
Wspólne stanowisko Rady 2006/318/WPZiB
z dnia 27 kwietnia 2006 r.
w sprawie odnowienia środków ograniczających skierowanych przeciwko Birmie/Związkowi Myanmar
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 26 kwietnia 2004 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2004/423/WPZiB odnawiające środki ograniczające skierowane przeciwko Birmie/Myanmarowi [1].
Środkami tymi zastąpiono środki nałożone na mocy wspólnego stanowiska 2003/297/WPZiB [2], którymi wcześniej zostały zastąpione środki ograniczające przyjęte po raz pierwszy w roku 1996 [3].
(2) Dnia 25 kwietnia 2005 r., Rada przyjęła wspólne stanowisko 2005/340/WPZiB przedłużające środki ograniczające przeciwko Birmie/Związkowi Myanmar [4].
Środki te wygasają w dniu 25 kwietnia 2006 r.
(3) Biorąc pod uwagę obecną sytuację polityczną w Birmie/Związku Myanmar, a mianowicie:
- niepodjęcie przez władze wojskowe zasadniczych rozmów z przedstawicielami ruchu demokratycznego na temat procesu narodowego pojednania oraz na temat poszanowania praw człowieka i demokracji;
- niedopuszczenie do tego, by Konwent Narodowy miał charakter wiarygodny i otwarty;
- dalsze przetrzymywanie w areszcie Daw Aung San Suu Kyi, innych członków Narodowej Ligi na rzecz Demokracji (NLD) oraz pozostałych więźniów politycznych;
- ciągłe prześladowanie NLD i innych zorganizowanych ruchów politycznych;
- powtarzające się poważne przypadki łamania praw człowieka, w tym niepodejmowanie działań mających na celu zniesienie pracy przymusowej, zalecanych przez zespół wysokiego szczebla Międzynarodowej Organizacji Pracy w raporcie z 2001 roku, których podjęcie zalecały i o które występowały także późniejsze misje MOP, oraz
- ostatnie wydarzenia, np. coraz większe ograniczanie możliwości działań organizacji międzynarodowych i pozarządowych,
Rada uważa za w pełni uzasadnione utrzymanie środków ograniczających skierowanych przeciwko reżimowi wojskowemu w Birmie/Związku Myanmar, przeciwko tym, którzy czerpią największe korzyści ze złych rządów, oraz tym, którzy w aktywny sposób przeciwdziałają procesowi pojednania narodowego oraz poszanowaniu praw człowieka i demokracji.
(4) Należy więc utrzymać zakres zakazu udzielania wiz oraz zamrożenia aktywów w stosunku do członków reżimu wojskowego, wojska i sił bezpieczeństwa, ekonomicznych interesów reżimu wojskowego oraz innych osób, grup, przedsiębiorstw lub podmiotów związanych z reżimem wojskowym, które opracowują lub wdrażają politykę utrudniającą Birmie/Związkowi Myanmar przejście do demokracji, lub czerpią z niej zyski; powinno to dotyczyć także ich rodzin i wspólników.
(5) Środki te nadal także powinny obejmować zakaz udzielania pożyczek lub kredytów finansowych birmańskim przedsiębiorstwom państwowym oraz zakaz nabywania lub zwiększania udziałów w tych przedsiębiorstwach.
(6) Rada jest zdania, że choć niektóre środki nałożone na mocy niniejszego wspólnego stanowiska są skierowane przeciwko osobom związanym z reżimem w Birmie/Związku Myanmar oraz członkom ich rodzin, w zasadzie nie powinno to dotyczyć dzieci poniżej 18 roku życia.
(7) Należy utrzymać zakaz wizyt na wysokim szczeblu, od dyrektora politycznego wzwyż, jednak z wyjątkiem przypadków, kiedy Unia Europejska zdecyduje, że wizyta taka bezpośrednio sprzyja pojednaniu narodowemu, poszanowaniu praw człowieka i demokracji w Birmie/Związku Myanmar.
(8) W przypadku znaczącej poprawy ogólnej sytuacji politycznej w Birmie/Związku Myanmar rozważone zostanie zawieszenie środków ograniczających oraz stopniowe wznawianie współpracy z Birmą/Związkiem Myanmar, po uprzednim dokonaniu przez Radę oceny sytuacji.
(9) W celu wdrożenia niektórych z tych środków niezbędne jest działanie Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
Artykuł 1
1.
Zabrania się sprzedaży, dostaw, przekazywania lub wywozu do Birmy/Związku Myanmar – przez obywateli państw członkowskich lub z terytoriów państw członkowskich, lub przy użyciu statków pływających pod ich banderą lub ich statków powietrznych; niezależnie od tego, czy operacje te rozpoczęły się na terytoriach państw członkowskich, czy też nie – uzbrojenia i wszelkiego rodzaju zapasów materiałowych z nim związanych, w tym broni i amunicji, pojazdów wojskowych i sprzętu wojskowego, sprzętu paramilitarnego i części zamiennych do wyżej wymienionego sprzętu, jak również sprzętu, który mógłby zostać wykorzystany do represji wewnętrznych.
2.
Zabrania się:
a) bezpośredniego lub pośredniego świadczenia pomocy technicznej, usług pośrednictwa i innych usług związanych z działaniami wojskowymi oraz z dostawą, produkcją, konserwacją i użytkowaniem uzbrojenia i wszelkiego rodzaju zapasów materiałowych z nim związanych, w tym broni i amunicji, pojazdów wojskowych i sprzętu wojskowego, sprzętu paramilitarnego i części zapasowych do wyżej wymienionego sprzętu, jak również sprzętu, który mógłby zostać wykorzystany do represji wewnętrznych, jakiejkolwiek osobie fizycznej lub prawnej, podmiotowi lub organowi w Birmie/Związku Myanmar lub do użytku na terenie tego państwa;
b) finansowania lub dostarczania pomocy finansowej związanej z działaniami wojskowymi, w tym zwłaszcza dotacji, pożyczek i ubezpieczenia kredytu eksportowego, w odniesieniu do jakiejkolwiek sprzedaży, dostawy, przekazywania lub wywozu uzbrojenia i zapasów materiałowych z nim związanych, jak również sprzętu, który mógłby zostać wykorzystany do represji wewnętrznych, lub w odniesieniu do bepośredniego lub pośredniego świadczenia związanej z tym pomocy technicznej, usług pośrednictwa i innych usług jakiejkolwiek osobie, podmiotowi lub organowi w Birmie/Związku Myanmar lub do wykorzystania na terenie tego państwa;
c) świadomego i celowego uczestnictwa w działaniach, których celem lub skutkiem jest ominięcie zakazów, o których mowa w lit. a) lub b).
Artykuł 2
1.
Przepisów art. 1 nie stosuje się do:
a) sprzedaży, dostaw, przekazywania ani wywozu nieśmiercionośnego sprzętu wojskowego lub sprzętu, który mógłby zostać wykorzystany do represji wewnętrznych, przeznaczonego wyłącznie do zastosowań humanitarnych lub ochronnych lub do zastosowania w programach rozwoju instytucjonalnego ONZ, Unii Europejskiej i Wspólnoty, ani do zapasów materiałowych przeznaczonych do prowadzonych przez UE i ONZ operacji zarządzania kryzysowego;
b) sprzedaży, dostaw, przekazywania ani wywozu sprzętu do usuwania niewybuchów i zapasów materiałowych przeznaczonych do użycia podczas operacji usuwania niewybuchów;
c) finansowania ani dostarczania pomocy finansowej związanej z takim sprzętem lub takimi programami i operacjami;
d) świadczenia pomocy technicznej związanej z takim sprzętem lub takimi programami i operacjami;
pod warunkiem uprzedniego zatwierdzenia takiego wywozu przez odpowiedni właściwy organ.
2.
Przepisów art. 1 nie stosuje się do odzieży ochronnej, w tym kamizelek kuloodpornych i hełmów wojskowych, wwożonych do Birmy/Związku Myanmar czasowo przez personel ONZ, Unii Europejskiej, Wspólnoty lub jej państw członkowskich, przedstawicieli środków masowego przekazu, pracowników organizacji humanitarnych i organizacji działających na rzecz rozwoju oraz personel pomocniczy, i przeznaczonych wyłącznie do ich użytku osobistego.
Artykuł 3
Programy pomocy lub rozwoju niemające charakteru humanitarnego zostają zawieszone.
Wyjątek stanowią projekty i programy na rzecz:
a) praw człowieka, demokracji, ładu administracyjno-regulacyjnego, zapobiegania konfliktom i budowania potencjału społeczeństwa obywatelskiego;
b) zdrowia i edukacji, walki z ubóstwem, a w szczególności zaspokajania podstawowych potrzeb i zapewniania środków do życia najuboższym grupom ludności oraz grupom wymagającym szczególnej ochrony;
c) ochrony środowiska, a w szczególności programy mające na celu rozwiązanie problemu niezrównoważonego, nadmiernego wyrębu lasów, którego efektem jest wylesianie.
Projekty i programy powinny być realizowane przez agencje ONZ i organizacje pozarządowe, a także poprzez zdecentralizowaną współpracę z lokalnymi władzami cywilnymi.
W tym kontekście Unia Europejska będzie nadal prowadziła rozmowy z rządem Birmy dotyczące jego odpowiedzialności za zwiększenie wysiłków na rzecz realizacji milenijnych celów rozwoju wyznaczonych przez ONZ.
Projekty i programy powinny być opracowywane, monitorowane, realizowane i oceniane – na ile to możliwe – w drodze konsultacji ze społeczeństwem obywatelskim i wszystkimi ugrupowaniami demokratycznymi, w tym z Narodową Ligą na rzecz Demokracji.
Artykuł 4
1.
Państwa członkowskie stosują niezbędne środki, by uniemożliwić wjazd na swoje terytoria lub przejazd przez nie:
a) wysokiej rangi członkom Państwowej Rady Pokoju i Rozwoju (SPDC), przedstawicielom birmańskich organów sektora turystyki, wysokiej rangi wojskowym, przedstawicielom rządu lub sił bezpieczeństwa, którzy opracowują lub wdrażają politykę utrudniającą Birmie/Związkowi Myanmar przejście do demokracji, lub czerpią z niej zyski, a także członkom ich rodzin, tj. osobom fizycznym, których wykaz znajduje się w załączniku I;
b) czynnym wojskowym birmańskiej armii, od stopnia generała brygady wzwyż, a także członkom ich rodzin, tj. osobom fizycznym, których wykaz znajduje się w załączniku I.
2.
Przepisy ust. 1 nie będą zobowiązywać państwa członkowskiego do odmowy wjazdu na swoje terytorium swoim obywatelom.
3.
Przepisy ust. 1 stosuje się bez uszczerbku dla sytuacji, gdy państwo członkowskie związane jest zobowiązaniem wynikającym z prawa międzynarodowego, a mianowicie gdy:
a) jest ono państwem goszczącym międzynarodową organizację międzyrządową;
b) jest ono państwem goszczącym międzynarodową konferencję zwołaną przez Organizację Narodów Zjednoczonych lub odbywającą się pod jej auspicjami lub
c) zastosowanie ma wielostronna umowa dotycząca przywilejów i immunitetów, lub
d) zastosowanie ma traktat pojednawczy (traktat laterański) z 1929 r. zawarty między Stolicą Apostolską (Państwem Watykańskim) a Włochami.
4.
Przepisy ust. 3 uznaje się za mające zastosowanie również w przypadkach, gdy państwo członkowskie jest państwem goszczącym Organizację Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (OBWE).
5.
Rada jest odpowiednio powiadamiana o wszelkich przypadkach zastosowania przez państwo członkowskie wyłączenia na mocy ust. 3 lub 4.
6.
Państwa członkowskie mogą zastosować wyłączenia w odniesieniu do środków nałożonych na mocy ust. 1, jeśli podróż jest uzasadniona pilnymi potrzebami humanitarnymi lub wynika z udziału w spotkaniach międzyrządowych – w tym w spotkaniach popieranych przez Unię Europejską lub goszczonych przez państwo członkowskie przewodniczące pracom OBWE – podczas których prowadzony jest dialog polityczny służący bezpośredniemu upowszechnianiu demokracji, praw człowieka i praworządności w Birmie/Związku Myanmar.
7.
Państwo członkowskie zamierzające zastosować wyłączenia, o których mowa w ust. 6, pisemnie powiadamia o tym Radę.
Wyłączenie uznaje się za przyznane, jeżeli żaden członek Rady nie wniesie pisemnego sprzeciwu w ciągu dwóch dni roboczych od otrzymania informacji o proponowanym wyłączeniu.
W przypadku wniesienia sprzeciwu przez jednego członka Rady lub większą ich liczbę Rada, decydując kwalifikowaną większością głosów, może postanowić o przyznaniu zaproponowanego wyłączenia.
8.
W przypadku gdy zgodnie z ust. 3, 4, 6 i 7 państwo członkowskie zezwala na wjazd na swoje terytorium lub przejazd przez nie osobom wymienionym w załączniku I, zezwolenie ograniczone jest do celu, w którym zostało udzielone, i do osób, których dotyczy.
Artykuł 5
1.
Zamrożone zostają wszystkie środki finansowe i zasoby gospodarcze należące do poszczególnych członków rządu Birmy/Związku Myanmar oraz do związanych z nimi osób fizycznych lub prawnych, podmiotów lub organów wymienionych w załączniku I, a także środki finansowe i zasoby gospodarcze będące ich własnością, posiadane lub kontrolowane przez nich.
2.
Nie udostępnia się osobom fizycznym ani prawnym, podmiotom ani organom wymienionym w załączniku I, ani też na ich rzecz – bezpośrednio lub pośrednio – żadnych środków finansowych ani zasobów gospodarczych.
3.
Właściwy organ może zezwolić na uwolnienie pewnych zamrożonych środków finansowych lub zasobów gospodarczych lub udostępnienie pewnych środków finansowych lub zasobów gospodarczych pod takimi warunkami, jakie uzna za stosowne, po ustaleniu, że środki finansowe lub zasoby gospodarcze, o których mowa, są:
a) niezbędne do zaspokojenia podstawowych potrzeb osób wymienionych w załączniku I i członków ich rodzin pozostających na ich utrzymaniu, w tym na pokrycie płatności związanych z żywnością, czynszem lub kredytem hipotecznym, lekarstwami i leczeniem, podatkami, składkami ubezpieczeniowymi i opłatami na rzecz przedsiębiorstw użyteczności publicznej;
b) przeznaczone wyłącznie na pokrycie uzasadnionych kosztów honorariów oraz zwrotu poniesionych wydatków związanych ze świadczeniem usług prawniczych;
c) przeznaczone wyłącznie na pokrycie należności lub opłat za obsługę w odniesieniu do rutynowego utrzymywania lub przechowywania zamrożonych środków finansowych lub zasobów gospodarczych;
d) niezbędne do pokrycia wydatków nadzwyczajnych, pod warunkiem że właściwy organ co najmniej dwa tygodnie przed udzieleniem zezwolenia poinformował wszystkie pozostałe właściwe organy i Komisję o powodach stwierdzenia, że specjalne zezwolenie powinno zostać przyznane.
Właściwy organ powiadamia właściwe organy innych państw członkowskich i Komisję o wszelkich zezwoleniach udzielonych na podstawie niniejszego artykułu.
4.
Przepisów ust. 2 nie stosuje się do dodawania do zamrożonych rachunków:
a) odsetek lub innych dochodów należnych od tych rachunków lub
b) płatności należnych z tytułu kontraktów, umów lub zobowiązań zawartych lub powstałych przed dniem, w którym rachunki te zaczęły podlegać środkom ograniczającym;
pod warunkiem że wszystkie takie odsetki, inne dochody i płatności nadal podlegają przepisom ust. 1.
5.
Zabrania się:
a) udzielania jakichkolwiek pożyczek lub kredytów finansowych birmańskim przedsiębiorstwom państwowym wymienionym w załączniku II lub nabywania obligacji, świadectw depozytowych, warrantów lub skryptów dłużnych wydawanych przez te przedsiębiorstwa;
b) nabywania lub zwiększania udziałów w birmańskich przedsiębiorstwach państwowych wymienionych w załączniku II, w tym nabywania w całości tych przedsiębiorstw oraz nabywania akcji i papierów wartościowych o charakterze udziałowym.
6.
Przepisy ust. 5 lit. a) mają zastosowanie bez uszczerbku dla wykonywania zobowiązania wynikającego z kontraktów lub umów zawartych przed dniem 25 października 2004 r.
7.
Zakaz, o którym mowa w ust. 5 lit. b), nie stanowi przeszkody w zwiększaniu udziałów w birmańskich przedsiębiorstwach państwowych wymienionych w załączniku II, jeżeli zwiększenie udziału jest obowiązkowe na mocy umowy zawartej z danym birmańskim przedsiębiorstwem państwowym przed dniem 25 października 2004 r.
Artykuł 6
Zawieszone pozostają dwustronne rządowe wizyty wysokiego szczebla w Birmie/Związku Myanmar (ministrowie i urzędnicy na szczeblu dyrektorów politycznych i wyższym).
W wyjątkowych okolicznościach Rada może zdecydować o zezwoleniu na odstępstwo od tej zasady.
Artykuł 7
Państwa członkowskie nie zezwalają na obecność personelu wojskowego w przedstawicielstwach dyplomatycznych Birmy/Związku Myanmar w państwach członkowskich.
Wycofany pozostaje cały personel wojskowy dyplomatycznych przedstawicielstw państw członkowskich w Birmie/Związku Myanmar.
Artykuł 8
Rada, stanowiąc na wniosek państwa członkowskiego lub Komisji, w stosownym przypadku przyjmuje zmiany do wykazu znajdującego się w załączniku I.
Artykuł 9
Niniejsze wspólne stanowisko podlega ciągłemu przeglądowi.
Jeśli Rada uzna, że jego cele nie zostały spełnione, może ono zostać odnowione lub odpowiednio zmienione zwłaszcza w odniesieniu do birmańskich przedsiębiorstw państwowych wymienionych w załączniku II.
Artykuł 10
Niniejsze wspólne stanowisko staje się skuteczne w dniu jego przyjęcia.
Stosuje się je przez okres 12 miesięcy począwszy od dnia 30 kwietnia 2006 r.
Artykuł 11
Niniejsze wspólne stanowisko zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wspólne działanie Rady 2006/319/WPZiB
z dnia 27 kwietnia 2006 r.
w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej wspierającej Misję Obserwacyjną Organizacji Narodów Zjednoczonych w Demokratycznej Republice Konga (MONUC) podczas wyborów
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 14, art. 25 akapit trzeci, art. 26 i art. 28 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 28 października 2005 r. Rada Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych przyjęła rezolucję 1635 (2005) w sprawie sytuacji w Demokratycznej Republice Konga (DRK), w której między innymi potwierdziła swoje poparcie dla procesu globalnego i obejmującego wszystkich porozumienia w sprawie okresu przejściowego w DRK, podpisanego dnia 17 grudnia 2002 r., oraz podkreśliła znaczenie wyborów jako fundamentu długotrwałego przywrócenia pokoju i stabilności, pojednania narodowego i ustanowienia w DRK państwa prawnego.
Na mocy tej rezolucji mandat Misji Obserwacyjnej Organizacji Narodów Zjednoczonych w Demokratycznej Republice Konga (MONUC) został przedłużony do dnia 30 września 2006 r.
(2) Unia Europejska jest zobowiązana do wspierania procesu przejściowego w DRK i Rada w tym celu między innymi przyjęła wspólne działania w sprawie dwóch obecnych misji: wspólne działanie 2004/847/WPZiB z dnia 9 grudnia 2004 r. w sprawie Misji Policyjnej Unii Europejskiej w Kinszasie (DRK) dotyczące Zintegrowanej Jednostki Policji (EUPOL Kinszasa) [1] oraz wspólne działanie 2005/335/WPZiB z dnia 2 maja 2005 r. w sprawie misji doradczej i pomocowej Unii Europejskiej w zakresie reformy sektora bezpieczeństwa w Demokratycznej Republice Konga (DRK) [2] ("EUSEC RD Kongo"). W 2003 r.
Unia Europejska przeprowadziła na mocy wspólnego działania 2003/423/WPZiB [3] operację wojskową w DRK (operację Artemis) zgodnie z rezolucją Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych 1484 (2003).
(3) Dnia 20 lutego 2006 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2006/122/WPZiB [4], które między innymi przedłuża mandat pana Alda Ajella jako specjalnego przedstawiciela Unii Europejskiej (SPUE) w regionie Wielkich Jezior Afrykańskich.
(4) W piśmie z dnia 27 grudnia 2005 r. Zastępca Sekretarza Generalnego Narodów Zjednoczonych właściwy do operacji mających na celu utrzymanie pokoju zwrócił się do Unii Europejskiej o rozważenie możliwości rozmieszczenia sił wojskowych w Demokratycznej Republice Konga w celu udzielenia MONUC pomocy podczas wyborów.
(5) W dniu 23 marca 2006 r. Rada zatwierdziła dokument przedstawiający możliwości wsparcia MONUC przez UE.
(6) Prezydencja potwierdziła zasady wsparcia wojskowego udzielanego MONUC przez UE w liście z dnia 28 marca 2006 r.
(7) Rezolucja Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych 1671 (2006) z dnia 25 kwietnia 2006 r. upoważniła UE do rozwinięcia sił w DRK dla wsparcia MONUC podczas procesu wyborczego. Rezolucja ta zawiera również przepisy dotyczące zastosowania porozumienia pomiędzy Organizacją Narodów Zjednoczonych a DRK w sprawie statusu MONUC, podpisanego dnia 4 maja 2000 r.
(8) Władze DRK przyjęły wsparcie wojskowe udzielane MONUC przez UE w czasie procesu wyborczego.
(9) Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (PSC) powinien sprawować kontrolę polityczną nad operacją wojskową w DRK prowadzoną przez UE, wspierającą MONUC, i zapewniać jej kierownictwo strategiczne oraz podejmować odpowiednie decyzje zgodnie z art. 25 akapit trzeci Traktatu UE.
(10) Zgodnie z art. 28 ust. 3 Traktatu UE wydatki operacyjne wynikające z niniejszego wspólnego działania mającego wpływ na kwestie wojskowe lub obronne powinny być pokrywane przez państwa członkowskie zgodnie z decyzją Rady 2004/197/WPZiB z dnia 23 lutego 2004 r. ustanawiającą mechanizm zarządzania finansowaniem wspólnych kosztów operacji Unii Europejskiej mających wpływ na kwestie wojskowe i obronne [5] (dalej zwany "ATHENA").
(11) Artykuł 14 ust. 1 Traktatu UE wzywa do wskazania we wspólnych działaniach środków, które mają być udostępnione Unii Europejskiej.
Finansowa kwota referencyjna dla kosztów wspólnych operacji wojskowych UE stanowi najlepszą bieżącą ocenę i nie ma wpływu na końcowe dane, które zostaną uwzględnione w budżecie, jaki zostanie zatwierdzony zgodnie z zasadami wyszczególnionymi w ATHENA.
(12) Zgodnie z art. 6 Protokołu w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatu UE i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską Dania nie uczestniczy w opracowywaniu i wprowadzaniu w życie decyzji i działań Unii Europejskiej, które mają wpływ na kwestie obronne.
Dania nie uczestniczy w realizacji niniejszego wspólnego działania i dlatego też nie uczestniczy w finansowaniu operacji,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
Misja
1.
Unia Europejska prowadzi operację wojskową w DRK, wspierającą MONUC podczas wyborów, zwaną Operacją EUFOR RD Kongo, zgodnie z mandatem przewidzianym w Rezolucji Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych 1671 (2006).
2.
Rozmieszczone w tym celu siły działają zgodnie z celami możliwego wsparcia MONUC przez UE, zatwierdzonym przez Radę dnia 23 marca 2006 r.
Artykuł 2
Mianowanie dowódcy operacji UE
Generał dywizji Karlheinz VIERECK zostaje niniejszym mianowany dowódcą operacji UE.
Artykuł 3
Wyznaczenie kwatery głównej operacji UE
Kwatera główna operacji UE znajduje się w Dowództwie Operacji Sił Zbrojnych (Einsatzführungskommando der Bundeswehr (EinsFüKdo Bw)) w Poczdamie.
Artykuł 4
Mianowanie dowódcy sił UE
Generał brygady Christian DAMAY zostaje niniejszym mianowany dowódcą sił UE.
Artykuł 5
Planowanie i rozpoczęcie operacji
Decyzję o rozpoczęciu operacji wojskowej UE podejmuje Rada po zatwierdzeniu planu operacji i zasad zaangażowania i w świetle kalendarza wyborczego DRK.
Artykuł 6
Kontrola polityczna i kierownictwo strategiczne
1.
W ramach odpowiedzialności Rady Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa sprawuje kontrolę polityczną i kierownictwo strategiczne operacji wojskowych UE.
Niniejszym Rada upoważnia Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa do podejmowania stosownych decyzji zgodnie z art. 25 Traktatu UE.
Upoważnienie to zawiera uprawnienia do zmiany dokumentów związanych z planowaniem, z uwzględnieniem planu operacji, struktury dowodzenia i zasad zaangażowania.
Obejmuje to również uprawnienia do podjęcia dalszych decyzji w sprawie wyznaczenia nowego dowódcy operacji UE lub dowódcy sił UE.
Uprawnienie do podejmowania decyzji w odniesieniu do celów i zakończenia operacji wojskowej UE nadal spoczywa na Radzie, wspomaganej przez sekretarza generalnego/wysokiego przedstawiciela (SG/WP).
2.
Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa regularnie przedstawia sprawozdania Radzie.
3.
Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa regularnie otrzymuje od przewodniczącego Komitetu Wojskowego Unii Europejskiej (CEUMC) sprawozdania dotyczące prowadzenia operacji wojskowej UE.
Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa może wezwać dowódcę operacji UE lub dowódcę sił UE na swoje posiedzenia, jeśli uzna to za właściwe.
Artykuł 7
Kierownictwo wojskowe
1.
Komitet Wojskowy UE (EUMC) monitoruje właściwą realizację operacji wojskowej UE prowadzonej przez dowódcę operacji UE.
2.
EUMC regularnie otrzymuje sprawozdania od dowódcy operacji UE.
Może on wezwać dowódcę operacji lub dowódcę sił UE na swoje posiedzenia, jeśli uzna to za konieczne.
3.
Przewodniczący Komitetu Wojskowego UE działa jako podstawowy punkt kontaktowy z dowódcą operacji UE.
Artykuł 8
Spójność reakcji UE
Prezydencja, SG/WP, SPUE, dowódca operacji UE i dowódca sił UE oraz, odpowiednio, szefowie misji EUPOL KINSZASA i EUSEC RD Kongo, zapewniają ścisłą koordynację swoich działań w ramach wdrażania niniejszego wspólnego działania.
Artykuł 9
Stosunki z Organizacją Narodów Zjednoczonych, DRK i innymi stronami
1.
SG/WP, wspomagany przez SPUE, w ścisłej współpracy z Prezydencją, jest pierwszym punktem kontaktowym z Organizacją Narodów Zjednoczonych (ONZ), władzami DRK i państw sąsiednich oraz z innymi zainteresowanymi stronami.
2.
Dowódca operacji UE, w ścisłej koordynacji z SG/WP, nawiązuje łączność z Wydziałem do spraw utrzymania pokoju (DPKO) Narodów Zjednoczonych i MONUC w kwestiach dotyczących jego misji.
3.
Dowódca sił UE, koordynując swoje działania ze SPUE, oraz, odpowiednio, szefami misji EUPOL KINSZASA i EUSEC RD Kongo w sprawach dotyczących swojej misji, utrzymuje ścisłe kontakty z MONUC i miejscowymi władzami, jak również, gdy zachodzi taka potrzeba, z innymi uczestnikami działań międzynarodowych.
Artykuł 10
Udział państw trzecich
1.
Bez uszczerbku dla autonomii podejmowania decyzji przez Unię Europejską i dla jednolitych ram instytucjonalnych oraz zgodnie z odpowiednimi wytycznymi Rady Europejskiej:
- europejscy członkowie NATO niebędący członkami UE są zaproszeni do wzięcia udziału w operacji wojskowej UE,
- kraje kandydujące do Unii Europejskiej i inni potencjalni partnerzy mogą zostać zaproszeni do wzięcia udziału w operacji wojskowej UE na uzgodnionych warunkach.
2.
Niniejszym Rada upoważnia Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa do podjęcia, na zalecenie dowódcy operacji UE i EUMC, stosownych decyzji w sprawie przyjęcia proponowanych wkładów.
3.
Szczegółowe uzgodnienia dotyczące udziału państw trzecich są przedmiotem porozumienia zawieranego zgodnie z procedurami ustanowionymi w art. 24 Traktatu o UE.
Wspierając Prezydencję, SG/WP może negocjować takie uzgodnienia w jej imieniu.
W przypadku gdy UE i państwo trzecie zawarły porozumienie ustanawiające ramy udziału takiego państwa trzeciego w operacjach zarządzania kryzysowego prowadzonych przez UE, postanowienia takiego porozumienia będą mieć zastosowanie w kontekście niniejszej operacji.
4.
Państwa trzecie wnoszące znaczny wkład wojskowy do operacji wojskowej UE mają w warunkach codziennego zarządzania operacją takie same prawa i obowiązki, jak państwa członkowskie UE biorące udział w operacji.
5.
Niniejszym Rada upoważnia Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa do podjęcia stosownych decyzji w sprawie ustanowienia komitetu uczestników, w przypadku gdy państwa trzecie wniosą znaczący wkład wojskowy.
Artykuł 11
Działanie wspólnotowe
Rada i Komisja zapewniają, zgodnie ze swoimi odpowiednimi kompetencjami, spójność pomiędzy wdrożeniem niniejszego wspólnego działania a innymi zewnętrznymi działaniami Wspólnoty, zgodnie z art. 3 Traktatu UE.
Rada i Komisja współpracują dla osiągnięciu tego celu.
Artykuł 12
Status sił działających pod przywództwem UE
Status sił działających pod przywództwem EU i ich personelu, w tym przywilejów, immunitetów i dalszych gwarancji niezbędnych dla wykonania ich misji, zostanie określony zgodnie z właściwymi przepisami Rezolucji Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych 1671 (2006).
Artykuł 13
Uzgodnienia finansowe
1.
ATHENA zarządza kosztami wspólnymi operacji wojskowej UE.
2.
Do celów niniejszej operacji wojskowej UE:
- koszary i zakwaterowanie dla sił jako całość nie kwalifikują się do zapłaty jako koszty wspólne,
- wydatki związane z transportem sił jako całość nie kwalifikują się do zapłaty jako koszty wspólne.
3.
Ustala się finansową kwotę referencyjną dla kosztów wspólnych operacji wojskowej UE na okres 4 miesięcy w wysokości 16700000 EUR.
Odsetek kwoty referencyjnej, o którym mowa w art. 31 ust. 3 decyzji 2004/197/WPZiB, wynosi 70 %.
Artykuł 14
Informowanie Organizacji Narodów Zjednoczonych, MONUC i innych stron trzecich
1.
SG/WP zostaje niniejszym upoważniony do ujawnienia Organizacji Narodów Zjednoczonych, MONUC i stronom trzecim związanym z niniejszym wspólnym działaniem informacji niejawnych UE i dokumentów opracowywanych do celów operacji wojskowej UE do poziomu klasyfikacji odpowiedniego dla każdego z nich oraz zgodnie z przepisami bezpieczeństwa Rady.
2.
SG/WP zostaje niniejszym upoważniony do ujawnienia Organizacji Narodów Zjednoczonych, MONUC i stronom trzecim związanym z niniejszym wspólnym działaniem informacji jawnych UE, związanych z dyskusjami Rady dotyczącymi operacji objętych obowiązkiem zachowania tajemnicy służbowej, zgodnie z przepisami art. 6 ust. 1 regulaminu Rady [6].
Artykuł 15
Wejście w życie i zakończenie
1.
Niniejsze wspólne działanie wchodzi w życie w dniu jego przyjęcia.
2.
Operacja wojskowa UE zakończy się po czterech miesiącach od dnia pierwszej rundy wyborów.
3.
Niniejsze wspólne działanie uchyla się po przeniesieniu wszystkich sił UE, zgodnie z zatwierdzonym planem zakończenia operacji wojskowej UE.
Artykuł 16
Publikacja
Niniejsze wspólne działanie zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wspólne stanowisko Rady 2006/362/WPZiB
z dnia 18 maja 2006 r.
zmieniające wspólne stanowisko 2006/276/WPZiB dotyczące środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym urzędnikom z Białorusi
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 10 kwietnia 2006 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2006/276/WPZiB dotyczące środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym urzędnikom z Białorusi i uchylające wspólne stanowisko 2004/661/WPZiB [1] wprowadzające ograniczenia podróży wobec prezydenta Aleksandra Łukaszenki, członków władz i niektórych urzędników z Białorusi.
(2) Rada uważa za stosowne, zgodnie z jej konkluzjami z dnia 10 kwietnia 2006 r., dokonać także zamrożenia funduszy i zasobów gospodarczych osób, o których mowa powyżej, które odegrały rolę w łamaniu międzynarodowych standardów wyborczych i prześladowaniu społeczeństwa obywatelskiego oraz opozycji demokratycznej w związku z wyborami prezydenckimi w dniu 19 marca 2006 r.
(3) Te finansowe środki ograniczające powinny być poddawane przeglądowi mając na uwadze szybkie uwolnienie i rehabilitację wszystkich osób przetrzymywanych ze względów politycznych oraz w świetle: reform kodeksu wyborczego przeprowadzonych w celu wypełnienia zobowiązań podjętych w ramach OBWE oraz innych standardów międzynarodowych w zakresie demokratycznych wyborów – według zaleceń OBWE/ODIHR, sposobu przeprowadzania wyborów w przyszłości, jak również konkretnych działań władz mających na celu poszanowanie wartości demokratycznych, państwa prawnego, praw człowieka i podstawowych wolności, w tym wolności słowa i mediów oraz wolności zgromadzeń i stowarzyszeń politycznych.
(4) Właściwe jest zatem dokonanie pewnych zmian technicznych w załącznikach do wspólnego stanowiska 2006/276/WPZiB.
(5) W celu realizacji tych środków konieczne jest działanie Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
Artykuł 1
We wspólnym stanowisku 2006/276/WPZiB dodaje się art. 1a i 1b w brzmieniu:
"Artykuł 1a
1.
Zamrożeniu ulegają wszystkie fundusze i zasoby gospodarcze należące do, będące własnością, znajdujące się w posiadaniu lub pod kontrolą, osób odpowiedzialnych za łamanie międzynarodowych standardów wyborczych podczas wyborów prezydenckich na Białorusi w dniu 19 marca 2006 r. oraz za prześladowanie społeczeństwa obywatelskiego i opozycji demokratycznej oraz związanych z nimi osób fizycznych lub prawnych, podmiotów lub organów wymienionych w załączniku IV.
2.
Nie udostępnia się żadnych funduszy ani zasobów gospodarczych, bezpośrednio lub pośrednio, osobom wymienionym w załączniku IV lub na ich rzecz.
Artykuł 1b
1.
Właściwy organ państwa członkowskiego może zezwolić na odblokowanie niektórych zamrożonych funduszy lub zasobów gospodarczych lub na udostępnienie niektórych funduszy lub zasobów gospodarczych na warunkach, jakie uznaje za stosowne, po ustaleniu, że fundusze lub zasoby gospodarcze, o których mowa, są:
a) niezbędne do zaspokojenia podstawowych potrzeb osób wymienionych w załączniku IV i członków ich rodzin pozostających na ich utrzymaniu, w tym na pokrycie płatności związanych z żywnością, czynszem lub kredytem hipotecznym, lekarstwami i leczeniem medycznym, podatkami, składkami ubezpieczeniowymi i opłatami na rzecz przedsiębiorstw użyteczności publicznej,
b) przeznaczone wyłącznie na pokrycie uzasadnionych kosztów honorariów oraz zwrot poniesionych wydatków związanych ze świadczeniem usług prawniczych,
c) przeznaczone wyłącznie na pokrycie należności lub opłat za usługi polegające na zwykłym przechowywaniu lub utrzymywaniu zamrożonych funduszy lub zasobów gospodarczych, lub
d) niezbędne do pokrycia wydatków nadzwyczajnych, pod warunkiem że właściwy organ powiadomił co najmniej dwa tygodnie przed wydaniem zezwolenia pozostałe właściwe organy i Komisje o powodach, dla których uważa on, że dane zezwolenie powinno zostać wydane.
Właściwy organ informuje właściwe organy innych państw członkowskich i Komisję o wszelkich zezwoleniach wydanych na podstawie niniejszego artykułu.
2.
Art. 1a ust. 2 nie stosuje się do księgowania na zamrożonych rachunkach:
a) odsetek lub innych dochodów z tych rachunków; lub
b) płatności należnych z tytułu umów, porozumień lub zobowiązań, które zostały zawarte lub powstały przed datą objęcia tych rachunków przepisami niniejszego wspólnego stanowiska oraz
pod warunkiem, że wszelkie takie odsetki, inne dochody i płatności podlegają nadal art. 1a ust. 1.".
Artykuł 2
Art. 2 wspólnego stanowiska 2006/276/WPZiB otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Niniejsze wspólne stanowisko staje się skuteczne w dniu jego przyjęcia.
Wspólne stanowisko Rady 2006/380/WPZiB
z dnia 29 maja 2006 r.
aktualizujące wspólne stanowisko 2001/931/WPZiB w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu i uchylające wspólne stanowisko 2006/231/WPZiB
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 15 i 34,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 27 grudnia 2001 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2001/931/WPZiB w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu [1].
(2) W dniu 20 marca 2006 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2006/231/WPZiB aktualizujące wspólne stanowisko 2001/931/WPZiB [2].
(3) Wspólne stanowisko 2001/931/WPZiB przewiduje dokonywanie przeglądu w regularnych odstępach czasu.
(4) Postanowiono zaktualizować załącznik do wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB i uchylić wspólne stanowisko 2006/231/WPZiB.
(5) Lista została opracowana zgodnie z kryteriami określonymi w art. 1 ust. 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
Artykuł 1
Lista osób, grup i podmiotów, do których stosuje się wspólne stanowisko 2001/931/WPZiB, jest zawarta w załączniku do niego.
Artykuł 2
Niniejszym uchyla się wspólne stanowisko 2006/231/WPZiB.
Artykuł 3
Niniejsze wspólne stanowisko staje się skuteczne z dniem jego przyjęcia.
Artykuł 4
Niniejsze wspólne stanowisko zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wspólne działanie Rady 2006/407/WPZiB
z dnia 7 czerwca 2006 r.
zmieniające i przedłużające wspólne działanie 2005/643/WPZiB w sprawie misji obserwacyjnej Unii Europejskiej w Acehu (Indonezja) (Misja Obserwacyjna w Acehu – AMM)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 14,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 27 lutego 2006 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2006/202/WPZiB zmieniające i przedłużające wspólne działanie 2005/643/WPZiB w sprawie misji obserwacyjnej Unii Europejskiej w Acehu (Indonezja) (Misja Obserwacyjna w Acehu – AMM) [1].
(2) W dniu 5 maja 2006 r. rząd Indonezji zwrócił się do UE o przedłużenie mandatu AMM na okres kolejnych trzech miesięcy do dnia 15 września 2006 r.
Ruch Wyzwolenia Acehu (GAM) również wyraził poparcie dla przedłużenia misji.
(3) W dniu 11 maja 2006 r. Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa ponownie zapewnił o swoim poparciu dla procesu pokojowego w Acehu oraz wyraził poparcie dla zalecenia Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela w sprawie przedłużenia mandatu AMM na okres kolejnych trzech miesięcy.
Wspólne działanie Rady 2006/413/WPZiB
z dnia 12 czerwca 2006 r.
zmieniające i rozszerzające wspólne działanie 2005/190/WPZiB w sprawie zintegrowanej misji Unii Europejskiej w Iraku dotyczącej państwa prawnego, EUJUST LEX
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 14 i art. 25 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 7 marca 2005 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2005/190/WPZiB w sprawie zintegrowanej misji Unii Europejskiej w Iraku dotyczącej państwa prawnego, EUJUST LEX [1].
Okres obowiązywania tego wspólnego działania upływa w dniu 30 czerwca 2006 r.
(2) W dniu 18 lipca 2005 r. Rada z zadowoleniem przyjęła rozpoczęcie misji EUJUST LEX oraz zobowiązanie Komisji, że podejmie ona przygotowania do działań uzupełniających w tej dziedzinie.
Uwzględniając potrzeby przedstawione przez Irak, zwłaszcza w zakresie praworządności oraz praw człowieka, Rada zwróciła się do swoich właściwych organów, by rozważyły, jakie dalsze działania mogłaby podjąć UE celem pomocy Irakowi w zaspokojeniu tych potrzeb.
(3) W dniu 7 listopada 2005 r. Rada wyraziła uznanie dla prac prowadzonych w ramach EUJUST LEX, przyjęła także do wiadomości wniosek tymczasowego rządu Iraku o przedłużenie obecnego mandatu misji oraz rozszerzenie zakresu organizowanych szkoleń.
Rada ponownie wyraziła swoje poparcie dla przygotowań Komisji do podjęcia działań uzupełniających w tej dziedzinie.
(4) Na posiedzeniu w dniach 15 i 16 grudnia 2005 r. Rada Europejska ponownie potwierdziła swoją wolę, by wspierać odbudowę Iraku – także poprzez misję EUJUST LEX.
(5) W odpowiedzi na potrzeby i prośby Iraku, w dniu 15 maja 2006 r. Rada zadeklarowała, że jest gotowa rozszerzyć zakres działań misji EUJUST LEX poza jej dotychczasowy mandat.
(6) W dniu 12 czerwca 2006 r., po dokonaniu przeglądu misji przez Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela, Rada wyraziła zgodę na przedłużenie misji EUJUST LEX po wygaśnięciu jej obecnego mandatu o kolejne 18 miesięcy, do 31 grudnia 2007 r.
Niniejsze wspólne działanie powinno obejmować pierwszą fazę tego okresu – do dnia 31 października 2006 r.
(7) Wspólne działanie 2005/190/WPZiB powinno zostać odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
We wspólnym działaniu 2005/190/WPZiB niniejszym wprowadza się następujące zmiany:
1) art. 5 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
EUJUST LEX opracowuje wszelkie instrumenty techniczne konieczne do wykonywania misji.
Szef misji opracowuje zgodnie ze zmienionym CONOPS zmiany do OPLAN uwzględniające kompleksową ocenę ryzyka.";
2) art. 11 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
Niniejsze wspólne działanie wchodzi w życie w dniu jego przyjęcia. Artykuł 3
Wspólne działanie Rady 2006/418/WPZiB
z dnia 12 czerwca 2006 r.
w sprawie wspierania działań MAEA w dziedzinie bezpieczeństwa jądrowego i weryfikacji oraz w ramach wdrażania strategii UE przeciwko rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 14,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 12 grudnia 2003 r. Rada Europejska przyjęła strategię UE przeciw rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia, która w rozdziale III zawiera listę środków mających na celu przeciwdziałanie takiemu rozprzestrzenianiu, które mają być podjęte zarówno w UE, jak i w krajach trzecich.
(2) UE aktywnie wdraża tę strategię i stosuje środki wymienione w jej rozdziale III, w szczególności poprzez przeznaczanie zasobów finansowych w celu wspierania poszczególnych projektów przeprowadzanych przez instytucje wielostronne, takie jak Międzynarodowa Agencja Energii Atomowej (MAEA).
(3) Dnia 17 listopada 2003 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2003/805/WPZiB [1] w sprawie upowszechnienia i wzmocnienia porozumień wielostronnych w dziedzinie nierozprzestrzeniania broni masowego rażenia oraz środków przenoszenia.
To wspólne stanowisko wzywa między innymi do działania na rzecz przekształcenia protokołów dodatkowych oraz porozumień o zabezpieczeniach w standardy systemu weryfikacji MAEA oraz działać na rzecz powszechnego przystąpienia do protokołów dodatkowych.
(4) W dniu 17 maja 2004 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2004/495/WPZiB [2] w sprawie wspierania działań MAEA w ramach Planu Bezpieczeństwa Jądrowego i w ramach wprowadzania w życie strategii UE przeciwko rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia.
(5) W dniu 18 lipca 2005 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2005/574/WPZiB [3] dotyczące wspierania działań MAEA w dziedzinie bezpieczeństwa jądrowego i weryfikacji oraz w ramach wdrażania strategii UE przeciw rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia.
(6) Jeśli chodzi o UE, Rada przyjęła w dniu 22 grudnia 2003 r. dyrektywę 2003/122/Euratom [4] w sprawie kontroli wysoce radioaktywnych źródeł zamkniętych i odpadów radioaktywnych, a wzmocnienie kontroli źródeł wysoce promieniotwórczych we wszystkich państwach trzecich, zgodnie z oświadczeniem grupy G-8 i planem działań w sprawie zabezpieczenia źródeł promieniotwórczych, jest ważnym celem, który należy osiągnąć.
(7) W lipcu 2005 r. Państwa Strony oraz Europejska Wspólnota Energii Atomowej postanowiły w drodze porozumienia zmienić Konwencję o ochronie fizycznej materiałów jądrowych (CPPNM) z zamiarem rozszerzenia jej zakresu zastosowania na wykorzystywane, składowane i transportowane w danym kraju w celach pokojowych materiałów oraz na urządzenia jądrowe, a także zobowiązania Państw Stron do wprowadzenia sankcji karnych za jej naruszenia.
(8) We wrześniu 2005 r. Międzynarodowa konwencja w sprawie zwalczania aktów terroryzmu jądrowego (konwencja o terroryzmie jądrowym) została otwarta do podpisu.
Po jej wejściu w życie państwa strony będą musiały wprowadzić przepisy, na mocy których takie naruszenia prawa będą objęte odpowiedzialnością karną.
(9) MAEA dąży do takich samych celów, jak określone w motywach 3 do 8.
Są one osiągane poprzez realizację jej Planu Bezpieczeństwa Jądrowego, który finansowany jest poprzez dobrowolne wpłaty do Funduszu Bezpieczeństwa Jądrowego MAEA,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
1.
W celu natychmiastowego i praktycznego wprowadzenia w życie niektórych elementów strategii UE przeciwko rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia, UE wspomaga działania MAEA w zakresie bezpieczeństwa jądrowego i weryfikacji, służące osiągnięciu następujących celów:
- praca nad uniwersalizacją międzynarodowych instrumentów służących nierozprzestrzenianiu i bezpieczeństwu jądrowemu, obejmujących całościowe porozumienie o zabezpieczeniach oraz protokół dodatkowy;
- zwiększenie poziomu ochrony wrażliwych na rozprzestrzenianie materiałów, sprzętu i odpowiedniej technologii, zapewnienie wsparcia legislacyjnego i regulacyjnego w obszarze bezpieczeństwa jądrowego i zabezpieczeń;
- ulepszenie wykrywania i reagowania na nielegalny handel materiałami jądrowymi i innymi materiałami promieniotwórczymi.
2.
Środkom w ramach strategii UE odpowiadają projekty MAEA, których celem jest:
- wzmocnienie krajowych infrastruktur legislacyjnych i regulacyjnych do wdrażania odnośnych instrumentów międzynarodowych w obszarze bezpieczeństwa jądrowego i weryfikacji, obejmujących całościowe porozumienia o zabezpieczeniach oraz protokół dodatkowy;
- wspieranie państw w zwiększaniu bezpieczeństwa i kontroli materiałów jądrowych i innych materiałów promieniotwórczych;
- wzmocnienie zdolności państw w zakresie wykrywania i reagowania na nielegalny handel materiałami jądrowymi i innymi materiałami promieniotwórczymi.
Projekty te będą realizowane w krajach, które potrzebują w tym zakresie pomocy po dokonaniu wstępnej oceny przez zespół ekspertów.
Szczegółowy opis powyższych projektów jest zawarty w załączniku.
Artykuł 2
1.
Prezydencja, wspomagana przez Sekretarza Generalnego Rady/Wysokiego Przedstawiciela ds. WPZiB (SG/WP), jest odpowiedzialna za wdrożenie niniejszego wspólnego działania.
Komisja jest w pełni włączana w to zadanie.
2.
Komisja nadzoruje właściwe rozdysponowanie wkładu finansowego, o którym mowa w art. 3.
3.
Techniczną realizację projektów, o których mowa w art. 1 ust. 2, powierza się MAEA, która będzie wypełniać swoje zadania pod nadzorem prezydencji oraz pod kontrolą SG/WP.
W tym celu SG/WP dokonuje niezbędnych uzgodnień z MAEA.
4.
Wyboru beneficjentów i działań dokonuje instytucja realizująca, na podstawie wstępnej oceny, o której mowa w art. 1 ust. 2.
Konsultacje z państwami członkowskimi i Komisją będą przeprowadzane w ramach właściwej grupy roboczej Rady.
Artykuł 3
1.
Finansowa kwota referencyjna dla realizacji projektów, o których mowa w art. 1 ust. 2, wynosi 6995000 EUR.
2.
Zarządzanie wydatkami finansowanymi przez budżet ogólny Unii Europejskiej wyszczególnionymi w ust. 1, podlega procedurom i zasadom wspólnotowym mającym zastosowanie do kwestii budżetowych z zastrzeżeniem, że jakiekolwiek wstępne finansowanie nie pozostaje własnością Wspólnoty.
3.
Do celów realizacji wydatków, o których mowa w art. 1, Komisja zawiera specjalne porozumienie finansowe z MAEA, zgodnie z regulaminem i przepisami dotyczącymi agencji.
Zawiera ono postanowienie o zapewnieniu przez MAEA widoczności wkładu UE, stosownie do jego wielkości.
Artykuł 4
Prezydencja, wspomagana przez SG/WP, przedstawia Radzie sprawozdania dotyczące realizacji niniejszego wspólnego działania opracowywane na podstawie sprawozdań okresowych przygotowywanych przez MAEA.
Komisja jest w pełni włączana w wykonywanie tych zadań i dostarcza informacji dotyczących aspektów finansowych realizacji projektów, o których mowa w art. 1 ust. 2.
Artykuł 5
Niniejsze wspólne działanie wchodzi w życie w dniu jego przyjęcia.
Niniejsze wspólne działanie traci moc 12 września 2007 r.
Artykuł 6
Niniejsze wspólne działanie zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wspólne działanie Rady 2006/419/WPZiB
z dnia 12 czerwca 2006 r.
wspierające wdrożenie rezolucji Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych nr 1540 (2004) w ramach realizacji strategii UE przeciwko rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 14,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 12 grudnia 2003 r. Rada Europejska przyjęła strategię UE przeciwko rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia, która w rozdziale III zawiera wykaz działań mających zapobiegać rozprzestrzenianiu tej broni, które powinny być podjęte zarówno w UE, jak i w państwach trzecich.
(2) UE aktywnie realizuje tę strategię wraz z działaniami wymienionymi w jej rozdziale III, w szczególności poprzez uruchamianie zasobów finansowych mających wspierać konkretne projekty realizowane przez instytucje wielostronne, poprzez dostarczanie pomocy technicznej i wiedzy fachowej państwom potrzebującym szerokiego spektrum działań służących zapobieganiu rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia oraz poprzez wspieranie roli, jaką odgrywa Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych (RB ONZ).
(3) W dniu 28 kwietnia 2004 r. RB ONZ przyjęła jednogłośnie rezolucję nr 1540 stanowiącą pierwszy dokument międzynarodowy, który zajmuje się – w sposób zintegrowany i wszechstronny – bronią masowego rażenia, sposobami jej dostarczania i powiązanymi z nią materiałami.
W rezolucji tej zawarte są wiążące dla wszystkich państw zobowiązania, które mają zapobiegać uzyskaniu dostępu do takiej broni i powiązanych z nią materiałów przez podmioty niepaństwowe.
(4) W rezolucji RB ONZ nr 1540 (2004) państwa zostały wezwane do przedstawienia Komitetowi Rady Bezpieczeństwa ustanowionemu na podstawie tej rezolucji (zwanemu dalej Komitetem 1540) sprawozdania na temat działań, które podjęły lub mają zamiar podjąć w celu wdrożenia tej rezolucji.
W związku z tym w dniu 28 października 2004 r. prezydencja przedstawiła w imieniu UE sprawozdanie Unii Europejskiej na temat wdrożenia rezolucji RB ONZ nr 1540 (2004); państwa członkowskie przedstawiły swoje sprawozdania indywidualnie.
(5) UE podjęła wobec państw trzecich kroki dyplomatyczne w celu zachęcenia ich do składania sprawozdań krajowych przewidzianych w rezolucji RB ONZ nr 1540 (2004).
Przygotowanie sprawozdań krajowych wymaga znacznego wysiłku i wiedzy technicznej ze strony tych państw.
Pomoc techniczna oraz wymiana doświadczeń zdobytych podczas opracowywania sprawozdań krajowych i przyjmowania środków służących wdrożeniu rezolucji RB ONZ nr 1540 (2004) mogą zatem bezpośrednio przyczynić się do zapewnienia powszechniejszego wypełniania obowiązku składania sprawozdań przewidzianego w tej rezolucji oraz do jej faktycznego wdrożenia.
(6) W dniu 27 kwietnia 2006 r. Rada Bezpieczeństwa ONZ przyjęła jednogłośnie rezolucję nr 1673 (2006), na mocy której mandat Komitetu 1540 został przedłużony o kolejne dwa lata; w rezolucji tej przewidziano, że komitet powinien zwiększyć wysiłki na rzecz upowszechniania pełnego wdrożenia rezolucji RB ONZ nr 1540 (2004) poprzez program działań, pomoc, wsparcie i współpracę.
W rezolucji tej Komitet 1540 został również wezwany do przeanalizowania razem z państwami oraz organizacjami międzynarodowymi, regionalnymi i subregionalnymi zdobytego doświadczenia i wiedzy oraz zweryfikowania dostępności programów, które mogą ułatwić wdrożenie rezolucji RB ONZ nr 1540 (2004).
(7) W swoim sprawozdaniu Komitet 1540 zaleca poszerzenie i zintensyfikowanie działań pomocowych prowadzonych na szczeblu regionalnym i subregionalnym, mających dostarczyć w sposób zorganizowany wskazówek dotyczących wykonywania zobowiązań wynikających z rezolucji RB ONZ nr 1540 (2004), uwzględniając fakt, że sześćdziesiąt dwa państwa muszą jeszcze przedłożyć swoje pierwsze sprawozdanie, natomiast pięćdziesiąt pięć państw spośród tych, które takie sprawozdanie już przedłożyły, musi jeszcze dostarczyć – na żądanie Komitetu 1540 – dodatkowych informacji i wyjaśnień.
(8) W sprawozdaniu tym Komitet 1540 podkreślił również że, nie licząc państw, które jeszcze nie przedstawiły swoich sprawozdań, trzydzieści dwa państwa zwróciły się w swoich sprawozdaniach o udzielenie pomocy we wdrożeniu rezolucji RB ONZ nr 1540 (2004).
(9) Rada Bezpieczeństwa w dniu 9 czerwca 2004 r. powierzyła Departamentowi ONZ ds. Rozbrojenia (Sekretariatowi ONZ) zadanie zapewnienia Komitetowi 1540 i jego ekspertom wsparcia merytorycznego i logistycznego.
(10) W ramowej umowie finansowej i administracyjnej, zawartej między Wspólnotą Europejską z jednej strony, a ONZ z drugiej strony, zostały określone ramowe postanowienia służące zacieśnieniu współpracy ONZ i Wspólnoty Europejskiej, obejmującej również partnerstwo programowe.
Wykonaniu tej umowy ramowej służyć ma umowa dotycząca wkładu finansowego, o której mowa w niniejszym wspólnym działaniu.
(11) Nadzór nad właściwym wykorzystaniem wkładu finansowego UE powierza się Komisji,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
1.
Zgodnie ze strategią UE przeciwko rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia, w której wyznaczono cel polegający na wspieraniu roli Rady Bezpieczeństwa ONZ i pogłębieniu wiedzy na temat stawiania czoła wyzwaniom związanym z rozprzestrzenianiem broni masowego rażenia, UE wspiera wdrażanie rezolucji RB ONZ nr 1540 (2004).
2.
Projekty wspierające rezolucję RB ONZ nr 1540 (2004), odpowiadające działaniom przewidzianym w strategii UE, mają na celu:
- zwiększenie świadomości w zakresie wymogów wynikających z rezolucji RB ONZ nr 1540 (2004) i w zakresie znaczenia samej rezolucji jako dokumentu międzynarodowego dotyczącego nierozprzestrzeniania broni masowego rażenia,
- przyczynienie się do zwiększenia możliwości administracji krajowych państw trzecich w trzech regionach (Azja–Pacyfik, Afryka i Ameryka Łacińska–Karaiby) w zakresie opracowywania sprawozdań krajowych na temat wykonania rezolucji RB ONZ nr 1540 (2004).
Szczegółowy opis projektów jest zawarty w Załączniku.
Artykuł 2
1.
Prezydencja, wspierana przez Sekretarza Generalnego Rady/Wysokiego Przedstawiciela ds. WPZiB, jest odpowiedzialna za wdrażanie niniejszego wspólnego działania.
Komisja jest w to w pełni włączana.
2.
Komisja nadzoruje właściwe wykorzystanie wkładu finansowego, o którym mowa w art. 3.
3.
Techniczną realizację projektów, o których mowa w art. 1 ust. 2, powierza się Sekretariatowi ONZ (Departament ds. Rozbrojenia) (zwanemu dalej Sekretariatem ONZ (DdR)).
W ramach tej kompetencji wykonuje on to zadanie pod nadzorem prezydencji i pod kontrolą SG/WP.
W tym celu SG/WP dokonuje niezbędnych ustaleń z Sekretariatem ONZ (DdR).
Artykuł 3
1.
Finansowa kwota referencyjna dla realizacji projektów, o których mowa w art. 1 ust. 2, wynosi 195000 EUR.
2.
Zarządzanie wydatkami finansowanymi z budżetu ogólnego Unii Europejskiej, wymienionymi w ust. 1, podlega procedurom i przepisom wspólnotowym mającym zastosowanie do kwestii budżetowych z zastrzeżeniem, że finansowanie wstępne nie pozostaje własnością Wspólnoty.
3.
Do celów realizacji wydatków, o których mowa w ust. 1, Komisja zawiera z Sekretariatem ONZ (DdR) umowę dotyczącą wkładu finansowego, zgodnie z regulaminem i przepisami tej organizacji.
W umowie tej zostaje zawarte zapewnienie ze strony Sekretariatu ONZ (DdR), że wkład UE będzie zauważalny, stosownie do jego wielkości.
Artykuł 4
Prezydencja, wspierana przez Sekretarza Generalnego Rady/Wysokiego Przedstawiciela ds. WPZiB, przekazuje Radzie sprawozdania dotyczące wdrażania niniejszego wspólnego działania sporządzone na podstawie regularnych sprawozdań przygotowywanych przez Sekretariat ONZ (DdR).
Komisja jest w pełni włączana w wykonywanie tych zadań i dostarcza informacji dotyczących aspektów finansowych realizacji projektów, o których mowa w art. 1 ust. 2.
Artykuł 5
Niniejsze wspólne działanie wchodzi w życie w dniu jego przyjęcia.
Niniejsze wspólne działanie przestaje obowiązywać w dniu 12 czerwca 2008 r.
Artykuł 6
Niniejsze wspólne działanie zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wspólne działanie Rady 2006/439/WPZiB
z dnia 27 czerwca 2006 r.
dotyczące dalszego wkładu Unii Europejskiej w proces rozstrzygnięcia konfliktu w Gruzji/Osetii Południowej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 14,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 18 lipca 2005 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2005/561/WPZiB [1] dotyczące dalszego wkładu Unii Europejskiej w proces rozstrzygnięcia konfliktu w Gruzji/Osetii Południowej, które wygasa w dniu 30 czerwca 2006 r.
(2) Wkład UE w misję OBWE w Gruzji wniesiony na mocy wspomnianego wspólnego działania skutecznie wspomógł funkcjonowanie stałych Sekretariatów po stronie gruzińskiej i południowoosetyjskiej pod egidą OBWE oraz ułatwiał spotkania w ramach Wspólnej Komisji Kontroli (WKK), która jest najistotniejszym forum w procesie rozstrzygnięcia konfliktu.
(3) OBWE i współprzewodniczący WKK zaapelowali o dalszą pomoc ze strony UE, zaś UE zgodziła się nadal wspierać finansowo proces rozstrzygnięcia konfliktu.
(4) UE uważa, że jej pomoc wzmocniła skuteczność roli, jaką odgrywa zarówno UE, jak i OBWE w procesie rozstrzygnięcia konfliktu, i dlatego udzielanie tej pomocy powinno być kontynuowane.
(5) UE przypomina o swym poparciu dla inicjatyw podjętych w celu pokojowego rozwiązania konfliktu i oczekuje, że WKK odegra pozytywną rolę w tym zakresie.
(6) UE zauważa, że WKK odgrywa rolę w działaniach związanych z przeprowadzaną pod przewodnictwem OBWE oceną potrzeb w strefie konfliktu gruzyjsko-osetyjskiego i w obszarach przylegających.
(7) Należy zapewnić odpowiednią widoczność wkładu UE w to przedsięwzięcie.
(8) Dnia 20 lutego 2006 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2006/121/WPZiB [2] w sprawie mianowania Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w regionie południowego Kaukazu.
Zgodnie z tym wspólnym działaniem, mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w regionie Południowego Kaukazu powinien obejmować m.in. przyczynianie się do zapobiegania konfliktom, pomoc w rozwiązywaniu konfliktów oraz intensyfikację dialogu między Unią Europejską a głównymi zainteresowanymi stronami w regionie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
1.
Unia Europejska przyczynia się do wzmocnienia procesu rozstrzygnięcia konfliktu w Osetii Południowej.
2.
W tym celu Unia Europejska przekazuje OBWE swój wkład w celu finansowania posiedzeń WKK oraz innych mechanizmów w ramach WKK, umożliwienia organizacji konferencji pod egidą WKK oraz pokrycia części kosztów związanych z prowadzeniem dwóch Sekretariatów przez okres jednego roku.
Artykuł 2
Prezydencja, wspierana przez Sekretarza Generalnego Rady/Wysokiego Przedstawiciela ds. WPZiB, jest odpowiedzialna za wprowadzenie w życie niniejszego wspólnego działania mając na względzie osiągnięcie jego celów, o których mowa w art. 1.
Artykuł 3
1.
Wypłata pomocy finansowej przewidzianej na mocy niniejszego wspólnego działania jest uzależniona od przeprowadzania regularnych spotkań WKK oraz funkcjonowania pozostałych mechanizmów w ramach WKK w okresie dwunastu miesięcy od daty rozpoczęcia obowiązywania porozumienia finansowego, które zostanie zawarte pomiędzy Komisją a Misją OBWE w Gruzji.
Ponadto obie strony – Gruzja i Osetia Południowa – powinny poczynić widoczne wysiłki w celu osiągnięcia rzeczywistego postępu politycznego na rzecz trwałego i pokojowego rozstrzygnięcia różnic pomiędzy nimi.
2.
Komisji powierza się zadanie kontroli i oceny wdrażania wkładu finansowego UE, w szczególności w zakresie spełniania warunków określonych w ust. 1.
W tym celu Komisja zawiera porozumienie finansowe z Misją OBWE w Gruzji w sprawie wykorzystania wkładu UE, który będzie miał formę dotacji.
Komisja gwarantuje również poprawne wykorzystanie dotacji w celach określonych w art. 1 ust. 2.
3.
Misja OBWE w Gruzji jest odpowiedzialna za zwrot wydatków misji, organizację konferencji pod egidą WKK oraz poprawny zakup i przekazanie wyposażenia.
Porozumienie finansowe będzie przewidywało zapewnienie przez Misję OBWE w Gruzji widoczności wkładu UE w to przedsięwzięcie oraz przekazywanie przez nią Komisji regularnych sprawozdań na temat jego wdrażania.
4.
Komisja, w ścisłej współpracy ze Specjalnym Przedstawicielem Unii Europejskiej w regionie Południowego Kaukazu, ustanawia bliskie kontakty z Misją OBWE w Gruzji w celu monitorowania i oceny wpływu wkładu wniesionego przez UE.
5.
Komisja składa Radzie pisemne sprawozdanie z wprowadzania w życie niniejszego wspólnego działania, za co odpowiedzialność ponosi Prezydencja, wspierana przez Sekretarza Generalnego Rady/Wysokiego Przedstawiciela ds. WPZiB.
Sprawozdanie to będzie się opierać w szczególności na regularnych sprawozdaniach przekazywanych przez Misję OBWE w Gruzji, jak określono w ust. 3.
Artykuł 4
1.
Finansowa kwota referencyjna dla wkładu UE, o którym mowa w art. 1 ust. 2, wynosi 140000 EUR.
2.
Zarządzanie wydatkami finansowanymi w ramach kwoty określonej w ust. 1 odbywa się zgodnie z procedurami i zasadami mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem, że finansowanie wstępne nie pozostaje własnością Wspólnoty Europejskiej.
3.
Wydatki kwalifikują się do pokrycia od dnia 1 lipca 2006 r.
Artykuł 5
1.
Niniejsze wspólne działanie wchodzi w życie w dniu jego przyjęcia.
Jest ono stosowane od dnia 1 lipca 2006 r. do dnia 30 czerwca 2007 r.
2.
Niniejsze wspólne działanie zostanie poddane przeglądowi w terminie dziesięciu miesięcy od dnia jego wejścia w życie.
W tym celu Specjalny Przedstawiciel Unii Europejskiej w regionie Południowego Kaukazu w porozumieniu z Komisją ocenia potrzebę dalszego wspierania procesu rozstrzygnięcia konfliktu w Gruzji/Osetii Południowej i w stosownych przypadkach przedstawia zalecenia Radzie. Artykuł 6
Wspólne działanie Rady 2006/468/WPZiB
z dnia 5 lipca 2006 r.
przedłużające i zmieniające mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Sudanie
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, a w szczególności jego art. 14, art. 18 ust. 5 i art. 23 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 18 lipca 2005 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2005/556/WPZiB w sprawie mianowania Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Sudanie [1].
(2) Od początku międzynarodowych działań mających na celu opanowanie i rozwiązanie kryzysu w Darfurze Unia Europejska jest w nie aktywnie zaangażowana na szczeblu dyplomatycznym i politycznym.
(3) Unia Europejska pragnie zwiększyć swoją rolę polityczną we wspólnym opanowywaniu kryzysu wraz z wieloma podmiotami lokalnymi, regionalnymi i międzynarodowymi oraz utrzymać spójność między pomocą Unii w zarządzaniu kryzysowym w Darfurze pod kierownictwem Unii Afrykańskiej (UA) a ogólnymi stosunkami politycznymi z Sudanem, m.in. w zakresie realizacji ogólnego porozumienia pokojowego (CPA) między rządem Sudanu a Ludowym Ruchem/Ludową Armią Wyzwolenia Sudanu (SPLM/A).
(4) W dniu 5 maja 2006 r. w Abudży pomiędzy rządem Sudanu i Ludowym Ruchem/Ludową Armią Wyzwolenia Sudanu (SLM/A) zawarte zostało porozumienie pokojowe w sprawie Darfuru (DPA).
Unia Europejska będzie działać na rzecz pełnej i szybkiej realizacji tego porozumienia, od której zależą trwały pokój i trwałe bezpieczeństwo oraz zakończenie cierpień milionów ludzi w Darfurze.
W swych działaniach Specjalny Przedstawiciel Unii Europejskiej (SPUE) powinien w pełni uwzględniać rolę UE w realizacji porozumienia pokojowego w sprawie Darfuru, w tym rolę, którą pełni ona w rozmowach i konsultacjach pomiędzy stronami konfliktu w Darfurze.
(5) Unia udziela znaczącej pomocy misji Unii Afrykańskiej w regionie Darfur w Sudanie (AMIS) w zakresie planowania i zarządzania oraz finansowania i logistyki.
(6) Unia Afrykańska stwierdziła, że konieczne jest znaczne zwiększenie sił misji AMIS z uwagi na dodatkowe zadania, które przypadną im w związku z realizacją porozumienia DPA i będą wymagały poszerzenia misji o dodatkowych wojskowych i cywilnych pracowników policyjnych oraz o dodatkowe zdolności ogólne i logistyczne. W dniu 15 maja 2006 r.
Rada zgodziła się na przedłużenie cywilno-wojskowych działań Unii Europejskiej wspierających misję Unii Afrykańskiej w regionie Darfur w Sudanie.
Współpraca polityczna z Unią Afrykańską i rządem Sudanu oraz określone zdolności koordynacyjne są więc w dalszym ciągu konieczne.
(7) W dniu 31 marca 2005 r. Rada Bezpieczeństwa ONZ przyjęła rezolucję 1593 (2005) dotyczącą sprawozdania międzynarodowej komisji śledczej na temat łamania międzynarodowego prawa humanitarnego i praw człowieka w Darfurze.
(8) Stała obecność w Chartumie umożliwiłaby specjalnemu przedstawicielowi Unii Europejskiej zwiększenie kontaktów z rządem w Sudanie, z sudańskimi partiami politycznymi, z kierownictwem misji AMIS, Organizacją Narodów Zjednoczonych i jej agencjami, a także z misjami dyplomatycznymi; umożliwiłaby także dokładniejsze monitorowanie działań komitetu oceniającego oraz odpowiednich grup roboczych i komisji, jak również udział w tych działaniach.
Pozwoliłaby także uważniej śledzić sytuację we wschodnim Sudanie oraz utrzymywać regularne kontakty z rządem południowego Sudanu oraz z SPLM.
(9) W związku z tym mandat SPUE w Sudanie powinien zostać zmieniony i przedłużony, a okres obowiązywania powinien zostać dostosowany do okresów obowiązywania mandatów innych specjalnych przedstawicieli UE.
W związku z tym wspólne działanie 2005/556/WPZiB powinno zostać uchylone.
(10) SPUE będzie wykonywał swój mandat w sytuacji, która może ulec pogorszeniu i zaszkodzić celom wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa określonym w art. 11 traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
Mandat pana Pekki HAAVISTA, specjalnego przedstawiciela Unii Europejskiej (SPUE) w Sudanie, zostaje przedłużony do dnia 28 lutego 2007 r.
Artykuł 2
Podstawą mandatu SPUE są cele polityki Unii Europejskiej w Sudanie, w szczególności dotyczące:
a) działań w ramach społeczności międzynarodowej i w ramach wspierania Unii Afrykańskiej (UA) i ONZ związanych z pomocą sudańskim partiom, UA i ONZ w realizacji porozumienia pokojowego w sprawie Darfuru (DPA), jak również związanych z umożliwieniem realizacji ogólnego porozumienia pokojowego (CPA) oraz ze wspieraniem dialogu Południe-Południe, z należytym uwzględnieniem regionalnych konsekwencji tych problemów oraz zasady samodzielnej odpowiedzialności Afryki; oraz
b) zapewnienie jak najskuteczniejszej i jak najbardziej widocznej pomocy Unii Europejskiej dla misji AU w regionie Darfur w Sudanie (AMIS).
Artykuł 3
1.
Dla osiągnięcia celów polityki mandat SPUE obejmuje:
a) współdziałanie z UA, rządem Sudanu, ugrupowaniami zbrojnymi z Darfuru, innymi podmiotami w Sudanie i organizacjami pozarządowymi oraz utrzymywanie ścisłej współpracy z ONZ i innymi odpowiednimi podmiotami międzynarodowymi w celu realizacji celów polityki Unii Europejskiej;
b) reprezentowanie Unii podczas rozmów prowadzonych przez strony konfliktu w Darfurze, podczas posiedzeń wysokiego szczebla wspólnej komisji, jak również, jeśli będzie to wymagane, na innych stosownych posiedzeniach;
c) reprezentowanie Unii, gdy jest to możliwe, w komisjach oceniających realizację porozumień CPA i DPA;
d) śledzenie postępu w rozmowach między rządem Sudanu a Frontem Wschodnim oraz reprezentowanie Unii podczas tych rozmów, jeśli wystąpią o to strony, a także mediacja;
e) zapewnienie spójności między pomocą Unii Europejskiej w zarządzaniu kryzysowym w Darfurze oraz ogólnymi stosunkami politycznymi Unii z Sudanem;
f) śledzenie sytuacji w dziedzinie praw człowieka, w tym praw dzieci i kobiet, oraz w dziedzinie walki z bezkarnością w Sudanie i utrzymanie stałych kontaktów z władzami Sudanu, UA i ONZ, w szczególności z Biurem Wysokiego Komisarza ds. Praw Człowieka, obserwatorami praw człowieka działającymi w regionie oraz z Urzędem Prokuratora Międzynarodowego Trybunału Karnego.
2.
Sprawując swój mandat, SPUE między innymi:
a) śledzi wszelkie działania Unii;
b) zapewnia koordynację i spójność pomocy udzielanej przez Unię Europejską misji AMIS;
c) wspiera proces polityczny oraz działania związane z realizacją porozumień CPA i DPA; oraz
d) śledzi zgodność działań podejmowanych przez podmioty w Sudanie z odpowiednimi rezolucjami Rady Bezpieczeństwa ONZ, a mianowicie z rezolucjami nr 1556 (2004), 1564 (2004), 1591 (2005), 1593 (2005) 1672 (2006) i 1679 (2006), oraz składa sprawozdania na ten temat.
Artykuł 4
1.
SPUE odpowiada za wykonywanie mandatu działając pod zwierzchnictwem i kierownictwem operacyjnym Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela (SG/WP).
Za wszelkie wydatki SPUE odpowiada przed Komisją.
2.
Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPB) utrzymuje specjalne stosunki ze SPUE i jest podstawowym punktem kontaktowym z Radą.
KPB ukierunkowuje pod względem strategicznym i politycznym działania SPUE w ramach mandatu.
3.
SPUE regularnie składa KPB sprawozdania na temat sytuacji w Darfurze, w szczególności na temat realizacji porozumienia pokojowego w sprawie Darfuru oraz pomocy udzielanej przez Unię Europejską misji AMIS, a także sytuacji na całym terytorium Sudanu.
Artykuł 5
1.
Finansowa kwota referencyjna przewidziana na pokrycie wydatków związanych z mandatem SPUE w okresie od dnia 18 lipca 2006 r. do dnia 28 lutego 2007 r. wynosi 1030000 EUR.
2.
Wydatkami pokrywanymi w ramach kwoty określonej w ust. 1 zarządza się zgodnie z procedurami i zasadami mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich, z zastrzeżeniem, że finansowanie wstępne nie pozostaje własnością Wspólnoty.
3.
Zarządzanie wydatkami podlega umowie pomiędzy SPUE a Komisją.
Wydatki kwalifikują się do pokrycia od dnia 18 lipca 2006 r.
4.
Wsparcie logistyczne w regionie jest zapewniane odpowiednio przez prezydencję, Komisję lub państwa członkowskie.
Artykuł 6
1.
W ramach swojego mandatu i udostępnionych środków finansowych SPUE odpowiada za powołanie swojego zespołu w porozumieniu z prezydencją, przy wsparciu Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela oraz przy pełnym udziale Komisji.
SPUE powiadamia prezydencję i Komisję o ostatecznym składzie swojego zespołu.
2.
Państwa członkowskie i instytucje Unii Europejskiej mogą zaproponować oddelegowanie pracowników do współpracy ze SPUE.
Wynagrodzenie ewentualnych pracowników oddelegowanych przez państwo członkowskie lub instytucję Unii Europejskiej do współpracy ze SPUE jest pokrywane odpowiednio przez dane państwo członkowskie lub daną instytucję Unii Europejskiej.
3.
Sekretariat Generalny Rady w odpowiedni sposób ogłasza informacje o wszystkich stanowiskach kategorii A, które nie zostały obsadzone pracownikami oddelegowanymi, oraz notyfikuje je państwom członkowskim i instytucjom Unii Europejskiej w celu pozyskania kandydatów o najodpowiedniejszych kwalifikacjach.
4.
Przywileje, immunitety i dalsze gwarancje niezbędne do wykonania i sprawnego działania misji SPUE i jej pracowników ustala się między stronami.
Państwa członkowskie i Komisja zapewniają w tym celu wszelkie niezbędne wsparcie.
Artykuł 7
1.
W koordynowaniu pomocy udzielanej AMIS przez Unię Europejską SPUE jest wspomagany przez komórkę koordynacyjną ad hoc (biuro SPUE), utworzoną w Addis Abebie, działającą pod jego zwierzchnictwem, o której mowa w art. 5 ust. 2 wspólnego działania 2005/557/WPZiB z dnia 18 lipca 2005 r. w sprawie cywilno-wojskowego działania Unii Europejskiej wspierającego misję Unii Afrykańskiej w regionie Darfur w Sudanie [2].
2.
W skład biura SPUE w Addis Abebie wchodzą: doradca polityczny, wyższy rangą doradca wojskowy oraz doradca policyjny.
3.
Doradca policyjny i doradca wojskowy w biurze SPUE działają jako doradcy SPUE do spraw – odpowiednio – policyjnych i wojskowych związanych z pomocą udzielaną przez UE, o której mowa w ust. 1.
W tym zakresie podlegają oni SPUE.
4.
Doradca policyjny i doradca wojskowy nie otrzymują od SPUE instrukcji dotyczących zarządzania wydatkami związanymi – odpowiednio – z policyjnymi i wojskowymi aspektami pomocy udzielanej przez UE, o której mowa w ust. 1.
SPUE nie ponosi odpowiedzialności w tym zakresie.
5.
Biuro SPUE mieści się w Chartumie i składa się z doradcy politycznego oraz pracowników niezbędnych do zapewnienia wsparcia administracyjnego i logistycznego.
W razie potrzeby biuro w Chartumie korzysta z pomocy ekspertów biura SPUE w Addis Abebie w kwestiach wojskowych i policyjnych.
Artykuł 8
Co do zasady SPUE składa osobiście sprawozdania SG/WP i KPB oraz może również składać sprawozdania odpowiedniej grupie roboczej.
Regularne sprawozdania pisemne są przekazywane SG/WP, Radzie i Komisji.
SPUE może składać sprawozdania Radzie ds. Ogólnych i Stosunków Zewnętrznych, jeśli zalecą to SG/WP oraz Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa.
Artykuł 9
Aby zapewnić spójności działań zewnętrznych Unii Europejskiej, działania SPUE są koordynowane z działaniami SG/WP, prezydencji i Komisji.
SPUE regularnie dostarcza informacji przedstawicielstwom państw członkowskich i przedstawicielstwom Komisji.
Prezydencja, Komisja i szefowie misji utrzymują ścisłe kontakty ze SPUE w terenie i dokładają wszelkich starań, aby wspierać go w wykonywaniu mandatu.
SPUE kontaktuje się również z innymi podmiotami międzynarodowymi i regionalnymi obecnymi w terenie.
Artykuł 10
Wdrożenie niniejszego wspólnego działania i zapewnienie jego spójności z innymi działaniami Unii Europejskiej w regionie jest przedmiotem regularnych przeglądów. Do połowy listopada 2006 r.
Na podstawie tego sprawozdania niniejsze wspólne działanie jest poddawane ocenie przez odpowiednie grupy robocze oraz przez KPB. SG/WP przedstawia KPB zalecenia dotyczące decyzji Rady w sprawie przedłużenia, zmiany lub zakończenia mandatu, w kontekście ogólnych priorytetów dotyczących rozmieszczania przedstawicieli.
Ma ono zastosowanie od dnia 18 lipca 2006 r. Wspólne działanie 2005/556/WPZiB zostaje niniejszym uchylone ze skutkiem od dnia 18 lipca 2006 r.
Wspólne stanowisko Rady 2006/518/WPZiB
z dnia 24 lipca 2006 r.
zmieniające i odnawiające niektóre środki restrykcyjne zastosowane wobec Liberii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, a w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 10 lutego 2004 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2004/137/WPZiB dotyczące środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko Liberii [1] w celu wykonania środków nałożonych przeciwko Liberii rezolucją Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych (RRBONZ) nr 1521(2003).
Środki te zostały odnowione na mocy wspólnego stanowiska Rady 2006/31/WPZiB. [2]
(2) Z uwagi na rozwój sytuacji w Liberii, Rada Bezpieczeństwa ONZ przyjęła w dniu 13 czerwca 2006 r. rezolucję nr 1683 (2006) wprowadzającą dalsze odstępstwa od środków nałożonych na mocy ust. 2 lit. a) i b) RRBONZ nr 1521 (2003), dotyczących embarga na broń.
(3) W dniu 20 czerwca 2006 r. Rada Bezpieczeństwa ONZ wydała rezolucję nr 1689 (2006), odnawiającą na okres kolejnych 6 miesięcy środki zastosowane na mocy ust. 6 RRBONZ nr 1521 (2003), dotyczące zakazu przywozu z Liberii jakiegokolwiek surowca diamentowego.
(4) Rada Bezpieczeństwa ONZ postanowiła także nie odnawiać obowiązywania środków nałożonych na mocy ust. 10 RRBONZ nr 1521 (2003), dotyczących zakazu przywozu jakichkolwiek pni drzewnych i wyrobów z drewna pochodzących z Liberii, jednakże podjęła decyzję, że dokona przeglądu tej decyzji po upływie dziewięćdziesięciu dni (90), w celu ponownego zastosowania tych środków, jeśli w tym okresie nie zostanie poinformowana o przyjęciu aktów prawnych dotyczących leśnictwa zaproponowanych przez komisję nadzorującą reformę leśnictwa (FRMC).
(5) Należy zatem zmienić, a tam gdzie stosowne, odnowić środki nałożone na mocy wspólnego stanowiska 2004/137/WPZiB i odnowione na mocy wspólnego stanowiska 2006/31/WPZiB, w celu wykonania RRBONZ nr 1683 (2006) i RRBONZ nr 1689 (2006).
(6) Wspólnota powinna podjąć działania w celu wprowadzenia w życie niektórych z tych środków,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
Artykuł 1
Dodatkowo do odstępstw od zastosowania przewidzianych w art. 1 ust. 2 wspólnego stanowiska 2004/137/WPZiB, środki zastosowane na mocy art. 1 ust. 1 wspólnego stanowiska 2006/31/WPZiB nie mają zastosowania do:
a) broni i amunicji już dostarczonych członkom służb specjalnych (SSS) do celów szkoleniowych i powierzonych tym służbom do nieograniczonego użytku operacyjnego – o ile przekazanie tym służbom broni i amunicji zostało uprzednio zatwierdzone przez komitet ustanowiony na mocy ust. 21 RRBONZ nr 1521 (2003), ("komitet") oraz pomocy technicznej i finansowej dotyczącej takiej broni i amunicji;
b) broni i amunicji przeznaczonych do użytku członków sił policyjnych i sił bezpieczeństwa rządu Liberii, którzy od czasu podjęcia przez ONZ misji w Liberii zostali zweryfikowani i przeszkoleni – o ile dostawy zostały uprzednio zatwierdzone przez komitet w odpowiedzi na wspólny wniosek złożony przez rząd Liberii i państwo wywożące oraz pomocy technicznej i finansowej dotyczącej takiej broni i amunicji. Artykuł 2
Wspólne działanie Rady 2006/523/WPZiB
z dnia 25 lipca 2006 r.
zmieniające mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 14, art. 18 ust. 5 i art. 23 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 14 grudnia 2005 r. Komitet Sterujący Rady ds. Zaprowadzania Pokoju mianował pana Christiana SCHWARZA-SCHILLINGA Wysokim Przedstawicielem w Bośni i Hercegowinie.
(2) W dniu 30 stycznia 2006 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2006/49/WPZiB mianujące pana Christiana SCHWARZA-SCHILLINGA Specjalnym Przedstawicielem Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie [1].
(3) Zgodnie z decyzją dyrektorów politycznych Komitetu Sterującego Rady ds. Zaprowadzania Pokoju z dnia 22– 23 czerwca 2006 r. Biuro Wysokiego Przedstawiciela zacznie przygotowywać się do zamknięcia, które nastąpi w dniu 30 czerwca 2007 r.
Jednocześnie powinny być prowadzone przygotowania do wzmocnienia Biura Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej (WPUE).
(4) Należy zmienić mandat SPUE, aby mógł on wspierać planowanie przyszłego wzmocnionego Biura SPUE w związku z zamknięciem Biura Wysokiego Przedstawiciela,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
We wspólnym działaniu 2006/49/WPZiB niniejszym wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 3 dodaje się literę m) w brzmieniu:
"m) wspieranie – w bliskiej współpracy z Komisją – planowania mającego na celu wzmocnienie Biura SPUE w związku z zamknięciem Biura Wysokiego Przedstawiciela, w tym doradztwo w sprawie kwestii związanych z podawaniem do wiadomości publicznej informacji na temat tego przejścia.";
2) artykuł 6 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Kwota referencyjna przewidziana na pokrycie wydatków związanych z mandatem SPUE wynosi 1090000 EUR.".
Artykuł 2
Niniejsze wspólne działanie wchodzi w życie z dniem jego przyjęcia.
Artykuł 3
Niniejsze wspólne działanie zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wspólne działanie Rady 2006/607/WPZiB
z dnia 7 września 2006 r.
zmieniające i przedłużające wspólne działanie 2005/643/WPZiB w sprawie misji obserwacyjnej Unii Europejskiej w Acehu (Indonezja) (misja obserwacyjna w Acehu – AMM)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 14,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 7 czerwca 2006 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2006/407/WPZiB zmieniające i przedłużające wspólne działanie 2005/643/WPZiB ustanawiające misję obserwacyjną Unii Europejskiej w Acehu (Indonezja) (misja obserwacyjna w Acehu – AMM) [1] o kolejny okres trzech miesięcy do dnia 15 września 2006 r.
(2) W dniu 21 lipca 2006 r. rząd Indonezji zwrócił się do UE o przedłużenie mandatu AMM o ostateczny okres trzech miesięcy do dnia 15 grudnia 2006 r.
Ruch Wyzwolenia Acehu (GAM) również wyraził poparcie dla przedłużenia misji.
(3) W dniu 28 lipca 2006 r. Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa ponownie zapewnił o swoim poparciu dla procesu pokojowego w Acehu oraz wyraził poparcie dla zalecenia Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela w sprawie przedłużenia mandatu AMM o ostateczny okres trzech miesięcy.
Wspólne działanie Rady 2006/623/WPZiB
z dnia 15 września 2006 r.
w sprawie utworzenia zespołu UE uczestniczącego w przygotowaniach do ewentualnego ustanowienia międzynarodowej misji cywilnej w Kosowie z elementem funkcji Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej (zespół przygotowawczy MMC/SPUE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 14 i art. 25 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Stosownie do rezolucji Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych (rezolucja RB ONZ) nr 1244 na początku listopada 2005 r. uruchomiono proces zmierzający do ustalenia przyszłego statusu Kosowa, kierowany przez Marttiego Ahtisaari, wysłannika ONZ ds. statusu Kosowa.
Powodzenie tego procesu jest niezbędne nie tylko dla zapewnienia mieszkańcom Kosowa jaśniejszej wizji przyszłości, lecz także dla ogólnej stabilności w regionie.
(2) Organizacja Narodów Zjednoczonych będzie nadal w pełni zaangażowana w Kosowie do wygaśnięcia okresu obowiązywania rezolucji RB ONZ nr 1244.
ONZ zasygnalizowała jednak, że nie będzie już odgrywać głównej roli w Kosowie po ustaleniu jego statusu.
Pozytywny wynik tego procesu leży w żywotnym interesie UE, która poczuwa się do odpowiedzialności oraz dysponuje środkami, by przyczyniać się do osiągnięcia tego wyniku.
UE zadeklarowała gotowość do zwiększenia swojej roli w Kosowie po ustaleniu jego statusu.
UE będzie zatem musiała podjąć się istotnej roli w Kosowie, działając w złożonych okolicznościach.
(3) Proces stabilizacji i stowarzyszenia stanowi strategiczne ramy polityki UE wobec regionu Bałkanów Zachodnich, a jego instrumenty – w tym partnerstwo europejskie, dialog polityczny i techniczny w ramach mechanizmu monitorowania procesu stabilizacji i stowarzyszenia oraz powiązane programy pomocowe Wspólnoty – są otwarte dla Kosowa.
(4) W dniu 12 lipca 2006 r. SG/WP Havier Solana oraz Komisarz Oli Rehn przedłożyli Radzie sprawozdanie zatytułowane "Przyszła rola i wkład UE w Kosowie".
W sprawozdaniu dokonano analizy charakteru i zakresu przyszłego międzynarodowego zaangażowania, wynikających z niego obowiązków, roli UE po określeniu statusu Kosowa oraz praktycznych środków realizacji wizji przyszłości Kosowa w kontekście UE – bez uszczerbku dla wyniku negocjacji związanych z określeniem statusu tej prowincji.
(5) W sprawozdaniu podkreślono, że przyszła międzynarodowa misja cywilna w Kosowie (MMC) powinna opierać się na rezolucji RB ONZ.
Powinna ona zapewnić wprowadzenie w życie niewojskowych aspektów określenia statusu.
MMC będzie współpracować z władzami Kosowa, aby wspierać wdrażanie określenia tego statusu, wykorzystując w razie potrzeby siły interwencyjne.
(6) Sprawozdanie zawiera zalecenie, by szef MMC, który będzie mianowanym przez RB ONZ przedstawicielem społeczności międzynarodowej (PSM), jednocześnie piastował funkcję Specjalnego Przedstawiciela UE (SPUE).
PSM/SPUE będzie pełnił centralną rolę koordynacyjną wraz z innymi międzynarodowymi podmiotami w związku ze wszystkimi sprawami odnoszącymi się do określenia statusu oraz ustanowienia odpowiednich mechanizmów.
Osoba ta będzie obywatelem UE mianowanym na te stanowiska z chwilą określenia statusu Kosowa.
Ważny element mandatu tej osoby powinno stanowić odgrywanie istotnej roli w tworzeniu MMC w okresie przejściowym między podjęciem decyzji o statusie i zakończeniem misji UNMIK.
(7) Sprawozdanie zawiera także zalecenie, aby jak najszybciej utworzono zespół UE, który będzie uczestniczył w przygotowaniach MMC wraz z elementem funkcji SPUE.
Komisja Europejska powinna w pełni włączyć się w te wysiłki.
Przygotowania MMC powinny następować w ścisłej współpracy z innymi międzynarodowymi podmiotami o kluczowym znaczeniu (głównie UNOSEK, UNMIK, USA).
(8) W liście do SG/WP z dnia 11 sierpnia 2006 r. obecny Specjalny Przedstawiciel Sekretarza Generalnego ONZ ds. Kosowa Steven P. Schook z zadowoleniem odnotował zaangażowanie UE w rozmowy na temat przyszłego międzynarodowego zaangażowania w Kosowie i zachęcił UE do wysłania do Prisztiny zespołu przygotowawczego MMC/SPUE.
(9) W dniu 10 kwietnia 2006 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2006/304/WPZiB [1] dotyczące utworzenia zespołu UE ds. planowania (ZPUE dla Kosowa) na potrzeby ewentualnej operacji zarządzania kryzysowego w Kosowie; działania zespołu przygotowawczego MMC/SPUE powinny być ściśle skoordynowane z działaniami ZPUE dla Kosowa.
(10) Zgodnie z wytycznymi z posiedzenia Rady Europejskiej w Nicei w dniach 7– 9 grudnia 2000 r. niniejsze wspólne działanie powinno określić rolę SG/WP zgodnie z art. 18 ust. 3 i art. 26 Traktatu.
(11) Artykuł 14 ust. 1 Traktatu wymaga określenia finansowej kwoty referencyjnej dla całego okresu wprowadzania w życie wspólnego działania.
Wskazanie kwot, które mają być finansowane z budżetu ogólnego Unii Europejskiej, obrazuje wolę organu prawodawczego i jest uzależnione od dostępności środków w danym roku budżetowym.
(12) Mandat zespołu przygotowawczego MMC/SPUE będzie wykonywany w sytuacji braku pełnej gwarancji stabilności, co mogłoby zaszkodzić celom wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa określonym w art. 11 Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
Cele
1.
Unia Europejska niniejszym powołuje zespół uczestniczący w przygotowaniach do ewentualnego ustanowienia międzynarodowej misji cywilnej w Kosowie, z elementem funkcji specjalnego przedstawiciela Unii Europejskiej (zespół przygotowawczy MMC/SPUE).
Zespół przygotowawczy MMC/SPUE jest gotowy do podjęcia działań najpóźniej z końcem września 2006 r.
2.
Celami zespołu przygotowawczego MMC/SPUE są:
- udział w przygotowaniach do ewentualnego ustanowienia międzynarodowej misji cywilnej we współpracy ze społecznością międzynarodową i instytucjami Kosowa, a także w ścisłej koordynacji z misją UNMIK, zarówno w kwestii jej planów zakończenia wdrażania rezolucji RB ONZ nr 1244, jak i wszelkich koniecznych ustaleń przejściowych w związku z ewentualną MMC,
- przygotowanie elementów przyszłego uczestnictwa UE w ewentualnej MMC w pełnej współpracy z Komisją Europejską, a także w porozumieniu ze społecznością międzynarodową i instytucjami Kosowa,
- zapewnienie – bez uszczerbku dla uprawnień Wspólnoty oraz dla mandatu ZPUE dla Kosowa – wszechstronnej, spójnej i zintegrowanej roli UE w Kosowie w związku z terminowym przygotowaniem wsparcia przez UE wdrażania procesu określania statusu Kosowa.
Artykuł 2
Zadania
Aby zrealizować swoje cele, zespół przygotowawczy MMC/SPUE koncentruje się na następujących zadaniach:
1) prowadzenie ścisłego dialogu – w szczególności za pośrednictwem nieformalnej grupy zadaniowej MMC – ze wszystkimi miejscowymi i międzynarodowymi partnerami o kluczowym znaczeniu na temat ich poglądów w odniesieniu do przygotowań ewentualnej MMC;
2) inicjowanie – wraz z międzynarodowymi partnerami i w porozumieniu z UNOSEK – prac nad określaniem możliwych funkcji, struktur oraz zasobów personelu ewentualnej MMC, uwzględniając rozdzielenie odpowiedzialności i udziału podmiotów międzynarodowych oraz wszelkie ustalenia przejściowe;
3) inicjowanie prac nad określaniem wszystkich koniecznych elementów udziału UE w ewentualnej MMC, w tym elementu funkcji SPUE;
4) prowadzenie ścisłej koordynacji ze wszystkimi właściwymi miejscowymi i międzynarodowymi partnerami zgodnie z art. 10.
Artykuł 3
Struktura
Zespół przygotowawczy MMC/SPUE dysponuje biurem szefa zespołu przygotowawczego MMC/SPUE w Prisztinie, zespołem doradców oraz zespołem administracyjnym.
Zespół przygotowawczy MMC/SPUE będzie rozmieszczany stopniowo w zależności od postępu rozmów na temat statusu.
Artykuł 4
Szef i personel zespołu przygotowawczego MMC/SPUE
1.
Pan Torbjörn Sohlström zostaje niniejszym mianowany szefem zespołu przygotowawczego MMC/SPUE.
2.
Szef zespołu przygotowawczego MMC/SPUE odpowiada za zarządzanie działaniami zespołu przygotowawczego MMC/SPUE oraz za ich koordynowanie.
3.
Szef zespołu przygotowawczego MMC/SPUE odpowiada za bieżące zarządzanie działaniami MMC/SPUE i jest odpowiedzialny za kwestie personalne i dyscyplinarne.
W odniesieniu do personelu oddelegowanego czynności dyscyplinarne są podejmowane przez właściwy organ krajowy lub UE.
4.
Zespół przygotowawczy MMC/SPUE składa się głównie z personelu cywilnego oddelegowanego przez państwa członkowskie lub instytucje UE.
Każde państwo członkowskie lub instytucja UE ponosi koszty związane z personelem przez nie oddelegowanym, włącznie z wynagrodzeniem, opieką medyczną, kosztami podróży do i z Kosowa oraz dodatkami innymi niż diety.
5.
W razie potrzeby zespół przygotowawczy MMC/SPUE może również zatrudniać na podstawie umów personel międzynarodowy oraz personel miejscowy.
6.
Podlegając nadal państwom członkowskim lub instytucjom UE, z ramienia których zostali wysłani, wszyscy członkowie personelu zespołu przygotowawczego MMC/SPUE wypełniają swoje obowiązki i postępują, mając na względzie wyłącznie interes działania wspierającego UE.
Wszyscy członkowie personelu zobowiązani są do przestrzegania zasad bezpieczeństwa oraz minimalnych norm bezpieczeństwa ustanowionych decyzją Rady 2001/264/WE z dnia 19 marca 2001 r. w sprawie przyjęcia przepisów Rady dotyczących bezpieczeństwa [2] (zwanych dalej "przepisami Rady dotyczącymi bezpieczeństwa").
Artykuł 5
Struktura dowodzenia
1.
Struktura zespołu przygotowawczego MMC/SPUE jest objęta jednolitą strukturą dowodzenia.
2.
KPB zapewnia zespołowi przygotowawczemu MMC/SPUE kierownictwo strategiczne i sprawuje nad nim kontrolę polityczną.
3.
SG/WP udziela wytycznych szefowi zespołu przygotowawczego MMC/SPUE.
4.
Szef zespołu przygotowawczego MMC/SPUE kieruje zespołem przygotowawczym MMC/SPUE i odpowiada za bieżące zarządzanie nim.
5.
Szef zespołu przygotowawczego MMC/SPUE podlega SG/WP.
Artykuł 6
Kontrola polityczna i kierownictwo strategiczne
1.
KPB sprawuje – w ramach odpowiedzialności Rady – kontrolę polityczną i kierownictwo strategiczne nad zespołem przygotowawczym MMC/SPUE.
2.
Niniejszym Rada upoważnia Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa do podejmowania stosownych decyzji zgodnie z art. 25 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej.
Upoważnienie to obejmuje prawo do mianowania szefa zespołu przygotowawczego MMC/SPUE na wniosek SG/WP.
Uprawnienia do podejmowania decyzji w odniesieniu do celów i zakończenia prac zespołu przygotowawczego MMC/SPUE nadal pozostają w gestii Rady.
3.
W regularnych odstępach czasu KPB otrzymuje sprawozdania i może występować do szefa zespołu przygotowawczego MMC/SPUE o szczegółowe sprawozdania na temat realizacji zadań, o których mowa w art. 2, oraz na temat koordynacji z pozostałymi uczestnikami, o której mowa w art. 10.
KPB może w stosownych przypadkach zapraszać szefa zespołu przygotowawczego MMC/SPUE na swoje posiedzenia.
4.
KPB regularnie przedstawia sprawozdania Radzie.
Artykuł 7
Udział państw trzecich
Bez uszczerbku dla autonomii UE w podejmowaniu decyzji oraz jednolitych ram instytucjonalnych UE, państwa przystępujące są zapraszane do uczestnictwa w zespole przygotowawczym MMC/SPUE, z zastrzeżeniem, że ponoszą one koszty związane z oddelegowanym przez siebie personelem, w tym koszty wynagrodzenia, opieki medycznej, diet, ubezpieczenia od wysokiego ryzyka oraz koszty podróży na teren i z terenu prowadzenia misji, a także, w odpowiednich przypadkach, wnoszą wkład na poczet bieżących wydatków zespołu przygotowawczego MMC/SPUE.
Artykuł 8
Bezpieczeństwo
1.
Szef zespołu przygotowawczego MMC/SPUE odpowiada za bezpieczeństwo zespołu przygotowawczego MMC/SPUE oraz – w konsultacji z Biurem ds. Bezpieczeństwa Sekretariatu Generalnego Rady – odpowiada za zapewnienie zgodności z minimalnymi wymogami bezpieczeństwa, jakie mają zastosowanie do misji.
2.
Zespół przygotowawczy MMC/SPUE posiada wyznaczonego funkcjonariusza ds. bezpieczeństwa podlegającego szefowi zespołu przygotowawczego MMC/SPUE.
Artykuł 9
Uzgodnienia finansowe
1.
Finansowa kwota referencyjna przewidziana na pokrycie wydatków związanych z zespołem przygotowawczym MMC/SPUE wynosi 869000 EUR.
2.
Wydatkami pokrywanymi w ramach kwoty, o której mowa w ust. 1, zarządza się zgodnie z zasadami i procedurami mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego UE, z zastrzeżeniem, że jakiekolwiek finansowanie wstępne nie pozostaje własnością Wspólnoty.
3.
Szef zespołu przygotowawczego MMC/SPUE w pełni podlega Komisji i jest przez nią nadzorowany w odniesieniu do działań podejmowanych w ramach swojej umowy.
W tym celu szef zespołu przygotowawczego MMC/SPUE podpisuje umowę z Komisją.
4.
W uzgodnieniach finansowych przestrzega się wymogów operacyjnych zespołu przygotowawczego MMC/SPUE.
5.
Wydatki kwalifikują się do pokrycia od dnia wejścia w życie niniejszego wspólnego działania.
Artykuł 10
Koordynacja z innymi podmiotami
1.
Szef zespołu przygotowawczego MMC/SPUE – wraz z międzynarodowymi partnerami i w ścisłym porozumieniu z UNMIK – prowadzi prace w ramach nieformalnego zespołu zadaniowego MMC.
2.
Zespół przygotowawczy MMC/SPUE odbywa regularne spotkania z ZPUE dla Kosowa oraz innymi podmiotami UE w celu zapewnienia ścisłej koordynacji i spójności przygotowań planowania zaangażowania UE po ustaleniu statusu Kosowa.
3.
Ścisła koordynacja między UE a wszystkimi odpowiednimi podmiotami, w tym ONZ/UNMIK, UNOSEK, OBWE, NATO/KFOR oraz pozostałymi kluczowymi podmiotami, takimi jak Stany Zjednoczone i Rosja, w dalszym ciągu będzie zapewniać komplementarność i synergię wysiłków podejmowanych przez społeczność międzynarodową.
W tym celu szef zespołu przygotowawczego MMC/SPUE odgrywa aktywną rolę w nieformalnej radzie sterującej na rzecz przyszłych działań w Prisztinie.
4.
Wypełniając swoje obowiązki, szef zespołu przygotowawczego MMC/SPUE uczestniczy w mechanizmach koordynacji UE utworzonych w Prisztinie w Kosowie.
5.
Wszystkie państwa członkowskie UE są na bieżąco w pełni informowane o procesie koordynacji.
Artykuł 11
Status personelu zespołu przygotowawczego MMC/SPUE
1.
W miarę potrzeb status personelu zespołu przygotowawczego MMC/SPUE, w tym – w odpowiednich przypadkach – przywileje, immunitety i inne gwarancje niezbędne do skompletowania i sprawnego funkcjonowania zespołu przygotowawczego MMC/SPUE, jest uzgadniany zgodnie z procedurą określoną w art. 24 Traktatu o Unii Europejskiej.
Wspierając prezydencję, SG/WP może negocjować takie uzgodnienia w jej imieniu.
2.
Państwo członkowskie lub instytucja UE, które oddelegowały członka personelu, są odpowiedzialne za wszelkie roszczenia związane z oddelegowaniem zgłaszane przez członka personelu lub dotyczące go.
Dane państwo członkowskie lub instytucja UE są odpowiedzialne za podejmowanie wszelkich działań prawnych przeciwko osobie oddelegowanej.
3.
Warunki zatrudnienia oraz prawa i obowiązki międzynarodowego i miejscowego personelu zatrudnionego na podstawie umów są określane w umowach zawartych między szefem zespołu przygotowawczego MMC/SPUE a danym członkiem personelu.
Artykuł 12
Działanie wspólnotowe
Rada i Komisja, każda w ramach swoich kompetencji, zapewniają spójność pomiędzy realizacją niniejszego wspólnego działania a innymi zewnętrznymi działaniami Wspólnoty zgodnie z art. 3 akapit drugi Traktatu o Unii Europejskiej.
Rada i Komisja współpracują w tym celu.
Artykuł 13
Udostępnianie informacji niejawnych
1.
SG/WP jest upoważniony do udostępniania NATO/KFOR informacji i dokumentów niejawnych UE, powstałych do celów niniejszego działania, objętych klauzulą niejawności do poziomu "CONFIDENTIEL UE", zgodnie z przepisami Rady dotyczącymi bezpieczeństwa.
2.
SG/WP jest również upoważniony do udostępniania ONZ/UNMIK oraz OBWE – zgodnie z potrzebami operacyjnymi zespołu przygotowawczego MMC/SPUE – informacji i dokumentów niejawnych UE powstałych do celów niniejszego działania, objętych klauzulą niejawności do poziomu "RESTREINT UE", zgodnie z przepisami Rady dotyczącymi bezpieczeństwa.
W tym celu dokonuje się uzgodnień na szczeblu lokalnym.
3.
SG/WP jest upoważniony do udostępniania stronom trzecim biorącym udział w realizacji niniejszego wspólnego działania dokumentów jawnych UE związanych z treścią obrad Rady dotyczących działania wspierającego, objętych tajemnicą zawodową na podstawie art. 6 ust. 1 decyzji Rady 2004/338/WE, Euratom z dnia 22 marca 2004 r. w sprawie przyjęcia Regulaminu Rady [3].
Artykuł 14
Wejście w życie i wygaśnięcie
1.
Niniejsze wspólne działanie wchodzi w życie z dniem jego przyjęcia.
2.
Wygasa ono dnia 31 marca 2007 r. lub w dniu powołania SPUE dla Kosowa, jeśli powołanie SPUE nastąpi przed dniem 31 marca 2007 r. Artykuł 15
Wspólne stanowisko Rady 2006/624/WPZiB
z dnia 15 września 2006 r.
zmieniające wspólne stanowisko 2005/440/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Demokratycznej Republice Konga
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W związku z przyjęciem w dniu 18 kwietnia 2005 r. przez Radę Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych rezolucji nr 1596 (2005) ("rezolucja RB ONZ nr 1596 (2005)"), w dniu 13 czerwca 2005 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2005/440/WPZiB [1] w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Demokratycznej Republice Konga.
(2) Dnia 29 listopada 2005 r. Rada przyjęła decyzję 2005/846/WPZiB [2] wykonującą wspólne stanowisko 2005/440/WPZiB, włączającą do Załącznika do tego wspólnego stanowiska wykaz osób, których dotyczą środki nałożone na mocy rezolucji RB ONZ nr 1596 (2005).
(3) Dnia 21 grudnia 2005 r. Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych przyjęła rezolucję nr 1649 (2005) ("rezolucja RB ONZ nr 1649 (2005)") rozszerzającą środki nałożone na mocy rezolucji RB ONZ nr 1596 (2005) na przywódców politycznych i wojskowych zagranicznych ugrupowań zbrojnych działających w Demokratycznej Republice Konga utrudniających rozbrojenie i dobrowolną repatriację lub przesiedlenie bojowników należących do tych ugrupowań, jak również na przywódców politycznych i wojskowych milicji kongijskich otrzymujących wsparcie spoza Demokratycznej Republiki Konga, szczególnie milicji działających w Ituri, które utrudniają swoim bojownikom udział w procesach rozbrojenia, demobilizacji i reintegracji.
(4) Dnia 31 lipca 2006 r. Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych przyjęła rezolucję nr 1698 (2006) ("rezolucja RB ONZ nr 1698 (2006)") rozszerzającą środki nałożone na mocy rezolucji RB ONZ nr 1596 (2005) na przywódców politycznych i wojskowych rekrutujących lub wykorzystujących dzieci w konfliktach zbrojnych, z pogwałceniem obowiązującego prawa międzynarodowego, oraz na osoby dopuszczające się poważnych naruszeń prawa międzynarodowego w związku z działaniami nakierowanymi na dzieci w przypadku konfliktów zbrojnych, w tym zabijaniem i okaleczaniem, przemocą seksualną, uprowadzaniem i przymusowymi przesiedleniami.
(5) Wspólne stanowisko 2005/440/WPZiB powinno zostać odpowiednio zmienione.
(6) Środki wspólnotowe mające zastosowanie wobec osób objętych niniejszym wspólnym stanowiskiem są przedstawione w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1183/2005 z dnia 18 lipca 2005 r. wprowadzającym niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko osobom naruszającym embargo na broń w odniesieniu do Demokratycznej Republiki Konga [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
Artykuł 1
Artykuł 3 wspólnego stanowiska 2005/440/WPZiB otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
Zgodnie z rezolucjami nr 1596 (2005), 1649 (2005) i 1698 (2006) RB NZ środki ograniczające powinny być nakładane na następujące osoby określone przez Komitet ds. Kar:
- osoby naruszające embargo na broń,
- przywódców politycznych i wojskowych zagranicznych ugrupowań zbrojnych działających w Demokratycznej Republice Konga utrudniających rozbrojenie i dobrowolną repatriację lub przesiedlenie bojowników należących do tych ugrupowań,
- przywódców politycznych i wojskowych milicji kongijskich otrzymujących wsparcie spoza Demokratycznej Republiki Konga, szczególnie milicji działających w Ituri, które utrudniają swoim bojownikom udział w procesach rozbrojenia, demobilizacji i reintegracji,
- przywódców politycznych i wojskowych rekrutujących lub wykorzystujących dzieci w konfliktach zbrojnych, z pogwałceniem obowiązującego prawa międzynarodowego,
- osoby dopuszczające się poważnych naruszeń prawa międzynarodowego w związku z działaniami nakierowanymi na dzieci w przypadku konfliktów zbrojnych, w tym zabijaniem i okaleczaniem, przemocą seksualną, uprowadzaniem i przymusowymi przesiedleniami.
Wykaz tych osób znajduje się w załączniku do niniejszego wspólnego stanowiska.".
Artykuł 2
Niniejsze wspólne stanowisko staje się skuteczne z dniem jego przyjęcia.
Artykuł 3
Niniejsze wspólne stanowisko zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wspólne stanowisko Rady 2006/625/WPZiB
z dnia 15 września 2006 r.
dotyczące zakazu sprzedaży lub dostarczania uzbrojenia i pokrewnego sprzętu oraz świadczenia pokrewnych usług podmiotom lub osobom w Libanie zgodnie z rezolucją RB ONZ nr 1701 (2006)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 7 sierpnia 2006 r. rząd Libanu postanowił rozmieścić libańskie siły zbrojne w południowym Libanie oraz zwrócić się o udzielenie wsparcia w razie potrzeby ze strony dodatkowych sił Tymczasowych Sił Zbrojnych Organizacji Narodów Zjednoczonych w Libanie (UNIFIL) w celu ułatwienia libańskim siłom zbrojnym wkroczenia do tego regionu oraz ponownie wyraził zamiar wzmocnienia w razie potrzeby libańskich sił zbrojnych sprzętem umożliwiającym im wykonywanie obowiązków.
(2) W dniu 11 sierpnia 2006 r. Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych przyjęła rezolucję nr 1701 (2006) ("rezolucja RB ONZ nr 1701 (2006)"), z zadowoleniem przyjmując decyzję rządu Libanu o rozmieszczeniu sił zbrojnych w południowym Libanie, jak również zaangażowanie rządu Libanu w rozszerzenie kontroli na całe terytorium kraju przy pomocy własnych prawowitych sił zbrojnych.
W celu umożliwienia rządowi Libanu sprawowania pełnego zwierzchnictwa nad całym terytorium państwa, tak aby nie znajdowała się tam żadna broń bez zezwolenia rządu Libanu i aby sprawował on wyłączną władzę na tym terytorium, rezolucja RB ONZ nr 1701 (2006) zakazuje między innymi sprzedaży lub dostarczania uzbrojenia i pokrewnego sprzętu wszelkiego rodzaju, jak również zapewniania szkoleń technicznych lub pomocy związanej z dostarczaniem, wytwarzaniem, konserwacją lub używaniem uzbrojenia i pokrewnego sprzętu jakiemukolwiek podmiotowi lub jakiejkolwiek osobie w Libanie, jeśli rząd Libanu lub – w ramach wykonywania swojej misji – UNIFIL nie wydały zezwolenia na powyższe działania.
(3) Zakaz zapewniania pomocy związanej ze sprzedażą lub dostarczaniem uzbrojenia i pokrewnego sprzętu powinien również obejmować finansowanie i pomoc finansową.
(4) Wprowadzenie w życie niektórych środków wymaga działania Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
Artykuł 1
1.
Zakazana jest bezpośrednia lub pośrednia sprzedaż, dostarczanie, transfer lub wywóz uzbrojenia i pokrewnego sprzętu wszelkiego rodzaju, w tym broni i amunicji, pojazdów wojskowych i wyposażenia wojskowego, wyposażenia paramilitarnego, a także części zamiennych do nich, na rzecz jakiegokolwiek podmiotu lub jakiejkolwiek osoby w Libanie przez obywateli państw członkowskich lub z terytoriów państw członkowskich, lub przy użyciu okrętów pływających pod ich banderą lub ich statków powietrznych bez względu na to, czy sprzęt pochodzi z ich terytoriów.
2.
Zakazuje się:
a) zapewniania pomocy technicznej, usług pośrednictwa i innych usług związanych z działaniami wojskowymi oraz z dostarczaniem, wytwarzaniem, konserwacją i korzystaniem z uzbrojenia i pokrewnego sprzętu wszelkiego rodzaju, w tym broni i amunicji, pojazdów wojskowych i wyposażenia wojskowego, wyposażenia paramilitarnego i części zamiennych do nich, bezpośrednio lub pośrednio, jakiejkolwiek osobie fizycznej lub prawnej, podmiotowi lub organowi w Libanie, lub do użytku na jego terytorium;
b) zapewniania finansowania lub pomocy finansowej związanej z działaniami wojskowymi, w tym w szczególności dotacji, pożyczek i ubezpieczenia kredytów wywozowych na wszelkiego rodzaju sprzedaż, dostarczanie, transfer lub wywóz uzbrojenia i pokrewnego sprzętu, lub też zapewniania związanej z tym pomocy technicznej, usług pośrednictwa i innych usług, bezpośrednio lub pośrednio, jakiejkolwiek osobie fizycznej lub prawnej, podmiotowi lub organowi w Libanie, lub do wykorzystania na jego terytorium;
c) świadomego lub umyślnego uczestniczenia w działaniach, których celem lub skutkiem jest obejście zakazów, określonych w lit. a) lub b).
Artykuł 2
1.
Artykuł 1 nie ma zastosowania do sprzedaży, dostarczania, transferu lub wywozu uzbrojenia i pokrewnego sprzętu lub zapewniania pomocy technicznej, finansowania i pomocy finansowej, usług pośrednictwa i innych usług odnoszących się do uzbrojenia i pokrewnego sprzętu, pod warunkiem że:
a) towary lub usługi nie są dostarczane, bezpośrednio lub pośrednio, dla oddziałów milicji, do których rozbrojenia wezwała Rada Bezpieczeństwa ONZ w swoich rezolucjach nr 1559 (2004) i 1680 (2006); oraz
b) na transakcję udzielił zezwolenia rząd Libanu lub UNIFIL; lub
c) towary lub usługi są przeznaczone na użytek UNIFIL w ramach pełnienia ich misji lub na użytek libańskich sił zbrojnych.
2.
Sprzedaż, dostarczanie, transfer lub wywóz uzbrojenia i pokrewnego sprzętu lub zapewnianie pomocy technicznej, finansowania i pomocy finansowej, usług pośrednictwa i innych usług, o których mowa w ust. 1, wymagają uzyskania zezwolenia udzielanego przez właściwe organy państw członkowskich.
Artykuł 3
Niniejsze wspólne stanowisko staje się skuteczne z dniem jego przyjęcia.
Artykuł 4
Niniejsze wspólne stanowisko poddaje się przeglądowi nie później niż 12 miesięcy po jego przyjęciu, uwzględniając ustalenia Rady Bezpieczeństwa, a następnie co kolejne 12 miesięcy.
Artykuł 5
Niniejsze wspólne stanowisko zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wspólne stanowisko Rady 2006/671/WPZiB
z dnia 5 października 2006 r.
przedłużające obowiązywanie wspólnego stanowiska 2004/694/WPZiB w sprawie dalszych środków wspierających skuteczne wykonanie mandatu Międzynarodowego Trybunału Karnego dla Byłej Jugosławii (MTKJ)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 11 października 2004 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2004/694/WPZiB [1] w sprawie dalszych środków wspierających skuteczne wykonanie mandatu Międzynarodowego Trybunału Karnego dla byłej Jugosławii (MTKJ) w celu zamrożenia wszystkich funduszy i zasobów gospodarczych należących do wszystkich osób, które zostały oskarżone publicznie przed MTKJ o zbrodnie wojenne i nie przebywają w areszcie Trybunału.
(2) Wspólne stanowisko 2004/694/WPZiB ma zastosowanie do dnia 10 października 2006 r.
(3) Rada uznaje za konieczne przedłużenie obowiązywania wspólnego stanowiska 2004/694/WPZiB o kolejne 12 miesięcy.
(4) Działanie ze strony Wspólnoty jest niezbędne w celu zastosowania tych środków,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
Artykuł 1
Przedłuża się obowiązywanie wspólnego stanowiska 2004/694/WPZiB do dnia 10 października 2007 r.
Artykuł 2
Niniejsze wspólne stanowisko staje się skuteczne z dniem jego przyjęcia.
Artykuł 3
Niniejsze wspólne stanowisko zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wspólne Działanie Rady 2006/708/WPZiB
z dnia 17 października 2006 r.
zmieniające i rozszerzające wspólne działanie 2005/190/WPZiB w sprawie zintegrowanej misji Unii Europejskiej w Iraku dotyczącej państwa prawnego, EUJUST LEX
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 14,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 12 czerwca 2006 r., po dokonaniu przeglądu misji przez Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela, Rada zgodziła się na przedłużenie misji EUJUST LEX – po wygaśnięciu jej obecnego mandatu – o kolejne 18 miesięcy, do dnia 31 grudnia 2007 r.
(2) Tego samego dnia Rada przyjęła wspólne działanie 2006/413/WPZiB zmieniające i rozszerzające wspólne działanie 2005/190/WPZiB w sprawie zintegrowanej misji Unii Europejskiej w Iraku dotyczącej państwa prawnego, EUJUST LEX [1].
To wspólne działanie obejmuje pierwszą fazę przedłużonego mandatu – do dnia 31 października 2006 r.
(3) Niniejsze wspólne działanie powinno być podstawą drugiej fazy przedłużonego mandatu – do dnia 31 grudnia 2007 r.
(4) Wspólne działanie 2005/190/WPZiB [2] powinno zostać odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
We wspólnym działaniu 2005/190/WPZiB niniejszym wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 11 ust. 3 otrzymuje następujące brzmienie:
"Z uwagi na szczególne warunki bezpieczeństwa w Iraku usługi w Bagdadzie świadczone będą na podstawie umów zawartych przez Zjednoczone Królestwo z przedsiębiorstwami świadczącymi te usługi i wystawiającymi za nie faktury.
Koszty tych usług pokrywane są z budżetu EUJUST LEX do wysokości 2400000 EUR.
Zjednoczone Królestwo w porozumieniu z szefem misji przedstawia Radzie stosowne informacje na temat tych kosztów.";
2) artykuł 14 akapit drugi otrzymuje następujące brzmienie:
"Niniejsze wspólne działanie wygasa w dniu 31 grudnia 2007 r."
Artykuł 2
Kwota referencyjna przewidziana na pokrycie dodatkowych wydatków związanych z misją na okres od dnia 1 listopada 2006 r. do dnia 31 grudnia 2007 r. wynosi 11200000 EUR.
Artykuł 3
Niniejsze wspólne działanie wchodzi w życie z dniem jego przyjęcia.
Artykuł 4
Niniejsze wspólne działanie zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wspólne stanowisko Rady 2006/755/WPZiB
z dnia 7 listopada 2006 r.
dotyczące przyjęcia na pobyt czasowy niektórych Palestyńczyków przez państwa członkowskie Unii Europejskiej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 14 listopada 2005 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2005/793/WPZiB [1] dotyczące przyjęcia na pobyt czasowy niektórych Palestyńczyków przez państwa członkowskie Unii Europejskiej, które przewidywało przedłużenie ważności ich krajowych zezwoleń na wjazd i pobyt na terytorium państw członkowskich, o których mowa we wspólnym stanowisku 2002/400/WPZiB [2], na okres kolejnych 12 miesięcy.
(2) Na podstawie oceny stosowania wspólnego stanowiska 2002/400/WPZiB Rada uważa za właściwe przedłużenie ważności tych zezwoleń na okres kolejnych 12 miesięcy,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
Artykuł 1
Państwa członkowskie, o których mowa w art. 2 wspólnego stanowiska 2002/400/WPZiB, przedłużają ważność krajowych zezwoleń na wjazd i pobyt udzielonych na podstawie art. 3 wspomnianego wspólnego stanowiska na okres kolejnych 12 miesięcy.
Artykuł 2
Rada dokonuje oceny stosowania wspólnego stanowiska 2002/400/WPZiB w terminie 6 miesięcy od przyjęcia niniejszego wspólnego stanowiska.
Artykuł 3
Niniejsze wspólne stanowisko staje się skuteczne z dniem jego przyjęcia.
Artykuł 4
Niniejsze wspólne stanowisko zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wspólne działanie Rady 2006/773/WPZiB
z dnia 13 listopada 2006 r.
zmieniające i przedłużające wspólne działanie 2005/889/WPZiB ustanawiające Misję Unii Europejskiej ds. Szkolenia i Kontroli na przejściu granicznym w Rafah (EU BAM Rafah)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 14,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 25 listopada 2005 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2005/889/WPZiB ustanawiające Misję Unii Europejskiej ds. Szkolenia i Kontroli na przejściu granicznym w Rafah (EU BAM Rafah) [1] na okres 12 miesięcy.
(2) W umowie uzgodnionej przez rząd Izraela i władze Autonomii Palestyńskiej ustalono, że wstępny 12-miesięczny mandat misji może zostać przedłużony o następne 6 miesięcy, chyba że wszystkie strony postanowią zakończyć Misję.
(3) W dniu 15 września 2006 r. Rada ponownie zapewniła o swoim stałym zaangażowaniu w EU BAM Rafah.
(4) Zarówno strona palestyńska, jak i izraelska, wyraziły zgodę na przedłużenie EU BAM Rafah, zgodnie z art. V uzgodnionej umowy w sprawie Misji Unii Europejskiej ds. Szkolenia i Kontroli na przejściu granicznym w Rafah na granicy Strefy Gazy i Egiptu.
(5) Wspólne działanie 2005/889/WPZiB powinno zostać odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
We wspólnym działaniu 2005/889/WPZiB niniejszym wprowadza się następujące zmiany:
1.
Skreśla się art. 3;
2.
Art. 13 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Kwota referencyjna przewidziana na pokrycie wydatków związanych z Misją wynosi 1696659 EUR w 2005 r. i 5903341 EUR w okresie od dnia 1 stycznia 2006 r. do dnia 24 maja 2007 r.";
3.
Art. 16 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Niniejsze wspólne działanie wygasa w dniu 24 maja 2007 r.";
4.
Art. 17 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 17
Niniejsze wspólne działanie podlega przeglądowi najpóźniej do dnia 31 marca 2007 r.".
Artykuł 2
Niniejsze wspólne działanie wchodzi w życie z dniem jego przyjęcia.
Artykuł 3
Niniejsze wspólne działanie zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wspólne Stanowisko Rady 2006/787/WPZiB
z dnia 13 listopada 2006 r.
w sprawie odnowienia niektórych środków ograniczających skierowanych przeciwko Uzbekistanowi
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 14 listopada 2005 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2005/792/WPZiB w sprawie środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko Uzbekistanowi [1].
Środki te wygasają w dniu 14 listopada 2006 r.
(2) W świetle oceny sytuacji w Uzbekistanie Rada postanowiła odnowić środki ograniczające w odniesieniu do broni o okres 12 miesięcy i ograniczenia wjazdu na okres 6 miesięcy.
(3) Rada postanowiła jednak, że spotkania, o których mowa w art. 4 wspólnego stanowiska 2005/792/WPZiB, powinny zostać wznowione w celu zapewnienia w drodze dialogu przestrzegania przez Uzbekistan zasad poszanowania praw człowieka, państwa prawa i podstawowych swobód.
(4) W tym okresie Rada dokona przeglądu środków w świetle wszelkich istotnych zmian obecnej sytuacji, szczególnie w zakresie określonym w motywie 7 wspólnego stanowiska 2005/792/WPZiB.
(5) Do wprowadzenia w życie niektórych środków konieczne jest podjęcie działań przez Wspólnotę,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
Artykuł 1
Środki określone w art. 1 i 2 wspólnego stanowiska 2005/792/WPZiB zostają niniejszym przedłużone o okres 12 miesięcy, a środki określone w jego art. 3 – na okres 6 miesięcy.
Artykuł 2
Niniejsze wspólne stanowisko podlega stałemu przeglądowi.
Jest ono odpowiednio przedłużane lub zmieniane, jeżeli Rada uzna, że jego cele nie zostały osiągnięte.
Artykuł 3
Niniejsze wspólne stanowisko staje się skuteczne z dniem jego przyjęcia.
Artykuł 4
Niniejsze wspólne stanowisko zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wspólne Stanowisko Rady 2006/795/WPZiB
z dnia 20 listopada 2006 r.
w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 15 lipca 2006 r. Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych ("RB ONZ") przyjęła rezolucję nr 1695 (2006), w której potępiła kilkukrotne wystrzelenie przez Koreańską Republikę Ludowo-Demokratyczną ("KRLD") w dniu 5 lipca 2006 r. rakiet balistycznych.
(2) W dniu 14 października 2006 r. Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych przyjęła rezolucję nr 1718 (2006), w której potępiła próbę jądrową przeprowadzoną przez KRLD w dniu 9 października 2006 r., i wyraziła najgłębsze zaniepokojenie zagrożeniem, które stanowi ta próba dla Układu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej oraz dla międzynarodowych wysiłków mających na celu wzmocnienie światowego systemu nierozprzestrzeniania broni jądrowej, a także groźbą, którą stwarza ona dla pokoju i stabilności w regionie i poza nim.
Rada Bezpieczeństwa ONZ stwierdziła zatem, że istnieje wyraźne zagrożenie dla pokoju i bezpieczeństwa międzynarodowego.
(3) W dniu 17 października 2006 r. Rada Unii Europejskiej zdecydowanie potępiła próbę jądrową, jaką przeprowadziła KRLD, i zaapelowała, aby KRLD niezwłocznie powróciła do rozmów sześciostronnych, zrezygnowała ze wszystkich rodzajów broni jądrowej, zarzuciła prowadzone programy jądrowe oraz by wywiązała się ze zobowiązań wynikających z Układu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej, w tym by poddała kontroli Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej (MAEA) wszystkie działania związane z wykorzystaniem energii jądrowej.
Rada oświadczyła również, że w pełni wprowadzi w życie postanowienia wszystkich odpowiednich rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ, a zwłaszcza rezolucji nr 1695 (2006) i rezolucji nr 1718 (2006).
(4) Rezolucja RB ONZ nr 1718 (2006) zakazuje bezpośredniego lub pośredniego dostarczania, sprzedaży lub przekazywania do KRLD przez obywateli państw członkowskich lub z terytoriów państw członkowskich, lub przy użyciu statków pływających pod ich banderą lub ich statków powietrznych niektórych rodzajów broni konwencjonalnej zdefiniowanych dla potrzeb rejestru broni konwencjonalnej ONZ lub pokrewnych zapasów materiałowych, w tym części zapasowych lub produktów określonych przez Radę Bezpieczeństwa lub komitet ustanowiony zgodnie z postanowieniami pkt 12 rezolucji RB ONZ nr 1718 (2006) (zwany dalej "komitetem").
Rada uważa za właściwe, aby zakaz ten obejmował również inne rodzaje broni konwencjonalnej, w tym co najmniej wszystkie towary i technologie wymienione we wspólnym wykazie sprzętu wojskowego Unii Europejskiej.
(5) Rezolucja RB ONZ nr 1718 (2006) zakazuje również bezpośredniego lub pośredniego dostarczania, sprzedaży lub przekazywania do KRLD przez obywateli państw członkowskich, z terytoriów państw członkowskich lub przy użyciu statków pływających pod ich banderą lub ich statków powietrznych produktów wymienionych w odpowiednich dokumentach ONZ, w szczególności produktów znajdujących się w wykazach grupy dostawców jądrowych (NSG) i reżimu kontroli technologii rakietowych (MTCR) oraz innych materiałów, sprzętu, towarów i technologii mających związek z programami jądrowymi, programami dotyczącymi rakiet balistycznych lub z innymi programami broni masowego rażenia.
(6) Rezolucja RB ONZ nr 1718 (2006) zakazuje również zapewniania szkoleń technicznych, usług i pomocy w odniesieniu do produktów, o których mowa w motywach 4 i 5, który to zakaz powinien również obejmować finansowanie lub pomoc finansową.
(7) Rezolucja RB ONZ nr 1718 (2006) zakazuje również nabywania od KRLD produktów, o których mowa w motywach 4 i 5.
(8) Rezolucja RB ONZ nr 1718 (2006) zakazuje również dostarczania, sprzedaży lub przekazywania towarów luksusowych do KRLD.
(9) Rezolucja RB ONZ nr 1718 (2006) nakłada też środki zapobiegające wjazdowi do państw członkowskich lub przejazdowi przez ich terytorium osób wskazanych przez komitet lub przez Radę Bezpieczeństwa jako odpowiedzialne za politykę KRLD (w tym jej wspieranie lub promowanie) w odniesieniu do programów KRLD dotyczących broni jądrowej, rakiet balistycznych i innej broni masowego rażenia, a także członków rodzin tych osób.
(10) Ponadto rezolucja RB ONZ nr 1718 (2006) nakazuje zamrożenie funduszy, innych aktywów finansowych i zasobów gospodarczych posiadanych lub kontrolowanych, bezpośrednio lub pośrednio, przez osoby lub podmioty wskazane przez komitet lub przez Radę Bezpieczeństwa jako zaangażowane we wspieranie lub dostarczające wsparcia, w tym przez stosowanie innych niedozwolonych środków, programom KRLD dotyczącym broni jądrowej, innym programom dotyczącym broni masowego rażenia oraz programom dotyczącym rakiet balistycznych lub przez osoby lub podmioty działające w ich imieniu lub pod ich kierunkiem; wprowadza on także obowiązek nieudostępniania tym osobom lub podmiotom lub na rzecz tych osób lub podmiotów jakichkolwiek funduszy, aktywów finansowych lub zasobów gospodarczych.
(11) Niniejsze wspólne stanowisko może zostać zmienione, jeżeli Rada uzna za właściwe zastosowanie środków ograniczających do dodatkowych osób, podmiotów lub produktów lub do innych kategorii osób, podmiotów lub produktów.
(12) Wprowadzenie pewnych środków wymaga działania Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
Artykuł 1
1.
Zakazane jest bezpośrednie lub pośrednie dostarczanie, sprzedaż lub przekazywanie KRLD następujących produktów i technologii, w tym oprogramowania, przez obywateli państw członkowskich lub przez terytoria państw członkowskich lub z ich terytoriów lub przy użyciu statków pływających pod ich banderą lub ich statków powietrznych – bez względu na to, czy pochodzą one z terytoriów tych państw, czy nie:
a) broni i wszelkiego rodzaju pokrewnych zasobów materiałowych, w tym broni i amunicji, pojazdów wojskowych i sprzętu wojskowego, sprzętu paramilitarnego i części zapasowych do wyżej wymienionych produktów, z wyjątkiem pojazdów niebojowych, które zostały wyprodukowane lub wyposażone w materiały w celu zapewnienia ochrony przed pociskami balistycznymi i które przeznaczone są wyłącznie do wykorzystania w KRLD dla celów obronnych przez personel UE i jej państw członkowskich;
b) wszelkich produktów, materiałów, sprzętu, towarów i technologii określonych przez Radę Bezpieczeństwa lub komitet zgodnie z pkt 8 lit a) ppkt (ii) rezolucji RB ONZ nr 1718 (2006), które mogłyby posłużyć do programów KRLD dotyczących broni jądrowej, rakiet balistycznych lub innej broni masowego rażenia.
2.
Zabronione jest również:
a) bezpośrednie lub pośrednie zapewnianie szkoleń technicznych, doradztwa, usług, pomocy lub pośrednictwa związanych z produktami i technologią, o których mowa w ust. 1, oraz z dostarczaniem, wytwarzaniem, konserwacją i z wykorzystaniem tych produktów – jakiejkolwiek osobie, podmiotowi lub organowi w KRLD lub do użytku na terytorium tego państwa;
b) bezpośrednie lub pośrednie finansowanie lub zapewnianie pomocy finansowej związanej z produktami i technologią, o których mowa w ust. 1, w tym w szczególności dotacji, pożyczek i ubezpieczenia kredytów wywozowych na wszelkiego rodzaju sprzedaż, dostarczanie, przekazywanie lub wywóz tych produktów lub też na zapewnianie związanych z powyższymi działaniami szkoleń technicznych, doradztwa, usług, pomocy lub pośrednictwa – jakiejkolwiek osobie, podmiotowi lub organowi w KRLD lub do użytku na terytorium tego państwa;
c) świadome lub celowe uczestniczenie w działaniach, których celem lub skutkiem jest obejście zakazów, o których mowa w lit. a) i b).
3.
Nabywanie przez obywateli państw członkowskich lub przy użyciu statków pływających pod ich banderą lub ich statków powietrznych produktów i technologii z KRLD, o których mowa w ust. 1, jest również zakazane – bez względu na to, czy pochodzą one z terytorium KRLD czy nie.
Artykuł 2
Zakazane jest bezpośrednie lub pośrednie dostarczanie, sprzedaż lub przekazywanie towarów luksusowych do KRLD przez obywateli państw członkowskich, przez terytoria państw członkowskich lub z ich terytoriów lub przy użyciu statków pływających pod ich banderą lub ich statków powietrznych – bez względu na to, czy pochodzą one z terytoriów tych państw, czy nie.
Artykuł 3
1.
Państwa członkowskie stosują środki niezbędne do tego, by zapobiec wjazdowi na ich terytorium lub przejazdowi przez nie osób wskazanych przez komitet lub przez Radę Bezpieczeństwa jako odpowiedzialne za politykę KRLD (w tym jej wspieranie lub promowanie) w odniesieniu do programów KRLD dotyczących broni jądrowej, rakiet balistycznych i innych programów broni masowego rażenia, a także członków rodzin tych osób, wymienionych w załączniku.
2.
Przepisy ust. 1 nie będą zobowiązywać państwa członkowskiego do odmowy wjazdu na swoje terytorium swoim obywatelom.
3.
Ust. 1 nie ma zastosowania, jeżeli komitet stwierdzi w poszczególnych przypadkach, że taka podróż jest uzasadniona potrzebą humanitarną, w tym obowiązkami religijnymi, lub jeżeli komitet dojdzie do wniosku, że odstępstwo przybliży jednak realizację celów wyznaczonych przez rezolucję RB ONZ nr 1718 (2006).
4.
W przypadku gdy zgodnie z ust. 3 państwo członkowskie zezwala na wjazd na swoje terytorium lub na przejazd przez nie osób wymienionych w załączniku, zezwolenie ograniczone jest do celu, w jakim zostało udzielone, i do osób, których dotyczy.
Artykuł 4
1.
Zostają zamrożone wszelkie fundusze i zasoby gospodarcze posiadane, utrzymywane lub kontrolowane, bezpośrednio lub pośrednio, przez osoby wskazane przez komitet lub przez Radę Bezpieczeństwa jako zaangażowane we wspieranie lub dostarczające wsparcia, w tym przez stosowanie niedozwolonych środków, programom KRLD dotyczącym broni jądrowej, innym programom dotyczącym broni masowego rażenia oraz programom dotyczącym rakiet balistycznych lub przez osoby lub podmioty działające w imieniu wyżej wymienionych osób lub pod ich kierunkiem.
2.
Żadne fundusze ani zasoby gospodarcze nie są udostępniane, bezpośrednio lub pośrednio, osobom i podmiotom, o których mowa w ust. 1, lub na ich rzecz.
3.
Można zastosować odstępstwo wobec funduszy i zasobów gospodarczych, które są:
a) konieczne do zaspokojenia podstawowych potrzeb, w tym płatności za artykuły spożywcze, wynajem lub kredyt hipoteczny, leki i leczenie, podatki, składki ubezpieczeniowe i opłaty na rzecz przedsiębiorstw użyteczności publicznej;
b) przeznaczone wyłącznie na pokrycie uzasadnionych kosztów honorariów oraz zwrot wydatków poniesionych w związku z korzystaniem z usług prawniczych; lub
c) przeznaczone wyłącznie na pokrycie opłat lub należności za usługi, zgodnie z przepisami prawa krajowego, związanych z rutynowym przechowywaniem i utrzymaniem zamrożonych funduszy i zasobów gospodarczych;
po powiadomieniu komitetu przez zainteresowane państwo członkowskie o zamiarze udzielenia, w stosownych przypadkach, zezwolenia na dostęp do tych funduszy, innych aktywów finansowych i zasobów gospodarczych oraz niepodjęciu przez komitet decyzji odmownej w terminie pięciu dni roboczych od takiego powiadomienia.
4.
Można zastosować również odstępstwo wobec funduszy i zasobów gospodarczych, które są:
a) konieczne do pokrycia nadzwyczajnych wydatków, po powiadomieniu komitetu przez zainteresowane państwo członkowskie i po uzyskaniu jego zgody; lub
b) przedmiotem zastawu sądowego, administracyjnego lub arbitrażowego albo orzeczenia, w którym to przypadku fundusze i zasoby gospodarcze mogą być wykorzystane do zaspokojenia roszczeń zabezpieczonych takim zastawem lub do wykonania orzeczenia po powiadomieniu komitetu przez zainteresowane państwo członkowskie, z zastrzeżeniem że zastaw ten został ustanowiony lub orzeczenie zostało wydane przed datą przyjęcia rezolucji RB ONZ nr 1718 (2006) i zastaw ten nie został ustanowiony ani orzeczenie nie zostało wydane na rzecz osoby lub podmiotu, o których mowa w ust. 1.
5.
Przepisów ust. 2 nie stosuje się do dodawania do zamrożonych rachunków:
a) odsetek lub innych dochodów z tych rachunków; ani
b) płatności należnych z tytułu kontraktów, umów lub zobowiązań zawartych lub powstałych przed dniem 14 października 2006 r.;
pod warunkiem że wszystkie takie odsetki, inne dochody i płatności nadal podlegają przepisom ust. 1.
Artykuł 5
Państwa członkowskie, w zgodzie z władzami krajowymi i z krajowymi przepisami oraz zgodnie z prawem międzynarodowym, podejmują wspólne działania, w tym niezbędne inspekcje ładunków pochodzących z KRLD i skierowanych do tego państwa, w celu zapobieżenia nielegalnemu handlowi bronią jądrową, chemiczną lub biologiczną, rakietami balistycznymi, systemami ich przenoszenia, pokrewnymi materiałami i technologiami.
Możliwe jest wykorzystanie w związku z tym dostępnych mechanizmów nierozprzestrzeniania broni, aby zapewnić skuteczne inspekcje ładunków na morzu, w powietrzu i na lądzie.
Artykuł 6
Rada sporządza wykaz wskazany w załączniku i wprowadza w nim wszelkie zmiany na podstawie postanowień podjętych przez komitet lub przez Radę Bezpieczeństwa.
Artykuł 7
Niniejsze wspólne stanowisko jest odpowiednio poddawane przeglądowi lub zmieniane, w szczególności w odniesieniu do kategorii osób, podmiotów lub produktów lub dodatkowych osób, podmiotów lub produktów, które mają zostać objęte środkami ograniczającymi, lub w celu uwzględnienia odpowiednich rezolucji RB ONZ.
Artykuł 8
Niniejsze wspólne stanowisko staje się skuteczne z dniem jego przyjęcia.
Artykuł 9
Niniejsze wspólne stanowisko zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wspólne Działanie Rady 2006/867/WPZiB
z dnia 30 listopada 2006 r.
rozszerzające i zmieniające mandat Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej (EUMM)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 14,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 25 listopada 2002 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2002/921/WPZiB rozszerzające mandat Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej [1] (EUMM).
(2) Dnia 21 listopada 2005 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2004/807/WPZiB [2] przedłużające mandat EUMM do dnia 31 grudnia 2006 r.
(3) EUMM powinna kontynuować swoje działania na Bałkanach Zachodnich wspierające politykę Unii Europejskiej wobec tego regionu, ze szczególnym uwzględnieniem wydarzeń politycznych i związanych z bezpieczeństwem w Kosowie i Serbii, a także w sąsiednich regionach, które mogą odczuć skutki wszelkich niekorzystnych wydarzeń w Kosowie.
(4) Obecność EUMM w Albanii powinna zakończyć się z końcem 2006 r.
(5) Obecność EUMM w Czarnogórze powinna z końcem 2006 r. zostać ograniczona do dwóch osób monitorujących, a z końcem pierwszego półrocza 2007 r. powinna się zakończyć.
(6) Cała EUMM powinna się zakończyć z końcem 2007 r.; sekretariat Rady powinien przedstawić do końca pierwszego półrocza 2007 r. pełne sprawozdanie z wdrażania strategii zakończenia EUMM.
(7) Mandat EUMM powinien w związku z tym zostać odpowiednio rozszerzony i zmieniony,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
Mandat EUMM, o którym mowa we wspólnym działaniu 2002/921/WPZiB, zostaje niniejszym przedłużony do dnia 31 grudnia 2007 r.
Artykuł 2
We wspólnym działaniu 2002/921/WPZiB wprowadza się następujące zmiany:
1) art. 2 ust. 2 lit. a) otrzymuje następujące brzmienie:
"a) monitoruje wydarzenia polityczne i związane z bezpieczeństwem w ramach swojego zakresu odpowiedzialności, ze szczególnym uwzględnieniem Kosowa i Serbii, a także sąsiednich regionów, które mogą odczuć skutki wszelkich niekorzystnych wydarzeń w Kosowie;";
2) art. 3 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Sekretarz Generalny/Wysoki Przedstawiciel zapewnia elastyczne i sprawne funkcjonowanie EUMM.
W tym kontekście dokonuje on regularnych przeglądów funkcjonowania EUMM i terytorium geograficznego objętego EUMM celem ciągłego dostosowywania wewnętrznej organizacji EUMM do priorytetów Unii na Bałkanach Zachodnich.
Komisja jest w pełni włączana w wykonywane działania.
Z uwagi na uzgodnione zakończenie całej EUMM z końcem 2007 r., do końca pierwszego półrocza 2007 r. przedstawiane jest pełne sprawozdanie z wdrażania strategii zakończenia EUMM.";
3) art. 8 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Niniejsze wspólne działanie stosuje się do dnia 31 grudnia 2007 r."
Artykuł 3
Kwota referencyjna przeznaczona na pokrycie wydatków związanych z EUMM w okresie od 1 stycznia 2007 r. do 31 grudnia 2007 r. wynosi 2318000 EUR.
Kwota ta obejmuje także wydatki na zakończenie EUMM.
Artykuł 4
Niniejsze wspólne działanie wchodzi w życie z dniem jego przyjęcia.
Artykuł 5
Niniejsze wspólne działanie zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wspólne działanie Rady 2006/868/WPZiB
z dnia 30 listopada 2006 r.
zmieniające wspólne działanie 2004/847/WPZiB w sprawie Misji Policyjnej Unii Europejskiej w Kinszasie (DRK) dotyczącej Zintegrowanej Jednostki Policji (EUPOL "Kinszasa")
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 14,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 9 grudnia 2004 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2004/847/WPZiB w sprawie Misji Policyjnej Unii Europejskiej w Kinszasie (DRK) dotyczące Zintegrowanej Jednostki Policji (EUPOL "Kinszasa") [1].
(2) We wspólnym działaniu 2006/300/WPZiB przewidziano w szczególności, że misja EUPOL "Kinszasa" otrzyma tymczasowe wsparcie na czas wyborów w Demokratycznej Republice Konga.
(3) Tymczasowe wsparcie misji EUPOL "Kinszasa" powinno zostać przedłużone do dnia 31 grudnia 2006 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
Art. 1 ust. 3 wspólnego działania 2004/847/WPZiB otrzymuje brzmienie:
"3.
Misja EUPOL "Kinszasa" otrzymuje tymczasowe wsparcie na czas wyborów w Demokratycznej Republice Konga, zgodnie z przepisami zawartymi w art. 3. Wsparcie to kończy się w dniu 31 grudnia 2006 r.".
Wspólne działanie Rady 2006/913/WPZiB
z dnia 7 grudnia 2006 r.
zmieniające i przedłużające wspólne działanie 2004/847/WPZiB w sprawie Misji Policyjnej Unii Europejskiej w Kinszasie (DRK) dotyczącej Zintegrowanej Jednostki Policji (EUPOL "Kinszasa")
przedłużenie na rok 2007
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 14 i art. 25 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 9 grudnia 2004 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2004/847/WPZiB w sprawie Misji Policyjnej Unii Europejskiej w Kinszasie (DRK) dotyczącej Zintegrowanej Jednostki Policji (EUPOL "Kinszasa") [1].
(2) Na podstawie wspólnego działania 2005/822/WPZiB [2] z dnia 21 listopada 2005 r. Rada zmieniła i przedłużyła mandat misji EUPOL "Kinszasa" w pierwszym etapie do dnia 30 kwietnia 2006 r.
Rada zmieniła i przedłużyła mandat misji EUPOL "Kinszasa" do dnia 31 grudnia 2006 r. [3], zapewniając tymczasowe wzmocnienie misji EUPOL "Kinszasa" na czas wyborów w DRK.
(3) W dniu 30 listopada 2006 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2006/868/WPZiB, w którym przedłużyła tymczasowe wzmocnienie misji EUPOL "Kinszasa" do dnia 31 grudnia 2006 r.
(4) Mandat ogólny misji EUPOL "Kinszasa" powinien zostać zmieniony i przedłużony o kolejne sześć miesięcy, a tymczasowe wzmocnienie powinno zostać przedłużone o kolejne trzy miesiące.
(5) Niniejsze wspólne działanie powinno w razie potrzeby zostać poddane przeglądowi, po podjęciu przez Radę decyzji w sprawie przyszłych działań UE w sektorze bezpieczeństwa w Demokratycznej Republice Konga,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
Niniejszym we wspólnym działaniu 2004/847/WPZiB wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 1 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Misja EUPOL "Kinszasa" zostaje tymczasowo wzmocniona na czas wyborów w Demokratycznej Republice Konga oraz na okres następujący bezpośrednio po nich, zgodnie z przepisami zawartymi w art. 3.
Wzmocnienie to zakończy się najpóźniej w dniu 31 marca 2007 r.";
2) artykuł 3 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
Zadania misji
Unia Europejska prowadzi misję policyjną w Kinszasie (DRK) w celu monitorowania, udzielania wsparcia i doradzania przy tworzeniu i początkowym działaniu IPU w celu zapewnienia, by IPU działało zgodnie z przeprowadzonym szkoleniem w Centrum Akademii i zgodnie z międzynarodowymi najlepszymi praktykami w tej dziedzinie.
Działania te koncentrują się na strukturze dowodzenia IPU w celu wzmocnienia zdolności zarządzania IPU i monitorowania jednostek operacyjnych, udzielania im wsparcia i doradzania im podczas realizacji ich zadań.
Misja EUPOL "Kinszasa" kontynuuje monitorowanie, udzielanie wsparcia i doradztwo przy tworzeniu i rozwijaniu IPU oraz pomaga w zapewnieniu właściwej integracji IPU z kongijską policją narodową (PNC).
Misja EUPOL "Kinszasa" wzmocni również swoje zdolności doradzania policji kongijskiej w celu ułatwienia reformy sektora bezpieczeństwa w DRK wraz z EUSEC DR Kongo.
Do celów tymczasowego wzmocnienia misji EUPOL "Kinszasa" na czas wyborów misja EUPOL "Kinszasa" ustanawia, jako swoją integralną część oraz w ramach ogólnego systemu bezpieczeństwa wyborów, jednostkę wsparcia koordynacji policyjnej w celu wzmocnienia i skoordynowania działań sił porządkowych PNC w Kinszasie, w przypadku zamieszek w okresie wyborczym, a w szczególności podczas wyborów prezydenta DRK.
Obszar działania nie wykracza poza Kinszasę.
Jednostka wsparcia koordynacji policyjnej, stanowiąca część misji EUPOL "Kinszasa", nie ma kompetencji wykonawczych.
Do celów tymczasowego wzmocnienia misji EUPOL "Kinszasa" na czas wyborów misja EUPOL "Kinszasa" zostaje upoważniona do wykorzystania przydzielonych jej wkładów finansowych wnoszonych przez obie strony w celu zakupu dodatkowego sprzętu dla sił porządkowych PNC w Kinszasie.";
3) artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
Struktura misji
Misja będzie składać się ze sztabu głównego oraz obserwatorów policyjnych.
W skład sztabu głównego wchodzić będzie biuro szefa misji oraz oddział wsparcia administracyjnego.
Wszyscy obserwatorzy, mentorzy i doradcy, a także instruktorzy IPU będą wspólnie rozmieszczeni w bazie operacyjnej IPU.
Do celów tymczasowego wzmocnienia misji EUPOL "Kinszasa" na czas wyborów wydzielona jednostka koordynująca będzie odpowiedzialna za określone zadania wyznaczone misji w tym okresie.";
4) artykuł 14 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Niniejsze wspólne działanie traci moc z dniem 30 czerwca 2007 r.".
Artykuł 2
Finansowa kwota referencyjna, mająca pokryć wydatki związane z misją w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 30 czerwca 2007 r., wynosi maksymalnie 2075000 EUR.
Artykuł 3
Niniejsze wspólne działanie wchodzi w życie z dniem jego przyjęcia.
Artykuł 4
Niniejsze wspólne działanie zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wspólne działanie Rady 2006/918/WPZiB
z dnia 11 grudnia 2006 r.
zmieniające i przedłużające wspólne działanie 2006/304/WPZiB dotyczące utworzenia zespołu UE ds. planowania (ZPUE dla Kosowa) na potrzeby ewentualnej operacji zarządzania kryzysem w zakresie praworządności i w ewentualnych innych dziedzinach w Kosowie
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 14,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 10 kwietnia 2006 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2006/304/WPZiB [1] dotyczące utworzenia zespołu UE ds. planowania (ZPUE dla Kosowa) na potrzeby ewentualnej operacji zarządzania kryzysem w zakresie praworządności i w ewentualnych innych dziedzinach w Kosowie.
To wspólne działanie przestaje obowiązywać w dniu 31 grudnia 2006 r.
(2) W dniu 11 października 2006 r. Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa zalecił przedłużenie mandatu ZPUE dla Kosowa i zgodził się na jego dostosowanie.
(3) Należy przedłużyć okres obowiązywania wspólnego działania 2006/304/WPZiB oraz odpowiednio je zmienić,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
We wspólnym działaniu 2006/304/WPZiB wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 1 ust. 2 tiret pierwsze otrzymuje brzmienie:
- "— dalsze prowadzenie planowania i podjęcie działań w celu zapewnienia niezakłóconego przejścia między niektórymi zadaniami Misji Organizacji Narodów Zjednoczonych w Kosowie (UNMIK) a ewentualną operacją UE zarządzania kryzysem w zakresie praworządności i w innych dziedzinach, jakie może określić Rada w trakcie procesu ustalania przyszłego statusu,";
2) artykuł 2 pkt 5 otrzymuje brzmienie:
"5) Określanie potrzeb ewentualnej przyszłej operacji UE zarządzania kryzysem w zakresie wymaganego sposobu wsparcia, w tym wszelkiego sprzętu, usług i pomieszczeń, oraz sporządzanie odpowiedniego zakresu uprawnień lub specyfikacji technicznej. Proponowanie działań mających na celu pozyskanie wymaganego sprzętu, usług i pomieszczeń i przeprowadzanie tych działań z uwzględnieniem możliwości przejęcia odpowiedniego sprzętu, pomieszczeń i materiałów z dostępnych źródeł, w tym UNMIK, w stosownych przypadkach oraz w przypadkach, gdy jest to wykonalne i opłacalne.
Uruchamianie procedur przetargowych i udzielanie zamówień odbywa się w stosownych przypadkach w ramach klauzuli zawieszającej lub kontraktów ramowych.
Rekrutacja personelu, który stanowiłby podstawę ewentualnej przyszłej operacji zarządzania kryzysem prowadzonej w ramach WPZiB, mając na uwadze jej szybkie uruchomienie.
Wydanie planu uruchamiania ewentualnej przyszłej operacji UE zarządzania kryzysem.";
3) skreśla się art. 4 ust. 7;
4) artykuł 9 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Finansowa kwota referencyjna przewidziana na pokrycie wydatków związanych z ZPUE dla Kosowa od dnia 10 kwietnia 2006 r. do dnia 31 grudnia 2006 r. wynosi 3005000 EUR.
Finansowa kwota referencyjna przewidziana na pokrycie wydatków związanych z ZPUE dla Kosowa od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 maja 2007 r. wynosi 10545000 EUR.";
5) w art. 9 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"6.
W odpowiednio uzasadnionych wyjątkowych przypadkach, w szczególności w odniesieniu do dostawców oferujących szczególnie korzystne warunki, Komisja może przyznać odstępstwa od zasad pochodzenia mających zastosowanie do zamówień.";
6) artykuł 14 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 14
Przegląd
Do dnia 15 kwietnia 2007 r. Rada oceni, czy prace ZPUE dla Kosowa powinny być kontynuowane po dniu 31 maja 2007 r., uwzględniając potrzebę niezakłóconego przejścia do ewentualnej operacji UE zarządzania kryzysem w Kosowie."; 7) artykuł 15 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
Akt zarządu Europolu
z dnia 29 września 2005 r.
zmieniający wykaz stanowisk wymienionych w załączniku 1 regulaminu pracowniczego mającego zastosowanie do pracowników Europolu
(2006/C 68/01)
ZARZĄD,
Uwzględniając regulamin pracowniczy mający zastosowanie do pracowników Europolu w sposób ustanowiony przez Radę Unii Europejskiej w dniu 4 grudnia 1998 r. (dalej zwany "regulaminem pracowniczym") [1], a w szczególności załącznik 1,
uwzględniając opinię ekspertów ds. personelu Europolu;
a także mając na uwadze, że to do zarządu należy zmiana wykazu stanowisk Europolu w sposób przedstawiony w załączniku 1 regulaminu pracowniczego;
PRZYJĄŁ NASTĘPUJĄCĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Ust. 1 załącznika 1 regulaminu pracowniczego mającego zastosowanie do pracowników Europolu zastępuje się następującym:
"
"ZAŁĄCZNIK 1
Stanowiska pracy w Europolu
1.
Z zastrzeżeniem ust. 3, następujące stanowiska są w szczególności uważane za stanowiska pracy w ramach Europolu:
Dyrektor _BAR_ _BAR_
I zastępcy dyrektora _BAR_ _BAR_
II zastępcy dyrektora _BAR_ _BAR_
Szef Jednostki _BAR_ Wsparcie dyrekcji/Sekretariat służby ds. nadzoru korporacyjnego Analiza Wyspecjalizowane obszary ochrony prawa Sekretariat służby ds. poważnej przestępczości Zasoby ludzkie Komunikacja korporacyjna/Public relations Służby ds. bezpieczeństwa/spraw ogólnych _BAR_
Szef Jednostki _BAR_ Finanse Sprawy prawne Dostawy Wyspecjalizowane obszary zarządzania informacją i technologią Służba ds. zarządzania informacją i technologią Integralność informacji _BAR_
Pierwsi Oficerowie _BAR_ Wyspecjalizowane obszary ochrony prawa Sekretariat służby ds. poważnej przestępczości Analiza Zasoby ludzkie — rekrutacja Komunikacja korporacyjna/Public relations Normy i integralność korporacyjna _BAR_
Pierwsi Oficerowie _BAR_ Wyspecjalizowane obszary zarządzania informacją i technologią Sekretariat służby ds. zarządzania informacją i technologią Integralność informacji Wsparcie dyrekcji/Sekretariat służby ds. nadzoru korporacyjnego Komunikacja korporacyjna/Public relations Sprawy prawne Dostawy Finanse Zasoby ludzkie — wyspecjalizowane obszary zarządzania zasobami ludzkimi [Bezpieczeństwo] [2]/Sprawy Ogólne Tłumacz _BAR_
Drudzy oficerowie _BAR_ Wyspecjalizowane obszary ochrony prawa Sekretariat służby ds. poważnej przestępczości Analiza _BAR_
Drudzy oficerowie _BAR_ Wyspecjalizowane obszary zarządzania informacją i technologią Sekretariat służby ds. zarządzania informacją i technologią Integralność informacji Wsparcie dyrekcji/Sekretariat służby ds. nadzoru korporacyjnego Sprawy prawne Zasoby ludzkie Finanse Dostawy Komunikacja korporacyjna/Public relations [Bezpieczeństwo] [2]/Sprawy Ogólne Tłumacz _BAR_
Asystenci dyrekcji _BAR_ Asystenci dyrektora i jego zastępców _BAR_
Asystenci _BAR_ Asystenci administracyjni (wszelkich odpowiednich służb i jednostek) Asystenci techniczni * Asystenci tymczasowi [3] _BAR_
Asystenci _BAR_ Asystenci analityczni _BAR_
Inny personel _BAR_ Wyspecjalizowani kierowcy * Kierowcy * [Oficerowie ds. bezpieczeństwa] [2] * Operatorzy * Pracownik wykwalifikowany * _BAR_
Lista może zostać zmieniona na mocy jednomyślnej decyzji zarządu".
"
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i wejdzie w życie następnego dnia po jej publikacji.
Decyzja ramowa Rady 2006/783/WSiSW
z dnia 6 października 2006 r.
w sprawie stosowania zasady wzajemnego uznawania do nakazów konfiskaty
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 31 ust. 1 lit. a) i art. 34 ust. 2 lit. b),
uwzględniając inicjatywę Królestwa Danii [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rada Europejska na posiedzeniu w Tampere w dniach 15 i 16 października 1999 r. podkreśliła, że zasada wzajemnego uznawania powinna być podstawą współpracy sądowej w Unii, zarówno w sprawach cywilnych, jak i karnych.
(2) Zgodnie z punktem 51 konkluzji Rady Europejskiej z Tampere pranie pieniędzy stanowi trzon zorganizowanej przestępczości i powinno być zwalczane wszędzie tam, gdzie się pojawi; Rada Europejska jest zdecydowana zapewnić podjęcie konkretnych działań mających na celu wykrywanie, zabezpieczanie, zajmowanie i konfiskatę korzyści pochodzących z przestępstwa.
W związku z tym w punkcie 55 konkluzji Rada Europejska zaleca zbliżenie przepisów prawa karnego materialnego i procesowego w zakresie prania pieniędzy (np. wykrywanie, zamrażanie i konfiskatę aktywów).
(3) Wszystkie Państwa Członkowskie ratyfikowały Konwencję Rady Europy z dnia 8 listopada 1990 r. o praniu, ujawnianianiu, zajmowaniu i konfiskacie dochodów pochodzących z przestępstwa (zwaną dalej "Konwencją z roku 1990").
Konwencja zobowiązuje sygnatariuszy do uznawania i wykonywania nakazów konfiskaty wydanych przez inną stronę lub do przedstawienia wniosku swoim właściwym organom w celu uzyskania nakazu konfiskaty i, jeżeli wydano taki nakaz, wykonania go.
Strony mogą odmówić wykonania wniosku o konfiskatę, między innymi, jeżeli przestępstwo, którego dotyczy wniosek, nie stanowi przestępstwa według prawa strony wezwanej lub jeżeli prawo strony wezwanej nie przewiduje konfiskaty w odniesieniu do rodzaju przestępstwa, którego dotyczy wniosek.
(4) W dniu 30 listopada 2000 r. Rada przyjęła program środków w celu wprowadzenia w życie zasady wzajemnego uznawania orzeczeń w sprawach karnych, przyznając pierwszeństwo (środki 6 i 7) przyjęciu przepisów dotyczących stosowania zasady wzajemnego uznawania w zakresie zamrażania mienia i środków dowodowych.
Ponadto, zgodnie z ust. 3.3 programu, celem jest poprawa egzekwowania w Państwie Członkowskim nakazu konfiskaty wydanego w innym Państwie Członkowskim, zgodnie z zasadą wzajemnego uznawania, między innymi, w celu dokonania zwrotu mienia ofierze przestępstwa, przy uwzględnieniu Konwencji z roku 1990.
Dla osiągnięcia tego celu niniejsza decyzja ramowa w zakresie jej stosowania ogranicza podstawy odmowy wykonania wniosku i likwiduje w Państwach Członkowskich systemy przenoszenia nakazu konfiskaty do systemu krajowego.
(5) Decyzja ramowa Rady 2001/500/WSiSW [3] zawiera przepisy w sprawie prania pieniędzy, identyfikacji, wykrywania, zamrożenia, zajęcia i konfiskaty narzędzi oraz korzyści pochodzących z przestępstwa.
Zgodnie z tą decyzją ramową Państwa Członkowskie są również zobowiązane do niewnoszenia oraz nieutrzymywania zastrzeżeń do art. 2 Konwencji z roku 1990 w zakresie, w jakim przestępstwo zagrożone jest karą pozbawienia wolności lub środkiem zabezpieczającym, którego górna granica zagrożenia jest wyższa niż jeden rok.
(6) Ostatecznie dnia 22 lipca 2003 r. Rada przyjęła decyzję ramową 2003/577/WSiSW w sprawie wykonania w Unii Europejskiej postanowień o zabezpieczeniu mienia i środków dowodowych [4].
(7) Głównym motywem zorganizowanej przestępczości jest osiągnięcie korzyści materialnych.
Dla zapewnienia skuteczności działań służących zapobieganiu i zwalczaniu przestępczości zorganizowanej należy skoncentrować je na wykrywaniu, zamrażaniu, zajmowaniu i konfiskacie korzyści pochodzących z przestępstwa.
Nie wystarczy jedynie zapewnić wzajemne uznawanie w obrębie Unii Europejskiej tymczasowych środków prawnych takich jak zamrażanie i zajęcie; skuteczne zwalczanie przestępczości gospodarczej wymaga również wzajemnego uznawania nakazów konfiskaty korzyści pochodzących z przestępstwa.
(8) Celem niniejszej decyzji ramowej jest ułatwienie współpracy pomiędzy Państwami Członkowskimi w związku z wzajemnym uznawaniem i wykonywaniem nakazów konfiskaty poprzez zobowiązanie Państwa Członkowskiego do uznawania i wykonywania na jego terytorium nakazów konfiskaty wydanych przez sąd innego Państwa Członkowskiego właściwy w sprawach karnych.
Niniejsza decyzja ramowa jest związana z decyzją ramową Rady 2005/212/WSiSW z dnia 24 lutego 2005 r. w sprawie konfiskaty narzędzi, korzyści oraz majątku pochodzącego z przestępstwa [5].
Celem tej decyzji ramowej jest zapewnienie, by wszystkie Państwa Członkowskie posiadały skuteczne przepisy dotyczące konfiskaty korzyści pochodzących z przestępstwa, między innymi w odniesieniu do ciężaru dowodu związanego ze źródłem pochodzenia majątku posiadanego przez osobę skazaną za przestępstwo mające związek z przestępczością zorganizowaną.
(9) Współpraca pomiędzy Państwami Członkowskimi oparta na zasadzie wzajemnego uznawania i niezwłocznej egzekucji orzeczeń sądowych wymaga istnienia zaufania co do tego, że orzeczenia podlegające uznaniu i egzekucji będą zawsze wydawane z poszanowaniem zasad praworządności, pomocniczości i proporcjonalności.
Wymagane jest również przestrzeganie praw przyznanych stronom oraz działającym w dobrej wierze zainteresowanym osobom trzecim.
W związku z tym należy zwrócić należytą uwagę na zapobieganie spełnianiu nieuczciwych roszczeń osób prawnych i fizycznych.
(10) Właściwe funkcjonowanie niniejszej decyzji ramowej w praktyce wymaga bliskiej współpracy pomiędzy właściwymi organami krajowymi, w szczególności w przypadkach jednoczesnego wykonywania nakazu konfiskaty w więcej niż jednym Państwie Członkowskim.
(11) Pojęcia "korzyści" i "narzędzia" użyte w niniejszej decyzji ramowej są zdefiniowane wystarczająco szeroko, by obejmowały, gdy zachodzi taka potrzeba, przedmiot przestępstwa.
(12) W przypadku gdy zachodzą wątpliwości co do lokalizacji mienia podlegającego nakazowi konfiskaty, Państwa Członkowskie powinny wykorzystać wszelkie dostępne środki w celu zidentyfikowania jego dokładnej lokalizacji, w tym wszelkie dostępne systemy informacyjne.
(13) Niniejsza decyzja ramowa nie narusza praw podstawowych i przestrzega zasady uznane w art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej i wyrażone w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej, w szczególności w jej rozdziale VI.
Żaden z przepisów niniejszej decyzji ramowej nie może być interpretowany jako zakaz odmowy dokonania konfiskaty mienia objętego nakazem konfiskaty, jeśli istnieją, oparte na obiektywnych przesłankach, podstawy, aby przypuszczać, że nakaz konfiskaty został wydany w celu ścigania lub ukarania osoby ze względu na jej płeć, rasę, religię, pochodzenie etniczne, przynależność państwową, język, poglądy polityczne albo orientację seksualną lub że sytuacja tej osoby może ulec pogorszeniu z jednego z powyższych powodów.
(14) Niniejsza decyzja ramowa nie uniemożliwia Państwom Członkowskim stosowania własnych przepisów konstytucyjnych dotyczących sprawiedliwego procesu sądowego, wolności stowarzyszania się, wolności prasy i wolności wyrażania opinii w innych mediach.
(15) Niniejsza decyzja ramowa nie dotyczy kwestii zwrotu mienia jego prawowitemu właścicielowi.
(16) Niniejsza decyzja ramowa nie narusza przepisów dotyczących celu, na jaki Państwa Członkowskie przeznaczają kwoty uzyskane w wyniku jej stosowania.
(17) Niniejsza decyzja ramowa nie narusza wykonywania przez Państwa Członkowskie obowiązków dotyczących utrzymania porządku publicznego i ochrony bezpieczeństwa wewnętrznego zgodnie z art. 33 Traktatu o Unii Europejskiej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ RAMOWĄ:
Artykuł 1
Cel
1.
Celem niniejszej decyzji ramowej jest określenie zasad, stosownie do których Państwo Członkowskie uznaje i wykonuje na swoim terytorium nakaz konfiskaty wydany przez właściwy w sprawach karnych sąd innego Państwa Członkowskiego.
2.
Niniejsza decyzja ramowa nie skutkuje modyfikacją obowiązku poszanowania praw podstawowych i podstawowych zasad prawnych zawartych w art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej, jak również nie narusza jakichkolwiek obowiązków nałożonych w tym zakresie na organy wymiaru sprawiedliwości.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej decyzji ramowej przyjmuje się następujące definicje:
a) "państwo wydające" oznacza Państwo Członkowskie, w którym organ sądowy wydał nakaz konfiskaty w ramach postępowania karnego;
b) "państwo wykonujące" oznacza Państwo Członkowskie, któremu przekazano nakaz konfiskaty w celu wykonania;
c) "nakaz konfiskaty" oznacza skutkującą ostatecznym przepadkiem mienia karę lub środek karny prawomocnie orzeczony przez sąd po przeprowadzeniu postępowania w związku z popełnieniem przestępstwa lub przestępstw;
d) "mienie" oznacza mienie każdego rodzaju, materialne i niematerialne, rzeczy ruchome i nieruchomości, oraz dokumenty i instrumenty prawne wykazujące prawo do tego mienia lub prawo z nim związane, co do którego sąd w państwie wydającym orzekł, że:
i) stanowi ono korzyść pochodzącą z przestępstwa lub równowartość tej korzyści albo jej części;
lub
ii) stanowi ono narzędzie popełnienia przestępstwa;
lub
iii) podlega ono konfiskacie wynikającej z zastosowania w państwie wydającym jednego z rodzajów konfiskaty rozszerzonej określonych w art. 3 ust. 1 i 2 decyzji ramowej 2005/212/WSiSW;
lub iv) podlega konfiskacie na podstawie innych przepisów dotyczących konfiskaty rozszerzonej w ramach prawa państwa wydającego;
e) "korzyść" oznacza każdą korzyść majątkową pochodzącą z przestępstwa.
Może ona obejmować dowolną formę mienia;
f) "narzędzia" oznacza wszelkie mienie wykorzystane lub które ma zostać wykorzystane, w całości lub częściowo, do popełnienia przestępstwa lub przestępstw;
g) "dobra kultury stanowiące część narodowego dziedzictwa kulturowego" określa się zgodnie z art. 1 ust. 1 dyrektywy Rady 93/7/EWG z dnia 15 marca 1993 r. w sprawie zwrotu dóbr kultury wyprowadzonych niezgodnie z prawem z terytorium Państwa Członkowskiego [6];
h) w przypadku gdy postępowanie karne, w ramach którego orzekany jest nakaz konfiskaty, obejmuje przestępstwo źródłowe, jak również pranie pieniędzy, pojęcie "przestępstwo" w art. 8 ust. 2 lit. f) oznacza przestępstwo źródłowe.
Artykuł 3
Wyznaczenie właściwych organów
1.
Każde Państwo Członkowskie informuje Sekretariat Generalny Rady o tym, który organ lub organy, zgodnie z jego przepisami, są właściwe w rozumieniu niniejszej decyzji ramowej w przypadku gdy to Państwo Członkowskie jest:
- państwem wydającym,
lub
- państwem wykonującym.
2.
Bez uszczerbku dla art. 4 ust. 1 i 2, każde Państwo Członkowskie może wyznaczyć, jeżeli jest to konieczne z uwagi na organizację jego systemu wewnętrznego, jeden lub więcej organów centralnych odpowiedzialnych za administracyjne przekazywanie i odbiór nakazów konfiskaty oraz za wspomaganie właściwych organów.
3.
Sekretariat Generalny Rady udostępnia otrzymane informacje wszystkim Państwom Członkowskim i Komisji.
Artykuł 4
Przekazywanie nakazów konfiskaty
1.
Nakaz konfiskaty wraz z zaświadczeniem przewidzianym w ust. 2, którego standardowy formularz zamieszczony jest w Załączniku, mogą w przypadku nakazu konfiskaty dotyczącego kwoty pieniężnej być przekazane właściwemu organowi Państwa Członkowskiego, w którym, zgodnie z uzasadnionymi przypuszczeniami właściwego organu państwa wydającego, osoba fizyczna lub prawna przeciwko której wydano nakaz konfiskaty posiada mienie lub uzyskuje dochody.
W przypadku nakazu konfiskaty dotyczącego określonych składników mienia, nakaz konfiskaty i zaświadczenie mogą być przekazane właściwemu organowi Państwa Członkowskiego, w którym, zgodnie z uzasadnionymi przypuszczeniami właściwego organu państwa wydającego, położone jest mienie objęte nakazem konfiskaty.
Jeżeli nie ma uzasadnionych podstaw pozwalających państwu wydającemu określić Państwo Członkowskie, któremu można przekazać nakaz konfiskaty, nakaz ten może zostać przekazany właściwemu organowi Państwa Członkowskiego, w którym osoba fizyczna lub prawna, przeciwko której wydano nakaz konfiskaty, zwykle zamieszkuje lub posiada swoją zarejestrowaną siedzibę.
2.
Właściwy organ państwa wydającego przekazuje nakaz konfiskaty lub jego uwierzytelniony odpis wraz z zaświadczeniem bezpośrednio organowi państwa wykonującego właściwemu do jego wykonania za pomocą jakiegokolwiek środka umożliwiającego uzyskanie dokumentu pisemnego, pozwalającego państwu wykonującemu na stwierdzenie jego autentyczności.
Oryginał nakazu konfiskaty lub jego uwierzytelniony odpis oraz oryginał zaświadczenia są przekazywane państwu wykonującemu na jego żądanie.
Wszelkie oficjalne zawiadomienia przekazywane są bezpośrednio pomiędzy wspomnianymi właściwymi organami.
3.
Zaświadczenie musi być podpisane, a jego treść poświadczona jako zgodna z prawdą przez właściwy organ w państwie wydającym.
4.
Jeżeli właściwemu organowi w państwie wydającym nie jest znany organ państwa wykonującego właściwy w sprawie wykonania nakazu konfiskaty, podejmuje on niezbędne starania w celu uzyskania takiej informacji od państwa wykonującego, również poprzez punkty kontaktowe Europejskiej Sieci Sądowej.
5.
Jeżeli organ państwa wykonującego, które otrzymuje nakaz konfiskaty, nie jest właściwy do uznania go ani do podjęcia środków niezbędnych do jego wykonania, przekazuje ten nakaz z urzędu właściwemu organowi i informuje o tym właściwy organ państwa wydającego.
Artykuł 5
Przekazywanie nakazu konfiskaty jednemu lub kilku państwom wykonującym
1.
Z zastrzeżeniem przepisów ust. 2 i 3, nakaz konfiskaty można przekazać zgodnie z art. 4 jednocześnie tylko jednemu państwu wykonującemu.
2.
Nakaz konfiskaty dotyczący określonych składników mienia można przekazać jednocześnie więcej niż jednemu państwu wykonującemu w przypadkach gdy:
- właściwy organ państwa wydającego ma uzasadnione podstawy, aby przypuszczać, że różne składniki mienia objętego nakazem konfiskaty znajdują się w różnych państwach wykonujących,
lub
- konfiskata określonego składnika mienia objętego nakazem konfiskaty wymaga podjęcia działań w więcej niż jednym państwie wykonującym,
lub
- właściwy organ państwa wydającego ma uzasadnione podstawy, aby przypuszczać, że określony składnik mienia objętego nakazem konfiskaty znajduje się w jednym z dwóch lub większej liczby określonych państw wykonujących.
3.
Nakaz konfiskaty dotyczący kwoty pieniężnej może być przekazany jednocześnie więcej niż jednemu państwu wykonującemu w przypadku gdy właściwy organ państwa wydającego uzna, że zachodzi taka szczególna potrzeba, na przykład jeżeli:
- dane mienie nie zostało zamrożone na podstawie decyzji ramowej Rady 2003/577/WSiSW,
lub
- wartość mienia, które może zostać skonfiskowane w państwie wydającym oraz w jednym z państw wykonujących, prawdopodobnie nie jest wystarczająca w celu wyegzekwowania całej kwoty objętej nakazem konfiskaty.
Artykuł 6
Przestępstwa
1.
Nakaz konfiskaty jest wykonywany bez weryfikacji podwójnej karalności czynu, w przypadkach gdy czyny, z powodu których wydany został nakaz konfiskaty, stanowią, zgodnie z prawem państwa wydającego, jedno lub kilka z poniższych przestępstw i są zagrożone w państwie wydającym karą pozbawienia wolności o górnej granicy ustawowego zagrożenia co najmniej trzech lat:
- przynależność do organizacji przestępczej,
- terroryzm,
- handel ludźmi,
- wykorzystywanie seksualne dzieci i pornografia dziecięca,
- nielegalny handel środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi,
- nielegalny handel bronią, amunicją i materiałami wybuchowymi,
- korupcja,
- nadużycia finansowe, w tym mające negatywny wpływ na interesy finansowe Wspólnot Europejskich w rozumieniu Konwencji z dnia 26 lipca 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich,
- pranie wpływów pieniężnych z przestępczości,
- fałszowanie walut, w tym waluty euro,
- przestępczość komputerowa,
- przestępczość przeciwko środowisku, w tym nielegalny handel zagrożonymi gatunkami zwierząt i roślin oraz ich odmianami,
- ułatwienie bezprawnego wjazdu i pobytu,
- zabójstwo, ciężkie uszkodzenie ciała,
- nielegalny handel organami i tkankami ludzkimi,
- porwanie, bezprawne przetrzymywanie i branie zakładników,
- rasizm i ksenofobia,
- kradzież zorganizowana lub rozbój z użyciem broni,
- nielegalny handel dobrami kultury, w tym antykami i dziełami sztuki,
- oszustwo,
- ściąganie haraczy i wymuszenie,
- podrabianie towarów i piractwo,
- fałszowanie dokumentów urzędowych i handel nimi,
- fałszowanie środków płatniczych,
- nielegalny handel substancjami hormonalnymi i innymi środkami pobudzającymi wzrost,
- nielegalny handel materiałami jądrowymi lub radioaktywnymi,
- handel kradzionymi pojazdami,
- gwałt,
- podpalenie,
- przestępstwa podlegające jurysdykcji Międzynarodowego Trybunału Karnego,
- bezprawne zajęcie samolotu/statku,
- sabotaż.
2.
Rada może w dowolnym czasie podjąć decyzję, stanowiąc jednomyślnie po konsultacji z Parlamentem Europejskim, zgodnie z art. 39 ust. 1 Traktatu UE, o dodaniu innych rodzajów przestępstw do wykazu, zawartego w ust. 1.
Rada rozważa, w świetle sprawozdania przedłożonego przez Komisję na podstawie art. 22, czy wykaz ten należy rozszerzyć lub zmienić.
3.
W przypadku przestępstw nieobjętych ust. 1 państwo wykonujące może uzależnić uznanie i wykonanie nakazu konfiskaty od tego, czy czyny, ze względu na które nakaz został wydany, stanowią przestępstwo, za które zgodnie z prawem tego państwa można orzec konfiskatę, niezależnie od jego znamion oraz jego określenia w przepisach państwa wydającego.
Artykuł 7
Uznawanie i wykonywanie
1.
Właściwe organy państwa wykonującego, z pominięciem dalszych formalności, uznają nakaz konfiskaty, przekazany zgodnie z art. 4 i 5, oraz niezwłocznie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu jego wykonania, chyba że właściwy organ postanowi powołać jedną z podstaw odmowy uznania lub wykonania przewidzianych w art. 8 lub jedną z podstaw odroczenia wykonania przewidzianą w art. 10.
2.
Jeżeli wniosek o konfiskatę dotyczy określonego składnika mienia, właściwe organy państwa wydającego oraz wykonującego mogą, jeżeli jest to przewidziane w przepisach tych państw, uzgodnić, że konfiskata w państwie wykonującym może przybrać formę zobowiązania do zapłaty kwoty pieniężnej odpowiadającej wartości mienia.
3.
Jeżeli nakaz konfiskaty dotyczy kwoty pieniężnej i nie uzyskano zapłaty, właściwe organy państwa wykonującego egzekwują nakaz konfiskaty zgodnie z ust. 1, w stosunku do każdego dostępnego do tego celu składnika mienia.
4.
Jeżeli nakaz konfiskaty dotyczy kwoty pieniężnej, właściwe organy państwa wykonującego, przeliczą, w razie potrzeby, kwotę podlegającą konfiskacie na walutę państwa wykonującego po kursie wymiany z dnia wydania nakazu konfiskaty.
5.
Każde Państwo Członkowskie może oświadczyć w deklaracji złożonej w Sekretariacie Generalnym Rady, że jego właściwe organy nie będą uznawać i wykonywać nakazów konfiskaty w przypadkach gdy konfiskata mienia została nakazana w ramach konfiskaty rozszerzonej określonej w art. 2 lit. d) ppkt (iv).
Deklarację taką można wycofać w dowolnym czasie.
Artykuł 8
Podstawy do odmowy uznania lub wykonania
1.
Właściwy organ w państwie wykonującym może odmówić uznania lub wykonania nakazu konfiskaty, jeżeli nie zostało przedłożone zaświadczenie, o którym mowa w art. 4, jest ono niekompletne lub w sposób oczywisty jest niezgodne z nakazem.
2.
Właściwy organ sądowy w państwie wykonującym, określony w przepisach tego Państwa, może również odmówić uznania i wykonania nakazu konfiskaty, jeżeli zostanie ustalone, że:
a) wykonanie nakazu konfiskaty byłoby sprzeczne z zasadą ne bis in idem;
b) w jednym z przypadków określonych w art. 6 ust. 3 nakaz konfiskaty odnosi się do czynów niebędących przestępstwem pozwalającym na orzeczenie konfiskaty zgodnie z prawem państwa wykonującego; jednakże w odniesieniu do podatków, opłat, ceł i oborotu dewizowego nie można odmówić wykonania nakazu konfiskaty na tej podstawie, że prawo państwa wykonującego nie nakłada tego samego rodzaju podatków lub opłat albo też nie zawiera tego samego rodzaju przepisów dotyczących podatków, opłat, ceł oraz obrotu dewizowego, co prawo państwa wydającego;
c) zgodnie z prawem państwa wykonującego istnieje immunitet lub przywilej uniemożliwiający wykonanie wydanego w tym państwie nakazu konfiskaty w stosunku do danego mienia;
d) wykonanie nakazu konfiskaty, zgodnie z przepisami państwa wykonującego, nie jest możliwe ze względu na prawa zainteresowanej strony, w tym działających w dobrej wierze osób trzecich, także w przypadku gdy jest to wynikiem wniesienia środków odwoławczych zgodnie z art. 9;
e) zgodnie z zaświadczeniem, o którym mowa w art. 4 ust. 2, w toku postępowania, w którym wydano nakaz konfiskaty, osoba zainteresowana nie stawiła się osobiście i nie była reprezentowana przez obrońcę, chyba że zaświadczenie stwierdza, że osoba ta została, zgodnie z prawem państwa wydającego, poinformowana o postępowaniu osobiście lub za pośrednictwem przedstawiciela ustanowionego zgodnie z prawem krajowym lub, że osoba wskazała, iż nie kwestionuje nakazu konfiskaty;
f) nakaz konfiskaty jest wydany w postępowaniu karnym dotyczącym przestępstw, które:
- zgodnie z prawem państwa wykonującego są uznawane za popełnione w całości lub częściowo na jego terytorium lub w miejscu traktowanym jak jego terytorium,
lub
- zostały popełnione poza terytorium państwa wydającego, a prawo państwa wykonującego nie dopuszcza wszczęcia postępowania względem takich przestępstw w przypadku, gdy popełniono je poza jego terytorium;
g) nakaz konfiskaty w opinii tego organu wydano w okolicznościach, w których konfiskatę mienia nakazano w ramach konfiskaty rozszerzonej określonej w art. 2 lit. d) ppkt (iv);
h) wykonanie nakazu konfiskaty, zgodnie z przepisami ustawowymi państwa wykonującego, uległo przedawnieniu, o ile czyny wchodzą w zakres jurysdykcji tego państwa zgodnie z jego własnym prawem karnym.
3.
Jeżeli właściwy organ państwa wykonującego uzna, że:
- nakaz konfiskaty wydano w okolicznościach, w których konfiskatę mienia nakazano w ramach konfiskaty rozszerzonej określonej w art. 2 lit. d) ppkt (iii),
oraz
- nakaz konfiskaty nie wchodzi w zakres rozwiązania przyjętego przez państwo wykonujące zgodnie z art. 3 ust. 2 decyzji ramowej 2005/212/WSiSW,
wykonuje nakaz konfiskaty co najmniej w zakresie przewidzianym dla podobnych spraw krajowych zgodnie z prawem wewnętrzym.
4.
Właściwe organy państwa wykonującego przykładają szczególną uwagę do zasięgania przy pomocy wszelkich stosownych środków opinii właściwych organów państwa wydającego przed podjęciem decyzji o odmowie uznania i wykonania nakazu konfiskaty zgodnie z ust. 2, lub o ograniczeniu wykonania zgodnie z ust. 3.
Zasięgnięcie opinii jest obowiązkowe w przypadku gdy decyzja ma zostać wydana na podstawie przepisów:
- ust. 1,
- ust. 2 lit. a), e), f) lub g),
- ust. 2 lit. d) i nie przekazano informacji zgodnie z art. 9 ust. 3,
lub
- ust. 3.
5.
Właściwy organ państwa wydającego jest niezwłocznie powiadamiany w przypadkach gdy wykonanie nakazu konfiskaty nie jest możliwe, ponieważ mienie, które ma zostać skonfiskowane, już skonfiskowano, zniknęło, uległo zniszczeniu, nie może zostać odnalezione w miejscu wskazanym w zaświadczeniu lub lokalizacja mienia nie została określona w wystarczająco precyzyjny sposób, nawet po konsultacji z państwem wydającym.
Artykuł 9
Środki odwoławcze w państwie wykonującym przeciwko uznaniu i wykonaniu
1.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, by każdej zainteresowanej stronie, w tym osobom trzecim działającym w dobrej wierze, przysługiwały w celu ochrony ich praw środki odwoławcze przeciwko uznaniu i wykonaniu nakazu konfiskaty na podstawie art. 7.
Środek odwoławczy jest wnoszony do sądu w państwie wykonującym zgodnie z jego przepisami tego państwa.
Może mieć on skutek zawieszający zgodnie z przepisami państwa wykonującego.
2.
Merytoryczne podstawy wydania nakazu konfiskaty nie mogą być podważane przed sądem państwa wykonującego.
3.
Jeżeli środek odwoławczy jest wnoszony do sądu w państwie wykonującym, informuje się o tym właściwy organ państwa wydającego.
Artykuł 10
Odroczenie wykonania
1.
Właściwy organ państwa wykonującego może odroczyć wykonanie nakazu konfiskaty, przekazanego zgodnie z art. 4 i 5:
a) jeżeli, w przypadku nakazu konfiskaty dotyczącego kwoty pieniężnej, uzna, że istnieje ryzyko, iż z powodu jednoczesnego wykonania nakazu konfiskaty w więcej niż jednym Państwie Członkowskim łączna kwota uzyskana z jego wykonania może przekroczyć kwotę określoną w nakazie konfiskaty;
b) w przypadkach wniesienia środków odwoławczych, o których mowa w art. 9;
c) jeżeli wykonanie nakazu konfiskaty może utrudnić toczące się śledztwo lub postępowanie karne, na okres, jaki uzna za stosowny;
d) jeżeli uzna za konieczne przetłumaczenie nakazu konfiskaty lub jego części na czas niezbędny do uzyskania jego tłumaczenia na koszt państwa wykonującego;
e) jeżeli mienie jest już w państwie wykonującym przedmiotem postępowania mającego na celu jego konfiskatę.
2.
Na czas odroczenia wykonania właściwy organ państwa wydającego podejmuje wszelkie środki, które podjąłby w podobnym przypadku krajowym, w celu zapobieżenia przyszłej niedostępności mienia do celu wykonania nakazu konfiskaty.
3. W przypadku odroczenia zgodnie z ust. 1 lit. a) właściwy organ państwa wykonującego niezwłocznie przekazuje o tym informacje właściwemu organowi państwa wydającego za pomocą jakiegokolwiek środka umożliwiającego uzyskanie dokumentu pisemnego, a właściwy organ państwa wydającego spełnia zobowiązania określone w art. 14 ust. 3.
4.
W przypadkach określonych w ust. 1 lit. b), c), d) i e) właściwy organ państwa wykonującego niezwłocznie powiadamia właściwy organ państwa wydającego za pomocą jakiegokolwiek środka umożliwiającego uzyskanie dokumentu pisemnego o odroczeniu wykonania oraz jego podstawie i, jeżeli to możliwe, spodziewanym czasie odroczenia.
Niezwłocznie po ustaniu przyczyn odroczenia wykonania właściwy organ państwa wykonującego podejmuje niezbędne środki w celu wykonania nakazu konfiskaty i powiadamia o tym właściwy organ państwa wydającego za pomocą jakiegokolwiek środka umożliwiającego uzyskanie dokumentu pisemnego.
Artykuł 11
Wielość nakazów konfiskaty
Jeżeli właściwy organ państwa wykonującego wykonuje:
- dwa lub więcej nakazów konfiskaty dotyczących kwoty pieniężnej, wydanych przeciwko tej samej osobie fizycznej lub prawnej, a osoba ta nie posiada wystarczających środków w państwie wykonującym, pozwalających na wykonanie wszystkich nakazów,
lub - dwa lub więcej nakazów konfiskaty dotyczących tego samego, określonego składnika mienia,
właściwy organ państwa wykonującego podejmuje zgodnie z prawem krajowym państwa wykonującego decyzję, który lub które z nakazów wykonać przy uwzględnieniu wszelkich okoliczności, które mogą obejmować fakt, iż mienie jest zamrożone, wagę i miejsce popełnienia przestępstwa, terminy wydania poszczególnych nakazów oraz terminy przekazania poszczególnych nakazów.
Artykuł 12
Prawo regulujące wykonanie
1.
Bez uszczerbku dla ust. 3 niniejszego artykułu, wykonanie nakazu podlega przepisom państwa wykonującego i w sprawie decyzji o procedurze wykonania i określenia wszystkich odnoszących się do niego środków właściwe są wyłącznie organy państwa wykonującego.
2.
W przypadku gdy osoba zainteresowana może przedstawić dowód wykonania konfiskaty w całości lub w części w dowolnym państwie, właściwy organ państwa wykonującego zasięga opinii właściwego organu państwa wydającego za pomocą wszelkich stosownych środków.
W przypadku konfiskaty korzyści każda część kwoty uzyskana na podstawie nakazu konfiskaty w innym państwie niż państwo wykonujące, podlega odliczeniu w całości od kwoty, która ma być skonfiskowana w państwie wykonującym.
3.
Nakaz konfiskaty w stosunku do osoby prawnej wykonuje się nawet jeżeli państwo wykonujące nie uznaje zasady odpowiedzialności karnej osób prawnych.
4.
Państwo wykonujące nie może w wyniku przekazania, zgodnie z art. 4 i 5 nakładać środków, w tym kary pozbawienia wolności lub innego środka ograniczającego wolność osoby, w zastępstwie nakazu konfiskaty, chyba, że państwo wydające wyraziło na to zgodę.
Artykuł 13
Amnestia, ułaskawienie, rewizja nakazu konfiskaty
1.
Państwo wydające, jak również państwo wykonujące mogą udzielić amnestii lub ułaskawienia.
2.
Jedynie państwo wydające może rozstrzygnąć wniosek o rewizję nakazu konfiskaty.
Artykuł 14
Skutki przekazania nakazów konfiskaty
1.
Przekazanie nakazu konfiskaty jednemu lub więcej państwom wykonującym zgodnie z art. 4 i 5 nie ogranicza prawa państwa wydającego do samodzielnego wykonania nakazu konfiskaty.
2.
W przypadku przekazania nakazu konfiskaty dotyczącego kwoty pieniężnej jednemu lub więcej państwom wykonującym, całkowita wartość pochodząca z jego wykonania nie może przekraczać maksymalnej kwoty określonej w nakazie konfiskaty.
3.
Właściwy organ państwa wydającego powiadamia niezwłocznie właściwy organ zainteresowanego państwa wykonującego za pomocą jakiegokolwiek środka umożliwiającego uzyskanie dokumentu pisemnego:
a) jeżeli uzna, że istnieje ryzyko wyegzekwowania kwoty przekraczającej kwotę maksymalną, na przykład na podstawie informacji przekazanych mu przez państwo wykonujące zgodnie z art. 10 ust. 3. W przypadku zastosowania art. 10 ust. 1 lit. a) właściwy organ państwa wydającego powiadamia, tak szybko jak to możliwe, właściwy organ państwa wykonującego czy takie ryzyko przestało istnieć;
b) jeżeli wykonano nakazu konfiskaty w całości lub w części w państwie wydającym lub w innym państwie wykonującym.
Określa się kwotę w stosunku do której nie wykonano jeszcze nakazu konfiskaty;
c) jeżeli, po przekazaniu nakazu konfiskaty zgodnie z art. 4 i 5, organ państwa wydającego otrzyma jakąkolwiek sumę pieniędzy, którą zainteresowana osoba zapłaciła dobrowolnie w wykonaniu nakazu konfiskaty.
Stosuje się art. 12 ust. 2.
Artykuł 15
Zakończenie egzekucji
Właściwy organ państwa wydającego niezwłocznie powiadamia właściwy organ państwa wykonującego za pomocą środka umożliwiającego uzyskanie dokumentu pisemnego o każdej decyzji lub środku na skutek których nakaz traci moc lub jest wycofany z państwa wykonującego z jakiegokolwiek innego powodu.
Państwo wykonujące zaprzestaje wykonywania nakazu bezpośrednio po powiadomieniu go o tej decyzji lub środku przez właściwy organ państwa wydającego.
Artykuł 16
Rozporządzenie skonfiskowanym mieniem
1.
Pieniędzmi uzyskanymi z wykonania nakazu konfiskaty państwo wykonujące rozporządza w następujący sposób:
a) jeżeli kwota uzyskana z wykonania nakazu konfiskaty jest niższa niż 10000 EUR lub równa tej kwocie, przypada ona państwu wykonującemu;
b) we wszystkich innych przypadkach państwo wykonujące przekazuje 50 % kwoty uzyskanej z wykonania nakazu konfiskaty państwu wydającemu.
2.
Mieniem innym niż pieniądze, uzyskanym z wykonania nakazu konfiskaty, rozporządza się w jeden z następujących sposobów, wybrany przez państwo wykonujące:
a) mienie może zostać sprzedane.
W tym przypadku kwotą uzyskaną ze sprzedaży rozporządza się zgodnie z ust. 1;
b) mienie może zostać przekazane państwu wydającemu.
Jeżeli nakaz konfiskaty obejmuje kwotę pieniężną, mienie można przekazać państwu wydającemu tylko wtedy, gdy państwo to wyraziło na to zgodę;
c) w przypadku gdy nie można zastosować lit. a) lub b), mieniem można rozporządzić w inny sposób zgodnie z prawem krajowym państwa wykonującego.
3.
Bez uszczerbku dla ust. 2, nie wymaga się od państwa wykonującego sprzedaży lub zwrotu określonych przedmiów objętych nakazem konfiskaty, będących dobrami kultury stanowiącymi część narodowego dziedzictwa kulturowego tego państwa.
4.
Przepisy ust. 1, 2 i 3 mają zastosowanie, o ile państwo wydające i państwo wykonujące nie uzgodnią inaczej.
Artykuł 17
Informacje na temat wyników wykonania nakazu
Właściwy organ państwa wykonującego niezwłocznie powiadamia właściwy organ państwa wydającego za pomocą jakiegokolwiek środka umożliwiającego uzyskanie dokumentu pisemnego o:
a) przekazaniu właściwemu organowi nakazu konfiskaty zgodnie z art. 4 ust. 5;
b) każdej decyzji o odmowie uznania nakazu konfiskaty wraz z jej uzasadnieniem;
c) niewykonaniu nakazu w całości lub w części z powodów określonych w art. 11, art. 12 ust. 1 i 2 lub w art. 13 ust. 1;
d) wykonaniu nakazu – bezpośrednio po zakończeniu jego wykonywania;
e) zastosowaniu środków zastępczych zgodnie z art. 12 ust. 4.
Artykuł 18
Zwrot kosztów
1.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 9 ust. 2, jeżeli państwo wykonujące zgodnie ze swoim prawem ponosi odpowiedzialność za szkody wyrządzone jednej ze stron wymienionych w art. 9, wskutek wykonania nakazu konfiskaty przekazanego mu na podstawie art. 4 i 5, państwo wydające zwraca państwu wykonującemu wszelkie kwoty zapłacone tytułem odszkodowania tej stronie, z wyjątkiem przypadków, gdy, oraz w takim zakresie, w jakim szkoda lub jej część powstała wyłącznie wskutek działania państwa wykonującego.
2.
Ustęp 1 nie narusza przepisów Państw Członkowskich dotyczących roszczeń odszkodowawczych osób fizycznych lub prawnych.
Artykuł 19
Języki
1.
Zaświadczenie należy przetłumaczyć na język urzędowy lub jeden z języków urzędowych państwa wykonującego.
2.
Każde z Państw Członkowskich może, przy przyjęciu niniejszej decyzji ramowej lub w terminie późniejszym, oświadczyć w deklaracji złożonej w Sekretariacie Generalnym Rady, że będzie przyjmowało tłumaczenie w jednym lub kilku innych językach urzędowych instytucji Wspólnot Europejskich.
Artykuł 20
Koszty
1.
Bez uszczerbku dla art. 16, Państwa Członkowskie nie mogą dochodzić od siebie zwrotu kosztów wynikających ze stosowania niniejszej decyzji ramowej.
2.
W przypadku gdy państwo wykonujące poniosło koszty, które uważa za duże lub wyjątkowe, może zaproponować państwu wydającemu podział kosztów.
Państwo wydające rozważa każdą taką propozycję w oparciu o szczegółowy wykaz przedstawiony przez państwo wykonujące.
Artykuł 21
Stosunek do innych umów i ustaleń
Niniejsza decyzja ramowa nie wpływa na stosowanie dwustronnych lub wielostronnych umów lub ustaleń pomiędzy Państwami Członkowskimi w zakresie, w jakim te umowy lub ustalenia przyczyniają się do dalszego uproszczenia lub ułatwienia procedur wykonywania nakazów konfiskaty.
Artykuł 22
Wykonanie
1.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki, by zastosować się do niniejszej decyzji ramowej do dnia 24 listopada 2008 r.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Sekretariatowi Generalnemu Rady oraz Komisji tekst przepisów przenoszących do ich ustawodawstwa krajowego obowiązki nałożone na mocy niniejszej decyzji ramowej.
Na podstawie sprawozdania sporządzonego przez Komisję w oparciu o tę informację, Rada do dnia 24 listopada 2009 r. oceni, w jakim zakresie Państwa Członkowskie podjęły niezbędne środki, aby zastosować się do niniejszej decyzji ramowej.
3. Sekretariat Generalny Rady powiadamia Państwa Członkowskie oraz Komisję o deklaracjach złożonych zgodnie z art. 7 ust. 5 i art. 19 ust. 2.
4.
Państwo Członkowskie, które doświadczyło ze strony innego Państwa Członkowskiego powtarzających się trudności we wzajemnym uznawaniu i wykonywaniu nakazów konfiskaty lub braku działania w tym zakresie, które to problemy nie zostały rozwiązane w drodze dwustronnych konsultacji, może poinformować o tym Radę w celu umożliwienia oceny wykonania niniejszej decyzji ramowej na poziomie Państwa Członkowskiego.
5.
Państwa Członkowskie, działając jako państwa wykonujące, informują Radę i Komisję na początku roku kalendarzowego, o liczbie przypadków zastosowania art. 17 lit. b) oraz przekazują podsumowanie powodów zastosowania tego przepisu.
Do dnia 24 listopada 2013 r.Komisja sporządzi na podstawie otrzymanych informacji sprawozdanie, do którego załączy wszelkie inicjatywy, które uzna za stosowne.
Artykuł 23
Wejście w życie
Niniejsza decyzja ramowa wchodzi w życie z dniem jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rezolucjia Rady
z dnia 13 marca 2006 r.
w sprawie reakcji władz celnych na najnowsze tendencje w zakresie podrabiania towarów i piractwa
(2006/C 67/01)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
1.
PRZYPOMINAJĄC cele wyznaczone przez strategię lizbońską, ponownie podjęte przez Radę Europejską obradującą w dniach 22 i 23 marca 2005 r., zgodnie z którymi Unia "musi odnowić podstawy swej konkurencyjności, zwiększyć swój potencjał wzrostu i wydajność oraz wzmocnić spójność społeczną, kładąc szczególny nacisk na wiedzę, innowacje i optymalne wykorzystanie kapitału ludzkiego";
2.
PODKREŚLAJĄC, że ten strategiczny cel wyznaczony przez Radę Europejską może być osiągnięty wyłącznie za pomocą dobrze działającego rynku wewnętrznego z odpowiednimi środkami służącymi jako zachęta do inwestycji w gospodarce opartej na wiedzy;
3.
UZNAJE zagrożenie, jakie stanowi poważny wzrost zjawiska podrabiania towarów i piractwa dla unijnej gospodarki opartej na wiedzy, a zwłaszcza dla zdrowia i bezpieczeństwa, a także kluczową rolę organów celnych w ochronie gospodarki i konsumentów przed tym zagrożeniem;
4.
ZAZNACZA, że skuteczne i jednolite kontrole celne służące ochronie legalnie działających przedsiębiorstw przed nieuczciwą konkurencją i kradzieżą wiedzy mają podstawowe znaczenie dla ochrony interesów Wspólnoty oraz przeciwdziałania ryzyku wypaczenia konkurencji.
Ponieważ organy celne są odpowiedzialne za zdecydowaną większość przypadków zajęć podrobionych towarów oraz w ciągu ostatnich pięciu lat ilość zajęć towarów przez organy celne wzrosła o ponad 1000 %, dalsza praktyczna poprawa kontroli celnych wzmocni ochronę zapewnianą gospodarce i konsumentom;
5.
PODKREŚLA potrzebę zapewnienia, że kontrole celne oraz środki współpracy będą w najlepszy możliwy sposób chronić gospodarkę i konsumentów przed niebezpiecznym obrotem wspomnianymi towarami oraz UZNAJE, że stanowi to poważne wyzwanie wymagające udoskonalenia technik celnych.
Sprostanie temu wyzwaniu stanowi jednocześnie cenny wkład we wspieranie uczciwego handlu, w zabezpieczanie przychodów wspólnotowych i krajowych, w ochronę konsumentów i w zwalczanie przestępczości zorganizowanej oraz prania pieniędzy;
6.
Z ZADOWOLENIEM PRZYJMUJE komunikat Komisji w sprawie reakcji władz celnych na podrabianie towarów i piractwo [1] (dalej zwany komunikatem), a zwłaszcza:
- konkretne działania zmierzające do udoskonalenia kontroli celnych, szczególnie poprzez zwiększenie wymiany technik oraz informacji dotyczących zarządzania ryzykiem, oraz do wzmocnienia współpracy międzynarodowej, przede wszystkim z głównymi krajami eksportującymi oraz odpowiednimi organizacjami międzynarodowymi;
- potrzebę budowania oraz wspierania silnego partnerstwa między organami celnymi a przedsiębiorstwami opartego na zaangażowaniu obu stron na rzecz zwalczania problemu towarów podrobionych i pirackich;
- podejście do zwalczania rosnącego problemu podrobionych towarów, zwłaszcza tych, które stwarzają zagrożenie dla zdrowia i bezpieczeństwa, poprzez kompleksowy plan działania UE oparty na konkretnych działaniach przedstawionych w komunikacie;
7.
WZYWA Komisję do:
- przedstawienia odpowiednich wniosków wspierających realizację podejścia przedstawionego w komunikacie, z poświęceniem szczególnej uwagi udoskonaleniu wymiany informacji zarówno pomiędzy organami celnymi, jak i między tymi organami a podmiotami zaangażowanymi w zwalczanie podrabiania towarów i piractwa;
- informowania o realizacji komunikatu oraz przedstawionych w nim działań w ramach sprawozdania rocznego Komisji przewidzianego w art. 23 rozporządzenia Rady (WE) nr 1383/2003 [2];
8.
WZYWA Komisję oraz państwa członkowskie do realizacji, w ramach swych kompetencji, kompleksowego podejścia przedstawionego w komunikacie i w ten sposób dalszego ulepszania kontroli celnych i współpracy w celu zwalczania rosnącego zagrożenia podrabianiem towarów i piractwem.
[1] COM(2005) 479 wersja ostateczna.
[2] Rozporządzenie Rady (WE) nr 1383/2003 z dnia 22 lipca 2003 r. dotyczące działań organów celnych skierowanych przeciwko towarom podejrzanym o naruszenie niektórych praw własności intelektualnej oraz środków podejmowanych w odniesieniu do towarów, co do których stwierdzono, że naruszyły takie prawa, Dz.U. L 196 z 2.8.2003, str. 7.
--------------------------------------------------
Zalecenie Komisji
z dnia 18 stycznia 2006 r.
dotyczące skoordynowanego wspólnotowego programu monitorowania na rok 2006 w celu zapewnienia zgodności z najwyższymi dopuszczalnymi poziomami pozostałości pestycydów w zbożach i na ich powierzchni oraz niektórych innych produktach pochodzenia roślinnego oraz krajowych programów monitorowania na rok 2007
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 11)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/26/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 211,
uwzględniając dyrektywę Rady 86/362/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w zbożach i na ich powierzchni [1], w szczególności jej art. 7 ust. 2 lit. b),
uwzględniając dyrektywę Rady 90/642/EWG z dnia 27 listopada 1990 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym owocach i warzywach [2] oraz na ich powierzchni, w szczególności jej art. 4 ust. 2 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywy 86/362/EWG i 90/642/EWG stanowią, że Komisja powinna stopniowo działać w kierunku wypracowania systemu, który pozwoli na ocenę narażenia na pestycydy zawarte w pokarmach.
W celu dokonania realnych ocen dane w sprawie monitorowania pozostałości pestycydów powinny być dostępne dla kilku produktów spożywczych, które stanowią główne części składowe diety europejskiej.
Ogólnie uznaje się, że ok. 20–30 produktów spożywczych stanowi główne składniki diety europejskiej.
W świetle środków dostępnych na poziomie krajowym dla monitorowania pozostałości pestycydów Państwa Członkowskie każdego roku w ramach skoordynowanego programu monitorowania są w stanie przeanalizować próbki tylko ośmiu produktów.
Podczas trzyletnich okresów obserwuje się zmiany w wykorzystywaniu pestycydów.
A zatem każdy pestycyd zasadniczo powinien być monitorowany w 20–30 produktach spożywczych w serii trzyletnich cykli.
(2) Pozostałości pestycydów objętych niniejszym zaleceniem powinny być monitorowane w 2006 r., uzyskane w ten sposób dane zostaną wykorzystane do oszacowania rzeczywistego narażenia na pestycydy przez konsumpcję.
(3) Niezbędne jest systematyczne statystyczne podejście do liczby próbek do pobrania w każdym skoordynowanym programie monitorowania.
Takie podejście określone zostało przez Komisję Kodeksu Żywnościowego [3].
W oparciu o dwumianowy rozkład prawdopodobieństwa można szacować, że przebadanie 613 próbek daje pewność większą niż 99 % wykrycia jednej próbki zawierającej pozostałości pestycydu powyżej limitu oznaczenia, pod warunkiem że mniej niż 1 % produktów pochodzenia roślinnego zawiera pozostałości powyżej limitu oznaczenia.
Pobieranie tych próbek do badań laboratoryjnych należy rozdzielić między Państwa Członkowskie stosownie do liczby ludności i konsumentów, w liczbie minimum 12 próbek dla danego produktu na rok.
(4) Wytyczne dotyczące "procedur kontroli jakości dla analizy pozostałości pestycydów" są opublikowane na stronie internetowej Komisji [4].
Uzgodniono, że wytyczne te powinny być wdrożone, w miarę możliwości, przez laboratoria analityczne Państw Członkowskich i powinny być poddawane stałemu przeglądowi, biorąc pod uwagę doświadczenia zdobyte w programach monitorowania.
(5) Dyrektywa Komisji 2002/63/WE z dnia 11 lipca 2002 r. ustanawia wspólnotowe metody pobierania próbek do celów urzędowej kontroli pozostałości pestycydów w produktach pochodzenia roślinnego i zwierzęcego oraz na ich powierzchni [5] oraz uchyla dyrektywę 79/700/EWG.
Metody pobierania próbek i procedury ustanowione w niniejszej dyrektywie włączają metody i procedury zalecane przez Komisję Kodeksu Żywnościowego.
(6) Dyrektywy 86/362/EWG i 90/642/EWG wymagają, aby Państwa Członkowskie wyszczególniły kryteria stosowane podczas opracowywania ich krajowych programów inspekcji.
Informacja taka powinna zawierać kryteria stosowane w określaniu liczby próbek do pobrania i analiz, jakie mają być przeprowadzane, stosowane poziomy raportowania, kryteria, według których poziomy te zostały ustalone oraz szczegóły akredytacji, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt [6].
Należy również wskazać liczbę i rodzaj stwierdzonych naruszeń oraz podjęte działania.
(7) Najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości w żywności dla niemowląt zostały ustalone zgodnie z art. 6 dyrektywy Komisji 91/321/EWG z dnia 14 maja 1991 r. w sprawie preparatów dla niemowląt i preparatów pochodnych [7] i art. 6 dyrektywy Komisji 96/5/WE, Euratom z dnia 16 lutego 1996 r. w sprawie przetworzonej żywności na bazie zbóż oraz żywności dla niemowląt i małych dzieci [8].
(8) Informacje na temat wyników programów monitorowania nadają się najlepiej do przetwarzania, przechowywania i przekazywania metodami elektronicznymi/informatycznymi.
Zostały utworzone formaty umożliwiające przekazywanie danych pocztą elektroniczną z Państw Członkowskich.
Państwa Członkowskie powinny zatem być w stanie przesłać sprawozdania do Komisji w formacie standardowym.
Dalszy rozwój takiego formatu standardowego będzie wynikał przede wszystkim z rozwoju wytycznych Komisji.
(9) Środki, o których mowa w niniejszym zaleceniu, są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
NINIEJSZYM ZALECA:
1) Państwa Członkowskie zachęca się do pobierania i poddania analizie w 2006 r. próbek w odniesieniu do kombinacji pozostałości produktów/pestycydów określonych w załączniku I, zgodnie z liczbą próbek dla każdego produktu przyznanych tym państwom w załączniku II, odzwierciedlającej odpowiednio udział narodowy, wspólnotowy oraz państw trzecich w rynku Państwa Członkowskiego.
Procedura pobierania próbek, w tym liczba jednostek, powinna być zgodna z dyrektywą Komisji 2002/63/WE.
2) W przypadku pestycydów stwarzających duże ryzyko, tzn. tam gdzie określono ostrą dawkę referencyjną (np. OP-estrów, endosulfanu i N-metylokarbaminianów), próbki powinny zostać pobrane, tak by umożliwić wybór dwóch próbek laboratoryjnych.
Jeśli pierwsza próbka laboratoryjna zawiera wykrywalną pozostałość badanego pestycydu, jednostki drugiej próbki powinny być poddane indywidualnej analizie.
Dotyczy to następujących produktów:
- bakłażany,
- winogrona [9],
- banany,
- papryka.
W przypadku wyżej wymienionych produktów uzasadniona liczba próbek powinna również podlegać oddzielnym analizom poszczególnych jednostek w drugiej próbce laboratoryjnej, jeśli takie pestycydy zostały wykryte w pierwszej próbce, a w szczególności, jeżeli są produktami pochodzącymi od jednego producenta.
3) Z całkowitej liczby próbek podanych zgodnie z załącznikiem I i II każde Państwo Członkowskie powinno pobrać i poddać analizie:
a) co najmniej dziesięć próbek żywności dla niemowląt, głównie na bazie warzyw, owoców lub zbóż;
b) określoną liczbę próbek (minimalnie jedną próbkę, o ile jest dostępna) z produktów pochodzących z upraw ekologicznych odzwierciedlających udział w rynku produktów ekologicznych w każdym Państwie Członkowskim.
4) Państwa Członkowskie są proszone o składanie sprawozdań na temat wyników analizy próbek badanych w odniesieniu do kombinacji pozostałości pestycydów i produktów wymienionych w załączniku I najpóźniej do dnia 31 sierpnia 2007 r., ze wskazaniem:
a) wykorzystywanych metod analitycznych i uzyskanych poziomów raportowania, zgodnie z procedurami kontroli jakości ustanowionymi w procedurach kontroli jakości dla analizy pozostałości pestycydów;
b) liczby i rodzaju naruszeń oraz podjętych działań.
5) Sprawozdanie powinno być zapisane w formacie – włącznie z formatem elektronicznym – zgodnym z wytycznymi dla Państw Członkowskich w odniesieniu do wdrażania zaleceń Komisji dotyczących skoordynowanych wspólnotowych programów monitorowania prowadzonych przez Stały Komitet ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt.
Wyniki badań próbek pobranych z żywności dla niemowląt i z produktów pochodzących z upraw ekologicznych powinny zostać zawarte w oddzielnym arkuszu danych.
6) Państwa Członkowskie są proszone o przesłanie Komisji i do wszystkich pozostałych Państw Członkowskich, najpóźniej do dnia 31 sierpnia 2006 r., informacji zgodnie z wymogami art. 7 ust. 3 dyrektywy 86/362/EWG i art. 4 ust. 3 dyrektywy 90/642/EWG dotyczącej czynności monitorowania w roku 2005 w celu zapewnienia, przynajmniej poprzez sprawdzenie pobieranych próbek, zgodności z najwyższymi dopuszczalnymi poziomami pozostałości pestycydów, włącznie z:
a) wynikami ich programów krajowych dotyczących pozostałości pestycydów;
b) informacjami w sprawie procedur kontroli jakości stosowanych przez ich laboratoria i, w szczególności, informacjami na temat aspektów wytycznych dotyczących procedur kontroli jakości dla analizy pozostałości pestycydów, których nie były w stanie zastosować lub miały trudności w ich zastosowaniu;
c) informacjami dotyczącymi akredytacji zgodnie z przepisami art. 12 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 (włączając rodzaj akredytacji, nazwę organu ds. akredytacji i kopię świadectwa akredytacyjnego) laboratoriów przeprowadzających analizy;
d) informacjami o testach biegłości i próbach pierścieniowych, w których dane laboratorium uczestniczyło.
7) Państwa Członkowskie są proszone o przesłanie Komisji, najpóźniej do dnia 30 września 2006 r., informacji o ich zamierzonych krajowych programach monitorowania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów ustalonych przez dyrektywy 90/642/EWG i 86/362/EWG na rok 2007, włącznie z informacjami o:
a) kryteriach stosowanych dla określania liczby próbek do pobrania i analiz do przeprowadzenia;
b) stosowanych poziomach raportowania i kryteriach, według których ustalono poziomy raportowania; oraz
c) szczegółów akredytacji laboratoriów przeprowadzających analizy, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 882/2004.
Zalecenie Komisji
z dnia 15 grudnia 2005 r.
w sprawie wytycznych do stosowania rozporządzenia (Euratom) nr 302/2005 w sprawie stosowania zabezpieczeń przyjętych przez Euratom
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 5127)
(2006/40/Euratom)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (Euratom) nr 302/2005 z dnia 8 lutego 2005 r. w sprawie stosowania zabezpieczeń przyjętych przez Euratom [1], w szczególności jego art. 37,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (Euratom) nr 302/2005 określa charakter i zakres wymagań określonych w art. 77, 78, 79 i 81 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej.
(2) Zgodnie z oświadczeniem Rady/Komisji załączonym do tegoż rozporządzenia, Komisja winna przyjąć i opublikować wytyczne, przekazując niewiążące zalecenia i wskazówki dla użytkowników ułatwiające stosowanie rozporządzenia (Euratom) nr 302/2005.
(3) Wytyczne te winny zawierać zapis zaproponowanych wyjaśnień oraz porozumień osiągniętych w trakcie dwustronnych rozmów między Komisją a przedstawicielami różnych zainteresowanych stron.
Nie będą one jednak ustanawiać żadnych praw ani obowiązków z mocy prawa.
(4) Na podstawie rozwoju sytuacji w zakresie zabezpieczeń Komisja winna mieć możność modyfikowania niniejszego zalecenia, w miarę potrzeby, po zasięgnięciu opinii zainteresowanych stron oraz Państw Członkowskich,
NINIEJSZYM ZALECA:
Przy stosowaniu rozporządzenia (Euratom) nr 302/2005 należy stosować się do wytycznych zawartych w Załączniku. Przyjmuje się, że poprzez stosowanie się do wytycznych osoby, przedsiębiorstwa oraz Państwa Członkowskie wymienione w art. 3 ust. 1 i 2 tegoż rozporządzenia pozostają w zgodzie z jego postanowieniami omówionymi w niniejszych wytycznych.
Zalecenie Komisji
z dnia 6 lutego 2006 r.
w sprawie ograniczenia obecności dioksyn, furanów i dioksynopodobnych PCB w paszach i środkach spożywczych
(notyfikowane jako dokument nr C(2006) 235)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/88/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, a w szczególności jego art. 211 tiret drugie,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zalecenie Komisji 2002/201/WE z dnia 4 marca 2002 r. w sprawie ograniczenia obecności dioksyn, furanów i PCB w paszach i środkach spożywczych [1] stanowi część ogólnej strategii ograniczenia obecności dioksyn, furanów i polichlorowanych bifenyli (PCB) w środowisku, paszach i środkach spożywczych.
Jego celem jest zalecenie progów podejmowania działań oraz, z biegiem czasu, poziomów docelowych dla paszy i żywności.
(2) Z toksykologicznego punktu widzenia wszelkie ustalane poziomy powinny dotyczyć dioksyn i dioksynopodobnych PCB, jednak rozporządzeniem Komisji (WE) nr 466/2001 z dnia 8 marca 2001 r., ustalającym najwyższe dopuszczalne poziomy dla niektórych zanieczyszczeń w środkach spożywczych [2], najwyższe dopuszczalne poziomy ustalono jedynie dla dioksyn, a nie dla dioksynopodobnych PCB, ponieważ dostępne dane dotyczące obecności dioksynopodobnych PCB były wówczas bardzo ograniczone.
Podobnie, dyrektywą 2002/32/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 maja 2002 r. w sprawie niepożądanych substancji w paszach zwierzęcych [3], najwyższe dopuszczalne poziomy w paszach w 2001 r. ustalono jedynie dla dioksyn, a nie dla dioksynopodobnych PCB.
(3) Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 466/2001 Komisja miała po raz pierwszy dokonać przeglądu przepisów dotyczących dioksyn w żywności do dnia 31 grudnia 2004 r. w świetle nowych danych dotyczących obecności dioksyn i dioksynopodobnych PCB, w szczególności w celu włączenia dioksynopodobnych PCB do poziomów, jakie mają zostać ustalone.
Dyrektywa 2002/32/WE zawiera podobną klauzulę dotyczącą przeglądu w odniesieniu do dioksyn w paszach.
(4) W międzyczasie udostępniono więcej danych na temat obecności dioksynopodobnych PCB w paszy i żywności.
Skutkiem tego ustalono najwyższe dopuszczalne poziomy sumy dioksyn i dioksynopodobnych PCB wyrażonej w równoważnikach toksyczności Światowej Organizacji Zdrowia (WHO), przy zastosowaniu WHO-TEF, gdyż jest to najbardziej odpowiednie podejście z toksykologicznego punktu widzenia.
W celu zapewnienia płynnego przejścia do nowych zasad, w okresie przejściowym oprócz nowo ustalonych poziomów sumy dioksyn i dioksynopodobnych PCB nadal powinno się stosować dotychczas obowiązujące poziomy dioksyn.
(5) W celu stymulowania proaktywnego podejścia do zmniejszenia obecności dioksyn i dioksynopodobnych PCB w żywności i paszy, w zaleceniu 2002/201/WE określono progi podejmowania działań w doniesieniu do dioksyn.
Te progi podejmowania działań są narzędziem dla właściwych władz i podmiotów gospodarczych umożliwiającym wyodrębnienie przypadków wymagających zidentyfikowania źródła zanieczyszczeń i podjęcia odpowiednich działań, aby je zredukować lub zlikwidować.
Ponieważ źródła dioksyn i dioksynopodobnych PCB są różne, należy ustalić odrębne progi podejmowania działań z jednej strony dla dioksyn, a z drugiej strony dla dioksynopodobnych PCB.
Należy zatem zastąpić rozporządzenie Komisji 2002/201/WE nowym rozporządzeniem.
(6) Ponadto należy okresowo dostosowywać progi podejmowania działań do tendencji spadkowej w zakresie obecności dioksyn i dioksynopodobnych PCB i kontynuować aktywne podejście celem stopniowego zmniejszania ich obecności w paszach i środkach spożywczych.
(7) Dyrektywa 2002/32/EC przewiduje możliwość ustalenia progów podejmowania działań.
W związku z tym właściwe jest przeniesienie progów podejmowania działań dla dioksyn i dioksynopodobnych PCB w paszach do dyrektywy 2002/32/WE.
(8) Poziomy docelowe wskazują poziom zanieczyszczeń w paszy i żywności, jaki należy osiągnąć w celu ostatecznego zmniejszenia narażenia większej części populacji Wspólnoty do dopuszczalnej dawki tygodniowej (TWI) dla dioksyn i dioksynopodobnych PCB ustalonej przez Komitet Naukowy ds. Żywności (SCF).
Poziomy docelowe należy ustalić w świetle dokładniejszych danych na temat wpływu środków ochrony środowiska i działań ukierunkowanych na źródło zanieczyszczeń na poziomie paszy i środków spożywczych na zmniejszenie obecności dioksyn i dioksynopodobnych PCB w różnych materiałach paszowych, paszach i środkach spożywczych.
Ze względu na fakt, że określenie tych docelowych poziomów wymaga rozważenia wielu różnych czynników, ich ustalenie należy odłożyć do końca roku 2008.
NINIEJSZYM ZALECA:
(1) Państwom członkowskim przeprowadzenie, proporcjonalnie do ich produkcji, zużycia i spożycia materiałów paszowych, paszy i środków spożywczych, wyrywkowego monitorowania na obecność dioksyn i dioksynopodobnych PCB oraz, w miarę możliwości, niedioksynopodobnych PCB w materiałach paszowych, paszy i środkach spożywczych.
Monitorowanie to należy prowadzić zgodnie z zaleceniem Komisji 2004/704/WE z dnia 11 października 2004 r. w sprawie monitorowania poziomu tła dioksyn i dioksynopochodnych polichlorowanych bifenyli (PCB) w paszach [4] i zaleceniem Komisji 2004/705/WE z dnia 11 października 2004 r. w sprawie monitorowania poziomu tła dioksyn i dioksynopochodnych polichlorowanych bifenyli (PCB) w środkach spożywczych [5].
(2) Państwom członkowskim, w przypadku niezgodności z przepisami dyrektywy 2002/32/WE i rozporządzeniem (WE) nr 466/2001, oraz (z zastrzeżeniem pkt 3) w przypadku wykrycia poziomów dioksyn oraz/lub dioksynopodobnych PCB przekraczających progi podejmowania działań określone w załączniku II do dyrektywy 2002/32/WE w odniesieniu do pasz:
a) przeprowadzenie, we współpracy z podmiotami gospodarczymi, badań w celu zidentyfikowania źródła zanieczyszczenia;
b) podjęcie, we współpracy z podmiotami gospodarczymi, działań w celu zredukowania lub zlikwidowania źródła zanieczyszczenia;
c) przeprowadzenie, we współpracy z podmiotami gospodarczymi, kontroli pod kątem obecności niedioksynopodobnych PCB.
(3) Państwom członkowskim, w których poziom tła dioksyn i dioksynopodobnych PCB jest szczególnie wysoki, ustalenie krajowych progów podejmowania działań dla krajowej produkcji materiałów paszowych, pasz i środków spożywczych na takim poziomie, aby dla około 5 % otrzymanych wyników monitorowania, o którym mowa w pkt 1, przeprowadzane było badanie w celu zidentyfikowania źródła zanieczyszczenia.
(4) Państwom członkowskim poinformowanie Komisji i pozostałych państw członkowskich o swoich ustaleniach, wynikach badań i działaniach podjętych w celu zredukowania lub zlikwidowania źródła zanieczyszczenia.
(5) Państwom członkowskim przekazywanie informacji, o których mowa w pkt 4, najpóźniej do dnia 31 marca każdego roku dla środków spożywczych, a dla pasz w ramach rocznego sprawozdania składanego Komisji zgodnie z art. 22 ust. 2 dyrektywy Rady 95/53/WE [6].
W przypadku gdy informacja dotyczy bezpośrednio pozostałych państw członkowskich, powinna być ona przekazana niezwłocznie.
Po wykonaniu wieloletniego krajowego planu kontroli, o którym mowa w art. 41 i 42 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt [7], informacje mogą być przekazywane w ramach rocznego sprawozdania składanego Komisji zgodnie z art. 44 rozporządzenia (WE) nr 882/2004.
Niniejszym uchyla się zalecenie Komisji 2002/201/WE, z mocą od dnia 14 listopada 2006 r.
Zalecenie Rady
z dnia 14 lutego 2006 r.
dotyczące mianowania członka Zarządu Europejskiego Banku Centralnego
(2006/108/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 112 ust. 2 lit. b) i jego art. 122 ust. 4 oraz art. 11.2 i 43.3 Protokołu w sprawie Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego,
a także mając na uwadze, co następuje:
Kadencja pana Otmara ISSINGA kończy się dnia 31 maja 2006 r.
Należy więc mianować członka Zarządu Europejskiego Banku Centralnego,
ZALECA:
Mianowanie pana Jürgena STARKA członkiem Zarządu Europejskiego Banku Centralnego na okres ośmiu lat od dnia 1 czerwca 2006 r.
Niniejsze zalecenie jest uwzględniane przy podejmowaniu decyzji przez szefów państw lub rządów państw członkowskich Wspólnoty Europejskiej, których walutą jest euro, po konsultacji z Parlamentem Europejskim oraz Radą Prezesów Europejskiego Banku Centralnego.
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Zalecenie Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 15 lutego 2006 r.
w sprawie dalszej europejskiej współpracy w zakresie zapewniania jakości w szkolnictwie wyższym
(2006/143/WE)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 149 ust. 4 oraz art. 150 ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Pomimo że realizacja zalecenia Rady 98/561/WE z dnia 24 września 1998 r. w sprawie europejskiej współpracy w zakresie zapewniania jakości w szkolnictwie wyższym [3] jest znaczącym sukcesem, o czym świadczy sprawozdanie Komisji z dnia 30 września 2004 r., to jednak nadal występuje potrzeba poprawy funkcjonowania europejskiego szkolnictwa wyższego, w szczególności pod względem jakości, tak aby stało się ono bardziej przejrzyste i godne zaufania dla obywateli europejskich oraz dla studentów i uczonych z innych kontynentów.
(2) Zalecenie 98/561/WE wzywało do wsparcia i, tam gdzie jest to możliwe, do stworzenia przejrzystych systemów zapewniania jakości.
Prawie wszystkie państwa członkowskie utworzyły krajowe systemy zapewniania jakości i zainicjowały lub też umożliwiły utworzenie jednej lub więcej agencji do spraw zapewniania jakości lub akredytacji.
(3) Zalecenie 98/561/WE wzywało, aby systemy zapewniania jakości były oparte na szeregu ważnych elementów, w tym ocenie programów lub instytucji poprzez oceny wewnętrzne, kontrole zewnętrzne, uczestnictwo studentów, publikację wyników oraz udział międzynarodowy.
Wyniki oceny zapewniania jakości odgrywają znaczącą rolę we wspieraniu instytucji szkolnictwa wyższego w podnoszeniu wyników.
(4) Istotne elementy, o których mowa w motywie 3, zostały z reguły już wdrożone we wszystkich systemach zapewniania jakości i zostały potwierdzone przez europejskich ministrów edukacji w Berlinie we wrześniu 2003 r. w kontekście procesu bolońskiego w dążeniu do stworzenia europejskiego obszaru szkolnictwa wyższego.
(5) Do utworzonego w 2000 r. Europejskiego Stowarzyszenia na Rzecz Zapewniania Jakości w Szkolnictwie Wyższym (ENQA) należy coraz więcej agencji do spraw zapewniania jakości lub akredytacji ze wszystkich państw członkowskich.
(6) W kontekście procesu bolońskiego ministrowie edukacji z 45 krajów przyjęli zaproponowane przez ENQA normy i wytyczne dla zapewniania jakości w europejskim obszarze szkolnictwa wyższego na posiedzeniu w Bergen w dniach 19– 20 maja 2005 r. i w następstwie posiedzenia w Berlinie we wrześniu 2003 r.
Z zadowoleniem przyjęli oni również zasadę europejskiego rejestru agencji do spraw zapewniania jakości kształcenia, opartego na krajowej ocenie, i wezwali ENQA do dalszego rozwijania praktyk wdrożeniowych we współpracy z Europejskim Stowarzyszeniem Uniwersytetów (EUA), Europejskim Stowarzyszeniem Instytucji Szkolnictwa Wyższego (EURASHE) i Narodowymi Związkami Studenckimi w Europie (ESIB) i następnie do przedstawienia sprawozdania ministrom za pośrednictwem Grupy Wdrażającej z Bolonii.
Ponadto podkreślili oni znaczenie współpracy pomiędzy agencjami uznanymi na poziomie krajowym w celu poszerzenia wzajemnego uznawania akredytacji lub decyzji w sprawie zapewniania jakości.
(7) Działania UE wspierające zapewnienie jakości powinny być rozwijane w zgodzie z działalnością podejmowaną w kontekście procesu bolońskiego.
(8) Pożądane jest sporządzenie rejestru niezależnych i godnych zaufania agencji do spraw zapewniania jakości działających w Europie, zarówno regionalnych, jak i krajowych, ogólnych lub specjalistycznych, publicznych lub prywatnych, w celu wspierania przejrzystości w szkolnictwie wyższym i pomocy w uznawaniu kwalifikacji oraz okresów studiów za granicą.
(9) W kontekście strategii lizbońskiej Rada Europejska w Barcelonie w marcu 2002 r. stwierdziła w swoich konkluzjach, że europejskie systemy edukacji i szkolenia powinny stać się "światowym wzorem jakości",
NINIEJSZYM ZALECAJĄ, ABY PAŃSTWA CZŁONKOWSKIE:
1) zachęcały wszystkie instytucje szkolnictwa wyższego działające na ich terytorium do wprowadzenia lub opracowania rygorystycznych wewnętrznych systemów zapewniania jakości, zgodnie z normami i wytycznymi dla zapewnienia jakości w europejskim obszarze szkolnictwa wyższego, przyjętymi w Bergen w kontekście procesu bolońskiego;
2) zachęcały wszystkie agencje do spraw zapewniania jakości lub akredytacji, działające na ich terytorium, do niezależności w ocenach, do stosowania elementów zapewniania jakości określonych w zaleceniu 98/561/WE i do stosowania wspólnego zbioru ogólnych norm oraz wytycznych przyjętych w Bergen, dla celów przeprowadzania ocen.
Normy te powinny być dalej rozwijane we współpracy z przedstawicielami sektora szkolnictwa wyższego.
Powinny one być stosowane w taki sposób, aby chronić i promować różnorodność i innowacje;
3) zachęcały przedstawicieli organów krajowych, sektora szkolnictwa wyższego oraz agencji do spraw zapewniania jakości i akredytacji, wraz z partnerami społecznymi, do utworzenia "Europejskiego rejestru agencji do spraw zapewniania jakości" ("europejski rejestr") w oparciu o ocenę krajową, który uwzględnia zasady określone w Załączniku, oraz do zdefiniowania warunków rejestracji i zasad zarządzania rejestrem;
4) umożliwiały instytucjom szkolnictwa wyższego, działającym na ich terytorium, dokonanie wyboru, spośród agencji do spraw zapewniania jakości lub akredytacji wpisanych do europejskiego rejestru, agencji, która odpowiada ich potrzebom i profilowi, pod warunkiem że jest to zgodne z ich ustawodawstwem krajowym lub dozwolone przez ich organy krajowe;
5) zezwalały instytucjom szkolnictwa wyższego na uzyskanie oceny uzupełniającej ze strony innej agencji wpisanej do europejskiego rejestru, na przykład w celu wzmocnienia ich międzynarodowej renomy;
6) wspierały współpracę pomiędzy agencjami w celu budowania między nimi wzajemnego zaufania i uznawania ocen zapewniania jakości i akredytacji, przyczyniając się w ten sposób do uznawania kwalifikacji w celu podejmowania studiów lub pracy w innym kraju;
7) zapewniały publiczny dostęp do ocen dokonywanych przez agencje zapewniania jakości lub akredytacji wpisane do europejskiego rejestru,
WZYWAJĄ KOMISJĘ DO:
1) kontynuowania, w ścisłej współpracy z państwami członkowskimi, jej wsparcia dla współpracy pomiędzy instytucjami szkolnictwa wyższego, agencjami do spraw zapewniania jakości i akredytacji, właściwymi organami i innymi podmiotami działającymi na tym polu;
2) przedstawiania Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i Komitetowi Regionów co trzy lata sprawozdań w sprawie postępu w rozwoju systemów zapewnienia jakości w różnych państwach członkowskich oraz w sprawie działań w zakresie współpracy na poziomie europejskim, w tym postępu osiągniętego w realizacji powyższych celów.
Zalecenie Rady
z dnia 14 marca 2006 r.
dotyczące udzielenia Komisji absolutorium z realizacji operacji Europejskiego Funduszu Rozwoju (szósty EFR) za rok budżetowy 2004
(2006/220/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając trzecią Konwencję AKP–EWG podpisaną w Lomé dnia 8 grudnia 1984 r.,
uwzględniając Umowę wewnętrzną 86/126/EWG w sprawie finansowania i zarządzania pomocą Wspólnoty [1], w szczególności jej art. 29 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie finansowe z dnia 11 listopada 1986 r. mające zastosowanie do szóstego Europejskiego Funduszu Rozwoju (szósty EFR) [2], w szczególności jego art. 66–73,
po zbadaniu rachunku dochodów i wydatków oraz bilansu, dotyczących szóstego EFR na dzień 31 grudnia 2004 r., a także sprawozdania Trybunału Obrachunkowego, dotyczącego roku budżetowego 2004, wraz z odpowiedziami Komisji [3],
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z art. 29 ust. 3 wyżej wspomnianej umowy wewnętrznej, Parlament Europejski na zalecenie Rady udziela Komisji absolutorium z zarządzania finansowego szóstym EFR,
ogólna realizacja operacji szóstego EFR przez Komisję w roku budżetowym 2004 była zadowalająca,
NINIEJSZYM ZALECA Parlamentowi Europejskiemu udzielenie Komisji absolutorium z realizacji operacji szóstego EFR za rok budżetowy 2004.
Zalecenie Rady
z dnia 14 marca 2006 r.
dotyczące udzielenia Komisji absolutorium z realizacji operacji Europejskiego Funduszu Rozwoju (siódmy EFR) za rok budżetowy 2004
(2006/221/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając czwartą Konwencję AKP–WE podpisaną w Lomé dnia 15 grudnia 1989 r., zmienioną umową zawartą na Mauritiusie dnia 4 listopada 1995 r.,
uwzględniając Umowę wewnętrzną 91/401/EWG w sprawie finansowania i zarządzania pomocą Wspólnoty na mocy czwartej Konwencji AKP–WE [1], ustanawiającą między innymi siódmy Europejski Fundusz Rozwoju (siódmy EFR), w szczególności art. 33 ust. 3 tej umowy,
uwzględniając rozporządzenie finansowe 91/491/EWG z dnia 29 lipca 1991 r. dotyczące rozwoju współpracy finansowej w ramach czwartej Konwencji AKP–WE [2], w szczególności jego art. 69–77,
po zbadaniu rachunku dochodów i wydatków oraz bilansu, dotyczących operacji siódmego EFR na dzień 31 grudnia 2004 r., a także sprawozdania Trybunału Obrachunkowego dotyczącego roku budżetowego 2004 wraz z odpowiedziami Komisji [3],
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z art. 33 ust. 3 wyżej wspomnianej umowy wewnętrznej Parlament Europejski na zalecenie Rady udziela Komisji absolutorium z zarządzania finansowego siódmym EFR,
ogólna realizacja operacji siódmego EFR przez Komisję w roku budżetowym 2003 była zadowalająca,
NINIEJSZYM ZALECA Parlamentowi Europejskiemu udzielenie Komisji absolutorium z realizacji operacji siódmego EFR za rok budżetowy 2004.
Zalecenie Rady
z dnia 14 marca 2006 r.
dotyczące udzielenia Komisji absolutorium z realizacji operacji Europejskiego Funduszu Rozwoju (ósmy EFR) za rok budżetowy 2004
(2006/222/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając czwartą Konwencję AKP–WE podpisaną w Lomé dnia 15 grudnia 1989 r., zmienioną umową zawartą na Mauritiusie dnia 4 listopada 1995 r.,
uwzględniając Umowę wewnętrzną w sprawie finansowana i zarządzania pomocą Wspólnoty na mocy drugiego protokołu finansowego do czwartej Konwencji AKP–WE [1], ustanawiającą między innymi ósmy Europejski Fundusz Rozwoju (ósmy EFR), w szczególności art. 33 ust. 3 tej umowy,
uwzględniając rozporządzenie finansowe z dnia 16 czerwca 1998 r. dotyczące rozwoju współpracy finansowej w ramach czwartej Konwencji AKP–WE [2], w szczególności jego art. 66–74,
po zbadaniu rachunku dochodów i wydatków oraz bilansu, dotyczących operacji ósmego EFR na dzień 31 grudnia 2004 r., a także sprawozdania Trybunału Obrachunkowego, dotyczącego roku budżetowego 2004, wraz z odpowiedziami Komisji [3],
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z art. 33 ust. 3 wyżej wspomnianej umowy wewnętrznej, Parlament Europejski na zalecenie Rady udziela Komisji absolutorium z zarządzania finansowego ósmym EFR,
ogólna realizacja operacji ósmego EFR przez Komisję w roku budżetowym 2004 była zadowalająca,
NINIEJSZYM ZALECA Parlamentowi Europejskiemu udzielenie Komisji absolutorium z realizacji operacji ósmego EFR za rok budżetowy 2004.
Zalecenie Rady
z dnia 14 marca 2006 r.
dotyczące udzielenia Komisji absolutorium z realizacji operacji Europejskiego Funduszu Rozwoju (dziewiąty EFR) za rok budżetowy 2004
(2006/223/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Umowę o partnerstwie AKP–WE podpisaną w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 r. [1],
uwzględniając Umowę wewnętrzną w sprawie finansowana i zarządzania pomocą wspólnotową na mocy protokołu finansowego do Umowy AKP–WE [2], ustanawiającą między innymi dziewiąty Europejski Fundusz Rozwoju (dziewiąty EFR), w szczególności art. 32 ust. 3 tej umowy,
uwzględniając rozporządzenie finansowe z dnia 27 marca 2003 r. mające zastosowanie do dziewiątego Europejskiego Funduszu Rozwoju [3], w szczególności jego art. 96–103,
po zbadaniu rachunku dochodów i wydatków oraz bilansu, dotyczących operacji dziewiątego EFR na dzień 31 grudnia 2004 r., a także sprawozdania Trybunału Obrachunkowego, dotyczącego roku budżetowego 2004, wraz z odpowiedziami Komisji [4],
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z art. 32 ust. 3 wyżej wspomnianej umowy wewnętrznej, Parlament Europejski na zalecenie Rady udziela Komisji absolutorium z zarządzania finansowego dziewiątym EFR,
ogólna realizacja operacji dziewiątego EFR przez Komisję w roku budżetowym 2004 była zadowalająca,
NINIEJSZYM ZALECA Parlamentowi Europejskiemu udzielenie Komisji absolutorium z realizacji operacji dziewiątego EFR za rok budżetowy 2004.
Zalecenie Komisji
z dnia 11 kwietnia 2006 r.
w sprawie środków mających na celu zmniejszenie ryzyka dla następujących substancji: ftalan dibutylu; 3,4-dichloroanilina; ftalan diizodecylowy; kwas 1,2-benzenodikarboksylowy, dwu-rozgałęzione C9-11 estry alkilowe, bogate w C10; ftalan diizodecylowy; kwas 1,2-benzenodikarboksylowy, dwu-rozgałęzione C8-10 estry alkilowe, bogate w C9; kwas etylenodiaminotetraoctowy; octan metylu; kwas monochlorooctowy; n-Pentan; etylenodiaminotetraoctan tetrasodu
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/283/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 z dnia 23 marca 1993 r. w sprawie oceny i kontroli ryzyk stwarzanych przez istniejące substancje [1], w szczególności jego art. 11 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W ramach rozporządzenia (EWG) nr 793/93 następujące substancje zostały określone jako substancje priorytetowe wymagające oceny zgodnie z rozporządzeniami Komisji (WE) nr 1179/94 [2], (WE) nr 2268/95 [3] oraz (WE) nr 143/97 [4], odpowiednio, dotyczącymi pierwszego, drugiego i trzeciego wykazu substancji priorytetowych, przewidzianych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 793/93:
- ftalan dibutylu;
- 3,4-dichloroanilina;
- kwas etylenodiaminotetraoctowy;
- octan metylu;
- etylenodiaminotetraoctan tetrasodu;
- ftalan diizodecylowy;
- kwas 1,2-benzenodikarboksylowy, dwu-rozgałęzione C9-11 estry alkilowe, bogate w C10;
- ftalan diizodecylowy;
- kwas 1,2-benzenodikarboksylowy, dwu-rozgałęzione C8-10 estry alkilowe, bogate w C9;
- n-Pentan;
- kwas monochlorooctowy.
(2) Państwa członkowskie wyznaczone jako sprawozdawcy na mocy powyższych rozporządzeń zakończyły działania związane z oceną ryzyka dla człowieka i środowiska naturalnego ze strony istniejących substancji zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1488/94 z dnia 28 czerwca 1994 r. ustanawiającym zasady oceny ryzyka dla człowieka i środowiska naturalnego ze strony istniejących substancji [5] oraz zaproponowały strategię ograniczania ryzyka zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 793/93.
(3) Skonsultowano się z Komitetem Naukowym ds. Toksyczności, Ekotoksyczności i Środowiska (SCTEE), który wydał opinie na temat ocen ryzyka przeprowadzanych przez sprawozdawców.
Opinie te zostały opublikowane na stronie internetowej Komitetu Naukowego.
(4) Wyniki oceny ryzyka i dalsze rezultaty strategii ograniczania ryzyka są przedstawione w komunikacie Komisji [6].
(5) Na podstawie powyższej oceny należy zalecić podjęcie pewnych środków mających na celu ograniczenie ryzyka w odniesieniu do niektórych substancji.
(6) Zalecane środki mające na celu zmniejszenie ryzyka w odniesieniu do pracowników należy rozważyć w ramach ustawodawstwa o ochronie pracowników, które uznaje się za stanowiące odpowiednie ramy do ograniczania ryzyka ze strony omawianych substancji w zakresie, w jakim jest to niezbędne.
(7) Środki mające na celu ograniczanie ryzyka przewidziane w niniejszym zaleceniu są zgodne z opinią komitetu powołanego na mocy art. 15 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 793/93,
NINIEJSZYM ZALECA:
SEKCJA 1
FTALAN DIBUTYLU
(NR CAS 84-74-2; NR EINECS 201-557-4)
Środki mające na celu zmniejszenie ryzyka dla środowiska (1, 2)
1) Właściwe organy w zainteresowanych państwach członkowskich powinny w pozwoleniach wydawanych na mocy dyrektywy Rady 96/61/WE [7] określać warunki, dopuszczalne wartości emisji lub równoważne parametry lub środki techniczne w odniesieniu do ftalanu dibutylu w celu zapewnienia, by dane instalacje zaczęły działać zgodnie z najlepszymi dostępnymi technikami (dalej BAT) w terminie do końca października 2007 r. z uwzględnieniem technicznych właściwości danych instalacji, ich geograficznego położenia i lokalnych warunków środowiska.
2) Państwa członkowskie powinny ściśle monitorować wdrażanie BAT w odniesieniu do ftalanu dibutylu oraz informować Komisję o wszelkich istotnych zmianach w ramach wymiany informacji o BAT.
SEKCJA 2
3,4-DICHLOROANILINA
(NR CAS 95-76-1; NR EINECS 202-448-4)
Środki mające na celu zmniejszenie ryzyka dla pracowników (3) i środowiska (4, 5)
3.
Pracodawcy stosujący 3,4-dichloroanilinę w produkcji i dalszym przetwarzaniu w ramach zastosowań wskazanych w ocenie ryzyka jako wymagające szczególnej uwagi powinni uwzględnić wszelkie specyficzne dla danego sektora wytyczne odnoszące się do czyszczenia, konserwacji i naprawy, które zostały wypracowane na poziomie krajowym w oparciu o praktyczne wytyczne o niewiążącym charakterze, udostępnione przez Komisję zgodnie z art. 12 ust. 2 dyrektywy Rady 98/24/WE [8].
Uznaje się, że obecnie obowiązujące prawodawstwo na poziomie wspólnotowym dotyczące środków ochrony roślin (dyrektywa Rady 91/414/EWG [9]) oraz produktów biobójczych (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 98/8/WE [10]) stanowi odpowiednie ramy dla ograniczania ryzyka stwarzanego przez omawianą substancję w zakresie, w jakim jest to niezbędne, i w związku z tym prawodawstwo to ma zastosowanie.
W ramach powyższego:
4) Należy uwzględnić informacje pochodzące z oceny ryzyka dotyczącego 3,4-dichloroaniliny uwolnionej z diuronu stosowanego jako herbicyd o działaniu ogólnym na określonych powierzchniach.
5) Należy zapobiec niewłaściwemu użyciu diuronu pakowanego w małe opakowania.
SEKCJA 3
KWAS ETYLENODIAMINOTETRAOCTOWY
(NR CAS 60-00-4; NR EINECS 200-449-4)
Środki mające na celu zmniejszenie ryzyka dla środowiska (6, 7, 8, 9)
6) W odniesieniu do dorzeczy, w których emisje kwasu etylenodiaminotetraoctowego (EDTA) mogą stwarzać ryzyko, dane państwo członkowskie powinno ustanowić środowiskowe normy jakości (Environmental Quality Standards, EQS), natomiast krajowe środki na rzecz redukcji zanieczyszczeń mające na celu osiągnięcie wspomnianych EQS do 2015 r. powinny zostać włączone do planów gospodarowania wodami w dorzeczu zgodnie z przepisami dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/60/WE [11].
7) Właściwe organy w zainteresowanych państwach członkowskich powinny w pozwoleniach wydawanych na mocy dyrektywy 96/61/WE określać warunki, dopuszczalne wartości emisji lub równoważne parametry lub środki techniczne w odniesieniu do EDTA w celu zapewnienia, aby dane instalacje zaczęły działać zgodnie z BAT w terminie do końca października 2007 r., z uwzględnieniem technicznych właściwości danych instalacji, ich geograficznego położenia i lokalnych warunków środowiska.
8) Państwa członkowskie powinny ściśle monitorować wdrażanie BAT w odniesieniu do EDTA oraz informować Komisję o wszelkich istotnych zmianach w ramach wymiany informacji o BAT.
9) Lokalne emisje do środowiska należy, tam gdzie stosowne, poddać kontroli przepisów krajowych w celu wykluczenia wszelkiego ryzyka dla środowiska.
SEKCJA 4
OCTAN METYLU
(NR CAS 79-20-9; NR EINECS 201-185-2)
Środki mające na celu zmniejszenie ryzyka dla pracowników (10)
10.
Pracodawcy w sektorze budownictwa stosujący produkty do wykonywania podłóg zawierające octan metylu powinni uwzględnić wszelkie specyficzne dla danego sektora wytyczne wypracowane na poziomie krajowym w oparciu o praktyczne wytyczne o niewiążącym charakterze, udostępnione przez Komisję zgodnie z art. 12 ust. 2 dyrektywy 98/24/WE.
SEKCJA 5
KWAS MONOCHLOROOCTOWY
(NR CAS 79-11-8; NR EINECS 201-178-4)
Środki mające na celu zmniejszenie ryzyka dla pracowników (11) i środowiska (12, 13, 14)
11.
Pracodawcy stosujący kwas monochlorooctowy (MCAA) w zastosowaniach wskazanych w ocenie ryzyka jako wymagające szczególnej uwagi powinni uwzględnić wszelkie specyficzne dla danego sektora wytyczne, które zostały wypracowane na poziomie krajowym w oparciu o praktyczne wytyczne o niewiążącym charakterze, udostępnione przez Komisję zgodnie z art. 12 ust. 2 dyrektywy 98/24/WE.
12.
Właściwe organy w zainteresowanych państwach członkowskich powinny w pozwoleniach wydawanych na mocy dyrektywy 96/61/WE określać warunki, dopuszczalne wartości emisji lub równoważne parametry lub środki techniczne w odniesieniu do MCAA w celu zapewnienia, aby dane instalacje zaczęły działać zgodnie z BAT w terminie do końca października 2007 r., z uwzględnieniem technicznych właściwości danych instalacji, ich geograficznego położenia i lokalnych warunków środowiska.
13.
Państwa członkowskie powinny ściśle monitorować wdrażanie BAT w odniesieniu do MCAA oraz informować Komisję o wszelkich istotnych zmianach w ramach wymiany informacji o BAT.
14.
Lokalne emisje do środowiska należy, tam gdzie stosowne, poddać kontroli przepisów krajowych w celu wykluczenia wszelkiego ryzyka dla środowiska i dla osób narażonych pośrednio poprzez środowisko naturalne.
SEKCJA 6
ETYLENODIAMINOTETROOCTAN TETRASODU
(NR CAS 64-02-8; NR EINECS 200-573-9)
Środki mające na celu zmniejszenie ryzyka dla środowiska (15, 16, 17, 18)
15.
W odniesieniu do dorzeczy, w których emisje etylenodiaminotetraoctanu tetrasodu (Na4EDTA) mogą stwarzać ryzyko, dane państwo członkowskie powinno ustanowić środowiskowe normy jakości (Environmental Quality Standards, EQS), natomiast krajowe środki na rzecz redukcji zanieczyszczeń mające na celu osiągnięcie wspomnianych EQS do 2015 r. powinny zostać włączone do planów gospodarowania wodami w dorzeczu zgodnie z przepisami dyrektywy 2000/60/WE.
16.
Właściwe organy w zainteresowanych państwach członkowskich powinny w pozwoleniach wydawanych na mocy dyrektywy 96/61/WE określać warunki, dopuszczalne wartości emisji lub równoważne parametry lub środki techniczne w odniesieniu do Na4EDTA w celu zapewnienia, aby dane instalacje zaczęły działać zgodnie z BAT w terminie do końca października 2007 r., z uwzględnieniem technicznych właściwości danych instalacji, ich geograficznego położenia i lokalnych warunków środowiska.
17.
Państwa członkowskie powinny ściśle monitorować wdrażanie BAT w odniesieniu do Na4EDTA oraz informować Komisję o wszelkich istotnych zmianach w ramach wymiany informacji o BAT.
18.
Lokalne emisje do środowiska należy, tam gdzie stosowne, poddać kontroli przepisów krajowych w celu wykluczenia wszelkiego ryzyka dla środowiska.
SEKCJA 7
ADRESACI
19.
Niniejsze zalecenie skierowane jest do wszystkich sektorów, w których przywozi się, produkuje, przechowuje, przetwarza na preparaty lub inne produkty przetworzone, stosuje, usuwa lub odzyskuje wyżej wymienione substancje, oraz do państw członkowskich.
Zalecenie Komisji
z dnia 8 maja 2006 r.
w sprawie wspierania pobierania energii elektrycznej z lądu przez statki zacumowane w portach Wspólnoty
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/339/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 211,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W listopadzie 2002 roku Komisja przyjęła komunikat do Parlamentu Europejskiego i Rady – Strategia Unii Europejskiej w celu ograniczenia emisji do powietrza ze statków dalekomorskich [1], który wzywa władze portowe do wymagania, zachęcania do i ułatwiania pobierania energii elektrycznej z lądu przez statki zacumowane w portach.
(2) Parlament Europejski w swojej uchwale w sprawie strategii z dnia 4 grudnia 2003 r. [2] zaznaczył, że korzystanie z energii elektrycznej z lądu w portach można by ułatwić dzięki przygotowaniu sprawozdania opisującego pozytywne przykłady tych działań, jak również ich koszty i płynące z nich korzyści.
(3) Rada w swoich konkluzjach dotyczących strategii z dnia 22 grudnia 2003 r. [3] uznała, że nie wszystkie problemy dotyczące środowiska naturalnego są traktowane w odpowiedni sposób na poziomie międzynarodowym, a pogłębionych rozważań wymaga w szczególności to, na ile statki dalekomorskie przyczyniają się do podwyższenia stężenia pyłów i ozonu oraz gazów zawierających SO2 oraz NOx w otaczającym powietrzu.
(4) W związku ze swoim komunikatem w sprawie programu "Czyste powietrze dla Europy" (CAFE): W kierunku strategii tematycznej dotyczącej jakości powietrza [4] Komisja przeanalizowała ponownie wpływ żeglugi na stężenie zanieczyszczeń w otaczającym powietrzu i stwierdziła, że jest on znaczny, szczególnie w obszarach portowych.
W niektórych obszarach portowych osiągnięcie norm jakości powietrza może być niemożliwe ze względu na emisje ze statków.
(5) CAFE stwierdza, że ograniczenie emisji ze statków jest coraz bardziej efektywną metodą z punktu widzenia kosztów w porównaniu z pozostałymi środkami zaradczymi podejmowanymi w innych sektorach.
Większość emisji zanieczyszczeń ze statków zacumowanych w portach można ograniczać jedynie poprzez działania dotyczące silników statków, późniejsze oczyszczanie lub korzystanie z energii elektrycznej z lądu.
(6) Emisje zanieczyszczeń ze statków są regulowane na poziomie międzynarodowym przez Międzynarodową Organizację Morską (IMO).
Ewolucja tych norm nie wystarcza, aby sprostać problemom dotyczącym jakości powietrza w portach Wspólnoty.
(7) Artykuł 4b dyrektywy Rady 1999/32/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. odnoszącej się do redukcji zawartości siarki w niektórych paliwach ciekłych oraz zmieniającej dyrektywę 93/12/EWG [5] zwalnia statki, które wyłączają wszystkie silniki i korzystają z energii elektrycznej z lądu podczas cumowania w portach, z wymogu używania paliwa żeglugowego o zawartości siarki nieprzekraczającej 0,1 % na jednostkę masy.
(8) Dyrektywa Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej [6] pozwala państwom członkowskim na stosowanie całkowitego lub częściowego zwolnienia z podatku lub obniżenia stawek podatkowych w odniesieniu do energii elektrycznej z zastrzeżeniem pewnych warunków,
NINIEJSZYM ZALECA:
1) Państwa członkowskie powinny rozważyć umożliwienie statkom cumującym w portach pobierania energii elektrycznej z lądu, w szczególności w portach, gdzie przekraczane są dopuszczalne wartości jakości powietrza lub gdzie wyrażane są obawy społeczne związane z dużą uciążliwością hałasu, a szczególnie w miejscach postoju statków znajdujących się w pobliżu obszarów mieszkalnych.
2) Państwa członkowskie powinny uwzględnić znajdujące się w Załączniku porady dotyczące efektywności z punktu widzenia kosztów oraz zastosowań praktycznych używania energii elektrycznej z lądu w celu zmniejszenia emisji dla różnych rodzajów statków, dróg i portów.
Korzyści dla środowiska naturalnego i efektywność pod względem kosztów powinny jednak być oceniane indywidualnie dla każdego przypadku.
3) Państwa członkowskie powinny współpracować w ramach Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO) w kontekście trwającego przeglądu Międzynarodowej konwencji o zapobieganiu zanieczyszczeniu morza przez statki (Konwencja MARPOL) w celu wspierania rozwoju zharmonizowanych międzynarodowych norm dla połączeń do pobierania energii elektrycznej z lądu, uwzględniając trwające prace.
4) Państwa członkowskie powinny rozważyć zaproponowanie armatorom zachęt ekonomicznych do pobierania przez statki z energii elektrycznej z lądu, korzystając z możliwości stworzonych przez wspólnotowe przepisy.
5) Państwa członkowskie powinny promować wśród władz lokalnych, które są odpowiedzialne za obszary portowe, władz morskich, władz portowych, towarzystw klasyfikacyjnych i stowarzyszeń branżowych, możliwość pobierania energii elektrycznej z lądu przez statki.
6) Państwa członkowskie powinny zachęcać władze portowe i przemysł do wymiany najlepszych praktyk i harmonizacji procedur dotyczących dostaw energii elektrycznej z lądu oraz harmonizacji procedur związanych z tą usługą.
7) Państwa członkowskie powinny informować Komisję o działaniach, które zamierzają podjąć w celu zmniejszenia emisji zanieczyszczeń ze statków w portach, w szczególności tam, gdzie przekraczane są dopuszczalne wartości jakości powietrza.
Zalecenie Komisji
z dnia 7 czerwca 2006 r.
ustanawiające wytyczne w zakresie stosowania oznaczeń wskazujących na brak testów na zwierzętach zgodnie z dyrektywą Rady 76/768/EWG
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/406/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/768/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych [1], w szczególności jej art. 6 ust. 3 akapit drugi zdanie drugie,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 6 ust. 3 dyrektywy Rady 76/768/EWG stanowi, że producent lub osoba odpowiedzialna za wprowadzenie produktu kosmetycznego na rynek Wspólnoty może skorzystać z możliwości umieszczenia, na opakowaniu produktu lub innym dokumencie, informacji, etykiecie lub opasce dołączonej lub odnoszącej się do produktu, oznaczenia, że nie był on testowany na zwierzętach, jedynie wówczas, gdy producent i jego dostawcy nie stosowali ani nie zlecali testów produktu gotowego, prototypu ani żadnego z jego składników na zwierzętach w celu wytworzenia nowych produktów kosmetycznych.
(2) Istnieje zatem możliwość umieszczenia na produkcie oznaczenia, że nie przeprowadzano testów na zwierzętach w celu jego wytworzenia.
(3) Konieczne jest ustalenie wytycznych w celu zapewnienia stosowania wspólnych kryteriów stosowania powyższych oznaczeń, ich jednolitego rozumienia, a w szczególności w celu zapewnienia, że oznaczenia te nie będą wprowadzać w błąd konsumenta ani prowadzić do nieuczciwej konkurencji między producentami.
(4) Ponadto ogólne zrozumienie postanowień art. 6 ust. 3 akapit drugi dyrektywy 76/768/EWG, przy dobrej współpracy administracyjnej, ułatwi jednolite wdrożenie przez organy kontroli.
Pozwoliłoby to zapobiec na przykład zakłóceniom na rynku wewnętrznym.
(5) Środki przewidziane w niniejszym zaleceniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Produktów Kosmetycznych,
NINIEJSZYM ZALECA:
W celu zastosowania przepisów art. 6 ust. 3 akapit drugi dyrektywy 76/768/EWG państwa członkowskie powinny kierować się następującymi wytycznymi.
1.
Główne zasady
Stosowanie oznaczeń na produkcie kosmetycznym nie powinno wprowadzać konsumenta w błąd.
Konsument powinien uzyskiwać realne korzyści ze świadomego wyboru na podstawie oznaczenia na etykiecie "produkt nietestowany na zwierzętach".
Informacje powinny być przydatne dla konsumenta.
Stosowanie przedmiotowych oznaczeń nie powinno prowadzić do nieuczciwej konkurencji między producentami i/lub dostawcami wykorzystującymi powyższe oznaczenia jako narzędzia marketingowe.
2.
Dobrowolne umieszczanie oznaczeń
Zgodnie z art. 6 ust. 3 akapit drugi dyrektywy 76/768/EWG producent lub osoba odpowiedzialna za wprowadzenie produktu na rynek może skorzystać z możliwości umieszczenia oznaczenia, że nie przeprowadzano testów na zwierzętach. W związku z powyższym ani producent, ani osoba odpowiedzialna za wprowadzenie produktu na rynek nie ma obowiązku umieszczania takiego oznaczenia. Jest to możliwość oferowana wyżej określonym osobom, jeśli spełnione są wymogi art. 6 ust. 3 akapit drugi dyrektywy 76/768/EEC, z uwzględnieniem niniejszych wytycznych.
3.
Interpretacja wymogów określonych w art. 6 ust. 3 akapit drugi dyrektywy 76/768/EWG
W celu zachowania jasności poniżej przywołane zostały definicje niektórych terminów stosowanych w niniejszych wytycznych:
- "produkt kosmetyczny" oznacza "produkt kosmetyczny" w rozumieniu art. 1 dyrektywy 76/768/EWG,
- "gotowy produkt kosmetyczny" oznacza "gotowy produkt kosmetyczny" w rozumieniu art. 3 dyrektywy 76/768/EWG,
- "składniki" oznaczają wszelkie chemiczne substancje lub preparaty pochodzenia syntetycznego lub naturalnego, w tym perfumy i kompozycje zapachowe stosowane w tworzeniu produktów kosmetycznych (patrz: art. 5a ust. 1 dyrektywy 76/768/EWG, zatem z wyłączeniem "perfum i kompozycji zapachowych" określanych jedynie w celu sporządzenia wykazu składników),
- "prototyp produktu kosmetycznego" oznacza "prototyp" w rozumieniu art. 4a ust. 3 lit. b) dyrektywy 76/768/EWG,
- "zwierzę" oznacza "zwierzę" w rozumieniu art. 2 lit. a) dyrektywy Rady 86/609/EWG [2],
- "testowanie" oznacza każdy test wykonywany w celu wytworzenia produktu lub w związku z przeprowadzaną oceną bezpieczeństwa produktu lub jego składników (patrz: art. 7a ust. 1 lit. h) dyrektywy 76/768/EWG),
- "ponowne testowanie" oznacza testowanie produktu lub jego składników kolejny raz.
Wymagania określone w art. 6 ust. 3 akapit drugi należy interpretować w sposób następujący:
a) "produkt nietestowany na zwierzętach" oznacza, że nie przeprowadzono żadnych testów na zwierzętach w celu wytworzenia produktu kosmetycznego lub w związku z przeprowadzaną oceną bezpieczeństwa produktu kosmetycznego lub jego składników.
Jedynie zastąpienie testów na zwierzętach przez jedną z metod alternatywnych, a zatem nie samo ograniczenie stosowania lub udoskonalenie testów na zwierzętach, upoważnia do umieszczenia przedmiotowego oznaczenia.
Ponadto miejsce przeprowadzenia (w tym ponownego przeprowadzenia) testu (we Wspólnocie lub w kraju trzecim) i czas przeprowadzenia testu są bez znaczenia;
b) "producent i jego dostawcy nie stosowali ani nie zlecali testów na zwierzętach […]" oznacza, że producent i jego dostawcy, w tym wszyscy dostawcy w łańcuchu dostaw:
- nie stosowali bezpośrednio testów na zwierzętach,
- nie zlecali testów na zwierzętach, czyli nie wnioskowali ani nie płacili za testy na zwierzętach, np. sponsorując badania wyższych uczelni;
c) fakt, że producent i jego dostawcy nie powinni "stosować żadnych składników testowanych przez innych producentów na zwierzętach w celu wytworzenia nowych produktów kosmetycznych" oznacza, że producent i jego dostawcy nie powinni stosować składników, dla których dane uzyskane w wyniku testów na zwierzętach przeprowadzonych przez innych producentów w celu wytworzenia nowego produktu kosmetycznego są dostępne na przykład w literaturze naukowej.
W związku z tym "wytworzenie nowego produktu kosmetycznego" oznacza zmianę formuły produktu lub wytworzenie całkiem nowego produktu (innowacja).
Nowe opakowanie nie stanowi nowego produktu kosmetycznego.
4.
Ciężar dowodu
Każda osoba, która umieści na produkcie oznaczenie, że w celu wytworzenia produktu nie stosowano testów na zwierzętach, powinna być odpowiedzialna za oznaczenie i powinna być w stanie udowodnić jego zasadność w odniesieniu do dyrektywy 76/768/EWG.
W związku z tym przypomina się, że wszelkie informacje istotne dla kontroli muszą być zawsze dostępne zgodnie z art. 7a ust. 1 dyrektywy 76/768/EWG, w szczególności z jego lit. d) i h) o następującej treści:
"d) określenie stopnia bezpieczeństwa gotowego produktu dla zdrowia ludzkiego;
[…]
h) dane dotyczące wszelkich testów na zwierzętach, przeprowadzonych przez producenta, jego przedstawicieli lub dostawców w trakcie opracowania lub badania bezpieczeństwa produktu lub jego składników, w tym testów na zwierzętach przeprowadzanych w celu spełnienia wymogów przepisów ustawowych lub wykonawczych w państwach trzecich".
5.
Treść oznaczenia
Każda osoba, która chce stosować oznaczenie informujące, że nie przeprowadzono testów na zwierzętach, może sama ustalić jego treść i/lub wykorzystywać wszelkie treści graficzne, symbole i inne znaki, pod warunkiem że spełnione są wszelkie wymagania określone w dyrektywie 76/768/EWG.
Zalecenie Rady
z dnia 27 kwietnia 2006 r.
w sprawie sporządzania porozumień pomiędzy policją, służbą celną i innymi wyspecjalizowanymi organami ochrony porządku publicznego w związku z zapobieganiem przestępczości i jej zwalczaniem
(2006/C 124/01)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
PRZYPOMINAJĄC, że:
(1) jednym z celów Unii Europejskiej jest stopniowe ustanawianie przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości poprzez rozwijanie wspólnych działań Państw Członkowskich w dziedzinie współpracy policyjnej i sądowej w sprawach karnych;
(2) cel ten ma być osiągnięty poprzez zapobieganie i zwalczanie przestępczości zorganizowanej i innych jej rodzajów, w szczególności terroryzmu, handlu ludźmi oraz wykroczeń przeciwko dzieciom, nielegalnego handlu narkotykami i bronią, korupcji i nadużyć, poprzez bliższą współpracę sił policyjnych, służb celnych oraz innych właściwych organów w Państwach Członkowskich, a także szerszą współpracę z, oraz w odpowiednich przypadkach pomiędzy, organami UE, instytucjami i agencjami takimi jak Komisja (OLAF), Europol, Eurojust i Cepol;
(3) wspólne działanie przewidziane w art. 30 Traktatu o Unii Europejskiej w dziedzinie współpracy policyjnej obejmuje współpracę operacyjną pomiędzy właściwymi organami, w tym policją, służbami celnymi i innymi wyspecjalizowanymi służbami ochrony porządku publicznego w Państwach Członkowskich w związku z zapobieganiem przestępstwom, ich wykrywaniem i przeprowadzaniem dochodzeń;
(4) aby zrealizować ten cel w sposób jak najskuteczniejszy, konieczny jest wysoki stopień współpracy na szczeblu krajowym pomiędzy policją, służbami celnymi i innymi wyspecjalizowanymi organami ochrony porządku publicznego;
(5) Program Haski dotyczący wzmacniania wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości w Unii Europejskiej, przyjęty przez Radę Europejską w listopadzie 2004 r., podkreśla, iż optymalny poziom ochrony przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości wymaga multidyscyplinarnego i skoordynowanego działania zarówno na poziomie UE jak i na poziomie krajowym między właściwymi organami ochrony porządku publicznego, w szczególności policją, służbami celnymi i strażą graniczną;
(6) komunikaty Komisji zatytułowane "W sprawie wzmocnienia współpracy policyjnej i celnej w Unii Europejskiej", "Poprawa dostępu do informacji dla agencji odpowiedzialnych za egzekwowanie prawa" oraz "Opracowanie strategicznej koncepcji dotyczącej zwalczania przestępczości zorganizowanej";
(7) w Państwach Członkowskich funkcjonują różne przepisy lub ustalenia prawne i administracyjne dotyczące ról i funkcji sił policyjnych, służb celnych oraz innych właściwych organów w związku z zapobieganiem przestępczości i jej zwalczaniem;
(8) w celu uniknięcia powielania się wysiłków sił policyjnych, służb celnych oraz innych właściwych organów oraz w celu optymalnego wykorzystania ich uzupełniających się zasobów kwestią zasadniczą jest propagowanie i zapewnienie wysokiego poziomu wzajemnych kontaktów i współpracy oraz skutecznej reakcji na poziomie organizacyjnym;
(9) rezolucja Rady z dnia 29 listopada 1996 r. w sprawie sporządzania porozumień policyjnych/celnych w ramach zwalczania narkotyków [1] wzywa Państwa Członkowskie do zawarcia porozumień pomiędzy policją a służbami celnymi w ramach zwalczania narkotyków oraz przypominając, że uznano konieczność rozszerzenia takich porozumień na inne obszary przestępczości,
NINIEJSZYM ZALECA, ABY PAŃSTWA CZŁONKOWSKIE:
1. Podjęły niezbędne kroki w celu zawarcia, bez uszczerbku dla krajowych przepisów prawnych i administracyjnych, formalnych porozumień lub innych ustaleń na szczeblu krajowym pomiędzy siłami policyjnymi, służbami celnymi i innymi właściwymi organami w związku z zapobieganiem przestępczości i jej zwalczaniem;
2. Włączyły do tych porozumień lub innych ustaleń w szczególności przepisy odnoszące się do następujących kwestii:
a) precyzyjnego określenia oraz poszanowania kompetencji każdej ze służb;
b) wymiany i udostępniania odpowiednich informacji oraz strategicznych, taktycznych i operacyjnych danych wywiadowczych, w odpowiednich przypadkach, w szczególności poprzez wzajemne umożliwianie sobie bezpośredniego lub pośredniego dostępu do baz danych, z należytym poszanowaniem praw jednostki oraz zasad ochrony danych;
c) rozwoju i promowania dobrych praktyk;
d) procedur operacyjnych, oraz, w odpowiednich przypadkach, dotyczących:
- wspólnych działań,
- wspólnych jednostek patrolowych,
- wspólnych zespołów dochodzeniowo-śledczych,
- wspólnych zespołów wywiadowczych,
- wspólnego użytkowania sprzętu przez różne służby oraz współpracy w dziedzinie opracowania, zakupu, wdrożenia i zastosowania technologii;
e) wymiany oficerów łącznikowych na poziomie sztabu sił policyjnych, organów celnych i innych właściwych organów, oraz w krajowym oddziale i w krajowych biurach Europolu, w celu zwiększenia wzajemnego zaufania i ułatwienia komunikacji tam, gdzie uznano to za konieczne i zgodnie z prawem krajowym;
f) wspólnych szkoleń dla właściwych organów, w stosownych przypadkach, ze wsparciem ze strony CEPOL;
g) wymiany informacji na temat stosowania technik analitycznych i dochodzeniowych oraz tam, gdzie ma to zastosowanie, wspólnej oceny stosowania tych technik;
h) wymiany danych statystycznych dotyczących przestępczości oraz tam, gdzie ma to zastosowanie, opracowania wspólnego systemu gromadzenia takich danych;
i) w odpowiednich przypadkach, promowania na szczeblu krajowym koncepcji platformy wieloagencyjnej składającej się z funkcjonariuszy sił policyjnych, organów celnych i innych właściwych organów, w szczególności w zakresie międzynarodowej wymiany informacji;
j) możliwego udziału w wielostronnych stałych strukturach współpracy pomiędzy policją, służbami celnymi i innymi służbami ochrony porządku publicznego w regionach i na granicach wewnętrznych Państw Członkowskich;
k) ustanowienia bliskich kontaktów na szczeblu lokalnym;
l) wspólnych oświadczeń dla prasy w przypadku wspólnych działań;
3. W terminie jednego roku poinformowały Radę poprzez jej Sekretariat Generalny o środkach podjętych w wyniku niniejszego zalecenia;
4. Przydały skutków niniejszemu zaleceniu, zastępującemu rezolucję Rady z dnia 29 listopada 1996 r. w sprawie sporządzania porozumień policyjnych/celnych w ramach zwalczania narkotyków.
[1] Dz.U. C 375 z 12.12.1996, str. 1.
--------------------------------------------------
Zalecenie Komisji
z dnia 11 sierpnia 2006 r.
w sprawie programów zapobiegania dalszemu rozprzestrzenianiu się Diabrotica virgifera Le Conte w rejonach Wspólnoty, w których stwierdzono jego obecność
(2006/565/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 211 tiret drugie,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2003/766/WE z dnia 24 października 2003 r. w sprawie środków nadzwyczajnych zapobiegających rozprzestrzenianiu się we Wspólnocie Diabrotica virgifera Le Conte [1] ("organizm") przewiduje ograniczenia dotyczące uprawy kukurydzy na obszarach wcześniej uznawanych za wolne od tego organizmu, a gdzie organizm ten wykryto, jak również na obszarach, gdzie już występuje.
(2) Zgodnie z art. 4a ust. 2 decyzji 2003/766/WE państwa członkowskie mogą organizować roczne programy zapobiegania w strefach porażenia i w ich pobliżu celem ograniczenia rozprzestrzeniania się organizmu ze stref porażonych na obszary od niego wolne.
(3) W celu ułatwienia skoordynowanego sposobu działania w ramach wspomnianych programów zapobiegania należy określić wytyczne techniczne.
(4) Programy zapobiegawcze powinny opierać się na uznanych naukowych zasadach, biologii organizmu, stopniu porażenia i systemie produkcji kukurydzy w danym państwie członkowskim.
(5) Podczas opracowywania wytycznych technicznych uwzględniono prace i doświadczenie organów krajowych w państwach członkowskich odpowiedzialnych za kontrolę organizmu.
(6) Wytyczne techniczne przewidziane w niniejszym zaleceniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
NINIEJSZYM ZALECA, CO NASTĘPUJE:
1.
Dokładne wyznaczenie stref porażonych zgodnie z art. 4a ust. 1 decyzji 2003/766/WE powinno opierać się na uznanych naukowych zasadach, biologii organizmu, stopniu porażenia i systemie produkcji kukurydzy w danym państwie członkowskim.
Wyznaczenie stref porażonych powinno zostać poddane rewizji, gdy w okresie co najmniej dwóch kolejnych lat uzyskane zostaną podobne wyniki przy badaniu nieobecności lub obecności organizmu, określonym w art. 2 decyzji 2003/766/WE.
2.
Do celów wdrożenia programów zapobiegania, o których mowa w art. 4a ust. 2 decyzji 2003/766/WE, państwa członkowskie powinny wziąć pod uwagę następujące zasady:
a) środki ograniczające rozprzestrzenianie się organizmu ze stref porażenia na obszary wolne od tego organizmu ("środki zapobiegania rozprzestrzenianiu").
Środki takie powinny zostać wprowadzone w strefie ("strefa zapobiegania rozprzestrzenianiu") obejmującej co najmniej 10 km strefy porażenia i co najmniej 30 km strefy wolnej od porażenia.
W strefie zapobiegania rozprzestrzenianiu państwa członkowskie powinny dopilnować, aby na polach kukurydzy:
- rotacja upraw odbywała się w sposób, według którego kukurydza jest uprawiana tylko raz podczas każdego okresu dwóch kolejnych lat, lub
- rotacja upraw odbywała się w sposób, według którego kukurydza może być uprawiana dwa razy podczas każdego okresu trzech kolejnych lat i, w powiązaniu z lokalnym systemem prognozowania rozwoju organizmu, co najmniej jedna z tych dwóch upraw kukurydzy jest wysiewana dopiero po pojawieniu się larw, lub
- rotacja upraw odbywała się w sposób, według którego kukurydza może być uprawiana dwa razy podczas każdego okresu trzech kolejnych lat, każdorazowo z stosowaniem właściwych środków owadobójczych przeciwko dorosłym owadom lub innych środków lub postępowania o podobnym poziomie skuteczności walki z organizmem;
b) środki w ramach globalnego zarządzania walką ze szkodnikami w pozostałej strefie porażenia w celu zmniejszenia możliwości dalszego rozprzestrzeniania się organizmu i zagwarantowania trwałej produkcji kukurydzy ("środki powstrzymujące");
c) obecność organizmu w wolnej od porażenia części strefy zapobiegania rozprzestrzenianiu powinna być intensywnie monitorowana przy użyciu odpowiednich pułapek opartych na feromonach płciowych, biorąc pod uwagę miejscowe warunki i cechy strefy zapobiegania rozprzestrzenianiu.
Zalecenie Komisji
z dnia 17 sierpnia 2006 r.
w sprawie obecności deoksyniwalenolu, zearalenonu, ochratoksyny A, T-2 i HT-2 oraz fumonizyn w produktach przeznaczonych do żywienia zwierząt
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/576/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 211 tiret drugie,
a także mając na uwadze, co następuje,
(1) Na wniosek Komisji Europejskiej Urząd Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) przyjął opinie w sprawie mikotoksyn: deoksyniwalenolu w dniu 2 czerwca 2004 r. [1], zearalenonu w dniu 28 lipca 2004 r. [2], ochratoksyny A w dniu 22 września 2004 r. [3] i fumonizyn w dniu 22 czerwca 2005 r. [4].
(2) W powyższych opiniach stwierdza się, że wszystkie cztery mikotoksyny mają toksyczny wpływ na zwierzęta wielu gatunków.
Deoksyniwalenol, zearalenon i fumonizyny B1 oraz B2 jedynie w bardzo ograniczonym zakresie przenoszą się ze środków żywienia zwierząt do mięsa, mleka i jaj, dlatego też żywność pochodzenia zwierzęcego jedynie w bardzo niewielkim stopniu przyczynia się do ogólnego narażenia ludzi na te toksyny.
Ochratoksyna A może zostać przeniesiona ze środków żywienia zwierząt do środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego, jednakże z ocen narażenia wynika, że środki spożywcze pochodzenia zwierzęcego jedynie w bardzo niewielkim zakresie przyczyniają się do narażenia ludzi na pobranie ochratoksyny A w procesie żywienia.
(3) Dane dotyczące obecności toksyn T-2 i HT-2 w produktach przeznaczonych do żywienia zwierząt są w obecnej chwili bardzo ograniczone.
Istnieje równocześnie pilna potrzeba opracowania i walidacji wrażliwych metod analitycznych.
Jednakże pewne informacje świadczą o tym, że obecność T-2 i HT-2 w produktach przeznaczonych do żywienia zwierząt może być powodem do obaw.
Dlatego należy opracować wrażliwą metodę analityczną, zebrać więcej danych dotyczących występowania tych toksyn oraz przeprowadzić dalsze rozpoznanie i badania czynników związanych z obecnością T-2 i HT-2 w zbożach i produktach zbożowych, w szczególności w owsie i produktach z niego.
(4) Biorąc pod uwagę wnioski sformułowane w opiniach naukowych, o których mowa w motywie 1, a także wobec braku danych na temat toksyn T-2 i HT-2 i znacznego zróżnicowania z roku na rok w występowaniu tych mikotoksyn, należy zebrać więcej danych na temat ich obecności w różnych materiałach paszowych i paszach, w uzupełnieniu danych już dostępnych dzięki skoordynowanym programom kontroli, realizowanym w latach 2002 [5], 2004 [6] i 2005 [7].
(5) W celu dostarczenia państwom członkowskim orientacyjnych informacji na temat dopuszczalności zbóż i produktów zbożowych oraz mieszanek paszowych do stosowania w żywieniu zwierząt i dla uniknięcia rozbieżności w wartościach dopuszczanych przez poszczególne państwa członkowskie, a w związku z tym ryzyka naruszenia zasad konkurencji, należy określić zalecane wartości orientacyjne.
(6) Państwa członkowskie powinny stosować wyłącznie wartości orientacyjne dla fumonizyn B1 + B2, począwszy od dnia 1 października 2007 r., by zastosować się do zasad ustanowionych rozporządzeniem Komisji (WE) nr 856/2005 z dnia 6 czerwca 2005 r. zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 466/2001 w odniesieniu do toksyn Fusarium [8].
(7) Ocena metody, przewidziana w niniejszym zaleceniu, powinna zostać przeprowadzona do 2009 r. w szczególności w celu oceny jej wkładu w zakresie ochrony zdrowia zwierząt.
Dzięki uzyskanym w wyniku niniejszego zalecenia danym monitoringowym można będzie także lepiej poznać zmieniające się z roku na rok występowanie tych mikotoksyn i ich obecność w znacznej ilości produktów ubocznych, wykorzystywanych w żywieniu zwierząt, co ma podstawowe znaczenie dla przyjęcia w razie konieczności dalszych środków legislacyjnych.
NINIEJSZYM ZALECA:
1) Państwa członkowskie powinny, przy czynnym zaangażowaniu podmiotów gospodarczych działających w sektorze środków żywienia zwierząt, zwiększyć kontrolę obecności deoksyniwalenolu, zearalenonu, ochratoksyny A, T-2 i HT-2 oraz fumonizyn w zbożach i produktach zbożowych przeznaczonych do żywienia zwierząt i produkcji mieszanek paszowych.
2) Państwa członkowskie powinny dopilnować, aby próbki były poddawane równocześnie analizie na obecność deoksyniwalenolu, zearalenonu, ochratoksyny A, fumonizyn B1 + B2, T-2 oraz HT-2 w celu umożliwienia oceny zakresu występowania tych mikotoksyn.
3) Państwa członkowskie powinny w szczególności zwrócić uwagę na obecność tych mikotoksyn w produktach ubocznych i produktach równoległych w procesie produkcji środków przeznaczonych do żywienia zwierząt.
4) Państwa członkowskie powinny dopilnować, aby wyniki analiz były dostarczane regularnie Komisji w celu włączenia ich do bazy danych.
5) Państwa członkowskie powinny dopilnować, aby stosowane były wartości orientacyjne, podane w Załączniku, w celu stwierdzenia dopuszczalności mieszanki paszowej, zbóż i produktów zbożowych do stosowania w żywieniu zwierząt.
W odniesieniu do fumonizyn B1 + B2 państwa członkowskie powinny stosować te wartości orientacyjne począwszy od dnia 1 października 2007 r.
6) Państwa członkowskie powinny w szczególności dopilnować, aby podmioty gospodarcze działające w sektorze środków żywienia zwierząt w swoich systemach analizy zagrożeń i krytycznych punktów kontroli (HACCP) [9] stosowały orientacyjne wartości, o których mowa w ust. 5, do określania granic krytycznych dla krytycznych punktów kontrolnych, pozwalających rozgraniczyć dopuszczalność od niedopuszczalności, w celu zapobiegania zidentyfikowanym zagrożeniom, ich eliminowania lub zmniejszenia.
Przy stosowaniu tych wartości orientacyjnych państwa członkowskie powinny wziąć pod uwagę, że te wartości odnośnie do zbóż i produktów zbożowych są określane dla gatunków zwierząt charakteryzujących się największą tolerancją i dlatego należy je traktować jako górne granice wartości orientacyjnych.
W odniesieniu do środków żywienia dla bardziej podatnych zwierząt państwa członkowskie powinny dopilnować, aby producenci środków żywienia zwierząt stosowali niższe wartości orientacyjne dla zbóż i produktów zbożowych, uwzględniając wrażliwość poszczególnych gatunków zwierząt i przestrzegając wartości orientacyjnych określonych dla mieszanek paszowych dla tych gatunków zwierząt.
Zalecenie Komisji
z dnia 17 sierpnia 2006 r.
w sprawie zapobiegania występowaniu i ograniczania występowania toksyn Fusarium w zbożach i produktach zbożowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/583/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 211 tiret drugie,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) We wrześniu 2003 r., zgodnie z dyrektywą Rady 93/5/EWG z dnia 25 lutego 1993 r. w sprawie pomocy Komisji i współpracy państw członkowskich w naukowym badaniu zagadnień dotyczących żywności [1], zakończono zadanie naukowej współpracy (SCOOP 3.2.10) "Zebranie danych o występowaniu toksyn Fusarium w środkach spożywczych i ocena spożycia w żywności przez ludność państw członkowskich UE" [2].
Wyniki tego zadania dowodzą, że toksyny Fusarium są szeroko rozpowszechnione w łańcuchu żywnościowym we Wspólnocie.
Główne źródła spożycia toksyn Fusarium to produkty wytworzone ze zbóż, a zwłaszcza z pszenicy i kukurydzy.
O ile spożycie toksyn Fusarium dla całej populacji oraz dla osób dorosłych jest często mniejsze od tolerowanego dziennego pobrania (TDI), w przypadku grup ryzyka, takich jak niemowlęta i małe dzieci, jest bliskie TDI lub nawet w niektórych przypadkach przekracza TDI.
(2) Zwłaszcza w przypadku deoksyniwalenolu, spożycie w grupie małych dzieci i młodzieży jest bliskie TDI.
W przypadku zearalenonu należy zwrócić szczególną uwagę na grupy ludności niezidentyfikowane w zadaniu, które mogą regularnie i w znacznych ilościach spożywać produkty o wysokim poziomie zanieczyszczenia zearalenonem.
W przypadku fumonizyn wyniki kontroli zbiorów w 2003 r. wskazują, że kukurydza i produkty z kukurydzy mogą być w wysokim stopniu zanieczyszczone fumonizynami.
(3) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 466/2001 z dnia 8 marca 2001 r. ustalające najwyższe dopuszczalne poziomy dla niektórych zanieczyszczeń w środkach spożywczych [3] ustanawia najwyższe dopuszczalne poziomy dla deoksyniwalenolu i zearalenonu oraz, od roku 2007, wymaga ustalenia najwyższego dopuszczalnego poziomu dla fumonizyn i toksyn T-2 i HT-2 w zbożach i produktach zbożowych.
(4) Najwyższe dopuszczalne poziomy ustanowione dla toksyn Fusarium w zbożach i w produktach zbożowych uwzględniają dokonaną ocenę toksykologiczną, wynik oceny narażenia i prawdopodobieństwo osiągnięcia takich poziomów.
Uznaje się jednak, że działania należy skierować na dalsze zmniejszenie obecności toksyn Fusarium w zbożach i produktach zbożowych.
(5) W odniesieniu do pasz, zalecenie Komisji 2006/576/WE z dnia 17 sierpnia 2006 r. w sprawie obecności deoksyniwalenolu, zearalenonu, ochratoksyn A, T-2 i HT-2 oraz fumonizyn w produktach przeznaczonych do żywienia zwierząt [4] zaleca zwiększyć kontrolę obecności Fusarium w zbożach i produktach zbożowych przeznaczonych do żywienia zwierząt i produkcji mieszanek paszowych i zawiera wartości orientacyjne, jakie należy stosować w celu stwierdzenia dopuszczalności mieszanki paszowej, zbóż i produktów zbożowych do stosowania w żywieniu zwierząt.
(6) Obecność toksyn Fusarium w produktach przeznaczonych na paszę dla zwierząt może mieć toksyczne działanie w odniesieniu do wszystkich gatunków zwierząt i mieć negatywny wpływ na zdrowie zwierząt, pomimo tego, że oddziaływanie toksyn jest bardzo różne w zależności od gatunku zwierząt.
W celu ochrony zdrowia zwierząt i uniknięcia niekorzystnego wpływu na produkcję zwierzęcą równie ważne jest, w możliwie najszerszym zakresie, zapobieganie występowaniu i ograniczanie występowania toksyn Fusarium w zbożach i produktach zbożowych w żywieniu zwierząt.
(7) Należy zatem zachęcić branżę zbożową do przyjęcia dobrych praktyk w celu zapobiegania zanieczyszczeniu toksynami Fusarium i jego ograniczania; należy to osiągnąć poprzez stosowanie jednolitych zasad w całej Wspólnocie.
Pełne wdrożenie zasad określonych w niniejszym zaleceniu powinno prowadzić do dalszego zmniejszenia poziomów zanieczyszczeń.
(8) W zasadach tych uwzględniono "Kodeks praktyk w celu zapobiegania zanieczyszczeniu mikotoksyną w zbożach i jego ograniczania, wraz z załącznikami dotyczącymi ochratoksyny A, zearalenonu, fumonizyn i trichotecenów (CAC/RCP 51-2003)" przyjęty przez Komisję Kodeksu Żywnościowego w 2003 r.,
NINIEJSZYM ZALECA, CO NASTĘPUJE:
W celu kontroli i zwalczania zanieczyszczeń toksynami Fusarium w zbożach państwa członkowskie powinny przyjmować środki skierowane do przedsiębiorców branży zbożowej, uwzględniając jednolite zasady określone w Załączniku.
Zalecenie Komisji
z dnia 24 sierpnia 2006 r.
w sprawie digitalizacji i udostępnienia w Internecie dorobku kulturowego oraz w sprawie ochrony zasobów cyfrowych
(2006/585/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 211,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 1 czerwca 2005 r. Komisja przedstawiła inicjatywę i2010, służącą optymalizacji wykorzystania nowych technologii informatycznych na rzecz zwiększenia wzrostu gospodarczego, tworzenia nowych miejsc pracy oraz poprawy jakości życia obywateli Europy.
Komisja wymienia biblioteki cyfrowe jako kluczowy element inicjatywy i2010.
W komunikacie "i2010: biblioteki cyfrowe" z dnia 30 września 2005 r. [1] Komisja przedstawiła swoją strategię na rzecz digitalizacji, udostępnienia w Internecie oraz ochrony zasobów cyfrowych w zakresie wspólnej pamięci europejskiej.
Ta wspólna pamięć obejmuje materiały drukowane (książki, czasopisma, gazety), zdjęcia, obiekty muzealne, materiały archiwalne oraz materiały audiowizualne (zwane dalej "dorobkiem kulturowym").
(2) Państwom członkowskim należy zalecić działania mające na celu realizację tej strategii, celem optymalizacji wykorzystania przy pomocy Internetu gospodarczego i kulturalnego potencjału europejskiego dziedzictwa kulturowego.
(3) W związku z powyższym należy wspierać produkcję materiałów cyfrowych wykorzystujących zasoby bibliotek, archiwów i muzeów.
Dostęp do tych materiałów przez Internet umożliwi obywatelom Europy wykorzystanie ich w nauce, pracy i rekreacji.
Pozwoli to na stworzenie w Internecie wyraźnego profilu różnorodnego i wielojęzycznego dziedzictwa kulturowego Europy.
Ponadto zasoby cyfrowe mogą być wykorzystywane w różnych sektorach gospodarki, jak np. w turystyce i w oświacie, a także w działalności twórczej.
(4) We wnioskach Rady z dnia 15– 16 listopada 2004 r. w sprawie planu pracy w dziedzinie kultury na lata 2005–2006 podkreślono wkład działalności twórczej i branż "kreatywnych" w rozwój gospodarczy Europy oraz potrzebę skoordynowanych działań w zakresie digitalizacji.
(5) Zalecenie Parlamentu Europejskiego i Rady z 16 listopada 2005 r. w sprawie dziedzictwa filmowego i konkurencyjności związanych z nim działań przemysłowych [2] zawierało już zalecenie podjęcia przez państwa członkowskie odpowiednich kroków służących intensywniejszemu wykorzystaniu nowych i cyfrowych technologii w gromadzeniu, katalogowaniu, ochronie i konserwacji dzieł kinematograficznych.
Jeśli chodzi o dzieła kinematograficzne, niniejsze zalecenie w wielu aspektach uzupełnia zalecenie Parlamentu i Rady w sprawie dziedzictwa filmowego.
(6) Digitalizacja jest ważnym sposobem zapewnienia szerszego dostępu do zasobów kulturowych.
W niektórych przypadkach jest to jedyny sposób zapewnienia dostępu do tych zasobów dla przyszłych pokoleń.
Z tego względu w państwach członkowskich podejmowanych jest obecnie wiele inicjatyw w zakresie digitalizacji, lecz starania te są rozproszone.
Skoordynowane działania państw członkowskich na rzecz digitalizacji dziedzictwa kulturowego doprowadziłyby do większej spójności w wyborze materiałów do digitalizacji i pozwoliłyby uniknąć powielania niektórych działań.
Skutkowałyby one również pewniejszymi warunkami działania dla przedsiębiorstw inwestujących w technologie służące digitalizacji.
Przegląd obecnych i planowanych działań w zakresie digitalizacji oraz odpowiednich celów ilościowych przyczyniłby się do osiągnięcia powyższych celów.
(7) Sponsorowanie digitalizacji przez sektor prywatny oraz partnerstwa publiczno-prywatne mogą prowadzić do włączenia podmiotów prywatnych do starań w zakresie digitalizacji i powinny być nadal wspierane.
(8) Inwestycje w nowe technologie oraz duże obiekty służące digitalizacji mogą obniżyć koszty digitalizacji przy zachowaniu lub polepszeniu jakości, powinny więc być zalecane.
(9) Wspólny wielojęzyczny punkt dostępu umożliwiłby wyszukiwanie w Internecie rozproszonego – to znaczy znajdującego się w różnych miejscach i należącego do różnych podmiotów – dziedzictwa kulturowego Europy zapisanego w formie cyfrowej.
Taki punkt dostępu zwiększyłby jego dostrzegalność i podkreśliłby jego wspólne cechy.
Punkt dostępu powinien bazować na istniejących inicjatywach, jak np. Biblioteka Europejska (The European Library, TEL), w ramach której współpracują już biblioteki w Europie.
Tam, gdzie jest to możliwe, powinien on w szerokim zakresie włączyć prywatnych właścicieli praw do zasobów kulturowych oraz wszystkie zainteresowane strony.
Należy wspierać jednoznaczne zobowiązanie państw członkowskich oraz instytucji kulturalnych do stworzenia takiego punktu dostępu.
(10) Jedynie część zasobów znajdujących się w bibliotekach, archiwach i muzeach można zaliczyć do dóbr publicznych w związku z faktem, iż nie podlegają (już) one ochronie praw własności intelektualnej, podczas gdy pozostałe zasoby są chronione tymi prawami. Ponieważ prawa własności intelektualnej są ważnym instrumentem wspierania kreatywności, europejskie dziedzictwo kulturowe powinno być zdigitalizowane, udostępnione i chronione przy pełnym poszanowaniu praw autorskich i pokrewnych. Szczególnie istotne w tym zakresie są art. 5 ust. 2 lit. c), art. 5 ust. 3 lit. n) i art. 5 ust. 5, a także motyw (40) dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym [3]. Procedury wydawania zezwoleń w obszarach takich jak dzieła osierocone – w przypadku których określenie, kto jest posiadaczem praw autorskich, jest niemożliwe lub bardzo trudne – a także dzieła, których nakład został wyczerpany, lub które nie są już rozprowadzane (w przypadku materiałów audiowizualnych), mogą ułatwić wyjaśnienie kwestii prawnych, a tym samym uprościć digitalizację i późniejsze udostępnienie w Internecie. Dlatego też w ścisłej współpracy z właścicielami praw należy wspierać wprowadzenie takich procedur.
(11) Przepisy prawa krajowego mogą stanowić przeszkodę w korzystaniu z dzieł stanowiących własność publiczną, na przykład poprzez wymóg uzyskania zezwolenia w każdym przypadku powielania dzieła.
Takie przeszkody należy zidentyfikować i podjąć działania w celu ich usunięcia.
(12) Rezolucja Rady C/162/02 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie zachowania pamięci przyszłości – ochrona zasobów cyfrowych dla przyszłych pokoleń [4] zawiera propozycje celów oraz głównych działań służących ochronie zasobów cyfrowych dla przyszłych pokoleń.
Jednakże w państwach członkowskich nie istnieją obecnie żadne przejrzyste i kompleksowe koncepcje w zakresie ochrony zasobów cyfrowych.
Brak takich koncepcji stanowi zagrożenie dla przetrwania zasobów cyfrowych i może skutkować utratą materiałów wytworzonych jedynie w formie cyfrowej.
Opracowanie skutecznych środków ochrony zasobów cyfrowych ma dalekosiężne skutki, nie tylko dla ochrony zasobów instytucji publicznych, ale także dla każdej organizacji zobowiązanej lub pragnącej chronić zasoby cyfrowe.
(13) Szereg państw członkowskich wprowadził lub rozważa wprowadzenie przepisów prawnych nakładających na producentów materiałów cyfrowych obowiązek wykonania jednej lub więcej kopii takiego materiału dla uprawnionego podmiotu przechowującego.
Konieczna jest i powinna być wspierana skuteczna współpraca państw członkowskich w celu uniknięcia zbytniego zróżnicowania zasad dotyczących egzemplarza obowiązkowego w przypadku materiałów cyfrowych.
(14) Tak zwany "web-harvesting" jest nową techniką gromadzenia materiałów w Internecie na potrzeby ochrony zasobów cyfrowych.
Polega ona na aktywnym gromadzeniu materiałów przez uprawnione instytucje, zamiast czekania na przekazanie ich do przechowania, co pozwala na zminimalizowanie obciążeń administracyjnych dla producentów materiałów cyfrowych; prawodawstwo krajowe powinno więc dopuszczać taką technikę,
NINIEJSZYM ZALECA, ABY PAŃSTWA CZŁONKOWSKIE:
Digitalizacja i udostępnienie w Internecie
1) gromadziły informacje o trwającej i planowanej digitalizacji książek, czasopism, gazet, zdjęć, obiektów muzealnych, materiałów archiwalnych, materiałów audiowizualnych (zwanych dalej "dorobkiem kulturowym") oraz sporządzały przeglądy poświęcone takiej digitalizacji w celu uniknięcia powielania działań oraz wspierania współpracy i synergii na szczeblu europejskim;
2) określiły cele ilościowe dla digitalizacji materiałów analogowych znajdujących się w archiwach, bibliotekach i muzeach, ze wskazaniem oczekiwanego wzrostu ilości zasobów cyfrowych, które mogłyby stanowić część europejskiej biblioteki cyfrowej, a także wskazaniem środków budżetowych przyznanych przez władze publiczne;
3) wspierały partnerstwo między instytucjami kulturalnymi a sektorem prywatnym w celu tworzenia nowych sposobów finansowania digitalizacji dorobku kulturowego;
4) tworzyły duże ośrodki digitalizacji i zapewniały ich funkcjonowanie, jako element ośrodków kompetencji na rzecz rozwoju digitalizacji w Europie lub w ścisłej współpracy z nimi;
5) wspierały utworzenie europejskiej biblioteki cyfrowej w postaci wielojęzycznego wspólnego punktu dostępu to rozproszonych – to znaczy znajdujących się w różnych miejscach i należących do różnych podmiotów – zasobów kulturowych Europy w formie cyfrowej poprzez:
a) zachęcanie instytucji kulturalnych oraz wydawców i innych właścicieli praw do udostępniania ich zasobów cyfrowych w wyszukiwarce europejskiej biblioteki cyfrowej,
b) zapewnienie stosowania wspólnych standardów digitalizacji przez instytucje kulturalne i – jeśli dotyczy – podmioty prywatne w celu zagwarantowania interoperacyjności zasobów cyfrowych na szczeblu europejskim oraz ułatwienia wyszukiwania w różnych językach;
6) ulepszały warunki ramowe dla digitalizacji i udostępnienia w Internecie dorobku kulturowego poprzez:
a) stworzenie procedur ułatwiających wykorzystanie dzieł osieroconych, po konsultacji z zainteresowanymi stronami,
b) ustanowienie lub wspieranie procedur, na zasadzie dobrowolności, ułatwiających korzystanie z dzieł, których nakład został wyczerpany, lub które nie są już rozprowadzane, po konsultacji z zainteresowanymi stronami,
c) wspieranie dostępności list znanych dzieł osieroconych oraz dzieł stanowiących własność publiczną,
d) identyfikowanie przepisów prawnych stanowiących przeszkodę dla udostępnienia w Internecie i późniejszego wykorzystania dorobku kulturowego stanowiącego własność publiczną oraz podejmowanie działań w celu eliminacji tych przeszkód;
Ochrona zasobów cyfrowych
7) określiły krajowe strategie na rzecz długoterminowej ochrony zasobów cyfrowych i dostępu do nich przy pełnym poszanowaniu praw autorskich, które:
a) opisują podejście organizacyjne, precyzują zadania i kompetencje zaangażowanych stron oraz przypisane środki,
b) zawierają konkretne plany działania, z których wynikają cele oraz harmonogram ich realizacji;
8) wymieniały się informacjami na temat strategii i planów działania;
9) wprowadziły zapisy do prawa krajowego pozwalające na wielokrotne powielanie oraz zmianę formatu i/lub nośnika dorobku kulturowego przez instytucje publiczne w celu ochrony zasobów cyfrowych, zgodnie ze wspólnotowymi i międzynarodowymi przepisami w zakresie ochrony własności intelektualnej;
10) podczas określania zasad i procedur przekazywania egzemplarza obowiązkowego w przypadku materiałów powstałych w formie cyfrowej – uwzględniały sytuację w innych państwach członkowskich w celu uniknięcia nadmiernych rozbieżności w tych zasadach;
11) wprowadziły zapisy do prawa krajowego służące ochronie zasobów internetowych przez uprawnione instytucje za pomocą technik gromadzenia materiałów w Internecie takich jak "web-harvesting", zgodnie ze wspólnotowymi i międzynarodowymi przepisami w zakresie ochrony własności intelektualnej;
Dalsze kroki
12) przekazywały informację do Komisji – po 18 miesiącach od publikacji niniejszego zalecenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, a następnie co dwa lata – na temat działań podjętych w odpowiedzi na niniejsze zalecenie.
Zalecenia Komisji
z dnia 22 września 2006 r.
w sprawie skuteczności produktów ochrony przeciwsłonecznej i odnoszących się do nich oświadczeń
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 4089)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/647/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 211 tiret drugie,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Produkty ochrony przeciwsłonecznej są produktami kosmetycznymi w rozumieniu art. 1 ust. 1 dyrektywy Rady 76/768/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich dotyczących produktów kosmetycznych [1].
(2) Na mocy art. 2 akapit pierwszy dyrektywy 76/768/EWG produkty kosmetyczne wprowadzone na rynek Wspólnoty nie mogą szkodzić zdrowiu ludzkiemu w normalnych warunkach lub innych dających się przewidzieć warunkach stosowania, z uwzględnieniem w szczególności ich prezentacji, oznakowania i wszystkich instrukcji użycia.
(3) Artykuł 6 ust. 3 dyrektywy 76/768/EWG zobowiązuje państwa członkowskie do podjęcia wszelkich niezbędnych środków, aby zapewnić, że na etykiecie, podczas prezentacji, sprzedaży i reklamowania produktów kosmetycznych, tekst, nazwy, znaki towarowe, obrazy lub inne znaki nie będą używane tak, aby przypisywać tym produktom cechy, których nie posiadają.
(4) Ponadto na mocy art. 7a dyrektywy 76/768/EWG producent lub jego przedstawiciel lub osoba, na której zamówienie produkt kosmetyczny jest wytwarzany albo osoba odpowiedzialna za wprowadzenie przywożonego produktu na rynek Wspólnoty musi do celów kontroli przechowywać informacje stanowiące dowód efektów, jakie ma powodować produkt kosmetyczny w przypadku, gdy jest to uzasadnione charakterem tego efektu lub charakterem produktu, w celu udostępnienia ich właściwym organom państwa członkowskiego.
(5) Aby przyczynić się do wysokiego poziomu ochrony zdrowia, należy udzielić wskazówek w sprawie skutków przepisów określonych w art. 6 ust. 3 dyrektywy 76/768/EWG dla oświadczeń złożonych odnośnie skuteczności produktów ochrony przeciwsłonecznej.
(6) Ponieważ przemysł poczynił już pewne wysiłki w tym zakresie, właściwe jest ustalenie przykładów oświadczeń, które nie powinny być wydawane w odniesieniu do produktów ochrony przeciwsłonecznej, środków ostrożności jakie należy zachować oraz instrukcji użycia zalecanych w przypadku niektórych posiadanych przez nie cech.
(7) Należy również uwzględnić niektóre inne zagadnienia odnoszące się do oświadczeń sporządzanych w przypadku produktów ochrony przeciwsłonecznej i ich skuteczności, w szczególności minimalną skuteczność produktu ochrony przeciwsłonecznej w celu zapewnienia wysokiego poziomu ochrony zdrowia publicznego, a także sposób zachowania prostego i zrozumiałego oznakowania produktów ochrony przeciwsłonecznej, aby umożliwić konsumentowi wybór właściwego produktu.
(8) Promieniowanie słoneczne składa się między innymi z (krótszego) promieniowania ultrafioletowego typu "B" ("promieniowanie UVB") i z (dłuższego) promieniowania ultrafioletowego typu "A" ("promieniowanie UVA").
Stan zapalny skóry ("poparzenie słoneczne") i związane z nim zaczerwienienie skóry (rumień) powoduje głównie promieniowanie UVB.
Jeżeli chodzi o ryzyko wystąpienia raka skóry, pomimo iż przede wszystkim to promieniowanie UVB przyczynia się do niego, nie należy lekceważyć promieniowania UVA.
Ponadto promieniowanie UVA powoduje przedwczesne starzenie się skóry.
Badania podpowiadają również, że nadmiernie narażenie na promieniowanie UVB oraz UVA ma wpływ na system odpornościowy organizmu.
(9) Produkty ochrony przeciwsłonecznej mogą skutecznie zapobiegać poparzeniom słonecznym.
Ustalenia naukowe dowodzą również, że produkty ochrony przeciwsłonecznej mogą zapobiegać uszkodzeniom skóry wywołanym jej starzeniem się pod wpływem światła oraz chronić przed spowodowanym słońcem spadkiem odporności.
Badania epidemiologiczne wykazują, że stosowanie produktów ochrony przeciwsłonecznej może zapobiegać niektórym rodzajom raka skóry.
(10) Aby produkty ochrony przeciwsłonecznej posiadały wspomniane cechy ochronne, muszą chronić zarówno przeciw promieniowaniu UVB, jak i UVA.
Stąd też, pomimo iż współczynnik ochrony przeciwsłonecznej odnosi się wyłącznie do ochrony przeciwko promieniowaniu, które powoduje rumień (głównie promieniowaniu UVB), produkty ochrony przeciwsłonecznej powinny zawierać zarówno ochronę UVB, jak i UVA.
(11) Nawet niezwykle skuteczne produkty ochrony przeciwsłonecznej przeciwdziałające zarówno promieniowaniu UVB, jak i UVA, nie mogą zagwarantować całkowitej ochrony przed zagrożeniami zdrowia związanymi z promieniowaniem ultrafioletowym (UV).
Żaden produkt ochrony przeciwsłonecznej nie pochłania całości promieniowania UV.
Ponadto do chwili obecnej nie istnieją niezbite dowody naukowe, że stosowanie produktów ochrony przeciwsłonecznej zapobiega czerniakowi.
W związku z tym produkty ochrony przeciwsłonecznej nie powinny zawierać stwierdzenia lub wzbudzać przekonania, że zapewniają całkowitą ochronę przed zagrożeniami związanymi z nadmiernym narażeniem na promieniowanie UV.
(12) Jest to szczególnie prawdziwe w przypadku narażenia na promieniowanie słoneczne niemowląt i małych dzieci.
Ponieważ narażenie na promieniowanie słoneczne w dzieciństwie jest również istotnym czynnikiem rozwoju raka skóry w późniejszym wieku, produkty ochrony przeciwsłonecznej nie powinny wzbudzać przekonania, że stanowią wystarczającą ochronę dla niemowląt i małych dzieci.
(13) Niewłaściwemu zrozumieniu właściwości produktów ochrony przeciwsłonecznej należy przeciwdziałać poprzez odpowiednie ostrzeżenia.
(14) W oparciu o liczne badania Międzynarodowa Agencja Badań nad Rakiem Światowej Organizacji Zdrowia podkreśliła znaczenie związku między właściwym nanoszeniem produktów ochrony przeciwsłonecznej a skutecznością współczynnika ochrony przeciwsłonecznej.
Niezwykle istotne jest w szczególności częste powtórne nanoszenie produktu ochrony przeciwsłonecznej.
Ponadto, w celu osiągnięcia pożądanego poziomu ochrony wskazanego na filtrze ochronnym, produkty ochrony przeciwsłonecznej należy nanosić w ilościach podobnych do stosowanych przy przeprowadzaniu badań, tj. 2 mg/cm2, co odpowiada 6 łyżeczkom emulsji (około 36 gramów) na ciało przeciętnego dorosłego.
Ilość ta jest większa niż zwykle stosowana przez konsumentów.
Nanoszenie mniejszej ilości produktu ochrony przeciwsłonecznej prowadzi do nieproporcjonalnego obniżenia ochrony.
Na przykład jeśli nanoszona ilość ulega zmniejszeniu o połowę może to spowodować dwu- lub trzykrotne obniżenie zakładanej ochrony.
(15) Produkty ochrony przeciwsłonecznej powinny działać wystarczająco skutecznie przeciw promieniowaniu UVB i UVA, aby zapewnić wysoki poziom ochrony zdrowia publicznego.
W tym celu produkt ochrony przeciwsłonecznej powinien zapewniać minimalną ochronę UVB i UVA.
Podwyższony współczynnik ochrony przeciwsłonecznej (tj. głównie ochrony UVB) powinien zapewniać również zwiększoną ochronę UVA.
Stąd też ochrona przed promieniowaniem UVA i UVB powinna być ze sobą powiązana.
Ustalenia naukowe dowodzą, że można zapobiec lub zmniejszyć niektóre biologiczne uszkodzenia skóry, jeżeli poziom współczynnika ochrony mierzony w badaniu trwałej pigmentacji (tj. przeciwdziałający głównie promieniowaniu UVA) wynosi co najmniej 1/3 współczynnika mierzonego metodą badania ochrony przeciwsłonecznej (tj. przeciwdziałającego głównie promieniowaniu UVB).
Ponadto, aby zapewnić obszerną ochronę, dermatolodzy zalecają krytyczną długość fali wynoszącą co najmniej 370 nm.
(16) Dla zapewnienia odtwarzalności i porównywalności zalecanej minimalnej ochrony przed promieniowaniem UVB, należy stosować Międzynarodową Metodę Badania Współczynnika Ochrony Przeciwsłonecznej (2006) uaktualnioną w 2006 r. przez przemysł europejski, japoński, amerykański–USA i południowoafrykański.
Aby ocenić minimalną ochronę przed promieniowaniem UVA, należy stosować metodę badania trwałej pigmentacji wykorzystywaną przez przemysł japoński i zmienioną przez Francuską Agencję Bezpieczeństwa Sanitarnego Produktów Zdrowia (Agence française de sécurité sanitaire des produits de santé - Afssaps), a także metodę badania krytycznej długości fali.
Wspomniane metody badań zostały zgłoszone Europejskiemu Komitetowi Normalizacyjnemu (CEN) w celu ustalenia norm UE w tym zakresie [2].
(17) O ile wspomniane metody badań należy stosować jako metody referencyjne, pierwszeństwo powinny mieć metody badań in-vitro dające równorzędne wyniki, gdyż metody in-vivo wzbudzają obawy natury etycznej.
Przemysł powinien zwiększyć starania w celu opracowania metod badań in-vitro w zakresie ochrony zarówno przed promieniowaniem UVB, jak i UVA.
(18) Oświadczenia dotyczące skuteczności ochrony przeciwsłonecznej powinny być proste, konkretne i oparte na identycznych kryteriach, aby konsument mógł porównać produkty i wybrać odpowiedni produkt w zależności od narażenia na promieniowanie i rodzaju skóry.
(19) Istnieje w szczególności potrzeba stosowania jednolitych oświadczeń dotyczących ochrony UVA, aby ułatwić konsumentowi wybór produktu chroniącego zarówno przed promieniowaniem UVB, jak i UVA.
(20) Stosowanie na etykietach szerokiego zakresu liczb oznaczających współczynnik ochrony przeciwsłonecznej nie przyczynia się do uproszczenia i skonkretyzowania oświadczeń.
Zwiększenie ochrony o pojedynczą wartość jest nieznaczne w szczególności przy wyższych wartościach.
Ponadto zwiększenie ochrony jest wyłącznie linearne w przypadku poparzenia słonecznego, co oznacza, że produkt o współczynniku ochrony 30 chroni dwukrotnie lepiej przed poparzeniem słonecznym niż produkt o współczynniku ochrony 15.
Jednak produkt o współczynniku ochrony 15 pochłania 93 % promieniowania UVB, natomiast produkt o współczynniku ochrony 30 pochłania 97 % promieniowania UVB.
Co więcej, współczynniki ochrony powyżej 50 nie zwiększają zasadniczo ochrony przed poparzeniem słonecznym.
Dlatego też zakres umieszczanych na etykiecie współczynników ochrony przeciwsłonecznej można zmniejszyć, nie ograniczając konsumentom wyboru stopnia ochrony.
(21) Umieszczanie na etykiecie jednej z czterech kategorii ("niska", "średnia", "wysoka" i "bardzo wysoka") zapewnia prostsze i bardziej konkretne wskazanie skuteczności produktów ochrony przeciwsłonecznej niż szeroki zakres liczb.
Dlatego kategorię tę należy umieszczać na etykiecie co najmniej w równie widocznym miejscu jak wskaźnik ochrony przeciwsłonecznej.
(22) Konsumentów należy informować o zagrożeniach wynikających z nadmiernego przebywania na słońcu.
Ponadto konsumentom potrzebne są wytyczne dotyczące właściwego produktu pod względem ochrony przeciwsłonecznej i skuteczności, biorąc pod uwagę poziom narażenia na promieniowanie słoneczne i rodzaj skóry,
NINIEJSZYM ZALECA, CO NASTĘPUJE:
SEKCJA 1
PRZEDMIOT I DEFINICJE
1) Niniejsze zalecenie zawiera wskazówki dotyczące:
a) w sekcji 2, stosowania art. 6 ust. 3 dyrektywy 76/768/EWG w odniesieniu do niektórych cech produktów ochrony przeciwsłonecznej i oświadczeń dotyczących ich skuteczności;
b) w sekcjach 3, 4 i 5, w sprawie minimalnej skuteczności produktów ochrony przeciwsłonecznej w zakresie zapewnienia wysokiego poziomu ochrony przed promieniowaniem UVB i UVA oraz w sprawie prostego i zrozumiałego etykietowania produktów ochrony przeciwsłonecznej dla ułatwienia konsumentowi wyboru odpowiedniego produktu.
2) Do celów niniejszego zalecenia stosuje się poniższe definicje:
a) "produkt ochrony przeciwsłonecznej" oznacza każdy preparat (taki jak krem, olej, żel lub aerozol) przeznaczony do kontaktu z ludzką skórą wyłącznie lub przede wszystkim w celu ochrony przed promieniowaniem UV poprzez pochłanianie, rozpraszanie lub odbijanie promieniowania;
b) "oświadczenie" oznacza wszelką deklarację dotyczącą właściwości produktu ochrony przeciwsłonecznej w postaci tekstu, nazw, znaków towarowych, obrazów lub innych znaków użytych do etykietowania, sprzedaży i reklamowania produktów ochrony przeciwsłonecznej;
c) "promieniowanie UVB" oznacza promieniowanie słoneczne o spektrum 290–320 nm;
d) "promieniowanie UVA" oznacza promieniowanie słoneczne o spektrum 320–400 nm;
e) "krytyczna długość fali" oznacza długość fali, przy której całka krzywej absorpcji rozpoczynającej się od 290 nm stanowi 90 % całki od 290 do 400 nm;
f) "minimalna dawka rumieniowa" oznacza ilość energii powodującej rumień;
g) "współczynnik ochrony przeciwsłonecznej" oznacza stosunek minimalnej dawki promieniowania powodującej rumień na skórze chronionej produktem ochrony przeciwsłonecznej do minimalnej dawki promieniowania powodującej rumień na skórze niechronionej;
h) "wskaźnik ochrony UVA" oznacza stosunek minimalnej dawki promieniowania UVA potrzebnej do spowodowania trwałej pigmentacji na skórze chronionej produktem ochrony przeciwsłonecznej do minimalnej dawki promieniowania UVA potrzebnej do spowodowania najmniejszego efektu pigmentacji na tej samej skórze niechronionej.
SEKCJA 2
OCHRONA UVA/UVB, OŚWIADCZENIA, ŚRODKI OSTROŻNOŚCI, INSTRUKCJE UŻYWANIA
3) Cechy i oświadczenia, o których mowa w pkt 4 do 8, należy wziąć pod uwagę dla celów stosowania art. 6 ust. 3 dyrektywy 76/768/EWG.
4) Produkty ochrony przeciwsłonecznej powinny chronić zarówno przed promieniowaniem UVB, jak i UVA.
5) Nie powinno się wydawać oświadczeń przypisujących następujące cechy:
a) 100 % ochrony przed promieniowaniem UV (takie jak "blokada przeciwsłoneczna" lub "całkowita ochrona");
b) brak konieczności ponownego nanoszenia produktu niezależnie od okoliczności (takie jak "całodzienna ochrona").
6) Produkty ochrony przeciwsłonecznej powinny posiadać ostrzeżenia wskazujące, że nie zapewniają one stuprocentowej ochrony i wskazówkę dotyczącą środków ostrożności, które należy zachować oprócz instrukcji używania.
Mogą one obejmować następujące ostrzeżenia:
a) "Nawet przy stosowaniu produktu ochrony przeciwsłonecznej niewskazane jest długotrwałe przebywanie na słońcu";
b) "Chroń niemowlęta i dzieci przed bezpośrednim światłem słonecznym";
c) "Nadmierne przebywanie na słońcu stanowi poważne zagrożenie dla zdrowia".
7) Produkty ochrony przeciwsłonecznej powinny być opatrzone instrukcjami używania zapewniającymi osiągnięcie skuteczności produktu.
Mogą one obejmować następujące instrukcje:
a) "Produkt nanieść przed wyjściem na słońce";
b) "Nanosić ponownie dla utrzymania ochrony, zwłaszcza po spoceniu się, pływaniu lub wycieraniu ręcznikiem".
8) Produkty ochrony przeciwsłonecznej powinny być opatrzone instrukcjami używania celem zagwarantowania, że wystarczająca ilość jest nanoszona na skórę, by osiągnąć deklarowaną skuteczność produktu.
Może to zostać osiągnięte na przykład poprzez wskazanie wymaganej ilości poprzez piktogram, ilustrację lub urządzenie pomiarowe.
Produkty ochrony przeciwsłonecznej powinny zawierać wyjaśnienie dotyczące zagrożeń związanych z nanoszeniem mniejszej ich ilości, takie jak: "Uwaga: zmniejszenie tej ilości obniży znacznie poziom ochrony".
SEKCJA 3
MINIMALNA SKUTECZNOŚĆ
9) Produkty ochrony przeciwsłonecznej powinny zapewniać minimalny stopień ochrony przed promieniowaniem UVB i UVA.
Stopień ochrony powinien zostać zmierzony przy wykorzystaniu znormalizowanych, odtwarzalnych metod badawczych oraz z uwzględnieniem fotodegradacji.
Pierwszeństwo powinny mieć metody badawcze in-vitro.
10) Minimalny stopień ochrony zapewniany przez produkty ochrony przeciwsłonecznej powinien być następujący:
a) ochrona przed promieniowaniem UVB odpowiadająca współczynnikowi ochrony przeciwsłonecznej 6 uzyskanemu przy zastosowaniu Międzynarodowej Metody Badania Współczynnika Ochrony Przeciwsłonecznej (2006) lub równoważnemu stopniowi ochrony otrzymanemu w każdej metodzie in-vitro;
b) ochrona przed promieniowaniem UVA odpowiadająca 1/3 współczynnika ochrony przeciwsłonecznej uzyskanego przy zastosowaniu metody badania trwałej pigmentacji ze zmianami wprowadzonymi przez Francuską Agencję Bezpieczeństwa Sanitarnego Produktów Zdrowia (Agence française de sécurité sanitaire des produits de santé - Afssaps) lub równoważnemu stopniowi ochrony otrzymanemu w każdej metodzie in-vitro;
c) krytyczna długość fali wynosząca 370 nm uzyskana przy zastosowaniu metody badania krytycznej długości fali.
SEKCJA 4
PROSTE I KONKRETNE OŚWIADCZENIA DOTYCZĄCE SKUTECZNOŚCI
11) Oświadczenia dotyczące skuteczności produktów ochrony przeciwsłonecznej powinny być proste, jednoznaczne i konkretne oraz oparte o znormalizowane, odtwarzalne kryteria.
12) Oświadczenia określające poziom ochrony UVB i UVA powinny być wydawane jedynie wówczas, gdy ochrona ta jest równa lub przewyższa poziomy ustalone w pkt 10.
13) Skuteczność produktów ochrony przeciwsłonecznej powinna być określona na etykiecie poprzez odesłanie do kategorii takich jak: "niska", "średnia", "wysoka" i "bardzo wysoka".
Każda kategoria powinna odpowiadać znormalizowanemu stopniowi ochrony przed promieniowaniem UVB i UVA.
14) Stosowanie na etykietach szerokiego zakresu liczb określających współczynniki ochrony przeciwsłonecznej powinno być ograniczone, by ułatwić porównywanie różnych produktów, nie zmniejszając możliwości wyboru konsumenta.
Zaleca się następujący zakres współczynników ochrony przeciwsłonecznej w każdej kategorii oraz odpowiadające mu etykietowanie:
Oznaczenie kategorii _BAR_ Oznaczenie współczynnika ochrony _BAR_ Pomiar współczynnika ochrony przeciwsłonecznej (zgodnie z zasadami zalecanymi w pkt 10 lit. a)) _BAR_ Zalecany minimalny współczynnik ochrony przed promieniowaniem UVA (zgodnie z zasadami zalecanymi w pkt 10 lit. b)) _BAR_ Zalecana minimalna krytyczna długość fali (zgodnie z zasadami zalecanymi w pkt 10 lit. c)) _BAR_
"Niska ochrona" _BAR_ "6" _BAR_ 6–9,9 _BAR_ 1/3 współczynnika ochrony przeciwsłonecznej podanego na etykiecie _BAR_ 370 nm _BAR_
"10" _BAR_ 10–14,9 _BAR_
"Średnia ochrona" _BAR_ "15" _BAR_ 15–19,9 _BAR_
"20" _BAR_ 20–24,9 _BAR_
"25" _BAR_ 25–29,9 _BAR_
"Wysoka ochrona" _BAR_ "30" _BAR_ 30–49,9 _BAR_
"50" _BAR_ 50–59,9 _BAR_
"Bardzo wysoka ochrona" _BAR_ "50 +" _BAR_ 60 ≤ _BAR_
15) Kategoria produktu ochrony przeciwsłonecznej powinna być wyszczególniona co najmniej w równie widoczny sposób jak współczynnik ochrony przeciwsłonecznej.
SEKCJA 5
INFORMACJE DLA KONSUMENTÓW
16) Konsumenci powinni być informowani o zagrożeniach związanych z nadmiernym narażeniem na promieniowanie UV oraz o kategorii produktów ochrony przeciwsłonecznej wymaganych przy pewnym poziomie narażenia na promieniowanie słoneczne niektórych rodzajów skóry.
Można to uczynić na przykład poprzez informacje zamieszczane na krajowych stronach internetowych, w ulotkach lub notatkach prasowych.
SEKCJA 6
ADRESACI
17.
Niniejsze zalecenie skierowane jest do państw członkowskich.
Zalecenie Komisji
z dnia 23 października 2006 r.
dostosowujące zalecenie 2000/473/Euratom w sprawie stosowania art. 36 Traktatu Euratom dotyczącego kontrolowania poziomu napromieniowania środowiska naturalnego w celu oceny stopnia narażenia ludności, w związku z przystąpieniem Bułgarii i Rumunii
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 4931)
(2006/715/Euratom)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat o Przystąpieniu Bułgarii i Rumunii, w szczególności jego art. 4 ust. 3,
uwzględniając Akt Przystąpienia Bułgarii i Rumunii, w szczególności jego art. 56,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 56 Aktu przystąpienia w przypadku gdy akty, które pozostają w mocy po dniu 1 stycznia 2007 r., wymagają dostosowań w związku z przystąpieniem, a niezbędne dostosowania nie zostały przewidziane w akcie lub jego załącznikach, Komisja przyjmuje w tym celu niezbędne akty we wszystkich przypadkach, w których akt podstawowy został przyjęty przez Komisję.
(2) Akt końcowy konferencji, która sporządziła Traktat o Przystąpieniu, stanowił, że Wysokie Umawiające się Strony osiągnęły porozumienie polityczne co do szeregu dostosowań aktów przyjętych przez instytucje, wymaganych w związku z przystąpieniem, oraz wzywają Radę i Komisję do przyjęcia tych dostosowań przed przystąpieniem, w razie potrzeby po uzupełnieniu i aktualizacji, celem uwzględnienia zmian w prawie Unii.
(3) W związku z tym należy odpowiednio zmienić zalecenie Komisji 2000/473/Euratom z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie stosowania art. 36 Traktatu Euratom dotyczącego kontrolowania poziomu napromieniowania środowiska naturalnego w celu oceny stopnia narażenia ludności [1],
NINIEJSZYM ZALECA:
1) W zaleceniu 2000/473/Euratom wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem.
2) Niniejsze zalecenie wchodzi w życie pod warunkiem i w dniu wejścia w życie Traktatu o Przystąpieniu Bułgarii i Rumunii.
3) Niniejsze zalecenie skierowane jest do państw członkowskich.
Zalecenie Komisji
z dnia 16 listopada 2006 r.
w sprawie monitorowania poziomu tła dioksyn, dioksynopochodnych PCB i niedioksynopochodnych PCB w środkach spożywczych
(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 5425)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2006/794/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 211 tiret drugie,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 466/2001 z dnia 8 marca 2001 r. ustalające najwyższe dopuszczalne poziomy dla niektórych zanieczyszczeń w środkach spożywczych [1] ustanawia maksymalne poziomy dioksyn w środkach spożywczych i dla sumy dioksyn i dioksynopochodnych polichlorowanych bifenyli (PBC) w środkach spożywczych.
(2) Konieczne jest uzyskanie rzetelnych danych na obszarze całej Wspólnoty Europejskiej, dotyczących obecności dioksyn, furanów i dioksynopochodnych PCB w jak najszerszej gamie środków spożywczych, aby uzyskać jasny obraz tendencji czasowych występowania tych substancji w tle w środkach spożywczych.
(3) Zalecenie Komisji 2006/88/WE z dnia 6 lutego 2006 r. w sprawie ograniczenia obecności dioksyn, furanów i polichlorowanych bifenyli (PCB) w paszach i środkach spożywczych [2] zaleca państwom członkowskim przeprowadzenie wyrywkowego monitorowania na obecność dioksyn i dioksynopochodnych PCB oraz, w miarę możliwości, niedioksynopochodnych PCB w środkach spożywczych zgodnie z zaleceniem Komisji 2004/705/WE [3].
(4) W zaleceniu 2004/705/WE państwom członkowskim zaleca się zachowanie minimalnej częstotliwości pobierania próbek poddawanych analizie co roku w przypadku różnych kategorii środków spożywczych oraz format przedstawiania wyników monitoringu na obecność w tle dioksyn, furanów i dioksynopochodnych PCB w środkach spożywczych.
Dla nowych państw członkowskich, które przystąpiły do Wspólnoty Europejskiej w dniu 1 maja 2004 r., przewidziano w nim ustalenia przejściowe.
(5) Należy zmienić obecny program monitorowania w świetle nabytych doświadczeń.
Zalecenie 2004/705/WE należy zatem zastąpić nowym zaleceniem.
(6) Istotne jest, aby dane gromadzone na mocy niniejszego zalecenia były regularnie przedstawiane Komisji.
Komisja zapewni skompilowanie danych w formie bazy danych.
Stosowne jest, aby przedstawiać również dane z ostatnich lat, uzyskane dzięki wykorzystaniu metody analitycznej zgodnej z wymogami ustanowionymi w dyrektywie Komisji 2002/69/WE z dnia 30 lipca 2002 r. ustanawiającej metody pobierania próbek i metody analizy do celów urzędowej kontroli dioksyn i oznaczania dioksynopodobnych polichlorowanych bifenyli (PCB) w środkach spożywczych [4] oraz odzwierciedlające poziomy tła,
NINIEJSZYM ZALECA:
1) Aby państwa członkowskie prowadziły, począwszy od 2007 r. do dnia 31 grudnia 2008 r., monitoring na obecność dioksyn, furanów i dioksynopochodnych polichlorowanych bifenyli (PCB) w tle w środkach spożywczych, przy zachowaniu minimalnej zalecanej częstotliwości pobierania próbek poddawanych analizie co roku, zgodnie z tabelą załącznika I, przewidzianego jako wytyczne.
2) Aby państwa członkowskie, w miarę możliwości, przeprowadzały również analizy niedioksynopochodnych PCB w tych samych próbkach.
3) Aby państwa członkowskie regularnie przedstawiały Komisji dane dotyczące monitoringu zgodne pod względem treści i formatu z załącznikiem II, przeznaczonych do kompilacji w formie jednej bazy danych.
Należy również przedstawić dane z ostatnich lat uzyskane dzięki wykorzystaniu metody analizy zgodnej z wymogami określonymi w dyrektywie 2002/69/WE i odzwierciedlające poziomy tła.
Niniejszym uchyla się zalecenie 2004/705/WE.
Odesłania do uchylonego zalecenia należy traktować jako odesłania do niniejszego zalecenia.
Zalecenie Komisji
z dnia 24 października 2006 r.
w sprawie zarządzania zasobami finansowymi przeznaczonymi na likwidację instalacji jądrowych, zużytego paliwa i odpadów radioaktywnych
(2006/851/Euratom)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 124,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Preambuła Traktatu uznaje, że państwa członkowskie pragną stworzyć warunki bezpieczeństwa niezbędne do eliminacji zagrożeń dla życia i zdrowia ludności.
(2) Artykuł 2 lit. b) Traktatu wzywa Wspólnotę do stworzenia jednolitych norm bezpieczeństwa mających chronić zdrowie pracowników i ludności oraz do zapewnienia ich stosowania.
(3) Rozdział III Traktatu ustanawia podstawowe normy zezwalające Wspólnocie na ochronę zdrowia i bezpieczeństwa pracowników i ludności przed niebezpieczeństwem promieniowania jonizującego.
(4) Dyrektywa Rady 96/29/Euratom [1] ustanawia podstawowe normy bezpieczeństwa w zakresie ochrony zdrowia pracowników i ogółu społeczeństwa przed zagrożeniami wynikającymi z promieniowania jonizującego.
(5) Dyrektywa Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny wpływu wywieranego przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko [2] wzywa państwa członkowskie do "przyjęcia wszystkich niezbędnych środków, aby zapewnić, że przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko naturalne między innymi z powodu ich charakteru, rozmiarów lub lokalizacji podlegają ocenie w odniesieniu do ich skutków przed udzieleniem zezwolenia".
(6) Promieniowanie jonizujące z materiałów radioaktywnych może mieć konsekwencje trwające dłużej niż okres eksploatacji instalacji jądrowych oraz wykraczające poza granice państwowe.
(7) Ochrona pracowników i ludności przeciwko tym zagrożeniom jest priorytetem Wspólnot Europejskich.
Należy zatem stosować wysokie normy bezpieczeństwa, aby zapewnić, że podejmuje się działania związane z tymi zagrożeniami, przekraczające okres eksploatacji instalacji jądrowych.
(8) Parlament Europejski, Rada i Komisja podkreślają "konieczność zagwarantowania przez państwa członkowskie, że zasoby finansowe wystarczające na działania związane z likwidacją i zarządzaniem odpadami, kontrolowane przez państwa członkowskie, są rzeczywiście wykorzystywane na cele, do jakich zostały utworzone, oraz że są zarządzane w sposób przejrzysty, tak aby uniknąć tworzenia barier dla uczciwej konkurencji na rynku energii" [3].
(9) Komisja zwraca również uwagę, że "ważne jest, aby zagwarantować, że fundusze utworzone na działania związane z likwidacją i zarządzaniem odpadami, zgodne z celami Traktatu Euratom, zarządzane były w sposób przejrzysty i wykorzystywane były wyłącznie do celów, do jakich zostały utworzone.
Z tego względu Komisja zamierza publikować, zgodnie z kompetencjami powierzonymi jej w Traktacie Euratom, roczny raport na temat wykorzystywania funduszy przeznaczonych na likwidację i zarządzanie odpadami.
W szczególności będzie ona dokładać starań, aby dyspozycje dotyczące prawa wspólnotowego były w pełni przestrzegane" [4].
(10) W komunikacie do Parlamentu Europejskiego i Rady [5] Komisja zaznaczyła potrzebę większej przejrzystości i harmonizacji zarządzania zasobami finansowymi.
Komisja wyraziła również zamiar przedłożenia zalecenia w 2005 r.
(11) Działania likwidacyjne również stanowią potencjalne zagrożenie dla zdrowia publicznego i środowiska naturalnego, w szczególności jeżeli środki niezbędne dla zapobiegania zagrożeniom radiologicznym wywołanym przez działania likwidacyjne nie zostaną podjęte we właściwym czasie.
(12) W celu zapobieżenia wszystkim zagrożeniom należy zapewnić bezpieczną likwidację instalacji jądrowych, łącznie z długoterminowym zarządzaniem odpadami radioaktywnymi i zużytym paliwem.
(13) Bezpieczna likwidacja instalacji jądrowych, łącznie z długoterminowym zarządzaniem odpadami radioaktywnymi i zużytym paliwem, wymaga znacznych zasobów finansowych.
Brak tych zasobów w momencie, gdy są one potrzebne, może niekorzystnie wpłynąć na proces likwidacji.
Wystarczające zasoby finansowe powinny być dostępne w odpowiednim czasie, tak aby umożliwić całkowitą likwidację instalacji jądrowych zgodnie z normami bezpieczeństwa.
(14) Zgodnie z zasadą "zanieczyszczający płaci" w okresie eksploatacji instalacji nuklearnych operatorzy powinni zgromadzić adekwatne zasoby finansowe przeznaczone na późniejsze koszty likwidacji.
(15) W kontekście specyfiki negocjacji akcesyjnych zajęto się kwestią wczesnego zamknięcia reaktorów energii jądrowej uznanych za nierentowne.
W związku z powyższym Wspólnota uczestniczyła z własnej inicjatywy w zbieraniu zasobów finansowych oraz udziela pod pewnymi warunkami wsparcia gospodarczego dla różnych projektów likwidacyjnych w pewnych nowych państwach członkowskich.
(16) Artykuł 26 Wspólnej konwencji w sprawie bezpieczeństwa gospodarowania wypalonym paliwem jądrowym i zarządzania odpadami radioaktywnymi, która weszła w życie 18 czerwca 2001 r., określa, że "każda Umawiająca się Strona powinna podjąć odpowiednie kroki w celu zapewnienia bezpieczeństwa likwidacji instalacji jądrowej.
Takie kroki powinny zapewniać między innymi dostępność wykwalifikowanego personelu i odpowiednich środków finansowych".
Artykuł 22 pkt ii) konwencji wzywa wszystkie umawiające się strony do podjęcia odpowiednich działań mających na celu zapewnienie "odpowiednich środków finansowych na wsparcie bezpieczeństwa instalacji w zakresie gospodarki wykorzystanym paliwem i odpadami radioaktywnymi w czasie ich produkcyjnego wykorzystywania oraz na wsparcie procesu likwidacji".
(17) Artykuł 2 lit. c) Traktatu wzywa Wspólnotę do ułatwiania inwestycji i zapewniania tworzenia podstawowych instalacji niezbędnych do rozwoju energetyki jądrowej we Wspólnocie.
Rozwój takiej energetyki nie powinien być rozpatrywany oddzielnie od procesu likwidacji tych inwestycji lub instalacji.
Artykuł 41 Traktatu wymaga, aby projekty inwestycyjne dotyczące energii jądrowej były przedstawiane Komisji do zbadania.
Rozporządzenie Rady (Euratom) nr 2587/1999 z dnia 2 grudnia 1999 r. określające projekty inwestycyjne przekazywane Komisji zgodnie z art. 41 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej [6] włącza działania likwidacyjne do projektów inwestycyjnych, o których należy poinformować Komisję i z nią omówić.
W związku z powyższym osoby i przedsiębiorstwa [7] poinformują Komisję o uzgodnieniach dotyczących finansowania likwidacji w odniesieniu do nowych instalacji jądrowych.
(18) Zapewnienie w razie potrzeby wystarczających zasobów finansowych wymaga gruntownej i rozważnej analizy źródeł finansowania i kosztów związanych z likwidacją instalacji.
Metoda określenia kwoty funduszy na likwidację musi wziąć pod uwagę aspekty technologiczne i ograniczenia związane z bezpieczeństwem jądrowym.
(19) W celu zapewnienia w razie potrzeby dostępności zasobów przeznaczonych na likwidację instalacji jądrowych niezwykle ważne jest ich przejrzyste zarządzanie pod stosownym zewnętrznym nadzorem; pomoże to również w uniknięciu barier dla uczciwej konkurencji na rynku energii.
Aby zapewnić spełnienie tych celów, zastosować można różne stosowne metody zarządzania.
Należy ustanowić właściwy organ krajowy zapewniający opinie ekspertów związane z zarządzaniem funduszem i kwestiami dotyczącymi kosztów likwidacji.
(20) Niniejsze zalecenie nie tworzy odstępstw od zasad dotyczących pomocy państwa.
W tym kontekście interwencja państwa dotyczy kwestii objętych Traktatem ustanawiającym Europejską Wspólnotę Energii Atomowej i musi być odpowiednio oceniona.
Jednakże w zakresie, w jakim nie jest ona niezbędna dla celów tego Traktatu lub wykracza poza nie, lub gdy zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji na rynku wewnętrznym, musi ona być oceniona na mocy Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.
(21) Sposób inwestycji zasobów finansowych powinien być szczegółowo rozpatrzony, aby uniknąć możliwych nadużyć.
Inwestycje powinny być długoterminowe i o bezpiecznym profilu ryzyka, jednocześnie zapewniając adekwatną ochronę rzeczywistej wartości funduszy.
(22) W celu zapewnienia bezpieczeństwa gromadzenie właściwych zasobów przeznaczonych na likwidację instalacji jądrowych powinno brać pod uwagę specyfikę niektórych instalacji.
(23) Z wcześniejszych doświadczeń wynika, że wymiana informacji pomiędzy ekspertami krajowymi na temat różnych metod i ustaleń finansowych, związanych z likwidacją i zarządzaniem odpadami, jest doskonałym sposobem na ułatwienie stworzenia wspólnej odpowiedzi na wyzwania dotyczące bezpieczeństwa.
W celu wzmocnienia współpracy pomiędzy Komisją a państwami członkowskimi Komisja ogłasza zamiar ustanowienia stałej grupy zajmującej się finansowaniem likwidacji.
Grupa zajmująca się finansowaniem likwidacji powinna pomagać Komisji w działaniach związanych z niniejszym zaleceniem.
(24) Bez uszczerbku dla ogólnej zasady pomocniczości, należy zaproponować pewien stopień harmonizacji w odniesieniu do koncepcji wykorzystywanych w kwestiach likwidacji.
Harmonizację powinna przeprowadzać grupa zajmująca się finansowaniem likwidacji, która osiągnie wspólnie uzgodnioną interpretację niniejszego zalecenia w odniesieniu do jego praktycznego zastosowania, w szczególności w celu harmonizacji metodologii wyliczania kosztów działań likwidacyjnych.
(25) Wspólne Centrum Badawcze, ustanowione na mocy art. 8 Traktatu, prowadzi programy badawcze w dziedzinie energii jądrowej, które mogą powodować zagrożenie jonizacją po okresie eksploatacji instalacji.
W celu zapewnienia bezpieczeństwa instalacji Komisja zagwarantuje, że Centrum spełnia zalecenia niniejszego dokumentu.
W szczególności Komisja zweryfikuje adekwatność zasobów finansowych przeznaczonych na likwidację instalacji Centrum.
Departamenty Komisji odpowiedzialne za kwestie jądrowe i budżetowe są w stanie najlepiej wykonać te zadania,
NINIEJSZYM ZALECA:
SEKCJA 1
CEL
W świetle celów Traktatu w zakresie bezpieczeństwa niniejsze zalecenie proponuje środki, które gwarantują dostępność w odpowiednim czasie odpowiednich zasobów finansowych na likwidację instalacji jądrowych i zarządzanie zużytym paliwem i odpadami radioaktywnymi.
SEKCJA 2
DEFINICJE
Do celów niniejszego zalecenia zastosowanie mają następujące definicje:
a) "likwidacja" oznacza wszelkie działania obejmujące techniczną likwidację instalacji jądrowej (odkażenie, demontaż i rozbiórka) oraz zarządzanie odpadami (zarządzanie i usuwanie odpadów radioaktywnych i zużytego paliwa) prowadzące do zwolnienia instalacji jądrowych z ograniczeń radiologicznych;
b) "fundusz likwidacyjny" oznacza jakikolwiek rodzaj zasobów finansowych przeznaczonych na wydatki niezbędne dla likwidacji instalacji jądrowych;
c) "zewnętrzny fundusz likwidacyjny" oznacza fundusz likwidacyjny zarządzany przez wyznaczony organ, niezależny w podejmowaniu decyzji od uczestników funduszu;
d) "wewnętrzny fundusz likwidacyjny" oznacza fundusz likwidacyjny zarządzany przez operatora;
e) "oddzielny fundusz likwidacyjny" oznacza wewnętrzny lub zewnętrzny fundusz likwidacyjny, określany oddzielnie;
f) "operator" oznacza osobę prawną, prowadzącą instalację jądrową, która ponosi główną odpowiedzialność za bezpieczeństwo jądrowe;
g) "instalacja jądrowa" oznacza obiekt cywilny i powiązany z nim teren, budynki i wyposażenie, w którym są produkowane, przetwarzane, obsługiwane, przechowywane lub unieszkodliwiane materiały radioaktywne.
SEKCJA 3
LIKWIDACJA INSTALACJI JĄDROWYCH
1) Po ostatecznym zamknięciu wszystkie instalacje jądrowe należy zlikwidować i odpowiednio przystąpić do zarządzania odpadami.
2) Działania likwidacyjne należy przeprowadzić bez niepotrzebnego narażania zdrowia i bezpieczeństwa pracowników i ludności.
3) W całym procesie likwidacji instalacji jądrowych należy w pełni stosować zasadę "zanieczyszczający płaci".
W tym względzie operatorzy jądrowi powinni zapewnić przede wszystkim dostępność adekwatnych zasobów finansowych przeznaczonych na bezpieczną likwidację na czas ostatecznego zamknięcia danej instalacji jądrowej.
4) Dostępne zasoby finansowe powinny objąć wszystkie aspekty działań likwidacyjnych, od likwidacji technicznej instalacji po zarządzanie odpadami.
SEKCJA 4
ASPEKTY INSTYTUCJONALNE I PROCEDURALNE
5) Bez uszczerbku dla postanowień art. 41 Traktatu oraz obowiązujących rozporządzeń dotyczących jego wdrożenia [8], osoby i przedsiębiorstwa informują o planowanym systemie finansowania likwidacji w kontekście procedury przewidzianej w art. 41 Traktatu, dotyczącej budowy nowych instalacji jądrowych.
Podczas oceny wnioskowanego systemu finansowania likwidacji Komisja przeprowadza konsultacje z grupą zajmującą się finansowaniem likwidacji, zgodnie z wymogami art. 44 Traktatu.
6) Jeżeli nie zostało to do tej pory uczynione, państwa członkowskie ustanawiają lub powołują krajowy organ, który dostarcza ekspertyzy na temat zarządzania funduszem i kwestii związanych z kosztami likwidacji.
Organ ten powinien być niezależny od uczestników funduszu.
Organ krajowy powinien oceniać zebrane zasoby finansowe corocznie, a okresowo, co najmniej raz na pięć lat, dokonać oceny szacunkowych kosztów likwidacji.
W odpowiednim czasie należy poinformować o różnicach między szacunkowymi kosztami a zebranymi zasobami.
Państwa członkowskie złożą Komisji coroczny raport z wniosków dotyczących działania wyżej wymienionego organu krajowego.
SEKCJA 5
FUNDUSZE LIKWIDACYJNE
7) Instalacje jądrowe powinny gromadzić adekwatne fundusze likwidacyjne z dochodów uzyskanych z działalności jądrowej w okresie eksploatacji.
8) Oddzielny fundusz, odpowiednio kontrolowany pod względem rozsądnego wykorzystania, powinien stanowić preferowaną opcję dla wszystkich instalacji jądrowych.
Ocena krajowego organu przewidzianego w niniejszym rozporządzeniu powinna odgrywać kluczową rolę w zapewnieniu właściwego zarządzania i wykorzystania funduszy.
9) Nowe instalacje jądrowe powinny ustanowić oddzielne zewnętrzne fundusze likwidacyjne odpowiednio kontrolowane pod względem rozsądnego wykorzystania.
SEKCJA 6
OSZACOWANIE KOSZTÓW LIKWIDACJI
10) Biorąc pod uwagę różnice w wykorzystaniu zebranych funduszy likwidacyjnych, likwidacja techniczna instalacji i zarządzanie odpadami powinny być traktowane oddzielnie, na podstawie odrębnych kalkulacji kosztów.
11) W celu zapewnienia dostępności adekwatnych zasobów finansowych kalkulacje kosztów powinny opierać się na rozsądnym wyborze spośród realistycznie dostępnych alternatyw i powinny podlegać nadzorowi zewnętrznemu oraz zatwierdzeniu przez organ krajowy przewidziany w niniejszym zaleceniu.
12) Wszystkie wyceny kosztów powinny dotyczyć danego obiektu oraz opierać się na najlepszych dostępnych szacunkach.
13) Jeżeli podczas wdrażania projekt likwidacji okaże się droższy niż zatwierdzona wycena kosztów, operator ponosi dodatkowe wydatki.
Aspekt ten powinien być rozważony szczegółowo, na wypadek gdyby podczas okresu eksploatacji lub po nim operator uległ zmianie.
14) Należy poświęcić właściwą uwagę przypadkom, gdzie z powodów historycznych najwłaściwsze jest specjalne rozwiązanie.
Podejście indywidualne powinno być przejrzyste i w pełni angażować organ krajowy przewidziany w niniejszym zaleceniu.
SEKCJA 7
WYKORZYSTANIE FUNDUSZY LIKWIDACYJNYCH
15) Zasoby finansowe powinny być wykorzystywane wyłącznie w celach, do których zostały ustanowione i zarządzane.
W tym kontekście właściwą uwagę należy poświęcić przejrzystości.
Wszelkie informacje nie będące szczególnie chronione ze względów handlowych powinny być dostępne publicznie.
16) Podczas inwestycji aktywów należy zapewnić bezpieczny profil ryzyka, gwarantujący wynik dodatni w każdym okresie czasu.
17) Jako że operator nie ma wpływu na zarządzanie finansowe zewnętrznym funduszem likwidacyjnym, wartość inwestycji powinna być zagwarantowana przez państwo w celu zapewnienia, że w razie potrzeby dostępne są adekwatne fundusze, nawet jeżeli niezależny zarządca inwestowanych kwot spowoduje nominalną stratę do czasu, gdy fundusze mają być wykorzystane.
W takich przypadkach fundusze powinny być uzupełnione kwotą nie wyższą niż strata wynikająca z inwestycji.
18) Jeżeli zarządzanie funduszem wewnętrznym nie przyniesie wystarczających wyników, operator jest odpowiedzialny za zapewnienie, że w razie potrzeby dostępne są adekwatne fundusze.
19) W przypadku instalacji jądrowych, których głównym celem nie jest sprzedaż produktów lub usług, likwidacja powinna być właściwie zaplanowana i zapisana w budżecie, aby umożliwić dostępność adekwatnych funduszy na bezpieczną i czasową likwidację instalacji.
20) Planowanie budżetu powinno podlegać ocenie organu krajowego przewidzianego w niniejszym zaleceniu.
Przy braku takiego organu państwa członkowskie mogą poprosić Komisję o poradę dotyczącą środków, które powinny zostać podjęte.
Dyrektywa 2006/1/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 18 stycznia 2006 r.
w sprawie użytkowania pojazdów najmowanych bez kierowców w celu przewozu drogowego rzeczy
(Wersja ujednolicona)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 71,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 84/647/EWG z dnia 19 grudnia 1984 r. w sprawie użytkowania pojazdów najmowanych bez kierowców w celu przewozu drogowego rzeczy [3] została znacząco zmieniona [4].
Dla zapewnienia jasności i zrozumiałości jej tekst powinien zostać ujednolicony.
(2) Z makroekonomicznego punktu widzenia korzystanie z najmowanych pojazdów w pewnych sytuacjach pozwala na optymalny rozdział zasobów poprzez ograniczenie marnotrawstwa czynników produkcji.
(3) Z makroekonomicznego punktu widzenia możliwość ta wnosi do organizacji transportu element elastyczności, a zatem zwiększa produktywność zainteresowanych przedsiębiorstw.
(4) Niniejsza dyrektywa nie powinna naruszać zobowiązań Państw Członkowskich odnoszących się do terminów transpozycji do prawa krajowego dyrektyw określonych w załączniku I, część B,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "pojazd" oznacza pojazd silnikowy, przyczepę, naczepę lub zbiór pojazdów przeznaczonych wyłącznie do transportu rzeczy;
b) "najmowany pojazd" oznacza pojazd, który za wynagrodzeniem i na czas określony jest przekazywany do dyspozycji przedsiębiorstwa, które zajmuje się drogowym transportem rzeczy na rachunek osoby trzeciej bądź też na własny rachunek, na podstawie umowy z przedsiębiorstwem udostępniającym pojazdy.
Artykuł 2
1.
Każde Państwo Członkowskie zezwala na użytkowanie w obrębie swojego terytorium w celu ruchu drogowego między Państwami Członkowskimi pojazdów najmowanych przez przedsiębiorstwa mające siedzibę na terytorium innego Państwa Członkowskiego, pod warunkiem że:
a) pojazd jest zarejestrowany lub został włączony do ruchu zgodnie z prawem innego Państwa Członkowskiego;
b) umowa dotyczy wyłącznie najmu pojazdu bez kierowcy i nie towarzyszy jej umowa o świadczenie usług zawarta z tym samym przedsiębiorstwem dotycząca kierowców lub personelu towarzyszącego;
c) najmowany pojazd pozostaje w wyłącznej dyspozycji przedsiębiorstwa użytkującego pojazd przez cały okres obowiązywania umowy najmu;
d) najmowany pojazd prowadzony jest przez personel przedsiębiorstwa użytkującego.
2.
Spełnienie warunków określonych w ust. 1 lit. a)–d) potwierdzają następujące dokumenty, które muszą znajdować się w pojeździe:
a) umowa najmu lub poświadczony wyciąg z umowy zawierający w szczególności nazwę (nazwisko) wynajmującego, najemcy, datę i okres obowiązywania umowy oraz oznaczenie pojazdu;
b) w przypadku gdy kierowca nie jest najemcą pojazdu — umowa o pracę kierowcy lub poświadczony wyciąg z tej umowy zawierający w szczególności nazwę (nazwisko) pracodawcy, nazwisko pracownika oraz datę i okres obowiązywania umowy lub ostatnią kartę płacy.
W razie konieczności dokumenty określone w lit. a) i b) mogą zostać zastąpione równoważnym dokumentem wydanym przez właściwe władze Państwa Członkowskiego.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, by ich przedsiębiorstwa mogły użytkować najmowane pojazdy, zarejestrowane lub dopuszczone do ruchu zgodnie z ich ustawodawstwem, do celów drogowego transportu towarów na tych samych warunkach, co pojazdy będące własnością tych przedsiębiorstw, pod warunkiem że spełniają warunki ustanowione w art. 2.
2.
Państwa Członkowskie mogą wyłączyć z przepisów ust. 1 działalność transportową prowadzoną na własny rachunek za pomocą pojazdów o dopuszczalnej rzeczywistej masie całkowitej powyżej 6 ton.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa nie narusza przepisów Państwa Członkowskiego, które ustanawiają mniej restrykcyjne warunki używania najmowanych pojazdów, niż warunki określone w art. 2 i 3.
Artykuł 5
Bez uszczerbku dla art. 2 i 3, niniejsza dyrektywa nie ma wpływu na stosowanie zasad dotyczących:
a) organizacji rynku drogowego transportu rzeczy na rachunek osoby trzeciej bądź na własny rachunek, w szczególności dotyczących dostępu do rynku i przepustowości dróg;
b) cen i warunków drogowego transportu rzeczy;
c) kształtowania opłat za najem;
d) importu pojazdów;
e) zasad regulujących dostęp do działalności lub zawodu wynajmującego pojazdy drogowe.
Artykuł 6
Dyrektywa 84/647/EWG zostaje niniejszym uchylona, bez uszczerbku dla zobowiązań Państw Członkowskich odnoszących się do terminów transpozycji do prawa krajowego dyrektyw określonych w załączniku I, część B.
Odniesienia do uchylonej dyrektywy należy odczytywać jako odniesienia do niniejszej dyrektywy, zgodnie z tabelą korelacji umieszczoną w załączniku II.
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 8
Dyrektywa Komisji 2006/2/WE
z dnia 6 stycznia 2006 r.
zmieniająca, w celu dostosowania do postępu technicznego, załącznik II do dyrektywy 96/73/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie niektórych metod analizy ilościowej dwuskładnikowych mieszanek włókien tekstylnych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 96/73/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. w sprawie niektórych metod analizy ilościowej dwuskładnikowych mieszanek włókien tekstylnych [1], w szczególności jej art. 5 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 96/74/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. w sprawie nazewnictwa wyrobów włókienniczych [2] wymaga etykietowania ze wskazaniem składu włókien w wyrobach włókienniczych oraz wykonywania analiz mających na celu kontrolę zgodności tych wyrobów z oznaczeniami podanymi na etykiecie.
(2) Dyrektywa 96/73/WE określa jednolite metody analizy ilościowej dwuskładnikowych mieszanek włókien tekstylnych.
(3) Na podstawie najnowszych wyników prac technicznej grupy roboczej dyrektywa 96/74/WE została dostosowana do postępu technicznego poprzez dodanie włókien polilaktydu i elastomultiestru do listy włókien podanych w załącznikach I i II do dyrektywy.
(4) Konieczne jest zatem ustalenie jednolitych metod badawczych dla polilaktydu i elastomultiestru.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 96/73/WE.
(6) Środki określone niniejszą dyrektywą są zgodne z opinią Komitetu ds. Dyrektyw Odnoszących się do Nazw i Etykietowania Wyrobów Włókienniczych,
PRZYJMUJE NINIEJESZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku II do dyrektywy 96/73/WE wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie najpóźniej do dnia 6 stycznia 2007 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji tekst powyższych przepisów oraz tabelę korelacji między nimi a niniejszą dyrektywą.
Przyjęte przez Państwa Członkowskie przepisy zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub takie odniesienie towarzyszy ichich oficjalnej publikacji.
Państwa Członkowskie określają metody sporządzenia odniesienia.
2.
Państwa Członkowskie przedstawiają Komisji teksty głównych przepisów prawa krajowego, które przyjmują w obszarze objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 2006/3/WE
z dnia 9 stycznia 2006 r.
zmieniająca, w celu dostosowania do postępu technicznego, załączniki I i II do dyrektywy 96/74/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie nazewnictwa wyrobów włókienniczych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 96/74/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. w sprawie nazewnictwa wyrobów włókienniczych [1], w szczególności jej art. 16 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 96/74/WE określa zasady etykietowania lub oznaczania wyrobów w zakresie zawartości włókien tekstylnych w celu ochrony interesów konsumenta.
Wyroby włókiennicze mogą być wprowadzane do obrotu na terenie Wspólnoty wyłącznie pod warunkiem ich zgodności z postanowieniami niniejszej dyrektywy.
(2) Z uwagi na najnowsze wyniki prac technicznej grupy roboczej, w celu dostosowania dyrektywy 96/74/WE do postępu technicznego, konieczne jest dodanie włókna elastomultiestru do listy włókien podanych w załącznikach I i II do dyrektywy.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 96/74/WE.
(4) Środki określone niniejszą dyrektywą są zgodne z opinią Komitetu ds. Dyrektyw Odnoszących się do Nazw i Etykietowania Wyrobów Włókienniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 96/74/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) do załącznika I dodaje się wiersz 45 w brzmieniu:
"45 _BAR_ elastomultiester _BAR_ Włókno powstałe w wyniku interakcji dwóch lub więcej odmiennych chemicznie makrocząsteczek liniowych w dwóch lub więcej odmiennych fazach (z których żadna nie przekracza 85 % masy), zawierające grupy estrowe jako główne grupy funkcyjne (co najmniej 85 %), które to włókno, po odpowiedniej obróbce, po rozciągnięciu do półtora raza w stosunku do swojej pierwotnej długości i po odjęciu naprężenia, natychmiast powraca do swojej długości początkowej"; _BAR_
2) w załączniku II dodaje się następującą pozycję nr 45 w brzmieniu:
"45 _BAR_ Elastomultiester _BAR_ 1,50". _BAR_
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie najpóźniej do dnia 9 stycznia 2007 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji tekst powyższych przepisów oraz tabelę korelacji między wymienionymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odesłanie do niniejszej dyrektywy lub odesłanie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Sposób dokonania takiego odesłania określany jest przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 2006/4/WE
z dnia 26 stycznia 2006 r.
zmieniająca załączniki do dyrektyw Rady 86/362/EWG i 90/642/EWG w odniesieniu do najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości karbofuranu
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 86/362/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w zbożach i na ich powierzchni [1], w szczególności jej art. 10,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/642/EWG z dnia 27 listopada 1990 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym owocach i warzywach oraz na ich powierzchni [2], w szczególności jej art. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W przypadku zbóż i produktów pochodzenia roślinnego, w tym owoców i warzyw, poziomy pozostałości odzwierciedlają użycie minimalnych ilości pestycydów niezbędnych do osiągnięcia skutecznej ochrony roślin, stosowanych w taki sposób, aby ilości pozostałości były jak najmniejsze z praktycznego i toksykologicznego punktu widzenia, uwzględniając w szczególności ochronę środowiska naturalnego i przewidywane spożycie przez konsumentów.
Wspólnotowe najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości (NDPP) stanowią górne granice ilości takich pozostałości, które mogą znajdować się w produktach przy przestrzeganiu dobrych praktyk rolniczych.
(2) NDPP dla pestycydów są poddawane kontroli i zmieniane celem uwzględnienia nowych informacji i danych.
NDPP są ustalane na niższym poziomie oznaczenia analitycznego, w przypadku gdy dozwolone stosowanie środków ochrony roślin nie powoduje powstania wykrywalnych poziomów pozostałości pestycydów w produktach spożywczych lub na ich powierzchni, lub gdy nie występują dozwolone przypadki stosowania, lub gdy stosowanie dozwolone przez Państwa Członkowskie nie zostało poparte niezbędnymi danymi, lub gdy stosowanie w państwach trzecich powodujące obecność pozostałości w produktach spożywczych lub na ich powierzchni, które mogą zostać wprowadzone do obrotu we Wspólnocie, nie zostało poparte niezbędnymi danymi.
(3) Niektóre Państwa Członkowskie powiadomiły Komisję o chęci dokonania przeglądu krajowych NDPP zgodnie z art. 8 dyrektywy 90/642/EWG z uwagi na niepokój związany ze spożyciem przez konsumentów.
Propozycje dokonania przeglądu wspólnotowych NDPP zostały przedłożone Komisji.
(4) Długotrwałe i krótkotrwałe narażenie konsumentów na działanie pestycydów wymienionych w niniejszej dyrektywie za pośrednictwem produktów spożywczych zostało ponownie zbadane i ocenione zgodnie ze wspólnotowymi procedurami i praktykami, z uwzględnieniem wytycznych opublikowanych przez Światową Organizację Zdrowia [3].
Na tej podstawie należy ustalić nowe NDPP, gwarantujące, że ma miejsca niedopuszczalne narażenie konsumentów.
(5) Gdzie jest to właściwe, ostre narażenie konsumentów na działanie wymienionych pestycydów za pośrednictwem każdego z produktów spożywczych, które mogą zawierać ich pozostałości, zostało ocenione zgodnie ze wspólnotowymi procedurami i praktykami, z uwzględnieniem wytycznych opublikowanych przez Światową Organizację Zdrowia.
Stwierdzono, że obecność pozostałości pestycydów na poziomie lub poniżej nowych NDPP nie spowoduje ostrych skutków toksycznych.
(6) Za pośrednictwem Światowej Organizacji Handlu zostały przeprowadzone konsultacje z partnerami handlowymi Wspólnoty na temat nowych NDPP i ich uwagi w tej sprawie zostały uwzględnione.
(7) Należy zatem odpowiednio zmienić załączniki do dyrektyw 86/362/EWG i 90/642/EWG.
(8) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W części A załącznika II do dyrektywy 86/362/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem I do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
W części A załącznika II do dyrektywy 90/642/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem II do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują najpóźniej do dnia 27 lipca 2006 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Państwa Członkowskie stosują te przepisy najpóźniej od dnia 27 lipca 2006 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odesłanie do niniejszej dyrektywy lub odesłanie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Sposób dokonania takiego odesłania ustalany jest przez Państwa Członkowskie.
Państwa Członkowskie przedstawiają Komisji tekst głównych przepisów prawa krajowego, które przyjmują w obszarze objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 5
Dyrektywa Komisji 2006/5/WE
z dnia 17 stycznia 2006 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia warfaryny jako substancji czynnej
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], w szczególności jej art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3600/92 z dnia 11 grudnia 1992 r. ustanawiające szczegółowe zasady realizacji pierwszego etapu programu pracy określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [2] ustanawia wykaz substancji czynnych, które mają zostać poddane ocenie w celu ich ewentualnego włączenia do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. Wykaz ten obejmuje warfarynę.
(2) Wpływ warfaryny na zdrowie ludzi i środowisko naturalne został poddany ocenie zgodnie z przepisami ustanowionymi w rozporządzeniu (EWG) nr 3600/92 w odniesieniu do zakresu zastosowań proponowanych przez zgłaszających. Na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 933/94 z dnia 27 kwietnia 1994 r. określającego substancje czynne wchodzące w skład środków ochrony roślin i wyznaczającego Państwa Członkowskie pełniące rolę sprawozdawców przy wykonywaniu rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3600/92 [3] Irlandia została wyznaczona jako Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy. Dnia 8 maja 1996 r. Irlandia przedłożyła Komisji stosowne sprawozdanie z oceny oraz zalecenia, zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 3600/92.
(3) Sprawozdanie z oceny zostało poddane przeglądowi przez Państwa Członkowskie oraz Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt.
Przegląd został zakończony w dniu 23 września 2005 r. w formie opracowanego przez Komisję sprawozdania z przeglądu dotyczącego warfaryny.
(4) Sprawozdanie na temat warfaryny oraz dalsze informacje zostały również przekazane Komitetowi Naukowemu ds. Roślin.
Komitet poproszono o przedstawienie uwag na temat możliwości wykorzystania danych klinicznych pochodzących z różnorodnych zastosowań warfaryny jako antykoagulantu w medycynie przy ustalaniu dopuszczalnej dziennej dawki (ADI) oraz dopuszczalnego poziomu narażenia użytkownika (AOEL).
W wydanej opinii [4] Komitet Naukowy stwierdził, że ustalanie wielkości dopuszczalnej dziennej dawki warfaryny nie jest konieczne.
Komitet stwierdził ponadto, że dostępne dane pochodzące z szerokich klinicznych zastosowań warfaryny mogą z pewnością zostać wykorzystane przy ustalaniu ADI, o ile uzna się, że jest to konieczne.
AOEL również można ustalić na podstawie danych dotyczących ludzi, uwzględniając fakt, że u szczurów ok. 15 % zaaplikowanej dawki jest wchłaniane przez skórę.
(5) Na podstawie różnych przeprowadzonych badań okazało się, że można oczekiwać, iż środki ochrony roślin zawierające warfarynę zasadniczo spełniają wymogi ustanowione w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy 91/414/EWG, w szczególności w odniesieniu do zastosowań, które zostały zbadane przez Komisję i wyszczególnione w jej sprawozdaniu z przeglądu.
Należy zatem włączyć warfarynę do załącznika I po to, aby zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające tę substancję czynną mogły być przyznawane we wszystkich Państwach Członkowskich zgodnie z przepisami wspomnianej dyrektywy.
(6) Warfaryna jest stosowana jako środek gryzoniobójczy. Wszystkie pozostałe substancje stosowane jako środki gryzoniobójcze są objęte rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1112/2002 z dnia 20 czerwca 2002 r. ustanawiającym szczegółowe zasady realizacji czwartego etapu programu pracy określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG [5]. Ponadto substancja ta jest obecnie poddawana ocenie w ramach dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu produktów biobójczych [6]. Status warfaryny, podobnie jak wszystkich substancji włączonych do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG, może zostać poddany przeglądowi zgodnie z art. 5 ust. 5 tej dyrektywy w świetle wszelkich nowych dostępnych danych, zwłaszcza danych pochodzących z oceny podobnych substancji lub oceny samej warfaryny zgodnie z dyrektywą 98/8/WE.
(7) Doświadczenie zdobyte w wyniku wcześniejszych włączeń substancji czynnych ocenionych w ramach rozporządzenia (EWG) nr 3600/92 do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG pokazuje, że mogą pojawić się trudności przy interpretacji obowiązków posiadaczy istniejących zezwoleń w odniesieniu do dostępu do danych.
W celu uniknięcia dalszych trudności wydaje się zatem konieczne wyjaśnienie obowiązków Państw Członkowskich, a w szczególności obowiązku sprawdzenia, czy posiadacz zezwolenia ma dostęp do dokumentacji zgodnie z wymogami określonymi w załączniku II do wymienionej dyrektywy.
Jednakże to wyjaśnienie nie nakłada na Państwa Członkowskie ani na posiadaczy zezwoleń żadnych nowych obowiązków w porównaniu z dyrektywami przyjętymi do dnia dzisiejszego i zmieniającymi załącznik I.
(8) Należy przewidzieć rozsądny termin, zanim substancja czynna zostanie włączona do załącznika I, w celu umożliwienia Państwom Członkowskim i zainteresowanym stronom przygotowania się do spełnienia nowych wymogów wynikających z włączenia.
(9) Nie naruszając określonych w dyrektywie 91/414/EWG obowiązków wynikających z włączenia substancji czynnej do załącznika I, Państwa Członkowskie powinny mieć sześć miesięcy od daty włączenia na dokonanie przeglądu istniejących zezwoleń dotyczących środków ochrony roślin zawierających warfarynę w celu spełnienia wymogów ustanowionych w dyrektywie 91/414/EWG, w szczególności jej art. 13, oraz stosownych warunków określonych w załączniku I. Państwa Członkowskie powinny odpowiednio zmienić, zastąpić lub cofnąć istniejące zezwolenia zgodnie z przepisami dyrektywy 91/414/EWG.
W drodze odstępstwa od powyższego terminu należy przyznać dłuższy okres na przedłożenie i ocenę pełnej dokumentacji wyszczególnionej w załączniku III dla każdego środka ochrony roślin i każdego zamierzonego zastosowania, zgodnie z jednolitymi zasadami ustanowionymi w dyrektywie 91/414/EWG.
(10) Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 91/414/EWG.
(11) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 31 marca 2007 r.
Niezwłocznie przedstawiają one Komisji teksty tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Państwa Członkowskie stosują wymienione przepisy od dnia 1 kwietnia 2007 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odesłania do niniejszej dyrektywy lub odesłanie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Sposób dokonania takiego odesłania ustalany jest przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
1.
Zgodnie z dyrektywą 91/414/EWG Państwa Członkowskie w miarę potrzeby odpowiednio zmieniają lub cofają istniejące zezwolenia dla środków ochrony roślin zawierających warfarynę jako substancję czynną w terminie do dnia 31 marca 2007 r.
Przed upływem tego terminu Państwa Członkowskie w szczególności zweryfikują, czy spełnione są warunki wymienione w załączniku I do wspomnianej dyrektywy odnośnie do warfaryny, z wyjątkiem warunków określonych w części B pozycji odnoszącej się do tej substancji czynnej, oraz czy posiadacz zezwolenia zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 13 tej dyrektywy posiada dokumentację spełniającą wymogi załącznika II do wspomnianej dyrektywy lub dostęp do takiej dokumentacji.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1, Państwa Członkowskie dokonają ponownej oceny każdego dopuszczonego środka ochrony roślin zawierającego warfarynę jako jedyną substancję czynną lub jako jedną z kilku substancji czynnych wyszczególnionych w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG najpóźniej do dnia 30 września 2006 r. zgodnie z jednolitymi zasadami określonymi w załączniku VI do dyrektywy 91/414/EWG, na podstawie dokumentacji zgodnej z wymogami określonymi w załączniku III do wymienionej dyrektywy i z uwzględnieniem części B pozycji dotyczącej warfaryny w załączniku I do tej dyrektywy.
Na podstawie powyższej oceny Państwa Członkowskie określają, czy środek spełnia warunki ustanowione w art. 4 ust. 1 lit. b), c), d) i e) dyrektywy 91/414/EWG.
Po dokonaniu powyższego ustalenia Państwa Członkowskie:
a) w przypadku środka zawierającego warfarynę jako jedyną substancję czynną, w razie potrzeby zmienią lub wycofają zezwolenie najpóźniej do dnia 30 września 2010 r.; lub
b) w przypadku środka zawierającego warfarynę jako jedną z kilku substancji czynnych, w razie potrzeby, zmienią lub wycofają zezwolenie do dnia 30 września 2010 r. lub w terminie określonym dla takiej zmiany lub wycofania we właściwej dyrektywie lub dyrektywach włączających odpowiednią substancję lub substancje do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. Obowiązuje data późniejsza.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem 1 października 2006 r.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2006/6/WE
z dnia 17 stycznia 2006 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia tolilfluanidu jako substancji czynnej
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], w szczególności jej art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenia Komisji (WE) nr 451/2000 [2] i (WE) nr 703/2001 [3] ustanawiają szczegółowe zasady realizacji drugiego etapu programu pracy określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG i ustanawiają wykaz substancji czynnych, które mają zostać poddane ocenie w celu ich ewentualnego włączenia do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. Wykaz ten obejmuje tolilfluanid.
(2) Wpływ tolilfluanidu na zdrowie ludzi i środowisko naturalne został poddany ocenie zgodnie z przepisami ustanowionymi w rozporządzeniach (WE) nr 451/2000 i (WE) nr 703/2001 w odniesieniu do zakresu zastosowań proponowanych przez powiadamiającego. Ponadto rozporządzenia te wyznaczają również Państwa Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy, które muszą przedłożyć odpowiednie sprawozdania z oceny i zalecenia Europejskiemu Urzędowi ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 451/2000. W przypadku tolilfluanidu Państwem Członkowskim pełniącym rolę sprawozdawcy była Finlandia, a wszystkie istotne informacje przekazano dnia 13 czerwca 2003 r.
(3) Sprawozdanie z oceny zostało poddane przeglądowi przez Państwa Członkowskie oraz Grupę Roboczą "Ocena" Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności i przedstawione Komisji dnia 14 marca 2005 r. jako sprawozdanie naukowe Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności na temat tolilfluanidu [4].
Sprawozdanie to zostało poddane przeglądowi przez Państwa Członkowskie oraz Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt i sfinalizowane dnia 23 września 2005 r. w formie sprawozdania z przeglądu dotyczącego tolilfluanidu.
(4) Na podstawie różnych przeprowadzonych badań okazało się, że można oczekiwać, iż środki ochrony roślin zawierające tolilfluanid zasadniczo spełniają wymogi ustanowione w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy 91/414/EWG, w szczególności w odniesieniu do zastosowań, które zostały zbadane przez Komisję i wyszczególnione w jej sprawozdaniu z przeglądu.
Należy zatem włączyć tolilfluanid do załącznika I po to, aby zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające tę substancję czynną mogły być przyznawane we wszystkich Państwach Członkowskich zgodnie z przepisami wspomnianej dyrektywy.
(5) Bez uszczerbku dla tego ustalenia należy uzyskać dalsze informacje dotyczące niektórych szczególnych kwestii.
Artykuł 6 ust. 1 dyrektywy 91/414/EWG stanowi, że włączenie substancji do załącznika I może podlegać warunkom.
W związku z powyższym właściwe jest, aby tolilfluanid został poddany dalszym badaniom w celu potwierdzenia oceny długoterminowego zagrożenia dla roślinożernych ssaków oraz aby odnośne badania zostały przedstawione przez powiadamiającego.
(6) Należy przewidzieć rozsądny termin, zanim substancja czynna zostanie włączona do załącznika I, w celu umożliwienia Państwom Członkowskim i zainteresowanym stronom przygotowania się do spełnienia nowych wymogów wynikających z włączenia.
(7) Nie naruszając określonych w dyrektywie 91/414/EWG obowiązków wynikających z włączenia substancji czynnej do załącznika I, Państwa Członkowskie powinny mieć sześć miesięcy od daty włączenia na dokonanie przeglądu istniejących zezwoleń dotyczących środków ochrony roślin zawierających tolilfluanid w celu spełnienia wymogów ustanowionych w dyrektywie 91/414/EWG, w szczególności jej art. 13, oraz stosownych warunków określonych w załączniku I. Państwa Członkowskie powinny odpowiednio zmienić, zastąpić lub cofnąć istniejące zezwolenia zgodnie z przepisami dyrektywy 91/414/EWG.
W drodze odstępstwa od wyznaczonego powyżej terminu, należy przyznać dłuższy okres na przedłożenie i ocenę pełnej dokumentacji wyszczególnionej w załączniku III dla każdego środka ochrony roślin i każdego zamierzonego zastosowania, zgodnie z jednolitymi zasadami ustanowionymi w dyrektywie 91/414/EWG.
(8) Doświadczenie zdobyte w wyniku wcześniejszych włączeń substancji czynnych ocenionych w ramach rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3600/92 [5] do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG pokazuje, że mogą pojawić się trudności przy interpretacji obowiązków posiadaczy istniejących zezwoleń w odniesieniu do dostępu do danych.
W celu uniknięcia tych trudności w przyszłości wydaje się zatem konieczne wyjaśnienie obowiązków Państw Członkowskich, a w szczególności obowiązku sprawdzenia, czy posiadacz zezwolenia ma dostęp do dokumentacji zgodnie z wymogami określonymi w załączniku II do wymienionej dyrektywy.
Jednakże to wyjaśnienie nie nakłada na Państwa Członkowskie ani na posiadaczy zezwoleń żadnych nowych obowiązków w porównaniu z dyrektywami przyjętymi do dnia dzisiejszego zmieniającymi załącznik I.
(9) Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 91/414/EWG.
(10) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 31 marca 2007 r.
Niezwłocznie przedstawiają one Komisji teksty tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Państwa Członkowskie stosują wymienione przepisy od dnia 1 kwietnia 2007 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odesłanie do niniejszej dyrektywy lub odesłanie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Sposób dokonania takiego odesłania ustalany jest przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
1.
Zgodnie z dyrektywą 91/414/EWG Państwa Członkowskie w miarę potrzeby odpowiednio zmieniają lub cofają istniejące zezwolenia dla środków ochrony roślin zawierających tolilfluanid jako substancję czynną w terminie do dnia 31 marca 2007 r.
Przed upływem tego terminu Państwa Członkowskie w szczególności zweryfikują, czy spełnione są warunki wymienione w załączniku I do wspomnianej dyrektywy dotyczące tolilfluanidu, z wyjątkiem warunków określonych w części B pozycji odnoszącej się do tej substancji czynnej, oraz czy posiadacz zezwolenia zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 13 tej dyrektywy posiada dokumentację spełniającą wymogi załącznika II do wspomnianej dyrektywy lub dostęp do takiej dokumentacji.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1, Państwa Członkowskie dokonują ponownej oceny każdego dopuszczonego środka ochrony roślin zawierającego tolilfluanid jako jedyną substancję czynną lub jako jedną z kilku substancji czynnych wyszczególnionych w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG najpóźniej do dnia 30 września 2006 r., zgodnie z jednolitymi zasadami określonymi w załączniku VI do dyrektywy 91/414/EWG, na podstawie dokumentacji zgodnej z wymogami określonymi w załączniku III do wymienionej dyrektywy i z uwzględnieniem części B pozycji odnoszącej się do tolilfluanidu w załączniku I do tej dyrektywy.
Na podstawie powyższej oceny Państwa Członkowskie określają, czy środek spełnia warunki ustanowione w art. 4 ust. 1 lit. b), c), d) i e) dyrektywy 91/414/EWG.
Po dokonaniu powyższego ustalenia Państwa Członkowskie:
a) w przypadku środka zawierającego tolilfluanid jako jedyną substancję czynną, w razie potrzeby zmienią lub wycofają zezwolenie najpóźniej do dnia 30 września 2010 r.; lub
b) w przypadku środka zawierającego tolilfluanid jako jedną z kilku substancji czynnych, w razie potrzeby zmienią lub wycofają zezwolenie do dnia 30 września 2010 r. lub w terminie określonym dla takiej zmiany lub wycofania we właściwej dyrektywie lub dyrektywach włączających odpowiednią substancję lub substancje do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. Obowiązuje data późniejsza.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem 1 października 2006 r.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2006/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 15 lutego 2006 r.
dotycząca zarządzania jakością wody w kąpieliskach i uchylająca dyrektywę 76/160/EWG
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji [1]
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2]
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3]
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [4], w świetle wspólnego tekstu zatwierdzonego przez komitet pojednawczy dnia 8 grudnia 2005 r.,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W oparciu o komunikat Komisji w sprawie zrównoważonego rozwoju Rada Europejska wyszczególniła cele stanowiące ogólne wytyczne dla przyszłego rozwoju w priorytetowych dziedzinach, takich jak zasoby naturalne i zdrowie publiczne.
(2) Woda jest deficytowym zasobem naturalnym, w związku z czym należy odpowiednio do tego ją traktować, dbać o jej jakość, chronić i gospodarować nią.
W szczególności wody powierzchniowe należą do zasobów odnawialnych o ograniczonej możności przywrócenia ich należytego stanu naruszonego działalnością człowieka.
(3) Polityka Wspólnoty dotycząca środowiska naturalnego powinna być skierowana na zapewnienie wysokiego poziomu ochrony i przyczyniać się do zapewnienia zachowania, ochrony i poprawy jakości środowiska oraz ochrony zdrowia ludzkiego.
(4) W grudniu 2000 r. Komisja przyjęła komunikat dla Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie rozwoju nowej polityki dotyczącej wody w kąpieliskach oraz rozpoczęła zakrojone na szeroką skalę konsultacje ze wszystkimi zainteresowanymi i zaangażowanymi stronami.
Najistotniejszym rezultatem tych konsultacji było szerokie poparcie dla opracowania nowej dyrektywy opartej na najnowszych wynikach badań naukowych i zapewniającej szerszy udział społeczeństwa.
(5) Decyzja nr 1600/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 lipca 2002 r. ustanawiająca szósty wspólnotowy program działań w zakresie środowiska naturalnego [5] zawiera zobowiązanie do zapewnienia wysokiego poziomu ochrony wody w kąpieliskach, łącznie ze zmianą dyrektywy Rady 76/160/EWG z dnia 8 grudnia 1975 r. dotyczącej jakości wody w kąpieliskach [6].
(6) Zgodnie z postanowieniami Traktatu przy opracowywaniu polityki w dziedzinie środowiska naturalnego Wspólnota uwzględnia, między innymi, dostępne dane naukowo-techniczne.
Niniejsza dyrektywa powinna wykorzystać wyniki badań naukowych przy wprowadzaniu najbardziej niezawodnych parametrów wskaźnikowych służących przewidywaniu ryzyka mikrobiologicznego dla zdrowia oraz dla osiągnięcia wysokiego poziomu ochrony.
Należy niezwłocznie podjąć dalsze badania epidemiologiczne dotyczące ryzyka dla zdrowia związanego z kąpielą, szczególnie w wodach słodkich.
(7) W celu poprawy efektywności oraz mądrego wykorzystania zasobów, niniejsza dyrektywa powinna być sciśle skoordynowana z innym prawodawstwem wspólnotowym dotyczącym wód, takim jak dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotycząca oczyszczania ścieków komunalnych [7], 91/676/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. dotycząca ochrony wód przed zanieczyszczeniami powodowanymi przez azotany pochodzenia rolniczego [8] oraz dyrektywa 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiająca ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej [9].
(8) Odpowiednie informacje dotyczące planowanych środków oraz postępów w ich wdrażaniu powinny być rozpowszechniane wśród osób zainteresowanych.
Społeczeństwo powinno otrzymywać należyte i aktualne informacje dotyczące wyników kontroli jakości wody w kąpieliskach oraz środków zarządzania ryzykiem w celu zapobiegania zagrożeniom dla zdrowia, szczególnie w związku z przewidywalnymi przypadkami występowania zanieczyszczenia krótkotrwałego lub sytuacjami wyjątkowymi.
Należy zastosować nową technologię, która umożliwia informowanie społeczeństwa na temat wód w kąpieliskach w całej Wspólnocie w sposób skuteczny i jednolity.
(9) Dla celów kontroli istnieje potrzeba stosowania zharmonizowanych metod i praktyk analizy.
W celu uzyskania realistycznej klasyfikacji wód w kąpieliskach niezbędne są obserwacje i oceny jakości na przestrzeni dłuższego okresu.
(10) Osiągnięcie właściwego stanu powinno następować poprzez odpowiednie środki zarządzania i zapewnienia jakości, a nie jedynie poprzez pomiary i obliczenia.
Z uwagi na to system określania profilów wody w kąpieliskach jest właściwy dla zapewnienia lepszego rozpoznawania ryzyk, co stanowi podstawę środków zarządzania jakością.
Równocześnie należy zwrócić szczególną uwagę na zgodność z normami jakości oraz na spójne przejście od stosowania postanowień dyrektywy 76/160/EWG.
(11) W dniu 17 lutego 2005 r. Wspólnota ratyfikowała Konwencję UNECE o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (Konwencja z Aarhus).
W związku z tym właściwe jest, by niniejsza dyrektywa zawierała przepisy dotyczące publicznego dostępu do informacji oraz zapewnienia udziału społeczeństwa w jej implementacji w celu uzupełnienia dyrektywy 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska [10] oraz dyrektywy 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. przewidującej udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska [11].
(12) Ponieważ cele niniejszej dyrektywy, a mianowicie uzyskanie dobrej jakości wody w kąpieliskach oraz wysokiego poziomu ochrony w państwach członkowskich w oparciu o wspólne standardy, nie mogą być osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie i możliwe jest lepsze ich osiągnięcie na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości, określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.
(13) Środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [12].
(14) W każdym sezonie kąpielowym widoczne jest, że wspólnotowa polityka dotycząca wody w kąpieliskach ma wciąż duże znaczenie z uwagi na ochronę społeczeństwa przed przypadkowymi jak i długotrwałymi zanieczyszczeniami przedostającymi się do wody na obszarach kąpielisk wspólnotowych lub w ich pobliżu.
Ogólna jakość wód w kąpieliskach uległa znacznej poprawie od wejścia w życie dyrektywy 76/160/EWG.
Jednakże dyrektywa ta odzwierciedla stan wiedzy i doświadczenia z wczesnych lat siedemdziesiątych.
Od tego czasu uległy zmianie zarówno sposoby wykorzystania wody w kąpieliskach, jak i stan wiedzy naukowej i technicznej.
Z uwagi na to dyrektywa ta powinna zostać uchylona,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Cel i zakres
1.
Niniejsza dyrektywa zawiera przepisy dotyczące:
a) kontrolowania i klasyfikacji jakości wody w kąpieliskach;
b) zarządzania jakością wody w kąpieliskach; oraz
c) udostępniania społeczeństwu informacji na temat jakości wody w kąpieliskach.
2.
Celem niniejszej dyrektywy jest zachowanie, ochrona i poprawa jakości środowiska oraz ochrona zdrowia ludzkiego w uzupełnieniu dyrektywy 2000/60/WE.
3.
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do każdego elementu wód powierzchniowych, w przypadku gdy właściwy organ przewiduje, że duża liczba osób będzie tam korzystać z kąpieli i nie wydał stałego zakazu kąpieli ani nie wydał stałego zalecenia niekąpania się tam (zwanego dalej wodą w kąpielisku).
Dyrektywa nie ma zastosowania do:
a) basenów pływackich oraz basenów uzdrowiskowych;
b) zamkniętych zbiorników wodnych podlegających oczyszczaniu lub wykorzystywanych w celach terapeutycznych;
c) sztucznych, zamkniętych zbiorników wodnych, oddzielonych od wód powierzchniowych i wód podziemnych.
Artykuł 2
Definicje
Dla celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:
1) terminy "wody powierzchniowe", "wody podziemne", "wody śródlądowe", "wody przejściowe", "wody przybrzeżne" oraz "dorzecze" mają takie samo znaczenie, jak w dyrektywie 2000/60/WE;
2) "właściwy organ" oznacza organ lub organy, które państwo członkowskie wyznaczyło do zapewnienia zgodności z wymogami niniejszej dyrektywy lub inny organ lub podmiot, któremu ta rola została przekazana;
3) "stały" oznacza – w odniesieniu do zakazu kąpieli lub zalecenia niekąpania się – trwający co najmniej przez jeden pełny sezon kąpielowy;
4) "duża liczba" oznacza, w odniesieniu do kąpiących się, liczbę, którą właściwy organ uznaje za dużą, uwzględniając w szczególności wcześniejsze tendencje lub udostępnianą infrastrukturę lub udogodnienia, albo inne środki podjęte w celu promowania kąpieli;
5) "zanieczyszczenie" oznacza obecność skażenia mikrobiologicznego lub innych organizmów lub odpadów, niekorzystnie wpływających na jakość wody i stanowiących zagrożenie dla zdrowia kąpiących się, o którym mowa w art. 8 i 9 oraz w załączniku I, kolumna A;
6) "sezon kąpielowy" oznacza okres, podczas którego można się spodziewać dużej liczby kąpiących się;
7) "środki zarządzania" oznacza następujące środki podjęte w odniesieniu do wód w kąpieliskach:
a) określenie i regularna aktualizacja profilu wody w kąpielisku;
b) określenie harmonogramu kontroli;
c) kontrola wody w kąpielisku;
d) ocena jakości wody w kąpielisku;
e) klasyfikowanie wody w kąpielisku;
f) określanie oraz ocena przyczyn zanieczyszczenia, które mogłoby mieć wpływ na wodę w kąpielisku oraz niekorzystnie wpływać na zdrowie kąpiących się;
g) informowanie społeczeństwa;
h) podejmowanie działań w celu zapobiegania narażaniu kąpiących na kontakt z zanieczyszczeniami;
i) podejmowanie działań w celu obniżenia ryzyka zanieczyszczenia;
8) "krótkotrwałe zanieczyszczenie" oznacza skażenie mikrobiologiczne, o którym mowa w załączniku I, kolumna A, którego przyczyny można jasno zidentyfikować i nie przewiduje się, że będzie ono miało niekorzystny wpływ na jakość wody w kąpielisku przez okres dłuższy niż około 72 godziny od pierwszego naruszenia jakości wody w kąpielisku, i dla którego właściwy organ ustalił procedury prognozowania takich przypadków i działań w przypadku ich wystąpienia, zgodnie z postanowieniami załącznika II;
9) "sytuacja wyjątkowa" oznacza wydarzenie lub splot wydarzeń mających wpływ na jakość wody w kąpielisku w danej lokalizacji, którego występowania nie przewiduje się przeciętnie częściej niż raz na cztery lata;
10) "zestaw danych o jakości wody w kąpielisku" oznacza dane uzyskane zgodnie z postanowieniami art. 3;
11) "ocena jakości wody w kąpielisku" oznacza proces oceniania jakości wody w kąpielisku, przy użyciu metod oceny określonych w załączniku II;
12) "rozmnożenie sinic" oznacza nagromadzenie sinic w postaci kożucha, smugu lub piany;
13) termin "opinia publiczna" ma takie samo znaczenie, jak w dyrektywie Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne [13].
ROZDZIAŁ II
JAKOŚĆ WODY W KĄPIELISKU I ZARZĄDZANIE NIĄ
Artykuł 3
Kontrole
1.
Państwa członkowskie corocznie wyznaczają wszystkie kąpieliska oraz długość sezonu kąpielowego.
Po raz pierwszy podejmują te działania przed rozpoczęciem sezonu kąpielowego po dniu 24 marca 2008 r.
2.
Państwa członkowskie zapewniają, że kontrola parametrów określonych w załączniku I, kolumna A, następuje zgodnie z postanowieniami załącznika IV.
3.
Punktem kontroli jest miejsce w obrębie kąpieliska, gdzie:
a) spodziewana jest większość kąpiących się; lub
b) spodziewane jest największe ryzyko zanieczyszczenia, zgodnie z profilem wody w kąpielisku.
4.
Harmonogram kontroli każdego kąpieliska ustalany jest przed rozpoczęciem danego sezonu kąpielowego, a po raz pierwszy przed rozpoczęciem trzeciego pełnego sezonu kąpielowego po wejściu w życie niniejszej dyrektywy.
Kontrola ma miejsce nie później niż cztery dni po terminie określonym w harmonogramie kontroli.
5.
Państwa członkowskie mogą wprowadzić kontrole parametrów określonych w załączniku I, kolumna A, podczas pierwszego pełnego sezonu kąpielowego następującego po wejściu w życie niniejszej dyrektywy.
W takim przypadku kontrole mają miejsce z częstotliwością określoną w załączniku IV.
Wyniki kontroli mogą zostać wykorzystane do ustalenia zestawu danych o jakości wody w kąpielisku, o którym mowa w art. 4.
Niezwłocznie po wprowadzeniu przez państwa członkowskie kontroli na mocy niniejszej dyrektywy można zaprzestać kontroli parametrów określonych w załączniku do dyrektywy 76/160/EWG.
6.
Można nie brać pod uwagę próbek pobranych podczas występowania krótkotrwałego zanieczyszczenia.
Zostają one zastąpione próbkami pobranymi zgodnie z postanowieniami załącznika IV.
7.
W przypadku sytuacji wyjątkowych stosowanie harmonogramu kontroli, o którym mowa w ust. 4, może zostać zawieszone.
Przywrócenie obowiązywania harmonogramu następuje bezzwłocznie po ustaniu sytuacji wyjątkowej.
Nowe próbki pobiera się bezzwłocznie po ustaniu sytuacji wyjątkowej w celu zastąpienia próbek brakujących w związku z wystąpieniem sytuacji wyjątkowej.
8.
Państwa członkowskie składają Komisji sprawozdanie z każdego zawieszenia stosowania harmonogramu kontroli, przedstawiając przyczyny zawieszenia.
Sprawozdanie takie jest przedstawiane najpóźniej wraz z następnym sprawozdaniem rocznym, przewidzianym w art. 13.
9.
Państwa członkowskie zapewniają, że analiza jakości wody w kąpielisku jest przeprowadzana zgodnie z metodami referencyjnymi określonymi w załączniku I oraz z regułami określonymi w załączniku V. Jednakże państwa członkowskie mogą zezwolić na wykorzystanie innych metod lub reguł, jeżeli wykażą, że uzyskiwane wyniki są równoważne z wynikami uzyskiwanymi przy wykorzystaniu metod określonych w załączniku I oraz reguł określonych w załączniku V. Państwa członkowskie, które zezwalają na stosowanie takich metod lub reguł równoważnych, przedstawiają Komisji wszelkie właściwe informacje dotyczące tych metod lub reguł oraz ich równoważności.
Artykuł 4
Ocena jakości wody w kąpielisku
1.
Państwa członkowskie zapewniają, że zestawy danych o jakości wody w kąpielisku opracowywane są w wyniku kontroli parametrów określonych w załączniku I, kolumna A.
2.
Oceny jakości wody w kąpielisku przeprowadzane są:
a) w odniesieniu do każdego kąpieliska;
b) po zakończeniu sezonu kąpielowego;
c) na podstawie zestawu danych o jakości wody w kąpielisku, opracowanego w odniesieniu do danego sezonu kąpielowego oraz trzech poprzedzających sezonów kąpielowych; oraz
d) zgodnie z procedurą określoną w załączniku II.
Jednakże państwo członkowskie może postanowić o przeprowadzeniu ocen jakości wody w kąpielisku na podstawie zestawu danych o jakości wody w kąpielisku w odniesieniu do tylko trzech poprzedzających sezonów kąpielowych.
W takim przypadku uprzednio powiadamia o tym Komisję.
Należy także powiadomić Komisję w przypadku podjęcia później decyzji o przywróceniu przeprowadzania ocen na podstawie czterech sezonów kąpielowych.
Państwa członkowskie nie mogą zmieniać stosowanego okresu przeprowadzania ocen częściej niż raz na pięć lat.
3.
Zestawy danych o wodzie w kąpielisku wykorzystywane do przeprowadzania oceny jakości wody w kąpielisku zawsze obejmują co najmniej 16 próbek lub, w szczególnych okolicznościach, o których mowa w załączniku IV ust. 2, 12 próbek.
4.
Jednakże, pod warunkiem że:
- spełniony jest wymóg określony w ust. 3, lub
- w przypadku kąpielisk, w których sezon kąpielowy nie przekracza 8 tygodni, zestaw danych o wodzie w kąpielisku wykorzystany do przeprowadzenia oceny obejmuje co najmniej 8 próbek,
ocena jakości wody w kąpielisku może zostać przeprowadzona na podstawie zestawu danych o jakości wody w kąpielisku, dotyczącego mniej niż czterech sezonów kąpielowych, jeżeli:
a) kąpielisko zostało niedawno wyznaczone;
b) wystąpiły zmiany, które mogą mieć wpływ na klasyfikację wody w kąpielisku zgodnie z art. 5, w którym to przypadku ocena przeprowadzana jest na podstawie zestawu danych o jakości wody w kąpielisku, składających się wyłącznie z wyników próbek zgromadzonych od chwili wystąpienia zmian; lub
c) kąpielisko zostało już ocenione zgodnie z dyrektywą 76/160/EWG, w którym to przypadku wykorzystywane są równoważne dane zgromadzone zgodnie z tą dyrektywą oraz, w tym celu, uznaje się parametry 2 i 3 z załącznika do dyrektywy 76/160/EWG za równoważne parametrom 2 i 1 z załącznika I, kolumna A, do niniejszej dyrektywy.
5.
Państwa członkowskie mogą dokonać podziału lub zgrupować istniejące kąpieliska w świetle ocen jakości wody w kąpieliskach.
Państwa członkowskie mogą zgrupować kąpieliska jedynie gdy:
a) sąsiadują one ze sobą;
b) uzyskały one zbliżone oceny za poprzednie cztery lata, zgodnie z postanowieniami ust. 2, 3 i 4 lit. c); oraz
c) posiadają one profile wody w kąpielisku, z których wszystkie wskazują na wspólne czynniki ryzyka lub ich brak.
Artykuł 5
Klasyfikacja oraz status jakościowy wód w kąpieliskach
1.
W wyniku oceny jakości wody w kąpielisku, przeprowadzonej zgodnie z postanowieniami art. 4, państwa członkowskie, według kryteriów określonych w załączniku II, klasyfikują wodę w kąpielisku jako:
a) "niedostateczną";
b) "dostateczną";
c) "dobrą"; lub
d) "doskonałą".
2.
Pierwsza klasyfikacja zgodnie z wymogami niniejszej dyrektywy zostanie zakończona do końca sezonu kąpielowego w 2015 r.
3.
Państwa członkowskie gwarantują, że najpóźniej do końca sezonu kąpielowego w 2015 r. wszystkie wody w kąpieliskach osiągną przynamniej status "dostateczny".
Państwa członkowskie podejmują praktyczne i proporcjonalne środki, które uznają za właściwe w celu zwiększenia liczby kąpielisk, w których woda klasyfikowana jest jako "doskonała" lub "dobra".
4.
Jednakże niezależnie od ogólnego wymogu zawartego w ust. 3 wody w kąpieliskach mogą zostać tymczasowo zaklasyfikowane jako "niedostateczne" i być uznawane za zgodne z niniejszą dyrektywą.
W takich przypadkach państwa członkowskie zapewniają spełnienie następujących warunków:
a) w odniesieniu do każdego kąpieliska, w którym wodę zaklasyfikowano jako "niedostateczną", począwszy od sezonu kąpielowego, który następuje po jej klasyfikacji, zostaną podjęte następujące działania:
i) odpowiednie środki zarządzania, w tym zakaz kąpieli lub zalecenie niekąpania się, w celu zapobieżenia narażeniu kąpiących się na kontakt z zanieczyszczeniem;
ii) ustalenie przyczyn nieosiągnięcia "dostatecznego" statusu jakości;
iii) odpowiednie środki w celu zapobieżenia, zmniejszenia lub wyeliminowania przyczyn zanieczyszczenia;
iv) zgodnie z art. 12 ostrzeganie ludności za pomocą jasnego i prostego znaku ostrzegawczego oraz informowanie jej o przyczynach zanieczyszczenia oraz o podjętych działaniach na podstawie profilu wody w kąpieliskach;
b) jeżeli woda w kąpielisku została zaklasyfikowana jako "niedostateczna" przez pięć kolejnych lat, wprowadza się stały zakaz kąpieli lub stałe zalecenie niekąpania się.
Jednakże państwo członkowskie może wprowadzić stały zakaz kąpieli lub stałe zalecenie niekąpania się przed końcem pięcioletniego okresu, jeżeli uzna, że osiągnięcie jakości "dostatecznej" jest nieosiągalne lub nieproporcjonalnie kosztowne.
Artykuł 6
Profile wody w kąpielisku
1.
Państwa członkowskie zapewniają sporządzanie profilów wody w kąpieliskach zgodnie z postanowieniami załącznika III.
Każdy profil wody w kąpielisku może obejmować pojedyncze kąpielisko lub większą ilość sąsiadujących kąpielisk.
Profile wody w kąpieliskach ustalane są po raz pierwszy do dnia 24 marca 2011 r.
2.
Profile wody w kąpieliskach podlegają weryfikacji oraz aktualizacji zgodnie z postanowieniami załącznika III.
3.
Przy sporządzaniu, weryfikowaniu oraz aktualizacji profilów wody w kąpieliskach odpowiednio wykorzystuje się dane uzyskane w wyniku kontroli i ocen przeprowadzanych zgodnie z dyrektywą 2000/60/WE, które są istotne dla niniejszej dyrektywy.
Artykuł 7
Środki zarządzania w wyjątkowych okolicznościach
Państwa członkowskie zapewniają podjęcie szybkich i odpowiednich środków zarządzania, w przypadkach gdy uzyskają informację o niespodziewanej sytuacji, która wywarła lub zgodnie z uzasadnionymi przypuszczeniami może wywrzeć niekorzystny wpływ na jakość wody w kąpielisku oraz na zdrowie kąpiących się.
Do takich środków należy również informowanie ludności oraz, jeśli to konieczne, tymczasowy zakaz kąpieli.
Artykuł 8
Zagrożenie sinicami
1.
Jeżeli profil wody w kąpielisku wskazuje na możliwość rozmnożenia sinic, przeprowadza się odpowiednie kontrole, aby umożliwić szybkie wykrycie zagrożenia zdrowia.
2.
W przypadku gdy występuje rozmnożenie sinic i stwierdzono zagrożenie dla zdrowia lub można przypuszczać jego wystąpienie, niezwłocznie podejmuje się odpowiednie środki zarządzania w celu zapobieżeniu temu niebezpieczeństwu, włączając informowanie ludności.
Artykuł 9
Inne parametry
1.
W przypadku gdy profil wody w kąpielisku wykazuje tendencję do rozmnażania się makroalg i/lub fitoplanktonu morskiego, podejmuje się badania w celu określenia możliwości ich zaakceptowania oraz zagrożenia dla zdrowia, a także podejmuje się właściwe środki zarządzania, włączając informowanie ludności.
2.
Wody w kąpieliskach kontroluje się wzrokowo pod kątem występowania zanieczyszczeń, takich jak pozostałości smoliste, szkło, plastik, guma lub inne odpady.
W razie wykrycia takiego zanieczyszczenia zostaną podjęte odpowiednie środki zarządzania, włączając w to, w razie konieczności, informowanie ludności.
Artykuł 10
Współpraca na wodach transgranicznych
W każdym przypadku gdy dorzecze powoduje transgraniczne wpływy na jakość wody w kąpielisku, zainteresowane państwa członkowskie współpracują we właściwy sposób przy implementacji niniejszej dyrektywy, włączając w to odpowiednią wymianę informacji oraz wspólne działania mające na celu kontrolę tych wpływów.
ROZDZIAŁ III
Wymiana informacji
Artykuł 11
Udział społeczeństwa
Państwa członkowskie zachęcają społeczeństwo do udziału w wykonaniu niniejszej dyrektywy oraz zapewniają opinii publicznej możliwość:
- zasięgania informacji na temat możliwości udziału, oraz
- zgłaszania propozycji, uwag lub skarg.
Odnosi się to w szczególności do tworzenia, przeglądu i aktualizacji wykazów kąpielisk zgodnie z art. 3 ust. 1.
Właściwe organy należycie uwzględniają każdą uzyskaną informację.
Artykuł 12
Informowanie ludności
1.
Państwa członkowskie zapewniają aktywne rozpowszechnianie następujących informacji oraz niezwłoczne udostępnianie, podczas sezonu kąpielowego, w łatwo dostępnym miejscu, w bliskim sąsiedztwie każdego kąpieliska:
a) bieżącej klasyfikacji wody w kąpielisku oraz zakazu kąpieli lub zalecenia niekąpania się, o których mowa w niniejszym artykule, za pomocą jasnego i prostego znaku lub symbolu;
b) ogólnego opisu wody w kąpielisku w języku nietechnicznym, w oparciu o profil wody w kąpielisku ustalony zgodnie z postanowieniami załącznika III;
c) w przypadku wód w kąpieliskach, w których mogą występować krótkotrwałe zanieczyszczenia:
- informacji, że w wodzie w kąpielisku mogą występować krótkotrwałe zanieczyszczenia,
- wskazanie liczby dni, w których kąpiel była zabroniona lub niewskazana w czasie poprzedniego sezonu kąpielowego, z uwagi na takie zanieczyszczenie, oraz
- ostrzeżenia o każdym takim występującym lub przewidywanym zanieczyszczeniu;
d) informacji dotyczącej rodzaju oraz spodziewanego czasu trwania sytuacji wyjątkowych w trakcie takich wydarzeń;
e) w każdym przypadku gdy zostaje wprowadzony zakaz kąpieli lub zalecenie niekąpania się – zawiadomienia instruującego ludność wraz ze wskazaniem powodów;
f) w każdym przypadku gdy zostaje wprowadzony stały zakaz kąpieli lub stałe zalecenie niekąpania się – fakt, że dany obszar nie stanowi już kąpieliska, wraz z uzasadnieniem; oraz
g) wskazanie źródła dokładniejszych informacji zgodnie z ust. 2.
2.
Państwa członkowskie wykorzystują odpowiednie środki masowego przekazu oraz technologie, włączając w to Internet, w celu aktywnego i niezwłocznego rozpowszechnienia, w odpowiednich przypadkach w kilku językach, informacji dotyczących wód w kąpieliskach, określonych w ust. 1, a także następujących informacji:
a) wykazu kąpielisk;
b) klasyfikacji wody w każdym kąpielisku na przestrzeni ostatnich trzech lat oraz profilu wody w kąpielisku, włączając wyniki kontroli przeprowadzonych zgodnie z niniejszą dyrektywą od ostatniej klasyfikacji;
c) w przypadku wód w kąpieliskach zaklasyfikowanych jako wody "niedostateczne", informacji dotyczących przyczyn zanieczyszczenia, środków podjętych w celu zapobieżenia narażeniu kąpiących się na kontakt z zanieczyszczeniem oraz zwalczania przyczyn tego zanieczyszczenia, zgodnie z postanowieniami art. 5 ust. 4; oraz
d) w przypadku kąpielisk, w których mogą wystąpić krótkotrwałe zanieczyszczenia, ogólnych informacji o:
- warunkach, które mogą prowadzić do wystąpienia krótkotrwałego zanieczyszczenia,
- prawdopodobieństwie takiego zanieczyszczenia oraz przypuszczalnym okresie jego trwania,
- przyczynach zanieczyszczenia oraz środków podjętych w celu zapobieżenia narażeniu kąpiących się na kontakt z zanieczyszczeniem oraz zwalczania przyczyn tego zanieczyszczenia.
Wykaz, o którym mowa w lit. a), jest udostępniany każdego roku przed rozpoczęciem sezonu kąpielowego.
Wyniki kontroli, o których mowa w lit. b), udostępniane są na stronach internetowych po wykonaniu analiz.
3.
Informacje określone w ust. 1 i 2 rozpowszechniane są niezwłocznie po ich uzyskaniu, poczynając od początku piątego sezonu kąpielowego następującego po dniu 24 marca 2008 r.
4.
Państwa członkowskie oraz Komisja, gdy jest to możliwe, podają do publicznej wiadomości informacje, korzystając z techniki opartej na odniesieniach geograficznych, przedstawiając je w sposób jasny i zrozumiały, w szczególności przy użyciu znaków i symboli.
Artykuł 13
Sprawozdania
1.
Państwa członkowskie przekazują Komisji wyniki kontroli oraz ocen jakości wody dla każdego kąpieliska, jak również opis podjętych istotnych środków zarządzania.
Państwa członkowskie przekazują te informacje dotyczące poprzedniego sezonu kąpielowego corocznie, do dnia 31 grudnia.
Rozpoczną one przekazywanie informacji po przeprowadzeniu pierwszej oceny jakości wody w kąpieliskach zgodnie z postanowieniami art. 4.
2.
Państwa członkowskie każdego roku, przed rozpoczęciem sezonu kąpielowego, informują Komisję o wszystkich miejscach wyznaczonych jako kąpieliska wraz z uzasadnieniem wszelkich zmian w porównaniu do roku poprzedniego.
Po raz pierwszy dokonują one tego przed rozpoczęciem pierwszego sezonu kąpielowego następującego po dniu 24 marca 2008 r.
3.
Po rozpoczęciu kontroli wody w kąpieliskach, zgodnie z niniejszą dyrektywą, coroczne składanie Komisji sprawozdań, zgodnie z ust. 1, będzie następowało nadal na mocy dyrektywy 76/160/EWG do czasu, gdy będzie można dokonać pierwszej oceny na mocy niniejszej dyrektywy.
W tym okresie parametr 1 określony w załączniku do dyrektywy 76/160/EWG nie jest uwzględniany w sprawozdaniu rocznym, a parametry 2 i 3 z załącznika do dyrektywy 76/160/EWG traktowane są jako równoważne parametrom 2 i 1 z załącznika I, kolumna A, do niniejszej dyrektywy.
4.
Komisja publikuje roczne sprawozdanie podsumowujące, dotyczące jakości wody w kąpieliskach we Wspólnocie, zawierające informacje o klasyfikacji wody w kąpieliskach, zgodności z niniejszą dyrektywą oraz o podjętych istotnych środkach zarządzania.
Komisja publikuje to sprawozdanie najpóźniej do dnia 30 kwietnia każdego roku, także w Internecie.
Przy opracowywaniu sprawozdania Komisja, w przypadkach gdy jest to możliwe, korzysta z systemów zbierania danych, ocen i prezentacji przewidzianych w powiązanych przepisach wspólnotowych, w szczególności w dyrektywie 2000/60/WE.
ROZDZIAŁ IV
Przepisy końcowe
Artykuł 14
Sprawozdanie i przegląd
1.
Komisja do 2008 r. przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie.
Sprawozdanie w szczególności dotyczy:
a) wyników odpowiednich europejskich badań epidemiologicznych, prowadzonych przez Komisję we współpracy z państwami członkowskimi;
b) innych prac naukowych, analitycznych i epidemiologicznych, w tym dotyczących wirusów, istotnych dla parametrów jakości wody w kąpieliskach; oraz
c) zaleceń Światowej Organizacji Zdrowia.
2.
Państwa członkowskie przekazują Komisji w terminie do końca 2014 r. pisemne uwagi odnoszące się do tego sprawozdania, w tym dotyczące potrzeby przeprowadzenia dodatkowych badań lub ocen, które mogą być potrzebne w celu wsparcia Komisji przy przeglądzie niniejszej dyrektywy na podstawie ust. 3.
3.
W świetle tego sprawozdania, pisemnych uwag państw członkowskich oraz oceny długofalowego wpływu Komisja, uwzględniając doświadczenia uzyskane przy wdrażaniu niniejszej dyrektywy, nie później niż w roku 2020 dokona przeglądu niniejszej dyrektywy ze szczególnym uwzględnieniem parametrów jakości wody w kąpieliskach oraz w ramach tego przeglądu oceni, czy stosowne jest wycofanie klasyfikacji "dostatecznej" lub zmiana mających zastosowanie standardów oraz, w razie potrzeby, przedstawi odpowiednie projekty legislacyjne zgodnie z art. 251 Traktatu.
Artykuł 15
Dostosowania techniczne i środki wykonawcze
1.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 16 ust. 2 podejmowana jest decyzja o:
a) określeniu normy EN/ISO dotyczącej równoważności metod mikrobiologicznych dla celów art. 3 ust. 9;
b) ustanowieniu szczegółowych zasad wprowadzenia w życie postanowień art. 8 ust. 1, art. 12 ust. 1 lit. a) oraz art. 12 ust. 4;
c) dostosowaniu metod analizy do parametrów określonych w załączniku I w świetle postępu naukowego i technicznego;
d) dostosowaniu postanowień załącznika V w świetle postępu naukowego i technicznego;
e) ustaleniu wytycznych dla wspólnej metody oceny pojedynczych próbek.
2.
Komisja przedstawia projekt działań, które mają zostać podjęte zgodnie z ust. 1 lit. b) w odniesieniu do art. 12 ust. 1 lit. a) w terminie do dnia 24 marca 2010 r.
Przed przedstawieniem projektu Komisja konsultuje się z przedstawicielami państw członkowskich, władzami regionalnymi i samorządowymi, odpowiednimi organizacjami turystycznymi i konsumenckimi oraz innymi zainteresowanymi stronami.
Po przyjęciu odpowiednich zasad udostępnia je za pośrednictwem Internetu.
Artykuł 16
Procedura komitetu
1.
Komisję wspiera komitet.
2.
W przypadku odesłania do niniejszego ustępu zastosowanie znajdują postanowienia art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, przy uwzględnieniu jej art. 8.
Okres, o którym mowa w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE, zostaje ustalony na trzy miesiące.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 17
Uchylenie
1.
Dyrektywa 76/160/EWG zostaje niniejszym uchylona ze skutkiem od dnia 31 grudnia 2014 r.
Z zastrzeżeniem postanowień ust. 2, uchylenie następuje bez uszczerbku dla zobowiązań państw członkowskich dotyczących terminów transpozycji oraz stosowania, określonych w uchylonej dyrektywie.
2.
Niezwłocznie po przyjęciu przez państwo członkowskie wszystkich niezbędnych przepisów prawnych i administracyjnych oraz podjęciu niezbędnych działań praktycznych w celu wykonania postanowień niniejszej dyrektywy, niniejsza dyrektywa będzie miała zastosowanie, zastępując dyrektywę 76/160/EWG.
3.
Odesłania do dyrektywy 76/160/EWG traktuje się jako odesłania do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 18
Implementacja
1.
Państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 24 marca 2008 r.
Państwa członkowskie niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odesłanie do niniejszej dyrektywy lub odesłanie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odesłania określane są przez państwa członkowskie.
2.
Państwa członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 19
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 20
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2006/8/WE
z dnia 23 stycznia 2006 r.
zmieniająca, w celu dostosowania do postępu technicznego, załączniki II, III i V do dyrektywy 1999/45/WE Parlamentu Europejskiego i Rady odnoszącej się do zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania preparatów niebezpiecznych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 1999/45/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 maja 1999 r. odnoszącą się do zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania preparatów niebezpiecznych [1], w szczególności jej art. 20 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Preparaty złożone z więcej niż jednej substancji zaklasyfikowanej jako rakotwórcza, mutagenna i/lub działająca szkodliwie na rozrodczość w załączniku I do dyrektywy Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych [2] muszą obecnie być oznakowane zwrotami wskazującymi rodzaj zagrożenia (zwroty R) wskazującymi na zaklasyfikowanie zarówno do kategorii 1 lub 2, jak i do kategorii 3.
Jednak zamieszczenie obu zwrotów R może być niejednoznaczne.
Dlatego należy zaklasyfikować i oznakować preparaty wyłącznie przy użyciu wyższej kategorii.
(2) W przypadku substancji bardzo toksycznych dla środowiska wodnego (zaklasyfikowanych z przypisanym symbolem N), którym przypisano zwroty wskazujące rodzaj zagrożenia R50 lub R50/53, do substancji wymienionych w załączniku I do dyrektywy 67/548/EWG stosuje się obecnie specyficzne stężenia graniczne (SCL) w celu uniknięcia zaniżenia oceny zagrożenia.
Takie rozwiązanie powoduje brak spójności pomiędzy preparatami zawierającymi substancje wymienione w załączniku I do dyrektywy 67/548/EWG, do których stosowane są specyficzne stężenia graniczne, a preparatami zawierającymi substancje, które nie zostały jeszcze włączone do załącznika I i są tymczasowo zaklasyfikowane i oznakowane zgodnie z art. 6 dyrektywy 67/548/EWG, do których nie stosuje się specyficznych stężeń granicznych.
Należy zatem zapewnić, by specyficzne stężenia graniczne były stosowane w taki sam sposób do wszystkich preparatów zawierających substancje bardzo toksyczne dla środowiska wodnego.
(3) W dniu 6 sierpnia 2001 r. Komisja przyjęła dyrektywę 2001/59/WE [3] dostosowującą do postępu technicznego dyrektywę 67/548/EWG.
Dyrektywa 2001/59/WE zmienia kryteria klasyfikacji i oznakowania substancji zubażających warstwę ozonową zawarte w załączniku VI do dyrektywy 67/548/EWG.
Zmieniony załącznik III obecnie przewiduje wyłącznie przypisanie symbolu N ze zwrotem R59.
(4) Terminologia użyta w opisach wymogów dotyczących pakowania i etykietowania w załączniku V do dyrektywy 1999/45/WE budziła wątpliwości ze względu na brak spójności.
Dlatego należy zmodyfikować sformułowania zawarte w załączniku V do dyrektywy 1999/45/WE, tak by stały się bardziej precyzyjne.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić załączniki II, III i V do dyrektywy 1999/45/WE.
(6) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw w sprawie Zniesienia Barier Technicznych w Handlu Substancjami Niebezpiecznymi i Preparatami Niebezpiecznymi, powołanego na mocy art. 20 dyrektywy 1999/45/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załącznikach II, III i V do dyrektywy 1999/45/WE wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 marca 2007 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji teksty wymienionych przepisów i tabelę korelacji pomiędzy wymienionymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odesłanie do niniejszej dyrektywy lub odesłanie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Sposoby dokonywania takiego odesłania określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przedstawiają Komisji teksty głównych przepisów prawa krajowego, które przyjmują w obszarze objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 2006/9/WE
z dnia 23 stycznia 2006 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 90/642/EWG w sprawie ustalenia najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości dikwatu
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/642/EWG z dnia 27 listopada 1990 r. w sprawie ustalania maksymalnych poziomów pozostałości pestycydów w niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym owocach i warzywach oraz na ich powierzchni [1], w szczególności jej art. 7,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [2], w szczególności jej art. 4 ust. 1 lit. f),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z dyrektywą 91/414/EWG Państwa Członkowskie są odpowiedzialne za udzielanie zezwoleń na środki ochrony roślin stosowane do określonych upraw.
Takie zezwolenia muszą być udzielane na podstawie oceny wywoływanych przez nie skutków w zakresie zdrowia ludzi i zwierząt oraz ich wpływu na środowisko.
Elementy, które należy uwzględnić podczas przeprowadzania ocen, obejmują narażenie użytkowników i osób postronnych oraz wpływ na środowisko lądowe, wodne i powietrzne, jak również wpływ na ludzi i zwierzęta poprzez konsumpcję pozostałości zalegających w uprawach, wobec których je zastosowano.
(2) Najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości (MRL) odzwierciedlają stosowanie minimalnych ilości pestycydów w celu uzyskania skutecznej ochrony roślin, zastosowanych w ten sposób, aby ilość pozostałości była możliwie najmniejsza i dopuszczalna pod względem toksyczności, szczególnie w odniesieniu do szacowanej ilości pobieranej w pożywieniu.
(3) Najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości pestycydów (MRL) należy w dalszym ciągu poddawać stałej ocenie.
Mogą one zostać zmienione w świetle nowych informacji i danych.
(4) MRL są ustalane na poziomie dolnej granicy oznaczenia analitycznego przypadków, w których dozwolone stosowanie środków ochrony roślin nie powoduje powstania wykrywalnych poziomów pozostałości pestycydów w produktach spożywczych lub na ich powierzchni, lub gdy nie występują dozwolone przypadki stosowania, lub gdy stosowanie dozwolone przez Państwa Członkowskie nie zostało poparte niezbędnymi danymi, lub gdy stosowanie w krajach trzecich powodujące obecność pozostałości w produktach spożywczych lub na ich powierzchni, które mogą zostać wprowadzone do obrotu we Wspólnocie, nie zostało poparte niezbędnymi danymi.
(5) Informacje o nowych lub zmienionych zastosowaniach dikwatu objętych dyrektywą 90/642/EWG zostały przekazane Komisji.
(6) Długotrwałe narażenie konsumentów na działanie pestycydów za pośrednictwem produktów spożywczych mogących zawierać pozostałości tych pestycydów zostało oszacowane i ocenione zgodnie z procedurami i praktykami stosowanymi we Wspólnocie, z uwzględnieniem wytycznych opublikowanych przez Światową Organizację Zdrowia [3].
Obliczono, że dane MRL zapewnią nieprzekraczanie dopuszczalnej dawki dziennej.
(7) Ocena dostępnych informacji wskazuje, że nie jest wymagane ARfD, a zatem nie jest potrzebna ocena krótkoterminowa.
(8) Z tego względu należy ustalić nowe najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości dikwatu.
(9) Ustalenie lub zmiana tymczasowych najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości na poziomie Wspólnoty nie wyklucza ustalania przez Państwa Członkowskie tymczasowych najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości dikwatu zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. f) dyrektywy 91/414/EWG i załącznika VI do niej.
Uznaje się, że okres czterech lat jest wystarczający na dopuszczenie dalszych zastosowań dikwatu.
Po upływie tego okresu tymczasowy wspólnotowy najwyższy dopuszczalny poziom pozostałości stanie się definitywny.
(10) W związku z tym należy wprowadzić odpowiednie zmiany do dyrektywy 90/642/EWG.
(11) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy 90/642/EWG wprowadza się następujące zmiany: w grupie "4.
NASIONA OLEISTE" pomiędzy zapisy "Nasiona bawełny" a "Inne" dodaje się zapis "Nasiona konopi".
Artykuł 2
W części A załącznika II do dyrektywy 90/642/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują najpóźniej do dnia 26 lipca 2006 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne dla przestrzegania niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekażą Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Państwa Członkowskie stosują te przepisy od dnia 27 lipca 2006 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Sposób dokonania takiego odniesienia ustalany jest przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 5
Dyrektywa Komisji 2006/10/WE
z dnia 27 stycznia 2006 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia forchlorfenuronu i indoksakarbu jako substancji czynnych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], w szczególności jej art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG Hiszpania otrzymała w dniu 7 grudnia 1998 r. wniosek złożony przez SKW Trostberg AG (w imieniu Taskforce SKW Trosberg AG (Degussa AG) i Kyowa Hakko Kogyo Co.Ltd.) dotyczący włączenia substancji czynnej, forchlorfenuronu, do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
W decyzji Komisji 2000/181/WE [2] potwierdzono kompletność przedłożonej dokumentacji, tzn. uznano, iż zasadniczo spełnia ona wymogi dotyczące danych i informacji przewidziane w załącznikach II i III do dyrektywy 91/414/EWG.
(2) W dniu 6 października 1997 r. zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG Królestwo Niderlandów otrzymało od firmy DuPont de Nemours wniosek o włączenie substancji czynnej, indoksakarbu, do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
W decyzji Komisji 1998/398/WE [3] potwierdzono kompletność przedłożonej dokumentacji, tzn. uznano, iż zasadniczo spełnia ona wymogi dotyczące danych i informacji przewidziane w załącznikach II i III do dyrektywy 91/414/EWG.
(3) Ocena wpływu wyżej wymienionych substancji czynnych na zdrowie ludzi oraz na środowisko została przeprowadzona dla zastosowań proponowanych przez wnioskujących zgodnie z art. 6 ust. 2 i 4 dyrektywy 91/414/EWG.
Wyznaczone Państwa Członkowskie pełniące rolę sprawozdawców przedłożyły Komisji wstępne sprawozdania z oceny substancji w dniu 2 marca 2001 r. (forchlorfenuron) i w dniu 7 lutego 2000 r. (indoksakarb).
(4) Państwa Członkowskie i Komisja dokonały przeglądu wstępnych sprawozdań z oceny w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt.
Przegląd został zakończony w dniu 23 września 2005 r. przyjęciem sprawozdania Komisji z przeglądu dotyczącego forchlorfenuronu i indoksakarbu.
(5) Przegląd dotyczący forchlorfenuronu nie dał podstaw do żadnych wątpliwości ani obaw wymagających konsultacji z Komitetem Naukowym ds. Roślin lub z Europejskim Urzędem ds. Bezpieczeństwa Żywności, który przejął rolę wymienionego Komitetu.
(6) W przypadku indoksakarbu Komitetowi Naukowemu ds. Roślin (SCP) przekazano dwa pytania.
Do Komitetu zwrócono się o przedstawienie uwag na temat poziomu niewywołującego widocznych objawów (NOEL) w odniesieniu do czerwonych krwinek u szczurów, oraz na temat odpowiedniej podstawy do określenia ostrej dawki referencyjnej (ARfD) indoksakarbu.
W wydanej opinii [4] Komitet stwierdził, że zaobserwowane zmiany w niektórych właściwościach czerwonych krwinek były generalnie niewielkie i nie towarzyszyła im znaczna retykulocytoza, co generalnie oznacza, że omawiana substancja wywołuje łagodny skutek hemolityczny.
Dokładne określenie poziomu niewywołującego widocznych objawów (NOEL) okazało się niemożliwe, jednak Komitet wskazał dawkę, do której obserwowany wpływ nie jest szkodliwy.
Komitet Naukowy ds. Roślin stwierdził ponadto, że za podstawę do określenia ostrej dawki referencyjnej mogą służyć ogólne i nieswoiste objawy toksyczności zaobserwowane w badaniu ostrej neurotoksyczności u szczurów.
(7) Zalecenia Komitetu Naukowego ds. Roślin zostały wzięte pod uwagę w czasie dalszego przeglądu prowadzonego przez Państwa Członkowskie i Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt, i uwzględnione w niniejszej dyrektywie i w sprawozdaniu z przeglądu.
W ramach tej oceny określono stosowne właściwości (ostrą dawkę referencyjną (ARfD) i dopuszczalne dzienne pobranie (ADI)) na podstawie poziomów narażenia wskazanych przez Komitet Naukowy ds. Roślin.
(8) Na podstawie różnych przeprowadzonych badań okazało się, że można oczekiwać, iż środki ochrony roślin zawierające dane substancje czynne zasadniczo spełniają wymogi ustanowione w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) oraz art. 5 ust. 3 dyrektywy 91/414/EWG, w szczególności w odniesieniu do zastosowań, które zostały zbadane przez Komisję i wyszczególnione w jej sprawozdaniu z przeglądu. Należy zatem włączyć forchlorfenuron i indoksakarb do załącznika I do tej dyrektywy w celu zapewnienia wszystkim Państwom Członkowskim możliwości przyznawania zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające przedmiotowe substancje czynne zgodnie z przepisami powyższej dyrektywy.
(9) Nie naruszając określonych w dyrektywie 91/414/EWG obowiązków wynikających z włączenia substancji czynnej do załącznika I, Państwa Członkowskie powinny mieć sześć miesięcy od daty włączenia na dokonanie przeglądu istniejących tymczasowych zezwoleń dotyczących środków ochrony roślin zawierających forchlorfenuron lub indoksakarb, w celu spełnienia wymogów ustanowionych w dyrektywie 91/414/EWG, w szczególności jej art. 13, oraz stosownych warunków określonych w załączniku I. Państwa Członkowskie powinny zastąpić istniejące tymczasowe zezwolenia zezwoleniami pełnymi, wprowadzić do nich zmiany lub wycofać je zgodnie z przepisami dyrektywy 91/414/EWG.
W drodze odstępstwa od powyższego terminu należy przyznać dłuższy okres na przedłożenie i ocenę pełnej dokumentacji wyszczególnionej w załączniku III dla każdego środka ochrony roślin i każdego zamierzonego zastosowania, zgodnie z jednolitymi zasadami ustanowionymi w dyrektywie 91/414/EWG.
(10) Włączenie forchlorfenuronu do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG oparte jest na dokumentacji dotyczącej zastosowania tej substancji czynnej na owocach kiwi.
Zgłaszający nie dostarczył dotychczas odpowiednich informacji na temat innych zastosowań, i nie wszystkie zagrożenia wynikające z tych zastosowań zostały odpowiednio zidentyfikowane na podstawie kryteriów ustanowionych w załączniku VI do tej dyrektywy.
Udzielając zezwoleń na inne zastosowania Państwa Członkowskie powinny wymagać dostarczenia danych i informacji potrzebnych do udowodnienia, że zastosowania te odpowiadają kryteriom dyrektywy 91/414/EWG, w szczególności kryteriom dotyczącym wpływu na zdrowie konsumentów i na środowisko.
(11) Należy zatem wprowadzić odpowiednie zmiany do dyrektywy 91/414/EWG.
(12) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują, najpóźniej do dnia 30 września 2006 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Niezwłocznie przedstawiają one Komisji teksty tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Państwa Członkowskie stosują wspomniane przepisy od dnia 1 października 2006 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Sposób dokonania takiego odniesienia ustalany jest przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przedstawiają Komisji teksty głównych przepisów prawa krajowego przyjętych w obszarze objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
1.
Zgodnie z dyrektywą 91/414/EWG, Państwa Członkowskie w miarę potrzeby odpowiednio zmieniają lub cofają istniejące zezwolenia dla środków ochrony roślin zawierających forchlorfenuron lub indoksakarb jako substancje czynne do dnia 30 września 2006 r.
W tym terminie Państwa Członkowskie sprawdzą w szczególności, czy spełnione są warunki określone w załączniku I do wymienionej dyrektywy odnoszące się do forchlorfenuronu i indoksakarbu, z wyjątkiem warunków określonych w części B wpisu dotyczącego tych substancji czynnych, oraz czy posiadacz zezwolenia dysponuje dokumentacją spełniającą wymagania określone w załączniku II do wymienionej dyrektywy lub ma dostęp do takiej dokumentacji, zgodnie z warunkami art. 13.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1, najpóźniej do dnia 31 marca 2006 r. Państwa Członkowskie dokonują ponownej oceny każdego dopuszczonego do obrotu środka ochrony roślin zawierającego forchlorfenuron lub indoksakarb jako jedyną substancję czynną lub jako jedną z kilku substancji czynnych wyszczególnionych w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG, według jednolitych zasad określonych w załączniku VI do dyrektywy 91/414/EWG oraz na podstawie dokumentacji zgodnej z wymogami określonymi w załączniku III do wymienionej dyrektywy i przy uwzględnieniu części B wpisu w załączniku I do wymienionej dyrektywy dotyczącego odpowiednio forchlorfenuronu i indoksakarbu.
Na podstawie tej oceny Państwa Członkowskie ustalają, czy dany produkt spełnia warunki określone w art. 4 ust. 1 lit. b), c), d) i e) dyrektywy 91/414/EWG.
Po dokonaniu tych ustaleń Państwa Członkowskie:
a) w przypadku środka zawierającego forchlorfenuron lub indoksakarb jako jedyną substancję czynną, w razie potrzeby zmieniają lub wycofują zezwolenie najpóźniej do dnia 30 września 2007 r.; lub
b) w przypadku środka zawierającego forchlorfenuron lub indoksakarb jako jedną z kilku substancji czynnych, w razie potrzeby zmieniają lub wycofują zezwolenie do dnia 30 września 2007 r. lub w terminie określonym dla takiej zmiany lub wycofania we właściwej dyrektywie lub dyrektywach włączających odpowiednią substancję lub substancje do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. Obowiązuje data późniejsza.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2006 r.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2006/11/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 15 lutego 2006 r.
w sprawie zanieczyszczenia spowodowanego przez niektóre substancje niebezpieczne odprowadzane do środowiska wodnego Wspólnoty
(Wersja ujednolicona)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 76/464/EWG z dnia 4 maja 1976 r. w sprawie zanieczyszczenia spowodowanego przez niektóre substancje niebezpieczne odprowadzane do środowiska wodnego Wspólnoty [3] została kilkakrotnie znacząco zmieniona [4].
Dla zapewnienia jasności i zrozumiałości powinna zostać ujednolicona.
(2) Istnieje potrzeba ogólnego i jednoczesnego działania państw członkowskich w celu ochrony środowiska wodnego Wspólnoty przed zanieczyszczeniem spowodowanym w szczególności przez niektóre trwałe, toksyczne i ulegające bioakumulacji substancje.
(3) Opracowano kilka konwencji mających na celu ochronę międzynarodowych cieków wodnych i środowiska morskiego przed zanieczyszczeniem.
Ważne jest zapewnienie skoordynowanego wykonania tych konwencji.
(4) Wszelkie niezgodności pomiędzy obowiązującymi w różnych państwach członkowskich przepisami dotyczącymi odprowadzania niektórych substancji niebezpiecznych do środowiska wodnego mogą tworzyć nierówne warunki konkurencji i w ten sposób bezpośrednio wpływać na funkcjonowanie wspólnego rynku.
(5) Decyzja nr 1600/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 lipca 2002 r. ustanawiająca szósty wspólnotowy program działań w zakresie środowiska naturalnego [5] przewiduje wiele działań chroniących wody słodkie i morskie przed niektórymi zanieczyszczeniami.
(6) Dla zapewnienia skutecznej ochrony środowiska wodnego Wspólnoty niezbędne stało się opracowanie pierwszego wykazu, zwanego wykazem I, obejmującego niektóre substancje wybrane głównie na podstawie ich toksyczności, trwałości i podatności na bioakumulację, z wyłączeniem tych, które są biologicznie nieszkodliwe lub są szybko przetwarzane na substancje biologicznie nieszkodliwe, a także drugiego wykazu, zwanego wykazem II, obejmującego substancje szkodliwe dla środowiska wodnego, ale których działanie można ograniczyć do danego obszaru, a samo działanie zależy od właściwości i położenia wody, do której substancje są odprowadzane.
Każdy zrzut tych substancji wymaga uprzedniego zezwolenia określającego normy emisji.
(7) Zanieczyszczenie powstałe wskutek odprowadzania różnych substancji niebezpiecznych z wykazu I musi zostać wyeliminowane.
W dyrektywach, o których mowa w załączniku IX do dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej [6], ustanowiono wartości dopuszczalne.
Artykuł 16 dyrektywy 2000/60/WE ustala procedury, na podstawie których są ustanawiane odpowiednie środki kontroli i środowiskowe normy jakości mające zastosowanie do substancji priorytetowych.
(8) Niezbędne jest zmniejszenie zanieczyszczenia wody substancjami z wykazu II.
W tym celu państwa członkowskie powinny tworzyć programy obejmujące środowiskowe normy jakości dla wód, sporządzone zgodnie z dyrektywami Rady, jeśli takie istnieją.
Stosowane do tych substancji normy emisji oblicza się w zależności od tych środowiskowych norm jakości.
(9) Jest istotne, aby jedno lub więcej państw członkowskich mogło, indywidualnie lub wspólnie, przyjąć bardziej rygorystyczne środki niż ustalone w niniejszej dyrektywie.
(10) Należy przeprowadzić spis zrzutów niektórych szczególnie niebezpiecznych substancji do środowiska wodnego Wspólnoty w celu poznania ich pochodzenia.
(11) Może być konieczne dokonanie przeglądu i w razie potrzeby uzupełnienie wykazów I i II w załączniku I na podstawie dotychczasowych doświadczeń, w tym poprzez przesunięcie niektórych substancji z wykazu II do wykazu I.
(12) Niniejsza dyrektywa nie powinna naruszać zobowiązań państw członkowskich odnoszących się do terminów transpozycji do prawa krajowego dyrektyw określonych w załączniku II, część B,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Z zastrzeżeniem art. 7, niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do:
a) śródlądowych wód powierzchniowych;
b) wód terytorialnych;
c) wewnętrznych wód przybrzeżnych.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "śródlądowe wody powierzchniowe" oznaczają wszystkie słodkie wody powierzchniowe, stojące i płynące, znajdujące się na terytorium jednego lub większej liczby państw członkowskich;
b) "wewnętrzne wody przybrzeżne" oznaczają wody położone po lądowej stronie linii podstawowej, od której mierzona jest szerokość wód terytorialnych, rozciągające się w przypadku cieków wodnych do granicy wód słodkich;
c) "granica wód słodkich" oznacza miejsce w cieku wodnym, gdzie podczas odpływu oraz w okresie niskiego przepływu wody słodkiej występuje wyraźny wzrost zasolenia wynikający z obecności wody morskiej;
d) "zrzut" oznacza wprowadzenie do wód określonych w art. 1 substancji wymienionych w wykazie I lub wykazie II załącznika I, z wyjątkiem:
i) zrzutów podczas pogłębiania;
ii) zrzutów eksploatacyjnych ze statków znajdujących się na wodach terytorialnych;
iii) zatapianie odpadów ze statków znajdujących się na wodach terytorialnych;
e) "zanieczyszczanie" oznacza odprowadzanie przez ludzi, bezpośrednio lub pośrednio, substancji lub energii do środowiska wodnego, czego wynikiem jest zagrożenie ludzkiego zdrowia, szkody w zasobach żywych i ekosystemach wodnych, zniszczenia urządzeń lub zakłócenia innych sposobów wykorzystania wody.
Artykuł 3
Państwa członkowskie podejmują odpowiednie działania w celu eliminacji zanieczyszczenia wód wymienionych w art. 1 przez substancje niebezpieczne należące do rodzin i grup objętych wykazem I załącznika I, dalej zwane substancjami z wykazu I, a także zmniejszenia zanieczyszczenia tych wód substancjami niebezpiecznymi, które należą do rodzin i grup substancji wymienionych w wykazie II załącznika I, dalej zwanymi substancjami z wykazu II, zgodnie z niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
W odniesieniu do substancji z wykazu I:
a) wszystkie zrzuty do wód, o których mowa w art. 1, zawierające którąkolwiek z takich substancji, wymagają uprzedniego zezwolenia właściwych władz danego państwa członkowskiego;
b) zezwolenie określa normy emisji dla zrzutów którejkolwiek z tych substancji do wód, o których mowa w art. 1, oraz, jeśli jest to niezbędne dla wdrożenia niniejszej dyrektywy, dla zrzutów którejkolwiek z tych substancji do urządzeń kanalizacyjnych;
c) zezwolenie wydaje się tylko na czas określony.
Zezwolenia mogą być odnawiane, z uwzględnieniem wszelkich zmian wartości dopuszczalnych emisji określonych w dyrektywach wymienionych w załączniku IX do dyrektywy 2000/60/WE.
Artykuł 5
1.
Normy emisji ustanowione w zezwoleniu udzielonym zgodnie z art. 4 określają:
a) maksymalne dozwolone stężenie substancji w zrzucie. W przypadku rozcieńczenia wartość dopuszczalna emisji, określona w dyrektywach wymienionych w załączniku IX do dyrektywy 2000/60/WE, jest dzielona przez współczynnik rozcieńczenia;
b) maksymalną dopuszczalną ilość substancji w zrzucie w ciągu jednego lub większej liczby podanych okresów wyrażoną, w razie potrzeby, w jednostce masy substancji zanieczyszczającej na jednostkę charakterystyczną dla danego działania powodującego zanieczyszczenie (np. jednostka masy na jednostkę surowca lub na jednostkę produktu).
2.
W każdym zezwoleniu właściwe władze danego państwa członkowskiego mogą wprowadzić normy emisji bardziej rygorystyczne od norm wynikających z zastosowania wartości dopuszczalnych emisji, określonych w dyrektywach wymienionych w załączniku IX do dyrektywy 2000/60/WE, przy uwzględnieniu w szczególności toksyczności, trwałości i podatności na bioakumulację tej substancji w środowisku, do którego jest wprowadzana.
3.
Jeśli odprowadzający zanieczyszczenia stwierdza, że nie jest w stanie spełnić wymaganych norm emisji lub jeśli właściwe władze państwa członkowskiego stwierdzają tę niemożność, zezwolenia nie udziela się.
4.
W razie niespełnienia norm emisji właściwe władze państwa członkowskiego mogą podjąć odpowiednie działania zapewniające spełnienie warunków zezwolenia, a w razie potrzeby zakazać zrzutów.
Artykuł 6
1.
W celu zmniejszenia zanieczyszczenia wód, o którym mowa w art. 1, substancjami z wykazu II państwa członkowskie ustanawiają programy, przy wprowadzeniu których stosowane są w szczególności środki określone w ust. 2 i 3.
2.
Wszystkie zrzuty do wód, o których mowa w art. 1, mogące zawierać którąkolwiek z substancji z wykazu II, wymagają uprzedniego zezwolenia właściwych władz danego państwa członkowskiego, w którym są ustanowione normy emisji.
Normy te są oparte na środowiskowych normach jakości, ustalonych zgodnie z ust. 3.
3.
Programy, o których mowa w ust. 1, obejmują środowiskowe normy jakości dla wody ustanowione zgodnie z dyrektywami Rady, jeśli takie istnieją.
4.
Programy mogą zawierać również przepisy szczególne określające skład i wykorzystanie substancji lub grup substancji i produktów, z uwzględnieniem najnowszych osiągnięć technicznych możliwych do zastosowania z ekonomicznego punktu widzenia.
5.
Programy określają nieprzekraczalne terminy ich wdrożenia.
6.
Podsumowania programów i wyników ich wdrażania są przekazywane Komisji.
7.
Komisja prowadzi regularne porównania programów z państwami członkowskimi celem zapewnienia wystarczającej koordynacji ich wdrażania.
Jeśli Komisja uzna to za stosowne, przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie w tej sprawie odpowiednie wnioski.
Artykuł 7
Państwa członkowskie podejmują wszelkie odpowiednie kroki w celu wykonania środków przyjętych przez nie zgodnie z niniejszą dyrektywą w taki sposób, by nie zwiększyć zanieczyszczenia wód, do których nie stosuje się art. 1.
Państwa te zabraniają ponadto wszelkich działań, które w sposób zamierzony lub niezamierzony omijają przepisy niniejszej dyrektywy.
Artykuł 8
Zastosowanie środków podejmowanych zgodnie z niniejszą dyrektywą nie może w żadnym przypadku prowadzić, bezpośrednio czy pośrednio, do zwiększenia zanieczyszczenia wód, o którym mowa w art. 1.
Artykuł 9
Tam gdzie jest to celowe, jedno lub więcej państw członkowskich może, indywidualnie lub wspólnie, przedsięwziąć środki bardziej rygorystyczne od przewidzianych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 10
Właściwe władze sporządzają spis zrzutów do wód, o których mowa w art. 1, mogących zawierać substancje z wykazu I, do których stosuje się normy emisji.
Artykuł 11
1.
Co trzy lata, a po raz pierwszy za okres od 1993 do 1995 r. włącznie, państwa członkowskie przekazują Komisji informacje dotyczące wykonywania niniejszej dyrektywy w formie sprawozdania sektorowego, które obejmuje również inne stosowne dyrektywy wspólnotowe.
Sprawozdanie to jest sporządzane na podstawie kwestionariusza lub szkicu opracowanego przez Komisję zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 6 dyrektywy Rady 91/692/EWG z dnia 23 grudnia 1991 r. normalizującej i racjonalizującej sprawozdania dotyczące wykonywania niektórych dyrektyw odnoszących się do środowiska [7].
Kwestionariusz lub szkic jest przesyłany państwom członkowskim sześć miesięcy przed rozpoczęciem okresu objętego sprawozdaniem.
Sprawozdanie jest przesyłane Komisji w ciągu dziewięciu miesięcy od zakończenia trzyletniego okresu objętego sprawozdaniem.
Komisja publikuje sprawozdanie wspólnotowe w sprawie wykonania dyrektywy w ciągu dziewięciu miesięcy od otrzymania sprawozdań od państw członkowskich.
2.
Informacje uzyskane w wyniku zastosowania ust. 1 mogą być użyte tylko w celu, w związku z którym ich zażądano.
3.
Komisja, właściwe władze państw członkowskich, ich urzędnicy i inni ich pracownicy nie mogą ujawniać informacji otrzymanych zgodnie z niniejszą dyrektywą i objętych zobowiązaniami z tytuły tajemnicy zawodowej.
4.
Przepisy ust. 2 i 3 nie stanowią przeszkody w publikowaniu informacji ogólnych lub przeglądów, niezawierających informacji odnoszących się do poszczególnych przedsiębiorstw lub związków przedsiębiorstw.
Artykuł 12
Parlament Europejski i Rada, stanowiąc na wniosek Komisji, która może go złożyć zarówno z inicjatywy własnej, jak i na żądanie państwa członkowskiego, dokonują przeglądu, a w razie potrzeby uzupełniają wykazy I i II załącznika I na podstawie doświadczenia i, w stosownych przypadkach, poprzez przeniesienie niektórych substancji znajdujących się w wykazie II do wykazu I.
Artykuł 13
Dyrektywa 76/464/EWG zostaje uchylona, bez naruszenia zobowiązań państw członkowskich odnoszących się do terminów przeniesienia do prawa krajowego dyrektyw określonych w części B załącznika II.
Odesłania do uchylonej dyrektywy należy odczytywać jako odesłania do niniejszej dyrektywy, zgodnie z tabelą korelacji w załączniku III.
Artykuł 14
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 15
Dyrektywa 2006/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 5 kwietnia 2006 r.
w sprawie odpadów
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów [3] została kilkakrotnie znacząco zmieniona [4].
Dla zapewnienia jasności i zrozumiałości jej tekst powinien zostać ujednolicony.
(2) Zasadniczym celem wszystkich przepisów dotyczących gospodarowania odpadami musi być ochrona zdrowia ludzi i środowiska przed szkodliwymi skutkami spowodowanymi przez zbieranie, transport, unieszkodliwianie, magazynowanie oraz składowanie odpadów.
(3) W celu poprawy skuteczności gospodarowania odpadami we Wspólnocie potrzebna jest wspólna terminologia oraz definicja pojęcia odpadów.
(4) Efektywne i spójne przepisy dotyczące unieszkodliwiania i odzysku odpadów powinny być stosowane, z zastrzeżeniem wyjątków, do mienia ruchomego, które właściciel usuwa lub ma zamiar lub obowiązek usunąć.
(5) Odzysk odpadów oraz wykorzystywanie materiałów odzyskiwanych, takich jak materiały pierwotne, powinny być wspierane w celu zachowania zasobów naturalnych.
Niezbędne może być przyjęcie szczególnych przepisów dotyczących odpadów nadających się do ponownego wykorzystania.
(6) W celu osiągnięcia wysokiego poziomu ochrony środowiska naturalnego niezbędne jest, aby Państwa Członkowskie, oprócz podejmowania działań w celu zapewnienia odpowiedzialnego unieszkodliwiania oraz odzysku odpadów, podejmowały środki w celu ograniczenia produkcji odpadów, w szczególności przez wspieranie czystych technologii oraz produktów nadających się do recyklingu i ponownego wykorzystania, biorąc pod uwagę istniejące lub potencjalne możliwości, jakie stwarza rynek w zakresie odzyskanych odpadów.
(7) Ponadto różnice między przepisami prawnymi Państw Członkowskich w sprawie unieszkodliwiania i odzysku odpadów, mogą wpływać na jakość środowiska naturalnego oraz prawidłowe funkcjonowanie rynku wewnętrznego.
(8) Istotne jest, aby Wspólnota jako całość uzyskała samowystarczalność w zakresie unieszkodliwiania odpadów oraz pożądane jest, aby każde Państwo Członkowskie dążyło do osiągnięcia tego rodzaju samowystarczalności.
(9) Dla osiągnięcia tych celów w Państwach Członkowskich powinny być sporządzane plany gospodarowania odpadami.
(10) Przemieszczanie odpadów powinno być ograniczone, a Państwa Członkowskie mogą podejmować niezbędne środki do osiągnięcia tego celu w ramach swoich planów gospodarowania.
(11) W celu zapewnienia wysokiego poziomu ochrony oraz skutecznej kontroli niezbędne jest zatwierdzanie i kontrola przedsiębiorstw zajmujących się unieszkodliwianiem oraz odzyskiem odpadów.
(12) Z zastrzeżeniem niektórych warunków oraz pod warunkiem, że są one zgodne z wymogami ochrony środowiska naturalnego, niektóre przedsiębiorstwa samodzielnie przetwarzające odpady własne lub dokonujące ich odzysku mogą zostać zwolnione z obowiązku uzyskania zezwolenia.
Przedsiębiorstwa takie powinny podlegać rejestracji.
(13) W celu umożliwienia monitorowania odpadów, od momentu ich produkcji do ostatecznego usunięcia, inne przedsiębiorstwa zajmujące się odpadami, takie jak punkty zbierania odpadów, przewoźnicy oraz pośrednicy handlowi, powinny także podlegać wymogowi zezwolenia lub rejestracji oraz odpowiedniej kontroli.
(14) Część kosztów niepokryta z przychodów z unieszkodliwiania odpadów powinna być pokryta zgodnie z zasadą "zanieczyszczający płaci".
(15) Należy przyjąć narzędzia wymagane w celu wykonania niniejszej dyrektywy zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r., ustanawiającą warunki wykonywania przez Komisję przyznanych jej uprawnień wykonawczych [5].
(16) Niniejsza dyrektywa nie powinna naruszać zobowiązań Państw Członkowskich dotyczących terminów transpozycji dyrektyw wymienionych w załączniku III część B do prawa wewnętrznego,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "odpady" oznaczają wszelkie substancje lub przedmioty należące do kategorii określonych w załączniku I, które ich posiadacz usuwa, zamierza usunąć lub ma obowiązek usunąć;
b) "wytwórca" oznacza dowolny podmiot, którego działalność obejmuje produkcję odpadów ("wytwórca pierwotny") lub dowolny podmiot zajmujący się przetwarzaniem wstępnym, mieszaniem lub innymi czynnościami prowadzącymi do zmiany postaci lub składu tych odpadów;
c) "posiadacz" oznacza wytwórcę odpadów lub osobę fizyczną lub prawną, do której one należą;
d) "gospodarowanie" oznacza zbieranie, transportowanie, odzysk oraz unieszkodliwianie odpadów, łącznie z nadzorem nad tego rodzaju działaniami, jak również późniejsze postępowanie z miejscami unieszkodliwiania odpadów;
e) "unieszkodliwianie" oznacza wszelkie działania przewidziane w załączniku II A;
f) "odzysk" oznacza wszelkie działania przewidziane w załączniku II B;
g) "zbieranie" oznacza gromadzenie, sortowanie lub mieszanie odpadów do celów ich transportowania.
2. Do celów ust. 1 lit. a) Komisja, stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18 ust. 3, sporządza wykaz odpadów należących do kategorii wymienionych w załączniku I. Wykaz ten jest okresowo poddawany przeglądowi oraz, w razie konieczności, zmieniany zgodnie z tą samą procedurą.
Artykuł 2
1.
Z zakresu niniejszej dyrektywy wyłącza się:
a) wyziewy gazowe do atmosfery emitowane do powietrza;
b) w przypadku gdy są one już objęte inną legislacją:
i) odpady radioaktywne;
ii) odpady wynikające z poszukiwania, wydobywania, przetwarzania oraz składowania zasobów mineralnych oraz działalności odkrywkowej;
iii) zwłoki zwierzęce oraz następujące odpady z rolnictwa: odchody oraz inne naturalne nieszkodliwe substancje stosowane w gospodarce rolnej;
iv) ścieki, z wyjątkiem odpadów w postaci płynnej;
v) zdetonowane materiały wybuchowe.
2.
Szczególne przepisy dotyczące konkretnych przypadków lub uzupełniające przepisy niniejszej dyrektywy w sprawie gospodarowania poszczególnymi kategoriami odpadów mogą zostać ustanowione w drodze dyrektyw szczegółowych.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie podejmują odpowiednie środki w celu wspierania:
a) po pierwsze, zapobiegania lub ograniczania produkcji odpadów oraz ich szkodliwości, w szczególności przez:
i) rozwój czystych i bardziej oszczędnych technologii, w zakresie wykorzystania przez nie zasobów naturalnych;
ii) rozwój techniczny oraz wprowadzanie do obrotu produktów, zaprojektowanych tak, aby nie przyczyniały się one lub przyczyniały w możliwie najmniejszym stopniu przez sposób ich wytwarzania, wykorzystanie lub unieszkodliwianie do wzrostu ilości odpadów lub ich szkodliwości oraz zagrożeń związanych z zanieczyszczeniami;
iii) rozwoju właściwych technik unieszkodliwiania substancji niebezpiecznych zawartych w odpadach przeznaczonych do odzysku;
b) po drugie:
i) odzysku odpadów w drodze recyklingu, ponownego wykorzystania, regeneracji lub dowolnego innego procesu, w celu uzyskania surowców wtórnych; lub
ii) wykorzystania odpadów jako źródła energii.
2.
Z wyjątkiem przypadków, gdy stosuje się dyrektywę 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającą procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych [6], Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o wszelkich środkach, które zamierzają podjąć w celu osiągnięcia celów wymienionych w ust. 1.
Komisja powiadamia pozostałe Państwa Członkowskie oraz komitet określony w art. 18 ust. 1 o takich środkach.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, że odpady są odzyskiwane lub unieszkodliwiane bez zagrażania zdrowiu ludzkiemu oraz bez stosowania procesów lub metod, które mogłyby szkodzić środowisku naturalnemu, w szczególności:
a) bez zagrożenia dla wody, powietrza, gleby, roślin i zwierząt;
b) bez powodowania uciążliwości przez hałas lub zapachy;
c) bez negatywnych skutków dla terenów wiejskich oraz miejsc o szczególnym znaczeniu.
2.
Państwa Członkowskie podejmują także niezbędne środki zakazujące porzucania, wysypywania lub niekontrolowanego unieszkodliwiania odpadów.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie, we współpracy z innymi Państwami Członkowskimi w przypadku gdy jest to niezbędne lub zalecane, podejmują właściwe środki w celu stworzenia odpowiedniej zintegrowanej sieci urządzeń do unieszkodliwiania odpadów, uwzględniając najlepsze dostępne technologie nieobejmujące nadmiernych kosztów.
Sieć musi umożliwiać Wspólnocie jako całości samowystarczalność w zakresie unieszkodliwiania odpadów, a Państwom Członkowskim stopniowe osiąganie tego celu indywidualnie, biorąc pod uwagę warunki geograficzne lub potrzebę specjalistycznych urządzeń dla niektórych rodzajów odpadów.
2.
Sieć, o której mowa w ust. 1, musi umożliwiać unieszkodliwianie odpadów w jednym z najbliższych urządzeń, za pomocą najodpowiedniejszych metod i technologii w celu zapewnienia wysokiego poziomu ochrony środowiska naturalnego oraz zdrowia publicznego.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie ustanawiają lub wyznaczają właściwy organ lub organy odpowiedzialne za wykonywanie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 7
1.
W celu osiągnięcia celów, określonych w art. 3, 4 i 5, właściwe organy, określone w art. 6, zobowiązane są do możliwie jak najszybszego sporządzenia co najmniej jednego planu gospodarowania odpadami.
Plany takie odnoszą się w szczególności do:
a) rodzaju, ilości oraz pochodzenia odpadów przeznaczonych do odzysku lub usunięcia;
b) ogólnych wymogów technicznych;
c) wszelkich szczegółowych uzgodnień dotyczących określonych rodzajów odpadów;
d) odpowiednich miejsc lub urządzeń do unieszkodliwiania.
2.
Plany, o których mowa w ust. 1, mogą, przykładowo, obejmować:
a) osoby fizyczne lub prawne upoważnione do gospodarowania odpadami;
b) szacowane koszty odzysku i unieszkodliwiania;
c) właściwe środki mające na celu wspieranie racjonalizacji zbierania, sortowania oraz przetwarzania odpadów.
3.
Państwa Członkowskie współpracują, gdzie właściwe, z pozostałymi Państwami Członkowskimi oraz Komisją w celu sporządzania takich planów.
Powiadamiają o tym Komisję.
4.
Państwa Członkowskie mogą podjąć środki niezbędne w celu zapobieżenia przemieszczaniu odpadów, które nie są zgodne z planami gospodarowania.
Powiadamiają one Komisję i Państwa Członkowskie o wszelkich takich środkach.
Artykuł 8
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, aby każdy posiadacz odpadów:
a) przekazywał odpady prywatnemu lub państwowemu punktowi zbierania odpadów, lub przedsiębiorstwu, które wykonuje czynności wymienione w załączniku II A lub II B; lub
b) odzyskiwał lub unieszkodliwiał je we własnym zakresie zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy.
Artykuł 9
1.
Do celów stosowania art. 4, 5 i 7 wszelkie zakłady lub przedsiębiorstwa, które wykonują czynności określone w załączniku II A, muszą uzyskać zezwolenie od właściwych organów określonych w art. 6.
Zezwolenie takie obejmuje w szczególności:
a) rodzaje oraz ilości odpadów;
b) wymogi techniczne;
c) środki bezpieczeństwa, które mają być zastosowane;
d) miejsce unieszkodliwiania;
e) metodę przetwarzania.
2.
Zezwolenia mogą być udzielane na czas określony, mogą być odnawialne, mogą podlegać warunkom i zobowiązaniom, a w szczególności, jeśli zamierzona metoda unieszkodliwiania jest niedopuszczalna z punktu widzenia ochrony środowiska naturalnego, można odmówić ich udzielenia.
Artykuł 10
Do celów stosowania art. 4 każdy zakład lub przedsiębiorstwo, które wykonuje czynności określone w załączniku II B, musi uzyskać zezwolenie.
Artykuł 11
1.
Bez uszczerbku dla przepisów dyrektywy Rady 91/689/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. w sprawie odpadów niebezpiecznych [7], mogą być zwolnione z wymogu uzyskania zezwolenia, o którym mowa w art. 9 lub 10:
a) zakłady lub przedsiębiorstwa unieszkodliwiające swoje odpady we własnym zakresie w miejscu ich produkcji; oraz
b) zakłady lub przedsiębiorstwa zajmujące się odzyskiem odpadów.
2.
Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, stosuje się wyłącznie:
a) jeśli właściwe organy przyjęły ogólne zasady dotyczące każdego rodzaju działalności, ustanawiające rodzaje i ilości odpadów oraz warunki, na podstawie których dana działalność może być zwolniona z wymogu uzyskania zezwolenia; oraz
b) jeśli rodzaje i ilości odpadów oraz metody unieszkodliwiania lub odzysku są takie, że pozwalają na spełnienie warunków określonych w art. 4.
3.
Zakłady lub przedsiębiorstwa, o których mowa w ust. 1, podlegają zarejestrowaniu przez właściwe organy.
4.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o ogólnych zasadach przyjętych na mocy ust. 2 lit. a).
Artykuł 12
Zakłady lub przedsiębiorstwa, które zawodowo zajmują się zbieraniem lub transportowaniem odpadów lub organizujące unieszkodliwianie lub odzysk odpadów w imieniu innych podmiotów (sprzedawcy, pośrednicy) i niepodlegające wymogowi uzyskania zezwolenia, podlegają zarejestrowaniu przez właściwe organy.
Artykuł 13
Zakłady lub przedsiębiorstwa wykonujące czynności określone w art. 9–12 podlegają odpowiednim okresowym kontrolom właściwych organów.
Artykuł 14
1.
Wszystkie zakłady lub przedsiębiorstwa określone w art. 9 i 10:
a) prowadzą rejestr ilości, charakteru, pochodzenia oraz, w razie potrzeby, miejsca przeznaczenia, częstotliwości zbierania, sposobu transportu oraz metody przetwarzania odpadów określonych w załączniku I oraz procesów określonych w załączniku II A lub B;
b) na żądanie właściwych organów udostępniają informacje określone w art. 6.
2.
Państwa Członkowskie mogą także wymagać od wytwórców przestrzegania przepisów ust. 1.
Artykuł 15
Zgodnie z zasadą "zanieczyszczający płaci" koszty unieszkodliwiania odpadów ponoszą:
a) posiadacz, który przekazał odpady punktowi zbierania odpadów lub przedsiębiorstwu określonemu w art. 9; lub
b) poprzedni posiadacze lub wytwórca produktu, z którego pochodzą odpady.
Artykuł 16
Co trzy lata Państwa Członkowskie przesyłają Komisji informacje dotyczące wykonywania niniejszej dyrektywy w formie sprawozdania sektorowego, które obejmuje również inne stosowne dyrektywy wspólnotowe.
Sprawozdanie to jest sporządzane na podstawie kwestionariusza lub szkicu opracowanego przez Komisję zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 18 ust. 2.
Kwestionariusz lub szkic jest przesyłany Państwom Członkowskim sześć miesięcy przed rozpoczęciem się okresu objętego sprawozdaniem.
Sprawozdanie jest przesyłane do Komisji w terminie dziewięciu miesięcy od zakończenia trzyletniego okresu objętego sprawozdaniem.
Komisja publikuje sprawozdanie wspólnotowe dotyczące wykonywania dyrektywy w terminie dziewięciu miesięcy od otrzymania sprawozdań od Państw Członkowskich.
Artykuł 17
Zmiany niezbędne do dostosowania załączników do niniejszej dyrektywy do postępu naukowo-technicznego przyjmowane są zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 18 ust. 3.
Artykuł 18
1.
Komisję wspomaga Komitet.
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów jej art. 8.
Okres ustanowiony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na jeden miesiąc.
3.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE z uwzględnieniem przepisów jej art. 8.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
4.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 19
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa wewnętrznego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 20
Dyrektywę 75/442/EWG uchyla się, bez uszczerbku dla obowiązków Państw Członkowskich dotyczących terminów transpozycji do prawa wewnętrznego, określonych w załączniku III część B.
Odesłania do uchylonej dyrektywy należy odczytywać jako odesłania do niniejszej dyrektywy, zgodnie z tabelą korelacji zamieszczoną w załączniku IV.
Artykuł 21
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 22
Dyrektywa Komisji 2006/13/WE
z dnia 3 lutego 2006 r.
zmieniająca załączniki I i II do dyrektywy 2002/32/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie niepożądanych substancji w paszach zwierzęcych w odniesieniu do dioksyn i dioksynopodobnych PCB
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
Uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2002/32/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 maja 2002 r. w sprawie niepożądanych substancji w paszach zwierzęcych [1], w szczególności jej art. 8 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 2002/32/WE stanowi, że wprowadzanie do obrotu i stosowanie produktów przeznaczonych do żywienia zwierząt, zawierających substancje niepożądane na poziomie przekraczającym maksymalne zawartości określone w załączniku I do tej dyrektywy, jest zabronione.
(2) Termin "dioksyny", przywołany w tej dyrektywie, obejmuje grupę 75 polichlorowanych dibenzo-p-dioksyn (PCDD) oraz grupę 135 polichlorowanych dibenzofuranów (PCDF), kongenerów, z których 17 ma charakter toksyczny.
Polichlorowane bifenyle (PCB) stanowią grupę 209 różnych kongenerów, które mogą być podzielone, ze względu na swoje właściwości toksykologiczne, na dwie grupy: 12 kongenerów wykazuje własności toksykologiczne podobne do dioksyn i dlatego często są one nazywane dioksynopodobnymi PCB.
Inne PCB nie wykazują toksyczności dioksynopodobnej, lecz mają inny profil toksykologiczny.
(3) Każdy kongener dioksyn lub dioksynopodobnych PCB prezentuje inny poziom toksyczności.
Aby móc podsumować toksyczność tych różnych kongenerów, w celu ułatwienia oceny ryzyka i kontroli regulacyjnej wprowadzona została koncepcja współczynników równoważności toksycznej (TEF).
Oznacza to, że wyniki analizy odnoszące się do poszczególnych 17 kongenerów dioksyn i 12 kongenerów dioksynopodobnych PCB są wyrażone w postaci jednej jednostki wartościującej: "równoważnik toksyczny TCDD" (TEQ).
(4) W dniu 30 maja 2001 r. Komitet Naukowy ds. Żywności (SCF) wydał opinię w sprawie oceny ryzyka dioksyn i dioksynopodobnych PCB w żywności, aktualizując swoją opinię w tej sprawie z dnia 22 listopada 2000 r. w oparciu o nowe informacje naukowe dostępne od czasu wydania poprzedniej opinii [2].
SCF ustalił dopuszczalną tygodniową dawkę (TWI) dla dioksyn i dioksynopodobnych PCB na 14 pg WHO-TEQ/kg masy ciała.
Szacunki dotyczące narażenia wskazują, że u znacznej części populacji Wspólnoty w pokarmie przekraczana jest dopuszczalna tygodniowa dawka.
Dla pewnych grup ludności w niektórych krajach ryzyko może być większe ze względu na szczególne nawyki żywieniowe.
(5) Narażenie ludzi na działanie dioksyn i dioksynopodobnych PCB w ponad 90 % pochodzi ze środków spożywczych.
Środki spożywcze pochodzenia zwierzęcego są zazwyczaj odpowiedzialne za 80 % całkowitego narażenia.
Obciążenie dioksynami i dioksynopodobnymi PCB u zwierząt pochodzi głównie z paszy.
Dlatego pasze i w niektórych przypadkach gleba są uważane za potencjalne źródła dioksyn i dioksynopodobnych PCB.
(6) Komitet Naukowy ds. Żywienia Zwierząt (SCAN) został poproszony o informacje na temat źródeł zanieczyszczenia pasz dioksynami i PCB, w tym dioksynopodobnymi PCB, narażenia zwierząt służących do produkcji żywności na dioksyny i PCB, przenoszenia tych składników na produkty spożywcze pochodzenia zwierzęcego i wszelkiego wpływu dioksyn i PCB zawartych w paszach na zdrowie zwierząt.
W dniu 6 listopada 2000 r. SCAN wydał opinię.
Określiła ona mączkę rybną i olej z ryb jako najbardziej skażone materiały paszowe.
Tłuszcz zwierzęcy został określony jako następny najpoważniej skażony materiał.
Wszystkie inne materiały paszowe pochodzenia zwierzęcego i roślinnego miały stosunkowo niski poziom zanieczyszczenia dioksynami.
Nietrawione części pożywienia wykazały szeroki zakres zanieczyszczenia dioksynami w zależności od lokalizacji, stopnia zanieczyszczenia glebą i narażenia na źródła zanieczyszczenia atmosfery.
SCAN zalecił, między innymi, położenie nacisku na zmniejszenie wpływu najbardziej skażonych materiałów na całkowite skażenie pokarmu.
(7) Z toksykologicznego punktu widzenia najwyższy dopuszczalny poziom powinien dotyczyć dioksyn i dioksynopodobnych PCB, jednakże najwyższe dopuszczalne poziomy ustalono jedynie dla dioksyn, a nie dla dioksynopodobnych PCB, ponieważ dostępne dane dotyczące obecności dioksynopodobnych PCB były wówczas bardzo ograniczone.
W międzyczasie jednak udostępniono więcej danych dotyczących obecności dioksynopodobnych PCB.
(8) Zgodnie z dyrektywą 2002/32/WE Komisja miała po raz pierwszy dokonać przeglądu przepisów dotyczących dioksyn najpóźniej do końca 2004 r., w świetle nowych danych dotyczących obecności dioksyn i dioksynopodobnych PCB, w szczególności w celu włączenia dioksynopodobnych PCB do poziomów, jakie mają zostać ustalone.
(9) Wszystkie podmioty w łańcuchu żywnościowym i paszowym nadal muszą dokładać wszelkich starań i podejmować niezbędne działania w celu ograniczenia obecności dioksyn i dioksynopodobnych PCB w paszy i żywności.
Dyrektywa 2002/32/WE stanowi, odpowiednio, że najwyższe dopuszczalne poziomy powinny zostać poddane kolejnemu przeglądowi najpóźniej do dnia 31 grudnia 2006 r. w celu znacznego ich obniżenia.
Biorąc pod uwagę czas niezbędny do otrzymania danych z monitorowania wystarczających do ustalenia znacznie niższych poziomów, należy ten termin przedłużyć.
(10) Proponuje się ustalić najwyższe dopuszczalne poziomy sumy dioksyn i dioksynopodobnych PCB wyrażonej w równoważnikach toksyczności Światowej Organizacji Zdrowia (WHO), przy zastosowaniu WHO-TEF, gdyż jest to najbardziej odpowiednie podejście z toksykologicznego punktu widzenia.
W celu zapewnienia płynnego przejścia do nowych zasad, w okresie przejściowym oprócz nowo ustalonych poziomów sumy dioksyn i dioksynopodobnych PCB nadal powinno się stosować dotychczas obowiązujące poziomy dioksyn.
Odrębny najwyższy dopuszczalny poziom dla dioksyn (PCDD/F) obowiązuje nadal w okresie tymczasowym.
Produkty przeznaczone do żywienia zwierząt, określone w pkt 27a, muszą w tym okresie spełniać wymagania dotyczące najwyższych dopuszczalnych poziomów dla dioksyn oraz dla sumy dioksyn i dioksynopodobnych PCB.
Do dnia 31 grudnia 2008 r. zostanie rozpatrzona kwestia zrezygnowania z odrębnego najwyższego dopuszczalnego poziomu dla dioksyn.
(11) Bardzo ważne jest, aby wyniki analiz były przekazywane i interpretowane w sposób jednolity w celu zapewnienia zharmonizowanej metody wdrożenia w całej Wspólnocie.
Dyrektywa Komisji 2002/70/WE z dnia 26 lipca 2002 r. ustanawiająca wymagania dotyczące określania poziomów dioksyn i dioksynopochodnych PCB w paszach [3] stanowi, że produkt przeznaczony do żywienia zwierząt należy uznać za niezgodny z ustanowionym najwyższym dopuszczalnym poziomem, jeżeli wyniki analiz potwierdzone po przeprowadzeniu powtórnej analizy i wyliczone jako średnia przynajmniej z dwóch odrębnych oznaczeń ponad uzasadnioną wątpliwość przekraczają najwyższy dopuszczalny poziom, biorąc pod uwagę niepewność pomiaru.
Istnieją różne możliwości szacowania niepewności rozszerzonej [4].
(12) Zakres dyrektywy 2002/32/WE obejmuje możliwość ustalenia najwyższych dopuszczalnych poziomów niepożądanych substancji w dodatkach paszowych.
Duże ilości dioksyn wykryto w pierwiastkach śladowych, dlatego należy ustalić najwyższy dopuszczalny poziom dla dioksyn oraz sumy dioksyn i dioksynopodobnych PCB dla wszystkich dodatków należących do grupy funkcyjnej mieszanek pierwiastków śladowych oraz należy rozszerzyć najwyższe dopuszczalne poziomy na wszystkie dodatki należące do grupy funkcyjnej spoiw, środków przeciwzbrylających i koagulantów.
(13) W celu stymulowania proaktywnego podejścia do zmniejszenia obecności dioksyn i dioksynopodobnych PCB w żywności i paszy w zaleceniu Komisji 2002/201/WE z dnia 4 marca 2002 r. w sprawie zmniejszenia obecności dioksyn, furanów i PCB w paszach i środkach spożywczych [5] określono progi podejmowania działań.
Progi podejmowania działań są narzędziem dla właściwych władz i podmiotów gospodarczych umożliwiającym wyodrębnienie przypadków wymagających zidentyfikowania źródła zanieczyszczeń i podjęcia odpowiednich działań, aby je zredukować lub zlikwidować.
Ponieważ źródła dioksyn i dioksynopodobnych PCB są różne, należy ustalić odrębne progi podejmowania działań z jednej strony dla dioksyn, a z drugiej strony dla dioksynopodobnych PCB.
(14) Dyrektywa 2002/32/WE przewiduje możliwość ustalenia progów podejmowania działań.
W związku z tym właściwe jest przeniesienie progów podejmowania działań z zalecenia 2002/201/WE do załącznika II do dyrektywy 2002/32/WE.
(15) Zmniejszenie wynikającego ze spożycia żywności narażenia ludności na dioksyny i dioksynopodobne PCB jest ważne i konieczne dla zapewnienia ochrony konsumentów.
Ponieważ zanieczyszczenie żywności jest bezpośrednio zależne od zanieczyszczenia paszy, należy przyjąć jednolite podejście, aby zmniejszyć występowanie dioksyn i dioksynopodobnych PCB w poszczególnych ogniwach łańcucha żywnościowego, począwszy od materiałów paszowych poprzez zwierzęta służące do produkcji żywności do ludzi.
Aby znacznie zmniejszyć obecność dioksyn i dioksynopodobnych PCB w paszy i żywności, stosuje się proaktywne podejście, dlatego najwyższe dopuszczalne poziomy należy poddać przeglądowi w określonym terminie w celu ustalenia niższych poziomów.
W związku z powyższym najpóźniej do dnia 31 grudnia 2008 r. zostanie rozpatrzona kwestia znacznego obniżenia najwyższych dopuszczalnych poziomów sumy dioksyn i dioksynopodobnych PCB.
(16) Podmioty gospodarcze muszą dołożyć starań, aby skutecznie zwiększyć swoje zdolności w zakresie usuwania dioksyn i dioksynopodobnych PCB z oleju z ryb.
Muszą one dokonywać dalszych wysiłków w celu zbadania różnych możliwości usuwania dioksyn i dioksynopodobnych PCB z mączki rybnej i hydrolizatów białka rybnego.
Gdy technologia usuwania zanieczyszczeń będzie dostępna także dla mączki rybnej i hydrolizatów białka rybnego, podmioty gospodarcze będą musiały podjąć wysiłki, aby zapewnić wystarczające zdolności w zakresie usuwania zanieczyszczeń.
Znacznie niższy najwyższy dopuszczalny poziom dla sumy dioksyn i dioksynopodobnych PCB, którego wprowadzenie zostanie rozpatrzone do dnia 31 grudnia 2008 r., będzie dotyczyć oleju z ryb, mączki rybnej i hydrolizatów białka rybnego i będzie oparty na możliwościach technicznych najskuteczniejszej, ekonomicznie opłacalnej procedury usuwania zanieczyszczeń.
Jeśli chodzi o karmę dla ryb, ten znacznie niższy poziom zostanie ustalony w oparciu o techniczne możliwości najskuteczniejszej, ekonomicznie opłacalnej procedury usuwania zanieczyszczeń z oleju z ryb i mączki rybnej.
(17) Procedura ekstrakcji stosowana do analizy dioksyn i dioksynopodobnych PCB ma znaczny wpływ na wyniki analiz, w szczególności na produkty przeznaczone na paszę zwierzęcą pochodzenia mineralnego, w związku z czym właściwe jest określenie procedury ekstrakcji, jaka ma być wykorzystana do analizy dioksyn i dioksynopodobnych PCB, przed datą stosowania.
(18) W związku z powyższym należy odpowiednio zmienić dyrektywę 2002/32/WE.
(19) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załącznikach I i II do dyrektywy 2002/32/WE wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do zachowania zgodności z niniejszą dyrektywą najpóźniej do dnia 4 listopada 2006 r.
Państwa członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji teksty tych przepisów wraz z tabelą korelacji pomiędzy tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odesłanie do niniejszej dyrektywy lub odesłanie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odesłania określane są przez państwa członkowskie.
2.
Państwa członkowskie przekazują Komisji teksty przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2006/14/WE
z dnia 6 lutego 2006 r.
zmieniająca załącznik IV do dyrektywy Rady 2000/29/WE w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzeniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie [1], w szczególności jej art. 14 akapit drugi lit. d),
a także, mając na uwadze, co następuje:
(1) Międzynarodowy Standard FAO dla Środków Fitosanitarnych (ISPM) nr 15 w sprawie "Wytycznych regulujących drewniane materiały opakowaniowe w handlu międzynarodowym" został przyjęty w marcu 2002 r. przez Czwartą Tymczasową Komisję ds. Środków Fitosanitarnych (ICPM).
Odpowiednie przepisy dyrektywy 2000/29/WE zostały dostosowane do przepisów wspomnianych wytycznych dyrektywą Komisji 2004/102/WE z dnia 5 października 2004 r. zmieniającą załączniki II, III, IV i V do dyrektywy Rady 2000/29/WE w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie [2].
(2) Oprócz środków zatwierdzonych zgodnie ze standardem ISPM nr 15 dyrektywa 2004/102/WE zawiera wymóg, aby przywożony drewniany materiał opakowaniowy wytwarzany był z okorowanego drewna okrągłego.
Standard ISPM nr 15 uzależnia ten wymóg od uzasadnienia technicznego.
Stosowanie tego wymogu zostało przełożone do dnia 1 marca 2006 r. na mocy dyrektywy Rady 2005/15/WE z dnia 28 lutego 2005 r. zmieniającej załącznik IV do dyrektywy 2000/29/WE w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie [3].
(3) Wspólnota wystąpiła z wnioskiem o dokonanie przeglądu standardu ISPM nr 15 na poziomie międzynarodowym, aby objął on przepis, który położy kres niepokojom Wspólnoty dotyczącym występowania kory w drewnianych materiałach opakowaniowych w handlu międzynarodowym.
(4) Podczas trwania procedury przeglądu standardu ISPM nr 15 i do czasu uzyskania wyników tego przeglądu należy czasowo przełożyć stosowanie wymogu wspólnotowego, aby przywożony z państw trzecich drewniany materiał opakowaniowy wytwarzany był z okorowanego drewna okrągłego.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 2000/29/WE.
(6) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 2000/29/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) w załączniku IV, część A, sekcja I pkt 2 akapit na końcu prawej kolumny otrzymuje następujące brzmienie:
"Tiret pierwsze, zgodnie z którym drewniany materiał opakowaniowy powinien być wytwarzany z okorowanego drewna okrągłego, stosuje się od dnia 1 stycznia 2009 r.
Niniejszy ustęp zostanie poddany przeglądowi do dnia 1 września 2007 r.";
2) w załączniku IV, część A, sekcja I pkt 8 akapit na końcu prawej kolumny otrzymuje następujące brzmienie:
"Pierwszy wiersz lit. a), zgodnie z którym drewniany materiał opakowaniowy powinien być wytwarzany z okorowanego drewna okrągłego, stosuje się od dnia 1 stycznia 2009 r.
Niniejszy ustęp zostanie poddany przeglądowi do dnia 1 września 2007 r.".
Artykuł 2
1.
Państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 28 lutego 2006 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odesłanie do niniejszej dyrektywy lub odesłanie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Sposoby dokonywania takiego odesłania określane są przez państwa członkowskie.
2.
Państwa członkowskie przekazują Komisji tekst głównych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 2006/15/WE
z dnia 7 lutego 2006 r.
ustanawiająca drugi wykaz indykatywnych dopuszczalnych wartości narażenia zawodowego w celu wykonania dyrektywy Rady 98/24/WE oraz zmieniająca dyrektywy 91/322/EWG i 2000/39/WE
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 98/24/WE z dnia 7 kwietnia 1998 r. w sprawie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników przed ryzykiem związanym z czynnikami chemicznymi w miejscu pracy [1], w szczególności jej art. 3 ust. 2,
uwzględniając opinię Komitetu Doradczego ds. Bezpieczeństwa, Higieny i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy dyrektywy 98/24/WE Komisja ma przedstawić wniosek dotyczący ustalenia na poziomie wspólnotowym europejskich celów w formie indykatywnych dopuszczalnych wartości narażenia zawodowego dla ochrony pracowników przed zagrożeniem chemicznym.
(2) W realizacji tego zadania Komisję wspiera Komitet Naukowy ds. Dopuszczalnych Norm Zawodowego Narażenia na Oddziaływanie Czynników Chemicznych, ustanowiony decyzją Komisji 95/320/WE [2].
(3) Indykatywne dopuszczalne wartości narażenia zawodowego są zdrowotnymi, niewiążącymi wartościami ustalonymi w oparciu o najnowsze dane naukowe oraz uwzględniającymi dostępność technik pomiarowych.
Określają one poziomy progowe narażenia, poniżej których nie oczekuje się wystąpienia szkodliwych skutków oddziaływania danej substancji.
Są one konieczne dla określenia i oceny zagrożenia przez pracodawcę zgodnie z art. 4 dyrektywy 98/24/WE.
(4) Dla każdego czynnika chemicznego, dla którego określone są na poziomie wspólnotowym indykatywne dopuszczalne wartości narażenia zawodowego państwa członkowskie muszą określić krajową dopuszczalną wartość narażenia zawodowego, biorąc pod uwagę wspólnotową wartość dopuszczalną, jednak mogą określić jej charakter zgodnie z krajowym ustawodawstwem i praktyką.
(5) Indykatywne dopuszczalne wartości narażenia zawodowego należy postrzegać jako istotny element ogólnego podejścia mającego na celu zapewnienie ochrony zdrowia pracowników w miejscu pracy przed zagrożeniem wywołanym niebezpiecznymi substancjami chemicznymi.
(6) Wyniki oceny ryzyka oraz strategie ograniczania zagrożenia opracowane w ramach rozporządzenia Rady (EWG) nr 793/93 [3] w sprawie oceny i kontroli ryzyk stwarzanych przez istniejące substancje przewidują określenie lub dokonanie przeglądu dopuszczalnych wartości narażenia zawodowego dla pewnej liczby substancji.
(7) Pierwszy i drugi wykaz indykatywnych dopuszczalnych wartości narażenia zawodowego zostały określone dyrektywami Komisji 91/322/EWG [4] i 96/94/WE [5] na mocy dyrektywy Rady 80/1107/EWG z dnia 27 listopada 1980 r. w sprawie ochrony pracowników przed ryzykiem związanym z narażeniem na działanie czynników chemicznych, fizycznych i biologicznych w miejscu pracy [6].
(8) Dyrektywa 80/1107/EWG została uchylona dyrektywą 98/24/WE z dniem 5 maja 2001 r.
(9) Dyrektywa 98/24/WE stanowi, że dyrektywy 91/322/EWG i 96/94/WE mają nadal obowiązywać.
(10) Dyrektywa 96/94/WE została uchylona z dniem 31 grudnia 2001 r. dyrektywą Komisji 2000/39/WE z dnia 8 czerwca 2000 r. ustanawiająca pierwszą listę indykatywnych wartości granicznych narażenia na czynniki zewnętrzne podczas pracy w związku z wykonaniem dyrektywy Rady 98/24/WE w sprawie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników przed ryzykiem związanym ze środkami chemicznymi w miejscu pracy [7].
(11) W świetle oceny najnowszych dostępnych danych naukowych należy dokonać przeglądu indykatywnych dopuszczalnych wartości narażenia zawodowego określonych dyrektywą 91/322/EWG.
(12) Zgodnie z art. 3 dyrektywy 98/24/WE Komitet Naukowy ds. Dopuszczalnych Norm Narażenia Zawodowego dokonał oceny 33 substancji, które są wymienione w Załączniku do obecnej dyrektywy.
Siedemnaście z tych 33 substancji znajdowało się już w wykazie z Załącznika do dyrektywy 91/322/EWG.
W odniesieniu do czterech z nich Komitet Naukowy zaleca ustanowienie nowych indykatywnych wartości dopuszczalnych, a dla 13 utrzymanie poprzednio określonych wartości.
W związku z tym 17 substancji obecnie wymienionych w Załączniku do niniejszej dyrektywy powinno zostać skreślonych z Załącznika do dyrektywy 91/322/EWG, podczas gdy 10 innych substancji będzie się tam nadal znajdować.
(13) Dziesięć substancji powinno pozostać w Załączniku do dyrektywy 91/322/EWG.
Dla dziewięć z tych substancji Komitet Naukowy nie zalecił jeszcze indykatywnych dopuszczalnych wartości narażenia zawodowego, podczas gdy dla jednej pozostałej substancji oczekuje się, że w najbliższej przyszłości dostępne będą dodatkowe dane naukowe i że zostanie ona przedłożona Komitetowi do rozpatrzenia.
(14) Wykaz znajdujący się w Załączniku do niniejszej dyrektywy uwzględnia również 16 innych substancji, dla których Komitet zalecił indykatywne dopuszczalne wartości narażenia zawodowego w następstwie oceny najnowszych dostępnych danych naukowych dotyczących zdrowotnych skutków wykonywania zawodu oraz biorąc pod uwagę dostępność technik pomiarowych zgodnie z art. 3 dyrektywy 98/24/WE.
(15) Jedna z tych 16 substancji, monochlorobenzen, była uwzględniona w Załączniku do dyrektywy 2000/39/WE.
Komitet dokonał przeglądu indykatywnych dopuszczalnych wartości narażenia zawodowego (IOELV) w świetle najnowszych danych naukowych i zalecił wyznaczenie nowych IOELV.
Substancję tę, wymienioną obecnie w Załączniku do niniejszej dyrektywy, należy zatem wykreślić z Załącznika do dyrektywy 2000/39/WE.
(16) Konieczne jest również określenie dla niektórych substancji dopuszczalnych wartości krótkotrwałego narażenia, by uwzględnić skutki takiego narażenia.
(17) Dla niektórych substancji konieczne jest uwzględnienie możliwości wchłaniania ich przez skórę w celu zapewnienia najwyższego możliwego poziomu ochrony.
(18) Niniejsza dyrektywa powinna stanowić rzeczywisty krok w kierunku osiągnięcia społecznego wymiaru rynku wewnętrznego.
(19) Środki przewidziane niniejszą dyrektywą są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego na mocy art. 17 dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy [8].
(20) Dyrektywę 91/322/EWG należy zatem odpowiednio zmienić,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W celu wykonania dyrektywy 98/24/WE niniejszym określony zostaje drugi wykaz wspólnotowych indykatywnych dopuszczalnych wartości narażenia zawodowego dla czynników chemicznych wymienionych w Załączniku.
Artykuł 2
Państwa członkowskie określają krajowe dopuszczalne wartości narażenia zawodowego dla czynników chemicznych wymienionych w Załączniku, uwzględniając wartości wspólnotowe.
Artykuł 3
W Załączniku do dyrektywy 91/322/EWG skreśla się odniesienia do substancji: nikotyna, kwas mrówkowy, metanol, acetonitryl, nitrobenzen, rezorcyna, dwuetyloamina, dwutlenek węgla, kwas szczawiowy, cyjanamid, pięciotlenek dwufosforu, pięciosiarczek dwufosforu, brom, pięciochlorek fosforu, proszek perski, bar (związki rozpuszczalne jak Ba), srebro (związki rozpuszczalne jak Ag) oraz odpowiadające im indykatywne dopuszczalne wartości.
W Załączniku do dyrektywy 2000/39/WE wykreśla się odniesienie do substancji chlorobenzen.
Artykuł 4
1.
Państwa członkowskie wprowadzają w życie najpóźniej w ciągu 18 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do jej wykonania.
Państwa członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji teksty wymienionych przepisów i tabelę korelacji pomiędzy wymienionymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odesłanie do niniejszej dyrektywy lub odesłanie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odesłania określane są przez państwa członkowskie.
2.
Państwa członkowskie przekazują Komisji teksty przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 6
Dyrektywa Komisji 2006/16/WE
z dnia 7 lutego 2006 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia oksamylu jako substancji czynnej
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], w szczególności jej art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenia Komisji (WE) nr 451/2000 [2] i nr 703/2001 [3] ustanawiają szczegółowe zasady realizacji drugiego etapu programu pracy określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG oraz wykaz substancji czynnych, które zostaną poddane ocenie w celu ich możliwego włączenia do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. Wykaz ten obejmuje oksamyl.
(2) Wpływ oksamylu na zdrowie ludzi i środowisko naturalne został poddany ocenie zgodnie z przepisami ustanowionymi w rozporządzeniach (WE) nr 451/2000 i (WE) nr 703/2001 w odniesieniu do zakresu zastosowań proponowanych przez powiadamiającego. Rozporządzenia te wyznaczają również Państwa Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy, które muszą przedłożyć odpowiednie sprawozdania z oceny i zalecenia Europejskiemu Urzędowi ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 451/2000. W przypadku oksamylu Państwem Członkowskim pełniącym rolę sprawozdawcy była Irlandia, a wszystkie istotne informacje przekazano dnia 25 sierpnia 2003 r.
(3) Sprawozdanie z oceny zostało poddane przeglądowi przez Państwa Członkowskie oraz Grupę Roboczą "Ocena" Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności i przedstawione Komisji dnia 14 stycznia 2005 r. jako sprawozdanie naukowe Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności na temat oksamylu [4].
Sprawozdanie to zostało poddane przeglądowi przez Państwa Członkowskie i Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt, a następnie przyjęte dnia 15 lipca 2005 r. w formie sprawozdania z przeglądu dotyczącego oksamylu.
(4) Na podstawie różnych przeprowadzonych badań okazało się, że można oczekiwać, iż środki ochrony roślin zawierające oksamyl zasadniczo spełniają wymogi ustanowione w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy 91/414/EWG, w szczególności w odniesieniu do zastosowań, które zostały zbadane przez Komisję i wyszczególnione w jej sprawozdaniu z przeglądu.
Należy zatem włączyć oksamyl do załącznika I w celu zapewnienia we wszystkich Państwach Członkowskich możliwości udzielania zezwoleń w odniesieniu do środków ochrony roślin zawierających daną substancję czynną zgodnie z przepisami wymienionej dyrektywy.
(5) Bez uszczerbku dla tego ustalenia należy uzyskać dalsze informacje dotyczące pewnych szczególnych kwestii.
Artykuł 6 ust. 1 dyrektywy 91/414/EWG stanowi, że włączenie substancji do załącznika I może podlegać warunkom.
W związku z powyższym właściwe jest, aby oksamyl został poddany dalszym badaniom w celu potwierdzenia oceny zagrożenia w odniesieniu do niektórych kwestii oraz aby odnośne badania zostały przedstawione przez powiadamiających.
(6) Doświadczenie zdobyte w wyniku wcześniejszych włączeń substancji czynnych ocenionych w ramach rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3600/92 [5] do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG pokazuje, że mogą pojawić się trudności przy interpretacji obowiązków posiadaczy istniejących zezwoleń w odniesieniu do dostępu do danych.
W celu uniknięcia tych trudności w przyszłości wydaje się zatem konieczne wyjaśnienie obowiązków Państw Członkowskich, a w szczególności obowiązku sprawdzenia, czy posiadacz zezwolenia ma dostęp do dokumentacji zgodnie z wymogami określonymi w załączniku II do wymienionej dyrektywy.
Takie wyjaśnienie nie nakłada jednak na Państwa Członkowskie i posiadaczy zezwoleń żadnych nowych obowiązków ponad obowiązki wynikające z przyjętych do tej pory dyrektyw zmieniających załącznik I.
(7) Należy przewidzieć rozsądny termin zanim substancja czynna zostanie włączona do załącznika I w celu umożliwienia Państwom Członkowskim i zainteresowanym stronom przygotowania się do spełnienia nowych wymogów wynikających z włączenia.
(8) Bez uszczerbku dla określonych w dyrektywie 91/414/EWG obowiązków wynikających z włączenia substancji czynnej do załącznika I, Państwa Członkowskie powinny dysponować okresem sześciu miesięcy od daty włączenia na dokonanie przeglądu istniejących zezwoleń dotyczących środków ochrony roślin zawierających oksamyl w celu zapewnienia, że wymogi ustanowione w dyrektywie 91/414/EWG, a w szczególności jej art. 13 i stosowne warunki określone w załączniku I, są spełnione. Państwa Członkowskie powinny odpowiednio zmienić, zastąpić lub cofnąć istniejące zezwolenia zgodnie z przepisami dyrektywy 91/414/EWG.
W drodze odstępstwa od wyznaczonego powyżej terminu należy przyznać dłuższy okres na przedłożenie i ocenę pełnej dokumentacji wyszczególnionej w załączniku III dla każdego środka ochrony roślin i każdego zamierzonego zastosowania, zgodnie z jednolitymi zasadami ustanowionymi w dyrektywie 91/414/EWG.
(9) Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 91/414/EWG.
(10) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują najpóźniej do dnia 31 stycznia 2007 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Państwa Członkowskie stosują wspomniane przepisy od dnia 1 lutego 2007 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Sposób dokonania takiego odniesienia ustalany jest przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
1.
Zgodnie z dyrektywą 91/414/EWG Państwa Członkowskie w miarę potrzeby odpowiednio zmieniają lub cofają istniejące zezwolenia dla środków ochrony roślin zawierających oksamyl jako substancję czynną w terminie do dnia 31 stycznia 2007 r.
W tym terminie Państwa Członkowskie sprawdzają w szczególności, czy są spełnione warunki określone w załączniku I do wymienionej dyrektywy odnoszące się do oksamylu, z wyjątkiem warunków określonych w części B zapisu dotyczącego tej substancji czynnej, oraz czy posiadacz zezwolenia dysponuje dokumentacją spełniającą wymagania określone w załączniku II do wymienionej dyrektywy lub ma dostęp do takiej dokumentacji zgodnie z warunkami art. 13.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1, Państwa Członkowskie dokonują ponownej oceny każdego dopuszczonego środka ochrony roślin zawierającego oksamyl jako jedyną substancję czynną lub jako jedną z kilku substancji czynnych wyszczególnionych w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG najpóźniej do dnia 30 lipca 2006 r., zgodnie z jednolitymi zasadami określonymi w załączniku VI do dyrektywy 91/414/EWG, na podstawie dokumentacji zgodnej z wymogami określonymi w załączniku III do wymienionej dyrektywy i z uwzględnieniem części B zapisu dotyczącego oksamylu w załączniku I do tej dyrektywy.
Na podstawie tej oceny Państwa Członkowskie ustalają, czy dany produkt spełnia warunki określone w art. 4 ust. 1 lit. b), c), d) i e) dyrektywy 91/414/EWG.
Po dokonaniu tych ustaleń, Państwa Członkowskie:
a) w przypadku środka zawierającego oksamyl jako jedyną substancję czynną w razie potrzeby zmieniają lub wycofują zezwolenie najpóźniej do dnia 30 lipca 2010 r.; lub
b) w przypadku środka zawierającego oksamyl jako jedną z kilku substancji czynnych w razie potrzeby zmieniają lub wycofują zezwolenie do dnia 30 lipca 2010 r. lub w terminie określonym dla takiej zmiany lub wycofania we właściwej dyrektywie lub dyrektywach włączających odpowiednią substancję lub substancje do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. Obowiązuje data późniejsza.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem 1 sierpnia 2006 r.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2006/17/WE
z dnia 8 lutego 2006 r.
wprowadzająca w życie dyrektywę 2004/23/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do niektórych wymagań technicznych dotyczących dawstwa, pobierania i badania tkanek i komórek ludzkich
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 152 ust. 4 lit. a),
uwzględniając dyrektywę 2004/23/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie ustalenia norm jakości i bezpiecznego oddawania, pobierania, badania, przetwarzania, konserwowania, przechowywania i dystrybucji tkanek i komórek ludzkich [1], w szczególności jej art. 28 lit. b), d), e), f) oraz i),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 2004/23/WE ustanawia normy jakości i bezpieczeństwa w odniesieniu do dawstwa, pobierania i badania tkanek i komórek ludzkich przeznaczonych do stosowania u ludzi oraz produktów uzyskanych z tkanek i komórek ludzkich przeznaczonych do stosowania u ludzi, w celu zapewnienia wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzi.
(2) W celu zapobiegania przenoszeniu chorób przez tkanki i komórki ludzkie przeznaczone do zastosowania u ludzi oraz zapewnienia porównywalnego poziomu jakości i bezpieczeństwa, dyrektywa 2004/23/WE wzywa do ustanowienia właściwych wymogów technicznych w odniesieniu do każdego z etapów procesu stosowania tkanek i komórek ludzkich.
(3) Użycie tkanek i komórek u ludzi niesie ze sobą ryzyko przeniesienia choroby oraz innych potencjalnych niepożądanych działań dla biorcy.
Ryzyko to można zmniejszyć poprzez staranną selekcję dawców, badanie materiału z każdego pobrania tkanek lub komórek oraz zastosowanie procedur pobierania tkanek i komórek zgodnych z zasadami i procesami ustanawianymi i odpowiednio aktualizowanymi według najlepszej dostępnej wiedzy naukowej.
Dlatego też tkanki i komórki, w tym tkanki i komórki stanowiące materiał wyjściowy do wytwarzania produktów leczniczych, przeznaczone do użycia we Wspólnocie, powinny spełniać kryteria jakości i bezpieczeństwa ustanowione w niniejszej dyrektywie.
(4) Komórki rozrodcze, ze względu na szczególny charakter ich zastosowania, mają szczególne właściwości pod względem jakości i bezpieczeństwa, które są uwzględnione w niniejszej dyrektywie.
(5) W odniesieniu do dawstwa komórek rozrodczych na rzecz partnera, z którym dawcę łączy intymny związek fizyczny, uzasadnione jest wymaganie mniej rygorystycznych badań biologicznych, gdyż w takim przypadku zagrożenie dla biorcy uważane jest za mniejsze niż w przypadku wykorzystania tkanek lub komórek od osoby trzeciej.
W celu minimalizacji ryzyka wzajemnego zakażenia badanie biologiczne dawcy jest niezbędne jedynie, jeżeli oddawane komórki mają być przetwarzane, hodowane lub przechowywane z innymi tkankami i komórkami.
(6) Niniejsza dyrektywa oparta jest na doświadczeniach międzynarodowych zdobytych w drodze rozległych konsultacji, Wytycznych Rady Europy dotyczących zapewniania bezpieczeństwa i jakości narządów, tkanek oraz komórek, Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, Konwencji Rady Europy o ochronie praw człowieka i godności istoty ludzkiej wobec zastosowań biologii i medycyny: Konwencja o prawach człowieka i biomedycynie (Oviedo, 4 kwietnia 1997 r.) wraz z jej dodatkowymi protokołami Rady Europy oraz zaleceniami Światowej Organizacji Zdrowia.
W szczególności w odniesieniu do dalszych dodatkowych badań biologicznych dla dawców pochodzących z obszarów o wysokiej zachorowalności na określone choroby lub których partnerzy seksualni bądź rodzice pochodzą z obszarów o wysokiej zachorowalności, państwa członkowskie odnosić się będą do dostępnych międzynarodowych dowodów naukowych.
Niniejsza dyrektywa jest zgodna z podstawowymi zasadami określonymi w Europejskiej Karcie Praw Podstawowych.
(7) Środki przewidziane niniejszą dyrektywą są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego dyrektywą 2004/23/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Definicje
Dla celów niniejszej dyrektywy zastosowanie mają następujące definicje:
a) "komórki rozrodcze" oznaczają wszystkie tkanki i komórki przeznaczone do zastosowania w celu wspomaganego rozrodu;
b) "dawstwo partnerskie" oznacza oddawanie komórek rozrodczych mające miejsce między mężczyzną a kobietą, których łączy intymny związek fizyczny;
c) "bezpośrednie użycie" oznacza każdą procedurę, gdzie komórki są oddawane i wykorzystywane bez przechowywania w banku;
d) "system jakości" oznacza strukturę organizacyjną, określone obowiązki, procedury, procesy i zasoby wykorzystywane w celu wdrożenia zarządzania jakością i obejmuje wszystkie działania przyczyniające się w sposób pośredni lub bezpośredni do jakości;
e) "standardowe procedury operacyjne (SPO)" oznaczają pisemne instrukcje opisujące etapy danego procesu, w tym wykorzystywane materiały i metody oraz oczekiwany produkt końcowy;
f) "walidacja" (lub "kwalifikacja" w przypadku sprzętu lub środowiska) oznacza sporządzenie udokumentowanych dowodów dających wysoki stopień pewności, że dany proces, SPO, sprzęt lub środowisko pozwolą na stałe uzyskiwanie produktu końcowego zgodnego z uprzednio ustalonymi specyfikacjami i właściwościami pod względem jakości; proces jest zatwierdzany pod kątem wydajności systemu w odniesieniu do jego skuteczności w oparciu o zamierzone użycie;
g) "zdolność monitorowania" oznacza zdolność lokalizowania i identyfikowania tkanki/komórki na dowolnym etapie od jej pobrania, w trakcie przetwarzania, badania i przechowywania, do jej dystrybucji do biorcy lub utylizacji, pociągająca za sobą zdolność zidentyfikowania dawcy i banku tkanek lub zakładu wytwórczego odbierającego, przetwarzającego lub przechowującego tkanki/komórki oraz zdolność zidentyfikowania biorcy/biorców w placówce/placówkach medycznych stosującej/stosujących tkankę/komórki u biorcy; zdolność monitorowania dotyczy również możliwości lokalizowania i identyfikowania wszelkich istotnych danych związanych z produktami oraz materiałami mającymi kontakt z tkankami/komórkami;
h) "organizacja pobierająca" oznacza placówkę medyczną lub oddział szpitala lub inną jednostkę, która prowadzi działania polegające na pobieraniu tkanek i komórek ludzkich i może nie być akredytowana, mianowana, autoryzowana lub licencjonowana jako bank tkanek.
Artykuł 2
Wymogi dotyczące pobierania tkanek i komórek ludzkich
1.
Z wyjątkiem dawstwa partnerskiego komórek rozrodczych do bezpośredniego użycia, państwa członkowskie gwarantują, że akredytację, mianowanie, autoryzację lub licencję na pobieranie tkanek lub komórek ludzkich otrzymują jedynie podmioty spełniające wymogi określone w ust. 2–12.
2.
Tkanki i komórki ludzkie pobierane są przez osoby, które z powodzeniem ukończyły program szkoleniowy określony przez zespół kliniczny specjalizujący się w pobieraniu tkanek i komórek lub bank tkanek autoryzowany do pobierania.
3.
Bank tkanek lub organizacja pobierająca muszą mieć podpisane z personelem lub zespołami klinicznymi odpowiedzialnymi za selekcję dawców, jeżeli personel taki lub zespoły nie są zatrudniane przez daną organizację lub bank, pisemne umowy określające procedury, jakich należy przestrzegać w celu zapewnienia zgodności z kryteriami selekcji dawców ustalonymi w załączniku I.
4.
Bank tkanek lub organizacja pobierająca muszą mieć podpisane z personelem lub zespołami klinicznymi odpowiedzialnymi za selekcję dawców, jeżeli personel taki lub zespoły nie są zatrudniane przez daną organizację lub bank, pisemne umowy określające typ(-y) tkanek i/lub komórek oraz/lub próbek do badań, jakie mają zostać pobrane, oraz protokoły, jakie mają być przestrzegane.
5.
Powinny istnieć standardowe procedury operacyjne (SPO) weryfikacji:
a) tożsamości dawcy;
b) danych dotyczących zgody dawcy lub upoważnienia rodziny dawcy;
c) oceny kryteriów selekcji dawców wyszczególnionych w art. 3;
d) oceny badań laboratoryjnych wymaganych w odniesieniu do dawców wyszczególnionych w art. 4.
Zgodnie z art. 5 niniejszej dyrektywy powinny istnieć również SPO dotyczące pobierania, pakowania, znakowania i transportu tkanek i komórek do momentu dostarczenia ich do banku tkanek lub, w przypadku bezpośredniej dystrybucji tkanek lub komórek, przekazania ich zespołowi klinicznemu odpowiedzialnemu za ich zastosowanie bądź, w przypadku próbek tkanek/komórek, do laboratorium w celu badania.
6.
Pobieranie odbywa się we właściwych placówkach, zgodnie z procedurami minimalizującymi zakażenia bakteryjne i inne pobranych tkanek i komórek, zgodnie z art. 5.
7.
Materiałami i sprzętem do pobierania powinno się zarządzać zgodnie z normami i specyfikacjami określonymi w załączniku IV sekcja 1.3 oraz z należnym poszanowaniem odpowiednich przepisów krajowych i międzynarodowych, norm i wytycznych dotyczących sterylizacji produktów leczniczych i urządzeń medycznych.
Do pobierania tkanek i komórek używane powinny być kwalifikowane, sterylne instrumenty i urządzenia.
8.
Pobieranie tkanek i komórek od dawców żywych odbywa się w środowisku zapewniającym ich zdrowie, bezpieczeństwo i prywatność.
9.
Tam gdzie ma to zastosowanie należy zapewnić personel i sprzęt niezbędny do nadania ludzkim zwłokom należytego wyglądu.
Musi ono być w pełni ukończone.
10.
Procedury pobierania tkanek i komórek prowadzone są zgodnie z wymogami określonymi w art. 5.
11.
Podczas pobierania lub w banku tkanek nadaje się niepowtarzalny kod identyfikacyjny dawcy i oddanym tkankom i komórkom, aby zapewnić właściwą identyfikację dawcy i zdolność monitorowania całego pobranego materiału.
Dane opatrzone kodem wprowadza się do utworzonego w tym celu rejestru.
12.
Dokumentacja dawcy prowadzona jest zgodnie z pkt 1.4 załącznika IV.
Artykuł 3
Kryteria selekcji dawców tkanek i komórek
Właściwy organ lub organy zapewniają zgodność dawców z kryteriami selekcji określonymi w:
a) załączniku I w odniesieniu do dawców tkanek i komórek, z wyjątkiem dawców komórek rozrodczych;
b) załączniku III w odniesieniu do dawców komórek rozrodczych.
Artykuł 4
Badania laboratoryjne wymagane w odniesieniu do dawców
1.
Właściwy organ lub organy gwarantują, że:
a) dawcy tkanek i komórek, z wyjątkiem dawców komórek rozrodczych, poddawani są badaniom biologicznym określonym w pkt 1 załącznika II;
b) badania, o których mowa w lit. a), prowadzone są zgodnie z ogólnymi wymogami określonymi w pkt 2 załącznika II.
2.
Właściwy organ lub organy gwarantują, że:
a) dawcy komórek rozrodczych podawani są badaniom biologicznym określonym w pkt 1, 2 i 3 załącznika III;
b) badania, o których mowa w lit. a), prowadzone są zgodnie z ogólnymi wymogami określonymi w pkt 4 załącznika III.
Artykuł 5
Procedury dawstwa i pobierania tkanek i/lub komórek oraz odbiór w banku tkanek
Właściwy organ lub organy zapewniają zgodność procedur dawstwa i pobierania tkanek i/lub komórek oraz odbioru tkanek i/lub komórek w banku tkanek z wymogami określonymi w załączniku IV.
Artykuł 6
Wymogi w odniesieniu do bezpośredniej dystrybucji określonych tkanek i komórek do biorcy
Właściwy organ lub organy mogą udzielić zezwolenia na bezpośrednią dystrybucję określonych tkanek i komórek z miejsca pobrania do placówki medycznej w celu natychmiastowego przeszczepienia.
Artykuł 7
Transpozycja
1.
Państwa członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne dla wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 listopada 2006 r.
Niezwłocznie przekazują one Komisji treść tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Przepisy te, przyjęte przez Państwa Członkowskie, zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich oficjalnej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji tekst głównych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 8
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 9 Adresaci
Dyrektywa Rady 2006/18/WE
z dnia 14 lutego 2006 r.
zmieniająca dyrektywę 77/388/EWG w odniesieniu do stawek obniżonych podatku od wartości dodanej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 93,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Należy przyznać możliwość stosowania stawki obniżonej podatku od wartości dodanej dostawom energii cieplnej za pomocą sieci ciepłowniczych, podobnie jak ma to miejsce w przypadku dostaw gazu ziemnego i energii elektrycznej, dla których możliwość stosowania stawki obniżonej przewidziano już w szóstej dyrektywie Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku [3].
(2) W celu lepszej oceny oddziaływania stawek obniżonych niezbędne jest przygotowanie przez Komisję sprawozdania oceniającego oddziaływanie stawek obniżonych stosowanych do usług świadczonych lokalnie, w szczególności w zakresie tworzenia nowych miejsc pracy, wzrostu gospodarczego i prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego.
(3) Należy zatem przedłużyć do 31 grudnia 2010 r. stosowanie stawek obniżonych do usług pracochłonnych. Należy również przewidzieć możliwość udziału w tym systemie dla wszystkich państw członkowskich na jednakowych warunkach.
(4) Jest zatem konieczne, aby państwa członkowskie, które chciałyby skorzystać po raz pierwszy z możliwości przewidzianej w art. 28 ust. 6 dyrektywy 77/388/EWG, jak również te państwa, które pragną wprowadzić zmiany do wykazu usług, do których zastosowały one ten przepis w przeszłości, zwróciły się do Komisji ze stosownym wnioskiem i dostarczyły jej użytecznych danych w celu dokonania oceny.
Taka wstępna ocena przygotowana przez Komisję nie wydaje się konieczna, w przypadku gdy państwa członkowskie korzystały z upoważnienia w przeszłości i przedłożyły Komisji sprawozdanie na ten temat.
(5) W celu zapewnienia ciągłości prawnej niniejsza dyrektywa powinna obowiązywać od dnia 1 stycznia 2006 r.
(6) Wykonanie niniejszej dyrektywy nie wiąże się z żadnymi zmianami w przepisach prawnych państw członkowskich,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 77/388/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 12 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 3 lit. b) otrzymuje następujące brzmienie:
"b) Państwa członkowskie mogą stosować stawkę obniżoną w odniesieniu do dostaw gazu ziemnego, energii elektrycznej i energii cieplnej za pomocą sieci ciepłowniczych, pod warunkiem że nie powoduje to pojawienia się ryzyka zakłócenia konkurencji.
Państwo członkowskie, które zamierza zastosować taką stawkę, informuje o tym uprzednio Komisję.
Komisja wypowiada się na temat istnienia ryzyka zakłócenia konkurencji.
W przypadku gdy Komisja nie wyda żadnej opinii w terminie trzech miesięcy od daty otrzymania informacji, uważa się, że ryzyko zakłócenia konkurencji nie istnieje.";
b) w ust. 4 dodaje się akapit w następującym brzmieniu:
"Najpóźniej dnia 30 czerwca 2007 r. oraz na podstawie analizy przeprowadzonej przez niezależny zespół gospodarczy Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z ogólnej oceny na temat oddziaływania stawek obniżonych stosowanych do usług świadczonych lokalnie, w tym usług gastronomicznych, w szczególności w zakresie tworzenia nowych miejsc pracy, wzrostu gospodarczego i pod względem prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego.";
2) w art. 28 ust. 6 wprowadza się następujące zmiany:
a) akapit pierwszy otrzymuje następujące brzmienie:
"Stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, Rada może zezwolić państwu członkowskiemu na stosowanie najdłużej do dnia 31 grudnia 2010 r. stawek obniżonych przewidzianych w art. 12 ust. 3 lit. a) akapit trzeci, w odniesieniu do usług wymienionych maksymalnie w dwóch kategoriach przedstawionych w załączniku K. W wyjątkowych przypadkach państwo członkowskie może otrzymać zezwolenie na stosowanie stawki obniżonej do usług należących do trzech spośród wyżej określonych kategorii.";
b) akapit czwarty otrzymuje następujące brzmienie:
"Każde państwo członkowskie pragnące po raz pierwszy po dniu 31 grudnia 2005 r. stosować stawkę obniżoną do jednej lub kilku usług, o których mowa w akapicie pierwszym, na mocy niniejszego przepisu, informuje o tym Komisję do dnia 31 marca 2006 r.
Przekazuje również Komisji przed tym terminem wszystkie informacje niezbędne do oceny nowych środków, które pragnie wprowadzić, w szczególności następujące informacje:
a) zakres stosowania środka i szczegółowy opis objętych nim usług;
b) informacje wykazujące spełnienie warunków przewidzianych w akapicie drugim i trzecim;
c) informacje przedstawiające koszt planowanego środka dla budżetu.".
Artykuł 2
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Dyrektywa Komisji 2006/19/WE
z dnia 14 lutego 2006 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia 1-metylocyklopropenu jako substancji czynnej
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], w szczególności jej art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG Niderlandy otrzymały w dniu 28 lutego 2002 r. wniosek złożony przez Rohm and Haas France S.A. dotyczący włączenia substancji czynnej 1-metylocyklopropenu do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
W decyzji Komisji 2003/35/WE [2] potwierdzono kompletność przedłożonej dokumentacji, tzn. uznano, iż zasadniczo spełnia ona wymogi dotyczące danych i informacji przewidziane w załącznikach II i III do dyrektywy 91/414/EWG.
(2) Ocena wpływu wyżej wymienionej substancji czynnej na zdrowie ludzi oraz na środowisko została przeprowadzona dla zastosowań proponowanych przez wnioskującego zgodnie z art. 6 ust. 2 i 4 dyrektywy 91/414/EWG.
Wyznaczone państwa członkowskie pełniące rolę sprawozdawców przedłożyły Europejskiemu Urzędowi ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) wstępne sprawozdanie z oceny substancji w dniu 22 marca 2003 r.
(3) Sprawozdanie z oceny zostało poddane przeglądowi przez państwa członkowskie oraz Grupę Roboczą "Ocena" Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności i przedstawione Komisji dnia 14 stycznia 2005 r. jako sprawozdanie naukowe Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności na temat 1-metylocyklopropenu [3].
Sprawozdanie to zostało poddane przeglądowi przez Państwa Członkowskie i Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt, a następnie przyjęte dnia 23 września 2005 r. w formie sprawozdania Komisji z przeglądu dotyczącego 1-metylocyklopropenu.
(4) Przegląd dotyczący 1-metylocyklopropenu nie dał podstaw do żadnych wątpliwości ani obaw wymagających konsultacji z Komitetem Naukowym ds. Roślin lub z Europejskim Urzędem ds. Bezpieczeństwa Żywności, który przejął rolę wymienionego Komitetu.
(5) Na podstawie różnych przeprowadzonych badań okazało się, że można oczekiwać, iż środki ochrony roślin zawierające daną substancję czynną zasadniczo spełniają wymogi ustanowione w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) oraz art. 5 ust. 3 dyrektywy 91/414/EWG, w szczególności w odniesieniu do zastosowań, które zostały zbadane przez Komisję i wyszczególnione w jej sprawozdaniu z przeglądu. Należy zatem włączyć 1-metylocyklopropen do załącznika I do tej dyrektywy w celu zapewnienia wszystkim państwom członkowskim możliwości przyznawania zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające przedmiotową substancję czynną zgodnie z przepisami powyższej dyrektywy.
(6) Nie naruszając określonych w dyrektywie 91/414/EWG obowiązków wynikających z włączenia substancji czynnej do załącznika I, państwa członkowskie powinny mieć sześć miesięcy od daty włączenia na dokonanie przeglądu istniejących tymczasowych zezwoleń dotyczących środków ochrony roślin zawierających 1-metylocyklopropen, w celu spełnienia wymogów ustanowionych w dyrektywie 91/414/EWG, w szczególności jej art. 13 oraz stosownych warunków określonych w załączniku I. Państwa członkowskie powinny zastąpić istniejące tymczasowe zezwolenia zezwoleniami pełnymi, wprowadzić do nich zmiany lub wycofać je zgodnie z przepisami dyrektywy 91/414/EWG.
W drodze odstępstwa od powyższego terminu należy przyznać dłuższy okres na przedłożenie i ocenę pełnej dokumentacji wyszczególnionej w załączniku III dla każdego środka ochrony roślin i każdego zamierzonego zastosowania, zgodnie z jednolitymi zasadami ustanowionymi w dyrektywie 91/414/EWG.
(7) Należy zatem wprowadzić odpowiednie zmiany do dyrektywy 91/414/EWG.
(8) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują, najpóźniej do dnia 30 września 2006 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Niezwłocznie przedstawiają one Komisji teksty tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Państwa członkowskie stosują wspomniane przepisy od dnia 1 października 2006 r.
Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odesłanie do niniejszej dyrektywy lub odesłanie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Sposób dokonania takiego odesłania ustalany jest przez państwa członkowskie.
2.
Państwa członkowskie przedstawiają Komisji teksty głównych przepisów prawa krajowego przyjętych w obszarze objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
1.
Zgodnie z dyrektywą 91/414/EWG państwa członkowskie w miarę potrzeby odpowiednio zmieniają lub cofają istniejące zezwolenia dla środków ochrony roślin zawierających 1-metylocyklopropen jako substancję czynną do dnia 30 września 2006 r.
W tym terminie państwa członkowskie sprawdzą w szczególności, czy spełnione są warunki określone w załączniku I do wymienionej dyrektywy odnoszące się do 1-metylocyklopropenu, z wyjątkiem warunków określonych w części B wpisu dotyczącego tych substancji czynnych, oraz czy posiadacz zezwolenia dysponuje dokumentacją spełniającą wymagania określone w załączniku II do wymienionej dyrektywy lub ma dostęp do takiej dokumentacji, zgodnie z warunkami art. 13 ust. 2.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1, najpóźniej do dnia 31 marca 2006 r. państwa członkowskie dokonają ponownej oceny każdego dopuszczonego do obrotu środka ochrony roślin zawierającego 1-metylocyklopropen jako jedyną substancję czynną lub jako jedną z kilku substancji czynnych wyszczególnionych w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG, według jednolitych zasad określonych w załączniku VI do dyrektywy 91/414/EWG oraz na podstawie dokumentacji zgodnej z wymogami określonymi w załączniku III do wymienionej dyrektywy i przy uwzględnieniu części B wpisu w załączniku I do wymienionej dyrektywy dotyczącego 1-metylocyklopropenu.
Na podstawie tej oceny państwa członkowskie ustalają, czy dany produkt spełnia warunki określone w art. 4 ust. 1 lit. b), c), d) i e) dyrektywy 91/414/EWG.
Po dokonaniu tych ustaleń państwa członkowskie:
a) w przypadku środka zawierającego 1-metylocyklopropen jako jedyną substancję czynną, w razie potrzeby zmieniają lub wycofują zezwolenie najpóźniej do dnia 30 września 2007 r.; lub
b) w przypadku środka zawierającego 1-metylocyklopropen jako jedną z kilku substancji czynnych, w razie potrzeby zmieniają lub wycofują zezwolenie do dnia 30 września 2007 r. lub w terminie określonym dla takiej zmiany lub wycofania we właściwej dyrektywie lub dyrektywach włączających odpowiednią substancję lub substancje do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. Obowiązuje data późniejsza.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2006 r.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2006/20/WE
z dnia 17 lutego 2006 r.
zmieniająca, w celu dostosowania do postępu technicznego, dyrektywę Rady 70/221/EWG w sprawie zbiorników paliwa oraz tylnych zabezpieczeń pojazdów silnikowych i ich przyczep
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [1], w szczególności jej art. 13 ust. 2 tiret drugie,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/221/EWG z dnia 20 marca 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zbiorników ciekłego paliwa oraz tylnych zabezpieczeń pojazdów silnikowych i ich przyczep [2], w szczególności jej art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 70/221/EWG jest jedną ze szczegółowych dyrektyw w zakresie wspólnotowej procedury homologacji typu określonej dyrektywą 70/156/EWG.
Zatem postanowienia dyrektywy 70/156/EWG odnoszące się do układów, części i oddzielnych zespołów technicznych w pojazdach stosuje się do dyrektywy 70/221/EWG.
(2) W celu zwiększenia poziomu ochrony tylne zabezpieczenia powinny być wytrzymałe na zwiększone siły nacisku i powinno uwzględnić się pojazdy wyposażone w układy powietrznego zawieszenia.
(3) W związku z postępem technicznym oraz coraz powszechniejszym wykorzystaniem pojazdów z zainstalowanymi podnośnikami platformami wskazane jest uwzględnienie podnośników platform w kontekście instalacji tylnych zabezpieczeń.
(4) Dyrektywa 70/221/EWG powinna zatem zostać odpowiednio zmieniona.
(5) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego, powołanego na mocy art. 13 ust. 1 dyrektywy 70/156/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku II do dyrektywy 70/221/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Z dniem 11 września 2007 r., jeśli wymogi określone dyrektywą 70/221/EWG, zmienioną niniejszą dyrektywą, nie zostaną spełnione, państwo członkowskie, w odniesieniu do tylnych zabezpieczeń:
a) odmawia udzielenia homologacji typu WE lub krajowej homologacji typu dla typu pojazdu;
b) odmawia udzielenia homologacji typu WE lub krajowej homologacji typu dla tylnego zabezpieczenia jako oddzielnego zespołu technicznego.
2.
Z dniem 11 marca 2010 r., jeśli wymogi określone dyrektywą 70/221/EWG, zmienioną niniejszą dyrektywą, nie zostaną spełnione, państwo członkowskie, w odniesieniu do tylnych zabezpieczeń:
a) odmawia rejestracji lub zakazuje sprzedaży lub dopuszczenia do ruchu nowych pojazdów;
b) zakazuje sprzedaży lub wprowadzenia do obrotu tylnego zabezpieczenia jako oddzielnego zespołu technicznego.
Artykuł 3
1.
Państwa członkowskie przyjmują i publikują, najpóźniej przed 11 marca 2007 r. ustawy, rozporządzenia i przepisy administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Państwa członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji tekst powyższych przepisów i tabelę korelacji pomiędzy przepisami a niniejszą dyrektywą.
Państwa członkowskie stosują powyższe przepisy od dnia 11 marca 2007 r.
Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odesłanie do niniejszej dyrektywy lub odesłanie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Państwa członkowskie ustalają sposób dokonania takiego odesłania.
2.
Państwa członkowskie przekazują Komisji tekst podstawowych przepisów prawa krajowego, które przyjmują w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 5
Dyrektywa 2006/21/WE Parlamentu Europejskiego I Rady
z dnia 15 marca 2006 r.
w sprawie gospodarowania odpadami pochodzącymi z przemysłu wydobywczego oraz zmieniająca dyrektywę 2004/35/WE
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3], w świetle wspólnego projektu zatwierdzonego przez komitet pojednawczy w dniu 8 grudnia 2005 r.,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komunikat Komisji zatytułowany "Bezpieczne prowadzenie działalności górniczej: następstwa ostatnich wypadków górniczych" stwierdza, że jednym z jego działań priorytetowych jest inicjatywa uregulowania gospodarki odpadami pochodzącymi z przemysłu wydobywczego.
Działanie to stanowi uzupełnienie inicjatyw zgodnie z dyrektywą 2003/105/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2003 r. zmieniającą dyrektywę Rady 96/82/WE w sprawie kontroli niebezpieczeństwa poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi [4] oraz związanych z opracowaniem dokumentu na temat najlepszych dostępnych technik obejmujących gospodarowanie skałą płonną oraz odpadami przeróbczymi pochodzącymi z działalności górniczej, zgodnie z dyrektywą Rady 96/61/WE z dnia 24 września 1996 r. dotyczącą zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli [5].
(2) Parlament Europejski w swojej rezolucji [6] z dnia 5 lipca 2001 r. dotyczącej tego komunikatu zdecydowanie poparł potrzebę przyjęcia dyrektywy w sprawie odpadów pochodzących z przemysłu wydobywczego.
(3) Celem decyzji nr 1600/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 lipca 2002 r. ustanawiającej szósty wspólnotowy program działań w zakresie środowiska naturalnego [7] w odniesieniu do odpadów, które są nadal wytwarzane, jest zmniejszenie poziomu ich niebezpieczeństwa oraz zapewnienie, że stanowią one możliwie najmniejsze zagrożenie, promowanie ich odzyskiwania, a w szczególności recyklingu, zminimalizowanie ilości odpadów do usunięcia i ich usuwanie w bezpieczny sposób, a w stosunku do odpadów przeznaczonych do usunięcia zapewnienie, aby były one przetwarzane tak blisko ich miejsca wytworzenia jak to możliwe, w stopniu, który nie prowadzi do zmniejszenia skuteczności operacji przetwarzania odpadów.
Decyzja nr 1600/2002/WE zaleca również, jako działanie priorytetowe w odniesieniu do wypadków i katastrof, wypracowanie środków mających pomóc w zapobieganiu ryzyka poważnych wypadków, ze szczególnym uwzględnieniem tych wynikających z górnictwa oraz opracowanie środków dotyczących odpadów górnicznych.
Decyzja nr 1600/2002/WE zaleca również, jako działanie priorytetowe, promowanie zrównoważonego zarządzania przemysłem wydobywczym, mającego na względzie zmniejszanie jego wpływu na środowisko naturalne.
(4) Zgodnie z celami wspólnotowej polityki ochrony środowiska należy ustalić minimalne wymagania w celu zapobiegania lub zmniejszania w możliwie najszerszym zakresie wszelkim niekorzystnym skutkom dla środowiska lub dla zdrowia ludzkiego, spowodowanym gospodarowaniem odpadami pochodzącymi z przemysłu wydobywczego, takimi jak: odpady przeróbcze (tzn. odpady w formie stałej lub szlamu, które pozostają po prowadzonej różnymi technologiami przeróbce surowców mineralnych), skała płonna i nadkład (tzn. materiał usuwany w czasie poszukiwania i rozpoznawania złóż kopalin, w tym w przedprodukcyjnej fazie przygotowawczej), oraz warstwa uprawna gleby (tzn. górna warstwa gruntu), pod warunkiem, że stanowią one odpady zgodnie z dyrektywą Rady 75/422/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów [8].
(5) Zgodnie z pkt 24 Planu działań w sprawie zrównoważonego rozwoju przyjętego w Johannesburgu w ramach Organizacji Narodów Zjednoczonych na Światowym Szczycie na temat Zrównoważonego Rozwoju w 2002 roku, należy chronić bazę zasobów naturalnych będących podstawą rozwoju gospodarczego i społecznego oraz zmienić obecny trend degradacji zasobów naturalnych poprzez zarządzanie bazą zasobów naturalnych w sposób zrównoważony i zintegrowany.
(6) Stosownie do tego, niniejsza dyrektywa powinna obejmować gospodarowanie odpadami z lądowego przemysłu wydobywczego, to znaczy odpadami pochodzącymi z poszukiwania, wydobywania (z uwzględnieniem przedprodukcyjnej fazy przygotowawczej), przetwarzania oraz magazynowania surowców mineralnych oraz z działalności odkrywkowej.
Jednakże takie gospodarowanie powinno odzwierciedlać zasady i priorytety określone w dyrektywie 75/442/EWG, która, zgodnie z jej art. 2 ust. 1 lit. b) pkt ii), jest nadal stosowana w odniesieniu do wszelkich aspektów gospodarowania odpadami z przemysłu wydobywczego, które nie są objęte niniejszą dyrektywą.
(7) W celu uniknięcia powtarzających się i nieproporcjonalnych wymogów administracyjnych, zakres niniejszej dyrektywy powinien być ograniczony do tych szczególnych działań, które uznawane są za priorytetowe dla osiągnięcia jej celów.
(8) Stosownie do tego, przepisy niniejszej dyrektywy nie powinny mieć zastosowania do tych strumieni odpadów, które, chociaż powstały w trakcie wydobycia lub przeróbki surowców mineralnych, nie są bezpośrednio związane z procesami wydobycia lub przeróbki, np.: odpady spożywcze, oleje odpadowe, złomowane pojazdy, zużyte baterie i akumulatory.
Gospodarowanie takimi odpadami powinno podlegać przepisom dyrektywy 75/442/EWG lub dyrektywy Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów [9], lub wszelkim innym właściwym przepisom wspólnotowym, tak jak ma to miejsce w przypadku odpadów powstałych na terenie poszukiwania, wydobywania lub przetwarzania, które przetransportowano do miejsca nie będącego obiektem unieszkodliwiania odpadów w rozumieniu niniejszej dyrektywy.
(9) Niniejsza dyrektywa nie powinna również mieć zastosowania do odpadów pochodzących z morskiego poszukiwania, wydobywania i przeróbki surowców mineralnych, ani do wtłaczania wody i powtórnego wtłaczania wypompowanych wód podziemnych, podczas gdy odpady obojętne, odpady inne niż niebezpieczne wytworzone w czasie prac poszukiwawczych, niezanieczyszczona gleba oraz odpady pochodzące z wydobywania, przeróbki i magazynowania torfu powinny być objęte jedynie niektórymi wymaganiami z powodu ich niższego ryzyka dla środowiska.
W odniesieniu do odpadów innych niż odpady niebezpieczne i obojętne, Państwa Członkowskie mogą obniżyć lub znieść niektóre wymagania.
Takie wyłączenia nie powinny mieć jednak zastosowania do obiektów unieszkodliwiania odpadów kategorii A.
(10) Ponadto, pomimo tego, że niniejsza dyrektywa obejmuje gospodarowanie odpadami z przemysłu wydobywczego, które mogą być radioaktywne, nie powinna ona obejmować tych aspektów, które są typowe dla radioaktywności, gdyż kwestia ta jest przedmiotem działania w ramach Traktatu o Europejskiej Wspólnocie Energii Atomowej (Euratom).
(11) W celu pozostania wiernym zasadom i priorytetom określonym w dyrektywie 75/442/EWG, w szczególności w jej art. 3 i 4, Państwa Członkowskie powinny zapewnić, aby operatorzy zaangażowani w przemysł wydobywczy podejmowali wszelkie niezbędne środki w celu zapobiegania lub zmniejszania, w możliwie najszerszym zakresie, wszelkich negatywnych skutków, rzeczywistych lub potencjalnych, dla środowiska lub zdrowia ludzkiego, które są spowodowane gospodarowaniem odpadami z przemysłu wydobywczego.
(12) Środki te powinny być oparte, między innymi, na koncepcji najlepszych dostępnych technik określonej w dyrektywie 96/61/WE, a w przypadku gdy takie techniki są stosowane, do Państw Członkowskich należy ustalenie sposobu, w jaki właściwości techniczne obiektu unieszkodliwiania odpadów, jego usytuowanie geograficzne oraz lokalne warunki środowiskowe mogą, tam gdzie to odpowiednie, być wzięte pod uwagę.
(13) Państwa Członkowskie powinny zapewnić sporządzanie, przez operatorów działających w przemyśle wydobywczym, odpowiednich planów gospodarowania odpadami dla zapobiegania powstawaniu lub minimalizacji, przeróbki, odzysku i unieszkodliwiania odpadów wydobywczych.
Plany takie powinny być skonstruowane w taki sposób, aby zapewnić odpowiednie planowanie opcji gospodarowania odpadami, mając na względzie zminimalizowanie wytwarzania odpadów i ich szkodliwości oraz zachęcanie do odzyskiwania odpadów.
Ponadto odpady z przemysłu wydobywczego powinny być charakteryzowane według kryterium ich składu, tak aby zapewnić w możliwie najszerszym zakresie, że takie odpady wchodzą w reakcje tylko w dający się przewidzieć sposób.
(14) W celu zmniejszenia ryzyka wypadków oraz zagwarantowania wysokiego poziomu ochrony środowiska i zdrowia ludzkiego, Państwa Członkowskie powinny zapewnić, że każdy operator obiektu unieszkodliwiania odpadów kategorii A przyjmuje i stosuje politykę przeciwdziałania poważnym wypadkom w odniesieniu do odpadów.
W odniesieniu do środków zapobiegawczych, powinna ona obejmować zapewnienie systemu zarządzania bezpieczeństwem, plany awaryjne do wykorzystania w razie wypadków oraz rozpowszechnienie informacji na temat bezpieczeństwa wśród osób, które mogą zostać dotknięte poważnym wypadkiem.
W razie wypadku operatorzy powinni mieć obowiązek dostarczenia właściwym organom wszelkich odpowiednich informacji niezbędnych do ograniczenia rzeczywistych i potencjalnych szkód w środowisku naturalnym.
Te szczególne wymagania nie powinny mieć zastosowania do obiektów unieszkodliwiania odpadów z przemysłu wydobywczego, które są objęte dyrektywą 96/82/WE.
(15) Obiekt unieszkodliwiania odpadów nie powinien być zaklasyfikowany do kategorii A wyłącznie na podstawie ryzyka związanego z bezpieczeństwem i ochroną zdrowia pracowników w przemyśle wydobywczym, objętych innymi przepisami wspólnotowymi, w szczególności dyrektywami 92/91/EWG [10] i 92/104/EWG [11].
(16) Ze względu na szczególny charakter gospodarowania odpadami z przemysłu wydobywczego, należy wprowadzić szczególne procedury składania wniosków i udzielania zezwoleń w odniesieniu do obiektów unieszkodliwiania odpadów wykorzystywanych do przyjmowania takich odpadów.
Dodatkowo, Państwa Członkowskie powinny podjąć niezbędne środki w celu zapewnienia, aby właściwe organy okresowo poddawały warunki zezwolenia ponownemu rozpatrzeniu oraz, w miarę potrzeby, aktualizacji.
(17) Państwa Członkowskie powinny mieć obowiązek zapewnienia, że zgodnie z Konwencją ONZ/EKG o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska z dnia 25 czerwca 1998 r. (Konwencja z Aarhus) społeczeństwo jest informowane o złożeniu wniosku o zezwolenie na gospodarowanie odpadami, a zainteresowana społeczność jest konsultowana przed udzieleniem zezwolenia na gospodarowanie odpadami.
(18) Należy w jasny sposób określić wymagania, które powinien spełniać obiekt unieszkodliwiania odpadów z przemysłu wydobywczego w zakresie lokalizacji, zarządzania, kontroli, zamknięcia oraz środków zapobiegawczych i ochronnych, które podejmuje się w przypadku jakiegokolwiek zagrożenia dla środowiska w perspektywie krótko- i długoterminowej, a w szczególności w przypadku zanieczyszczenia wód podziemnych poprzez przenikanie odcieku do gleby.
(19) Należy w jasny sposób zdefiniować obiekt unieszkodliwiania odpadów kategorii A dla odpadów z przemysłu wydobywczego, biorąc pod uwagę możliwe skutki jakiegokolwiek zanieczyszczenia, będącego efektem działalności takiego obiektu lub wypadku, w wyniku którego odpady wydostaną się z takiego obiektu.
(20) Odpady umieszczane z powrotem w wyrobiskach poeksploatacyjnych w celu rekultywacji lub w celach technologicznych związanych z procesem wydobywczym minerałów, takich jak budowanie lub utrzymywanie w wyrobiskach środków dostępu dla maszyn, ramp przewozowych, przegród, barier zabezpieczających lub obwałowań, powinny również podlegać pewnym wymaganiom w celu ochrony wód powierzchniowych lub podziemnych, zabezpieczenia stabilności takich odpadów oraz zapewnienia odpowiedniego monitorowania po zaprzestaniu takich czynności.
Stosownie do tego, takie odpady nie powinny podlegać wymogom niniejszej dyrektywy, które odnoszą się wyłącznie do "obiektów unieszkodliwiania odpadów", z wyjątkiem wymogów określonych w przepisie szczególnym dotyczącym wyrobisk poeksploatacyjnych.
(21) Mając na względzie zapewnienie właściwej konstrukcji i utrzymania obiektów unieszkodliwiania odpadów z przemysłu wydobywczego, Państwa Członkowskie powinny podjąć odpowiednie środki w celu zapewnienia, aby projekt, lokalizacja i zarządzanie takimi obiektami były wykonywane przez osoby posiadające odpowiednie kompetencje techniczne.
Należy zapewnić, aby szkolenia i wiedza uzyskana przez operatorów i personel zapewniały im niezbędne umiejętności.
Ponadto właściwe organy powinny upewnić się, że operatorzy stosują odpowiednie zasady dotyczące budowy i utrzymania nowego obiektu unieszkodliwiania odpadów lub każdego rozszerzenia, lub zmiany istniejącego obiektu unieszkodliwiania odpadów, w tym w fazie poeksploatacyjnej.
(22) Należy ustanowić procedury monitorowania obiektów unieszkodliwiania odpadów w czasie ich eksploatacji i nadzoru poeksploatacyjnego.
Należy określić czas monitorowania i kontroli obiektów unieszkodliwiania odpadów kategorii A po ich zamknięciu, proporcjonalnie do ryzyka wywoływanego przez dany obiekt unieszkodliwiania odpadów w sposób podobny do tego, który jest wymagany dyrektywą 1999/31/WE.
(23) Należy określić, kiedy i w jaki sposób obiekt unieszkodliwiania odpadów z przemysłu wydobywczego powinien zostać zamknięty, oraz wyznaczyć obowiązki i zakres odpowiedzialności operatora w fazie poeksploatacyjnej.
(24) Państwa Członkowskie powinny wymagać od operatorów działających w przemyśle wydobywczym stosowania kontroli monitorowania i zarządzania w celu zapobieżenia zanieczyszczeniu wody i gleby oraz w celu zidentyfikowania niekorzystnych skutków, które ich obiekt unieszkodliwiania odpadów może mieć dla środowiska lub zdrowia ludzkiego.
Dodatkowo, w celu zmniejszenia do minimum zanieczyszczenia wody, zrzut odpadów do wszelkich odbiorników wody powinien być zgodny z dyrektywą 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającą ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej [12].
Ponadto stężenie cyjanku i związków cyjanku w stawach osadowych odpadów przeróbczych, mając na względzie ich szkodliwe i toksyczne skutki, powinno być zmniejszone do najniższych możliwych poziomów przy wykorzystaniu najlepszych dostępnych technik.
Maksymalne progi stężenia powinny zostać odpowiednio ustalone i, w każdym przypadku, powinny odpowiadać szczególnym wymaganiom niniejszej dyrektywy w celu przeciwdziałania takim skutkom.
(25) Operator obiektu unieszkodliwiania odpadów z przemysłu wydobywczego powinnien mieć obowiązek złożenia gwarancji finansowej lub jej ekwiwalentu, zgodnie z procedurami, o których zdecydują Państwa Członkowskie, zapewniając, aby zostały spełnione wszystkie obowiązki wynikające z zezwolenia, w tym obowiązki związane z zamknięciem obiektu unieszkodliwiania odpadów i jego fazą poeksploatacyjną.
Gwarancja finansowa powinna wystarczać na pokrycie kosztów rekultywacji terenu, na który miał wpływ obiekt unieszkodliwiania odpadów, który obejmuje również sam obiekt unieszkodliwiania odpadów zgodnie z opisem w planie unieszkodliwiania odpadów przygotowanym zgodnie art. 5 i wymaganiami zezwolenia, o którym mowa w art. 7, przez odpowiednio wykwalifikowaną i niezależną osobę trzecią.
Konieczne jest także, aby taka gwarancja została złożona przed rozpoczęciem składowania odpadów w obiekcie unieszkodliwiania odpadów i była okresowo aktualizowana.
Dodatkowo, zgodnie z zasadą "zanieczyszczający płaci" oraz z dyrektywą 2004/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu [13], istotne jest wyjaśnienie, że operator obiektu unieszkodliwiania odpadów z przemysłu wydobywczego ponosi właściwą odpowiedzialność za szkody wyrządzone środowisku spowodowane jego działaniem lub za bezpośrednie zagrożenie wystąpienia takiej szkody.
(26) W przypadku działalności obiektów unieszkodliwiania odpadów z przemysłu wydobywczego, która może mieć poważne niekorzystne skutki transgraniczne dla środowiska oraz wszelkie wynikające z tego zagrożenia dla zdrowia ludzkiego na terytorium innego Państwa Członkowskiego, powinna zostać wprowadzona wspólna procedura w celu ułatwienia konsultacji między sąsiadującymi państwami.
Należy tego dokonać, mając na względzie zapewnienie odpowiedniej wymiany informacji między organami oraz należytego informowania społeczeństwa o wszelkich obiektach unieszkodliwiania odpadów, które mogłyby mieć niekorzystne skutki dla środowiska takiego innego Państwa Członkowskiego.
(27) Państwa Członkowskie powinny zapewnić zorganizowanie przez właściwe organy skutecznego systemu inspekcji lub środków równorzędnej kontroli w odniesieniu do obiektów unieszkodliwiania odpadów z przemysłu wydobywczego.
Bez uszczerbku dla obowiązków operatora wynikających z zezwolenia, przed rozpoczęciem działalności w zakresie składowania powinna zostać przeprowadzona inspekcja sprawdzająca, czy warunki zezwolenia zostały wypełnione.
Dodatkowo, Państwa Członkowskie powinny zapewnić, że operatorzy i ich następcy prowadzą aktualną ewidencję obiektów unieszkodliwiania odpadów, oraz że operatorzy przekazują swoim następcom informacje dotyczące stanu obiektu unieszkodliwiania odpadów i jego działalności.
(28) Państwa Członkowskie powinny przesyłać Komisji regularne sprawozdania dotyczące wykonania niniejszej dyrektywy, wraz z informacjami dotyczącymi wypadków i sytuacji awaryjnych.
Na podstawie tych sprawozdań Komisja powinna złożyć sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
(29) Państwa Członkowskie powinny ustalić zasady dotyczące sankcji za naruszenie niniejszej dyrektywy i zapewnić, że są one wykonywane.
Sankcje te powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
(30) Państwa Członkowskie powinny zapewnić sporządzanie spisu zamkniętych, włącznie z opuszczonymi, obiektów unieszkodliwiania odpadów zlokalizowanych na ich terytorium, w celu zidentyfikowania tych, które wywierają poważny negatywny wpływ na środowisko lub mogą stać się w średnio- lub krótkoterminowej perspektywie poważnym zagrożeniem dla zdrowia ludzkiego lub środowiska.
Spisy te powinny stworzyć podstawę odpowiedniego programu działań.
(31) Komisja powinna zapewnić właściwą wymianę informacji naukowo-technicznych, dotyczących sporządzania spisu zamkniętych obiektów unieszkodliwiania odpadów na poziomie Państw Członkowskich oraz dotyczących opracowywania metodologii w celu wsparcia Państw Członkowskich w przestrzeganiu niniejszej dyrektywy w trakcie rekultywacji zamkniętych obiektów unieszkodliwiania odpadów.
Ponadto powinna zostać zapewniona wymiana informacji dotyczących najlepszych dostępnych technik w ramach Państw Członkowskich i pomiędzy nimi.
(32) W celu spójnego stosowania art. 6 Traktatu, wymogi dotyczące ochrony środowiska naturalnego muszą być włączone do wdrażania polityk i działań wspólnotowych w celu wspierania zrównoważonego rozwoju.
(33) Niniejsza dyrektywa mogłaby stanowić użyteczny instrument brany pod uwagę przy sprawdzaniu, czy projekty otrzymujące finansowanie ze Wspólnoty w kontekście pomocy rozwojowej obejmują niezbędne środki w celu zapobiegania lub zmniejszania, w możliwie najszerszym zakresie, negatywnych oddziaływań na środowisko.
Takie podejście jest zgodne z art. 6 Traktatu, szczególnie w odniesieniu do zintegrowania wymogów ochrony środowiska naturalnego z polityką Wspólnoty w sferze współpracy na rzecz rozwoju.
(34) Cel niniejszej dyrektywy, którym jest usprawnienie gospodarowania odpadami z przemysłu wydobywczego, nie może zostać osiągnięty w dostatecznym stopniu przez Państwa Członkowskie działające samodzielnie, ponieważ niewłaściwe gospodarowanie takimi odpadami może spowodować zanieczyszczenie o charakterze transgranicznym.
Zgodnie z zasadą "zanieczyszczający płaci" należy, między innymi, wziąć pod uwagę wszelkie szkody wyrządzone środowisku przez odpady z przemysłu wydobywczego, a różne krajowe zastosowania tej zasady mogą prowadzić do znacznych dysproporcji w obciążeniu finansowym podmiotów gospodarczych.
Ponadto istnienie różnych krajowych polityk dotyczących gospodarowania odpadami z przemysłu wydobywczego hamuje osiągnięcie celu, jakim jest zapewnienie minimalnego poziomu bezpieczeństwa oraz odpowiedzialnego gospodarowania takimi odpadami, a także maksymalizacji ich odzyskiwania w całej Wspólnocie.
Zatem, ponieważ ze względu na zasięg i skutki niniejszej dyrektywy możliwe jest lepsze osiągnięcie jej celu na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może przyjąć środki, zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.
(35) Środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [14].
(36) Działalność obiektów unieszkodliwiania odpadów istniejących w chwili transpozycji niniejszej dyrektywy powinna zostać uregulowana w celu podjęcia środków niezbędnych do ich dostosowania do wymagań niniejszej dyrektywy w określonych ramach czasowych.
(37) Zgodnie z ust. 34 Porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie lepszego stanowienia prawa [15], zachęca się Państwa Członkowskie do sporządzania, dla własnych potrzeb i w interesie Wspólnoty, tabel, które w możliwie najszerszym zakresie będą ilustrować związek między niniejszą dyrektywą a środkami transpozycji, i do podawania ich do wiadomości publicznej,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Przedmiot
Niniejsza dyrektywa określa środki, procedury i wskazówki mające na celu zapobieganie lub zmniejszanie, w najszerszym możliwym zakresie, wszelkich niekorzystnych skutków dla środowiska, w szczególności wody, powietrza, gleby, fauny i flory oraz krajobrazu, oraz wszelkich wynikających z tego zagrożeń dla zdrowia ludzkiego, spowodowanych gospodarowaniem odpadami pochodzącymi z przemysłu wydobywczego.
Artykuł 2
Zakres
1.
Z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, niniejsza dyrektywa obejmuje gospodarowanie odpadami pochodzącymi z poszukiwania, wydobywania, przeróbki i magazynowania surowców mineralnych oraz z działalności odkrywkowej, zwanymi dalej "odpadami wydobywczymi".
2.
Z zakresu niniejszej dyrektywy są wyłączone:
a) odpady powstałe w wyniku poszukiwania, wydobywania i przeróbki surowców mineralnych oraz z działalności odkrywkowej, które nie pochodzą jednak bezpośrednio z takich prac;
b) odpady pochodzące z morskiego poszukiwania, wydobywania i przeróbki surowców mineralnych;
c) wtłaczanie wody i powtórne wtłaczanie wypompowanych wód podziemnych, zgodnie z art. 11 ust. 3 lit. j) akapit pierwszy i drugi dyrektywy 2000/60/WE w zakresie dozwolonym przez powołany artykuł.
3. Odpady obojętne i niezanieczyszczona gleba pochodzące z poszukiwania, wydobywania, przeróbki i magazynowania surowców mineralnych oraz z działalności odkrywkowej oraz odpady pochodzące z wydobywania, przeróbki i magazynowania torfu nie podlegają art. 7, 8, art. 11 ust. 1 i 3, art. 12, art. 13 ust. 6, art. 14 i 16, chyba że są one składowane w obiekcie unieszkodliwiania odpadów kategorii A.
Właściwy organ może zmniejszyć lub odstąpić od wymagań w odniesieniu do składowania odpadów innych niż niebezpieczne, pochodzących z poszukiwania surowców mineralnych, z wyjątkiem ropy naftowej i ewaporatów innych niż gips i anhydryt, jak również w odniesieniu do składowania niezanieczyszczonej gleby i odpadów pochodzących z wydobycia, przeróbki i magazynowania torfu tak długo, jak w jego opinii spełnione są wymagania art. 4.
Państwa Członkowskie mogą zmniejszyć lub odstąpić od wymagań art. 11 ust. 3, art. 12 ust. 5 i 6, art. 13 ust. 6, art. 14 i 16 w odniesieniu do odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne, chyba że są one składowane w obiekcie unieszkodliwiania odpadów kategorii A.
4.
Bez uszczerbku dla innych aktów prawa wspólnotowego, odpady, które objęte są niniejszą dyrektywą, nie podlegają dyrektywie 1999/31/WE.
Artykuł 3
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy:
1) "odpady" mają znaczenie określone w art. 1 lit. a) dyrektywy 75/422/EWG;
2) "odpady niebezpieczne" mają znaczenie określone w art. 1 ust. 4 dyrektywy Rady 91/689/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. w sprawie odpadów niebezpiecznych [16];
3) "odpady obojętne" oznaczają odpady, które nie ulegają jakimkolwiek istotnym przemianom fizycznym, chemicznym lub biologicznym.
Odpady obojętne są nierozpuszczalne, niepalne, nie wchodzą w inny sposób w reakcje fizyczne lub chemiczne, nie ulegają biodegradacji, nie wpływają niekorzystnie na inną materię, z którą wchodzą w kontakt w sposób, który mógłby spowodować zanieczyszczenie środowiska lub zaszkodzić zdrowiu ludzkiemu.
Całkowita zdolność do wymywania oraz zawartość substancji zanieczyszczających w odpadach oraz ekotoksyczność odcieku muszą być nieznaczne, a w szczególności nie mogą one stanowić zagrożenia dla jakości wód powierzchniowych lub podziemnych;
4) "niezanieczyszczona gleba" oznacza glebę, która została usunięta z górnej warstwy gruntu w trakcie działalności wydobywczej i która nie jest zanieczyszczona w rozumieniu prawa krajowego Państwa Członkowskiego, w którym zlokalizowane jest miejsce prowadzenia działalności, lub w rozumieniu prawa wspólnotowego;
5) "surowiec mineralny" lub "minerał" oznacza naturalnie występujące w skorupie ziemi złoże substancji pochodzenia organicznego lub nieorganicznego, takich jak surowce energetyczne, rudy metali, surowce przemysłowe i budowlane, z wyłączeniem wody;
6) "przemysł wydobywczy" oznacza wszelkie podmioty i przedsiębiorstwa zaangażowane w odkrywkowe lub podziemne wydobycie surowców mineralnych dla celów gospodarczych, w tym wydobycie otworowe lub przeróbkę wydobytego materiału;
7) "morskie" oznacza obszar morza i dna morskiego rozciągający się od znaku wody niskiej zwykłych lub średnich pływów w kierunku na zewnątrz;
8) "przeróbka" oznacza procesy mechaniczne, fizyczne, biologiczne, termiczne lub chemiczne, lub połączenie tych procesów, którym poddane są surowce mineralne, w tym pochodzące z działalności odkrywkowej, prowadzone w celu wydobycia minerału, w tym zmiana jego objętości, klasyfikacja, rozdzielanie i ługowanie, a także ponowna przeróbka poprzednio odrzuconych odpadów, z wyłączeniem jednak procesów wytapiania, produkcyjnych procesów termicznych (innych niż wypalanie wapienia) i procesów metalurgicznych;
9) "odpady przeróbcze" oznaczają odpady w formie stałej lub szlamu, które pozostają po przeróbce minerałów w drodze procesu separacji (np.: kruszenia, mielenia, klasyfikacji ziarnowej, flotacji i innych procesów fizykochemicznych) w celu oddzielenia użytecznych minerałów od mniej użytecznych skał;
10) "hałda" oznacza obiekt inżynieryjny do składowania stałych odpadów na powierzchni ziemi;
11) "tama" oznacza konstrukcję inżynieryjną, przeznaczoną do zatrzymania lub zamknięcia wody lub odpadów w stawie osadowym;
12) "staw osadowy" oznacza obiekt naturalny lub inżynieryjny przeznaczony do składowania odpadów drobnoziarnistych, zazwyczaj odpadów przeróbczych, wraz ze zmieniającą się ilością wody niezwiązanej, która pochodzi z przeróbki surowców mineralnych oraz z oczyszczania i recyklingu wody technologicznej;
13) "cyjanek dysocjujący w słabym kwasie" oznacza cyjanek i związki cyjanku, które ulegają dysocjacji w słabym kwasie o określonym pH;
14) "odciek" oznacza wodę przesączającą się przez składowane odpady i emitowaną z lub powstrzymywaną z obiektu unieszkodliwiania odpadów, w tym zanieczyszczoną wodę pochodzącą z drenażu, która może mieć niekorzystny skutek dla środowiska, jeżeli nie jest w odpowiedni sposób oczyszczona;
15) "obiekt unieszkodliwiania odpadów" oznacza teren przeznaczony do gromadzenia lub składowania odpadów wydobywczych, zarówno w formie stałej, jak i ciekłej, lub w roztworze lub zawiesinie, przez następujące okresy:
- bezterminowo dla obiektów unieszkodliwiania odpadów kategorii A i obiektów unieszkodliwiania odpadów określonych jako niebezpieczne w planie gospodarowania odpadami;
- na okres ponad sześciu miesięcy dla obiektów unieszkodliwiania odpadów niebezpiecznych, wytworzonych niespodziewanie;
- na okres ponad jednego roku dla obiektów unieszkodliwiania odpadów innych niż odpady niebezpieczne i obojętne;
- na okres ponad trzech lat w przypadku obiektów unieszkodliwiania odpadów niezanieczyszczonej gleby, odpadów innych niż niebezpieczne wytworzonych w czasie prac poszukiwawczych, odpadów pochodzących z wydobywania, przeróbki i magazynowania torfu i odpadów obojętnych.
Za takie obiekty uważa się także tamy lub inne konstrukcje służące do powstrzymywania, zatrzymywania, ograniczania lub umacniania takiego obiektu, jak również, w szczególności, hałdy i stawy, z wyłączeniem jednak wyrobisk poeksploatacyjnych, w których odpady są ponownie umieszczane po wydobyciu minerałów w celach rekultywacyjnych i technologicznych;
16) "poważny wypadek" oznacza zdarzenie w miejscu prowadzenia działalności w czasie wykonywania działalności obejmującej gospodarowanie odpadami wydobywczymi w dowolnej instalacji objętej niniejszą dyrektywą, prowadzące do natychmiastowego lub występującego po pewnym czasie poważnego niebezpieczeństwa dla zdrowia ludzkiego lub środowiska, w miejscu prowadzenia działalności lub poza nim;
17) "substancja niebezpieczna" oznacza substancję, mieszaninę lub preparat, który jest niebezpieczny w rozumieniu dyrektywy 67/548/EWG [17] lub dyrektywy 1999/45/WE [18];
18) "najlepsze dostępne techniki" mają znaczenie określone w art. 2 ust. 11 dyrektywy 96/61/WE;
19) "odbiornik wodny" oznacza wody powierzchniowe, wody podziemne, wody przejściowe i wody przybrzeżne, określone odpowiednio w art. 2 ust. 1, 2, 6 i 7 dyrektywy 2000/60/WE;
20) "rekultywacja" oznacza oczyszczanie gruntu, na który wpływ miał obiekt unieszkodliwiania odpadów, w taki sposób, aby przywrócić go do satysfakcjonującego stanu, ze szczególnym uwzględnieniem jakości gleby, dzikiej fauny i flory, siedlisk naturalnych, systemów wody słodkiej, krajobrazu oraz odpowiednich celów użytkowych;
21) "poszukiwanie" oznacza poszukiwanie złóż minerałów o znaczeniu gospodarczym, w tym opróbowanie, pobieranie prób losowych, wiercenie i wykonywanie szurfów, z wyłączeniem wszelkich prac wymaganych dla udostępnienia takich złóż oraz wszelkich działań związanych bezpośrednio z czynną działalnością wydobywczą;
22) "społeczeństwo" oznacza jedną lub więcej osób fizycznych lub prawnych oraz, zgodnie z krajowymi przepisami prawa lub praktyką, ich stowarzyszenia, organizacje lub grupy;
23) "zainteresowana społeczność" oznacza część społeczeństwa, która jest lub może być dotknięta skutkami lub ma interes w procesie podejmowania decyzji w sprawie środowiska, zgodnie z art. 6 i 7 niniejszej dyrektywy; do celów niniejszej definicji, organizacje pozarządowe działające na rzecz ochrony środowiska i spełniające wszelkie wymogi zgodnie z prawem krajowym uważa się za mające taki interes;
24) "operator" oznacza osobę fizyczną lub prawną odpowiedzialną za gospodarowanie odpadami wydobywczymi zgodnie z prawem krajowym Państwa Członkowskiego, w którym gospodarowanie odpadami ma miejsce, w tym za tymczasowe magazynowanie odpadów wydobywczych, jak również za fazę eksploatacyjną i poeksploatacyjną;
25) "posiadacz odpadów" oznacza wytwarzającego odpady wydobywcze lub osobę fizyczną lub prawną, która jest w ich posiadaniu;
26) "osoba kompetentna" oznacza osobę fizyczną, która posiada wiedzę techniczną i doświadczenie zgodnie z prawem krajowym Państwa Członkowskiego, w którym osoba ta prowadzi działalność, w celu wykonywania obowiązków wynikających z niniejszej dyrektywy;
27) "organ właściwy" oznacza organ lub organy, które Państwo Członkowskie wyznacza jako odpowiedzialne za wypełnianie obowiązków wynikających z niniejszej dyrektywy;
28) "miejsce prowadzenia działalności" oznacza cały obszar o wyznaczonej lokalizacji geograficznej będący pod kontrolą operatora;
29) "istotna zmiana" oznacza zmianę w strukturze lub eksploatacji obiektu unieszkodliwiania odpadów, która w opinii organu właściwego może mieć znaczące negatywne skutki dla zdrowia ludzkiego lub środowiska.
Artykuł 4
Ogólne wymagania
1.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, że odpady wydobywcze są zagospodarowywane bez zagrażania zdrowiu ludzkiemu oraz bez stosowania procesów lub metod, które mogłyby szkodzić środowisku, w szczególności bez ryzyka dla wody, powietrza, gleby oraz fauny i flory, bez powodowania immisji w postaci hałasu lub zapachów, a także bez niekorzystnych skutków dla krajobrazu lub miejsc o szczególnym znaczeniu.
Państwa Członkowskie podejmują również niezbędne środki w celu wprowadzenia zakazu porzucania, wyrzucania lub niekontrolowanego składowania odpadów wydobywczych.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby operator podejmował wszelkie niezbędne środki w celu zapobiegania lub zmniejszenia, w możliwie najszerszym zakresie, wszelkich niekorzystnych skutków dla środowiska i zdrowia ludzkiego, powstałych w wyniku gospodarowania odpadami wydobywczymi.
Obejmuje to zarządzanie jakimkolwiek obiektem unieszkodliwiania odpadów, również po jego zamknięciu, oraz zapobieganie poważnym wypadkom mającym związek z tym obiektem oraz ograniczanie ich konsekwencji dla środowiska i zdrowia ludzkiego.
3.
Środki, o których mowa w ust. 2, są oparte, między innymi, na najlepszych dostępnych technikach bez zalecania stosowania jakiejkolwiek techniki lub określonej technologii, lecz z uwzględnieniem cech technicznych obiektu unieszkodliwiania odpadów, jego lokalizacji geograficznej oraz lokalnych warunków środowiskowych.
Artykuł 5
Plan gospodarowania odpadami
1.
Państwa Członkowskie zapewniają sporządzenie przez operatora planu gospodarowania odpadami w celu zminimalizowania, przeróbki, odzysku oraz unieszkodliwiania odpadów wydobywczych, uwzględniając zasadę zrównoważonego rozwoju.
2.
Celami planu gospodarowania odpadami są:
a) zapobieganie i zmniejszanie wytwarzania odpadów oraz ich szkodliwości, w szczególności poprzez rozważenie:
i) gospodarowania odpadami w fazie projektowania i przy wyborze metody wydobywania surowców mineralnych oraz ich przeróbki;
ii) zmian, którym mogą ulec odpady wydobywcze w związku ze zwiększeniem powierzchni oraz narażenia na warunki powyżej gruntu;
iii) umieszczenia odpadów wydobywczych z powrotem w wyrobiskach po wydobyciu minerału, w zakresie w jakim jest to wykonalne pod względem technicznym i ekonomicznym oraz uzasadnione pod względem środowiskowym zgodnie z obowiązującymi normami środowiskowymi na poziomie wspólnotowym oraz, tam gdzie to odpowiednie, z wymaganiami niniejszej dyrektywy;
iv) umieszczenia warstwy uprawnej gleby z powrotem na miejscu po zamknięciu obiektu unieszkodliwiania odpadów lub, jeżeli nie jest to praktycznie wykonalne, ponownego użycia warstwy uprawnej gleby gdzie indziej;
v) stosowania mniej niebezpiecznych substancji do przeróbki surowców mineralnych;
b) zachęcanie do odzysku odpadów wydobywczych za pomocą recyklingu, ponownego użycia lub regeneracji takich odpadów, tam gdzie jest to uzasadnione pod względem środowiskowym zgodnie z obowiązującymi normami środowiskowymi na poziomie wspólnotowym oraz, tam gdzie to odpowiednie, z wymogami niniejszej dyrektywy;
c) zapewnianie krótko- i długoterminowego bezpiecznego unieszkodliwiania odpadów wydobywczych, w szczególności poprzez rozważenie na etapie projektowania gospodarowania nimi w czasie eksploatacji i po zamknięciu obiektu unieszkodliwiania odpadów oraz poprzez wybór projektu, który:
i) wymaga minimalnego, a jeżeli to możliwe, ostatecznie nie wymaga żadnego monitorowania, kontrolowania i zarządzania zamkniętym obiektem unieszkodliwiania odpadów;
ii) zapobiega lub przynajmniej minimalizuje jakiekolwiek długotrwałe skutki, na przykład związane z przemieszczaniem się zanieczyszczeń powietrza lub wody z obiektu unieszkodliwiania odpadów; oraz
iii) zapewnia długoterminową geotechniczną stabilność każdej tamy lub hałdy wznoszącej się ponad istniejącą uprzednio powierzchnię gruntu.
3.
Plan gospodarowania odpadami zawiera przynajmniej następujące elementy:
a) tam gdzie to stosowne, propozycję klasyfikacji obiektu unieszkodliwiania odpadów zgodnie z kryteriami określonymi w załączniku III:
- w przypadku gdy uznaje się, że obiekt unieszkodliwiania odpadów należy do kategorii A, dokument wykazujący, że polityka zapobiegania poważnym wypadkom, wprowadzający ją w życie system zarządzania bezpieczeństwem oraz wewnętrzny plan awaryjny zostaną wprowadzone w życie zgodnie z art. 6 ust. 3,
- w przypadku gdy operator uzna, że obiekt unieszkodliwiania odpadów nie należy do kategorii A, wystarczające informacje dla uzasadnienia tej opinii, w tym wskazanie możliwych zagrożeń wystąpienia wypadków;
b) charakterystykę odpadów zgodnie z załącznikiem II oraz oświadczenie o przewidywanych łącznych ilościach odpadów wydobywczych, które będą wytwarzane w fazie operacyjnej;
c) opis procesów, w trakcie których wytwarzane są takie odpady oraz wszelkich dalszych procesów przeróbki, którym są one poddane;
d) opis sposobu, w jaki mogą zostać wywarte niekorzystne skutki dla środowiska i zdrowia ludzkiego poprzez składowanie takich odpadów oraz środków zapobiegawczych, które należy podjąć w celu zmniejszenia wpływu na środowisko w czasie eksploatacji obiektu unieszkodliwiania odpadów i po jego zamknięciu, włącznie z aspektami, o których mowa w art. 11 ust. 2 lit. a), b), d) i e);
e) zaproponowane procedury kontroli i monitorowania zgodnie z art. 10, tam gdzie ma to zastosowanie, oraz art. 11 ust. 2 lit. c);
f) zaproponowany plan dotyczący zamknięcia, włącznie z rekultywacją, procedurami po zamknięciu oraz monitorowania zgodnie z art. 12;
g) środki mające na celu zapobieganie lub zminimalizowanie pogorszenia się stanu wody, zgodnie z dyrektywą 2000/60/WE, oraz mające na celu zapobieganie lub minimalizację zanieczyszczenia powietrza i gleby, zgodnie z art. 13;
h) przegląd stanu gruntów, na które ma wywierać wpływ obiekt unieszkodliwiania odpadów.
Plan gospodarowania odpadami zawiera wystarczające informacje, umożliwiające właściwemu organowi ocenę zdolności operatora do osiągnięcia celów planu gospodarowania odpadami, jak określono to w ust. 2, oraz jego obowiązków wynikających z niniejszej dyrektywy.
Plan objaśnia w szczególności, w jaki sposób opcja i metoda wybrane spośród wymienionych w ust. 2 lit. a) pkt i) zrealizują cele planu gospodarowania odpadami określone w ust. 2 lit. a).
4.
Plan gospodarowania odpadami podlega przeglądowi co pięć lat lub zmianie, o ile jest to właściwe, w przypadku istotnych zmian w działaniu obiektu unieszkodliwiania odpadów lub w odniesieniu do odpadów, które są składowane.
Właściwy organ jest informowany o wszelkich zmianach w planie gospodarowania odpadami.
5.
Plany sporządzone zgodnie z innymi przepisami krajowymi lub wspólnotowymi oraz zawierające informacje, o których mowa w ust. 3, mogą być stosowane w przypadku, gdy zapobiegają one niepotrzebnemu powielaniu informacji i powtórzeniu pracy operatora, pod warunkiem, że wszystkie wymagania określone w ust. 1-4 są spełnione.
6.
Właściwy organ zatwierdza plan gospodarowania odpadami na podstawie procedur, o których zdecydują Państwa Członkowskie, i monitoruje jego wykonanie.
Artykuł 6
Informowanie o poważnych wypadkach i zapobieganie im
1.
Niniejszy artykuł ma zastosowanie do obiektów unieszkodliwiania odpadów kategorii A, z wyjątkiem obiektów unieszkodliwiania odpadów objętych dyrektywą 96/82/WE.
2.
Bez uszczerbku dla innych przepisów wspólnotowych, w szczególności dyrektyw 92/91/EWG i 92/104/EWG, Państwa Członkowskie zapewniają, aby ryzyka wystąpienia poważnych wypadków były rozpoznane, oraz aby niezbędne elementy zostały wprowadzone do projektu, budowy, działania i konserwacji, zamknięcia i fazy po zamknięciu obiektu unieszkodliwiania odpadów w celu zapobiegania takim wypadkom oraz w celu ograniczenia ich niekorzystnych konsekwencji dla zdrowia ludzkiego lub środowiska, w tym wpływów transgranicznych.
3.
Do celów wymagań wynikających z ust. 2 każdy operator, przed rozpoczęciem eksploatacji, sporządza politykę zapobiegania poważnym wypadkom dla gospodarowania odpadami wydobywczymi oraz wdraża wprowadzający ją w życie system zarządzania bezpieczeństwem, zgodnie z elementami określonymi w sekcji 1 załącznika I, a także wdraża wewnętrzny plan awaryjny wyszczególniający środki, które należy podjąć w miejscu prowadzenia działalności w razie wypadku.
Jako część tej polityki, operator wyznacza kierownika ds. bezpieczeństwa odpowiedzialnego za wykonanie i okresowy nadzór nad polityką zapobiegania poważnym wypadkom.
Właściwy organ sporządza zewnętrzny plan awaryjny wyszczególniający środki, które należy podjąć poza miejscem prowadzenia działalności w razie wypadku.
Jako część wniosku o wydanie zezwolenia, operator dostarczy właściwemu organowi niezbędne informacje, które umożliwią organowi sporządzenie takiego planu.
4.
Plany awaryjne, o których mowa w ust. 3, mają następujące cele:
a) powstrzymywanie i kontrolowanie poważnych wypadków i innych awarii, tak aby zmniejszyć ich skutki oraz, w szczególności, ograniczyć szkody dla zdrowia ludzkiego i środowiska;
b) wprowadzenie w życie środków niezbędnych do ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska przed skutkami poważnych wypadków i innych awarii;
c) przekazanie niezbędnych informacji społeczeństwu oraz właściwym służbom lub organom na danym terenie;
d) zapewnienie rekultywacji, przywrócenia do stanu poprzedniego i oczyszczenia środowiska po poważnym wypadku.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby w razie poważnego wypadku operator niezwłocznie dostarczył właściwemu organowi wszystkie niezbędne informacje wymagane w celu pomocy w zmniejszeniu jego konsekwencji dla zdrowia ludzkiego oraz do przeprowadzenia oceny i zmniejszenia zakresu rzeczywistej lub potencjalnej szkody poniesionej przez środowisko.
5.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby zainteresowana społeczność miała zapewnioną z wyprzedzeniem skuteczną możliwość uczestnictwa w opracowywaniu lub przeglądzie zewnętrznego planu awaryjnego, który ma zostać sporządzony zgodnie z ust. 3.
W tym celu zainteresowana społeczność jest informowana o wszelkich takich propozycjach oraz udostępniane są jej odpowiednie informacje, w tym, między innymi, informacje o prawie uczestnictwa w procesie decyzyjnym oraz o właściwym organie, do którego mogą być zgłaszane uwagi i pytania.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby zainteresowana społeczność miała prawo w uzasadnionych ramach czasowych do wyrażania uwag, oraz aby przy podejmowaniu decyzji w sprawie zewnętrznego planu awaryjnego uwagi te były w należyty sposób brane pod uwagę.
6.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby informacje w sprawie środków bezpieczeństwa oraz w sprawie działań wymaganych w razie wypadku, zawierające przynajmniej elementy wymienione w sekcji 2 załącznika I, były przekazywane zainteresowanej społeczności bezpłatnie i bez dodatkowych warunków.
Informacje takie podlegają przeglądowi co trzy lata i, jeżeli jest to konieczne, są uaktualniane.
Artykuł 7
Wniosek i zezwolenie
1.
Żaden obiekt unieszkodliwiania odpadów nie może działać bez zezwolenia udzielonego przez właściwy organ.
Zezwolenie zawiera elementy wyszczególnione w ust. 2 niniejszego artykułu i jasno wskazuje kategorię obiektu unieszkodliwiania odpadów, zgodnie z kryteriami, o których mowa w art. 9.
Pod warunkiem zastosowania się do wszystkich wymogów niniejszego artykułu, wszelkie zezwolenia wydawane na podstawie innych przepisów krajowych lub wspólnotowych mogą być połączone w jedno zezwolenie w przypadku, kiedy taki format zapobiega niepotrzebnemu powielaniu informacji i powtarzaniu pracy operatora lub właściwego organu.
Szczegóły określone w ust. 2 mogą być objęte jednym lub kilkoma zezwoleniami, pod warunkiem że spełnione są wszystkie wymogi określone w niniejszym artykule.
2.
Wniosek o udzielenie zezwolenia zawiera przynajmniej następujące szczegóły:
a) oznaczenie operatora;
b) proponowaną lokalizację obiektu unieszkodliwiania odpadów, włącznie ze wszelkimi możliwymi lokalizacjami alternatywnymi;
c) plan gospodarowania odpadami zgodnie z art. 5;
d) odpowiednie udokumentowanie gwarancji finansowej lub jej ekwiwalentu, zgodnie z wymogami art. 14;
e) informacje dostarczone przez operatora zgodnie z art. 5 dyrektywy 85/337/EWG [19], jeżeli zgodnie z tą dyrektywą wymagana jest ocena wpływu na środowisko.
3.
Właściwy organ udziela zezwolenia jedynie w przypadku, gdy w jego opinii:
a) operator spełnia odpowiednie wymagania niniejszej dyrektywy;
b) gospodarowanie odpadami nie pozostaje w bezpośredniej sprzeczności lub w inny sposób nie koliduje z wprowadzaniem w życie odpowiedniego planu gospodarowania odpadami lub planów, o których mowa w art. 7 dyrektywy 75/442/EWG.
4.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, aby właściwe organy okresowo poddawały warunki zezwolenia ponownemu rozpatrzeniu oraz, w miarę potrzeby, aktualizacji:
- w przypadku gdy następują istotne zmiany w eksploatacji obiektu unieszkodliwiania odpadów lub w odniesieniu do składowanych odpadów;
- na podstawie wyników monitorowania zgłoszonych przez operatora zgodnie z art. 11 ust. 3 lub kontroli przeprowadzonych zgodnie z art. 17;
- w świetle wymiany informacji dotyczących istotnych zmian w najlepszych dostępnych technikach, zgodnie z art. 21 ust. 3.
5.
Informacje zawarte w zezwoleniu udzielonym na podstawie niniejszego artykułu są udostępniane właściwym krajowym i wspólnotowym organom statystycznym, gdy zwrócą się one o takie informacje do celów statystycznych.
Informacje sensytywne o czysto handlowym charakterze, takie jak informacje dotyczące stosunków handlowych i elementów składowych kosztów oraz poziomu gospodarczych złoża zasobów mineralnych, nie są podawane do informacji publicznej.
Artykuł 8
Udział społeczeństwa
1.
Na wczesnym etapie procedury udzielania zezwolenia lub najpóźniej kiedy tylko takie informacje mogą być w uzasadniony sposób dostarczone, społeczeństwo jest informowane za pomocą obwieszczeń lub innych odpowiednich środków, takich jak media elektroniczne, tam gdzie są one dostępne, o następujących kwestiach:
a) wniosku o udzielenie zezwolenia;
b) tam gdzie ma to zastosowanie, fakcie, że decyzja dotycząca wniosku o udzielenie zezwolenia podlega konsultacji pomiędzy Państwami Członkowskimi zgodnie z art. 16;
c) szczegółach dotyczących właściwych organów odpowiedzialnych za podjęcie decyzji, organów, od których można otrzymać odpowiednie informacje, organów, którym można przedstawiać uwagi lub pytania, oraz szczegółach harmonogramu przesyłania uwag lub pytań;
d) charakterze możliwych decyzji;
e) tam gdzie ma to zastosowanie, szczegółach dotyczących propozycji uaktualnienia zezwolenia lub warunków zezwolenia;
f) wskazaniu czasu i miejsca oraz środków, za pomocą których właściwe informacje zostaną udostępnione;
g) szczegółach ustaleń dotyczących udziału społeczeństwa zgodnie z ust. 7.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby w odpowiednich ramach czasowych, zainteresowanej społeczności były udostępniane:
a) zgodnie z prawem krajowym, główne sprawozdania i opinie przekazane właściwemu organowi w czasie, gdy społeczeństwo było informowane zgodnie z ust. 1;
b) zgodnie z przepisami dyrektywy 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska [20], oprócz informacji, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, wszelkie informacje, które mają znaczenie dla decyzji zgodnie z art. 7 niniejszej dyrektywy i które stają się dostępne dopiero po poinformowaniu społeczeństwa zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu.
3.
Państwa Członkowskie podejmują odpowiednie środki w celu zapewnienia, że społeczeństwo jest informowane, zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu, o uaktualnieniu warunków zezwolenia zgodnie z art. 7 ust. 4.
4.
Zainteresowana społeczność ma prawo do wyrażania uwag i opinii właściwym organom przed podjęciem decyzji.
5.
Wyniki konsultacji przeprowadzonych zgodnie z niniejszym artykułem są należycie brane pod uwagę przy podejmowaniu decyzji.
6.
Kiedy decyzja zostaje podjęta, właściwy organ, zgodnie z odpowiednimi procedurami, informuje zainteresowaną społeczność i udostępnia jej następujące informacje:
a) treść decyzji, w tym kopię zezwolenia;
b) przesłanki i powody, na których oparto decyzję.
7.
Szczegółowe ustalenia dotyczące udziału społeczeństwa na podstawie niniejszego artykułu są określane przez Państwa Członkowskie, tak aby umożliwić zainteresowanej społeczności skuteczne przygotowanie się i udział.
Artykuł 9
System klasyfikacji obiektów unieszkodliwiania odpadów
Do celów niniejszej dyrektywy, właściwe organy klasyfikują obiekt unieszkodliwiania odpadów jako obiekt unieszkodliwiania odpadów kategorii A zgodnie z kryteriami określonymi w załączniku III.
Artykuł 10
Wyrobiska poeksploatacyjne
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby operator, umieszczając odpady wydobywcze z powrotem w wyrobiskach poeksploatacyjnych w celach rekultywacyjnych i technologicznych, niezależnie od tego czy powstały wskutek wydobycia odkrywkowego czy podziemnego, podejmował odpowiednie środki w celu:
1) zabezpieczenia stabilności odpadów wydobywczych, zgodnie z, mutatis mutandis, art. 11 ust 2;
2) zapobieżenia zanieczyszczenia gleby, wód powierzchniowych i podziemnych, zgodnie z, mutatis mutandis, art. 13 ust. 1, 3 i 5;
3) zapewnienia monitorowania odpadów wydobywczych i wyrobisk poeksploatacyjnych, zgodnie z, mutatis mutandis, art. 12 ust. 4 i 5.
2.
Dyrektywa 1999/31/WE ma nadal zastosowanie w stosunku do odpadów innych niż odpady wydobywcze stosowane do wypełniania wyrobisk poeksploatacyjnych, tam gdzie to odpowiednie.
Artykuł 11
Budowa i zarządzanie obiektami unieszkodliwiania odpadów
1.
Państwa Członkowskie podejmują odpowiednie środki w celu zapewnienia, aby zarządzaniem obiektem unieszkodliwiania odpadów zajmowały się kompetentne osoby oraz aby zapewnione były rozwój techniczny i szkolenia personelu.
2.
Właściwy organ upewnia się, że przy budowie nowego obiektu unieszkodliwiania odpadów lub modyfikacji istniejącego obiektu unieszkodliwiania odpadów operator zapewnił, aby:
a) obiekt unieszkodliwiania odpadów był właściwie zlokalizowany, biorąc pod uwagę w szczególności zobowiązania wspólnotowe lub krajowe dotyczące obszarów chronionych oraz czynniki geologiczne, hydrologiczne, hydrogeologiczne, sejsmiczne i geotechniczne, oraz aby był on zaprojektowany w taki sposób, aby spełniać, w perspektywie krótko- i długoterminowej, niezbędne warunki w zakresie zapobiegania zanieczyszczaniu gleby, powietrza, wód podziemnych lub powierzchniowych, ze szczególnym uwzględnieniem dyrektyw 76/464/EWG [21], 80/68/EWG [22] i 2000/60/WE, oraz zapewniając skuteczne odprowadzanie zanieczyszczonej wody i odcieku, w przypadku gdy jest to wymagane zezwoleniem i w sposób w nim wymagany, oraz zmniejszając erozję spowodowaną przez wodę lub wiatr w możliwie najszerszym zakresie z technicznego i gospodarczego punktu widzenia;
b) obiekt unieszkodliwiania odpadów był odpowiednio wybudowany, zarządzany i utrzymywany w celu zapewnienia jego fizycznej stabilności oraz zapobiegania zanieczyszczeniu lub skażeniu gleby, powietrza, wód powierzchniowych lub podziemnych w perspektywie długo- i krótkoterminowej, jak również w celu zmniejszenia w możliwie najszerszym zakresie szkód wyrządzanych krajobrazowi;
c) istniały odpowiednie plany i ustalenia dotyczące regularnego monitorowania i kontrolowania obiektu unieszkodliwiania odpadów przez kompetentne osoby oraz podejmowania działań w przypadku wyników wskazujących niestabilność, zanieczyszczenie wody lub skażenie gleby;
d) dokonano właściwych ustaleń odnoszących się do rekultywacji gruntu oraz zamknięcia obiektu unieszkodliwiania odpadów;
e) dokonano właściwych ustaleń dotyczących fazy po zamknięciu obiektu unieszkodliwiania odpadów.
Dokumenty dotyczące monitorowania i kontroli, o których mowa w pkt c) wraz z dokumentacją dotyczącą zezwolenia, są przechowywane w celu zapewnienia odpowiedniego przekazywania informacji, szczególnie w przypadku zmiany operatora.
3.
Operator bez zbędnej zwłoki, a w każdym przypadku nie później niż w ciągu 48 godzin, zawiadamia właściwy organ o każdym wydarzeniu, które może mieć wpływ na stabilność obiektu unieszkodliwiania odpadów oraz o wszelkich istotnych niekorzystnych skutkach dla środowiska, ujawnionych w wyniku kontroli i monitorowania obiektu unieszkodliwiania odpadów.
Operator, tam gdzie ma to zastosowanie, wprowadza w życie wewnętrzny plan awaryjny i postępuje zgodnie z wszelkimi instrukcjami właściwego organu dotyczącymi środków korygujących, które należy podjąć.
Operator pokrywa koszty środków, które mają zostać podjęte.
Z częstotliwością ustaloną przez właściwy organ, a w każdym przypadku co najmniej raz do roku, operator przedstawia właściwemu organowi na podstawie zgromadzonych danych sprawozdanie dotyczące wszystkich wyników monitorowania w celu wykazania przestrzegania warunków zezwolenia oraz zwiększania wiedzy na temat odpadów i funkcjonowania obiektów unieszkodliwiania odpadów.
Na podstawie tego sprawozdania właściwy organ może zdecydować, że niezbędne jest zatwierdzenie przez niezależnego eksperta.
Artykuł 12
Procedury zamknięcia i po zamknięciu obiektu unieszkodliwiania odpadów
1.
Państwa Członkowskie podejmują środki w celu zapewnienia zgodności z ust. 2–5.
2.
Obiekt unieszkodliwiania odpadów rozpoczyna procedurę zamknięcia jedynie, jeżeli spełniony jest jeden z następujących warunków:
a) spełnione są odpowiednie warunki określone w zezwoleniu;
b) właściwy organ udzielił pozwolenia na wniosek operatora;
c) właściwy organ wydał w tym celu decyzję z uzasadnieniem.
3.
Obiekt unieszkodliwiania odpadów może zostać uznany za całkowicie zamknięty jedynie po dokonaniu przez właściwy organ bez zbędnej zwłoki następujących czynności: przeprowadzeniu końcowej inspekcji w miejscu prowadzenia działalności, ocenie wszelkich sprawozdań przedstawionych przez operatora, potwierdzeniu, że teren, na który miał wpływ obiekt unieszkodliwiana odpadów, został zrekultywowany i powiadomieniu operatora o swojej zgodzie na zamknięcie.
Zgoda ta w żaden sposób nie zmniejsza obowiązków operatora wynikających z warunków określonych w zezwoleniu lub z innych przepisów.
4.
Operator jest odpowiedzialny za utrzymanie, monitorowanie, kontrolę oraz środki naprawcze w fazie po zamknięciu obiektu unieszkodliwiania odpadów tak długo, jak może być to wymagane przez właściwy organ, z uwzględnieniem charakteru i czasu trwania zagrożenia, z wyjątkiem przypadków, kiedy właściwy organ zdecyduje o przejęciu takich zadań od operatora, po ostatecznym zamknięciu obiektu unieszkodliwiania odpadów i bez uszczerbku dla jakichkolwiek przepisów krajowych lub wspólnotowych regulujących odpowiedzialność posiadacza odpadów.
5.
Jeżeli po zamknięciu obiektu unieszkodliwiania odpadów właściwy organ uzna to za konieczne w celu spełnienia właściwych wymogów w zakresie ochrony środowiska naturalnego określonych w prawodawstwie wspólnotowym, w szczególności tych zawartych w dyrektywach 76/464/EWG, 80/68/EWG i 2000/60/WE, operator, między innymi, kontroluje fizyczną i chemiczną stabilność obiektu i zmniejsza wszelkie negatywne skutki dla środowiska, w szczególności w odniesieniu do wód powierzchniowych i podziemnych, poprzez zapewnienie, aby:
a) wszystkie struktury należące do obiektu były monitorowane i konserwowane za pomocą zawsze gotowych do użycia aparatów kontrolnych i pomiarowych;
b) tam gdzie ma to zastosowanie, kanały przelewowe i przelewy spływowe były utrzymywane w stanie czystym i dostępnym.
6.
Po zamknięciu obiektu unieszkodliwiania odpadów, operator bezzwłocznie informuje właściwy organ o wszelkich zdarzeniach lub zmianach, które mogą mieć wpływ na stabilność obiektu unieszkodliwiania odpadów, oraz o wszelkich istotnych niekorzystnych skutkach dla środowiska ujawnionych w wyniku odpowiednich procedur kontrolnych i monitorowania.
Operator, tam gdzie ma to zastosowanie, wprowadza w życie wewnętrzny plan awaryjny i postępuje zgodnie z wszelkimi innymi instrukcjami właściwego organu w sprawie środków korygujących, które należy podjąć.
Operator pokrywa koszty środków, które mają zostać podjęte.
W przypadkach i z częstotliwością ustaloną przez właściwy organ, operator przedstawia właściwemu organowi, na podstawie zgromadzonych danych, sprawozdanie dotyczące wszystkich wyników monitorowania w celu wykazania przestrzegania warunków zezwolenia oraz zwiększenia wiedzy na temat odpadów i obiektów unieszkodliwiania odpadów.
Artykuł 13
Zapobieganie pogarszaniu się stanu wody oraz zanieczyszczaniu powietrza i gleby
1.
Właściwy organ upewnia się, że operator podjął niezbędne środki w celu spełnienia norm środowiskowych Wspólnoty, w szczególności aby zapobiec, zgodnie z dyrektywą 2000/60/WE, pogorszeniu się bieżącego stanu wody, m.in. poprzez:
a) ocenę możliwości tworzenia się odcieku ze składowanych odpadów, włącznie z zawartością substancji zanieczyszczającej w odcieku, zarówno podczas fazy operacyjnej, jak i po zamknięciu obiektu unieszkodliwiania odpadów oraz ustalenie bilansu wodnego obiektu unieszkodliwiania odpadów;
b) zapobieganie lub zmniejszanie tworzenia się odcieku oraz skażenia wód powierzchniowych lub podziemnych przez odpady;
c) odprowadzanie i oczyszczanie skażonej wody i odcieku, zebranych z obiektu unieszkodliwiania odpadów aż do uzyskania standardu wymaganego do ich zrzutu.
2.
Właściwy organ upewnia się, że operator podjął odpowiednie środki w celu zapobiegania lub zmniejszania emisji pyłu i gazu.
3.
Jeżeli, na podstawie oceny ryzyka dla środowiska, uwzględniając w szczególności dyrektywy 76/464/EWG, 80/68/EWG lub 2000/60/WE w zależności od przypadku, właściwy organ zdecydował, że zbieranie i oczyszczania odcieku nie jest konieczne lub ustalono, że obiekt unieszkodliwiania odpadów nie stanowi potencjalnego zagrożenia dla gleby, wód podziemnych lub powierzchniowych, można zmniejszyć lub odstąpić od wymagań określonych w ust. 1 lit. b) i c).
4.
Państwa Członkowskie dokonują zrzutu odpadów wydobywczych, w formie stałej, szlamu lub płynnej, do wszelkich odbiorników wodnych innych niż skonstruowany w celach zrzutu odpadów wydobywczych pod warunkiem spełnienia przez operatora odpowiednich wymagań dyrektyw 76/464/EWG, 80/68/EWG i 2000/60/WE.
5.
Umieszczając ponownie odpady wydobywcze w wyrobiskach poeksploatacyjnych powstałych zarówno wskutek eksploatacji odkrywkowej, jak i podziemnej, które będą mogły być zatopione po ich zamknięciu, operator podejmuje niezbędne środki w celu zapobieżenia lub zminimalizowania pogorszenia się stanu wody i zanieczyszczenia gleby, zgodnie z, mutatis mutandis, ust. 1 i 3.
Operator dostarcza właściwemu organowi informacji niezbędnych do wywiązania się ze zobowiązań wspólnotowych, określonych w szczególności w dyrektywie 2000/60/WE.
6.
W przypadku stawu osadowego, w którym obecny jest cyjanek, operator upewnia się, że stężenie cyjanku dysocjującego w słabym kwasie w stawie jest zredukowane do najniższego możliwego poziomu za pomocą najlepszych dostępnych technik, a w każdym przypadku, w obiektach unieszkodliwiania odpadów, które uprzednio otrzymały zezwolenie lub które funkcjonowały już w dniu 1 maja 2008 r., że stężenie cyjanku dysocjującego w słabym kwasie w miejscu zrzutu odpadów przeróbczych z zakładu przeróbczego do stawu osadowego nie przekracza 50 ppm od dnia 1 maja 2008 r., 25 ppm od dnia 1 maja 2013 r., 10 ppm od dnia 1 maja 2001 r. oraz 10 ppm dla obiektów unieszkodliwiania odpadów, które otrzymały zezwolenie po dniu 1 maja 2008 r.
Jeżeli właściwy organ tego wymaga, operator wykaże za pomocą oceny ryzyka, która uwzględnia szczególne warunki dla miejsca prowadzenia działalności, że te limity stężeń nie muszą być dalej obniżane.
Artykuł 14
Gwarancja finansowa
1.
Właściwy organ, przed rozpoczęciem jakichkolwiek operacji związanych z gromadzeniem lub składowaniem odpadów wydobywczych w obiekcie unieszkodliwiania odpadów, wymaga przedstawienia gwarancji finansowej (np.: w formie depozytu pieniężnego, w tym sponsorowanych przez przemysł wzajemnych funduszy gwarancyjnych) lub jej ekwiwalentu, zgodnie z procedurami, o których zdecydują Państwa Członkowskie, tak aby:
a) wszystkie obowiązki wynikające z zezwolenia udzielonego na podstawie niniejszej dyrektywy, włącznie z przepisami dotyczącymi fazy po zamknięciu, zostały wypełnione;
b) w dowolnym czasie dostępne były fundusze na rekultywację terenu, na który miał wpływ obiekt unieszkodliwiania odpadów zgodnie z opisem w planie unieszkodliwiania odpadów przygotowanym zgodnie z art. 5 i wymaganiami zezwolenia, o którym mowa w art. 7.
2.
Obliczenie gwarancji, o której mowa w ust. 1, jest dokonane na podstawie:
a) prawdopodobnego wpływu obiektu unieszkodliwiania odpadów na środowisko, biorąc pod uwagę w szczególności kategorię obiektu unieszkodliwiania odpadów, właściwości odpadów oraz przyszłe zastosowanie zrekultywowanego gruntu;
b) założenia, że niezależne i odpowiednio wykwalifikowane osoby trzecie ocenią i wykonają wszelkie niezbędne prace rekultywacyjne.
3.
Wielkość gwarancji jest okresowo dostosowywana do zakresu niezbędnych prac rekultywacyjnych, które należy przeprowadzić na terenie, na który miał wpływ obiekt unieszkodliwiania odpadów zgodnie z opisem w planie unieszkodliwiania odpadów przygotowanym zgodnie z art. 5 i wymaganiami zezwolenia, o którym mowa w art. 7.
4. W przypadku, gdy właściwy organ zatwierdzi zamknięcie zgodnie z art. 12 ust. 3, wystawia on operatorowi pisemne oświadczenie zwalniające go z obowiązku gwarancji, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, z wyjątkiem obowiązków związanych z fazą po zamknięciu, o których mowa w art. 12 ust. 4.
Artykuł 15
Odpowiedzialność za środowisko
Do załącznika III dyrektywy 2004/35/WE dodaje się następujący punkt:
"13.
Gospodarowanie odpadami wydobywczymi zgodnie z dyrektywą 2006/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie gospodarowania odpadami pochodzącymi z przemysłu wydobywczego [23].
Artykuł 16
Skutki transgraniczne
1.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie, na terytorium którego zlokalizowany jest obiekt unieszkodliwiania odpadów zdaje sobie sprawę, że działanie obiektu unieszkodliwiania odpadów kategorii A może wywierać istotne niekorzystne skutki dla środowiska innego Państwa Członkowskiego oraz powodować jakiekolwiek zagrożenie dla zdrowia ludzkiego w innym Państwie Członkowskim lub w przypadku gdy Państwo Członkowskie, które może w taki sposób zostać dotknięte tak zażąda, Państwo Członkowskie, na terytorium którego przedłożony został wniosek o zezwolenie na podstawie art. 7, przesyła informacje uzyskane na podstawie tego artykułu do tego innego Państwa Członkowskiego w tym samym czasie, kiedy udostępnia te informacje swoim obywatelom.
Informacje takie stanowią podstawę wszelkich konsultacji, koniecznych w ramach dwustronnych stosunków pomiędzy tymi dwoma Państwami Członkowskimi, opartych na zasadzie wzajemności i równości.
2.
W ramach stosunków dwustronnych, Państwa Członkowskie zapewniają, aby w przypadkach określonych w ust. 1 niniejszego artykułu wnioski były również udostępniane na odpowiedni okres zainteresowanej społeczności w Państwie Członkowskim, które może w taki sposób zostać dotknięte, tak aby miała ona prawo do przedstawienia swoich uwag na temat tych wniosków przed podjęciem decyzji przez właściwy organ.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby w razie wypadku obejmującego obiekt unieszkodliwiania odpadów, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, informacje dostarczone przez operatora właściwemu organowi na podstawie art. 6 ust. 4 były niezwłocznie przekazywane innemu Państwu Członkowskiemu w celu pomocy w zminimalizowaniu konsekwencji wypadku dla zdrowia ludzkiego oraz oceny i zminimalizowania rozmiaru rzeczywistych lub potencjalnych szkód wyrządzonych środowisku naturalnemu.
Artykuł 17
Kontrole przeprowadzane przez właściwy organ
1.
Przed rozpoczęciem operacji składowania, a następnie w regularnych odstępach czasu, które mają być określone przez Państwa Członkowskie, w tym w fazie po zamknięciu, właściwy organ przeprowadza kontrolę każdego obiektu unieszkodliwiania odpadów objętego art. 7, tak aby zapewnić że przestrzega on odpowiednich warunków zezwolenia.
Pozytywne wyniki kontroli w żaden sposób nie ograniczają odpowiedzialności operatora wynikającej z warunków zezwolenia.
2.
Państwa Członkowskie wymagają od operatora prowadzenia aktualnej dokumentacji dotyczącej wszelkich działań związanych z gospodarowaniem odpadami oraz udostępniania jej do kontroli właściwego organu, oraz zapewnienia, aby w przypadku zmiany operatora w czasie zarządzania obiektem unieszkodliwiania odpadów odpowiednie i aktualne informacje i dokumenty odnoszące się do obiektu unieszkodliwiania odpadów były przekazywane we właściwy sposób.
Artykuł 18
Obowiązek składania sprawozdania
1.
Co trzy lata Państwa Członkowskie przekazują Komisji sprawozdanie w sprawie wykonania niniejszej dyrektywy.
Sprawozdanie jest sporządzane na podstawie kwestionariusza lub wzoru, które mają być przyjęte przez Komisję zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 23 ust. 2.
Sprawozdanie jest przekazywane Komisji w ciągu dziewięciu miesięcy od końca trzyletniego okresu, którego dotyczy.
Komisja publikuje sprawozdanie w sprawie wykonania niniejszej dyrektywy w ciągu dziewięciu miesięcy od otrzymania sprawozdań od Państw Członkowskich.
2.
Co roku Państwa Członkowskie przekazują Komisji informacje dotyczące wydarzeń zgłaszanych przez operatorów zgodnie z art. 11 ust. 3 i art. 12 ust. 6.
Komisja udostępnia te informacje Państwom Członkowskim na wniosek.
Bez uszczerbku dla prawa wspólnotowego w zakresie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska, Państwa Członkowskie udostępniają z kolei, na wniosek, informacje członkom zainteresowanej społeczności.
Artykuł 19
Sankcje
Państwa Członkowskie ustalają zasady dotyczące sankcji za naruszenia przepisów prawa krajowego przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą i podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że są one wykonywane.
Przewidziane sankcje powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Artykuł 20
Spis zamkniętych obiektów unieszkodliwiania odpadów
Państwa Członkowskie zapewniają, aby spis zamkniętych obiektów unieszkodliwiania odpadów, włącznie z opuszczonymi obiektami unieszkodliwiania odpadów, zlokalizowanych na ich terytorium, które wywierają poważny negatywny wpływ na środowisko lub mogą stać się w średnio- lub krótkoterminowej perspektywie poważnym zagrożeniem dla zdrowia ludzkiego lub środowiska był sporządzany i okresowo uaktualniany.
Taki spis, który zostanie udostępniony społeczeństwu, zostanie sporządzony do dnia 1 maja 2012 r., z uwzględnieniem metodologii, o których mowa w art. 21, jeżeli są one dostępne.
Artykuł 21
Wymiana informacji
1.
Komisja, wspierana przez Komitet, o którym mowa w art. 23, zapewnia, aby między Państwami Członkowskimi istniała odpowiednia wymiana informacji technicznych i naukowych, z uwzględnieniem rozwijających się metodologii odnoszących się do:
a) wykonania art. 20;
b) rekultywacji zamkniętych obiektów unieszkodliwiania odpadów określonych w art. 20 w celu spełnienia wymagań art. 4.
Takie metodologie umożliwią ustanowienie najbardziej odpowiednich procedur oceny ryzyka oraz działań naprawczych z uwzględnieniem różnic charakterystyki geologicznej, hydrogeologicznej i klimatologicznej w Europie.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby właściwy organ śledził zmiany w zakresie najlepszych dostępnych technik lub był o nich informowany.
3.
Komisja organizuje wymianę informacji między Państwami Członkowskimi a zainteresowanymi organizacjami na temat najlepszych dostępnych technik, związanego z nimi monitorowania oraz zmian w przedmiotowym zakresie.
Komisja publikuje wyniki wymiany informacji.
Artykuł 22
Środki służące wykonaniu i zmianom
1.
Do dnia 1 maja 2008 r.
Komisja przyjmuje, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 23 ust. 2, przepisy niezbędne do realizacji następujących zadań, z uwzględnieniem w pierwszej kolejności lit. e), f) i g):
a) harmonizacji i regularnego przekazywania informacji, o których mowa w art. 7 ust. 5 i art. 12 ust. 6;
b) wprowadzania w życie art. 13 ust. 6, włącznie z wymogami technicznymi odnoszącymi się do określenia cyjanku dysocjującego w słabym kwasie oraz metod jego pomiaru;
c) przygotowania technicznych wskazówek w celu ustanowienia gwarancji finansowej zgodnie z wymaganiami art. 14 ust. 2;
d) przygotowania technicznych wskazówek odnoszących się kontroli zgodnie z art. 17;
e) zakończenia formułowania wymagań technicznych odnoszących do charakterystyki odpadów zawartej w załączniku II;
f) interpretacji definicji zawartej w art. 3 ust. 3;
g) zdefiniowania kryteriów klasyfikacji obiektów unieszkodliwiania odpadów zgodnie z załącznikiem III;
h) ustalenia wszelkich zharmonizowanych norm odnoszących się do metod pobierania próbek i wykonywania analiz niezbędnych do technicznego wykonania niniejszej dyrektywy.
2.
Wszelkie kolejne zmiany niezbędne w celu dostosowania załączników do rozwoju naukowo-technicznego są przyjmowane przez Komisję zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 23 ust. 2.
Zmiany te są dokonywane w celu osiągnięcia wysokiego poziomu ochrony środowiska.
Artykuł 23
Komitet
1.
Komisja jest wspomagana przez komitet ustanowiony na mocy art. 18 dyrektywy 75/442/EWG, zwany dalej "Komitetem".
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu, ma zastosowanie art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów art. 8 tej decyzji.
Okres określony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 24
Przepisy przejściowe
1. Państwa Członkowskie zapewniają, aby wszelkie obiekty unieszkodliwiania odpadów, które otrzymały zezwolenie lub które działają w dniu 1 maja 2008 r. spełniały przepisy niniejszej dyrektywy do dnia 1 maja 2012 r., z wyjątkiem określonych w art. 14 ust. 1, których przestrzeganie musi być zapewnione do dnia 1 maja 2014 r. oraz określonych w art. 13 ust. 6, których przestrzeganie musi być zapewnione zgodnie z harmonogramem tam ustalonym.
2.
Ustęp 1 nie ma zastosowania do obiektów unieszkodliwiania odpadów zamkniętych na dzień 1 maja 2008 r.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby od dnia 1 maja 2006 r. i bez względu na dokonanie jakiegokolwiek zamknięcia obiektu unieszkodliwiania odpadów po wejściu w życie i przed dniem 1 maja 2008 r. odpady wydobywcze były eksploatowane w sposób, który nie narusza wykonania art. 4 ust. 1 niniejszej dyrektywy oraz innych mających zastosowanie wymogów dotyczących środowiska naturalnego określonych w prawodawstwie wspólnotowym, w tym w dyrektywie 2000/60/WE.
4. Artykuł 5, art. 6 ust. 3-5, art. 7, art. 8, art. 12 ust. 1 i 2 i art. 14 ust. 1-3 nie mają zastosowania do obiektów unieszkodliwiania odpadów, które:
- zaprzestały przyjmowania odpadów przed dniem 1 maja 2006 r.,
- są na końcowym etapie realizacji procedury zamknięcia zgodnie z mającym zastosowanie prawem wspólnotowym lub krajowym, lub programami zatwierdzonymi przez właściwy organ, i
- zostaną definitywnie zamknięte do dnia 31 grudnia 2010 r.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o takich przypadkach do dnia 1 sierpnia 2008 r. i zapewniają, aby takie obiekty były zarządzane w sposób, który nie narusza osiągnięcia celów niniejszej dyrektywy, w szczególności celów art. 4 ust. 1, i celów wszelkich innych aktów prawa wspólnotowego, w tym dyrektywy 2000/60/WE.
Artykuł 25
Transpozycja
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do przestrzegania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 maja 2008 r..
Państwa Członkowskie bezzwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Gdy Państwa Członkowskie przyjmują te środki, powinny one zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub takie odniesienie powinno być zamieszczone w ich urzędowej publikacji.
Metody sporządzania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty przepisów prawa krajowego, które przyjmują w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 26
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 27
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 15 marca 2006 r.
w sprawie minimalnych warunków wykonania
rozporządzeń Rady (EWG) nr 3820/85 i nr 3821/85
dotyczących przepisów socjalnych odnoszących się do działalności w transporcie drogowym oraz uchylająca dyrektywę Rady 88/599/EWG
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 71 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu w świetle wspólnego tekstu zaakceptowanego przez komitet pojednawczy w dniu 8 grudnia 2005 r. [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego [3] oraz (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym [4] oraz dyrektywa 2002/15/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. w sprawie organizacji czasu pracy osób wykonujących czynności w trasie w zakresie transportu drogowego [5] mają istotne znaczenie dla tworzenia wspólnego rynku usług w zakresie transportu lądowego, dla bezpieczeństwa na drogach oraz dla warunków pracy.
(2) W Białej Księdze "Europejska polityka transportowa do roku 2010: czas na decyzje" Komisja wskazała na potrzebę zaostrzenia kontroli i sankcji, zwłaszcza w zakresie przepisów socjalnych odnoszących się do działalności w transporcie drogowym, w szczególności potrzebę zwiększenia liczby kontroli, zachęcania do systematycznej wymiany informacji pomiędzy Państwami Członkowskimi, koordynacji działań kontrolnych oraz wspierania szkolenia funkcjonariuszy służb kontrolnych.
(3) Konieczne jest zatem zapewnienie właściwego stosowania i jednolitej wykładni przepisów socjalnych w transporcie drogowym poprzez ustanowienie minimalnych wymogów w zakresie dokonywanych przez Państwa Członkowskie jednolitych i skutecznych kontroli przestrzegania odpowiednich przepisów.
Kontrole takie powinny prowadzić do zapobiegania naruszeniom przepisów i zmniejszania ich liczby.
Ponadto należy wprowadzić mechanizm, który zapewni dokładniejsze i częstsze kontrolowanie przedsiębiorstw o wysokim stopniu ryzyka.
(4) Zapobieganiu ryzyku wynikającemu ze zmęczenia kierowców powinno służyć także egzekwowanie przestrzegania przepisów dyrektywy 2002/15/WE.
(5) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie powinny prowadzić nie tylko do poprawy bezpieczeństwa na drogach, ale także przyczyniać się do harmonizacji warunków pracy we Wspólnocie i wyrównania warunków konkurencji.
(6) Zastąpienie tachografów analogowych tachografami cyfrowymi umożliwi stopniowo coraz sprawniejsze i dokładniejsze kontrolowanie większej ilości danych i z tego względu Państwa Członkowskie będą w stanie przeprowadzać więcej kontroli.
Podlegający kontroli odsetek dni przepracowanych przez kierowców pojazdów objętych zakresem przepisów socjalnych należy zatem stopniowo zwiększać do 4 %.
(7) Celem systemów kontroli musi być rozwój rozwiązań krajowych w kierunku ich interoperacyjności i praktycznej wykonalności na poziomie europejskim.
(8) Wszystkie jednostki kontrolne powinny dysponować odpowiednim standardowym wyposażeniem oraz odpowiednimi uprawnieniami umożliwiającymi skuteczne i efektywne wykonywanie ich obowiązków.
(9) Państwa Członkowskie powinny dążyć, bez uszczerbku dla należytego wykonania zadań nałożonych niniejszą dyrektywą, do zapewnienia efektywnego i szybkiego przeprowadzania kontroli drogowych, mając na uwadze ich zakończenie w możliwie najkrótszym czasie i przy możliwie najmniejszym opóźnieniu kierowcy.
(10) W każdym Państwie Członkowskim powinien istnieć jeden organ do spraw wewnątrzwspólnotowych kontaktów z innymi właściwymi organami.
Organ ten powinien także opracowywać odpowiednie dane statystyczne.
Państwa Członkowskie powinny także stosować spójną krajową strategię egzekwowania przepisów na swoim terytorium oraz mogą wyznaczyć jeden organ koordynujący jej wdrażanie.
(11) Współpracę pomiędzy organami kontrolnymi Państw Członkowskich należy dodatkowo wspierać poprzez skoordynowane kontrole, wspólne inicjatywy szkoleniowe, elektroniczną wymianę informacji oraz wymianę wiedzy i doświadczeń.
(12) Stosowanie najlepszych praktyk w zakresie działań kontrolnych w transporcie drogowym, w szczególności dla zagwarantowania jednolitego podejścia do kwestii wydawania zaświadczeń dotyczących urlopów wypoczynkowych lub zwolnień chorobowych kierowców, powinno być ułatwiane i promowane poprzez forum organów kontrolnych Państw Członkowskich.
(13) Środki niezbędne do implementacji niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [6].
(14) Ponieważ cel niniejszej dyrektywy, jakim jest ustanowienie przejrzystych, wspólnych zasad w zakresie minimalnych warunków kontroli należytego i jednolitego stosowania rozporządzeń (EWG) nr 3820/85 i nr 3821/85 oraz rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego i zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) nr 2135/98 oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 [7], nie może być osiągnięty w sposób wystarczający przez Państwa Członkowskie, natomiast z uwagi na potrzebę skoordynowanych działań ponadnarodowych, możliwe jest lepsze jego osiągnięcie na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może podjąć działania, zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności zawartą w tym artykule niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne dla osiągnięcia tego celu.
(15) Należy zatem uchylić dyrektywę Rady 88/599/EWG [8] w sprawie standardowych procedur sprawdzających przy wykonaniu rozporządzeń (EWG) nr 3820/85 oraz nr 3821/85,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Przedmiot
Niniejsza dyrektywa ustanawia minimalne warunki wykonania rozporządzeń (EWG) nr 3820/85 i nr 3821/85.
Artykuł 2
Systemy kontroli
1.
Państwa Członkowskie organizują system odpowiednich, regularnych kontroli prawidłowego i jednolitego wykonywania przepisów, o których mowa w art. 1, obejmujący zarówno kontrole drogowe, jak i kontrole na terenie przedsiębiorstw wszystkich rodzajów transportu.
Kontrole te obejmują każdego roku szeroki i reprezentatywny przekrój pracowników wykonujących czynności w trasie w zakresie transportu drogowego, kierowców, przedsiębiorstw i pojazdów wszystkich rodzajów transportu objętych zakresem stosowania rozporządzeń (EWG) nr 3820/85 i nr 3821/85.
Państwa Członkowskie zapewniają stosowanie na swoim terytorium jednolitej krajowej strategii kontroli.
W tym celu Państwa Członkowskie mogą wyznaczyć organ koordynujący działania podejmowane zgodnie z art. 4 i 6, o czym powiadamiają Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie.
2.
O ile dotychczas tego nie uczyniono, Państwa Członkowskie nadają do dnia 1 maja 2007 r. upoważnionym funkcjonariuszom służb kontrolnych odpowiednie uprawnienia umożliwiające im prawidłowe wykonywanie zadań kontrolnych zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy.
3.
Każde Państwo Członkowskie organizuje kontrole w taki sposób, aby od dnia 1 maja 2006 r. obejmowały one 1 % dni przepracowanych przez kierowców pojazdów objętych zakresem stosowania rozporządzeń (EWG) nr 3820/85 i nr 3821/85.
Odsetek ten wzrośnie do co najmniej 2 % od dnia 1 stycznia 2008 r. oraz do co najmniej 3 % od dnia 1 stycznia 2010 r.
Od dnia 1 stycznia 2012 r.
Komisja może podwyższyć ten minimalny odsetek do 4 % zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 12 ust. 2, pod warunkiem że dane statystyczne zebrane z zgodnie z art. 3 wykażą, że średnio ponad 90 % wszystkich skontrolowanych pojazdów jest wyposażonych w tachografy cyfrowe.
Przy podejmowaniu tej decyzji Komisja bierze pod uwagę także skuteczność istniejących środków kontroli, w szczególności dostępność danych z tachografów cyfrowych na terenie przedsiębiorstw.
Nie mniej niż 15 % całkowitej liczby skontrolowanych dni roboczych podlega kontrolom drogowym, a nie mniej niż 30 % na terenie przedsiębiorstw.
Od dnia 1 stycznia 2008 r. nie mniej niż 30 % z ogólnej liczby skontrolowanych dni roboczych będzie podlegało kontrolom drogowym, a nie mniej niż 50 % na terenie przedsiębiorstw.
4. Informacje przedkładane Komisji zgodnie z art. 16 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3820/85 zawierają liczbę kierowców poddanych kontrolom drogowym, liczbę kontroli na terenie przedsiębiorstw, liczbę skontrolowanych dni roboczych oraz liczbę i rodzaj ujawnionych naruszeń z zaznaczeniem, czy wykonywany był przewóz osób czy rzeczy.
Artykuł 3
Dane statystyczne
Państwa Członkowskie zapewniają, by dane statystyczne gromadzone w wyniku kontroli przeprowadzanych zgodnie z art. 2 ust. 1 i 3 grupowane były według następujących kategorii:
a) w przypadku kontroli drogowych:
i) kategoria drogi, tj. czy jest to autostrada, droga krajowa, czy droga niższej kategorii oraz państwo, w którym kontrolowany pojazd jest zarejestrowany, w celu uniknięcia dyskryminacji;
ii) rodzaj tachografu: analogowy lub cyfrowy;
b) w przypadku kontroli na terenie przedsiębiorstw:
i) rodzaj działalności transportowej, tj. czy jest to działalność międzynarodowa czy krajowa, transport osób czy rzeczy, na potrzeby własne lub zarobkowo;
ii) wielkość taboru przedsiębiorstwa;
iii) rodzaj tachografu: analogowy czy cyfrowy.
Powyższe dane statystyczne przedkładane są co dwa lata Komisji i publikowane w sprawozdaniu.
Właściwe organy Państw Członkowskich prowadzą rejestr danych zebranych w poprzednim roku.
Przedsiębiorstwa odpowiedzialne za kierowców zachowują przez okres jednego roku powierzone im przez organy kontrolne dokumenty, protokoły z wyników kontroli i inne istotne dane dotyczące kontroli przeprowadzonych na ich terenie lub dotyczące kontroli ich kierowców na drodze.
Komisja udzieli wszelkich niezbędnych dodatkowych wyjaśnień dotyczących definicji kategorii określonych w lit. a) i b) zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 12 ust. 2.
Artykuł 4
Kontrole drogowe
1.
Kontrole drogowe organizowane są w różnych miejscach, w dowolnym czasie i obejmują wystarczająco duży obszar sieci drogowej, aby utrudnić omijanie punktów kontroli.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają:
a) przygotowanie odpowiednich warunków dla zorganizowania punktów kontroli na istniejących i planowanych drogach lub w ich pobliżu, a w razie potrzeby, aby stacje paliw i inne bezpieczne miejsca przy autostradach mogły stanowić punkty kontrolne;
b) przeprowadzanie kontroli według wyrywkowego systemu rotacyjnego, z zachowaniem odpowiedniej równowagi geograficznej.
3.
W trakcie kontroli drogowych kontrolowane są elementy określone w części A załącznika I. Jeśli wymaga tego sytuacja, kontrole mogą skupiać się na określonym elemencie.
4.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 9 ust. 2, kontrole drogowe przeprowadzane są bez dyskryminacji.
W szczególności funkcjonariusze służb kontrolnych nie stosują dyskryminacji ze względu na:
a) kraj rejestracji pojazdu;
b) kraj zamieszkania kierowcy;
c) kraj siedziby przedsiębiorstwa;
d) początkowy i docelowy punkt podróży;
e) rodzaj tachografu: analogowy lub cyfrowy.
5.
Funkcjonariusz służb kontrolnych zaopatrzony jest w:
a) wykaz podstawowych elementów podlegających kontroli określonych w części A załącznika I;
b) standardowy sprzęt kontrolny określony w załączniku II.
6.
Jeśli ustalenia z kontroli drogowej kierowcy pojazdu zarejestrowanego w innym Państwie Członkowskim dostarczają podstaw do uznania, że dopuszczono się naruszeń, których nie można ustalić w trakcie tej kontroli ze względu na brak koniecznych danych, właściwe organy zainteresowanych Państw Członkowskich udzielają sobie wzajemnie pomocy przy wyjaśnieniu takiej sytuacji.
Artykuł 5
Kontrole skoordynowane
Co najmniej sześć razy w roku Państwa Członkowskie podejmują skoordynowane kontrole drogowe kierowców i pojazdów objętych zakresem stosowania rozporządzeń (EWG) nr 3820/85 i nr 3821/85.
Kontrole takie podejmowane są w tym samym czasie przez organy kontrolne dwóch lub więcej Państw Członkowskich, przy czym każdy z tych organów działa na swoim własnym terytorium.
Artykuł 6
Kontrole na terenie przedsiębiorstw
1.
Kontrole na terenie przedsiębiorstw są planowane z uwzględnieniem dotychczasowych doświadczeń w zakresie różnych rodzajów transportu i przedsiębiorstw.
Prowadzi się je także, w przypadkach gdy kontrole drogowe ujawniły poważne naruszenia przepisów rozporządzeń (EWG) nr 3820/85 lub nr 3821/85.
2.
Kontrole na terenie przedsiębiorstw obejmują elementy wymienione w częściach A i B załącznika I.
3.
Funkcjonariusz służb kontrolnych zaopatrzony jest w:
a) wykaz podstawowych elementów podlegających kontroli określony w częściach A i B załącznika I;
b) standardowy sprzęt kontrolny, określony w załączniku II.
4.
Funkcjonariusze służb kontrolnych Państwa Członkowskiego w trakcie kontroli uwzględniają wszelkie informacje przekazane przez wyznaczony organ łącznikowy innego Państwa Członkowskiego, o którym mowa w art. 7 ust. 1, dotyczące działalności danego przedsiębiorstwa w tym innym Państwie Członkowskim.
5.
Dla celów przepisów ust. 1–4, kontrole przeprowadzane w obiektach właściwych organów na podstawie odpowiednich dokumentów lub danych przekazanych przez przedsiębiorstwa na żądanie tych organów należy traktować na równi z kontrolami prowadzonymi na terenie przedsiębiorstw.
Artykuł 7
Kontakty wewnątrzwspólnotowe
1.
Państwa Członkowskie wyznaczają organ, do którego zadań należy:
a) zapewnienie, wspólnie z odpowiadającymi mu organami w innych zainteresowanych Państwach Członkowskich, koordynacji działań podejmowanych zgodnie z art. 5;
b) przekazywanie Komisji co dwa lata sprawozdania statystycznego zgodnie z art. 16 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3820/85;
c) główna odpowiedzialność za udzielanie pomocy, o której mowa w art. 4 ust. 6, właściwym organom innych Państw Członkowskich.
Organ ten jest reprezentowany w Komitecie, o którym mowa w art. 12 ust. 1.
2.
Państwa Członkowskie powiadomią Komisję o wyznaczeniu takiego organu, a Komisja odpowiednio poinformuje pozostałe Państwa Członkowskie.
3. Aktywne wspieranie wymiany danych, doświadczeń i wiedzy pomiędzy Państwami Członkowskimi realizowane jest przede wszystkim, ale nie wyłącznie, poprzez Komitet określony w art. 12 ust. 1 oraz jakikolwiek tego typu organ, który Komisja może wyznaczyć zgodnie z procedurą określoną w art. 12 ust. 2.
Artykuł 8
Wymiana informacji
1. Informacje wzajemnie udostępniane na podstawie art. 17 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 3820/85 lub art. 19 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 są wymieniane pomiędzy wyznaczonymi organami, o których powiadomiono Komisję zgodnie z art. 7 ust. 2:
a) przynajmniej raz na sześć miesięcy po dacie wejścia w życie niniejszej dyrektywy;
b) na szczególne żądanie Państwa Członkowskiego w indywidualnych przypadkach.
2.
Państwa Członkowskie dążą do ustanowienia systemów dla elektronicznej wymiany informacji.
Zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 12 ust. 2, Komisja określi wspólną metodę efektywnej wymiany informacji.
Artykuł 9
System oceny ryzyka
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą system oceny ryzyka w przedsiębiorstwach, oparty na względnej liczbie i wadze naruszeń przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3820/85 lub nr 3821/85, popełnionych przez określone przedsiębiorstwo.
Komisja wspiera dialog pomiędzy Państwami Członkowskimi w celu popierania spójności między tymi systemami oceny ryzyka.
2.
Przedsiębiorstwa o wysokim stopniu ryzyka są kontrolowane dokładniej i częściej.
Kryteria i szczegółowe przepisy dotyczące wdrożenia takiego systemu analizowane są w ramach prac Komitetu, o którym mowa w art. 12, w celu ustanowienia systemu wymiany informacji na temat najlepszych praktyk.
3.
Wstępny wykaz naruszeń rozporządzenia (EWG) nr 3820/85 i nr 3821/85 jest zamieszczony w załączniku III.
W celu udzielenia wytycznych dotyczących wagi naruszeń przepisów rozporządzeń (EWG) nr 3820/85 i nr 3821/85 Komisja może, w razie potrzeby, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 12 ust. 2, dostosować załącznik III w celu ustalenia wytycznych dotyczących ogólnego zakresu naruszeń, z podziałem na kategorie w zależności od ich wagi.
Kategoria obejmująca najpoważniejsze naruszenia powinna obejmować przypadki, w których naruszenie odpowiednich przepisów rozporządzeń (EWG) nr 3820/85 i nr 3821/85 stwarza poważne ryzyko śmierci lub poważnych obrażeń ciała.
Artykuł 10
Sprawozdanie
Do dnia 1 maja 2009 r. Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie zawierające analizę sankcji za poważne naruszenia, przewidzianych w ustawodawstwie Państw Członkowskich.
Artykuł 11
Najlepsza praktyka
1.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 12 ust. 2, Komisja określi wytyczne dotyczące najlepszych praktyk w zakresie kontroli.
Wytyczne te są publikowane w składanym co dwa lata sprawozdaniu Komisji.
2.
Państwa Członkowskie opracowują wspólne programy szkoleń dotyczące najlepszych praktyk, które są przeprowadzane co najmniej raz w roku i ułatwiają – co najmniej raz w roku – wymianę pracowników organów odpowiedzialnych za kontakty wewnątrzwspólnotowe z ich odpowiednikami w innych Państwach Członkowskich.
3. Komisja opracuje, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 12 ust. 2, elektroniczny oraz przeznaczony do druku formularz mający zastosowanie, gdy kierowca przebywa na zwolnieniu chorobowym lub na urlopie wypoczynkowym lub gdy prowadził inny pojazd wyłączony z zakresu stosowania rozporządzenia (EWG) nr 3820/85, w okresie wspomnianym w art. 15 ust. 7 akapit pierwszy, tiret pierwsze rozporządzenia (EWG) nr 3821/85.
4.
Państwa Członkowskie zapewniają należyte przeszkolenie funkcjonariuszy służb kontrolnych w zakresie wykonywania ich zadań.
Artykuł 12
Procedura Komitetu
1. Komisja jest wspierana przez Komitet ustanowiony zgodnie z art. 18 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3821/85.
2.
W przypadku odesłania do niniejszego ustępu zastosowanie mają art. 5 i art. 7 decyzji 1999/468/WE przy uwzględnieniu przepisów jej art. 8.
Okres, o którym mowa w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE, ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 13
Środki wykonawcze
Na wniosek Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy Komisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 12 ust. 2, przyjmuje środki wykonawcze, w szczególności w jednym z następujących celów:
a) wspierania wspólnego podejścia do stosowania niniejszej dyrektywy;
b) wspierania spójnego podejścia i ujednoliconej wykładni przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3820/85 przez organy kontrolne;
c) ułatwienia dialogu pomiędzy branżą transportu drogowego i organami kontrolnymi.
Artykuł 14
Negocjacje z państwami trzecimi
Po wejściu w życie niniejszej dyrektywy Wspólnota podejmie negocjacje z odpowiednimi państwami trzecimi w celu stosowania zasad odpowiadających ustanowionym w niniejszej dyrektywie.
Do czasu zakończenia tych negocjacji Państwa Członkowskie włączą dane dotyczące kontroli pojazdów z państw trzecich do informacji przekazywanych Komisji zgodnie z art. 16 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3820/85.
Artykuł 15
Aktualizacja załączników
Zmiany postanowień załączników, niezbędne do ich dostosowania do rozwoju najlepszych praktyk, przyjmuje się zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 12 ust. 2.
Artykuł 16
Transpozycja
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 1 kwietnia 2007 r.
Niezwłocznie przekażą one Komisji teksty tych przepisów wraz z tabelą korelacji pomiędzy nimi a niniejszą dyrektywą.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 17
Uchylenie
1.
Dyrektywa 88/599/EWG zostaje niniejszym uchylona.
2.
Odniesienia do uchylonej dyrektywy traktuje się jako odniesienia do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 18
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 19
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2006/23/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 5 kwietnia 2006 r.
w sprawie wspólnotowej licencji kontrolera ruchu lotniczego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wprowadzenie w życie prawodawstwa odnoszącego się do Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej wymaga ustanowienia bardziej szczegółowych przepisów, w szczególności dotyczących udzielania licencji kontrolera ruchu lotniczego w celu zapewnienia najwyższych standardów odpowiedzialności oraz wiedzy i umiejętności, zwiększenia dostępności kontrolerów ruchu lotniczego oraz promowania wzajemnego uznawania licencji, jak przewidziano w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 550/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 r. w sprawie zapewniania służb nawigacji lotniczej w Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej [3], przy jednoczesnym dążeniu do ogólnego zwiększenia poziomu bezpieczeństwa ruchu lotniczego oraz wiedzy i umiejętności personelu.
(2) Wprowadzenie licencji wspólnotowej jest środkiem służącym uznaniu szczególnej roli, jaką pełnią kontrolerzy ruchu lotniczego w bezpiecznym zapewnianiu kontroli ruchu lotniczego.
Ustalenie wspólnotowych norm w zakresie wiedzy i umiejętności zredukuje również niejednorodność w tej dziedzinie, przyczyniając się do sprawniejszej organizacji pracy w ramach rozwijającej się współpracy regionalnej pomiędzy podmiotami świadczącymi usługi nawigacji lotniczej.
Niniejsza dyrektywa stanowi zatem zasadniczą część prawodawstwa odnoszącego się do Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej.
(3) Dyrektywa jest najodpowiedniejszym instrumentem dla ustalenia norm w zakresie wiedzy i umiejętności, pozostawiając w gestii Państw Członkowskich decyzję co do sposobów osiągnięcia tych norm.
(4) Niniejsza dyrektywa powinna opierać się na obowiązujących normach międzynarodowych.
Organizacja Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego (ICAO) przyjęła przepisy w sprawie udzielania licencji kontrolera ruchu lotniczego, obejmujące wymagania językowe.
Europejska Organizacja do spraw Bezpieczeństwa Żeglugi Powietrznej (Eurocontrol) ustanowiona Międzynarodową konwencją z dnia 13 grudnia 1960 r. o współpracy w dziedzinie bezpieczeństwa żeglugi powietrznej przyjęła wymogi prawne Eurocontrol w zakresie bezpieczeństwa.
Zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 550/2004 niniejsza dyrektywa przenosi do porządku prawnego Wspólnoty wymagania określone w wymaganiach Eurocontrolu w zakresie przepisów bezpieczeństwa nr 5 (ESARR 5) odnoszące się do kontrolerów ruchu lotniczego.
(5) Szczególne cechy wspólnotowego ruchu lotniczego wymagają wprowadzenia oraz skutecznego stosowania wspólnotowych norm w zakresie wiedzy i umiejętności odnoszących się do kontrolerów ruchu lotniczego zatrudnionych przez podmioty świadczące usługi nawigacji lotniczej głównie w ogólnym ruchu lotniczym.
Państwa Członkowskie mogą również stosować przepisy krajowe, przyjęte na mocy niniejszej dyrektywy, do praktykantów-kontrolerów ruchu lotniczego oraz do kontrolerów ruchu lotniczego, wykonujących czynności w ramach odpowiedzialności podmiotów świadczących usługi nawigacji lotniczej w ruchu statków powietrznych innym niż ogólny ruch lotniczy.
(6) W przypadku gdy Państwa Członkowskie podejmują działania w celu zapewnienia zgodności z wymaganiami wspólnotowymi, organy sprawujące nadzór i dokonujące weryfikacji zgodności powinny być dostatecznie niezależne od podmiotów świadczących usługi nawigacji lotniczej oraz podmiotów świadczących usługi szkoleniowe.
Ponadto organy takie powinny pozostawać zdolne do skutecznego realizowania swoich zadań.
Krajowy organ nadzorczy powołany lub ustanowiony na mocy niniejszej dyrektywy może być tym samym organem lub organami, które są powoływane lub ustanawiane zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 549/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 r. ustanawiającego ramy tworzenia Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej [4].
(7) Świadczenie usług nawigacji lotniczej wymaga wysoko wykwalifikowanego personelu, którego wiedzę i umiejętności można wykazać za pomocą różnych środków.
W dziedzinie kontroli ruchu lotniczego właściwym środkiem jest wprowadzenie licencji wspólnotowej, którą można uznać za rodzaj dyplomu, dla każdego kontrolera ruchu lotniczego.
Uprawnienie wpisane do licencji wskazuje rodzaj usługi ruchu lotniczego, do której świadczenia uprawniony jest kontroler ruchu lotniczego.
Równocześnie uprawnienia uzupełniające wpisane do licencji odzwierciedlają zarówno określone umiejętności kontrolera, jak i upoważnienie do świadczenia usług dla określonego sektora lub grupy sektorów, wydane przez organy nadzorcze.
Dlatego przy udzielaniu licencji lub przedłużaniu ważności uprawnień uzupełniających organy te muszą być w stanie ocenić wiedzę i umiejętności kontrolerów ruchu lotniczego.
Organy te muszą również mieć możliwość zawieszenia licencji, uprawnienia lub uprawnienia uzupełniającego w przypadku gdy ta wiedza i umiejętności budzą wątpliwości.
Niniejsza dyrektywa, podejmując wysiłek promowania zgłaszania zdarzeń ("just culture"), nie powinna ustanawiać automatycznego związku między określonym zdarzeniem a zawieszeniem licencji, uprawnienia lub uprawnienia uzupełniającego.
Cofnięcie licencji powinno być uznane za ostateczny środek stosowany w skrajnych przypadkach.
(8) W celu zbudowania wzajemnego zaufania Państw Członkowskich do ich systemów udzielania licencji niezbędne są wspólnotowe zasady dotyczące uzyskiwania i zachowywania licencji.
Dlatego też w celu zapewnienia najwyższego poziomu bezpieczeństwa istotne jest zharmonizowanie wymagań dotyczących kwalifikacji, wiedzy i umiejętności oraz dostępu do zawodu kontrolera ruchu lotniczego.
Powinno to doprowadzić do zapewnienia bezpiecznych i wysokiej jakości usług kontroli ruchu lotniczego i uznawania licencji w całej Wspólnocie, zwiększając tym samym swobodę przepływu kontrolerów ruchu lotniczego oraz ich dostępność.
(9) Państwa Członkowskie powinny zapewnić, by wdrożenie niniejszej dyrektywy nie prowadziło do omijania obowiązujących przepisów krajowych, regulujących prawa i obowiązki mające zastosowanie do stosunku pracy pomiędzy pracodawcą a kandydatami na kontrolera ruchu lotniczego.
(10) Aby można było porównywać umiejętności w całej Wspólnocie, wymagane jest, by ich struktura została opracowana w sposób jasny i ogólnie przyjęty.
Pomoże to zagwarantować bezpieczeństwo, nie tylko w przestrzeni powietrznej kontrolowanej przez jeden podmiot świadczący usługi nawigacji lotniczej, ale przede wszystkim na styku działania różnych podmiotów świadczących te usługi.
(11) W wielu zdarzeniach i wypadkach istotne znaczenie ma porozumiewanie się.
Dlatego też ICAO przyjęła wymagania w zakresie znajomości języków.
Niniejsza dyrektywa wprowadza tego rodzaju wymogi i przewiduje środki zapewniające egzekwowanie tych norm przyjętych na poziomie międzynarodowym.
W stosunku do wymagań językowych konieczne jest przestrzeganie zasady niedyskryminacji, przejrzystości i proporcjonalności, tak by wspierać swobodny przepływ, zapewniając jednocześnie bezpieczeństwo.
(12) Cele szkolenia wstępnego zostały opisane w materiale wyjaśniającym opracowanym na wniosek członków Eurocontrol i uznawane są za odpowiednie normy.
Brak ogólnie przyjętych norm dla szkolenia w jednostce wymaga zrównoważenia poprzez przyjęcie szeregu środków obejmujących zatwierdzanie egzaminatorów, którzy powinni gwarantować spełnianie wysokich norm w zakresie wiedzy i umiejętności.
Jest to tym bardziej istotne, że szkolenie w jednostce jest bardzo kosztowne i ma decydujący wpływ na bezpieczeństwo.
(13) Wymogi zdrowotne zostały opracowane na wniosek Państw Członkowskich Eurocontrol i są uznawane za możliwe do zaakceptowania środki zgodności z niniejszą dyrektywą.
(14) Certyfikacja usług szkoleniowych powinna być postrzegana, dla celów bezpieczeństwa, za jeden z czynników mających decydujący wpływ na bezpieczeństwo, przyczyniający się do podnoszenia jakości szkolenia.
Szkolenie powinno być postrzegane jako usługa podobna do usługi nawigacji lotniczej i także powinno podlegać procesowi certyfikacji.
Niniejsza dyrektywa powinna umożliwiać certyfikowanie szkoleń w odniesieniu do rodzaju szkolenia, pakietu usług szkoleniowych lub pakietu usług szkoleniowych wraz z usługami nawigacji lotniczej, z uwzględnieniem cech szczególnych szkolenia.
(15) Niniejsza dyrektywa potwierdza utrwalone orzecznictwo Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w zakresie wzajemnego uznawania dyplomów i swobody przepływu pracowników.
Zasada proporcjonalności, uzasadnione nakładanie środków kompensacyjnych oraz stworzenie właściwych procedur odwoławczych stanowią podstawowe zasady, które powinny w bardziej widoczny sposób znaleźć zastosowanie w sektorze zarządzania ruchem lotniczym.
Państwa Członkowskie powinny mieć prawo do odmowy uznania licencji wydanych niezgodnie z niniejszą dyrektywą. Państwa Członkowskie powinny również mieć prawo do uznania takich licencji po dokonaniu odpowiedniej oceny równoważności.
W związku z tym, że celem niniejszej dyrektywy jest ułatwienie wzajemnego uznawania licencji, nie reguluje ona warunków dotyczących dostępu do zatrudnienia.
(16) Zawód kontrolera ruchu lotniczego podlega innowacjom technicznym, które wymagają systematycznej aktualizacji umiejętności takich kontrolerów.
Niniejsza dyrektywa powinna umożliwić takie dostosowania do rozwoju technicznego i postępu naukowego poprzez zastosowanie procedury komitetu.
(17) Niniejsza dyrektywa może mieć wpływ na powszechnie przyjętą praktykę pracy kontrolerów ruchu lotniczego.
Powinno się informować partnerów społecznych i konsultować się z nimi w należyty sposób w sprawie wszelkich środków mających istotne implikacje społeczne.
Dlatego też zasięgnięto opinii Komitetu Dialogu Sektorowego ustanowionego zgodnie z decyzją Komisji 98/500/WE z dnia 20 maja 1998 r. w sprawie ustanowienia Komitetów Dialogu Sektorowego promujących dialog pomiędzy partnerami społecznymi na poziomie europejskim [5]; Komitet ten powinien być konsultowany przy przyjmowaniu przez Komisję dalszych środków wykonawczych.
(18) Państwa Członkowskie powinny ustalić zasady dotyczące sankcji za naruszenie krajowych przepisów, przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą, oraz przyjąć wszelkie środki niezbędne do zapewnienia ich stosowania.
Sankcje te powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
(19) Środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [6].
(20) Dwuletni okres transpozycji uważa się za wystarczający dla ustanowienia ram dla licencji wspólnotowych oraz włączenia w nie licencji obecnych ich posiadaczy, zgodnie z przepisami dotyczącymi warunków zachowywania uprawnień i zachowania ważności uprawnień uzupełniających, jako że wymagania zawarte w tych przepisach są zgodne z istniejącymi obecnie zobowiązaniami międzynarodowymi.
Ponadto należy przyznać dodatkowy dwuletni okres transpozycji dla stosowania wymagań językowych.
(21) Ogólne warunki uzyskiwania licencji w zakresie, w jakim odnoszą się one do wieku, wymaganego wykształcenia oraz szkolenia wstępnego, nie powinny dotyczyć posiadaczy obecnych licencji.
(22) Zgodnie z ust. 34 Porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie lepszego stanowienia prawa [7] zachęca się Państwa Członkowskie do sporządzania, dla ich własnych celów i w interesie Wspólnoty, swoich tabel, które w możliwie najszerszym zakresie odzwierciedlają korelacje pomiędzy dyrektywą a środkami transpozycji oraz do podawania ich do publicznej wiadomości,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Cel i zakres
1.
Celem niniejszej dyrektywy jest podniesienie poziomu norm bezpieczeństwa oraz udoskonalenie działania wspólnotowego systemu kontroli ruchu lotniczego poprzez wydawanie wspólnotowych licencji kontrolera ruchu lotniczego.
2.
Niniejszą dyrektywę stosuje się do:
- praktykantów-kontrolerów ruchu lotniczego, oraz
- kontrolerów ruchu lotniczego
wykonujących czynności w ramach odpowiedzialności podmiotów świadczących usługi nawigacji lotniczej głównie w ruchu statków powietrznych w ogólnym ruchu lotniczym.
3. Z zastrzeżeniem art. 1 ust. 2 i art. 13 rozporządzenia (WE) nr 549/2004, w przypadkach gdy regularne i planowane usługi kontroli ruchu lotniczego świadczone są na rzecz ogólnego ruchu lotniczego w ramach odpowiedzialności podmiotów świadczących usługi nawigacji lotniczej głównie w ruchu statków powietrznych innych niż ogólny ruch lotniczy, Państwa Członkowskie zapewniają, by poziom bezpieczeństwa i jakość usług świadczonych na rzecz ogólnego ruchu lotniczego odpowiadały co najmniej poziomowi wynikającemu ze stosowania przepisów niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:
1) "usługa kontroli ruchu lotniczego" oznacza usługę świadczoną w celu zapobiegania kolizjom statków powietrznych oraz – na polu manewrowym – pomiędzy statkiem powietrznym a przeszkodami, a także w celu usprawniania i utrzymywania uporządkowanego przepływu ruchu lotniczego;
2) "podmioty świadczące usługi nawigacji lotniczej" oznaczają każdy publiczny lub prywatny podmiot świadczący usługi nawigacji lotniczej w ogólnym ruchu lotniczym;
3) "ogólny ruch lotniczy" oznacza każdy ruch cywilnych statków powietrznych, a także każdy ruch państwowych statków powietrznych (w tym wojskowych, celnych i policyjnych), jeśli taki ruch odbywa się zgodnie z procedurami ICAO;
4) "licencja" oznacza świadectwo znane pod dowolną nazwą, wystawione oraz zatwierdzone zgodnie z niniejszą dyrektywą oraz uprawniające jego prawowitego posiadacza do świadczenia usług kontroli ruchu lotniczego zgodnie z zawartymi w nim uprawnieniami i uprawnieniami uzupełniającymi;
5) "uprawnienie" oznacza upoważnienie wpisane do licencji lub związane z nią i stanowiące jej część, określające szczególne warunki, przywileje lub ograniczenia odnoszące się do takiej licencji; do licencji wpisuje się co najmniej jedno z poniższych uprawnień:
a) kontrola lotniska wizualna;
b) kontrola lotniska instrumentalna;
c) kontrola zbliżania proceduralna;
d) kontrola zbliżania radarowa;
e) kontrola obszaru proceduralna;
f) kontrola obszaru radarowa;
6) "uprawnienie uzupełniające" oznacza upoważnienie wpisane do licencji i stanowiące jej część, określające szczególne warunki, przywileje lub ograniczenia odnoszące się do stosownego uprawnienia;
7) "uprawnienie uzupełniające w jednostce" oznacza upoważnienie wpisane do licencji i stanowiące jej część, określające kod lotniska ICAO oraz sektory lub stanowiska pracy, na których posiadacz licencji uprawniony jest pracować;
8) "uprawnienie uzupełniające w zakresie języka" oznacza upoważnienie wpisane do licencji i stanowiące jej część, określające biegłość językową posiadacza;
9) "uzupełniające uprawnienia instruktorskie" oznacza upoważnienie wpisane do licencji i stanowiące jej część, określające uprawnienia do prowadzenia szkolenia operacyjnego;
10) "kod lotniska ICAO" oznacza czteroliterowy kod utworzony zgodnie z zasadami zaleconymi przez ICAO w podręczniku DOC 7910 i przypisany do miejsca usytuowania stałej stacji lotniczej;
11) "sektor" oznacza część obszaru kontroli lub część rejonu/górnego rejonu informacji powietrznej;
12) "szkolenie" to całość kursów teoretycznych, ćwiczenia praktyczne obejmujące symulację, i szkolenie operacyjne wymagane w celu zdobycia i zachowania umiejętności niezbędnych dla świadczenia bezpiecznych i wysokiej jakości usług kontroli ruchu lotniczego; szkolenie obejmuje:
a) szkolenie wstępne zapewniające szkolenie w zakresie podstawowym i w zakresie uprawnień, prowadzące do udzielenia licencji praktykanta-kontrolera;
b) szkolenie w jednostce, w tym przejściowe szkolenie przedoperacyjne oraz szkolenie operacyjne, prowadzące do udzielenia licencji kontrolera ruchu lotniczego;
c) szkolenie kontynuowane dla utrzymania ważności uprawnień uzupełniających wpisanych do licencji;
d) szkolenie instruktorów szkolenia operacyjnego, prowadzące do przyznania uzupełniającego uprawnienia instruktorskiego;
e) szkolenie egzaminatorów lub osób oceniających;
13) "podmiot świadczący usługi szkoleniowe" oznacza organizację, która uzyskała certyfikat odpowiedniego krajowego organu nadzorczego uprawniający do prowadzenia jednego lub kilku rodzajów szkoleń;
14) "program utrzymania poziomu wiedzy i umiejętności w jednostce" jest zatwierdzonym programem wskazującym metodę, za pomocą której jednostka utrzymuje poziom wiedzy i umiejętności swoich posiadaczy licencji;
15) "plan szkoleń w jednostce" jest zatwierdzonym planem podającym szczegółowo przebieg i harmonogram wymagany w celu umożliwienia stosowania pod nadzorem instruktora szkolenia operacyjnego procedur w jednostce w odniesieniu do strefy lokalnej.
Artykuł 3
Krajowe organy nadzorcze
1.
Państwa Członkowskie powołują lub ustanawiają podmiot lub podmioty działające jako krajowy organ nadzorczy w celu podjęcia realizacji zadań wyznaczonych takiemu organowi na mocy niniejszej dyrektywy.
2.
Krajowe organy nadzorcze są niezależne od podmiotów świadczących usługi nawigacji lotniczej i podmiotów świadczących usługi szkoleniowe.
Niezależność ta osiągana jest poprzez odpowiednie rozdzielenie, co najmniej na poziomie funkcjonalnym, krajowych organów nadzorczych i tych podmiotów.
Państwa Członkowskie zapewniają realizowanie uprawnień krajowych organów nadzorczych w sposób bezstronny i przejrzysty.
3.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji nazwy i adresy krajowych organów nadzorczych, a także powiadamiają o każdej ich zmianie oraz o środkach przyjętych w celu zapewnienia zgodności z ust. 2.
Artykuł 4
Zasady udzielania licencji
1. Bez uszczerbku dla art. 1 ust. 3, Państwa Członkowskie zapewniają, aby usługi kontroli ruchu lotniczego, objęte art. 1 ust. 2, były świadczone wyłącznie przez kontrolerów ruchu lotniczego, którzy uzyskali licencję zgodnie z niniejszą dyrektywą.
2.
Kandydaci do licencji udowadniają posiadanie wiedzy i umiejętności niezbędnych do wykonywania czynności kontrolera ruchu lotniczego lub praktykanta-kontrolera ruchu lotniczego.
Dowód potwierdzający ich wiedzę i umiejętności odnosi się do wiedzy, doświadczenia, umiejętności i biegłości językowej.
3.
Licencja jest własnością osoby, której została udzielona i która składa na niej swój podpis.
4.
Zgodnie z art. 14 ust. 1:
a) licencja, uprawnienia lub uprawnienia uzupełniające mogą być zawieszone w przypadku gdy wiedza i umiejętności kontrolera ruchu lotniczego poddane są w wątpliwość lub w przypadku poważnego uchybienia;
b) licencja może zostać cofnięta w przypadku poważnego zaniedbania lub nadużycia.
5.
Licencja praktykanta-kontrolera ruchu lotniczego uprawnia jej posiadacza do świadczenia usług kontrolera ruchu lotniczego pod nadzorem instruktora szkolenia operacyjnego.
6.
Licencja zawiera pozycje określone w załączniku I.
7.
W przypadku gdy licencja wydana jest w języku innym niż angielski powinna zawierać tłumaczenie na język angielski pozycji określonych w załączniku I.
8.
Państwa Członkowskie zapewniają, by kontrolerzy ruchu lotniczego byli wystarczająco przeszkoleni w zakresie bezpieczeństwa, ochrony i zarządzania sytuacjami kryzysowymi.
Artykuł 5
Warunki uzyskania licencji
1.
Licencje praktykanta-kontrolera ruchu lotniczego przyznawane są kandydatom, którzy:
a) ukończyli co najmniej 18 lat i posiadają co najmniej dyplom szkoły średniej lub dyplom uprawniający do podjęcia nauki na wyższej uczelni lub inny równoważny.
Państwa Członkowskie mogą postanowić, że krajowy organ nadzorczy ocenia poziom wykształcenia kandydatów, którzy nie spełniają wymagań związanych z wykształceniem.
Jeżeli ocena taka wskaże, że kandydat posiada doświadczenie i wykształcenie, dające podstawy do sądzenia, że będzie on w stanie ukończyć szkolenie dla kontrolera ruchu lotniczego, uznaje się je za wystarczające;
b) pomyślnie ukończyli zatwierdzone szkolenie wstępne odpowiednie dla danego uprawnienia i, w stosownym przypadku, dla uprawnienia uzupełniającego do danego uprawnienia, określone w części A załącznika II;
c) posiadają ważne świadectwo zdrowia; oraz
d) wykazali się odpowiednim poziomem biegłości językowej zgodnie z wymaganiami określonymi w załączniku III.
Licencja zawiera co najmniej jedno uprawnienie i, w stosownych przypadkach, jedno uprawnienie uzupełniające.
2.
Licencje kontrolera ruchu lotniczego przyznawane są kandydatom, którzy:
a) ukończyli co najmniej 21 lat.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą ustanowić niższy próg wiekowy w odpowiednio uzasadnionych przypadkach;
b) są posiadaczami licencji praktykanta i ukończyli zatwierdzone szkolenie w jednostce oraz pomyślnie zdali stosowne egzaminy lub przeszli ocenę zgodnie z wymaganiami określonymi w części B załącznika II;
c) posiadają ważne świadectwo zdrowia; oraz
d) wykazali się odpowiednim poziomem biegłości językowej zgodnie z wymaganiami określonymi w załączniku III.
Licencji nadawana jest ważność poprzez dokonanie wpisu jednego lub kilku uprawnień oraz stosownych uprawnień uzupełniających, uprawnień w jednostce oraz uprawnień w zakresie języka, odnoszących się do zakończonego pomyślnie szkolenia.
3.
Uzupełniające uprawnienie instruktorskie przyznawane jest posiadaczom licencji kontrolera ruchu lotniczego, którzy:
a) świadczyli usługi kontrolera ruchu lotniczego w okresie bezpośrednio poprzedzającym przez okres co najmniej jednego roku lub okres dłuższy ustanowiony przez krajowy organ nadzorczy w odniesieniu do uprawnień i uprawnień uzupełniających, których dotyczy szkolenie; i
b) pomyślnie ukończyli zatwierdzony kurs instruktora szkolenia operacyjnego, w ramach którego za pomocą stosownych egzaminów ocenione zostały wymagana wiedza i umiejętności pedagogiczne.
Artykuł 6
Uprawnienia kontrolera ruchu lotniczego
Licencje zawierają jedno lub kilka spośród następujących uprawnień w celu wskazania rodzaju usługi, jaką może świadczyć posiadacz licencji:
a) uprawnienie kontroli lotniska wizualnej (ADV), które wskazuje, że posiadacz licencji posiada wiedzę i umiejętności do świadczenia usługi kontroli ruchu lotniczego dla ruchu lotniskowego na lotnisku, które nie ma opublikowanych żadnych procedur instrumentalnych podejścia lub odlotu;
b) uprawnienie kontroli lotniska instrumentalnej (ADI), które wskazuje, że posiadacz licencji posiada wiedzę i umiejętności do świadczenia usługi kontroli ruchu lotniczego dla ruchu lotniskowego na lotnisku, które opublikowało procedury instrumentalne podejścia lub odlotu, i uprawnieniu temu towarzyszy co najmniej jedno uprawnienie uzupełniające zgodnie z opisem w art. 7 ust. 1;
c) uprawnienie kontroli zbliżania proceduralnej (APP), które wskazuje, że posiadacz licencji posiada wiedzę i umiejętności do świadczenia usługi kontroli ruchu lotniczego dla przylatujących, odlatujących lub przelatujących statków powietrznych, bez wykorzystywania urządzeń nadzoru;
d) uprawnienie kontroli zbliżania radarowej (APS), które wskazuje, że posiadacz licencji posiada wiedzę i umiejętności do świadczenia usługi kontroli ruchu lotniczego dla przylatujących, odlatujących lub przelatujących statków powietrznych z wykorzystaniem urządzeń nadzoru i uprawnieniu temu towarzyszy co najmniej jedno uprawnienie uzupełniające opisane w art. 7 ust. 2;
e) uprawnienie kontroli obszaru proceduralnej (ACP), które wskazuje, że posiadacz licencji posiada wiedzę i umiejętności do świadczenia usługi kontroli ruchu lotniczego dla statków powietrznych bez wykorzystywania urządzeń nadzoru.
f) uprawnienie kontroli obszaru radarowej (ACS) oznaczające, że posiadacz licencji posiada wiedzę i umiejętności do świadczenia usługi kontroli ruchu lotniczego dla statków powietrznych z wykorzystaniem urządzeń nadzoru, i uprawnieniu temu towarzyszy co najmniej jedno z uprawnień uzupełniających opisanych w art. 7 ust. 3.
Artykuł 7
Uprawnienia uzupełniające
1.
Uprawnienie kontroli lotniska instrumentalnej (ADI) zawiera co najmniej jedno z następujących uprawnień uzupełniających:
a) uprawnienie uzupełniające kontroli lotniska (TWR) oznaczające, że jego posiadacz posiada wiedzę i umiejętności do świadczenia usług kontroli ruchu lotniczego w przypadku gdy kontrola lotniska jest zapewniana z jednego stanowiska pracy;
b) uprawnienie uzupełniające kontroli ruchu naziemnego (GMC) oznaczające, że posiadacz licencji posiada wiedzę i umiejętności do zapewniania kontroli ruchu naziemnego;
c) uprawnienie uzupełniające nadzoru ruchu naziemnego (GMS), przyznane dodatkowo do uprawnienia uzupełniającego kontroli ruchu naziemnego (GMC) lub uprawnienia uzupełniającego kontroli lotniska (TWR), oznaczające, że jego posiadacz posiada wiedzę i umiejętności do świadczenia usług kontroli ruchu naziemnego za pomocą systemów naprowadzania ruchu na lotnisku;
d) uprawnienie uzupełniające kontroli startów i lądowań (AIR) oznaczające, że posiadacz licencji posiada wiedzę i umiejętności do zapewniania kontroli lotniczej;
e) uprawnienie uzupełniające kontroli za pomocą radaru (RAD), przyznane dodatkowo do uprawnienia uzupełniającego do kontroli startów i lądowań (AIR) lub uprawnienia uzupełniającego kontroli lotniska (TWR), oznaczające, że posiadacz licencji posiada wiedzę i umiejętności do zapewniania kontroli na lotnisku przy pomocy radarowych urządzeń nadzoru.
2.
Uprawnienie kontroli radarowej zbliżania (APS) zawiera co najmniej jedno z następujących uprawnień uzupełniających:
a) uprawnienie uzupełniające kontroli za pomocą radaru (RAD) oznaczające, że posiadacz licencji posiada wiedzę i umiejętności do zapewniania kontroli podejścia z wykorzystaniem podstawowych lub drugorzędnych urządzeń radarowych;
b) uprawnienie uzupełniające kontroli podejścia za pomocą radaru podejścia precyzyjnego (PAR), przyznane dodatkowo do uprawnienia uzupełniającego kontroli za pomocą radaru (RAD), oznaczające, że posiadacz licencji posiada wiedzę i umiejętności do zapewniania kontroli naziemnej podejścia precyzyjnego z wykorzystaniem urządzeń radarowych podejścia precyzyjnego dla statków powietrznych przy końcowym podejściu do pasa startowego;
c) uprawnienie uzupełniające kontroli zbliżania za pomocą radaru SRA (SRA), przyznane dodatkowo do uprawnienia uzupełniającego kontroli za pomocą radaru (RAD), oznaczające, że posiadacz posiada wiedzę i umiejętności do zapewniania kontroli naziemnej podejścia nieprecyzyjnego z wykorzystaniem urządzeń nadzoru dla statków powietrznych przy końcowym podejściu do pasa startowego;
d) uprawnienie uzupełniające zarządzania ruchem lotniczym przy użyciu systemu ADS (ADS) oznaczające, że posiadacz posiada wiedzę i umiejętności do zapewniania kontroli podejścia z wykorzystaniem systemów ADS;
e) uprawnienie uzupełniające kontroli rejonu kontrolowanego lotniska (TCL), przyznane dodatkowo do uprawnienia uzupełniającego kontroli za pomocą radaru (RAD) lub uprawnienia uzupełniającego zarządzania ruchem lotniczym przy użyciu systemu ADS (ADS), oznaczające, że posiadacz posiada wiedzę i umiejętności do świadczenia usług kontroli ruchu lotniczego z wykorzystaniem wszystkich urządzeń nadzoru dla statków powietrznych poruszających się w określonym obszarze terminala lub w przyległych sektorach.
3.
Uprawnienie kontroli obszaru radarowej (ACS) zawiera co najmniej jedno z następujących uprawnień uzupełniających:
a) uprawnienie uzupełniające kontroli za pomocą radaru (RAD) oznaczające, że posiadacz posiada wiedzę i umiejętności do świadczenia usług kontroli obszaru kontroli z wykorzystaniem radarowych urządzeń nadzoru;
b) uprawnienie uzupełniające zarządzania ruchem lotniczym przy użyciu systemu ADS (ADS) oznaczające, że posiadacz posiada wiedzę i umiejętności do świadczenia usług kontroli obszaru z wykorzystaniem systemów ADS;
c) uprawnienie uzupełniające kontroli rejonu kontrolowanego lotniska (TCL), przyznane dodatkowo do uprawnienia uzupełniającego kontroli za pomocą radaru (RAD) lub uprawnienia uzupełniającego zarządzania ruchem lotniczym przy użyciu systemu ADS, oznaczające, że posiadacz posiada wiedzę i umiejętności do świadczenia usług kontroli ruchu lotniczego z wykorzystaniem wszystkich urządzeń nadzoru dla statków powietrznych poruszających się w określonym obszarze terminala lub w przyległych sektorach;
d) uprawnienie uzupełniające kontroli oceanicznej (OCN) oznaczające, że posiadacz posiada wiedzę i umiejętności do świadczenia usług kontroli ruchu lotniczego dla statków powietrznych poruszających się w Obszarze Kontroli Oceanicznej.
4.
Bez uszczerbku dla ust. 1–3, Państwa Członkowskie mogą, w wyjątkowych przypadkach wynikających wyłącznie ze szczególnych właściwości ruchu lotniczego w przestrzeni lotniczej, za którą te Państwa odpowiadają, wprowadzić krajowe uprawnienia uzupełniające.
Takie uprawnienia uzupełniające nie wpływają na ogólną swobodę przepływu kontrolerów ruchu lotniczego.
Artykuł 8
Uprawnienia językowe
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, by kontrolerzy ruchu lotniczego mogli wykazać się umiejętnością mówienia w języku angielskim i rozumienia tego języka w stopniu zadawalającym.
Biegłość kontrolerów ustalana jest według skali klasyfikacji znajomości języka podanej w załączniku III.
2.
Państwa Członkowskie mogą nałożyć wymagania w odniesieniu do języka miejscowego, jeśli uznają to za stosowne ze względów bezpieczeństwa.
3.
Za poziom wymagany w celu stosowania ust. 1 i 2 uznawany jest poziom 4 skali klasyfikacji biegłości językowej ICAO przedstawionej w załączniku III.
4.
Nie naruszając przepisów ust. 3, Państwa Członkowskie mogą wymagać poziomu 5 skali klasyfikacji biegłości językowej ICAO, przedstawionej w załączniku III, w celu stosowania ust. 1 lub 2, jeżeli okoliczności operacyjne związane z danym uprawnieniem lub uprawnieniem uzupełniającym dają podstawę do wymagania wyższego poziomu niezbędnego ze względów bezpieczeństwa.
Takie wymaganie jest obiektywnie uzasadnione, niedyskryminacyjne, proporcjonalne i przejrzyste.
5.
Dowodem biegłości jest świadectwo wydane po przeprowadzeniu przejrzystej i obiektywnej procedury oceniającej zatwierdzonej przez krajowy organ nadzorczy.
Artykuł 9
Uzupełniające uprawnienia instruktorskie
Uzupełniające uprawnienie instruktorskie oznacza, że posiadacz licencji posiada wiedzę i umiejętności do prowadzenia szkolenia i nadzoru nad stanowiskiem pracy dla obszarów objętych ważnym uprawnieniem.
Artykuł 10
Uprawnienia uzupełniające w jednostce
Uprawnienie w jednostce oznacza, że posiadacz licencji posiada wiedzę i umiejętności do świadczenia usług kontroli ruchu lotniczego dla określonego sektora, grupy sektorów lub stanowisk roboczych w ramach odpowiedzialności jednostki świadczącej usługi ruchu lotniczego.
Państwa Członkowskie mogą, jeśli uznają to za konieczne ze względów bezpieczeństwa, ustanowić, że z przywilejów związanych z uprawnieniem uzupełniającym w jednostce będą korzystać wyłącznie posiadacze licencji, którzy nie przekroczyli określonego wieku.
Artykuł 11
Warunki zachowywania uprawnień i zachowywania ważności uprawnień uzupełniających
1.
Uprawnienia uzupełniające w jednostce ważne są przez wstępny okres 12 miesięcy.
Ważność takich uprawnień uzupełniających przedłuża się na następne 12 miesięcy, jeśli podmiot świadczący usługi nawigacji lotniczej wykaże, że:
a) w ciągu poprzednich 12 miesięcy kandydat korzystał z przywilejów licencji przez minimalną liczbę godzin, zgodnie z zatwierdzonym programem utrzymania poziomu wiedzy i umiejętności w jednostce;
b) wiedza i umiejętności kandydata zostały ocenione zgodnie z częścią C załącznika II; oraz
c) kandydat posiada ważne świadectwo zdrowia.
W stosunku do instruktorów szkolenia operacyjnego minimalna liczba godzin roboczych, bez wliczania zadań szkoleniowych, wymagana dla utrzymania ważności uprawnienia uzupełniającego w jednostce może być zmniejszona proporcjonalnie do czasu spędzonego na szkoleniu osób uczestniczących w szkoleniu prowadzonym na stanowiskach, których dotyczy wniosek o przedłużenie.
2.
W przypadku gdy uprawnienie uzupełniające w jednostce traci ważność, konieczne jest ukończenie z pozytywnym wynikiem planu szkoleń w jednostce w celu przywrócenia ważności temu uprawnieniu uzupełniającemu.
3.
Posiadacz uprawnienia lub uprawnienia uzupełniającego, który nie świadczył usług kontroli ruchu lotniczego objętych tym uprawnieniem lub uprawnieniem uzupełniającym przez okres dowolnych czterech kolejnych lat, może rozpocząć szkolenie w jednostce dla tego uprawnienia lub uprawnienia uzupełniającego wyłącznie po poddaniu się właściwej ocenie spełniania warunków dla tego uprawnienia lub uprawnienia uzupełniającego oraz po spełnieniu wymogów szkoleniowych wynikających z tej oceny.
4.
Biegłość językowa kandydata jest formalnie oceniana w regularnych odstępach czasu, z wyjątkiem przypadku gdy kandydaci wykazują biegłość na poziomie 6.
Taki odstęp czasu nie jest dłuższy niż 3 lata dla kandydatów, którzy wykazują biegłość na poziomie 4, i nie dłuższy niż 6 lat dla kandydatów, którzy wykazują biegłość na poziomie 5.
5.
Uzupełniające uprawnienie instruktorskie ważne jest przez okres 36 miesięcy z możliwością przedłużenia.
Artykuł 12
Świadectwa zdrowia
1.
Świadectwa zdrowia wydawane są przez właściwy organ medyczny krajowego organu nadzorczego lub przez lekarzy orzeczników zatwierdzonych przez krajowy organ nadzorczy.
2.
Wydawanie świadectw zdrowia jest zgodne z przepisami załącznika I do ICAO oraz wymaganiami dla europejskiej klasy 3 poświadczania stanu zdrowia kontrolerów ruchu lotniczego określonymi przez Eurocontrol.
3.
Świadectwa zdrowia ważne są od dnia badania lekarskiego i przez okres 24 miesięcy następujących po nim w przypadku kontrolerów ruchu lotniczego poniżej 40 roku życia i przez okres 12 miesięcy w przypadku kontrolerów ruchu lotniczego powyżej tego wieku.
Świadectwo zdrowia może zostać cofnięte w każdej chwili, jeśli stan zdrowia jego posiadacza tego wymaga.
4.
Państwa Członkowskie zapewniają przyjęcie skutecznych procedur odwoławczych lub rewizyjnych z udziałem właściwych niezależnych doradców medycznych.
5.
Państwa Członkowskie zapewniają ustanowienie procedur dotyczących przypadków obniżonej kondycji zdrowotnej i umożliwiających posiadaczom licencji powiadomienie swoich pracodawców o stwierdzonej u nich obniżonej kondycji zdrowotnej lub o pozostawaniu pod wpływem jakiejkolwiek substancji psychoaktywnej lub lekarstw, co może sprawić, że będą niezdolni do korzystania z licencji w bezpieczny i właściwy sposób.
Artykuł 13
Certyfikacja świadczących usługi szkoleniowe
1.
Prowadzenie szkolenia kontrolerów ruchu lotniczego, w tym związanych z nim procedur oceny, podlega certyfikacji przez krajowe organy nadzorcze.
2.
Wymagania certyfikacji dotyczą wiedzy i umiejętności technicznych i operacyjnych oraz predyspozycji do organizowania kursów zgodnie z pkt 1 załącznika IV.
3.
Wnioski o certyfikację przedkładane są krajowym organom nadzorczym Państwa Członkowskiego w miejscu prowadzenia głównej działalności składającego wniosek lub w miejscu jego siedziby, jeśli taka istnieje.
Krajowe organy nadzorcze wydają certyfikaty w przypadku gdy składający wniosek o możliwość świadczenia usług szkoleniowych spełnia wymogi określone w pkt 1 załącznika IV.
Certyfikaty mogą być wydawane dla każdego rodzaju szkoleń lub w połączeniu z innymi usługami nawigacji lotniczej, w którym to przypadku rodzaj szkolenia i rodzaj usługi nawigacji lotniczej certyfikowane są jako pakiet usług.
4.
Certyfikaty wyszczególniają informacje, o których mowa w pkt. 2 załącznika IV.
5.
Krajowe organy nadzorcze monitorują zgodność z wymaganiami i warunkami towarzyszącymi tym certyfikatom.
W przypadku stwierdzenia przez krajowy organ nadzorczy, że posiadacz certyfikatu nie spełnia już takich wymagań i warunków, krajowy organ nadzorczy podejmuje stosowne działania, które mogą obejmować cofnięcie certyfikatu.
6.
Państwo Członkowskie uznaje certyfikaty wystawione w innym Państwie Członkowskim.
Artykuł 14
Gwarancja zgodności z normami dotyczącymi wiedzy i umiejętności
1.
Aby zapewnić poziom wiedzy i umiejętności niezbędny do wykonywania czynności kontrolera ruchu lotniczego z zachowaniem wysokiego poziomu norm bezpieczeństwa, Państwa Członkowskie zapewniają nadzorowanie i monitorowanie szkoleń przez krajowe organy nadzorcze.
Ich zadania obejmują:
a) wystawianie i cofanie licencji, uprawnień i uprawnień uzupełniających, których dotyczyło ukończone szkolenie oraz przeprowadzona ocena, w ramach odpowiedzialności krajowych organów nadzorczych;
b) utrzymywanie i zawieszanie uprawnień i uprawnień uzupełniających, z których korzysta się w ramach odpowiedzialności krajowych organów nadzorczych;
c) certyfikację jednostek świadczących usługi szkoleniowe;
d) zatwierdzanie kursów szkoleniowych, programów szkolenia w jednostce i programów utrzymania poziomu wiedzy i umiejętności w jednostce;
e) zatwierdzanie poziomu wiedzy i umiejętności egzaminatorów lub doradców;
f) monitorowanie i przeprowadzanie audytu systemów szkoleniowych;
g) ustanawianie właściwych mechanizmów składania odwołań i powiadamiania.
2.
Krajowe organy nadzorcze udzielają właściwych informacji i wzajemnej pomocy krajowym organom nadzorczym innych Państw Członkowskich w celu zapewnienia skutecznego stosowania niniejszej dyrektywy, szczególnie w przypadkach dotyczących swobodnego przepływu kontrolerów ruchu lotniczego w obrębie Wspólnoty.
3.
Krajowe organy nadzorcze zapewniają utrzymanie bazy danych zawierającej wykaz kompetencji wszystkich posiadaczy licencji w ramach ich odpowiedzialności wraz z datami ważności ich uprawnień uzupełniających.
W tym celu jednostki operacyjne w ramach podmiotów świadczących usługi nawigacji lotniczej prowadzą rejestry dotyczące faktycznie przepracowanych godzin w sektorach, grupie sektorów lub na stanowiskach pracy dla każdego posiadacza licencji pracującego w danej jednostce, i dane te, na żądanie, udostępniane są krajowym organom nadzorczym.
4.
Krajowe organy nadzorcze zatwierdzają posiadaczy licencji uprawnionych do pełnienia funkcji wykwalifikowanych egzaminatorów lub wykwalifikowanych doradców dla celów szkolenia w jednostce lub szkolenia uzupełniającego.
Zatwierdzenie ważne jest przez okres trzech lat z możliwością przedłużenia.
5.
Krajowe organy nadzorcze przeprowadzają audyt podmiotów świadczących usługi szkoleniowe w celu zagwarantowania faktycznej zgodności z normami określonymi w niniejszej dyrektywie.
Oprócz zwykłego audytu, krajowe organy nadzorcze mogą przeprowadzać wizytacje w celu kontroli skutecznej realizacji niniejszej dyrektywy oraz stwierdzenia zgodności z zawartymi w niej normami.
6.
Krajowe organy nadzorcze mogą podjąć decyzję o przekazaniu, w całości lub w części, zadań związanych z audytem i kontrolą wymienionych w ust. 5 niniejszego artykułu uznanym instytucjom, zgodnie z art. 3 rozporządzenia (WE) nr 550/2004.
7.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji sprawozdanie w sprawie stosowania niniejszej dyrektywy do dnia 17 maja 2011 r. oraz następnie w trzyletnich odstępach.
Artykuł 15
Wzajemne uznawanie licencji kontrolera ruchu lotniczego
1.
Z zastrzeżeniem art. 8, każde Państwo Członkowskie uznaje licencje i związane z nimi uprawnienia, uprawnienia uzupełniające oraz uprawnienia uzupełniające w zakresie języka przyznane przez krajowe organy nadzorcze innego Państwa Członkowskiego zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy, a także uznaje towarzyszące im świadectwo zdrowia.
Jednakże Państwo Członkowskie może podjąć decyzję o uznawaniu jedynie licencji posiadaczy, którzy ukończyli co najmniej 21 rok życia, przewidzianych w art. 5 ust. 2 lit. a).
2.
W przypadku gdy posiadacz licencji korzysta z przywilejów licencji w Państwie Członkowskim innym niż państwo, w którym licencja została wydana, posiadacz licencji ma prawo wymienić swoją licencję na licencję wydaną w Państwie Członkowskim, w którym korzysta z licencji bez konieczności spełnienia dodatkowych warunków.
3.
W celu przyznania uprawnienia uzupełniającego w jednostce, krajowe organy nadzorcze wymagają, aby kandydat spełnił określone warunki związane z takim uprawnieniem uzupełniającym, określając odpowiednią jednostkę, sektor lub stanowisko robocze.
Ustalając plan szkolenia w jednostce, podmiot świadczący usługi szkoleniowe uwzględnia we właściwy sposób nabytą wiedzę, umiejętności i doświadczenie kandydata.
4.
Krajowe organy nadzorcze zatwierdzają i wydają uzasadnioną decyzję w sprawie planu szkolenia w jednostce, zawierającego proponowane szkolenia kandydata nie później niż sześć tygodni po przedstawieniu dowodu, z wyłączeniem opóźnienia spowodowanego złożeniem ewentualnego odwołania.
W swoich decyzjach krajowe organy nadzorcze zapewniają przestrzeganie zasady niedyskryminacji i proporcjonalności.
Artykuł 16
Dostosowanie do postępu naukowo-technicznego
Mając na uwadze postęp naukowo-techniczny, Komisja może przyjąć, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 17 ust. 2, zmiany w odniesieniu do uprawnień określonych w art. 6 i uprawnień uzupełniających określonych w art. 7, przepisów w sprawie świadectw zdrowia, o których mowa w art. 12 ust. 3, oraz załączników.
Artykuł 17
Komitet
1.
Komisja jest wspierana przez Komitet Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej ustanowiony na mocy art. 5 rozporządzenia (WE) nr 549/2004.
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu zastosowanie mają art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, w szczególności przepisy jej art. 8.
Okres przewidziany w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE wynosi jeden miesiąc.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 18
Sankcje
Państwa Członkowskie ustanawiają zasady dotyczące sankcji stosowanych w przypadku naruszenia krajowych przepisów przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą i podejmują wszelkie środki niezbędne do zapewnienia ich wprowadzenia w życie.
Przewidziane sankcje muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o tych przepisach do dnia 17 maja 2008 r. oraz powiadamiają niezwłocznie o wszelkich późniejszych zmianach dotyczących tych przepisów.
Artykuł 19
Ustalenia przejściowe
Artykuł 5 ust. 2 lit. a) i b) nie mają zastosowania do posiadaczy licencji kontrolera ruchu lotniczego wydanych przez Państwa Członkowskie przed dniem 17 maja 2008 r.
Artykuł 20
Transpozycja
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 17 maja 2008 r., z wyjątkiem art. 8, dla którego nieprzekraczalnym terminem jest dzień 17 maja 2010 r.
Niezwłocznie przekazują one Komisji teksty tych przepisów.
Środki podjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 21
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 22 Adresaci
Dyrektywa 2006/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 15 marca 2006 r.
w sprawie zatrzymywania generowanych lub przetwarzanych danych w związku ze świadczeniem ogólnie dostępnych usług łączności elektronicznej lub udostępnianiem publicznych sieci łączności oraz zmieniająca dyrektywę 2002/58/WE
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Społeczno-Ekonomicznego [1],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych [3] wymaga od państw członkowskich ochrony praw i wolności osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych, w szczególności prawa do prywatności, w celu zapewnienia swobodnego przepływu danych osobowych we Wspólnocie.
(2) Dyrektywa 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 12 lipca 2002 r. dotycząca przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywa o prywatności i łączności elektronicznej) [4] przekłada zasady ustanowione w dyrektywie 95/46/WE na zasady szczególne dla sektora łączności elektronicznej.
(3) Artykuły 5, 6 i 9 dyrektywy 2002/58/WE ustalają zasady odnoszące się do przetwarzania danych o ruchu i lokalizacji generowanych w wyniku korzystania z usług łączności elektronicznej przez dostawców sieci i usług.
Takie dane powinny zostać usunięte lub uczynione anonimowymi, gdy nie są już potrzebne do celów transmisji komunikatu z wyjątkiem danych niezbędnych do naliczania opłat i rozliczeń międzyoperatorskich.
Niektóre dane, za zgodą abonenta, mogą być też przetwarzane w celach marketingowych i świadczenia usług stanowiących wartość dodaną.
(4) Artykuł 15 ust. 1 dyrektywy 2002/58/WE określa warunki, w jakich państwa członkowskie mogą ograniczyć zakres praw i obowiązków gwarantowanych przepisami art. 5, art. 6, art. 8 ust. 1, 2, 3 i 4 oraz art. 9 tej dyrektywy; wszelkie tego typu odstępstwa powinny być niezbędne, właściwe i proporcjonalne w ramach społeczeństwa demokratycznego dla celów porządku publicznego, tj. zachowania bezpieczeństwa narodowego (tj. bezpieczeństwa państwa), obronności, bezpieczeństwa publicznego czy też zapobiegania, dochodzenia, wykrywania i ścigania przestępstw lub nielegalnego wykorzystania systemów łączności elektronicznej.
(5) Kilka państw członkowskich przyjęło przepisy przewidujące zatrzymywanie danych przez usługodawców w celu zapobiegania, dochodzenia, wykrywania i ścigania przestępstw.
Te przepisy krajowe różnią się od siebie w znacznym stopniu.
(6) Prawne i techniczne różnice pomiędzy przepisami krajowymi w zakresie zatrzymywania danych w celu zapobiegania, dochodzenia, wykrywania i ścigania przestępstw stanowią przeszkodę dla wewnętrznego rynku łączności elektronicznej; usługodawcy napotykają na różne wymogi odnośnie do rodzajów danych o ruchu i lokalizacji, które mają być zatrzymywane, oraz warunków i okresów zatrzymywania.
(7) W konkluzjach z posiedzenia Rady ds. Wymiaru Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2002 r. podkreślono, że z uwagi na znaczny wzrost możliwości, jakie daje łączność elektroniczna, dane odnoszące się do korzystania z łączności elektronicznej są szczególnie ważne i w związku z tym stanowią istotne narzędzie służące zapobieganiu, dochodzeniu, wykrywaniu oraz ściganiu przestępstw, zwłaszcza przestępczości zorganizowanej.
(8) Przyjęta w dniu 25 marca 2004 r. przez Radę Europejską deklaracja w sprawie zwalczania terroryzmu zaleca Radzie zbadanie środków w celu przyjęcia przepisów w sprawie zatrzymywania przez usługodawców danych o ruchu połączeń.
(9) Zgodnie z art. 8 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (EKOPC) każdy ma prawo do poszanowania swojego życia prywatnego i korespondencji.
Władze publiczne mogą ingerować w to prawo jedynie w zgodzie z obowiązującym ustawodawstwem i jeżeli jest to konieczne dla dobra społeczeństwa demokratycznego, między innymi w interesie bezpieczeństwa narodowego i publicznego, w celu zapobiegania naruszaniu porządku lub przestępstwom bądź ochrony praw i swobód innych obywateli.
Ponieważ zatrzymywanie danych okazało się niezbędnym i skutecznym narzędziem egzekwowania prawa w śledztwach prowadzonych w niektórych państwach członkowskich, a w szczególności dotyczących tak poważnych przypadków, jak przestępstwa zorganizowane i terroryzm, niezbędne jest zagwarantowanie, że zatrzymywane dane przez pewien okres mogłyby być udostępniane organom odpowiedzialnym za egzekwowanie prawa, zgodnie z warunkami określonymi w niniejszej dyrektywie.
Przyjęcie instrumentu spełniającego wymogi art. 8 EKOPC, służącego zatrzymywaniu danych, jest więc działaniem niezbędnym.
(10) W deklaracji z dnia 13 lipca 2005 r., potępiającej ataki terrorystyczne w Londynie, Rada podkreśla potrzebę możliwie szybkiego przyjęcia wspólnych środków w sprawie zatrzymywania danych dotyczących połączeń.
(11) Zważywszy na znaczenie, jakie dane o ruchu i lokalizacji mają w dochodzeniu, wykrywaniu i ściganiu przestępstw, istnieje, jak to wykazały badania i doświadczenia kilku państw członkowskich, potrzeba zapewnienia na poziomie europejskim zatrzymywania przez pewien czas danych generowanych lub przetwarzanych przez dostawców dostępnej publicznie łączności elektronicznej lub sieci łączności publicznej podczas świadczenia usług łączności, zgodnie z warunkami określonymi w niniejszej dyrektywie.
(12) Artykuł 15 ust. 1 dyrektywy 2002/58/WE powinien być stosowany w dalszym ciągu w odniesieniu do danych, w szczególności tych dotyczących nieudanych prób uzyskania połączenia, co do których nie istnieje szczególny wymóg zatrzymywania w świetle niniejszej dyrektywy i z tego względu nie zostały w niej ujęte, a także w odniesieniu do celów, które nie zostały uwzględnione w niniejszej dyrektywie.
(13) Niniejsza dyrektywa odnosi się jedynie do danych generowanych lub przetwarzanych w wyniku połączenia lub usług w zakresie łączności, nie zaś do danych będących treścią przekazywanej informacji.
Zatrzymywanie danych powinno odbywać się w ten sposób, by uniknąć powtórnego zatrzymywania danych.
Dane generowane lub przetwarzane w ramach świadczenia usług w zakresie łączności odnoszą się do danych, które są dostępne.
W szczególności przy zatrzymywaniu danych związanych z internetową pocztą elektroniczną i telefonią internetową cel może zostać ograniczony do własnych usług dostawców lub dostawców sieci.
(14) Technologie mające znaczenie dla łączności elektronicznej ulegają szybkiemu rozwojowi i dlatego uzasadnione wymogi właściwych organów także mogą ulec zmianie.
W celu uzyskania opinii i zachęcenia do dzielenia się doświadczeniami w zakresie najlepszych praktyk w tym zakresie, Komisja zamierza stworzyć zespół składający się z przedstawicieli organów ścigania państw członkowskich, przedstawicieli branży łączności elektronicznej, przedstawicieli Parlamentu Europejskiego oraz organów ochrony danych, w tym Europejskiego Pełnomocnika ds. Ochrony Danych.
(15) Dyrektywa 95/46/WE oraz dyrektywa 2002/58/WE w pełni stosują się do danych zatrzymywanych zgodnie z niniejszą dyrektywą.
Artykuł 30 ust. 1 lit. c) przewiduje wymóg przeprowadzania konsultacji z grupą roboczą ds. ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych, ustanowioną w art. 29 tej dyrektywy.
(16) Spoczywające na usługodawcach obowiązki w zakresie środków zapewniających jakość danych, wynikające z art. 6 dyrektywy 95/46 WE, a także ich obowiązki w zakresie środków zapewniających poufność i bezpieczeństwo przetwarzania danych, wynikające z art. 16 i 17 tej dyrektywy, w pełni stosują się do danych zatrzymywanych w rozumieniu niniejszej dyrektywy.
(17) Istotne jest, aby państwa członkowskie przyjęły środki legislacyjne zapewniające udostępnianie danych zatrzymywanych na mocy niniejszej dyrektywy jedynie właściwym organom krajowym zgodnie z ustawodawstwem krajowym przy pełnym poszanowaniu praw podstawowych zainteresowanych osób.
(18) W tym kontekście należy przypomnieć, że art. 24 dyrektywy 95/46/WE nakłada na państwa członkowskie obowiązek ustanowienia kar za naruszanie przepisów przyjętych na mocy tej dyrektywy.
Artykuł 15 ust. 2 dyrektywy 2002/58/WE nakłada podobny obowiązek w odniesieniu do przepisów krajowych przyjętych na mocy dyrektywy 2002/58/WE.
Decyzja ramowa Rady 2005/222/WSiSW z dnia 24 lutego 2005 r. w sprawie ataków na systemy informacyjne [5] stanowi, że umyślny nielegalny dostęp do systemów informacyjnych, w tym do zatrzymywanych w nich danych, jest karalny jako przestępstwo.
(19) Prawo każdej osoby poszkodowanej w wyniku niezgodnej z prawem operacji przetwarzania danych lub jakiegokolwiek działania niezgodnego z przepisami krajowymi, przyjętymi na mocy dyrektywy 95/46/WE, do otrzymania odszkodowania, wynikające z art. 23 tej dyrektywy, stosuje się także do niezgodnego z prawem przetwarzania jakichkolwiek danych osobowych, zgodnie z niniejszą dyrektywą.
(20) Konwencja Rady Europy o cyberprzestępczości z 2001 r. oraz Konwencja Rady Europy o ochronie osób w związku z automatycznym przetwarzaniem danych osobowych z 1981 r. dotyczą również danych zatrzymywanych w rozumieniu niniejszej dyrektywy.
(21) Jako że cele niniejszej dyrektywy, mianowicie harmonizacja obowiązków spoczywających na dostawcach, dotyczących zatrzymywania pewnych danych, oraz zapewnienie dostępu do tych danych w celu dochodzenia, wykrywania i ścigania poważnych przestępstw, określonych w ustawodawstwie krajowym każdego państwa członkowskiego, nie mogą zostać osiągnięte w wystarczający sposób przez państwa członkowskie, a mogą z uwagi na zasięg i skutki niniejszej dyrektywy zostać lepiej osiągnięte na poziomie wspólnotowym, Wspólnota może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości, przewidzianą w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności, przewidzianą w tym samym artykule, zakres niniejszej dyrektywy nie wykracza poza to, co jest konieczne dla osiągnięcia powyższych celów.
(22) Niniejsza dyrektywa respektuje prawa podstawowe i przestrzega zasad uznanych w szczególności w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej; w szczególności niniejsza dyrektywa wraz z dyrektywą 2002/58/WE mają na celu zwłaszcza zapewnienie pełnego przestrzegania praw podstawowych obywateli w zakresie poszanowania prywatności i tajemnicy korespondencji oraz ochrony danych osobowych, jak to zostało określone w art. 7 i 8 Karty.
(23) Z uwagi na fakt, że obowiązki dostawców usług łączności elektronicznej powinny być proporcjonalne, niniejsza dyrektywa wymaga, by zatrzymywali oni jedynie dane generowane lub przetwarzane w trakcie świadczenia przez nich usług łączności.
Obowiązek zatrzymywania takich danych nie powinien występować w przypadku gdy takie dane nie są generowane lub przetwarzane przez tych dostawców.
Niniejsza dyrektywa nie ma na celu harmonizacji technologii zatrzymywania danych; wybór technologii jest sprawą do rozstrzygnięcia na poziomie krajowym.
(24) Zgodnie z ust. 34 Porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie lepszego stanowienia prawa [6] zachęca się państwa członkowskie do sporządzania, dla ich własnych celów i w interesie Wspólnoty, własnych tabel, które w możliwie najszerszym zakresie odzwierciedlają korelacje pomiędzy niniejszą dyrektywą a środkami transpozycji, oraz do podawania ich do wiadomości publicznej.
(25) Niniejsza dyrektywa pozostaje bez uszczerbku dla możliwości przyjmowania przez państwa członkowskie określonych przez nie środków legislacyjnych dotyczących prawa dostępu i wykorzystania danych przez organy krajowe.
Kwestie dostępu organów krajowych do danych zatrzymywanych zgodnie z niniejszą dyrektywą w związku z działaniami, o których mowa w art. 3 ust. 2 tiret pierwsze dyrektywy 95/46/WE, nie są objęte zakresem prawa wspólnotowego.
Mogą one jednak podlegać przepisom krajowym lub działaniom podejmowanym na mocy tytułu VI Traktatu o Unii Europejskiej, przy czym takie przepisy lub działania powinny zawsze być w pełni zgodne z prawami podstawowymi, wynikającymi ze wspólnych tradycji konstytucyjnych państw członkowskich oraz gwarantowanymi przez EKPC.
Artykuł 8 EKPC, zgodnie z wykładnią Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, wymaga, by ingerencja organów publicznych w prawo do prywatności spełniała wymogi konieczności i proporcjonalności i w związku z tym służyła konkretnym, wyraźnie określonym i uzasadnionym celom oraz była dokonywana w sposób adekwatny, odpowiedni i nie była nadmierna w stosunku do swojego celu,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Przedmiot i zakres zastosowania
1.
Celem niniejszej dyrektywy jest zbliżenie przepisów państw członkowskich w zakresie obowiązków dostawców ogólnie dostępnych usług łączności elektronicznej lub publicznych sieci łączności w zakresie zatrzymywania pewnych danych przez nie generowanych lub przetwarzanych, aby zapewnić dostępność przedmiotowych danych do celu dochodzenia, wykrywania i ścigania poważnych przestępstw, określonych w ustawodawstwie każdego państwa członkowskiego.
2.
Niniejsza dyrektywa stosuje się do danych o ruchu i lokalizacji, dotyczących zarówno osób fizycznych, jak i prawnych, oraz do powiązanych z nimi danych niezbędnych do identyfikacji abonenta lub zarejestrowanego użytkownika.
Nie odnosi się ona natomiast do treści komunikatów elektronicznych, w tym informacji uzyskiwanych przy użyciu sieci łączności elektronicznej.
Artykuł 2
Definicje
1.
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się definicje z dyrektywy 95/46/WE, dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) [7] oraz dyrektywy 2002/58/WE.
2.
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "dane" oznaczają dane o ruchu i lokalizacji oraz powiązane dane niezbędne do identyfikacji abonenta lub użytkownika;
b) "użytkownik" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną korzystającą z ogólnie dostępnych usług łączności elektronicznej do celów prywatnych lub handlowych, niekoniecznie na podstawie abonamentu na te usługi;
c) "usługa telefoniczna" oznacza połączenia (w tym połączenia głosowe, pocztę głosową oraz połączenia konferencyjne i transmisję danych), usługi dodatkowe (w tym przekazywanie połączeń i transfer połączeń), usługi w zakresie przekazywania wiadomości i usługi multimedialne (w tym krótkie wiadomości tekstowe (SMS), rozszerzone wiadomości tekstowe (EMS) i wiadomości multimedialne (MMS));
d) "identyfikator użytkownika" oznacza osobny i niepowtarzalny identyfikator przypisany każdej osobie opłacającej abonament lub będącej zarejestrowanym użytkownikiem usług dostępu do Internetu lub usług komunikacji internetowej;
e) "identyfikator komórki" oznacza identyfikację komórki, z której rozpoczęto połączenie komórkowe bądź na której je zakończono;
f) "nieudana próba połączenia" oznacza nawiązanie łączności, w którym połączenie nie zostało odebrane lub nastąpiła interwencja sieci.
Artykuł 3
Obowiązek zatrzymywania danych
1.
Na zasadzie odstępstwa od art. 5, 6 i 9 dyrektywy 2002/58/WE, państwa członkowskie przyjmują środki w celu zagwarantowania, że dane określone w art. 5 niniejszej dyrektywy są zatrzymywane zgodnie z jej przepisami w stopniu, w jakim są generowane lub przetwarzane na ich terenie przez dostawców ogólnie dostępnych usług łączności elektronicznej lub publicznej sieci łączności w trakcie świadczenia odnośnych usług łączności.
2.
Obowiązek zatrzymywania danych, określony w ust. 1, obejmuje również zatrzymanie danych określonych w art. 5 w przypadku nieudanych prób połączenia, podczas których dane te są generowane, przetwarzane i przechowywane (w przypadku danych telefonicznych) lub zapisywane w momencie logowania (w przypadku danych internetowych) przez dostawców ogólnie dostępnych usług łączności elektronicznej lub publicznej sieci łączności w trakcie świadczenia przedmiotowych usług łączności.
Niniejsza dyrektywa nie wymaga zatrzymania danych w przypadku nieuzyskania połączenia telefonicznego.
Artykuł 4
Dostęp do danych
Państwa członkowskie podejmują środki w celu zagwarantowania, że dane zatrzymywane w myśl niniejszej dyrektywy są udostępniane jedynie właściwym organom krajowym, w szczególnych przypadkach i zgodnie z krajowym ustawodawstwem.
Proces oraz warunki uzyskiwania dostępu do zatrzymanych danych, w przypadkach gdy został spełniony wymóg konieczności oraz proporcjonalności, są określone w prawie krajowym każdego państwa członkowskiego, podlegając odpowiednim przepisom prawa Unii Europejskiej lub międzynarodowego prawa publicznego, w szczególności EKOPC, zgodnie z interpretacją Europejskiego Trybunału Praw Człowieka.
Artykuł 5
Kategorie danych przeznaczonych do zatrzymywania
1.
Państwa członkowskie zapewniają zatrzymywanie następujących kategorii danych zgodnie z niniejszą dyrektywą:
a) dane niezbędne do ustalenia źródła połączenia:
1) w przypadku telefonii stacjonarnej i komórkowej:
i) numer nadawcy połączenia;
ii) nazwisko i adres abonenta lub zarejestrowanego użytkownika;
2) w przypadku dostępu internetowego, elektronicznej poczty internetowej i telefonii internetowej:
i) przyznany identyfikator użytkownika;
ii) identyfikator użytkownika i numer telefonu przydzielony każdemu przychodzącemu połączeniu w sieci telefonii publicznej;
iii) nazwisko i adres abonenta lub zarejestrowanego użytkownika, do którego w momencie połączenia należał adres IP, identyfikator użytkownika lub numer telefonu;
b) dane niezbędne do ustalenia odbiorcy połączenia:
1) w przypadku telefonii stacjonarnej i komórkowej:
i) wybierany numer (numer (numery) odbiorcy (odbiorców) połączenia), a w przypadku dodatkowych usług, takich jak przekierowywanie lub przełączanie połączeń, numer (numery) na który(-e) połączenie jest przekierowywane;
ii) nazwisko (nazwiska) i adres (adresy) abonenta (abonentów) lub zarejestrowanego (zarejestrowanych) użytkownika (użytkowników);
2) w przypadku elektronicznej poczty internetowej i telefonii internetowej:
i) identyfikator użytkownika lub numer (numery) odbiorcy (odbiorców) połączenia w telefonii internetowej;
ii) nazwisko (nazwiska) i adres (adresy) abonenta (abonentów) lub zarejestrowanego (zarejestrowanych) użytkownika (użytkowników) i identyfikator użytkownika docelowego odbiorcy połączenia;
c) dane niezbędne do określenia daty, godziny i czasu trwania połączenia:
1) w przypadku telefonii stacjonarnej i komórkowej: data i dokładny czas rozpoczęcia i zakończenia połączenia;
2) w przypadku elektronicznej poczty internetowej i telefonii internetowej:
i) data i godzina zalogowania i wylogowania sesji internetowej na podstawie danej strefy czasowej włącznie z adresem protokołu komunikacyjnego dynamicznego lub statycznego (IP) przydzielonym przez dostawcę usług internetowych dla danej komunikacji oraz identyfikatorem użytkownika abonenta lub zarejestrowanego użytkownika;
ii) data i godzina zalogowania i wylogowania z elektronicznej poczty internetowej i telefonii internetowej na podstawie danej strefy czasowej;
d) dane niezbędne do określenia rodzaju połączenia:
1) w przypadku telefonii stacjonarnej i komórkowej: wykorzystana usługa telefoniczna;
2) w przypadku elektronicznej poczty internetowej i telefonii internetowej: wykorzystana usługa internetowa;
e) dane niezbędne do określenia narzędzia komunikacji lub tego, co może służyć za narzędzie komunikacji:
1) w przypadku telefonii stacjonarnej i komórkowej: numery nadawcy i odbiorcy połączenia;
2) w przypadku telefonii komórkowej:
i) numery nadawcy i odbiorcy połączenia;
ii) międzynarodowy numer tożsamości telefonicznej abonenta mobilnego (IMSI) nadawcy połączenia;
iii) międzynarodowy numer fabryczny mobilnego aparatu telefonicznego (IMEI) nadawcy połączenia;
iv) IMSI odbiorcy połączenia;
v) IMEI odbiorcy połączenia;
vi) w przypadku anonimowych usług opłaconych z góry (pre-paid) data i dokładny czas początkowej aktywacji usługi oraz etykieta lokalizacji (identyfikator komórki), z której dokonano aktywacji;
3) w przypadku dostępu do Internetu, elektronicznej poczty internetowej i telefonii internetowej:
i) numer telefonu przy dostępie za pośrednictwem dial-up;
ii) identyfikator DSL lub inny identyfikator końcowy inicjatora połączenia;
f) dane niezbędne do identyfikacji lokalizacji urządzenia komunikacji ruchomej:
1) etykieta lokalizacji (identyfikator komórki) na początku połączenia;
2) dane pozwalające ustalić położenie geograficzne komórek przez odniesienie się do ich etykiet lokalizacji (identyfikatorów komórki) w czasie, przez który zatrzymywane są dane odnośnie połączenia.
2.
Zgodnie z niniejszą dyrektywą nie można zatrzymywać danych, które ujawniają treść komunikatu.
Artykuł 6
Okresy zatrzymywania
Państwa członkowskie gwarantują, że wymienione w art. 5 kategorie danych są zatrzymywane na okresy nie krótsze niż 6 miesięcy oraz nie dłuższe niż dwa lata od daty połączenia.
Artykuł 7
Ochrona i bezpieczeństwo danych
Bez uszczerbku dla postanowień przyjętych zgodnie z dyrektywą 95/46/WE i dyrektywą 2002/58/WE, każde państwo członkowskie gwarantuje, że dostawcy ogólnie dostępnych usług łączności elektronicznej lub publicznej sieci łączności respektują co najmniej następujące zasady dotyczące bezpieczeństwa danych w odniesieniu do danych zatrzymywanych zgodnie z niniejszą dyrektywą:
a) zatrzymywane dane mają taką samą jakość i podlegają takim samym zasadom bezpieczeństwa i ochrony, jak dane w sieci;
b) w stosunku do danych stosowane będą właściwe środki techniczne i organizacyjne w celu ochrony tych danych przed przypadkowym lub bezprawnym zniszczeniem, utratą lub zmianą, nieupoważnionym lub bezprawnym przechowywaniem, przetwarzaniem, dostępem lub ujawnieniem;
c) w stosunku do danych stosowane będą właściwe środki techniczne i organizacyjne w celu zagwarantowania, że dostęp do danych ma jedynie upoważniony do tego personel;
oraz
d) wszystkie dane, z wyjątkiem tych, które zostały udostępnione i zachowane, zostaną zniszczone pod koniec okresu zatrzymania.
Artykuł 8
Wymogi dotyczące przechowywania zatrzymywanych danych
Państwa członkowskie gwarantują, że dane określone w art. 5 są zatrzymywane zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy, w sposób umożliwiający przekazanie właściwym organom na ich wniosek zatrzymywanych danych i wszelkich informacji odnoszących się do takich danych bez zbędnej zwłoki.
Artykuł 9
Organ nadzorujący
1.
Każde państwo członkowskie wyznacza jeden lub więcej organów publicznych odpowiedzialnych za nadzór nad stosowaniem na ich terytorium przepisów przyjętych przez państwa członkowskie zgodnie z art. 7 w odniesieniu do bezpieczeństwa przechowywanych danych.
Organami tymi mogą być te same organy, o których mowa w art. 28 dyrektywy 95/46/WE.
2.
Organy, o których mowa w ust. 1, są w pełni niezależne w wykonywaniu nadzoru, o którym mowa w tym ustępie.
Artykuł 10
Statystyka
1.
Państwa członkowskie gwarantują, że Komisja otrzymuje coroczne statystyki na temat zatrzymywania danych generowanych lub przetwarzanych w ramach świadczenia ogólnie dostępnych usług łączności elektronicznej lub udostępniania sieci komunikacji publicznej.
Statystyki takie obejmują:
- przypadki, w których właściwym organom udzielone zostały informacje zgodnie z mającym zastosowanie prawem krajowym,
- czas, jaki upłynął między datą zatrzymania danych a datą wniosku o przekazanie danych złożonego przez właściwy organ,
- przypadki, w których wnioski o dane nie mogły zostać zrealizowane.
2.
Statystyki tego rodzaju nie zawierają danych osobowych.
Artykuł 11
Zmiana dyrektywy 2002/58/WE
W art. 15 dyrektywy 2002/58/WE dodaje się ustęp w następującym brzmieniu:
"1a.
Ustępu 1 nie stosuje się do danych, których zatrzymywanie jest wyraźnie wymagane na mocy dyrektywy 2006/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie zatrzymywania danych wygenerowanych lub przetworzonych w związku ze świadczeniem ogólnie dostępnych usług łączności elektronicznej lub udostępnianiem publicznych sieci łączności [8] dla celów określonych w art. 1 ust. 1 tej dyrektywy.
Artykuł 12
Przyszłe środki
1.
Państwo członkowskie znajdujące się w szczególnych okolicznościach, uzasadniających przedłużenie maksymalnego okresu zatrzymywania, o którym mowa w art. 6, o ograniczony okres czasu, może podjąć niezbędne środki.
Państwo członkowskie niezwłocznie powiadamia Komisję oraz informuje pozostałe państwa członkowskie o środkach podjętych na podstawie tego artykułu, oraz wskazuje na przyczyny ich podjęcia.
2.
W ciągu sześciu miesięcy od powiadomienia, o którym mowa w ust. 1, Komisja przyjmuje lub odrzuca odnośne środki krajowe po uprzednim zbadaniu, czy nie stanowią one środka arbitralnej dyskryminacji lub ukrytego ograniczenia w handlu pomiędzy państwami członkowskimi oraz czy nie będą one stanowiły przeszkody dla funkcjonowania rynku wewnętrznego.
W przypadku braku decyzji Komisji w ciągu tego okresu środki krajowe zostają uznane za przyjęte.
3.
Jeżeli zgodnie z ust. 2 środki krajowe państwa członkowskiego, stanowiące odstępstwo od przepisów niniejszej dyrektywy, zostają zatwierdzone, Komisja może rozważyć możliwość wprowadzenia zmian do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 13
Środki prawne, odpowiedzialność i sankcje
1.
Wszystkie państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zagwarantowania, że działania krajowe służące wprowadzeniu w życie rozdziału III dyrektywy 95/46/WE, która przewiduje środki prawne, kary oraz określa zakres odpowiedzialności, są w pełni realizowane w odniesieniu do przetwarzania danych zgodnie z niniejszą dyrektywą.
2.
Każde z państw członkowskich podejmuje w szczególności środki niezbędne do zagwarantowania, że jakikolwiek umyślny dostęp do danych zatrzymanych zgodnie z obecną dyrektywą lub ich przekazywanie, czego zabrania prawo krajowe przyjęte w oparciu o niniejszą dyrektywę, podlega sankcjom, w tym także sankcjom administracyjnym i karnym, które są skuteczne, proporcjonalne i mają charakter odstraszający.
Artykuł 14
Ocena
1.
Nie później niż do dnia 15 września 2010 r. Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie ocenę wdrożenia niniejszej dyrektywy i jej wpływu na podmioty gospodarcze i konsumentów, uwzględniając dalszy rozwój technologii łączności elektronicznej oraz dane statystyczne dostarczone Komisji zgodnie z art. 10 w celu określenia ewentualnej potrzeby zmiany przepisów niniejszej dyrektywy, zwłaszcza w odniesieniu do listy danych w art. 5 oraz okresów zatrzymywania ustalonego na mocy art. 6.
Wyniki oceny są publicznie dostępne.
2.
W tym celu Komisja bada wszystkie uwagi wniesione przez państwa członkowskie lub grupę roboczą ustanowioną na mocy art. 29 dyrektywy 95/46/WE.
Artykuł 15
Transpozycja
1.
Państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 15 września 2007 r.
Państwa członkowskie informują niezwłocznie Komisję o tych przepisach.
Przepisy przyjmowane przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie.
2.
Państwa członkowskie przedstawiają Komisji teksty głównych przepisów prawa krajowego, które przyjmą w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
3.
Każde państwo członkowskie może do dnia 15 marca 2009 r. odroczyć stosowanie niniejszej dyrektywy do zatrzymywania danych z zakresu łączności w odniesieniu do dostępu do Internetu, telefonii internetowej i internetowej poczty elektronicznej.
Każde państwo członkowskie, które zamierza użyć niniejszego ustępu, powiadamia o tym Komisję, składając oświadczenie w momencie przyjmowania przedmiotowej dyrektywy.
Oświadczenie to zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 16
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 17
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.
Dyrektywa 2006/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 5 kwietnia 2006 r.
w sprawie minimalnych wymagań w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa dotyczących narażenia pracowników na ryzyko spowodowane czynnikami fizycznymi (sztucznym promieniowaniem optycznym) (dziewiętnasta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 137 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1], przedłożony po konsultacji z Komitetem Doradczym ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [3], w świetle wspólnego projektu zatwierdzonego przez komitet pojednawczy w dniu 31 stycznia 2006 r.,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z Traktatem Rada może, w trybie dyrektyw, przyjmować minimalne wymagania sprzyjające poprawie warunków, w szczególności w środowisku pracy, w celu zagwarantowania lepszego poziomu ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników.
Takie dyrektywy powinny unikać nakładania ograniczeń administracyjnych, finansowych i prawnych w sposób, który wstrzymywałby tworzenie i rozwój małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP).
(2) Komunikat Komisji, dotyczący jej programu działań związanego z wprowadzeniem w życie Wspólnotowej Karty Socjalnych Praw Podstawowych Pracowników, przewiduje wprowadzenie minimalnych wymogów w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa dotyczących narażenia pracowników na ryzyko spowodowane czynnikami fizycznymi. We wrześniu 1990 r.
Parlament Europejski przyjął rezolucję w sprawie tego programu działań [4], w którym zwraca się do Komisji w szczególności o przygotowanie szczegółowej dyrektywy w sprawie ryzyka spowodowanego hałasem i wibracjami, a także innymi czynnikami fizycznymi w miejscu pracy.
(3) Jako pierwszy krok Parlament Europejski i Rada przyjęły dyrektywę 2002/44/WE z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie minimalnych wymagań w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa dotyczących narażenia pracowników na ryzyko spowodowane czynnikami fizycznymi (wibracjami) (szesnasta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) [5]. Następnie, w dniu 6 lutego 2003 r., Parlament Europejski i Rada przyjęły dyrektywę 2003/10/WE w sprawie minimalnych wymagań w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa dotyczących narażenia pracowników na ryzyko spowodowane czynnikami fizycznymi (hałasem) (siedemnasta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) [6]. Następnie Parlament Europejski i Rada przyjęły w dniu 29 kwietnia 2004 r. dyrektywę 2004/40/WE w sprawie minimalnych wymagań w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa dotyczących narażenia pracowników na ryzyko spowodowane czynnikami fizycznymi (polem elektromagnetycznym) (osiemnasta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) [7].
(4) Obecnie uznaje się za niezbędne wprowadzenie środków ochrony pracowników przed ryzykiem spowodowanym promieniowaniem optycznym w związku z jego wpływem na zdrowie i bezpieczeństwo pracowników, w szczególności w postaci uszkodzeń oczu i skóry.
Środki te mają nie tylko zapewnić ochronę zdrowia i bezpieczeństwo indywidualne każdego pracownika, lecz także stworzyć minimalne podstawy ochrony wszystkich pracowników we Wspólnocie w celu uniknięcia możliwych zakłóceń konkurencji.
(5) Jednym z celów niniejszej dyrektywy jest wczesne wykrywanie niekorzystnych dla zdrowia skutków oddziaływania promieniowania optycznego.
(6) Niniejsza dyrektywa ustanawia minimalne wymagania, pozostawiając w ten sposób Państwom Członkowskim możliwość utrzymania lub przyjęcia bardziej rygorystycznych przepisów w zakresie ochrony pracowników, w szczególności poprzez ustanowienie niższych wartości granicznych ekspozycji.
Wprowadzenie w życie niniejszej dyrektywy nie może służyć uzasadnieniu pogorszenia ochrony obowiązującej obecnie w każdym Państwie Członkowskim.
(7) System ochrony przed zagrożeniem związanym z promieniowaniem optycznym powinien ograniczać się do zdefiniowania, w sposób nieobciążony nadmiernymi szczegółami, celów, do których się dąży, obowiązujących zasad i podstawowych wartości, które należy stosować tak, aby umożliwić Państwom Członkowskim stosowanie minimalnych wymagań w jednakowy sposób.
(8) Poziom narażenia na promieniowanie optyczne może być skutecznie obniżany poprzez uwzględnienie środków zapobiegawczych przy projektowaniu miejsc pracy oraz poprzez taki dobór sprzętu, procedur i metod pracy, który przyznaje pierwszeństwo ograniczeniu ryzyka u źródła.
W ten sposób przepisy dotyczące sprzętu i metod pracy przyczyniają się do ochrony pracowników, których to dotyczy.
Zgodnie z ogólnymi zasadami dotyczącymi zapobiegania określonymi w art. 6 ust. 2 dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy [8], środki ochrony zbiorowej mają pierwszeństwo przed środkami ochrony indywidualnej.
(9) W celu poprawy bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników pracodawcy powinni dokonać dostosowań w świetle postępu technicznego i wiedzy naukowej dotyczącej ryzyka związanego z narażeniem na promieniowanie optyczne.
(10) W związku z tym, że niniejsza dyrektywa jest dyrektywą szczegółową w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG, ta dyrektywa ma zastosowanie w zakresie narażenia pracowników na promieniowanie optyczne, bez uszczerbku dla bardziej rygorystycznych lub szczegółowych przepisów zawartych w niniejszej dyrektywie.
(11) Niniejsza dyrektywa stanowi praktyczny krok w kierunku tworzenia społecznego wymiaru rynku wewnętrznego.
(12) Podejście uzupełniające, które jednocześnie wspiera zasadę lepszego stanowienia prawa oraz zapewnia wysoki poziom ochrony, może zostać osiągnięte tam, gdzie produkty wytworzone przez producentów źródeł promieniowania optycznego i związanego z nimi sprzętu spełniają zharmonizowane normy opracowane w celu ochrony zdrowia i bezpieczeństwa użytkowników przed zagrożeniami właściwymi dla takich produktów; odpowiednio, nie ma konieczności, aby pracodawcy powtarzali pomiary lub obliczenia wcześniej dokonane przez producenta w celu określenia zgodności z istotnymi wymogami bezpieczeństwa takiego sprzętu, określonymi w mających zastosowanie dyrektywach wspólnotowych, o ile taki sprzęt był należycie i regularnie utrzymywany w dobrym stanie.
(13) Środki niezbędne dla wykonania niniejszej dyrektywy powinny być przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [9].
(14) Przestrzeganie wartości granicznych ekspozycji powinno zapewnić wysoki poziom ochrony w odniesieniu do określonych skutków zdrowotnych, mogących być wynikiem narażenia na promieniowanie optyczne.
(15) Komisja powinna sporządzić praktyczny przewodnik służący lepszemu zrozumieniu przepisów technicznych niniejszej dyrektywy przez pracodawców, w szczególności przez członków kadry kierowniczej MŚP.
Komisja powinna dążyć do zakończenia prac nad takim przewodnikiem tak szybko, jak to możliwe, w celu ułatwienia przyjęcia przez Państwa Członkowskie środków niezbędnych do wykonania niniejszej dyrektywy.
(16) Zgodnie z ust. 34 Porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie lepszego stanowienia prawa [10] zachęca się Państwa Członkowskie do sporządzania, dla ich własnych celów i w interesie Wspólnoty, własnych tabel, które w możliwie najszerszym zakresie odzwierciedlają korelacje pomiędzy niniejszą dyrektywą a środkami transpozycji, oraz do podawania ich do wiadomości publicznej,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
SEKCJA I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Cel i zakres
1.
Niniejsza dyrektywa, będąca dziewiętnastą dyrektywą szczegółową w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG, ustanawia minimalne wymagania w zakresie ochrony pracowników przed ryzykiem dla ich zdrowia i bezpieczeństwa wynikającym lub mogącym wyniknąć z narażenia na sztuczne promieniowanie optyczne w czasie pracy.
2.
Niniejsza dyrektywa dotyczy ryzyka dla zdrowia i bezpieczeństwa pracowników z powodu niekorzystnych dla oczu i skóry skutków spowodowanych narażeniem na sztuczne promieniowanie optyczne.
3.
Dyrektywa 89/391/EWG ma pełne zastosowanie do całego obszaru określonego w ust. 1, bez uszczerbku dla bardziej rygorystycznych lub szczegółowych przepisów zawartych w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:
a) promieniowanie optyczne: wszelkie promieniowanie elektromagnetyczne o długości fali w zakresie od 100 nm do 1 mm.
Widmo promieniowania optycznego dzieli się na promieniowanie nadfioletowe, promieniowanie widzialne i promieniowanie podczerwone:
i) promieniowanie nadfioletowe: promieniowanie optyczne o długości fali w zakresie od 100 nm do 400 nm.
Zakres nadfioletu dzieli się na UVA (315–400 nm), UVB (280–315 nm) oraz UVC (100–280 nm);
ii) promieniowanie widzialne: promieniowanie optyczne o długości fali w zakresie od 380 nm do 780 nm;
iii) promieniowanie podczerwone: promieniowanie optyczne o długości fali w zakresie od 780 nm do 1 mm.
Zakres podczerwieni dzieli się na IRA (780–1400 nm), IRB (1400–3000 nm) oraz IRC (3000 nm–1 mm);
b) laser (wzmocnienie światła poprzez wymuszoną emisję promieniowania): każde urządzenie, które może wytwarzać lub wzmacniać promieniowanie elektromagnetyczne w zakresie długości fal promieniowania optycznego, głównie w procesie kontrolowanej emisji wymuszonej;
c) promieniowanie laserowe: promieniowanie optyczne emitowane przez laser;
d) promieniowanie niekoherentne (nielaserowe): każde promieniowanie optyczne inne niż promieniowanie laserowe;
e) wartości graniczne ekspozycji: wartości graniczne ekspozycji na promieniowanie optyczne, które bezpośrednio opierają się na ustalonych skutkach zdrowotnych i względach biologicznych.
Zastosowanie się do tych wartości granicznych zapewni pracownikom narażonym na promieniowanie optyczne emitowane przez sztuczne źródła ochronę przed wszelkimi znanymi niekorzystnymi dla zdrowia skutkami;
f) natężenie napromienienia (E) lub gęstość mocy: strumień promienisty (energetyczny) padający na elementarną powierzchnię, wyrażone w watach na metr kwadratowy (W m-2);
g) napromienienie (H): całka natężenia napromienienia liczona dla danego czasu ekspozycji, wyrażone w dżulach na metr kwadratowy (J m–2);
h) luminancja energetyczna (L): strumień energetyczny (promienisty) lub moc wyjściowa (wypromieniowana) w jednostkowym kącie bryłowym przez elementarną powierzchnię, wyrażona w watach na metr kwadratowy na steradian (W m-2 sr-1);
i) poziom: kombinacja natężenia napromienienia, napromienienia i luminancji energetycznej, na które narażony jest pracownik.
Artykuł 3
Wartości graniczne ekspozycji
1.
Wartości graniczne ekspozycji dla promieniowania niekoherentnego (nielaserowego), innego niż emitowane przez naturalne źródła promieniowania optycznego, są określone w załączniku I.
2.
Wartości graniczne ekspozycji dla promieniowania laserowego są określone w załączniku II.
SEKCJA II
OBOWIĄZKI PRACODAWCÓW
Artykuł 4
Określenie ekspozycji i ocena ryzyka
1.
Wypełniając obowiązki określone w art. 6 ust. 3 i art. 9 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG, pracodawca, w przypadku pracowników narażonych na promieniowanie optyczne emitowane przez sztuczne źródła, ocenia i, jeżeli to konieczne, dokonuje pomiaru lub obliczeń poziomów ekspozycji na promieniowanie optyczne, na jakie mogą być narażeni pracownicy, tak aby środki niezbędne do ograniczenia ekspozycji do mających zastosowanie poziomów mogły zostać określone i wprowadzone w życie.
Metodologia stosowana do oceny, pomiaru lub obliczeń powinna odpowiadać normom Międzynarodowej Komisji Elektrotechnicznej (IEC) w odniesieniu do promieniowania laserowego i zaleceń Międzynarodowej Komisji Oświetleniowej (CIE) oraz Europejskiego Komitetu Normalizacyjnego (CEN) w odniesieniu do promieniowania niekoherentnego (nielaserowego).
W przypadkach ekspozycji, które nie są objęte tymi normami i zaleceniami, i do czasu, gdy odpowiednie normy lub zalecenia UE staną się dostępne, ocenę, pomiary lub obliczenia przeprowadza się, stosując dostępne wytyczne krajowe lub międzynarodowe oparte na naukowych podstawach.
W obydwu przypadkach ekspozycji ocena może uwzględniać dane dostarczone przez producentów sprzętu w przypadkach objętych odpowiednią dyrektywą wspólnotową.
2.
Ocena, pomiar lub obliczenia, o których mowa w ust. 1, są planowane i dokonywane przez właściwe służby lub osoby w należytych odstępach czasu, przy szczególnym uwzględnieniu przepisów art. 7 i 11 dyrektywy 89/391/EWG dotyczących niezbędnych właściwych służb lub osób oraz konsultowania i uczestnictwa pracowników.
Dane uzyskane w drodze oceny, w tym dane uzyskane poprzez pomiary lub obliczenie poziomu ekspozycji, o którym mowa w ust. 1, są przechowywane w odpowiedniej formie, tak aby możliwe było ich późniejsze skonsultowanie.
3.
Zgodnie z art. 6 ust. 3 dyrektywy 89/391/EWG, dokonując oceny ryzyka, pracodawca jest obowiązany zwrócić szczególną uwagę na:
a) poziom, zakres długości fal oraz czas trwania ekspozycji na promieniowanie optyczne emitowane przez sztuczne źródła;
b) wartości graniczne ekspozycji określone w art. 3 niniejszej dyrektywy;
c) wszelkie skutki dla zdrowia i bezpieczeństwa pracowników należących do grup ryzyka o szczególnej wrażliwości;
d) wszelkie możliwe skutki dla zdrowia i bezpieczeństwa pracowników, wynikające z interakcji w miejscu pracy między promieniowaniem optycznym a chemicznymi substancjami fotouczulającymi;
e) wszelkie pośrednie skutki, takie jak czasowe oślepienie, eksplozja lub pożar;
f) istnienie wyposażenia zastępczego, przeznaczonego do ograniczenia poziomów ekspozycji na promieniowanie optyczne;
g) odpowiednie informacje uzyskane w wyniku profilaktycznych badań lekarskich, w tym, w miarę możliwości, na informacje opublikowane;
h) wielorakie źródła narażenia na sztuczne promieniowanie optyczne;
i) klasyfikację zastosowaną dla lasera, określoną zgodnie z odpowiednią normą IEC, oraz, w odniesieniu do każdego sztucznego źródła, co do którego istnieje prawdopodobieństwo spowodowania uszkodzenia podobnego do tego, jakie może spowodować laser klasy 3B lub 4, każdą podobną klasyfikację;
j) informacje dostarczone przez producentów źródeł promieniowania optycznego i związanego z nimi wyposażenia roboczego, zgodnie z odpowiednimi dyrektywami wspólnotowymi.
4.
Pracodawca jest zobowiązany posiadać ocenę ryzyka, zgodnie z art. 9 ust. 1 lit. a) dyrektywy 89/391/EWG i określić, jakie środki należy podjąć zgodnie z art. 5 i 6 niniejszej dyrektywy.
Ocenę ryzyka zapisuje się na odpowiednim nośniku, zgodnie z krajowym prawem i praktyką; może ona zawierać uzasadnienie pracodawcy stwierdzające, że charakter i zakres ryzyka związanego z promieniowaniem optycznym powoduje, że dalsza szczegółowa ocena ryzyka jest zbędna.
Ocena ryzyka jest systematycznie aktualizowana, w szczególności jeżeli nastąpiły istotne zmiany, które mogły spowodować, że ocena stała się nieaktualna lub jeżeli wyniki badań lekarskich wskazują na konieczność aktualizacji.
Artykuł 5
Przepisy mające na celu unikanie lub ograniczanie ryzyka
1.
Uwzględniając postęp techniczny i dostępność środków kontroli ryzyka w miejscu jego powstawania (u źródła), eliminuje się lub ogranicza do minimum ryzyko wynikające z narażenia na sztuczne promieniowanie optyczne.
Ograniczenie ryzyka związanego z narażeniem na sztuczne promieniowanie optyczne opiera się na ogólnych zasadach dotyczących zapobiegania, określonych w dyrektywie 89/391/EWG.
2.
W przypadku gdy ocena ryzyka przeprowadzona zgodnie z art. 4 ust. 1 w odniesieniu do pracowników narażonych na promieniowanie optyczne emitowane przez sztuczne źródła wykazuje możliwość przekroczenia wartości granicznych ekspozycji, pracodawca opracowuje i wprowadza w życie plan działania obejmujący środki techniczne lub organizacyjne służące zapobieganiu przekroczenia wartości granicznych ekspozycji, uwzględniając w szczególności:
a) inne metody pracy, ograniczające ryzyko związane z promieniowaniem optycznym;
b) dobór sprzętu o niższym poziomie emisji promieniowania optycznego, z uwzględnieniem rodzaju wykonywanej pracy;
c) środki techniczne mające na celu redukcję emisji promieniowania optycznego, w tym, w przypadkach koniecznych, zastosowanie blokad, ekranowania lub podobnych mechanizmów ochrony zdrowia;
d) właściwe programy konserwacji sprzętu roboczego, miejsc pracy i systemów stanowisk pracy;
e) projektowanie i rozmieszczenie miejsc pracy i stanowisk pracy;
f) ograniczenie czasu trwania i poziomu ekspozycji;
g) dostępność właściwie dobranych środków ochrony indywidualnej;
h) instrukcje producentów sprzętu, w przypadkach objętych odpowiednimi dyrektywami wspólnotowymi.
3.
Na podstawie oceny ryzyka przeprowadzonej zgodnie z art. 4 miejsca pracy, w których pracownicy mogliby być narażeni na promieniowanie optyczne emitowane przez sztuczne źródła, którego poziomy przekraczają wartości graniczne ekspozycji, są odpowiednio oznakowane zgodnie z dyrektywą Rady 92/58/EWG z dnia 24 czerwca 1992 r. w sprawie minimalnych wymagań dotyczących znaków bezpieczeństwa i/lub zdrowia w pracy (dziewiąta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) [11].
Obszary, o których mowa, określa się, a dostęp do nich ogranicza, tam gdzie jest to technicznie możliwe i tam gdzie istnieje ryzyko, że wartości graniczne ekspozycji mogłyby zostać przekroczone.
4.
Ekspozycja pracowników nie przekracza wartości granicznych.
W każdym przypadku, jeżeli pomimo środków podjętych przez pracodawcę w stosunku do sztucznych źródeł promieniowania optycznego w celu zapewnienia zgodności z niniejszą dyrektywą, wartości graniczne ekspozycji zostaną przekroczone, pracodawca podejmuje natychmiastowe działanie w celu ograniczenia ekspozycji poniżej wartości granicznej ekspozycji.
Pracodawca ustala przyczyny przekroczenia wartości granicznych ekspozycji oraz dostosowuje środki ochrony i środki zapobiegawcze, tak aby zapobiec ich ponownemu przekroczeniu.
5.
Zgodnie z art. 15 dyrektywy 89/391/EWG pracodawca dostosowuje środki, określone w niniejszym artykule, do potrzeb pracowników należących do grup szczególnego ryzyka.
Artykuł 6
Informowanie i szkolenie pracowników
Bez uszczerbku dla art. 10 i 12 dyrektywy 89/391/EWG, pracodawca zapewnia pracownikom narażonym w pracy na ryzyko związane ze sztucznym promieniowaniem optycznym lub ich przedstawicielom uzyskanie wszelkich niezbędnych informacji i szkolenie dotyczące wyników oceny ryzyka, o której mowa w art. 4 niniejszej dyrektywy, w szczególności dotyczących:
a) środków podjętych w celu wprowadzenia w życie niniejszej dyrektywy;
b) wartości granicznych ekspozycji i związanego z nimi potencjalnego ryzyka;
c) wyników ocen, pomiarów lub obliczeń dotyczących poziomów ekspozycji na sztuczne promieniowanie optyczne, przeprowadzonych zgodnie z art. 4 niniejszej dyrektywy, wraz z wyjaśnieniem ich znaczenia oraz potencjalnego ryzyka;
d) sposobu wykrywania niekorzystnych dla zdrowia skutków wynikających z ekspozycji i sposobu ich zgłaszania;
e) okoliczności, w których pracownicy uprawnieni są do profilaktycznych badań lekarskich;
f) bezpiecznych sposobów wykonywania pracy, ograniczających do minimum ryzyko związane z ekspozycją;
g) właściwego stosowania odpowiednich środków ochrony indywidualnej.
Artykuł 7
Konsultacje i udział pracowników
Konsultacje i udział pracowników lub ich przedstawicieli w sprawach, których dotyczy niniejsza dyrektywa, odbywają się zgodnie z art. 11 dyrektywy 89/391/EWG.
SEKCJA III
PRZEPISY RÓŻNE
Artykuł 8
Profilaktyczne badania lekarskie
1.
W celu zapobiegania i wczesnego wykrywania wszelkich niekorzystnych dla zdrowia skutków, jak również zapobiegania długofalowym zagrożeniom dla zdrowia oraz ryzyku schorzeń chronicznych wynikającym z ekspozycji na promieniowanie optyczne, Państwa Członkowskie przyjmują przepisy zapewniające pracownikom należyte profilaktyczne badania lekarskie zgodnie z art. 14 dyrektywy 89/391/EWG.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, że profilaktyczne badania lekarskie są przeprowadzane przez lekarza, specjalistę medycyny pracy lub organ medyczny odpowiedzialny za profilaktyczne badania lekarskie zgodnie z przepisami i praktyką krajową.
3.
Państwa Członkowskie stwarzają warunki w celu zapewnienia sporządzania i aktualizacji indywidualnej dokumentacji medycznej każdego pracownika, który poddał się profilaktycznym badaniom lekarskim zgodnie z ust. 1.
Dokumentacja medyczna zawiera podsumowanie wyników przeprowadzonych profilaktycznych badań lekarskich.
Jest ona prowadzona w odpowiedniej formie, umożliwiającej późniejsze konsultacje, z uwzględnieniem wymogów wszelkiej poufności.
Kopia odpowiedniej dokumentacji jest przekazywana właściwym organom na żądanie, z uwzględnieniem wymogów poufności.
Pracodawca podejmuje odpowiednie środki w celu zapewnienia, by lekarz, specjalista medycyny pracy lub organ medyczny odpowiedzialny za profilaktyczne badania lekarskie, odpowiednio wyznaczony przez Państwo Członkowskie, miał dostęp do wyników oceny ryzyka, o której mowa w art. 4, w przypadkach gdy są one istotne dla potrzeb profilaktycznych badań lekarskich.
Indywidualnym pracownikom udostępnia się na żądanie dokumentację medyczną dotyczącą ich stanu zdrowia.
4.
W każdym przypadku wykrycia ekspozycji przekraczającej wartości graniczne umożliwia się danemu pracownikowi lub pracownikom poddanie się badaniom lekarskim zgodnie z przepisami i praktyką krajową.
Takie badanie lekarskie przeprowadza się również w przypadku gdy w wyniku profilaktycznych badań lekarskich stwierdzono u pracownika określoną chorobę lub niekorzystne dla zdrowia skutki, które w opinii lekarza lub specjalisty medycyny pracy są wynikiem narażenia na sztuczne promieniowanie optyczne w pracy.
W obu przypadkach gdy przekroczone są wartości graniczne lub stwierdzono niekorzystne dla zdrowia skutki (w tym chorobę):
a) lekarz lub inna osoba o odpowiednich kwalifikacjach zawiadamia pracownika o wynikach, które dotyczą go osobiście.
Pracownik w szczególności otrzymuje informację i poradę dotyczącą wszelkich badań lekarskich, którym powinien się poddać po ustaniu narażenia;
b) pracodawca jest informowany o wszelkich istotnych wynikach profilaktycznych badań lekarskich, z uwzględnieniem wymogów tajemnicy lekarskiej;
c) pracodawca:
- dokonuje przeglądu oceny ryzyka przeprowadzonej zgodnie z art. 4,
- dokonuje przeglądu środków podjętych w celu eliminacji lub zmniejszenia ryzyka zgodnie z art. 5,
- uwzględnia porady specjalisty medycyny pracy lub innej odpowiednio wykwalifikowanej osoby, lub właściwych organów, przy wprowadzaniu jakiegokolwiek środka wymaganego w celu eliminacji lub zmniejszenia ryzyka zgodnie z art. 5, oraz
- organizuje okresowe profilaktyczne badania lekarskie i zapewnia przegląd stanu zdrowia każdego innego pracownika, który jest podobnie narażony.
W takich przypadkach lekarz właściwej specjalności lub specjalista medycyny pracy, lub właściwe organy, mogą zaproponować, aby narażone osoby poddały się badaniom lekarskim.
Artykuł 9
Sankcje
Państwa Członkowskie przewidują odpowiednie sankcje, które stosuje się w przypadku naruszenia ustawodawstwa krajowego, przyjętego zgodnie z niniejszą dyrektywą.
Sankcje te muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Artykuł 10
Zmiany techniczne
1.
Wszelkie modyfikacje wartości granicznych ekspozycji określonych w załącznikach przyjmuje Parlament Europejski i Rada, zgodnie z procedurą określoną w art. 137 ust. 2 Traktatu.
2.
Zmiany załączników o ściśle technicznym charakterze, zgodne z:
a) przyjęciem dyrektyw w dziedzinie technicznej harmonizacji i normalizacji w odniesieniu do projektowania, budowy, wytwarzania lub konstrukcji sprzętu roboczego lub miejsc pracy;
b) postępem technicznym, zmianami w najbardziej właściwych zharmonizowanych normach europejskich lub specyfikacjach międzynarodowych i nowymi odkryciami naukowymi, dotyczącymi narażenia na promieniowanie optyczne w związku z wykonywanym zawodem;
są przyjmowane zgodnie z procedurą określoną w art. 11 ust. 2.
Artykuł 11
Komitet
1.
Komisję wpiera Komitet, określony w art. 17 dyrektywy 89/391/EWG.
2.
W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem postanowień jej art. 8.
Okres, o którym mowa w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE, wynosi trzy miesiące.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
SEKCJA IV
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 12
Sprawozdania
Co pięć lat Państwa Członkowskie przedkładają Komisji sprawozdania z praktycznego wdrażania niniejszej dyrektywy, wskazując stanowiska partnerów społecznych.
Co pięć lat Komisja informuje Parlament Europejski, Radę, Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny i Komitet Doradczy ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy o treści tych sprawozdań, o swojej ocenie tych sprawozdań, o rozwoju sytuacji w tej dziedzinie oraz o wszelkich działaniach, które mogą być uzasadnione w świetle nowej wiedzy naukowej.
Artykuł 13
Przewodnik
W celu ułatwienia wdrażania niniejszej dyrektywy Komisja opracowuje praktyczny przewodnik dotyczący przepisów art. 4 i 5 oraz załączników I i II.
Artykuł 14
Transpozycja
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do stosowania niniejszej dyrektywy do dnia 27 kwietnia 2010 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o przyjmowanych lub już przyjętych tekstach przepisów prawa krajowego w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 15
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 16
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2006/26/WE
z dnia 2 marca 2006 r.
zmieniająca, w celu dostosowania do postępu technicznego, dyrektywy Rady 74/151/EWG, 77/311/EWG, 78/933/EWG, 89/173/EWG odnoszące się do kołowych ciągników rolniczych i leśnych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2003/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie homologacji typu pojazdów rolniczych i leśnych, ich przyczep i wymiennych holowanych maszyn, łącznie z ich układami, częściami i oddzielnymi zespołami technicznymi oraz uchylającą dyrektywę 74/150/EWG [1], w szczególności jej art. 19 ust. 1,
uwzględniając dyrektywę Rady 74/151/EWG z dnia 4 marca 1974 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do niektórych części i cech kołowych ciągników rolniczych lub leśnych [2], w szczególności jej art. 4,
uwzględniając dyrektywę Rady 77/311/EWG z dnia 29 marca 1977 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do poziomu hałasu odczuwanego przez kierującego kołowymi ciągnikami rolniczymi lub leśnymi [3], w szczególności jej art. 5,
uwzględniając dyrektywę Rady 78/933/EWG z dnia 17 października 1978 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do instalacji urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej na kołowych ciągnikach rolniczych lub leśnych [4], w szczególności jej art. 5,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/173/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do niektórych części i cech kołowych ciągników rolniczych lub leśnych [5], w szczególności jej art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wymogi wprowadzone dyrektywą 74/151/EWG dotyczące maksymalnej dopuszczalnej masy obciążonego pojazdu i maksymalnych nacisków na oś w rolniczych i leśnych ciągnikach kołowych muszą zostać dostosowane do nowoczesnych traktorów, biorąc pod uwagę ulepszenia w technologii produkcji traktorów w odniesieniu do wzrostu produktywności i bezpieczeństwa pracy.
(2) W celu ułatwienia funkcjonowania wspólnotowego przemysłu na rynku światowym konieczne jest dostosowanie wspólnotowych uregulowań i norm technicznych do odpowiadających im światowych uregulowań i norm technicznych.
W odniesieniu do maksymalnego dopuszczalnego poziomu hałasu odczuwanego przez kierującego kołowym ciągnikiem rolniczym lub leśnym, jak ustalono w dyrektywie 77/311/EWG, prędkość testowa określona w załącznikach I i II do tej dyrektywy powinna zostać dostosowana do prędkości testowej wymaganej w światowych uregulowaniach i normach technicznych, takich jak Kod 5 OECD i norma ISO 5131:1996 [6].
(3) Należy dostosować wymagania dyrektywy 78/933/EWG w sprawie instalacji urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej na kołowych ciągnikach rolniczych i leśnych, uwzględniając współczesne zapotrzebowanie na prostsze konstrukcje i lepsze oświetlenie.
(4) Wymogi dyrektywy 89/173/EWG odnoszące się do szyb i mechanizmu sprzężenia w kołowych ciągnikach rolniczych i leśnych należy dostosować do najnowszych rozwiązań technologicznych.
W szczególności powinno być możliwe wykonanie szyb niebędących szybą przednią z zastosowaniem poliwęglanów/tworzyw sztucznych tak, aby zwiększyć bezpieczeństwo pasażerów w przypadku przedostania się różnych obiektów do wnętrza kabiny.
Wymagania dotyczące mechanicznego sprzężenia muszą zostać dostosowane do normy ISO 6489-1.
Ponadto, w celu zmniejszenia ilości i dotkliwości wypadków oraz zwiększenia bezpieczeństwa pracy, należy ustanowić przepisy dotyczące zarówno rozgrzanych powierzchni, jak i osłon zacisku akumulatora oraz przepisy mające na celu zapobieganie przypadkowemu odłączeniu się zaczepu.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywy 74/151/EWG, 77/311/EWG, 78/933/EWG i 89/173/EWG.
(6) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią komitetu ustanowionego na podstawie art. 20 ust. 1 dyrektywy 2003/37/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Zmiana do dyrektywy 74/151/EWG
W dyrektywie 74/151/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem I do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Zmiana do dyrektywy 77/311/EWG
W dyrektywie 77/311/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem II do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
Zmiana do dyrektywy 78/933/EWG
W dyrektywie 78/933/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem III do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
Zmiana do dyrektywy 89/173/EWG
W dyrektywie 89/173/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem IV do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 5
Przepisy przejściowe
1.
Od dnia 1 stycznia 2007 r. w odniesieniu do pojazdów, które spełniają wymogi określone odpowiednio w dyrektywach 74/151/EWG, 78/933/EWG, 77/311/EWG i 89/173/EWG zmienionych niniejszą dyrektywą, państwa członkowskie, z przyczyn związanych z przedmiotem danej dyrektywy:
a) nie będą odmawiać udzielenia homologacji typu WE lub krajowej homologacji typu;
b) nie będą zabraniać rejestracji, sprzedaży lub dopuszczenia do ruchu takiego pojazdu.
2.
Od dnia 1 lipca 2007 r. w odniesieniu do pojazdów, które nie spełniają wymogów określonych odpowiednio w dyrektywach 74/151/EWG, 78/933/EWG, 77/311/EWG i 89/173/EWG zmienionych niniejszą dyrektywą, państwa członkowskie, z przyczyn związanych z przedmiotem danej dyrektywy:
a) nie będą udzielać homologacji typu WE;
b) mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji typu.
3.
Od dnia 1 lipca 2009 r. w odniesieniu do pojazdów, które nie spełniają wymogów określonych odpowiednio w dyrektywach 74/151/EWG, 78/933/EWG, 77/311/EWG i 89/173/EWG zmienionych niniejszą dyrektywą, państwa członkowskie, z przyczyn związanych z przedmiotem danej dyrektywy:
a) uznają świadectwa zgodności, w jakie zaopatrzone są nowe pojazdy zgodnie z przepisami dyrektywy 2003/37/WE, za już nieobowiązujące do celów art. 7 ust. 1 tej dyrektywy;
b) mogą odmówić rejestracji, sprzedaży lub dopuszczenia do ruchu tych nowych pojazdów.
Artykuł 6
Transpozycja
1.
Państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 31 grudnia 2006 r.
Państwa członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odesłanie do niniejszej dyrektywy lub odesłanie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Państwa Członkowskie określają metody dokonania takiego odesłania.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty głównych przepisów prawa krajowego, które zostaną przyjęte w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 7
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 8
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2006/27/WE
z dnia 3 marca 2006 r.
zmieniająca w celu dostosowania do postępu technicznego dyrektyw Rady 93/14/EWG w sprawie hamowania dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych oraz 93/34/EWG w sprawie ustawowych oznaczeń dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych, dyrektyw Parlamentu Europejskiego i Rady 95/1/WE w sprawie maksymalnej prędkości konstrukcyjnej, maksymalnego momentu obrotowego i maksymalnej mocy netto silnika dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych oraz 97/24/WE w sprawie niektórych części i właściwości dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2002/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 marca 2002 r. w sprawie homologacji typu dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych i uchylającą dyrektywę Rady 92/61/EWG [1], w szczególności jej art. 17,
uwzględniając dyrektywę Rady 93/14/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie hamowania dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych [2], w szczególności jej art. 4,
uwzględniając dyrektywę Rady 93/34/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. w sprawie ustawowych oznaczeń dwu- i trzykołowych pojazdów silnikowych [3], w szczególności jej art. 3,
uwzględniając dyrektywę 95/1/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 2 lutego 1995 r. w sprawie maksymalnej prędkości konstrukcyjnej, maksymalnego momentu obrotowego i maksymalnej mocy netto silnika dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych [4], w szczególności jej art. 4,
uwzględniając dyrektywę 97/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 czerwca 1997 r. w sprawie niektórych części i właściwości dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych [5], w szczególności jej art. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywy 93/14/EWG, 93/34/EWG, 95/1/WE i 97/24/WE są odrębnymi dyrektywami odnoszącymi się do procedury homologacji typu WE ustanowionej dyrektywą 2002/24/WE.
(2) Konieczne jest włączenie ostatniej poprawki do regulaminu EKG Organizacji Narodów Zjednoczonych nr 78 do wymogów europejskiej homologacji typu w celu utrzymania równowagi pomiędzy wymogami określonymi w dyrektywie 93/14/EWG a wymogami zawartymi w regulaminie EKG Organizacji Narodów Zjednoczonych nr 78.
(3) Wymogi dotyczące ustawowych oznaczeń i maksymalnej prędkości dwu- i trzykołowych pojazdów silnikowych, określone w dyrektywach 93/34/EWG i 95/1/WE, mogą zostać uproszczone ze względu na lepsze stanowienie prawa.
(4) W celu zapewnienia prawidłowego działania systemu homologacji typu jako całości konieczne jest wyjaśnienie, które z postanowień odnoszących się do wystających zewnętrznych elementów, mocowań pasów bezpieczeństwa i pasów bezpieczeństwa mają zastosowanie do pojazdów zabudowanych i niezabudowanych.
(5) W dyrektywie 97/24/WE konieczne jest wyjaśnienie i uzupełnienie wymogów odnoszących się do oznaczeń oryginalnych katalizatorów i oryginalnych tłumików.
(6) Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywy 93/14/EWG, 93/34/EWG, 95/1/WE i 97/24/WE.
(7) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załącznik do dyrektywy 93/14/EWG zmienia się zgodnie z tekstem określonym w załączniku I do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Załącznik do dyrektywy 93/34/EWG zmienia się zgodnie z tekstem określonym w załączniku II do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
Załącznik I do dyrektywy 95/1/WE zmienia się zgodnie z tekstem określonym w załączniku III do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
Załącznik III do rozdziału 1, załączniki I i II do rozdziału 3, załącznik I do rozdziału 4, załączniki I, II, VI i VII do rozdziału 5, Załącznik do rozdziału 7, załączniki II, III i IV do rozdziału 9, tytuł i załącznik I do rozdziału 11 oraz załączniki I i II do rozdziału 12 dyrektywy 97/24/WE zmienia się zgodnie z tekstem określonym w załączniku IV do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 5
1.
Z dniem 1 stycznia 2007 r. w odniesieniu do dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych, spełniających wymogi określone odpowiednio w dyrektywach 93/14/EWG, 93/34/EWG, 95/1/WE oraz 97/24/WE, zmienionych niniejszą dyrektywą, państwa członkowskie, z przyczyn związanych z przedmiotem danej dyrektywy, nie odmawiają przyznania homologacji typu WE lub nie zakazują rejestracji, sprzedaży lub dopuszczenia do ruchu takiego pojazdu.
2.
Z dniem 1 lipca 2007 r. państwa członkowskie, z przyczyn związanych z przedmiotem danej dyrektywy, odmawiają homologacji typu WE wszelkich nowego typu dwu- lub trzykołowych pojazdów silników, które nie spełniają wymogów określonych odpowiednio w dyrektywach 93/14/EWG, 93/34/EWG, 95/1/WE oraz 97/24/WE, zmienionych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 6
1.
Państwa członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy, najpóźniej do dnia 31 grudnia 2006 r.
Niezwłocznie przedstawiają one Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie.
2.
Państwa członkowskie przekazują Komisji tekst podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 8
Dyrektywa Komisji 2006/28/WE
z dnia 6 marca 2006 r.
zmieniająca, w celu dostosowania do postępu technicznego, dyrektywę Rady 72/245/EWG odnoszącą się do zakłóceń radioelektrycznych (kompatybilności elektromagnetycznej) pojazdów i dyrektywę Rady 70/156/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [1], w szczególności jej art. 13 ust. 2,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/245/EWG z dnia 20 czerwca 1972 r. odnoszącą się do zakłóceń radioelektrycznych (kompatybilności elektromagnetycznej) pojazdów [2], w szczególności jej art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 72/245/EWG jest jedną z oddzielnych dyrektyw, na podstawie której prowadzi się procedurę homologacyjną ustanowioną dyrektywą 70/156/EWG.
(2) W celu poprawy bezpieczeństwa pojazdów poprzez popieranie rozwoju i wprowadzania technologii wykorzystujących samochodowe urządzenia radarowe bliskiego zasięgu decyzją Komisji 2004/545/WE z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie harmonizacji widma radiowego w paśmie 79 GHz dla celów użycia samochodowych urządzeń radarowych bliskiego zasięgu we Wspólnocie [3] i decyzją Komisji 2005/50/WE z dnia 17 stycznia 2005 r. w sprawie harmonizacji widma radiowego w paśmie 24 GHz dla celów tymczasowego użycia przez samochodowe urządzenia radarowe bliskiego zasięgu we Wspólnocie [4] Komisja ujednoliciła użycie dwóch pasm częstotliwości widma radiowego.
(3) Zgodnie z decyzją 2005/50/WE użycie samochodowych urządzeń radarowych bliskiego zasięgu, wykorzystujących pasmo 24 GHz, jest dozwolone tymczasowo, a państwa członkowskie mają wprowadzić system monitorowania w celu określenia liczby pojazdów wyposażonych w urządzenia radarowe bliskiego zasięgu zarejestrowanych na ich terytorium.
(4) Dyrektywa 72/245/EWG, zmieniona dyrektywą Komisji 2005/49/WE [5], zapewniła państwom członkowskim odpowiednie środki w celu przeprowadzenia monitorowania.
Dyrektywa 70/156/EWG została odpowiednio zmieniona przez tę dyrektywę.
(5) Od tego czasu oczywistym stało się, iż sposób przekazywania tych danych dla urządzeń radarowych bliskiego zasięgu, wykorzystujących pasmo 24 GHz, może zostać uproszczony oraz że dla celów monitorowania zbędny jest wymóg podania w świadectwie zgodności informacji odnośnie do użycia urządzeń radarowych bliskiego zasięgu, wykorzystujących pasmo 79 GHz, dodatkowo względem informacji odnośnie do użycia urządzeń radarowych bliskiego zasięgu, wykorzystujących pasmo 24 GHz, jako że użycie pasma 79 GHz nie zakłóca działania innych urządzeń i nie jest ono ograniczone.
Dlatego należy zmienić wymagania związane z użyciem urządzeń radarowych bliskiego zasięgu, wykorzystujących pasmo 24 GHz, oraz usunąć wymagania związane z użyciem urządzeń radarowych bliskiego zasięgu, wykorzystujących pasmo 79 GHz, określone w dyrektywie 72/245/EWG.
Niniejsza dyrektywa nie ma wpływu na ważność istniejących homologacji dla pojazdów niewyposażonych w urządzenia radarowe wykorzystujące pasmo 24 GHz.
(6) Wyłącznie służby techniczne wydają zaświadczenia zgodnie ze wzorem podanym w załączniku III C do dyrektywy 72/245/EWG.
W procesie tym nie uczestniczą żadne dalsze władze lub organy.
Dlatego wymóg dodatkowego stemplowania zaświadczenia jest zbędny i powinien zostać skreślony.
(7) Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 72/245/EWG.
(8) Zmiany w dyrektywie 72/245/EWG mają wpływ na dyrektywę 70/156/EWG.
Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 70/156/EWG.
(9) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego ustanowionego w art. 13 dyrektywy 70/156/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Zmiana do dyrektywy 72/245/EWG
W dyrektywie 72/245/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w załączniku I skreśla się pkt 2.1.14;
2) w załączniku II A wprowadza się następujące zmiany:
a) punkt 12.7.1 otrzymuje następujące brzmienie:
"12.7.1. pojazd wyposażony w urządzenie radarowe bliskiego zasięgu w paśmie 24 GHz: Tak/Nie/Opcjonalne (niepotrzebne skreślić)";
b) skreśla się pkt 12.7.2;
3) w dodatku do załącznika III A wprowadza się następujące zmiany:
a) punkt 1.3.1 otrzymuje następujące brzmienie:
"1.3.1. pojazd wyposażony w urządzenie radarowe bliskiego zasięgu w paśmie 24 GHz: Tak/Nie/Opcjonalne (niepotrzebne skreślić)";
b) skreśla się pkt 1.3.2;
4) w załączniku III C skreśla się słowa "pieczęć administracji" oraz otaczające je pole.
Artykuł 2
Zmiana do dyrektywy 70/156/EWG
W dyrektywie 70/156/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w załączniku I wprowadza się następujące zmiany:
a) punkt 12.7.1 otrzymuje następujące brzmienie:
"12.7.1. pojazd wyposażony w urządzenie radarowe bliskiego zasięgu w paśmie 24 GHz: Tak/Nie/Opcjonalne (niepotrzebne skreślić)";
b) skreśla się pkt 12.7.2;
2) w załączniku III część I sekcja A wprowadza się następujące zmiany:
a) punkt 12.7.1 otrzymuje następujące brzmienie:
"12.7.1. pojazd wyposażony w urządzenie radarowe bliskiego zasięgu w paśmie 24 GHz: Tak/Nie/Opcjonalne (niepotrzebne skreślić)";
b) skreśla się pkt 12.7.2;
3) w załączniku IX, na stronie 2 wszystkich wzorów świadectwa zgodności wprowadza się następujące zmiany:
a) punkt 50 otrzymuje następujące brzmienie i dodaje się następujący przypis:
"50.
Uwagi [6]:
b) skreśla się pkt 50.1, 50.2 i 50.3.
Artykuł 3
Transpozycja
1.
Państwa członkowskie przyjmują i publikują, najpóźniej do dnia 30 czerwca 2006 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Państwa członkowskie niezwłocznie przedstawiają Komisji teksty tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami a dyrektywą.
Państwa członkowskie stosują wymienione przepisy od dnia 1 lipca 2006 r.
Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odesłania do niniejszej dyrektywy lub odesłania takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odesłania określane są przez państwa członkowskie.
2.
Państwa członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 5 Adresaci
Dyrektywa Komisji 2006/29/WE
z dnia 8 marca 2006 r.
zmieniająca dyrektywę 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie włączenia lub wyłączenia niektórych instytucji z zakresu jej stosowania
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. odnoszącą się do podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe [1], w szczególności jej art. 60 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 ust. 3 dyrektywy 2000/12/WE wymienia instytucje wyraźnie wyłączone z zakresu stosowania dyrektywy.
(2) Duńskie Ministerstwo Spraw Gospodarczych oraz duńskie Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Zdrowia wniosły o umieszczenie na liście zawartej w art. 2 ust. 3 dyrektywy 2000/12/WE Międzygminnego Związku ds. Kredytów Hipotecznych (KommuneKredit), wyłączając tym samym KommuneKredit z zakresu stosowania dyrektywy. Przegląd statusu prawnego oraz szczególna struktura KommuneKredit uzasadniają włączenie tej instytucji do art. 2 ust. 3.
(3) Fińskie Ministerstwo Finansów ponowiło swój wniosek o zastąpienie na liście zawartej w art. 2 ust. 3 podmiotu Kera OY/Kera Ab podmiotem FinnveraOyj/Finnvera Abp.
Podmiot Finnvera Plc powstał w wyniku połączenia Kera Plc oraz fińskiego Państwowego Funduszu Gwarancyjnego.
Finnvera Plc prowadzi taką samą działalność, jak jego poprzednik Kera Plc.
(4) Greckie Ministerstwo Gospodarki i Finansów wniosło o usunięcie z listy wyłączeń zawartej w art. 2 ust. 3 dwóch podmiotów: Elliniki Trapeza Viomichanikis Anaptyxeos oraz Tachidromiko Tamieftirio.
Podmiot pierwszy przestał istnieć po połączeniu z bankiem komercyjnym, a podmiot drugi prowadzić będzie działalność jako instytucja kredytowa posiadająca zezwolenie zgodnie z dyrektywą 2000/12/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Artykuł 2 ust. 3 tiret czwarte dyrektywy 2000/12/WE otrzymuje następujące brzmienie:
- "— w Danii "Dansk Eksportfinansieringsfond", "Danmarks Skibskreditfond", "Dansk Landbrugs Realkreditfond" oraz "KommuneKredit".".
Artykuł 2
Artykuł 2 ust. 3 tiret szóste dyrektywy 2000/12/WE otrzymuje następujące brzmienie:
- "— w Grecji "Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων" (Tamio Parakatathikon kai Danion)".
Artykuł 3
Artykuł 2 ust. 3 tiret czternaste dyrektywy 2000/12/WE otrzymuje następujące brzmienie:
- "— w Finlandii "Teollisen yhteistyön rahasto Oy/Fonden för industriellt samarbete AB" oraz "Finnvera Oyj/Finnvera Abp"".
Artykuł 4
Państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do 30 czerwca 2006 r.
Państwa członkowskie niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Powyższe przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 6
Dyrektywa Komisji 2006/30/WE
z dnia 13 marca 2006 r.
zmieniająca załączniki do dyrektyw Rady 86/362/EWG, 86/363/EWG i 90/642/EWG w odniesieniu do najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości grupy benomylu
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 86/362/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w zbożach i na ich powierzchni [1], w szczególności jej art. 10,
uwzględniając dyrektywę Rady 86/363/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego i na ich powierzchni [2], w szczególności jej art. 10,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/642/EWG z dnia 27 listopada 1990 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym owocach i warzywach oraz na ich powierzchni [3], w szczególności jej art. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W przypadku zbóż i produktów pochodzenia roślinnego, w tym owoców i warzyw, poziomy pozostałości odzwierciedlają użycie minimalnych ilości pestycydów niezbędnych do osiągnięcia skutecznej ochrony roślin, stosowanych w taki sposób, aby ilości pozostałości były jak najmniejsze z praktycznego i toksykologicznego punktu widzenia, uwzględniając w szczególności ochronę środowiska naturalnego i przewidywane spożycie przez konsumentów.
W przypadku środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego poziomy pozostałości odzwierciedlają spożycie przez zwierzęta zbóż i produktów pochodzenia roślinnego, wobec których stosowano pestycydy, oraz, gdy ma to znaczenie, bezpośrednie skutki stosowania leków weterynaryjnych.
Wspólnotowe najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości (NDP) stanowią górne granice ilości takich pozostałości, które mogą znajdować się w produktach przy przestrzeganiu dobrych praktyk rolniczych.
(2) NDP dla pestycydów są poddawane kontroli i zmieniane celem uwzględnienia nowych informacji i danych.
NDP są ustalane na granicy oznaczalności, w przypadku gdy dozwolone stosowanie środków ochrony roślin nie powoduje powstania wykrywalnych poziomów pozostałości pestycydów w produktach spożywczych lub na ich powierzchni, lub gdy nie występują dozwolone przypadki stosowania, lub gdy stosowanie dozwolone przez państwa członkowskie nie zostało poparte niezbędnymi danymi, lub gdy stosowanie w państwach trzecich, powodujące obecność pozostałości w produktach spożywczych lub na ich powierzchni, które mogą zostać wprowadzone do obrotu we Wspólnocie, nie zostało poparte niezbędnymi danymi.
(3) Niektóre państwa członkowskie powiadomiły Komisję o chęci dokonania przeglądu krajowych NDP zgodnie z art. 8 dyrektywy 90/642/EWG z uwagi na niepokój związany ze spożyciem przez konsumentów.
Propozycje dokonania przeglądu wspólnotowych NDP zostały przedłożone Komisji.
(4) Długotrwałe i krótkotrwałe narażenie konsumentów na działanie pestycydów wymienionych w niniejszej dyrektywie za pośrednictwem produktów spożywczych zostało ponownie zbadane i ocenione zgodnie ze wspólnotowymi procedurami i praktykami, z uwzględnieniem wytycznych opublikowanych przez Światową Organizację Zdrowia [4].
Na tej podstawie należy ustalić nowe NDP gwarantujące, że niedopuszczalne narażenie konsumentów nie ma miejsca.
(5) Ostre narażenie konsumentów na działanie wymienionych pestycydów za pośrednictwem każdego z produktów spożywczych, który może zawierać ich pozostałości, zostało ocenione zgodnie ze wspólnotowymi procedurami i praktykami, z uwzględnieniem wytycznych opublikowanych przez Światową Organizację Zdrowia.
Stwierdzono, że obecność pozostałości pestycydów na poziomie lub poniżej nowych NDP nie spowoduje ostrych skutków toksycznych.
(6) Za pośrednictwem Światowej Organizacji Handlu zostały przeprowadzone konsultacje z partnerami handlowymi Wspólnoty na temat nowych NDP i ich uwagi w tej sprawie zostały uwzględnione.
(7) Należy zatem odpowiednio zmienić załączniki do dyrektyw 86/362/EWG, 86/363/EWG i 90/642/EWG.
(8) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy 90/642/EWG w kategorii "2.
Warzywa, świeże lub niegotowane, mrożone lub suszone, iii) Warzywa owocowe, a) Rośliny psiankowate" pomiędzy pozycjami "Bakłażan" i "Pozostałe" dodaje się pozycję "Ketmia jadalna".
Artykuł 2
W części A załącznika II do dyrektywy 86/362/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem I do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
W części B załącznika II do dyrektywy 86/363/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem II do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
W części A załącznika II do dyrektywy 90/642/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem III do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 5
1.
Państwa członkowskie przyjmują i publikują najpóźniej do dnia 14 września 2006 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne dla przestrzegania niniejszej dyrektywy.
Państwa członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Państwa członkowskie stosują te przepisy od dnia 15 września 2006 r.
Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odesłanie do niniejszej dyrektywy lub odesłanie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Sposób dokonania takiego odesłania ustalany jest przez państwa członkowskie.
2.
Państwa członkowskie przedstawiają Komisji tekst głównych przepisów prawa krajowego przyjętych w obszarze objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 7
Dyrektywa 2006/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 5 kwietnia 2006 r.
zmieniająca dyrektywę 2004/39/WE w sprawie rynków instrumentów finansowych w odniesieniu do niektórych terminów
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 47 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
po konsultacji z Europejskim Komitetem Ekonomiczno-Społecznym,
uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego [1] ,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych [3] wprowadza wszechstronny system regulacyjny w celu zapewnienia wysokiej jakości realizacji transakcji inwestorskich.
(2) Dyrektywa 2004/39/WE stanowi, że Państwa Członkowskie przyjmą przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do jej wykonania do dnia 30 kwietnia 2006 r.
W celu zapewnienia jednolitego stosowania tej dyrektywy w Państwach Członkowskich znaczną liczbę jej złożonych przepisów należy uzupełnić o środki wykonawcze, które zostaną przyjęte przez Komisję w okresie przewidzianym dla Państw Członkowskich na transpozycję.
Ponieważ Państwa Członkowskie nie mogą w pełni przygotować i przyjąć krajowych przepisów, zanim nie zostanie jasno określona treść środków wykonawczych, mogą one mieć trudności z dotrzymaniem aktualnie obowiązującego terminu transpozycji.
(3) W celu spełnienia wymogów dyrektywy 2004/39/WE oraz zapewnienia zgodności z krajowymi przepisami wykonawczymi przedsiębiorstwa inwestycyjne oraz inne podmioty regulowane mogą być zmuszone do wprowadzenia nowych systemów technologii informacyjnej, nowych struktur organizacyjnych oraz procedur sprawozdawczych i procedur dotyczących dokumentowania danych lub też do wprowadzenia istotnych zmian do już istniejących systemów i praktyk.
Możne to nastąpić jedynie wówczas, gdy ustalona jest już treść środków wykonawczych, które mają zostać przyjęte przez Komisję, oraz krajowych przepisów prawnych transponujących dyrektywę.
(4) W celu osiągnięcia pełnego skutku przez niniejszą dyrektywę konieczne jest, aby dyrektywa 2004/39/WE oraz jej środki wykonawcze zostały przetransponowane do prawa krajowego jednocześnie lub zostały jednocześnie bezpośrednio zastosowane w Państwach Członkowskich.
(5) Właściwe jest zatem przedłużenie terminu, w którym Państwa Członkowskie muszą dokonać transpozycji dyrektywy 2004/39/WE do prawa krajowego.
Podobnie powinno się przesunąć termin obowiązujący przedsiębiorstwa inwestycyjne i instytucje kredytowe w zakresie spełnienia nowych wymogów na okres po zakończeniu transpozycji dyrektywy do prawa krajowego przez Państwa Członkowskie.
(6) Biorąc pod uwagę współzależność pomiędzy różnymi przepisami dyrektywy 2004/39/WE, właściwe jest, aby każde przedłużenie powyższych terminów miało zastosowanie do wszystkich przepisów tej dyrektywy.
Każde przedłużenie terminów transpozycji i terminów stosowania powinno być proporcjonalne do potrzeb Państw Członkowskich i podmiotów regulowanych i nie powinno wykraczać poza te potrzeby.
W celu uniknięcia fragmentacji, która mogłaby stanowić przeszkodę w funkcjonowaniu rynku wewnętrznego w zakresie papierów wartościowych, Państwa Członkowskie powinny stosować przepisy dyrektywy 2004/39/WE w tym samym czasie.
(7) W swojej rezolucji z dnia 5 lutego 2002 r. w sprawie wdrożenia przepisów prawnych w zakresie usług finansowych [4] Parlament Europejski wnosił o przyznanie jemu i Radzie równorzędnej roli w nadzorowaniu sposobu, w jaki Komisja sprawuje swoją funkcję wykonawczą, w celu odzwierciedlenia uprawnień legislacyjnych Parlamentu Europejskiego w ramach art. 251 Traktatu.
W uroczystym oświadczeniu złożonym tego samego dnia przed Parlamentem Europejskim przez jej Przewodniczącego Komisja poparła ten wniosek.
W dniu 11 grudnia 2002 r. Komisja zaproponowała poprawki do decyzji Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [5], a następnie w dniu 22 kwietnia 2004 r. przedłożyła zmieniony wniosek.
Parlament Europejski jest zdania, że wniosek ten nie zapewnia ochrony jego prerogatyw ustawodawczych.
W opinii Parlamentu Europejskiego Parlament Europejski i Rada powinny mieć możliwość oceny przyznania uprawnień wykonawczych Komisji w ciągu ustalonego okresu.
Dlatego też właściwe jest ograniczenie okresu, w którym Komisja może przyjąć środki wykonawcze.
(8) Parlament Europejski powinien dysponować trzymiesięcznym terminem od pierwszego przekazania projektu zmian i środków wykonawczych w celu ich rozpatrzenia i wydania opinii.
Jednakże w pilnych i odpowiednio uzasadnionych przypadkach powinno być możliwe skrócenie tego terminu.
Jeżeli w tym terminie Parlament Europejski przyjmie rezolucję, Komisja powinna ponownie rozpatrzyć projekt zmian lub środków.
(9) Dalsze wynikające stąd zmiany są konieczne w celu odroczenia terminu uchylenia dyrektywy Rady 93/22/EWG z dnia 10 maja 1993 r. w sprawie usług inwestycyjnych w zakresie papierów wartościowych [6] oraz terminu dotyczącego przepisów przejściowych ustanowionych w dyrektywie 2004/39/WE, a także dostosowania harmonogramu dotyczącego obowiązków sprawozdawczych nałożonych na Komisję.
(10) Ze względu na to, że termin wykonania obowiązku transpozycji dyrektywy 2004/39/WE do prawa krajowego przez Państwa Członkowskie oraz termin spełnienia przez firmy inwestycyjne i instytucje kredytowe nowych wymogów są różne, przepisy dyrektywy 2004/39/WE nie będą stosowane do dnia 1 listopada 2007 r.; właściwe jest zatem uchylenie dyrektywy 93/22/EWG z dniem 1 listopada 2007 r.
(11) Dyrektywa 2004/39/WE powinna zatem zostać odpowiednio zmieniona,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 2004/39/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) motyw 69 otrzymuje następujące brzmienie:
"(69) Parlament Europejski powinien dysponować trzymiesięcznym terminem od pierwszego przekazania projektu zmian i środków wykonawczych w celu ich rozpatrzenia i wydania opinii.
Jednakże w pilnych i odpowiednio uzasadnionych przypadkach powinno być możliwe skrócenie tego terminu.
Jeżeli w tym terminie Parlament Europejski przyjmie rezolucję, Komisja powinna ponownie rozpatrzyć projekt zmian lub środków.";
2) w art. 64 wprowadza się następujące zmiany:
a) dodaje się ustęp w następującym brzmieniu:
"2a.
Żaden z przyjętych środków wykonawczych nie może zmienić istotnych postanowień niniejszej dyrektywy.";
b) ustęp 3 otrzymuje następujące brzmienie:
"3.
Bez uszczerbku dla już przyjętych środków wykonawczych, najpóźniej w dniu 1 kwietnia 2008 r. zawiesza się stosowanie przepisów niniejszej dyrektywy wymagających przyjęcia przepisów technicznych, zmian i decyzji zgodnie z ust. 2.
Działając na wniosek Komisji, Parlament Europejski i Rada mogą przedłużyć okres obowiązywania odpowiednich przepisów zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu oraz, w tym celu, dokonają ich rewizji przed upływem powyższego terminu.";
3) artykuł 65 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 65
Sprawozdania i rewizja
1.
Do dnia 31 października 2007 r., w oparciu o konsultacje publiczne oraz w świetle debat z właściwymi władzami, Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie możliwości rozszerzenia zakresu zastosowania przepisów dyrektywy dotyczących zobowiązania do zachowania przejrzystości przed i po zawarciu transakcji odnoszących się do poszczególnych kategorii instrumentów finansowych innych niż akcje.
2.
Do dnia 31 października 2008 r. Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie stosowania art. 27.
3.
Do dnia 30 kwietnia 2008 r., w oparciu o konsultacje publiczne oraz w świetle debat z właściwymi organami, Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie:
a) celowości utrzymania wyłączenia, o którym mowa w art. 2 ust. 1 lit. k), w odniesieniu do przedsiębiorstw, których głównym przedmiotem działalności jest obrót towarowymi instrumentami pochodnymi na własny rachunek;
b) odpowiedniej treści i formy wymogów dotyczących wydawania zezwoleń i nadzorowania takich przedsiębiorstw, jak przedsiębiorstwa inwestycyjne w rozumieniu niniejszej dyrektywy;
c) celowości przepisów dotyczących powoływania przedstawicieli do świadczenia usług inwestycyjnych lub prowadzenia działalności inwestycyjnej, w szczególności w odniesieniu do ich nadzorowania;
d) celowości utrzymania wyłączenia, o którym mowa w art. 2 ust. 1 lit. i).
4.
Do dnia 30 kwietnia 2008 r. Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie postępów w zakresie usuwania przeszkód, które na szczeblu europejskim mogą uniemożliwić konsolidację informacji, które to informacje punkty handlowe są zobowiązane publikować.
5.
Na podstawie sprawozdań, o których mowa w ust. 1–4, Komisja może przedłożyć wnioski dotyczące wprowadzenia zmian do niniejszej dyrektywy.
6.
Do dnia 31 października 2006 r., w świetle debat z właściwymi władzami, Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie celowości utrzymania wymogów dotyczących ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej z tytułu wykonywania zawodu nałożonych na pośredników na podstawie prawa wspólnotowego.";
4) artykuł 69 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 69
Uchylenie dyrektywy 93/22/EWG
Dyrektywę 93/22/EWG uchyla się z dniem 1 listopada 2007 r.
Odniesienia do dyrektywy 93/22/EWG należy traktować jako odniesienia do niniejszej dyrektywy.
Odniesienia do definicji lub artykułów dyrektywy 93/22/EWG należy traktować jako odniesienia do odpowiednich definicji lub artykułów niniejszej dyrektywy.";
5) ustęp 1 w art. 70 otrzymuje następujące brzmienie:
"Państwa Członkowskie przyjmują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 31 stycznia 2007 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują te przepisy od dnia 1 listopada 2007 r.";
6) ustępy 1–5 w art. 71 otrzymują następujące brzmienie:
"1.
Przedsiębiorstwa inwestycyjne uprawnione już do świadczenia usług inwestycyjnych w rodzimym Państwie Członkowski przed dniem 1 listopada 2007 r. uważa się za uprawnione do celów niniejszej dyrektywy, jeżeli ustawodawstwo tego Państwa Członkowskiego przewiduje, że do podjęcia takiej działalności przedsiębiorstwa te muszą spełniać warunki porównywalne z warunkami art. 9–14.
2.
Rynek regulowany lub podmiot gospodarczy, uprawniony już w rodzimym Państwie Członkowskim przed dniem 1 listopada 2007 r., uważa się za uprawniony do celów niniejszej dyrektywy, jeżeli ustawodawstwo tego Państwa Członkowskiego przewiduje, że rynek regulowany lub podmiot gospodarczy, w zależności od przypadku, musi spełniać warunki porównywalne z warunkami tytułu III.
3.
Przedstawicieli wpisanych już do rejestru publicznego przed dniem 1 listopada 2007 r. uważa się za zarejestrowanych do celów niniejszej dyrektywy, jeżeli ustawodawstwo właściwych Państw Członkowskich przewiduje, że przedstawiciele muszą spełniać warunki porównywalne z warunkami art. 23.
4.
Informacje przekazane przed dniem 1 listopada 2007 r. do celów art. 17, 18 lub 30 dyrektywy 93/22/EWG uważa się za przekazane do celów art. 31 i 32 niniejszej dyrektywy.
5.
Na wniosek podmiotu gospodarczego rynku regulowanego każdy istniejący system wchodzący w zakres definicji wielostronnej platformy obrotu prowadzonej przez podmiot gospodarczy rynku regulowanego dopuszcza się jako wielostronną platformę obrotu, pod warunkiem że odpowiada ona kryteriom równorzędnym z kryteriami wymaganymi na mocy niniejszej dyrektywy odnoszącymi się do zezwoleń i funkcjonowania wielostronnych platform obrotu oraz pod warunkiem że stosowny wniosek zostanie złożony w terminie osiemnastu miesięcy następujących po dniu 1 listopada 2007 r.".
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie przyjmują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 31 stycznia 2007 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują te przepisy od dnia 1 listopada 2007 r.
2.
Przepisy przyjmowane przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie pierwszego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa 2006/32/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 5 kwietnia 2006 r.
w sprawie efektywności końcowego wykorzystania energii i usług energetycznych oraz uchylająca dyrektywę Rady 93/76/EWG
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) We Wspólnocie istnieje potrzeba poprawy efektywności wykorzystania energii przez użytkowników końcowych, zarządzania popytem na energię i wspierania produkcji energii ze źródeł odnawialnych, ponieważ w perspektywie krótko- i średnioterminowej istnieją stosunkowo niewielkie możliwości wywierania wpływu w inny sposób na warunki dostaw i dystrybucji energii, czy to drogą tworzenia nowych mocy, czy też usprawnienia przesyłu i dystrybucji energii.
Niniejsza dyrektywa przyczynia się więc do poprawy zabezpieczenia niezawodności dostaw energii.
(2) Poprawa efektywności wykorzystania energii przez odbiorców końcowych przyczyni się również do zmniejszenia zużycia energii pierwotnej oraz do zmniejszenia emisji CO2 i innych gazów cieplarnianych i tym samym do zapobiegania niebezpiecznym zmianom klimatycznym.
Emisje te stale rosną, w coraz większym stopniu utrudniając wypełnienie zobowiązań podjętych w Protokole z Kioto.
Działalność człowieka związana z sektorem energetycznym powoduje aż 78 % emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie.
Szósty wspólnotowy program działań w zakresie środowiska naturalnego, ustanowiony w decyzji nr 1600/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [4] przewiduje, że niezbędne będą dalsze redukcje, aby osiągnąć długofalowy cel Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu, jakim jest ustabilizowanie stężenia gazów cieplarnianych w atmosferze na poziomie, który zapobiegałby niebezpiecznej antropogenicznej ingerencji w system klimatyczny.
Dlatego też niezbędne jest opracowanie konkretnych polityk i działań.
(3) Poprawa efektywności wykorzystania energii umożliwi wykorzystanie potencjalnych oszczędności energii w sposób ekonomicznie efektywny.
Środki poprawy efektywnego wykorzystania energii mogłyby prowadzić do tych oszczędności, w ten sposób wspomagając Wspólnotę w zmniejszaniu jej uzależnienia od importu energii.
Ponadto ukierunkowanie na technologie efektywniej wykorzystujące energię może pozytywnie wpłynąć na innowacyjność i konkurencyjność we Wspólnocie, jak podkreślono w Strategii Lizbońskiej.
(4) Komunikat Komisji w sprawie wykonania pierwszego etapu Europejskiego Programu Zmian Klimatu wymienił dyrektywę w sprawie zarządzania popytem na energię jako jeden z priorytetowych środków związanych ze zmianą klimatu, które należy podjąć na szczeblu wspólnotowym.
(5) Niniejsza dyrektywa jest spójna z dyrektywą 2003/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącą wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej [5], a także dyrektywą 2003/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącą wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego [6], które przewidują możliwość wykorzystania efektywności energetycznej i zarządzania popytem jako alternatywy dla budowy nowych źródeł oraz do celów ochrony środowiska, pozwalając władzom Państw Członkowskich, między innymi, ogłosić przetargi na nowe moce lub wybrać środki służące efektywności energetycznej oraz zarządzaniu popytem, w tym systemy tzw. "białych certyfikatów".
(6) Niniejsza dyrektywa pozostaje bez uszczerbku dla art. 3 dyrektywy 2003/54/WE, zgodnie z którą Państwa Członkowskie muszą zagwarantować wszystkim odbiorcom w gospodarstwach domowych oraz, jeżeli Państwa Członkowskie uznają to za stosowne, małym przedsiębiorstwom, możliwość korzystania z usługi powszechnej, jaką jest prawo do dostaw energii elektrycznej o określonej jakości na ich terytorium po rozsądnych, przejrzystych, łatwo i wyraźnie porównywalnych cenach.
(7) Celem niniejszej dyrektywy jest zatem nie tylko wspieranie w dalszym ciągu świadczenia usług energetycznych, ale także stworzenie silnych bodźców dla popytu.
Sektor publiczny we wszystkich Państwach Członkowskich powinien w związku z tym dawać dobry przykład w zakresie inwestycji, utrzymania i innych wydatków na urządzenia zużywające energię, usługi energetyczne i inne środki poprawy efektywności energetycznej.
Dlatego też powinno się zachęcać sektor publiczny do włączenia kwestii związanych z poprawą efektywności energetycznej do inwestycji, odpisów amortyzacyjnych i budżetów operacyjnych.
Ponadto sektor publiczny powinien dążyć do stosowania kryteriów efektywności energetycznej w procedurach przetargowych na zamówienia publiczne, jako że taka praktyka została umożliwiona przez dyrektywę 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych [7] i dyrektywę 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielenia zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi [8]; zasada ta została potwierdzona orzeczeniem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 17 września 2002 r. w sprawie C-513/99 [9].
Biorąc pod uwagę fakt, że struktury administracyjne w poszczególnych Państwach Członkowskich znacznie się różnią, spośród środków dostępnych sektorowi publicznemu powinno się stosować różne typy środków odpowiednio na szczeblu krajowym, regionalnym lub lokalnym.
(8) Sektor publiczny dysponuje wieloma sposobami spełnienia tej wzorcowej roli: poza środkami, które można zastosować, a które wymienione są w załączniku III i VI, sektor publiczny mógłby na przykład rozpocząć pilotażowe projekty efektywności energetycznej i pobudzać sprzyjające efektywności energetycznej zachowania pracowników.
W celu osiągnięcia pożądanego efektu mnożnikowego obywatele lub przedsiębiorstwa powinni zostać w skuteczny sposób poinformowani o wielu z tych działań, przy jednoczesnym położeniu nacisku na korzyści wynikające z obniżenia kosztów.
(9) Liberalizacja dla użytkowników końcowych rynków detalicznych energii elektrycznej, gazu ziemnego, węgla kamiennego i brunatnego, ogrzewania oraz, w niektórych przypadkach, nawet ciepłownictwa i chłodzenia, niemal bez wyjątku doprowadziła do poprawy efektywności i niższych kosztów po stronie wytwarzania, przetwarzania i dystrybucji energii.
Liberalizacja ta nie doprowadziła do znaczącego wzrostu konkurencji w dziedzinie produktów i usług, która mogłaby przynieść rezultaty w postaci poprawy efektywności energetycznej po stronie popytu.
(10) W swej rezolucji z dnia 7 grudnia 1998 r. w sprawie efektywności energetycznej we Wspólnocie Europejskiej [10] Rada zatwierdziła cel dla Wspólnoty jako całości, by do roku 2010 poprawiać intensywność energetyczną zużycia końcowego o jeden punkt procentowy rocznie.
(11) W związku z tym Państwa Członkowskie powinny wyznaczyć orientacyjne cele krajowe, mające na celu wspieranie efektywnego wykorzystania energii przez odbiorców końcowych oraz zagwarantowanie dalszego rozwoju i stabilności rynku usług energetycznych, przyczyniając się tym samym do realizacji Strategii Lizbońskiej.
Przyjęcie orientacyjnych celów krajowych w celu promowania efektywnego wykorzystania energii przez odbiorców końcowych zapewnia efektywną synergię z innymi aktami prawnymi Wspólnoty, które, po ich wprowadzeniu w życie, przyczynią się do osiągnięcia tych celów krajowych.
(12) Niniejsza dyrektywa wymaga podjęcia działań przez Państwa Członkowskie, zaś osiągnięcie jej celów zależy od skutków, jakie te działania spowodują dla końcowych użytkowników energii.
Ostateczny wynik działań podjętych przez Państwa Członkowskie zależy więc od wielu czynników zewnętrznych, które wpływają na zachowanie użytkowników w zakresie zużycia energii oraz ich woli wprowadzania w życie metod oszczędzania energii i stosowania urządzeń energooszczędnych.
Dlatego też, nawet jeżeli Państwa Członkowskie zobowiążą się do podjęcia wysiłków zmierzających do osiągnięcia celu ustalonego jako 9 % oszczędności energii, krajowy cel w zakresie oszczędności energii ma charakter indykatywny i nie wiąże się dla Państw Członkowskich z prawnym obowiązkiem osiągnięcia tej wartości docelowej.
(13) W ramach dążenia do osiągnięcia krajowego celu indykatywnego Państwa Członkowskie mogą wyznaczyć sobie cel wyższy niż 9 %.
(14) Wymiana informacji, doświadczeń i najlepszych praktyk na wszystkich poziomach, z włączeniem w szczególności sektora publicznego, wpłynie korzystnie na poprawę efektywności energetycznej.
Państwa Członkowskie powinny zatem sporządzić wykaz środków podjętych w ramach niniejszej dyrektywy i dokonać, na ile to możliwe, przeglądu osiągniętych przez siebie rezultatów w ramach planów działań na rzecz efektywności energetycznej.
(15) Przy poprawie efektywności energetycznej, dzięki zmianom na poziomie technologicznym, zachowań ludności lub gospodarczym, należy unikać istotnego negatywnego wpływu na środowisko naturalne i działać z poszanowaniem priorytetów społecznych.
(16) Wsparcie finansowe dla dostawcy oraz koszty po stronie odbiorcy odgrywają istotną rolę w usługach energetycznych.
Utworzenie funduszy na rzecz dotowania procesu wdrażania programów efektywności energetycznej lub innych środków poprawy efektywności energetycznej i promowania rozwoju rynku usług energetycznych może być odpowiednim narzędziem służącym zabezpieczeniu niedyskryminacyjnego wstępnego finansowania pomocniczego na tym rynku.
(17) Poprawa efektywności końcowego wykorzystania energii może zostać osiągnięta przez zwiększenie dostępności usług energetycznych, zwiększenie popytu na te usługi oraz inne środki poprawy efektywności energetycznej.
(18) W celu wykorzystania potencjału oszczędności energii w niektórych segmentach rynku, gdzie nie są zwykle oferowane audyty energetyczne, takich jak gospodarstwa domowe, Państwa Członkowskie powinny zapewnić ich dostępność.
(19) Konkluzje Rady z dnia 5 Grudnia 2000 r. wymieniają promowanie usług energetycznych poprzez rozwój strategii Wspólnoty jako obszar priorytetowy dla działań mających na celu poprawę efektywności energetycznej.
(20) Dystrybutorzy energii, operatorzy systemu dystrybucji oraz przedsiębiorstwa prowadzące detaliczną sprzedaż energii mogą poprawić efektywność energetyczną we Wspólnocie, jeżeli będą oferować usługi energetyczne obejmujące efektywne wykorzystanie energii, w takich obszarach jak zapewnienie komfortu termicznego w pomieszczeniach, ciepłej wody do użytku domowego, chłodzenia, produkcji towarów, oświetlenia oraz mocy napędowej.
Maksymalizacja zysków tych przedsiębiorstw staje się zatem bardziej związana ze sprzedażą usług energetycznych dla możliwie jak największej liczby klientów, niż ze sprzedażą możliwie jak największej ilości energii dla poszczególnych klientów.
Państwa Członkowskie powinny starać się unikać zakłóceń konkurencji w tej dziedzinie w celu zapewnienia równego zakresu działań wszystkim dostawcom energii; mogą one jednakże przekazać to zadanie krajowym organom regulacyjnym.
(21) W pełni uwzględniając krajową organizację operatorów w sektorze energetycznym oraz mając na celu polepszenie wdrażania usług energetycznych i środków zmierzających do poprawy efektywności energetycznej, o której mowa w niniejszej dyrektywie, Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość nałożenia obowiązku świadczenia takich usług na dystrybutorów energii, operatorów systemów dystrybucji lub przedsiębiorstwa prowadzące detaliczną sprzedaż energii albo, w odpowiednich przypadkach, na dwóch spośród tych operatorów, lub na nich wszystkich, oraz uczestniczenia w takich działaniach.
(22) Należy stymulować rozwój innowacyjnego rozwiązania, jakim jest wykorzystanie finansowania przez stronę trzecią.
W ten sposób beneficjent unika kosztów inwestycji wykorzystując część wartości oszczędności energii, które wynikają z inwestycji zrealizowanej przez stronę trzecią, by spłacić tę inwestycję wraz z odsetkami.
(23) Dla skuteczniejszego oddziaływania taryf i innych uregulowań dotyczących energii sieciowej na efektywność końcowego zużycia energii, powinno się usunąć nieuzasadnione zachęty do zwiększania ilości przesyłanej energii.
(24) Rynek usług energetycznych może być wspierany za pomocą szeregu środków, także środków niefinansowych.
(25) Usługi energetyczne, programy poprawy efektywności energetycznej oraz inne środki służące poprawie efektywności energetycznej, zastosowane w celu osiągnięcia oszczędności energii, mogą być wspierane lub wdrażane poprzez dobrowolne umowy pomiędzy zainteresowanymi stronami i podmiotami sektora publicznego wyznaczonymi przez Państwa Członkowskie.
(26) Sektory paliw i transportu odgrywają ważną rolę w kwestiach dotyczących efektywności energetycznej oraz oszczędności energii.
(27) Dobrowolne umowy, o których mowa w niniejszej dyrektywie, powinny być przejrzyste i zawierać co najmniej informację na temat następujących kwestii: cele ilościowe i etapowe, monitorowanie i raportowanie.
(28) Przy określaniu środków poprawy efektywności energetycznej należy wziąć pod uwagę zyski z efektywności energetycznej uzyskane dzięki szerokiemu stosowaniu efektywnych kosztowo innowacji technologicznych, na przykład pomiarów elektronicznych.
W kontekście niniejszej dyrektywy indywidualne liczniki dostępne po konkurencyjnych cenach obejmują także precyzyjne liczniki ciepła.
(29) W celu umożliwienia użytkownikom końcowym podejmowania decyzji dotyczących ich indywidualnego zużycia energii, w oparciu o pełniejszą wiedzę, powinni oni otrzymywać odpowiednią ilość danych o tym zużyciu oraz inne istotne informacje, takie jak informacje o dostępnych środkach poprawy efektywności energetycznej, porównanie profili użytkowników końcowych oraz obiektywne specyfikacje techniczne sprzętu zużywającego energię, w tym sprzętu opartego na "czynniku czwartym" lub podobnego.
Przypomina się, że niektóre z tych cennych informacji powinny już być udostępniane użytkownikom końcowym na mocy art. 3 ust. 6 dyrektywy 2003/54/WE.
Ponadto należy aktywnie zachęcać konsumentów do regularnych kontroli odczytów licznika.
(30) Wszystkie rodzaje informacji odnoszące się do efektywności energetycznej powinny być szeroko rozpowszechniane wśród odbiorców końcowych w odpowiedniej formie, także za pośrednictwem rachunków za energię.
Mogą one obejmować informacje o ramach finansowych i prawnych, kampanie informacyjne i promocyjne oraz szeroko zakrojoną wymianę najlepszych praktyk na wszystkich szczeblach.
(31) Z chwilą przyjęcia niniejszej dyrektywy wszystkie zasadnicze przepisy dyrektywy Rady 93/76/EWG z dnia 13 Września 1993 r. w celu ograniczenia emisji ditlenku węgla poprzez poprawienie efektywności energetycznej (SAVE) [11] zostają objęte innymi przepisami wspólnotowymi, i z tego względu dyrektywa 93/76/EWG powinna zostać uchylona.
(32) Ponieważ cele niniejszej dyrektywy, tj. promowanie efektywności końcowego wykorzystania energii oraz rozwoju rynku usług energetycznych, nie mogą być osiągnięte w sposób wystarczający przez Państwa Członkowskie, natomiast możliwe jest ich lepsze osiągnięcie na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.
(33) Środki niezbędne dla wykonania niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 Czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [12],
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
PRZEDMIOT I ZAKRES STOSOWANIA
Artykuł 1
Cel
Celem niniejszej dyrektywy jest opłacalna ekonomicznie poprawa efektywności końcowego wykorzystania energii w Państwie Członkowskim poprzez:
a) określenie celów orientacyjnych oraz stworzenie mechanizmów, zachęt i ram instytucjonalnych, finansowych i prawnych, niezbędnych w celu usunięcia istniejących barier rynkowych i niedoskonałości rynku utrudniających efektywne końcowe wykorzystanie energii;
b) stworzenie warunków dla rozwoju i promowania rynku usług energetycznych oraz dla dostarczania odbiorcom końcowym innych środków poprawy efektywności energetycznej.
Artykuł 2
Zakres
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do:
a) podmiotów dostarczających środki poprawy efektywności energetycznej, dystrybutorów energii, operatorów systemu dystrybucji oraz przedsiębiorstw prowadzących detaliczną sprzedaż energii.
Państwa Członkowskie mogą jednak wyłączyć z zakresu stosowania art. 6 i 13 małych dystrybutorów, małych operatorów systemu dystrybucji oraz małe przedsiębiorstwa prowadzące detaliczną sprzedaż energii;
b) odbiorców końcowych.
Niniejsza dyrektywa nie ma jednak zastosowania do tych przedsiębiorstw, które należą do kategorii wymienionych w załączniku I do dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 Października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie [13];
c) sił zbrojnych, wyłącznie w zakresie, w którym jej stosowanie nie wchodzi w konflikt z naturą i podstawowym celem działalności sił zbrojnych oraz z wyłączeniem sprzętu używanego wyłącznie w celach wojskowych.
Artykuł 3
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy zastosowanie znajdują następujące definicje:
a) "energia": wszystkie formy dostępnej w obrocie energii, w tym w formie energii elektrycznej, gazu (w tym skroplonego gazu ziemnego), gazu płynnego, jakiegokolwiek paliwa stosowanego do wytwarzania energii grzewczej i chłodniczej (w tym w miejskich systemach grzewczych i chłodniczych), węgla kamiennego i brunatnego, torfu, paliw (z wyjątkiem paliw lotniczych i paliw w zbiornikach morskich), a także biomasy, zgodnie z definicją zawartą w dyrektywie 2001/77/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 Września 2001 r. w sprawie wspierania produkcji na rynku wewnętrznym energii elektrycznej wytwarzanej ze źródeł odnawialnych [14];
b) "efektywność energetyczna": stosunek uzyskanych wyników, usług, towarów lub energii do wkładu energii;
c) "poprawa efektywności energetycznej": zwiększenie efektywności końcowego wykorzystania energii dzięki zmianom technologicznym, gospodarczym lub zmianom zachowań;
d) "oszczędność energii": ilość zaoszczędzonej energii ustalona poprzez pomiar lub oszacowanie zużycia przed i po wdrożeniu jednego lub kilku środków poprawy efektywności energetycznej przy jednoczesnym zapewnieniu normalizacji warunków zewnętrznych wpływających na zużycie energii;
e) "usługa energetyczna": fizyczna korzyść, udogodnienie lub pożytek pochodzące z połączeń energii z technologiami efektywnymi energetycznie lub z działaniem, które mogą obejmować czynności, utrzymanie i kontrolę niezbędne do świadczenia usługi na podstawie umowy i które, jak zostało udowodnione, w normalnych warunkach prowadzi do sprawdzalnej i wymiernej lub możliwej do oszacowania poprawy efektywności energetycznej lub oszczędności energii pierwotnej;
f) "mechanizmy efektywności energetycznej": ogólne instrumenty podejmowane przez rządy lub organy administracji w celu stworzenia systemu wspierania lub zachęt dla uczestników rynku, w celu świadczenia i korzystania z usług energetycznych oraz innych środków poprawy efektywności energetycznej;
g) "programy poprawy efektywności energetycznej": działania skupione na grupach odbiorców końcowych, które zwykle prowadzą do sprawdzalnej i wymiernej lub możliwej do oszacowania poprawy efektywności energetycznej;
h) "działania służące poprawie efektywności energetycznej": wszelkie działania, które zwykle prowadzą do sprawdzalnej i wymiernej lub możliwej do oszacowania poprawy efektywności energetycznej;
i) "przedsiębiorstwo usług energetycznych" (ESCO): przedsiębiorstwo świadczące usługi energetyczne lub dostarczające innych środków poprawy efektywności energetycznej w zakładzie lub w pomieszczeniach użytkownika, biorąc przy tym na siebie pewną część ryzyka finansowego.
Zapłata za wykonane usługi jest oparta (w całości lub w części) na osiągnięciu poprawy efektywności energetycznej oraz spełnieniu innych uzgodnionych kryteriów efektywności;
j) "umowa o poprawę efektywności energetycznej": umowa pomiędzy beneficjentem a dostawcą (zwykle ESCO) środków poprawy efektywności energetycznej, zgodnie z którą za inwestycje w te środki płaci się zgodnie z określonym w umowie poziomem poprawy efektywności energetycznej;
k) "umowa finansowania przez stronę trzecią": umowa, w której – oprócz dostawcy energii i beneficjenta danego środka poprawy efektywności energetycznej – uczestniczy strona trzecia, która dostarcza kapitału niezbędnego dla podjęcia danego środka i pobiera od beneficjenta opłatę odpowiadającą części oszczędności energetycznych osiągniętych w wyniku zastosowania danego środka poprawy efektywności energetycznej.
Wspomniana strona trzecia może, lecz nie musi być ESCO;
l) "audyt energetyczny": systematyczna procedura pozwalająca na zdobycie odpowiedniej wiedzy o profilu istniejącego zużycia energii danego budynku lub zespołu budynków, operacji lub instalacji przemysłowej oraz usług prywatnych lub publicznych, która określa i kwantyfikuje możliwości opłacalnych ekonomicznie oszczędności energetycznych oraz informuje o wynikach;
m) "instrumenty finansowe służące oszczędnościom energii": wszelkie instrumenty finansowe takie jak fundusze, subsydia, ulgi podatkowe, pożyczki, finansowanie przez stronę trzecią, umowy o poprawę efektywności energetycznej, umowy o gwarantowanych oszczędnościach energii, outsourcing energetyczny i inne związane z nimi umowy wykorzystywane na rynku usług energetycznych przez podmioty publiczne lub prywatne w celu częściowego lub całkowitego pokrycia początkowych kosztów projektu wdrożenia środków poprawy efektywności energetycznej;
n) "odbiorca końcowy": osoba fizyczna lub prawna, która dokonuje zakupu energii do własnego użytku;
o) "dystrybutor energii": osoba fizyczna lub prawna odpowiedzialna za przesył energii w celu jej dostarczenia do odbiorców końcowych i do stacji dystrybucyjnych, które sprzedają energię odbiorcom końcowym.
Niniejsza definicja nie obejmuje operatorów systemu przesyłu gazu i energii elektrycznej, o których mowa w lit. p);
p) "operator systemu dystrybucji": osoba fizyczna lub prawna odpowiedzialna za eksploatację, utrzymanie oraz, o ile to konieczne, za rozwój systemu dystrybucji energii elektrycznej i gazu ziemnego na danym obszarze oraz, w odpowiednich przypadkach, za jego połączenia z innymi systemami, a także za zapewnienie długoterminowej zdolności systemu do zaspokajania rozsądnego zapotrzebowania na dystrybucję energii elektrycznej i gazu ziemnego;
q) "przedsiębiorstwo prowadzące detaliczną sprzedaż energii": osoba fizyczna lub prawna sprzedająca energię odbiorcom końcowym;
r) "mały dystrybutor, mały operator systemu dystrybucji oraz małe przedsiębiorstwo prowadzące detaliczną sprzedaż energii": osoba fizyczna lub prawna dystrybuująca lub sprzedająca energię odbiorcom końcowym, która dystrybuuje lub sprzedaje mniej niż równowartość 75 GWh energii rocznie lub zatrudnia mniej niż 10 osób, lub której obroty w skali roku lub aktywa bilansu rocznego nie przekraczają 2000000 EUR;
s) "białe certyfikaty": certyfikaty wydane przez niezależne organy certyfikujące, potwierdzające roszczenia uczestników rynku w związku z oszczędnościami energetycznymi, uzyskanymi w efekcie zastosowania środków poprawy efektywności energetycznej.
ROZDZIAŁ II
CELE W ZAKRESIE OSZCZĘDNOŚCI ENERGII
Artykuł 4
Cel ogólny
1.
Państwa Członkowskie przyjmują i dążą do osiągnięcia krajowego celu indykatywnego w zakresie oszczędności energii w wysokości 9 % w dziewiątym roku stosowania niniejszej dyrektywy, który realizują za pomocą usług energetycznych i innych środków poprawy efektywności energetycznej.
Państwa Członkowskie podejmują efektywne kosztowo, wykonalne i rozsądne środki służące osiągnięciu tego celu.
Krajowy cel indykatywny w zakresie oszczędności energii ustala się i oblicza zgodnie z przepisami i metodologią, które są określone w załączniku I. Do celów porównania oszczędności energii oraz sprowadzenia do porównywalnych jednostek stosuje się współczynniki określone w załączniku II, o ile nie jest uzasadnione zastosowanie innych współczynników.
Przykłady kwalifikujących się środków poprawy efektywności energetycznej zamieszczono w załączniku III.
Ogólne zasady pomiarów i weryfikacji oszczędności energii określono w załączniku IV.
Krajowe oszczędności energii w odniesieniu do indykatywnych krajowych celów w zakresie oszczędności energii mierzone będą począwszy od dnia 1 Stycznia 2008 r.
2.
Do celów pierwszego planu działania dotyczącego efektywności energetycznej (EEAP), który ma zostać przedstawiony zgodnie z art. 14, każde Państwo Członkowskie określa pośredni krajowy cel indykatywny w zakresie oszczędności energii na trzeci rok stosowania niniejszej dyrektywy, a także dokonuje przeglądu swych strategii w zakresie realizacji celów pośrednich i ogólnych.
Ten cel pośredni musi być realistyczny i zgodny z ogólnym krajowym celem indykatywnym w zakresie oszczędności energii, o którym mowa w ust. 1.
Komisja wydaje opinię na temat, czy pośredni krajowy cel indykatywny jest realistyczny i zgodny z celem ogólnym.
3.
Każde Państwo Członkowskie opracowuje programy i środki w zakresie poprawy efektywności energetycznej.
4.
Państwa Członkowskie wyznaczą jeden lub kilka nowych albo istniejących organów lub agencji, którym powierzona zostanie ogólna kontrola i odpowiedzialność za nadzorowanie ram ustanowionych w związku z celem, o którym mowa w ust. 1.
Podmioty te weryfikują oszczędności uzyskane dzięki usługom energetycznym i innym środkom poprawy efektywności energetycznej, w tym istniejącym krajowym środkom służącym poprawie efektywności energetycznej, a także informują o wynikach.
5.
Po dokonaniu korekty i sporządzeniu sprawozdania po pierwszych trzech latach stosowania niniejszej dyrektywy, Komisja bada zasadność przedstawienia projektu dyrektywy mającej na celu dalszy rozwój podejścia rynkowego do poprawy efektywności energetycznej przy wykorzystaniu "białych certyfikatów".
Artykuł 5
Zapewnienie efektywności końcowego wykorzystania energii w sektorze publicznym
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, by sektor publiczny odgrywał wzorcową rolę w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
W tym celu Państwa Członkowskie efektywnie informują w stosowanych przypadkach obywateli oraz przedsiębiorstwa o wzorcowej roli i działaniach sektora publicznego.
Państwa Członkowskie zapewniają stosowanie przez sektor publiczny środków poprawy efektywności energetycznej, skupiając się na opłacalnych ekonomicznie środkach, które generują największe oszczędności energii w najkrótszym czasie.
Środki te są stosowane na odpowiednim szczeblu krajowym, regionalnym lub lokalnym i mogą opierać się na inicjatywach legislacyjnych, dobrowolnych umowach, o których mowa w art. 6 ust. 2 lit. b), lub innych przedsięwzięciach przynoszących równoważne wyniki.
Bez uszczerbku dla przepisów krajowych i wspólnotowych dotyczącego zamówień publicznych:
- należy stosować co najmniej dwa środki z wykazu zawartego w załączniku VI,
- Państwa Członkowskie, w celu ułatwienia tego procesu, publikują wytyczne dotyczące efektywności energetycznej i oszczędności energii mogące posłużyć za kryteria oceny w przy udzielaniu zamówień publicznych.
Państwa Członkowskie ułatwiają i umożliwiają wymianę najlepszych praktyk pomiędzy podmiotami sektora publicznego, na przykład w zakresie praktyk udzielania zamówień publicznych uwzględniających kwestię efektywności energetycznej, zarówno na szczeblu krajowym, jak i międzynarodowym; w tym celu organizacja, o której mowa w ust. 2, współpracuje z Komisją w zakresie wymiany najlepszych praktyk, o której mowa w art. 7 ust. 3.
2.
Państwa Członkowskie wyznaczają jedną lub kilka nowych lub istniejących organizacji jako podmioty odpowiedzialne w zakresie administrowania, kierowania i wykonania zadań w zakresie uwzględnienia wymogów poprawy efektywności energetycznej określonych w ust. 1.
Mogą to być te same organy lub agencje, o których mowa w art. 4 ust. 4.
ROZDZIAŁ III
WSPIERANIE EFEKTYWNOŚCI KOŃCOWEGO WYKORZYSTANIA ENERGII ORAZ USŁUG ENERGETYCZNYCH
Artykuł 6
Dystrybutorzy energii, operatorzy systemu dystrybucji i przedsiębiorstwa prowadzące detaliczną sprzedaż energii
1.
Państwa Członkowskie gwarantują, że dystrybutorzy energii, operatorzy systemu dystrybucji lub przedsiębiorstwa prowadzące detaliczną sprzedaż energii:
a) przedstawiają na żądanie, nie częściej niż raz w roku, zagregowane dane statystyczne dotyczące ich odbiorców końcowych wyznaczonym organom lub agencjom, o których mowa w art. 4 ust. 4, lub innemu wyznaczonemu podmiotowi, z zastrzeżeniem, że podmioty te przekazują otrzymane dane jednostkom nadrzędnym.
Dane te muszą być wystarczające w celu właściwego sformułowania i wdrożenia programów poprawy efektywności energetycznej oraz w celu wspierania i monitorowania usług energetycznych oraz innych środków poprawy efektywności energetycznej.
Informacje te mogą zawierać wcześniejsze dane i muszą zawierać bieżące informacje dotyczące zużycia energii przez klientów końcowych, w tym, w odpowiednich przypadkach, profili obciążenia, segmentacji klientów oraz lokalizacji klientów, przy czym musi zostać zachowana wiarygodność i ochrona informacji prywatnych lub poufnych informacji handlowych zgodnie z mającym zastosowanie przepisami wspólnotowymi;
b) powstrzymują się od wszelkich działań, które mogłyby stworzyć bariery dla popytu i świadczenia usług energetycznych oraz innych środków poprawy efektywności energetycznej lub utrudnić rozwój rynku usług energetycznych i innych środków poprawy efektywności energetycznej.
Państwo Członkowskie podejmie właściwe kroki, aby w razie potrzeby zakończyć tego rodzaju działania.
2.
Państwa Członkowskie:
a) wybierają jedno lub więcej z poniższych wymagań, które muszą zostać spełnione przez przedsiębiorstwa, bezpośrednio lub pośrednio poprzez innych dostawców usług energetycznych lub środków poprawy efektywności energetycznej:
(i) zapewnienie oferty ich odbiorcom końcowym oraz promowanie konkurencyjnych cenowo usług energetycznych; albo
(ii) zapewnienie odbiorcom końcowym dostępności i promowanie konkurencyjnych cenowo audytów energetycznych przeprowadzanych w sposób niezależny lub środków poprawy efektywności energetycznej zgodnie z art. 9 ust. 2 i art. 12; albo
(iii) wnoszenie wkładu do funduszów i mechanizmów finansowania, o których mowa w art. 11. Poziom tych wkładów odpowiada co najmniej szacunkowym kosztom oferowania którejkolwiek z działalności, o których mowa w niniejszym ustępie, przy czym wysokość wkładów jest uzgadniana z odpowiednimi organami sektora publicznego lub agencjami wskazanymi w art. 4 ust. 4; lub
b) zapewnienie istnienia lub ustanowienia dobrowolnych umów lub innych instrumentów rynkowych, takich jak białe certyfikaty, o skutku równoważnym z jednym lub kilkoma wymaganiami, określonymi w lit. a).
Dobrowolne umowy są oceniane, nadzorowane i obserwowane przez Państwo Członkowskie w celu zagwarantowania w praktyce skutków równoważnych z jednym lub kilkoma wymaganiami określonymi w lit. a).
Dobrowolne umowy wyznaczają zatem jasne i jednoznaczne cele oraz zawierają wymogi w zakresie kontroli oraz sprawozdań związanych z procedurami, które mogą doprowadzić do podjęcia zmienionych lub dodatkowych środków w przypadku, gdyby cele nie zostały osiągnięte lub istniały niewielkie szanse ich osiągnięcia.
Ze względu na wymóg przejrzystości dobrowolne umowy powinny być upublicznione oraz opublikowane przed ich wejściem w życie w zakresie dopuszczonym przez stosowne przepisy dotyczące poufności oraz powinny zachęcać zainteresowane strony do wyrażenia opinii.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają istnienie wystarczających zachęt, uczciwej konkurencji i jednakowych warunków działania dla podmiotów rynkowych innych niż dystrybutorzy energii, operatorzy systemu dystrybucji i przedsiębiorstwa prowadzące detaliczną sprzedaż energii, takich jak ESCO, instalatorów, doradców i konsultantów ds. energii, w celu zapewnienia niezależnej oferty i realizacji usług energetycznych, audytów energetycznych i środków poprawy efektywności energetycznej, o których mowa w ust. 2 lit. a) pkt. (i) i (ii).
4. Na mocy ust. 2 i 3 Państwa Członkowskie mogą obarczyć odpowiedzialnością operatorów systemu dystrybucji wyłącznie, jeżeli dzieje się to z poszanowaniem wymagań dotyczących oddzielnej księgowości określonych w art. 19 ust. 3 dyrektywy 2003/54/WE i w art. 17 ust. 3 dyrektywy 2003/55/WE.
5.
Stosowanie niniejszego artykułu pozostaje bez uszczerbku dla odstępstw i zwolnień przyznanych na mocy dyrektyw 2003/54/WE i 2003/55/WE.
Artykuł 7
Dostęp do informacji
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, by informacje o mechanizmach służących efektywności energetycznej oraz ramach finansowych i prawnych przyjętych w celu osiągnięcia krajowego celu orientacyjnego w zakresie oszczędności energii były przejrzyste i szeroko dostępne odpowiednim uczestnikom rynku.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają podjęcie wzmożonych wysiłków na rzecz promowania efektywności końcowego wykorzystania energii.
Ustanawiają one odpowiednie warunki i bodźce dla podmiotów rynkowych do podniesienia poziomu informacji i doradztwa dla odbiorców końcowych na temat efektywności końcowego wykorzystania energii.
3.
Komisja zapewnia wymianę i szerokie rozpowszechnianie informacji o najlepszych praktykach w dziedzinie oszczędności energii w Państwach Członkowskich.
Artykuł 8
Dostęp do systemów kwalifikacji, akredytacji i certyfikacji
Mając na względzie osiągnięcie wysokiego poziomu kompetencji technicznych, obiektywności i wiarygodności, Państwa Członkowskie, o ile uznają to za konieczne, zapewnią dostępność odpowiednich systemów kwalifikacji, akredytacji lub certyfikacji dla dostawców usług energetycznych, audytów energetycznych oraz środków poprawy efektywności energetycznej, o których mowa w art. 6 ust. 2 lit. a) pkt. (i) i (ii).
Artykuł 9
Instrumenty finansowe dotyczące oszczędności energii
1.
Państwa Członkowskie uchylają lub zmieniają krajowe przepisy ustawowe i wykonawcze, inne niż o charakterze wyłącznie podatkowym, niepotrzebnie lub nieproporcjonalnie hamujące lub ograniczające wykorzystanie instrumentów finansowych dotyczących oszczędności energii na rynku usług energetycznych lub innych środków poprawy efektywności energetycznej.
2.
Państwa Członkowskie udostępniają wzory umów dotyczących wspomnianych instrumentów finansowych istniejącym i potencjalnym odbiorcom usług energetycznych i innych środków poprawy efektywności energetycznej w sektorze publicznym i prywatnym.
Mogą one być wydawane przez te same organy lub agencje, o których mowa w art. 4 ust. 4.
Artykuł 10
Taryfy służące efektywności energetycznej i inne przepisy wykonawcze dotyczące energii sieciowej
1. Państwa Członkowskie zapewniają usunięcie zachęt w taryfach w zakresie przesyłu i dystrybucji energii, które niepotrzebnie zwiększają ilość dystrybuowanej lub przesyłanej energii. W tym względzie, zgodnie z art. 3 ust. 2 dyrektyw 2003/54/WE i 2003/55/WE, Państwa Członkowskie mogą nałożyć obowiązki świadczenia usług publicznych związanych z efektywnością energetyczną na przedsiębiorstwa działające w sektorach energii elektrycznej i gazu.
2.
Państwa Członkowskie mogą zagwarantować możliwość włączenia do systemów i taryf elementów socjalnych pod warunkiem, że jakikolwiek negatywny wpływ tych elementów na system przekazu i dystrybucji energii będzie sprowadzony do niezbędnego minimum i że wpływ ten nie jest nieproporcjonalny do osiąganego celu socjalnego.
Artykuł 11
Fundusze i mechanizmy finansowania
1.
Bez uszczerbku dla art. 87 i 88 Traktatu Państwa Członkowskie mogą utworzyć fundusz lub fundusze w celu subsydiowania realizacji programów poprawy efektywności energetycznej i innych środków poprawy efektywności energetycznej oraz promowania rozwoju rynku tych środków.
Środki te obejmują promocję audytu energetycznego, instrumentów finansowych służących oszczędnościom energetycznym i, w stosownych przypadkach, ulepszonego dokonywania pomiarów przy pomocy liczników oraz rachunków za energię zawierających zrozumiałe informacje.
Fundusze te są także ukierunkowane na sektory użytkowników końcowych o wyższych kosztach transakcji i wyższym ryzyku.
2.
Fundusze te, jeśli zostaną utworzone, mogą udzielać dotacji, pożyczek, gwarancji finansowych lub innych rodzajów finansowania związanych z zagwarantowaniem rezultatów.
3.
Fundusze są dostępne dla wszystkich dostawców środków poprawy efektywności energetycznej, takich jak ESCO, niezależni doradcy ds. energii, dystrybutorzy energii, operatorzy systemu dystrybucji, przedsiębiorstwa prowadzące detaliczną sprzedaż energii i instalatorzy sprzętu.
Państwa Członkowskie mogą zadecydować o udostępnieniu funduszy wszystkim odbiorcom końcowym.
Przetargi lub równoważne środki, które zapewniają całkowitą przejrzystość, są przeprowadzane przy pełnym poszanowaniu mających zastosowanie przepisów dotyczących zamówień publicznych, przy czym należy także zagwarantować, że fundusze będą działały jako uzupełnienie, a nie konkurencja wobec finansowanych komercyjnie środków poprawy efektywności energetycznej.
Artykuł 12
Audyty energetyczne
1.
Państwa Członkowskie zapewniają dostępność dla odbiorców końcowych, w tym niewielkich odbiorców w gospodarstwach domowych, odbiorców komercyjnych oraz małych i średnich odbiorców przemysłowych, efektywnych, wysokiej jakości programów audytu energetycznego, które służą określeniu potencjalnych środków poprawy efektywności energetycznej i są przeprowadzane w sposób niezależny.
2.
Do segmentów rynku, o których mowa w ust. 1, które mają wysokie koszty transakcji i zakłady o niezłożonej strukturze, można dotrzeć za pomocą innych środków, takich jak ankiety oraz programy komputerowe udostępniane w Internecie lub przesyłane pocztą.
Państwa Członkowskie zapewniają dostępność audytów energetycznych dla tych segmentów rynku, w których nie są one oferowane na rynku, uwzględniając art. 11 ust. 1.
3.
Certyfikację budynków, która została dokonana zgodnie z art. 7 dyrektywy 2002/91/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie charakterystyki energetycznej budynków [15], uważa się za równoważną z audytem energetycznym spełniającym wymagania określone w ust. 1 i 2 oraz za równoważną z audytem energetycznym, o którym mowa w załączniku VI lit. e) do niniejszej dyrektywy.
Ponadto audyty w ramach programów opierających się na dobrowolnych umowach pomiędzy organizacjami osób zainteresowanych a wyznaczonym podmiotem, poddanym nadzorowi i stałej kontroli Państwa Członkowskiego zgodnie z art. 6 ust. 2 lit. b) niniejszej dyrektywy, uważa się także za spełniające wymagania określone w ust. 1 i 2 niniejszego artykułu.
Artykuł 13
Pomiary przy pomocy liczników oraz przejrzystość informacji w rachunkach zużycia energii
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, by na tyle, na ile jest to technicznie wykonalne, uzasadnione finansowo i proporcjonalne do potencjalnych oszczędności energii, odbiorcy końcowi energii elektrycznej, gazu, centralnego ogrzewania lub chłodzenia oraz ciepłej wody użytkowej mieli możliwość nabycia po konkurencyjnych cenach indywidualnych liczników, które dokładnie oddają rzeczywiste zużycie energii przez odbiorcę końcowego i informują o rzeczywistym czasie korzystania z energii.
W przypadku wymiany liczników powinno się zagwarantować możliwość nabycia liczników indywidualnych po konkurencyjnych cenach, chyba że jest to technicznie niewykonalne lub nieopłacalne w stosunku do szacowanych potencjalnych oszczędności w perspektywie długoterminowej.
W przypadku podłączania nowych liczników w nowych budynkach lub przy wykonaniu ważniejszych renowacji budynków, zgodnie z dyrektywą 2002/91/WE, powinno się zawsze zagwarantować możliwość nabycia indywidualnych liczników po konkurencyjnych cenach.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, by w odpowiednich przypadkach rachunki wystawiane przez dystrybutorów energii, operatorów systemu dystrybucji i przedsiębiorstwa prowadzące detaliczną sprzedaż energii opierały się na rzeczywistym zużyciu energii i były sformułowane w sposób jasny i zrozumiały.
Odbiorcom końcowym wraz z rachunkiem udostępniane są odpowiednie informacje pozwalające na całościowe zapoznanie z bieżącymi kosztami energii.
Rachunek na podstawie rzeczywistego zużycia energii jest wystawiany dostatecznie często, by umożliwić odbiorcy regulowanie swojego zużycia energii.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, by w odpowiednich przypadkach dystrybutorzy energii lub przedsiębiorstwa prowadzące detaliczną sprzedaż energii udostępniały odbiorcom końcowym wraz z rachunkami, umowami, transakcjami lub pokwitowaniami ze stacji dystrybucji, albo w ich ramach, następujące informacje sformułowane w jasny i zrozumiały sposób:
a) rzeczywiste aktualne ceny i rzeczywiste zużycie energii;
b) porównanie obecnego zużycia energii przez odbiorcę końcowego ze zużyciem za ten sam okres w roku poprzednim, najlepiej w formie graficznej;
c) o ile to możliwe i wnosi dodatkową wartość, porównanie z przeciętnym znormalizowanym lub przykładowym użytkownikiem energii z tej samej kategorii użytkowników;
d) informacje kontaktowe dotyczące organizacji konsumenckich, agencji energetycznych i podobnych podmiotów, łącznie ze stronami internetowymi, gdzie możliwe jest uzyskanie informacji o dostępnych środkach poprawy efektywności energetycznej, porównaniach profilów odbiorców końcowych lub obiektywnych specyfikacjach technicznych urządzeń zużywających energię.
ROZDZIAŁ IV
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 14
Sprawozdania
1.
Państwa Członkowskie, które w dniu wejścia w życie niniejszej dyrektywy stosują już, w jakimkolwiek celu, metody obliczania oszczędności energii podobne do metod, o których mowa w załączniku IV, mogą przekazywać Komisji informacje o odpowiednim poziomie szczegółowości.
Przekazanie informacji następuje jak najszybciej, najlepiej nie później niż do dnia 17 listopada 2006 r.
Informacje te umożliwiają Komisji należyte uwzględnienie istniejących praktyk.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji następujące plany działań dotyczące efektywności energetycznej (EEAP):
- pierwszy EEAP – nie później niż dnia 30 czerwca 2007 r.;
- drugi EEAP – nie później niż dnia 30 czerwca 2011 r.;
- trzeci EEAP – nie później niż dnia 30 czerwca 2014 r.
Wszystkie EEAP zawierają opis planowanych środków poprawy efektywności energetycznej dla realizacji celów określonych w art. 4 ust. 1 i 2 oraz dla realizacji przepisów, określonych odpowiednio w art. 5 ust. 1 i art. 7 ust. 2 w sprawie wzorcowej roli sektora publicznego oraz podniesienia poziomu informacji i doradztwa dla odbiorców końcowych.
Drugi i trzeci EEAP:
- zawierają dokładną analizę i ocenę poprzedniego EEAP;
- zawierają końcowe wyniki dotyczące realizacji celów w zakresie oszczędności energii określonych w art. 4 ust. 1 i 2;
- zawierają plany dodatkowych środków – oraz informacje dotyczące ich spodziewanych efektów – na rzecz usunięcia istniejących lub spodziewanych braków w realizacji celów;
- zgodnie z art. 15 ust. 4 stosują i stopniowo zwiększają wykorzystanie zharmonizowanych wskaźników oraz wzorców efektywności w celu oceny wcześniejszych środków oraz dla oszacowania efektów planowanych przyszłych środków;
- są oparte na dostępnych danych oraz uzupełniane danymi szacunkowymi.
3.
Nie później niż dnia 17 maja 2008 r. Komisja opublikuje analizę korzyści i kosztów, badającą związki pomiędzy normami, przepisami, politykami UE i środkami wpływającymi na efektywność końcowego wykorzystania energii.
4.
EEAP są oceniane według procedury, o której mowa w art. 16 ust. 2, w następujących terminach:
- pierwszy plan EEAP zostanie poddany przeglądowi przed dniem 1 stycznia 2008 r.;
- drugi plan EEAP zostanie poddany przeglądowi przed dniem 1 stycznia 2012 r.;
- trzeci plan EEAP zostanie poddany przeglądowi przed dniem 1 stycznia 2015 r.
5.
Na podstawie planów EEAP Komisja dokonuje oceny postępów w osiąganiu przez poszczególne Państwa Członkowskie krajowych celów indykatywnych w zakresie oszczędności energii.
Komisja publikuje sprawozdania zawierające konkluzje:
- z pierwszych planów EEAP przed dniem 1 stycznia 2008 r.;
- z drugich planów EEAP przed dniem 1 stycznia 2012 r.;
- z trzecich planów EEAP przed dniem 1 stycznia 2015 r.
Sprawozdania zawierają informacje na temat odnośnych działań na szczeblu Wspólnoty, z uwzględnieniem aktualnie obowiązujących i przyszłych przepisów prawnych.
Sprawozdania uwzględniają system wzorców, o którym mowa w art. 15 ust. 4, określają najlepsze praktyki, wskazują przypadki, w których Państwa Członkowskie lub Komisja nie czynią wystarczających postępów, i mogą zawierać zalecenia.
W stosownych przypadkach i w razie potrzeby po drugim sprawozdaniu następują wnioski do Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie dodatkowych środków obejmujących możliwe przedłużenie okresu zastosowania celów.
Jeżeli sprawozdanie zawiera konkluzję, że poczyniono niewystarczające postępy w realizacji krajowych celów indykatywnych, wnioski te odnoszą się do poziomu i charakteru celów.
Artykuł 15
Przegląd i dostosowanie ustanowionych ram
1.
Wartości i metody obliczeniowe określone w załącznikach II, III, IV i V są dostosowywane do postępu technicznego zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 16 ust. 2.
2.
Przed dniem 1 stycznia 2008 r.
Komisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 16 ust. 2, udoskonali i odpowiednio uzupełni punkty 2–6 załącznika IV, z poszanowaniem ogólnych zasad zawartych w załączniku IV.
3.
Przed dniem 1 stycznia 2012 r.
Komisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 16 ust. 2, podniesie udział procentowy zharmonizowanych obliczeń typu bottom-up wykorzystywanych w zharmonizowanym modelu obliczeniowym przedstawionym w pkt. 1 załącznika IV, bez uszczerbku dla systemów stosowanych przez Państwa Członkowskie, które już zawierają wyższy udział procentowy tych obliczeń.
Nowy zharmonizowany model obliczeniowy ze znacznie wyższym udziałem procentowym obliczeń typu bottom-up stosuje się po raz pierwszy od dnia 1 stycznia 2012 r.
Gdy jest to wykonalne i możliwe, do pomiaru całkowitych oszczędności w całym okresie stosowania dyrektywy stosuje się ten zharmonizowany model obliczeniowy, bez uszczerbku dla systemów stosowanych przez Państwa Członkowskie, które zawierają wyższy udział procentowy obliczeń typu bottom-up.
4.
Do dnia 30 czerwca 2008 r.
Komisja, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 16 ust. 2, opracuje system zharmonizowanych wskaźników efektywności energetycznej oraz opartych na nich wzorców, uwzględniając dostępne dane oraz dane dla poszczególnych Państw Członkowskich, które można zebrać w efektywny kosztowo sposób.
Do opracowania zharmonizowanych wskaźników efektywności energetycznej oraz wzorców Komisja stosuje jako odniesienie orientacyjny wykaz zamieszczony w załączniku V. Państwa Członkowskie stopniowo włączają te wskaźniki i wzorce do danych statystycznych zawartych w ich planach EEAP, zgodnie z art. 14, i stosują je jako jedno z dostępnych narzędzi określania przyszłych obszarów priorytetowych w planach EEAP.
Komisja, nie później niż dnia 17 Maja 2011 r., przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z postępów w ustanawianiu wskaźników i wzorców.
Artykuł 16
Komitet
1.
Komisja jest wspierana przez Komitet.
2.
W przypadku odesłania do niniejszego ustępu zastosowanie znajdują art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem art. 8 tej decyzji.
Okres przewidziany w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin.
Artykuł 17
Uchylenie
Dyrektywa 93/76/EWG zostaje niniejszym uchylona.
Artykuł 18
Transpozycja
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 17 Maja 2008 r., z wyjątkiem postanowień art. 14 ust. 1, 2 i 4, dla których datą transpozycji jest najpóźniej dzień 17 Maja 2006 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 19
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 20
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2006/33/WE
z dnia 20 marca 2006 r.
zmieniająca dyrektywę 95/45/WE w zakresie żółcieni pomarańczowej FCF (E 110) i ditlenku tytanu (E 171)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/107/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich dotyczących dodatków do środków spożywczych dopuszczonych do użycia w środkach spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi [1], w szczególności jej art. 3 ust. 3 lit. a),
po konsultacji z Europejskim Urzędem ds. Bezpieczeństwa Żywności,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Komisji 95/45/WE z dnia 26 lipca 1995 r. ustanawiająca szczególne kryteria czystości dotyczące barwników stosowanych w środkach spożywczych [2] określa kryteria czystości dla barwników wymienionych w dyrektywie 94/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 czerwca 1994 r. w sprawie barwników używanych w środkach spożywczych [3].
(2) Żółcień pomarańczowa FCF (E 110) została dopuszczona na mocy dyrektywy 94/36/WE jako barwnik przeznaczony do stosowania w niektórych środkach spożywczych.
Istnieją dowody naukowe świadczące, że w pewnych warunkach podczas produkcji żółcieni pomarańczowej może powstawać zanieczyszczenie substancją Sudan I (1-(fenylazo)-2-naftol).
Sudan I nie jest dopuszczonym barwnikiem, a jego obecność w żywności jest niepożądana.
Z tego względu jego zawartość w żółcieni pomarańczowej należy ograniczać do poziomu poniżej granicy wykrywalności, tj. 0,5 mg/kg.
Należy zatem odpowiednio zmienić kryteria czystości dla żółcieni pomarańczowej FCF (E 110).
(3) Należy uwzględnić specyfikacje i techniki analityczne w zakresie substancji dodatkowych wymienionych w Kodeksie Żywnościowym opracowanym przez Połączony Komitet Ekspertów FAO/WHO ds. Substancji Dodatkowych do Żywności (JECFA).
JECFA rozpoczął wdrażanie programu systemowego celem zastąpienia badania na obecność metali ciężkich (w przeliczeniu na ołów) we wszystkich istniejących specyfikacjach substancji dodatkowych do żywności właściwymi limitami poziomu poszczególnych metali budzących obawy.
Należy zatem odpowiednio zmienić limity dotyczące żółcieni pomarańczowej FCF (E 110).
(4) Ditlenek tytanu (E 171) został dopuszczony na mocy dyrektywy 94/36/WE jako barwnik przeznaczony do stosowania w niektórych środkach spożywczych.
Wytwarzając ditlenek tytanu, można otrzymywać kryształy w postaci anatazu lub rutylu.
Płytki rutylu ditlenku tytanu różnią się od anatazu pod względem struktury i właściwości optycznych (perłowość).
Istnieje technologiczna potrzeba stosowania płytek rutylu ditlenku tytanu jako barwnika w środkach spożywczych i powłokach tabletek suplementów diety. Dnia 7 grudnia 2004 r.
Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności stwierdził, że stosowanie rutylu ditlenku tytanu w postaci płytek lub w postaci amorficznej nie budzi żadnych obaw dotyczących bezpieczeństwa.
Należy zatem zmienić kryteria czystości ditlenku tytanu (E 171) w celu uwzględnienia tej substancji zarówno w postaci anatazu, jak i rutylu.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 95/45/WE.
(6) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do dyrektywy 95/45/WE wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie najpóźniej do dnia 10 kwietnia 2007 r.
Państwa członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji teksty wymienionych przepisów i tabelę korelacji pomiędzy wymienionymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odesłanie do niniejszej dyrektywy lub odesłanie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odesłania określane są przez państwa członkowskie.
2.
Państwa członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 2006/34/WE
z dnia 21 marca 2006 r.
zmieniająca Załącznik do dyrektywy 2001/15/WE w zakresie włączenia niektórych substancji
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/398/EWG z dnia 3 maja 1989 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego [1], w szczególności jej art. 4 ust. 2,
po konsultacji z Europejskim Urzędem ds. Bezpieczeństwa Żywności,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Komisji 2001/15/WE z dnia 15 lutego 2001 r. w sprawie substancji, które mogą być dodawane w szczególnych celach odżywczych do żywności specjalnego przeznaczenia żywieniowego [2] określa pewne kategorie substancji i dla każdej z nich wymienia substancje chemiczne, które mogą być stosowane przy wytwarzaniu środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego.
(2) Substancje chemiczne, które zostały poddane ocenie przez Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (zwany dalej "Urzędem") i otrzymały pozytywną ocenę naukową, powinny zostać włączone do Załącznika do dyrektywy 2001/15/WE.
(3) Urząd wydał i opublikował niedawno pozytywne oceny naukowe dla niektórych witamin i substancji mineralnych.
(4) Należy zastąpić nazwę kategorii "kwas foliowy" w celu uwzględnienia włączenia do Załącznika do dyrektywy innych form folianu.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 2001/15/WE.
(6) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do dyrektywy 2001/15/WE wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa członkowskie wprowadzają w życie najpóźniej do dnia 31 grudnia 2006 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Niezwłocznie przedstawiają one Komisji teksty tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odesłanie do niniejszej dyrektywy lub odesłanie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Sposób dokonania takiego odesłania ustalany jest przez państwa członkowskie.
2.
Państwa członkowskie przedstawiają Komisji teksty głównych przepisów prawa krajowego, które przyjmują w obszarze objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 2006/35/WE
z dnia 24 marca 2006 r.
zmieniająca załączniki I–IV do dyrektywy Rady 2000/29/WE w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzeniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie [1], w szczególności jej art. 14 akapit drugi lit. c),
po konsultacji z zainteresowanymi państwami członkowskimi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa nr 2000/29/WE ustanawia środki ochronne przeciwko wprowadzaniu do państw członkowskich z innych państw członkowskich lub państw trzecich organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych.
Ustanawia ona również określone strefy uznawane za strefy chronione.
(2) Z informacji przekazanych przez Portugalię wynika, że Bemisia tabaci Genn. (europejskie populacje) występuje obecnie w regionie Alentejo i w niektórych gminach regionu Ribatejo e Oeste.
Dlatego wspomnianych części terytorium Portugalii nie należy już uznawać za strefę chronioną w odniesieniu do organizmów szkodliwych.
(3) Z informacji dostarczonych przez Słowenię wynika, że Erwinia amylovora (Burr.) Winsl. et al. występuje obecnie w regionach Gorenjska i Maribor.
Regionów tych nie należy już zatem uznawać za strefę chronioną w odniesieniu do Erwinia amylovora (Burr.)
Winsl. et al.
(4) Z informacji dostarczonych przez Słowację wynika, że Erwinia amylovora (Burr.) Winsl. et al. występuje obecnie w niektórych gminach Dunajská Streda, Levice, Topoľčany, Poltár, Rožňava i Trebišov.
Gmin tych nie należy już uznawać za strefę chronioną w odniesieniu do Erwinia amylovora (Burr.)
Winsl. et al.
(5) Włochy dostarczyły informacje, z których wynika, że Erwinia amylovora (Burr.) Winsl. et al. występuje obecnie w niektórych częściach ich terytorium.
Tych części terytorium Włoch nie należy już zatem uznawać za strefę chronioną w odniesieniu do Erwinia amylovora (Burr.)
Winsl. et al.
(6) Litwa dostarczyła informacje, z których wynika, że wirus nekrotycznej żółtaczki nerwów buraka występuje obecnie na jej terytorium.
Litwy nie należy już zatem uznawać za strefę chronioną w odniesieniu do wirusa nekrotycznej żółtaczki nerwów buraka.
(7) W związku z powyższym należy odpowiednio zmienić właściwe załączniki do dyrektywy 2000/29/WE.
(8) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załącznikach I–IV do dyrektywy 2000/29/WE wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Najpóźniej do dnia 30 kwietnia 2006 r. państwa członkowskie przyjmują i publikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Państwa członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji pomiędzy tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Państwa członkowskie stosują wymienione przepisy od dnia 1 maja 2006 r.
Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odesłanie do niniejszej dyrektywy lub odesłanie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odesłania określają państwa członkowskie.
2.
Państwa członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 2006/36/WE
z dnia 24 marca 2006 r.
zmieniająca dyrektywę 2001/32/WE uznającą chronione strefy narażone na szczególne ryzyko dla zdrowia roślin we Wspólnocie oraz uchylającą dyrektywę 92/76/EWG
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie [1], w szczególności jej art. 2 ust. 1 lit. h) akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy dyrektywy Komisji 2001/32/WE [2] niektóre państwa członkowskie lub niektóre obszary w państwach członkowskich uznano za strefy chronione w odniesieniu do niektórych organizmów szkodliwych.
W niektórych przypadkach status strefy chronionej przyznano tymczasowo, ponieważ nie przedstawiono informacji niezbędnych do wykazania, że w danym państwie członkowskim lub na danym obszarze nie występuje organizm szkodliwy.
(2) W przypadkach gdy zainteresowane państwa członkowskie przedstawiły niezbędne informacje, omawiane strefy należy uznać za stałe strefy chronione.
(3) Niektóre regiony Portugalii uznano za strefy chronione w odniesieniu do Bemisia tabaci Genn. (populacje europejskie).
(4) Portugalia przedstawiła informacje świadczące o tym, że Bemisia tabaci Genn. (populacje europejskie) występuje obecnie w niektórych częściach jej terytorium.
Nie należy zatem dłużej uznawać tych części terytorium Portugalii za strefę chronioną w odniesieniu do tego szkodliwego organizmu.
(5) Do dnia 31 marca 2006 r. różne regiony lub części regionów w Austrii i Włoszech oraz całe terytorium Irlandii, Litwy, Słowenii i Słowacji uznawano tymczasowo za strefy chronione w odniesieniu do Erwinia amylovora (Burr.)
Winsl. et al.
(6) Z informacji dostarczonych przez Austrię, Włochy, Irlandię, Litwę, Słowenię i Słowację wynika, że tymczasowe uznanie chronionych stref w przypadku tych państw w odniesieniu do Erwinia amylovora (Burr.)
Winsl. et al. należy w drodze wyjątku przedłużyć o dwa lata, tak aby państwa te miały czas na przedłożenie informacji świadczących o tym, że Erwinia amylovora (Burr.)
Winsl. et al. nie występuje na ich obszarze lub, w razie potrzeby, czas na zakończenie działań zmierzających do wytępienia tego organizmu.
(7) Ponadto Erwinia amylovora (Burr.)
Winsl. et al. występuje obecnie w niektórych częściach terytorium Włoch, na terytorium Słowenii w regionach Gorenjska i Maribor, jak również na terytorium Słowacji w niektórych gminach powiatów Dunajská Streda, Levice, Topoľčany, Poltár, Rožňava i Trebišova, zatem odnośnych części terytorium Włoch, Słowenii i Słowacji nie należy już uznawać za strefę chronioną w odniesieniu do Erwinia amylovora (Burr.)
Winsl. et al.
(8) Do dnia 31 marca 2006 r. Litwę uznawano tymczasowo za strefę chronioną w odniesieniu do wirusa nekrotycznej żółtaczki nerwów buraka.
(9) Litwa przedstawiła informacje świadczące o tym, że wirus nekrotycznej żółtaczki nerwów buraka występuje obecnie w tym państwie.
Nie należy zatem dłużej uznawać Litwy za strefę chronioną w odniesieniu do tego szkodliwego organizmu.
(10) Do dnia 31 marca 2006 r. Maltę uznawano tymczasowo za strefę chronioną w odniesieniu do wirusa Citrus tristeza (izolaty europejskie).
(11) Z informacji dostarczonych przez Maltę wynika, że tymczasowe uznanie chronionych stref w przypadku tego państwa w odniesieniu do wirusa Citrus tristeza (izolaty europejskie) należy w drodze wyjątku przedłużyć o dwa lata, tak aby państwo to miało czas na przedłożenie informacji świadczących o tym, że wirus Citrus tristeza (izolaty europejskie) nie występuje na jego obszarze lub, w razie potrzeby, czas na zakończenie działań zmierzających do wytępienia tego organizmu.
(12) Do dnia 31 marca 2006 r. Cypr uznawano tymczasowo za strefę chronioną w odniesieniu do Daktulosphaira vitifoliae (Fitch), Ips sexdentatus Börner oraz Leptinotarsa decemlineata Say.
(13) Z informacji dostarczonych przez Cypr wynika, że tymczasowe uznanie chronionych stref w przypadku tego państwa w odniesieniu do Daktulosphaira vitifoliae (Fitch), Ips sexdentatus Börner oraz Leptinotarsa decemlineata Say należy przedłużyć o dwa lata, tak aby państwo to miało czas na przedłożenie informacji świadczących o tym, że te szkodliwe organizmy nie występują na jego obszarze lub, w razie potrzeby, czas na zakończenie działań zmierzających do wytępienia tych organizmów.
(14) Dyrektywa 2001/32/WE powinna zatem zostać odpowiednio zmieniona.
(15) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 2001/32/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Wymienione w Załączniku strefy znajdujące się we Wspólnocie uznaje się za chronione strefy w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. h) akapit pierwszy dyrektywy 2000/29/WE w odniesieniu do organizmów szkodliwych, wymienionych przy nazwach tych stref w Załączniku do niniejszej dyrektywy.";
2) skreśla się art. 2;
3) w Załączniku wprowadza się następujące zmiany:
a) w pkt 2 lit. a) wyrażenie w nawiasie po wyrazie "Portugalia" zastępuje się następującym wyrażeniem: "Azory, Beira Interior, Beira Litoral, Entre Douro e Minho, Madera, Ribatejo e Oeste (gminy Alcobaça, Alenquer, Bombarral, Cadaval, Caldas da Rainha, Lourinhã, Nazaré, Obidos, Peniche oraz Torres Vedras) i Trás-os-Montes";
b) w pkt 3.1, 11 i 13 lit. a) po wyrazie "Cypr" dodaje się wyrażenie "(do dnia 31 marca 2008 r.)";
c) punkt 2 lit. b) otrzymuje brzmienie:
- "— Hiszpania, Estonia, Francja (Korsyka), Włochy (Abruzja; Bazylikata; Kalabria; Kampania; Friuli-Wenecja Julijska; Lacjum; Liguria; Marche; Molise; Piemont; Sardynia; Sycylia; Toskania; Umbria; Valle d’Aosta), Łotwa, Portugalia, Finlandia, Zjednoczone Królestwo (Irlandia Północna, wyspa Man i Wyspy Normandzkie),
- — oraz, do dnia 31 marca 2008 r.
Irlandia, Włochy (Apulia, Emilia-Romania: prowincje Forlí-Cesena (z wyjątkiem obszaru prowincji położonego na północ od drogi krajowej nr 9 – Via Emilia), Parma, Piacenza, Rimini (z wyjątkiem obszaru prowincji położonego na północ od drogi krajowej nr 9 – Via Emilia), Lombardia, Veneto: z wyjątkiem gmin Rovigo, Polesella, Villamarzana, Fratta Polesine, San Bellino, Badia Polesine, Trecenta, Ceneselli, Pontecchio Polesine, Arquà Polesine, Costa di Rovigo, Occhiobello, Lendinara, Canda, Ficarolo, Guarda Veneta, Frassinelle Polesine, Villanova del Ghebbo, Fiesso Umbertiano, Castelguglielmo, Bagnolo di Po, Giacciano con Baruchella, Bosaro, Canaro, Lusia, Pincara, Stienta, Gaiba, Salara w prowincji Rovigo, gmin Castelbaldo, Barbona, Piacenza d’Adige, Vescovana, S. Urbano, Boara Pisani, Masi w prowincji Padova oraz gmin Palù, Roverchiara, Legnago, Castagnaro, Ronco all’Adige, Villa Bartolomea, Oppeano, Terrazzo, Isola Rizza, Angiari w prowincji Verona), Litwa, Austria [Burgenland, Karyntia, Dolna Austria, Tyrol (okręg administracyjny Lienz), Styria, Wiedeń), Słowenia (za wyjątkiem regionów Gorenjska i Maribor], Słowacja [z wyjątkiem gmin Blahová, Horné Mýto i Okoč (powiat Dunajská Streda), Hronovce i Hronské Kľačany (powiat Levice), Veľké Ripňany (powiat Topoľčany), Málinec (powiat Poltár), Hrhov (powiat Rožňava), Kazimír, Luhyňa, Malý Horeš, Svätuše i Zatín (powiat Trebišov)]";
d) w pkt 1 lit. d) skreśla się wyraz "Litwa";
e) w pkt 3 lit. d) po wyrazie "Malta" dodaje się wyrażenie "(do dnia 31 marca 2008 r.)".
Artykuł 2
1.
Najpóźniej do dnia 30 kwietnia 2006 r. państwa członkowskie przyjmują i publikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Państwa członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji teksty tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami i niniejszą dyrektywą.
Państwa członkowskie stosują wspomniane przepisy od dnia 1 maja 2006 r.
Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie.
2.
Państwa członkowskie przekazują Komisji teksty głównych przepisów krajowego prawa, które przyjęły w obszarze regulowanym przez niniejszą dyrektywę.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 2006/37/WE
z dnia 30 marca 2006 r.
zmieniająca załącznik II do dyrektywy 2002/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie włączenia niektórych substancji
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2002/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 czerwca 2002 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do suplementów żywnościowych [1], w szczególności jej art. 4 ust. 5,
po konsultacji z Europejskim Urzędem ds. Bezpieczeństwa Żywności,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 2002/46/WE wyszczególnia witaminy i minerały oraz ich formy, które mogą być stosowane przy wytwarzaniu suplementów żywnościowych.
(2) Substancje chemiczne, które zostały poddane ocenie przez Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (zwany dalej "Urzędem") i otrzymały pozytywną ocenę naukową, powinny zostać włączone do załączników do dyrektywy 2002/46/WE.
(3) Urząd wydał i opublikował niedawno pozytywne oceny naukowe dla niektórych witamin i substancji mineralnych.
(4) Należy zastąpić nazwę kategorii "kwas foliowy" w celu uwzględnienia włączenia do załącznika II do dyrektywy 2002/46/WE innych form folianu.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 2002/46/WE.
(6) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku II do dyrektywy 2002/46/WE wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa członkowskie wprowadzają w życie najpóźniej do dnia 30 kwietnia 2007 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Niezwłocznie przedstawiają one Komisji teksty tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odesłanie do niniejszej dyrektywy lub odesłanie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Sposób dokonania takiego odesłania ustalany jest przez państwa członkowskie.
2.
Państwa członkowskie przedstawiają Komisji teksty głównych przepisów prawa krajowego, które przyjmują w obszarze objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa 2006/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 17 maja 2006 r.
zmieniająca dyrektywę 1999/62/WE w sprawie pobierania opłat za użytkowanie niektórych typów infrastruktury przez pojazdy ciężarowe
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 71 ust. 1,
uwzględniając dyrektywę 1999/62/WE [1], w szczególności jej art. 7,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Usunięcie zakłóceń konkurencji między przedsiębiorstwami transportowymi w Państwach Członkowskich, właściwe funkcjonowanie rynku wewnętrznego i poprawa konkurencyjności są uzależnione od ustanowienia sprawiedliwych mechanizmów obciążania przewoźników kosztami korzystania z infrastruktury.
Harmonizację osiągnięto już w pewnym stopniu dzięki dyrektywie 1999/62/WE.
(2) Niezbędnym elementem wspierania zrównoważonego rozwoju transportu we Wspólnocie jest sprawiedliwszy system pobierania opłat za korzystanie z infrastruktury drogowej oparty na zasadzie "użytkownik płaci" oraz możliwość stosowania zasady "zanieczyszczający płaci", na przykład poprzez wprowadzenie zróżnicowanych opłat za przejazd w zależności od wpływu pojazdu na środowisko.
Oparty na solidnych podstawach wzrost gospodarczy oraz właściwe funkcjonowanie rynku wewnętrznego, z uwzględnieniem regionów peryferyjnych, wymagają, aby cel, jakim jest optymalne wykorzystanie istniejącej sieci drogowej oraz znaczne zmniejszenie negatywnych skutków korzystania z niej, został osiągnięty w sposób pozwalający na uniknięcie podwójnego opodatkowania oraz bez nakładania dodatkowych obciążeń na podmioty gospodarcze.
(3) Swój zamiar przedstawienia wniosku dotyczącego dyrektywy w sprawie opłat za korzystanie z infrastruktury drogowej Komisja zapowiedziała w Białej Księdze pt. "Europejska polityka transportowa na rok 2010: Czas na decyzje".
W swojej rezolucji z dnia 12 lutego 2003 r. w sprawie wniosków na temat Białej Księgi [5] Parlament Europejski potwierdził konieczność pobierania opłat za korzystanie z infrastruktury.
Po tym jak na szczycie Rady Europejskiej w Göteborgu w dniach 15. i 16. czerwca 2001 r. szczególną uwagę zwrócono na kwestię zrównoważonego rozwoju transportu, także podczas szczytów Rady Europejskiej w Kopenhadze w dniach 12. i 13. grudnia 2002 r. oraz w Brukseli w dniach 20. i 21. marca 2003 r. z aprobatą przyjęto zamiar Komisji, aby przedstawić nową dyrektywę dotyczącą tzw. eurowiniet.
(4) W pkt 29 konkluzji Prezydencji z posiedzenia w Göteborgu Rada Europejska stwierdziła, że polityka zrównoważonego rozwoju transportu powinna przeciwdziałać wzrostowi liczby uczestników ruchu drogowego oraz poziomu natężenia ruchu na drogach, hałasu i zanieczyszczenia środowiska, a także zachęcać do korzystania z przyjaznych dla środowiska środków transportu oraz do pełnej internalizacji kosztów społecznych i środowiskowych.
(5) W kontekście ustalania opłat za przejazd dyrektywa 1999/62/WE uwzględnia koszty budowy, eksploatacji, utrzymania oraz rozwoju infrastruktury.
Potrzebny jest konkretny przepis, aby zagwarantować jasność w odniesieniu do rodzaju kosztów budowy, które można uwzględnić.
(6) Międzynarodowy transport drogowy koncentruje się na transeuropejskiej sieci transportu drogowego.
Ponadto prawidłowe funkcjonowanie rynku wewnętrznego jest nieodzowne w transporcie zarobkowym.
Z tych powodów transport zarobkowy na transeuropejskich sieciach drogowych powinien być objęty ramami wspólnotowymi, jak to zostało określone w decyzji nr 1692/96/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 lipca 1996 r. w sprawie wspólnotowych wytycznych dotyczących rozwoju transeuropejskiej sieci transportowej [6].
Państwa Członkowskie powinny, zgodnie z zasadą pomocniczości, mieć możliwość stosowania, zgodnie z Traktatem, opłat za przejazd lub opłat za korzystanie z infrastruktury dróg niewchodzących w skład transeuropejskiej sieci drogowej.
Jeżeli Państwo Członkowskie podejmie decyzję o utrzymaniu lub wprowadzeniu opłat za przejazd lub opłat za korzystanie z infrastruktury jedynie na niektórych odcinkach transeuropejskiej sieci drogowej na swoim terytorium, ale nie na innych odcinkach, ze względów takich, jak ich izolacja, niski poziom natężenia ruchu lub niski poziom zanieczyszczenia lub jeżeli ma to podstawowe znaczenie przy wprowadzaniu nowych systemów pobierania opłat za przejazd, wybór odcinków, na których pobiera się opłaty nie powinien być dyskryminujący dla ruchu międzynarodowego i nie powinien powodować zakłóceń konkurencji między podmiotami gospodarczymi.
Te same wymagania powinny dotyczyć przypadków, w których Państwo Członkowskie utrzymuje lub wprowadza opłaty za przejazd lub opłaty za korzystanie z infrastruktury w celu lepszego zarządzania potokami ruchu na odcinkach dróg nienależących do transeuropejskiej sieci drogowej, na przykład na drogach równoległych.
(7) W przypadku gdy Państwo Członkowskie podejmie decyzję o objęciu opłatami za przejazd lub opłatami za korzystanie z infrastruktury drogi nienależące do transeuropejskiej sieci drogowej, na przykład obejmując nimi drogi równoległe, na które częściowo może zostać skierowany ruch z transeuropejskiej sieci drogowej lub które stanowią bezpośrednią konkurencję dla niektórych części tej sieci, powinno ono zapewnić koordynację z organami odpowiedzialnymi za te drogi.
(8) Ze względu na optymalizację kosztów przy wdrażaniu systemu opłat za przejazd, cała infrastruktura objęta takimi opłatami nie musi koniecznie w całości podlegać ograniczeniom dostępu polegającym na kontroli pobierania tych opłat.
Państwa Członkowskie mogą wdrożyć niniejszą dyrektywę w taki sposób, aby opłaty za przejazd pobierane były tylko w określonym punkcie infrastruktury objętej tą opłatą.
Nie powinno to dyskryminować nielokalnego ruchu drogowego.
(9) Opłaty za przejazd powinny opierać się na zasadzie zwrotu kosztów infrastruktury.
Jeżeli taka infrastruktura współfinansowana była z budżetu ogólnego Unii Europejskiej, wkład ze środków wspólnotowych nie powinien podlegać zwrotowi z opłat za przejazd, chyba że w mających zastosowanie instrumentach wspólnotowych postanowiono, że kwota dofinansowania ze środków wspólnotowych ustalana jest przy uwzględnieniu przyszłych wpływów z opłat za przejazd.
(10) Fakt, że użytkownik poprzez wybór pojazdów najmniej zanieczyszczających środowisko oraz pór czy tras o mniejszym natężeniu ruchu ma możliwość podejmowania decyzji, które będą wpływały na wysokość obciążających go opłat za przejazd, jest ważnym elementem systemu pobierania opłat.
Dlatego Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość różnicowania opłat za przejazd w zależności od kategorii pojazdu pod względem emisji zanieczyszczeń (klasyfikacja "EURO"), rozmiarów szkód powodowanych przez niego na drodze, miejsca, czasu oraz natężenia ruchu.
Takie zróżnicowanie opłat za przejazd powinno być proporcjonalne do wyznaczonego celu.
(11) Ustalanie cen rynkowych za korzystanie z infrastruktury drogowej, w zakresie nieuregulowanym niniejszą dyrektywą, powinno odbywać się zgodnie z Traktatem.
(12) Niniejsza dyrektywa nie ogranicza swobody Państw Członkowskich wprowadzających system opłat za przejazd lub system opłat za korzystanie z infrastruktury, w zapewnieniu, bez uszczerbku dla art. 87 i 88 Traktatu, odpowiedniego wyrównania za te opłaty.
Takie wyrównanie nie powinno zakłócać konkurencji na rynku wewnętrznym i powinno podlegać odpowiednim przepisom prawa wspólnotowego, ze szczególnym uwzględnieniem minimalnych stawek podatków pobieranych od pojazdów zawartych w załączniku I do dyrektywy 1999/62/WE oraz przepisów dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej [7].
(13) Jeżeli Państwa Członkowskie pobierają opłaty za przejazd lub opłaty za korzystanie z dróg należących do transeuropejskiej sieci drogowej, drogi podlegające takim opłatom powinny mieć status priorytetowy w planach utrzymania dróg opracowywanych przez Państwa Członkowskie.
Wpływy uzyskane z takich opłat powinny być przeznaczane na utrzymanie właściwej infrastruktury oraz dla sektora transportu drogowego jako całości w celu zapewnienia zrównoważonego rozwoju sieci transportowej.
(14) Szczególną uwagę powinno się poświęcić rejonom górskim, takim jak Alpy czy Pireneje.
Ważniejsze nowe przedsięwzięcia infrastrukturalne często nie dochodziły do skutku, gdyż brak było znacznych zasobów finansowych niezbędnych przy takich przedsięwzięciach.
Dlatego też możliwe jest, że w takich rejonach od użytkowników wymagana będzie dopłata na finansowanie podstawowych przedsięwzięć o bardzo dużym znaczeniu dla Europy, w tym przedsięwzięć pozwalających na zastosowanie innego środka transportu w tym samym ciągu.
Wysokość takiej dopłaty powinna zależeć od potrzeb finansowych przedsięwzięcia.
Powinna ona zależeć także od podstawowego poziomu opłat za przejazd, tak aby w żadnym ciągu komunikacyjnym nie powstawały opłaty sztucznie zawyżone, gdyż mogłoby to prowadzić do skierowania ruchu na inne ciągi, a tym samym do lokalnych zatorów komunikacyjnych oraz nieefektywnego wykorzystywania sieci.
(15) Opłaty nie powinny powodować dyskryminacji, a ich pobieranie – nadmiernych formalności lub barier na granicach wewnętrznych.
Dlatego powinno się przyjąć odpowiednie środki w celu ułatwienia uiszczania opłat użytkownikom nieregularnie korzystającym z sieci, zwłaszcza tam, gdzie opłaty za przejazd lub opłaty za korzystanie z infrastruktury pobierane są wyłącznie za pomocą systemu wymagającego użycia urządzenia do elektronicznej płatności (urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe).
(16) W celu zapobieżenia przekierowaniu ruchu drogowego spowodowanego istnieniem różnych systemów w Państwach Członkowskich i krajach trzecich Komisja powinna postarać się zapewnić, negocjując umowy międzynarodowe, aby kraje trzecie nie podejmowały działań, takich jak system handlu prawem tranzytu, które mogłyby mieć dyskryminujący wpływ na ruch tranzytowy.
(17) W celu zapewnienia konsekwentnego i zharmonizowanego stosowania systemu pobierania opłat w obrębie infrastruktury, nowe systemy pobierania opłat za przejazd powinny opierać się na kalkulacji kosztów według podstawowych zasad określonych w załączniku II lub być ustalone w wysokości nieprzekraczającej poziomu wynikającego z zastosowania tych zasad.
Wymagania te nie powinny mieć zastosowania do istniejących systemów, chyba że zostaną one zmienione w znacznym stopniu w przyszłości.
Takie istotne zmiany obejmowałyby każdą znaczącą modyfikację pierwotnych warunków taryfikatora opłat za przejazd, dokonaną w drodze zmiany umowy z operatorem systemu opłat, natomiast wykluczałyby zmiany przewidziane w pierwotnym taryfikatorze.
W wypadku umów koncesyjnych znacząca zmiana mogłaby zostać wprowadzona zgodnie z procedurą udzielania zamówień publicznych.
W celu zapewnienia przejrzystości, nie powodując zakłóceń funkcjonowania gospodarki rynkowej oraz partnerstwa publiczno-prywatnego, Państwa Członkowskie muszą także informować Komisję, i tym samym umożliwić jej wydanie opinii, o wartościach jednostkowych i innych parametrach, jakie zamierzają zastosować do obliczenia różnych elementów kosztów zawartych w opłatach lub – w przypadku umów koncesyjnych – do określenia podstawy bazowej i umownej.
Opinie przyjęte przez Komisję przed wprowadzeniem nowych systemów pobierania opłat za przejazd w Państwach Członkowskich w żaden sposób nie naruszają wynikającego z Traktatu obowiązku Komisji polegającym na zapewnieniu stosowania prawa wspólnotowego.
(18) Opracowane powinny zostać jednolite zasady kalkulacji oparte na potwierdzonych naukowo danych, w celu umożliwienia podjęcia w przyszłości opartej na rzetelnych danych i obiektywnej decyzji dotyczącej stosowania zasady "zanieczyszczający płaci" w stosunku do wszystkich środków transportu, poprzez internalizację kosztów zewnętrznych.
Przyszła decyzja w tej sprawie powinna zostać podjęta z pełnym uwzględnieniem istniejących obciążeń podatkowych przedsiębiorstw wykonujących przewozy drogowe, takich jak podatek drogowy i akcyza paliwowa.
(19) Komisja powinna podjąć prace nad stworzeniem powszechnie stosowanego, przejrzystego i zrozumiałego modelu oceny kosztów zewnętrznych dla wszystkich rodzajów transportu, służącego za podstawę obliczania w przyszłości opłat za korzystanie z infrastruktury.
W ramach podejmowanych w tym celu działań Komisja powinna zbadać wszelkie możliwe elementy składowe kosztów zewnętrznych, które powinny być wzięte pod uwagę, z uwzględnieniem elementów wymienionych w jej Białej Księdze z 2001 r. pt. "Europejska polityka transportowa do roku 2010", dokładnie analizując skutki internalizacji różnych rozwiązań w zakresie kosztów.
Parlament Europejski i Rada dokonają starannej analizy każdego takiego wniosku Komisji pod kątem dalszych zmian dyrektywy 1999/62/WE.
(20) Rozwój systemu pobierania opłat za korzystanie z infrastruktury drogowej wciąż wymaga dalszego postępu technicznego.
W tym celu powinna istnieć procedura pozwalająca Komisji na dostosowywanie wymogów dyrektywy 1999/62/WE do postępu technicznego po konsultacji z Państwami Członkowskimi.
(21) Środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [8].
(22) Ponieważ cel niniejszej dyrektywy, a mianowicie harmonizacja warunków dotyczących opłat za przejazd i opłat za korzystanie z infrastruktury drogowej, nie może zostać w sposób satysfakcjonujący osiągnięty na poziomie Państw Członkowskich działających samodzielnie i w związku z tym, ze względu na jej europejski wymiar oraz w celu ochrony wewnętrznego rynku transportowego, może być on lepiej osiągnięty na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości zawartą w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.
(23) Dyrektywa 1999/62/WE powinna zostać zatem odpowiednio zmieniona,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 1999/62/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 wprowadza się następujące zmiany:
a) litera a) otrzymuje brzmienie:
"a) "transeuropejska sieć drogowa" oznacza sieć drogową określoną w sekcji 2 załącznika I do decyzji nr 1692/96/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 lipca 1996 r. w sprawie wspólnotowych wytycznych dotyczących rozwoju transeuropejskiej sieci transportowej [9] i przedstawioną na mapach.
Mapy odnoszą się do odpowiednich sekcji wymienionych w części normatywnej lub w załączniku II do tej decyzji;
b) dodaje się następujące litery:
"aa) "koszty budowy" oznaczają koszty związane z budową, w stosownych przypadkach obejmujące również koszty finansowe:
- nowej infrastruktury lub nowych ulepszeń infrastruktury (w tym istotnych prac remontowych), lub
- infrastruktury lub ulepszeń infrastruktury (w tym istotnych prac remontowych), których realizację zakończono nie więcej niż 30 lat przed dniem 10 czerwca 2008 r., o ile systemy pobierania opłat za przejazd są już stosowane w dniu 10 czerwca 2008 r. lub nie więcej niż 30 lat przed ustanowieniem nowych systemów pobierania opłat za przejazd wprowadzonych po dniu 10 czerwca 2008 r.; w przypadku gdy realizację infrastruktury lub ulepszenia infrastruktury zakończono przed upływem wyżej wymienionych terminów, koszty tych prac także można uznać za koszty budowy, jeżeli:
i) Państwo Członkowskie ustanowiło system opłat za przejazd, który przewiduje pokrycie tych kosztów na podstawie umowy z operatorem systemu opłat lub na podstawie innych aktów prawnych, które mają równorzędny skutek i które wchodzą w życie przed dniem 10 czerwca 2008 r.; lub
ii) Państwo Członkowskie może wykazać, że decyzja o realizacji danej infrastruktury była uzależniona od tego, czy zakładany okres jej użytkowania będzie przekraczał 30 lat.
Odsetek kosztów budowy, który należy uwzględnić, nie może w żadnym przypadku przekroczyć odsetka aktualnego zakładanego okresu użytkowania komponentów infrastruktury, pozostałego w dniu 10 czerwca 2008 r. lub w dniu, w którym wprowadzono nowe systemy pobierania opłat za przejazd, jeżeli nastąpiło to później.
Koszty infrastruktury lub jej ulepszeń mogą obejmować wszelkie szczególne wydatki na infrastrukturę mające na celu zmniejszenie uciążliwości związanych z hałasem lub zwiększenie bezpieczeństwa drogowego oraz rzeczywiste wydatki poniesione przez operatora infrastruktury na obiektywne względy ekologiczne, takie jak ochrona gleb przed zanieczyszczeniem;
ab) "koszty finansowe" oznaczają odsetki od pożyczek lub zwrot z kapitału wniesionego przez udziałowców;
ac) "istotne prace remontowe" oznaczają prace remontowe z wyłączeniem prac nieprzynoszących już żadnych korzyści użytkownikom dróg, np. kiedy zamiast przeprowadzenia remontu położono nową nawierzchnię lub wykonano inne prace budowlane;";
c) litera b) otrzymuje brzmienie:
"b) "opłata za przejazd" oznacza określoną kwotę, którą należy uiścić za przejazd pojazdem danej odległości, korzystając z infrastruktury, o której mowa w art. 7 ust. 1; kwotę tę wylicza się w oparciu o przejechaną odległość oraz rodzaj pojazdu;";
d) dodaje się następującą literę:
"ba) "opłata za przejazd wyliczana na podstawie średniej ważonej" oznacza uzyskane w danym okresie całkowite wpływy pochodzące z opłat za przejazd podzielone przez liczbę pojazdokilometrów przejechanych w tym okresie w obrębie danej sieci objętej opłatami; zarówno wpływy, jak i liczba pojazdokilometrów są obliczane dla pojazdów, których dotyczą opłaty za przejazd;";
e) litera c), d), e) oraz f) otrzymują brzmienie:
"c) "opłata za korzystanie z infrastruktury" oznacza określoną kwotę, której zapłata daje pojazdowi prawo do korzystania przez dany okres z infrastruktury, o której mowa w art. 7 ust. 1;
d) "pojazd" oznacza pojazd silnikowy lub zespół pojazdów, który jest wyłącznie przeznaczony lub wyłącznie używany do przewozu drogowego towarów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony;
e) pojazd kategorii "EURO 0", "EURO I", "EURO II", "EURO III", "EURO IV", "EURO V", "EEV" oznacza pojazd spełniający limity emisji określone w załączniku 0;
f) "rodzaj pojazdu" oznacza kategorię, do której pojazd należy, biorąc pod uwagę liczbę osi, wymiary, masę lub inne czynniki klasyfikacji pojazdów uwzględniające stopień uszkodzenia dróg, np. system klasyfikacyjny odwołujący się do stopnia uszkodzenia dróg określony w załączniku IV, pod warunkiem że zastosowany system klasyfikacyjny opiera się na właściwościach pojazdu, które są zawarte w dokumentacji pojazdu stosowanej we wszystkich Państwach Członkowskich albo są widoczne gołym okiem.";
f) dodaje się następujące litery:
"g) "umowa koncesyjna" oznacza "koncesję na publiczne roboty budowlane" lub "koncesję na wykonanie usługi" w rozumieniu art. 1 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi [10];
h) »opłata za przejazd pobierana w ramach koncesji« oznacza opłatę za przejazd pobieraną przez koncesjonariusza na podstawie umowy koncesyjnej.
2) w art. 7 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustępy 1, 2, 3, i 4 otrzymują brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie mogą utrzymywać lub wprowadzać opłaty za przejazd lub opłaty za korzystanie z infrastruktury w obrębie transeuropejskiej sieci drogowej lub jej części wyłącznie na warunkach określonych w ust. 2–12.
Nie narusza to prawa Państw Członkowskich do stosowania, zgodnie z Traktatem, opłat za przejazd lub opłat za korzystanie z infrastruktury na drogach nienależących do transeuropejskiej sieci drogowej, w tym na drogach równoległych, na które może zostać skierowany ruch z transeuropejskiej sieci drogowej lub które stanowią bezpośrednią konkurencję dla niektórych części tej sieci, lub w odniesieniu do innych rodzajów pojazdów silnikowych nieobjętych definicją "pojazdu" poruszających się po transeuropejskiej sieci drogowej, pod warunkiem że wprowadzenie opłat za przejazd lub opłat za korzystanie z infrastruktury na takich drogach nie jest dyskryminujące dla ruchu międzynarodowego i nie powoduje zakłóceń konkurencji między podmiotami gospodarczymi.
1a.
Jeżeli Państwo Członkowskie podejmie decyzję o utrzymaniu lub wprowadzeniu opłaty za przejazd lub opłaty za korzystanie z infrastruktury jedynie na niektórych odcinkach transeuropejskiej sieci drogowej, zwolnienie z obowiązku pobierania opłat na innych odcinkach (ze względów takich, jak ich izolacja, niski poziom natężenia ruchu, niski poziom zanieczyszczenia lub jeżeli ma to podstawowe znaczenie przy wprowadzaniu nowego systemu pobierania opłat za przejazd) nie może w żadnym razie pociągać za sobą dyskryminacji dla ruchu międzynarodowego.
2. a) Państwo Członkowskie może podjąć decyzję o utrzymaniu lub wprowadzeniu opłat za przejazd lub opłat za korzystanie z infrastruktury wyłącznie w odniesieniu do pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nie mniejszej niż 12 ton.
Jeżeli Państwo Członkowskie podejmie decyzję o stosowaniu opłat za przejazd lub opłat za korzystanie z infrastruktury w odniesieniu do pojazdów poniżej tego limitu masy, zastosowanie mają przepisy niniejszej dyrektywy;
b) opłaty za przejazd lub opłaty za korzystanie z infrastruktury mają zastosowanie do wszystkich pojazdów od 2012 r.;
c) Państwo Członkowskie może odstąpić od stosowania wymogu określonego w lit. b), jeżeli uzna, że objęcie opłatami za przejazd pojazdów poniżej 12 ton:
- spowodowałoby znaczące utrudnienia w ruchu lub miałoby znaczny szkodliwy wpływ na środowisko, poziom hałasu lub zdrowie bądź wywoływałoby znaczne zatory w ruchu drogowym, albo
- pociągałoby za sobą koszty administracyjne, które byłyby większe niż 30 % osiąganych dodatkowych wpływów.
3.
Za korzystanie z tego samego odcinka drogi dana kategoria pojazdów nie może podlegać równocześnie opłatom za przejazd i opłatom za korzystanie z infrastruktury.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą również nałożyć opłaty za przejazd na sieciach dróg w miejscach, gdzie pobierane są opłaty za korzystanie z mostów, tuneli oraz przełęczy górskich.
4.
Opłaty za przejazd i opłaty za korzystanie z infrastruktury nie mogą dyskryminować bezpośrednio ani pośrednio ze względu na narodowość przewoźnika, państwo lub miejsce prowadzenia przez niego działalności gospodarczej, miejsce rejestracji pojazdu lub miejsce pochodzenia bądź przeznaczenia transportu.";
b) dodaje się następujące ustępy:
"4a. Państwa Członkowskie mogą wprowadzić stawki ulgowe w odniesieniu do opłat za przejazd lub opłat za korzystanie z infrastruktury, jak również zwolnienia z obowiązku wnoszenia opłat za przejazd lub za korzystanie z infrastruktury w odniesieniu do pojazdów niepodlegających obowiązkowi montażu i stosowania urządzeń rejestrujących zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących w transporcie drogowym [11] oraz w sytuacjach, o których mowa w art. 6 ust. 2 lit. a) oraz b) niniejszej dyrektywy i zgodnie z określonymi tam warunkami.
4b.
W związku z tym, że dzięki systemom opłat obejmującym zniżki lub ulgi dla częstych użytkowników operator infrastruktury może uzyskiwać rzeczywiste oszczędności kosztów administracyjnych, Państwa Członkowskie mogą wprowadzić takie zniżki i ulgi, pod warunkiem że:
- spełniają one warunki określone w ust. 10 lit. a);
- są zgodne z Traktatem, w szczególności jego art. 12, 49, 86 oraz 87;
- nie powodują zakłóceń konkurencji na rynku wewnętrznym;
- powstały system opłat jest liniowy, proporcjonalny, dostępny dla wszystkich użytkowników infrastruktury na równych warunkach i nie powoduje dodatkowych kosztów przenoszonych pod postacią wyższych opłat za przejazd na innych użytkowników infrastruktury.
Takie zniżki i ulgi nie mogą w żadnym wypadku być wyższe niż 13 % opłaty za przejazd uiszczanej za równorzędne pojazdy nieobjęte zniżką lub ulgą.
4c.
O wszelkich taryfach ulgowych i zniżkowych informuje się Komisję, która sprawdza je pod względem zgodności z warunkami określonymi w ust. 4a i 4b oraz zatwierdza je zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 9c ust. 2.
c) ustęp 6 otrzymuje brzmienie:
"6.
Rozwiązania dotyczące pobierania opłat za przejazd lub opłat za korzystanie z infrastruktury nie mogą powodować nieuzasadnionych niekorzystnych skutków finansowych lub innych utrudnień dla osób nieregularnie korzystających z sieci drogowej.
W szczególności jeżeli Państwo Członkowskie pobiera opłaty za przejazd lub opłaty za korzystanie z infrastruktury wyłącznie z wykorzystaniem systemu, który wymaga użycia urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe, zapewnia ono dostęp do takich urządzeń poprzez odpowiednie rozwiązania administracyjne i gospodarcze.";
d) w ust. 7 skreśla się akapit drugi i trzeci;
e) ustęp 9 i 10 otrzymują brzmienie:
"9.
Opłaty za przejazd opierają się wyłącznie na zasadzie zwrotu kosztów infrastruktury.
W szczególności opłaty za przejazd wyliczane na podstawie średniej ważonej muszą być powiązane z kosztami budowy oraz kosztami eksploatacji, utrzymania oraz rozwoju danej sieci infrastruktury.
Opłaty za przejazd wyliczane na podstawie średniej ważonej mogą również obejmować zwrot z kapitału lub marżę określone w oparciu o warunki rynkowe.
10. a) Bez uszczerbku dla opłat za przejazd wyliczanych na podstawie średniej ważonej, o których mowa w ust. 9, Państwa Członkowskie mogą różnicować stawki tych opłat dla celów takich jak walka z zanieczyszczeniem środowiska i zatłoczeniem na drogach, minimalizowanie szkód w infrastrukturze, optymalne wykorzystanie danej infrastruktury lub propagowanie bezpieczeństwa drogowego, o ile taka modyfikacja:
- jest proporcjonalna do założonego celu,
- jest przejrzysta i niedyskryminująca, w szczególności ze względu na narodowość przewoźnika, państwo lub miejsce prowadzenia przez niego działalności gospodarczej, miejsce rejestracji pojazdu lub miejsce pochodzenia bądź przeznaczenia transportu,
- nie zmierza do osiągnięcia dodatkowych wpływów z opłat za przejazd; wszelkie niezamierzone zwiększenie wpływów (powodujące niezgodność opłat za przejazd wyliczanych na podstawie średniej ważonej z ust. 9) równoważone jest poprzez zmiany w strukturze modyfikacji, które muszą być wprowadzone w ciągu dwóch lat od końca roku obrachunkowego, w którym osiągnięte zostały dodatkowe wpływy,
- pozostaje w zgodzie z maksymalną elastycznością progów ustanowionych w lit. b);
b) z zastrzeżeniem warunków przewidzianych w lit. a), opłaty za przejazd mogą być różnicowane według:
- klasy emisji EURO określonej w załączniku 0, w tym poziomu pyłu (PM) i tlenków azotu (NOx), pod warunkiem że żadna opłata za przejazd nie przekracza dwukrotności opłaty za przejazd pobieranej od pojazdów równorzędnych spełniających najsurowsze normy emisji spalin, lub
- pory dnia, kategorii dnia i pory roku, pod warunkiem że:
i) żadna opłata za przejazd nie przekracza dwukrotności opłaty za przejazd pobieranej w najtańszej porze dnia, kategorii dnia lub porze roku; lub
ii) jeżeli do najtańszego okresu stosowana jest stawka zerowa, dopłata za najdroższą porę dnia, kategorię dnia lub porę roku nie przekracza połowy stawki opłaty, która w innym przypadku byłaby zastosowana do danego pojazdu.
Państwa Członkowskie muszą zróżnicować opłaty za przejazdy zgodnie z pierwszym tiret najpóźniej w 2010 r. lub, w przypadku umów koncesyjnych, przy odnawianiu tych umów.
Państwo Członkowskie może jednak odstąpić od tego wymogu, jeżeli:
i) spowodowałoby to poważne naruszenie spójności systemów pobierania opłat za przejazd na jego terytorium;
ii) wprowadzenie takiego zróżnicowania nie byłoby technicznie wykonalne w danym systemie pobierania opłat za przejazd; lub
iii) spowodowałoby to, że pojazdy emitujące największą ilość zanieczyszczeń przestałyby korzystać z transeuropejskich sieci drogowych, co miałoby wpływ na bezpieczeństwo drogowe i zdrowie publiczne.
Komisja powiadamiana jest o każdym przypadku takiego odstępstwa.
c) Z zastrzeżeniem warunków określonych w lit. a), stawki opłat za przejazd mogą w wyjątkowych przypadkach, w związku z konkretnymi przedsięwzięciami o doniosłym znaczeniu dla Europy, podlegać innym modyfikacjom, tak aby zapewnić rentowność takich przedsięwzięć w warunkach bezpośredniej konkurencji z innymi rodzajami środków transportu pojazdów.
Powstały system opłat musi być liniowy, proporcjonalny, podany do publicznej wiadomości, dostępny na równych warunkach dla wszystkich użytkowników infrastruktury i nie może powodować dodatkowych kosztów przenoszonych pod postacią wyższych opłat za przejazd na innych użytkowników infrastruktury.
Przed wdrożeniem takiego systemu opłat Komisja bada go pod kątem zgodności z warunkami określonymi w niniejszej literze.";
f) dodaje się następujące ustępy:
"11.
Bez uszczerbku dla art. 9 ust. 1 i 1a, w wyjątkowych przypadkach dotyczących infrastruktury w rejonach górskich i po poinformowaniu Komisji, możliwe jest pobieranie dopłaty obok opłaty za przejazd określonymi odcinkami dróg:
a) które są w znacznym stopniu zatłoczone, co utrudnia swobodny przepływ pojazdów; lub
b) których użytkowanie przez pojazdy stanowi przyczynę znacznych szkód w środowisku,
pod warunkiem że:
- wpływy osiągnięte z dopłat są inwestowane w priorytetowe przedsięwzięcia o istotnym znaczeniu dla Europy, określone w załączniku III do decyzji nr 884/2004/WE, które bezpośrednio przyczyniają się do zmniejszenia zatłoczenia dróg lub szkód w środowisku i które dotyczą tego samego ciągu, w którym znajduje się odcinek drogi obłożony dopłatą,
- dopłata, o którą mogą zostać zwiększone opłaty za przejazd różnicowane zgodnie z ust. 10, nie przekracza 15 % opłaty za przejazd wyliczanej na podstawie średniej ważonej zgodnie z ust. 9, z wyjątkiem sytuacji, w których osiągnięte wpływy są inwestowane w transgraniczne odcinki priorytetowych przedsięwzięć o istotnym znaczeniu dla Europy, obejmujące infrastrukturę w regionach górskich – w takich sytuacjach dopłata nie może przekroczyć 25 %,
- zastosowanie dopłaty nie powoduje nierównego traktowania zarobkowego ruchu pojazdów w porównaniu z innymi użytkownikami dróg,
- plany finansowe dla infrastruktury, do której stosuje się dopłatę, oraz analiza zysków i strat przeprowadzona dla nowego przedsięwzięcia infrastrukturalnego są przedkładane Komisji przed zastosowaniem dopłaty,
- okres, w którym ma być stosowana dopłata, jest uprzednio określany i ograniczany, a pod względem oczekiwanych wpływów jest zgodny z przedstawionymi planami finansowymi i analizą zysków i strat.
Zastosowanie niniejszego przepisu do nowych przedsięwzięć transgranicznych podlega zatwierdzeniu przez zainteresowane Państwa Członkowskie.
Po otrzymaniu planu finansowego od Państwa Członkowskiego zamierzającego wprowadzić dopłatę Komisja udostępnia tę informację członkom Komitetu, o którym mowa w art. 9c ust. 1. Jeżeli Komisja stwierdzi, że planowana dopłata nie spełnia warunków przewidzianych w niniejszym ustępie lub że wywrze ona znaczny niekorzystny wpływ na rozwój gospodarczy regionów peryferyjnych, może ona odrzucić projekt wprowadzenia opłat przedstawiony przez zainteresowane Państwo Członkowskie albo wystąpić z wnioskiem o jego zmianę, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 9c ust. 2.
12.
Jeżeli w razie kontroli kierowca nie jest w stanie przedstawić dokumentów niezbędnych do potwierdzenia informacji, o których mowa w ust. 10 lit. b) pierwsze tiret, oraz rodzaju pojazdu, Państwo Członkowskie może zastosować opłaty za przejazd do najwyższej przewidzianej wysokości.";
3) dodaje się następujący artykuł:
"Artykuł 7a
1.
Przy określaniu poziomów opłat za przejazd wyliczanych na podstawie średniej ważonej pobieranych w odniesieniu do danej sieci infrastruktury lub w odniesieniu do jej wyraźnie określonej części Państwo Członkowskie uwzględnia różnorodne koszty określone w art. 7 ust. 9.
Uwzględnione koszty odnoszą się do sieci lub jej części, za którą są pobierane opłaty za przejazd oraz do pojazdów, które podlegają opłatom za przejazd.
Państwa Członkowskie mogą postanowić, że nie będą odzyskiwać tych kosztów z wpływów z opłat za przejazd lub że będą odzyskiwać tylko część tych kosztów.
2.
Opłaty za przejazd są określane zgodnie z art. 7 oraz ust. 1 niniejszego artykułu.
3.
W przypadku nowych systemów pobierania opłat za przejazd, innych niż rozwiązania przewidujące opłaty za przejazd pobierane w ramach koncesji i wprowadzone przez Państwa Członkowskie po dniu 10 czerwca 2008 r., Państwa Członkowskie obliczają koszty przy zastosowaniu metodologii opartej na podstawowych zasadach wyliczeń zawartych w załączniku III.
W przypadku nowych opłat za przejazd pobieranych w ramach koncesji wprowadzonych po dniu 10 czerwca 2008 r., opłaty za przejazd nie mogą być wyższe niż to wynika z zastosowania metodologii opartej na podstawowych zasadach wyliczeń zawartych w załączniku III.
Ocena takiej równorzędności jest dokonywana na podstawie odpowiednio długiego okresu odniesienia właściwego dla danego rodzaju umowy koncesyjnej.
Systemy pobierania opłat za przejazd obowiązujące już w dniu 10 czerwca 2008 r. lub te, na które, zgodnie z procedurą udzielania zamówień publicznych, wpłynęły oferty lub odpowiedzi na zaproszenie do udziału w procedurze negocjacji przed dniem 10 czerwca 2008 r., nie podlegają obowiązkom zawartym w niniejszym ustępie w okresie ich obowiązywania oraz pod warunkiem że nie zostaną zmienione w znacznym stopniu.
4.
Państwa Członkowskie informują Komisję, co najmniej cztery miesiące przed wprowadzeniem nowych systemów pobierania opłat za przejazd:
a) w przypadku systemów pobierania opłat za przejazd innych niż rozwiązania przewidujące opłaty za przejazd pobierane w ramach koncesji:
- o wartościach jednostkowych i innych parametrach stosowanych przez nie do obliczania różnych elementów kosztów, oraz
- o czytelnych danych dotyczących pojazdów podlegających ich systemowi opłat za przejazd oraz geograficznego zasięgu sieci drogowej lub jej części, branych pod uwagę przy każdorazowym obliczaniu kosztów oraz procentu kosztów, który starają się odzyskać;
b) w przypadku systemu pobierania opłat za przejazd przewidującego opłaty za przejazd pobierane w ramach koncesji:
- o umowach koncesyjnych lub istotnych zmianach wprowadzonych do takich umów,
- o modelu bazowym, na podstawie którego podmiot udzielający koncesji sformułował ogłoszenie o koncesji, o którym mowa w załączniku VII B do dyrektywy 2004/18/WE; model ten zawiera szacunkowe koszty określone w art. 7 ust. 9 przewidziane przez koncesję, prognozowane obciążenie ruchem pojazdów z podziałem na rodzaj pojazdów, przewidywaną wysokość opłat za przejazd oraz określenie geograficznego zasięgu sieci dróg podlegającej umowie koncesyjnej.
5.
Państwa Członkowskie informują Komisję także o nowych systemach pobierania opłat za przejazd stosowanych na drogach równoległych, na które może zostać skierowany ruch z transeuropejskiej sieci drogowej lub które stanowią bezpośrednią konkurencję dla niektórych części tej sieci, najpóźniej cztery miesiące przed ich wprowadzeniem.
W informacji takiej określić należy co najmniej: geograficzny zakres sieci objętej opłatami za przejazd, pojazdy objęte opłatami oraz przewidywaną wysokość opłat za przejazd wraz z wyjaśnieniem dotyczącym sposobu ich obliczenia.
6.
W przypadkach podlegających wymogom zawartym w ust. 3 Komisja przedstawia, w terminie czterech miesięcy od otrzymania informacji zgodnie z ust. 4, opinię stwierdzającą, czy wymogi te zostały spełnione.
Komisja może również wydać opinię na temat systemów pobierania opłat za przejazd, o których mowa w ust. 5, w szczególności jeżeli chodzi o proporcjonalność i przejrzystość proponowanych rozwiązań oraz skutków, jakie najprawdopodobniej miałyby one dla konkurencji na rynku wewnętrznym oraz dla swobodnego przepływu towarów.
Opinie Komisji są udostępniane Komitetowi, o którym mowa w art. 9c ust. 1.
7. Jeżeli Państwo Członkowskie chce zastosować postanowienia art. 7 ust. 11 w odniesieniu do systemów pobierania opłat za przejazd już istniejących w dniu 10 czerwca 2008 r. dostarcza ono odpowiednich informacji w celu wykazania, że opłata za przejazd wyliczana na podstawie średniej ważonej zastosowana do danej infrastruktury jest zgodna z art. 2 lit. aa) oraz art. 7 ust. 9 i 10.";
4) dodaje się następujący artykuł:
"Artykuł 7b
Niniejsza dyrektywa nie narusza swobody Państw Członkowskich, które wprowadzają system opłat za przejazd lub opłat za korzystanie z infrastruktury, w zakresie udzielania, z zastrzeżeniem art. 87 i 88 Traktatu, odpowiedniego wyrównania za te opłaty.";
5) w art. 8 ust. 2 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) uiszczanie wspólnych opłat za korzystanie z infrastruktury daje dostęp do sieci infrastruktury określonej przez uczestniczące w systemie Państwa Członkowskie zgodnie z art. 7 ust. 1;";
6) dodaje się następujący artykuł:
"Artykuł 8a
Każde Państwo Członkowskie monitoruje system opłat za przejazd lub opłat za korzystanie z infrastruktury w celu zapewnienia jego przejrzystego i niedyskryminacyjnego funkcjonowania.";
7) w art. 9 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Niniejsza dyrektywa nie stanowi dla Państw Członkowskich przeszkody w niedyskryminacyjnym stosowaniu:
a) specjalnych podatków lub opłat:
- pobieranych przy rejestracji pojazdów, lub
- nakładanych na pojazdy lub ładunki o ponadnormatywnych masach lub wymiarach;
b) opłat parkingowych oraz specjalnych opłat za poruszanie się pojazdów po obszarach miejskich.
1a.
Niniejsza dyrektywa nie stanowi dla Państw Członkowskich przeszkody w niedyskryminacyjnym stosowaniu:
a) opłat regulacyjnych, mających w szczególności przeciwdziałać tworzeniu się zatorów w określonych porach dnia i miejscach;
b) opłat regulacyjnych, mających w szczególności przeciwdziałać negatywnym skutkom dla środowiska naturalnego, z zanieczyszczeniem powietrza włącznie
na wszelkich drogach, szczególnie w obszarze miejskim, w tym na drogach należących do transeuropejskiej sieci drogowej przechodzących przez obszar miejski.";
b) ustęp 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Państwa Członkowskie określają sposób wykorzystania wpływów z opłat za korzystanie z infrastruktury drogowej.
Aby umożliwić rozwój sieci transportowej jako całości, wpływy z opłat powinny być wykorzystywane na rzecz sektora transportowego i przyczyniać się do optymalizacji całego systemu transportowego.";
8) dodaje się artykuły w brzmieniu:
"Artykuł 9a
Państwa Członkowskie ustalają odpowiednie kontrole i określają system sankcji stosowanych za naruszenie przepisów krajowych przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy.
Przyjmują one wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia wprowadzenia ich w życie.
Ustanowione sankcje muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Artykuł 9b
Komisja ułatwia dialog i wymianę wiedzy technicznej pomiędzy Państwami Członkowskimi w związku z wprowadzeniem w życie niniejszej dyrektywy, a w szczególności załącznika III.
Komisja uaktualnia oraz objaśnia załączniki 0, III i IV w związku z postępem technicznym oraz załączniki I i II w związku z inflacją, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 9c ust. 3.
Artykuł 9c
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet.
2.
W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 3 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem jej art. 8.
3.
W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem jej art. 8.
Okres przewidziany w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE wynosi trzy miesiące.
4.
Komitet przyjmuje swój regulamin.";
9) artykuł 11 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 11
Najpóźniej dnia 10 czerwca 2011 r. Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie wprowadzenia w życie i skutków niniejszej dyrektywy, uwzględniając rozwój technologiczny i tendencje w nasileniu ruchu, w tym wykorzystanie pojazdów o masie powyżej 3,5 tony i poniżej 12 ton, oraz oceniając jej wpływ na rynek wewnętrzny, w tym na regiony wyspiarskie, regiony bez dostępu do morza i regiony peryferyjne Wspólnoty, poziomy inwestycji w sektorze oraz jej wpływ na realizację celów polityki zrównoważonego rozwoju w transporcie.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji informacje niezbędne do sporządzenia sprawozdania najpóźniej dnia 10 grudnia 2010 r.
Najpóźniej dnia 10 czerwca 2008 r. Komisja przedstawi, po zbadaniu wszystkich opcji, w tym kosztów związanych z ochroną środowiska, hałasem, natężeniem ruchu i ochroną zdrowia, powszechnie stosowany, przejrzysty i zrozumiały model oceny wszelkich zewnętrznych kosztów jako podstawy obliczania w przyszłości opłat za korzystanie z infrastruktury.
Model ten musi być połączony z analizą skutków internalizacji kosztów zewnętrznych w odniesieniu do wszystkich środków transportu oraz strategią na rzecz stopniowego wdrażania tego modelu w odniesieniu do wszystkich środków transportu.
Do sprawozdania i do modelu dołącza się, w razie potrzeby, wnioski dla Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wprowadzenia dalszych zmian do niniejszej dyrektywy.";
10) tabela zawarta w załączniku II i określająca poziom opłat rocznych otrzymuje brzmienie:
_BAR_ "Maksymalnie trzy osie _BAR_ Minimalnie cztery osie _BAR_
EURO 0 _BAR_ 1332 _BAR_ 2223 _BAR_
EURO I _BAR_ 1158 _BAR_ 1933 _BAR_
EURO II _BAR_ 1008 _BAR_ 1681 _BAR_
EURO III _BAR_ 876 _BAR_ 1461 _BAR_
EURO IV oraz czystsze _BAR_ 797 _BAR_ 1329"; _BAR_
11) ostatnie zdanie załącznika II otrzymuje brzmienie:
"Dzienna opłata za korzystanie z infrastruktury jest jednakowa dla wszystkich kategorii pojazdów i wynosi 11 EUR.";
12) dodaje się załącznik 0, którego treść zawarta jest w załączniku I do niniejszej dyrektywy;
13) dodaje się załącznik III, którego treść zawarta jest w załączniku II do niniejszej dyrektywy;
14) dodaje się załącznik IV, którego treść zawarta jest w załączniku III do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej dnia 10 czerwca 2008 r. i niezwłocznie informują o nich Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji tekst przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą, wraz z tabelą przedstawiającą, w jaki sposób przepisy niniejszej dyrektywy odpowiadają przyjętym przepisom krajowym.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2006/39/WE
z dnia 12 kwietnia 2006 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia klodinafopu, pirymikarbu i rimsulfuronu jako substancji czynnych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], w szczególności jej art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenia Komisji (WE) nr 451/2000 [2] i (WE) nr 703/2001 [3] określają szczegółowe zasady realizacji drugiego etapu programu pracy, o którym mowa w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG, i ustanawiają wykaz substancji czynnych, które mają zostać poddane ocenie w celu ich ewentualnego włączenia do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. Wykaz ten obejmuje klodinafop, pirymikarb, rimsulfuron, tolchlofos metylowy i tritikonazol.
(2) Wpływ tych substancji czynnych na zdrowie ludzi i środowisko naturalne został poddany ocenie zgodnie z przepisami ustanowionymi w rozporządzeniach (WE) nr 451/2000 i (WE) nr 703/2001 w odniesieniu do zakresów zastosowań proponowanych przez powiadamiającego.
Ponadto w rozporządzeniach tych wyznaczono państwa członkowskie pełniące rolę sprawozdawców, które muszą przedłożyć odpowiednie sprawozdania z oceny i zalecenia Europejskiemu Urzędowi ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 451/2000.
W przypadku klodinafopu państwem członkowskim pełniącym rolę sprawozdawcy było Królestwo Niderlandów, a wszystkie istotne informacje przekazano dnia 7 listopada 2003 r.
W przypadku pirymikarbu państwem członkowskim pełniącym rolę sprawozdawcy było Zjednoczone Królestwo, a wszystkie istotne informacje przekazano dnia 4 listopada 2003 r.
W przypadku rimsulfuronu państwem członkowskim pełniącym rolę sprawozdawcy były Niemcy, a wszystkie istotne informacje przekazano dnia 6 sierpnia 2003 r.
W przypadku tolchlofosu metylowego państwem członkowskim pełniącym rolę sprawozdawcy była Szwecja, a wszystkie istotne informacje przekazano dnia 3 listopada 2003 r.
W przypadku tritikonazolu państwem członkowskim pełniącym rolę sprawozdawcy była Austria, a wszystkie istotne informacje przekazano dnia 29 września 2003 r.
(3) Sprawozdania z oceny zostały poddane wzajemnej weryfikacji przez państwa członkowskie i EFSA oraz przedstawione Komisji w dniach 14 marca 2005 r. i 10 sierpnia 2005 r. w formie sprawozdań naukowych EFSA dotyczących klodinafopu, pirymikarbu, rimsulfuronu, tolchlofosu metylowego i tritikonazolu [4].
Sprawozdania zostały poddane przeglądowi przez państwa członkowskie oraz Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt i sfinalizowane w dniu 27 stycznia 2006 r. w formie opracowanego przez Komisję sprawozdania z przeglądu dotyczącego klodinafopu, pirymikarbu, rimsulfuronu, tolchlofosu metylowego i tritikonazolu.
(4) Przegląd dotyczący pirymikarbu ujawnił kilka nierozstrzygniętych pytań, które zostały przeanalizowane przez panel naukowy ds. zdrowia roślin, środków ochrony roślin i ich pozostałości (PPR) Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA).
Do panelu naukowego zwrócono się o przedstawienie opinii na temat zastosowania "podejścia opartego na stosunku czasu" w ocenie wysokiego ryzyka dla ptaków oraz na temat przeprowadzonej już oceny wysokiego ryzyka dla ptaków.
W opinii dotyczącej pierwszego pytania panel PPR stwierdził, że "podejście oparte na stosunku czasu" sugerowane przez OECD jest równoważne ze stosowaną obecnie w Europie oceną wysokiego ryzyka dla ptaków (poziom pierwszy), z tym że w załączniku VI do dyrektywy 91/414/EWG przewidziany został szczegółowy współczynnik bezpieczeństwa wynoszący 10.
Dlatego aby ocenić, czy stosowany obecnie współczynnik bezpieczeństwa odpowiednio uwzględnia wszystkie istotne kwestie, konieczne byłoby przeprowadzenie szczegółowej analizy naukowej.
Ponieważ wymagałoby to przeprowadzenia szeroko zakrojonych dalszych prac wykraczających poza zakres opinii, panel PPR zasugerował, aby poszczególne przypadki były rozpatrywane indywidualnie.
Odnośnie do drugiego pytania panel PPR przeprowadził szczegółową ocenę ryzyka i stwierdził, że nawet przy górnej granicy prawdopodobnego narażenia istnieje małe prawdopodobieństwo przyjęcia przez ptaki żywiące się owadami polnymi śmiertelnej dawki pirymikarbu [5].
(5) Przeglądy dotyczące klodinafopu, rimsulfuronu, tolchlofosu metylowego i tritikonazolu nie ujawniły żadnych nierozstrzygniętych pytań, które musiałyby zostać przeanalizowane przez panel naukowy ds. zdrowia roślin, środków ochrony roślin i ich pozostałości (PPR) Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA).
(6) Na podstawie różnych przeprowadzonych badań okazało się, że można oczekiwać, iż środki ochrony roślin zawierające klodinafop, pirymikarb, tolchlofos metylowy i tritikonazol zasadniczo spełniają wymogi ustanowione w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy 91/414/EWG, w szczególności w odniesieniu do zastosowań, które zostały zbadane przez Komisję i wyszczególnione w jej sprawozdaniu z przeglądu.
Należy zatem włączyć te substancje czynne do załącznika I w celu zapewnienia we wszystkich państwach członkowskich możliwości udzielania zezwoleń w odniesieniu do środków ochrony roślin zawierających dane substancje czynne zgodnie z przepisami wymienionej dyrektywy.
(7) Bez uszczerbku dla tego ustalenia należy uzyskać dalsze informacje na temat pewnych szczegółowych kwestii dotyczących pirymikarbu i tritikonazolu.
Artykuł 6 ust. 1 dyrektywy 91/414/EWG stanowi, że włączenie substancji do załącznika I może podlegać pewnym warunkom.
W związku z powyższym właściwym jest, aby pirymikarb i tritikonazol zostały poddane dalszym badaniom w celu potwierdzenia niektórych aspektów oceny zagrożenia oraz aby odnośne badania zostały przedstawione przez powiadamiających.
(8) Należy przewidzieć rozsądny termin, jaki powinien upłynąć zanim substancja czynna zostanie włączona do załącznika I, żeby umożliwić państwom członkowskim i zainteresowanym stronom przygotowanie się do spełnienia nowych wymogów wynikających z włączenia.
(9) Nie naruszając określonych w dyrektywie 91/414/EWG obowiązków wynikających z włączenia substancji czynnej do załącznika I, państwa członkowskie powinny dysponować okresem sześciu miesięcy od daty włączenia na dokonanie przeglądu istniejących zezwoleń dotyczących środków ochrony roślin zawierających klodinafop, pirymikarb, rimsulfuron, tolchlofos metylowy lub tritikonazol w celu spełnienia wymogów ustanowionych w dyrektywie 91/414/EWG, w szczególności jej art. 13, oraz stosownych warunków określonych w załączniku I. Państwa członkowskie powinny odpowiednio zmienić, zastąpić lub cofnąć istniejące zezwolenia zgodnie z przepisami dyrektywy 91/414/EWG.
W drodze odstępstwa od powyższego terminu należy przyznać więcej czasu na przedłożenie i ocenę pełnej dokumentacji wyszczególnionej w załączniku III dla każdego środka ochrony roślin i każdego zamierzonego zastosowania, zgodnie z jednolitymi zasadami ustanowionymi w dyrektywie 91/414/EWG.
(10) Doświadczenie zdobyte w wyniku wcześniejszych włączeń substancji czynnych ocenionych w ramach rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3600/92 [6] do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG pokazuje, że mogą pojawić się trudności przy interpretacji obowiązków posiadaczy istniejących zezwoleń w odniesieniu do dostępu do danych.
W celu uniknięcia dalszych trudności wydaje się zatem konieczne wyjaśnienie obowiązków państw członkowskich, w szczególności obowiązku sprawdzenia, czy posiadacz zezwolenia ma dostęp do dokumentacji zgodnej z wymogami określonymi w załączniku II do wymienionej dyrektywy.
Wyjaśnienie to nie nakłada jednak na państwa członkowskie ani na posiadaczy zezwoleń żadnych nowych obowiązków w porównaniu z dyrektywami przyjętymi do dnia dzisiejszego i zmieniającymi załącznik I.
(11) Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 91/414/EWG.
(12) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa członkowskie przyjmują i publikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 31 lipca 2007 r.
Państwa członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Państwa członkowskie stosują wymienione przepisy od dnia 1 sierpnia 2007 r.
Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odesłanie do niniejszej dyrektywy lub odesłanie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Sposób dokonania takiego odesłania ustalany jest przez państwa członkowskie.
Artykuł 3
1.
Zgodnie z dyrektywą 91/414/EWG państwa członkowskie w miarę potrzeby odpowiednio zmieniają lub wycofują istniejące zezwolenia dla środków ochrony roślin zawierających klodinafop, pirymikarb, rimsulfuron, tolchlofos metylowy lub tritikonazol jako substancję czynną w terminie do dnia 31 lipca 2007 r.
W tym terminie państwa członkowskie sprawdzą w szczególności, czy są spełnione warunki określone w załączniku I do wymienionej dyrektywy, odnoszące się do klodinafopu, pirymikarbu, rimsulfuronu, tolchlofosu metylowego lub tritikonazolu, z wyjątkiem warunków określonych w części B pozycji dotyczącej tych substancji czynnych, oraz czy posiadacz zezwolenia dysponuje dokumentacją spełniającą wymagania określone w załączniku II do wymienionej dyrektywy lub ma dostęp do takiej dokumentacji zgodnie z warunkami art. 13.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1, najpóźniej do dnia 31 stycznia 2007 r. państwa członkowskie dokonują ponownej oceny każdego dopuszczonego do obrotu środka ochrony roślin zawierającego klodinafop, pirymikarb, rimsulfuron, tolchlofos metylowy lub tritikonazol jako jedyną substancję czynną lub jako jedną z kilku substancji czynnych wyszczególnionych w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG, według jednolitych zasad określonych w załączniku VI do dyrektywy 91/414/EWG oraz na podstawie dokumentacji zgodnej z wymogami określonymi w załączniku III do wymienionej dyrektywy i przy uwzględnieniu części B wpisu w załączniku I do wymienionej dyrektywy dotyczącego odpowiednio klodinafopu, pirymikarbu, rimsulfuronu, tolchlofosu metylowego lub tritikonazolu.
Na podstawie powyższej oceny państwa członkowskie określają, czy środek spełnia warunki ustanowione w art. 4 ust. 1 lit. b), c), d) i e) dyrektywy 91/414/EWG.
Po dokonaniu tych ustaleń państwa członkowskie:
a) w przypadku środka zawierającego klodinafop, pirymikarb, rimsulfuron, tolchlofos metylowy lub tritikonazol jako jedyną substancję czynną, w razie potrzeby zmieniają lub wycofują zezwolenie najpóźniej do dnia 31 stycznia 2011 r.; lub
b) w przypadku środka zawierającego klodinafop, pirymikarb, rimsulfuron, tolchlofos metylowy lub tritikonazol jako jedną z kilku substancji czynnych, w razie potrzeby zmieniają lub wycofują zezwolenie do dnia 31 stycznia 2011 r. lub w terminie określonym dla takiej zmiany lub wycofania we właściwej dyrektywie lub dyrektywach włączających odpowiednią substancję lub substancje do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG; obowiązuje data późniejsza.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem 1 lutego 2007 r.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.
Dyrektywa 2006/40/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 17 maja 2006 r.
dotycząca emisji z systemów klimatyzacji w pojazdach silnikowych oraz zmieniająca dyrektywę Rady 70/156/EWG
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [2], uwzględniając wspólny projekt zatwierdzony przez komitet pojednawczy w dniu 14 marca 2006 r.,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrznych, w którym musi być zapewniony swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału; w tym celu istnieje wspólnotowy system homologacji typu dla pojazdów silnikowych.
Wymogi techniczne dla homologacji typu pojazdów silnikowych w odniesieniu do systemów klimatyzacji powinny zostać zharmonizowane w celu uniknięcia przyjmowania różnych wymogów w poszczególnych Państwach Członkowskich i zapewnienia prawidłowego działania rynku wewnętrznego.
(2) Rosnąca liczba Państw Członkowskich zamierza uregulować kwestię stosowania systemów klimatyzacji w pojazdach silnikowych w wyniku decyzji Rady 2002/358/WE z dnia 25 kwietnia 2002 r. dotyczącej zatwierdzenia w imieniu Wspólnoty Europejskiej Protokołu z Kioto do Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu i wspólnej realizacji wynikających z niego zobowiązań [3].
Decyzja ta zobowiązuje Wspólnotę i jej Państwa Członkowskie do zredukowania w latach 2008–2012 ich zagregowanych antropogenicznych emisji gazów cieplarnianych wyszczególnionych w załączniku A do Protokołu z Kioto o 8 % w porównaniu do poziomów z 1990 r.
Nieskoordynowane wykonanie tych zobowiązań niesie ze sobą ryzyko stworzenia barier dla swobodnego przepływu pojazdów silnikowych we Wspólnocie.
Dlatego też właściwe jest ustalenie wymogów, jakie mają spełniać systemy klimatyzacji instalowane w pojazdach, tak aby mogły być wprowadzone do obrotu, oraz wprowadzenie, od określonej daty, zakazu stosowania systemów klimatyzacji zaprojektowanych w taki sposób, aby zawierały fluorowane gazy cieplarniane o współczynniku ocieplenia globalnego wyższym niż 150.
(3) Emisje wodorofluorowęglowodoru-134a (HFC-134a), którego współczynnik ocieplenia globalnego wynosi 1300, z systemów klimatyzacji w pojazdach silnikowych stanowią coraz poważniejszy problem ze względu na ich wpływ na zmiany klimatyczne.
Przewiduje się, że opłacalne i bezpieczne alternatywy dla wodorufluorowęglowodoru-134a (HFC-134a) będą dostępne w niedalekiej przyszłości.
W świetle postępów w zakresie potencjalnego ograniczania emisji fluorowanych gazów cieplarnianych z takich systemów lub zastąpienia tych gazów powinno się dokonać przeglądu w celu ustalenia, czy zakres niniejszej dyrektywy powinien zostać rozszerzony na inne kategorie pojazdów silnikowych i czy powinny zostać zmienione przepisy dotyczące współczynnika ocieplenia globalnego tych gazów, biorąc pod uwagę rozwój technologiczny i naukowy oraz potrzebę przestrzegania ram czasowych planowania produkcji przemysłowej.
(4) W celu zapewnienia przestrzegania zakazu stosowania niektórych fluorowanych gazów cieplarnianych istnieje potrzeba ograniczenia możliwości modernizowania pojazdów silnikowych z wykorzystaniem systemów klimatyzacji zaprojektowanych w taki sposób, aby zawierały fluorowane gazy cieplarniane o współczynniku ocieplenia globalnego wyższym niż 150 oraz wprowadzenia zakazu napełniania systemów klimatyzacji takimi gazami.
(5) W celu ograniczenia emisji niektórych fluorowanych gazów cieplarnianych z systemów klimatyzacji w pojazdach silnikowych konieczne jest ustalenie wartości granicznych wskaźnika wycieku i procedury diagnostycznej do oceny wycieku w systemach klimatyzacji zaprojektowanych w taki sposób, aby zawierały fluorowane gazy cieplarniane o współczynniku ocieplenia globalnego wyższym niż 150, które są instalowane w pojazdach silnikowych.
(6) W celu przyczynienia się do wykonania zobowiązań Wspólnoty i jej Państw Członkowskich, wynikających z Ramowej konwencji NZ w sprawie zmian klimatu, Protokołu z Kioto i decyzji 2002/358/WE, rozporządzenie (WE) nr 842/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie niektórych fluorowanych gazów cieplarnianych [4] oraz niniejsza dyrektywa, które wspólnie przyczyniają się do redukcji emisji fluorowanych gazów cieplarnianych, powinny być przyjęte i opublikowane w tym samym czasie w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
(7) Każdy producent pojazdów powinien udostępnić organowi przyznającemu homologację wszystkie odpowiednie informacje techniczne dotyczące zainstalowanych systemów klimatyzacji i stosowanych w nich gazów.
W przypadku systemów klimatyzacji zaprojektowanych w taki sposób, aby zawierały fluorowane gazy cieplarniane o współczynniku ocieplenia globalnego wyższym niż 150, producent powinien udostępnić również informacje na temat wskaźnika wycieku w takich systemach.
(8) Środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [5].
(9) Niniejsza dyrektywa jest jedną z osobnych dyrektyw dotyczących procedury homologacji typu WE, wprowadzonej dyrektywą Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [6].
Dlatego też należy odpowiednio zmienić dyrektywę 70/156/EWG.
(10) Ze względu na fakt, że cele niniejszej dyrektywy, a mianowicie kontrola wycieków określonych fluorowanych gazów cieplarnianych z systemów klimatyzacji zainstalowanych w pojazdach oraz wprowadzenie od określonej daty zakazu stosowania systemów klimatyzacji zaprojektowanych w taki sposób, aby zawierały fluorowane gazy cieplarniane o współczynniku ocieplenia globalnego wyższym niż 150, nie mogą zostać osiągnięte w wystarczający sposób przez Państwa Członkowskie działające indywidualnie, a ze względu na skalę i skutki niniejszej dyrektywy możliwe jest lepsze ich osiągnięcie na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości, określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne dla osiągnięcia tych celów.
(11) Zgodnie z ust. 34 Porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie lepszego stanowienia prawa [7] zachęca się Państwa Członkowskie do sporządzania, dla ich własnych celów i w interesie Wspólnoty, własnych tabel, które w możliwie najszerszym zakresie odzwierciedlają korelacje pomiędzy niniejszą dyrektywą a środkami transpozycji, oraz do podawania ich do wiadomości publicznej,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Przedmiot
Niniejsza dyrektywa określa wymogi dla homologacji typu WE lub krajowej homologacji typu pojazdów w odniesieniu do emisji z systemów klimatyzacji instalowanych w pojazdach i ich bezpiecznego działania.
Ponadto określa ona przepisy dotyczące modernizowania i ponownego napełniania takich systemów.
Artykuł 2
Zakres
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do pojazdów silnikowych kategorii M1 i N1, jak określono w załączniku II do dyrektywy 70/156/EWG.
Do celów niniejszej dyrektywy pojazdy kategorii N1 są ograniczone do pojazdów klasy I, jak określono w pierwszej tabeli w pkt 5.3.1.4 załącznika I do dyrektywy Rady 70/220/EWG z dnia 20 marca 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do działań, jakie mają być podjęte w celu ograniczenia zanieczyszczania powietrza przez spaliny z pojazdów silnikowych [8], dodanej dyrektywą 98/69/WE [9] Parlamentu Europejskiego i Rady.
Artykuł 3
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:
1. "pojazd" oznacza każdy pojazd silnikowy objęty zakresem niniejszej dyrektywy;
2. "typ pojazdu" oznacza typ zdefiniowany w sekcji B załącznika II do dyrektywy 70/156/EWG;
3. "system klimatyzacji" oznacza każdy system, którego głównym celem jest obniżenie temperatury i wilgotności powietrza w kabinie pasażerskiej pojazdu;
4. "system podwójnego parownika" oznacza system, w którym jeden parownik jest zamontowany w komorze silnikowej, a drugi w innej komorze pojazdu, natomiast wszystkie inne systemy są uważane za "systemy pojedynczego parownika";
5. "fluorowane gazy cieplarniane" oznaczają wodorofluorowęglowodory (HFC), perfluorowęglowodory (PFC) i heksafluorek siarki (SF6), określone w załączniku A do Protokołu z Kioto oraz preparaty zawierające te substancje, z wyłączeniem substancji kontrolowanych na podstawie rozporządzenia (WE) nr 2037/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową [10];
6. "wodorofluorowęglowodór" oznacza zawiązek organiczny złożony z węgla, wodoru i fluoru, którego cząsteczka zawiera nie więcej niż sześć atomów węgla;
7. "perfluorowęglowodór" oznacza związek organiczny składający się jedynie z węgla i fluoru, którego cząsteczka zawiera nie więcej niż sześć atomów węgla;
8. "współczynnik ocieplenia globalnego" oznacza wskaźnik porównujący siłę oddziaływania fluorowanego gazu cieplarnianego na ocieplenie klimatu do siły oddziaływania dwutlenku węgla.
Współczynnik ocieplenia globalnego (GWP) obliczany jest na podstawie skutków oddziaływania jednego kilograma danego gazu na ocieplenie klimatu w ciągu 100 lat w porównaniu do oddziaływania jednego kilograma CO2.
Odpowiednie wielkości GWP pochodzą z trzeciego sprawozdania z oceny (TAR) przyjętego przez Międzyrządowy Zespół ds. Zmian Klimatu ("wartości GWP 2001, IPCC") [11];
9. "preparat"oznacza mieszaninę złożoną z dwóch lub więcej substancji, z których przynajmniej jedna jest fluorowanym gazem cieplarnianym.
Całkowity współczynnik ocieplenia globalnego [12] dla danego preparatu określany jest zgodnie z częścią 2 załącznika;
10. "modernizowanie" oznacza zainstalowanie systemu klimatyzacji w pojeździe po jego rejestracji.
Artykuł 4
Obowiązki Państw Członkowskich
1.
Państwa Członkowskie przyznają, w zależności od przypadku, homologację typu WE lub krajową homologację typu w odniesieniu do emisji z systemów klimatyzacji wyłącznie typom pojazdów, które spełniają wymogi niniejszej dyrektywy.
2.
W celu przyznania homologacji typu dla całego pojazdu, zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. a) dyrektywy 70/156/EWG, Państwa Członkowskie zapewniają przekazywanie przez producentów informacji dotyczących typu czynnika chłodniczego wykorzystywanego w systemach klimatyzacji instalowanych w nowych pojazdach silnikowych.
3.
W celu przyznania homologacji typu pojazdom wyposażonym w systemy klimatyzacji, zaprojektowane w taki sposób, aby zawierały fluorowane gazy cieplarniane o współczynniku globalnego ocieplenia wyższym niż 150, Państwa Członkowskie zapewniają, aby zgodnie ze zharmonizowanym testem wykrywania wycieków, o którym mowa w art. 7 ust. 1, wskaźnik wycieku takich gazów nie przekraczał maksymalnych dozwolonych poziomów określonych w art. 5.
Artykuł 5
Homologacja typu
1.
Ze skutkiem od dnia upływu 6 miesięcy od daty przyjęcia zharmonizowanego testu wykrywania wycieków Państwa Członkowskie nie mogą, ze względu na emisje z systemów klimatyzacji:
a) odmówić, w odniesieniu do nowego typu pojazdu, przyznania homologacji typu WE lub krajowej homologacji typu; lub
b) zakazać rejestracji, sprzedaży lub dopuszczenia do ruchu nowych pojazdów,
jeżeli pojazd wyposażony w system klimatyzacji zaprojektowany w taki sposób, aby zawierał fluorowane gazy cieplarniane o współczynniku ocieplenia globalnego wyższym niż 150 spełnia wymogi niniejszej dyrektywy.
2.
Ze skutkiem od dnia upływu 12 miesięcy od daty przyjęcia zharmonizowanego testu wykrywania wycieków lub od dnia 1 stycznia 2007 r., w zależności od tego, który z tych terminów nastąpi później, Państwa Członkowskie zaprzestają przyznawania homologacji typu WE lub krajowej homologacji typu w odniesieniu do typu pojazdu wyposażonego w system klimatyzacji, zaprojektowany w taki sposób, aby zawierał fluorowane gazy cieplarniane o współczynniku ocieplenia globalnego wyższym niż 150, o ile wskaźnik wycieku z tego systemu nie przekroczy 40 gramów fluorowanych gazów cieplarnianych rocznie dla systemu pojedynczego parownika lub 60 gramów rocznie dla systemu podwójnego parownika.
3.
Ze skutkiem od dnia upływu 24 miesięcy od daty przyjęcia zharmonizowanego testu wykrywania wycieków lub od dnia 1 stycznia 2008 r., w zależności od tego, który z tych terminów nastąpi później, w odniesieniu do nowych pojazdów wyposażonych w systemy klimatyzacji zaprojektowane w taki sposób, aby zawierały fluorowane gazy cieplarniane o współczynniku globalnego ocieplenia wyższym niż 150, o ile wskaźnik wycieku z tego systemu nie przekroczy 40 gramów fluorowanych gazów cieplarnianych rocznie dla systemu pojedynczego parownika lub 60 gramów rocznie dla systemu podwójnego parownika, Państwa Członkowskie:
a) uznają świadectwa zgodności za nieważne do celów art. 7 ust. 1 dyrektywy 70/156/EWG; oraz
b) odmawiają rejestracji oraz zakazują sprzedaży i dopuszczenia do ruchu.
4.
Ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2011 r. Państwa Członkowskie nie przyznają już homologacji typu WE lub krajowej homologacji typu dla typu pojazdu wyposażonego w system klimatyzacji zaprojektowany w taki sposób, aby zawierał fluorowane gazy cieplarniane o współczynniku ocieplenia globalnego wyższym niż 150.
5.
Ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2017 r., w odniesieniu do nowych pojazdów wyposażonych w system klimatyzacji zaprojektowany w taki sposób, aby zawierał fluorowane gazy cieplarniane o współczynniku ocieplenia globalnego wyższym niż 150, Państwa Członkowskie:
a) uznają świadectwa zgodności za nieważne do celów art. 7 ust. 1 dyrektywy 70/156/EWG; oraz
b) odmawiają rejestracji oraz zakazują sprzedaży i dopuszczenia do ruchu.
6.
Bez uszczerbku dla właściwego prawa wspólnotowego, w szczególności przepisów prawnych Wspólnoty dotyczących pomocy państwa oraz przepisów dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego [13], Państwa Członkowskie mogą promować instalowanie systemów klimatyzacji, które są efektywne, innowacyjne i powodują dalszą redukcję oddziaływania na klimat.
Artykuł 6
Modernizowanie i ponowne napełnianie
1.
Ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2011 r. systemy klimatyzacji zaprojektowane w taki sposób, aby zawierały fluorowane gazy cieplarniane o współczynniku globalnego ocieplenia wyższym niż 150, nie są instalowane w pojazdach, które otrzymały homologację typu po tej dacie.
Ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2017 r. żadne pojazdy nie są modernizowane z zastosowaniem takich systemów klimatyzacji.
2.
Systemy klimatyzacji zainstalowane w pojazdach, które otrzymały homologację typu w dniu 1 stycznia 2011 r. lub później nie są napełniane fluorowanymi gazami cieplarnianymi o współczynniku globalnego ocieplenia wyższym niż 150.
Ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2017 r., systemy klimatyzacji we wszystkich pojazdach nie są napełniane fluorowanymi gazami cieplarnianymi o współczynniku globalnego ocieplenia wyższym niż 150, z wyjątkiem ponownego napełniania systemów klimatyzacji zawierających te gazy, które zostały zainstalowane w pojazdach przed tą datą.
3.
Zakłady usługowe oferujące usługi serwisowe i naprawcze systemów klimatyzacji nie napełniają tych systemów fluorowanymi gazami cieplarnianymi, jeżeli z systemu wyciekła odbiegająca od normalnej ilość czynnika chłodniczego, do momentu zakończenia koniecznej naprawy.
Artykuł 7
Środki wykonawcze
1.
Do dnia 4 lipca 2007 r. Komisja przyjmuje środki w celu wykonania art. 4 i 5, a w szczególności:
a) przepisy administracyjne w odniesieniu do homologacji typu WE pojazdów; i
b) zharmonizowany test wykrywania wycieków w celu zmierzenia wskaźnika wycieku z systemów klimatyzacji fluorowanych gazów cieplarnianych o współczynniku globalnego ocieplenia wyższym niż 150.
2.
Komisja przyjmuje te środki zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 13 dyrektywy 70/156/EWG.
3.
Komisja publikuje te środki w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
4.
Procedura, o której mowa w ust. 2, ma zastosowanie do przyjmowania, w stosownych przypadkach:
a) środków niezbędnych do zapewnienia bezpiecznego działania i właściwego serwisowania czynników chłodniczych w ruchomych systemach klimatyzacji;
b) środków odnoszących się do modernizowania już użytkowanych pojazdów w systemy klimatyzacji oraz do ponownego napełniania systemów klimatyzacji w zakresie nieobjętym art. 6;
c) dostosowywania metody określania odpowiedniego współczynnika ocieplenia globalnego preparatów.
Artykuł 8
Przegląd
1.
W świetle postępów w zakresie potencjalnego ograniczania emisji fluorowanych gazów cieplarnianych z systemów klimatyzacji zainstalowanych w pojazdach silnikowych lub zastępowania tych gazów Komisja bada, czy:
- obecne prawodawstwo powinno zostać rozszerzone na inne kategorie pojazdów, w szczególności na kategorie M2 i M3, jak również klasy II i III kategorii N1, oraz
- przepisy Wspólnoty dotyczące współczynnika ocieplenia globalnego fluorowanych gazów cieplarnianych powinny zostać zmienione; wszelkie zmiany powinny uwzględniać rozwój technologii i nauki oraz potrzebę przestrzegania ram czasowych planowania produkcji przemysłowej,
oraz opublikuje sprawozdanie do dnia 4 lipca 2011 r.
W stosownych przypadkach Komisja przedstawia odpowiednie wnioski legislacyjne.
2.
W przypadku gdy fluorowany gaz cieplarniany o współczynniku ocieplenia globalnego wyższym niż 150, który nie został jeszcze objęty sprawozdaniem IPCC, o którym mowa w art. 3 ust. 8, zostanie uwzględniony w przyszłym sprawozdaniu IPCC, Komisja dokona oceny, czy celowe jest dokonanie zmiany niniejszej dyrektywy w celu uwzględnienia takiego gazu.
Jeżeli Komisja uzna to za konieczne, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 13 dyrektywy 70/156/EWG:
- podejmie niezbędne środki, oraz
- określi okresy przejściowe dla stosowania tych środków.
Podejmując takie działanie, Komisja zapewnia zachowanie równowagi pomiędzy potrzebą zapewnienia odpowiedniego okresu wdrażania a zagrożeniem dla środowiska, jakie ten gaz stwarza.
Artykuł 9
Zmiany do dyrektywy 70/156/EWG
Dyrektywa 70/156/EWG zostaje niniejszym zmieniona zgodnie z częścią 1 załącznika do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 10
Transpozycja
1.
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują do dnia 4 stycznia 2008 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie stosują te przepisy od dnia 5 stycznia 2008 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 11
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 12
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2006/41/WE
z dnia 7 lipca 2006 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia klotianidyny i petoksamidu jako substancji czynnych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], w szczególności jej art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG Belgia otrzymała w dniu 26 września 2001 r. od Sumitomo Chemical Takeda Agro Company Ltd.
Londyn wniosek o włączenie substancji czynnej, klotianidyny, do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
W decyzji Komisji 2002/305/WE [2] potwierdzono kompletność przedłożonej dokumentacji, tzn. uznano, iż zasadniczo spełnia ona wymogi dotyczące danych i informacji przewidziane w załącznikach II i III do dyrektywy 91/414/EWG.
(2) Zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG Niemcy otrzymały w dniu 16 października 2000 r. od firmy Stähler Agrochemie GmbH & Co.
KG (obecnie Stähler International GmbH & Co.
KG) (działającej w imieniu Taskforce Stähler Agrochemie GmbH & Co.
KG, Tokuyama Europe GmbH i Tomen Francja S.A.) wniosek o włączenie substancji czynnej, petoksamidu, do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
W decyzji Komisji 2001/626/WE [3] potwierdzono kompletność przedłożonej dokumentacji, tzn. uznano, iż zasadniczo spełnia ona wymogi dotyczące danych i informacji przewidziane w załącznikach II i III do dyrektywy 91/414/EWG.
(3) Ocena wpływu wyżej wymienionych substancji czynnych na zdrowie ludzi oraz na środowisko została przeprowadzona dla zastosowań proponowanych przez wnioskujących zgodnie z art. 6 ust. 2 i 4 dyrektywy 91/414/EWG.
Wyznaczone państwa członkowskie, pełniące rolę sprawozdawców, przedłożyły Komisji wstępne sprawozdania z oceny substancji w dniu 4 czerwca 2003 r. (klotianidyna) i w dniu 27 sierpnia 2002 r. (petoksamid).
(4) Projekty sprawozdań z oceny zostały poddane przeglądowi przez państwa członkowskie oraz Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt.
Przeglądy zostały zakończone dnia 27 stycznia 2006 r. przyjęciem sprawozdań Komisji z przeglądu dotyczących klotianidyny i petoksamidu.
(5) Przegląd dotyczący klotianidyny i petoksamidu nie dał podstaw do żadnych wątpliwości ani obaw wymagających konsultacji z Komitetem Naukowym ds. Roślin lub z Europejskim Urzędem ds. Bezpieczeństwa Żywności, który przejął rolę wymienionego Komitetu.
(6) Na podstawie różnych przeprowadzonych badań okazało się, że można oczekiwać, iż środki ochrony roślin zawierające dane substancje czynne zasadniczo spełniają wymogi ustanowione w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) oraz art. 5 ust. 3 dyrektywy 91/414/EWG, w szczególności w odniesieniu do zastosowań, które zostały zbadane przez Komisję i wyszczególnione w jej sprawozdaniu z przeglądu. Należy zatem włączyć klotianidynę i petoksamid do załącznika I do tej dyrektywy w celu zapewnienia wszystkim państwom członkowskim możliwości wydawania zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające wspomniane substancje czynne zgodnie z przepisami powyższej dyrektywy.
(7) Bez uszczerbku dla określonych w dyrektywie 91/414/EWG obowiązków wynikających z włączenia substancji czynnej do załącznika I, państwa członkowskie powinny mieć sześć miesięcy od daty włączenia na dokonanie przeglądu istniejących tymczasowych zezwoleń dotyczących środków ochrony roślin zawierających klotianidynę lub petoksamid, w celu spełnienia wymogów ustanowionych w dyrektywie 91/414/EWG, w szczególności jej art. 13, oraz stosownych warunków określonych w załączniku I. Państwa członkowskie powinny zastąpić istniejące tymczasowe zezwolenia zezwoleniami pełnymi, wprowadzić do nich zmiany lub wycofać je zgodnie z przepisami dyrektywy 91/414/EWG.
W drodze odstępstwa od powyższego terminu należy przyznać dłuższy okres na przedłożenie i ocenę pełnej dokumentacji wyszczególnionej w załączniku III dla każdego środka ochrony roślin i każdego zamierzonego zastosowania, zgodnie z jednolitymi zasadami ustanowionymi w dyrektywie 91/414/EWG.
(8) Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 91/414/EWG.
(9) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa członkowskie przyjmują i publikują, najpóźniej do dnia 31 stycznia 2007 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Niezwłocznie przedstawiają one Komisji teksty tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Państwa członkowskie stosują wspomniane przepisy od dnia 1 lutego 2007 r.
Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odesłanie do niniejszej dyrektywy lub odesłanie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Sposób dokonania takiego odesłania ustalany jest przez państwa członkowskie.
2.
Państwa członkowskie przedstawiają Komisji teksty głównych przepisów prawa krajowego przyjmowanych w obszarze objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
1.
Zgodnie z dyrektywą 91/414/EWG państwa członkowskie, w miarę potrzeby, odpowiednio zmieniają lub wycofują istniejące zezwolenia dla środków ochrony roślin zawierających klotianidynę lub petoksamid jako substancje czynne do dnia 31 stycznia 2007 r.
W tym terminie państwa członkowskie sprawdzają w szczególności, czy są spełnione warunki określone w załączniku I do wymienionej dyrektywy odnoszące się do klotianidyny i petoksamidu, z wyjątkiem warunków określonych w części B zapisu dotyczącego tych substancji czynnych, oraz czy posiadacz zezwolenia dysponuje dokumentacją spełniającą wymagania określone w załączniku II do wymienionej dyrektywy lub ma dostęp do takiej dokumentacji, zgodnie z warunkami art. 13.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1, najpóźniej do dnia 31 lipca 2006 r., państwa członkowskie dokonują ponownej oceny każdego dopuszczonego do obrotu środka ochrony roślin zawierającego klotianidynę lub petoksamid jako jedyną substancję czynną lub jako jedną z kilku substancji czynnych wyszczególnionych w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG, według jednolitych zasad określonych w załączniku VI do dyrektywy 91/414/EWG oraz na podstawie dokumentacji zgodnej z wymogami określonymi w załączniku III do wymienionej dyrektywy i przy uwzględnieniu części B wpisu w załączniku I do wymienionej dyrektywy dotyczącego odpowiednio klotianidyny i petoksamidu.
Na podstawie tej oceny państwa członkowskie ustalają, czy dany produkt spełnia warunki określone w art. 4 ust. 1 lit. b), c), d) i e) dyrektywy 91/414/EWG.
Po dokonaniu takich ustaleń państwa członkowskie:
a) w przypadku środka zawierającego klotianidynę lub petoksamid jako jedyną substancję czynną, w razie potrzeby zmieniają lub wycofują zezwolenie najpóźniej do dnia 31 stycznia 2008 r.; lub
b) w przypadku środka zawierającego klotianidynę lub petoksamid jako jedną z kilku substancji czynnych, w razie potrzeby zmieniają lub wycofują zezwolenie do dnia 31 stycznia 2008 r. lub w terminie określonym dla takiej zmiany lub wycofania we właściwej dyrektywie lub dyrektywach włączających odpowiednią substancję lub substancje do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. Obowiązuje data późniejsza.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem 1 sierpnia 2006 r.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.
Dyrektywa 2006/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 17 maja 2006 r.
w sprawie maszyn, zmieniająca dyrektywę 95/16/WE (przekształcenie)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 98/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do maszyn [4] skodyfikowała dyrektywę 89/392/EWG [5].
Z uwagi na to, że obecnie wprowadzane są zasadnicze zmiany do dyrektywy 98/37/WE, wskazane jest jej przekształcenie w celu nadania jej jasności.
(2) Sektor maszynowy jest ważną gałęzią przemysłu inżynieryjnego i stanowi jeden z przemysłowych filarów gospodarki Wspólnoty.
Koszty społeczne dużej liczby wypadków powodowanych bezpośrednio przez użytkowanie maszyn można zmniejszyć przez projektowanie i wykonanie maszyn bezpiecznych z samego założenia oraz przez właściwe ich instalowanie i konserwację.
(3) Państwa Członkowskie są odpowiedzialne za zapewnienie na swoim terytorium ochrony zdrowia i bezpieczeństwa ludzi, w szczególności pracowników i konsumentów oraz, we właściwych przypadkach, zwierząt domowych i towarów, przede wszystkim w związku z ryzykiem wynikającym z użytkowania maszyn.
(4) W celu zapewnienia użytkownikom pewności prawnej, zakres niniejszej dyrektywy i pojęcia dotyczące jej stosowania powinny zostać zdefiniowane w możliwie najbardziej precyzyjny sposób.
(5) Wiążące przepisy Państw Członkowskich regulujące konstrukcję dźwigów budowlanych przeznaczonych do podnoszenia osób lub osób i towarów, które są często uzupełniane przez faktycznie obowiązkowe specyfikacje techniczne lub nieobowiązkowe normy, niekoniecznie prowadzą do nierówności w poziomie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa, jednakże niejednolitość tych przepisów powoduje powstawanie barier w handlu w ramach Wspólnoty.
Ponadto krajowe systemy oceny zgodności i certyfikacji tych maszyn różnią się w znacznym stopniu.
Dlatego wskazane jest nie wyłączanie dźwigów budowlanych przeznaczonych do podnoszenia osób lub osób i towarów z zakresu niniejszej dyrektywy.
(6) Właściwe jest wyłączenie z zakresu niniejszej dyrektywy broni, w tym broni palnej, która objęta jest dyrektywą Rady 91/477/EWG z dnia 18 czerwca 1991 r. w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni [6]; wyłączenie broni palnej nie powinno mieć zastosowania do przenośnych maszyn montażowych i innych udarowych uruchamianych za pomocą nabojów, przeznaczonych wyłącznie do celów przemysłowych lub technicznych.
Należy przewidzieć ustalenia przejściowe, umożliwiające Państwom Członkowskim pozwolenie na wprowadzenie do obrotu i oddanie do użytku takich maszyn wyprodukowanych zgodnie z przepisami prawa krajowego obowiązującymi do czasu przyjęcia niniejszej dyrektywy, łącznie z przepisami wprowadzającymi w życie Konwencję z dnia 1 lipca 1969 r. dotyczącą wzajemnego uznawania znaków próbnych na broni strzeleckiej.
Takie ustalenia przejściowe umożliwią również europejskim organizacjom normalizacyjnym opracowanie norm zapewniających poziom bezpieczeństwa oparty na aktualnym stanie wiedzy technicznej.
(7) Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do podnoszenia osób za pomocą maszyn nieprzeznaczonych do podnoszenia osób.
Jednakże nie narusza to prawa Państw Członkowskich do podjęcia w odniesieniu do takich maszyn środków krajowych, zgodnie z Traktatem, mając na celu realizację dyrektywy Rady 89/655/EWG z dnia 30 listopada 1989 r. dotyczącej minimalnych wymagań w zakresie bezpieczeństwa i higieny użytkowania sprzętu roboczego przez pracowników podczas pracy (druga dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) [7].
(8) W odniesieniu do ciągników rolniczych i leśnych przepisy niniejszej dyrektywy dotyczące ryzyk nieobjętych obecnie dyrektywą 2003/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie homologacji typu ciągników rolniczych lub leśnych, ich przyczep i wymiennych holowanych maszyn, łącznie z ich układami, częściami i oddzielnymi zespołami technicznymi [8] nie powinny być nadal stosowane w przypadku gdy takie ryzyka są objęte dyrektywą 2003/37/WE.
(9) Nadzór rynku jest instrumentem istotnym o tyle, że zapewnia on właściwe i jednolite stosowanie dyrektyw.
Dlatego właściwym jest stworzenie ram prawnych, w których nadzór rynku może być sprawowany w sposób harmonijny.
(10) Państwa Członkowskie są odpowiedzialne za zapewnienie, aby niniejsza dyrektywa została skutecznie wprowadzona w życie na ich terytorium oraz aby bezpieczeństwo odnośnych maszyn uległo, w miarę możliwości, poprawie zgodnie z jej przepisami.
Państwa Członkowskie powinny zapewnić sobie możliwość skutecznego nadzoru rynku, uwzględniając wytyczne opracowane przez Komisję w celu osiągnięcia należytego i jednolitego stosowania niniejszej dyrektywy.
(11) W kontekście nadzoru rynku powinno zostać ustanowione wyraźne rozgraniczenie pomiędzy kwestionowaniem normy zharmonizowanej przyznającej maszynie domniemanie zgodności a klauzulą ochronną odnoszącą się do maszyny.
(12) Oddanie maszyny do użytku w rozumieniu niniejszej dyrektywy może odnosić się jedynie do używania samej maszyny zgodnie z jej przeznaczeniem lub zastosowania, które można w uzasadniony sposób przewidzieć.
Nie wyklucza to możliwości ustanawiania warunków użytkowania niedotyczących samej maszyny, pod warunkiem że nie pociągają one za sobą modyfikacji maszyny w sposób, który nie został określony w niniejszej dyrektywie.
(13) Niezbędnym jest także określenie odpowiedniego mechanizmu pozwalającego na podejmowanie środków szczególnych na poziomie wspólnotowym, które wymagają od Państw Członkowskich wprowadzenia zakazu lub ograniczenia wprowadzania do obrotu niektórych rodzajów maszyn stwarzających takie samo ryzyko dla zdrowia i bezpieczeństwa osób ze względu na braki w normie albo ze względu na ich właściwości techniczne, lub które wymagają od Państw Członkowskich poddania takich maszyn szczególnym warunkom.
W celu zapewnienia odpowiedniej oceny dotyczącej potrzeby podjęcia takich środków, powinny one być podejmowane przez Komisję, wspieraną przez komitet, w świetle konsultacji z Państwami Członkowskimi i innymi zainteresowanymi stronami.
W związku z tym, że środki takie nie są bezpośrednio stosowane do podmiotów gospodarczych, Państwa Członkowskie powinny podjąć wszelkie niezbędne środki dla ich realizacji.
(14) W celu zapewnienia, że maszyna jest bezpieczna, powinny być spełnione zasadnicze wymagania w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa; wymagania te powinny być stosowane z wnikliwością, tak aby uwzględnić stan wiedzy technicznej w momencie wykonania maszyny oraz wymagania techniczne i ekonomiczne.
(15) W przypadku maszyn, które mogą być użytkowane przez konsumentów, czyli operatorów nieprofesjonalnych, producent powinien uwzględnić to w projekcie i przy budowie maszyny.
Ma to zastosowanie także w przypadku gdy maszyna jest zazwyczaj użytkowana z przeznaczeniem do świadczenia usług konsumentom.
(16) Pomimo że wymagania niniejszej dyrektywy nie mają w całości zastosowania do maszyn nieukończonych, niemniej jednak ważne jest zagwarantowanie ich swobodnego przepływu w drodze określonej procedury.
(17) Powinna istnieć możliwość prezentowania maszyn, które nie spełniają wymagań niniejszej dyrektywy na targach, wystawach itp.
Jednakże strony zainteresowane powinny być właściwie poinformowane, że maszyny te nie spełniają wymagań i nie mogą być zakupione w takim stanie.
(18) Niniejsza dyrektywa określa jedynie wymagania zasadnicze w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa o powszechnym zastosowaniu, uzupełnione pewną ilością bardziej szczegółowych wymagań dla niektórych kategorii maszyn.
Aby pomóc producentom w udowodnieniu zgodności z tymi wymaganiami zasadniczymi oraz aby umożliwić kontrolowanie tej zgodności, wskazane jest posiadanie norm zharmonizowanych na poziomie wspólnotowym, w celu zapobieżenia powstawaniu ryzyka wynikającego z projektu i budowy maszyny.
Normy te są opracowywane przez podmioty prawa prywatnego i powinny utrzymać swój niewiążący status.
(19) Mając na uwadze charakter ryzyka dotyczącego używania maszyn objętych niniejszą dyrektywą, powinny zostać ustanowione procedury oceny zgodności z zasadniczymi wymaganiami w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa.
Takie procedury powinny być opracowane w świetle wielkości zagrożenia właściwego danej maszynie.
W rezultacie dla każdej kategorii maszyn powinna istnieć odpowiednia procedura, pozostająca w zgodności z decyzją Rady 93/465/EWG z dnia 22 lipca 1993 r. dotyczącą modułów stosowanych w różnych fazach procedur oceny zgodności oraz zasad umieszczania i używania oznakowania zgodności WE, które mają być stosowane w dyrektywach harmonizacji technicznej [9], uwzględniająca charakter weryfikacji wymagany dla takich maszyn.
(20) Producenci powinni pozostać w pełni odpowiedzialni za certyfikowanie zgodności wyprodukowanych przez nich maszyn z przepisami niniejszej dyrektywy.
Niemniej jednak w stosunku do niektórych typów maszyn o wyższym współczynniku ryzyka wskazane jest stworzenie surowszej procedury certyfikacyjnej.
(21) Oznakowanie CE powinno być w pełni uznawane jako jedyne oznakowanie gwarantujące, że maszyna odpowiada wymaganiom niniejszej dyrektywy.
Wszystkie inne oznakowania, które mogłyby wprowadzić strony trzecie w błąd co do znaczenia lub formy oznakowania CE, lub co do jednego i drugiego, powinny być zakazane.
(22) W celu zapewnienia takiej samej jakości dla oznakowania CE i znaku producenta ważne jest, aby były one nanoszone za pomocą tej samej techniki.
Dla uniknięcia mylenia różnych oznakowań CE, które mogą pojawiać się na poszczególnych elementach i oznakowania CE odpowiadającego maszynie ważne jest, aby to ostatnie było umieszczone obok nazwiska osoby, która wzięła za nie odpowiedzialność, tzn. producenta lub jego upoważnionego przedstawiciela.
(23) Producent lub jego upoważniony przedstawiciel powinien także zapewnić przeprowadzenie oceny ryzyka dla maszyny, którą zamierza wprowadzić do obrotu.
W tym celu powinien on określić, które z wymagań są wymaganiami zasadniczymi w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa mającymi zastosowanie do jego maszyny i w odniesieniu do których musi on podjąć środki.
(24) Istotnym jest, aby przed sporządzeniem deklaracji zgodności WE, producent lub jego upoważniony przedstawiciel we Wspólnocie opracował dokumentację techniczno-konstrukcyjną.
Jednakże nie jest niezbędne, aby cała taka dokumentacja była stale dostępna w formie materialnej, z tym, że należy stworzyć możliwość udostępniania jej na życzenie.
Nie ma potrzeby włączania szczegółowych planów podzespołów użytych do produkcji maszyny, chyba że znajomość takich planów jest ważna dla zapewnienia zgodności z zasadniczymi wymaganiami w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa.
(25) Adresaci wszelkich decyzji podjętych na podstawie niniejszej dyrektywy powinni być informowani o przyczynach podjęcia tych decyzji oraz o przysługujących im środkach prawnych.
(26) Państwa Członkowskie powinny określić sankcje stosowane w przypadku naruszeń przepisów niniejszej dyrektywy.
Sankcje te powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
(27) Stosowanie niniejszej dyrektywy do wielu maszyn przeznaczonych do podnoszenia osób wymaga lepszego rozgraniczenia produktów objętych niniejszą dyrektywą od produktów objętych dyrektywą 95/16/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 czerwca 1995 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących dźwigów [10].
Przedefiniowanie zakresu ostatniej z wymienionych dyrektyw uznaje się więc za niezbędne.
Dyrektywa 95/16/WE powinna w związku z tym zostać odpowiednio zmieniona.
(28) W związku z tym, że cel niniejszej dyrektywy, to znaczy ustanowienie zasadniczych wymagań w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa w odniesieniu do projektowania i produkcji w celu poprawy bezpieczeństwa maszyn wprowadzanych do obrotu, nie może zostać skutecznie osiągnięty przez Państwa Członkowskie, a może zostać lepiej osiągnięty na poziomie wspólnotowym, Wspólnota może przyjąć środki, zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tego celu.
(29) Zgodnie z ust. 34 Porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie lepszego stanowienia prawa [11] zachęca się Państwa Członkowskie do sporządzania, dla ich własnych celów i w interesie Wspólnoty, własnych tabel, które w możliwie najszerszym zakresie odzwierciedlają korelacje pomiędzy niniejszą dyrektywą a środkami transpozycji, oraz do podawania ich do wiadomości publicznej.
(30) Środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [12],
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Zakres
1.
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do następujących produktów:
a) maszyn;
b) wyposażenia wymiennego;
c) elementów bezpieczeństwa;
d) osprzętu do podnoszenia;
e) łańcuchów, lin i pasów;
f) odłączalnych urządzeń do mechanicznego przenoszenia napędu;
g) maszyn nieukończonych.
2.
Z zakresu niniejszej dyrektywy wyłączone są:
a) elementy bezpieczeństwa przeznaczone do użytku jako części zamienne identycznych elementów i dostarczone przez producenta oryginalnej maszyny;
b) urządzenia specjalne, przeznaczone do użytku na terenie wesołych miasteczek lub parków rozrywki;
c) maszyny specjalnie zaprojektowane lub oddane do użytku do celów jądrowych, które w przypadku uszkodzenia mogą spowodować emisję radioaktywną;
d) broń, w tym broń palna;
e) następujące środki transportu:
- ciągniki rolnicze i leśne w zakresie ryzyka objętego dyrektywą 2003/37/WE, z wyłączeniem maszyn zamocowanych na tych pojazdach;
- pojazdy silnikowe i ich przyczepy objęte dyrektywą Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [13], z wyłączeniem maszyn zamocowanych na tych pojazdach;
- pojazdy objęte dyrektywą 2002/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 marca 2002 r. odnoszącą się do homologacji typu dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych [14], z wyłączeniem maszyn zamocowanych na tych pojazdach;
- pojazdy silnikowe przeznaczone wyłącznie do udziału w wyścigach; oraz
- środki transportu lotniczego, wodnego oraz kolejowego, z wyłączeniem maszyn zamocowanych na tych środkach transportu;
f) statki pełnomorskie i pływające jednostki przybrzeżne oraz maszyny zainstalowane na takich statkach lub jednostkach;
g) maszyny zaprojektowane i wykonane specjalnie do zastosowań w wojsku i policji;
h) maszyny zaprojektowane i wykonane specjalnie do celów badawczych, do doraźnego użytku w laboratoriach;
i) górnicze urządzenia wyciągowe;
j) maszyny przeznaczone do przemieszczania artystów podczas przedstawień artystycznych;
k) sprzęt elektryczny i elektroniczny w następujących dziedzinach, w stopniu, w jakim jest on objęty dyrektywą Rady 73/23/EWG z dnia 19 lutego 1973 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wyposażenia elektrycznego przewidzianego do stosowania w niektórych granicach napięcia [15]:
- urządzenia gospodarstwa domowego przeznaczone do użytku domowego,
- sprzęt audiowizualny,
- sprzęt informatyczny,
- maszyny biurowe powszechnego użytku,
- aparatura rozdzielcza i aparatura sterownicza niskiego napięcia,
- silniki elektryczne;
l) następujące rodzaje sprzętu elektrycznego wysokiego napięcia:
- aparatura rozdzielcza i aparatura sterownicza,
- transformatory.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy termin "maszyna" określa produkty wymienione w art. 1 ust. 1 lit. a)–f).
Zastosowanie mają następujące definicje:
a) "maszyna" oznacza:
- zespół, wyposażony lub przeznaczony do wyposażenia w mechanizm napędowy inny niż bezpośrednio wykorzystujący siłę mięśni ludzkich lub zwierzęcych, składający się ze sprzężonych części lub elementów, z których przynajmniej jedna wykonuje ruch, połączonych w całość mającą konkretne zastosowanie,
- zespół określony w tiret pierwsze, jedynie z pominięciem elementów przeznaczonych do jego podłączenia w miejscu pracy lub do podłączenia do źródeł energii i napędu,
- zespół określony w tiret pierwsze i drugie, gotowy do zainstalowania i zdolny do funkcjonowania w danym stanie jedynie w przypadku gdy jest zamontowany na środkach transportu lub zainstalowany w jakimś budynku lub na konstrukcji,
- zespoły maszyn określone w tiret pierwsze, drugie i trzecie lub maszyny nieukończone określone w lit. g), które w celu osiągnięcia określonego efektu końcowego, zostały zestawione i są sterowane w taki sposób, że działają jako zintegrowana całość,
- zespół sprzężonych części lub elementów, z których przynajmniej jedna wykonuje ruch, połączonych w całość, przeznaczony do podnoszenia ładunków, a którego jedynym źródłem mocy jest bezpośrednie wykorzystanie siły ludzkich mięśni,
b) "wyposażenie wymienne" oznacza urządzenie, które po oddaniu do użytku maszyny lub ciągnika jest zamontowane do tej maszyny lub ciągnika przez samego operatora, w celu zmiany funkcji maszyny lub ciągnika lub przyporządkowania nowej funkcji, o ile wyposażenie to nie jest narzędziem;
c) "element bezpieczeństwa" oznacza element:
- który służy do spełnienia funkcji bezpieczeństwa, oraz
- który jest wprowadzany do obrotu niezależnie, oraz
- którego uszkodzenie lub nieprawidłowe działanie zagraża bezpieczeństwu osób, oraz
- który nie jest niezbędny do działania maszyny lub który można zastąpić zwykłymi elementami tak, aby maszyna mogła działać.
Orientacyjny wykaz elementów bezpieczeństwa jest zawarty w załączniku V, który może być uaktualniany zgodnie z art. 8 ust. 1 lit a);
d) "osprzęt do podnoszenia" oznacza element lub wyposażenie niezwiązane z maszyną podnoszącą, umożliwiające utrzymanie ładunku, umieszczone pomiędzy maszyną a ładunkiem lub na samym ładunku lub mogące stanowić integralną część ładunku i które jest wprowadzane do obrotu niezależnie; zawiesia i ich elementy również są uznawane za osprzęt do podnoszenia;
e) "łańcuchy, liny i pasy" oznaczają łańcuchy, liny i pasy zaprojektowane i wykonane do podnoszenia jako część maszyny podnoszącej lub osprzętu do podnoszenia;
f) "odłączalne urządzenie do mechanicznego przenoszenia napędu" oznacza odłączalny element do przenoszenia mocy pomiędzy maszynami samobieżnymi lub ciągnikami a innymi maszynami poprzez połączenie ich na pierwszym stałym łożysku.
W przypadku gdy urządzenie zostało wprowadzone do obrotu z osłoną, należy je traktować jako jeden produkt;
g) "maszyna nieukończona" oznacza zespół, który jest prawie maszyną, ale nie może samodzielnie służyć do konkretnego zastosowania.
Układ napędowy jest maszyną nieukończoną.
Jedynym przeznaczeniem maszyny nieukończonej jest włączenie do lub połączenie z inną maszyną lub inną maszyną nieukończoną lub wyposażeniem, tworząc w ten sposób maszynę, do której ma zastosowanie niniejsza dyrektywa;
h) "wprowadzenie do obrotu" oznacza udostępnienie maszyny lub maszyny nieukończonej po raz pierwszy we Wspólnocie z zamiarem jej dystrybucji lub użytkowania, za wynagrodzeniem lub bezpłatnie;
i) "producent" oznacza osobę fizyczną lub prawną, która projektuje lub produkuje maszyny lub maszyny nieukończone objęte niniejszą dyrektywą i jest odpowiedzialna za zgodność maszyny lub maszyny nieukończonej z niniejszą dyrektywą, mając na uwadze jej wprowadzenie do obrotu, pod własną nazwą lub znakiem towarowym lub do własnego użytku.
W razie braku producenta odpowiadającego powyższej definicji za producenta uważana jest osoba fizyczna lub prawna, która wprowadza do obrotu lub oddaje do użytku maszyny lub maszyny nieukończone objęte niniejszą dyrektywą;
j) "upoważniony przedstawiciel" oznacza osobę fizyczną lub prawną mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę we Wspólnocie, która otrzymała pisemne upoważnienie od producenta do wykonywania w jego imieniu wszystkich lub niektórych jego zobowiązań oraz formalności związanych z niniejszą dyrektywą;
k) "oddanie do użytku" oznacza pierwsze wykorzystanie we Wspólnocie maszyny objętej niniejszą dyrektywą zgodnie z jej przeznaczeniem;
l) "norma zharmonizowana" oznacza niewiążącą specyfikację techniczną przyjętą przez organ normalizacyjny, to znaczy Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN), Europejski Komitet Normalizacyjny Elektrotechniki (CENELEC) lub Europejski Instytut Norm Telekomunikacyjnych (ETSI), na podstawie mandatu udzielonego przez Komisję, zgodnie z procedurami ustanowionymi w dyrektywie 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego [16].
Artykuł 3
Dyrektywy szczegółowe
W przypadku maszyn, dla których zagrożenia określone w załączniku I są w całości lub częściowo objęte innymi dyrektywami wspólnotowymi w sposób bardziej szczegółowy, niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania lub przestaje mieć zastosowanie do tych maszyn w odniesieniu do takich zagrożeń od daty wprowadzenia w życie tych innych dyrektyw.
Artykuł 4
Nadzór rynku
1.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie odpowiednie środki w celu zapewnienia, że maszyna może zostać wprowadzona do obrotu lub oddana do użytku jedynie w przypadku gdy spełnia ona odpowiednie przepisy niniejszej dyrektywy i nie zagraża zdrowiu i bezpieczeństwu osób oraz, we właściwych przypadkach, zwierząt domowych lub mienia, kiedy jest odpowiednio zainstalowana, konserwowana i użytkowana zgodnie z jej przeznaczeniem lub w warunkach, które można w sposób uzasadniony przewidzieć.
2.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie odpowiednie środki w celu zapewnienia, że maszyna nieukończona może zostać wprowadzona do obrotu jedynie w przypadku gdy spełnia odpowiednie przepisy niniejszej dyrektywy.
3.
Państwa Członkowskie ustanawiają lub wyznaczają właściwe organy do monitorowania zgodności maszyn i maszyn nieukończonych z postanowieniami ust. 1 i 2.
4.
Państwa Członkowskie określają zadania, strukturę i uprawnienia właściwych organów określonych w ust. 3 i powiadamiają o tym Komisję i inne Państwa Członkowskie, jak również o wszystkich późniejszych zmianach.
Artykuł 5
Wprowadzenie do obrotu i oddanie do użytku
1.
Przed wprowadzeniem maszyny do obrotu lub oddaniem do użytku producent lub jego upoważniony przedstawiciel:
a) zapewnia, że maszyna spełnia odpowiednie zasadnicze wymagania w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa określone w załączniku I;
b) zapewnia, że dostępna jest dokumentacja techniczna określona w załączniku VII część A;
c) dostarcza, w szczególności, niezbędnych informacji, takich jak instrukcje;
d) przeprowadza właściwe procedury oceny zgodności zgodnie z art. 12;
e) sporządza deklarację zgodności WE zgodnie z załącznikiem II część 1 sekcja A i zapewnia, że została dołączona do maszyny;
f) umieszcza oznakowanie CE zgodnie z art. 16.
2.
Przed wprowadzeniem do obrotu maszyny nieukończonej producent lub jego upoważniony przedstawiciel zagwarantuje, że zostały zakończone procedury określone w art. 13.
3.
Do celów procedur określonych w art. 12 producent lub jego upoważniony przedstawiciel posiada środki niezbędne do zapewnienia, że maszyna spełnia zasadnicze wymagania w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa określone w załączniku I lub ma dostęp do takich środków.
4.
W przypadku gdy dana maszyna podlega także innym dyrektywom dotyczącym innych aspektów i nakładającym wymóg umieszczenia oznakowania CE, oznakowanie to wskazuje, że dana maszyna spełnia także przepisy tych innych dyrektyw.
Jednakże jeżeli jedna lub więcej z tych dyrektyw pozwalają producentowi lub jego upoważnionemu przedstawicielowi wybrać podczas okresu przejściowego system, który zastosuje, oznakowanie CE oznacza zgodność jedynie z przepisami tych dyrektyw, które stosuje producent lub jego upoważniony przedstawiciel.
Szczegółowe informacje dotyczące zastosowanych dyrektyw, opublikowanych w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, są podawane w deklaracji zgodności WE.
Artykuł 6
Swoboda przepływu
1.
Państwa Członkowskie nie zakazują, nie ograniczają ani nie utrudniają wprowadzania do obrotu lub oddania do użytku na ich terytoriach maszyn, które są zgodne z niniejszą dyrektywą.
2.
Państwa Członkowskie nie zakazują, nie ograniczają ani nie utrudniają wprowadzania do obrotu maszyny nieukończonej, w przypadku gdy producent lub jego upoważniony przedstawiciel złożą deklarację włączenia, o której mowa w załączniku II część 1 sekcja B, stwierdzając, że maszyna nieukończona przeznaczona jest do włączenia do maszyny lub zmontowania z inną maszyną nieukończoną, tak aby utworzyć maszynę.
3.
Państwa Członkowskie nie zapobiegają prezentacji podczas targów wystaw, demonstracji itp. maszyn lub maszyn nieukończonych, które nie są zgodne z niniejszą dyrektywą, pod warunkiem że widoczne oznaczenie wyraźnie wskazuje na ich niezgodność oraz że nie będą one udostępnione do chwili doprowadzenia ich do zgodności.
Ponadto podczas demonstrowania takiej niespełniającej wymagań maszyny lub maszyny nieukończonej należy podjąć odpowiednie środki bezpieczeństwa w celu zapewnienia ochrony osób.
Artykuł 7
Domniemanie zgodności i normy zharmonizowane
1.
Państwa Członkowskie uznają maszyny noszące oznakowanie CE, do których dołączono deklarację zgodności WE, której treść jest określona w załączniku II część 1 sekcja A, za spełniające przepisy niniejszej dyrektywy.
2.
Domniemywa się, że maszyny wyprodukowane zgodnie z normą zharmonizowaną, do której odniesienia zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, spełniają zasadnicze wymagania w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa objęte taką normą zharmonizowaną.
3.
Komisja publikuje w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej odniesienia do norm zharmonizowanych.
4.
Państwa Członkowskie podejmują odpowiednie środki w celu umożliwienia partnerom społecznym wpływu na szczeblu krajowym na proces opracowywania i monitorowania norm zharmonizowanych.
Artykuł 8
Środki szczególne
1.
Komisja, stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 22 ust. 3, może podjąć wszelkie odpowiednie środki w celu wprowadzenia w życie przepisów dotyczących następujących punktów:
a) uaktualnienia orientacyjnego wykazu elementów bezpieczeństwa, o których mowa w art. 2 lit. c), znajdującego się w załączniku V;
b) ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu maszyn, o których mowa w art. 9.
2. Komisja, stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 22 ust. 2, może podjąć wszelkie odpowiednie środki związane z wprowadzeniem w życie i stosowaniem w praktyce niniejszej dyrektywy, w tym środki niezbędne do zapewnienia współpracy Państw Członkowskich między sobą oraz z Komisją zgodnie z art. 19 ust. 1.
Artykuł 9
Środki szczególne przewidziane w odniesieniu do maszyn potencjalnie niebezpiecznych
1.
Jeżeli, zgodnie z procedurą określoną w art. 10, Komisja uznaje, że norma zharmonizowana nie spełnia całkowicie zasadniczych wymagań w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa, które są nią objęte i które wymieniono w załączniku I, Komisja może, zgodnie z ust. 3 niniejszego artykułu, podjąć środki, żądając wprowadzenia przez Państwa Członkowskie zakazu lub ograniczenia wprowadzania do obrotu maszyn o właściwościach technicznych stwarzających ryzyko wskutek braków w normie lub żądając poddania takich maszyn szczególnym warunkom.
Jeżeli, zgodnie z procedurą określoną w art. 11 Komisja uznaje, że środek podjęty przez Państwo Członkowskie jest uzasadniony, Komisja może, zgodnie z ust. 3 niniejszego artykułu, podjąć środki, żądając wprowadzenia przez Państwa Członkowskie zakazu lub ograniczenia wprowadzania do obrotu maszyn stwarzających takie samo ryzyko ze względu na ich właściwości techniczne lub żądając poddania takich maszyn szczególnym warunkom.
2.
Każde Państwo Członkowskie może żądać, aby Komisja zbadała potrzebę podjęcia środków, o których mowa w ust. 1.
3.
W przypadkach, o których mowa w ust. 1, Komisja konsultuje się z Państwami Członkowskimi i innymi zainteresowanymi stronami, wskazując środki, jakie zamierza podjąć w celu zapewnienia na poziomie wspólnotowym wysokiego poziomu ochrony zdrowia i bezpieczeństwa osób.
Działając z należytym uwzględnieniem wyników tych konsultacji, Komisja podejmuje niezbędne środki zgodnie z procedurą określoną w art. 22 ust. 3.
Artykuł 10
Procedura kwestionowania normy zharmonizowanej
W przypadku gdy Państwo Członkowskie lub Komisja uznaje, że norma zharmonizowana nie spełnia całkowicie zasadniczych wymagań w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa, które są nią objęte i które wymieniono w załączniku I, Komisja lub Państwo Członkowskie przedkłada sprawę komitetowi ustanowionemu na mocy dyrektywy 98/34/WE podając tego powody.
Komitet niezwłocznie wydaje swoją opinię.
W świetle opinii komitetu Komisja podejmuje decyzję o opublikowaniu, niepublikowaniu, opublikowaniu z ograniczeniem, utrzymaniu, utrzymaniu z ograniczeniem lub wycofaniu odniesienia do danej normy zharmonizowanej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 11
Klauzula ochronna
1.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie stwierdza, że maszyny objęte niniejszą dyrektywą noszące oznakowanie CE, do których dołączono deklarację zgodności WE i które są używane zgodnie z przeznaczeniem lub w warunkach, które można w sposób uzasadniony przewidzieć, zagrażają zdrowiu i bezpieczeństwu osób oraz, we właściwych przypadkach, zwierząt domowych lub mienia, Państwo to podejmuje wszelkie odpowiednie środki w celu wycofania takich maszyn z obrotu, zakazania wprowadzania do obrotu lub oddania do użytku takich maszyn, lub ograniczenia ich swobodnego przepływu.
2.
Państwo Członkowskie niezwłocznie powiadamia Komisję i inne Państwa Członkowskie o każdym takim środku, wskazując powody swojej decyzji oraz wskazując, w szczególności czy niezgodność jest wynikiem:
a) niespełnienia zasadniczych wymagań określonych w art. 5 ust. 1 lit. a);
b) nieprawidłowego zastosowania norm zharmonizowanych, o których mowa w art. 7 ust. 2;
c) braków w samych normach zharmonizowanych, o których mowa w art. 7 ust. 2.
3.
Komisja niezwłocznie przystępuje do konsultacji z zainteresowanymi stronami.
Po konsultacjach Komisja rozważa, czy środki podjęte przez Państwo Członkowskie były uzasadnione i powiadamia o swojej decyzji Państwo Członkowskie, które podjęło inicjatywę, pozostałe Państwa Członkowskie oraz producenta lub jego upoważnionego przedstawiciela.
4.
W przypadku gdy środki określone w ust. 1 są oparte na brakach w normach zharmonizowanych, a Państwo Członkowskie, które podjęło środki jako pierwsze podtrzymuje swoje stanowisko, Komisja lub Państwo Członkowskie wszczyna procedurę, o której mowa w art. 10.
5.
W przypadku gdy maszyna nie jest zgodna z wymaganiami, a nosi oznakowanie CE, właściwe Państwo Członkowskie podejmuje odpowiednie działania przeciw temu, kto umieścił oznakowanie oraz informuje o tym Komisję.
Komisja informuje pozostałe Państwa Członkowskie.
6.
Komisja zapewnia, aby Państwa Członkowskie były informowane o postępach i wyniku procedury.
Artykuł 12
Procedury oceny zgodności maszyn
1.
W celu poświadczenia zgodności maszyny z przepisami niniejszej dyrektywy, producent lub jego upoważniony przedstawiciel stosuje jedną z procedur oceny zgodności opisanych w ust. 2, 3 i 4.
2.
W przypadku gdy maszyna nie jest wymieniona w załączniku IV, producent lub jego upoważniony przedstawiciel stosuje procedurę oceny zgodności połączoną z kontrolą wewnętrzną wytwarzania maszyny, przewidzianą w załączniku VIII.
3.
W przypadku gdy maszyna jest wymieniona w załączniku IV i została wyprodukowana zgodnie z normami zharmonizowanymi, o których mowa w art. 7 ust. 2, oraz pod warunkiem że normy te obejmują wszystkie odpowiednie zasadnicze wymagania w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa, producent lub jego upoważniony przedstawiciel stosuje jedną z następujących procedur:
a) procedurę oceny zgodności połączoną z kontrolą wewnętrzną wytwarzania maszyny przewidzianą w załączniku VIII;
b) procedurę badania typu WE przewidzianą w załączniku IX wraz z kontrolą wewnętrzną wytwarzania maszyny przewidzianą w załączniku VIII punkt 3;
c) procedurę pełnego zapewnienia jakości przewidzianą w załączniku X.
4.
W przypadku gdy maszyna jest wymieniona w załączniku IV i nie została wyprodukowana zgodnie z normami zharmonizowanymi, o których mowa w art. 7 ust. 2, lub została wyprodukowana jedynie częściowo zgodnie z takimi normami, lub jeżeli normy zharmonizowane nie obejmują wszystkich istotnych zasadniczych wymagań w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa, lub gdy nie istnieją normy zharmonizowane dla danej maszyny, producent lub jego upoważniony przedstawiciel stosuje jedną z następujących procedur:
a) procedurę badania typu WE przewidzianą w załączniku IX wraz z kontrolą wewnętrzną wytwarzania maszyny przewidzianą w załączniku VIII punkt 3;
b) procedurę pełnego zapewnienia jakości przewidzianą w załączniku X.
Artykuł 13
Procedura dotycząca maszyny nieukończonej
1.
Przed wprowadzeniem do obrotu maszyny nieukończonej jej producent lub jego upoważniony przedstawiciel zapewniają:
a) opracowanie odpowiedniej dokumentacji technicznej opisanej w załączniku VII część B;
b) opracowanie instrukcji montażu opisanej w załączniku VI;
c) sporządzenie deklaracji włączenia opisanej w załączniku II część 1 sekcja B.
2.
Instrukcja montażu i deklaracja włączenia pozostają dołączone do maszyny nieukończonej do momentu jej włączenia do maszyny finalnej, a następnie stanowią część dokumentacji technicznej tej maszyny.
Artykuł 14
Jednostki notyfikowane
1.
Państwa Członkowskie notyfikują Komisji i innym Państwom Członkowskim jednostki, które wyznaczyły do przeprowadzenia oceny zgodności w celu wprowadzenia do obrotu, o której mowa w art. 12 ust. 3 i 4, łącznie ze szczególnymi procedurami oceny zgodności i kategoriami maszyn, dla których jednostki te zostały wyznaczone oraz numerami identyfikacyjnymi nadanymi im uprzednio przez Komisję.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję i inne Państwa Członkowskie o wszelkich późniejszych zmianach.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, że jednostki notyfikowane są regularnie monitorowane w celu sprawdzenia, czy spełniają one nieprzerwanie kryteria określone w załączniku XI.
Jednostka notyfikowana przedstawia na żądanie wszelkie istotne informacje, w tym dokumentację budżetową, umożliwiające Państwom Członkowskim zapewnienie spełnienia wymagań załącznika XI.
3.
Do oceny jednostek, które mają być notyfikowane, i jednostek już notyfikowanych, Państwa Członkowskie stosują kryteria określone w załączniku XI.
4.
Komisja publikuje w celach informacyjnych w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej wykaz jednostek notyfikowanych i ich numery identyfikacyjne oraz zadania, do których zostały notyfikowane.
Komisja zapewnia aktualizację tego wykazu.
5.
Domniemywa się, że jednostki spełniające kryteria oceny ustanowione w odpowiednich normach zharmonizowanych, do których odniesienia publikowane są w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, spełniają odpowiednie kryteria.
6.
Jeżeli jednostka notyfikowana ustali, że producent nie spełnił lub nie spełnia już odpowiednich wymagań niniejszej dyrektywy lub że nie należało wydawać certyfikatu badania typu WE lub zatwierdzenia systemu zapewnienia jakości, jednostka ta, biorąc pod uwagę zasadę proporcjonalności, zawiesza lub wycofuje wydany certyfikat lub zatwierdzenie, lub nakłada na nie ograniczenia, podając szczegółowe powody, chyba że producent zapewnia spełnienie takich wymagań przez wprowadzenie w życie właściwych środków korygujących.
W przypadku zawieszenia lub wycofania certyfikatu, lub zatwierdzenia lub nałożenia na nie ograniczeń, lub w przypadkach, w których interwencja właściwych organów może się okazać niezbędna, jednostka notyfikowana informuje o tym właściwe organy zgodnie z art. 4.
Państwo Członkowskie niezwłocznie informuje o tym pozostałe Państwa Członkowskie i Komisję.
Przewidziana jest procedura odwoławcza.
7.
W celu koordynowania jednolitego zastosowania niniejszej dyrektywy Komisja zapewnia organizację wymiany doświadczeń pomiędzy organami odpowiedzialnymi za powołanie, notyfikację i monitorowanie jednostek notyfikowanych w Państwach Członkowskich a jednostkami notyfikowanymi.
8.
Państwo Członkowskie, które notyfikowało jednostkę, niezwłocznie wycofuje jej notyfikację w przypadku stwierdzenia, że:
a) jednostka ta nie spełnia już kryteriów określonych w załączniku XI; lub
b) jednostka ta dopuściła się poważnego niedopełnienia swoich obowiązków.
Państwo Członkowskie niezwłocznie powiadamia o tym Komisję oraz pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 15
Instalacja i używanie maszyny
Niniejsza dyrektywa nie wpływa na uprawnienie Państw Członkowskich, z poszanowaniem przepisów prawa wspólnotowego, do ustanawiania takich wymagań, jakie mogą one uznać za niezbędne w celu zapewnienia ochrony osób, w szczególności pracowników, podczas używania maszyny, z zastrzeżeniem, że nie oznacza to modyfikacji takiej maszyny w sposób, który nie jest określony w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 16
Oznakowanie CE
1.
Oznakowanie zgodności CE składa się z liter "CE" pokazanych w załączniku III.
2.
Oznakowanie CE umieszcza się na maszynie w sposób widoczny, czytelny i trwały, zgodnie z załącznikiem III.
3.
Zakazane jest umieszczanie na maszynie oznakowań, znaków i napisów, które mogą wprowadzić strony trzecie w błąd co do znaczenia lub formy oznakowania CE lub co do jednego i drugiego.
Na maszynie można umieścić inne oznakowanie, pod warunkiem że nie ogranicza ono czytelności, widoczności i zrozumienia oznakowania CE.
Artykuł 17
Niezgodność oznakowania
1.
Państwa Członkowskie uznają za niezgodne następujące oznakowania:
a) umieszczenie oznakowania CE zgodnie z niniejszą dyrektywą na produktach nieobjętych niniejszą dyrektywą;
b) brak oznakowania CE lub brak deklaracji zgodności WE dla maszyny;
c) umieszczenie na maszynie oznakowania innego niż oznakowanie CE, które jest zakazane zgodnie z art. 16 ust. 3.
2.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie stwierdza niezgodność oznakowania z odpowiednimi przepisami niniejszej dyrektywy, producent lub jego upoważniony przedstawiciel jest zobowiązany do doprowadzenia produktu do zgodności oraz do zaprzestania naruszenia zgodnie z warunkami ustalonymi przez to Państwo Członkowskie.
3.
W przypadku utrzymywania się niezgodności Państwo Członkowskie podejmuje wszelkie odpowiednie środki w celu ograniczenia lub wydania zakazu wprowadzania do obrotu danego produktu, lub zapewnienia wycofania go z obrotu zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 11.
Artykuł 18
Poufność
1.
Bez uszczerbku dla istniejących przepisów i procedur krajowych w zakresie poufności, Państwa Członkowskie zapewniają, że wszystkie strony oraz osoby zainteresowane stosowaniem niniejszej dyrektywy są zobowiązane do traktowania jako poufne informacji uzyskanych podczas wykonywania swoich zadań.
W szczególności traktuje się jako poufne tajemnicę handlową, zawodową i tajemnicę przedsiębiorstwa, chyba że ujawnienie takiej informacji jest niezbędne dla ochrony zdrowia i bezpieczeństwa osób.
2.
Przepisy ust. 1 nie wpływają na zobowiązania Państw Członkowskich i jednostek notyfikowanych w odniesieniu do wzajemnej wymiany informacji i wydawania ostrzeżeń.
3.
Decyzje podejmowane przez Państwa Członkowskie i Komisję zgodnie z art. 9 i 11 są publikowane.
Artykuł 19
Współpraca między Państwami Członkowskimi
1.
Państwa Członkowskie podejmują odpowiednie środki w celu zapewnienia, że właściwe organy, o których mowa w art. 4 ust. 3, współpracują ze sobą i z Komisją oraz przekazują sobie nawzajem informacje niezbędne do umożliwienia jednolitego stosowania niniejszej dyrektywy.
2.
Komisja zapewnia organizację wymiany doświadczeń pomiędzy właściwymi organami odpowiedzialnymi za nadzór rynku w celu koordynowania jednolitego stosowania niniejszej dyrektywy.
Artykuł 20
Środki odwoławcze
Każdy środek podjęty zgodnie z niniejszą dyrektywą, który ogranicza wprowadzanie do obrotu lub oddawanie do użytku maszyn objętych niniejszą dyrektywą, zawiera wskazanie dokładnych podstaw, na których jest oparty.
O takim środku powiadamia się zainteresowaną stronę tak szybko jak to możliwe, z jednoczesnym poinformowaniem jej o przysługujących na mocy przepisów prawnych obowiązujących w danym Państwie Członkowskim środkach odwoławczych oraz o terminach, w jakich skorzystanie z tych środków jest możliwe.
Artykuł 21
Rozpowszechnianie informacji
Komisja podejmuje niezbędne środki w celu udostępnienia odpowiednich informacji dotyczących wprowadzania w życie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 22
Komitet
1.
Komisję wspiera komitet, zwany dalej "Komitetem".
2.
W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 3 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów art. 8 tej decyzji.
3.
W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów art. 8 tej decyzji.
Okres określony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE wynosi trzy miesiące.
4.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 23
Sankcje
Państwa Członkowskie ustanawiają zasady dotyczące sankcji mających zastosowanie do naruszeń przepisów prawa krajowego przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą i podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że są one wykonywane.
Przewidziane sankcje muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o tych przepisach do dnia 29 czerwca 2008 r. oraz informują ją niezwłocznie o wszelkich kolejnych zmianach mających wpływ na te przepisy.
Artykuł 24
Zmiana dyrektywy 95/16/WE
W dyrektywie 95/16/WE niniejszym wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 ust. 2 i 3 otrzymują następujące brzmienie:
"2.
Do celów niniejszej dyrektywy "dźwig" oznacza urządzenie podnoszące obsługujące określone poziomy, wyposażone w podstawę ładunkową poruszającą się wzdłuż sztywnych prowadnic, nachylonych do poziomu pod kątem większym niż 15°, przeznaczone do transportu:
- osób,
- osób i towarów,
- wyłącznie towarów, jeżeli podstawa ładunkowa jest dostępna, to znaczy, jeżeli osoba może wejść na nią bez trudności, i wyposażona w urządzenia sterujące umieszczone wewnątrz podstawy ładunkowej lub w zasięgu osoby będącej wewnątrz podstawy ładunkowej.
Urządzenia podnoszące poruszające się po określonym torze, nawet jeżeli nie poruszają się po sztywnych prowadnicach, uznaje się za dźwigi objęte zakresem niniejszej dyrektywy.
"Podstawa ładunkowa" oznacza część dźwigu, w której umieszcza się ludzi lub towary w celu ich podnoszenia lub opuszczania.
3.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do:
- urządzeń podnoszących, których prędkość nie jest większa niż 0,15 m/s,
- dźwigów budowlanych,
- urządzeń transportu linowego, w tym kolejek linowych,
- dźwigów specjalnie zaprojektowanych i wykonanych do zastosowań wojskowych lub policyjnych,
- urządzeń podnoszących, z których można prowadzić prace,
- górniczych urządzeń wyciągowych,
- urządzeń podnoszących przeznaczonych do podnoszenia artystów podczas występów artystycznych,
- urządzeń podnoszących stanowiących wyposażenie środków transportu,
- urządzeń podnoszących połączonych z maszynami i służących wyłącznie do dostępu do miejsc pracy, w tym punktów konserwacyjnych i kontrolnych maszyny,
- kolei zębatych,
- schodów i chodników ruchomych.";
2) załącznik I pkt 1.2 otrzymuje brzmienie:
"1.2 Podstawa ładunkowa
Podstawą ładunkową w każdym dźwigu musi być kabina.
Kabina ta musi być zaprojektowana i wykonana tak, aby zapewnić przestrzeń oraz wytrzymałość odpowiadającą dopuszczalnej liczbie osób i udźwigowi ustalonemu przez instalatora dźwigu.
W przypadku gdy dźwig jest przeznaczony do transportu osób i tam, gdzie jego wymiary na to pozwalają, kabina musi być zaprojektowana i wykonana w taki sposób, aby jej konstrukcja nie uniemożliwiała ani nie utrudniała osobom niepełnosprawnym dostępu do niej i użytkowania jej oraz aby umożliwić wszelkie odpowiednie przystosowanie kabiny w celu ułatwienia tym osobom korzystania z niej.".
Artykuł 25
Uchylenie
Dyrektywa 98/37/WE niniejszym traci moc.
Odniesienia do uchylonej dyrektywy interpretowane są jako odniesienia do niniejszej dyrektywy i powinny być odczytywane zgodnie z tabelą korelacji zawartą w załączniku XII.
Artykuł 26
Wprowadzenie w życie
1.
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują przepisy niezbędne do przestrzegania niniejszej dyrektywy nie później niż dnia 29 czerwca 2008 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie informują o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują te przepisy ze skutkiem od dnia 29 grudnia 2009 r.
W przypadku przyjęcia przez Państwa Członkowskie tych przepisów zawierają one odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie zamieszcza się w ich urzędowej publikacji.
Metody sporządzania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty przepisów prawa krajowego, które przyjmują w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą wraz z tabelą pokazującą sposób, w jaki przepisy niniejszej dyrektywy odpowiadają przyjętym przepisom prawa krajowego.
Artykuł 27
Derogacja
Do dnia 29 czerwca 2011 r. Państwa Członkowskie mogą zezwolić na wprowadzenie do obrotu i oddanie do użytku przenośnych maszyn montażowych i innych udarowych uruchamianych za pomocą nabojów, które są odpowiadają przepisom krajowym obowiązującymi do czasu przyjęcia niniejszej dyrektywy.
Artykuł 28
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 29
Adresaci
Niniejsza dyrektywa adresowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2006/43/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 17 maja 2006 r.
w sprawie ustawowych badań rocznych sprawozdań finansowych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych, zmieniająca dyrektywy Rady 78/660/EWG i 83/349/EWG oraz uchylająca dyrektywę Rady 84/253/EWG
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 44 ust. 2 lit. g),
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Obecnie czwarta dyrektywa Rady 78/660/EWG z dnia 25 lipca 1978 r. w sprawie rocznych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek [3], siódma dyrektywa Rady 83/349/EWG z dnia 13 czerwca 1983 r. w sprawie skonsolidowanych sprawozdań finansowych [4], dyrektywa Rady 86/635/EWG z dnia 8 grudnia 1986 r. w sprawie rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych banków i innych instytucji finansowych [5] oraz dyrektywa Rady 91/674/EWG z dnia 19 grudnia 1991 r. w sprawie rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych zakładów ubezpieczeń [6] wymagają, aby roczne sprawozdania finansowe lub skonsolidowane sprawozdania finansowe były badane przez jedną lub kilka osób uprawnionych do przeprowadzania takich badań.
(2) Warunki zatwierdzania osób odpowiedzialnych za przeprowadzanie badania ustawowego zostały określone w ósmej dyrektywie Rady 84/253/EWG z dnia 10 kwietnia 1984 r. w sprawie zatwierdzenia osób odpowiedzialnych za dokonywanie ustawowych kontroli dokumentów rachunkowych [7].
(3) Brak zharmonizowanego podejścia do badania ustawowego we Wspólnocie był powodem zaproponowania przez Komisję w 1998 r. w komunikacie w sprawie badania ustawowego w Unii Europejskiej: rozwiązania na przyszłość [8] utworzenia Komitetu ds. Audytu, który mógłby opracować dalsze działania w oparciu o bliską współpracę ze środowiskiem zawodowym księgowych i Państwami Członkowskimi.
(4) Na podstawie prac tego Komitetu Komisja wydała dnia 15 listopada 2000 r. zalecenie w sprawie zapewnienia jakości badania ustawowego w UE: wymagania minimalne [9] oraz dnia 16 maja 2002 r. zalecenie w sprawie niezależności biegłych rewidentów w UE: zbiór podstawowych zasad [10].
(5) Niniejsza dyrektywa ma na celu osiągnięcie wysokiego stopnia – choć nie pełnej – harmonizacji wymogów dotyczących badania ustawowego.
Jeżeli w tekście niniejszej dyrektywy nie wskazano inaczej, Państwo Członkowskie wymagające badania ustawowego może wprowadzić bardziej rygorystyczne wymogi.
(6) Kwalifikacje do przeprowadzania badania uzyskane przez biegłych rewidentów na podstawie niniejszej dyrektywy powinny być uznawane za równoważne.
Z tego powodu Państwa Członkowskie nie powinny mieć prawa żądania, by większość praw głosu w firmie audytorskiej należała do biegłych rewidentów zatwierdzonych w danym państwie lub by większość członków organu administracyjnego lub zarządzającego firmy audytorskiej była zatwierdzona w danym państwie.
(7) Badanie ustawowe wymaga odpowiedniej wiedzy w zakresie prawa spółek, prawa podatkowego i ubezpieczeń społecznych.
Wiedza taka powinna być sprawdzona przed zatwierdzeniem biegłego rewidenta z innego Państwa Członkowskiego.
(8) W celu ochrony osób trzecich wszyscy zatwierdzeni biegli rewidenci i firmy audytorskie powinni być wpisani do publicznie dostępnego rejestru, zawierającego podstawowe informacje na temat biegłych rewidentów lub firm audytorskich.
(9) Biegli rewidenci powinni przestrzegać najwyższych standardów etycznych.
Powinni zatem podlegać etyce zawodowej, obejmującej przynajmniej ich działanie w interesie publicznym, ich uczciwość i obiektywizm oraz ich kompetencje zawodowe i należytą staranność.
Odpowiedzialność biegłych rewidentów w zakresie pełnienia funkcji w interesie publicznym oznacza, że na jakości pracy biegłego rewidenta polega szersza zbiorowość osób i instytucji.
Dobra jakość badania przyczynia się do prawidłowego funkcjonowania rynków przez zwiększenie wiarygodności i efektywności sprawozdań finansowych.
Komisja może przyjąć środki wykonawcze dotyczące etyki zawodowej jako standardy minimalne.
Czyniąc to, może uwzględnić zasady zawarte w kodeksie etycznym Międzynarodowej Federacji Księgowych (IFAC).
(10) Jest rzeczą ważną, by biegli rewidenci i firmy audytorskie szanowali prywatność swoich klientów.
Powinni zatem przestrzegać ścisłych zasad poufności i tajemnicy zawodowej, które nie powinny jednak utrudniać prawidłowego wykonywania przepisów niniejszej dyrektywy.
Powyższe zasady poufności powinny także obowiązywać w stosunku do wszystkich biegłych rewidentów i firm audytorskich, które zaprzestały udziału w określonym badaniu sprawozdań finansowych.
(11) Przeprowadzając badania ustawowe, biegli rewidenci i firmy audytorskie powinni zachować niezależność.
Mogą oni informować badaną jednostkę o kwestiach pojawiających w związku z badaniem, lecz powinni powstrzymać się od udziału w wewnętrznych procesach decyzyjnych badanej jednostki.
W przypadku znalezienia się w sytuacji, gdzie stopień zagrożenia ich niezależności, nawet po zastosowaniu zabezpieczeń w celu jego złagodzenia, jest zbyt wysoki, powinni zrezygnować lub wstrzymać się od przeprowadzenia danego badania.
Rozstrzygnięcie kwestii czy zachodzi związek naruszający niezależność biegłego rewidenta, może być odmienne w przypadku związku pomiędzy biegłym rewidentem a badaną jednostką i w przypadku związku pomiędzy siecią a badaną jednostką.
W przypadku gdy od spółdzielni w rozumieniu art. 2 ust. 14 niniejszej dyrektywy lub podobnej jednostki, o której mowa w art. 45 dyrektywy 86/635/EWG, wymaga się lub zezwala, zgodnie z przepisami krajowymi, na członkostwo w firmie audytorskiej typu non-profit, obiektywna, rozsądna i poinformowana strona nie uznaje, że związek wynikający z członkostwa narusza niezależność biegłego rewidenta, pod warunkiem że gdy taka firma audytorska przeprowadza ustawowe badanie jednego ze swoich członków, to stosuje zasadę niezależności wobec biegłych rewidentów prowadzących badanie oraz osób mogących wywierać wpływ na ustawowe badanie.
Przykładem zagrożeń dla niezależności biegłego rewidenta bądź firmy audytorskiej są bezpośredni lub pośredni udział finansowy w badanej jednostce oraz świadczenie dodatkowych usług niebędących badaniem.
Ponadto niezależności biegłego rewidenta bądź firmy audytorskiej może zagrażać poziom wynagrodzenia otrzymywanego od jednej badanej jednostki lub struktura tego wynagrodzenia.
Zabezpieczenia, które należy stosować w celu złagodzenia lub wyeliminowania tych zagrożeń, obejmują zakazy, ograniczenia, inne polityki i procedury oraz wymogi dotyczące ujawniania informacji.
Biegli rewidenci i firmy audytorskie powinni odmawiać podejmowania się realizacji jakichkolwiek dodatkowych usług niebędących badaniem, które naruszają ich niezależność.
Komisja może przyjąć środki wykonawcze w zakresie niezależności jako standardy minimalne.
Komisja może przy tym uwzględnić zasady zawarte w wyżej wspomnianym zaleceniu z dnia 16 maja 2002 r.
Dla ustalenia niezależności biegłych rewidentów konieczne jest wyjaśnienie pojęcia "sieci", w której biegli rewidenci działają.
W tej kwestii należy wziąć pod uwagę różnorodne okoliczności, takie jak przypadki, w których strukturę można by określić jako sieć, gdyż jej celem jest wspólny podział zysków i kosztów.
Przesłanki wskazujące na istnienie sieci należy oceniać i rozważać na podstawie wszystkich znanych okoliczności faktycznych, np. czy istnieją wspólni stali klienci.
(12) W przypadkach kontroli własnej działalności lub interesu własnego, gdy jest to stosowne dla zagwarantowania niezależności biegłego rewidenta bądź firmy audytorskiej, decyzja o tym, czy dany biegły rewident bądź firma audytorska powinni zrezygnować lub wstrzymać się od wykonania badania z uwagi na klientów, na rzecz których wykonują badanie, powinna należeć raczej do Państwa Członkowskiego niż biegłego rewidenta bądź firmy audytorskiej.
Nie powinno to jednak prowadzić do sytuacji, w której Państwa Członkowskie mają ogólny obowiązek uniemożliwienia biegłym rewidentom bądź firmom audytorskim świadczenia klientom, na rzecz których wykonują badania, usług niebędących badaniem.
Dla celów ustalenia, czy w przypadkach kontroli własnej działalności lub interesu własnego jest rzeczą właściwą, aby biegły rewident bądź firma audytorska nie przeprowadzali badań ustawowych, tak by zagwarantowana była niezależność biegłego rewidenta bądź firmy audytorskiej, kwestie wymagające uwzględnienia obejmują między innymi pytanie, czy badana jednostka interesu publicznego wyemitowała zbywalne papiery wartościowe, dopuszczone do obrotu na regulowanym rynku w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 14 dyrektywy 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych [11].
(13) Jest rzeczą ważną, by zapewnić jednolicie wysoką jakość wszystkich badań ustawowych wymaganych przez prawo wspólnotowe.
Wszystkie badania ustawowe powinny zatem być przeprowadzane w oparciu o międzynarodowe standardy rewizji finansowej.
Środki wdrażające te standardy we Wspólnocie powinny być przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [12].
W ocenie poprawności pod względem technicznym wszystkich międzynarodowych standardów rewizji finansowej powinien wspierać Komisję komitet techniczny lub grupa ds. rewizji finansowej, która ponadto zaangażuje system organów nadzoru publicznego Państw Członkowskich.
Dla osiągnięcia maksymalnego stopnia harmonizacji Państwa Członkowskie powinny mieć prawo do określania dodatkowych krajowych procedur lub wymogów dotyczących badania jedynie wtedy, gdy wynikają one ze specyficznych krajowych wymogów prawnych odnoszących się do zakresu badania ustawowego rocznych lub skonsolidowanych sprawozdań finansowych, co oznacza, że wymogi te nie zostały objęte przyjętymi międzynarodowymi standardami rewizji finansowej.
Państwa Członkowskie mogłyby utrzymać owe dodatkowe procedury badania do czasu, gdy procedury lub wymogi dotyczące badania zostaną objęte przyjętymi w dalszej kolejności międzynarodowymi standardami rewizji finansowej.
Gdyby jednak przyjęte międzynarodowe standardy rewizji finansowej obejmowały procedury badania, których wykonywanie prowadziłoby do szczególnego konfliktu prawnego z przepisami krajowymi wynikającymi ze szczególnych krajowych wymogów dotyczących zakresu badania ustawowego, Państwa Członkowskie mogą pomijać część międzynarodowych standardów rewizji finansowej powodującą te konflikty przez czas ich trwania, z zastrzeżeniem stosowania środków, o których mowa w art. 26 ust. 3.
Wszelkie dodatki lub pominięcia ze strony Państw Członkowskich powinny przyczyniać się do wysokiego poziomu wiarygodności rocznych sprawozdań finansowych spółek i sprzyjać dobru publicznemu.
Oznacza to, że Państwa Członkowskie mogą na przykład wymagać dodatkowego sprawozdania biegłego rewidenta dla rady nadzorczej lub nakładać inne wymogi odnośnie sprawozdawczości i rewizji finansowej w oparciu o krajowe zasady nadzoru korporacyjnego.
(14) W celu przyjęcia przez Komisję międzynarodowego standardu rewizji finansowej do stosowania we Wspólnocie musi być on ogólnie akceptowany w skali międzynarodowej i zostać opracowany przy pełnym udziale wszystkich zainteresowanych stron w wyniku jawnej i przejrzystej procedury, poprawiać wiarygodność i jakość rocznych sprawozdań finansowych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych oraz prowadzić do dobra wspólnego Europy.
Potrzeba przyjęcia Międzynarodowych Wskazówek dotyczących Praktyki Rewizji Finansowej jako części standardu powinna być oceniana zgodnie z decyzją 1999/468/WE w każdym indywidualnym przypadku.
Komisja powinna zapewnić, aby przed rozpoczęciem procedury przyjmowania przeprowadzona została kontrola mająca na celu weryfikację, czy wymogi te zostały spełnione, oraz powinna przedstawić członkom Komitetu ustanowionego na mocy niniejszej dyrektywy sprawozdanie z wyników kontroli.
(15) W przypadku skonsolidowanych sprawozdań finansowych ważne jest jasne określenie odpowiedzialności biegłych rewidentów prowadzących badanie wchodzących w skład grupy.
W tym celu biegły rewident grupy powinien ponosić pełną odpowiedzialność za sprawozdanie z badania.
(16) Aby zwiększyć porównywalność między spółkami stosującymi takie same standardy rachunkowości oraz zwiększyć zaufanie opinii publicznej do funkcji badania, Komisja może przyjąć wspólny wzór sprawozdania z badania dotyczący badania rocznych sprawozdań finansowych lub skonsolidowanych sprawozdań finansowych, sporządzonych na podstawie zatwierdzonych międzynarodowych standardów rachunkowości, o ile na poziomie Wspólnoty nie został przyjęty odpowiedni standard dla tego rodzaju sprawozdań.
(17) Regularne kontrole stanowią właściwy środek służący osiągnięciu jednolicie wysokiej jakości badań ustawowych.
Biegli rewidenci i firmy audytorskie powinni być objęci systemem zapewnienia jakości, zorganizowanym w sposób gwarantujący jego niezależność od kontrolowanych biegłych rewidentów i firm audytorskich.
Dla potrzeb stosowania art. 29 dotyczącego systemów zapewniania jakości Państwa Członkowskie mogą postanowić, że – gdy poszczególni biegli rewidenci mają wspólną politykę zapewniania jakości – należy rozpatrywać wyłącznie wymogi odnoszące się do firm audytorskich.
Państwa Członkowskie mogą zorganizować system zapewniania jakości w taki sposób, aby każdy biegły rewident był objęty kontrolą jakości przynajmniej co 6 lat.
Pod tym względem finansowanie systemu zapewniania jakości powinno być wolne od niepożądanych wpływów.
Komisja powinna dysponować uprawnieniami do przyjmowania środków wykonawczych w sprawach związanych z organizacją systemów zapewniania jakości oraz w zakresie jej finansowania w przypadkach, gdy publiczne zaufanie do systemu zapewniania jakości zostało poważnie naruszone.
Powinno zachęcać się system nadzoru publicznego Państw Członkowskich do wypracowania skoordynowanego podejścia w zakresie przeprowadzania kontroli zapewniania jakości, by zapobiec nakładaniu bezzasadnych obciążeń na zainteresowane strony.
(18) Dochodzenia i odpowiednie sankcje pomagają w zapobieganiu i poprawieniu niewłaściwego przeprowadzenia badania ustawowego.
(19) Biegli rewidenci i firmy audytorskie mają obowiązek wykonywać swoją pracę z należytą starannością i w związku z tym powinni odpowiadać za szkody finansowe spowodowane brakiem wymaganej staranności.
Jednakże na możliwość uzyskania przez biegłych rewidentów i firmy audytorskie ubezpieczenia od odpowiedzialności zawodowej może mieć wpływ to, czy podlegają oni nieograniczonej odpowiedzialności finansowej.
Ze swej strony Komisja zamierza zbadać te kwestie, biorąc jednak pod uwagę fakt, iż systemy odpowiedzialności w Państwach Członkowskich mogą się między sobą znacznie różnić.
(20) Państwa Członkowskie powinny zorganizować dla biegłych rewidentów i firm audytorskich skuteczny system nadzoru publicznego w oparciu o kontrolę w państwie pochodzenia.
Rozwiązania regulacyjne dotyczące nadzoru publicznego powinny umożliwiać skuteczną współpracę na szczeblu Wspólnoty pomiędzy działaniami Państw Członkowskich w zakresie nadzoru.
System nadzoru publicznego powinien być zarządzany przez osoby niewykonujące zawodu, które posiadają wiedzę w dziedzinach istotnych dla badania ustawowego sprawozdań finansowych.
Te niewykonujące zawodu osoby mogą być specjalistami, którzy nigdy nie byli związani z zawodem biegłego rewidenta, lub osobami wykonującymi ten zawód w przeszłości, które z niego odeszły.
Państwa Członkowskie mogą jednak dopuścić, by w zarządzaniu systemem nadzoru publicznego uczestniczyły w mniejszości osoby wykonujące zawód.
Właściwe władze Państw Członkowskich powinny współpracować ze sobą ilekroć jest to konieczne dla celu wykonania swych obowiązków nadzoru nad biegłymi rewidentami bądź firmami audytorskimi, które zostały przez nie zatwierdzone.
Współpraca taka może znacznie przyczynić się do zapewnienia jednolicie wysokiej jakości badań ustawowych we Wspólnocie.
Zważywszy że istnieje konieczność zapewnienia skutecznej współpracy i koordynacji na szczeblu europejskim pomiędzy właściwymi organami wyznaczonymi przez Państwa Członkowskie, wyznaczenie jednego podmiotu odpowiedzialnego za zapewnienie współpracy powinno pozostawać bez uszczerbku dla możliwości bezpośredniej współpracy każdego pojedynczego organu z pozostałymi właściwymi organami Państw Członkowskich.
(21) Dla zapewnienia zgodności z art. 32 ust. 3 dotyczącym zasad nadzoru publicznego osobę niewykonującą zawodu uznaje się za posiadającą wiedzę w dziedzinach związanych z badaniem ustawowym bądź ze względu na jej wcześniejsze doświadczenie zawodowe lub alternatywnie ze względu na jej znajomość co najmniej jednej z dziedzin wymienionych w art. 8.
(22) Wyboru biegłego rewidenta lub firmy audytorskiej powinno dokonywać walne zgromadzenie wspólników lub członków badanej jednostki.
Dla ochrony niezależności biegłego rewidenta ważne jest, aby jego odwołanie było możliwe tylko w przypadku zaistnienia zasadnych podstaw i pod warunkiem poinformowania o nich organu lub organów odpowiedzialnych za nadzór publiczny.
(23) Jednostki interesu publicznego charakteryzuje większa widoczność i ich znaczenie gospodarcze jest większe, dlatego w przypadku badania ustawowego ich rocznych lub skonsolidowanych sprawozdań finansowych powinny mieć zastosowanie surowsze wymogi.
(24) Komitety ds. audytu oraz skuteczny system kontroli wewnętrznej pomagają w minimalizacji ryzyka finansowego, operacyjnego i ryzyka niezachowania zgodności z wymogami oraz poprawiają jakość sprawozdawczości finansowej.
Państwa Członkowskie mogą uwzględnić zalecenie Komisji z dnia 15 lutego 2005 r. dotyczące roli dyrektorów niewykonawczych lub będących członkami rady nadzorczej spółek giełdowych i komisji rady (nadzorczej) [13], w którym określono zalecany tryb powoływania i funkcjonowania komitetów ds. audytu.
Państwa Członkowskie mogą ustalić, że funkcje należące do komitetu ds. audytu lub organu realizującego równoważne funkcje mogą być wykonywane przez organ administracyjny lub nadzorczy jako całość.
W odniesieniu do obowiązków komitetu ds. audytu, zgodnie z art. 41, biegły rewident lub firma audytorska nie powinna w żaden sposób podlegać komitetowi.
(25) Państwa Członkowskie mogą także zadecydować o zwolnieniu jednostek interesu publicznego będących przedsiębiorstwami zbiorowego inwestowania, których zbywalne papiery wartościowe są dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym, z obowiązku posiadania komitetu ds. audytu.
Przyczyną wprowadzenia tej możliwości jest fakt, że jeżeli przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania działa wyłącznie w celu połączenia aktywów, powołanie komitetu ds. audytu nie zawsze byłoby właściwe.
Sprawozdawczość finansowa i powiązane z nią rodzaje ryzyka są nieporównywalne z tymi, które występują w przypadku pozostałych jednostek interesu publicznego.
Dodatkowo, przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) oraz zarządzające nimi spółki funkcjonują w ściśle określonym środowisku regulacyjnym oraz podlegają szczególnym mechanizmom nadzoru, takim jak kontrola sprawowana przez ich depozytariusza.
W odniesieniu do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania, które nie zostały zharmonizowane przez dyrektywę 85/611/EWG [14], lecz podlegają równorzędnym zabezpieczeniom przewidzianym w tej dyrektywie, Państwom Członkowskim powinno się zezwalać, w tym konkretnym przypadku, na traktowanie ich tak jak zharmonizowanych we Wspólnocie przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania.
(26) W celu wzmocnienia niezależności biegłych rewidentów jednostek interesu publicznego kluczowy(-i) partner(-rzy) firmy audytorskiej przeprowadzający badanie takich jednostek powinien(-ni) podlegać rotacji.
W celu zorganizowania takiej rotacji Państwa Członkowskie powinny wymagać zmiany kluczowego(-ych) partnera(-ów) firmy audytorskiej zajmującego(-ych) się badaną jednostką, zezwalając równocześnie firmie audytorskiej, z którą związany(-i) jest/są kluczowy(-i) partner(-rzy) firmy audytorskiej, na dalsze sprawowanie funkcji biegłego rewidenta takiej jednostki.
Jeżeli Państwo Członkowskie uznaje to za właściwe dla osiągnięcia żądanych celów, może alternatywnie wymagać zmiany firmy audytorskiej, bez uszczerbku dla przepisów art. 42 ust. 2.
(27) Wzajemne powiązanie rynków kapitałowych uwypukla potrzebę zapewnienia także wysokiej jakości pracy wykonywanej przez biegłych rewidentów z państw trzecich w odniesieniu do rynku kapitałowego Wspólnoty.
Stąd zainteresowani biegli rewidenci powinni być poddawani rejestracji, tak by podlegali kontrolom jakości i systemowi dochodzeń i sankcji.
Odstępstwa na zasadzie wzajemności powinny być możliwe pod warunkiem wykonania przez Komisję we współpracy z Państwami Członkowskimi badania równoważności.
W każdym przypadku jednostka, która wyemitowała zbywalne papiery wartościowe na regulowanym rynku w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 14 dyrektywy 2004/39/WE, powinna zawsze być badana bądź przez biegłego rewidenta zarejestrowanego w Państwie Członkowskim, bądź nadzorowanego przez właściwe władze państwa trzeciego, z którego dany biegły rewident pochodzi, jeśli to państwo trzecie jest uznawane przez Komisję lub Państwo Członkowskie za spełniające wymogi równoważne z wymogami Wspólnoty w dziedzinie zasad nadzoru, systemów zapewniania jakości oraz systemów dochodzeń i sankcji i jeśli podstawą tego rozwiązania jest zasada wzajemności.
Jeżeli jedno z Państw Członkowskich uznało system zapewniania jakości państwa trzeciego za równorzędny, inne Państwa Członkowskie nie są zobowiązane do jego przyjęcia, ani też takie przyjęcie nie przesądza o decyzji Komisji.
(28) Złożoność badań międzynarodowych grup wymaga dobrej współpracy pomiędzy właściwymi władzami Państw Członkowskich a właściwymi władzami państw trzecich.
Państwa Członkowskie powinny zatem gwarantować możliwość dostępu właściwych władz państw trzecich do dokumentacji roboczej z badania i innych dokumentów za pośrednictwem właściwych władz krajowych.
Dla ochrony praw zainteresowanych stron i jednocześnie dla ułatwienia dostępu do tej dokumentacji i innych dokumentów Państwom Członkowskim powinno się zezwolić na przyznawanie bezpośredniego dostępu właściwym władzom państw trzecich pod warunkiem uzyskania zgody właściwej władzy krajowej.
Jednym z istotnych kryteriów przyznawania dostępu powinno być to, czy właściwe władze państw trzecich spełniają kryteria ogłoszone przez Komisję jako odpowiednie.
Do czasu podjęcia takiej decyzji przez Komisję i bez uszczerbku dla niej Państwa Członkowskie mogą oceniać, czy kryteria są odpowiednie.
(29) Ujawnienie informacji, o których mowa w art. 36 i 47, powinno odbywać się zgodnie z przepisami dotyczącymi przekazywania danych osobowych do państw trzecich, przewidzianymi w dyrektywie 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych [15].
(30) Środki niezbędne do wdrożenia niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją 1999/468/WE oraz z należytym uwzględnieniem oświadczenia złożonego przez Komisję w Parlamencie Europejskim w dniu 5 lutego 2002 r. w sprawie wykonania przepisów dotyczących usług finansowych.
(31) Parlament Europejski powinien dysponować okresem trzech miesięcy od dnia pierwszego przekazania projektu poprawek i środków wykonawczych na ich analizę i wyrażenie swojej opinii.
Jednakże w pilnych i odpowiednio uzasadnionych przypadkach powinno być możliwe skrócenie tego okresu.
Jeżeli Parlament przyjmie w tym okresie rezolucję, Komisja ponownie bada projekt poprawek lub środków wykonawczych.
(32) Jako że cele niniejszej dyrektywy, a mianowicie wymóg stosowania pojedynczego zbioru międzynarodowych standardów rewizji finansowej, aktualizowania wymogów dotyczących kształcenia, definicji etyki zawodowej oraz technicznego uruchomienia współpracy pomiędzy właściwymi władzami Państw Członkowskich oraz pomiędzy tymi władzami a władzami państw trzecich, konieczne dla dalszej poprawy i harmonizacji jakości badania ustawowego we Wspólnocie oraz ułatwienia współpracy pomiędzy Państwami Członkowskimi i państwami trzecimi w celu wzmocnienia zaufania do badania ustawowego, nie mogą zostać w wystarczający sposób osiągnięte przez Państwa Członkowskie i w związku z tym, ze względu na zasięg oraz skutki niniejszej dyrektywy, może zostać lepiej osiągnięty na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może przyjąć środki, zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to co jest konieczne dla osiągnięcia tych celów.
(33) W celu zwiększenia przejrzystości w stosunkach pomiędzy biegłym rewidentem lub firmą audytorską a badaną jednostką dyrektywy 78/660/EWG i 83/349/EWG powinny zostać zmienione w taki sposób, aby wymagały ujawniania wynagrodzenia za badanie oraz wynagrodzenia płaconego za usługi niebędące badaniem w informacjach dodatkowych do rocznych sprawozdań finansowych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych.
(34) Dyrektywa Rady 84/253/EWG powinna być uchylona, ponieważ nie zawiera kompleksowego zbioru elementów zapewniających odpowiednią infrastrukturę badania, taką jak nadzór publiczny, systemy dyscyplinarne oraz systemy zapewniania jakości, oraz ponieważ nie zawiera w szczególności przepisów dotyczących współpracy regulacyjnej pomiędzy Państwami Członkowskimi i państwami trzecimi.
Dla uzyskania pewności prawa należy wyraźnie wskazać, że biegli rewidenci i firmy audytorskie, którzy zostali zatwierdzeni na mocy dyrektywy 84/253/EWG, są uważani za zatwierdzonych zgodnie z niniejszą dyrektywą,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
PRZEDMIOT I DEFINICJE
Artykuł 1
Przedmiot
Niniejsza dyrektywa ustanawia zasady dotyczące badania ustawowego rocznych sprawozdań finansowych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy należy stosować następujące definicje:
1) "badanie ustawowe" oznacza badanie rocznych sprawozdań finansowych bądź skonsolidowanych sprawozdań finansowych, w takim zakresie, w jakim wymaga tego prawo wspólnotowe;
2) "biegły rewident" oznacza osobę fizyczną zatwierdzoną zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy przez właściwe władze Państwa Członkowskiego w celu przeprowadzania badań ustawowych;
3) "firma audytorska" oznacza osobę prawną lub jakąkolwiek inną jednostkę organizacyjną, niezależnie od jej formy prawnej, zatwierdzoną zgodnie z niniejsza dyrektywą przez właściwe organy Państwa Członkowskiego do przeprowadzania badań ustawowych;
4) "jednostka audytorska z państwa trzeciego" oznacza jakąkolwiek jednostkę organizacyjną, niezależnie od jej formy prawnej, która przeprowadza badania rocznych bądź skonsolidowanych sprawozdań finansowych spółki zarejestrowanej w państwie trzecim;
5) "biegły rewident z państwa trzeciego" oznacza osobę fizyczną, która przeprowadza badania rocznych bądź skonsolidowanych sprawozdań finansowych spółki, zarejestrowanej w państwie trzecim;
6) "biegły rewident grupy" oznacza biegłego(-ych) rewidenta(-ów) bądź firmę(-y) audytorską(-kie), przeprowadzającą(-ego, -e) badania ustawowe skonsolidowanych sprawozdań finansowych;
7) "sieć" oznacza większą strukturę:
- której celem jest współpraca i do której należy biegły rewident lub firma audytorska, oraz
- której wyraźnym celem jest wspólny podział zysków i kosztów lub która posiada wspólnego właściciela, kontrolę bądź zarząd, wspólną politykę i procedury kontroli jakości, wspólną strategię gospodarczą, korzysta ze wspólnej nazwy lub znaczącej części zasobów profesjonalnych;
8) "podmiot powiązany z firmą audytorską" oznacza podmiot, niezależnie od jego formy prawnej, który jest związany z firmą audytorską poprzez wspólne prawo własności, wspólną kontrolę lub zarządzanie;
9) "sprawozdanie z badania" oznacza sprawozdanie, o którym mowa w art. 51a dyrektywy 78/660/EWG oraz art. 37 dyrektywy 83/349/EWG, sporządzone przez biegłego rewidenta lub przez firmę audytorską;
10) "właściwe władze" oznaczają władze lub organy wyznaczone przepisami prawa, którym powierzono regulację lub sprawowanie nadzoru nad biegłymi rewidentami i firmami audytorskimi bądź nad ich szczególnymi aspektami; odniesienie do "właściwych władz" w konkretnym artykule oznacza odniesienie do władz lub organu(-ów) odpowiedzialnych za funkcje, o których mowa w tym artykule;
11) "międzynarodowe standardy rewizji finansowej" oznaczają Międzynarodowe Standardy Rewizji Finansowej i powiązane z nimi wskazówki i standardy – w zakresie, w jakim odnoszą się one do badania ustawowego;
12) "międzynarodowe standardy rachunkowości" oznaczają Międzynarodowe Standardy Rachunkowości (MSR), Międzynarodowe Standardy Sprawozdawczości Finansowej (MSSF) i powiązane z nimi interpretacje (Interpretacje SKI-KIMSF) wraz z późniejszymi zmianami tych standardów i powiązanych interpretacji, przyszłymi standardami i powiązanymi z nimi interpretacjami wydanymi lub przyjętymi przez Radę Międzynarodowych Standardów Rachunkowości (RMSR);
13) "jednostki interesu publicznego" oznaczają jednostki podlegające prawu Państwa Członkowskiego, których zbywalne papiery wartościowe są dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym któregokolwiek z Państw Członkowskich w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 14 dyrektywy 2004/39/WE, instytucje kredytowe określone w art. 1 pkt 1 dyrektywy 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe [16] oraz zakłady ubezpieczeń w rozumieniu w art. 2 ust. 1 dyrektywy 91/674/EWG. Państwa Członkowskie mogą ponadto wyznaczyć inne jednostki jako jednostki interesu publicznego, na przykład jednostki o doniosłym znaczeniu publicznym ze względu na charakter prowadzonej przez nie działalności, ich wielkość lub ilość zatrudnionych pracowników;
14) "spółdzielnia" oznacza spółdzielnię europejską, określoną w art. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1435/2003 z dnia 22 lipca 2003 r. w sprawie statutu spółdzielni europejskiej (SCE) [17], bądź każdą inną spółdzielnię, która podlega badaniu ustawowemu na mocy prawa wspólnotowego, taką jak instytucje kredytowe określone w art. 1 pkt 1 dyrektywy 2000/12/WE i zakłady ubezpieczeń w rozumieniu art. 2 ust. 1 dyrektywy Rady 91/674/EWG;
15) "osoba niewykonująca zawodu" oznacza każdą osobę fizyczną, która przez przynajmniej trzy lata przed zaangażowaniem się w zarządzanie systemem nadzoru publicznego nie przeprowadzała badań ustawowych, nie posiadała prawa głosu w firmie audytorskiej, nie była członkiem organu administracyjnego bądź zarządzającego żadnej firmy audytorskiej i nie pozostawała z żadną taką firmą w stosunku pracy ani nie była z nią związana w inny sposób;
16) "kluczowy(-i) partner(-rzy) firmy audytorskiej" oznacza:
a) biegłego(-łych) rewidenta(-ów) wyznaczonego(-ych) przez firmę audytorską – w przypadku realizacji konkretnego zlecenia badania – jako w głównym stopniu odpowiedzialnego(-ych) za przeprowadzenie badania ustawowego w imieniu danej firmy audytorskiej; bądź
b) w przypadku badania grupy – przynajmniej biegłego(-ych) rewidenta(-ów) wyznaczonego(-ych) przez firmę audytorską jako w głównym stopniu odpowiedzialnego(-ych) za przeprowadzenie badania ustawowego na poziomie grupy oraz biegłego(-łych) rewidenta(-tów) wyznaczonego(-ych) jako w głównym stopniu odpowiedzialnego(-ych) na poziomie istotnych spółek zależnych; bądź
c) biegłego(-łych) rewidenta(-ów), który(-rzy) podpisuje (-ą) sprawozdanie z badania.
ROZDZIAŁ II
ZATWIERDZANIE, USTAWICZNE DOSKONALENIE I WZAJEMNE UZNAWANIE
Artykuł 3
Zatwierdzanie biegłych rewidentów i firm audytorskich
1.
Badanie ustawowe przeprowadzane jest wyłącznie przez biegłych rewidentów bądź firmy audytorskie, zatwierdzonych(-e) przez Państwo Członkowskie wymagające badania ustawowego.
2.
Każde Państwo Członkowskie wyznacza właściwe władze odpowiedzialne za zatwierdzanie biegłych rewidentów i firm audytorskich.
Właściwymi władzami mogą być stowarzyszenia zawodowe, pod warunkiem że podlegają one systemowi nadzoru publicznego, przewidzianego w rozdziale VIII.
3.
Bez uszczerbku dla art. 11, właściwe władze Państw Członkowskich mogą zatwierdzać jako biegłych rewidentów jedynie osoby fizyczne, spełniające przynajmniej warunki określone w art. 4 i 6–10.
4.
Właściwe władze Państw Członkowskich mogą zatwierdzać jako firmy audytorskie jedynie te jednostki, które spełniają następujące warunki:
a) osoby fizyczne, które przeprowadzają badania ustawowe w imieniu firmy audytorskiej muszą spełniać przynajmniej warunki określone w art. 4 i 6–12 i muszą być zatwierdzone jako biegli rewidenci w danym Państwie Członkowskim;
b) większość praw głosu w danej jednostce musi należeć do firm audytorskich zatwierdzonych w którymkolwiek Państwie Członkowskim lub do osób fizycznych spełniających przynajmniej warunki określone w art. 4 i 6–12.
Państwa Członkowskie mogą postanowić, by takie osoby fizyczne były również zatwierdzone w innym Państwie Członkowskim.
Do celów badania ustawowego spółdzielni i podobnych jednostek, o których mowa w art. 45 dyrektywy 86/635/EWG, Państwa Członkowskie mogą przyjąć inne, szczególne przepisy dotyczące praw głosu;
c) większość, wynoszącą maksymalnie 75 % członków organu administracyjnego bądź zarządzającego jednostki, muszą stanowić firmy audytorskie zatwierdzone w którymkolwiek Państwie Członkowskim lub osoby fizyczne spełniające przynajmniej warunki określone w art. 4 i 6–12.
Państwa Członkowskie mogą postanowić, by takie osoby fizyczne były także zatwierdzone w innym Państwie Członkowskim.
W przypadku gdy taki organ ma nie więcej niż dwóch członków, jeden z tych członków musi spełniać co najmniej warunki określone w niniejszej literze;
d) firma musi spełniać warunek określony w art. 4.
Państwa Członkowskie mogą ustalić dodatkowe warunki jedynie w odniesieniu do lit. c).
Warunki te są proporcjonalne do zakładanych celów i nie mogą wykraczać poza to, co jest ściśle konieczne.
Artykuł 4
Nieposzlakowana opinia
Właściwe władze Państwa Członkowskiego mogą zatwierdzać wyłącznie osoby fizyczne lub firmy o nieposzlakowanej opinii.
Artykuł 5
Cofnięcie zatwierdzenia
1.
Zatwierdzenie biegłego rewidenta lub firmy audytorskiej cofa się w przypadku poważnego naruszenia nieposzlakowanej opinii tej osoby lub firmy.
Państwa Członkowskie mogą jednak ustalić odpowiedni termin dla celu spełnienia wymogów w zakresie nieposzlakowanej opinii.
2.
Zatwierdzenie firmy audytorskiej cofa się, jeżeli przestanie być spełniany którykolwiek z warunków określonych w art. 3 ust. 4 lit. b) i c).
Państwa Członkowskie mogą jednak przewidzieć odpowiedni termin w celu spełnienia tych warunków.
3.
W przypadku cofnięcia z jakiegokolwiek powodu zatwierdzenia biegłego rewidenta lub firmy audytorskiej właściwa władza Państwa Członkowskiego, w którym zatwierdzenie zostało cofnięte, informuje o tym fakcie i przyczynach cofnięcia właściwe władze tych Państw Członkowskich, w których dany biegły rewident lub firma audytorska również jest zatwierdzona, zaś informacje dotyczące tych władz są zarejestrowane w rejestrze tego pierwszego Państwa Członkowskiego zgodnie z art. 16 ust. 1 lit. c).
Artykuł 6
Wymagania dotyczące wykształcenia
Bez uszczerbku dla art. 11, osoba fizyczna może być zatwierdzona do przeprowadzania badania ustawowego dopiero po osiągnięciu poziomu wykształcenia dopuszczającego do studiów uniwersyteckich lub równorzędnego, a następnie ukończeniu kursu kształcenia teoretycznego, przejściu szkolenia praktycznego i zdaniu egzaminu z zakresu kompetencji zawodowych na poziomie uniwersyteckiego egzaminu końcowego bądź równorzędnego, zorganizowanego bądź uznanego przez dane Państwo Członkowskie.
Artykuł 7
Weryfikacja kompetencji zawodowych
Weryfikacja kompetencji zawodowych, o której mowa w art. 6, gwarantuje niezbędny poziom wiedzy teoretycznej w zakresie przedmiotów mających znaczenie dla badania ustawowego oraz umiejętności zastosowania takiej wiedzy w praktyce.
Co najmniej część tej weryfikacji odbywa się w formie pisemnej.
Artykuł 8
Sprawdzenie wiedzy teoretycznej
1.
Sprawdzenie wiedzy teoretycznej w ramach weryfikacji obejmuje w szczególności następujące przedmioty:
a) ogólną teorię i zasady rachunkowości;
b) wymogi prawne i standardy dotyczące sporządzania rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych;
c) międzynarodowe standardy rachunkowości;
d) analizę finansową;
e) rachunkowość kosztów i rachunkowość zarządczą;
f) zarządzanie ryzykiem i kontrolę wewnętrzną;
g) rewizję finansową i umiejętności zawodowe;
h) wymogi prawne i standardy zawodowe dotyczących badania ustawowego i biegłych rewidentów;
i) międzynarodowe standardy rewizji finansowej;
j) etykę zawodową i niezależność.
2.
Sprawdzenie obejmuje również przynajmniej następujące przedmioty w zakresie, w jakim mają one znaczenie dla rewizji finansowej:
a) prawo spółek i ład korporacyjny;
b) prawo o postępowaniu upadłościowym i podobnych postępowaniach;
c) prawo podatkowe;
d) prawo cywilne i handlowe;
e) prawo ubezpieczeń społecznych i prawo zatrudnienia;
f) technologie informacyjne i systemy komputerowe;
g) mikroekonomię, makroekonomię i ekonomię finansową;
h) matematykę i statystykę;
i) podstawowe zasady zarządzania finansowego podmiotów gospodarczych.
3.
Komisja może, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 48 ust. 2, dokonać dostosowania listy przedmiotów, które mają być uwzględnione w teście wiedzy teoretycznej, o którym mowa w ust. 1.
Przyjmując te środki wykonawcze, Komisja uwzględni zmiany w rewizji finansowej i zawodzie biegłego rewidenta.
Artykuł 9
Zwolnienia
1.
W drodze odstępstwa od art. 7 i 8, Państwo Członkowskie może postanowić, że osoba, która pomyślnie przeszła egzamin uniwersytecki lub równoważny lub posiada stopień uniwersytecki lub równorzędne kwalifikacje w jednym lub większej ilości przedmiotów, o których mowa w art. 8, może być zwolniona ze sprawdzenia wiedzy teoretycznej w zakresie przedmiotów objętych egzaminem lub stopniem.
2.
W drodze odstępstwa od art. 7, Państwo Członkowskie może postanowić, że posiadacz stopnia uniwersyteckiego lub równoważnych kwalifikacji w jednym lub większej liczbie przedmiotów, o których mowa w art. 8, może być zwolniony ze sprawdzenia umiejętności stosowania w praktyce swojej wiedzy teoretycznej w zakresie takich przedmiotów, jeśli przeszedł praktyczne szkolenie w tym zakresie, potwierdzone egzaminem lub dyplomem uznanym przez to państwo.
Artykuł 10
Szkolenie praktyczne
1.
W celu zapewnienia możliwości zastosowania wiedzy teoretycznej w praktyce, sprawdzenie której wchodzi w zakres egzaminu, praktykant ukończy co najmniej trzyletnie szkolenie praktyczne, między innymi w zakresie badania rocznych sprawozdań finansowych, skonsolidowanych sprawozdań finansowych lub podobnych sprawozdań finansowych.
Co najmniej dwie trzecie takiego szkolenia praktycznego ukończone jest u biegłego rewidenta lub w firmie audytorskiej zatwierdzonej w którymkolwiek Państwie Członkowskim.
2.
Państwa Członkowskie zapewnią, by całe szkolenie przeprowadzone było u osób dających odpowiednie gwarancje w zakresie zdolności do prowadzenia szkolenia praktycznego.
Artykuł 11
Uzyskanie kwalifikacji w drodze długoterminowego doświadczenia zawodowego
Państwo Członkowskie może zatwierdzić jako biegłego rewidenta osobę, która nie spełnia warunków określonych w art. 6, jeśli osoba ta potrafi wykazać, że:
a) wykonywała przez 15 lat działalność zawodową, która umożliwiła jej zdobycie wystarczającego doświadczenia w dziedzinie finansów, prawa i rachunkowości oraz zdała egzamin z zakresu kompetencji zawodowych, o którym mowa w art. 7; lub
b) wykonywała przez siedem lat działalność zawodową w tych dziedzinach i dodatkowo przeszła szkolenie praktyczne, o którym mowa w art.10, oraz zdała egzamin z zakresu kompetencji zawodowych, o którym mowa w art. 7.
Artykuł 12
Połączenie szkolenia praktycznego i kształcenia teoretycznego
1.
Państwa Członkowskie mogą postanowić, że okresy kształcenia teoretycznego w dziedzinach, o których mowa w art. 8, zalicza się na poczet okresów wykonywania działalności zawodowej, o której mowa w art. 11, pod warunkiem że takie kształcenie jest potwierdzone egzaminem uznawanym przez dane państwo.
Kształcenie takie trwa co najmniej jeden rok i nie może spowodować skrócenia okresu wykonywania działalności zawodowej o więcej niż cztery lata.
2.
Okres wykonywania działalności zawodowej oraz szkolenia praktycznego nie może być krótszy od kursu kształcenia teoretycznego łącznie ze szkoleniem praktycznym, wymaganego w art. 10.
Artykuł 13
Kształcenie ustawiczne
Państwa Członkowskie zapewniają, aby biegli rewidenci byli zobowiązani do udziału w odpowiednich programach kształcenia ustawicznego w celu utrzymania ich wiedzy teoretycznej, umiejętności i wartości zawodowych na odpowiednio wysokim poziomie oraz aby niespełnienie wymogu dotyczącego kształcenia ustawicznego podlegało odpowiednim sankcjom, o których mowa w art. 30.
Artykuł 14
Zatwierdzanie biegłych rewidentów z innych Państw Członkowskich
Właściwe władze Państw Członkowskich ustanowią procedury zatwierdzania biegłych rewidentów, którzy zostali zatwierdzeni w innych Państwach Członkowskich.
Procedury te nie mogą wykraczać poza wymóg zdania testu umiejętności zgodnie z art. 4 dyrektywy Rady 89/48/EWG z dnia 21 grudnia 1998 r. sprawie ogólnego systemu uznawania dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego trwających co najmniej trzy lata [18].
Test umiejętności, przeprowadzany w jednym z języków dopuszczonych przez przepisy dotyczące języka obowiązujące w danym Państwie Członkowskim, obejmuje jedynie odpowiednią znajomość przez biegłego rewidenta przepisów ustawowych i wykonawczych danego Państwa Członkowskiego w zakresie istotnym dla badania ustawowego.
ROZDZIAŁ III
REJESTRACJA
Artykuł 15
Rejestr publiczny
1.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia, by biegli rewidenci i firmy audytorskie były wpisane do rejestru publicznego zgodnie z art. 16 i 17.
W wyjątkowych okolicznościach Państwa Członkowskie mogą odstąpić od stosowania wymogów określonych w niniejszym artykule oraz art. 16 dotyczących ujawniania informacji, ale wyłącznie w zakresie niezbędnym do zmniejszenia bezpośredniego i znaczącego zagrożenia dla bezpieczeństwa osobistego jakichkolwiek osób.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, że każdy biegły rewident i każda firma audytorska są identyfikowani w rejestrze publicznym pod indywidualnym numerem.
Rejestrowane informacje są gromadzone w rejestrze w formie elektronicznej i są publicznie dostępne w wersji elektronicznej.
3.
Rejestr publiczny zawiera ponadto nazwę i adres właściwych władz odpowiedzialnych za zatwierdzanie, o którym mowa w art. 3, za zapewnienie jakości, o którym mowa w art. 29, za dochodzenia i sankcje wobec biegłych rewidentów i firm audytorskich, o których mowa w art. 30, oraz za nadzór publiczny, o którym mowa w art. 32.
4.
Państwa Członkowskie zapewniają funkcjonowanie rejestru publicznego w pełnym zakresie nie później niż dnia 29 czerwca 2009 r.
Artykuł 16
Rejestracja biegłych rewidentów
1.
W odniesieniu do biegłych rewidentów rejestr publiczny zawiera co najmniej następujące informacje:
a) imię i nazwisko, adres i numer rejestracji;
b) jeśli ma to zastosowanie, nazwę, adres, adres strony internetowej i numer rejestracji firm(-y) audytorskiej(-ich), przez którą(-e) biegły rewident jest zatrudniany lub z którą(-ymi) jest związany jako wspólnik bądź w inny sposób;
c) każdą inną rejestrację(-cje) jako biegłego rewidenta przez właściwe władze innych Państw Członkowskich i jako biegłego rewidenta przez państwa trzecie, w tym nazwę(-y) władzy(władz) rejestrującej(-ych) oraz, jeśli ma to zastosowanie, numer(-y) rejestracji.
2.
Biegli rewidenci z państwa trzeciego, zarejestrowani zgodnie z art. 45 są wskazani w rejestrze wyraźnie jako tacy, a nie jako biegli rewidenci.
Artykuł 17
Rejestracja firm audytorskich
1.
W odniesieniu do firm audytorskich rejestr publiczny zawiera przynajmniej następujące informacje:
a) nazwę, adres i numer rejestracji;
b) formę prawną;
c) informacje kontaktowe, główną osobę do kontaktów oraz, gdzie ma to zastosowanie, adres strony internetowej;
d) adres każdego biura w danym Państwie Członkowskim;
e) nazwiska i numery rejestracji wszystkich biegłych rewidentów zatrudnianych przez firmę audytorską lub związanych z nią w charakterze wspólnika lub w inny sposób;
f) nazwiska i adresy służbowe wszystkich właścicieli i udziałowców;
g) nazwiska i adresy służbowe wszystkich członków organu administracyjnego bądź zarządzającego,
h) jeśli ma to zastosowanie, członkostwo w sieci oraz wykaz nazwisk i adresów firm członkowskich oraz podmiotów powiązanych lub wskazanie miejsca, gdzie takie informacje są publicznie dostępne;
i) wszystkie inne rejestracje jako firma audytorska przez właściwe władze innych Państw Członkowskich oraz jako jednostka audytorska przez państwa trzecie, w tym nazwę(-y) organu(-ów) rejestrującego(-ych) oraz, jeśli ma to zastosowanie, numer(-y) rejestracji.
2.
Jednostki audytorskie z państwa trzeciego, zarejestrowane zgodnie z art. 45, są wskazane w rejestrze wyraźnie jako takie, a nie jako firmy audytorskie.
Artykuł 18
Aktualizacja informacji w rejestrze
Państwa Członkowskie zapewniają, aby biegli rewidenci i firmy audytorskie bez zbędnej zwłoki zgłaszali/zgłaszały właściwym władzom odpowiedzialnym za rejestr publiczny wszelkie zmiany dotyczące informacji zawartych w rejestrze publicznym.
Po otrzymaniu zgłoszenia rejestr publiczny jest aktualizowany bez zbędnej zwłoki.
Artykuł 19
Odpowiedzialność za informacje zawarte w rejestrze
Informacje przekazane odpowiednim właściwym władzom zgodnie z art. 16, 17 i 18 podpisane są przez biegłego rewidenta lub firmę audytorską.
W przypadku gdy właściwa władza przewiduje udostępnianie tych informacji drogą elektroniczną, można to zrobić na przykład przy pomocy podpisu elektronicznego określonego w art. 2 pkt 1 dyrektywy 1999/93/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 grudnia 1999 r. w sprawie wspólnotowych ram w zakresie podpisów elektronicznych [19].
Artykuł 20
Język
1.
Informacje wpisane do rejestru publicznego są sporządzone w jednym z języków dopuszczonych przez przepisy dotyczące języka obowiązujące w danym Państwie Członkowskim.
2.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić dodatkowo, aby informacje te były wpisane do rejestru publicznego w innym języku(-ach) urzędowym(-ych) Wspólnoty.
Państwa Członkowskie mogą wprowadzić wymóg uwierzytelniania tłumaczeń tych informacji.
We wszystkich przypadkach dane Państwo Członkowskie zapewnia, aby w rejestrze znalazła się informacja, czy tłumaczenie jest uwierzytelnione, czy nie.
ROZDZIAŁ IV
ETYKA ZAWODOWA, NIEZALEŻNOŚĆ, OBIEKTYWIZM, POUFNOŚĆ I TAJEMNICA ZAWODOWA
Artykuł 21
Etyka zawodowa
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, by wszyscy biegli rewidenci i firmy audytorskie podlegali zasadom etyki zawodowej, obejmującej co najmniej ich działanie w interesie publicznym, ich uczciwość i obiektywizm oraz ich kompetencje zawodowe i należytą staranność.
2.
W celu zapewnienia zaufania do funkcji badania oraz w celu zagwarantowania jednolitego stosowania ust. 1 niniejszego artykułu, Komisja może, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 48 ust. 2, przyjąć oparte na zasadach środki wykonawcze dotyczące etyki zawodowej.
Artykuł 22
Niezależność i obiektywizm
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby biegły rewident lub firma audytorska przeprowadzający badanie ustawowe byli niezależni od badanej jednostki i nie uczestniczyli w procesie decyzyjnym badanej jednostki.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby biegły rewident lub firma audytorska nie przeprowadzali badania ustawowego, jeżeli zachodzi jakikolwiek bezpośredni lub pośredni związek – o charakterze finansowym, gospodarczym, w formie stosunku pracy lub innego rodzaju, włączając świadczenie dodatkowych usług niebędących badaniem – między biegłym rewidentem, firmą audytorską lub siecią a badaną jednostką, na podstawie którego obiektywna, rozsądna i poinformowana strona trzecia wywnioskowałaby, że niezależność biegłego rewidenta lub firmy audytorskiej jest zagrożona.
Jeżeli na niezależność biegłego rewidenta lub firmy audytorskiej mają wpływ zagrożenia, takie jak kontrola własnej działalności, interes własny, występowanie w czyimś interesie, zażyłość lub zaufanie bądź groźba, to dany biegły rewident lub firma audytorska musi zastosować zabezpieczenia w celu złagodzenia tych zagrożeń.
Jeżeli waga zagrożeń w porównaniu do zastosowanych zabezpieczeń jest taka, że ich niezależność zostaje naruszona, biegły rewident lub firma audytorska nie przeprowadzą badania ustawowego.
Państwa Członkowskie zapewniają również, by w przypadku badań ustawowych jednostek interesu publicznego i jeżeli wymaga tego zabezpieczenie niezależności biegłego rewidenta lub firmy audytorskiej, biegły rewident lub firma audytorska nie przeprowadzali badania ustawowego w przypadkach kontroli własnej działalności lub wystąpienia interesu własnego.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby biegły rewident lub firma audytorska dokumentowali w dokumentacji roboczej z badania wszystkie znaczące zagrożenia dla swej niezależności oraz zabezpieczenia, zastosowane w celu złagodzenia tych zagrożeń.
4.
W celu zapewnienia zaufania do funkcji badania oraz w celu zagwarantowania jednolitego stosowania ust. 1 i 2 niniejszego artykułu Komisja może, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 48 ust. 2, przyjąć oparte na zasadach środki wykonawcze dotyczące:
a) zagrożeń i zabezpieczeń, o których mowa w ust. 2;
b) sytuacji, w których powaga zagrożeń, o której mowa w ust. 2, jest na tyle znacząca, że narusza niezależność biegłego rewidenta lub firmy audytorskiej;
c) przypadków kontroli własnej działalności lub występowania interesu własnego, o których mowa w akapicie drugim ust. 2, w których to badania ustawowe mogą czy też nie mogą być przeprowadzane.
Artykuł 23
Poufność i tajemnica zawodowa
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby wszystkie informacje i dokumenty, do których biegły rewident lub firma audytorska ma dostęp w trakcie przeprowadzania badania ustawowego, były chronione na podstawie odpowiednich przepisów dotyczących poufności i tajemnicy zawodowej.
2.
Przepisy dotyczące poufności i tajemnicy zawodowej, odnoszące się do biegłych rewidentów bądź firm audytorskich nie mogą stanowić przeszkody dla wykonania przepisów niniejszej dyrektywy.
3.
W przypadku zastąpienia jednego biegłego rewidenta bądź firmy audytorskiej przez innego biegłego rewidenta lub firmę audytorską, zastępowany biegły rewident lub firma audytorska udostępnia nowemu biegłemu rewidentowi lub firmie audytorskiej wszelkie właściwe informacje na temat badanej jednostki.
4.
Biegły rewident lub firma audytorska, która zaprzestała wykonywać określone zlecenie badania, jak również były biegły rewident lub firma audytorska nadal podlegają przepisom ust. 1 i 2 w odniesieniu do tego zlecenia badania.
Artykuł 24
Niezależność i obiektywizm biegłych rewidentów przeprowadzających badanie ustawowe w imieniu firm audytorskich
Państwa Członkowskie zapewniają, aby właściciele lub wspólnicy firmy audytorskiej, jak również członkowie organów administracyjnych, zarządzających i nadzorczych takiej firmy lub firmy powiązanej, nie ingerowali w przeprowadzanie badania ustawowego w jakikolwiek sposób zagrażający niezależności i obiektywizmowi biegłego rewidenta, który przeprowadza badanie ustawowe w imieniu firmy audytorskiej.
Artykuł 25
Wynagrodzenie za badanie
Państwa Członkowskie zapewniają istnienie stosownych przepisów, które przewidują że wynagrodzenia za badania ustawowe:
a) nie są uzależnione ani kształtowane przez świadczenie dodatkowych usług na rzecz badanej jednostki;
b) nie mają w żadnej mierze charakteru warunkowego.
ROZDZIAŁ V
STANDARDY REWIZJI FINANSOWEJ I SPRAWOZDAWCZOŚĆ Z BADANIA
Artykuł 26
Standardy rewizji finansowej
1.
Państwa Członkowskie wymagają od biegłych rewidentów i firm audytorskich prowadzania badań ustawowych zgodnie z międzynarodowymi standardami rewizji finansowej przyjętymi przez Komisję zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 48 ust. 2.
Państwa Członkowskie mogą w dalszym ciągu stosować krajowy standard rewizji finansowej, dopóki Komisja nie przyjmie międzynarodowego standardu obejmującego takie samo zagadnienie.
Przyjęte międzynarodowe standardy rewizji finansowej publikowane są w całości we wszystkich językach urzędowych Wspólnoty w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
2.
Komisja może podjąć decyzję zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 48 ust. 2, w sprawie możności stosowania wewnątrz Wspólnoty międzynarodowych standardów rewizji finansowej.
Komisja przyjmuje międzynarodowe standardy rewizji finansowej do stosowania we Wspólnocie jedynie wtedy, jeśli standardy:
a) zostały opracowane z uwzględnieniem prawidłowej, należytej procedury, nadzoru publicznego i przejrzystości i są ogólnie uznawane w skali międzynarodowej;
b) przyczyniają się do wysokiego poziomu wiarygodności i jakości rocznych lub skonsolidowanych sprawozdań finansowych zgodnie z zasadami określonymi w art. 2 ust. 3 dyrektywy 78/660/EWG i art. 16 ust. 3 dyrektywy 83/349/EWG; oraz
c) prowadzą do wspólnego dobra Europy.
3.
Państwa Członkowskie mogą wprowadzić procedury lub wymogi dotyczące badania, uzupełniające – lub w wyjątkowych przypadkach ograniczające – część międzynarodowych standardów rewizji finansowej jedynie wtedy, gdy wynikają one ze szczególnych krajowych wymogów prawnych dotyczących zakresu badania ustawowego.
Państwa Członkowskie zapewnią zgodność tych dodatkowych procedur lub wymogów dotyczących badania z przepisami określonymi w ust. 2 lit. b) i c) oraz poinformują o nich Komisję i Państwa Członkowskie przed ich przyjęciem.
W wyjątkowych przypadkach pominięcia części międzynarodowych standardów rewizji finansowej Państwa Członkowskie poinformują Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie o swoich szczególnych wymogach prawnych, jak również powodach ich utrzymywania przynajmniej na sześć miesięcy przed ich krajowym przyjęciem lub, w przypadku wymogów już obowiązujących w momencie przyjęcia międzynarodowego standardu rewizji finansowej, najpóźniej w terminie trzech miesięcy od przyjęcia właściwego międzynarodowego standardu rewizji finansowej.
4.
Państwa Członkowskie mogą wprowadzić dodatkowe wymogi dotyczące badania ustawowego rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych na okres kończący się dnia 29 czerwca 2010 r.
Artykuł 27
Badania ustawowe skonsolidowanych sprawozdań finansowych
Państwa Członkowskie zapewniają, aby w przypadku kontroli ustawowej skonsolidowanych sprawozdań finansowych grupy przedsiębiorstw:
a) biegły rewident grupy ponosił pełną odpowiedzialność za sprawozdanie z badania skonsolidowanego sprawozdania finansowego;
b) biegły rewident grupy przeprowadzał przegląd i przechowywał dokumentację z dokonanego przez siebie przeglądu pracy rewizyjnej wykonanej przez biegłego(-ych) rewidenta(-ów) z państwa trzeciego, biegłego(-ych) rewidenta(-ów), jednostkę(-ki) audytorską(-ie) z państwa trzeciego lub firmę(-y) audytorską(-kie) do celu badania grupy.
Dokumentacja zachowana przez biegłego rewidenta grupy musi być taka, aby umożliwiała właściwym władzom prawidłowe przeprowadzenie przeglądu pracy biegłego rewidenta grupy;
c) kiedy podmiot wchodzący w skład grupy przedsiębiorstw jest badany przez biegłego(-ych) rewidenta(-ów) lub jednostkę(-ki) audytorską(-ie) z państwa trzeciego, nieposiadającego ustaleń roboczych, o których mowa w art. 47, biegły rewident grupy odpowiadał za zapewnienie na żądanie prawidłowego dostarczenia do organów nadzoru publicznego dokumentacji pracy rewizyjnej, wykonanej przez biegłego(-ych) rewidenta(-ów) lub jednostkę(-i) audytorską(-ie) z państwa trzeciego, łącznie z dokumentami roboczymi, istotnymi dla audytu grupy.
W celu zapewnienia dostarczenia takich dokumentów biegły rewident grupy musi zatrzymać egzemplarz takiej dokumentacji bądź też uzgodnić z biegłym(-i) rewidentem(-ami) lub jednostką(-ami) audytorską(-imi) z państwa trzeciego swój odpowiedni i nieograniczony do niej dostęp na żądanie lub podjąć wszelkie inne stosowne działania.
Jeżeli przeszkody prawne lub inne uniemożliwią przekazanie dokumentacji roboczej z badania z państwa trzeciego do biegłego rewidenta grupy, dokumentacja zachowana przez biegłego rewidenta grupy musi zawierać dowody, że biegły rewident grupy wszczął stosowne procedury w celu uzyskania dostępu do dokumentacji z badania oraz, w przypadku przeszkód innych niż przeszkody prawne wynikające z przepisów tego państwa, dowody na istnienie takich przeszkód.
Artykuł 28
Sprawozdawczość z badania
1.
W przypadku gdy firma audytorska przeprowadza badanie ustawowe, sprawozdanie z badania jest podpisywane przynajmniej przez biegłego(-ych) rewidenta(-ów), przeprowadzającego(-ych) badanie ustawowe w imieniu firmy audytorskiej.
W wyjątkowych okolicznościach Państwa Członkowskie mogą postanowić, że podpis ten nie musi być ujawniany opinii publicznej, jeżeli takie ujawnienie mogłoby prowadzić do bezpośredniego i znaczącego zagrożenia dla bezpieczeństwa osobistego jakiejkolwiek osoby.
W każdym przypadku nazwisko(-a) danej(-ych) osoby(-ób) zaangażowanej(-ych) w badanie musi(-szą) być znane odpowiednim właściwym władzom.
2. Niezależnie od art. 51a ust. 1 dyrektywy 78/660/EWG i jeżeli Komisja nie przyjęła wspólnego wzoru standardowego sprawozdań z badania zgodnie z art. 26 ust. 1 niniejszej dyrektywy, Komisja może zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 48 ust. 2 niniejszej dyrektywy, przyjąć wspólny wzór standardowych sprawozdań z badania dla rocznych lub skonsolidowanych sprawozdań finansowych, sporządzonych zgodnie z zatwierdzonymi międzynarodowymi standardami rachunkowości w celu zwiększenia zaufania publicznego do funkcji badania.
ROZDZIAŁ VI
ZAPEWNIENIE JAKOŚCI
Artykuł 29
Systemy zapewniania jakości
1.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia, aby wszyscy biegli rewidenci i firmy audytorskie byli objęci systemem zapewniania jakości spełniającym co najmniej poniższe kryteria:
a) system zapewniania jakości jest zorganizowany w sposób gwarantujący jego niezależność od kontrolowanych biegłych rewidentów i firm audytorskich oraz podlega nadzorowi publicznemu opisanemu w rozdziale VIII;
b) finansowanie działania systemu zapewniania jakości jest bezpieczne i wolne od jakichkolwiek niepożądanych wpływów ze strony biegłych rewidentów lub firm audytorskich;
c) system zapewniania jakości dysponuje odpowiednimi zasobami;
d) osoby przeprowadzające kontrole zapewnienia jakości posiadają odpowiednie wykształcenie zawodowe i stosowne doświadczenie w zakresie badania ustawowego oraz sprawozdawczości finansowej, połączone ze szczególnym szkoleniem w zakresie przeprowadzania kontroli zapewnienia jakości;
e) wybór kontrolerów realizujących konkretne zlecenia kontroli zapewnienia jakości dokonywany jest zgodnie z obiektywną procedurą opracowaną dla zapewnienia, że między kontrolerami a kontrolowanym biegłym rewidentem lub firmą audytorską nie zachodzi konflikt interesów;
f) zakres kontroli zapewnienia jakości popartej odpowiednim sprawdzeniem wybranych zbiorów dokumentacji z badania obejmuje ocenę zgodności z obowiązującymi standardami rewizji finansowej i wymogami z zakresu niezależności, ocenę ilości i jakości wykorzystanych zasobów, ocenę naliczonego wynagrodzenia za badanie oraz ocenę systemu wewnętrznej kontroli jakości firmy audytorskiej;
g) kontrola zapewnienia jakości jest przedmiotem sprawozdania zawierającego główne wnioski z kontroli zapewnienia jakości;
h) kontrole zapewnienia jakości są przeprowadzane co najmniej co sześć lat;
i) ogólne rezultaty funkcjonowania systemu zapewniania jakości są corocznie publikowane;
j) zalecenia wynikające z przeprowadzonych kontroli zapewnienia jakości są wykonane przez biegłego rewidenta lub firmę audytorską w odpowiednio krótkim czasie.
Jeśli zalecenia, o których mowa w lit. j), nie zostaną wykonane, dany biegły rewident lub firma audytorska podlegają, w stosownych przypadkach, systemowi działań dyscyplinujących lub sankcjom, o których mowa w art. 30.
2. Komisja może, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 48 ust. 2, przyjąć środki wykonawcze w celu zwiększenia publicznego zaufania do funkcji badania oraz zapewnienia jednolitego stosowania ust. 1 lit. a), b) oraz e)–j).
ROZDZIAŁ VII
DOCHODZENIA I SANKCJE
Artykuł 30
Systemy dochodzeń i sankcji
1.
Państwa Członkowskie zapewniają istnienie skutecznych systemów dochodzeń i sankcji mających na celu wykrywanie, korygowanie i zapobieganie nieodpowiedniemu wykonywaniu badania ustawowego.
2.
Bez uszczerbku dla obowiązujących w Państwach Członkowskich systemów odpowiedzialności cywilnej, Państwa Członkowskie zapewniają skuteczne, proporcjonalne i odstraszające sankcje wobec biegłych rewidentów i firm audytorskich w przypadku gdy badania ustawowe nie są przeprowadzane zgodnie z przepisami przyjętymi w ramach wdrażania niniejszej dyrektywy.
3.
Państwa Członkowskie postanawiają, by podjęte środki i sankcje nałożone na biegłych rewidentów i firmy audytorskie były odpowiednio ujawniane opinii publicznej.
Sankcje obejmują możliwość cofnięcia zatwierdzenia.
Artykuł 31
Odpowiedzialność biegłego rewidenta
Przed dniem 1 stycznia 2007 r. Komisja przedstawi sprawozdanie na temat wpływu obowiązujących krajowych reguł odpowiedzialności za przeprowadzenie badań ustawowych na europejskie rynki kapitałowe oraz na temat warunków ubezpieczenia biegłych rewidentów i firm audytorskich, z uwzględnieniem obiektywnej analizy ograniczeń odpowiedzialności finansowej.
W odpowiednich przypadkach Komisja przeprowadzi publiczne konsultacje.
Na podstawie tego sprawozdania Komisja, jeśli uzna to za stosowne, wyda Państwom Członkowskim zalecenia.
ROZDZIAŁ VIII
NADZÓR PUBLICZNY I ROZWIĄZANIA REGULACYJNE POMIĘDZY PAŃSTWAMI CZŁONKOWSKIMI
Artykuł 32
Zasady nadzoru publicznego
1.
Państwa Członkowskie organizują skuteczny system nadzoru publicznego nad biegłymi rewidentami i firmami audytorskimi w oparciu o zasady zawarte w ust. 2–7.
2.
Publicznym nadzorem są objęci wszyscy biegli rewidenci i firmy audytorskie.
3.
System nadzoru publicznego jest zarządzany przez osoby niewykonujące zawodu, posiadające wiedzę w dziedzinach istotnych dla badania ustawowego.
Państwa Członkowskie mogą jednak dopuścić, by w zarządzaniu systemem nadzoru publicznego uczestniczyły – w mniejszości – osoby wykonujące zawód.
Osoby uczestniczące w zarządzaniu systemem nadzoru publicznego są wybierane zgodnie z niezależną i przejrzystą procedurą wyboru.
4.
Do systemu nadzoru publicznego należy ostateczna odpowiedzialność za nadzór nad:
a) zatwierdzaniem i rejestracją biegłych rewidentów i firm audytorskich;
b) przyjmowaniem standardów etyki zawodowej, wewnętrznej kontroli jakości firm audytorskich oraz rewizji finansowej;
c) kształceniem ustawicznym, zapewnianiem jakości oraz systemami dochodzeń i systemami dyscyplinarnymi.
5.
System nadzoru publicznego ma prawo – w razie zaistnienia potrzeby – przeprowadzania dochodzeń w odniesieniu do biegłych rewidentów i firm audytorskich, jak również ma prawo podejmowania stosownych działań.
6.
System nadzoru publicznego jest przejrzysty.
Niezbędne jest publikowanie rocznych programów prac i sprawozdań z działalności systemu.
7.
System nadzoru publicznego jest odpowiednio finansowany.
Finansowanie systemu nadzoru publicznego jest bezpieczne i wolne od jakiegokolwiek niewłaściwego wpływu biegłych rewidentów bądź firm audytorskich.
Artykuł 33
Współpraca na szczeblu wspólnotowym pomiędzy systemami nadzoru publicznego
Państwa Członkowskie zapewnią, aby rozwiązania regulacyjne w zakresie systemów nadzoru publicznego zezwalały na skuteczną współpracę na szczeblu Wspólnotyw odniesieniu do działań nadzorczych Państw Członkowskich.
W tym zakresie każde Państwo Członkowskie musi wyznaczyć jeden podmiot jako szczególnie odpowiedzialny za zapewnienie współpracy.
Artykuł 34
Wzajemne uznawanie rozwiązań regulacyjnych pomiędzy Państwami Członkowskimi
1.
Rozwiązania regulacyjne Państw Członkowskich respektują zasadę regulacji i nadzoru państwa pochodzenia, tj. Państwa Członkowskiego, w którym biegły rewident lub firma audytorska zostali zatwierdzeni, a badana jednostka ma swoją siedzibę.
2.
W przypadku badania ustawowego skonsolidowanych sprawozdań finansowych Państwo Członkowskie, wymagające przeprowadzenia badania ustawowego skonsolidowanych sprawozdań finansowych, nie może w związku z badaniem ustawowym nakładać na biegłego rewidenta lub firmę audytorską przeprowadzających ustawowe badanie jednostki zależnej, utworzonej w innym Państwie Członkowskim, żadnych dodatkowych wymogów dotyczących rejestracji, kontroli zapewnienia jakości, standardów rewizji finansowej oraz zasad etyki zawodowej i niezależności.
3.
W przypadku spółki, której papiery wartościowe są przedmiotem obrotu na rynku regulowanym w Państwie Członkowskim innym niż państwo, w którym spółka ta posiada swoją siedzibę, Państwo Członkowskie, w którym te papiery wartościowe są przedmiotem obrotu, nie może w związku z badaniem ustawowym nakładać na biegłego rewidenta lub firmę audytorską przeprowadzającą ustawowe badanie rocznego lub skonsolidowanego sprawozdania finansowego danej spółki, żadnych dodatkowych wymogów dotyczących rejestracji, kontroli zapewnienia jakości, standardów rewizji finansowej oraz zasad etyki zawodowej i niezależności.
Artykuł 35
Wyznaczenie właściwych władz
1.
Państwa Członkowskie wyznaczają jedną lub więcej właściwych władz dla celów zadań przewidzianych w niniejszej dyrektywie.
Państwa Członkowskie poinformują Komisję o ich wyznaczeniu.
2.
Właściwe władze są zorganizowane w taki sposób, aby unikać konfliktów interesów.
Artykuł 36
Tajemnica zawodowa i współpraca regulacyjna pomiędzy Państwami Członkowskimi
1.
Właściwe władze Państw Członkowskich odpowiedzialne za zatwierdzanie, rejestrację, zapewnianie jakości, inspekcje i dyscyplinę współpracują ze sobą, gdy tylko jest to konieczne do wykonywania ich poszczególnych zadań wynikających z niniejszej dyrektywy.
Właściwe władze w Państwie Członkowskim odpowiedzialne za zatwierdzanie, rejestrację, zapewnianie jakości, inspekcje i dyscyplinę udzielają pomocy właściwym władzom w innych Państwach Członkowskich.
W szczególności właściwe władze wymieniają informacje i współpracują przy dochodzeniach związanych z prowadzeniem badań ustawowych.
2.
Obowiązek tajemnicy zawodowej odnosi się do wszystkich osób zatrudnionych lub które były zatrudnione przez właściwe władze.
Informacje objęte zakresem tajemnicy zawodowej nie mogą być ujawniane żadnej innej osobie ani władzy, chyba że wymagają tego przepisy ustawowe, wykonawcze bądź administracyjne Państwa Członkowskiego.
3.
Przepisy ust. 2 nie stanowią przeszkody dla wymiany przez właściwe władze informacji poufnych.
Dostarczone w tym trybie informacje objęte są obowiązkiem tajemnicy zawodowej, któremu podlegają osoby zatrudnione lub wcześniej zatrudniane przez właściwe władze.
4.
Właściwe władze na żądanie i bez zbędnej zwłoki dostarczają wszelkich informacji potrzebnych dla celu, o którym mowa w ust. 1.
Gdy to konieczne, właściwe władze otrzymujące jakiekolwiek takie żądanie bez nieuzasadnionej zwłoki podejmują niezbędne środki w celu zebrania żądanych informacji.
Dostarczone w tym trybie informacje objęte są obowiązkiem tajemnicy zawodowej, któremu podlegają osoby zatrudnione lub wcześniej zatrudniane przez właściwe władze, które informacje te otrzymały.
Jeżeli właściwa władza, do której zwrócono się o informacje, nie jest w stanie ich dostarczyć bez nieuzasadnionej zwłoki, powiadamia o przyczynach niniejszego właściwą władzę żądającą informacji.
Właściwe władze mogą odmówić udzielenia żądanych informacji, jeżeli:
a) udzielenie informacji mogłoby mieć szkodliwy wpływ na suwerenność, bezpieczeństwo lub porządek publiczny państwa, do którego zwrócono się z żądaniem lub naruszać krajowe reguły bezpieczeństwa; lub
b) przed organami Państwa Członkowskiego, do którego skierowano żądanie, wszczęto już postępowanie sądowe w odniesieniu do tych samych działań i przeciwko tym samym biegłym rewidentom lub firmom audytorskim; lub
c) właściwe władze Państwa Członkowskiego, do którego skierowano żądanie, wydały prawomocne orzeczenie w sprawie tych samych działań i przeciwko tym samym biegłym rewidentom lub firmom audytorskim.
Bez uszczerbku dla obowiązków, którym dane władze podlegają w postępowaniu sądowym, właściwe władze otrzymujące informacje na mocy ust. 1 mogą ich użyć jedynie dla celów sprawowania funkcji mieszczących się w zakresie niniejszej dyrektywy oraz w kontekście postępowania administracyjnego lub sądowego, dotyczącego sprawowania tych funkcji.
5.
W przypadku gdy właściwa władza wywnioskuje, że na terytorium innego Państwa Członkowskiego są lub były prowadzone działania niezgodne z przepisami niniejszej dyrektywy, powiadamia o tym wniosku właściwą władzę tego drugiego Państwa Członkowskiego w możliwie szczegółowy sposób.
Właściwa władza tego drugiego Państwa Członkowskiego podejmuje wówczas stosowne działania.
Informuje powiadamiającą właściwą władzę o wyniku swoich działań oraz, w miarę możliwości, o istotnych kwestiach, które pojawią się w międzyczasie.
6.
Właściwa władza jednego Państwa Członkowskiego może również zażądać przeprowadzenia dochodzenia przez właściwą władzę innego Państwa Członkowskiego na terytorium tego drugiego państwa.
Może również zażądać, by niektórzy jej pracownicy mogli towarzyszyć pracownikom właściwej władzy tego innego Państwa Członkowskiego podczas prowadzenia dochodzenia.
Dochodzenie takie pozostaje pod pełną kontrolą Państwa Członkowskiego, na którego terytorium jest przeprowadzane.
Właściwe władze mogą odmówić podjęcia działań na żądanie przeprowadzenia dochodzenia przewidzianego w akapicie pierwszym lub na żądanie, by ich pracownikom towarzyszyli pracownicy właściwej władzy innego Państwa Członkowskiego, przewidzianego w ust. 2, jeżeli:
a) tego rodzaju dochodzenie może negatywnie wpłynąć na suwerenność, bezpieczeństwo lub porządek publiczny Państwa Członkowskiego, do którego skierowano żądanie; lub
b) przed organami danego Państwa Członkowskiego, do którego skierowano żądanie, wszczęto już postępowanie sądowe w odniesieniu do tych samych działań i przeciwko tym samym osobom; lub
c) właściwe władze Państwa Członkowskiego, do którego skierowano żądanie, wydały prawomocne orzeczenie w sprawie tych samych osób w związku z tymi samymi działaniami.
7.
Zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 48 ust. 2, Komisja może przyjąć środki wykonawcze w celu ułatwienia współpracy między właściwymi władzami w zakresie procedur wymiany informacji i trybu dochodzeń transgranicznych przewidzianych w ust. 2–4 niniejszego artykułu.
ROZDZIAŁ IX
WYBÓR I ZWOLNIENIE
Artykuł 37
Wybór biegłych rewidentów lub firm audytorskich
1.
Wyboru biegłego rewidenta lub firmy audytorskiej dokonuje walne zgromadzenie wspólników lub członków badanej jednostki.
2.
Państwa Członkowskie mogą dopuścić alternatywne systemy lub tryby wyboru biegłego rewidenta lub firmy audytorskiej, pod warunkiem że te systemy lub tryby zostaną opracowane dla zapewnienia niezależności biegłego rewidenta lub firmy audytorskiej od członków wykonawczych organu administracyjnego bądź od organu zarządzającego badanej jednostki.
Artykuł 38
Zwolnienie i rezygnacja biegłych rewidentów lub firm audytorskich
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby biegli rewidenci lub firmy audytorskie mogli/mogły być odwołani/odwoływane tylko w przypadku zaistnienia zasadnych podstaw.
Różnice poglądów w sprawie zwolnień i rezygnacji księgowych lub procedur badania nie stanowią zasadnej podstawy odwołania.
2.
Państwa Członkowskie gwarantują, aby badana jednostka i biegły rewident bądź firma audytorska informowały władzę lub władze odpowiedzialne za nadzór publiczny o swym zwolnieniu bądź rezygnacji w okresie, na jaki zostały powołane, i udzieliły stosownego wyjaśnienia przyczyn tego zwolnienia lub rezygnacji.
ROZDZIAŁ X
PRZEPISY SZCZEGÓLNE DOTYCZĄCE BADANIA USTAWOWEGO JEDNOSTEK INTERESU PUBLICZNEGO
Artykuł 39
Zastosowanie do nienotowanych jednostek interesu publicznego
Państwa Członkowskie mogą zwolnić jednostki interesu publicznego, które nie wyemitowały zbywalnych papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na regulowanym rynku w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 14 dyrektywy 2004/39/WE, oraz ich biegłego(-ych) rewidenta(-ów) lub firmę(-y) audytorską(-kie) z jednego lub więcej wymogów niniejszego rozdziału.
Artykuł 40
Sprawozdanie zapewniające przejrzystość
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, aby biegli rewidenci i firmy audytorskie przeprowadzające badanie(-a) ustawowe jednostek interesu publicznego publikowali na swojej stronie internetowej, w ciągu trzech miesięcy od zakończenia każdego roku obrotowego, roczne przejrzyste sprawozdania, które obejmuje przynajmniej:
a) opis formy prawnej oraz struktury własnościowej;
b) w przypadku gdy firma audytorska należy do sieci, opis danej sieci, jak również rozwiązania prawne i strukturalne w danej sieci;
c) opis struktury zarządzania firmy audytorskiej;
d) opis systemu wewnętrznej kontroli jakości firmy audytorskiej oraz oświadczenie organu administracyjnego lub zarządzającego na temat skuteczności jego funkcjonowania;
e) wskazanie, kiedy odbyła się ostatnia kontrola zapewnienia jakości, o której mowa w art. 29;
f) wykaz jednostek interesu publicznego, dla których dana firma audytorska przeprowadzała badania ustawowe w poprzednim roku obrotowym;
g) oświadczenie o praktykach firmy audytorskiej w zakresie zapewnienia niezależności zawierające również potwierdzenie, że została przeprowadzona wewnętrzna kontrola przestrzegania zasad niezależności;
h) oświadczenie o stosowanej przez firmę audytorską polityce w zakresie doskonalenia ustawicznego biegłych rewidentów, o którym mowa w art. 13;
i) informacje finansowe ilustrujące znaczenie danej firmy audytorskiej, takie jak łączny obrót w rozbiciu na wynagrodzenia za badanie ustawowe rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych oraz wynagrodzenia naliczone za inne usługi atestacyjne, usługi doradztwa podatkowego oraz usługi niebędące badaniem;
j) informacje o zasadach wynagradzania partnerów.
Państwa Członkowskie mogą w wyjątkowych okolicznościach odstąpić od stosowania wymogu w lit. f) w zakresie koniecznym dla złagodzenia bezpośredniego i znaczącego zagrożenia dla bezpieczeństwa osobistego jakiejkolwiek osoby.
2.
Sprawozdanie zapewniające przejrzystość musi być podpisane przez biegłego rewidenta bądź firmę audytorską, zależnie od okoliczności.
Można to uczynić na przykład za pomocą podpisu elektronicznego określonego w art. 2 ust. 1 dyrektywy 1999/93/WE.
Artykuł 41
Komitet ds. audytu
1.
Każda jednostka interesu publicznego posiada komitet ds. audytu.
Państwo Członkowskie określa, czy komitet ds. audytu powinien składać się z członków wykonawczych organu administracyjnego lub członków organu nadzorczego badanej jednostki lub członków wybranych na walnym zgromadzeniu wspólników badanej jednostki.
Przynajmniej jeden członek komitetu ds. audytu jest niezależny i posiada kompetencje w dziedzinie rachunkowości lub rewizji finansowej.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić, by w jednostkach interesu publicznego spełniających kryteria określone w art. 2 ust. 1 lit. f) dyrektywy 2003/71/WE [20] funkcje przydzielone komitetowi ds. audytu wykonywał organ administracyjny lub nadzorczy jako całość, pod warunkiem jednak, że jeżeli przewodniczący takiego organu jest członkiem wykonawczym, to nie jest on równocześnie przewodniczącym komitetu ds. audytu.
2.
Bez uszczerbku dla odpowiedzialności członków organów administracyjnego, zarządzającego lub nadzorczego albo pozostałych członków wybranych na walnym zgromadzeniu wspólników badanej jednostki, komitet ds. audytu między innymi:
a) monitoruje proces sprawozdawczości finansowej;
b) monitoruje skuteczność istniejących w spółce systemów kontroli wewnętrznej, audytu wewnętrznego (w stosownych przypadkach) oraz zarządzania ryzykiem;
c) monitoruje badanie ustawowe rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych;
d) dokonuje przeglądu i monitoruje niezależność biegłego rewidenta lub firmy audytorskiej, a w szczególności świadczenie dodatkowych usług na rzecz badanej jednostki.
3.
W jednostce interesu publicznego propozycja organu administracyjnego lub organu nadzorczego, dotycząca wyboru biegłego rewidenta lub firmy audytorskiej, opiera się na zaleceniu komitetu ds. audytu.
4.
Biegły rewident lub firma audytorska składają sprawozdania komitetowi ds. audytu o kluczowych zagadnieniach wynikających z badania ustawowego, a w szczególności o istotnych niedociągnięciach w kontroli wewnętrznej w odniesieniu do procesu sprawozdawczości finansowej.
5.
Państwa Członkowskie mogą pozwolić lub zdecydować, że postanowienia określone w ust. 1–4 niniejszego artykułu nie mają zastosowania do jakiejkolwiek jednostki interesu publicznego, które posiadają organ pełniący funkcje równoważne do komitetu ds. audytu, ustanowiony i działający zgodnie z przepisami obowiązującymi w Państwie Członkowskim, w którym podlegająca badaniu jednostka jest zarejestrowana.
W takim przypadku jednostka ujawnia, który organ realizuje te funkcje oraz jego skład.
6.
Państwa Członkowskie mogą zwolnić z obowiązku posiadania komitetu ds. audytu:
a) jednostkę interesu publicznego będącą jednostką zależną w rozumieniu art. 1 dyrektywy 83/349/EWG, o ile jednostka spełnia na poziomie grupy wymogi określone w ust. 1–4 niniejszego artykułu;
b) jakąkolwiek jednostkę interesu publicznego będącą przedsiębiorstwem zbiorowego inwestowania określonym w art. 1 ust. 2 dyrektywy 85/611/EWG.
Państwa Członkowskie mogą również zwolnić jednostki interesu publicznego, których jedynym celem jest zbiorowe inwestowanie kapitału zebranego w drodze publicznej, działające na zasadzie rozłożenia ryzyka i niepróbujące uzyskać prawnej lub administracyjnej kontroli nad jakimkolwiek emitentem swoich podstawowych inwestycji, o ile dane przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania uzyskały zezwolenie i podlegają nadzorowi właściwych władz oraz posiadają depozytariusza sprawującego funkcje równoważne z tymi, które wynikają z dyrektywy 85/611/EWG;
c) jakąkolwiek jednostkę interesu publicznego, której działalność polega wyłącznie na emisji papierów wartościowych zabezpieczonych aktywami określoną w art. 2 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 809/2004 [21].
W takich przypadkach Państwo Członkowskie wymaga od jednostki interesu publicznego wyjaśnienia powodów, dla których uznaje ona, że niewłaściwe byłoby posiadanie komitetu ds. audytu lub organu administracyjnego bądź nadzorczego, któremu powierzono funkcje komitetu ds. audytu;
d) jakąkolwiek instytucję kredytową w rozumieniu art. 1 ust. 1 dyrektywy 2000/12/WE, której akcje nie zostały dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym któregokolwiek Państwa Członkowskiego w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 14 dyrektywy 2004/39/WE i które stale lub wielokrotnie emitowały wyłącznie papiery dłużne, o ile łączna wartość nominalna przedmiotowych papierów dłużnych wynosi poniżej 100000000 EUR oraz nie opublikowały one jeszcze prospektu, zgodnie z dyrektywą 2003/71/WE.
Artykuł 42
Niezależność
1.
W uzupełnieniu przepisów określonych w art. 22 i 24 Państwa Członkowskie zapewniają, aby biegli rewidenci lub firmy audytorskie przeprowadzające badanie ustawowe jednostek interesu publicznego:
a) co roku przedkładali na piśmie komitetowi ds. audytu oświadczenie potwierdzające ich niezależność od badanej jednostki interesu publicznego;
b) co roku przedkładali komitetowi ds. audytu informacje na temat wszelkich dodatkowych usług świadczonych na rzecz badanej jednostki interesu publicznego; oraz
c) omawiali z komitetem ds. audytu zagrożenia dla ich niezależności oraz zabezpieczenia zastosowane w celu ograniczenia tych zagrożeń, udokumentowane przez nich zgodnie z art. 22 ust. 3.
2.
Państwa Członkowskie zapewnią, aby kluczowy(-i) partner(-rzy) firmy audytorskiej odpowiedzialny(-i) za przeprowadzenie badania ustawowego zmieniał(-li) się przynajmniej raz na siedem lat od daty wyznaczenia oraz by miał(-eli) możliwość ponownego uczestniczenia w badaniu badanej jednostki po upływie co najmniej dwóch lat.
3.
Biegły rewident lub kluczowy partner firmy audytorskiej, przeprowadzający badanie ustawowe w imieniu firmy audytorskiej, nie może przyjąć kluczowego stanowiska kierowniczego w badanej jednostce przed upływem co najmniej dwóch lat od ustąpienia z funkcji przeprowadzającego badanie biegłego rewidenta lub kluczowego partnera firmy audytorskiej.
Artykuł 43
Zapewnianie jakości
W przypadku biegłych rewidentów lub firm audytorskich przeprowadzających badania ustawowe jednostek interesu publicznego, kontrola zapewnienia jakości, o której mowa w art. 29, odbywa się co najmniej raz na trzy lata.
ROZDZIAŁ XI
ASPEKTY MIĘDZYNARODOWE
Artykuł 44
Zatwierdzanie biegłych rewidentów z państw trzecich
1.
Z zastrzeżeniem wzajemności właściwe władze Państwa Członkowskiego mogą zatwierdzić biegłego rewidenta z państwa trzeciego jako biegłego rewidenta, jeśli dana osoba dostarczyła dowody, że spełnia wymogi równoważne z wymogami określonymi w art. 4 i 6–13.
2.
Właściwe władze Państwa Członkowskiego, przed zatwierdzeniem biegłego rewidenta z państwa trzeciego spełniającego wymogi ust. 1, zastosują wymogi określone w art. 14.
Artykuł 45
Rejestracja i nadzór nad biegłymi rewidentami i jednostkami audytorskimi z państwa trzeciego
1. Właściwe władze Państwa Członkowskiego rejestrują zgodnie z art. 15–17 każdego biegłego rewidenta i każdą jednostkę audytorską z państwa trzeciego, który(-a) dostarczył(-ła) sprawozdanie z badania dotyczącego rocznego lub skonsolidowanego sprawozdania finansowego spółki zarejestrowanej poza terytorium Wspólnoty, której zbywalne papiery wartościowe są dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym tego Państwa Członkowskiego w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 14 dyrektywy 2004/39/WE, z wyjątkiem sytuacji, gdy dana spółka jest emitentem wyłącznie dłużnych papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na regulowanym rynku w Państwie Członkowskim w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2004/109/WE [22], których wartość nominalna na jednostkę wynosi co najmniej 50000 EUR lub, w przypadku dłużnych papierów wartościowych denominowanych w innej walucie, jest równoważna na dzień emisji kwocie co najmniej 50000 EUR.
2.
Artykuły 18 i 19 stosuje się.
3.
Państwa Członkowskie poddają zarejestrowanych biegłych rewidentów i jednostki audytorskie z państwa trzeciego swoim systemom nadzoru, swoim systemom zapewniania jakości i swoim systemom dochodzeń i sankcji.
Państwo Członkowskie może zwolnić zarejestrowanych biegłych rewidentów i jednostki audytorskie z państwa trzeciego z podlegania jego systemowi zapewniania jakości, jeżeli inne Państwo Członkowskie lub system zapewniania jakości państwa trzeciego, który został oceniony jako równorzędny zgodnie z art. 46, przeprowadził kontrolę jakości danego biegłego rewidenta lub danej jednostki audytorskiej z państwa trzeciego w ciągu poprzednich trzech lat.
4.
Bez uszczerbku dla art. 46, sprawozdania z badania dotyczącego rocznych sprawozdań finansowych lub skonsolidowanych sprawozdań finansowych, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, wydane przez biegłych rewidentów lub jednostki audytorskie z państwa trzeciego niezarejestrowane w danym Państwie Członkowskim, nie mają skutków prawnych w tym Państwie Członkowskim.
5.
Państwo Członkowskie może zarejestrować jednostkę audytorską z państwa trzeciego tylko wtedy, jeżeli:
a) spełnia ona wymogi równoważne z wymogami określonymi w art. 3 ust. 3;
b) większość członków organu administracyjnego lub zarządzającego jednostki audytorskiej z państwa trzeciego spełnia wymogi równoważne z wymogami określonymi w art. 4–10;
c) biegły rewident z państwa trzeciego przeprowadzający badanie w imieniu jednostki audytorskiej z państwa trzeciego spełnia wymogi równoważne z wymogami określonymi w art. 4–10;
d) badania rocznych lub skonsolidowanych sprawozdań finansowych, o których mowa w ust. 1, przeprowadzane są zgodnie z międzynarodowymi standardami rewizji finansowej, o których mowa w art. 26, jak również z wymogami określonymi w art. 22, 24 i 25 lub z równoważnymi standardami i wymogami;
e) publikuje ona na swojej stronie internetowej roczne sprawozdanie zapewniające przejrzystość, obejmujące informacje, o których mowa w art. 40, lub zachowuje ona zgodność z równoważnymi wymogami dotyczącymi ujawniania informacji.
6. Dla zapewnienia jednolitego stosowania ust. 5 lit. d) równoważność, o której mowa w tym ustępie, jest oceniana przez Komisję we współpracy z Państwami Członkowskimi i decyzje w jej kwestii podejmuje Komisja zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 48 ust. 2. W oczekiwaniu na taką decyzję Komisji Państwa Członkowskie mogą oceniać równoważność, o której mowa w ust. 5 lit. d), dopóki Komisja nie podejmie decyzji.
Artykuł 46
Odstępstwa w przypadku równoważności
1.
Państwa Członkowskie mogą zaprzestać stosowania bądź zmodyfikować wymogi w art. 45 ust. 1 i 3 na zasadzie wzajemności jedynie wtedy, jeżeli biegli rewidenci lub jednostki audytorskie z państwa trzeciego lub podlegają systemom nadzoru publicznego, zapewniania jakości oraz dochodzeń i sankcji w danym państwie trzecim, spełniającym wymogi równoważne wymogom art. 29, 30 i 32.
2.
Dla zapewnienia jednolitego stosowania ust. 1 niniejszego artykułu równoważność, o której mowa w tym ustępie, jest oceniana przez Komisję we współpracy z Państwami Członkowskimi i decyzje w jej kwestii podejmuje Komisja zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 48 ust. 2.
Państwa Członkowskie mogą oceniać równoważność, o której mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, lub polegać na ocenach przeprowadzonych przez inne Państwa Członkowskie, dopóki Komisja nie podejmie decyzji.
Jeżeli Komisja zdecyduje, że wymóg równoważności, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, nie jest spełniony, może zezwolić danym biegłym rewidentom i jednostkom audytorskim na kontynuowanie działalności w zakresie rewizji finansowej zgodnie z odpowiednimi wymogami Państwa Członkowskiego w czasie stosownego okresu przejściowego.
3.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o:
a) swoich ocenach równoważności, o której mowa w ust. 2; oraz
b) głównych elementach ich porozumień o współpracy z systemami nadzoru publicznego, zapewniania jakości oraz dochodzeń i sankcji w państwach trzecich na podstawie ust. 1.
Artykuł 47
Współpraca z właściwymi władzami z państw trzecich
1.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić na przekazanie właściwym władzom państwa trzeciego dokumentacji roboczej z badania lub innych dokumentów będących w posiadaniu biegłych rewidentów lub firm audytorskich zatwierdzonych przez nie, pod warunkiem że:
a) ta dokumentacja robocza z badania lub inne dokumenty odnoszą się do badań spółek, które wyemitowały papiery wartościowe w tym państwie trzecim lub które wchodzą w skład grupy wydającej ustawowe skonsolidowane sprawozdania finansowe w tym państwie trzecim;
b) przekazanie odbywa się za pośrednictwem miejscowych właściwych władz do właściwych władz tego państwa trzeciego, na żądanie tych władz;
c) właściwe władze danego państwa trzeciego spełniają wymogi, które uznano za adekwatne zgodnie z ust. 3;
d) między danymi właściwymi władzami istnieją ustalenia robocze oparte o zasadę wzajemności;
e) przekazanie danych osobowych do państwa trzeciego jest zgodne z rozdziałem IV dyrektywy 95/46/WE.
2.
Ustalenia robocze, o których mowa w ust. 1 lit. d), gwarantują, że:
a) właściwe władze przedstawiają uzasadnienie dla żądania dokumentacji roboczej z badania i innych dokumentów;
b) osoby obecnie lub wcześniej zatrudnione przez właściwe władze państwa trzeciego, które otrzymują te informacje, są zobowiązane do zachowania tajemnicy zawodowej;
c) właściwe władze państwa trzeciego mogą wykorzystywać roboczą dokumentację z badania i inne dokumenty wyłącznie do realizacji funkcji nadzoru publicznego, zapewnienia jakości i dochodzeń, które spełniają wymogi równoważne z wymogami art. 29, 30 i 32;
d) na żądanie właściwych władz państwa trzeciego dotyczące roboczej dokumentacji z badania lub innych dokumentów będących w posiadaniu biegłego rewidenta lub firmy audytorskiej, można udzielić odpowiedzi odmownej:
- jeżeli przekazanie tej dokumentacji roboczej lub dokumentów wpłynęłoby negatywnie na suwerenność, bezpieczeństwo lub porządek publiczny Wspólnoty lub Państwa Członkowskiego, do którego skierowano żądanie, lub
- gdy przed organami Państwa Członkowskiego, do którego skierowano żądanie, wszczęto już postępowanie sądowe w odniesieniu do tych samych działań i przeciwko tym samym osobom.
3.
W kwestii adekwatności, o której mowa w ust. 1 lit. c), decyzję podejmuje Komisja zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 48 ust. 2, w celu ułatwienia współpracy pomiędzy właściwymi władzami.
Ocena adekwatności jest przeprowadzana we współpracy z Państwami Członkowskimi i opiera się na wymogach art. 36 lub zasadniczo równoważnych rezultatach funkcjonalnych.
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne do zachowania zgodności z decyzją Komisji.
4.
W wyjątkowych przypadkach oraz w drodze odstępstwa od ust. 1, Państwa Członkowskie mogą zezwolić zatwierdzonym przez siebie biegłym rewidentom i firmom audytorskim na przekazanie dokumentacji roboczej z badania i innych dokumentów bezpośrednio do właściwych władz państwa trzeciego, pod warunkiem że:
a) właściwe władze tego państwa trzeciego wszczęły dochodzenie;
b) przekazanie nie jest sprzeczne z obowiązkami, których muszą przestrzegać biegli rewidenci i firmy audytorskie w związku z przekazywaniem dokumentacji roboczej z badania i innych dokumentów właściwym władzom w swoim państwie;
c) z właściwymi władzami danego państwa trzeciego zawarto ustalenia robocze umożliwiające właściwym władzom Państwa Członkowskiego uzyskanie na zasadach wzajemności bezpośredniego dostępu do dokumentacji roboczej z badania i innych dokumentów jednostek audytorskich z państw trzecich;
d) właściwe władze państwa trzeciego przedkładające żądanie poinformują z wyprzedzeniem właściwe władze krajowe, którym podlega biegły rewident lub firma audytorska, o każdym bezpośrednio skierowanym żądaniu przekazania informacji wraz z podaniem uzasadnienia;
e) przestrzegane są warunki, o których mowa w ust. 2.
5.
Komisja może, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 48 ust. 2, wyszczególnić przypadki wyjątkowe, o których mowa w ust. 4 niniejszego artykułu, w celu ułatwienia współpracy pomiędzy właściwymi władzami i dla zapewnienia jednolitego stosowania ust. 4 niniejszego artykułu.
6.
Państwa Członkowskie poinformują Komisję o ustaleniach roboczych, o których mowa w ust. 1 i 4.
ROZDZIAŁ XII
PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE
Artykuł 48
Procedura komitetu
1.
Komisja wspomagana jest przez komitet (zwany dalej "Komitetem").
2.
We wszystkich przypadkach odesłań do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem art. 8 tej decyzji.
Okres przewidziany w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE wynosi trzy miesiące.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin.
4.
Bez uszczerbku dla już przyjętych środków wykonawczych oraz z wyjątkiem przepisów określonych w art. 26, po wygaśnięciu dwuletniego okresu od przyjęcia niniejszej dyrektywy, a najpóźniej z dniem 1 kwietnia 2008 r. zawiesza się stosowanie tych jej przepisów, które wymagają przyjęcia norm technicznych, zmian i decyzji zgodnie z ust. 2.
Na wniosek Komisji Parlament Europejski i Rada mogą odnowić właściwe przepisy zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu, dokonując w tym celu ich przeglądu przed upływem okresu lub daty, o której mowa powyżej.
Artykuł 49
Zmiana dyrektywy 78/660/EWG i dyrektywy 83/349/EWG
1.
W dyrektywie 78/660/EWG wprowadza się następujące zmiany:
a) w art. 43 ust. 1 dodaje się punkt w następującym brzmieniu:
"15) osobno całkowite wynagrodzenie za rok obrotowy naliczone przez biegłego rewidenta lub firmę audytorską za badanie ustawowe rocznego sprawozdania finansowego, całkowite wynagrodzenie naliczone za inne usługi atestacyjne, całkowite wynagrodzenie naliczone za usługi doradztwa podatkowego i całkowite wynagrodzenie naliczone za inne usługi niebędące badaniem.
Państwa Członkowskie mogą postanowić, że niniejszy wymóg nie będzie stosowany, jeżeli spółka jest objęta skonsolidowanym sprawozdaniem finansowym sporządzanym zgodnie z art. 1 dyrektywy 83/349/EWG, pod warunkiem że informacja taka jest podana w informacji dodatkowej do skonsolidowanego sprawozdania finansowego.";
b) artykuł 44 ust. 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"1. Państwa Członkowskie mogą zezwolić spółkom, o których mowa w art. 11, na sporządzenie skróconych informacji dodatkowych do swoich sprawozdań finansowych bez informacji wymaganych w art. 43 ust. 1 pkt 5–12, 14 a) i 15. Informacje dodatkowe muszą jednak ujawniać informacje określone w art. 43 ust. 1 pkt 6 łącznie dla wszystkich stosownych pozycji.";
c) artykuł 45 ust. 2 otrzymuje następujące brzmienie:
"2. Ustęp 1 lit. b) stosuje się także do informacji określonej w art. 43 ust. 1 pkt 8.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić spółkom, o których mowa w art. 27, na pominięcie ujawnienia informacji określonej w art. 43 ust. 1 pkt 8. Państwa Członkowskie mogą również zezwolić spółkom, o których mowa w art. 27, na pominięcie ujawnienia informacji określonych w art. 43 ust. 1 pkt 15, pod warunkiem że informacje takie są dostarczone do systemu nadzoru publicznego, o którym mowa w art. 32 dyrektywy 2006/43/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie badania ustawowego rocznych sprawozdań finansowych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych [23], o ile system ten ich zażąda..
2.
W art. 34 dyrektywy 83/349/EWG dodaje się punkt w następującym brzmieniu:
"16) osobno, całkowite wynagrodzenie za rok obrotowy naliczone przez biegłego rewidenta lub firmę audytorską za badanie ustawowe skonsolidowanego sprawozdania finansowego, całkowite wynagrodzenie naliczone za inne usługi atestacyjne, całkowite wynagrodzenie naliczone za usługi doradztwa podatkowego i całkowite wynagrodzenie naliczone za inne usługi niebędące badaniem.".
Artykuł 50
Uchylenie dyrektywy 84/253/EWG
Dyrektywa 84/253/EWG traci moc z dniem … czerwca 2006 r.
Odesłania do uchylonej dyrektywy należy interpretować jako odesłania do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 51
Przepisy przejściowe
Biegli rewidenci lub firmy audytorskie, którzy przed wejściem w życie postanowień, o których mowa w art. 53 ust. 1, zostali zatwierdzeni zgodnie z dyrektywą 84/253/EWG przez właściwe władze Państw Członkowskich, zostają uznani za zatwierdzonych zgodnie z niniejszą dyrektywą.
Artykuł 52
Minimalna harmonizacja
Państwa Członkowskie wymagające badania ustawowego mogą wprowadzić bardziej rygorystyczne wymogi, chyba że niniejsza dyrektywa przewiduje inaczej.
Artykuł 53
Przeniesienie
1.
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują przed upływem 29 czerwca 2008 r. przepisy konieczne do zachowania zgodności z wymogami niniejszej dyrektywy.
Informują o tym bezzwłocznie Komisję.
2.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Sposoby dokonywania takiego odniesienia określają Państwa Członkowskie.
3.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty najważniejszych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej zakresem niniejszej dyrektywy.
Artykuł 54
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 55
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2006/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 6 września 2006 r.
w sprawie jakości wód słodkich wymagających ochrony lub poprawy w celu zachowania życia ryb
(tekst ujednolicony)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze co następuje:
(1) Dyrektywa 78/659/EWG Rady z dnia 18 lipca 1978 r. w sprawie jakości słodkich wód wymagających ochrony lub poprawy w celu zachowania życia ryb [3] została kilkakrotnie znacząco zmieniona [4].
Dla zapewnienia jasności i zrozumiałości dyrektywa ta powinna zostać ujednolicona.
(2) Ochrona i poprawa środowiska wymaga podjęcia określonych działań chroniących wody przed zanieczyszczeniem, dotyczy to również wód słodkich, w których mogą żyć ryby.
(3) Zarówno z ekologicznego, jak i z ekonomicznego punktu widzenia niezbędna jest ochrona populacji ryb przed różnymi szkodliwymi skutkami wprowadzania substancji zanieczyszczających do wód, takimi jak w szczególności redukcja populacji ryb określonych gatunków, a nawet, w pewnych przypadkach, zanikanie szeregu tych gatunków.
(4) Decyzja nr 1600/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 lipca 2002 r. ustanawiająca szósty wspólnotowy program działań w zakresie środowiska naturalnego [5] ma na celu zagwarantowanie osiągnięcia poziomów jakości wód powierzchniowych, które nie wywierają znacznego wpływu na środowisko naturalne oraz nie stwarzają zagrożenia dla środowiska naturalnego.
(5) Różnice pomiędzy przepisami obowiązującymi w różnych Państwach Członkowskich w zakresie jakości wody słodkiej, w której mogą żyć ryby, mogą stwarzać nierówne warunki konkurencji i w ten sposób bezpośrednio wpływać na funkcjonowanie rynku wewnętrznego.
(6) W celu osiągnięcia celów niniejszej dyrektywy Państwa Członkowskie powinny określić wody, do których będzie się ona stosować, oraz będą musiały ustalić dla nich wartości dopuszczalne zgodne z niektórymi parametrami.
Zostaną podjęte działania zapewniające, że wody wyznaczone w ten sposób będą odpowiadać tym wartościom w ciągu pięciu lat od ich wyznaczenia.
(7) Należy ustanowić przepisy, że wody słodkie, w których mogą żyć ryby, będą, na niektórych warunkach, uważane za spełniające te wartości parametryczne, nawet jeżeli określony procent próbek nie spełni wymienionych wartości granicznych.
(8) W celu zapewnienia, że jakość wód słodkich, w których mogą żyć ryby słodkowodne jest sprawdzana, należy pobierać minimalną liczbę próbek i wykonywać pomiary, odnoszące się do wymienionych w załączniku parametrów.
Zależnie od jakości wody można zmniejszyć ilość pobieranych próbek lub zaprzestać ich pobierania.
(9) Państwa Członkowskie nie są w stanie kontrolować niektórych warunków naturalnych i dlatego, w pewnych przypadkach, niezbędna jest możliwość odstępstwa od niniejszej dyrektywy.
(10) Postęp naukowo-techniczny może spowodować konieczność szybkiego dostosowania pewnych wymogów ustanowionych w załączniku I. Dla ułatwienia wprowadzania w życie środków wymaganych w tym celu należy ustanowić procedurę umożliwiającą bliską współpracę między Państwami Członkowskimi a Komisją, zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [6].
(11) Niniejsza dyrektywa nie powinna naruszać zobowiązań Państw Członkowskich odnoszących się do terminów transpozycji do prawa wewnętrznego dyrektyw określonych w załączniku III część B,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa dotyczy jakości wód słodkich i ma zastosowanie do wód wyznaczonych przez Państwa Członkowskie jako wymagające ochrony lub poprawy w celu zachowania życia ryb.
2.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do wód w naturalnych lub sztucznych stawach rybnych, gdzie prowadzona jest intensywna hodowla ryb.
3.
Celem niniejszej dyrektywy jest ochrona lub poprawa jakości wód słodkich płynących lub stojących, w których możliwe jest życie, lub, po zmniejszeniu czy eliminacji zanieczyszczeń, będzie możliwe życie ryb należących do:
a) naturalnie zróżnicowanych gatunków lokalnych;
b) gatunków, których obecność właściwe organy Państwa Członkowskiego uznają za pożądaną dla gospodarki wodnej.
4.
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) określenie "wody łososiowe" oznacza wody, w których żyją lub będą mogły żyć ryby z gatunków takich jak łosoś (Salmo salar), pstrąg (Salmo trutta), lipień (Thumallus thymallus) i sieja (Coregonus);
b) określenie "wody karpiowe" oznacza wody, w których żyją lub będą mogły żyć ryby karpiowate lub innych gatunków, np. szczupak (Esox lucius), okoń (Perca fluvialis) i węgorz (Anguilla anguilla).
Artykuł 2
Parametry fizyczne i chemiczne dla wód wyznaczonych przez Państwa Członkowskie są wymienione w załączniku I.
Do celów stosowania tych parametrów wody dzieli się na łososiowe i karpiowe.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie ustalają, dla wyznaczonych wód, parametry wymienione w załączniku I w kolumnach G oraz I. Parametry te powinny być zgodne z uwagami zawartymi w każdej z tych dwóch kolumn.
2.
Państwa Członkowskie nie mogą wyznaczać mniej restrykcyjnych wartości od tych wyszczególnionych w załączniku I w kolumnie I i powinny dążyć do respektowania wartości z kolumny G, uwzględniając zasadę określoną w art. 8.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie wyznaczają wody łososiowe i karpiowe i mogą następnie wyznaczać dodatkowe wody.
2.
Państwa Członkowskie mogą zmieniać wyznaczenie niektórych wód w wyniku pojawienia się czynników nieprzewidzianych w czasie wyznaczania, biorąc pod uwagę zasadę określoną w art. 8.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie tworzą programy w celu redukcji zanieczyszczeń i zapewnienia zgodności wyznaczonych wód w ciągu pięciu lat od ich wyznaczenia, zgodnie z art. 4, z wartościami ustanowionymi przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 3, jak i uwagami znajdującymi się w kolumnach G oraz I załącznika I.
Artykuł 6
1.
Do celów wprowadzenia w życie art. 5 wyznaczone wody uważa się za spełniające przepisy niniejszej dyrektywy, jeżeli ich próbki pobierane przez okres 12 miesięcy w tym samym miejscu z minimalną częstotliwością określoną w załączniku I, wykazują zgodność zarówno z wartościami ustanowionych przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 3, jak i uwagami zawartymi w załączniku I w kolumnach G i I, w przypadku:
a) 95 % próbek dla parametrów: pH, BZT-5, azotany, niezjonizowany amoniak, całkowita zawartość azotanów amonu, całkowita zawartość chloru resztkowego, całkowita zawartość cynku i rozpuszczonej miedzi. Jeżeli częstotliwość pobierania próbek jest mniejsza niż jedna próbka miesięcznie, wszystkie wyżej wymienione wartości i uwagi są przestrzegane przy wszystkich próbkach;
b) wartości procentowych wymienionych w załączniku I dla parametrów: temperatura i tlen rozpuszczony;
c) średniego stężenia dla parametru: zawiesina ciała stałego.
2.
Przypadki, w których wartości wyznaczone przez Państwa Członkowskie, zgodnie z art. 3 lub uwagami ujętymi w załączniku I w kolumnach G i I, nie są przestrzegane, nie są brane pod uwagę przy obliczaniu wartości procentowych przewidzianych w ust. 1, jeżeli są one wynikiem powodzi lub innych klęsk żywiołowych.
Artykuł 7
1.
Właściwe organy w Państwach Członkowskich przeprowadzają czynności związane z pobieraniem próbek, których minimalna częstotliwość określona jest w załączniku I.
2.
Jeżeli właściwe organy stwierdzą, że jakość wyznaczonych wód jest znacznie wyższa od tej, która wynikałaby z zastosowania wartości ustanowionych zgodnie z art. 3 i uwagami zawartymi w załączniku I w kolumnach G oraz I, częstotliwość pobierania próbek może ulec zmniejszeniu.
W razie braku zanieczyszczeń lub niewystępowania ryzyka pogorszenia się jakości wód właściwe organy mogą uznać pobieranie próbek za zbędne.
3.
Jeśli pobieranie próbek wskazuje, że wartość ustanowiona przez Państwo Członkowskie zgodnie z art. 3 lub uwagą zawartą w załączniku I w jednej z kolumn G lub I nie jest spełniana, Państwo Członkowskie określi, czy jest to wynik przypadku, zjawiska przyrodniczego, czy też zanieczyszczenia, i przyjmie właściwe środki.
4.
Dokładne miejsce pobierania próbek, odległość między nim a najbliżej położonym miejscem, gdzie zanieczyszczenia są zrzucane, oraz głębokość, z której próbki są pobierane, określają właściwe organy Państwa Członkowskiego, w szczególności na podstawie lokalnych warunków środowiska.
5.
Niektóre referencyjne metody analizy odnośnych parametrów są określone w załączniku I. Laboratoria stosujące inne metody zapewniają, że uzyskane wyniki są równoważne lub porównywalne z wynikami wyszczególnionymi w załączniku I.
Artykuł 8
Wprowadzanie w życie środków podjętych na mocy niniejszej dyrektywy nie może w żadnym przypadku, bezpośrednio lub pośrednio, prowadzić do wzrostu zanieczyszczenia wody słodkiej.
Artykuł 9
Państwa Członkowskie mogą, w dowolnym czasie, ustanowić bardziej restrykcyjne wartości dla wyznaczonych wód niż te ustanowione w niniejszej dyrektywie.
Mogą również wydać przepisy dotyczące parametrów innych niż przewidziane w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 10
W przypadku gdy wody słodkie przecinają lub stanowią granice państwowe między Państwami Członkowskimi i jeżeli jedno z tych państw rozważa wyznaczenie tych wód, państwa te konsultują się w celu określenia, do których odcinków może się stosować niniejsza dyrektywa, oraz w celu określenia konsekwencji, jakie należy wyciągnąć ze wspólnych celów w zakresie jakości; konsekwencje te zostaną określone, po formalnych konsultacjach, przez każde zainteresowane państwo.
W tych obradach może uczestniczyć Komisja.
Artykuł 11
Państwa Członkowskie mogą odstąpić od niniejszej dyrektywy:
a) w przypadku pewnych parametrów oznaczonych (0) w załączniku I z uwagi na wyjątkowe warunki pogodowe lub geograficzne;
b) kiedy wyznaczone wody podlegają naturalnemu wzbogaceniu w pewne substancje, tak że wartości wymienione w załączniku I nie są uwzględniane.
Naturalne wzbogacenie oznacza proces, poprzez który bez interwencji człowieka dany zbiornik wodny otrzymuje z gleby pewne substancje w niej zawarte.
Artykuł 12
Takie zmiany, jeżeli są niezbędne przy dostosowywaniu do postępu naukowo-technicznego wartości parametrów G oraz metod analizy zawartych w załączniku I, przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 13 ust. 2.
Artykuł 13
1.
Komisję wspomaga Komitet ds. Dostosowania do Postępu Naukowo-Technicznego (zwany dalej "Komitetem").
2.
W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy jej art. 8.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin.
Artykuł 14
Do celów stosowania niniejszej dyrektywy Państwa Członkowskie przekażą Komisji informacje dotyczące:
a) wód wyznaczonych zgodnie z art. 4 ust. 1, w formie streszczenia;
b) zmiany w wyznaczeniu niektórych wód zgodnie z art. 4 ust. 2;
c) przepisów ustanowionych w celu wprowadzenia nowych parametrów zgodnie z art. 9;
d) stosowania odstępstw od wartości wymienionych w kolumnie I w załączniku I.
Bardziej ogólnie – Państwa Członkowskie przekażą Komisji, na jej uzasadniony wniosek, wszelkie informacje konieczne do stosowania niniejszej dyrektywy.
Artykuł 15
Co trzy lata i po raz pierwszy w okresie 1993–1995 włącznie Państwa Członkowskie przekazują Komisji informacje dotyczące wykonywania niniejszej dyrektywy w formie sprawozdania sektorowego, które obejmuje również inne stosowne dyrektywy wspólnotowe.
Sprawozdanie to jest sporządzane na podstawie kwestionariusza lub szkicu opracowanego przez Komisję zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 6 dyrektywy Rady 91/692/EWG z dnia 23 grudnia 1991 r. normalizującej i racjonalizującej sprawozdania dotyczące wykonywania niektórych dyrektyw odnoszących się do środowiska [7].
Kwestionariusz lub szkic jest przesyłany Państwom Członkowskim sześć miesięcy przed rozpoczęciem okresu objętego sprawozdaniem.
Sprawozdanie jest przesyłane Komisji w ciągu dziewięciu miesięcy od zakończenia trzyletniego okresu objętego sprawozdaniem.
Komisja publikuje sprawozdanie wspólnotowe w sprawie wykonania niniejszej dyrektywy w ciągu dziewięciu miesięcy od otrzymania sprawozdań od Państw Członkowskich.
Artykuł 16
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 17
Dyrektywa 78/659/EWG zostaje uchylona bez naruszenia zobowiązań Państw Członkowskich odnoszących się do terminów transpozycji do prawa krajowego dyrektyw określonych w załączniku III część B.
Odesłania do uchylonej dyrektywy należy odczytywać jako odesłania do niniejszej dyrektywy zgodnie z tabelą korelacji w załączniku IV.
Artykuł 18
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 19
Dyrektywa Komisji 2006/45/WE
z dnia 16 maja 2006 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 91/414/EWG w zakresie specyfikacji substancji czynnej propoksykarbazonu
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], w szczególności jej art. 6 ust. 1 akapit drugi tiret drugie,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywą Komisji 2003/119/WE [2] włączono propoksykarbazon jako substancję czynną do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
(2) Przedkładając wniosek o włączenie propoksykarbazonu, jego producent, firma Bayer CropScience, przekazał specyfikację dotyczącą produkcji na małą skalę.
Firma zamierza zmodyfikować specyfikację w zakresie czystości w odniesieniu do produkcji na dużą skalę.
Firma przedłożyła dane wskazujące, że zmodyfikowana specyfikacja spełnia wymogi dotyczące włączenia.
(3) Niemcy dokonały oceny informacji i danych przedłożonych przez firmę.
Niemcy poinformowały Komisję w lipcu 2005 r. o swoich wnioskach, w których stwierdzono, że zmodyfikowana specyfikacja nie stwarza żadnego dodatkowego ryzyka ponad to, które jest już uwzględnione we wpisie dotyczącym propoksykarbazonu w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG oraz w opracowanym przez Komisję sprawozdaniu z przeglądu tej substancji.
(4) Z tego względu uzasadnione jest zmodyfikowanie specyfikacji propoksykarbazonu.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 91/414/EWG.
(6) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa członkowskie przyjmują i publikują najpóźniej do dnia 18 września 2006 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wdrożenia niniejszej dyrektywy.
Niezwłocznie przedstawiają one Komisji teksty tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Państwa członkowskie stosują wymienione przepisy od dnia 19 września 2006 r.
Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odesłanie do niniejszej dyrektywy lub odesłanie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Sposób dokonania takiego odesłania ustalany jest przez państwa członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa 2006/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 14 czerwca 2006 r.
zmieniająca dyrektywy Rady 78/660/EWG w sprawie rocznych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek, 83/349/EWG w sprawie skonsolidowanych sprawozdań finansowych, 86/635/EWG w sprawie rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych banków i innych instytucji finansowych oraz 91/674/EWG w sprawie rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych zakładów ubezpieczeń
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 44 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 21 maja 2003 r. Komisja przyjęła plan działań, ogłaszając środki mające na celu modernizację prawa spółek i udoskonalenie ładu korporacyjnego we Wspólnocie.
W ramach priorytetu krótkoterminowego Wspólnota miałaby zatwierdzić wspólną odpowiedzialność członków organów spółki, zwiększyć przejrzystość transakcji z udziałem jednostek powiązanych oraz transakcji pozabilansowych, a także podnieść stopień ujawniania informacji na temat praktyk w zakresie ładu korporacyjnego stosowanych w spółce.
(2) Na mocy planu działań członkowie organów administrujących, zarządzających oraz nadzorczych spółki mieliby, w ramach wymogu minimalnego, ponosić wspólną odpowiedzialność wobec spółki za sporządzanie i publikowanie rocznych sprawozdań finansowych oraz sprawozdań z działalności.
Takie samo podejście miałoby zastosowanie w stosunku do członków organów administrujących, zarządzajacych oraz nadzorczych podmiotów sporządzających skonsolidowane sprawozdania finansowe.
Organy te działają w ramach kompetencji przyznanych im przez prawo krajowe.
Nie powinno to uniemożliwiać Państwom Członkowskim rozszerzenia wymogów i wprowadzenia bezpośredniej odpowiedzialności wobec akcjonariuszy i pozostałych zainteresowanych stron.
Z drugiej strony, Państwa Członkowskie miałyby odstąpić od systemu odpowiedzialności zawężonej do pojedynczych członków organów spółki.
Niemniej jednak nie powino to odbierać sądom oraz innym organom egzekwującym prawo w Państwach Członkowskich możliwości nakładania sankcji na pojedynczego członka organów spółki.
(3) Odpowiedzialność prawna za sporządzanie i publikowanie rocznych sprawozdań finansowych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych, jak również rocznych sprawozdań z działalności i skonsolidowanych sprawozdań z działalności opiera się na prawie krajowym.
Odpowiednie zasady w zakresie odpowiedzialności prawnej, ustalone przez każde Państwo Członkowskie zgodnie z jego prawem lub przepisami krajowymi, powinny być stosowane w stosunku do członków organów administrujących, zarządzających i nadzorczych.
Państwa Członkowskie powinny móc dowolnie ustalać zakres odpowiedzialności prawnej.
(4) W celu wspierania wiarygodnych procesów sporządzania sprawozdań finansowych w całej Unii Europejskiej członkowie organu spółki, który jest odpowiedzialny za sporządzenie sprawozdań finansowych spółki, powinni mieć obowiązek zapewnienia, aby informacje finansowe zawarte w rocznym sprawozdaniu finansowym i sprawozdaniu z działalności spółki były przedstawione w sposób prawdziwy i rzetelny.
(5) W dniu 27 września 2004 r. Komisja przyjęła komunikat w sprawie zapobiegania i zwalczania nadużyć finansowych i korporacyjnych przedstawiający, między innymi, zarys inicjatyw politycznych Komisji dotyczących kontroli wewnętrznej w spółkach oraz odpowiedzialności członków organów spółki.
(6) Obecnie czwarta dyrektywa Rady 78/660/EWG [3] oraz siódma dyrektywa Rady 83/349/EWG [4] przewidują jedynie ujawnianie informacji dotyczących transakcji pomiędzy spółką a podmiotami z nią stowarzyszonymi.
Mając na celu wyrównanie statusu spółek, których papiery wartościowe nie są dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym, do spółek stosujących międzynarodowe standardy rachunkowości w swoich sprawozdaniach skonsolidowanych, wymóg ujawniania informacji powinien zostać rozszerzony, tak aby zostały nim objęte również inne rodzaje jednostek powiązanych, w tym najważniejsi członkowie kierownictwa oraz małżonkowie członków organów spółki, jednakże tylko wtedy gdy transakcje takie są istotne i zostały zawarte na warunkach odbiegających od warunków rynkowych.
Ujawnienie informacji o istotnych transakcjach z jednostkami powiązanymi, przeprowadzonych w warunkach odbiegających od przyjętych warunków rynkowych, mogą pomagać użytkownikom rocznych sprawozdań finansowych w ocenie sytuacji finansowej spółki, a także sytuacji finansowej całej grupy kapitałowej, jeżeli spółka wchodzi w jej skład.
Przy sporządzaniu skonsolidowanego sprawozdania finansowego nie uwzględnia się wewnątrzgrupowych transakcji z jednostkami powiązanymi.
(7) Definicje jednostek powiązanych określone w międzynarodowych standardach rachunkowości przyjętych przez Komisję zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 lipca 2002 r. w sprawie stosowania międzynarodowych standardów rachunkowości [5] powinny mieć zastosowanie do dyrektyw 78/660/EWG i 83/349/EWG.
(8) Transakcje pozabilansowe mogą narazić spółkę na ryzyko, ale również mogą zapewnić jej korzyści, które są istotne dla oceny sytuacji finansowej spółki oraz sytuacji finansowej grupy kapitałowej jako całości, jeżeli spółka wchodzi w jej skład.
(9) Transakcjami pozabilansowymi mogą być wszelkie transakcje lub umowy wiążące spółkę z innymi podmiotami, nawet nieposiadającymi osobowości prawnej, które nie są wykazane w bilansie.
Takie transakcje pozabilansowe mogą być związane z tworzeniem lub wykorzystywaniem jednej lub więcej jednostek specjalnego przeznaczenia (JSP) oraz działalnością w zagranicznych rajach podatkowych w celu, między innymi, realizacji celów gospodarczych, prawnych, podatkowych lub księgowych.
Przykładowo – transakcjami pozabilansowymi są transakcje charakteryzujące się udziałem w ryzykach i korzyściach lub zobowiązania wynikające z umowy, takiej jak sprzedaż wierzytelności, transakcja sprzedaży i odkupu, umowa konsygnacyjna, transakcje typu "take or pay", sekurytyzacja przeprowadzona przez spółki i jednostki niebędące spółkami prawa handlowego, zabezpieczenie na aktywach, umowy leasingu operacyjnego, outsourcing i tym podobne.
Właściwe informacje o istotnym ryzyku oraz o istotnych korzyściach wynikających z transakcji niewykazanych w bilansie powinny zostać ujawnione w informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego lub skonsolidowanego sprawozdania finansowego.
(10) Spółki, których papiery wartościowe dopuszczono do obrotu na rynku regulowanym i których siedziba znajduje się na obszarze Wspólnoty, powinny być zobowiązane do ujawnienia rocznego oświadczenia o stosowaniu zasad ładu korporacyjnego stanowiącego oddzielną i łatwo identyfikowalną część sprawozdania z działalności.
Oświadczenie to powinno co najmniej zapewnić akcjonariuszom łatwo dostępną istotną informację na temat rzeczywistych praktyk w zakresie ładu korporacyjnego stosowanych w spółce, w tym opis głównych cech wszelkich istniejących systemów zarządzania ryzykiem i kontroli wewnętrznej w odniesieniu do procesu sprawozdawczości finansowej.
Oświadczenie o stosowaniu zasad ładu korporacyjnego powinno wyjaśniać, czy spółka stosuje jakiekolwiek inne przepisy dotyczące ładu korporacyjnego, niż te przewidziane prawem krajowym, bez względu na to, czy przepisy te są bezpośrednio ustanowione w kodeksie ładu korporacyjnego, któremu spółka podlega, lub w jakimkolwiek innym kodeksie ładu korporacyjnego, na którego stosowanie spółka mogła się zdecydować.
Ponadto, we właściwych przypadkach, spółki mogą także przedstawić analizę aspektów środowiskowych i społecznych niezbędną do zrozumienia rozwoju, wyników działalności i sytuacji finansowej spółki.
Nie ma konieczności nakładania obowiązku dołączania oddzielnego oświadczenia o stosowaniu zasad ładu korporacyjnego na podmioty sporządzające skonsolidowane roczne sprawozdanie z działalności.
Niemniej jednak należy przedstawić informacje o stosowanych przez grupę kapitałową systemach zarządzania ryzykiem i kontroli wewnętrznej.
(11) Różne środki przyjęte na mocy niniejszej dyrektywy nie powinny mieć obowiązkowo zastosowania do spółek lub podmiotów tego samego rodzaju.
Państwa Członkowskie powinny posiadać możliwość zwolnienia małych spółek określonych w art. 11 dyrektywy 78/660/EWG z wymogów dotyczących transakcji z jednostkami powiązanymi oraz transakcji pozabilansowych, przewidzianych w niniejszej dyrektywie.
Spółki, które w chwili obecnej ujawniają w swoich sprawozdaniach finansowych informacje dotyczące transakcji z jednostkami powiązanymi zgodnie z międzynarodowymi standardami rachunkowości przyjętymi przez Unię Europejską, nie powinny być zobowiązane do ujawniania dalszych dodatkowych informacji zgodnie z niniejszą dyrektywą, ponieważ samo stosowanie międzynarodowych standardów rachunkowości zapewnia prawdziwy i rzetelny obraz sytuacji finansowej spółki.
Przepisy niniejszej dyrektywy dotyczące oświadczenia o stosowaniu zasad ładu korporacyjnego powinny mieć zastosowanie do wszystkich spółek, w tym banków, zakładów ubezpieczeń i reasekuracji oraz spółek będących emitentami papierów wartościowych, innych niż akcje dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym, o ile nie zostały one objęte wyjątkiem przez Państwa Członkowskie.
Przepisy niniejszej dyrektywy dotyczące obowiązków i odpowiedzialności prawnej członków organów spółki oraz sankcji powinny mieć zastosowanie do wszystkich spółek, do których zastosowanie mają dyrektywy Rady 78/660/EWG, 86/635/EWG [6] oraz 91/674/EWG [7], oraz do wszystkich podmiotów, które sporządzają skonsolidowane sprawozdania finansowe zgodnie z dyrektywą 83/349/EWG.
(12) Obecnie dyrektywa 78/660/EWG przewiduje przeprowadzanie co 5 lat kontroli dotyczącej, między innymi, maksymalnej wartości progów dla bilansu oraz obrotów netto, które Państwa Członkowskie mogą zastosować, ustalając, które spółki mogą zostać zwolnione z ujawniania niektórych informacji.
Oprócz powyższej przeprowadzanej co 5 lat kontroli może zaistnieć konieczność dodatkowego jednorazowego podniesienia wartości progów dla bilansu oraz obrotów netto.
Państwa Członkowskie nie mają obowiązku skorzystania z możliwości podniesienia wartości progów.
(13) W związku z tym, że cele niniejszej dyrektywy, mianowicie ułatwienie inwestycji transgranicznych oraz zwiększenie porównywalności i wzmocnienie zaufania publicznego, na poziomie UE, do sprawozdań finansowych oraz raportów, dzięki udoskonalonym i jednolicie stosowanym ujawnieniom szczególnych informacji, nie mogą zostać osiągnięte w skuteczny sposób przez Państwa Członkowskie, a ze względu na skalę i skutki niniejszej dyrektywy mogą zostać osiągnięte w lepszy sposób na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest niezbędne do realizacji tych celów.
(14) Niniejsza dyrektywa nie narusza praw podstawowych i przestrzega zasad uznanych w szczególności przez Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej.
(15) Zgodnie z ust. 34 porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie lepszego stanowienia prawa [8] zachęca się Państwa Członkowskie do sporządzania, dla ich własnych celów i w interesie Wspólnoty, własnych tabel, które w możliwie najszerszym zakresie odzwierciedlają korelacje pomiędzy niniejszą dyrektywą a środkami transpozycji, oraz do podawania ich do wiadomości publicznej.
(16) Dyrektywy 78/660/EWG, 83/349/EWG, 86/635/EWG i 91/674/EWG powinny zatem zostać odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Zmiany w dyrektywie 78/660/EWG
W dyrektywie 78/660/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 11 ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:
a) w pierwszym tiret wyrazy: "suma bilansowa: 3650000 EUR" zastępuje się wyrazami: "suma bilansowa: 4400000 EUR";
b) w drugim tiret wyrazy: "obrót netto: 7300000 EUR" zastępuje się wyrazami: "obrót netto: 8800000 EUR";
2) w art. 11 ust. 3 wyrazy: "dyrektywy ustalającej te kwoty w wyniku przeglądu przewidzianego w art. 53 ust. 2" zastępuje się wyrazami: "każdej dyrektywy ustalającej te kwoty";
3) w art. 27 ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:
a) w pierwszym tiret wyrazy: "suma bilansowa: 14600000 EUR" zastępuje się wyrazami: "suma bilansowa: 17500000 EUR";
b) w drugim tiret wyrazy: "obrót netto: 29200000 EUR" zastępuje się wyrazami: "obrót netto: 35000000 EUR";
4) w art. 27 ust. 3 wyrazy: "dyrektywy ustalającej te kwoty w wyniku przeglądu przewidzianego w art. 53 ust. 2" zastępuje się wyrazami: "każdej dyrektywy ustalającej te kwoty";
5) w art. 42a dodaje się ust. 5a w brzmieniu:
"5a.
Na zasadzie odstępstwa od przepisów ust. 3 i 4, Państwa Członkowskie mogą, zgodnie z międzynarodowymi standardami rachunkowości przyjętymi rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1725/2003 z dnia 29 września 2003 r. przyjmującym określone międzynarodowe standardy rachunkowości zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady [9], zmienionym na dzień 5 września 2006, zezwolić na wycenę lub wymagać wyceny instrumentów finansowych, wraz z odnośnymi wymogami ujawniania informacji przewidzianymi przez międzynarodowe standardy rachunkowości, przyjęte zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 lipca 2002 r. w sprawie stosowania międzynarodowych standardów rachunkowości [10].
;
6) w art. 43 ust. 1 dodaje się pkt 7a i 7b w brzmieniu:
"7a) charakter oraz cel biznesowy transakcji spółki, które nie są ujęte w bilansie, a także finansowy wpływ tych transakcji na spółkę, pod warunkiem że ryzko lub korzyści wynikające z tych transakcji są istotne i o ile ujawnienie tego ryzyka lub korzyści jest niezbędne do oceny sytuacji finansowej spółki.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić spółkom, o których mowa w art. 27, na ograniczenie informacji, których ujawnienie jest wymagane zgodnie z niniejszym punktem, do informacji dotyczących charakteru oraz celu biznesowego takich transakcji;
7b) zawarte przez spółkę transakcje z jednostkami powiązanymi, w tym wielkość takich transakcji, charakter związku z jednostkami powiązanymi i inne informacje dotyczące transakcji niezbędne do zrozumienia sytuacji finansowej spółki, o ile transakcje te są istotne i zostały zawarte w warunkach odbiegających od przyjętych warunków rynkowych.
Informacje dotyczące pojedynczych transakcji mogą być agregowane zależnie od ich charakteru, z wyjątkiem gdy do zrozumienia wpływu transakcji z jednostkami powiązanymi na sytuację finansową spółki konieczne jest podanie oddzielnej informacji.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić spółkom, o których mowa w art. 27, na nieujawnianie informacji, o których mowa w niniejszym punkcie, chyba że są to spółki, o których mowa w art. 1 ust. 1 dyrektywy 77/91/EWG, wówczas Państwa Członkowskie mogą ograniczyć ujawnianie co najmniej do transakcji zawieranych bezpośrednio lub pośrednio między:
i) spółką i jej głównymi udziałowcami;
oraz
ii) spółką i członkami organów administrujących, zarządzających i nadzorczych.
Państwa Członkowskie mogą wyłączyć transakcje zawierane między dwoma lub większą liczbą członków grupy, pod warunkiem że jednostki zależne, które są stroną transakcji, w całości należą do tego członka.
"Jednostka powiązana" ma takie samo znaczenie, jak w międzynarodowych standardach rachunkowości przyjętych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002."
;
7) dodaje się art. 46a w brzmieniu:
"Artykuł 46a
1.
Spółka, której papiery wartościowe zostały dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 14 dyrektywy 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych [11], ma obowiązek zawrzeć w sprawozdaniu z działalności oświadczenie o stosowaniu zasad ładu korporacyjnego.
Oświadczenie to ujmuje się jako odrębną część sprawozdania z działalności i zawiera ono przynajmniej następujące informacje:
a) odniesienie do:
i) kodeksu ładu korporacyjnego, któremu spółka podlega;
lub
ii) kodeksu ładu korporacyjnego, na którego stosowanie spółka mogła zadecydować się dobrowolnie;
lub
iii) wszelkich odpowiednich informacji dotyczących stosowanych praktyk w zakresie ładu korporacyjnego, wykraczających poza wymogi przewidziane prawem krajowym.
W przypadku gdy mają zastosowanie ppkt i) oraz ii), spółka wskazuje także miejsce, gdzie odpowiednie teksty są publicznie dostępne, natomiast gdy zastosowanie ma ppkt iii), spółka publicznie udostępnia stosowane przez nią praktyki w zakresie ładu korporacyjnego;
b) w zakresie w jakim spółka odstępuje, zgodnie z przepisami krajowymi, od postanowień kodeksu ładu korporacyjnego, o którym mowa w lit. a) ppkt i) lub ii) – wyjaśnienie przez spółkę, od których części kodeksu ładu korporacyjnego odstępuje oraz przyczyny, dla których to czyni.
Jeżeli spółka zadecydowała o niestosowaniu żadnych postanowień kodeksu ładu korporacyjnego, o którym mowa w lit. a) ppkt i) lub ii), uzasadnia ona przyczyny takiego postępowania;
c) opis głównych cech stosowanych w spółce systemów kontroli wewnętrznej i zarządzania ryzykiem w odniesieniu do procesu sporządzania sprawozdań finansowych;
d) informacje wymagane na mocy art. 10 ust. 1 lit. c), d), f), h) oraz i) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2004/25/WE z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie ofert przejęcia [12]; tam gdzie spółka podlega tej dyrektywie;
e) o ile pełne informacje w tym zakresie nie wynikają wprost z prawa lub przepisów krajowych – sposób działania zgromadzenia akcjonariuszy i jego zasadnicze uprawnienia oraz opis praw akcjonariuszy i sposobu ich wykonywania;
f) skład osobowy i sposób działania organów administrujących, zarządzających i nadzorczych oraz ich komitetów.
2.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić na przedstawienie informacji wymaganych na podstawie tego artykułu w oddzielnym sprawozdaniu publikowanym wraz z rocznym sprawozdaniem z działalności w sposób określony w art. 47 lub poprzez zawarcie w rocznym sprawozdaniu z działalności odniesienia do miejsca, w którym taki dokument jest publicznie dostępny na stronach internetowych spółki.
W przypadku oddzielnego sprawozdania oświadczenie o stosowaniu zasad ładu korporacyjnego może zawierać odniesienie do części sprawozdania z działalności, w której udostępnione są informacje wymagane w ust. 1 lit. d).
Artykuł 51 ust. 1 akapit drugi ma zastosowanie do przepisów w ust. 1 lit. c) i d) niniejszego artykułu.
W odniesieniu do pozostałych informacji biegły rewident sprawdza, czy oświadczenie o stosowaniu zasad ładu korporacyjnego zostało sporządzone.
3. Państwa Członkowskie mogą zwolnić spółki, które wyemitowały jedynie papiery wartościowe, inne niż akcje dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 14 dyrektywy 2004/39/WE, od stosowania przepisów ust. 1 lit. a), b), e) i f), chyba że spółki te wyemitowały akcje, które są przedmiotem obrotu w instytucji obrotu wielostronnego, w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 15 dyrektywy 2004/39/WE. ;
8) dodaje się sekcję 10A w brzmieniu:
"SEKCJA 10A
Obowiązek i odpowiedzialność prawna za sporządzenie i publikowanie rocznych sprawozdań finansowych oraz rocznego sprawozdania z działalności
Artykuł 50b
Państwa Członkowskie zapewniają, że członkowie organów administrujących, zarządzających i nadzorczych spółki mają wspólny obowiązek zapewnienia, by roczne sprawozdanie finansowe, roczne sprawozdanie z działalności oraz oświadczenie o stosowaniu zasad ładu korporacyjnego, udostępniane zgodnie z art. 46a – w przypadku jego oddzielnego przedstawienia – były sporządzane i publikowane zgodnie z wymogami niniejszej dyrektywy oraz tam gdzie znajduje to zastosowanie, zgodnie z międzynarodowymi standardami rachunkowości przyjętymi zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002.
Organy te działają w ramach kompetencji przyznanych im przez prawo krajowe.
Artykuł 50c
Państwa Członkowskie zapewniają stosowanie własnych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych dotyczących odpowiedzialności prawnej wobec członków organów administrujących, zarządzających oraz nadzorczych, o których mowa w art. 50b, przynajmniej wobec spółki, w przypadku uchybienia obowiązkowi, o którym mowa w art. 50b." ;
9) artykuł 53a otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 53a
Państwa Członkowskie nie umożliwią wyłączeń określonych w art. 11, 27, art. 43 ust. 1 pkt 7a i 7b, art. 46, 47 i 51 w przypadku spółek, których papiery wartościowe są dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 14 dyrektywy 2004/39/WE." ;
10) dodaje się art. 60a w brzmieniu:
"Artykuł 60a
Państwa Członkowskie ustanawiają przepisy dotyczące sankcji mających zastosowanie w przypadku naruszenia przepisów krajowych przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą oraz podejmują środki niezbędne w celu zapewnienia ich wdrożenia.
Przewidziane sankcje muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające." ;
11) artykuł 61a otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 61a
Nie później niż do dnia 1 lipca 2007 r. Komisja dokonuje przeglądu przepisów art. 42a–42f, art. 43 ust. 1 pkt 10 i 14, art. 44 ust. 1, art. 46 ust. 2 lit. f) i art. 59 ust. 2 lit. a) i b) w świetle doświadczeń nabytych przy stosowaniu przepisów dotyczących rachunkowości wartości godziwej, ze szczególnym uwzględnieniem międzynarodowego standardu rachunkowości MSR 39 przyjętego zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002, i biorąc pod uwagę międzynarodowy rozwój w dziedzinie rachunkowości, oraz, jeżeli uzna to za stosowne, przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie wniosek w sprawie zmiany powyższych artykułów." .
Artykuł 2
Zmiany w dyrektywie 83/349/EWG
W dyrektywie 83/349/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 34 dodaje się pkt 7a i 7b w brzmieniu:
"7a) charakter i cel biznesowy wszelkich transakcji, które nie są ujęte w skonsolidowanym bilansie, a także finansowy wpływ tych transakcji, pod warunkiem że ryzyko lub korzyści wynikające z tych transakcji są istotne oraz o ile ujawnienie tego ryzyka lub korzyści jest niezbędne do oceny sytuacji finansowej podmiotów objętych konsolidacją traktowanych jako całość;
7b) zawarte przez jednostkę dominującą lub przez inne podmioty objęte konsolidacją transakcje z jednostkami powiązanymi, z wyjątkiem transakcji wewnątrz grupy kapitałowej, w tym wielkości takich transakcji, charakter związku z jednostką powiązaną, jak i inne informacje o transakcjach, konieczne do zrozumienia sytuacji finansowej podmiotów objętych konsolidacją traktowanych jako całość, jeżeli takie transakcje są istotne i zostały zawarte na warunkach odbiegających od przyjętych warunków rynkowych.
Informacje dotyczące pojedynczych transakcji mogą być agregowane zależnie od ich charakteru, z wyjątkiem gdy do zrozumienia wpływu transakcji z jednostkami powiazanymi na sytuację finansową podmiotów objętych konsolidacją traktowanych jako całość konieczne jest podanie oddzielnych informacji."
;
2) w art. 36 ust. 2 dodaje się lit. f) w brzmieniu:
"f) w przypadku podmiotów, których papiery wartościowe są dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym w rozumieniu z art. 4 ust. 1 pkt 14 dyrektywy 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynku instrumentów finansowych [13], opis głównych cech systemów kontroli wewnętrznej i zarządzania ryzykiem stosowanych przez grupę kapitałową w odniesieniu do procesu sporządzania skonsolidowanych sprawozdań finansowych.
W przypadku gdy skonsolidowane roczne sprawozdanie z działalności oraz roczne sprawozdanie z działalności prezentowane są jako jedno sprawozdanie, powyższe informacje muszą zostać ujęte w części sprawozdania zawierającej oświadczenie o stosowaniu zasad ładu korporacyjnego zgodnie z art. 46a dyrektywy 78/660/EWG.
Jeżeli Państwo Członkowskie zezwala na przedstawienie informacji, wymaganych zgodnie z art. 46a ust. 1 dyrektywy 78/660/EWG, w oddzielnym sprawozdaniu publikowanym wraz z rocznym sprawozdaniem z działalności w sposób określony w art. 47 tej dyrektywy, informacje przedstawiane zgodnie z pierwszym akapitem mają również znaleźć się w tym oddzielnym sprawozdaniu.
Artykuł 37 ust. 1 akapit drugi niniejszej dyrektywy stosuje się. ;
3) dodaje się sekcję 3A w brzmieniu:
"SEKCJA 3A
Obowiązek i odpowiedzialność prawna za sporządzenie i publikowanie skonsolidowanego sprawozdania finansowego i skonsolidowanego sprawozdania z działalności
Artykuł 36a
Państwa Członkowskie zapewniają, że członkowie organów administrujących, zarządzających i nadzorczych podmiotów sporządzających skonsolidowane sprawozdania finansowe oraz skonsolidowane sprawozdania z działalności mają wspólny obowiązek zapewnienia, by skonsolidowane sprawozdanie finansowe, skonsolidowane sprawozdanie z działalności oraz oświadczenie o stosowaniu zasad ładu korporacyjnego, udostępniane zgodnie z art. 46a dyrektywy 78/660/EWG – w przypadku jego oddzielnego przedstawienia – były sporządzane i publikowane zgodnie z wymogami niniejszej dyrektywy oraz, o ile ma to zastosowanie, zgodnie z międzynarodowymi standardami rachunkowości przyjętymi zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 lipca 2002 r. w sprawie stosowania międzynarodowych standardów rachunkowości [14].
Organy te działają w ramach kompetencji przyznanych im przez prawo krajowe.
Artykuł 36b
Państwa Członkowskie zapewniają stosowanie własnych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych dotyczących odpowiedzialności prawnej wobec członków organów administracyjnych, zarządzających oraz nadzorczych, o których mowa w art. 36a, przynajmniej w stosunku do podmiotu sporządzającego skonsolidowane sprawozdanie finansowe, w przypadku uchybienia obowiązkowi, o którym mowa w art. 36a.
;
4) w art. 41 dodaje się ust. 1a w brzmieniu:
"1a. "jednostka powiązana" ma takie samo znaczenie jak w międzynarodowych standardach rachunkowości przyjętych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002."
;
5) dodaje się art. 48 w brzmieniu:
"Artykuł 48
Państwa Członkowskie ustanawiają przepisy dotyczące sankcji mających zastosowanie w przypadku naruszenia przepisów krajowych przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą oraz podejmują środki niezbędne w celu zapewnienia ich stosowania.
Przewidziane sankcje muszą być skuteczne, proporcjonalne oraz odstraszające." .
Artykuł 3
Zmiany w dyrektywie 86/635/EWG
W dyrektywie 86/635/EWG art. 1 ust. 1 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:
"Artykuły 2, 3, art. 4 ust. 1 i 3–6, art. 6, 7, 13, 14, art. 15 ust. 3 i 4, art. 16–21, 29–35, 37–41, art. 42 zdanie pierwsze, art. 42a–42f, art. 45 ust. 1, art. 46 ust. 1 i 2, art. 46a, 48–50, 50a, 50b i 50c, art. 51 ust. 1 i art. 51a, 56–59, 60a, 61 i 61a dyrektywy 78/660/EWG stosuje się do instytucji wymienionych w art. 2 niniejszej dyrektywy, o ile przepisy niniejszej dyrektywy nie stanowią inaczej." .
Artykuł 4
Zmiany w dyrektywie 91/674/EWG
W dyrektywie 91/674/EWG art. 1 ust. 1 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:
"Artykuły 2, 3, art. 4 ust. 1 i 3–6, art. 6, 7, 13, 14, 15 ust. 3 i 4, art. 16–21, 29–35, 37–41, 42, 42a–42f, art. 43 ust. 1 pkt 1–7b i 9–14, art. 45 ust. 1, art. 46 ust. 1 i 2, art. 46a, 48–50, 50a, 50b i 50c, art. 51 ust. 1 i art. 51a, 56–59, 60a, 61 i 61a dyrektywy 78/660/EWG stosuje się do podmiotów wymienionych w art. 2 niniejszej dyrektywy, o ile przepisy niniejszej dyrektywy nie stanowią inaczej." .
Artykuł 5
Transpozycja
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy, najpóźniej do dnia 5 września 2008 r.
Środki przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętego w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 6
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 7
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2006/47/WE
z dnia 23 maja 2006 r.
ustanawiająca specjalne warunki dotyczące obecności Avena fatua w materiale siewnym roślin zbożowych
(Wersja skokyfikowana)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 66/402/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin zbożowych [1], w szczególności jej art. 11 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Komisji 74/268/EWG z dnia 2 maja 1974 r. ustanawiająca specjalne warunki dotyczące obecności Avena fatua w roślinach pastewnych i materiale siewnym roślin zbożowych [2] została znacząco zmieniona [3].
Dla zapewnienia jasności i zrozumiałości powinna zostać skodyfikowana.
(2) Dyrektywa 66/402/EWG ustanawia tolerancję w odniesieniu do obecności Avena fatua w materiale siewnym roślin zbożowych.
(3) Tolerancja ta wydaje się być zbyt wysoka w odniesieniu do niektórych wymagań.
W konsekwencji w dyrektywie 66/402/EWG przewidziane jest dodatkowe oznaczenie w przypadku materiału siewnego spełniającego specjalne warunki dotyczące obecności Avena fatua.
(4) Specjalne warunki ustanowione w związku z tym zapewniają spełnienie tych wymagań, jednocześnie uwzględniając możliwości produkcji i kontroli materiału siewnego.
(5) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa.
(6) Niniejsza dyrektywa nie powinna naruszać zobowiązań państw członkowskich odnoszących się do terminów przeniesienia do prawa krajowego dyrektyw określonych w załączniku I, część B,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Państwa członkowskie wydają na wniosek urzędowe zaświadczenie przewidziane w art. 11 dyrektywy 66/402/EWG:
a) jeśli w uprawie nie stwierdzi się obecności Avena fatua w czasie inspekcji polowych przeprowadzonych urzędowo zgodnie z przepisami załącznika I tej dyrektywy oraz jeśli próbka co najmniej 1 kg, pobrana zgodnie z przepisami art. 7 tej dyrektywy, nie zawiera Avena fatua w czasie urzędowego badania; lub
b) jeśli próbka wielkości co najmniej 3 kg, pobrana zgodnie z przepisami art. 7 tej dyrektywy, nie zawiera Avena fatua w czasie urzędowego badania.
Artykuł 2
Państwa członkowskie mogą zarządzić, że urzędowe zaświadczenie wydaje się jedynie w jednym z dwóch przypadków przewidzianych w art. 1.
Artykuł 3
Dyrektywa 74/268/EWG, zmieniona dyrektywą wymienioną w załączniku I, część A zostaje uchylona, bez naruszenia zobowiązań państw członkowskich odnoszących się do terminów przeniesienia do prawa krajowego dyrektyw określonych w załączniku I, część B.
Odesłania do uchylonej dyrektywy należy odczytywać jako odesłania do niniejszej dyrektywy, zgodnie z tabelą korelacji w załączniku II.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 5
Dyrektywa 2006/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 14 czerwca 2006 r.
w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe (wersja przeredagowana)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 47 ust. 2 zdania pierwsze i trzecie,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego [2]
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. odnosząca się do podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe [4] została kilka razy w istotny sposób zmieniona.
W związku z nowymi zmianami w powyższej dyrektywie, w celu zachowania przejrzystości wskazane jest dokonanie przekształcenia jej tekstu.
(2) W celu ułatwienia podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe zachodzi potrzeba usunięcia stwarzających największe przeszkody różnic w ustawodawstwach Państw Członkowskich dotyczących zasad, którym podlegają te instytucje.
(3) W sektorze instytucji kredytowych, z punktu widzenia zarówno swobody przedsiębiorczości, jak i swobody świadczenia usług finansowych, niniejsza dyrektywa stanowi zasadniczy instrument dla urzeczywistnienia rynku wewnętrznego.
(4) W komunikacie Komisji z 11 maja 1999 r. zatytułowanym "Wprowadzanie w życie ram dla rynków finansowych: plan działania" zostały określone różne cele, które powinny zostać osiągnięte dla realizacji rynku wewnętrznego usług finansowych.
Celem określonym przez Radę Europejską obradującą w dniach 23- 24 marca 2000 r. w Lizbonie jest wdrożenie planu działań do 2005 r.
Ważnym elementem planu działań jest nowe sformułowanie postanowień odnoszących się do funduszy własnych.
(5) Do celów zarówno ochrony oszczędności, jak i stworzenia równych warunków konkurencji między instytucjami kredytowymi, środki służące koordynacji działalności tych instytucji powinny mieć zastosowanie do nich wszystkich.
Powinno się jednak odpowiednio uwzględnić obiektywne różnice w statutach tych instytucji i w odpowiednich celach tych instytucji, przewidzianych w ustawodawstwach krajowych.
(6) Dlatego też zakres wspomnianych środków powinien być jak najszerszy, obejmując wszystkie instytucje, których działalność polega na przyjmowaniu od ludności środków podlegających zwrotowi zarówno w postaci depozytów, jak i w innej postaci, na przykład poprzez ciągłą emisję obligacji i innych porównywalnych papierów wartościowych, oraz udzielaniu kredytów na własny rachunek.
Powinno się uwzględnić konieczność stosowania wyjątków w przypadku niektórych instytucji kredytowych, do których przepisy niniejszej dyrektywy nie mogą mieć zastosowania.
Przepisy niniejszej dyrektywy nie powinny naruszać możliwości stosowania ustawodwawstw krajowych, które wymagają od instytucji kredytowych specjalnych zezwoleń dodatkowych na prowadzenie określonych rodzajów działalności czy też na podejmowanie określonych czynności.
(7) Właściwym jest dokonanie jedynie zasadniczej harmonizacji w zakresie niezbędnym i wystarczającym, aby zapewnić wzajemne uznawanie zezwoleń i systemów nadzoru ostrożnościowego, co umożliwia udzielenie jednolitego zezwolenia uznawanego w całej Wspólnocie oraz stosowanie zasady, iż nadzór ostrożnościowy sprawowany jest przez Państwo Członkowskie pochodzenia.
Dlatego też wymóg opracowania programu działalności należy rozumieć jedynie jako czynnik umożliwiający właściwym organom podjęcie decyzji na podstawie informacji bardziej precyzyjnych, przy zastosowaniu kryteriów obiektywnych.
Jednakże powinno się dopuścić pewien stopień elastyczności w odniesieniu do wymogów dotyczących formy prawnej instytucji kredytowych odnoszących się do ochrony nazw związanych z bankowością.
(8) Ponieważ cele niniejszej dyrektywy, to jest wprowadzenie przepisów dotyczących podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe oraz ostrożnościowego nadzoru nad nimi nie mogą być osiągnięte w sposób wystarczający przez Państwa Członkowskie, natomiast ze względu na rozmiar i skutki niniejszej proponowanych działań możliwe jest ich lepsze osiągnięcie na poziomie Wspólnoty – Wspólnota może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.
(9) Zachodzi konieczność wprowadzenia równoważnych wymogów finansowych dla instytucji kredytowych w celu zapewnienia podobnej ochrony dla oszczędzających i sprawiedliwych warunków konkurencji między porównywalnymi grupami instytucji kredytowych.
Do czasu dalszej koordynacji powinny być sformułowane odpowiednie wskaźniki bilansowe umożliwiające śledzenie, w ramach współpracy między organami krajowymi i zgodnie z metodami standardowymi, sytuacji instytucji kredytowych porównywalnego rodzaju.
Takie postępowanie powinno spowodować stopniowe zbliżenie systemów współczynników ustalonych i stosowanych przez Państwa Członkowskie.
Należy jednak odróżnić współczynniki mające zapewnić bezpieczne zarządzanie instytucjami kredytowymi od tych, które zostały ustalone do celów polityki gospodarczej i pieniężnej.
(10) Zasady wzajemnego uznawania i nadzoru w rodzimym Państwie Członkowskim wymagają, aby właściwe organy Państwa Członkowskiego odmówiły udzielenia zezwolenia lub cofnęły zezwolenie w przypadku, gdy takie czynniki jak treść programu działalności, rozmieszczenie geograficzne działalności lub faktycznie prowadzona działalność wyraźnie wskazują, że instytucja kredytowa wybrała system prawny danego Państwa Członkowskiego w celu uniknięcia bardziej wymagających norm obowiązujących w innym Państwie Członkowskim, w którym instytucja ta zamierza prowadzić lub już prowadzi większą część swojej działalności.
O ile nie wynika to w sposób jednoznaczny z warunków, a większość aktywów przedsiębiorstw należących do grupy bankowej znajduje się jednak w innym Państwie Członkowskim, którego właściwe organy sprawują nadzór skonsolidowany, w związku z art. 125 i 126 zmiana właściwości sprawowania nadzoru skonsolidowanego może być dokonana wyłącznie za zgodą wymienionych właściwych organ.
Instytucja kredytowa nie będąca osobą prawną powinna uzyskać zezwolenie w tym Państwie Członkowskim, w którym ma ona siedzibę zarządu.
Ponadto Państwa Członkowskie powinny wymagać, aby siedziba zarządu instytucji kredytowej zawsze znajdowała się w jej rodzimym Państwie Członkowskim i faktycznie tam działała.
(11) Właściwe organy nie powinny udzielić zezwolenia lub przedłużyć zezwolenia instytucji kredytowej wówczas, gdy skuteczne wykonywanie ich funkcji nadzorczych może zostać uniemożliwione przez bliskie powiązania, które istnieją między tą instytucją i innymi osobami fizycznymi lub prawnymi.
Instytucje kredytowe posiadające już zezwolenia powinny również spełnić wymogi właściwych organów w tym zakresie.
(12) Powyższa wzmianka o skutecznym wykonywaniu funkcji nadzorczych przez organy nadzorcze obejmuje również nadzór skonsolidowany, który powinien być sprawowany nad instytucją kredytową w przypadkach przewidzianych przepisami prawa wspólnotowego.
W takich przypadkach organy, do których wpływa wniosek o udzielenie zezwolenia, powinny być w stanie wskazać organy w zakresie sprawowania nadzoru skonsolidowanego nad daną instytucją kredytową.
(13) Niniejsza dyrektywa umożliwia Państwom Członkowskim lub właściwym organom stosowanie wymogów kapitałowych na podstawie nieskonsolidowanej i skonsolidowanej oraz na odejście od stosowania zasady nieskonsolidowanej, jeśli uznają to za właściwe.
Nadzór nieskonsolidowany, skonsolidowany i transgraniczny skonsolidowany stanowią użyteczne narzędzia nadzorowania instytucji kredytowych.
Niniejsza dyrektywa umożliwia właściwym organom wspieranie instytucji transgranicznych poprzez ułatwienie współpracy między nimi.
W szczególności powinny one nadal korzystać z art. 42, 131 i 141 w celu koordynowania swojej działalności i wymaganych informacji.
(14) Instytucje kredytowe posiadające zezwolenie udzielone w rodzimym Państwie Członkowskim powinny mieć możliwość prowadzenia w całej Wspólnocie któregokolwiek lub wszystkich rodzajów działalności wymienionych w załączniku I, przez zakładanie oddziałów lub świadczenie usług.
(15) W przypadku instytucji kredytowych zatwierdzonych przez właściwe organy, Państwa Członkowskie mogą ustalić również bardziej rygorystyczne zasady niż te przewidziane w art. 9 ust. 1 akapit pierwszy, w art. 9 ust. 2 i art. 12, 19 – 21, 44 – 52, 75 i 120 – 122. Państwa Członkowskie mogą również zwrócić się z wnioskiem, aby art. 123 był przestrzegany indywidualnie lub w oparciu o inne zasady, a subkonsolidacja opisana w art. 73 ust. 2 była stosowana w odniesieniu do innych poziomów w ramach grupy.
(16) Właściwe jest rozszerzanie zakresu zasady wzajemnego uznawania na rodzaje działalności wymienione w załączniku I, gdy są one prowadzone przez instytucje finansowe będące przedsiębiorstwami zależnymi instytucji kredytowych, pod warunkiem jednak, że owe przedsiębiorstwa zależne objęte są skonsolidowanym nadzorem przedsiębiorstw dominujących i spełniają pewne ściśle określone warunki.
(17) W związku z realizacją prawa przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług przyjmujące Państwo Członkowskie powinno mieć możliwość wymagania zgodności ze szczególnymi przepisami krajowych ustaw lub rozporządzeń od instytucji nieposiadających zezwolenia na prowadzenie działalności instytucji kredytowej w swoich rodzimych Państwach Członkowskich i w odniesieniu do rodzajów działalności niewymienionych w załączniku I, pod warunkiem, że, z jednej strony, takie przepisy są zgodne z prawem wspólnotowym, a celem ich jest ochrona dobra publicznego, a z drugiej strony takie instytucje lub rodzaje działalności nie podlegają równoważnym przepisom w ramach ustaw lub rozporządzeń w ich rodzimych Państwach Członkowskich.
(18) Państwa Członkowskie powinny zapewnić, iż nie ma żadnych przeszkód w prowadzeniu działalności objętej wzajemnym uznawaniem w taki sam sposób, jak w rodzimym Państwie Członkowskim, o ile działalność ta nie narusza przepisów prawnych chroniących dobro publiczne w przyjmującym Państwie Członkowskim.
(19) Zasady określające status i działanie oddziałów instytucji kredytowych mających siedzibę zarządu poza Wspólnotą powinny być analogiczne we wszystkich Państwach Członkowskich.
Jest rzeczą ważną, aby określić, że takie zasady nie mogą być bardziej korzystne od tych, które są ustalone dla oddziałów instytucji z innego Państwa Członkowskiego.
Wspólnota powinna mieć możliwość zawierania umów z państwami trzecimi przewidujących stosowanie zasad, które zapewniają takim oddziałom takie samo traktowanie na całym obszarze Wspólnoty.
Oddziały instytucji kredytowych posiadających zezwolenie uzyskane w państwach trzecich nie powinny korzystać ze swobody świadczenia usług zgodnie z art. 49 ust. 2 Traktatu, ani też ze swobody przedsiębiorczości w Państwach Członkowskich poza tymi, w których jednostki takie już założyły.
(20) Porozumienie powinno zostać osiągnięte, na zasadzie wzajemności, między Wspólnotą i państwami trzecimi w sprawie umożliwienia w praktyce wykonywania skonsolidowanego nadzoru na możliwie najszerszym obszarze geograficznym.
(21) Obowiązek nadzorowania stabilności finansowej instytucji kredytowej, w szczególności jej wypłacalności, powinien spoczywać na Państwach Członkowskich pochodzenia.
Właściwe organy przyjmującego Państwa Członkowskiego powinny być odpowiedzialne za nadzorowanie płynności oddziałów i polityki pieniężnej.
Nadzór nad ryzykiem rynkowym powinien być przedmiotem bliskiej współpracy między właściwymi organami przyjmujących Państw Członkowskich oraz rodzimych Państw Członkowskich.
(22) Sprawne działanie rynku wewnętrznego w dziedzinie bankowości wymaga nie tylko odpowiednich przepisów prawnych, ale również ścisłej i regularnej współpracy oraz istotnego zbliżenia praktyk w zakresie uregulowań prawnych i nadzoru między właściwymi organami Państw Członkowskich.
W tym celu, w szczególności rozpatrywanie problemów dotyczących poszczególnych instytucji kredytowych i wzajemna wymiana informacji powinny odbywać się w ramach Komitetu Europejskich Nadzorców Bankowych ustanowionego decyzją Komisji 2004/5/WE [5].
Procedura wzajemnego przekazywania informacji w żadnym wypadku nie powinna zastępować współpracy dwustronnej.
Nie tracąc swoich uprawnień do sprawowania właściwej kontroli, właściwe organy przyjmujących Państw Członkowskich powinny mieć możliwość z własnej inicjatywy w sytuacjach nagłej potrzeby albo z inicjatywy właściwych organów rodzimych Państw Członkowskich weryfikacji działalności instytucji kredytowych założonych na ich terytoriach w zakresie przestrzegania przez te instytucje odpowiednich ustaw oraz zasad zdrowych procedur administracyjnych i rachunkowości, jak również stosowania adekwatnych mechanizmów kontroli wewnętrznej.
(23) Właściwym jest, aby umożliwić wymianę informacji między właściwymi organami oraz organami lub ciałami, które z racji swojej funkcji przyczyniają się do wzmacniania stabilności systemu finansowego.
W celu zachowania poufnego charakteru przekazywanych informacji lista adresatów powinna pozostawać ściśle ograniczona.
(24) Niektóre zachowania, takie jak nadużycia finansowe oraz przestępstwa popełnione w związku z wykorzystaniem informacji poufnych, mogą wpłynąć na stabilność systemu finansowego, w tym również na rzetelność jego funkcjonowania, nawet wówczas, gdy zachowania te dotyczą instytucji innych niż kredytowe.
Konieczne jest określenie warunków, na jakich wymiana informacji w takich przypadkach będzie dozwolona.
(25) Gdy zostało ustalone, że informacje mogą być ujawnione wyłącznie za wyraźną zgodą właściwych organów, powinny mieć one możliwość w stosownych przypadkach uzależnić swoją zgodę od spełnienia rygorystycznych warunków.
(26) Należy również zezwolić na wymianę informacji między, z jednej strony, właściwymi organami i, z drugiej strony, bankami centralnymi i innymi organami pełniącymi podobną funkcję w zakresie ich uprawnień jako organów monetarnych, jak również, gdy jest to stosowne, innymi organami publicznymi odpowiedzialnymi za nadzór nad systemami płatniczymi.
(27) W celu wzmocnienia nadzoru nad instytucjami kredytowymi oraz ochrony klientów instytucji kredytowych biegli rewidenci powinni być zobowiązani do niezwłocznego powiadomienia właściwych organów w każdym przypadku, gdy w trakcie wykonywania swoich zadań wejdą oni w posiadanie informacji o niektórych stanach faktycznych, które mogą mieć poważne konsekwencje dla sytuacji finansowej instytucji kredytowej lub dla funkcjonowania służb administracji i rachunkowości takiej instytucji.
Z tego samego względu Państwa Członkowskie powinny również określić, że taki obowiązek dotyczy również wszystkich okoliczności, w których biegły rewident stwierdza takie stany faktyczne podczas wykonywania swoich zadań w jednostce blisko powiązanej z instytucją kredytową.
Sam obowiązek biegłych rewidentów, aby w stosownych przypadkach powiadomić właściwe organy o niektórych stanach faktycznych i decyzjach dotyczących instytucji kredytowej, stwierdzonych podczas wykonywania zadań w podmiocie niefinansowym, nie powinien zmieniać charakteru ich zadań w takim podmiocie ani też wymaganego sposobu wykonywania tych zadań.
(28) Niniejsza dyrektywa stanowi, że dla niektórych pozycji funduszy własnych należy określić kryteria kwalifikacyjne, nie umniejszając możliwości stosowania przez Państwa Członkowskie przepisów bardziej wymagających.
(29) W zależności od charakteru pozycji wchodzących w skład funduszy własnych, niniejsza dyrektywa rozróżnia, z jednej strony, pozycje funduszy własnych podstawowych, a z drugiej strony pozycje stanowiące fundusze własne uzupełniające.
(30) W celu odzwierciedlenia faktu, że pozycje stanowiące fundusze własne uzupełniające mają inny charakter od pozycji stanowiących fundusze własne podstawowe, kwota funduszy uzupełniających zaliczona do funduszy własnych nie powinna przewyższać kwoty funduszy podstawowych.
Ponadto kwota niektórych pozycji zakwalifikowanych do funduszy własnych uzupełniających nie powinna przewyższać połowy funduszy własnych podstawowych.
(31) Aby zapobiec zniekształceniu konkurencji, publiczne instytucje kredytowe nie powinny zaliczać do swoich funduszy własnych gwarancji otrzymanych od Państw Członkowskich lub władz lokalnych.
(32) W każdym przypadku, gdy w trakcie sprawowania nadzoru zaistnieje konieczność wyliczenia skonsolidowanych funduszy własnych grupy instytucji kredytowych, takie wyliczenie powinno być przeprowadzone zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy.
(33) Szczegółowe techniki rachunkowości stosowane przy wyliczaniu funduszy własnych, adekwatności w stosunku do ryzyka, na które narażona jest instytucja kredytowa oraz przy ocenie wysokiego ryzyka powinny uwzględniać przepisy dyrektywy Rady 86/635/EWG z dnia 8 grudnia 1986 r. w sprawie rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych banków i innych instytucji finansowych [6], która zawiera pewne modyfikacje przepisów dyrektywy Rady 83/349/EWG z dnia 13 czerwca 1983 r. w sprawie skonsolidowanych sprawozdań finansowych [7] lub rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1606/2002 z dnia 19 lipca 2002 r. w sprawie stosowania międzynarodowych standardów rachunkowości [8], zależnie od tego, którym z nich podlega zgodnie z prawem krajowym prowadzenie księgowości w instytucji kredytowej.
(34) Minimalne wymogi kapitałowe odgrywają kluczową rolę w nadzorowaniu instytucji kredytowych oraz we wzajemnym uznawaniu technik nadzoru.
W tym kontekście przepisy w sprawie minimalnych wymogów kapitałowych należy rozpatrywać w połączeniu z innymi właściwymi instrumentami także służącymi do harmonizacji podstawowych metod nadzoru instytucji kredytowych.
(35) Należy zatem ustanowić wspólne minimalne wymogi kapitałowe w celu zapobiegania zniekształceniu konkurencji i wzmocnienia systemu bankowego na rynku wewnętrznym.
(36) W celu zapewnienia odpowiedniego poziomu wypłacalności należy ustanowić minimalne wymogi kapitałowe, według których aktywom i pozycjom pozabilansowym przypisuje się odpowiednie wagi w zależności od stopnia ryzyka.
(37) W tym celu, Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego przyjął w dniu 26 czerwca 2004 r. ramową konwencję w sprawie międzynarodowej konwergencji pomiaru kapitału i wymogów odnośnie do funduszy własnych.
Postanowienia niniejszej dyrektywy w sprawie minimalnych wymogów w odniesieniu do funduszy własnych instytucji kredytowych oraz minimalne wymogi kapitałowe zawarte w dyrektywie 2006/49/WE z dnia 14 czerwca 2006 w sprawie adekwatności kapitałowej przedsiębiorstw inwestycyjnych i instytucji kredytowych [9] stanowią odpowiednik postanowień Ramowej Konwencji Bazylejskiej.
(38) Należy zatem uwzględnić różnorodność instytucji kredytowych we Wspólnocie, ustanawiając alternatywne metody obliczania minimalnych wymogów kapitałowych w odniesieniu do ryzyka kredytowego uwzględniające różne poziomy wrażliwości na ryzyko i wymagające różnych stopni złożoności.
Stosowanie zewnętrznych ratingów i własnych oszacowań instytucji kredytowych dotyczących poszczególnych parametrów ryzyka kredytowego stanowi istotne wzmocnienie wrażliwości na ryzyko i ostrożnościowej pewności zasad ryzyka kredytowego.
Instytucje kredytowe powinny otrzymać odpowiednie zachęty do stosowania metod bardziej wrażliwych na ryzyko.
Jeżeli instytucje kredytowe, stosując przepisy niniejszej dyrektywy, wykorzystują do oceny ryzyka kredytowego własne oszacowania, powinny dostosować swoje wymogi dotyczące opracowywania danych do uzasadnionego interesu swoich klientów dotyczącego ochrony danych, zgodnie z obowiązującymi przepisami wspólnotowymi w zakresie ochrony danych. Należy jednocześnie ulepszyć procedury instytucji kredytowych odnoszące się do oceny i zarządzania ryzykiem kredytowym, w celu opracowania metod określania kontrolno-prawnych wymogów odnoszących się do funduszy własnych instytucji kredytowych, uwzględniających różne procedury poszczególnych instytucji kredytowych.
Opracowywanie danych odbywa się zgodnie z przepisami dotyczącymi przekazywania danych osobowych, określonymi w dyrektywie 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych [10].
Z tego względu, opracowywanie danych klientów w zakresie przyznawania i zarządzania ekspozycjami kredytowymi obejmuje również opracowanie i zatwierdzenie systemów zarządzania i oceny ryzyka kredytowego.
Służy to w ten sposób zarówno uprawnionym interesom instytucji kredytowych, jak i celowi niniejszej dyrektywy, jakim jest stosowanie ulepszonych procedur pomiaru i sterowania ryzykiem oraz wykorzystanie ich do celów regulacji funduszy własnych.
(39) Stosując zarówno zewnętrzne jak i własne oszacowania instytucji oraz ratingi wewnętrzne należy uwzględnić, że jedynie te ostatnie są sporządzane przez jednostkę – samą instytucję finansową – podlegającą wspólnotowemu procesowi licencjonowania.
W odniesieniu do ratingów zewnętrznych sięga się po produkty tzw. uznanych agencji ratingowych, które obecnie nie podlegają w Europie procesowi licencjonowania.
Ze względu na duże znaczenie ratingów zewnętrznych dla obliczania wymogów funduszy własnych w ramach niniejszej dyrektywy, konieczna jest stała kontrola przyszłych procesów licencjonowania i nadzorowania agencji ratingowych.
(40) Minimalne wymogi kapitałowe powinny być proporcjonalne do poszczególnych ryzyk.
W szczególności wymogi powinny odzwierciedlać zmniejszenie poziomu ryzyka wynikające z dużej liczby stosunkowo niskich ekspozycji.
(41) Postanowienia niniejszej dyrektywy są zgodne z zasadą proporcjonalności, ponieważ uwzględniają w szczególności różnice pomiędzy instytucjami kredytowymi w odniesieniu do ich wielkości i skali działania oraz zakresu prowadzonej działalności.
Zgodność z zasadą proporcjonalności oznacza również, iż dla ekspozycji detalicznych stosuje się możliwie najłatwiejsze procedury ratingowe, również w metodzie IRB.
(42) Ewolucyjny charakter niniejszej dyrektywy pozwala instytucjom kredytowym na dokonanie wyboru pomiędzy trzema metodami o zróżnicowanej złożoności.
W celu umożliwienia w szczególności małym instytucjom kredytowym wybrania bardziej nastawionej na ryzyko metody IRB właściwe organy stosują, w uzasadnionych przypadkach, przepisy art. 89 ust. 1 lit. (a) i (b).
Przepisy te powinny być rozumiane w taki sposób, aby klasy ekspozycji, o których mowa w art. 86 ust. 1 lit. (a) i (b), obejmowały wszystkie zaangażowania, które – pośrednio lub bezpośrednio – są traktowane na równi z nimi w niniejszej dyrektywie.
Ogólną zasadą jest, że właściwe organy nie dyskryminują żadnej z trzech metod, jeśli chodzi o proces kontroli nadzorczej, to znaczy, że instytucje kredytowe działające w oparciu o metodę standardową nie powinny być nadzorowane w ostrzejszy sposób wyłącznie z tego względu.
(43) Techniki ograniczania ryzyka kredytowego powinny być powszechniej uznawane w ramach uregulowań mających na celu zapewnienie wykluczenie negatywnego wpływu niesłusznie uznanych metod na wypłacalność.
Dopuszcza się stosowane obecnie w niektórych Państwach Członkowskich stosowne zabezpieczenia wykorzystywane zwykle przez banki w celu zmniejszenia ryzyka kredytowego w metodzie standardowej, jak również w innych metodach.
(44) W celu właściwego uwzględnienia ryzyka i zmniejszenia poziomu ryzyka wynikającego z działań sekurytyzacyjnych i lokat kapitałowych instytucji kredytowych przy obliczaniu ich minimalnych wymogów kapitałowych należy przyjąć przepisy zapewniające sposób postępowania, który cechuje wrażliwość na ryzyko i ostrożnościowa pewność związane ze wspomnianymi działaniami i lokatami.
(45) Ryzyko operacyjne ma istotne znaczenie dla instytucji kredytowej, wymaga ono pokrycia za pomocą funduszy własnych.
Należy zatem uwzględnić różnorodność instytucji kredytowych we Wspólnocie, ustanawiając alternatywne metody obliczania wymogów z tytułu ryzyka operacyjnego uwzględniające różne poziomy wrażliwości na ryzyko i wymagające różnych stopni złożoności.
Instytucje kredytowe powinny otrzymać odpowiednie zachęty do stosowania metod bardziej wrażliwych na ryzyko.
Ze względu na ciągły rozwój technik pomiaru i zarządzania ryzykiem operacyjnym należy dokonywać odpowiednich przeglądów i aktualizacji przepisów, w tym w odniesieniu do obciążeń dla różnych rodzajów działalności i uznawania technik ograniczania ryzyka.
Należy zwrócić szczególną uwagę na uwzględnienie ubezpieczeń przy prostych metodach obliczania wymogów odnoszących się do funduszy własnych z tytułu ryzyka operacyjnego.
(46) Dla zapewnienia odpowiedniego poziomu wypłacalności instytucji kredytowych w danej grupie ważne jest, by minimalne wymogi kapitałowe były stosowane na podstawie skonsolidowanej sytuacji finansowej tej grupy.
W celu zapewnienia odpowiedniego rozdziału funduszy własnych w ramach grupy i ich dostępności w razie potrzeby dla ochrony oszczędności, minimalne wymogi kapitałowe powinny stosować się do każdej indywidualnej instytucji kredytowej w ramach grupy, chyba że cel ten można skutecznie zrealizować w inny sposób.
(47) Należy zharmonizować najważniejsze przepisy dotyczące nadzoru instytucji kredytowych.
Państwa Członkowskie powinny jednak nadal mieć możliwość przyjęcia przepisów bardziej rygorystycznych niż te, które są przewidziane niniejszą dyrektywą.
(48) Monitorowanie i kontrola kredytów instytucji kredytowej powinny stanowić integralną część nadzoru sprawowanego nad tą instytucją.
Z tego powodu nadmierna koncentracja ekspozycji wobec pojedynczego klienta lub grupy powiązanych ze sobą klientów może zrodzić niedopuszczalne ryzyko poniesienia straty.
Taką sytuację można uznać za zagrażającą wypłacalności instytucji kredytowej.
(49) Ponieważ instytucje kredytowe działające na wewnętrznym rynku konkurują bezpośrednio ze sobą, wymogi w zakresie monitorowania muszą być równoważne w całej Wspólnocie.
(50) Mimo iż właściwym jest oparcie definicji ekspozycji do celu ograniczania koncentracji ekspozycji na definicji dotyczącej minimalnych wymogów w zakresie funduszy własnych w odniesieniu do ryzyka kredytowego, nie jest właściwe odniesienie się w tym kontekście do wagi lub stopni ryzyka.
Wspomniane wagi i stopnie ryzyka zostały przygotowane, aby określić ogólny wymóg dotyczący wypłacalności w celu pokrycia ryzyka kredytowego poniesionego przez instytucje kredytowe.
W celu ograniczenia maksymalnej straty, na jaką instytucja kredytowa jest narażona z tytułu współpracy z pojedynczym klientem bądź też z grupą powiązanych ze sobą klientów właściwe jest przyjęcie zasad określania dużych zaangażowań, które uwzględniają wartość nominalną ryzyka bez stosowania żadnych wag lub stopni ryzyka.
(51) Pożądane jest wprawdzie, do czasu dalszych przeglądów przepisów dotyczących dużych zaangażowań, umożliwienie uznania wpływu ograniczania ryzyka kredytowego, podobnie jak czyni się to do celów minimalnych wymogów kapitałowych, aby ograniczyć wymogi dotyczące obliczeń – zasady ograniczania ryzyka kredytowego zostały jednak opracowane w kontekście ogólnego zdywersyfikowanego ryzyka kredytowego wynikającego z ekspozycji wobec wielu kontrahentów.
Dlatego też uznanie wpływu takich technik do celów stosowania ograniczeń dużych zaangażowań mających na celu zmniejszenie maksymalnej straty, na jaką instytucja kredytowa jest narażona z tytułu współpracy z pojedynczym klientem bądź też z grupą powiązanych ze sobą klientów powinno podlegać ostrożnościowym środkom bezpieczeństwa.
(52) Gdy instytucja kredytowa ponosi ryzyko wobec przedsiębiorstwa dominującego bądź też wobec innych instytucji, będących przedsiębiorstwami zależnymi tego przedsiębiorstwa dominującego, należy zachować szczególną ostrożność.
Zarządzanie ryzykiem wynikającym z ekspozycji instytucji kredytowych powinno być prowadzone w sposób w pełni autonomiczny, zgodnie z zasadami bezpiecznej praktyki bankowej, nie kierując się żadnymi innymi względami.
W przypadkach, gdy istnieje prawdopodobieństwo, że osoby posiadające bezpośrednio lub pośrednio udział kapitałowy w kapitale instytucji kredytowej wywierają niekorzystny wpływ na stabilne i ostrożne zarządzanie tą instytucją, właściwe organy powinny zastosować właściwe środki celem położenia kresu takiej sytuacji.
W odniesieniu do dużych zaangażowań należy ustanowić oddzielne normy dotyczące ekspozycji instytucji kredytowej wobec własnej grupy kapitałowej, włącznie z bardziej rygorystycznymi ograniczeniami.
Nie ma jednak konieczności stosowania takich norm, jeśli przedsiębiorstwo dominujące jest finansową spółką holdingową lub instytucją kredytową, lub wówczas, gdy inne przedsiębiorstwa zależne są instytucjami kredytowymi lub finansowymi, lub przedsiębiorstwami świadczącymi usługi pomocnicze, pod warunkiem, że wszystkie te jednostki są objęte skonsolidowanym nadzorem nad instytucją kredytową.
(53) Instytucje kredytowe powinny utrzymywać kapitał wewnętrzny na poziomie odpowiadającym rodzajom ryzyka, na które mogą być narażone, pod względem ilości, jakości i rozdziału.
Dlatego też instytucje kredytowe powinny ustanowić strategie i procesy służące ocenie i utrzymywaniu odpowiedniego poziomu adekwatności ich kapitału wewnętrznego.
(54) Należy spełnić wymagania właściwych organów co do dobrej organizacji i adekwatności funduszy własnych instytucji kredytowych, uwzględniając rodzaje ryzyka, na jakie instytucje kredytowe są lub mogą być narażone.
(55) Dla sprawnego działania rynku wewnętrznego w dziedzinie bankowości Komitet Europejskich Nadzorców Bankowych powinien przyczynić się do konsekwentnego stosowania niniejszej dyrektywy oraz do zbliżenia praktyk w zakresie nadzoru w całej Wspólnocie, a także przedkładać instytucjom wspólnotowym coroczne sprawozdania na temat poczynionych postępów.
(56) Z tego samego powodu, a także w celu zapewnienia, by aktywne w kilku Państwach Członkowskich instytucje kredytowe Wspólnoty nie zostały niewspółmiernie obciążone na skutek stałej odpowiedzialności właściwych organów poszczególnych Państw Członkowskich za udzielanie zezwoleń i nadzór, należy w znaczny sposób wzmocnić współpracę między właściwymi organami.
W tym kontekście należy wzmocnić rolę nadzorcy odpowiedzialnego za nadzór konsolidujący.
Komitet Europejskich Nadzorców Bankowych powinien wspierać i umacniać tę współpracę.
(57) Skonsolidowany nadzór nad instytucjami kredytowymi jest ukierunkowany w szczególności na ochronę interesów deponentów instytucji kredytowych oraz na zapewnienie stabilności systemu finansowego.
(58) W celu zapewnienia skuteczności nadzór skonsolidowany powinien zatem obejmować wszystkie grupy bankowe, w tym również te, w których przedsiębiorstwo dominujące nie jest instytucją kredytową.
Właściwe organy powinny dysponować instrumentami prawnymi niezbędnymi do wykonywania takiego nadzoru.
(59) W przypadku spółek holdingowych o profilu mieszanym, w których przedsiębiorstwo dominujące kontroluje przynajmniej jedno przedsiębiorstwo zależne będące instytucją kredytową, właściwe organy powinny mieć możliwość oceny sytuacji finansowej instytucji kredytowej wchodzącej w skład takiej grupy.
Właściwe organy powinny przynajmniej dysponować możliwościami uzyskania od wszystkich przedsiębiorstw grupy informacji niezbędnych do wykonywania swoich funkcji.
W przypadku grup kapitałowych składających się z przedsiębiorstw prowadzących różne rodzaje działalności finansowej powinna zostać ustanowiona współpraca między organami odpowiedzialnymi za nadzór nad różnymi sektorami rynku finansowego.
Do czasu dalszej koordynacji Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość ustalenia odpowiednich metod konsolidacji do osiągnięcia celów niniejszej dyrektywy.
(60) Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość odmowy udzielenia zezwolenia lub cofnąć udzielone zezwolenie bankowe w przypadku pewnych struktur grupowych uznanych za nieodpowiednie do celów prowadzenia działalności bankowej, w szczególności wówczas, gdy nie ma możliwości skutecznego nadzoru nad takimi strukturami.
Właściwe organy powinny posiadać w tym zakresie konieczne uprawnienia, za pomocą których mogą zapewnić stabilne i ostrożne zarządzanie instytucjami kredytowymi.
(61) W celu doprowadzenia do wzrostu skuteczności funkcjonowania rynku wewnętrznego w dziedzinie bankowości oraz zapewnienia obywatelom Wspólnoty odpowiedniego poziomu przejrzystości, właściwe organy powinny ujawnić w sposób umożliwiający miarodajne porównanie informacje na temat sposobów wdrażania niniejszej dyrektywy.
(62) Mając na uwadze wzmocnienie dyscypliny rynkowej oraz zachęcenie instytucji kredytowych do ulepszenia ich strategii rynkowych, technik kontroli ryzyka oraz organizacji wewnętrznego zarządzania, należy nałożyć na te instytucje kredytowe obowiązek podawania odpowiednich informacji do wiadomości publicznej.
(63) Badanie problemów związanych z zagadnieniami objętymi niniejszą dyrektywą oraz innymi dyrektywami w zakresie działalności instytucji kredytowych wymaga współpracy między właściwymi organami i Komisją, w szczególności w celu zacieśniania koordynacji.
(64) Środki niezbędne dla wykonania niniejszej dyrektywy powinny być przyjmowane zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r., ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [11].
(65) W swojej rezolucji z dnia 5 lutego 2002 r. w sprawie zastosowania prawa o usługach finansowych [12] Parlament Europejski wnioskował o przyznanie Parlamentowi i Radzie tej samej roli w nadzorowaniu sposobu wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji, co odzwierciedla uprawnienia legislacyjne Parlamentu zgodnie z art. 251 Traktatu.
Przewodniczący Komisji poparł niniejszy wniosek w uroczystym oświadczeniu złożonym tego samego dnia w Parlamencie.
W dniu 11 grudnia 2002 roku, Komisja zaproponowała zmiany do decyzji 1999/468/WE, a następnie przedłożyła zmieniony wniosek w dniu 22 kwietnia 2004 r.
Parlament Europejski nie uznaje niniejszej propozycji za wystarczająco chroniącą jego uprawnienia legislacyjne.
Według Parlamentu Europejskiego, Parlament Europejski i Rada powinny mieć możliwość oceny w ustalonym terminie uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji.
Stosowne jednak wydaje się ograniczenie okresu, w którym Komisja może przyjmować środki wykonawcze.
(66) Parlament powinien dysponować trzymiesięcznym terminem od pierwszego przekazania projektu zmian i środków wykonawczych w celu ich rozpatrzenia i wydania opinii.
Jednakże w pilnych i odpowiednio uzasadnionych przypadkach powinno być możliwe skrócenie tego terminu.
Jeżeli w tym terminie Parlament przyjmie rezolucję, Komisja powinna ponownie rozpatrzyć projekt zmian lub środków.
(67) W celu uniknięcia zakłóceń na rynkach oraz zapewnienia ciągłości na wszelkich poziomach funduszy własnych, należy przyjąć szczególne rozwiązania przejściowe.
(68) Ponieważ zasady dotyczące minimalnych wymogów kapitałowych są wrażliwe na ryzyko, wskazane jest sprawdzanie, czy mają one istotny wpływ na cykl koniunktury.
Komisja, uwzględniając wkład Europejskiego Banku Centralnego, powinna składać w tym zakresie sprawozdania do Parlamentu Europejskiego i Rady.
(69) Harmonizacji powinny podlegać także rozwiązania niezbędne do nadzorowania ryzyka płynności.
(70) Niniejsza dyrektywa przestrzega praw podstawowych i stosuje się do zasad uznanych w szczególności w ramach Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej jako ogólnych zasad prawa wspólnotowego.
(71) Obowiązek transpozycji niniejszej dyrektywy do prawa krajowego powinien ograniczać się do tych przepisów, które stanowią zasadniczą zmianę w porównaniu do wcześniejszych dyrektyw.
Obowiązek transpozycji przepisów, które nie zostały zmienione, wynika z wcześniejszych dyrektyw.
(72) Niniejsza dyrektywa nie powinna naruszać zobowiązań Państw Członkowskich dotyczących terminów transpozycji do prawa krajowego dyrektyw określonych w części B załącznika XIII.
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
SPIS TREŚCI
TYTUŁ I PRZEDMIOT, ZAKRES I DEFINICJE
TYTUŁ II WARUNKI PODEJMOWANIA I PROWADZENIA DZIAŁALNOŚCI PRZEZ INSTYTUCJE KREDYTOWE
TYTUŁ III PRZEPISY DOTYCZĄCE SWOBODY PRZEDSIĘBIORCZOŚCI I SWOBODY ŚWIADCZENIA USŁUG
Sekcja 1 Instytucje kredytowe
Sekcja 2 Instytucje finansowe
Sekcja 3 Wykonywanie prawa przedsiębiorczości
Sekcja 4 Korzystanie ze swobody świadczenia usług
Sekcja 5 Uprawnienia właściwych organów przyjmującego Państwa Członkowskiego
TYTUŁ IV STOSUNKI Z PAŃSTWAMI TRZECIMI
Sekcja 1 Powiadomienie w sprawie przedsiębiorstw z państw trzecich, warunki dostępu do rynków tych państw
Sekcja 2 Współpraca z właściwymi organami państw trzecich w wykonywaniu nadzoru skonsolidowanego
TYTUŁ V ZASADY I INSTRUMENTY TECHNICZNE NADZORU OSTROŻNOŚCIOWEGO I SPRAWOZDAWCZOŚĆ
ROZDZIAŁ 1 ZASADY NADZORU OSTROŻNOŚCIOWEGO
Sekcja 1 Uprawnienia Państwa Członkowskiego pochodzenia i przyjmującego Państwa Członkowskiego
Sekcja 2 Wymiana informacji i tajemnica zawodowa
Sekcja 3 Obowiązki osób odpowiedzialnych za przeprowadzanie ustawowego badania rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych
Sekcja 4 Uprawnienie do nakładania sankcji i prawo wystąpienia na drogę sądową
ROZDZIAŁ 2 INSTRUMENTY TECHNICZNE NADZORU OSTROŻNOŚCIOWEGO
Sekcja 1 Fundusze własne
Sekcja 2 Zabezpieczenia przed ryzykiem
Podsekcja 1 Zakres stosowania
Podsekcja 2 Obliczanie wymogów
Podsekcja 3 Minimalny poziom funduszy własnych
Sekcja 3 Minimalne wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka kredytowego
Podsekcja 1 Metoda standardowa
Podsekcja 2 Metoda wewnętrznych ratingów
Podsekcja 3 Ograniczanie ryzyka kredytowego
Podsekcja 4 Sekurytyzacja
Sekcja 4 Minimalne wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka operacyjnego
Sekcja 5 Duże zaangażowania
Sekcja 6 Znaczne pakiety akcji poza sektorem finansowym
ROZDZIAŁ 3 PROCES OCENY INSTYTUCJI KREDYTOWYCH
ROZDZIAŁ 4 NADZÓR I SPRAWOZDANIA WŁAŚCIWYCH ORGANÓW
Sekcja 1 Nadzór
Sekcja 2 Sprawozdania właściwych organów
ROZDZIAŁ 5 UJAWNIENIA INSTYTUCJI KREDYTOWYCH
TYTUŁ VI UPRAWNIENIA WYKONAWCZE
TYTUŁ VII PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE
ROZDZIAŁ 1 PRZEPISY PRZEJŚCIOWE
ROZDZIAŁ 2 PRZEPISY KOŃCOWE
ZAŁĄCZNIK I WYKAZ RODZAJÓW DZIAŁALNOŚCI PODLEGAJĄCYCH WZAJEMNEMU UZNAWANIU
ZAŁĄCZNIK II KLASYFIKACJA POZYCJI POZABILANSOWYCH
ZAŁĄCZNIK III TRAKTOWANIE RYZYKA KREDYTOWEGO KONTRAHENTA DLA INSTRUMENTÓW POCHODNYCH, TRANSAKCJI Z PRZYRZECZENIEM ODKUPU, TRANSAKCJI UDZIELENIA LUB OTRZYMANIA POŻYCZKI PAPIERÓW WARTOŚCIOWYCH LUB TOWARÓW, TRANSAKCJI Z DŁUGIM TERMINEM ROZLICZENIA I TRANSAKCJI Z OPCJĄ UZUPEŁNIENIA ZABEZPIECZENIA KREDYTOWEGO
Część 1: Definicje
Część 2: Wybór metody
Część 3: Metoda wyceny według wartości rynkowej
Część 4: Metoda wyceny pierwotnej wartości ekspozycji
Część 5: Metoda standardowa
Część 6: Metoda modeli wewnętrznych
Część 7: Umowy kompensowania
ZAŁĄCZNIK IV RODZAJE INSTRUMENTÓW POCHODNYCH
ZAŁĄCZNIK V KRYTERIA TECHNICZNE ORGANIZACJI I TRAKTOWANIA RYZYKA
ZAŁĄCZNIK VI METODA STANDARDOWA
Część 1 Wagi ryzyka
Część 2 Uznanie instytucji ECAI i przypisywanie sporządzanych przez nie ocen kredytowych
Część 3 Wykorzystanie ocen kredytowych ECAI do określenia wagi ryzyka
ZAŁĄCZNIK VII Metoda wewnętrznych ratingów
Część 1 Kwoty ekspozycji ważonych ryzykiem oraz kwoty oczekiwanych strat
Część 2 PD, LGD i termin rozliczenia
Część 3 Wartość ekspozycji
Część 4 Minimalne wymogi dotyczące metody IRB
ZAŁĄCZNIK VIII OGRANICZANIE RYZYKA KREDYTOWEGO
Część 1 Warunki uznawania
Część 2 Wymogi minimalne
Część 3 Obliczanie skutków ograniczenia ryzyka kredytowego
Część 4 Niedopasowanie terminów rozliczenia
Część 5 Łączenie technik ograniczania ryzyka kredytowego w ramach metody standardowej
Część 6 Techniki ograniczania ryzyka kredytowego koszyka ekspozycji
ZAŁĄCZNIK IX SEKURYTYZACJA
Część 1 Definicje dla celów załącznika IX
Część 2 Wymogi minimalne dotyczące uznawania transferu istotnej części ryzyka kredytowego oraz obliczania kwot ekspozycji ważonych ryzykiem oraz kwot oczekiwanych strat dla ekspozycji sekurytyzowanych
Część 3 Zewnętrzna ocena kredytowa
Część 4 Obliczenia
ZAŁĄCZNIK X RYZYKO OPERACYJNE
Część 1 Metoda podstawowego wskaźnika
Część 2 Metoda standardowa
Część 3 Zaawansowane metody pomiaru
Część 4 Połączenie różnych metodologii
Część 5 Klasyfikacja rodzajów strat
ZAŁĄCZNIK XI TECHNICZNE KRYTERIA PRZEGLĄDU I OCENY DOKONYWANYCH PRZEZ WŁAŚCIWE ORGANY
ZAŁĄCZNIK XII TECHNICZNE ZASADY UJAWNIEŃ
Część 1 Kryteria ogólne
Część 2 Wymogi ogólne
Część 3 Wymogi kwalifikujące do stosowania poszczególnych instrumentów lub metod
ZAŁĄCZNIK XIII Część A DYREKTYWY UCHYLONE WYRAZ Z ICH KOLEJNYMI ZMIANAMI (określone w art. 158)
ZAŁĄCZNIK XIII Część B TERMINY WYKONANIA (określone w art. 158)
ZAŁĄCZNIK XIV TABELA ZGODNOŚCI
TYTUŁ I
PRZEDMIOT, ZAKRES I DEFINICJE
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa ustanawia przepisy dotyczące podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe oraz ostrożnościowy nadzór nad nimi.
2.
Przepisy art. 39 i tytułu V rozdział 4 sekcja 1 mają zastosowanie do finansowych spółek holdingowych i spółek holdingowych o profilu mieszanym, które mają swoją siedzibę zarządu na terytorium Wspólnoty.
3.
Instytucje trwale wyłączone na mocy przepisów art. 2, z wyjątkiem jednak banków centralnych Państw Członkowskich, będą uważane za instytucje finansowe do celów art. 39 i tytułu V rozdział 4 sekcja 1.
Artykuł 2
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do:
- banków centralnych Państw Członkowskich,
- instytucji świadczących żyro pocztowe,
- w Belgii: "Institut de Réescompte et de Garantie/Herdiscon tering- en Waarboginstituut",
- w Danii: "Dansk Eksportfinansieringsfond", "Danmarks Skibskreditfond", "Dansk Landbrugs Realkreditfond" oraz "KommuneKredit",
- w Niemczech: "Kreditanstalt für Wiederaufbau", przedsiębiorstwo uznane na podstawie "Wohnungsgemeinnützigkeitsgesetz" za instytucje realizujące politykę mieszkaniową państwa, których główną działalnością nie są czynności bankowe, oraz inne przedsiębiorstwo uznane w tej ustawie za przedsiębiorstwa mieszkaniowe nieprowadzące działalności zarobkowej,
- w Grecji: "Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων" (Tamio Parakatathikon kai Danion),
- w Hiszpanii: "Instituto de Crédito Oficial",
- we Francji: "Caisse des dépôts et consignations",
- w Irlandii: "credit unions" i "friendly societies",
- we Włoszech: "Cassa depositi e prestiti",
- na Łotwie: "krajaizdevu sabiedribas", przedsiębiorstwa uznane w ramach "Krajaizdevu sabiedribu likums" jako przedsiębiorstwa spółdzielcze świadczące usługi finansowe wyłącznie na rzecz swoich członków,
- na Litwie: "kredito unijos" inne niż "Centrine kredito unija",
- na Węgrzech: "Magyar Fejlesztési Bank Rt." oraz "Magyar Export-Import Bank Rt.",
- w Holandii: "Nederlandse Investeringsbank voor Ontwikkelingslanden NV", "NV Noordelijke Ontwikkelingsmaatschappij", "NV Industriebank Limburgs Instituut voor Ontwikkeling en Financiering" oraz "Overijsselse Ontwikkelingsmaatschappij NV",
- w Austrii: przedsiębiorstwa uznane za towarzystwa mieszkaniowe działające w interesie publicznym oraz "Österreichische Kontrollbank AG",
- w Polsce: "Spółdzielcze Kasy Oszczędnościowo-Kredytowe" oraz "Bank Gospodarstwa Krajowego".
- w Portugalii: "Caixas Eonómicas" istniejące w dniu 1 stycznia 1986 r., z wyjątkiem tych przedsiębiorstw założonych jako spółki z ograniczoną odpowiedzialnością i z wyjątkiem "Caixas Económica Montepio Geral",
- w Finlandii: "Teollisen yhteistyn rahasto Oy/Fonden fr industriellt samarbete AB" oraz "Finnvera Oyj/Finnvera Abp",
- w Szwecji: "Svenska Skeppshypotekskassan",
- w Zjednoczonym Królestwie: "National Savings Bank", "Commonwealth Development Finance Company Ltd", "Agricultural Mortgage Corporation Ltd", "Scottish Agricultural Securities Corporation Ltd", "the Crown Agents for overseas governments and administrations", "credit unions" oraz "municipal banks",
Artykuł 3
1.
Jedna lub więcej instytucji kredytowych, mających siedzibę w tym samym Państwie Członkowskim i stale powiązanych w dniu 15 grudnia 1977 r. z organem centralnym sprawującym nad nimi nadzór i ustanowionym w tym samym Państwie Członkowskim, może być zwolnionych z wymogów wymienionych w art. 7 i 11 ust. 1, jeśli, w terminie do 15 grudnia 1979 r., prawo krajowe stanowi, że:
a) zobowiązania organu centralnego i instytucji powiązanych są zobowiązaniami solidarnymi, bądź też zobowiązania instytucji powiązanych są całkowicie gwarantowane przez organ centralny,
b) wypłacalność i płynność organu centralnego oraz wszystkich instytucji powiązanych są monitorowane jako całość na podstawie skonsolidowanych sprawozdań finansowych, oraz
c) zarząd organu centralnego jest uprawniony do wydawania poleceń zarządom instytucji powiązanych.
Instytucje kredytowe działające na szczeblu lokalnym, które po dniu 15 grudnia 1977 r. stały się jednostkami na stałe powiązanymi z organem centralnym w rozumieniu akapitu pierwszego, mogą skorzystać z warunków ustanowionych w tym akapicie, jeśli stanowią one normalne uzupełnienia sieci danego organu centralnego.
W przypadku instytucji kredytowych innych niż te, które zostały założone na terenach niedawno odzyskanych z morza, lub te, które powstały w wyniku podziału lub połączenia istniejących instytucji zależnych od organu centralnego lub podporządkowanych temu organowi, Komisja, na podstawie procedury, o której mowa w art. 151 ust. 2, może ustanowić dodatkowe przepisy dotyczące stosowania akapitu drugiego, w tym przepisy uchylające wyłączenia ustanowione w akapicie pierwszym, jeżeli uważa, że zrzeszenie nowych instytucji korzystających z zasad ustanowionych w akapicie drugim mogłoby niekorzystnie wpłynąć na warunki konkurencji.
2.
Instytucja kredytowa, o której mowa w ust. 1 akapit pierwszy powiązana jest z centralnym organem w tym samym Państwie Członkowskim, może być zwolniona z przepisów art. 9 i 10, a także tytułu V, rozdziału 2, sekcji 2, 3, 4, 5 i 6 oraz rozdziału 3, pod warunkiem, że całość, na którą składają się organ centralny wraz z instytucjami powiązanymi, podlega tym przepisom w ujęciu skonsolidowanym, bez uszczerbku dla stosowania tych przepisów do organu centralnego.
W przypadku takiego zwolnienia art. 16, 23, 24, 25, 26 ust. 1-3, oraz art. 28-37 stosują się do całości, na którą składają się organ centralny wraz z instytucjami powiązanymi.
Artykuł 4
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:
1) "instytucja kredytowa" oznacza:
a) przedsiębiorstwo, którego działalność polega na przyjmowaniu depozytów lub innych funduszy podlegających zwrotowi od ludności oraz na przyznawaniu kredytów na swój własny rachunek; lub
b) instytucja pieniądza elektronicznego w rozumieniu dyrektywy 2000/46/WE [13].
2) "zezwolenie" oznacza wydany w jakiejkolwiek formie przez organy akt, na mocy którego zezwolono na prowadzenie działalności instytucji kredytowej;
3) "oddział" oznacza miejsce prowadzenia działalności, które prawnie stanowi zależną część instytucji kredytowej i które realizuje bezpośrednio wszystkie bądź niektóre spośród transakcji nieodłącznie związanych z działalnością instytucji kredytowych;
4) "właściwe organy" oznaczają organy krajowe, które z mocy ustawy lub rozporządzeń są uprawnione do nadzorowania instytucji kredytowych;
5) "instytucja finansowa" oznacza przedsiębiorstwo inne niż instytucja kredytowa, którego podstawową działalnością jest nabywanie pakietów akcji lub wykonywanie jednego lub więcej spośród rodzajów działalności wymienionych w pkt. 2-12 załącznika I;
6) "instytucje", do celów sekcji 2 i 3 tytułu V rozdziału 2, oznacza instytucje w rozumieniu definicji określonej w art. 3 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2006/49/WE;
7) "Państwo Członkowskie pochodzenia" oznacza Państwo Członkowskie, w którym dana instytucja kredytowa uzyskała zezwolenie zgodnie z art. 6 – 9 i 11 – 14;
8) "przyjmujące Państwo Członkowskie" oznacza Państwo Członkowskie, w którym dana instytucja kredytowa posiada oddział lub świadczy usługi;
9) "kontrola" oznacza związek zachodzący między przedsiębiorstwem dominującym i jego przedsiębiorstwem zależnym, zgodnie z definicją określoną w art. 1 dyrektywy 83/349/EWG, bądź też podobny związek między jakąkolwiek osobą fizyczną lub prawną i przedsiębiorstwem;
10) "udział kapitałowy" oznacza, do celów art. 57 lit. o) i p), art. 71–73 i tytułu V, rozdział 4, udział kapitałowy w rozumieniu art. 17 zdanie pierwsze dyrektywy Rady 78/660/EWG z dnia 25 lipca 1978 r. w sprawie rocznych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek [14] lub posiadany bezpośrednio lub pośrednio udział dający prawo do ponad 20 % głosów lub kapitału przedsiębiorstwa;
11) "znaczny pakiet akcji" oznacza każdy posiadany bezpośrednio lub pośrednio pakiet akcji lub udział w przedsiębiorstwie stanowiący 10 % lub więcej kapitału bądź dający prawo do 10 % lub więcej głosów, bądź też taki, który umożliwia wywieranie znacznego wpływu na zarządzanie tym przedsiębiorstwem;
12) "przedsiębiorstwo dominujące" oznacza
a) jednostkę dominującą w rozumieniu definicji określonej w art. 1 i 2 dyrektywy 83/349/EWG.
b) do celów art. 71-71 tytuł V rozdział 2 sekcja 5 oraz rozdział 4 oznacza jednostkę dominującą w rozumieniu art. 1 ust. 1 dyrektywy 83/349/EWG oraz wszelkie przedsiębiorstwa, które, w opinii właściwych organ, skutecznie wywierają dominujący wpływ na inne przedsiębiorstwo;
13) "przedsiębiorstwo zależne" oznacza
a) jednostkę zależną w rozumieniu definicji określonej w art. 1 i 2 dyrektywy 83/349/EWG; lub
b) do celów art. 71-73 tytuł V rozdział 2 sekcja 5 oraz rozdział 4 oznacza jednostkę zależną w rozumieniu art. 1 ust. 1 dyrektywy 83/349/EWG oraz wszelkie przedsiębiorstwo, na które, w opinii właściwych organ, dominujący wpływ skutecznie wywiera przedsiębiorstwo dominujące.
Wszystkie przedsiębiorstwa zależne danego przedsiębiorstwa zależnego będą również uważane za przedsiębiorstwo zależne przedsiębiorstwa dominującego najwyższego szczebla;
14) "dominująca instytucja kredytowa w Państwie Członkowskim" oznacza instytucję kredytową, której podlega jako podmiot zależny instytucja kredytowa lub instytucja finansowa, lub która posiada udziały w takiej instytucji, oraz która nie jest sama w sobie podmiotem zależnym w stosunku do innej instytucji kredytowej posiadającej zezwolenie w tym samym Państwie Członkowskim lub w stosunku do finansowej spółki holdingowej założonej w tym samym Państwie Członkowskim;
15) "dominująca finansowa spółka holdingowa z siedzibą w Państwie Członkowskim" oznacza finansową spółkę holdingową, która nie jest sama w sobie podmiotem zależnym w stosunku do instytucji kredytowej posiadającej zezwolenie w tym samym Państwie Członkowskim lub w stosunku do finansowej spółki holdingowej założonej w tym samym Państwie Członkowskim;
16) "unijna dominująca instytucja kredytowa" oznacza dominującą instytucję kredytową w Państwie Członkowskim, która nie jest podmiotem zależnym w stosunku do innej instytucji kredytowej posiadającej zezwolenie w dowolnym Państwie Członkowskim lub w stosunku do finansowej spółki holdingowej założonej w dowolnym Państwie Członkowskim;
17) "unijna dominująca finansowa spółka holdingowa" oznacza dominującą finansową spółkę holdingową w Państwie Członkowskim, która nie jest sama w sobie podmiotem zależnym w stosunku do instytucji kredytowej posiadającej zezwolenie wydane w dowolnym Państwie Członkowskim lub innej finansowej spółki holdingowej ustanowionej w dowolnym Państwie Członkowskim;
18) "podmioty sektora publicznego" oznaczają niekomercyjne organy administracji podległe rządowi centralnemu, samorządom regionalnym lub władzom lokalnym, lub organom, które w opinii właściwych organów wykonują takie same funkcje, co samorządy regionalne i władze lokalne, lub niekomercyjne przedsiębiorstwa, których właścicielem jest rząd centralny, dysponujący odpowiednimi porozumieniami gwarancyjnymi, i mogą obejmować organy niezależne administracyjnie, regulowane prawnie, które znajdują się pod nadzorem publicznym;
19) "finansowa spółka holdingowa" oznacza instytucję finansową, której przedsiębiorstwa zależne są wyłącznie lub głównie instytucjami kredytowymi lub instytucjami finansowymi, przy czym przynajmniej jedno z tych przedsiębiorstw zależnych jest instytucją kredytową oraz które nie jest finansową spółką holdingową o działalności mieszanej w rozumieniu art. 2 ust. 15 dyrektywy 2002/87/WE [15];
20) "spółka holdingowa o profilu mieszanym" oznacza przedsiębiorstwo dominujące inne niż holdingowa spółka finansowa lub instytucja kredytowa lub finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej w rozumieniu art. 2 ust. 15 dyrektywy 2002/87/WE, wśród których przedsiębiorstw zależnych jest co najmniej jedna instytucja kredytowa;
21) "przedsiębiorstwo usług pomocniczych" oznacza przedsiębiorstwo, którego podstawowa działalność polega na posiadaniu majątku lub zarządzaniu nim, zarządzaniu usługami w zakresie przetwarzania danych lub podobnej działalności o charakterze pomocniczym w stosunku do podstawowej działalności jednej lub więcej instytucji kredytowych;
22) "ryzyko operacyjne" oznacza ryzyko straty wynikające z nieodpowiednich lub zawodnych procedur wewnętrznych, błędów ludzi i systemów lub ze zdarzeń zewnętrznych, obejmując także ryzyko prawne;
23) "banki centralne" obejmują Europejski Bank Centralny, o ile nie wskazano inaczej;
24) "ryzyko rozmycia" oznacza ryzyko zmniejszenia kwoty należnej poprzez kredyty gotówkowe lub niegotówkowe udzielane dłużnikowi;
25) "prawdopodobieństwo niewykonania zobowiązania" oznacza prawdopodobieństwo niewykonania zobowiązania przez kontrahenta w okresie jednego roku;
26) "strata" w rozumieniu tytułu V rozdziału 2 sekcji 3 oznacza stratę ekonomiczną, w tym istotne skutki dyskonta oraz istotne, pośrednie i bezpośrednie koszty inkasa w ramach danego instrumentu;
27) "strata z tytułu niewykonania zobowiązania" oznacza stosunek straty na ekspozycji z powodu niewykonania zobowiązań przez kontrahenta do kwoty należności w chwili niewykonania zobowiązania;
28) "współczynnik konwersji" oznacza stosunek niewykorzystanej w chwili obecnej kwoty zobowiązań, która w chwili niewykonania zobowiązania będzie wykorzystana, stanowiąc kwotę należności – do niewykorzystanej w chwili obecnej kwoty zobowiązań, kwota zobowiązania ustalana jest w oparciu o zakomunikowany limit, chyba, że limit niezakomunikowany jest wyższy;
29) "oczekiwana strata" (EL) w rozumieniu tytułu V rozdziału 2 sekcji 3 oznacza stosunek kwoty oczekiwanej straty na ekspozycji w związku z potencjalnym niewykonaniem zobowiązania przez kontrahenta lub wartości rozmycia w skali jednego roku do kwoty należności w chwili stwierdzenia niewykonania zobowiązania;
30) "ograniczenie ryzyka kredytowego" oznacza technikę stosowaną przez instytucję kredytową do zmniejszania ryzyka kredytowego związanego z ekspozycją lub ekspozycjami utrzymywanymi przez daną instytucję kredytową;
31) "ochrona kredytowa rzeczywista" oznacza technikę ograniczania ryzyka kredytowego, gdzie zmniejszenie ryzyka kredytowego z tytułu ekspozycji instytucji kredytowej wynika z prawa tej instytucji – w przypadku niewykonania zobowiązania przez kontrahenta lub zaistnienia innych określonych zdarzeń kredytowych związanych z kontrahentem – do upłynnienia, uzyskania transferu lub przejęcia, zatrzymania określonych aktywów lub kwot, bądź też zmniejszenia kwoty ekspozycji do kwoty równej różnicy pomiędzy kwotą ekspozycji i kwotą należności wobec instytucji kredytowej, lub zastąpienia ekspozycji taką kwotą.
32) "ochrona ryzyka kredytowego nierzeczywista" oznacza technikę ograniczania ryzyka kredytowego, gdzie zmniejszenie ryzyka kredytowego instytucji kredytowej z tytułu ekspozycji wynika ze zobowiązania strony trzeciej do zapłacenia określonej kwoty w przypadku niewykonania zobowiązania przez dłużnika lub wystąpienia innych określonych zdarzeń kredytowych;
33) "transakcja z przyrzeczeniem odkupu" oznacza każdą transakcję na mocy umowy kwalifikującej się do kategorii "umów z udzielonym przyrzeczeniem odkupu" lub "umów z otrzymanym przyrzeczeniem odkupu" zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. m) dyrektywy 2006/49/WE;
34) "transakcja udzielania lub otrzymania pożyczki papierów wartościowych lub towarów" oznacza transakcję objętą definicją "udzielania pożyczki papierów wartościowych lub towarów" lub definicją "zaciągnięcia pożyczki papierów wartościowych lub towarów" zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. n) dyrektywy 2006/49/WE;
35) "bankowy instrument pieniężny" oznacza świadectwo depozytowe lub podobny instrument wystawiony przez instytucję kredytową udzielającą kredytu;
36) "sekurytyzacja" oznacza transakcję, program lub strukturę, w wyniku których ryzyko związane z ekspozycją lub pulą ekspozycji ulega podziałowi na transze o następujących cechach:
a) płatności w ramach transakcji lub programu zależą od dochodów z tytułu ekspozycji lub puli ekspozycji; oraz
b) hierarchia transz określa rozkład strat w trakcie transakcji lub programu;
37) "sekurytyzacja tradycyjna" oznacza sekurytyzację obejmującą transfer sekurytyzowanych ekspozycji do jednostki specjalnego przeznaczenia do celów sekurytyzacji, która emituje papiery wartościowe.
Odbywa się to w drodze przekazania prawa własności do sekurytyzowanych ekspozycji inicjującej jednostce kredytowej lub subpartycypację.
Wyemitowane papiery wartościowe nie stanowią zobowiązań płatniczych inicjującej instytucji kredytowej;
38) "sekurytyzacja syntetyczna" oznacza sekurytyzację, w której podział na transze odbywa się przy użyciu kredytowych instrumentów pochodnych lub gwarancji, a puli ekspozycji nie usuwa się z salda inicjującej instytucji kredytowej;
39) "transza" oznacza ustalony umownie segment ryzyka kredytowego związanego z ekspozycją lub wieloma ekspozycjami, przy czym pozycja w takim segmencie obarczona jest większym lub mniejszym ryzykiem straty niż pozycja o tej samej kwocie w każdym innym segmencie, bez uwzględniania ochrony kredytowej zapewnianej przez stronę trzecią bezpośrednio posiadaczom pozycji w danym segmencie lub innych segmentach;
40) "pozycja sekurytyzacyjna" oznacza ekspozycję z tytułu sekurytyzacji;
41) "jednostka inicjująca" oznacza jedno z poniższych:
a) jednostkę która, bądź to samodzielnie bądź za pośrednictwem jednostek powiązanych, bezpośrednio lub pośrednio, była zaangażowana w pierwotną umowę dającą początek zobowiązaniom lub potencjalnym zobowiązaniom dłużnika lub potencjalnego dłużnika, skutkujących ekspozycją sekurytyzowaną; lub
b) jednostkę, która nabywa ekspozycje strony trzeciej, zapisując je we własnym bilansie, a następnie poddaje je sekurytyzacji;
42) "jednostka sponsorująca" oznacza instytucje kredytową, inną niż inicjująca instytucja kredytowa, która ustanawia i zarządza programem emisji papierów komercyjnych zabezpieczonych aktywami lub innym programem sekurytyzacyjnym, w ramach którego nabywane są ekspozycje od jednostek zewnętrznych;
43) "wsparcie jakości kredytowej" oznacza ustalenie umowne, na mocy którego poprawiana jest jakość kredytowa pozycji sekurytyzacyjne w stosunku do stanu sprzed zastosowania takiego wsparcia, w tym wsparcie zapewniane przez transze o mniejszym stopniu uprzywilejowania w ramach procesu sekurytyzacji i inne rodzaje ochrony kredytowej;
44) "jednostka specjalnego przeznaczenia do celów sekurytyzacji (SSPE)" oznacza instytucję powierniczą lub inny podmiot, inny niż instytucja kredytowa, utworzone w celu przeprowadzenia jednej lub więcej sekurytyzacji, których działalność ogranicza się działań odpowiadających temu celowi, a których struktura ukształtowana jest w celu oddzielenia zobowiązań jednostki SSPE od zobowiązań inicjującej jednostki kredytowej, a posiadacze udziałów w takiej jednostce mają prawo zastawiać je lub wymieniać bez żadnych ograniczeń;
45) "grupa powiązanych klientów" oznacza:
a) dwie lub więcej osoby fizyczne lub prawne, które, jeśli nie wykazano inaczej, stanowią jedno ryzyko, ponieważ jedna z nich sprawuje bezpośrednio lub pośrednio kontrolę nad inną lub innymi; lub
b) dwie lub więcej osoby fizyczne lub prawne, między którymi nie zachodzi stosunek kontroli w rozumieniu lit. a), lecz które należy uznać za stanowiące jedno ryzyko, gdyż są one na tyle wzajemnie ze sobą powiązane, iż powstanie problemów finansowych u jednej z nich prawdopodobnie oznaczałoby, że inna osoba lub wszystkie inne osoby napotkałyby trudności ze spłatą swoich zobowiązań;
46) "bliskie powiązania" oznaczają sytuację, w której dwie lub więcej osoby fizyczne lub prawne są ze sobą związane w jeden z następujących sposobów:
a) udział kapitałowy w formie posiadanego bezpośrednio lub poprzez stosunek kontroli udziału dającego prawo do ponad 20 % głosów lub kapitału przedsiębiorstwa;
b) kontrola; lub
c) fakt, że obie lub wszystkie osoby są trwale związane z jedną i tą samą osobą trzecią przez stosunek kontroli;
47) "uznane giełdy" oznaczają giełdy uznane za takowe przez właściwe organy oraz takie, które:
a) funkcjonują regularnie;
b) posiadają regulamin wydany lub zatwierdzony przez właściwe organy Państwa Członkowskiego pochodzenia giełdy, określający warunki działania giełdy, warunki dostępu do giełdy, jak również warunki, jakie zostaną spełnione przez umowę, zanim zostanie ona dopuszczony do faktycznego obrotu na giełdzie; oraz
c) dysponują mechanizmem rozliczeniowym, za pośrednictwem którego umowy wymienione w załączniku IV podlegają dziennym wymogom w zakresie depozytów gwarancyjnych, które to wymogi, w opinii właściwych organów, stanowią odpowiednie zabezpieczenie tych umów.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie wprowadzają zakaz dla osób lub przedsiębiorstw gospodarczych niebędących instytucjami kredytowymi prowadzenia działalności polegającej na przyjmowaniu od ludności depozytów i innych środków podlegających zwrotowi.
Pierwszy akapit nie dotyczy przyjmowania depozytów i innych środków podlegających zwrotowi przez Państwo Członkowskie lub organy regionalne bądź lokalne Państwa Członkowskiego, czy też przez organy międzynarodowe o charakterze publicznym, których członkami są jedno lub więcej Państw Członkowskich, jak również przypadków wyraźnie objętych legislacją krajową i wspólnotową, pod warunkiem jednak, że działalność ta podlega regulacjom i mechanizmom kontroli mającym na celu ochronę deponentów i inwestorów oraz mającym zastosowanie w takich przypadkach.
TYTUŁ II
WARUNKI PODEJMOWANIA I PROWADZENIA DZIAŁALNOŚCI PRZEZ INSTYTUCJE KREDYTOWE
Artykuł 6
Państwa Członkowskie wymagają od instytucji kredytowych uzyskania zezwolenia przed rozpoczęciem działalności.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 7–12 państwa te określają wymogi w zakresie uzyskania takich zezwoleń i powiadamiają o nich Komisję.
Artykuł 7
Państwa Członkowskie wymagają, aby do wniosków o udzielenie zezwolenia dołączony był program działalności określający między innymi przewidziane rodzaje działalności oraz strukturę organizacyjną instytucji kredytowych.
Artykuł 8
Państwa Członkowskie nie mogą wymagać, aby wniosek o udzielenie zezwolenia został rozpatrzony pod względem potrzeb gospodarczych rynku.
Artykuł 9
1.
Bez uszczerbku dla innych ogólnych warunków przewidzianych w prawie krajowym, właściwe organy nie udzielają zezwolenia, gdy instytucja kredytowa nie posiada wydzielonych funduszy własnych oraz w przypadkach, gdy kapitał założycielski danej instytucji wynosi mniej niż 5 milionów EUR.
"Kapitał założycielski" obejmuje kapitał i rezerwy określone w art. 57 lit. a) i b).
Państwa Członkowskie mogą postanowić, że instytucje kredytowe niespełniające wymogu wydzielonych funduszy własnych, które już istniały w dniu 15 grudnia 1979 r., mogą nadal prowadzić swoją działalność.
Państwa Członkowskie mogą wyłączyć takie instytucje kredytowe z obowiązku stosowania się do wymogów określonych w art. 11 ust. 1.
2.
Państwa Członkowskie mogą jednak udzielać zezwolenia poszczególnym kategoriom instytucji kredytowych, których kapitał założycielski wynosi mniej aniżeli określono w ust. 1, z zastrzeżeniem następujących warunków:
a) kapitał założycielski wynosi nie mniej niż 1 milion EUR;
b) zainteresowane Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o powodach, którymi się kierują przy korzystaniu z tej możliwości; oraz
c) w wykazie wymienionym w art. 14 dokonuje się odpowiedniej adnotacji przy nazwie każdej instytucji kredytowej, która nie spełnia minimalnych wymogów kapitałowych określonych w ust. 1.
Artykuł 10
1.
Wysokość funduszy własnych instytucji kredytowej nie może w chwili udzielenia zezwolenia obniżyć się poniżej poziomu kapitału założycielskiego wymaganego na podstawie art. 9.
2.
Państwa Członkowskie mogą postanowić, że instytucje kredytowe już istniejące w dniu 1 stycznia 1993 r., których fundusze własne nie osiągają poziomu kapitału założycielskiego określonego w art. 9, mogą w dalszym ciągu prowadzić swoją działalność.
W takim jednak razie fundusze własne tych instytucji nie mogą obniżyć się poniżej najwyższego poziomu osiągniętego po dniu 22 grudnia 1989 r.
3.
Jeśli kontrolę nad instytucją kredytową kwalifikującą się do kategorii określonej w ust. 2 przejmie inna osoba fizyczna lub prawna niż osoba, która wcześniej kontrolowała tę instytucję, fundusze własne tej instytucji kredytowej są podwyższane co najmniej do poziomu kapitału założycielskiego określonego w art. 9.
4.
Jednakże, w określonych szczególnych okolicznościach i za zgodą właściwych organów, gdy następuje połączenie dwóch lub więcej instytucji kredytowych kwalifikujących się do kategorii określonej w ust. 2, fundusze własne instytucji kredytowej powstałej w wyniku tego połączenia, o ile nie został osiągnięty odpowiedni poziom określony w art. 9, nie mogą obniżyć się poniżej sumy funduszy własnych łączących się ze sobą instytucji kredytowych w chwili połączenia.
5.
Jednakże, jeśli w przypadkach określonych w ust. 1, 2 i 4 fundusze własne ulegną zmniejszeniu, właściwe organy mogą w uzasadnionych okolicznościach wyznaczyć instytucji kredytowej ograniczony okres czasu, w którym musi ona poprawić swoją sytuację lub zaprzestać działalności.
Artykuł 11
1.
Właściwe organy udzielają zezwolenia instytucji kredytowej jedynie wtedy, gdy przynajmniej dwie osoby będą faktycznie kierować działalnością tej instytucji.
Nie udzielą one zezwolenia, jeśli osoby te nie mają dostatecznie nieposzlakowanej opinii lub nie posiadają one należytego doświadczenia do wykonywania takich obowiązków.
2.
Każde Państwo Członkowskie wymaga, aby:
a) każda instytucja kredytowa będąca osobą prawną i posiadająca na mocy prawa krajowego statutową siedzibę, miała siedzibę zarządu w tym samym Państwie Członkowskim, w którym posiada statutową siedzibę,
b) każda inna instytucja kredytowa miała swoją siedzibę zarządu w Państwie Członkowskim, które wydało jej zezwolenie i w którym faktycznie prowadzi swoją działalność.
Artykuł 12
1.
Właściwe organy nie udzielają zezwolenia na podjęcie działalności instytucji kredytowej, jeżeli nie zostaną poinformowane o tożsamości bezpośrednich lub pośrednich akcjonariuszy lub udziałowców tych instytucji, będących osobami fizycznymi lub prawnymi, posiadających znaczne pakiety akcji, oraz o wielkości takich pakietów.
Przy określaniu znacznego pakietu akcji w rozumieniu niniejszego artykułu uwzględnia się prawa głosu określone w art. 92 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/34/WE z dnia 28 maja 2001 roku w sprawie dopuszczenia papierów wartościowych do publicznych notowań giełdowych oraz zakresu informacji dotyczących papierów wartościowych podlegających obowiązkowi publikacji [16].
2.
Właściwe organy odmawiają udzielenia zezwolenia, jeśli mając na uwadze potrzebę zapewnienia należytego i ostrożnego zarządzania instytucją kredytową, nie są przekonane co do odpowiedniego charakteru akcjonariuszy lub udziałowców.
3.
W przypadku bliskich powiązań między instytucją kredytową i inną osobą prawną lub fizyczną właściwe organy udzielają zezwolenia tylko wówczas, gdy powiązania te nie stanowią przeszkody w skutecznym wykonywaniu funkcji nadzorczych.
Właściwe organy odmawiają również udzielenia zezwolenia, jeśli skuteczne wykonywanie funkcji nadzorczych nie jest możliwe z powodu przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych państwa trzeciego mających zastosowanie do jednej lub więcej osób fizycznych lub prawnych, z którymi instytucja kredytowa posiada bliskie powiązania, bądź też z powodu trudności w stosowaniu takich przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych.
Właściwe organy wymagają od instytucji kredytowych przedkładania informacji potrzebnych do stałego monitorowania przestrzegania warunków określonych w niniejszym ustępie.
Artykuł 13
W każdym przypadku odmowy udzielenia zezwolenia podaje się powody tej odmowy, a wnioskodawca jest o nich powiadomiony w terminie sześciu miesięcy od daty otrzymania wniosku lub, jeśli wniosek był niekompletny, w terminie sześciu miesięcy od dnia nadesłania informacji potrzebnych do podjęcia decyzji.
W każdym przypadku decyzję podejmuje się w terminie 12 miesięcy od daty otrzymania wniosku.
Artykuł 14
Komisja powiadamiana jest o każdym udzielonym zezwoleniu.
Nazwę każdej instytucji kredytowej, której udzielono zezwolenia umieszcza się w wykazie.
Komisja ogłasza ów wykaz w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i stale go aktualizuje.
Artykuł 15
1.
Właściwe organy przed udzieleniem zezwolenia instytucji kredytowej prowadzą konsultacje z właściwymi organami innego Państwa Członkowskiego, którego sprawa ta dotyczy w następujących przypadkach:
a) dana instytucja kredytowa jest przedsiębiorstwem zależnym instytucji kredytowej posiadającym zezwolenie udzielone w innym Państwie Członkowskim,
b) dana instytucja kredytowa jest przedsiębiorstwem zależnym przedsiębiorstwa dominującego innej instytucji kredytowej posiadającej zezwolenie udzielone w innym Państwie Członkowskim,
c) dana instytucja kredytowa jest kontrolowana przez te same osoby fizyczne lub prawne, które kontrolują instytucję kredytową posiadającą zezwolenie udzielone w innym Państwie Członkowskim.
2.
Właściwe organy przed udzieleniem zezwolenia instytucji kredytowej prowadzą konsultacje z właściwymi organami Państwa Członkowskiego, którego sprawa ta dotyczy, odpowiedzialnym za nadzór nad zakładami ubezpieczeń lub przedsiębiorstwami inwestycyjnymi w następujących przypadkach:
a) dana instytucja kredytowa jest przedsiębiorstwem zależnym zakładu ubezpieczeń lub przedsiębiorstwa inwestycyjnego posiadającego zezwolenie we Wspólnocie,
b) dana instytucja kredytowa jest przedsiębiorstwem zależnym przedsiębiorstwa dominującego zakładu ubezpieczeń lub przedsiębiorstwa inwestycyjnego posiadającego zezwolenie we Wspólnocie,
c) dana instytucja kredytowa jest kontrolowana przez tę samą osobę fizyczną lub prawną, która kontroluje zakład ubezpieczeń lub przedsiębiorstwo inwestycyjne posiadające zezwolenie we Wspólnocie.
3.
Odpowiednie właściwe organy określone w ust. 1 i 2 konsultują się wzajemnie w szczególności podczas dokonywania oceny stosowności akcjonariuszy oraz reputacji i doświadczenia członków zarządu uczestniczących w zarządzaniu innym podmiotem należącym do tej samej grupy.
Przekazują sobie wzajemnie wszelkie informacje odnoszące się do stosowności akcjonariuszy oraz reputacji i doświadczenia członków zarządu, istotne przy udzielaniu zezwoleń, a także prowadzeniu oceny zgodności z warunkami działalności.
Artykuł 16
Przyjmujące Państwa Członkowskie nie mogą wymagać zezwolenia od oddziałów instytucji kredytowych posiadających zezwolenie udzielone w innym Państwie Członkowskim oraz nie mogą wymagać wyposażenia tych oddziałów w wydzielony kapitał założycielski.
Zakładanie i nadzorowanie takich oddziałów odbywa się zgodnie z przepisami art. 22, 25, 26 ust. 1-3, 29-37 i 40
Artykuł 17
1.
Właściwe organy mogą cofnąć zezwolenie udzielone instytucji kredytowej jedynie wówczas, gdy taka instytucja:
a) nie wykorzysta zezwolenia w ciągu 12 miesięcy, wyraźnie zrzeknie się zezwolenia lub nie prowadzi działalności od ponad sześciu miesięcy, o ile zainteresowane Państwo Członkowskie nie wprowadziło przepisu, że w takich przypadkach zezwolenie wygasa;
b) uzyskała zezwolenie wskutek przedłożenia fałszywych informacji czy też w jakikolwiek inny nieprawidłowy sposób;
c) nie spełnia już warunków, na podstawie których udzielono zezwolenia;
d) nie posiada już dostatecznych funduszy własnych lub utraciła wiarygodność w zakresie wykonywania swoich zobowiązań w stosunku do wierzycieli, w szczególności nie zapewnia już bezpieczeństwa powierzonym aktywom; lub
e) spełnia inne warunki cofnięcia zezwolenia, przewidziane przepisami prawa krajowego.
2.
Należy podać powody cofnięcia zezwolenia i poinformować o nich wszystkich zainteresowanych.
O cofnięciu zezwolenia powiadamia się Komisję.
Artykuł 18
Do celów wykonywania swojej działalności instytucje kredytowe mogą używać na całym obszarze Wspólnoty tej samej nazwy, jakiej używają w Państwie Członkowskim, w którym posiadają siedzibę zarządu, bez względu na jakiekolwiek przepisy obowiązujące w przyjmującym Państwie Członkowskim w zakresie używania wyrazów "bank", "bank oszczędnościowy" lub innych nazw dotyczących bankowości.
W przypadku, gdy istnieje możliwość mylenia nazw, przyjmujące Państwo Członkowskie może wymagać, aby nazwie instytucji towarzyszyły pewne wyjaśniające informacje.
Artykuł 19
1.
Państwa Członkowskie wymagają od każdej osoby fizycznej lub prawnej, która zgłasza zamiar bezpośredniego lub pośredniego nabycia znacznego pakietu akcji w instytucji kredytowej, uprzedniego powiadomienia o tym właściwych organów, z określeniem wielkości pakietu, który zamierzają nabyć.
Osoba taka odpowiednio powiadamia właściwe organy, w przypadku zamiaru zwiększenia posiadanego już znacznego pakietu akcji w taki sposób, że udział praw głosu lub posiadanego przez nią kapitału osiągnąłby wówczas lub przekroczył poziom 20 %, 33 % bądź 50 % lub też sprawiłby, że instytucja kredytowa stanie się przedsiębiorstwem od niej zależnym.
Bez uszczerbku dla ust. 2, właściwe organy mają nie więcej niż trzy miesiące od daty powiadomienia określonej w akapicie pierwszym i drugim na sprzeciwienie się takiemu planowi, jeśli mając na uwadze potrzebę zapewnienia należytego i ostrożnego zarządzania instytucją kredytową, nie są one przekonane co do odpowiedniego charakteru danej osoby.
Jeśli organy te nie sprzeciwiają się planowi, mogą wyznaczyć maksymalny termin jego realizacji.
2.
Jeżeli osobą proponującą nabycie pakietu akcji określonego w ust. 1 jest instytucja kredytowa, zakład ubezpieczeń lub przedsiębiorstwo inwestycyjne posiadające zezwolenie w innym Państwie Członkowskim lub przedsiębiorstwo dominujące instytucji kredytowej, zakładu ubezpieczeń lub przedsiębiorstwa inwestycyjnego posiadającego zezwolenie w innym Państwie Członkowskim, lub osoba fizyczna lub prawna kontrolująca instytucję kredytową, zakład ubezpieczeń lub przedsiębiorstwo inwestycyjne posiadające zezwolenie w innym Państwie Członkowskim, oraz jeżeli w wyniku takiego nabycia instytucja kredytowa, w której nabywca zamierzający posiadać pakiet akcji, stałaby się przedsiębiorstwem zależnym nabywcy lub podlegającym jego kontroli, ocena nabycia podlega uprzednim konsultacjom przewidzianym w art. 15.
Artykuł 20
Państwa Członkowskie wymagają od osoby fizycznej lub prawnej, która zamierza bezpośrednio lub pośrednio zbyć znaczny pakiet akcji w instytucji kredytowej, aby osoba ta uprzednio powiadomiła właściwe organy o wielkości pakietu akcji, który zamierza posiadać.
Osoba taka powiadamia również właściwe organy, jeśli zamierza zmniejszyć posiadany znaczny pakiet akcji w taki sposób, że udział praw głosu lub posiadanego przez nią kapitału spadłby wówczas poniżej poziomu 20 %, 33 % bądź 50 % lub sprawiłby, że instytucja kredytowa przestanie być przedsiębiorstwem od niej zależnym.
Artykuł 21
1.
Instytucje kredytowe powiadamiają właściwe organy, gdy tylko otrzymają odpowiednią wiadomość, o wszelkich przypadkach nabycia lub zbycia pakietów ich akcji, jeśli takie akty nabycia lub zbycia sprawią, że pakiety akcji przekroczą jeden z progów określonych w art. 19 ust. 1 i art. 20.
Ponadto, przynajmniej raz do roku, instytucje kredytowe przekazują właściwym organom nazwiska akcjonariuszy i udziałowców posiadających znaczne pakiety akcji i wielkość tych pakietów, na przykład zgodnie z informacjami otrzymanymi na walnym zgromadzeniu akcjonariuszy lub w wyniku wykonania przepisów dotyczących spółek giełdowych.
2.
Gdy wpływ wywierany przez osoby określone w art. 19 ust. 1 może okazać się niekorzystny dla ostrożnego i rozsądnego zarządzania instytucją, Państwa Członkowskie wymagają, aby właściwe organy podjęły odpowiednie środki w celu doprowadzenia do ustania tej sytuacji.
Do środków takich mogą należeć: nakazy sądowe, sankcje wobec członków władz i kierownictwa instytucji lub zawieszenie prawa głosu z akcji bądź udziałów posiadanych przez danych akcjonariuszy lub udziałowców.
Podobne środki stosuje się do osób fizycznych i prawnych, które nie spełniają obowiązku uprzedniego powiadomienia właściwych organów w sytuacjach określonych w art. 19 ust. 1.
Jeśli mimo sprzeciwu właściwych organów dochodzi do nabycia pakietu akcji, Państwa Członkowskie, niezależnie od zastosowania innych sankcji, zarządzają zawieszenie danych praw głosu lub unieważnienie głosów oddanych, bądź też wprowadzają możliwość ich unieważnienia.
3.
Przy określaniu znacznego pakietu akcji oraz w odniesieniu do innych wielkości pakietów akcji, o których mowa w niniejszym artykule uwzględniane są prawa głosu określone w art. 92 dyrektywy 2001/34/WE.
Artykuł 22
1.
Właściwe organy Państwa Członkowskiego pochodzenia wymagają, aby każda instytucja kredytowa posiadała solidne zasady zarządzania obejmujące jasną strukturę organizacyjną z dobrze określonymi, przejrzystymi i konsekwentnymi zakresami odpowiedzialności, skuteczne procesy mające na celu rozpoznawanie ryzyka, na które jest lub może być narażona instytucja kredytowa, zarządzanie nim, monitorowanie i sprawozdawczość związane z ryzykiem oraz odpowiednie mechanizmy kontroli wewnętrznej obejmujące prawidłowe procedury w zakresie administracji i rachunkowości.
2.
Zasady, procesy i mechanizmy określone w ust. 1 są kompleksowe i adekwatne co do charakteru, skali i złożoności działalności danej instytucji kredytowej.
Uwzględnia się kryteria techniczne ustanowione w załączniku V.
TYTUŁ III
PRZEPISY DOTYCZĄCE SWOBODY PRZEDSIĘBIORCZOŚCI I SWOBODY ŚWIADCZENIA USŁUG
Sekcja 1
Instytucje kredytowe
Artykuł 23
Instytucje kredytowe Państwa Członkowskie zapewniają, że każda instytucja kredytowa posiadająca zezwolenie udzielone przez właściwe organy innego Państwa Członkowskiego i nadzorowana przez te organy może prowadzić na ich terytoriach rodzaje działalności wymienione w załączniku I, zgodnie z art. 25, 26 ust. 1-3, art. 28 ust. 1 i 2 i art. 29-37 przez założenie oddziału lub poprzez świadczenie usług, pod warunkiem, że taka działalność jest objęta wyżej wymienionym zezwoleniem.
Sekcja 2
Instytucje finansowe
Artykuł 24
1. a) przedsiębiorstwo lub przedsiębiorstwa dominujące posiadają zezwolenie jako instytucje kredytowe w Państwie Członkowskim, którego ustawodawstwu podlega instytucja finansowa;
b) określona działalność jest faktycznie prowadzona na terytorium tego samego Państwa Członkowskiego;
c) przedsiębiorstwo lub przedsiębiorstwo dominujące dysponuje prawem 90 % lub więcej głosów z akcji w kapitale instytucji finansowej;
d) przedsiębiorstwo lub przedsiębiorstwa dominujące spełniają wymogi właściwych organów, dotyczące ostrożnego zarządzania instytucją finansową, oraz oświadczyły, za zgodą właściwych organów odpowiedniego Państwa Członkowskiego pochodzenia, że odpowiadają solidarnie za zobowiązania zaciągnięte przez instytucję finansową; oraz
e) instytucja finansowa jest efektywnie objęta, w szczególności w zakresie danej działalności, skonsolidowanym nadzorem nad przedsiębiorstwem dominującym lub nad każdym spośród przedsiębiorstw dominujących, zgodnie z przepisami tytułu V rozdział 4 sekcja 1, w szczególności na potrzeby minimalnych wymogów w zakresie funduszy własnych określonych w art. 75, kontroli dużych zaangażowań oraz limitów dotyczących wielkości pakietów akcji określonych w art. 120-122.
Zgodność z tymi warunkami jest weryfikowana przez właściwe organy Państwa Członkowskiego pochodzenia, które na tej podstawie wystawiają instytucji finansowej odpowiednie zaświadczenie zgodności stanowiące część powiadomienia określonego w art. 25 i 28.
Właściwe organy Państwa Członkowskiego pochodzenia zapewniają nadzór nad instytucją finansową zgodnie z art. 10 ust. 1, art. 19-22, 40, 42-52 i 54.
2.
Jeśli instytucja finansowa w rozumieniu akapitu pierwszego ust. 1 przestaje spełniać jakikolwiek z nałożonych na nią warunków, Państwo Członkowskie pochodzenia powiadamia o tym właściwe organy przyjmującego Państwa Członkowskiego, a działalność prowadzona przez tę instytucję finansową w przyjmującym Państwie Członkowskim podlega odtąd ustawodawstwu tego Państwa Członkowskiego.
3.
Ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do przedsiębiorstw zależnych instytucji finansowej w rozumieniu akapitu pierwszego ust. 1.
Sekcja 3
Wykonywanie prawa przedsiębiorczości
Artykuł 25
1.
Instytucja kredytowa pragnąca założyć oddział na terytorium innego Państwa Członkowskiego powiadamia o tym właściwe organy Państwa Członkowskiego pochodzenia.
2.
Państwa Członkowskie wymagają, aby każda instytucja kredytowa pragnąca założyć oddział na terytorium innego Państwa Członkowskiego przekazała następujące informacje w powiadomieniu określonym w ust. 1:
a) Państwo Członkowskie, na terytorium którego planuje założyć oddział;
b) program działalności, określający, między innymi, przewidziany zakres działalności i strukturę organizacyjną oddziału;
c) adres w przyjmującym Państwie Członkowskim, pod którym można otrzymać dokumenty;
d) nazwiska osób wyznaczonych do kierowania oddziałem.
3.
O ile właściwe organy Państwa Członkowskiego pochodzenia, uwzględniając przewidziany zakres działalności oddziału, nie mają powodu kwestionować adekwatności struktury administracyjnej lub kondycji finansowej instytucji kredytowej, to w ciągu trzech miesięcy od otrzymania informacji określonych w ust. 2 przekazują te informacje właściwym organom przyjmującego Państwa Członkowskiego i odpowiednio zawiadamiają zainteresowaną instytucję kredytową.
Właściwe organy Państwa Członkowskiego pochodzenia przedstawiają również informacje o kwocie funduszy własnych i o kwocie wymogów kapitałowych instytucji kredytowej określonych w art. 75.
W drodze odstępstwa od akapitu drugiego, w przypadku określonym w art. 24, właściwe organy Państwa Członkowskiego pochodzenia przekazują informacje o kwocie funduszy własnych zależnej instytucji finansowej i o sumie skonsolidowanych funduszy własnych oraz skonsolidowanych wymogów kapitałowych zgodnie z art. 75 dominującej wobec niej instytucji kredytowej.
4.
W przypadku, gdy właściwe organy Państwa Członkowskiego pochodzenia odmawiają przekazania informacji określonych w ust. 2 właściwym organom przyjmującego Państwa Członkowskiego, przedstawiają one zainteresowanej instytucji kredytowej uzasadnienie tej decyzji odmownej w terminie trzech miesięcy od otrzymania wszystkich informacji.
Decyzja odmowna lub brak odpowiedzi podlegają zaskarżeniu do sądu Państwa Członkowskiego pochodzenia.
Artykuł 26
1.
Przed rozpoczęciem działalności przez oddział instytucji kredytowej, w ciągu dwóch miesięcy od uzyskania informacji, o których mowa w art. 25, właściwe organy przyjmującego Państwa Członkowskiego przygotowują się do nadzoru nad instytucją kredytową, zgodnie z sekcją 5 , a jeśli jest to konieczne, wskazują także warunki, które w interesie dobra ogólnego są przestrzegane przy prowadzeniu danych rodzajów działalności w przyjmującym Państwie Członkowskim.
2.
W chwili otrzymania zawiadomienia od właściwych organów przyjmującego Państwa Członkowskiego lub w przypadku, gdy okres przewidziany w ust. 1 wygasa bez otrzymania żadnego zawiadomienia od tych organów, oddział może zostać założony i może rozpocząć działalność.
3.
W przypadku zmiany jakichkolwiek danych szczegółowych przekazanych zgodnie z art. 25 ust. 2 lit b), c) lub d) instytucja kredytowa powiadamia o tej zmianie na piśmie właściwe organy Państwa Członkowskiego pochodzenia i przyjmującego Państwa Członkowskiego najpóźniej na miesiąc przed dokonaniem zmiany, aby umożliwić właściwym organom Państwa Członkowskiego pochodzenia podjęcie decyzji zgodnie z art. 25 oraz umożliwić właściwym organom przyjmującego Państwa Członkowskiego podjęcie decyzji w sprawie tej zmiany zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu.
4.
Domniemywa się, że oddziały, które rozpoczęły swoją działalność zgodnie z przepisami obowiązującymi w przyjmujących Państwach Członkowskich przed dniem 1 stycznia 1993 r., poddane zostały procedurom określonym w art. 25 oraz w ust. 1 i 2 niniejszego artykułu.
Od 1 stycznia 1993 r. oddziały te podlegają ust. 3 niniejszego artykułu oraz art. 23 i 43 a także przepisom sekcji 2 i 5.
Artykuł 27
Jako jeden oddział będzie traktowana dowolna liczba miejsc prowadzenia działalności ustanowionych w tym samym Państwie Członkowskim przez daną instytucję kredytową z siedzibą zarządu w innym Państwie Członkowskim.
Sekcja 4
Korzystanie ze swobody świadczenia usług
Artykuł 28
1.
Instytucja kredytowa, pragnąca po raz pierwszy korzystać ze swobody świadczenia usług przez prowadzenie działalności na terytorium innego Państwa Członkowskiego, powiadamia właściwe organy Państwa Członkowskiego pochodzenia o tych rodzajach działalności, wymienionych w załączniku I, które zamierza prowadzić.
2.
W ciągu miesiąca od otrzymania powiadomienia przewidzianego w ust. 1 właściwe organy Państwa Członkowskiego pochodzenia przesyłają to powiadomienie właściwym organom przyjmującego Państwa Członkowskiego.
3.
Niniejszy artykuł nie ma wpływu na prawa nabyte przez instytucje kredytowe świadczące usługi przed dniem 1 stycznia 1993 r.
Sekcja 5
Uprawnienia właściwych organów przyjmującego Państwa Członkowskiego
Artykuł 29
Przyjmujące Państwa Członkowskie mogą do celów statystycznych wymagać, aby wszystkie instytucje kredytowe posiadające oddziały na ich terytoriach przekazywały okresowo sprawozdania dotyczące prowadzonej przez siebie działalności w tych przyjmujących Państwach Członkowskich właściwym organom tych państw.
Wypełniając obowiązki nałożone na nie w art. 41, przyjmujące Państwa Członkowskie mogą wymagać, aby oddziały instytucji kredytowych z innych Państw Członkowskich przedstawiały te same informacje, jakie wymagane są w tym celu od krajowych instytucji kredytowych.
Artykuł 30
1.
Gdy właściwe organy przyjmującego Państwa Członkowskiego stwierdzają, że instytucja kredytowa posiadająca oddział lub świadcząca usługi na terytorium tego państwa nie przestrzega przepisów prawnych przyjętych w tym państwie na mocy tych zapisów niniejszej dyrektywy, które dotyczą uprawnień właściwych organów przyjmującego Państwa Członkowskiego, organy te wymagają, aby dana instytucja kredytowa usunęła stwierdzoną nieprawidłowość.
2.
Jeśli dana instytucja kredytowa nie podejmuje niezbędnych kroków, właściwe organy przyjmującego Państwa Członkowskiego powiadamiają odpowiednio właściwe organy Państwa Członkowskiego pochodzenia.
Właściwe organy rodzimego Państwa Członkowskiego niezwłocznie podejmują wszelkie właściwe środki celem zapewnienia, że zainteresowana instytucja kredytowa usunie stwierdzoną nieprawidłowość.
O charakterze tych środków zostaną powiadomione właściwe organy przyjmującego Państwa Członkowskiego.
3.
Jeśli mimo podjęcia środków przez Państwo Członkowskie pochodzenia, a także w sytuacji, gdy środki te okazują się nieadekwatne lub nie ma możliwości ich zastosowania w danym Państwie Członkowskim, dana instytucja kredytowa w dalszym ciągu narusza obowiązujące w przyjmującym Państwie Członkowskim przepisy prawne określone w ust. 1, wówczas państwo to, po zawiadomieniu właściwych organów Państwa Członkowskiego pochodzenia, może podjąć odpowiednie środki celem zapobieżenia dalszym nieprawidłowościom lub wymierzenia za nie kary, jak również, o ile będzie to konieczne, celem uniemożliwienia danej instytucji kredytowej inicjowania dalszych transakcji na jej terytorium.
Państwa Członkowskie podejmują stosowne działania w celu zapewnienia, że na ich terytoriach istnieje możliwość podjęcia odpowiednich działań prawnych niezbędnych do zastosowania takich środków wobec instytucji kredytowych.
Artykuł 31
Art. 29 i 30 nie mają wpływu na uprawnienia przyjmujących Państw Członkowskich do podejmowania właściwych środków celem zapobiegania nieprawidłowościom popełnianym na ich terytoriach, które pozostają w sprzeczności z przepisami prawnymi przyjętymi w interesie dobra ogólnego, lub wymierzania kar za owe nieprawidłowości.
Do uprawnień takich należy, między innymi, możliwość zakazywania instytucjom kredytowym naruszającym przepisy inicjowania wszelkich dalszych transakcji na terytoriach tych państw.
Artykuł 32
Wszelkie środki podjęte na mocy art. 30 ust. 2 i 3 lub art. 31, a wiążące się ze stosowaniem kar lub ograniczaniem możliwości korzystania ze swobody świadczenia usług, są odpowiednio uzasadniane i podane do wiadomości zainteresowanej instytucji kredytowej.
Przysługuje prawo zaskarżenia każdego tego rodzaju środka do sądu Państwa Członkowskiego, w którym ten środek zastosowano.
Artykuł 33
W nagłych przypadkach właściwe organy przyjmujących Państw Członkowskich mogą przed zastosowaniem procedur przewidzianych w art. 30 podjąć wszelkie środki ostrożności niezbędne do ochrony interesów deponentów, inwestorów i innych osób, na rzecz których świadczone są usługi.
Komisja i właściwe organy innych zainteresowanych Państw Członkowskich są niezwłocznie powiadamiane o takich środkach.
Po konsultacji z właściwymi organami zainteresowanych Państw Członkowskich Komisja może zobowiązać dane Państwo Członkowskie do zmiany lub uchylenia takich środków.
Artykuł 34
Przyjmujące Państwa Członkowskie mogą korzystać z uprawnień powierzonych im przez niniejszą dyrektywę przez podejmowanie właściwych środków celem zapobiegania lub karania za nieprawidłowości popełniane na ich terytoriach.
Do uprawnień takich należy, między innymi, możliwość zakazywania dopuszczającym się naruszeń instytucjom kredytowym inicjowania wszelkich dalszych transakcji na terytoriach tych państw.
Artykuł 35
W przypadku cofnięcia zezwolenia powiadamia się o tym właściwe organy przyjmującego Państwa Członkowskiego, po czym organy te podejmują odpowiednie środki uniemożliwiające dopuszczającej się naruszeń instytucji kredytowej inicjowanie dalszych transakcji na terytorium tego państwa oraz zabezpieczające interesy deponentów.
Artykuł 36
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o liczbie i charakterze spraw, w których miała miejsce odmowa na podstawie art. 25 i 26 ust. 1-3 lub w których podjęte zostały środki zgodnie z art. 30 ust. 3.
Artykuł 37
Niniejsza sekcja nie stanowi przeszkody dla reklamowania swoich usług przez instytucje kredytowe, których siedziby zarządu znajdują się w innych Państwach Członkowskich, wszelkimi dostępnymi środkami przekazu w przyjmujących Państwach Członkowskich, z zastrzeżeniem wszelkich przepisów dotyczących formy i treści tego rodzaju reklam przyjętych w interesie dobra ogólnego.
TYTUŁ IV
STOSUNKI Z PAŃSTWAMI TRZECIMI
Sekcja 1
Powiadomienie w sprawie przedsiębiorstw z państw trzecich, warunki dostępu do rynków tych państw
Artykuł 38
1.
Państwa Członkowskie nie stosują wobec oddziałów instytucji kredytowych mających siedzibę zarządu poza Wspólnotą rozpoczynających lub prowadzących działalność, przepisów powodujących ich bardziej korzystne traktowanie w porównaniu z oddziałami instytucji kredytowych mających swoją siedzibę zarządu we Wspólnocie.
2.
Właściwe organy powiadamiają Komisję i Europejski Komitet Bankowy o wszystkich zezwoleniach udzielonych oddziałom instytucji kredytowych mających swoją siedzibę zarządu poza Wspólnotą.
3.
Bez uszczerbku dla ust. 1, Wspólnota może zgodzić się, na mocy porozumień zawartych z jednym lub więcej państwami trzecimi, na stosowanie przepisów, które zapewniają oddziałom instytucji kredytowej, mającej siedzibę zarządu poza Wspólnotą, identyczne traktowanie na terytorium Wspólnoty.
Sekcja 2
Współpraca z właściwymi organami państw trzecich w wykonywaniu nadzoru skonsolidowanego
Artykuł 39
1.
Komisja, na wniosek Państwa Członkowskiego lub działając z własnej inicjatywy, może przedkładać Radzie propozycje negocjacji porozumień z jednym lub więcej państwami trzecimi, dotyczących sposobów wykonywania nadzoru skonsolidowanego nad następującymi instytucjami:
a) instytucjami kredytowymi, których przedsiębiorstwo dominujące posiada siedzibę w państwie trzecim; lub
b) instytucjami kredytowymi mającymi siedziby w państwach trzecich, których przedsiębiorstwo dominujące, będące instytucją kredytową lub finansową spółką holdingową, posiada siedzibę zarządu we Wspólnocie.
2.
Porozumienia określone w ust. 1 dążą w szczególności do zapewnienia co następuje:
a) możliwości uzyskania przez właściwe organy Państw Członkowskich informacji, opartych na danych o skonsolidowanej sytuacji finansowej, koniecznych do sprawowania nadzoru nad instytucjami kredytowymi i finansowymi spółkami holdingowymi mającymi siedziby we Wspólnocie, które posiadają zależne od siebie instytucje kredytowe lub instytucje finansowe umiejscowione poza Wspólnotą, bądź też posiadają udziały kapitałowe w takich instytucjach; oraz
b) możliwości uzyskania przez właściwe organy państw trzecich informacji koniecznych do sprawowania nadzoru nad przedsiębiorstwami dominującymi, których siedziby zarządu umiejscowione są na ich terytorium i które posiadają zależne od siebie instytucje kredytowe lub instytucje finansowe umiejscowione w jednym lub więcej Państwach Członkowskich, lub posiadają udziały kapitałowe w takich instytucjach.
3.
Bez uszczerbku dla art. 300 ust. 1 i 2 Traktatu, Komisja wspierana przez Komitet Doradczy ds. Bankowości, bada wyniki negocjacji określonych w ust. 1, a także powstałą sytuację.
TYTUŁ V
ZASADY I INSTRUMENTY TECHNICZNE NADZORU OSTROŻNOŚCIOWEGO I SPRAWOZDAWCZOŚĆ
ROZDZIAŁ 1
Zasady nadzoru ostrożnościowego
Sekcja 1
Uprawnienia państwa członkowskiego pochodzenia i przyjmującego państwa członkowskiego
Artykuł 40
1.
Za ostrożnościowy nadzór nad instytucją kredytową, w tym nad działalnością prowadzoną przez tę instytucję zgodnie z art. 23 i 24, odpowiedzialne są właściwe organy Państwa Członkowskiego pochodzenia, bez uszczerbku dla przepisów niniejszej dyrektywy, które powierzają taki obowiązek właściwym organom przyjmującego Państwa Członkowskiego.
2.
Ustęp 1 nie stanowi przeszkody dla nadzoru skonsolidowanego na mocy niniejszej dyrektywy.
Artykuł 41
Do czasu dalszej koordynacji przepisów przyjmujące Państwa Członkowskie zachowują obowiązek nadzorowania płynności oddziałów instytucji kredytowych we współpracy z właściwymi organami Państw Członkowskich pochodzenia.
Bez uszczerbku dla środków niezbędnych dla wzmocnienia Europejskiego Systemu Walutowego przyjmujące Państwa Członkowskie pozostają w pełni odpowiedzialne za działania wynikające z realizacji ich polityki pieniężnej.
Działania te nie mogą pociągać za sobą dyskryminacyjnego lub restrykcyjnego traktowania instytucji kredytowej w następstwie faktu, że udzielono jej zezwolenia w innym Państwie Członkowskim.
Artykuł 42
Właściwe organy zainteresowanych Państw Członkowskich współpracują ściśle ze sobą w celu nadzorowania działalności instytucji kredytowych prowadzonej w jednym lub więcej Państwie Członkowskim innym niż te, w którym posiadają one siedzibę zarządu, w szczególności działalności prowadzonej za pośrednictwem oddziału.
Organy te wzajemnie przekazują sobie wszelkie informacje dotyczące zarządzania i własności takich instytucji kredytowych mogące ułatwiać nadzór nad nimi i badanie warunków udzielania im zezwolenia, jak też wszelkie informacje mogące pomóc w monitorowaniu tych instytucji, w tym w szczególności w odniesieniu do ich płynności i wypłacalności, gwarancji depozytów, ograniczania dużych zaangażowań, procedur administracyjnych i rachunkowości oraz mechanizmów kontroli wewnętrznej.
Artykuł 43
1.
W przypadku, gdy instytucja kredytowa posiadająca zezwolenie udzielone w innym Państwie Członkowskim prowadzi działalność za pośrednictwem oddziału, przyjmujące Państwo Członkowskie zapewnia właściwym organom Państwa Członkowskiego pochodzenia możliwość, po uprzednim zawiadomieniu właściwych organów przyjmującego Państwa Członkowskiego, przeprowadzania na miejscu weryfikacji informacji określonych w art. 42 we własnym zakresie lub za pośrednictwem osób wyznaczonych do tego celu.
2.
Właściwe organy Państw Członkowskich pochodzenia mogą również korzystać z innych procedur, ustanowionych w art. 141 w celu weryfikacji oddziałów.
3.
Ustępy 1 i 2 nie mają wpływu na uprawnienia właściwych organów przyjmującego Państwa Członkowskiego do przeprowadzania, w ramach obowiązków wynikających z niniejszej dyrektywy, weryfikacji na miejscu wszystkich oddziałów założonych na jego terytorium.
Sekcja 2
Wymiana informacji i tajemnica zawodowa
Artykuł 44
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że wszystkie osoby obecnie lub w przeszłości zatrudnione przez właściwe organy, jak również biegli rewidenci lub eksperci działający w imieniu właściwych organów, podlegają obowiązkowi zachowania tajemnicy zawodowej.
Bez uszczerbku dla przypadków podlegających przepisom prawa karnego, żadne poufne informacje, które mogą otrzymywać w trakcie pełnienia swoich obowiązków, nie mogą być ujawnione jakiejkolwiek osobie ani organom, chyba że w postaci skróconej lub zbiorczej, która uniemożliwia zidentyfikowanie poszczególnych instytucji kredytowych.
Jednakże w przypadku ogłoszenia upadłości lub przeprowadzenia przymusowej likwidacji instytucji kredytowej informacje poufne, które nie dotyczą osób trzecich uczestniczących w próbach ratowania tej instytucji, mogą być ujawnione w postępowaniu według prawa cywilnego lub handlowego.
2.
Ustęp 1 nie stanowi przeszkody dla wymiany informacji między właściwymi organami różnych Państw Członkowskich, zgodnie z niniejszą dyrektywą lub innymi dyrektywami mającymi zastosowanie do instytucji kredytowych.
Informacje te podlegają warunkom tajemnicy zawodowej określonym w ust. 1.
Artykuł 45
Właściwe organy otrzymujące poufne informacje zgodnie z art. 44 mogą te informacje wykorzystać jedynie w trakcie pełnienia swoich obowiązków i jedynie w następujących celach:
a) do sprawdzenia, czy spełnione zostały warunki, którym podlega podejmowanie działalności instytucji kredytowej, oraz dla ułatwienia monitorowania takiej działalności, na zasadzie skonsolidowanej lub nieskonsolidowanej, w szczególności w odniesieniu do płynności, wypłacalności, dużych zaangażowań, procedur administracyjnych i rachunkowości oraz mechanizmów kontroli wewnętrznej;
b) do nałożenia sankcji;
c) w trakcie administracyjnego postępowania odwoławczego w sprawie decyzji podjętej przez właściwy organ; lub
d) w przypadku postępowania sądowego wszczętego na mocy art. 55 lub specjalnych przepisów przewidzianych w niniejszej dyrektywie lub w innych dyrektywach przyjętych w dziedzinie instytucji kredytowych.
Artykuł 46
Państwa Członkowskie mogą zawierać umowy o współpracy, umożliwiające wymianę informacji z właściwymi organami państw trzecich, lub z innymi organami bądź instytucjami państw trzecich w rozumieniu art. 47 i art. 48 ust. 1 jedynie wówczas, gdy ujawniane informacje objęte są gwarancjami tajemnicy zawodowej co najmniej równoważnymi określonym w art. 44 ust. 1. Taka wymiana informacji służy wykonywaniu zadań nadzoru przez wspomniane organy lub instytucje.
Informacja, która pochodzi z innego Państwa Członkowskiego, nie może być ujawniona bez wyraźnej zgody właściwych organów, które ją ujawniły, a gdzie stosowne, może to nastąpić jedynie dla celów, na które te organy wyraziły zgodę.
Artykuł 47
Art. 44 ust. 1 i art. 45 nie stanowią przeszkody dla wymiany informacji w ramach Państwa Członkowskiego, w którym są dwa lub więcej właściwe organy lub między Państwami Członkowskimi, między właściwymi organami i następującymi podmiotami:
a) organami odpowiedzialnymi za nadzorowanie innych organizacji finansowych i zakładów ubezpieczeń oraz organami odpowiedzialnymi za nadzorowanie rynków finansowych;
b) organami uczestniczącymi w postępowaniu w sprawie likwidacji i upadłości instytucji kredytowych oraz w podobnych postępowaniach; oraz
c) osobami odpowiedzialnymi za przeprowadzanie wymaganych ustawą badań sprawozdań finansowych instytucji kredytowych i innych instytucji finansowych;
w trakcie pełnienia przez nie funkcji nadzorczych.
Art. 44 ust. 1 i art. 45 nie stanowią również przeszkody dla ujawniania wobec organów, które zarządzają systemami gwarancji depozytów, informacji koniecznych dla wykonywania ich obowiązków.
W obydwu przypadkach otrzymane informacje podlegają warunkom tajemnicy zawodowej określonym w art. 44 ust. 1.
Artykuł 48
1.
Bez względu na art. 44-46 Państwa Członkowskie mogą zezwolić na wymianę informacji między właściwymi organami i następującymi podmiotami:
a) organami odpowiedzialnymi za nadzorowanie organów uczestniczących w postępowaniu w sprawie likwidacji lub upadłości instytucji kredytowych oraz w innych podobnych postępowaniach; oraz
b) organami odpowiedzialnymi za nadzorowanie osób odpowiedzialnych za przeprowadzanie ustawowych badań sprawozdań finansowych zakładów ubezpieczeń, instytucji kredytowych, przedsiębiorstw inwestycyjnych i innych instytucji finansowych.
W takich przypadkach Państwa Członkowskie, wymagają spełnienia co najmniej następujących warunków:
a) informacje te służą do celów wykonywania zadań nadzoru wskazanych w akapicie pierwszym;
b) informacje otrzymane w tym kontekście podlegają tajemnicy zawodowej określonej w art. 44 ust. 1; oraz
c) w przypadku, gdy informacje pochodzą z innego Państwa Członkowskiego, nie są one ujawniane bez wyraźnej zgody właściwych organów, które je ujawniły, gdzie stosowne, jedynie dla celów, na które owe organy wyraziły zgodę.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji oraz pozostałym Państwom Członkowskim nazwy organów, które mogą otrzymywać informacje na mocy niniejszego ustępu.
2.
Bez względu na art. 44-46 Państwa Członkowskie mogą zezwolić, w celu wzmacniania stabilności, w tym rzetelności, systemu finansowego, na wymianę informacji między właściwymi organami i organami lub instytucjami odpowiedzialnymi z mocy prawa za wykrywanie i badanie naruszeń prawa spółek.
W takich przypadkach Państwa Członkowskie, wymagają spełnienia co najmniej następujących warunków:
a) informacje te służą do celów wykonywania zadania wskazanego w akapicie pierwszym;
b) informacje otrzymane w tym kontekście podlegają tajemnicy zawodowej określonej w art. 44 ust. 1; oraz
c) w przypadku, gdy informacje pochodzą z innego Państwa Członkowskiego, nie są one ujawniane bez wyraźnej zgody właściwych organów, które je ujawniły, gdzie stosowne, jedynie dla celów, na które owe organy wyraziły zgodę.
Jeśli w Państwie Członkowskim organy lub instytucje wskazane w akapicie pierwszym, wykonują swoje zadania w zakresie wykrywania lub badania z pomocą osób wyznaczonych do tego celu i niezatrudnionych w sektorze publicznym, ze względu na szczególne kompetencje tychże osób, możliwość wymiany informacji przewidziana w akapicie pierwszym może zostać rozszerzona również na takie osoby, zgodnie z warunkami określonymi w akapicie drugim.
W celu wykonania przepisów akapitu trzeciego, organy lub instytucje określone w akapicie pierwszym, przedstawiają właściwym organom, które ujawniły dane informacje, nazwiska i dokładny zakres obowiązków osób, którym informacje te mają być przesłane.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji oraz pozostałym Państwom Członkowskim nazwy organu lub organów, które mogą otrzymywać informacje na mocy niniejszego artykułu.
Komisja opracowuje sprawozdanie dotyczące stosowania przepisów niniejszego artykułu.
Artykuł 49
Przepisy niniejszej sekcji nie stanowią przeszkody w przekazywaniu przez właściwe organy informacji następującym podmiotom do celów wykonywania ich zadań:
a) bankom centralnym i innym organom pełniącym podobną funkcję w zakresie ich uprawnień jako organów monetarnych; oraz
b) gdzie sytuacja tego wymaga – innym organom publicznym odpowiedzialnym za nadzorowanie systemów płatniczych.
Przepisy niniejszej sekcji nie stanowią też przeszkody dla tych organów lub podmiotów w przekazywaniu właściwym organom informacji, które mogą im być potrzebne do celów określonych w art. 45.
Informacje otrzymane w tych okolicznościach podlegają warunkom tajemnicy zawodowej określonym w art. 44 ust. 1.
Artykuł 50
Bez względu na przepisy art. 44 ust. 1 i art. 45, Państwa Członkowskie mogą, na mocy przepisów prawa, zezwolić na ujawnienie niektórych informacji innym działom centralnej administracji rządowej odpowiedzialnym za ustawodawstwo dotyczące nadzorowania instytucji kredytowych, instytucji finansowych, usług inwestycyjnych i zakładów ubezpieczeń oraz inspektorom występującym w imieniu tych działów.
Jednakże ujawnienie tych informacji może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy jest to niezbędne ze względów kontroli ostrożnościowej.
Artykuł 51
Państwa Członkowskie zapewniają, że informacje uzyskane zgodnie z art. 44 ust. 2 i art. 47 oraz informacje uzyskane za w drodze weryfikacji na miejscu określonej w art. 43 ust. 1 i 2 są ujawniane w przypadkach określonych w art. 50, tylko i wyłącznie za wyraźną zgodą właściwych organów, które ujawniły te informacje, lub właściwych organów Państwa Członkowskiego, w którym została przeprowadzona weryfikacja na miejscu.
Artykuł 52
Niniejsza sekcja nie stanowi przeszkody w przekazywaniu przez właściwe organy Państwa Członkowskiego informacji określonych w art. 44-46 izbie rozrachunkowej lub innemu podobnemu organowi uprawnionemu według prawa krajowego do świadczenia usług w zakresie rozliczeń i rozrachunków dla jednego z rynków krajowych, jeśli organy te uznają, że przekazanie tych informacji jest niezbędne w celu zapewnienia sprawnego funkcjonowania tych organów w przypadkach niewykonania zobowiązań oraz potencjalnego niewykonania zobowiązań przez uczestników rynku.
Informacje otrzymane w tym kontekście podlegają warunkom tajemnicy zawodowej określonym w art. 44 ust. 1.
Jednakże Państwa Członkowskie zapewniają, że informacje uzyskane zgodnie z art. 44 ust. 2 są ujawniane w okolicznościach określonych w niniejszym artykule tylko i wyłącznie za wyraźną zgodą właściwych organów, które je ujawniły.
Sekcja 3
Obowiązki osób odpowiedzialnych za przeprowadzanie ustawowego badania rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych
Artykuł 53
1.
Państwa Członkowskie zapewniają co najmniej, że każda osoba posiadająca stosowne uprawnienia w rozumieniu dyrektywy 84/253/EWG [17], a wykonująca w instytucji kredytowej zadanie opisane w art. 51 dyrektywy 78/660/EWG, art. 37 dyrektywy 83/349/EWG, lub art. 31 dyrektywy 85/611/EWG [18] bądź też jakiekolwiek inne zadanie przewidziane ustawą, ma obowiązek bezzwłocznego zgłaszania właściwym organom wszelkich faktów lub decyzji dotyczących tej instytucji kredytowej, o której zdobędzie informacje w trakcie wykonywania swoich zadań, a które mogą:
a) stanowić istotne naruszenie przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych, które określają warunki udzielania zezwolenia instytucjom kredytowym lub regulują prowadzenie działalności instytucji kredytowych;
b) mieć negatywny wpływ na ciągłość działania instytucji kredytowej; lub
c) spowodować odmowę zatwierdzenia sprawozdań finansowych lub wydanie opinii z zastrzeżeniem.
Państwa Członkowskie zapewniają co najmniej, że osoba ta ma również obowiązek zgłaszania wszelkich faktów lub decyzji, o których zdobędzie informacje w trakcie wykonywania swoich zadań określonych w akapicie pierwszym, które to fakty lub decyzje dotyczą jednostki blisko powiązanej, wynikające z istnienia stosunku kontroli z instytucją kredytową, w której osoba ta wykonuje omawiane zadania.
2.
Ujawnienie właściwym organom wszelkich faktów lub decyzji określonych w ust. 1 przez osoby posiadające stosowne uprawnienia w rozumieniu dyrektywy 84/253/EWG, a działające w dobrej wierze, nie stanowi naruszenia jakichkolwiek ograniczeń dotyczących ujawniania informacji określonych w umowie lub w jakimkolwiek przepisie ustawowym, wykonawczym lub administracyjnym, ani też nie powoduje jakiejkolwiek odpowiedzialności tych osób.
Sekcja 4
Uprawnienie do nakładania sankcji i prawo wystąpienia na drogę sądową
Artykuł 54
Bez uszczerbku dla procedur cofania zezwolenia oraz przepisów prawa karnego, Państwa Członkowskie zapewniają, że ich odpowiednie właściwe organy mogą nakładać lub zarządzać kary lub inne środki przeciw instytucjom kredytowym oraz osobom, które efektywnie kontrolują działalność instytucji kredytowych, gdy owe instytucje lub osoby naruszyły przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne dotyczące nadzoru nad ich działalnością lub zasad prowadzenia tej działalności, przy czym celem takich kar i środków będzie w szczególności spowodowanie ustania stwierdzonych naruszeń bądź przyczyn owych naruszeń.
Artykuł 55
Państwa Członkowskie zapewniają, aby decyzje podjęte w odniesieniu do instytucji kredytowych na mocy przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą mogły podlegać zaskarżeniu do sądu.
To samo stosuje się w przypadku, gdy nie zostaje wydana decyzja w terminie sześciu miesięcy od daty złożenia wniosku o zezwolenie, zawierającego wszelkie informacje wymagane zgodnie z obowiązującymi przepisami.
ROZDZIAŁ 2
Instrumenty techniczne nadzoru ostrożnościowego
Sekcja 1
Fundusze własne
Artykuł 56
Ilekroć Państwo Członkowskie przyjmuje przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne w wykonaniu legislacji wspólnotowej dotyczącej nadzoru ostrożnościowego nad działającą instytucją kredytową, w których użyte jest wyrażenie lub które odwołują się do pojęcia fundusze własne, ma ono obowiązek dostosowania tego wyrażenia lub pojęcia do definicji przedstawionej w art. 57-61 oraz art. 63-66.
Artykuł 57
Z zastrzeżeniem ograniczeń nałożonych w art. 66, nieskonsolidowane fundusze własne instytucji kredytowych składają się z następujących pozycji:
a) kapitału w rozumieniu art. 22 dyrektywy 86/635/EWG, w takim zakresie, w jakim został on wpłacony, łącznie z ażio emisyjnym, lecz z wyłączeniem akcji uprzywilejowanych w zakresie dywidendy;
b) rezerw w rozumieniu art. 23 dyrektywy 86/635/EWG oraz niepodzielonego zysku i niepokrytej straty z lat ubiegłych;
c) funduszy ogólnego ryzyka bankowego w rozumieniu art. 38 dyrektywy 86/635/EWG;
d) rezerwy z aktualizacji wyceny w rozumieniu art. 33 dyrektywy 78/660/EWG;
e) aktualizacji wyceny w rozumieniu art. 37 ust. 2 dyrektywy 86/635/EWG;
f) innych pozycji w rozumieniu art. 63;
g) zobowiązań członków instytucji kredytowych utworzonych w formie spółdzielni i zobowiązań solidarnych kredytobiorców niektórych instytucji utworzonych w formie funduszy określonych w art. 64 ust. 1; oraz
h) akcji uprzywilejowanych w zakresie dywidendy o określonym terminie wykupu oraz zobowiązań podporządkowanych określonych w art. 64 ust. 3.
Następujące pozycje odejmuje się zgodnie z art. 66:
i) akcje własne posiadane przez instytucję kredytową, według wartości księgowej;
j) wartości niematerialne i prawne w rozumieniu art. 4 ust. 9 ("aktywa") dyrektywy 86/635/EWG;
k) straty o istotnym znaczeniu poniesione w bieżącym roku budżetowym;
l) pakiety akcji w innych instytucjach kredytowych i finansowych stanowiące powyżej 10 % kapitału;
m) wierzytelności podporządkowane oraz instrumenty określone w art. 63 i art. 64 ust. 3, gdy wierzytelności i instrumenty te odnoszą się do innych instytucji kredytowych i finansowych, w których dana instytucja kredytowa w każdym przypadku posiada pakiet akcji stanowiący powyżej 10 % kapitału;
n) pakiety akcji w innych instytucjach kredytowych i finansowych stanowiące do 10 % kapitału tych instytucji, wierzytelności podporządkowane oraz instrumenty określone w art. 63 i 64 ust. 3, jakie instytucja kredytowa posiada w odniesieniu do instytucji kredytowych i finansowych innych pod względem sumy posiadanych w nich pakietów akcji od określonych w lit. l) i m), a także wierzytelności podporządkowane i instrumenty, które przekraczają kwotę 10 % funduszy własnych danej instytucji kredytowej, obliczonych przed pomniejszeniem tych funduszy o pozycje z lit. l)-p);
o) udziały kapitałowe w rozumieniu art. 4 ust. 10, które instytucja kredytowa posiada w:
(i) zakładach ubezpieczeń w rozumieniu art. 6 dyrektywy 73/239/EWG [19], art. 4 dyrektywy 2002/83/WE [20] lub art. 1 lit. b) dyrektywy 98/78/WE [21],
(ii) zakładach reasekuracji w rozumieniu art. 1 lit. c) dyrektywy 98/78/WE, lub
(iii) ubezpieczeniowych grupach kapitałowych w rozumieniu art. 1 lit. i) dyrektywy 98/78/WE;
p) każda z wymienionych pozycji, którą instytucja kredytowa posiada w odniesieniu do podmiotów określonych w lit. o), w których posiada udziały:
(i) instrumenty określone w art. 16 ust. 3 dyrektywy 73/239/EWG, oraz
(ii) instrumenty określone w art. 27 ust. 3 dyrektywy 2002/83/WE.
q) W przypadku instytucji kredytowych obliczających kwoty ekspozycji ważonych ryzykiem zgodnie z sekcją 3 podsekcja 2, ujemne kwoty wynikające z obliczeń zgodnych z załącznikiem VII część 1, ust. 36 oraz kwoty oczekiwanych strat obliczane zgodnie z załącznikiem VII część 1, ust. 32 i 33; oraz
r) kwota ekspozycji z tytułu pozycji sekurytyzacyjnych, którym zgodnie z załącznikiem IX, część 4 przypisuje się wagę ryzyka równą 1250 %, obliczona w sposób określony we wspomnianym załączniku.
Do celów lit. b) Państwa Członkowskie mogą zezwolić również na włączanie do tej pozycji zysku bieżącego okresu przed podjęciem formalnej decyzji jedynie wówczas, gdy zysk ten został zweryfikowany przez osoby odpowiedzialne za badanie sprawozdań finansowych, a zostało wykazane, w sposób zadowalający dla właściwych organów, iż kwota zysku została wyliczona zgodnie z zasadami określonymi w dyrektywie 86/635/EWG i podana w ujęciu netto, pomniejszonym o wszelkie dające się przewidzieć obciążenia lub dywidendy.
W przypadku instytucji kredytowej, która jest instytucją inicjującą sekurytyzację, zyski netto z kapitalizacji przyszłych przychodów z aktywów sekurytyzowanych oraz stanowiące wsparcie jakości kredytowej dla pozycji sekurytyzacyjnych są wyłączone z pozycji określonej w lit. b).
Artykuł 58
Jeżeli udziały w innej instytucji kredytowej, instytucji finansowej, zakładzie ubezpieczeń lub reasekuracji, lub ubezpieczeniowej grupie kapitałowej posiadane są tymczasowo do celów pomocy finansowej przeznaczonej na reorganizację oraz utrzymanie podmiotu, właściwy organ może odstąpić od stosowania przepisów w sprawie odliczeń określonych w art. 57 lit. l)-p).
Artykuł 59
Alternatywnie, do odliczania pozycji określonych w art. 57 lit. o) i p), Państwa Członkowskie mogą umożliwić swoim instytucjom kredytowym stosowanie mutatis mutandis metod 1, 2, lub 3 załącznika I do dyrektywy 2002/87/WE.
Metodę 1 (konsolidacja rachunkowości) można stosować jedynie wtedy, gdy właściwy organ ma pewność co do poziomu zintegrowanego zarządzania oraz kontroli wewnętrznej w odniesieniu do podmiotów, które zostałyby włączone w zakres konsolidacji.
Wybraną metodę stosuje się w sposób jednolity długookresowo.
Artykuł 60
Państwa Członkowskie mogą przewidzieć, że do celów obliczania funduszy własnych na zasadzie autonomicznej instytucje kredytowe podlegające nadzorowi skonsolidowanemu zgodnie z rozdziałem 4 sekcja 1oraz dodatkowemu nadzorowi zgodnie z dyrektywą 2002/87/WE nie muszą odliczać pozycji określonych w lit. l)- p) art. 57, posiadanych w instytucjach kredytowych, instytucjach finansowych, zakładach ubezpieczeń lub reasekuracji lub w ubezpieczeniowych grupach kapitałowych objętych zakresem skonsolidowanego lub dodatkowego nadzoru.
Przepis ten stosuje się do wszystkich zasad ostrożnościowych harmonizowanych wspólnotowymi aktami prawnymi.
Artykuł 61
Pojęcie funduszy własnych według definicji określonej w art. 57 lit. a)-h) obejmuje maksymalną liczbę pozycji i kwot.
Stosowanie tych pozycji i określanie niższych pułapów tych kwot oraz odejmowania pozycji innych niż wymienione w art. 57 lit. i)-r) pozostawia się uznaniu Państw Członkowskich.
Instytucja kredytowa ma możliwość nieograniczonego i niezwłocznego wykorzystania pozycji wymienionych w art. 57 lit. a)-e) do pokrycia ryzyka lub strat, gdy tylko one wystąpią.
Kwota tych pozycji jest podawana w ujęciu netto, pomniejszonym o wszelkie dające się przewidzieć w chwili wyliczania obciążenia podatkowe, bądź też musi być stosownie skorygowana, o ile takie obciążenia podatkowe obniżają kwotę, którą można wykorzystać na pokrycie ryzyka lub strat.
Artykuł 62
Państwa Członkowskie mogą przedstawić Komisji sprawozdanie z postępów w zakresie zbliżania przepisów w celu opracowania wspólnej definicji funduszy własnych.
Na podstawie omawianych sprawozdań, do dnia 1 stycznia 2009 r. Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie odpowiednie wnioski dotyczące zmian przepisów niniejszej sekcji.
Artykuł 63
1.
Pojęcie funduszy własnych stosowane przez Państwo Członkowskie może również obejmować inne pozycje, pod warunkiem, że niezależnie od ich kwalifikacji prawnej lub rachunkowej, pozycje mają następujące właściwości:
a) instytucja kredytowa może je swobodnie wykorzystywać na pokrycie normalnego ryzyka bankowego, gdy straty przychodów lub kapitału jeszcze nie zostały określone;
b) istnienie tych pozycji jest ujawniane w wewnętrznej dokumentacji rachunkowej; oraz
c) kwota tych pozycji ustalana jest przez zarząd instytucji kredytowej i weryfikowana przez niezależnych biegłych rewidentów, a kwota ta jest następnie zgłaszana właściwym organom i podlega nadzorowi tych organów.
2.
Papiery wartościowe o nieokreślonym terminie wykupu oraz inne instrumenty można również zaliczać do innych pozycji funduszy własnych, gdy spełniają one następujące warunki:
a) nie mogą one podlegać spłacie na wniosek okaziciela lub bez uprzedniej zgody właściwych organów;
b) umowa dłużna przyznaje instytucji kredytowej możliwość odroczenia spłaty odsetek z tytułu tego długu;
c) roszczenia pożyczkodawcy wobec instytucji kredytowej są w pełni podporządkowane roszczeniom wierzycieli niepodporządkowanych;
d) dokumenty określające warunki emisji papierów wartościowych zapewniają, że kwota długu wraz z odsetkami niespłaconymi pozwoli instytucji kredytowej pokryć straty przy zachowaniu kondycji finansowej umożliwiającej dalszą działalność; oraz
e) uwzględniane są jedynie kwoty w pełni wpłacone.
Papiery wartościowe i inne instrumenty można uzupełnić o akcje uprzywilejowane w zakresie dywidendy inne niż określone w lit. h) art. 57.
3.
W przypadku instytucji kredytowych obliczających kwoty ekspozycji ważonych ryzykiem zgodnie z sekcją 3 podsekcja 2, dodatnie kwoty wynikające z obliczeń zgodnych z załącznikiem VII część 1, ust. 36 mogą zostać uznane jako inne pozycje do wysokości 0,6 % kwot ekspozycji ważonych ryzykiem obliczanych zgodnie z podsekcją 2.
W przypadku instytucji kredytowych aktualizacje wartości oraz rezerwy ujęte w obliczeniach wymienionych w załączniku VII część 1, ust. 36 oraz aktualizacje wartości i rezerwy na poczet ekspozycji, wymienione w art. 57 lit. e), nie są ujmowane w funduszach własnych inaczej niż zgodnie z niniejszym ustępem.
Do omawianych celów kwoty ekspozycji ważonych ryzykiem nie obejmują kwot obliczanych w odniesieniu do pozycji sekurytyzacyjnych, którym przypisano wagę ryzyka równą 1250 %.
Artykuł 64
1.
Zobowiązania członków instytucji kredytowych utworzonych w formie spółdzielni określonych w art. 57 lit. g) obejmują kapitał nieopłacony tych spółdzielni oraz prawne zobowiązania członków tych spółdzielni do wniesienia dodatkowych kwot bezzwrotnych w przypadku poniesienia straty przez instytucję kredytową, przy czym instytucja ta musi mieć możliwość zażądania niezwłocznego wniesienia tych kwot.
Zobowiązania solidarne kredytobiorców instytucji kredytowych utworzonych w formie funduszy traktuje się na tych samych zasadach co pozycje powyższe.
Wszystkie takie pozycje mogą zostać zaliczone do funduszy własnych, o ile na mocy prawa krajowego kwalifikują się do funduszy własnych instytucji tej kategorii.
2.
Państwa Członkowskie nie włączają do funduszy własnych publicznych instytucji kredytowych gwarancji otrzymanych od tych państw lub od władz lokalnych.
3.
Państwa Członkowskie lub właściwe organy mogą zaliczyć do funduszy własnych akcje uprzywilejowane w zakresie dywidendy o określonym terminie wykupu określone w art. 57 lit. h) oraz pożyczki podporządkowane określone przez ten sam przepis, jeśli obowiązują wiążące umowy stanowiące o tym, iż w przypadku upadłości lub likwidacji instytucji kredytowej, pożyczkodawcy lub posiadacze tych akcji zajmą miejsce po wszystkich innych wierzycielach instytucji, a ich wierzytelności nie zostaną spłacone dopóty, dopóki nie zostaną uregulowane wszystkie inne długi instytucji pozostające do spłaty w tym momencie.
Zobowiązania podporządkowane spełniają następujące dodatkowe kryteria:
a) uwzględniane są jedynie fundusze w pełni wpłacone;
b) zaciągnięte pożyczki mają pierwotny termin wymagalności przynajmniej pięciu lat, po którym to terminie można je spłacić;
c) kwota tych zobowiązań zaliczona do funduszy własnych podlega stopniowemu obniżaniu przynajmniej w ciągu ostatnich pięciu lat przed terminem wymagalności; oraz
d) umowa pożyczki nie zawiera żadnych klauzul stanowiących o tym, że w określonych okolicznościach innych od likwidacji instytucji pożyczka taka staje się wymagalna przed terminem umownym.
Do celów drugiego akapitu lit. b), jeżeli pożyczki te nie mają określonego terminu wymagalności, zaciągnięte pożyczki podlegają spłacie jedynie po pięcioletnim wypowiedzeniu, chyba że pożyczka ta nie jest już zakwalifikowana do funduszy własnych lub istnieje wyraźny wymóg uzyskania uprzedniej zgody właściwych organów na dokonanie wcześniejszej spłaty danej pożyczki.
Właściwe organy mogą udzielać zgody na wcześniejszą spłatę takich pożyczek wówczas, gdy wniosek o taką zgodę został złożony z inicjatywy emitenta, a spłata nie wpłynie ujemnie na wypłacalność danej instytucji kredytowej;
4.
Instytucje kredytowe nie uwzględniają w funduszach własnych ani rezerw na poziomie wartości godziwej związanych z zyskami lub stratami z tytułu instrumentów zabezpieczających przepływ środków pieniężnych w ramach instrumentów finansowych mierzonych na poziomie kosztu zamortyzowanego, ani innych zysków lub strat z wierzytelności wycenionych na poziomie wartości godziwej, które wynikają ze zmian w zdolności kredytowej instytucji kredytowej.
Artykuł 65
1.
Gdy fundusze własne mają być wyliczone w ujęciu skonsolidowanym, stosuje się skonsolidowane kwoty odnoszące się do pozycji wymienionych w art. 57 zgodnie z zasadami ustanowionymi w rozdziale 4 sekcja 1.
Ponadto, gdy następujące pozycje mają saldo kredytowe ("ma"), można je zaliczać do rezerw skonsolidowanych przy wyliczaniu funduszy własnych:
a) wszelkie udziały mniejszościowe w rozumieniu art. 21 dyrektywy 83/349/EWG, gdy integracja jest przeprowadzona metodą pełną;
b) pierwsza różnica z konsolidacji w rozumieniu art. 19, 30 i 31 dyrektywy 83/349/EWG;
c) różnice przeliczeniowe z konsolidacji zaliczane do rezerw z konsolidacji, zgodnie z art. 39 ust. 6 dyrektywy 86/635/EWG; oraz
d) ewentualne różnice wynikające z włączenia do konsolidacji niektórych udziałów kapitałowych, zgodnie z metodą wskazaną w art. 33 dyrektywy 83/349/EWG.
2.
Gdy pozycje opisane w ust. 1 lit. a)-d) są pozycjami dłużniczymi ("winien"), są one odejmowane przy wyliczaniu skonsolidowanych funduszy własnych.
Artykuł 66
1.
Pozycje określone w art. 57 lit d)-h) podlegają następującym limitom:
a) suma pozycji z lit. d)-h) nie może przewyższać maksymalnej wysokości 100 % sumy pozycji z lit. a) plus b) i c), pomniejszonej o pozycje z lit. i)-k); oraz
b) suma pozycji z lit. g)-h) nie może przewyższać maksymalnej wysokości 50 % sumy pozycji z lit. a) plus b) i c), pomniejszonej o pozycje z lit. i)-k);
2. Suma pozycji wymienionych w art.57 lit. l) – r) jest w połowie odliczana od sumy pozycji określonych w art. 57 lit. a)-c) pomniejszonej o sumę pozycji lit. i) –k), oraz w połowie od sumy pozycji lit. d) ‐h) przy zastosowaniu ograniczeń określonych w ust. 1. Jeżeli połowa sumy pozycji lit. l) –r) jest większa od sumy pozycji lit. d) –h), różnicę należy odjąć od sumy pozycji lit. a) –c) pomniejszonej o sumę pozycji lit. i) –k). Pozycji wymienionych w lit. r) nie odejmuje się, chyba że zostały one ujęte w obliczaniu kwot ekspozycji ważonych ryzykiem do celów art. 75 zgodnie z załącznikiem IX część 4.
3. Dla celów sekcji 5 i 6, niniejszą sekcję rozpatruje się z pominięciem pozycji określonych w art. 57 lit. q) i r) oraz w art. 63 ust. 3.
4.
Właściwe organy mogą zezwolić instytucjom kredytowym na przekroczenie limitów określonych w ust. 1 w sytuacjach tymczasowych i wyjątkowych.
Artykuł 67
Zgodność z warunkami ustanowionymi w niniejszej sekcji musi zostać udowodniona właściwym organom w sposób dla nich zadowalający.
Sekcja 2
Zabezpieczenia przed ryzykiem
Podsekcja 1
Poziom stosowania
Artykuł 68
1.
Instytucja kredytowa spełnia obowiązki określone w art. 22 i 75 oraz sekcji 5 na zasadzie nieskonsolidowanej.
2.
Każda instytucja kredytowa niebędąca przedsiębiorstwem zależnym w Państwie Członkowskim, w którym posiada zezwolenie na działalność i podlega nadzorowi, oraz niebędąca przedsiębiorstwem dominującym, a także każda instytucja kredytowa nieobjęta konsolidacją zgodnie z art. 73, musi spełniać wymagania określone w art. 120 i 123 na zasadzie nieskonsolidowanej.
3.
Każda instytucja kredytowa niebędąca przedsiębiorstwem dominującym ani zależnym oraz każda instytucja kredytowa nieobjęta konsolidacją zgodnie z art. 73, musi spełniać wymagania określone w rozdziale 5 na zasadzie nieskonsolidowanej.
Artykuł 69
1.
Państwa Członkowskie mogą zdecydować o niestosowaniu art. 68 ust. 1 w stosunku to danego przedsiębiorstwa zależnego określonej instytucji kredytowej, jeżeli zarówno przedsiębiorstwo zależne jak i instytucja kredytowa podlegają zezwoleniu i nadzorowi danego Państwa Członkowskiego, a przedsiębiorstwo zależne objęte jest nadzorem na zasadzie skonsolidowanej ze strony instytucji kredytowej, która jest wobec niego przedsiębiorstwem dominującym, i jeżeli spełnione są wszystkie poniższe warunki zapewniające odpowiednią alokację funduszy własnych pomiędzy przedsiębiorstwem dominującym a jego przedsiębiorstwami zależnymi.
a) nie istnieją obecnie i nie są przewidywane w przyszłości przeszkody o istotnym znaczeniu lub przeszkody natury praktycznej albo prawnej w szybkim transferze funduszy własnych lub spłacie należności przez przedsiębiorstwo dominujące;
b) przedsiębiorstwo dominujące wykaże przed właściwą organem, że przedsiębiorstwo zależne jest racjonalnie zarządzane oraz za zgodą właściwego organu oświadczyło, że gwarantuje pokrycie zobowiązań zaciągniętych przez przedsiębiorstwo zależne lub ryzyka w przedsiębiorstwie zależnym mają znaczenie marginalne;
c) procedury oceny, pomiaru i kontroli ryzyka w przedsiębiorstwie dominującym obejmują przedsiębiorstwo zależne; oraz
d) przedsiębiorstwo dominujące dysponuje ponad 50 % głosów z akcji w kapitale przedsiębiorstwa zależnego lub ma prawo do powoływania lub odwoływania większości członków organu zarządzającego przedsiębiorstwem zależnym określonych w art. 11.
2.
Państwa Członkowskie mogą wykorzystać możliwość określoną w ust. 1, gdy przedsiębiorstwo dominujące jest finansową spółką holdingową, założoną w tym samym Państwie Członkowskim co instytucja kredytowa, pod warunkiem jednak, że podlega ona takiemu samemu nadzorowi jak instytucje kredytowe, w szczególności normom ustanowionym w art. 71 ust. 1.
3.
Państwa Członkowskie mogą nie stosować art. 68 ust. 1 w stosunku do dominującej instytucji kredytowej w Państwie Członkowskim, w którym ta instytucja kredytowa podlega zezwoleniu i nadzorowi danego Państwa Członkowskiego i objęta jest nadzorem na zasadzie skonsolidowanej i wszystkie poniżej podane warunki są spełnione w celu zapewnienia odpowiedniej alokacji funduszy własnych pomiędzy przedsiębiorstwem dominującym a jego przedsiębiorstwami zależnymi:
a) nie ma aktualnych ani przewidywanych przeszkód o istotnym znaczeniu lub przeszkód natury praktycznej albo prawnej dla szybkiego przekazania funduszy własnych lub spłaty zobowiązań wobec dominującej instytucji kredytowej w Państwie Członkowskim;
b) ocena ryzyka, procedury jego mierzenia i kontroli istotne dla nadzoru skonsolidowanego obejmują dominującą instytucję kredytową w Państwie Członkowskim.
Właściwy organ korzystający z tego ustępu informuje o tym fakcie właściwe organy wszystkich pozostałych Państw Członkowskich.
4.
Bez uszczerbku dla ogólnych uregulowań art. 144 właściwe organy Państw Członkowskich korzystające z możliwości przewidzianej w ust. 3, podają do wiadomości publicznej w sposób wskazany w art. 144:
a) kryteria, według których stwierdza, że nie ma aktualnych ani przewidywanych przeszkód o istotnym znaczeniu lub przeszkód natury praktycznej albo prawnej dla szybkiego przekazania funduszy własnych lub spłaty zobowiązań;
b) liczbę dominujących instytucji kredytowych będących beneficjentami skorzystania z możliwości przewidzianej w ust. 3, a wśród nich ilość instytucji posiadających przedsiębiorstwa zależne w państwie trzecim; oraz
c) na bazie skumulowanej dla Państwa Członkowskiego:
(i) łączną kwotę na bazie skonsolidowanej środków własnych dominującej instytucji finansowej w Państwie Członkowskim, która jest beneficjentem skorzystania z możliwości przewidzianej w ust. 3, ulokowanych w przedsiębiorstwach zależnych w państwie trzecim;
(ii) na bazie skonsolidowanej procent ulokowanych w przedsiębiorstwach zależnych w państwie trzecim całkowitych środków własnych dominujących instytucji kredytowych w Państwie Członkowskim, które są beneficjentami skorzystania z możliwości przewidzianej w ust. 3; oraz
(iii) procent ogółu minimalnych środków własnych dominujących instytucji kredytowych, które są beneficjentami skorzystania z możliwości przewidzianej w ust. 3, wymaganych na bazie skonsolidowanej w art. 75 w Państwie Członkowskim, ulokowanych w przedsiębiorstwach zależnych w państwie trzecim.
Artykuł 70
1. Z zastrzeżeniem przepisów ust. 2-4, właściwe organy mogą w indywidualnych przypadkach zezwolić dominującym instytucjom kredytowym na uwzględnienie w obliczeniach ich wymogu zgodnie z art. 68 ust. 1 przedsiębiorstw zależnych, które spełniają warunki określone w art. 69 ust. 1 lit. c) i d) oraz które posiadają istotne ekspozycje lub istotne wierzytelności wobec danej dominującej instytucji kredytowej.
2.
Traktowanie określone w ust. 1 dopuszczalne jest wyłącznie w przypadku, gdy dominująca instytucja kredytowa przedstawi w całości właściwym organom okoliczności i regulacje, w tym regulacje prawne, ze względu na które nie istnieją obecnie i nie są przewidywane w przyszłości istotne przeszkody praktyczne lub prawne w szybkim transferze funduszy własnych lub spłacie ewentualnych należności wobec swojego przedsiębiorstwa dominującego przez przedsiębiorstwo zależne.
3.
Korzystając z możliwości przewidzianej w ust. 1, właściwy organ informuje regularnie, nie rzadziej niż raz w roku, właściwe organy w pozostałych Państwach Członkowskich o zastosowaniu ust. 1 oraz o warunkach i postanowieniach, o których mowa w ust. 2.
Jeżeli przedsiębiorstwo zależne znajduje się w kraju trzecim, właściwe organy informują w jednakowy sposób również właściwe organy tego kraju trzeciego.
4.
Bez uszczerbku dla ogólnych uregulowań, określonych w art. 144, właściwe organy, korzystające z możliwości przewidzianej w ust. 1, publikują następujące informacje w sposób określony w art. 144:
a) kryteria określające, iż nie istnieją obecnie i nie są przewidywane jakiekolwiek znaczące przeszkody praktyczne lub prawne dla szybkiego transferu funduszy własnych lub spłaty należności;
b) liczbę dominujących instytucji kredytowych bedących beneficjentami skorzystania z możlwiości przewidzianej w ust. 1, oraz liczbę takich instytucji posiadających przedsiębiorstwa zależne w krajach trzecich; oraz
c) wspólnie dla wszystkich Państw Członkowskich:
(i) sumę całkowitą funduszy własnych dominujących instytucji kredytowych będących beneficjentami skorzystania z możliwości przewidzianej w ust. 1, przechowywanych w przedsiębiorstwach zależnych w krajach trzecich;
(ii) procentowy udział funduszy własnych przechowywanych w przedsiębiorstwach zależnych w krajach trzecich, w stosunku do całości funduszy własnych dominujących instytucji kredytowych będących beneficjentami skorzystania z możlwiości przewidzianej w ust. 1; oraz
(iii) procentowy udział funduszy własnych przechowywanych w przedsiębiorstwach zależnych w krajach trzecich, w stosunku do całkowitej sumy określonych w art. 75 minimalnych funduszy własnych dominujących instytucji kredytowych będących beneficjentami skorzystania z możliwości przewidzianej w ust. 1.
Artykuł 71
1.
Bez uszczerbku dla art. 68-70, dominujące instytucje kredytowe w poszczególnych Państwach Członkowskich spełniają w zakresie określonym i w sposób przewidziany w art. 133 zobowiązania ustanowione na mocy art. 75, 120, 123 oraz sekcji 5 na podstawie skonsolidowanej sytuacji finansowej tych instytucji kredytowych.
2.
Bez uszczerbku dla art. 68-70, instytucje kredytowe kontrolowane przez dominujące finansowe spółki holdingowe w Państwie Członkowskim spełniają w zakresie określonym i w sposób przewidziany w art. 133 zobowiązania ustanowione na mocy art. 75, 120, 123 oraz sekcji 5 na podstawie skonsolidowanej sytuacji finansowej tej finansowej spółki holdingowej.
Jeżeli dominująca finansowa spółka holdingowa w Państwie Członkowskim kontroluje więcej niż jedną instytucję kredytową, pierwszy akapit stosuje się jedynie do instytucji kredytowej, objętej nadzorem skonsolidowanym zgodnie z art. 125 i 126.
Artykuł 72
1.
Dominujące unijne instytucje kredytowe spełniają zobowiązania określone w rozdziale 5 na bazie skonsolidowanej sytuacji finansowej tych instytucji.
Istotne przedsiębiorstwa zależne unijnych dominujących instytucji kredytowych ujawniają informacje określone w załączniku XII część 1 ust. 5, na bazie jednostkowej lub na bazie subskonsolidowanej.
2.
Instytucje kredytowe kontrolowane przez unijne podmioty dominujące w holdingu finansowym spełniają zobowiązania określone w rozdziale 5 na podstawie skonsolidowanej sytuacji finansowej tej finansowej spółki holdingowej.
Istotne przedsiębiorstwa zależne unijnych dominujących finansowych spółek holdingowych ujawniają informacje określone w załączniku XII część 1 ust. 5, na zasadzie nieskonsolidowanej lub na zasadzie skonsolidowanej na niższym szczeblu.
3.
Właściwe organy odpowiedzialne za prowadzenie nadzoru na zasadzie skonsolidowanej zgodnie z art. 125 i 126 mogą zdecydować o niestosowaniu w pełni lub częściowo ust. 1 i 2 w stosunku do instytucji kredytowych objętych porównywalnymi wymogami w zakresie ujawnień na zasadzie skonsolidowanej przez przedsiębiorstwo dominujące mające siedzibę w państwie trzecim.
Artykuł 73
1.
Państwa Członkowskie lub właściwe organy odpowiedzialne za wykonywanie skonsolidowanego nadzoru na podstawie art. 125 i 126 mogą w następujących przypadkach postanowić, że instytucje kredytowe, instytucje finansowe lub przedsiębiorstwa pomocniczych usług, które stanowią przedsiębiorstwo zależne lub w kapitale których zawarty jest udział kapitałowy, nie muszą być objęte konsolidacją:
a) jeśli dane przedsiębiorstwo ma siedzibę w państwie trzecim, w którym występują przeszkody prawne w przekazywaniu niezbędnych informacji;
b) jeśli w opinii właściwych organów dane przedsiębiorstwo posiada znaczenie jedynie marginalne z punktu widzenia celów monitorowania instytucji kredytowych, a także zawsze, gdy suma bilansowa danego przedsiębiorstwa nie przekracza mniejszej z dwóch poniższych kwot:
(i) 10 milionów EUR; lub
(ii) 1 % sumy bilansowej przedsiębiorstwa dominującego lub przedsiębiorstwa posiadającego udział kapitałowy.
c) jeśli w opinii właściwych organów odpowiedzialnych za wykonywanie nadzoru skonsolidowanego konsolidacja sytuacji finansowej danego przedsiębiorstwa byłaby niewłaściwa lub myląca w odniesieniu do celów nadzoru nad instytucjami kredytowymi.
O ile jednak, w przypadkach wymienionych w lit. b) akapitu pierwszego, kilka przedsiębiorstw spełnia kryteria określone w wymienionym wyżej akapicie, są one obejmowane konsolidacją, jeżeli wspólnie posiadają znaczenie niemarginalne z punktu widzenia wspomnianych celów.
2.
Właściwe organy wymagają od instytucji kredytowych, będących przedsiębiorstwami zależnymi, stosowania wymogów określonych w art. 75, 120 i 123 oraz sekcji 5 na zasadzie subkonsolidowanej, jeżeli omawiane instytucje kredytowe, lub przedsiębiorstwa dominujące będące finansowymi spółkami holdingowymi, posiadają przedsiębiorstwa zależne w kraju trzecim, będące instytucjami kredytowymi lub instytucjami finansowymi lub spółkami zarządzania aktywami, zgodnie z definicją zawartą w art. 2 ust. 5 dyrektywy 2002/87/WE, lub posiadają udziały kapitałowe w takich przedsiębiorstwach.
3.
Właściwe organy wymagają od przedsiębiorstwa dominującego oraz od przedsiębiorstw zależnych objętych niniejszą dyrektywą spełnienia zobowiązań określonych w art. 22 na zasadzie skonsolidowanej lub subkonsolidowanej w celu zapewnienia spójności i integralności stosowanych przez nie uregulowań, procesów i mechanizmów oraz aby umożliwić uzyskanie wszelkich danych i informacji wymaganych do celów nadzoru.
Podsekcja 2
Obliczanie wymogów
Artykuł 74
1.
O ile przepisy nie wskazują inaczej, wycena aktywów i pozycji pozabilansowych prowadzona jest zgodnie ze standardami rachunkowości, którym podlega instytucja kredytowa na mocy rozporządzenia (WE) nr 1606/2002 i dyrektywy 86/635/EWG.
2.
Bez uszczerbku dla wymagań ustanowionych w art. 68-72, w celu sprawdzenia czy instytucja kredytowa wypełnia zobowiązania określone w art. 75, obliczenia przeprowadza się nie rzadziej niż dwa razy w roku.
Instytucje kredytowe przedstawiają właściwym organom wyniki tych obliczeń wraz ze wszelkimi wymaganymi danymi składowymi.
Podsekcja 3
minimalny poziom funduszy własnych
Artykuł 75
Bez uszczerbku dla art. 136, Państwa Członkowskie wymagają od instytucji kredytowych utrzymywania funduszy własnych na poziomie, który zawsze pokrywa lub przewyższa sumę łączną niżej określonych wymogów kapitałowych:
a) w przypadku ryzyka kredytowego i ryzyka "rozmycia" w odniesieniu do całej działalności z wyjątkiem działalności w ramach portfela handlowego oraz aktywów niepłynnych, jeżeli pomniejszają one fundusze własne zgodnie z art. 13 ust. 2 lit. d dyrektywy 2006/49/WE, – 8 % sumy kwot ekspozycji ważonych ryzykiem obliczanych zgodnie z przepisami sekcji 3;
b) w odniesieniu do działalności w ramach portfela handlowego, ryzyka pozycji, ryzyka rozliczenia i ryzyka kontrahenta oraz jeżeli limity określone w art. 111-117 mogą być przekroczone, w przypadku dużych zaangażowań przekraczających takie limity – wymogi kapitałowe określone zgodnie z art. 18 i rozdziałem V sekcja 4 dyrektywy 2006/49/WE;
c) w odniesieniu do wszystkich rodzajów działalności gospodarczej, ryzyka walutowego oraz ryzyka cen towarów – wymogi kapitałowe określone zgodnie z art. 18 dyrektywy 2006/49/WE; oraz
d) w odniesieniu do wszystkich rodzajów działalności, z tytułu przypadku ryzyka operacyjnego – wymogi kapitałowe określone zgodnie z sekcją 4.
Sekcja 3
Minimalne wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka kredytowego
Artykuł 76
Instytucje kredytowe do obliczania kwot ekspozycji ważonych ryzykiem do celów art. 75 lit. a) stosują albo metodę standardową określoną w art. 78-83, albo – za zgodą właściwych organów zgodnie z art. 84 – metodę wewnętrznych ratingów określoną w art. 84-89.
Artykuł 77
"Ekspozycja (zaangażowanie)" do celów niniejszej sekcji oznacza pozycję aktywów lub pozycję pozabilansową.
Podsekcja 1
metoda standardowa
Artykuł 78
1.
Z zastrzeżeniem przepisów ust. 2, wartością ekspozycji z tytułu pozycji aktywów jest wartość bilansowa tej pozycji, a wartością ekspozycji z tytułu pozycji pozabilansowej wymienionej w załączniku II jest następujący odsetek tej wartości: 100 % w przypadku pozycji pełnego ryzyka, 50 % w przypadku pozycji średniego ryzyka, 20 % w przypadku pozycji średniego/niskiego ryzyka, 0 % w przypadku pozycji niskiego ryzyka.
Pozycje pozabilansowe wymienione w pierwszym zdaniu niniejszego ustępu przypisuje się do kategorii ryzyka zgodnie z załącznikiem II.
W przypadku instytucji kredytowej stosującej metodę zaawansowaną traktowania zabezpieczeń finansowych zgodnie z załącznikiem VIII część 3, jeżeli ekspozycja ma formę papierów wartościowych lub towarów zbywanych lub przekazywanych w formie kredytu w ramach transakcji z przyrzeczeniem odkupu lub transakcji udzielenia bądź zaciągnięcia pożyczki papierów wartościowych lub towarów, transakcji z opcją uzupełnienia zabezpieczenia kredytowego wartość ekspozycji wzrasta o korektę z tytułu zmienności stosownie do rodzaju papierów wartościowych lub towarów, zgodnie z przepisami załącznika VIII część 3 ust. 34-59.
2.
Wartość ekspozycji z tytułu instrumentu pochodnego wymienionego w załączniku IV określana jest zgodnie z załącznikiem III, przy uwzględnieniu skutków umów odnowienia zobowiązań oraz innych umów kompensacyjnych do celów tych metod zgodnie z załącznikiem III.
Wartość ekspozycji z tytułu transakcji z przyrzeczeniem odkupu, transakcji udzielenia lub otrzymania pożyczki papierów wartościowych lub towarów, transakcji z długim terminem rozliczenia i transakcji z opcją uzupełnienia zabezpieczenia kredytowego może być ustalona zgodnie z załącznikiem III bądź załącznikiem VIII.
3.
Jeżeli ekspozycja objęta jest rzeczywistą ochroną kredytową, wartość ekspozycji stosowana w odniesieniu do danej pozycji może zostać zmieniona zgodnie z podsekcją 3.
4.
Niezależnie od ust. 2 wartość ryzyka z tytułu niespłaconych ekspozycji kredytowych kontrahenta centralnego, określoną przez właściwe organy, oblicza się zgodnie z załącznikiem III część 2 ust. 6, pod warunkiem, że ryzyko kredytowe kontrahenta związane ze wszystkimi uczestnikami umów zawieranych przez kontrahenta centralnego jest objęte codziennie pełnym zabezpieczeniem.
Artykuł 79
1.
Każdą ekspozycję zalicza się do jednej z następujących klas:
a) należności lub należności warunkowe od rządów i banków centralnych;
b) należności lub należności warunkowe od władz regionalnych i lokalnych;
c) należności lub należności warunkowe od organów administracji i podmiotów nieprowadzących działalności gospodarczej;
d) należności lub należności warunkowe od wielostronnych banków rozwoju;
e) należności lub należności warunkowe od organizacji międzynarodowych;
f) należności lub należności warunkowe od instytucji;
g) należności lub należności warunkowe od przedsiębiorstw;
h) należności detaliczne lub warunkowe należności detaliczne;
i) należności lub warunkowe należności zabezpieczone nieruchomościami;
j) pozycje przeterminowane;
k) pozycje należące do określonych prawem kategorii wysokiego ryzyka;
l) należności w formie obligacji zabezpieczonych;
m) pozycje sekurytyzacyjne;
n) należności krótkoterminowe od instytucji i przedsiębiorstw;
o) należności w formie funduszy inwestycyjnych; lub
p) inne pozycje.
2.
Aby ekspozycja mogła kwalifikować się do klasy ekspozycji detalicznych wymienionych w ust. 1 lit. h) musi spełniać następujące warunki:
a) jest to ekspozycja wobec osoby lub osób prywatnych, lub wobec małego lub średniego przedsiębiorstwa;
b) jest jedną z istotnej liczby ekspozycji cechujących się podobnymi właściwościami, dzięki którym ryzyka związane z tego rodzaju kredytami są znacznie zmniejszone; oraz
c) całkowita kwota, którą dłużnik lub grupa powiązanych dłużników jest winna instytucji kredytowej lub przedsiębiorstwom dominującym oraz ich przedsiębiorstwom zależnym, łącznie z wszelkimi przeterminowanymi ekspozycjami, jednak z wyłączeniem należności lub należności warunkowych z zabezpieczeniem w formie nieruchomości mieszkalnych, według odpowiednio potwierdzonej wiedzy instytucji kredytowej nie przekracza kwoty 1 miliona EUR.
Instytucja kredytowa podejmuje zasadne kroki w celu uzyskania tej wiedzy.
Papiery wartościowe nie kwalifikują się do objęcia klasą ekspozycji detalicznych.
3.
Wartość bieżącą minimalnych detalicznych rat leasingowych można zaliczyć do kategorii ryzyka detalicznego.
Artykuł 80
1.
Do obliczania kwot ekspozycji ważonych ryzykiem, wagi ryzyka przypisuje się wszystkim ekspozycjom, chyba że pomniejszają one fundusze własne, zgodnie z przepisami załącznika VI, część 1.
Przypisywanie wag ryzyka oparte jest na klasie, do której należy dana ekspozycja oraz, w zakresie określonym w załączniku VI część 1, na jej jakości kredytowej.
Jakość kredytową można określić w odniesieniu do ocen kredytowych opracowanych przez zewnętrzne instytucje kontroli jakości kredytowej ("instytucje ECAI") zgodnie z przepisami art. 81-83 lub ocen kredytowych opracowanych przez agencje kredytów eksportowych zgodnie z załącznikiem VI część 1.
2.
Do celów przypisywania wagi ryzyka, zgodnie z ust. 1, wartość ekspozycji mnoży się przez wskazaną wagę ryzyka lub określoną zgodnie z niniejszą podsekcją.
3.
Do celów obliczania kwot ekspozycji ważonych ryzykiem w przypadku ekspozycji wobec instytucji, Państwa Członkowskie decydują o przyjęciu metody opartej na jakości kredytowej rządu państwa, na terenie którego zarejestrowana jest instytucja, lub metody opartej na jakości kredytowej instytucji będącej kontrahentem, zgodnie z załącznikiem VI.
4.
Bez uszczerbku dla ust. 1, jeżeli ekspozycja objęta jest ochroną kredytową, waga ryzyka stosowana do takiej pozycji może zostać zmieniona zgodnie z podsekcją 3.
5.
Kwoty ekspozycji ważonych ryzykiem w przypadku ekspozycji sekurytyzowanych obliczane są zgodnie z podsekcją 4.
6.
Ekspozycjom przypisuje się wagę ryzyka 100 %, o ile nie wskazują inaczej przepisy niniejszej podsekcji dotyczące obliczania kwot ważonych ryzykiem.
7. Z wyjątkiem ekspozycji stanowiących podstawę należności w formie pozycji wymienionych w art. 57 lit. a)-h), właściwe organy mogą zwolnić z wymogów ust. 1 niniejszego artykułu ekspozycje instytucji kredytowej wobec kontrahenta, który jest w stosunku do niej przedsiębiorstwem dominującym, przedsiębiorstwem zależnym lub przedsiębiorstwem zależnym wobec przedsiębiorstwa dominującego instytucji kredytowej, albo przedsiębiorstwem powiązanym stosunkiem określonym w art. 12 ust. 1 dyrektywy 83/349/EWG, pod warunkiem, że spełnione są następujące warunki:
a) kontrahent jest instytucją lub finansową spółką holdingową, instytucją finansową, spółką zarządzania aktywami lub przedsiębiorstwem usług pomocniczych objętym odpowiednimi wymogami ostrożnościowymi;
b) kontrahent objęty jest tą samą pełną konsolidacją co instytucja kredytowa;
c) kontrahent objęty jest tymi samymi procedurami oceny, pomiaru i kontroli ryzyka kredytowego co instytucja kredytowa;
d) kontrahent ma siedzibę w tym samym Państwie Członkowskim co instytucja kredytowa; oraz
e) nie istnieją obecnie i nie są przewidywane w przyszłości przeszkody praktyczne lub przeszkody natury prawnej o istotnym znaczeniu w szybkim transferze funduszy własnych lub spłaty należności przez kontrahenta na rzecz instytucji kredytowej.
W takim przypadku przypisuje się wagę ryzyka równą 0 %.
8.
Z wyjątkiem ekspozycji stanowiących podstawę należności w formie pozycji wymienionych w art. 57 lit. a) do h), właściwe organy mogą zwolnić z wymogów ust. 1 niniejszego artykułu ekspozycje wobec kontrahentów należących do tego samego instytucjonalnego systemu ochrony co instytucja kredytowa udzielająca kredytu, o ile zostaną spełnione następujące warunki:
a) wymogi określone w ust. 7 lit. a), d) i e);
b) instytucja kredytowa i kontrahent zawarli umowę lub uzgodnienie w sprawie należności wymagane ustawą, które chroni te instytucje, a w szczególności gwarantuje ich płynność i wypłacalność dla uniknięcia upadłości, gdyby okazała się ona konieczna (zwane dalej "instytucjonalnym systemem ochrony");
c) uzgodnienia gwarantują, że instytucjonalny system ochrony będzie w stanie dostarczać niezbędnego wsparcia, zgodnie ze zobowiązaniami, z udostępnionych mu funduszy;
d) instytucjonalny system ochrony posiada odpowiednie i jednakowo zorganizowane mechanizmy kontroli i klasyfikacji ryzyka (co daje całościowy przegląd sytuacji ryzyka indywidualnych członków oraz systemu jako całości) oraz odpowiednie możliwości oddziaływania; mechanizmy te odpowiednio kontrolują niewykonane zobowiązania, zgodnie z załącznikiem VII część 4 ust. 44;
e) instytucjonalny system ochrony prowadzi własny przegląd ryzyka, który jest udostępniany poszczególnym członkom;
f) raz do roku instytucjonalny system ochrony sporządza i publikuje ujednolicone sprawozdanie obejmujące: bilans, rachunek zysków i strat, sprawozdanie na temat sytuacji i ryzyka systemu jako całości, lub też sprawozdanie obejmujące: skumulowany bilans, skumulowany rachunek zysków i strat, sprawozdanie na temat sytuacji i ryzyka systemu jako całości;
g) członkowie instytucjonalnego systemu ochrony są zobowiązani do zachowania minimum 24-miesięcznego okresu wypowiedzenia, jeżeli zamierzają zakończyć umowę;
h) wyklucza się wielokrotne wykorzystanie elementów stosowanych do obliczania funduszy własnych ("multiple gearing" – wielokrotne finansowanie) oraz wszelkie nieodpowiednie tworzenie funduszy własnych pomiędzy członkami instytucjonalnego systemu ochrony;
i) instytucjonalny system ochrony opiera się na szerokim udziale instytucji kredytowych o zasadniczo jednolitym profilu działalności; oraz
j) właściwość systemu, o którym mowa w lit. d), musi zostać zatwierdzona i podlegać kontroli odnośnych właściwych organów w regularnych odstępach czasu.
W takim przypadku przypisuje się wagę ryzyka równą 0 %.
Artykuł 81
1.
Zewnętrzną ocenę kredytową w celu ustalenia wagi ryzyka ekspozycji zgodnie z art. 80 można zastosować, jedynie wówczas, gdy przyznająca ją instytucja ECAI została uznana do tych celów przez właściwe organy; instytucja taka zwana jest dalej "uznaną instytucją ECAI dla celów niniejszej podsekcji".
2.
Właściwe organy uznają instytucję ECAI do celów określonych w art. 80, jedynie wówczas, gdy są w pełni przekonane, że stosowana przez nią metodologia oceny jest zgodna z wymogami obiektywności, niezależności, regularnego przeglądu i przejrzystości, a opracowywana za jej pomocą ocena zdolności kredytowej spełnia wymogi wiarygodności i przejrzystości.
Do omawianych celów właściwe organy uwzględniają kryteria techniczne określone w załączniku VI część 2.
3.
Jeżeli instytucja ECAI została uznana przez właściwe organy Państwa Członkowskiego, właściwe organy innego Państwa Członkowskiego mogą na tej podstawie uznać tę instytucję ECAI bez konieczności przeprowadzania własnego procesu oceny.
4.
Właściwe organy udostępniają publicznie uzasadnienie procesu uznawania oraz wykaz uznanych instytucji ECAI.
Artykuł 82
1.
Właściwe organy ustalają, uwzględniając kryteria techniczne określone w załączniku VI część 2, stopień jakości kredytowej określony w części 1 omawianego załącznika, z którym wiążą się odpowiednie oceny zdolności kredytowej uznanej instytucji ECAI.
Ustalenia te są obiektywne i konsekwentne.
2.
Jeżeli właściwe organy Państwa Członkowskiego dokonały ustaleń, o których mowa w ust. 1, właściwe organy innego Państwa Członkowskiego mogą przyjąć te ustalenia, bez konieczności dokonywania własnych.
Artykuł 83
1.
Korzystanie z ocen zdolności kredytowej opracowywanych przez instytucje ECAI do obliczania kwot ekspozycji ważonych ryzykiem danej instytucji kredytowej jest zgodne z załącznikiem VI część 3.
Oceny zdolności kredytowej nie są wykorzystywane wybiórczo.
2.
Instytucje kredytowe korzystają z ocen zdolności kredytowej dokonywanych na zlecenie.
Jednak, uzyskawszy zezwolenie właściwych organ, mogą korzystać także z niezleconych ocen zdolności kredytowej.
Podsekcja 2
Metoda wewnętrznych ratingów
Artykuł 84
1.
Zgodnie z niniejszą podsekcją właściwe organy mogą zezwolić instytucjom kredytowym na obliczanie kwot ekspozycji ważonych ryzykiem za pomocą metody ratingów wewnętrznych (metody IRB).
W przypadku każdej instytucji kredytowej wymagana jest odpowiednie zezwolenie.
2.
Zezwolenie wydawane jest jedynie, wówczas, gdy właściwe organy stwierdzą, że systemy zarządzania ryzykiem oraz oceny ekspozycji na ryzyko kredytowe instytucji kredytowej są solidne i kompleksowo wdrożone, w szczególności zaś spełnione są następujące normy jakościowe, określone w załączniku VII część 4:
a) systemy ratingowe instytucji kredytowej pozwalają na wymierną ocenę charakterystyki dłużnika i transakcji, na miarodajne zróżnicowanie ryzyka oraz dokładne i konsekwentne oszacowanie ilościowe ryzyka;
b) wewnętrzne ratingi oraz oszacowania dotyczące niewykonania zobowiązań oraz strat stosowane w obliczaniu wymogów kapitałowych oraz związane z nimi systemy i procesy odgrywają kluczową rolę w procesie zarządzania ryzykiem i procesie decyzyjnym jak również w procesie zatwierdzania kredytów, wewnętrznej alokacji kapitału i ładzie korporacyjnym instytucji kredytowej;
c) w instytucji kredytowej istnieje komórka kontroli ryzyka kredytowego odpowiedzialna za systemy ratingowe, niezależna i odporna na niepożądane wpływy;
d) instytucja kredytowa gromadzi i przechowuje wszystkie odpowiednie dane, aby zapewnić skuteczne wsparcie procesów pomiaru ryzyka kredytowego oraz zarządzania ryzykiem kredytowym; oraz
e) instytucja kredytowa dokumentuje własne systemy ratingowe i uzasadnienie ich struktury oraz je zatwierdza.
Jeżeli dominująca unijna instytucja kredytowa oraz przedsiębiorstwa od niej zależne lub unijny podmiot dominujący w holdingu finansowym i przedsiębiorstwa od niego zależne stosują metodę IRB w sposób jednolity, właściwe organy mogą zezwolić na to, aby minimalne wymogi określone w załączniku VII część 4, spełnione były przez przedsiębiorstwo dominujące i przedsiębiorstwa od niego zależne w ujęciu łącznym.
3.
Instytucja kredytowa ubiegająca się o możliwość stosowania metody IRB wykazuje, że w odniesieniu do omawianych klas ekspozycji IRB korzysta od co najmniej trzech lat z systemów ratingowych, które odpowiadały w znacznym stopniu wymogom minimalnym określonym w załączniku VII, część 4 w odniesieniu do celów wewnętrznego pomiaru ryzyka i zarządzania ryzykiem.
4.
Instytucja kredytowa ubiegająca się o możliwość stosowania własnych oszacowań LGD lub współczynników konwersji wykazuje, że od co najmniej trzech lat przeprowadza i wykorzystuje własne oszacowania współczynnika LGD lub współczynników konwersji w sposób odpowiadający w znacznym stopniu wymogom minimalnym określonym w załączniku VII, część 4, w odniesieniu do stosowania własnych oszacowań omawianych parametrów.
5.
Jeżeli instytucja kredytowa przestaje spełniać wymogi określone w niniejszej podsekcji, przedstawia ona właściwym organom plan szybkiego powrotu do stanu zgodności, lub wykazuje, że skutki braku zgodności nie mają nieistotnego znaczenia.
6.
Jeżeli metoda IRB ma być stosowana przez unijną dominującą instytucję kredytową oraz przedsiębiorstwa od niej zależne, lub przez unijny podmiot dominujący w holdingu finansowym i przedsiębiorstwa od niego zależne, właściwe organy nadzorcze poszczególnych podmiotów prawnych prowadzą ścisłą współpracą zgodnie z art. 129-132.
Artykuł 85
1.
Bez uszczerbku dla art. 89, instytucje kredytowe oraz przedsiębiorstwa dominujące oraz przedsiębiorstwa od nich zależne wdrażają metodę IRB w odniesieniu do wszystkich ekspozycji.
Za zgodą właściwych organów wdrażanie to może odbywać się kolejno w odniesieniu do poszczególnych klas ekspozycji wymienionych w art. 86, w ramach tej samej jednostki, w różnych jednostkach w ramach tej samej grupy lub w odniesieniu do stosowania własnych oszacowań wartości LGD lub współczynników konwersji do obliczania wag ryzyka ekspozycji korporacyjnych, instytucji oraz rządów i banków centralnych.
W przypadku klasy ekspozycji detalicznych wymienionej w art. 86, wdrażanie metody IRB może być prowadzone kolejno w odniesieniu do różnych kategorii ekspozycji, którym odpowiadają różne korelacje zgodnie z załącznikiem VII część 1 ust. 10 – 13.
2.
Wdrażanie, o którym mowa w ust. 1, odbywa się w okresie, uzgadnianym z właściwymi organami.
Wprowadzi się je zgodnie z rygorystycznymi warunkami określonymi przez właściwe organy.
Warunki te opracowane są w ten sposób, by elastyczność przewidziana w ust. 1 nie była wykorzystywana wybiórczo w celu osiągnięcia obniżonych minimalnych wymogów kapitałowych w przypadku tych klas ekspozycji lub jednostek, które nie są jeszcze objęte metodą IRB, lub do celów stosowania oszacowań własnych LGD lub współczynników konwersji.
3.
Instytucje kredytowe stosujące metodę IRB w odniesieniu do wszelkich klas ekspozycji stosują równocześnie metodę IRB w odniesieniu do klasy ekspozycji kapitałowych.
4.
Z zastrzeżeniem ust. 1-3 niniejszego artykułu oraz art. 89, instytucje kredytowe, które zgodnie z art. 84 otrzymały zezwolenie na stosowanie metody IRB, nie korzystają już z przepisów podsekcji 1 w celu obliczania kwot ekspozycji ważonych ryzykiem, z wyjątkiem przypadków, w których mogą wykazać zasadność takiego działania oraz za zgodą właściwych organów.
5. Z zastrzeżeniem ust. 1 i 2 niniejszego artykułu oraz art. 89, instytucje kredytowe, które zgodnie z art. 87 ust. 9 otrzymały zezwolenie na stosowanie oszacowań własnych LGD oraz współczynników konwersji nie powracają do korzystania ze współczynnków LGD i współczynników konwersji, o których mowa w art. 87 ust. 8, z wyjątkiem przypadków, w których mogą wykazać zasadność takiego działania oraz za zgodą właściwych organów.
Artykuł 86
1.
Każdemu zaangażowaniu przypisuje się jedną z następujących klas ekspozycji:
a) należności lub należności warunkowe od rządów i banków centralnych;
b) należności lub należności warunkowe od instytucji;
c) należności lub warunkowe należności od przedsiębiorstw;
d) należności detaliczne lub warunkowe należności detaliczne;
e) należności kapitałowe;
f) pozycje sekurytyzacyjne; lub
g) inne aktywa niebędące zobowiązaniami kredytowymi.
2.
Następujące ekspozycje traktuje się jako ekspozycje wobec rządów i banków centralnych:
a) ekspozycje wobec władz regionalnych, lokalnych lub jednostek sektora publicznego traktowane jako ekspozycje wobec rządów zgodnie z podsekcją 1; oraz
b) ekspozycje wobec wielostronnych banków rozwoju oraz organizacji międzynarodowych, którym przypisuje się wagę ryzyka równą 0 % zgodnie z podsekcją 1.
3.
Następujące ekspozycje traktuje się jak ekspozycje wobec instytucji:
a) ekspozycje wobec władz regionalnych i lokalnych, które nie są traktowane jako ekspozycje wobec rządów zgodnie z podsekcją 1;
b) ekspozycje wobec pozarządowych podmiotów sektora publicznego traktowane jako ekspozycje wobec instytucji zgodnie z podsekcją 1; oraz
c) ekspozycje wobec wielostronnych banków rozwoju, którym nie przypisuje się wagi ryzyka równej 0 % zgodnie z podsekcją 1.
4.
Aby zaangażowanie mogło kwalifikować się do klasy ekspozycji detalicznych wymienionych w ust. 1 lit. d) musi spełniać następujące kryteria:
a) jest to zaangażowanie wobec osoby lub osób prywatnych albo wobec małego lub średniego przedsiębiorstwa, pod warunkiem że w drugim przypadku całkowita kwota, którą dłużnik lub grupa powiązanych dłużników jest winna instytucji kredytowej lub przedsiębiorstwom dominującym oraz przedsiębiorstwom od niego zależnym, łącznie z wszelkimi przeterminowanymi ekspozycjami, z wyłączeniem jednak należności lub należności warunkowych z zabezpieczeniem w formie nieruchomości mieszkalnych, nie przekracza – według odpowiednio potwierdzonej wiedzy instytucji kredytowej – kwoty 1 miliona EUR;
b) ekspozycje te traktowane są stale w procesie zarządzania ryzykiem instytucji kredytowej w sposób spójny i jednolity;
c) ekspozycje nie są zarządzane równie indywidualnie jak ekspozycje należące do klasy ekspozycji korporacyjnych; oraz
d) każde z ekspozycji stanowi jedno z większej liczby podobnie zarządzanych ekspozycji.
Bieżąca wartość minimalnych detalicznych płatności z tytułu najmu kwalifikuje się do zaliczenia do kategorii ekspozycji detalicznej.
5.
Następujące ekspozycje zalicza się do klasy ekspozycji kapitałowych:
a) zaangażowanie niedłużne, obejmujące podporządkowane roszczenie rezydualne na majątku lub dochodach emitenta; oraz
b) ekspozycje dłużne, pod względem ekonomicznym zbliżone do ekspozycji określonych w lit. a).
6.
W ramach klasy ekspozycji korporacyjnych, instytucje kredytowe osobno klasyfikują ekspozycje z tytułu kredytowania specjalistycznego, które posiadają następujące cechy:
a) jest to ekspozycja wobec podmiotu, który został stworzony specjalnie w celu finansowania aktywów rzeczowych lub operowania nimi;
b) ustalenia umowne dają kredytodawcy lub pożyczkodawcy znaczny stopień kontroli nad aktywami oraz dochodem przez nie generowanym; oraz
c) głównym źródłem spłaty zobowiązań jest dochód generowany przez aktywa objęte finansowaniem, nie zaś szerzej rozumiana zdolność kredytowa danego przedsiębiorstwa.
7.
Wszelkie zobowiązania kredytowe niezwiązane z klasami ekspozycji wymienionymi w ust. 1 lit. a), b) i d)-f) zalicza się do klasy ekspozycji wymienionej w lit. c) niniejszego ustępu.
8.
Klasa ekspozycji wymieniona w ust. 1 lit. g) obejmuje wartość rezydualną nieruchomości oddanych w najem, o ile nie jest ona ujęta w ekspozycji najmu określonej w załączniku VII część 3 ust. 4.
9.
Metodologia stosowana przez instytucję kredytową podczas zaliczania ekspozycji do różnych klas jest adekwatna i jednolita w długim okresie.
Artykuł 87
1.
Kwoty ekspozycji ważonych ryzykiem w odniesieniu do ryzyka kredytowego ekspozycji należących do jednej z klas wymienionych w art. 86 ust. 1 lit. a)-e) lub g), są obliczane, jeżeli nie pomniejszają funduszy własnych, zgodnie z załącznikiem VII część 1 ust. 1-27.
2.
Kwoty ekspozycji ważonych ryzykiem w odniesieniu do ryzyka "rozmycia" nabytych wierzytelności, obliczane są zgodnie z załącznikiem VII część 1 ust. 28.
W sytuacji, gdy instytucja kredytowa ma pełne prawo regresu, w stosunku do nabytych wierzytelności w zakresie ryzyka niewykonania zobowiązań i ryzyka "rozmycia", do sprzedawcy nabytych wierzytelności, nie stosuje się przepisów art. 87 i 88 w odniesieniu do nabytych wierzytelności.
Ekspozycja ta może być natomiast traktowana jako ekspozycja z zabezpieczeniem.
3.
Obliczanie kwot ekspozycji ważonych ryzykiem w odniesieniu do ryzyka kredytowego oraz ryzyka "rozmycia" oparte jest na odpowiednich parametrach związanych z rozpatrywaną ekspozycją.
Należą do nich prawdopodobieństwo niewykonania zobowiązania (PD), strata w przypadku niewykonania zobowiązań (LGD), termin rozliczenia (M) oraz wartość ekspozycji.
Wartości PD i LGD mogą zostać ujęte osobno lub łącznie, zgodnie z załącznikiem VII część 2.
4.
Niezależnie od ust. 3 obliczanie kwot ekspozycji ważonych ryzykiem w odniesieniu do ryzyka kredytowego ekspozycji należących do jednej z klas wymienionych w art. 86 ust. 1 lit. e), są za zgodą właściwych organów obliczane zgodnie z załącznikiem VII część 1 ust. 17-26.
Właściwe organy zezwalają instytucji kredytowej na stosowanie metody określonej w załączniku VII część 1 ust. 25 i 26 jedynie wówczas, gdy instytucja kredytowa spełnia wymogi minimalne określone w załączniku VII część 4 ust. 115-123.
5.
Niezależnie od ust. 3 obliczanie kwot ekspozycji ważonych ryzykiem w odniesieniu do ryzyka kredytowego ekspozycji z tytułu kredytowania specjalistycznego może odbywać się zgodnie z załącznikiem VII część 1 ust. 6.
Właściwe organy publikują wytyczne dotyczące sposobu, w jaki instytucje kredytowe powinny przypisywać wagi ryzyka ekspozycjom z tytułu kredytowania specjalnego zgodnie z załącznikiem VII część 1 ust. 6 oraz zatwierdzają metodologie przypisywania wag stosowane przez instytucje kredytowe.
6.
W przypadku ekspozycji należących do klas wymienionych w art. 86 ust. 1 lit. a)-d) instytucje kredytowe zapewniają własne oszacowania wartości PD zgodnie z art. 84 oraz załącznikiem VII część 4.
7.
W przypadku ekspozycji należących do klas wymienionych w art. 86 ust. 1 lit. d) instytucje kredytowe zapewniają własne oszacowania wartości LGD oraz współczynniki konwersji zgodnie z art. 84 oraz załącznikiem VII część 4.
8.
W przypadku ekspozycji należących do klas wymienionych w art. 86 ust. 1 lit. a)-c) instytucje kredytowe stosują wartości LGD określone w załączniku VII część 2 ust. 8 oraz współczynniki konwersji określone w załączniku VII część 3 ust. 9 lit. a)-d).
9.
Niezależnie od ust. 8, w przypadku wszystkich ekspozycji należących do klas wymienionych w art. 86 ust. 1 lit. a)-c) właściwe organy mogą zezwolić instytucjom kredytowym na stosowanie własnych oszacowań LGD oraz współczynników konwersji zgodnie z art. 84 oraz załącznikiem VII część 4.
10.
Kwoty ekspozycji ważonych ryzykiem w przypadku ekspozycji sekurytyzowanych oraz ekspozycji należących do klasy wymienionej w art. 86 ust. 1 lit. f) obliczane są zgodnie z podsekcją 4.
11.
Jeżeli ekspozycje w formie przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania spełniają kryteria określone w załączniku VI część 1 ust. 77 i 78, a instytucja kredytowa ma świadomość wszystkich ekspozycji bazowych przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, instytucja kredytowa analizuje wspomniane ekspozycje bazowe, aby obliczyć kwoty ekspozycji ważonych ryzykiem oraz kwoty oczekiwanych strat zgodnie z metodami określonymi w niniejszej podsekcji.
Jeżeli instytucja kredytowa nie spełnia warunków pozwalających na stosowanie metod określonych w niniejszej podsekcji, kwoty ekspozycji ważonych ryzykiem oraz kwoty oczekiwanych strat obliczane są zgodnie z następującymi metodami:
a) w przypadku ekspozycji należących do klasy ekspozycji wymienionej w art. 86 ust. 1 lit. e), zgodnie z metodą określoną w załączniku VII część 1 ust. 19-21.
Jeżeli instytucja kredytowa nie jest w stanie w tym celu dokonać rozróżnienia między ekspozycjami w papierach kapitałowych niepublicznych, ekspozycjami w papierach giełdowych i innymi ekspozycjami kapitałowymi, instytucja traktuje takie ekspozycje jako inne ekspozycje kapitałowe.
b) w przypadku wszystkich innych ekspozycji bazowych, stosuje się metodę określoną w podsekcji 1, z zastrzeżeniem następujących zmian:
(i) ekspozycjom przypisuje się odpowiednią klasę oraz nadaje się wagę ryzyka odpowiadającą następnemu w kolejności stopniowi jakości kredytowej w stosunku od stopnia, który zostałby normalnie przypisany danej ekspozycji; oraz
(ii) ekspozycjom związanym z wyższymi stopniami jakości kredytowej, którym normalnie przypisano by wagę ryzyka równą 150 %, przypisuje się wagę ryzyka równą 200 %.
12.
Jeżeli ekspozycje w formie przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania nie spełniają kryteriów określonych w załączniku VI część 1 ust. 77 i 78, a instytucja kredytowa nie wie o wszystkich ekspozycjach bazowych przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, instytucja kredytowa analizuje wspomniane ekspozycje bazowe oraz oblicza kwoty ekspozycji ważonych ryzykiem oraz kwoty oczekiwanych strat zgodnie z metodami określonymi w załączniku VII część 1 ust. 19-21.
Jeżeli instytucja kredytowa nie jest w stanie w tym celu dokonać rozróżnienia między ekspozycjami w papierach kapitałowych niepublicznych, ekspozycjami w papierach giełdowych i innymi ekspozycjami kapitałowymi, instytucja traktuje takie ekspozycje jako inne ekspozycje kapitałowe.
Do tych celów ekspozycjom innym niż kapitałowe przypisuje się jedną z klas (ekspozycje w papierach kapitałowych niepublicznych, ekspozycje w giełdowych lub inne ekspozycje kapitałowe) określonych w załączniku VII część 1 ust. 19, zaś nieznane ekspozycje zalicza się do klasy innych ekspozycji kapitałowych.
Jako alternatywę wobec metody opisanej powyżej, instytucje kredytowe mogą same dokonywać obliczeń lub polegać na obliczeniach i sprawozdaniach stron trzecich dotyczących średnich kwot ekspozycji ważonych ryzykiem w oparciu o ekspozycje bazowe przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania, zgodnie z następującymi metodami, upewniwszy się co do poprawności obliczeń i sprawozdań:
a) w przypadku ekspozycji należących do klasy wymienionej w art. 86 ust. 1 lit. e), zgodnie z metodą określoną w załączniku VII część 1 ust. 19-21.
Jeżeli instytucja kredytowa nie jest w stanie w tym celu dokonać rozróżnienia między ekspozycjami w papierach kapitałowych niepublicznych, ekspozycjami w papierach giełdowych i innymi ekspozycjami kapitałowymi, instytucja traktuje takie ekspozycje jako inne ekspozycje kapitałowe; lub
b) w przypadku wszystkich innych ekspozycji bazowych, stosuje się metodę określoną w podsekcji 1, z zastrzeżeniem następujących zmian:
(i) ekspozycjom przypisuje się odpowiednią klasę oraz nadaje się wagę ryzyka odpowiadającą następnemu w kolejności stopniowi jakości kredytowej w stosunku od stopnia, który zostałby normalnie przypisany danej ekspozycji; oraz
(ii) ekspozycjom związanym z wyższymi stopniami jakości kredytowej, którym normalnie zostałaby przypisana wagę ryzyka równą 150 %, przypisuje się wagę ryzyka równą 200 %.
Artykuł 88
1.
Kwoty oczekiwanych strat ekspozycji należących do jednej z klas wymienionych w art. 86 ust. 1 lit. a)-e), są obliczane zgodnie z metodami określonymi w załączniku VII część 1 ust. 29-35.
2.
Obliczanie kwot oczekiwanych strat zgodnie z załącznikiem VII część 1 ust. 29-35 opiera się na tych samych parametrach wejściowych PD, LGD oraz wartości każdej ekspozycji, co parametry stosowane do obliczania kwot ekspozycji ważonych ryzykiem zgodnie z art. 87.
W przypadku utraty wierzytelności, wobec których instytucje kredytowe stosują swoje własne oszacowania LGD, EL odpowiada najdokładniejszemu oszacowaniu przez instytucję kredytową oczekiwanych strat związanych z utratą wierzytelności (ELBE), zgodnie z załącznikiem VII, część 4, ust. 80.
3.
Kwoty oczekiwanych strat w przypadku ekspozycji sekurytyzowanych obliczane są zgodnie z podsekcją 4.
4.
Kwoty oczekiwanych strat w przypadku ekspozycji należących do klasy wymienionych w art. 86 ust. 1 lit. g) wynoszą zero.
5.
Kwoty oczekiwanych strat w odniesieniu do ryzyka "rozmycia" nabytych wierzytelności obliczane są zgodnie z metodami określonymi w załączniku VII część 1 ust. 35.
6.
Kwoty oczekiwanych strat w przypadku ekspozycji wymienionych w art. 87 ust. 11 i 12 obliczane są zgodnie z metodami określonymi w załączniku VII część 1 ust. 29-35.
Artykuł 89
1.
Za zgodą właściwych organów instytucje kredytowe, którym zezwolono na stosowanie metody IRB do obliczania kwot ekspozycji ważonych ryzykiem oraz kwot oczekiwanych strat w odniesieniu do jednej lub więcej klas ekspozycji, mogą stosować przepisy podsekcji 1 w odniesieniu do:
a) klasy ekspozycji wymienionej w art. 86 ust. 1 lit. a), jeżeli liczba istotnych kontrahentów jest ograniczona, a wdrożenie systemu ratingowego w odniesieniu do tych kontrahentów byłoby dla instytucji nadmiernie uciążliwe;
b) klasy ekspozycji wymienionej w art. 86 ust. 1 lit. b), jeżeli liczba istotnych kontrahentów jest ograniczona, a wdrożenie systemu ratingowego w odniesieniu do tych kontrahentów byłoby dla instytucji nadmiernie uciążliwe;
c) ekspozycji w nieistotnych jednostkach organizacyjnych oraz klas ekspozycji, które są nieistotne co do wielkości oraz widocznego profilu ryzyka;
d) ekspozycji wobec rządów Państwa Członkowskiego pochodzenia oraz władz regionalnych, lokalnych i organów administracyjnych, pod warunkiem, że:
(i) na podstawie specjalnych uregulowań ustawowych nie ma różnicy pomiędzy pod względem ryzykiem, między ekspozycjami wobec rządu a innymi ekspozycjami; oraz
(ii) ekspozycjom wobec rządu przypisuje się wagę ryzyka wynoszącą 0 %, zgodnie z podsekcją 1.
e) ekspozycje instytucji kredytowej wobec kontrahenta będącego przedsiębiorstwem wobec niej dominującym, przedsiębiorstwem od niej zależnym lub przedsiębiorstwem zależnym od przedsiębiorstwa wobec niej dominującego, pod warunkiem, że kontrahent jest instytucją lub finansową spółką holdingową, instytucją finansową, spółką zarządzającą aktywami lub przedsiębiorstwem usług pomocniczych objętym odpowiednimi wymaganiami ostrożnościowymi lub przedsiębiorstwem powiązanym relacją określoną w art. 12 ust. 1 dyrektywy 83/349/EWG, oraz ekspozycje między instytucjami kredytowymi, które spełniają wymogi określone w art. 80 ust. 8;
f) ekspozycje w udziałach kapitałowych wobec podmiotów, których zobowiązania kredytowe kwalifikują się do wagi ryzyka równej 0 %, zgodnie z podsekcją 1 (łącznie z podmiotami finansowanymi ze środków publicznych, wobec których można zastosować wagę ryzyka równą 0 %);
g) ekspozycje w papierach kapitałowych utworzone w ramach programów legislacyjnych wspierających określone sektory gospodarki, które zapewniają znaczne subsydia inwestycyjne dla instytucji kredytowych i wiążą się z jedną z form nadzoru rządowego oraz ograniczeniami dotyczącymi inwestycji kapitałowych.
Wyłączenie ograniczone jest do łącznej wartości 10 % pierwotnych funduszy własnych oraz dodatkowych funduszy własnych.
h) ekspozycje określone w załączniku VI, część 1, ust. 40, spełniające wymienione tam kryteria; lub
i) gwarancje państwowe i ubezpieczone przez państwo, o których mowa w załączniku VIII, część 2, ust. 19.
Niniejszy ustęp nie umniejsza prawa właściwych organów innych Państw Członkowskich do udzielenia zezwolenia na stosowanie przepisów podsekcji 1 w odniesieniu do ekspozycji kapitałowych, w przypadku, których inne Państwa Członkowskie zezwoliły na wspomniany sposób ujęcia.
2.
Do celów ust. 1 lit. g) klasa ekspozycji w papierach kapitałowych instytucji kredytowej uznawana jest za istotną, jeżeli łączna wartość ekspozycji, z wyłączeniem ekspozycji kapitałowych utworzonych w ramach programów legislacyjnych wymienionych w ust. 1 lit. g) przekracza w skali minionego roku średnio 10 % funduszy własnych instytucji kredytowej.
Jeżeli liczba ekspozycji kapitałowych nie przekracza 10 pojedynczych pakietów akcji, próg ten ustala się na 5 % funduszy własnych instytucji kredytowej.
Podsekcja 3
Ograniczanie ryzyka kredytowego
Artykuł 90
Do celów niniejszej podsekcji "instytucja kredytowa udzielająca kredytu" oznacza instytucję kredytową utrzymującą daną ekspozycję, niezależnie od tego, czy pochodzi ona z kredytu, czy nie.
Artykuł 91
Instytucje kredytowe stosujące metodę standardową zgodnie z art. 78-83 lub stosujące metodę IRB zgodnie z art. 84-89, ale niestosujące własnych oszacowań LGD ani współczynników konwersji zgodnie z art. 87-88 mogą zgodnie z niniejszą podsekcją uznać ograniczenie ryzyka kredytowego przy obliczaniu kwot ekspozycji ważonych ryzykiem do celów art. 75 lit. a) lub, w stosownych przypadkach, kwot oczekiwanych strat, do celów obliczeń wymienionych w art. 57 lit. q) i art. 63 ust. 3.
Artykuł 92
1.
Stosowana technika zabezpieczenia kredytowego, w tym działania i kroki podejmowane przez kredytującą instytucję kredytową oraz procedury i zasady przez nią wdrożone, skutkuje ustanowieniem skutecznych uregulowań prawnych w zakresie zabezpieczenia kredytowego, podlegających egzekucji we wszystkich stosownych jurysdykcjach.
2.
Instytucja kredytowa udzielająca kredytu podejmuje wszystkie stosowne środki w celu zapewnienia skuteczności uregulowań w zakresie zabezpieczenia kredytowego oraz eliminowania powiązanych ryzyk.
3.
W przypadku rzeczywistej ochrony kredytowej, aktywa stanowiące przedmiot zabezpieczenia muszą być odpowiednio płynne, zaś ich wartość długookresowa na tyle stabilna, by dać pewność skuteczności zastosowanej ochrony kredytowej, wziąwszy pod uwagę metodę używaną do obliczania kwot ekspozycji ważonych ryzykiem oraz dopuszczalny stopień uznania aktywów.
Uznawanie ogranicza się do aktywów wymienionych w załączniku VIII, część 1.
4.
W przypadku rzeczywistej ochrony kredytowej instytucja kredytowa ma prawo do szybkiego upłynnienia lub zatrzymania aktywów wykorzystanych do ochrony kredytu, w przypadku niewykonania zobowiązań, niewypłacalności lub bankructwa dłużnika – lub innego zdarzenia kredytowego określonego w dokumentacji transakcji – dłużnika oraz w stosownych przypadkach depozytariusza zabezpieczenia.
Wymagany jest odpowiedni stopień korelacji pomiędzy wartością aktywów wykorzystywanych do ochrony, a jakością kredytową dłużnika.
5.
W przypadku nierzeczywistej ochrony ryzyka kredytowego, warunkiem uznania strony podejmującej zobowiązanie jest jej wiarygodność, zaś umowa o ochronie kredytowej jest skuteczna prawnie i wykonalna w stosownych jurysdykcjach, by dać pewność skuteczności zastosowanej ochrony kredytowej, wziąwszy pod uwagę metodę używaną do obliczania kwot ekspozycji ważonych ryzykiem oraz dopuszczalny stopień uznania aktywów.
Uznawanie ogranicza się do dostawców ochrony kredytowej oraz rodzajów umów o ochronie wymienionych w załączniku VIII część 1.
6.
Konieczna jest zgodność z minimalnymi wymogami określonymi w załączniku VIII część 2.
Artykuł 93
1.
Jeżeli spełnione są wymogi art. 92, sposób obliczania kwot ekspozycji ważonych ryzykiem oraz, w stosownych przypadkach, kwot oczekiwanych strat, może zostać zmieniony zgodnie z załącznikiem VIII części 3-6.
2.
Żadna ekspozycja, w stosunku, do której osiągnięto ograniczenie ryzyka kredytowego, nie może wykazywać kwoty ważonej ryzykiem lub kwoty oczekiwanych strat wyższej niż identyczna ekspozycja, której ryzyko kredytowe nie zostało ograniczone.
3.
Jeżeli kwota ekspozycji ważona ryzykiem uwzględnia już ochronę kredytową zgodnie z art. 78-83 lub art. 84-89, wówczas ochrona kredytowa na podstawie niniejszej podsekcji przestaje być uznawana.
Podsekcja 4
Sekurytyzacja
Artykuł 94
Jeżeli instytucja kredytowa stosuje metodę standardową określoną w art. 78-83 do obliczania kwot ekspozycji ważonych ryzykiem w przypadku klasy ekspozycji, do której zgodnie z art. 79 byłyby przypisane ekspozycje sekurytyzowane, wówczas instytucja ta oblicza kwotę ekspozycji ważoną ryzykiem w odniesieniu do pozycji sekurytyzacyjnych zgodnie z załącznikiem IX część 4 ust. 1-36.
W pozostałych przypadkach instytucja kredytowa oblicza kwotę ekspozycji ważoną ryzykiem zgodnie z załącznikiem IX część 4 ust. 1-5 oraz 37-76.
Artykuł 95
1.
Jeżeli istotne ryzyko kredytowe związane z ekspozycjami sekurytyzowanymi zostało przetransferowane z inicjującej instytucji kredytowej na rzecz innego podmiotu zgodnie z przepisami załącznika IX część 2, wówczas ta instytucja kredytowa może:
a) w przypadku tradycyjnej sekurytyzacji, wyłączyć z obliczeń kwot ekspozycji ważonych ryzykiem oraz w stosownych przypadkach, kwot oczekiwanych strat, ekspozycje, które poddała sekurytyzacji; oraz
b) w przypadku sekurytyzacji syntetycznej, obliczać kwoty ekspozycji ważonych ryzykiem oraz w stosownych przypadkach, kwoty oczekiwanych strat, w stosunku do ekspozycji sekurytyzowanych, zgodnie z załącznikiem IX część 2.
2.
W sytuacjach, w których znajduje zastosowanie ust. 1, inicjująca instytucja kredytowa oblicza kwoty ekspozycji ważonych ryzykiem określone w załączniku IX w stosunku do pozycji, które może posiadać w danej sekurytyzacji.
Jeżeli inicjująca instytucja kredytowa nie przekaże istotnego ryzyka kredytowego na rzecz innego podmiotu zgodnie z ust. 1, nie musi obliczać kwot ekspozycji ważonych ryzykiem pozycji wynikających z takiej sekurytyzacji.
Artykuł 96
1.
Przy obliczaniu kwoty ekspozycji ważonych ryzykiem pozycji sekurytyzacyjnej, do wartości ekspozycji takiej pozycji przypisuje się wagi ryzyka zgodnie z załącznikiem IX na podstawie jakości kredytowej pozycji, którą można ustalić poprzez odniesienie do oceny kredytowej ECAI lub w inny sposób, zgodnie z załącznikiem IX.
2.
Jeżeli ekspozycja dotyczy różnych transz sekurytyzacyjnych, zaangażowanie odpowiadające każdej z transz uznawane jest za odrębną pozycję sekurytyzacyjną.
Uznaje się że dostawcy ochrony kredytowej pozycji sekurytyzacyjnych utrzymują pozycje wynikające z danej sekurytyzacji.
Pozycje sekurytyzacyjne obejmują ekspozycje związane ze strukturą sekurytyzacyjną, wynikające z instrumentów pochodnych na stopy procentowe lub walutowych instrumentów pochodnych.
3.
Jeżeli pozycja sekurytyzacyjna objęta jest rzeczywistą lub nierzeczywistą ochroną kredytową, waga ryzyka stosowana wobec tej pozycji może zostać zmieniona zgodnie z art. 90-93, traktowanymi w powiązaniu z załącznikiem IX.
4. Z zastrzeżeniem art. 57 lit. r) i art. 66 ust. 2, kwota ekspozycji ważonych ryzykiem włączana jest do celów art. 75 lit. a) do całkowitej sumy kwot ekspozycji ważonych ryzykiem instytucji kredytowej.
Artykuł 97
1.
W celu ustalenia wagi ryzyka pozycji sekurytyzacyjnej zgodnie z art. 96 można zastosować ocenę kredytową opracowaną ECAI jedynie wówczas, gdy dana instytucja ECAI została uznana do tych celów przez właściwe organy; instytucja ta zwana jest dalej "uznaną instytucją ECAI".
2.
Właściwe organy uznają instytucję ECAI do celów ust. 1 jedynie wówczas, gdy stwierdzą, że spełnia ona wymogi określone w art. 81, uwzględniając kryteria techniczne załącznika VI część 2, oraz że może wykazać się umiejętnym działaniem w dziedzinie sekurytyzacji, potwierdzonym uznaniem na rynku.
3.
Jeżeli instytucja ECAI została uznana przez właściwe organy Państwa Członkowskiego do celów ust. 1, właściwe organy innego Państwa Członkowskiego mogą uznać tę instytucję ECAI do tych celów, bez konieczności przeprowadzania własnego procesu oceny.
4.
Właściwe organy ujawniają informacje wyjaśniające proces uznawania oraz wykaz uznanych instytucji ECAI.
5.
Aby możliwe było stosowanie oceny kredytowej uznanej instytucji ECAI do celów ust. 1, ocena taka musi być zgodna z zasadą wiarygodności i przejrzystości, jak określono w załączniku IX część 3.
Artykuł 98
1.
Do celów stosowania wag ryzyka w odniesieniu do pozycji sekurytyzacyjnych, właściwe organy określają, z którym stopniem jakości kredytowej, wymienionym w załączniku IX, należy wiązać określone oceny kredytowe uznanych instytucji ECAI.
Ustalenia te są obiektywne i konsekwentne.
2.
Jeżeli właściwe organy Państwa Członkowskiego dokonały odpowiednich ustaleń zgodnie z ust. 1, właściwe organy innego Państwa Członkowskiego mogą uznać te ustalenia, bez konieczności przeprowadzania własnych.
Artykuł 99
Korzystanie z ocen kredytowych ECAI do obliczania kwot ekspozycji ważonych ryzykiem danej instytucji kredytowej zgodnie z art. 96 jest zgodne z załącznikiem IX część 3.
Oceny kredytowe nie są wykorzystywane wybiórczo.
Artykuł 100
1.
W przypadku sekurytyzacji ekspozycji odnawialnych z opcją przedterminowej spłaty należności, inicjująca instytucja kredytowa oblicza zgodnie z załącznikiem IX dodatkowe kwoty ekspozycji ważonych ryzykiem w związku z możliwym podwyższeniem poziomu ryzyka kredytowego, na które dane zaangażowanie jest narażone w wyniku uruchomienia opcji przedterminowej spłaty.
2.
Do tych celów "zaangażowanie odnawialne" oznacza zaangażowanie, w przypadku którego należności klientów mogą ulegać wahaniom w zależności od ich decyzji co do zaciągania i spłacania kredytu do wysokości uzgodnionego limitu, natomiast opcja przedterminowej spłaty oznacza klauzulę umowną nakazującą, w przypadku zaistnienia określonych zdarzeń, wykup pozycji inwestorów przed pierwotnie określonym terminem rozliczenia wyemitowanych papierów wartościowych.
Artykuł 101
1.
Inicjująca instytucja kredytowa, która w zakresie sekurytyzacji skorzystała z art. 95 w celu obliczenia kwoty ekspozycji ważonych ryzykiem lub sponsorująca instytucja kredytowa, mając na względzie ograniczenie potencjalnych lub rzeczywiste straty inwestorów, nie udziela wsparcia sekurytyzacji wykraczającego poza jej obowiązki umowne.
2.
Jeżeli inicjująca instytucja kredytowa lub sponsorująca instytucja kredytowa nie spełnia przepisów ust. 1 w odniesieniu do sekurytyzacji, właściwe organy zobowiązują ją co najmniej do utrzymywania kapitału odpowiadającego wymogom kapitałowym dla wszystkich ekspozycji sekurytyzowanych, gdyby nie były sekurytyzowane.
Instytucja kredytowa ujawnia publicznie fakt udzielenia wsparcia nieobjętego umową oraz wpływ takiego postępowania na kapitał regulacyjny.
Sekcja 4
Minimalne wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka operacyjnego
Artykuł 102
1.
Właściwe organy wymagają od instytucji kredytowych posiadania funduszy własnych dla zabezpieczenia ryzyka operacyjnego zgodnie z metodami określonymi w art. 103, 104 i 105.
2.
Bez uszczerbku dla ust. 4, instytucje kredytowe stosujące metodę określoną w art. 104 nie powracają do stosowania metody określonej w art. 103, z wyjątkiem przypadków w których mogą udowodnić zasadność takiego działania oraz za zgodą właściwych organ.
3.
Bez uszczerbku dla ust. 4, instytucje kredytowe stosujące metodę określoną w art. 105 nie powracają do stosowania metod określonych w art. 103 lub 104, z wyjątkiem przypadków w których mogą udowodnić zasadność takiego działania oraz za zgodą właściwych organ.
4.
Właściwe organy mogą zezwolić instytucjom kredytowym na stosowanie połączonych metod zgodnie z załącznikiem X część 4.
Artykuł 103
Wymóg kapitałowy z tytułu ryzyka operacyjnego zgodnie z metodą podstawowego wskaźnika stanowi określony odsetek stosownego wskaźnika, zgodnie z parametrami określonymi w załączniku X cześć 1.
Artykuł 104
1.
Zgodnie z metodą standardową instytucje kredytowe dzielą swoją działalność na szereg obszarów zgodnie z załącznikiem X część 2.
2.
W przypadku każdego obszaru działalności instytucje kredytowe obliczają wymóg kapitałowy z tytułu ryzyka operacyjnego jako określony odsetek stosownego wskaźnika, zgodnie z parametrami określonymi w załączniku X cześć 2.
3.
W przypadku niektórych obszarów działalności właściwe organy mogą pod pewnymi warunkami zezwolić instytucji kredytowej, zgodnie z załącznikiem X, część 2, ust. 8‐14, na stosowanie alternatywnego istotnego wskaźnika do określania wymogu kapitałowego z tytułu ryzyka operacyjnego.
4.
Wymóg kapitałowy z tytułu ryzyka operacyjnego zgodnie z metodą standardową stanowi sumę wymogów kapitałowych z tytułu ryzyka operacyjnego wszystkich obszarów operacyjnych.
5.
Parametry metody standardowej określone są w załączniku X część 2.
6.
Aby instytucja kredytowa kwalifikowała się do stosowania metody standardowej, musi spełniać kryteria określone w załączniku X część 2.
Artykuł 105
1.
Instytucje kredytowe mogą stosować zaawansowaną metodę pomiaru w oparciu o własne systemy pomiaru ryzyka operacyjnego, pod warunkiem uzyskania wyraźnej zgody właściwego organu na stosowanie danych modeli obliczania wymogów w zakresie funduszy własnych
2.
Instytucje kredytowe wykazują właściwym organom, że spełniają kryteria kwalifikacyjne określone w załączniku X część 3.
3.
Jeżeli zaawansowana metoda pomiaru ma być stosowana przez unijną dominującą instytucję kredytową oraz przedsiębiorstwa od niej zależne, lub też przez przedsiębiorstwa zależne od unijnej dominującej finansowej spółki holdingowej, organy właściwe dla poszczególnych podmiotów prawnych prowadzą ścisłą współpracę zgodnie z art. 129-132.
Odpowiedni wniosek powinien zawierać elementy wymienione w załączniku X część 3.
4.
Jeżeli dominująca unijna instytucja kredytowa oraz przedsiębiorstwa od niej zależne, lub też przedsiębiorstwa zależne unijnego podmiotu dominującego w holdingu finansowym stosują zaawansowaną metodę pomiaru w sposób jednolity, właściwe organy mogą zezwolić na to, aby kryteria kwalifikacyjne określone w załączniku X część 3, spełnione były przez przedsiębiorstwo dominujące i przedsiębiorstwa od niego zależne w ujęciu łącznym.
Sekcja 5
Duże zaangażowania
Artykuł 106
1.
"Ryzyko" oznacza do celów, niniejszej sekcji wszelkie pozycje aktywów i pozycje pozabilansowe określone w, sekcji 3 podsekcja 1 bez stosowania wag ryzyka lub stopni ryzyka tam określonych.
Ekspozycje wynikające z tych pozycji określone w załączniku IV są wyliczane według jednej z metod określonych w załączniku III.
Do celów niniejszej sekcji zastosowanie mają także przepisy zawarte w załączniku III część 2 ust. 2.
Za zgodą właściwych organów wszystkie pozycje w całości pokryte funduszami własnymi mogą być wyłączone z definicji ekspozycji, pod warunkiem że takie fundusze własne nie są uwzględnione w funduszach własnych instytucji kredytowej do celów art. 75 czy też przy obliczaniu innych wskaźników analitycznych przewidzianych niniejszą dyrektywą i innymi wspólnotowymi aktami prawnymi.
2.
Zaangażowania nie obejmują żadnej z następujących pozycji:
a) w przypadku transakcji walutowych: ryzyka powstałego w normalnym toku rozliczeń w terminie do 48 godzin po dokonaniu płatności; lub
b) w przypadku transakcji kupna lub sprzedaży papierów wartościowych: ryzyka powstałego w normalnym toku rozliczeń w terminie do pięciu dni roboczych po dokonaniu płatności lub dostawie papierów, w zależności od tego, co nastąpi wcześniej.
Artykuł 107
Do celów niniejszej sekcji termin "instytucja kredytowa" obejmuje:
a) instytucję kredytową łącznie z jej oddziałami w państwach trzecich; oraz
b) każde inne przedsiębiorstwo prywatne lub państwowe, łącznie z jego oddziałami, które jest zgodne z definicją "instytucji kredytowej" i posiada zezwolenie przyznane w państwie trzecim.
Artykuł 108
Zaangażowanie instytucji kredytowej w stosunku do klienta lub grupy powiązanych ze sobą klientów uważane jest za duże zaangażowanie wówczas, gdy jego wartość jest równa lub przewyższa 10 % funduszy własnych tej instytucji.
Artykuł 109
Właściwe organy wymagają, aby każda instytucja kredytowa posiadała prawidłowe procedury w zakresie administracji i rachunkowości oraz odpowiednie mechanizmy kontroli wewnętrznej do celów rozpoznawania i ewidencjonowania wszystkich ekspozycji dużych zaangażowań i kolejnych zmian w ich wysokości, zgodnie z niniejszą dyrektywą, jak też dla monitorowania tych koncentracji w świetle własnych zasad polityki ryzyka.
Artykuł 110
1.
Instytucja kredytowa zgłasza właściwym organom każde duże zaangażowanie.
Państwa Członkowskie zapewniają, że raportowanie w zakresie dużych zaangażowań odbywa się zgodnie z jedną z dwóch metod poniżej wymienionych, według ich uznania:
a) przedkładanie sprawozdań dotyczących wszystkich dużych zaangażowań przynajmniej raz w roku, z jednoczesnym przekazywaniem sprawozdań w ciągu roku, dotyczących wszelkiego nowych dużych zaangażowań oraz wszelkich przyrostów istniejących dużych zaangażowań, wynoszących co najmniej 20 % w stosunku do poprzedniej informacji sprawozdawczej; lub
b) raportowanie w zakresie wszystkich dużych zaangażowań co najmniej cztery razy w ciągu roku.
2. Z wyjątkiem przypadku instytucji kredytowych korzystających z postanowień art. 114 w odniesieniu do uznawania zabezpieczenia przy obliczaniu wartości ekspozycji do celów art. 111 ust. 1, 2 i 3, zaangażowania wyłączone na mocy art. 113 ust. 3 lit. a) – d) i f) – h) nie muszą podlegać zasadom ustanowionym w ust. 1, a częstotliwość sprawozdań ustanowiona w lit. b) ust. 1 niniejszego artykułu może być zmniejszona do dwóch razy w roku dla ryzyka określonego w art. 113 ust. 3 lit. e) oraz i), oraz w art. 115 i 116.
W przypadku powołania się instytucji kredytowej na niniejszy ustęp, przechowuje ona ewidencję uzasadnień przez nią przedstawionych przez okres co najmniej jednego roku od zdarzenia, na podstawie którego otrzymano stosowne zezwolenie, aby właściwe organy mogły ustalić, czy takie zezwolenie jest faktycznie uzasadnione.
3.
Państwa Członkowskie mogą wymagać, aby instytucje kredytowe analizowały ich ekspozycje wobec emitentów zabezpieczeń pod względem ewentualnych koncentracji oraz, gdzie jest to właściwe, podejmowały działania lub sprawozdawały wszelkie znaczące wyniki ich właściwym organom.
Artykuł 111
1.
Łączne zaangażowanie instytucji kredytowej w stosunku do klienta lub grupy powiązanych ze sobą klientów nie może przewyższać 25 % jej funduszy własnych.
2.
W przypadku gdy taki klient lub grupa powiązanych ze sobą klientów jest przedsiębiorstwem dominującym lub zależnym instytucji kredytowej lub jednym lub więcej z przedsiębiorstw zależnych tego przedsiębiorstwa dominującego, wskaźnik procentowy określony w ust. 1 obniżany jest do 20 %.
Państwa Członkowskie mogą jednakże zwolnić zaangażowania wobec takich klientów z limitu 20 %, o ile zapewnią specjalny tryb monitorowania takiego ryzyka za pomocą innych środków bądź procedur.
Powiadamiają one Komisję i Europejski Komitet Bankowy o charakterze tych środków lub procedur.
3.
Suma łączna wszystkich dużych zaangażowań instytucji kredytowej nie może przewyższać 800 % jej funduszy własnych.
4.
Instytucja kredytowa stale przestrzega limitów zaangażowań ustanowionych w ust. 1, 2 i 3.
Jeśli w wyjątkowym przypadku wysokość zaangażowań przewyższa powyższe limity, fakt ten jest bezzwłocznie zgłaszany właściwym organom, które w uzasadnionych okolicznościach mogą przyznać instytucji kredytowej ograniczony czas, w którym ma osiągnąć zgodność z tymi limitami.
Artykuł 112
1.
Do celów art. 113-117 termin "gwarancja" obejmuje kredytowe instrumenty pochodne uznawane na mocy art. 90-93 inne niż instrumenty indeksowane do kredytów.
2.
Z zastrzeżeniem ust. 3, jeżeli na mocy art. 113-117 dozwolone jest uznawanie rzeczywistej ochrony kredytowej, podlega ona zgodności z wymogami kwalifikacyjnymi i innymi wymogami minimalnymi określonymi w art. 90-93 do celów obliczania kwot ekspozycji ważonych ryzykiem zgodnie z art. 78-83.
3.
Jeżeli instytucja kredytowa korzysta przepisów art. 114 ust. 2 uznawanie rzeczywistego lub nierzeczywistego zabezpieczenia ryzyka kredytowego podlega stosownym wymogom zgodnie z art. 84-89.
Artykuł 113
1.
Państwa Członkowskie mogą nałożyć limity bardziej rygorystyczne niż ustanowione w art. 111.
2.
Państwa Członkowskie mogą w całości lub w części wyłączyć stosowanie art. 111 ust. 1, 2 i 3 w stosunku do zaangażowania instytucji kredytowej wobec jej przedsiębiorstwa dominującego, wobec innych przedsiębiorstw zależnych w stosunku do tego przedsiębiorstwa dominującego bądź też wobec własnych przedsiębiorstw zależnych, w zakresie, w jakim przedsiębiorstwa te są objęte nadzorem skonsolidowanym, któremu podlega sama instytucja kredytowa, zgodnie z niniejszą dyrektywą lub z przepisami równoważnymi obowiązującymi w państwie trzecim.
3.
Państwa Członkowskie mogą w całości lub w części wyłączyć stosowanie art. 111 w stosunku do zaangażowań wymienionych poniżej:
a) pozycje aktywów stanowiące wierzytelności wobec rządów i banków centralnych, którym jeżeli są niezabezpieczone, przypisuje się zgodnie z art. 78-83 wagę ryzyka równą 0 %;
b) pozycje aktywów stanowiące wierzytelności wobec organizacji międzynarodowych lub wielostronnych banków rozwoju, którym jeżeli byłyby niezabezpieczone, przypisuje się zgodnie z art. 78-83 wagę ryzyka równą 0 %;
c) pozycje aktywów stanowiące wierzytelności zabezpieczone bezpośrednimi gwarancjami rządów centralnych, banków centralnych, organizacji międzynarodowych, wielostronnych banków rozwoju lub jednostek sektora publicznego, jeżeli niezabezpieczonym wierzytelnościom wobec podmiotu zapewniającego gwarancję przypisuje się zgodnie z art. 78-83 wagę ryzyka równą 0 %;
d) inne zaangażowania ponoszone w stosunku do lub gwarantowane przez rządy centralne, banki centralne, organizacje międzynarodowe, wielostronne banki rozwoju lub jednostki sektora publicznego, jeżeli niezabezpieczonym wierzytelnościom wobec podmiotu, wobec którego istnieje ekspozycja lub który udziela gwarancji ekspozycji, przypisuje się zgodnie z art. 78-83 wagę ryzyka równą 0 %;
e) pozycje aktywów stanowiące wierzytelności wobec rządów centralnych i banków centralnych niewymienionych w lit. a) powyżej bądź też inne zaangażowania wobec nich wyrażone i wypłacone, o ile ma to zastosowanie, w walucie krajowej kredytobiorcy;
f) pozycje aktywów oraz inne zaangażowania zabezpieczone, w stopniu zadowalającym dla właściwych organów, dłużnymi papierami wartościowymi emitowanymi przez rządy centralne i banki centralne, organizacje międzynarodowe, wielostronne banki rozwoju, samorządy regionalne Państw Członkowskich, organy lokalne lub jednostki sektora publicznego, których papiery wartościowe stanowią wierzytelności wobec emitenta i którym przypisuje się zgodnie z art. 78-83 wagę ryzyka równą 0 %;
g) pozycje aktywów oraz inne zaangażowania zabezpieczone, w stopniu zadowalającym dla właściwych organ, depozytami złożonymi w instytucji kredytowej udzielającej kredytu lub w instytucji kredytowej będącej przedsiębiorstwem dominującym lub zależnym instytucji udzielającej kredytu;
h) pozycje aktywów oraz inne zaangażowania zabezpieczone, w stopniu zadowalającym dla właściwych organ, certyfikatami depozytowymi wyemitowanymi przez instytucję kredytową udzielającą kredytu lub przez instytucję kredytową będącą przedsiębiorstwem dominującym lub zależnym instytucji kredytowej udzielającej kredytu, a zdeponowanymi w jednej z nich;
i) pozycje aktywów stanowiące wierzytelności wobec instytucji o terminie zapadalności do jednego roku, z wyłączeniem pozycji zaliczonych do funduszy własnych tych instytucji;
j) pozycje aktywów stanowiące wierzytelności wobec instytucji niebędących instytucjami kredytowymi, lecz spełniających warunki określone w załączniku VI część 1 ust. 85, oraz inne zaangażowania wobec tych instytucji, o terminie zapadalności do jednego roku, zabezpieczone zgodnie z wymienionym ustępem;
k) weksle handlowe oraz inne podobne weksle, o terminie zapadalności do jednego roku, podpisane przez inne instytucje kredytowe;
l) obligacje zabezpieczone określone w załączniku VI, część 1, ust. 68-70;
m) do czasu dalszej koordynacji pakiety akcji w zakładach ubezpieczeń określone w art. 122 ust. 1 w wysokości do 40 % funduszy własnych instytucji kredytowej nabywającej taki pakiet;
n) pozycje aktywów stanowiące wierzytelności wobec regionalnych lub centralnych instytucji kredytowych, z którymi instytucja kredytowa jest stowarzyszona w sieci zgodnie z przepisami prawnymi lub ustawowymi, które to instytucje na mocy tych przepisów mają obowiązek przeprowadzania rozliczeń środków pieniężnych wewnątrz sieci;
o) zaangażowania zabezpieczone, w stopniu zadowalającym dla właściwych organów, dłużnymi papierami wartościowymi innymi niż wymienione w lit. f);
p) kredyty zabezpieczone, w stopniu zadowalającym dla właściwych organów, hipoteką ustanowioną na nieruchomości mieszkalnej lub akcjami fińskich przedsiębiorstw budownictwa mieszkaniowego działających na mocy fińskiej Ustawy o przedsiębiorstwach mieszkaniowych z 1991 r. lub późniejszych równoważnych aktów prawnych, jak również transakcje leasingowe, na mocy których leasingodawca zachowuje pełny tytuł własności do nieruchomości mieszkalnej będącej przedmiotem transakcji dopóty, dopóki leasingobiorca nie zrealizuje posiadanej opcji zakupu, w każdym przypadku do 50 % wartości danej nieruchomości mieszkalnej;
q) następujące instrumenty, jeżeli otrzymałyby zgodnie z art. 78-83 wagę ryzyka równą 50 % oraz jedynie do 50 % wartości danego nieruchomości:
(i) ekspozycje zabezpieczone hipotekami na biurach lub innych nieruchomościach komercyjnych lub zabezpieczone udziałami w fińskich przedsiębiorstwach mieszkaniowych, działających zgodnie z fińską Ustawą o przedsiębiorstwach mieszkaniowych z 1991 r. lub późniejszymi odpowiednimi aktami prawnymi, w odniesieniu do biur lub innych nieruchomości komercyjnych; oraz
(ii) ekspozycje związane z transakcjami najmu nieruchomości dotyczącymi biur lub innych nieruchomości komercyjnych;
Do celów pkt. (ii) do dnia 31 grudnia 2011 r. właściwe organy każdego Państwa Członkowskiego mogą zezwolić instytucjom kredytowym na uznawanie 100 % wartości danych nieruchomości.
Pod koniec tego okresu należy poddać to traktowanie przeglądowi.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o tym, w jaki sposób korzystają z traktowania preferencyjnego.
r) 50 % pozycji pozabilansowych umiarkowanego ryzyka określonych w załączniku II;
s) pod warunkiem uzyskania zgody właściwych organów, gwarancje inne niż gwarancje kredytowe udzielone na podstawie przepisów prawnych lub regulacji swoim członkom przez fundusze wzajemnego gwarantowania posiadające status instytucji kredytowych, z zastrzeżeniem zastosowania wagi ryzyka w wysokości 20 % kwoty tych gwarancji; oraz
t) pozycje pozabilansowe niskiego ryzyka określone w załączniku II, o ile zawarto umowę z klientem lub grupą powiązanych ze sobą klientów, na mocy której zaangażowanie może powstać jedynie w przypadku ustalenia, że nie spowoduje to przekroczenia limitów przewidzianych w art. 111 ust. 1-3.
W zakres przepisów lit. g) wchodzą środki pieniężne otrzymane w ramach instrumentu indeksowanego do kredytu wyemitowanego przez instytucję kredytową oraz kredyty udzielone i depozyty złożone przez kontrahenta na rzecz instytucji kredytowej, objęte umową o kompensacji należności bilansowych zgodnie z art. 90-93.
Do celów lit. o) papiery stanowiące zabezpieczenie podlegają wycenie według wartości rynkowej, która musi przewyższać wartość zabezpieczonego zaangażowania, muszą one być również przedmiotem obrotu na giełdzie papierów wartościowych lub być skutecznie zbywalne i regularnie notowane na rynku działającym pod kontrolą uznanych przedsiębiorstw profesjonalnych oraz muszą umożliwiać w stopniu zadowalającym dla właściwych organów Państwa Członkowskiego pochodzenia instytucji kredytowej ustalenie obiektywnej ceny tak, aby możliwa była weryfikacja nadwyżki ich wartości w każdym momencie.
Wymagana nadwyżka wartości stanowi 100 %, przy czym stanowi ona 150 % w przypadku akcji, zaś 50 % w przypadku papierów dłużnych wyemitowanych przez instytucje oraz organy regionalne lub lokalne Państw Członkowskich inne niż określone w lit. f), a także w przypadku papierów dłużnych wyemitowanych przez banki rozwoju wielostronnego inne niż banki, którym zgodnie z art. 78-83 przypisuje się wagę ryzyka równą 0 %.
Jeżeli zachodzi niedopasowanie między terminem rozliczenia ekspozycji oraz terminem rozliczenia ochrony kredytowej, zabezpieczenie nie jest uznawane.
Papiery wartościowe służące jako zabezpieczenie nie mogą stanowić funduszy własnych instytucji kredytowych.
Do celów lit. p) wartość nieruchomości wyliczana jest, w sposób zadowalający dla właściwych organ, na podstawie ścisłych standardów wyceny ustanowionych przepisami ustawowymi, wykonawczymi lub administracyjnymi.
Wycenę przeprowadza się przynajmniej raz w roku.
Do celów litery p), "nieruchomość mieszkalna" oznacza miejsce zamieszkania przeznaczone do zamieszkiwania lub oddania w najem przez kredytobiorcę.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o wykorzystaniu możliwości określonej w lit. s), aby upewnić się, że nie powoduje to zniekształcenia konkurencji.
Artykuł 114
1. Z zastrzeżeniem ust. 3, do celów obliczania wartości zaangażowań do celów art. 111 ust. 1-3 Państwa Członkowskie mogą, w odniesieniu do instytucji kredytowych stosujących metodę zaawansowaną traktowania zabezpieczeń finansowych zgodnie z art. 90-93, będąca alternatywą dla korzystania z pełnych lub częściowych wyłączeń zgodnie z art. 113 ust. 3 lit. f), g), h) i o) – zezwolić na stosowanie wartości niższej niż wartość ekspozycji, ale nie niższej niż całkowita suma w pełni zaktualizowanych wartości ich zaangażowań wobec klienta lub grupy powiązanych ze sobą klientów.
Do niniejszych celów "w pełni zaktualizowana wartość ekspozycji" oznacza wartość obliczoną zgodnie z art. 90-93, przy uwzględnieniu ograniczenia ryzyka kredytowego, korekt z tytułu zmienności oraz wszelkich niedopasowań terminów rozliczenia (E*).
Jeżeli do danej instytucji kredytowej stosuje się niniejszy ustęp, wówczas nie stosuje się wobec niej art. 113 ust. 3 lit f), g), h) i o).
2.
Z zastrzeżeniem ust. 3, instytucja kredytowa, której zezwolono na stosowanie własnych oszacowań LGD oraz współczynników konwersji dla klas ekspozycji zgodnie z art. 84-89, może uzyskać – o ile jest w stanie oszacować w stopniu zadowalającym właściwe organy wpływ zabezpieczenia finansowego na ekspozycje w oderwaniu od innych aspektów związanych z wartością LGD – pozwolenie na uznawanie omawianego wpływu w obliczaniu wartości ekspozycji do celów art. 111 ust. 1-3.
Właściwe organy upewniają się, czy oszacowania dokonane przez instytucję kredytową są odpowiednie do wykorzystania przy obniżaniu wartości ekspozycji do celów zgodności z przepisami art. 111.
Jeżeli instytucji kredytowej zezwolono na stosowanie oszacowań własnych wpływu zabezpieczenia finansowego, stosuje je ona w sposób zgodny z przyjętą metodą kalkulacji wymogów kapitałowych.
Instytucje, które uzyskały zezwolenie na stosowanie własnych oszacowań wartości LGD oraz współczynników konwersji dla klas ekspozycji zgodnie z art. 84-89 i które nie obliczają wartości własnych ekspozycji zgodnie z metodą opisaną w ust. 1 – mogą uzyskać pozwolenie na stosowanie metody określonej w ust. 1 powyżej, lub wyłączenia określonego w art. 113 ust. 3 lit. o) powyżej do obliczania wartości ekspozycji.
Instytucja kredytowa stosuje tylko jedną z tych dwóch metod.
3.
Instytucja kredytowa, która uzyskała zezwolenie na stosowanie metod opisanych w ust. 1 i 2 do obliczania wartości ekspozycji do celów art. 111 ust. 1-3 prowadzi okresowe testy skrajnych warunków koncentracji ryzyka kredytowego, obejmujące również możliwą do zrealizowania wartość przyjętych zabezpieczeń.
Takie testy skrajnych warunków dotyczą ryzyk związanych z potencjalnymi zmianami warunków rynkowych, które mogłyby ujemnie wpłynąć na adekwatność funduszy własnych instytucji kredytowej oraz ryzyka związane z realizacją zabezpieczenia w sytuacjach skrajnych.
Instytucja kredytowa wykazuje właściwym organom, że przeprowadzone testy warunków skrajnych są adekwatne do oceny omawianych ryzyk.
Jeżeli test warunków skrajnych wykaże niższą wartość możliwą do zrealizowania przyjętego zabezpieczenia niż wartość dopuszczalna na mocy ust. 1 i 2 (stosownie do przypadku), wówczas należy odpowiednie zmniejszyć wartość uznawanego zabezpieczenia przy obliczaniu wartości ekspozycji do celów art. 111 ust. 1-3.
Takie instytucje kredytowe w swoich strategiach przeciwdziałania skutkom ryzyka koncentracji uwzględniają:
a) zasady i procedury przeciwdziałania ryzyku związanemu z niedopasowaniami terminów rozliczenia między ekspozycjami a wszelkimi rodzajami ochrony kredytowej tych ekspozycji;
b) polityki i procedury na wypadek, gdy test warunków skrajnych wykazuje niższą możliwą wartość realizacji przyjętego zabezpieczenia niż wartość uwzględniana zgodnie z ust. 1 i 2; oraz
c) zasady i procedury odnoszące się do ryzyka koncentracji związanego ze stosowaniem technik ograniczania ryzyka kredytowego, zwłaszcza w stosunku do dużych pośrednich ekspozycji kredytowych (np. wobec jedynego emitenta papierów wartościowych przyjętych jako zabezpieczenie).
4.
Jeżeli wpływ ochrony uznawany jest zgodnie z warunkami ust. 1 i 2, Państwa Członkowskie mogą traktować wszelkie zabezpieczone części ekspozycji jako ekspozycje wobec emitenta zabezpieczenia, a nie wobec klienta.
Artykuł 115
1. Do celów art. 111 ust. 1-3 Państwa Członkowskie mogą przypisać wagę ryzyka w wysokości 20 % względem pozycji aktywów stanowiących wierzytelności wobec władz regionalnych i lokalnych Państw Członkowskich, jeżeli wierzytelnościom tym przypisuje się zgodnie z art. 78-83 wagę ryzyka równą 20 % oraz względem ekspozycji wobec, lub gwarantowanych przez, samorządy lub władze, wierzytelności, którym zgodnie z art. 78-83 przypisuje się wagę ryzyka równą 20 %.Państwa Członkowskie mogą jednak obniżyć ten wskaźnik do 0 % w stosunku do aktywów stanowiących wierzytelności wobec władz regionalnych i lokalnych Państw Członkowskich, jeżeli wierzytelnościom tym zgodnie z art. 78-83 przypisuje się wagę ryzyka równą 0 % oraz w stosunku do ekspozycji wobec lub gwarantowanych przez takie samorządy lub organy, wierzytelności, którym zgodnie z art. 78-83 przypisuje się wagę ryzyka równą 0 %.
2.
Do celów art. 111 ust. 1-3 Państwa Członkowskie mogą przypisać wagę ryzyka w wysokości 20 % względem aktywów stanowiących wierzytelności wobec instytucji, jak też innych ekspozycji wobec tych instytucji o terminie zapadalności powyżej jednego roku, lecz nieprzekraczającego trzech lat, a także wagę ryzyka w wysokości 50 % względem aktywów stanowiących wierzytelności wobec instytucji o terminie zapadalności powyżej trzech lat, pod warunkiem jednak, że te ostatnie mają postać papierów dłużnych wyemitowanych przez instytucję, a w opinii właściwych organów te papiery dłużne są skutecznie zbywalne na rynku tworzonym przez przedsiębiorstwo profesjonalne i są codziennie notowane na tym rynku, lub w przypadku uzyskania zezwolenia na emisję tych papierów od właściwych organów Państwa Członkowskiego pochodzenia instytucji będącej emitentem.
Żadna z tych pozycji nie może w żadnym przypadku być składnikiem funduszy własnych.
Artykuł 116
W drodze odstępstwa od art. 113 ust. 3 lit. i) oraz art. 115 ust. 2 Państwa Członkowskie mogą przypisać wagę ryzyka w wysokości 20 % pozycjom aktywów stanowiącym należności od instytucji oraz innemu ryzyku wobec tych instytucji, bez względu na termin ich zapadalności.
Artykuł 117
1.
Gdy zaangażowanie wobec klienta jest zabezpieczone gwarancją strony trzeciej lub papierami wartościowymi wyemitowanymi przez stronę trzecią na warunkach określonych w art. 113 ust. 3 lit. o), Państwa Członkowskie mogą:
a) traktować zaangażowanie jako podjęte w stosunku do gwaranta, a nie do klienta; lub
b) traktować zaangażowanie jako podjęte w stosunku do strony trzeciej, a nie do klienta, o ile takie ryzyko zdefiniowane w art. 113 ust. 3 lit. o) zabezpieczone jest na warunkach określonych w tym przepisie.
2.
Jeżeli Państwa Członkowskie stosują sposób postępowania określony w ust. 1 lit. a):
a) jeżeli gwarancja nominowana jest w walucie innej niż waluta, w której nominowana jest ekspozycja, kwotę ekspozycji uznanej za zabezpieczoną oblicza się w przypadku nierzeczywistej ochrony kredytu zgodnie z przepisami dotyczącymi ujmowania niedopasowania walutowego, zawartymi w załączniku VIII;
b) niedopasowanie pomiędzy terminem rozliczenia ekspozycji i terminem rozliczenia ochrony traktowany jest zgodnie z przepisami dotyczącymi ujmowania niedopasowania terminów rozliczenia, zawartymi w załączniku VIII; oraz
c) ochrona częściowa może zostać uznana zgodnie ze sposobem postępowania określonym w załączniku VIII.
Artykuł 118
W przypadkach określonych w akapicie pierwszym i drugim.Jeżeli instytucja kredytowa przestaje wypełniać w ujęciu indywidualnym lub subskonsolidowanym zobowiązania nałożone przepisami niniejszej sekcji zgodnie z art. 69 ust. 1 lub do dominującej instytucji kredytowej w Państwie Członkowskim stosują się przepisy art. 70, muszą być podjęte środki zapewniające zadowalającą alokację ryzyka w ramach grupy.
Artykuł 119
Do dnia 31 grudnia 2007 r. Komisja przekazuje Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie funkcjonowania przepisów niniejszej sekcji wraz z odpowiednimi wnioskami.
Sekcja 6
Znaczne pakiety akcji poza sektorem finansowym
Artykuł 120
1.
Żadna instytucja kredytowa nie może posiadać znacznego pakietu akcji w wysokości przekraczającej 15 % funduszy własnych w podmiocie, który nie jest ani instytucją kredytową, ani instytucją finansową, ani przedsiębiorstwem, którego działalność jest bezpośrednim rozszerzeniem działalności bankowej lub stanowi usługi uzupełniające wobec działalności bankowej, takie jak leasing, factoring, zarządzanie funduszami powierniczymi, zarządzanie usługami przetwarzania danych lub inne podobne działalności.
2.
Suma łączna znacznych pakietów akcji instytucji kredytowej w przedsiębiorstwach, które nie są instytucjami kredytowymi, instytucjami finansowymi lub przedsiębiorstwami, których działalność jest bezpośrednim rozszerzeniem działalności bankowej lub stanowi usługi uzupełniające wobec działalności bankowej, takie jak leasing, factoring, zarządzanie funduszami powierniczymi, zarządzanie usługami przetwarzania danych lub inne podobne działalności, nie może przekraczać 60 % jej funduszy własnych.
3.
Przekroczenie limitów ustanowionych w ust. 1 i 2 może nastąpić jedynie w wyjątkowych okolicznościach.
Jednakże w takich przypadkach właściwe organy wymagają, aby instytucja kredytowa podwyższyła swoje fundusze własne albo podjęła inne środki o równoważnych skutkach.
Artykuł 121
Akcje posiadane tymczasowo podczas restrukturyzacji finansowej danego przedsiębiorstwa lub jego ratowania, jak również w normalnym toku gwarantowania emisji lub w imieniu samej instytucji, lecz na rachunek innych przedsiębiorstw, nie będą traktowane jako znaczne pakiety akcji do celów wyliczania limitów ustanowionych w art. 120 ust. 1 i 2. W takim wyliczeniu nie są uwzględniane akcje, które nie są finansowymi aktywami trwałymi w rozumieniu definicji określonej w art. 35 ust. 2 dyrektywy 86/635/EWG.
Artykuł 122
1.
Państwa Członkowskie nie muszą stosować limitów ustanowionych w art. 120 ust 1 i 2 do pakietów akcji w zakładach ubezpieczeń określonych w dyrektywach 73/239/EWG i 2002/83/WE, lub w zakładach reasekuracji określonych w dyrektywie 98/78/WE.
2. Państwa Członkowskie mogą postanowić, że właściwe organy nie stosują limitów określonych w art. 120 ust. 1 i 2, jeśli 100 % kwoty, o którą znaczne pakiety akcji posiadane przez instytucję kredytową przekraczają te limity, jest pokryte funduszami własnymi, przy czym ta kwota funduszy własnych nie jest uwzględniana przy wyliczeniu wymaganym zgodnie z art. 75. W przypadku, gdy przekroczone są oba limity ustanowione w art. 120 ust. 1 i 2 u, kwota mająca być pokryta funduszami własnymi stanowi kwotę wyższego z tych dwóch przekroczeń.
ROZDZIAŁ 3
Proces oceny instytucji kredytowych
Artykuł 123
Instytucje kredytowe ustalają stabilne, skuteczne i kompletne strategie i procesy w celu oceny i utrzymywania na bieżąco kwoty kapitału wewnętrznego, który pod względem rodzaju i struktury uważają za odpowiedni do zabezpieczenia rodzaju i skali ryzyka, na które są lub mogą być narażone.
Wspomniane strategie i procesy są poddawane regularnym przeglądom wewnętrznym, których zadaniem jest zagwarantować, by owe strategie i procedury pozostawały kompleksowe i proporcjonalne do charakteru, skali i złożoności działalności danej instytucji kredytowej.
ROZDZIAŁ 4
Nadzór i sprawozdania właściwych organ
Sekcja 1
Nadzór
Artykuł 124
1.
Uwzględniając określone w załączniku XI kryteria techniczne, właściwe organy dokonują przeglądu uregulowań, strategii, procesów i mechanizmów wdrożonych przez instytucje kredytowe w celu zastosowania się do przepisów niniejszej dyrektywy oraz oceniają ryzyko, na które są lub mogą być narażone instytucje kredytowe.
2.
Weryfikacja i ocena, o których mowa w ust. 1, obejmują swoim zakresem wymogi określone w niniejszej dyrektywie.
3.
Na podstawie przeglądu i oceny, o których mowa w ust. 1, właściwe organy ustalają, czy uregulowania, strategie, procesy i mechanizmy wdrożone przez instytucje kredytowe oraz fundusze własne tych instytucji gwarantują odpowiednie zarządzanie ryzykiem i jego pokrycie.
4.
Właściwe organy ustalają częstotliwość i intensywność przeglądów i ocen, o których mowa w ust. 1, przy uwzględnieniu wielkości, systemowego znaczenia, charakteru, skali i złożoności działalności danej instytucji kredytowej, uwzględniając przy tym zasadę proporcjonalności.
Weryfikacja i ocena podlegają aktualizacji przynajmniej raz w roku
5.
Przegląd i ocena przeprowadzone przez właściwe organy obejmują ekspozycję instytucji kredytowych na ryzyko stopy procentowej wynikające z działalności zaliczonej do portfela niehandlowego.
Odpowiednie środki muszą zostać przedsięwzięte w przypadku instytucji, których wartość ekonomiczna obniża się o ponad 20 % ich funduszy własnych w rezultacie nagłej i nieoczekiwanej zmiany poziomu stóp procentowych; wysokość tej zmiany jest określana przez właściwe organy i jest taka sama dla wszystkich instytucji kredytowych.
Artykuł 125
1.
Gdy przedsiębiorstwo dominujące jest dominującą instytucją kredytową w Państwie Członkowskim lub unijną dominującą instytucją kredytową, nadzór skonsolidowany wykonywany jest przez właściwe organy, które udzieliły temu przedsiębiorstwu zezwolenia na mocy art. 6.
2.
Gdy przedsiębiorstwem dominującym instytucji kredytowej jest dominująca finansowa spółka holdingowa w Państwie Członkowskim lub unijna dominująca finansowa spółka holdingowa, nadzór skonsolidowany wykonywany jest przez właściwe organy, które udzieliły zezwolenia tej instytucji kredytowej na mocy art. 6.
Artykuł 126
1.
W przypadku, gdy przedsiębiorstwem dominującym instytucji kredytowych, które uzyskały zezwolenie w dwóch lub więcej Państwach Członkowskich, jest ta sama dominująca finansowa spółka holdingowa w Państwie Członkowskim lub ta sama unijna dominująca finansowa spółka holdingowa, nadzór skonsolidowany wykonywany jest przez właściwe organy właściwe dla instytucji kredytowej posiadającej zezwolenie przyznane w tym Państwie Członkowskim, w którym utworzona została finansowa spółka holdingowa.
W przypadku, gdy przedsiębiorstwami dominującymi instytucji kredytowych, które uzyskały zezwolenie w dwóch lub więcej Państwach Członkowskich, są dwie lub więcej finansowe spółki holdingowe, których siedziby zarządu znajdują się w różnych Państwach Członkowskich, a w każdym z tych Państw Członkowskich znajduje się instytucja kredytowa, nadzór skonsolidowany wykonywany jest przez właściwe organy odpowiadające instytucji kredytowej o największej sumie bilansowej.
2.
W przypadku, gdy przedsiębiorstwem dominującym dwóch lub więcej instytucji kredytowych, które uzyskały zezwolenie we Wspólnocie, jest ta sama finansowa spółka holdingowa, i gdy żadna z tych instytucji kredytowych nie uzyskała zezwolenia w Państwie Członkowskim, w którym ta finansowa spółka holdingowa została założona, nadzór skonsolidowany wykonywany jest przez właściwe organy, które udzieliły zezwolenia instytucji kredytowej o największej sumie bilansowej; ta ostatnia jest traktowana, do celów niniejszej dyrektywy, jako instytucja kredytowa kontrolowana przez unijną dominującą finansową spółkę holdingową.
3.
W szczególnych przypadkach właściwe organy mogą na mocy wspólnego porozumienia odstąpić od kryteriów określonych w ust. 1 i 2, gdyby zastosowanie tych kryteriów okazało się niewłaściwe, mając na uwadze instytucje kredytowe i znaczenie prowadzonej przez nie działalności w poszczególnych krajach, oraz wyznaczyć inne organy jako właściwe do wykonywania nadzoru skonsolidowanego.
W takich przypadkach właściwe organy przed podjęciem decyzji, dają odpowiedniej unijnej dominującej instytucji kredytowej lub unijnej dominującej finansowej spółce holdingowej lub instytucji kredytowej o największej wartości bilansu (stosownie do przypadku) możliwość wyrażenia opinii na temat tej decyzji.
4.
Właściwe organy powiadamiają Komisję o każdym porozumieniu objętym zakresem ust. 3.
Artykuł 127
1.
Państwa Członkowskie przyjmują, gdy sytuacja tego wymaga, wszelkie niezbędne środki w celu objęcia finansowych spółek holdingowych nadzorem skonsolidowanym.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 135 konsolidacja sytuacji finansowej spółki holdingowej w żadnym przypadku nie oznacza, że właściwe organy zobowiązane są do pełnienia roli nadzorczej w stosunku do finansowej spółki holdingowej na zasadzie indywidualnej.
2.
W przypadku gdy instytucja kredytowa będąca przedsiębiorstwem zależnym nie zostaje objęta nadzorem skonsolidowanym przez właściwe organy Państwa Członkowskiego z przyczyn przedstawionych wyżej w art. 73 ust. 1 lit. b) i c), właściwe organy Państwa Członkowskiego, w którym dana instytucja kredytowa będąca przedsiębiorstwem zależnym jest umiejscowiona, mogą żądać od przedsiębiorstwa dominującego informacji, które mogą ułatwić im nadzór nad tą instytucją kredytową.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, że właściwe organy odpowiedzialne za wykonywanie nadzoru skonsolidowanego mają możliwość żądania informacji określonych w art. 137 od przedsiębiorstw zależnych instytucji kredytowej lub finansowej spółki holdingowej, które nie są objęte zakresem nadzoru skonsolidowanego.
W takim przypadku stosuje się procedury przekazywania i weryfikowania tych informacji określone w tym artykule.
Artykuł 128
W przypadku gdy w Państwie Członkowskim istnieje więcej niż jeden właściwy organ sprawujący nadzór nad instytucjami kredytowymi i instytucjami finansowymi, to Państwo Członkowskie podejmie niezbędne środki w celu koordynacji działań tych organ.
Artykuł 129
1.
Oprócz obowiązków nałożonych przepisami niniejszej dyrektywy właściwe organy odpowiedzialne za wykonywanie nadzoru skonsolidowanego nad unijnymi dominującymi instytucjami kredytowymi oraz instytucjami kredytowymi kontrolowanymi przez unijne dominujące finansowe spółki holdingowe wykonują następujące zadania:
a) koordynacja gromadzenia i rozpowszechniania istotnych informacji w sytuacjach normalnych i kryzysowych; oraz
b) planowanie i koordynacja działań nadzorczych w sytuacjach normalnych i kryzysowych, również w odniesieniu do działań przewidzianych w art. 124, we współpracy z właściwymi organami, których to dotyczy.
2. W przypadku wniosków o zezwolenia, o których mowa w art. 84 ust. 1, 87 ust. 9 i 105 oraz w załączniku III część 6, przedłożonych przez unijną dominującą instytucję kredytową i jej podmioty zależne lub wspólnie przez podmioty zależne unijnej dominującej finansowej spółki holdingowej, właściwe organy współpracują ze sobą, konsultując się wzajemnie, w celu podjęcia decyzji, czy należy udzielić zezwolenia oraz określenia ewentualnych warunków udzielania takiego zezwolenia.
Wniosek, o którym mowa w akapicie pierwszym, jest przedkładany wyłącznie właściwym organom, o których mowa w ust. 1.
Właściwe organy czynią co w ich mocy, aby dojść do wspólnej decyzji w sprawie wniosku w ciągu 6 miesięcy.
Wspólna decyzja zostaje określona w dokumencie zawierającym w pełni uzasadnioną decyzję, który zostaje przekazany podmiotowi składającemu wniosek przez właściwe organy, o których mowa w ust. 1.
Okres, o którym mowa w akapicie 3, rozpoczyna się w dniu otrzymania kompletnego wniosku przez właściwe organy, o których mowa w ust. 1.
Właściwe organy, o których mowa w ust. 1, niezwłocznie przekazują kompletny wniosek do innych właściwych organów.
W przypadku braku wspólnej decyzji właściwych organów, w ciągu 6 miesięcy właściwe organy, o których mowa w ust. 1, sporządzają własną decyzję w sprawie wniosku.
Decyzja jest zawarta w dokumencie zawierającym w pełni uzasadnioną decyzję i uwzględniającym poglądy i zastrzeżenia innych właściwych organów wyrażone w okresie 6 miesięcy.
Decyzja zostaje przekazana podmiotowi składającemu wniosek i innym właściwym organom przez właściwe organy, o których mowa w ust. 1.
Decyzje, o których mowa w akapicie trzecim i piątym, są przyjmowane jako rozstrzygające i stosowane przez właściwe organy w zainteresowanych Państwach Członkowskich.
Artykuł 130
1.
W razie wystąpienia sytuacji kryzysowej w ramach jednej grupy bankowej, która może zagrozić stabilności sytemu finansowego w jednym z Państw Członkowskich, w którym przedsiębiorstwa należące do grupy uzyskały zezwolenie na prowadzenie działalności, właściwy organ odpowiedzialny za prowadzenie nadzoru skonsolidowanego powiadamia o tym w najkrótszym możliwym terminie, z zastrzeżeniem tytułu V rozdział 1 sekcja 2, organy określone w art. 49 lit. a) i w art. 50.
Obowiązek ten stosuje się do wszystkich właściwych organów, określonych zgodnie z art. 125 i 126 w stosunku do szczególnej grupy, oraz do właściwych organów określonych zgodnie z art. 129 ust. 1.
Należy wykorzystać w możliwie szerokim zakresie wszystkie istniejące kanały komunikacji.
2.
W przypadku, gdy właściwe organy odpowiedzialne za nadzór skonsolidowany potrzebują informacji, które już zostały dostarczone innym właściwym organom, kontaktują się z tymi organami, kiedy to tylko możliwe, aby zapobiec powielaniu sprawozdań sporządzanych dla różnych organów zajmujących się nadzorem.
Artykuł 131
W celu usprawnienia i zapewnienia skuteczności nadzoru właściwe organy odpowiedzialne za nadzór skonsolidowany oraz inne właściwe organy dysponują pisemnymi uzgodnieniami w kwestii koordynacji i współpracy.
W uzgodnieniach tych mogą zostać określone dodatkowe zadania powierzone właściwym organom odpowiedzialnym za nadzór skonsolidowany oraz wyszczególnione procedury w zakresie procesu decyzyjnego i współpracy z innymi właściwymi organami.
Właściwe organy odpowiedzialne za udzielenie zezwolenia przedsiębiorstwu zależnemu przedsiębiorstwa dominującego będącego instytucją kredytową mogą na mocy dwustronnej umowy przekazać swoje kompetencje w zakresie nadzoru właściwym organom, które udzieliły zezwolenia przedsiębiorstwu dominującemu i sprawują nad nim nadzór.
Komisja jest powiadamiana o istnieniu i treści takich porozumień.
Przesyła ona te informacje właściwym organom pozostałych Państw Członkowskich oraz Europejskiemu Komitetowi Bankowemu.
Artykuł 132
1.
Właściwe organy ściśle ze sobą współpracują.
Dostarczają sobie nawzajem informacji, które są istotne do wykonywania przez inne organy zadań związanych z nadzorem w ramach obowiązków wynikających z niniejszej dyrektywy.
W związku z tym właściwe organy przekazują na żądanie oraz z własnej inicjatywy wszystkie niezbędne informacje.
Informacje określone w akapicie pierwszym uważane są za istotne, jeżeli mogłyby w znaczący sposób wpłynąć na ocenę solidności finansowej instytucji kredytowej lub finansowej w innym Państwie Członkowskim.
W szczególności, organy odpowiedzialne za nadzór skonsolidowany nad dominującymi unijnymi instytucjami kredytowymi lub instytucjami kredytowymi kontrolowanymi przez dominujące unijne finansowe spółki holdingowe, przekazują wszystkie istotne informacje właściwym organom w innych Państwach Członkowskich, które to organy sprawują nadzór nad podmiotami zależnymi tych spółek dominujących.
Przy określaniu zakresu istotnych informacji brane jest pod uwagę znaczenie tych podmiotów zależnych w systemie finansowym danych Państw Członkowskich.
Niezbędne informacje, o których mowa w akapicie pierwszym, obejmują w szczególności co następuje:
a) określenie struktury grupowej wszystkich ważnych instytucji kredytowych w danej grupie, jak również właściwych organów instytucji kredytowych w tej grupie;
b) procedury uzyskiwania oraz weryfikacji informacji od instytucji kredytowych wchodzących w skład danej grupy;
c) niekorzystny rozwój sytuacji w instytucjach kredytowych lub w innych jednostkach wchodzących w skład grupy, mogący mieć poważny wpływ na te instytucje kredytowe; oraz
d) główne sankcje i środki szczególne przedsięwzięte przez właściwe organy zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy, obejmujące wymóg dodatkowego narzutu kapitałowego zgodnie z art. 136 oraz nałożenie jakichkolwiek ograniczeń w stosowaniu rozwiniętej metody pomiaru przy obliczaniu wymagań dotyczących funduszy własnych zgodnie z art. 105.
2.
Właściwe organy odpowiedzialne za nadzór skonsolidowany nad instytucjami kredytowymi kontrolowanymi przez unijną dominującą instytucję kredytową kontaktują się, zawsze kiedy jest to możliwe, z właściwymi organami, o których mowa w art. 129 ust. 1, gdy potrzebują informacji w zakresie wdrożenia określonych w niniejszej dyrektywie koncepcji i metod, które mogą być już dostępne owym organom
3.
Właściwe organy, których to dotyczy, przed podjęciem decyzji konsultują się wzajemnie w odniesieniu do następujących kwestii, w których te decyzje mają znaczenie w kontekście zadań nadzoru wykonywanych przez inne właściwe organy:
a) wymagające zatwierdzenia lub zezwolenia ze strony właściwych organów zmiany w składzie akcjonariatu, w strukturze organizacyjnej lub strukturze zarządzania instytucji kredytowych w danej grupie; oraz
b) główne sankcje lub środki szczególne przedsięwzięte przez właściwe organy, obejmujące wymóg dodatkowego narzutu kapitałowego zgodnie z art. 136 oraz nałożenie jakichkolwiek ograniczeń w stosowaniu rozwiniętej metody pomiaru przy obliczaniu wymagań funduszy własnych zgodnie z art. 105.
Do celów lit. b) należy zawsze konsultować się z właściwymi organami odpowiedzialnymi za nadzór skonsolidowany.
Jednakże właściwe organy mogą podjąć decyzję o niekonsultowaniu się w przypadkach niecierpiących zwłoki lub jeśli taka konsultacja może zagrozić skuteczności decyzji.
W takim przypadku właściwy organy, których to dotyczy, bezzwłocznie informują o tym inne właściwe organy.
Artykuł 133
1.
Właściwe organy odpowiedzialne za nadzór skonsolidowany do celów nadzoru wymagają konsolidacji metodą pełną wszystkich instytucji kredytowych i instytucji finansowych będących przedsiębiorstwami zależnymi w stosunku do przedsiębiorstwa dominującego.
Jednakże właściwe organy mogą wymagać jedynie konsolidacji proporcjonalnej, w przypadku, gdy w ich opinii odpowiedzialność przedsiębiorstwa dominującego posiadającego udział w kapitale jest ograniczona do tego udziału z uwagi na odpowiedzialność innych akcjonariuszy lub udziałowców, których wypłacalność nie budzi zastrzeżeń.
Odpowiedzialność innych akcjonariuszy i udziałowców jest wyraźnie określana, jeśli to konieczne, na podstawie formalnych zobowiązań przez nich podpisanych.
W przypadku przedsiębiorstw powiązanych według powiązania w rozumieniu art. 12 ust. 1 dyrektywy 83/349/EWG właściwe organy ustalają sposób wykonywania konsolidacji.
2.
Właściwe organy odpowiedzialne za nadzór skonsolidowany wymagają konsolidacji proporcjonalnej udziałów kapitałowych w instytucjach kredytowych i finansowych zarządzanych przez przedsiębiorstwo objęte konsolidacją razem z jednym lub większą liczbą przedsiębiorstw nie objętych konsolidacją, wówczas gdy odpowiedzialność tych przedsiębiorstw jest ograniczona do posiadanego przez nie udziału w kapitale.
3.
W przypadku udziałów kapitałowych lub powiązań kapitałowych innych niż określone w ust. 1 i 2 właściwe organy ustalają, czy należy przeprowadzić konsolidację i w jaki sposób.
Mogą one zezwolić lub wymagać, w szczególności, stosowania metody praw własności.
Jednakże, stosowanie tej metody nie oznacza objęcia tych przedsiębiorstw nadzorem skonsolidowanym.
Artykuł 134
1.
Bez uszczerbku dla art. 133 w następujących przypadkach właściwe organy ustalają, czy należy przeprowadzić konsolidację i w jaki sposób:
a) gdy w opinii właściwych organów instytucja kredytowa wywiera znaczny wpływ na jedną lub więcej instytucji kredytowych lub instytucji finansowych, jednak nie posiada udziałów kapitałowych w tych instytucjach lub innych powiązań kapitałowych z nimi; oraz
b) gdy dwiema lub więcej instytucjami kredytowymi lub instytucjami finansowymi kierują te same osoby, a sytuacja ta nie wynika z umowy lub z przepisów aktów założycielskich bądź umów spółki.
Właściwe organy mogą zezwolić, w szczególności, na stosowanie metody przewidzianej w art. 12 dyrektywy 83/349/EWG lub wymagać jej stosowania.
Stosowanie tej metody nie oznacza jednakże objęcia danych przedsiębiorstw nadzorem skonsolidowanym.
2.
Gdy nadzór skonsolidowany wymagany jest na podstawie art. 125 i 126, przedsiębiorstwa pomocniczych usług i spółki zarządzania aktywami określone w dyrektywie 2002/87/WE objęte są konsolidacją w przypadkach i zgodnie z metodami ustanowionymi w art. 133 i ust. 1 niniejszego artykułu.
Artykuł 135
Państwa Członkowskie wymagają, aby osoby skutecznie kierujące działalnością finansową spółki holdingowej posiadały wystarczająco nieposzlakowaną opinię i wystarczające doświadczenie do wykonywania tych obowiązków.
Artykuł 136
1.
Właściwe organy zobowiązują każdą instytucję kredytową, która nie spełnia wymogów nałożonych przez niniejszą dyrektywę, do niezwłocznego podjęcia działań lub czynności niezbędnych w danej sytuacji.
W tym celu działania, które mogą podjąć właściwe organy obejmują:
a) nałożenie na instytucje kredytowe obowiązku utrzymywania funduszy własnych na poziomie przekraczającym poziom minimalny określony w art. 75;
b) wymóg poprawy uregulowań, procesów, mechanizmów i strategii wdrożonych w celu spełnienia wymogów art. 22 i 123;
c) nałożenie na instytucje kredytowe wymogu tworzenia określonych rezerw celowych lub szczególnego traktowania aktywów pod względem wymagań w zakresie funduszy własnych;
d) nałożenie restrykcji lub ograniczeń na działalność lub sieć placówek i jednostek organizacyjnych instytucji kredytowych; oraz
e) wymóg ograniczenia ryzyka występującego w działalności, produktach i systemach instytucji kredytowych.
Zastosowanie tych działań jest przedmiotem rozdziału 1 sekcja 2.
2.
Właściwe organy nakładają szczególny wymóg utrzymywania funduszy własnych na poziomie przekraczającym poziom minimalny określony w art. 75 przynajmniej na te instytucje kredytowe, które nie spełniają wymogów określonych w art. 22, 109 i 123, lub na te, które zostały ocenione negatywnie w wyniku przeglądu i oceny określonych w art. 124 ust. 3, wobec prawdopodobieństwa, że zastosowanie innych środków samo w sobie nie ulepszy w wystarczającym stopniu we właściwym czasie tych uregulowań, procedur, mechanizmów i strategii.
Artykuł 137
1.
Do czasu dalszej koordynacji metod konsolidacji Państwa Członkowskie zapewniają, że w przypadku gdy przedsiębiorstwo dominujące jednej lub więcej instytucji kredytowych jest spółką holdingową o profilu mieszanym, właściwe organy odpowiedzialne za udzielenie zezwolenia tym instytucjom kredytowym i nadzór nad nimi żądają od nich, zwracając się do spółki holdingowej i jej przedsiębiorstw zależnych bezpośrednio lub za pośrednictwem zależnych instytucji kredytowych, przedstawienia wszelkich informacji niezbędnych do wykonywania nadzoru nad zależnymi instytucjami kredytowymi.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, że ich właściwe organy mają możliwość przeprowadzania inspekcji na miejscu w celu zweryfikowania informacji otrzymanych od spółek holdingowych o profilu mieszanym i od ich przedsiębiorstw zależnych lub możliwość zlecania takich weryfikacji inspektorom zewnętrznym.
Jeżeli spółka holdingowa o profilu mieszanym lub jedno z jej przedsiębiorstw zależnych jest zakładem ubezpieczeń, można również zastosować procedurę przewidzianą w art. 140 ust. 1.
Jeżeli spółka holdingowa o profilu mieszanym lub jedno z jej przedsiębiorstw zależnych umiejscowione są w Państwie Członkowskim innym niż to, w którym umiejscowione jest przedsiębiorstwo zależne będące instytucją kredytową, inspekcje na miejscu należy przeprowadzać zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 141.
Artykuł 138
1.
Bez uszczerbku dla rozdziału 2 sekcja 5 Państwa Członkowskie przewidują, że jeżeli przedsiębiorstwo dominujące jednej lub większej liczby instytucji kredytowych jest spółką holdingową o działalności mieszanej, to właściwe organy odpowiedzialne za nadzór nad tymi instytucjami kredytowymi sprawują ogólny nadzór nad transakcjami dokonywanymi między instytucją kredytową a spółką holdingową o działalności mieszanej oraz jej przedsiębiorstwami zależnymi.
2.
Właściwe organy wymagają od instytucji kredytowych wprowadzenia właściwych procesów zarządzania ryzykiem oraz mechanizmów kontroli wewnętrznej, w tym odpowiednich procedur dotyczących sprawozdawczości i rachunkowości w celu ustalenia, zmierzenia, nadzorowania i kontroli transakcji dokonywanych ze spółką holdingową o działalności mieszanej, będącą przedsiębiorstwem dominującym tych instytucji i jej przedsiębiorstwami zależnymi.
Właściwe organy wymagają od instytucji kredytowej składania sprawozdań dotyczących wszelkich istotnych transakcji z tymi podmiotami, innymi niż podmioty określone w art. 110.
Procedury te oraz istotne transakcje podlegają kontroli właściwych organ.
Jeżeli transakcje dokonywane między przedsiębiorstwami należącymi do tej grupy stanowią zagrożenie dla sytuacji finansowej instytucji kredytowej, właściwy organ odpowiedzialny za nadzór nad instytucją podejmuje właściwe środki.
Artykuł 139
1.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne kroki w celu zapewnienia, że nie istnieją żadne przeszkody prawne uniemożliwiające wymianę mającą miejsce między przedsiębiorstwami objętymi zakresem nadzoru skonsolidowanego, spółkami holdingowymi o profilu mieszanym i ich przedsiębiorstwami zależnymi oraz przedsiębiorstwami zależnymi określonymi w art. 127 ust. 3, wszelkich informacji, które miałyby znaczenie do celów sprawowania nadzoru zgodnie z art. 124-138 i niniejszym artykułem.
2.
Gdy przedsiębiorstwo dominujące i którekolwiek z jego przedsiębiorstw zależnych będących instytucjami kredytowymi mają siedziby w różnych Państwach Członkowskich, właściwe organy każdego Państwa Członkowskiego przekazują sobie wszystkie stosowne informacje umożliwiające lub ułatwiające wykonywanie nadzoru skonsolidowanego.
W przypadku, gdy właściwe organy Państwa Członkowskiego, w którym umiejscowione jest przedsiębiorstwo dominujące, same nie wykonują nadzoru skonsolidowanego na podstawie art. 125 i 126, mogą one zostać poproszone przez właściwe organy odpowiedzialne za wykonywanie takiego nadzoru o wystąpienie do przedsiębiorstwa dominującego o wszelkie informacje mające znaczenie dla celów nadzoru skonsolidowanego oraz przekazanie ich tym organom.
3.
Państwa Członkowskie upoważniają swoje właściwe organy do wymiany informacji określonych w ust. 2 pod warunkiem, że w przypadku finansowych spółek holdingowych, instytucji finansowych lub przedsiębiorstw pomocniczych usług, zbieranie lub posiadanie informacji w żaden sposób nie oznacza, że od właściwych organów wymaga się pełnienia roli nadzorczej w stosunku do tych instytucji lub przedsiębiorstw jako przedsiębiorstw indywidualnych.
Podobnie Państwa Członkowskie upoważniają swoje właściwe organy do wymiany informacji określonych w art. 137 pod warunkiem, że zbieranie lub posiadanie informacji w żaden sposób nie oznacza, że właściwe organy odgrywają rolę nadzorczą w stosunku do spółki holdingowej o profilu mieszanym i tych z jej przedsiębiorstw zależnych, które nie są instytucjami kredytowymi, lub w stosunku do przedsiębiorstw zależnych objętych zakresem art. 127 ust. 3.
Artykuł 140
1.
Gdy instytucja kredytowa, finansowa spółka holdingowa lub spółka holdingowa o profilu mieszanym kontroluje jedno lub więcej przedsiębiorstw zależnych będących zakładami ubezpieczeń lub inne przedsiębiorstwo świadczące usługi inwestycyjne i objęte wymogiem uzyskania zezwolenia, właściwe organy i organy, którym powierzono publiczne zadanie nadzorowania zakładów ubezpieczeń lub innych przedsiębiorstw świadczących usługi inwestycyjne, ściśle ze sobą współpracują.
Bez uszczerbku dla ich odpowiednich obowiązków, organy te przekazują sobie informacje mogące uprościć ich zadania i umożliwić nadzór nad działalnością i ogólną sytuacją finansową nadzorowanych przez nie przedsiębiorstw.
2.
Informacje uzyskane w ramach skonsolidowanego nadzoru, w szczególności wszelka wymiana informacji między właściwymi organami przewidziana w niniejszej dyrektywie, podlegają obowiązkowi dochowania tajemnicy zawodowej zgodnie z definicją określoną w rozdziale 1 sekcja 2.
3.
Właściwe organy odpowiedzialne za nadzór skonsolidowany sporządzają wykazy finansowych spółek holdingowych określonych w art. 71 ust. 2.
Wykazy te przekazywane są właściwym organom pozostałych Państw Członkowskich oraz Komisji.
Artykuł 141
W przypadku, gdy stosując niniejszą dyrektywę właściwe organy danego Państwa Członkowskiego w szczególnych przypadkach pragną sprawdzić informacje dotyczące instytucji kredytowej, finansowej spółki holdingowej, instytucji finansowej, przedsiębiorstwa pomocniczych usług, spółki holdingowej o profilu mieszanym, przedsiębiorstwa zależnego określonego w art. 137 lub przedsiębiorstwa zależnego określonego w art. 127 ust. 3, mających siedzibę w innym Państwie Członkowskim, o przeprowadzenie takiej weryfikacji zwracają się do właściwych organów tego Państwa Członkowskiego.
Organy otrzymujące taki wniosek uwzględniają go w ramach swoich kompetencji, przeprowadzając weryfikację we własnym zakresie lub umożliwiając jej przeprowadzenie przez organy składające wniosek bądź też umożliwiając jej przeprowadzenie przez biegłego rewidenta lub eksperta.
Właściwy organ składający wniosek może, jeżeli wyraża taką wolę, uczestniczyć w weryfikacji, jeżeli nie przeprowadza weryfikacji we własnym zakresie.
Artykuł 142
Bez uszczerbku dla przepisów ich prawa karnego, Państwa Członkowskie zapewniają możliwość nakładania kar lub podejmowania środków mających na celu usunięcie stwierdzonych naruszeń przepisów lub przyczyn takich naruszeń w stosunku do finansowych spółek holdingowych i spółek holdingowych o profilu mieszanym, lub osób efektywnie nimi zarządzających, które naruszają przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne przyjęte w celu wykonania art. 124 – 141 oraz niniejszego artykułu. Właściwe organy ściśle ze sobą współpracują, aby zapewnić, że te kary lub środki przynoszą pożądane skutki, szczególnie w przypadku, gdy zarząd lub główna jednostka organizacyjna finansowej spółki holdingowej lub spółki holdingowej o profilu mieszanym nie mieści się w siedzibie zarządu tej spółki.
Artykuł 143
1.
Jeżeli instytucja kredytowa, której przedsiębiorstwo dominujące jest instytucją kredytową lub finansową spółką holdingową, której siedziba znajduje się w państwie trzecim, nie podlega nadzorowi skonsolidowanemu na mocy art. 125 i 126, właściwe organy sprawdzają, czy instytucja kredytowa podlega nadzorowi skonsolidowanemu właściwego organu państwa trzeciego, równoważnego organowi podlegającemu zasadom ustanowionym w niniejszej dyrektywie.
Sprawdzenia dokonuje, na wniosek przedsiębiorstwa dominującego lub jakiegokolwiek podmiotu objętego regulacją, posiadającego zezwolenie udzielone we Wspólnocie, lub z własnej inicjatywy, właściwy organ, który odpowiadałby za nadzór skonsolidowany, gdyby zastosowano ust. 3.
Ten właściwy organ zasięga opinii innych właściwych organ, których to dotyczy.
2.
Komisja może nałożyć na Europejski Komitet Bankowy wymóg wydania ogólnych wytycznych dotyczących tego, czy uzgodnienia dotyczące nadzoru skonsolidowanego właściwych organów państw trzecich umożliwiają osiągnięcie celów nadzoru skonsolidowanego, określonych w niniejszym rozdziale, w odniesieniu do instytucji kredytowych, których przedsiębiorstwo dominujące posiada siedzibę w państwie trzecim.
Komitet poddaje takie wytyczne kontroli oraz uwzględnia wszelkie zmiany wprowadzone do uzgodnień dotyczących skonsolidowanego nadzoru, stosowanych przez takie właściwe organy.
Właściwy organ przeprowadzający weryfikację określoną w ust. 1 akapit pierwszy uwzględnia takie wytyczne.
Do tego celu przed podjęciem decyzji właściwy organ zasięga opinii Komitetu.
3.
W przypadku braku takiego równoważnego nadzoru Państwa Członkowskie do instytucji kredytowej stosują przez analogię przepisy niniejszej dyrektywy lub umożliwiają właściwym organom stosowanie innych właściwych technik nadzoru, które umożliwiają osiągnięcie celów nadzoru skonsolidowanego nad instytucjami kredytowymi.
Techniki nadzoru uzgadnia, po konsultacjach z innymi właściwymi organami, których to dotyczy, właściwy organ, który odpowiadałby za nadzór skonsolidowany
Właściwe organy mogą w szczególności wymagać utworzenia finansowej spółki holdingowej, której siedziba zarządu znajduje się we Wspólnocie, oraz zastosować przepisy w sprawie nadzoru skonsolidowanego do skonsolidowanej pozycji tej finansowej spółki holdingowej.
Techniki nadzoru są opracowywane w ten sposób, aby realizować cele skonsolidowanego nadzoru określone w niniejszym rozdziale; powiadamia się o nich inne właściwe organy, których to dotyczy, oraz Komisję.
Sekcja 2
Ujawnienia właściwych organów
Artykuł 144
Właściwe organy ujawniają następujące informacje:
a) teksty przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych oraz ogólne wytyczne przyjęte w danym Państwie Członkowskim w dziedzinie regulacji ostrożnościowych;
b) sposoby korzystania z możliwości wyboru opcji i zasad przewidzianych przez prawo wspólnotowe;
c) ogólne kryteria i metody stosowane podczas weryfikacji i oceny, o których mowa w art. 124; oraz
d) bez uszczerbku dla przepisów określonych w rozdziale 1 sekcja 2, zsumowane dane statystyczne w zakresie kluczowych aspektów wdrażania zasad ostrożnościowych w każdym Państwie Członkowskim.
Ujawnienia przewidziane w akapicie pierwszym pozwalają na wymierne porównanie metod przyjętych przez właściwe organy różnych Państw Członkowskich.
Ujawnienia są publikowane w jednakowym formacie i regularnie uaktualniane.
Ujawnienia są dostępne pod jednym wspólnym adresem elektronicznym.
ROZDZIAŁ 5
Ujawnienia instytucji kredytowych
Artykuł 145
1.
Do celów niniejszej dyrektywy instytucje kredytowe podają do publicznej wiadomości, informacje określone w załączniku XII część 2, bez uszczerbku dla przepisów określonych w art. 146.
2.
Na podstawie rozdziału 2 sekcja 3 podsekcje 2 i 3 oraz art. 105 fakt uznania przez właściwe organy instrumentów i metod określonych w załączniku XII część 3 podawany jest do wiadomości publicznej przez instytucje kredytowe wraz z podaniem informacji wyszczególnionych w tym załączniku.
3.
Instytucje kredytowe przyjmują formalne zasady polityki informacyjnej w celu spełnienia wymogów w zakresie ujawniania, określonych w ust. 1 i 2, oraz dysponują strategiami w zakresie oceny adekwatności ujawnień, łącznie z ich weryfikacją i częstotliwością.
4.
Na wniosek MŚP i innych przedsiębiorstw ubiegających się o kredyt, instytucje kredytowe powinny składać wyjaśnienie decyzji ratingowych, dostarczając na żądanie wyjaśnienie pisemne.
Jeżeli dobrowolne zobowiązanie sektora w tym zakresie okaże się nieadekwatne, przyjmuje się rozwiązania krajowe.
Koszty administracyjne wyjaśnienia muszą być odpowiednie do wysokości kredytu.
Artykuł 146
1.
Niezależnie od art. 145, instytucje kredytowe mogą pominąć jedno lub więcej ujawnień spośród wyszczególnionych w załączniku XII część 2, jeśli informacji zawartych w takich ujawnieniach nie uznaje się, w świetle kryterium określonego w załączniku XII część 1 ust. 1, za istotne.
2.
Niezależnie od art. 145 instytucje kredytowe mogą pominąć jedną lub więcej informacji wyszczególnionych w załączniku XII część 2 i 3, jeśli informacje takie zawierają elementy, które, w świetle kryterium określonego w załączniku XII część 1 ust. 2 i 3, mogą zostać uznane za prawnie zastrzeżone lub poufne.
3.
W wyjątkowych przypadkach określonych w ust. 2 instytucja kredytowa, której to dotyczy, podaje w swoich ujawnieniach, że poszczególne informacje nie są ujawnione, podaje powód ich nieujawnienia oraz publikuje bardziej ogólną informację na temat kwestii objętej wymogiem ujawniania, jeżeli z uwagi na kryteria określone w załączniku XII część 1 ust. 2 i 3 nie są one klasyfikowane jako prawnie zastrzeżone lub tajne.
Artykuł 147
1.
Instytucje kredytowe publikują ujawnienia wymagane na mocy art. 145 przynajmniej raz w roku.
Ujawnienia publikuje się najszybciej, jak to możliwe.
2.
Instytucje kredytowe ustalają również, czy publikacja częstsza niż przewidziana w ust. 1 jest niezbędna w świetle kryteriów ustanowionych w załączniku XII część 1 ust. 4.
Artykuł 148
1.
Instytucje kredytowe mogą określić właściwy środek przekazu, miejsce publikacji i środki weryfikacji w celu skutecznego spełnienia określonych w art. 145 wymogów dotyczących ujawniania.
W miarę możliwości wszystkie ujawnienia powinny ukazywać się za pośrednictwem jednego środka przekazu lub w jednym miejscu.
2.
Równoważne ujawnienia, których instytucje kredytowe dokonały w celu spełnienia wymogów na podstawie przepisów o rachunkowości, wymogów dotyczących spółek giełdowych lub innych, mogą zostać uznane za spełniające wymogi art. 145.
Jeśli ujawnienia, o których mowa, nie są częścią sprawozdań finansowych, instytucje kredytowe precyzują, gdzie można je znaleźć.
Artykuł 149
Niezależnie od art. 146-148 Państwa Członkowskie dają właściwym organom prawo do wymagania od instytucji kredytowych:
a) sporządzenia jednego lub więcej ujawnień określonych w załączniku XII część 2 i 3;
b) opublikowania jednego lub więcej ujawnień częściej niż raz do roku oraz ustalenia ostatecznych terminów publikacji;
c) korzystania ze środków przekazu i miejsc publikacji, innych niż przewidziane dla sprawozdań finansowych; oraz
d) używania szczególnych środków weryfikacji w stosunku do ujawnień nieobjętych ustawowym badaniem sprawozdania finansowego.
TYTUŁ VI
UPRAWNIENIA WYKONAWCZE
Artykuł 150
1.
Bez uszczerbku dla przepisów w zakresie funduszy własnych dla wniosku, który Komisja ma przedłożyć zgodnie z art. 62 dostosowania techniczne w następujących dziedzinach przyjmuje się zgodnie z trybem postępowania, o którym mowa w art. 152 ust. 2:
a) objaśnianie definicji w celu uwzględnienia nowych zjawisk na rynkach finansowych przy stosowaniu niniejszej dyrektywy;
b) objaśnianie definicji w celu zapewnienia jednolitego stosowania niniejszej dyrektywy;
c) dostosowywanie terminologii i formułowanie definicji stosownie do kolejnych aktów dotyczących instytucji kredytowych i spraw pokrewnych;
d) dostosowania techniczne w wykazie w art. 2;
e) zmiana kwoty kapitału założycielskiego określonego w art. 9, aby uwzględnić nowe zjawiska natury gospodarczej i pieniężnej;
f) rozszerzanie wykazu określonego w art. 23 i 24 i zamieszczonego w załączniku I lub dostosowanie terminologii stosowanej w tym wykazie do nowych zjawisk zachodzących na rynkach finansowych;
g) określanie obszarów, w których właściwe organy mają obowiązek wymiany informacji wymienionych w art. 42;
h) dostosowania techniczne w art. 56-67 oraz w art. 74, wynikające z nowych zjawisk w standardach lub wymogach rachunkowości z uwzględnieniem wymogów określonych w prawie wspólnotowym lub ze względu na konwergencję praktyk nadzorczych;
i) zmiana wykazu klas ekspozycji w art. 79 i 86, aby uwzględnić nowe zjawiska na rynkach finansowych,
j) kwota określona w art. 79 ust. 2 lit. c), art. 86 ust. 4 lit. a), załączniku VII część 1 ust. 5 i załączniku VII część 2 ust. 15 w celu uwzględnienia skutków inflacji;
k) wykaz i klasyfikacja pozycji pozabilansowych w załącznikach II i IV oraz zasady traktowania tych pozycji przy określaniu wartości ekspozycji do celów tytułu V rozdział 2 sekcja 3; lub
l) dostosowanie przepisów w załącznikach V-XII w celu uwzględnienia nowych zjawisk zachodzących na rynkach finansowych, w szczególności związanych z nowymi produktami finansowymi, lub w standardach lub wymogach rachunkowości które uwzględnają wymogi określoneh w prawie wspólnotowym lub ze względu na konwergencję praktyk nadzorczych;
2.
Komisja może przyjąć następujące środki wykonawcze zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 151 ust. 2.
a) określenie wielkości nagłych i nieoczekiwanych zmian poziomu stóp procentowych, o których mowa w art. 124 ust. 5;
b) czasowe obniżanie minimalnego poziomu funduszy własnych kreślonego w art. 75 lub wag ryzyka określonych w tytule V rozdział 2 sekcja 3 aby uwzględnić pewne okoliczności szczególne;
c) bez uszczerbku dla przepisów dotyczących sprawozdania, określonych w art. 119, objaśnianie wyłączeń przewidzianych w artykułach 111 ust. 4, 113, 115 i 116;
d) określenie kluczowych aspektów, w zakresie których ujawniane są zsumowane dane statystyczne zgodnie z art. 144 ust. 1 lit. d); lub
e) określenie formatu, struktury, spisu treści i daty corocznej publikacji ujawnien przewidzianych w art. 144;
3.
Żaden z przyjętych środków wykonawczych nie może zmienić podstawowych przepisów niniejszej dyrektywy.
4.
Bez uszczerbku dla przyjętych już środków wykonawczych, do czasu upływu dwuletniego okresu następującego po przyjęciu niniejszej dyrektywy, a najpóźniej do 1 kwietnia 2008 r., zawiesza się stosowanie jej przepisów wymagających przyjęcia środków wykonawczych, poprawek i decyzji zgodnie z ust. 2.
Na wniosek Komisji Parlament Europejski i Rada mogą odnowić odnośne przepisy i w tym celu dokonają ich rewizji przed upływem powyższego okresu lub daty w niniejszym ustępie.
Artykuł 151
1.
Komisję wspiera Europejski Komitet ds. Bankowości utworzony decyzją Komisji 2004/10/WE [22]
2.
W przypadku odesłania do niniejszego ustępu, zastosowanie znajduje procedura określona w art. 5 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów art. 7 ust. 3 i art. 8 tej decyzji.
Okres przewidziany w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
TYTUŁ VII
PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE
Rozdział 1
Przepisy przejściowe
Artykuł 152
1.
Instytucje kredytowe obliczające kwoty ekspozycji ważonych ryzykiem zgodnie z art. 84-89, utrzymują podczas pierwszego, drugiego i trzeciego okresu dwunastomiesięcznego po 31 grudnia 2006 r. fundusze własne o wartości, zawsze wyższej lub równej kwocie wskazanej w ust. 3, 4 i 5.
2.
Instytucje kredytowe stosujące zgodnie z art. 105 zaawansowane metody pomiaru do obliczania wymogów kapitału własnego z tytułu ryzyka operacyjnego, podczas drugiego i trzeciego dwunastomiesięcznego okresu po 31 grudnia 2006 r. utrzymują fundusze własne o wartości zawsze wyższej lub równej kwocie wskazanej w ust. 4 i 5.
3.
W odniesieniu do pierwszego okresu dwunastomiesięcznego, o którym mowa w ust. 1, kwota funduszy własnych wynosi 95 % łącznej kwoty minimalnej funduszy własnych, której utrzymanie przez instytucje kredytowe jest wymagane podczas tego okresu zgodnie z art. 4 dyrektywy 93/6/EWG Rady z dnia 15 marca 1993 r. w sprawie adekwatności kapitałowej przedsiębiorstw inwestycyjnych i instytucji kredytowych [23], w brzmieniu w jakim dyrektywa ta oraz dyrektywa 2000/12/WE obowiązywały przed dniem 1 stycznia 2007 r.
4.
W odniesieniu do drugiego okresu dwunastomiesięcznego, o którym mowa w ust. 1, kwota funduszy własnych wynosi 90 % łącznej kwoty minimalnej funduszy własnych, której utrzymanie przez instytucje kredytowe jest wymagane podczas tego okresu zgodnie z art. 4 dyrektywy 93/6/EWG, w brzmieniu w jakim dyrektywa ta oraz dyrektywa 2000/12/WE obowiązywały przed dniem 1 stycznia 2007 r.
5.
W odniesieniu do trzeciego okresu dwunastomiesięcznego, o którym mowa w ust. 1, kwota funduszy własnych wynosi 80 % łącznej kwoty minimalnej funduszy własnych, której utrzymanie przez instytucje kredytowe jest wymagane podczas tego okresu zgodnie z art. 4 dyrektywy 93/6/EWG, w brzmieniu w jakim dyrektywa ta oraz dyrektywa 2000/12/WE obowiązywały przed dniem 1 stycznia 2007 r.
6.
Spełnienie wymogów określonych w ust. 1-4 następuje na podstawie kwot funduszy własnych w pełni skorygowanych w celu uwzględnienia różnic w obliczaniu funduszy własnych zgodnie z dyrektywą 2000/12/WE i dyrektywą 93/6/EWG, w brzmieniu w jakim dyrektywy te obowiązywały przed dniem 1 stycznia 2007 r. oraz przed stosowaniem metody obliczania funduszy własnych zgodnie z niniejszą dyrektywą wynikającej ze sposobu ujęcia współczynnika straty oczekiwanej i straty nieoczekiwanej zgodnego z art. 84-89 niniejszej dyrektywy.
7.
Do celów ust. 1-6 niniejszego artykułu stosuje się art. 68-73.
8.
Do dnia 1 stycznia 2008 r. instytucje kredytowe mogą uznawać artykuły ustanawiające metodę standardową określoną w tytule V rozdział 2 sekcja 3 ust. 1 za zastąpione art. 42-46 dyrektywy 2000/12/WE, w brzmieniu w jakim artykuły te obowiązywały przed dniem 1 stycznia 2007 r.
9.
W przypadku wykorzystania możliwości, o której mowa w ust. 8, w odniesieniu do przepisów dyrektywy 2000/12/WE obowiązuje, co następuje:
a) przepisy wyżej wymienionej dyrektywy, o których mowa w art. 42-46, stosuje się, w brzmieniu w jakim obowiązywały przed dniem 1 stycznia 2007 r.;
b) "wartość ważona ryzykiem", o której mowa w art. 42 ust. 1 wyżej wymienionej dyrektywy oznacza "kwotę ekspozycji ważoną ryzykiem";
c) kwoty wyliczone zgodnie z art. 42 ust. 2 wyżej wymienionej dyrektywy oznaczają "kwoty ekspozycji ważonych ryzykiem";
d) "kredytowe instrumenty pochodne" są ujęte w wykazie pozycji pełnego ryzyka w załączniku II wyżej wymienionej dyrektywy; oraz
e) metodę obliczania określoną w art. 43 ust. 3 wyżej wymienionej dyrektywy stosuje się w odniesieniu do instrumentów pochodnych wyszczególnionych w załączniku IV wyżej wymienionej dyrektywy bez względu na to, czy są one bilansowe czy pozabilansowe, a kwoty wyliczone w oparciu o metodę określoną w załączniku III uznaje się za kwoty ekspozycji ważonych ryzykiem.
10.
W przypadku wykorzystania opcji, o której mowa w ust. 8, w odniesieniu do metod obliczania ekspozycji, dla których używa się metody standardowej, obowiązuje, co następuje:
a) tytuł V rozdział 2 sekcja 3 ust. 3 odnoszący się do uznawania złagodzenia ryzyka kredytowego nie ma zastosowania;
b) tytuł V rozdział 2 sekcja 3 ust. 4 odnoszący się do traktowania sekurytyzacji może zostać wyłączony ze stosowania przez właściwe organy.
11.
W przypadku wykorzystania opcji, o której mowa w ust. 8, wymogi kapitałowe z tytułu ryzyka operacyjnego zgodnie z art. 75 lit. d) pomniejsza się o wskaźnik procentowy równy stosunkowi wartości ekspozycji instytucji kredytowych, dla których kwoty ekspozycji ważonych ryzykiem oblicza się zgodnie ze opcją, o której mowa w ust. 8, do łącznej wartości ich ekspozycji
12.
W przypadku, gdy instytucja kredytowa wylicza kwoty ekspozycji ważonych ryzykiem dla wszystkich swoich ekspozycji zgodnie z możliwością, o której mowa w ust. 8, art. 48-50 dyrektywy 2000/12/WE odnoszące się do dużych zaangażowań mogą mieć zastosowanie, w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2007 r.
13.
Kiedy stosuje się opcję, o której mowa w ust. 8, odniesienia do art. 78-83 niniejszej dyrektywy należy rozumieć jako odniesienia do art. 42-46 dyrektywy 2000/12/WE, w brzmieniu, w jakim artykuły te obowiązywały przed 1 stycznia 2007 r.
14.
Jeżeli stosuje się opcję, o której mowa w ust. 8, przed datą określoną w tymże ustępie nie stosuje się art. 123, 124, 145 i 149.
Artykuł 153
Do dnia 31 grudnia 2012 r. właściwe organy mogą, przy obliczaniu kwot ekspozycji ważonych ryzykiem dla ekspozycji wynikających z transakcji wynajmu nieruchomości dotyczącego budynków biurowych lub nieruchomości handlowo-usługowych położonych na ich obszarze i spełniających kryteria ustanowione w załączniku VI część 1 ust. 54, zezwolić na stosowanie wagi ryzyka 50 % bez stosowania przepisów załącznika VI część 1 ust. 55 i 56.
Do dnia 31 grudnia 2010 r. właściwe organy mogą, w celu określenia zabezpieczonej części przeterminowanego kredytu do celów załącznika VI, uznać zabezpieczenie rzeczowe inne niż zabezpieczenie kwalifikujące się w ramach art. 90-93.
Do dnia 31 grudnia 2012 r. przy obliczaniu kwot ekspozycji ważonych ryzykiem do celów załącznika VI część 1 ust. 4 w odniesieniu do ekspozycji wobec rządów centralnych Państw Członkowskich lub banków centralnych denominowanych i finansowanych w walucie krajowej Państwa Członkowskiego stosowana jest taka sama waga ryzyka, która byłaby przypisana do takich ekspozycji denominowanych i finansowanych w ich walucie krajowej.
Artykuł 154
1.
Do dnia 31 grudnia 2011 r. właściwe organy każdego Państwa Członkowskiego mogą, do celów załącznika VI część 1 ust. 61, ustalić dla ekspozycji określonych w załączniku VI, część 1, ust. 12-17 i 41-43 wobec kontrahentów z siedzibą na ich terytorium, okres przeterminowania liczony w dniach, wynoszący maksymalnie 180 dni, o ile jest to właściwe w lokalnych warunkach.
Konkretna liczba dni może być zróżnicowana w poszczególnych grupach produktów.
Właściwe organy, które nie korzystają z możliwości, o której mowa w akapicie pierwszym, w stosunku do ekspozycji na ich terytorium, mogą wyznaczyć dłuższy okres dla ekspozycji wobec kontrahentów z siedzibą na terytorium innych Państw Członkowskich, których właściwe organy skorzystały z tego wyboru.
Konkretna liczba musi mieścić się w przedziale od 90 dni do terminu, które inne właściwe organy wyznaczyły w odniesieniu do ekspozycji wobec takich kontrahentów na swoim terytorium.
2.
Dla instytucji kredytowych składających wniosek o zastosowanie metody IRB przed rokiem 2010 możliwe jest do 31 grudnia 2009 r., za zgodą odpowiedniego organu, skrócenie wymogu trzyletniego stosowania przewidzianego w art. 84 ust. 3 do okresu nie krótszego niż jeden rok.
3.
Dla instytucji kredytowych składających wniosek o stosowanie własnych oszacowań LGD lub współczynników konwersji wymóg trzyletniego stosowania przewidzianego w art. 84 ust. 4 może zostać skrócony do dwóch lat do 31 grudnia 2008 r.
4.
Do 31 grudnia 2012 roku właściwe organy każdego z Państw Członkowskich mogą zezwolić instytucjom kredytowym na dalsze stosowanie wobec udziałów tego typu, o którym mowa w art. 57 lit. o), które zostały uzyskane przed 20 lipca 2006, traktowania, o którym mowa w art. 38 dyrektywy 2000/12/WE, w jego brzmieniu, jakie obowiązywało przed dniem 1 stycznia 2007 r.
5.
Do dnia 31 grudnia 2010 r. ważona zaangażowaniem średnia wartość LGD dla wszystkich ekspozycji detalicznych zabezpieczonych nieruchomościami mieszkalnymi i nieobjętych gwarancjami rządów centralnych nie może wynosić mniej niż 10 %.
6.
Do dnia 31 grudnia 2017 r. właściwe organy Państw Członkowskich mogą znieść obowiązek stosowania metody IRB w stosunku do niektórych ekspozycji kapitałowych utrzymywanych przez instytucje kredytowe oraz przedsiębiorstwa UE zależne instytucji kredytowych w danym Państwie Członkowskim na dzień 31 grudnia 2007 r.
Pozycję zwolnioną ze stosowania tej metody mierzy się jako liczbę akcji przypadającą na dzień 31 grudnia 2007 r., powiększoną o dodatkowe udziały lub akcje, których własność wynika bezpośrednio z posiadania udziału kapitałowego, pod warunkiem że nie powoduje to wzrostu proporcjonalnego udziału własnościowego w portfelu spółki.
Jeśli nabycie akcji powoduje wzrost proporcjonalnego udziału własnościowego w danym pakiecie udziałów, część pakietu stanowiąca nadwyżkę nie podlega wspomnianemu wyżej zwolnieniu.
Zwolnienie to nie obejmuje również pakietów, które początkowo podlegały zwolnieniu, ale zostały sprzedane, a następnie odkupione.
Ekspozycje w papierach kapitałowych objęte niniejszym przepisem przejściowym podlegają wymogom kapitałowym wyliczanym zgodnie z tytułem V rozdział 2 sekcja 3 podsekcja 1.
7.
Do dnia 31 grudnia 2011 r. właściwe organy każdego Państwa Członkowskiego mogą w stosunku do ekspozycji korporacyjnych ustalić okres przeterminowania, liczony w dniach, do którego stosują się wszystkie instytucje kredytowe podlegające ich kompetencji zgodnie z definicją "niewykonania zobowiązań" określoną w załączniku VII część 4 ust. 44, odnoszącą się do ekspozycji wobec przedsiębiorstw w obrębie danego Państwa Członkowskiego.
Okres ten obejmuje od 90 do 180 dni, jeśli jest to w danych warunkach właściwe.
W odniesieniu do ekspozycji wobec tego typu kontrahentów znajdujących się na terenie innych Państw Członkowskich właściwe organy ustalają okres przeterminowania w ten sposób, aby nie był on dłuższy niż okres przeterminowania ustalony przez właściwe organy danego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 155
Do dnia 31 grudnia 2012 r. w odniesieniu do przedsiębiorstw inwestycyjnych, których wskaźnik dla obszarów działalności związanych z działalnością dealerską stanowi co najmniej 50 % całkowitej wielkości wskaźników dla wszystkich rodzajów działalności, obliczonych zgodnie z załącznikiem X część 2 ust. 1-7, Państwa Członkowskie mogą do tego obszaru działalności "działalność dealerska" zastosować wartość procentową równą 15 %.
ROZDZIAŁ 2
Przepisy końcowe
Artykuł 156
Komisja, we współpracy z Państwami Członkowskimi i przy uwzględnieniu wkładu Europejskiego Banku Centralnego, okresowo sprawdza, czy niniejsza dyrektywa, traktowana jako całość łącznie z dyrektywą 2006/49/WE, wpływa znacząco na cykl ekonomiczny oraz, w świetle wyników tej analizy, rozważa zasadność podjęcia środków naprawczych.
W oparciu o tę analizę oraz przy uwzględnieniu wkładu Europejskiego Banku Centralnego Komisja sporządza dwuletnie sprawozdanie i przedkłada je Parlamentowi Europejskiemu i Radzie wraz z odpowiednimi wnioskami.
Przy sporządzaniu tego sprawozdania uwzględniane są odpowiednio opinie przedstawione przez kredytobiorców i kredytodawców.
Do dnia 1 stycznia 2012 r. Komisja dokona przeglądu i sporządzi sprawozdanie na temat stosowania niniejszej dyrektywy, w szczególności wszystkich aspektów art. 68-73, art. 80 ust. 7, art. 80 ust. 8 i art. 129, które przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie wraz ze wszelkimi odpowiednimi propozycjami.
Artykuł 157
1.
Do dnia 31 grudnia 2006 r. Państwa Członkowskie przyjmują i publikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do zapewnienia zgodności z przepisami art. 4, 22, 57, 61 - 64, 66, 68-106, 108, 110-115, 117- 119, 123 - 127, 129 - 132, 133, 136, 144- 149 i 152 - 155 oraz załączników II, III i V-XII.
Następnie Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty tych przepisów oraz tabelę zgodności między tymi przepisami a przepisami niniejszej dyrektywy.
Niezależnie od ust. 3 Państwa Członkowskie stosują te przepisy od dnia 1 stycznia 2007 r.
Wspomniane przepisy powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Powinny one również zawierać oświadczenie, że odniesienia w istniejących przepisach ustawowych, wykonawczych i administracyjnych do dyrektyw uchylonych przez niniejszą dyrektywę traktuje się jako odniesienia do niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie określają, w jaki sposób należy wprowadzić takie odniesienie i jak należy sformułować wspomniane oświadczenie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
3.
Państwa Członkowskie stosują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do zapewnienia zgodności z przepisami art. 87 ust. 9 i art. 105 od dnia 1 stycznia 2008 r., lecz nie wcześniej.
Artykuł 158
1.
Niniejszym uchyla się dyrektywę 2000/12/WE zmienioną dyrektywami wymienionymi w części A załącznika XIII, bez uszczerbku dla zobowiązań Państw Członkowskich dotyczących harmonogramu transpozycji wspomnianych dyrektyw wymienionego w części B załącznika XIII.
2.
Odniesienia do dyrektyw, które utraciły moc, traktowane są jako odniesienia do niniejszej dyrektywy i odczytywane są zgodnie z tabelą zgodności w załączniku XIV.
Artykuł 159
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 160
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
dyrektywa 2006/49/WE parlamentu europejskiego i rady
z dnia 14 czerwca 2006 r.
w sprawie adekwatności kapitałowej firm inwestycyjnych i instytucji kredytowych (wersja przeredagowana)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 47 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego [2]
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 93/6/EWG z dnia 15 marca 1993 r. w sprawie adekwatności kapitałowej przedsiębiorstw inwestycyjnych i instytucji kredytowych [4] została kilka razy w istotny sposób zmieniona.
W związku z nowymi zmianami w powyższej dyrektywie, w celu zachowania przejrzystości wskazane jest dokonanie przekształcenia jej tekstu.
(2) Jednym z celów dyrektywy 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych [5] jest umożliwienie firmom inwestycyjnym posiadającym zezwolenia przyznane przez właściwe organy ich Państw Członkowskich i nadzorowanym przez te organy, swobodnego zakładania filii i świadczenia usług w innych Państwach Członkowskich.
W tym celu dyrektywa zapewnia koordynację przepisów w zakresie przyznawania zezwoleń firmom inwestycyjnym i prowadzenia przez nie działalności.
(3) Dyrektywa 2004/39/WE nie ustanawia jednak wspólnych zasad dotyczących wysokości funduszy własnych firm inwestycyjnych ani nawet nie ustala wymaganego poziomu kapitału założycielskiego takich firm; dyrektywa ta nie ustanawia także wspólnych ram monitorowania ryzyka, które firmy te ponoszą.
(4) Właściwym jest dokonanie jedynie zasadniczej harmonizacji w zakresie niezbędnym i dostatecznym, aby zapewnić wzajemne uznawanie zezwolenia i systemów nadzoru ostrożnościowego.
Aby zrealizować zasadę wzajemnego uznawania w ramach wewnętrznego rynku finansowego, należy podjąć działania w celu przyjęcia wspólnej definicji funduszy własnych firm inwestycyjnych, ustalenia wymaganego poziomu ich kapitału założycielskiego oraz ustanowienia wspólnych ram dla monitorowania ryzyka obciążającego działalność tych firm.
(5) Ponieważ cele niniejszej dyrektywy, to jest ustanowienie wymogów adekwatności kapitałowej mających zastosowanie względem firm inwestycyjnych i instytucji kredytowych, zasad dotyczących obliczania funduszy własnych oraz zasad ich nadzoru ostrożnościowego, nie mogą zostać w wystarczającym zakresie osiągnięte przez Państwa Członkowskie i w związku z tym, ze względu na rozmiar i skutki proponowanych działań możliwe jest ich lepsze osiągnięcie na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.
(6) Właściwe jest zróżnicowanie wymaganego poziomu kapitału założycielskiego w zależności od zakresu działalności określonego w zezwoleniu przyznanym firmie inwestycyjnej.
(7) Należy zezwolić istniejącym firmom inwestycyjnym na kontynuowanie działalności pod określonymi warunkami, nawet wówczas gdy nie sprostają one wymogom w zakresie minimalnego poziomu kapitału założycielskiego dla nowo powstałych firm inwestycyjnych.
(8) Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość ustanowienia przepisów bardziej restrykcyjnych, aniżeli te przewidziane w niniejszej dyrektywie.
(9) Sprawne funkcjonowanie rynku wewnętrznego wymaga nie tylko odpowiednich przepisów prawnych, ale również ścisłej i regularnej współpracy właściwych organów Państw Członkowskich oraz większej zbieżności stosowanych przez nie praktyk w zakresie regulacji prawnych i procedur nadzoru.
(10) W komunikacie Komisji z 11 maja 1999 r. zatytułowanym "Wprowadzanie w życie ram dla rynków finansowych: plan działania" zostały określone różne cele, które powinny zostać osiągnięte dla pełnej realizacji rynku wewnętrznego usług finansowych.
Celem określonym przez Radę Europejską obradującą w dniach 23. i 24. marca 2000 r. w Lizbonie jest wdrożenie planu działań do 2005 r.
Ważnym elementem planu działań jest nowe sformułowanie postanowień odnoszących się do funduszy własnych.
(11) Ponieważ w zakresie działalności w ramach portfela handlowego firmy inwestycyjne są narażone na takie same rodzaje ryzyka co instytucje kredytowe, właściwym jest, by odpowiednie przepisy dyrektywy 2006/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe [6] stosowały się również do firm inwestycyjnych.
(12) Fundusze własne zarówno firm inwestycyjnych, jak i instytucji kredytowych, (dalej zwanych wspólnie "instytucjami") mogą służyć do wyrównywania strat, których wartość przewyższa poziom zysków, zapewniając w ten sposób ciągłość działania instytucji oraz ochronę inwestorów.
Fundusze własne służą właściwym organom również jako istotny miernik, w szczególności przy ocenie wypłacalności instytucji, a także do innych celów ostrożnościowych.
Ponadto instytucje bezpośrednio konkurują ze sobą na rynku wewnętrznym.
Należy zatem ustanowić wspólne podstawowe normy dotyczące funduszy własnych w celu wzmocnienia systemu finansowego Wspólnoty oraz zapobiegania zniekształceniu konkurencji.
(13) W związku z celami określonymi w motywie (12) właściwym jest, by definicja funduszy własnych określona w dyrektywie 2006/48/WE służyła jako podstawa oraz by przyjąć dodatkowe przepisy szczegółowe, które uwzględniają różny zakres wymogów kapitałowych związanych z ryzykiem rynkowym.
(14) W przypadku instytucji kredytowych dyrektywa 2000/12/WE wprowadziła już wspólne normy w zakresie nadzorowania i monitorowania różnych typów ryzyka.
(15) W tym kontekście przepisy w sprawie minimalnych wymogów kapitałowych należy rozpatrywać w połączeniu z innymi właściwymi instrumentami także służącymi harmonizacji podstawowych metod nadzoru instytucji.
(16) Niezbędne jest opracowanie wspólnych norm dotyczących ryzyka rynkowego wynikającego z działalności instytucji kredytowych oraz ustalenie równoległych ram nadzorowania ryzyka, które ponoszą instytucje, zwłaszcza ryzyka rynkowego, w szczególności ryzyka pozycji, ryzyka kontrahenta/ryzyka rozliczenia i ryzyka walutowego.
(17) Niezbędne jest uwzględnienie pojęcia "portfel handlowy", który obejmuje pozycje w papierach wartościowych i innych instrumentach finansowych przeznaczonych do obrotu, które są obciążone głównie ryzykiem rynkowym, jak również zaangażowania wynikające z określonych usług finansowych świadczonych na rzecz klientów.
(18) W celu zmniejszenia obciążenia administracyjnego instytucji prowadzących jedynie znikomą działalność w ramach portfela handlowego, w ujęciu zarówno względnym, jak i bezwzględnym, instytucje te powinny mieć możliwość stosowania przepisów dyrektywy 2006/48/WE zamiast obowiązku przestrzegania wymogów określonych w załącznikach I i II do niniejszej dyrektywy.
(19) Istotne jest, aby przy monitorowaniu ryzyka rozliczenia/ryzyka dostawy uwzględnić istnienie systemów dających adekwatny poziom zabezpieczenia ograniczającego takie ryzyko.
(20) W każdym przypadku instytucje powinny przestrzegać przepisów niniejszej dyrektywy w zakresie pokrycia funduszami własnymi ryzyka walutowego obciążającego całokształt ich działalności.
Należy ustalać niższe wymogi kapitałowe dla pozycji w walutach ściśle ze sobą skorelowanych, gdy korelacja taka została potwierdzona badaniami statystycznymi lub wynika z obowiązujących umów międzyrządowych.
(21) Wymogi kapitałowe dla podmiotów prowadzących handel towarami, w tym podmiotów wyłączonych obecnie spod wymogów dyrektywy 2004/39/WE zostaną, o ile to konieczne, poddane przeglądowi w związku z przeglądem wyżej wymienionych wyjątków zgodnie z art. 65 ust. 3 tej dyrektywy.
(22) Liberalizacja rynków gazowego i elektryczności jest znaczącym celem Wspólnoty, zarówno pod względem gospodarczym, jak i politycznym.
Z tego względu wymogi kapitałowe oraz inne uregulowania dotyczące nadzoru, stosowane wobec podmiotów działających na tych rynkach, powinny być proporcjonalne, a ponadto nie mogą stanowić nieuzasadnionej przeszkody dla liberalizacji.
Szczególnie podczas przeglądów, o których mowa w motywie (21), powinien zostać uwzględniony cel, jakim jest liberalizacja.
(23) Istnienie wewnętrznych systemów monitorowania i kontroli ryzyka stopy procentowej obciążającego całą działalność instytucji stanowi szczególnie istotny sposób ograniczania tego ryzyka do minimum.
W związku z tym systemy takie powinny być nadzorowane przez właściwe organy.
(24) Dyrektywa 2006/48/WE nie ustanawia wspólnych zasad monitorowania i kontroli koncentracji zaangażowań w zakresie działalności, która zasadniczo obciążona jest ryzykiem rynkowym, stosowne jest zatem przyjęcie takich zasad.
(25) Ryzyko operacyjne stanowi istotne ryzyko dla instytucji wymagające pokrycia przy pomocy funduszy własnych.
Istotne jest uwzględnienie różnorodność instytucji w UE, poprzez ustanowienie alternatywnych metod.
(26) Dyrektywa 2006/48/WE przyjmuje zasadę konsolidacji.
Dyrektywa ta nie ustanawia wspólnych zasad konsolidacji w przypadku instytucji finansowych, których działalność zasadniczo obciążona jest ryzykiem rynkowym.
(27) Aby zapewnić odpowiedni poziom wypłacalności instytucji w ramach jednej grupy, ważne jest, by minimalne wymogi kapitałowe były stosowane na podstawie skonsolidowanej sytuacji finansowej tej grupy.
W celu zapewnienia odpowiedniej alokacji funduszy własnych w ramach grupy oraz ich dostępności w razie potrzeby dla zabezpieczenia inwestycji, minimalne wymogi kapitałowe powinny stosować się do poszczególnych instytucji w ramach tej grupy, chyba że cel ten można skutecznie zrealizować w inny sposób.
(28) Dyrektywa 2006/48/WE nie ma zastosowania do grup, w skład których wchodzi jedna firma inwestycyjna lub więcej takich firm, lecz nie wchodzi żadna instytucja kredytowa.
Należy zatem ustanowić wspólne ramy wprowadzenia nadzoru skonsolidowanego nad firmami inwestycyjnymi.
(29) Instytucje powinny zapewnić kapitał wewnętrzny adekwatny pod względem ilości, jakości i alokacji w stosunku do rodzajów ryzyka, na które są lub mogą być narażone.
Dlatego też instytucje powinny ustanowić strategie i procedury służące ocenie i utrzymywaniu adekwatności ich kapitału wewnętrznego.
(30) Właściwe organy powinny oceniać adekwatność funduszy własnych instytucji, uwzględniając rodzaje ryzyka, na jakie instytucje te są narażone.
(31) W celu zapewnienia sprawnego działania rynku wewnętrznego w sektorze bankowym Komitet Europejskich Nadzorców Bankowych powinien przyczynić się do spójnego stosowania niniejszej dyrektywy i do ujednolicenia praktyk w zakresie nadzoru stosowanych we Wspólnocie oraz składać instytucjom Wspólnoty roczne sprawozdania dotyczące osiągniętego postępu.
(32) Istotnym warunkiem wzrostu skuteczności funkcjonowania rynku wewnętrznego jest zapewnienie dalszego zbliżenia praktyk w zakresie wdrażania i stosowania przepisów zharmonizowanego prawodawstwa Wspólnoty.
(33) Z tego samego powodu, a także po to, by zapobiec nadmiernemu obciążeniu instytucji wspólnotowych działających w kilku Państwach Członkowskich, wynikającemu z stałej odpowiedzialności właściwych organów poszczególnych Państw Członkowskich za udzielanie zezwoleń i nadzór, niezbędne jest znaczne wzmocnienie współpracy między właściwymi organami.
W tym kontekście należy wzmocnić rolę inspektora odpowiedzialnego za nadzór skonsolidowany.
(34) Aby doprowadzić do wzrostu skuteczności funkcjonowania rynku wewnętrznego oraz aby zapewnić obywatelom Unii odpowiedni poziom przejrzystości, właściwe organy powinny ujawnić publicznie i w sposób umożliwiający miarodajne porównanie informacje na temat sposobów wdrażania wymogów niniejszej dyrektywy.
(35) Mając na uwadze wzmocnienie dyscypliny rynkowej oraz zachęcenie instytucji do ulepszenia ich strategii rynkowych, technik kontroli ryzyka oraz wewnętrznej organizacji zarządzania, należy nałożyć na te instytucje obowiązek podawania odpowiednich informacji do wiadomości publicznej.
(36) Środki niezbędne do wdrożenia niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [7].
(37) W swojej rezolucji z dnia 5 lutego 2002 r. w sprawie wdrożenia przepisów o usługach finansowych [8] Parlament wnioskował o przyznanie Parlamentowi i Radzie tej samej roli w nadzorowaniu sposobu wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji, co odzwierciedla uprawnienia legislacyjne Parlamentu zgodnie z art. 251 Traktatu.
Przewodniczący Komisji poparł ten wniosek w oświadczeniu złożonym tego samego dnia w Parlamencie. Dnia 11 grudnia 2002 r.
Komisja przedstawiła wniosek dotyczący zmian w decyzji 1999/468/WE, zmieniony wnioskiem z dnia 22 kwietnia 2004 r.
Parlament uznaje, że niniejsza propozycja nie chroni jego uprawnień legislacyjnych.
Zdaniem Parlamentu, Parlament i Rada powinny mieć możliwość oceny w ustalonym okresie uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji.
W związku z tym stosowne jest ograniczenie okresu, w którym Komisja może przyjmować środki wykonawcze.
(38) Parlament powinien dysponować trzymiesięcznym okresem od pierwszego przekazania projektu zmian i środków wykonawczych w celu ich przeanalizowania i wydania opinii.
Jednakże, w pilnych i odpowiednio uzasadnionych przypadkach powinna istnieć możliwość skrócenia tego okresu.
W przypadku przyjęcia w tym okresie rezolucji przez Parlament, Komisja powinna powtórnie przeanalizować projekt zmian lub środków.
(39) W celu uniknięcia zakłóceń na rynkach oraz zapewnienia ciągłości na wszelkich poziomach funduszy własnych należy przyjąć szczegółowe rozwiązania przejściowe.
(40) Niniejsza dyrektywa nie narusza praw podstawowych i jest zgodna z zasadami uznanymi w szczególności w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej za ogólne zasady prawa wspólnotowego.
(41) Obowiązek transpozycji niniejszej dyrektywy do prawa krajowego powinien ograniczać się do tych przepisów, które stanowią zasadniczą zmianę w porównaniu do wcześniejszych dyrektyw.
Obowiązek transpozycji przepisów, które nie zostały zmienione, wynika z wcześniejszych dyrektyw.
(42) Niniejsza dyrektywa nie powinna naruszać zobowiązań Państw Członkowskich dotyczących terminów transpozycji do prawa krajowego dyrektyw określonych w części B załącznika VIII,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
Przedmiot, zakres i definicje
Sekcja 1
Przedmiot i zakres
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa ustanawia wymogi adekwatności kapitałowej dla firm inwestycyjnych i instytucji kredytowych zasady dotyczące obliczania funduszy własnych oraz zasady ich nadzoru ostrożnościowego.
Państwa Członkowskie stosują wymogi określone w niniejszej dyrektywie wobec firm inwestycyjnych i instytucji kredytowych zgodnie z definicjami zawartymi w art. 3.
2.
Państwo Członkowskie może nakładać na firmy inwestycyjne i instytucje kredytowe, którym udzieliło zezwolenia, dodatkowe lub bardziej restrykcyjne wymogi.
Artykuł 2
1.
Z zastrzeżeniem przepisów art. 18, 20, 22-32, 34 i 39 niniejszej dyrektywy, art. 68-73 dyrektywy 2006/48/WE stosuje się odpowiednio do firm inwestycyjnych.
Przy stosowaniu art. 70-72 dyrektywy 2006/48/WE do firm inwestycyjnych, każde odniesienie do dominującej instytucji kredytowej z siedzibą w jednym z Państw Członkowskich należy rozumieć jako odniesienie do dominującej firmy inwestycyjnej z siedzibą w jednym z Państw Członkowskich, zaś każde odniesienie do unijnej dominującej instytucji kredytowej należy rozumieć jako odniesienie do dominującej unijnej firmy inwestycyjnej.
Jeżeli dominująca firma inwestycyjna z siedzibą w jednym z Państw Członkowskich jest przedsiębiorstwem dominującym w odniesieniu do instytucji kredytowej, to wyłącznie ta dominująca firma inwestycyjna podlega wymogom skonsolidowanym, o których mowa w art. 71-73 dyrektywy 2006/48/WE.
Jeżeli dominująca instytucja kredytowa z siedzibą w jednym z Państw Członkowskich jest przedsiębiorstwem dominującym wobec firmy inwestycyjnej, to wyłącznie ta dominująca instytucja kredytowa podlega wymogom skonsolidowanym, o których mowa w art. 71-73 dyrektywy 2006/48/WE.
W przypadku, gdy jednostkami zależnymi w stosunku do finansowej spółki holdingowej są zarówno instytucja kredytowa, jak i firma inwestycyjna, wymogi określone na podstawie skonsolidowanej sytuacji finansowej spółki holdingowej stosuje się do instytucji kredytowej.
2.
Gdy w skład grupy kapitałowej objętej przepisem ust. 1 nie wchodzi żadna instytucja kredytowa, stosują się odpowiednio przepisy dyrektywy 2006/48/WE z zastrzeżeniem następujących przypadków:
a) każde odniesienie do "instytucji kredytowych" traktuje się jako odniesienie do "firm inwestycyjnych";
b) w art. 125 oraz w art. 140 ust. 2 dyrektywy 2006/48/WE każde odniesienie do innych artykułów tej dyrektywy traktuje się jako odniesienie do dyrektywy 2004/39/WE;
c) do celów art. 39 ust. 3 dyrektywy 2006/48/WE odniesienia do "Komitetu Doradczego ds. Bankowości" traktuje się jako odniesienia do Rady i Komisji;
d) na zasadzie odstępstwa od art. 140 ust. 1 dyrektywy 2006/48/WE gdy w skład grupy nie wchodzi żadna instytucja kredytowa, zdanie pierwsze w tym artykule otrzymuje brzmienie: "W przypadku gdy firma inwestycyjna, finansowa spółka holdingowa lub spółka holdingowa o profilu mieszanym kontroluje jeden lub więcej przedsiębiorstw zależnych, które są zakładami ubezpieczeniowymi, właściwe organy i organy, którym powierzono publiczne zadanie nadzorowania zakładów ubezpieczeniowych, ściśle ze sobą współpracują."
Sekcja 2
Definicje
Artykuł 3
1.
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:
a) "instytucje kredytowe" oznaczają instytucje kredytowe określone w art. 4 ust. 1 dyrektywy 2006/48/WE;
b) "firmy inwestycyjne" oznaczają instytucje określone jako takie w art. 4 ust. 1 pkt 1) dyrektywy 2004/39/WE, które podlegają wymogom nałożonym z mocy tej dyrektywy z wyłączeniem:
(i) instytucji kredytowych,
(ii) firm miejscowych według definicji zawartej w lit. p); oraz
(iii) firm, które są upoważnione jedynie do świadczenia usług związanych z doradztwem inwestycyjnym lub przyjmują i przekazują zlecenia inwestorów, a nie przechowują środków lub papierów wartościowych swoich klientów, i które z tego powodu nie mogą w żadnym momencie być zadłużone wobec tych klientów;
c) "instytucje" oznaczają instytucje kredytowe i firmy inwestycyjne;
d) "uznane firmy inwestycyjne z państw trzecich" oznaczają firmy spełniające następujące warunki:
(i) firmy, które, gdyby założyły jednostkę w państwie Wspólnoty, byłyby objęte definicją firmy inwestycyjnej;
(ii) firmy, które posiadają zezwolenie przyznane w państwie trzecim; oraz
(iii) firmy, które podlegają i spełniają reguły ostrożnościowe, uznawane przez właściwe organy za przynajmniej tak restrykcyjne jak reguły ustanowione w niniejszej dyrektywie;
e) "instrumenty finansowe" oznaczają dowolną umowę, która powoduje powstanie aktywów finansowych u jednej ze stron i zobowiązania finansowego albo instrumentu kapitałowego u drugiej ze stron umowy;
f) "dominująca firma inwestycyjna z siedzibą w Państwie Członkowskim" oznacza firmę inwestycyjna, od której zależna jest instytucja lub instytucja finansowa lub która posiada udziały w takich podmiotach, oraz która nie jest sama podmiotem zależnym w stosunku do innej instytucji posiadającej zezwolenie wydane w tym samym Państwie Członkowskim lub w stosunku do finansowej spółki holdingowej założonej w tym samym Państwie Członkowskim;
g) "unijna dominująca firma inwestycyjna" oznacza dominującą firmę inwestycyjną z siedzibą w Państwie Członkowskim, która nie jest podmiotem zależnym w stosunku do innej instytucji posiadającej zezwolenie wydane w dowolnym Państwie Członkowskim lub w stosunku do finansowej spółki holdingowej założonej w dowolnym Państwie Członkowskim;
h) "pozagiełdowe instrumenty pochodne" oznaczają pozycje ujęte w wykazie zawartym w załączniku IV do dyrektywy 2006/48/WE inne niż te, którym przypisuje się wartość ekspozycji równą zero zgodnie z ust. 6 część 2 załącznika III do tej dyrektywy;
i) "rynek regulowany" oznacza rynek określony w art. 4 ust. 1 pkt 14) dyrektywy 2004/39/WE;
j) "zamienne papiery wartościowe" oznaczają papiery wartościowe, które mogą być zamienione przez ich posiadacza na inne papiery wartościowe;
k) "gwarancja subskrypcyjna (warrant)" oznacza papier wartościowy dający posiadaczowi prawo do nabycia instrumentu bazowego po ustalonej cenie w terminie do daty wygaśnięcia lub w dniu wygaśnięcia gwarancji subskrypcyjnej (warrantu); jej rozliczenie może nastąpić przez dostawę instrumentu bazowego albo przez płatność gotówkową;
l) "finansowanie zapasów" oznacza pozycje, w których fizyczny zapas został sprzedany w transakcji terminowej, a koszt sfinansowania został zablokowany do daty sprzedaży w transakcji terminowej;
m) "umowa z udzielonym przyrzeczeniem odkupu" i "umowa z otrzymanym przyrzeczeniem odkupu" oznaczają jakąkolwiek umowę, zgodnie z którą instytucja lub jej kontrahent przekazuje drugiej stronie papiery wartościowe lub towary albo gwarantowane prawa do tych papierów lub towarów, gdy gwarancji takiej udzieliła uznana giełda posiadająca prawo do tych papierów lub towarów, przy czym umowa nie zezwala instytucji na jednoczesne przekazanie ani zastawienie danego papieru wartościowego lub towaru na rzecz więcej niż jednego kontrahenta, a warunkiem transakcji jest zobowiązanie odkupu tych papierów – albo zastępczych papierów wartościowych lub towarów o tych samych cechach – po określonej cenie w ustalonym przyszłym terminie, albo w terminie, który ustali strona przekazująca; dla instytucji sprzedającej papiery wartościowe lub towary transakcja ta stanowi umowę z udzielonym przyrzeczeniem odkupu, natomiast dla instytucji kupującej papiery lub towary stanowi ona umowę z otrzymanym przyrzeczeniem odkupu;
n) "udzielanie pożyczek papierów wartościowych lub towarów" i "zaciąganie pożyczek papierów wartościowych lub towarów" oznaczają jakiekolwiek transakcje, w których instytucja lub jej kontrahent przekazuje drugiej stronie papiery wartościowe lub towary, otrzymując odpowiednie zabezpieczenie, a warunkiem transakcji jest zobowiązanie drugiej strony do zwrotu papierów lub towarów równoważnych otrzymanym papierom lub towarom, w danym terminie przyszłym lub na żądanie strony przekazującej; dla instytucji przekazującej papiery wartościowe lub towary transakcja taka stanowi transakcję udzielenia pożyczki papierów wartościowych lub towarów, natomiast dla instytucji otrzymującej papiery lub towary stanowi transakcję zaciągnięcia pożyczki papierów wartościowych lub towarów;
o) "bezpośredni uczestnik rozliczeń" oznacza członka giełdy lub izby rozliczeniowej pozostającej w bezpośrednim stosunku umownym z centralnym kontrahentem (gwarantem rynku);
p) "przedsiębiorstwo miejscowe" oznacza przedsiębiorstwo działające na własny rachunek na rynkach opcji lub kontraktów terminowych lub innych instrumentów pochodnych oraz na rynkach kasowych wyłącznie w celu zabezpieczenia pozycji na rynkach instrumentów pochodnych lub działające na rachunek innych uczestników tych rynków a także takie, które posiada gwarancję bezpośrednich uczestników rozliczeń tych rynków, w przypadku gdy odpowiedzialność za egzekwowanie wykonania kontraktów zawartych przez takie przedsiębiorstwa przyjmują na siebie bezpośredni uczestnicy rozliczeń w ramach tych samych rynków;
q) "współczynnik delta" oznacza przewidywany stopień zmiany ceny opcji w zależności od małej zmiany ceny instrumentu bazowego będącego przedmiotem opcji;
r) "fundusze własne" oznaczają fundusze własne w rozumieniu definicji zawartej w dyrektywie 2006/48/WE; oraz
s) "kapitał" oznacza fundusze własne.
W celu stosowania nadzoru na zasadzie skonsolidowanej termin "firma inwestycyjna" obejmuje firmy inwestycyjne państw trzecich.
Do celów lit. e) instrumenty finansowe obejmują pierwotne instrumenty finansowe lub instrumenty pieniężne oraz finansowe instrumenty pochodne, których wartość jest pochodną ceny bazowego instrumentu finansowego, stopy, indeksu lub ceny innej pozycji bazowej, a także obejmuje jako wymóg minimalny instrumenty określone w sekcji C załącznika I do dyrektywy 2004/39/WE.
2.
Pojęcia: "przedsiębiorstwo dominujące", "przedsiębiorstwo zależne", "spółka zarządzania aktywami" i "instytucja finansowa" obejmują przedsiębiorstwa określone w dyrektywie 2006/48/WE.
Pojęcia: "finansowa spółka holdingowa", "dominująca finansowa spółka holdingowa z siedzibą w Państwie Członkowskim", "unijna dominująca finansowa spółka holdingowa" oraz "przedsiębiorstwo usług pomocniczych" obejmują przedsiębiorstwa określone w art. 4 dyrektywy 2006/48/WE, przy czym każde odniesienie do instytucji kredytowych rozumie się jako odniesienie do instytucji.
3.
Do celów stosowania dyrektywy 2006/48/WE w odniesieniu do grup określonych w art. 2 ust. 1, które nie obejmują danej instytucji kredytowej, zastosowanie mają następujące definicje:
a) "finansowa spółka holdingowa" oznacza instytucję finansową, której przedsiębiorstwa zależne stanowią wyłącznie lub głównie firmy inwestycyjne lub inne instytucje finansowe, z których co najmniej jedna jest firmą inwestycyjną oraz które nie jest finansową spółką holdingową o działalności mieszanej w rozumieniu dyrektywy 2002/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie dodatkowego nadzoru nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń oraz przedsiębiorstwami inwestycyjnymi konglomeratu finansowego [9];
b) "spółka holdingowa o profilu mieszanym" oznacza przedsiębiorstwo dominujące niebędące ani finansową spółką holdingową, ani firmą inwestycyjną, ani finansową spółką holdingową o działalności mieszanej w rozumieniu dyrektywy 2002/87/WE, do którego przedsiębiorstw zależnych należy co najmniej jedna firma inwestycyjna; oraz
c) "właściwe organy" oznaczają organy krajowe uprawnione w drodze ustawy lub przepisu wykonawczego do sprawowania nadzoru nad firmami inwestycyjnymi.
ROZDZIAŁ II
Kapitał założycielski
Artykuł 4
Dla celów niniejszej dyrektywy "kapitał założycielski" składa się z elementów wymienionych w art. 57 lit. a) i b) dyrektywy 2006/48/WE.
Artykuł 5
1.
Firmy inwestycyjne, które nie zawierają transakcji instrumentami finansowymi na własny rachunek ani nie gwarantują emisji instrumentów finansowych, ale które przechowują środki lub papiery wartościowe klientów oraz oferują jedną lub więcej spośród niżej wymienionych usług, muszą dysponować kapitałem założycielskim w wysokości 125000 EUR:
a) przyjmowanie i przekazanie zleceń inwestorów dotyczących instrumentów finansowych;
b) wykonywanie zleceń inwestorów dotyczących instrumentów finansowych; lub
c) zarządzanie indywidualnymi portfelami inwestycyjnymi składającymi się z instrumentów finansowych.
2.
Właściwe organy mogą zezwolić firmie inwestycyjnej, która wykonuje zlecenia inwestorów dotyczące instrumentów finansowych, na utrzymanie takich instrumentów również na własny rachunek, jeśli spełnione są następujące warunki:
a) takie pozycje powstają jedynie wówczas, gdy firmie nie udaje się dokładnie dopasować zleceń inwestorów;
b) łączna wartość rynkowa wszystkich takich pozycji podlega górnej granicy 15 % kapitału założycielskiego firmy;
c) firma spełnia wymogi określone w art. 18, 20 i 28; oraz
d) takie pozycje mają charakter incydentalny i tymczasowy, a ich utrzymywanie jest ściśle ograniczone do okresu niezbędnego do przeprowadzenia danej transakcji.
Utrzymywanie pozycji w instrumentach finansowych niezaliczonych do portfela handlowego celem lokowania funduszy własnych w odniesieniu do usług określonych w ust. 1 lub do celów ust. 3 nie jest traktowane jako zawieranie transakcji na własny rachunek.
3.
Państwa Członkowskie mogą obniżyć kwotę określoną w ust. 1 do wysokości 50000 EUR, jeśli dana firma nie posiada zezwolenia ani na przechowywanie środków lub papierów wartościowych klientów, ani na prowadzenie transakcji na własny rachunek, ani na gwarantowanie emisji.
Artykuł 6
Przedsiębiorstwa miejscowe dysponują kapitałem założycielskim w wysokości 50000 EUR na tyle, na ile korzystają one ze swobody przedsiębiorczości lub świadczą usługi określone w art. 31 i 32 dyrektywy 2004/39/WE.
Artykuł 7
Firmy określone w art. 3 ust. 1 lit. b) pkt (iii) posiadają:
a) kapitał założycielski w wysokości 50000 EUR lub
b) ubezpieczenie z tytułu prowadzenia działalności zawodowej obejmujące całe terytorium Wspólnoty lub niektóre inne, porównywalne gwarancje odnoszące się do odpowiedzialności wynikającej z zaniedbań zawodowych, stanowiące przynajmniej 1000000 EUR mających zastosowanie do każdego roszczenia i 1500000 EUR rocznie dla wszystkich roszczeń łącznie; lub
c) połączenie kapitału założycielskiego oraz ubezpieczenia z tytułu prowadzenia działalności zawodowej w formie skutkującej poziomem pokrycia równorzędnym do ustalonego w lit. a) lub b).
Kwoty określone w akapicie pierwszym podlegają okresowej rewizji Komisji w celu uwzględnienia zmian w europejskim wskaźniku cen konsumpcyjnych podawanym do publicznej wiadomości przez Eurostat zgodnie z oraz w tym samym czasie co dostosowania wprowadzone na mocy art. 4 ust. 7 dyrektywy 2002/92/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 grudnia 2002 r. w sprawie pośrednictwa ubezpieczeniowego [10].
Artykuł 8
Jeżeli firma określona w art. 3 ust. 1 lit. b) pkt (iii), jest zarejestrowana również na podstawie dyrektywy 2002/92/WE, wypełnia ona wymogi ustanowione na mocy art. 4 ust. 3 tej dyrektywy, a ponadto musi posiadać:
a) kapitał założycielski w wysokości 25000 EUR;
b) ubezpieczenie z tytułu prowadzenia działalności zawodowej obejmujące całe terytorium Wspólnoty lub niektóre inne, porównywalne gwarancje odnoszące się do odpowiedzialności wynikającej z zaniedbań zawodowych, stanowiące przynajmniej 500000 EUR mających zastosowanie do każdego roszczenia i 750000 EUR rocznie dla wszystkich roszczeń łącznie; lub
c) połączenie kapitału założycielskiego oraz ubezpieczenia z tytułu prowadzenia działalności zawodowej w formie skutkującej poziomem pokrycia równorzędnym do ustalonego w lit. a) lub b).
Artykuł 9
Firmy inwestycyjne inne niż te, o których mowa w art. 5-8 muszą posiadać kapitał założycielski w wysokości 730000 EUR.
Artykuł 10
1. Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 5 ust. 1, art. 5 ust. 3, 6 i 9 Państwa Członkowskie mogą utrzymać ważność zezwoleń udzielonych firmom inwestycyjnym i firmom objętym przepisami art. 6, które już istniały przed dniem 31 grudnia 1995 r., a których fundusze własne nie osiągają poziomu kapitału założycielskiego określonego w art. 5 ust. 1, art. 5 ust. 3, 6 i 9.
Fundusze własne tych firm lub firm inwestycyjnych nie mogą jednak spaść poniżej najwyższego poziomu referencyjnego obliczonego po dacie notyfikacji zawartej w niniejszej dyrektywie.
Poziom referencyjny stanowi średni poziom dzienny funduszy własnych wyliczany przez okres sześciomiesięczny poprzedzający datę wyliczenia.
Poziom ten oblicza się co sześć miesięcy za analogiczny okres poprzedni.
2.
Jeśli kontrolę nad firmą objętą przepisem ust. 1 przejmuje osoba fizyczna lub prawna inna niż osoba, która wcześniej kontrolowała tą firmę, fundusze własne tej firmy są podwyższane co najmniej do poziomu określonego dla nich w art. 5 ust. 1, art. 5 ust. 3, 6 i 9, z wyjątkiem przypadku pierwszego przekazania kontroli przez dziedziczenie po dniu 31 grudnia 1995 r. za zgodą właściwych organów oraz przez okres nie dłuższy niż dziesięć lat od daty przekazania kontroli.
3. W określonych jednak szczególnych okolicznościach i za zgodą właściwych organów, gdy następuje połączenie dwóch lub więcej firm inwestycyjnych lub firm objętych przepisem art. 6, fundusze własne firmy powstałej w wyniku tego połączenia nie muszą osiągnąć poziomu określonego w art. 5 ust. 1, art. 5 ust. 3, 6 i 9. Niemniej jednak w okresie, gdy nie został osiągnięty odpowiedni poziom zgodnie z art. 5 ust. 1, art. 5 ust. 3, 6 i 9, fundusze własne nowopowstałej firmy nie mogą spaść poniżej sumy funduszy własnych łączących się ze sobą firm w chwili połączenia.
4.
Fundusze własne firm inwestycyjnych i firm objętych przepisem art. 6 nie mogą spaść poniżej poziomu określonego w art. 5 ust. 1, art. 5 ust. 3, 6 i 9, i w ust. 1 i 3 niniejszego artykułu.
Jeśli fundusze własne takich firm oraz firm inwestycyjnych spadną poniżej tego poziomu, właściwe organy mogą w uzasadnionych okolicznościach wyznaczyć tym firmom ograniczony czas, w którym musi ono uzyskać poprawę swojej sytuacji lub zaprzestać działalności.
ROZDZIAŁ III
Portfel handlowy
Artykuł 11
1.
Portfel handlowy instytucji zawiera wszystkie pozycje w instrumentach finansowych i w towarach utrzymywane z przeznaczeniem handlowym lub w celu zabezpieczenia innych składników w portfelu handlowym, których zbywalność albo nie podlega żadnym ograniczeniom umownym albo które można zabezpieczyć.
2.
Pozycje utrzymywane z przeznaczeniem handlowym to pozycje przeznaczone do krótkoterminowej odsprzedaży lub utrzymywane z zamiarem uzyskania korzyści wynikających z rzeczywistych lub oczekiwanych krótkoterminowych różnic między cenami nabycia i sprzedaży lub z innych wahań cenowych lub wahań stopy procentowej.
Termin "pozycje" obejmuje pozycje otwierane na własny rachunek i pozycje związane z obsługą klienta i pozycje związane z organizowaniem obrotu.
3.
Przeznaczenie handlowe wykazuje się na podstawie strategii, zasad i procedur ustanowionych przez instytucję w celu zarządzania daną pozycją lub portfelem zgodnie z załącznikiem VII część A.
4.
Instytucje ustanawiają i utrzymują systemy i procedury kontroli w celu zarządzania swoimi portfelami handlowymi, w szczególności zgodnie z załącznikiem VII części B i D.
5.
W ramach portfela handlowego można uwzględnić zabezpieczenia wewnętrzne; wówczas stosuje się przepisy zawarte w załączniku VII część C.
ROZDZIAŁ IV
Fundusze własne
Artykuł 12
"Fundusze własne podstawowe" oznaczają sumę łączną pozycji określonych w art. 57 lit. a)-c) dyrektywy 2006/48/WE, pomniejszoną o sumę łączną pozycji określonych w art. 57 lit. i)-k) tej dyrektywy;
Do dnia 1 stycznia 2009 r. Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie odpowiednie wnioski dotyczące zmian niniejszego rozdziału.
Artykuł 13
1.
Z zastrzeżeniem przepisów ust. 2-5 niniejszego artykułu oraz art. 14-17 fundusze własne firm inwestycyjnych i instytucji kredytowych określa się zgodnie z dyrektywą 2006/48/WE.
Ponadto przepisy zawarte w akapicie pierwszym stosuje się do firm inwestycyjnych, które nie posiadają jednej z form prawnych określonych w art. 1 ust. 1 czwartej dyrektywy Rady 78/660/EWG z dnia 25 lipca 1978 r. w sprawie rocznych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek [11].
2.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 właściwe organy mogą zezwolić instytucjom, które mają obowiązek przestrzegania wymogów kapitałowych obliczanych zgodnie z art. 21, 28-32 i z załącznikiem I oraz z załącznikami III-VI na stosowanie jedynie w tym celu alternatywnej metody określania funduszy własnych.
Żadna część funduszy własnych przeznaczonych na ten cel nie może być równocześnie wykorzystana do spełniania innych wymogów kapitałowych.
Taka alternatywna metoda określania funduszy własnych obejmuje sumę pozycji określonych poniżej w lit. a) – c), niniejszego akapitu, pomniejszoną o pozycję określoną w lit. d), przy czym o wymogu odejmowania tej ostatniej pozycji decydują właściwe organy:
a) fundusze własne zgodnie z definicją zawartą w dyrektywie 2006/48/WE z wyłączeniem tylko art. 57 lit.
1) do lit. p) tej dyrektywy w przypadku firm, które mają obowiązek odejmowania pozycji w lit. d) niniejszego ustępu od sumy pozycji w lit. a) – c);
b) zyski netto instytucji z operacji portfela handlowego z potrąceniem wszelkich dających się przewidzieć obciążeń lub dywidend, pomniejszone o straty netto z innej działalności, pod warunkiem że żadna z tych kwot nie została już wliczona do pozycji w lit. a) niniejszego ustępu stosownie do art. 57 lit. b) lub k) dyrektywy 2006/48/WE;
c) zobowiązania podporządkowane lub pozycje, o których mowa w ust. 5 niniejszego artykułu z zastrzeżeniem warunków określonych w ust. 3 i 4 niniejszego artykułu oraz w art. 14;
d) aktywa niepłynne określone w art. 15.
3.
Zobowiązania podporządkowane, o których mowa w ust. 2 lit. c) drugiego akapitu ust. 2 muszą charakteryzować się pierwotnym terminem wymagalności przynajmniej dwóch lat.
Zobowiązania te muszą być w pełni wpłacone, a umowa pożyczki nie może zawierać żadnych klauzul stanowiących o tym, że w określonych okolicznościach, innych od likwidacji instytucji, zobowiązanie takie podlegać będzie spłacie przed terminem umownym, chyba że właściwe organy udzielą zgody na taką spłatę.
Nie wolno spłacać ani kapitału, ani odsetek od zobowiązań podporządkowanych, jeśli taka spłata spowodowałaby obniżenie funduszy własnych danej instytucji do poziomu poniżej 100 % łącznych wymogów kapitałowych tej instytucji.
Ponadto instytucje mają obowiązek powiadomienia właściwych organów o wszystkich spłatach zobowiązań podporządkowanych, gdy tylko fundusze własne spadną poniżej poziomu 120 % łącznych wymogów kapitałowych.
4.
Pożyczka podporządkowana, o której mowa w ust. 2 akapit drugi lit. c) nie może przekraczać maksymalnego pułapu 150 % funduszy własnych podstawowych przeznaczonych na wypełnienie wymogów obliczanych zgodnie z art. 21 i art. 28-32 oraz z załącznikami I -VI, zaś ten maksymalny pułap może osiągać tylko w szczególnych okolicznościach określonych przez właściwe organy.
5.
Właściwe organy mogą zezwolić instytucjom na zastąpienie zobowiązań podporządkowanych, o których mowa w ust. 2 akapit drugi lit. c), pozycjami określonymi w art. 57 lit. d)-h) dyrektywy 2006/48/WE.
Artykuł 14
1. Właściwe organy mogą zezwolić firmom inwestycyjnym na przekroczenie pułapu pożyczki podporządkowanej zaliczonej do kapitału, określonej w art. 13 ust. 4, jeśli oceniają to za ostrożnościowo właściwe i pod warunkiem, że suma takich pożyczek podporządkowanych zaliczonych do kapitału oraz pozycji określonych w art. 13 ust. 5 nie przekracza 200 % funduszy własnych podstawowych przeznaczonych na wypełnienie wymogów obliczanych zgodnie z art. 21 oraz z art. 28-32 a także załącznikami I i III-VI lub 250 % tej samej kwoty, jeśli firmy inwestycyjne odejmują pozycję określoną w art. 13 ust. 2 lit. d) w rachunku funduszy własnych.
2.
Właściwe organy mogą zezwolić instytucji kredytowej na przekroczenie pułapu określonej w art. 13 ust. 4 pożyczki podporządkowanej zaliczonej do kapitału, jeśli uznają to za ostrożnościowo właściwe i pod warunkiem, że suma takich pożyczek podporządkowanych zaliczonych do kapitału i pozycji w art. 57 lit. d)-h) dyrektywy 2006/48/WE nie przekracza 250 % funduszy własnych podstawowych przeznaczonych na wypełnienie wymogów obliczanych zgodnie z art. 28-32 oraz z załącznikami I i III-VI niniejszej dyrektywy.
Artykuł 15
Aktywa niepłynne, o których mowa w art. 13 ust. 2 akapit drugi lit d) obejmują:
a) rzeczowy majątek trwały z wyjątkiem wartości gruntów i budynków w tej mierze, w jakiej zezwolono na pomniejszenie nimi wartości kredytów, które zabezpieczają;
b) akcje i udziały w instytucjach kredytowych i finansowych, łącznie z pożyczkami podporządkowanymi udzielonymi tym instytucjom, które zaliczane są do funduszy własnych tych instytucji, chyba że zostały odjęte od funduszy własnych stosownie do przepisów art. 57 lit. l)-p) dyrektywy 2006/48/WE lub zgodnie z art. 16 lit. d) niniejszej dyrektywy;
c) akcje, udziały i inne inwestycje w przedsiębiorstwach niebędących instytucjami kredytowymi lub finansowymi, gdy pozycje te nie są łatwo zbywalne;
d) ujemną wartość kapitału przedsiębiorstw zależnych;
e) dokonane wpłaty, z wyjątkiem tych, które można wycofać w ciągu 90 dni, a także wpłat dokonanych w związku z obowiązkiem utrzymywania depozytów zabezpieczających kontrakty terminowe i opcje;
f) kredyty i inne należności, z wyjątkiem należności wymagalnych w ciągu 90 dni; oraz
g) zapasy rzeczowe, chyba że podlegają one już wymogom kapitałowym co najmniej tak rygorystycznym, jak wymogi określone w art. 18 i 20.
Do celów lit. b) w przypadku gdy akcje i udziały w instytucji kredytowej lub innej instytucji finansowej są posiadane tymczasowo z tytułu podjętego programu pomocy mającego na celu restrukturyzację finansową i uratowanie takiej instytucji, właściwe organy mogą odstąpić od zastosowania niniejszego artykułu.
Organy te mogą odstąpić od zastosowania niniejszego przepisu również w przypadku akcji i udziałów zaliczonych do portfela handlowego firmy inwestycyjnej.
Artykuł 16
Firmy inwestycyjne należące do grupy kapitałowej, którym przyznano odstępstwo od wymogu nadzoru skonsolidowanego na mocy art. 22, wyliczają fundusze własne zgodnie z art. 13-15 z następującymi zastrzeżeniami:
a) firmy te odejmują od kwoty funduszy własnych aktywa niepłynne, o których mowa w art. 13 ust. 2 lit. d);
b) wyłączenie, o którym mowa w art. 13 ust. 2 lit. a), nie obejmuje tych składników pozycji objętych art. 57 lit. l)-p) dyrektywy 2006/48/WE, które firma inwestycyjna posiada względem przedsiębiorstw objętych konsolidacją zgodnie z art. 2 ust. 1 niniejszej dyrektywy;
c) limity, o których mowa w art. 66 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy 2006/48/WE, wylicza się w odniesieniu do funduszy własnych podstawowych pomniejszonych o składniki określone w art. 57 lit. l)-p) tej dyrektywy, o których mowa w lit. b) niniejszego artykułu, a które stanowią część funduszy własnych podstawowych tych przedsiębiorstw; oraz
d) składniki określone w art. 57 lit. l)-p) dyrektywy 2006/48/WE, o których mowa w lit. c) niniejszego artykułu, pomniejszają fundusze własne podstawowe, a nie sumę wszystkich pozycji w art. 66 ust. 2 tej dyrektywy, w szczególności dla celów art. 13 ust. 4, art. 13 ust. 5 i art. 14 niniejszej dyrektywy.
Artykuł 17
1.
Jeżeli dana instytucja oblicza kwoty ekspozycji ważone ryzykiem do celów załącznika II do niniejszej dyrektywy zgodnie z art. 84-89 dyrektywy 2006/48/WE, wówczas do obliczeń, o których mowa w załączniku VII część 1 ust. 4 do dyrektywy 2006/48/WE, stosuje się następuje przepisy:
a) do sumy aktualizacji wartości i rezerw, obliczonej dla ekspozycji wymienionych w załączniku II, można włączyć kwoty aktualizacji wartości uwzględniające jakość kredytową kontrahenta; oraz
b) jeśli ryzyko kredytowe kontrahenta zostało odpowiednio uwzględnione przy wycenie pozycji w portfelu handlowym i pod warunkiem zgody właściwych organów, oczekiwana kwota straty, odpowiadająca stopniowi narażenia kontrahenta na ryzyko, wynosi zero.
Do celów lit. a) takiej aktualizacji wartości nie uwzględnia się w funduszach własnych danych instytucji inaczej niż zgodnie z przepisami niniejszego ustępu.
2.
Do celów niniejszego artykułu stosuje się przepisy art. 153 i 154 dyrektywy 2006/48/WE.
ROZDZIAŁ V
Sekcja 1
Zabezpieczenia przed ryzykiem
Artykuł 18
1.
Instytucje posiadają fundusze własne na poziomie, który zawsze pokrywa lub przewyższa sumę łączną niżej określonych wymogów kapitałowych:
a) wymogi kapitałowe z tytułu działalności zaliczonej do portfela handlowego obliczone zgodnie metodami i opcjami ustanowionymi w art. 28-32 oraz z załącznikiem I, II, i VI, a także – jeśli właściwe – zgodnie z załącznikiem V; oraz
b) wymogi kapitałowe z tytułu całej działalności prowadzonej przez instytucję, obliczone zgodnie z metodami i opcjami ustanowionymi w załącznikach III i IV, a także – jeśli właściwe – zgodnie z załącznikiem V.
2.
Na zasadzie odstępstwa od przepisu ust. 1 właściwe organy mogą zezwolić instytucjom na wyliczanie wymogów kapitałowych dotyczących działalności zaliczonej do portfela handlowego zgodnie z art. 75 lit. a) dyrektywy 2006/48/WE oraz z ust. 6, 7 i 9 załącznika II do niniejszej dyrektywy, o ile rozmiar działalności zaliczanej do portfela handlowego spełnia następujące warunki:
a) działalność zaliczona do portfela handlowego tych instytucji zwykle nie przekracza 5 % ich łącznej działalności;
b) suma pozycji w portfelu handlowym zwykle nie przekracza 15 mln EUR; oraz
c) działalność zaliczona do portfela handlowego tych instytucji nigdy nie przekracza 6 % ich łącznej działalności, zaś suma pozycji w portfelu nigdy nie przekracza 20 mln EUR.
3.
W celu wyliczenia udziału działalności zaliczonej do portfela handlowego w łącznej działalności instytucji do celów ust. 2 lit. a) i c) właściwe organy mogą odnieść tę działalność do łącznych operacji bilansowych i pozabilansowych do rachunku zysków i strat lub do funduszy własnych danych instytucji, bądź też stosować połączenie tych środków.
Przy ocenie rozmiaru operacji bilansowych i pozabilansowych instrumenty dłużne należy wyceniać według wartości rynkowej lub wartości kwot kapitału, akcje według wartości rynkowej, a instrumenty pochodne według wartości nominalnej lub rynkowej instrumentów bazowych, których dotyczą.
Pozycje długie i krótkie należy zsumować bez względu na znak dodatni lub ujemny.
4. Jeśli zdarzy się, że dana instytucja przekroczy jeden z limitów określonych w ust. 2 lit. a) i b) albo oba te limity, czy też jeden z limitów określonych w ust. 2 lit. c) albo oba te limity, a przekroczenie takie ma miejsce nie tylko przez krótki okres, instytucja ta musi spełniać wymogi odnośnie do działalności zaliczonej do portfela handlowego określone w ust. 1 lit. a) oraz odpowiednio powiadomić właściwe organy.
Artykuł 19
1.
Do celów ust. 14 załącznika I, w zależności od uznania organów krajowych, dłużnym papierom wartościowym wyemitowanym przez podmioty określone w załączniku I tabeli 1 można przypisać wagę równą 0 %, o ile te dłużne papiery wartościowe są wyrażone i opłacone w walucie krajowej.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 13 i 14 załącznika I Państwa Członkowskie mogą ustanowić wymóg kapitałowy z tytułu ryzyka szczególnego w odniesieniu do obligacji objętych załącznikiem VI część 1 ust. 68-70 do dyrektywy 2006/48/WE w wysokości wymogu z tytułu ryzyka szczególnego dla pozycji o obniżonym ryzyku o tym samym okresie pozostającym do terminu zapadalności co taka obligacja, obniżonym zgodnie ze wskaźnikami procentowymi określonymi w załączniku VI część 1 ust. 71 tej dyrektywy.
3.
Jeśli zgodnie z przepisami określonymi w ust. 52 załącznika I właściwe organy uznają przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania z państwa trzeciego, właściwe organy innego Państwa Członkowskiego mogą oprzeć się na takim uznaniu bez przeprowadzania własnej oceny.
Artykuł 20
1.
Z zastrzeżeniem przepisów ust. 2, 3 i 4 niniejszego artykułu oraz art. 34 niniejszej dyrektywy, w odniesieniu do firm inwestycyjnych stosuje się wymogi określone w art. 75 dyrektywy 2006/48/WE.
2.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 właściwe organy mogą zezwolić firmom inwestycyjnym, które nie posiadają zezwolenia na świadczenie usług inwestycyjnych wymienionych w ust. 3 i ust. 6 sekcji A załącznika I do dyrektywy 2004/39/WE, na utrzymywanie funduszy własnych, które są zawsze większe lub równe:
a) sumie wymogów kapitałowych zawartych w art. 75 lit. a)-c) dyrektywy 2006/48/WE; oraz
b) kwocie określonej w art. 21 niniejszej dyrektywy.
3.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 właściwe organy mogą zezwolić firmom inwestycyjnym, które posiadają kapitał określony w art. 9, a które objęte są poniższymi kategoriami, na utrzymywanie funduszy własnych, które są zawsze większe lub równe sumie wymogów kapitałowych obliczonych zgodnie z wymogami zawartymi w art. 75 lit. a)-c) dyrektywy 2006/48/WE oraz kwocie określonej w art. 21 niniejszej dyrektywy:
a) firmy inwestycyjne, które zawierają transakcje na własny rachunek wyłącznie w celu wykonania zlecenia klienta lub w celu uzyskania dostępu do systemu rozliczeniowego lub uznanej giełdy, działając jako agencja lub wykonując zlecenie klienta; oraz
b) firmy inwestycyjne:
(i) które nie przechowują środków pieniężnych lub papierów wartościowych klienta;
(ii) które zawierają transakcje jedynie na własny rachunek;
(iii) które nie mają zewnętrznych klientów;
(iv) których transakcje są wykonywane i rozliczane przez instytucję rozliczeniową, a także są przez taką instytucję gwarantowane.
4.
Firmy inwestycyjne, o których mowa w ust. 2 i 3, podlegają wszystkim przepisom odnoszącym się do ryzyka operacyjnego, określonych w załączniku V do dyrektywy 2006/48/WE.
5.
Art. 21 ma zastosowanie wyłącznie do firm inwestycyjnych, do których ma zastosowanie ust. 2 lub 3 lub art. 46, i to wyłącznie w sposób w nich określony.
Artykuł 21
Firmy inwestycyjne mają obowiązek utrzymywania funduszy własnych na poziomie odpowiadającym 25 % stałych kosztów ogólnych w roku poprzednim.
Właściwe organy mogą zmodyfikować ten wymóg w wypadku istotnej zmiany działalności firmy od roku poprzedniego.
W przypadku, gdy firma nie prowadzi jeszcze działalności przez pełny rok, począwszy od dnia podjęcia tej działalności, wymóg ten wynosi 25 % stałych kosztów ogólnych założonych w biznesplanie, chyba że właściwe organy zażądają skorygowania tego planu.
Sekcja 2
Stosowanie wymogów w ujęciu skonsolidowanym
Artykuł 22
1.
Właściwe organy mające obowiązek sprawowania nadzoru skonsolidowanego nad grupami kapitałowymi objętymi art. 2 lub do tego wyznaczone mogą w indywidualnych przypadkach odstąpić od obowiązku stosowania wymogów kapitałowych w ujęciu skonsolidowanym, pod warunkiem że:
a) wszystkie unijne firmy inwestycyjne w takiej grupie stosują sposób wyliczania funduszy własnych określony w art. 16;
b) wszystkie firmy inwestycyjne w takiej grupie są objęte kategoriami wymienionymi w art. 20 ust. 2 i 3;
c) wszystkie unijne firmy inwestycyjne w takiej grupie spełniają wymogi nałożone w ujęciu nieskonsolidowanym przepisami art. 18 i 20 oraz jednocześnie potrącają ze swoich funduszy własnych wszelkie zobowiązania warunkowe względem firm inwestycyjnych, instytucji finansowych, spółek zarządzania aktywami oraz przedsiębiorstw usług pomocniczych, które w przeciwnym wypadku podlegałyby konsolidacji; oraz
d) dowolna finansowa spółka holdingowa będąca dominującą finansową spółką holdingową z siedzibą w Państwie Członkowskim dla dowolnej firmy inwestycyjnej w takiej grupie posiada kapitał określony tutaj jako suma pozycji art. 57 lit. a)-h) dyrektywy 2006/48/WE, który jest co najmniej tak duży jak suma pełnej wartości księgowej dowolnych udziałów lub akcji, należności podporządkowanych oraz instrumentów, o których mowa w art. 57 tej dyrektywy, w firmach inwestycyjnych, instytucjach finansowych, spółkach zarządzania aktywami oraz przedsiębiorstwach usług pomocniczych, które w przeciwnym wypadku podlegałyby konsolidacji, oraz całkowita kwota zobowiązań warunkowych względem firm inwestycyjnych, instytucji finansowych, spółek zarządzania aktywami oraz przedsiębiorstw usług pomocniczych, które w przeciwnym wypadku podlegałyby konsolidacji;
Każda unijna firma inwestycyjna, która spełnia kryteria wymienione w akapicie pierwszym, ustanawia systemy monitorowania i kontroli źródeł kapitału i finansowania wszystkich finansowych spółek holdingowych, firm inwestycyjnych, instytucji finansowych, spółek zarządzania aktywami oraz przedsiębiorstw usług pomocniczych w ramach grupy.
2.
Na zasadzie odstępstwa od przepisów ust. 1 właściwe organy mogą zezwolić finansowym spółkom holdingowym będącym dominującymi finansowymi spółkami holdingowymi z siedzibą w Państwie Członkowskim względem danej firmy inwestycyjnej w takiej grupie na zastosowanie wartości niższej od wartości obliczonej zgodnie z ust. 1 lit. d), ale nie niższej od sumy wymogów nałożonych na zasadzie nieskonsolidowanej na mocy art. 18 i 20 na firmy inwestycyjne, instytucje finansowe, spółki zarządzania aktywami oraz przedsiębiorstwa usług pomocniczych, które w przeciwnym wypadku podlegałyby konsolidacji, oraz od całkowitej kwoty zobowiązań warunkowych względem firm inwestycyjnych, instytucji finansowych, spółek zarządzania aktywami oraz przedsiębiorstw usług pomocniczych, które w przeciwnym wypadku podlegałyby konsolidacji.
Do celów niniejszego ustępu wymóg kapitałowy dla firm inwestycyjnych z państw trzecich, instytucji finansowych, spółek zarządzania aktywami oraz przedsiębiorstw usług pomocniczych oznacza referencyjny wymóg kapitałowy.
Artykuł 23
Właściwe organy wymagają od firm inwestycyjnych należących do grupy kapitałowej, w stosunku do której odstąpiono od wymogu nadzoru skonsolidowanego zgodnie z art. 22, aby firmy te powiadomiły organy o ryzyku mogącym podważyć ich pozycję finansową, w tym o ryzyku związanym ze strukturą i źródłami funduszy własnych i finansowania zewnętrznego.
Jeśli właściwe organy następnie dojdą do wniosku, iż pozycja finansowa takiej firmy inwestycyjnej nie jest adekwatnie zabezpieczona, mogą one wymagać od niej podjęcia odpowiednich środków, w tym – o ile będzie to niezbędne – wprowadzenia ograniczeń dotyczących przepływu kapitału z tej firmy do innych podmiotów grupy kapitałowej.
W przypadku, gdy właściwe organy odstępują od wymogu nadzoru skonsolidowanego zgodnie z art. 22, podejmują one inne stosowne środki celem monitorowania ryzyka wynikającego z koncentracji zaangażowań w skali całej grupy kapitałowej, łącznie z przedsiębiorstwami nieumiejscowionymi w Państwie Członkowskim.
W przypadku gdy właściwe organy odstępują od stosowania skonsolidowanych wymogów dotyczących funduszy własnych zgodnie z art. 22, wymogi określone w art. 123 oraz tytule V rozdział 5 dyrektywy 2006/48/WE stosuje się na zasadzie nieskonsolidowanej, natomiast wymogi określone w art. 124 tej dyrektywy stosuje się na zasadzie nieskonsolidowanej w odniesieniu do nadzoru nad firmami inwestycyjnymi.
Artykuł 24
1. Na zasadzie odstępstwa od art. 2 ust. 2 właściwe organy mogą zwolnić firmy inwestycyjne ze skonsolidowanego wymogu kapitałowego ustanowionego w tym artykule, pod warunkiem, że wszystkie firmy inwestycyjne w grupie są objęte art. 20 ust. 2, a w skład grupy nie wchodzą instytucje kredytowe.
2.
W przypadku spełnienia wymogów określonych w ust. 1 dominująca firma inwestycyjna z siedzibą w jednym z Państw Członkowskich ma obowiązek utrzymywania funduszy własnych w ujęciu skonsolidowanym na poziomie, który jest zawsze większy lub równy wyższej z dwóch poniższych wartości obliczonych na podstawie skonsolidowanej sytuacji finansowej dominującej firmy inwestycyjnej i zgodnie z przepisami sekcji 3 niniejszego rozdziału:
a) suma wymogów kapitałowych zawartych w art. 75 lit. a)-c) dyrektywy 2006/48/WE; oraz
b) kwota określona w art. 21 niniejszej dyrektywy.
3.
W przypadku spełnienia wymogów określonych w ust. 1, firma inwestycyjna kontrolowane przez finansową spółkę holdingową ma obowiązek stałego utrzymywania funduszy własnych w ujęciu skonsolidowanym na poziomie, który co najmniej odpowiada wyższej z dwóch poniższych wartości, obliczonych na podstawie skonsolidowanej sytuacji finansowej w finansowej spółce holdingowej, zgodnie z przepisami sekcji 3 niniejszego rozdziału:
a) suma wymogów kapitałowych zawartych w art. 75 lit. a)-c) dyrektywy 2006/48/WE; oraz
b) kwota określona w art. 21niniejszej dyrektywy.
Artykuł 25
Na zasadzie odstępstwa od art. 2 ust. 2 właściwe organy mogą zwolnić firmy inwestycyjne ze skonsolidowanego wymogu kapitałowego ustanowionego w tym artykule, pod warunkiem, że wszystkie firmy inwestycyjne w grupie są objęte definicją firm inwestycyjnych określoną w art. 20 ust. 2 i 3, a w skład grupy nie wchodzą instytucje kredytowe.
W przypadku spełnienia wymogów określonych w pierwszym akapicie dominujące firma inwestycyjna z siedzibą w jednym z Państw Członkowskich ma obowiązek utrzymywania funduszy własnych w ujęciu skonsolidowanym na poziomie, który jest zawsze większy lub równy sumie, wymogów zawartych w art. 75 lit. a)-c) dyrektywy 2006/48/WE oraz kwoty określonej w art. 21 niniejszej dyrektywy, obliczonych na podstawie skonsolidowanej sytuacji finansowej dominującej firmy inwestycyjnej zgodnie z sekcją 3 niniejszego rozdziału.
W przypadku spełnienia wymogów określonych w pierwszym akapicie firma inwestycyjna kontrolowana przez finansową spółkę holdingową ma obowiązek stałego utrzymywania funduszy własnych w ujęciu skonsolidowanym na poziomie, który jest zawsze większy lub równy sumie wymogów zawartych w art. 75 lit.a)-c) dyrektywy 2006/48/WE oraz kwoty określonej w art. 21 niniejszej dyrektywy, obliczonych na podstawie skonsolidowanej sytuacji finansowej w finansowej spółce holdingowej zgodnie z sekcją 3 niniejszego rozdziału.
Sekcja 3
Obliczanie skonsolidowanych wymogów kapitałowych
Artykuł 26
1.
W przypadku gdy właściwe organy nie korzystają z możliwości odstąpienia na mocy art. 22, mogą – do celów obliczenia na bazie skonsolidowanej wymogów kapitałowych określonych w załączniku I i V oraz koncentracji zaangażowań określonych w art. 28-32 oraz w załączniku VI – zezwolić na saldowanie pozycji netto w portfelu handlowym jednej instytucji z pozycjami netto w portfelu handlowym drugiej instytucji zgodnie z zasadami określonymi w art. 28-32 oraz w załącznikach I, V i VI.
Ponadto właściwe organy te mogą zezwolić na saldowanie pozycji walutowych jednej instytucji z pozycjami walutowymi drugiej instytucji zgodnie z zasadami określonymi w załączniku III lub w załączniku V. Organy te mogą także zezwolić na saldowanie pozycji w towarach jednej instytucji z pozycjami w towarach drugiej instytucji zgodnie z zasadami określonymi w załączniku IV lub w załączniku V.
2.
Właściwe organy mogą zezwolić na kompensowanie pozycji portfela handlowego i pozycji wymiany walutowej przedsiębiorstw umiejscowionych w państwach trzecich, o ile spełnione są równocześnie następujące warunki:
a) przedsiębiorstwom takim udzielono zezwolenia w danym państwie trzecim i przedsiębiorstwa te bądź spełniają kryteria definicji instytucji kredytowej zawartej w art. 4 ust. 1 dyrektywy 2006/48/WE, albo stanowią uznane firmy inwestycyjne państw trzecich;
b) przedsiębiorstwa takie, w ujęciu nieskonsolidowanym, przestrzegają zasad adekwatności kapitału odpowiadających zasadom, które zostały określone w niniejszej dyrektywie; oraz
c) w danych państwach trzecich nie obowiązują przepisy, które mogłyby znacząco wpływać na przepływ funduszy w ramach grupy kapitałowej.
3.
Właściwe organy mogą również zezwolić na kompensowanie zgodnie z ust. 1 pozycji utrzymywanych przez instytucje należące do jednej grupy kapitałowej, które uzyskały zezwolenie w danym Państwie Członkowskim, pod warunkiem że:
a) alokacja kapitału w ramach grupy jest zadowalająca; oraz
b) warunki regulacyjne, prawne lub umowne określające działalność tych instytucji gwarantują wzajemne wsparcie finansowe w ramach grupy.
4.
Ponadto właściwe organy mogą zezwolić na kompensowanie pozycji przewidziane w ust. 1 między instytucjami należącymi do jednej grupy kapitałowej, które spełniają warunki określone w ust. 3, a inną instytucją należącą do tej samej grupy, która uzyskała zezwolenie w innym Państwie Członkowskim, pod warunkiem że instytucja ta ma obowiązek spełniania wymogów kapitałowych określonych w art. 18, 20 i 28 w ujęciu nieskonsolidowanym.
Artykuł 27
1.
Przy wyliczaniu skonsolidowanych funduszy własnych stosuje się przepis art. 65 dyrektywy 2006/48/WE.
2.
Przy wyliczaniu skonsolidowanych funduszy własnych właściwe organy odpowiedzialne za sprawowanie nadzoru skonsolidowanego mogą uznać zasadność stosowania wobec danych instytucji szczególnych definicji funduszy własnych przedstawionych w rozdziale IV.
Sekcja 4
Monitorowanie i kontrola koncentracji zaangażowań
Artykuł 28
1.
Instytucje monitorują i kontrolują koncentrację zaangażowań zgodnie z przepisami art. 106-118 dyrektywy 2006/48/WE.
2.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 te instytucje, które wyliczają wymogi kapitałowe z tytułu działalności zaliczonej do portfela handlowego zgodnie z załącznikiem I i II, a także, jeśli to właściwe, zgodnie z załącznikiem V niniejszej dyrektywy, mają obowiązek nadzorowania i kontroli koncentracji zaangażowań zgodnie z art. 106-118 dyrektywy 2006/48/WE, jednak przy zastosowaniu modyfikacji określonych w art. 29-32 niniejszej dyrektywy.
3.
Do dnia 31 grudnia 2007 r. Komisja przekazuje Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z wykonania przepisów niniejszej sekcji wraz z odpowiednimi wnioskami.
Artykuł 29
1.
Zaangażowanie wobec pojedynczego klienta wynikające z działalności zaliczonej do portfela handlowego wylicza się poprzez zsumowanie następujących pozycji:
a) nadwyżki pozycji długich danej instytucji nad pozycjami krótkimi (gdy jest to wartość dodatnia) we wszystkich instrumentach finansowych wyemitowanych przez danego klienta, przy czym pozycję netto w każdym instrumencie wylicza się według metod określonych w załączniku I;
b) zaangażowanie netto instytucji z tytułu gwarantowania emisji instrumentów dłużnych lub akcji; oraz
c) zaangażowanie wobec danego klienta z tytułu transakcji, umów i kontraktów, o których mowa w załączniku II, przy czym zaangażowanie to oblicza się w sposób określony w tym załączniku dla obliczenia wartości zaangażowań.
Do celów lit. b) zaangażowanie netto oblicza się, odejmując te pozycje z tytułu gwarantowania emisji, które zostały subskrybowane lub regwarantowane przez strony trzecie na podstawie formalnych umów, oraz pomniejszając je o współczynniki określone w ust. 41 załącznika I.
Do celów lit. b), do czasu dalszej koordynacji, właściwe organy wymagają od instytucji, aby ustanowiły systemy monitorowania i kontroli zaangażowań z tytułu gwarantowania emisji w okresie pomiędzy podjęciem początkowego zobowiązania gwarancyjnego a pierwszym dniem roboczym, uwzględniając ryzyko związane z danym rynkiem.
Do celów lit. c) z odniesienia w ust. 6 załącznika II do dyrektywy 2006/48/WE wyłącza się art. 84-89 tej dyrektywy.
2.
Zaangażowanie wobec grupy powiązanych ze sobą klientów z tytułu działalności zaliczonej do portfela handlowego wylicza się poprzez zsumowanie ustalonych zgodnie z ust. 1 zaangażowań wobec pojedynczych klientów wchodzących w skład tej grupy.
Artykuł 30
1.
Łączne zaangażowanie wobec pojedynczego klienta lub grupy powiązanych ze sobą klientów wylicza się poprzez zsumowanie zaangażowania z tytułu działalności zaliczonej do portfela handlowego i zaangażowania z tytułu działalności niezaliczonej do tego portfela, uwzględniając przepisy art. 112-117 dyrektywy 2006/48/WE.
W celu wyliczenia zaangażowania z tytułu działalności niezaliczonej do portfela handlowego instytucje przyjmują, iż zaangażowanie wynikające z aktywów, które pomniejszają fundusze własne zgodnie z art. 13 ust. 2 drugi akapit lit. d), wynosi zero.
2.
Łączne zaangażowania instytucji wobec pojedynczych klientów i grup powiązanych ze sobą klientów wyliczone stosownie do ust. 4 należy zgłaszać zgodnie z art.110 dyrektywy 2006/48/WE.
Z wyjątkiem działań związanych z transakcjami z przyrzeczeniem odkupu, transakcjami pożyczek papierów wartościowych lub towarów obliczenie do celów sprawozdawczych wartości koncentracji zaangażowań względem pojedynczych klientów i grup powiązanych ze sobą klientów nie obejmuje uznania technik ograniczenia ryzyka kredytowego.
3.
Suma zaangażowań wobec pojedynczych klientów i grup powiązanych ze sobą klientów określona w ust. 1 podlega limitom określonym w art. 111-117 dyrektywy 2006/48/WE.
4. Na zasadzie odstępstwa od przepisu ust. 3 właściwe organy mogą zezwolić, aby aktywa stanowiące roszczenia wobec uznanych firm inwestycyjnych państw trzecich, inne zaangażowania wobec takich firm oraz zaangażowania wobec uznanych izb rozliczeniowych i giełd prowadzących obrót instrumentami finansowymi były traktowane na tych samych zasadach, na jakich traktuje się zaangażowania wobec instytucji zgodnie z art. 113 ust. 3 lit. i) oraz art. 115 ust. 2 i art. 116 dyrektywy 2006/48/WE.
Artykuł 31
Właściwe organy mogą udzielać zgody na przekroczenie limitów określonych w art. 111-117 dyrektywy 2006/48/WE, jeśli spełnione są następujące warunki:
a) zaangażowanie wobec danego klienta lub grupy powiązanych ze sobą klientów z tytułu działalności niezaliczonej do portfela handlowego nie przekracza limitów określonych w art. 111-117 dyrektywy 2006/48/WE, wyliczonych na podstawie funduszy własnych zgodnie z ich określeniem w tej dyrektywie, a więc nadmierne zaangażowanie wynika w całości z działalności zaliczonej do portfela handlowego;
b) instytucja spełnia dodatkowy wymóg kapitałowy odnośnie do nadmiernego zaangażowania przewyższającego limity określone w art. 111 ust. 1 i 2 dyrektywy 2006/48/WE obliczony zgodnie z załącznikiem VI do tej dyrektywy;
c) w przypadku gdy upłynęło do dziesięciu dni od chwili przekroczenia limitów, nadmierne zaangażowanie wobec danego klienta lub danej grupy powiązanych ze sobą klientów z tytułu działalności zaliczonej do portfela handlowego nie może przewyższać 500 % funduszy własnych instytucji;
d) suma wszystkich nadmiernych zaangażowań, które trwają dłużej niż dziesięć dni, nie może przewyższać 600 % funduszy własnych instytucji; oraz
e) instytucje zgłaszają właściwym organom raz na trzy miesiące wszystkie przypadki przekroczenia limitów określonych w art. 111 ust. 1 i 2 dyrektywy 2006/48/WE w ciągu minionych trzech miesięcy.
W odniesieniu do lit. e), dla każdego przypadku przekroczenia limitów podaje się kwotę nadmiernego zaangażowania i nazwę klienta.
Artykuł 32
1.
Właściwe organy ustanawiają procedury, aby uniemożliwić instytucjom celowe unikanie dodatkowych wymogów kapitałowych z tytułu zaangażowań przewyższających limity określone w art. 111 ust. 1 i 2 dyrektywy 2006/48/WE, które to zaangażowania trwają dłużej niż dziesięć dni, poprzez czasowe przeniesienie danych zaangażowań do innego przedsiębiorstwa, które należy bądź nie należy do tej samej grupy kapitałowej, lub poprzez przeprowadzanie sztucznych transakcji celem ukończenia jednego zaangażowania przed upływem dziesięciu dni i utworzenia nowego zaangażowania.
Właściwe organy powiadamiają Radę i Komisję o tych procedurach.
Instytucje mają obowiązek wdrożenia systemów, które zapewnią, że każde przeniesienie zaangażowań powodujące takie skutki, o których mowa w pierwszym akapicie, zostanie bezzwłocznie zgłoszone właściwym organom.
2. Właściwe organy mogą zezwolić instytucjom, którym udzielono zgody na stosowanie alternatywnej metody określenia funduszy własnych zgodnie z art. 13 ust. 2, na stosowanie tej metody do celów art. 30 ust. 2, art. 30 ust. 3 i art. 31, pod warunkiem że dane instytucje będą miały obowiązek spełniania wszystkich wymogów zawartych w art. 110-117 dyrektywy 2006/48/WE w zakresie zaangażowań z tytułu działalności niezaliczonej do portfela handlowego za pomocą funduszy własnych w rozumieniu definicji zawartej w tej dyrektywie.
Sekcja 5
Wycena pozycji do celów sprawozdawczych
Artykuł 33
1.
Wszystkie pozycje zaliczone do portfela handlowego podlegają zasadom ostrożnej wyceny, jak określono w załączniku VII część B. Zasady te zobowiązują instytucje do zapewnienia, by wartość zastosowana względem każdej z tych pozycji właściwie odzwierciedlała bieżącą wartość rynkową.
Wartość zastosowana względem każdej z tych pozycji obejmuje odpowiedni stopień pewności, uwzględniający dynamiczny charakter pozycji zaliczonych do portfela handlowego, wymagania ostrożnościowe oraz zasady działania i cel wymogów kapitałowych w odniesieniu do pozycji zaliczonych do portfela handlowego.
2.
Wycenę pozycji zaliczonych do portfela handlowego aktualizuje się co najmniej raz dziennie.
3.
W przypadku braku łatwo dostępnych cen rynkowych właściwe organy mogą odstąpić od wymogu określonego w ust. 1 i 2 i wymagać od instytucji stosowania alternatywnych metod wyceny, pod warunkiem jednak, że metody te mają charakter dostatecznie ostrożny i zostały zatwierdzone przez właściwe organy.
Sekcja 6
Zarządzanie ryzykiem i ocena kapitału
Artykuł 34
Właściwe organy zobowiązują każdą firmę inwestycyjną, by oprócz spełniania wymogów określonych w art. 13 dyrektywy 2004/39/WE, spełniało także wymogi określone w art. 22 i. 123 dyrektywy 2006/48/WE, z zastrzeżeniem postanowień dotyczących poziomów stosowania, określonych w art. 68-73 tej dyrektywy.
Sekcja 7
Wymogi sprawozdawcze
Artykuł 35
1.
Państwa Członkowskie wymagają od firm inwestycyjnych i instytucji kredytowych, aby przedkładały właściwym organom macierzystych Państw Członkowskich wszelkie informacje potrzebne do oceny przestrzegania przez te podmioty zasad przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie zapewniają również, by mechanizmy kontroli wewnętrznej oraz procedury administracyjne i rachunkowości w ramach instytucji pozwalały w każdej chwili zweryfikować przestrzeganie tych zasad.
2. Firmy inwestycyjne składają sprawozdania właściwym organom w trybie ustalonym przez te organy przynajmniej raz na miesiąc w przypadku firm objętych przepisem art. 9, przynajmniej raz na trzy miesiące w przypadku firm objętych przepisem art. 5 ust. 1, przynajmniej raz na sześć miesięcy w przypadku firm objętych przepisem art. 5 ust. 3.
3.
Niezależnie od ust. 2 firmy inwestycyjne objęte przepisami art. 5 ust. 1 i 9 mają obowiązek sporządzania tych informacji w ujęciu skonsolidowanym lub skonsolidowanym na niższym szczeblu jedynie raz na sześć miesięcy.
4.
Instytucje kredytowe mają obowiązek składania sprawozdań w trybie ustalonym przez właściwe organy z częstotliwością wymaganą przez dyrektywę 2006/48/WE.
5.
Właściwe organy nałożą na instytucje obowiązek bezzwłocznego zgłoszenia każdego przypadku niewykonania zobowiązań przez kontrahenta, z którym zawarły umowę z udzielonym lub otrzymanym przyrzeczeniem odkupu, bądź przeprowadziły transakcję udzielenia lub zaciągnięcia pożyczki papierów wartościowych lub towarów.
ROZDZIAŁ VI
Sekcja 1
Właściwe organy
Artykuł 36
1.
Państwa Członkowskie wyznaczają właściwe organy mające zadanie wykonywania obowiązków przewidzianych niniejszą dyrektywą.
Powiadamiają one o tym Komisję, zaznaczając podział obowiązków.
2.
Właściwe organy są organami publicznymi lub podmiotami uznanymi przez prawo krajowe lub organy publiczne za część systemu nadzoru działającego w danym Państwie Członkowskim.
3.
Właściwym organom nadaje się wszelkie uprawnienia niezbędne do wykonywania ich zadań, w szczególności do nadzorowania procesu tworzenia portfeli handlowych.
Sekcja 2
Nadzór
Artykuł 37
1.
Tytuł V rozdział 4 dyrektywy 2006/48/WE stosuje się odpowiednio do nadzoru firm inwestycyjnych zgodnie z poniższymi zasadami:
a) odniesienia do przepisów art. 6 dyrektywy 2006/48/WE traktuje się jako odniesienia do art. 5 dyrektywy 2004/39/WE;
b) odniesienia do przepisów art. 22 i 123 dyrektywy 2006/48/WE traktuje się jako odniesienia do art. 34 dyrektywy niniejszej dyrektywy; oraz
c) odniesienia do przepisów art. 44-52 dyrektywy 2006/48/WE traktuje się jako odniesienia do art. 54 i 58 dyrektywy 2004/39/WE.
W przypadku gdy jednostkami zależnymi w stosunku do finansowej spółki holdingowej są zarówno instytucja kredytowa, jak i firma inwestycyjna, przepisy tytułu V rozdziału 4 dyrektywy 2006/48/WE obowiązują w zakresie nadzoru nad instytucjami, tak jak gdyby odniesienia do instytucji kredytowych dotyczyły instytucji.
2.
Art. 129 ust. 2 dyrektywy 2006/48/WE stosuje się również w odniesieniu do uznawania wewnętrznych modeli instytucji zgodnie z załącznikiem V do niniejszej dyrektywy, o ile zostanie złożony odpowiedni wniosek przez dominującą unijną instytucję kredytową i jej spółkę zależną lub dominującą unijną firmę inwestycyjną i jej jednostki zależne lub wspólnie przez jednostki zależne dominującej unijnej finansowej spółki holdingowej.
Okres wymagany do uznania, o którym mowa w pierwszym akapicie, wynosi sześć miesięcy.
Artykuł 38
1.
Właściwe organy Państw Członkowskich ściśle współpracują ze sobą w pełnieniu obowiązków określonych w niniejszej dyrektywie, w szczególności w przypadku gdy usługi inwestycyjne są świadczone na podstawie swobody świadczenia usług lub poprzez ustanowienie oddziału.
Właściwe organy na żądanie przekazują sobie wzajemnie wszelkie informacje mogące usprawnić nadzór nad adekwatnością kapitału instytucji, zwłaszcza w zakresie weryfikowania przestrzegania przez te podmioty zasad określonych w niniejszej dyrektywie.
2.
Wszelka przewidziana w niniejszej dyrektywie wymiana informacji pomiędzy właściwymi organami podlega następującym obowiązkom dochowania tajemnicy zawodowej:
a) w odniesieniu do firm inwestycyjnych – obowiązkowi nałożonemu art. 54 i 58 dyrektywy 2004/39/WE; oraz
b) w odniesieniu do instytucji kredytowych – obowiązkowi nałożonemu art. 44-52 dyrektywy 2006/48/WE.
ROZDZIAŁ VII
Sprawozdawczość
Artykuł 39
Wymogi określone w tytule V rozdział 5 dyrektywy 2006/48/WE stosuje się do firm inwestycyjnych.
ROZDZIAŁ VIII
Sekcja 1
Artykuł 40
Do celów obliczenia minimalnych wymogów kapitałowych z tytułu ryzyka kontrahenta, zgodnie z niniejszą dyrektywą, oraz obliczania minimalnych wymogów kapitałowych z tytułu ryzyka kredytowego, zgodnie z dyrektywą 2006/48/WE i bez uszczerbku dla przepisów ust. 6 załącznika III do tej dyrektywy, ekspozycje wobec uznanych firm inwestycyjnych z państw trzecich oraz ekspozycje wobec uznanych izb rozliczeniowych i giełd traktuje się jako ekspozycje wobec instytucji.
Sekcja 2
Uprawnienia wykonawcze
Artykuł 41
1.
Komisja podejmuje decyzję w sprawie wszelkich dostosowań technicznych dotyczących następujących obszarów zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 42 ust. 2:
a) objaśnianie definicji zawartych w art. 3 celem zapewnienia jednolitego stosowania niniejszej dyrektywy;
b) objaśnianie definicji zawartych w art. 3 celem uwzględnienia nowych zjawisk na rynkach finansowych;
c) dostosowanie wysokości kapitału założycielskiego określonej w art. 5-9 oraz wielkości podanych w art. 18 ust. 2 celem uwzględnienia nowych zjawisk natury gospodarczej i monetarnej;
d) dostosowanie kategorii firm inwestycyjnych w art. 20 ust. 2 i 3 celem uwzględnienia nowych zjawisk na rynkach finansowych;
e) objaśnianie wymogów określonych w art. 21 celem zapewnienia jednolitego stosowania niniejszej dyrektywy;
f) dostosowywanie terminologii i redagowanie definicji stosownie do kolejnych aktów dotyczących instytucji i spraw pokrewnych;
g) dostosowanie przepisów technicznych w załącznikach I-VII wskutek nowych zjawisk zachodzących na rynkach finansowych, a także w zakresie pomiaru ryzyka, standardów i wymogów rachunkowości, uwzględniających przepisy prawa wspólnotowego, lub ze względu na konwergencję praktyk nadzorczych; lub
h) dostosowania techniczne w celu uwzględnienia wyników przeglądu, o którym mowa w art. 65 ust. 3 dyrektywy 2004/39/WE.
2.
Żaden z przyjętych środków wykonawczych nie może zmienić podstawowych przepisów niniejszej dyrektywy.
Artykuł 42
1.
Komisję wspiera Europejski Komitet Bankowy, powołany decyzją Komisji 2004/10/WE z dnia 5 listopada 2003 r. [12](zwany dalej "Komitetem").
2.
W przypadku odesłania do niniejszego ustępu zastosowanie znajduje art. 5 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów art. 7 ust. 3 i art. 8 tej decyzji.
Okres określony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Bez uszczerbku dla przyjętych już środków wykonawczych, do czasu upływu dwuletniego okresu następującego po przyjęciu niniejszej dyrektywy, a najpóźniej do dnia 1 kwietnia 2008 r. zawiesza się stosowanie przepisów niniejszej dyrektywy wymagających przyjęcia przepisów technicznych, poprawek i decyzji zgodnie z ust. 2.
Na podstawie wniosku Komisji Parlament Europejski i Rada mogą odnowić odnośne przepisy zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu i w tym celu dokonają ich rewizji przed upływem wymienionego w niniejszym ustępie okresu lub przed datą, określoną w niniejszym ustępie, jeżeli jest ona wcześniejsza. 4.
Sekcja 3
Przepisy przejściowe
Artykuł 43
W odniesieniu do firm inwestycyjnych obliczających kwoty ekspozycji ważone ryzykiem do celów załącznika II niniejszej dyrektywy zgodnie z art. 84-89 dyrektywy 2006/48/WE lub stosujących do obliczania swoich wymogów kapitałowych z tytułu ryzyka operacyjnego zaawansowaną metodę pomiaru, określoną w art. 105 tej dyrektywy, stosuje się przepisy art. 152 ust. 1-7 dyrektywy 2006/48/WE zgodnie z art. 2 i rozdziałem V sekcje 2 i 3 tej dyrektywy.
Artykuł 44
Do dnia 31 grudnia 2012 r. w odniesieniu do firm inwestycyjnych, których odpowiedni wskaźnik dla linii biznesowej związanej z handlem i sprzedażą stanowi co najmniej 50 % całkowitej wielkości wskaźników dla wszystkich linii biznesowych, obliczonych zgodnie z art. 20 niniejszej dyrektywy oraz z załącznikiem X część 2 ust. 1-4 dyrektywy 2006/48/WE, Państwa Członkowskie mogą do linii biznesowej "handel i sprzedaż" zastosować wartość procentową równą 15 %.
Artykuł 45
1.
Właściwe organy mogą zezwolić firmom inwestycyjnym na przekroczenie limitów dotyczących koncentracji zaangażowania określonych w art. 111 dyrektywy 2006/48/WE.
Firmy inwestycyjne nie muszą uwzględniać przekroczeń takich limitów określonych w art. 75 lit. b) tej dyrektywy.
Z powyższej opcji można korzystać do dnia 31 grudnia 2010 r. lub do dnia wejścia w życie jakichkolwiek zmian mających wpływ na koncentrację zaangażowań, zgodnie z art. 119 dyrektywy 2006/48/WE, w zależności od tego, co nastąpi wcześniej.
Warunkiem skorzystania z powyższej opcji jest spełnienie następujących warunków określonych w lit. a)-d):
a) firma inwestycyjna świadczy usługi inwestycyjne lub prowadzi działalność związaną z instrumentami finansowymi wyszczególnionymi w załączniku I sekcja C ust. 5, 6, 7, 9 i 10 dyrektywy 2004/39/WE;
b) firma inwestycyjna nie świadczy takich usług inwestycyjnych ani nie prowadzi takiej działalności inwestycyjnej na rzecz lub w imieniu klientów detalicznych;
c) przypadki przekroczenia limitów, o których mowa w części wprowadzającej niniejszego ustępu wystąpiły w związku z ekspozycjami wynikającymi z umów stanowiących instrumenty finansowe wyszczególnione w lit. a) i dotyczą towarów lub instrumentów bazowych w rozumieniu załącznika I sekcja C ust. 10 dyrektywy 2004/39/WE* (rynki instrumentów finansowych) i obliczane są zgodnie z załącznikiem III i IV dyrektywy 2006/48/WE lub z umów dotyczących dostawy towarów lub praw emisji zanieczyszczeń; oraz
d) firma inwestycyjna dysponuje udokumentowaną strategią zarządzania oraz, w szczególności, kontroli i ograniczania ryzyka wynikającego z koncentracji ekspozycji.
Firma inwestycyjna jest zobowiązana zawiadomić właściwe organy o tej strategii oraz niezwłocznie poinformować o jej istotnych zmianach.
Firma inwestycyjna podejmie odpowiednie działania w celu zapewnienia stałego monitorowania wiarygodności kredytowej kredytobiorców, stosownie do ich wpływu na ryzyko koncentracji.
Działania te mają umożliwiać firmom inwestycyjnym podjęcie odpowiednich i dostatecznie szybkich działań w przypadku obniżenia wiarygodności kredytowej;
2.
Firma inwestycyjna, która przekroczyła wewnętrzne limity ustanowione w ramach strategii, o której mowa w ust. 1 lit. d), niezwłocznie zawiadamia właściwe organy o wielkości i charakterze przekroczenia oraz o kontrahencie.
Artykuł 46
Do dnia 31 grudnia 2011 roku, rozpatrując każdy przypadek z osobna właściwe organy mogą nie zastosować w drodze odstępstwa od art. 20 ust. 1 wymogów kapitałowych wynikających z art. 75 lit. d) dyrektywy 2006/48/WE w stosunku do firm inwestycyjnych, które nie podlegają przepisom art. 20 ust. 2-3 i których całkowity portfel handlowy nigdy nie przekracza 50 milionów EUR, a średnia liczba pracowników w roku finansowym nie przekracza 100 osób.
Zamiast tego wymogi kapitałowe nie będą niższe od najniższej z następujących wartości:
a) wymogi kapitałowe wynikające z art. 75 lit. d) dyrektywy 2006/48/WE; oraz
b) 12/88 wyższej z następujących wartości:
(i) sumy wymogów kapitałowych określonych w art. 75 lit a)-c) dyrektywy 2006/48/WE; oraz
(ii) kwoty określonej w art. 21 niniejszej dyrektywy, niezależnie od art. 20 ust. 5.
W przypadku zastosowania lit. b), kwota ta powinna być waloryzowana co najmniej raz do roku.
Zastosowanie tego odstępstwa nie powinno prowadzić do obniżenia ogólnego poziomu wymogów kapitałowych dla firmy inwestycyjnej w porównaniu do wymogów na dzień 31 grudnia 2006 r., chyba, że obniżenie to jest ostrożonościowo uzasadnione obniżeniem wielkości działalności prowadzonej przez firmę inwestycyjną.
Artykuł 47
Do dnia 31 grudnia 2009 r. lub wcześniejszej daty określonej w indywidualnych przypadkach przez właściwe organy, instytucje, których modele pomiaru ryzyka szczególnego zostały zatwierdzone przed dniem 1 stycznia 2007 r., zgodnie z załącznikiem V ust. 1 w zakresie tego obowiązującego zatwierdzenia mogą stosować przepisy ust. 4 i 8 załącznika V do dyrektywy 93/6/EWG w wersji obowiązującej przed dniem 1 stycznia 2007 r.
Artykuł 48
1.
Przepisy niniejszej dyrektywy i dyrektywy 2006/48/WE dotyczące wymogów kapitałowych nie mają zastosowania w odniesieniu do firm inwestycyjnych, których głównym przedmiotem działalności jest wyłącznie świadczenie usług inwestycyjnych lub inna działalność związana z instrumentami finansowymi określonymi w załączniku I sekcja C ust. 5, 6, 7, 9 i 10 dyrektywy 2004/39/WE i które na dzień 31 grudnia 2006 r. nie podlegały dyrektywie 93/22/EWG [13].
Zwolnienie to obowiązuje do wcześniejszej z następujących dat: do 31 grudnia12.2010 r. lub do dnia wejścia w życie jakichkolwiek zmian w zakresie przepisów ust. 2 i 3.
2.
W ramach wymaganego przeglądu przewidzianego w art. 65 ust. 3 dyrektywy 2004/39/WE, na podstawie publicznych konsultacji i w świetle rozmów przeprowadzonych z właściwymi organami, Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie dotyczące:
a) odpowiedniego systemu nadzoru ostrożnościowego nad firmami inwestycyjnymi, których głównym przedmiotem działalności jest wyłącznie świadczenie usług inwestycyjnych lub inna działalność związana z instrumentami finansowymi lub z umowami dotyczącymi instrumentów pochodnych wymienionymi w załączniku I sekcja C ust. 5, 6, 7, 9 i 10 dyrektywy 2004/39/WE; oraz
b) potrzeby zmiany dyrektywy 2004/39/WE w celu utworzenia kolejnej kategorii firm inwestycyjnych, których głównym przedmiotem działalności jest wyłącznie świadczenie usług inwestycyjnych lub inna działalność związana z instrumentami finansowymi określonymi w załączniku I sekcja C ust. 5, 6, 7, 9 i 10 dyrektywy 2004/39/WE dotyczącej dostawców energii (w tym energii elektrycznej, węgla, gazu i ropy naftowej).
3.
Na podstawie sprawozdania, o którym mowa w ust. 2, Komisja przedstawi wnioski w sprawie zmian niniejszej dyrektywy i dyrektywy 2006/48/WE.
Sekcja 4
Przepisy końcowe
Artykuł 49
1.
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują do dnia 31 grudnia 2006 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do zapewnienia zgodności z przepisami art. 2, 3, 11, 13, 17, 18, 19, 20, 22, 23, 24, 25, 29, 30, 33, 34, 35, 37, 39, 40, 41, 43, 44, 50 oraz załączników I, II, III, V, VII.
Następnie Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty tych przepisów oraz tabelę zgodności między tymi przepisami a przepisami niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie stosują te przepisy od dnia 1 stycznia 2007 r.
Wspomniane środki powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Powinny one również zawierać oświadczenie, że odniesienia w istniejących przepisach ustawowych, wykonawczych i administracyjnych do dyrektyw uchylonych przez niniejszą dyrektywę traktuje się jako odniesienia do niniejszej dyrektywy.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych prawa krajowego przyjętych w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 50
1. Artykuł 152 ust. 8-14 dyrektywy 2006/48/WE stosuje się odpowiednio do celów niniejszej dyrektywy z zastrzeżeniem następujących przepisów stosowanych w przypadku obowiązywania opcji, o której mowa w art. 152 ust. 8 dyrektywy 2006/48/WE:
a) odniesienia w ust. 7 załącznika II do niniejszej dyrektywy do dyrektywy 2006/48/WE należy traktować jako odniesienia do dyrektywy 2000/12/WE w brzmieniu, jakie miała ta dyrektywa przed dniem 1 stycznia 2007 r.; oraz
b) ust. 4 załącznika II do niniejszej dyrektywy ma zastosowanie w brzmieniu w jakim obowiązywał on przed dniem 1 stycznia 2007 r.
2.
Do celów art. 18 i 20 dyrektywy 2006/48/WE art. 157 ust. 2 tej dyrektywy stosuje się odpowiednio.
Artykuł 51
Do dnia 1 stycznia 2011 r. Komisja dokona przeglądu i złoży sprawozdanie w sprawie stosowania niniejszej dyrektywy Parlamentowi Europejskiemu i Radzie wraz z wszelkimi odpowiednimi wnioskami o wprowadzenie zmian.
Artykuł 52
Uchyla się dyrektywę 93/6/EWG zmienioną dyrektywami wymienionymi w części A załącznika VIII, nie pomniejszając obowiązków Państw Członkowskich dotyczących terminów transpozycji do prawa krajowego dyrektyw określonych w części B załącznika VIII.
Odniesienia do uchylonych dyrektyw należy rozumieć jako odniesienia do niniejszej dyrektywy i powinny być one odczytywane zgodnie z tabelą korelacji zamieszczoną w załączniku IX.
Artykuł 53
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 54
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2006/50/WE
z dnia 29 maja 2006 r.
zmieniająca załączniki IVA i IVB do dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej wprowadzania do obrotu produktów biobójczych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. dotyczącą wprowadzenia do obrotu produktów biobójczych [1], w szczególności jej art. 29,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załączniki IVA i IVB do dyrektywy 98/8/WE ustanawiają wymogi dotyczące dokumentacji, która ma być przedłożona przez wnioskodawcę odpowiednio w celu włączenia substancji czynnej składającej się z mikroorganizmów, w tym wirusów lub grzybów, do załącznika I lub IA do wymienionej dyrektywy i w celu uzyskania dopuszczenia produktu biobójczego uzyskanego w oparciu o preparaty zawierające takie mikroorganizmy, w tym wirusy i grzyby.
(2) Konieczne jest dostosowanie załączników IVA i IVB do dyrektywy 98/8/WE do postępu technicznego i zmian w powiązanych aktach prawnych, w szczególności w dyrektywie Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [2] oraz dyrektywie 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie [3], w celu stworzenia lepszych podstaw dla przeprowadzania oceny ryzyka stwarzanego przez mikroorganizmy i zawierające je produkty biobójcze.
Ponadto nastąpiła zmiana stanu wiedzy naukowej i technicznej w dziedzinie mikrobiologii i biotechnologii.
Wprowadzenie do wymogów dotyczących danych, przewidzianych w dyrektywie 98/8/WE, struktury podobnej do struktury przewidzianej w dyrektywie 91/414/EWG ułatwi pracę wnioskodawcom przedkładającym dokumentację zgodnie z wymogami obu tych dyrektyw oraz pracę Państw Członkowskich dokonujących oceny tej dokumentacji.
Należy zatem zaktualizować wymogi dotyczące danych na temat mikroorganizmów, w tym wirusów i grzybów, zawarte obecnie w dyrektywie 98/8/WE, oraz dostosować je w najszerszym możliwym zakresie do wymogów ustanowionych w dyrektywie 91/414/EWG.
(3) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Produktów Biobójczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załączniki IVA i IVB do dyrektywy 98/8/WE zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 stycznia 2008 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji teksty wymienionych przepisów i tabelę korelacji pomiędzy wymienionymi przepisami i niniejszą dyrektywą.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odesłanie do niniejszej dyrektywy lub odesłanie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Sposób dokonania takiego odesłania ustalany jest przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 2006/51/WE
z dnia 6 czerwca 2006 r.
zmieniająca w celu dostosowania do postępu technicznego załącznik I do dyrektywy 2005/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz załączniki IV i V do dyrektywy 2005/78/WE w zakresie wymagań dotyczących układu monitorowania kontroli emisji spalin do stosowania w pojazdach oraz zwolnień dla silników gazowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [1], w szczególności jej art. 13 ust. 2 tiret drugie,
uwzględniając dyrektywę nr 2005/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 września 2005 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do działań, jakie mają zostać podjęte w celu zapobiegania emisji zanieczyszczeń gazowych i pyłowych przez silniki wysokoprężne stosowane w pojazdach oraz emisji zanieczyszczeń gazowych z silników z wymuszonym zapłonem napędzanych gazem ziemnym lub gazem płynnym stosowanych w pojazdach [2], w szczególności jej art. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 2005/55/WE jest jedną ze szczegółowych dyrektyw w zakresie wspólnotowej procedury homologacji typu określonej dyrektywą 70/156/EWG.
(2) Dyrektywa Komisji 2005/78/WE z dnia 14 listopada 2005 r. w sprawie wykonania dyrektywy 2005/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do działań, jakie mają zostać podjęte w celu zapobiegania emisji zanieczyszczeń gazowych i pyłowych przez silniki wysokoprężne stosowane w pojazdach oraz emisji zanieczyszczeń gazowych z silników z wymuszonym zapłonem napędzanych gazem ziemnym lub gazem płynnym stosowanych w pojazdach oraz zmieniająca załączniki I, II, III i IV do niej wprowadziła środki zmieniające i wykonawcze dotyczące trwałości układów kontroli emisji, bieżącej zgodności w przewidzianym okresie eksploatacji oraz układów diagnostyki pokładowej (OBD) dla nowych pojazdów ciężarowych o dużej ładowności oraz silników o dużej przeciążalności.
(3) W związku z postępem technicznym wskazane jest obecnie wprowadzenie skorygowanych wymagań dotyczących weryfikacji warunków eksploatacyjnych, usterek oraz demonstrowania układu monitorowania kontroli emisji podczas homologacji typu.
(4) Należy zagwarantować, aby zastosowanie strategii nieracjonalnej nie powodowało obniżenia sprawności funkcjonowania układu monitorowania kontroli emisji.
(5) W silnikach gazowych nie stosuje się układów recyrkulacji spalin ani selektywnej redukcji katalitycznej celem spełnienia aktualnych norm emisji NOx.
W związku z tym uznaje się, że na obecnym etapie wymagania mające na celu zapewnienie prawidłowego funkcjonowania środków kontroli emisji NOx nie powinny mieć zastosowania do silników gazowych i pojazdów napędzanych gazem.
Zwolnienie to może zostać cofnięte przy rozważaniu w przyszłości kolejnych stopni ograniczania emisji.
(6) Należy dostosować datę stosowania sekcji 6.5.3, 6.5.4 i 6.5.5 załącznika I do dyrektywy 2005/55/WE w przypadku nowych homologacji.
(7) Komisja planuje zweryfikowanie wartości progowych OBD celem ich dostosowania do postępu technicznego.
(8) Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywy 2005/55/WE i 2005/78/WE.
(9) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego, powołanego na mocy art. 13 ust. 1 dyrektywy 70/156/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy 2005/55/WE wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem I do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
W załączniku IV do dyrektywy 2005/78/WE wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem II do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
1.
Państwa członkowskie najpóźniej do dnia 8 listopada 2006 r. przyjmą i opublikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Państwa członkowskie niezwłocznie przekażą Komisji tekst tych przepisów wraz z tabelą korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Państwa członkowskie stosują wymienione przepisy od dnia 9 listopada 2006 r.
Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Państwa członkowskie ustalają sposób dokonania takiego odniesienia.
2.
Państwa członkowskie przedstawiają Komisji teksty najważniejszych przepisów prawa krajowego, które przyjmują w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 5
Dyrektywa 2006/52/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 5 lipca 2006 r.
zmieniająca dyrektywę 95/2/WE w sprawie dodatków do żywności innych niż barwniki i substancje słodzące oraz dyrektywę 94/35/WE w sprawie substancji słodzących używanych w środkach spożywczych
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dodatki do żywności mogą być dopuszczane do użycia w środkach spożywczych wyłącznie wtedy, jeżeli są zgodne z załącznikiem II do dyrektywy Rady 89/107/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących dodatków do żywności dopuszczonych do użycia w środkach spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi [3].
(2) Dyrektywa 95/2/WE [4] ustanawia wykaz dodatków do żywności, które mogą być stosowane w obrębie Wspólnoty, oraz warunki ich stosowania.
(3) Dyrektywa 94/35/WE [5] ustanawia wykaz substancji słodzących, które mogą być stosowane w obrębie Wspólnoty, oraz warunki ich stosowania.
(4) Od czasu przyjęcia dyrektyw 95/2/WE i 94/35/WE dokonał się postęp techniczny w dziedzinie dodatków do żywności.
Dyrektywy te powinny zostać odpowiednio zmienione w świetle tego postępu.
(5) Na podstawie opinii Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA), wydanej w dniu 26 listopada 2003 r., wprowadza się zmiany do istniejących zezwoleń w celu utrzymania zawartości nitrozoamin na jak najniższym poziomie przez obniżenie poziomu dodawanych do żywności azotynów i azotanów z równoczesnym utrzymaniem bezpieczeństwa mikrobiologicznego produktów spożywczych.
EFSA zaleca, aby ustalić w ustawodawstwie poziom zawartości azotynów i azotanów jako "ilość dodaną".
Według opinii EFSA to raczej ilość dodana azotynu aniżeli pozostałość przyczynia się do działania hamującego na C. botulinum.
Obecnie obowiązujące przepisy powinny zostać zmienione w taki sposób, aby maksymalne dozwolone poziomy, jak podaje EFSA, w niepoddawanych obróbce cieplnej lub w poddawanych obróbce cieplnej produktach mięsnych, w serze i w rybach były ustalone jako ilości dodane.
Jednakże wyjątkowo w przypadku niektórych tradycyjnie wytwarzanych produktów mięsnych powinno się ustalić maksymalne poziomy pozostałości, pod warunkiem prawidłowego opisania i identyfikacji tych produktów.
Poziomy te powinny zagwarantować, że akceptowane dzienne pobranie (ADI), ustalone przez Komitet Naukowy ds. Żywności w 1990 r., nie będzie przekraczane.
Produkty, których nie wyszczególniono w niniejszej dyrektywie, ale które tradycyjnie wytwarza się w podobny sposób (tzn. podobne produkty), można w razie konieczności zaklasyfikować zgodnie z art. 5 i 6 dyrektywy 95/2/WE.
Dla sera poziom ten powinno się ustalić jako ilość dodaną do mleka do produkcji sera.
W przypadku procesu produkcji, w którym dodanie azotanu następuje po usunięciu serwatki i dodaniu wody, powinno to prowadzić do poziomów identycznych z tymi, które uzyskano by po bezpośrednim dodaniu azotanu do mleka do produkcji sera.
(6) Dyrektywa 2003/114/WE zmieniająca dyrektywę 95/2/WE zobowiązała Komisję oraz EFSA do weryfikacji warunków stosowania p-hydroksybenzoesanów i ich soli sodowych, oznaczanych symbolami E 214 do E 219 przed dniem 1 lipca 2004 r.
EFSA oceniła informację na temat bezpieczeństwa p-hydroksybenzoesanów i przedstawiła swoją opinię w dniu 13 lipca 2004 r.
EFSA ustaliła dla całej grupy akceptowane dzienne pobranie (ADI) w wysokości 0-10 mg/kg masy ciała dla sumy estrów metylowych i etylowych kwasu p-hydroksybenzoesowego oraz ich soli sodowych.
EFSA uznała, że ester propylowy kwasu p-hydroksybenzoesowego nie powinien zostać uwzględniony w ADI dla tej grupy, ponieważ substancja ta, w przeciwieństwie do estru metylowego i etylowego kwasu p-hydroksybenzoesowego, wpływała na hormony płciowe i męskie organy rozrodcze u młodych szczurów.
W związku z tym oraz ze względu na brak wyraźnej dawki wywołującej widoczne szkodliwe działanie (ang. no-observed-adverse-effect level, NOAEL) EFSA nie była w stanie zalecić ADI dla estru propylowego kwasu p–hydroksybenzoesowego.
Konieczne jest wycofanie estru propylowego kwasu p-hydroksybenzoesowego E 216 i soli sodowej estru propylowego kwasu p-hydroksybenzoesowego E 217 z dyrektywy 95/2/WE.
Ponadto konieczne jest wycofanie stosowania p-hydroksybenzoesanów w płynnych suplementach żywnościowych.
(7) Decyzja Komisji 2004/374/WE [6] zawiesiła wprowadzanie do obrotu i przywóz żelowych minikubeczków zawierających żelujące dodatki do żywności uzyskiwane z wodorostów i niektórych gum, z powodu ryzyka udławienia się tymi produktami.
W następstwie przeglądu tej decyzji konieczne jest wycofanie z użytku niektórych żelujących dodatków do żywności w żelowych minikubeczkach.
(8) Komitet Naukowy ds. Żywności ocenił informacje na temat bezpieczeństwa erytrytolu i przedstawił swoją opinię w dniu 5 marca 2003 r.
Komitet stwierdził, że stosowanie erytrytolu jako dodatku do żywności jest dopuszczalne.
Komitet zauważa również, że erytrytol wywiera działanie przeczyszczające, jednak w wyższej dawce niż inne alkohole wielowodorotlenowe.
Erytrytol ma wiele technologicznych właściwości niesłodzących, które są istotne dla szerokiego wachlarza produktów spożywczych – od słodyczy do produktów mlecznych.
Obejmują one takie funkcje, jak wzmacniacz aromatów, nośnik, substancja utrzymująca wilgotność, stabilizator, zagęstnik, substancja wypełniająca i sekwestrant.
Konieczne jest zezwolenie na stosowanie erytrytolu w takich samych zastosowaniach spożywczych, na jakie zezwolono w przypadku innych obecnie dopuszczonych alkoholi wielowodorotlenowych.
Ponadto konieczne jest wprowadzenie zmian do dyrektywy 94/35/WE, ponieważ erytrytol może być także stosowany do celów słodzących, podobnie jak inne dopuszczone obecnie alkohole wielowodorotlenowe.
(9) Komitet Naukowy ds. Żywności ocenił informacje na temat bezpieczeństwa hemicelulozy sojowej i przedstawił swoją opinię w dniu 4 kwietnia 2003 r.
Komitet stwierdził, że stosowanie hemicelulozy sojowej jest dopuszczalne na pewnym poziomie w niektórych środkach spożywczych, w stosunku do których złożono wniosek.
Właściwe jest zatem dopuszczenie tego zastosowania dla niektórych celów.
Jednakże z uwagi na osoby cierpiące na alergie takie zastosowanie nie powinno być dopuszczone w żywności nieprzetworzonej, w której nie jest spodziewane występowanie soi.
W każdym przypadku powinno się informować konsumentów, jeżeli produkty zawierają hemicelulozę sojową, zgodnie z przepisami dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie etykietowania, prezentacji i reklamy środków spożywczych [7].
(10) EFSA oceniła informacje na temat bezpieczeństwa etylocelulozy i przedstawiła swoją opinię w dniu 17 lutego 2004 r.
EFSA podjęła decyzję o włączeniu etylocelulozy do grupy modyfikowanych celuloz o ADI "nie wymagającym limitowania" (ang. not specified), ustalonym przez Komitet Naukowy ds. Żywności.
Etyloceluloza jest stosowana głównie w suplementach żywnościowych i w kapsułkowanych aromatach.
W związku z tym powinno się zezwolić na stosowanie etylocelulozy w podobny sposób jak innych celuloz.
(11) EFSA oceniła informacje na temat bezpieczeństwa pullulanu i przedstawiła swoją opinię w dniu 13 lipca 2004 r.
EFSA stwierdziła, że stosowanie pullulanu w powłokach suplementów żywnościowych występujących w formie kapsułek lub tabletek, jak również w odświeżaczach oddechu w formie listków jest dopuszczalne.
W związku z tym właściwe jest dopuszczenie tych zastosowań.
(12) EFSA oceniła informacje na temat bezpieczeństwa tert-butylohydrochinonu (TBHQ) i przedstawiła swoją opinię w dniu 12 lipca 2004 r.
EFSA ustaliła akceptowane dzienne pobranie (ADI) dla tego przeciwutleniacza w wysokości 0–0,7 mg/kg masy ciała i stwierdziła, że jego stosowanie byłoby dopuszczalne w niektórych produktach żywnościowych na pewnych poziomach.
W związku z tym właściwe jest dopuszczenie tego dodatku.
(13) Komitet Naukowy ds. Żywności ocenił informacje na temat bezpieczeństwa soli glinowej oktenylobursztynianu skrobiowego i przedstawił swoją opinię w dniu 21 marca 1997 r.
Komitet stwierdził, że stosowanie tego dodatku jako składnika preparatów witaminowych i karotenoidów w postaci mikrokapsułek może być uważane za dopuszczalne.
W związku z tym właściwe jest dopuszczenie tego zastosowania.
(14) W trakcie produkcji sera z kwaśnego mleka do pasteryzowanego mleka dodaje się wodorowęglan sodu E 500ii w celu zbuforowania kwasowości spowodowanej kwasem mlekowym do odpowiedniej wartości pH, dzięki czemu stwarza się warunki niezbędne dla dojrzewających kultur.
W związku z tym właściwe jest zezwolenie na stosowanie wodorowęglanu sodu w serze z kwaśnego mleka.
(15) Obecnie dozwolone jest stosowanie mieszaniny sorbinianów (E 200, E 202 i E 203) i benzoesanów (E 210 do E 213) w gotowanych krewetkach w celu konserwacji.
Właściwe jest rozszerzenie zakresu tego zezwolenia na stosowanie mieszaniny sorbinianów i benzoesanów we wszystkich gotowanych skorupiakach i mięczakach.
(16) Dozwolone jest stosowanie dwutlenku krzemu E 551 jako nośnika barwników spożywczych na maksymalnym poziomie zawartości 5 %.
Powinno się także zezwolić na stosowanie dwutlenku krzemu jako nośnika barwników spożywczych dwutlenku tytanu E 171 oraz tlenków i wodorotlenków żelaza E 172 na maksymalnym poziomie 90 % względem pigmentu.
(17) Dyrektywa 95/2/WE ogranicza stosowanie dodatków do żywności wymienionych w załączniku I do tej dyrektywy w tradycyjnym francuskim chlebie Pain courant français.
To samo ograniczenie powinno stosować się w przypadku podobnego tradycyjnego chleba węgierskiego.
Właściwe jest również zezwolenie na stosowanie kwasu askorbinowego (E 300), askorbinianu sodu (E 301) i soli wapniowo-disodowej kwasu etylenodiaminotetra-octowego (E 385) w węgierskich pasztetach z wątróbek.
(18) Konieczne jest uaktualnienie obecnych przepisów dotyczących stosowania siarczynów (E 220 do E 228) w gotowanych skorupiakach, winogronach deserowych i owocach liczi.
(19) Zgodnie z wnioskiem Państwa Członkowskiego oraz opinią Komitetu Naukowego ds. Żywności z dnia 5 marca 2003 r. 4-heksylorezorcynol, który został dopuszczony do stosowania na poziomie krajowym na mocy dyrektywy 89/107/EWG, powinien zostać dopuszczony na poziomie Wspólnoty.
(20) Terminologia stosowana w dyrektywie 95/2/WE powinna zostać dostosowana do dyrektywy Rady 89/398/EWG z dnia 3 maja 1989 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego [8], dyrektywy 2002/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 czerwca 2002 r. sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do suplementów żywnościowych [9] oraz dyrektywy Komisji 1999/21/WE z dnia 25 marca 1999 r. w sprawie dietetycznych środków spożywczych specjalnego przeznaczenia medycznego [10].
(21) W związku z tym dyrektywy 95/2/WE i 94/35/WE powinny zostać odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 95/2/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 1 ust. 3 lit. c) otrzymuje następujące brzmienie:
"c) "nośniki", w tym nośniki w postaci rozpuszczalnika, oznaczają substancje używane do rozpuszczania, rozcieńczania, rozpraszania lub innego fizycznego modyfikowania dodatku do żywności lub środka aromatyzującego bez zmiany jego funkcji (i bez wywoływania jakiegokolwiek skutku technologicznego przez same nośniki) w celu ułatwienia posługiwania się nim, jego stosowania lub wykorzystania;";
2) w art. 3 ust. 2 wyrażenie "żywności podawanej niemowlętom w czasie odstawiania od piersi" otrzymuje brzmienie "środków spożywczych uzupełniających obejmujących produkty zbożowe przetworzone i inne środki spożywcze dla niemowląt i małych dzieci";
3) załączniki zostają zmienione zgodnie z załącznikiem I do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Załącznik do dyrektywy 94/35/WE zostaje zmieniony zgodnie z załącznikiem II do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie do dnia 15 lutego 2008 r. wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w celu:
a) zezwolenia na obrót i stosowanie produktów zgodnych z niniejszą dyrektywą najpóźniej do dnia 15 lutego 2008 r.;
b) zakazania obrotu i stosowania produktów niezgodnych z niniejszą dyrektywą najpóźniej do dnia 15 sierpnia 2008 r.
Jednakże produkty wprowadzone do obrotu lub etykietowane przed dniem 15 sierpnia 2008 r., które są niezgodne z niniejszą dyrektywą, mogą pozostać w obrocie do wyczerpania zapasów.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji teksty takich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych oraz tabelę korelacji pomiędzy nimi a niniejszą dyrektywą.
2.
Przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, o których mowa w ust. 1, przyjęte przez Państwa Członkowskie, zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Państwa Członkowskie określają metody dokonywania takiego odniesienia.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2006/53/WE
z dnia 7 czerwca 2006 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 90/642/EWG w sprawie ustalenia najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości tlenku fenbutatinu, fenheksamidu, cyjazofamidu, linuronu, triadimefonu/triadimenolu, pimetrozyny i pyraklostrobiny
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/642/EWG z dnia 27 listopada 1990 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym owocach i warzywach oraz na ich powierzchni [1], w szczególności jej art. 7,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [2], w szczególności jej art. 4 ust. 1 lit. f),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z dyrektywą 91/414/EWG państwa członkowskie są odpowiedzialne za udzielanie zezwoleń na środki ochrony roślin stosowane do określonych upraw.
Takie zezwolenia muszą być udzielane na podstawie oceny wywoływanych przez nie skutków w zakresie zdrowia ludzi i zwierząt oraz ich wpływu na środowisko.
Elementy, które należy uwzględnić podczas przeprowadzania ocen, obejmują narażenie użytkowników i osób postronnych oraz wpływ na środowisko lądowe, wodne i powietrzne, jak również wpływ na ludzi i zwierzęta poprzez konsumpcję pozostałości zalegających w uprawach, wobec których je zastosowano.
(2) Najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości (NDP) odzwierciedlają stosowanie minimalnych ilości pestycydów w celu uzyskania skutecznej ochrony roślin, zastosowanych w ten sposób, aby ilość pozostałości była możliwie najmniejsza i dopuszczalna pod względem toksyczności, szczególnie w odniesieniu do szacowanej ilości spożywanej w żywności.
(3) Najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości (NDP) pestycydów objęte dyrektywą 90/642/EWG są poddawane stałej ocenie i mogą zostać zmienione w celu uwzględnienia nowych lub zmienionych zastosowań.
Informacje na temat nowych lub zmienionych zastosowań tlenku fenbutatinu, fenheksamidu, cyjazofamidu, linuronu, triadimefonu/triadimenolu, pimetrozyny i pyraklostrobiny zostały zgłoszone Komisji.
(4) Długotrwałe narażenie konsumentów na działanie pestycydów za pośrednictwem produktów spożywczych mogących zawierać pozostałości tych pestycydów, zostało oszacowane i ocenione zgodnie z procedurami i praktykami stosowanymi we Wspólnocie, z uwzględnieniem wytycznych opublikowanych przez Światową Organizację Zdrowia [3].
W oparciu o ocenę i oszacowanie należy ustalić NDP dla tych pestycydów, aby zapewnić, że dopuszczalne dzienne pobranie nie zostanie przekroczone.
(5) W przypadku pimetrozyny, linuronu, triadimenolu, pyraklostrobiny i tlenku fenbutatinu, dla których istnieje określona ostra dawka referencyjna (ARfD), ostre narażenie konsumentów na te pestycydy za pośrednictwem produktów spożywczych mogących zawierać pozostałości tych pestycydów zostało ocenione i obliczone zgodnie z procedurami i praktykami stosowanymi obecnie we Wspólnocie, z uwzględnieniem wytycznych opublikowanych przez Światową Organizację Zdrowia.
Uwzględnione zostały opinie Komitetu Naukowego ds. Roślin, w szczególności wskazówki i zalecenia dotyczące ochrony konsumentów w odniesieniu do produktów spożywczych, wobec których zastosowano pestycydy [4].
W oparciu o ocenę pimetrozyny, linuronu, triadimenolu, pyraklostrobiny i tlenku fenbutatinu należy ustalić NDP dla tych pięciu pestycydów, aby zapewnić, że ARfD nie zostanie przekroczona.
W przypadku innych substancji ocena dostępnych informacji wskazuje, że nie jest wymagane ARfD, a zatem nie jest potrzebna ocena krótkoterminowa.
(6) NDP powinny być ustalane na poziomie granicy oznaczalności w przypadkach, w których dozwolone stosowanie środków ochrony roślin nie powoduje powstania wykrywalnych poziomów pozostałości pestycydów w produktach spożywczych lub na ich powierzchni, lub gdy nie występują dozwolone przypadki stosowania, lub gdy stosowanie dozwolone przez państwa członkowskie nie zostało poparte niezbędnymi danymi, lub gdy stosowanie w państwach trzecich powodujące obecność pozostałości w produktach spożywczych lub na ich powierzchni, które mogą zostać wprowadzone do obrotu na rynku Wspólnoty, nie zostało poparte niezbędnymi danymi.
(7) Należy zatem ustalić nowe NDP dla tych pestycydów.
(8) Ustalenie lub zmiana tymczasowych NDP na poziomie Wspólnoty nie wyklucza ustalania przez państwa członkowskie tymczasowych NDP dla fenheksamidu, cyjazofamidu, linuronu, pimetrozyny i pyraklostrobiny zgodnie z art. 4. ust. 1 lit. f) dyrektywy 91/414/EWG i załącznika VI do niej.
Uznaje się, że okres czterech lat jest wystarczający na dopuszczenie dalszych zastosowań tych substancji.
Po upływie tego okresu tymczasowy wspólnotowy NDP stanie się ostateczny.
(9) Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 90/642/EWG.
(10) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy 90/642/EWG w kategorii "2.
Warzywa, świeże lub niegotowane, mrożone lub suszone, v) Warzywa liściowe i świeże zioła, a) Sałata i podobne" pomiędzy pozycjami "Endywia" i "Pozostałe" dodaje się pozycje "Liście i pędy kapustnych" oraz "Rokietta siewna (rukola)".
Artykuł 2
W części A załącznika II do dyrektywy 90/642/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
1.
Państwa członkowskie przyjmą i opublikują najpóźniej do dnia 8 grudnia 2006 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne dla przestrzegania niniejszej dyrektywy.
Państwa członkowskie niezwłocznie przekażą Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Państwa członkowskie stosują te przepisy od dnia 9 grudnia 2006 r. z wyjątkiem pyraklostrobiny, w przypadku której przepisy stosuje się od dnia 21 kwietnia 2007 r.
Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Sposób dokonania takiego odniesienia ustalany jest przez państwa członkowskie.
2.
Państwa członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.
Dyrektywa 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 5 lipca 2006 r.
w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (wersja przeredagowana)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 141 ust. 3,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 76/207/EWG z dnia 9 lutego 1976 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy [3] oraz dyrektywa Rady 86/378/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie wprowadzania w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w systemach zabezpieczenia społecznego pracowników [4], zostały w znacznym stopniu zmienione [5].
Dyrektywa Rady 75/117/EWG z dnia 10 lutego 1975 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących stosowania zasady równości wynagrodzeń dla mężczyzn i kobiet [6] oraz dyrektywa Rady 97/80/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. dotycząca ciężaru dowodu w sprawach dyskryminacji ze względu na płeć [7] również zawierają przepisy, których celem jest wprowadzenie w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn.
Z uwagi na to, że wprowadza się dalsze zmiany do tych dyrektyw, należy je przeredagować w celu zachowania przejrzystości, tak aby w jednym tekście ująć główne przepisy istniejące w tej dziedzinie, a także niektóre rozwiązania wywodzące się z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich (zwanego dalej "Trybunałem Sprawiedliwości").
(2) Równość kobiet i mężczyzn jest podstawową zasadą prawa wspólnotowego, zgodnie z art. 2 i art. 3 ust. 2 Traktatu oraz orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości.
Te postanowienia Traktatu określają zasadę równości kobiet i mężczyzn jako "zadanie" i "cel" Wspólnoty oraz nakładają pozytywny obowiązek promowania jej we wszystkich jej działaniach.
(3) Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że zakres zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn nie może ograniczać się do zakazu dyskryminacji ze względu na fakt, że dana osoba jest takiej czy innej płci.
Zważywszy na cel i naturę praw, które ma chronić ta zasada, ma ona także zastosowanie do dyskryminacji wynikającej ze zmiany płci danej osoby.
(4) Artykuł 141 ust. 3 Traktatu przewiduje obecnie szczególną podstawę prawną dla przyjmowania środków wspólnotowych w celu zapewnienia stosowania zasady równości szans i równego traktowania w dziedzinie zatrudnienia i pracy, w tym zasady równego wynagradzania za jednakową pracę lub pracę o jednakowej wartości.
(5) Artykuły 21 i 23 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej również zakazują wszelkiej dyskryminacji ze względu na płeć oraz chronią prawo do równego traktowania kobiet i mężczyzn we wszystkich dziedzinach, w tym w dziedzinie zatrudnienia, pracy i wynagrodzenia.
(6) Molestowanie oraz molestowanie seksualne są sprzeczne z zasadą równego traktowania kobiet i mężczyzn i stanowią dyskryminację ze względu na płeć do celów niniejszej dyrektywy.
Te formy dyskryminacji występują nie tylko w miejscu pracy, ale również w związku z dostępem do zatrudnienia, szkolenia zawodowego i awansu zawodowego.
Powinny one więc być zakazane i powinny podlegać skutecznym, proporcjonalnym i odstraszającym sankcjom.
(7) W tym kontekście pracodawcy oraz osoby odpowiedzialne za szkolenie zawodowe powinni być zachęcani do podejmowania środków zwalczających wszelkie formy dyskryminacji ze względu na płeć oraz, w szczególności, do podejmowania działań zapobiegających molestowaniu oraz molestowaniu seksualnemu w miejscu pracy oraz przy dostępie do zatrudnienia, szkolenia zawodowego i awansu zawodowego, zgodnie z prawem krajowym i praktyką.
(8) Zasada równego wynagradzania za jednakową pracę lub pracę o jednakowej wartości, określona w art. 141 Traktatu oraz konsekwentnie podtrzymywana przez orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości, stanowi ważny aspekt zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn oraz istotną i nieodłączną część dorobku wspólnotowego, w tym orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości dotyczącego dyskryminacji ze względu na płeć.
Dlatego też właściwym jest przyjęcie dalszych przepisów w celu wprowadzenia jej w życie.
(9) Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości, aby ocenić, czy pracownicy wykonują taką samą pracę lub pracę o jednakowej wartości, powinno się stwierdzić, uwzględniając szereg czynników, w tym charakter pracy i szkolenia oraz warunki pracy, czy pracowników tych można uznać za znajdujących się w porównywalnej sytuacji.
(10) Trybunał Sprawiedliwości stwierdził, że w pewnych warunkach zasada równego wynagradzania nie ogranicza się do sytuacji, w których kobiety i mężczyźni pracują dla tego samego pracodawcy.
(11) Państwa Członkowskie we współpracy z partnerami społecznymi powinny nadal zajmować się problemem utrzymujących się różnic wynagrodzeń kobiet i mężczyzn oraz segregacji płci na rynku pracy za pomocą środków, takich jak elastyczne uregulowania w zakresie czasu pracy umożliwiające zarówno mężczyznom, jak i kobietom skuteczniejsze godzenie życia rodzinnego z zawodowym.
Mogłoby to również obejmować odpowiednie uregulowania w zakresie urlopu rodzicielskiego, z którego mogliby skorzystać oboje rodzice, jak również tworzenie dostępnych i niedrogich struktur opieki nad dziećmi i osobami zależnymi.
(12) Powinno się przyjąć szczególne środki w celu zapewnienia wprowadzenia w życie zasady równego traktowania w odniesieniu do systemów zabezpieczenia społecznego pracowników oraz wyraźniejszego określenia jej zakresu.
(13) Trybunał Sprawiedliwości w swoim wyroku z dnia 17 maja 1990 r. w sprawie C-262/88 [8] orzekł, że wszystkie formy emerytur pracowniczych stanowią element wynagrodzenia w rozumieniu art. 141 Traktatu.
(14) Pomimo że pojęcie wynagrodzenia w rozumieniu art. 141 Traktatu nie obejmuje świadczeń z tytułu zabezpieczenia społecznego, nie ulega obecnie wątpliwości, iż systemy emerytalne urzędników państwowych wchodzą w zakres zasady równego wynagradzania, jeżeli świadczenia należne w ramach tego systemu wypłacane są pracownikowi z tytułu stosunku pracy z pracodawcą państwowym, niezależnie od faktu, że system taki stanowi część powszechnego ustawowego systemu zabezpieczenia społecznego.
Zgodnie z wyrokami Trybunału Sprawiedliwości w sprawach C-7/93 [9] oraz C-351/00 [10] warunek ten jest spełniony, jeżeli system emerytalny dotyczy szczególnej kategorii pracowników, a świadczenia wypłacane w ramach tego systemu są bezpośrednio zależne od okresu zatrudnienia i są obliczane na podstawie ostatniego wynagrodzenia urzędnika państwowego.
Mając na względzie przejrzystość regulacji, właściwe jest zatem przyjęcie odpowiednich przepisów w tym zakresie.
(15) Trybunał Sprawiedliwości potwierdził, że w sytuacji gdy składki pracowników płci męskiej i żeńskiej w systemie emerytalnym o zdefiniowanym świadczeniu są objęte zakresem art. 141 Traktatu, wszelka nierówność w wysokości składek opłacanych przez pracodawców w systemie o zdefiniowanym świadczeniu, która wynika ze stosowania czynników aktuarialnych różnicujących ze względu na płeć, nie może podlegać ocenie w świetle tego przepisu.
(16) Przykładowo, w przypadku systemów o zdefiniowanym świadczeniu pewne elementy, takie jak przeliczenie kapitału części emerytury okresowej na środki pieniężne, przeniesienie uprawnień emerytalnych, emerytura zwrotna wypłacana osobie będącej na utrzymaniu w zamian za zrzeczenie się części emerytury lub zredukowanie świadczenia w przypadku pracownika, który decyduje się na wcześniejsze przejście na emeryturę, mogą być różne, jeżeli różnice kwotowe są wynikiem stosowania czynników aktuarialnych różnicujących ze względu na płeć, w czasie gdy wdrażane jest finansowanie systemu.
(17) Powszechnie uznaje się, że świadczeń wypłacanych w ramach systemów zabezpieczenia społecznego pracowników nie traktuje się jako wynagrodzenia w takim zakresie, w jakim odnoszą się one do okresów zatrudnienia przed dniem 17 maja 1990 r., z wyjątkiem przypadków pracowników lub innych osób zgłaszających roszczenia w tej kwestii, którzy wszczęli postępowania sądowe lub zgłosili równorzędne roszczenie, zgodnie z obowiązującym w tym czasie prawem krajowym.
Z tego względu konieczne jest odpowiednie ograniczenie wprowadzania w życie zasady równego traktowania.
(18) Trybunał Sprawiedliwości konsekwentnie utrzymuje, że Protokół w sprawie Barber [11] nie wpływa na prawo przystąpienia do pracowniczego programu emerytalnego i że ograniczenie w czasie skutków wyroku w sprawie C-262/88 nie ma zastosowania do prawa do przystąpienia do pracowniczego programu emerytalnego.
Trybunał Sprawiedliwości orzekł także, że przepisy krajowe dotyczące terminów wnoszenia powództwa na podstawie prawa krajowego mogą być wykorzystane przeciwko pracownikom, którzy potwierdzają swoje prawo przystąpienia do pracowniczego programu emerytalnego, pod warunkiem że nie są one mniej korzystne dla tego rodzaju powództwa niż w przypadku podobnego powództwa o charakterze krajowym i że nie sprawiają one, że korzystanie z praw przyznanych przez prawo wspólnotowe staje się w praktyce niemożliwe.
Trybunał Sprawiedliwości wskazał również, że możliwość wystąpienia przez pracownika z roszczeniem o ustalenie z mocą wsteczną prawa do przystąpienia do pracowniczego programu emerytalnego nie zwalnia pracownika z obowiązku opłacania składek za przedmiotowy okres członkostwa.
(19) Zapewnienie równego dostępu do zatrudnienia i prowadzącego do niego szkolenia zawodowego ma decydujące znaczenie dla stosowania zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy.
Dlatego też wszelkie wyjątki od tej zasady powinny być ograniczone do tych rodzajów działalności zawodowej, które wymuszają zatrudnienie osoby danej płci ze względu na ich charakter lub warunki, w jakich są wykonywane, o ile realizowany cel jest uzasadniony i zgodny z zasadą proporcjonalności.
(20) Niniejsza dyrektywa nie narusza wolności zrzeszania się, w tym prawa do tworzenia związków oraz do wstępowania do związków w celu ochrony własnych interesów.
Środki w rozumieniu art. 141 ust. 4 Traktatu mogą obejmować członkostwo lub kontynuowanie działalności organizacji lub związków, których głównym celem jest promowanie w praktyce zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn.
(21) Zakaz dyskryminacji powinien pozostawać bez uszczerbku dla utrzymywania lub przyjmowania środków mających zapobiegać lub naprawiać niekorzystną sytuację grupy osób danej płci.
Środki takie dopuszczają istnienie organizacji osób danej płci, jeżeli ich głównym celem jest wspieranie szczególnych potrzeb tych osób i promowanie równości kobiet i mężczyzn.
(22) Zgodnie z art. 141 ust. 4 Traktatu w celu zapewnienia pełnej równości w praktyce między kobietami a mężczyznami w życiu zawodowym zasada równego traktowania nie stanowi przeszkody dla Państw Członkowskich w utrzymaniu lub przyjmowaniu środków przewidujących szczególne korzyści w celu ułatwienia osobom płci niedostatecznie reprezentowanej wykonywania działalności zawodowej lub w celu zapobiegania niekorzystnym sytuacjom w karierze zawodowej i ich naprawiania. Z uwagi na obecną sytuację oraz mając na względzie deklarację nr 28 do Traktatu z Amsterdamu, Państwa Członkowskie powinny mieć na celu przede wszystkim poprawę sytuacji kobiet w życiu zawodowym.
(23) Z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości wynika wyraźnie, że nieprzychylne traktowanie kobiety w związku z ciążą lub macierzyństwem stanowi bezpośrednią dyskryminację ze względu na płeć.
Tego rodzaju traktowanie powinno zatem zostać w wyraźny sposób uwzględnione w niniejszej dyrektywie.
(24) Trybunał Sprawiedliwości zawsze spójnie uznawał – w zakresie zasady równego traktowania – uprawnienie do ochrony kondycji biologicznej kobiety w okresie ciąży i macierzyństwa, jak również wprowadzenia środków ochrony macierzyństwa jako sposobu osiągnięcia rzeczywistej równości.
Niniejsza dyrektywa powinna zatem pozostawać bez uszczerbku dla dyrektywy Rady 92/85/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie wprowadzenia środków służących wspieraniu poprawy w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią [12].
Niniejsza dyrektywa powinna także pozostawać bez uszczerbku dla dyrektywy Rady 96/34/WE z dnia 3 czerwca 1996 r. w sprawie Porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego zawartego przez UNICE, CEEP i ETUC [13].
(25) Dla zachowania przejrzystości właściwe jest także przyjęcie wyraźnych przepisów w celu ochrony praw pracowniczych kobiet przebywających na urlopie macierzyńskim, a w szczególności ich prawa do powrotu na to samo lub równorzędne stanowisko, prawa do niepogarszania ich warunków z powodu skorzystania z tego urlopu oraz do korzystania z każdej poprawy warunków pracy, do której byłyby uprawnione w trakcie swojej nieobecności.
(26) W rezolucji Rady i ministrów ds. zatrudnienia i polityki społecznej, zebranych w ramach Rady, z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie zrównoważonego udziału kobiet i mężczyzn w życiu rodzinnym i zawodowym [14] Państwa Członkowskie zostały zachęcone do zbadania zakresu, w jakim ich odpowiednie systemy prawne przyznają pracującym mężczyznom indywidualne i niezbywalne prawo do urlopu ojcowskiego, przy jednoczesnym zachowaniu ich praw związanych z zatrudnieniem.
(27) Podobne okoliczności mają zastosowanie do przyznawania przez Państwa Członkowskie kobietom i mężczyznom indywidualnego i niezbywalnego prawa do urlopu adopcyjnego.
Do Państw Członkowskich należy decyzja, czy przyznać takie prawo do urlopu ojcowskiego i/lub adopcyjnego, a także ustalanie warunków, innych niż zwolnienie i powrót do pracy, które są poza zakresem zastosowania niniejszej dyrektywy.
(28) Skuteczne wprowadzenie w życie zasady równego traktowania wymaga wprowadzenia odpowiednich procedur w Państwach Członkowskich.
(29) Zapewnienie odpowiednich procedur sądowych lub administracyjnych w celu egzekwowania zobowiązań wynikających z niniejszej dyrektywy ma zasadnicze znaczenie dla skutecznego wprowadzenia w życie zasady równego traktowania.
(30) Przyjęcie przepisów dotyczących ciężaru dowodu odgrywa znaczącą rolę w zapewnieniu, aby zasada równego traktowania była skutecznie egzekwowana.
Jak orzekł Trybunał Sprawiedliwości, należy przyjąć przepisy w celu zagwarantowania przeniesienia ciężaru dowodu na pozwanego, jeżeli w sprawie istnieje domniemanie faktyczne wskazujące na wystąpienie dyskryminacji, z wyjątkiem postępowań, w których zadaniem sądu lub innego właściwego organu krajowego jest zbadanie okoliczności faktycznych.
Należy jednak zaznaczyć, że ocena faktów, z których można domniemywać, że doszło do bezpośredniej lub pośredniej dyskryminacji, pozostaje w gestii właściwych organów krajowych, zgodnie z prawem lub zwyczajem krajowym.
Ponadto do Państw Członkowskich należy wprowadzenie, na jakimkolwiek właściwym stadium postępowania, zasad dowodowych, które są korzystniejsze dla powoda.
(31) W celu osiągnięcia dalszej poprawy poziomu ochrony proponowanego przez niniejszą dyrektywę stowarzyszenia, organizacje i inne osoby prawne powinny być również upoważnione do brania udziału w postępowaniu sądowym, zgodnie z decyzją Państw Członkowskich, bądź w imieniu skarżącego, bądź na jego rzecz i za jego zgodą, bez uszczerbku dla przepisów procedury krajowej dotyczących przedstawicielstwa i obrony.
(32) Uwzględniając zasadniczy charakter prawa do skutecznej ochrony prawnej właściwe jest zapewnienie, aby pracownicy w dalszym ciągu korzystali z takiej ochrony nawet po zakończeniu stosunku pracy, który jest przedmiotem zaskarżenia ze względu na rzekome naruszenie zasady równego traktowania.
Pracownik występujący w obronie lub zeznający na korzyść osoby chronionej na podstawie niniejszej dyrektywy powinien mieć prawo do takiej samej ochrony.
(33) Trybunał Sprawiedliwości wyraźnie stwierdził, że zasada równego traktowania, aby mogła być skuteczna, wymaga, by zadośćuczynienie przyznawane za jakiekolwiek naruszenie było odpowiednie w stosunku do poniesionej szkody.
Właściwe jest zatem wykluczenie wszelkiej uprzednio ustalonej górnej granicy dla takiego zadośćuczynienia z wyjątkiem przypadków, w których pracodawca może udowodnić, że jedyną szkodą, jaką starający się o pracę poniósł w wyniku dyskryminacji w rozumieniu niniejszej dyrektywy, była odmowa rozpatrzenia jego podania o pracę.
(34) W celu poszerzenia skutecznego wprowadzania w życie zasady równego traktowania Państwa Członkowskie powinny promować dialog między partnerami społecznymi, jak również, w ramach praktyki krajowej, z organizacjami pozarządowymi.
(35) Państwa Członkowskie powinny wprowadzić skuteczne, proporcjonalne i odstraszające sankcje stosowane w przypadku nieprzestrzegania zobowiązań wynikających z niniejszej dyrektywy.
(36) Ponieważ cele niniejszej dyrektywy nie mogą być w wystarczający sposób osiągnięte przez Państwa Członkowskie, a w związku z tym mogą zostać lepiej osiągnięte na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może przyjmować środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności, przewidzianą w tym artykule, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia zamierzonych celów.
(37) W celu lepszego zrozumienia różnego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy powinno się kontynuować opracowywanie, analizowanie i udostępnianie na odpowiednich szczeblach porównawczych danych statystycznych w podziale według płci.
(38) Równe traktowanie kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy nie może być ograniczone do środków ustawodawczych.
Unia Europejska i Państwa Członkowskie powinny natomiast kontynuować wspieranie podnoszenia świadomości społecznej w zakresie dyskryminacji płacowej i zmiany postaw społecznych, obejmujące w możliwie największym zakresie wszystkie zainteresowane strony zarówno na płaszczyźnie publicznej, jak i prywatnej.
Dialog pomiędzy partnerami społecznymi mógłby odegrać istotną rolę w tym procesie.
(39) Obowiązek transponowania niniejszej dyrektywy do prawa krajowego powinien ograniczać się do tych przepisów, które stanowią istotną zmianę w porównaniu z wcześniejszymi dyrektywami.
Obowiązek transponowania przepisów, które nie zostały zmienione w sposób istotny, wynika z wcześniejszych dyrektyw.
(40) Niniejsza dyrektywa powinna pozostawać bez uszczerbku dla obowiązków Państw Członkowskich dotyczących terminów transpozycji do prawa krajowego i stosowania dyrektyw wymienionych w załączniku I część B.
(41) Zgodnie z pkt 34 Porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie lepszego stanowienia prawa [15] zachęca się Państwa Członkowskie do sporządzania, dla ich własnych celów i w interesie Wspólnoty, własnych tabel, które w możliwie najlepszym zakresie odzwierciedlają korelacje między niniejszą dyrektywą a środkami transpozycji oraz do podawania ich do wiadomości publicznej,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
TYTUŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Cel
Celem niniejszej dyrektywy jest wprowadzenie w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy.
W tym celu zawiera ona przepisy dotyczące wprowadzenia w życie zasady równego traktowania w odniesieniu do:
a) dostępu do zatrudnienia, w tym do awansu zawodowego i szkolenia zawodowego;
b) warunków pracy, w tym wynagrodzenia;
c) systemów zabezpieczenia społecznego pracowników.
Niniejsza dyrektywa zawiera również przepisy, których celem jest zapewnienie, aby wprowadzenie w życie wyżej wymienionych zasad było bardziej skuteczne poprzez ustanowienie właściwych procedur.
Artykuł 2
Definicje
1.
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:
a) "dyskryminacja bezpośrednia": sytuacja, w której dana osoba traktowana jest mniej korzystnie ze względu na płeć niż jest, była lub byłaby traktowana inna osoba w porównywalnej sytuacji;
b) "dyskryminacja pośrednia": sytuacja, w której z pozoru neutralny przepis, kryterium lub praktyka stawiałaby osoby danej płci w szczególnie niekorzystnym położeniu w porównaniu do osób innej płci, chyba że dany przepis, kryterium lub praktyka są obiektywnie uzasadnione zgodnym z prawem celem, a środki osiągnięcia tego celu są właściwe i niezbędne;
c) "molestowanie": sytuacja, w której ma miejsce niepożądane zachowanie związane z płcią osoby, którego celem lub skutkiem jest naruszenie godności osoby i stworzenie atmosfery zastraszenia, wrogości, poniżenia, upokorzenia lub obrazy;
d) "molestowanie seksualne": sytuacja, w której ma miejsce jakakolwiek forma niepożądanego zachowania werbalnego, niewerbalnego lub fizycznego o charakterze seksualnym, którego celem lub skutkiem jest naruszenie godności osoby, w szczególności przy stwarzaniu atmosfery zastraszenia, wrogości, poniżenia, upokorzenia lub obrazy;
e) "wynagrodzenie": zwykła podstawowa lub minimalna płaca lub uposażenie oraz wszystkie inne korzyści w gotówce lub w naturze, otrzymywane przez pracownika bezpośrednio lub pośrednio od pracodawcy z racji zatrudnienia;
f) "systemy zabezpieczenia społecznego pracowników": systemy nieobjęte dyrektywą 79/7/EWG z dnia 19 grudnia 1978 r. w sprawie stopniowego wprowadzania w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego [16], które mają na celu zapewnienie pracownikom najemnym i osobom prowadzącym działalność na własny rachunek, w przedsiębiorstwie, grupie przedsiębiorstw, gałęzi gospodarki lub należącym do grupy zawodowej, świadczeń, których celem jest uzupełnienie ustawowych systemów zabezpieczenia społecznego lub ich zastąpienie, niezależnie od tego, czy przystąpienie do nich jest obowiązkowe czy dobrowolne.
2.
Do celów niniejszej dyrektywy dyskryminacja obejmuje:
a) molestowanie oraz molestowanie seksualne, jak również wszelkie mniej korzystne traktowanie wynikające z odrzucenia lub podporządkowania się takiemu zachowaniu przez osobę, której ono dotyczy;
b) polecenie dyskryminowania osoby ze względu na płeć;
c) wszelkie mniej korzystne traktowanie kobiety związane z ciążą lub urlopem macierzyńskim w rozumieniu dyrektywy 92/85/EWG.
Artykuł 3
Działania pozytywne
W celu zapewnienia w praktyce pełnej równości kobiet i mężczyzn w życiu zawodowym Państwa Członkowskie mogą utrzymywać lub przyjmować środki w rozumieniu art. 141 ust. 4 Traktatu.
TYTUŁ II
PRZEPISY SZCZEGÓLNE
ROZDZIAŁ 1
Równe wynagradzanie
Artykuł 4
Zakaz dyskryminacji
Bezpośrednia lub pośrednia dyskryminacja ze względu na płeć w odniesieniu do wszelkich aspektów i warunków wynagrodzenia za taką samą pracę lub pracę o jednakowej wartości musi zostać wyeliminowana.
W szczególności, w przypadku gdy ustalanie wynagrodzenia odbywa się w oparciu o system zaszeregowania pracowników, za jego podstawę przyjmuje się te same kryteria w odniesieniu do kobiet i mężczyzn oraz sporządza się go w taki sposób, aby wykluczyć jakąkolwiek dyskryminację ze względu na płeć.
ROZDZIAŁ 2
Równe traktowanie w systemach zabezpieczenia społecznego pracowników
Artykuł 5
Zakaz dyskryminacji
Bez uszczerbku dla art. 4, w systemach zabezpieczenia społecznego pracowników nie może występować jakakolwiek bezpośrednia lub pośrednia dyskryminacja ze względu na płeć, w szczególności w stosunku do:
a) zakresu zastosowania takich systemów i warunków przystępowania do nich;
b) obowiązku opłacania i obliczania wysokości składek;
c) obliczania wysokości świadczeń, w tym świadczeń dodatkowych należnych małżonkowi lub osobie będącej na utrzymaniu, oraz warunków dotyczących okresu wypłaty świadczeń i zachowania prawa do nich.
Artykuł 6
Zakres osobowy
Niniejszy rozdział stosuje się do osób czynnych zawodowo, w tym osób prowadzących działalność na własny rachunek, do pracowników, których praca została przerwana z powodu choroby, macierzyństwa, wypadku lub przymusowego bezrobocia oraz do osób poszukujących pracy, jak i do pracowników emerytowanych oraz pracowników niepełnosprawnych oraz do uprawnionych po nich osób zgodnie z prawem krajowym i/lub praktyką krajową.
Artykuł 7
Zakres przedmiotowy
1 Niniejszy rozdział stosuje się do:
a) systemów zabezpieczenia społecznego pracowników zapewniających ochronę przed następującymi rodzajami ryzyka:
i) chorobą;
ii) inwalidztwem;
iii) starością, w tym wcześniejszym przejściem na emeryturę;
iv) wypadkami przy pracy i chorobami zawodowymi;
v) bezrobociem;
b) systemów zabezpieczenia społecznego pracowników przewidujących inne świadczenia socjalne, pieniężne lub rzeczowe, a zwłaszcza świadczenia w razie śmierci żywiciela rodziny i zasiłki rodzinne, jeżeli świadczenia te stanowią świadczenia wypłacane przez pracodawcę pracownikowi z tytułu zatrudniania tego ostatniego.
2.
Niniejszy rozdział stosuje się również do systemów zabezpieczenia społecznego szczególnych kategorii pracowników, takich jak urzędnicy państwowi, jeżeli świadczenia należne w ramach systemu zabezpieczenia społecznego wypłacane są z tytułu stosunku pracy z pracodawcą państwowym.
Fakt, że system taki stanowi część powszechnego ustawowego systemu zabezpieczenia społecznego, pozostaje bez uszczerbku dla tej kwestii.
Artykuł 8
Wyłączenia z zakresu przedmiotowego
1.
Niniejszego rozdziału nie stosuje się do:
a) indywidualnych umów osób prowadzących działalność na własny rachunek;
b) systemów obejmujących tylko jedną osobę w przypadku osób prowadzących działalność na własny rachunek;
c) umów ubezpieczenia, których stroną nie jest pracodawca, w przypadku pracowników najemnych;
d) fakultatywnych przepisów systemów zabezpieczenia społecznego pracowników, które adresowane są indywidualnie w celu zapewnienia im:
i) świadczeń uzupełniających; albo
ii) możliwości wyboru daty, od której udzielane będą zwykłe świadczenia dla osób prowadzących działalność na własny rachunek lub wyboru między kilkoma świadczeniami;
e) systemów zabezpieczenia społecznego pracowników w zakresie, w jakim są one finansowane ze składek wpłacanych dobrowolnie przez samych pracowników.
2.
Niniejszy rozdział nie stanowi przeszkody dla pracodawców w przyznaniu osobom, które osiągnęły już wiek emerytalny konieczny do przyznania im emerytury w ramach zabezpieczenia społecznego pracowników, lecz nie osiągnęły jeszcze wieku emerytalnego koniecznego do otrzymania emerytury ustawowej, dodatku do emerytury, którego celem jest wyrównanie lub częściowe wyrównanie całkowitej kwoty świadczenia wypłacanego tym osobom w stosunku do kwoty wypłacanej osobom płci przeciwnej w identycznej sytuacji, które osiągnęły już ustawowy wiek emerytalny, do czasu gdy osoby korzystające z dodatku osiągną ustawowy wiek emerytalny.
Artykuł 9
Przykłady dyskryminacji
1.
Do przepisów sprzecznych z zasadą równego traktowania należą przepisy, które posługują się pojęciem płci bezpośrednio lub pośrednio, jeżeli chodzi o:
a) określenie osób, które mogą być objęte systemem zabezpieczenia społecznego pracowników;
b) ustalenie obowiązkowego lub dobrowolnego charakteru uczestnictwa w systemie zabezpieczenia społecznego pracowników;
c) ustanowienie różnych reguł dotyczących wieku przystąpienia do systemu lub minimalnego okresu zatrudnienia lub członkostwa w systemie, który jest niezbędny do uzyskania wynikających z niego świadczeń;
d) ustanowienie różnych reguł – z wyjątkiem przypadków przewidzianych w lit. h) oraz j) – w odniesieniu do zwrotu składek w sytuacji, gdy pracownik występuje z systemu bez spełnienia warunków umożliwiających mu uzyskanie odroczonego prawa do świadczeń długookresowych;
e) ustalenie różnych warunków przyznania świadczeń lub ograniczenie takich świadczeń do pracowników jednej płci;
f) ustanowienie różnego wieku emerytalnego;
g) zawieszenie zachowania lub nabycia praw w okresach urlopu macierzyńskiego lub urlopu ze względów rodzinnych, przysługujących ustawowo lub na podstawie umowy i za które wynagrodzenie jest wypłacane przez pracodawcę;
h) określenie różnej wysokości świadczeń, chyba że w koniecznym zakresie trzeba wziąć pod uwagę elementy rachunku kalkulacyjnego, które są różne dla każdej płci w przypadku systemów o zdefiniowanej składce; w przypadku systemów o zdefiniowanym świadczeniu niektóre elementy mogą się między sobą różnić, jeżeli różnice kwotowe są wynikiem stosowania czynników aktuarialnych różnicujących ze względu na płeć w czasie gdy wdrażane jest finansowanie funduszu;
i) ustalanie różnych wysokości składek pracowników;
j) ustalanie różnych wysokości składek pracodawców, z wyjątkiem:
i) systemów o zdefiniowanej składce, jeżeli ich celem jest wyrównywanie wysokości ostatecznego świadczenia lub jego częściowe wyrównanie w odniesieniu do obu płci;
ii) systemów o zdefiniowanym świadczeniu, w których składki pracodawcy mają na celu zapewnienie współmierności funduszy koniecznych do pokrycia kosztów zdefiniowanych świadczeń;
k) określenie różnych zasad lub zasad stosujących się tylko do pracowników określonej płci – z wyjątkiem przypadków przewidzianych w lit. h) oraz j) – w odniesieniu do zagwarantowania lub zachowania prawa do świadczeń odroczonych, kiedy pracownik występuje z systemu.
2.
Jeżeli przyznanie świadczeń objętych niniejszym rozdziałem pozostawione jest do uznania organów zarządzających systemem, organy te zapewniają zgodność z zasadą równego traktowania.
Artykuł 10
Wprowadzenie w życie w odniesieniu do osób prowadzących działalność na własny rachunek
1.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne działania w celu zapewnienia, aby przepisy dotyczące systemów zabezpieczenia społecznego pracowników, które odnoszą się do osób prowadzących działalność na własny rachunek i które są sprzeczne z zasadą równego traktowania, zostały zmienione najpóźniej do dnia 1 stycznia 1993 r., a w przypadku Państw Członkowskich, których przystąpienie miało miejsce po tej dacie, do dnia, w którym dyrektywa 86/378/EWG zaczęła być stosowana na ich terytorium.
2.
Przepisy niniejszego rozdziału nie wykluczają, aby prawa i obowiązki dotyczące okresu podlegania systemowi zabezpieczenia społecznego pracowników odnoszącemu się do osób prowadzących działalność na własny rachunek, istniejące przed zmianą tego systemu, podlegały w dalszym ciągu przepisom obowiązującym w tym okresie.
Artykuł 11
Możliwość odroczenia w przypadku osób prowadzących działalność na własny rachunek
W odniesieniu do systemów zabezpieczenia społecznego pracowników, odnoszących się do osób prowadzących działalność na własny rachunek, Państwa Członkowskie mogą odroczyć obowiązkowe stosowanie zasady równego traktowania w odniesieniu do:
a) ustalenia wieku emerytalnego dla celów przyznania rent starczych lub emerytur oraz mogących z tego wypływać skutków w odniesieniu do innych świadczeń, do ich wyboru:
i) do czasu, kiedy zasada równego traktowania zostanie wprowadzona w systemach ustawowych; albo
ii) najpóźniej do czasu, gdy zasada równego traktowania zostanie określona przez dyrektywę;
b) rent w przypadku śmierci żywiciela rodziny do czasu, gdy prawo wspólnotowe wprowadzi zasadę równego traktowania w ustawowych systemach zabezpieczenia społecznego w tym zakresie;
c) stosowania art. 9 ust. 1 lit. i) w odniesieniu do wykorzystania elementów rachunków kalkulacyjnych, do dnia 1 stycznia 1999 r., a w przypadku Państw Członkowskich, których przystąpienie miało miejsce po tej dacie, do dnia, w którym dyrektywa 86/378/EWG zaczęła być stosowana na ich terytorium.
Artykuł 12
Działanie wsteczne
1.
Jakiekolwiek środki wykonawcze w odniesieniu do niniejszego rozdziału, dotyczące pracowników, obejmują wszystkie świadczenia w ramach systemów zabezpieczenia społecznego pracowników wynikające z okresów zatrudnienia po dniu 17 maja 1990 r. i mają zastosowanie z mocą wsteczną do tej daty, z wyjątkiem pracowników lub innych osób zgłaszających roszczenia w tej kwestii, którzy przed tą datą wszczęli postępowanie sądowe lub zgłosili równorzędne roszczenie, zgodnie z prawem krajowym.
W takim przypadku środki wykonawcze mają zastosowanie z mocą wsteczną do dnia 8 kwietnia 1976 r. oraz obejmują wszelkie świadczenia wynikające z okresów zatrudnienia następujących po tej dacie.
W przypadku Państw Członkowskich, które przystąpiły do Wspólnoty po dniu 8 kwietnia 1976 r. a przed 17 maja 1990 r., data ta zostanie zastąpiona datą rozpoczęcia stosowania art. 141 Traktatu na ich terytorium.
2.
Ustęp 1 zdanie drugie nie stanowi przeszkody dla stosowania przepisów krajowych odnoszących się do przedawnienia roszczeń wobec pracowników lub innych osób zgłaszających roszczenia w tej kwestii, którzy wszczęli postępowanie sądowe lub zgłosili równorzędne roszczenie, zgodnie z mającym zastosowanie prawem krajowym przed dniem 17 maja 1990 r., pod warunkiem że nie są one mniej korzystne dla tego rodzaju roszczeń niż dla podobnych roszczeń krajowych oraz nie uniemożliwiają w praktyce wykonania praw przyznanych przez prawo wspólnotowe.
3.
Dla Państw Członkowskich, których przystąpienie miało miejsce po dniu 17 maja 1990 r. i które w dniu 1 stycznia 1994 r. były Umawiającą się Stroną Porozumienia w sprawie Europejskiego Obszaru Gospodarczego, datę 17 maja 1990 r., określoną w ust. 1 zdanie pierwsze, zastępuje się datą 1 stycznia 1994 r.
4.
W przypadku innych Państw Członkowskich, których przystąpienie miało miejsce po dniu 17 maja 1990 r., datę 17 maja 1990 r. określoną w ust. 1 i 2, zastępuje się datą rozpoczęcia stosowania art. 141 Traktatu na ich terytorium.
Artykuł 13
Elastyczny wiek emerytalny
W przypadku gdy kobiety i mężczyźni mogą występować z roszczeniem elastycznego ustalenia wieku emerytalnego na tych samych warunkach, nie uważa się tego za sprzeczne z niniejszym rozdziałem.
ROZDZIAŁ 3
Równe traktowanie w zakresie dostępu do zatrudnienia, szkolenia zawodowego i awansu zawodowego oraz warunków pracy
Artykuł 14
Zakaz dyskryminacji
1.
Zakazuje się wszelkiej bezpośredniej i pośredniej dyskryminacji ze względu na płeć w sektorze prywatnym i publicznym, w tym w instytucjach publicznych, w odniesieniu do:
a) warunków dostępu do zatrudnienia, do prowadzenia działalności na własny rachunek oraz wykonywania zawodu, w tym kryteriów selekcji i warunków rekrutacji, niezależnie od rodzaju działalności i na wszystkich szczeblach hierarchii zawodowej, włącznie z awansem zawodowym;
b) dostępu do wszystkich rodzajów i szczebli doradztwa zawodowego, szkolenia zawodowego, doskonalenia i przekwalifikowywania pracowników, w tym praktycznego doświadczenia zawodowego;
c) warunków zatrudnienia i pracy, w tym zwolnień, a także wynagrodzenia, jak przewidziano w art. 141 Traktatu;
d) członkostwa i uczestniczenia w organizacji pracowników lub pracodawców bądź w jakiejkolwiek organizacji, której członkowie wykonują określony zawód, łącznie z korzyściami, jakie dają tego typu organizacje.
2.
W odniesieniu do dostępu do zatrudnienia, w tym do prowadzącego do niego szkolenia, Państwa Członkowskie mogą postanowić, że odmienne traktowanie ze względu na cechy związane z płcią nie stanowi dyskryminacji, jeżeli ze względu na rodzaj danej działalności zawodowej lub warunki jej wykonywania cecha taka jest prawdziwym i determinującym wymogiem zawodowym, pod warunkiem że cel takiego odmiennego traktowania jest zgodny z prawem, a wymóg jest proporcjonalny.
Artykuł 15
Powrót z urlopu macierzyńskiego
Kobieta przebywająca na urlopie macierzyńskim jest uprawniona, po jego zakończeniu, do powrotu do swojej pracy lub na równorzędne stanowisko na warunkach nie mniej dla niej korzystnych i do korzystania z jakiejkolwiek poprawy warunków pracy, do której byłaby uprawniona w trakcie swojej nieobecności.
Artykuł 16
Urlop ojcowski i adopcyjny
Niniejsza dyrektywa pozostaje bez uszczerbku dla prawa Państw Członkowskich do uznawania odrębnych praw do urlopu ojcowskiego i/lub adopcyjnego.
Państwa Członkowskie, które uznają takie prawa, podejmują niezbędne środki w celu ochrony pracujących kobiet i mężczyzn przed zwolnieniem z powodu wykonywania tych praw i zapewniają, aby po zakończeniu takiego urlopu byli oni uprawnieni do powrotu do swojej pracy lub na równorzędne stanowisko na warunkach nie mniej dla nich korzystnych, oraz do korzystania z jakiejkolwiek poprawy warunków pracy, do której byliby oni uprawnieni w trakcie swojej nieobecności.
TYTUŁ III
PRZEPISY HORYZONTALNE
ROZDZIAŁ 1
Środki prawne i wykonanie
Sekcja 1
Środki prawne
Artykuł 17
Ochrona praw
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby wszystkie osoby, które uważają się za pokrzywdzone w swoich prawach poprzez niestosowanie do nich zasady równego traktowania, mogły dochodzić swoich roszczeń, wynikających z niniejszej dyrektywy, przed sądem po ewentualnym zwróceniu się do innych właściwych organów, jak również, o ile Państwa te uznają to za właściwe, po wykorzystaniu procedury pojednawczej, nawet wówczas gdy zakończeniu uległ stosunek, w ramach którego dyskryminacja miała mieć miejsce.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby stowarzyszenia, organizacje lub inne osoby prawne, które zgodnie z kryteriami określonymi w ustawodawstwie krajowym mają interes prawny w zapewnieniu przestrzegania przepisów niniejszej dyrektywy, mogły brać udział w postępowaniach sądowych lub administracyjnych mających na celu realizację uprawnień wynikających z niniejszej dyrektywy w imieniu tych osób albo na ich rzecz za ich zgodą.
3.
Ustępy 1 i 2 pozostają bez uszczerbku dla krajowych przepisów dotyczących terminów dochodzenia roszczeń z tytułu zasady równego traktowania.
Artykuł 18
Zadośćuczynienie lub odszkodowanie
Państwa Członkowskie wprowadzają do swoich krajowych porządków prawnych środki niezbędne do zapewnienia faktycznego i skutecznego zadośćuczynienia lub odszkodowania z tytułu krzywdy lub szkody doznanej przez osobę w wyniku dyskryminacji płciowej, zgodnie z przepisami Państw Członkowskich, przy czym musi się to odbywać w sposób odstraszający i proporcjonalny do poniesionej szkody.
Maksymalna wysokość takiego zadośćuczynienia lub odszkodowania może być ustalona jedynie w przypadkach, w których pracodawca może dowieść, że szkoda doznana przez starającego się o pracę, powstała w wyniku dyskryminacji w rozumieniu niniejszej dyrektywy, polega jedynie na tym, że nastąpiła odmowa uwzględnienia jego podania o pracę.
Sekcja 2
Ciężar dowodu
Artykuł 19
Ciężar dowodu
1.
Państwa Członkowskie podejmą takie działania, które są niezbędne, zgodnie z ich krajowymi systemami sądowymi, w celu zapewnienia, aby – jeżeli osoby, które uznają się za poszkodowane z powodu niezastosowania do nich zasady równego traktowania, uprawdopodobnią przed sądem lub innym właściwym organem okoliczności pozwalające domniemywać istnienie bezpośredniej lub pośredniej dyskryminacji – do pozwanego należało udowodnienie, że nie nastąpiło naruszenie zasady równego traktowania.
2.
Ustęp 1 nie stanowi przeszkody, aby Państwa Członkowskie wprowadziły reguły dowodowe korzystniejsze dla powoda.
3.
Państwa Członkowskie mogą odstąpić od stosowania ust. 1 do postępowań, w których ustalenie stanu faktycznego należy do sądu lub innego właściwego organu.
4.
Ustępy 1, 2 i 3 stosuje się również do:
a) sytuacji objętych art. 141 Traktatu oraz – w zakresie, w jakim dotyczy to dyskryminacji ze względu na płeć – objętych przepisami dyrektyw 92/85/EWG i 96/34/WE;
b) każdego postępowania cywilnego lub administracyjnego, dotyczącego sektora publicznego lub prywatnego, które przewiduje środki zadośćuczynienia zgodnie z prawem krajowym, stosownie do kwestii, o których mowa w lit. a), z wyjątkiem postępowań pozasądowych o charakterze dobrowolnym albo przewidzianych w prawie krajowym.
5.
Niniejszego artykułu nie stosuje się do postępowań karnych, chyba że Państwa Członkowskie postanowią inaczej.
ROZDZIAŁ 2
Promocja równego traktowania – dialog
Artykuł 20
Organy ds. równości
1.
Państwa Członkowskie wskazują i podejmują niezbędne ustalenia dotyczące utworzenia organu lub organów do spraw promowania, analizowania, monitorowania i wspierania równego traktowania wszystkich osób bez dyskryminacji ze względu na płeć.
Organy te mogą stanowić część agencji odpowiedzialnych na szczeblu krajowym za ochronę praw człowieka lub ochronę praw jednostki.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby do kompetencji tych organów należały:
a) bez uszczerbku dla praw ofiar oraz stowarzyszeń, organizacji i innych osób prawnych, o których mowa w art. 17 ust. 2, świadczenie niezależnej pomocy ofiarom dyskryminacji we wnoszeniu skarg w sprawach o dyskryminację;
b) prowadzenie niezależnych badań dotyczących dyskryminacji;
c) publikowanie niezależnych sprawozdań i wydawanie zaleceń na temat wszystkich problemów związanych z taką dyskryminacją;
d) na odpowiednim szczeblu wymiana dostępnych informacji z właściwymi organami europejskimi, takimi jak przyszły Europejski Instytut ds. Równości Płci.
Artykuł 21
Dialog społeczny
1.
Zgodnie z krajową tradycją i krajową praktyką Państwa Członkowskie podejmują odpowiednie działania promujące dialog społeczny pomiędzy partnerami społecznymi w celu wspierania równego traktowania, w tym, na przykład, poprzez monitorowanie praktyk w miejscu pracy oraz przy dostępie do zatrudnienia, szkolenia zawodowego i awansu zawodowego, a także poprzez monitorowanie układów zbiorowych, kodeksy postępowania, badania lub wymianę doświadczeń i dobrych praktyk.
2.
Zgodne z krajową tradycją i krajową praktyką Państwa Członkowskie zachęcają partnerów społecznych, nie naruszając ich autonomii, do promowania równości kobiet i mężczyzn oraz elastycznego czasu pracy w celu ułatwienia godzenia życia prywatnego i zawodowego, a także do zawierania na właściwym poziomie porozumień ustanawiających zasady niedyskryminacji w dziedzinach określonych w art. 1, które wchodzą w zakres rokowań zbiorowych.
Porozumienia te muszą być zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy oraz właściwymi krajowymi przepisami wykonawczymi.
3.
Państwa Członkowskie, zgodnie z prawem krajowym, układami zbiorowymi lub praktyką, zachęcają pracodawców do promowania równego traktowania kobiet i mężczyzn w planowy i systematyczny sposób w miejscu pracy, w zakresie dostępu do zatrudnienia, szkolenia zawodowego i awansu zawodowego.
4.
W tym celu pracodawcy są wspierani w zapewnianiu pracownikom lub ich przedstawicielom, w odpowiednio regularnych odstępach czasu, właściwych informacji dotyczących równego traktowania kobiet i mężczyzn w przedsiębiorstwie.
Informacje takie mogą obejmować przegląd danych dotyczących proporcji pomiędzy kobietami i mężczyznami na różnych szczeblach organizacji, ich wynagrodzenia i różnic w wynagrodzeniach oraz możliwych środków poprawy sytuacji we współpracy z przedstawicielami pracowników.
Artykuł 22
Dialog z organizacjami pozarządowymi
Państwa Członkowskie zachęcają do dialogu z właściwymi organizacjami pozarządowymi, które mają, zgodnie z ich prawem krajowym i praktyką, interes prawny w przyczynianiu się do zwalczania dyskryminacji ze względu na płeć, w celu promowania zasady równego traktowania.
ROZDZIAŁ 3
Ogólne przepisy horyzontalne
Artykuł 23
Zgodność
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, aby:
a) wszelkie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne sprzeczne z zasadą równego traktowania zostały uchylone;
b) przepisy sprzeczne z zasadą równego traktowania zawarte w indywidualnych lub zbiorowych umowach lub porozumieniach, regulaminach przedsiębiorstw lub zasadach dotyczących wolnych zawodów i organizacji pracowników i pracodawców, a także wszelkie inne ustalenia zostały lub mogły zostać uznane za nieważne lub zostały zmienione;
c) systemy zabezpieczenia społecznego pracowników zawierające takie przepisy nie mogły zostać zatwierdzone lub przedłużone w drodze środków administracyjnych.
Artykuł 24
Ochrona przed represjami
Państwa Członkowskie wprowadzają do swoich krajowych systemów prawnych takie środki, które są konieczne do ochrony pracowników, w tym pracowników będących przedstawicielami pracowników, przewidzianych przez ustawodawstwo lub praktykę krajową, przed zwolnieniem lub innym niekorzystnym traktowaniem przez pracodawcę w odpowiedzi na skargę wniesioną w przedsiębiorstwie lub jakiekolwiek postępowanie sądowe mającą na celu zapewnienie zgodności z zasadą równego traktowania.
Artykuł 25
Sankcje
Państwa Członkowskie ustanawiają przepisy dotyczące sankcji stosowanych wobec naruszeń przepisów krajowych przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy i podejmują wszelkie niezbędne środki dla zapewnienia ich stosowania.
Sankcje, które mogą obejmować wypłacenie odszkodowania ofierze, muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Państwa Członkowskie powiadomią o tych przepisach Komisję najpóźniej do dnia 5 października 2005 r. i powiadamiają ją niezwłocznie o wszelkich ich kolejnych zmianach.
Artykuł 26
Zapobieganie dyskryminacji
Państwa Członkowskie zachęcają, zgodnie z prawem krajowym, układami zbiorowymi lub praktyką, pracodawców oraz osoby odpowiedzialne za dostęp do szkolenia zawodowego do podejmowania skutecznych środków służących zapobieganiu wszelkim formom dyskryminacji ze względu na płeć, w szczególności molestowaniu oraz molestowaniu seksualnemu w miejscu pracy, w dostępie do zatrudnienia, szkoleniu zawodowym i awansie zawodowym.
Artykuł 27
Minimalne wymogi
1.
Państwa Członkowskie mogą wprowadzać lub utrzymywać przepisy bardziej korzystne dla zapewnienia ochrony zasady równego traktowania od przepisów ustanowionych w niniejszej dyrektywie.
2.
Wprowadzenie w życie niniejszej dyrektywy nie może w żadnych okolicznościach stanowić wystarczającej podstawy do obniżenia poziomu ochrony pracowników w dziedzinach, do których ma ona zastosowanie, bez uszczerbku dla prawa Państw Członkowskich do reagowania na zmiany sytuacji poprzez wprowadzenie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, które różnią się od przepisów obowiązujących w chwili notyfikacji niniejszej dyrektywy, pod warunkiem że przepisy niniejszej dyrektywy są przestrzegane.
Artykuł 28
Stosunek do przepisów wspólnotowych i krajowych
1.
Niniejsza dyrektywa pozostaje bez uszczerbku dla przepisów dotyczących ochrony kobiet, w szczególności w okresie ciąży i macierzyństwa.
2.
Niniejsza dyrektywa pozostaje bez uszczerbku dla przepisów dyrektywy 96/34/WE oraz dyrektywy 92/85/EWG.
Artykuł 29
Uwzględnianie problematyki płci w przepisach, politykach i działaniach
Przy formułowaniu i wprowadzaniu w życie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, polityk i działań w dziedzinach określonych w niniejszej dyrektywie Państwa Członkowskie aktywnie uwzględniają cel, jakim jest równość kobiet i mężczyzn.
Artykuł 30
Rozpowszechnianie informacji
Państwa Członkowskie zapewniają, aby środki podjęte zgodnie z niniejszą dyrektywą oraz przepisy już obowiązujące zostały podane do wiadomości wszystkich zainteresowanych osób, za pomocą wszelkich odpowiednich środków i, tam gdzie jest to stosowne, w miejscu pracy.
TYTUŁ IV
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 31
Sprawozdania
1.
Do dnia 15 lutego 2011 r. Państwa Członkowskie przekażązują Komisji wszystkie informacje niezbędne jej do sporządzenia sprawozdania dla Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie stosowania niniejszej dyrektywy.
2.
Bez uszczerbku dla ust. 1 Państwa Członkowskie przekazują Komisji co cztery lata teksty wszelkich środków przyjętych zgodnie z art. 141 ust. 4 Traktatu, a także sprawozdania w sprawie tych środków i wprowadzania ich w życie.
Na podstawie tych informacji Komisja przyjmuje i publikuje co cztery lata sprawozdanie zawierające ocenę porównawczą wszystkich środków w świetle deklaracji nr 28 załączonej do Aktu końcowego Traktatu z Amsterdamu.
3.
Państwa Członkowskie dokonują oceny dziedzin działalności zawodowej, o których mowa w art. 14 ust. 2, w celu podjęcia decyzji, w świetle rozwoju sytuacji społecznej, czy utrzymanie przedmiotowych wyłączeń jest uzasadnione.
O wynikach tej oceny powiadamiają okresowo Komisję, nie rzadziej jednak niż co 8 lat.
Artykuł 32
Przegląd
Najpóźniej do 15 lutego 2013 r. Komisja dokona przeglądu funkcjonowania niniejszej dyrektywy oraz, w razie potrzeby, zaproponuje wprowadzenie zmian, które uzna za niezbędne.
Artykuł 33
Wykonanie
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż dnia 15 sierpnia 2008 r. lub zapewniają, aby do tej daty przedstawiciele pracodawców i pracowników wprowadzili odpowiednie przepisy w drodze porozumienia.
Jeżeli jest to konieczne ze względu na szczególne trudności, jakie napotykają Państwa Członkowskie, mogą one uzyskać dodatkowo jeden rok na wykonanie niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne kroki umożliwiające im zagwarantowanie osiągnięcia wyników określonych w niniejszej dyrektywie.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji teksty tych przepisów.
Przepisy przyjmowane przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Przepisy te zawierają również stwierdzenie, że odniesienia w istniejących przepisach ustawowych, wykonawczych i administracyjnych do dyrektyw uchylonych niniejszą dyrektywą należy traktować jako odniesienia do niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie określają metody dokonywania takich odniesień oraz sposób, w jaki stwierdzenie to zostanie sformułowane.
Obowiązek transpozycji niniejszej dyrektywy do prawa krajowego ogranicza się do tych przepisów, które wprowadzają istotne zmiany w stosunku do wcześniejszych dyrektyw.
Obowiązek transpozycji przepisów niezmienionych w istotny sposób wynika z wcześniejszych dyrektyw.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 34
Uchylenie
1.
Ze skutkiem od dnia 15 sierpnia 2009 r. uchyla się dyrektywy 75/117/EWG, 76/207/EWG, 86/378/EWG i 97/80/WE, bez uszczerbku dla obowiązków Państw Członkowskich dotyczących terminów transpozycji do prawa krajowego i stosowania dyrektyw wymienionych w załączniku I część B.
2.
Odniesienia do uchylonych dyrektyw traktuje się jako odniesienia do niniejszej dyrektywy i odczytuje zgodnie z tabelą korelacji zamieszczoną w załączniku II.
Artykuł 35
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 36
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2006/55/WE
z dnia 12 czerwca 2006 r.
zmieniająca załącznik III do dyrektywy Rady 66/402/EWG w odniesieniu do maksymalnej wagi partii materiału siewnego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 66/402/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin zbożowych [1], w szczególności jej art. 21a,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przepisy międzynarodowe odnoszące się do maksymalnej wagi partii materiału siewnego niektórych gatunków zbóż, w szczególności Triticum aestivum, Triticum durum, Triticum spelta, Secale cereale, Triticosecale i Oryza sativa, Avena sativa i Hordeum vulgare zostały ostatnio zmienione.
(2) Właściwe jest dostosowanie ustanowionych w prawie wspólnotowym maksymalnych wag dla partii materiału siewnego tych gatunków.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 66/402/EWG.
(4) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodnie z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W kolumnie 2 w tabeli zawartej w załączniku III do dyrektywy 66/402/EWG liczbę "25" zastępuje się liczbą "30".
Artykuł 2
1.
Państwa członkowskie wprowadzają w życie najpóźniej do dnia 31 grudnia 2006 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Niezwłocznie przedstawiają one Komisji teksty tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odesłanie do niniejszej dyrektywy lub odesłanie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Sposób dokonania takiego odesłania ustalany jest przez państwa członkowskie.
2.
Państwa członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjmowanych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie siódmego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 2006/56/WE
z dnia 12 czerwca 2006 r.
zmieniająca załączniki do dyrektywy Rady 93/85/EWG w sprawie zwalczania bakteriozy pierścieniowej ziemniaka
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 93/85/EWG z dnia 4 października 1993 r. [1] w sprawie zwalczania bakteriozy pierścieniowej ziemniaka, w szczególności jej art. 12,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Jednym z ważnych organizmów szkodliwych dla ziemniaka jest Clavibacter michiganensis (Smith) Davis et al. ssp. sepedonicus (Spieckermann et Kotthoff) Davis et al., czynnik chorobotwórczy powodujący bakteriozę pierścieniową ziemniaka (zwany dalej "organizmem").
(2) Organizm ten nadal występuje w niektórych rejonach Wspólnoty.
(3) Dyrektywa Rady 93/85/EWG ustaliła szczegółowe środki, które mają zostać podjęte w państwach członkowskich dla zlokalizowania organizmu i ustalenia jego zasięgu występowania; zapobieżenia jego wystąpieniu i rozprzestrzenianiu się; oraz, w przypadku jego wykrycia, w celu zapobieżenia jego rozprzestrzenianiu się i zwalczania mającego na celu jego zniszczenie.
(4) Od tamtego czasu nastąpił znaczący rozwój wiedzy o biologii i o procedurach wykrywania i identyfikacji organizmu; co więcej, doświadczenie praktyczne zdobyte przy zwalczaniu organizmu sprawia, że konieczna jest rewizja kilku technicznych ustaleń, mających związek ze środkami zwalczania.
(5) W tej sytuacji wydaje się, że konieczny jest przegląd i aktualizacja środków, których opis zawarto w załącznikach do dyrektywy 93/85/EWG.
(6) Jeśli chodzi o procedury wykrywania i identyfikacji, ujęto tu zarówno ostatnio opracowane metody, takie jak fluoroscencyjna hybrydyzacja in situ (FISH), czy łańcuchowa reakcja polimerazy, jak i udoskonalenia różnych elementów technicznych procedury wykrywania i identyfikacji stosowanej dotychczasowo.
(7) Jeśli chodzi o techniczne elementy środków zwalczania choroby, poprawiono ustalenia co do: sposobu konserwacji badanych prób, aby móc śledzić drogę organizmu, elementów potrzebnych do stwierdzenia zasięgu prawdopodobnego porażenia, szczegółów powiadamiania o wszelkich potwierdzonych przypadkach występowania organizmu i odpowiedniej strefie porażenia, środków, które należy wprowadzić w miejscach produkcji określonych jako porażone, a znajdujących się w obrębie wyznaczonych stref.
(8) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJESZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załączniki do dyrektywy 93/85/EWG zostają niniejszym zastąpione odpowiednimi tekstami zawartymi w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa członkowskie przyjmują i publikują, najpóźniej do dnia 31 marca 2007 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Państwa członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji teksty tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami i niniejszą dyrektywą.
Państwa Członkowskie stosują wspomniane przepisy od dnia 1 kwietnia 2007 r.
Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Sposób dokonania takiego odniesienia ustalany jest przez państwa członkowskie.
2.
Państwa członkowskie niezwłocznie przekażą Komisji tekst podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa Rady 2006/58/WE
z dnia 27 czerwca 2006 r.
zmieniająca dyrektywę 2002/38/WE w odniesieniu do okresu stosowania systemu podatku od wartości dodanej stosowanego do usług nadawczych radiowych i telewizyjnych oraz niektórych usług świadczonych drogą elektroniczną
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2002/38/WE z dnia 7 maja 2002 r. zmieniającą oraz tymczasowo zmieniającą dyrektywę 77/388/EWG w odniesieniu do systemu podatku od wartości dodanej stosowanego do usług radiowych i telewizyjnych oraz niektórych usług świadczonych drogą elektroniczną [1], w szczególności jej art. 5,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przegląd przewidziany w art. 5 dyrektywy 2002/38/WE został przeprowadzony.
(2) W wyniku tego przeglądu wydaje się, że przepisy art. 1 dyrektywy 2002/38/WE funkcjonują w sposób zadowalający i osiągnęły swój cel.
(3) W dniu 29 grudnia 2003 r. Komisja przedstawiła wniosek dotyczący dyrektywy w sprawie miejsca świadczenia usług między podatnikami zmieniony wnioskiem Komisji z dnia 22 lipca 2005 r. w celu objęcia świadczenia usług przez podatników na rzecz usługobiorców niebędących podatnikami.
Zgodnie ze zmienionym wnioskiem wszystkie usługi nadawcze i usługi świadczone drogą elektroniczną będą opodatkowane w miejscu konsumpcji.
(4) W dniu 4 listopada 2004 r. Komisja przedstawiła wniosek dotyczący dyrektywy w sprawie uproszczenia zobowiązań wynikających z VAT, która będzie przewidywać elektroniczny mechanizm bardziej ogólny niż mechanizm przewidziany w dyrektywie 2002/38/WE w celu ułatwienia przestrzegania zobowiązań podatkowych w odniesieniu do usług transgranicznych.
(5) Pomimo osiągnięcia znaczących postępów mających na celu przyjęcie, na podstawie powyższych wniosków prawodawczych, niezbędnych szerszych środków, które zastąpią środki zawarte w art. 1 dyrektywy 2002/38/WE, niemożliwe jest przyjęcie nowych środków przed wygaśnięciem w dniu 30 czerwca 2006 r. środków obecnie obowiązujących.
(6) W świetle przyjęcia takich szerszych środków w perspektywie krótko- lub średnioterminowej oraz w świetle wyników powyższej procedury przeglądowej, w interesie właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego i w celu zapewnienia stałej eliminacji zakłócenia, stosowne jest, aby przepisy mające zastosowanie do usług nadawczych radiowych i telewizyjnych oraz niektórych usług świadczonych drogą elektroniczną, jak przewidziano w art. 1 dyrektywy 2002/38/WE, w dalszym ciągu miały zastosowanie do 31 grudnia 2006 r.
(7) Art. 5 dyrektywy 2002/38/WE przewiduje możliwość takiego przedłużenia terminu, z przyczyn praktycznych, przez Radę stanowiącą jednomyślnie na wniosek Komisji.
(8) W związku z powyższym należy odpowiednio zmienić dyrektywę 2002/38/WE,
(9) Zważywszy na pilny charakter zagadnienia, w celu uniknięcia luki prawnej, należy bezwzględnie wyłączyć zastosowanie sześciotygodniowego okresu, o którym mowa w pkt I.3 Protokołu w sprawie roli parlamentów narodowych w Unii Europejskiej załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatów ustanawiających Wspólnoty Europejskie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Artykuł 4 dyrektywy 2002/38/WE otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
Artykuł 1 stosuje się do dnia 31 grudnia 2006 r.".
Artykuł 2
1.
Państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy ze skutkiem od dnia 1 lipca 2006 r.
Państwa członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów.
Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie.
2.
Państwa członkowskie przedstawiają Komisji teksty najważniejszych przepisów prawa krajowego, które przyjmują w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie w dniu jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 2006/59/WE
z dnia 28 czerwca 2006 r.
zmieniająca załączniki do dyrektyw Rady 76/895/EWG, 86/362/EWG, 86/363/EWG i 90/642/EWG w odniesieniu do najwyższego dopuszczalnego poziomu pozostałości karbarylu, deltametryny, endosulfanu, fenitrotionu, metydationu i oksamylu
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/895/EWG z dnia 23 listopada 1976 r. odnoszącą się do ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w owocach i warzywach oraz na ich powierzchni [1], w szczególności jej art. 5,
uwzględniając dyrektywę Rady 86/362/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w zbożach i na ich powierzchni [2], w szczególności jej art. 10,
uwzględniając dyrektywę Rady 86/363/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego i na ich powierzchni [3], w szczególności jej art. 10,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/642/EWG z dnia 27 listopada 1990 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym owocach i warzywach oraz na ich powierzchni [4], w szczególności jej art. 7,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [5], w szczególności jej art. 4 ust. 1 lit. f),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W przypadku zbóż i produktów pochodzenia roślinnego, w tym owoców i warzyw, poziomy pozostałości odzwierciedlają użycie minimalnych ilości pestycydów niezbędnych do osiągnięcia skutecznej ochrony roślin, stosowanych w taki sposób, aby ilości pozostałości były jak najmniejsze z praktycznego i toksykologicznego punktu widzenia, uwzględniając w szczególności ochronę środowiska naturalnego i przewidywane spożycie przez konsumentów.
W przypadku środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego poziomy pozostałości odzwierciedlają spożycie przez zwierzęta zbóż i produktów pochodzenia roślinnego, wobec których stosowano pestycydy, oraz, gdy ma to znaczenie, bezpośrednie skutki stosowania leków weterynaryjnych.
Wspólnotowe najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości (NDP) stanowią górne granice ilości takich pozostałości, które mogą znajdować się w produktach przy przestrzeganiu dobrych praktyk rolniczych.
(2) NDP dla pestycydów są poddawane kontroli i zmieniane celem uwzględnienia nowych informacji i danych.
NDP są ustalane na granicy oznaczalności, w przypadku gdy dozwolone stosowanie środków ochrony roślin nie powoduje powstania wykrywalnych poziomów pozostałości pestycydów w produktach spożywczych lub na ich powierzchni lub gdy nie występują dozwolone przypadki stosowania, lub gdy stosowanie dozwolone przez państwa członkowskie nie zostało poparte niezbędnymi danymi, lub gdy stosowanie w państwach trzecich powodujące obecność pozostałości w produktach spożywczych lub na ich powierzchni, które mogą zostać wprowadzone do obrotu we Wspólnocie, nie zostało poparte niezbędnymi danymi.
(3) Komisja była informowana, że w odniesieniu do wielu pestycydów obecny NDP może wymagać zmiany w świetle dostępnych nowych informacji w zakresie toksykologii i spożycia przez konsumentów.
Komisja zwróciła się z prośbą do właściwego państwa członkowskiego pełniącego rolę sprawozdawcy o przygotowanie wniosków w sprawie zmian wspólnotowych NDP.
Wnioski takie zostały przedłożone Komisji.
(4) Długotrwałe i krótkotrwałe narażenie konsumentów na działanie pestycydów wymienionych w niniejszej dyrektywie za pośrednictwem produktów spożywczych zostało ponownie zbadane i ocenione zgodnie ze wspólnotowymi procedurami i praktykami, z uwzględnieniem wytycznych opublikowanych przez Światową Organizację Zdrowia [6].
Na tej podstawie należy ustalić nowe NDP, gwarantujące, że nie występuje niedopuszczalne narażenie konsumentów.
(5) Gdzie jest to właściwe, ostre narażenie konsumentów na działanie wymienionych pestycydów za pośrednictwem każdego z produktów spożywczych, które mogą zawierać ich pozostałości, zostało ocenione zgodnie ze wspólnotowymi procedurami i praktykami, z uwzględnieniem wytycznych opublikowanych przez Światową Organizację Zdrowia.
Stwierdzono, że obecność pozostałości pestycydów na poziomie lub poniżej nowych NDP nie spowoduje ostrych skutków toksycznych.
(6) Za pośrednictwem Światowej Organizacji Handlu zostały przeprowadzone konsultacje z partnerami handlowymi Wspólnoty na temat nowych NDP, a ich uwagi w tej sprawie zostały uwzględnione.
(7) Należy zatem odpowiednio zmienić załączniki do dyrektyw 76/895/EWG, 86/362/EWG, 86/363/EWG i 90/642/EWG.
(8) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku II do dyrektywy 76/895/EWG skreśla się pozycje dotyczące karbarylu i fenitrotionu.
Artykuł 2
W dyrektywie 86/362/EWG wprowadza się następujące zmiany:
a) w części A załącznika II dodaje się wiersz dla oksamylu, jak określono w załączniku I do niniejszej dyrektywy;
b) w części A załącznika II wiersze odnoszące się do deltametryny i metydationu zastępuje się tekstem z załącznika II do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
W dyrektywie 86/363/EWG wprowadza się następujące zmiany:
a) w części A załącznika II dodaje się wiersz dla karbarylu, jak określono w załączniku III do niniejszej dyrektywy;
b) w części B załącznika II wiersz odnoszący się do deltametryny zastępuje się tekstem z załącznika IV do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
W dyrektywie 90/642/EWG wprowadza się następujące zmiany:
a) w załączniku II dodaje się wiersze dla karbarylu i oksamylu, jak określono w załączniku V do niniejszej dyrektywy;
b) w załączniku II wiersze odnoszące się do deltametryny, endosulfanu, fenitrotionu i metydationu zastępuje się tekstem z załącznika VI do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 5
1.
Państwa członkowskie przyjmują i publikują najpóźniej do dnia 29 grudnia 2006 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne dla przestrzegania niniejszej dyrektywy.
Niezwłocznie przedstawiają one Komisji teksty tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Państwa członkowskie stosują wymienione przepisy od dnia 30 grudnia 2006 r., z wyjątkiem przepisów dotyczących oksamylu, które są stosowane od dnia 30 grudnia 2007 r.
Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odesłanie do niniejszej dyrektywy lub odesłanie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Sposób dokonania takiego odesłania ustalany jest przez państwa członkowskie.
2.
Państwa członkowskie przedstawiają Komisji teksty głównych przepisów prawa krajowego, które przyjmują w obszarze objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2006/60/WE
z dnia 7 lipca 2006 r.
zmieniająca załączniki do dyrektywy Rady 90/642/EWG w odniesieniu do najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości trifloksystrobiny, tiabendazolu, abamektyny, benomylu, karbendazymu, tiofanatu metylowego, mychlobutanilu, glifosatu, trimetylosulfonium, fenpropimorfu i chlormekwatu
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/642/EWG z dnia 27 listopada 1990 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym owocach i warzywach oraz na ich powierzchni [1], w szczególności jej art. 7,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [2], w szczególności jej art. 4 ust. 1 lit. f),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z dyrektywą 91/414/EWG państwa członkowskie są odpowiedzialne za udzielanie zezwoleń na środki ochrony roślin stosowane do określonych upraw.
Takie zezwolenia muszą być udzielane na podstawie oceny wywoływanych przez nie skutków w zakresie zdrowia ludzi i zwierząt oraz ich wpływu na środowisko.
Elementy, które należy uwzględnić podczas przeprowadzania ocen, obejmują narażenie użytkowników i osób postronnych oraz wpływ na środowisko lądowe, wodne i powietrzne, jak również wpływ na ludzi i zwierzęta poprzez konsumpcję pozostałości zalegających w uprawach, wobec których je zastosowano.
(2) Najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości (NDP) odzwierciedlają stosowanie minimalnych ilości pestycydów w celu uzyskania skutecznej ochrony roślin, zastosowanych w ten sposób, aby ilość pozostałości była możliwie najmniejsza i dopuszczalna pod względem toksyczności, szczególnie w odniesieniu do szacowanej ilości pobieranej w pożywieniu.
(3) NDP dla pestycydów objętych dyrektywą 90/642/EWG powinny być poddawane kontroli i mogą zostać zmienione w celu uwzględnienia nowych lub zmienionych zastosowań.
Komisja otrzymała informacje na temat nowych lub zmienionych zastosowań, na skutek czego należy zmienić poziom pozostałości trifloksystrobiny, tiabendazolu, abamektyny, grupy benomylu (benomylu, karbendazymu, tiofanatu metylowego), mychlobutanilu, glifosatu, trimetylosulfonium i fenpropimorfu.
(4) W odniesieniu do chlormekwatu Komisja otrzymała informacje uzasadniające przyjęcie tymczasowego NDP dla gruszek na okres trzech lat.
(5) Długotrwałe narażenie konsumentów na działanie tych pestycydów za pośrednictwem produktów spożywczych mogących zawierać pozostałości tych pestycydów zostało oszacowane i ocenione zgodnie z procedurami i praktykami stosowanymi we Wspólnocie, z uwzględnieniem wytycznych opublikowanych przez Światową Organizację Zdrowia [3].
W ocenie tej wzięto pod uwagę, że abamektyna i tiabendazol są również stosowane jako leki weterynaryjne dla zwierząt hodowlanych i najwyższy dopuszczalny poziom pozostałości dla tych dwóch substancji został ustalony zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 [4].
Na podstawie tych ocen i obliczeń NDP w odniesieniu do tych pestycydów należy ustalić w taki sposób, aby zapewnić nieprzekraczanie akceptowanego dziennego pobrania.
(6) W przypadku benomylu, karbendazymu, tiofanatu metylowego, fenpropimorfu i chlormekwatu, dla których istnieje określona ostra dawka referencyjna (ARfD), ostre narażenie konsumentów na te pestycydy za pośrednictwem produktów spożywczych mogących zawierać pozostałości tych pestycydów zostało ocenione i obliczone zgodnie z procedurami i praktykami stosowanymi obecnie we Wspólnocie, z uwzględnieniem wytycznych opublikowanych przez Światową Organizację Zdrowia.
Uwzględnione zostały opinie Komitetu Naukowego ds. Roślin, w szczególności jego rady i zalecenia dotyczące ochrony konsumentów przed produktami spożywczymi, wobec których stosowane są pestycydy [5].
Na podstawie oceny dziennego spożycia NDP w odniesieniu do tych pestycydów należy ustalić w taki sposób, aby zapewnić nieprzekraczanie ostrej dawki referencyjnej.
W odniesieniu do innych substancji ocena dostępnych informacji wskazuje, że nie jest wymagana ostra dawka referencyjna, a zatem nie jest potrzebna ocena krótkoterminowa.
(7) NDP są ustalane na granicy oznaczalności, w przypadku gdy dozwolone stosowanie środków ochrony roślin nie powoduje powstania wykrywalnych poziomów pozostałości pestycydów w produktach spożywczych lub na ich powierzchni lub gdy nie występują dozwolone przypadki stosowania, lub gdy stosowanie dozwolone przez państwa członkowskie nie zostało poparte niezbędnymi danymi, lub gdy stosowanie w państwach trzecich powodujące obecność pozostałości w produktach spożywczych lub na ich powierzchni, które mogą zostać wprowadzone do obrotu we Wspólnocie, nie zostało poparte niezbędnymi danymi.
(8) Należy zatem ustalić nowe NDP w odniesieniu do tych pestycydów.
(9) Ustalenie lub zmiana tymczasowych najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości na poziomie Wspólnoty nie wyklucza ustalania przez państwa członkowskie tymczasowych najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości glifosatu, trimetylosulfoniumi i trifloksystrobiny zgodnie z art. 4. ust. 1 lit. f) dyrektywy 91/414/EWG i załącznika VI do niej.
Uznaje się, że okres czterech lat jest wystarczający na dopuszczenie dalszych zastosowań tych substancji.
Po upływie tego okresu tymczasowy wspólnotowy najwyższy dopuszczalny poziom pozostałości stanie się definitywny.
(10) W wielu państwach członkowskich spożywa się łubin.
Stosowanie glifosatu w odniesieniu do łubinu jest dozwolone.
Należy zatem wprowadzić pozycję "łubin" i ustalić NDP dla łubinu, w celu ochrony konsumentów przed zbyt dużymi pozostałościami pestycydów stosowanych w odniesieniu do łubinu.
(11) Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 90/642/EWG.
(12) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 90/642/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w załączniku I, w grupie "3 Jadalne nasiona roślin strączkowych", dodaje się pozycję "Łubin" w taki sposób, aby określenie "Cały produkt", znajdujące się w ostatniej kolumnie, obejmowało wszystkie cztery pozycje;
2) w załączniku II wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa członkowskie przyjmują i publikują najpóźniej do dnia 20 stycznia 2007 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy, z wyjątkiem grupy benomylu i tiofanatu metylowego, dla których przyjmują i publikują wymienione przepisy do dnia 14 września 2006 r. oraz chlormekwatu, dla którego przepisy przyjmują i publikują do dnia 31 lipca 2006 r.
Niezwłocznie przedstawiają one Komisji teksty tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Państwa członkowskie stosują wymienione przepisy od dnia 21 stycznia 2007 r., z wyjątkiem przepisów dotyczących grupy benomylu i tiofanatu metylowego, które stosują od dnia 15 września 2006 r. oraz chlormekwatu, które stosują od dnia 1 sierpnia 2006 r.
Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odesłanie do niniejszej dyrektywy lub odesłanie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Sposób dokonania takiego odesłania ustalany jest przez państwa członkowskie.
2.
Państwa członkowskie przedstawiają Komisji teksty głównych przepisów prawa krajowego, które przyjmują w obszarze objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2006/61/WE
z dnia 7 lipca 2006 r.
zmieniająca załączniki do dyrektyw Rady 86/362/EWG, 86/363/EWG i 90/642/EWG w odniesieniu do najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości atrazyny, azynofosu etylowego, cyflutryny, etefonu, fentionu, metamidofosu, metomylu, parakwatu i triazofosu
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 86/362/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w zbożach i na ich powierzchni [1], w szczególności jej art. 10,
uwzględniając dyrektywę Rady 86/363/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego i na ich powierzchni [2], w szczególności jej art. 10,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/642/EWG z dnia 27 listopada 1990 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym owocach i warzywach oraz na ich powierzchni [3], w szczególności jej art. 7,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [4], w szczególności jej art. 4 ust. 1 lit. f),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W przypadku zbóż i produktów pochodzenia roślinnego, w tym owoców i warzyw, poziomy pozostałości odzwierciedlają użycie minimalnych ilości pestycydów niezbędnych do osiągnięcia skutecznej ochrony roślin, stosowanych w taki sposób, aby ilości pozostałości były jak najmniejsze z praktycznego i toksykologicznego punktu widzenia, uwzględniając w szczególności ochronę środowiska naturalnego i przewidywane spożycie przez konsumentów.
W przypadku środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego poziomy pozostałości odzwierciedlają spożycie przez zwierzęta zbóż i produktów pochodzenia roślinnego, wobec których stosowano pestycydy, oraz, gdy ma to znaczenie, bezpośrednie skutki stosowania leków weterynaryjnych.
Wspólnotowe najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości (NDP) stanowią górne granice ilości takich pozostałości, które mogą znajdować się w produktach przy przestrzeganiu dobrych praktyk rolniczych.
(2) NDP dla pestycydów są poddawane kontroli i zmieniane celem uwzględnienia nowych informacji i danych.
NDP są ustalane na poziomie granicy oznaczalności, w przypadku gdy dozwolone stosowanie środków ochrony roślin nie powoduje powstania wykrywalnych poziomów pozostałości pestycydów w produktach spożywczych lub na ich powierzchni, lub gdy nie występują dozwolone przypadki stosowania, lub gdy stosowanie dozwolone przez państwa członkowskie nie zostało poparte niezbędnymi danymi, lub gdy stosowanie w państwach trzecich powodujące obecność pozostałości w produktach spożywczych lub na ich powierzchni, które mogą zostać wprowadzone do obrotu we Wspólnocie, nie zostało poparte niezbędnymi danymi.
(3) Komisja była informowana, że w odniesieniu do wielu pestycydów obecny NDP może wymagać zmiany w świetle dostępnych nowych informacji w zakresie toksykologii i spożycia przez konsumentów.
Komisja zwróciła się z prośbą do właściwego państwa członkowskiego pełniącego rolę sprawozdawcy o przygotowanie wniosków w sprawie zmian wspólnotowych NDP.
Wnioski takie zostały przedłożone Komisji.
(4) Długotrwałe i krótkotrwałe narażenie konsumentów na działanie pestycydów wymienionych w niniejszej dyrektywie za pośrednictwem produktów spożywczych zostało ponownie zbadane i ocenione zgodnie ze wspólnotowymi procedurami i praktykami, z uwzględnieniem wytycznych opublikowanych przez Światową Organizację Zdrowia [5].
Na tej podstawie należy ustalić nowe NDP gwarantujące, że nie występuje niedopuszczalne narażenie konsumentów.
(5) Gdzie jest to właściwe, ostre narażenie konsumentów na działanie wymienionych pestycydów za pośrednictwem każdego z produktów spożywczych, które mogą zawierać ich pozostałości, zostało ocenione zgodnie ze wspólnotowymi procedurami i praktykami, z uwzględnieniem wytycznych opublikowanych przez Światową Organizację Zdrowia.
Stwierdzono, że obecność pozostałości pestycydów na poziomie lub poniżej nowych NDP nie spowoduje ostrych skutków toksycznych.
(6) Za pośrednictwem Światowej Organizacji Handlu zostały przeprowadzone konsultacje z partnerami handlowymi Wspólnoty na temat nowych NDP, a ich uwagi w tej sprawie zostały uwzględnione.
(7) Należy zatem odpowiednio zmienić załączniki do dyrektyw 86/362/EWG, 86/363/EWG i 90/642/EWG.
(8) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku II do dyrektywy 86/362/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem I do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
W załączniku II do dyrektywy 86/363/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem II do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
W załączniku II do dyrektywy 90/642/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem III do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
1.
Państwa członkowskie przyjmą i opublikują najpóźniej do dnia 20 stycznia 2007 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne dla przestrzegania niniejszej dyrektywy.
Niezwłocznie przedstawiają one Komisji teksty tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Państwa członkowskie stosują te przepisy od dnia 21 stycznia 2007 r..
Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odesłanie do niniejszej dyrektywy lub odesłanie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Sposób dokonania takiego odesłania ustalany jest przez państwa członkowskie.
2.
Państwa członkowskie przedstawiają Komisji teksty głównych przepisów prawa krajowego, które przyjmują w obszarze objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2006/62/WE
z dnia 12 lipca 2006 r.
zmieniająca załączniki do dyrektyw Rady 76/895/EWG, 86/362/EWG, 86/363/EWG i 90/642/EWG w odniesieniu do najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości desmedifamu, fenmedifamu i chlorfenwinfosu
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/895/EWG z dnia 23 listopada 1976 r. odnoszącą się do ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w owocach i warzywach oraz na ich powierzchni [1], w szczególności jej art. 5,
uwzględniając dyrektywę Rady 86/362/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w zbożach i na ich powierzchni [2], w szczególności jej art. 10,
uwzględniając dyrektywę Rady 86/363/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego i na ich powierzchni [3], w szczególności jej art. 10,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/642/EWG z dnia 27 listopada 1990 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym owocach i warzywach, oraz na ich powierzchni [4], w szczególności jej art. 7,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [5], w szczególności jej art. 4 ust. 1 lit. f),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Istniejące substancje czynne desmedifam i fenmedifam zostały włączone do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG dyrektywą Komisji 2004/58/WE [6].
(2) Włączenie do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG rozpatrywanych substancji czynnych opierało się na ocenie przedłożonych informacji dotyczących ich proponowanego zastosowania.
Informacje dotyczące tego zastosowania zostały przedłożone przez niektóre państwa członkowskie zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. f) dyrektywy 91/414/EWG.
Dostępne informacje zostały poddane przeglądowi i są wystarczające, aby ustalić niektóre najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości (NDP).
(3) W przypadku chlorfenwinfosu w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2076/2002 [7] postanowiono nie włączać wspomnianej substancji do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
Niektóre państwa członkowskie mogą utrzymać w mocy niektóre zezwolenia na wykorzystanie produktów zawierających chlorfenwinfos do dnia 30 czerwca 2007 r.
(4) Wspólnotowe NDP dla chlorfenwinfosu już istnieją w dyrektywie 76/895/EWG.
Należy je uwzględnić przy ustanawianiu NDP dla chlorfenwinfosu w dyrektywie 90/642/EWG.
(5) Sprawozdania kontrolne Komisji z przeglądu, które zostały przygotowane w związku z włączeniem rozpatrywanych substancji czynnych do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG, ustaliły akceptowalne dzienne pobranie (ADI) oraz, jeżeli to konieczne, ostrą dawkę referencyjną (ARfD) dla wspomnianych substancji.
Narażenie konsumentów produktów spożywczych zawierających rozpatrywane substancje czynne zostało ocenione zgodnie z procedurami wspólnotowymi.
Uwzględniono również wytyczne opublikowane przez Światową Organizację Zdrowia [8] oraz opinię Komitetu Naukowego ds. Roślin [9] w sprawie przyjętej metodologii.
Wyciągnięto wniosek, że zaproponowane NDP nie doprowadzą do przekroczenia ADI i ARfD.
(6) W celu zapewnienia odpowiedniej ochrony konsumenta przed wpływem pozostałości wynikających z niedozwolonych zastosowań środków ochrony roślin tymczasowe NDP powinny zostać określone na poziomie granicy oznaczalności w przypadku odpowiednich kombinacji produktów i pestycydów.
(7) Ustanowienie na poziomie Wspólnoty tymczasowych NDP nie stanowi przeszkody dla ustanowienia przez państwa członkowskie NDP dla rozpatrywanych substancji, zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. f) dyrektywy 91/414/EWG i załącznikiem VI do tej dyrektywy.
Uważa się, że okres czterech lat jest wystarczający, by umożliwić dalsze stosowanie danej substancji czynnej.
Po upływie tego okresu tymczasowy NDP stanie się ostateczny.
(8) Wobec tego, aby umożliwić właściwy nadzór i kontrolę zakazu ich stosowania oraz ochronę konsumenta, należy do załączników do dyrektyw 86/362/EWG, 86/363/EWG i 90/642/EWG dodać wszystkie NDP pochodzące ze stosowania tych środków ochrony roślin.
Jeżeli NDP nie zostały określone do tej pory, należy je ustalić po raz pierwszy.
(9) Dlatego też przepisy dyrektywy 76/895/EWG ustalające NDP dla chlorfenwinfosu powinny zostać skreślone.
(10) Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywy 76/895/EWG, 86/362/EWG, 86/363/EWG i 90/642/EWG.
(11) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku II do dyrektywy 76/895/EWG skreśla się zapis dotyczący chlorfenwinfosu.
Artykuł 2
W załączniku II do dyrektywy 86/362/WE wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem I do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
W załączniku II do dyrektywy 86/363/WE wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem II do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
W załączniku II do dyrektywy 90/642/WE wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem III do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 5
1.
Państwa członkowskie przyjmą i opublikują najpóźniej do dnia 20 stycznia 2008 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne dla przestrzegania niniejszej dyrektywy.
Państwa członkowskie niezwłocznie przekażą Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Państwa członkowskie stosują wymienione przepisy od dnia 21 stycznia 2008 r.
Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odesłanie do niniejszej dyrektywy lub odesłanie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Sposób dokonania takiego odesłania ustalany jest przez państwa członkowskie.
2.
Państwa członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2006/63/WE
z dnia 14 lipca 2006 r.
zmieniająca załączniki II–VII do dyrektywy Rady 98/57/WE w sprawie kontroli organizmu Ralstonia solanacearum (Smith) Yabuuchi et al.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 98/57/WE z dnia 20 lipca 1998 r. [1] w sprawie kontroli Ralstonia solanacearum (Smith) Yabuuchi et al., w szczególności jej art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Jednym z głównych organizmów szkodliwych dla ziemniaka i pomidora jest bakteria Ralstonia solanacearum (Smith) Yabuuchi et al. (zwana dalej "organizmem"), powodująca chorobę zwaną śluzakiem.
(2) Organizm wciąż występuje w niektórych częściach terytorium Wspólnoty.
(3) Dyrektywa 98/57/WE ustanowiła szczegółowe środki do podjęcia przez państwa członkowskie przeciwko organizmowi dla jego zlokalizowania i określenia zasięgu jego występowania; niedopuszczenia do jej wystąpienia i rozprzestrzeniania się oraz – w przypadku stwierdzenia obecności tego organizmu – zabezpieczenia przed jego rozprzestrzenianiem się i jego zniszczenia przez usunięcie roślin z korzeniami.
(4) Od tamtego czasu poczyniono znaczne postępy w rozumieniu biologii, procedurach wykrywania i identyfikacji organizmu; ponadto doświadczenie praktyczne uzyskane w trakcie kontroli organizmu wymaga rewizji kilku przepisów technicznych związanych ze środkami kontroli.
(5) W wyniku wspomnianych postępów wydaje się, że należy zrewidować i zaktualizować środki będące przedmiotem niektórych załączników do dyrektywy 98/57/WE.
(6) W odniesieniu do procedur wykrywania i identyfikacji uwzględniono nowoczesną metodę wykrywania: test FISH, czyli fluorescencyjną hybrydyzację in situ.
Uwzględniono również udoskonalony test PCR oraz ulepszone różne techniczne elementy aktualnej procedury wykrywania i identyfikacji, a także metody wykrywania i identyfikacji organizmu w roślinach żywicielskich innych niż ziemniaki oraz w wodzie i glebie.
(7) Jeśli chodzi o techniczne elementy środków zwalczania choroby, zmieniono przepisy dotyczące: sposobu przechowywaia badanych prób, dla zapewnienia śledzenia porażenia, elementów potrzebnych do określenia zasięgu prawdopodobnego porażenia, szczegółów powiadamiania o wszelkich potwierdzonych przypadkach występowania organizmu oraz o strefach porażenia, środków, które należy wprowadzić w miejscach produkcji określonych jako porażone, a znajdujących się w obrębie wyznaczonych stref.
Ponadto dołączono pewne postanowienia dotyczące pomidorów, tak aby w większym stopniu uwzględniać znaczenie tej rośliny jako żywiciela organizmu.
(8) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załączniki II–VII do dyrektywy 98/57/WE zastępuje się odpowiednimi tekstami znajdującymi się w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa członkowskie przyjmą i opublikują, najpóźniej do dnia 31 marca 2007 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Państwa członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Państwa członkowskie stosują wymienione przepisy od dnia 1 kwietnia 2007 r.
Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Sposoby dokonywania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie
2.
Państwa członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji tekst podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 2006/64/WE
z dnia 18 lipca 2006 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia klopyralidu, cyprodynilu, fosetylu i trineksapaku jako substancji czynnych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], w szczególności jej art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenia Komisji (WE) nr 451/2000 [2] i (WE) nr 703/2001 [3] określają szczegółowe zasady realizacji drugiego etapu programu pracy, o którym mowa w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG, i ustanawiają wykaz substancji czynnych, które mają zostać poddane ocenie w celu ich ewentualnego włączenia do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. Wykaz ten obejmuje klopyralid, cyprodynil, fosetyl i trineksapak.
(2) Wpływ tych substancji czynnych na zdrowie ludzi i środowisko naturalne został poddany ocenie zgodnie z przepisami ustanowionymi w rozporządzeniach (WE) nr 451/2000 i (WE) nr 703/2001 w odniesieniu do zakresów zastosowań proponowanych przez powiadamiającego.
Ponadto w rozporządzeniach tych wyznaczono państwa członkowskie pełniące rolę sprawozdawców, które muszą przedłożyć odpowiednie sprawozdania z oceny i zalecenia Europejskiemu Urzędowi ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 451/2000.
W przypadku klopyralidu państwem członkowskim pełniącym rolę sprawozdawcy była Finlandia, a wszystkie istotne informacje przekazano dnia 2 grudnia 2003 r.
W przypadku cyprodynilu i fosetylu państwem członkowskim pełniącym rolę sprawozdawcy była Francja, a wszystkie istotne informacje przekazano odpowiednio dnia 20 października 2003 r.
W przypadku trineksapaku państwem członkowskim pełniącym rolę sprawozdawcy było Królestwo Niderlandów, a wszystkie istotne informacje przekazano dnia 7 listopada 2003 r.
(3) Sprawozdania z oceny zostały poddane wzajemnej weryfikacji przez państwa członkowskie i EFSA oraz przedstawione Komisji w dniu 14 grudnia 2005 r. w formie sprawozdań naukowych EFSA dotyczących klopyralidu, cyprodynilu, fosetylu i trineksapaku [4].
Sprawozdania te zostały poddane przeglądowi przez państwa członkowskie i Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt, a następnie przyjęte dnia 4 kwietnia 2006 r. w formie sprawozdania Komisji z przeglądu dotyczącego fosetylu i trineksapaku.
(4) Na podstawie różnych przeprowadzonych badań okazało się, że można oczekiwać, iż środki ochrony roślin zawierające klopyralid, cyprodynil, fosetyl i trineksapak zasadniczo spełniają wymogi ustanowione w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy 91/414/EWG, w szczególności w odniesieniu do zastosowań, które zostały zbadane przez Komisję i wyszczególnione w jej sprawozdaniach z przeglądu.
Należy zatem włączyć te substancje czynne do załącznika I w celu zapewnienia we wszystkich państwach członkowskich możliwości udzielania zezwoleń w odniesieniu do środków ochrony roślin zawierających dane substancje czynne zgodnie z przepisami wymienionej dyrektywy.
(5) Bez uszczerbku dla tego ustalenia należy uzyskać dalsze informacje na temat pewnych szczegółowych kwestii dotyczących klopyralidu, cyprodynilu i fosetylu.
Artykuł 6 ust. 1 dyrektywy 91/414//EWG stanowi, że włączenie substancji do załącznika I może podlegać pewnym warunkom.
W związku z powyższym właściwe jest, aby klopyralid, cyprodynil i fosetyl zostały poddane dalszym badaniom w celu potwierdzenia niektórych aspektów oceny zagrożenia oraz aby powiadamiający przedstawili odnośne badania.
(6) Należy przewidzieć rozsądny termin, jaki powinien upłynąć zanim substancja czynna zostanie włączona do załącznika I, żeby umożliwić państwom członkowskim i zainteresowanym stronom przygotowanie się do spełnienia nowych wymogów wynikających z włączenia.
(7) Nie naruszając określonych w dyrektywie 91/414/EWG obowiązków wynikających z włączenia substancji czynnej do załącznika I, państwa członkowskie powinny mieć sześć miesięcy od daty włączenia na dokonanie przeglądu istniejących zezwoleń dotyczących środków ochrony roślin zawierających klopyralid, cyprodynil, fosetyl i trineksapak w celu spełnienia wymogów ustanowionych w dyrektywie 91/414/EWG, w szczególności jej art. 13, oraz stosownych warunków określonych w załączniku I. Państwa członkowskie powinny odpowiednio zmienić, zastąpić lub cofnąć istniejące zezwolenia zgodnie z przepisami dyrektywy 91/414/EWG.
W drodze odstępstwa od powyższego terminu należy przyznać więcej czasu na przedłożenie i ocenę pełnej dokumentacji wyszczególnionej w załączniku III dla każdego środka ochrony roślin i każdego zamierzonego zastosowania, zgodnie z jednolitymi zasadami ustanowionymi w dyrektywie 91/414/EWG.
(8) Doświadczenie zdobyte w wyniku wcześniejszych włączeń substancji czynnych ocenionych w ramach rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3600/92 [5] do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG pokazuje, że mogą pojawić się trudności przy interpretacji obowiązków posiadaczy istniejących zezwoleń w odniesieniu do dostępu do danych.
W celu uniknięcia dalszych trudności wydaje się zatem konieczne wyjaśnienie obowiązków państw członkowskich, a w szczególności obowiązku sprawdzenia, czy posiadacz zezwolenia ma dostęp do dokumentacji zgodnej z wymogami określonymi w załączniku II do wymienionej dyrektywy.
Wyjaśnienie to nie nakłada jednak na państwa członkowskie ani na posiadaczy zezwoleń żadnych nowych obowiązków w porównaniu z dyrektywami przyjętymi do dnia dzisiejszego i zmieniającymi załącznik I.
(9) Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 91/414/EWG.
(10) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa członkowskie przyjmują i publikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 31 października 2007 r.
Państwa członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Państwa członkowskie stosują wspomniane przepisy od dnia 1 listopada 2007 r.
Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odesłanie do niniejszej dyrektywy lub odesłanie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Sposób dokonania takiego odesłania ustalany jest przez państwa członkowskie.
Artykuł 3
1.
Zgodnie z dyrektywą 91/414/EWG państwa członkowskie w miarę potrzeby odpowiednio zmieniają lub cofają istniejące zezwolenia dla środków ochrony roślin zawierających klopyralid, cyprodynil, fosetyl i trineksapak jako substancje czynne do dnia 31 października 2007 r.
Przed upływem tego terminu państwa członkowskie w szczególności zweryfikują, czy spełnione są warunki wymienione w załączniku I do wspomnianej dyrektywy dotyczące klopyralidu, cyprodynilu, fosetylu i trineksapaku, z wyjątkiem warunków określonych w części B pozycji odnoszącej się do tych substancji czynnych, oraz czy posiadacz zezwolenia zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 13 tej dyrektywy posiada dokumentację spełniającą wymogi załącznika II do wspomnianej dyrektywy lub dostęp do takiej dokumentacji.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1, państwa członkowskie dokonują ponownej oceny każdego dopuszczonego do obrotu środka ochrony roślin zawierającego klopyralid, cyprodynil, fosetyl lub trineksapak jako jedyną substancję czynną lub jako jedną z kilku substancji czynnych wyszczególnionych w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG najpóźniej do dnia 30 kwietnia 2007r. zgodnie z jednolitymi zasadami określonymi w załączniku VI do dyrektywy 91/414/EWG, na podstawie dokumentacji zgodnej z wymogami określonymi w załączniku III do wymienionej dyrektywy i z uwzględnieniem części B zapisów dotyczących klopyralidu, cyprodynilu, fosetylu i trineksapaku w załączniku I do wymienionej dyrektywy.
Na podstawie powyższej oceny państwa członkowskie określają, czy środek spełnia warunki ustanowione w art. 4 ust. 1 lit. b), c), d) i e) dyrektywy 91/414/EWG.
Po dokonaniu tych ustaleń państwa członkowskie:
a) w przypadku środka zawierającego klopyralid, cyprodynil, fosetyl lub trineksapak jako jedyną substancję czynną, w razie potrzeby, zmieniają lub wycofują zezwolenie najpóźniej do dnia 30 kwietnia 2011 r.;
lub
b) w przypadku środka zawierającego klopyralid, cyprodynil, fosetyl lub trineksapak jako jedną z kilku substancji czynnych, w razie potrzeby, zmieniają lub wycofują zezwolenie do dnia 30 kwietnia 2011 r. lub w terminie określonym dla takiej zmiany lub wycofania we właściwej dyrektywie lub dyrektywach włączających odpowiednią substancję lub substancje do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. Obowiązuje data późniejsza.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem 1 maja 2007 r.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2006/65/WE
z dnia 19 lipca 2006 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 76/768/EWG dotyczącą produktów kosmetycznych w celu dostosowania jej załączników II i III do postępu technicznego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/768/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich dotyczących produktów kosmetycznych [1], w szczególności jej art. 8 ust. 2,
po konsultacji z Komitetem Naukowym ds. Produktów Kosmetycznych i Produktów Nieżywnościowych Przeznaczonych dla Konsumentów,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Po opublikowaniu w roku 2001 badania naukowego pod tytułem "Stosowanie trwałych farb do włosów a ryzyko wystąpienia raka pęcherza" Komitet Naukowy ds. Produktów Kosmetycznych i Produktów Nieżywnościowych Przeznaczonych dla Konsumentów (SCCNFP) stwierdził, że istnieje problem potencjalnego ryzyka.
Zalecił by Komisja podjęła dalsze kroki mające na celu kontrolę stosowania substancji chemicznych używanych w farbach do włosów.
(2) SCCNFP zalecił ponadto opracowanie ogólnej strategii oceny bezpieczeństwa farb do włosów obejmującej wymogi badania składników kosmetycznych farb do włosów pod kątem ich potencjalnej genotoksyczności/mutagenności.
(3) W nawiązaniu do opinii SCCNFP Komisja wraz z państwami członkowskimi i zainteresowanymi stronami uzgodniła ogólną strategię mającą na celu wprowadzenie regulacji dotyczących farb do włosów, zgodnie z którą wymaga się od przemysłu dostarczenia dokumentacji zawierającej dane naukowe dotyczące farb do włosów do oceny przez SCCNFP.
(4) Pierwszym krokiem we wdrażaniu strategii było podjęcie decyzji o priorytetowym potraktowaniu substancji do trwałego farbowania włosów, w stosunku do których w trakcie konsultacji społecznych nie wyrażono wyraźnego zainteresowania dotyczącego utrzymania ich stosowania w farbach do włosów.
W związku z tym należy zakazać stosowania tych substancji.
(5) Zgodnie z opinią SCCNFP niektóre barwniki azowe stanowią zagrożenie dla zdrowia konsumentów.
W związku z tym zostały one skreślone z wykazu barwników dozwolonych do stosowania w produktach kosmetycznych znajdującego się w załączniku IV do dyrektywy 76/768/EWG.
Z tego samego powodu ich stosowanie w farbach do włosów powinno również zostać zakazane.
(6) Należy przedłużyć okres przejściowy dla substancji do farbowania włosów tymczasowo dozwolonych w części 2 załącznika III do dyrektywy 76/768/EWG.
(7) Należy zatem odpowiednio zmienić załączniki II i III do dyrektywy 76/768/EWG.
(8) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Produktów Kosmetycznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załącznikach II i III do dyrektywy 76/768/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki, aby zagwarantować, że najpóźniej z dniem 1 grudnia 2006 r. wspólnotowi producenci i importerzy z siedzibą na terenie Wspólnoty zaprzestaną wprowadzania do obrotu oraz sprzedawania lub zbywania na rzecz konsumenta końcowego jakichkolwiek produktów kosmetycznych, które są niezgodne z niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
1.
Państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 września 2006 r.
Państwa członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odesłanie do niniejszej dyrektywy lub odesłanie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odesłania określane są przez państwa członkowskie.
2.
Państwa członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 5
Dyrektywa 2006/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 6 września 2006 r.
w sprawie baterii i akumulatorów oraz zużytych baterii i akumulatorów oraz uchylająca dyrektywę 91/157/EWG
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1 oraz jego art. 95 ust. 1, w związku z art. 4, 6 i 21 niniejszej dyrektywy,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [4], w świetle wspólnego projektu zatwierdzonego przez komitet pojednawczy w dniu 22 czerwca 2006 r.,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wskazane jest, aby zharmonizować środki krajowe dotyczące baterii i akumulatorów oraz zużytych baterii i akumulatorów.
Podstawowym celem niniejszej dyrektywy jest zminimalizowanie ujemnego wpływu baterii i akumulatorów oraz zużytych baterii i akumulatorów na środowisko, a tym samym przyczynienie się do ochrony, zachowania i poprawy jakości środowiska.
Dlatego też podstawę prawną stanowi art. 175 ust. 1 Traktatu.
Jednakże właściwe jest również podjęcie środków na poziomie Wspólnoty na podstawie art. 95 ust. 1 Traktatu w celu zharmonizowania wymogów dotyczących zawartości metali ciężkich w bateriach i akumulatorach oraz wymogów dotyczących ich etykietowania,oraz w celu zapewnienia w ten sposób sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego i uniknięcia zniekształcenia konkurencji w obrębie Wspólnoty.
(2) Komunikat Komisji z dnia 30 lipca 1996 r. w sprawie przeglądu strategii wspólnotowej dotyczącej gospodarowania odpadami ustanowił wytyczne dla przyszłej wspólnotowej polityki w zakresie odpadów.
Komunikat ten podkreśla potrzebę redukcji ilości substancji niebezpiecznych w odpadach oraz wskazuje na potencjalne korzyści wynikające z obejmujących całą Wspólnotę przepisów ograniczających obecność takich substancji w produktach i w procesie produkcyjnym.
Komunikat stwierdza dalej, że w przypadku gdy nie można uniknąć powstawania odpadów, takie odpady powinny być, z uwagi na ich materiał lub energię, ponownie wykorzystane lub poddane procesowi odzysku.
(3) W rezolucji Rady z dnia 25 stycznia 1988 r. w sprawie wspólnotowego programu działania na rzecz przeciwdziałania zanieczyszczaniu środowiska naturalnego przez kadm [5] podkreślono, że ograniczenie stosowania kadmu do przypadków, w których brakuje odpowiednich rozwiązań alternatywnych, oraz zbieranie i recykling baterii zawierających kadm stanowią istotny element strategii kontrolowania wykorzystania kadmu służącej ochronie zdrowia ludzkiego i środowiska naturalnego.
(4) Dyrektywa Rady 91/157/EWG z dnia 18 marca 1991 r. w sprawie baterii i akumulatorów zawierających niektóre substancje niebezpieczne [6] spowodowała zbliżenie przepisów prawnych Państw Członkowskich w tej dziedzinie.
Jednakże cele tej dyrektywy nie zostały w pełni osiągnięte.
Decyzja nr 1600/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 lipca 2002 r. ustanawiająca szósty wspólnotowy program działań w zakresie środowiska naturalnego [7] oraz dyrektywa 2002/96/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 2003 r. w sprawie zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego (WEEE) [8] również podkreśliły potrzebę przeglądu dyrektywy 91/157/EWG.
Dlatego też, w celu uzyskania przejrzystości, powinno się dokonać przeglądu dyrektywy 91/157/EWG i nadać jej nowe brzmienie.
(5) W celu osiągnięcia swoich celów w zakresie środowiska niniejsza dyrektywa zakazuje wprowadzania do obrotu niektórych baterii i akumulatorów zawierających rtęć lub kadm.
Promuje ona również wysoki poziom zbierania i recyklingu zużytych baterii i akumulatorów, a także usprawnione działania na rzecz środowiska podejmowane przez wszystkie podmioty zaangażowane w cykl życia baterii i akumulatorów, np. producentów, dystrybutorów i użytkowników końcowych, a w szczególności podmioty bezpośrednio zaangażowane w przetwarzanie i recykling zużytych baterii i akumulatorów.
Niezbędne do osiągnięcia tego celu przepisy szczególne stanowią uzupełnienie istniejącego prawodawstwa wspólnotowego w zakresie odpadów, w szczególności dyrektywa 2006/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 kwietnia 2006 r. w sprawie odpadów [9], dyrektywa Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów [10] oraz dyrektywa 2000/76/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 grudnia 2000 r. w sprawie spalania odpadów [11].
(6) W celu zapobiegania pozbywaniu się zużytych baterii i akumulatorów w sposób zanieczyszczający środowisko oraz w celu uniknięcia dezorientacji użytkowników końcowych w zakresie różnych wymogów dotyczących gospodarowania odpadami dla różnych baterii i akumulatorów niniejsza dyrektywa powinna mieć zastosowanie do wszystkich baterii i akumulatorów wprowadzanych do obrotu na obszarze Wspólnoty.
Tak szeroko określony zakres zastosowania powinien również zapewnić korzyści skali przy zbieraniu i recyklingu, jak również optymalną oszczędność zasobów.
(7) Niezawodne baterie i akumulatory mają podstawowe znaczenie dla bezpieczeństwa wielu produktów, urządzeń i usług, a także stanowią bardzo ważne źródło energii w naszym społeczeństwie.
(8) Właściwe jest dokonanie rozróżnienia pomiędzy bateriami i akumulatorami przenośnymi, z jednej strony, a bateriami i akumulatorami przemysłowymi i samochodowymi, z drugiej.
Unieszkodliwianie baterii i akumulatorów przemysłowych i samochodowych w składowiskach odpadów lub poprzez spalanie powinno być zabronione.
(9) Przykładami baterii i akumulatorów przemysłowych są baterie i akumulatory wykorzystywane do awaryjnego lub rezerwowego zasilania energetycznego w szpitalach, na lotniskach lub w biurach, baterie i akumulatory używane w pociągach lub w samolotach oraz baterie i akumulatory używane na morskich platformach wiertniczych i w latarniach morskich.
Zalicza się do nich również baterie i akumulatory przeznaczone wyłącznie do podręcznych terminali płatniczych w sklepach i restauracjach, czytników kodów kreskowych w sklepach, profesjonalnego sprzętu wideo dla stacji telewizyjnych i profesjonalnych studiów, latarek górniczych i latarek dla nurków umieszczonych na kaskach górników i nurków, rezerwowe baterie i akumulatory do drzwi uruchamianych elektrycznie zapobiegające ich blokowaniu lub przytrzaśnięciu osób, baterie i akumulatory używane w oprzyrządowaniu lub w różnych rodzajach sprzętu pomiarowego i oprzyrządowania oraz baterie i akumulatory używane w powiązaniu z płytką ogniwa słonecznego, urządzeniami fotogalwanicznymi i innymi urządzeniami wykorzystującymi energię odnawialną.
Baterie i akumulatory przemysłowe obejmują również baterie i akumulatory używane w pojazdach z napędem elektrycznym, takich jak wyposażone w napęd elektryczny samochody, wózki inwalidzkie, rowery, pojazdy używane na lotnisku i pojazdy do transportu automatycznego.
Oprócz tej niewyczerpującej listy przykładów za przemysłowe powinno się uznać wszystkie baterie lub akumulatory, które nie są szczelnie zamknięte ani nie są bateriami lub akumulatorami samochodowymi.
(10) Przykładami baterii lub akumulatorów przenośnych, do których należą wszystkie baterie i akumulatory szczelnie zamknięte, które przeciętna osoba może bez trudności przenosić w ręku i które nie są bateriami lub akumulatorami ani samochodowymi ani przemysłowymi, są baterie jednoogniwowe (takie jak baterie typu AA i AAA) oraz baterie i akumulatory używane przez konsumentów lub specjalistów w telefonach przenośnych, komputerach przenośnych, elektronarzędziach bezprzewodowych, zabawkach i sprzęcie gospodarstwa domowego, takim jak elektryczne szczoteczki do zębów, golarki elektryczne oraz odkurzacze przenośne (w tym podobny sprzęt używany w szkołach, sklepach, restauracjach, na lotniskach, w urzędach lub szpitalach), a także baterie lub akumulatory, które konsument może używać w gospodarstwie domowym do zwykłych celów.
(11) Komisja powinna ocenić potrzebę dostosowania niniejszej dyrektywy, uwzględniając dostępne informacje techniczne i naukowe.
W szczególności Komisja powinna dokonać przeglądu wyłączenia spod zakazu stosowania kadmu w bateriach i akumulatorach przenośnych przeznaczonych do użytku w elektronarzędziach bezprzewodowych.
Przykładami elektronarzędzi bezprzewodowych są narzędzia używane przez konsumentów oraz specjalistów do toczenia, frezowania, szlifowania, rozdrabniania, piłowania, cięcia, ścinania, wiercenia, przebijania otworów, wykrawania, uderzania młotkiem, nitowania, śrubowania, polerowania lub podobnej obróbki drewna, metalu i innych materiałów, jak również do koszenia, cięcia i innych prac ogrodowych.
(12) Komisja powinna również monitorować, a Państwa Członkowskie powinny wspierać, postęp technologiczny, który powoduje, że baterie i akumulatory są bardziej przyjazne dla środowiska przez cały cykl ich życia, w tym poprzez uczestnictwo w systemie zarządzania środowiskiem i audytu środowiskowego we Wspólnocie (EMAS).
(13) Aby chronić środowisko, powinno się zbierać zużyte baterie i akumulatory.
Dla baterii i akumulatorów przenośnych powinno się stworzyć systemy zbierania odpadów, tak aby zapewnić wysoki poziom zbierania.
Oznacza to stworzenie systemów zbierania odpadów, tak aby użytkownicy końcowi mogli pozbywać się zużytych przenośnych baterii i akumulatorów w dogodny sposób i nieodpłatnie.
Dla różnych rodzajów baterii i akumulatorów właściwe są różne systemy zbierania i różne regulacje dotyczące ich finansowania.
(14) Wskazane jest, aby Państwa Członkowskie osiągnęły wysokie poziomy zbierania i recyklingu dla zużytych baterii i akumulatorów w celu osiągnięcia wysokiego poziomu ochrony środowiska i odzysku materiałowego na całym obszarze Wspólnoty.
Niniejsza dyrektywa powinna zatem wyznaczyć minimalne cele zbierania i recyklingu dla Państw Członkowskich.
Właściwe jest obliczenie poziomu zbierania na podstawie średniej rocznej sprzedaży w latach poprzednich, tak aby dla wszystkich Państw Członkowskich określić porównywalne cele, które są proporcjonalne w stosunku do krajowego poziomu zużycia baterii i akumulatorów.
(15) Dla baterii i akumulatorów kadmowych i ołowiowych powinno się ustanowić szczególne wymogi w zakresie recyklingu w celu osiągnięcia na całym obszarze Wspólnoty wysokiego poziomu odzysku materiałowego oraz w celu zapobiegania rozbieżnościom pomiędzy Państwami Członkowskimi.
(16) Wszystkie zainteresowane strony powinny mieć możliwość uczestniczenia w systemach zbierania, przetwarzania i recyklingu.
Systemy te powinny być tak zaprojektowane, aby uniknąć dyskryminacji w stosunku do przywożonych baterii i akumulatorów, ograniczeń w handlu i zakłóceń konkurencji.
(17) Systemy zbierania i recyklingu powinny być zoptymalizowane, w szczególności w celu zminimalizowania kosztów oraz negatywnego wpływu transportu na środowisko.
Systemy przetwarzania i recyklingu powinny wykorzystywać najlepsze dostępne techniki w rozumieniu art. 2 pkt 11 dyrektywy Rady 96/61/WE z dnia 24 września 1996 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli [12].
Definicja recyklingu nie powinna obejmować odzysku energii.
Pojęcie odzysku energii jest zdefiniowane w innych instrumentach Wspólnoty.
(18) Baterie i akumulatory mogą być zbierane indywidualnie poprzez krajowe systemy zbierania baterii lub razem ze zużytym sprzętem elektrycznym i elektronicznym, poprzez krajowe systemy zbierania utworzone na podstawie dyrektywy 2002/96/WE.
W tym ostatnim przypadku obowiązkowym minimalnym wymogiem dotyczącym przetwarzania powinno być usunięcie baterii z zebranego zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego.
Po ich usunięciu z zebranego zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego baterie i akumulatory podlegają wymogom niniejszej dyrektywy, w szczególności bierze się je pod uwagę przy osiąganiu celów zbierania oraz podlegają wymogom dotyczącym recyklingu.
(19) Podstawowe zasady finansowania gospodarowania zużytymi bateriami i akumulatorami powinny zostać określone na poziomie wspólnotowym.
Systemy finansowania powinny pomagać w osiągnięciu wysokich poziomów zbierania i recyklingu oraz wpływać na zasadę odpowiedzialności producenta.
Wszyscy producenci zdefiniowani w niniejszej dyrektywie powinni być zarejestrowani.
Producenci powinni ponosić koszty zbierania, przetwarzania i recyklingu wszystkich zebranych baterii i akumulatorów po odliczeniu zysku ze sprzedaży odzyskanych materiałów.
Jednakże stosowanie, pod pewnymi warunkami, zasad de minimis do małych producentów mogłoby być uzasadnione.
(20) W celu osiągnięcia celów zbierania konieczne jest dostarczenie użytkownikom końcowym informacji na temat zalet zbierania selektywnego, dostępnych systemów zbierania oraz roli użytkowników końcowych w gospodarowaniu zużytymi bateriami i akumulatorami.
Powinno się dokonać szczegółowych ustaleń w zakresie systemu etykietowania, który powinien zapewnić użytkownikom końcowym przejrzystą, rzetelną i zrozumiałą informację na temat baterii i akumulatorów oraz metali ciężkich, które zawierają.
(21) Jeżeli Państwa Członkowskie w celu osiągnięcia celów niniejszej dyrektywy, a w szczególności wysokich wskaźników poziomów selektywnego zbierania i recyklingu, używają instrumentów ekonomicznych, takich jak zróżnicowane stawki podatkowe, powinny odpowiednio poinformować o tym Komisję.
(22) W celu monitoringu postępów w osiąganiu celów niniejszej dyrektywy niezbędne są rzetelne i porównywalne dane na temat ilości baterii i akumulatorów wprowadzanych do obrotu, zbieranych i poddawanych recyklingowi.
(23) Państwa Członkowskie powinny ustanowić przepisy dotyczące sankcji stosowanych w przypadku naruszenia przepisów niniejszej dyrektywy oraz zapewnić, aby były one wykonywane.
Sankcje te powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
(24) Zgodnie z pkt 34 Porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie lepszego stanowienia prawa [13] zachęca się Państwa Członkowskie do sporządzania, dla ich własnych celów i w interesie Wspólnoty, własnych tabel, które w możliwie najszerszym zakresie odzwierciedlają korelacje pomiędzy niniejszą dyrektywą a środkami transpozycji, oraz do podawania ich do wiadomości publicznej.
(25) Środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [14].
(26) Z uwagi na fakt, że cele niniejszej dyrektywy, a mianowicie ochrona środowiska i zapewnienie prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego, nie mogą zostać osiągnięte w wystarczającym stopniu przez Państwa Członkowskie, a w związku z tym z uwagi na rozmiary lub skutki proponowanych działań możliwe jest lepsze ich osiągnięcie na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza dyrektywa nie wykracza ponad to, co jest konieczne dla osiągnięcia tych celów.
(27) Niniejszą dyrektywę stosuje się bez uszczerbku dla prawodawstwa wspólnotowego w zakresie wymogów bezpieczeństwa, jakości i zdrowia oraz szczególnych wspólnotowych przepisów prawnych w zakresie gospodarowania odpadami, w szczególności dyrektywy 2000/53/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 września 2000 r. w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji [15] oraz dyrektywy 2002/96/WE.
(28) Jeżeli chodzi o odpowiedzialność producenta, producenci baterii i akumulatorów oraz producenci innych produktów, których część składową stanowi bateria lub akumulator, są odpowiedzialni za gospodarowanie zużytymi bateriami i akumulatorami, które wprowadzają do obrotu.
Niezbędne jest elastyczne podejście, tak aby systemy finansowe mogły uwzględnić różnice między uwarunkowaniami krajowymi oraz uwzględnić istniejące systemy, w szczególności te stworzone w celu osiągnięcia zgodności z dyrektywami 2000/53/WE oraz 2002/96/WE, i które nie skutkowałyby podwójnymi obciążeniami.
(29) Dyrektywy 2002/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 2003 r. w sprawie ograniczenia stosowania niektórych niebezpiecznych substancji w sprzęcie elektrycznym i elektronicznym [16] nie stosuje się do baterii i akumulatorów używanych w sprzęcie elektrycznym i elektronicznym.
(30) Baterie i akumulatory przemysłowe i samochodowe używane w pojazdach powinny spełniać wymogi określone w dyrektywie 2000/53/WE, w szczególności w jej art. 4.
Dlatego też powinno zakazać się używania kadmu w bateriach i akumulatorach przemysłowych w pojazdach o napędzie elektrycznym, chyba że te baterie i akumulatory są objęte wyłączeniem na podstawie załącznika II do tej dyrektywy,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Przedmiot
Niniejsza dyrektywa ustanawia:
1) przepisy dotyczące wprowadzania do obrotu baterii i akumulatorów, a w szczególności zakaz wprowadzania do obrotu baterii i akumulatorów zawierających substancje niebezpieczne; oraz
2) szczegółowe przepisy dotyczące zbierania, przetwarzania, recyklingu i unieszkodliwiania zużytych baterii i akumulatorów w celu uzupełnienia odpowiednich przepisów prawnych Wspólnoty w zakresie odpadów oraz w celu wspierania wysokiego poziomu zbierania i recyklingu zużytych baterii i akumulatorów.
Jej celem jest poprawa wydajności ekologicznej baterii i akumulatorów oraz działań wszystkich gospodarczych operatorów uczestniczących w cyklu życia baterii i akumulatorów, na przykład producentów, dystrybutorów i użytkowników końcowych, a w szczególności tych operatorów, którzy biorą bezpośredni udział w przetwarzaniu i recyklingu zużytych baterii i akumulatorów.
Artykuł 2
Zakres zastosowania
1.
Niniejszą dyrektywę stosuje się do wszystkich rodzajów baterii i akumulatorów, niezależnie od ich kształtu, pojemności, wagi, składu materiałowego lub użycia.
Stosuje się ją bez uszczerbku dla dyrektyw 2000/53/WE i 2002/96/WE.
2.
Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do baterii i akumulatorów używanych w:
a) sprzęcie związanym z ochroną podstawowych interesów bezpieczeństwa Państw Członkowskich, broni, amunicji i sprzęcie wojennym, z wyjątkiem produktów, które nie są przeznaczone specjalnie do celów wojskowych;
b) sprzęcie przeznaczonym do wysłania w przestrzeń kosmiczną.
Artykuł 3
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:
1) "bateria" lub "akumulator" oznacza każde źródło energii elektrycznej wytwarzanej przez bezpośrednie przetwarzanie energii chemicznej i składające się z jednego lub kilku pierwotnych ogniw baterii (nienadających się do powtórnego naładowania) lub składające się z jednego lub kilku wtórnych ogniw baterii (nadających się do powtórnego naładowania);
2) "zestaw baterii" oznacza każdy zespół baterii lub akumulatorów połączonych ze sobą i/lub otoczonych zewnętrzną osłoną, tak aby tworzyły kompletną całość, która nie jest przeznaczona do dzielenia na części ani otwierania przez użytkownika końcowego;
3) "bateria lub akumulator przenośny" oznacza każdą baterię, ogniwo guzikowe, zestaw baterii lub akumulator, który:
a) jest szczelnie zamknięty; oraz
b) może być przenoszony w ręku; oraz
c) nie jest ani baterią, ani akumulatorem przemysłowym, ani też baterią, ani akumulatorem samochodowym;
4) "ogniwo guzikowe" oznacza każdą małą okrągłą przenośną baterię lub akumulator, których średnica jest większa niż wysokość oraz które wykorzystane są do specjalnych celów, takich jak aparaty słuchowe, zegarki, mały sprzęt przenośny lub sprzęt do zasilania rezerwowego;
5) "bateria lub akumulator samochodowy" oznacza każdą baterię lub akumulator używany w rozrusznikach samochodowych, oświetleniu lub zapłonie samochodu;
6) "bateria lub akumulator przemysłowy" oznacza każdą baterię lub akumulator przeznaczony wyłącznie do celów przemysłowych lub zawodowych lub używany w jakimkolwiek rodzaju pojazdu elektrycznego;
7) "zużyte baterie lub akumulatory" oznaczają każdą baterię lub akumulator, która(-y) stanowi odpad w rozumieniu art. 1 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2006/12/WE;
8) "recykling" oznacza powtórne przetwarzanie odpadów w procesie produkcyjnym w ich pierwotnym celu lub w innych celach, z wyjątkiem odzysku energii;
9) "unieszkodliwianie" oznacza każde z możliwych do zastosowania działań przewidzianych w załączniku IIA do dyrektywy 2006/12/WE;
10) "przetwarzanie" oznacza każdą czynność przeprowadzoną na zużytych bateriach i akumulatorach po przekazaniu ich do zakładu w celu posortowania, przygotowania do recyklingu lub przygotowania do unieszkodliwienia;
11) "urządzenie" oznacza każdy sprzęt elektryczny lub elektroniczny w rozumieniu dyrektywy 2002/96/WE, który jest w całości lub w części zasilany bateriami lub akumulatorami lub jest przystosowany do tego rodzaju zasilania;
12) "producent" oznacza każdą osobę w Państwie Członkowskim, która bez względu na stosowaną technikę sprzedaży, w tym środki komunikacji na odległość w rozumieniu dyrektywy 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 maja 1997 r. w sprawie ochrony konsumentów w przypadku umów zawieranych na odległość [17], wprowadza po raz pierwszy do obrotu baterie lub akumulatory, w tym te wmontowane do urządzeń lub pojazdów, na terytorium tego Państwa Członkowskiego w ramach prowadzonej działalności zawodowej;
13) "dystrybutor" oznacza każdą osobę, która w ramach prowadzonej działalności zawodowej dostarcza baterie i akumulatory użytkownikowi końcowemu;
14) "wprowadzanie do obrotu" oznacza zaopatrywanie lub udostępnianie, odpłatnie lub nieodpłatnie, osobie trzeciej w obrębie Wspólnoty oraz obejmuje przywóz na obszar celny Wspólnoty;
15) "podmiot gospodarczy" oznacza każdego producenta, dystrybutora, podmiot prowadzący działalność w zakresie zbierania i recyklingu oraz inne podmioty prowadzące działalność w zakresie przetwarzania;
16) "elektronarzędzie bezprzewodowe" oznacza każde podręczne urządzenie zasilane baterią lub akumulatorem i przeznaczone do wykorzystania w działalności serwisowej, budowlanej lub ogrodniczej;
17) "poziom zbierania" oznacza dla danego Państwa Członkowskiego w danym roku kalendarzowym wartość procentową otrzymaną z podzielenia wagi zużytych baterii i akumulatorów przenośnych zebranych zgodnie z art. 8 ust. 1 niniejszej dyrektywy lub zgodnie z dyrektywą 2002/96/WE w danym roku kalendarzowym przez średnią wagę baterii i akumulatorów przenośnych, które producenci sprzedają bezpośrednio użytkownikom końcowym lub dostarczają osobom trzecim w celu ich sprzedaży użytkownikom końcowym w tym Państwie Członkowskim w danym roku kalendarzowym oraz w poprzednich dwóch latach kalendarzowych.
Artykuł 4
Zakazy
1.
Bez uszczerbku dla dyrektywy 2000/53/WE Państwa Członkowskie zakazują wprowadzania do obrotu:
a) wszystkich baterii lub akumulatorów, które zawierają powyżej 0,0005 % wagowo rtęci, bez względu na to, czy są one wmontowane do urządzeń; oraz
b) baterii lub akumulatorów przenośnych, które zawierają powyżej 0,002 % wagowo kadmu, w tym tych, które są wmontowane do urządzeń.
2.
Zakazu ustanowionego w ust. 1 lit. a) nie stosuje się do ogniw guzikowych o zawartości rtęci nie wyższej niż 2 % wagowo.
3.
Zakazu ustanowionego w ust. 1 lit. b) nie stosuje się do baterii i akumulatorów przenośnych przeznaczonych do użytku w:
a) systemach awaryjnych i alarmowych, w tym w oświetleniu awaryjnym;
b) sprzęcie medycznym; lub
c) elektronarzędziach bezprzewodowych.
4.
Komisja dokonuje przeglądu wyłączenia, o którym mowa w ust. 3 lit. c), i przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie do dnia 26 września 2010 r. wraz, jeżeli uzna to za właściwe, z odpowiednimi wnioskami mającymi na względzie zakaz stosowania kadmu w bateriach i akumulatorach.
Artykuł 5
Zwiększenie wydajności ekologicznej
Państwa Członkowskie, na których terytorium działają wytwórcy, wspierają badania i zachęcają do zwiększenia całkowitej wydajności ekologicznej baterii i akumulatorów w całym ich cyklu życia oraz zachęcają do opracowywania i wprowadzenia do obrotu baterii i akumulatorów zawierających mniejsze ilości niebezpiecznych substancji lub zawierających mniej substancji zanieczyszczających, w szczególności jako środków zastępczych dla rtęci, kadmu i ołowiu.
Artykuł 6
Wprowadzanie do obrotu
1.
Państwa Członkowskie nie mogą utrudniać, zakazywać lub ograniczać wprowadzania do obrotu na ich terytorium baterii i akumulatorów spełniających wymagania wynikające z niniejszej dyrektywy, powołując się na jej przepisy.
2.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, aby baterie lub akumulatory niespełniające wymagań wynikających z niniejszej dyrektywy nie były wprowadzane do obrotu lub zostały z niego wycofywane.
Artykuł 7
Recykling jako cel
Państwa Członkowskie, mając na uwadze wpływ transportu na środowisko, podejmują niezbędne środki w celu zmaksymalizowania selektywnego zbierania zużytych baterii i akumulatorów oraz w celu zredukowania do minimum unieszkodliwiania baterii i akumulatorów w postaci mieszanych odpadów komunalnych w celu osiągnięcia wysokiego poziomu recyklingu wszystkich zużytych baterii i akumulatorów.
Artykuł 8
Systemy zbierania
1.
Państwa Członkowskie zapewniają działanie odpowiednich systemów zbierania zużytych baterii i akumulatorów przenośnych.
Takie systemy muszą być tak opracowane, aby:
a) uwzględniając gęstość zaludnienia, umożliwiały użytkownikom końcowym usuwanie zużytych baterii lub akumulatorów przenośnych w łatwo dostępnym miejscu zbierania położonym w ich najbliższej okolicy;
b) wymagały, by dystrybutorzy dostarczający baterie lub akumulatory przenośne nieodpłatnie odbierali zużyte baterie lub akumulatory przenośne, chyba że ocena pokazuje, że alternatywne istniejące systemy są co najmniej tak samo efektywne w osiąganiu środowiskowych celów niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie podają takie oceny do wiadomości publicznej;
c) nie pociągały za sobą żadnych kosztów dla użytkowników końcowych pozbywających się zużytych baterii lub akumulatorów przenośnych, ani nie wprowadzały obowiązku zakupu nowej baterii lub akumulatora;
d) mogły być stosowane w powiązaniu z systemami, o których mowa w art. 5 ust. 2 dyrektywy 2002/96/WE.
Punkty zbierania utworzone w celu spełnienia wymogów określonych w lit. a) niniejszego ustępu nie podlegają wymogom dotyczącym rejestracji ani zezwolenia zawartym w dyrektywie 2006/12/WE lub dyrektywie Rady 91/689/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. w sprawie odpadów niebezpiecznych [18].
2.
Jeżeli systemy spełniają kryteria określone w ust. 1, Państwa Członkowskie mogą:
a) zobowiązać producentów do stworzenia takich systemów;
b) zobowiązać inne podmioty gospodarcze do uczestniczenia w takich systemach;
c) zachować istniejące systemy.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby producenci baterii i akumulatorów przemysłowych lub działające w ich imieniu osoby trzecie nie mogły odmówić odbioru zużytych baterii i akumulatorów przemysłowych od użytkowników końcowych, bez względu na ich skład chemiczny i pochodzenie.
Również niezależne osoby trzecie mogą zbierać baterie i akumulatory przemysłowe.
4.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby producenci baterii i akumulatorów samochodowych lub osoby trzecie stworzyły systemy zbierania zużytych baterii i akumulatorów samochodowych od użytkowników końcowych lub z łatwo dostępnych punktów zbierania położonych w ich najbliższej okolicy, w przypadku gdy zbieranie nie odbywa się w ramach systemów, o których mowa w art. 5 ust. 1 dyrektywy 2000/53/WE.
W przypadku baterii i akumulatorów samochodowych pochodzących z prywatnych pojazdów niewykorzystywanych do celów komercyjnych systemy takie nie mogą pociągać za sobą żadnych kosztów dla użytkowników końcowych pozbywających się zużytych baterii lub akumulatorów ani obowiązku zakupu nowej baterii lub akumulatora.
Artykuł 9
Instrumenty ekonomiczne
Państwa Członkowskie mogą stosować instrumenty ekonomiczne w celu upowszechniania zbierania zużytych baterii i akumulatorów lub używania baterii i akumulatorów zawierających substancje mniej szkodliwe dla środowiska, na przykład poprzez przyjęcie zróżnicowanych stawek podatkowych.
W takim przypadku Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o środkach związanych z wprowadzeniem w życie tych instrumentów.
Artykuł 10
Docelowe poziomy zbierania
1.
Państwa Członkowskie obliczają poziom zbierania po raz pierwszy za piąty pełny rok kalendarzowy następujący po dacie wejścia w życie niniejszej dyrektywy.
Bez uszczerbku dla dyrektywy 2002/96/WE, dane liczbowe dotyczące rocznego zbierania i sprzedaży obejmują baterie i akumulatory wmontowane do urządzeń.
2.
Państwa Członkowskie muszą osiągnąć następujące minimalne poziomy zbierania:
a) 25 % do dnia 26 września 2012 r.;
b) 45 % do dnia 26 września 2016 r.
3.
Państwa Członkowskie monitorują każdego roku poziomy zbierania zgodnie z systemem przedstawionym w załączniku I. Bez uszczerbku dla rozporządzenia (WE) nr 2150/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 listopada 2002 r. w sprawie statystyk odpadów [19], Państwa Członkowskie przekazują Komisji sprawozdania w ciągu sześciu miesięcy od końca danego roku kalendarzowego.
Sprawozdania te zawierają informację o sposobie uzyskiwania danych niezbędnych do obliczenia poziomu zbierania.
4.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 24 ust. 2:
a) mogą być przyjmowane tymczasowe postanowienia w celu usunięcia trudności, które napotykają Państwa Członkowskie w związku ze spełnieniem wymogów określonych w ust. 2, wynikających ze szczególnych uwarunkowań krajowych;
b) do dnia 26 września 2007 r. zostanie ustanowiona wspólna metodologia obliczania rocznej sprzedaży baterii i akumulatorów przenośnych użytkownikom końcowym.
Artykuł 11
Usuwanie zużytych baterii i akumulatorów
Państwa Członkowskie zapewniają, aby wytwórcy projektowali urządzenia w taki sposób, aby zużyte baterie i akumulatory mogły być łatwo usunięte.
Do wszystkich urządzeń, w których zamontowano baterie i akumulatory, należy dołączyć instrukcję wskazującą bezpieczny sposób ich usunięcia oraz, tam gdzie to właściwe, informującą użytkownika końcowego o rodzaju zamontowanych baterii i akumulatorów.
Niniejszych przepisów nie stosuje się w sytuacji, gdy ze względu na bezpieczeństwo, wydajność, względy medyczne lub względy integralności danych, niezbędna jest ciągłość zasilania i wymagane jest stałe połączenie pomiędzy urządzeniem i baterią lub akumulatorem.
Artykuł 12
Przetwarzanie i recykling
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby najpóźniej w dniu 26 września 2009 r.:
a) producenci lub osoby trzecie stworzyli, z wykorzystaniem najlepszych dostępnych technik pod względem ochrony zdrowia i środowiska naturalnego, systemy przetwarzania i recyklingu zużytych baterii i akumulatorów; oraz
b) wszystkie możliwe do zidentyfikowania baterie i akumulatory zebrane zgodnie z art. 8 niniejszej dyrektywy lub zgodnie z dyrektywą 2002/96/WE zostały poddane przetworzeniu i recyklingowi w ramach systemów zgodnych co najmniej z przepisami wspólnotowymi, w szczególności w zakresie zdrowia, bezpieczeństwa i gospodarki odpadami.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą, zgodnie z Traktatem, unieszkodliwić zebrane baterie lub akumulatory przenośne zawierające kadm, rtęć lub ołów poprzez złożenie ich w składowiskach odpadów, także podziemnych, w przypadku braku funkcjonującego rynku końcowego.
Państwa Członkowskie mogą również, zgodnie z Traktatem, unieszkodliwić zebrane baterie lub akumulatory przenośne zawierające kadm, rtęć lub ołów poprzez złożenie ich w składowiskach odpadów, także podziemnych, w ramach strategii mającej na celu stopniowe odchodzenie od metali ciężkich, która na podstawie szczegółowej oceny ekologicznych, gospodarczych i społecznych skutków dowodzi, że ta metoda unieszkodliwiania powinna mieć pierwszeństwo przed recyklingiem.
Państwa Członkowskie podają tę ocenę do wiadomości publicznej i informują Komisję o projektach środków zgodnie z dyrektywą 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającą procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego [20].
2.
Przetwarzanie musi spełniać minimalne wymogi określone w załączniku III część A.
3.
Tam, gdzie baterie lub akumulatory są zbierane razem ze zużytym sprzętem elektrycznym i elektronicznym na podstawie dyrektywy 2002/96/WE, baterie i akumulatory usuwa się z zebranego sprzętu elektrycznego i elektronicznego.
4.
Najpóźniej w dniu 26 września 2010 r. recykling musi być zgodny z poziomami wydajności recyklingu oraz ze związanymi z tym przepisami załącznika III część B.
5.
Państwa Członkowskie przedstawiają sprawozdanie na temat poziomów recyklingu, osiągniętych w każdym danym roku kalendarzowym, oraz na temat tego, czy poziomy wydajności recyklingu określone w załączniku III część B zostały osiągnięte.
Przekazują tę informację Komisji w ciągu sześciu miesięcy od końca danego roku kalendarzowego.
6.
Załącznik III może być dostosowywany lub uzupełniany w celu uwzględnienia postępu technicznego lub naukowego zgodnie z procedurą określoną w art. 24 ust. 2.
W szczególności:
a) szczegółowe przepisy dotyczące obliczania poziomów wydajności recyklingu dodane zostaną najpóźniej dnia 26 marca 2010 r.; oraz
b) minimalne poziomy wydajności recyklingu muszą być poddawane systematycznej ocenie oraz dostosowywane do najlepszych dostępnych technik w świetle działań, o których mowa w ust. 1 akapit drugi.
7.
Przed wystąpieniem z wnioskiem w sprawie zmiany załącznika III Komisja zasięga opinii odpowiednich zainteresowanych stron, w szczególności producentów, podmiotów prowadzących działalność w zakresie zbierania, recyklingu, przetwarzania, organizacji działających w zakresie ochrony środowiska, organizacji konsumenckich i organizacji pracowników.
O wyniku tych konsultacji informuje ona komitet, o którym mowa w art. 24 ust. 1.
Artykuł 13
Nowe technologie recyklingu
1.
Państwa Członkowskie zachęcają do opracowywania nowych technologii recyklingu i przetwarzania oraz wspierają badania nad przyjaznymi dla środowiska naturalnego i opłacalnymi metodami recyklingu wszystkich rodzajów baterii i akumulatorów.
2.
Państwa Członkowskie zachęcają zakłady przetwarzania odpadów do wprowadzenia certyfikowanych systemów zarządzania środowiskowego zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 761/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 marca 2001 r. umożliwiającym organizacjom dobrowolne uczestnictwo we wspólnotowym systemie ekozarządzania i audytu (EMAS) [21].
Artykuł 14
Unieszkodliwianie
Państwa Członkowskie zakazują unieszkodliwiania zużytych baterii i akumulatorów przemysłowych i samochodowych poprzez składowanie ich na składowiskach odpadów lub poprzez spalanie.
Jednakże pozostałości baterii i akumulatorów, które zostały poddane zarówno przetworzeniu, jak i recyklingowi, zgodnie z art. 12 ust. 1 mogą być unieszkodliwiane poprzez składowanie ich na składowiskach odpadów lub poprzez spalenie.
Artykuł 15
Wywóz
1.
Przetwarzanie i recykling mogą być dokonywane poza terytorium danego Państwa Członkowskiego lub poza obszarem Wspólnoty, pod warunkiem że przesyłanie zużytych baterii i akumulatorów odbywa się zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 259/93 z dnia 1 lutego 1993 r. w sprawie nadzoru i kontroli przesyłania odpadów w obrębie, do Wspólnoty Europejskiej oraz poza jej obszar [22].
2. Zużyte baterie i akumulatory wywożone poza obszar Wspólnoty zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 259/93, rozporządzeniem Rady (WE) nr 1420/1999 z dnia 29 kwietnia 1999 r. ustanawiającym wspólne zasady i procedury stosowane do wysyłki niektórych rodzajów odpadów do niektórych krajów nienależących do OECD [23] i rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1547/1999 z dnia 12 lipca 1999 r. określającym procedury kontrolne, na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 259/93 mającym zastosowanie do wysyłek niektórych rodzajów odpadów do niektórych krajów, do których nie ma zastosowania decyzja OECD C(92)39 wersja ostateczna [24], zalicza się na poczet wypełnienia zobowiązań i osiągnięcia poziomów wydajności recyklingu określonych w załączniku III do niniejszej dyrektywy tylko wówczas, gdy istnieje niepodważalny dowód, że recykling został przeprowadzony zgodnie z warunkami odpowiadającymi wymogom wynikającym z niniejszej dyrektywy.
3.
Szczegółowe przepisy służące wykonaniu niniejszego artykułu ustanawia się zgodnie z procedurą określoną w art. 24 ust. 2.
Artykuł 16
Finansowanie
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby producenci lub działające w ich imieniu osoby trzecie ponosiły wszystkie koszty netto wynikające ze:
a) zbierania, przetwarzania i recyklingu wszystkich zużytych baterii i akumulatorów przenośnych zebranych zgodnie z art. 8 ust. 1 i 2; oraz
b) zbierania, przetwarzania i recyklingu wszystkich zużytych baterii i akumulatorów przemysłowych i samochodowych zebranych zgodnie z art. 8 ust. 3 i 4.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby wdrożenie ust. 1 nie pociągało za sobą podwójnego obciążenia producentów w przypadku baterii lub akumulatorów zebranych w ramach systemów utworzonych zgodnie z dyrektywą 2000/53/WE lub dyrektywą 2002/96/WE.
3.
Państwa Członkowskie zobowiązują producentów lub osoby trzecie działające w ich imieniu do pokrywania wszelkich kosztów wynikających z publicznych kampanii informacyjnych na temat zbierania, przetwarzania i recyklingu wszelkich zużytych baterii i akumulatorów przenośnych.
4.
Kosztów zbierania, przetwarzania i recyklingu nie wykazuje się oddzielnie użytkownikom końcowym przy sprzedaży nowych baterii i akumulatorów przenośnych.
5.
Producenci i użytkownicy baterii i akumulatorów przemysłowych i samochodowych mogą zawierać porozumienia określające postanowienia dotyczące finansowania inne niż te, o których mowa w ust. 1.
6.
Niniejszy artykuł stosuje się do wszystkich baterii i akumulatorów, niezależnie od daty wprowadzenia ich do obrotu.
Artykuł 17
Rejestracja
Państwa Członkowskie zapewniają, aby każdy producent był zarejestrowany.
Do rejestracji stosuje się te same wymogi proceduralne we wszystkich Państwach Członkowskich.
Takie wymogi dotyczące rejestracji ustala się zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 24 ust. 2.
Artykuł 18
Mali producenci
1.
Państwa Członkowskie mogą zwolnić producentów, którzy, zależnie od wielkości krajowego rynku, wprowadzają do obrotu krajowego bardzo małe ilości baterii lub akumulatorów, od wymogów art. 16 ust. 1, pod warunkiem że nie naruszy to prawidłowego funkcjonowania systemów zbierania i recyklingu ustanowionych na podstawie art. 8 i 12.
2.
Państwa Członkowskie podają do wiadomości publicznej takie projekty środków i powody ich zaproponowania oraz powiadamiają o nich Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie za pośrednictwem komitetu, o którym mowa w art. 24 ust. 1.
3.
Komisja w ciągu 6 miesięcy od powiadomienia, o którym mowa w ust. 2, zatwierdza lub odrzuca projekt środków po zweryfikowaniu, czy są one zgodne z kryteriami, o których mowa w ust. 1, i nie stanowią środka arbitralnej dyskryminacji lub ukrytej restrykcji w handlu między Państwami Członkowskimi.
Jeżeli w tym terminie Komisja nie wyda decyzji, projekt środków uznaje się za zatwierdzony.
Artykuł 19
Uczestnictwo
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby wszystkie podmioty gospodarcze oraz wszystkie właściwe organy administracji publicznej mogły uczestniczyć w systemach zbierania, przetwarzania i recyklingu, o których mowa w art. 8 i 12.
2.
Systemy te stosuje się również do baterii i akumulatorów przywożonych z państw trzecich na zasadach niedyskryminacji i należy je opracować w taki sposób, aby uniknąć ograniczeń w handlu i zniekształcenia konkurencji.
Artykuł 20
Informacje dla użytkowników końcowych
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, w szczególności poprzez kampanie informacyjne, aby użytkownicy końcowi byli w pełni poinformowani o:
a) możliwym wpływie substancji stosowanych w bateriach i akumulatorach na środowisko i zdrowie ludzkie;
b) zaleceniu nieunieszkodliwiania zużytych baterii i akumulatorów w formie nieposegregowanych odpadów komunalnych i zaleceniu prowadzenia selektywnego zbierania, tak aby ułatwić przetwarzanie i recykling;
c) dostępnych dla nich systemach zbierania i recyklingu;
d) ich roli w przyczynianiu się do recyklingu zużytych baterii i akumulatorów;
e) znaczeniu symbolu przekreślonego pojemnika na kółkach przedstawionego w załączniku II oraz symboli chemicznych Hg, Cd i Pb.
2.
Państwa Członkowskie mogą wymagać od podmiotów gospodarczych przekazywania niektórych lub wszystkich informacji określonych w ust. 1.
3.
Jeżeli Państwa Członkowskie wymagają, aby dystrybutorzy odbierali zużyte baterie i akumulatory przenośne zgodnie z art. 8, zapewniają one, aby dystrybutorzy tacy informowali użytkowników końcowych o możliwości pozostawienia zużytych baterii i akumulatorów przenośnych w punktach ich sprzedaży.
Artykuł 21
Etykietowanie
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby wszystkie baterie, akumulatory i zestawy baterii były odpowiednio oznaczone symbolem przedstawionym w załączniku II.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby pojemność wszystkich baterii i akumulatorów przenośnych i samochodowych była wskazana na nich w widoczny, czytelny i nieusuwalny sposób do dnia 26 września 2009 r.
Szczegółowe przepisy wdrożenia tego wymagania, w tym zharmonizowane metody dla określenia pojemności i właściwego stosowania, ustanawia się zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 24 ust. 2, nie później niż dnia 26 marca 2009 r.
3.
Baterie, akumulatory i ogniwa guzikowe zawierające powyżej 0,0005 % rtęci, powyżej 0,002 % kadmu lub powyżej 0,004 % ołowiu oznacza się symbolem chemicznym danego metalu: Hg, Cd lub Pb.
Symbol wskazujący na zawartość metalu ciężkiego należy nadrukować poniżej symbolu przedstawionego w załączniku II i musi on zajmować powierzchnię co najmniej jednej czwartej wielkości tego symbolu.
4.
Symbol przedstawiony w załączniku II musi zajmować co najmniej 3 % największej powierzchni bocznej baterii, akumulatora lub zestawu baterii, osiągając maksymalne wymiary 5 × 5 cm.
W przypadku ogniw cylindrycznych symbol ten musi zajmować co najmniej 1,5 % powierzchni baterii lub akumulatora, osiągając maksymalne wymiary 5 × 5 cm.
5.
W przypadku gdy wielkość baterii, akumulatora lub zestawu baterii jest taka, że symbol byłby mniejszy niż 0,5 × 0,5 cm, baterii, akumulatora lub zestawu baterii nie trzeba oznaczać, ale na opakowaniu należy nadrukować symbol o wymiarach co najmniej 1 × 1 cm.
6.
Symbole należy nadrukować, tak aby były one widoczne, czytelne i trwałe.
7.
Wyłączenia spod wymogów etykietowania przewidzianych w niniejszym artykule mogą zostać udzielone zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 24 ust. 2.
Artykuł 22
Krajowe sprawozdania z wykonania
1.
Co trzy lata Państwa Członkowskie przesyłają Komisji sprawozdanie dotyczące wykonania niniejszej dyrektywy.
Jednakże pierwsze sprawozdanie obejmuje okres do dnia 26 września 2012 r.
2.
Sprawozdania sporządza się na podstawie kwestionariusza lub modelu ustanowionego zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 24 ust. 2.
Kwestionariusz lub model przesyłany jest Państwom Członkowskim sześć miesięcy przed rozpoczęciem pierwszego okresu, który ma być objęty sprawozdaniem.
3.
Państwa Członkowskie przedstawiają również sprawozdanie na temat wszelkich działań, które podejmują w celu zachęcenia do zmniejszenia negatywnego oddziaływania baterii i akumulatorów na środowisko, w szczególności:
a) działań w zakresie redukcji zawartości metali ciężkich i innych substancji niebezpiecznych w bateriach i akumulatorach, w tym dobrowolnych działań producentów;
b) nowych technik recyklingu i przetwarzania;
c) uczestnictwa podmiotów gospodarczych w systemach zarządzania środowiskiem;
d) badań w tych dziedzinach; oraz
e) środków służących promowaniu zapobiegania powstawaniu odpadów.
4.
Sprawozdania udostępnia się Komisji nie później niż dziewięć miesięcy od końca trzyletniego okresu, do którego się ono odnosi, a w przypadku pierwszego sprawozdania – nie później niż dnia 26 czerwca 2013 r.
5.
Komisja publikuje sprawozdanie z wykonania niniejszej dyrektywy oraz jej wpływu na środowisko i na funkcjonowanie rynku wewnętrznego nie później niż dziewięć miesięcy od otrzymania sprawozdań od Państw Członkowskich zgodnie z ust. 4.
Artykuł 23
Przegląd
1.
Komisja poddaje przeglądowi wykonanie niniejszej dyrektywy oraz jej wpływ na środowisko i na funkcjonowanie rynku wewnętrznego po otrzymaniu po raz drugi sprawozdań od Państw Członkowskich zgodnie z art. 22 ust. 4.
2.
Drugie sprawozdanie, które Komisja publikuje zgodnie z art. 22 ust. 5, zawiera ocenę następujących aspektów niniejszej dyrektywy:
a) zasadności podjęcia dalszych działań w zakresie zarządzania ryzykiem w odniesieniu do baterii i akumulatorów zawierających metale ciężkie;
b) zasadności minimalnych docelowych poziomów zbierania dla wszystkich zużytych baterii i akumulatorów przenośnych ustanowionych w art. 10 ust. 2 oraz możliwości ustanowienia dalszych poziomów docelowych na kolejne lata, biorąc pod uwagę postęp techniczny i praktyczne doświadczenie nabyte w Państwach Członkowskich;
c) zasadności minimalnych wymogów w zakresie recyklingu określonych w załączniku III część B, biorąc pod uwagę informacje przekazywane przez Państwa Członkowskie, postęp techniczny i praktyczne doświadczenie nabyte w Państwach Członkowskich.
3.
Jeżeli jest to konieczne, do sprawozdania załącza się wnioski w zakresie zmian odpowiednich przepisów niniejszej dyrektywy.
Artykuł 24
Procedura komitetu
1.
Komisję wspiera komitet ustanowiony zgodnie z art. 18 dyrektywy 2006/12/WE.
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego artykułu stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem art. 8 tej decyzji.
Okres, o którym mowa w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE, ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 25
Sankcje
Państwa Członkowskie ustanawiają przepisy dotyczące sankcji stosowanych w przypadku naruszeń przepisów krajowych przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy i podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia ich wykonania.
Przewidziane sankcje muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Państwa Członkowskie informują Komisję o tych przepisach najpóźniej do dnia 26 września 2008 r. oraz informują ją niezwłocznie o ich wszelkich późniejszych zmianach.
Artykuł 26
Transpozycja
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 26 września 2008 r.
Przepisy przyjmowane przez Państwa Członkowskie zawierają odesłanie do niniejszej dyrektywy lub odesłanie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odesłania określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty wszystkich istniejących przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 27
Porozumienia dobrowolne
1.
Pod warunkiem że cele ustanowione w niniejszej dyrektywie zostaną osiągnięte, Państwa Członkowskie mogą transponować przepisy określone w art. 8, 15 i 20 w drodze porozumień zawieranych pomiędzy właściwymi organami a zainteresowanymi podmiotami gospodarczymi.
Porozumienia takie muszą spełniać następujące wymagania:
a) muszą być wykonalne;
b) muszą określać cele oraz odpowiadające im terminy ich osiągnięcia;
c) muszą zostać opublikowane w krajowym dzienniku urzędowym lub w urzędowym dokumencie o porównywalnym stopniu dostępności oraz muszą zostać przekazane Komisji.
2.
Osiągnięte wyniki muszą być systematycznie monitorowane i zgłaszane właściwym organom i Komisji, a także podawane do wiadomości publicznej na warunkach przewidzianych w porozumieniu.
3.
Właściwe organy zapewniają, aby zbadano postępy osiągnięte w ramach porozumienia.
4.
W przypadku naruszenia porozumienia Państwa Członkowskie wprowadzają w życie odpowiednie przepisy niniejszej dyrektywy za pomocą przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych.
Artykuł 28
Uchylenie
Dyrektywę 91/157/EWG uchyla się ze skutkiem od dnia 26 września 2008 r.
Odesłania do dyrektywy 91/157/EWG obowiązują jako odesłania do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 29
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 30
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 2006/67/WE
z dnia 24 lipca 2006 r.
nakładająca na państwa członkowskie obowiązek utrzymywania minimalnych zapasów ropy naftowej lub produktów ropopochodnych
(Wersja ujednolicona)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 100,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 68/414/EWG z dnia 20 grudnia 1968 r. nakładająca na państwa członkowskie Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej obowiązek utrzymywania minimalnych zapasów surowej ropy naftowej i/lub produktów ropopochodnych [3] została zmieniona kilkakrotnie i w znaczny sposób [4].
W celu zapewnienia jasności i zrozumiałości należy zatem dokonać jej ujednolicenia.
(2) Przywożona ropa naftowa i produkty ropopochodne mają duże znaczenie w zaopatrzeniu Wspólnoty w energię.
Wszelkie trudności, nawet czasowe, powodujące zmniejszenie dostaw tych produktów przywożonych z państw trzecich lub znaczący wzrost ich cen na rynku międzynarodowym mogą powodować poważne zakłócenia w działalności gospodarczej Wspólnoty.
Wobec tego faktu Wspólnota musi mieć możliwość wyeliminowania lub przynajmniej zmniejszenia wszelkich negatywnych skutków w takim przypadku.
(3) Kryzys w uzyskaniu dostaw może pojawić się nieoczekiwanie.
Dlatego też konieczne jest ustanowienie środków niezbędnych do zrekompensowania możliwych niedoborów.
(4) W tym celu konieczne jest zwiększenie bezpieczeństwa dostaw ropy naftowej i produktów ropopochodnych w państwach członkowskich poprzez utworzenie i utrzymywanie minimalnych zapasów najważniejszych produktów ropopochodnych.
(5) Warunki organizacji zapasów naftowych nie powinny szkodzić sprawnemu funkcjonowaniu rynku wewnętrznego.
(6) W dyrektywie 73/238/EWG [5] Rada określiła odpowiednie środki, w tym dotyczące czerpania z zapasów naftowych, do podjęcia w przypadku trudności w zaopatrzeniu Wspólnoty w ropę naftową i produkty ropopochodne; państwa członkowskie podjęły tego samego rodzaju zobowiązania w ramach umowy dotyczącej "Międzynarodowego programu energii".
(7) Konieczne jest, aby zapasy te pozostawały w dyspozycji państw członkowskich na wypadek powstania jakichkolwiek trudności w zaopatrzeniu w ropę naftową.
Państwa członkowskie powinny posiadać kompetencje i zdolność do dysponowania zapasami w sposób pozwalający na ich szybkie przekazanie do dyspozycji tym sektorom, w których potrzeby zaopatrzenia naftowego są najpilniejsze.
(8) Warunki składowania powinny zapewniać dyspozycyjność zapasów oraz ich dostępność dla konsumenta.
(9) Należy dbać o przejrzystość warunków składowania zapasów w sposób zapewniający sprawiedliwy i niedyskryminacyjny rozdział kosztów związanych z obowiązkiem ich składowania.
Z tego względu informacje dotyczące kosztu składowania zapasów mogą być udostępniane przez państwa członkowskie zainteresowanym stronom.
(10) W celu zorganizowania składowania państwa członkowskie mogą odwoływać się do systemu opierającego się na przeniesieniu tego obowiązku w całości lub części na podmiot lub agencję składującą zapasy.
Ewentualne pozostałości powinny być składowane przez rafinerie oraz inne podmioty rynkowe.
Partnerstwo pomiędzy państwem oraz sektorem prywatnym ma zasadnicze znaczenie dla skuteczności i niezawodności mechanizmów składowania.
(11) Sama produkcja własna przyczynia się do bezpieczeństwa dostaw.
Ewolucja rynku naftowego może usprawiedliwiać przyznanie państwom członkowskim posiadającym własną produkcję naftową odpowiedniego zwolnienia z obowiązku utrzymywania zapasów.
Zgodnie z zasadą pomocniczości państwa członkowskie mogą zwalniać przedsiębiorstwa z obowiązku utrzymywania zapasów do wysokości nieprzekraczającej wielkości produkcji uzyskanej przez te przedsiębiorstwa z ropy naftowej wydobywanej ze złóż danego państwa.
(12) Należy dostosować metody już stosowane przez Wspólnotę i przez państwa członkowskie w ramach ich zobowiązań i umów międzynarodowych.
Biorąc pod uwagę ewolucję struktury zużycia ropy, zbiorniki paliwowe międzynarodowego lotnictwa stały się ważnym elementem tego zużycia.
(13) Konieczne jest dostosowanie i uproszczenie wspólnotowych procedur dotyczących statystycznych zestawień zapasów.
(14) Zapasy mogą być, zasadniczo, przechowywane gdziekolwiek we Wspólnocie, i dlatego też należy ułatwiać tworzenie zapasów poza terytorium państwa.
Konieczne jest, aby decyzja o przechowywaniu zapasów poza terytorium kraju była podejmowana przez rząd danego państwa członkowskiego w zależności od jego potrzeb oraz w trosce o zapewnienie bezpieczeństwa dostaw.
W przypadku zapasów oddanych do dyspozycji innego przedsiębiorstwa, podmiotu lub jednostki konieczne są bardziej szczegółowe zasady w celu zagwarantowania ich dyspozycyjności i dostępności w razie trudności w zaopatrzeniu w ropę naftową.
(15) W celu zapewnienia sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego wskazane jest wspieranie zawierania pomiędzy państwami członkowskimi umów dotyczących minimalnych zapasów w celu zachęcania do wykorzystywania możliwości składowania istniejących w innych państwach członkowskich.
Decyzja w sprawie zawierania takich umów należy do zainteresowanych państw członkowskich.
(16) Należy wzmocnić nadzór administracyjny nad zapasami i ustanowić skuteczne mechanizmy dysponowania zapasami oraz ich kontroli.
Konieczne jest zaplanowanie systemu sankcji w celu narzucenia takiej kontroli.
(17) Należy regularnie informować Radę o stanie bezpiecznych zapasów we Wspólnocie.
(18) W związku z tym, że cel podejmowanego działania, mianowicie utrzymywanie wysokiego poziomu bezpieczeństwa zaopatrzenia w ropę naftową we Wspólnocie, za pomocą niezawodnych i przejrzystych mechanizmów, opartych na solidarności między państwami członkowskimi, przy jednoczesnym zachowaniu zasad rynku wewnętrznego i reguł konkurencji, może zostać osiągnięty w lepszy sposób na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może przyjmować środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest niezbędne dla osiągnięcia tego celu.
(19) Niniejsza dyrektywa nie powinna naruszać zobowiązań państw członkowskich odnoszących się do terminów transpozycji do prawa krajowego dyrektyw określonych w załączniku I część B,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Państwa członkowskie przyjmują odpowiednie przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne w celu utrzymania na terytorium Wspólnoty, w sposób właściwy i z zastrzeżeniem przepisów art. 10, swoich własnych zapasów produktów naftowych na poziomie odpowiadającym, dla każdej z kategorii produktów naftowych wyszczególnionych w art. 2, co najmniej dziewięćdziesięciodniowej średniej dziennej konsumpcji wewnętrznej w poprzednim roku kalendarzowym, określonym w art. 4 ust. 2.
2.
Część konsumpcji wewnętrznej zaspokajanej przez pochodne ropy naftowej wydobytej ze złóż państwa członkowskiego może zostać pomniejszona o maksymalnie 25 % tej konsumpcji.
O dystrybucji wewnętrznej wyniku takiej dedukcji decyduje dane państwo członkowskie.
Artykuł 2
Przy obliczaniu konsumpcji krajowej bierze się pod uwagę następujące kategorie produktów:
a) benzyna silnikowa i paliwo lotnicze (benzyna lotnicza i paliwo lotnicze typu benzyny do silników odrzutowych);
b) olej gazowy, olej napędowy, nafta oświetleniowa i materiały pędne do silników lotniczych na bazie nafty;
c) oleje opałowe.
Dostawy paliw dla bunkrowania statków morskich nie są wliczane do obliczania konsumpcji wewnętrznej.
Artykuł 3
1.
Zapasy przechowywane zgodnie z przepisami art. 1 pozostają w całkowitej dyspozycji państw członkowskich w razie trudności zaopatrzenia w ropę.
Państwa członkowskie wyposażają się w kompetencje prawne do podejmowania decyzji na temat przeznaczenia zapasów w podobnych sytuacjach.
Poza tymi sytuacjami państwa członkowskie dbają o zapewnienie dyspozycyjności i dostępności tych zapasów.
Ustanawiają warunki identyfikacji, księgowania i kontroli zapasów.
2.
Państwa członkowskie dbają o stosowanie równych i niedyskryminacyjnych warunków, jeśli chodzi o przepisy odnoszące się do składowania.
Koszty wynikające ze składowania zgodnie z art. 1 muszą być przedstawiane w sposób przejrzysty.
Pod tym względem państwa członkowskie mogą przyjąć środki w celu uzyskiwania odpowiednich informacji dotyczących kosztów składowania zgodnie z art. 1 oraz w celu udostępnienia tych informacji zainteresowanym stronom.
3.
W celu spełnienia wymogów ust. 1 i 2 państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o odwołaniu się do pomocy podmiotu lub agencji składującej, która ma za zadanie przechowywanie całości lub części zapasów.
Dwa lub więcej państw członkowskich może zadecydować o odwołaniu się do pomocy tego samego podmiotu lub agencji składującej.
W takim przypadku ponoszą one solidarną odpowiedzialność za przestrzeganie zobowiązań wynikających z niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
1.
Państwa członkowskie przekazują Komisji zestawienie statystyczne dotyczące zapasów istniejących na koniec każdego miesiąca, sporządzone zgodnie z art. 5 ust. 2 i 3 i art. 6, uściślając liczbę dni średniej konsumpcji z poprzedniego roku kalendarzowego, jaką te zapasy stanowią.
Zestawienie to musi zostać przekazane najpóźniej dwudziestego piątego dnia drugiego miesiąca następującego po miesiącu odniesienia.
2.
Obowiązek składowania przez dane państwo członkowskie opiera się na konsumpcji wewnętrznej poprzedniego roku kalendarzowego.
Na początku każdego roku kalendarzowego, najpóźniej dnia 31 marca, państwa członkowskie muszą dokonać ponownego oszacowania wielkości swoich zobowiązań składowych i starać się przestrzegać nowych zobowiązań corocznie, gdy tylko okaże się to możliwe, oraz, niezależnie od okoliczności, najpóźniej dnia 31 lipca.
3.
W zestawieniu statystycznym zapasy materiałów pędnych do silników lotniczych na bazie nafty wykazywane są w odrębnej rubryce w kategorii, o której mowa w art. 2 lit. b).
Artykuł 5
1.
Zapasy, jakie należy utrzymywać w ramach obowiązku określonego w art. 1, mogą występować w postaci ropy naftowej i półproduktów, jak również w postaci wyrobów gotowych.
2.
W statystycznym zestawieniu zapasów istniejących na koniec każdego miesiąca:
a) produkty gotowe są liczone z uwzględnieniem ich rzeczywistego tonażu;
b) ropa naftowa i półprodukty brane są pod uwagę:
i) proporcjonalnie do wielkości zapasów w każdej z kategorii produktów uzyskiwanych w trakcie poprzedniego roku kalendarzowego w rafineriach danego państwa członkowskiego; albo
ii) na podstawie planów produkcji rafinerii danego państwa członkowskiego w roku bieżącym; albo
iii) na podstawie stosunku występującego między, z jednej strony, całkowitą ilością produktów podlegających obowiązkowi składowania, wytworzonych w trakcie poprzedniego roku kalendarzowego w danym państwie członkowskim i, z drugiej strony, pomiędzy całkowitą ilością ropy naftowej wykorzystaną w czasie tego samego roku, do maksymalnej wysokości 40 % całkowitego obowiązku, w przypadku pierwszej i drugiej kategorii (benzyn i olejów napędowych), oraz 50 % w przypadku kategorii trzeciej (olejów opałowych).
3.
Komponenty paliw, w przypadku gdy są one przeznaczone do wytwarzania produktów końcowych wymienionych w art. 2, mogą zastępować produkty, do produkcji których są przeznaczone.
Artykuł 6
1.
Do celów obliczenia minimalnego poziomu zapasów, przewidzianego w art. 1, w zestawieniu statystycznym umieszcza się jedynie wielkości przechowywane zgodnie z art. 3 ust. 1.
2.
Na warunkach przewidzianych w ust. 1, do zapasów mogą zostać włączone:
a) zapasy na pokładzie tankowców ropy naftowej będące w porcie w celu wyładunku, po dopełnieniu formalności portowych;
b) zapasy utrzymywane w porcie wyładunku;
c) zapasy utrzymywane w zbiornikach na wejściu rurociągów roponośnych;
d) zapasy utrzymywane w zbiornikach rafinerii, z wyłączeniem zapasów w rurociągach i instalacjach rafineryjnych;
e) zapasy utrzymywane w zbiornikach przez rafinerie i przez firmy przywożące, magazynujące i hurtowe firmy dystrybucyjne;
f) zapasy utrzymywane w zbiornikach przez dużych konsumentów zgodnie z krajowymi przepisami dotyczącymi obowiązku utrzymywania stałych zapasów;
g) zapasy utrzymywane na barkach i statkach przybrzeżnych w trakcie transportu wewnątrz granic państwowych, jeżeli właściwe władze mogą kontrolować takie zapasy oraz pod warunkiem że mogą one być niezwłocznie udostępnione.
3.
Zestawienie statystyczne nie uwzględnia w szczególności ropy naftowej znajdującej się w złożach, ilości paliw przeznaczonych na użytek żeglugi morskiej, podlegających tranzytowi bezpośredniemu, z wyjątkiem zapasów, o których mowa w art. 7 ust. 1, ilości znajdujących się w ropociągach, w cysternach samochodowych i kolejowych, w zbiornikach usytuowanych w punktach sprzedaży i u drobnych konsumentów.
W zestawieniu statystycznym nie uwzględnia się również ilości przechowywanych przez siły zbrojne oraz tych, które dla nich rezerwują spółki naftowe.
Artykuł 7
1.
W zastosowaniu niniejszej dyrektywy zapasy mogą, w ramach porozumień międzyrządowych, być tworzone na terytorium danego państwa członkowskiego na rachunek przedsiębiorstw, podmiotów lub agencji ustanowionych w innym państwie członkowskim.
Zadaniem rządu danego państwa członkowskiego jest podjęcie decyzji, czy zapasy będą przechowywane poza terytorium danego kraju.
Państwo członkowskie, na którego terytorium zapasy te są składowane w ramach tego rodzaju umowy, nie może sprzeciwić się temu, aby zostały one przeniesione do innych państw, na których rachunek zapasy są przechowywane na mocy tej umowy.
Sprawuje ono kontrolę nad zapasami zgodnie z procedurami określonymi w tej umowie, ale nie umieszcza ich w swoim zestawieniu statystycznym.
Wraz z zestawieniem statystycznym każde państwo członkowskie przekazuje Komisji sprawozdanie na temat zapasów przechowywanych na swoim własnym terytorium na rachunek innego państwa członkowskiego, jak również na temat zapasów przechowywanych w innych państwach członkowskich na swój własny rachunek.
W obu tych przypadkach w sprawozdaniu wymienić należy miejsca składowania lub spółki przechowujące te zapasy, ilości i kategorie składowanych produktów lub składowanej ropy naftowej.
2.
Projekty umów, o których mowa w ust. 1 akapit pierwszy, przekazywane są Komisji, która może formułować swoje uwagi pod adresem zainteresowanych rządów.
Umowy te, po ich zawarciu, notyfikowane są Komisji, która podaje je do wiadomości pozostałych państw członkowskich.
Umowy te spełniają następujące warunki:
a) dotyczą ropy naftowej oraz wszystkich produktów naftowych, o których mowa w niniejszej dyrektywie;
b) ustalają warunki i sposób składowania, którego celem jest zapewnienie dysponowania zapasami oraz ich dyspozycyjności;
c) wskazują procedurę celem zapewnienia kontroli oraz identyfikacji przewidzianych zapasów, w szczególności metody stosowane w razie dokonywania inspekcji lub współpracy przy inspekcjach;
d) są zawierane zasadniczo na czas nieograniczony;
e) uściślają, że – jeżeli przewidziana jest możliwość jednostronnego ich wypowiedzenia – nie znajduje ona zastosowania w przypadku kryzysu zaopatrzeniowego i że, w każdym przypadku, Komisja informowana jest każdorazowo o wypowiedzeniu.
3.
W przypadku kiedy zapasy, ustanawiane na mocy takich umów, nie stanowią własności przedsiębiorstwa, podmiotu lub agencji, na których spoczywa obowiązek przechowywania zapasów, ale są oddawane do dyspozycji tego przedsiębiorstwa, podmiotu lub agencji przez inne przedsiębiorstwo, podmiot lub agencję, spełnione są następujące warunki:
a) przedsiębiorstwo, podmiot lub agencja będące beneficjentami muszą posiadać wynikające z umowy prawo do nabywania tych zapasów w czasie całego okresu objętego umową; metodologia umożliwiająca określenie ceny tego zakupu powinna zostać ustalona przez obie zainteresowane strony;
b) minimalny czas trwania takiej umowy wynosi dziewięćdziesiąt dni;
c) miejsce składowania lub spółki przechowujące zapasy oddawane do dyspozycji przedsiębiorstwa, podmiotu lub agencji będących beneficjentami, jak również ilość i kategoria produktów lub ropy naftowej składowanych w tym miejscu, muszą być dokładnie określone;
d) w każdej chwili przez cały czas trwania umowy, przedsiębiorstwo, podmiot lub agencja przechowujące zapasy muszą zapewniać, że zapasy oddane do dyspozycji znajdują się rzeczywiście w dyspozycji przedsiębiorstwa, podmiotu lub agencji będących beneficjentami;
e) przedsiębiorstwo, podmiot lub agencja przechowujące zapasy oddane do dyspozycji przedsiębiorstwa, podmiotu lub agencji będących beneficjentami powinny podlegać kompetencji państwa członkowskiego, na którego terytorium znajdują się zapasy, w zakresie właściwości prawnej tego państwa członkowskiego do kontrolowania i sprawdzania istnienia zapasów.
Artykuł 8
Państwa członkowskie przyjmują wszystkie konieczne przepisy i podejmują wszelkie środki konieczne do zapewniania dysponowania zapasami i nadzoru nad nimi.
Ustanawiają one mechanizmy weryfikacji zapasów zgodnie z niniejszą dyrektywą.
Artykuł 9
Państwa członkowskie określają sankcje mające zastosowanie w przypadku pogwałcenia przepisów krajowych przyjętych w celu stosowania niniejszej dyrektywy i przyjmują wszelkie środki konieczne do wykonania tych przepisów.
Przewidziane sankcje są skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Artykuł 10
1.
W przypadku powstania trudności z zaopatrzeniem w ropę we Wspólnocie Komisja, na żądanie któregokolwiek państwa członkowskiego lub z własnej inicjatywy, organizuje konsultacje między państwami członkowskimi.
2.
Poza przypadkami naglącej konieczności lub w celu pokrycia niewielkich potrzeb lokalnych, przed konsultacjami przewidzianymi w ust. 1 państwa członkowskie powstrzymują się od korzystania ze swoich zapasów w ilościach, które spowodowałyby zmniejszenie tych zapasów poniżej obowiązkowego poziomu minimalnego.
3.
Państwa członkowskie informują Komisję o wszelkich poborach ze swoich zapasów rezerwowych i wskazują, w możliwie najkrótszym terminie:
a) datę, kiedy zapasy spadły poniżej obowiązkowego poziomu minimalnego;
b) powody tego poboru;
c) ewentualne środki, które podjęto w celu uzupełnienia zapasów;
d) oszacowanie, o ile to możliwe, prawdopodobnego rozwoju sytuacji w odniesieniu do zapasów pozostających poniżej obowiązkowego poziomu.
Artykuł 11
Komisja przedkłada regularnie Radzie sprawozdanie dotyczące stanu zapasów utworzonych we Wspólnocie, a w szczególności, w danym przypadku, konieczności harmonizacji w celu zapewnienia dysponowania zapasami i nadzoru nad nimi.
Artykuł 12
Dyrektywa 68/414/EWG zostaje uchylona, bez uszczerbku dla zobowiązań państw członkowskich odnoszących się do terminów transpozycji do prawa krajowego i stosowania dyrektyw określonych w załączniku I część B.
Odesłania do uchylonej dyrektywy należy odczytywać jako odesłania do niniejszej dyrektywy, zgodnie z tabelą korelacji w załączniku II.
Artykuł 13
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 14
Dyrektywa 2006/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 6 września 2006 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 77/91/EWG w sprawie tworzenia spółek akcyjnych i utrzymywania oraz zmian wysokości ich kapitału
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 44 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Druga dyrektywa Rady 77/91/EWG z dnia 13 grudnia 1976 r. w sprawie koordynacji gwarancji, jakie są wymagane w państwach członkowskich od spółek w rozumieniu art. 58 akapit drugi Traktatu, w celu uzyskania ich równoważności, dla ochrony interesów zarówno wspólników, jak i osób trzecich, w zakresie tworzenia spółki akcyjnej, jak również utrzymania i zmian jej kapitału [3], określa wymagania w zakresie szeregu środków dotyczących kapitału, podejmowanych przez takie spółki.
(2) W swoim komunikacie z dnia 21 maja 2003 r. dla Rady i Parlamentu Europejskiego zatytułowanym "Unowocześnienie prawa spółek i wzmocnienie ładu korporacyjnego w Unii Europejskiej – plan działania" Komisja formułuje wniosek stwierdzający, że uproszczenie i unowocześnienie dyrektywy 77/91/EWG przyczyniłoby się w znacznym stopniu do promowania skuteczności i konkurencyjności przedsiębiorstw bez ograniczania ochrony oferowanej akcjonariuszom i wierzycielom.
Cele te mają znaczenie priorytetowe, jednak nie wpływają na potrzebę niezwłocznego ogólnego zbadania, czy możliwa jest alternatywa dla systemu utrzymania kapitału, która pozwoliłaby na odpowiednią ochronę interesów wierzycieli i akcjonariuszy spółki akcyjnej.
(3) Państwa członkowskie powinny mieć możliwość zezwolenia spółkom akcyjnym na wydawanie akcji za wkłady inne niż pieniężne bez stawiania im wymogu uzyskania specjalnych wycen dokonywanych przez biegłych rewidentów w przypadkach, w których istnieje wyraźny punkt odniesienia dla wyceny takiego wkładu.
Niemniej jednak powinno się zagwarantować prawo akcjonariuszy mniejszościowych do żądania przeprowadzenia takiej wyceny.
(4) Spółki akcyjne powinny mieć możliwość nabywania własnych akcji do wysokości kapitału rezerwowego spółki przeznaczonego do podziału, a okres, na który na takie nabycie może zostać udzielone upoważnienie walnego zgromadzenia, powinien zostać przedłużony, tak aby zwiększyć elastyczność i ograniczyć obciążenia administracyjne spółek, które muszą natychmiast reagować na sytuację rynkową wpływającą na cenę ich akcji.
(5) Państwa członkowskie powinny mieć możliwość zezwolenia spółkom akcyjnym na udzielanie pomocy finansowej w celu nabycia ich akcji przez osobę trzecią do wysokości kapitału rezerwowego spółki przeznaczonego do podziału, tak aby zwiększyć elastyczność w zakresie zmian w strukturze własności kapitału zakładowego spółek.
Możliwość ta powinna być uzależniona od istnienia zabezpieczeń, mając na uwadze cel niniejszej dyrektywy, jakim jest ochrona zarówno akcjonariuszy, jak i osób trzecich.
(6) W celu wzmocnienia ujednoliconej ochrony wierzycieli we wszystkich państwach członkowskich wierzyciele powinni mieć możliwość, pod pewnymi warunkami, skorzystania z postępowania sądowego lub administracyjnego, w przypadku gdy ich wierzytelności są zagrożone w konsekwencji obniżenia kapitału spółki akcyjnej.
(7) Aby zapobiegać nadużyciom na rynku, państwa członkowskie powinny uwzględnić, do celów wykonania niniejszej dyrektywy, przepisy dyrektywy 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie wykorzystywania poufnych informacji i manipulacji na rynku (nadużyć na rynku) [4], rozporządzenia Komisji (WE) nr 2273/2003 z dnia 22 grudnia 2003 r. wykonującego dyrektywę 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do zwolnień dla programów odkupu i stabilizacji instrumentów finansowych [5] oraz dyrektywy Komisji 2004/72/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. wykonującej dyrektywę 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie dopuszczalnych praktyk rynkowych, definicji informacji wewnętrznej w odniesieniu do towarowych instrumentów pochodnych, sporządzania list osób mających dostęp do informacji wewnętrznych, powiadamiania o transakcjach związanych z zarządem oraz powiadamiania o podejrzanych transakcjach [6].
(8) W związku z tym dyrektywa 77/91/EWG powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(9) Zgodnie z pkt 34 Porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie lepszego stanowienia prawa [7] zachęca się państwa członkowskie do sporządzania, dla ich własnych celów i w interesie Wspólnoty, własnych tabel, które w możliwie najszerszym zakresie odzwierciedlają korelacje pomiędzy niniejszą dyrektywą a środkami transpozycji, oraz do podawania ich do wiadomości publicznej,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 77/91/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 1 ust. 1 tiret 21 otrzymuje następujące brzmienie:
"— na Węgrzech:
nyilvánosan működő részvénytársaság;"
;
2) dodaje się art. 10a i 10b w brzmieniu:
"Artykuł 10a
1. Państwa członkowskie mogą zadecydować o niestosowaniu art. 10 ust. 1, 2 i 3 w przypadku, gdy na podstawie decyzji organu administrującego lub zarządzającego przedmiotem wkładu innego niż pieniężny są zbywalne papiery wartościowe zdefiniowane w art. 4 ust. 1 pkt 18 dyrektywy 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych [8] lub instrumenty rynku pieniężnego zdefiniowane w art. 4 ust. 1 pkt 19 tej dyrektywy, a wartość tych papierów wartościowych lub instrumentów rynku pieniężnego jest obliczana według średniej ceny ważonej, po której były one przedmiotem obrotu na jednym lub kilku rynkach regulowanych zdefiniowanych w art. 4 ust. 1 pkt 14 powyższej dyrektywy w odpowiednio długim okresie, który zostanie określony w prawie krajowym, poprzedzającym datę faktycznego wniesienia odpowiedniego wkładu innego niż pieniężny.
Jednakże w przypadkach gdy na cenę tę wpłynęły wyjątkowe okoliczności, które znacząco zmieniłyby wartość aktywów w dacie ich faktycznego wniesienia, w tym w przypadkach, gdy rynek takich zbywalnych papierów wartościowych lub instrumentów rynku pieniężnego stracił płynność, dokonuje się ponownej wyceny z inicjatywy i na odpowiedzialność organu administrującego lub zarządzającego.
Do celów ponownej wyceny stosuje się art. 10 ust. 1, 2 i 3.
2.
Państwa członkowskie mogą zadecydować o niestosowaniu art. 10 ust. 1, 2 i 3 w przypadku, gdy na podstawie decyzji organu administrującego lub zarządzającego przedmiotem wkładu innego niż pieniężny są aktywa inne niż zbywalne papiery wartościowe i instrumenty rynku pieniężnego, o których mowa w ust. 1, w stosunku do których uznany niezależny biegły wydał już opinię na temat ich wartości godziwej i kiedy spełnione są następujące warunki:
a) wartość godziwa jest ustalana na dzień przypadający nie wcześniej niż 6 miesięcy przed datą faktycznego wniesienia wkładu;
b) wycena została przeprowadzona zgodnie z ogólnie przyjętymi standardami i zasadami wyceny obowiązującymi w państwie członkowskim, stosowanymi w odniesieniu do rodzaju aktywów mających stanowić przedmiot wkładu.
W przypadku wystąpienia nowych okoliczności kwalifikujących, które zasadniczo zmieniłyby wartość godziwą aktywów w dacie ich faktycznego wniesienia, dokonuje się ponownej wyceny z inicjatywy i na odpowiedzialność organu administrującego lub zarządzającego.
Do celów ponownej wyceny stosuje się art. 10 ust. 1, 2 i 3.
W przypadku braku takiej ponownej wyceny jeden lub więcej akcjonariuszy, posiadających łączny udział wynoszący przynajmniej 5 % subskrybowanego kapitału spółki w dniu podjęcia decyzji o podwyższeniu kapitału, mogą zażądać przeprowadzenia wyceny przez niezależnego biegłego; w tym przypadku stosuje się art. 10 ust. 1, 2 i 3.
Taki akcjonariusz lub akcjonariusze mogą złożyć wniosek aż do dnia wniesienia wkładu, pod warunkiem że w dniu złożenia takiego wniosku posiadają oni nadal, tak jak w dniu podjęcia decyzji o podwyższeniu kapitału, łączny udział wynoszący przynajmniej 5 % subskrybowanego kapitału spółki.
3.
Państwa członkowskie mogą zadecydować o niestosowaniu art. 10 ust. 1, 2 i 3 w przypadku, gdy na podstawie decyzji organu administrującego lub zarządzającego przedmiotem wkładu innego niż pieniężny są aktywa inne niż zbywalne papiery wartościowe i instrumenty rynku pieniężnego, o których mowa w ust. 1, których wartość godziwa wynika z wartości poszczególnych aktywów, określonej w sprawozdaniu finansowym za poprzedni rok obrotowy, pod warunkiem że sprawozdanie finansowe zostało poddane kontroli zgodnie z dyrektywą 2006/43/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie ustawowych badań rocznych sprawozdań finansowych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych [9].
Ustęp 2 akapity drugi i trzeci stosuje się odpowiednio.
Artykuł 10b
1. W przypadku gdy wkład inny niż pieniężny, o którym mowa w art. 10a, zostaje wniesiony bez sprawozdania biegłego rewidenta, o którym mowa w art. 10 ust. 1, 2 i 3, oprócz wymagań określonych w art. 3 lit. h) i w terminie jednego miesiąca od daty faktycznego wniesienia wkładu, ogłasza się oświadczenie zawierające następujące informacje:
a) opis przedmiotowego wkładu innego niż pieniężny;
b) jego wartość, źródło tej wyceny oraz, w stosownych przypadkach, metodę wyceny;
c) oświadczenie, czy uzyskana wartość odpowiada przynajmniej liczbie, wartości nominalnej lub, w przypadku braku wartości nominalnej, wartości księgowej oraz, w stosownych przypadkach, nadwyżce emisyjnej akcji przeznaczonych do emisji w zamian za taki wkład;
d) oświadczenie o braku nowych okoliczności kwalifikujących w odniesieniu do pierwotnej wyceny.
Ogłoszenia dokonuje się w sposób określony w przepisach każdego państwa członkowskiego zgodnie z art. 3 dyrektywy 68/151/EWG.
2. W przypadku gdy proponuje się wniesienie wkładu innego niż pieniężny bez sprawozdania biegłego rewidenta, o którym mowa w art. 10 ust. 1, 2 i 3, w odniesieniu do proponowanego podwyższenia kapitału, które ma zostać dokonane zgodnie z art. 25 ust. 2, należy opublikować ogłoszenie zawierające datę podjęcia decyzji o podwyższeniu i informacje wymienione w ust. 1, w sposób określony w przepisach każdego państwa członkowskiego zgodnie z art. 3 dyrektywy 68/151/EWG, przed wniesieniem aktywów w formie wkładu innego niż pieniężny. W tym przypadku oświadczenie zgodnie z ust. 1 ogranicza się do oświadczenia, że od dnia opublikowania powyższego ogłoszenia nie wystąpiły żadne nowe okoliczności kwalifikujące.
3.
Każde państwo członkowskie zapewnia odpowiednie gwarancje zapewniające zgodność z procedurą określoną w art. 10a oraz w niniejszym artykule, w przypadku gdy wkład inny niż pieniężny jest wnoszony bez sprawozdania biegłego rewidenta, o którym mowa w art. 10 ust. 1, 2 i 3.
;
3) w art. 11 ust. 1 akapit pierwszy wprowadza się następujące zmiany:
a) wyrazy "art. 10" zastępuje się wyrazami "art. 10 ust. 1, 2 i 3";
b) dodaje się następujące zdanie:
"Artykuły 10a i 10b stosuje się odpowiednio."
;
4) artykuł 19 ust. 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
Bez uszczerbku dla zasady równego traktowania wszystkich akcjonariuszy będących w takiej samej sytuacji oraz dla dyrektywy 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie wykorzystywania poufnych informacji i manipulacji na rynku (nadużyć na rynku) [10], państwa członkowskie mogą zezwolić spółce na nabywanie własnych akcji przez nią samą albo za pośrednictwem osoby działającej we własnym imieniu, ale na rachunek tej spółki.
W zakresie, w jakim nabycie takie jest dozwolone, państwa członkowskie zezwalają na jego dokonanie z zastrzeżeniem następujących warunków:
a) upoważnienie jest udzielane przez walne zgromadzenie, które określa warunki i zasady takiego nabycia, a w szczególności maksymalną liczbę akcji do nabycia, okres, na który zostaje udzielone upoważnienie, którego maksymalną długość określa prawo krajowe, przy czym nie może ona jednak przekraczać 5 lat, oraz, w przypadku odpłatnego nabycia, maksymalną i minimalną wysokość zapłaty.
Członkowie organu administrującego lub zarządzającego upewniają się, że w momencie dokonywania każdego nabycia objętego upoważnieniem zachowane są warunki, o których mowa w lit. b) i c);
b) nabycia, łącznie z akcjami uprzednio nabytymi przez spółkę i będącymi w jej posiadaniu oraz akcjami nabytymi przez osobę działającą we własnym imieniu, ale na rachunek spółki, nie mogą powodować obniżenia aktywów netto poniżej kwoty, o której mowa w art. 15 ust. 1 lit. a) i b);
c) transakcja może obejmować wyłącznie akcje w pełni opłacone.
Ponadto państwa członkowskie mogą również poddać nabycie w rozumieniu akapitu pierwszego któremukolwiek z następujących warunków:
i) wartość nominalna lub, w przypadku jej braku, wartość księgowa nabytych akcji, w tym akcji nabytych uprzednio przez spółkę i będących w jej posiadaniu oraz akcji nabytych przez osobę działającą we własnym imieniu, ale na rachunek spółki, nie może przekroczyć wysokości, która zostanie określona przez państwa członkowskie.
Wysokość ta nie może być niższa niż 10 % subskrybowanego kapitału;
ii) uprawnienie spółki do nabycia własnych akcji w rozumieniu akapitu pierwszego, maksymalna liczba akcji do nabycia, okres obowiązywania uprawnienia oraz maksymalna lub minimalna wysokość zapłaty są określone w statucie lub akcie założycielskim spółki;
iii) spółka wypełnia określone obowiązki sprawozdawcze i informacyjne;
iv) od niektórych spółek, określonych przez państwa członkowskie, można żądać umorzenia nabytych akcji, pod warunkiem że kwota równa wartości nominalnej umorzonych akcji zostanie włączona do rezerwy, która nie może być przeznaczona do podziału między akcjonariuszy, z wyjątkiem obniżenia kapitału subskrybowanego.
Rezerwa ta może być wykorzystana wyłącznie w celu podwyższenia kapitału subskrybowanego w drodze kapitalizacji rezerw;
v) nabycie akcji pozostaje bez uszczerbku dla zaspokojenia roszczeń wierzycieli.
; 5) w art. 20 ust. 3 wyrazy "art. 15 ust. 1 lit. a)" zastępuje się wyrazami "art. 15 ust. 1 lit. a) i b)";
6) artykuł 23 ust. 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
W przypadku gdy państwa członkowskie zezwalają spółce na bezpośrednie albo pośrednie dokonywanie zaliczkowych wypłat lub udzielanie pożyczek, lub ustanawianie zabezpieczeń w celu nabycia jej własnych akcji przez osobę trzecią, uzależniają one takie transakcje od spełnienia warunków określonych w akapitach drugim, trzecim, czwartym i piątym.
Transakcji dokonuje się na odpowiedzialność organu administrującego lub zarządzającego na rzetelnych warunkach rynkowych, szczególnie w odniesieniu do odsetek otrzymywanych przez spółkę oraz w odniesieniu do zabezpieczeń ustanowionych na rzecz spółki z tytułu pożyczek i zaliczek, o których mowa w akapicie pierwszym.
Należy dokładnie sprawdzić wypłacalność osoby trzeciej lub, w przypadku transakcji wielostronnych, każdej ze stron.
Organ administrujący lub zarządzający przedstawia transakcje do uprzedniej akceptacji walnego zgromadzenia, a walne zgromadzenie działa w tym zakresie zgodnie z zasadami dotyczącymi kworum i większości ustanowionymi w art. 40.
Organ administrujący lub zarządzający przedkłada walnemu zgromadzeniu pisemne sprawozdanie wskazujące powody transakcji, interes spółki w dokonaniu takiej transakcji, warunki dokonania tej transakcji, ryzyko związane z transakcją w zakresie płynności i wypłacalności spółki oraz cenę, za jaką osoba trzecia ma dokonać nabycia akcji.
Sprawozdanie to podlega złożeniu w rejestrze w celu jego ogłoszenia zgodnie z art. 3 dyrektywy 68/151/EWG.
Łączna pomoc finansowa przyznawana osobom trzecim nie może w żadnym czasie prowadzić do obniżenia wartości aktywów netto poniżej kwoty określonej w art. 15 ust. 1 lit. a) i b), uwzględniając również każde obniżenie wartości aktywów netto, które mogło nastąpić w wyniku nabycia przez spółkę lub na rachunek spółki własnych akcji, zgodnie z art. 19 ust. 1. Spółka umieszcza w bilansie po stronie pasywów niepodlegającą podziałowi rezerwę w wysokości łącznej pomocy finansowej.
W przypadku gdy osoba trzecia z pomocą finansową ze strony spółki nabywa własne akcje tej spółki w rozumieniu art. 19 ust. 1 lub subskrybuje akcje wyemitowane w ramach podwyższenia subskrybowanego kapitału, takie nabycie lub subskrypcja jest realizowane za godziwą cenę."
;
7) dodaje się art. 23a w następujacym brzmieniu:
"Artykuł 23a
W przypadkach gdy poszczególni członkowie organu administrującego lub zarządzającego spółki będącej stroną transakcji, o której mowa w art. 23 ust. 1, lub organu administrującego lub zarządzającego jednostki dominującej w rozumieniu art. 1 dyrektywy Rady 83/349/EWG z dnia 13 czerwca 1983 r. w sprawie skonsolidowanych sprawozdań finansowych [11] lub sama jednostka dominująca lub osoby działające we własnym imieniu, ale na rachunek członków takich organów lub takich jednostek są jednocześnie stroną przeciwną takiej transakcji, państwa członkowskie zapewniają za pomocą odpowiednich zabezpieczeń, aby transakcja taka nie była sprzeczna z najlepszym interesem spółki. ;
8) artykuł 27 ust. 2 akapit drugi otrzymuje następujące brzmienie:
"Stosuje się art. 10 ust. 2 i 3 oraz art. 10a i 10b."
;
9) artykuł 32 ust. 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
W przypadku obniżenia kapitału subskrybowanego przynajmniej ci wierzyciele, których wierzytelności powstały przed ogłoszeniem decyzji o obniżeniu, mają przynajmniej prawo do uzyskania zabezpieczenia wierzytelności, które nie stały się wymagalne przed datą takiego ogłoszenia.
Prawo to nie może zostać wyłączone przez państwa członkowskie, chyba że wierzyciel dysponuje odpowiednimi zabezpieczeniami lub zabezpieczenia takie nie są konieczne, biorąc pod uwagę aktywa spółki.
Państwa członkowskie ustalają warunki wykonywania prawa określonego w akapicie pierwszym.
W każdym przypadku państwa członkowskie zapewniają, aby wierzyciele mogli zwrócić się do odpowiedniego organu administracyjnego lub sądowego o odpowiednie zabezpieczenia, pod warunkiem że są w stanie wykazać w sposób wiarygodny, że z powodu obniżenia kapitału subskrybowanego zaspokojenie ich roszczeń jest zagrożone oraz że nie uzyskali odpowiednich zabezpieczeń od spółki." ;
10) artykuł 41 ust. 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
Państwa członkowskie mogą odstąpić od art. 9 ust. 1, art. 19 ust. 1 lit. a) zdanie pierwsze oraz od art. 25, 26 i 29 w zakresie, w jakim odstępstwa takie są niezbędne do przyjęcia lub stosowania przepisów mających na celu zachęcenie pracowników lub innych grup osób określonych przez prawo krajowe do uczestnictwa w kapitale przedsiębiorstw." .
Artykuł 2
1.
Państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 15 kwietnia 2008 r.
Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie.
2.
Państwa członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.
Dyrektywa Rady 2006/69/WE
z dnia 24 lipca 2006 r.
zmieniająca dyrektywę 77/388/EWG w odniesieniu do niektórych środków w celu uproszczenia procedury obciążania podatkiem od wartości dodanej i pomocy w zwalczaniu uchylania się od opodatkowania lub unikania opodatkowania oraz uchylająca niektóre decyzje przyznające odstępstwa
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 93,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Celem zwalczania uchylania się od opodatkowania lub unikania opodatkowania oraz uproszczenia procedury obciążania podatkiem od wartości dodanej pewne odstępstwa obejmujące podobne problemy zostały na różnych warunkach przyznane przez Radę poszczególnym państwom członkowskim zgodnie z art. 27 ust. 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku [3].
Wszystkie państwa członkowskie powinny mieć możliwość korzystania z rozwiązania dla powyższych problemów, dlatego należy je włączyć do tej dyrektywy.
Środki te powinny być proporcjonalne i ograniczone do zwalczania przedmiotowego problemu.
Uwzględniając zróżnicowane potrzeby państw członkowskich, włączenie tych rozwiązań powinno ograniczać się do rozszerzenia możliwości przyjmowania przedmiotowych zasad na wszystkie państwa członkowskie, kiedy, i o ile, zaistnieje taka potrzeba.
(2) Państwa członkowskie powinny mieć możliwość podjęcia działania w celu zapewnienia, że środki przewidziane w dyrektywie 77/388/EWG dotyczące podatników i przeniesienia działającego podmiotu gospodarczego nie są wykorzystywane do celów uchylania się od opodatkowania i unikania opodatkowania.
(3) Państwa członkowskie powinny mieć możliwość interwencji w zakresie wartości dostaw i nabyć w określonych, ograniczonych okolicznościach, w celu zapewnienia, że nie wystąpi żadna strata podatkowa poprzez wykorzystanie stron powiązanych w celu uzyskania korzyści podatkowych.
(4) Państwa członkowskie powinny mieć możliwość włączenia, w ramach podstawy opodatkowania transakcji wiążącej się z obróbką złota inwestycyjnego dostarczonego przez klienta, wartości tego złota inwestycyjnego, gdy ze względu na obróbkę złoto traci swój status złota inwestycyjnego.
(5) Należy podkreślić, że niektóre usługi o charakterze dóbr inwestycyjnych można objąć systemem, który umożliwia korektę odliczeń dla dóbr inwestycyjnych przez okres użytkowania tego majątku, zgodnie z jego rzeczywistym wykorzystaniem.
(6) W określonych przypadkach państwa członkowskie powinny mieć możliwość wyznaczenia odbiorcy dostaw jako osoby zobowiązanej do zapłaty i rozliczenia podatku od wartości dodanej.
Powinno to pomóc państwom członkowskim w uproszczeniu zasad oraz zwalczaniu uchylania się od opodatkowania i unikaniu opodatkowania w określonych sektorach i w zakresie pewnych rodzajów transakcji.
(7) Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 77/388/EWG.
(8) Państwa członkowskie nie powinny zatem mieć możliwości dalszego korzystania z odstępstw indywidualnych, które zostały im przyznane na podstawie określonych decyzji Rady przyjętych zgodnie z art. 27 ust. 1 dyrektywy 77/388/EWG i które są objęte przepisami niniejszej dyrektywy. Decyzje te powinny zatem zostać wyraźnie uchylone. Niniejsza dyrektywa nie powinna naruszać środków stosowanych przez państwa członkowskie na podstawie art. 27 ust. 5 dyrektywy 77/388/EWG; nie powinna naruszać także odstępstw, które zostały przyznane na podstawie art. 27 ust. 1 tej dyrektywy, a które nie zostały uchylone niniejszą dyrektywą.
(9) Stosowanie niektórych przepisów niniejszej dyrektywy powinno być fakultatywne, a przepisy te powinny przyznawać państwom członkowskim pewien zakres uznania.
W stosownych przypadkach, ze względów przejrzystości, należy przewidzieć, że państwa członkowskie powinny informować pozostałe państwa członkowskie za pośrednictwem Komitetu Doradczego ds. Podatku od Wartości Dodanej ustanowionego na mocy art. 29 dyrektywy 77/388/EWG o wszelkich przepisach prawa krajowego przyjętych na podstawie tych przepisów.
Informacja taka nie powinna być konieczna w przypadku środków krajowych przyjmowanych na mocy decyzji, która zostaje uchylona niniejszą dyrektywą lub która wygasa w dniu wejścia w życie niniejszej dyrektywy, ale którą dane państwo członkowskie nadal stosuje na mocy przepisów niniejszej dyrektywy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 77/388/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 4 ust. 4 dodaje się następujący akapit:
"Państwo członkowskie korzystające z możliwości przewidzianej w akapicie drugim może przyjąć wszelkie niezbędne środki, aby zapobiec uchylaniu się od opodatkowania lub unikaniu opodatkowania poprzez wykorzystanie niniejszego przepisu.";
2) w art. 5 ust. 8, zdanie drugie otrzymuje brzmienie:
"W stosownych przypadkach, gdy odbiorca nie podlega w pełni opodatkowaniu, państwa członkowskie mogą podjąć środki niezbędne w celu uniknięcia zakłócania konkurencji.
Mogą także przyjąć wszelkie środki wymagane w celu zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania lub unikaniu opodatkowania poprzez wykorzystanie niniejszego przepisu.";
3) w art. 11 część A wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 lit. d) skreśla się akapit drugi;
b) dodaje się ust. 5, 6 i 7:
"5.
W odniesieniu do dostaw towarów i usług państwa członkowskie korzystają z możliwości włączenia do podstawy opodatkowania wartości zwolnionego złota inwestycyjnego w rozumieniu art. 26b, dostarczonego przez klienta w celu poddania go obróbce i które w jej wyniku traci status złota inwestycyjnego zwolnionego z VAT w chwili dostawy tych towarów i usług.
Należy stosować wartość wolnorynkową złota inwestycyjnego z chwili dostawy tych towarów i usług.
6.
W celu zapobieżenia uchylaniu się od opodatkowania lub unikaniu opodatkowania państwa członkowskie mogą podjąć środki, aby zapewnić, że podstawą opodatkowania w odniesieniu do dostawy towarów lub usług jest wartość wolnorynkowa.
Możliwość ta stosowana jest wyłącznie w odniesieniu do transakcji dostaw towarów i usług, wiążących się z powiązaniami o charakterze rodzinnym lub innymi bliskimi powiązaniami o charakterze osobistym, powiązaniami organizacyjnymi, własnościowymi, w zakresie członkostwa, finansowymi lub prawnymi określonymi przez państwo członkowskie.
Do tych celów powiązania prawne mogą obejmować relacje między pracodawcą a pracownikiem lub członkami rodziny pracownika, lub wszelkimi innymi blisko związanymi osobami.
Możliwość określona w akapicie pierwszym może zostać zastosowana wyłącznie w którejkolwiek z następujących okoliczności:
a) w przypadku gdy wynagrodzenie jest niższe od wartości wolnorynkowej i odbiorca dostawy nie ma pełnego prawa do odliczenia na mocy art. 17;
b) w przypadku gdy wynagrodzenie jest niższe od wartości wolnorynkowej i dostawca nie ma pełnego prawa do odliczenia na mocy art. 17a, dostawa podlega zwolnieniu na mocy art. 13 lub art. 28 ust. 3 lit. b);
c) w przypadku gdy wynagrodzenie jest wyższe od wartości wolnorynkowej i dostawca nie ma pełnego prawa do odliczenia na mocy art. 17.
Państwa członkowskie mogą ograniczyć kategorie dostawców lub odbiorców, do których stosuje się środki, o których mowa w akapicie pierwszym i drugim.
Państwa członkowskie informują komitet ustanowiony zgodnie z art. 29 o wszelkich nowych środkach krajowych przyjętych na podstawie przepisów niniejszego ustępu.
7.
Do celów niniejszej dyrektywy "wartość wolnorynkowa" oznacza całkowitą kwotę, jaką – w celu uzyskania danych towarów lub usług w tym czasie – klient na takim samym etapie sprzedaży, na którym realizowana jest dostawa towarów lub usług, musiałby – w warunkach uczciwej konkurencji – zapłacić niezależnemu dostawcy na terytorium państwa członkowskiego, w którym dostawa podlega opodatkowaniu.
W przypadku gdy nie można ustalić porównywalnej dostawy towarów lub usług, "wartość wolnorynkowa" oznacza, w odniesieniu do towarów, kwotę nie mniejszą niż cena zakupu towarów lub towarów podobnych lub, w przypadku braku ceny zakupu, koszt wytworzenia określony w momencie dostawy; w odniesieniu do usług kwota ta jest nie mniejsza niż całkowita kwota wydatków poniesionych przez podatnika w związku z wykonaniem tych usług.";
4) w art. 17 ust. 4 w brzmieniu określonym w art. 28f ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:
a) w akapicie drugim lit. a), wyrazy "art. 21 ust. 1 lit. a) i c)" zastępuje się wyrazami "art. 21 ust. 1 lit. a), c) lub f) lub art. 21 ust. 2 lit. c)";
b) w akapicie drugim lit. b), wyrazy "art. 21 ust. 1 lit. a)" zastępuje się wyrazami "art. 21 ust. 1 lit. a) lub f) lub art. 21 ust. 2 lit. c)";
5) w art. 18 ust. 1 lit. d) w brzmieniu określonym w art. 28f ust. 2 wyrazy "art. 21 ust. 1" zastępuje się wyrazami "art. 21 ust. 1 lub art. 21 ust. 2 lit. c)";
6) w art. 20 ust. 4 dodaje się następujący akapit:
"Państwa członkowskie mogą stosować ust. 2 i 3 również do usług o charakterze podobnym do tego zwykle przypisywanego dobrom inwestycyjnym.";
7) w art. 21 ust. 2 w brzmieniu określonym w art. 28g dodaje się lit. c):
"c) w przypadku gdy dokonywane są dostawy wymienione poniżej, państwa członkowskie mogą postanowić, że osobą zobowiązaną do zapłaty podatku jest podatnik, dla którego przeznaczone są te dostawy:
i) dostawa robót budowlanych, w tym robót obejmujących naprawę, porządkowanie, utrzymanie, przebudowę i rozbiórkę nieruchomości, jak również odbiór robót budowlanych uznawany za dostawę towarów na podstawie art. 5 ust. 5;
ii) dostarczenie personelu zatrudnionego do wykonywania działalności, o których mowa w pkt i);
iii) dostawa nieruchomości, o której mowa w art. 13 część B lit. g) i h), gdy dostawca wybrał opodatkowanie dostawy zgodnie z częścią C lit. b) tego artykułu;
iv) dostawa zużytych materiałów, zużytych materiałów nienadających się do ponownego użycia w tym samym stanie, złomu, odpadów przemysłowych i nieprzemysłowych, odpadów przetwarzalnych, odpadów częściowo przerobionych i określonych towarów i usług, wymienionych w załączniku M;
v) dostawa towarów stanowiących zabezpieczenie przez jednego podatnika na rzecz drugiego podatnika, będąca wykonaniem wspomnianego zabezpieczenia;
vi) dostawa towarów następująca po cesji zastrzeżenia własności na rzecz cesjonariusza oraz wykonanie tego prawa przez cesjonariusza;
vii) dostawa nieruchomości zbywanych przez dłużnika z tytułu wyroku w ramach procedury przymusowej sprzedaży.
Do celów lit. c) państwa członkowskie mogą przewidzieć, że podatnik, który prowadzi także działalność lub dokonuje transakcji, które nie są uważane za dostawy towarów lub usług podlegające opodatkowaniu zgodnie z art. 2, jest uważany za podatnika w odniesieniu do otrzymywanych dostaw, o których mowa w akapicie pierwszym.
Niebędący podatnikiem podmiot prawa publicznego może być uważany za podatnika w odniesieniu do otrzymywanych dostaw, o których mowa w pkt v), vi) i vii).
Do celów lit. c) państwa członkowskie mogą określić dostawy towarów i usług objęte tymi środkami, jak również kategorie dostawców lub odbiorców, do których środki te mogą mieć zastosowanie.
Mogą także ograniczyć stosowanie niniejszego środka do niektórych dostaw towarów i usług wymienionych w załączniku M.
Państwa członkowskie informują komitet ustanowiony zgodnie z art. 29 o wszelkich nowych środkach krajowych przyjętych na podstawie przepisów niniejszej litery.";
8) dodaje się załącznik M zawarty w załączniku I do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Decyzje wymienione w załączniku II do niniejszej dyrektywy zostają uchylone ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2008 r.
Artykuł 3
Państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Państwa członkowskie stosują przepisy niezbędne do wykonania art. 1 ust. 3 w odniesieniu do nowego art. 11 część A ust. 7 dyrektywy 77/388/EWG oraz do wykonania art. 1 ust. 4 w odniesieniu do odesłania zawartego w art. 17 ust. 4 lit. a) i b) dyrektywy 77/388/EWG, w brzmieniu określonym w art. 28f ust. 1, do art. 21 ust. 1 lit. f) tej dyrektywy, najpóźniej od dnia 1 stycznia 2008 r.
Państwa członkowskie niezwłocznie informują Komisję o przepisach przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy, a przepisy te zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 5
Dyrektywa Komisji 2006/70/WE
z dnia 1 sierpnia 2006 r.
ustanawiająca środki wykonawcze do dyrektywy 2005/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do definicji "osoby zajmującej eksponowane stanowisko polityczne", jak również w odniesieniu do technicznych kryteriów stosowania uproszczonych zasad należytej staranności wobec klienta oraz wyłączenia z uwagi na działalność finansową prowadzoną w sposób sporadyczny lub w bardzo ograniczonym zakresie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2005/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie przeciwdziałania korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu [1], w szczególności jej art. 40 ust. 1 lit. a), b) i d),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z dyrektywą 2005/60/WE instytucje i osoby nią objęte zobowiązane są stosować, w oparciu o ocenę ryzyka, środki wzmożonej należytej staranności wobec klienta w przypadku transakcji lub stosunków gospodarczych z osobami zajmującymi eksponowane stanowiska polityczne zamieszkującymi w innych państwach członkowskich lub w krajach trzecich.
W kontekście takiej analizy ryzyka zasoby instytucji i osób objętych dyrektywą powinny być skoncentrowane w szczególności na produktach i transakcjach, z którymi wiąże się wysokie ryzyko prania pieniędzy.
Osoby zajmujące eksponowane stanowiska polityczne są rozumiane jako osoby, które sprawują znaczące funkcje publiczne, jak również członkowie ich najbliższej rodziny oraz osoby znane jako bliscy współpracownicy tych osób.
Aby zapewnić spójne stosowanie pojęcia "osoby zajmujące eksponowane stanowisko polityczne", określając grupy osób zaliczających się do tej kategorii, należy w szczególności wziąć pod uwagę różnice społeczne, polityczne i gospodarcze pomiędzy poszczególnymi krajami.
(2) Instytucje i osoby objęte dyrektywą 2005/60/WE mogą nie stwierdzić, że dany klient należy do jednej z kategorii osób zajmujących eksponowane stanowiska polityczne, mimo że zastosowały uzasadnione i odpowiednie środki w tym względzie.
W związku z tym państwa członkowskie, wykonując swoje uprawnienia w zakresie stosowania tej dyrektywy, powinny odpowiednio rozważyć potrzebę zagwarantowania, aby wymienione osoby nie były automatycznie pociągane do odpowiedzialności za tego typu błąd.
Państwa członkowskie powinny także rozważyć ułatwienie stosowania tej dyrektywy poprzez przekazanie instytucjom i osobom stosownych wytycznych w tym zakresie.
(3) Funkcji publicznych na szczeblu niższym niż krajowy zasadniczo nie należy uznawać za znaczące.
Jednakże w przypadku gdy ich znaczenie polityczne jest porównywalne ze znaczeniem podobnych funkcji na szczeblu krajowym, instytucje i osoby objęte niniejszą dyrektywą powinny ustalić, na podstawie oceny ryzyka, czy osoby sprawujące takie funkcje publiczne należy uznać za osoby zajmujące eksponowane stanowiska polityczne.
(4) Dyrektywa 2005/60/WE zobowiązuje instytucje i osoby nią objęte do zidentyfikowania bliskich współpracowników osób fizycznych, które sprawują znaczące funkcje publiczne, wówczas gdy współpraca taka jest publicznie znana lub gdy instytucja lub osoba mają powody sądzić, że współpraca taka istnieje.
Nie jest zatem wymagane prowadzenie aktywnych dociekań przez instytucje i osoby objęte dyrektywą.
(5) Osób określanych jako osoby zajmujące eksponowane stanowiska polityczne nie należy uznawać za takie po zakończeniu sprawowania przez nie funkcji publicznych, z uwzględnieniem minimalnego okresu przejściowego.
(6) Biorąc pod uwagę, że zastosowanie, w oparciu o ocenę ryzyka, ogólnych procedur należytej staranności wobec klienta w sytuacjach obarczonych niewielkim ryzykiem stanowi zgodnie z dyrektywą 2005/60/WE standardowe narzędzie, jak również fakt, że uproszczone procedury należytej staranności wobec klienta wymagają zrównoważenia kontrolami w innych elementach systemu w celu zapobiegania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu, stosowanie uproszczonych procedur należytej staranności wobec klienta należy ograniczyć do wąskiej grupy przypadków.
W tych przypadkach instytucje i osoby objęte wymienioną dyrektywą będą nadal podlegać tym samym wymogom i będą zobowiązane między innymi do stałego monitorowania stosunków biznesowych w celu wykrywania skomplikowanych transakcji lub transakcji o wyjątkowo dużej wartości, które nie mają wyraźnego celu gospodarczego lub prawnego.
(7) Krajowe organy władzy publicznej zasadniczo uznaje się za klientów, z którymi związane jest niskie ryzyko w ich państwach członkowskich, w związku z czym mogą one zgodnie z dyrektywą 2005/60/WE podlegać uproszczonym procedurom należytej staranności wobec klienta.
Jednakże żadne europejskie instytucje, organy, urzędy ani agencje, w tym Europejski Bank Centralny (EBC), nie kwalifikują się bezpośrednio do uproszczonych procedur należytej staranności wobec klienta w ramach kategorii "krajowe organy władzy publicznej" lub, w przypadku EBC, kategorii "instytucje kredytowe i finansowe", wskazanych w dyrektywie.
W przypadku tych jednostek ryzyko prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu nie jest jednak wysokie, dlatego więc powinny one zostać uznane za klientów, z którymi związane jest niskie ryzyko, i podlegać uproszczonym procedurom należytej staranności wobec klienta, pod warunkiem że spełnione są odpowiednie kryteria.
(8) Ponadto stosowanie uproszczonych procedur należytej staranności wobec klienta powinno być możliwe w przypadku osób prawnych, które prowadzą działalność finansową i które nie są instytucjami finansowymi zgodnie z definicją zawartą w dyrektywie 2005/60/WE, lecz które spełniają wymóg przejrzystości w odniesieniu do ich tożsamości oraz wymogi dotyczące mechanizmów kontroli, w szczególności w zakresie zwiększonego nadzoru.
Jest to możliwe w przypadku przedsiębiorstw świadczących usługi w zakresie ubezpieczeń powszechnych.
(9) W przypadku produktów i powiązanych transakcji stosowanie uproszczonych procedur należytej staranności wobec klienta powinno być możliwe w ograniczonym zakresie, na przykład gdy korzyści płynące z danego produktu finansowego nie mogą zasadniczo zostać zrealizowane na rzecz osób trzecich oraz gdy korzyści te mogą być zrealizowane jedynie w perspektywie długoterminowej, jak w przypadku niektórych ubezpieczeń inwestycyjnych lub produktów oszczędnościowych, lub jeżeli produkt finansowy zapewnia finansowanie rzeczowych składników aktywów w postaci umów leasingowych, na podstawie których prawny i faktyczny tytuł własności składnika aktywów pozostaje przy firmie leasingowej, lub w postaci kredytów konsumpcyjnych o niskiej wartości, pod warunkiem że transakcje realizowane są za pośrednictwem rachunków bankowych i nie przekraczają określonego progu.
Kontrolowane przez państwo produkty skierowane na ogół do określonych kategorii klientów, takie jak produkty oszczędnościowe na rzecz dzieci, powinny zostać objęte uproszczonymi procedurami należytej staranności wobec klienta, nawet jeżeli nie wszystkie kryteria są spełnione.
Przez kontrolę państwa należy rozumieć działania wykraczające poza standardowy nadzór rynków finansowych, przy czym kontrola ta nie powinna obejmować produktów emitowanych bezpośrednio przez państwo, takich jak instrumenty dłużne.
(10) Przed dopuszczeniem stosowania uproszczonych procedur należytej staranności wobec klienta państwa członkowskie powinny ocenić, czy w przypadku danych klientów lub produktów i powiązanych transakcji ryzyko prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu jest niskie, zwracając szczególną uwagę na wszelkie działania tych klientów lub na wszelkiego rodzaju produkty lub transakcje, które mogą, ze względu na swój charakter, być używane lub wykorzystywane w celu prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu.
W szczególności wszelkie działania podejmowane przez klientów w odniesieniu do produktów, z którymi związane jest niskie ryzyko, mające na celu zachowanie anonimowości lub ukrycie tożsamości, należy uznać za obarczone ryzykiem i potencjalnie podejrzane.
(11) W niektórych przypadkach osoby fizyczne lub prawne mogą prowadzić działalność finansową w sposób sporadyczny lub w bardzo ograniczonym zakresie, jako działalność uzupełniającą w stosunku do innej działalności niefinansowej, jak hotele świadczące usługi wymiany walut na rzecz swoich klientów.
Zgodnie z dyrektywą 2005/60/WE państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o wyłączeniu tego rodzaju działalności finansowej z zakresu stosowania wymienionej dyrektywy.
Oceny sporadycznego lub bardzo ograniczonego charakteru tych działań należy dokonać przy uwzględnieniu określonych dla transakcji progów ilościowych, jak również obrotów danego przedsiębiorstwa.
Progi te należy ustalić na szczeblu krajowym dla określonych rodzajów działalności finansowej, tak aby uwzględnić różnice pomiędzy poszczególnymi krajami.
(12) Ponadto osoba prowadząca działalność finansową w sposób sporadyczny lub w bardzo ograniczonym zakresie nie powinna świadczyć pełnego zakresu usług finansowych, lecz jedynie usługi konieczne w celu usprawnienia jej działalności podstawowej.
W przypadku gdy działalność podstawowa danej osoby jest związana z działalnością objętą dyrektywą 2005/60/WE, działalności finansowej prowadzonej w sposób sporadyczny lub w bardzo ograniczonym zakresie nie należy wyłączać z zakresu stosowania dyrektywy, nie dotyczy to podmiotów zajmujących się handlem towarami.
(13) Niektóre rodzaje działalności finansowej, takie jak usługi przelewu lub przekazu środków pieniężnych, mogą być potencjalnie częściej używane lub wykorzystywane w celu prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu.
Dlatego konieczne jest zagwarantowanie, aby usługi te lub podobna działalność finansowa nie zostały wyłączone z zakresu stosowania dyrektywy 2005/60/WE.
(14) Należy wprowadzić przepisy umożliwiające, w razie konieczności, jak najszybsze cofnięcie decyzji przyjętej na podstawie art. 2 ust. 2 dyrektywy 2005/60/WE.
(15) Państwa członkowskie powinny zagwarantować, aby decyzje o wyłączeniu nie były wykorzystywane w celu prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu.
W szczególności powinny one unikać przyjmowania decyzji na podstawie art. 2 ust. 2 dyrektywy 2005/60/WE, jeżeli władze krajowe mają szczególne trudności z egzekwowaniem przepisów lub monitorowaniem ich wykonywania, na skutek nakładania się kompetencji państw członkowskich, jak w przypadku usług finansowych świadczonych na pokładzie statków zapewniających transport pomiędzy portami w różnych państwach członkowskich.
(16) Stosowanie niniejszej dyrektywy pozostaje bez uszczerbku dla stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2580/2001 z dnia 27 grudnia 2001 r. w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu [2] oraz rozporządzenia Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 zakazujące wywozu niektórych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniające zakaz lotów i rozszerzające zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do talibów w Afganistanie [3].
(17) Środki ustanowione niniejszą dyrektywą są zgodne z opinią Komitetu ds. Przeciwdziałania Praniu Pieniędzy i Finansowania Terroryzmu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Przedmiot
Niniejsza dyrektywa ustanawia środki wykonawcze do dyrektywy 2005/60/WE w odniesieniu do:
1) technicznych aspektów definicji osób zajmujących eksponowane stanowiska polityczne, podanej w art. 3 ust. 8 wymienionej dyrektywy;
2) technicznych kryteriów oceny tego, czy w określonych sytuacjach ryzyko prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, o którym mowa w art. 11 ust. 2 i 5 wymienionej dyrektywy, jest niewielkie;
3) technicznych kryteriów oceny, czy zgodnie z art. 2 ust. 2 dyrektywy 2005/60/WE uzasadnione jest niestosowanie tej dyrektywy do określonych osób fizycznych lub prawnych, które prowadzą działalność finansową w sposób sporadyczny lub w bardzo ograniczonym zakresie.
Artykuł 2
Osoby zajmujące eksponowane stanowiska polityczne
1.
Dla celów art. 3 ust. 8 dyrektywy 2005/60/WE określenie "osoby fizyczne, które sprawują lub sprawowały znaczące funkcje publiczne" obejmuje:
a) szefów państw, szefów rządów, ministrów oraz wiceministrów lub zastępców ministrów;
b) członków parlamentu;
c) członków sądów najwyższych, trybunałów konstytucyjnych oraz innych organów sądowych wysokiego szczebla, których decyzje nie podlegają apelacji, z wyjątkiem sytuacji nadzwyczajnych;
d) członków trybunałów obrachunkowych oraz zarządów banków centralnych;
e) ambasadorów, chargés d’affaires oraz wyższych oficerów sił zbrojnych;
f) członków organów administracyjnych, zarządczych lub nadzorczych przedsiębiorstw państwowych.
Do żadnej z kategorii wymienionych w akapicie pierwszym w lit. a)–f) nie należy zaliczać funkcjonariuszy średniego lub niższego szczebla.
Do kategorii wymienionych w akapicie pierwszym w lit. a)–e) zalicza się w stosownych przypadkach stanowiska na szczeblu wspólnotowym i międzynarodowym.
2.
Dla celów art. 3 ust. 8 dyrektywy 2005/60/WE określenie "członkowie najbliższej rodziny" obejmuje:
a) małżonka/małżonkę;
b) partnera traktowanego przez prawo krajowe jak małżonek/małżonka;
c) dzieci i ich małżonków lub partnerów;
d) rodziców.
3.
Dla celów art. 3 ust. 8 dyrektywy 2005/60/WE określenie "osoby znane jako bliscy współpracownicy" obejmuje:
a) osoby fizyczne, o których wiadomo, że są współbeneficjentami podmiotów prawnych lub porozumień prawnych, lub utrzymują inne bliskie stosunki biznesowe z osobą określoną w ust. 1;
b) osoby fizyczne będące jedynymi beneficjentami podmiotów prawnych lub porozumień prawnych, o których wiadomo, że zostały założone na faktyczną korzyść osoby określonej w ust. 1.
4.
Bez uszczerbku dla stosowania, w oparciu o ocenę ryzyka, środków wzmożonej należytej staranności wobec klienta, instytucje i osoby, o których mowa w art. 2 ust. 1 dyrektywy 2005/60/WE, nie są zobowiązane uznawać za osobę zajmującą eksponowane stanowisko polityczne osoby, która przynajmniej od roku nie sprawuje już znaczących funkcji publicznych w rozumieniu ust. 1 niniejszego artykułu.
Artykuł 3
Uproszczone procedury należytej staranności wobec klienta
1.
Dla celów art. 11 ust. 2 dyrektywy 2005/60/WE państwa członkowskie mogą, z zastrzeżeniem ust. 4 niniejszego artykułu, uznawać klientów będących organami lub podmiotami publicznymi oraz spełniających wszystkie niżej wymienione kryteria za klientów, w przypadku których ryzyko prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu jest niewielkie:
a) klient pełni funkcje publiczne na mocy Traktatu o Unii Europejskiej, traktatów ustanawiających Wspólnoty Europejskie lub wspólnotowego prawa pochodnego;
b) tożsamość klienta jest publicznie dostępna, przejrzysta i pewna;
c) działalność klienta, jak również jego rachunkowość są przejrzyste;
d) klient jest odpowiedzialny przed instytucją wspólnotową bądź organami państwa członkowskiego albo istnieją inne właściwe procedury weryfikacji zapewniające kontrolę działalności klienta.
2.
Dla celów art. 11 ust. 2 dyrektywy 2005/60/WE państwa członkowskie mogą, z zastrzeżeniem ust. 4 niniejszego artykułu, uznawać klientów będących osobami prawnymi, ale nie organami lub podmiotami publicznymi, natomiast spełniających niżej wymienione kryteria, za klientów, w przypadku których ryzyko prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu jest niewielkie:
a) klient jest jednostką, która prowadzi działalność finansową wykraczającą poza zakres wskazany w art. 2 dyrektywy 2005/60/WE, lecz na którą rozciągnięte zostały wymogi wymienionej dyrektywy na mocy przepisów krajowych zgodnie z jej art. 4;
b) tożsamość klienta jest publicznie dostępna, przejrzysta i pewna;
c) na mocy przepisów krajowych klient musi podlegać wymogowi zezwolenia na prowadzenie działalności finansowej i możliwa jest odmowa wydania takiego zezwolenia, jeżeli właściwe organy uznają, że osoby, które faktycznie kierują lub będą kierowały działalnością danej jednostki, lub rzeczywiści beneficjenci tej jednostki nie są odpowiednimi osobami posiadającymi wymagane kwalifikacje;
d) klient podlega nadzorowi, w rozumieniu art. 37 ust. 3 dyrektywy 2005/60/WE, przez właściwe organy w zakresie zgodności z krajowymi przepisami transponującymi wymienioną dyrektywą oraz, w stosownych przypadkach, z dodatkowymi wymogami wynikającymi z przepisów krajowych;
e) niewywiązanie się przez klienta z zobowiązań, o których mowa w lit. a), podlega skutecznym, proporcjonalnym i odstraszającym karom obejmującym odpowiednie środki administracyjne lub kary administracyjne.
Jednostki zależne zalicza się do jednostek, o których mowa w akapicie pierwszym lit. a), tylko wówczas, jeżeli zostały one również indywidualnie objęte wymogami dyrektywy 2005/60/WE.
Dla celów lit. c) w akapicie pierwszym działalność prowadzona przez klienta jest nadzorowana przez właściwe organy.
W tym kontekście nadzór oznacza rodzaj działalności nadzorczej związanej z najwyższymi kompetencjami nadzorczymi, w tym z możliwością przeprowadzania inspekcji na miejscu.
Takie inspekcje obejmują przegląd zasad, procedur, ksiąg i rejestrów oraz kontrole wyrywkowe.
3.
Dla celów art. 11 ust. 5 dyrektywy 2005/60/WE państwa członkowskie mogą, z zastrzeżeniem ust. 4 niniejszego artykułu, zezwolić instytucjom i osobom objętym niniejszą dyrektywą na uznanie, że w przypadku produktów spełniających wszystkie niżej wymienione kryteria lub transakcji związanych z tymi produktami ryzyko prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu jest niewielkie:
a) produkt stanowi przedmiot pisemnej umowy;
b) związane z nim transakcje są realizowane za pośrednictwem rachunku klienta w instytucji kredytowej objętej dyrektywą 2005/60/WE lub w instytucji kredytowej mieszczącej się w kraju trzecim, w którym obowiązują wymogi równoważne wobec ustanowionych w wymienionej dyrektywie;
c) produkt lub związana z nim transakcja nie są anonimowe, a ich charakter umożliwia terminowe stosowanie art. 7 lit. c) dyrektywy 2005/60/WE;
d) produkt podlega uprzednio określonemu górnemu progowi;
e) korzyści z danego produktu lub związanych z nim transakcji nie mogą być realizowane na rzecz osób trzecich, z wyjątkiem przypadku śmierci, inwalidztwa, osiągnięcia uprzednio określonego zaawansowanego wieku i podobnych przypadków;
f) w przypadku produktów lub związanych z nimi transakcji umożliwiających inwestycje środków w aktywa finansowe lub roszczenia, w tym roszczenia ubezpieczeniowe lub innego rodzaju roszczenia warunkowe:
i) korzyści z produktu lub związanych z nim transakcji podlegają realizacji jedynie w perspektywie długoterminowej;
ii) produkt lub związane z nim transakcje nie mogą zostać wykorzystane jako zabezpieczenie;
iii) w trakcie trwania stosunku umownego nie dokonuje się wcześniejszej spłaty, nie dokonuje się spieniężenia instrumentu, ani nie przystępuje się do wcześniejszego rozwiązania umowy.
Dla celów lit. d) w akapicie pierwszym progi określone w art. 11 ust. 5 lit. a) dyrektywy 2005/60/WE mają zastosowanie w przypadku polis ubezpieczeniowych lub produktów oszczędnościowych o podobnym charakterze.
Bez uszczerbku dla akapitu trzeciego w innych przypadkach maksymalny próg wynosi 15000 euro.
Państwa członkowskie mogą wprowadzić odstępstwa od tego progu w przypadku produktów, które związane są z finansowaniem rzeczowych składników aktywów oraz w przypadku, gdy tytuł prawny i faktyczny własności aktywów nie jest przeniesiony na klienta do czasu wygaśnięcia stosunku umownego, pod warunkiem że próg określony przez państwa członkowskie dla transakcji związanych z tego rodzaju produktami, nie przekracza 15000 euro rocznie, niezależnie od tego, czy transakcja jest przeprowadzona w jednej operacji czy w kilku operacjach wyglądających na powiązane.
Państwa członkowskie mogą wprowadzić odstępstwa od kryteriów określonych w lit. e) i f) w akapicie pierwszym w przypadku produktów, których cechy określone są przez właściwe krajowe organy władzy publicznej dla celów interesu ogólnego, które korzystają ze szczególnych korzyści od państwa w formie bezpośrednich dopłat lub ulg podatkowych i których wykorzystanie jest kontrolowane przez te organy, z zastrzeżeniem, że korzyści z produktu są realizowane dopiero w perspektywie długoterminowej oraz że próg określony dla celów lit. d) w pierwszym akapicie jest wystarczająco niski.
Gdzie stosowne, próg ten może być ustalony jako maksymalna kwota roczna.
4.
Oceniając, czy ryzyko prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu jest niskie w przypadku klientów lub produktów i transakcji, o których mowa w ust. 1, 2 i 3, państwa członkowskie zwracają szczególną uwagę na działalność tych klientów lub na tego rodzaju produkty lub transakcje, które ze względu na swój charakter mogą być z dużym prawdopodobieństwem używane lub wykorzystywane w celu prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu.
W przypadku klientów lub produktów i transakcji, o których mowa w ust. 1, 2 i 3, państwa członkowskie nie uznają ryzyka prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu za niewielkie, jeżeli dostępne są informacje wskazujące na to, że takie ryzyko może nie być niskie.
Artykuł 4
Działalność finansowa prowadzona w sposób sporadyczny lub w bardzo ograniczonym zakresie
1. Dla celów art. 2 ust. 2 dyrektywy 2005/60/WE państwa członkowskie mogą, z zastrzeżeniem ust. 2 niniejszego artykułu, uznać, że osoby prawne i osoby fizyczne prowadzące działalność finansową i spełniające wszystkie niżej wymienione kryteria nie wchodzą w zakres stosowania art. 3 ust. 1 lub ust. 2 wymienionej dyrektywy:
a) działalność finansowa jest ograniczona pod względem wartości bezwzględnych;
b) działalność finansowa jest ograniczona pod względem transakcji;
c) działalność finansowa nie jest działalnością podstawową;
d) działalność finansowa jest działalnością pomocniczą bezpośrednio związaną z działalnością podstawową;
e) z wyłączeniem działalności, o której mowa w art. 2 ust. 1 pkt 3 lit. e) dyrektywy 2005/60/WE, działalność podstawowa nie jest działalnością, o której mowa w art. 2 ust. 1 wymienionej dyrektywy;
f) działalność finansowa realizowana jest wyłącznie na rzecz klientów korzystających z działalności podstawowej i nie jest oferowana na szerszą skalę.
Dla celów lit. a) w akapicie pierwszym obroty ogółem z działalności finansowej nie mogą przekroczyć progu, który musi być wystarczająco niski.
Próg ten ustala się na szczeblu krajowym dla poszczególnych rodzajów działalności finansowej.
Dla celów lit. b) w akapicie pierwszym państwa członkowskie stosują górny próg na klienta i dla pojedynczej transakcji, bez względu na to, czy transakcja jest przeprowadzana jako pojedyncza operacja czy kilka operacji wyglądających na powiązane.
Próg ten ustalany jest na szczeblu krajowym dla poszczególnych rodzajów działalności finansowej.
Jest on wystarczająco niski, aby dane rodzaje transakcji były niepraktyczną i nieefektywną metodą prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, próg ten nie przekracza 1000 euro.
Dla celów lit. c) w akapicie pierwszym państwa członkowskie wymagają, aby obroty z działalności finansowej nie przekraczały 5 % całkowitych obrotów danej osoby prawnej lub osoby fizycznej.
2.
Oceniając ryzyko prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu dla celów art. 2 ust. 2 dyrektywy 2005/60/WE, państwa członkowskie zwracają szczególną uwagę na wszelką działalność finansową, która ze względu na swój charakter może być z dużym prawdopodobieństwem używana lub wykorzystywana w celu prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu.
W przypadku działalności finansowej, o której mowa w ust. 1, państwa członkowskie nie uznają ryzyka prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu za niewielkie, jeżeli dostępne są informacje wskazujące na to, że takie ryzyko może nie być niskie.
3.
Wszelkie decyzje na mocy art. 2 ust. 2 dyrektywy 2005/60/WE podają leżące u ich podstaw powody.
Państwa członkowskie przewidują możliwość cofnięcia takich decyzji w razie zmiany okoliczności.
4.
Państwa członkowskie zapewniają monitorowanie ryzyka lub stosują inne odpowiednie środki gwarantujące, aby wyłączenie przyznane na mocy decyzji z art. 2 ust. 2 dyrektywy 2005/60/WE nie było wykorzystywane przez osoby zajmujące się praniem pieniędzy lub finansowaniem terroryzmu.
Artykuł 5
Transpozycja
1.
Państwa członkowskie wprowadzą w życie najpóźniej do dnia 15 grudnia 2007 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Państwa członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji teksty tych przepisów oraz tabelę korelacji pomiędzy wymienionymi przepisami i niniejszą dyrektywą.
Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odesłanie do niniejszej dyrektywy lub odesłanie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odesłania określane są przez państwa członkowskie.
2.
Państwa członkowskie przedstawiają Komisji teksty najważniejszych przepisów prawa krajowego, które przyjmują w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 7
Dyrektywa Komisji 2006/72/WE
z dnia 18 sierpnia 2006 r.
zmieniająca, w celu dostosowania do postępu technicznego, dyrektywę 97/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie niektórych części i właściwości dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2002/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 marca 2002 r. w sprawie homologacji typu dwu- lub trzykołowych pojazdów mechanicznych i uchylającą dyrektywę Rady 92/61/EWG [1], w szczególności jej art. 17,
uwzględniając dyrektywę 97/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 czerwca 1997 r. w sprawie niektórych części i właściwości dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych [2], w szczególności jej art. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 97/24/WE jest szczególną dyrektywą na potrzeby procedury homologacji typu, ustanowionej dyrektywą 2002/24/WE.
(2) Dyrektywa 2002/51/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 lipca 2002 r. w sprawie zmniejszenia poziomu emisji substancji zanieczyszczających środowisko z silnikowych pojazdów dwu- i trzykołowych oraz zmieniająca dyrektywę 97/24/WE [3] wprowadziła nowe dopuszczalne wielkości emisji dotyczące motocykli dwukołowych, stosowane w dwóch etapach.
(3) Światowe przepisy techniczne (GTR) nr 2 Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ (UN/ECE) "Procedury pomiarowe dla dwukołowych motocykli wyposażonych w silniki o zapłonie iskrowym lub samoczynnym w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń gazowych, emisji CO2 i zużycia paliwa" zostały przyjęte z uwagi na powstanie globalnego rynku motocykli.
Ich celem jest harmonizacja w skali światowej procedur pomiaru emisji wykorzystywanych w homologacji typu motocykli.
Ponadto są one dostosowane do najnowszych zmian w ramach postępu technicznego i uwzględniają szczególne cechy motocykli.
(4) Zgodnie z art. 8 ust. 5 dyrektywy 2002/51/WE należy wprowadzić procedurę testową zgodną z GTR nr 2 wraz z nowym zestawem wartości dopuszczalnych.
Procedura testowa powinna być wprowadzona jako alternatywna procedura homologacji typu do wyboru producenta w drugim obowiązkowym etapie przewidzianym w dyrektywie 2002/51/WE.
Nowe wartości dopuszczalne powinny być ustalone w korelacji z drugim obowiązkowym etapem przewidzianym w dyrektywie 2002/51/WE.
Rygorystyczność wymogów dotyczących emisji z motocykli nie ulegnie zatem obniżeniu.
(5) W związku z tym dyrektywa 97/24/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(6) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego, ustanowionego dyrektywą Rady 70/156/EWG [4],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku II do rozdziału 5 dyrektywy 97/24/WE wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa członkowskie przyjmują i publikują przed dniem 1 lipca 2007 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Państwa członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji teksty tych przepisów wraz z tabelą korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Państwa członkowskie stosują wymienione przepisy od dnia 1 lipca 2007 r.
Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odesłanie do niniejszej dyrektywy lub odesłanie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odesłania określane są przez państwa członkowskie.
2.
Państwa członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 2006/73/WE
z dnia 10 sierpnia 2006 r.
wprowadzająca środki wykonawcze do dyrektywy 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do wymogów organizacyjnych i warunków prowadzenia działalności przez przedsiębiorstwa inwestycyjne oraz pojęć zdefiniowanych na potrzeby tejże dyrektywy
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych zmieniającą dyrektywy Rady 85/611/EWG i 93/6/EWG i dyrektywę 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającą dyrektywę Rady 93/22/EWG [1], w szczególności jej art. 4 ust. 2, art. 13 ust. 10, art. 18 ust. 3, art. 19 ust. 10, art. 21 ust. 6, art. 22 ust. 3 oraz art. 24 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 2004/39/WE ustanawia ramy regulacyjne systemu regulacji rynków finansowych we Wspólnocie, określając między innymi warunki działalności związane z wykonywaniem przez przedsiębiorstwa inwestycyjne usług inwestycyjnych, a tam, gdzie ma to zastosowanie, także usług dodatkowych i działalności inwestycyjnej; wymogi organizacyjne dla przedsiębiorstw inwestycyjnych wykonujących tego rodzaju usługi i działalność oraz w odniesieniu do rynków regulowanych; wymogi w zakresie sprawozdawczości z transakcji na instrumentach finansowych oraz wymogi w zakresie przejrzystości transakcji na akcjach dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym.
(2) Zasady wprowadzania systemu regulującego wymogi organizacyjne dla przedsiębiorstw inwestycyjnych wykonujących zawodowo usługi inwestycyjne – a tam, gdzie ma to zastosowanie, także usługi dodatkowe i działalność inwestycyjną – oraz dla rynków regulowanych powinny odpowiadać celowi dyrektywy 2004/39/WE.
Powinny być opracowane tak, by zapewniać wysoki poziom integralności, kompetencji i niezawodności przedsiębiorstw inwestycyjnych i podmiotów, które obsługują rynki regulowane lub MTF-y, oraz stosowane w sposób jednolity.
(3) Konieczne jest określenie konkretnych wymogów organizacyjnych i procedur dla przedsiębiorstw inwestycyjnych wykonujących takie usługi i działalność.
W szczególności przewidzieć należy rygorystyczne procedury w takich kwestiach, jak: zgodność z przepisami, zarządzanie ryzykiem, rozpatrywanie skarg, transakcje osobiste, outsourcing, rozpoznawanie, ujawnianie i zarządzanie sprzecznością interesów.
(4) Wymogi organizacyjne i warunki przyznawania zezwoleń dla przedsiębiorstw inwestycyjnych należy ująć w formę zbioru zasad zapewniających jednolite stosowanie odpowiednich przepisów dyrektywy 2004/39/WE.
Jest to niezbędny warunek zapewnienia przedsiębiorstwom inwestycyjnym równego i sprawiedliwego dostępu do wszystkich rynków we Wspólnocie oraz usunięcia przeszkód związanych z procedurą udzielania zezwoleń, które utrudniają działalność transgraniczną w dziedzinie usług inwestycyjnych.
(5) Zasady wprowadzania systemu określającego warunki wykonywania usług inwestycyjnych, usług dodatkowych i działalności inwestycyjnej powinny uwzględniać cel leżący u podstaw tego systemu.
To znaczy, że powinny być opracowane tak, by zapewnić inwestorom wysoki poziom ochrony stosowany w sposób jednolity poprzez wprowadzenie jasnych norm i wymogów w zakresie stosunków między przedsiębiorstwem inwestycyjnym a klientem.
Z drugiej strony, jeśli chodzi o ochronę inwestorów, a zwłaszcza o dostarczanie im odpowiednich informacji lub uzyskiwanie takich informacji od nich, należy wziąć pod uwagę to, czy dany klient (rzeczywisty lub potencjalny) jest klientem detalicznym czy branżowym.
(6) Niezbędne jest przyjęcie aktu prawnego w formie dyrektywy po to, by można było dostosować przepisy wykonawcze do specyfiki rynków i systemów prawnych w każdym państwie członkowskim.
(7) Aby zapewnić jednolite stosowanie różnych przepisów dyrektywy 2004/39/WE, konieczne jest wprowadzenie ujednoliconego zestawu wymogów organizacyjnych i warunków prowadzenia działalności przez przedsiębiorstwa inwestycyjne.
W związku z tym podczas transponowania i stosowania zasad określonych w dyrektywie państwa członkowskie i właściwe władze nie powinny wprowadzać dodatkowych zasad wiążących, chyba że wyraźnie wynika to z przepisów dyrektywy.
(8) W sytuacjach wyjątkowych państwa członkowskie powinny mieć jednak możliwość nakładania na przedsiębiorstwa inwestycyjne wymogów dodatkowych w stosunku do tych, które określono w przepisach wykonawczych.
Tego typu ingerencja powinna jednak ograniczać się do sytuacji, w których prawodawstwo wspólnotowe nie uwzględnia odpowiednio określonego rodzaju zagrożeń dla ochrony inwestorów lub integralności rynku, w tym zagrożeń związanych ze stabilnością rynku finansowego, a środki podjęte w ramach takiej ingerencji powinny być proporcjonalne.
(9) Żadne wymogi dodatkowe utrzymywane lub nakładane przez państwa członkowskie zgodnie z niniejszą dyrektywą nie mogą ograniczać ani w inny sposób wpływać na prawa przedsiębiorstw inwestycyjnych wynikające z art. 31 i art. 32 dyrektywy 2004/39/WE.
(10) Określone zagrożenia, do których odnoszą się dodatkowe wymogi utrzymywane przez państwa członkowskie po rozpoczęciu obowiązywania niniejszej dyrektywy, powinny mieć szczególne znaczenie dla struktury rynku danego państwa członkowskiego, w tym dla zachowania firm i konsumentów na rynku.
Oceny takich zagrożeń należy dokonać w kontekście systemu regulacyjnego wprowadzonego dyrektywą 2004/39/WE i szczegółowymi przepisami wykonawczymi do tej dyrektywy.
Każda decyzja o utrzymaniu dodatkowych wymogów powinna właściwie uwzględniać cele wymienionej dyrektywy, czyli usunięcie barier utrudniających świadczenie transgranicznych usług inwestycyjnych poprzez harmonizację wymogów dotyczących rozpoczęcia i prowadzenia działalności przez przedsiębiorstwa inwestycyjne.
(11) Przedsiębiorstwa inwestycyjne znacznie różnią się od siebie pod względem wielkości, struktury i charakteru prowadzonej działalności.
System regulacyjny powinien być dostosowany do tej różnorodności, nakładając jednocześnie pewne podstawowe wymogi prawne odnoszące się do wszystkich przedsiębiorstw.
Podmioty regulowane powinny działać w zgodzie z przyjętymi zobowiązaniami i swoim przeznaczeniem oraz przyjmować środki, które najlepiej odpowiadają ich charakterowi i panującym w danej chwili okolicznościom.
(12) System regulacyjny, który łączy się dla przedsiębiorstw inwestycyjnych ze zbyt dużą niepewnością, może jednak obniżyć ich wydajność.
Od właściwych władz oczekuje się wydania wskazówek co do interpretacji przepisów niniejszej dyrektywy, przede wszystkim po to, by wyjaśnić kwestie związane z praktycznym stosowaniem zawartych w dyrektywie wymogów dla poszczególnych rodzajów przedsiębiorstw i okoliczności.
Tego rodzaju niewiążące wskazówki mogłyby między innymi wyjaśniać, jak stosuje się przepisy niniejszej dyrektywy i dyrektywy 2004/39/WE w świetle zmiennych tendencji rynkowych.
Aby zapewnić jednolite stosowanie niniejszej dyrektywy oraz dyrektywy 2004/39/WE, Komisja może wydać wskazówki w postaci komunikatów objaśniających lub w innej formie.
Wskazówki służące spójnemu stosowaniu niniejszej dyrektywy oraz dyrektywy 2004/39/WE przez właściwe władze może także wydać Komitet Europejskich Organów Nadzoru Papierów Wartościowych.
(13) Wymogi organizacyjne ustanowione na mocy dyrektywy 2004/39/WE nie mają wpływu na ustanowione na mocy ustawodawstwa krajowego systemy rejestrowania osób fizycznych pracujących w przedsiębiorstwach inwestycyjnych.
(14) Dla celów przepisów niniejszej dyrektywy, na mocy których wymaga się od przedsiębiorstwa inwestycyjnego ustanowienia, wprowadzenia i utrzymywania odpowiedniej polityki zarządzania ryzykiem, do ryzyka związanego z działalnością przedsiębiorstwa oraz stosowanymi przez nie procesami i systemami powinno się zaliczyć ryzyko związane z outsourcingiem funkcji wykonawczych o podstawowym lub ważnym znaczeniu bądź usług i działalności inwestycyjnej.
Tego rodzaju ryzyko powinno obejmować zagrożenie wynikające ze stosunków przedsiębiorstwa z dostawcą usług oraz potencjalne zagrożenia powstałe w sytuacji, gdy działalność zlecana na zasadzie outsourcingu przez wiele przedsiębiorstw inwestycyjnych lub innych podmiotów regulowanych wykonywana jest przez ograniczone grono dostawców usług.
(15) Fakt, że zarządzanie ryzykiem i nadzór zgodności z prawem należą do obowiązków tej samej osoby, nie musi stanowić zagrożenia dla niezależnego funkcjonowania każdej z tych funkcji.
Warunek, że osoby działające w komórce nadzoru zgodności z prawem nie powinny jednocześnie uczestniczyć w wykonywaniu zadań, które monitorują, i że metoda ustalania wynagrodzeń takich osób nie powinna wpływać negatywnie na ich obiektywność, może nie być proporcjonalny w przypadku małych przedsiębiorstw inwestycyjnych.
Jednak w przypadku większych przedsiębiorstw stawałby się nieproporcjonalny jedynie w okolicznościach wyjątkowych.
(16) Szereg przepisów dyrektywy 2004/39/WE nakłada na przedsiębiorstwa inwestycyjne zobowiązanie do gromadzenia i przechowywania informacji dotyczących klientów i usług świadczonych na ich rzecz.
Tam, gdzie wymogi te wiążą się z gromadzeniem i przetwarzaniem danych osobowych, przedsiębiorstwa powinny stosować się do krajowych przepisów wykonawczych do dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. [2] w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych.
(17) W przypadku serii kolejnych transakcji osobistych, prowadzonych w imieniu danej osoby i według jej uprzednich instrukcji, zobowiązania wynikające z przepisów niniejszej dyrektywy w odniesieniu do transakcji osobistych nie stosują się odrębnie do każdej kolejnej transakcji, o ile wspomniane wyżej instrukcje zachowują moc i pozostają niezmienne.
Podobnie, zobowiązania te nie powinny mieć zastosowania do sytuacji przerwania lub wycofania takich instrukcji, pod warunkiem że żadne instrumenty finansowe wcześniej nabyte na podstawie takich instrukcji nie zostaną zbyte z chwilą przerwania lub wycofania instrukcji.
Zobowiązania, o których mowa, powinny jednak obowiązywać w stosunku do transakcji osobistej lub do początku serii kolejnych transakcji osobistych, dokonywanych w imieniu tej samej osoby, jeśli instrukcje dotyczące tych transakcji zmieniono lub jeśli wydano nowe.
(18) Właściwe władze nie powinny wydawać zezwolenia na wykonywanie usług lub działalności inwestycyjnej, które podlegają ogólnemu zakazowi outsourcingu, obejmującemu jeden lub kilka podstawowych lub ważnych funkcji, usług inwestycyjnych lub działalności inwestycyjnej.
Przedsiębiorstwom inwestycyjnym powinno się zezwolić na outsourcing takiej działalności wówczas gdy zawarte w tym celu umowy spełniają określone warunki.
(19) Dla celów przepisów niniejszej dyrektywy, określających warunki outsourcingu funkcji wykonawczych o podstawowym lub ważnym znaczeniu lub usług inwestycyjnych bądź działalności inwestycyjnej outsourcing, który pociąga za sobą delegowanie zadań do tego stopnia, że przedsiębiorstwo zaczyna działać na zasadzie skrzynki pocztowej, należy uznać za sprzeczny z warunkami, które musi spełniać przedsiębiorstwo inwestycyjne, aby uzyskać i utrzymać zezwolenie zgodnie z art. 5 dyrektywy 2004/39/WE.
(20) Sposób outsourcingu usług lub działalności inwestycyjnej lub funkcji o podstawowym lub ważnym znaczeniu może stanowić istotną zmianę w warunkach wydawania zezwolenia przedsiębiorstwu inwestycyjnemu, o których mowa w art. 16 ust. 2 dyrektywy 2004/39/WE. Jeżeli takie umowy na outsourcing zawiera się po uzyskaniu zezwolenia przez przedsiębiorstwo inwestycyjne zgodnie z przepisami tytułu II rozdział I dyrektywy 2004/39/WE, umowy takie należy zgłosić właściwym władzom zgodnie z art. 16 ust. 2 dyrektywy 2004/39/WE.
(21) Przedsiębiorstwa inwestycyjne są na mocy niniejszej dyrektywy zobowiązane do powiadamiania właściwych władz o wszelkich umowach outsourcingowych na zarządzanie portfelami klientów detalicznych, które planują zawrzeć z dostawcami usług z siedzibą w państwie trzecim, jeśli państwo to nie spełnia określonych warunków.
Od właściwych władz nie oczekuje się jednak zatwierdzenia lub aprobowania w jakiejkolwiek formie takich umów bądź ich warunków.
Celem powiadomienia jest raczej stworzenie właściwym władzom możliwości podjęcia w razie potrzeby odpowiedniej interwencji.
To przedsiębiorstwo inwestycyjne odpowiada za wynegocjowanie warunków umów outsourcingowych i zapewnienie zgodności tych warunków z obowiązkami przedsiębiorstwa, wynikającymi z niniejszej dyrektywy i dyrektywy 2004/39/WE, bez formalnej ingerencji ze strony właściwych władz.
(22) W trosce o przejrzystość regulacyjną oraz aby zapewnić przedsiębiorstwom inwestycyjnym odpowiedni poziom pewności prawnej, niniejsza dyrektywa nakłada na wszystkie właściwe władze obowiązek publikowania opisu przyjętych sposobów postępowania w przypadku zlecania na zasadzie outsourcingu wykonania usług zarządzania portfelem detalicznym dostawcom usług zlokalizowanym w państwach trzecich.
W opisie takim należy podać przykładowe sytuacje, w których właściwe władze prawdopodobnie nie wyrażą sprzeciwu wobec takiego outsourcingu z wyjaśnieniem, dlaczego usługa ta w podanych sytuacjach prawdopodobnie nie wpłynie negatywnie na zdolność przedsiębiorstwa do spełnienia wymienionych w niniejszej dyrektywie ogólnych warunków korzystania z outsourcingu.
W wyjaśnieniu takim właściwe władze powinny zawsze uzasadnić, dlaczego usługi outsourcingowe w danym przypadku nie doprowadzą do ograniczenia dostępu do ogółu informacji dotyczących zlecanej usługi, które to informacje potrzebne są tym władzom do wykonania jego zadań regulacyjnych w odniesieniu do przedsiębiorstwa inwestycyjnego.
(23) W przypadku gdy przedsiębiorstwo inwestycyjne deponuje fundusze, które przechowuje w imieniu klienta, w uznanym funduszu rynku pieniężnego, jednostki takiego funduszu rynku pieniężnego powinny być przechowywane zgodnie z wymogami przechowywania instrumentów finansowych należących do klientów.
(24) Okoliczności, które należy traktować jako wywołujące sprzeczność interesów, obejmują przypadki, w których dochodzi do konfliktu między interesami przedsiębiorstwa lub niektórych osób związanych z tym przedsiębiorstwem lub grupą, do której należy to przedsiębiorstwo, a obowiązkiem przedsiębiorstwa wobec klienta bądź też konfliktu między odmiennymi interesami dwóch lub większej liczby klientów, wobec których przedsiębiorstwo ma określone obowiązki.
Uzasadnienie, że przedsiębiorstwo może działać we własnym interesie finansowym, a klient może nie ponosić przy tym szkody, lub że klient, wobec którego przedsiębiorstwo ma określone obowiązki, może odnieść korzyści lub uniknąć strat bez jednoczesnej możliwości poniesienia straty przez innego klienta – nie jest wystarczające.
(25) Sprzeczność interesów należy regulować jedynie w zakresie usług inwestycyjnych lub usług dodatkowych świadczonych przez przedsiębiorstwo.
Status klienta, na rzecz którego świadczone są usługi (klient detaliczny, branżowy czy uprawniony kontrahent), nie ma w tym przypadku znaczenia.
(26) Wypełniając zobowiązanie do ustanowienia polityki przeciwdziałania sprzeczności interesów zgodnie z dyrektywą 2004/39/WE, w której określa się okoliczności stanowiące lub mogące wywoływać sprzeczność interesów, przedsiębiorstwo inwestycyjne powinno zwracać szczególną uwagę na działalność w takich dziedzinach, jak: badania inwestycyjne i doradztwo, handel kapitałem własnym, zarządzanie portfelem inwestycyjnym i działalność w zakresie finansowania przedsiębiorstw, w tym udzielanie gwarancji i/lub sprzedaż podczas emisji papierów wartościowych oraz doradztwo w dziedzinie łączenia i przejmowania przedsiębiorstw.
Dotyczy to szczególnie sytuacji, w której przedsiębiorstwo lub osoba bezpośrednio lub pośrednio z nim powiązana stosunkiem kontroli zajmuje się dwoma lub większą liczbą wymienionych rodzajów działalności.
(27) Przedsiębiorstwa inwestycyjne powinny dążyć do tego, by w odniesieniu do różnych obszarów działalności własnej i działalności grup, do których należą, rozpoznawać przypadki sprzeczności interesów i zarządzać nimi w ramach kompleksowej polityki przeciwdziałania sprzeczności interesów. Ujawnienie sprzeczności interesów przez przedsiębiorstwo inwestycyjne nie powinno zwalniać go w szczególności z obowiązku utrzymywania i stosowania skutecznych uzgodnień organizacyjno-administracyjnych, wymaganych na mocy w art. 13 ust. 3 dyrektywy 2004/39/WE. Ujawnianie konkretnych przypadków sprzeczności interesów jest wymagane na mocy art. 18 ust. 2 dyrektywy 2004/39/WE, nie zezwala się jednak na opieranie się na tym wymogu w nadmiernym stopniu bez poszukiwania sposobów właściwego zarządzania sprzecznością interesów.
(28) Badania inwestycyjne powinny stanowić podkategorię tego rodzaju informacji, które definiuje się jako zalecenia w dyrektywie Komisji 2003/125/WE z dnia 22 grudnia 2003 r. wykonującej dyrektywę 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie uczciwego przedstawiania zaleceń inwestycyjnych oraz ujawniania konfliktów interesów [3], ale odnosić się do instrumentów finansowych w rozumieniu dyrektywy 2004/39/WE.
Tak określone zalecenia, których nie zalicza się do badań inwestycyjnych w rozumieniu niniejszej dyrektywy, podlegają mimo to przepisom dyrektywy 2003/125/WE w zakresie uczciwego przedstawiania zaleceń inwestycyjnych oraz ujawniania konfliktów interesów.
(29) Środki i uzgodnienia przyjęte przez przedsiębiorstwo inwestycyjne w celu zarządzania przypadkami sprzeczności interesów, które mogą wynikać z produkcji i rozpowszechniania materiałów przedstawianych jako badania inwestycyjne, powinny pozwalać na ochronę obiektywności i niezależności analityków finansowych oraz badań inwestycyjnych przez nich wykonywanych.
Środki te i uzgodnienia powinny zapewnić analitykom finansowym właściwy stopień niezależności od osób, których obowiązki lub interesy handlowe można w uzasadniony sposób uznać za sprzeczne z interesami osób, wśród których rozpowszechniane są badania inwestycyjne.
(30) Do osób, których obowiązki lub interesy handlowe można w uzasadniony sposób uznać za sprzeczne z interesami osób, wśród których rozpowszechniane są badania inwestycyjne, należy zaliczyć personel finansowy przedsiębiorstwa oraz osoby zaangażowane w sprzedaż i zawieranie transakcji w imieniu klienta lub przedsiębiorstwa.
(31) Do okoliczności szczególnych – kiedy to analitycy finansowi i inne osoby związane z przedsiębiorstwem inwestycyjnym, zaangażowane w wykonywanie badań inwestycyjnych, mogą, za uprzednią pisemną zgodą, zawierać transakcje osobiste na instrumentach, których dotyczą badania – należy zaliczyć takie okoliczności, w których ze względów osobistych związanych z trudnościami finansowymi analityk finansowy lub inna osoba zobowiązana jest upłynnić pozycję.
(32) Na potrzeby przepisów odnoszących się do badań inwestycyjnych, jako zachęty nie powinno się traktować drobnych prezentów i gestów grzecznościowych o wartości niższej niż poziom określony w ramach stosowanej przez dane przedsiębiorstwo polityki przeciwdziałania sprzeczności interesów i podany w udostępnionym klientom, skróconym opisie tej polityki.
(33) Pojęcie rozpowszechniania badań inwestycyjnych wśród klientów i społeczeństwa nie powinno obejmować rozpowszechniania takich badań wyłącznie wśród osób działających w ramach tej samej grupy, co przedsiębiorstwo inwestycyjne.
(34) Za aktualne zalecenia należy uznać takie zalecenia zawarte w badaniach inwestycyjnych, których nie wycofano i które nie utraciły ważności.
(35) W odniesieniu do wprowadzania istotnych zmian w badaniach inwestycyjnych wykonanych przez osobę trzecią powinno się stosować te same wymagania, co w odniesieniu do wykonywania badań.
(36) Analitycy finansowi nie powinni angażować się w czynności inne niż przygotowanie badań inwestycyjnych, jeśli zaangażowanie takie uniemożliwia im zachowanie bezstronności.
Jako uniemożliwiające zachowanie bezstronności uznaje się zazwyczaj następujące rodzaje zaangażowania: uczestnictwo w działalności inwestycyjnej banków, takiej jak działalność w zakresie finansowania przedsiębiorstw i udzielanie gwarancji, uczestnictwo w promocjach nowych przedsięwzięć lub zachęcanie do nabywania nowych emisji instrumentów finansowych bądź inne formy zaangażowania w przygotowanie działań marketingowych emitentów papierów wartościowych.
(37) Nie naruszając przepisów niniejszej dyrektywy, odnoszących się do wykonywania i rozpowszechniania badań inwestycyjnych, zaleca się, by podmioty wykonujące badania inwestycyjne, a niebędące przedsiębiorstwami inwestycyjnymi, rozważyły możliwość przyjęcia wewnętrznych zasad i procedur służących zapewnieniu zgodności z określonymi w niniejszej dyrektywie zasadami ochrony niezależności i obiektywności badań.
(38) Wymogi nałożone na mocy niniejszej dyrektywy, w tym te odnoszące się do transakcji osobistych, wiedzy dotyczącej badań inwestycyjnych oraz wykonywania i rozpowszechniania takich badań, obowiązują niezależnie od innych wymogów dyrektywy 2004/39/WE, dyrektywy 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. sprawie wykorzystywania poufnych informacji i manipulacji na rynku (nadużyć na rynku) [4] oraz odpowiadających im środków wykonawczych.
(39) Dla celów przepisów niniejszej dyrektywy dotyczących zachęt należy uznać, że przyjęcie przez przedsiębiorstwo inwestycyjne prowizji w związku z poradami inwestycyjnymi lub ogólnymi zaleceniami, w sytuacji gdy na obiektywność takich porad lub zaleceń nie wpływa fakt przyjęcia wspomnianej prowizji, ma prowadzić do poprawy jakości porad inwestycyjnych udzielanych klientowi.
(40) Niniejsza dyrektywa zezwala przedsiębiorstwom inwestycyjnym na przekazywanie i przyjmowanie określonych zachęt, z zastrzeżeniem że spełnione są określone warunki i pod warunkiem że zachęty te są ujawniane klientom lub że pochodzą od klienta bądź osoby działającej w jego imieniu albo są przeznaczone dla klienta bądź osoby działającej w jego imieniu.
(41) Niniejsza dyrektywa wymaga, by przedsiębiorstwa inwestycyjne, które świadczą usługi inwestycyjne inne niż doradztwo inwestycyjne na rzecz nowych klientów detalicznych, zawierały pisemną umowę podstawową z klientem, w której określa się najważniejsze prawa i obowiązki przedsiębiorstwa i klienta.
Nie nakłada jednak żadnych innych wymogów dotyczących formy, treści i sposobu wykonania umów na świadczenie usług inwestycyjnych lub usług dodatkowych.
(42) Niniejsza dyrektywa określa wymogi dotyczące publikacji handlowych wyłącznie w odniesieniu do zawartego w art. 19 ust. 2 dyrektywy 2004/39/WE wymogu, by informacje kierowane do klientów, w tym publikacje handlowe, były rzetelne, niebudzące wątpliwości i niewprowadzające w błąd.
(43) Żaden z przepisów niniejszej dyrektywy nie nakłada na właściwe władze obowiązku zatwierdzania treści i formy publikacji handlowych.
Jednak żaden z jej przepisów także tego nie zabrania, o ile takie wstępne zatwierdzenie wynika wyłącznie z przestrzegania zawartego w dyrektywie 2004/39/WE wymogu, by informacje kierowane do klientów, w tym publikacje handlowe, były rzetelne, niebudzące wątpliwości i niewprowadzające w błąd.
(44) Należy ustanowić wymogi dotyczące dostarczania stosownych i proporcjonalnych informacji, w których uwzględnia się to, czy dany klient ma status klienta detalicznego czy branżowego.
Celem dyrektywy 2004/39/WE jest zapewnienie proporcjonalnej równowagi między ochroną inwestorów a wymogami w zakresie ujawniania informacji, które obowiązują przedsiębiorstwa inwestycyjne.
W tym celu wskazane jest, aby wymogi w zakresie dostarczania informacji zawarte w niniejszej dyrektywie były mniej rygorystyczne w odniesieniu do klientów branżowych niż w odniesieniu do klientów detalicznych.
Klienci branżowi powinni, z nielicznymi wyjątkami, mieć możliwość samodzielnego określenia, jakich informacji potrzebują w celu podjęcia świadomej decyzji, i zwrócenia się do przedsiębiorstwa inwestycyjnego z prośbą o dostarczenie takich informacji.
Jeśli prośby takie są rozsądne i proporcjonalne, przedsiębiorstwa inwestycyjne powinny dostarczać dodatkowych informacji.
(45) Przedsiębiorstwa inwestycyjne powinny przekazać klientom lub potencjalnym klientom odpowiednie informacje na temat charakteru instrumentów finansowych i zagrożeń związanych z inwestowaniem w takie instrumenty, tak by mogli oni świadomie podejmować każdą decyzję inwestycyjną.
Poziom szczegółowości takich informacji może być różny w zależności od tego, czy klient należy do kategorii klientów detalicznych czy branżowych oraz w zależności od charakteru i profilu ryzyka oferowanych instrumentów finansowych, ale nigdy nie powinien być na tyle ogólny, by pomijać jakiekolwiek istotne elementy.
Możliwe, że w przypadku niektórych instrumentów finansowych wystarczą informacje odnoszące się do rodzaju instrumentu, podczas gdy dla innych wymagane będą informacje bardziej szczegółowe.
(46) Warunki, jakie muszą spełniać informacje adresowane przez przedsiębiorstwo inwestycyjne do klientów i potencjalnych klientów, aby informacje te były rzetelne, niebudzące wątpliwości i niewprowadzające w błąd, powinny stosować się do publikacji przeznaczonych dla klientów detalicznych w sposób, który będzie właściwy i proporcjonalny, a przy tym uwzględniający na przykład stosowane środki przekazu i rodzaj informacji, jakie mają być podane klientom lub potencjalnym klientom.
Niewłaściwe byłoby w szczególności stosowanie takich warunków do publikacji handlowych, które składają się tylko z jednego lub kilku spośród następujących elementów: nazwa przedsiębiorstwa, logo lub inny wizualny symbol przedsiębiorstwa, punkt kontaktowy, odniesienie do rodzajów usług inwestycyjnych świadczonych przez przedsiębiorstwo lub jego opłaty i prowizje.
(47) Do celów dyrektywy 2004/39/WE i do celów niniejszej dyrektywy za wprowadzające w błąd powinno uznać się informacje, które niejednokrotnie wprowadzają w błąd osobę czy osoby, do których są adresowane, lub osobę czy osoby, które takie informacje mogą otrzymać, niezależnie od tego, czy osoba dostarczająca owych informacji uznaje je za wprowadzające w błąd lub celowo dąży do nadania im takiego charakteru.
(48) Przy ustalaniu, co oznacza dostarczenie informacji z odpowiednim wyprzedzeniem w stosunku do terminu wyznaczonego w niniejszej dyrektywie, przedsiębiorstwo inwestycyjne – mając wzgląd na to, jak pilna jest sytuacja i ile czasu potrzeba na przyswojenie dostarczonych informacji i zareagowanie na nie – powinno uwzględnić potrzebę pozostawienia klientowi na tyle dużo czasu, by mógł on zapoznać się z informacjami i zrozumieć je przed podjęciem decyzji w sprawie inwestycji.
Klient może potrzebować mniej czasu na zapoznanie się z informacjami dotyczącymi prostego lub standardowego produktu lub usługi albo dotyczącymi produktu lub usługi podobnych do tych, które już wcześniej nabywał, niż w przypadku bardziej skomplikowanego lub nieznanego sobie produktu lub usługi.
(49) Żaden przepis niniejszej dyrektywy nie zobowiązuje przedsiębiorstw inwestycyjnych do natychmiastowego i jednoczesnego dostarczania wszystkich wymaganych informacji o sobie, instrumentach finansowych, kosztach i należnych opłatach lub informacji dotyczących zabezpieczeń instrumentów finansowych czy funduszy klienta, pod warunkiem że wypełniają ogólne zobowiązanie do przedstawienia stosownych informacji z odpowiednim wyprzedzeniem w stosunku do terminu wyznaczonego w niniejszej dyrektywie.
Jeżeli informacje przekazywane są klientowi z odpowiednim wyprzedzeniem w stosunku do terminu świadczenia usługi, żaden z przepisów niniejszej dyrektywy nie zobowiązuje przedsiębiorstw do przedstawienia takich informacji ani oddzielnie, jako część publikacji handlowych, ani w ramach umów zawieranych z klientami.
(50) W przypadku gdy przedsiębiorstwo inwestycyjne zobowiązane jest do dostarczenia klientowi informacji przed rozpoczęciem świadczenia usługi, za świadczenie nowej lub innej usługi nie należy uznawać każdej transakcji dokonanej w odniesieniu do tego samego rodzaju instrumentu finansowego.
(51) Jeżeli przedsiębiorstwo inwestycyjne, świadczące usługi w zakresie zarządzania portfelem, jest zobowiązane do dostarczania klientom detalicznym lub potencjalnym klientom detalicznym informacji na temat rodzajów instrumentów finansowych, które mogą wchodzić w skład portfela inwestycyjnego klienta, i rodzajów transakcji, które mogą być prowadzone na takich instrumentach, informacje takie powinny zawierać oddzielną wzmiankę o tym, czy przedsiębiorstwo inwestycyjne będzie upoważnione do inwestowania w instrumenty finansowe niedopuszczone do obrotu na rynku regulowanym, w pochodne instrumenty finansowe lub instrumenty charakteryzujące się brakiem płynności lub wysokim stopniem zmienności czy też do dokonywania krótkiej sprzedaży, zakupów z wykorzystaniem pożyczonych środków, transakcji finansowania papierów wartościowych lub innych transakcji zakładających wypłatę depozytu zabezpieczającego, ustanowienie zabezpieczenia rzeczowego lub ryzyko kursowe.
(52) Faktu dostarczenia klientowi przez przedsiębiorstwo inwestycyjne kopii prospektu sporządzonego i opublikowanego zgodnie z dyrektywą 2003/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. w sprawie prospektu emisyjnego publikowanego w związku z publiczną ofertą lub dopuszczeniem do obrotu papierów wartościowych oraz zmieniającą dyrektywę 2001/34/WE [5] nie należy traktować jako dostarczenia klientowi informacji dla celów warunków działalności zawartych w dyrektywie 2004/39/WE – które to warunki dotyczą jakości i treści takich informacji – jeżeli przedsiębiorstwo zgodnie z wymienioną wyżej dyrektywą nie ponosi odpowiedzialności za treść informacji podanych w prospekcie.
(53) Do informacji na temat kosztów i należnych opłat, które przedsiębiorstwo inwestycyjne zobowiązane jest podać klientowi detalicznemu, należą informacje dotyczące uzgodnień w kwestii płatności i wykonania umowy na świadczenie usług inwestycyjnych oraz innych umów związanych z oferowanym instrumentem finansowym.
W tym kontekście uzgodnienia dotyczące płatności będą miały na ogół zastosowanie tam, gdzie umowa, której przedmiotem jest instrument finansowy, kończy się rozliczeniem gotówkowym.
Uzgodnienia dotyczące sposobów wykonania umowy będą miały na ogół zastosowanie tam, gdzie wraz z upływem terminu rozliczenia instrument finansowy wymaga dostarczenia akcji, obligacji, świadectw udziałowych, metali szlachetnych w sztabach lub innego instrumentu bądź towaru.
(54) Jeżeli chodzi o przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania objęte zakresem dyrektywy Rady 85/611/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) [6], celem niniejszej dyrektywy nie jest regulowanie treści uproszczonego prospektu, o którym mowa w art. 28 dyrektywy 85/11/EWG.
W wyniku wykonywania przepisów niniejszej dyrektywy do uproszczonego prospektu nie należy dodawać żadnych informacji.
(55) W uproszczonym prospekcie podaje się w szczególności odpowiednie informacje na temat kosztów i należnych opłat w odniesieniu do samych UCITS.
Przedsiębiorstwa inwestycyjne, zajmujące się dystrybucją jednostek UCITS, powinny jednak dodatkowo informować swoich klientów o wszystkich kosztach i należnych opłatach z tytułu świadczenia przez nie usług inwestycyjnych związanych z jednostkami UCITS.
(56) Konieczne jest wprowadzenie rozróżnienia między kryterium odpowiedniości określonym w art. 19 ust. 4 dyrektywy 2004/39/WE i kryterium ogólnej adekwatności określonym w art. 19 ust. 5 tejże dyrektywy. Kryteria te różnią się pod względem zakresu usług inwestycyjnych, jaki obejmują; mają też różne funkcje i cechy.
(57) Dla celów art. 19 ust. 4 dyrektywy 2004/39/WE transakcja może być nieodpowiednia dla klienta lub potencjalnego klienta z powodu ryzyka, jakie wiąże się z danym instrumentem finansowym, ze względu na rodzaj transakcji, charakter zlecenia lub częstotliwość operacji handlowych.
Szereg transakcji – z których każda jest odpowiednia, jeśli rozpatrywać ją w oderwaniu od innych – może okazać się nieodpowiedni dla klienta, jeśli w odniesieniu do takich transakcji przedstawia się zalecenia lub podejmuje decyzje z częstotliwością, która nie leży w najlepiej pojętym interesie klienta.
W przypadku zarządzania portfelem inwestycyjnym za nieodpowiednią można uznać także transakcję skutkującą nieodpowiednim składem portfela.
(58) Zgodnie z art. 19 ust. 4 dyrektywy 2004/39/WE przedsiębiorstwo inwestycyjne jest zobowiązane oceniać, czy usługi inwestycyjne i instrumenty finansowe są odpowiednie dla klienta jedynie wówczas gdy świadczy na rzecz takiego klienta usługi w zakresie doradztwa inwestycyjnego lub zarządzania portfelem. W przypadku innych usług inwestycyjnych przedsiębiorstwo jest na mocy art. 19 ust. 5 tejże dyrektywy zobowiązane oceniać ogólną adekwatność usługi inwestycyjnej lub produktu dla danego klienta, i to wyłącznie w sytuacji gdy produkt ten nie jest oferowany na zasadzie prostych czynności wykonawczych, o których mowa w art. 19 ust. 6 dyrektywy (co dotyczy produktów niekompleksowych).
(59) Dla celów przepisów niniejszej dyrektywy, zobowiązujących przedsiębiorstwa inwestycyjne do oceny ogólnej adekwatności oferowanych usług inwestycyjnych lub produktów dla klienta, zakłada się, że klient, który przed datą obowiązywania dyrektywy 2004/39/WE zaangażował się w przedsięwzięcia obejmujące konkretny rodzaj produktu lub usługi, ma doświadczenie i wiedzę konieczne do zrozumienia ryzyka, jakie wiąże się z tym produktem lub usługą inwestycyjną.
Jeżeli klient zaangażował się w tego typu przedsięwzięcia za pośrednictwem usług świadczonych przez przedsiębiorstwo inwestycyjne po dacie obowiązywania dyrektywy, przedsiębiorstwo nie jest zobowiązane do dokonywania nowej oceny przy okazji każdej transakcji z osobna.
Wymóg wynikający z art. 19 ust. 5 dyrektywy jest w takim wypadku spełniony, pod warunkiem że przedsiębiorstwo dokona koniecznej oceny ogólnej adekwatności usługi przed rozpoczęciem jej świadczenia.
(60) Zalecenie, prośbę lub poradę ze strony zarządzającego portfelem skierowane do klienta, a skutkujące tym, że klient przyznaje lub zmienia upoważnienie określające stopień swobody, jaką dysponuje zarządzający przy podejmowaniu decyzji inwestycyjnych, należy traktować jako zalecenie w rozumieniu art. 19 ust. 4 dyrektywy 2004/39/WE.
(61) Do celów określenia, czy jednostkę w przedsiębiorstwie zbiorowego inwestowania niespełniającym wymogów dyrektywy 85/611/EWG, która została dopuszczona do obrotu publicznego, należy uznać za niekompleksową, do okoliczności, w których systemy wyceny będą niezależne od emitenta, zalicza się sytuację, w której systemy te są nadzorowane przez depozytariusza funkcjonującego zgodnie z obowiązującymi przepisami jako dostawca usług w zakresie deponowania instrumentów finansowych w państwie członkowskim.
(62) Żaden z przepisów niniejszej dyrektywy nie nakłada na właściwe władze obowiązku zatwierdzania treści umowy podstawowej między przedsiębiorstwem inwestycyjnym a jego klientami detalicznymi.
Jednak żaden z jej przepisów również tego nie zabrania, o ile zatwierdzenie takie wynika wyłącznie z faktu spełnienia przez przedsiębiorstwo nałożonego z mocy dyrektywy 2004/39/WE obowiązku uczciwego, sprawiedliwego i profesjonalnego działania w zgodzie z najlepiej pojętym interesem klienta oraz z faktu ustanowienia zapisu, w którym określa się prawa i obowiązki przedsiębiorstw inwestycyjnych i ich klientów oraz inne warunki, na jakich przedsiębiorstwa będą świadczyć usługi na rzecz swoich klientów.
(63) Rejestr, który przedsiębiorstwo inwestycyjne zobowiązane jest prowadzić, powinien być dostosowany do typu prowadzonej przez nie działalności oraz zasięgu usług i działalności inwestycyjnej, pod warunkiem że spełnione są wymogi w zakresie rejestrowania danych, określone w dyrektywie 2004/39/WE i niniejszej dyrektywie.
Na potrzeby wymogów dotyczących sprawozdań z zarządzania portfelem inwestycyjnym transakcja na zobowiązaniach warunkowych to taka, która obejmuje dowolne, rzeczywiste lub potencjalne, zobowiązania klienta, których wartość przekracza koszt nabycia instrumentu.
(64) Na potrzeby przepisów dotyczących sprawozdań dla klientów odniesienie do rodzaju zlecenia należy traktować jak odniesienie do jego statusu jako zlecenia limitowanego, zlecenia rynkowego lub innego konkretnego rodzaju zlecenia.
(65) Na potrzeby przepisów dotyczących sprawozdań dla klientów odniesienie do charakteru zlecenia należy traktować jak odniesienie do zleceń na subskrypcję papierów wartościowych, wykorzystanie opcji lub podobnego typu zlecenia klienta.
(66) Ustanawiając politykę realizacji zleceń klientów zgodnie z art. 21 ust. 2 dyrektywy 2004/39/WE, przedsiębiorstwo inwestycyjne powinno ustalić względną wagę, jaką przywiązuje do czynników wymienionych w art. 21 ust. 1 dyrektywy, lub przynajmniej określić procedurę służącą do określania względnej wagi tych czynników, tak by móc osiągnąć jak najlepsze wyniki dla swoich klientów.
Aby wprowadzić tę politykę w życie, przedsiębiorstwo inwestycyjne powinno wybrać takie miejsca realizacji transakcji, które pozwolą na stałe osiągać najkorzystniejsze wyniki przy wykonywaniu zamówień klientów.
Przedsiębiorstwo inwestycyjne powinno stosować swoją politykę realizacji zleceń do każdego realizowanego przez siebie zlecenia klienta, mając na względzie uzyskanie dla niego najkorzystniejszego wyniku zgodnie z tą polityką.
Wynikającego z dyrektywy 2004/39/WE obowiązku podejmowania wszelkich uzasadnionych kroków w celu uzyskania najkorzystniejszego wyniku dla klienta nie należy traktować jako zobowiązania przedsiębiorstwa inwestycyjnego do uwzględniania w swojej polityce realizacji zleceń wszystkich dostępnych miejsc realizacji takich zleceń.
(67) Aby zapewnić sobie osiągnięcie jak najlepszego wyniku podczas realizacji zlecenia klienta detalicznego przy braku konkretnych instrukcji z jego strony, przedsiębiorstwo inwestycyjne powinno wziąć pod uwagę wszystkie czynniki, które pozwalają mu osiągnąć najkorzystniejszy wynik w ujęciu całościowym, z uwzględnieniem ceny instrumentu i kosztów związanych z realizacją zlecenia.
Szybkość, prawdopodobieństwo realizacji i rozliczenia, rozmiar i charakter zlecenia, wpływ na rynek i inne ukryte koszty transakcji można uznać za względy ważniejsze niż cena i koszt wyłącznie wtedy gdy w ujęciu całościowym służą one osiągnięciu najkorzystniejszego wyniku dla klienta detalicznego.
(68) Kiedy przedsiębiorstwo inwestycyjne realizuje zlecenie na podstawie konkretnych instrukcji klienta, wymóg najkorzystniejszej realizacji zlecenia traktuje się jako spełniony jedynie w odniesieniu do tej części czy do tego aspektu zlecenia, którego dotyczą instrukcje klienta.
Faktu udzielenia przez klienta konkretnych instrukcji, obejmujących jedną część lub jeden aspekt zlecenia, nie należy traktować jako zwolnienia przedsiębiorstwa inwestycyjnego z obowiązku najkorzystniejszej realizacji zlecenia w odniesieniu do pozostałych jego części lub aspektów, których nie obejmują instrukcje klienta.
Przedsiębiorstwo inwestycyjne nie powinno zachęcać klienta do udzielania mu instrukcji co do sposobu realizacji zlecenia poprzez wyraźne wskazywanie lub pośrednie sugerowanie mu treści takich instrukcji, w sytuacji gdy na podstawie racjonalnych przesłanek, przedsiębiorstwo to powinno wiedzieć, że w wyniku wykonania takich instrukcji może ono nie uzyskać najkorzystniejszego wyniku dla klienta.
Nie powinno to jednak stanowić przeszkody w zachęcaniu klienta do wybrania jednego spośród dwóch lub więcej określonych miejsc realizacji, pod warunkiem że miejsca te odpowiadają przyjętej przez przedsiębiorstwo polityce realizacji zleceń.
(69) Zawieranie przez przedsiębiorstwo inwestycyjne transakcji na własny rachunek z udziałem klientów należy uznać za realizację zleceń klientów, a zatem za operacje objęte wymogami dyrektywy 2004/39/WE i niniejszej dyrektywy, w szczególności wymogami dotyczącymi zasad najkorzystniejszej realizacji zleceń klienta.
Jeśli jednak przedsiębiorstwo inwestycyjne składa klientowi ofertę cenową, a oferta ta spełniałaby wymogi nałożone na przedsiębiorstwa inwestycyjne na mocy art. 21 ust. 1 dyrektywy 2004/39/WE, gdyby przedsiębiorstwo zrealizowało zlecenie po cenie proponowanej w chwili złożenia danej oferty, wówczas przedsiębiorstwo takie spełni te same wymogi, jeśli zrealizuje zlecenie po podanej cenie po przyjęciu tej ceny przez klienta, pod warunkiem że – biorąc pod uwagę zmieniające się warunki rynkowe i czas, który upłynął między złożeniem oferty a jej przyjęciem – cena taka nie jest w sposób oczywisty nieaktualna.
(70) Obowiązek dążenia do jak najlepszych wyników przy realizacji zleceń klientów odnosi się do wszystkich rodzajów instrumentów finansowych.
Biorąc jednak pod uwagę różnice w strukturach rynkowych czy w strukturze instrumentów finansowych, określenie i stosowanie jednolitej normy i procedury najkorzystniejszej realizacji zleceń w taki sposób, by były one ważne i skuteczne dla wszystkich kategorii instrumentów, może okazać się trudne.
Stosując wymóg najkorzystniejszej realizacji zleceń, należy uwzględniać różne okoliczności towarzyszące ich wykonywaniu, właściwe dla poszczególnych rodzajów instrumentów finansowych.
Na przykład transakcji obejmujących pozagiełdowe instrumenty finansowe, dostosowanych do indywidualnych potrzeb, które zakładają specyficzny stosunek umowny uzależniony od sytuacji klienta i przedsiębiorstwa inwestycyjnego, nie można w rozpatrywanym względzie porównać z transakcjami na akcjach podlegających obrotowi w scentralizowanych miejscach realizacji transakcji.
(71) W ramach dążenia do najkorzystniej realizacji zleceń klientów detalicznych należy wziąć pod uwagę prowizje i koszty pobierane przez przedsiębiorstwo od klienta w ograniczonych celach, w przypadku gdy dane zlecenie można zrealizować w więcej niż jednym spośród miejsc wymienionych w polityce realizacji zleceń przedsiębiorstwa.
W takich przypadkach, aby ocenić i porównać wyniki, jakie można by uzyskać dla klienta dzięki realizacji zlecenia w każdym z dopuszczonych miejsc realizacji, należy w odniesieniu do każdego z nich wziąć pod uwagę prowizje własne i koszty wykonania zlecenia.
Zamiarem prawodawcy nie jest jednak również nakładanie na przedsiębiorstwo obowiązku porównywania wyników, jakie uzyskałoby ono dla swojego klienta, stosując własną politykę realizacji zleceń i własne prowizje i opłaty, z wynikami, które dla tego samego klienta mogłoby osiągnąć inne przedsiębiorstwo inwestycyjne, stosujące inną politykę realizacji zleceń lub inną strukturę prowizji i opłat.
Nie nakłada się także na przedsiębiorstwo obowiązku porównywania różnic we własnych prowizjach, wynikających z różnic w charakterze usług świadczonych na rzecz klientów przez dane przedsiębiorstwo.
(72) Przepisy niniejszej dyrektywy, stanowiące, że do kosztów realizacji zleceń powinno się zaliczyć prowizje i opłaty własne pobierane przez przedsiębiorstwo inwestycyjne od klienta z tytułu świadczenia usług inwestycyjnych, nie mają zastosowania przy określaniu, jakie miejsce realizacji należy uwzględnić w polityce realizacji zleceń przedsiębiorstwa dla celów art. 21 ust. 3 dyrektywy 2004/39/WE.
(73) Należy uznać, że przedsiębiorstwo inwestycyjne ustala i nalicza swoje prowizje w sposób dyskryminujący poszczególne miejsca realizacji zleceń, jeśli pobiera różne prowizje lub marże od klientów w zależności od miejsca realizacji zlecenia, a różnica ta nie odzwierciedla rzeczywistych rozbieżności w kosztach ponoszonych przez przedsiębiorstwo w tych miejscach.
(74) Przepisy niniejszej dyrektywy dotyczące polityki realizacji zleceń pozostają bez uszczerbku dla nałożonego na przedsiębiorstwa inwestycyjne na mocy art. 21 ust. 4 dyrektywy 2004/39/WE ogólnego zobowiązania do monitorowania skuteczności uzgodnień i polityki dotyczących realizacji zleceń oraz regularnej oceny miejsc realizacji transakcji dla potrzeb swojej polityki realizacji zleceń.
(75) Celem niniejszej dyrektywy nie jest wprowadzenie wymogu podwojenia wysiłków związanych z najkorzystniejszą realizacją zleceń między przedsiębiorstwem inwestycyjnym, które świadczy usługę polegającą na przyjmowaniu i przekazywaniu zlecenia lub zarządzaniu portfelem, a dowolnym przedsiębiorstwem inwestycyjnym, któremu to pierwsze przekazuje zlecenie do realizacji.
(76) Zgodnie z zawartym w dyrektywie 2004/39/WE wymogiem najkorzystniejszej realizacji zleceń przedsiębiorstwa inwestycyjne zobowiązane są podejmować wszelkie uzasadnione kroki, aby zapewnić swoim klientom możliwie najkorzystniejsze wyniki.
Jakość wykonania zleceń, w tym takie aspekty, jak: szybkość, prawdopodobieństwo realizacji (fill rate) oraz dostępność i częstość występowania korzystnych zmian cenowych, stanowi ważny czynnik w kontekście najkorzystniejszej realizacji zleceń.
Dostępność, porównywalność i stopień konsolidacji danych, dotyczących jakości wykonania zleceń w poszczególnych miejscach realizacji transakcji, mają zasadnicze znaczenie dla przedsiębiorstw inwestycyjnych i inwestorów, gdyż pozwalają im ustalić, gdzie jakość realizacji zleceń klientów jest najwyższa.
Niniejsza dyrektywa nie zawiera zobowiązania do publikowania danych na temat jakości wykonywania zleceń przez podmioty działające jako miejsca realizacji transakcji, podmiotom takim oraz dostawcom danych powinno się bowiem zezwolić na stosowanie własnych rozwiązań w zakresie dostarczania danych na ten temat.
Do dnia 1 listopada 2008 r. Komisja powinna przedstawić sprawozdanie na temat tendencji rynkowych w rozpatrywanej dziedzinie, który ma za zadanie ocenić dostępność, porównywalność i stopień konsolidacji informacji dotyczących jakości realizowania zleceń na poziomie europejskim.
(77) Dla celów przepisów niniejszej dyrektywy, dotyczących obsługi zleceń klienta, zmianę kolejności transakcji należy uznać za niekorzystną dla klienta, jeśli w wyniku takiej zmiany przedsiębiorstwo inwestycyjne lub konkretny klient uzyskują nieuprawnione pierwszeństwo.
(78) Nie naruszając przepisów dyrektywy 2003/6/WE, do celów niniejszej dyrektywy, dotyczących obsługi zleceń klienta, zleceń klientów nie należy traktować jako porównywalne, jeśli dostarczono je za pośrednictwem różnych środków przekazu, a obsługa według kolejności nie byłaby dla tych zleceń wskazana ze względów praktycznych.
Do celów tych samych przepisów za nieuprawnione należy uznać wykorzystanie przez przedsiębiorstwo inwestycyjne w jakikolwiek sposób informacji na temat zlecenia będącego w trakcie realizacji w celu zawarcia na własny rachunek transakcji na instrumentach finansowych, których dotyczy zlecenie klienta, lub na powiązanych instrumentach finansowych.
Jednakże fakt, że animatorzy rynku i podmioty uprawnione do działania w roli kontrahentów ograniczają się do prowadzenia właściwej sobie działalności polegającej na kupnie i sprzedaży instrumentów finansowych lub że osoby uprawnione do realizowania zleceń w imieniu osób trzecich ograniczają się do należytego przeprowadzenia takich zleceń, nie powinien być sam w sobie uznany za nadużycie informacji.
(79) Doradztwa w zakresie instrumentów finansowych, świadczonego na łamach gazet, czasopism lub innych publikacji adresowanych do ogółu społeczeństwa (w tym internetowych) lub też w audycjach telewizyjnych lub radiowych nie należy uznawać za zalecenie osobiste do celów definicji "doradztwa inwestycyjnego" zawartej w dyrektywie 2004/39/WE.
(80) Niniejsza dyrektywa respektuje prawa podstawowe i stosuje się do zasad uznanych w szczególności w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, w szczególności w jej art. 11 oraz w art. 10 Europejskiej konwencji praw człowieka.
W tym zakresie niniejsza dyrektywa w żadnym stopniu nie uniemożliwia państwom członkowskim stosowania ich norm konstytucyjnych odnoszących się do wolności prasy i wolności słowa w mediach.
(81) Porady o charakterze ogólnym, dotyczące danego rodzaju instrumentów finansowych, nie stanowią doradztwa inwestycyjnego w rozumieniu dyrektywy 2004/39/WE, gdyż dyrektywa ta precyzuje, że do celów dyrektywy 2004/39/WE doradztwo inwestycyjne ogranicza się do porad na temat konkretnych instrumentów finansowych. Jeżeli jednak przedsiębiorstwo inwestycyjne udziela klientowi porad o charakterze ogólnym na temat danego rodzaju instrumentu finansowego – które to porady przedstawia jako odpowiednie dla tego klienta lub oparte na analizie jego sytuacji, podczas gdy w rzeczywistości porady te nie są dla klienta odpowiednie albo nie są oparte na analizie jego sytuacji – przedsiębiorstwo to, w zależności od przypadku, działa prawdopodobnie w sprzeczności z art. 19 ust. 1 lub 2 dyrektywy 2004/39/WE. Przedsiębiorstwo udzielające klientowi takich porad mogłoby w szczególności naruszać zawarty w art. 19 ust. 1 wymóg nakazujący mu działać uczciwie, sprawiedliwie i profesjonalnie, zgodnie z najlepiej pojętym interesem klientów. Na podobnej zasadzie lub jako rozwiązanie alternatywne porady takie mogłyby naruszać zawarty w art. 19 ust. 2 przepis mówiący o tym, że informacje kierowane przez przedsiębiorstwo do klienta powinny być rzetelne, niebudzące wątpliwości i niewprowadzające w błąd.
(82) Czynności prowadzone przez przedsiębiorstwo inwestycyjne w ramach przygotowań do świadczenia usługi inwestycyjnej lub prowadzenia działalności inwestycyjnej należy traktować jako integralną część takiej usługi lub działalności.
Obejmuje to na przykład przekazywanie klientom przez przedsiębiorstwo inwestycyjne porad o charakterze ogólnym przed rozpoczęciem świadczenia usługi doradztwa inwestycyjnego albo innego rodzaju usługi lub działalności inwestycyjnej bądź też w trakcie wykonywania takich usług czy takiej działalności.
(83) Przekazanie zalecenia powszechnego (tj. takiego, które przeznaczone jest do rozpowszechnienia za pośrednictwem kanałów dystrybucji lub skierowane do ogółu społeczeństwa) na temat transakcji na instrumencie finansowym lub na określonym rodzaju instrumentów finansowych stanowi przykład świadczenia usługi dodatkowej, objętej zakresem sekcji B pkt 5 załącznika I do dyrektywy 2004/39/WE, a zatem do określonego wyżej zalecenia ma zastosowanie dyrektywa 2004/39/WE i zawarte w niej przepisy ochronne.
(84) Konsultacji technicznych udzielił Komitet Europejskich Organów Nadzoru Papierów Wartościowych ustanowiony na mocy decyzji Komisji 2001/527/WE [7].
(85) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodnie z opinią Europejskiego Komitetu Papierów Wartościowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
ZAKRES I DEFINICJE
Artykuł 1
Przedmiot i zakres
1. Niniejsza dyrektywa określa szczegółowe zasady wykonania art. 4 ust. 1 ppkt 4 i ust. 4 ppkt 2, art. 13 ust. 2–8, art. 18, art. 19 ust. 1–6, art. 19 ust. 8 oraz art. 21, 22 i 24 dyrektywy 2004/39/WE.
2.
Rozdział II oraz rozdział III sekcje 1–4 art. 45 i sekcje 6 i 8, a także (w zakresie, w jakim odnoszą się do wyżej wymienionych przepisów) rozdział I, rozdział III sekcja 9 i rozdz.
IV niniejszej dyrektywy mają zastosowanie do spółek zarządzających zgodnie z art. 5 ust. 4 dyrektywy 85/611/EWG.
Artykuł 2
Definicje
Dla celów niniejszej dyrektywy zastosowanie mają następujące definicje:
1) "kanały dystrybucyjne" oznaczają kanały dystrybucyjne w rozumieniu art. 1 ust. 7 dyrektywy Komisji 2003/125/WE;
2) "trwały nośnik informacji" oznacza każdy instrument pozwalający klientowi na przechowywanie informacji kierowanych osobiście do tego klienta w sposób pozwalający na ich przyszłe wykorzystanie przez czas odpowiadający celom informacji oraz pozwalający na odtworzenie przechowywanych informacji w niezmienionej formie;
3) "osoba zaangażowana" w odniesieniu do przedsiębiorstwa inwestycyjnego oznacza dowolną spośród następujących osób:
a) dyrektor, wspólnik lub osoba na stanowisku równorzędnym, osoba kierująca przedsiębiorstwem lub przedstawiciela przedsiębiorstwa;
b) dyrektor, wspólnik lub osoba na stanowisku równorzędnym albo osoba kierująca przedstawicielstwem przedsiębiorstwa;
c) osoba zatrudniona w przedsiębiorstwie lub jego przedstawicielstwie oraz każda inna osoba fizyczna, której usługi pozostają do dyspozycji i pod kontrolą przedsiębiorstwa lub jego przedstawicielstwa i która uczestniczy w świadczeniu usług i wykonywaniu działalności inwestycyjnej przedsiębiorstwa;
d) osoba fizyczna, która bezpośrednio uczestniczy w świadczeniu usług na rzecz przedsiębiorstwa inwestycyjnego lub jego przedstawicielstwa na mocy umowy outsourcingowej w związku z wykonywanymi przez przedsiębiorstwo usługami i działalnością inwestycyjną;
4) "analityk finansowy" oznacza osobę zaangażowaną, która wykonuje badania inwestycyjne;
5) "grupa" w odniesieniu do przedsiębiorstwa inwestycyjnego oznacza grupę, której to przedsiębiorstwo jest częścią, składającą się z przedsiębiorstwa dominującego, jego spółek zależnych i podmiotów, w których to przedsiębiorstwo dominujące lub jego spółki zależne posiadają udziały, jak również przedsiębiorstwa powiązane ze sobą stosunkiem, o którym mowa w art. 12 ust. 1 dyrektywy Rady 83/349/EWG w sprawie sprawozdań skonsolidowanych [8];
6) "outsourcing" oznacza dowolnego rodzaju umowę między przedsiębiorstwem inwestycyjnym i dostawcą usług, na podstawie której dostawca wykonuje proces, usługę lub działalność, które w innym przypadku zostałyby wykonane przez samo przedsiębiorstwo inwestycyjne;
7) "osoba, z którą osobę zaangażowaną łączą więzy pokrewieństwa" oznacza dowolną spośród następujących osób:
a) współmałżonek osoby zaangażowanej lub jej partner traktowany według prawa danego kraju na równi ze współmałżonkiem;
b) dziecko lub przybrane dziecko będące na utrzymaniu osoby zaangażowanej;
c) jakąkolwiek osobę spokrewnioną z osobą zaangażowaną, która zamieszkiwała z nią w jednym gospodarstwie domowym przez co najmniej rok, licząc od daty danej transakcji osobistej;
8) "transakcja finansowania papierów wartościowych" ma znaczenie nadane jej w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1287/2006 [9];
9) "kierownictwo wyższego szczebla" oznacza osobę lub osoby efektywnie kierujące działalnością przedsiębiorstwa inwestycyjnego, o których mowa w art. 9 ust. 1 dyrektywy 2004/39/WE.
Artykuł 3
Warunki odnoszące się do przekazywania informacji
1.
Jeżeli do celów niniejszej dyrektywy wymaga się przekazania informacji na trwałym nośniku, państwa członkowskie zezwalają przedsiębiorstwom inwestycyjnym na dostarczenie informacji na trwałym nośniku innym niż papier, jeżeli:
a) przekazanie informacji w ten sposób jest celowe w kontekście, w jakim jest lub ma być prowadzona działalność handlowa między przedsiębiorstwem a klientem; oraz
b) osoba, do której kierowane są informacje, mając wybór między informacjami na papierze lub na takim właśnie innym trwałym nośniku, wskazuje konkretnie na tę drugą możliwość.
2.
Jeżeli, zgodnie z art. 29, art. 30, art. 31, art. 32, art. 33 lub art. 46 ust. 2 niniejszej dyrektywy, przedsiębiorstwo inwestycyjne przekazuje klientowi informacje za pośrednictwem strony internetowej, a informacje takie nie są adresowane osobiście do klienta, państwa członkowskie dbają o to, by spełnione zostały następujące warunki:
a) przekazanie informacji w ten sposób jest celowe w kontekście, w jakim jest lub ma być prowadzona działalność handlowa między przedsiębiorstwem a klientem;
b) klient musi wyrazić jednoznaczną zgodę na przekazywanie informacji w tej formie;
c) klient musi uzyskać powiadomienie w formie elektronicznej zawierające adres strony internetowej oraz wskazanie miejsca na tej stronie, gdzie można znaleźć informacje;
d) informacje muszą być aktualne;
e) informacje muszą być stale dostępne na stronie internetowej tak długo, jak jest to uzasadnione do tego, by klient mógł się z nimi zapoznać.
3.
Na potrzeby niniejszego artykułu przekazywanie informacji drogą elektroniczną traktuje się za celowe w kontekście, w jakim jest lub ma być prowadzona działalność handlowa między przedsiębiorstwem a klientem, jeśli istnieją dowody na to, że klient ma regularny dostęp do Internetu.
Podanie przez klienta swojego adresu poczty elektronicznej na potrzeby prowadzenia tego rodzaju działalności handlowej traktuje się jako taki właśnie dowód.
Artykuł 4
Dodatkowe wymagania dotyczące przedsiębiorstw inwestycyjnych w niektórych przypadkach
1.
Państwa członkowskie mogą utrzymywać lub nakładać wymogi dodatkowe w stosunku do zawartych w niniejszej dyrektywie jedynie w wyjątkowych przypadkach, tj. wówczas gdy takie wymogi są obiektywnie uzasadnione i proporcjonalne, po to, by przeciwdziałać konkretnym zagrożeniom dla bezpieczeństwa inwestorów lub integralności rynku, których to zagrożeń nie uwzględnia w odpowiednim zakresie niniejsza dyrektywa, pod warunkiem jednak że spełniony jest jeden z poniższych warunków:
a) określone zagrożenia uwzględnione w wymogach mają szczególne znaczenie w okolicznościach charakteryzujących strukturę rynku danego państwa członkowskiego;
b) wymóg uwzględnia zagrożenia i kwestie, które pojawiły się lub uwidoczniły po dacie obowiązywania niniejszej dyrektywy i nie są regulowane innymi wspólnotowymi środkami prawnymi.
2.
Żadne wymogi nałożone na mocy ust. 1 nie ograniczają ani też w inny sposób nie wpływają na prawa przedsiębiorstw inwestycyjnych wynikające z art. 31 i 32 dyrektywy 2004/39/WE.
3.
Państwa członkowskie powiadomią Komisję o:
a) każdym wymogu, jaki zamierzają utrzymać zgodnie z ust. 1 przed datą transpozycji niniejszej dyrektywy; oraz
b) każdym wymogu, jaki zamierzają nałożyć zgodnie z ust. 1, co najmniej jeden miesiąc przed datą wyznaczoną jako początek obowiązywania takiego wymogu.
W każdym wypadku powiadomieniu musi towarzyszyć uzasadnienie wymogu.
Komisja przekazuje państwom członkowskim i umieszcza na swojej stronie internetowej powiadomienia, które otrzymuje zgodnie z niniejszym ustępem.
4.
Do dnia 31 grudnia 2009 r. Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na temat stosowania przepisów niniejszego artykułu.
ROZDZIAŁ II
WYMOGI ORGANIZACYJNE
SEKCJA 1
Organizacja
Artykuł 5
(Artykuł 13 ust. 2–8 dyrektywy 2004/39/WE)Ogólne wymogi organizacyjne
1.
Państwa członkowskie wymagają od przedsiębiorstw inwestycyjnych przestrzegania następujących wymogów:
a) ustanowienia, wprowadzenia i utrzymywania procedur decyzyjnych i struktury organizacyjnej, które w sposób jasny i udokumentowany określają zasady sprawozdawczości oraz wyznaczają funkcje i zakresy odpowiedzialności;
b) upewnienia się, czy osoby zaangażowane są świadome, których procedur decyzyjnych muszą przestrzegać, aby właściwie wypełniać swoje obowiązki;
c) ustanowienia, wprowadzenia i utrzymywania odpowiednich mechanizmów kontroli wewnętrznej służących zapewnieniu zgodności z decyzjami i procedurami na wszystkich szczeblach organizacyjnych przedsiębiorstwa inwestycyjnego;
d) zatrudniania pracowników, którzy posiadają umiejętności, kwalifikacje i wiedzę fachową potrzebną do wypełnienia przydzielonych im obowiązków;
e) ustalenia, wprowadzenia i utrzymywania efektywnego systemu sprawozdawczości wewnętrznej i przekazu informacji na wszystkich szczeblach organizacyjnych przedsiębiorstwa inwestycyjnego;
f) utrzymywania odpowiedniego, należycie uporządkowanego rejestru działalności gospodarczej i organizacji wewnętrznej;
g) dbania o to, by powierzenie osobom zaangażowanym wielu funkcji nie prowadziło w praktyce bądź potencjalnie do tego, że osoby te nie mogą którejś z tych funkcji wykonać w sposób należyty, uczciwy i profesjonalny.
Państwa członkowskie czuwają nad tym, by z wyżej wymienionych powodów przedsiębiorstwa inwestycyjne brały pod uwagę charakter, skalę i stopień złożoności prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, a także charakter i zasięg usług i działań inwestycyjnych wykonywanych w toku takiej działalności.
2.
Państwa członkowskie wymagają, by przedsiębiorstwa inwestycyjne ustanowiły, wprowadziły i utrzymywały systemy i procedury, które zapewniają właściwy stopień bezpieczeństwa, integralności i poufności informacji, uwzględniając przy tym charakter takich informacji.
3.
Państwa członkowskie wymagają, by przedsiębiorstwa inwestycyjne ustanowiły, wprowadziły i utrzymywały odpowiednią politykę utrzymywania ciągłości działalności gospodarczej, której celem jest zachowanie najważniejszych danych i funkcji oraz utrzymanie usług i działalności inwestycyjnej w razie przerwy w funkcjonowaniu systemów i procedur – a jeśli nie jest to możliwe – możliwie szybkie przywrócenie takich danych i funkcji oraz możliwie szybkie wznowienie usług i działalności inwestycyjnej.
4.
Państwa członkowskie wymagają, by przedsiębiorstwa inwestycyjne ustanowiły, wprowadziły i utrzymywały zasady i procedury rachunkowości, które umożliwiają terminowe dostarczenie właściwym władzom, na wniosek tych ostatnich, sprawozdań finansowych, które dają prawdziwy i rzetelny obraz sytuacji finansowej i odpowiadają obowiązującym normom i regułom rachunkowości.
5.
Państwa członkowskie wymagają, by przedsiębiorstwa inwestycyjne monitorowały i regularnie oceniały adekwatność i skuteczność stosowanych przez siebie systemów, mechanizmów kontroli wewnętrznej i ustaleń dokonanych zgodnie z ust. 1–4 oraz podejmowały odpowiednie środki w celu wyeliminowania wszelkich niedociągnięć.
Artykuł 6
(Artykuł 13 ust. 2 dyrektywy 2004/39/WE)Zgodność z przepisami
1.
Państwa członkowskie wymagają, by przedsiębiorstwa inwestycyjne ustanowiły, wprowadziły i utrzymywały zasady i procedury służące wykrywaniu ryzyka niewypełnienia przez przedsiębiorstwo jego zobowiązań wynikających z dyrektywy 2004/39/WE oraz zagrożeń, które temu towarzyszą, jak również by wprowadziły odpowiednie środki i procedury, tak by ograniczyć takie ryzyko do minimum oraz umożliwić właściwym władzom skuteczne wykonywanie uprawnień przysługujących im na mocy tejże dyrektywy.
Państwa członkowskie czuwają nad tym, by z wyżej wymienionych powodów przedsiębiorstwa inwestycyjne brały pod uwagę charakter, skalę i stopień złożoności prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, a także charakter i zasięg usług i działań inwestycyjnych wykonywanych w toku takiej działalności.
2.
Państwa członkowskie wymagają, by przedsiębiorstwa inwestycyjne ustanowiły i utrzymywały stałą i skuteczną komórkę ds. nadzoru zgodności z prawem, która działa niezależnie i odpowiada za:
a) monitorowanie i regularną ocenę adekwatności i skuteczności środków i procedur wprowadzonych zgodnie z ust. 1 akapit pierwszy oraz działań podjętych w celu wyeliminowania wszelkich niedociągnięć w wypełnianiu przez przedsiębiorstwo jego zobowiązań wynikających z przepisów dyrektywy;
b) doradztwo i pomoc dla osób zaangażowanych odpowiedzialnych za wykonywanie usług i działalności inwestycyjnej, służące wypełnianiu przez przedsiębiorstwo jego zobowiązań wynikających z dyrektywy 2004/39/WE.
3.
Aby komórka ds. nadzoru zgodności z prawem mogła wypełniać swoje obowiązki w sposób właściwy i niezależny, państwa członkowskie wymagają od przedsiębiorstw inwestycyjnych spełnienia następujących warunków:
a) komórka musi dysponować koniecznymi uprawnieniami, zasobami, wiedzą fachową i dostępem do wszystkich istotnych informacji;
b) należy oficjalnie wyznaczyć inspektora nadzoru, który musi odpowiadać za zapewnianie zgodności z przepisami dyrektywy oraz sporządzanie sprawozdań z ich wykonania zgodnie z wymogami art. 9 ust. 2;
c) osoby zaangażowane, które biorą udział w pracach komórki, nie mogą jednocześnie uczestniczyć w wykonywaniu usług czy działań, które monitorują;
d) metoda ustalania wynagrodzenia osób zaangażowanych, które biorą udział w pracach komórki, nie może faktycznie ani potencjalnie wpływać na obiektywność takich osób.
Przedsiębiorstwo inwestycyjne nie ma jednak obowiązku stosowania się do przepisów lit. c) lub d), jeżeli potrafi wykazać, że wymóg określony w wymienionych przepisach jest nieproporcjonalny w stosunku do charakteru, skali i stopnia złożoności działalności gospodarczej prowadzonej przez to przedsiębiorstwo, a także w stosunku do charakteru i zasięgu jego usług i działań inwestycyjnych, oraz że jego komórka ds. nadzoru zgodności z prawem nadal działa skutecznie.
Artykuł 7
(Artykuł 13 ust. 5 akapit drugi dyrektywy 2004/39/WE)Zarządzanie ryzykiem
1.
Państwa członkowskie wymagają od przedsiębiorstw inwestycyjnych podjęcia następujących działań:
a) ustanowienia, wprowadzenia i utrzymywania odpowiednich zasad i procedur zarządzania ryzykiem służących rozpoznawaniu ryzyka związanego ze stosowanymi przez przedsiębiorstwo działaniami, procesami i systemami, a w razie potrzeby określenia akceptowalnego poziomu ryzyka;
b) przyjęcia skutecznych uzgodnień, procedur i mechanizmów w celu zarządzania ryzykiem związanym z działalnością przedsiębiorstwa oraz stosowanymi przez nie procesami i systemami, w oparciu o akceptowalny poziom ryzyka, o którym mowa powyżej;
c) monitorowania:
i) adekwatności i skuteczności stosowanych przez przedsiębiorstwo inwestycyjne zasad i procedur zarządzania ryzykiem;
ii) stopnia, w jakim przedsiębiorstwo inwestycyjne i osoby zaangażowane stosują się do uzgodnień, procesów i mechanizmów przyjętych zgodnie z lit. b);
iii) adekwatności i skuteczności środków podjętych w celu wyeliminowania wszelkich nieprawidłowości w tych zasadach, procedurach, uzgodnieniach, procesach i mechanizmach, w tym niezastosowania się osób zaangażowanych do takich uzgodnień, procesów i mechanizmów lub nieprzestrzegania takich zasad lub procedur.
2.
Państwa członkowskie wymagają, by przedsiębiorstwa inwestycyjne – tam gdzie to właściwe i proporcjonalne w stosunku do charakteru, skali i stopnia złożoności działalności gospodarczej oraz do charakteru i zasięgu usług i działań inwestycyjnych wykonywanych w toku tej działalności – ustanowiły i utrzymywały komórkę ds. zarządzania ryzykiem, która działa niezależnie i wykonuje następujące zadania:
a) wdrażanie zasad i procedur, o których mowa w ust. 1;
b) składanie sprawozdań i doradzanie kierownictwu wyższego szczebla zgodnie z art. 9 ust. 2.
Jeśli przedsiębiorstwo inwestycyjne nie jest na mocy przepisów akapitu pierwszego zobowiązane do ustanowienia i utrzymywania niezależnie funkcjonującej komórki ds. zarządzania ryzykiem, musi mimo to być w stanie udowodnić, że zasady i procedury, które przyjęło zgodnie z ust. 1, spełniają wymogi tego ustępu i są przez cały czas skuteczne.
Artykuł 8
(Artykuł 13 ust. 5 akapit drugi dyrektywy 2004/39/WE)Audyt wewnętrzny
Państwa członkowskie wymagają, by przedsiębiorstwa inwestycyjne – tam, gdzie to właściwe i proporcjonalne w stosunku do charakteru, skali i stopnia złożoności działalności gospodarczej oraz do charakteru i zasięgu usług i działań inwestycyjnych wykonywanych w toku tej działalności – ustanowiły i utrzymywały komórkę ds. audytu wewnętrznego, która działa niezależnie i oddzielnie w stosunku do innych komórek i obszarów działalności przedsiębiorstwa inwestycyjnego, a której obowiązki polegają na:
a) ustanowieniu, wdrożeniu i utrzymywaniu planu audytu służącego badaniu i ocenianiu adekwatności i skuteczności systemów, mechanizmów kontroli wewnętrznej i uzgodnień stosowanych przez przedsiębiorstwo inwestycyjne;
b) wydawaniu zaleceń opartych na wynikach prac przeprowadzonych zgodnie z lit. a);
c) weryfikacji wykonania tych zaleceń;
d) składaniu sprawozdań z audytów wewnętrznych zgodnie z art. 9 ust. 2.
Artykuł 9
(Artykuł 13 ust. 2 dyrektywy 2004/39/WE)Obowiązki kierownictwa wyższego szczebla
1.
Państwa członkowskie wymagają, by przedsiębiorstwa inwestycyjne, dokonując wewnętrznego przydziału zadań, czyniły to w sposób, z którego wynika odpowiedzialność kierownictwa wyższego szczebla – a tam, gdzie to właściwe, także organu nadzorczego – za wypełnienie zobowiązań spoczywających na przedsiębiorstwie z mocy dyrektywy 2004/39/WE.
Kierownictwo wyższego szczebla – a tam, gdzie to właściwe, także organ nadzorczy – dokonuje w szczególności oceny i okresowego przeglądu skuteczności zasad, uzgodnień i procedur stosowanych w celu wypełnienia zobowiązań wynikających z dyrektywy 2004/39/WE oraz podejmuje odpowiednie środki w celu wyeliminowania ewentualnych niedociągnięć w tym względzie.
2.
Państwa członkowskie wymagają, by kierownictwo wyższego szczebla w przedsiębiorstwach inwestycyjnych otrzymywało często (i nie rzadziej niż raz do roku) pisemne sprawozdania dotyczące zagadnień objętych art. 6, 7 i 8, wskazujące w szczególności, czy podjęto odpowiednie środki naprawcze w przypadku ewentualnych niedociągnięć.
3.
Państwa członkowskie wymagają, aby komórki nadzorcze w przedsiębiorstwach inwestycyjnych (jeśli takie istnieją) otrzymywały regularne, pisemne sprawozdania w tym przedmiocie.
4.
Do celów niniejszego artykułu "komórka nadzorcza" oznacza komórkę działającą w przedsiębiorstwie inwestycyjnym, która odpowiada za nadzorowanie kierownictwa wyższego szczebla.
Artykuł 10
(Artykuł 13 ust. 2 dyrektywy 2004/39/WE)Rozpatrywanie skarg
Państwa członkowskie wymagają, by przedsiębiorstwa inwestycyjne ustanowiły, wprowadziły i utrzymywały skuteczne i przejrzyste procedury racjonalnego i szybkiego rozpatrywania skarg wpływających od istniejących lub potencjalnych klientów detalicznych, a także by prowadziły rejestr wszystkich takich skarg oraz środków podjętych w celu ich rozpatrzenia.
Artykuł 11
(Artykuł 13 ust. 2 dyrektywy 2004/39/WE)Pojęcie transakcji osobistej
Dla celów art. 12 i art. 25 transakcja osobista oznacza operację handlową na instrumencie finansowym przeprowadzoną przez osobę zaangażowaną lub w jej imieniu, o ile spełnione jest przynajmniej jedno z następujących kryteriów:
a) działanie osoby zaangażowanej wykracza poza zakres jej obowiązków służbowych;
b) transakcję przeprowadza się na rachunek jednej z następujących osób:
i) osoby zaangażowanej;
ii) osoby, z którą osobę zaangażowaną łączą więzy pokrewieństwa albo bliskie stosunki;
iii) osoby, której stosunki z osobą zaangażowaną są takiego rodzaju, że osoba zaangażowana ma, bezpośrednio lub pośrednio, istotny interes w danej transakcji, inny niż opłata lub prowizja za jej wykonanie.
Artykuł 12
(Artykuł 13 ust. 2 dyrektywy 2004/39/WE)Transakcje osobiste
1.
Państwa członkowskie wymagają, by przedsiębiorstwa inwestycyjne ustanowiły, wprowadziły i utrzymywały odpowiednie środki służące temu, by żadna osoba zaangażowana, która uczestniczy w działalności mogącej wywołać sprzeczność interesów lub która z tytułu działalności prowadzonej przez siebie lub w imieniu przedsiębiorstwa ma dostęp do informacji wewnętrznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 dyrektywy 2003/6/WE lub innych poufnych informacji dotyczących klientów lub transakcji zawieranych z udziałem lub dla klientów, nie podejmowała żadnej z następujących czynności:
a) zawieranie transakcji osobistej, która spełnia co najmniej jedno z poniższych kryteriów:
i) jest w odniesieniu do danej osoby objęta zakazem na mocy dyrektywy 2003/6/WE;
ii) łączy się z nieuprawnionym lub nieprawidłowym ujawnieniem informacji poufnych;
iii) koliduje lub może kolidować z jakimkolwiek zobowiązaniem przedsiębiorstwa inwestycyjnego wynikającym z dyrektywy 2004/39/WE;
b) doradzanie innym osobom lub ich nakłanianie, w zakresie wykraczającym poza właściwy tryb wykonywania obowiązków zawodowych lub zakontraktowanych usług, do zawarcia transakcji na instrumentach finansowych, która to transakcja jako transakcja osobista osoby zaangażowanej byłaby objęta przepisami lit. a) niniejszego artykułu lub art. 25 ust. 2 lit. a) lub b), lub art. 47 ust. 3;
c) ujawnienie osobie trzeciej informacji lub opinii w zakresie wykraczającym poza normalny tryb wykonywania obowiązków zawodowych lub zakontraktowanych usług (co nie umniejsza zakresu stosowania art. 3 lit. a) dyrektywy 2003/6/WE), w sytuacji gdy osoba zaangażowana wie lub ma uzasadnione podstawy, aby przypuszczać, że ujawnienie takich informacji lub opinii pozwoli lub może pozwolić tej osobie trzeciej na podjęcie jednego z następujących kroków:
i) zawarcie transakcji na instrumencie finansowym, która jako transakcja osobista osoby zaangażowanej byłaby objęta przepisami określonymi w lit. a) niniejszego artykułu lub art. 25 ust. 2 lit. a) lub b), lub art. 47 ust. 3;
ii) doradzanie kolejnym osobom lub ich nakłanianie do zawarcia takiej transakcji.
2.
Uzgodnienia wymagane na mocy ust. 1 muszą w szczególności służyć temu, by:
a) każda osoba zaangażowana, objęta zakresem ust. 1, była świadoma ograniczeń dotyczących transakcji osobistych oraz środków ustanowionych przez przedsiębiorstwo inwestycyjne w związku z transakcjami osobistymi i ujawnianiem informacji zgodnie z ust. 1;
b) przedsiębiorstwo było szybko informowane o każdej transakcji osobistej zawartej przez osobę zaangażowaną albo poprzez zgłoszenie takiej transakcji, albo za sprawą innych procedur umożliwiających jej stwierdzenie.
W przypadku umów outsourcingowych przedsiębiorstwo inwestycyjne musi dopilnować, by podmiot, któremu zleca wykonanie działalności, prowadził rejestr transkacji osobistych zawieranych przez wszystkie osoby zaangażowane oraz by na wniosek przedsiębiorstwa inwestycyjnego bezzwłocznie przekazywał mu informacje na ten temat;
c) prowadzono rejestr zgłoszonych lub stwierdzonych transakcji osobistych, w tym zezwoleń lub zakazów wydanych w związku z taką transakcją.
3.
Ustępy 1 i 2 nie mają zastosowania do następujących rodzajów transakcji osobistych:
a) transakcji osobistych wykonywanych w ramach usługi uznaniowego zarządzania portfelem, jeśli nie są poprzedzone kontaktem pomiędzy zarządzającym portfelem a osobą zaangażowaną lub inną osobą, na rachunek której dokonuje się transakcji;
b) transakcji osobistych na jednostkach przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania, które spełniają warunki niezbędne do nabycia praw przyznanych na mocy dyrektywy 85/611/EWG lub podlegają zgodnemu z prawem krajowym nadzorowi państwa członkowskiego, które to prawo wymaga równoważnego rozkładu ryzyka związanego z poszczególnymi aktywami, w sytuacji gdy osoba zaangażowana i każda inna osoba, na rachunek której dokonuje się transakcji, nie uczestniczą w zarządzaniu przedsiębiorstwem.
SEKCJA 2
Outsourcing
Artykuł 13
(Artykuł 13 ust. 2 i art. 13 ust. 5 akapit pierwszy dyrektywy 2004/39/WE)Pojęcie funkcji o podstawowym lub ważnym znaczeniu
1.
Dla celów art. 13 ust. 5 akapit pierwszy dyrektywy 2004/39/WE funkcje wykonawcze uznaje się za funkcje o podstawowym lub ważnym znaczeniu, jeśli błąd lub niepowodzenie w ich wykonaniu zagrażałyby w sposób istotny ciągłości wypełniania przez przedsiębiorstwo inwestycyjne warunków zezwolenia lub zobowiązań wynikających z dyrektywy 2004/39/WE lub też zagrażałaby jego wynikom finansowym, niezawodności lub ciągłości wykonywanych przez nie usług i działalności inwestycyjnej.
2.
Nie umniejszając znaczenia żadnej innej funkcji, następujące funkcje nie będą uznane za mające podstawowe i ważne znaczenie dla celów ust. 1:
a) usługi doradztwa świadczone na rzecz przedsiębiorstwa i inne usługi niebędące częścią działalności inwestycyjnej przedsiębiorstwa, w tym świadczenie na rzecz przedsiębiorstwa usług w zakresie doradztwa prawnego, szkolenie personelu, fakturowanie oraz ochrona obiektów i pracowników przedsiębiorstwa;
b) zakup znormalizowanych usług, w tym usług związanych z dostarczaniem informacji rynkowych i notowań.
Artykuł 14
(Artykuł 13 ust. 2 i art.13 ust. 5 akapit pierwszy dyrektywy 2004/39/WE)Warunki outsourcingu funkcji o ważnym lub podstawowym znaczeniu albo usług lub działalności inwestycyjnej
1.
Państwa członkowskie czuwają nad tym, by podczas outsourcingu funkcji wykonawczych o podstawowym lub ważnym znaczeniu albo jakiegokolwiek rodzaju usług czy działalności inwestycyjnej przedsiębiorstwa inwestycyjne zachowały pełną odpowiedzialność za wykonanie zobowiązań wynikających z dyrektywy 2004/39/WE i spełniały w szczególności następujące warunki:
a) outsourcing nie może oznaczać delegowania przez kierownictwo wyższego szczebla swoich obowiązków;
b) stosunek i zobowiązania przedsiębiorstwa inwestycyjnego wobec swoich klientów, wynikające z przepisów dyrektywy 2004/39/WE, nie mogą ulec zmianie;
c) outsourcing nie może osłabiać warunków, jakie musi spełnić przedsiębiorstwo inwestycyjne, aby uzyskać i utrzymać zezwolenie zgodnie z art. 5 dyrektywy 2004/39/WE;
d) żaden z warunków, na podstawie których przyznano zezwolenie przedsiębiorstwu, nie może przestać obowiązywać ani ulec zmianie.
2.
Państwa członkowskie wymagają, by zawieranie, zarządzanie i rozwiązywanie przez przedsiębiorstwo inwestycyjne umów na outsourcing z dostawcami usług, których przedmiotem są funkcje wykonawcze o podstawowym i ważnym znaczeniu lub innego rodzaju usługi i działalność inwestycyjna, odbywało się z należytą wprawą, rozwagą i starannością.
Przedsiębiorstwo podejmuje w szczególności niezbędne kroki, aby upewnić się, że spełnione są następujące warunki:
a) dostawca usług musi mieć umiejętności, możliwości i wszelkie wymagane prawem zezwolenia do wykonania zleconych funkcji, usług lub działań w sposób niezawodny i profesjonalny;
b) dostawca usług musi wykonywać zlecone usługi w sposób skuteczny; w tym celu przedsiębiorstwo ustala metody oceny jakości działania takiego dostawcy;
c) dostawca usług musi właściwie nadzorować wykonywanie zleconych zadań oraz odpowiednio zarządzać ryzykiem związanym z outsourcingiem;
d) należy podjąć odpowiednie działania w przypadku gdy okaże się, że dostawca usług może nie wykonywać zleconych mu zadań w sposób skuteczny i zgodny z obowiązującymi przepisami ustawowymi i wykonawczymi;
e) przedsiębiorstwo inwestycyjne musi utrzymywać odpowiedni poziom wiedzy specjalistycznej, koniecznej do skutecznego nadzorowania zlecanych zadań i zarządzania ryzykiem związanym z outsourcingiem, musi także nadzorować wykonywanie takich zadań i zarządzać takim ryzykiem;
f) dostawca usług musi ujawniać przedsiębiorstwu inwestycyjnemu wszelkie fakty mogące w sposób istotny wpłynąć na wykonanie zleconych mu zadań w sposób skuteczny i zgodny z obowiązującymi przepisami ustawowymi i wykonawczymi;
g) przedsiębiorstwo inwestycyjne musi mieć możliwość rozwiązania w razie konieczności umowy na outsourcing bez szkody dla ciągłości i jakości usług świadczonych na rzecz klientów;
h) dostawca usług musi współpracować z właściwymi władzami przedsiębiorstwa inwestycyjnego w związku z działaniami będącymi przedmiotem outsourcingu;
i) przedsiębiorstwo inwestycyjne, jego audytorzy i właściwe władze muszą mieć skuteczny dostęp do danych związanych z działaniami będącymi przedmiotem outsourcingu oraz do siedziby dostawcy usług, a właściwe organy muszą mieć możliwość korzystania z tego prawa dostępu;
j) dostawca usług musi chronić wszelkie poufne informacje dotyczące przedsiębiorstwa inwestycyjnego i jego klientów;
k) przedsiębiorstwo inwestycyjne i dostawca usług muszą ustanowić, wprowadzić i utrzymywać plany awaryjne przewidujące sposoby odzyskiwania danych w przypadkach awarii wywołanych katastrofą oraz prowadzić okresowe testy narzędzi archiwizacji, tam gdzie to konieczne, biorąc pod uwagę zadanie, usługę i działalność będące przedmiotem outsourcingu.
3.
Państwa członkowskie wymagają, aby odpowiednie prawa i obowiązki przedsiębiorstwa inwestycyjnego i dostawcy usług były przydzielone w sposób jasny i określone w pisemnej umowie.
4.
Państwa członkowskie zezwalają, by w przypadku gdy przedsiębiorstwo inwestycyjne i dostawca usług są członkami tej samej grupy, przedsiębiorstwo inwestycyjne mogło, w celu dostosowania się do przepisów niniejszego artykułu oraz art. 15, uwzględniać stopień kontroli, jaką sprawuje nad dostawcą usług, oraz zakres, w jakim może wpływać na jego działania.
5.
Państwa członkowskie wymagają, by przedsiębiorstwa inwestycyjne udostępniały właściwym władzom, na wniosek tych ostatnich, wszelkie informacje umożliwiające nadzorowanie zgodności zleconych działań z wymogami niniejszej dyrektywy.
Artykuł 15
(Artykuł 13 ust. 2 i art. 13 ust. 5 akapit pierwszy dyrektywy 2004/39/WE)Dostawcy usług zlokalizowani w państwach trzecich
1.
Oprócz wymogów określonych w art. 14 państwa członkowskie wymagają, aby przedsiębiorstwo inwestycyjne, zlecając dostawcy zlokalizowanemu w państwie trzecim wykonanie na zasadzie outsourcingu usługi polegającej na zarządzaniu portfelem klienta detalicznego, zapewniało spełnienie następujących warunków:
a) aby świadczyć taki rodzaj usługi, dostawca musi posiadać zezwolenie lub być zarejestrowany w swoim kraju rodzimym i podlegać nadzorowi ostrożnościowemu;
b) musi istnieć odpowiednia umowa o współpracy między właściwymi władzami, którym podlega dane przedsiębiorstwo inwestycyjne, a organem nadzorczym dostawcy usług.
2.
Jeśli jeden lub oba warunki wymienione w ust. 1 nie są spełnione, przedsiębiorstwo inwestycyjne może zlecić dostawcy usług zlokalizowanemu w państwie trzecim wykonanie usług inwestycyjnych na zasadzie outsourcingu jedynie wówczas gdy wcześniej powiadomi właściwe władze o umowie na outsourcing, a władze te przez odpowiednio długi czas po odbiorze zawiadomienia nie wniosą sprzeciwu wobec takiej umowy.
3.
Nie naruszając przepisów ust. 2, państwa członkowskie publikują lub wymagają, by właściwe władze publikowały opis przyjętych sposobów postępowania w odniesieniu do usług outsourcingowych, objętych zakresem ust. 2.
W opisie takim podaje się przykładowe sytuacje, w których właściwe władze nie wyraziłyby lub prawdopodobnie nie wyraziłyby sprzeciwu wobec outsourcingu w rozumieniu ust. 2, w przypadku gdy nie są spełnione jeden lub oba warunki wymienione w ust. 1 lit. a) i b).
W opisie wyjaśnia się dokładnie, dlaczego właściwe władze uważają, że w takich przypadkach outsourcing nie wpłynąłby negatywnie na zdolność przedsiębiorstw inwestycyjnych do wypełnienia zobowiązań wynikających z art. 14.
4.
Żaden z przepisów niniejszego artykułu nie umniejsza zobowiązań przedsiębiorstw inwestycyjnych do spełnienia wymogów art. 14.
5.
Właściwe władze publikują listę organów nadzorczych w państwach trzecich, z którymi łączą je umowy o współpracy odpowiednie dla celów ust. 1 lit. b).
SEKCJA 3
Zabezpieczenie aktywów klientów
Artykuł 16
(Artykuł 13 ust. 7 i 8 dyrektywy 2004/39/WE)Zabezpieczenie instrumentów finansowych i funduszy klientów
1.
Państwa członkowskie wymagają, by w celu zabezpieczenia praw klientów w odniesieniu do należących do nich instrumentów finansowych i funduszy przedsiębiorstwa inwestycyjne przestrzegały następujących wymogów:
a) muszą prowadzić takie zapisy i takie rachunki, jakie są niezbędne do tego, aby w każdej chwili i bez zwłoki możliwe było oddzielenie aktywów przechowywanych w imieniu jednego klienta od aktywów przechowywanych w imieniu innego klienta oraz od aktywów własnych;
b) muszą prowadzić rejestr i rachunki w sposób gwarantujący ich dokładność, w szczególności zaś pozwalający na ich powiązanie z instrumentami finansowymi i funduszami przechowywanymi dla klientów;
c) muszą regularnie uzgadniać własne rachunki i rejestr z rachunkami i rejestrem stron trzecich, u których przechowywane są takie aktywa;
d) muszą podjąć niezbędne kroki do tego, by instrumenty finansowe klientów zdeponowane u strony trzeciej, zgodnie z poniższym art. 17, były traktowane oddzielne w stosunku do instrumentów finansowych należących do przedsiębiorstwa finansowego oraz instrumentów finansowych należących do tej strony trzeciej poprzez ich odmienne oznaczenie na rachunkach strony trzeciej lub poprzez zastosowanie równoważnych środków zapewniających taki sam stopień ochrony;
e) muszą podjąć niezbędne kroki do tego, by fundusze klientów zdeponowane zgodnie z poniższym art. 18 w banku centralnym, instytucji kredytowej, banku autoryzowanym w państwie trzecim czy też w uznanym funduszu rynku pieniężnego przechowywane były na rachunku lub rachunkach traktowanych oddzielnie w stosunku do rachunków używanych do przechowywania funduszy należących do przedsiębiorstwa inwestycyjnego;
f) muszą wprowadzać odpowiednie ustalenia organizacyjne w celu ograniczenia do minimum ryzyka straty lub zmniejszenia aktywów klienta czy też ograniczenia praw związanych z takimi aktywami na skutek niewłaściwego wykorzystania aktywów, oszustwa, złej administracji, nieprawidłowości w prowadzeniu rejestru lub zaniedbania.
2.
Jeżeli ze względu na obowiązujące prawo, w tym szczególnie prawo dotyczące własności lub niewypłacalności, uzgodnienia dokonane przez przedsiębiorstwa inwestycyjne zgodnie z ust. 1 w celu zagwarantowania praw klientów nie są wystarczające do spełnienia wymogów art. 13 ust. 7 i 8 dyrektywy 2004/39/WE, państwa członkowskie określają środki, jakie muszą podjąć przedsiębiorstwa inwestycyjne, aby owe zobowiązania wypełnić.
3.
Jeśli prawo obowiązujące w kraju, gdzie przechowywane są fundusze lub instrumenty finansowe klienta, nie pozwala przedsiębiorstwom inwestycyjnym wykonać przepisów ust. 1 lit. d) lub e), państwa członkowskie wprowadzają wymogi zapewniające równoważny stopień zabezpieczenia praw klientów.
Artykuł 17
(Artykuł 13 ust. 7 dyrektywy 2004/39/WE)Deponowanie instrumentów finansowych klientów
1.
Państwa członkowskie zezwalają przedsiębiorstwom inwestycyjnym na deponowanie instrumentów finansowych przechowywanych w imieniu klientów na rachunku lub rachunkach otwartych u strony trzeciej, pod warunkiem że przedsiębiorstwa te z należytą wprawą, rozwagą i starannością wybierają, wyznaczają i okresowo kontrolują stronę trzecią oraz uzgodnienia dotyczące przechowywania i zabezpieczania takich instrumentów finansowych.
Państwa członkowskie wymagają w szczególności, by przedsiębiorstwa inwestycyjne brały pod uwagę poziom wiedzy specjalistycznej i opinię, jaką cieszy się na rynku strona trzecia, jak również wszelkie wymagania prawne oraz praktyki rynkowe dotyczące przechowywania takich instrumentów finansowych klientów detalicznych, które mogłyby mieć niekorzystny wpływ na prawo własności klientów.
2.
Państwa członkowskie dbają o to, by w przypadku gdy przechowywanie instrumentów finansowych na rachunek innej osoby w obrębie jurysdykcji, gdzie przedsiębiorstwo inwestycyjne proponuje zdeponować instrumenty finansowe klienta u strony trzeciej, podlega szczególnym uregulowaniom i nadzorowi – przedsiębiorstwo to w obrębie owej jurysdykcji nie deponowało instrumentów finansowych u strony trzeciej, która takim uregulowaniom i nadzorowi nie podlega.
3.
Państwa członkowskie dbają o to, by przedsiębiorstwa inwestycyjne nie przechowywały instrumentów finansowych w imieniu klientów u strony trzeciej w państwie trzecim, które nie reguluje przechowywania i zabezpieczania instrumentów finansowych na rachunek innej osoby, chyba że spełniony jest jeden z poniższych warunków:
a) charakter instrumentów finansowych lub związanych z nimi usług inwestycyjnych wymaga, by instrumenty te zdeponować u strony trzeciej w państwie trzecim;
b) instrumenty finansowe przechowywane są w imieniu klienta branżowego, a klient taki zwraca się do przedsiębiorstwa z pisemnym wnioskiem o zdeponowanie ich u strony trzeciej w państwie trzecim.
Artykuł 18
(Artykuł 13 ust. 8 dyrektywy 2004/39/WE)Deponowanie funduszy klientów
1.
Państwa członkowskie wymagają, by przedsiębiorstwa inwestycyjne po przyjęciu funduszy klientów bezzwłocznie lokowały je na jednym lub kilku rachunkach otwartych u jednego z poniższych podmiotów:
a) bank centralny;
b) instytucja kredytowa autoryzowana zgodnie z dyrektywą 2000/12/WE;
c) bank autoryzowany w państwie trzecim;
d) uznany fundusz rynku pieniężnego.
Akapitu pierwszego nie stosuje się do instytucji kredytowej autoryzowanej na mocy dyrektywy 2006/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe (wersja przeredagowana) [10] w odniesieniu do depozytów w rozumieniu tejże dyrektywy, przechowywanych przez taką instytucję.
2. Dla celów ust. 1 lit. d) oraz art. 16 ust. 1 lit. e) "uznany fundusz rynku pieniężnego" oznacza przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania autoryzowane na mocy dyrektywy 85/611/EWG lub takie, które zgodnie z prawem krajowym państwa członkowskiego podlega nadzorowi odpowiedniego organu – a jeśli jest to wymagane – jest przez taki organ zatwierdzone, a przy tym spełnia następujące warunki:
a) jego nadrzędnym celem inwestycyjnym musi być albo utrzymanie nominalnej wartości netto aktywów przedsiębiorstwa (przed doliczeniem zysków), albo wartości kapitału początkowego inwestorów plus zyski;
b) musi, mając na względzie osiągnięcie nadrzędnego celu inwestycyjnego, inwestować wyłącznie w wysokiej jakości instrumenty rynku pieniężnego charakteryzujące się pierwotnym lub rzeczywistym terminem rozliczenia nie dłuższym niż 397 dni lub regularną korektą rentowności zgodną z takim terminem rozliczenia oraz średnim ważonym terminem rozliczenia wynoszącym 60 dni.
Może także osiągnąć ten cel, inwestując dodatkowo w depozyty ulokowane w instytucjach kredytowych;
c) musi zapewniać płynność przy rozliczeniach dokonywanych w tym samym dniu albo nazajutrz.
Dla celów lit. b) instrument rynku pieniężnego uważa się za instrument wysokiej jakości, jeśli uzyskał najwyższą ocenę kredytową od każdej właściwej agencji ratingowej, która dokonywała jego oceny.
Instrumentu nieocenionego przez właściwą agencję ratingową nie uznaje się za instrument wysokiej jakości.
Na potrzeby akapitu drugiego agencję ratingową uważa się za właściwą, jeśli regularnie i na profesjonalnych zasadach przyznaje oceny kredytowe w odniesieniu do funduszy rynku pieniężnego oraz jest uznaną instytucją ECAI (instytucją zewnętrznej oceny kredytowej) w rozumieniu art. 81 ust. 1 dyrektywy 2006/48/WE.
3.
Państwa członkowskie wymagają, by w sytuacjach, gdy przedsiębiorstwa inwestycyjne nie deponują funduszy klientów w banku centralnym, przedsiębiorstwa te z należytą wprawą, rozwagą i starannością wybierały, wyznaczały i okresowo kontrolowały zarówno instytucję kredytową, bank lub fundusz rynku pieniężnego, u których lokują fundusze, jak i uzgodnienia dotyczące przechowywania takich funduszy.
Państwa członkowskie czuwają w szczególności nad tym, by przedsiębiorstwa inwestycyjne, mając na względzie ochronę praw klientów, brały pod uwagę poziom wiedzy specjalistycznej i opinię, jaką cieszy się na rynku dana instytucja czy fundusz rynku pieniężnego, jak również wszelkie wymagania prawne i regulacyjne czy praktyki rynkowe dotyczące przechowywania funduszy klientów, które mogłyby mieć niekorzystny wpływ na prawo własności tych ostatnich.
Państwa członkowskie dbają o to, by klienci mieli prawo sprzeciwu wobec lokowaniu ich środków w uznanych funduszach rynku pieniężnego.
Artykuł 19
(Artykuł 13 ust. 7 dyrektywy 2004/39/WE)Korzystanie z instrumentów finansowych klientów
1.
Państwa członkowskie nie zezwalają przedsiębiorstwom inwestycyjnym na zawieranie umów dotyczących transakcji finansowania papierów wartościowych w odniesieniu do instrumentów finansowych przechowywanych w imieniu klienta ani na inne wykorzystywanie takich instrumentów na własny rachunek lub na rachunek innej osoby, chyba że spełnione są następujące warunki:
a) klient musi udzielić uprzednio wyraźnej zgody na użycie instrumentów na określonych warunkach; w przypadku klientów detalicznych zgoda taka musi być poświadczona podpisem lub w sposób równoważny;
b) użycie instrumentów finansowych klienta detalicznego musi odbywać się jedynie na takich warunkach, na jakie ten wyraził zgodę.
2.
Państwa członkowskie nie mogą zezwolić przedsiębiorstwom inwestycyjnym na zawieranie umów dotyczących transakcji finansowania papierów wartościowych w odniesieniu do instrumentów finansowych przechowywanych w imieniu klienta na rachunku wspólnym (omnibus account) utrzymywanym przez stronę trzecią ani na inne wykorzystywanie instrumentów przechowywanych na takim rachunku na własną korzyść lub korzyść innej osoby, chyba że oprócz warunków wymienionych w ust. 1 spełniony jest przynajmniej jeden z poniższych:
a) każdy klient, którego instrumenty finansowe przechowywane są wspólnie na rachunku typu omnibus account, wyraził na to wcześniej wyraźną zgodę, zgodnie z ust. 1 lit. a);
b) przedsiębiorstwo inwestycyjne musi stosować systemy i mechanizmy kontrolne dopuszczające możliwość korzystania jedynie z instrumentów finansowych należących do takich klientów detalicznych, którzy wcześniej udzielili na to wyraźnej zgody, zgodnie z ust. 1 lit. a).
Przedsiębiorstwo inwestycyjne rejestruje dane dotyczące klienta, który udzielił instrukcji dotyczących wykorzystania instrumentów finansowych, oraz liczbę wykorzystanych w ten sposób instrumentów należących do każdego z klientów, którzy wyrazili na to zgodę, tak aby umożliwić odpowiedni rozkład ewentualnych strat.
Artykuł 20
(Artykuł 13 ust. 7 i 8 dyrektywy 2004/39/WE)Sprawozdania audytorów zewnętrznych
Państwa członkowskie wymagają od przedsiębiorstw inwestycyjnych, by co najmniej raz w roku ich audytorzy zewnętrzni składali do właściwych władz w rodzimym państwie członkowskim danego przedsiębiorstwa sprawozdania na temat adekwatności uzgodnień dokonanych na mocy art. 13 ust. 7 i 8 dyrektywy 2004/39/WE i niniejszej sekcji.
SEKCJA 4
Sprzeczność interesów
Artykuł 21
(Artykuł 13 ust. 3 i art. 18 dyrektywy 2004/39/WE)Sprzeczność interesów potencjalnie zagrażająca interesom klientów
Państwa członkowskie dbają o to, by – w celu określenia rodzajów sprzeczności interesów, która powstaje w trakcie świadczenia usług inwestycyjnych i usług dodatkowych, albo obu tych rodzajów usług łącznie, i której istnienie może zaszkodzić interesom klienta – przedsiębiorstwa inwestycyjne brały pod uwagę, na zasadzie kryteriów minimalnych, to, czy samego przedsiębiorstwa, osoby zaangażowanej bądź osoby bezpośrednio lub pośrednio powiązanej z przedsiębiorstwem stosunkiem kontroli dotyczy jedna z poniższych sytuacji, niezależnie od tego, czy jest ona skutkiem świadczenia usług inwestycyjnych lub dodatkowych albo wykonywania działalności inwestycyjnej czy też wynika z innych przyczyn:
a) takie przedsiębiorstwo lub taka osoba mogą osiągnąć zysk finansowy lub uniknąć straty finansowej kosztem klienta;
b) takie przedsiębiorstwo lub taka osoba ma interes w określonym wyniku usługi świadczonej na rzecz klienta albo transakcji przeprowadzanej w imieniu klienta, który to interes jest rozbieżny z interesem klienta;
c) takie przedsiębiorstwo lub taka osoba ma powody natury finansowej lub innej do tego, by ponad interes danego klienta przedkładać interes innego klienta lub grupy klientów;
d) takie przedsiębiorstwo lub taka osoba prowadzi taką samą działalność, jak klient;
e) takie przedsiębiorstwo lub taka osoba otrzymuje lub otrzyma od osoby innej niż dany klient, w związku z usługą świadczoną na rzecz tego klienta, zachętę w postaci środków pieniężnych, dóbr materialnych lub usług innych niż standardowa prowizja lub opłata za daną usługę.
Artykuł 22
(Artykuł 13 ust. 3 i art. 18 ust. 1 dyrektywy 2004/39/WE)Polityka przeciwdziałania sprzeczności interesów
1.
Państwa członkowskie wymagają, by przedsiębiorstwa inwestycyjne ustanowiły, wprowadziły i utrzymywały skuteczną politykę przeciwdziałania sprzeczności interesów, sformułowaną na piśmie i odpowiednio dostosowaną do rozmiaru i struktury organizacyjnej przedsiębiorstwa, a także do charakteru, skali i złożoności prowadzonej przez nie działalności.
W przypadku gdy dane przedsiębiorstwo jest członkiem grupy, zasady takiej polityki muszą również uwzględniać okoliczności, z których przedsiębiorstwo zdaje sobie sprawę lub powinno sobie zdawać sprawę, a które mogą wywołać sprzeczność interesów wynikającą ze struktury i działalności gospodarczej innych członków grupy.
2.
Polityka przeciwdziałania sprzeczności interesów ustanowiona zgodnie z ust. 1 musi pozwalać przynajmniej na:
a) rozpoznanie okoliczności, które, w odniesieniu do konkretnych usług i działalności inwestycyjnej oraz usług dodatkowych wykonywanych przez przedsiębiorstwo inwestycyjne lub w jego imieniu, stanowią lub mogą wywołać sprzeczność interesów zagrażającą w istotny sposób interesom jednego lub kilku klientów;
b) określenie procedur, których należy przestrzegać, i środków, które należy przyjąć, w celu zarządzania przypadkami sprzeczności interesów.
3.
Państwa członkowskie dbają o to, by procedury i środki, przewidziane w ust. 2 lit. b), służyły temu, by osoby zaangażowane, które uczestniczą w różnego rodzaju działalności gospodarczej charakteryzującej się możliwością wystąpienia sprzeczności interesów, o której mowa w ust. 2 lit. a), wykonywały taką działalność, będąc niezależne w stopniu adekwatnym do rozmiaru i działalności danego przedsiębiorstwa inwestycyjnego i grupy, do której ono należy, a także do tego, jak istotny charakter ma ryzyko zaszkodzenia interesom klienta.
Na potrzeby ust. 2 lit. b) do procedur, których należy przestrzegać, i środków, które należy przyjąć, zaliczają się te spośród niżej wymienionych, które są konieczne i odpowiednie do tego, by dane przedsiębiorstwo mogło zapewnić wymagany stopień niezależności:
a) skuteczne procedury zapobiegania wymianie informacji lub kontrolowania takiej wymiany między osobami zaangażowanymi, które uczestniczą w działalności związanej z ryzykiem wystąpienia sprzeczności interesów, w przypadku gdy taka wymiana informacji może zaszkodzić interesom jednego lub kilku klientów;
b) oddzielny nadzór nad osobami zaangażowanymi, które w ramach swoich podstawowych zadań prowadzą działalność w imieniu lub świadczą usługi na rzecz klientów, których interesy mogą ze sobą kolidować, lub którzy w inny sposób reprezentują różne, potencjalnie sprzeczne interesy (w tym interesy przedsiębiorstwa);
c) usunięcie jakiegokolwiek bezpośredniego powiązania między wynagrodzeniem osób zaangażowanych biorących istotny udział w jednym rodzaju działalności z wynagrodzeniem lub dochodami innych osób zaangażowanych biorących istotny udział w innym rodzaju działalności, gdy w związku z owymi rodzajami działalności powstać może sprzeczność interesów;
d) środki pozwalające wyeliminować lub ograniczyć niepożądany wpływ osób trzecich na sposób wykonywania usług inwestycyjnych i dodatkowych przez osobę zaangażowaną;
e) środki pozwalające wyeliminować lub ograniczyć równoczesne bądź następujące po sobie przypadki uczestniczenia osoby zaangażowanej w usługach inwestycyjnych lub dodatkowych, gdy uczestnictwo takie może negatywnie wpłynąć na możliwość właściwego zarządzania sprzecznością interesów.
Jeśli przyjęcie lub stosowanie jednego lub kilku spośród wymienionych środków i procedur nie zapewnia wymaganego stopnia niezależności, wówczas państwa członkowskie wymagają, by przedsiębiorstwa inwestycyjne przyjęły takie alternatywne lub dodatkowe środki i procedury, jakie są konieczne i odpowiednie do osiągnięcia tego celu.
4.
Państwa członkowskie dbają o to, by informacje ujawniane klientom zgodnie z art. 18 ust. 2 dyrektywy 2004/39/WE przekazywane były na trwałym nośniku oraz by były na tyle szczegółowe, żeby – uwzględniwszy charakter danego klienta – umożliwić takiemu klientowi podjęcie świadomej decyzji w odniesieniu do usługi inwestycyjnej lub dodatkowej, w związku z którą powstaje sprzeczność interesów.
Artykuł 23
(Artykuł 13 ust. 6 dyrektywy 2004/39/WE)Rejestr usług lub działalności wywołujących szkodliwą dla klientów sprzeczność interesów
Państwa członkowskie wymagają, by przedsiębiorstwa inwestycyjne prowadziły i regularnie uaktualniały rejestr tych rodzajów usług inwestycyjnych, usług dodatkowych oraz działalności wykonywanych przez samo przedsiębiorstwo lub w jego imieniu, w odniesieniu do których zaistniała lub może zaistnieć (w przypadku usług i działalności będących w toku) sprzeczność interesów połączona z istotnym zagrożeniem dla interesów jednego lub kilku klientów.
Artykuł 24
(Artykuł 19 ust. 2 dyrektywy 2004/39/WE)Badania inwestycyjne
1.
Dla celów art. 25 "badania inwestycyjne" oznaczają badania lub inne informacje bezpośrednio lub pośrednio zalecające lub sugerujące strategię inwestycyjną, dotyczące jednego lub kilku instrumentów finansowych lub emitentów instrumentów finansowych, obejmujące każdą opinię na temat obecnej lub przyszłej wartości lub ceny takich instrumentów, przeznaczone dla kanałów dystrybucyjnych lub ogółu społeczeństwa, w odniesieniu do których spełnione są następujące warunki:
a) badania te są oznaczone lub określane jako badania inwestycyjne lub podobnie albo w inny sposób przedstawiane jako obiektywne lub niezależne wyjaśnienie spraw zawartych w zaleceniu;
b) skierowanie przez przedsiębiorstwo inwestycyjne danego zalecenia do klienta nie byłoby świadczeniem usługi doradztwa inwestycyjnego dla celów dyrektywy 2004/39/WE.
2.
Zalecenia w rodzaju tych, o których mowa w art. 1 ust. 3 dyrektywy 2003/125/WE, ale odnoszące się do instrumentów finansowych w rozumieniu dyrektywy 2004/39/WE, które nie spełniają warunków określonych w ust. 1, traktuje się jako publikacje handlowe dla celów dyrektywy 2004/39/WE, a państwa członkowskie wymagają, by przedsiębiorstwa inwestycyjne, które opracowują i rozpowszechniają takie zalecenia, określiły je właśnie jako publikacje handlowe.
Ponadto państwa członkowskie wymagają, by przedsiębiorstwa te dopilnowały, aby każde takie zalecenie zawierało jasne i wyraźne oświadczenie, że (a w przypadku zaleceń ustnych – wzmiankę, z której wynika, że) nie zostało ono przygotowane zgodnie z wymogami prawnymi gwarantującymi niezależność badań inwestycyjnych i że nie podlega żadnym zakazom w zakresie rozpowszechniania badań inwestycyjnych.
Artykuł 25
(Artykuł 13 ust. 3 dyrektywy 2004/39/WE)Dodatkowe wymagania organizacyjne, w przypadku gdy przedsiębiorstwo wykonuje i rozpowszechnia badania inwestycyjne
1.
Państwa członkowskie wymagają, by przedsiębiorstwa inwestycyjne, które na własną odpowiedzialność lub na odpowiedzialność członka grupy, do której należą, wykonują lub zlecają wykonanie badań inwestycyjnych, przeznaczonych do rozpowszechnienia wśród klientów przedsiębiorstwa lub ogółu społeczeństwa albo takich, które później mogą być w ten sposób rozpowszechnione – zapewniały wprowadzenie w życie wszystkich środków określonych w art. 22 ust. 3 w odniesieniu do analityków finansowych zaangażowanych w wykonywanie badań inwestycyjnych i innych osób zaangażowanych, których obowiązki lub interesy handlowe mogą kolidować z interesami osób, wśród których rozpowszechniane są badania inwestycyjne.
2.
Państwa członkowskie wymagają, by przedsiębiorstwa inwestycyjne objęte zakresem stosowania ust. 1 dokonały uzgodnień służących spełnieniu następujących warunków:
a) analitycy finansowi i inne osoby zaangażowane nie mogą zawierać transakcji osobistych ani prowadzić operacji handlowych – innych niż te, w których występują jako animatorzy rynku, działający w dobrej wierze i w normalnym trybie czynności typowych dla animatorów rynku, lub realizują niezamówione zlecenie klienta w imieniu innej osoby, w tym przedsiębiorstwa inwestycyjnego – na instrumentach finansowych, których dotyczą badania inwestycyjne, ani na żadnych innych powiązanych instrumentach finansowych, posiadając wiedzę na temat prawdopodobnego terminarza lub treści takich badań inwestycyjnych, a wiedza ta nie jest publicznie dostępna lub nie jest dostępna klientom i nie można jej łatwo wywnioskować z dostępnych informacji, dopóki odbiorcy badań nie uzyskają odpowiedniej możliwości działania na podstawie takich badań;
b) w okolicznościach nieobjętych zakresem lit. a) analitycy finansowi i inne osoby zaangażowane uczestniczące w wykonywaniu badań inwestycyjnych nie mogą zawierać transakcji osobistych na instrumentach finansowych, których dotyczą badania inwestycyjne, ani na żadnych innych powiązanych instrumentach finansowych, gdy transakcje te są sprzeczne z bieżącymi zaleceniami, z wyjątkiem okoliczności szczególnych i za pisemną zgodą członka komórki prawnej lub komórki ds. nadzoru zgodności z prawem;
c) przedsiębiorstwa inwestycyjne, analitycy finansowi i inne osoby zaangażowane uczestniczące w wykonywaniu badań inwestycyjnych nie mogą przyjmować zachęt od osób i podmiotów, które mają istotny interes w przedmiocie badań inwestycyjnych;
d) przedsiębiorstwa inwestycyjne, analitycy finansowi i inne osoby zaangażowane uczestniczące w wykonywaniu badań inwestycyjnych nie mogą obiecywać emitentom obrania korzystnego dla nich zakresu badań;
e) emitentom, osobom zaangażowanym, innym niż analitycy finansowi, i wszelkim innym osobom nie zezwala się przed rozpowszechnieniem wyników badań inwestycyjnych na wgląd do projektów takich badań w celu sprawdzenia dokładności zawartych w nich faktów ani w żadnym innym celu, innym niż sprawdzenie zgodności z zobowiązaniami prawnymi przedsiębiorstwa, jeśli takie projekty zawierają zalecenie lub cenę docelową.
Dla celów niniejszego ustępu "powiązany instrument finansowy" oznacza instrument finansowy, którego cena zależy w dużym stopniu od ruchów cenowych innego instrumentu finansowego, stanowiącego przedmiot badań inwestycyjnych (w tym instrument pochodny od tego drugiego instrumentu finansowego).
3.
Państwa członkowskie zwalniają przedsiębiorstwa inwestycyjne, które rozpowszechniają badania inwestycyjne wykonane przez osobę trzecią wśród klientów lub ogółu społeczeństwa, z obowiązku przestrzegania przepisów ust. 1, o ile spełnione są poniższe kryteria:
a) osoba wykonująca badania inwestycyjne nie jest członkiem grupy, do której należy przedsiębiorstwo inwestycyjne;
b) przedsiębiorstwo inwestycyjne nie wprowadza istotnych zmian do zaleceń zawartych w badaniach inwestycyjnych;
c) przedsiębiorstwo inwestycyjne nie przedstawia badań inwestycyjnych jako wykonanych przez siebie;
d) przedsiębiorstwo inwestycyjne sprawdza, czy wykonawca badań podlega wymogom równoważnym w stosunku do wymogów dyrektywy w odniesieniu do wykonywania badań lub czy ustanowił politykę, w ramach której wyznaczono takie wymogi.
ROZDZIAŁ III
WARUNKI DZIAŁALNOŚCI PRZEDSIĘBIORSTW INWESTYCYJNYCH
SEKCJA 1
Zachęty
Artykuł 26
(Artykuł 19 ust. 1 dyrektywy 2004/39/WE)Zachęty
Państwa członkowskie nie traktują działań przedsiębiorstw inwestycyjnych jako uczciwe, sprawiedliwe i profesjonalne, zgodnie z najlepiej pojętymi interesami klientów, jeżeli – w odniesieniu do świadczenia usług inwestycyjnych lub dodatkowych na rzecz klienta – płacą lub otrzymują zapłatę w postaci opłaty lub prowizji albo dostarczają lub otrzymują korzyści niepieniężne inne niż wymienione poniżej:
a) opłata, prowizja lub korzyść niepieniężna wnoszona lub dostarczona na rzecz klienta bądź innej osoby w jego imieniu albo przez klienta bądź osobę w jego imieniu;
b) opłata, prowizja lub korzyść niepieniężna wnoszona lub dostarczona na rzecz strony trzeciej bądź osoby działającej w jej imieniu albo przez stronę trzecią bądź osobę działającą w jej imieniu, jeśli spełnione są następujące warunki:
i) informacje o istnieniu, charakterze i kwocie opłaty, prowizji lub korzyści czy też – w przypadku gdy nie da się określić kwoty – metodzie obliczania tej kwoty należy w sposób jasny ujawnić klientowi; informacje te muszą być wyczerpujące, dokładne i zrozumiałe, a ich przekazanie musi nastąpić przed wykonaniem danej usługi inwestycyjnej lub dodatkowej;
ii) wniesienie opłaty lub prowizji albo dostarczenie korzyści niepieniężnej musi mieć na celu poprawę jakości odpowiedniej usługi świadczonej na rzecz klienta i nie może umniejszać obowiązku przedsiębiorstwa w zakresie działania w najlepiej pojętym interesie klienta;
c) właściwe opłaty, które umożliwiają świadczenie usług inwestycyjnych lub są w tym celu niezbędne, takie jak: koszty powiernictwa, opłaty związane z rozliczeniem i wymianą, obciążenia regulacyjne lub opłaty prawne, nie mogą stać w sprzeczności ze zobowiązaniem przedsiębiorstwa do uczciwego, sprawiedliwego i profesjonalnego działania w zgodzie z najlepiej pojętym interesem klienta.
Dla celów lit. b) ppkt i) państwa członkowskie zezwalają przedsiębiorstwu inwestycyjnemu na ujawnianie najważniejszych warunków umów dotyczących opłat, prowizji lub korzyści niepieniężnych w formie skrótowej, pod warunkiem że przedsiębiorstwo zobowiązuje się do ujawnienia dalszych szczegółów na życzenie klienta oraz że respektuje takie zobowiązanie.
SEKCJA 2
Informacje dla klientów i potencjalnych klientów
Artykuł 27
(Artykuł 19 ust. 2 dyrektywy 2004/39/WE)Warunki, które muszą spełniać informacje, aby można je uznać za rzetelne, niebudzące wątpliwości i niewprowadzające w błąd
1.
Państwa członkowskie wymagają od przedsiębiorstw inwestycyjnych, by informacje, które kierują do klientów detalicznych lub potencjalnych klientów detalicznych albo rozpowszechniają w sposób umożliwiający takim klientom dotarcie do tych informacji, w tym publikacje handlowe, spełniały warunki określone w ust. 2–8.
2.
Informacje, o których mowa w ust. 1, obejmują nazwę przedsiębiorstwa inwestycyjnego.
Są dokładne, a przede wszystkim nie podkreślają żadnych potencjalnych korzyści płynących z usługi inwestycyjnej lub instrumentu finansowego, o ile jednocześnie w sposób uczciwy i wyraźny nie wskazują wszelkich zagrożeń, jakie się z tym wiążą.
Są przedstawione w sposób, który jest odpowiedni i zrozumiały dla przeciętnego przedstawiciela grupy, do której są skierowane lub do której mogą dotrzeć.
Nie ukrywa się w nich, nie umniejsza ani nie przedstawia w sposób niejasny istotnych elementów, stwierdzeń lub ostrzeżeń.
3.
W przypadku gdy informacje zawierają porównania usług inwestycyjnych lub dodatkowych, instrumentów finansowych bądź osób świadczących takie usługi, spełnione muszą być następujące warunki:
a) porównanie musi być miarodajne i przedstawione w sposób rzetelny i zrównoważony;
b) należy podać źródła informacji wykorzystanych do porównania;
c) należy podać główne fakty i założenia wykorzystane przy dokonywaniu porównania.
4.
W przypadku gdy w informacjach wskazuje się wyniki osiągnięte w przeszłości z tytułu instrumentu finansowego, indeksu finansowego lub usługi inwestycyjnej, spełnione muszą być następujące warunki:
a) wskazanie takie nie może być najwyraźniejszym elementem publikacji;
b) informacje o wynikach muszą być właściwe i obejmować okres ostatnich 5 lat lub cały okres, w którym oferowano dany instrument finansowy, ustalano dany indeks lub świadczono daną usługę, o ile jest to okres krótszy niż 5 lat lub też okres dłuższy, wybrany według uznania przedsiębiorstwa; w każdym przypadku jednak takie informacje o wynikach muszą być oparte o pełne okresy dwunastomiesięczne;
c) należy jasno określić okres referencyjny i źródło informacji;
d) informacje muszą zawierać wyraźne ostrzeżenie, że dane odnoszą się do przeszłości i że wyniki w przeszłości nie stanowią pewnego wskaźnika na przyszłość;
e) jeżeli wskazanie opiera się na kwotach nominowanych w walucie innej niż waluta państwa członkowskiego, w którym ma siedzibę klient detaliczny lub potencjalny klient detaliczny, walutę taką należy podać wraz z ostrzeżeniem, że zyski inwestora mogą ulec zwiększeniu lub zmniejszeniu wskutek zmian kursu walutowego;
f) jeżeli wskazanie opiera się na wynikach brutto, należy ujawnić, jak wpływają na ten wynik prowizje, opłaty i inne obciążenia.
5.
W przypadku gdy informacje zawierają wzmiankę lub odniesienie do symulacji wyników osiągniętych w przeszłości, muszą one odnosić się do instrumentu finansowego lub indeksu finansowego oraz spełnione muszą być następujące warunki:
a) symulacja wyników osiągniętych w przeszłości musi opierać się na rzeczywistych wynikach, osiągniętych w przeszłości z tytułu jednego lub kilku instrumentów finansowych lub indeksów finansowych, które są identyczne lub stanowią podstawę instrumentu finansowego, którego informacje dotyczą;
b) w stosunku do rzeczywistych wyników w przeszłości, o których mowa w lit. a), spełnione są warunki wymienione w ust. 4 lit. a)–c), e) i f);
c) informacje muszą zawierać wyraźne ostrzeżenie, że dane odnoszą się do symulacji wyników z przeszłości i że wyniki te nie stanowią pewnego wskaźnika na przyszłość.
6.
W przypadku gdy informacje odnoszą się do przyszłych wyników, spełnione muszą być następujące warunki:
a) informacje nie mogą opierać się na symulacji wyników w przeszłości ani do takiej symulacji się odwoływać;
b) muszą opierać się na uzasadnionych założeniach wynikających z obiektywnych danych;
c) jeżeli informacje takie opierają się na wynikach brutto, należy ujawnić, jak wpływają na te wyniki prowizje, opłaty i inne obciążenia;
d) muszą zawierać wyraźne ostrzeżenie, że przedstawiane prognozy nie stanowią pewnego wskaźnika przyszłych wyników.
7.
Jeżeli informacje odnoszą się do konkretnego przypadku opodatkowania, podaje się w nich wyraźnie, że opodatkowanie takie zależy od indywidualnej sytuacji klienta i może ulec zmianie w przyszłości.
8.
W informacjach nie wykorzystuje się nazwy żadnej z właściwych władz w sposób, który wskazywałby lub sugerował, że takie władze zatwierdziły lub zaaprobowały produkty lub usługi przedsiębiorstwa inwestycyjnego.
Artykuł 28
(Artykuł 19 ust. 3 dyrektywy 2004/39/WE)Informacje dotyczące kategorii klientów
1.
Państwa członkowskie wymagają, by przedsiębiorstwa inwestycyjne powiadamiały nowych i dotychczasowych klientów o dokonaniu nowego podziału na kategorie, wymaganego z mocy dyrektywy 2004/39/WE, oraz o tym, czy zgodnie z tą dyrektywą zostali oni zaliczeni do kategorii klientów detalicznych, klientów branżowych czy też uprawnionych kontrahentów.
2.
Państwa członkowskie wymagają, by przedsiębiorstwa inwestycyjne przekazywały klientowi na trwałym nośniku informacje o tym, czy przysługuje mu prawo do złożenia wniosku o zmianę tak wyznaczonej kategorii, oraz o tym, czy wiąże się to z obniżeniem poziomu ochrony.
3.
Państwa członkowskie zezwalają na to, by przedsiębiorstwa inwestycyjne z własnej inicjatywy albo na wniosek zainteresowanego klienta:
a) traktowały jako klienta branżowego lub detalicznego takiego klienta, który zgodnie z art. 24 ust. 2 dyrektywy 2004/39/WE zaliczałby się do kategorii uprawnionych kontrahentów;
b) traktowały jako klienta detalicznego takiego klienta, który zgodnie z sekcją I załącznika II do dyrektywy 2004/39/WE zaliczałby się do kategorii klientów branżowych.
Artykuł 29
(Artykuł 19 ust. 3 dyrektywy 2004/39/WE)Ogólne wymogi dotyczące informacji dla klientów
1.
Państwa członkowskie wymagają, by przedsiębiorstwa inwestycyjne z odpowiednim wyprzedzeniem w stosunku do terminu, w którym klienta detalicznego lub potencjalnego klienta detalicznego zaczyna obowiązywać umowa na świadczenie usług inwestycyjnych lub usług dodatkowych, albo w stosunku do terminu wykonania takich usług (zależnie od tego, który z tych terminów jest wcześniejszy) – przekazały klientowi lub potencjalnemu klientowi następujące informacje:
a) warunki takiej umowy;
b) informacje wymagane na mocy art. 30, dotyczące takiej umowy albo takich usług inwestycyjnych lub dodatkowych.
2.
Państwa członkowskie wymagają, by przedsiębiorstwa inwestycyjne z odpowiednim wyprzedzeniem w stosunku do terminu wykonania usług inwestycyjnych lub dodatkowych na rzecz klientów detalicznych lub potencjalnych klientów detalicznych – przekazały informacje wymagane na mocy art. 30–33.
3.
Państwa członkowskie wymagają, aby przedsiębiorstwa inwestycyjne dostarczały klientom branżowym informacji, o których mowa w art. 32 ust. 5 i 6, z odpowiednim wyprzedzeniem w stosunku do terminu wykonania danej usługi.
4.
Informacje, o których mowa w ust. 1–3, przekazuje się na trwałym nośniku lub za pośrednictwem strony internetowej (jeśli ta nie stanowi trwałego nośnika), o ile spełnione są warunki określone w art. 3 ust. 2.
5.
Na zasadzie wyjątku od ust. 1 i 2, państwa członkowskie zezwalają przedsiębiorstwom inwestycyjnym, by te, w okolicznościach wymienionych poniżej, przekazywały klientom detalicznym informacje wymagane na mocy ust. 1 natychmiast po rozpoczęciu obowiązywania umowy na świadczenie usług inwestycyjnych lub usług dodatkowych, natomiast informacje wymagane na mocy ust. 2 – natychmiast po rozpoczęciu świadczenia takiej usługi:
a) przedsiębiorstwo nie było w stanie dotrzymać terminów określonych w ust. 1 i 2, ponieważ na wniosek klienta umowę zawarto przy użyciu środków komunikacji na odległość, które uniemożliwiają przedsiębiorstwu przekazanie informacji zgodnie z ust. 1 lub 2;
b) w każdym przypadku gdy nie stosuje się art. 3 ust. 3 dyrektywy 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r. dotyczącej sprzedaży konsumentom usług finansowych na odległość oraz zmieniającej dyrektywę Rady 90/619/EWG oraz dyrektywy 97/7/WE i 98/27/WE [11], przedsiębiorstwo inwestycyjne przestrzega wymogów tegoż artykułu w odniesieniu do klienta detalicznego lub potencjalnego klienta detalicznego, tak jakby ten klient lub potencjalny klient byli "konsumentami", a przedsiębiorstwo inwestycyjne "dostawcą" w rozumieniu wyżej wymienionej dyrektywy.
6.
Państwa członkowskie czuwają nad tym, by przedsiębiorstwa inwestycyjne powiadamiały klienta z odpowiednim wyprzedzeniem o wszelkich istotnych zmianach w informacjach dostarczonych na mocy art. 30–33, które są istotne dla usługi świadczonej przez przedsiębiorstwo na rzecz tego klienta.
Powiadomienie przekazuje się na trwałym nośniku, jeśli informacja, do której się odnosi, jest podana na trwałym nośniku.
7.
Państwa członkowskie wymagają, by przedsiębiorstwa inwestycyjne upewniały się, że informacje zawarte w publikacjach handlowych są zgodne z informacjami, które przedsiębiorstwo przedstawia klientom w trakcie świadczenia usług inwestycyjnych lub dodatkowych.
8.
Państwa członkowskie dbają o to, by – w przypadku gdy publikacja handlowa zawiera ofertę lub zaproszenie należące do wymienionych niżej rodzajów, w której określa się sposób odpowiedzi lub zamieszcza formularz, na którym można dokonać odpowiedzi – publikacja ta zawierała takie spośród informacji określonych w art. 30–33, jakie są istotne dla danej oferty lub zaproszenia:
a) oferta zawarcia umowy w odniesieniu do instrumentu finansowego lub usługi inwestycyjnej albo dodatkowej z osobą, która odpowiada na publikację;
b) zaproszenie wystosowane do osoby, która odpowiada na publikację, z prośbą o złożenie oferty zawarcia umowy w odniesieniu do instrumentu finansowego lub usługi inwestycyjnej albo dodatkowej.
Akapit pierwszy nie ma jednak zastosowania wówczas gdy w celu udzielenia odpowiedzi na ofertę lub zaproszenie zawarte w publikacji handlowej potencjalny klient detaliczny musi odwołać się do innego dokumentu lub dokumentów, które zawierają takie informacje same w sobie bądź w połączeniu z innymi.
Artykuł 30
(Artykuł 19 ust. 3 tiret pierwsze dyrektywy 2004/39/WE)Informacje na temat przedsiębiorstwa inwestycyjnego i jego usług dla klientów detalicznych i potencjalnych klientów detalicznych
1.
Państwa członkowskie wymagają, by przedsiębiorstwa inwestycyjne przekazały klientom detalicznym lub potencjalnym klientom detalicznym następujące informacje ogólne (o ile są one w danym przypadku istotne):
a) nazwę i adres przedsiębiorstwa inwestycyjnego, dane teleadresowe umożliwiające klientom skuteczne kontaktowanie się z przedsiębiorstwem;
b) wskazanie języków, w których klient może kontaktować się z przedsiębiorstwem inwestycyjnym i otrzymywać od niego dokumenty i inne informacje;
c) metody komunikacji, z których korzystać należy w kontaktach przedsiębiorstwa inwestycyjnego z klientem, a w stosownych przypadkach metody wysyłania i odbierania zleceń;
d) oświadczenie potwierdzające, że przedsiębiorstwo inwestycyjne posiada zezwolenie oraz nazwę i adres właściwych władz, które wydały takie zezwolenie;
e) jeżeli przedsiębiorstwo inwestycyjne działa za pośrednictwem przedstawiciela – oświadczenie potwierdzające ten fakt, w którym wskazuje się państwo członkowskie, w którym zarejestrowany jest przedstawiciel;
f) charakter, częstotliwość i terminy sprawozdań z wykonania usług, które przedsiębiorstwo inwestycyjne ma świadczyć na rzecz klienta, zgodnie z art. 19 ust. 8 dyrektywy 2004/39/WE;
g) jeżeli przedsiębiorstwo inwestycyjne przechowuje instrumenty finansowe lub fundusze klienta – skrótowy opis kroków podejmowanych w celu zapewnienia ochrony takich aktywów, w tym skrócone informacje na temat wszelkich systemów rekompensat lub gwarancji depozytowych właściwych dla danego rodzaju inwestorów, które stosują się do przedsiębiorstwa z tytułu prowadzenia przez nie działalności w państwie członkowskim;
h) ogólny opis (może być w formie skróconej) polityki w zakresie konfliktów interesów prowadzonej przez przedsiębiorstwo zgodnie z art. 22;
i) każdorazowo na życzenie klienta – dodatkowe informacje na temat polityki w zakresie sprzeczności interesów, przekazane na trwałym nośniku lub za pośrednictwem strony internetowej (jeśli ta nie stanowi trwałego nośnika), o ile spełnione są warunki określone w art. 3 ust. 2.
2.
Państwa członkowskie wymagają, by przedsiębiorstwa inwestycyjne, wykonując usługę w zakresie zarządzania portfelem inwestycyjnym, ustaliły odpowiednią metodę oceniania i porównywania, taką jak stosowanie miarodajnej wartości referencyjnej, w której uwzględnia się cele inwestycyjne klienta oraz rodzaje instrumentów finansowych wchodzących w skład portfela, tak aby klient, na rzecz którego świadczona jest usługa, mógł ocenić wyniki osiągane przez przedsiębiorstwo.
3.
Państwa członkowskie wymagają od przedsiębiorstw inwestycyjnych, które proponują klientowi detalicznemu lub potencjalnemu klientowi detalicznemu świadczenie usługi w zakresie zarządzania portfelem, by przedsiębiorstwo to, oprócz informacji wymaganych na podstawie ust. 1, dostarczało klientowi takich spośród niżej wymienionych informacji, jakie w danym przypadku mają zastosowanie:
a) informacje na temat metody oraz częstotliwości wycen instrumentów finansowych znajdujących się w portfelu klienta;
b) szczegóły dotyczące uznaniowego przekazywania w zarządzanie wszystkich lub części instrumentów finansowych lub funduszy znajdujących się w portfelu klienta;
c) wskazanie wszelkich wartości referencyjnych, do których porównywane będą wyniki portfela klienta;
d) rodzaje instrumentów finansowych, które może obejmować portfel klienta, oraz rodzaje transakcji, które mogą być przeprowadzane z wykorzystaniem takich instrumentów, w tym wszelkie limity;
e) cele zarządzania, poziom ryzyka związany z uznaniowym charakterem decyzji personelu kierowniczego oraz wszelkie konkretne ograniczenia swobody podejmowania takich decyzji.
Artykuł 31
(Artykuł 19 ust. 3 tiret drugie dyrektywy 2004/39/WE)Informacje o instrumentach finansowych
1.
Państwa członkowskie wymagają, aby przedsiębiorstwa inwestycyjne przedstawiały klientom detalicznym lub potencjalnym klientom ogólny opis charakteru i ryzyka instrumentów finansowych, w którym uwzględnia się w szczególności to, czy dany klient zalicza się do kategorii klientów detalicznych czy branżowych.
Opis taki musi zawierać wyjaśnienie charakteru danego rodzaju instrumentu oraz ryzyka, jakie się z nim wiąże, w sposób na tyle szczegółowy, by umożliwić klientowi podejmowanie świadomych decyzji inwestycyjnych.
2.
Opis ryzyka musi zawierać następujące elementy (o ile jest to istotne, wziąwszy pod uwagę rodzaj danego instrumentu oraz status i poziom wiedzy klienta):
a) ryzyko związane z danym rodzajem instrumentu, w tym wyjaśnienie mechanizmu dźwigni finansowej i jego wpływu na ryzyko utraty całej inwestycji;
b) zmienność ceny określonych instrumentów lub ograniczenia dotyczące dostępności rynku na takie instrumenty;
c) fakt, że w wyniku transakcji na takich instrumentach inwestor może przyjąć zobowiązania finansowe i zaciągnąć inne dodatkowe zobowiązania, w tym zobowiązania warunkowe, dodatkowe w stosunku do kosztów nabycia instrumentów;
d) wszelkie wymogi związane z uzupełnianiem zabezpieczenia lub podobnymi zobowiązaniami, obowiązującymi dla tego rodzaju instrumentów.
Państwa członkowskie mogą określić dokładne warunki, jakie mają znaleźć się w opisie ryzyka, wymaganym na mocy niniejszego ustępu, lub treść takiego opisu.
3.
Jeśli przedsiębiorstwo inwestycyjne dostarcza klientowi detalicznemu lub potencjalnemu klientowi detalicznemu informacje na temat instrumentu finansowego, który jest przedmiotem bieżącej oferty publicznej, i w związku z tą ofertą opublikowano prospekt emisyjny zgodnie z dyrektywą 2003/71/WE, przedsiębiorstwo informuje takiego klienta lub potencjalnego klienta o tym, gdzie można znaleźć taki prospekt.
4.
W przypadku gdy ryzyko związane z instrumentem finansowym, złożonym z dwóch lub więcej różnych instrumentów finansowych lub usług, może być większe niż ryzyko związane z każdym ze składników, przedsiębiorstwo inwestycyjne przedstawia odpowiedni opis składników takiego instrumentu finansowego oraz sposobu, w jaki ich współoddziaływanie powiększa ryzyko.
5.
W przypadku instrumentów finansowych, które obejmują gwarancję strony trzeciej, informacje na temat gwarancji obejmują na tyle dużą ilość szczegółów dotyczących gwaranta i gwarancji, by klient detaliczny lub potencjalny klient detaliczny mógł rzetelnie ocenić tę gwarancję.
Artykuł 32
(Artykuł 19 ust. 3 tiret pierwsze dyrektywy 2004/39/WE)Wymogi informacyjne dotyczące zabezpieczenia instrumentów finansowych lub funduszy klienta
1.
Państwa członkowskie wymagają od przedsiębiorstw inwestycyjnych, które przechowują instrumenty finansowe lub fundusze należące do klientów detalicznych, by przekazywały tym klientom detalicznym lub potencjalnym klientom detalicznym takie spośród informacji określonych w ust 2–7, jakie w danym przypadku są istotne.
2.
Przedsiębiorstwo inwestycyjne powiadamia klienta detalicznego lub potencjalnego klienta detalicznego o tym, że instrumenty finansowe lub fundusze tego klienta mogą być przechowywane przez stronę trzecią w imieniu przedsiębiorstwa inwestycyjnego, oraz o odpowiedzialności ponoszonej przez przedsiębiorstwo zgodnie z obowiązującym prawem krajowym za wszelkie działania lub zaniechania strony trzeciej lub za konsekwencje, jakie wynikają dla klienta z faktu niewypłacalności strony trzeciej.
3.
Jeżeli zgodnie z prawem krajowym instrumenty finansowe klienta detalicznego lub potencjalnego klienta detalicznego mogą być przechowywane przez stronę trzecią na rachunkach wspólnych typu omnibus account, przedsiębiorstwo inwestycyjne informuje o tym klienta i ostrzega o wszelkich wynikających z tego zagrożeniach.
4.
Przedsiębiorstwo inwestycyjne powiadamia klienta detalicznego lub potencjalnego klienta detalicznego o tym, że prawo krajowe w danej sytuacji nie pozwala na wyodrębnienie instrumentów finansowych przechowywanych u strony trzeciej spośród instrumentów własnych strony trzeciej lub przedsiębiorstwa inwestycyjnego, a także ostrzega wyraźne o wynikających z tego zagrożeniach.
5.
Jeśli rachunki, na których znajdują się instrumenty finansowe lub fundusze należące do tego klienta lub potencjalnego klienta, podlegają lub będą podlegać prawu innemu niż prawo danego państwa członkowskiego, przedsiębiorstwo inwestycyjne powiadamia o tym klienta detalicznego lub potencjalnego klienta detalicznego, wskazując przy tym, że prawa klienta lub potencjalnego klienta związane z owymi instrumentami finansowymi lub funduszami mogą w związku z tym się różnić.
6.
Przedsiębiorstwo inwestycyjne informuje klienta o istnieniu oraz warunkach wszelkich zabezpieczeń lub zastawów, które są lub mogą być ustanowione na instrumentach finansowych lub funduszach klienta na korzyść przedsiębiorstwa, a także o wszelkich posiadanych przez nie prawach do kompensaty w stosunku do takich instrumentów finansowych lub funduszy.
W razie potrzeby przedsiębiorstwo inwestycyjne powiadamia także klienta o tym, że depozytariusz może posiadać udziały w aktywach klienta traktowanych jako zabezpieczenie, prawo do zastawu na takich instrumentach finansowych lub funduszach albo prawo do kompensaty w stosunku nich.
7.
Zanim przedsiębiorstwo inwestycyjne przystąpi do realizacji transakcji finansowania papierów wartościowych na instrumentach finansowych przechowywanych w imieniu klienta detalicznego lub zanim w inny sposób wykorzysta takie instrumenty finansowe na własną korzyść lub na korzyść innego klienta, musi z odpowiednim wyprzedzeniem w stosunku do terminu wykonania takich czynności przekazać klientowi detalicznemu na trwałym nośniku jasne, pełne i dokładne informacje na temat zobowiązań i zakresu odpowiedzialności przedsiębiorstwa inwestycyjnego w odniesieniu do wykorzystywania takich instrumentów finansowych, w tym warunki ich odzyskania i opis zagrożeń, jakie się z tym wiążą.
Artykuł 33
(Artykuł 19 ust. 3 tiret czwarte dyrektywy 2004/39/WE)Informacje o kosztach i powiązanych opłatach
Państwa członkowskie wymagają, by przedsiębiorstwa inwestycyjne przekazały klientom detalicznym lub potencjalnym klientom detalicznym informacje dotyczące kosztów i powiązanych opłat, które obejmują te spośród poniższych elementów, które w danym przypadku są istotne:
a) łączną cenę, którą klient ma zapłacić dostawcy w związku z instrumentem finansowym, usługą finansową lub usługą dodatkową, w tym wszelkie związane z tym opłaty, koszty i wydatki oraz wszelkie podatki płatne za pośrednictwem przedsiębiorstwa inwestycyjnego lub, jeśli nie można określić dokładnej ceny, podstawę obliczenia tej ceny, tak by klient mógł ją zweryfikować;
b) jeśli dowolna część łącznej ceny, o której mowa w lit. a), jest płatna w walucie obcej lub stanowi kwotę w walucie obcej – wskazanie, o jaką walutę chodzi, oraz obowiązujące kursy i koszty wymiany;
c) informacje o innych kosztach, w tym podatkach, związanych z transakcjami zawartymi w związku z tym instrumentem finansowym lub usługą inwestycyjną, którymi może być obciążony klient, a które nie są płatne za pośrednictwem przedsiębiorstwa inwestycyjnego ani przez nie nakładane;
d) uzgodnienia dotyczące sposobu płatności lub innych aspektów wykonania.
Dla potrzeb lit. a) prowizje pobierane przez przedsiębiorstwo każdorazowo przedstawia się w rozbiciu na poszczególne pozycje.
Artykuł 34
(Artykuł 19 ust. 3 tiret drugie i czwarte dyrektywy 2004/39/WE)Informacje sporządzane zgodnie z dyrektywą 85/611/EWG
1.
Jako informacje odpowiednie dla celów art. 19 ust. 3 tiret drugie dyrektywy 2004/39/WE w odniesieniu do jednostek w przedsiębiorstwach zbiorowego inwestowania, objętych dyrektywą 85/611/EWG, państwa członkowskie uznają informacje w formie uproszczonego prospektu, który spełnia wymogi art. 28 tejże dyrektywy.
2.
Państwa członkowskie dbają o to, by w odniesieniu do jednostek w przedsiębiorstwach zbiorowego inwestowania, objętych dyrektywą 85/611/EWG, za informacje odpowiednie dla celów art. 19 ust. 3 tiret czwarte dyrektywy 2004/39/WE w odniesieniu do kosztów i należnych opłat związanych z samymi jednostkami UCITS, w tym prowizji za "wejście" i "wyjście", uznawano informacje w formie uproszczonego prospektu, który spełnia wymogi art. 28 tejże dyrektywy.
SEKCJA 3
Ocena adekwatności klienta oraz adekwatności produktów i usług
Artykuł 35
(Artykuł 19 ust. 4 dyrektywy 2004/39/WE)Ocena odpowiedniości
1.
Państwa członkowskie dbają o to, by przedsiębiorstwa inwestycyjne uzyskiwały od klientów lub potencjalnych klientów takie informacje, jakie są im konieczne do tego, by zrozumieć podstawowe fakty dotyczące klienta oraz mieć uzasadnione podstawy do założenia, że przy należytym uwzględnieniu charakteru i zakresu świadczonej usługi określona transakcja, zalecana lub zawarta w toku świadczenia usług zarządzania portfelem, spełnia następujące kryteria:
a) spełnia cele inwestycyjne danego klienta;
b) charakteryzuje się tym, że klient jest w stanie ponieść wszelkie związane z nią ryzyko finansowe odpowiadające celom inwestycyjnym;
c) charakteryzuje się tym, że klient ma konieczne doświadczenie i wiedzę pozwalające na zrozumienie ryzyka związanego z transakcją lub zarządzaniem jego portfelem.
2.
Świadcząc usługę inwestycyjną na rzecz klienta branżowego, przedsiębiorstwo inwestycyjne ma prawo zakładać, że w odniesieniu do produktów, transakcji i usług będących podstawą klasyfikacji klienta ma on konieczne doświadczenie i wiedzę dla celów ust. 1 lit. c).
W przypadku gdy usługa inwestycyjna polega na doradztwie inwestycyjnym na rzecz klienta branżowego, o którym mowa w sekcji 1 załącznika II do dyrektywy 2004/39/WE, przedsiębiorstwo inwestycyjne ma prawo zakładać na potrzeby ust. 1 lit. b), że klient ten jest w stanie ponieść powiązane ryzyko inwestycyjne zgodne z celami inwestycyjnymi tego klienta.
3.
Informacje dotyczące sytuacji finansowej klienta lub potencjalnego klienta muszą, stosownie do potrzeb, zawierać wskazanie źródła i wymiaru regularnych dochodów, posiadanych aktywów, w tym aktywów płynnych, inwestycji, nieruchomości oraz regularnych zobowiązań finansowych.
4.
Informacje dotyczące celów inwestycyjnych klienta lub potencjalnego klienta muszą, stosownie do potrzeb, zawierać informacje na temat długości okresu, w którym klient chciałby prowadzić inwestycje, jego preferencji co do poziomu ryzyka, profilu ryzyka oraz celu inwestycji.
5.
Jeśli w trakcie świadczenia usługi inwestycyjnej w zakresie doradztwa inwestycyjnego lub zarządzania portfelem przedsiębiorstwo inwestycyjne nie uzyskuje informacji wymaganych na mocy art. 19 ust. 4 dyrektywy 2004/39/WE, wówczas nie może zalecać usług inwestycyjnych klientowi lub potencjalnemu klientowi, których informacje te miałyby dotyczyć.
Artykuł 36
(Artykuł 19 ust. 5 dyrektywy 2004/39/WE)Ocena ogólnej adekwatności
Państwa członkowskie wymagają, by przedsiębiorstwa inwestycyjne, oceniając, czy usługa inwestycyjna, o której mowa w art. 19 ust. 5 dyrektywy 2004/39/WE, jest ogólnie adekwatna dla klienta, ustaliły, czy dany klient ma doświadczenie i wiedzę konieczne do tego, by zdawać sobie sprawę z ryzyka związanego z oferowanym lub nabywanym produktem czy usługą inwestycyjną.
W tym celu przedsiębiorstwo inwestycyjne ma prawo zakładać, że w odniesieniu do tych konkretnych usług inwestycyjnych lub transakcji, czy też tych rodzajów transakcji lub produktów, na podstawie których został sklasyfikowany jako klient branżowy – ma on konieczne doświadczenie i wiedzę, aby zdawać sobie sprawę z istniejącego ryzyka.
Artykuł 37
(Artykuł 19 ust. 4 i 5 dyrektywy 2004/39/WE)Przepisy wspólne dla oceny odpowiedniości i ogólnej adekwatności
1.
Państwa członkowskie dbają o to, by informacje dotyczące wiedzy i doświadczenia klienta lub potencjalnego klienta w dziedzinie inwestycji zawierały elementy wymienione poniżej w zakresie odpowiednim do charakteru klienta, charakteru i zakresu usługi, która ma być świadczona, oraz typu produktu lub zaplanowanej transakcji, z uwzględnieniem ich złożoności i związanego z nimi ryzyka:
a) rodzaje usług, transakcji i instrumentów finansowych, które są znane klientowi;
b) charakter, wielkość i częstotliwość transakcji na instrumentach finansowych prowadzonych przez klienta oraz okres, w którym były prowadzone;
c) poziom wykształcenia, a także obecny zawód lub poprzednie, istotne w rozpatrywanym względzie zawody klienta lub potencjalnego klienta.
2.
Przedsiębiorstwo inwestycyjne nie zachęca klienta lub potencjalnego klienta do niepodawania informacji wymaganych do celów art. 19 ust. 4 i 5 dyrektywy 2004/39/WE.
3.
Przedsiębiorstwo inwestycyjne ma prawo polegać na informacjach przedstawionych przez swoich klientów lub potencjalnych klientów, chyba że jest świadome lub powinno być świadome, że informacje takie są zdecydowanie nieaktualne, niedokładne lub niepełne.
Artykuł 38
(Artykuł 19 ust. 6 tiret pierwsze dyrektywy 2004/39/WE)Świadczenie usług w zakresie instrumentów niekompleksowych
Instrument finansowy, który nie jest określony w 19 ust. 6 tiret pierwsze dyrektywy 2004/39/WE, uważa się za instrument niekompleksowy, jeśli spełnia następujące kryteria:
a) nie wchodzi w zakres art. 4 ust. 1 pkt 18 lit. c) dyrektywy 2004/39/WE lub sekcji C pkt 4–10 załącznika I do tejże dyrektywy;
b) pojawiają się częste możliwości zbycia, wykupu lub zrealizowania w inny sposób wartości instrumentu po cenach, które są powszechnie znane uczestnikom rynku, a które nie są ani cenami rynkowymi, ani cenami udostępnianymi lub zatwierdzanymi za pomocą systemów wyceny niezależnych od emitenta;
c) instrument nie wiąże się z żadnymi rzeczywistymi lub potencjalnymi zobowiązaniami klienta, które przekraczałyby koszt jego nabycia;
d) odpowiednio wyczerpujące informacje na temat charakterystyki instrumentu są powszechnie dostępne i prawdopodobnie łatwo zrozumiałe dla przeciętnego klienta detalicznego, przez co może on podjąć świadomą decyzję dotyczącą zawarcia transakcji na takim instrumencie.
Artykuł 39
(Artykuł 19 ust. 1 i art. 19 ust. 7 dyrektywy 2004/39/WE)Umowa z klientem detalicznym
Państwa członkowskie wymagają, by przedsiębiorstwo inwestycyjne, które świadczy usługę inwestycyjną inną niż doradztwo inwestycyjne na rzecz nowego klienta detalicznego po raz pierwszy od daty obowiązywania niniejszej dyrektywy, zawarło pisemną umowę podstawową z klientem, na papierze lub innym trwałym nośniku, w której określa się podstawowe prawa i obowiązki przedsiębiorstwa i klienta.
Prawa i obowiązki stron umowy można określić poprzez odniesienie do innych dokumentów lub tekstów prawnych.
SEKCJA 4
Sprawozdania dla klientów
Artykuł 40
(Artykuł 19 ust. 8 dyrektywy 2004/39/WE)Zobowiązania dotyczące sprawozdań z realizacji zleceń inne niż do celów zarządzania portfelem
1.
Państwa członkowskie wymagają, by przedsiębiorstwa inwestycyjne, zrealizowawszy w imieniu klienta zlecenie inne niż do celów zarządzania portfelem, podjęły w odniesieniu do tego zlecenia następujące działania:
a) przedsiębiorstwo inwestycyjne musi niezwłocznie dostarczyć klientowi na trwałym nośniku najważniejsze informacje dotyczące realizacji zlecenia;
b) w przypadku klienta detalicznego przedsiębiorstwo inwestycyjne musi możliwie jak najszybciej i nie później niż pierwszego dnia roboczego po realizacji zlecenia przesłać na trwałym nośniku powiadomienie potwierdzające jego realizację lub – jeżeli przedsiębiorstwo inwestycyjne otrzymuje potwierdzenie od osoby trzeciej – nie później niż pierwszego dnia roboczego po odbiorze potwierdzenia od osoby trzeciej.
Litery b) nie stosuje się w przypadku gdy potwierdzenie zawiera te same informacje, co potwierdzenie, które ma być bezzwłocznie wysłane klientowi detalicznemu przez inną osobę.
Liter a) i b) nie stosuje się, gdy zlecenia realizowane w imieniu klientów dotyczą obligacji przeznaczonych na finansowanie umów o kredyty hipoteczne, kiedy sprawozdanie z transakcji sporządza się jednocześnie z podaniem warunków pożyczki hipotecznej, lecz nie później niż jeden miesiąc po dacie realizacji zlecenia.
2.
Oprócz wymogów wymienionych w ust. 1 państwa członkowskie wymagają, by przedsiębiorstwa inwestycyjne dostarczały klientowi, na jego wniosek, informacje na temat stanu realizacji zlecenia.
3.
Państwa członkowskie wymagają, by w przypadku okresowo realizowanych zleceń na rzecz klientów detalicznych, odnoszących się do jednostek lub udziałów w przedsiębiorstwach zbiorowego inwestowania, przedsiębiorstwa inwestycyjne podejmowały działania określone w ust. 1 lit. b) albo co najmniej raz na pół roku przekazywały klientowi detalicznemu informacje dotyczące transakcji, wymienione w ust. 4.
4.
Powiadomienie, o którym mowa w ust. 1 lit. b), zawiera takie spośród wymienionych niżej informacji, jakie mają w danym przypadku zastosowanie, a – gdzie to właściwe – są zgodne z tabelą 1 w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1287/2006:
a) numer identyfikacyjny przedsiębiorstwa składającego sprawozdanie;
b) nazwa lub inne oznaczenie klienta;
c) dzień transakcji;
d) czas transakcji;
e) rodzaj zlecenia;
f) oznaczenie miejsca realizacji;
g) oznaczenie instrumentu;
h) identyfikator kupna/sprzedaży;
i) charakter zlecenia, jeśli inne niż zlecenie kupna/sprzedaży;
j) ilość;
k) cena jednostkowa;
l) cena ogółem;
m) całkowita suma pobranych prowizji i kosztów oraz – na życzenie klienta – zestawienie poszczególnych pozycji;
n) obowiązki klienta związane z rozliczeniem transakcji, w tym limity czasowe na płatności lub dostawy oraz odpowiednie dane rachunku, o ile takie dane i obowiązki nie zostały uprzednio podane do wiadomości klienta;
o) jeżeli kontrahentem klienta jest samo przedsiębiorstwo inwestycyjne, dowolna osoba wchodząca w skład grupy, do której należy przedsiębiorstwo inwestycyjnego lub inny klient tego przedsiębiorstwa inwestycyjnego – wskazanie tego faktu, chyba że zlecenie zostało zrealizowane za pośrednictwem systemu obrotu, który ułatwia anonimowe prowadzenie transakcji.
Dla celów lit. k), jeżeli zlecenie realizowane jest partiami, przedsiębiorstwo inwestycyjne może dostarczać klientowi informacji na temat ceny każdej partii lub ceny uśrednionej.
W tym drugim przypadku na żądanie klienta detalicznego przedsiębiorstwo inwestycyjne dostarcza mu informacji na temat ceny każdej partii.
5.
Przedsiębiorstwo inwestycyjne może dostarczyć klientowi informacje, o których mowa w ust. 4, przy użyciu standardowych kodów, o ile dostarczy również objaśnienie do tych kodów.
Artykuł 41
(Artykuł 19 ust. 8 dyrektywy 2004/39/WE)Zobowiązania dotyczące sprawozdań z zarządzania portfelem
1.
Państwa członkowskie wymagają, by przedsiębiorstwa inwestycyjne świadczące usługi w zakresie zarządzania portfelem na rzecz klienta dostarczały takiemu klientowi na trwałym nośniku okresowych sprawozdań z czynności wykonanych w jego imieniu w ramach usługi zarządzania portfelem, chyba że sprawozdanie takie dostarcza inna osoba.
2.
W przypadku klientów detalicznych okresowe sprawozdanie wymagane na mocy ust. 1 powinno, stosownie do potrzeb, zawierać następujące informacje:
a) nazwę przedsiębiorstwa inwestycyjnego;
b) nazwę lub inne oznaczenie rachunku klienta detalicznego;
c) określenie składu i wyceny portfela, w tym dane na temat każdego z przechowywanych instrumentów, jego wartość rynkową (lub wartość godziwą, jeśli wartość rynkowa nie jest dostępna), saldo środków gotówkowych na początku i na końcu okresu referencyjnego oraz wyniki portfela w czasie trwania okresu referencyjnego;
d) całkowitą kwotę opłat pobranych podczas okresu referencyjnego, w rozbiciu co najmniej na całkowite opłaty z tytułu zarządzania i całkowite opłaty związane z realizacją zlecenia, w tym w razie potrzeby również oświadczenie o możliwości dostarczenia bardziej szczegółowego zestawienia kosztów na żądanie klienta;
e) porównanie wyników osiągniętych w okresie objętym sprawozdaniem z referencyjną wartością zysków z inwestycji (jeśli taka istnieje), uzgodnioną między przedsiębiorstwem inwestycyjnym a klientem;
f) całkowitą kwotę dywidend, odsetek i innych płatności otrzymanych z tytułu portfela klienta podczas okresu objętego sprawozdaniem;
g) informacje na temat innych czynności dających określone prawa w stosunku do instrumentów finansowych przechowywanych w portfelu;
h) w odniesieniu do każdej transakcji zrealizowanej w rozpatrywanym okresie – informacje, o których mowa odpowiednio w art. 40 ust. 4 lit. c)–l), chyba że klient życzy sobie być informowany o każdej zrealizowanej transakcji z osobna, kiedy to zastosowanie ma ust. 4 niniejszego artykułu.
3.
W przypadku klientów detalicznych okresowe sprawozdanie wymagane na mocy ust. 1 należy dostarczać raz na pół roku, z wyjątkiem następujących sytuacji:
a) gdy na wniosek klienta okresowe sprawozdanie należy dostarczyć raz na 3 miesiące;
b) gdy zastosowanie ma ust. 4 i sprawozdanie okresowe należy dostarczyć raz na 12 miesięcy;
c) gdy umowa między przedsiębiorstwem inwestycyjnym a klientem detalicznym o świadczenie usług w zakresie zarządzania portfelem zezwala na utrzymywanie portfela obarczonego wysokim ryzykiem, wtedy sprawozdanie okresowe wymagane na mocy ust. 1 należy dostarczać co najmniej raz na miesiąc.
Przedsiębiorstwa inwestycyjne powiadamiają klientów detalicznych o ich prawie do składania wniosków dla celów lit. a).
Odstępstwo przewidziane w lit. b) nie obowiązuje w odniesieniu do transakcji na instrumentach finansowych objętych zakresem art. 4 ust. 1 pkt 18 lit. c) dyrektywy 2004/39/WE lub dowolnego spośród pkt 4–10 w sekcji C załącznika I do tejże dyrektywy.
4.
Państwa członkowskie wymagają, by przedsiębiorstwa inwestycyjne, w przypadku gdy klient życzy sobie być informowany o każdej zrealizowanej transakcji z osobna, z chwilą zrealizowania transakcji przez zarządzającego portfelem przekazywały klientowi na trwałym nośniku najważniejsze informacje dotyczące takiej transakcji.
Jeśli chodzi o klienta detalicznego, przedsiębiorstwo inwestycyjne musi przesłać mu powiadomienie potwierdzające realizację i zawierające informacje określone w art. 40 ust. 4 nie później niż pierwszego dnia roboczego po realizacji zlecenia lub – jeżeli przedsiębiorstwo inwestycyjne otrzymuje potwierdzenie od osoby trzeciej – nie później niż pierwszego dnia roboczego po odbiorze potwierdzenia od tej osoby trzeciej.
Akapit drugi nie ma zastosowania w przypadku gdy potwierdzenie zawiera te same informacje, co potwierdzenie, które ma być bezzwłocznie wysłane klientowi detalicznemu przez inną osobę.
Artykuł 42
(Artykuł 19 ust. 8 dyrektywy 2004/39/WE)Dodatkowe obowiązki dotyczące sprawozdań z zarządzania portfelem lub transakcji na zobowiązaniach warunkowych
Państwa członkowskie wymagają, by w przypadku gdy przedsiębiorstwa inwestycyjne prowadzą dla klientów detalicznych transakcje w ramach zarządzania portfelem lub prowadzą rachunki klienta detalicznego, które obejmują niezabezpieczoną pozycję otwartą w transakcji na zobowiązaniach warunkowych, przedsiębiorstwa te informowały także klienta detalicznego o wszelkich stratach przekraczających ustalony wcześniej próg, uzgodniony przez przedsiębiorstwo i klienta, nie później niż przed końcem dnia roboczego, w którym próg ten został przekroczony, lub – jeśli przekroczenie progu nastąpiło w dniu wolnym od pracy – przed zamknięciem następnego dnia roboczego.
Artykuł 43
(Artykuł 19 ust. 8 dyrektywy 2004/39/WE)Zestawienia instrumentów finansowych i funduszy klienta
1.
Państwa członkowskie wymagają, by przedsiębiorstwa inwestycyjne, które przechowują instrumenty finansowe lub fundusze klientów, przesyłały każdemu z nich co najmniej raz w roku na trwałym nośniku zestawienie takich instrumentów finansowych lub funduszy, chyba że zestawienie to przekazano już w ramach innego sprawozdania okresowego.
Akapit pierwszy nie stosuje się do instytucji kredytowej autoryzowanej na mocy dyrektywy 2000/12/WE w odniesieniu do depozytów w rozumieniu tejże dyrektywy, przechowywanych przez taką instytucję.
2.
Zestawienie aktywów klienta, o którym mowa w ust. 1, obejmuje następujące informacje:
a) dane wszystkich instrumentów finansowych lub funduszy przechowywanych przez przedsiębiorstwo inwestycyjne w imieniu klienta według stanu na koniec okresu objętego zestawieniem;
b) zakres, w jakim instrumenty finansowe lub fundusze klienta były przedmiotem transakcji finansowania papierów wartościowych;
c) wartość wszelkich korzyści narosłych na koncie klienta z tytułu uczestnictwa w transakcjach finansowania papierów wartościowych i podstawę naliczania takich korzyści.
W przypadku gdy do portfela klienta zalicza się wpływy z jednej lub kilku nierozliczonych transakcji, informacje, o których mowa w lit. a), można podać albo w oparciu o datę transakcji, albo w oparciu o datę rozliczenia, pod warunkiem że zastosuje się tę samą zasadę do wszystkich tego rodzaju informacji zawartych w zestawieniu.
3.
Państwa członkowskie zezwalają przedsiębiorstwom inwestycyjnym, które przechowują instrumenty finansowe lub fundusze oraz świadczą usługi w zakresie zarządzania portfelem na rzecz klienta, na umieszczanie zestawienia aktywów klienta, o którym mowa w ust. 1, w sprawozdaniu okresowym dostarczanym klientowi zgodnie z art. 41 ust. 1.
SEKCJA 5
Zasady najkorzystniejszej realizacji zleceń
Artykuł 44
(Artykuł 21 ust. 1 i art. 19 ust. 1 dyrektywy 2004/39/WE)Kryteria najkorzystniejszej realizacji zleceń
1.
Państwa członkowskie wymagają, by przedsiębiorstwa inwestycyjne, realizując zlecenia klientów, brały pod uwagę wymienione niżej kryteria przy ustalaniu względnej wagi czynników, o których mowa w art. 21 ust. 1 dyrektywy 2004/39/WE:
a) charakterystykę klienta, w tym jego kategorię jako klienta detalicznego lub branżowego;
b) charakterystykę zlecenia klienta;
c) cechy instrumentu finansowego będącego przedmiotem zlecenia;
d) charakterystykę miejsc realizacji, do których można skierować dane zlecenie.
Dla celów niniejszego artykułu oraz art. 46 "miejsce realizacji" oznacza rynek regulowany, MTF, podmiot systematycznie internalizujący transakcje (systematic internaliser) bądź animatora rynku czy inny podmiot zapewniający płynność instrumentów finansowych lub podmiot, który w państwie trzecim spełnia rolę podobną do tych, które spełniają wyżej wymienione podmioty.
2.
Przedsiębiorstwo inwestycyjne spełnia określony w art. 21 ust. 1 dyrektywy 2004/39/WE wymóg podjęcia wszelkich uzasadnionych kroków w celu zapewnienia klientowi jak najkorzystniejszego wyniku w zakresie, w jakim realizuje zlecenie lub konkretny aspekt zlecenia zgodnie z konkretnymi instrukcjami klienta dotyczącymi zlecenia lub konkretnego aspektu zlecenia.
3.
Jeżeli przedsiębiorstwo inwestycyjne realizuje zlecenie w imieniu klienta detalicznego, najkorzystniejszy wynik określa się w ujęciu ogólnym, uwzględniając cenę instrumentu finansowego i koszty związane z realizacją zlecenia, do których zalicza się wszystkie wydatki, jakie ponosi klient w bezpośrednim związku z realizacją takiego zlecenia, w tym opłaty pobierane przez podmioty stanowiące miejsce realizacji, opłaty z tytułu rozrachunku i rozliczenia i wszelkie inne opłaty wnoszone na rzecz stron trzecich uczestniczących w realizacji zlecenia.
W ramach dążenia do najkorzystniej realizacji zleceń, w sytuacji gdy w polityce realizacji zleceń przedsiębiorstwa inwestycyjnego dopuszcza się istnienie więcej niż jednego miejsca realizacji zlecenia dotyczącego transakcji na instrumencie finansowym, należy wziąć pod uwagę prowizje i koszty przedsiębiorstwa w poszczególnych przypadkach, tak by móc ocenić i porównać wyniki, jakie można uzyskać dla klienta w każdym z dopuszczonych miejsc realizacji zlecenia.
4.
Państwa członkowskie wymagają, by przedsiębiorstwa inwestycyjne nie ustalały ani nie naliczały swoich prowizji w sposób niesprawiedliwie dyskryminujący poszczególne miejsca realizacji zleceń.
5.
Do dnia 1 listopada 2008 r. Komisja zobowiązana jest złożyć Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie dostępności, porównywalności i stopnia skonsolidowania informacji dotyczących jakości realizacji zleceń w poszczególnych miejscach realizacji.
Artykuł 45
(Artykuł 19 ust. 1 dyrektywy 2004/39/WE)Obowiązek działania w najlepiej pojętym interesie klienta, spoczywający na przedsiębiorstwach inwestycyjnych zajmujących się zarządzaniem portfelem, przyjmowaniem i przekazywaniem zleceń
1.
Państwa członkowskie wymagają, by przedsiębiorstwa inwestycyjne świadczące usługi w zakresie zarządzania portfelem – przenosząc zlecenia do innych podmiotów w celu ich realizacji zgodnie z wcześniejszymi decyzjami o prowadzeniu w imieniu klienta operacji handlowych na instrumentach finansowych – przestrzegały wynikającego z art. 19 ust. 1 dyrektywy 2004/39/WE zobowiązania do działania w najlepiej pojętym interesie klienta.
2.
Państwa członkowskie wymagają, by przedsiębiorstwa inwestycyjne, świadczące usługi w zakresie przyjmowania i przekazywania zleceń, przekazując innym podmiotom zadanie realizacji zleceń klienta, przestrzegały wynikającego z art. 19 ust. 1 dyrektywy 2004/39/WE zobowiązania do działania w najlepiej pojętym interesie klienta.
3.
Państwa członkowskie dbają o to, by w celu dostosowania się do przepisów ust. 1 lub 2 przedsiębiorstwa inwestycyjne podjęły działania wymienione w ust. 4–6.
4. Przedsiębiorstwa inwestycyjne podejmują wszelkie uzasadnione kroki w celu uzyskania możliwie najlepszych wyników dla swoich klientów, biorąc pod uwagę czynniki, o których mowa w art. 21 ust. 1 dyrektywy 2004/39/WE. Względną wagę tych czynników określa się poprzez odniesienie do kryteriów wymienionych w art. 44 ust. 1 oraz (w przypadku klientów detalicznych) do wymogów, o których mowa w art. 44 ust. 3.
Przedsiębiorstwo inwestycyjne spełnia wymogi określone w ust. 1 lub 2 i nie musi podejmować kroków wymienionych w niniejszym ustępie, o ile – przenosząc zlecenie do innego podmiotu lub przekazując innemu podmiotowi zlecenie do realizacji – wykonuje konkretne instrukcje klienta.
5.
Przedsiębiorstwa inwestycyjne ustanawiają i wprowadzają zasady pozwalające im spełnić zobowiązanie, o którym mowa w ust. 4.
W zasadach tych w odniesieniu do każdej kategorii instrumentów finansowych określa się podmioty, do których przedsiębiorstwo inwestycyjne przenosi lub którym przekazuje zlecenia do realizacji.
Wskazane w ten sposób podmioty muszą stosować takie metody realizacji zleceń, które umożliwią przedsiębiorstwu inwestycyjnemu wypełnienie jego zobowiązań wynikających z niniejszego artykułu podczas przenoszenia lub przekazywania zleceń do realizacji.
Przedsiębiorstwa inwestycyjne dostarczają klientom odpowiednie informacje na temat zasad ustanowionych zgodnie z niniejszym ustępem.
6.
Przedsiębiorstwa inwestycyjne regularnie nadzorują skuteczność zasad ustanowionych zgodnie z ust. 5, w szczególności jakość realizacji zleceń, jaką charakteryzują się podmioty określone w tych zasadach, oraz w razie potrzeby korygują wszelkie niedociągnięcia
Ponadto przedsiębiorstwa inwestycyjne dokonują co roku przeglądu stosowanych przez siebie zasad.
Takiego przeglądu dokonuje się również za każdym razem, gdy nastąpi istotna zmiana, która wpływa na zdolność przedsiębiorstwa do dalszego uzyskiwania możliwie najkorzystniejszych wyników dla swoich klientów.
7.
Niniejszy artykuł nie ma zastosowania wówczas gdy przedsiębiorstwo inwestycyjne, świadczące usługi w zakresie zarządzania portfelem i/lub przyjmowania i przekazywania zleceń, zajmuje się również wykonywaniem przyjmowanych zleceń lub decyzji o prowadzeniu operacji handlowych w imieniu klienta, do którego należy dany portfel.
W takich przypadkach stosuje się art. 21 dyrektywy 2004/39/WE.
Artykuł 46
(Artykuł 21 ust. 3 i 4 dyrektywy 2004/39/WE)Polityka realizacji zleceń
1.
Państwa członkowskie wymagają, by przedsiębiorstwa inwestycyjne dokonywały co roku przeglądu polityki realizacji zleceń ustanowionej zgodnie z art. 21 ust. 2 dyrektywy 2004/39/WE oraz innymi uzgodnieniami dokonanymi przez nie w tym przedmiocie.
Takiego przeglądu dokonuje się również za każdym razem, gdy nastąpi istotna zmiana, która na stałe wpływa na zdolność przedsiębiorstwa do dalszego uzyskiwania możliwie najkorzystniejszych wyników podczas realizacji zleceń klientów w miejscach wybranych zgodnie z polityką realizacji zleceń.
2.
Przedsiębiorstwa inwestycyjne przekazują klientom detalicznym wymienione poniżej informacje na temat stosowanej przez siebie polityki realizacji zleceń z odpowiednim wyprzedzeniem w stosunku do rozpoczęcia świadczenia usługi:
a) opis względnej wagi, jaką przedsiębiorstwo inwestycyjne przywiązuje zgodnie z kryteriami określonymi w art. 44 ust. 1 do czynników, o których mowa w art. 21 ust. 1 dyrektywy 2004/39/WE lub procesu, za pomocą którego przedsiębiorstwo określa względną wagę tych czynników;
b) listę miejsc realizacji zleceń, co do których przedsiębiorstwo ma duże zaufanie, jako do miejsc pozwalających mu konsekwentnie wypełnić obowiązek podejmowania wszelkich uzasadnionych kroków w celu uzyskania możliwie najkorzystniejszego wyniku przy realizacji zleceń klienta;
c) wyraźne i jednoznaczne ostrzeżenie, że wszelkiego rodzaju instrukcje ze strony klienta mogą uniemożliwić przedsiębiorstwu podjęcie kroków, które zostały opracowane i wdrożone w ramach polityki realizacji zleceń w celu uzyskania możliwie najkorzystniejszych wyników przy realizacji takich zleceń w odniesieniu do elementów, których wspomniane instrukcje dotyczą.
Informacje przekazuje się na trwałym nośniku lub za pośrednictwem strony internetowej (jeśli ta nie stanowi trwałego nośnika), o ile spełnione są warunki określone w art. 3 ust. 2.
SEKCJA 6
Obsługa zleceń klienta
Artykuł 47
(Artykuł 22 ust. 1 i art. 19 ust. 1 dyrektywy 2004/39/WE)Zasady ogólne
1.
Państwa członkowskie wymagają, by przedsiębiorstwa inwestycyjne, wykonując zlecenia klienta, spełniały następujące warunki:
a) zlecenia realizowane w imieniu klientów są niezwłocznie i dokładnie rejestrowane i szeregowane;
b) zlecenia klientów, które w innych warunkach mogłyby być porównywalne, realizowane są kolejno i niezwłocznie, chyba że charakter danego zlecenia lub panujące warunki rynkowe to uniemożliwiają lub jest to sprzeczne z interesem klienta;
c) klient detaliczny informowany jest o wszelkich istotnych trudnościach mogących wpłynąć na właściwą realizację zleceń natychmiast po stwierdzeniu takich trudności.
2.
Jeżeli przedsiębiorstwo inwestycyjne odpowiada za nadzór lub organizację rozliczenia zrealizowanego zlecenia, podejmuje wszelkie stosowne kroki, aby zapewnić, niezwłoczne i prawidłowe przekazanie na rachunek odpowiedniego klienta instrumentów finansowych i funduszy klienta przyjętych w ramach rozliczenia zrealizowanego zlecenia.
3.
Przedsiębiorstwo inwestycyjne nie wykorzystuje w sposób nieuprawniony informacji dotyczących zleceń będących w toku realizacji oraz podejmuje wszelkie uzasadnione kroki w celu zapobieżenia nieuprawnionemu wykorzystywaniu takich informacji przez osoby zaangażowane.
Artykuł 48
(Artykuł 22 ust. 1 i art. 19 ust. 1 dyrektywy 2004/39/WE)Łączenie i kolejność realizacji zleceń
1.
Państwa członkowskie nie zezwalają przedsiębiorstwom inwestycyjnym na wykonywanie zlecenia klienta lub realizację transakcji na własny rachunek łącznie ze zleceniem innego klienta, chyba że spełnione są następujące warunki:
a) jest mało prawdopodobne, by połączenie zleceń i transakcji działało w sumie na niekorzyść któregoś z tych klientów;
b) przedsiębiorstwo inwestycyjne musi ujawnić każdemu z takich klientów, że łączenie zleceń może negatywnie wpłynąć na wynik danego zlecenia;
c) należy ustanowić i skutecznie wdrożyć politykę szeregowania zleceń, która według odpowiednio precyzyjnych zasad określi sprawiedliwą kolejność realizacji połączonych zleceń i transakcji, między innymi to, jak wielkość i cena zleceń będzie wpływać na kolejność ich realizacji oraz sposób traktowania przypadków częściowej realizacji zleceń.
2.
Państwa członkowskie wymagają, by przedsiębiorstwo inwestycyjne, które łączy zlecenie klienta z jednym lub kilkoma zleceniami innych klientów, a tak połączone zlecenie jest realizowane częściowo, ustalało kolejność wynikających stąd operacji zgodnie z polityką szeregowania zleceń.
Artykuł 49
(Artykuł 22 ust. 1 i art. 19 ust. 1 dyrektywy 2004/39/WE)Łączenie i szeregowanie transakcji realizowanych na własny rachunek
1.
Państwa członkowskie wymagają, by przedsiębiorstwa inwestycyjne, które połączyły transakcje realizowane na własny rachunek z jednym lub kilkoma zleceniami klientów, nie dokonywały wynikających stąd operacji w kolejności niekorzystnej dla klienta.
2.
Państwa członkowskie wymagają, by w przypadku gdy przedsiębiorstwo inwestycyjne łączy zlecenie klienta z transakcją realizowaną na własny rachunek, a tak połączone zlecenie jest zrealizowane częściowo, operacje dokonywane w imieniu klienta miały pierwszeństwo przed operacjami na rachunek przedsiębiorstwa.
Jeżeli jednak przedsiębiorstwo inwestycyjne jest w stanie dowieść na podstawie uzasadnionych argumentów, że bez połączenia nie mogłoby wykonać zlecenia na tak korzystnych warunkach albo wcale, wówczas może ustalać kolejność transakcji realizowanej na własny rachunek w sposób proporcjonalny, zgodnie z przyjętą przez siebie polityką szeregowania zleceń, o której mowa w art. 48 ust. 1 lit. c).
3.
Państwa członkowskie wymagają, by w ramach polityki szeregowania zleceń, o której mowa w art. 48 ust. 1 lit. c), przedsiębiorstwa inwestycyjne wprowadziły procedury służące zapobieganiu niekorzystnym dla klienta zmianom kolejności transakcji na własny rachunek, które realizowane są w połączeniu ze zleceniami klienta.
SEKCJA 7
Uprawnieni kontrahenci
Artykuł 50
(Artykuł 24 ust. 3 dyrektywy 2004/39/WE)Uprawnieni kontrahenci
1.
Państwa członkowskie mogą uznać dane przedsiębiorstwo za uprawnionego kontrahenta, jeśli przedsiębiorstwo zalicza się do jednej z kategorii klientów uznawanych za branżowych zgodnie z sekcją I pkt 1, 2 i 3 załącznika II do dyrektywy 2004/39/WE, wyjąwszy wszystkie kategorie, które wymienia się bezpośrednio w art. 24 ust. 2 tejże dyrektywy.
Na wniosek zainteresowanej strony państwa członkowskie mogą za uprawnionego kontrahenta uznać także przedsiębiorstwa, które należą do jednej z kategorii klientów uznawanych za branżowych zgodnie z sekcją II załącznika II do dyrektywy 2004/39/WE.
W takim przypadku jednak dane przedsiębiorstwo uznaje się za uprawnionego kontrahenta wyłącznie w odniesieniu do tych usług lub transakcji, w których może ono być traktowane jako klient branżowy.
2.
Jeżeli, zgodnie art. 24 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2004/39/WE, uprawniony kontrahent składa wniosek o traktowanie go jako klienta, którego współpraca handlowa z przedsiębiorstwem inwestycyjnym podlega przepisom art. 19, 21 i 22 tejże dyrektywy, lecz nie zwraca się przy tym bezpośrednio o traktowanie go jako klienta detalicznego, przedsiębiorstwo inwestycyjne, przyjmując taki wniosek, traktuje takiego uprawnionego kontrahenta jako klienta branżowego.
Jeśli jednak uprawniony kontrahent zwraca się z bezpośrednim wnioskiem o traktowanie go jako klienta detalicznego, zastosowanie mają przepisy dotyczące wniosków o niestosowanie traktowania branżowego określone w sekcji I akapit drugi, trzeci i czwarty załącznika II do dyrektywy 2004/39/WE.
SEKCJA 8
Prowadzenie rejestru
Artykuł 51
(Artykuł 13 ust. 6 dyrektywy 2004/39/WE)Przechowywanie danych
1.
Państwa członkowskie wymagają, by przedsiębiorstwa inwestycyjne przechowywały wpisy do rejestru wymagane na mocy dyrektywy 2004/39/WE i jej przepisów wykonawczych przez okres co najmniej pięciu lat.
Ponadto wpisy, które określają odpowiednie prawa i obowiązki przedsiębiorstwa inwestycyjnego i klienta, wynikające z umowy na świadczenie usług lub wyszczególnienie warunków, na jakich firma świadczy usługi na rzecz klienta, należy przechowywać przynajmniej tak długo, jak długo trwa stosunek handlowy z klientem.
Właściwe władze mogą jednak w wyjątkowych okolicznościach zobowiązać przedsiębiorstwa inwestycyjne do zachowania niektórych lub wszystkich takich wpisów przez okres na tyle dłuższy, na ile jest to uzasadnione charakterem danego instrumentu lub transakcji, w przypadku gdy jest to konieczne do tego, by taki organ mógł wykonać swoje funkcje nadzorcze zgodnie z dyrektywą 2004/39/WE.
Po wygaśnięciu zezwolenia dla przedsiębiorstwa inwestycyjnego państwa członkowskie lub właściwe władze mogą zobowiązać przedsiębiorstwo do zachowania wpisów z rejestru przez okres brakujący do upływu określonego w akapicie pierwszym terminu pięciu lat.
2.
Zapisy w rejestrze należy przechowywać na nośniku, który pozwala na przechowywanie informacji do przyszłego wglądu właściwych władz, oraz w takiej formie i w taki sposób, aby spełnione były następujące warunki:
a) właściwe władze muszą mieć możliwość uzyskania w każdej chwili dostępu do zapisów i odtworzenia każdego istotnego etapu każdej transakcji;
b) musi istnieć możliwość łatwego wychwycenia wszelkich poprawek czy zmian, a także odtworzenia zawartości rejestru zanim wprowadzono do niego poprawki czy zmiany;
c) zapisy w rejestrze nie mogą być przedmiotem innych manipulacji i zmian.
3.
Właściwe władze w każdym państwie członkowskim sporządzają i utrzymują listę określającą minimalną zawartość rejestru, jaki przedsiębiorstwa inwestycyjne zobowiązane są prowadzić zgodnie z dyrektywą 2004/39/WE i przepisami wykonawczymi do niej.
4.
Wymogi w zakresie prowadzenia rejestru, określone w dyrektywie 2004/39/WE i niniejszej dyrektywie, nie umniejszają prawa państw członkowskich do nakładania na przedsiębiorstwa inwestycyjne obowiązków dotyczących rejestrowania rozmów telefonicznych lub komunikatów elektronicznych zawierających zlecenia klientów.
5.
Przed dniem 31 grudnia 2009 r. Komisja, w oparciu o wnioski z dyskusji przeprowadzonych z Komitetem Europejskich Organów Nadzoru Papierów Wartościowych, przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie, w którym określi, czy przepisy ust. 4 pozostają nadal adekwatne.
SEKCJA 9
Pojęcia zdefiniowane na potrzeby dyrektywy 2004/39/WE
Artykuł 52
(Artykuł 4 ust. 1 ppkt 4 dyrektywy 2004/39/WE)Doradztwo inwestycyjne
Do celów definicji "doradztwa inwestycyjnego", zawartej w art. 4 ust. 1 ppkt 4 dyrektywy 2004/39/WE, zalecenie indywidualne oznacza zalecenie skierowane do osoby występującej w charakterze inwestora lub potencjalnego inwestora albo w charakterze przedstawiciela inwestora lub potencjalnego inwestora.
Zalecenie to musi być przedstawione jako odpowiednie dla tej osoby lub oparte na analizie jego indywidualnej sytuacji oraz musi skłaniać do podjęcia jednego z następujących kroków:
a) zakupu, sprzedaży, subskrypcji, wymiany, wykupu, przechowywania danego instrumentu finansowego bądź subskrypcji czy udzielenia gwarancji na taki instrument;
b) skorzystania lub nieskorzystania z praw wynikających z określonego instrumentu finansowego do zakupu, sprzedaży, subskrypcji, wymiany lub wykupu takiego instrumentu.
Zalecenie nie jest zaleceniem indywidualnym, jeżeli jest wydawane wyłącznie poprzez kanały dystrybucyjne lub przeznaczone dla ogółu społeczeństwa.
ROZDZIAŁ IV
POSTANOWIENIA KOŃCOWE
Artykuł 53
Transpozycja
1.
Państwa członkowskie przyjmują i publikują, najpóźniej do dnia 31 stycznia 2007 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Państwa członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów wraz z tabelą korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
2.
Państwa członkowskie stosują te przepisy od dnia 1 listopada 2007 r.
3.
Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Sposób dokonania takiego odniesienia ustalany jest przez państwa członkowskie.
4.
Państwa członkowskie przedstawiają Komisji teksty najważniejszych przepisów prawa krajowego, które przyjmują w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 54
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 55 Adresaci
Dyrektywa Komisji 2006/74/WE
z dnia 21 sierpnia 2006 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia dichlorpropu-P, metkonazolu, pirymetanilu i trichlopyru jako substancji czynnych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], w szczególności jej art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenia Komisji (WE) nr 451/2000 [2] i (WE) nr 703/2001 [3] określają szczegółowe zasady realizacji drugiego etapu programu prac, o którym mowa w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG, i ustanawiają wykaz substancji czynnych, które mają zostać poddane ocenie w celu ich ewentualnego włączenia do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. Wykaz ten obejmuje dichlorprop-P, metkonazol, pirymetanil i trichlopyr.
(2) Wpływ tych substancji czynnych na zdrowie ludzi i środowisko naturalne został poddany ocenie zgodnie z przepisami ustanowionymi w rozporządzeniach (WE) nr 451/2000 i (WE) nr 703/2001 w odniesieniu do zakresu zastosowań proponowanych przez powiadamiającego.
Ponadto w rozporządzeniach tych wyznaczono państwa członkowskie pełniące rolę sprawozdawców, które mają przedłożyć odpowiednie sprawozdania z oceny i zalecenia Europejskiemu Urzędowi ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 451/2000.
W przypadku dichlorpropu-P państwem członkowskim pełniącym rolę sprawozdawcy była Dania, a wszystkie istotne informacje przekazano dnia 5 listopada 2003 r.
W przypadku metkonazolu państwem członkowskim pełniącym rolę sprawozdawcy była Belgia, a wszystkie istotne informacje przekazano dnia 27 stycznia 2004 r.
W przypadku pirymetanilu państwem członkowskim pełniącym rolę sprawozdawcy była Austria, a wszystkie istotne informacje przekazano dnia 15 kwietnia 2004 r.
W przypadku trichlopyru państwem członkowskim pełniącym rolę sprawozdawcy była Irlandia, a wszystkie istotne informacje przekazano dnia 21 listopada 2003 r.
(3) Sprawozdania z oceny zostały poddane wzajemnej weryfikacji przez państwa członkowskie i EFSA oraz przedstawione Komisji w formie sprawozdania naukowego EFSA dotyczącego trichlopyru w dniu 14 grudnia 2005 r. oraz dotyczącego dichlorpropu-P, metkonazolu i pirymetanilu w dniu 13 stycznia 2006 r.
[4] Sprawozdania te zostały poddane przeglądowi przez państwa członkowskie i Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt, a następnie sfinalizowane w dniu 23 maja 2006 r. w formie sprawozdań Komisji z przeglądów dotyczących dichlorpropu-P, metkonazolu, pirymetanilu i trichlopyru.
(4) Na podstawie różnych przeprowadzonych badań stwierdzono, że można oczekiwać, iż środki ochrony roślin, zawierające dichlorprop-P, metkonazol, pirymetanil i trichlopyr, zasadniczo spełniają wymogi ustanowione w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy 91/414/EWG, w szczególności w odniesieniu do zastosowań, które zostały zbadane przez Komisję i wyszczególnione w jej sprawozdaniach z przeglądu.
Należy zatem włączyć te substancje czynne do załącznika I w celu zapewnienia we wszystkich państwach członkowskich możliwości udzielania zezwoleń w odniesieniu do środków ochrony roślin zawierających dane substancje czynne zgodnie z przepisami wymienionej dyrektywy.
(5) Nie naruszając tego ustalenia, należy uzyskać dalsze informacje na temat pewnych szczegółowych kwestii dotyczących dichlorpropu-P, pirymetanilu i trichlopyru.
Artykuł 6 ust. 1 dyrektywy 91/414/EWG stanowi, że włączenie substancji do załącznika I może podlegać pewnym warunkom.
W związku z powyższym właściwym jest wymaganie, aby dichlorprop-P, pirymetanil i trichlopyr zostały poddane dalszym badaniom w celu potwierdzenia niektórych aspektów oceny zagrożenia oraz aby powiadamiający przedstawili odnośne badania.
(6) Należy przewidzieć rozsądny termin, który powinien upłynąć, zanim substancja czynna zostanie włączona do załącznika I, żeby umożliwić państwom członkowskim i zainteresowanym stronom przygotowanie się do spełnienia nowych wymogów wynikających z włączenia.
(7) Nie naruszając określonych w dyrektywie 91/414/EWG obowiązków wynikających z włączenia substancji czynnej do załącznika I, państwa członkowskie powinny dysponować okresem sześciu miesięcy od daty włączenia na dokonanie przeglądu istniejących zezwoleń dotyczących środków ochrony roślin zawierających dichlorprop-P, metkonazol, pirymetanil i trichlopyr w celu zagwarantowania, że wymogi ustanowione w dyrektywie 91/414/EWG, w szczególności jej art. 13 i stosowne warunki określone w załączniku I, zostaną spełnione. Państwa członkowskie powinny odpowiednio zmienić, zastąpić lub cofnąć istniejące zezwolenia zgodnie z przepisami dyrektywy 91/414/EWG.
W drodze odstępstwa od powyższego terminu należy przyznać więcej czasu na przedłożenie i ocenę pełnej dokumentacji wyszczególnionej w załączniku III dla każdego środka ochrony roślin i każdego zamierzonego zastosowania, zgodnie z jednolitymi zasadami ustanowionymi w dyrektywie 91/414/EWG.
(8) Doświadczenie zdobyte w wyniku wcześniejszego włączania substancji czynnych ocenionych w ramach rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3600/92 [5] do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG pokazuje, że mogą pojawić się trudności przy interpretacji obowiązków posiadaczy istniejących zezwoleń w odniesieniu do dostępu do danych.
W celu uniknięcia dalszych trudności konieczne wydaje się zatem wyjaśnienie obowiązków państw członkowskich, a w szczególności obowiązku sprawdzenia, czy posiadacz zezwolenia ma dostęp do dokumentacji zgodnej z wymogami określonymi w załączniku II do wymienionej dyrektywy.
Wyjaśnienie to nie nakłada jednak na państwa członkowskie ani na posiadaczy zezwoleń żadnych nowych obowiązków w porównaniu z dyrektywami przyjętymi do dnia dzisiejszego i zmieniającymi załącznik I.
(9) Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 91/414/EWG.
(10) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa członkowskie przyjmują i publikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 30 listopada 2007 r.
Państwa członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Państwa członkowskie stosują wymienione przepisy od dnia 1 grudnia 2007 r.
Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odesłanie do niniejszej dyrektywy lub odesłanie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonania takiego odesłania określane są przez państwa członkowskie.
Artykuł 3
1.
Zgodnie z dyrektywą 91/414/EWG państwa członkowskie w miarę potrzeby odpowiednio zmieniają lub cofają istniejące zezwolenia dla środków ochrony roślin zawierających dichlorprop-P, metkonazol, pirymetanil i trichlopyr jako substancje czynne do dnia 30 listopada 2007 r.
Przed upływem tego terminu państwa członkowskie w szczególności weryfikują, czy spełnione są warunki wymienione w załączniku I do wspomnianej dyrektywy dotyczące dichlorpropu-P, metkonazolu, pirymetanilu i trichlopyru, z wyjątkiem warunków określonych w części B pozycji odnoszącej się do tej substancji czynnej, oraz czy posiadacz zezwolenia zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 13 tej dyrektywy posiada dokumentację spełniającą wymogi załącznika II do wspomnianej dyrektywy lub dostęp do takiej dokumentacji.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1, państwa członkowskie dokonują ponownej oceny każdego dopuszczonego środka ochrony roślin zawierającego dichlorprop-P, metkonazol, pirymetanil i trichlopyr jako jedyną substancję czynną lub jako jedną z kilku substancji czynnych wyszczególnionych w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG najpóźniej do dnia 31 maja 2007 r. zgodnie z jednolitymi zasadami określonymi w załączniku VI do dyrektywy 91/414/EWG, na podstawie dokumentacji zgodnej z wymogami określonymi w załączniku III do wymienionej dyrektywy i z uwzględnieniem części B zapisu dotyczącego dichlorpropu-P, metkonazolu, pirymetanilu i trichlopyru w załączniku I do wymienionej dyrektywy.
Na podstawie powyższej oceny państwa członkowskie określają, czy środek spełnia warunki ustanowione w art. 4 ust. 1 lit. b), c), d) i e) dyrektywy 91/414/EWG.
Po dokonaniu takich ustaleń państwa członkowskie:
a) w odniesieniu do środka zawierającego dichlorprop-P, metkonazol, pirymetanil i trichlopyr jako jedyną substancję czynną, w razie konieczności zmieniają lub wycofują zezwolenie na każdy taki środek najpóźniej do dnia 31 maja 2011 r. lub
b) w przypadku środka zawierającego dichlorprop-P, metkonazol, pirymetanil i trichlopyr jako jedną z kilku substancji czynnych, w razie konieczności zmieniają lub wycofują zezwolenie do dnia 31 maja 2011 r. lub w terminie określonym dla takiej zmiany lub wycofania we właściwej dyrektywie lub dyrektywach włączających odpowiednią substancję lub substancje do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG, biorąc pod uwagę tę datę, która jest późniejsza.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem 1 czerwca 2007 r.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2006/75/WE
z dnia 11 września 2006 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia dimoksystrobiny jako substancji czynnej
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], w szczególności jej art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG w dniu 28 listopada 2001 r.
Zjednoczone Królestwo otrzymało od firmy BASF wniosek o włączenie substancji czynnej o nazwie dimoksystrobina do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
W decyzji Komisji 2002/593/WE [2] potwierdzono, że przedłożona dokumentacja jest "kompletna", tzn. uznano, iż zasadniczo spełnia ona wymogi dotyczące danych i informacji przewidziane w załącznikach II i III do dyrektywy 91/414/EWG.
(2) Ocena wpływu wyżej wymienionej substancji czynnej na zdrowie ludzi oraz na środowisko została przeprowadzona dla zastosowań proponowanych przez wnioskodawcę, zgodnie z art. 6 ust. 2 i 4 dyrektywy 91/414/EWG.
Wyznaczone państwa członkowskie pełniące rolę sprawozdawców przedłożyły Europejskiemu Urzędowi ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) wstępne sprawozdanie z oceny dotyczącej dimoksystrobiny w dniu 14 sierpnia 2003 r.
(3) Sprawozdanie z oceny zostało poddane wzajemnej weryfikacji dokonanej przez państwa członkowskie oraz Grupę Roboczą "Ocena" i przedstawione Komisji dnia 10 sierpnia 2005 r. jako sprawozdanie naukowe Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności na temat dimoksystrobiny [3]. Sprawozdanie to zostało zweryfikowane przez państwa członkowskie oraz Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt i sfinalizowane w dniu 4 kwietnia 2006 r. w formie opracowanego przez Komisję sprawozdania z przeglądu dotyczącego dimoksystrobiny.
(4) Na podstawie różnych przeprowadzonych badań okazało się, że można oczekiwać, iż środki ochrony roślin zawierające omawianą substancję czynną zasadniczo spełniają wymogi określone w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) oraz art. 5 ust. 3 dyrektywy 91/414/EWG, w szczególności w odniesieniu do zastosowań, które zostały zbadane przez Komisję i wyszczególnione w jej sprawozdaniu z przeglądu. Należy zatem włączyć dimoksystrobinę do załącznika I do tej dyrektywy w celu zapewnienia wszystkim państwom członkowskim możliwości przyznawania zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające omawianą substancję czynną zgodnie z przepisami wspomnianej dyrektywy.
(5) Bez uszczerbku dla określonych w dyrektywie 91/414/EWG obowiązków wynikających z włączenia substancji czynnej do załącznika I, państwa członkowskie powinny mieć sześć miesięcy od daty włączenia na dokonanie przeglądu istniejących tymczasowych zezwoleń dotyczących środków ochrony roślin zawierających dimoksystrobinę w celu spełnienia wymogów ustanowionych w dyrektywie 91/414/EWG, w szczególności jej art. 13, oraz stosownych warunków określonych w załączniku I. Państwa członkowskie powinny zastąpić istniejące tymczasowe zezwolenia zezwoleniami pełnymi, wprowadzić do nich zmiany lub wycofać je zgodnie z przepisami dyrektywy 91/414/EWG.
W drodze odstępstwa od powyższego terminu należy przyznać dłuższy okres na przedłożenie i ocenę pełnej dokumentacji wyszczególnionej w załączniku III dla każdego środka ochrony roślin przeznaczonego do każdego zamierzonego zastosowania, zgodnie z jednolitymi zasadami ustanowionymi w dyrektywie 91/414/EWG.
(6) Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 91/414/EWG.
(7) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa członkowskie przyjmują i publikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 31 marca 2007 r.
Państwa członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Państwa członkowskie stosują wymienione przepisy od dnia 1 kwietnia 2007 r.
Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odesłanie do niniejszej dyrektywy lub odesłanie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonania takiego odesłania określane są przez państwa członkowskie.
2.
Państwa członkowskie przedstawiają Komisji teksty głównych przepisów prawa krajowego, które przyjmują w obszarze objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
1.
Zgodnie z dyrektywą 91/414/EWG państwa członkowskie w miarę potrzeby odpowiednio zmieniają lub wycofują istniejące zezwolenia dla środków ochrony roślin zawierających dimoksystrobinę jako substancję czynną w terminie do dnia 31 marca 2007 r.
Przed upływem tego terminu państwa członkowskie w szczególności zweryfikują, czy spełnione są warunki wymienione w załączniku I do wspomnianej dyrektywy odnośnie do dimoksystrobiny, z wyjątkiem warunków określonych w części B pozycji odnoszącej się do tej substancji czynnej, oraz czy posiadacz zezwolenia zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 13 tej dyrektywy posiada dokumentację spełniającą wymogi załącznika II do wspomnianej dyrektywy lub ma dostęp do takiej dokumentacji.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1 państwa członkowskie dokonują ponownej oceny każdego dopuszczonego środka ochrony roślin zawierającego dimoksystrobinę jako jedyną substancję czynną lub jako jedną z kilku substancji czynnych wyszczególnionych w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG najpóźniej do dnia 30 września 2006 r., zgodnie z jednolitymi zasadami określonymi w załączniku VI do dyrektywy 91/414/EWG, na podstawie dokumentacji zgodnej z wymogami określonymi w załączniku III do wymienionej dyrektywy i z uwzględnieniem części B pozycji dotyczącej dimoksystrobiny w załączniku I do tej dyrektywy.
Na podstawie powyższej oceny państwa członkowskie określają, czy środek spełnia warunki ustanowione w art. 4 ust. 1 lit. b), c), d) i e) dyrektywy 91/414/EWG.
Po dokonaniu takich ustaleń państwa członkowskie:
a) w przypadku środka zawierającego dimoksystrobinę jako jedyną substancję czynną – w razie potrzeby zmieniają lub wycofują zezwolenie najpóźniej do dnia 31 marca 2008 r.; lub
b) w przypadku środka zawierającego dimoksystrobinę jako jedną z kilku substancji czynnych – w razie potrzeby zmieniają lub wycofują zezwolenie do dnia 31 marca 2008 r. lub w terminie określonym dla takiej zmiany lub wycofania we właściwej dyrektywie lub dyrektywach włączających odpowiednią substancję lub substancje do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG, w zależności od tego, która data jest późniejsza.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem 1 października 2006 r.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2006/76/WE
z dnia 22 września 2006 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 91/414/EWG w zakresie specyfikacji substancji czynnej chlorotalonilu
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], w szczególności jej art. 6 ust. 1 akapit drugi tiret drugie,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Po dokonaniu przeglądu, w którym Niderlandy występowały w charakterze państwa członkowskiego pełniącego rolę sprawozdawcy, dyrektywą Komisji 2005/53/WE [2] dodano substancję czynną chlorotalonil do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
Dyrektywa 2005/53/WE przewiduje najwyższe dopuszczalne poziomy dla niektórych zanieczyszczeń.
Zgodnie ze zwykłą praktyką Komisji poziomy te zostały oparte na specyfikacjach sporządzonych przez Organizację Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO) w zakresie czystości i poziomów zanieczyszczeń zawartych w substancjach czynnych, w szczególności na publikacji z lutego 2005 r.
Wspomniane specyfikacje ustalają najwyższy dopuszczalny poziom heksachlorobenzenu wynoszący 0,01 g/kg substancji czynnej.
FAO wydała jednak kolejny zestaw specyfikacji dla chlorotalonilu [3], który udostępniono w grudniu 2005 r., po przyjęciu dyrektywy 2005/53/WE.
Wspomniane specyfikacje uzupełniły i formalnie uchyliły specyfikacje z lutego 2005 r., które były brane pod uwagę podczas przyjmowania dyrektywy.
Nowe specyfikacje ustalają najwyższy dopuszczalny poziom heksachlorobenzenu wynoszący 0,04 g/kg substancji czynnej.
(2) Pomimo że Wspólnota może ustalić swój własny poziom ochrony zdrowia publicznego, zdrowia zwierząt i ochrony środowiska, zbadano, czy można dostosować poziomy czystości ustanowione przez dyrektywę 2005/53/WE, tak by odzwierciedlały nowe specyfikacje FAO.
(3) Po dokonaniu oceny toksykologicznej i ekotoksykologicznej ad hoc, Niderlandy zajęły stanowisko, że taka zmiana nie powoduje ryzyka większego niż to, które już wzięto pod uwagę przy dodawaniu chlorotalonilu do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
Stanowisko to zostało podane do wiadomości pozostałych państw członkowskich, które się z nim zgodziły.
W świetle wspomnianego stanowiska, a także szczególnych okoliczności niniejszego przypadku, Komisja uważa iż uzasadniona jest zmiana specyfikacji dla chlorotalonilu.
(4) Ponieważ dyrektywa 2005/53/WE nakłada na państwa członkowskie wymóg stosowania art. 2 tej dyrektywy od dnia 1 września 2006 r., zmieniona specyfikacja dla chlorotalonilu również powinna być stosowana od tej daty, bez uszczerbku dla pozostałych terminów ustanowionych w art. 3 dyrektywy 2005/53/WE.
W związku z tym dyrektywa powinna wejść w życie jak najszybciej.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 91/414/EWG.
(6) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa członkowskie przyjmują i publikują najpóźniej do dnia 31 sierpnia 2006 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Państwa członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Państwa członkowskie stosują wspomniane przepisy od dnia 1 września 2006 r.
Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odesłanie do niniejszej dyrektywy lub odesłanie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Sposób dokonania takiego odesłania ustalany jest przez państwa członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 2006/77/WE
z dnia 29 września 2006 r.
zmieniająca załącznik I do dyrektywy 2002/32/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do najwyższego dopuszczalnego poziomu związków chloroorganicznych w paszach dla zwierząt
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2002/32/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 maja 2002 r. w sprawie niepożądanych substancji w paszach dla zwierząt [1], w szczególności jej art. 8 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 2002/32/WE stanowi, że stosowanie produktów przeznaczonych na pasze dla zwierząt, w których zawartość niepożądanych substancji przekracza maksymalny dopuszczalny poziom określony w załączniku I do dyrektywy, jest niedozwolone.
(2) Z chwilą przyjęcia dyrektywy 2002/32/WE Komisja zapowiedziała, że załącznik I do wymienionej dyrektywy będzie podlegał przeglądowi na podstawie naukowego postępu oceny ryzyka i przy uwzględnieniu zakazu jakiegokolwiek rozcieńczania skażonych, niezgodnych z przepisami produktów przeznaczonych na pasze dla zwierząt.
(3) Na wniosek Komisji Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) przyjął w dniu 9 listopada 2005 r. [2] opinię w odniesieniu do aldryny i dieldryny.
(4) Stwierdzono, że pasza dla ryb o stosunkowo wysokiej zawartości olejów rybnych w produkcie końcowym, zawierała znaczne poziomy aldryny/dieldryny.
Należy zatem wprowadzić zmiany w istniejących przepisach w oparciu o wnioski opinii naukowych i dostępne dane wynikające z monitoringu.
(5) Na wniosek Komisji EFSA przyjęła w dniu 20 czerwca 2005 r. [3] opinię w odniesieniu do endosulfanu.
(6) Na podstawie wniosków z opinii naukowej i dostępnych danych z monitoringu właściwym będzie dokonanie zmiany najwyższego dopuszczalnego poziomu endosulfanu w surowym oleju roślinnym, aby uwzględniać ustalony zakres stężenia endosulfanu w surowym oleju roślinnym w porównaniu do występującego w nasionach roślin oleistych.
(7) Na wniosek Komisji EFSA przyjęła w dniu 4 lipca 2005 r. [4] opinię w odniesieniu do heksachlorocykloheksanów (α, β, γ HCH), a w dniu 9 listopada 2005 r. [5] opinię dotyczącą endryny.
(8) Na podstawie wniosków z opinii naukowych i dostępnych danych z monitoringu nie są konieczne żadne zmiany obowiązujących najwyższych dopuszczalnych poziomów w odniesieniu do heksachlorocykloheksanów i endryny.
(9) W odniesieniu do aldryny, dieldryny, chlordanu, DDT, endryny, heptachloru, heksachlorobenzenu oraz heksachlorocykloheksanów (HCH) termin "tłuszcze" należy zastąpić wyrażeniem "oleje i tłuszcze", aby wyraźnie wskazać, że objęte są nim wszystkie oleje i tłuszcze, w tym tłuszcze zwierzęce, oleje roślinne i olej rybny.
(10) Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 2002/32/WE.
(11) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy 2002/32/WE wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej w terminie dwunastu miesięcy od momentu jej wejścia w życie.
Państwa członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę zgodności między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odesłanie do niniejszej dyrektywy lub odesłanie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Sposób dokonania takiego odniesienia ustalany jest przez państwa członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2006/78/WE
z dnia 29 września 2006 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 76/768/EWG dotyczącą produktów kosmetycznych w celu dostosowania jej załącznika II do postępu technicznego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/768/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich dotyczących produktów kosmetycznych [1], w szczególności jej art. 8 ust. 2,
po konsultacji z Komitetem Naukowym ds. Produktów Kosmetycznych i Produktów Nieżywnościowych Przeznaczonych dla Konsumentów,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wprowadzanie do łańcucha produkcji produktów technicznych, takich jak produkty kosmetyczne, produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego sklasyfikowanych jako surowiec kategorii 1 bądź surowiec kategorii 2 zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiającym przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi [2] jest zabronione.
Nałożone tym samym na produkty kosmetyczne produkowane we Wspólnocie ograniczenie źródeł pochodzenia obejmuje również produkty przywożone.
(2) Jako że określony materiał niebezpieczny zdefiniowany w załączniku V do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiającego zasady dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych przenośnych gąbczastych encefalopatii [3] należy do surowców sklasyfikowanych w kategorii 1 przewidzianej w rozporządzeniu (WE) nr 1774/2002, odniesienie do tegoż załącznika we wpisie nr 419 załącznika II do dyrektywy 76/768/EWG nie jest już dłużej konieczne.
(3) Zgodnie z art. 22 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 999/2001 przepisy zawarte w części A załącznika XI do tegoż rozporządzenia mają zastosowanie do dnia przyjęcia decyzji zgodnie z art. 5 ust. 2 lub 4 tegoż rozporządzenia, od kiedy będą miały zastosowanie przepisy art. 8 tegoż rozporządzenia i jego załącznika V.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 76/768/EWG.
(5) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Produktów Kosmetycznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Wpis nr 419 w załączniku II do dyrektywy 76/768/EWG otrzymuje następujące brzmienie:
"419.
Surowce kategorii 1 oraz surowce kategorii 2 zdefiniowane, odpowiednio, w art. 4 i w art. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1774/2002 [4] oraz ich pochodne składniki.
Artykuł 2
1.
Państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 30 marca 2007 r.
Następnie niezwłocznie przekazują Komisji teksty tych przepisów wraz z tabelą korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odesłanie do niniejszej dyrektywy lub odesłanie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odesłania określane są przez państwa członkowskie.
2.
Państwa członkowskie przekazują Komisji teksty głównych przepisów prawa krajowego, które przyjmują w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa Rady 2006/79/WE
z dnia 5 października 2006 r.
w sprawie zwolnienia od podatku przy przywozie z państw trzecich małych partii towarów o charakterze niehandlowym
(Wersja ujednolicona)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 93,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 78/1035/EWG z dnia 19 grudnia 1978 r. w sprawie zwolnienia od podatku przy przywozie z państw trzecich małych partii towarów o charakterze niehandlowym [3] została kilkakrotnie znacząco zmieniona [4].
Dla zapewnienia jasności i zrozumiałości powinna zostać skodyfikowana.
(2) Należy zwolnić od podatków obrotowych i podatków akcyzowych przy przywozie towarów przesyłanych z państw trzecich w małych partiach o charakterze niehandlowym.
(3) Ze względów praktycznych dla takich zwolnień od podatków powinny obowiązywać ograniczenia jak najbardziej zbliżone do tych przewidzianych dla wspólnotowego systemu zwolnień od opłat celnych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 918/83 z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiającym wspólnotowy system zwolnień celnych [5].
(4) Poza tym konieczne jest wyznaczenie specjalnych ograniczeń dla określonych produktów, które w państwach członkowskich obecnie podlegają wysokiemu opodatkowaniu.
(5) Niniejsza dyrektywa nie powinna naruszać zobowiązań państw członkowskich odnoszących się do terminów przeniesienia do prawa krajowego dyrektyw określonych w załączniku I, część B,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Przywóz towarów w małych partiach o charakterze niehandlowym, pochodzących od osoby prywatnej z państwa trzeciego do innej osoby prywatnej w państwie członkowskim, jest zwolniony przy przywozie z podatku obrotowego oraz podatku akcyzowego.
2.
Do celów ust. 1, "małe partie o charakterze niehandlowym" to przesyłki, które:
a) mają charakter okazjonalny;
b) składają się jedynie z towarów przeznaczonych do osobistego użytku bądź spożycia w gospodarstwie adresata, przy czym ani ich jakość, ani ich ilość nie powinny budzić obaw, że ich przywóz następuje w celach handlowych;
c) składają się jedynie z towarów, których łączna wartość nie przekracza 45 EUR;
d) są przesłane przez nadawcę adresatowi bez żadnej opłaty.
Artykuł 2
1.
Artykuł 1 ma zastosowanie do towarów wymienionych poniżej, z zastrzeżeniem następujących ograniczeń ilościowych:
a) wyroby tytoniowe:
i) 50 papierosów;
lub
ii) 25 cygaretek (cygara o maksymalnej wadze trzech gramów każde);
lub
iii) 10 cygar;
lub
iv) 50 gramów tytoniu do fajek;
b) alkohol i napoje alkoholowe:
i) napoje destylowane i spirytusowe o zawartości alkoholu przekraczającej 22 % obj.; niedenaturowany alkohol etylowy 80 % obj. i więcej; jedna standardowa butelka (do pojemności 1 litra);
lub
ii) napoje destylowane i spirytusowe, aperitify na bazie wina lub alkoholu, tafia, sake lub podobne napoje o zawartości alkoholu 22 % obj. lub mniej; wina musujące, wina alkoholizowane: jedna standardowa butelka (do pojemności 1 litra);
lub
iii) wina niemusujące: 2 litry;
c) perfumy: 50 gramów;
lub
wody toaletowe: 0,25 litra lub 8 uncji;
d) kawa: 500 gramów;
lub
ekstrakty i esencje kawy: 200 gramów;
e) herbata: 100 gramów;
lub
ekstrakty i esencje herbaty: 40 gramów.
2.
Państwa członkowskie mogą ograniczyć liczbę produktów wymienionych w ust. 1 lub znieść dla wszystkich zwolnienie z podatku obrotowego i podatku akcyzowego.
Artykuł 3
Towary wymienione w art. 2 są całkowicie zwolnione z cła, jeżeli mała partia o charakterze niehandlowym przekracza ilość towaru w ilości, którą ustalono w wymienionym artykule.
Artykuł 4
1.
Ekwiwalent euro w walucie narodowej jest wyznaczany w celu zastosowania niniejszej dyrektywy raz w roku.
Kursy w pierwszym dniu roboczym października są stosowane z mocą obowiązującą od dnia 1 stycznia następnego roku.
2.
Państwa członkowskie mogą zaokrąglić kwotę wymienioną w art. 1 ust. 2 w euro po jej przeliczeniu na walutę narodową, pod warunkiem że kwota ta nie przekroczy 2 EUR.
3.
Państwa członkowskie mogą utrzymać obowiązującą granicę sumy wolnej od podatku w czasie rocznego dostosowania przewidzianego w ust. 1, jeżeli przed zaokrągleniem przewidzianym w ust. 2 miałaby się zmienić o mniej niż 5 % wyrażona w walucie narodowej granica sumy wolnej od podatku, po ówczesnym przeliczeniu sumy niepodlegającej opodatkowaniu wyrażonej w euro.
Artykuł 5
Państwa członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, które przyjmują w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Komisja informuje o tym pozostałe państwa członkowskie.
Artykuł 6
Dyrektywa 78/1035/EWG zostaje uchylona, bez naruszenia zobowiązań państw członkowskich odnoszących się do terminów przeniesienia do prawa krajowego dyrektyw określonych w załączniku I, część B.
Odesłania do uchylonej dyrektywy należy odczytywać jako odesłania do niniejszej dyrektywy, zgodnie z tabelą korelacji w załączniku II.
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 8
Dyrektywa Komisji 2006/85/WE
z dnia 23 października 2006 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia fenamifosu i etefonu jako substancji czynnych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], w szczególności jej art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenia Komisji (WE) nr 451/2000 [2] i (WE) nr 703/2001 [3] określają szczegółowe zasady realizacji drugiego etapu programu pracy, o którym mowa w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG, i ustanawiają wykaz substancji czynnych, które mają zostać poddane ocenie w celu ich ewentualnego włączenia do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. Wykaz ten zawiera fenamifos i etefon.
(2) Wpływ tych substancji czynnych na zdrowie ludzi i środowisko naturalne został poddany ocenie zgodnie z przepisami ustanowionymi w rozporządzeniach (WE) nr 451/2000 i (WE) nr 703/2001 w odniesieniu do zakresu zastosowań proponowanych przez powiadamiającego. Ponadto w rozporządzeniach tych wyznaczono państwa członkowskie pełniące rolę sprawozdawców, które mają przedłożyć odpowiednie sprawozdania z oceny i zalecenia Europejskiemu Urzędowi ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 451/2000. W przypadku fenamifosu państwem członkowskim pełniącym rolę sprawozdawcy były Niderlandy, a wszystkie istotne informacje przekazano dnia 27 listopada 2003 r. W przypadku etefonu państwem członkowskim pełniącym rolę sprawozdawcy były Niderlandy, a wszystkie istotne informacje przekazano dnia 21 kwietnia 2004 r.
(3) Sprawozdania z oceny zostały poddane wzajemnej weryfikacji przez państwa członkowskie i EFSA oraz przedstawione Komisji w formie sprawozdania naukowego EFSA dotyczącego fenamifosu w dniu 13 stycznia 2006 r. oraz dotyczącego etefonu w dniu 24 kwietnia 2006 r.
[4]. Sprawozdania te zostały poddane przeglądowi przez państwa członkowskie i Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt i sfinalizowane dnia 14 lipca 2006 r. w formie sprawozdania Komisji z przeglądu dotyczącego fenamifosu i etefonu.
(4) Na podstawie różnych przeprowadzonych badań okazało się, że można oczekiwać, iż środki ochrony roślin zawierające fenamifos i etefon zasadniczo spełniają wymogi ustanowione w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy 91/414/EWG, w szczególności w odniesieniu do zastosowań, które zostały zbadane przez Komisję i wyszczególnione w jej sprawozdaniu z przeglądu.
Należy zatem włączyć te substancje czynne do załącznika I w celu zapewnienia we wszystkich państwach członkowskich możliwości udzielania zezwoleń w odniesieniu do środków ochrony roślin zawierających dane substancje czynne zgodnie z przepisami wymienionej dyrektywy.
(5) Należy przewidzieć rozsądny termin, który powinien upłynąć, zanim substancja czynna zostanie włączona do załącznika I, żeby umożliwić państwom członkowskim i zainteresowanym stronom przygotowanie się do spełnienia nowych wymogów wynikających z włączenia.
(6) Nie naruszając określonych w dyrektywie 91/414/EWG obowiązków wynikających z włączenia substancji czynnej do załącznika I, państwa członkowskie powinny mieć okres sześciu miesięcy od daty włączenia na dokonanie przeglądu istniejących zezwoleń dotyczących środków ochrony roślin zawierających fenamifos i etefon w celu spełnienia wymogów ustanowionych w dyrektywie 91/414/EWG, w szczególności jej art. 13, oraz stosownych warunków określonych w załączniku I. Państwa członkowskie powinny odpowiednio zmienić, zastąpić lub cofnąć istniejące zezwolenia zgodnie z przepisami dyrektywy 91/414/EWG.
W drodze odstępstwa od powyższego terminu, należy przyznać więcej czasu na przedłożenie i ocenę pełnej dokumentacji wyszczególnionej w załączniku III dla każdego środka ochrony roślin i każdego zamierzonego zastosowania, zgodnie z jednolitymi zasadami ustanowionymi w dyrektywie 91/414/EWG.
(7) Doświadczenie zdobyte w wyniku wcześniejszego włączania substancji czynnych ocenionych w ramach rozporządzenia (EWG) nr 3600/92 do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG pokazuje, że mogą pojawić się trudności przy interpretacji obowiązków posiadaczy istniejących zezwoleń w odniesieniu do dostępu do danych.
W celu uniknięcia dalszych trudności konieczne wydaje się zatem wyjaśnienie obowiązków państw członkowskich, a w szczególności obowiązku sprawdzenia, czy posiadacz zezwolenia ma dostęp do dokumentacji zgodnej z wymogami określonymi w załączniku II do wymienionej dyrektywy.
Wyjaśnienie to nie nakłada jednak na państwa członkowskie ani na posiadaczy zezwoleń żadnych nowych obowiązków w porównaniu z dyrektywami przyjętymi do dnia dzisiejszego i zmieniającymi załącznik I.
(8) Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 91/414/EWG.
(9) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa członkowskie przyjmują i publikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 31 stycznia 2008 r.
Państwa członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Państwa członkowskie stosują wymienione przepisy od dnia 1 lutego 2008 r.
Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odesłanie do niniejszej dyrektywy lub odesłanie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonania takiego odesłania określane są przez państwa członkowskie.
Artykuł 3
1.
Zgodnie z dyrektywą 91/414/EWG w terminie do dnia 31 stycznia 2008 r. państwa członkowskie w miarę potrzeby odpowiednio zmieniają lub cofają istniejące zezwolenia dla środków ochrony roślin zawierających fenamifos i etefon jako substancje czynne.
Przed upływem tego terminu państwa członkowskie w szczególności zweryfikują, czy spełnione są warunki wymienione w załączniku I do wspomnianej dyrektywy, dotyczące fenamifosu i etefonu, z wyjątkiem warunków określonych w części B wpisu odnoszącego się do tej substancji czynnej, oraz czy posiadacz zezwolenia zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 13 tej dyrektywy posiada dokumentację spełniającą wymogi załącznika II do wspomnianej dyrektywy lub dostęp do takiej dokumentacji.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1, najpóźniej do dnia 31 lipca 2007 r. państwa członkowskie dokonują ponownej oceny każdego dopuszczonego do obrotu środka ochrony roślin zawierającego fenamifos i etefon jako jedyną substancję czynną lub jako jedną z kilku substancji czynnych wyszczególnionych w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG, według jednolitych zasad określonych w załączniku VI do dyrektywy 91/414/EWG oraz na podstawie dokumentacji zgodnej z wymogami określonymi w załączniku III do wymienionej dyrektywy i przy uwzględnieniu części B wpisu w załączniku I do wymienionej dyrektywy, dotyczącego odpowiednio fenamifosu i etefonu.
Na podstawie powyższej oceny państwa członkowskie określają, czy środek spełnia warunki ustanowione w art. 4 ust. 1 lit. b), c), d) i e) dyrektywy 91/414/EWG.
Po dokonaniu takich ustaleń państwa członkowskie:
a) w odniesieniu do środka zawierającego fenamifos i etefon jako jedyną substancję czynną, w razie konieczności, zmieniają lub wycofują zezwolenie na każdy taki środek najpóźniej do dnia 31 lipca 2011 r.; lub
b) w przypadku środka zawierającego fenamifos i etefon jako jedną z kilku substancji czynnych, w razie potrzeby, zmieniają lub wycofują zezwolenie do dnia 31 lipca 2011 r. lub w terminie określonym dla takiej zmiany lub wycofania we właściwej dyrektywie lub dyrektywach włączających odpowiednią substancję lub substancje do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. W tym przypadku obowiązuje data późniejsza.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem 1 sierpnia 2007 r.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2006/86/WE
z dnia 24 października 2006 r.
wykonująca dyrektywę 2004/23/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie wymagań dotyczących możliwości śledzenia, powiadamiania o poważnych i niepożądanych reakcjach i zdarzeniach oraz niektórych wymagań technicznych dotyczących kodowania, przetwarzania, konserwowania, przechowywania i dystrybucji tkanek i komórek ludzkich
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2004/23/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie ustalenia norm jakości i bezpiecznego oddawania, pobierania, testowania, przetwarzania, konserwowania, przechowywania i dystrybucji tkanek i komórek ludzkich [1], w szczególności jej art. 8, art. 11 ust. 4 oraz art. 28 lit. a), c), g) i h),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 2004/23/WE ustanawia normy jakości i bezpiecznego oddawania, pobierania, testowania, przetwarzania, konserwowania, przechowywania i dystrybucji tkanek i komórek ludzkich przeznaczonych do stosowania u ludzi oraz wytwarzanych produktów uzyskanych z tkanek i komórek ludzkich przeznaczonych do stosowania u ludzi w sposób zapewniający wysoki poziom ochrony zdrowia ludzkiego.
(2) Aby zapobiec przenoszeniu się chorób poprzez tkanki i komórki ludzkie przeznaczone do stosowania u ludzi oraz aby zapewnić odpowiedni poziom jakości i bezpieczeństwa, dyrektywa 2004/23/WE wzywa do ustanowienia określonych wymagań technicznych dla każdego etapu w procesie wykorzystywania tkanek i komórek ludzkich, w tym norm i specyfikacji dotyczących systemu jakości w bankach tkanek.
(3) Zgodnie z dyrektywą 2004/23/WE, aby zapewnić wysoki poziom ochrony zdrowia ludzkiego w państwach członkowskich należy ustanowić system akredytowania, mianowania, autoryzowania lub licencjonowania banków tkanek i procesów przygotowywania w bankach tkanek.
Niezbędne jest ustanowienie wymagań technicznych dla takiego systemu.
(4) Wymagania dotyczące systemu akredytowania, mianowania, autoryzowania lub licencjonowania banków tkanek powinny obejmować organizację i zarządzanie, personel, sprzęt i materiały, zakłady/pomieszczenia, dokumentację i rejestry oraz przegląd jakości.
Akredytowane, mianowane, autoryzowane lub licencjonowane banki tkanek powinny spełniać dodatkowe wymagania dotyczące prowadzonych przez nie działalności.
(5) Poziom jakości powietrza podczas przetwarzania tkanek i komórek jest kluczowym czynnikiem, który może mieć wpływ na zagrożenie zanieczyszczeniem tkanki lub komórki.
Zasadniczo należy zapewnić poziom jakości powietrza o liczbie cząsteczek i liczbie kolonii drobnoustrojów odpowiadających liczbom klasy A zgodnie z "Przewodnikiem dobrej praktyki wytwarzania", załącznik 1 i dyrektywą Komisji 2003/94/WE [2].
Jednakże w niektórych sytuacjach poziom jakości powietrza o liczbie cząsteczek i liczbie kolonii drobnoustrojów odpowiadających normie klasy A nie jest określony.
W takim przypadku należy przedstawić dowody poparte dokumentacją potwierdzające, że wybrane środowisko zapewnia jakość i bezpieczeństwo wymagane dla danego typu tkanki i komórki oraz dla danego procesu i zastosowania u ludzi.
(6) Niniejsza dyrektywa powinna objąć swoim zakresem jakość i bezpieczeństwo tkanek i komórek ludzkich w trakcie kodowania, przetwarzania, konserwowania, przechowywania i dystrybucji do placówek opieki zdrowotnej, w których będą wszczepione do ciała ludzkiego.
Dyrektywa nie powinna jednak obejmować zastosowań tych tkanek i komórek u ludzi (takich jak chirurgia implantacyjna, perfuzja, zapłodnienie lub transfer embrionów).
Przepisy niniejszej dyrektywy dotyczące możliwości śledzenia i powiadamiania o poważnych i niepożądanych reakcjach i zdarzeniach stosuje się również w odniesieniu do oddawania, pobierania i testowania tkanek i komórek ludzkich podlegających dyrektywie Komisji 2006/17/WE [3].
(7) Zastosowanie tkanek i komórek u ludzi pociąga za sobą ryzyko przenoszenia chorób i wystąpienia innych niepożądanych skutków u biorców.
Aby monitorować i ograniczyć takie skutki, należy określić szczególne wymagania dotyczące śledzenia oraz wspólnotową procedurę powiadamiania o poważnych i niepożądanych reakcjach i zdarzeniach.
(8) Należy bezzwłocznie powiadamiać właściwy organ o podejrzeniu wystąpienia poważnych i niepożądanych reakcji u dawcy lub biorcy oraz poważnych i niepożądanych zdarzeń występujących między pobraniem a dystrybucją tkanek lub komórek, które mogą wpływać na jakość i bezpieczeństwo tkanek lub komórek i które mogą być związane z pobieraniem (w tym oceną i doborem dawcy), testowaniem, przetwarzaniem, konserwowaniem, przechowywaniem i dystrybucją tkanek i komórek ludzkich.
(9) Poważne i niepożądane reakcje można wykryć w trakcie oddawania lub po oddaniu tkanek lub komórek u żywego dawcy bądź w trakcie stosowania lub po zastosowaniu u ludzi.
Powinno się o nich powiadamiać partnerski bank tkanek w celu przeprowadzenia dalszego badania i zgłoszenia właściwemu organowi.
Nie powinno to wykluczać możliwości bezpośredniego powiadamiania właściwego organu przez instytucje pobierające tkanki lub komórki bądź instytucje odpowiedzialne za stosowanie ich u ludzi, jeśli wyrażają one taką wolę.
Niniejsza dyrektywa powinna określać minimalne dane niezbędne do powiadamiania właściwego organu, bez uszczerbku dla możliwości utrzymania lub wprowadzenia przez państwa członkowskie na swoim terytorium bardziej rygorystycznych środków ochronnych zgodnych z wymaganiami Traktatu.
(10) W celu zminimalizowania kosztów przesyłania danych, uniknięcia nakładania się działań i zwiększenia skuteczności administracyjnej, do wykonania zadań związanych z przesyłaniem i przetwarzaniem informacji powinny być wykorzystane nowoczesne technologie i administracja elektroniczna.
Technologie te powinny opierać się na standardowym formacie wymiany informacji przy wykorzystaniu systemu odpowiedniego dla zarządzania danymi odniesienia.
(11) Aby ułatwić śledzenie i informowanie o podstawowych cechach i właściwościach tkanek i komórek, należy określić podstawowe dane, które powinny być zawarte w jednolitym kodeksie europejskim.
(12) Niniejsza dyrektywa uwzględnia prawa podstawowe i przestrzega zasad ustanowionych w szczególności w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej.
(13) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego zgodnie z art. 29 dyrektywy 2004/23/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Zakres
1.
Niniejszą dyrektywę stosuje się do kodowania, przetwarzania, konserwowania, przechowywania i dystrybucji:
a) tkanek i komórek ludzkich przeznaczonych do stosowania u ludzi; oraz
b) wytwarzanych produktów uzyskanych z tkanek i komórek ludzkich przeznaczonych do stosowania u ludzi, w przypadku gdy produkty te nie są objęte innymi dyrektywami.
2.
Przepisy art. 5–9 niniejszej dyrektywy dotyczące możliwości śledzenia i powiadamiania o poważnych i niepożądanych reakcjach i zdarzeniach stosuje się również w odniesieniu do oddawania, pobierania i testowania tkanek i komórek ludzkich.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:
a) "komórki reprodukcyjne" oznaczają wszystkie tkanki i komórki przeznaczone do wykorzystania do celów wspomaganego rozrodu;
b) "oddawanie partnerskie" oznacza oddawanie komórek rozrodczych między mężczyzną a kobietą, których łączy intymny związek fizyczny;
c) "system jakości" oznacza strukturę organizacyjną, określone obowiązki, procedury, procesy i zasoby wykorzystywane w celu wdrożenia zarządzania jakością oraz obejmuje wszystkie działania wpływające w sposób pośredni lub bezpośredni na jakość;
d) "zarządzanie jakością" oznacza skoordynowane działania mające na celu kierowanie i kontrolowanie instytucji w zakresie jakości;
e) "standardowe procedury operacyjne (SPO)" oznaczają pisemne instrukcje opisujące etapy określonego procesu, w tym wykorzystywane materiały i metody oraz oczekiwany produkt końcowy;
f) "walidacja" (lub "kwalifikacja" w przypadku sprzętu lub środowiska) oznacza sporządzenie udokumentowanych dowodów dających wysoki stopień pewności, że określony proces, sprzęt lub otoczenie pozwolą na stałe uzyskiwanie produktu zgodnego z uprzednio ustalonymi specyfikacjami i właściwościami pod względem jakości; proces jest zatwierdzany pod kątem wydajności systemu w odniesieniu do jego skuteczności w oparciu o zamierzone użycie;
g) "możliwość śledzenia" oznacza zdolność lokalizowania i identyfikowania tkanki/komórki na dowolnym etapie od jej pobrania, w trakcie przetwarzania, testowania i przechowywania, do jej dystrybucji do biorcy lub utylizacji, pociągająca za sobą zdolność zidentyfikowania dawcy i banku tkanek lub zakładu wytwórczego odbierającego, przetwarzającego lub przechowującego tkankę/komórki oraz zdolność zidentyfikowania biorcy/biorców w placówce/placówkach medycznych stosującej(-ych) tkankę/komórki u biorcy; możliwość śledzenia dotyczy również zdolności lokalizowania i identyfikowania wszelkich istotnych danych związanych z produktami oraz materiałami mającymi kontakt z tkankami/komórkami;
h) "krytyczny" oznacza mający potencjalny wpływ na jakość i/lub bezpieczeństwo bądź będący w kontakcie z komórkami i tkankami;
i) "organizacja pobierająca" oznacza placówkę medyczną lub oddział szpitala lub inną jednostkę, która prowadzi działania polegające na pobieraniu tkanek i komórek ludzkich i może nie być akredytowana, mianowana, autoryzowana lub licencjonowana jako bank tkanek;
j) "organizacja odpowiedzialna za stosowanie u ludzi" oznacza placówkę medyczną lub oddział szpitala lub inną jednostkę, która stosuje tkanki i komórki ludzkie u ludzi.
Artykuł 3
Wymagania dotyczące akredytowania, mianowania, autoryzowania lub licencjonowania banków tkanek
Bank tkanek musi spełniać wymagania określone w załączniku I.
Artykuł 4
Wymagania dotyczące akredytowania, mianowania, autoryzowania lub licencjonowania procesów przygotowywania tkanek i komórek
Procesy przygotowywania w bankach tkanek muszą spełniać wymagania określone w załączniku II.
Artykuł 5
Powiadamianie o poważnych i niepożądanych reakcjach
1.
Państwa członkowskie dbają o to, aby:
a) organizacje pobierające wprowadziły procedury zachowywania rejestrów pobranych tkanek i komórek oraz bezzwłocznego powiadamiania banków tkanek o wszelkich poważnych i niepożądanych reakcjach u żywych dawców, które mogą wpływać na jakość i bezpieczeństwo tkanek lub komórek;
b) organizacje odpowiedzialne za stosowanie tkanek i komórek u ludzi wprowadziły procedury zachowywania rejestrów wykorzystanych tkanek i komórek oraz procedury bezzwłocznego powiadamiania banków tkanek o wszelkich poważnych i niepożądanych reakcjach zaobserwowanych w trakcie lub po klinicznym zastosowaniu, które mogą być związane z jakością i bezpieczeństwem tkanek i komórek;
c) banki tkanek, które wydają tkanki i komórki do stosowania u ludzi, przedstawiły organizacji odpowiedzialnej za stosowanie tkanek i komórek u ludzi informacje na temat sposobu, w jaki organizacja ta powinna zgłaszać poważne i niepożądane reakcje, o których mowa w lit. b).
2.
Państwa członkowskie dbają o to, aby banki tkanek:
a) wprowadziły procedury bezzwłocznego przekazywania właściwemu organowi wszystkich właściwych i dostępnych informacji na temat podejrzanych, poważnych i niepożądanych reakcji, o których mowa w ust. 1 lit. a) i b);
b) wprowadziły procedury bezzwłocznego przekazywania właściwemu organowi informacji na temat wniosków z badania mającego na celu przeanalizowanie przyczyn i konsekwencji.
3.
Państwa członkowskie dbają o to, aby:
a) osoba odpowiedzialna, o której mowa w art. 17 dyrektywy 2004/23/WE, zgłaszała właściwemu organowi informacje zawarte w powiadomieniu określonym w załączniku III część A;
b) banki tkanek powiadamiały właściwy organ o działaniach podejmowanych w odniesieniu do innych tkanek i komórek, których mogą dotyczyć poważne i niepożądane reakcje, które zostały wydane w celu zastosowania u ludzi;
c) banki tkanek powiadamiały właściwy organ o wnioskach z badania, przedstawiając co najmniej informacje określone w załączniku III część B.
Artykuł 6
Powiadamianie o poważnych i niepożądanych zdarzeniach
1.
Państwa członkowskie dbają o to, aby:
a) organizacje pobierające i banki tkanek wprowadziły procedury zachowywania rejestrów i bezzwłocznego powiadamiania banków tkanek o wszelkich poważnych i niepożądanych zdarzeniach, które następują w trakcie pobierania i które mogą wpływać na jakość i/lub bezpieczeństwo tkanek lub komórek;
b) organizacje odpowiedzialne za stosowanie tkanek i komórek u ludzi wprowadziły procedury bezzwłocznego powiadamiania banków tkanek o wszelkich poważnych i niepożądanych zdarzeniach, które mogą wpływać na jakość i bezpieczeństwo tkanek i komórek;
c) banki tkanek przedstawiły organizacji odpowiedzialnej za stosowanie tkanek i komórek u ludzi informacje na temat sposobu, w jaki organizacja ta powinna zgłaszać im poważne i niepożądane zdarzenia, które mogą wpływać na jakość i bezpieczeństwo tkanek i komórek.
2.
W przypadku wspomaganego rozrodu, każdego rodzaju błędną identyfikację lub pomylenie komórek rozrodczych, gamet lub embrionów uważa się za poważne i niepożądane zdarzenie.
Wszystkie osoby, organizacje pobierające lub organizacje odpowiedzialne za stosowanie tkanek i komórek u ludzi, przeprowadzające wspomagany rozród, zgłaszają takie zdarzenia bankom dostarczającym tkanki w celu przeprowadzenia badania i powiadomienia właściwego organu.
3.
Państwa członkowskie dbają o to, aby banki tkanek:
a) wprowadziły procedury bezzwłocznego przekazywania właściwemu organowi wszystkich właściwych i dostępnych informacji na temat podejrzanych, poważnych i niepożądanych reakcji, o których mowa w ust. 1 lit. a) i b);
b) wprowadziły procedury bezzwłocznego informowania właściwego organu o wnioskach z badania mającego na celu przeanalizowanie przyczyn i konsekwencji.
4.
Państwa członkowskie dbają o to, aby:
a) osoba odpowiedzialna, o której mowa w art. 17 dyrektywy 2004/23/WE, powiadamiała właściwy organ o informacjach zawartych w powiadomieniu określonym w załączniku IV część A;
b) banki tkanek oceniały poważne i niepożądane zdarzenia w celu określenia przyczyn w trakcie procesu, których można uniknąć;
c) banki tkanek powiadamiały właściwy organ o wnioskach z badania, przedstawiając co najmniej informacje określone w załączniku IV część B.
Artykuł 7
Sprawozdania roczne
1.
Do dnia 30 czerwca następnego roku państwa członkowskie przedstawiają Komisji sprawozdanie roczne dotyczące powiadamiania o poważnych i niepożądanych reakcjach i zdarzeniach przekazane właściwemu organowi.
Komisja przekazuje właściwym organom państw członkowskich streszczenie otrzymanych sprawozdań.
Właściwy organ udostępnia takie sprawozdanie bankom tkanek.
2.
Przesyłanie danych opiera się na standardowym formacie wymiany informacji określonym w załączniku V, części A i B, i obejmuje wszystkie informacje niezbędne do zidentyfikowania nadawcy i zachowanie danych odniesienia dotyczących nadawcy.
Artykuł 8
Wymiana informacji między właściwymi organami a Komisją
Państwa członkowskie dbają o to, aby właściwe organy przekazywały sobie nawzajem i Komisji właściwe informacje na temat poważnych i niepożądanych reakcji i zdarzeń w celu zagwarantowania podjęcia odpowiednich działań.
Artykuł 9
Możliwość śledzenia
1.
Banki tkanek posiadają precyzyjny i skuteczny system jednoznacznego identyfikowania i znakowania otrzymywanych i wydawanych komórek/tkanek.
2.
Banki tkanek i organizacje odpowiedzialne za stosowanie tkanek i komórek u ludzi zachowują dane określone w załączniku VI przez okres co najmniej trzydziestu lat, we właściwej formie nadającej się do odczytania.
Artykuł 10
Europejski system kodowania
1.
Aby zapewnić właściwą identyfikację dawcy i możliwość śledzenia wszystkich pobranych materiałów oraz przekazywanie informacji dotyczących podstawowych cech i właściwości tkanek i komórek, każdemu materiałowi pobranemu w banku tkanek jest przydzielany jednolity europejski kod identyfikacyjny.
Kod zawiera co najmniej informacje określone w załączniku VII.
2.
Ustępu 1 nie stosuje się do oddawania partnerskiego komórek rozrodczych.
Artykuł 11
Transpozycja
1.
Państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 września 2007 r.
Państwa członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania art. 10 niniejszej dyrektywy do dnia 1 września 2008 r.
Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odesłanie do niniejszej dyrektywy lub odesłanie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonania takiego odesłania określane są przez państwa członkowskie.
2.
Państwa członkowskie przedstawiają Komisji teksty najważniejszych przepisów prawa krajowego, które przyjmują w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 12
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 13 Adresaci
Dyrektywa Rady 2006/88/WE
z dnia 24 października 2006 r.
w sprawie wymogów w zakresie zdrowia zwierząt akwakultury i produktów akwakultury oraz zapobiegania niektórym chorobom zwierząt wodnych i zwalczania tych chorób
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zwierzęta i produkty akwakultury objęte są zakresem załącznika I do traktatu jako żywe zwierzęta, ryby, mięczaki i skorupiaki.
Chów, hodowanie i wprowadzanie do obrotu zwierząt akwakultury i ich produktów stanowi ważne źródło dochodu osób zatrudnionych w tym sektorze.
(2) W kontekście rynku wewnętrznego szczegółowe zasady dotyczące zdrowia zwierząt zostały określone, w odniesieniu do wprowadzania do obrotu oraz przywożenia z państw trzecich rozpatrywanych produktów, w dyrektywie Rady 91/67/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. dotyczącej warunków zdrowotnych zwierząt, obowiązujących przy wprowadzaniu na rynek zwierząt i produktów akwakultury [2].
(3) Ogniska chorób zwierząt akwakultury mogą powodować poważne straty dla rozpatrywanego sektora.
Minimalne środki, które należy stosować w przypadku pojawienia się ognisk najważniejszych chorób ryb i mięczaków, zostały określone przez dyrektywę Rady 93/53/EWG z dnia 24 czerwca 1993 r. wprowadzającą minimalne środki wspólnotowe zwalczania niektórych chorób ryb [3] oraz przez dyrektywę Rady 95/70/WE z dnia 22 grudnia 1995 r. wprowadzającą minimalne wspólnotowe środki zwalczania niektórych chorób małż [4].
(4) Obowiązujące prawodawstwo wspólnotowe zostało sporządzone głównie w celu uwzględnienia chowu i hodowli łososia, pstrąga i ostryg.
Od chwili przyjęcia tego prawodawstwa nastąpił znaczący rozwój wspólnotowego sektora akwakultury.
Wiele dodatkowych gatunków ryb, w szczególności gatunków morskich, jest obecnie wykorzystywana w akwakulturze.
Także nowe typy praktyk hodowlanych obejmujących inne gatunki ryb stają się coraz bardziej powszechne, w szczególności po niedawnym rozszerzeniu Wspólnoty.
Ponadto chów i hodowla skorupiaków, omułków, małży jadalnych i uchowców nabiera coraz większego znaczenia.
(5) Wszystkie środki zwalczania chorób mają ekonomiczny wpływ na akwakulturę.
Nieodpowiednie zwalczanie chorób może prowadzić do rozprzestrzeniania się patogenów, które mogą powodować znaczące straty oraz zagrozić stanowi zdrowia ryb, mięczaków i skorupiaków wykorzystywanych we wspólnotowej akwakulturze.
Z drugiej strony, nadmierna regulacja mogłaby nałożyć zbędne ograniczenia na wolny handel.
(6) Komunikat Komisji do Rady i Parlamentu Europejskiego z dnia 19 września 2002 r. określa strategię zrównoważonego rozwoju akwakultury europejskiej.
Komunikat ten nakreślił szereg środków, których celem jest zapewnienie długoterminowego zatrudnienia w sektorze akwakultury, w tym promowanie wysokich standardów zdrowia i dobrostanu zwierząt, a także działania w zakresie ochrony środowiska w celu zagwarantowania istnienia silnego sektora przemysłowego.
Wspomniane powyżej środki powinny zostać wzięte pod uwagę.
(7) Od czasu przyjęcia dyrektywy 91/67/EWG Wspólnota ratyfikowała Porozumienie Światowej Organizacji Handlu (WTO) w sprawie stosowania środków sanitarnych i fitosanitarnych (porozumienie SPS).
Porozumienie SPS odnosi się do norm Światowej Organizacji Zdrowia Zwierząt (OIE).
Wymogi dotyczące zdrowia zwierząt w kontekście wprowadzania do obrotu żywych zwierząt akwakultury i ich produktów na obszarze Wspólnoty, określone w dyrektywie 91/67/EWG, są bardziej rygorystyczne niż wspomniane normy.
Z tego względu niniejsza dyrektywa powinna uwzględnić Kodeks Zdrowia Zwierząt Wodnych oraz Podręcznik badań diagnostycznych dotyczących zwierząt wodnych OIE.
(8) W celu zapewnienia racjonalnego rozwoju sektora akwakultury oraz zwiększenia wydajności zasady dotyczące zdrowia zwierząt wodnych należy określić na poziomie wspólnotowym.
Zasady te są inter alia niezbędne do wprowadzenia rynku wewnętrznego oraz uniknięcia rozprzestrzeniania się chorób zakaźnych.
Prawodawstwo powinno być elastyczne w stopniu pozwalającym na uwzględnienie stałego rozwoju w obrębie sektora akwakultury i jego różnorodności, a także stanu zdrowia zwierząt wodnych na obszarze Wspólnoty.
(9) Niniejsza dyrektywa powinna obejmować zwierzęta akwakultury oraz te obszary środowiska, które mogą wpłynąć na stan zdrowia takich zwierząt.
Ogólnie rzecz ujmując, przepisy niniejszej dyrektywy powinny stosować się jedynie do dzikich zwierząt wodnych, w przypadkach gdy stan środowiska może naruszyć stan zdrowia zwierząt akwakultury lub w przypadkach gdy jest to konieczne dla realizacji celów innego prawodawstwa wspólnotowego, na przykład dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory [5] lub w celu ochrony gatunków ujętych na liście sporządzonej przez Konwencję o Międzynarodowym Handlu Dzikimi Zwierzętami i Roślinami Gatunków Zagrożonych Wyginięciem (CITES).
Niniejsza dyrektywa nie powinna stanowić przeszkody dla przyjęcia bardziej rygorystycznych zasad w kontekście wprowadzania gatunków obcych.
(10) Właściwe organy wyznaczone do celów niniejszej dyrektywy powinny wykonywać swoje funkcje i obowiązki zgodnie z ogólnymi zasadami określonymi w rozporządzeniu (WE) nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającym szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi [6] oraz rozporządzeniu (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt [7].
(11) W celu rozwoju akwakultury na obszarze Wspólnoty konieczne jest zwiększenie świadomości i przygotowania właściwych organów oraz operatorów przedsiębiorstw produkcyjnych sektora akwakultury w zakresie zapobiegania, kontroli i eliminowania chorób zwierząt wodnych.
(12) Właściwe organy państw członkowskich powinny posiadać dostęp do najnowszych technologii i wiedzy w dziedzinie analizy ryzyka i epidemiologii oraz stosować je.
Ma to coraz większe znaczenie, gdyż zobowiązania międzynarodowe skupiają się obecnie na analizie ryzyka w odniesieniu do przyjęcia środków sanitarnych.
(13) Właściwym jest wprowadzenie systemu zatwierdzania przedsiębiorstw produkcyjnych sektora akwakultury na poziomie wspólnotowym.
Dzięki temu właściwe organy uzyskałyby pełny obraz sektora akwakultury, co byłoby pomocne przy zapobieganiu, kontroli i eliminowaniu chorób zwierząt wodnych.
Ponadto zatwierdzanie umożliwia określenie konkretnych wymogów, które powinny być spełnione przez przedsiębiorstwa produkcyjne sektora akwakultury w celu prowadzenia ich działalności.
Wspomniane zatwierdzenie powinno, o ile to możliwe, zostać połączone lub zawarte w procedurze przyznawania zatwierdzeń, którą państwa członkowskie ustanowiły wcześniej dla innych celów, na przykład na mocy prawodawstwa w zakresie ochrony środowiska.
Takie przyznawanie zatwierdzeń nie powinno stanowić więc dodatkowego obciążenia dla sektora akwakultury.
(14) Państwa członkowskie powinny odmówić przyznania zatwierdzenia, jeśli działalność, o której mowa, stanowi niedopuszczalne ryzyko rozprzestrzeniania się chorób na inne zwierzęta akwakultury lub populacje dzikich zwierząt wodnych.
Przed podjęciem decyzji o odmowie zatwierdzenia należy wziąć pod uwagę środki ograniczające ryzyko lub alternatywną lokalizację dla prowadzenia działalności, o której mowa.
(15) Chów zwierząt akwakultury przeznaczonych do spożycia przez ludzi zdefiniowany jest jako produkcja podstawowa w rozporządzeniu (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych [8].
Zobowiązania nałożone na poszczególne przedsiębiorstwa produkcyjne sektora akwakultury na mocy niniejszej dyrektywy, takie jak prowadzenie ewidencji, oraz wewnętrzne systemy umożliwiające przedsiębiorstwom produkcyjnym sektora akwakultury wykazanie właściwym organom, że odnośne wymogi niniejszej dyrektywy zostały spełnione, należy, w miarę możliwości, połączyć ze zobowiązaniami określonymi w rozporządzeniu (WE) nr 852/2004.
(16) Należy zwrócić większą uwagę na zapobieganie występowaniu chorób niż na zwalczanie chorób po ich wystąpieniu.
Z tego względu należy określić minimalne środki zapobiegania chorobom oraz środki ograniczające ryzyko, które należy zastosować w całym łańcuchu produkcyjnym, począwszy od zapłodnienia jaj i wylęgania się zwierząt, a skończywszy na przetwarzaniu zwierząt akwakultury przeznaczonych do spożycia przez ludzi, w tym na transporcie.
(17) W celu poprawy ogólnego stanu zdrowia zwierząt oraz udzielania wsparcia w zakresie zapobiegania, poprzez możliwość łatwej identyfikacji, chorobom zwierząt i ich zwalczania, przemieszczanie zwierząt akwakultury należy rejestrować.
W razie konieczności tego typu przemieszczanie powinno także podlegać certyfikacji w zakresie zdrowia zwierząt.
(18) W celu uzyskania ogólnego zarysu sytuacji chorobowej, umożliwienia szybkiej reakcji w przypadku podejrzenia choroby oraz ochrony gospodarstw lub obszarów hodowli mięczaków o wysokich standardach zdrowia zwierząt należy prowadzić nadzór stanu zdrowia zwierząt oparty na ocenie ryzyka we wszystkich tego typu gospodarstwach i obszarach hodowli mięczaków.
(19) Należy zagwarantować, że główne choroby zwierząt wodnych nie będą się rozprzestrzeniać na poziomie wspólnotowym.
Z tego względu należy ustanowić zharmonizowane przepisy w zakresie zdrowia zwierząt dotyczące wprowadzania do obrotu wraz ze szczegółowymi przepisami stosującymi się do gatunków podatnych na te choroby.
Z tego powodu należy sporządzić wykaz takich chorób oraz podatnych na nie gatunków.
(20) Rozkład występowania takich chorób zwierząt wodnych na obszarze Wspólnoty nie jest identyczny.
W związku z tym należy odnieść się do pojęcia państw członkowskich uznanych za wolne od choroby, a w odniesieniu do części danego terytorium do pojęcia stref lub enklaw.
Należy określić ogólne kryteria i procedury przyznawania, utrzymywania, zawieszania, przywracania i cofania takiego statusu.
(21) Bez uszczerbku dla dyrektywy Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącej kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [9], w celu utrzymania i poprawy ogólnego stanu zdrowia zwierząt wodnych na obszarze Wspólnoty państwa członkowskie, strefy lub enklawy uznane za wolne od jednej lub więcej z wymienionych chorób należy chronić przed wprowadzeniem takich chorób.
(22) O ile to konieczne, państwa członkowskie mogą przedsięwziąć tymczasowe środki ochronne zgodnie z art. 10 dyrektywy 90/425/EWG oraz art. 18 dyrektywy Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającej zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej zwierząt wprowadzanych na rynek Wspólnoty z państw trzecich i zmieniającej dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [10].
(23) Aby uniknąć wprowadzania zbędnych ograniczeń w handlu, należy umożliwić wymianę zwierząt akwakultury między państwami członkowskimi, strefami lub enklawami, w których występuje jedna lub więcej takich chorób, pod warunkiem że podjęto odpowiednie środki ograniczające ryzyko, również podczas transportu.
(24) Ubój i przetwarzanie zwierząt akwakultury podlegających środkom zwalczania chorób może spowodować rozprzestrzenianie się choroby, m.in. na skutek usuwania ścieków zawierających patogeny z przedsiębiorstw produkcyjnych.
Z tego względu państwa członkowskie powinny mieć dostęp do przedsiębiorstw produkcyjnych, które zostały należycie zatwierdzone do przeprowadzania wspomnianego uboju oraz przetwarzania bez narażenia na szkodę stanu zdrowia hodowlanych i dzikich zwierząt wodnych, w tym także w odniesieniu do usuwania ścieków.
(25) Wyznaczenie wspólnotowych i krajowych laboratoriów referencyjnych powinno przyczynić się do wysokiej jakości i jednolitości wyników diagnostycznych.
Cel ten można osiągnąć poprzez takie działania, jak przeprowadzanie zatwierdzonych badań diagnostycznych oraz organizowanie badań porównawczych, a także szkolenia personelu laboratoryjnego.
(26) Laboratoria zajmujące się badaniem próbek urzędowych powinny działać zgodnie z zatwierdzonymi międzynarodowymi procedurami lub kryteriami opartymi na normach działania oraz powinny stosować metody diagnostyczne, które, w miarę możliwości, zostały zatwierdzone.
Dla wielu działań związanych z takim badaniem Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN) oraz Międzynarodowa Organizacja Normalizacyjna (ISO) opracowały – odpowiednio – normy europejskie (normy EN) oraz normy międzynarodowe ISO, które mają zastosowanie do celów niniejszej dyrektywy.
Wspomniane normy odnoszą się w szczególności do działania i oceny laboratoriów, a także do działań i akredytacji organów kontroli.
(27) W celu zapewnienia wczesnego wykrycia wszelkich możliwych ognisk chorób zwierząt wodnych należy zobowiązać osoby mające styczność ze zwierzętami wodnymi podatnych gatunków do powiadomienia właściwego organu o każdym podejrzanym przypadku choroby.
W państwach członkowskich należy przeprowadzać rutynowe kontrole w celu zagwarantowania, że przedsiębiorstwa produkcyjne sektora akwakultury znają ogólne przepisy w zakresie zwalczania chorób i bezpieczeństwa biologicznego określone w niniejszej dyrektywie i się do nich stosują.
(28) Konieczne jest zapobieganie rozprzestrzenianiu się niebezpiecznych chorób nieegzotycznych wśród zwierząt akwakultury bezpośrednio po wybuchu choroby poprzez dokładne monitorowanie przemieszczania żywych zwierząt akwakultury i ich produktów, a także wykorzystanie wyposażenia, które może ulec zanieczyszczeniu.
Wybór środków, jakie powinny zastosować właściwe organy, powinien zależeć od sytuacji epidemiologicznej danego państwa członkowskiego.
(29) Aby poprawić stan zdrowia zwierząt we Wspólnocie, państwa członkowskie powinny przedłożyć programy epidemiologiczne dotyczące zwalczania i eliminowania określonych chorób w celu ich uznania na poziomie wspólnotowym.
(30) W przypadku chorób niepodlegających środkom wspólnotowym, a które mają znaczenie na poziomie lokalnym, sektor akwakultury powinien z pomocą właściwych organów państw członkowskich przejąć większą odpowiedzialność w zakresie zapobiegania wprowadzeniu takich chorób lub ich zwalczania poprzez samoregulację i opracowanie "zasad postępowania".
Jednakże może być koniecznym wdrożenie określonych środków krajowych przez państwa członkowskie.
Takie krajowe środki powinny być uzasadnione, konieczne i proporcjonalne do wyznaczonych celów.
Ponadto nie powinny one wpływać na handel między państwami członkowskimi, o ile nie jest to konieczne w celu zapobiegania wprowadzeniu lub zwalczania choroby, i powinny zostać zatwierdzone i systematycznie oceniane na szczeblu Wspólnoty.
W oczekiwaniu na ustanowienie takich środków na podstawie niniejszej dyrektywy w mocy pozostają dodatkowe gwarancje przyznane decyzją Komisji 2004/453/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. wykonującą dyrektywę Rady 91/67/EWG w odniesieniu do środków zwalczania niektórych chorób zwierząt akwakultury [11].
(31) Obserwuje się stały rozwój wiedzy w zakresie do tej pory nieznanych chorób zwierząt wodnych.
Z tego względu może zaistnieć konieczność zastosowania środków zwalczania takich nowo pojawiających się chorób przez państwo członkowskie.
Takie środki należy zastosować szybko i dostosować je do poszczególnych przypadków, nie należy jednak stosować ich przez okres dłuższy niż wymagany do osiągnięcia wyznaczonych celów.
Ponieważ tego typu nowo pojawiające się choroby mogą także dotyczyć innych państw członkowskich, należy powiadomić wszystkie państwa członkowskie oraz Komisję o wystąpieniu nowo pojawiającej się choroby oraz przyjętych środkach jej zwalczania.
(32) Osiągnięcie podstawowego celu, jakim jest utrzymanie, a w przypadku wybuchu choroby – przywrócenie statusu obszaru wolnego od choroby w państwach członkowskich, wymaga określenia przepisów dotyczących środków zwiększenia stopnia gotowości na wystąpienie choroby.
Przypadki choroby należy możliwie szybko zwalczyć, w razie konieczności za pomocą szczepień interwencyjnych, w celu ograniczenia negatywnych skutków dla produkcji i handlu żywymi zwierzętami akwakultury i ich produktami.
(33) Zgodnie z przepisami dyrektywy 2001/82/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do weterynaryjnych produktów leczniczych [12] oraz rozporządzenia (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiającego wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiającego Europejską Agencję Leków [13] wszystkie weterynaryjne produkty lecznicze, z nielicznymi wyjątkami, które wprowadzane są do obrotu na obszarze Wspólnoty, muszą posiadać świadectwo dopuszczenia do obrotu.
Ogólnie rzecz ujmując, wszystkie szczepionki używane na obszarze Wspólnoty powinny posiadać świadectwo dopuszczenia do obrotu.
Państwa członkowskie mogą jednak w niektórych okolicznościach zezwolić na użycie produktu nieposiadającego świadectwa dopuszczenia do obrotu w przypadku groźnej epidemii, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 726/2004.
Odstępstwo takie może mieć miejsce w przypadku szczepionek przeciw egzotycznym i nowo pojawiającym się chorobom zwierząt akwakultury.
(34) Niniejsza dyrektywa powinna określić przepisy zmierzające do zapewnienia niezbędnego poziomu gotowości w celu skutecznego zaradzenia sytuacji zagrożenia związanej z pojawieniem się jednego lub więcej ognisk groźnych chorób egzotycznych lub nowo pojawiających się chorób, które mają wpływ na akwakulturę, w szczególności poprzez sporządzenie awaryjnych planów ich zwalczania.
Wspomniane plany awaryjne należy regularnie poddawać ocenie i aktualizować.
(35) Jeżeli zwalczanie groźnej choroby zwierząt wodnych podlega zharmonizowanym wspólnotowym środkom eliminacji, państwa członkowskie powinny mieć możliwość skorzystania ze wsparcia finansowego Wspólnoty na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1198/2006 z dnia 27 lipca 2006 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Rybackiego [14].
Wnioski dotyczące wsparcia wspólnotowego będą poddane szczegółowej analizie w kontekście zgodności z przepisami w zakresie zwalczania chorób określonymi w niniejszej dyrektywie.
(36) Żywe zwierzęta akwakultury i ich produkty przywożone z państw trzecich nie powinny stanowić zagrożenia dla zdrowia zwierząt wodnych na obszarze Wspólnoty.
W tym celu niniejsza dyrektywa powinna określić środki zapobiegania wprowadzaniu chorób epizootycznych.
(37) W celu ochrony sytuacji zdrowotnej zwierząt wodnych na obszarze Wspólnoty, konieczne jest dalsze zagwarantowanie, że przesyłki żywych zwierząt akwakultury przewożone przez obszar Wspólnoty spełniają odnośne wymogi w zakresie zdrowia zwierząt, które mają zastosowanie do danych gatunków.
(38) Wprowadzanie do obrotu ozdobnych zwierząt wodnych obejmuje szeroki zakres gatunków, często gatunków tropikalnych, wyłącznie do celów ozdobnych.
Wspomniane zwierzęta ozdobne trzymane są zazwyczaj w prywatnych akwariach lub stawach, ogrodach lub akwariach wystawowych i nie mają bezpośredniego kontaktu z wodami wspólnotowymi.
W związku z tym ozdobne zwierzęta wodne trzymane w takich warunkach nie stanowią takiego samego poziomu zagrożenia dla innych sektorów wspólnotowej akwakultury ani dla dzikich populacji.
Z tego względu uznaje się za konieczne określenie specjalnych przepisów stosujących się do wprowadzania do obrotu, tranzytu i przywozu ozdobnych zwierząt wodnych, które trzymane są w takich warunkach.
(39) Jednak w przypadku gdy ozdobne zwierzęta wodne trzymane są poza zamkniętymi systemami lub akwariami i pozostają w bezpośrednim kontakcie z naturalnymi wodami wspólnotowymi, mogą one stanowić istotne zagrożenie dla wspólnotowej akwakultury lub dzikich populacji.
Sytuacja taka ma miejsce szczególnie w przypadku populacji karpia (Cyprinidae), gdyż popularne ryby ozdobne, na przykład karp koi, są podatne na niektóre choroby innych gatunków karpi hodowanych na obszarze Wspólnoty lub występujących w środowisku naturalnym.
W takich przypadkach mają zastosowanie ogólne przepisy niniejszej dyrektywy.
(40) Ustanowienie elektronicznych środków wymiany informacji jest istotne dla celów uproszczenia oraz korzystne dla sektora akwakultury i właściwych organów.
W celu spełnienia tego zobowiązania należy wprowadzić wspólne kryteria.
(41) Państwa członkowskie powinny określić zasady dotyczące sankcji stosowanych w przypadku naruszenia przepisów niniejszej dyrektywy i zapewnić ich wykonanie.
Sankcje te muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
(42) Zgodnie z ust. 34 Porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie lepszego stanowienia prawa [15] państwa członkowskie są zachęcane do sporządzania, na własne potrzeby i w interesie Wspólnoty, tabel, które – w możliwie najszerszym zakresie – wykażą związek między dyrektywą a środkami transpozycji, oraz do podawania ich do publicznej wiadomości.
(43) Jako iż cele niniejszej dyrektywy, mianowicie zbliżenie pojęć, zasad i procedur stanowiących wspólną podstawę wspólnotowego prawodawstwa w zakresie zdrowia zwierząt wodnych, nie mogą być osiągnięte w wystarczającym stopniu przez państwa członkowskie, natomiast ze względu na rozmiary i skutki niniejszej dyrektywy możliwe jest ich lepsze osiągnięcie na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może podjąć działania, zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia wyznaczonych celów.
(44) Środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [16].
(45) Należy zaktualizować wspólnotowe prawodawstwo w zakresie zdrowia zwierząt dotyczące zwierząt akwakultury i ich produktów.
Należy zatem uchylić dyrektywy 91/67/EWG, 93/53/EWG oraz 95/70/WE i zastąpić je niniejszą dyrektywą,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
PRZEDMIOT, ZAKRES STOSOWANIA I DEFINICJE
Artykuł 1
Przedmiot
1.
Niniejsza dyrektywa ustanawia:
a) wymogi dotyczące zdrowia zwierząt, jakie należy stosować do wprowadzania do obrotu, przywozu i tranzytu zwierząt akwakultury i ich produktów;
b) minimalne środki zapobiegawcze mające na celu zwiększenie poziomu świadomości i gotowości właściwych organów, operatorów przedsiębiorstw produkcyjnych sektora akwakultury i innych podmiotów związanych z tym przemysłem na wystąpienie chorób zwierząt akwakultury;
c) minimalne środki zwalczania chorób, jakie należy stosować w przypadku podejrzewania pojawienia się lub nagłego wystąpienia niektórych chorób zwierząt wodnych.
2.
Państwa członkowskie mogą przyjąć bardziej rygorystyczne środki w zakresie objętym rozdziałem II, art. 13 oraz rozdziałem V, pod warunkiem że takie środki nie mają wpływu na handel z innymi państwami członkowskimi.
Artykuł 2
Zakres stosowania
1.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do:
a) ozdobnych zwierząt wodnych hodowanych w akwariach niekomercyjnych;
b) dzikich zwierząt wodnych zbieranych lub łowionych w celu bezpośredniego wprowadzenia do łańcucha żywnościowego;
c) zwierząt wodnych łowionych w celu produkcji mączki rybnej, paszy dla ryb, oleju rybnego i podobnych produktów.
2.
Przepisy rozdziału II, sekcji 1–4 rozdziału III oraz przepisy rozdziału VII nie stosują się do przypadków, gdy ozdobne zwierzęta wodne są trzymane w sklepach zoologicznych, sklepach ogrodniczych, stawach ogrodowych, akwariach komercyjnych lub hurtowniach, w przypadku gdy:
a) nie mają one bezpośredniego kontaktu z naturalnymi wodami wspólnotowymi;
lub
b) posiadają system oczyszczania ścieków ograniczający ryzyko przeniesienia chorób do wód naturalnych do poziomu możliwego do przyjęcia.
3.
Niniejszą dyrektywę stosuje się, nie naruszając przepisów w zakresie ochrony gatunków lub wprowadzania gatunków obcych rodzimej faunie.
Artykuł 3
Definicje
1.
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:
a) "akwakultura" oznacza chów lub hodowlę organizmów wodnych przy użyciu technik stosowanych w celu zwiększenia produkcji wspomnianych organizmów, wykraczającą poza naturalną zdolność środowiska i w przypadku gdy organizmy pozostają własnością jednej lub więcej osób fizycznych lub prawnych na etapie chowu lub hodowli do momentu zbioru i włącznie z nim;
b) "zwierzęta akwakultury" oznaczają wszelkie zwierzęta wodne w ich wszystkich stadiach rozwoju, w tym jaja oraz spermę/gamety, hodowane w danym gospodarstwie lub obszarach hodowli mięczaków, w tym wszelkiego tego typu dzikie zwierzęta przeznaczone do hodowli w danym gospodarstwie lub obszarze hodowli mięczaków;
c) "przedsiębiorstwo produkcyjne sektora akwakultury" oznacza wszelkie przedsiębiorstwa, komercyjne lub niekomercyjne, publiczne i prywatne, które zajmują się dowolną działalnością związaną z hodowlą, utrzymaniem lub pielęgnacją zwierząt akwakultury;
d) "operator przedsiębiorstwa produkcyjnego sektora akwakultury" oznacza wszelkie osoby fizyczne lub prawne odpowiedzialne za spełnienie wymogów niniejszej dyrektywy w przedsiębiorstwie produkcyjnym sektora akwakultury będącym pod ich kontrolą;
e) "zwierzęta wodne" oznaczają:
i) ryby należące do nadgromady bezżuchwowców (Agnatha) oraz do gromad ryb chrzęstnych (Chondrichthytes) i ryb kostnych (Osteichthyes);
ii) mięczaki należące do typu Mollusca;
iii) skorupiaki należące do podtypu Crustacea;
f) "zatwierdzony zakład przetwórczy" oznacza wszelkie zakłady spożywcze zatwierdzone zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającym szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego [17] jako zakłady zajmujące się przetwarzaniem zwierząt akwakultury przeznaczonych do spożycia i zatwierdzone zgodnie z art. 4 i 5 niniejszej dyrektywy;
g) "operator zatwierdzonego zakładu przetwórczego" oznacza wszelkie osoby fizyczne lub prawne odpowiedzialne za spełnienie wymogów niniejszej dyrektywy w zatwierdzonym zakładzie przetwórczym będącym pod ich kontrolą;
h) "gospodarstwo" oznacza wszelkie tereny, tereny zamknięte lub obiekty eksploatowane przez przedsiębiorstwo produkcyjne sektora akwakultury, w których zwierzęta akwakultury są hodowane z zamiarem wprowadzenia do obrotu, z wyjątkiem terenów, na których dzikie zwierzęta wodne zbierane lub poławiane do celów spożycia przez ludzi są tymczasowo przetrzymywane przed ubojem bez karmienia;
i) "chów i hodowla" oznaczają hodowanie zwierząt akwakultury w danym gospodarstwie lub na obszarze hodowli mięczaków;
j) "obszar hodowli mięczaków" oznacza obszar produkcyjny lub obszar umieszczenia, na którym wszystkie przedsiębiorstwa produkcyjne sektora akwakultury działają w ramach wspólnego systemu bezpieczeństwa biologicznego;
k) "ozdobne zwierzęta wodne" oznaczają zwierzęta wodne, które hoduje się, utrzymuje lub wprowadza do obrotu wyłącznie do celów ozdobnych;
l) "wprowadzanie do obrotu" oznacza sprzedawanie, w tym oferowanie do sprzedaży, lub każdą inną formę transferu bezpłatną lub płatną oraz wszelkie formy przemieszczania zwierząt akwakultury;
m) "obszar produkcyjny" oznacza każdy obszar wód słodkich, obszar morski, przyujściowy, kontynentalny lub lagunę zawierające naturalne siedliska mięczaków lub miejsca wykorzystywane do hodowli mięczaków, z których pobiera się mięczaki;
n) "łowiska typu "wpuść i złów" (ang. put and take)" oznaczają stawy lub inne instalacje, w których utrzymuje się populację wyłącznie do celów wędkarstwa rekreacyjnego poprzez odnawianie jej zwierzętami akwakultury;
o) "obszar umieszczenia" oznacza każdy obszar wód słodkich, obszar morski, przyujściowy, lub lagunę z granicami wyraźnie oznakowanymi bojami, stanowiskami lub jakimikolwiek innymi stałymi urządzeniami, wykorzystywany wyłącznie do naturalnego oczyszczania żywych mięczaków;
p) "dzikie zwierzęta wodne" oznaczają zwierzęta wodne niebędące zwierzętami akwakultury.
2.
Do celów niniejszej dyrektywy mają zastosowanie także następujące definicje:
a) definicje techniczne określone w załączniku I;
b) jeśli dotyczy, definicje określone odpowiednio w:
i) artykułach 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności [18];
ii) artykule 2 rozporządzenia (WE) nr 852/2004;
iii) artykule 2 rozporządzenia (WE) nr 853/2004;
iv) artykule 2 rozporządzenia (WE) nr 882/2004.
ROZDZIAŁ II
PRZEDSIĘBIORSTWA PRODUKCYJNE SEKTORA AKWAKULTURY ORAZ ZATWIERDZONE ZAKŁADY PRZETWÓRCZE
Artykuł 4
Zatwierdzanie przedsiębiorstw produkcyjnych sektora akwakultury i zakładów przetwórczych
1.
Państwa członkowskie zapewniają należyte zatwierdzenie każdego przedsiębiorstwa produkcyjnego sektora akwakultury przez właściwy organ zgodnie z art. 5.
W razie konieczności takie zatwierdzenie może obejmować kilka przedsiębiorstw produkcyjnych sektora akwakultury zajmujących się chowem i hodowlą mięczaków na obszarze hodowli mięczaków.
Jednakże zakłady wysyłkowe, zakłady oczyszczania lub podobne zakłady znajdujące się w obrębie obszaru hodowli mięczaków muszą posiadać indywidualne zatwierdzenie.
2.
Państwa członkowskie zapewniają należyte zatwierdzenie każdego zakładu przetwórczego dokonującego uboju zwierząt akwakultury w celu zwalczania chorób, zgodnie z art. 33 rozdziału V, przez właściwy organ zgodnie z art. 5.
3.
Państwa członkowskie zapewniają posiadanie przez każde przedsiębiorstwo produkcyjne sektora akwakultury oraz każdy zatwierdzony zakład przetwórczy unikalnego numeru zatwierdzenia.
4.
Na zasadzie odstępstwa od wymogu zatwierdzenia w ust. 1, państwa członkowskie mogą wymagać wyłącznie rejestracji przez właściwy organ:
a) obiektów innych niż przedsiębiorstwa produkcyjne sektora akwakultury, w których zwierzęta wodne trzymane są bez zamiaru wprowadzenia do obrotu;
b) łowisk typu "wpuść i złów";
c) przedsiębiorstw produkcyjnych sektora akwakultury, które wprowadzają zwierzęta akwakultury do obrotu wyłącznie w celu spożycia przez ludzi, zgodnie z art. 1 ust. 3 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 853/2004.
W takich przypadkach przepisy niniejszej dyrektywy stosują się mutatis mutandis, biorąc pod uwagę charakter, cechy i sytuację obiektów, łowiska typu "wpuść i złów" lub przedsiębiorstw, których to dotyczy, oraz ryzyko rozprzestrzeniania się chorób zwierząt wodnych na inne populacje zwierząt wodnych na skutek ich funkcjonowania.
5.
W przypadku niezgodności z przepisami niniejszej dyrektywy właściwy organ podejmuje działania zgodnie z art. 54 rozporządzenia (WE) nr 882/2004.
Artykuł 5
Warunki zatwierdzania
1.
Państwa członkowskie zapewniają przyznawanie przez właściwe organy zatwierdzeń, o których stanowi art. 4 ust. 1 i 2, wyłącznie wówczas gdy operator przedsiębiorstwa produkcyjnego sektora akwakultury lub operator zatwierdzonego zakładu przetwórczego:
a) spełnia odnośne wymogi art. 8, 9 i 10;
b) stosuje system, który umożliwia operatorowi wykazanie właściwym organom, że takie odnośne wymagania są spełnione;
i
c) pozostaje pod nadzorem właściwego organu, który wykonuje obowiązki określone w art. 54 ust. 1.
2.
Zatwierdzenie nie jest przyznawane, jeśli działalność, o której mowa, wiąże się z niedopuszczalnym ryzykiem rozprzestrzeniania się chorób na gospodarstwa, obszary hodowli mięczaków lub na dzikie populacje zwierząt wodnych występujące w pobliżu danego gospodarstwa lub obszaru hodowli mięczaków.
Jednak przed podjęciem decyzji o odmówieniu wydania zatwierdzenia należy rozważyć środki ograniczania ryzyka obejmujące możliwą alternatywną lokalizację prowadzenia działalności, o której mowa.
3.
Państwa członkowskie zapewniają przedłożenie przez operatora przedsiębiorstw produkcyjnych sektora akwakultury lub zatwierdzonych zakładów przetwórczych wszelkich istotnych informacji w celu umożliwienia właściwemu organowi określenia, czy warunki udzielenia zatwierdzenia zostały spełnione, włączając w to informacje wymagane zgodnie z załącznikiem II.
Artykuł 6
Rejestr
Państwa członkowskie zakładają, aktualizują i podają do wiadomości publicznej rejestr przedsiębiorstw produkcyjnych sektora akwakultury oraz zatwierdzonych zakładów przetwórczych, zawierający przynajmniej informacje ujęte w załączniku II.
Artykuł 7
Kontrole urzędowe
1.
Zgodnie z art. 3 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 kontrole urzędowe przedsiębiorstw produkcyjnych sektora akwakultury i zatwierdzonych zakładów przetwórczych przeprowadza właściwy organ.
2.
Kontrole urzędowe, o których mowa w ust. 1, obejmują przynajmniej regularne inspekcje, wizyty, kontrole i, w odpowiednich przypadkach, pobieranie próbek, odnoszące się do każdego przedsiębiorstwa produkcyjnego sektora akwakultury, uwzględniając ryzyko, jakie stanowią przedsiębiorstwa produkcyjne sektora akwakultury oraz zatwierdzone zakłady przetwórcze w odniesieniu do zarażenia chorobami i ich rozprzestrzeniania się.
Zalecenia odnoszące się do częstotliwości takich kontroli w zależności od stanu zdrowia w danej strefie lub enklawie zawarto w części B załącznika III.
3.
Szczegółowe przepisy do celów wykonania niniejszego artykułu zostaną przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 62 ust. 2.
Artykuł 8
Zobowiązania dotyczące rejestrowania – identyfikowalność
1.
Państwa członkowskie zapewniają prowadzenie przez przedsiębiorstwa produkcyjne sektora akwakultury ewidencji:
a) przemieszczania zwierząt akwakultury i ich produktów na teren danego gospodarstwa lub obszaru hodowli mięczaków lub poza ich teren;
b) śmiertelności w każdej jednostce epidemiologicznej odpowiednio do danego typu produkcji;
i
c) wyników programu nadzoru zdrowia zwierząt opartego na ocenie ryzyka, o którym mowa w art. 10.
2.
Państwa członkowskie zapewniają prowadzenie przez zatwierdzone zakłady przetwórcze ewidencji przemieszczania zwierząt akwakultury i ich produktów do takich zakładów i poza nie.
3.
Państwa członkowskie zapewniają, w przypadku transportu zwierząt akwakultury, prowadzenie przez osoby dokonujące transportu rejestru:
a) śmiertelności w trakcie transportu, o ile to możliwe dla danego rodzaju transportu i transportowanych gatunków;
b) gospodarstw, obszarów hodowli mięczaków oraz zakładów przetwórczych, w których zatrzymuje się środek transportu;
i
c) wymiany wody w trakcie transportu, w szczególności źródeł świeżej wody oraz punktów usuwania wody.
4.
Bez uszczerbku dla szczególnych przepisów dotyczących identyfikowalności, państwa członkowskie zapewniają prowadzenie ewidencji wszelkiego przemieszczania zwierząt zarejestrowanych uprzednio przez operatora przedsiębiorstwa produkcyjnego sektora akwakultury zgodnie z przepisami ust. 1 lit. a) w sposób gwarantujący identyfikację miejsca pochodzenia i przeznaczenia.
Państwa członkowskie mogą wymagać rejestracji takich przemieszczeń w rejestrze krajowym i przechowywania danych w formie skomputeryzowanej.
Artykuł 9
Dobre praktyki w zakresie higieny
Państwa członkowskie zapewniają, by przedsiębiorstwa produkcyjne sektora akwakultury oraz zatwierdzone zakłady przetwórcze wdrożyły dobre praktyki w zakresie higieny, odpowiednio do działalności, o której mowa, w celu zapobiegania wprowadzaniu chorób i ich rozprzestrzenianiu się.
Artykuł 10
Program nadzoru stanu zdrowia zwierząt
1.
Państwa członkowskie zapewniają stosowanie we wszystkich gospodarstwach i obszarach hodowli mięczaków programu nadzoru stanu zdrowia zwierząt opartego na ocenie ryzyka i odpowiedniość tego programu dla danego typu produkcji.
2.
Celem programu nadzoru stanu zdrowia zwierząt opartego na ocenie ryzyka, o którym mowa w ust. 1, jest wykrycie:
a) podwyższonej śmiertelności we wszystkich gospodarstwach i obszarach hodowli mięczaków, odpowiednio dla danego typu produkcji;
i b) chorób wymienionych w części II załącznika IV w gospodarstwach i obszarach hodowli mięczaków, w których występują gatunki podatne na takie choroby.
3. Zalecenia odnoszące się do częstotliwości takich programów nadzoru zdrowia zwierząt w zależności od stanu zdrowia w danej strefie lub enklawie zawarto w części B załącznika III. Nadzór ten przeprowadza się bez uszczerbku dla pobierania próbek i nadzoru przeprowadzanego zgodnie z rozdziałem V lub art. 49 ust. 3, art. 50 ust. 4 i art. 52.
4.
Program nadzoru stanu zdrowia zwierząt oparty na ocenie ryzyka, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia wytyczne, które ma opracować Komisja zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 62 ust. 2.
5.
W świetle wyniku kontroli urzędowych przeprowadzanych zgodnie z art. 7 oraz wyniku kontroli wspólnotowych przeprowadzanych zgodnie z art. 58, a także wszelkich innych istotnych informacji Komisja przedkłada Radzie sprawozdanie z całościowego przeprowadzenia w państwach członkowskich nadzoru stanu zdrowia zwierząt opartego na ocenie ryzyka.
Sprawozdaniu temu, w odpowiednich przypadkach, może towarzyszyć odpowiedni wniosek, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 62 ust. 2, określającą szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu.
ROZDZIAŁ III
WYMOGI DOTYCZĄCE ZDROWIA ZWIERZĄT W ZAKRESIE WPROWADZANIA DO OBROTU ZWIERZĄT AKWAKULTURY I ICH PRODUKTÓW
SEKCJA 1
Przepisy ogólne
Artykuł 11
Zakres stosowania
1.
O ile nie określono inaczej, niniejszy rozdział stosuje się wyłącznie do chorób i gatunków na nie podatnych, wymienionych w części II załącznika IV.
2.
Państwa członkowskie mogą zezwolić na wprowadzenie do obrotu do celów naukowych zwierząt akwakultury i ich produktów, które nie jest zgodne z przepisami niniejszego rozdziału, pod ścisłym nadzorem właściwego organu.
Właściwy organ dokłada starań, by wprowadzenie do obrotu takich zwierząt i produktów akwakultury nie zagrażało stanowi zdrowia zwierząt wodnych w miejscu przeznaczenia oraz w miejscach tranzytu w odniesieniu do chorób wymienionych w części II załącznika IV.
O wszelkich tego typu przemieszczeniach między państwami członkowskimi należy wcześniej powiadomić właściwe organy zainteresowanych państw członkowskich.
Artykuł 12
Ogólne wymogi dotyczące wprowadzania do obrotu zwierząt akwakultury
1.
Państwa członkowskie gwarantują, że wprowadzenie do obrotu zwierząt akwakultury i ich produktów nie zagraża stanowi zdrowia zwierząt wodnych w miejscu przeznaczenia w odniesieniu do chorób wymienionych w części II załącznika IV.
2.
W niniejszym rozdziale ustanawia się szczegółowe zasady przemieszczania zwierząt akwakultury, zwłaszcza ich przemieszczania pomiędzy państwami członkowskimi, strefami i enklawami o różnym statusie zdrowotnym, jak określono w części A załącznika III.
Artykuł 13
Wymogi dotyczące zapobiegania chorobom w odniesieniu do transportu
1.
Państwa członkowskie mają obowiązek zadbać o to, aby:
a) podczas transportu zwierząt akwakultury stosowane były niezbędne środki zapobiegania chorobom, tak aby stan zdrowia wspomnianych zwierząt nie uległ zmianie w trakcie transportu oraz w celu zmniejszenia ryzyka rozprzestrzeniania się chorób;
i
b) zwierzęta akwakultury przewożone były w warunkach, które nie zmieniają ich stanu zdrowia ani nie zagrażają statusowi zdrowotnemu miejsca przeznaczenia oraz, tam gdzie to właściwe, miejsc tranzytu.
Niniejszy ustęp stosuje się także do chorób oraz gatunków na nie podatnych, niewymienionych w części II załącznika IV.
2.
Państwa członkowskie dokładają starań, by wymiana wody podczas transportu przeprowadzana była w takich miejscach i warunkach, które nie zagrażają stanowi zdrowia:
a) przewożonych zwierząt akwakultury;
b) wszelkich zwierząt wodnych w miejscu wymiany wody;
i
c) zwierząt wodnych w miejscu przeznaczenia.
Artykuł 14
Wydawanie świadectw zdrowia zwierząt
1.
Państwa członkowskie zapewniają podleganie wprowadzenia do obrotu zwierząt akwakultury certyfikacji w zakresie zdrowia zwierząt, gdy zwierzęta te są wprowadzane do państwa członkowskiego, strefy lub enklawy uznanych za wolne od choroby zgodnie z art. 49 i 50 lub poddanych nadzorowi, lub też objętych programem eliminowania zgodnie z art. 44 ust. 1 lub 2 do:
a) celów hodowlanych oraz odnowy populacji;
lub
b) dalszego przetwarzania przed spożyciem przez ludzi, o ile:
i) w odniesieniu do ryb – nie zostają ubite i wypatroszone przed wysłaniem;
ii) w odniesieniu do mięczaków i skorupiaków – nie są wysyłane jako produkty nieprzetworzone lub przetworzone.
2.
Państwa członkowskie zapewniają również podleganie wprowadzenia do obrotu zwierząt akwakultury certyfikacji w zakresie zdrowia zwierząt, gdy zezwala się na przemieszczenie tych zwierząt z obszaru objętego przepisami w zakresie zwalczania chorób zawartymi w rozdziale V, sekcje 3, 4, 5 i 6.
Niniejszy ustęp stosuje się także do chorób oraz gatunków na nie podatnych, niewymienionych w części II załącznika IV.
3.
Następujące typy przemieszczania wymagają powiadomienia za pomocą systemu komputerowego przewidzianego w art. 20 ust. 1 dyrektywy 90/425/EWG:
a) przemieszczanie zwierząt akwakultury pomiędzy państwami członkowskimi, w których wymaga się świadectwa stanu zdrowia zwierząt zgodnie z ust. 1 lub 2 niniejszego artykułu;
i
b) wszelkie inne rodzaje przemieszczania żywych zwierząt akwakultury do celów hodowlanych lub odnowy populacji pomiędzy państwami członkowskimi, w których zgodnie z niniejszą dyrektywą nie wymaga się świadectwa stanu zdrowia zwierząt.
4.
Państwa członkowskie mogą zadecydować o wykorzystaniu systemu komputerowego, o którym mowa w ust. 3, w celu śledzenia przemieszczeń mających miejsce w całości w obrębie ich terytorium.
SEKCJA 2
Zwierzęta akwakultury przeznaczone do celów hodowlanych oraz odnowy populacji
Artykuł 15
Ogólne wymogi dotyczące wprowadzania do obrotu zwierząt akwakultury do celów hodowlanych oraz odnowy populacji
1.
Bez uszczerbku dla przepisów zawartych w rozdziale V, państwa członkowskie gwarantują, że zwierzęta akwakultury wprowadzane do obrotu w celach hodowlanych są:
a) klinicznie zdrowe;
i
b) nie pochodzą z gospodarstw lub obszarów hodowli mięczaków o niewyjaśnionej podwyższonej śmiertelności.
Niniejszy ustęp stosuje się także w odniesieniu do chorób oraz gatunków na nie podatnych, niewymienionych w części II załącznika IV.
2.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 lit. b), państwa członkowskie mogą zezwolić na takie wprowadzenie do obrotu w oparciu o ocenę ryzyka, pod warunkiem że dane zwierzęta pochodzą z części gospodarstwa lub obszaru hodowli mięczaków niezależnej od jednostki epidemiologicznej, w której wystąpiła podwyższona śmiertelność.
3.
Państwa członkowskie gwarantują, że zwierzęta akwakultury przeznaczone do utylizacji lub uśmiercenia zgodnie ze środkami zwalczania choroby, o których mowa w rozdziale V, nie są wprowadzane do obrotu do celów hodowlanych lub odnowy populacji.
4.
Zwierzęta akwakultury mogą zostać wypuszczone na wolność w celu odnowy populacji lub do łowisk typu "wpuść i złów" jedynie wówczas gdy:
a) spełniają wymogi określone w ust. 1;
i
b) pochodzą z gospodarstwa lub obszaru hodowli mięczaków o statusie zdrowotnym, o którym mowa w części A załącznika III, co najmniej równoważnym ze statusem zdrowotnym wód, do których mają zostać wypuszczone.
Państwa członkowskie mogą jednak zdecydować, by zwierzęta akwakultury pochodziły ze strefy lub enklawy uznanej za wolną od choroby zgodnie z art. 49 lub 50.
Państwa członkowskie mogą również zadecydować o zastosowaniu niniejszego ustępu do programów przygotowanych i stosowanych zgodnie z art. 43.
Artykuł 16
Wprowadzanie zwierząt akwakultury z gatunków podatnych na szczególną chorobę na obszary wolne od tej choroby
1.
Gatunki zwierząt akwakultury podatnych na szczególną chorobę, wprowadzane do celów hodowlanych lub odnowy populacji do państwa członkowskiego, strefy lub enklawy uznanych za wolne od tej choroby zgodnie z art. 49 lub 50, muszą pochodzić z innego państwa członkowskiego, strefy lub enklawy, które także zostały uznane za wolne od tej choroby.
2.
Gdy można dowieść naukowo, że gatunki podatne na szczególną chorobę w określonych stadiach rozwoju nie przenoszą tej choroby, przepisy ust. 1 nie stosują się w przypadku tych stadiów rozwoju.
Należy zatwierdzić listę gatunków oraz stadiów rozwoju, do których może stosować się pierwszy ustęp, a w razie konieczności dokonać w niej zmian w celu uwzględnienia postępu naukowego i technologicznego zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 62 ust. 2.
Artykuł 17
Wprowadzanie żywych zwierząt akwakultury z gatunków-wektorów na obszary wolne od choroby
1.
Jeśli z danych naukowych lub praktycznego doświadczenia wynika, że gatunki inne niż te ujęte w części II załącznika IV mogą być odpowiedzialne za przenoszenie określonej choroby jako wektory, państwa członkowskie gwarantują – o ile takie gatunki wprowadzane są do celów hodowlanych lub odnowy populacji do państwa członkowskiego, strefy lub enklawy uznanych za wolne od tej choroby zgodnie z art. 49 lub 50, że gatunki takie:
a) pochodzą z innego państwa członkowskiego, strefy lub enklawy uznanych za wolne od danej choroby;
lub
b) w miejscach kwarantanny przetrzymywane są w wodzie pozbawionej danego patogenu przez odpowiedni okres, który w świetle danych naukowych lub praktycznego doświadczenia okazuje się wystarczający do zmniejszenia ryzyka przenoszenia danej choroby do poziomu pozwalającego na zapobieżenie przenoszeniu danej choroby.
2.
Należy zatwierdzić wykaz wektorów oraz ich stadiów rozwoju, do których stosuje się niniejszy artykuł, oraz, w razie potrzeby, warunków, w których gatunki te mogą przenosić chorobę, a w razie konieczności dokonać w tym wykazie zmian w celu uwzględnienia postępu naukowego i technologicznego zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 62 ust. 2.
3.
W oczekiwaniu na możliwe włączenie gatunku do wykazu, o którym mowa w ust. 2, Komisja może zadecydować zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 62 ust. 3, o zezwoleniu państwom członkowskim na zastosowanie przepisów zawartych w ust. 1.
SEKCJA 3
Zwierzęta akwakultury i ich produkty przeznaczone do spożycia przez ludzi
Artykuł 18
Zwierzęta akwakultury i ich produkty wprowadzane do obrotu do dalszego przetworzenia przed ich spożyciem przez ludzi
1.
Państwa członkowskie gwarantują, że zwierzęta akwakultury z gatunków podatnych na jedną lub więcej chorób nieegzotycznych wymienionych w części II załącznika IV i ich produkty można wprowadzać na rynek do dalszego przetworzenia w państwie członkowskim, strefie lub dziale uznanych za wolne od tych chorób zgodnie z art. 49 lub 50 jedynie wówczas gdy spełniają jeden z poniższych warunków:
a) pochodzą z innego państwa członkowskiego, strefy lub enklawy uznanych za wolne od danej choroby;
b) są przetwarzane w zatwierdzonym zakładzie przetwórczym w warunkach, które zapobiegają rozprzestrzenianiu się chorób;
c) w odniesieniu do ryb: przed wysłaniem zostają ubite i wypatroszone;
lub
d) w odniesieniu do mięczaków i skorupiaków: są wysyłane jako produkty nieprzetworzone lub przetworzone.
2.
Państwa członkowskie gwarantują, że żywe zwierzęta akwakultury z gatunków podatnych na jedną lub więcej chorób nieegzotycznych wymienionych w części II załącznika IV, które wprowadza się na rynek do dalszego przetworzenia w państwie członkowskim, strefie lub dziale uznanym za wolny od tych chorób zgodnie z art. 49 lub 50, mogą być tymczasowo przetrzymywane w miejscu przetwarzania jedynie wówczas gdy:
a) pochodzą z innego państwa członkowskiego, strefy lub enklawy uznanych za wolne od danej choroby;
lub
b) są tymczasowo przetrzymywane w zakładach wysyłkowych, zakładach oczyszczania lub podobnych zakładach wyposażonych w system oczyszczania ścieków, unieszkodliwiający dane patogeny lub jeśli ścieki poddawane są innym typom oczyszczania zmniejszającym ryzyko przenoszenia chorób do wód naturalnych do dopuszczalnego poziomu.
Artykuł 19
Zwierzęta akwakultury i ich produkty wprowadzane do obrotu w celu spożycia przez ludzi bez dalszego przetwarzania
1.
Niniejsza sekcja nie stosuje się do przypadków, gdy zwierzęta akwakultury z gatunków podatnych na jedną lub więcej chorób wymienionych w części II załącznika IV lub ich produkty wprowadzane są do obrotu w celu spożycia przez ludzi bez dalszego przetwarzania, pod warunkiem że umieszczone są w opakowaniach przeznaczonych do sprzedaży detalicznej, które stosują się do przepisów w zakresie pakowania i etykietowania, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 853/2004.
2.
W przypadku gdy żywe mięczaki i skorupiaki z gatunków podatnych na jedną lub więcej chorób wymienionych w części II załącznika IV, są tymczasowo umieszczone w wodach wspólnotowych lub wprowadzone do zakładów wysyłkowych, zakładów oczyszczania lub podobnych zakładów, muszą stosować się do przepisów art. 18 ust. 2.
SEKCJA 4
Dzikie zwierzęta wodne
Artykuł 20
Wypuszczanie dzikich zwierząt wodnych w państwach członkowskich, strefach lub enklawach uznanych za wolne od choroby
1.
Dzikie zwierzęta wodne z gatunków podatnych na jedną lub więcej chorób wymienionych w części II załącznika IV, złowione w państwie członkowskim, strefie lub dziale nieuznanych za wolne od choroby zgodnie z art. 49 lub 50, należy poddać kwarantannie w odpowiednich miejscach będących pod kontrolą właściwych organów, na okres wystarczający do zmniejszenia ryzyka przenoszenia choroby do dopuszczalnego poziomu przed ich wprowadzeniem do gospodarstwa lub obszaru hodowli mięczaków znajdujących się na terenie państwa członkowskiego, strefy lub enklawy uznanych za wolne od tej choroby zgodnie z art. 49 lub 50.
2.
Państwa członkowskie mogą wyrazić zgodę na tradycyjną ekstensywną hodowlę zwierząt akwakultury na obszarze laguny bez konieczności przeprowadzenia kwarantanny, o której mowa w ust. 1, pod warunkiem że dokonano oceny ryzyka i stwierdzono, że nie jest ono większe od ryzyka, jakiego należy oczekiwać na skutek zastosowania przepisów ust. 1.
SEKCJA 5
Ozdobne zwierzęta wodne
Artykuł 21
Wprowadzenie do obrotu ozdobnych zwierząt wodnych
1.
Państwa członkowskie gwarantują, że wprowadzenie do obrotu ozdobnych zwierząt wodnych nie zagraża stanowi zdrowia zwierząt wodnych w odniesieniu do chorób wymienionych w części II załącznika IV.
2.
Przepisy niniejszego artykułu stosują się także do chorób niewymienionych w części II załącznika IV.
ROZDZIAŁ IV
WPROWADZANIE NA OBSZAR WSPÓLNOTY ZWIERZĄT AKWAKULTURY I ICH PRODUKTÓW POCHODZĄCYCH Z PAŃSTW TRZECICH
Artykuł 22
Ogólne wymogi w zakresie wprowadzania zwierząt akwakultury i ich produktów pochodzących z państw trzecich
Państwa członkowskie gwarantują, że zwierzęta akwakultury i ich produkty wprowadzane są na obszar Wspólnoty jedynie z takich państw trzecich lub ich części, które figurują w wykazie sporządzonym i aktualizowanym zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 62 ust. 2.
Artykuł 23
Wykazy państw trzecich i części państw trzecich, z których dozwolone jest wprowadzanie zwierząt akwakultury i ich produktów
1.
Państwo trzecie lub jego część jest ujęte w wykazie, o którym mowa w art. 22, jedynie wówczas gdy wspólnotowa ocena tego państwa lub jego części wykazała, że właściwy organ daje odpowiednie gwarancje zgodności z odnośnymi wymogami prawodawstwa wspólnotowego w zakresie zdrowia zwierząt.
2.
Komisja może zadecydować, czy niezbędne jest przeprowadzenie kontroli, o której mowa w art. 58 ust. 2, w celu zakończenia oceny państwa trzeciego lub jego części, o której mowa w ust. 1.
3.
Przy sporządzaniu lub aktualizacji wykazów, o których mowa w art. 22, należy w szczególności uwzględnić:
a) ustawodawstwo państwa trzeciego;
b) organizację właściwego organu i jego służb kontrolnych w państwie trzecim, uprawnienia tych służb, nadzór, któremu podlegają, oraz środki, którymi dysponują, w tym ilość personelu, w celu zapewnienia skutecznego stosowania prawa;
c) obowiązujące wymogi w zakresie zdrowia zwierząt wodnych, stosujące się do produkcji, wytwarzania, przeładunku, przechowywania i wysyłania żywych zwierząt akwakultury przeznaczonych dla Wspólnoty;
d) gwarancje, jakich może udzielić właściwy organ państwa trzeciego w zakresie zgodności lub równoważności z odnośnymi warunkami zdrowia zwierząt wodnych;
e) wszelkie doświadczenia związane z wprowadzeniem na rynek żywych zwierząt akwakultury pochodzących z państwa trzeciego oraz wyniki wszelkich kontroli przeprowadzonych przy przywozie;
f) wyniki oceny wspólnotowej, a w szczególności wyniki oceny danego państwa trzeciego przeprowadzonej przez właściwy organ lub, na żądanie Komisji, sprawozdanie przedłożone przez właściwe organy państwa trzeciego w sprawie wszelkich przeprowadzonych kontroli;
g) stan zdrowia hodowlanych i dzikich zwierząt wodnych w państwie trzecim, ze szczególnym uwzględnieniem egzotycznych chorób zwierząt oraz wszelkich aspektów związanych z ogólną sytuacją zdrowotną zwierząt wodnych w danym państwie, które mogłyby stanowić ryzyko dla zdrowia zwierząt wodnych na obszarze Wspólnoty;
h) regularność, szybkość oraz dokładność, z jaką państwo trzecie dostarcza informacji na temat przypadków wystąpienia zakaźnych lub zaraźliwych chorób zwierząt wodnych na swoim terytorium, a w szczególności chorób podlegających obowiązkowi zgłoszenia, ujętych w wykazie Światowej Organizacji Zdrowia Zwierząt (OIE);
i
i) przepisy dotyczące zapobiegania i zwalczania chorób zwierząt wodnych obowiązujące w państwie trzecim i zasady ich wdrażania, w tym przepisy dotyczące przywozów z innych krajów.
4.
Komisja udostępni publicznie wszystkie wykazy sporządzone lub zaktualizowane zgodnie z art. 22.
5.
Wykazy sporządzone zgodnie z art. 22 można połączyć z innymi wykazami sporządzonymi do celów zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego.
Artykuł 24
Dokumenty
1.
Wszystkim partiom zwierząt wodnych i ich produktów w chwili ich wprowadzenia na obszar Wspólnoty musi towarzyszyć dokument zawierający świadectwo zdrowia zwierząt.
2.
Świadectwo zdrowia zwierząt musi poświadczać, że partia spełnia:
a) wymogi określone dla takich towarów na mocy niniejszej dyrektywy;
i
b) wszelkie specjalne warunki przywozu określone zgodnie z art. 25 lit. a).
3.
Dokument ten może zawierać szczegółowe informacje, wymagane na mocy innych przepisów prawodawstwa wspólnotowego w zakresie zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt.
Artykuł 25
Przepisy szczegółowe
W razie konieczności można określić szczegółowe przepisy dotyczące stosowania przepisów niniejszego rozdziału zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 62 ust. 2.
Przepisy te mogą w szczególności dotyczyć:
a) specjalnych warunków przywozu w odniesieniu do każdego państwa trzeciego, jego części lub grupy państw trzecich;
b) kryteriów klasyfikacji państw trzecich i ich części w odniesieniu do chorób zwierząt wodnych;
c) korzystania z dokumentów elektronicznych;
d) wzorcowych świadectw zdrowia zwierząt i innych dokumentów;
i
e) procedur i wydawania świadectw w zakresie tranzytu.
ROZDZIAŁ V
POWIADAMIANIE I MINIMALNE ŚRODKI ZWALCZANIA CHORÓB ZWIERZĄT WODNYCH
SEKCJA 1
Powiadamianie o chorobach
Artykuł 26
Powiadamianie na poziomie krajowym
1.
Państwa członkowskie gwarantują, że:
a) w przypadku gdy istnieją uzasadnione powody do podejrzeń, że pojawiła się choroba wymieniona w części II załącznika IV lub potwierdzono wystąpienie takiej choroby zwierząt wodnych, o takim podejrzeniu lub potwierdzeniu bezzwłocznie został powiadomiony właściwy organ;
i
b) jeśli zaobserwowano podwyższoną śmiertelność zwierząt akwakultury, bezzwłocznie został powiadomiony o tym fakcie właściwy organ lub prywatny weterynarz w celu przeprowadzenia dalszych badań.
2.
Państwa członkowskie gwarantują, że zobowiązania w zakresie powiadamiania w sprawach, o których mowa w ust. 1, są nałożone na:
a) właściciela i wszelkie osoby zajmujące się zwierzętami wodnymi;
b) wszystkie osoby towarzyszące zwierzętom akwakultury podczas transportu;
c) weterynarzy i innych profesjonalistów zajmujących się świadczeniem usług w zakresie zdrowia zwierząt wodnych;
d) urzędowych lekarzy weterynarii, personel wyższego szczebla laboratoriów weterynaryjnych lub innych urzędowych bądź prywatnych laboratoriów;
i
e) wszelkie inne osoby, które w związku z wykonywanym zawodem mają kontakt ze zwierzętami wodnymi gatunków podatnych lub produktami takich zwierząt.
Artykuł 27
Powiadamianie innych państw członkowskich, Komisji i państw członkowskich EFTA
Państwa członkowskie powiadamiają inne państwa członkowskie, Komisję oraz państwa członkowskie EFTA w ciągu 24 godzin w przypadku potwierdzenia wystąpienia:
a) choroby egzotycznej wymienionej w części II załącznika IV;
b) choroby nieegzotycznej wymienionej w części II załącznika IV, jeśli dane państwo członkowskie, strefa lub enklawa zostały uznane za wolne od takiej choroby.
SEKCJA 2
Podejrzenie wystąpienia choroby ujętej w wykazie – dochodzenie epizootyczne
Artykuł 28
Wstępne środki zwalczania choroby
Państwa członkowskie gwarantują, w przypadku podejrzenia wystąpienia choroby egzotycznej wymienionej w części II załącznika IV lub w przypadku podejrzenia wystąpienia choroby nieegzotycznej wymienionej w części II załącznika IV w państwach członkowskich, strefach lub enklawach o statusie zdrowotnym kategorii I lub III, o którym mowa w części A załącznika III, dla tej choroby:
a) pobranie odpowiednich próbek i dokonanie ich analizy w laboratorium wyznaczonym zgodnie z art. 57;
b) przed uzyskaniem wyników analizy, o której mowa w lit. a):
i) poddanie gospodarstwa lub obszaru hodowli mięczaków, w których podejrzewa się wystąpienie choroby, urzędowemu nadzorowi i wdrożenie w nich odnośnych środków kontroli w celu uniknięcia rozprzestrzeniania się choroby na inne zwierzęta wodne;
ii) zakaz przemieszczania zwierząt akwakultury z zakażonego gospodarstwa lub obszaru hodowli mięczaków, w których podejrzewa się wystąpienie choroby lub wprowadzania zwierząt akwakultury do takiego gospodarstwa lub obszaru, o ile właściwy organ nie udzieli upoważnienia;
iii) rozpoczęcie dochodzenia epizootycznego przewidzianego w art. 29.
Artykuł 29
Dochodzenie epizootyczne
1.
Państwa członkowskie zapewniają przeprowadzenie dochodzenia epizootycznego rozpoczętego zgodnie z art. 28 lit. b) ppkt iii), jeśli analiza, o której mowa w art. 28 lit. a), wykaże obecność:
a) choroby egzotycznej wymienionej w części II załącznika IV w jakimkolwiek państwie członkowskim;
lub
b) choroby nieegzotycznej wymienionej w części II załącznika IV w państwach członkowskich, strefach lub enklawach o statusie zdrowotnym kategorii I lub III, o którym mowa w części A załącznika III, dla danej choroby.
2.
Celem dochodzenia epizootycznego, o którym mowa w ust. 1, jest:
a) określenie możliwego pochodzenia i sposobów skażenia;
b) zbadanie, czy zwierzęta akwakultury opuszczały gospodarstwo lub obszar hodowli mięczaków w odnośnym okresie przed powiadomieniem o podejrzeniu wystąpienia choroby zgodnie z art. 26 ust. 1;
c) zbadanie, czy zostały zakażone inne gospodarstwa.
3.
Jeśli dochodzenie epizootyczne, o którym mowa w ust. 1, wykaże, że choroba mogła zostać wprowadzona do jednego lub kilku gospodarstw, obszarów hodowli mięczaków lub wód otwartych, wówczas państwo członkowskie, którego to dotyczy, gwarantuje, że w takich gospodarstwach obszarach hodowli mięczaków lub wodach otwartych zastosowane zostały środki określone w art. 28.
W przypadku rozległych obszarów zlewni lub obszarów przybrzeżnych właściwy organ może podjąć decyzję o ograniczeniu stosowania przepisów art. 28 do mniej rozległego obszaru znajdującego się w pobliżu danego gospodarstwa lub obszaru hodowli mięczaków, co do których istnieje podejrzenie wystąpienia choroby, jeśli uzna, że taki obszar jest wystarczająco duży, by zagwarantować nierozprzestrzenianie się choroby.
4.
W razie konieczności właściwy organ sąsiadujących państw członkowskich lub państw trzecich zostanie poinformowany o podejrzeniu choroby.
W takim przypadku właściwe organy państw członkowskich, których to dotyczy, podejmą odpowiednie działania w celu zastosowania środków, o których stanowi niniejszy artykuł, na własnym terytorium.
Artykuł 30
Zniesienie ograniczeń
Właściwy organ zniesie ograniczenia, o których mowa w art. 28 lit. b), jeśli badania, o których mowa w lit. a) tego artykułu, nie wykażą obecności choroby.
SEKCJA 3
Minimalne środki zwalczania chorób w przypadku potwierdzenia chorób egzotycznych u zwierząt akwakultury
Artykuł 31
Przepisy wstępne
Przepisy niniejszej sekcji stosują się w przypadku potwierdzenia choroby egzotycznej wymienionej w części II załącznika IV u zwierząt akwakultury.
Artykuł 32
Przepisy ogólne
Państwa członkowskie gwarantują, że:
a) dane gospodarstwo lub obszar hodowli mięczaków uznano urzędowo za zakażone;
b) określono obszar zapobiegania rozprzestrzenianiu się danej choroby wokół gospodarstwa lub obszaru hodowli mięczaków uznanych za zakażone, obejmujący strefę ochronną oraz strefę nadzoru;
c) nie dokonuje się odnowy populacji ani nie przemieszcza się zwierząt akwakultury do, w obrębie lub poza obszar zapobiegania rozprzestrzenianiu się choroby, o ile właściwy organ nie udzieli upoważnienia;
i
d) przedsięwzięto wszelkie dodatkowe środki konieczne do zapobieżenia dalszemu rozprzestrzenianiu się choroby.
Artykuł 33
Zbieranie i dalsze przetwarzanie
1.
Zwierzęta akwakultury, które osiągnęły rozmiary handlowe i nie wykazują żadnych klinicznych objawów choroby, mogą zostać zebrane pod nadzorem właściwego organu w celu spożycia przez ludzi lub dalszego przetwarzania.
2.
Zbieranie i wprowadzanie do zakładów wysyłkowych lub zakładów oczyszczania, dalsze przetwarzanie i wszelkie inne powiązane działania podejmowane podczas przygotowywania zwierząt akwakultury do wprowadzenia do łańcucha żywnościowego należy przeprowadzać w warunkach, które uniemożliwiają rozprzestrzenianie się patogenu odpowiedzialnego za wywołanie choroby.
3.
Zakłady wysyłkowe, zakłady oczyszczania lub podobne zakłady powinny posiadać system oczyszczania ścieków unieszkodliwiający patogen wywołujący chorobę lub ścieki powinny być poddawane innym typom oczyszczania zmniejszającym ryzyko przenoszenia chorób do wód naturalnych do dopuszczalnego poziomu.
4.
Dalsze przetwarzanie odbywa się w zatwierdzonych zakładach przetwórczych.
Artykuł 34
Usuwanie i niszczenie
1.
Państwa członkowskie gwarantują, że martwe ryby i skorupiaki oraz żywe ryby i skorupiaki, wykazujące kliniczne objawy choroby, są usuwane i niszczone pod nadzorem właściwego organu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiającym przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi [19], możliwie szybko i zgodnie z planem awaryjnym, o którym stanowi art. 47 niniejszej dyrektywy.
2.
Zwierzęta akwakultury, które nie osiągnęły rozmiarów handlowych i nie wykazują żadnych klinicznych objawów choroby, są usuwane i niszczone w odpowiednim okresie oraz po uwzględnieniu typu produkcji i ryzyka, jakie wspomniane zwierzęta stanowią w kontekście dalszego rozprzestrzeniania się choroby, pod nadzorem właściwego organu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1774/2002 oraz planem awaryjnym, o którym stanowi art. 47 niniejszej dyrektywy.
Artykuł 35
Odłogowanie
W miarę możliwości zakażone gospodarstwa lub obszary hodowli mięczaków powinny przejść odpowiedni okres odłogowania po usunięciu zwierząt oraz, w razie konieczności, zostać oczyszczone i zdezynfekowane.
W przypadku gospodarstw i obszarów hodowli mięczaków zajmujących się chowem zwierząt akwakultury niepodatnych na daną chorobę decyzję o odłogowaniu należy podjąć na podstawie oceny ryzyka.
Artykuł 36
Ochrona zwierząt wodnych
Państwa członkowskie przyjmują odpowiednie środki w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu się chorób na inne zwierzęta wodne.
Artykuł 37
Zniesienie przepisów
Przepisy określone w niniejszej sekcji obowiązują do czasu:
a) przeprowadzenia działań eliminujących, o których stanowi niniejsza sekcja;
b) pobrania próbek i nadzoru, odpowiednio dla danej choroby oraz typów przedsiębiorstw produkcyjnych sektora akwakultury dotkniętych chorobą na obszarze zapobiegania rozprzestrzenianiu się choroby, jeśli badanie przyniosło wyniki negatywne.
SEKCJA 4
Minimalne środki zwalczania chorób w przypadku potwierdzenia chorób nieegzotycznych u zwierząt akwakultury
Artykuł 38
Przepisy ogólne
1.
W przypadku potwierdzenia wystąpienia choroby nieegzotycznej, wymienionej w części II załącznika IV, w państwie członkowskim, strefie lub enklawie wolnych od tej choroby, państwo członkowskie, którego to dotyczy:
a) stosuje środki, o których stanowi sekcja 3, w celu odzyskania statusu obszaru wolnego od choroby;
lub
b) opracowuje program jej eliminowania zgodnie z art. 44 ust. 2.
2.
W drodze odstępstwa od art. 34 ust. 2, kiedy państwo członkowskie podejmuje decyzję o zastosowaniu środków przewidzianych w sekcji 3, może ono zezwolić na chów klinicznie zdrowych zwierząt do czasu osiągnięcia przez nie rozmiaru umożliwiającego wprowadzenie do obrotu przed ubojem w celu spożycia przez ludzi lub na przemieszczenie ich do innej zakażonej strefy lub enklawy.
W takich przypadkach podejmuje się środki ograniczające rozprzestrzenianie się choroby i w miarę możliwości zapobiegające mu.
3.
Jeśli państwo członkowskie nie chce odzyskać statusu obszaru wolnego od choroby, wówczas mają zastosowanie przepisy art. 39.
Artykuł 39
Środki zapobiegania rozprzestrzenianiu się choroby
W przypadku potwierdzenia choroby nieegzotycznej, wymienionej w części II załącznika IV, w państwie członkowskim, strefie lub enklawie nieuznanych za wolne od tej choroby państwo członkowskie, którego to dotyczy, podejmie odpowiednie środki w celu zapobiegnięcia rozprzestrzenianiu się tej choroby.
Środki te powinny przynajmniej obejmować:
a) uznanie danego gospodarstwa lub obszaru hodowli mięczaków za zakażone;
b) określenie obszaru zapobiegania rozprzestrzenianiu się danej choroby wokół danego gospodarstwa lub obszaru hodowli mięczaków uznanych za zakażone, obejmujący strefę ochronną oraz strefę nadzoru;
c) ograniczenie przemieszczania zwierząt akwakultury z obszaru zapobiegania rozprzestrzenianiu się choroby, tak aby takie zwierzęta mogły być jedynie:
i) wprowadzane do gospodarstw lub obszarów hodowli mięczaków zgodnie z art. 12 ust. 2;
lub
ii) zbierane i ubijane w celu spożycia przez ludzi zgodnie z art. 33 ust. 1;
d) usuwanie i niszczenie martwych ryb i skorupiaków pod nadzorem właściwego organu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1774/2002 w odpowiednim okresie oraz uwzględniając typ produkcji i ryzyko, jakie wspomniane zwierzęta stanowią w kontekście dalszego rozprzestrzeniania się choroby.
SEKCJA 5
Minimalne środki zwalczania choroby w przypadku potwierdzenia chorób wymienionych w części II załącznika IV u dzikich zwierząt wodnych
Artykuł 40
Zwalczanie chorób wymienionych w części II załącznika IV u dzikich zwierząt wodnych
1.
Jeśli dzikie zwierzęta wodne zostały zakażone lub istnieje podejrzenie, że zostały zakażone chorobami egzotycznymi wymienionymi w części II załącznika IV, państwo członkowskie, którego to dotyczy, monitoruje sytuację oraz przyjmuje niezbędne środki, aby ograniczyć dalsze rozprzestrzenianie się choroby oraz w miarę możliwości mu zapobiec.
2.
Jeśli dzikie zwierzęta wodne zostały zakażone lub istnieje podejrzenie, że zostały zakażone chorobami nieegzotycznymi, wymienionymi w części II załącznika IV, w państwie członkowskim, strefie lub enklawie, które uznano za wolne od tej choroby, państwo członkowskie, którego to dotyczy, również monitoruje sytuację oraz przyjmuje środki, aby ograniczyć dalsze rozprzestrzenianie się choroby oraz w miarę możliwości mu zapobiec.
3.
Państwa członkowskie powiadomią Komisję i inne państwa członkowskie w ramach komitetu, o którym mowa w art. 62 ust. 1, o środkach przyjętych zgodnie z ust. 1 i 2.
SEKCJA 6
Środki zwalczania nowo pojawiających się chorób
Artykuł 41
Nowo pojawiające się choroby
1.
Państwa członkowskie przyjmują odpowiednie środki w celu zwalczenia nowo pojawiającej się choroby oraz zapobiegnięcia jej rozprzestrzenianiu się, jeśli nowo pojawiająca się choroba, o której mowa, może zagrozić stanowi zdrowia zwierząt wodnych.
2.
W przypadku wystąpienia nowo pojawiającej się choroby państwo członkowskie, którego to dotyczy, niezwłocznie powiadamia o tym fakcie państwa członkowskie, Komisję oraz państwa członkowskie EFTA, jeśli wyniki jego badań są istotne z epidemiologicznego punktu widzenia dla innego państwa członkowskiego.
3. W ciągu czterech tygodni od powiadomienia pozostałych państw członkowskich, Komisji i państw członkowskich EFTA, zgodnie z wymogiem ustanowionym w ust. 2, kwestię tę należy przedstawić Komitetowi, o którym mowa w art. 62 ust. 1. Środki podjęte przez państwa członkowskie, których to dotyczy, zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu, mogą zostać rozszerzone, zmienione lub uchylone zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 62 ust. 2.
4.
Tam, gdzie ma to zastosowanie, wykaz określony w części II załącznika IV zostaje zmieniony zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 62 ust. 2, aby uwzględnić daną nowo pojawiającą się chorobę lub nowy gatunek-gospodarz podatny na chorobę już znajdującą się w wykazie figurującym w powyższym załączniku.
SEKCJA 7
Środki alternatywne oraz przepisy krajowe
Artykuł 42
Procedura przyjęcia doraźnych środków epidemiologicznych w kontekście zwalczania chorób wymienionych w części II załącznika IV
Zgodnie z procedurą określoną w art. 62 ust. 2 można przyjąć decyzję o zatwierdzeniu wdrożenia doraźnych środków na ograniczony okres na warunkach odpowiednich do zaistniałej sytuacji epidemiologicznej, jeśli:
a) środki, o których stanowi niniejszy rozdział, zostały uznane za nieodpowiednie dla zaistniałej sytuacji epidemiologicznej;
lub
b) choroba rozprzestrzenia się pomimo środków, jakie zostały przyjęte zgodnie z przepisami niniejszego rozdziału.
Artykuł 43
Przepisy w zakresie ograniczania wpływu chorób niewymienionych w części II załącznika IV
1.
Jeśli choroba niewymieniona w części II załącznika IV stanowi poważne ryzyko dla sytuacji zdrowotnej zwierząt akwakultury lub dzikich zwierząt wodnych w danym państwie członkowskim, państwo to może podjąć działania zmierzające do zapobiegania wprowadzeniu takiej choroby lub do jej zwalczania.
Państwa członkowskie gwarantują, że te środki zwalczania choroby nie wykraczają poza właściwe i konieczne środki służące zapobieganiu wprowadzeniu tej choroby lub jej zwalczaniu.
2.
Państwa członkowskie informują Komisję o wszelkich środkach krajowych, o których mowa w ust. 1, które mogą wpłynąć na handel pomiędzy państwami członkowskimi.
Środki te podlegają zatwierdzeniu zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 62 ust. 2.
3.
Zatwierdzenia, o którym mowa w ust. 2, udziela się tylko wtedy, gdy konieczne jest ustanowienie ograniczeń w handlu wewnątrzwspólnotowym w celu zapobiegania wprowadzeniu danej choroby lub jej zwalczania, z uwzględnieniem przepisów zawartych w rozdziale II, III, IV i V.
ROZDZIAŁ VI
PROGRAMY KONTROLI CHORÓB I SZCZEPIENIA
SEKCJA 1
Programy nadzoru i eliminowania chorób
Artykuł 44
Opracowywanie i zatwierdzanie programów nadzoru i eliminowania chorób
1.
W przypadku gdy państwo członkowskie, co do którego brak informacji o zakażeniu, lecz nieuznane za wolne (kategoria III, o której mowa w części A załącznika III) od jednej lub więcej chorób nieegzotycznych wymienionych w części II załącznika IV, opracuje program nadzoru w celu osiągnięcia statusu państwa wolnego od jednej lub więcej ze wspomnianych chorób, państwo to przedkłada ten program do zatwierdzenia zgodnie z procedurą określoną w art. 62 ust. 2.
Zgodnie z tą procedurą tego rodzaju programy mogą także zostać zmienione lub zakończone.
Szczegółowe wymogi dotyczące nadzoru, pobierania próbek i diagnostyki zostały ustanowione w art. 49 ust. 3.
Jednakże w przypadku gdy program przewidziany w niniejszym ustępie obejmuje poszczególne enklawy lub strefy, które stanowią mniej niż 75 % terytorium państwa członkowskiego, zaś strefa lub enklawa obejmuje obszar zlewni, który nie jest wykorzystywany wspólnie z innym państwem członkowskim lub państwem trzecim, procedura, o której mowa w art. 50 ust. 2, ma zastosowanie do wszelkich zatwierdzeń, zmian lub zakończenia takiego programu.
2.
W przypadku gdy państwo członkowskie, co do którego istnieją informacje o zakażeniu (kategoria V, o której mowa w części A załącznika III) jedną lub więcej chorobą nieegzotyczną wymienioną w części II załącznika IV, opracuje program eliminowania dla jednej lub więcej spośród tych chorób, państwo to przedkłada ten program do zatwierdzenia zgodnie z procedurą określoną w art. 62 ust. 2.
Zgodnie z tą procedurą tego rodzaju programy mogą także zostać zmienione lub zakończone.
3.
Ogólne informacje o programach zatwierdzonych zgodnie z ust. 1 i 2 niniejszego artykułu zostają udostępnione na poziomie wspólnotowym zgodnie z procedurami, o których stanowi art. 51.
4.
Od daty zatwierdzenia programów, o których mowa w niniejszym artykule, wymogi i środki, o których stanowi art. 14, sekcje 2, 3, 4 i 5 rozdziału III oraz sekcja 2 rozdziału V, a także art. 38 ust. 1 w odniesieniu do obszarów uznanych za wolne od choroby, stosują się do obszarów objętych programami.
Artykuł 45
Zawartość programów
Programy są zatwierdzane jedynie wówczas gdy zawierają przynajmniej następujące elementy:
a) opis sytuacji epidemiologicznej choroby przed datą rozpoczęcia programu;
b) analizę szacunkowych kosztów oraz spodziewanych korzyści programu;
c) przewidywany okres trwania programu oraz cel, jaki należy osiągnąć przed datą zakończenia programu;
i
d) opis i wytyczenie granic obszaru geograficznego i administracyjnego, w którym program ma zostać zastosowany.
Artykuł 46
Okres stosowania programów
1.
Programy są stosowane do momentu:
a) spełnienia wymogów określonych w załączniku V oraz uznania państwa członkowskiego, strefy lub enklawy za wolne od choroby;
lub
b) anulowania programu, na przykład jeśli nie spełnia już swego celu, przez właściwy organ państwa członkowskiego, którego to dotyczy lub przez Komisję.
2.
W przypadku anulowania programu zgodnie z ust. 1 lit. b), państwo członkowskie, którego to dotyczy, stosuje środki zapobiegania rozprzestrzenianiu się choroby określone w art. 39 od daty anulowania programu.
SEKCJA 2
Plan awaryjny na wypadek wystąpienia chorób nowo pojawiających się i egzotycznych
Artykuł 47
Plan awaryjny na wypadek wystąpienia chorób nowo pojawiających się i egzotycznych
1.
Każde państwo członkowskie sporządza plan awaryjny określający wymagane środki krajowe wymagane dla utrzymania wysokiego poziomu świadomości i przygotowania na wypadek wystąpienia choroby nowo pojawiającej się lub egzotycznej, a także w celu zapewnienia ochrony środowiska naturalnego.
2.
Plan awaryjny:
a) udzieli właściwemu organowi upoważnienia i zapewni możliwość dostępu do wszystkich obiektów, urządzeń, pracowników i innych właściwych materiałów niezbędnych do szybkiego i skutecznego usunięcia ogniska choroby;
b) zapewni koordynację i zgodność działań z sąsiadującymi państwami członkowskimi oraz zachęci do współpracy z sąsiadującymi państwami trzecimi;
i
c) w razie konieczności dokładnie określi wymogi odnośnie do szczepień oraz warunki szczepienia uznane za niezbędne w przypadku szczepień interwencyjnych.
3.
Państwa członkowskie stosują się do kryteriów i wymogów określonych w załączniku VII w trakcie sporządzania planów awaryjnych.
4.
Państwa członkowskie przedkładają do zatwierdzenia plany awaryjne zgodnie z procedurą określoną w art. 62 ust. 2.
Każde państwo członkowskie aktualizuje swój plan awaryjny co pięć lat oraz przedkłada zaktualizowany plan do zatwierdzenia zgodnie ze wspomnianą procedurą.
5.
Plan awaryjny jest wdrażany w przypadku pojawienia się ogniska chorób nowo pojawiających się oraz chorób egzotycznych wymienionych w części II załącznika IV.
SEKCJA 3
Szczepienia
Artykuł 48
Szczepienia
1.
Państwa członkowskie wprowadzają zakaz szczepienia przeciw chorobom egzotycznym wymienionym w części II załącznika IV, o ile szczepienia te nie zostały zatwierdzone zgodnie z przepisami art. 41, 42 lub 47.
2.
Państwa członkowskie wprowadzają zakaz szczepienia przeciw chorobom nieegzotycznym wymienionym w części II załącznika IV w każdej części swojego terytorium uznanej za wolną od danych chorób, zgodnie z art. 49 lub 50, lub objętej programem nadzoru zatwierdzonym zgodnie z art. 44 ust. 1.
Państwa członkowskie mogą wyrazić zgodę na tego typu szczepienia w częściach swego terytorium nieuznanych za wolne od danych chorób lub w przypadku gdy szczepienia stanowią element programu eliminowania chorób zatwierdzonego zgodnie z art. 44 ust. 2.
3.
Państwa członkowskie zapewniają zatwierdzenie używanych szczepionek zgodnie z dyrektywą 2001/82/WE oraz rozporządzeniem (WE) nr 726/2004.
4.
Przepisy ust. 1 i 2 nie stosują się do badań naukowych, których celem jest opracowanie i przetestowanie szczepionek w warunkach kontrolowanych.
Państwa członkowskie zapewniają podjęcie w trakcie takich badań odpowiednich środków ochrony innych zwierząt wodnych przed negatywnym wpływem szczepienia przeprowadzanego w ramach wspomnianych badań.
ROZDZIAŁ VII
STATUS OBSZARU WOLNEGO OD CHOROBY
Artykuł 49
Państwo członkowskie wolne od choroby
1.
Państwo członkowskie uznaje się za wolne od jednej lub większej ilości chorób nieegzotycznych wymienionych w części II załącznika IV zgodnie z procedurą określoną w art. 62 ust. 2, jeśli spełnione są przepisy ust. 2 niniejszego artykułu, a także jeśli:
a) na jego terytorium nie występuje żaden z gatunków podatnych na daną(-e) chorobę(-y);
lub
b) wiadomo, że patogen nie może przetrwać w państwie członkowskim oraz w jego źródle wodnym;
lub
c) państwo członkowskie spełnia warunki określone w części I załącznika V.
2.
W przypadku gdy sąsiadujące państwa członkowskie lub obszary zlewni wykorzystywane wspólnie z innymi państwami członkowskimi nie są uznane ze wolne od choroby, państwo członkowskie określa odpowiednie strefy buforowe na swoim terytorium.
Granice stref buforowych powinny być wyznaczone w taki sposób, by chroniły państwo członkowskie uznane za wolne od choroby przed biernym wprowadzeniem choroby.
3.
Specyficzne wymogi w zakresie nadzoru, stref buforowych, metod pobierania próbek i metod diagnostycznych, jakie będą stosowane przez państwa członkowskie w celu uzyskania statusu obszaru wolnego od choroby zgodnie z niniejszym artykułem, zostaną przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 62 ust. 2.
Artykuł 50
Strefa lub enklawa wolna od choroby
1.
Państwo członkowskie może wydać oświadczenie o uznaniu strefy lub enklawy na swoim terytorium za wolną od jednej lub większej ilości chorób nieegzotycznych wymienionych w części II załącznika IV, jeżeli:
a) w strefie lub enklawie oraz, o ile ma to zastosowanie, ich źródle wodnym nie występuje żaden z gatunków podatnych na daną(-e) chorobę(-y);
lub
b) wiadomo, że patogen nie może przetrwać w strefie lub enklawie oraz, o ile ma to zastosowanie, w ich źródle wodnym;
lub
c) strefa lub enklawa spełnia warunki określone w części II załącznika V.
2.
Państwo członkowskie przedkłada oświadczenie, o którym mowa w ust. 1, Stałemu Komitetowi ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt zgodnie z następującą procedurą:
a) oświadczenie jest poparte dowodami w formie do ustalenia zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 62 ust. 2, dostępnymi Komisji i państwom członkowskim w postaci elektronicznej zgodnie z wymogami ustalonymi w art. 59;
b) Komisja dodaje do porządku następnego posiedzenia komitetu, o którym mowa w art. 62 ust. 1, powiadomienie o wydanym oświadczeniu jako punkt do wiadomości.
Oświadczenie staje się skuteczne w terminie 60 dni od daty posiedzenia;
c) w tym okresie Komisja lub państwa członkowskie mogą zwracać się do państwa członkowskiego składającego oświadczenie o wyjaśnienie lub dodatkowe informacje dotyczące dowodów;
d) w przypadku złożenia przez co najmniej jedno państwo członkowskie lub Komisję, w terminie określonym w lit. b), uwag w formie pisemnej wskazujących na znaczące i obiektywne zastrzeżenia do dowodów, Komisja i zainteresowane państwa członkowskie wspólnie analizują przedstawione dowody w celu rozwiania wątpliwości.
W takim przypadku okres, o którym mowa w lit. b), może zostać przedłużony o 30 dni.
Takie uwagi są przedkładane państwu członkowskiemu, które złożyło oświadczenie, i Komisji Europejskiej;
e) jeżeli rozstrzygnięcie w drodze arbitrażu, o którym mowa w ust. 2 lit. d), nie powiedzie się, Komisja może zadecydować o przeprowadzeniu inspekcji na miejscu zgodnie z art. 58 w celu sprawdzenia zgodności przedstawionego oświadczenia z kryteriami określonymi w ust. 1, o ile państwo członkowskie, które złożyło oświadczenie, nie wycofa go;
f) o ile to konieczne w świetle osiągniętych wyników, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 62 ust. 2, podejmuje się decyzję o zawieszeniu uznania danej strefy lub enklawy za wolną od choroby.
3.
Jeśli strefa(-y) lub enklawa(-y), o których mowa w ust. 1, stanowią ponad 75 % terytorium państwa członkowskiego lub jeśli strefa lub enklawa obejmuje obszary zlewni, które są wykorzystywane wspólnie z innym państwem członkowskim lub państwem trzecim, wówczas procedurę, o której mowa w ust. 2, zastępuje się procedurą określoną w art. 62 ust. 2.
4.
Specyficzne wymogi w zakresie nadzoru, metod pobierania próbek i metod diagnostycznych stosowanych przez państwa członkowskie w celu uzyskania statusu obszaru wolnego od choroby zgodnie z niniejszym artykułem, określa się zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 62 ust. 2.
Artykuł 51
Wykazy państw członkowskich, stref lub enklaw wolnych od choroby
1.
Każde państwo członkowskie sporządza i zachowuje aktualny wykaz stref i enklaw uznanych za wolne od choroby zgodnie z art. 50 ust. 2.
Wykazy te zostają podane do wiadomości publicznej.
2.
Komisja sporządza i dokonuje aktualizacji wykazu państw członkowskich, stref lub enklaw uznanych za wolne od choroby zgodnie z art. 49 lub 50 ust. 3 oraz udostępnia ten wykaz publicznie.
Artykuł 52
Utrzymanie statusu obszaru wolnego od choroby
Państwo członkowskie uznane za wolne od jednej lub więcej chorób nieegzotycznych wymienionych w części II załącznika IV zgodnie z art. 49 może zrezygnować z ukierunkowanego nadzoru i zachować status obszaru wolnego od choroby, jeśli istnieją warunki sprzyjające wystąpieniu klinicznej manifestacji danej choroby oraz jeśli zostały wdrożone odnośne przepisy niniejszej dyrektywy.
Jednak w przypadku stref lub enklaw uznanych za wolne od choroby, znajdujących się na terytorium państw członkowskich nieuznanych za wolne od choroby oraz we wszystkich przypadkach gdy nie istnieją warunki sprzyjające wystąpieniu klinicznej manifestacji danej choroby, nadal prowadzony będzie ukierunkowany nadzór zgodnie z metodami, o których stanowi art. 49 ust. 3 lub art. 50 ust. 4, tam gdzie jest to właściwe, jednak będzie on prowadzony na poziomie współmiernym ze stopniem ryzyka.
Artykuł 53
Zawieszenie i przywrócenie statusu obszaru wolnego od choroby
1.
Jeśli państwo członkowskie ma powody przypuszczać, że został naruszony jakikolwiek warunek zachowania statusu państwa członkowskiego, strefy lub enklawy wolnych od choroby, wówczas takie państwo członkowskie bezzwłocznie wstrzymuje handel gatunkami podatnymi i wektorami do innych państw członkowskich, stref lub enklaw o wyższym statusie zdrowotnym pod względem danej choroby, zgodnie z załącznikiem III część A, oraz stosuje przepisy sekcji 2 i 4 rozdziału V.
2.
W przypadku gdy dochodzenie epizootyczne, o którym stanowi art. 29 ust. 1, potwierdzi, że domniemane naruszenie nie miało miejsca, wówczas zostaje przywrócony status państwa członkowskiego, strefy lub enklawy wolnych od choroby.
3.
Jeśli dochodzenie epizootyczne potwierdzi znaczne prawdopodobieństwo wystąpienia zakażenia, wówczas status obszaru wolnego od choroby zostaje cofnięty państwu członkowskiemu, strefie lub enklawie zgodnie z procedurą, na podstawie której taki status został przyznany.
Przed przywróceniem statusu obszaru wolnego od choroby konieczne jest spełnienie wymogów określonych w załączniku V.
ROZDZIAŁ VIII
WłAŚCIWE ORGANY I LABORATORIA
Artykuł 54
Zobowiązania ogólne
1.
Każde państwo członkowskie wyznacza właściwe organy do celów niniejszej dyrektywy i powiadomia o nich Komisję.
Właściwe organy podejmują działania i wykonują swoje obowiązki zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 882/2004.
2.
Każde państwo członkowskie zapewnia ustanowienie skutecznej i ciągłej współpracy opartej na swobodnej wymianie informacji, właściwej do celów wdrożenia niniejszej dyrektywy, pomiędzy właściwymi organami, które takie państwo wyznaczy do celów niniejszej dyrektywy, oraz wszelkimi innymi organami zajmującymi się regulacją w zakresie akwakultury, zwierząt wodnych oraz żywności i pasz pochodzących z akwakultury.
Wymiana informacji ma miejsce w niezbędnym zakresie także między właściwymi organami różnych państw członkowskich.
3.
Każde państwo członkowskie zapewnia właściwym organom dostęp do odpowiednich usług laboratoryjnych oraz najnowszej wiedzy technicznej w kontekście analizy ryzyka i epidemiologii oraz swobodną wymianę wszelkich informacji istotnych do celów wdrożenia niniejszej dyrektywy między właściwymi organami i laboratoriami.
Artykuł 55
Wspólnotowe laboratoria referencyjne
1.
Wspólnotowe laboratoria referencyjne do spraw chorób zwierząt wodnych, istotne dla niniejszej dyrektywy, zostają wyznaczone zgodnie z procedurą określoną w art. 62 ust. 2 na okres ustalony zgodnie z tą procedurą.
2.
Wspólnotowe laboratoria referencyjne do spraw chorób zwierząt wodnych pełnią funkcje i obowiązki określone w części I załącznika VI.
3.
Komisja dokonuje kontroli wyznaczonych wspólnotowych laboratoriów referencyjnych najpóźniej przed zakończeniem okresu, o którym mowa w ust. 1, w świetle ich zgodności z funkcjami i obowiązkami, o których mowa w ust. 2.
Artykuł 56
Krajowe laboratoria referencyjne
1.
Państwa członkowskie wyznaczają krajowe laboratorium referencyjne dla każdego wspólnotowego laboratorium referencyjnego, o którym mowa w art. 55.
Państwa członkowskie mogą wyznaczyć laboratorium znajdujące się w innym państwie członkowskim lub państwie członkowskim EFTA, przy czym jedno laboratorium może pełnić funkcję krajowego laboratorium referencyjnego dla więcej niż jednego państwa członkowskiego.
2.
Państwa członkowskie przekazują Komisji, odnośnemu wspólnotowemu laboratorium referencyjnemu i innym państwom członkowskim nazwę i adres każdego wyznaczonego krajowego laboratorium referencyjnego, w tym ich aktualizacje.
3.
Krajowe laboratorium referencyjne współpracuje z odnośnym wspólnotowym laboratorium referencyjnym, o czym stanowi art. 55.
4.
W celu zapewnienia skutecznych usług diagnostycznych na całym terytorium danego państwa członkowskiego, zgodnie z wymogami niniejszej dyrektywy, krajowe laboratorium referencyjne współpracuje z jakimkolwiek laboratorium wyznaczonym zgodnie z art. 57, znajdującym się na terytorium tego samego państwa członkowskiego.
5.
Państwa członkowskie gwarantują posiadanie przez wszystkie krajowe laboratoria referencyjne na ich terytorium odpowiedniego wyposażenia i adekwatnej liczby przeszkolonych pracowników w celu wykonywania wymaganych badań laboratoryjnych zgodnie z niniejszą dyrektywą oraz zapewnienia zgodności z funkcjami i obowiązkami określonymi w części II załącznika VI.
Artykuł 57
Usługi i metody diagnostyczne
Państwa członkowskie mają obowiązek zadbać o to, aby:
a) badania laboratoryjne do celów niniejszej dyrektywy wykonywane były w laboratoriach wyznaczonych do tego celu przez właściwy organ;
b) badania laboratoryjne wykonywane w przypadku podejrzenia choroby oraz w celu potwierdzenia obecności chorób wymienionych w części II załącznika IV wykonywane były przy użyciu metod diagnostycznych określonych zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 62 ust. 2;
i
c) laboratoria wyznaczone do świadczenia usług diagnostycznych zgodnie z niniejszym artykułem pełniły funkcje i obowiązki określone w części III załącznika VI.
ROZDZIAŁ IX
BADANIA, ZARZĄDZANIE ELEKTRONICZNE I KARY
Artykuł 58
Wspólnotowe inspekcje i kontrole
1.
Eksperci działający przy Komisji mogą przeprowadzić inspekcje na miejscu oraz kontrole, we współpracy z właściwymi organami państw członkowskich, o ile są one konieczne do celów jednolitego stosowania przepisów niniejszej dyrektywy.
Państwa członkowskie, na których terytorium przeprowadza się takie inspekcje i kontrole, zapewniają ekspertom pomoc niezbędną do wykonywania swoich obowiązków.
Komisja powiadomi właściwy organ o wynikach wszelkich inspekcji i kontroli tego typu.
2.
Eksperci Komisji mogą także przeprowadzić inspekcje na miejscu oraz kontrole, w państwach trzecich, we współpracy z właściwymi organami danego państwa trzeciego w celu potwierdzenia zgodności lub równoważności ze wspólnotowymi przepisami w zakresie zdrowia zwierząt wodnych.
3.
Jeśli podczas inspekcji Komisji stwierdzi się poważne ryzyko dla zdrowia zwierząt, państwo członkowskie, którego to dotyczy, bezzwłocznie podejmie wszelkie niezbędne działania w celu ochrony zdrowia zwierząt.
Jeśli takie działania nie zostaną podjęte lub zostaną one uznane za niewystarczające, wówczas przyjmie się niezbędne środki w celu ochrony zdrowia zwierząt zgodnie z procedurą określoną w art. 62 ust. 3, zaś państwa członkowskie, których to dotyczy, zostaną o nich powiadomione.
Artykuł 59
Zarządzanie elektroniczne
1. Najpóźniej do dnia 1 sierpnia 2008 r. państwa członkowskie zapewniają spełnienie wszystkich procedur i formalności związanych z udostępnianiem drogą elektroniczną informacji przewidzianych w art. 6, art. 50 ust. 2, art. 51 ust. 1 oraz art. 56 ust. 2.
2.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 62 ust. 2 Komisja przyjmie szczegółowe zasady wdrażania przepisów ust. 1 w celu ułatwienia współdziałania systemów informatycznych oraz korzystania z procedur drogą elektroniczną między państwami członkowskimi.
Artykuł 60
Kary
Państwa członkowskie ustanawiają system sankcji stosowanych w razie naruszenia przepisów krajowych, przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą, i podejmują wszelkie niezbędne środki w celu stosowania tych sankcji.
Przewidziane sankcje muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Państwa członkowskie przekazują Komisji teksty tych przepisów najpóźniej do dnia określonego w art. 65 ust. 1, a także bezzwłocznie informują Komisję o wszelkich późniejszych zmianach, mających wpływ na powyższe przepisy.
ROZDZIAŁ X
ZMIANY, PRZEPISY SZCZEGÓŁOWE I PROCEDURA KOMITETU
Artykuł 61
Zmiany i przepisy szczegółowe
1. Zmian art. 50 ust. 2 można dokonywać według procedury, o której mowa w art. 62 ust. 2.
2.
Zmian w załącznikach do niniejszej dyrektywy można dokonywać zgodnie z procedurą określoną w art. 62 ust. 2.
3.
Środki konieczne w celu wykonania przepisów niniejszej dyrektywy przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 62 ust. 2.
Artykuł 62
Procedura Komitetu
1.
Komisję wspomaga Stały Komitet ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt (zwany dalej "Komitetem").
2.
Ilekroć czyni się odniesienie do niniejszego ustępu, zastosowanie mają art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres określony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Ilekroć czyni się odniesienie do niniejszego ustępu, zastosowanie mają art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres, o którym mowa w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE, ustala się na 15 dni.
4.
Komitet przyjmuje swój regulamin.
ROZDZIAŁ XI
PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE
Artykuł 63
Uchylenie
1.
Z dniem 1 sierpnia 2008 r. uchyla się dyrektywy 91/67/EWG, 93/53/EWG oraz 95/70/WE.
2.
Odniesienia do uchylonych dyrektyw należy rozumieć jako odniesienia do niniejszej dyrektywy i należy je odczytywać zgodnie z tabelą korelacji zamieszczoną w załączniku VIII.
3.
Jednak decyzja Komisji 2004/453/WE nadal ma zastosowanie do celów niniejszej dyrektywy w oczekiwaniu na przyjęcie niezbędnych przepisów zgodnie z art. 43 niniejszej dyrektywy, które zostaną przyjęte nie później niż 3 lata od wejścia w życie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 64
Przepisy przejściowe
Przepisy przejściowe można przyjąć zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 62 ust. 2, na okres czterech lat od dnia 14 grudnia 2006 r.
Artykuł 65
Transpozycja
1.
Państwa członkowskie przyjmują i publikują nie później niż do dnia 1 maja 2008 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 14 grudnia 2008 r.
Niezwłocznie informują one Komisję o tych przepisach.
Państwa członkowskie stosują wspomniane przepisy od dnia 1 sierpnia 2008 r.
Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie.
2.
Państwa członkowskie przedstawiają Komisji teksty najważniejszych przepisów prawa krajowego uchwalonych w zakresie zagadnień objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 66
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 67
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2006/89/WE
z dnia 3 listopada 2006 r.
dostosowująca po raz szósty do postępu technicznego dyrektywę Rady 94/55/WE w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich w zakresie transportu drogowego towarów niebezpiecznych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 94/55/WE z dnia 21 listopada 1994 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich w zakresie transportu drogowego towarów niebezpiecznych [1], w szczególności jej art. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załączniki A i B do dyrektywy 94/55/WE odnoszą się do załączników A i B do Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR) obowiązującej od dnia 1 stycznia 2005 r.
(2) Regulamin ADR jest uaktualniany co dwa lata.
W związku z tym zmienioną wersję stosuje się od dnia 1 stycznia 2007 r. z okresem przejściowym do dnia 30 czerwca 2007 r.
(3) Należy zatem zmienić załączniki A i B do dyrektywy 94/55/WE.
(4) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Transportu Towarów Niebezpiecznych, powołanego na mocy art. 9 dyrektywy 94/55/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załącznikach A i B do dyrektywy 94/55/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) załącznik A otrzymuje brzmienie:
"ZAŁĄCZNIK A
Postanowienia załącznika A do Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu towarów niebezpiecznych transportem drogowym (ADR), stosowane z mocą od dnia 1 stycznia 2007 r., przy czym wyrażenie "umawiająca się strona" zastępuje się wyrażeniem "państwo członkowskie".
Tekst poprawek w wersji załącznika A do ADR z 2007 r. zostanie opublikowany niezwłocznie po udostępnieniu tekstu we wszystkich językach urzędowych Wspólnoty.";
2) załącznik B otrzymuje brzmienie:
"ZAŁĄCZNIK B
Postanowienia załącznika B do Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu towarów niebezpiecznych transportem drogowym (ADR), stosowane z mocą od dnia 1 stycznia 2007 r., przy czym wyrażenie "umawiająca się strona" zastępuje się wyrażeniem "państwo członkowskie".
Tekst poprawek w wersji załącznika B do ADR z 2007 r. zostanie opublikowany niezwłocznie po udostępnieniu tekstu we wszystkich językach urzędowych Wspólnoty.".
Artykuł 2
1.
Państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 lipca 2007 r.
Niezwłocznie przekazują Komisji teksty tych przepisów wraz z tabelą korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odesłanie do niniejszej dyrektywy lub odesłanie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Sposób dokonania takiego odesłania ustalany jest przez państwa członkowskie.
2.
Państwa członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2006/90/WE
z dnia 3 listopada 2006 r.
dostosowująca po raz siódmy do postępu technicznego dyrektywę Rady 96/49/WE w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich w zakresie kolejowego transportu towarów niebezpiecznych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 96/49/WE z dnia 23 lipca 1996 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich w zakresie kolejowego transportu towarów niebezpiecznych [1], w szczególności jej art. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik do dyrektywy 96/49/WE odnosi się do regulaminu dotyczącego międzynarodowego przewozu kolejami towarów niebezpiecznych (RID), obowiązującego od dnia 1 stycznia 2005 r.
(2) RID jest uaktualniany co dwa lata.
W związku z tym zmienioną wersję stosuje się od dnia 1 stycznia 2007 r. z okresem przejściowym do dnia 30 czerwca 2007 r.
(3) Należy zatem zmienić Załącznik do dyrektywy 96/49/WE.
(4) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Transportu Towarów Niebezpiecznych powołanego na mocy art. 9 dyrektywy 96/49/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załącznik do dyrektywy 96/49/WE otrzymuje brzmienie:
"ZAŁĄCZNIK
Załącznik do regulaminu dotyczącego międzynarodowego przewozu kolejami towarów niebezpiecznych (RID) – dodatek C do konwencji dotyczącej międzynarodowego przewozu kolejowego (COTIF), obowiązujący od dnia 1 stycznia 2007 r.
Tekst poprawek w wersji RID z 2007 r. zostanie opublikowany niezwłocznie po udostępnieniu tekstu we wszystkich językach urzędowych Wspólnoty.".
Artykuł 2
1.
Państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 lipca 2007 r.
Niezwłocznie przekazują Komisji teksty tych przepisów wraz z tabelą korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odesłanie do niniejszej dyrektywy lub odesłanie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Sposób dokonania takiego odesłania ustalany jest przez państwa członkowskie.
2.
Państwa członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.
Dyrektywa Rady 2006/91/WE
z dnia 7 listopada 2006 r.
w sprawie zwalczania tarcznika niszczyciela
(Wersja skodyfikowana)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37 i 94,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 69/466/EWG z dnia 8 grudnia 1969 r. w sprawie zwalczania tarcznika niszczyciela [3] została znacząco zmieniona [4].
Dla zapewnienia jasności i zrozumiałości dyrektywa ta powinna zostać ujednolicona.
(2) Produkcja drzewiastych roślin dwuliściennych i ich owoców zajmuje ważne miejsce w rolnictwie Wspólnoty.
(3) Wielkość tej produkcji jest stale zagrożona przez szkodliwe organizmy.
(4) Ochrona takich roślin przed szkodliwymi organizmami powinna wpłynąć nie tylko na utrzymanie poziomu zdolności produkcyjnej, ale również na zwiększenie wydajności produkcji rolnej.
(5) Środki ochronne zapobiegające przedostawaniu się szkodliwych organizmów do poszczególnych państw członkowskich będą miały ograniczoną skuteczność, jeżeli czynności kontrolne dotyczące powyższych organizmów nie będą dokonywane jednocześnie i systematycznie w całej Wspólnocie oraz nie zapobiegną ich rozprzestrzenianiu się.
(6) Najbardziej szkodliwym dla drzewiastych roślin dwuliściennych jest tarcznik niszczyciel (Quadraspidiotus perniciosus Comst.).
(7) Szkodnik ten pojawił się w kilku państwach członkowskich, a we Wspólnocie występują obszary zarażone.
(8) Uprawa drzewiastych roślin dwuliściennych we Wspólnocie będzie zagrożona, jeśli nie zostaną podjęte skuteczne środki w celu zwalczania oraz zapobiegania rozprzestrzenianiu się tego szkodnika.
(9) W celu zwalczania tego szkodnika powinny być przyjęte niezbędne przepisy wspólnotowe.
W miarę potrzeby państwa członkowskie powinny mieć możliwość ustanowienia dodatkowych lub bardziej rygorystycznych przepisów.
(10) Niniejsza dyrektywa nie powinna naruszać zobowiązań państw członkowskich dotyczących terminów transpozycji do prawa krajowego dyrektyw wskazanych w załączniku I część B,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa określa niezbędne środki podejmowane przez państwa członkowskie w celu zwalczania oraz zapobiegania rozprzestrzenianiu się tarcznika niszczyciela (Quadraspidiotus perniciosus Comst.).
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:
a) "rośliny" oznacza żywe rośliny lub żywe części roślin z wyjątkiem owoców i nasion;
b) "zarażone rośliny lub owoce" oznacza rośliny lub owoce, w których znaleziono jeden lub więcej owadów tarcznika niszczyciela, o ile nie stwierdzono, że są one martwe;
c) "roślina żywicielska tarcznika niszczyciela" oznacza roślinę gatunku Acer L., Cotoneaster Ehrh., Crataegus L., Cydonia Mill., Euonymus L., Fagus L., Juglans L., Ligustrum L., Malus Mill., Populus L., Prunus L., Pyrus L., Ribes L., Rosa L., Salix L., Sorbus L., Syringa L., Tilia L., Ulmus L., Vitis L.;
d) "szkółki" oznacza plantacje, z których rośliny przeznaczane są do przesadzania, rozmnażania oraz dystrybucji, gdzie wzrastają pojedyncze sadzonki.
Artykuł 3
W przypadku stwierdzenia wystąpienia tarcznika niszczyciela państwa członkowskie wyznaczają obszar zarażony oraz strefę bezpieczeństwa dostatecznie dużą, aby zapewnić ochronę obszarów otaczających.
Artykuł 4
Państwa członkowskie stanowią, że na zarażonych obszarach i w strefach bezpieczeństwa rośliny żywicielskie tarcznika niszczyciela zostają poddane właściwym zabiegom, w celu zwalczania i zapobiegania rozprzestrzenianiu się tego szkodnika.
Artykuł 5
Państwa członkowskie stanowią, że:
a) wszystkie zarażone rośliny w szkółkach zostają zniszczone;
b) pozostałe rośliny zarażone lub podejrzane o zarażenie oraz rośliny rosnące na obszarach zarażonych zostają poddane takim zabiegom, że zarówno te rośliny, jak i pochodzące z nich świeże owoce nie są już zarażone przy ich przemieszczaniu;
c) wszystkie ukorzenione rośliny żywicielskie tarcznika niszczyciela, rosnące w obrębie zarażonego obszaru, oraz części tych roślin przeznaczone do rozmnażania i uprawiane w obrębie takiego obszaru mogą być przesadzane w jego obrębie lub wywożone poza, pod warunkiem że nie stwierdzi się ich zarażenia oraz dopilnuje, by owady tarcznika niszczyciela, które mogłyby być nadal obecne, zostały zniszczone.
Artykuł 6
Państwa członkowskie stanowią, że rośliny żywicielskie tarcznika niszczyciela, rosnące w strefach bezpieczeństwa, poddawane są urzędowemu nadzorowi oraz dokonywanej co najmniej raz w roku kontroli w celu wykrycia obecności tarcznika niszczyciela.
Artykuł 7
1.
Państwa członkowskie stanowią, że każda partia roślin (innych niż te, które są ukorzenione w gruncie) oraz świeżych owoców, u których wykryto zarażenie, zostają zniszczone, jak również że pozostałe rośliny i owoce w partii zostają poddane zabiegom lub przetworzeniu w taki sposób, by owady tarcznika niszczyciela, które mogłyby być nadal obecne, zostały zniszczone.
2.
Ustęp 1 nie stosuje się do nieznacznie zarażonych partii świeżych owoców.
Artykuł 8
Państwa członkowskie odwołują środki podjęte w celu kontroli lub zapobiegania rozprzestrzenianiu się tarcznika niszczyciela, tylko jeżeli jego obecność nie zostanie wykryta.
Artykuł 9
Państwa członkowskie zakazują posiadania tarcznika niszczyciela.
Artykuł 10
1.
Państwa członkowskie mogą:
a) zezwolić na odstąpienie od środków przewidzianych w art. 4 i 5, art. 7 ust. 1 i art. 9 do celów naukowych, fitosanitarnych, weryfikacyjnych lub prac selekcyjnych;
b) na zasadzie odstępstwa od art. 5 lit. b) i art. 7 ust. 1, zezwolić na natychmiastowe przetworzenie zarażonych świeżych owoców;
c) na zasadzie odstępstwa od art. 5 lit. b) i art. 7 ust. 1, zezwolić na przemieszczanie zarażonych świeżych owoców w obrębie zarażonego obszaru.
2.
Państwa członkowskie zapewniają, by zezwolenia przewidziane w ust. 1 były udzielane jedynie w przypadkach gdy po przeprowadzeniu odpowiednich kontroli zagwarantowane zostanie, że nie nastąpi zakłócenie procesu zwalczania tarcznika niszczyciela oraz że nie powstanie ryzyko rozprzestrzenienia się tego szkodnika.
Artykuł 11
Państwa członkowskie mogą przyjąć dodatkowe lub bardziej rygorystyczne przepisy, które mogą być niezbędne do zwalczania albo zapobiegania rozprzestrzenianiu się tarcznika niszczyciela.
Artykuł 12
Dyrektywa 69/466/EWG zostaje niniejszym uchylona, bez uszczerbku dla zobowiązań państw członkowskich odnoszących się do terminów transpozycji do prawa krajowego dyrektyw określonych w załączniku I część B.
Odesłania do uchylonej dyrektywy należy odczytywać jako odesłania do niniejszej dyrektywy, zgodnie z tabelą korelacji w załączniku II.
Artykuł 13
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 14
Dyrektywa Komisji 2006/92/WE
z dnia 9 listopada 2006 r.
zmieniająca załączniki do dyrektyw Rady 76/895/EWG, 86/362/EWG i 90/642/EWG w odniesieniu do najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości kaptanu, dichlorfosu, etionu i folpetu
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/895/EWG z dnia 23 listopada 1976 r. odnoszącą się do ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w owocach i warzywach oraz na ich powierzchni [1], w szczególności jej art. 5,
uwzględniając dyrektywę Rady 86/362/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w zbożach i na ich powierzchni [2], w szczególności jej art. 10,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/642/EWG z dnia 27 listopada 1990 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym owocach i warzywach oraz na ich powierzchni [3], w szczególności jej art. 7,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [4], w szczególności jej art. 4 ust. 1 lit. f),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W przypadku zbóż i produktów pochodzenia roślinnego, w tym owoców i warzyw, poziomy pozostałości odzwierciedlają użycie minimalnych ilości pestycydów niezbędnych do osiągnięcia skutecznej ochrony roślin, stosowanych w taki sposób, aby ilości pozostałości były jak najmniejsze z praktycznego i toksykologicznego punktu widzenia, uwzględniając w szczególności ochronę środowiska naturalnego i przewidywane spożycie przez konsumentów.
W przypadku środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego poziomy pozostałości odzwierciedlają spożycie przez zwierzęta zbóż i produktów pochodzenia roślinnego, wobec których stosowano pestycydy, oraz, gdy ma to znaczenie, bezpośrednie skutki stosowania leków weterynaryjnych.
Wspólnotowe najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości (NDP) stanowią górne granice ilości takich pozostałości, które mogą znajdować się w środkach spożywczych, przy przestrzeganiu dobrych praktyk rolniczych.
(2) NDP dla pestycydów są poddawane kontroli i zmieniane celem uwzględnienia nowych informacji i danych.
NDP są ustalane na poziomie granicy oznaczalności, w przypadku gdy dozwolone stosowanie środków ochrony roślin nie powoduje powstania wykrywalnych poziomów pozostałości pestycydów w produktach spożywczych lub na ich powierzchni, lub gdy nie występują dozwolone przypadki stosowania, lub gdy stosowanie dozwolone przez państwa członkowskie nie zostało poparte niezbędnymi danymi, lub gdy stosowanie w państwach trzecich powodujące obecność pozostałości w produktach spożywczych lub na ich powierzchni, które mogą zostać wprowadzone do obrotu we Wspólnocie, nie zostało poparte niezbędnymi danymi.
(3) Komisja była informowana, że w odniesieniu do wielu pestycydów obecny NDP może wymagać zmiany w świetle dostępnych nowych informacji w zakresie toksykologii i spożycia przez konsumentów.
Komisja zwróciła się z prośbą do właściwego państwa członkowskiego pełniącego rolę sprawozdawcy o przygotowanie wniosków w sprawie zmian wspólnotowych NDP.
Wnioski takie zostały przedłożone Komisji.
(4) Długotrwałe i krótkotrwałe narażenie konsumentów na działanie pestycydów wymienionych w niniejszej dyrektywie za pośrednictwem produktów spożywczych zostało ponownie zbadane i ocenione zgodnie ze wspólnotowymi procedurami i praktykami, z uwzględnieniem wytycznych opublikowanych przez Światową Organizację Zdrowia [5].
Na tej podstawie należy ustalić nowe NDP gwarantujące, że nie występuje niedopuszczalne narażenie konsumentów.
(5) Gdzie jest to właściwe, ostre narażenie konsumentów na działanie wymienionych pestycydów za pośrednictwem każdego z produktów spożywczych, które mogą zawierać ich pozostałości, zostało ocenione zgodnie ze wspólnotowymi procedurami i praktykami, z uwzględnieniem wytycznych opublikowanych przez Światową Organizację Zdrowia.
Stwierdzono, że obecność pozostałości pestycydów na poziomie lub poniżej nowych NDP nie spowoduje ostrych skutków toksycznych.
(6) Za pośrednictwem Światowej Organizacji Handlu zostały przeprowadzone konsultacje z partnerami handlowymi Wspólnoty na temat nowych NDP, a ich uwagi w tej sprawie zostały uwzględnione.
(7) W związku z tym należy wprowadzić zmiany do załączników do dyrektyw 76/895/EWG, 86/362/EWG i 90/642/EWG.
(8) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku II do dyrektywy 76/895/EWG skreśla się pozycje dotyczące kaptanu, dichlorfosu, etionu i folpetu.
Artykuł 2
W dyrektywie 86/362/EWG wprowadza się następujące zmiany:
a) w części A załącznika II dodaje się wiersze dotyczące kaptanu, etionu i folpetu, jak określono w załączniku I do niniejszej dyrektywy;
b) w części A załącznika II wiersz dotyczący dichlorfosu zastępuje się tekstem z załącznika II do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
W dyrektywie 90/642/EWG wprowadza się następujące zmiany:
a) w załączniku II dodaje się wiersze dotyczące kaptanu i folpetu, jak określono w załączniku III do niniejszej dyrektywy;
b) w załączniku II wiersze dotyczące dichlorfosu i etionu zastępuje się tekstem z załącznika IV do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
1.
Państwa członkowskie przyjmują i publikują najpóźniej do dnia 10 maja 2007 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Państwa członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji pomiędzy tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Państwa członkowskie stosują te przepisy od dnia 11 maja 2007 r.
Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odesłanie do niniejszej dyrektywy lub odesłanie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odesłania określane są przez państwa członkowskie.
2.
Państwa członkowskie przekazują Komisji tekst głównych przepisów prawa krajowego dotyczących dziedziny objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2006/111/WE
z dnia 16 listopada 2006 r.
w sprawie przejrzystości stosunków finansowych między państwami członkowskimi a przedsiębiorstwami publicznymi, a także w sprawie przejrzystości finansowej wewnątrz określonych przedsiębiorstw
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(Wersja skodyfikowana)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 86 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Komisji 80/723/EWG z dnia 25 czerwca 1980 r. w sprawie przejrzystości stosunków finansowych między państwami członkowskimi i przedsiębiorstwami publicznymi, a także w sprawie przejrzystości finansowej wewnątrz określonych przedsiębiorstw [1] została kilkakrotnie znacząco zmieniona [2].
W celu zapewnienia jej jasności i zrozumiałości należy ją zatem skodyfikować.
(2) Przedsiębiorstwa publiczne odgrywają istotną rolę w gospodarce narodowej państw członkowskich.
(3) Państwa członkowskie czasami przyznają specjalne lub wyłączne prawa poszczególnym przedsiębiorstwom, a także dokonują wypłat pieniężnych lub innych świadczeń na rzecz poszczególnych przedsiębiorstw zobowiązanych do zarządzania usługami świadczonymi w ogólnym interesie gospodarczym.
Przedsiębiorstwa te często konkurują z innymi przedsiębiorstwami.
(4) Artykuł 295 Traktatu przewiduje, że Traktat nie przesądza w niczym zasad prawa własności w państwach członkowskich.
Nie powinna mieć miejsca nieuzasadniona dyskryminacja między przedsiębiorstwami publicznymi i prywatnymi w stosowaniu reguł konkurencji.
Niniejsza dyrektywa powinna być stosowana zarówno do przedsiębiorstw publicznych, jak i prywatnych.
(5) Traktat wymaga od Komisji zagwarantowania, aby państwa członkowskie nie przyznawały przedsiębiorstwom publicznym bądź prywatnym pomocy niezgodnej ze wspólnym rynkiem.
(6) Jednakże skomplikowanie stosunków finansowych między krajowymi władzami publicznymi a przedsiębiorstwami publicznymi utrudnia wykonywanie tego obowiązku.
(7) Rzetelne i skuteczne stosowanie zasad pomocy zapisanych w Traktacie zarówno wobec przedsiębiorstw publicznych, jak i prywatnych będzie możliwe dopiero, jeżeli te stosunki finansowe uczyni się przejrzystymi.
(8) Przejrzystość taka, zastosowana do przedsiębiorstw publicznych, powinna umożliwić dokonanie wyraźnego odróżnienia roli państwa jako władzy publicznej od jego roli jako właściciela.
(9) Artykuł 86 ust. 1 Traktatu nakłada zobowiązania na państwa członkowskie względem przedsiębiorstw publicznych oraz przedsiębiorstw, którym państwa członkowskie przyznały prawa specjalne bądź wyłączne. Artykuł 86 ust. 2 Traktatu stosuje się do przedsiębiorstw, którym powierzono świadczenie usług o ogólnym interesie gospodarczym. Artykuł 86 ust. 3 Traktatu wymaga, aby Komisja zapewniła stosowanie postanowień tego artykułu, oraz zapewnia Komisji odpowiednie środki do tego celu. Dla zapewnienia stosowania postanowień art. 86 Traktatu Komisja musi dysponować niezbędnymi informacjami. To pociąga za sobą konieczność określenia warunków dla zagwarantowania właściwej przejrzystości.
(10) Powinno być zatem wyraźnie określone, co należy rozumieć pod pojęciami "organy publiczne" i "przedsiębiorstwa publiczne".
(11) Państwa członkowskie mają różne struktury administracji terytorialnej.
Niniejsza dyrektywa powinna stosować się do władz publicznych na wszystkich poziomach w każdym państwie członkowskim.
(12) Władze publiczne mogą wywierać dominujący wpływ na zachowanie przedsiębiorstw publicznych nie tylko w przypadku, gdy są właścicielem lub posiadają większościowy udział, ale również ze względu na uprawnienia, jakie posiadają w organach zarządzających lub nadzorczych w wyniku przepisów odnoszących się do przedsiębiorstwa bądź sposobu, w jaki rozłożone są udziały.
(13) Przekazywanie funduszy publicznych do przedsiębiorstw publicznych może odbywać się bezpośrednio lub pośrednio.
Przejrzystość musi być osiągnięta bez względu na sposób, w jaki dokonuje się takie przekazanie funduszy publicznych.
Konieczne może być również zapewnienie dostępu do odpowiednich informacji dotyczących przyczyn tego przekazania funduszy publicznych oraz ich rzeczywistego wykorzystania.
(14) Złożona sytuacja związana z różnorodnością form publicznych i prywatnych przedsiębiorstw, którym przyznane zostały prawa specjalne lub wyłączne, albo którym powierzone zostało świadczenie usług w ogólnym interesie gospodarczym, a także zakres działalności, którą może prowadzić pojedyncze przedsiębiorstwo, oraz różny stopień liberalizacji rynku w różnych państwach członkowskich mogłyby skomplikować stosowanie zasad konkurencji, w szczególności art. 86 Traktatu.
Dlatego niezbędne jest, aby państwa członkowskie oraz Komisja dysponowały szczegółowymi danymi na temat wewnętrznej struktury finansowej i organizacyjnej takich przedsiębiorstw, w szczególności oddzielnie i rzetelnie prowadzonymi księgami odnoszącymi się do poszczególnych rodzajów działalności danego przedsiębiorstwa.
(15) Księgi powinny ukazywać rozróżnienie między poszczególnymi rodzajami działalności, koszty i dochody odnoszące się do każdego rodzaju działalności oraz metody przyporządkowania i rozliczania dochodów i kosztów.
Oddzielne księgi powinny być dostępne, z jednej strony, dla produktów i usług, co do których państwo członkowskie przyznało prawo specjalne lub wyłączne lub też powierzyło przedsiębiorstwu świadczenie usług w ogólnym interesie gospodarczym, a także, z drugiej strony, dla wszystkich innych produktów lub usług wytwarzanych lub świadczonych przez przedsiębiorstwo.
Obowiązek dzielenia ksiąg nie powinien odnosić się do przedsiębiorstw, których działalność ogranicza się do świadczenia usług w ogólnym interesie gospodarczym i które nie prowadzą działalności poza świadczeniem danych usług w ogólnym interesie gospodarczym.
Nie wydaje się konieczny wymóg dzielenia ksiąg w zakresie usług w ogólnym interesie gospodarczym albo w zakresie objętym prawami specjalnymi lub wyłącznymi, o ile nie jest to niezbędne do rozliczenia dochodów i kosztów między tymi usługami i produktami a takimi, które nie są usługami w ogólnym interesie gospodarczym albo prawami specjalnymi lub wyłącznymi.
(16) Wymaganie od państw członkowskich zapewnienia prowadzenia oddzielnych ksiąg przez odpowiednie przedsiębiorstwa stanowi najbardziej skuteczny sposób efektywnego stosowania w takich przedsiębiorstwach zasad konkurencji. W 1996 r.
Komisja przyjęła komunikat w sprawie usług o ogólnym interesie gospodarczym w Europie [3], uzupełniony następnym komunikatem w 2001 r. [4], w których podkreśla wagę takich usług.
Należy koniecznie brać pod uwagę znaczenie danego sektora, który może obejmować usługi o ogólnym interesie gospodarczym, silną pozycję rynkową odpowiednich przedsiębiorstw oraz wrażliwość powstającej konkurencji w liberalizowanych sektorach.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności, dla osiągnięcia podstawowego celu, jakim jest przejrzystość, słuszne i niezbędne jest ustanowienie zasad dotyczących takiego oddzielenia ksiąg.
Niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia celów, do których dąży się zgodnie z art. 5 akapit trzeci Traktatu.
(17) W niektórych sektorach przepisy przyjęte przez Wspólnotę wymagają od państw członkowskich i niektórych przedsiębiorstw prowadzenia oddzielnych ksiąg.
Niezbędne jest zapewnienie równego traktowania wszystkich rodzajów działalności gospodarczej we Wspólnocie i rozszerzenie wymogu prowadzenia oddzielnych ksiąg na wszystkie porównywalne sytuacje.
Niniejsza dyrektywa nie powinna zmieniać szczególnych zasad ustanowionych w tym samym celu w innych przepisach wspólnotowych i nie powinna odnosić się do form działalności przedsiębiorstw objętych tymi przepisami.
(18) Niektóre przedsiębiorstwa powinny być wyłączone ze stosowania niniejszej dyrektywy z racji wielkości swoich obrotów.
Dotyczy to tych przedsiębiorstw publicznych, których działalność nie jest prowadzona na taką skalę, która usprawiedliwiałaby obciążenie administracyjne wynikające z zapewnienia przejrzystości.
Ze względu na ograniczony potencjalny wpływ na handel między państwami członkowskimi nie jest obecnie konieczne wymaganie prowadzenia oddzielnych ksiąg w przypadku świadczenia pewnych rodzajów usług.
(19) Niniejsza dyrektywa nie uchybia innym postanowieniom Traktatu, szczególnie art. 86 ust. 2, art. 88 i art. 296 ani innym zasadom dotyczącym dostarczania Komisji informacji przez państwa członkowskie.
(20) Gdy rekompensata za realizację usług w ogólnym interesie gospodarczym została ustalona na dany okres w wyniku zastosowania otwartych, przejrzystych i niedyskryminujących procedur, nie wydaje się konieczne, aby przedsiębiorstwa w takim wypadku musiały prowadzić oddzielne księgi.
(21) Przedsiębiorstwa, o których mowa, konkurują z innymi przedsiębiorstwami i dlatego przekazane informacje powinny być objęte obowiązkiem tajemnicy zawodowej.
(22) System sprawozdawczości oparty na kontroli ex post przepływów finansowych między władzami publicznymi a przedsiębiorstwami publicznymi z sektora przemysłu wytwórczego umożliwi Komisji wypełnienie jej obowiązków.
Taki system kontroli musi obejmować szczególne informacje finansowe.
(23) W celu ograniczenia obciążeń administracyjnych nakładanych na państwa członkowskie, system sprawozdawczy powinien korzystać zarówno z publicznie dostępnych danych, jak i informacji dostępnych dla udziałowców większościowych.
Należy dopuścić przedstawianie skonsolidowanych sprawozdań.
Niezgodna z prawem pomoc udzielana największym przedsiębiorstwom sektora wytwórczego ma najbardziej zniekształcający wpływ na konkurencję na wspólnym rynku.
Zatem taki system sprawozdawczości może obecnie zostać ograniczony do przedsiębiorstw o rocznym obrocie powyżej 250 milionów EUR.
(24) Niniejsza dyrektywa nie powinna naruszać zobowiązań państw członkowskich odnoszących się do terminów przeniesienia do prawa krajowego dyrektyw określonych w załączniku I część B,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Państwa członkowskie zapewniają przejrzystość stosunków finansowych między organami publicznymi a przedsiębiorstwami publicznymi, jak przewidziano w niniejszej dyrektywie, tak, aby wyraźnie wskazane były następujące elementy:
a) fundusze publiczne udostępniane bezpośrednio przez organy publiczne danym przedsiębiorstwom publicznym;
b) fundusze publiczne udostępniane przez organy publiczne za pośrednictwem przedsiębiorstw publicznych lub instytucji finansowych;
c) rzeczywiste wykorzystanie tych funduszy publicznych.
2.
Z zastrzeżeniem szczególnych przepisów określonych przez Wspólnotę, państwa członkowskie zapewniają właściwe odzwierciedlenie w oddzielnych księgach struktury finansowej i organizacyjnej każdego przedsiębiorstwa zobowiązanego do prowadzenia takich oddzielnych ksiąg, tak aby wyraźnie wskazane były następujące elementy:
a) dochody i koszty związane z różnymi rodzajami działalności;
b) szczegółowe wyjaśnienie metody przypisywania i rozliczania dochodów i kosztów związanych z różnymi rodzajami działalności.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "organy publiczne" oznaczają wszystkie władze publiczne, w tym władze państwowe i regionalne, a także lokalne i wszelkie inne władze terytorialne;
b) "przedsiębiorstwa publiczne" oznaczają każde przedsiębiorstwo, na które władze publiczne mogą, bezpośrednio lub pośrednio, wywierać dominujący wpływ z racji bycia jego właścicielem, posiadania w nim udziału kapitałowego lub ze względu na zasady, które nim rządzą.
Dominujący wpływ ze strony władz publicznych zakłada się wówczas, gdy władze te, pośrednio lub bezpośrednio, w odniesieniu do przedsiębiorstwa:
i) posiadają większą część subskrybowanego kapitału przedsiębiorstwa; lub
ii) kontrolują większość głosów przypadających na akcje wyemitowane przez przedsiębiorstwa; lub
iii) mogą mianować więcej niż połowę członków organu administracyjnego, zarządzającego lub nadzorczego przedsiębiorstwa;
c) "przedsiębiorstwa publiczne z sektora przemysłu wytwórczego" oznaczają każde przedsiębiorstwo, którego głównym przedmiotem działalności, to znaczy stanowiącym nie mniej niż 50 % jego całkowitych rocznych obrotów, jest wytwórczość. Przedsiębiorstwa te stanowią tę grupę, której działalność można zaklasyfikować w sekcji D – Przemysł Wytwórczy, co stanowi podsekcja DA do podsekcji DN włącznie, klasyfikacji NACE (Rev. 1) [5];
d) "przedsiębiorstwo zobowiązane do prowadzenia oddzielnych ksiąg" oznacza każde przedsiębiorstwo, któremu zgodnie z art. 86 ust. 1 Traktatu przyznane zostały przez państwo członkowskie prawa specjalne lub wyłączne albo któremu powierzone zostało świadczenie usług w ogólnym interesie gospodarczym zgodnie z art. 86 ust. 2 Traktatu oraz otrzymuje rekompensatę za świadczenie usług publicznych w odniesieniu do takiej usługi, a które prowadzi także inną działalność;
e) "różne rodzaje działalności" oznaczają, z jednej strony, wszystkie rodzaje produktów lub usług, w stosunku do których przyznane zostały przedsiębiorstwu prawa specjalne lub wyłączne, a także, z drugiej strony, każdy inny rodzaj produktów lub usług, będących przedmiotem działalności tego przedsiębiorstwa;
f) "prawa wyłączne" oznaczają prawa przyznane jednemu przedsiębiorstwu przez państwo członkowskie na mocy dowolnego instrumentu ustawowego, wykonawczego lub administracyjnego, zastrzegające dla tego przedsiębiorstwa wyłączne prawa do świadczenia usług lub prowadzenia działalności na danym obszarze geograficznym;
g) "prawa specjalne" oznaczają prawa przyznane przez państwo członkowskie ograniczonej liczbie przedsiębiorstw, na mocy dowolnego instrumentu ustawowego, wykonawczego lub administracyjnego, które na danym obszarze geograficznym:
i) ograniczają do dwóch lub więcej liczbę takich przedsiębiorstw, mających zezwolenie na świadczenie usług lub podejmowanie działalności, na zasadzie innej niż poprzez stosowanie obiektywnych, proporcjonalnych i niedyskryminujących kryteriów; lub
ii) wyznaczają, na zasadzie innej niż przez stosowanie takich kryteriów, kilka konkurujących ze sobą przedsiębiorstw do świadczenia usług lub podjęcia działalności; lub
iii) przyznają jakiemukolwiek przedsiębiorstwu lub przedsiębiorstwom, na zasadzie innej niż przez stosowanie takich kryteriów, jakichkolwiek ustawowych lub administracyjnych korzyści, które mają istotny wpływ na zdolność innych przedsiębiorstw do świadczenia tych samych usług lub prowadzenia tego samego rodzaju działalności na tym samym obszarze geograficznym na warunkach zasadniczo równoważnych.
Artykuł 3
Przejrzystość, o której mowa w art. 1 ust. 1, stosuje się w szczególności do następujących aspektów stosunków finansowych między organami publicznymi a przedsiębiorstwami publicznymi:
a) wyrównywanie strat operacyjnych;
b) przekazywanie kapitału;
c) niepodlegające zwrotowi dotacje i pożyczki na uprzywilejowanych warunkach;
d) przyznawanie korzyści finansowych przez zrzekanie się zysków lub zwrotu należnych sum;
e) zrzekanie się normalnego zysku od wykorzystanych funduszy publicznych;
f) kompensowanie obciążeń finansowych nakładanych przez władze publiczne.
Artykuł 4
1.
W celu zapewnienia przejrzystości, o której mowa w art. 1 ust. 2, państwa członkowskie przyjmą niezbędne środki w celu zagwarantowania, że w każdym z przedsiębiorstw zobowiązanych do prowadzenia oddzielnych ksiąg:
a) wewnętrzne księgi odpowiadające poszczególnym rodzajom działalności są prowadzone oddzielnie;
b) wszystkie dochody i koszty są prawidłowo przypisywane lub rozliczane na podstawie konsekwentnie stosowanych i mających obiektywne uzasadnienie zasad rachunkowości kosztowej;
c) zasady rachunkowości kosztowej, według których prowadzone są oddzielne konta, są jasno określone.
2.
Ustęp 1 stosuje się tylko do tych form działalności, które nie zostały objęte przepisami szczególnymi określonymi przez Wspólnotę, i nie ma on wpływu na zobowiązania państw członkowskich lub przedsiębiorstw wynikające z Traktatu lub z takich przepisów szczególnych.
Artykuł 5
1.
W odniesieniu do przejrzystości, o której mowa w art. 1 ust. 1, niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do stosunków finansowych między organami publicznymi a:
a) przedsiębiorstwami publicznymi, w zakresie usług, których świadczenie nie będzie miało zauważalnego wpływu na handel między państwami członkowskimi;
b) bankami centralnymi;
c) publicznymi instytucjami kredytowymi, w zakresie depozytów środków publicznych umieszczonymi w tych instytucjach przez organy publiczne na normalnych zasadach związanych z obrotem gospodarczym;
d) przedsiębiorstwami publicznymi, których całkowite roczne obroty netto w okresie dwóch lat poprzedzających przekazanie im lub wykorzystanie przez nie funduszy określonych w art. 1 ust. 1 wyniosły mniej niż 40 milionów EUR.
Jednakże dla publicznych instytucji kredytowych za próg ten uznaje się sumę bilansową w wysokości 800 milionów EUR.
2.
W odniesieniu do przejrzystości, o której mowa w art. 1 ust. 2, niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do:
a) przedsiębiorstw, w odniesieniu do usług, których świadczenie nie będzie miało zauważalnego wpływu na handel między państwami członkowskimi;
b) przedsiębiorstw, których całkowite roczne obroty netto w okresie dwóch lat poprzedzających okres obowiązywania praw specjalnych lub wyłącznych, przyznanych im przez państwo członkowskie zgodnie z art. 86 ust. 1 Traktatu lub w którym powierzone zostało im świadczenie usług w ogólnym interesie gospodarczym zgodnie z art. 86 ust. 2 Traktatu wyniosły mniej niż 40 milionów EUR; natomiast dla publicznych instytucji kredytowych za próg ten uznaje się sumę bilansową w wysokości 800 milionów EUR;
c) przedsiębiorstw, którym powierzone zostało świadczenie usług w ogólnym interesie gospodarczym zgodnie z art. 86 ust. 2 Traktatu, jeśli otrzymywana przez nie rekompensata, w dowolnej formie, została ustalona na dany okres w wyniku zastosowania otwartych, przejrzystych i niedyskryminacyjnych procedur.
Artykuł 6
1.
Państwa członkowskie zapewnią, aby informacje dotyczące stosunków finansowych, o których mowa w art. 1 ust. 1, były przechowywane i dostępne Komisji przez okres pięciu lat od zakończenia roku obrotowego, w którym fundusze publiczne udostępnione były danym przedsiębiorstwom.
Jednakże w przypadku wykorzystywania tychże funduszy w późniejszym roku obrotowym okres pięciu lat biegnie od końca tego kolejnego roku obrotowego.
2.
Państwa członkowskie zapewnią, aby informacje dotyczące struktury finansowej i organizacyjnej przedsiębiorstw, o których mowa w art. 1 ust. 2, były przechowywane i dostępne Komisji przez okres pięciu lat od zakończenia roku obrotowego, do którego się odnoszą.
3.
Państwa członkowskie dostarczą Komisji, jeśli uzna to za niezbędne, informacji określonych w ust. 1 i 2 wraz z niezbędnymi informacjami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi realizowanych celów.
Artykuł 7
Komisja nie ujawnia takich informacji dostarczonych jej na podstawie art. 6 ust. 3, jakie objęte są obowiązkiem tajemnicy zawodowej.
Akapit pierwszy nie stanowi przeszkody dla opublikowania ogólnych informacji bądź badań, które nie zawierają informacji odnoszących się do poszczególnych przedsiębiorstw publicznych, do których stosuje się niniejszą dyrektywę.
Artykuł 8
1.
Państwa członkowskie, w których przedsiębiorstwa publiczne działają w sektorze wytwórczym, rokrocznie dostarczą Komisji informacje finansowe, jak określono w ust. 2 i 3, zgodnie z harmonogramem zawartym w ust. 5.
2.
Informacje finansowe wymagane od każdego przedsiębiorstwa publicznego działającego w sektorze wytwórczym i zgodne z ust. 4 są to: sprawozdanie roczne i roczne sprawozdania finansowe, zgodnie z definicjami dyrektywy Rady 78/660/EWG [6].
Roczne sprawozdania finansowe i sprawozdanie roczne obejmują bilans oraz rachunek zysków i strat, przypisy objaśniające wraz z zasadami rachunkowości, deklaracje dyrektorów, a także sprawozdania z działalności i według segmentów.
Ponadto należy dostarczyć protokoły z zebrań udziałowców i wszelkie inne stosowne informacje.
Wymagane sprawozdania należy dostarczyć dla każdego przedsiębiorstwa publicznego oddzielnie, jak również dla holdingów lub spółek holdingowych, które konsolidują kilka przedsiębiorstw publicznych, w takim zakresie, w jakim ich skonsolidowana sprzedaż pozwala na zakwalifikowanie ich działalności jako "wytwórczej".
3.
Należy dostarczyć następujące szczegółowe informacje, oprócz tych określonych w ust. 2, jeżeli nie są one ujawnione w sprawozdaniu rocznym i rocznych sprawozdaniach finansowych każdego przedsiębiorstwa publicznego:
a) wniesienie kapitału akcyjnego lub funduszy quasi-kapitałowych podobnych pod względem charakteru do udziałów zwykłych, określając warunki ich wniesienia (akcje zwykłe, uprzywilejowane, odroczone lub zamienne oraz oprocentowanie; związane z nimi dywidendy lub prawa do zamiany);
b) bezzwrotne dotacje lub dotacje podlegające zwrotowi jedynie w określonych okolicznościach;
c) przyznanie przedsiębiorstwu wszelkich kredytów, w tym przekroczenia limitu kredytowego oraz zaliczkowych wypłat zastrzyków kapitałowych, z wyszczególnieniem oprocentowania i warunków udzielenia kredytu, zabezpieczenia udzielonego kredytodawcy przez przedsiębiorstwo otrzymujące kredyt;
d) gwarancje przyznane przedsiębiorstwu przez organy publiczne w związku z finansowaniem długu (z określeniem warunków i opłat, jakie przedsiębiorstwo płaci za te gwarancje);
e) wypłacone dywidendy i zatrzymane zyski;
f) wszelkie inne formy interwencji państwa, w szczególności umorzenie należności przedsiębiorstwa publicznego wobec państwa, w tym również między innymi spłatę kredytów, dotacji, podatków dochodowych od firm lub podatków o charakterze socjalnym i wszelkich podobnych opłat.
Kapitał akcyjny, o którym mowa w lit. a), obejmuje kapitał akcyjny wniesiony bezpośrednio przez państwo oraz wszelki otrzymany kapitał akcyjny wniesiony przez publiczną spółkę holdingową lub inne przedsiębiorstwo publiczne, w tym instytucje finansowe, wewnątrz lub spoza tej samej grupy.
Zawsze należy sprecyzować, jaka jest relacja między dostarczającym środki finansowe a ich odbiorcą.
4.
Informacje wymagane w ust. 2 i 3 są dostarczane przez wszystkie przedsiębiorstwa publiczne, które w ostatnim roku obrotowym osiągnęły obrót powyżej 250 milionów EUR.
Powyższe wymagane informacje są dostarczane oddzielnie przez każde przedsiębiorstwo publiczne, włączając te zlokalizowane w innych państwach członkowskich, i zawierają, gdzie stosowne, szczegóły wszystkich transakcji wewnętrznych lub zawartych między różnymi przedsiębiorstwami publicznymi, jak również bezpośrednich transakcji przeprowadzanych między przedsiębiorstwem publicznym a państwem.
Niektóre przedsiębiorstwa publiczne dzielą swoją działalność między kilka przedsiębiorstw odrębnych z prawnego punktu widzenia.
W przypadku takich przedsiębiorstw Komisja zgadza się na przyjęcie jednego skonsolidowanego sprawozdania.
Konsolidacja powinna odzwierciedlać rzeczywistość gospodarczą grupy przedsiębiorstw działających w tym samym lub ściśle powiązanych ze sobą sektorach.
Nie uznaje się za wystarczające skonsolidowanych sprawozdań dotyczących holdingów o zróżnicowanym i czysto finansowym charakterze.
5.
Informacje wymagane na mocy ust. 2 i 3 należy dostarczać Komisji raz w roku.
Informacje należy dostarczyć w ciągu 15 dni roboczych, licząc od daty opublikowania sprawozdania rocznego danego przedsiębiorstwa publicznego.
W żadnym przypadku, w szczególności w odniesieniu do przedsiębiorstw, które nie publikują sprawozdań rocznych, wymagane informacje nie mogą być dostarczone później niż w dziewięć miesięcy po zakończeniu roku obrotowego w danym przedsiębiorstwie.
6.
W celu umożliwienia oszacowania liczby firm objętych tym systemem sprawozdawczym, państwa członkowskie dostarczają Komisji wykaz przedsiębiorstw, które podlegają niniejszemu artykułowi, oraz ich obroty.
Wykaz jest uaktualniany do dnia 31 marca każdego roku.
7.
Państwa członkowskie dostarczą Komisji wszelkie dodatkowe informacje, jakie uzna ona za niezbędne w celu dokonania dokładnej oceny przedstawionych danych.
Artykuł 9
Komisja regularnie informuje państwa członkowskie o skutkach działania niniejszej dyrektywy.
Artykuł 10
Dyrektywa 80/723/EWG, zmieniona dyrektywami wymienionymi w załączniku I część A, zostaje uchylona, bez naruszenia zobowiązań państw członkowskich odnoszących się do terminów przeniesienia do prawa krajowego dyrektyw określonych w załączniku I część B.
Odesłania do uchylonej dyrektywy należy odczytywać jako odesłania do niniejszej dyrektywy, zgodnie z tabelą korelacji w załączniku II.
Artykuł 11
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie 20 grudnia 2006 r.
Artykuł 12
Niniejsza dyrektywa jest skierowana do państw członkowskich.
Dyrektywa 2006/112/WE Rady
z dnia 28 listopada 2006 r.
w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 93,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku [1] była wielokrotnie zmieniana w znacznym stopniu.
Przy okazji kolejnych zmian we wspomnianej dyrektywie, w trosce o jasność i ze względów racjonalnych, należy przekształcić tę dyrektywę.
(2) W ramach tego przekształcenia należy uwzględnić nadal obowiązujące przepisy dyrektywy Rady 67/227/EWG z dnia 11 kwietnia 1967 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych [2].
W związku z tym należy uchylić tę dyrektywę.
(3) W celu zapewnienia jasnego i racjonalnego przedstawienia przepisów, spójnego z zasadą lepszego stanowienia prawa, właściwe jest przekształcenie struktury i brzmienia dyrektywy, chociaż nie powinno to, co do zasady, spowodować istotnych zmian w istniejącym prawodawstwie.
Niewielka liczba zmian merytorycznych jest jednak nieodłącznym elementem procesu przekształcenia dyrektywy i należy je mimo wszystko wprowadzić.
W przypadku wprowadzania takich zmian zostają one w szczegółowy sposób przedstawione w przepisach regulujących transpozycję dyrektywy i jej wejście w życie.
(4) Realizacja celu zakładającego ustanowienie rynku wewnętrznego zakłada zastosowanie w państwach członkowskich ustawodawstw dotyczących podatków obrotowych, które nie zakłócają warunków konkurencji ani nie utrudniają swobodnego przepływu towarów i usług.
Niezbędna jest zatem taka harmonizacja ustawodawstw dotyczących podatków obrotowych poprzez system podatku od wartości dodanej (VAT), która wyeliminuje, w miarę możliwości, czynniki, które mogą zakłócać warunki konkurencji zarówno na poziomie krajowym, jak i wspólnotowym.
(5) System VAT staje się najbardziej jasny i neutralny, kiedy podatek nakładany jest w możliwie najbardziej ogólny sposób, a zakres jego zastosowania obejmuje wszystkie etapy produkcji i dystrybucji oraz świadczenie usług.
W związku z tym w interesie rynku wewnętrznego i państw członkowskich leży przyjęcie wspólnego systemu, który ma również zastosowanie do handlu detalicznego.
(6) Zmiany należy wprowadzać stopniowo, ponieważ harmonizacja podatków obrotowych prowadzi w państwach członkowskich do zmian w strukturze podatkowej oraz wywołuje znaczące skutki w dziedzinie budżetowej, gospodarczej i społecznej.
(7) Nawet jeżeli stawki i zwolnienia nie zostaną całkowicie zharmonizowane, wspólny system VAT powinien pozwolić na osiągnięcie neutralnych warunków konkurencji, w takim znaczeniu, że na terytorium każdego państwa członkowskiego podobne towary i usługi podlegają takiemu samemu obciążeniu podatkowemu, bez względu na długość łańcucha produkcji i dystrybucji.
(8) Zgodnie z decyzją Rady 2000/597/WE, Euratom z dnia 29 września 2000 r. w sprawie systemu środków własnych Wspólnot Europejskich [3], budżet Wspólnot Europejskich, niezależnie od innych dochodów, jest całkowicie finansowany z zasobów własnych Wspólnot.
Zasoby te obejmują między innymi wpływy z VAT i zasoby pochodzące z zastosowania wspólnej stawki podatku do podstawy opodatkowania określonej w jednolity sposób oraz zgodnie z zasadami wspólnotowymi.
(9) Niezbędny jest okres przejściowy umożliwiający stopniowe dostosowanie krajowych przepisów w określonych dziedzinach.
(10) W powyższym okresie przejściowym wewnątrzwspólnotowe transakcje dokonywane przez podatników innych niż podatnicy zwolnieni, należy opodatkowywać w państwach członkowskich przeznaczenia według stawek i na warunkach określonych przez te państwa członkowskie.
(11) W powyższym okresie przejściowym należy również opodatkowywać w państwach członkowskich przeznaczenia wewnątrzwspólnotowe nabycia o pewnej wartości dokonywane przez podatników zwolnionych lub osoby prawne niebędące podatnikami, niektóre wewnątrzwspólnotowe transakcje sprzedaży wysyłkowej oraz dostawy nowych środków transportu na rzecz osób fizycznych lub podmiotów zwolnionych lub niebędących podatnikami, według stawek i na warunkach określonych przez te państwa członkowskie, o ile takie transakcje, ze względu na brak przepisów szczególnych, mogłyby spowodować znaczące zakłócenia konkurencji między państwami członkowskimi.
(12) W związku z ich położeniem geograficznym, sytuacją gospodarczą i społeczną, niektóre terytoria należy wyłączyć z zakresu stosowania niniejszej dyrektywy.
(13) Aby zagwarantować większą neutralność podatku, termin "podatnik" należy zdefiniować w taki sposób, aby państwa członkowskie mogły uwzględnić osoby, które okazjonalnie dokonują transakcji.
(14) Termin "transakcja podlegająca opodatkowaniu" może być powodem trudności, w szczególności w odniesieniu do transakcji uznawanych za transakcje podlegające opodatkowaniu.
W związku z tym należy doprecyzować te pojęcia.
(15) W celu ułatwienia wewnątrzwspólnotowego handlu w zakresie prac na rzeczowym majątku ruchomym należy ustanowić zasady opodatkowania mające zastosowanie do takich transakcji, kiedy są one dokonywane na rzecz nabywcy, który został zidentyfikowany do celów VAT w państwie członkowskim innym niż państwo fizycznego dokonania transakcji.
(16) Za wewnątrzwspólnotowy transport towarów należy uznać transport odbywający się na terytorium państwa członkowskiego, w przypadku gdy jest on bezpośrednio związany z transportem odbywającym się między państwami członkowskimi, aby uprościć nie tylko zasady i regulacje dotyczące opodatkowania tych krajowych usług transportu, ale również zasady mające zastosowanie do usług pomocniczych do usług transportu i usług świadczonych przez pośredników uczestniczących w świadczeniu poszczególnych usług.
(17) Określenie miejsca, w którym transakcje podlegające opodatkowaniu zostały dokonane, może być źródłem konfliktów dotyczących jurysdykcji między państwami członkowskimi, w szczególności w odniesieniu do dostawy towarów przeznaczonych do montażu i w odniesieniu do świadczenia usług.
O ile miejscem świadczenia usług powinno, co do zasady, być miejsce, w którym usługodawca posiada siedzibę działalności gospodarczej, to miejsce to należy jednak zdefiniować jako znajdujące się w państwie członkowskim usługobiorcy, w szczególności w przypadku niektórych usług świadczonych pomiędzy podatnikami, gdzie koszt usługi jest wliczany w cenę towaru.
(18) Należy doprecyzować definicję miejsca opodatkowania niektórych transakcji dokonywanych na pokładzie jednostek pływających, statków powietrznych lub pociągów w trakcie przewozu osób na terytorium Wspólnoty.
(19) Do celów VAT energię elektryczną i gaz uznaje się za towary.
Szczególnie trudne jest jednak określenie miejsca dostawy.
W celu uniknięcia podwójnego opodatkowania lub nieopodatkowania oraz w celu utworzenia prawdziwego rynku wewnętrznego gazu i energii elektrycznej bez ograniczeń związanych z systemem VAT miejscem dostawy gazu w systemie gazowym i dostawy energii elektrycznej, zanim towary te znajdą się w końcowym etapie konsumpcji, powinno zatem być miejsce, w którym nabywca posiada siedzibę działalności gospodarczej.
Dostawa gazu i energii elektrycznej w końcowym etapie, czyli od pośredników i dystrybutorów do konsumenta końcowego, powinna być opodatkowana w miejscu, w którym nabywca faktycznie użytkuje i konsumuje te towary.
(20) Zastosowanie do wynajmu rzeczowego majątku ruchomego ogólnej zasady przewidującej, że świadczenie usług jest opodatkowane w państwie członkowskim, w którym usługodawca ma siedzibę, może prowadzić do poważnych zakłóceń konkurencji, w przypadku gdy wynajmujący i najemca mają siedziby w różnych państwach członkowskich, a stawki opodatkowania w tych państwach są różne.
W związku z tym konieczne jest określenie, że miejscem świadczenia usług jest miejsce, w którym usługobiorca ma siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, na rzecz którego świadczone były usługi lub, w przypadku braku takiej siedziby lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu.
(21) W odniesieniu jednak do wynajmu środków transportu, ze względów kontrolnych należy ściśle stosować zasadę ogólną, przyjmując tym samym za miejsce świadczenia usług miejsce, w którym siedzibę ma usługodawca.
(22) Należy opodatkować wszystkie usługi telekomunikacyjne, których konsumpcja odbywa się na terytorium Wspólnoty, aby zapobiec zakłóceniom konkurencji w tej dziedzinie.
W tym celu usługi telekomunikacyjne świadczone na rzecz podatników mających siedzibę na terytorium Wspólnoty lub na rzecz usługobiorców mających siedzibę w państwach trzecich powinny, co do zasady, być opodatkowane w miejscu, w którym siedzibę ma usługobiorca.
W celu zapewnienia jednolitego opodatkowania usług telekomunikacyjnych, które są świadczone przez podatników mających siedzibę na terytoriach trzecich lub w państwach trzecich na rzecz osób niebędących podatnikami mających siedzibę na terytorium Wspólnoty, a które są faktycznie użytkowane lub wykorzystywane na terytorium Wspólnoty, państwa członkowskie powinny jednak wprowadzić przepis określający, że miejsce świadczenia usług znajduje się na terytorium Wspólnoty.
(23) W celu uniknięcia zakłóceń konkurencji również usługi nadawcze radiowe i telewizyjne oraz usługi świadczone drogą elektroniczną z terytoriów trzecich lub państw trzecich na rzecz osób mających siedzibę na terytorium Wspólnoty lub świadczone z terytorium Wspólnoty na rzecz usługobiorców mających siedzibę na terytoriach trzecich lub w państwach trzecich, należy opodatkować w miejscu siedziby usługobiorcy.
(24) Pojęcia "zdarzenia powodującego powstanie obowiązku podatkowego" i "wymagalności VAT" powinny zostać zharmonizowane, aby wprowadzenie w życie i wszelkie późniejsze zmiany wspólnego systemu VAT mogły stać się skuteczne w tym samym terminie we wszystkich państwach członkowskich.
(25) Podstawa opodatkowania powinna być zharmonizowana, tak aby zastosowanie VAT do transakcji podlegających opodatkowaniu prowadziło do porównywalnych rezultatów we wszystkich państwach członkowskich.
(26) W szczególnych i ograniczonych przypadkach państwa członkowskie powinny mieć możliwość interwencji w zakresie podstawy opodatkowania dostaw towarów i świadczenia usług, jak również wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, aby zapobiec wystąpieniu utraty dochodów podatkowych w związku z wykorzystaniem stron powiązanych do celów uzyskania korzyści podatkowych.
(27) W celu zwalczania uchylania się od opodatkowania lub unikania opodatkowania państwa członkowskie powinny mieć możliwość włączenia, w ramach podstawy opodatkowania transakcji wiążącej się z obróbką złota inwestycyjnego dostarczonego przez usługobiorcę, wartości tego złota inwestycyjnego, gdy ze względu na obróbkę złoto traci swój status złota inwestycyjnego.
Należy pozostawić państwom członkowskim pewną swobodę oceny odnośnie do zastosowania tego środka.
(28) Aby uniknąć zakłóceń konkurencji, zniesienie kontroli podatkowych na granicach wymaga nie tylko jednolitej podstawy opodatkowania, ale również wystarczającego zbliżenia liczby stawek i ich poziomów w państwach członkowskich.
(29) Stawka podstawowa VAT obecnie obowiązująca w poszczególnych państwach członkowskich, w połączeniu z mechanizmem systemu przejściowego, zapewnia możliwe do przyjęcia funkcjonowanie tego systemu.
Aby uniknąć sytuacji, w których różnice w stawkach podstawowych VAT stosowanych przez państwa członkowskie, prowadziłyby do nierównowagi strukturalnej we Wspólnocie i zakłóceń konkurencji w niektórych sektorach działalności, należy ustalić minimalną stawkę podstawową równą 15 %, z zastrzeżeniem jej późniejszego przeglądu.
(30) W celu zachowania neutralności podatkowej, stawki stosowane przez państwa członkowskie powinny umożliwiać odliczenie VAT naliczonego na poprzednim etapie.
(31) Podczas okresu przejściowego powinny być możliwe pewne odstępstwa dotyczące liczby i poziomu stawek.
(32) W celu lepszego zrozumienia wpływu stawek obniżonych, niezbędne jest przygotowanie przez Komisję sprawozdania oceniającego wpływ stawek obniżonych stosowanych do usług świadczonych lokalnie, w szczególności w zakresie tworzenia nowych miejsc pracy, wzrostu gospodarczego i pod względem prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego.
(33) Aby rozwiązać problem bezrobocia, należy zezwolić państwom członkowskim, które tego sobie życzą, na wypróbowanie, jakie działanie i skutek na tworzenie nowych miejsc pracy może mieć obniżenie stawki VAT stosowanej do usług pracochłonnych.
Takie obniżenie stawki podatku może również zmniejszyć zainteresowanie określonych przedsiębiorstw przechodzeniem do szarej strefy lub pozostawaniem w niej.
(34) Takie obniżenie stawki VAT nie pozostaje jednak bez ryzyka dla prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego i neutralności podatkowej.
Należy w związku z tym przewidzieć procedurę udzielania upoważnienia, która zostanie wprowadzona na czas określony, ale wystarczająco długi, aby umożliwić ocenę wpływu stawek obniżonych stosowanych do usług świadczonych lokalnie; aby zapewnić, że środek ten pozostanie weryfikowalny i ograniczony, należy ściśle zdefiniować zakres jego stosowania.
(35) Należy sporządzić wspólny wykaz zwolnień, aby umożliwić gromadzenie zasobów własnych Wspólnoty w porównywalny sposób we wszystkich państwach członkowskich.
(36) Z korzyścią zarówno dla osób zobowiązanych do zapłaty VAT, jak i właściwych organów administracyjnych zasady opodatkowania VAT dla niektórych dostaw i wewnątrzwspólnotowych nabyć wyrobów podlegających akcyzie powinny zostać dostosowane do procedur i obowiązków dotyczących zgłoszenia celnego w przypadku wysyłki takich wyrobów do innego państwa członkowskiego, a określonych w dyrektywie Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania [4].
(37) Dostawa gazu w systemie gazowym i dostawa energii elektrycznej jest opodatkowana w miejscu siedziby nabywcy.
Aby uniknąć podwójnego opodatkowania, import takich produktów powinien być w związku z tym zwolniony z VAT.
(38) W odniesieniu do transakcji podlegających opodatkowaniu na rynku krajowym związanych z wewnątrzwspólnotowym obrotem towarowym, dokonywanych w okresie przejściowym przez podatników niemających siedziby na terytorium państwa członkowskiego, które jest miejscem wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, w tym również transakcji łańcuchowych, należy przewidzieć środki upraszczające zapewniające równe traktowanie we wszystkich państwach członkowskich.
W tym celu należy zharmonizować przepisy dotyczące systemu opodatkowania oraz osoby zobowiązanej do zapłaty VAT należnego w związku z takimi transakcjami.
Należy jednak, co do zasady, wyłączyć z takiego systemu towary przeznaczone do dostawy na etapie handlu detalicznego.
(39) Zasady regulujące odliczenia należy zharmonizować w zakresie, w jakim mają one wpływ na rzeczywistą wysokość pobieranych kwot i w jakim proporcja podlegająca odliczeniu powinna być obliczana w podobny sposób we wszystkich państwach członkowskich.
(40) System, który umożliwia korektę odliczeń dla dóbr inwestycyjnych przez cały okres użytkowania tego majątku, zgodnie z jego rzeczywistym wykorzystaniem, należy także stosować do niektórych usług o charakterze dóbr inwestycyjnych.
(41) Należy określić osoby zobowiązane do zapłaty VAT, w szczególności w przypadku niektórych usług świadczonych przez osobę niemającą siedziby w państwie członkowskim, w którym podatek jest należny.
(42) W określonych przypadkach państwa członkowskie powinny mieć możliwość wyznaczenia odbiorcy dostaw towarów lub świadczenia usług jako osoby zobowiązanej do zapłaty VAT.
Powinno to pomóc państwom członkowskim w uproszczeniu zasad oraz zwalczaniu uchylania się od opodatkowania i unikania opodatkowania stwierdzonych w niektórych sektorach lub w zakresie pewnych rodzajów transakcji.
(43) Państwa członkowskie powinny mieć pełną swobodę w zakresie wyznaczania osoby zobowiązanej do zapłaty VAT z tytułu importu.
(44) Państwa członkowskie powinny mieć możliwość określenia, że osoba inna niż osoba zobowiązana do zapłaty VAT jest solidarnie odpowiedzialna za zapłatę podatku.
(45) Zobowiązania podatników powinny zostać zharmonizowane w miarę możliwości, tak aby zapewnić niezbędne zabezpieczenia pozwalające na pobór VAT w jednolity sposób we wszystkich państwach członkowskich.
(46) Stosowanie fakturowania elektronicznego musi umożliwiać organom podatkowym wykonywanie czynności kontrolnych.
W celu zapewnienia prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego należy zatem sporządzić zharmonizowany wykaz danych, które muszą znajdować się na fakturach oraz ustalić kilka wspólnych zasad regulujących stosowanie elektronicznego fakturowania i elektronicznego przechowywania faktur, jak również samofakturowanie i zlecanie czynności fakturowania podmiotowi zewnętrznemu.
(47) Z zastrzeżeniem warunków przez nie ustanowionych, państwa członkowskie powinny zezwolić na przekazywanie niektórych deklaracji drogą elektroniczną, mogą też wymagać stosowania takiej drogi.
(48) Niezbędne dążenie do zredukowania formalności administracyjnych i statystycznych dopełnianych przez podmioty gospodarcze, w szczególności małe i średnie przedsiębiorstwa, należy pogodzić z wdrażaniem skutecznych środków kontroli oraz uzasadnioną ekonomiczną i podatkową potrzebą zachowania jakości wspólnotowych instrumentów statystycznych.
(49) W odniesieniu do małych przedsiębiorstw, państwom członkowskim należy pozostawić możliwość utrzymania ich procedur szczególnych, zgodnie ze wspólnymi przepisami oraz z myślą o ściślejszej harmonizacji.
(50) W odniesieniu do rolników państwa członkowskie powinny zachować swobodę stosowania procedury szczególnej obejmującej zastosowanie zryczałtowanych rekompensat VAT naliczonego na rzecz rolników nieobjętych zasadami ogólnymi.
Należy ustanowić podstawowe zasady tej procedury szczególnej oraz przyjąć wspólną metodę określania wartości dodanej zrealizowanej przez takich rolników, do celów poboru zasobów własnych.
(51) Należy przyjąć wspólnotowy system opodatkowania mający zastosowanie do towarów używanych, dzieł sztuki, antyków i przedmiotów kolekcjonerskich, aby uniknąć podwójnego opodatkowania i zakłóceń konkurencji pomiędzy podatnikami.
(52) Stosowanie zasad ogólnych VAT do złota stanowi główną przeszkodę w wykorzystywaniu go do celów inwestycji finansowych, co uzasadnia stosowanie szczególnej procedury podatkowej, także w celu zwiększenia międzynarodowej konkurencyjności wspólnotowego rynku złota.
(53) Dostawy złota inwestycyjnego mają z natury podobny charakter do innych inwestycji finansowych zwolnionych z VAT.
Zwolnienie wydaje się zatem najbardziej odpowiednim rozwiązaniem pod względem podatkowym w przypadku dostaw złota inwestycyjnego.
(54) Definicja złota inwestycyjnego powinna obejmować złote monety, których wartość w pierwszej kolejności odzwierciedla cenę zawartego w nich złota.
Ze względu na przejrzystość i pewność prawną należy sporządzać roczny wykaz monet objętych systemem mającym zastosowanie do złota inwestycyjnego, zapewniając w ten sposób bezpieczeństwo podmiotom prowadzącym obrót takimi monetami.
Wykaz taki powinien pozostawać bez uszczerbku dla zwolnienia dotyczącego monet, które nie zostały w nim wymienione, ale które spełniają kryteria określone w niniejszej dyrektywie.
(55) Aby zapobiec uchylaniu się od opodatkowania, a jednocześnie zmniejszyć obciążenia finansowe związane z dostawą złota o próbie przekraczającej określony poziom, uzasadnione jest upoważnienie państw członkowskich do wyznaczenia nabywcy jako osoby zobowiązanej do zapłaty VAT.
(56) Aby ułatwić przestrzeganie zobowiązań podatkowych podmiotom gospodarczym świadczącym usługi drogą elektroniczną, które nie mają siedziby na terytorium Wspólnoty i które nie mają obowiązku identyfikacji do celów VAT na terytorium Wspólnoty, należy ustanowić procedurę szczególną.
W ramach tej procedury każdy podmiot gospodarczy świadczący takie usługi drogą elektroniczną na terytorium Wspólnoty na rzecz osób niebędących podatnikami miałby, jeżeli nie jest w inny sposób zidentyfikowany do celów VAT na terytorium Wspólnoty, możliwość wyboru identyfikacji podatkowej tylko w jednym z państw członkowskich.
(57) Pożądane jest, aby przepisy dotyczące usług nadawczych radiowych i telewizyjnych oraz niektórych usług świadczonych drogą elektroniczną zostały wprowadzone wyłącznie tymczasowo i aby w krótkim terminie zostały poddane przeglądowi w świetle zdobytych doświadczeń.
(58) Należy promować skoordynowane stosowanie przepisów niniejszej dyrektywy,; a w tym celu należy utworzyć komitet doradczy ds. podatku od wartości dodanej umożliwiający ścisłą współpracę między państwami członkowskimi a Komisją w tej dziedzinie.
(59) Państwa członkowskie powinny mieć możliwość, w pewnych granicach i na pewnych warunkach, wprowadzania lub utrzymywania specjalnych środków stanowiących odstępstwo od niniejszej dyrektywy, aby uprościć pobór podatku lub zapobiec niektórym formom uchylania się od opodatkowania lub unikania opodatkowania.
(60) Aby zapewnić, że państwo członkowskie, które złożyło wniosek o odstępstwo, nie ma wątpliwości, co do działania, jakie Komisja ma zamiar podjąć w odpowiedzi, należy określić terminy, w których Komisja musi przedstawić Radzie wniosek dotyczący upoważnienia albo komunikat przedstawiający jej zastrzeżenia.
(61) Zasadnicze znaczenie ma zapewnienie jednolitego stosowania systemu VAT.
Aby osiągnąć ten cel, należy przyjąć środki wykonawcze.
(62) Środki te powinny w szczególności dotyczyć problemu podwójnego opodatkowania transakcji transgranicznych, który może pojawić się w wyniku niejednolitego stosowania przez państwa członkowskie przepisów regulujących miejsce dokonania transakcji podlegających opodatkowaniu.
(63) Pomimo ograniczonego zakresu stosowania środków wykonawczych będą one miały wpływ na budżet, który dla jednego lub większej liczby państw członkowskich może być znaczący.
Ich wpływ na budżety poszczególnych państw członkowskich stanowi uzasadniony powód, dla którego Rada zastrzega sobie prawo do korzystania z uprawnień wykonawczych.
(64) Biorąc pod uwagę ograniczony zakres stosowania środków wykonawczych, powinny one zostać przyjęte przez Radę stanowiącą jednomyślnie na wniosek Komisji.
(65) Ponieważ z wyżej wymienionych powodów cele niniejszej dyrektywy nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast możliwe jest ich lepsze osiągnięcie na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym samym artykule niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.
(66) Obowiązek transpozycji niniejszej dyrektywy do prawa krajowego powinien ograniczyć się do przepisów, które wprowadzają merytoryczne zmiany w stosunku do poprzednich dyrektyw.
Obowiązek transpozycji niezmienionych przepisów do prawa krajowego wynika z poprzednich dyrektyw.
(67) Niniejsza dyrektywa powinna pozostawać bez wpływu na obowiązki państw członkowskich dotyczących terminów transpozycji do prawa krajowego dyrektyw wymienionych w załączniku XI część B,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
SPIS TREŚCI
TYTUŁ I – PRZEDMIOT I ZAKRES STOSOWANIA
TYTUŁ II – ZAKRES TERYTORIALNY
TYTUŁ III – PODATNICY
TYTUŁ IV – TRANSAKCJE PODLEGAJĄCE OPODATKOWANIU
Rozdział 1 – Dostawa towarów
Rozdział 2 – Wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów
Rozdział 3 – Świadczenie usług
Rozdział 4 – Import towarów
TYTUŁ V – MIEJSCE TRANSAKCJI PODLEGAJĄCYCH OPODATKOWANIU
Rozdział 1 – Miejsce dostawy towarów
Sekcja 1 – Dostawa towarów bez transportu
Sekcja 2 – Dostawa towarów wraz z transportem
Sekcja 3 – Dostawa towarów na pokładzie jednostki pływającej, statku powietrznego lub pociągu
Sekcja 4 – Dostawa towarów przez sieci dystrybucji
Rozdział 2 – Miejsce wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów
Rozdział 3 – Miejsce świadczenia usług
Sekcja 1 – Zasada ogólna
Sekcja 2 – Przepisy szczególne
Podsekcja 1 – Świadczenie usług przez pośredników
Podsekcja 2 – Świadczenie usług związanych z nieruchomościami
Podsekcja 3 – Świadczenie usług transportu
Podsekcja 4 – Świadczenie usług związanych z działalnością kulturalną i podobną działalnością, usług pomocniczych do usług transportu lub usług związanych z rzeczowym majątkiem ruchomym
Podsekcja 5 – Świadczenie usług różnych
Podsekcja 6 – Kryterium faktycznego użytkowania lub wykorzystania
Rozdział 4 – Miejsce importu towarów
TYTUŁ VI – ZDARZENIE POWODUJĄCE POWSTANIE OBOWIĄZKU PODATKOWEGO I WYMAGALNOŚĆ PODATKU
Rozdział 1 – Przepisy ogólne
Rozdział 2 – Dostawy towarów i świadczenie usług
Rozdział 3 – Wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów
Rozdział 4 – Import towarów
TYTUŁ VII – PODSTAWA OPODATKOWANIA
Rozdział 1 – Definicja
Rozdział 2 – Dostawa towarów i świadczenie usług
Rozdział 3 – Wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów
Rozdział 4 – Import towarów
Rozdział 5 – Przepisy różne
TYTUŁ VIII – STAWKI
Rozdział 1 – Stosowanie stawek
Rozdział 2 – Struktura i wysokość stawek
Sekcja 1 – Stawka podstawowa
Sekcja 2 – Stawki obniżone
Sekcja 3 – Przepisy szczególne
Rozdział 3 – Przepisy przejściowe dotyczące niektórych usług pracochłonnych
Rozdział 4 – Przepisy szczególne mające zastosowanie do czasu wprowadzenia przepisów ostatecznych
Rozdział 5 – Przepisy przejściowe
TYTUŁ IX – ZWOLNIENIA
Rozdział 1 – Przepisy ogólne
Rozdział 2 – Zwolnienia dotyczące określonych czynności wykonywanych w interesie publicznym
Rozdział 3 – Zwolnienia dotyczące innych czynności
Rozdział 4 – Zwolnienia związane z transakcjami wewnątrzwspólnotowymi
Sekcja 1 – Zwolnienia z tytułu dostawy towarów
Sekcja 2 – Zwolnienia z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów
Sekcja 3 – Zwolnienia z tytułu niektórych usług transportu
Rozdział 5 – Zwolnienia w imporcie
Rozdział 6 – Zwolnienia w eksporcie
Rozdział 7 – Zwolnienia związane z transportem międzynarodowym
Rozdział 8 – Zwolnienia dotyczące niektórych transakcji uznanych za eksport
Rozdział 9 – Zwolnienia z tytułu świadczenia usług przez pośredników
Rozdział 10 – Zwolnienia transakcji związanych z międzynarodowym obrotem towarowym
Sekcja 1 – Składy celne, składy inne niż celne oraz podobne procedury
Sekcja 2 – Transakcje zwolnione w związku z eksportem oraz w ramach wymiany handlowej między państwami członkowskimi
Sekcja 3 – Wspólny przepis dla sekcji 1 i 2
TYTUŁ X – ODLICZENIA
Rozdział 1 – Źródło i zakres prawa do odliczenia
Rozdział 2 – Proporcja podlegająca odliczeniu
Rozdział 3 – Ograniczenia prawa do odliczenia
Rozdział 4 – Przepisy regulujące korzystanie z prawa do odliczenia
Rozdział 5 – Korekta odliczeń
TYTUŁ XI – OBOWIĄZKI PODATNIKÓW I NIEKTÓRYCH OSÓB NIEBĘDĄCYCH PODATNIKAMI
Rozdział 1 – Obowiązek podatkowy
Sekcja 1 – Osoby zobowiązane do zapłaty VAT na rzecz organów podatkowych
Sekcja 2 – Warunki płatności
Rozdział 2 – Identyfikacja
Rozdział 3 – Fakturowanie
Sekcja 1 – Definicja
Sekcja 2 – Pojęcie faktury
Sekcja 3 – Wystawianie faktur
Sekcja 4 – Dane umieszczane na fakturach
Sekcja 5 – Przekazywanie faktur drogą elektroniczną
Sekcja 6 – Środki upraszczające
Rozdział 4 – Rachunkowość
Sekcja 1 – Definicja
Sekcja 2 – Obowiązki ogólne
Sekcja 3 – Szczególne obowiązki dotyczące przechowywania wszystkich faktur
Sekcja 4 – Prawo dostępu do faktur przechowywanych za pomocą środków elektronicznych w innym Państwie Członkowskim
Rozdział 5 – Deklaracje
Rozdział 6 – Informacje podsumowujące
Rozdział 7 – Przepisy różne
Rozdział 8 – Obowiązki dotyczące niektórych transakcji importu i eksportu
Sekcja 1 – Import
Sekcja 2 – Eksport
TYTUŁ XII – PROCEDURY SZCZEGÓLNE
Rozdział 1 – Procedura szczególna dla małych przedsiębiorstw
Sekcja 1 – Uproszczone procedury naliczania i poboru podatku
Sekcja 2 – Zwolnienia lub stopniowe obniżanie podatku
Sekcja 3 – Sprawozdawczość i przegląd przepisów
Rozdział 2 – Wspólny system ryczałtowy dla rolników
Rozdział 3 – Procedura szczególna dla biur podróży
Rozdział 4 – Uregulowania szczególne dla towarów używanych, dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich i antyków
Sekcja 1 – Definicje
Sekcja 2 – Procedura szczególna dla podatników-pośredników
Podsekcja 1 – Procedura marży
Podsekcja 2 – Procedura przejściowa mając używanych środków transportu
Sekcja 3 – Procedura szczególna dotycząca sprzedaży w drodze aukcji publicznej
Sekcja 4 – Środki zapobiegające zakłóceniom konkurencji i oszustwom podatkowym
Rozdział 5 – Procedura szczególna dla złota inwestycyjnego
Sekcja 1 – Przepisy ogólne
Sekcja 2 – Zwolnienie z VAT
Sekcja 3 – Prawo wyboru opodatkowania
Sekcja 4 – Transakcje na regulowanym rynku złota
Sekcja 5 – Szczególne prawa i obowiązki przedsiębiorców w obrocie złotem inwestycyjnym
Rozdział 6 – Procedura szczególna mająca zastosowanie do podatników niemających siedziby lub stałego miejsca zamieszkania, którzy świadczą usługi drogą elektroniczną na rzecz osób niebędących podatnikami
Sekcja 1 – Przepisy ogólne
Sekcja 2 – Procedura szczególna dla usług świadczonych drogą elektroniczną
TYTUŁ XIII – ODSTĘPSTWA
Rozdział 1 – Odstępstwa mające zastosowanie do czasu wprowadzenia przepisów ostatecznych
Sekcja 1 – Odstępstwa dla państw należących do Wspólnoty w dniu 1 stycznia 1978 r.
Sekcja 2 – Odstępstwa dla państw, które przystąpiły do Wspólnoty po 1 stycznia 1978 r.
Sekcja 3 – Przepisy wspólne dla sekcji 1 i 2
Rozdział 2 – Odstępstwa przyznawane w drodze upoważnienia
Sekcja 1 – Środki upraszczające i zapobiegające uchylaniu się od opodatkowania lub unikaniu opodatkowania
Sekcja 2 – Umowy międzynarodowe
TYTUŁ XIV – PRZEPISY RÓŻNE
Rozdział 1 – Środki wykonawcze
Rozdział 2 – Komitet ds. VAT
Rozdział 3 – Kurs wymiany
Rozdział 4 – Inne podatki, cła i opłaty
TYTUŁ XV – PRZEPISY KOŃCOWE
Rozdział 1 – Uregulowania przejściowe w zakresie opodatkowania wymiany handlowej między Państwami Członkowskimi
Rozdział 2 – Przepisy przejściowe mające zastosowanie w kontekście przystąpienia do Unii Europejskiej
Rozdział 3 – Transpozycja i wejście w życie
ZAŁĄCZNIK II – PRZYKŁADOWY WYKAZ USŁUG ŚWIADCZONYCH DROGĄ ELEKTRONICZNĄ, O KTÓRYCH MOWA W ART.
56 UST.
1 LIT. K)
ZAŁĄCZNIK III – WYKAZ DOSTAW TOWARÓW I ŚWIADCZENIA USŁUG, DO KTÓRYCH MOŻNA ZASTOSOWAĆ STAWKI OBNIŻONE, O KTÓRYCH MOWA W ART. 98
ZAŁĄCZNIK IV – WYKAZ USŁUG, O KTÓRYCH MOWA W ART. 106
ZAŁĄCZNIK V – KATEGORIE TOWARÓW OBJĘTYCH PROCEDURĄ O SKŁADACH INNYCH NIŻ CELNE, ZGODNIE Z ART.
160 UST.
2
ZAŁĄCZNIK VI – WYKAZ RODZAJÓW TOWARÓW I ŚWIADCZENIA USŁUG, O KTÓRYCH MOWA W ART.
199 UST.
1 LIT. D)
ZAŁĄCZNIK VII – WYKAZ CZYNNOŚCI ZWIAZANYCH Z PRODUKCJĄ ROLNĄ, O KTÓRYCH MOWA W ART.
295 UST.
1 PKT 4
ZAŁĄCZNIK VIII – PRZYKŁADOWY WYKAZ USŁUG ROLNICZYCH, O KTÓRYCH MOWA W ART.
295 UST.
1 PKT 5
ZAŁĄCZNIK IX – DZIEŁA SZTUKI, PRZEDMIOTY KOLEKCJONERSKIE I ANTYKI, O KTÓRYCH MOWA W ART.
311 UST.
1 PKT 2, 3 I 4
Część A – Dzieła sztuki
Część B – Przedmioty kolekcjonerskie
Część C – Antyki
ZAŁĄCZNIK X – WYKAZ TRANSAKCJI OBJĘTYCH ODSTĘPSTWAMI, O KTÓRYCH MOWA W ART. 370-371 I ART. 375-390
Część A – Transakcje, które państwa członkowskie mogą nadal opodatkowywać
Część B – Transakcje, dla których państwa członkowskie mogą utrzymać zwolnienia
ZAŁĄCZNIK XI Część A – Uchylone dyrektywy wraz z ich kolejnymi zmianami
Część B – Terminy transpozycji do prawa krajowego (o których mowa w art. 411)
ZAŁĄCZNIK XII – TABELA KORELACJI
TYTUŁ I
PRZEDMIOT I ZAKRES STOSOWANIA
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa ustanawia wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT).
2.
Zasada wspólnego systemu VAT polega na zastosowaniu do towarów i usług ogólnego podatku konsumpcyjnego dokładnie proporcjonalnego do ceny towarów i usług, niezależnie od liczby transakcji, które mają miejsce w procesie produkcji i dystrybucji poprzedzającym etap obciążenia tym podatkiem.
VAT, obliczony od ceny towaru lub usługi według stawki, która ma zastosowanie do takiego towaru lub usługi, jest wymagalny od każdej transakcji, po odjęciu kwoty podatku poniesionego bezpośrednio w różnych składnikach kosztów.
Wspólny system VAT stosuje się aż do etapu sprzedaży detalicznej włącznie.
Artykuł 2
1.
Opodatkowaniu VAT podlegają następujące transakcje:
a) odpłatna dostawa towarów na terytorium państwa członkowskiego przez podatnika działającego w takim charakterze;
b) odpłatne wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów na terytorium państwa członkowskiego dokonywane:
(i) przez podatnika działającego w takim charakterze lub przez osobę prawną niebędącą podatnikiem, gdy sprzedawcą jest podatnik działający w takim charakterze, który nie korzysta ze zwolnienia dla małych przedsiębiorstw przewidzianego w art. 282-292 i który nie jest objęty przepisami art. 33 i 36;
(ii) w przypadku nowych środków transportu, przez podatnika lub osobę prawną niebędącą podatnikiem, w przypadku których inne nabycia nie podlegają opodatkowaniu VAT zgodnie z art. 3 ust. 1, lub przez jakąkolwiek inną osobę niebędącą podatnikiem;
(iii) w przypadku wyrobów podlegających akcyzie, jeżeli od wewnątrzswspólnotowego nabycia naliczany jest podatek akcyzowy na terytorium państwa członkowskiego zgodnie z dyrektywą 92/12/EWG, przez podatnika lub osobę prawną niebędącą podatnikiem, w przypadku których inne nabycia nie podlegają opodatkowaniu VAT zgodnie z art. 3 ust. 1;
c) odpłatne świadczenie usług na terytorium państwa członkowskiego przez podatnika działającego w takim charakterze;
d) import towarów.
2. a) Do celów ust. 1 lit. b) pkt (ii) "środki transportu" oznaczają następujące środki transportu, przeznaczone do przewozu osób lub towarów:
(i) lądowe pojazdy silnikowe, o pojemności silnika przekraczającej 48 centymetrów sześciennych lub których moc przekracza 7,2 kilowata;
(ii) jednostki pływające o długości przekraczającej 7,5 metra, z wyjątkiem jednostek pływających przeznaczonych do żeglugi na pełnym morzu i przewożących odpłatnie pasażerów lub jednostek pływających przeznaczonych do celów handlowych, przemysłowych lub rybołówstwa oraz do celów ratowniczych i udzielania pomocy na morzu, jak również jednostek pływających przeznaczonych do rybołówstwa przybrzeżnego;
(iii) statki powietrzne, których masa startowa przekracza 1550 kilogramów, z wyjątkiem statków powietrznych używanych przez linie lotnicze zajmujące się głównie odpłatnym przewozem na trasach międzynarodowych.
b) Powyższe środki transportu są uważane za "nowe" w następujących przypadkach:
(i) dla lądowych pojazdów silnikowych, w przypadku gdy dostawa odbywa się w terminie sześciu miesięcy od daty ich pierwszego oddania do użytku lub gdy pojazd przejechał nie więcej niż 6000 km;
(ii) dla jednostek pływających, w przypadku gdy dostawa odbywa się w terminie trzech miesięcy od daty ich pierwszego oddania do użytku lub gdy jednostka pływająca nie przepłynęła więcej niż 100 godzin;
(iii) dla statków powietrznych, w przypadku gdy dostawa odbywa się w terminie trzech miesięcy od daty ich pierwszego oddania do użytku lub gdy całkowity czas lotów wynosi nie więcej niż 40 godzin.
c) Państwa członkowskie określają warunki, na podstawie których dane, o których mowa w lit. b), mogą zostać stwierdzone.
3.
"Wyroby podlegające akcyzie" oznaczają produkty energetyczne, alkohol i napoje alkoholowe oraz tytoń przetworzony, zgodnie z definicją zawartą w obowiązujących przepisach wspólnotowych, z wyjątkiem gazu dostarczanego w systemie gazowym oraz energii elektrycznej.
Artykuł 3
1.
W drodze odstępstwa od art. 2 ust. 1 lit. b) pkt (i) następujące transakcje nie podlegają opodatkowaniu VAT:
a) wewnątrzwspólnotowe nabycia towarów, których dostawa byłaby zwolniona na terytorium państwa członkowskiego nabycia na podstawie art. 148 i 151, dokonywane przez podatnika lub osobę prawną niebędącą podatnikiem;
b) wewnątrzwspólnotowe nabycia towarów inne niż te, o których mowa w lit. a) i art. 4, oraz inne niż nabycia nowych środków transportu i wyrobów podlegających akcyzie, dokonywane przez podatnika do celów związanych z prowadzonym przez niego gospodarstwem rolnym, leśnym lub rybackim podlegającym wspólnemu systemowi ryczałtowemu dla rolników, przez podatnika dokonującego wyłącznie dostaw towarów lub świadczenia usług, z tytułu których nie ma on prawa do odliczenia VAT, lub przez osobę prawną niebędącą podatnikiem.
2.
Przepisy ust. 1 lit. b) mają zastosowanie wyłącznie, jeżeli zostaną spełnione następujące warunki:
a) w ciągu danego roku kalendarzowego całkowita wartość wewnątrzwspólnotowych nabyć towarów nie przekracza progu ustalanego przez państwa członkowskie, który nie może być niższy niż 10000 EUR lub równowartość tej kwoty w walucie krajowej;
b) w poprzednim roku kalendarzowym całkowita wartość wewnątrzwspólnotowych nabyć towarów nie przekroczyła progu przewidzianego w lit. a).
Próg, który stanowi odniesienie, obejmuje całkowitą wartość, z wyłączeniem VAT należnego lub zapłaconego w państwie członkowskim rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów, wewnątrzwspólnotowych nabyć towarów, o których mowa w ust. 1 lit. b).
3. Państwa członkowskie przyznają podatnikom i osobom prawnym niebędącym podatnikami, które są objęte przepisami ust. 1 lit. b), prawo wyboru systemu ogólnego przewidzianego w art. 2 ust. 1 lit. b) pkt (i).
Państwa członkowskie określają szczegółowe zasady korzystania z możliwości, o której mowa w akapicie pierwszym, która w każdym przypadku obejmuje dwa lata kalendarzowe.
Artykuł 4
Oprócz transakcji, o których mowa w art. 3, opodatkowaniu VAT nie podlegają następujące transakcje:
a) wewnątrzwspólnotowe nabycia towarów używanych, dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich lub antyków, określonych w art. 311 ust. 1 pkt 1-4, jeżeli sprzedawca jest podatnikiem-pośrednikiem działającym w takim charakterze, a nabyte towary zostały opodatkowane VAT w państwie członkowskim rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów, zgodnie z procedurą marży przewidzianą w art. 312-325;
b) wewnątrzwspólnotowe nabycia używanych środków transportu, określonych w art. 327 ust. 3, jeżeli sprzedawca jest podatnikiem-pośrednikiem działającym w takim charakterze, a nabyty używany środek transportu został opodatkowany VAT w państwie członkowskim rozpoczęcia wysyłki lub transportu, zgodnie z procedurą przejściową mającą zastosowanie do używanych środków transportu;
c) wewnątrzwspólnotowe nabycia towarów używanych, dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich lub antyków określonych w art. 311 ust. 1 pkt 1-4, jeżeli sprzedawca jest organizatorem sprzedaży w drodze aukcji publicznej działającym w takim charakterze, a nabyte towary zostały opodatkowane VAT w państwie członkowskim rozpoczęcia wysyłki lub transportu, zgodnie z procedurą szczególną dotyczącą sprzedaży w drodze aukcji publicznej.
TYTUŁ II
ZAKRES TERYTORIALNY
Artykuł 5
Do celów niniejszej dyrektywy wprowadza się następujące definicje:
(1) "Wspólnota" i "terytorium Wspólnoty" oznaczają terytoria państw członkowskich, zgodnie z definicją zawartą w pkt 2;
(2) "państwo członkowskie" i "terytorium państwa członkowskiego" oznaczają terytorium każdego państwa członkowskiego Wspólnoty, do którego ma zastosowanie Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, zgodnie z jego art. 299, z wyłączeniem terytoriów wymienionych w art. 6 niniejszej dyrektywy;
(3) "terytoria trzecie" oznaczają terytoria wymienione w art. 6;
(4) "państwo trzecie" oznacza wszystkie państwa lub terytoria, do których nie ma zastosowania traktat.
Artykuł 6
1.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do następujących terytoriów należących do obszaru celnego Wspólnoty:
a) Góra Athos;
b) Wyspy Kanaryjskie;
c) francuskie departamenty zamorskie;
d) Wyspy Alandzkie;
e) Wyspy Normandzkie.
2.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do następujących terytoriów nienależących do obszaru celnego Wspólnoty:
a) Wyspa Helgoland;
b) terytorium Büsingen;
c) Ceuta;
d) Melilla;
e) Livigno;
f) Campione d'Italia;
g) włoska część jeziora Lugano.
Artykuł 7
1.
Uwzględniając konwencje i traktaty zawarte, odpowiednio, z Francją, Zjednoczonym Królestwem i Cyprem, Księstwo Monako, Wyspa Man i suwerenne strefy Zjednoczonego Królestwa– Akrotiri i Dhekelia –, nie są uznawane, do celów stosowania niniejszej dyrektywy, jako państwa trzecie.
2.
Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki, aby zapewnić, że transakcje mające początek w Księstwie Monako lub przeznaczone dla Księstwa Monako są uznawane za transakcje mające początek we Francji lub przeznaczone dla Francji; transakcje mające początek na Wyspie Man lub przeznaczone dla Wyspy Man są uznawane za transakcje mające początek w Zjednoczonym Królestwie lub przeznaczone dla Zjednoczonego Królestwa, a transakcje mające początek w suwerennych strefach Zjednoczonego Królestwa, Akrotiri i Dhekelia, lub przeznaczone dla tych suwerennych stref są uznawane za transakcje mające początek na Cyprze lub przeznaczone dla Cypru.
Artykuł 8
Jeżeli Komisja uzna, że przepisy przewidziane w art. 6 i 7 nie mają już uzasadnienia, szczególnie w kategoriach neutralnych warunków konkurencji lub zasobów własnych, przedstawia ona Radzie odpowiednie wnioski.
TYTUŁ III
PODATNICY
Artykuł 9
1.
"Podatnikiem" jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności.
"Działalność gospodarcza" obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie.
Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
2.
Poza osobami, o których mowa w ust. 1, za podatnika uznawana jest każda osoba, która okazjonalnie dokonuje dostawy nowego środka transportu wysyłanego lub transportowanego do nabywcy przez sprzedawcę, przez nabywcę albo na rzecz sprzedawcy lub nabywcy, do miejsca przeznaczenia znajdującego się poza terytorium państwa członkowskiego, ale na terytorium Wspólnoty.
Artykuł 10
Warunek, o którym mowa w art. 9 ust. 1, przewidujący, że działalność gospodarcza jest prowadzona samodzielnie wyklucza opodatkowanie VAT pracowników i innych osób, o ile są one związane z pracodawcą umową o pracę lub jakimikolwiek innymi więzami prawnymi tworzącymi stosunek prawny między pracodawcą a pracownikiem w zakresie warunków pracy, wynagrodzenia i odpowiedzialności pracodawcy.
Artykuł 11
Po konsultacji z komitetem doradczym ds. podatku od wartości dodanej (zwanym dalej "Komitetem ds. VAT"), każde państwo członkowskie może uznać za jednego podatnika osoby mające siedzibę na terytorium tego samego państwa członkowskiego, które będąc niezależnymi pod względem prawnym, są ściśle powiązane pod względem finansowym, ekonomicznym i organizacyjnym.
Państwo członkowskie korzystające z możliwości przewidzianej w akapicie pierwszym może przyjąć wszelkie niezbędne środki, aby zapobiec uchylaniu się od opodatkowania lub unikaniu opodatkowania poprzez wykorzystanie tego przepisu.
Artykuł 12
1.
Państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w szczególności jednej z następujących transakcji:
a) dostawa budynku lub części budynku oraz związanego z nim gruntu, przed pierwszym zasiedleniem;
b) dostawa terenu budowlanego.
2.
Do celów ust. 1 lit. a) "budynek" oznacza dowolną konstrukcję trwale związaną z gruntem.
Państwa członkowskie mogą określić szczegółowe zasady stosowania kryterium, o którym mowa w ust. 1 lit. a), do przebudowy budynków oraz zdefiniować pojęcie "gruntu związanego z budynkiem".
Państwa członkowskie mogą zastosować kryteria inne niż kryterium pierwszego zasiedlenia, takie jak okres upływający między datą ukończenia budynku a datą pierwszej dostawy lub też okres upływający między datą pierwszego zasiedlenia a datą następnej dostawy, pod warunkiem że okresy te nie przekraczają, odpowiednio, pięciu i dwóch lat.
3.
Do celów ust. 1 lit. b) "teren budowlany" oznacza każdy grunt nieuzbrojony lub uzbrojony, uznawany za teren budowlany przez państwa członkowskie.
Artykuł 13
1.
Krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub transakcjami.
Jednakże w przypadku gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji, gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń konkurencji.
W każdych okolicznościach podmioty prawa publicznego są uważane za podatników w związku z czynnościami określonymi w załączniku I, chyba że niewielka skala tych działań sprawia, że mogą być one pominięte.
2. Państwa członkowskie mogą uznać działalność podmiotów prawa publicznego, zwolnioną na podstawie art. 132, 135, 136, 371, 374, 375, 376 i 377, art. 378 ust. 2, art. 379 ust. 2 i art. 380-390, za działalność, którą podmioty te podejmują jako organy władzy publicznej.
TYTUŁ IV
TRANSAKCJE PODLEGAJĄCE OPODATKOWANIU
Rozdział 1
Dostawa towarów
Artykuł 14
1.
"Dostawa towarów" oznacza przeniesienie prawa do rozporządzania rzeczą jak właściciel.
2.
Poza czynnością, o której mowa w ust. 1, za dostawę towarów uznaje się następujące czynności:
a) przeniesienie prawa własności do towaru w zamian za odszkodowanie, z nakazu wydanego przez organ władzy publicznej lub w jego imieniu albo z mocy prawa;
b) faktyczne przekazanie towaru zgodnie z umową najmu towarów na czas określony lub sprzedaży towaru na warunkach odroczonej płatności, która zawiera klauzulę o przeniesieniu własności w następstwie normalnych zdarzeń nie później niż z chwilą zapłaty ostatniej raty;
c) przekazanie towaru na podstawie umowy, zgodnie z którą prowizja płacona jest od zakupu lub sprzedaży.
3.
Państwa członkowskie mogą uznać za dostawę towarów przekazanie niektórych robót budowlanych.
Artykuł 15
1.
Energia elektryczna, gaz, energia cieplna, chłodnicza i tym podobne są uważane za rzeczy.
2.
Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:
a) określone udziały w nieruchomości;
b) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości;
c) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części.
Artykuł 16
Wykorzystanie przez podatnika towarów stanowiących część majątku jego przedsiębiorstwa do celów prywatnych podatnika lub jego pracowników, które przekazuje nieodpłatnie lub, w ujęciu ogólnym, które przeznacza do celów innych niż prowadzona przez niego działalność, gdy VAT od powyższych towarów lub ich części podlegał w całości lub w części odliczeniu, jest uznawane za odpłatną dostawę towarów.
Za odpłatną dostawę towarów nie uznaje się jednakże wykorzystania do celów działalności przedsiębiorstwa podatnika towarów stanowiących prezenty o niskiej wartości i próbki.
Artykuł 17
1.
Przemieszczenie przez podatnika towarów stanowiących część majątku jego przedsiębiorstwa do innego państwa członkowskiego uznaje się za odpłatną dostawę towarów.
"Przemieszczenie do innego państwa członkowskiego" oznacza każdą wysyłkę lub transport rzeczowego majątku ruchomego przez podatnika lub na jego rzecz, do celów działalności jego przedsiębiorstwa, do miejsca przeznaczenia znajdującego się poza terytorium państwa członkowskiego, w którym ten majątek się znajduje, jednakże na terytorium Wspólnoty.
2.
Za przemieszczenie do innego państwa członkowskiego nie uznaje się wysyłki lub transportu towarów do celów jednej z następujących transakcji:
a) dostawy towarów dokonanej przez podatnika na terytorium państwa członkowskiego zakończenia wysyłki lub transportu, na warunkach przewidzianych w art. 33;
b) dostawy towarów, które są instalowane lub montowane przez dostawcę lub w jego imieniu, dokonanej przez podatnika na terytorium państwa członkowskiego zakończenia wysyłki lub transportu towarów, na warunkach przewidzianych w art. 36;
c) dostawy towarów dokonanej przez podatnika na pokładzie jednostki pływającej, statku powietrznego lub pociągu w czasie przewozu osób, na warunkach przewidzianych w art. 37;
d) dostawy gazu w systemie gazowym lub dostawy energii elektrycznej, na warunkach przewidzianych w art. 38 i 39;
e) dostawy towarów dokonanej przez podatnika na terytorium państwa członkowskiego, na warunkach przewidzianych w art. 138, 146, 147, 148, 151 i 152;
f) świadczenia usługi wykonanej na rzecz podatnika i obejmującej prace dotyczące danych towarów, fizycznie wykonane na terytorium państwa członkowskiego zakończenia wysyłki lub transportu towarów, pod warunkiem że towary te, po wykonaniu dotyczących ich prac, zostaną odesłane z powrotem do tego podatnika w państwie członkowskim, z którego zostały pierwotnie wysłane lub przetransportowane;
g) czasowego użycia danych towarów na terytorium państwa członkowskiego zakończenia wysyłki lub transportu towarów w celu świadczenia usług przez podatnika mającego siedzibę w państwie członkowskim rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów;
h) czasowego użycia danych towarów przez okres nieprzekraczający 24 miesięcy, na terytorium innego państwa członkowskiego, w którym import takich samych towarów z państwa trzeciego w celu ich czasowego użycia byłby objęty procedurą odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem z należności celnych przywozowych.
3.
W przypadku gdy jeden z warunków, od których uzależnione jest skorzystanie z przepisów ust. 2, przestaje być spełniony, towary te uznaje się za towary przemieszczone do innego państwa członkowskiego.
W takim przypadku przemieszczenie uznaje się za dokonane w chwili, gdy dany warunek przestał być spełniany.
Artykuł 18
Państwa członkowskie mogą uznać za odpłatną dostawę towarów każdą z następujących czynności:
a) wykorzystanie przez podatnika do celów działalności jego przedsiębiorstwa towarów wytworzonych, skonstruowanych, wydobytych, przetworzonych, nabytych lub importowanych w ramach prowadzenia takiej działalności, jeżeli VAT od takich towarów, w przypadku ich nabycia od innego podatnika, nie podlegałby w całości odliczeniu;
b) wykorzystanie przez podatnika towarów do celów działalności niepodlegającej opodatkowaniu, w przypadku gdy VAT od takich towarów podlegał w całości lub w części odliczeniu w momencie ich nabycia lub wykorzystania zgodnie z lit. a);
c) z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 19, zatrzymanie towarów przez podatnika lub jego następców prawnych, w przypadku gdy zaprzestaje on prowadzenia działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu, jeżeli VAT od takich towarów podlegał w całości lub w części odliczeniu w momencie ich nabycia lub wykorzystania zgodnie z lit. a).
Artykuł 19
W przypadku przekazania, odpłatnie lub nieodpłatnie lub jako aportu do spółki całości lub części majątku, państwa członkowskie mogą uznać, że dostawa towarów nie miała miejsca i że w takim przypadku osoba, której przekazano towary, będzie traktowana jako następca prawny przekazującego.
W przypadkach gdy odbiorca nie podlega w pełni opodatkowaniu, państwa członkowskie mogą przedsięwziąć środki niezbędne w celu uniknięcia zakłóceń konkurencji.
Mogą także przyjąć wszelkie niezbędne środki, aby zapobiec uchylaniu się od opodatkowania lub unikaniu opodatkowania poprzez wykorzystanie przepisów niniejszego artykułu.
Rozdział 2
Wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów
Artykuł 20
"Wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów" oznacza nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel rzeczowym majątkiem ruchomym wysyłanym lub transportowanym do nabywcy przez sprzedawcę, przez nabywcę lub na ich rzecz, do miejsca przeznaczenia w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów.
W przypadku towarów nabytych przez osobę prawną niebędącą podatnikiem, wysyłanych lub transportowanych z terytorium trzeciego lub państwa trzeciego i importowanych przez taką osobę do państwa członkowskiego innego niż państwo członkowskie zakończenia wysyłki lub transportu towarów, towary uważa się za wysłane lub przetransportowane z państwa członkowskiego importu.
Takie państwo członkowskie przyznaje importerowi wskazanemu lub uznanemu za osobę zobowiązaną do zapłaty VAT zgodnie z art. 201, zwrot VAT zapłaconego z tytułu importu towarów, o ile importer wykaże, że dokonane przez niego nabycie zostało opodatkowane VAT w państwie członkowskim zakończenia wysyłki lub transportu towarów.
Artykuł 21
Za odpłatne wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów uznaje się wykorzystanie przez podatnika do celów działalności jego przedsiębiorstwa towarów wysyłanych lub transportowanych przez podatnika lub na jego rzecz z innego państwa członkowskiego, na terytorium którego towary te zostały wyprodukowane, wydobyte, przetworzone, zakupione lub nabyte w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. b), lub do którego zostały one zaimportowane przez tego podatnika w ramach działalności jego przedsiębiorstwa.
Artykuł 22
Za odpłatne wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów uznaje się wykorzystanie przez siły zbrojne państwa będącego członkiem Traktatu Północnoatlantyckiego, do ich użytku lub do użytku towarzyszących im pracowników cywilnych, towarów, które nie zostały przez te siły zbrojne nabyte na ogólnych zasadach regulujących opodatkowanie na rynku krajowym państwa członkowskiego, jeżeli import tych towarów nie podlegałby zwolnieniu przewidzianemu w art. 143 lit. h).
Artykuł 23
Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki zapewniające zaklasyfikowanie transakcji, które zostałyby uznane za dostawy towarów, gdyby zostały dokonane na ich terytorium przez podatnika działającego w takim charakterze, jako wewnątrzwspólnotowych nabyć towarów.
Rozdział 3
Świadczenie usług
Artykuł 24
1.
"Świadczenie usług" oznacza każdą transakcję, która nie stanowi dostawy towarów.
2.
"Usługi telekomunikacyjne" oznaczają usługi dotyczące transmisji, emisji i odbioru sygnałów, tekstów, obrazów i dźwięków lub wszelkiego rodzaju informacji drogą kablową, radiową, optyczną lub za pośrednictwem innych systemów elektromagnetycznych, w tym związane z nimi przeniesienie lub cesja praw do użytkowania środków dla zapewniania takiej transmisji, emisji i odbioru, wraz z zapewnieniem dostępu do ogólnoświatowych sieci informacyjnych.
Artykuł 25
Świadczenie usług może obejmować między innymi jedną z następujących czynności:
a) przeniesienie praw do wartości niematerialnych, bez względu na to, czy są one przedmiotem dokumentu ustanawiającego tytuł prawny, czy nie;
b) zobowiązanie do zaniechania działania lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
c) świadczenie usług na podstawie nakazu wydanego przez organ władzy publicznej lub w jego imieniu lub z mocy prawa.
Artykuł 26
1.
Za odpłatne świadczenie usług uznaje się każdą z następujących czynności:
a) użycie towarów stanowiących część majątku przedsiębiorstwa do celów prywatnych podatnika lub jego pracowników lub, bardziej ogólnie, do celów innych niż działalność jego przedsiębiorstwa, w przypadkach kiedy VAT od takich towarów podlegał w całości lub w części odliczeniu;
b) nieodpłatne świadczenie usług przez podatnika na prywatny użytek jego lub jego pracowników, lub bardziej ogólnie, do celów innych niż działalność jego przedsiębiorstwa.
2.
Państwa członkowskie mogą odstąpić od stosowania przepisów ust. 1, pod warunkiem że takie odstępstwo nie będzie prowadzić do zakłóceń konkurencji.
Artykuł 27
Aby zapobiec zakłóceniom konkurencji i po konsultacji z Komitetem ds. VAT, państwa członkowskie mogą uznać za odpłatne świadczenie usług świadczenie przez podatnika usługi do celów działalności jego przedsiębiorstwa, w przypadku gdy VAT od takiej usługi, gdyby była świadczona przez innego podatnika, nie podlegałby w całości odliczeniu.
Artykuł 28
W przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że podatnik ten sam otrzymał i wyświadczył te usługi.
Artykuł 29
Art. 19 stosuje się na takich samych warunkach do świadczenia usług.
Rozdział 4
Import towarów
Artykuł 30
"Import towarów" oznacza wprowadzenie na terytorium Wspólnoty towarów, które nie znajdują się w swobodnym obrocie w rozumieniu art. 24 traktatu.
Poza czynnością, o której mowa w akapicie pierwszym, za import towarów uznaje się wprowadzenie na terytorium Wspólnoty towarów znajdujących się w swobodnym obrocie pochodzących z terytorium trzeciego stanowiącego część terytorium celnego Wspólnoty.
TYTUŁ V
MIEJSCE TRANSAKCJI PODLEGAJĄCYCH OPODATKOWANIU
Rozdział 1
Miejsce dostawy towarów
Sekcja 1
Dostawa towarów bez transportu
Artykuł 31
W przypadku towarów niewysyłanych ani nietransportowanych za miejsce dostawy towarów uznaje się miejsce, w którym towary te znajdują się w momencie dostawy.
Sekcja 2
Dostawa towarów wraz z transportem
Artykuł 32
W przypadku towarów wysyłanych lub transportowanych przez dostawcę lub nabywcę lub też osobę trzecią, za miejsce dostawy uznaje się miejsce, w którym znajdują się towary w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów do nabywcy.
Jednak w przypadku, gdy miejsce rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów znajduje się na terytorium trzecim lub w państwie trzecim, uznaje się, że zarówno miejsce dostawy dokonywanej przez importera wskazanego lub uznanego zgodnie z art. 201 za osobę zobowiązaną do zapłaty VAT, jak i miejsce każdej kolejnej dostawy znajduje się w państwie członkowskim importu towarów.
Artykuł 33
1.
W drodze odstępstwa od art. 32, za miejsce dostawy towarów wysyłanych lub transportowanych przez dostawcę lub na jego rzecz z państwa członkowskiego innego niż państwo członkowskie zakończenia wysyłki lub transportu towarów, uznaje się miejsce, w którym towary znajdują się w momencie zakończenia wysyłki lub transportu towarów do nabywcy, w przypadku gdy zostaną spełnione następujące warunki:
a) dostawa towarów dokonywana jest na rzecz podatnika lub osoby prawnej niebędącej podatnikiem, w przypadku których wewnątrzwspólnotowe nabycia towarów nie podlegają opodatkowaniu VAT zgodnie z art. 3 ust. 1, lub na rzecz każdej innej osoby niebędącej podatnikiem;
b) dostarczane towary nie są nowymi środkami transportu ani towarami dostarczanymi po montażu lub instalacji, z próbnym uruchomieniem lub bez niego, przez dostawcę lub w jego imieniu.
2.
W przypadku gdy dostarczane towary są wysyłane lub transportowane z terytorium trzeciego lub państwa trzeciego oraz importowane przez dostawcę do państwa członkowskiego innego niż państwo członkowskie zakończenia wysyłki lub transportu towarów do nabywcy, uważa się, że zostały one wysłane lub przetransportowane z państwa członkowskiego importu.
Artykuł 34
1.
Z zastrzeżeniem spełnienia poniższych warunków przepisy art. 33 nie mają zastosowania do dostaw towarów wysyłanych lub transportowanych do tego samego państwa członkowskiego, w przypadku gdy to państwo członkowskie jest państwem członkowskim zakończenia wysyłki lub transportu towarów:
a) dostarczane towary nie są wyrobami podlegającymi akcyzie;
b) całkowita wartość, z wyłączeniem VAT, takich dostaw dokonanych na warunkach przewidzianych w art. 33 w tym państwie członkowskim nie przekracza kwoty 100000 EUR lub równowartości tej kwoty w walucie krajowej w danym roku kalendarzowym;
c) całkowita wartość, z wyłączeniem VAT, dostaw towarów innych niż wyroby podlegające akcyzie dokonanych na warunkach przewidzianych w art. 33 w tym państwie członkowskim nie przekroczyła kwoty 100000 EUR lub równowartości tej kwoty w walucie krajowej w poprzednim roku kalendarzowym.
2.
Państwo członkowskie, na którego terytorium znajdują się towary w momencie zakończenia ich wysyłki lub transportu do nabywcy, może ograniczyć próg, o którym mowa w ust. 1, do kwoty 35000 EUR lub równowartości tej kwoty w walucie krajowej, jeżeli to państwo członkowskie obawia się, że próg 100000 EUR może prowadzić do poważnych zakłóceń konkurencji.
Państwa członkowskie, które korzystają z możliwości, o której mowa w akapicie pierwszym, podejmą niezbędne środki, aby poinformować o tym właściwe organy władzy publicznej w państwie członkowskim rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów.
3.
Komisja możliwie najszybciej składa Radzie sprawozdanie w sprawie funkcjonowania specjalnego progu wynoszącego 35000 EUR, o którym mowa w ust. 2, wraz z odpowiednimi wnioskami, w stosownym przypadku.
4.
Państwo członkowskie, na terytorium którego znajdują się towary w momencie rozpoczęcia ich wysyłki lub transportu, przyznaje podatnikom dokonującym dostaw towarów, które mogą być objęte przepisami ust. 1, prawo wyboru, aby miejsce dostawy było określane zgodnie z art. 33.
Zainteresowane państwa członkowskie określają szczegółowe zasady korzystania z możliwości, o której mowa w akapicie pierwszym, która w każdym przypadku obejmuje okres dwóch lat kalendarzowych.
Artykuł 35
Przepisy art. 33 i 34 nie mają zastosowania do dostaw towarów używanych, dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich lub antyków, określonych w art. 311 ust. 1 pkt 1-4, ani do dostaw używanych środków transportu, określonych w art. 327 ust. 3, podlegających opodatkowaniu VAT zgodnie z procedurami szczególnymi obowiązującymi w tych dziedzinach.
Artykuł 36
W przypadku gdy towary wysyłane lub transportowane przez dostawcę, nabywcę lub osobę trzecią są instalowane lub montowane, z próbnym uruchomieniem lub bez niego, przez dostawcę lub w jego imieniu, za miejsce dostawy uznaje się miejsce, w którym towary są instalowane lub montowane.
W przypadku gdy instalacja lub montaż dokonywane są w państwie członkowskim innym niż państwo dostawcy, państwo członkowskie, na terytorium którego dokonywana jest instalacja lub montaż, podejmuje środki niezbędne, aby uniknąć podwójnego opodatkowania w tym państwie członkowskim.
Sekcja 3
Dostawa towarów na pokładzie jednostki pływającej, statku powietrznego lub pociągu
Artykuł 37
1.
W przypadku dostaw towarów na pokładzie jednostki pływającej, statku powietrznego lub pociągu podczas części przewozu pasażerów wykonywanej na terytorium Wspólnoty za miejsce dostawy uznaje się miejsce rozpoczęcia przewozu osób.
2.
Do celów ust. 1 "część przewozu osób wykonywana na terytorium Wspólnoty" oznacza część przewozu, która odbywa się bez postoju poza terytorium Wspólnoty, od miejsca rozpoczęcia do miejsca zakończenia przewozu osób.
"Miejsce rozpoczęcia przewozu osób" oznacza pierwsze planowane miejsce przyjęcia na pokład pasażerów na terytorium Wspólnoty, w stosownym przypadku po postoju poza terytorium Wspólnoty.
"Miejsce zakończenia przewozu osób" oznacza ostatnie na terytorium Wspólnoty planowane miejsce opuszczenia pokładu przez pasażerów, którzy weszli na pokład na terytorium Wspólnoty, w stosownym przypadku przed postojem poza terytorium Wspólnoty.
W przypadku podróży w obie strony, powrotny odcinek podróży uznawany jest za oddzielny przewóz.
3.
Komisja możliwie najszybciej przedkłada Radzie sprawozdanie, w stosownym przypadku, wraz z odpowiednimi wnioskami dotyczącymi miejsca opodatkowania dostaw towarów przeznaczonych do konsumpcji na pokładzie i świadczenia usług, w tym usług restauracyjnych świadczonych na rzecz pasażerów znajdujących się na pokładzie jednostki pływającej, statku powietrznego lub pociągu.
Do czasu przyjęcia wniosków, o których mowa w akapicie pierwszym, państwa członkowskie mogą zwolnić lub utrzymać zwolnienie, z prawem do odliczenia VAT zapłaconego na poprzednim etapie, dla dostaw towarów przeznaczonych do konsumpcji na pokładzie, których miejsce opodatkowania zostało określone zgodnie z ust. 1.
Sekcja 4
Dostawa towarów poprzez sieci dystrybucji
Artykuł 38
1.
W przypadku dostaw gazu w systemie gazowym lub dostaw energii elektrycznej do podatnika-pośrednika, za miejsce dostawy uznaje się miejsce, w którym ten podatnik-pośrednik ma siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, na rzecz którego dostarczane są towary lub, w przypadku braku takiej siedziby lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu.
2.
Do celów ust. 1, "podatnik-pośrednik" oznacza podatnika, którego główna działalność w odniesieniu do zakupu gazu lub energii elektrycznej polega na odsprzedaży tych produktów, i którego własna konsumpcja tych produktów jest nieznaczna.
Artykuł 39
W przypadku dostawy gazu w systemie gazowym lub dostawy energii elektrycznej, jeżeli taka dostawa nie jest objęta art. 38, za miejsce dostawy uznaje się miejsce, w którym nabywca faktycznie wykorzystuje i konsumuje te towary.
W przypadku gdy całość lub część gazu lub energii elektrycznej nie została faktycznie skonsumowana przez nabywcę, uznaje się, że towary nieskonsumowane zostały wykorzystane i skonsumowane w miejscu, w którym nabywca ma siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, na rzecz którego dostarczane są towary.
W przypadku gdy nabywca nie ma takiej siedziby lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, uznaje się, że wykorzystał i skonsumował wyżej wymienione towary w stałym miejscu zamieszkania lub w zwykłym miejscu pobytu.
Rozdział 2
Miejsce wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów
Artykuł 40
Za miejsce wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów uznaje się miejsce zakończenia wysyłki lub transportu tych towarów do nabywcy.
Artykuł 41
Bez uszczerbku dla przepisu art. 40, za miejsce wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w art. 2 ust. 1 lit. b) pkt (i) uznaje się miejsce na terytorium państwa członkowskiego, które nadało numer identyfikacyjny VAT, pod którym nabywca dokonał takiego nabycia, chyba że nabywca wykaże, że nabycie to zostało opodatkowane VAT zgodnie z art. 40.
Jeżeli zgodnie z art. 40, nabycie towarów jest opodatkowane VAT w państwie członkowskim zakończenia wysyłki lub transportu towarów, po tym jak zostało opodatkowane zgodnie z akapitem pierwszym, podstawa opodatkowania zostaje odpowiednio obniżona w państwie członkowskim, które nadało numer identyfikacyjny VAT, pod którym nabywca towarów dokonał tego nabycia.
Artykuł 42
Przepisy art. 41 akapit pierwszy nie mają zastosowania, a wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów zostaje uznane za opodatkowane VAT zgodnie z art. 40, w przypadku gdy spełnione są następujące warunki:
a) nabywca wykaże, że dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów do celów późniejszej dostawy na terytorium państwa członkowskiego określonego zgodnie z art. 40, w odniesieniu do której odbiorca został wyznaczony jako osoba zobowiązana do zapłaty VAT zgodnie z art. 197;
b) nabywca wypełnił obowiązki dotyczące złożenia informacji podsumowującej przewidziane w art. 265.
Rozdział 3
Miejsce świadczenia usług
Sekcja 1
Zasada ogólna
Artykuł 43
Miejscem świadczenia usług jest miejsce, w którym usługodawca ma siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, z którego świadczy usługę lub, w przypadku braku takiej siedziby lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu.
Sekcja 2
Przepisy szczególne
Podsekcja 1
Świadczenie usług przez pośredników
Artykuł 44
Miejscem świadczenia usług innych niż usługi, o których mowa w art. 50 i 54 oraz art. 56 ust. 1, przez pośrednika działającego w imieniu i na rzecz osoby trzeciej, jest miejsce, w którym dokonywana jest podstawowa transakcja zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy.
W przypadku jednak gdy usługobiorca korzystający z usług świadczonych przez pośrednika jest zidentyfikowany do celów VAT w państwie członkowskim innym niż państwo, na terytorium którego dokonano danej transakcji, uznaje się, że miejscem świadczenia usługi przez pośrednika jest terytorium państwa członkowskiego, które nadało usługobiorcy numer identyfikacyjny VAT, pod którym usługa została dla niego wykonana.
Podsekcja 2
Świadczenie usług związanych z nieruchomościami
Artykuł 45
Miejscem świadczenia usług związanych z nieruchomością, łącznie z usługami agentów nieruchomości i rzeczoznawców oraz usługami związanymi z przygotowywaniem i koordynacją prac budowlanych, takimi jak usługi architektów i biur nadzoru budowlanego, jest miejsce, w którym znajduje się dana nieruchomość.
Podsekcja 3
Świadczenie usług transportu
Artykuł 46
Miejscem świadczenia usług transportowych innych niż wewnątrzwspólnotowy transport towarów jest miejsce, w którym odbywa się transport, biorąc pod uwagę pokonywane odległości.
Artykuł 47
Miejscem świadczenia usług wewnątrzwspólnotowego transportu towarów jest miejsce rozpoczęcia transportu.
W przypadku jednak gdy usługa wewnątrzwspólnotowego transportu towarów jest świadczona usługobiorcom zidentyfikowanym do celów VAT w państwie członkowskim innym niż państwo rozpoczęcia transportu, uznaje się, że miejscem świadczenia usługi jest terytorium państwa członkowskiego, które nadało usługobiorcy numer identyfikacyjny VAT, pod którym usługa została dla niego wykonana.
Artykuł 48
"Wewnątrzwspólnotowy transport towarów" oznacza każdy transport towarów, w przypadku gdy miejsce rozpoczęcia i miejsce zakończenia transportu znajdują się na terytorium dwóch różnych państw członkowskich.
"Miejsce rozpoczęcia transportu" oznacza miejsce, w którym faktycznie rozpoczyna się transport towarów, niezależnie od odległości przebytych do miejsca, gdzie znajdują się towary.
"Miejsce zakończenia transportu" oznacza miejsce, w którym faktycznie kończy się transport towarów.
Artykuł 49
Za wewnątrzwspólnotowy transport towarów uznaje się transport towarów, którego miejsce rozpoczęcia i miejsce zakończenia znajdują się na terytorium tego samego państwa członkowskiego, w przypadku gdy transport ten jest bezpośrednio związany z transportem towarów, którego miejsce rozpoczęcia i miejsce zakończenia znajdują się na terytoriach dwóch różnych państw członkowskich.
Artykuł 50
Miejscem świadczenia usług wykonywanych przez pośrednika, działającego w imieniu i na rzecz osoby trzeciej, gdy pośrednik uczestniczy w świadczeniu usługi wewnątrzwspólnotowego transportu towarów, jest miejsce rozpoczęcia transportu.
W przypadku jednak gdy usługobiorca korzystający z usług świadczonych przez pośrednika jest zidentyfikowany do celów VAT w państwie członkowskim innym niż państwo rozpoczęcia transportu, uznaje się, że miejscem świadczenia usług przez pośrednika jest terytorium państwa członkowskiego, które nadało usługobiorcy numer identyfikacyjny VAT, pod którym usługa została dla niego wykonana.
Artykuł 51
Państwa członkowskie nie muszą nakładać VAT na ten odcinek wewnątrzwspólnotowego transportu towarów, który odbywa się szlakiem wodnym znajdującym się poza terytorium Wspólnoty.
Podsekcja 4
Świadczenie usług związanych z działalnością kulturalną i podobną działalnością, usług pomocniczych do usług transportu lub usług związanych z rzeczowym majątkiem ruchomym
Artykuł 52
Miejscem świadczenia następujących usług jest miejsce, w którym usługa jest faktycznie świadczona:
a) działalność kulturalna, artystyczna, sportowa, naukowa, edukacyjna, rozrywkowa lub podobna, w tym działania podejmowane przez organizatorów takiej działalności oraz, w stosownym przypadku, usługi pomocnicze do takiej działalności;
b) czynności pomocnicze do usług transportu, taka jak załadunek, rozładunek, przeładunek i podobne czynności;
c) wycena rzeczowego majątku ruchomego lub prace na tym majątku.
Artykuł 53
W drodze odstępstwa od art. 52 lit. b) uznaje się, że miejscem świadczenia usług obejmujących czynności pomocnicze do wewnątrzwspólnotowego transportu towarów, świadczonych na rzecz usługobiorców zidentyfikowanych do celów VAT w państwie członkowskim innym niż państwo, na którego terytorium czynności te są faktycznie wykonywane, jest terytorium państwa członkowskiego, które nadało usługobiorcy numer identyfikacyjny VAT, pod którym usługa została dla niego wykonana.
Artykuł 54
Miejscem świadczenia usług przez pośrednika działającego w imieniu i na rzecz osoby trzeciej, gdy pośrednik uczestniczy w świadczeniu usług obejmujących czynności pomocnicze do wewnątrzwspólnotowego transportu towarów, jest miejsce, w którym czynności pomocnicze są faktycznie wykonywane.
W przypadku jednak gdy usługobiorca korzystający z usług świadczonych przez pośrednika jest zidentyfikowany do celów VAT w państwie członkowskim innym niż państwo, na terytorium którego faktycznie wykonywano czynności pomocnicze, uznaje się, że miejscem świadczenia usług przez pośrednika jest terytorium państwa członkowskiego, które nadało usługobiorcy numer identyfikacyjny VAT, pod którym usługa została dla niego wykonana.
Artykuł 55
W drodze odstępstwa od art. 52 lit. c) uznaje się, że miejscem świadczenia usług obejmujących wycenę rzeczowego majątku ruchomego lub prace na tym majątku, na rzecz usługobiorców zidentyfikowanych do celów VAT w państwie członkowskim innym niż państwo, na którego terytorium usługi te są faktycznie świadczone, jest terytorium państwa członkowskiego, które nadało usługobiorcy numer identyfikacyjny VAT, pod którym usługa została dla niego wykonana.
Odstępstwo, o którym mowa w akapicie pierwszym, ma zastosowanie wyłącznie, jeżeli towary są wysyłane lub transportowane poza państwo członkowskie, w którym usługa była faktycznie świadczona.
Podsekcja 5
Świadczenie usług różnych
Artykuł 56
1.
Miejscem świadczenia wymienionych poniżej usług, wykonywanych na rzecz usługobiorców mających siedzibę poza Wspólnotą lub na rzecz podatników mających siedzibę we Wspólnocie, ale w innym państwie niż usługodawca, jest miejsce, w którym usługobiorca posiada siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, na rzecz którego świadczone są usługi lub, w przypadku ich braku, stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu:
a) przeniesienie i cesja praw autorskich, patentów, licencji, praw do znaków towarowych i handlowych oraz praw pokrewnych;
b) usługi reklamy;
c) usługi konsultantów, inżynierów, firm konsultingowych, prawników, księgowych oraz inne podobne usługi, jak również przetwarzanie danych i dostarczanie informacji;
d) zobowiązanie do całkowitego lub częściowego zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej lub korzystania z prawa, o którym mowa w niniejszym ustępie;
e) usługi bankowe, finansowe i ubezpieczeniowe, łącznie z reasekuracją, z wyjątkiem wynajmu sejfów;
f) zapewnianie personelu;
g) wynajem rzeczowego majątku ruchomego, z wyjątkiem wszystkich środków transportu;
h) usługi dostępu do systemu gazowego i systemu dystrybucji energii elektrycznej oraz usługi transportu lub przesyłu poprzez te systemy, a także inne bezpośrednio z nimi związane usługi;
i) usługi telekomunikacyjne;
j) usługi nadawcze radiowe i telewizyjne;
k) usługi świadczone drogą elektroniczną, takie jak usługi, o których mowa w załączniku II;
l) usługi świadczone przez pośredników działających w imieniu i na rzecz osoby trzeciej, jeśli pośredniczą oni w świadczeniu usług, o których mowa w niniejszym ustępie.
2.
W przypadku gdy usługodawca i usługobiorca porozumiewają się drogą elektroniczną, nie oznacza to, że świadczona usługa jest usługą elektroniczną w rozumieniu ust. 1 lit. k).
3.
Przepisy ust. 1 lit. j) i k) oraz ust. 2 mają zastosowanie do dnia 31 grudnia 2006 r.
Artykuł 57
1.
W przypadku gdy usługi, o których mowa w art. 56 ust. 1 lit. k), świadczone są na rzecz osób niebędących podatnikami, które mają siedzibę albo stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu w państwie członkowskim, przez podatnika, który ma siedzibę działalności gospodarczej poza Wspólnotą lub posiada tam stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, z którego świadczy usługi lub który, w przypadku braku takiej siedziby lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, ma stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu poza Wspólnotą, miejscem świadczenia usługi jest miejsce, w którym osoba niebędąca podatnikiem ma siedzibę albo stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu.
2.
Przepisy ust. 1 mają zastosowanie do dnia 31 grudnia 2006 r.
Podsekcja 6
Kryterium faktycznego użytkowania lub wykorzystania
Artykuł 58
W celu uniknięcia podwójnego opodatkowania, nieopodatkowania lub zakłócenia konkurencji, w odniesieniu do świadczenia usług, o których mowa w art. 56 ust. 1, a także w odniesieniu do wynajmu środków transportu, państwa członkowskie mogą uznać:
a) miejsce świadczenia wszystkich takich usług lub niektórych z nich, które znajduje się na ich terytorium, za znajdujące się poza Wspólnotą, jeżeli faktyczne użytkowanie lub wykorzystanie usług ma miejsce poza Wspólnotą;
b) miejsce świadczenia wszystkich takich usług lub niektórych z nich, które znajduje się poza Wspólnotą, za znajdujące się na ich terytorium, jeżeli faktyczne użytkowanie lub wykorzystanie usług ma miejsce na ich terytorium.
Niemniej jednak niniejszy przepis nie ma zastosowania do usług, o których mowa w art. 56 ust. 1 lit. k), gdy usługi te świadczone są na rzecz osób niebędących podatnikami.
Artykuł 59
1.
Państwa członkowskie stosują art. 58 lit. b) do usług telekomunikacyjnych świadczonych na rzecz osób niebędących podatnikami, które mają siedzibę albo stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu w państwie członkowskim, przez podatnika, który ma siedzibę działalności gospodarczej poza Wspólnotą lub ma tam stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, z którego świadczy usługi lub który, w przypadku braku takiej siedziby lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, ma stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu poza Wspólnotą.
2. Do dnia 31 grudnia 2006 r. państwa członkowskie stosują art. 58 lit. b) do usług nadawczych radiowych i telewizyjnych, o których mowa w art. 56 ust. 1 lit. j), świadczonych na rzecz osób niebędących podatnikami, które mają siedzibę albo stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu w państwie członkowskim, przez podatnika, który ma siedzibę działalności gospodarczej poza Wspólnotą lub ma tam stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, z którego świadczy usługi lub, który w przypadku braku takiej siedziby lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, ma stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu poza Wspólnotą.
Rozdział 4
Miejsce importu towarów
Artykuł 60
Miejscem importu towarów jest państwo członkowskie, na którego terytorium znajdują się towary w momencie ich wprowadzenia do Wspólnoty.
Artykuł 61
W drodze odstępstwa od art. 60, w przypadku gdy towary, które nie znajdują się w swobodnym obrocie, zostają objęte z chwilą ich wprowadzenia do Wspólnoty jedną z procedur lub sytuacji, o których mowa w art. 156, lub procedurą odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem z należności celnych przywozowych lub procedurą tranzytu zewnętrznego, miejscem importu takich towarów jest państwo członkowskie, na terytorium którego towary przestają podlegać tym procedurom lub sytuacjom.
Podobnie, w przypadku gdy towary znajdujące się w swobodnym obrocie zostają objęte z chwilą ich wprowadzenia do Wspólnoty jedną z procedur lub sytuacji, o których mowa w art. 276 i 277, miejscem ich importu jest państwo członkowskie, na którego terytorium towary te przestają podlegać tym procedurom lub sytuacjom.
TYTUŁ VI
ZDARZENIE POWODUJĄCE POWSTANIE OBOWIĄZKU PODATKOWEGO I WYMAGALNOŚĆ PODATKU
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Artykuł 62
Do celów niniejszej dyrektywy:
(1) "zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego" oznacza zdarzenie, w wyniku którego zostają spełnione prawne wymogi wymagalności VAT;
(2) podatek staje się "wymagalny", gdy organ podatkowy staje się z mocy prawa uprawniony do żądania zapłaty podatku od osoby zobowiązanej do jego uiszczenia, nawet jeśli termin płatności może zostać odroczony.
Rozdział 2
Dostawa towarów i świadczenie usług
Artykuł 63
Zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego ma miejsce, a VAT staje się wymagalny w momencie dostarczenia towarów lub wykonania usług.
Artykuł 64
1.
W przypadku transakcji związanych z wpłatą zaliczki lub płatnością rat dostawy towarów inne niż te, których przedmiotem jest wynajem towarów na pewien okres lub sprzedaż towarów na warunkach odroczonej płatności, o których mowa w art. 14 ust. 2 lit. b), oraz świadczenie usług, uważa się za dokonane z upływem terminów, których te zaliczki lub płatności dotyczą.
2.
Państwa członkowskie mogą postanowić, że w niektórych przypadkach ciągłe dostawy towarów i świadczenie usług, dokonywane przez pewien okres, uważa się za dokonane z upływem okresów nie dłuższych niż jeden rok. .
Artykuł 65
W przypadku wpłaty zaliczek przed dostawą towarów lub świadczeniem usług, VAT staje się wymagalny w momencie otrzymania wpłaty i naliczany jest od wysokości otrzymanej wpłaty.
Artykuł 66
W drodze odstępstwa od art. 63, 64 i 65, państwa członkowskie mogą postanowić, że VAT staje się wymagalny dla określonych transakcji lub dla określonych kategorii podatników w jednym z następujących terminów:
a) nie później niż z datą wystawienia faktury;
b) nie później niż w momencie otrzymania zapłaty;
c) jeżeli faktura nie została wystawiona lub została wystawiona z opóźnieniem, w określonym terminie od daty zdarzenia powodującego powstanie obowiązku podatkowego.
Artykuł 67
1.
W przypadku gdy, na warunkach przewidzianych w art. 138, towary wysyłane lub transportowane do państwa członkowskiego innego niż państwo członkowskie rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów, dostarczane są ze zwolnieniem z VAT, lub gdy towary są przemieszczane ze zwolnieniem z VAT do innego państwa członkowskiego przez podatnika do celów działalności jego przedsiębiorstwa, VAT staje się wymagalny 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1, VAT staje się wymagalny z chwilą wystawienia faktury przewidzianej w art. 220, jeżeli faktura została wystawiona przed 15. dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego.
Rozdział 3
Wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów
Artykuł 68
Zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego ma miejsce z chwilą dokonania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów.
Wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów uważa się za dokonane w momencie, gdy dostawę podobnych towarów uważa się za dokonaną na terytorium danego państwa członkowskiego.
Artykuł 69
1.
W przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów VAT staje się wymagalny 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1, VAT staje się wymagalny z chwilą wystawienia faktury przewidzianej w art. 220, jeżeli faktura została wystawiona przed 15. dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego.
Rozdział 4
Import towarów
Artykuł 70
Zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego ma miejsce, a VAT staje się wymagalny z chwilą importu towarów.
Artykuł 71
1.
W przypadku gdy, z chwilą ich wprowadzenia do Wspólnoty, towary zostają objęte jedną z procedur lub sytuacji, o których mowa w art. 156, 276 i 277 lub procedurą odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem z należności celnych przywozowych, lub procedurą tranzytu zewnętrznego, zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego ma miejsce, a VAT staje się wymagalny dopiero w momencie, gdy towary przestają podlegać tym procedurom lub sytuacjom.
W przypadku jednak gdy importowane towary podlegają należnościom celnym, opłatom rolnym lub opłatom o równoważnym skutku ustanowionym w ramach wspólnej polityki, zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego ma miejsce, a VAT staje się wymagalny z chwilą zaistnienia zdarzenia powodującego powstanie obowiązku podatkowego i zaistnienia wymagalności tych opłat.
2.
W przypadku gdy importowane towary nie podlegają żadnej z opłat, o których mowa w ust. 1 akapit drugi, państwa członkowskie stosują w odniesieniu do zdarzenia powodującego powstanie obowiązku podatkowego oraz wymagalności podatku obowiązujące przepisy celne.
TYTUŁ VII
PODSTAWA OPODATKOWANIA
Rozdział 1
Definicja
Artykuł 72
Do celów niniejszej dyrektywy "wartość wolnorynkowa" oznacza całkowitą kwotę jaką, w celu uzyskania w danym momencie danych towarów lub usług, nabywca lub usługobiorca na takim samym etapie sprzedaży jak ten, na którym dokonywana jest dostawa towarów lub świadczenie usług, musiałby, w warunkach uczciwej konkurencji, zapłacić niezależnemu dostawcy lub usługodawcy na terytorium państwa członkowskiego, w którym transakcja podlega opodatkowaniu.
W przypadku gdy nie można zapewnić porównywalnej dostawy towarów lub usług, "wartość wolnorynkowa" oznacza, co następuje:
1. w odniesieniu do towarów, kwotę nie mniejszą niż cena nabycia towarów lub towarów podobnych lub, w przypadku braku ceny nabycia, koszt wytworzenia, określone w momencie dostawy;
2. w odniesieniu do usług, kwotę nie mniejszą niż całkowita kwota wydatków poniesionych przez podatnika na wykonanie tych usług.
Rozdział 2
Dostawa towarów i świadczenie usług
Artykuł 73
W odniesieniu do dostaw towarów i świadczenia usług innych niż te, o których mowa w art. 74-77, podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi zapłatę otrzymaną lub którą dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę towarów lub świadczenie usług, od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z subwencjami związanymi bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub świadczenia.
Artykuł 74
W przypadku gdy podatnik wykorzystuje lub przekazuje towary stanowiące część majątku jego przedsiębiorstwa lub gdy towary są zatrzymywane przez podatnika lub jego następców prawnych w przypadku zaprzestania prowadzenia przez niego działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu, zgodnie z art. 16 i 18, podstawą opodatkowania jest cena nabycia towarów lub towarów podobnych lub, w przypadku braku ceny nabycia, koszt wytworzenia, określone w momencie, gdy ma miejsce wykorzystanie, przekazanie lub zatrzymanie tych towarów.
Artykuł 75
W odniesieniu do świadczenia usług, o których mowa w art. 26, w przypadku gdy towary stanowiące część majątku przedsiębiorstwa używane są do celów prywatnych lub usługi są świadczone nieodpłatnie, podstawę opodatkowania stanowi całkowita kwota wydatków poniesionych przez podatnika na wykonanie tych usług.
Artykuł 76
W odniesieniu do dostaw towarów polegających na przemieszczeniu do innego państwa członkowskiego, podstawą opodatkowania jest cena nabycia towarów lub towarów podobnych lub, w przypadku braku ceny nabycia, koszt wytworzenia, określone w momencie przemieszczenia tych towarów.
Artykuł 77
W odniesieniu do świadczenia przez podatnika usług do celów działalności jego przedsiębiorstwa, o których mowa w art. 27, podstawą opodatkowania jest wartość wolnorynkowa danej usługi.
Artykuł 78
Do podstawy opodatkowania wlicza się następujące elementy:
a) podatki, cła, opłaty i inne należności, z wyjątkiem samego VAT;
b) koszty dodatkowe, takie jak koszty prowizji, opakowania, transportu i ubezpieczenia, pobierane przez dostawcę lub usługodawcę od nabywcy lub usługobiorcy.
Do celów akapitu pierwszego lit. b), państwa członkowskie mogą uznać koszty objęte odrębną umową za koszty dodatkowe.
Artykuł 79
Podstawa opodatkowania nie obejmuje następujących elementów:
a) obniżek cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty;
b) opustów i obniżek cen udzielonych nabywcy lub usługobiorcy i uwzględnionych w momencie transakcji;
c) kwot otrzymanych przez podatnika od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy, a zaksięgowanych przez podatnika na koncie przejściowym.
Podatnik musi przedstawić dowód na rzeczywistą kwotę kosztów, o których mowa w akapicie pierwszym lit. c), i nie może odliczyć VAT, który w danym przypadku mógł zostać naliczony.
Artykuł 80
1.
W celu zapobieżenia uchylaniu się od opodatkowania lub unikaniu opodatkowania, w następujących przypadkach państwa członkowskie mogą przedsięwziąć środki, ażeby podstawą opodatkowania w odniesieniu do dostawy towarów i świadczenia usług na rzecz odbiorców, z którymi istnieją powiązania o charakterze rodzinnym lub inne bliskie powiązania o charakterze osobistym, powiązania organizacyjne, własnościowe, w zakresie członkostwa, finansowe lub prawne, określone przez państwo członkowskie, była wartość wolnorynkowa:
a) w przypadku gdy wynagrodzenie jest niższe od wartości wolnorynkowej, a odbiorca dostawy towarów lub świadczenia usług nie ma pełnego prawa do odliczenia VAT na mocy art. 167-171 i art. 173-177;
b) w przypadku gdy wynagrodzenie jest niższe od wartości wolnorynkowej i dostawca lub usługodawca nie ma pełnego prawa do odliczenia VAT na mocy art. 167-171 i art. 173-177, a dostawa towarów lub świadczenie usług podlega zwolnieniu na mocy art. 132, 135, 136, 371, 375, 376 i 377, art. 378 ust. 2, art. 379 ust. 2 i art. 380-390;
c) w przypadku gdy wynagrodzenie jest wyższe od wartości wolnorynkowej, a dostawca lub usługodawca nie ma pełnego prawa do odliczenia VAT na mocy art. 167-171 i art. 173-177.
Do celów akapitu pierwszego powiązania prawne mogą obejmować relacje między pracodawcą a pracownikiem lub członkami rodziny pracownika lub wszelkimi innymi blisko z nim związanymi osobami.
2.
Czyniąc użytek z możliwości przewidzianej w ust. 1, państwa członkowskie mogą określić kategorie dostawców, usługodawców nabywców lub usługobiorców do których wspomniane środki mają zastosowanie.
3.
Państwa członkowskie informują Komitet ds. VAT o wprowadzeniu przepisów prawa krajowego przyjętych zgodnie z ust. 1, o ile nie są to przepisy, które były przedmiotem upoważnienia udzielonego przez Radę przed 13 kwietnia 2006 r. zgodnie z art. 27 ust. 1-4 dyrektywy 77/388/EWG i które zostają utrzymane na mocy ust. 1 niniejszego artykułu.
Artykuł 81
Państwa członkowskie, które w dniu 1 stycznia 1993 r. nie korzystały z możliwości zastosowania stawki obniżonej zgodnie z art. 98, mogą, w przypadku gdy korzystają z możliwości przewidzianej w art. 89, postanowić, że w odniesieniu do dostaw dzieł sztuki, o których mowa w art. 103 ust. 2, podstawa opodatkowania jest równa części kwoty określonej zgodnie z art. 73, 74, 76, 78 i 79.
Część kwoty, o której mowa w akapicie pierwszym, jest określana w taki sposób, aby należny stąd VAT był równy co najmniej 5 % kwoty określonej zgodnie z art. 73, 74, 76, 78 i 79.
Artykuł 82
W przypadku dostaw towarów i świadczenia usług państwa członkowskie mogą przewidzieć włączenie do podstawy opodatkowania wartości zwolnionego złota inwestycyjnego w rozumieniu art. 346, które zostało dostarczone przez nabywcę lub usługobiorcę w celu poddania go obróbce i które w jej wyniku traci status złota inwestycyjnego zwolnionego z VAT w chwili dostawy tych towarów lub świadczenia tych usług.
Należy uwzględniać wartość wolnorynkową złota inwestycyjnego notowaną w chwili dostawy tych towarów lub świadczenia tych usług.
Rozdział 3
Wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów
Artykuł 83
W przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów podstawa opodatkowania obejmuje takie same elementy jak elementy uwzględniane, zgodnie z rozdziałem 1, w celu ustalenia podstawy opodatkowania dla dostawy takich samych towarów na terytorium zainteresowanego państwa członkowskiego.
W przypadku transakcji uznawanych za wewnątrzwspólnotowe nabycia towarów, o których mowa w art. 21 i 22, podstawę opodatkowania stanowi cena nabycia towarów lub cena towarów podobnych lub, w przypadku braku ceny nabycia, koszt wytworzenia, określone w momencie dostawy.
Artykuł 84
1.
Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, że akcyza do zapłacenia lub zapłacona przez osobę dokonującą wewnątrzwspólnotowego nabycia wyrobu podlegającego akcyzie zostanie wliczona do podstawy opodatkowania, zgodnie z art. 78 akapit pierwszy lit. a).
2.
W przypadku gdy po dokonaniu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, nabywca otrzyma zwrot akcyzy zapłaconej w państwie członkowskim rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów, podstawa opodatkowania zostaje odpowiednio obniżona w państwie członkowskim, na którego terytorium dokonano nabycia.
Rozdział 4
Import towarów
Artykuł 85
W odniesieniu do importu towarów, podstawą opodatkowania jest wartość celna określona zgodnie z obowiązującymi przepisami wspólnotowymi.
Artykuł 86
1.
Podstawa opodatkowania obejmuje następujące elementy, o ile nie zostały one włączone wcześniej:
a) podatki, cła, opłaty i inne należności należne poza państwem członkowskim importu, a także inne należności z tytułu importu, z wyłączeniem VAT do pobrania;
b) koszty dodatkowe, takie jak koszty prowizji, opakowania, transportu i ubezpieczenia, poniesione do pierwszego miejsca przeznaczenia znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego importu, jak również koszty dodatkowe wynikające z transportu do innego miejsca przeznaczenia znajdującego się na terytorium Wspólnoty, jeżeli miejsce to jest znane w momencie wystąpienia zdarzenia powodującego powstanie obowiązku podatkowego.
2.
Do celów ust. 1 lit. b) "pierwsze miejsce przeznaczenia" oznacza miejsce wymienione w liście przewozowym lub jakimkolwiek innym dokumencie przewozowym, na którego podstawie towary są importowane do państwa członkowskiego importu.
W przypadku braku takiej informacji za pierwsze miejsce przeznaczenia uważa się miejsce pierwszego przeładunku w państwie członkowskim importu.
Artykuł 87
Podstawa opodatkowania nie obejmuje następujących elementów:
a) obniżek cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty;
b) opustów i obniżek cen udzielonych nabywcy i uwzględnionych w momencie importu.
Artykuł 88
Gdy towary zostały czasowo wywiezione poza terytorium Wspólnoty i ponownie przywiezione po, wykonanej poza Wspólnotą, naprawie, przetworzeniu, dostosowaniu, obróbce lub przeróbce, państwa członkowskie czynią kroki w celu zapewnienia opodatkowania tych towarów do celów VAT w taki sam sposób jak w przypadku, gdyby naprawa, przetworzenie, dostosowanie, obróbka lub przeróbka zostały dokonane na ich terytorium.
Artykuł 89
Państwa członkowskie, które w dniu 1 stycznia 1993 r. nie korzystały z możliwości zastosowania stawki obniżonej zgodnie z art. 98, mogą postanowić, w przypadku importu dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich i antyków określonych w art. 311 ust. 1 pkt 2, 3 i 4, że podstawa opodatkowania jest równa części kwoty określonej zgodnie z art. 85, 86 i 87.
Część kwoty, o której mowa w akapicie pierwszym, jest określana w taki sposób, aby VAT należny z tytułu importu wynosił co najmniej 5 % kwoty określonej zgodnie z art. 85, 86 i 87.
Rozdział 5
Przepisy różne
Artykuł 90
1.
W przypadku anulowania, wypowiedzenia, rozwiązania, całkowitego lub częściowego niewywiązania się z płatności lub też w przypadku obniżenia ceny po dokonaniu dostawy, podstawa opodatkowania jest stosownie obniżana na warunkach określonych przez państwa członkowskie.
2.
W przypadku całkowitego lub częściowego niewywiązania się z płatności państwa członkowskie mogą odstąpić od zastosowania ust. 1.
Artykuł 91
1.
W przypadku gdy kwoty stosowane do określenia podstawy opodatkowania z tytułu importu są wyrażone w walucie innej niż waluta państwa członkowskiego, w którym następuje określenie tej wartości, kurs wymiany określa się zgodnie z przepisami prawa wspólnotowego obowiązującymi w zakresie obliczania wartości celnej.
2.
W przypadku gdy kwoty stosowane do określenia podstawy opodatkowania transakcji innej niż import towarów są wyrażone w walucie innej niż waluta państwa członkowskiego, w którym następuje określenie tej wartości, jako kurs wymiany stosuje się ostatni zanotowany kurs sprzedaży, w chwili gdy VAT staje się wymagalny, na najbardziej reprezentatywnym rynku lub rynkach walutowych danego państwa członkowskiego, lub też kurs ustalony przez odniesienie do takiego rynku lub rynków, na warunkach określonych przez to państwo członkowskie.
W odniesieniu jednak do niektórych transakcji, o których mowa w akapicie pierwszym, lub niektórych kategorii podatników, państwa członkowskie mogą stosować kurs wymiany ustalony zgodnie z przepisami prawa wspólnotowego obowiązującymi w zakresie obliczania wartości celnej.
Artykuł 92
W przypadku kosztów opakowań zwrotnych, państwa członkowskie mogą przyjąć jeden z następujących środków:
a) wyłączyć je z podstawy opodatkowania, podejmując niezbędne środki w celu skorygowania tej podstawy, jeśli opakowania nie zostaną zwrócone;
b) włączyć je do podstawy opodatkowania, podejmując niezbędne środki w celu skorygowania tej podstawy, jeśli opakowania zostaną zwrócone.
TYTUŁ VIII
STAWKI
Rozdział 1
Stosowanie stawek
Artykuł 93
Do transakcji podlegających opodatkowaniu stosuje się stawkę, która obowiązuje w momencie zaistnienia zdarzenia powodującego powstanie obowiązku podatkowego.
W następujących przypadkach stosuje się jednak stawkę obowiązującą w chwili, gdy VAT staje się wymagalny:
a) w przypadkach przewidzianych w art. 65 i 66;
b) w przypadkach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów;
c) w przypadkach dotyczących importu towarów, o których mowa w art. 71 ust. 1 akapit drugi i art. 71 ust. 2.
Artykuł 94
1.
Do wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów stosuje się stawkę, która ma zastosowanie do dostaw takich samych towarów na terytorium państwa członkowskiego.
2.
Z zastrzeżeniem możliwości określonej w art. 103 ust. 1 przewidującej stosowanie stawki obniżonej do importu dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich lub antyków, do importu towarów stosuje się stawkę mającą zastosowanie do dostaw takich samych towarów na terytorium państwa członkowskiego.
Artykuł 95
W przypadku zmiany stawek, państwa członkowskie mogą, w przypadkach przewidzianych w art. 65 i 66, dokonać korekty stawek, aby uwzględnić stawkę mającą zastosowanie w momencie dostawy towarów lub świadczenia usług.
Państwa członkowskie mogą również przedsięwziąć wszystkie niezbędne środki przejściowe.
Rozdział 2
Struktura i wysokość stawek
Sekcja 1
Stawka podstawowa
Artykuł 96
Państwa członkowskie stosują stawkę podstawową VAT, która jest określana przez każde państwo członkowskie jako procent podstawy opodatkowania i która jest jednakowa dla dostaw towarów i świadczenia usług.
Artykuł 97
1.
Od 1 stycznia 2006 r. do 31 grudnia 2010 r. stawka podstawowa nie może być niższa niż 15 %.
2.
Zgodnie z art. 93 traktatu Rada ustala poziom stawki podstawowej, która będzie stosowana po 31 grudnia 2010 r.
Sekcja 2
Stawki obniżone
Artykuł 98
1.
Państwa członkowskie mogą stosować jedną lub dwie stawki obniżone.
2.
Stawki obniżone mają zastosowanie wyłącznie do dostaw towarów i świadczenia usług, których kategorie są określone w załączniku III.
Stawki obniżone nie mają zastosowania do usług, o których mowa w art. 56 ust. 1 lit. k).
3.
Przy stosowaniu stawek obniżonych przewidzianych w ust. 1 do poszczególnych kategorii towarów, państwa członkowskie mogą stosować nomenklaturę scaloną, aby precyzyjnie określić zakres danej kategorii.
Artykuł 99
1.
Stawki obniżone określane są jako procent podstawy opodatkowania, który nie może być niższy niż 5 %.
2.
Każda stawka obniżona jest tak ustalana, aby kwota VAT wynikająca z jej zastosowania pozwalała na odliczenie w całości VAT podlegającego odliczeniu zgodnie z art. 167-171 i art. 173-177.
Artykuł 100
Na podstawie sprawozdania Komisji, począwszy od 1994 roku, Rada co dwa lata dokonuje przeglądu zakresu stosowania stawek obniżonych.
Zgodnie z art. 93 traktatu Rada może zadecydować o zmianie wykazu towarów i usług wymienionych w załączniku III.
Artykuł 101
Nie później niż 30 czerwca 2007 r. na podstawie analizy przeprowadzonej przez niezależny zespół ekspertów gospodarczych, Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie ogólne sprawozdanie oceniające na temat wpływu stawek obniżonych stosowanych do usług świadczonych lokalnie, w tym usług restauracyjnych, w szczególności pod względem tworzenia nowych miejsc pracy, wzrostu gospodarczego i prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego.
Sekcja 3
Przepisy szczególne
Artykuł 102
Państwa członkowskie mogą stosować stawkę obniżoną w odniesieniu do dostaw gazu ziemnego, energii elektrycznej i dostaw energii cieplnej, pod warunkiem że nie powoduje to pojawienia się żadnego ryzyka zakłóceń konkurencji.
Każde państwo członkowskie zamierzające zastosować stawkę obniżoną na mocy akapitu pierwszego powiadamia Komisję przed jej wprowadzeniem.
Komisja wypowiada się na temat istnienia ryzyka zakłócenia konkurencji.
W przypadku gdy Komisja nie podejmie decyzji w terminie trzech miesięcy od daty otrzymania informacji, uważa się, że ryzyko zakłóceń konkurencji nie istnieje.
Artykuł 103
1.
Państwa członkowskie mogą postanowić, że stawka obniżona lub jedna ze stawek obniżonych, którą stosują zgodnie z art. 98 i 99, ma również zastosowanie do importu dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich lub antyków, określonych w art. 311 ust. 1 pkt 2, 3 i 4.
2.
Jeżeli państwa członkowskie korzystają z możliwości przewidzianej w ust. 1, mogą również stosować stawkę obniżoną do następujących dostaw:
a) dostaw dzieł sztuki dokonywanych przez twórcę lub jego następców prawnych;
b) okazjonalnych dostaw dzieł sztuki dokonywanych przez podatnika innego niż podatnik-pośrednik, w przypadku gdy dzieła sztuki zostały zaimportowane przez samego podatnika lub zostały mu dostarczone przez twórcę lub jego następców prawnych lub też w przypadku gdy uprawniają go one do całkowitego odliczenia VAT.
Artykuł 104
W gminach Jungholz i Mittelberg (Kleines Walsertal) Austria może stosować drugą stawkę podstawową, która jest niższa od odpowiedniej stawki stosowanej w pozostałej części Austrii, ale nie jest niższa niż 15 %.
Artykuł 105
W przypadku transakcji dokonywanych w autonomicznych regionach Azorów i Madery oraz w przypadku bezpośredniego importu do tych regionów, Portugalia może stosować stawki niższe niż stawki stosowane na kontynencie.
Rozdział 3
Przepisy przejściowe dotyczące niektórych usług pracochłonnych
Artykuł 106
Stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, Rada może upoważnić państwa członkowskie do stosowania, nie później niż do 31 grudnia 2010 r., stawek obniżonych przewidzianych w art. 98 do usług określonych w załączniku IV.
Stawki obniżone mogą być stosowane do usług należących do nie więcej niż dwóch kategorii określonych w załączniku IV.
W wyjątkowych przypadkach państwo członkowskie może zostać upoważnione do stosowania stawek obniżonych do usług należących do trzech spośród wyżej określonych kategorii.
Artykuł 107
Usługi, o których mowa w art. 106, muszą spełniać następujące warunki:
a) muszą być pracochłonne;
b) muszą być w znacznej mierze świadczone bezpośrednio na rzecz konsumentów końcowych;
c) muszą mieć głównie charakter lokalny i nie powinny powodować zakłóceń konkurencji.
Ponadto musi istnieć ścisły związek między spadkiem cen wynikającym z obniżenia stawki a przewidywanym wzrostem popytu i zatrudnienia.
Stosowanie stawki obniżonej nie może zagrażać należytemu funkcjonowaniu rynku wewnętrznego.
Artykuł 108
Każde państwo członkowskie pragnące zastosować po raz pierwszy po 31 grudnia 2005 r. stawkę obniżoną do jednej lub większej liczby usług, o których mowa w art. 106, zgodnie z tym artykułem, powiadamia o tym Komisję nie później niż 31 marca 2006 r.
Takie państwo członkowskie przekazuje Komisji przed tym terminem wszystkie stosowne informacje dotyczące nowych środków, jakie pragnie wprowadzić, w szczególności następujące informacje:
a) zakres stosowania środka i szczegółowy opis objętych nim usług;
b) szczegółowe informacje wykazujące spełnienie warunków przewidzianych w art. 107;
c) szczegółowe informacje przedstawiające koszt planowanego środka dla budżetu.
Rozdział 4
Przepisy szczególne mające zastosowanie do czasu wprowadzenia przepisów ostatecznych
Artykuł 109
Przepisy niniejszego rozdziału mają zastosowanie do czasu wprowadzenia przepisów ostatecznych, o których mowa w art. 402.
Artykuł 110
Państwa członkowskie, które w dniu 1 stycznia 1991 r. przyznawały zwolnienia z prawem do odliczenia VAT zapłaconego na poprzednim etapie lub stosowały stawki obniżone niższe niż minimalna stawka określona w art. 99, mogą utrzymać te zwolnienia lub takie stawki obniżone.
Zwolnienia i stawki obniżone, o których mowa w akapicie pierwszym, muszą być zgodne z prawodawstwem wspólnotowym i muszą zostać przyjęte ze względu na jasno określony interes społeczny i dla korzyści konsumentów końcowych.
Artykuł 111
Na warunkach przewidzianych w art. 110 akapit drugi, zwolnienia z prawem do odliczenia VAT zapłaconego na poprzednim etapie mogą być utrzymane w następujących przypadkach:
a) przez Finlandię, w odniesieniu do dostaw prenumerowanych gazet i czasopism oraz w odniesieniu do druku publikacji przekazywanych członkom stowarzyszeń użyteczności publicznej;
b) przez Szwecję w odniesieniu do dostaw dzienników, w tym dzienników radiowych i nagrywanych na kasetach dla osób niedowidzących, produktów farmaceutycznych dostarczanych do szpitali lub sprzedawanych na podstawie recepty, a także w odniesieniu do produkcji periodyków publikowanych przez organizacje nienastawione na osiąganie zysku lub innych związanych z nią usług.
Artykuł 112
W przypadku gdy przepisy art. 110 powodowałyby w Irlandii zakłócenia konkurencji w zakresie dostaw produktów energetycznych przeznaczonych do ogrzewania i oświetlania, Irlandia może, na wyraźny wniosek, zostać upoważniona przez Komisję do stosowania do tych dostaw stawki obniżonej, zgodnie z art. 98 i 99.
W przypadku, o którym mowa w akapicie pierwszym, Irlandia przedkłada swój wniosek Komisji wraz z wszystkimi niezbędnymi informacjami.
Jeżeli Komisja nie podejmie decyzji w terminie trzech miesięcy od daty otrzymania wniosku, uważa się, że Irlandia została upoważniona do stosowania postulowanych stawek obniżonych.
Artykuł 113
Państwa członkowskie, które w dniu 1 stycznia 1991 r., zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym, przyznawały zwolnienia z prawem do odliczenia VAT zapłaconego na poprzednim etapie lub które stosowały stawki obniżone niższe niż stawka minimalna określona w art. 99 do towarów i usług innych niż określone w załączniku III, mogą stosować stawkę obniżoną lub jedną z dwóch stawek obniżonych przewidzianych w art. 98 do dostaw takich towarów lub świadczenia takich usług.
Artykuł 114
1.
Państwa członkowskie, które w dniu 1 stycznia 1993 r., były zobowiązane do podwyższenia stawki podstawowej obowiązującej w dniu 1 stycznia 1991 r. o ponad 2 %, mogą stosować stawkę obniżoną niższą niż stawka minimalna ustalona w art. 99 do dostaw towarów i świadczenia usług należących do kategorii określonych w załączniku III.
Ponadto państwa członkowskie, o których mowa w akapicie pierwszym, mogą stosować taką stawkę do usług restauracyjnych, odzieży dziecięcej, obuwia dziecięcego oraz budownictwa mieszkaniowego.
2.
Państwa członkowskie nie mogą na mocy ust. 1 wprowadzać zwolnień z prawem do odliczenia VAT zapłaconego na poprzednim etapie.
Artykuł 115
Państwa członkowskie, które w dniu 1 stycznia 1991 r. stosowały stawkę obniżoną do usług restauracyjnych, odzieży dziecięcej, obuwia dziecięcego i budownictwa mieszkaniowego, mogą utrzymać taką stawkę w odniesieniu do dostaw takich towarów lub do świadczenia takich usług.
Artykuł 116
Portugalia może stosować jedną z dwóch stawek obniżonych przewidzianych w art. 98 do usług restauracyjnych, pod warunkiem że stawka ta nie będzie niższa niż 12 %.
Artykuł 117
1.
Do celów stosowania art. 115 Austria może utrzymać stawkę obniżoną do usług restauracyjnych.
2.
Austria może stosować jedną z dwóch stawek obniżonych przewidzianych w art. 98 do wynajmu nieruchomości na cele mieszkaniowe, pod warunkiem że stawka ta nie będzie niższa niż 10 %.
Artykuł 118
Państwa członkowskie, które w dniu 1 stycznia 1991 r. stosowały stawkę obniżoną do dostaw towarów lub świadczenia usług innych niż te, o których mowa w załączniku III, mogą stosować do takich dostaw towarów lub świadczenia usług stawkę obniżoną lub jedną z dwóch stawek obniżonych przewidzianych w art. 98, pod warunkiem że stawka ta nie będzie niższa niż 12 %.
Przepisy akapitu pierwszego nie mają zastosowania do dostaw towarów używanych, dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich lub antyków, określonych w art. 311 ust. 1 pkt 1-4, podlegających opodatkowaniu VAT zgodnie z procedurą marży przewidzianą w art. 312-325 lub procedurą dotyczącą sprzedaży w drodze aukcji publicznej.
Artykuł 119
Do celów stosowania art. 118, Austria może stosować stawkę obniżoną do win produkowanych w gospodarstwie rolnym przez rolnika-producenta, pod warunkiem że stawka ta nie będzie niższa niż 12 %.
Artykuł 120
W nomosach Lesbos, Chios, Samos, Dodekanez, Cyklady, jak również na następujących wyspach: Thasos, Sporady Północne, Samotraka i Skyros, Grecja może stosować stawki do 30 % niższe niż odpowiednie stawki stosowane w Grecji kontynentalnej.
Artykuł 121
Państwa członkowskie, które w dniu 1 stycznia 1993 r. uznawały wykonywanie pracy nakładczej za dostawę towarów, mogą stosować do czynności związanych z dostarczeniem rezultatu takiej pracy stawkę mającą zastosowanie do towarów uzyskanych po wykonaniu pracy nakładczej.
Do celów stosowania akapitu pierwszego przez "dostarczenie rezultatu pracy nakładczej" rozumie się przekazanie nabywcy przez wykonawcę rzeczy ruchomej, którą wykonał lub złożył z materiałów lub przedmiotów powierzonych mu w tym celu przez nabywcę, bez względu na to, czy wykonawca dostarczył jakąkolwiek część wykorzystanych materiałów.
Artykuł 122
Państwa członkowskie mogą stosować stawkę obniżoną do dostaw żywych roślin i innych produktów uprawy roślin ozdobnych, łącznie z bulwami, korzeniami i podobnymi produktami, kwiatami ciętymi i liśćmi ozdobnymi, jak również do dostaw drewna opałowego.
Rozdział 5
Przepisy przejściowe
Artykuł 123
Republika Czeska może utrzymać stawkę obniżoną wynoszącą co najmniej 5 % do 31 grudnia 2007 r. w odniesieniu do następujących transakcji:
a) dostawa energii cieplnej dla gospodarstw domowych i małych przedsiębiorstw, które nie podlegają VAT, wykorzystywanej do ogrzewania i wytwarzania ciepłej wody, z wyłączeniem surowców służących do wytwarzania energii cieplnej;
b) dostawa usług budowlanych w zakresie prywatnego budownictwa mieszkaniowego, które nie są świadczone w ramach polityki społecznej, z wyłączeniem materiałów budowlanych.
Artykuł 124
Estonia może utrzymać stawkę obniżoną wynoszącą co najmniej 5 % na dostawę energii cieplnej dla osób fizycznych, spółdzielni mieszkaniowych, stowarzyszeń budownictwa mieszkaniowego, kościołów, kongregacji, instytucji lub podmiotów finansowanych z budżetu państwa, gmin wiejskich lub miast, jak również na dostawę torfu, brykietów opałowych, węgla i drewna opałowego dla osób fizycznych, do 30 czerwca 2007 r.
Artykuł 125
1.
Cypr może utrzymać zwolnienie wraz z prawem do odliczenia VAT zapłaconego na poprzednim etapie na dostawy produktów farmaceutycznych i środków spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi, z wyjątkiem lodów, lizaków lodowych, lodów jogurtowych, sorbetów i innych podobnych produktów, oraz solonych produktów spożywczych (ziemniaczanych chipsów lub paluszków, ciasta francuskiego i innych podobnych gotowych opakowanych produktów przeznaczonych do spożycia przez ludzi), do 31 grudnia 2007 r.
2.
Cypr może utrzymać stawkę obniżoną wynoszącą co najmniej 5 % w odniesieniu do świadczenia usług restauracyjnych do 31 grudnia 2007 r. lub do czasu wprowadzenia przepisów ostatecznych, o których mowa w art. 402, w zależności od tego, który z tych terminów będzie wcześniejszy.
Artykuł 126
Węgry mogą utrzymać stawkę obniżoną wynoszącą co najmniej 12 % w odniesieniu do następujących transakcji:
a) dostawa węgla, brykietów węglowych i koksu, drewna opałowego i węgla drzewnego oraz dostawa energii cieplnej na odległość, do 31 grudnia 2007 r.;
b) świadczenie usług restauracyjnych i dostawa środków spożywczych sprzedawanych w podobnych lokalach, do 31 grudnia 2007 r. lub do czasu wprowadzenia przepisów ostatecznych, o których mowa w art. 402, w zależności od tego, który z tych terminów będzie wcześniejszy.
Artykuł 127
Malta może utrzymać zwolnienie z prawem do odliczenia VAT zapłaconego na poprzednim etapie w odniesieniu do dostaw środków spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi oraz produktów farmaceutycznych, do 1 stycznia 2010 r.
Artykuł 128
1.
Polska może stosować zwolnienie z prawem do odliczenia VAT zapłaconego na poprzednim etapie do dostaw niektórych książek i specjalistycznych periodyków, do 31 grudnia 2007 r.
2.
Polska może utrzymać stawkę obniżoną wynoszącą co najmniej 7 % w odniesieniu do świadczenia usług restauracyjnych, do 31 grudnia 2007 r. lub do czasu wprowadzenia przepisów ostatecznych, o których mowa w art. 402, w zależności od tego, który z tych terminów będzie wcześniejszy.
3.
Polska może utrzymać stawkę obniżoną wynoszącą co najmniej 3 % w odniesieniu do dostaw środków spożywczych, o których mowa w pkt 1 załącznika III, do 30 kwietnia 2008 r.
4.
Polska może utrzymać stawkę obniżoną wynoszącą co najmniej 3 % w odniesieniu do dostaw towarów i świadczenia usług zwykle przeznaczonych do wykorzystania przy produkcji rolnej, jednakże z wyłączeniem dóbr inwestycyjnych, takich jak maszyny lub budynki, o których mowa w pkt 11 załącznika III, do 30 kwietnia 2008 r.
5.
Polska może utrzymać stawkę obniżoną wynoszącą co najmniej 7 % w odniesieniu do świadczenia usług związanych z budową, remontem i przebudową budynków mieszkalnych, które nie są wykonywane w ramach polityki społecznej, z wyłączeniem materiałów budowlanych oraz w odniesieniu do dostaw, przed pierwszym zasiedleniem, budynków mieszkalnych lub części budynków mieszkalnych, o których mowa w art. 12 ust. 1 lit. a), do 31 grudnia 2007 r.
Artykuł 129
1.
Słowenia może utrzymać stawkę obniżoną wynoszącą co najmniej 8,5 % w odniesieniu do przygotowywania posiłków, do 31 grudnia 2007 r. lub do czasu wprowadzenia przepisów ostatecznych, o których mowa w art. 402, w zależności od tego, który z tych terminów będzie wcześniejszy.
2.
Słowenia może utrzymać stawkę obniżoną wynoszącą co najmniej 5 % w odniesieniu do prac budowlanych, remontowych i konserwacyjnych dotyczących budynków mieszkalnych, które nie są wykonywane w ramach polityki społecznej, z wyłączeniem materiałów budowlanych, do 31 grudnia 2007 r.
Artykuł 130
Słowacja może utrzymać stawkę obniżoną wynoszącą co najmniej 5 % w odniesieniu do następujących transakcji:
a) świadczenie usług budowlanych w zakresie budownictwa mieszkaniowego, które nie są wykonywane w ramach polityki społecznej, z wyłączeniem materiałów budowlanych, do 31 grudnia 2007 r.;
b) dostawa energii cieplnej dla gospodarstw domowych i małych przedsiębiorstw, które nie podlegają VAT, wykorzystywanej do ogrzewania i wytwarzania ciepłej wody, z wyłączeniem surowców służących do wytwarzania energii cieplnej, do 31 grudnia 2008 r.
TYTUŁ IX
ZWOLNIENIA
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Artykuł 131
Zwolnienia przewidziane w rozdziałach 2-9 stosuje się bez uszczerbku dla innych przepisów wspólnotowych i na warunkach ustalanych przez państwa członkowskie w celu zapewnienia prawidłowego i prostego stosowania tych zwolnień oraz zapobieżenia wszelkim możliwym przypadkom uchylania się od opodatkowania, unikania opodatkowania i nadużyć.
Rozdział 2
Zwolnienia dotyczące określonych czynności wykonywanych w interesie publicznym
Artykuł 132
1.
Państwa członkowskie zwalniają następujące transakcje:
a) świadczenie usług przez pocztę państwową i dostawa towarów z tymi usługami związana, z wyjątkiem przewozu osób i usług telekomunikacyjnych;
b) opieka szpitalna i medyczna oraz ściśle z nimi związane czynności podejmowane przez podmioty prawa publicznego lub, na warunkach socjalnych porównywalnych do stosowanych w odniesieniu do instytucji prawa publicznego, przez szpitale, ośrodki medyczne i diagnostyczne oraz inne odpowiednio uznane placówki o podobnym charakterze;
c) świadczenie opieki medycznej w ramach zawodów medycznych i paramedycznych, określonych przez zainteresowane państwo członkowskie;
d) dostarczanie organów ludzkich, krwi i mleka ludzkiego;
e) świadczenie usług przez techników dentystycznych w ramach wykonywania ich zawodu, jak również dostarczanie protez dentystycznych przez dentystów oraz techników dentystycznych;
f) usługi świadczone przez niezależne grupy osób, których działalność jest zwolniona z VAT lub w związku z którą nie są one uznawane za podatników, w celach świadczenia swoim członkom usług bezpośrednio niezbędnych do wykonywania tej działalności, gdy grupy te ograniczają się do żądania od swoich członków całkowitego zwrotu przypadającej im części we wspólnie poniesionych wydatkach, pod warunkiem że zwolnienie to nie spowoduje zakłóceń konkurencji;
g) świadczenie usług i dostawa towarów ściśle związanych z opieką i pomocą społeczną, wraz z usługami świadczonymi przez domy spokojnej starości, dokonywane przez podmioty prawa publicznego lub inne podmioty uznane za podmioty o charakterze społecznym przez dane państwo członkowskie;
h) świadczenie usług i dostawa towarów ściśle związanych z opieką nad dziećmi i młodzieżą przez podmioty prawa publicznego lub przez inne podmioty uznane za podmioty o charakterze społecznym przez dane państwo członkowskie;
i) kształcenie dzieci lub młodzieży, kształcenie powszechne lub wyższe, kształcenie zawodowe lub przekwalifikowanie, łącznie ze świadczeniem usług i dostawą towarów ściśle z taką działalnością związanych, prowadzone przez odpowiednie podmioty prawa publicznego lub inne instytucje działające w tej dziedzinie, których cele uznane są za podobne przez dane państwo członkowskie;
j) nauczanie prywatne przez nauczycieli, obejmujące kształcenie powszechne lub wyższe;
k) zapewnienie personelu przez instytucje religijne lub filozoficzne do celów czynności, o których mowa w lit. b), g), h) i i), a z myślą o zapewnieniu opieki duchowej;
l) świadczenie usług, a także dostawa towarów ściśle z nimi związanych, w zakresie zbiorowego interesu swoich członków w zamian za składkę ustaloną zgodnie ze statutem, przez organizacje nienastawione na osiąganie zysku mające cele natury politycznej, związkowej, religijnej, patriotycznej, filozoficznej, filantropijnej lub obywatelskiej, pod warunkiem że to zwolnienie podatkowe nie spowoduje zakłóceń konkurencji;
m) świadczenie niektórych usług ściśle związanych ze sportem lub wychowaniem fizycznym, przez organizacje nienastawione na osiąganie zysku na rzecz osób uprawiających sport lub uczestniczących w wychowaniu fizycznym;
n) świadczenie niektórych usług kulturalnych, a także dostawa towarów ściśle z nimi związanych, przez podmioty prawa publicznego lub inne instytucje kulturalne uznane przez dane państwo członkowskie;
o) świadczenie usług i dostawa towarów przez instytucje, których działalność jest zwolniona z podatku zgodnie z przepisami lit. b), g), h), i), l), m) i n), w związku z organizowaniem imprez połączonych ze zbiórką pieniędzy wyłącznie na własne potrzeby, pod warunkiem że zwolnienie z podatku nie spowoduje zakłóceń konkurencji;
p) świadczenie usług transportu dla chorych lub rannych osób pojazdami specjalnie do tego celu przeznaczonymi, przez odpowiednio upoważnione podmioty;
q) działalność publicznych instytucji radia i telewizji, z wyłączeniem działalności komercyjnej.
2.
Do celów ust. 1 lit. o), państwa członkowskie mogą wprowadzić wszelkie konieczne ograniczenia, w szczególności związane z liczbą takich imprez lub wysokością wpływów dających prawo do zwolnienia z podatku.
Artykuł 133
Państwa członkowskie mogą uzależnić przyznanie podmiotom innym niż podmioty prawa publicznego każdego ze zwolnień przewidzianych w art. 132 ust. 1 lit. b), g), h), i), l), m) i n), od spełnienia, w poszczególnych przypadkach, jednego lub kilku z następujących warunków:
a) podmioty, których to dotyczy, nie mogą systematycznie dążyć do osiągnięcia zysku, przy czym ewentualne zyski nie mogą zostać rozdzielone, lecz przeznaczone na kontynuację lub doskonalenie świadczonych usług;
b) podmioty te muszą być zarządzane i administrowane co do zasady bez wynagrodzenia przez osoby niezainteresowane bezpośrednio ani pośrednio, ani osobiście ani przez pośredników, wynikami takiej działalności;
c) podmioty te stosują ceny zatwierdzone przez organy władzy publicznej lub nieprzekraczające wysokości takich zatwierdzonych cen lub też, w odniesieniu do tych usług, których ceny nie wymagają zatwierdzenia, stosują ceny niższe niż pobierane za podobne usługi przez przedsiębiorstwa komercyjne podlegające VAT;
d) zwolnienia nie mogą powodować zakłóceń konkurencji na niekorzyść przedsiębiorstw komercyjnych podlegających VAT.
Państwa członkowskie, które na podstawie załącznika E do dyrektywy Rady 77/388/EWG w dniu 1 stycznia 1989 r. stosowały VAT do transakcji, o których mowa w art. 132 ust. 1 lit. m) i n), mogą również stosować warunki przewidziane w akapicie pierwszym lit. d), kiedy wymieniona dostawa towarów lub świadczenie usług, dokonywane przez podmioty prawa publicznego, korzysta ze zwolnienia.
Artykuł 134
Dostawa towarów ani świadczenie usług nie korzystają ze zwolnienia przewidzianego w art. 132 ust. 1 lit. b), g), h), i), l), m) i n), w następujących przypadkach:
a) gdy nie są one niezbędne do dokonywania transakcji podlegających zwolnieniu;
b) gdy ich głównym celem jest osiągnięcie dodatkowego dochodu dla danego podmiotu poprzez dokonywanie transakcji będących w bezpośredniej konkurencji z działalnością przedsiębiorstw komercyjnych podlegających VAT.
Rozdział 3
Zwolnienia dotyczące innych czynności
Artykuł 135
1.
Państwa członkowskie zwalniają następujące transakcje:
a) transakcje ubezpieczeniowe i reasekuracyjne, wraz z usługami pokrewnymi świadczonymi przez brokerów ubezpieczeniowych i agentów ubezpieczeniowych;
b) udzielanie kredytów i pośrednictwo kredytowe, oraz zarządzanie kredytami przez kredytodawcę;
c) pośrednictwo lub wszelkie działania w zakresie gwarancji kredytowych, poręczeń i wszelkich innych zabezpieczeń i gwarancji oraz zarządzanie gwarancjami kredytowymi przez kredytodawcę;
d) transakcje, łącznie z pośrednictwem, dotyczące rachunków depozytowych, rachunków bieżących, płatności, przelewów, długów, czeków i innych zbywalnych instrumentów finansowych, z wyłączeniem windykacji należności;
e) transakcje, łącznie z pośrednictwem, dotyczące walut, banknotów i monet używanych jako prawny środki płatniczy, z wyłączeniem banknotów i monet będących przedmiotami kolekcjonerskimi, za które uważa się monety ze złota, srebra lub innych metali, jak również banknoty, które nie są zwykle używane jako prawny środek płatniczy lub które przedstawiają wartość numizmatyczną;
f) transakcje, łącznie z pośrednictwem, jednakże z wyłączeniem przechowywania i zarządzania, których przedmiotem są akcje, udziały w spółkach lub związkach, obligacje i inne papiery wartościowe, z wyłączeniem dokumentów ustanawiających tytuł prawny do towarów, oraz praw lub papierów wartościowych, o których mowa w art. 15 ust. 2;
g) zarządzanie specjalnymi funduszami inwestycyjnymi, określonymi przez państwa członkowskie;
h) dostawy, za cenę równą wartości nominalnej, znaczków pocztowych ważnych w obrocie pocztowym na terytorium danego państwa, znaczków skarbowych i innych podobnych znaczków;
i) zakłady, loterie i inne gry losowe lub hazardowe, z zastrzeżeniem warunków i ograniczeń określonych przez każde państwo członkowskie;
j) dostawy budynków lub ich części oraz związanego z nimi gruntu, inne niż dostawy, o których mowa w art. 12 ust. 1 lit. a);
k) dostawy terenów niezabudowanych, inne niż dostawy terenów budowlanych, o których mowa w art. 12 ust. 1 lit. b);
l) dzierżawę i wynajem nieruchomości.
2.
Zwolnienie przewidziane w ust. 1 lit. l) nie obejmuje:
a) świadczenia usług zakwaterowania określonych w prawie krajowym państw członkowskich, w sektorze hotelarskim lub w sektorach o podobnym charakterze, włącznie z zapewnianiem miejsc na obozach wakacyjnych lub na terenach przystosowanych do biwakowania;
b) wynajmu miejsc parkingowych dla pojazdów;
c) wynajmu trwale zainstalowanego wyposażenia i urządzeń;
d) wynajmu sejfów.
Państwa członkowskie mogą przewidzieć dodatkowe wyłączenia dotyczące zakresu stosowania zwolnienia przewidzianego w ust. 1 lit. l).
Artykuł 136
Państwa członkowskie zwalniają następujące transakcje:
a) dostawy towarów wykorzystywanych wyłącznie do celów działalności zwolnionej na podstawie art. 132, 135, 371, 375, 376 i 377, art. 378 ust. 2, art. 379 ust. 2 i art. 380-390, jeżeli towary te nie dały prawa do odliczenia;
b) dostawy towarów, przy których nabyciu lub wykorzystaniu VAT nie podlegał odliczeniu zgodnie z art. 176.
Artykuł 137
1.
Państwa członkowskie mogą przyznać podatnikom prawo wyboru opodatkowania następujących transakcji:
a) transakcji finansowych, o których mowa w art. 135 ust. 1 lit. b)-g);
b) dostaw budynków lub ich części oraz związanego z nimi gruntu innych niż dostawy, o których mowa w art. 12 ust. 1 lit. a);
c) dostaw terenów niezabudowanych innych niż dostawy terenów budowlanych, o których mowa w art. 12 ust. 1 lit. b);
d) dzierżawy i wynajmu nieruchomości.
2.
Państwa członkowskie określają szczegółowe zasady korzystania z prawa wyboru przewidzianego w ust. 1.
Państwa członkowskie mogą ograniczyć zakres tego prawa wyboru.
Rozdział 4
Zwolnienia związane z transakcjami wewnątrzwspólnotowymi
Sekcja 1
Zwolnienia z tytułu dostawy towarów
Artykuł 138
1.
Państwa członkowskie zwalniają dostawy towarów wysyłanych lub transportowanych do miejsca przeznaczenia znajdującego się poza terytorium danego państwa, ale na terytorium Wspólnoty, przez sprzedawcę, przez nabywcę lub na ich rzecz, dokonane dla innego podatnika lub osoby prawnej niebędącej podatnikiem, działających w takim charakterze w państwie członkowskim innym niż państwo rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów.
2.
Poza dostawami, o których mowa w ust. 1, państwa członkowskie zwalniają następujące transakcje:
a) dostawy nowych środków transportu wysyłanych lub transportowanych do nabywcy do miejsca przeznaczenia znajdującego się poza terytorium danego państwa, ale na terytorium Wspólnoty, przez sprzedawcę, przez nabywcę lub na ich rzecz, dla podatników lub osób prawnych niebędących podatnikami, w przypadku których wewnątrzwspólnotowe nabycia towarów nie podlegają opodatkowaniu VAT zgodnie z art. 3 ust. 1, lub na rzecz każdej innej osoby niebędącej podatnikiem;
b) dostawy wyrobów podlegających akcyzie, wysyłanych lub transportowanych do nabywcy do miejsca przeznaczenia znajdującego się poza terytorium danego państwa, ale na terytorium Wspólnoty, przez sprzedawcę, przez nabywcę lub na ich rzecz, dokonane na rzecz podatników lub osób prawnych niebędących podatnikami, w przypadku których wewnątrzwspólnotowe nabycia towarów innych niż wyroby podlegające akcyzie nie podlegają opodatkowaniu VAT zgodnie z art. 3 ust. 1, jeżeli wysyłka lub transport tych wyrobów odbywa się zgodnie z art. 7 ust. 4 i 5 lub art. 16 dyrektywy 92/12/EWG;
c) dostawy towarów polegające na przemieszczeniu towarów do innego państwa członkowskiego, które byłyby objęte zwolnieniami przewidzianymi w ust. 1 oraz w lit. a) i b), gdyby zostały dokonane na rzecz innego podatnika.
Artykuł 139
1.
Zwolnienie przewidziane w art. 138 ust. 1 nie ma zastosowania do dostaw towarów dokonywanych przez podatników korzystających ze zwolnienia dla małych przedsiębiorstw przewidzianego w art. 282-292.
Zwolnienie to nie ma również zastosowania do dostaw towarów dokonywanych na rzecz podatników lub osób prawnych niebędących podatnikami, w przypadku których wewnątrzwspólnotowe nabycia towarów nie podlegają opodatkowaniu VAT zgodnie z art. 3 ust. 1.
2.
Zwolnienie przewidziane w art. 138 ust. 2 lit. b) nie ma zastosowania do dostaw wyrobów podlegających akcyzie, dokonywanych przez podatników korzystających ze zwolnienia dla małych przedsiębiorstw przewidzianego w art. 282-292.
3. Zwolnienie przewidziane w art. 138 ust. 1 i ust. 2 lit. b) i c) nie ma zastosowania do dostaw towarów podlegających opodatkowaniu VAT zgodnie z procedurą marży przewidzianą w art. 312-325 lub zgodnie z procedurą szczególną dotyczącą sprzedaży w drodze aukcji publicznej.
Zwolnienie przewidziane w art. 138 ust. 1 i ust. 2 lit. c) nie ma zastosowania do dostaw używanych środków transportu, określonych w art. 327 ust. 3, podlegających opodatkowaniu VAT zgodnie z procedurą przejściową mającą zastosowanie do używanych środków transportu.
Sekcja 2
Zwolnienia z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów
Artykuł 140
Państwa członkowskie zwalniają następujące transakcje:
a) wewnątrzwspólnotowe nabycia towarów, których dostawa dokonywana przez podatników jest w każdych okolicznościach zwolniona na terytorium danego państwa;
b) wewnątrzwspólnotowe nabycia towarów, których import jest w każdych okolicznościach zwolniony na mocy przepisów art. 143 lit. a), b), c) oraz e)-l);
c) wewnątrzwspólnotowe nabycia towarów, w przypadku których na podstawie art. 170 i 171, nabywca towarów jest w każdych okolicznościach uprawniony do całkowitego zwrotu VAT, który byłby należny na podstawie przepisów przewidzianych w art. 2 ust. 1 lit. b).
Artykuł 141
Każde państwo członkowskie podejmuje szczególne środki w celu zapewnienia, aby VAT nie był pobierany od wewnątrzwspólnotowych nabyć towarów dokonywanych na jego terytorium na mocy art. 40, w przypadku gdy spełnione są następujące warunki:
a) nabycia towarów dokonuje podatnik, który nie ma siedziby w danym państwie członkowskim, ale który został zidentyfikowany do celów VAT w innym państwie członkowskim;
b) nabycie towarów jest dokonywane do celów ich późniejszej dostawy przez podatnika, o którym mowa w lit. a), na terytorium tego samego państwa członkowskiego;
c) towary nabyte w ten sposób przez podatnika, o którym mowa w lit. a), są bezpośrednio wysyłane lub transportowane z państwa członkowskiego innego niż państwo, w którym został on zidentyfikowany do celów VAT, do osoby, na rzecz której ma on dokonać późniejszej dostawy;
d) osoba, na rzecz której dokonywana jest późniejsza dostawa, jest innym podatnikiem lub osobą prawną niebędącą podatnikiem zidentyfikowaną do celów VAT w tym samym państwie członkowskim;
e) osoba, o której mowa w lit. d), została uznana zgodnie z art. 197 za osobę zobowiązaną do zapłaty VAT należnego z tytułu dostawy dokonanej przez podatnika, który nie ma siedziby w państwie członkowskim, w którym podatek jest należny.
Sekcja 3
Zwolnienia z tytułu niektórych usług transportu
Artykuł 142
Państwa członkowskie zwalniają świadczenie usług wewnątrzwspólnotowego transportu towarów z przeznaczeniem dla wysp lub pochodzących z wysp tworzących autonomiczne regiony Azorów i Madery, a także świadczenie usług transportu towarów między tymi wyspami.
Rozdział 5
Zwolnienia w imporcie
Artykuł 143
Państwa członkowskie zwalniają następujące transakcje:
a) ostateczny import towarów, których dostawa przez podatnika jest w każdych okolicznościach zwolniona na terytorium danego państwa;
b) ostateczny import towarów określony w dyrektywach Rady 69/169/EWG [5], 83/181/EWG [6] i 2006/79/WE [7];
c) ostateczny import towarów znajdujących się w swobodnym obrocie pochodzących z terytorium trzeciego stanowiącego część terytorium celnego Wspólnoty, które mogłyby korzystać ze zwolnienia, o którym mowa w lit. b), gdyby zostały zaimportowane w rozumieniu art. 30 akapit pierwszy;
d) import towarów wysyłanych lub transportowanych z terytorium trzeciego lub państwa trzeciego do państwa członkowskiego innego niż państwo zakończenia wysyłki lub transportu towarów, w przypadku gdy dostawa tych towarów, dokonana przez importera wyznaczonego lub uznanego za osobę zobowiązaną do zapłaty VAT zgodnie z art. 201, jest zwolniona zgodnie z art. 138;
e) ponowny przywóz towarów w stanie, w jakim zostały wywiezione, przez osobę, która dokonała eksportu, w przypadku gdy towary te są zwolnione z cła;
f) import towarów objętych zwolnieniem z cła w ramach porozumień dyplomatycznych i konsularnych;
g) import towarów przez organizacje międzynarodowe uznane za takie przez organy władzy publicznej przyjmującego państwa członkowskiego oraz przez członków tych organizacji, w granicach i na warunkach ustalonych w konwencjach międzynarodowych ustanawiających takie organizacje lub w porozumieniach dotyczących ich siedzib;
h) import towarów do państw członkowskich, które są stronami Traktatu Północnoatlantyckiego, przez siły zbrojne innych państw będących stronami tego traktatu, do użytku tych sił zbrojnych lub towarzyszącego im personelu cywilnego lub też w celu zaopatrzenia ich mes lub kantyn, jeśli siły te biorą udział we wspólnych działaniach obronnych;
i) import towarów przez siły zbrojne Zjednoczonego Królestwa stacjonujące na wyspie Cypr zgodnie z Traktatem ustanawiającym Republikę Cypryjską z dnia 16 sierpnia 1960 r., przeznaczonych na użytek tych sił zbrojnych lub towarzyszącego im personelu cywilnego lub też w celu zaopatrzenia ich mes lub kantyn;
j) import do portu przez przedsiębiorstwa zajmujące się rybołówstwem morskim ich własnych połowów, niebędących jeszcze przedmiotem dostawy, w stanie nieprzetworzonym lub po zakonserwowaniu do celów dokonania dostawy;
k) import złota przez banki centralne;
l) import gazu w systemie gazowym lub import energii elektrycznej.
Artykuł 144
Państwa członkowskie zwalniają świadczenie usług, które odnoszą się do importu towarów, gdy wartość takich usług jest włączona do podstawy opodatkowania zgodnie z art. 86 ust. 1 lit. b).
Artykuł 145
1.
Komisja przedstawia Radzie, w razie potrzeby, możliwie najszybciej, wnioski mające na celu sprecyzowanie zakresu stosowania zwolnień przewidzianych w art. 143 i 144 oraz określenie szczegółowych zasad ich wprowadzania.
2.
Do czasu wejścia w życie przepisów, o których mowa w ust. 1, państwa członkowskie mogą utrzymać obowiązujące w tym zakresie przepisy krajowe.
Państwa członkowskie mogą dostosowywać przepisy krajowe tak, aby zminimalizować zakłócenia konkurencji, a w szczególności, aby uniknąć przypadków nieopodatkowania lub podwójnego opodatkowania na terytorium Wspólnoty.
Państwa członkowskie mogą zastosować procedury administracyjne, jakie uznają za najbardziej właściwe, w celu zapewnienia zwolnienia z podatku.
3.
Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o obowiązujących przepisach krajowych, o ile nie zostały one wcześniej przekazane, oraz o przepisach, które przyjmują zgodnie z ust. 2, a Komisja informuje o tym pozostałe państwa członkowskie.
Rozdział 6
Zwolnienia w eksporcie
Artykuł 146
1.
Państwa członkowskie zwalniają następujące transakcje:
a) dostawy towarów wysyłanych lub transportowanych przez sprzedawcę lub na jego rzecz poza terytorium Wspólnoty;
b) dostawy towarów wysyłanych lub transportowanych poza terytorium Wspólnoty przez nabywcę lub na rzecz nabywcy niemającego siedziby na terytorium danego państwa, z wyłączeniem towarów transportowanych przez samego nabywcę do celów wyposażenia lub zaopatrzenia w paliwo i ogólnego zaopatrzenia statków rekreacyjnych oraz samolotów turystycznych lub wszelkich innych środków transportu służących do celów prywatnych;
c) dostawy towarów na rzecz uznanych organizacji wywożących te towary poza terytorium Wspólnoty w ramach działalności humanitarnej, dobroczynnej lub edukacyjnej poza Wspólnotą;
d) świadczenie usług polegających na pracach, których przedmiotem jest rzecz ruchoma nabyta lub importowana w celu przeprowadzenia takich prac na terytorium Wspólnoty oraz wysłana lub przetransportowana poza terytorium Wspólnoty przez usługodawcę lub usługobiorcę niemającego siedziby na terytorium danego państwa, lub na rzecz jednego z nich;
e) świadczenie usług, łącznie z usługami transportu i transakcjami pomocniczymi, ale z wyłączeniem świadczenia usług zwolnionych zgodnie z art. 132 i 135, w przypadku gdy są one bezpośrednio związane z eksportem lub importem towarów objętych przepisami art. 61 i art. 157 ust. 1 lit. a).
2.
Zwolnienie przewidziane w ust. 1 lit. c) może zostać przyznane zgodnie z procedurą zwrotu VAT.
Artykuł 147
1.
W przypadku gdy dostawa towarów, o której mowa w art. 146 ust. 1 lit. b), dotyczy towarów przewożonych w bagażu osobistym podróżnych, zwolnienie to ma zastosowanie wyłącznie po spełnieniu następujących warunków:
a) podróżny nie ma miejsca zamieszkania na terytorium Wspólnoty;
b) towary zostaną przetransportowane poza terytorium Wspólnoty przed końcem trzeciego miesiąca następującego po miesiącu, w którym dostawa została dokonana;
c) całkowita wartość dostawy, z VAT, przekracza kwotę 175 EUR lub równowartość tej kwoty w walucie krajowej ustalaną raz w roku przy zastosowaniu kursu wymiany obowiązującego w pierwszym dniu roboczym października ze skutkiem od 1 stycznia roku następnego.
Państwa członkowskie mogą jednakże zwolnić dostawę, której całkowita wartość jest niższa od kwoty przewidzianej w akapicie pierwszym lit. c).
2.
Do celów ust. 1 przez "podróżnego niemającego siedziby we Wspólnocie" rozumie się podróżnego, którego stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu nie znajduje się na terytorium Wspólnoty.
W takim przypadku przez "stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu" rozumie się miejsce wskazane jako takie w paszporcie, dowodzie osobistym lub każdym innym dokumencie potwierdzającym tożsamość uznanym za ważny przez państwo członkowskie, na którego terytorium odbywa się dostawa.
Dowód eksportu stanowi faktura lub inny zastępujący ją dokument potwierdzony przez urząd celny, przez który towary zostały wywiezione ze Wspólnoty.
Każde państwo członkowskie przekazuje Komisji wzory pieczęci, jakie stosuje w celu wydania potwierdzenia, o którym mowa w akapicie drugim.
Komisja przekazuje te informacje organom podatkowym w pozostałych państwach członkowskich.
Rozdział 7
Zwolnienia związane z transportem międzynarodowym
Artykuł 148
Państwa członkowskie zwalniają następujące transakcje:
a) dostawy towarów w celu zaopatrzenia w paliwo i zaopatrzenia ogólnego jednostek pływających przeznaczonych do żeglugi na pełnym morzu i przewożących odpłatnie pasażerów lub używanych do celów handlowych, przemysłowych lub do połowów, jak również statków ratowniczych i udzielających pomocy na morzu oraz jednostek pływających przeznaczonych do rybołówstwa przybrzeżnego, z wyłączeniem, w przypadku tych ostatnich, dostaw prowiantu na pokład;
b) dostawy towarów w celu zaopatrzenia w paliwo i zaopatrzenia ogólnego okrętów wojennych objętych kodem 89061000 nomenklatury scalonej (NS), opuszczających ich własne terytorium i kierujących się do portu lub kotwicowiska znajdującego się poza terytorium danego państwa członkowskiego;
c) dostawę, przebudowę, naprawę, konserwację, czarterowanie oraz wynajem jednostek pływających, o których mowa w lit. a) oraz dostawę, wynajem, naprawę i konserwację sprzętu, łącznie ze sprzętem rybackim, będącego częścią tych jednostek lub służącego ich eksploatacji;
d) świadczenie usług innych niż usługi, o których mowa w lit. c), na bezpośrednie potrzeby jednostek pływających, o których mowa w lit. a), oraz ich ładunków;
e) dostawy towarów w celu zaopatrzenia w paliwo i zaopatrzenia ogólnego statków powietrznych używanych przez linie lotnicze zajmujące się głównie odpłatnym przewozem na trasach międzynarodowych;
f) dostawę, przebudowę, naprawę, konserwację, czarterowanie oraz wynajem statków powietrznych, o których mowa w lit. e), jak również dostawę, wynajem, naprawę oraz konserwację sprzętu będącego częścią tych statków powietrznych lub służącego ich eksploatacji;
g) świadczenie usług innych niż usługi, o których mowa w lit. f), na bezpośrednie potrzeby statków powietrznych, o których mowa w lit. e), oraz ich ładunków.
Artykuł 149
Portugalia może uznać transport morski i lotniczy między wyspami tworzącymi regiony autonomiczne Azorów i Madery oraz transport pomiędzy powyższymi regionami a kontynentem za transport międzynarodowy.
Artykuł 150
1.
Komisja przedstawia Radzie, w razie potrzeby, możliwie najszybciej, wnioski mające na celu sprecyzowanie zakresu stosowania zwolnień przewidzianych w art. 148 oraz ustalenie szczegółowych zasad ich stosowania.
2.
Do czasu wejścia w życie przepisów, o których mowa w ust. 1, państwa członkowskie mogą ograniczyć zakres zwolnień przewidzianych w art. 148 lit. a) i b).
Rozdział 8
Zwolnienia dotyczące niektórych transakcji uznanych za eksport
Artykuł 151
1.
Państwa członkowskie zwalniają następujące transakcje:
a) dostawy towarów i świadczenie usług dokonane w ramach stosunków dyplomatycznych i konsularnych;
b) dostawy towarów i świadczenie usług na rzecz organizacji międzynarodowych uznanych za takie przez organy władzy publicznej przyjmującego państwa członkowskiego oraz na rzecz członków takich organizacji, w granicach i na warunkach ustalonych w konwencjach międzynarodowych ustanawiających takie organizacje lub w porozumieniach dotyczących ich siedzib;
c) dostawy towarów i świadczenie usług w państwach członkowskich, które są stronami Traktatu Północnoatlantyckiego na rzecz sił zbrojnych innych państw będących stronami tego traktatu, do użytku tych sił zbrojnych lub towarzyszącego im personelu cywilnego lub też w celu zaopatrzenia ich mes lub kantyn, gdy siły te biorą udział we wspólnych działaniach obronnych;
d) dostawy towarów lub świadczenie usług dokonywane z przeznaczeniem do innego państwa członkowskiego na rzecz sił zbrojnych każdego z państw będących stronami Traktatu Północnoatlantyckiego, innego niż państwo członkowskie przeznaczenia, do użytku tych sił zbrojnych lub towarzyszącego im personelu cywilnego lub też w celu zaopatrzenia ich mes lub kantyn, gdy siły te biorą udział we wspólnych działaniach obronnych;
e) dostawy towarów lub świadczenie usług przeznaczonych dla sił zbrojnych Zjednoczonego Królestwa stacjonujących na wyspie Cypr zgodnie z Traktatem ustanawiającym Republikę Cypryjską z dnia 16 sierpnia 1960 r., na użytek tych sił zbrojnych lub towarzyszącego im personelu cywilnego lub dla zaopatrzenia ich mes lub kantyn.
Do czasu przyjęcia jednolitych przepisów podatkowych zwolnienia przewidziane w akapicie pierwszym mają zastosowanie w granicach ustalonych przez przyjmujące państwo członkowskie.
2.
W przypadku gdy towary nie są wysyłane lub transportowane z państwa członkowskiego, w którym ma miejsce dostawa tych towarów, jak również w przypadku świadczenia usług, zwolnienie może zostać przyznane zgodnie z procedurą zwrotu VAT.
Artykuł 152
Państwa członkowskie zwalniają dostawy złota do banków centralnych.
Rozdział 9
Zwolnienia z tytułu świadczenia usług przez pośredników
Artykuł 153
Państwa członkowskie zwalniają usługi świadczone przez pośredników działających w imieniu i na rzecz osoby trzeciej, jeśli pośredniczą oni w transakcjach, o których mowa w rozdziałach 6, 7 i 8, lub w transakcjach dokonanych poza terytorium Wspólnoty.
Zwolnienie, o którym mowa w akapicie pierwszym, nie ma zastosowania do biur podróży, gdy świadczą one w imieniu i na rzecz turystów usługi, które są wykonywane w innych państwach członkowskich.
Rozdział 10
Zwolnienia transakcji związanych z międzynarodowym obrotem towarowym
Sekcja 1
Składy celne, składy inne niż celne oraz podobne procedury
Artykuł 154
Do celów niniejszej sekcji "składy inne niż celne" oznaczają, w odniesieniu do wyrobów podlegających akcyzie, miejsca określone jako składy podatkowe w art. 4 lit. b) dyrektywy 92/12/EWG oraz, w odniesieniu do wyrobów niepodlegających akcyzie, miejsca określone jako takie przez państwa członkowskie.
Artykuł 155
Bez uszczerbku dla innych wspólnotowych przepisów podatkowych i po konsultacji z Komitetem ds. VAT, państwa członkowskie mogą przedsięwziąć szczególne środki mające na celu zwolnienie wszystkich lub niektórych transakcji, o których mowa w niniejszej sekcji, pod warunkiem że celem tych środków nie jest ostateczne użycie lub ostateczna konsumpcja oraz że kwota VAT należna w chwili, gdy procedury lub sytuacje, o których mowa w niniejszej sekcji, przestają obowiązywać, odpowiada kwocie podatku, która byłaby należna, gdyby każda z tych transakcji została opodatkowana na terytorium tych państw.
Artykuł 156
1.
Państwa członkowskie mogą zwolnić następujące transakcje:
a) dostawy towarów przeznaczonych do zgłoszenia organom celnym i, w stosownym przypadku, umieszczenia w miejscu tymczasowego składowania;
b) dostawy towarów przeznaczonych do umieszczenia w wolnym obszarze celnym lub w składzie wolnocłowym;
c) dostawy towarów, które mają zostać objęte procedurą składu celnego lub procedurą uszlachetniania czynnego;
d) dostawy towarów, które mają zostać wprowadzone na wody terytorialne w celu ich zainstalowania na platformach wiertniczych lub wydobywczych, do celów budowy, naprawy, konserwacji, przebudowy lub wyposażenia takich platform lub połączenia takich platform wiertniczych lub platform wydobywczych ze stałym lądem;
e) dostawy towarów, które mają zostać wprowadzone na wody terytorialne w celu zaopatrzenia w paliwo i ogólnego zaopatrzenia platform wiertniczych lub wydobywczych.
2.
Miejscami, o których mowa w ust. 1, są miejsca określone jako takie w obowiązujących wspólnotowych przepisach celnych.
Artykuł 157
1.
Państwa członkowskie mogą zwolnić następujące transakcje:
a) import towarów, które mają zostać objęte procedurą składu innego niż celny;
b) dostawy towarów, które mają zostać objęte na terytorium danego państwa procedurą składu innego niż celny.
2.
Państwa członkowskie nie mogą wprowadzać procedury dotyczącej składów innych niż celne w przypadku wyrobów niepodlegających akcyzie, gdy wyroby te mają być dostarczane na etapie obrotu detalicznego.
Artykuł 158
1.
W drodze odstępstwa od art. 157 ust. 2, państwa członkowskie mogą wprowadzić procedurę dotyczącą składów innych niż celne w następujących przypadkach:
a) gdy towary przeznaczone są do sklepów wolnocłowych na potrzeby dostaw towarów, które mają być przewożone w osobistym bagażu podróżnego udającego się na terytorium trzecie lub do państwa trzeciego drogą powietrzną lub morską, w przypadku gdy takie dostawy są zwolnione zgodnie z art. 146 ust. 1 lit. b);
b) gdy towary są przeznaczone dla podatników na potrzeby dokonywania dostaw dla podróżnych na pokładzie statków powietrznych lub jednostek pływających w czasie lotu lub podróży morskiej, w przypadku gdy miejsce zakończenia podróży znajduje się poza Wspólnotą;
c) gdy towary są przeznaczone dla podatników na potrzeby dostaw dokonywanych ze zwolnieniem z VAT zgodnie z art. 151.
2.
W przypadkach gdy państwa członkowskie korzystają z możliwości zwolnienia przewidzianego w ust. 1 lit. a), podejmują one środki niezbędne do zapewnienia prawidłowego i prostego stosowania tego zwolnienia oraz zapobieżenia wszelkim możliwym przypadkom uchylania się od opodatkowania, unikania opodatkowania i nadużyć.
3.
Do celów ust. 1 lit. a) "sklep wolnocłowy" oznacza każdy punkt sprzedaży usytuowany w obrębie portu lotniczego lub portu morskiego, który spełnia warunki określone przez właściwe organy władzy publicznej.
Artykuł 159
Państwa członkowskie mogą zwolnić świadczenie usług związanych z dostawami towarów, o których mowa w art. 156, art. 157 ust. 1 lit. b) i w art. 158.
Artykuł 160
1.
Państwa członkowskie mogą zwolnić następujące transakcje:
a) dostawy towarów i świadczenie usług dokonywane w miejscach, o których mowa w art. 156 ust. 1, jeżeli na terytorium danego państwa nadal ma miejsce jedna z sytuacji określonych w tym ustępie;
b) dostawy towarów i świadczenie usług dokonywane w miejscach, o których mowa w art. 157 ust. 1 lit. b) i w art. 158, jeżeli na terytorium danego państwa nadal ma miejsce jedna z sytuacji, o których mowa, odpowiednio, w ust. 1 lit. b) i ust. 1 wyżej wymienionych artykułów.
2.
W przypadku gdy państwa członkowskie korzystają z możliwości przewidzianej w ust. 1 lit. a) w odniesieniu do czynności prowadzonych w składach celnych, podejmują one środki niezbędne do wprowadzenia procedur dotyczących składów innych niż celne pozwalających na zastosowanie ust. 1 lit. b) do takich samych transakcji, gdy dotyczą one towarów wymienionych w załączniku V, i są dokonywane w składach innych niż celne.
Artykuł 161
Państwa członkowskie mogą zwolnić następujące dostawy towarów, a także świadczenie usług z nimi związanych:
a) dostawy towarów, o których mowa w art. 30 akapit pierwszy, jeżeli towary te pozostają objęte procedurą odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem z należności celnych przywozowych lub procedurą tranzytu zewnętrznego;
b) dostawy towarów, o których mowa w art. 30 akapit drugi, jeżeli towary te pozostają objęte procedurą wspólnotowego tranzytu wewnętrznego, o której mowa w art. 276.
Artykuł 162
W przypadku gdy państwa członkowskie korzystają z możliwości przewidzianej w niniejszej sekcji, podejmują one środki niezbędne, aby zapewnić, że wewnątrzwspólnotowe nabycia towarów z zamiarem objęcia ich jedną z procedur lub sytuacji, o których mowa w art. 156, art. 157 ust. 1 lit. b) i w art. 158, podlegają tym samym przepisom co dostawy towarów dokonywane na ich terytorium na tych samych warunkach.
Artykuł 163
W przypadku gdy towary przestają być objęte procedurami lub sytuacjami, o których mowa w niniejszej sekcji, powodując w ten sposób powstanie importu w rozumieniu art. 61, państwo członkowskie importu podejmuje niezbędne środki w celu zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu.
Sekcja 2
Transakcje zwolnione w związku z eksportem oraz w ramach wymiany handlowej między państwami członkowskimi
Artykuł 164
1.
Po konsultacji z Komitetem ds. VAT, państwa członkowskie mogą zwolnić następujące transakcje dokonywane przez podatnika lub dla niego przeznaczone do kwoty równej wartości eksportu zrealizowanego przez tego podatnika w okresie poprzednich 12 miesięcy:
a) wewnątrzwspólnotowe nabycia towarów dokonane przez podatnika oraz import i dostawy towarów dla podatnika z zamiarem ich wyeksportowania w stanie nieprzetworzonym lub po ich przetworzeniu poza Wspólnotę,
b) świadczenie usług związanych z działalnością eksportową danego podatnika.
2.
W przypadku gdy państwa członkowskie korzystają z możliwości zwolnienia przewidzianej w ust. 1, po konsultacji z Komitetem ds. VAT, stosują one również to zwolnienie w odniesieniu do transakcji związanych z dostawami dokonywanymi przed podatnika na warunkach określonych w art. 138, do kwoty równej wartości dostaw dokonanych przez tego podatnika na tych samych warunkach w okresie poprzednich 12 miesięcy.
Artykuł 165
Państwa członkowskie mogą określić wspólną maksymalną kwotę dla transakcji, które zwalniają na mocy art. 164.
Sekcja 3
Przepis wspólny dla sekcji 1 i 2
Artykuł 166
Komisja przedkłada Radzie, w razie potrzeby, możliwie najszybciej, wnioski dotyczące wspólnych zasad stosowania VAT do transakcji, o których mowa w sekcjach 1 i 2.
TYTUŁ X
ODLICZENIA
Rozdział 1
Źródło i zakres prawa do odliczenia
Artykuł 167
Prawo do odliczenia powstaje w momencie, gdy podatek, który podlega odliczeniu, staje się wymagalny.
Artykuł 168
Jeżeli towary i usługi wykorzystywane są na potrzeby opodatkowanych transakcji podatnika, podatnik jest uprawniony, w państwie członkowskim, w którym dokonuje tych transakcji, do odliczenia następujących kwot od kwoty VAT, którą jest zobowiązany zapłacić:
a) VAT należnego lub zapłaconego w tym państwie członkowskim od towarów i usług, które zostały mu dostarczone lub które mają być mu dostarczone przez innego podatnika;
b) VAT należnego od transakcji uznanych za dostawy towarów i świadczenie usług zgodnie z art. 18 lit. a) i art. 27;
c) VAT należnego od wewnątrzwspólnotowych nabyć towarów zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. b) pkt (i);
d) VAT należnego od transakcji uznanych za wewnątrzwspólnotowe nabycia towarów zgodnie z art. 21 i 22;
e) VAT należnego lub zapłaconego z tytułu importu towarów na terytorium tego państwa członkowskiego.
Artykuł 169
Poza prawem do odliczenia, o którym mowa w art. 168, podatnik ma prawo do odliczenia VAT określonego w tym artykule, jeżeli towary i usługi są wykorzystywane do następujących celów:
a) transakcji podatnika związanych z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, dokonywanych poza terytorium państwa członkowskiego, w którym podatek jest należny lub został zapłacony, w odniesieniu do których VAT podlegałby odliczeniu, gdyby zostały one dokonane na terytorium tego państwa członkowskiego;
b) transakcji podatnika, które są zwolnione zgodnie z art. 138, 142 i 144, art. 146-149, art. 151, 152, 153 i 156, art. 157 ust. 1 lit. b) oraz art. 158-161 i art. 164;
c) transakcji podatnika, które są zwolnione zgodnie z art. 135 ust. 1 lit. a)-f), jeżeli nabywca ma siedzibę poza Wspólnotą lub jeżeli transakcje te są bezpośrednio związane z towarami, które mają być przedmiotem eksportu poza Wspólnotę.
Artykuł 170
Wszyscy podatnicy, którzy, w rozumieniu art. 1 dyrektywy 79/1072/EWG [8], art. 1 dyrektywy 86/560/EWG [9] i art. 171 niniejszej dyrektywy, nie mają siedziby w państwie członkowskim, w którym nabywają towary i usługi lub importują towary podlegające VAT, mają prawo otrzymać zwrot tego podatku, o ile te towary i usługi są wykorzystywane do celów następujących transakcji:
a) transakcji, o których mowa w art. 169;
b) transakcji, z tytułu których podatek jest płatny wyłącznie przez nabywcę lub usługobiorcę zgodnie z art. 194 – 197 i art. 199.
Artykuł 171
1.
Zwrot VAT podatnikom niemającym siedziby w państwie członkowskim, w którym nabywają towary i usługi lub importują towary podlegające VAT, lecz którzy mają taką siedzibę w innym państwie członkowskim, dokonywany jest zgodnie ze szczegółowymi przepisami wykonawczymi przewidzianymi w dyrektywie 79/1072/EWG.
Podatnicy, o których mowa w art. 1 dyrektywy 79/1072/EWG, a którzy w państwie członkowskim, w którym nabywają towary i usługi lub importują towary podlegające VAT, dokonali wyłącznie dostaw towarów lub świadczenia usług na rzecz osoby, w odniesieniu do których odbiorca został wyznaczony jako osoba zobowiązana do zapłaty VAT zgodnie z art. 194 – 197 i art. 199, są również uznawani, do celów stosowania powyższej dyrektywy, za podatników niemających siedziby w danym państwie członkowskim.
2.
Zwrot VAT podatnikom niemającym siedziby na terytorium Wspólnoty, odbywa się zgodnie ze szczegółowymi przepisami wykonawczymi określonymi w dyrektywie 86/560/EWG.
Podatnicy, o których mowa w art. 1 dyrektywy 86/560/EWG, a którzy w państwie członkowskim, w którym nabywają towary i usługi lub importują towary podlegające VAT, dokonali wyłącznie dostaw towarów lub świadczenia usług na rzecz osoby, w odniesieniu do których odbiorca został wyznaczony jako osoba zobowiązana do zapłaty VAT zgodnie z art. 194 – 197 i art. 199, są również uznawani, do celów stosowania powyższej dyrektywy, za podatników niemających siedziby na terytorium Wspólnoty.
3.
Dyrektywy 79/1072/EWG i 86/560/EWG nie mają zastosowania do dostaw towarów, które są lub mogą być zwolnione na mocy art. 138, gdy dostarczane w ten sposób towary są wysyłane lub transportowane przez nabywcę lub na jego rzecz.
Artykuł 172
1. Każda osoba uznana za podatnika w związku z okazjonalną dostawą nowego środka transportu na warunkach przewidzianych w art. 138 ust. 1 i ust. 2 lit. a) ma prawo do odliczenia w państwie członkowskim, w którym dokonywana jest dostawa, VAT wliczonego w cenę nabycia lub zapłaconego z tytułu importu lub wewnątrzwspólnotowego nabycia tego środka transportu, do kwoty nieprzekraczającej wysokości VAT, który podatnik byłby zobowiązany zapłacić, gdyby dostawa nie była zwolniona.
Prawo do odliczenia powstaje i może zostać wykonane dopiero w momencie dostawy nowego środka transportu.
2.
Państwa członkowskie określają szczegółowe przepisy wykonawcze dla ust. 1.
Rozdział 2
Proporcja podlegająca odliczeniu
Artykuł 173
1.
W odniesieniu do towarów i usług wykorzystywanych przez podatnika zarówno do dokonywania transakcji dających prawo do odliczenia, o których mowa w art. 168, 169 i 170, jak i transakcji nie dających prawa do odliczenia, odliczenie będzie dotyczyło tylko takiej części VAT, która proporcjonalnie przypada na kwotę tych pierwszych transakcji.
Proporcja podlegająca odliczeniu jest ustalana, zgodnie z art. 174 i 175, dla wszystkich transakcji dokonanych przez podatnika.
2.
Państwa członkowskie mogą przedsięwziąć następujące środki:
a) zezwolić podatnikowi na określenie proporcji podlegającej odliczeniu dla każdego sektora jego działalności, pod warunkiem że dla każdego z tych sektorów prowadzona jest osobna księgowość;
b) zobowiązać podatnika do określenia proporcji podlegającej odliczeniu dla każdego sektora działalności i do prowadzenia osobnej księgowości dla każdego z tych sektorów;
c) zezwolić podatnikowi lub zobowiązać go do stosowania odliczenia w zależności od wykorzystania całości lub części towarów i usług;
d) zezwolić podatnikowi lub zobowiązać go do stosowania odliczenia zgodnie z zasadą przewidzianą w ust. 1 akapit pierwszy, w odniesieniu do wszystkich towarów i usług wykorzystywanych do wszystkich transakcji, o których tam mowa;
e) postanowić, że w przypadkach gdy VAT, który nie podlega odliczeniu przez podatnika, jest nieznacznej wartości, będzie on uważany za zerowy.
Artykuł 174
1.
Proporcja podlegająca odliczeniu jest kwotą ułamkową złożoną z następujących kwot:
a) w liczniku, całkowitej wysokości obrotu w danym roku, z wyłączeniem VAT, uzyskanego z transakcji, które dają prawo do odliczenia zgodnie z art. 168 i 169;
b) w mianowniku, całkowitej wysokości obrotu w danym roku, z wyłączeniem VAT, uzyskanego z transakcji uwzględnionych w liczniku oraz transakcji, które nie dają prawa do odliczenia.
Państwa członkowskie mogą uwzględnić w mianowniku wysokość subwencji innych niż subwencje bezpośrednio związane z ceną dostaw towarów lub świadczenia usług, o których mowa w art. 73.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1, przy obliczaniu proporcji podlegającej odliczeniu nie uwzględnia się następujących kwot:
a) wysokości obrotu uzyskanego z dostaw dóbr inwestycyjnych używanych przez podatnika do potrzeb jego przedsiębiorstwa;
b) wysokości obrotu uzyskanego z transakcji związanych z pomocniczymi transakcjami w zakresie nieruchomości i z pomocniczymi transakcjami finansowymi;
c) wysokości obrotu uzyskanego z transakcji, o których mowa w art. 135 ust. 1 lit. b)-g), jeżeli są to transakcje pomocnicze.
3.
W przypadku gdy państwa członkowskie korzystają z możliwości określonej w art. 191 przewidującej, że korekta w stosunku do dóbr inwestycyjnych nie jest wymagana, mogą one uwzględnić kwotę uzyskaną ze zbycia tych dóbr przy obliczaniu proporcji podlegającej odliczeniu.
Artykuł 175
1.
Proporcja podlegająca odliczeniu jest ustalana rokrocznie jako wartość procentowa zaokrąglona w górę do najbliższej liczby całkowitej.
2.
Tymczasowo stosowana proporcja na dany rok jest obliczana na podstawie transakcji z roku poprzedniego.
W przypadku braku takich transakcji lub gdy nie są one znaczące, proporcja podlegająca odliczeniu zostaje tymczasowo oszacowana przez podatnika według własnej prognozy pod nadzorem organu podatkowego.
Państwa członkowskie mogą jednakże utrzymać przepisy obowiązujące w dniu 1 stycznia 1979 r. lub, w odniesieniu do państw członkowskich, które przystąpiły do Wspólnoty po tym terminie, przepisy obowiązujące w dniu ich przystąpienia.
3.
Ustalenie ostatecznej proporcji podlegającej odliczeniu, które odbywa się na dany rok w toku roku kolejnego, wymaga korekty odliczeń dokonanych na podstawie tymczasowej proporcji.
Rozdział 3
Ograniczenia prawa do odliczenia
Artykuł 176
Stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, Rada określa wydatki, które nie dają prawa do odliczenia VAT.
W żadnym przypadku prawo do odliczenia VAT nie dotyczy wydatków, które nie są ściśle związane z działalnością gospodarczą, takich jak wydatki na artykuły luksusowe, rozrywkę lub wydatki reprezentacyjne.
Do czasu wejścia w życie przepisów, o których mowa w akapicie pierwszym, państwa członkowskie mogą utrzymać wszystkie wyłączenia przewidziane w prawie krajowym w dniu 1 stycznia 1979 r. lub, w odniesieniu do państw członkowskich, które przystąpiły do Wspólnoty po tym terminie, przepisy obowiązujące w dniu ich przystąpienia.
Artykuł 177
Po konsultacji z Komitetem ds. VAT każde państwo członkowskie może, z przyczyn wynikających z koniunktury gospodarczej, częściowo lub całkowicie wyłączyć wszystkie lub niektóre dobra inwestycyjne lub inne dobra z przepisów dotyczących odliczeń.
W celu zachowania identycznych warunków konkurencji, państwa członkowskie mogą, zamiast niestosowania odliczeń, opodatkować towary wytworzone bezpośrednio przez podatnika lub nabyte przez niego na terytorium Wspólnoty lub też przez niego zaimportowane, w taki sposób, aby podatek nie przekraczał kwoty VAT, która byłaby pobrana w momencie nabycia podobnych towarów.
Rozdział 4
Przepisy regulujące korzystanie z prawa do odliczenia
Artykuł 178
W celu skorzystania z prawa do odliczenia, podatnik musi spełnić następujące warunki:
a) w celu dokonania odliczenia, o którym mowa w art. 168 lit. a), w odniesieniu do dostaw towarów i świadczenia usług, musi posiadać fakturę sporządzoną zgodnie z art. 220-236 i art. 238, 239 i 240;
b) w celu dokonania odliczenia, o którym mowa w art. 168 lit. b), w odniesieniu do transakcji uznawanych za dostawy towarów i świadczenie usług, musi dopełnić formalności określonych przez każde państwo członkowskie;
c) w celu dokonania odliczenia, o którym mowa w art. 168 lit. c), w odniesieniu do wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, musi uwzględnić w deklaracji VAT przewidzianej w art. 250 wszystkie dane niezbędne do obliczenia VAT należnego z tytułu dokonanych przez siebie nabyć oraz posiadać fakturę sporządzoną zgodnie z art. 220-236;
d) w celu dokonania odliczenia, o którym mowa w art. 168 lit. d), w odniesieniu do transakcji uznawanych za wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, musi dopełnić formalności określonych przez każde państwo członkowskie;
e) w celu dokonania odliczenia, o którym mowa w art. 168 lit. e), w odniesieniu do importu towarów, musi posiadać dokument importowy, w którym podatnik jest wskazany jako odbiorca lub importer i w którym określona jest kwota VAT należnego lub informacje w nim zawarte pozwalają na jej obliczenie;
f) jeśli podatnik jest zobowiązany do zapłaty VAT jako usługobiorca lub nabywca, w przypadku gdy zastosowanie mają art. 194-197 i art. 199, musi dopełnić formalności określonych przez każde państwo członkowskie.
Artykuł 179
Podatnik dokonuje odliczenia poprzez potrącenie od całkowitej kwoty VAT należnego za dany okres rozliczeniowy, kwoty VAT dającej w tym samym okresie prawo do odliczenia stosowane zgodnie z art. 178.
Państwa członkowskie mogą jednakże wymagać od podatników dokonujących okazjonalnych transakcji, o których mowa w art. 12, stosowania prawa do odliczenia dopiero w momencie dostawy.
Artykuł 180
Państwa członkowskie mogą zezwolić podatnikowi na dokonanie odliczenia, którego nie dokonał zgodnie z art. 178 i 179.
Artykuł 181
Państwa członkowskie mogą zezwolić podatnikowi, który nie posiada faktury sporządzonej zgodnie z art. 220-236, na dokonanie odliczenia, o którym mowa w art. 168 lit. c), w odniesieniu do dokonanych przez niego wewnątrzwspólnotowych nabyć towarów.
Artykuł 182
Państwa członkowskie określają warunki i szczegółowe przepisy wykonawcze dla art. 180 i 181.
Artykuł 183
W przypadku gdy za dany okres rozliczeniowy kwota odliczeń przekracza kwotę VAT należnego, państwa członkowskie mogą dokonać zwrotu lub przenieść nadwyżkę na następny okres rozliczeniowy w oparciu o ustalone przez siebie warunki.
Państwa członkowskie mogą jednakże odmówić zwrotu lub przeniesienia, jeśli wysokość nadwyżki jest nieznaczna.
Rozdział 5
Korekta odliczeń
Artykuł 184
Wstępne odliczenie podlega korekcie, jeżeli jego kwota jest wyższa lub niższa od kwoty odliczenia przysługującej podatnikowi.
Artykuł 185
1.
Korekta jest dokonywana w szczególności, w przypadku gdy po złożeniu deklaracji VAT nastąpi zmiana czynników uwzględnianych przy określaniu kwoty odliczenia, na przykład w przypadku anulowania zakupów lub uzyskania obniżek ceny.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1, korekta nie jest dokonywana w przypadkach transakcji w całości lub częściowo niezapłaconych, w przypadku należycie udokumentowanego lub potwierdzonego zniszczenia, zagubienia lub kradzieży własności oraz w przypadku towarów przeznaczonych do przekazywania jako prezenty o małej wartości i próbki, o których mowa w art. 16.
Państwa członkowskie mogą jednakże wymagać dokonania korekty w przypadku transakcji całkowicie lub częściowo niezapłaconych oraz w przypadku kradzieży.
Artykuł 186
Państwa członkowskie określają szczegółowe przepisy wykonawcze dla art. 184 i 185.
Artykuł 187
1.
W przypadku dóbr inwestycyjnych korekta obejmuje okres pięciu lat, włącznie z rokiem, w którym towary zostały nabyte lub wytworzone.
Państwa członkowskie mogą jednakże uwzględniać przy korekcie okres pięciu pełnych lat, licząc od dnia, w którym dobra te zostały użyte po raz pierwszy.
W odniesieniu do nieruchomości nabytych jako dobra inwestycyjne okres stanowiący podstawę obliczania korekty może zostać przedłużony do 20 lat.
2.
Roczna korekta dokonywana jest wyłącznie w odniesieniu do jednej piątej VAT nałożonego na te dobra inwestycyjne lub, w przypadku gdy okres korekty został przedłużony, w odniesieniu do odpowiedniej części ułamkowej VAT.
Korekta, o której mowa w akapicie pierwszym, dokonywana jest z uwzględnieniem zmian w zakresie prawa do odliczenia, które nastąpiły w kolejnych latach, w stosunku do prawa, które obowiązywało w roku, w którym towary zostały nabyte, wytworzone lub, w stosownych przypadkach, użyte po raz pierwszy.
Artykuł 188
1.
W przypadku dostaw dokonanych w okresie objętym korektą, uznaje się, że dobra inwestycyjne są używane do celów prowadzenia działalności gospodarczej podatnika aż do zakończenia okresu objętego korektą.
Uznaje się, że działalność gospodarcza jest całkowicie opodatkowana, w przypadku gdy dostawa dóbr inwestycyjnych jest opodatkowana.
Uznaje się, że działalność gospodarcza jest całkowicie zwolniona, w przypadku gdy dostawa dóbr inwestycyjnych jest zwolniona.
2.
Korekta przewidziana w ust. 1 dokonywana jest jednorazowo dla całego pozostałego okresu korekty.
W przypadku jednak gdy dostawa dóbr inwestycyjnych jest zwolniona, państwa członkowskie mogą uchylić wymóg dokonywania korekty, o ile nabywca jest podatnikiem wykorzystującym dane dobra inwestycyjne wyłącznie do transakcji objętych prawem do odliczenia VAT.
Artykuł 189
Do celów stosowania przepisów art. 187 i 188, państwa członkowskie mogą przedsięwziąć następujące środki:
a) zdefiniować pojęcie dóbr inwestycyjnych;
b) określić kwotę VAT, którą należy uwzględniać przy korekcie;
c) przyjąć wszelkie niezbędne środki, aby korekty nie prowadziły do żadnych nieuzasadnionych korzyści;
d) zezwolić na uproszczenie procedur administracyjnych.
Artykuł 190
Do celów art. 187, 188, 189 i 191, państwa członkowskie mogą uznać za dobra inwestycyjne usługi o charakterze podobnym do tego zwykle przypisywanego dobrom inwestycyjnym.
Artykuł 191
Jeśli w którymkolwiek z państw członkowskich skutki stosowania art. 187 i 188 są nieistotne, państwo to może, po konsultacji z Komitetem ds. VAT, powstrzymać się od ich stosowania, biorąc pod uwagę ogólny wpływ VAT w danym państwie członkowskim i potrzebę uproszczenia procedur administracyjnych, oraz pod warunkiem że nie spowoduje to zakłóceń konkurencji.
Artykuł 192
W przypadku gdy podatnik przechodzi z ogólnego systemu opodatkowania na opodatkowanie według procedury szczególnej lub odwrotnie, państwa członkowskie mogą przedsięwziąć wszelkie niezbędne środki, aby zapobiec odniesieniu przez tego podatnika nieuzasadnionych korzyści lub poniesieniu przez niego nieuzasadnionych strat.
TYTUŁ XI
OBOWIĄZKI PODATNIKÓW I NIEKTÓRYCH OSÓB NIEBĘDĄCYCH PODATNIKAMI
Rozdział 1
Obowiązek podatkowy
Sekcja 1
Osoby zobowiązane do zapłaty VAT na rzecz organów podatkowych
Artykuł 193
Każdy podatnik dokonujący podlegającej opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia usług obowiązany jest do zapłaty VAT, z wyjątkiem sytuacji, gdy do zapłaty VAT zobowiązana jest inna osoba w przypadkach, o których mowa w art. 194-199 i art. 202.
Artykuł 194
1.
W przypadku gdy podlegająca opodatkowaniu dostawa towarów lub świadczenie usług jest dokonywane przez podatnika niemającego siedziby w państwie członkowskim, w którym VAT jest należny, państwa członkowskie mogą postanowić, że osobą zobowiązaną do zapłaty VAT jest odbiorca towarów lub usługobiorca.
2.
Państwa członkowskie określają warunki stosowania ust. 1.
Artykuł 195
Każda osoba zidentyfikowana do celów VAT na terytorium państwa członkowskiego, w którym VAT jest należny i na rzecz której dostarczane są towary na warunkach przewidzianych w art. 38 i 39, jeżeli dostawy są dokonywane przez podatnika niemającego siedziby na terytorium tego państwa członkowskiego, jest zobowiązana do zapłaty VAT.
Artykuł 196
Do zapłaty VAT zobowiązany jest będący podatnikiem usługobiorca, na rzecz którego dokonano świadczenia usług, o których mowa w art. 56, lub usługobiorca zidentyfikowany do celów VAT w państwie członkowskim, w którym VAT jest należny, a na rzecz którego wykonano usługi, o których mowa w art. 44, 47, 50, 53, 54 i 55, jeżeli usługi są świadczone przez podatnika niemającego siedziby na terytorium tego państwa członkowskiego.
Artykuł 197
1.
Odbiorca towarów jest zobowiązany do zapłaty VAT, jeżeli spełnione są następujące warunki:
a) podlegająca opodatkowaniu transakcja jest dostawą towarów dokonaną na warunkach przewidzianych w art. 141;
b) odbiorcą tych towarów jest inny podatnik lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, zidentyfikowani do celów VAT na terytorium państwa członkowskiego, w którym dokonywana jest dostawa;
c) faktura wystawiona przez podatnika niemającego siedziby w państwie członkowskim odbiorcy towarów, została sporządzona zgodnie z art. 220-236.
2.
W przypadku gdy zgodnie z przepisami art. 204 przedstawiciel podatkowy został wyznaczony jako osoba zobowiązana do zapłaty VAT, państwa członkowskie mogą przyjąć odstępstwo od ust. 1 niniejszego artykułu.
Artykuł 198
1.
W przypadku gdy określone transakcje dotyczące złota inwestycyjnego pomiędzy podatnikiem, który działa na regulowanym rynku złota a innym podatnikiem, który nie działa na tym rynku, są opodatkowane zgodnie z art. 352, państwa członkowskie wyznaczają nabywcę jako osobę zobowiązaną do zapłaty VAT.
Jeżeli nabywca, który nie działa na regulowanym rynku złota, jest podatnikiem i ma obowiązek identyfikacji do celów VAT w państwie członkowskim, w którym podatek jest należny wyłącznie w odniesieniu do transakcji, o których mowa w art. 352, sprzedawca wypełnia obowiązki podatkowe w imieniu nabywcy zgodnie z prawem tego państwa członkowskiego.
2.
W przypadku dostaw złota w postaci surowca lub półproduktu o próbie 325 tysięcznych lub większej, lub dostaw złota inwestycyjnego, określonego w art. 344 ust. 1, dokonywanych przez podatnika korzystającego z jednej z możliwości przewidzianych w art. 348, 349 i 350, państwa członkowskie mogą wyznaczyć nabywcę jako osobę zobowiązaną do zapłaty VAT.
3.
Państwa członkowskie określają procedury i warunki stosowania ust. 1 i 2.
Artykuł 199
1.
Państwa członkowskie mogą postanowić, że osobą zobowiązaną do zapłaty VAT jest podatnik – odbiorca następujących transakcji:
a) dostawy prac budowlanych, w tym prac obejmujących naprawę, porządkowanie, konserwację, przebudowę i rozbiórkę nieruchomości, jak również odbiór robót budowlanych uznawany za dostawę towarów na podstawie art. 14 ust. 3;
b) zapewnienia personelu zatrudnionego do czynności, o których mowa w lit. a);
c) dostawy nieruchomości w rozumieniu art. 135 ust. 1 lit. j) i k), gdy dostawca wybrał opodatkowanie dostawy zgodnie z art. 137;
d) dostawy zużytych materiałów, zużytych materiałów nienadających się do ponownego użycia w tym samym stanie, złomu, odpadów przemysłowych i nieprzemysłowych, odpadów przetwarzalnych, częściowo przetworzonych odpadów oraz dostawy pewnych towarów i świadczenia usług, wymienionych w załączniku VI;
e) dostawy towarów stanowiących zabezpieczenie przez jednego podatnika na rzecz drugiego podatnika w ramach wykonania wspomnianego zabezpieczenia;
f) dostawy towarów następującej po cesji zastrzeżenia własności na rzecz cesjonariusza wykonującego to prawo;
g) dostawy nieruchomości zbywanych przez dłużnika z tytułu wyroku w ramach procedury przymusowej licytacji.
2.
Przy stosowaniu możliwości przewidzianej w ust. 1, państwa członkowskie mogą określić dostawy towarów i świadczenie usług objęte tymi środkami, jak również kategorie dostawców, usługodawców, nabywców lub usługobiorców, do których środki te mogą mieć zastosowanie.
3.
Do celów ust. 1, państwa członkowskie mogą przedsięwziąć następujące środki:
a) postanowić, że podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenie usług w rozumieniu art. 2, uznaje się za podatnika w odniesieniu do otrzymanych dostaw towarów lub świadczenia usług, jak przewidziano w ust. 1 niniejszego artykułu;
b) postanowić, że podmioty prawa publicznego niebędące podatnikami są uznawane za podatników w odniesieniu do otrzymanych dostaw, określonych w ust. 1 lit. e), f) i g).
4.
Państwa członkowskie informują Komitet ds. VAT o przepisach prawa krajowego przyjętych zgodnie z ust. 1, o ile nie są to przepisy, które były przedmiotem upoważnienia udzielonego przez Radę przed 13 kwietnia 2006 r. zgodnie z art. 27 ust. 1-4 dyrektywy 77/388/EWG i które zostają utrzymane na mocy ust. 1 niniejszego artykułu.
Artykuł 200
Każda osoba dokonująca podlegającego opodatkowaniu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów jest zobowiązana do zapłaty VAT.
Artykuł 201
VAT z tytułu importu jest płacony przez osobę lub osoby wyznaczone lub uznane za zobowiązane do zapłaty VAT przez państwo członkowskie importu.
Artykuł 202
Osoba, która powoduje, że towary przestają być objęte procedurami lub sytuacjami określonymi w art. 156, 157, 158, 160 i 161, jest zobowiązana do zapłaty VAT.
Artykuł 203
Każda osoba, która wykazuje VAT na fakturze, jest zobowiązana do zapłaty VAT.
Artykuł 204
1.
W przypadku gdy zgodnie z art. 193-197 oraz art. 199 i 200, osobą zobowiązaną do zapłaty VAT jest podatnik niemający siedziby w państwie członkowskim, w którym VAT jest należny, państwa członkowskie mogą zezwolić temu podatnikowi na wyznaczenie przedstawiciela podatkowego jako osoby zobowiązanej do zapłaty VAT.
Ponadto, w przypadku gdy podlegająca opodatkowaniu transakcja dokonywana jest przez podatnika niemającego siedziby w państwie członkowskim, w którym VAT jest należny i gdy z państwem, w którym podatnik ten ma siedzibę lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, nie istnieje żaden instrument prawny dotyczący wzajemnej pomocy o zakresie podobnym do przewidzianego w dyrektywie 76/308/EWG [10]oraz w rozporządzeniu (WE) nr 1798/2003 [11], państwa członkowskie mogą przyjąć przepisy stanowiące, że osobą zobowiązaną do zapłaty VAT jest przedstawiciel podatkowy wyznaczony przez tego podatnika niemającego siedziby.
Państwa członkowskie nie mogą jednakże stosować możliwości, o której mowa w akapicie drugim, do podatników niemających siedziby na terytorium Wspólnoty w rozumieniu art. 358 pkt 1, którzy wybrali procedurę szczególną dla usług świadczonych drogą elektroniczną.
2.
Możliwość przewidziana w ust. 1 akapit pierwszy podlega warunkom i procedurom określonym przez każde państwo członkowskie.
Artykuł 205
W sytuacjach, o których mowa w art. 193-200 oraz art. 202, 203 i 204, państwa członkowskie mogą postanowić, że osoba inna niż osoba zobowiązana do zapłaty VAT będzie solidarnie odpowiedzialna za zapłatę VAT.
Sekcja 2
Warunki płatności
Artykuł 206
Każdy podatnik zobowiązany do zapłaty VAT musi zapłacić kwotę netto VAT w momencie składania deklaracji VAT przewidzianej w art. 250.
Państwa członkowskie mogą jednakże ustalić inny termin zapłaty tej kwoty lub pobrać zaliczki od tej kwoty.
Artykuł 207
Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, że osoby, które zgodnie z art. 194-197 oraz art. 199 i 204, uznaje się za osoby zobowiązane do zapłaty VAT zamiast podatnika niemającego siedziby na terytorium danego państwa, wypełniają obowiązki dotyczące płatności przewidziane w niniejszej sekcji.
Państwa członkowskie podejmują również niezbędne środki w celu zapewnienia, że osoby, które zgodnie z art. 205, uznaje się za solidarnie odpowiedzialne za zapłatę VAT, wypełniają powyższe obowiązki dotyczące płatności.
Artykuł 208
W przypadku gdy państwa członkowskie wyznaczają nabywcę złota inwestycyjnego jako osobę zobowiązaną do zapłaty VAT należnego zgodnie z art. 198 ust. 1 lub jeżeli, w przypadku złota w postaci surowca, półproduktów lub złota inwestycyjnego określonego w art. 344 ust. 1, państwa te korzystają z przewidzianej w art. 198 ust. 2 możliwości wyznaczenia nabywcy jako osoby zobowiązanej do zapłaty VAT, podejmują one niezbędne środki w celu zapewnienia, że osoba ta wypełnia obowiązki dotyczące płatności przewidziane w niniejszej sekcji.
Artykuł 209
Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, że osoby prawne niebędące podatnikami, zobowiązane do zapłaty VAT należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w art. 2 ust. 1 lit. b) pkt (i), wypełniają obowiązki dotyczące płatności przewidziane w niniejszej sekcji.
Artykuł 210
Państwa członkowskie przyjmują szczegółowe zasady dotyczące płatności z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia nowych środków transportu, o którym mowa w art. 2 ust. 1 lit. b) pkt (ii), a także z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia wyrobów podlegających akcyzie, o którym mowa w art. 2 ust. 1 lit. b) pkt (iii).
Artykuł 211
Państwa członkowskie określają szczegółowe zasady dotyczące płatności z tytułu importu towarów.
Państwa członkowskie mogą w szczególności postanowić, że w przypadku importu towarów przez podatników lub osoby zobowiązane do zapłaty VAT lub przez niektóre kategorie tych podatników lub osób, VAT należny z tytułu importu nie musi zostać zapłacony w momencie importu, pod warunkiem że podatek ten zostanie wyszczególniony jako należny w deklaracji VAT sporządzonej zgodnie z art. 250.
Artykuł 212
Państwa członkowskie mogą zwolnić podatników z obowiązku zapłaty należnego VAT, w przypadku gdy jego kwota jest nieznaczna.
Rozdział 2
Identyfikacja
Artykuł 213
1.
Każdy podatnik zgłasza rozpoczęcie, zmianę i zakończenie działalności jako podatnika.
Państwa członkowskie zezwalają na dokonanie tego zgłoszenia drogą elektroniczną na warunkach, które ustalą; mogą też wymagać stosowania takiej drogi.
2. Bez uszczerbku dla przepisu ust. 1 akapit pierwszy, każdy podatnik lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, która dokonuje wewnątrzwspólnotowych nabyć towarów niepodlegających VAT zgodnie z art. 3 ust. 1, musi zgłosić dokonanie takich nabyć, jeżeli warunki wymagane do ich wyłączenia z VAT przewidziane w tym artykule przestają być spełniane.
Artykuł 214
1.
Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki, aby zapewnić, że następujące osoby zostaną zidentyfikowane za pomocą indywidualnego numeru:
a) każdy podatnik, z wyjątkiem podatników, o których mowa w art. 9 ust. 2, który dokonuje na terytorium danego państwa dostaw towarów lub świadczy usługi dające prawo do odliczenia VAT, inne niż dostawy towarów lub świadczenie usług, od których VAT jest płacony wyłącznie przez nabywcę lub odbiorcę, zgodnie z art. 194-197 i art. 199;
b) każdy podatnik, lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, który dokonuje wewnątrzwspólnotowych nabyć towarów podlegających VAT zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. b) albo każdy podatnik, lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, który skorzystał z możliwości objęcia wewnątrzwspólnotowych nabyć podatkiem VAT, przewidzianej w art. 3 ust. 3;
c) każdy podatnik, który na terytorium danego państwa dokonuje wewnątrzwspólnotowych nabyć towarów do celów dokonywanych przez niego transakcji, które są związane z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, i które są przez niego dokonywane poza tym terytorium.
2.
Państwa członkowskie nie muszą identyfikować niektórych podatników, którzy okazjonalnie dokonują transakcji, o których mowa w art. 12.
Artykuł 215
Indywidualny numer identyfikacyjny VAT zawiera prefiks zgodny z kodem ISO – 3166 alpha 2 umożliwiający identyfikację państwa członkowskiego, które go nadało.
Grecja może jednakże stosować prefiks "EL".
Artykuł 216
Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, aby ich systemy identyfikacyjne umożliwiały identyfikację podatników, o których mowa w art. 214, oraz zapewnienia prawidłowego stosowania przepisów przejściowych w zakresie opodatkowania wewnątrzwspólnotowych transakcji, o których mowa w art. 402.
Rozdział 3
Fakturowanie
Sekcja 1
Definicja
Artykuł 217
Do celów niniejszego rozdziału, "przesłanie lub udostępnienie drogą elektroniczną" oznacza przesłanie lub udostępnienie odbiorcy danych przy wykorzystaniu urządzeń elektronicznych służących do przetwarzania (w tym cyfrowej kompresji) i przechowywania oraz przy wykorzystaniu środków przewodowych, radiowych, optycznych lub innych środków elektromagnetycznych.
Sekcja 2
Pojęcie faktury
Artykuł 218
Do celów niniejszej dyrektywy państwa członkowskie uznają za faktury dokumenty lub noty w formie papierowej lub w formie elektronicznej, które spełniają warunki określone w niniejszym rozdziale.
Artykuł 219
Każdy dokument lub notę, która zmienia fakturę pierwotną i odnosi się do niej w sposób wyraźny i jednoznaczny, uznaje się za fakturę.
Sekcja 3
Wystawianie faktur
Artykuł 220
Każdy podatnik upewnia się, że faktura została wystawiona przez niego, nabywcę lub usługobiorcę, lub w jego imieniu i na jego rzecz, przez osobę trzecią, w następujących przypadkach:
(1) dostaw towarów lub świadczenia usług dokonywanych przez niego na rzecz innego podatnika lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem;
(2) dostaw towarów, o których mowa w art. 33;
(3) dostaw towarów dokonanych na warunkach przewidzianych w art. 138;
(4) wszelkich zaliczek wpłaconych przed dokonaniem jednej z dostaw towarów, o których mowa w pkt 1, 2 i 3;
(5) wszelkich zaliczek wpłaconych na jego rzecz przez innego podatnika lub przez osobę prawną niebędącą podatnikiem przed zakończeniem świadczenia usług.
Artykuł 221
1.
Państwa członkowskie mogą zobowiązać podatników do wystawienia faktury za dostawy towarów lub świadczenie usług dokonane na ich terytorium, inne niż dostawy lub świadczenie, o których mowa w art. 220.
W odniesieniu do faktur, o których mowa w akapicie pierwszym, państwa członkowskie mogą nałożyć mniejszy zakres obowiązków niż te, które określono w art. 226, 230, 233, 244 i 246.
2. Państwa członkowskie mogą zwolnić podatników z obowiązku przewidzianego w art. 220 dotyczącego wystawienia faktury za dostawy towarów lub świadczenie usług, które wykonali oni na ich terytorium i które są zwolnione, z prawem do odliczenia VAT zapłaconego na poprzednim etapie lub bez tego prawa, zgodnie z art. 110 i 111, art. 125 ust. 1, art. 127, art. 128 ust. 1, art. 132, 135, 136, 371, 375, 376 i 377, art. 378 ust. 2, art. 379 ust. 2 i art. 380-390.
Artykuł 222
Państwa członkowskie mogą określić terminy wystawiania faktur przez podatników dostarczających towary i świadczących usługi na ich terytorium.
Artykuł 223
Na warunkach, które określą państwa członkowskie, na terytorium których dokonywana jest dostawa towarów lub świadczenie usług, dopuszcza się sporządzenie faktury zbiorczej obejmującej kilka odrębnych dostaw towarów lub usług.
Artykuł 224
1.
Faktury mogą być wystawiane przez nabywcę lub usługobiorcę w odniesieniu do dostaw towarów lub świadczenia usług dokonywanych na ich rzecz przez podatnika, jeżeli istnieje wcześniejsze porozumienie między tymi dwiema stronami i pod warunkiem, że istnieje określona procedura zatwierdzania poszczególnych faktur przez podatnika dokonującego dostawy towarów lub świadczącego usługi.
2.
Państwa członkowskie, na terytorium których dokonywana jest dostawa towarów lub świadczenie usług, ustalają zasady i warunki takiego wcześniejszego porozumienia i procedury zatwierdzania faktur między podatnikiem a nabywcą lub usługobiorcą.
3.
W odniesieniu do podatników dokonujących dostaw towarów lub świadczących usługi na ich terytorium państwa członkowskie mogą określić dodatkowe warunki wystawiania faktur przez nabywcę lub usługobiorcę.
W szczególności mogą wymagać, aby takie faktury były wystawiane w imieniu i na rzecz podatnika.
Warunki, o których mowa w akapicie pierwszym, muszą być w każdym przypadku takie same, niezależnie od miejsca siedziby nabywcy lub usługobiorcy.
Artykuł 225
Państwa członkowskie mogą zobowiązać podatników dokonujących dostaw towarów lub świadczących usługi na ich terytorium do spełnienia szczególnych warunków, w przypadku gdy osoba trzecia albo nabywca lub usługobiorca wystawiający fakturę ma siedzibę w państwie, z którym nie istnieje żaden instrument prawny dotyczący wzajemnej pomocy o zakresie podobnym do przewidzianego w dyrektywie 76/308/EWG oraz w rozporządzeniu (WE) nr 1798/2003.
Sekcja 4
Dane umieszczane na fakturach
Artykuł 226
Bez uszczerbku dla przepisów szczególnych przewidzianych w niniejszej dyrektywie, faktury wystawione zgodnie z przepisami art. 220 i 221, do celów VAT, zawierają wyłącznie następujące dane:
(1) datę wystawienia faktury;
(2) kolejny numer, nadany w ramach jednej lub kilku serii, który w sposób jednoznaczny identyfikuje fakturę;
(3) numer identyfikacyjny VAT, o którym mowa w art. 214, pod którym podatnik dostarczył towary lub świadczył usługi;
(4) numer identyfikacyjny VAT nabywcy lub usługobiorcy, o którym mowa w art. 214, pod którym otrzymał on towary lub usługi, z tytułu których jest zobowiązany do zapłaty VAT, lub też otrzymał towary, o których mowa w art. 138;
(5) pełną nazwę (nazwisko) i adres podatnika oraz nabywcy lub usługobiorcy;
(6) ilość i rodzaj dostarczonych towarów lub zakres i rodzaj wykonanych usług;
(7) datę dokonania lub zakończenia dostawy towarów lub wykonania usług lub datę dokonania wpłaty zaliczki, o której mowa w art. 220 pkt 4 i 5, o ile taka data jest określona i różni się od daty wystawienia faktury;
(8) podstawę opodatkowania dla każdej stawki podatku lub zwolnienia, cenę jednostkową z wyłączeniem VAT, a także wszelkie upusty lub rabaty, o ile nie zostały one uwzględnione w cenie jednostkowej;
(9) zastosowaną stawkę VAT;
(10) kwotę VAT do zapłaty, chyba że zastosowano procedurę szczególną, która zgodnie z niniejszą dyrektywą wyklucza podawanie takiej informacji;
(11) w przypadku zwolnienia albo gdy nabywca lub usługobiorca jest zobowiązany do zapłaty VAT, odesłanie do właściwego przepisu niniejszej dyrektywy lub odpowiedniego przepisu krajowego lub każde inne odesłanie wskazujące, że dostawa towarów lub świadczenie usług korzysta ze zwolnienia lub podlega procedurze odwrotnego obciążenia;
(12) w przypadku dostawy nowych środków transportu dokonanej na warunkach przewidzianych w art. 138 ust. 1 i 2 lit. a), dane wymienione w art. 2 ust. 2 lit. b);
(13) w przypadku stosowania procedury szczególnej dla biur podróży, odesłanie do art. 306 lub do odpowiednich przepisów krajowych lub każde inne odesłanie wskazujące, że procedura ta została zastosowana;
(14) w przypadku stosowania procedur szczególnych dla towarów używanych, dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich i antyków, odesłanie do art. 313, 326 lub 333 lub do odpowiednich przepisów krajowych lub każde inne odesłanie wskazujące, że zastosowano jedną z tych procedur;
(15) w przypadku gdy osoba zobowiązana do zapłaty VAT jest przedstawicielem podatkowym w rozumieniu art. 204 – numer identyfikacyjny VAT, o którym mowa w art. 214, tego przedstawiciela podatkowego oraz jego pełną nazwę (nazwisko) i adres.
Artykuł 227
Państwa członkowskie mogą wymagać od podatników mających siedzibę na ich terytorium i dokonujących na ich terytorium dostawy towarów lub świadczących usługi podania numeru identyfikacyjnego VAT, o którym mowa w art. 214, nabywcy lub usługobiorcy w przypadkach innych niż te, o których mowa w art. 226 pkt 4.
Artykuł 228
Państwa członkowskie, na terytorium których dokonywana jest dostawa towarów lub świadczenie usług, mogą zezwolić na pominięcie niektórych obowiązkowych danych w dokumentach lub notach uznawanych za fakturę zgodnie z art. 219.
Artykuł 229
Państwa członkowskie nie wymagają podpisywania faktur.
Artykuł 230
Kwoty wykazywane na fakturze mogą być wyrażone w dowolnej walucie, pod warunkiem że kwota VAT do zapłaty wyrażona jest w walucie krajowej państwa członkowskiego, w którym ma miejsce dostawa towarów lub świadczenie usług, przy zastosowaniu mechanizmu przeliczeniowego przewidzianego w art. 91.
Artykuł 231
Do celów kontrolnych państwa członkowskie mogą wymagać tłumaczenia na język danego kraju faktur dotyczących dostaw towarów lub świadczenia usług dokonanych na ich terytorium oraz faktur otrzymanych przez podatników mających siedzibę na ich terytorium.
Sekcja 5
Przesyłanie faktur drogą elektroniczną
Artykuł 232
Faktury wystawione zgodnie z przepisami sekcji 2 mogą zostać przesłane w formie papierowej lub, z zastrzeżeniem akceptacji odbiorcy, mogą zostać przesłane lub udostępnione drogą elektroniczną.
Artykuł 233
1.
Państwa członkowskie akceptują faktury przesyłane lub udostępniane drogą elektroniczną, pod warunkiem że autentyczność pochodzenia faktur i integralność ich treści zagwarantowano przy użyciu jednej z następujących metod:
a) za pomocą zaawansowanego podpisu elektronicznego w rozumieniu art. 2 pkt 2) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 1999/93/WE z dnia 13 grudnia 1999 r. w sprawie wspólnotowych ram w zakresie podpisów elektronicznych [12];
b) za pomocą elektronicznej wymiany danych (EDI) zgodnie z definicją zawartą w art. 2 zalecenia Komisji 1994/820/WE z dnia 19 października 1994 r. dotyczącego aspektów prawnych elektronicznej wymiany danych [13], w przypadku gdy porozumienie dotyczące takiej wymiany przewiduje stosowanie procedur gwarantujących autentyczność pochodzenia i integralność danych.
Faktury mogą być jednak przesyłane lub udostępniane drogą elektroniczną przy zastosowaniu innych metod, z zastrzeżeniem ich akceptacji przez zainteresowane państwo lub państwa członkowskie.
2.
Do celów ust. 1 akapit pierwszy lit. a) państwa członkowskie mogą również wymagać, aby zaawansowany podpis elektroniczny był oparty na kwalifikowanym certyfikacie i został sporządzony za pomocą bezpiecznego urządzenia służącego do składania podpisów w rozumieniu art. 2 pkt 6 i 10 dyrektywy 1999/93/WE.
3.
Do celów ust. 1 akapit pierwszy lit. b), państwa członkowskie mogą również, na określanych przez siebie warunkach, wymagać przesłania dodatkowego zestawienia podsumowującego w formie papierowej.
Artykuł 234
Państwa członkowskie nie mogą nakładać na podatników dostarczających towary lub świadczących usługi na ich terytorium żadnych innych obowiązków ani formalności związanych z przesyłaniem lub udostępnianiem faktur drogą elektroniczną.
Artykuł 235
Państwa członkowskie mogą określić szczególne warunki dla wystawiania w formie elektronicznej faktur dotyczących dostaw towarów lub świadczenia usług na ich terytorium z państwa, z którym nie istnieje żaden instrument prawny dotyczący wzajemnej pomocy o zakresie podobnym do przewidzianego w dyrektywie 76/308/EWG oraz w rozporządzeniu (WE) nr 1798/2003.
Artykuł 236
W przypadku przesyłania lub udostępniania drogą elektroniczną temu samemu odbiorcy partii zawierających kilka faktur, dane wspólne dla poszczególnych faktur mogą zostać podane tylko raz, o ile dla każdej faktury są dostępne wszystkie informacje.
Artykuł 237
Nie później niż 31 grudnia 2008 r. Komisja przedstawia sprawozdanie oraz, w stosownym przypadku, wniosek dotyczący zmiany warunków mających zastosowanie do elektronicznego fakturowania w celu uwzględnienia nowych osiągnięć technicznych w tej dziedzinie.
Sekcja 6
Środki upraszczające
Artykuł 238
1.
Po konsultacji z Komitetem ds. VAT i na warunkach przez siebie określonych państwa członkowskie mogą postanowić, z zastrzeżeniem przepisów, jakie państwa członkowskie mogą przyjąć na mocy art. 227, 228 i 231, że faktury dotyczące dostaw towarów lub świadczenia usług na ich terytorium nie muszą zawierać niektórych danych przewidzianych w art. 226 i 230 w następujących przypadkach:
a) gdy kwota faktury jest niewielka;
b) gdy praktyki handlowe lub administracyjne stosowane w danym sektorze działalności gospodarczej lub techniczne warunki wystawiania faktur utrudniają spełnienie wszystkich wymogów, o których mowa w art. 226 i 230.
2.
Faktury muszą w każdym przypadku zawierać następujące dane:
a) datę wystawienia faktury;
b) identyfikację podatnika;
c) określenie rodzaju dostarczonych towarów lub wykonanych usług;
d) należny VAT lub dane potrzebne do jego obliczenia.
3.
Uproszczenia przewidziane w ust. 1 nie mogą być stosowane do transakcji, o których mowa w art. 20, 21, 22, 33, 36, 138 i 141.
Artykuł 239
W przypadku gdy państwa członkowskie korzystają z możliwości przewidzianej w art. 272 ust. 1 akapit pierwszy lit. b) pozwalającej na nieprzyznawanie numeru identyfikacyjnego VAT podatnikom, którzy nie dokonują żadnej z transakcji, o których mowa w art. 20, 21, 22, 33, 36, 138 i 141, oraz gdy dostawcy albo nabywcy lub usługobiorcy nie nadano tego rodzaju numeru identyfikacyjnego, na fakturze podaje się inny numer zwany numerem rejestracji podatkowej, określony przez dane państwa członkowskie.
Artykuł 240
W przypadku gdy podatnikowi nadano numer identyfikacyjny VAT, państwa członkowskie korzystające z możliwości przewidzianej w art. 272 ust. 1 akapit pierwszy lit. b) mogą również wymagać podania na fakturze następujących danych:
(1) w odniesieniu do świadczenia usług, o których mowa w art. 44, 47, 50, 53, 54 i 55, oraz w odniesieniu do dostaw towarów, o których mowa w art. 138 i 141, numeru identyfikacyjnego VAT i numeru rejestracji podatkowej dostawcy;
(2) w odniesieniu do innych dostaw towarów lub świadczenia usług, wyłącznie numeru rejestracji podatkowej dostawcy lub wyłącznie numeru identyfikacyjnego VAT.
Rozdział 4
Rachunkowość
Sekcja 1
Definicja
Artykuł 241
Do celów niniejszego rozdziału przez "przechowywanie faktury w formie elektronicznej" rozumie się przechowywanie danych przy wykorzystaniu urządzeń elektronicznych do przetwarzania (w tym cyfrowej kompresji) i przechowywania oraz przy wykorzystaniu środków przewodowych, radiowych, optycznych lub innych środków elektromagnetycznych.
Sekcja 2
Obowiązki ogólne
Artykuł 242
Każdy podatnik prowadzi ewidencję księgową w sposób wystarczająco szczegółowy do celów stosowania VAT oraz kontroli przez organ podatkowy.
Artykuł 243
1.
Każdy podatnik prowadzi ewidencję towarów wysłanych lub transportowanych przez niego lub na jego rzecz do miejsca przeznaczenia znajdującego się poza terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub transportu, ale na terytorium Wspólnoty, na potrzeby transakcji obejmujących usługi na tych towarach lub ich czasowe używanie, o których mowa w art. 17 ust. 2 lit. f), g) i h).
2.
Każdy podatnik prowadzi ewidencję księgową w sposób wystarczająco szczegółowy, aby umożliwić identyfikację towarów wysłanych do niego z innego państwa członkowskiego przez lub na rzecz podatnika zidentyfikowanego do celów VAT w tym innym państwie członkowskim, a służących świadczeniu usług polegających na wycenie tych towarów lub usługach na tych towarach, o którym mowa w art. 52 lit. c).
Sekcja 3
Obowiązki szczególne dotyczące przechowywania wszystkich faktur
Artykuł 244
Każdy podatnik zapewnia przechowywanie kopii faktur wystawionych osobiście albo przez nabywcę lub usługobiorcę, lub też w jego imieniu i na jego rzecz przez osobę trzecią, a także wszystkich faktur, które otrzymał.
Artykuł 245
1.
Do celów niniejszej dyrektywy podatnik może wyznaczyć miejsce przechowywania każdej faktury, pod warunkiem że na żądanie właściwych organów bezzwłocznie udostępni im wszystkie faktury lub dane przechowywane zgodnie z art. 244.
2.
Państwa członkowskie mogą zobowiązać podatników mających siedzibę na ich terytorium do powiadomienia ich o miejscu przechowywania faktur, jeżeli znajduje się ono poza terytorium danego państwa członkowskiego.
Państwa członkowskie mogą również wymagać, by podatnicy mający siedzibę na ich terytorium przechowywali na tym terytorium faktury wystawione osobiście albo przez nabywcę lub usługobiorcę, lub faktury wystawione w imieniu i na rzecz tych podatników przez osoby trzecie, a także wszystkie faktury, które otrzymali, w przypadku gdy faktury nie są przechowywane za pomocą środków elektronicznych gwarantujących pełny dostęp on–line do tych danych.
Artykuł 246
Przez cały okres przechowywania faktur należy zapewnić autentyczność pochodzenia i integralność treści faktur, a także ich czytelność.
W odniesieniu do faktur, o których mowa w art. 233 ust. 1 akapit drugi, umieszczone na nich dane nie mogą być zmieniane i muszą pozostać czytelne przez cały okres przechowywania.
Artykuł 247
1.
Każde państwo członkowskie ustala okres, przez który podatnicy są zobowiązani do przechowywania faktur dotyczących dostaw towarów lub świadczenia usług na jego terytorium oraz faktur otrzymanych przez podatników mających siedzibę na jego terytorium.
2.
Aby zapewnić spełnienie warunków, o których mowa w art. 246, państwo członkowskie, o którym mowa w ust. 1, może wymagać przechowywania faktur w oryginalnej postaci, w jakiej zostały przesłane lub udostępnione, zarówno w formie papierowej, jak i elektronicznej.
W przypadku przechowywania faktur za pomocą środków elektronicznych, może ono także wymagać, by przechowywane były również dane gwarantujące autentyczność pochodzenia i integralność treści każdej faktury, zgodnie z art. 246 akapit pierwszy.
3.
Państwo członkowskie, o którym mowa w ust. 1, może określić szczególne warunki zabraniające przechowywania faktur lub ograniczające ich przechowywanie w państwie, z którym nie istnieje żaden instrument prawny dotyczący wzajemnej pomocy o zakresie podobnym do przewidzianego w dyrektywie 76/308/EWG oraz w rozporządzeniu (WE) nr 1798/2003 lub dotyczący prawa dostępu, o którym mowa w art. 249, do danych za pomocą środków elektronicznych, do ich pobierania i wykorzystywania.
Artykuł 248
Państwa członkowskie mogą wymagać, na określanych przez siebie warunkach, przechowywania faktur otrzymanych przez osoby niebędące podatnikami.
Sekcja 4
Prawo dostępu do faktur przechowywanych za pomocą środków elektronicznych w innym państwie członkowskim
Artykuł 249
W przypadku gdy podatnik przechowuje faktury, które wystawia lub otrzymuje za pomocą środków elektronicznych gwarantujących dostęp on–line do danych i gdy miejsce przechowywania znajduje się w państwie członkowskim innym niż państwo, w którym podatnik ma siedzibę, właściwym organom w państwie członkowskim, w którym podatnik ma siedzibę, przysługuje do celów niniejszej dyrektywy prawo dostępu do takich faktur za pomocą środków elektronicznych, prawo do ich pobierania i wykorzystywania w zakresie określonym przepisami państwa członkowskiego, w którym podatnik ma siedzibę i w stopniu wymaganym przez te organy do celów kontrolnych.
Rozdział 5
Deklaracje
Artykuł 250
1.
Każdy podatnik składa deklarację VAT zawierającą wszystkie informacje potrzebne do obliczenia kwoty wymagalnego podatku oraz kwoty należnych odliczeń, włączając w to, o ile jest to niezbędne do ustalenia podstawy opodatkowania, całkowitą wartość transakcji odnoszących się do tego podatku i do tych odliczeń oraz wartość transakcji zwolnionych.
2.
Państwa członkowskie, na warunkach przez siebie ustalonych, zezwalają na składanie deklaracji VAT, o której mowa w ust. 1, drogą elektroniczną; mogą też wymagać stosowania takiej drogi.
Artykuł 251
Poza informacjami, o których mowa w art. 250, deklaracja VAT obejmująca dany okres rozliczeniowy zawiera następujące dane:
a) całkowitą wartość, z wyłączeniem VAT, dostaw towarów, o których mowa w art. 138, w związku z którymi VAT stał się wymagalny w tym okresie rozliczeniowym;
b) całkowitą wartość, z wyłączeniem VAT, dostaw towarów, o których mowa w art. 33 i 36, dokonanych na terytorium innego państwa członkowskiego, w związku z którymi VAT stał się wymagalny w ciągu tego okresu rozliczeniowego, w przypadku gdy miejscem rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów jest państwo członkowskie, w którym należy złożyć deklarację;
c) całkowitą wartość, z wyłączeniem VAT, wewnątrzwspólnotowych nabyć towarów oraz transakcji uznanych za wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o których mowa w art. 21 i 22, dokonanych w państwie członkowskim, w którym należy złożyć deklarację, i w związku z którymi VAT stał się wymagalny w tym okresie rozliczeniowym;
d) całkowitą wartość, z wyłączeniem VAT, dostaw towarów, o których mowa w art. 33 i 36, dokonanych w państwie członkowskim, w którym należy złożyć deklarację, i w związku z którymi podatek stał się wymagalny w tym okresie rozliczeniowym, w przypadku gdy miejscem rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów jest terytorium innego państwa członkowskiego;
e) całkowitą wartość, z wyłączeniem VAT, dostaw towarów dokonanych w państwie członkowskim, w którym należy złożyć deklarację, a w związku z którymi podatnik został wyznaczony, zgodnie z art. 197, jako osoba zobowiązana do zapłaty VAT, i w związku z którymi VAT stał się wymagalny w tym okresie rozliczeniowym.
Artykuł 252
1.
Deklarację VAT składa się w terminie ustalanym przez państwa członkowskie.
Termin ten nie może być dłuższy niż dwa miesiące po zakończeniu każdego okresu rozliczeniowego.
2.
Okres rozliczeniowy ustalany przez każde z państw członkowskich wynosi jeden, dwa lub trzy miesiące.
Państwa członkowskie mogą jednakże ustalić inne okresy rozliczeniowe, pod warunkiem że nie będą one przekraczać jednego roku.
Artykuł 253
W odniesieniu do małych i średnich przedsiębiorstw Szwecja może stosować uproszczoną procedurę, zgodnie z którą podatnicy dokonujący wyłącznie transakcji podlegających opodatkowaniu na poziomie krajowym mogą składać deklaracje VAT trzy miesiące po zakończeniu rocznego okresu rozliczeniowego dla podatku bezpośredniego.
Artykuł 254
W przypadku dostaw nowych środków transportu dokonywanych na warunkach przewidzianych w art. 138 ust. 2 lit. a) przez podatnika zidentyfikowanego do celów VAT na rzecz nabywcy niezidentyfikowanego do celów VAT lub przez podatnika, o którym mowa w art. 9 ust. 2, państwa członkowskie podejmują środki niezbędne, aby zapewnić, że sprzedawca przekaże wszystkie informacje niezbędne do stosowania VAT i jego kontroli przez organy podatkowe.
Artykuł 255
W przypadku gdy państwa członkowskie wyznaczają nabywcę złota inwestycyjnego jako osobę zobowiązaną do zapłaty VAT zgodnie z art. 198 ust. 1 lub gdy, w przypadku złota w postaci surowca, półproduktów lub złota inwestycyjnego, określonego w art. 344 ust. 1, państwa te korzystają z przewidzianej w art. 198 ust. 2 możliwości wyznaczenia nabywcy jako osoby zobowiązanej do zapłaty VAT, podejmują one niezbędne środki w celu zapewnienia, że osoba ta wypełnia obowiązki dotyczące składania deklaracji VAT przewidziane w niniejszym rozdziale.
Artykuł 256
Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, że osoby, które, zgodnie z art. 194-197 i art. 204, uznawane są za osoby zobowiązane do zapłaty VAT zamiast podatnika niemającego siedziby na ich terytorium, wypełniają obowiązki dotyczące składania deklaracji VAT przewidziane w niniejszym rozdziale.
Artykuł 257
Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, że osoby prawne niebędące podatnikami, które są zobowiązane do zapłaty VAT należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w art. 2 ust. 1 lit. b) pkt (i), wypełniają obowiązki dotyczące składania deklaracji VAT przewidziane w niniejszym rozdziale.
Artykuł 258
Państwa członkowskie określają szczegółowe zasady dotyczące składania deklaracji VAT w odniesieniu do wewnątrzwspólnotowych nabyć nowych środków transportu, o których mowa w art. 2 ust. 1 lit. b) pkt (ii), jak również do wewnątrzwspólnotowych nabyć wyrobów podlegających akcyzie, o których mowa w art. 2 ust. 1 lit. b) pkt (iii).
Artykuł 259
Państwa członkowskie mogą wymagać od osób, które dokonują wewnątrzwspólnotowych nabyć nowych środków transportu, o których mowa w art. 2 ust. 1 lit. b) pkt (ii), aby wraz ze składaną deklaracją VAT dostarczyły wszystkie informacje niezbędne do stosowania VAT i jego kontroli przez organy podatkowe.
Artykuł 260
Państwa członkowskie określają szczegółowe zasady dotyczące składania deklaracji VAT w odniesieniu do importu towarów.
Artykuł 261
1.
Państwa członkowskie mogą wymagać od podatnika złożenia deklaracji zawierającej wszystkie szczegółowe dane, o których mowa w art. 250 i 251, dotyczące wszystkich transakcji dokonanych w roku poprzednim.
Deklaracja ta zawiera wszystkie informacje niezbędne do ewentualnych korekt.
2.
Państwa członkowskie, na warunkach przez siebie ustalonych, zezwalają na składanie deklaracji, o której mowa w ust. 1, drogą elektroniczną; mogą też wymagać stosowania takiej drogi.
Rozdział 6
Informacje podsumowujące
Artykuł 262
Każdy podatnik zidentyfikowany do celów VAT składa informację podsumowującą z wykazem nabywców zidentyfikowanych do celów VAT, którym dostarczył towary na warunkach przewidzianych w art. 138 ust. 1 i ust. 2 lit. c), oraz osób zidentyfikowanych do celów VAT, którym dostarczył towary, które zostały mu dostarczone w drodze wewnątrzwspólnotowego nabycia, o którym mowa w art. 42.
Artykuł 263
1.
Informacja podsumowująca sporządzana jest za każdy kwartał kalendarzowy w terminie i zgodnie z procedurami, które zostaną określone przez państwa członkowskie.
Państwa członkowskie mogą jednakże postanowić, że informacje podsumowujące należy składać za każdy miesiąc.
2.
Państwa członkowskie, na warunkach przez siebie ustalonych, zezwalają na składanie deklaracji, o której mowa w ust. 1, drogą elektroniczną; mogą też wymagać stosowania takiej drogi.
Artykuł 264
1.
Informacja podsumowująca zawiera następujące informacje:
a) numer identyfikacyjny VAT podatnika w państwie członkowskim, w którym należy złożyć informację podsumowującą, a pod którym dokonał on dostaw towarów na warunkach przewidzianych w art. 138 ust. 1;
b) numer identyfikacyjny VAT nabywcy w państwie członkowskim innym niż państwo, w którym należy złożyć informację podsumowującą, a pod którym towary zostały mu dostarczone;
c) numer identyfikacyjny VAT podatnika w państwie członkowskim, w którym należy złożyć informację podsumowującą, a pod którym dokonał on do innego państwa członkowskiego przemieszczenia, o którym mowa w art. 138 ust. 2 lit. c), a także numer identyfikacyjny podatnika w państwie członkowskim zakończenia wysyłki lub transportu;
d) w odniesieniu do każdego nabywcy, całkowitą wartość dostaw towarów dokonanych przez podatnika;
e) w odniesieniu do dostaw towarów polegających na ich przemieszczeniu do innego państwa członkowskiego zgodnie z art. 138 ust. 2 lit. c), całkowitą wartość takich dostaw określoną zgodnie z art. 76;
f) kwotę korekt dokonanych zgodnie z art. 90.
2.
Wartość, o której mowa w ust. 1 lit. d), deklarowana jest za kwartał kalendarzowy, w którym VAT stał się wymagalny.
Kwota, o której mowa w ust. 1 lit. f), deklarowana jest za kwartał kalendarzowy, w którym nabywca towarów został powiadomiony o korekcie.
Artykuł 265
1.
W przypadku wewnątrzwspólnotowych nabyć towarów, o których mowa w art. 42, podatnik zidentyfikowany do celów VAT w państwie członkowskim, które nadało mu numer identyfikacyjny VAT, pod którym dokonał on tych nabyć, wyraźnie wykazuje w informacji podsumowującej następujące informacje:
a) swój numer identyfikacyjny VAT w tym państwie członkowskim, pod którym dokonał nabycia oraz późniejszej dostawy towarów;
b) numer identyfikacyjny VAT, w państwie członkowskim zakończenia wysyłki lub transportu towarów, odbiorcy późniejszej dostawy dokonanej przez podatnika;
c) w odniesieniu do każdego odbiorcy późniejszej dostawy, całkowitą wartość, z wyłączeniem VAT, dostaw dokonanych przez podatnika w państwie członkowskim zakończenia wysyłki lub transportu towarów.
2.
Wartość, o której mowa w ust. 1 lit. c), deklarowana jest za kwartał kalendarzowy, w którym VAT stał się wymagalny.
Artykuł 266
W drodze odstępstwa od art. 264 i 265, państwa członkowskie mogą postanowić, że informacje podsumowujące będą zawierać dodatkowe informacje.
Artykuł 267
Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, że osoby, które zgodnie z art. 194 i 204, uznaje się za osoby zobowiązane do zapłaty VAT zamiast podatnika niemającego siedziby na ich terytorium, wypełniają obowiązki dotyczące składania informacji podsumowujących przewidziane w niniejszym rozdziale.
Artykuł 268
Państwa członkowskie mogą wymagać, aby podatnicy, którzy na ich terytorium dokonują wewnątrzwspólnotowych nabyć towarów oraz transakcji uznanych za wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o których mowa w art. 21 i 22, składali deklaracje zawierające szczegóły takich nabyć, pod warunkiem jednak, że deklaracje te nie będą wymagane w odniesieniu do okresów krótszych niż jeden miesiąc.
Artykuł 269
Stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, Rada może upoważnić każde państwo członkowskie do wprowadzenia szczególnych środków przewidzianych w art. 270 i 271 w celu uproszczenia obowiązku składania informacji podsumowującej przewidzianego w niniejszym rozdziale.
Środki takie nie mogą zagrażać właściwej kontroli wewnątrzwspólnotowych transakcji.
Artykuł 270
Na mocy upoważnienia, o którym mowa w art. 269, państwa członkowskie mogą zezwolić podatnikom na składanie rocznych informacji podsumowujących wskazujących numery identyfikacyjne VAT, w innym państwie członkowskim, każdego nabywcy, któremu podatnik dostarczył towary na warunkach przewidzianych w art. 138 ust. 1 i ust. 2 lit. c), jeżeli podatnik spełni następujące trzy warunki:
a) całkowita roczna wartość, z wyłączeniem VAT, dokonywanych przez niego dostaw towarów i świadczenia usług nie przekracza o więcej niż 35000 EUR lub równowartość tej kwoty w walucie krajowej, kwoty obrotu rocznego stanowiącej punkt odniesienia do zastosowania zwolnienia dla małych przedsiębiorstw przewidzianego w art. 282-292;
b) całkowita roczna wartość, z wyłączeniem VAT, dostaw towarów dokonanych przez niego na warunkach przewidzianych w art. 138 nie przekracza kwoty 15000 EUR lub równowartości tej kwoty w walucie krajowej;
c) dostawy towarów dokonane przez niego na warunkach przewidzianych w art. 138 nie są dostawami nowych środków transportu.
Artykuł 271
Na mocy upoważnienia, o którym mowa w art. 269, państwa członkowskie, które ustaliły, że okres rozliczeniowy, za który podatnik składa deklarację VAT, o której mowa w art. 250, przekracza trzy miesiące, mogą zezwolić temu podatnikowi na złożenie informacji podsumowującej za ten sam okres, jeżeli podatnik ten spełnia następujące trzy warunki:
a) całkowita roczna wartość, z wyłączeniem VAT, dokonywanych przez niego dostaw towarów i świadczenia usług nie przekracza kwoty 200000 EUR lub równowartości tej kwoty w walucie krajowej;
b) całkowita roczna wartość, z wyłączeniem VAT, dostaw towarów dokonanych przez niego na warunkach przewidzianych w art. 138 nie przekracza kwoty 15000 EUR lub równowartości tej kwoty w walucie krajowej;
c) dostawy towarów dokonane przez niego na warunkach przewidzianych w art. 138 nie są dostawami nowych środków transportu.
Rozdział 7
Przepisy różne
Artykuł 272
1.
Państwa członkowskie mogą zwolnić następujących podatników z niektórych lub wszystkich obowiązków, o których mowa w rozdziałach 2-6:
a) podatników, których wewnątrzwspólnotowe nabycia towarów nie podlegają VAT zgodnie z art. 3 ust. 1;
b) podatników, którzy nie dokonują żadnej z transakcji, o których mowa w art. 20, 21, 22, 33, 36, 138 i 141;
c) podatników, którzy dokonują wyłącznie dostaw towarów lub świadczenia usług, zwolnionych na mocy art. 132, 135 i 136, art. 146-149 oraz art. 151, 152 i 153;
d) podatników objętych zwolnieniem dla małych przedsiębiorstw przewidzianym w art. 282-292;
e) podatników objętych wspólnym systemem ryczałtu dla rolników.
Państwa członkowskie nie mogą zwolnić podatników, o których mowa w akapicie pierwszym lit. b), z obowiązków dotyczących wystawiania faktur przewidzianych w art. 220-236 oraz w art. 238, 239 i 240.
2.
W przypadku gdy państwa członkowskie korzystają z możliwości przewidzianej w ust. 1 akapit pierwszy lit. e), podejmują one środki niezbędne do zapewnienia prawidłowego stosowania przepisów przejściowych w zakresie opodatkowania wewnątrzwspólnotowych transakcji.
3.
Państwa członkowskie mogą zwolnić podatników innych niż podatnicy, o których mowa w ust. 1, z niektórych obowiązków księgowych, o których mowa w art. 242.
Artykuł 273
Państwa członkowskie mogą nałożyć inne obowiązki, jakie uznają za niezbędne dla zapewnienia prawidłowego poboru VAT i zapobieżenia oszustwom podatkowym, pod warunkiem równego traktowania transakcji krajowych i transakcji dokonywanych między państwami członkowskim przez podatników oraz pod warunkiem, że obowiązki te, w wymianie handlowej między państwami członkowskimi, nie będą prowadzić do powstania formalności związanych z przekraczaniem granic.
Możliwość przewidziana w akapicie pierwszym nie może zostać wykorzystana do nałożenia dodatkowych obowiązków związanych z fakturowaniem poza obowiązkami, które zostały określone w rozdziale 3.
Rozdział 8
Obowiązki dotyczące niektórych transakcji importu i eksportu
Sekcja 1
Import
Artykuł 274
Przepisy art. 275, 276 i 277 mają zastosowanie do importu towarów znajdujących się w swobodnym obrocie, które wprowadzane są do Wspólnoty z terytorium trzeciego stanowiącego część terytorium celnego Wspólnoty.
Artykuł 275
Formalności dotyczące importu towarów, o których mowa w art. 274, są takie same jak formalności przewidziane we wspólnotowych przepisach celnych obowiązujących przy imporcie towarów na obszar celny Wspólnoty.
Artykuł 276
W przypadku gdy miejsce zakończenia wysyłki lub transportu towarów, o których mowa w art. 274, znajduje się poza państwem członkowskim, w którym towary zostały wprowadzone do Wspólnoty, są one przewożone na jej obszarze zgodnie z procedurą wspólnotowego tranzytu wewnętrznego przewidzianą w obowiązujących przepisach celnych Wspólnoty, o ile towary te zostały uwzględnione w deklaracji, na podstawie której objęto je tą procedurą w momencie ich wprowadzenia na terytorium Wspólnoty.
Artykuł 277
W przypadku gdy, w momencie wprowadzenia do Wspólnoty, towary, o których mowa w art. 274, znajdują się w jednej z sytuacji, która umożliwiałaby, gdyby zostały one zaimportowane w rozumieniu art. 30 akapit pierwszy, objęcie ich jedną z procedur lub sytuacji, o których mowa w art. 156, lub procedurą odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem z należności celnych przywozowych, państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, że te towary będą mogły pozostać na terytorium Wspólnoty na takich samych warunkach jak warunki przewidziane dla zastosowania tych procedur lub sytuacji.
Sekcja 2
Eksport
Artykuł 278
Przepisy art. 279 i 280 mają zastosowanie do eksportu towarów znajdujących się w swobodnym obrocie, wysyłanych lub transportowanych z państwa członkowskiego na terytorium trzecie stanowiące część obszaru celnego Wspólnoty.
Artykuł 279
Formalności dotyczące eksportu towarów, o których mowa w art. 278, z terytorium Wspólnoty są takie same jak formalności przewidziane we wspólnotowych przepisach celnych obowiązujących przy eksporcie towarów poza obszar celny Wspólnoty.
Artykuł 280
W odniesieniu do towarów czasowo wywożonych ze Wspólnoty w celu ich ponownego przywozu, państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, że przy ponownym przywozie do Wspólnoty, towary te będą mogły zostać objęte takimi samymi przepisami, jakie miałyby zastosowanie w przypadku ich czasowego wywozu poza obszar celny Wspólnoty.
TYTUŁ XII
PROCEDURY SZCZEGÓLNE
Rozdział 1
Procedura szczególna dla małych przedsiębiorstw
Sekcja 1
Uproszczone procedury naliczania i poboru podatku
Artykuł 281
Państwa członkowskie, które mogłyby napotkać trudności w stosowaniu zasad ogólnych VAT do małych przedsiębiorstw, ze względu na rodzaj ich działalności lub strukturę, mogą zastosować, w zakresie i na warunkach, jakie ustalą, oraz po konsultacji z Komitetem ds. VAT, uproszczone procedury naliczania i poboru podatku, takie jak systemy ryczałtowe, pod warunkiem że nie będą one prowadzić do zmniejszenia podatku.
Sekcja 2
Zwolnienia lub stopniowe obniżanie podatku
Artykuł 282
Zwolnienia i stopniowe obniżanie podatku przewidziane w niniejszej sekcji mają zastosowanie do dostaw towarów i świadczenia usług przez małe przedsiębiorstwa.
Artykuł 283
1.
Procedura przewidziana w niniejszej sekcji nie obejmuje:
a) transakcji dokonywanych okazjonalnie, o których mowa w art. 12;
b) dostaw nowych środków transportu dokonywanych na warunkach przewidzianych w art. 138 ust. 1 i ust. 2 lit. a);
c) dostaw towarów i świadczenia usług przez podatnika niemającego siedziby w państwie członkowskim, w którym VAT jest należny.
2.
Państwa członkowskie mogą wyłączyć z procedury przewidzianej w niniejszej sekcji transakcje inne niż transakcje, o których mowa w ust. 1.
Artykuł 284
1.
Państwa członkowskie, które skorzystały z przewidzianej w art. 14 dyrektywy Rady 67/228/EWG z dnia 11 kwietnia 1967 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich dotyczących podatków obrotowych – struktura i warunki stosowania wspólnego systemu podatku od wartości dodanej [14] możliwości wprowadzenia zwolnień lub stopniowego obniżania podatku, mogą utrzymać te rozwiązania, podobnie jak stosowne przepisy wykonawcze, o ile są one zgodne z systemem VAT.
2.
Państwa członkowskie, które w dniu 17 maja 1977 r. stosowały zwolnienie w odniesieniu do podatników, których roczny obrót był niższy od równowartości w walucie krajowej 5000 europejskich jednostek rozliczeniowych, według kursu wymiany w tym dniu, mogą zwiększyć ten pułap do kwoty 5000 EUR.
Państwa członkowskie, które stosowały stopniowe obniżanie podatku, nie mogą zwiększyć pułapu wyznaczonego dla takiego stopniowego obniżania ani zmienić warunków jego przyznawania na bardziej korzystne.
Artykuł 285
Państwa członkowskie, które nie skorzystały z możliwości przewidzianej w art. 14 dyrektywy 67/228/EWG, mogą przyznać zwolnienie podatnikom, których roczny obrót nie przekracza kwoty 5000 EUR lub równowartości tej kwoty w walucie krajowej.
Państwa członkowskie, o których mowa w akapicie pierwszym, mogą zastosować stopniowe obniżenie podatku w odniesieniu do podatników, których roczny obrót przekracza pułap określony przez te państwa do celów stosowania zwolnienia.
Artykuł 286
Państwa członkowskie, które w dniu 17 maja 1977 r. stosowały zwolnienie w odniesieniu do podatników, których roczny obrót był równy lub wyższy od równowartości 5000 europejskich jednostek rozliczeniowych w walucie krajowej zgodnie z kursem wymiany obowiązującym w tym dniu, mogą zwiększyć ten pułap, aby zachować realną wartość tego zwolnienia.
Artykuł 287
Państwa członkowskie, które przystąpiły do Wspólnoty po 1 stycznia 1978 r., mogą przyznać zwolnienie podatnikom, których roczny obrót nie jest większy niż równowartość w walucie krajowej następujących kwot zgodnie z kursem wymiany w dniu ich przystąpienia:
(1) Grecja: 10000 europejskich jednostek rozliczeniowych;
(2) Hiszpania: 10000 ECU;
(3) Portugalia: 10000 ECU;
(4) Austria: 35000 ECU;
(5) Finlandia: 10000 ECU;
(6) Szwecja: 10000 ECU;
(7) Republika Czeska: 35000 EUR;
(8) Estonia: 16000 EUR;
(9) Cypr: 15600 EUR;
(10) Łotwa: 17200 EUR;
(11) Litwa: 29000 EUR;
(12) Węgry: 35000 EUR;
(13) Malta: 37000 EUR, w przypadku gdy działalność gospodarcza polega głównie na dostawie towarów, 24300 EUR, w przypadku gdy działalność gospodarcza polega głównie na świadczeniu usług o niskiej wartości dodanej (wysokie nakłady), a w innych przypadkach 14600 EUR, w szczególności w przypadku świadczenia usług o wysokiej wartości dodanej (niskie nakłady);
(14) Polska: 10000 EUR;
(15) Słowenia: 25000 EUR;
(16) Słowacja: 35000 EUR;
Artykuł 288
Kwota obrotu stanowiąca punkt odniesienia dla zastosowania procedury przewidzianej w niniejszej sekcji obejmuje następujące kwoty, z wyłączeniem VAT:
(1) wartość dostaw towarów i świadczenia usług, o ile są one opodatkowane;
(2) wartość transakcji zwolnionych z prawem do odliczenia VAT zapłaconego na poprzednim etapie zgodnie z art. 110 i 111, art. 125 ust. 1, art. 127 i art. 128 ust. 1;
(3) wartość transakcji zwolnionych zgodnie z art. 146-149 oraz art. 151, 152 i 153;
(4) wartość transakcji związanych z nieruchomościami, transakcji finansowych, o których mowa w art. 135 ust. 1 lit. b)-g) oraz usług ubezpieczeniowych, chyba że transakcje te mają charakter transakcji pomocniczych.
Zbycie materialnych lub niematerialnych dóbr inwestycyjnych przedsiębiorstwa nie jest jednak uwzględniane przy obliczaniu obrotu.
Artykuł 289
Podatnikom korzystającym ze zwolnienia z VAT nie przysługuje prawo do odliczenia VAT zgodnie z art. 167-171 i art. 173-177, ani do wykazywania VAT na fakturach.
Artykuł 290
Podatnicy, którym przysługuje prawo do zwolnienia z VAT, mogą wybrać stosowanie zasad ogólnych VAT lub też uproszczonych procedur, o których mowa w art. 281.
W takim przypadku korzystają oni z możliwego stopniowego obniżania podatku przewidzianego w prawie krajowym.
Artykuł 291
Z zastrzeżeniem zastosowania art. 281 podatnicy, którzy korzystają ze stopniowego obniżenia podatku, uważani są za podatników podlegających zasadom ogólnym VAT.
Artykuł 292
Procedura przewidziana w niniejszej sekcji ma zastosowanie do dnia, który zostanie ustalony przez Radę zgodnie z art. 93 traktatu, i który nie może przypadać później niż termin wejścia w życie przepisów ostatecznych, o których mowa w art. 402.
Sekcja 3
Sprawozdawczość i przegląd przepisów
Artykuł 293
Co cztery lata począwszy od przyjęcia niniejszej dyrektywy, na podstawie informacji uzyskanych od państw członkowskich, Komisja przedstawia Radzie sprawozdanie na temat stosowania przepisów niniejszego rozdziału oraz, w razie potrzeby i uwzględniając konieczność zapewnienia długoterminowej zbieżności przepisów krajowych, wnioski dotyczące następujących kwestii:
(1) udoskonalenia procedury szczególnej dla małych przedsiębiorstw;
(2) dostosowania systemów krajowych w zakresie zwolnień i stopniowego obniżania podatku;
(3) dostosowania pułapów przewidzianych w sekcji 2.
Artykuł 294
Zgodnie z art. 93 traktatu Rada podejmuje decyzję, czy procedura szczególna dla małych przedsiębiorstw jest niezbędna w ramach przepisów ostatecznych i, w stosownym przypadku, ustanawia wspólne ograniczenia i warunki stosowania tej procedury.
Rozdział 2
Wspólny system ryczałtowy dla rolników
Artykuł 295
1.
Do celów niniejszego rozdziału stosuje się następujące definicje:
(1) "rolnik" oznacza każdego podatnika prowadzącego działalność w ramach gospodarstwa rolnego, leśnego lub rybackiego;
(2) "gospodarstwo rolne, leśne lub rybackie" oznacza gospodarstwa uznane za takie przez każde państwo członkowskie w ramach działalności produkcyjnej wymienionej w załączniku VII;
(3) "rolnik ryczałtowy" oznacza każdego rolnika objętego systemem ryczałtowym przewidzianym w niniejszym rozdziale;
(4) "produkty rolne" oznaczają towary wyprodukowane w gospodarstwach rolnych, leśnych lub rybackich w poszczególnych państwach członkowskich w ramach czynności wymienionych w załączniku VII ;
(5) "usługi rolnicze" oznaczają usługi, w szczególności te wymienione w załączniku VIII, świadczone przez rolnika, z wykorzystaniem jego siły roboczej lub przy użyciu sprzętu zwykle wykorzystywanego w jego gospodarstwie rolnym, leśnym lub rybackim, a które zwykle odgrywają rolę w produkcji rolnej;
(6) "VAT naliczony i pobrany" oznacza całkowitą kwotę VAT, którym obciążono towary i usługi kupowane przez wszystkie gospodarstwa rolne, leśne i rybackie każdego z państw członkowskich podlegające systemowi ryczałtowemu, w przypadkach gdy podatek taki podlegałby odliczeniu zgodnie z art. 167, 168 i 169 oraz art. 173-177 przez rolnika podlegającego zasadom ogólnym VAT;
(7) "procentowe stawki zryczałtowanej rekompensaty" oznaczają wartości procentowe ustalane przez państwa członkowskie zgodnie z art. 297, 298 i 299, oraz stosowane przez nie w przypadkach, o których mowa w art. 300, w celu umożliwienia rolnikom ryczałtowym skorzystania ze zryczałtowanej rekompensaty VAT naliczonego i pobranego;
(8) "zryczałtowana rekompensata" oznacza kwotę otrzymaną przez zastosowanie procentowej stawki zryczałtowanej rekompensaty do obrotów rolnika ryczałtowego w przypadkach, o których mowa w art. 300.
2.
Za czynności w dziedzinie produkcji rolnej określone w załączniku VII uznaje się czynności polegające na przetwarzaniu przez rolnika produktów pochodzących zasadniczo z jego produkcji rolnej, przy użyciu środków zwykle używanych w gospodarstwie rolnym, leśnym lub rybackim.
Artykuł 296
1.
W przypadku gdy zastosowanie do rolników zasad ogólnych VAT lub, w stosownych przypadkach, procedury szczególnej przewidzianej w rozdziale 1 mogłoby powodować trudności, państwa członkowskie mogą zastosować w odniesieniu do rolników, zgodnie z niniejszym rozdziałem, system ryczałtowy mający na celu zrekompensowanie VAT zapłaconego od zakupów towarów i usług dokonanych przez rolników ryczałtowych.
2.
Każde państwo członkowskie może wyłączyć z systemu ryczałtowego niektóre kategorie rolników, jak również rolników, w przypadku których zastosowanie zasad ogólnych VAT lub, w stosownych przypadkach, procedur uproszczonych przewidzianych w art. 281 nie powinno spowodować trudności administracyjnych.
3.
Na zasadach i warunkach ustalanych przez każde państwo członkowskie każdy rolnik ryczałtowy ma prawo wybrać pomiędzy zastosowaniem zasad ogólnych VAT a, w zależności od sytuacji, zastosowaniem procedur uproszczonych przewidzianych w art. 281.
Artykuł 297
Jeżeli jest to konieczne, państwa członkowskie ustalają procentowe stawki zryczałtowanej rekompensaty.
Państwa członkowskie mogą ustalić odrębne stawki procentowe dla leśnictwa, poszczególnych działów rolnictwa i dla rybołówstwa.
Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o procentowych stawkach zryczałtowanej rekompensaty ustalonych zgodnie z akapitem pierwszym przed ich wprowadzeniem w życie.
Artykuł 298
Procentowe stawki zryczałtowanej rekompensaty określane są na podstawie danych makroekonomicznych dotyczących wyłącznie rolników ryczałtowych za poprzednie trzy lata.
Wartości procentowe mogą zostać zaokrąglone o pół punktu w górę lub w dół.
Państwa członkowskie mogą również zredukować takie wartości procentowe do zera.
Artykuł 299
Procentowe stawki zryczałtowanej rekompensaty nie mogą skutkować otrzymaniem, przez rolników ryczałtowych, zwrotów przewyższających VAT naliczony i pobrany.
Artykuł 300
Procentowe stawki zryczałtowanej rekompensaty stosuje się do cen, z wyłączeniem VAT, następujących towarów i usług:
(1) produktów rolnych dostarczonych przez rolników ryczałtowych podatnikom innym niż podatnicy objęci w państwie członkowskim, w którym produkty te zostały dostarczone, niniejszym systemem ryczałtowym;
(2) produktów rolnych dostarczonych przez rolników ryczałtowych na warunkach przewidzianych w art. 138, osobom prawnym niebędącym podatnikami, w przypadku których wewnątrzwspólnotowe nabycia towarów podlegają VAT, zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. b), w państwie członkowskim zakończenia wysyłki lub transportu dostarczanych produktów rolnych);
(3) usług rolniczych świadczonych przez rolników ryczałtowych na rzecz podatników innych niż podatnicy objęci w państwie członkowskim, w którym świadczone są te usługi, niniejszym systemem ryczałtowym.
Artykuł 301
1.
W odniesieniu do dostaw produktów rolnych i świadczenia usług rolniczych, o których mowa w art. 300, państwa członkowskie zapewniają wypłatę zryczałtowanych rekompensat przez nabywcę lub usługobiorcę albo przez organy władzy publicznej.
2.
W odniesieniu do dostaw produktów rolnych i świadczenia usług rolniczych innych niż te, o których mowa w art. 300, uznaje się, że zryczałtowane rekompensaty wypłacane są przez nabywcę lub usługobiorcę.
Artykuł 302
W przypadku gdy rolnik ryczałtowy korzysta ze zryczałtowanej rekompensaty, nie ma on prawa do odliczenia VAT w odniesieniu do czynności objętych niniejszym systemem ryczałtowym.
Artykuł 303
1.
W przypadku gdy nabywca lub usługobiorca będący podatnikiem wypłaca zryczałtowaną rekompensatę zgodnie z art. 301 ust. 1, ma on prawo, na warunkach przewidzianych w art. 167, 168 i 169 oraz art. 173-177 oraz zgodnie z procedurami ustalonymi przez państwa członkowskie, do odliczenia kwoty wypłaconej rekompensaty od kwoty VAT, którą jest on zobowiązany zapłacić w państwie członkowskim, w którym dokonuje on swoich opodatkowanych transakcji.
2.
Państwa członkowskie zwracają nabywcy lub usługobiorcy kwotę zryczałtowanej rekompensaty, którą wypłacili oni tytułem jednej z następujących transakcji:
a) dostaw produktów rolnych dokonanych na warunkach przewidzianych w art. 138, w przypadku gdy nabywca jest podatnikiem lub osobą prawną niebędącą podatnikiem, działającym w takim charakterze w innym państwie członkowskim, na terytorium którego jego wewnątrzwspólnotowe nabycia towarów podlegają VAT zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. b);
b) dostaw produktów rolnych dokonanych na warunkach przewidzianych w art. 146, 147, 148 i 156, art. 157 ust. 1 lit. b) oraz art. 158, 160 i 161 na rzecz nabywcy będącego podatnikiem mającego siedzibę poza Wspólnotą, pod warunkiem że te produkty rolne są wykorzystywane przez nabywcę do celów dokonywanych przez niego transakcji, o których mowa w art. 169 lit. a) i b), lub do celów świadczenia przez niego usług, dla których uznaje się, że miejscem świadczenia jest terytorium państwa członkowskiego, w którym usługobiorca ma siedzibę, i od których VAT jest płacony wyłącznie przez usługobiorcę zgodnie z art. 196;
c) świadczenia usług rolniczych na rzecz będącego podatnikiem usługobiorcy mającego siedzibę we Wspólnocie, ale w innym państwie członkowskim, lub na rzecz będącego podatnikiem usługobiorcy mającego siedzibę poza Wspólnotą, pod warunkiem że usługi te wykorzystywane są przez usługobiorcę do celów dokonywanych przez niego transakcji, o których mowa w art. 169 lit. a) i b), lub świadczenia przez niego usług, dla których uznaje się, że miejscem świadczenia jest terytorium państwa członkowskiego, w którym usługobiorca ma siedzibę, i od których VAT jest płacony wyłącznie przez usługobiorcę zgodnie z art. 196.
3.
Państwa członkowskie określają warunki dokonywania zwrotów przewidzianych w ust. 2.
Państwa członkowskie mogą w szczególności zastosować przepisy dyrektyw 79/1072/EWG i 86/560/EWG.
Artykuł 304
Państwa członkowskie podejmują wszystkie środki niezbędne do skutecznej kontroli wypłat zryczałtowanych rekompensat rolnikom ryczałtowym.
Artykuł 305
W przypadku gdy państwa członkowskie stosują niniejszy system ryczałtowy, podejmują one wszystkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że dostawy produktów rolnych między państwami członkowskimi dokonywane na warunkach, o których mowa w art. 33, są opodatkowane w ten sam sposób, bez względu na to, czy dostawa jest dokonywana przez rolnika ryczałtowego czy innego podatnika.
Rozdział 3
Procedura szczególna dla biur podróży
Artykuł 306
1.
Państwa członkowskie stosują procedurę szczególną VAT, zgodnie z niniejszym rozdziałem, do transakcji dokonywanych przez biura podróży, o ile biura te występują we własnym imieniu wobec nabywców oraz gdy wykorzystują one do realizacji podróży towary dostarczane i usługi świadczone przez innych podatników.
Niniejsza procedura szczególna nie ma zastosowania do biur podróży, które działają wyłącznie w charakterze pośredników i do których w celu obliczenia podstawy opodatkowania stosuje się art. 79 akapit pierwszy lit. c).
2.
Do celów niniejszego rozdziału, organizatorzy wycieczek turystycznych są traktowani jak biura podróży.
Artykuł 307
Transakcje dokonywane na warunkach przewidzianych w art. 306 przez biura podróży w zakresie realizacji podróży uznawane są za pojedynczą usługę świadczoną przez biuro podróży na rzecz turysty.
Pojedyncza usługa podlega opodatkowaniu w państwie członkowskim, w którym biuro podróży ma siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, z którego świadczy usługi.
Artykuł 308
W odniesieniu do pojedynczej usługi świadczonej przez biuro podróży, za podstawę opodatkowania i cenę z wyłączeniem VAT w rozumieniu art. 226 pkt 8 uznaje się marżę biura podróży, czyli różnicę między całkowitą kwotą, z wyłączeniem VAT, do zapłaty przez turystę a faktycznymi kosztami poniesionymi przez biuro podróży z tytułu dostaw towarów i usług świadczonych przez innych podatników, w przypadku gdy transakcje te służą bezpośredniej korzyści turysty.
Artykuł 309
Jeżeli transakcje powierzone przez biuro podróży innym podatnikom są dokonywane przez takie osoby poza Wspólnotą, świadczenie usług przez biura podróży jest uznawane za działalność pośrednika zwolnioną zgodnie z art. 153.
Jeżeli transakcje, o których mowa w akapicie pierwszym, są dokonywane zarówno na terytorium Wspólnoty, jak i poza nią, tylko ta część usługi biura podróży, która dotyczy transakcji dokonywanych poza Wspólnotą, może być zwolniona.
Artykuł 310
VAT naliczany biurom podróży przez innych podatników z tytułu transakcji, o których mowa w art. 307, i które dokonywane są dla bezpośredniej korzyści turysty, nie podlega odliczeniu ani zwrotowi w żadnym państwie członkowskim.
Rozdział 4
Procedury szczególne dotyczące towarów używanych, dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich lub antyków
Sekcja 1
Definicje
Artykuł 311
1.
Do celów niniejszego rozdziału i bez uszczerbku dla innych przepisów wspólnotowych zastosowanie mają następujące definicje:
(1) "towary używane" oznaczają rzeczowy majątek ruchomy nadający się do dalszego użytku w aktualnym stanie lub po naprawie, inny niż dzieła sztuki, przedmioty kolekcjonerskie lub antyki, jak również inny niż metale szlachetne lub kamienie szlachetne określone przez państwa członkowskie;
(2) "dzieła sztuki" oznaczają przedmioty wymienione w załączniku IX część A;
(3) "przedmioty kolekcjonerskie" oznaczają przedmioty wymienione w załączniku IX część B;
(4) "antyki" oznaczają przedmioty wymienione w załączniku IX część C;
(5) "podatnik-pośrednik" oznacza każdego podatnika, który w ramach swojej działalności gospodarczej, w celu odsprzedaży, kupuje lub wykorzystuje do celów działalności swojego przedsiębiorstwa lub też importuje towary używane, dzieła sztuki, przedmioty kolekcjonerskie lub antyki, niezależnie od tego, czy podatnik ten działa na własny rachunek, czy też na rzecz osób trzecich na podstawie umowy, zgodnie z którą prowizja jest płacona od zakupu lub sprzedaży;
(6) "organizator sprzedaży w drodze aukcji publicznej" oznacza każdego podatnika, który w ramach swojej działalności gospodarczej oferuje towary do sprzedaży w drodze aukcji publicznej w celu przekazania ich licytantowi oferującemu najwyższą cenę;
(7) "zleceniodawca sprzedaży w drodze aukcji publicznej" oznacza każdą osobę, która przekazuje towar organizatorowi sprzedaży w drodze aukcji publicznej na podstawie umowy, zgodnie z którą prowizja jest płacona od sprzedaży.
2.
Państwa członkowskie mogą nie uznawać za dzieła sztuki przedmiotów wymienionych w załączniku IX część A pkt 5, 6 i 7.
3.
Umowa, zgodnie z którą prowizja jest płacona od sprzedaży, o której mowa w ust. 1 pkt 7, musi przewidywać, że organizator sprzedaży wystawia towar do sprzedaży w drodze aukcji publicznej we własnym imieniu, ale na rzecz zleceniodawcy, oraz że przekazuje towar w swoim imieniu, ale na rzecz zleceniodawcy, licytantowi oferującemu najwyższą cenę w czasie aukcji publicznej.
Sekcja 2
Procedura szczególna dla podatników-pośredników
Podsekcja 1
Procedura marży
Artykuł 312
Do celów niniejszej podsekcji zastosowanie mają następujące definicje:
(1) "cena sprzedaży" oznacza wszystkie składniki wynagrodzenia uzyskanego lub do uzyskania przez podatnika-pośrednika od nabywcy lub osoby trzeciej, włączając w to subwencje bezpośrednio związane z transakcją, podatki, cła, opłaty i należności oraz koszty dodatkowe, takie jak prowizja, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia, którymi podatnik-pośrednik obciąża nabywcę, z wyłączeniem jednak kwot, o których mowa w art. 79;
(2) "cena nabycia" oznacza wszystkie składniki wynagrodzenia, określonego w pkt 1, uzyskanego lub do uzyskania przez dostawcę od podatnika-pośrednika.
Artykuł 313
1.
W odniesieniu do dostaw towarów używanych, dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich lub antyków dokonywanych przez podatników-pośredników, państwa członkowskie stosują procedurę szczególną dotyczącą opodatkowania marży uzyskanej przez takiego podatnika-pośrednika zgodnie z przepisami niniejszej podsekcji.
2. Do czasu wprowadzenia przepisów ostatecznych, o których mowa w art. 402, procedura przewidziana w ust. 1 niniejszego artykułu nie ma zastosowania do dostaw nowych środków transportu dokonywanych na warunkach przewidzianych w art. 138 ust. 1 i ust. 2 lit. a).
Artykuł 314
Procedura marży ma zastosowanie do dokonywanych przez podatnika-pośrednika dostaw towarów używanych, dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich lub antyków, w przypadku gdy towary te zostały mu dostarczone na terytorium Wspólnoty przez jedną z następujących osób:
a) osobę niebędącą podatnikiem;
b) innego podatnika, o ile dokonywana przez tego innego podatnika dostawa towarów jest zwolniona zgodnie z art. 136;
c) innego podatnika, o ile dokonywana przez tego innego podatnika dostawa towarów objęta jest zwolnieniem dla małych przedsiębiorstw przewidzianym w art. 282-292 i obejmuje dobra inwestycyjne;
d) innego podatnika-pośrednika, o ile dokonywana przez tego innego podatnika-pośrednika dostawa towarów została opodatkowana VAT zgodnie z niniejszą procedurą marży.
Artykuł 315
Podstawę opodatkowania dostaw towarów, o których mowa w art. 314, stanowi marża uzyskana przez podatnika-pośrednika pomniejszona o kwotę VAT odnoszącą się do samej marży .
Marża uzyskana przez podatnika-pośrednika jest równa różnicy między określoną przez podatnika-pośrednika ceną sprzedaży towaru a ceną nabycia.
Artykuł 316
1.
Państwa członkowskie przyznają podatnikom-pośrednikom prawo wyboru stosowania procedury marży do dostaw następujących towarów:
a) dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich lub antyków osobiście zaimportowanych przez podatnika-pośrednika;
b) dzieł sztuki dostarczonych podatnikowi-pośrednikowi przez ich twórców lub ich następców prawnych;
c) dzieł sztuki dostarczonych podatnikowi-pośrednikowi przez podatnika innego niż podatnik-pośrednik, w przypadku gdy do takich dostaw zastosowanie miała stawka obniżona zgodnie z art. 103.
2.
Państwa członkowskie ustalają szczegółowe zasady korzystania z możliwości przewidzianej w ust. 1, która w każdym przypadku obejmuje okres równy przynajmniej dwóm latom kalendarzowym.
Artykuł 317
W przypadku gdy podatnik-pośrednik korzysta z możliwości przewidzianej w art. 316, podstawa opodatkowania określana jest zgodnie z art. 315.
W odniesieniu do dostaw dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich lub antyków osobiście zaimportowanych przez podatnika-pośrednika cena nabycia, którą należy uwzględnić przy obliczaniu marży jest równa podstawie opodatkowania z tytułu importu określonej zgodnie z art. 85-89, powiększonej o VAT należny lub zapłacony z tytułu importu.
Artykuł 318
1.
W celu uproszczenia poboru podatku i po konsultacji z Komitetem ds. VAT, państwa członkowskie mogą postanowić, że dla niektórych transakcji lub niektórych kategorii podatników-pośredników, podstawę opodatkowania w odniesieniu do dostaw towarów podlegających procedurze marży należy ustalić dla każdego okresu rozliczeniowego, za który podatnik-pośrednik musi złożyć deklarację VAT, o której mowa w art. 250.
W przypadku, o którym mowa w akapicie pierwszym, podstawę opodatkowania dostaw towarów, do których stosuje się taką samą stawkę VAT, stanowi całkowita marża uzyskana przez podatnika-pośrednika pomniejszona o kwotę VAT odnoszącą się do tej marży.
2.
Całkowita marża jest równa różnicy między dwiema następującymi kwotami:
a) całkowitą wartością dostaw towarów podlegających procedurze marży i dokonanych przez podatnika-pośrednika w okresie rozliczeniowym objętym deklaracją, czyli całkowitą kwotą cen sprzedaży;
b) całkowitą wartością nabytych towarów, o których mowa w art. 314, przez podatnika-pośrednika w okresie rozliczeniowym objętym deklaracją, czyli całkowitą kwotą cen nabycia.
3.
Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, że podatnicy, o których mowa w ust. 1, nie odnoszą nieuzasadnionych korzyści ani nie ponoszą nieuzasadnionych strat.
Artykuł 319
Do każdej dostawy objętej procedurą marży podatnik-pośrednik może stosować zasady ogólne VAT.
Artykuł 320
1.
W przypadku gdy podatnik-pośrednik stosuje zasady ogólne VAT do dostaw dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich lub antyków osobiście przez niego zaimportowanych, ma on prawo do odliczenia od kwoty podatku, którą jest zobowiązany zapłacić, kwotę VAT należnego lub zapłaconego z tytułu importu takich towarów.
W przypadku gdy podatnik-pośrednik stosuje zasady ogólne VAT do dostaw dzieł sztuki, które zostały mu dostarczone przez twórcę lub jego następców prawnych lub podatnika innego niż podatnik-pośrednik, ma on prawo do odliczenia od kwoty podatku, którą jest zobowiązany zapłacić, kwotę VAT należnego lub zapłaconego z tytułu dostarczonych mu dzieł sztuki.
2.
Prawo do odliczenia powstaje z chwilą, gdy VAT należny z tytułu dostawy, w odniesieniu do której podatnik-pośrednik wybiera stosowanie zasad ogólnych VAT, staje się wymagalny.
Artykuł 321
W przypadku gdy dostawy towarów używanych, dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich lub antyków objęte procedurą marży dokonywane są na warunkach przewidzianych w art. 146, 147, 148 i 151, są one zwolnione.
Artykuł 322
Jeżeli podatnik-pośrednik wykorzystuje towary do celów swoich dostaw objętych procedurą marży, nie ma on prawa do odliczenia od kwoty podatku, którą jest zobowiązany zapłacić, następujących kwot:
a) VAT należnego lub zapłaconego z tytułu dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich lub antyków osobiście przez niego zaimportowanych;
b) VAT należnego lub zapłaconego z tytułu dzieł sztuki, które zostały lub mają zostać mu dostarczone przez ich twórcę lub jego następców prawnych;
c) VAT należnego lub zapłaconego z tytułu dzieł sztuki, które zostały lub mają zostać mu dostarczone przez podatnika innego niż podatnik-pośrednik.
Artykuł 323
Podatnik nie ma prawa do odliczenia, od kwoty podatku, którą jest zobowiązany zapłacić, kwoty VAT należnego lub zapłaconego z tytułu towarów, które zostały lub mają zostać mu dostarczone przez podatnika-pośrednika, o ile dokonywana przez tego podatnika-pośrednika dostawa tych towarów podlega procedurze marży.
Artykuł 324
W przypadku gdy podatnik-pośrednik stosuje zarówno zasady ogólne VAT, jak i procedurę marży, musi on w swoich księgach oddzielnie wykazywać transakcje objęte każdym z tych systemów, zgodnie z zasadami określanymi przez państwa członkowskie.
Artykuł 325
Podatnik-pośrednik nie może, na wystawianych przez siebie fakturach, oddzielnie wykazywać VAT odnoszącego się do dostaw towarów, do których stosuje procedurę marży.
Podsekcja 2
Procedura przejściowa mająca zastosowanie do używanych środków transportu
Artykuł 326
Państwa członkowskie, które w dniu 31 grudnia 1992 r. stosowały szczególną procedurę podatkową inną niż procedura marży w odniesieniu do dostaw używanych środków transportu dokonywanych przez podatników-pośredników, mogą utrzymać tę procedurę do czasu wprowadzenia przepisów ostatecznych, o których mowa w art. 402, pod warunkiem że spełnia ona przewidziane w niniejszej podsekcji warunki lub że została ona odpowiednio dostosowana, aby te warunki spełniać.
Dania może wprowadzić procedurę przewidzianą w akapicie pierwszym.
Artykuł 327
1.
Niniejsza procedura przejściowa ma zastosowanie do dostaw używanych środków transportu dokonywanych przez podatników-pośredników i objętych procedurą marży.
2. Niniejsza procedura przejściowa nie ma zastosowania do dostaw nowych środków transportu dokonywanych na warunkach przewidzianych w art. 138 ust. 1 i ust. 2 lit. a).
3.
Do celów ust. 1, za "używane środki transportu" uważane są pojazdy lądowe, jednostki pływające i statki powietrzne, o których mowa w art. 2 ust. 2 lit. a), w przypadku gdy są one towarami używanymi, które nie spełniają warunków niezbędnych do uznania ich za nowe środki transportu.
Artykuł 328
VAT należny z tytułu każdej z dostaw, o których mowa w art. 327, jest równy kwocie podatku, który byłby należny, gdyby dostawa taka podlegała zasadom ogólnym VAT, pomniejszonej o kwotę VAT, którą uznaje się za zawartą w cenie nabycia środka transportu przez podatnika-pośrednika.
Artykuł 329
VAT, który uznaje się za zawarty w cenie nabycia środka transportu przez podatnika-pośrednika, oblicza się według następującej metody:
a) uwzględnianą ceną nabycia jest cena nabycia w rozumieniu art. 312 pkt 2;
b) uznaje się, że ta cena nabycia zapłacona przez podatnika-pośrednika zawiera VAT, który byłby należny, gdyby dostawca podatnika-pośrednika zastosował do swojej dostawy zasady ogólne VAT;
c) uwzględnianą stawką podatku jest stawka obowiązująca, zgodnie z art. 93, w państwie członkowskim, którego terytorium uznaje się za miejsce dostawy na rzecz podatnika-pośrednika, określone zgodnie z art. 31 i 32.
Artykuł 330
VAT należny z tytułu każdej z dostaw środków transportu, o których mowa w art. 327 ust. 1, ustalony zgodnie z art. 328, nie może być niższy niż kwota VAT, która byłaby należna, gdyby dostawa taka podlegała procedurze marży.
Państwa członkowskie mogą postanowić, że jeżeli dostawa podlega procedurze marży, taka marża nie może być niższa niż 10 % ceny sprzedaży w rozumieniu art. 312 pkt 1.
Artykuł 331
Podatnik nie ma prawa do odliczenia od kwoty VAT, którą jest zobowiązany zapłacić, VAT należnego lub zapłaconego z tytułu używanych środków transportu dostarczonych mu przez podatnika-pośrednika, o ile dostawa tych towarów przez podatnika-pośrednika podlega VAT zgodnie z niniejszą procedurą przejściową.
Artykuł 332
Podatnik-pośrednik nie ma prawa do oddzielnego wykazywania na fakturach, które wystawia, VAT dotyczącego dostaw, w odniesieniu do których stosuje on niniejszą procedurę przejściową.
Sekcja 3
Procedura szczególna dotycząca sprzedaży w drodze aukcji publicznej
Artykuł 333
1.
Państwa członkowskie mogą, zgodnie z przepisami niniejszej sekcji, stosować procedurę szczególną dotyczącą opodatkowania marży uzyskanej przez organizatora aukcji publicznej w odniesieniu do dostaw towarów używanych, dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich lub antyków dokonywanych przez tego organizatora, działającego we własnym imieniu i na rzecz osób, o których mowa w art. 334, na podstawie umowy, zgodnie z którą prowizja jest płacona od sprzedaży tych towarów w drodze aukcji publicznej.
2. Procedura, o której mowa w ust. 1, nie ma zastosowania do dostaw nowych środków transportu dokonywanych na warunkach przewidzianych w art. 138 ust. 1 i ust. 2 lit. a).
Artykuł 334
Niniejsza procedura szczególna ma zastosowanie do dostaw dokonywanych przez organizatora sprzedaży w drodze aukcji publicznej działającego we własnym imieniu, na rzecz jednej z następujących osób:
a) osoby niebędącej podatnikiem;
b) innego podatnika, jeżeli dostawa towarów dokonywana przez tego podatnika na podstawie umowy, zgodnie z którą prowizja jest płacona od sprzedaży, jest zwolniona zgodnie z art. 136;
c) innego podatnika, jeżeli dostawa towarów dokonywana przez tego podatnika na podstawie umowy, zgodnie z którą prowizja jest płacona od sprzedaży, korzysta ze zwolnienia dla małych przedsiębiorstw przewidzianego w art. 282-292 i dotyczy dóbr inwestycyjnych;
d) podatnika-pośrednika, jeżeli dostawa towarów dokonywana przez tego podatnika-pośrednika na podstawie umowy, zgodnie z którą prowizja jest płacona od sprzedaży, podlega VAT zgodnie z procedurą marży.
Artykuł 335
Dostawę towarów na rzecz podatnika będącego organizatorem sprzedaży w drodze aukcji publicznej uznaje się za dokonaną z chwilą sprzedaży tych towarów na aukcji publicznej.
Artykuł 336
Podstawę opodatkowania każdej dostawy towarów, o której mowa w niniejszej sekcji, stanowi całkowita kwota wykazana na fakturze wystawionej zgodnie z art. 339 dla nabywcy przez organizatora sprzedaży w drodze aukcji publicznej, pomniejszona o następujące kwoty:
a) kwotę netto zapłaconą lub należną zleceniodawcy od organizatora sprzedaży w drodze aukcji publicznej, określoną zgodnie z art. 337;
b) kwotę VAT należnego od organizatora sprzedaży w drodze aukcji publicznej tytułem jego dostawy.
Artykuł 337
Kwota netto zapłacona lub należna zleceniodawcy od organizatora sprzedaży w drodze aukcji publicznej jest równa różnicy między ceną licytacyjną towaru a kwotą prowizji uzyskaną, lub którą organizator sprzedaży w drodze aukcji publicznej ma uzyskać, od zleceniodawcy na podstawie umowy, zgodnie z którą prowizja jest płacona od sprzedaży.
Artykuł 338
Organizatorzy sprzedaży w drodze aukcji publicznej, którzy dostarczają towary na warunkach przewidzianych w art. 333 i 334 muszą wykazać w swoich księgach, na kontach przejściowych, następujące kwoty:
a) kwoty uzyskane lub do uzyskania od nabywcy towarów;
b) kwoty zwrócone lub do zwrotu na rzecz sprzedawcy towarów.
Kwoty, o których mowa w akapicie pierwszym, muszą być należycie uzasadnione.
Artykuł 339
Organizator sprzedaży w drodze aukcji publicznej musi wystawić nabywcy fakturę wyszczególniającą następujące elementy:
a) cenę licytacyjną towaru;
b) podatki, cła, opłaty i należności;
c) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia, którymi organizator obciążył nabywcę towaru.
Faktura wystawiona przez organizatora sprzedaży w drodze aukcji publicznej nie może wykazywać oddzielnie kwoty VAT.
Artykuł 340
1.
Organizator sprzedaży w drodze aukcji publicznej, któremu przekazano towary na podstawie umowy, zgodnie z którą prowizja jest płacona od sprzedaży w drodze aukcji publicznej, musi przedstawić zleceniodawcy zestawienie.
Zestawienie sporządzone przez organizatora sprzedaży w drodze aukcji publicznej musi oddzielnie wykazywać kwotę transakcji, tj. cenę licytacyjną towarów pomniejszoną o kwotę prowizji uzyskaną lub która ma zostać uzyskana od zleceniodawcy.
2.
Zestawienie sporządzone zgodnie z ust. 1 służy jako faktura, którą zleceniodawca, w przypadku gdy jest on podatnikiem, musi wystawić organizatorowi sprzedaży w drodze aukcji publicznej zgodnie z art. 220.
Artykuł 341
Państwa członkowskie, które stosują procedurę przewidzianą w niniejszej sekcji, stosują ją również do dostaw używanych środków transportu, określonych w art. 327 ust. 3, dokonywanych przez organizatora sprzedaży w drodze aukcji publicznej działającego w swoim imieniu, na podstawie umowy, zgodnie z którą prowizja jest płacona od sprzedaży tych towarów w drodze aukcji publicznej, na rzecz podatnika-pośrednika, o ile takie dostawy dokonywane przez tego podatnika-pośrednika podlegałyby VAT zgodnie z procedurą przejściową mającą zastosowanie do używanych środków transportu.
Sekcja 4
Środki zapobiegające zakłóceniom konkurencji i oszustwom podatkowym
Artykuł 342
Państwa członkowskie mogą podejmować środki dotyczące prawa do odliczenia VAT, aby zapobiec odnoszeniu nieuzasadnionych korzyści lub ponoszeniu nieuzasadnionych strat przez podatników-pośredników objętych jedną z procedur przewidzianych w sekcji 2.
Artykuł 343
Stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, Rada może upoważnić każde państwo członkowskie do wprowadzenia szczególnych środków mających na celu zwalczanie oszustw podatkowych i przewidujących, że VAT należny na mocy procedury marży nie może być niższy niż kwota podatku, która byłaby należna, gdyby marża była równa określonemu procentowi ceny sprzedaży.
Procent ceny sprzedaży ustala się z uwzględnieniem zwykłej marży uzyskiwanej przez podmioty gospodarcze w danym sektorze.
Rozdział 5
Procedura szczególna dla złota inwestycyjnego
Sekcja 1
Przepisy ogólne
Artykuł 344
1.
Do celów niniejszej dyrektywy i bez uszczerbku dla innych przepisów wspólnotowych "złoto inwestycyjne" oznacza:
(1) złoto w postaci sztabek lub płytek o masie akceptowanej na rynkach złota, o próbie równej lub większej niż 995 tysięcznych, bez względu na to, czy jest reprezentowane przez papiery wartościowe, czy nie;
(2) złote monety o próbie równej lub wyższej niż 900 tysięcznych, wybite po 1800 roku, które są lub były prawnym środkiem płatniczym w państwie pochodzenia i które zwykle są sprzedawane po cenie, która nie przekracza wartości wolnorynkowej złota zawartego w monecie o więcej niż 80 %.
2.
Państwa członkowskie mogą wyłączyć z niniejszej procedury szczególnej małe sztabki lub płytki o masie 1 grama lub mniejszej.
3.
Do celów niniejszej dyrektywy monet, o których mowa w ust. 1 pkt 2, nie traktuje się jako przedmiotów o wartości numizmatycznej.
Artykuł 345
Począwszy od 1999 roku, każde państwo członkowskie powiadamia Komisję, przed 1 lipca każdego roku, o monetach spełniających kryteria określone w art. 344 ust. 1 pkt 2, wprowadzonych do obrotu w danym państwie członkowskim.
Przed 1 grudnia każdego roku, Komisja publikuje pełny wykaz tych monet w serii "C" Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Uznaje się, że monety wymienione w opublikowanym wykazie spełniają te kryteria przez cały rok, na który dany wykaz jest publikowany.
Sekcja 2
Zwolnienie z VAT
Artykuł 346
Państwa członkowskie zwalniają z VAT dostawę, wewnątrzwspólnotowe nabycie i import złota inwestycyjnego, w tym złota inwestycyjnego reprezentowanego przez certyfikaty na złoto asygnowane lub nieasygnowane, lub złota, którym prowadzony jest obrót na rachunkach złota, oraz w szczególności, pożyczki w złocie i operacje typu "swap" w złocie, z którymi wiąże się prawo własności lub roszczenie w odniesieniu do złota inwestycyjnego, jak również transakcje dotyczące złota inwestycyjnego związane z kontraktami typu "futures" i "forward", powodujące przeniesienie prawa własności lub roszczenia w odniesieniu do złota inwestycyjnego.
Artykuł 347
Państwa członkowskie zwalniają usługi świadczone przez agentów działających w imieniu i na rzecz osoby trzeciej, w przypadkach gdy uczestniczą oni w dostawie złota inwestycyjnego dla swojego zleceniodawcy.
Sekcja 3
Prawo wyboru opodatkowania
Artykuł 348
Państwa członkowskie przyznają podatnikom, którzy wytwarzają złoto inwestycyjne lub przetwarzają złoto na złoto inwestycyjne, prawo wyboru opodatkowania dostaw złota inwestycyjnego dla innego podatnika, które byłyby w innym przypadku zwolnione na mocy art. 346.
Artykuł 349
1.
Państwa członkowskie mogą przyznać podatnikom, którzy w ramach swojej działalności gospodarczej, zwykle dostarczają złoto do celów przemysłowych, prawo wyboru opodatkowania dostaw sztabek lub płytek złota, o których mowa w art. 344 ust. 1 pkt 1, innemu podatnikowi, które byłyby w innym przypadku zwolnione na mocy art. 346.
2.
Państwa członkowskie mogą ograniczyć zakres prawa wyboru przewidzianego w ust. 1.
Artykuł 350
W przypadku gdy dostawca skorzystał z prawa wyboru opodatkowania przewidzianego w art. 348 i 349, państwa członkowskie przyznają prawo wyboru opodatkowania agentowi w odniesieniu do usług, o których mowa w art. 347.
Artykuł 351
Państwa członkowskie określają szczegółowe zasady korzystania z prawa wyboru opodatkowania przewidzianego w niniejszej sekcji i powiadamiają o nich Komisję.
Sekcja 4
Transakcje na regulowanym rynku złota
Artykuł 352
Każde państwo członkowskie może, po konsultacji z Komitetem ds. VAT, zastosować VAT do szczególnych transakcji dotyczących złota inwestycyjnego, które mają miejsce w tym państwie członkowskim między podatnikami działającymi na rynku złota regulowanym przez dane państwo członkowskie lub między takim podatnikiem a innym podatnikiem, który nie działa na tym rynku.
Państwo członkowskie nie może jednakże opodatkować dostaw dokonywanych na warunkach, o których mowa w art. 138, ani eksportu złota inwestycyjnego.
Artykuł 353
Państwa członkowskie, które na mocy art. 352, opodatkowują transakcje między podatnikami, którzy działają na regulowanym rynku złota, zezwalają, dla uproszczenia, na zawieszenie poboru podatku i zwalniają podatników z wymogów księgowych dotyczących VAT.
Sekcja 5
Szczególne prawa i obowiązki przedsiębiorców w obrocie złotem inwestycyjnym
Artykuł 354
W przypadku gdy późniejsza dostawa złota inwestycyjnego dokonywana przez podatnika jest zwolniona na mocy niniejszego rozdziału, podatnik ma prawo do odliczenia następujących kwot:
a) VAT należnego lub zapłaconego z tytułu złota inwestycyjnego dostarczonego mu przez osobę, która skorzystała z prawa wyboru, o którym mowa w art. 348 i 349, lub dostarczonego mu zgodnie z sekcją 4;
b) VAT należnego lub zapłaconego z tytułu dostawy na jego rzecz, z tytułu dokonanego przez niego wewnątrzwspólnotowego nabycia lub importu, złota innego niż złoto inwestycyjne, które jest następnie przetwarzane przez niego lub na jego rzecz na złoto inwestycyjne;
c) VAT należnego lub zapłaconego z tytułu świadczonych na jego rzecz usług polegających na zmianie postaci, masy lub próby złota, w tym złota inwestycyjnego.
Artykuł 355
Podatnicy, którzy wytwarzają złoto inwestycyjne lub przetwarzają złoto na złoto inwestycyjne, mają prawo do odliczenia VAT należnego lub zapłaconego przez nich z tytułu dostawy, wewnątrzwspólnotowego nabycia lub importu towarów lub świadczenia usług związanych z wytwarzaniem lub przetwarzaniem tego złota, tak jakby późniejsza dostawa złota zwolnionego na mocy art. 346 podlegała opodatkowaniu.
Artykuł 356
1.
Państwa członkowskie zapewniają, że przedsiębiorcy w obrocie złotem inwestycyjnym prowadzą przynajmniej księgowość obejmującą wszystkie transakcje związane ze złotem inwestycyjnym i przechowują dokumenty umożliwiające identyfikację nabywców uczestniczących w tych transakcjach.
Przedsiębiorcy przechowują informacje, o których mowa w akapicie pierwszym, przez co najmniej pięć lat.
2.
Państwa członkowskie mogą zaakceptować obowiązki równoważne na mocy środków przyjętych zgodnie z innymi przepisami prawodawstwa wspólnotowego, takimi jak dyrektywa 2005/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie przeciwdziałania korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu [15], aby spełnić wymogi określone w ust. 1.
3.
Państwa członkowskie mogą ustanowić bardziej rygorystyczne obowiązki, w szczególności odnośnie do prowadzenia specjalnej ewidencji lub specjalnych wymogów w zakresie księgowości.
Rozdział 6
Procedura szczególna dotycząca podatników niemających siedziby, którzy świadczą usługi drogą elektroniczną na rzecz osób niebędących podatnikami
Sekcja 1
Przepisy ogólne
Artykuł 357
Przepisy niniejszego rozdziału mają zastosowanie do 31 grudnia 2006 r
Artykuł 358
Do celów niniejszego rozdziału i bez uszczerbku dla innych przepisów prawodawstwa wspólnotowego stosuje się następujące definicje:
(1) "podatnik niemający siedziby" oznacza podatnika, który nie posiada siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Wspólnoty i w stosunku do którego nie jest wymagana inna identyfikacja do celów podatkowych zgodnie z art. 214;
(2) "usługi elektroniczne" i "usługi świadczone drogą elektroniczną" oznaczają usługi, o których mowa w art. 56 ust. 1 lit. k);
(3) "państwo członkowskie identyfikacji" oznacza państwo członkowskie wybrane przez podatnika niemającego siedziby do celów zgłoszenia rozpoczęcia działalności jako podatnika na terytorium Wspólnoty zgodnie z przepisami niniejszego rozdziału;
(4) "państwo członkowskie konsumpcji" oznacza państwo członkowskie, które uznaje się za miejsce świadczenia usług elektronicznych zgodnie z art. 57;
(5) "deklaracja VAT" oznacza zestawienie zawierające informacje konieczne do określenia kwoty VAT należnego w każdym państwie członkowskim.
Sekcja 2
Procedura szczególna dla usług świadczonych drogą elektroniczną
Artykuł 359
Państwa członkowskie zezwalają każdemu podatnikowi niemającemu siedziby świadczącemu usługi elektroniczne na rzecz osoby niebędącej podatnikiem mającej siedzibę albo stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu w państwie członkowskim, na stosowanie niniejszej procedury szczególnej.
Niniejsza procedura ma zastosowanie do wszystkich usług elektronicznych świadczonych we Wspólnocie.
Artykuł 360
Podatnik niemający siedziby zgłasza państwu członkowskiemu identyfikacji rozpoczęcie lub zakończenie prowadzenia działalności jako podatnika lub zmianę tej działalności w takim stopniu, że nie spełnia on już warunków niezbędnych do stosowania niniejszej procedury szczególnej.
Podatnik przekazuje taką informację drogą elektroniczną.
Artykuł 361
1.
Informacje, które podatnik niemający siedziby przedstawia państwu członkowskiemu identyfikacji w chwili rozpoczynania działalności podlegającej opodatkowaniu zawierają następujące dane:
a) nazwę (nazwisko);
b) adres pocztowy;
c) adresy elektroniczne, w tym strony internetowe;
d) w stosownym przypadku krajowy numer identyfikacji podatkowej;
e) oświadczenie o tym, że podatnik nie został zidentyfikowany do celów VAT we Wspólnocie.
2.
Podatnik niemający siedziby powiadamia państwo członkowskie identyfikacji o wszelkich zmianach dotyczących przekazanych danych.
Artykuł 362
Państwo członkowskie identyfikacji nadaje podatnikowi niemającemu siedziby indywidualny numer identyfikacyjny VAT i powiadamia go drogą elektroniczną o nadanym numerze identyfikacyjnym.
Na podstawie informacji wykorzystanych do tej identyfikacji, państwa członkowskie konsumpcji mogą stosować własne systemy identyfikacji.
Artykuł 363
Państwo członkowskie identyfikacji skreśla podatnika niemającego siedziby z rejestru identyfikacyjnego w następujących przypadkach:
a) gdy powiadamia on dane państwo członkowskie o zaprzestaniu świadczenia usług elektronicznych;
b) gdy można w inny sposób stwierdzić, że jego podlegająca opodatkowaniu działalność zakończyła się;
c) gdy podatnik nie spełnia już warunków koniecznych do korzystania z niniejszej procedury szczególnej;
d) gdy podatnik systematycznie nie przestrzega zasad dotyczących niniejszej procedury szczególnej.
Artykuł 364
Podatnik niemający siedziby przekazuje drogą elektroniczną państwu członkowskiemu identyfikacji deklarację VAT za każdy kwartał kalendarzowy, bez względu na to czy usługi elektroniczne były świadczone, czy nie.
Deklarację VAT składa się w terminie dwudziestu dni od upływu okresu rozliczeniowego objętego daną deklaracją.
Artykuł 365
Deklaracja VAT zawiera numer identyfikacyjny oraz, dla każdego państwa członkowskiego konsumpcji, w którym VAT jest należny, całkowitą wartość, z wyłączeniem VAT, usług elektronicznych wykonanych w danym okresie rozliczeniowym oraz całkowitą kwotę odpowiadającego jej VAT.
W deklaracji wykazuje się również obowiązujące stawki VAT i całkowitą kwotę należnego VAT.
Artykuł 366
1.
Deklaracja VAT sporządzana jest w euro.
Państwa członkowskie, które nie przyjęły euro, mogą wymagać sporządzenia deklaracji VAT w swoich walutach krajowych.
Jeżeli świadczone usługi zostały rozliczone w innych walutach, do celów wypełnienia deklaracji VAT podatnik niemający siedziby stosuje kurs wymiany obowiązujący w ostatnim dniu okresu rozliczeniowego.
2.
Przeliczenia dokonuje się poprzez zastosowanie kursów wymiany opublikowanych przez Europejski Bank Centralny na dany dzień lub, jeżeli w tym dniu kurs wymiany nie został opublikowany, poprzez zastosowanie kursu wymiany opublikowanego następnego dnia.
Artykuł 367
Podatnik niemający siedziby dokonuje płatności VAT w chwili składania deklaracji VAT.
Płatności dokonuje się na rachunek bankowy prowadzony w euro wskazany przez państwo członkowskie identyfikacji.
Państwa członkowskie, które nie przyjęły euro, mogą wymagać, aby płatności były dokonywane na rachunek bankowy prowadzony w ich własnej walucie.
Artykuł 368
Podatnik niemający siedziby korzystający z niniejszej procedury szczególnej nie może odliczać VAT na podstawie art. 168 niniejszej dyrektywy. Niezależnie od art. 1 ust. 1 dyrektywy 86/560/EWG podatnik ten otrzymuje zwrot zgodnie ze wspomnianą dyrektywą. Art. 2 ust. 2 i 3 oraz art. 4 ust. 2 dyrektywy 86/560/EWG nie mają zastosowania do zwrotów dotyczących usług elektronicznych objętych niniejszą procedurą szczególną.
Artykuł 369
1.
Podatnik niemający siedziby prowadzi ewidencję transakcji objętych niniejszą procedurą szczególną.
Ewidencja ta musi być wystarczająco szczegółowa, aby umożliwić organom podatkowym państwa członkowskiego konsumpcji sprawdzenie prawidłowości deklaracji VAT.
2.
Ewidencja, o której mowa w ust. 1, musi zostać udostępniona drogą elektroniczną państwu członkowskiemu identyfikacji i państwu członkowskiemu konsumpcji na ich wniosek.
Ewidencja ta musi być przechowywana przez okres dziesięciu lat począwszy od końca roku, w którym dokonano transakcji.
TYTUŁ XIII
ODSTĘPSTWA
Rozdział 1
Odstępstwa mające zastosowanie do czasu wprowadzenia przepisów ostatecznych
Sekcja 1
Odstępstwa dla państw należących do Wspólnoty w dniu 1 stycznia 1978 r.
Artykuł 370
Państwa członkowskie, które w dniu 1 stycznia 1978 r. opodatkowywały transakcje, których wykaz znajduje się w załączniku X część A, mogą utrzymać opodatkowanie tych transakcji.
Artykuł 371
Państwa członkowskie, które w dniu 1 stycznia 1978 r. zwalniały transakcje, których wykaz znajduje się w załączniku X część B, mogą utrzymać zwolnienia dla tych transakcji na warunkach obowiązujących w każdym z tych państw członkowskich w tym dniu.
Artykuł 372
Państwa członkowskie, które w dniu 1 stycznia 1978 r. stosowały przepisy stanowiące odstępstwo od zasady natychmiastowego odliczenia przewidzianego w art. 179 akapit pierwszy, mogą utrzymać te przepisy.
Artykuł 373
Państwa członkowskie, które w dniu 1 stycznia 1978 r. stosowały przepisy stanowiące odstępstwo od art. 28 lub art. 79 akapit pierwszy lit. c), mogą utrzymać te przepisy.
Artykuł 374
W drodze odstępstwa od art. 169 i 309, państwa członkowskie, które w dniu 1 stycznia 1978 r. stosowały zwolnienie bez prawa do odliczenia VAT zapłaconego na poprzednim etapie w odniesieniu do usług świadczonych przez biura podróży, o których mowa w art. 309, mogą utrzymać zwolnienie dla tych usług.
Odstępstwo to ma również zastosowanie do biur podróży, które działają w imieniu i na rzecz turysty.
Sekcja 2
Odstępstwa dla państw, które przystąpiły do Wspólnoty po 1 stycznia 1978 r.
Artykuł 375
Grecja może utrzymać zwolnienie w odniesieniu do transakcji wymienionych w załączniku X część B pkt 2, 8, 9, 11 i 12, na warunkach obowiązujących w tym państwie członkowskim w dniu 1 stycznia 1987 r.
Artykuł 376
Hiszpania może utrzymać zwolnienie w odniesieniu do usług świadczonych przez twórców wymienionych w załączniku X, część B pkt 2 i do transakcji wymienionych w załączniku X część B pkt 11 i 12, na warunkach obowiązujących w tym państwie członkowskim w dniu 1 stycznia 1993 r.
Artykuł 377
Portugalia może utrzymać zwolnienie w odniesieniu do transakcji wymienionych w załączniku X, część B pkt 2, 4, 7, 9, 10 i 13, na warunkach obowiązujących w tym państwie członkowskim w dniu 1 stycznia 1989 r.
Artykuł 378
1.
Austria może utrzymać opodatkowanie transakcji wymienionych w załączniku X część A pkt 2.
2.
Tak długo jak takie same zwolnienia będą stosowane w jednym z państw członkowskich należących do Wspólnoty w dniu 31 grudnia 1994 r., Austria może, na warunkach obowiązujących w tym państwie członkowskim w dniu jego przystąpienia, utrzymać zwolnienia dla następujących transakcji:
a) transakcji wymienionych w załączniku X część B pkt 5 i 9;
b) z prawem do odliczenia VAT zapłaconego na poprzednim etapie, wszystkich etapów przewozów międzynarodowych osób drogą powietrzną, morską lub śródlądową, z wyłączeniem przewozu osób na Jeziorze Bodeńskim.
Artykuł 379
1.
Finlandia może utrzymać opodatkowanie transakcji wymienionych w załączniku X część A pkt 2, tak długo jak takie same transakcje będą opodatkowane w jednym z państw członkowskich należących do Wspólnoty w dniu 31 grudnia 1994 r.
2.
Finlandia może, na warunkach obowiązujących w tym państwie członkowskim w dniu jego przystąpienia, utrzymać zwolnienia w odniesieniu do usług świadczonych przez twórców, artystów i wykonawców wymienionych w załączniku X część B pkt 2, a także w odniesieniu do transakcji wymienionych w załączniku X część B pkt 5, 9 i 10, tak długo jak takie same zwolnienia będą stosowane w jednym z państw członkowskich należących do Wspólnoty w dniu 31 grudnia 1994 r.
Artykuł 380
Szwecja może, na warunkach obowiązujących w tym państwie członkowskim w dniu jego przystąpienia, utrzymać zwolnienia w odniesieniu do usług świadczonych przez twórców, artystów i wykonawców wymienionych w załączniku X część B pkt 2, a także w odniesieniu do transakcji wymienionych w załączniku X część B pkt 1, 9 i 10, tak długo jak takie same zwolnienia będą stosowane w jednym z państw członkowskich należących do Wspólnoty w dniu 31 grudnia 1994 r.
Artykuł 381
Republika Czeska może, na warunkach obowiązujących w tym państwie członkowskim w dniu jego przystąpienia, utrzymać zwolnienie w odniesieniu do międzynarodowego przewozu osób określonego w załączniku X część B pkt 10, tak długo jak takie samo zwolnienie będzie stosowane w jednym z państw członkowskich należących do Wspólnoty w dniu 30 kwietnia 2004 r.
Artykuł 382
Estonia może, na warunkach obowiązujących w tym państwie członkowskim w dniu jego przystąpienia, utrzymać zwolnienie w odniesieniu do międzynarodowego przewozu osób określonego w załączniku X część B pkt 10, tak długo jak takie samo zwolnienie będzie stosowane w jednym z państw członkowskich należących do Wspólnoty w dniu 30 kwietnia 2004 r.
Artykuł 383
Cypr może, na warunkach obowiązujących w tym państwie członkowskim w dniu jego przystąpienia, utrzymać zwolnienie dla następujących transakcji:
a) dostaw terenów budowlanych, o których mowa w załączniku X część B pkt 9, do 31 grudnia 2007 r.;
b) międzynarodowego przewozu osób określonego w załączniku X część A pkt 10, tak długo jak takie samo zwolnienie będzie stosowane w jednym z państw członkowskich należących do Wspólnoty w dniu 30 kwietnia 2004 r.
Artykuł 384
Tak długo jak takie same zwolnienia będą stosowane w jednym z państw członkowskich należących do Wspólnoty w dniu 30 kwietnia 2004 r., Łotwa może, na warunkach obowiązujących w tym państwie członkowskim w dniu jego przystąpienia, utrzymać zwolnienia w odniesieniu do następujących transakcji:
a) usług świadczonych przez twórców, artystów i wykonawców określonych w załączniku X część B pkt 2;
b) międzynarodowego przewozu osób określonego w załączniku X część B pkt 10.
Artykuł 385
Litwa może, na warunkach obowiązujących w tym państwie członkowskim w dniu jego przystąpienia, utrzymać zwolnienie w odniesieniu do międzynarodowego przewozu osób określonego w załączniku X część B pkt 10, tak długo jak takie samo zwolnienie będzie stosowane w jednym z państw członkowskich należących do Wspólnoty w dniu 30 kwietnia 2004 r.
Artykuł 386
Węgry mogą, na warunkach obowiązujących w tym państwie członkowskim w dniu jego przystąpienia, utrzymać zwolnienie w odniesieniu do międzynarodowego przewozu osób określonego w załączniku X część B pkt 10, tak długo jak takie samo zwolnienie będzie stosowane w jednym z państw członkowskich należących do Wspólnoty w dniu 30 kwietnia 2004 r.
Artykuł 387
Tak długo jak takie same zwolnienia będą stosowane w jednym z państw członkowskich należących do Wspólnoty w dniu 30 kwietnia 2004 r., Malta może, na warunkach obowiązujących w tym państwie członkowskim w dniu jego przystąpienia, utrzymać zwolnienia w odniesieniu do następujących transakcji:
a) bez prawa do odliczenia VAT zapłaconego na poprzednim etapie, dostaw wody przez podmiot prawa publicznego, określonych w załączniku X część B pkt 8;
b) bez prawa do odliczenia VAT zapłaconego na poprzednim etapie, dostaw budynków i terenów budowlanych, określonych w załączniku X część B pkt 9;
c) z prawem do odliczenia VAT zapłaconego na poprzednim etapie, wewnętrznego przewozu osób, międzynarodowego przewozu osób i krajowego przewozu osób drogą morską między wyspami, określonych w załączniku X część B pkt 10.
Artykuł 388
Polska może, na warunkach obowiązujących w tym państwie członkowskim w dniu jego przystąpienia, utrzymać zwolnienie w odniesieniu do międzynarodowego przewozu osób, o którym mowa w załączniku X część B pkt 10, tak długo jak takie samo zwolnienie będzie stosowane w jednym z państw członkowskich należących do Wspólnoty w dniu 30 kwietnia 2004 r.
Artykuł 389
Słowenia może, na warunkach obowiązujących w tym państwie członkowskim w dniu jego przystąpienia, utrzymać zwolnienie w odniesieniu do międzynarodowego przewozu osób, o którym mowa w załączniku X część B pkt 10, tak długo jak takie samo zwolnienie będzie stosowane w jednym z państw członkowskich należących do Wspólnoty w dniu 30 kwietnia 2004 r.
Artykuł 390
Słowacja może, na warunkach obowiązujących w tym państwie członkowskim w dniu jego przystąpienia, utrzymać zwolnienie w odniesieniu do międzynarodowego przewozu osób, o którym mowa w załączniku X część B pkt 10, tak długo jak takie samo zwolnienie będzie stosowane w jednym z państw członkowskich należących do Wspólnoty w dniu 30 kwietnia 2004 r.
Sekcja 3
Przepisy wspólne dla sekcji 1 i 2
Artykuł 391
Państwa członkowskie, które stosują zwolnienia w odniesieniu do transakcji, o których mowa w art. 371, 375, 376 i 377, art. 378 ust. 2, art. 379 ust. 2 i art. 380-390, mogą przyznać podatnikom prawo wyboru opodatkowania tych transakcji.
Artykuł 392
Państwa członkowskie mogą postanowić, że w odniesieniu do dostaw budynków i terenów budowlanych zakupionych w celu odsprzedaży przez podatnika, który nie miał prawa do odliczenia VAT przy nabyciu, podstawę opodatkowania stanowi różnica między ceną sprzedaży a ceną nabycia.
Artykuł 393
1.
Z myślą o ułatwieniu przejścia do przepisów ostatecznych, o których mowa w art. 402, na podstawie sprawozdania Komisji, Rada dokonuje przeglądu sytuacji w zakresie odstępstw przewidzianych w sekcjach 1 i 2 oraz, stanowiąc zgodnie z art. 93 traktatu, podejmuje decyzję o ewentualnym zniesieniu niektórych lub wszystkich tych odstępstw.
2.
Po wprowadzeniu przepisów ostatecznych, przewóz osób będzie opodatkowany w państwie członkowskim rozpoczęcia przewozu odnośnie do etapu podróży odbywającego się na terytorium Wspólnoty, na warunkach, które zostaną określone przez Radę stanowiącą zgodnie z art. 93 traktatu.
Rozdział 2
Odstępstwa przyznawane w drodze upoważnienia
Sekcja 1
Środki upraszczające i zapobiegające uchylaniu się od opodatkowania lub unikaniu opodatkowania
Artykuł 394
Państwa członkowskie, które w dniu 1 stycznia 1977 r. stosowały szczególne środki, aby upraszczać procedurę poboru VAT lub zapobiegać niektórym formom uchylania się od opodatkowania lub unikania opodatkowania, mogą je utrzymać, pod warunkiem że poinformowały Komisję o tych środkach przed dniem 1 stycznia 1978 r., oraz z zastrzeżeniem że te środki upraszczające są zgodne z kryterium określonym w art. 395 ust. 1 akapit drugi.
Artykuł 395
1.
Stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, Rada może upoważnić każde państwo członkowskie do wprowadzenia szczególnych środków stanowiących odstępstwo od przepisów niniejszej dyrektywy w celu upraszczania poboru VAT lub zapobiegania niektórym formom uchylania się od opodatkowania lub unikania opodatkowania.
Środki zmierzające do uproszczenia procedury poboru VAT nie mogą wpływać, chyba że w nieznacznym stopniu, na ogólną kwotę wpływów z podatków państwa członkowskiego pobieranych na etapie ostatecznej konsumpcji.
2.
Państwo członkowskie, które pragnie wprowadzić środki, o których mowa w ust. 1, kieruje do Komisji wniosek i przekazuje jej wszelkie niezbędne informacje.
Jeżeli Komisja uzna, że nie posiada wszystkich niezbędnych informacji, kontaktuje się ona z zainteresowanym państwem członkowskim w terminie dwóch miesięcy od daty otrzymania wniosku i precyzuje, jakie dodatkowe informacje są wymagane.
Kiedy Komisja posiada już wszystkie informacje, które uzna za niezbędne do rozpatrzenia wniosku, w terminie jednego miesiąca powiadamia o tym wnioskujące państwo członkowskie i przekazuje wniosek w oryginalnej wersji językowej pozostałym państwom członkowskim.
3.
W terminie trzech miesięcy od przesłania powiadomienia, o którym mowa w ust. 2 akapit drugi, Komisja przedstawia Radzie stosowny wniosek lub, jeżeli wniosek o odstępstwo budzi jej zastrzeżenia, komunikat przedstawiający te zastrzeżenia.
4.
W każdych okolicznościach, procedura ustalona w ust. 2 i 3 zostaje zakończona w terminie ośmiu miesięcy od daty otrzymania wniosku przez Komisję.
Sekcja 2
Umowy międzynarodowe
Artykuł 396
1.
Stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, Rada może upoważnić każde państwo członkowskie do zawarcia z państwem trzecim lub instytucją międzynarodową umowy, która może zawierać odstępstwa od niniejszej dyrektywy.
2.
Państwo członkowskie pragnące zawrzeć umowę, o której mowa w ust. 1, kieruje do Komisji wniosek i przekazuje jej wszelkie niezbędne informacje.
Jeżeli Komisja uzna, że nie posiada wszystkich niezbędnych informacji, kontaktuje się ona z zainteresowanym państwem członkowskim w terminie dwóch miesięcy od daty otrzymania wniosku i precyzuje, jakie dodatkowe informacje są wymagane.
Kiedy Komisja posiada już wszystkie informacje, które uzna za niezbędne do rozpatrzenia wniosku, w terminie jednego miesiąca powiadamia o tym wnioskujące państwo członkowskie i przekazuje wniosek w oryginalnej wersji językowej pozostałym państwom członkowskim.
3.
W terminie trzech miesięcy od przesłania powiadomienia, o którym mowa w ust. 2 akapit drugi, Komisja przedstawia Radzie stosowny wniosek lub, jeżeli wniosek o odstępstwo budzi jej zastrzeżenia, komunikat przedstawiający te zastrzeżenia.
4.
W każdych okolicznościach, procedura ustalona w ust. 2 i 3 zostaje zakończona w terminie ośmiu miesięcy od daty otrzymania wniosku przez Komisję.
TYTUŁ XIV
PRZEPISY RÓŻNE
Rozdział 1
Środki wykonawcze
Artykuł 397
Stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, Rada przyjmuje środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Rozdział 2
Komitet ds. VAT
Artykuł 398
1.
Ustanawia się komitet doradczy ds. podatku od wartości dodanej zwany "Komitetem ds. VAT".
2.
W skład Komitetu ds. VAT wchodzą przedstawiciele państw członkowskich i Komisji.
Komitetowi przewodniczy przedstawiciel Komisji.
Obsługę sekretariatu komitetu zapewniają służby Komisji.
3.
Komitet ds. VAT przyjmuje swój regulamin.
4.
Poza kwestiami będącymi przedmiotem konsultacji na mocy niniejszej dyrektywy, Komitet ds. VAT analizuje kwestie podnoszone przez przewodniczącego, z jego własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela państwa członkowskiego, a dotyczące stosowania wspólnotowych przepisów dotyczących VAT.
Rozdział 3
Kurs wymiany
Artykuł 399
Bez uszczerbku dla innych przepisów szczególnych, równowartość w walutach krajowych kwot wyrażonych w euro przewidzianych w niniejszej dyrektywie, jest określana według kursu wymiany euro obowiązującego w dniu 1 stycznia 1999 r.
Państwa członkowskie, które przystąpiły do Unii Europejskiej po tej dacie i nie przyjęły euro jako jednej waluty stosują kurs wymiany euro obowiązujący w dniu ich przystąpienia.
Artykuł 400
Przy przeliczaniu na waluty krajowe kwot, o których mowa w art. 399, państwa członkowskie mogą zaokrąglać otrzymane kwoty do 10 % w górę lub w dół.
Rozdział 4
Inne podatki, cła i należności
Artykuł 401
Bez uszczerbku dla innych przepisów prawa wspólnotowego, niniejsza dyrektywa nie uniemożliwia żadnemu państwu członkowskiemu utrzymywania lub wprowadzania podatków od umów ubezpieczeniowych, podatków od gier i zakładów, podatków akcyzowych, opłat skarbowych lub, w ujęciu bardziej ogólnym, wszelkich podatków, ceł i należności, które nie mają charakteru podatków obrotowych, pod warunkiem że pobór tych podatków, ceł i należności nie wiąże się w wymianie handlowej między państwami członkowskimi z formalnościami przy przekraczaniu granic.
TYTUŁ XV
PRZEPISY KOŃCOWE
Rozdział 1
Przepisy przejściowe w zakresie opodatkowania wymiany handlowej między państwami członkowskimi
Artykuł 402
1.
Przepisy w zakresie opodatkowania wymiany handlowej między państwami członkowskimi przewidziane w niniejszej dyrektywie mają charakter przejściowy i zostaną zastąpione przepisami ostatecznymi opartymi, co do zasady, na opodatkowaniu dostaw towarów i świadczenia usług w państwie członkowskim pochodzenia.
2.
Po przeanalizowaniu sprawozdania, o którym mowa w art. 404, i stwierdzeniu, że zostały spełnione warunki umożliwiające przejście do przepisów ostatecznych, Rada przyjmuje, stanowiąc zgodnie z art. 93 traktatu, przepisy niezbędne do wprowadzenia w życie i stosowania przepisów ostatecznych.
Artykuł 403
Stanowiąc zgodnie z art. 93 traktatu, Rada przyjmuje stosowne dyrektywy w celu uzupełnienia wspólnego systemu VAT, a w szczególności w celu stopniowego ograniczenia lub zlikwidowania odstępstw od tego systemu.
Artykuł 404
Co cztery lata począwszy od przyjęcia niniejszej dyrektywy, Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, na podstawie informacji przekazanych przez państwa członkowskie, sprawozdanie na temat funkcjonowania wspólnego systemu VAT w państwach członkowskich, a w szczególności na temat funkcjonowania przepisów przejściowych dotyczących opodatkowania wymiany handlowej między państwami członkowskimi; sprawozdaniu temu towarzyszą, w stosownym przypadku, wnioski dotyczące przepisów ostatecznych.
Rozdział 3
Środki przejściowe mające zastosowanie w kontekście przystąpienia do Unii Europejskiej
Artykuł 405
Do celów niniejszego rozdziału stosuje się następujące definicje:
(1) "Wspólnota" oznacza terytorium Wspólnoty, określone w art. 5 pkt 1, przed przystąpieniem nowych państw członkowskich;
(2) "nowe państwa członkowskie" oznaczają terytorium państw członkowskich, które przystąpiły do Unii Europejskiej po 1 stycznia 1995 r. określone dla każdego z tych państw członkowskich w art. 5 pkt 2;
(3) "rozszerzona Wspólnota" oznacza terytorium Wspólnoty, określone w art. 5 pkt 1, po przystąpieniu nowych państw członkowskich.
Artykuł 406
Przepisy obowiązujące w chwili, gdy towary zostały objęte procedurą odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem z należności celnych przywozowych albo jedną z procedur lub sytuacji, o których mowa w art. 156, albo procedurą lub sytuacją podobną do jednej z tych procedur lub sytuacji w jednym z nowych państw członkowskich, mają nadal zastosowanie do momentu, w którym towary te przestaną być objęte tymi procedurami lub sytuacjami po dniu przystąpienia, w przypadku spełnienia następujących warunków:
a) towary zostały wprowadzone na terytorium Wspólnoty lub na terytorium jednego z nowych państw członkowskich przed dniem przystąpienia;
b) od czasu ich wprowadzenia na terytorium Wspólnoty lub na terytorium jednego z nowych państw członkowskich, towary te były objęte tymi procedurami lub sytuacjami;
c) towary te nie przestały być objęte tymi procedurami lub sytuacjami przed dniem przystąpienia.
Artykuł 407
Przepisy obowiązujące w chwili, gdy towary zostały objęte procedurą tranzytu celnego nadal mają zastosowanie do momentu, w którym towary te przestaną być objęte tą procedurą po dniu przystąpienia, w przypadku spełnienia następujących warunków:
a) towary te zostały objęte procedurą tranzytu celnego przed dniem przystąpienia;
b) towary te nie przestały być objęte tą procedurą przed dniem przystąpienia.
Artykuł 408
1.
Za import towarów w przypadku gdy wykazano, że towary te znajdowały się w swobodnym obrocie w jednym z nowych państw członkowskich lub we Wspólnocie uznaje się następujące przypadki:
a) usunięcie danego towaru, także w sposób niezgodny z przepisami, spod procedury odprawy czasowej, którą towar został objęty przed dniem przystąpieniem na warunkach przewidzianych w art. 406;
b) usunięcie danego towaru, także w sposób niezgodny z przepisami, spod jednej z procedur lub sytuacji, o których mowa w art. 156, albo spod procedury podobnej do jednej z tych procedur lub sytuacji, którymi towar został objęty przed dniem przystąpienia na warunkach przewidzianych w art. 406;
c) zakończenie jednej z procedur, o których mowa w art. 407, rozpoczętej przed dniem przystąpienia na terytorium jednego z nowych państw członkowskich, do celów odpłatnej dostawy towarów dokonanej przed tą datą na terytorium tego państwa członkowskiego przez podatnika działającego w takim charakterze;
d) wszelkie nieprawidłowości lub naruszenia, które miały miejsce w trakcie procedury tranzytu celnego rozpoczętej na warunkach, o których mowa w lit. c).
2.
Poza przypadkiem, o którym mowa w ust. 1, za import towarów uznaje się wykorzystanie, po dniu przystąpienia, na terytorium państwa członkowskiego, przez podatnika lub osobę niebędącą podatnikiem, towarów, które zostały mu dostarczone przed dniem przystąpienia na terytorium Wspólnoty lub jednego z nowych państw członkowskich, w przypadku spełnienia następujących warunków:
a) dostawa tych towarów została zwolniona lub mogła korzystać ze zwolnienia na mocy art. 146 ust. 1 lit. a) i b) lub na podstawie podobnego przepisu w nowych państwach członkowskich;
b) towary te nie były importowane do jednego z nowych państw członkowskich ani do Wspólnoty przed dniem przystąpienia.
Artykuł 409
W przypadkach, o których mowa w art. 408 ust. 1, miejscem importu w rozumieniu art. 61 jest państwo członkowskie, na terytorium którego towar przestaje być objęty procedurą lub sytuacją, którą był objęty przed dniem przystąpienia.
Artykuł 410
1.
W drodze odstępstwa od art. 71 import towaru w rozumieniu art. 408 jest dokonany bez wystąpienia zdarzenia powodującego powstanie obowiązku podatkowego, jeżeli spełniono jeden z następujących warunków:
a) importowany towar jest wysyłany lub transportowany poza rozszerzoną Wspólnotę;
b) importowany towar w rozumieniu art. 408 ust. 1 lit. a) nie jest środkiem transportu i jest wysyłany z powrotem lub transportowany do państwa członkowskiego, z którego został eksportowany i do osoby, która go eksportowała;
c) importowany towar w rozumieniu art. 408 ust. 1 lit. a) jest środkiem transportu, który został nabyty lub był importowany przed dniem przystąpienia zgodnie z ogólnymi warunkami opodatkowania obowiązującymi na rynku wewnętrznym w jednym z nowych państw członkowskich lub w jednym z państw członkowskich Wspólnoty lub który nie korzystał, z tytułu jego eksportu, ze zwolnienia z VAT ani ze zwrotu VAT.
2.
Warunek, o którym mowa w ust. 1 lit. c), uznaje się za spełniony w następujących przypadkach:
a) gdy okres, który upłynął pomiędzy datą pierwszego oddania środka transportu do użytku a datą przystąpienia do Unii Europejskiej wynosi ponad osiem lat;
b) gdy kwota podatku należnego z tytułu importu jest nieznaczna.
Rozdział 3
Transpozycja i wejście w życie
Artykuł 411
1.
Dyrektywa 67/227/EWG i dyrektywa 77/388/EWG zostają uchylone bez uszczerbku dla obowiązków państw członkowskich dotyczących określonych w załączniku XI część B terminów transpozycji do prawa krajowego i wykonania powyższych dyrektyw.
2.
Odesłania do uchylonych dyrektyw są uznawane za odesłania do niniejszej dyrektywy zgodnie z tabelą zbieżności znajdującą się w załączniku XII.
Artykuł 412
1. Państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania art. 2 ust. 3, art. 44, art. 59 ust. 1, art. 399 i załącznika III pkt 18 ze skutkiem od 1 stycznia 2008 r. Państwa członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie.
2.
Państwa członkowskie przedstawiają Komisji teksty najważniejszych przepisów prawa krajowego, które przyjmują w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 413
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie 1 stycznia 2007 r.
Artykuł 414
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.
Dyrektywa Rady 2006/117/Euratom
z dnia 20 listopada 2006 r.
w sprawie nadzoru i kontroli nad przemieszczaniem odpadów promieniotwórczych oraz wypalonego paliwa jądrowego
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 31 ust. 2 i art. 32,
uwzględniając wniosek Komisji, opracowany po otrzymaniu opinii grupy osób wyznaczonych przez Komitet Naukowo-Techniczny spośród ekspertów naukowych z państw czł onkowskich, zgodnie z art. 31 Traktatu, po konsultacji z Europejskim Komitetem Ekonomiczno-Społecznym [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Działania związane z przemieszczaniem odpadów promieniotwórczych lub wypalonego paliwa jądrowego podlegają określonym wspólnotowym i międzynarodowym wymogom prawnym, związanym w szczególności z bezpiecznym transportem materiałów promieniotwórczych oraz z warunkami składowania lub przechowywania odpadów promieniotwórczych i wypalonego paliwa jądrowego w kraju przeznaczenia.
(2) Ponadto ochrona zdrowia pracowników i ogółu społeczeństwa wymaga, aby przemieszczanie odpadów promieniotwórczych lub wypalonego paliwa jądrowego pomiędzy państwami członkowskimi, a także do i ze Wspólnoty podlegało obowiązkowemu wspólnemu systemowi uprzednich zezwoleń.
(3) Jak stwierdzono w rezolucji Rady z dnia 22 maja 2002 r. w sprawie ustanowienia krajowych systemów nadzoru i kontroli obecności materiałów promieniotwórczych przy recyklingu materiałów metalicznych w państwach członkowskich [3], ważne jest minimalizowanie zagrożenia radiologicznego wynikającego z obecności materiałów promieniotwórczych w materiałach metalicznych przeznaczonych do recyklingu.
(4) Dyrektywa Rady 92/3/Euratom z dnia 3 lutego 1992 r. w sprawie nadzoru i kontroli przesyłania odpadów radioaktywnych między państwami członkowskimi oraz do Wspólnoty i poza jej obszar [4] ustanowiła wspólnotowy system ścisłej kontroli i uprzednich zezwoleń na przemieszczanie odpadów promieniotwórczych, który okazał się zadowalający.
W świetle dotychczasowego doświadczenia do dyrektywy tej należy jednakże wnieść poprawki mające na celu doprecyzowanie, a także dodanie nowych pojęć i definicji, w celu zaradzenia sytuacjom, które w przeszłości nie były objęte dyrektywą i uproszczenia istniejącej procedury dotyczącej przemieszczania odpadów promieniotwórczych pomiędzy państwami członkowskimi, a także zagwarantowanie spójności z innymi przepisami wspólnotowymi i międzynarodowymi, w szczególności ze Wspólną konwencją w sprawie bezpieczeństwa gospodarowania wypalonym paliwem jądrowym i odpadami radioaktywnymi (zwaną dalej "Wspólną konwencją"), do której Wspólnota przystąpiła dnia 2 stycznia 2006 r.
(5) W ramach piątego etapu inicjatywy SLIM (Simpler Legislation for the Internal Market – uproszczone prawodawstwo dla rynku wewnętrznego) ustanowiono grupę roboczą składającą się z przedstawicieli państw członkowskich oraz adresatów dyrektywy 92/3/Euratom w celu omówienia uwag przez nich zgłoszonych podczas dostosowywania tej dyrektywy do obowiązujących przepisów i instrumentów międzynarodowych.
(6) Procedura określona w dyrektywie 92/3/Euratom w praktyce jest stosowana jedynie w odniesieniu do przemieszczania wypalonego paliwa jądrowego, które nie jest przeznaczone do dalszego wykorzystania, a zatem na użytek tej dyrektywy traktowane jest jako "odpady promieniotwórcze".
Z radiologicznego punktu widzenia nieuzasadnione jest wyłączenie stosowania procedury nadzoru i kontroli w odniesieniu do wypalonego paliwa jądrowego, które jest przeznaczone do ponownego przetwarzania.
Właściwym jest zatem, by niniejsza dyrektywa obejmowała wszelkie przemieszczanie wypalonego paliwa jądrowego, niezależnie od tego, czy jest ono przeznaczone do składowania, czy też do ponownego przetworzenia.
(7) Każde państwo członkowskie powinno pozostawać w pełni odpowiedzialne za sposób postępowania z odpadami promieniotwórczymi i wypalonym paliwem jądrowym, w ramach swojej jurysdykcji, wybierając ponowne przetwarzanie wypalonego paliwa lub zmierzając do jego ostatecznego składowania i nie przewidując jego dalszego wykorzystywania. Niniejsza dyrektywa nie powinna naruszać prawa państw członkowskich do wywozu wypalonego paliwa w celu jego ponownego przetwarzania i żaden przepis niniejszej dyrektywy nie powinien oznaczać, że państwo członkowskie przeznaczenia ma obowiązek przyjmować przemieszczane odpady promieniotwórcze i wypalone paliwo jądrowe przeznaczone do końcowego przetwarzania lub składowania, z wyjątkiem przemieszczeń zwrotnych.
Każda odmowa przyjęcia takich przemieszczeń powinna być uzasadniana na podstawie kryteriów określonych w niniejszej dyrektywie.
(8) Uproszczenie istniejącej procedury nie powinno ograniczać istniejących praw państw członkowskich do wyrażenia sprzeciwu lub określenia warunków przemieszczania odpadów promieniotwórczych, na który wymagana jest ich zgoda.
Zastrzeżenia nie powinny mieć charakteru arbitralnego i powinny opierać się na stosownych przepisach krajowych, wspólnotowych lub międzynarodowych.
Niniejsza dyrektywa nie powinna naruszać praw i obowiązków wynikających z prawa międzynarodowego, zwłaszcza w zakresie wykonywania praw i korzystania ze swobód przewidzianych prawem międzynarodowym w zakresie żeglugi morskiej i rzecznej w przypadku statków oraz żeglugi powietrznej w przypadku statków powietrznych.
(9) Możliwość odrzucenia przez państwo członkowskie przeznaczenia lub tranzytu automatycznej procedury wydawania zgody na przemieszczanie stwarza nieuzasadnione obciążenia administracyjne oraz stwarza stan niepewności.
Obowiązkowe potwierdzenie otrzymania wniosku przez organy krajów przeznaczenia i tranzytu, jak również przedłużenie terminu wydania zgody powinno pozwolić na przyjęcie z dużym stopniem pewności, że udzielono milczącej zgody.
(10) "Zezwolenia" na przemieszczanie w rozumieniu niniejszej dyrektywy nie powinny zastępować żadnych krajowych wymogów związanych z przemieszczaniem, takich jak licencje transportowe.
(11) W celu ochrony zdrowia ludzkiego oraz środowiska naturalnego przed zagrożeniem spowodowanym przez odpady promieniotwórcze należy wziąć pod uwagę ryzyko występujące poza terytorium Wspólnoty.
W przypadku wywozu odpadów promieniotwórczych i wypalonego paliwa jądrowego poza terytorium Wspólnoty należy nie tylko poinformować państwo trzecie przeznaczenia o przemieszczaniu, lecz także uzyskać jego zgodę na nie.
(12) Właściwe organy państwa członkowskiego przeznaczenia powinny współpracować i utrzymywać łączność z pozostałymi zaangażowanymi właściwymi organami, by uniknąć niepotrzebnej zwłoki i zapewnić sprawny przebieg określonej w niniejszej dyrektywie procedury wydawania zgody.
(13) Wymóg, by podmiot odpowiedzialny za przemieszczanie w razie potrzeby podjął działania naprawcze dotyczące bezpieczeństwa w przypadku niedojścia przemieszczania do skutku, nie powinien powodować, że mechanizmy ustanowione przez państwa członkowskie na szczeblu krajowym nie mają zastosowania.
(14) Wymóg, by posiadacz ponosił koszty powstałe w przypadku niedojścia przemieszczania do skutku, nie powinien powodować, że mechanizmy ustanowione przez państwa członkowskie na szczeblu krajowym lub jakiekolwiek przepisy umów zawartych pomiędzy posiadaczem a jakąkolwiek inną osobą zaangażowaną w przemieszczanie nie mają zastosowania.
(15) Ponieważ odpady promieniotwórcze – w takim stopniu, w jakim jest to zgodne z bezpiecznym gospodarowaniem takimi materiałami – powinny być składowane w tym państwie, w którym powstały, państwa członkowskie powinny propagować wzajemne porozumienia ułatwiające bezpieczne i sprawne gospodarowanie wypalonym paliwem jądrowym lub odpadami promieniotwórczymi z państw członkowskich, które wytwarzają je w małych ilościach i w których tworzenie odpowiednich obiektów nie byłoby uzasadnione z radiologicznego punktu widzenia.
(16) Jeżeli pomiędzy odbiorcą w państwie trzecim a posiadaczem w państwie trzecim została zawarta umowa zgodnie z art. 27 Wspólnej konwencji, umowa ta może być wykorzystana na użytek niniejszej dyrektywy.
(17) Na użytek niniejszej dyrektywy oraz w świetle dotychczasowych doświadczeń istniejący standardowy dokument powinien zostać dostosowany.
W celu zapewnienia przejrzystości powinien zostać ustanowiony obowiązek opracowania nowego standardowego dokumentu przed terminem transpozycji niniejszej dyrektywy.
Jednakże jeśli termin ten nie zostanie dotrzymany, o stosowaniu istniejącego standardowego dokumentu powinny stanowić przepisy przejściowe.
Ponadto jasne zasady odnośnie do stosowania języków powinny zagwarantować pewność prawną i pozwolić na uniknięcie nieuzasadnionych opóźnień.
(18) Okresowe sprawozdania, przedkładane przez państwa członkowskie Komisji oraz przez Komisję Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu, powinny dostarczać przydatnych informacji na temat zezwoleń wydanych w całej Wspólnocie oraz wskazywać ewentualne trudności napotkane w praktyce przez państwa członkowskie i rozwiązania przez nie zastosowane.
(19) Dyrektywa Rady 96/29/Euratom z dnia 13 maja 1996 r. ustanawiająca podstawowe normy bezpieczeństwa w zakresie ochrony zdrowia pracowników i ogółu społeczeństwa przed zagrożeniami wynikającymi z promieniowania jonizującego [5] ma między innymi zastosowanie do transportu, przywozu do Wspólnoty i wywozu z niej substancji promieniotwórczych oraz ustanawia system sprawozdawczości i wydawania zezwoleń w odniesieniu do działań mających związek z promieniowaniem jonizującym.
Przepisy te są zatem istotne dla dziedziny objętej niniejszą dyrektywą.
(20) W świetle powyższego należy zatem – w celu zapewnienia przejrzystości – uchylić i zastąpić dyrektywę 92/3/Euratom.
Niniejsza dyrektywa nie narusza zobowiązań państw członkowskich dotyczących terminów transpozycji do prawa krajowego oraz stosowania uchylonej dyrektywy.
(21) Zgodnie z pkt 34 Porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie lepszego stanowienia prawa [6] państwa członkowskie są zachęcane do sporządzania – w interesie swoim, jak i Wspólnoty – i publikowania własnych tabel możliwie jak najdokładniej ilustrujących współzależności pomiędzy niniejszą dyrektywą a środkami transpozycji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ 1
PRZEPISY WSTĘPNE
Artykuł 1
Przedmiot i zakres zastosowania
1.
Niniejsza dyrektywa ustanawia wspólnotowy system nadzoru i kontroli nad transgranicznym przemieszczaniem odpadów promieniotwórczych i wypalonego paliwa jądrowego – w celu zagwarantowania właściwej ochrony ludności.
2.
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do transgranicznego przemieszczania odpadów promieniotwórczych lub wypalonego paliwa jądrowego, jeżeli:
a) kraj pochodzenia lub kraj przeznaczenia, lub jakikolwiek kraj tranzytowy jest państwem członkowskim Wspólnoty; oraz
b) ilości oraz stężenie transportowanego materiału przekraczają poziomy określone w art. 3 ust. 2 lit. a) i b) dyrektywy 96/29/Euratom.
3.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do przemieszczania nieużywanych już źródeł do dostawcy lub wytwórcy źródeł promieniotwórczych albo do zatwierdzonego obiektu.
4.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do przemieszczania materiałów promieniotwórczych odzyskanych w celu dalszego wykorzystywania przez ponowne przetwarzanie.
5.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do transgranicznego przemieszczania odpadów zawierających wyłącznie naturalnie występujący materiał promieniotwórczy, niepowstały w wyniku danej działalności.
6.
Niniejsza dyrektywa nie narusza praw i zobowiązań wynikających z prawa międzynarodowego.
Artykuł 2
Przemieszczanie zwrotne związane z przetwarzaniem i ponownym przetwarzaniem
Niniejsza dyrektywa nie narusza prawa państwa członkowskiego ani przedsiębiorstwa usytuowanego w tym państwie członkowskim, do których:
a) mają zostać przemieszczone odpady promieniotwórcze w celu przetworzenia; lub
b) mają zostać przemieszczone inne materiały w celu odzyskania odpadów promieniotwórczych,
by zwrócić odpady promieniotwórcze po przetworzeniu do kraju ich pochodzenia.
Nie narusza ona także prawa państwa członkowskiego ani prawa przedsiębiorstwa z tego państwa członkowskiego – do których wypalone paliwo jądrowe ma zostać przemieszczone w celu ponownego przetwarzania – do tego, by zwrócić do kraju pochodzenia odpady promieniotwórcze odzyskane w wyniku ponownego przetwarzania.
Artykuł 3
Transgraniczne przemieszczanie wypalonego paliwa jądrowego w celu ponownego przetwarzania
Bez uszczerbku dla kompetencji każdego z państw członkowskich do określenia własnego sposobu postępowania z wypalonym paliwem jądrowym, niniejsza dyrektywa nie narusza prawa państwa członkowskiego do wywozu wypalonego paliwa w celu ponownego przetworzenia – przy uwzględnieniu zasad wspólnego rynku atomowego, w szczególności na swobody przepływu towarów.
Te przemieszczenia i wywozy są nadzorowane i kontrolowane zgodnie z procedurami ustanowionymi w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 4
Przemieszczanie zwrotne związane z przemieszczeniami, na które nie wydano zezwolenia i niezgłoszonymi odpadami promieniotwórczymi
Niniejsza dyrektywa nie narusza prawa państwa członkowskiego do tego, by bezpiecznie zawrócić do kraju pochodzenia:
a) przemieszczenia odpadów promieniotwórczych i wypalonego paliwa jądrowego objęte zakresem niniejszej dyrektywy, na które nie uzyskano właściwego zezwolenia zgodnie z niniejszą dyrektywą; oraz
b) odpady skażone promieniotwórczo lub materiał zawierający źródło promieniotwórcze, jeśli materiał ten nie został zgłoszony jako odpady promieniotwórcze przez kraj pochodzenia.
Artykuł 5
Definicje
Na użytek niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:
1) "odpady promieniotwórcze" oznaczają materiały promieniotwórcze w stanie lotnym, ciekłym lub stałym, nieprzewidziane do dalszego wykorzystania – ani przez kraj pochodzenia, ani przez kraj przeznaczenia, ani przez osobę fizyczną lub prawną, której decyzja jest akceptowana przez te kraje – i podlegające kontroli jako odpady promieniotwórcze sprawowanej przez organ regulacyjny zgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi kraju pochodzenia i przeznaczenia;
2) "wypalone paliwo jądrowe" oznacza paliwo jądrowe, które zostało napromieniowane w rdzeniu reaktora i na stałe z niego usunięte; wypalone paliwo jądrowe może zostać uznane za materiał nadający się do ponownego przetworzenia lub może zostać przeznaczone do ostatecznego składowania bez dalszego wykorzystywania i potraktowane jako odpad promieniotwórczy;
3) "ponowne przetwarzanie" oznacza proces lub działanie, którego celem jest wydobycie izotopów promieniotwórczych ze zużytego paliwa jądrowego w celu jego dalszego wykorzystania;
4) "przemieszczanie" oznacza ogół działań podejmowanych przy przewozie odpadów promieniotwórczych lub wypalonego paliwa jądrowego z kraju pochodzenia lub państwa członkowskiego pochodzenia do kraju przeznaczenia lub państwa członkowskiego przeznaczenia;
5) "przemieszczanie wewnątrz Wspólnoty" oznacza przemieszczanie, w którego przypadku kraj pochodzenia i kraj przeznaczenia są państwami członkowskimi;
6) "przemieszczanie poza Wspólnotę" oznacza przemieszczanie, w którego przypadku kraj pochodzenia lub kraj przeznaczenia są państwami trzecimi;
7) "składowanie" oznacza złożenie odpadów promieniotwórczych lub wypalonego paliwa jądrowego w zatwierdzonym obiekcie bez zamiaru ponownego ich wydobycia;
8) "przechowywanie" oznacza przetrzymywanie odpadów promieniotwórczych lub wypalonego paliwa jądrowego w obiekcie pozwalającym na ich magazynowanie z zamiarem ponownego ich wydobycia;
9) "posiadacz" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, która przed przeprowadzeniem przemieszczania odpadów promieniotwórczych lub wypalonego paliwa jądrowego jest na mocy obowiązującego prawa krajowego odpowiedzialna za takie materiały i planuje dokonanie ich przemieszczenia do odbiorcy;
10) "odbiorca" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, do której przemieszcza się odpady promieniotwórcze lub wypalone paliwo jądrowe;
11) "kraj lub państwo członkowskie pochodzenia" i "kraj lub państwo członkowskie przeznaczenia" oznaczają odpowiednio: każdy kraj lub państwo członkowskie, z którego planuje się przemieszczanie lub w którym już je zapoczątkowano, oraz każdy kraj lub państwo członkowskie, do którego planuje się przemieszczenie lub do którego jest ono dokonywane;
12) "kraj tranzytu lub państwo członkowskie tranzytu" oznacza każdy kraj lub państwo członkowskie, które nie są krajem lub państwem członkowskim pochodzenia ani krajem lub państwem członkowskim przeznaczenia i przez których terytorium przemieszczanie jest zaplanowane lub dokonywane;
13) "właściwe organy" oznaczają wszelkie organy, które na mocy przepisów ustawowych lub wykonawczych kraju pochodzenia, kraju tranzytowego lub kraju przeznaczenia są upoważnione do stosowania systemu nadzoru i kontroli nad przemieszczaniem odpadów promieniotwórczych i wypalonego paliwa jądrowego;
14) "źródło zamknięte" ma znaczenie, które terminowi temu zostało nadane w dyrektywie 96/29/Euratom, i jako integralną część źródła obejmuje, w odpowiednich przypadkach, pojemnik zawierający materiał promieniotwórczy;
15) "źródło już nieużywane" oznacza źródło zamknięte, które nie jest już wykorzystywane ani nie planuje się jego wykorzystania w działaniach, na które wydano zezwolenie;
16) "zatwierdzony obiekt" oznacza obiekt na terytorium kraju zatwierdzony przez właściwe organy tego kraju zgodnie z prawem krajowym do długoterminowego przechowywania lub składowania źródeł zamkniętych albo obiekt odpowiednio zatwierdzony zgodnie z prawem krajowym do tymczasowego przechowywania źródeł zamkniętych;
17) "poprawnie wypełniony wniosek" oznacza standardowy dokument spełniający wszystkie wymogi określone zgodnie z art. 17.
ROZDZIAŁ 2
PRZEMIESZCZANIE WEWNĄTRZ WSPÓLNOTY
Artykuł 6
Wniosek o zezwolenie na przemieszczanie
1.
Posiadacz planujący przeprowadzenie lub zorganizowanie wewnątrz Wspólnoty przemieszczania odpadów promieniotwórczych lub wypalonego paliwa jądrowego składa poprawnie wypełniony wniosek o zezwolenie do właściwych organów państwa członkowskiego pochodzenia.
2.
Wniosek ten może dotyczyć więcej niż jednego przemieszczania, pod warunkiem że:
a) odpady promieniotwórcze lub wypalone paliwo jądrowe, których dotyczy wniosek, mają zasadniczo takie same właściwości fizyczne, chemiczne i promieniotwórcze; i
b) przemieszczania mają zostać przeprowadzone między tym samym posiadaczem a tym samym odbiorcą i podlegać tym samym właściwym organom; i
c) jeżeli przemieszczenia wymagają tranzytu przez państwa trzecie, tranzyt ten odbywa się przez to samo przejście graniczne wjazdu do lub wyjazdu ze Wspólnoty oraz przez to samo przejście lub te same przejścia graniczne danego państwa trzeciego lub danych państw trzecich, chyba że odpowiednie właściwe organy uzgodniły między sobą inaczej.
Artykuł 7
Przekazywanie wniosku do właściwych organów
1.
Właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia przesyłają poprawnie wypełniony wniosek, o którym mowa w art. 6, właściwym organom państwa członkowskiego przeznaczenia i państw członkowskich tranzytu, jeśli takie istnieją, by te wydały swoją zgodę.
2.
Właściwe organy zaangażowanych państw członkowskich podejmują niezbędne działania, by przy posługiwaniu się informacjami o przemieszczeniach podlegających niniejszej dyrektywie zapewnić należytą staranność i ochronę przeciwko nieuprawnionemu wykorzystywaniu tych informacji.
Artykuł 8
Potwierdzenie otrzymania oraz wezwanie do uzupełnienia informacji
1.
Właściwe organy państwa członkowskiego przeznaczenia i państwa członkowskiego tranzytu sprawdzają w terminie 20 dni od otrzymania wniosku, czy wniosek jest poprawnie wypełniony w rozumieniu art. 5 pkt 17.
2.
Jeżeli wniosek jest poprawnie wypełniony, to w terminie nie dłuższym niż 10 dni od upłynięcia 20-dniowego terminu określonego w ust. 1 właściwe organy państwa członkowskiego przeznaczenia wysyłają właściwym organom państwa członkowskiego pochodzenia potwierdzenie otrzymania, a innym zaangażowanym właściwym organom – kopię tego potwierdzenia.
3.
Jeżeli którykolwiek z właściwych organów zaangażowanych państw członkowskich uzna, że wniosek nie jest poprawnie wypełniony, wzywa on właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia do uzupełnienia informacji, a o swoim wezwaniu informuje pozostałe właściwe organy.
Z wezwaniem takim występuje się przed upływem terminu określonego w ust. 1.
Właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia przekazują wymagane informacje danym właściwym organom.
W terminie nie dłuższym niż 10 dni od daty otrzymania brakujących informacji, ale nie wcześniej niż po upływie terminu 20-dniowego określonego w ust. 1 właściwe organy państwa członkowskiego przeznaczenia wysyłają właściwym organom państwa członkowskiego pochodzenia potwierdzenie otrzymania, a innym zaangażowanym właściwym organom – kopię tego potwierdzenia.
4.
Terminy wysłania potwierdzenia otrzymania określone w ust. 1–3 mogą zostać skrócone, jeśli właściwe organy państwa przeznaczenia i tranzytu stwierdzą, że wniosek został poprawnie wypełniony.
Artykuł 9
Zgoda i odmowa jej wydania
1.
W terminie nieprzekraczającym dwóch miesięcy od daty potwierdzenia otrzymania właściwe organy wszystkich zainteresowanych państw członkowskich powiadamiają właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia o wydaniu zgody lub o warunkach, od których spełnienia uzależniają wydanie zgody, lub o odmowie wydania zgody.
Właściwe organy państwa członkowskiego przeznaczenia lub któregokolwiek z państw członkowskich tranzytu mogą jednak wnieść o przedłużenie okresu, o którym mowa w akapicie pierwszym, o nie więcej niż jeden miesiąc, w celu ogłoszenia swojego stanowiska.
2.
Jeżeli po upływie terminów, o których mowa w ust. 1, nie otrzymano odpowiedzi od właściwych organów państwa członkowskiego przeznaczenia lub państw członkowskich planowanego tranzytu, uznaje się, że kraje te wydały zgodę na przemieszczanie będące przedmiotem wniosku.
3.
W przypadku, gdy państwo członkowskie odmawia wydania zgody lub uzależnia jej wydanie od spełnienia określonych warunków, przedstawia ono uzasadnienie oparte:
a) w przypadku państw członkowskich tranzytu – na stosownych przepisach krajowych, wspólnotowych lub międzynarodowych mających zastosowanie do przemieszczania materiałów promieniotwórczych;
b) w przypadku państw członkowskich przeznaczenia – na stosownych przepisach mających zastosowanie do gospodarki odpadami promieniotwórczymi lub wypalonym paliwem jądrowym, lub na stosownych przepisach krajowych, wspólnotowych lub międzynarodowych mających zastosowanie do przemieszczania materiałów promieniotwórczych.
Właściwe organy państw członkowskich – państwa tranzytu, jak i państwa przeznaczenia – nie mogą zastrzegać warunków bardziej rygorystycznych niż warunki określone dla podobnego przemieszczania dokonywanego w granicach tych państw członkowskich.
4.
Państwo lub państwa członkowskie, które wydały zgodę na tranzyt danego przemieszczania, nie mogą odmówić wydania zgody na przemieszczanie zwrotne w następujących przypadkach:
a) kiedy pierwotna zgoda dotyczyła materiałów przemieszczanych do przetworzenia lub ponownego przetworzenia, jeśli przemieszczanie zwrotne dotyczy odpadów promieniotwórczych lub innych produktów odpowiadających materiałowi pierwotnemu po przetworzeniu lub ponownym przetworzeniu, i zachowane są wszystkie odpowiednie przepisy prawne;
b) w okolicznościach, o których mowa w art. 12, jeśli przemieszczanie zwrotne jest dokonywane na tych samych warunkach i przy takich samych specyfikacjach.
5.
Komisja jest informowana o nieuzasadnionych opóźnieniach lub braku współpracy ze strony właściwych organów innego państwa członkowskiego.
Artykuł 10
Zezwolenie na przemieszczanie
1.
Jeżeli wydane zostały wszystkie niezbędne zgody na przeprowadzenie przemieszczania, właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia są uprawnione do wydania posiadaczowi zezwolenia na przeprowadzenie przemieszczania, o czym informują odpowiednio właściwe organy państwa członkowskiego przeznaczenia i każdego państwa członkowskiego tranzytu lub trzeciego państwa tranzytu.
2.
Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, w żaden sposób nie wpływa na odpowiedzialność posiadacza, przewoźników, właściciela, odbiorcy ani żadnych innych osób fizycznych lub prawnych, które są zaangażowane w dane przemieszczanie.
3.
Pojedyncze zezwolenie może dotyczyć więcej niż jednego przemieszczania, o ile spełnione są warunki określone w art. 6 ust. 2.
4.
Zezwolenie zachowuje ważność przez okres nie dłuższy niż trzy lata.
Przy ustalaniu tego okresu ważności państwa członkowskie uwzględniają wszelkie warunki określone w zgodzie wydanej przez państwo członkowskie przeznaczenia lub państwo członkowskie tranzytu.
Artykuł 11
Potwierdzenie odbioru przemieszczenia
1.
Odbiorca przesyła właściwym organom państwa członkowskiego przeznaczenia potwierdzenie odbioru każdego przemieszczenia w terminie 15 dni od jego otrzymania.
2.
Właściwe organy państwa członkowskiego przeznaczenia przesyłają kopie tego potwierdzenia odbioru państwu członkowskiemu pochodzenia oraz każdemu państwu członkowskiemu tranzytu lub państwu trzeciemu tranzytu.
3.
Właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia przesyłają kopię tego potwierdzenia odbioru pierwotnemu posiadaczowi.
Artykuł 12
Przemieszczenie niedoszłe do skutku
1.
Państwo członkowskie przeznaczenia, państwo członkowskie pochodzenia lub państwo członkowskie tranzytu mogą zadecydować, że dane przemieszczanie musi zostać przerwane, jeśli warunki przeprowadzenia przemieszczania przestały być spełniane w świetle niniejszej dyrektywy lub nie są one zgodne z zezwoleniami lub zgodami wydanymi na mocy niniejszej dyrektywy.
Państwo członkowskie, które podjęło taką decyzję, niezwłocznie powiadamia o niej właściwe organy pozostałych państw członkowskich zaangażowanych w dane przemieszczanie.
2.
Jeżeli przemieszczanie nie może dojść do skutku lub warunki przeprowadzenia przemieszczania nie są spełnione w świetle niniejszej dyrektywy, właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia zapewniają, by przedmiotowe odpady promieniotwórcze albo wypalone paliwo jądrowe zostały odebrane przez posiadacza, chyba że możliwe jest zastosowanie innego bezpiecznego rozwiązania.
Właściwe organy zapewniają, by podmiot odpowiedzialny za przemieszczanie podjął w razie potrzeby działania naprawcze w zakresie bezpieczeństwa.
3.
Koszty powstałe w przypadku, gdy przemieszczanie nie może dojść do skutku lub zostało przerwane, ponosi posiadacz.
ROZDZIAŁ 3
PRZEMIESZCZANIE POZA WSPÓLNOTĘ
Artykuł 13
Przywóz do Wspólnoty
1.
Jeżeli odpady promieniotwórcze lub wypalone paliwo jądrowe objęte zakresem stosowania niniejszej dyrektywy mają zostać wprowadzone na teren Wspólnoty z państwa trzeciego, a kraj przeznaczenia jest państwem członkowskim, odbiorca składa do właściwych organów tego państwa członkowskiego wniosek o zezwolenie.
Wniosek może dotyczyć więcej niż jednego przemieszczania, o ile spełnione są warunki określone w art. 6 ust. 2.
Do wniosku należy dołączyć dowody potwierdzające, że odbiorca zawarł umowę z posiadaczem mającym siedzibę w państwie trzecim, która to umowa została zaakceptowana przez właściwe organy tego państwa trzeciego i która zobowiązuje posiadacza do odbioru odpadów promieniotwórczych lub wypalonego paliwa jądrowego, w razie gdy przemieszczenie nie może dojść do skutku w sposób zgodny z niniejszą dyrektywą, o czym jest mowa w ust. 5 niniejszego artykułu.
2.
Właściwe organy państwa członkowskiego przeznaczenia przesyłają wniosek, o którym mowa w ust. 1, właściwym organom państwa członkowskiego tranzytu – o ile ma miejsce tranzyt – by wydały swoją zgodę.
Zastosowanie mają art. 8 i 9.
3.
Jeżeli wydane zostały wszystkie zgody niezbędne do przeprowadzenia przemieszczania, właściwe organy państwa członkowskiego przeznaczenia są uprawnione do wydania odbiorcy zezwolenia na przeprowadzenie przemieszczania, o czym informują odpowiednio właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia lub państwa trzeciego pochodzenia i każdego państwa członkowskiego tranzytu lub państwa trzeciego tranzytu.
Zastosowanie ma art. 10 ust. 2, 3 i 4.
4.
Odbiorca przesyła właściwym organom państwa członkowskiego przeznaczenia potwierdzenie odbioru każdego przemieszczenia w terminie 15 dni od jego otrzymania.
Właściwe organy państwa członkowskiego przeznaczenia przesyłają kopie tego potwierdzenia krajowi pochodzenia oraz każdemu państwu członkowskiemu tranzytu lub państwu trzeciemu tranzytu.
5.
Państwo członkowskie przeznaczenia lub państwo członkowskie tranzytu mogą zadecydować, że dane przemieszczanie nie może być kontynuowane, w przypadku gdy warunki przeprowadzenia przemieszczania przestały być spełniane w świetle przepisów niniejszej dyrektywy lub nie są one zgodne z zezwoleniami lub zgodami wydanymi na mocy niniejszej dyrektywy.
Państwo członkowskie, które podjęło taką decyzję, niezwłocznie powiadamia o niej właściwe organy kraju pochodzenia.
6.
Koszty powstałe w przypadku, gdy przemieszczenie nie może dojść do skutku lub musi zostać przerwane, ponosi odbiorca.
Artykuł 14
Tranzyt przez terytorium Wspólnoty
1.
Jeżeli odpady promieniotwórcze lub wypalone paliwo jądrowe mają zostać wprowadzone na obszar Wspólnoty z państwa trzeciego, a kraj przeznaczenia nie jest państwem członkowskim, to osoba fizyczna lub prawna odpowiedzialna za organizację przemieszczania w państwie członkowskim, którego urząd celny ma wpuścić odpady promieniotwórcze lub wypalone paliwo jądrowe na terytorium Wspólnoty (państwo to zwane jest dalej "pierwszym państwem członkowskim tranzytu"), składa wniosek o zezwolenie do właściwych organów tego państwa członkowskiego.
Wniosek może dotyczyć więcej niż jednego przemieszczania, o ile spełnione są warunki określone w art. 6 ust. 2.
Wniosek ten powinien zawierać dowody na to, że odbiorca mający siedzibę w państwie trzecim zawarł umowę z posiadaczem mającym siedzibę w państwie trzecim, która to umowa została uznana przez właściwe organy tego państwa trzeciego i która zobowiązuje posiadacza do odebrania odpadów promieniotwórczych lub wypalonego paliwa jądrowego, jeśli nie można przeprowadzić przemieszczania zgodnie z niniejszą dyrektywą, jak przewidziano w ust. 5 niniejszego artykułu.
2.
Właściwe organy pierwszego państwa członkowskiego tranzytu przesyłają wniosek, o którym mowa w ust. 1, właściwym organom innych państw członkowskich tranzytu – o ile ma miejsce tranzyt – by wydały swoją zgodę.
Zastosowanie mają art. 8 i 9.
3.
Jeżeli wydane zostały wszystkie zgody niezbędne do przeprowadzenia przemieszczania, właściwe organy pierwszego państwa członkowskiego tranzytu są uprawnione do wydania osobie odpowiedzialnej, o której mowa w ust. 1, zezwolenia na przeprowadzenie przemieszczania, o czym informują odpowiednio właściwe organy wszystkich pozostałych państw członkowskich tranzytu lub państwa trzeciego tranzytu albo państwa członkowskiego pochodzenia lub państwa trzeciego pochodzenia.
Zastosowanie ma art. 10 ust. 2, 3 i 4.
4.
Osoba odpowiedzialna, o której mowa w ust. 1, powiadamia właściwe organy pierwszego państwa członkowskiego tranzytu o tym, że odpady promieniotwórcze lub wypalone paliwo jądrowe dotarły do miejsca przeznaczenia w państwie trzecim, w terminie 15 dni od daty ich przybycia i wskazuje ostatni urząd celny Wspólnoty, przez który nastąpiło przemieszczenie.
Powiadomieniu temu towarzyszy deklaracja lub poświadczenie odbiorcy stwierdzające, że odpady promieniotwórcze lub wypalone paliwo jądrowe dotarły do właściwego miejsca przeznaczenia i wskazujące urząd celny, przez który nastąpił przywóz do państwa trzeciego.
5.
Państwo członkowskie tranzytu może zadecydować, że dane przemieszczanie nie może być kontynuowane, w przypadku gdy warunki przeprowadzenia przemieszczania przestały być spełnianie w świetle niniejszej dyrektywy lub nie są one zgodne z zezwoleniami lub zgodami wydanymi na mocy niniejszej dyrektywy.
Państwo członkowskie, które podjęło taką decyzję, niezwłocznie powiadamia o niej właściwe organy kraju pochodzenia.
Koszty powstałe w przypadku, gdy przemieszczenie nie może dojść do skutku lub nie może być kontynuowane, ponosi osoba odpowiedzialna, o której mowa w ust. 1.
Artykuł 15
Wywóz ze Wspólnoty
1.
Jeżeli odpady promieniotwórcze lub wypalone paliwo jądrowe mają zostać wywiezione z terenu Wspólnoty do państwa trzeciego, posiadacz składa do właściwych organów państwa członkowskiego pochodzenia wniosek o zezwolenie.
Wniosek może dotyczyć więcej niż jednego przemieszczania, o ile spełnione są warunki określone w art. 6 ust. 2.
2.
Właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia zobowiązane są:
a) powiadomić właściwe organy kraju przeznaczenia o planowanym przemieszczaniu i poprosić je o wydanie zgody; oraz
b) przesłać wniosek, o którym mowa w ust. 1, do właściwych organów państw członkowskich tranzytu – o ile następuje tranzyt – by wydały swoją zgodę.
Zastosowanie ma art. 8.
3.
Jeżeli wydane zostały wszystkie zgody niezbędne do przeprowadzenia przemieszczania, właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia są uprawnione do wydania posiadaczowi zezwolenia na przeprowadzenie przemieszczania, o czym informują odpowiednio właściwe organy państwa trzeciego przeznaczenia i każdego państwa członkowskiego tranzytu lub państwa trzeciego tranzytu.
Zastosowanie ma art. 10 ust. 2, 3 i 4.
4.
Posiadacz powiadamia właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia o tym, że odpady promieniotwórcze lub wypalone paliwo jądrowe dotarły do miejsca przeznaczenia w państwie trzecim, w terminie 15 dni od daty ich przybycia, i wskazuje ostatni urząd celny Wspólnoty, przez który nastąpiło przemieszczenie.
Powiadomieniu temu towarzyszy deklaracja lub poświadczenie odbiorcy stwierdzające, że odpady promieniotwórcze lub wypalone paliwo jądrowe dotarły do właściwego miejsca przeznaczenia i wskazujące urząd celny, przez który nastąpił przywóz do państwa trzeciego.
5.
Państwo członkowskie pochodzenia lub państwo członkowskie tranzytu mogą zadecydować, że dane przemieszczanie nie może być kontynuowane, w przypadku gdy warunki przeprowadzenia przemieszczania przestały być spełnianie w świetle niniejszej dyrektywy lub nie są one zgodne z zezwoleniami lub zgodami wydanymi na mocy niniejszej dyrektywy.
Państwo członkowskie tranzytu, które podjęło taką decyzję, niezwłocznie powiadamia o niej właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia.
Zastosowanie ma art. 12 ust. 2 i 3.
Artykuł 16
Zakaz wywozu
1.
Właściwe organy państw członkowskich nie wydają zezwolenia na przemieszczanie:
a) do miejsca przeznaczenia znajdującego się na południe od 60° południowej szerokości geograficznej; lub
b) do państwa będącego stroną Umowy o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony (Umowa AKP–WE z Kotonu), które nie jest państwem członkowskim, bez uszczerbku dla art. 2; lub
c) do państwa trzeciego, które zdaniem właściwych organów państwa członkowskiego pochodzenia nie posiada wedle kryteriów, o których mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, możliwości administracyjnych, technicznych oraz struktury regulacyjnej dla bezpiecznego gospodarowania odpadami promieniotwórczymi lub wypalonym paliwem jądrowym, jak zapisano we Wspólnej konwencji.
Oceniając powyższe, państwa członkowskie należycie uwzględniają wszystkie istotne w tej kwestii informacje przekazane przez inne państwa członkowskie.
Państwa członkowskie informują o tym corocznie Komisję i komitet doradczy utworzony na mocy art. 21.
2.
Kryteria ułatwiające państwom członkowskim ocenę, czy spełnione są wymogi wywozu, są określane przez Komisję zgodnie z procedurą określoną w art. 21, z uwzględnieniem między innymi odpowiednich standardów bezpieczeństwa Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej (IAEA).
ROZDZIAŁ 4
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 17
Stosowanie standardowego dokumentu
1.
W przypadku przemieszczeń objętych zakresem stosowania niniejszej dyrektywy stosuje się standardowy dokument.
2.
Komisja, zgodnie z procedurą określoną w art. 21, opracowuje standardowy dokument, którego załącznik zawiera wykaz minimalnych wymogów stawianych poprawnie wypełnionemu wnioskowi.
Standardowy dokument wraz z załącznikami zostaje opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej oraz udostępniony w formie elektronicznej najpóźniej w dniu 25 grudnia 2008 r.
W razie potrzeby dokument ten jest aktualizowany zgodnie z tą samą procedurą.
3.
Wniosek o zezwolenie oraz wszelkie inne dokumenty i informacje, o których mowa w art. 10, 13, 14 i 15, są składane w języku akceptowanym przez właściwe organy państwa członkowskiego, w którym wnoszony jest wniosek o zezwolenie zgodnie z niniejszą dyrektywą.
Na żądanie właściwych organów kraju przeznaczenia lub kraju tranzytu posiadacz dostarcza poświadczone tłumaczenie na język przez nie akceptowany.
4.
Wszelkie wymagane informacje dodatkowe związane z wydaniem zezwolenia na przemieszczanie są dołączane do dokumentu standardowego.
5.
Bez uszczerbku dla innych odpowiednich przepisów wymagających jakichkolwiek innych dokumentów towarzyszących, wypełniony dokument standardowy, zaświadczający należyte dopełnienie procedury wydawania zezwolenia, powinien towarzyszyć każdemu przemieszczeniu objętemu zakresem stosowania niniejszej dyrektywy, także w przypadkach gdy zezwolenie zawarte w jednym dokumencie odnosi się do więcej niż jednego przemieszczania.
6.
Dokumenty te są udostępniane właściwym organom kraju pochodzenia i przeznaczenia oraz wszystkich krajów tranzytowych.
Artykuł 18
Właściwe organy
1.
Państwa członkowskie najpóźniej do dnia 25 grudnia 2008 r. przekazują Komisji nazwę lub nazwy i adres lub adresy właściwego organu lub właściwych organów oraz wszystkie dane niezbędne do szybkiej wymiany informacji z tymi organami.
2.
Państwa członkowskie regularnie przekazują Komisji wszelkie zmiany tych danych.
Artykuł 19
Przekazywanie informacji
1.
Komisja formułuje zgodnie z procedurą określoną w art. 21 zalecenia dotyczące bezpiecznego i skutecznego sposobu przekazywania dokumentów i informacji w związku z niniejszą dyrektywą.
2.
Komisja tworzy i obsługuje elektroniczną platformę wymiany informacji służącą publikacji:
a) nazw(-y) i adresu(-ów) właściwego(-ych) organu(-ów) każdego z państw członkowskich;
b) języków akceptowanych przez właściwe organy każdego z państw członkowskich; oraz
c) wszelkich warunków ogólnych i dodatkowych wymogów – jeśli takie są – których spełnienie jest wymagane do wydania przez właściwe organy każdego z państw członkowskich zezwolenie na przemieszczanie.
Artykuł 20
Regularne sprawozdania
1.
Do dnia 25 grudnia 2011 r., a następnie co trzy lata państwa członkowskie przekazują Komisji sprawozdania z wdrażania niniejszej dyrektywy.
2.
Na podstawie tych sprawozdań Komisja, postępując zgodnie z procedurą określoną w art. 21, sporządza sprawozdanie zbiorcze dla Parlamentu Europejskiego, Rady oraz Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, zwracając szczególną uwagę na wdrożenie art. 4.
Artykuł 21
Komitet doradczy
1. W wykonywaniu zadań określonych w art. 16 ust. 2, art. 17 ust. 2, art. 19 ust. 1 oraz art. 20 ust. 2 Komisja wspierana jest przez komitet o charakterze doradczym, w którego skład wchodzą przedstawiciele państw członkowskich i któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji (zwany dalej "komitetem").
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada komitetowi projekt działań, które należy podjąć.
Komitet wydaje opinię na temat takiego projektu w terminie, który może zostać wyznaczony przez przewodniczącego zależnie od pilności sprawy, w razie potrzeby w drodze głosowania.
3.
Opinia komitetu zostaje zapisana w protokole.
Każde z państw członkowskich ma prawo wnieść o zamieszczenie w protokole swojego stanowiska.
4.
Komisja uwzględnia opinię wyrażoną przez komitet.
Informuje ona komitet o sposobie uwzględnienia jego opinii.
Artykuł 22
Transpozycja
1.
Przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy zostają wprowadzone w życie przez państwa członkowskie nie później niż dnia 25 grudnia 2008 r.
Państwa członkowskie niezwłocznie powiadamiają o nich Komisję.
Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie.
2.
Państwa członkowskie przekazują Komisji teksty głównych przepisów krajowych przyjmowanych przez nie w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 23
Uchylenie
1.
Dyrektywa 92/3/Euratom zostaje niniejszym uchylona ze skutkiem od dnia 25 grudnia 2008 r., bez uszczerbku dla zobowiązań państw członkowskich co do terminu jej transpozycji do prawa krajowego oraz co do jej stosowania.
2.
Odesłania do uchylonej dyrektywy uznaje się za odesłania do niniejszej dyrektywy i są one odczytywane zgodnie z tabelą korelacji zamieszczoną w załączniku.
Artykuł 24
Przepisy przejściowe
1.
Jeżeli przed dniem 25 grudnia 2008 r. wniosek o zezwolenie został prawidłowo zatwierdzony przez właściwe organy kraju pochodzenia lub przedłożony tym organom, do wszystkich działań związanych z przemieszczaniem objętych tym zezwoleniem zastosowanie ma dyrektywa 92/3/Euratom.
2.
Rozpatrując wnioski o zezwolenie złożone przed dniem 25 grudnia 2008 r. na więcej niż jedno przemieszczanie odpadów promieniotwórczych lub wypalonego paliwa jądrowego do państwa trzeciego będącego krajem przeznaczenia, państwo członkowskie pochodzenia uwzględnia wszystkie istotne okoliczności, a w szczególności:
a) zaplanowany harmonogram wszystkich przemieszczeń objętych tym samym wnioskiem;
b) uzasadnienie objęcia wszystkich przemieszczeń tym samym wnioskiem;
c) stosowność wydania zezwolenia na liczbę przemieszczeń, która jest mniejsza od liczby wskazanej we wniosku.
3.
Do czasu udostępnienia standardowego dokumentu, o którym mowa w art. 17 niniejszej dyrektywy, do celów niniejszej dyrektywy stosuje się odpowiednio dokument standardowy określony decyzją Komisji 93/552/Euratom [7].
Artykuł 25
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 26
Dyrektywa Komisji 2006/119/WE
z dnia 27 listopada 2006 r.
zmieniająca w celu dostosowania do postępu technicznego dyrektywę 2001/56/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącą systemów grzewczych pojazdów silnikowych i ich przyczep
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [1], w szczególności jej art. 13 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 2001/56/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [2] jest jedną z odrębnych dyrektyw WE w sprawie procedury homologacji, która została ustanowiona dyrektywą 70/156/EWG.
Dyrektywa 2001/56/WE ustanawia wymagania do celów homologacji pojazdów wyposażonych w grzejniki spalinowe, a także samych grzejników spalinowych jako części.
(2) Regulamin EKG Organizacji Narodów Zjednoczonych nr 122, którego przepisy weszły w życie z dniem 18 stycznia 2006 r., dotyczy homologacji pojazdów należących do kategorii M, N i O w odniesieniu do grzejników spalinowych.
Z uwagi na fakt, iż regulamin ten ma zastosowanie we Wspólnocie, konieczne jest zapewnienie zgodności wymogów ustanowionych dyrektywą 2001/56/WE z ustanowionymi w regulaminie EKG Organizacji Narodów Zjednoczonych nr 122.
Dlatego też szczegółowe wymagania określone w załączniku 9 do regulaminu EKG Organizacji Narodów Zjednoczonych nr 122 dotyczącego systemów grzewczych pojazdów silnikowych przewożących towary niebezpieczne zostaną wprowadzone do dyrektywy 2001/56/WE.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 2001/56/WE.
(4) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego ustanowionego na mocy art. 13 dyrektywy 70/156/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Zmiana w dyrektywie 2001/56/WE
Do dyrektywy 2001/56/WE wprowadza się zmiany zgodne z brzmieniem załącznika do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Przepisy przejściowe
1.
Począwszy od dnia 1 października 2007 r., w odniesieniu do typu pojazdów wyposażonych w system grzewczy zasilany skroplonym gazem ropopochodnym LPG, które spełniają wymogi ustanowione w dyrektywie 2001/56/WE, zmienionej niniejszą dyrektywą, państwa członkowskie z przyczyn odnoszących się do systemów grzewczych nie mogą podejmować żadnego z następujących działań:
a) odmówić przyznania homologacji WE lub homologacji krajowej;
b) zakazać rejestracji, sprzedaży lub dopuszczenia do ruchu tego typu pojazdów.
2.
Począwszy od dnia 1 października 2007 r., w odniesieniu do spalinowych systemów grzewczych zasilanych skroplonym gazem ropopochodnym LPG jako części, spełniających wymogi ustanowione w dyrektywie 2001/56/WE, zmienionej niniejszą dyrektywą, państwa członkowskie nie mogą podejmować żadnego z następujących działań:
a) odmówić przyznania homologacji WE lub homologacji krajowej;
b) zakazać rejestracji, sprzedaży lub dopuszczenia do ruchu tego typu części.
3.
Począwszy od dnia 1 kwietnia 2008 r., w odniesieniu do typu pojazdów wyposażonych w system grzewczy zasilany skroplonym gazem ropopochodnym LPG czy też typu spalinowych systemów grzewczych zasilanych skroplonym gazem ropopochodnym LPG jako części, które nie spełniają wymogów ustanowionych w dyrektywie 2001/56/WE, zmienionej niniejszą dyrektywą, państwa członkowskie odmawiają przyznania homologacji WE i mogą odmówić przyznania homologacji krajowej.
Artykuł 3
Transpozycja
1.
Państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do 30 września 2007 r.
Następnie państwa członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji pomiędzy tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odesłanie do niniejszej dyrektywy lub odesłanie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odesłania określane są przez państwa członkowskie.
2.
Państwa członkowskie przekazują Komisji tekst głównych przepisów prawa krajowego dotyczących dziedziny objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 5 Adresaci
Dyrektywa Komisji 2006/120/WE
z dnia 27 listopada 2006 r.
zawierająca sprostowanie i wprowadzająca zmiany do dyrektywy 2005/30/WE zmieniającej, w celu dostosowania do postępu technicznego, dyrektywy 97/24/WE i 2002/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady odnoszące się do homologacji typu dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 97/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 czerwca 1997 r. w sprawie niektórych części i właściwości dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych [1], w szczególności jej art. 7,
uwzględniając dyrektywę 2002/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 marca 2002 r. w sprawie homologacji typu dwu- lub trzykołowych pojazdów mechanicznych i uchylającą dyrektywę Rady 92/61/EWG [2], w szczególności jej art. 17,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Komisji 2005/30/WE zawiera pewne błędy wymagające sprostowania.
(2) Konieczne jest wyjaśnienie z mocą wsteczną, że art. 3 ust. 1 dyrektywy 2005/30/WE odnosi się do nowych zamiennych katalizatorów spełniających wymogi dyrektywy 97/24/WE zmienionej dyrektywą 2005/30/WE.
(3) W załączniku I do dyrektywy 2005/30/WE należy również wprowadzić korekty redakcyjne.
(4) Ponadto niezbędne jest wprowadzenie przepisu wyjaśniającego, że sprzedaż lub montaż w pojazdach katalizatorów zamiennych, gdy nie są one typu, dla jakiego udzielono homologacji typu zgodnie z dyrektywą 97/24/WE zmienioną dyrektywą 2005/30/WE, są zabronione po upływie okresu przejściowego.
(5) Należy zatem sprostować i odpowiednio zmienić dyrektywę 2005/30/WE.
(6) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego,
PRZYJMUJE NINIEJESZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 2005/30/WE wprowadza się następujące sprostowania:
1) artykuł 3 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Począwszy od dnia 18 maja 2006 r., w odniesieniu do nowych zamiennych katalizatorów spełniających wymogi dyrektywy 97/24/WE zmienionej niniejszą dyrektywą, przeznaczonych do montażu w pojazdach, które otrzymały homologację typu zgodnie z dyrektywą 97/24/WE, państwa członkowskie:
a) nie odmawiają udzielenia homologacji typu WE na mocy art. 4 ust. 1 dyrektywy 2002/24/WE;
b) nie zakazują obrotu nimi lub ich montażu w pojazdach.";
2) w całym tekście załącznika I wyrażenie "sekcja 5 załącznika VI" we wszystkich formach gramatycznych zastępuje się wyrażeniem "sekcja 4a załącznika VI" w odpowiedniej formie gramatycznej.
Artykuł 2
W art. 3 dyrektywy 2005/30/WE dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
"3.
Począwszy od dnia 1 stycznia 2009 r., państwa członkowskie odmawiają sprzedaży i montażu w pojazdach katalizatorów zamiennych, jeśli nie są one typu, dla jakiego udzielono homologacji typu zgodnie z dyrektywą 97/24/WE, zmienionej niniejszą dyrektywą.".
Artykuł 3
1.
Państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 30 września 2007 r.
Następnie państwa członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji pomiędzy tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odesłanie do niniejszej dyrektywy lub odesłanie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odesłania określane są przez państwa członkowskie.
2.
Państwa członkowskie przekazują Komisji tekst głównych przepisów prawa krajowego dotyczących dziedziny objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 5
Dyrektywa Komisji 2006/124/WE
z dnia 5 grudnia 2006 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 92/33/EWG w sprawie obrotu materiałem rozmnożeniowym oraz nasadzeniowym warzyw, innym niż nasiona, oraz dyrektywę Rady 2002/55/WE w sprawie obrotu materiałem siewnym warzyw
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/33/EWG z dnia 28 kwietnia 1992 r. w sprawie obrotu materiałem rozmnożeniowym oraz nasadzeniowym warzyw, innym niż materiał siewny [1], w szczególności jej art. 1 ust. 3,
uwzględniając dyrektywę Rady 2002/55/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym warzyw [2], w szczególności jej art. 2 ust. 2 i art. 45,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 2002/55/WE nie uwzględnia wszystkich rodzajów i gatunków warzyw objętych dyrektywą 92/33/EWG.
Należy rozszerzyć zakres dyrektywy 2002/55/WE, tak aby miała ona zastosowanie do tych samych rodzajów i gatunków, co dyrektywa 92/33/EWG.
(2) Dyrektywy 2002/55/WE oraz 92/33/EWG nie obejmują Zea mays L. (kukurydzy pękającej lub kukurydzy cukrowej), która jest powszechnie uprawianą rośliną w pewnych nowych państwach członkowskich.
Należy rozszerzyć zakres obu dyrektyw, tak aby objąć nimi Zea mays L. Kukurydza, w tym kukurydza pękająca i kukurydza cukrowa, jest zakwalifikowana jako zboże na mocy prawodawstwa dotyczącego wspólnej polityki rolnej, jednak materiał siewny kukurydzy cukrowej i kukurydzy pękającej musi być objęty specjalnym prawodawstwem dotyczącym obrotu materiałem siewnym warzyw.
(3) W świetle rozwoju wiedzy naukowej pewna liczba nazw botanicznych używanych w dyrektywach 92/33/EWG i 2002/55/WE okazała się niepoprawna oraz o wątpliwej autentyczności.
Nazwy te powinny być dostosowane do nazw przyjętych na rynkach międzynarodowych.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywy 92/33/WE i 2002/55/WE.
(5) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Rodzaje i gatunki wymienione w załączniku II do dyrektywy 92/33/EWG zastępuje się rodzajami i gatunkami wymienionymi w załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
W dyrektywie 2002/55/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) rodzaje i gatunki wymienione w art. 2 ust. 1 lit. b) zastępuje się rodzajami i gatunkami wymienionymi w załączniku do niniejszej dyrektywy;
2) w załączniku II pkt 3 lit. a) wprowadza się następujące zmiany:
a) dodaje się następujące pozycje w kolejności alfabetycznej:
"Allium fistulosum _BAR_ 97 _BAR_ 0,5 _BAR_ 65" _BAR_
"Allium sativum _BAR_ 97 _BAR_ 0,5 _BAR_ 65" _BAR_
"Allium schoenoprasum _BAR_ 97 _BAR_ 0,5 _BAR_ 65" _BAR_
"Rheum rhabarbarum _BAR_ 97 _BAR_ 0,5 _BAR_ 70" _BAR_
"Zea mays _BAR_ 98 _BAR_ 0,1 _BAR_ 85"; _BAR_
b) "Brassica oleracea (inne podgatunki)" zastępuje się "Brassica oleracea (inne niż kalafior)";
c) "Brassica pekinensis" zastępuje się "Brassica rapa (kapusta pekińska)";
d) "Brassica rapa" zastępuje się "Brassica rapa (rzepa)";
e) "Lycopersicon lycopersicum" zastępuje się "Lycopersicon esculentum";
3) w załączniku III pkt 2 wprowadza się następujące zmiany:
a) dodaje się następujące pozycje w kolejności alfabetycznej:
"Allium fistulosum _BAR_ 15" _BAR_
"Allium sativum _BAR_ 20" _BAR_
"Allium schoenoprasum _BAR_ 15" _BAR_
"Rheum rhabarbarum _BAR_ 135" _BAR_
"Zea mays _BAR_ 1000"; _BAR_
b) skreśla się pozycję "Brassica pekinensis";
c) "Lycopersicon lycopersicum" zastępuje się "Lycopersicon esculentum".
Artykuł 3
1.
Państwa członkowskie przyjmują i publikują najpóźniej do dnia 30 czerwca 2007 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Państwa członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę zgodności między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Państwa członkowskie stosują te przepisy od dnia 1 lipca 2007 r.
Państwa członkowskie mogą jednak odroczyć do dnia 31 grudnia 2009 r. stosowanie przepisów dotyczących formalnego przyjęcia odmian należących do Allium cepa L. (gatunek zbiorowy), Allium fistulosum L., Allium sativum L., Allium schoenoprasum L., Rheum rhabarbarum L. oraz Zea mays L.
Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odesłanie do niniejszej dyrektywy lub odesłanie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonania takiego odesłania określane są przez państwa członkowskie.
2.
Państwa członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 5
Dyrektywa Komisji 2006/125/WE
z dnia 5 grudnia 2006 r.
w sprawie przetworzonej żywności na bazie zbóż oraz żywności dla niemowląt i małych dzieci
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(Wersja skodyfikowana)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/398/EWG z dnia 3 maja 1989 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego [1], w szczególności jej art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Komisji 96/5/WE z dnia 16 lutego 1996 r. w sprawie przetworzonej żywności na bazie zbóż oraz żywności dla niemowląt i małych dzieci [2] została kilkakrotnie znacząco zmieniona [3].
Dla zapewnienia jasności i zrozumiałości powinna zostać ujednolicona.
(2) Przetworzona żywność na bazie zbóż i żywność dla niemowląt i małych dzieci są stosowane jako część urozmaiconej diety i nie stanowią wyłącznego źródła pożywienia niemowląt i małych dzieci.
(3) Istnieje ogromna różnorodność wspomnianych produktów, odzwierciedlająca szeroko zróżnicowaną dietę niemowląt odstawionych od piersi i małych dzieci, z powodu społecznych i kulturalnych uwarunkowań istniejących we Wspólnocie.
(4) Zasadniczy skład wspomnianych produktów musi być odpowiedni do celów żywieniowych zdrowych niemowląt i małych dzieci zgodnie z ogólnie przyjętymi danymi naukowymi, z uwzględnieniem wyżej wspomnianych czynników.
(5) Należy ustanowić zasadnicze potrzeby żywieniowe co do składu dwóch szerokich kategorii tych produktów, mianowicie przetworzonej żywności na bazie zbóż i żywności dla niemowląt i małych dzieci.
(6) Chociaż, w związku z właściwościami tych produktów, należy narzucić pewną liczbę obowiązkowych wymagań i innych ograniczeń dotyczących poziomu witamin, minerałów i innych składników pokarmowych, należy zezwolić na to, aby tego rodzaju składniki odżywcze były dodawane dobrowolnie przez producentów, pod warunkiem, że używają oni wyłącznie niektórych substancji, które zostaną określone przez niniejszą dyrektywę.
(7) Nie wydaje się, aby dobrowolne dodanie takich składników odżywczych na poziomach obecnie obserwowanych we Wspólnocie powodowało nadmierną dawkę tych produktów podawaną niemowlętom i małym dzieciom.
Należy zwrócić uwagę na przyszły rozwój sytuacji oraz, jeśli to konieczne, podjąć odpowiednie środki.
(8) Różne zasady dotyczące najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w przetworzonej żywności na bazie zbóż i w żywności dla dzieci powodują powstawanie barier w handlu między niektórymi państwami członkowskimi.
(9) Najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości pestycydów określone w dyrektywie Rady 76/895/EWG z dnia 23 listopada 1976 r. odnoszącej się do ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w owocach i warzywach oraz na ich powierzchni [4], w dyrektywie Rady 86/362/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w zbożach i na ich powierzchni [5], w dyrektywie Rady 86/363/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego i na ich powierzchni [6] oraz w dyrektywie Rady 90/642/EWG z dnia 27 listopada 1990 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym owocach i warzywach, oraz na ich powierzchni [7], pozostają bez uszczerbku dla przepisów szczególnych mających zastosowanie do przetworzonej żywności na bazie zbóż i żywności dla dzieci.
(10) Uwzględniając międzynarodowe zobowiązania Wspólnoty, w przypadkach gdy właściwe dowody naukowe są niewystarczające, zasada zachowania ostrożności zezwala na tymczasowe przyjęcie przez Wspólnotę środków na podstawie dostępnych, adekwatnych informacji, do czasu dokonania dodatkowej oceny zagrożenia i przeglądu środków w odpowiednim czasie.
(11) Na podstawie dwóch opinii wydanych przez Naukowy Komitet ds. Żywności dnia 19 września 1997 r. i dnia 4 czerwca 1998 r. istnieją w chwili obecnej wątpliwości odnośnie do odpowiedniości istniejących wielkości dopuszczalnego spożycia dziennego (ADI) pestycydów i pozostałości pestycydów dla ochrony zdrowia niemowląt i małych dzieci.
Dlatego też, o ile rozpatruje środki spożywcze specjalnego przeznaczenia żywieniowego przeznaczone dla niemowląt i małych dzieci, właściwe jest przyjęcie bardzo niskich wspólnych poziomów dla wszystkich pestycydów do czasu naukowego przebadania, przypadek po przypadku, oraz oceny substancji.
Wzmiankowane bardzo niskie wspólne poziomy ustala się na 0,01 mg/kg, co zazwyczaj w praktyce oznacza minimalny wykrywany poziom.
(12) Wymaga się poważnego zmniejszenia pozostałości pestycydów.
Dobierając starannie surowce i przy założeniu, że przetwarzana żywność na bazie zbóż i żywność dla dzieci podlegają rozległemu przetwarzaniu w trakcie produkcji, wykonalne jest wytwarzanie produktów o bardzo niskich poziomach pozostałości pestycydów.
Jednakżew przypadku małej liczby pestycydów lub metabolitów pestycydów nawet najwyższy dopuszczalny poziom pozostałości rzędu 0,01 mg/kg może, w przypadku najgorszych warunków przyjmowania, skutkować przyjęciem przez niemowlęta i małe dzieci ilości przekraczającej ADI.
Dotyczy to pestycydów lub metabolitów pestycydów, dla których ADI wynosi poniżej 0,0005 mg/kg masy ciała.
(13) Niniejsza dyrektywa ustanowiła zasadę wprowadzenia zakazu stosowania tych pestycydów w produkcji produktów rolnych przeznaczonych do przetworzonej żywności na bazie zbóż oraz żywności dla dzieci.
Jednakże zakaz ten niekoniecznie gwarantuje, że produkty są wolne od tych pestycydów, gdyż niektóre pestycydy zanieczyszczają środowisko, a ich pozostałości można znaleźć w danych produktach.
(14) Zdrowie niemowląt i małych dzieci można lepiej chronić poprzez stosowanie dodatkowych wymagań, które mogą być egzekwowane w drodze analizy niezależnie od pochodzenia produktu.
(15) Większość pestycydów, dla których wartość ADI wynosi poniżej 0,0005 mg/kg masy ciała, jest już zakazana we Wspólnocie.
Zakazane pestycydy nie powinny być wykrywalne w przetworzonej żywności na bazie zbóż oraz żywności dla dzieci przy użyciu najnowocześniejszych metod analitycznych.
Jednakże niektóre pestycydy rozpadają się powoli i w dalszym ciągu zanieczyszczają środowisko.
Mogą one występować w przetworzonej żywności na bazie zbóż oraz żywności dla dzieci nawet wówczas, gdy nie zostały użyte.
Do celów kontroli powinno być stosowane podejście zharmonizowane.
(16) Do czasu wydania decyzji Komisji określających, czy spełniają one wymogi bezpieczeństwa wyszczególnione w art. 5 dyrektywy Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [8], dalsze stosowanie zatwierdzonych pestycydów powinno być dopuszczone, dopóki ich pozostałości odpowiadają najwyższym dopuszczalnym poziomom pozostałości określonym w niniejszej dyrektywie.
Należy określić je na poziomach, które zapewnią, że odpowiednie wartości ADI nie zostaną przekroczone przez niemowlęta lub małe dzieci w przypadku najgorszych warunków przyjmowania.
(17) Użyciem nowych składników żywnościowych powinno zajmować się ustawodawstwo horyzontalne dla wszystkich środków spożywczych za pomocą oddzielnego środka.
(18) Niniejsza dyrektywa odzwierciedla obecny stan wiedzy na temat rozpatrywanych produktów.
Jakiekolwiek zmiany, celem pozwolenia na innowacje w oparciu o postęp naukowy i techniczny, powinny być rozpatrzone zgodnie z procedurami określonymi w art. 13 ust. 2 dyrektywy 89/398/EWG.
(19) Z uwagi na osoby, dla których produkty są przeznaczone, należy ustanowić niezbędne kryteria mikrobiologiczne i najwyższe dopuszczalne poziomy substancji zanieczyszczających.
(20) Na podstawie art. 7 ust. 1 dyrektywy 89/398/EWG produkty objęte niniejszą dyrektywą podlegają ogólnym zasadom przewidzianym w dyrektywie 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich w zakresie etykietowania, prezentacji i reklamy środków spożywczych [9].
(21) W niniejszej dyrektywie powinny zostać przyjęte i rozszerzone dodatki i wyjątki od ogólnych zasad tam, gdzie stosowne.
(22) W szczególności właściwości i przeznaczenie produktów, które obejmuje niniejsza dyrektywa, wymagają etykietowania składników pokarmowych podających wartość energetyczną oraz podstawowe składniki odżywcze, jakie zawierają.
Oprócz tego należy szczegółowo podać sposób użycia zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 9 oraz art. 11 dyrektywy 2000/13/WE, w celu uniknięcia przypadków niewłaściwego użycia, co może ewentualnie zaszkodzić zdrowiu noworodków.
(23) Podczas gdy z jednej strony nie są generalnie zabronione wzmianki czy informacje, które nie zostały szczegółowo zabronione w odniesieniu do danych produktów, zgodnie z zasadami mającymi zastosowanie do wszystkich środków spożywczych, tego rodzaju informacje czy dane, w stosownych przypadkach, powinny brać pod uwagę kryteria dotyczące składu, które zostały wyszczególnione w niniejszej dyrektywie.
(24) Zgodnie z art. 4 dyrektywy 89/398/EWG odbyły się konsultacje w sprawie przepisów mogących wpływać na zdrowie publiczne.
(25) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt.
(26) Niniejsza dyrektywa nie powinna naruszać zobowiązań państw członkowskich odnoszących się do terminów przeniesienia do prawa krajowego dyrektyw określonych w załączniku VIII, część B,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa to "dyrektywa szczególna" w rozumieniu art. 4 ust. 1 dyrektywy 89/398/EWG.
2.
Niniejsza dyrektywa obejmuje środki spożywcze specjalnego przeznaczenia żywieniowego spełniające szczególne wymagania zdrowych noworodków i małych dzieci we Wspólnocie i przeznaczone do użytku przez noworodki w czasie, kiedy są odstawiane od piersi, a także przez małe dzieci – jako dodatek do ich diety i/lub ich stopniowego przystosowania się do zwykłego pożywienia.
Obejmują one:
a) "przetworzoną żywność na bazie zbóż", która jest podzielona na następujące cztery kategorie:
i) zwykłe zboża, które są lub powinny być odtworzone z mlekiem lub innymi odpowiednimi płynami żywieniowymi;
ii) zboża z dodatkiem wysokobiałkowej żywności, które są w gotowej postaci odtworzonej lub należy je odtworzyć z wodą lub innymi płynami niezawierającymi białka;
iii) makarony, których należy używać po ugotowaniu we wrzącej wodzie lub innych odpowiednich płynach;
iv) sucharki i herbatniki, których należy używać bezpośrednio lub po sproszkowaniu z dodatkiem wody, mleka lub innych właściwych płynów;
b) "żywność dla dzieci" inną niż przetworzona żywność na bazie zbóż.
3.
Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do mleka przeznaczonego dla małych dzieci.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy mają zastosowanie następujące definicje:
a) "niemowlęta" oznaczają dzieci poniżej dwunastego miesiąca życia;
b) "małe dzieci" oznaczają dzieci między pierwszym a trzecim rokiem życia;
c) "pozostałość pestycydów" oznacza pozostałość środków ochrony roślin w przetworzonej żywności na bazie zbóż i żywności dla dzieci, zgodnie z definicją w art. 2 pkt 1 dyrektywy Rady 91/414/EWG, łącznie z ich metabolitami oraz produktami powstającymi w wyniku ich rozkładu lub reakcji.
Artykuł 3
Państwa członkowskie zapewniają, by produkty określone w art. 1 ust. 2 były wprowadzone do obrotu we Wspólnocie, tylko jeśli są zgodne z zasadami ustanowionymi w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 4
Przetworzona żywność na bazie zbóż i żywność dla dzieci są produkowane ze składników, których przydatność do specjalnego przeznaczenia żywieniowego dla niemowląt i małych dzieci została stwierdzona w oparciu o ogólnie przyjęte dane naukowe.
Artykuł 5
1.
Przetworzona żywność na bazie zbóż jest zgodna z kryteriami, co do składu, określonymi w załączniku I.
2.
Żywność dla dzieci, która jest opisana w załączniku II, jest zgodna z kryteriami co do ich składu tam określonego.
Artykuł 6
Tylko substancje odżywcze wymienione w załączniku IV mogą być dodane do produkcji przetworzonej żywności na bazie zbóż i żywności dla dzieci.
Kryteria czystości dla tych substancji zostają ustanowione na późniejszym etapie.
Artykuł 7
1.
Przetworzona żywność na bazie zbóż oraz żywność dla dzieci nie zawierają żadnych substancji w ilościach stwarzających zagrożenie do zdrowia niemowląt i małych dzieci.
Ustanawia się niezbędne najwyższe dopuszczalne poziomy dla substancji innych niż określone w ust. 2 i 3.
2.
Przetworzona żywność na bazie zbóż i żywność dla dzieci nie mogą zawierać pozostałości poszczególnych pestycydów o poziomach przekraczających 0,01 mg/kg, z wyjątkiem tych substancji, dla których ustalono specjalne poziomy w załączniku VI, w którym to przypadku zastosowanie mają te specjalne poziomy.
Do określania poziomów pozostałości pestycydów przyjmuje się ogólnie akceptowane standardowe metody analityczne.
3.
Pestycydy wymienione w załączniku VII nie mogą być używane w produktach rolnych przeznaczonych do produkcji przetworzonej żywności na bazie zbóż oraz żywności dla dzieci.
Jednakże do celów kontroli:
a) uznaje się, że pestycydy wymienione w tabeli 1 załącznika VII nie zostały użyte, jeżeli ich pozostałości nie przekraczają poziomu 0,003 mg/kg.
Ten poziom, który traktuje się jako granicę kwantyfikacji metod analitycznych, podlega regularnemu przeglądowi w świetle postępu technicznego;
b) uznaje się, że pestycydy wymienione w tabeli 2 załącznika VII nie zostały użyte, jeśli ich pozostałości nie przekraczają poziomu 0,003 mg/kg.
Ten poziom podlega regularnemu przeglądowi w świetle danych dotyczących zanieczyszczenia środowiska.
4.
Poziomy określone w ust. 2 i 3 stosuje się w odniesieniu do produktów zaproponowanych jako gotowe do spożycia lub o składzie zmienionym zgodnie z instrukcjami producentów.
5.
Dla pestycydów wyszczególnionych w załączniku VI, gdy podjęta zostaje decyzja dotycząca wyłączenia substancji aktywnej wymienionej w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG, to załącznik VI i załącznik VII do niniejszej dyrektywy są odpowiednio zmieniane.
6.
W razie potrzeby ustala się kryteria mikrobiologiczne.
Artykuł 8
1.
Oprócz szczegółów przewidzianych w art. 3 dyrektywy 2000/13/WE etykiety danych produktów zawierają następujące obowiązkowe informacje:
a) wskazanie wieku, od którego produkt może być stosowany, jego skład, konsystencję oraz inne szczególne właściwości.
Podany wiek nie jest dla żadnego produktu niższy od czterech miesięcy.
Produkty polecane do użytku począwszy od czwartego miesiąca życia mogą podawać, że są odpowiednie począwszy od tego wieku, o ile osoby niezależne mające kwalifikacje medyczne, żywieniowe lub w dziedzinie farmacji lub inni specjaliści odpowiedzialni za opiekę nad matką i dzieckiem, nie zalecają inaczej;
b) informacje dotyczące obecności lub nieobecności glutenu, jeśli określony wiek, od którego produkt może być używany, jest niższy niż sześć miesięcy;
c) dostępną wartość energetyczną wyrażoną w kJ oraz kcal oraz zawartość białka, węglowodanów i tłuszczów wyrażoną w formie liczbowej na 100 g lub 100 ml sprzedawanego produktu oraz, tam gdzie stosowne, na określoną ilość produktu proponowaną do spożycia;
d) średnią ilość każdej substancji mineralnej i każdej witaminy, wyszczególnionych odpowiednio w załączniku I i załączniku II, wyrażoną w formie liczbowej na 100 g lub 100 ml sprzedawanego produktu oraz, tam gdzie stosowne, na określoną ilość produktu proponowaną do spożycia;
e) jeśli to konieczne, instrukcje do właściwego przygotowania oraz stwierdzenie znaczenia postępowania zgodnie z tymi instrukcjami.
2.
Etykiety mogą podawać:
a) średnią ilość składników odżywczych wymienionych w załączniku IV, jeśli takiej deklaracji nie obejmują przepisy ust. 1 lit. d), wyrażoną w formie liczbowej na 100 g lub 100 ml sprzedawanego produktu oraz, tam gdzie stosowne, na określoną ilość produktu proponowaną do spożycia;
b) dodatkowo do informacji liczbowej, informacje o witaminach i minerałach wymienionych w załączniku V, wyrażone jako procent wartości referencyjnych tam określonych, na 100 g lub 100 ml sprzedawanego produktu oraz, tam gdzie stosowne, na określoną ilość produktu proponowaną do spożycia, pod warunkiem że przedstawione ilości są co najmniej równe 15 % wartości referencyjnych.
Artykuł 9
Dyrektywa 96/5/WE, zmieniona dyrektywami wymienionymi w załączniku VIII, część A zostaje uchylona, bez naruszenia zobowiązań państw członkowskich odnoszących się do terminów przeniesienia do prawa krajowego dyrektyw określonych w załączniku VIII, część B.
Odesłania do uchylonej dyrektywy należy odczytywać jako odesłania do niniejszej dyrektywy, zgodnie z tabelą korelacji w załączniku IX.
Artykuł 10
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 11
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2006/127/WE
z dnia 7 grudnia 2006 r.
zmieniająca dyrektywę 2003/91/WE określającą środki wykonawcze do celów art. 7 dyrektywy Rady 2002/55/WE w odniesieniu do cech minimalnych objętych badaniem oraz minimalnych warunków badania niektórych odmian gatunków warzyw
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2002/55/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym warzyw [1], w szczególności jej art. 7 ust. 2 lit. a) i b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Komisji 2003/91/WE [2] została przyjęta w celu zagwarantowania, aby odmiany włączone przez państwa członkowskie do ich krajowych katalogów zgadzały się z wytycznymi ustanowionymi przez Wspólnotowy Urząd Ochrony Odmian Roślin (CPVO) w odniesieniu do cech minimalnych objętych badaniem oraz minimalnych warunków badania odmian, w takim zakresie, w jakim ustanowiono takie wytyczne.
W odniesieniu do innych odmian dyrektywa stanowi, że zastosowanie mają wytyczne Międzynarodowego Związku Ochrony Nowych Odmian Roślin (UPOV).
(2) Od tamtej pory CPVO i UPOV wydały kolejne wytyczne dotyczące pewnej liczby innych gatunków oraz zaktualizowały obowiązujące wytyczne.
(3) Zakres dyrektywy 2002/55/WE został rozszerzony, tak aby objął nowe gatunki.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 2003/91/WE.
(5) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załączniki I i II do dyrektywy 2003/91/WE zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
W przypadku badania rozpoczętego przed dniem 1 lipca 2007 r. państwa członkowskie mogą zdecydować o stosowaniu wersji dyrektywy 2003/91/WE mającej zastosowanie przed jej zmianą na mocy niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
Państwa członkowskie przyjmują i publikują najpóźniej do dnia 30 czerwca 2007 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Państwa członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę zgodności między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Państwa członkowskie stosują wspomniane przepisy od dnia 1 lipca 2007 r.
Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odesłanie do niniejszej dyrektywy lub odesłanie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonania takiego odesłania określane są przez państwa członkowskie.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 5
Dyrektywa Komisji 2006/128/WE
z dnia 8 grudnia 2006 r.
zmieniająca i poprawiająca dyrektywę 95/31/WE ustanawiającą szczególne kryteria czystości dotyczące substancji słodzących stosowanych w środkach spożywczych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/107/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich dotyczących dodatków do środków spożywczych dopuszczonych do użycia w środkach spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludz [1], w szczególności jej art. 3 ust. 3 lit. a),
po konsultacji z Komitetem Naukowym ds. Żywności i Europejskim Urzędem ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 94/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 czerwca 1994 r. w sprawie substancji słodzących używanych w środkach spożywczych [2] wymienia substancje, które mogą być stosowane jako substancje słodzące w środkach spożywczych.
(2) Dyrektywa Komisji 95/31/WE z dnia 5 lipca 1995 r. ustanawia szczególne kryteria czystości dotyczące substancji słodzących stosowanych w środkach spożywczych [3] oraz substancji słodzących wymienionych w dyrektywie 94/35/WE.
(3) Należy przyjąć szczególne kryteria dotyczące erytrytolu E 968, nowego dodatku do żywności, zatwierdzonego dyrektywą 2006/52/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. zmieniającą dyrektywę 95/2/WE w sprawie dodatków do żywności innych niż barwniki i substancje słodzące oraz dyrektywę 94/35/WE w sprawie substancji słodzących używanych w środkach spożywczych.
(4) W kilku wersjach językowych dyrektywy 95/31/WE występują pewne błędy dotyczące następujących substancji: sacharyny E 954 oraz jej soli Na, K i Ca, sukralozy E 955, E 962 soli aspartamu-acesulfamu, maltitolu E 965 i), laktitolu E 966.
Należy dokonać korekty tych błędów.
Należy ponadto uwzględnić specyfikacje oraz techniki analityczne w zakresie dodatków wymienionych w Kodeksie Żywnościowym, opracowanym przez Wspólny Komitet Ekspertów FAO/WHO ds. dodatków do żywności (JECFA).
W szczególności uwzględniono w stosownych przypadkach kryteria czystości, przyjęte jako dopuszczalne poziomy dla poszczególnych metali ciężkich.
Dla celów przejrzystości należy zastąpić cały tekst dotyczący tych substancji.
(5) Zgodnie z opinią naukową EFSA z dnia 19 kwietnia 2006 r. skład syropu maltitolowego produkowanego nową metodą będzie podobny do istniejącego produktu i będzie spełniał warunki określone w istniejącej specyfikacji.
Należy zatem zmienić definicję syropu maltitolowego E 965 ii) określoną w dyrektywie 95/31/WE dla E 965 poprzez uwzględnienie nowej metody produkcji.
(6) Należy zatem odpowiednio zmienić i wprowadzić sprostowanie do dyrektywy 95/31/WE.
(7) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załącznik do dyrektywy 95/31/WE zostaje zmieniony i poprawiony zgodnie z załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 15 lutego 2008 r.
Państwa członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji teksty tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami i niniejszą dyrektywą.
Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odesłanie do niniejszej dyrektywy lub powinny być połączone z takimi odesłaniami w przypadku ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odesłania określane są przez państwa członkowskie.
2.
Państwa członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 2006/129/WE
z dnia 8 grudnia 2006 r.
zmieniająca i poprawiająca dyrektywę 96/77/WE ustanawiającą szczególne kryteria czystości dla dodatków do środków spożywczych innych niż barwniki i substancje słodzące
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/107/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich dotyczących dodatków do środków spożywczych dopuszczonych do użycia w środkach spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi [1], w szczególności jej art. 3 ust. 3 lit. a),
po konsultacji z Komitetem Naukowym ds. Żywności i Europejskim Urzędem ds. Bezpieczeństwa Żywności,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Komisji 96/77/WE z dnia 2 grudnia 1996 r. ustanawiająca szczególne kryteria czystości dla dodatków do środków spożywczych innych niż barwniki i substancje słodzące [2] określa kryteria czystości dla dodatków wymienionych w dyrektywie 95/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lutego 1995 r. w sprawie dodatków do żywności innych niż barwniki i substancje słodzące [3].
(2) Należy wycofać kryteria czystości dla hydroskybenzoesanu propylu E216 oraz propylo-p-hydroksybenozoesanu sodu E 217, wycofanych ze stosowania jako dodatki do środków spożywczych.
(3) W kilku wersjach językowych dyrektywy 96/77/WE występują pewne błędy dotyczące następujących substancji: alfa-tokoferol E 307, kwas izoaskorbinowy E 315, guma ksantanowa E 415.
Należy dokonać korekty tych błędów.
Należy ponadto uwzględnić specyfikacje oraz techniki analityczne dotyczące dodatków wymienionych w Kodeksie Żywnościowym opracowanym przez Wspólny Komitet Ekspertów FAO/WHO ds. Dodatków do żywności (JECFA).
W szczególności uwzględniono w stosownych przypadkach kryteria czystości, przyjęte jako dopuszczalne poziomy dla poszczególnych metali ciężkich.
Dla celów przejrzystości należy zastąpić cały tekst dotyczący tych substancji.
(4) Zawartość popiołu siarczanowego w kryteriach czystości dla mono- i diglicerydów kwasów tłuszczowych estryfikowanych kwasem cytrynowym E 472c powinna zostać zmieniona w celu uwzględnienia produktów częściowo lub całkowicie zobojętnionych.
(5) Konieczne jest zapewnienie produkcji krzemianu glinu E 559 z naturalnej gliny kaolinitowej, wolnej od niedopuszczalnego zanieczyszczenia dioksynami.
Obecność dioksyn w naturalnej glinie kaolinitowej powinna być zatem ograniczona do minimum.
(6) Konieczne jest przyjęcie specyfikacji dotyczących nowych dodatków do żywności, zatwierdzonych dyrektywą 2006/52/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r., zmieniającą dyrektywę 95/2/WE w sprawie dodatków do żywności innych niż barwniki i substancje słodzące oraz dyrektywę 94/35/WE w sprawie substancji słodzących używanych w środkach spożywczych: tert-butylohydrochinon (TBHQ) E 319, hemiceluloza sojowa E 426, etyloceluloza E 462, 4 heksyloresorcinol E 586, pulullan E 1204 oraz sól glinowa oktenylobursztynianu skrobiowego E 1452.
(7) Należy zatem odpowiednio zmienić i wprowadzić sprostowanie do dyrektywy 96/77/WE.
(8) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załącznik do dyrektywy 96/77/WE zostaje zmieniony i poprawiony zgodnie z załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 15 lutego 2008 r.
Państwa członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji teksty tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami i niniejszą dyrektywą.
Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub powinny być połączone z takimi odniesieniami w przypadku ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odesłania określane są przez państwa członkowskie.
2.
Państwa członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 2006/130/WE
z dnia 11 grudnia 2006 r.
wykonująca dyrektywę 2001/82/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie ustanowienia kryteriów zwolnienia z wymogu wydawania na podstawie recepty określonych weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych dla zwierząt hodowanych, chowanych lub utrzymywanych w celu produkcji żywności
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2001/82/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do weterynaryjnych produktów leczniczych [1], w szczególności jej art. 67 akapit pierwszy lit. aa),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 67 dyrektywy 2001/82/WE w przypadkach, o których mowa w akapicie pierwszym i trzecim tego artykułu, weterynaryjne produkty lecznicze mogą być wydawane na potrzeby powszechne wyłącznie na podstawie recepty.
Ponieważ jednak niektóre substancje zawarte w weterynaryjnych produktach leczniczych przeznaczonych dla zwierząt hodowanych, chowanych lub utrzymywanych w celu produkcji żywności nie stanowią zagrożenia dla zdrowia ludzkiego, zdrowia zwierząt ani dla środowiska, możliwe jest przyznanie zwolnienia z tego wymogu ogólnego zgodnie z art. 67 akapit pierwszy lit. aa).
Takie zwolnienia pozostają bez uszczerbku dla stosowania wszelkich pozostałych przepisów pierwszego i trzeciego akapitu tego artykułu.
(2) W związku z tym właściwe jest ustanowienie kryteriów, na podstawie których państwa członkowskie mogą przyznawać zwolnienia z wymogu ogólnego, o którym mowa w art. 67 akapit pierwszy lit. aa) dyrektywy 2001/82/WE, tj. wymogu wydawania na potrzeby powszechne wyłącznie na podstawie recepty weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych dla zwierząt hodowanych, chowanych lub utrzymywanych w celu produkcji żywności.
(3) W przypadkach, w których dane weterynaryjne produkty lecznicze są łatwe do podania i, nawet przy nieprawidłowym podaniu, nie powodują zagrożenia ani dla leczonego zwierzęcia, ani dla osoby podającej produkt, powinno być możliwe udostępnianie takich produktów bez recepty lekarza weterynarii.
Z drugiej strony, nie powinna istnieć możliwość przyznania takiego zwolnienia produktom o profilu niekorzystnym z punktu widzenia nadzoru nad bezpieczeństwem farmakoterapii ani produktom szkodliwym dla środowiska.
(4) Niewłaściwe warunki przechowywania mogą mieć poważny wpływ na jakość, bezpieczeństwo i skuteczność weterynaryjnych produktów leczniczych.
Dlatego nie należy przyznawać zwolnienia produktom, których jakość, bezpieczeństwo i skuteczność można zagwarantować, tylko jeżeli są przechowywane w specjalnych warunkach.
(5) Weterynaryjne produkty lecznicze, które zostały zwolnione, powinny ponadto zawierać jedynie takie substancje czynne, które nie powodują zagrożenia dla bezpieczeństwa konsumentów pod względem obecności w żywności pozostałości substancji pochodzących od zwierząt poddawanych leczeniu; produkty te nie powinny także stwarzać potencjalnego zagrożenia dla zdrowia ludzi lub zwierząt poprzez wykształcenie oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe lub przeciwrobacze w przypadku ich nieprawidłowego zastosowania.
(6) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa ustanawia kryteria, na podstawie których państwa członkowskie, zgodnie z art. 67 akapit pierwszy lit. aa) dyrektywy 2001/82/WE, mogą przyznawać zwolnienia z wymogu wydawania wyłącznie na podstawie recepty weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych dla zwierząt hodowanych, chowanych lub utrzymywanych w celu produkcji żywności.
Artykuł 2
Weterynaryjne produkty lecznicze dla zwierząt hodowanych, chowanych lub utrzymywanych w celu produkcji żywności mogą zostać zwolnione z wymogu wydawania wyłącznie na podstawie recepty lekarza weterynarii, jeżeli spełnione są wszystkie z następujących kryteriów:
a) podawanie weterynaryjnych produktów leczniczych ograniczone jest do postaci, w przypadku których stosowanie produktów nie wymaga żadnej szczególnej wiedzy lub umiejętności;
b) nawet w przypadku niewłaściwego podania weterynaryjny produkt leczniczy nie stwarza żadnego bezpośredniego lub pośredniego zagrożenia dla leczonego zwierzęcia lub zwierząt, osoby podającej produkt lub środowiska;
c) skrócona charakterystyka weterynaryjnego produktu leczniczego nie zawiera żadnych ostrzeżeń o możliwych poważnych skutkach ubocznych wynikających z prawidłowego stosowania produktu;
d) ani dany weterynaryjny produkt leczniczy, ani żaden z innych produktów zawierających tę samą substancję czynną nie były przedmiotem częstych zgłoszeń o ciężkim niepożądanym działaniu;
e) w skróconej charakterystyce produktu nie podano przeciwwskazań dotyczących innych powszechnie stosowanych bez recepty weterynaryjnych produktów leczniczych;
f) weterynaryjny produkt leczniczy nie wymaga specjalnych warunków przechowywania;
g) nie występuje żadne zagrożenie dla bezpieczeństwa konsumentów pod względem obecności w żywności pozostałości substancji pochodzących od zwierząt poddawanych leczeniu, nawet w przypadku nieprawidłowego zastosowania danych weterynaryjnych produktów leczniczych;
h) nie występuje zagrożenie dla zdrowia ludzi lub zwierząt pod względem wykształcenia oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe lub przeciwrobacze, nawet jeśli dany weterynaryjny produkt leczniczy zawierający te środki stosowany jest niewłaściwie.
Artykuł 3
1.
W przypadkach, w których państwa członkowskie decydują o przyznaniu zwolnień na mocy niniejszej dyrektywy, powiadamiają o tym Komisję.
2.
W przypadku niedokonania najpóźniej do dnia 31 marca 2007 r. powiadomienia, o którym mowa w ust. 1, krajowe zwolnienia, o których mowa w art. 67 akapit pierwszy lit. aa) dyrektywy 2001/82/WE, przestają obowiązywać.
Artykuł 4
1.
Państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w ciągu sześciu miesięcy od powiadomienia, o którym mowa w art. 3.
Państwa członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odesłanie do niniejszej dyrektywy lub odesłanie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Sposób dokonania takiego odesłania ustalany jest przez państwa członkowskie.
2.
Państwa członkowskie przedstawiają Komisji teksty najważniejszych przepisów prawa krajowego, które przyjmują w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 6
Dyrektywa Komisji 2006/131/WE
z dnia 11 grudnia 2006 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia metamidofosu jako substancji czynnej
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], w szczególności jej art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3600/92 z dnia 11 grudnia 1992 r., ustanawiające szczegółowe zasady realizacji pierwszego etapu programu prac określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [2], ustanawia wykaz substancji czynnych, które mają zostać poddane ocenie w celu ich możliwego włączenia do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. Wykaz ten obejmuje metamidofos.
(2) Wpływ metamidofosu na zdrowie ludzkie i środowisko naturalne został poddany ocenie zgodnie z przepisami ustanowionymi w rozporządzeniu (EWG) nr 3600/92 w odniesieniu do zakresu zastosowań proponowanych przez zgłaszającego. Na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 933/94 z dnia 27 kwietnia 1994 r. określającego substancje czynne wchodzące w skład środków ochrony roślin i wyznaczającego państwa członkowskie pełniące rolę sprawozdawców przy wykonywaniu rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3600/92 [3] Włochy zostały wyznaczone jako państwo członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy. Dnia 30 lipca 1999 r. Włochy przedłożyły Komisji stosowne sprawozdanie z oceny oraz zalecenia zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 3600/92.
(3) Sprawozdanie z oceny zostało poddane przeglądowi przez państwa członkowskie oraz Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt.
(4) Przegląd dotyczący metamidofosu ujawnił szereg wątpliwości, którymi zajął się Panel Naukowy ds. Zdrowia Roślin, Środków Ochrony Roślin i ich Pozostałości (PPR) Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA).
Członków panelu naukowego poproszono, aby określili wartość odpowiadającą poziomowi adsorpcji skórnej, przyjmując jako podstawę naukową różne wyniki badań przedłożonych przez zgłaszającego w celu uwzględnienia ich przy ocenie zagrożenia dla ludzi, jakie wynika z narażenia skóry na działanie substancji.
Członków panelu naukowego poproszono ponadto o dokonanie przeglądu szacunków dotyczących unikania przez zwierzęta upraw poddanych działaniu środka zawierającego przedmiotową substancję, czasu pobierania przez zwierzęta pokarmu na obszarach poddanych działaniu środka i ilości zarażonego pokarmu zdobytego na obszarach poddanych działaniu środka oraz o przedstawienie opinii doradczej w sprawie wpływu tych czynników na szacunki dotyczące wysokiego oraz krótko- i długoterminowego narażenia ptaków i ssaków na działanie środka owadobójczego w postaci metamidofosu.
W opinii będącej odpowiedzią na pierwsze pytanie panel PPR stwierdził [4], że na podstawie dostępnych danych najlepiej oszacowana adsorpcja skórna rozcieńczonego preparatu wynosi około 5 %.
Odpowiadając na drugie pytanie, panel PPR oparł swoją ocenę na dwóch gatunkach uwzględnionych przez zgłaszającego i państwo członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy – pliszce żółtej i myszy zaroślowej, jako że gatunki te w znacznym stopniu żerują na uprawach, w odniesieniu do których zgłaszający udowodnił użycie metamidofosu.
Panel PPR nie zgodził się [5] z wartościami zaproponowanymi przez zgłaszającego i przez państwo członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy w odniesieniu do ilości zarażonego pokarmu określonymi dla pliszki żółtej oraz z szacunkami wykorzystanymi w odniesieniu do składu pożywienia pliszki żółtej i myszy zaroślowej.
Panel PPR stwierdził, że wartości te zaniżają wysoki poziom narażenia poszczególnych zwierząt na działanie substancji.
Panel PPR opracował alternatywną metodę oceny potencjalnej roli unikania przez zwierzęta upraw poddanych działaniu środka zawierającego przedmiotową substancję.
Mechanizmy warunkujące mają złożony charakter, jednak wydaje się możliwe, że zarówno pliszka żółta, jak i mysz zaroślowa mogą pożywiać się wystarczająco szybko, aby wywołało to śmiertelność w warunkach polowych.
Panel PPR określił dla badań laboratoryjnych i badań w warunkach polowych wiele opcji, które można by rozważyć w celu oceny ryzyka z większą pewnością.
(5) Artykuł 5 ust. 4 oraz art. 6 ust. 1 dyrektywy 91/414/EWG stanowią, że włączenie substancji do załącznika I może podlegać ograniczeniom i warunkom.
W tym przypadku za konieczne uznaje się ograniczenia dotyczące okresu włączenia oraz upraw objętych zezwoleniem.
W ramach pierwotnych środków przedstawionych przez Stały Komitet ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt zaproponowano ograniczenie okresu włączenia do siedmiu lat, aby państwa członkowskie w pierwszym rzędzie dokonywały przeglądu środków ochrony roślin zawierających metamidofos, które już znajdują się na rynku.
Aby zapewnić zgodny z założeniami wysoki poziom ochrony, włączenie do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG powinno ograniczać się do tych zastosowań metamidofosu, które zostały rzeczywiście zbadane w ramach oceny wspólnotowej i w odniesieniu do których zaproponowane zastosowania zostały uznane za zgodne z warunkami przewidzianymi w dyrektywie 91/414/EWG.
Oznacza to, że pozostałe zastosowania, które albo nie zostały zbadane, albo zostały zbadane jedynie częściowo, powinny najpierw zostać poddane całościowej ocenie, zanim można będzie rozważyć włączenie ich do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
Wreszcie, ze względu na niebezpieczne właściwości metamidofosu za konieczne uznano zapewnienie zbliżenia na poziomie Wspólnoty określonych środków ograniczających ryzyko, które miały być stosowane przez państwa członkowskie przy udzielaniu zezwoleń.
(6) Zgodnie z procedurami określonymi w dyrektywie 91/414/EWG decyzję w sprawie zatwierdzenia substancji czynnej, w tym także określenia środków zarządzania ryzykiem, podejmuje Komisja.
Państwa członkowskie ponoszą odpowiedzialność za wdrożenie, stosowanie i kontrolę przewidzianych środków ograniczających ryzyko wynikające ze stosowania środków ochrony roślin.
Obawy wyrażone przez wiele państw członkowskich odzwierciedlają ich przekonanie, że dodatkowe ograniczenia są niezbędne w celu zmniejszenia ryzyka do poziomu, który może być uznany za dopuszczalny i zgodny z wysokim poziomem ochrony, jaki stara się wprowadzić Wspólnota.
W ramach zarządzania ryzykiem należy obecnie określić odpowiedni poziom bezpieczeństwa i ochrony dla dalszej produkcji, wprowadzania do obrotu i stosowania metamidofosu.
(7) W związku z tym Komisja ponownie przeanalizowała swoje stanowisko oraz przedłożyła zmieniony wniosek.
W celu zachowania wysokiego poziomu ochrony zdrowia zwierząt i ludzi oraz ochrony środowiska naturalnego, jaki stara się wprowadzić Wspólnota, uważa się za stosowne, jako uzupełnienie zasad określonych w motywie 5, dodatkowe skrócenie okresu włączenia do 18 miesięcy zamiast siedmiu lat.
Skrócony okres włączenia zmniejszy ponadto ryzyko, gwarantując, że substancja, o której mowa, będzie w pierwszym rzędzie poddana ponownej ocenie.
(8) Można oczekiwać, iż środki ochrony roślin zawierające metamidofos będą spełniały wymagania określone w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy 91/414/EWG w odniesieniu do zastosowań zbadanych i opisanych w opracowanym przez Komisję sprawozdaniu z przeglądu pod warunkiem zastosowania niezbędnych środków ograniczających ryzyko.
(9) Bez uszczerbku dla ustalenia, że można oczekiwać, iż środki ochrony roślin zawierające metamidofos spełniają wymogi ustanowione w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy 91/414/EWG, należy uzyskać dalsze informacje dotyczące pewnych szczególnych kwestii.
Artykuł 6 ust. 1 dyrektywy 91/414//EWG stanowi, że włączenie substancji do załącznika I może podlegać warunkom.
W związku z powyższym właściwym jest, aby metamidofos został poddany dalszym badaniom w celu potwierdzenia oceny zagrożenia w odniesieniu do ptaków i ssaków oraz aby odnośne badania zostały przedstawione przez zgłaszających.
Ponadto państwa członkowskie powinny wymagać od posiadaczy zezwolenia dostarczenia informacji na temat zastosowania metamidofosu, w tym także wszelkich informacji na temat wpływu na zdrowie operatora sprzętu.
(10) Status metamidofosu, podobnie jak wszystkich substancji włączonych do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG, może zostać poddany przeglądowi zgodnie z art. 5 ust. 5 tej dyrektywy w świetle wszelkich nowych dostępnych danych.
W ten sposób fakt, że data włączenia tej substancji do załącznika I upływa w danym dniu, nie wyklucza przedłużenia okresu włączenia zgodnie z procedurami ustanowionymi w tej dyrektywie.
(11) Doświadczenie zdobyte w wyniku wcześniejszych włączeń substancji czynnych ocenionych w ramach rozporządzenia (EWG) nr 3600/92 do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG pokazuje, że mogą pojawić się trudności przy interpretacji obowiązków posiadaczy istniejących zezwoleń w odniesieniu do dostępu do danych.
W celu uniknięcia tych trudności w przyszłości wydaje się zatem konieczne wyjaśnienie obowiązków państw członkowskich, a w szczególności obowiązku sprawdzenia, czy posiadacz zezwolenia ma dostęp do dokumentacji zgodnie z wymogami określonymi w załączniku II do wymienionej dyrektywy.
Jednakże to wyjaśnienie nie nakłada na państwa członkowskie ani na posiadaczy zezwoleń żadnych nowych obowiązków w porównaniu z dyrektywami przyjętymi do dnia dzisiejszego i zmieniającymi załącznik I.
(12) Należy przewidzieć rozsądny termin, jaki powinien upłynąć, zanim substancja czynna zostanie włączona do załącznika I w celu umożliwienia państwom członkowskim i zainteresowanym stronom przygotowania się do spełnienia nowych wymogów wynikających z włączenia.
(13) Nie naruszając określonych w dyrektywie 91/414/EWG obowiązków wynikających z włączenia substancji czynnej do załącznika I, państwa członkowskie powinny mieć sześć miesięcy od daty włączenia na dokonanie przeglądu istniejących zezwoleń dotyczących środków ochrony roślin zawierających metamidofos w celu spełnienia wymogów ustanowionych w dyrektywie 91/414/EWG, w szczególności jej art. 13, oraz stosownych warunków określonych w załączniku I. Państwa członkowskie powinny odpowiednio zmienić, zastąpić lub cofnąć istniejące zezwolenia zgodnie z przepisami dyrektywy 91/414/EWG.
W drodze odstępstwa od wyznaczonego powyżej terminu należy przyznać dłuższy okres na przedłożenie i ocenę pełnej dokumentacji wyszczególnionej w załączniku III dla każdego środka ochrony roślin i każdego zamierzonego zastosowania, zgodnie z jednolitymi zasadami ustanowionymi w dyrektywie 91/414/EWG.
Zważywszy na niebezpieczne właściwości metamidofosu, okres weryfikowania przez państwa członkowskie, czy środki ochrony roślin, które zawierają metamidofos jako jedyną substancję czynną lub w połączeniu z innymi dozwolonymi substancjami czynnymi, spełniają wymogi określone w przepisach załącznika VI, nie powinien przekraczać 18 miesięcy.
(14) Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 91/414/EWG.
(15) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie nie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt.
W związku z tym Komisja przedłożyła Radzie wniosek dotyczący tych środków.
Z chwilą upływu terminu ustanowionego w art. 19 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 91/414/EWG Rada ani nie przyjęła zaproponowanego aktu wykonawczego, ani nie wyraziła sprzeciwu wobec wniosku dotyczącego środków wykonawczych i w związku z tym na Komisji spoczywa zadanie przyjęcia tych środków,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa członkowskie przyjmują i publikują najpóźniej do dnia 30 czerwca 2007 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Państwa członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Państwa członkowskie stosują wymienione przepisy od dnia 1 lipca 2007 r.
Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odesłanie do niniejszej dyrektywy lub odesłanie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odesłania określane są przez państwa członkowskie.
Artykuł 3
1.
Zgodnie z dyrektywą 91/414/EWG państwa członkowskie w miarę potrzeby odpowiednio zmieniają lub wycofują istniejące zezwolenia dla środków ochrony roślin zawierających metamidofos jako substancję czynną w terminie do dnia 30 czerwca 2007 r.
Przed upływem tego terminu państwa członkowskie w szczególności weryfikują, czy spełnione są warunki wymienione w załączniku I do wspomnianej dyrektywy odnośnie do metamidofosu, z wyjątkiem warunków określonych w części B pozycji odnoszącej się do tej substancji czynnej, oraz czy posiadacz zezwolenia zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 13 tej dyrektywy posiada dokumentację spełniającą wymogi załącznika II do wspomnianej dyrektywy lub dostęp do takiej dokumentacji.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1, państwa członkowskie dokonują ponownej oceny każdego dopuszczonego środka ochrony roślin zawierającego metamidofos, zgodnie z jednolitymi zasadami określonymi w załączniku VI do dyrektywy 91/414/EWG, na podstawie dokumentacji zgodnej z wymogami określonymi w załączniku III do wymienionej dyrektywy i z uwzględnieniem części B pozycji dotyczącej metamidofosu w załączniku I do tej dyrektywy.
Na podstawie tej oceny państwa członkowskie ustalają, czy dany produkt spełnia warunki określone w art. 4 ust. 1 lit. b), c), d) i e) dyrektywy 91/414/EWG.
Po dokonaniu tego ustalenia, najpóźniej do dnia 30 czerwca 2008 r. państwa członkowskie w razie potrzeby zmieniają lub wycofują zezwolenie wydane w odniesieniu do środków zawierających metamidofos.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2007 r.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2006/132/WE
z dnia 11 grudnia 2006 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia procymidonu jako substancji czynnej
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], w szczególności jej art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3600/92 z dnia 11 grudnia 1992 r. ustanawiające szczegółowe zasady realizacji pierwszego etapu programu pracy określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [2] ustanawia wykaz substancji czynnych, które mają zostać poddane ocenie w celu ich ewentualnego włączenia do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. Wykaz ten obejmuje procymidon.
(2) Wpływ procymidonu na zdrowie ludzkie i środowisko naturalne został poddany ocenie zgodnie z przepisami ustanowionymi w rozporządzeniu (EWG) nr 3600/92 w odniesieniu do zakresu zastosowań proponowanych przez zgłaszającego. Na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 933/94 z dnia 27 kwietnia 1994 r. określającego substancje czynne wchodzące w skład środków ochrony roślin i wyznaczającego państwa członkowskie pełniące rolę sprawozdawców przy wykonywaniu rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3600/92 [3] Francja została wyznaczona jako państwo członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy. Dnia 15 stycznia 2001 r. Francja przedłożyła Komisji stosowne sprawozdanie z oceny oraz zalecenia, zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 3600/92.
(3) Sprawozdanie z oceny zostało poddane przeglądowi przez państwa członkowskie oraz Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt.
(4) Na podstawie różnych przeprowadzonych badań okazało się, że można oczekiwać, iż środki ochrony roślin zawierające procymidon spełniają wymogi ustanowione w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy 91/414/EWG, w szczególności w odniesieniu do zastosowań, które zostały zbadane przez Komisję i wyszczególnione w jej sprawozdaniu z przeglądu, o ile zastosowane zostaną odpowiednie środki ograniczające zagrożenie.
Zważywszy na fakt, że procymidon jest substancją niebezpieczną, stosowanie tej substancji powinno podlegać ograniczeniom.
W szczególności istnieją obawy co do właściwego tej substancji działania toksycznego, łącznie z ewentualnymi właściwościami powodującymi zaburzenia endokrynologiczne.
W chwili obecnej naukowcy nie zgadzają się co do dokładnego zakresu zagrożenia.
W ramach postępowania zgodnie z zasadą ostrożności oraz biorąc pod uwagę aktualny stan wiedzy naukowej, należy nałożyć środki ograniczające zagrożenie, aby osiągnąć wysoki poziom ochrony zdrowia ludzi i zwierząt oraz ochrony środowiska naturalnego, jaki stawia sobie za cel Wspólnota.
(5) Artykuł 5 ust. 4 oraz art. 6 ust. 1 dyrektywy 91/414/EWG stanowią, że włączenie substancji do załącznika I może podlegać ograniczeniom i warunkom.
W tym przypadku za konieczne uznaje się ograniczenia dotyczące okresu włączenia oraz upraw objętych zezwoleniem.
W ramach pierwotnych środków przedstawionych przez Stały Komitet ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt zaproponowano ograniczenie okresu włączenia do siedmiu lat, aby państwa członkowskie w pierwszym rzędzie dokonywały przeglądu środków ochrony roślin zawierających procymidon, które już znajdują się na rynku.
Aby zapewnić zgodny z założeniami wysoki poziom ochrony, włączenie do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG powinno ograniczać się do tych zastosowań procymidonu, które zostały rzeczywiście zbadane w ramach oceny wspólnotowej i w odniesieniu do których zaproponowane zastosowania zostały uznane za zgodne z warunkami przewidzianymi w dyrektywie 91/414/EWG.
Oznacza to, że pozostałe zastosowania, które albo nie zostały zbadane, albo zostały zbadane jedynie częściowo, powinny najpierw zostać poddane całościowej ocenie, zanim można będzie rozważyć włączenie ich do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
Wreszcie ze względu na niebezpieczne właściwości procymidonu za konieczne uznano zapewnienie zbliżenia na poziomie Wspólnoty określonych środków ograniczających ryzyko, które miały być stosowane przez państwa członkowskie przy udzielaniu zezwoleń.
(6) Zgodnie z procedurami określonymi w dyrektywie 91/414/EWG decycję w sprawie zatwierdzenia substancji czynnej, w tym także określenia środków zarządzania ryzykiem, podejmuje Komisja.
Państwa członkowskie ponoszą odpowiedzialność za wdrożenie, stosowanie i kontrolę przewidzianych środków ograniczających ryzyko wynikające ze stosowania środków ochrony roślin.
Obawy wyrażone przez wiele państw członkowskich odzwierciedlają ich przekonanie, że dodatkowe ograniczenia są niezbędne w celu zmniejszenia ryzyka do poziomu, który może być uznany za dopuszczalny i zgodny z wysokim poziomem ochrony, jaki stara się wprowadzić Wspólnota.
W ramach zarządzania ryzykiem należy obecnie określić odpowiedni poziom bezpieczeństwa i ochrony dla dalszej produkcji, wprowadzania do obrotu i stosowania procymidonu.
(7) W związku z tym Komisja ponownie przeanalizowała swoje stanowisko oraz przedłożyła zmieniony wniosek.
W celu zachowania wysokiego poziomu ochrony zdrowia zwierząt i ludzi oraz ochrony środowiska naturalnego, jaki stara się wprowadzić Wspólnota, uważa się za stosowne, jako uzupełnienie zasad określonych w motywie 5, dodatkowe skrócenie okresu włączenia do 18 miesięcy zamiast siedmiu lat.
Skrócony okres włączenia zmniejszy ponadto ryzyko, gwarantując, że substancja, o której mowa, będzie w pierwszym rzędzie poddana ponownej ocenie.
(8) Można oczekiwać, iż środki ochrony roślin zawierające procymidon będą spełniały wymagania określone w art. 5 ust. 1 lit.) a i b) dyrektywy 91/414/EWG w odniesieniu do zastosowań zbadanych i opisanych w opracowanym przez Komisję sprawozdaniu z przeglądu, pod warunkiem zastosowania niezbędnych środków ograniczających ryzyko.
(9) Bez uszczerbku dla ustalenia, że można oczekiwać, iż środki ochrony roślin zawierające procymidon spełniają wymogi ustanowione w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy 91/414/EWG, należy uzyskać dalsze informacje dotyczące pewnych szczególnych kwestii.
Ewentualne właściwości procymidonu powodujące zaburzenia endokrynologiczne zostały poddane ocenie w badaniu, które jest zgodne z najlepszymi stosowanymi obecnie praktykami.
Z informacji posiadanych przez Komisję wynika, że Organizacja Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD) opracowuje obecnie wytyczne odnoszące się do badań w celu dokonania dokładniejszej oceny ewentualnych właściwości powodujących zaburzenia endokrynologiczne.
W związku z powyższym właściwe jest, aby procymidon został poddany dalszym badaniom tego rodzaju, jak tylko powstanie uzgodniona wersja wytycznych OECD odnoszących się do badań, oraz aby odnośne badania zostały przedstawione przez zgłaszającego.
Ponadto państwa członkowskie powinny wymagać od posiadaczy zezwolenia dostarczenia informacji na temat zastosowania procymidonu, w tym także wszelkich informacji na temat wpływu na zdrowie operatora sprzętu.
(10) Status procymidonu, podobnie jak wszystkich substancji włączonych do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG, może zostać poddany przeglądowi zgodnie z art. 5 ust. 5 tej dyrektywy w świetle wszelkich nowych dostępnych danych.
W ten sposób fakt, że data włączenia tej substancji do załącznika I upływa w danym dniu, nie wyklucza przedłużenia okresu włączenia zgodnie z procedurami ustanowionymi w tej dyrektywie.
(11) Doświadczenie zdobyte w wyniku wcześniejszych włączeń substancji czynnych ocenionych w ramach rozporządzenia (EWG) nr 3600/92 do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG pokazuje, że mogą pojawić się trudności przy interpretacji obowiązków posiadaczy istniejących zezwoleń w odniesieniu do dostępu do danych.
W celu uniknięcia tych trudności w przyszłości wydaje się zatem konieczne wyjaśnienie obowiązków państw członkowskich, a w szczególności obowiązku sprawdzenia, czy posiadacz zezwolenia ma dostęp do dokumentacji zgodnie z wymogami określonymi w załączniku II do wymienionej dyrektywy.
Jednakże to wyjaśnienie nie nakłada na państwa członkowskie ani na posiadaczy zezwoleń żadnych nowych obowiązków w porównaniu z dyrektywami przyjętymi do dnia dzisiejszego i zmieniającymi załącznik I.
(12) Należy przewidzieć rozsądny termin, zanim substancja czynna zostanie włączona do załącznika I, w celu umożliwienia państwom członkowskim i zainteresowanym stronom przygotowania się do spełnienia nowych wymogów wynikających z włączenia.
(13) Nie naruszając określonych w dyrektywie 91/414/EWG obowiązków wynikających z włączenia substancji czynnej do załącznika I, państwa członkowskie powinny mieć sześć miesięcy od daty włączenia na dokonanie przeglądu istniejących zezwoleń dotyczących środków ochrony roślin zawierających procymidon w celu spełnienia wymogów ustanowionych w dyrektywie 91/414/EWG, w szczególności jej art. 13, oraz stosownych warunków określonych w załączniku I. Państwa członkowskie powinny odpowiednio zmienić, zastąpić lub cofnąć istniejące zezwolenia zgodnie z przepisami dyrektywy 91/414/EWG.
W drodze odstępstwa od wyznaczonego powyżej terminu należy przyznać dłuższy okres na przedłożenie i ocenę pełnej dokumentacji wyszczególnionej w załączniku III dla każdego środka ochrony roślin i każdego zamierzonego zastosowania, zgodnie z jednolitymi zasadami ustanowionymi w dyrektywie 91/414/EWG.
Zważywszy na niebezpieczne właściwości procymidonu, okres weryfikowania przez państwa członkowskie, czy środki ochrony roślin, które zawierają procymidon jako jedyną substancję czynną lub w połączeniu z innymi dozwolonymi substancjami czynnymi, spełniają wymogi określone w przepisach załącznika VI, nie powinien przekraczać 18 miesięcy.
(14) Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 91/414/EWG.
(15) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt i dlatego Komisja przedłożyła Radzie wniosek dotyczący tych środków.
Z chwilą upływu terminu ustanowionego w art. 19 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 91/414/EWG Rada ani nie przyjęła zaproponowanego aktu wykonawczego, ani nie wyraziła sprzeciwu wobec wniosku dotyczącego środków wykonawczych i w związku z tym na Komisji spoczywa zadanie przyjęcia tych środków,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa członkowskie przyjmują i publikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 30 czerwca 2007 r.
Państwa członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Państwa członkowskie stosują wymienione przepisy od dnia 1 lipca 2007 r.
Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odesłanie do niniejszej dyrektywy lub odesłanie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Sposób dokonania takiego odniesienia ustalany jest przez państwa członkowskie.
Artykuł 3
1.
Zgodnie z dyrektywą 91/414/EWG państwa członkowskie w miarę potrzeby odpowiednio zmieniają lub cofają istniejące zezwolenia dla środków ochrony roślin zawierających procymidon jako substancję czynną w terminie do dnia 30 czerwca 2007 r.
Przed upływem tego terminu państwa członkowskie w szczególności weryfikują, czy spełnione są warunki wymienione w załączniku I do wspomnianej dyrektywy odnośnie do procymidonu, z wyjątkiem warunków określonych w części B pozycji odnoszącej się do tej substancji czynnej, oraz czy posiadacz zezwolenia zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 13 tej dyrektywy posiada dokumentację spełniającą wymogi załącznika II do wspomnianej dyrektywy lub dostęp do takiej dokumentacji.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1, państwa członkowskie dokonują ponownej oceny każdego dopuszczonego środka ochrony roślin zawierającego procymidon zgodnie z jednolitymi zasadami określonymi w załączniku VI do dyrektywy 91/414/EWG, na podstawie dokumentacji zgodnej z wymogami określonymi w załączniku III do wymienionej dyrektywy i z uwzględnieniem części B pozycji dotyczącej procymidonu w załączniku I do tej dyrektywy.
Na podstawie tej oceny państwa członkowskie ustalają, czy dany produkt spełnia warunki określone w art. 4 ust. 1 lit. b), c), d) i e) dyrektywy 91/414/EWG.
W związku z tym ustaleniem, najpóźniej do dnia 30 czerwca 2008 r., państwa członkowskie w razie potrzeby zmieniają lub wycofują zezwolenie wydane w odniesieniu do środków zawierających procymidon.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2007 r.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2006/133/WE
z dnia 11 grudnia 2006 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia flusilazolu jako substancji czynnej
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], w szczególności jej art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3600/92 z dnia 11 grudnia 1992 r. ustanawiające szczegółowe zasady realizacji pierwszego etapu programu prac określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [2] ustanawia wykaz substancji czynnych, które mają zostać poddane ocenie w celu ich możliwego włączenia do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. Wykaz ten obejmuje flusilazol.
(2) Wpływ flusilazolu na zdrowie ludzi i środowisko naturalne został poddany ocenie zgodnie z przepisami ustanowionymi w rozporządzeniu (EWG) nr 3600/92 w odniesieniu do zakresu zastosowań proponowanych przez zgłaszającego. Na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 933/94 z dnia 27 kwietnia 1994 r. określającego substancje czynne wchodzące w skład środków ochrony roślin i wyznaczającego państwa członkowskie pełniące rolę sprawozdawców przy wykonywaniu rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3600/92 [3] Irlandia została wyznaczona jako państwo członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy. Dnia 30 kwietnia 1996 r. Irlandia przedłożyła Komisji stosowne sprawozdanie z oceny oraz zalecenia, zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 3600/92.
(3) Sprawozdanie z oceny zostało poddane przeglądowi przez państwa członkowskie oraz Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt.
(4) Komitetowi Naukowemu ds. Roślin (zwanemu dalej "komitetem naukowym") przekazano dwa pytania na temat flusilazolu.
Pierwsze dotyczyło tego, czy proponowane NOEC (stężenie bez obserwowanego działania toksycznego) jest odpowiednie do zapewnienia wystarczającej ochrony od niekorzystnych skutków dla rozmnażania i, bardziej ogólnie, porównania czułości badań nad wczesnym stadium rozwojowym ryb i badań nad pełnym cyklem życiowym ryb.
Drugie pytanie związane było z potencjalnym oddziaływaniem flusilazolu na rozkład materii organicznej.
W obu przypadkach zalecenia komitetu naukowego [4] zostały uwzględnione przy formułowaniu niniejszej dyrektywy i w stosownym sprawozdaniu z przeglądu.
(5) Na podstawie różnych przeprowadzonych badań okazało się, iż można oczekiwać, że środki ochrony roślin zawierające flusilazol spełniają wymogi ustanowione w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy 91/414/EWG w odniesieniu do zastosowań, które zostały zbadane i wyszczególnione w sprawozdaniu z przeglądu przedstawionym przez Komisję, o ile zastosowane zostaną odpowiednie środki ograniczające zagrożenie.
Zważywszy na fakt, że flusilazol jest substancją niebezpieczną, stosowanie tej substancji powinno podlegać ograniczeniom. W szczególności istnieją obawy co do właściwego tej substancji działania toksycznego, łącznie z ewentualnymi właściwościami powodującymi zaburzenia endokrynologiczne.
Obecnie wśród naukowców brak jest zgody co do dokładnych rozmiarów zagrożenia wynikającego ze stosowania substancji.
Stosując zasadę ostrożności oraz biorąc pod uwagę obecny stan wiedzy technicznej, należy nałożyć środki ograniczające zagrożenie w celu osiągnięcia wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzi i zwierząt oraz ochrony środowiska, do którego dąży Wspólnota.
(6) Artykuł 5 ust. 4 oraz art. 6 ust. 1 dyrektywy 91/414/EWG stanowią, że włączenie substancji do załącznika I może podlegać ograniczeniom i warunkom.
W tym przypadku za konieczne uznaje się ograniczenia dotyczące okresu włączenia oraz upraw objętych zezwoleniem.
W ramach pierwotnych środków przedstawionych przez Stały Komitet ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt zaproponowano ograniczenie okresu włączenia do siedmiu lat, aby państwa członkowskie w pierwszym rzędzie dokonywały przeglądu środków ochrony roślin zawierających flusilazol, które już znajdują się na rynku.
Aby zapewnić zgodny z założeniami wysoki poziom ochrony, włączenie do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG powinno ograniczać się do tych zastosowań flusilazolu, które zostały rzeczywiście zbadane w ramach oceny wspólnotowej i w odniesieniu do których zaproponowane zastosowania zostały uznane za zgodne z warunkami przewidzianymi w dyrektywie 91/414/EWG.
Oznacza to, że pozostałe zastosowania, które albo nie zostały zbadane, albo zostały zbadane jedynie częściowo, powinny najpierw zostać poddane całościowej ocenie, zanim można będzie rozważyć włączenie ich do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
Wreszcie, zważywszy na niebezpieczny charakter flusilazolu, konieczne jest zapewnienie na szczeblu wspólnotowym minimalnej harmonizacji pewnych środków ograniczających zagrożenie, które państwa członkowskie zamierzają stosować przy udzielaniu zezwoleń.
(7) Zgodnie z procedurami określonymi w dyrektywie 91/414/EWG decyzję w sprawie zatwierdzenia substancji czynnej, w tym także określenia środków zarządzania ryzykiem, podejmuje Komisja.
Państwa członkowskie ponoszą odpowiedzialność za wdrożenie, stosowanie i kontrolę przewidzianych środków ograniczających ryzyko wynikające ze stosowania środków ochrony roślin.
Obawy wyrażone przez wiele państw członkowskich odzwierciedlają ich przekonanie, że dodatkowe ograniczenia są niezbędne w celu zmniejszenia ryzyka do poziomu, który może być uznany za dopuszczalny i zgodny z wysokim poziomem ochrony, jaki stara się wprowadzić Wspólnota.
W ramach zarządzania ryzykiem należy obecnie określić odpowiedni poziom bezpieczeństwa i ochrony dla dalszej produkcji, wprowadzania do obrotu i stosowania flusilazolu.
(8) W związku z tym Komisja ponownie przeanalizowała swoje stanowisko oraz przedłożyła zmieniony wniosek.
W celu zachowania wysokiego poziomu ochrony zdrowia zwierząt i ludzi oraz ochrony środowiska naturalnego, jaki stara się wprowadzić Wspólnota, uważa się za stosowne, jako uzupełnienie zasad określonych w motywie 6, dodatkowe skrócenie okresu włączenia do 18 miesięcy zamiast siedmiu lat.
Skrócony okres włączenia zmniejszy ponadto ryzyko, gwarantując, że substancja, o której mowa, będzie w pierwszym rzędzie poddana ponownej ocenie.
(9) Można oczekiwać, iż środki ochrony roślin zawierające flusilazol będą spełniały wymagania określone w art. 5 ust. 1 lit.) a) i b) dyrektywy 91/414/EWG w odniesieniu do zastosowań zbadanych i opisanych w opracowanym przez Komisję sprawozdaniu z przeglądu, pod warunkiem zastosowania niezbędnych środków ograniczających ryzyko.
(10) Bez uszczerbku dla wniosku, że można oczekiwać, iż środki ochrony roślin zawierające flusilazol spełniają wymogi ustanowione w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy 91/414/EWG, konieczne jest uzyskanie dalszych informacji dotyczących niektórych szczególnych kwestii.
Zgodnie z najlepszą dostępną praktyką flusilazol został poddany badaniom pod kątem ewentualnych właściwości powodujących zaburzenia endokrynologiczne.
Z informacji posiadanych przez Komisję wynika, że Organizacja Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD) opracowuje wytyczne w celu umożliwienia dokładniejszej oceny ewentualnych właściwości powodujących zaburzenia endokrynologiczne.
W związku z powyższym właściwym jest, aby flusilazol został poddany dalszym badaniom, gdy tylko ustalone zostaną odpowiednie wytyczne dotyczące testów przyjęte przez OECD, oraz aby odnośne badania zostały przedstawione przez powiadamiającego.
Ponadto państwa członkowskie powinny wymagać od posiadaczy zezwolenia dostarczenia informacji na temat zastosowania flusilazolu, w tym także wszelkich informacji na temat wpływu na zdrowie operatora sprzętu.
(11) Status flusilazolu, podobnie jak wszystkich substancji włączonych do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG, może zostać poddany przeglądowi w świetle wszelkich dostępnych nowych danych, zgodnie z art. 5 ust. 5 tej dyrektywy.
W ten sposób fakt, że data włączenia tej substancji do załącznika I upływa w danym dniu, nie wyklucza przedłużenia okresu włączenia zgodnie z procedurami ustanowionymi w tej dyrektywie.
(12) Doświadczenie zdobyte w wyniku wcześniejszego włączania substancji czynnych ocenionych w ramach rozporządzenia (EWG) nr 3600/92 do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG pokazuje, że mogą pojawić się trudności przy interpretacji obowiązków posiadaczy istniejących zezwoleń w odniesieniu do dostępu do danych.
W celu uniknięcia tych trudności w przyszłości wydaje się zatem konieczne wyjaśnienie obowiązków państw członkowskich, a w szczególności obowiązku sprawdzenia, czy posiadacz zezwolenia ma dostęp do dokumentacji zgodnie z wymogami określonymi w załączniku II do wymienionej dyrektywy.
Wyjaśnienie to nie nakłada jednak na państwa członkowskie ani na posiadaczy zezwoleń żadnych nowych obowiązków w porównaniu z dyrektywami przyjętymi do dnia dzisiejszego i zmieniającymi załącznik I.
(13) Należy przewidzieć rozsądny termin, który powinien upłynąć, zanim substancja czynna zostanie włączona do załącznika I, żeby umożliwić państwom członkowskim i zainteresowanym stronom przygotowanie się do spełnienia nowych wymogów wynikających z włączenia.
(14) Nie naruszając określonych w dyrektywie 91/414/EWG obowiązków wynikających z włączenia substancji czynnej do załącznika I, państwa członkowskie powinny mieć sześć miesięcy od daty włączenia na dokonanie przeglądu istniejących zezwoleń dotyczących środków ochrony roślin zawierających flusilazol w celu spełnienia wymogów ustanowionych w dyrektywie 91/414/EWG, w szczególności jej art. 13, oraz stosownych warunków określonych w załączniku I. Państwa członkowskie powinny odpowiednio zmienić, zastąpić lub cofnąć istniejące zezwolenia zgodnie z przepisami dyrektywy 91/414/EWG.
W drodze odstępstwa od powyższego terminu należy przyznać dłuższy okres na przedłożenie i ocenę pełnej dokumentacji wyszczególnionej w załączniku III dla każdego środka ochrony roślin i każdego zamierzonego zastosowania, zgodnie z jednolitymi zasadami ustanowionymi w dyrektywie 91/414/EWG.
Z uwagi na niebezpieczne właściwości flusilazolu okres przyznany państwom członkowskim na zweryfikowanie, czy środki ochrony roślin zawierające flusilazol jako jedyną substancję czynną lub jako jedną z kilku dopuszczonych substancji czynnych są zgodne z przepisami zawartymi w załączniku VI, nie powinien przekroczyć 18 miesięcy.
(15) Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 91/414/EWG.
(16) Stały Komitet ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt nie wydał opinii w terminie ustalonym przez przewodniczącego komitetu i dlatego Komisja przedłożyła Radzie wniosek dotyczący tych środków.
Z chwilą upływu terminu ustanowionego w art. 19 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 91/414/EWG Rada ani nie przyjęła zaproponowanego aktu wykonawczego, ani nie wyraziła sprzeciwu wobec wniosku dotyczącego środków wykonawczych i w związku z tym na Komisji spoczywa zadanie przyjęcia tych środków,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa członkowskie przyjmują i publikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 30 czerwca 2007 r.
Państwa członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Państwa członkowskie stosują wymienione przepisy od dnia 1 lipca 2007 r.
Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odesłanie do niniejszej dyrektywy lub odesłanie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonania takiego odesłania określane są przez państwa członkowskie.
Artykuł 3
1.
Zgodnie z dyrektywą 91/414/EWG państwa członkowskie w miarę potrzeby odpowiednio zmieniają lub cofają istniejące zezwolenia dla środków ochrony roślin zawierających flusilazol jako substancję czynną w terminie do dnia 30 czerwca 2007 r.
Przed upływem tego terminu państwa członkowskie w szczególności weryfikują, czy spełnione są warunki wymienione w załączniku I do wspomnianej dyrektywy odnośnie do flusilazolu, z wyjątkiem warunków określonych w części B pozycji odnoszącej się do tej substancji czynnej, oraz czy posiadacz zezwolenia zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 13 tej dyrektywy posiada dokumentację spełniającą wymogi załącznika II do wspomnianej dyrektywy lub dostęp do takiej dokumentacji.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1, zgodnie z jednolitymi zasadami określonymi w załączniku VI do dyrektywy 91/414/EWG, państwa członkowskie dokonują ponownej oceny każdego dopuszczonego środka ochrony roślin zawierającego flusilazol na podstawie dokumentacji zgodnej z wymogami określonymi w załączniku III do wymienionej dyrektywy i z uwzględnieniem części B pozycji dotyczącej flusilazolu w załączniku I do tej dyrektywy.
Na podstawie tej oceny państwa członkowskie ustalają, czy dany produkt spełnia warunki określone w art. 4 ust. 1 lit. b), c), d) i e) dyrektywy 91/414/EWG.
Po dokonaniu tego ustalenia najpóźniej do dnia 30 czerwca 2008 r. państwa członkowskie w razie potrzeby zmieniają lub wycofują zezwolenie wydane w odniesieniu do środków zawierających flusilazol.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2007 r.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2006/134/WE
z dnia 11 grudnia 2006 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia fenarimolu jako substancji czynnej
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], w szczególności jej art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3600/92 z dnia 11 grudnia 1992 r. ustanawiające szczegółowe zasady realizacji pierwszego etapu programu pracy określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [2] ustanawia wykaz substancji czynnych, które mają zostać poddane ocenie w celu ich ewentualnego włączenia do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. Wykaz ten obejmuje fenarimol.
(2) Wpływ fenarimolu na zdrowie ludzi i środowisko został poddany ocenie zgodnie z przepisami ustanowionymi w rozporządzeniu (EWG) nr 3600/92 w odniesieniu do zakresu zastosowań zaproponowanego przez powiadamiającego. Na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 933/94 z dnia 27 kwietnia 1994 r. określającego substancje czynne wchodzące w skład środków ochrony roślin i wyznaczającego państwa członkowskie pełniące rolę sprawozdawców przy wykonywaniu rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3600/92 [3] Zjednoczone Królestwo zostało wyznaczone jako państwo członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy. Dnia 30 kwietnia 1996 r. Zjednoczone Królestwo przedłożyło Komisji stosowne sprawozdanie z oceny oraz zalecenia, zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 3600/92.
(3) Sprawozdanie z oceny zostało poddane przeglądowi przez państwa członkowskie oraz Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt.
(4) Komitetowi Naukowemu ds. Roślin (zwanemu dalej "komitetem naukowym") przedstawiono dwa pytania dotyczące fenarimolu.
Zwrócono się do komitetu naukowego o przedstawienie uwag na temat interpretacji badań wielopokoleniowych oraz rozważenie skutków fenarimolu polegających na hamowaniu aromatazy.
Ponadto komitet naukowy poproszono o opinię na temat wiarygodnego określenia dopuszczalnego dziennego pobrania (ADI) oraz dopuszczalnego poziomu narażenia operatora (AOEL) [4].
Komitet naukowy uznał, że wpływ fenarimolu na płodność samców szczurów należy uwzględnić jako istotny z punktu widzenia oceny ryzyka dla ludzi, chociaż ludzie wykazują mniejszą podatność na skutki hamowania aromatazy niż szczury.
Komitet stwierdził także, że wpływ fenarimolu na poród u szczurów można uznać za nieistotny z punktu widzenia oceny ryzyka dla ludzi.
Stwierdzono również, że brak jest przekonujących dowodów na szkodliwy wpływ na rozmnażanie związany z hamowaniem aromatazy przez fenarimol poza wpływem na zmniejszenie płodności u samców i skutkami związanymi z opóźnieniem porodu.
Wreszcie, komitet naukowy potwierdził, że przedłożone wyniki badań toksykologicznych umożliwiają wiarygodne określenie dopuszczalnego dziennego pobrania (ADI) oraz dopuszczalnego poziomu narażenia operatora (AOEL).
W swojej drugiej opinii [5] komitet odniósł się do pytania, czy przyjęto właściwe podejście do wyliczania przewidywanego stężenia w środowisku (PEC) w odniesieniu do gleby.
Komitet zaproponował, by dla celów wyliczania łącznego PEC w glebie zastosować połączenie danych z polowych badań nad rozpraszaniem i danych z laboratoryjnych badań degradacji.
Opinia ta została przeanalizowana przez państwo członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy, które uznało jednak, że taki sposób postępowania nie jest z naukowego punktu widzenia bardziej uzasadniony niż zastosowanie wyłącznie polowych pomiarów rozpraszania.
Z tego względu postanowiono poczekać na wyniki trwających właśnie polowych badań nad rozpraszaniem.
Wstępne wyniki tych badań okazały się zgodne z wynikami uzyskanymi przy pomocy wzoru obliczeniowego, wobec czego uznano, że problem został rozwiązany w odpowiedni sposób.
Przyjęto zatem, że zalecenia komitetu naukowego dotyczące wszystkich przypadków zostały uwzględnione przy formułowaniu niniejszej dyrektywy i w stosownym sprawozdaniu z przeglądu.
(5) Na podstawie różnych przeprowadzonych badań okazało się, iż można oczekiwać, że środki ochrony roślin zawierające fenarimol spełniają wymogi ustanowione w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy 91/414/EWG w odniesieniu do zastosowań, które zostały zbadane i wyszczególnione w sprawozdaniu z przeglądu przedstawionym przez Komisję, o ile zastosowane zostaną odpowiednie środki ograniczające zagrożenie.
Zważywszy na fakt, że fenarimol jest substancją niebezpieczną, stosowanie tej substancji powinno podlegać ograniczeniom. W szczególności istnieją obawy co do właściwego tej substancji działania toksycznego, łącznie z ewentualnymi właściwościami powodującymi zaburzenia endokrynologiczne.
Obecnie wśród naukowców brak jest zgody co do dokładnych rozmiarów zagrożenia wynikającego ze stosowania substancji.
Stosując zasadę ostrożności oraz biorąc pod uwagę obecny stan wiedzy technicznej, należy nałożyć środki ograniczające zagrożenie w celu osiągnięcia wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzi i zwierząt oraz ochrony środowiska, do którego dąży Wspólnota.
(6) Artykuł 5 ust. 4 i art. 6 ust. 1 dyrektywy 91/414/EWG stanowi, że włączenie substancji do załącznika I może podlegać ograniczeniom i warunkom.
W obecnym przypadku za konieczne uznaje się ograniczenia dotyczące okresu włączenia oraz upraw objętych zezwoleniem.
Środki przedstawione pierwotnie Stałemu Komitetowi ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt zawierały propozycję ograniczenia okresu włączenia do siedmiu lat, tak aby państwa członkowskie w pierwszym rzędzie dokonywały przeglądu tych środków ochrony roślin zawierających fenarimol, które już są dostępne na rynku.
W celu zapewnienia jednolitego wysokiego poziomu ochrony włączenie do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG miało się ograniczać do tych zastosowań fenarimolu, które zostały faktycznie poddane ocenie przez Wspólnotę oraz w których proponowany zakres zastosowań został uznany za zgodny z warunkami dyrektywy 91/414/EWG.
Oznacza to, że inne zastosowania, które w ogóle nie zostały objęte oceną lub które zostały nią objęte w części, musiały najpierw zostać poddane pełnej ocenie, zanim mogło być rozważane ich włączenie do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
Wreszcie, zważywszy na niebezpieczny charakter fenarimolu, uznano za konieczne zapewnienie na szczeblu wspólnotowym minimalnej harmonizacji pewnych środków ograniczających zagrożenie, które państwa członkowskie obowiązane były stosować przy udzielaniu zezwoleń.
(7) W ramach włączenia wspomnianych procedur ustanowionych na mocy dyrektywy 91/414/EWG decyzję o zatwierdzeniu substancji czynnych, w tym definicji środków ograniczających zagrożenie, podejmuje Komisja.
Państwa członkowskie są odpowiedzialne za wdrożenie, stosowanie i kontrolę środków służących ograniczeniu zagrożenia stwarzanego przez środki ochrony roślin.
Niepokoje wyrażone przez liczne państwa członkowskie odzwierciedlają ich pogląd, że niezbędne są dodatkowe ograniczenia w celu zmniejszenia zagrożenia do poziomu, który można uznać za akceptowalny i zgodny z wysokim poziomem ochrony, do którego dąży Wspólnota.
Obecnie do zadań zarządzania ryzykiem należy określenie właściwego poziomu bezpieczeństwa i ochrony w odniesieniu do dalszej produkcji, sprzedaży i dalszego stosowania fenarimolu.
(8) W związku z tym Komisja dokonała przeglądu swojego stanowiska.
Mając na względzie wysoki poziom ochrony zdrowia ludzi i zwierząt oraz trwałe zrównoważenie ekologiczne, do których dąży Wspólnota, Komisja uznaje za właściwe uzupełnienie zasad określonych w motywie 6 poprzez dalsze skrócenie okresu włączenia z siedmiu lat do 18 miesięcy.
Ogranicza to jeszcze bardziej wszelkie zagrożenie, zapewniając priorytet dla dokonania ponownej oceny tej substancji.
(9) Można oczekiwać, iż środki ochrony roślin zawierające fenarimol spełniają wymogi ustanowione w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy 91/414/EWG, w odniesieniu do zastosowań, które zostały zbadane przez Komisję i wyszczególnione w jej sprawozdaniu z przeglądu, o ile zastosowane są odpowiednie środki ograniczające zagrożenie.
(10) Bez uszczerbku dla wniosku, że można oczekiwać, iż środki ochrony roślin zawierające fenarimol spełniają wymogi ustanowione w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy 91/414/EWG, konieczne jest uzyskanie dalszych informacji dotyczących niektórych kwestii szczegółowych.
Zgodnie z najlepszą dostępną praktyką fenarimol został poddany badaniom pod kątem ewentualnych właściwości powodujących zaburzenia endokrynologiczne.
Z informacji posiadanych przez Komisję wynika, że Organizacja Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD) opracowuje wytyczne w celu umożliwienia dokładniejszej oceny ewentualnych właściwości powodujących zaburzenia endokrynologiczne.
W związku z powyższym właściwym jest, aby fenarimol został poddany wspomnianym wyżej dalszym badaniom, gdy tylko zostaną ustalone i przyjęte przez OECD odpowiednie wytyczne dotyczące badań, oraz aby odnośne badania zostały przedstawione przez powiadamiającego.
Ponadto państwa członkowskie powinny wymagać od posiadaczy zezwolenia dostarczenia informacji na temat zastosowania fenarimolu, w tym także wszelkich informacji na temat wpływu na zdrowie operatora sprzętu.
(11) Status fenarimolu, podobnie jak wszystkich substancji włączonych do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG, może zostać poddany przeglądowi w świetle wszelkich dostępnych nowych danych, zgodnie z art. 5 ust. 5 tej dyrektywy.
Jednocześnie fakt, że włączenie tej substancji do załącznika I upływa w określonym terminie, nie stanowi przeszkody dla przedłużenia terminu włączenia zgodnie z procedurami ustanowionymi we wspomnianej dyrektywie.
(12) Doświadczenie zdobyte w wyniku wcześniejszych włączeń substancji czynnych ocenionych w ramach rozporządzenia (EWG) nr 3600/92 do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG pokazuje, że mogą pojawić się trudności przy interpretacji obowiązków posiadaczy istniejących zezwoleń w odniesieniu do dostępu do danych.
W celu uniknięcia dalszych trudności wydaje się zatem konieczne wyjaśnienie obowiązków państw członkowskich, a w szczególności obowiązku sprawdzenia, czy posiadacz zezwolenia ma dostęp do dokumentacji zgodnej z wymogami określonymi w załączniku II do wymienionej dyrektywy.
Wyjaśnienie to nie nakłada jednak na państwa członkowskie ani na posiadaczy zezwoleń żadnych nowych obowiązków w porównaniu z dyrektywami przyjętymi do dnia dzisiejszego i zmieniającymi załącznik I.
(13) Należy przewidzieć rozsądny termin, który powinien upłynąć, zanim substancja czynna zostanie włączona do załącznika I, żeby umożliwić państwom członkowskim i zainteresowanym stronom przygotowanie się do spełnienia nowych wymogów wynikających z włączenia.
(14) Nie naruszając określonych w dyrektywie 91/414/EWG obowiązków wynikających z włączenia substancji czynnej do załącznika I, państwa członkowskie powinny mieć sześć miesięcy od daty włączenia na dokonanie przeglądu istniejących zezwoleń dotyczących środków ochrony roślin zawierających fenarimol w celu spełnienia wymogów ustanowionych w dyrektywie 91/414/EWG, w szczególności jej art. 13, oraz stosownych warunków określonych w załączniku I. Państwa członkowskie powinny odpowiednio zmienić, zastąpić lub cofnąć istniejące zezwolenia zgodnie z przepisami dyrektywy 91/414/EWG.
W drodze odstępstwa od wyznaczonego powyżej terminu należy przyznać więcej czasu na przedłożenie i ocenę pełnej dokumentacji wyszczególnionej w załączniku III dla każdego środka ochrony roślin i każdego zamierzonego zastosowania, zgodnie z jednolitymi zasadami ustanowionymi w dyrektywie 91/414/EWG.
Z uwagi na niebezpieczne właściwości fenarimolu czas przyznany państwom członkowskim na zweryfikowanie, czy środki ochrony roślin zawierające fenarimol jako jedyną substancję czynną lub jako jedną z kilku dopuszczonych substancji czynnych są zgodne z przepisami zawartymi w załączniku VI, nie powinien przekroczyć 18 miesięcy.
(15) Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 91/414/EWG.
(16) Stały Komitet ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt nie wydał opinii w terminie ustalonym przez przewodniczącego komitetu. W związku z tym Komisja przedłożyła Radzie wniosek dotyczący przedmiotowych środków.
Do końca okresu ustanowionego w art. 19 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 91/414/EWG Rada nie przyjęła proponowanego aktu wykonawczego ani nie sprzeciwiła się proponowanym środkom wykonawczym i w związku z tym na Komisji spoczywa zadanie przyjęcia tych środków,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa członkowskie przyjmują i publikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 30 czerwca 2007 r.
Państwa członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Państwa członkowskie stosują wymienione przepisy od dnia 1 lipca 2007 r.
Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odesłanie do niniejszej dyrektywy lub odesłanie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonania takiego odesłania określane są przez państwa członkowskie.
Artykuł 3
1.
Zgodnie z dyrektywą 91/414/EWG w terminie do dnia 30 czerwca 2007 r. państwa członkowskie w miarę potrzeby odpowiednio zmieniają lub cofają istniejące zezwolenia dla środków ochrony roślin zawierających fenarimol jako substancję czynną.
Przed upływem tego terminu państwa członkowskie w szczególności weryfikują, czy spełnione są warunki wymienione w załączniku I do wspomnianej dyrektywy odnośnie do fenarimolu, z wyjątkiem warunków określonych w części B pozycji odnoszącej się do tej substancji czynnej, oraz czy posiadacz zezwolenia zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 13 tej dyrektywy posiada dokumentację spełniającą wymogi załącznika II do wspomnianej dyrektywy lub dostęp do takiej dokumentacji.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1, zgodnie z jednolitymi zasadami określonymi w załączniku VI do dyrektywy 91/414/EWG państwa członkowskie dokonują ponownej oceny każdego dopuszczonego środka ochrony roślin zawierającego fenarimol na podstawie dokumentacji zgodnej z wymogami określonymi w załączniku III do wymienionej dyrektywy i z uwzględnieniem części B pozycji dotyczącej fenarimolu w załączniku I do tej dyrektywy.
Na podstawie powyższej oceny państwa członkowskie określają, czy środek spełnia warunki ustanowione w art. 4 ust. 1 lit. b), c), d) i e) dyrektywy 91/414/EWG.
Po dokonaniu tego ustalenia najpóźniej do dnia 30 czerwca 2008 r. państwa członkowskie w razie potrzeby zmieniają lub wycofują zezwolenie wydane w odniesieniu do środków zawierających fenarimol.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2007 r.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2006/135/WE
z dnia 11 grudnia 2006 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia karbendazymu jako substancji czynnej
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], w szczególności jej art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3600/92 z dnia 11 grudnia 1992 r. ustanawiające szczegółowe zasady realizacji pierwszego etapu programu prac, określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [2], przewiduje przyjęcie wykazu substancji czynnych, które mają zostać poddane ocenie w celu ich możliwego włączenia do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. Wykaz ten obejmuje karbendazym.
(2) Wpływ karbendazymu na zdrowie ludzkie i środowisko naturalne został poddany ocenie zgodnie z przepisami ustanowionymi w rozporządzeniu (EWG) nr 3600/92 w odniesieniu do zakresu zastosowań proponowanych przez zgłaszającego. Na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 933/94 z dnia 27 kwietnia 1994 r. określającego substancje czynne wchodzące w skład środków ochrony roślin i wyznaczającego państwo członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy przy wykonywaniu rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3600/92 [3], Niemcy zostały wyznaczone jako państwo członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy. Dnia 10 lutego 1998 r. Niemcy przedłożyły Komisji stosowne sprawozdanie z oceny oraz zalecenia, zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 3600/92.
(3) Sprawozdanie z oceny zostało poddane przeglądowi przez państwa członkowskie oraz Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt.
(4) Przegląd dotyczący karbendazymu ujawnił szereg nierozstrzygniętych kwestii, którymi zajął się Komitet Naukowy ds. Roślin.
Zwrócono się z prośbą do Komitetu Naukowego o przedstawienie uwag na temat celowości ustanowienia dopuszczalnego dziennego pobrania (ADI – ang. Acceptable Daily Intake) oraz dopuszczalnego poziomu narażenia operatora (AOEL – ang. Acceptable Operator Exposure Level) z uwzględnieniem w szczególności wyników badań mutagenności, kancerogenności i wpływu na zdolność do rozrodu dotyczących benomylu, karbendazymu i tiofanatu metylu.
Komitet [4] stwierdził, że karbendazym jest biologiczną substancją czynną wspólną dla tych trzech substancji.
W szczególności benomyl, ale także tiofanat metylu są metabolizowane do karbendazymu, przy czym wszystkie te trzy substancje prowadzą do powstawania licznych aberracji liczby chromosomów (aneuploidii) w komórkach ssaków narażonych na nie in vivo.
Brak jest dowodów na to, aby którakolwiek z tych substancji powodowała jakąkolwiek inną formę uszkodzenia materiału genetycznego.
Kancerogenność nie stanowi powodu do obaw.
Znane oddziaływania tych środków grzybobójczych na zdolność do rozrodu można wyjaśnić ich interakcją z mikrotubulami wrzeciona podziałowego.
Mechanizm indukcji aneuploidii został dobrze poznany i polega na zahamowaniu polimeryzacji tubuliny, białka niezbędnego do segregacji chromosomów w trakcie podziałów komórkowych: nie obejmuje jakiejkolwiek interakcji z DNA.
Ponieważ w proliferujących komórkach są obecne liczne kopie cząsteczek tubuliny, przy niskim stężeniu środków grzybobójczych uszkodzona zostanie jedynie ograniczona liczba cząsteczek tubuliny, w związku z czym nie dochodzi do żadnych niepożądanych działań toksykologicznych. W konsekwencji można wyraźnie określić poziom, przy którym nie ma miejsca żaden szkodliwy wpływ, oraz ustalić wartości ADI i AOEL.
(5) Artykuł 5 ust. 4 oraz artykuł 6 ust. 1 dyrektywy 91/414/EWG stanowi, że włączenie substancji do załącznika I może podlegać ograniczeniom i warunkom.
W obecnym przypadku za konieczne uznaje się ograniczenia dotyczące okresu włączenia oraz dotyczące upraw objętych zezwoleniem.
Środki przedstawione pierwotnie Stałemu Komitetowi ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt zawierały propozycję ograniczenia okresu włączenia do siedmiu lat, tak by państwa członkowskie w pierwszym rzędzie dokonały przeglądu tych środków ochrony roślin zawierających karbendazym, które już są dostępne na rynku.
W celu uniknięcia niezgodności w zamierzonym wysokim poziomie ochrony włączenie do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG miało się ograniczać do tych zastosowań karbendazymu, które zostały faktycznie poddane ocenie przez Wspólnotę oraz dla których proponowany zakres zastosowań został uznany za zgodny z warunkami dyrektywy 91/414/EWG.
Oznacza to, że inne zastosowania, które w ogóle nie zostały objęte oceną lub które zostały nią objęte w części, musiały najpierw zostać poddane pełnej ocenie, zanim mogło być rozważane ich włączenie do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
Wreszcie, zważywszy na niebezpieczny charakter karbendazymu, uznano za konieczne zapewnienie na szczeblu wspólnotowym minimalnej harmonizacji pewnych środków ograniczających zagrożenie, które państwa członkowskie obowiązane były stosować przy udzielaniu zezwoleń.
(6) W ramach procedur określonych dyrektywą 91/414/EWG o dopuszczeniu substancji aktywnych, w tym o definiowaniu środków ograniczających zagrożenie, decyduje Komisja.
Państwa członkowskie ponoszą odpowiedzialność za wprowadzenie, zastosowanie i kontrolę środków mających na celu ograniczenie zagrożenia wywołanego przez środki ochrony roślin.
Zaniepokojenie wyrażone przez kilka państw członkowskich odzwierciedla ich opinię, że dodatkowe ograniczenia są konieczne, by ograniczyć zagrożenie do poziomu, który może być uznany za akceptowalny i zgodny z wysokim poziomem ochrony, do którego dąży Wspólnota.
W chwili obecnej dla ograniczenia zagrożenia należy wyznaczyć odpowiedni poziom bezpieczeństwa i ochrony dla dalszej produkcji, obrotu i stosowania karbendazymu.
(7) W związku z powyższym Komisja ponownie rozważyła swoje stanowisko.
W celu właściwego uwzględnienia wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzi i zwierząt oraz trwałego zrównoważenia ekologicznego, do których dąży Wspólnota, uznaje się za właściwe uzupełnienie zasad określonych w motywie 5 dalszym skróceniem okresu włączenia do trzech zamiast do siedmiu lat.
To spowoduje dalsze ograniczenie zagrożenia, poprzez zapewnienie priorytetu dla ponownej oceny tej substancji.
(8) Można oczekiwać, że środki ochrony roślin zawierające karbendazym spełniają wymogi ustanowione w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy 91/414/EWG w odniesieniu do zastosowań, które zostały zbadane i wyszczególnione w sprawozdaniu kontrolnym Komisji, o ile zastosowane zostaną odpowiednie środki ograniczające zagrożenie.
(9) Bez uszczerbku dla wniosku, że można oczekiwać, iż środki ochrony roślin zawierające karbendazym spełniają wymogi ustanowione w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy 91/414/EWG, konieczne jest uzyskanie dalszych informacji dotyczących niektórych kwestii szczegółowych.
Ponadto państwa członkowskie powinny wymagać od posiadaczy zezwolenia dostarczenia informacji na temat zastosowania karbendazymu, w tym także wszelkich informacji na temat wpływu na zdrowie operatora sprzętu.
(10) Status karbendazymu, podobnie jak wszystkich substancji włączonych do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG, może zostać poddany przeglądowi zgodnie z art. 5 ust. 5 tej dyrektywy w świetle wszelkich dostępnych nowych danych.
Podobnie fakt, że włączenie tej substancji do załącznika I wygasa w konkretnym terminie, nie uniemożliwia przedłużenia włączenia zgodnie z procedurami określonymi w dyrektywie.
(11) Doświadczenie zdobyte w wyniku wcześniejszego włączania substancji czynnych ocenionych w ramach rozporządzenia (EWG) nr 3600/92 do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG pokazuje, że mogą pojawić się trudności przy interpretacji obowiązków posiadaczy istniejących zezwoleń w odniesieniu do dostępu do danych.
W celu uniknięcia dalszych trudności wydaje się zatem konieczne wyjaśnienie obowiązków państw członkowskich, a w szczególności obowiązku sprawdzenia, czy posiadacz zezwolenia ma dostęp do dokumentacji zgodnej z wymogami określonymi w załączniku II do wymienionej dyrektywy.
Wyjaśnienie to nie nakłada jednak na państwa członkowskie ani na posiadaczy zezwoleń żadnych nowych obowiązków w porównaniu z dyrektywami przyjętymi do dnia dzisiejszego i zmieniającymi załącznik I.
(12) Należy przewidzieć rozsądny termin, który powinien upłynąć, zanim substancja czynna zostanie włączona do załącznika I, żeby umożliwić państwom członkowskim i zainteresowanym stronom przygotowanie się do spełnienia nowych wymogów wynikających z włączenia.
(13) Nie naruszając określonych w dyrektywie 91/414/EWG obowiązków wynikających z włączenia substancji czynnej do załącznika I, państwa członkowskie powinny mieć sześć miesięcy od daty włączenia na dokonanie przeglądu istniejących zezwoleń dotyczących środków ochrony roślin zawierających karbendazym w celu spełnienia wymogów ustanowionych w dyrektywie 91/414/EWG, w szczególności jej art. 13, oraz stosownych warunków określonych w załączniku I. Państwa członkowskie powinny odpowiednio zmienić, zastąpić lub cofnąć istniejące zezwolenia zgodnie z przepisami dyrektywy 91/414/EWG.
W drodze odstępstwa od powyższego terminu należy przyznać dłuższy okres na przedłożenie i ocenę pełnej dokumentacji wyszczególnionej w załączniku III dla każdego środka ochrony roślin przeznaczonego do każdego zamierzonego zastosowania, zgodnie z jednolitymi zasadami ustanowionymi w dyrektywie 91/414/EWG.
Zważywszy na niebezpieczne właściwości karbendazymu, okres przyznany państwom członkowskim na zweryfikowanie, czy środki ochrony roślin, które zawierają karbendazym jako jedyną substancję czynną lub w połączeniu z innymi dozwolonymi substancjami czynnymi, spełniają wymogi określone w przepisach załącznika VI, nie powinien przekraczać trzech lat.
(14) Dlatego należy odpowiednio zmienić dyrektywę 91/414/EWG.
(15) Stały Komitet ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt nie wydał opinii w terminie ustalonym przez przewodniczącego komitetu, więc Komisja przedłożyła Radzie wniosek odnoszący się do tych środków.
Po upływie terminu przewidzianego w akapicie drugim artykułu 19 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG Rada nie przyjęła proponowanego aktu wykonawczego ani nie wyraziła swego sprzeciwu wobec wniosku w sprawie środków wykonawczych, zatem przyjęcie tych środków należy do Komisji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa członkowskie przyjmują i publikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 30 czerwca 2007 r.
Państwa członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Państwa członkowskie stosują wspomniane przepisy od dnia 1 lipca 2007 r.
Przepisy te, przyjęte przez państwa członkowskie, zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich oficjalnej publikacji.
Metody dokonania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie.
Artykuł 3
1.
Zgodnie z dyrektywą 91/414/EWG państwa członkowskie w miarę potrzeby odpowiednio zmieniają lub cofają istniejące zezwolenia dla środków ochrony roślin zawierających karbendazym jako substancję czynną w terminie do dnia 30 czerwca 2007 r.
Przed upływem tego terminu państwa członkowskie w szczególności weryfikują, czy spełnione są warunki wymienione w załączniku I do wspomnianej dyrektywy odnośnie do karbendazymu, z wyjątkiem warunków określonych w części B pozycji odnoszącej się do tej substancji czynnej, oraz czy posiadacz zezwolenia zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 13 tej dyrektywy posiada dokumentację spełniającą wymogi załącznika II do wspomnianej dyrektywy lub dostęp do takiej dokumentacji.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1, zgodnie z jednolitymi zasadami określonymi w załączniku VI do dyrektywy 91/414/EWG, państwa członkowskie dokonują ponownej oceny każdego dopuszczonego środka ochrony roślin zawierającego karbendazym na podstawie dokumentacji zgodnej z wymogami określonymi w załączniku III do wymienionej dyrektywy i z uwzględnieniem części B pozycji dotyczącej karbendazymu w załączniku I do tej dyrektywy.
Na podstawie tej oceny państwa członkowskie ustalają, czy dany produkt spełnia warunki określone w art. 4 ust. 1 lit. b), c), d) i e) dyrektywy 91/414/EWG.
W następstwie dokonania tego ustalenia, najpóźniej do dnia 31 grudnia 2009 r. państwa członkowskie w razie potrzeby zmieniają lub wycofują zezwolenie wydane w odniesieniu do środków zawierających karbendazym.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2007 r.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2006/136/WE
z dnia 11 grudnia 2006 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia dinokapu jako substancji czynnej
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], w szczególności jej art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3600/92 z dnia 11 grudnia 1992 r. ustanawiające szczegółowe zasady realizacji pierwszego etapu programu pracy określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [2] ustanawia wykaz substancji czynnych, które mają zostać poddane ocenie w celu ich ewentualnego włączenia do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. Wykaz ten obejmuje dinokap.
(2) Wpływ dinokapu na zdrowie ludzi i środowisko został poddany ocenie zgodnie z przepisami ustanowionymi w rozporządzeniu (EWG) nr 3600/92, w odniesieniu do zakresu zastosowań proponowanych przez powiadamiającego.
Na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 933/94 z dnia 27 kwietnia 1994 r. określającego substancje czynne wchodzące w skład środków ochrony roślin i wyznaczającego państwa członkowskie pełniące rolę sprawozdawców przy wykonywaniu rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3600/92 [3], zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 491/95 z dnia 3 marca 1995 r.
[4], Austria została wyznaczona jako państwo członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy. Dnia 18 maja 2000 r.
Austria przedłożyła Komisji stosowne sprawozdanie z oceny oraz zalecenia, zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 3600/92.
(3) Sprawozdanie z oceny zostało poddane przeglądowi przez państwa członkowskie oraz Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt.
(4) Panel Naukowy ds. Zdrowia Roślin, Środków Ochrony Roślin i ich Pozostałości Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (zwany dalej "panelem naukowym") otrzymał dwa pytania dotyczące dinokapu.
Pierwsze z pytań dotyczyło tego, czy zaobserwowany u psów wpływ dinokapu na oczy może mieć znaczenie w przypadku ludzi, natomiast pytanie drugie odnosiło się do odpowiedniej wartości wchłaniania przez skórę, jaka mogłaby wynikać z różnych badań udostępnionych przez powiadamiającego.
W odpowiedzi na pierwsze pytanie panel naukowy stwierdził, że brak jest informacji wystarczających do potwierdzenia, że wpływ na oczy u psów ogranicza się jedynie do tego gatunku oraz że potrzebne będą dalsze badania na temat tego mechanizmu.
W związku z tym panel stwierdził, że skutki zaobserwowane u psów nie mogą zostać uznane za niemające związku z ewentualnym wpływem na ludzi.
W odpowiedzi na drugie pytanie panel naukowy stwierdził, że do celów oceny właściwa wartość wchłaniania przez skórę wynosi 10 %.
W obu przypadkach zalecenia panelu naukowego [5] zostały uwzględnione przy sporządzaniu niniejszej dyrektywy oraz odpowiedniego sprawozdania z przeglądu.
(5) Artykuł 5 ust. 4 oraz artykuł 6 ust. 1 dyrektywy 91/414/EWG stanowią, że włączenie substancji do załącznika I może podlegać ograniczeniom i warunkom.
W tym przypadku za konieczne uznaje się ograniczenia dotyczące okresu włączenia oraz upraw objętych zezwoleniem.
W ramach pierwotnych środków przedstawionych przez Stały Komitet ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt zaproponowano ograniczenie okresu włączenia do siedmiu lat, aby państwa członkowskie w pierwszym rzędzie dokonywały przeglądu środków ochrony roślin zawierających dinokap, które już znajdują się na rynku.
Aby zapewnić zgodny z założeniami wysoki poziom ochrony, włączenie do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG powinno ograniczać się do tych zastosowań dinokapu, które zostały rzeczywiście zbadane w ramach oceny wspólnotowej i w odniesieniu do których zaproponowane zastosowania zostały uznane za zgodne z warunkami przewidzianymi w dyrektywie 91/414/EWG.
Oznacza to, że pozostałe zastosowania, które albo nie zostały zbadane, albo zostały zbadane jedynie częściowo, powinny najpierw zostać poddane całościowej ocenie, zanim można będzie rozważyć włączenie ich do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
Wreszcie ze względu na niebezpieczne właściwości dinokapu za konieczne uznano zapewnienie zbliżenia na poziomie Wspólnoty określonych środków ograniczających ryzyko, które miały być stosowane przez państwa członkowskie przy udzielaniu zezwoleń.
(6) Zgodnie z procedurami określonymi w dyrektywie 91/414/EWG decyzję w sprawie zatwierdzenia substancji czynnej, w tym także określenia środków zarządzania ryzykiem, podejmuje Komisja.
Państwa członkowskie ponoszą odpowiedzialność za wdrożenie, stosowanie i kontrolę przewidzianych środków ograniczających ryzyko wynikające ze stosowania środków ochrony roślin.
Obawy wyrażone przez wiele państw członkowskich odzwierciedlają ich przekonanie, że dodatkowe ograniczenia są niezbędne w celu zmniejszenia ryzyka do poziomu, który może być uznany za dopuszczalny i zgodny z wysokim poziomem ochrony, jaki stara się wprowadzić Wspólnota.
W ramach zarządzania ryzykiem należy obecnie określić odpowiedni poziom bezpieczeństwa i ochrony dla dalszej produkcji, wprowadzania do obrotu i stosowania dinokapu.
(7) W związku z tym Komisja ponownie przeanalizowała swoje stanowisko.
W celu zachowania wysokiego poziomu ochrony zdrowia zwierząt i ludzi oraz ochrony środowiska naturalnego, jaki stara się wprowadzić Wspólnota, uważa się za stosowne, jako uzupełnienie zasad określonych w motywie 5, dodatkowe skrócenie okresu włączenia do trzech zamiast siedmiu lat.
Skrócony okres włączenia zmniejszy ponadto ryzyko, gwarantując, że substancja, o której mowa, będzie w pierwszym rzędzie poddana ponownej ocenie.
(8) Można oczekiwać, iż środki ochrony roślin zawierające dinokap będą spełniały wymagania określone w art. 5 ust. 1 lit.) a i b) dyrektywy 91/414/EWG w odniesieniu do zastosowań zbadanych i opisanych w opracowanym przez Komisję sprawozdaniu z przeglądu, pod warunkiem że stosowane będą niezbędne środki ograniczające ryzyko.
(9) Bez uszczerbku dla ustalenia, że można oczekiwać, iż środki ochrony roślin zawierające dinokap będą spełniały wymogi ustanowione w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy 91/414/EWG, konieczne jest uzyskanie dalszych informacji dotyczących niektórych kwestii szczegółowych.
Państwa członkowskie powinny wymagać od posiadaczy zezwolenia dostarczenia informacji na temat zastosowania dinokapu, w tym także wszelkich informacji na temat wpływu na zdrowie operatora sprzętu.
(10) Status dinokapu, podobnie jak wszystkich substancji włączonych do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG, może zostać poddany przeglądowi w świetle wszelkich dostępnych nowych danych, zgodnie z art. 5 ust. 5 tej dyrektywy.
W ten sposób fakt, że data włączenia tej substancji do załącznika I upływa w danym dniu, nie wyklucza przedłużenia okresu włączenia zgodnie z procedurami ustanowionymi w tej dyrektywie.
(11) Doświadczenie zdobyte w wyniku wcześniejszych włączeń substancji czynnych ocenionych w ramach rozporządzenia (EWG) nr 3600/92 do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG pokazuje, że mogą pojawić się trudności przy interpretacji obowiązków posiadaczy istniejących zezwoleń w odniesieniu do dostępu do danych.
W celu uniknięcia dalszych trudności wydaje się zatem konieczne wyjaśnienie obowiązków państw członkowskich, a w szczególności obowiązku sprawdzenia, czy posiadacz zezwolenia ma dostęp do dokumentacji zgodnie z wymogami określonymi w załączniku II do wymienionej dyrektywy.
Jednakże to wyjaśnienie nie nakłada na państwa członkowskie ani na posiadaczy zezwoleń żadnych nowych obowiązków w porównaniu z dyrektywami przyjętymi do dnia dzisiejszego i zmieniającymi załącznik I.
(12) Należy przewidzieć rozsądny termin, zanim substancja czynna zostanie włączona do załącznika I w celu umożliwienia państwom członkowskim i zainteresowanym stronom przygotowania się do spełnienia nowych wymogów wynikających z włączenia.
(13) Nie naruszając określonych w dyrektywie 91/414/EWG obowiązków wynikających z włączenia substancji czynnej do załącznika I, państwa członkowskie powinny mieć sześć miesięcy od daty włączenia na dokonanie przeglądu istniejących zezwoleń dotyczących środków ochrony roślin zawierających dinokap w celu spełnienia wymogów ustanowionych w dyrektywie 91/414/EWG, w szczególności jej art. 13, oraz stosownych warunków określonych w załączniku I. Państwa członkowskie powinny odpowiednio zmienić, zastąpić lub cofnąć istniejące zezwolenia zgodnie z przepisami dyrektywy 91/414/EWG.
W drodze odstępstwa od wyznaczonego powyżej terminu należy przyznać dłuższy okres na przedłożenie i ocenę pełnej dokumentacji wyszczególnionej w załączniku III dla każdego środka ochrony roślin i każdego zamierzonego zastosowania, zgodnie z jednolitymi zasadami ustanowionymi w dyrektywie 91/414/EWG.
Z uwagi na niebezpieczne właściwości dinokapu okres przyznany państwom członkowskim na zweryfikowanie, czy środki ochrony roślin zawierające dinokap jako jedyną substancję czynną lub jako jedną z kilku dopuszczonych substancji czynnych są zgodne z przepisami zawartymi w załączniku VI, nie powinien przekroczyć trzech lat.
(14) Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 91/414/EWG.
(15) Stały Komitet ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt nie wydał opinii w terminie ustalonym przez przewodniczącego komitetu i dlatego Komisja przedłożyła Radzie wniosek dotyczący tych środków.
Z chwilą upływu terminu ustanowionego w art. 19 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 91/414/EWG Rada ani nie przyjęła zaproponowanego aktu wykonawczego, ani nie wyraziła sprzeciwu wobec wniosku dotyczącego środków wykonawczych i w związku z tym na Komisji spoczywa zadanie przyjęcia tych środków,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa członkowskie przyjmują i publikują najpóźniej do dnia 30 czerwca 2007 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Niezwłocznie przedstawiają one Komisji teksty tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Państwa członkowskie stosują wymienione przepisy od dnia 1 lipca 2007 r.
Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odesłanie do niniejszej dyrektywy lub odesłanie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Sposób dokonania takiego odesłania ustalany jest przez państwa członkowskie.
Artykuł 3
1.
Zgodnie z dyrektywą 91/414/EWG państwa członkowskie w miarę potrzeby odpowiednio zmieniają lub cofają istniejące zezwolenia dla środków ochrony roślin zawierających dinokap jako substancję czynną w terminie do dnia 30 czerwca 2007 r.
Przed upływem tego terminu państwa członkowskie w szczególności zweryfikują, czy w odniesieniu do dinokapu spełnione są warunki wymienione w załączniku I do wspomnianej dyrektywy, z wyjątkiem warunków określonych w części B pozycji odnoszącej się do tej substancji czynnej, oraz czy posiadacz zezwolenia zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 13 tej dyrektywy posiada dokumentację spełniającą wymogi załącznika II do wspomnianej dyrektywy lub dostęp do takiej dokumentacji.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1, zgodnie z jednolitymi zasadami określonymi w załączniku VI do dyrektywy 91/414/EWG państwa członkowskie dokonują ponownej oceny każdego dopuszczonego środka ochrony roślin zawierającego dinokap na podstawie dokumentacji zgodnej z wymogami określonymi w załączniku III do wymienionej dyrektywy i z uwzględnieniem części B pozycji dotyczącej dinokapu w załączniku I do tej dyrektywy.
Na podstawie tej oceny państwa członkowskie ustalają, czy dany produkt spełnia warunki określone w art. 4 ust. 1 lit. b), c), d) i e) dyrektywy 91/414/EWG.
Po dokonaniu tego ustalenia, najpóźniej do dnia 31 grudnia 2009 r., państwa członkowskie w razie potrzeby zmieniają lub wycofują zezwolenie wydane w odniesieniu do środków zawierających dinokap.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2007 r.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.
Wytyczne Europejskiego Banku Centralnego
z dnia 3 lutego 2006 r.
zmieniające wytyczne EBC/2005/5 w sprawie wymogów sprawozdawczości statystycznej Europejskiego Banku Centralnego oraz procedur wymiany informacji statystycznych w Europejskim Systemie Banków Centralnych w zakresie statystyki finansowej sektora publicznego
(EBC/2006/2)
(2006/87/WE)
RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, w szczególności jego art. 5 ust. 1 i 5 ust. 2, art. 12 ust. 1 i art. 14 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 2103/2005 zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 3605/93 z dnia 12 grudnia 2005 r. w sprawie jakości danych statystycznych w kontekście procedury nadmiernego deficytu [1] dokonuje między innymi rewizji terminów przekazywania danych w kontekście procedury nadmiernego deficytu (excessive deficit procedure, EDP) w celu zapewnienia spójności takich terminów z terminami obowiązującymi na podstawie programu przekazywania danych w ramach europejskiego systemu rachunków narodowych i regionalnych 95 (ESA 95) [2].
W rezultacie wskazanej rewizji państwa członkowskie będą, począwszy od 2006 r., obowiązane przekazywać dane w kontekście EDP odpowiednio przed 1 kwietnia oraz 1 października każdego roku.
(2) Wymogi Eurosystemu zawarte w wytycznych EBC/2005/5 z dnia 17 lutego 2005 r. w sprawie wymogów sprawozdawczości statystycznej Europejskiego Banku Centralnego oraz procedur wymiany informacji statystycznych w Europejskim Systemie Banków Centralnych w zakresie statystyki finansowej sektora publicznego [3] powinny być – w celu zachowania spójności – w najwyższym możliwym stopniu oparte na standardach statystycznych wynikających z ESA 95.
Terminy określone w art. 4 wytycznych EBC/2005/5 w odniesieniu do składanych w okresach dwuletnich sprawozdań zawierających pełne zestawienia danych pochodzących od krajowych banków centralnych (KBC) na rzecz Europejskiego Banku Centralnego (EBC) powinny być zatem odpowiednio zmienione.
(3) Zgodnie z art. 12 ust. 1 oraz art. 14 ust. 3 Statutu wytyczne EBC stanowią integralną część prawa wspólnotowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WYTYCZNE:
Artykuł 1
W wytycznych EBC/2005/5 wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 4 ust. 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
KBC przekazują pełne zestawienia danych dwa razy do roku, do 15 kwietnia i do 15 października.".
2) W załączniku IV wprowadza się następujące zmiany:
Wyraz "wrzesień" w noszącej nazwę "Pierwszy termin przekazania" prawej kolumnie obu tabel zatytułowanych "Dane bieżące" oraz "Dane wsteczne" zostaje zastąpiony wyrazem "październik".
Artykuł 2
Niniejsze wytyczne wchodzą w życie dwa dnia po ich przyjęciu.
Artykuł 3
Niniejsze wytyczne są skierowane do KBC państw członkowskich, które przyjęły euro.
Sporządzono we Frankfurcie nad Menem, dnia 3 lutego 2006 r.
Za Radę Prezesów EBC
Prezes EBC
Jean-Claude Trichet
[1] Dz. U. L 337 z 22.12.2005, str. 1.
[2] Rozporządzenie Rady (WE) nr 2223/96 z dnia 25 czerwca 1996 r. w sprawie europejskiego systemu rachunków narodowych i regionalnych we Wspólnocie, Dz.U. L 310 z 30.11.1996, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1267/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 180 z 18.7.2003, str. 1).
[3] Dz. U. L 109 z 29.4.2005, str. 81.
--------------------------------------------------
Wytyczne Europejskiego Banku Centralnego
z dnia 7 kwietnia 2006 r.
dotyczące świadczenia przez Eurosystem na rzecz banków centralnych oraz państw nienależących do strefy euro oraz na rzecz organizacji międzynarodowych usług w zakresie zarządzania rezerwami wyrażonymi w euro
(EBC/2006/4)
(2006/294/WE)
RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, w szczególności artykuł 12, ustęp 1, artykuł 14, ustęp 3 oraz artykuł 23,
mając na uwadze, co następuje:
(1) W wytycznych EBC/2004/13 z dnia 1 lipca 2004 r. dotyczących świadczenia przez Eurosystem na rzecz pozaunijnych banków centralnych, państw nienależących do Unii Europejskiej oraz organizacji międzynarodowych usług w zakresie zarządzania rezerwami wyrażonymi w euro [1] należy wprowadzić zmiany umożliwiające uwzględnienie zmienionej definicji "rezerw" oraz usunięcie progu, poniżej którego nie oferuje się oprocentowania sald kredytów jednodniowych utrzymywanych jako usługa gotówkowa lub inwestycyjna.
Wytyczne EBC/2004/13 podlegały już jednokrotnie zmianom, powinny zatem zostać ponownie przyjęte dla zapewnienia ich czytelności i przejrzystości.
(2) Na podstawie artykułu 23 w związku z artykułem 43, ustępem 4 Statutu, Europejski Bank Centralny (EBC) oraz krajowe banki centralne państw członkowskich, które wprowadziły walutę euro (zwane poniżej "uczestniczącymi KBC") mogą nawiązywać stosunki z bankami centralnymi w innych krajach oraz, jeżeli jest to uzasadnione, z organizacjami międzynarodowymi, jak również przeprowadzać wszystkie typy operacji bankowych w ramach ich stosunków z państwami trzecimi i organizacjami międzynarodowymi.
(3) Rada Prezesów uważa, że należy ujednolicić działania podejmowane w ramach Eurosystemu w związku ze świadczeniem usług Eurosystemu w zakresie zarządzania rezerwami na rzecz wskazanych powyżej kategorii klientów, niezależnie od tego, który z członków Eurosystemu jest w danym przypadku podmiotem świadczącym takie usługi.
W tym celu, Rada Prezesów uważa za niezbędne przyjęcie niniejszych wytycznych dla zagwarantowania, między innymi, że usługi Eurosystemu w zakresie zarządzania rezerwami świadczone są na standardowych zasadach, zgodnie ze zharmonizowanymi warunkami umownymi, jak również że EBC jest w wystarczający sposób powiadomiony o takich usługach oraz że określone zostały minimalne wspólne wymagania odnoszące się do ustaleń umownych z klientami.
(4) Rada Prezesów uważa za niezbędne potwierdzić, że wszelkie informacje, dane oraz dokumenty sporządzane lub podlegające wymianie pomiędzy członkami Eurosystemu w odniesieniu do usług Eurosystemu w zakresie zarządzania rezerwami mają charakter poufny i wchodzą w zakres zastosowania artykułu 38 Statutu.
(5) Zgodnie z artykułem 12, ustępem 1 oraz artykułem 14, ustępem 3 Statutu, wytyczne EBC stanowią integralną część prawa wspólnotowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WYTYCZNE:
Artykuł 1
Definicje
Dla celów niniejszych wytycznych termin:
- "wszystkie typy operacji bankowych" obejmuje świadczenie usług Eurosystemu w zakresie zarządzania rezerwami na rzecz banków centralnych oraz państw nienależących do strefy euro oraz na rzecz organizacji międzynarodowych, w związku z zarządzaniem rezerwami takich banków centralnych, państw lub organizacji międzynarodowych,
- "upoważnieni pracownicy EBC" oznacza osoby działające w ramach EBC, wskazywane okresowo przez Zarząd jako upoważnione do wysyłania oraz otrzymywania informacji odnoszących się do usług Eurosystemu w zakresie zarządzania rezerwami,
- "banki centralne" obejmuje władze prowadzące politykę pieniężną,
- "klient" oznacza jakiekolwiek nienależące do strefy euro państwo (włączając w to każdą władzę publiczną lub jednostkę administracji publicznej), nienależący do strefy euro bank centralny względnie władze prowadzące politykę pieniężną, bądź też jakąkolwiek organizację międzynarodową, na rzecz których świadczone są przez członka Eurosystemu usługi Eurosystemu w zakresie zarządzania rezerwami,
- "usługi Eurosystemu w zakresie zarządzania rezerwami" oznacza usługi zarządzania rezerwami wyliczone w artykule 2, które mogą być świadczone przez członków Eurosystemu na rzecz klientów oraz które pozwalają klientom na kompleksowe zarządzanie ich rezerwami za pośrednictwem pojedynczego członka Eurosystemu,
- "Usługodawca Eurosystemu" oznacza członka Eurosystemu, który podejmuje się świadczenia pełnego zestawu usług Eurosystemu w zakresie zarządzania rezerwami,
- "Usługodawca Indywidualny" oznacza członka Eurosystemu, który nie podejmuje się świadczenia pełnego zestawu usług Eurosystemu w zakresie zarządzania rezerwami,
- "organizacja międzynarodowa" oznacza organizację ustanowioną na podstawie lub w wykonaniu umowy międzynarodowej, z wyłączeniem instytucji lub organów Wspólnoty,
- "rezerwy" oznacza kwalifikujące się aktywa klientów wyrażone w euro, to jest gotówkę oraz wszystkie papiery wartościowe kwalifikujące się jako "aktywa kategorii 1 (tier one assets)", zgodnie z zestawieniem kwalifikujących się aktywów Eurosystemu, publikowanym i codziennie aktualizowanym na stronach internetowych EBC, z wyjątkiem: i) papierów wartościowych klasyfikowanych jako "emitent grupy 3 (issuer group 3)" jak też papierów wartościowych pozostałych grup emitentów, które klasyfikowane są jako "IV kategoria płynności (liquidity category IV)"; ii) aktywów przechowywanych wyłącznie w celu wykonywania obowiązków klienta ciążących na nim wobec jego byłych lub aktualnych pracowników z tytułu świadczeń emerytalnych lub innych podobnych świadczeń; iii) rachunków specjalnego przeznaczenia, otwartych przez klienta u członka Eurosystemu w związku z restrukturyzacją długu publicznego dokonywaną na podstawie odpowiednich porozumień międzynarodowych oraz iv) innych kategorii aktywów wyrażonych w euro wskazywanych przez Radę Prezesów.
Artykuł 2
Wyliczenie usług Eurosystemu w zakresie zarządzania rezerwami
Usługi Eurosystemu w zakresie zarządzania rezerwami obejmują:
1) Przechowywanie rezerw na rachunkach powierniczych;
2) Usługi powiernicze:
a) sporządzanie wyciągów z rachunków powierniczych na koniec miesiąca, z możliwością dostarczania, na wniosek klienta, wyciągów za inne okresy;
b) przekazywanie wyciągów za pomocą systemu SWIFT do wszystkich klientów mogących otrzymywać wyciągi w ten sposób, bądź też za pomocą innych odpowiednich środków w odniesieniu do klientów nieuczestniczących w systemie SWIFT;
c) powiadamianie o operacjach dokonywanych przez emitentów na papierach wartościowych klientów (corporate actions), przykładowo o wypłatach kuponowych lub umorzeniach;
d) realizacja na rzecz klientów operacji na papierach wartościowych dokonywanych przez emitentów;
e) pośredniczenie, z zachowaniem odpowiednich ograniczeń, w zawieraniu uzgodnień pomiędzy klientami oraz podmiotami trzecimi, w zakresie programów automatycznego pożyczania papierów wartościowych;
3) Usługi rozliczeniowe:
a) rozliczanie operacji na wyrażonych w euro papierach wartościowych przechowywanych na rachunkach powierniczych, z uwzględnieniem operacji wydania bez płatności (free of payment) oraz wydania przy płatności (delivery versus payment);
b) potwierdzanie rozliczeń wszystkich operacji za pomocą systemu SWIFT względnie innymi odpowiednimi środkami w odniesieniu do klientów niebędących uczestnikami systemu SWIFT;
4) Usługi gotówkowe oraz inwestycyjne:
a) kupno/sprzedaż walut obcych na rachunek klientów we własnym imieniu, włączając w to natychmiastowe transakcje kupna/sprzedaży waluty euro za inne waluty, w tym przynajmniej za waluty krajów grupy G10;
b) zakładanie lokat terminowych w imieniu klienta;
c) inwestowanie sald kredytów jednodniowych:
- opcja 1 – automatyczne inwestowanie we własnym imieniu określonych kwot przypadających na każdego klienta,
- opcja 2 – możliwość inwestowania na rynku środków w imieniu klienta;
d) wykonywanie inwestycji dla klientów zgodnie z ich stałymi instrukcjami w ramach zestawu usług Eurosystem w zakresie zarządzania rezerwami;
e) wykonywanie zleceń klientów kupna/sprzedaży papierów wartościowych na rynku wtórnym.
Artykuł 3
Świadczenie usług przez Usługodawcę Eurosystemu i Usługodawcę Indywidualnego
1.
W związku z usługami Eurosystemu w zakresie zarządzania rezerwami należy wśród członków Eurosystemu wyróżnić Usługodawców Eurosystemu oraz Usługodawców Indywidualnych.
2.
Poza usługami wskazanymi w artykule 2, każdy z Usługodawców Eurosystemu może także oferować klientom inne usługi w zakresie zarządzania rezerwami.
Usługodawca Eurosystemu określa takie usługi na zasadach indywidualnych, przy czym niniejsze wytyczne nie mają zastosowania do tego rodzaju usług.
3.
Usługodawca Indywidualny podlega niniejszym wytycznym oraz wymogom odnoszącym się do usług Eurosystemu w zakresie zarządzania rezerwami w każdym przypadku gdy, działając w ramach pełnego zestawu usług Eurosystemu w zakresie zarządzania rezerwami, świadczy on jedną lub kilka usług, bądź też określoną część usługi.
Ponadto, każdy Usługodawca Indywidualny może oferować klientom inne usługi w zakresie zarządzania rezerwami i określa takie usługi na zasadach indywidualnych, przy czym niniejsze wytyczne nie mają zastosowania do tego rodzaju usług.
Artykuł 4
Informacje dotyczące usług Eurosystemu w zakresie zarządzania rezerwami
1.
Członkowie Eurosystemu dostarczają upoważnionym pracownikom EBC odpowiednie informacje dotyczące świadczenia usług Eurosystemu w zakresie zarządzania rezerwami na rzecz nowych i dotychczasowych klientów, jak również powiadamiają upoważnionych pracowników EBC o każdym zgłaszającym się potencjalnym kliencie.
2.
Przed podjęciem przez członka Eurosystemu decyzji o ujawnieniu tożsamości dotychczasowego, nowego lub potencjalnego klienta, każdy taki członek Eurosystemu powinien podjąć starania o uzyskanie zgody klienta na dokonanie takiego ujawnienia.
3.
W przypadku nieuzyskania zgody, właściwy członek Eurosystemu dostarcza wymagane informacje upoważnionym pracownikom EBC bez ujawniania tożsamości klienta.
Artykuł 5
Odmowa i zawieszenie prowadzenia usług Eurosystemu w zakresie zarządzania rezerwami
1.
EBC prowadzi, na użytek członków Eurosystemu, wykaz dotychczasowych oraz potencjalnych klientów, których rezerwy zostały objęte poleceniem zajęcia albo innym podobnym środkiem nałożonym przez jedno z państw członkowskich Unii Europejskiej działające na podstawie rezolucji Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych albo też przez Unię Europejską.
2.
Jeżeli na podstawie środków lub decyzji innych niż wskazane w ustępie 1, podjętych przez członka Eurosystemu lub przez państwo członkowskie, w którym mieści się członek Eurosystemu, w związku z ochroną założeń polityki krajowej bądź też interesu narodowego, członek Eurosystemu zawiesza świadczenie usług Eurosystemu w zakresie zarządzania rezerwami w odniesieniu do dotychczasowego klienta albo odmawia świadczenia takich usług nowemu klientowi, wówczas taki członek powinien bezzwłocznie zawiadomić o tym upoważnionych pracowników EBC.
Upoważnieni pracownicy EBC bezzwłocznie powiadamiają o tym pozostałych członków Eurosystemu.
Żadne z takich środków albo decyzji nie stanowią przeszkody w świadczeniu takim klientom przez innych członków Eurosystemu usług Eurosystemu w zakresie zarządzania rezerwami.
3.
Postanowienia artykułu 4, ustępów 2 i 3 mają zastosowanie do przypadków ujawnienia tożsamości dotychczasowego lub potencjalnego klienta, dokonanego na podstawie ustępu 2.
Artykuł 6
Odpowiedzialność za usługi zarządzania rezerwami w ramach Eurosystemu
1.
Każdy z członków Eurosystemu odpowiada za doprowadzenie do uzgodnienia takich postanowień umownych ze swoimi klientami, jakie uzna za odpowiednie w odniesieniu do świadczenia usług Eurosystemu w zakresie zarządzania rezerwami.
2.
Z zastrzeżeniem szczególnych postanowień mających zastosowanie do danego członka Eurosystemu albo przez niego uzgodnionych, każdy z członków Eurosystemu ponosi odpowiedzialność za świadczone przez siebie usługi, w każdym przypadku gdy świadczy on swoim klientom usługi Eurosystemu w zakresie zarządzania rezerwami bądź też jakąkolwiek część takich usług.
Artykuł 7
Dodatkowe minimalne wspólne wymaganiaw zakresie ustaleń umownych dokonywanych z klientami
Członkowie Eurosystemu zapewnią zgodność dokonywanych z klientami ustaleń umownych z niniejszymi wytycznymi oraz z następującymi dodatkowymi minimalnymi wspólnymi wymaganiami.
Wskazane ustalenia umowne powinny:
a) potwierdzać, że kontrahentem klienta jest członek Eurosystemu, z którym taki klient zawarł umowę świadczenia usług Eurosystemu w zakresie zarządzania rezerwami bądź też jakiejkolwiek części takich usług, oraz że taka umowa przez jej zawarcie nie daje klientowi żadnych praw ani przywilejów w stosunku do innego członka Eurosystemu.
Wskazane postanowienie nie stanowi przeszkody w zawieraniu przez klienta umów z wieloma członkami Eurosystemu;
b) wskazywać na połączenia, jakie mogą być używane do rozliczania papierów wartościowych kontrahentów klienta, jak również na ryzyko wynikające z używaniem połączeń, które nie zostały uznane za kwalifikujące się dla celów operacji polityki pieniężnej;
c) wskazywać na okoliczność, że niektóre transakcje w odniesieniu do usług Eurosystemu w zakresie zarządzania rezerwami wykonywane będą w oparciu o zobowiązanie do starannego działania (on a best effort basis);
d) wskazywać na okoliczność, że członek Eurosystemu może przekazywać klientowi wskazówki odnośnie kalendarza i sposobu wykonania transakcji, mające na celu zapobieganie konfliktom z polityką pieniężną oraz kursową, oraz że taki członek nie ponosi odpowiedzialności za skutki zastosowania się przez klienta do takich wskazówek;
e) wskazywać na okoliczność, że opłaty jakimi członkowie Eurosystemu obciążają swoich klientów w związku ze świadczeniem usług Eurosystemu w zakresie zarządzania rezerwami podlegają okresowym aktualizacjom dokonywanym przez Eurosystem oraz że klienci mogą zostać zobowiązani, zgodnie z odpowiednimi przepisami prawa, do ponoszenia opłat ustalonych w wyniku takich aktualizacji.
Artykuł 8
Działania EBC
EBC koordynuje ogół świadczonych usług Eurosystemu w zakresie zarządzania rezerwami oraz związany z nimi obieg informacji.
Każdy z członków Eurosystemu, który zostaje Usługodawcą Eurosystemu albo który rezygnuje ze statusu Usługodawcy Eurosystemu powinien powiadomić o tym EBC.
Artykuł 9
Przepisy końcowe
1.
Niniejsze wytyczne skierowane są do uczestniczących KBC.
2.
Uchyla się wytyczne EBC/2004/13.
Odesłania do uchylonych wytycznych należy rozumieć jako odesłania do niniejszych wytycznych.
3.
Niniejsze wytyczne wchodzą w życie z dniem 12 kwietnia 2006 r.
Mają one zastosowanie od dnia 1 lipca 2006 r.
Sporządzono we Frankfurcie nad Menem, dnia 7 kwietnia 2006 r.
W imieniu Rady Prezesów EBC
Jean-Claude Trichet
Prezes EBC
[1] Dz.U. L 241 z 13.7.2004, str. 68.
Wytyczne po raz ostatni zmienione wytycznymi EBC/2004/20 (Dz.U. L 385 z 29.12.2004, str. 85).
--------------------------------------------------
Wytyczne Europejskiego Banku Centralnego
z dnia 20 kwietnia 2006 r.
zmieniające wytyczne EBC/2002/7 w sprawie wymogów sprawozdawczości statystycznej Europejskiego Banku Centralnego w zakresie kwartalnych rachunków finansowych
(EBC/2006/6)
(2006/312/WE)
RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, w szczególności jego art. 5 ust. 1 i ust. 2, art. 12 ust. 1 oraz art. 14 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wytyczne EBC/2002/7 z dnia 21 listopada 2002 r. w sprawie wymogów sprawozdawczości statystycznej Europejskiego Banku Centralnego w zakresie kwartalnych rachunków finansowych [1] zostały zmienione przez wytyczne EBC/2005/13 [2].
Wytyczne EBC/2005/13 zawierały uaktualnione zwolnienia od wymogów przekazywania danych dla niektórych państw członkowskich.
W wyniku przeglądu tych zwolnień wprowadza się kolejne zwolnienia dla jednego państwa członkowskiego.
(2) Zgodnie z art. 12 ust. 1 i 14 ust. 3 Statutu wytyczne EBC stanowią integralną część prawa wspólnotowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WYTYCZNE:
Artykuł 1
Załącznik III do wytycznych EBC/2002/7, zastąpiony przez załącznik III do wytycznych EBC/2005/13, podlega zmianie zgodnie z załącznikiem do niniejszych wytycznych.
Artykuł 2
Niniejsze wytyczne wchodzą w życie w dniu następnym po ich ogłoszeniu.
Artykuł 3
Niniejsze wytyczne są skierowane do KBC uczestniczących państw członkowskich.
Sporządzono we Frankfurcie nad Menem, dnia 20 kwietnia 2006 r.
W imieniu Rady Prezesów EBC
Jean-Claude Trichet
[1] Dz.U. L 334 z 11.12.2002, str. 24.
[2] Wytyczne EBC/2005/13 z dnia 17 listopada 2005 r. zmieniające wytyczne EBC/2002/7 w sprawie wymogów sprawozdawczości statystycznej Europejskiego Banku Centralnego w zakresie kwartalnych rachunków finansowych (Dz.U. L 30 z 2.2.2006, str. 1).
--------------------------------------------------
Wytyczne Europejskiego Banku Centralnego
z dnia 14 lipca 2006 r.
w sprawie niektórych przygotowań do wymiany pieniądza gotówkowego związanych z wprowadzeniem waluty euro oraz w sprawie zaopatrzenia wstępnego i zaopatrzenia wtórnego w banknoty i monety euro podmiotów poza strefą euro
(EBC/2006/9)
(2006/525/WE)
RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, a w szczególności art. 106 ust. 1,
uwzględniając art. 16 oraz art. 26 ust. 4 Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Art. 10 rozporządzenia Rady (WE) nr 974/98 z dnia 3 maja 1998 r. w sprawie wprowadzenia euro [1] stanowi, że "ze skutkiem od odpowiednich dat wymiany pieniądza gotówkowego, EBC i banki centralne uczestniczących państw członkowskich wprowadzają do obiegu w uczestniczących państwach członkowskich banknoty denominowane w euro".
(2) W celu umożliwienia sprawnego wprowadzenia euro w przyszłych uczestniczących państwach członkowskich niezbędne jest stworzenie ram prawnych umożliwiających krajowym bankom centralnym (KBC) tych państw członkowskich pożyczanie banknotów i monet euro od Eurosystemu w celu ich wykorzystania do realizacji zaopatrzenia wstępnego i zaopatrzenia wtórnego poprzedzającego wymianę pieniądza gotówkowego, z uwzględnieniem różnych możliwych krajowych scenariuszy takiej wymiany.
(3) Zaopatrzenie wstępne kwalifikowanych podmiotów w banknoty i monety euro, a także zaopatrzenie wtórne profesjonalnych osób trzecich przyczyni się do sprawnego przeprowadzenia wymiany pieniądza gotówkowego, zmniejszenia trudności logistycznych związanych z wprowadzeniem waluty euro oraz obniżenia kosztów związanych z podwójnym obiegiem walutowym.
(4) Zaopatrzenie wstępne i zaopatrzenie wtórne w banknoty i monety euro nie powinno być równoznaczne z wprowadzeniem tych banknotów i monet euro do obiegu, gdyż przed datą wymiany pieniądza gotówkowego nie będą one miały charakteru prawnego środka płatniczego w przyszłych uczestniczących państwach członkowskich; w celu zapobieżenia przedwczesnemu wprowadzaniu banknotów i monet euro do obiegu postanowienia umów w sprawie pożyczek banknotów i monet euro powinny przewidywać obowiązki nałożenia stosownych ograniczeń na kwalifikowane podmioty oraz profesjonalne osoby trzecie.
(5) Zaopatrzenie wstępne kwalifikowanych podmiotów oraz zaopatrzenie wtórne profesjonalnych osób trzecich może mieć miejsce jedynie wówczas gdy przepisy prawne przyszłych uczestniczących państw członkowskich zapewniają odpowiednią ochronę, bądź też gdy doszło do wprowadzenia w umowach zawartych pomiędzy zainteresowanymi stronami odpowiednich postanowień w zakresie: i) pożyczek banknotów i monet euro w celu realizacji zaopatrzenia wstępnego; ii) zaopatrzenia wstępnego; oraz iii) zaopatrzenia wtórnego.
(6) Niniejsze wytyczne: i) określają zasady, jakie powinny być stosowane w odniesieniu do ram umownych i warunków dotyczących zaopatrzenia wstępnego i zaopatrzenia wtórnego; ii) określają wymogi w zakresie księgowości i sprawozdawczości finansowej, jakie powinny być przestrzegane w odniesieniu do zaopatrzenia wstępnego i zaopatrzenia wtórnego; oraz iii) określają odpowiednie rozwiązania w zakresie ubezpieczenia banknotów i monet euro objętych zaopatrzeniem wstępnym i zaopatrzeniem wtórnym.
(7) Przyszłe KBC Eurosystemu odegrają zasadniczą rolę w dystrybucji monet euro, przy czym kompetencja do określenia zasad emisji monet euro leży w pierwszym rzędzie po stronie uczestniczących państw członkowskich.
Przepisy niniejszych wytycznych odnoszące się do monet euro powinny być zatem rozumiane jako zalecenia, do których KBC powinny się stosować w ramach zasad emisji monet euro, jakie zostaną ustanowione przez właściwe władze krajowe przyszłych uczestniczących państw członkowskich.
(8) Dostarczenie przyszłym KBC Eurosystemu banknotów i monet euro przeznaczonych do zaopatrzenia wstępnego pociąga za sobą określone ryzyka finansowe.
W celu ograniczenia tego typu ryzyk przyszłe KBC Eurosystemu powinny zobowiązać się do zwrotu pożyczki banknotów euro udzielonej przez Eurosystem w banknotach ze swojego przyszłego przydziału produkcyjnego.
Ponadto zaopatrzenie wstępne powinno być dozwolone jedynie pod warunkiem dostarczenia przez kwalifikowane podmioty właściwym przyszłym KBC Eurosystemu wystarczających kwalifikowanych zabezpieczeń.
(9) KBC Eurosystemu dostarczające banknoty i monety euro w celu realizacji zaopatrzenia wstępnego oraz przyszłe KBC Eurosystemu powinny uzgodnić szczegółowe postanowienia umowne w celu zapewnienia zgodności z zasadami oraz procedurami określonymi w niniejszych wytycznych.
(10) Określone w niniejszych wytycznych warunki zaopatrzenia wstępnego i następującego po nim zaopatrzenia wtórnego powinny zostać objęte postanowieniami umownymi obowiązującymi pomiędzy przyszłymi KBC Eurosystemu, kwalifikowanymi podmiotami oraz profesjonalnymi stronami trzecimi, chyba że krajowe przepisy prawne obowiązujące w przyszłych uczestniczących państwach członkowskich zapewniają zastosowanie równorzędnych zasad i procedur.
(11) EBC działając jako koordynator procesu zaopatrzenia wstępnego powinien być z wyprzedzeniem powiadamiany o wnioskach o udzielenie zaopatrzenia wstępnego, a przyszłe KBC Eurosystemu powinny powiadamiać EBC o podjętych decyzjach o udzieleniu zaopatrzenia wstępnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WYTYCZNE:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Definicje
Dla celów niniejszych wytycznych:
- "zaopatrzenie wstępne" oznacza fizyczne dostarczanie w okresie zaopatrzenia wstępnego/zaopatrzenia wtórnego banknotów i monet euro przez przyszły KBC Eurosystemu kwalifikowanym podmiotom na terytorium przyszłego uczestniczącego państwa członkowskiego;
- "okres zaopatrzenia wstępnego/zaopatrzenia wtórnego" oznacza okres, w czasie którego ma miejsce zaopatrzenie wstępne oraz zaopatrzenie wtórne, rozpoczynający się nie wcześniej niż cztery miesiące przed datą wymiany pieniądza gotówkowego i kończący się o godzinie 00:00 (czasu lokalnego) w dacie wymiany pieniądza gotówkowego;
- "zaopatrzenie wtórne" oznacza dostarczanie przez kwalifikowany podmiot banknotów i monet euro objętych wcześniej zaopatrzeniem wstępnym na rzecz profesjonalnych osób trzecich mieszczących się na terytorium przyszłego uczestniczącego państwa członkowskiego, następujące w okresie zaopatrzenia wstępnego/zaopatrzenia wtórnego;
- "strefa euro" oznacza terytorium uczestniczących państw członkowskich;
- "data wymiany pieniądza gotówkowego" oznacza datę, w której banknoty i monety euro stają się prawnym środkiem płatniczym w danym przyszłym uczestniczącym państwie członkowskim;
- "uczestniczące państwo członkowskie" oznacza państwo członkowskie, które przyjęło walutę euro;
- "przyszłe uczestniczące państwo członkowskie" oznacza nieuczestniczące państwo członkowskie, które spełnia kryteria określone dla przyjęcia waluty euro oraz w odniesieniu do którego podjęto decyzję o zniesieniu derogacji (na podstawie art. 122 ust. 2 Traktatu);
- "nieuczestniczące państwo członkowskie" oznacza państwo członkowskie, które nie przyjęło waluty euro;
- "Eurosystem" oznacza KBC uczestniczących państw członkowskich oraz EBC;
- "kwalifikowany podmiot" oznacza podmiot zdefiniowany w art. 5, spełniający wymogi w zakresie przyjęcia banknotów i monet euro w celu realizacji zaopatrzenia wstępnego;
- "profesjonalne osoby trzecie" oznacza określone docelowe grupy podmiotów gospodarczych takie jak sprzedawcy detaliczni, podmioty obsługujące automaty do sprzedaży uruchamiane za pomocą gotówki oraz przedsiębiorstwa transportu gotówki, które mają siedzibę na terytorium tego samego przyszłego uczestniczącego państwa członkowskiego co kwalifikowany podmiot oraz wobec których kwalifikowany podmiot stwierdzi istnienie uzasadnionej potrzeby dokonania zaopatrzenia wtórnego, jak również możliwość spełnienia wymogów w zakresie zaopatrzenia wtórnego;
- "przedsiębiorstwo transportu gotówki" oznacza podmiot świadczący instytucjom kredytowym usługi w zakresie transportu, przechowywania oraz obsługi banknotów i monet;
- "KBC Eurosystemu" oznacza KBC uczestniczącego państwa członkowskiego;
- "przyszły KBC Eurosystemu" oznacza KBC przyszłego uczestniczącego państwa członkowskiego
- "kwalifikowane zabezpieczenia" oznacza zabezpieczenia zgodne z definicją zawartą w art. 8;
- "dostarczający KBC Eurosystemu" oznacza KBC Eurosystemu dostarczający przyszłemu KBC Eurosystemu banknoty i monety euro w celu realizacji zaopatrzenia wstępnego bez względu na to, który z KBC Eurosystemu jest prawnym właścicielem takich banknotów i monet;
- "wymogi początkowe" oznaczają liczbę banknotów i monet euro uznawaną wobec przyszłego uczestniczącego państwa członkowskiego za niezbędną w dacie wymiany pieniądza gotówkowego dla pokrycia zapotrzebowania występującego w okresie jednego roku;
- "dzień roboczy Eurosystemu" oznacza dzień, w którym jest prowadzona działalność przez EBC lub przez jeden bądź więcej KBC oraz w którym funkcjonuje system TARGET bądź system który zastąpi TARGET, przy czym jest to jednocześnie dzień rozliczeniowy w odniesieniu do rynku pieniężnego euro oraz transakcji dewizowych obejmujących euro;
- "TARGET" oznacza transeuropejski zautomatyzowany system rozrachunku brutto w czasie rzeczywistym;
- "instytucja kredytowa" oznacza instytucję zdefiniowaną w art. 1 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. odnoszącej się do podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe [2];
- "dotychczasowa waluta" oznacza krajową jednostkę walutową przyszłego uczestniczącego państwa członkowskiego obowiązującą przed datą wymiany pieniądza gotówkowego.
Artykuł 2
Zakres zastosowania przepisów niniejszych wytycznych
1.
Zasady i procedury dotyczące zaopatrzenia wstępnego i zaopatrzenia wtórnego wskazane w niniejszych wytycznych mają zastosowanie do rozwiązań przyjętych w zakresie zaopatrzenia wstępnego i zaopatrzenia wtórnego, bez względu na to, czy przyszły KBC Eurosystemu: i) pożycza banknoty i monety mające być przedmiotem zaopatrzenia wstępnego; czy też ii) produkuje je bądź też zamawia.
2.
Niniejsze wytyczne nie mają zastosowania do fizycznego dostarczania banknotów i monet euro z KBC Eurosystemu do KBC nieuczestniczących państw członkowskich do czasu uzyskania przez takie KBC statusu przyszłych KBC Eurosystemu.
ROZDZIAŁ II
POŻYCZKI BANKNOTÓW I MONET EURO W CELU REALIZACJI ZAOPATRZENIA WSTĘPNEGO
Artykuł 3
Dostarczanie
1.
Jeden lub więcej KBC Eurosystemu, zależnie od okoliczności, może dostarczać banknoty i monety euro przyszłemu KBC Eurosystemu, w celu realizacji zaopatrzenia wstępnego oraz spełnienia wymogów początkowych.
2.
Dostarczający KBC Eurosystemu nie wymaga ustanowienia zabezpieczenia przez otrzymujący przyszły KBC Eurosystemu.
3.
Dostarczanie banknotów i monet euro przez KBC Eurosystemu przyszłemu KBC Eurosystemu nie może mieć miejsca zanim dostarczający KBC Eurosystemu oraz odbierający przyszły KBC Eurosystemu uzgodnią postanowienia umowne przewidujące, że warunki wskazane w niniejszych wytycznych mają zastosowanie do pożyczek banknotów i monet euro przyszłemu KBC Eurosystemu; warunki takie powinny zatem znaleźć zastosowanie przy przyjmowaniu odpowiednich rozwiązań w zakresie zaopatrzenia wstępnego i zaopatrzenia wtórnego.
4.
Dostarczanie banknotów i monet euro nie rozpocznie się przed podjęciem decyzji w sprawie zniesienia derogacji w odniesieniu do nieuczestniczącego państwa członkowskiego na podstawie art. 122 ust. 2 Traktatu.
5.
Po konsultacji z dostarczającym KBC Eurosystemu, EBC precyzyjnie wskazuje zarówno zasoby, z których pobierane są banknoty i monety euro podlegające dostarczeniu, jak też dostarczający KBC Eurosystemu.
Dostarczający KBC Eurosystemu zapewnia, że zostanie podjęta decyzja w sprawie odpowiedniego uzupełnienia wskazanych zasobów.
Artykuł 4
Warunki odnoszące się do pożyczek banknotów i monet euro
1.
Warunki określone w niniejszym artykule powinny być objęte postanowieniami umownymi wskazanymi w art. 3 ust. 3.
2.
Dokładna liczba, z podziałem na nominały, banknotów i monet eure, jakie mają być dostarczone oraz czas ich dostarczenia, powinny być określone we wskazanych postanowieniach umownych.
3.
Banknoty i monety euro są transportowane do przyszłego KBC Eurosystemu w celu realizacji zaopatrzenia wstępnego oraz spełnienia warunków początkowych zgodnie z zasadami odnoszącymi się do wymogów bezpieczeństwa oraz stosowanego ubezpieczenia, które w zwykłym trybie mają zastosowanie przy transportach banknotów i monet euro pomiędzy KBC.
Ryzyko zniszczenia, utraty, kradzieży lub kradzieży połączonej z rozbojem w odniesieniu do dostarczanych banknotów i monet euro przechodzi na przyszły KBC Eurosystemu z chwilą opuszczenia przez banknoty i monety euro pomieszczeń skarbcowych dostarczającego KBC Eurosystemu.
4.
Koszty transportu banknotów i monet euro z KBC Eurosystemu do przyszłego KBC Eurosystemu ponoszone są przez przyszły KBC Eurosystemu.
Dostarczający KBC Eurosystemu zapewnia efektywne kosztowo przeprowadzenie takiego transportu.
5.
Jeżeli przyszły KBC Eurosystemu będzie potrzebował transportu banknotów i monet euro z Eurosystemu w przeciągu dwunastu miesięcy po dacie wymiany pieniądza gotówkowego, zapotrzebowanie takie będzie traktowane jako część wymogów początkowych, przy czym w zakresie trybu dokonywania spłaty będzie ono traktowane podobnie do banknotów i monet euro objętych zaopatrzeniem wstępnym, zgodnie z postanowieniami ustępów 6 do 8.
We wszystkich pozostałych kwestiach spełnienie takiego zapotrzebowania będzie traktowane w taki sam sposób jak zwykły transport.
6.
Przyszły KBC Eurosystemu przestrzega następujących zobowiązań w zakresie księgowości oraz sprawozdawczości finansowej w odniesieniu do dostarczającego lub dostarczających KBC Eurosystemu:
a) W okresie zaopatrzenia wstępnego/zaopatrzenia wtórnego, przyszły KBC Eurosystemu księguje kwotę banknotów i monet euro dostarczonych w celu realizacji zaopatrzenia wstępnego (oraz w celu spełnienia wymogów początkowych) na kontach pozabilansowych według ich wartości nominalnej.
b) Przyszły KBC Eurosystemu składa dostarczającemu lub dostarczającym KBC Eurosystemu sprawozdanie w zakresie kwot banknotów i monet euro objętych zaopatrzeniem wstępnym i zaopatrzeniem wtórnym.
c) Przyszły KBC Eurosystemu składa sprawozdanie w zakresie całkowitej kwoty banknotów euro (z podziałem na nominały) objętych zaopatrzeniem wstępnym lub zaopatrzeniem wtórnym, które weszły do obiegu przed datą wymiany pieniądza gotówkowego, jak również daty, w której przyszły KBC Eurosystemu stwierdził, iż takie banknoty weszły do obiegu.
7.
Począwszy od daty wymiany pieniądza gotówkowego, przyszły KBC Eurosystemu przestrzega następujących zobowiązań w zakresie księgowości oraz sprawozdawczości finansowej:
a) Banknoty euro objęte zaopatrzeniem wstępnym są traktowane jako pozycje bilansowe księgowane z datą wymiany pieniądza gotówkowego, o ile nie zostały one wcześniej zaksięgowane zgodnie z ust. 10.
b) Całkowita kwota banknotów euro objętych zaopatrzeniem wstępnym – z wyłączeniem banknotów, które weszły do obiegu przed datą wymiany pieniądza gotówkowego, objętych sprawozdaniem, o którym mowa w ust. 6 lit. c) – jest księgowana w sprawozdaniu bilansowym przyszłego KBC Eurosystemu w ramach pozycji księgowej "banknoty w obiegu".
c) Różnica pomiędzy całkowitą kwotą banknotów euro objętych zaopatrzeniem wstępnym oraz kwotami banknotów euro objętych zaopatrzeniem wstępnym, którymi obciążone zostały rachunki objętych zaopatrzeniem wstępnym kwalifikowanych podmiotów, prowadzone przez przyszły KBC Eurosystemu zgodnie z postanowieniami art. 15, jest traktowana jako zabezpieczona, niepodlegająca oprocentowaniu pożyczka udzielona kwalifikowanym podmiotom, podlegająca spłacie przez takie kwalifikowane podmioty zgodnie z art. 15.
8.
Przyszły KBC Eurosystemu zwraca banknoty euro pożyczone od KBC Eurosystemu w celu realizacji zaopatrzenia wstępnego poprzez dostarczenie banknotów euro w równoważnej liczbie i o równoważnej jakości, które wyprodukuje lub zamówi w wyniku przypisanego takiemu przyszłemu KBC Eurosystemu udziału w produkcji banknotów euro w okresie jednego lub więcej kolejnych lat przypadających bezpośrednio po roku, w którym przypadała data wymiany pieniądza gotówkowego, niezależnie od zwykłego udziału takiego przyszłego KBC Eurosystemu w planie produkcji banknotów euro przez Eurosystem w tych latach.
Sposób wyliczenia banknotów euro w równoważnej liczbie i o równoważnej jakości podlegających spłacie stanowić będzie przedmiot decyzji Rady Prezesów.
Banknoty euro w równoważnej liczbie i o równoważnej jakości, jakie będą podlegały zwrotowi w zakresie drugiej serii banknotów euro zostaną określone zgodnie z zasadami ustanowionymi przez Radę Prezesów w odpowiednim czasie.
9.
Przyszły KBC Eurosystemu przeprowadza zaopatrzenie wstępne na warunkach określonych w rozdziale III i IV.
Dostarczanie nie może rozpocząć się do chwili, gdy przyszły KBC Eurosystemu oraz kwalifikowany podmiot uzgodnią postanowienia umowne obejmujące takie warunki, chyba że krajowe przepisy prawne dotyczące zaopatrzenia wstępnego zapewniają zastosowanie warunków równoważnych do tych wskazanych w rozdziałach III i IV w odniesieniu do wszystkich kwalifikowanych podmiotów.
10.
Jeżeli objęte zaopatrzeniem pierwotnym banknoty euro wejdą do obiegu przed datą wymiany pieniądza gotówkowego, dostarczający KBC Eurosystemu zaksięguje je jako wyemitowane i znajdujące się w obiegu.
Dostarczający KBC Eurosystemu zaksięguje wierzytelność względem przyszłego KBC Eurosystemu w wysokości równej wartości nominalnej banknotów euro, które weszły do obiegu przed datą wymiany pieniądza gotówkowego.
Przyszły KBC Eurosystemu uiści dostarczającemu KBC Eurosystemu oprocentowanie od takiej wierzytelności.
Oprocentowanie to jest płatne za okres od dnia, w którym przyszły KBC Eurosystemu stwierdził, iż wskazane banknoty euro weszły do obiegu do pierwszego dnia roboczego Eurosystemu następującego po dacie wymiany pieniądza gotówkowego.
W tej dacie wierzytelność przyszłego KBC Eurosystemu wraz z jej oprocentowaniem zostanie rozliczona w drodze transakcji w systemie TARGET lub systemie który zastąpi TARGET.
Stopę referencyjną w odniesieniu do oprocentowania stanowi ostatnia dostępna krańcowa stopa procentowa wykorzystywana przez Eurosystem w jego przetargach w ramach podstawowej operacji refinansującej, przeprowadzanych na podstawie ust. 3.1.2 załącznika I do wytycznych EBC/2000/7 z 31 sierpnia 2000 r. dotyczących instrumentów i procedur polityki pieniężnej Eurosystemu [3].
W przypadku, gdy więcej niż jeden KBC Eurosystemu dostarcza banknoty euro przyszłemu KBC Eurosystemu w celu realizacji zaopatrzenia wstępnego, postanowienia umowne wskazane w art. 3 ust. 3 wskazują dostarczający KBC, który zaksięguje banknoty w obiegu oraz wierzytelność względem przyszłego uczestniczącego KBC.
11.
Przyszły KBC Eurosystemu przedstawia EBC sprawozdanie obejmujące:
a) końcową całkowitą kwotę banknotów euro objętych zaopatrzeniem wstępnym i zaopatrzeniem wtórnym (z podziałem na nominały); oraz
b) końcową całkowitą kwotę monet euro objętych zaopatrzeniem wstępnym i zaopatrzeniem wtórnym (z podziałem na nominały).
ROZDZIAŁ III
ZAOPATRZENIE WSTĘPNE
Artykuł 5
Kwalifikowane podmioty
Instytucje kredytowe mające siedzibę w przyszłych uczestniczących państwach członkowskich (włączając w to oddziały zagranicznych instytucji kredytowych mające siedzibę w przyszłym uczestniczącym państwie członkowskim) oraz krajowe urzędy pocztowe posiadające rachunek w ich przyszłym uczestniczącym KBC Eurosystemu uznaje się za kwalifikowane do otrzymywania banknotów i monet euro w celu realizacji zaopatrzenia wstępnego z chwilą uzgodnienia postanowień umownych przewidzianych w art. 4 ust. 9.
Artykuł 6
Dostarczanie w celu realizacji zaopatrzenia wstępnego
1.
Przyszły KBC Eurosystemu nie może rozpocząć dostarczania banknotów i monet euro w celu realizacji zaopatrzenia wstępnego przed rozpoczęciem okresu zaopatrzenia wstępnego/zaopatrzenia wtórnego.
2.
Przyszły KBC Eurosystemu może dokonywać zaopatrzenia wstępnego w banknoty i monety euro zgodnie z postanowieniami niniejszych wytycznych.
Zaopatrzenie wstępne w banknoty i monety euro nie rozpocznie się przed uzgodnieniem przez przyszły KBC Eurosystemu oraz otrzymujący kwalifikowany podmiot postanowień umownych obejmujących warunki wskazane w niniejszym rozdziale oraz rozdziale IV (chyba że zastosowanie równorzędnych zasad i procedur zapewnione zostało przez krajowe przepisy prawne obowiązujące w odpowiednim przyszłym uczestniczącym państwie członkowskim).
Artykuł 7
Ustanawianie zabezpieczenia
1.
Kwalifikowane podmioty, które mają być objęte zaopatrzeniem wstępnym ustanawiają na rzecz swojego przyszłego KBC Eurosystemu kwalifikowane zabezpieczenia, zgodnie z definicją zawartą w art. 8, w celu:
a) pokrycia całkowitej wartości nominalnej banknotów i monet euro objętych zaopatrzeniem wstępnym; oraz
b) zapewnienia wykonania zobowiązań określonych w art. 10, jakie mają być objęte postanowieniami umownymi pomiędzy przyszłym KBC Eurosystemu a kwalifikowanym podmiotem.
2.
Jeżeli dojdzie do realizacji zabezpieczenia w celu zapewnienia wykonania zobowiązań określonych w art. 10, kwalifikowany podmiot ustanowi na rzecz przyszłego KBC Eurosystemu dodatkowe zabezpieczenie w celu pokrycia całkowitej wartości nominalnej banknotów i monet euro objętych zaopatrzeniem wstępnym, zgodnie z wymogiem określonym w ust. 1 lit. a).
3.
Zabezpieczenia są ustanawiane na rzecz przyszłego KBC Eurosystemu zanim rozpocznie on dokonywanie zaopatrzenia wstępnego w banknoty i monety euro, przy czym obejmują one ryzyka powstające od chwili rozpoczęcia zaopatrzenia wstępnego.
4.
Przyszły KBC Eurosystemu zapewni pełną wykonalność zabezpieczeń.
W tym celu dokona on zablokowania kwalifikowanych zabezpieczeń w drodze odpowiedniej procedury ustanawiania zabezpieczeń określonej w załączniku I do wytycznych EBC/2000/7.
5.
Przyszły KBC Eurosystemu wprowadza odpowiednie środki kontroli ryzyka w celu zarządzania czynnikami ryzyka związanymi z zaopatrzeniem wstępnym.
Zasięga on przy tym, przed dokonaniem zaopatrzenia wstępnego, opinii EBC dotyczącej środków kontroli ryzyka wskazanych w niniejszym artykule.
W przypadku dostosowania wartości rynkowej kwalifikowanych zabezpieczeń w celu uwzględnienia stosowanych środków kontroli ryzyka, odpowiedniemu dostosowaniu podlega również wysokość ustanawianych zabezpieczeń, tak aby pokrywała ona w każdym momencie pełną wartość nominalną banknotów i monet euro objętych zaopatrzeniem wstępnym, pomniejszoną o kwoty obciążające rachunki kwalifikowanych podmiotów prowadzone przez przyszły KBC Eurosystemu, który dostarczył banknoty i monety euro w celu realizacji zaopatrzenia wstępnego.
6.
Postanowienia umowne, jakie mają być uzgodnione przed dokonaniem zaopatrzenia wstępnego powinny przewidywać, że kwalifikowany podmiot przyzna przyszłemu KBC Eurosystemu prawo realizacji zabezpieczenia w przypadku, gdy kwalifikowany podmiot objęty zaopatrzeniem wstępnym naruszy którekolwiek ze zobowiązań wskazanych w niniejszych wytycznych stanowiących warunek udzielenia zaopatrzenia wstępnego, bądź też zobowiązań odrębnie uzgodnionych pomiędzy kwalifikowanym podmiotem a przyszłym KBC Eurosystemu, nie dokonując przy tym zapłaty kar umownych określonych w art. 10.
Artykuł 8
Kwalifikowane zabezpieczenia
1.
Wszystkie aktywa kwalifikowane dla celów realizacji operacji polityki pieniężnej Eurosystemu, wskazane w załączniku I do wytycznych EBC/2000/7 uznaje się za kwalifikowane zabezpieczenia dla celów realizacji zaopatrzenia wstępnego.
2.
Aktywa wyrażone bądź to w dotychczasowej walucie przyszłych uczestniczących państw członkowskich bądź też w euro, spełniające jednolite kryteria wskazane w załączniku I do wytycznych EBC/2000/7 oraz kwalifikowane dla celów realizacji operacji polityki pieniężnej Eurosystemu (pomijając kryterium miejsca rozliczenia oraz waluty) uznaje się za kwalifikowane zabezpieczenia dla celów realizacji zaopatrzenia wstępnego.
Aktywa takie są rejestrowane (rozliczane) w strefie euro, lub w przyszłym uczestniczącym państwie członkowskim, za pośrednictwem krajowego systemu rozrachunku papierów wartościowych (Securities Settlement System, SSS) podlegającego ocenie w ramach "Standardów stosowanych przez systemy rozrachunku papierów wartościowych UE w ramach operacji kredytowych ESBC".
3.
Następujące aktywa mogą stanowić również przedmiot kwalifikowanego zabezpieczenia: a) depozyty gotówkowe wyrażone w dotychczasowej walucie; b) depozyty gotówkowe w euro przechowywane na wyznaczonym rachunku, oprocentowane przy zastosowaniu stopy o tej samej wysokości co stopa oprocentowania stosowana w odniesieniu do rezerw obowiązkowych; lub c) depozyty wyrażone w dotychczasowej walucie lub w euro, bądź też w innej formie uznanej za odpowiednią przez przyszły KBC Eurosystemu.
Artykuł 9
Sprawozdawczość
1.
Kwalifikowany podmiot przedstawia swojemu przyszłemu KBC Eurosystemu sprawozdanie obejmujące:
a) końcową całkowitą kwotę banknotów euro objętych zaopatrzeniem wtórnym (w podziale na nominały); oraz
b) końcową całkowitą kwotę monet euro objętych zaopatrzeniem wtórnym (w podziale na nominały).
2.
Bezpośrednio po dokonaniu zaopatrzenia wtórnego, kwalifikowany podmiot objęty zaopatrzeniem wstępnym przedstawia swojemu odpowiedniemu przyszłemu KBC Eurosystemu wykaz profesjonalnych osób trzecich, które zostały objęte zaopatrzeniem wtórnym oraz kwoty objętych zaopatrzeniem wtórnym banknotów i monet w podziale na poszczególnych klientów.
Przyszły KBC Eurosystemu powinien traktować wskazane informacje jako poufne oraz używać ich jedynie do monitorowania wykonywania przez profesjonalne osoby trzecie ich obowiązków związanych z unikaniem przedwczesnego wprowadzenia do obiegu banknotów i monet euro, jak również w celu wykonywania obowiązków sprawozdawczych, zgodnie z art. 4 ust. 11.
3.
Kwalifikowany podmiot objęty zaopatrzeniem wstępnym niezwłocznie powiadamia przyszły KBC Eurosystemu, który dokonał zaopatrzenia wstępnego tego kwalifikowanego podmiotu (a ten następnie powiadomi o tym EBC):
a) o zaistniałych podstawach do przypuszczenia, iż objęte zaopatrzeniem wstępnym banknoty lub monety euro weszły do obiegu przed datą wymiany pieniądza gotówkowego; oraz
b) o końcowej kwocie (w podziale na nominały) banknotów objętych zaopatrzeniem wstępnym, które weszły do obiegu przed datą wymiany pieniądza gotówkowego, o ile to nastąpi.
Artykuł 10
Zobowiązania kwalifikowanego podmiotu dotyczące zaopatrzenia wtórnego
Przed rozpoczęciem zaopatrzenia wtórnego, kwalifikowane podmioty objęte zaopatrzeniem wtórnym zobowiązują się do przeprowadzenia zaopatrzenia wtórnego jedynie w zgodzie z zasadami i procedurami wskazanymi w niniejszych wytycznych, co powinno być przedmiotem uzgodnienia pomiędzy takimi kwalifikowanymi podmiotami a profesjonalnymi stronami trzecimi objętymi zaopatrzeniem wtórnym.
W szczególności następujące warunki powinny zostać spełnione przed dokonaniem zaopatrzenia wtórnego kwalifikowanemu podmiotowi:
a) Kwalifikowany podmiot zapewnia, iż banknoty i monety euro objęte zaopatrzeniem wtórnym pozostaną w pomieszczeniach należących do profesjonalnych osób trzecich objętych zaopatrzeniem wtórnym, gdzie będą przechowywane oddzielnie od innych banknotów i monet euro, innych środków walutowych lub też innych wartości, w celu zapobieżenia ich wprowadzeniu do obiegu przed datą wymiany pieniądza gotówkowego.
Przedwczesne wprowadzenie do obiegu wywołuje przy tym obowiązek zapłaty odpowiednich kar pieniężnych.
b) Kwalifikowany podmiot uzgadnia z profesjonalną osobą trzecią podlegającą zaopatrzeniu wtórnemu, że ta zezwoli przyszłemu KBC Eurosystemu na przeprowadzanie audytu oraz inspekcji pomieszczeń należących do profesjonalnej osoby trzeciej podlegającej zaopatrzeniu wtórnemu w celu potwierdzenia obecności banknotów i monet euro objętych zaopatrzeniem wtórnym.
c) Kwalifikowany podmiot zapłaci przyszłemu KBC Eurosystemu kary umowne w wysokości proporcjonalnej do poniesionej szkody, nie niższej jednak niż 10% kwoty podlegającej zaopatrzeniu wtórnemu w przypadku, gdy: i) przyszły KBC Eurosystemu nie uzyska dostępu niezbędnego dla przeprowadzenia audytu oraz inspekcji pomieszczeń, zgodnie z postanowieniami lit. b) powyżej; lub gdy ii) banknoty i monety euro objęte zaopatrzeniem wtórnym nie są przechowywane w pomieszczeniach należących do profesjonalnej osoby trzeciej objętej zaopatrzeniem wtórnym, zgodnie z wymogami niniejszego artykułu.
Przyszły KBC Eurosystemu nie nałoży wskazanych kar umownych i) w przypadku, gdy odpowiednie przyszłe uczestniczące państwo członkowskie ustanowiło przepisy prawne zapewniające równoważny poziom ochrony, lub ii) w zakresie, w jakim profesjonalna osoba trzecia objęta zaopatrzeniem wtórnym dokonała już zapłaty kar zgodnie z art. 16 ust. 2 lit. f).
Artykuł 11
Zagadnienia statystyczne
W celu zastosowania rozporządzenia (WE) nr 2423/2001 (EBC/2001/13) z dnia 22 listopada 2001 r. dotyczącego skonsolidowanego bilansu sektora monetarnych instytucji finansowych [4], przyszły KBC Eurosystemu zapewni, że monetarne instytucje finansowe w jego państwie członkowskim nie będą w okresie zaopatrzenia wstępnego/wtórnego dokonywać księgowania pozycji i transakcji dotyczących banknotów i monet euro objętych zaopatrzeniem wstępnym w ramach ich sprawozdań bilansowych.
Artykuł 12
Dystrybucja do oddziałów
Przyszły KBC Eurosystemu zezwoli kwalifikowanym podmiotom na dokonywanie dystrybucji banknotów i monet euro objętych zaopatrzeniem wstępnym jedynie do ich oddziałów położonych na obszarze uczestniczącego państwa członkowskiego.
Artykuł 13
Zakaz przedwczesnego wprowadzania do obiegu
1.
Przyszły KBC Eurosystemu zakaże kwalifikowanym podmiotom dokonywania rozporządzeń dostarczonymi im banknotami i monetami euro przed godziną 00:00 (czasu lokalnego) w dacie wymiany pieniądza gotówkowego, o ile niniejsze wytyczne nie stanowią inaczej.
W szczególności, przyszły KBC Eurosystemu nałoży wymóg, aby banknoty i monety euro pochodzące z zaopatrzenia wstępnego były przechowywane przez kwalifikowane podmioty w ich pomieszczeniach skarbcowych oddzielnie od innych banknotów i monet euro, innych środków walutowych lub innych wartości, jak również w sposób bezpieczny – celem zapobieżenia zniszczeniu, kradzieży, kradzieży połączonej z rozbojem lub jakimkolwiek innym przyczynom przedwczesnego wprowadzenia do obiegu.
2.
Kwalifikowane podmioty zapewnią, iż nie dojdzie do wprowadzenia do obiegu banknotów i monet euro pochodzących z zaopatrzenia wstępnego przed datą wymiany pieniądza gotówkowego.
3.
W celu potwierdzenia obecności banknotów i monet pochodzących z zaopatrzenia wstępnego oraz spełnienia wymogów, zgodnie z którymi kwalifikowane podmioty przeprowadzają zaopatrzenie wtórne, kwalifikowane podmioty zezwalają ich przyszłemu KBC Eurosystemu na przeprowadzanie audytu oraz inspekcji należących do nich pomieszczeń.
4.
Kwalifikowane podmioty zobowiązują się zapłacić przyszłemu KBC Eurosystemu kary umowne na wypadek, gdy kwalifikowany podmiot narusza zobowiązania dotyczące zaopatrzenia wstępnego, włączając w to między innymi działanie polegające na wprowadzaniu, względnie przyczyniające się do wprowadzenia do obiegu banknotów i monet euro objętych zaopatrzeniem wstępnym przed datą wymiany pieniądza gotówkowego, oraz odmowę dopuszczenia do przeprowadzenia audytu lub inspekcji pomieszczeń.
Przyszły KBC Eurosystemu zapewni, iż takie naruszenia są przedmiotem kar umownych lub kar wynikających z przepisów prawa, zależnie od okoliczności, płatnych w wysokości proporcjonalnej do poniesionej szkody.
Przyszły KBC Eurosystemu nie nałoży wskazanych kar w przypadku, gdy dane przyszłe uczestniczące państwo członkowskie ustanowiło zasady prawne zapewniające równoważny poziom ochrony.
Artykuł 14
Ryzyko zniszczenia, utraty, kradzieży lub rozboju
Kwalifikowane podmioty ponoszą ryzyko zniszczenia, utraty, kradzieży lub kradzieży w wyniku rozboju w odniesieniu do objętych zaopatrzeniem wstępnym banknotów i monet euro od chwili, gdy takie banknoty i monety opuszczą pomieszczenia skarbcowe przyszłego KBC Eurosystemu.
Przyszły KBC Eurosystemu może wymagać, aby kwalifikowane podmioty ograniczyły wskazane ryzyko poprzez zapewnienie odpowiedniego ubezpieczenia lub za pomocą innych odpowiednich środków.
Tym niemniej, przyszły KBC Eurosystemu oraz kwalifikowany podmiot uzgodnią, iż niezależnie od powyższego ubezpieczenia, zastosowanie mają postanowienia art. 15 odnoszące się do natychmiastowego obciążenia właściwych rachunków w zakresie wchodzących przedwcześnie do obiegu objętych zaopatrzeniem wstępnym banknotów i monet euro oraz wiążącej się z tym zapłaty oprocentowania.
Niezależnie od powyższego, przyszły KBC Eurosystemu oraz kwalifikowany podmiot mogą uzgodnić, iż przyszły KBC Eurosystemu przejmie na siebie zadania w zakresie transportu banknotów i monet euro w celu realizacji zaopatrzenia wstępnego, działając w tym zakresie w imieniu i na ryzyko kwalifikowanego podmiotu, bądź też, jeżeli postanowi tak przyszły KBC Eurosystemu, na ryzyko przyszłego KBC Eurosystemu.
Artykuł 15
Obciążanie i uznawanie rachunków kwalifikowanych podmiotów
1.
Banknoty i monety euro objęte zaopatrzeniem wstępnym kwalifikowanych podmiotów, obciążają rachunki tych kwalifikowanych podmiotów prowadzone przez przyszły KBC Eurosystemu kwotą równą ich wartości nominalnej, na podstawie poniższego "liniowego modelu obciążeń": całkowita kwota banknotów i monet euro objętych zaopatrzeniem wstępnym jest księgowana w trzech równych ratach, w datach rozliczenia pierwszej, czwartej oraz piątej podstawowej operacji refinansującej Eurosystemu, następujących po dacie wymiany pieniądza gotówkowego.
2.
Jeżeli obciążenie rachunku zgodnie z ust. 1 jest niemożliwe ze względu na brak wystarczających środków na odpowiednim rachunku kwalifikowanego podmiotu objętego zaopatrzeniem wstępnym, prowadzonym przez przyszły KBC Eurosystemu, który dokonał zaopatrzenia wstępnego, wówczas uznaje się, że kwalifikowany podmiot naruszył swoje zobowiązanie do zapłaty za banknoty i monety euro objęte zaopatrzeniem wstępnym.
3.
Banknoty i monety euro dostarczane kwalifikowanym podmiotom z datą wymiany pieniądza gotówkowego lub po tej dacie obciążają rachunki tych kwalifikowanych podmiotów prowadzone przez przyszłe KBC Eurosystemu, zgodnie z aktualną praktyką Eurosystemu.
Banknoty i monety euro zwrócone przez kwalifikowane podmioty z datą wymiany pieniądza gotówkowego lub po tej dacie są księgowane w drodze odpowiedniego uznania rachunków tych kwalifikowanych podmiotów prowadzonych przez przyszłe KBC Eurosystemu.
4.
Banknoty i monety wyrażone w dotychczasowej walucie i zwrócone przez kwalifikowane podmioty są księgowane w drodze odpowiedniego uznania, rachunków tych kwalifikowanych podmiotów prowadzonych przez przyszłe KBC Eurosystemu, zgodnie z aktualną praktyką Eurosystemu.
5.
Jeżeli banknoty lub monety euro wejdą do obiegu przed datą wymiany pieniądza gotówkowego, wówczas kwalifikowany podmiot objęty zaopatrzeniem wstępnym zostanie natychmiast obciążony kwotą takich banknotów i monet ujętych jako wartości dewizowe.
Wszelkie takie banknoty euro zostaną zaksięgowane jako znajdujące się "w obiegu" na rachunkach KBC Eurosystemu, który dostarczył je przyszłemu KBC Eurosystemu w celu realizacji zaopatrzenia wstępnego.
Zaksięgowanie takie nastąpi niezależnie od przyczyn wprowadzenia banknotów do obiegu przed datą wymiany pieniądza gotówkowego.
ROZDZIAŁ IV
ZAOPATRZENIE WTÓRNE
Artykuł 16
Warunki dotyczące dostarczania banknotów i monet euro w celu realizacji zaopatrzenia wtórnego
1.
Zaopatrzenie wtórne profesjonalnych osób trzecich nie może rozpocząć się przed początkiem okresu zaopatrzenia wstępnego/wtórnego.
2.
Przed rozpoczęciem zaopatrzenia wtórnego, kwalifikowany podmiot oraz profesjonalne osoby trzecie uzgadniają postanowienia umowne odnoszące się przynajmniej do następujących zagadnień:
a) Zaopatrzenie wtórne przeprowadzane jest na pełne ryzyko oraz odpowiedzialność profesjonalnej osoby trzeciej, na warunkach ustalonych w sposób zgodny z niniejszymi wytycznymi.
b) Profesjonalna osoba trzecia przekazuje EBC za pośrednictwem swojego odpowiedniego przyszłego KBC Eurosystemu sprawozdania dotyczące banknotów i monet euro objętych zaopatrzeniem wtórnym.
c) Profesjonalna osoba trzecia przechowuje banknoty i monety euro objęte zaopatrzeniem wtórnym zgodnie z wymogami art. 10 lit. a) i nie wydaje ich przed godziną 00:00 (czasu lokalnego) w dacie wymiany pieniądza gotówkowego.
d) Profesjonalna osoba trzecia przyznaje przyszłemu KBC Eurosystemu prawo przeprowadzania audytu oraz inspekcji pomieszczeń celem potwierdzenia obecności banknotów i monet objętych zaopatrzeniem wtórnym.
e) Profesjonalna osoba trzecia przekazuje przyszłemu KBC Eurosystemu sprawozdania dotyczące całkowitej kwoty (z podziałem na nominały) banknotów objętych zaopatrzeniem wtórnym, które weszły do obiegu przed datą wymiany pieniądza gotówkowego, o ile to nastąpi.
f) Profesjonalna osoba trzecia zobowiązuje się do zapłaty kar przyszłemu KBC Eurosystemu, w przypadku gdy profesjonalna osoba trzecia naruszy swoje zobowiązania dotyczące zaopatrzenia wtórnego, włączając w to między innymi zobowiązanie określone w lit. c) bądź też odmowę dopuszczenia do audytu lub inspekcji pomieszczeń, zgodnie z postanowieniami lit. d) powyżej.
Tego typu naruszenia są przedmiotem kar umownych lub kar wynikających z przepisów prawa, w zależności od okoliczności, płatnych w wysokości proporcjonalnej do poniesionej szkody, nie niższej jednak niż 10% kwoty podlegającej zaopatrzeniu wtórnemu.
Przyszły KBC Eurosystemu nie nałoży wskazanych kar w przypadku, gdy odpowiednie przyszłe uczestniczące państwo członkowskie ustanowi przepisy prawne zapewniające równoważny poziom ochrony.
Artykuł 17
Wyłączenie zaopatrzenia wtórnego ludności
1.
Przyszły KBC Eurosystemu zakaże kwalifikowanym podmiotom dokonywania zaopatrzenia wtórnego w banknoty i monety euro na rzecz ludności.
2.
Ustęp 1 niniejszego artykułu nie stoi na przeszkodzie dostarczeniu ludności zestawów startowych, zawierających niewielkie kwoty w monetach euro o różnych nominałach, zgodnie z zasadami jakie mogą zostać przyjęte przez odpowiednie władze krajowe w niektórych przyszłych uczestniczących państwach członkowskich.
ROZDZIAŁ V
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 18
Weryfikacja
Przyszłe KBC Eurosystemu przekażą EBC odpisy wszelkich instrumentów i środków prawnych przyjętych w ich państwach członkowskich w odniesieniu do niniejszych wytycznych najpóźniej na trzy miesiące przed rozpoczęciem procesu zaopatrzenia wstępnego/wtórnego, jednakże nie przed podjęciem decyzji o zniesieniu derogacji w odniesieniu do tego państwa członkowskiego.
Artykuł 19
Monety euro
Zaleca się, aby przyszłe KBC Eurosystemu stosowały przepisy niniejszych wytycznych do monet euro, o ile krajowe przepisy prawne ustanowione przez właściwe władze krajowe nie stanowią inaczej.
Artykuł 20
Przepisy końcowe
1.
Niniejsze wytyczne wchodzą w życie z dniem 19 lipca 2006 r.
2.
Niniejsze wytyczne są skierowane do KBC uczestniczących państw członkowskich.
Sporządzono we Frankfurcie nad Menem, dnia 14 lipca 2006 r.
W imieniu Rady Prezesów EBC
Jean-Claude Trichet
Prezes EBC [1] Dz.U. L 139 z 11.5.1998, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2169/2005 (Dz.U. L 346 z 29.12.2005, str. 1).
[2] Dz.U. L 126 z 26.5.2000, str. 1.
[3] Dz.U. L 310 z 11.12.2000, str. 1. Wytyczne ostatnio zmienione wytycznymi EBC/2005/17 (Dz.U. L 30 z 2.2.2006, str. 26)
[4] Dz.U. L 333 z 17.12.2001, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2181/2004 (EBC/2004/21) (Dz.U. L 371 z 18.12.2004, str. 42).
--------------------------------------------------
Wytyczne Europejskiego Banku Centralnego
z dnia 24 lipca 2006 r.
w sprawie wymiany banknotów następującej po nieodwołalnym ustaleniu kursu walutowego w związku z wprowadzeniem waluty euro
(EBC/2006/10)
(2006/549/WE)
RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 106 ust. 1,
uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, w szczególności jego art. 52,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 52 Statutu wymaga, aby Rada Prezesów podjęła konieczne środki w celu zapewnienia, że banknoty w walutach o nieodwołalnie ustalonym kursie walutowym są wymieniane przez krajowe banki centralne (KBC) uczestniczących państw członkowskich w oparciu o ich odpowiednią wartość zgodną z nominalnym kursem wymiany.
Wskazane środki obejmują wymianę banknotów nowego uczestniczącego państwa członkowskiego: a) na banknoty i monety euro; lub b) w zamian za uznanie rachunku odpowiednią kwotą.
Z drugiej strony, w każdym przypadku gdy nowe uczestniczące państwo członkowskie wprowadza okres przejściowy, w okresie takim wskazane środki będą obejmować wymianę banknotów: a) na walutę krajową tego nowego uczestniczącego państwa członkowskiego; lub b) w zamian za uznanie rachunku odpowiednią kwotą.
(2) Rozporządzenie Rady (WE) nr 974/98 z dnia 3 maja 1998 r. w sprawie wprowadzenia euro [1] przewiduje różne możliwe zasady wymiany pieniądza gotówkowego w państwach członkowskich przyjmujących walutę euro.
Niniejsze wytyczne zapewniają, iż wymiana banknotów obowiązujących w nowych uczestniczących państwach członkowskich może nastąpić niezależnie od tego, jakie zasady wymiany pieniądza gotówkowego zostały wybrane w danym przypadku.
(3) Niektóre kategorie banknotów, tzn. banknoty w znacznym stopniu uszkodzone oraz banknoty, które podlegały znakowaniu w ramach krajowych programów znakowania banknotów w celu ułatwienia i ochrony wycofywania banknotów krajowych, nie podlegają co do zasady wymianie i są w związku z tym wyłączone z zasad dokonywania wymiany wskazanych w niniejszych wytycznych.
(4) W przypadku gdy nowe uczestniczące państwo członkowskie wprowadziło okres przejściowy, wówczas okres stosowania zasad przewidzianych w niniejszych wytycznych w tym państwie członkowskim ulega przedłużeniu w celu uwzględnienia tego okresu; taki okres przejściowy nie powinien jednak wydłużać okresu wymiany banknotów innych nowych uczestniczących państw członkowskich,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WYTYCZNE:
Artykuł 1
Definicje
Dla celów niniejszych wytycznych:
- "uczestniczące państwo członkowskie" oznacza państwo członkowskie, które przyjęło walutę euro,
- "nowe uczestniczące państwo członkowskie" oznacza państwo członkowskie, które przyjęło walutę euro, przy czym banknoty i monety euro nie są w nim jedynym prawnym środkiem płatniczym,
- "data wprowadzenia waluty euro" oznacza datę, w której wchodzi w życie uchylenie derogacji na podstawie art. 122 ust. 2 Traktatu,
- "okres podwójnego obiegu" oznacza okres pomiędzy datą wprowadzenia waluty euro w danym nowym uczestniczącym państwie członkowskim oraz ostatnią datą, w której waluta krajowa takiego nowego uczestniczącego państwa członkowskiego może być używana jako prawny środek płatniczy równolegle do waluty euro,
- "data wymiany pieniądza gotówkowego" oznacza datę, w której banknoty i monety euro nabierają charakteru prawnego środka płatniczego w danym nowym uczestniczącym państwie członkowskim,
- "waluta krajowa" oznacza banknoty i monety nowego uczestniczącego państwa członkowskiego wyemitowane przez właściwe władze w takim państwie członkowskim przed datą wprowadzenia waluty euro,
- "banknoty nowego uczestniczącego państwa członkowskiego" oznaczają banknoty wyemitowane przez KBC nowego uczestniczącego państwa członkowskiego stanowiące prawny środek płatniczy w dniu poprzedzającym datę wprowadzenia waluty euro, które są przedkładane innemu KBC lub upoważnionemu przez niego podmiotowi dokonującemu wymiany,
- "okres przejściowy" oznacza maksymalnie trzyletni okres rozpoczynający się o godzinie 00.00 (czasu lokalnego) w dacie wprowadzenia waluty euro i kończący się o godzinie 00.00 (czasu lokalnego) w dacie wymiany pieniądza gotówkowego,
- "KBC Eurosystemu" oznacza KBC uczestniczącego państwa członkowskiego (włączając w to KBC nowego uczestniczącego państwa członkowskiego),
- "wartość zgodna z nominalnym kursem wymiany" oznacza wartość wynikającą z kursu wymiany przyjętego przez Radę UE zgodnie z art. 123 ust. 4 Traktatu, bez jakiejkolwiek różnicy pomiędzy kursem kupna i sprzedaży,
- "znakowanie" oznacza oznaczanie banknotów za pomocą odróżniającego się i szczególnego znaku, przykładowo w postaci perforacji, wprowadzane w ramach krajowego programu znakowania banknotów w celu ułatwienia i ochrony wycofywania banknotów nowego uczestniczącego państwa członkowskiego wyemitowanych przez właściwe władze w takim państwie członkowskim przed datą wprowadzenia waluty euro.
Artykuł 2
Obowiązek wymiany według wartości zgodnej z nominalnym kursem wymiany
1.
KBC Eurosystemu zapewniają, że przynajmniej w jednej placówce na terytorium danego państwa członkowskiego prowadzonej przez KBC lub podmiot go reprezentujący banknoty nowego uczestniczącego państwa członkowskiego mogą być: i) wymienione na banknoty i monety euro; lub ii) na wniosek zainteresowanego, zaksięgowane na rachunku prowadzonym przez instytucję dokonującą wymiany, o ile przepisy krajowe państwa członkowskiego, w którym dochodzi do wymiany przewidują taką możliwość.
W obu przypadkach wymiana następuje zgodnie z odpowiednim nominalnym kursem wymiany.
2.
W przypadku gdy nowe uczestniczące państwo członkowskie wprowadza okres przejściowy, w okresie tym postanowienia ust. 1 odnoszą się do KBC tego nowego uczestniczącego państwa członkowskiego, z zastrzeżeniem iż na podstawie ppkt i) prowadzona będzie wymiana na krajową walutę państwa członkowskiego, a nie na banknoty i monety euro.
3.
KBC Eurosystemu mogą ograniczyć liczbę lub całkowitą wartość banknotów nowych uczestniczących państw członkowskich, które będą akceptować od danego podmiotu:
i) w odniesieniu do każdej transakcji; lub
ii) w każdym pojedynczym dniu,
wysokość takiego ograniczenia powinna się mieścić w przedziale pomiędzy 500 a 2500 EUR, przy czym dokładna wysokość stosowanego limitu uzależniona będzie od odpowiedniej praktyki krajowej.
4.
KBC Eurosystemu odpowiadają za odprowadzanie banknotów nowego uczestniczącego państwa członkowskiego wymienianych przez nie zgodnie z niniejszymi wytycznymi do KBC państwa członkowskiego, które dokonało emisji tych banknotów.
Artykuł 3
Banknoty niekwalifikujące się do wymiany
Banknoty nowego uczestniczącego państwa członkowskiego uszkodzone w znacznym stopniu nie podlegają wymianie na podstawie przepisów niniejszych wytycznych.
W szczególności wymianie nie podlega żaden banknot składający się z złączonych razem więcej niż dwu części tego samego banknotu ani też żaden banknot uszkodzony przez urządzenia chroniące przed kradzieżą.
Ponadto nie podlega wymianie żaden banknot, który podlegał znakowaniu lub który został uszkodzony w sposób uniemożliwiający stwierdzenie, czy podlegał on znakowaniu.
Artykuł 4
Okres obowiązywania zasad przewidzianych w niniejszych wytycznych
1.
W odniesieniu do takich banknotów nowego uczestniczącego państwa członkowskiego które kwalifikują się do wymiany, wymogi art. 2 i 3 znajdują zastosowanie:
a) od daty wprowadzenia waluty euro przez takie nowe uczestniczące państwo członkowskie;
b) do czasu, gdy wymienione zostaną wszystkie banknoty, jakie przedłożone zostały do wymiany przed upływem okresu dwóch miesięcy po dacie wymiany pieniądza gotówkowego w nowym uczestniczącym państwie członkowskim.
2.
Jeżeli dane nowe uczestniczące państwo członkowskie wprowadza okres podwójnego obiegu dłuższy niż dwa miesiące, wówczas okres, o którym mowa w ust. 1 lit. b), stanowi najdłuższy z okresów podwójnego obiegu obowiązujących w nowych uczestniczących państwach członkowskich, wobec których ma zastosowanie ta sama data wprowadzenia waluty euro, co wobec danego nowego uczestniczącego państwa członkowskiego.
3.
Okres obowiązywania zasad przewidzianych w niniejszych wytycznych będzie taki sam dla wszystkich nowych uczestniczących państw członkowskich, wobec których ma zastosowanie ta sama data wprowadzenia waluty euro.
Okres ten będzie równy najdłuższemu okresowi wynikającemu z zastosowania ustępów 1 i 2.
Wprowadzenie okresu przejściowego w danym nowym uczestniczącym państwie członkowskim nie prowadzi do wydłużenia okresu wymiany banknotów innych nowych uczestniczących państw członkowskich.
Artykuł 5
Wejście w życie
Niniejsze wytyczne wchodzą w życie pierwszego dnia po ich opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 6 Adresaci
Wytyczne europejskiego Banku Centralnego
z dnia 3 sierpnia 2006 r.
zmieniające wytyczne EBC/2005/16 w sprawie transeuropejskiego zautomatyzowanego błyskawicznego systemu rozrachunku brutto w czasie rzeczywistym (TARGET)
(EBC/2006/11)
(2006/562/WE)
RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 105 ust. 2 tiret pierwsze i czwarte oraz art. 3 ust. 1, art. 12 ust. 1, art. 14 ust. 3, art. 17, art. 18 oraz art. 22 Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 105 ust. 2 czwarte tiret Traktatu i art. 3 ust. 1 czwarte tiret Statutu stwierdzają, iż jednym z podstawowych zadań wykonywanych przez Europejski System Banków Centralnych (ESBC) jest popieranie sprawnego funkcjonowania systemów płatniczych.
(2) Artykuł 22 Statutu stwierdza, iż Europejski Bank Centralny (EBC) oraz krajowe banki centralne (KBC) mogą stwarzać udogodnienia w celu zapewnienia efektywności ekonomicznej i rzetelności systemów rozliczeń i płatności w ramach Wspólnoty i z innymi krajami.
(3) Niezależnie od możliwości połączenia za pomocą systemu wzajemnych połączeń bądź też za pomocą połączenia dwustronnego powinno się udostępnić trzecią metodę połączenia z systemem TARGET stosowaną jako środek tymczasowy przed uruchomieniem systemu TARGET2.
KBC niedysponujące własnym systemem rozliczeń brutto w czasie rzeczywistym (systemem RTGS) powinny uzyskać dostęp do aktualnie funkcjonującej infrastruktury TARGET w drodze zdalnego uczestnictwa w systemie RTGS innego KBC.
(4) Wytyczne EBC/2005/16 z dnia 30 grudnia 2005 r. w sprawie transeuropejskiego zautomatyzowanego błyskawicznego systemu rozrachunku brutto w czasie rzeczywistym (TARGET) [1] powinny zostać zmienione poprzez włączenie do nich szczegółowych przepisów dotyczących zdalnego uczestnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WYTYCZNE:
Artykuł 1
W wytycznych EBC/2005/16 wprowadza się następujące zmiany:
1) wprowadza się następujące definicje w art. 1 wytycznych:
- "— "obcy KBC" oznacza KBC, który nie będąc operatorem własnego systemu RTGS, uczestniczy zdalnie w systemie RTGS innego KBC na podstawie przepisów art. 2 ust. 3,
- — "goszczący KBC" oznacza KBC, który zezwala obcemu KBC na uczestnictwo w swoim systemie RTGS na podstawie przepisów art. 2 ust. 3,";
2) dodaje się art. 2 ust. 3 w następującym brzmieniu:
"3.
W przypadku gdy obcy KBC oraz instytucje kredytowe i inne podmioty z państwa członkowskiego obcego KBC uczestniczą w systemie RTGS goszczącego KBC na podstawie zasad systemu RTGS goszczącego KBC, zastosowanie mają następujące dodatkowe przepisy szczególne:
- goszczący KBC przyznaje obcemu KBC nieograniczony kredyt niepodlegający zabezpieczeniu,
- goszczący KBC oraz obcy KBC mogą uzgodnić zasady umowne uzupełniające zasady systemu RTGS goszczącego KBC,
- obcy KBC przyznaje kredyt śróddzienny podmiotom w swoim państwie członkowskim uczestniczącym w systemie RTGS goszczącego KBC z zachowaniem wymogów określonych w art. 3 lit. f),
- płatności pomiędzy podmiotami w państwie członkowskim obcego KBC oraz pomiędzy takimi podmiotami a innymi uczestnikami systemu RTGS goszczącego KBC są uznawane za płatności krajowe na użytek stosowanych rozliczeń cenowych oraz innych odpowiednich kwestii; jednocześnie płatności pomiędzy podmiotami w państwie członkowskim obcego KBC a uczestnikami systemu RTGS innego niż system RTGS goszczącego KBC są w tym zakresie uznawane za płatności transgraniczne,
- obcy KBC może wyznaczyć swoich przedstawicieli w organach wskazanych w art. 7 ust. 2, jak również nominować osobę lub osoby w celu wykonywania funkcji określonych w art. 7 ust. 3.".
Artykuł 2
Przepisy końcowe
1.
Niniejsze wytyczne są skierowane do KBC uczestniczących państw członkowskich.
2.
Niniejsze wytyczne wchodzą w życie z dniem 15 sierpnia 2006 r.
Stosuje się je od dnia 1 stycznia 2007 r.
Sporządzono we Frankfurcie nad Menem, dnia 3 sierpnia 2006 r.
W imieniu Rady Prezesów EBC
Jean-Claude Trichet
[1] Dz.U. L 18 z 23.1.2006, str. 1.
--------------------------------------------------
Wytyczne Europejskiego Banku Centralnego
z dnia 31 sierpnia 2006 r.
zmieniające wytyczne EBC/2000/7 dotyczące instrumentów i procedur polityki pieniężnej Eurosystemu
(EBC/2006/12)
(2006/905 /WE)
RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 105 ust. 2 tiret pierwsze,
uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, w szczególności art. 12 ust. 1 oraz art. 14 ust. 3 w powiązaniu z art. 3 ust. 1 tiret pierwsze, art. 18 ust. 2 oraz art. 20 akapit drugi,
(1) Osiągnięcie jednolitej polityki pieniężnej wymaga zdefiniowania instrumentów i procedur, jakie mają być wykorzystywane przez Eurosystem, składający się z krajowych banków centralnych (KBC) państw członkowskich, które przyjęły walutę euro (zwanych dalej "uczestniczącymi państwami członkowskimi"), oraz Europejskiego Banku Centralnego (EBC), a to w celu prowadzenia takiej polityki w jednolity sposób we wszystkich uczestniczących Państwach Członkowskich.
(2) EBC dysponuje odpowiednimi kompetencjami, aby wydawać niezbędne wytyczne wprowadzające jednolitą politykę pieniężną Eurosystemu, natomiast poszczególne KBC mają obowiązek działać w zgodzie z takimi wytycznymi.
(3) Niedawne zmiany w zakresie definicji i wprowadzania jednolitej polityki pieniężnej Eurosystemu, w szczególności wprowadzenie aktywów nierynkowych w ramach wspólnej listy aktywów kwalifikowalnych jako zabezpieczenie operacji kredytowych Eurosystemu, powinny zostać odzwierciedlone poprzez odpowiednią wymianę załącznika I do aktualnie obowiązujących wytycznych EBC dotyczących instrumentów i procedur polityki pieniężnej Eurosystemu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WYTYCZNE:
Artykuł 1
Zasady, instrumenty, procedury oraz kryteria prowadzenia jednolitej polityki pieniężnej Eurosystemu
Załącznik I do wytycznych EBC/2000/7 z dnia 31 sierpnia 2000 r. dotyczących instrumentów i procedur polityki pieniężnej Eurosystemu [1] zastępuje się załącznikiem do niniejszych wytycznych.
Artykuł 2
Weryfikacja
KBC przesyłają EBC szczegółowe dane w zakresie dokumentacji oraz środków, za pomocą których zamierzają stosować się do niniejszych wytycznych, najpóźniej do dnia 20 września 2006 r.
Artykuł 3
Wejście w życie
Niniejsze wytyczne wchodzą w życie dwa dni po ich przyjęciu.
Artykuł 1 ma zastosowanie, począwszy od dnia 1 stycznia 2007 r.
Artykuł 4
Adresaci
Niniejsze wytyczne skierowane są do KBC uczestniczących państw członkowskich.
Sporządzono we Frankfurcie nad Menem, dnia 31 sierpnia 2006 r.
W imieniu Rady Prezesów EBC
Prezes EBC
Jean-Claude Trichet
[1] Dz.U. L 310 z 11.12.2000, str. 1. Wytyczne ostatnio zmienione wytycznymi EBC/2005/17 (Dz.U. L 30 z 2.2.2006, str. 26).
--------------------------------------------------
Wytyczne Europejskiego Banku Centralnego
z dnia 10 listopada 2006 r.
w sprawie ram prawnych rachunkowości i sprawozdawczości finansowej w Europejskim Systemie Banków Centralnych
(EBC/2006/16)
(2006/887/WE)
RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych oraz Europejskiego Banku Centralnego a w szczególności jego art. 12 ust. 1, art. 14 ust. 3 i art. 26 ust. 4,
uwzględniając udział Rady Ogólnej Europejskiego Banku Centralnego (EBC) zgodnie z art. 47 ust. 2 tiret drugie i trzecie Statutu,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Europejski System Banków Centralnych (ESBC) podlega zgodnie z art. 15 Statutu, obowiązkom sprawozdawczym.
(2) Zgodnie z art. 26 ust. 3 Statutu, Zarząd sporządza bilans skonsolidowany ESBC dla potrzeb analizy i zarządzania.
(3) Zgodnie z art. 26 ust. 4 Statutu, Rada Prezesów określa, w celu stosowania art. 26 Statutu, zasady konieczne dla normalizacji procedur rachunkowych i sprawozdawczych dotyczących operacji krajowych banków centralnych (KBC).
(4) Sposób ujawniania danych dotyczących banknotów euro znajdujących się w obiegu, oprocentowania wewnętrznych należności/zobowiązań netto Eurosystemu wynikających z alokacji banknotów euro, jak również danych dotyczących dochodu pieniężnego w publikacyjnych rocznych sprawozdaniach finansowych KBC powinien zostać zharmonizowany.
Pozycje bilansowe wymagające harmonizacji są oznaczone gwiazdką w załącznikach IV, VIII oraz IX.
(5) Wytyczne EBC/2002/10 z dnia 5 grudnia 2002 r. w sprawie ram prawnych rachunkowości i sprawozdawczości finansowej w Europejskim Systemie Banków Centralnych [1] wymagają istotnych zmian.
Od dnia 1 stycznia 2007 r. Europejski System Banków Centralnych będzie stosował podejście ekonomiczne przy księgowaniu transakcji walutowych, instrumentów finansowych wyrażonych w walutach obcych oraz związanych z nimi rozliczeń międzyokresowych.
Z uwagi na potrzebę przejrzystości wskazane jest ponowne zredagowanie decyzji w jednolitym tekście.
PRZYJMUJE NINIEJSZE WYTYCZNE:
ROZDZIAŁ 1
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1 Definicje
1. Użyte w niniejszych wytycznych określenia oznaczają:
(a) "krajowe banki centralne" (KBC) – banki centralne Państw Członkowskich, które przyjęły walutę euro,
(b) "Eurosystem" – EBC oraz krajowe banki centralne Państw Członkowskich, które przyjęły walutę euro,
(c) "cele Eurosytemu w zakresie rachunkowości i sprawozdawczości finansowej" – cele, dla których EBC sporządza sprawozdania finansowe wskazane w załączniku I, zgodnie z art. 15 i art. 26 Statutu,
(d) "podmiot sprawozdawczy" – EBC oraz poszczególne KBC,
(e) "dzień kwartalnego przeszacowania" – ostatni dzień kalendarzowy danego kwartału,
(f) "konsolidacja" – operację rachunkową, w wyniku której dane finansowe różnych odrębnych podmiotów prawa są łączone w taki sposób, jakby stanowiły jeden podmiot,
(g) "rok wymiany gotówkowej" – okres 12 miesięcy od dnia, w którym banknoty i monety euro stają się prawnym środkiem płatniczym w Państwie Członkowskim przyjmującym walutę euro,
(h) "klucz alokacji banknotów" – udział procentowy wynikający z wyliczenia udziału EBC w całkowitej emisji banknotów euro i zastosowania klucza subskrybowanego kapitału do udziału KBC w tej całkowitej emisji, zgodnie z decyzją EBC/2001/15 z dnia 6 grudnia 2001 r. roku w sprawie emisji banknotów euro [2].
2.
Definicje pozostałych terminów technicznych użytych w niniejszych wytycznych zostały zawarte w załączniku II.
Artykuł 2
Zakres zastosowania
1.
Niniejsze wytyczne stosuje się do EBC oraz KBC dla realizacji celów Eurosytemu w zakresie rachunkowości i sprawozdawczości finansowej.
2.
Zakres zastosowania niniejszych wytycznych jest ograniczony do zasad rachunkowości i sprawozdawczości finansowej Eurosystemu określonych w Statucie.
W związku z powyższym wytycznych nie stosuje się do sporządzania krajowych sprawozdań i rachunków finansowych KBC.
W celu zapewnienia spójności i zgodności pomiędzy standardami krajowymi i standardami Eurosystemu zaleca się, aby w miarę możliwości KBC przestrzegały zasad ustanowionych w niniejszych wytycznych przy sporządzaniu własnych krajowych sprawozdań i rachunków finansowych.
Artykuł 3
Podstawowe zasady rachunkowości
Zastosowanie mają następujące podstawowe zasady rachunkowości:
(a) rzeczywistość gospodarcza i przejrzystość: metody rachunkowości i sprawozdawczość finansowa odzwierciedlają rzeczywistość gospodarczą, są przejrzyste oraz spełniają wymogi zrozumiałości, doniosłości, niezawodności i porównywalności.
Transakcje są rozliczane i prezentowane zgodnie z ich treścią i rzeczywistym znaczeniem gospodarczym, a nie tylko zgodnie z ich formą prawną;
(b) zasada ostrożności: przy wycenie aktywów i pasywów oraz księgowaniu dochodów przestrzega się zasady ostrożności.
W kontekście niniejszych wytycznych oznacza to, że niezrealizowane zyski nie w rachunku zysków i strat uważane za dochody, lecz księgowane są bezpośrednio na rachunku rewaluacyjnym, a niezrealizowane straty są uwzględniane w rachunku zysków i strat na koniec roku pod warunkiem, iż przekraczają one uprzednie zyski rewaluacyjne, zaksięgowane na odpowiednim rachunku rewaluacyjnym.
Niezgodne z zasadą ostrożności jest tworzenie ukrytych rezerw lub zamierzone fałszowanie pozycji bilansu lub rachunku zysków i strat;
(c) zdarzenia następujące po dacie bilansu: aktywa i pasywa są korygowane o zdarzenia, które mają miejsce pomiędzy dniem sporządzenia bilansu, a dniem zatwierdzenia sprawozdań finansowych przez odpowiednie organy, o ile zdarzenia te mają wpływ na stan aktywów i pasywów wykazany na dzień sporządzenia bilansu.
Jeżeli zdarzenia takie nie mają wpływu na stan aktywów i pasywów wykazany na dzień sporządzenia bilansu, jednak ich nieujawnienie mogłoby spowodować, że użytkownicy sprawozdań finansowych nie byliby w stanie właściwie ocenić sytuacji i podejmować odpowiednich decyzji, wówczas aktywa i pasywa nie są korygowane, a zdarzenia takie podlegają ujawnieniu;
(d) istotność: odstępstwa od zasad prowadzenia rachunkowości, w tym także odstępstwa mające wpływ na sporządzanie rachunków zysków i strat poszczególnych KBC oraz EBC, dopuszczalne są jedynie wtedy, gdy można je racjonalnie uważać za nieistotne w kontekście ogólnym oraz w kontekście prezentacji rachunków finansowych podmiotu sprawozdawczego;
(e) zasada ciągłości: rachunkowość prowadzi się przy założeniu, że dany podmiot będzie kontynuował działalność;
(f) zasada memoriałowa: przychody lub wydatki są ujmowane w księgach w tych okresach obrachunkowych, w których zostały osiągnięte lub poniesione, a nie w tych okresach, w których zostały faktycznie otrzymane lub zapłacone;
(g) zasada spójności i porównywalności: kryteria wyceny bilansu i księgowania przychodów są stosowane spójnie w zakresie jednolitości i ciągłości metod stosowanych w ramach Eurosystemu, w celu zapewnienia porównywalności informacji zawartych w sprawozdaniach finansowych.
Artykuł 4
Księgowanie aktywów i pasywów
Finansowe lub inne aktywa/pasywa podlegają zaksięgowaniu w bilansie podmiotu sprawozdawczego wyłącznie wtedy, gdy:
(a) prawdopodobne jest, że przyszła korzyść gospodarcza związana z danym składnikiem aktywów lub pasywów wpłynie do podmiotu sprawozdawczego albo od niego wypłynie; oraz
(b) zasadniczo całe ryzyko oraz wszystkie korzyści związane z danymi aktywami lub pasywami zostały przeniesione na podmiot sprawozdawczy;
oraz
(c) koszt lub wartość aktywów dla podmiotu sprawozdawczego albo wysokość zobowiązania może być ustalona w rzetelny sposób.
Artykuł 5
Podejście ekonomiczne oraz podejście kasowe/rozliczeniowe
1.
Podejście ekonomiczne stosuje się przy księgowaniu transakcji walutowych, instrumentów finansowych wyrażonych w walutach obcych oraz związanych z nimi rozliczeń międzyokresowych.
Wprowadza się dwie odrębne metody realizacji tego podejścia:
(a) "metoda zwykła" określona w rozdziałach III i IV oraz w załączniku III;
oraz
(b) "metoda alternatywna" określona w załączniku III.
2.
Transakcje papierami wartościowymi wyrażonymi w walutach obcych mogą być nadal księgowane zgodnie z podejściem kasowym/rozliczeniowym.
Naliczone od nich odsetki, w tym premie lub dyskonto, są księgowane codziennie począwszy od wyznaczonej daty rozliczenia.
3.
KBC mogą stosować zarówno podejście ekonomiczne, jak i podejście kasowe/rozliczeniowe w celu księgowania wszelkich wyrażonych w euro transakcji, instrumentów finansowych oraz związanych z nimi rozliczeń międzyokresowych.
4.
Za wyjątkiem kwartalnej i rocznej korekty oraz danych uwzględnionych w pozycjach "Pozostałe aktywa" lub "Pozostałe pasywa", kwoty ujawniane w ramach dziennej sprawozdawczości finansowej sporządzanej dla celów sprawozdawczości finansowej Eurosystemu uwzględniają w pozycjach bilansu wyłącznie przepływy gotówkowe.
ROZDZIAŁ II
UKŁAD BILANSU I WYCENA BILANSOWA
Artykuł 6
Układ bilansu
Układ bilansu EBC oraz KBC sporządzanego dla celów Eurosystemu w zakresie sprawozdawczości finansowej opiera się na strukturze określonej w załączniku IV.
Artykuł 7
Zasady wyceny bilansowej
1.
Dla celów wyceny bilansowej stosuje się bieżące kursy i ceny rynkowe, chyba że załącznik IV stanowi inaczej.
2.
Przeszacowania złota, instrumentów walutowych, papierów wartościowych i instrumentów finansowych, zarówno bilansowych, jak i pozabilansowych, dokonuje się z częstotliwością kwartalną po kursach i cenach rynkowych.
Nie uniemożliwia to podmiotom sprawozdawczym dokonywania przeszacowania portfeli z większą częstotliwością dla potrzeb wewnętrznych, pod warunkiem, że w ciągu kwartału będą one wykazywać pozycje w swoich bilansach jedynie po cenie transakcji.
3.
Przy przeszacowaniu złota nie wykazuje się odrębnie różnicą cenową i walutową, lecz księguje tylko łączną różnicę z przeszacowania złota wynikającą z ceny w euro za określoną jednostkę wagi złota, wyliczoną na podstawie kursu walutowego euro w stosunku do dolara USA obowiązującego w dniu kwartalnego przeszacowania.
W odniesieniu do walut obcych przeszacowania dokonuje się na zasadzie waluta do waluty, zarówno dla transakcji bilansowych jak i pozabilansowych, natomiast w odniesieniu do papierów wartościowych na zasadzie kod do kodu, tj. osobno dla tego samego typu/numeru ISIN, z wyjątkiem papierów wartościowych ujętych w pozycji "Inne aktywa finansowe", które są traktowane jako osobny portfel.
4.
Zapisy księgowe związane z przeszacowaniem są stornowane na koniec kolejnego kwartału, za wyjątkiem niezrealizowanych strat przenoszonych na koniec roku do rachunku zysków i strat.
W ciągu kwartału dane dotyczące wszystkich transakcji są wykazywane po cenach i kursach transakcyjnych.
Artykuł 8
Transakcje z przyrzeczeniem odkupu
1.
Transakcje sprzedaży papierów wartościowych z udzielonym przyrzeczeniem odkupu (repurchase agreements) księguje się po stronie pasywów jako przyjęty zabezpieczony depozyt, podczas gdy przekazane zabezpieczenie pozostaje zapisane w bilansie po stronie aktywów.
Sprzedane papiery wartościowe podlegające odkupowi, zgodnie z transakcją z przyrzeczeniem odkupu, są tak traktowane przez podmioty sprawozdawcze zobowiązane do ich odkupu, jakby aktywa te były nadal częścią portfela, z którego zostały sprzedane.
2.
Transakcje zakupu papierów wartościowych z otrzymanym przyrzeczeniem odkupu (reverse repurchase agreement) księguje się w bilansie po stronie aktywów jako zabezpieczony kredyt, w kwocie równej kredytowi.
Papiery wartościowe nabyte na podstawie transakcji z przyrzeczeniem odkupu nie podlegają przeszacowaniu; podmiot sprawozdawczy udzielający kredytu nie zalicza zysku lub straty wynikających z takiej transakcji do rachunku zysków i strat.
3.
W przypadku odpożyczania papierów wartościowych papiery te pozostają w bilansie kredytodawcy.
Transakcje takie są księgowane w taki sam sposób, jak transakcje z przyrzeczeniem odkupu.
Jeżeli jednak papiery wartościowe pożyczone przez podmiot sprawozdawczy, który działa jako kredytobiorca, nie znajdą się na prowadzonym przez niego rachunku powierniczym na koniec roku, ustanawia on rezerwę na poczet strat, jeżeli wartość rynkowa bazowych papierów wartościowych wzrosła od czasu zawarcia umowy odpożyczenia.
Kredytobiorca wykazuje zobowiązanie z tytułu przeniesienia papierów wartościowych w przypadku, gdyby w międzyczasie dokonał ich sprzedaży.
4.
Zabezpieczone transakcje na złoto traktuje się jak transakcje z przyrzeczeniem odkupu.
Przepływów złota związanych z takimi zabezpieczonymi transakcjami nie wykazuje się w sprawozdaniach finansowych, a różnica pomiędzy bieżącą a przyszłą ceną transakcji jest rozliczana zgodnie z zasadą memoriałową.
5.
Transakcje z przyrzeczeniem odkupu, w tym transakcje odpożyczenia papierów wartościowych, dokonywane w ramach automatycznego programu odpożyczania papierów wartościowych księguje się w bilansie jedynie wtedy, gdy na całego okresu trwania transakcji ustanowione jest zabezpieczenie gotówkowe.
Artykuł 9
Zbywalne instrumenty udziałowe
1.
Niniejszy artykuł stosuje się do zbywalnych instrumentów udziałowych, tj. akcji i udziałów lub funduszy akcji, bez względu na to, czy transakcje takie są przeprowadzane bezpośrednio przez podmiot sprawozdawczy czy też przez jego pośrednika, za wyjątkiem czynności związanych z funduszami emerytalnymi, udziałami partycypacyjnymi, inwestycjami w podmioty zależne, znacznymi udziałami oraz finansowymi aktywami trwałymi.
2.
Instrumenty udziałowe wyrażone w walutach obcych nie stanowią części całkowitej pozycji walutowej, są natomiast częścią osobnego portfela walutowego.
Zysk i strata z ich tytułu wyliczane są albo zgodnie z metodą kosztu średniego netto albo metodą kosztu średniego.
3.
Zaleca się, aby instrumenty udziałowe były traktowane zgodnie z następującymi zasadami:
(a) przeszacowanie portfeli akcji odbywa się zgodnie z postanowieniami art. 7 ust. 2.
Przeszacowania dokonuje się odrębnie dla każdej pozycji.
Przeszacowania funduszy akcji dokonuje się w ujęciu netto, a nie odrębnie dla każdej akcji.
Nie dokonuje się saldowania pomiędzy różnymi akcjami lub różnymi funduszami akcji;
(b) transakcje są wykazywane w bilansie według ceny transakcyjnej;
(c) prowizja brokerska może być albo kosztem transakcji zaliczanym do kosztów aktywów albo wydatkiem zapisywanym w rachunku zysków i strat;
(d) kwota zakupionych dywidend jest uwzględniana w kosztach instrumentu udziałowego.
W dniu ustania prawa do dywidendy, kiedy płatność z tytułu dywidendy nie została jeszcze otrzymana, kwota zakupionej dywidendy może być traktowana jako osobna pozycja;
(e) odsetki od dywidendy nie są księgowane na koniec okresu, ponieważ są uwzględnione w cenie rynkowej instrumentów udziałowych (za wyjątkiem akcji notowanych bez dywidendy);
(f) emisja praw do akcji jest traktowana jako osobny składnik aktywów w momencie emisji.
Koszt nabycia jest obliczany na podstawie obowiązującego średniego kosztu instrumentu udziałowego, na podstawie ceny nowej emisji oraz na podstawie proporcji pomiędzy istniejącymi a nowymi instrumentami udziałowymi.
Cena praw do akcji może być także wyliczana na podstawie wartości praw na rynku, obowiązującego średniego kosztu instrumentów udziałowych oraz rynkowej ceny instrumentów udziałowych przed emisją praw do akcji.
Artykuł 10
Banknoty
1.
Dla celów wdrożenia art. 52 Statutu, banknotów innych uczestniczących Państw Członkowskich w posiadaniu KBC nie są księguje jako banknoty w obiegu, lecz jako wzajemne zobowiązania Eurosystemu.
W odniesieniu do banknotów innych uczestniczących Państw Członkowskich stosuje się następującą procedurę:
(a) KBC otrzymujący banknoty wyemitowane przez inny KBC wyrażone w krajowych jednostkach walutowych obszaru euro zawiadamia codziennie KBC-emitenta o wartości banknotów wpłaconych w celu ich wymiany, z wyjątkiem przypadków, w których dzienna wielkość takiego obrotu jest niska.
KBC-emitent dokona odpowiedniej zapłaty na rzecz otrzymującego KBC za pośrednictwem systemu TARGET;
oraz
(b) korekta pozycji "Banknoty w obiegu" zostanie zaksięgowana przez KBC-emitenta z chwilą otrzymania powyższego zawiadomienia.
2.
Pozycja "Banknoty w obiegu" w bilansach KBC stanowi wypadkową trzech składników:
(a) nieskorygowanej wartości banknotów euro w obiegu, w tym pozostających w obiegu w roku wymiany walutowej banknoty wyrażone w krajowych jednostkach walutowych (z obszaru euro) w przypadku KBC przyjmującego walutę euro; wartość powyższą oblicza się na podstawie jednej z dwóch następujących metod:
Metoda A: _BAR_ B = P – D – N – S _BAR_
Metoda B: _BAR_ B = I – R – N, _BAR_
Gdzie: _BAR_ B – nieskorygowana wartość "Banknotów w obiegu" P – wartość banknotów wyprodukowanych lub otrzymanych z drukarni lub od innego KBC D – wartość zniszczonych banknotów N – wartość banknotów krajowych KBC dokonującego emisji znajdujących się w posiadaniu innego KBC (po dokonaniu odpowiedniego powiadomienia, a przed odprowadzeniem banknotów) I – wartość banknotów wprowadzonych do obiegu R – wartość otrzymanych banknotów S – wartość banknotów w skarbcu _BAR_
(b) pomniejszonej o wartość nieoprocentowanej należności od odpowiedniego banku uczestniczącego w programie Poszerzonego Depozytu Powierniczego (Extended Custodial Inventory), w przypadku przeniesienia własności banknotów objętych takim programem;
(c) powiększonej/pomniejszonej o wynik korekty wynikającej z zastosowania klucza alokacji banknotów.
ROZDZIAŁ III
KSIĘGOWANIE DOCHODU
Artykuł 11
Księgowanie dochodu
1.
Do księgowania dochodu stosuje się następujące zasady:
(a) zrealizowane zyski i straty są zaliczane do rachunku zysków i strat;
(b) niezrealizowane zyski nie są traktowane jako dochód, lecz księgowane bezpośrednio na rachunku rewaluacyjnym;
(c) niezrealizowane straty uwzględnia się w rachunku zysków i strat na koniec roku, jeżeli przekraczają poprzednie zyski rewaluacyjne zapisane na odpowiednim rachunku rewaluacyjnym;
(d) niezrealizowane straty zaksięgowane w rachunku zysków i strat nie są korygowane w kolejnych latach o nowe niezrealizowane zyski;
(e) nie dokonuje się saldowania niezrealizowanych strat z tytułu danego papieru wartościowego, waluty czy złota z niezrealizowanymi zyskami z tytułu innych papierów wartościowych, walut lub złota.
2.
Premie lub dyskonta z tytułu wyemitowanych i zakupionych papierów wartościowych są obliczane i prezentowane jako część dochodu odsetkowego i podlegają w pozostałym okresie życia tych papierów wartościowych amortyzacji liniowej lub amortyzacji zgodnie z metodą wewnętrznej stopy zwrotu (metoda IRR).
Metoda IRR jest jednak obowiązkowa w odniesieniu do papierów wartościowych sprzedawanych z dyskontem, do wykupu których w momencie nabycia pozostaje więcej niż jeden rok.
3.
Rozliczenia międzyokresowe związane z aktywami i pasywami finansowymi, np. odsetki do zapłacenia lub zamortyzowane premie/dyskonta wyrażone w walucie obcej, są obliczane i księgowane na rachunkach codziennie, na podstawie ostatniego dostępnego kursu.
Rozliczenia międzyokresowe związane z aktywami i pasywami finansowymi wyrażonymi w euro są obliczane i księgowane na rachunkach nie rzadziej niż raz na kwartał.
Rozliczenia międzyokresowe związane z innymi pozycjami są obliczane i księgowane na rachunkach nie rzadziej niż raz w roku.
4.
Niezależnie od częstotliwości obliczania rozliczeń międzyokresowych, lecz z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych art. 5 ust. 4, podmioty sprawozdawcze ujawniają w ciągu kwartału dane według wartości transakcyjnej.
5.
Rozliczenia międzyokresowe wyrażone w walutach obcych podlegają przeliczeniu po kursach obowiązujących w dniu księgowania i są uwzględniane w pozycji walutowej.
6.
Do obliczania rozliczeń międzyokresowych w trakcie roku można zasadniczo stosować miejscowe zwyczaje (tzn. mogą one być obliczane do ostatniego dnia roboczego lub ostatniego dnia kalendarzowego kwartału).
Niemniej jednak obowiązującą datą rozliczeniową na koniec roku jest 31 grudnia.
7.
Powodem powstania zrealizowanych zysków lub strat walutowych mogą być odpływy gotówkowe, które pociągają za sobą zmianę stanu posiadania danej waluty.
Artykuł 12
Koszty transakcji
1.
Do kosztów transakcji stosuje się następujące zasady ogólne:
(a) do złota, instrumentów walutowych i papierów wartościowych wyrażonych w walutach obcych stosuje się codziennie metodę kosztu średniego w celu wyliczenia kosztów nabycia pozycji sprzedanych, przy uwzględnieniu wpływu zmian kursu i/lub ceny;
(b) średnia cena/kurs nabycia aktywów/pasywów podlega zmniejszeniu/zwiększeniu o niezrealizowane straty przeniesione do rachunku zysków i strat na koniec roku;
(c) w przypadku nabywania kuponowych papierów wartościowych wartość nabytego dochodu kuponowego jest traktowana jako odrębna pozycja.
W przypadku papierów wartościowych wyrażonych w walutach obcych wartość nabytego dochodu kuponowego stanowi część pozycji walutowej, nie wpływa jednak na koszt czy cenę składnika aktywów przy ustalaniu średniej ceny, ani też na koszt waluty.
2.
Do papierów wartościowych mają zastosowanie następujące zasady szczególne:
(a) transakcje zapisuje się po cenach transakcji i księguje na kontach finansowych po cenie czystej;
(b) opłat powierniczych i za zarządzanie, opłat za prowadzenie rachunku bieżącego i innych kosztów pośrednich nie uważa się za koszty transakcji i wykazuje w rachunku zysków i strat.
Opłat tych nie traktuje się jako części kosztu średniego danego składnika aktywów;
(c) dochód księgowany jest w ujęciu brutto; potrącony podatek podlegający zwrotowi oraz inne podatki są rozliczane osobno;
(d) przy obliczaniu średniego kosztu zakupu papieru wartościowego stosuje się jedną z dwóch następujących metod: (i) wszystkie zakupy z danego dnia dodaje się po kosztach do stanu posiadania z dnia poprzedniego, aby otrzymać nową średnią ważoną cenę przed uwzględnieniem sprzedaży z tego dnia, (ii) poszczególne transakcje zakupu i sprzedaży papierów wartościowych mogą być uwzględniane w takiej kolejności, w jakiej pojawiły się w ciągu dnia w celu otrzymania zrewidowanej ceny średniej.
3.
Do złota i walut obcych mają zastosowanie następujące zasady szczególne:
(a) transakcje w walutach obcych nie powodujące zmian stanu posiadania tych walut są przeliczane na euro po kursie obowiązującym w dniu transakcji lub rozliczenia; nie ma to wpływu na koszt nabycia pozycji walutowej;
(b) transakcje w walutach obcych powodujące zmianę stanu posiadania tych walut są przeliczane na euro po kursie obowiązującym w dniu transakcji;
(c) rozliczenie kwot kapitału wynikających z transakcji z przyrzeczeniem odkupu papierów wartościowych denominowanych w walucie obcej lub w złocie nie ma wpływu na stan posiadania tej waluty lub złota;
(d) rzeczywiste wpływy i płatności gotówkowe są przeliczane po kursie obowiązującym w dniu rozliczenia;
(e) w przypadku pozycji długiej, dzienne wpływy netto walut i złota dodawane są (przy uwzględnieniu średniego kosztu dziennego wpływu każdej z walut i złota) do stanu posiadania z poprzedniego dnia, przez co uzyskuje się nową średni ważony kurs/cenę złota.
W przypadku odpływu netto, wyliczenia zrealizowanych zysków lub strat opierają się na średnim koszcie posiadanych zasobów danej waluty lub złota w dniu poprzednim, przez co koszt średni pozostaje niezmieniony.
Różnice średniego kursu/średniej ceny złota pomiędzy wpływami i odpływami z danego dnia mają również wpływ na zrealizowane zyski lub straty.
W przypadku pasywnej sytuacji w odniesieniu do pozycji walutowej lub złota, stosuje się metodę odwrotną do powyżej opisanej.
Na średni koszt pozycji pasywnej wpływa zatem odpływ netto, natomiast wpływ netto zmniejsza wartość pozycji w zależności od obowiązującego średniego ważonego kursu/ceny złota i wpływa na zrealizowane zyski lub straty;
(f) koszty transakcji walutowych i inne koszty ogólne są wykazywane w rachunku zysków i strat.
ROZDZIAŁ IV
ZASADY RACHUNKOWOŚCI DLA INSTRUMENTÓW POZABILANSOWYCH
Artykuł 13
Zasady ogólne
1.
Przy obliczaniu średniego kosztu nabycia oraz zysków i strat z transakcji walutowych w pozycjach walutowych netto uwzględnia się walutowe transakcje terminowe, terminowe części swapów walutowych oraz inne instrumenty walutowe polegające na zamianie jednej waluty na inną w przyszłości.
2.
Rozliczania i przeszacowania swapów procentowych, transakcji futures, transakcji FRA, innych instrumentów procentowych i opcji dokonuje się oddzielnie dla poszczególnych pozycji.
Instrumenty te są księgowane i rozliczane odrębnie od pozycji bilansowych.
3.
Zyski i straty z tytułu instrumentów pozabilansowych są księgowane i rozliczane w podobny sposób, jak instrumenty bilansowe.
Artykuł 14
Walutowe transakcje terminowe
1.
Terminowe transakcje zakupu i sprzedaży są księgowane na kontach pozabilansowych od dnia transakcji do dnia rozliczenia po kursie kasowym transakcji terminowej.
Zrealizowane zyski i straty z transakcji sprzedaży są rozliczane po średnim koszcie pozycji walutowej na dzień transakcji, zgodnie z procedurą dziennego saldowania zakupów i sprzedaży.
2.
Różnicę pomiędzy kursem kasowym a kursem terminowym traktuje się jako odsetki do zapłaty lub otrzymania, zgodnie z zasadą memoriałową.
3.
W dniu rozliczenia konta pozabilansowe podlegają stornowaniu.
4.
Przy określaniu pozycji walutowej uwzględnia się transakcje terminowe począwszy od dnia transakcji po kursie kasowym.
5.
Pozycje transakcji terminowych są wyceniane w powiązaniu z pozycją kasową tej samej waluty, po odliczeniu różnic mogących powstać w ramach pozycji jednej waluty.
Strata netto obciąża rachunek zysków i strat, jeżeli przewyższa poprzednie zyski rewaluacyjne zapisane na rachunku rewaluacyjnym.
Kwotą zysku netto uznaje się na rachunek rewaluacyjny.
Artykuł 15
Swapy walutowe
1.
Terminowe i kasowe transakcje kupna i sprzedaży są księgowane na kontach bilansowych z datą rozliczenia.
2.
Terminowe i kasowe transakcje kupna i sprzedaży są księgowane na kontach pozabilansowych od dnia transakcji do dnia rozliczenia po kursie kasowym transakcji.
3.
Transakcje sprzedaży są księgowane po kursie kasowym danej transakcji.
Nie powstają zatem w tym przypadku zyski ani straty.
4.
Różnicę pomiędzy kursem kasowym a kursem terminowym uważa się za odsetki do zapłaty lub należne, zgodnie z zasadą memoriałową, zarówno w odniesieniu do zakupów, jak i sprzedaży.
5.
Konta pozabilansowe podlegają stornowaniu w dniu rozliczenia.
6.
Pozycja walutowa ulega zmianie wyłącznie w wyniku rozliczeń międzyokresowych wyrażonych w walutach obcych.
7.
Pozycja terminowa jest wyceniana w powiązaniu z odpowiadającą jej pozycją kasową.
Artykuł 16
Procentowe transakcje futures
1.
Procentowe transakcje futures są księgowane z datą transakcji na kontach pozabilansowych.
2.
Początkowy depozyt zabezpieczający zapisuje się jako osobny składnik aktywów, jeżeli został złożony w gotówce.
Jeżeli depozyt został złożony w formie papierów wartościowych, zapis w bilansie pozostaje niezmieniony.
3.
Codzienne zmiany wielkości zmiennego depozytu zabezpieczającego są zapisywane w rachunku zysków i strat i mają wpływ na pozycję walutową.
Taką samą procedurę stosuje się w dniu zamknięcia otwartej pozycji, bez względu na to, czy ma miejsce dostawa.
Jeżeli dostawa ma miejsce, zakup lub sprzedaż księgowane są po cenie rynkowej.
4.
Opłaty przenosi się do rachunku zysków i strat.
Artykuł 17
Swapy procentowe
1.
Swapy procentowe są księgowane z datą transakcji na kontach pozabilansowych.
2.
Bieżące płatności odsetkowe, otrzymane lub zapłacone, zapisuje się zgodnie z zasadą memoriałową.
Płatności mogą być rozliczane w ujęciu netto dla każdej transakcji, ale narosłe przychody i koszty odsetkowe księgowane są w ujęciu brutto.
3.
Każdy swap procentowy podlega indywidualnemu przeszacowaniu, a w razie potrzeby jest przeliczany na euro po kursie kasowym.
Zaleca się, aby niezrealizowane straty przeniesione na koniec roku do rachunku zysków i strat podlegały w kolejnych latach amortyzacji liniowej.
Niezrealizowane zyski rewaluacyjne zapisywane są na rachunku rewaluacyjnym.
4.
Opłaty przenosi się do rachunku zysków i strat.
Artykuł 18
Transakcje FRA
1.
Transakcje FRA są księgowane z datą transakcji na kontach pozabilansowych.
2.
Płatność kompensacyjną należną jednej stronie od drugiej strony zapisuje się z datą rozliczenia w rachunku zysków i strat.
Płatności nie są księgowane na bazie memoriałowej.
3.
W przypadku transakcji FRA w walutach obcych, płatność kompensacyjna ma wpływ na pozycję walutową.
Płatność kompensacyjną przelicza się na euro po kursie kasowym z dnia rozliczenia.
4.
Każda transakcja FRA podlega indywidualnemu przeszacowaniu, a w razie potrzeby jest przeliczana na euro po kursie kasowym.
Niezrealizowane straty przeniesione na koniec roku do rachunku zysków i strat nie podlegają w kolejnych latach stornowaniu w stosunku do niezrealizowanych zysków, chyba że dany instrument został zamknięty lub zakończony.
Niezrealizowane zyski rewaluacyjne zapisywane są na rachunku rewaluacyjnym.
5.
Opłaty przenosi się do rachunku zysków i strat.
Artykuł 19
Transakcje terminowe na papiery wartościowe
Transakcje terminowe na papiery wartościowe rozlicza się według jednej z dwóch poniższych metod:
1.
Metoda A:
(a) transakcje terminowe na papiery wartościowe są zapisywane na kontach pozabilansowych od dnia transakcji do dnia rozliczenia, po przyszłej cenie transakcji terminowej;
(b) średni koszt portfela papierów wartościowych będących przedmiotem transakcji nie zmienia się do dnia rozliczenia; wpływ terminowych transakcji sprzedaży na rachunek zysków i strat oblicza się w dniu rozliczenia;
(c) w dniu rozliczenia stornuje się konta pozabilansowe, a ewentualne saldo na rachunku rewaluacyjnym przenosi się do rachunku zysków i strat.
Zakupione papiery wartościowe są rozliczane po ceny kasowej obowiązującej w dniu zapadalności (rzeczywista cena rynkowa), natomiast różnica pomiędzy ceną rzeczywistą a pierwotną ceną transakcji terminowej jest księgowana jako zrealizowany zysk lub strata;
(d) jeżeli papiery wartościowe są wyrażone w obcej walucie, średni koszt netto pozycji walutowej nie zmienia się, o ile podmiot sprawozdawczy prowadzi już pozycje w tej walucie.
Jeżeli zakupiona obligacja jest wyrażona w walucie, dla której podmiot sprawozdawczy nie posiada pozycji i konieczny jest zakup odpowiedniej waluty, wówczas zastosowanie mają odpowiednie zasady dotyczące zakupu walut obcych ustanowione w art. 12 ust. 3 lit. e;
(e) pozycje terminowe są wyceniane odrębnie, na podstawie przyszłej ceny rynkowej za pozostały okres trwania transakcji.
Strata wynikająca z przeszacowania na koniec roku obciąża rachunek zysków i strat, a rachunek rewaluacyjny uznawany jest kwotą zysku rewaluacyjnego.
Niezrealizowanych strat uwzględnionych w rachunku zysków i strat na koniec roku nie stornuje się w kolejnych latach na poczet nowych niezrealizowanych zysków, chyba że dany instrument został zamknięty lub zakończony.
2.
Metoda B:
(a) transakcje terminowe na papiery wartościowe są zapisywane na kontach pozabilansowych od dnia transakcji do dnia rozliczenia po przyszłej cenie transakcji terminowej.
W dniu rozliczenia konta pozabilansowe są stornowane;
(b) na koniec kwartału dokonuje się przeszacowania papieru wartościowego na podstawie wartości pozycji netto wynikającej z bilansu oraz ze sprzedaży tych samych papierów wartościowych zapisanych na kontach pozabilansowych.
Kwota przeszacowania równa się różnicy pomiędzy wspomnianą wartością pozycji netto wycenionej po cenie przeszacowania a tą samą pozycją wycenioną po średnim koszcie pozycji bilansowej.
Na koniec kwartału przeszacowuje się terminowe transakcje zakupu zgodnie z procedurą opisaną w art. 7.
Wynik tego przeszacowania jest równy różnicy pomiędzy ceną kasową a średnim kosztem zobowiązań do zakupu;
(c) wynik terminowej transakcji sprzedaży zapisuje się w tym roku finansowym, w którym zobowiązanie zostało podjęte.
Wynik ten jest równy różnicy pomiędzy początkową ceną transakcji terminowej a średnim kosztem pozycji bilansowej, a gdyby ten ostatni okazał się niewystarczający – średnim kosztem pozabilansowych zobowiązań do zakupu w dniu sprzedaży.
Artykuł 20
Opcje
1.
Opcje zapisuje się na kontach pozabilansowych od dnia transakcji do dnia jej wykonania lub wygaśnięcia po cenie instrumentu bazowego przyjętej jako cena wykonania opcji.
2.
Premie wyrażone w walucie obcej przelicza się na euro po kursu dnia zawarcia umowy albo dnia rozliczenia.
Premię zapłaconą wykazuje się jako oddzielny składnik aktywów, a premię otrzymaną jako oddzielny składnik pasywów.
3.
W przypadku wykonania opcji instrument bazowy wykazuje się w bilansie po cenie wykonania opcji powiększonej lub pomniejszonej o początkową premię.
Początkowa premia opcyjna podlega korekcie w oparciu o niezrealizowane straty uwzględnione w rachunku zysków i strat na koniec roku.
4.
W przypadku niewykonania opcji wysokość premii opcyjnej, skorygowaną w oparciu o niezrealizowane straty z końca roku poprzedniego, uwzględnia się w rachunku zysków i strat po przeliczeniu według kursu z dnia wygaśnięcia opcji.
5.
Zmienny depozyt zabezpieczający w przypadku opcji podobnych do transakcji futures, odpisy z premii opcyjnej na koniec roku, zawarcie w dniu wykonania transakcji mającej za przedmiot instrument bazowy oraz, w dniu wygaśnięcia opcji, premia opcyjna mają wpływ na pozycję walutową.
Codzienne zmiany wysokości zmiennego depozytu zabezpieczającego są zapisywane w rachunku zysków i strat.
6.
Każda umowa opcyjna podlega indywidualnemu przeszacowaniu.
Niezrealizowanych strat uwzględnionych w rachunku zysków i strat nie stornuje się w kolejnych latach na poczet nowych niezrealizowanych zysków.
Kwotą niezrealizowanych zysków rewaluacyjnych uznaje się rachunek rewaluacyjny.
Niezrealizowane straty z tytułu jednej opcji nie i niezrealizowane zyski z tytułu innej opcji nie są saldowane.
7.
Dla celów zastosowania ust. 6, za wartości rynkowe uznaje się właściwe notowania, o ile są one dostępne na właściwym rynku, w domu maklerskim, u brokera, czy podobnego podmiotu.
Jeżeli notowania nie są dostępne, wartość rynkową określa się z zastosowaniem techniki wyceny.
Technikę taką stosuje się w konsekwentny sposób przez dłuższy okres czasu; możliwe powinno być przy tym wykazanie, że dostarcza ona rzetelnych oszacowań cen, które byłyby uzyskiwane w transakcjach rynkowych.
8.
Opłaty przenosi się do rachunku zysków i strat.
ROZDZIAŁ V
OBOWIĄZKI SPRAWOZDAWCZE
Artykuł 21
Format sprawozdań
1.
KBC przekazują do EBC dane niezbędne dla celów sprawozdawczości finansowej Eurosystemu zgodne z niniejszymi wytycznymi.
2.
Format sprawozdań Eurosystemu zawiera wszystkie pozycje wyszczególnione w załączniku IV.
Załącznik IV określa także treść, jaką powinny zawierać pozycje składające się na różne formaty bilansów.
3.
Formaty poszczególnych publikacyjnych sprawozdań finansowych są zgodne z następującymi załącznikami:
(a) publikacyjne skonsolidowane tygodniowe sprawozdania finansowe Eurosystemu po zakończeniu kwartału - załącznik V;
(b) publikacyjne skonsolidowane tygodniowe sprawozdania finansowe Eurosystemu w trakcie kwartału - załącznik VI;
(c) skonsolidowany roczny bilans Eurosystemu - załącznik VII.
ROZDZIAŁ VI
PUBLIKACYJNE ROCZNE BILANSY I RACHUNKI ZYSKÓW I STRAT
Artykuł 22
Publikacyjne bilansy i rachunki zysków i strat
Zaleca się, aby KBC dostosowały swoje publikacyjne bilansy i rachunki zysków i strat w sposób zgodny z załącznikami VIII i IX.
ROZDZIAŁ VII
ZASADY KONSOLIDACJI
Artykuł 23
Ogólne zasady konsolidacji
1.
Bilansy skonsolidowane Eurosystemu zawierają wszystkie pozycje z bilansów EBC i KBC.
2.
Sprawozdania w ramach procesu konsolidacji powinny zachować jednolitość.
Wszystkie sprawozdania finansowe Eurosystemu powinny być sporządzane według podobnych zasad i przy zastosowaniu tych samych metod i procesów konsolidacyjnych.
3.
Bilansy skonsolidowane Eurosystemu sporządza EBC.
Bilansy te powinny uwzględniać potrzebę istnienia jednolitych zasad i metod rachunkowości, potrzebę zbieżności okresów finansowych w Eurosystemie, dostosowywania konsolidacji wynikającej z wewnętrznych transakcji i pozycji Eurosystemu, a także zmiany w składzie Eurosystemu.
4.
Poszczególne pozycje bilansów, poza wzajemnymi saldami KBC i EBC w ramach Eurosystemu, podlegają agregowaniu w celu konsolidacji.
5.
Salda KBC i EBC ze stronami trzecimi są w ramach konsolidacji wykazywane w ujęciu brutto.
6.
Wzajemne salda Eurosystemu podlegają ujawnieniu w bilansach EBC i KBC w sposób wskazany w załączniku IV.
ROZDZIAŁ VIII
POSTANOWIENIA KOŃCOWE
Artykuł 24
Tworzenie, stosowanie i wykładnia zasad
1.
Komitet do spraw Rachunkowości i Dochodów Pieniężnych ESBC (AMICO) składa Radzie Prezesów sprawozdania, za pośrednictwem Zarządu, w zakresie tworzenia, stosowania i wprowadzania zasad rachunkowości i sprawozdawczości finansowej ESBC.
2.
Przy wykładni niniejszych wytycznych należy brać pod uwagę prace przygotowawcze, zasady rachunkowości ujednolicone w prawie wspólnotowym oraz ogólnie przyjęte międzynarodowe standardy rachunkowości.
Artykuł 25
Postanowienia przejściowe
1.
KBC dokonują przeszacowania wszystkich aktywów i pasywów finansowych na dzień, w którym stają się członkami Eurosystemu.
Niezrealizowane zyski powstałe przed tym dniem są oddzielane od ewentualnych niezrealizowanych zysków wynikających z przeszacowania, które mogą powstać później i pozostają zyskami KBC.
Ceny i kursy rynkowe stosowane przez KBC w bilansie otwarcia na początku uczestnictwa w Eurosystemie uważa się za średni koszt aktywów i pasywów tych KBC.
2.
Zaleca się, aby niezrealizowane zyski, które powstały przed albo w związku z rozpoczęciem członkostwa KBC w Eurosystemie nie były uważane za podlegające wypłacie w momencie zmiany, lecz były traktowane jako podlegające realizacji/wypłacie dopiero w związku z transakcjami, które następują po wstąpieniu do Eurosystemu.
3.
Zyski i straty wynikające ze zmian kursów walut, ceny złota i innych cen, powstałe w wyniku przekazania aktywów z KBC do EBC, uważa się za zrealizowane.
4.
Niniejszy artykuł nie uchybia decyzjom wydawanym na podstawie art. 30 Statutu.
Artykuł 26
Utrata mocy
Tracą moc wytyczne EBC/2002/10.
Jeżeli w innych przepisach mowa jest o uchylonych wytycznych, rozumie się przez to niniejsze wytyczne w sposób zgodny z tabelą konkordancyjną w załączniku X.
Artykuł 27
Postanowienia końcowe
1.
Niniejsze wytyczne wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2007 r.
2.
Niniejsze wytyczne stosuje się do wszystkich banków centralnych Eurosystemu.
Sporządzono we Frankfurcie nad Menem, dnia 10 listopada 2006 r.
W imieniu Rady Prezesów EBC
Prezes EBC
Jean-Claude Trichet
[1] Dz.U. L 58 z 3.3.2003, str. 1.
[2] Dz.U. L 337 z 20.12.2001, str. 52 Decyzja ostatnio zmieniona decyzją EBC/2004/9 (Dz.U. L 205 z 9.6.2004, str. 17)
--------------------------------------------------
Decyzja Komisji
z dnia 23 grudnia 2005 r.
zmieniająca regulamin wewnętrzny Komisji
(2006/25/WE, Euratom)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 218 ust. 2,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 131,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28 ust. 1 i art. 41 ust. 1,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Przepisy Komisji w sprawie ustanowienia ogólnego systemu szybkiego ostrzegania "ARGUS", których tekst załączono do niniejszej decyzji, zostają niniejszym dodane do regulaminu wewnętrznego Komisji [1] w postaci załącznika.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2006 r.
Zmiana Regulaminu dodatkowego Trybunału Sprawiedliwości
TRYBUNAŁ,
uwzględniając art. 125 regulaminu,
uwzględniając art. 46 ust. 3 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej,
za zgodą Rady udzieloną w dniu 21 grudnia 2005 r.,
PRZYJMUJE NASTĘPUJĄCE ZMIANY DO SWOJEGO REGULAMINU DODATKOWEGO:
Artykuł 1
Do regulaminu dodatkowego z dnia 4 grudnia 1974 r.
(Dz.U. L 350 z 28.12.1974, str. 29), zmienionego po raz ostatni w dniu 11 marca 1997 r.
(Dz.U. L 103 z 19.4.1997, str. 4) wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 9 wyrażenie "Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich" zastępuje się wyrażeniem "Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej".
2) Załącznik I (wykaz, o którym mowa w art. 2 akapit pierwszy) otrzymuje następujące brzmienie:
"Belgia
Minister Sprawiedliwości
Republika Czeska
Minister Sprawiedliwości
Dania
Minister Sprawiedliwości
Niemcy
Federalny Minister Sprawiedliwości
Estonia
Minister Sprawiedliwości
Grecja
Minister Sprawiedliwości
Hiszpania
Minister Sprawiedliwości
Francja
Minister Sprawiedliwości
Irlandia
The Minister for Justice, Equality and Law Reform
Włochy
Minister Sprawiedliwości
Cypr
Minister Sprawiedliwości i Porządku Publicznego
Łotwa
Tieslietu ministrija
Litwa
Minister Sprawiedliwości
Luksemburg
Minister Sprawiedliwości
Węgry
Minister Sprawiedliwości
Malta
The Attorney General
Niderlandy
Minister Sprawiedliwości
Austria
Federalny Minister Sprawiedliwości
Polska
Minister Sprawiedliwości
Portugalia
Minister Sprawiedliwości
Słowenia
Minister Sprawiedliwości
Słowacja
Minister Sprawiedliwości
Finlandia
Ministerstwo Sprawiedliwości
Szwecja
Ministerstwo Sprawiedliwości
Zjednoczone Królestwo
The Secretary of State".
3) Załącznik II (wykaz, o którym mowa w art. 4 akapit drugi) otrzymuje następujące brzmienie:
"Belgia
Minister Sprawiedliwości
Republika Czeska
Česká advokátní komora
Dania
Minister Sprawiedliwości
Niemcy
Bundesrechtsanwaltskammer
Estonia
Minister Sprawiedliwości
Grecja
Minister Sprawiedliwości
Hiszpania
Minister Sprawiedliwości
Francja
Minister Sprawiedliwości
Irlandia
The Minister for Justice, Equality and Law Reform
Włochy
Minister Sprawiedliwości
Chypre
Minister Sprawiedliwości i Porządku Publicznego
Łotwa
Tieslietu ministrija
Litwa
Minister Sprawiedliwości
Luksemburg
Minister Sprawiedliwości
Węgry
Minister Sprawiedliwości
Malta
Ministry of justice and Home Affairs
Niderlandy
Algemene Raad van de Nederlandse Orde van Advocaten
Austria
Federalny Minister Sprawiedliwości
Polska
Minister Sprawiedliwości
Portugalia
Minister Sprawiedliwości
Słowenia
Minister Sprawiedliwości
Słowacja
Slovenská advokátska komora
Finlandia
Ministerstwo Sprawiedliwości
Szwecja
Sveriges Advokatsamfund
Zjednoczone Królestwo
The Law Society, London (w odniesieniu do wnioskodawców zamieszkałych w Anglii lub Walii)
The Law Society of Scotland, Edinburgh (w odniesieniu do wnioskodawców zamieszkałych w Szkocji)
The Incorporated Law Society of Northern Ireland, Belfast (w odniesieniu do wnioskodawców zamieszkałych w Irlandii Północnej)".
4) Załącznik III (wykaz, o którym mowa w art. 6) otrzymuje następujące brzmienie:
"Belgia
Minister Sprawiedliwości
Republika Czeska
Nejvyšší státní zastupitelství
Dania
Minister Sprawiedliwości
Niemcy
Federalny Minister Sprawiedliwości
Estonia
Riigiprokuratuur
Grecja
Minister Sprawiedliwości
Hiszpania
Minister Sprawiedliwości
Francja
Minister Sprawiedliwości
Irlandia
The Attorney General
Wtochy
Minister Sprawiedliwości
Cypr
Noμική Yπηрεσία της Δημοκрατίας
Łotwa
Ģenerālprokuratūra
Litwa
Generalinė prokuratūra
Luksemburg
Minister Sprawiedliwości
Węgry
Minister Sprawiedliwości
Malta
The Attorney General
Niderlandy
Minister Sprawiedliwości
Austria
Federalny Minister Sprawiedliwości
Polska
Minister Sprawiedliwości
Portugalia
Minister Sprawiedliwości
Słowenia
Minister Sprawiedliwości
Słowacja
Minister Sprawiedliwości
Finlandia
Ministerstwo Sprawiedliwości
Szwecja
Riksåklagaren
Zjednoczone Królestwo
Her Majesty's Attorney General (w odniesieniu do świadków lub biegłych zamieszkałych w Anglii lub Walii)
Porozumienie międzyinstytucjonalne
pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami
(2006/C 139/01)
PARLAMENT EUROPEJSKI, RADA UNII EUROPEJSKIEJ I KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
zwane dalej "instytucjami",
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
1.
Celem niniejszego porozumienia jest wprowadzenie dyscypliny budżetowej oraz poprawa funkcjonowania corocznej procedury budżetowej oraz współpracy między instytucjami w sprawach budżetowych, jak również zapewnienie należytego zarządzania finansami.
2.
Dyscyplina budżetowa na mocy niniejszego porozumienia obejmuje wszystkie wydatki.
Jest ona wiążąca dla wszystkich instytucji przez okres obowiązywania niniejszego porozumienia.
3.
Niniejsze porozumienie nie zmienia określonych w traktatach uprawnień budżetowych instytucji.
W przypadku odesłania do niniejszego punktu Rada stanowić będzie większością kwalifikowaną, a Parlament Europejski większością głosów swoich członków i trzech piątych oddanych głosów, zgodnie z zasadami głosowania określonymi w art. 272 ust. 9 akapit piąty Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (dalej zwanego "traktatem WE").
4.
Jeżeli w okresie obowiązywania wieloletnich ram finansowych na lata 2007 do 2013, zwanych dalej "ramami finansowymi", do traktatu WE zostaną wprowadzone zmiany mające skutki dla budżetu, dokonane zostaną odpowiednio niezbędne dostosowania.
5.
Wszelkie zmiany w niniejszym porozumieniu wymagają zgody wszystkich instytucji.
Zmiany ram finansowych muszą być wprowadzane zgodnie z procedurami określonymi w tym celu w niniejszym porozumieniu.
6.
Niniejsze porozumienie składa się z trzech części:
- Część I zawiera definicję i przepisy wykonawcze ram finansowych oraz ma zastosowanie przez okres obowiązywania tych ram finansowych.
- Część II dotyczy poprawy współpracy międzyinstytucjonalnej podczas procedury budżetowej.
- Cześć III zawiera przepisy dotyczące należytego zarządzania finansami w ramach funduszy UE.
7.
Komisja, jeżeli uzna to za niezbędne i we wszystkich przypadkach, gdy na podstawie pkt 30 przedstawia projekt nowych ram finansowych, przedstawi sprawozdanie ze stosowania niniejszego porozumienia, załączając w razie potrzeby propozycje zmian.
8.
Niniejsze porozumienie wchodzi w życie w dniu 1 stycznia 2007 r. oraz zastępuje:
- Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 6 maja 1999 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i poprawy procedury budżetowej [1],
- Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 7 listopada 2002 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie finansowania Funduszu Solidarności Unii Europejskiej uzupełniające porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 6 maja 1999 r. w sprawie dyscypliny budżetowej i poprawy procedury budżetowej [2].
CZĘŚĆ I — RAMY FINANSOWE
DEFINICJA I POSTANOWIENIA WYKONAWCZE
A. Treść i zakres ram finansowych
9.
Ramy finansowe są określone w załączniku I. Stanowią one ramy odniesienia dla międzyinstytucjonalnej dyscypliny budżetowej.
10.
Celem ram finansowych jest zapewnienie, by w perspektywie średnioterminowej wydatki Unii Europejskiej w rozbiciu na ogólne kategorie kształtowały się w sposób uporządkowany i w granicach zasobów własnych.
11.
Ramy finansowe ustalają na każdy rok w latach 2007 do 2013 i dla każdego działu i poddziału kwoty wydatków według środków na pokrycie zobowiązań.
Całkowite roczne sumy wydatków są przedstawione również dla środków na pokrycie zobowiązań i środków na pokrycie płatności.
Wszystkie te kwoty wyrażone są w cenach z 2004 r.
Ramy finansowe nie uwzględniają pozycji budżetowych finansowanych z dochodów przeznaczonych na określone cele w rozumieniu art. 18 rozporządzenia finansowego z dnia 25 czerwca 2002 r. mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [3], dalej zwanego "rozporządzeniem finansowym".
Informacje dotyczące operacji nieujętych w budżecie ogólnym Unii Europejskiej oraz przewidywalny rozwój różnych kategorii zasobów własnych Wspólnoty zostaną ujęte orientacyjnie w osobnych tabelach.
Informacje te będą corocznie aktualizowane przy przeprowadzaniu dostosowania technicznego ram finansowych.
12.
Instytucje przyznają, iż każda kwota bezwzględna ujęta w ramach finansowych reprezentuje roczny pułap wydatków w budżecie ogólnym Unii Europejskiej.
Bez uszczerbku dla zmian tych pułapów zgodnie z postanowieniami niniejszego porozumienia, instytucje zobowiązują się wykorzystywać swoje odpowiednie uprawnienia w taki sposób, by przestrzegać poszczególnych pułapów wydatków rocznych podczas każdej procedury budżetowej oraz w trakcie wykonania budżetu na dany rok.
13.
Zawierając niniejsze porozumienie, obydwa organy władzy budżetowej zgadzają się przyjąć na cały okres obowiązywania ram finansowych stawek wzrostu w odniesieniu do nieobowiązkowych wydatków wynikających z budżetów ustanowionych w ramach pułapów ustalonych w ramach finansowych.
Z wyjątkiem poddziału 1B ram finansowych zatytułowanego "Spójność na rzecz wzrostu i zatrudnienia", na potrzeby należytego zarządzania finansami instytucje zapewnią, na ile to możliwe, w czasie trwania procedury budżetowej oraz w czasie uchwalania budżetu, by pozostawione zostały do dyspozycji dostateczne marginesy poniżej pułapów dla poszczególnych działów.
14.
Żaden akt przyjęty w ramach procedury współdecyzji przez Parlament Europejski i Radę ani żaden akt przyjęty przez Radę, powodujący przekroczenie środków dostępnych w budżecie lub alokacji dostępnych w ramach finansowych zgodnie z pkt 12, nie może być wykonany pod względem finansowym, dopóki nie zostanie zmieniony budżet oraz, w razie konieczności, dopóki nie zostaną odpowiednio zmienione ramy finansowe zgodnie z właściwą procedurą mającą zastosowanie do każdego takiego przypadku.
15.
Na każdy rok okresu objętego ramami finansowymi wymagane całkowite środki na pokrycie płatności, po rocznym dostosowaniu i z uwzględnieniem wszelkich innych dostosowań i zmian, nie mogą skutkować takim współczynnikiem wykorzystania zasobów własnych, który przekraczałby pułap zasobów własnych.
W razie konieczności obydwa organy władzy budżetowej zadecydują zgodnie z pkt 3 o obniżeniu pułapów określonych w ramach finansowych celem zapewnienia zgodności z pułapem zasobów własnych.
B. Coroczne dostosowania ram finansowych
Dostosowania techniczne
16.
Każdego roku Komisja, działając z wyprzedzeniem w stosunku do procedury budżetowej na rok n+1, dokona następujących dostosowań technicznych ram finansowych:
a) aktualizacja wyceny (według cen z roku n+1) pułapów oraz ogólnych kwot środków na pokrycie zobowiązań i środków na pokrycie płatności;
b) obliczenie marginesu dostępnego w ramach pułapu zasobów własnych.
Komisja dokona tych dostosowań technicznych na podstawie stałego deflatora w wysokości 2 % rocznie.
Wyniki takich dostosowań technicznych i leżące u ich podstaw prognozy gospodarcze będą przekazywane obydwu organom władzy budżetowej.
Dla danego roku nie będą dokonywane żadne dalsze dostosowania techniczne, ani w ciągu tego roku, ani na zasadzie ex-post w latach kolejnych.
17.
W dostosowaniu technicznym dotyczącym roku 2011, jeżeli ustalone zostanie, że skumulowany PKB jakiegokolwiek państwa członkowskiego za lata 2007-2009 odbiegał o ponad +/- 5 % od skumulowanego PKB, który został oszacowany podczas sporządzania niniejszego porozumienia, Komisja dostosuje kwoty alokowane z funduszy wspierających spójność na rzecz danego państwa członkowskiego za ten okres.
Całkowity wynik dostosowań netto, niezależnie od tego czy będzie on dodatni czy ujemny, nie może przekroczyć 3 miliardów EUR.
Jeżeli wynik netto jest dodatni, całkowite dodatkowe zasoby ograniczone są do poziomu niepełnego wykorzystania środków w stosunku do pułapów poddziału 1B na lata 2007-2010.
Wymagane dostosowania zostaną równo rozłożone na lata 2011-2013, a odpowiadające im pułapy zostaną stosownie zmienione.
Dostosowania związane z wykonywaniem
18.
Powiadamiając obydwa organy władzy budżetowej o dostosowaniach technicznych ram finansowych, Komisja przedstawi propozycje dostosowań środków na pokrycie płatności ogółem, jakie uzna za konieczne w świetle ich realizacji celem zapewnienia systematycznego postępu w odniesieniu do środków na pokrycie zobowiązań.
Parlament Europejski i Rada podejmą decyzje w sprawie tych wniosków w terminie do 1 maja roku n zgodnie z pkt 3.
Aktualizacja prognoz dotyczących środków na płatności po 2013 r.
19.
W 2010 r. Komisja dokona aktualizacji prognoz dotyczących środków na płatności po 2013 r.
Aktualizacja ta uwzględni rzeczywistą realizację przewidzianych w budżecie środków na pokrycie zobowiązań oraz środków budżetowych na pokrycie płatności, jak również prognozy dotyczące realizacji.
Ponadto weźmie również pod uwagę zasady określone w celu zapewnienia uporządkowanego kształtowania się środków na płatności względem środków na zobowiązania oraz prognoz przyrostu dochodu narodowego brutto (DNB) Unii Europejskiej.
Dostosowania związane z nadmiernym deficytem budżetowym
20.
W przypadku zniesienia wstrzymania zobowiązań budżetowych dotyczących Funduszu Spójności w ramach procedury nadmiernego deficytu budżetowego Rada na wniosek Komisji i zgodnie z odnośnym aktem podstawowym podejmie decyzję o przeniesieniu wstrzymanych zobowiązań na kolejne lata.
Wstrzymane zobowiązania z roku n nie mogą być ponownie ujmowane w budżecie później niż w roku n+2.
C. Zmiana ram finansowych
21.
Oprócz regularnych dostosowań technicznych i dostosowań wynikających z warunków realizacji, ramy finansowe mogą w przypadku wystąpienia nieprzewidzianych okoliczności, na wniosek Komisji, zostać zmienione zgodnie z pułapem zasobów własnych.
22.
Co do zasady, wniosek o zmianę zgodnie z pkt 21 musi zostać przedstawiony i przyjęty przed rozpoczęciem procedury budżetowej dla danego roku lub pierwszego roku, którego dotyczy.
Każda decyzja w sprawie zmiany ram finansowych do 0,03 % DNB Unii Europejskiej w ramach marginesu na nieprzewidziane wydatki zostanie podjęta wspólnie przez obydwa organy władzy budżetowej stanowiące zgodnie z pkt 3.
Każda zmiana ram finansowych powyżej 0,03 % DNB Unii Europejskiej w ramach marginesu na nieprzewidziane wydatki zostanie podjęta wspólnie przez obydwa organy władzy budżetowej, przy jednomyślnej decyzji Rady.
23.
Bez uszczerbku dla pkt 40, instytucje zbadają zakres realokacji wydatków pomiędzy programy objęte danym działem, którego dotyczą zmiany, ze szczególnym uwzględnieniem spodziewanego niepełnego wykorzystania środków.
Celem powinno być, by znacząca kwota zarówno wyrażona w wartościach bezwzględnych, jak i jako odsetek nowych planowanych wydatków, mieściła się w zakresie istniejącego pułapu dla danego działu.
Instytucje zbadają zakres potrącenia podnoszącego pułap jednej pozycji przez obniżenie pułapu innej pozycji.
Zmiana wydatków obowiązkowych w ramach finansowych nie może prowadzić do obniżenia kwoty dostępnej na wydatki nieobowiązkowe.
Każda zmiana musi zachowywać odpowiedni stosunek między zobowiązaniami i płatnościami.
D. Skutki braku wspólnej decyzji w sprawie dostosowania lub zmiany ram finansowych
24.
W przypadku, gdy Parlament Europejski i Rada nie osiągną porozumienia w sprawie jakiejkolwiek proponowanej przez Komisję korekty lub zmiany ram finansowych, kwoty określone wcześniej będą, po corocznym dostosowaniu technicznym, nadal stosowane jako pułapy wydatków na dany rok.
E. Rezerwa na pomoc nadzwyczajną
25.
Rezerwa na pomoc nadzwyczajną jest przeznaczona na umożliwienie szybkiej reakcji na określone potrzeby państw trzecich w zakresie pomocy, wynikające ze zdarzeń, których nie można było przewidzieć w momencie ustalania budżetu, przede wszystkim na operacje humanitarne, lecz również na cywilne zarządzanie kryzysem lub na ochronę przed kryzysem, jeżeli wymagają tego okoliczności.
Roczna kwota tej rezerwy ustalona jest w cenach stałych na 221 milionów EUR na okres obowiązywania ram finansowych.
Rezerwa ta figuruje w budżecie ogólnym Unii Europejskiej jako rezerwa.
Stosowne środki na zobowiązania zostaną w razie potrzeby ujęte w budżecie poza odpowiednimi pułapami przyjętymi w ramach finansowych i określonymi w załączniku I.
Gdy Komisja uzna, że konieczne jest uruchomienie rezerwy, przedstawi obydwu organom władzy budżetowej wniosek o przesunięcie środków z rezerwy do odpowiednich pozycji budżetu.
Każdy wniosek Komisji o przesunięcie środków w ramach wykorzystania rezerwy musi być jednak poprzedzony badaniem zakresu realokacji środków.
Jednocześnie ze złożeniem wniosku o podjęcie decyzji w sprawie przesunięcia Komisja uruchomi procedurę rozmów trójstronnych, w razie konieczności, w formie uproszczonej, celem uzyskania zgody obydwu organów władzy budżetowej co do konieczności wykorzystania rezerwy oraz wymaganej kwoty.
Przesunięcia dokonywane będą zgodnie z art. 26 rozporządzenia finansowego.
F. Fundusz Solidarności Unii Europejskiej
26.
Fundusz Solidarności Unii Europejskiej służy umożliwieniu szybkiej pomocy finansowej w razie poważnych klęsk żywiołowych na terytorium państwa członkowskiego lub kraju kandydującego, zgodnie z definicją zawartą w odpowiednim akcie podstawowym.
Pułap rocznej kwoty dostępnej w ramach tego funduszu wynosi 1 miliard EUR (w cenach bieżących).
1 października każdego roku co najmniej jedna czwarta rocznej kwoty jest dostępna na pokrycie potrzeb powstałych do końca roku.
Część rocznej kwoty, która nie jest ujęta w budżecie, nie może zostać przeniesiona na kolejne lata.
W wyjątkowych przypadkach i jeżeli pozostające środki finansowe dostępne w funduszu w roku wystąpienia klęski, zgodnie z definicją zawartą w odpowiednim akcie podstawowym, nie są wystarczające do pokrycia kwoty pomocy uważanej za niezbędną przez władzę budżetową, Komisja może zaproponować, aby różnica była sfinansowana z kwot rocznych przewidzianych na rok następny.
Roczna kwota funduszu ujmowana co roku w budżecie w żadnych okolicznościach nie może przekroczyć 1 miliarda EUR.
W momencie spełnienia warunków uruchomienia funduszu określonych w odpowiednim akcie podstawowym, Komisja złoży wniosek w sprawie jego rozdysponowania.
Jeżeli istnieć będzie margines pozwalający na realokację środków w ramach działu wymagającego dodatkowych wydatków, Komisja, za pomocą odpowiedniego instrumentu budżetowego, uwzględni to przy sporządzaniu koniecznego wniosku, zgodnie z rozporządzeniem finansowym.
Decyzja o rozdysponowaniu funduszu podejmowana będzie wspólnie przez obydwa organy władzy budżetowej zgodnie z pkt 3.
Jeżeli zajdzie taka konieczność, stosowne środki na zobowiązania zostaną ujęte w budżecie poza i ponad pułapami odnośnych działów określonymi w załączniku I.
Składając wniosek dotyczący decyzji w sprawie rozdysponowania funduszu Komisja uruchomi procedurę rozmów trójstronnych, w razie konieczności, w formie uproszczonej, celem uzyskania zgody obydwu organów władzy budżetowej co do konieczności wykorzystania funduszu oraz wymaganej kwoty.
G. Instrument elastyczności
27.
Instrument elastyczności o rocznym pułapie w wysokości 200 milionów EUR (w cenach bieżących) ma na celu umożliwienie finansowania w określonym roku budżetowym i do wskazanej wysokości jasno określonych wydatków, których nie można było pokryć w ramach dostępnych pułapów jednej bądź kilku innych pozycji.
Część rocznej kwoty, która nie zostanie wykorzystana, może zostać przeniesiona nie dalej niż na rok n+2.
W przypadku uruchamiania środków w ramach omawianego instrumentu, najpierw wykorzystywane są kwoty pochodzące z wszelkich przeniesień, zaczynając od najstarszego.
Ta cześć rocznej kwoty z roku n, która nie zostanie wykorzystana w roku n+2, wygasa.
Komisja przedstawi wniosek dotyczący uruchomienia instrumentu elastyczności po zbadaniu wszelkich możliwości realokacji środków w ramach danego działu wymagającego dodatkowych wydatków.
Wniosek ten będzie dotyczył zasady korzystania z instrumentu elastyczności, jak również określi istniejące zapotrzebowanie i kwotę.
Może on zostać przedstawiony na dowolny rok budżetowy podczas trwania procedury budżetowej.
Wniosek Komisji zostanie uwzględniony we wstępnym projekcie budżetu lub będzie mu towarzyszył odpowiedni instrument budżetowy zgodnie z rozporządzeniem finansowym.
Decyzja o wykorzystaniu instrumentu elastyczności zostanie podjęta wspólnie przez obydwa organy władzy budżetowej zgodnie z pkt 3.
Porozumienie w tej sprawie osiągnięte zostanie w drodze procedury pojednawczej przewidzianej w załączniku II część C.
H. Europejski Fundusz Przystosowania do Globalizacji
28.
Celem Europejskiego Funduszu Przystosowania do Globalizacji jest zapewnianie dodatkowego wsparcia pracownikom ponoszącym konsekwencje znacznych zmian strukturalnych, które zachodzą w światowej strukturze handlu, oraz pomocy w powrocie na rynek pracy.
Fundusz nie może przekraczać rocznej kwoty 500 milionów EUR (w cenach bieżących), którą uzyskać można z marginesów dostępnych w ramach ogólnego pułapu wydatków na poprzedni rok lub z anulowanych środków na zobowiązania z poprzednich dwóch lat, z wyłączeniem anulowanych środków na zobowiązania powiązanych z działem 1B ram finansowych.
Środki te zostaną ujęte w budżecie ogólnym Unii Europejskiej jako rezerwa w ramach zwykłej procedury budżetowej po tym, jak Komisja określi dostateczne marginesy lub anulowane zobowiązania zgodnie z akapitem drugim.
W momencie spełnienia warunków wykorzystania funduszu określonych w odpowiednim akcie podstawowym Komisja złoży wniosek w sprawie jego wykorzystania.
Decyzja o wykorzystaniu funduszu podjęta zostanie wspólnie przez obydwa organy władzy budżetowej zgodnie z pkt 3.
Przedstawiając wniosek dotyczący decyzji w sprawie wykorzystania funduszu, Komisja uruchomi procedurę rozmów trójstronnych, w razie konieczności, w uproszczonej formie, celem uzyskania zgody obydwu organów władzy budżetowej co do konieczności wykorzystania funduszu i wymaganej kwoty, a także przedstawi obydwu organom władzy budżetowej wniosek dotyczący przesunięcia do odpowiednich pozycji budżetu.
Przesunięcia związane z funduszem dokonywane będą zgodnie z art. 24 ust. 4 rozporządzenia finansowego.
Odpowiednie środki na zobowiązania zostaną ujęte w odpowiednim dziale budżetu, w razie konieczności poza i ponad pułapami określonymi w załączniku I.
I. Dostosowanie ram finansowych mające na celu przygotowanie do rozszerzenia UE
29.
W przypadku przystąpienia nowych państw członkowskich do Unii Europejskiej w okresie objętym ramami finansowymi, Parlament Europejski i Rada, działając na wniosek Komisji zgodnie z pkt 3, dokonają wspólnego dostosowania ram finansowych w celu uwzględnienia potrzeb w zakresie wydatków wynikających z negocjacji akcesyjnych.
J. Okres obowiązywania ram finansowych i konsekwencje ich braku
30.
Do dnia 1 lipca 2011 r. Komisja przedstawi wnioski dotyczące nowych średnioterminowych ram finansowych.
W przypadku, gdy organy władzy budżetowej nie osiągną porozumienia w sprawie nowych ram finansowych i o ile dotychczasowe ramy finansowe nie zostaną wyraźnie wypowiedziane przez jedną ze stron niniejszego porozumienia, pułapy na ostatni rok objęty dotychczasowymi ramami finansowymi zostaną skorygowane zgodnie z pkt 16, tak by zachowane zostały pułapy na 2013 r. w cenach stałych.
W przypadku przystąpienia nowych państw członkowskich do Unii Europejskiej po 2013 r. oraz uznania zmian za konieczne, ramy finansowe, których obowiązywanie przedłużono, zostaną skorygowane w celu uwzględnienia wyników negocjacji akcesyjnych.
CZĘŚĆ II
POPRAWA WSPÓŁPRACY MIĘDZYINSTYTUCJONALNEJ W TRAKCIE PROCEDURY BUDŻETOWEJ
A. Procedura współpracy międzyinstytucjonalnej
31.
Instytucje zobowiązują się ustanowić procedurę współpracy międzyinstytucjonalnej w sprawach budżetowych.
Szczegóły tej współpracy określone są w załączniku II.
B. Opracowanie budżetu
32.
Komisja każdego roku przedstawia wstępny projekt budżetu ukazujący aktualne wymagania Wspólnoty w zakresie finansowania.
Uwzględnia on:
a) przedstawione przez państwa członkowskie prognozy w odniesieniu do funduszy strukturalnych,
b) możliwość wykorzystania przydziału środków, dążąc do zachowania ścisłej zależności między środkami na pokrycie zobowiązań i środkami na pokrycie płatności,
c) możliwości uruchamiania nowych polityk poprzez projekty pilotażowe, nowe działania przygotowawcze lub kontynuację dobiegających końca działań wieloletnich, po uprzednim oszacowaniu możliwości zapewnienia wydania aktu podstawowego w rozumieniu art. 49 rozporządzenia finansowego (definicja aktu podstawowego, konieczność wydania aktu podstawowego — wykonanie i wyjątki),
d) konieczność zapewnienia, by wszelkie zmiany wydatków w odniesieniu do poprzedniego roku były zgodne z ograniczeniami wynikającymi z dyscypliny budżetowej.
Do wstępnego projektu budżetu załączone zostaną opisy zadań, w tym informacje wymagane w art. 27 ust. 3 i art. 33 ust. 2 lit. d) rozporządzenia finansowego (cele, wskaźniki i informacje z oceny).
33.
Instytucje będą unikać, na ile to możliwe, wprowadzania do budżetu pozycji obejmujących nieznaczne kwoty wydatków operacyjnych.
Obydwa organy władzy budżetowej zobowiązują się również mieć na względzie ocenę możliwości wykonania budżetu dokonaną przez Komisję we wstępnych projektach oraz w związku z wykonaniem aktualnego budżetu.
Przed drugim czytaniem w Radzie Komisja prześle pismo do przewodniczącego Komisji Budżetowej Parlamentu Europejskiego wraz z kopią do drugiego z organów władzy budżetowej, zawierające uwagi na temat wykonalności zmian do projektu budżetu przyjętego przez Parlament Europejski w pierwszym czytaniu.
Obydwa organy władzy budżetowej uwzględnią te uwagi w kontekście procedury pojednawczej przewidzianej w załączniku II część. C.
W interesie należytego zarządzania finansami i ze względu na skutki istotnych zmian nomenklatury budżetowej tytułów i rozdziałów dla obowiązków departamentów Komisji w zakresie sprawozdań z zarządzania, obydwa organy władzy budżetowej zobowiązują się omówić takie istotne zmiany z Komisją podczas procedury pojednawczej.
C. Klasyfikacja wydatków
34.
Instytucje uznają za obowiązkowe te wydatki, które obowiązkowo wynikają z traktatów lub aktów przyjętych na mocy tych traktatów.
35.
Wstępny projekt budżetu musi zawierać propozycję klasyfikacji każdej nowej pozycji budżetu oraz każdej pozycji budżetu ze zmienioną podstawą prawną.
W razie nieprzyjęcia klasyfikacji proponowanej we wstępnym projekcie budżetu Parlament Europejski i Rada zbadają klasyfikację danej pozycji budżetu na podstawie załącznika III.
Porozumienie w tej sprawie uzyskiwane będzie w drodze procedury pojednawczej przewidzianej w załączniku II część C.
D. Maksymalna stopa wzrostu wydatków nieobowiązkowych przy braku ram finansowych
36.
Bez uszczerbku dla pkt 13 akapit pierwszy Instytucje przyjmują następujące postanowienia:
a) autonomiczny margines manewru Parlamentu Europejskiego do celów art. 272 ust. 9 akapit czwarty traktatu WE, stanowiący połowę stopy maksymalnej, ma zastosowanie począwszy od przyjęcia przez Radę projektu budżetu w pierwszym czytaniu, łącznie ze wszelkimi zgłoszeniami poprawek.
Maksymalna stopa musi być zachowana w odniesieniu do rocznego budżetu, włączając w to budżety korygujące.
Bez uszczerbku dla możliwości ustalenia nowej stopy część stopy maksymalnej, która nie została wykorzystana, pozostanie dostępna do wykorzystania i może być zastosowana przy rozważaniu projektów budżetów korygujących;
b) bez uszczerbku dla postanowień lit. a), jeżeli w trakcie procedury budżetowej okaże się, że zakończenie procedury może wymagać porozumienia w sprawie ustalenia nowej stopy wzrostu wydatków nieobowiązkowych mającej zastosowanie do środków na płatności lub nowej stopy mającej zastosowanie do środków na zobowiązania (ta druga stopa może być różna od pierwszej), instytucje podejmą starania w celu uzyskania porozumienia między obydwoma organami władzy budżetowej w drodze procedury pojednawczej przewidzianej w załączniku II część C.
E. Włączenie przepisów finansowych do aktów prawnych
37.
Każdy akt prawny dotyczący programu wieloletniego przyjmowany w drodze procedury współdecyzji będzie zawierał przepis, w którym organ prawodawczy określa kopertę finansową dostępną w ramach programu.
Kwota ta stanowić będzie główny punkt odniesienia dla władzy budżetowej podczas corocznej procedury budżetowej.
Przy sporządzaniu wstępnego projektu budżetu władza budżetowa i Komisja zobowiązują się nie odejść o więcej niż 5 % od wymienionej kwoty przez cały okres obowiązywania odnośnego programu, chyba że pojawią się nowe obiektywne długoterminowe okoliczności, dla których podane zostaną wyraźne i ściśle określone przyczyny, przy uwzględnieniu wyników uzyskanych przy realizacji programu, w szczególności na podstawie dokonanych ocen.
Jakikolwiek wzrost wynikający z tego rodzaju zmian nie może wykraczać poza istniejący pułap dla odnośnego działu, bez uszczerbku dla korzystania z instrumentów wymienionych w niniejszym porozumieniu.
Niniejszy punkt nie ma zastosowania do środków na programy spójności przyjęte w ramach procedury współdecyzji, na które państwa członkowskie wstępnie przydzieliły środki i na które ustalono kopertę finansową na cały okres obowiązywania programu.
38.
Akty prawne dotyczące wieloletnich programów niepodlegających procedurze współdecyzji nie będą zawierać "kwot uznanych za konieczne".
W przypadku, gdy Rada pragnęłaby uwzględnić odniesienie finansowe, zostanie ono uznane za wskazujące wolę organu prawodawczego i nie wpłynie na uprawnienia władzy budżetowej określone w traktacie WE.
Przepis ten zostanie wskazany we wszystkich aktach prawnych zawierających takie odniesienie finansowe.
Jeżeli dana kwota była przedmiotem porozumienia osiągniętego w drodze procedury pojednawczej przewidzianej we wspólnej deklaracji Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji z dnia 4 marca 1975 r. [4], będzie ona uznana za kwotę odniesienia w rozumieniu pkt 37 niniejszego porozumienia.
39.
Sprawozdanie finansowe przewidziane w art. 28 rozporządzenia finansowego będzie pod względem finansowym odzwierciedlać cele proponowanego programu i uwzględniać harmonogram obejmujący okres obowiązywania programu.
Zostanie ono zmienione, w razie konieczności, w momencie sporządzania wstępnego projektu budżetu z uwzględnieniem zakresu realizacji programu.
Zmienione sprawozdanie zostanie przekazane władzy budżetowej przy przedstawianiu wstępnego projektu budżetu oraz po przyjęciu budżetu.
40.
W obrębie maksymalnych stóp wzrostu nieobowiązkowych wydatków określonych w pierwszym akapicie pkt 13 obydwa organy władzy budżetowej zobowiązują się przestrzegać alokacji środków na zobowiązania, przewidzianych w stosownych aktach podstawowych dotyczących działań strukturalnych, rozwoju obszarów wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Rybołówstwa.
F. Wydatki dotyczące umów w zakresie rybołówstwa
41.
Instytucje zobowiązują się finansować wydatki wynikające z umów w zakresie rybołówstwa zgodnie z ustaleniami określonymi w załączniku IV.
G. Finansowanie wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa (WPZiB)
42.
W zakresie wydatków na WPZiB ponoszonych z budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich zgodnie z art. 28 Traktatu o Unii Europejskiej Instytucje dążyć będą, w ramach procedury pojednawczej przewidzianej w załączniku II część C i na podstawie wstępnego projektu budżetu przyjętego przez Komisję, do osiągnięcia każdego roku porozumienia w sprawie kwoty wydatków operacyjnych ponoszonych z budżetu Wspólnoty oraz co do podziału kwoty zaproponowanej w akapicie czwartym niniejszego ustępu pomiędzy artykuły rozdziału budżetu WPZiB.
W razie braku porozumienia przyjmuje się, że Parlament Europejski i Rada wprowadzą do budżetu kwotę zawartą w poprzednim budżecie lub kwotę proponowaną we wstępnym projekcie budżetu, w zależności od tego, która z nich będzie niższa.
Całkowita kwota wydatków operacyjnych na WPZiB zostanie wprowadzona w całości do jednego rozdziału budżetu (WPZiB) i rozdzielona pomiędzy artykuły tego rozdziału zgodnie z akapitem czwartym niniejszego ustępu.
Kwota jest przeznaczona na pokrycie rzeczywistych przewidywanych potrzeb szacowanych w ramach opracowywania wstępnego projektu budżetu na podstawie prognoz sporządzanych corocznie przez Radę i przy założeniu rozsądnego marginesu na działania nieprzewidziane.
Nie uwzględnia się żadnych środków w ramach rezerwy.
Każdy artykuł obejmuje instrumenty już przyjęte, instrumenty przewidywane, lecz jeszcze nieprzyjęte, oraz wszystkie przyszłe, tzn. nieprzewidziane, instrumenty przyjmowane przez Radę w trakcie danego roku budżetowego.
Ponieważ na podstawie rozporządzenia finansowego Komisja posiada uprawnienia do samodzielnego dokonywania przesunięć środków pomiędzy artykułami w ramach rozdziału budżetu WPZiB, zostanie odpowiednio zapewniona elastyczność uważana za konieczną dla szybkiej realizacji działań w ramach WPZiB.
W przypadku, gdy wysokość rozdziału budżetu WPZiB okazałaby się w ciągu roku budżetowego niewystarczająca na pokrycie koniecznych wydatków, Parlament Europejski i Rada, działając na wniosek Komisji, przystąpią pilnie do poszukiwania rozwiązania, biorąc pod uwagę pkt 25.
W ramach rozdziału budżetu WPZiB artykuły, w ramach których działania w zakresie WPZiB mają być uwzględniane, będą miały następujące nazwy:
- działania w ramach zarządzania kryzysami, zapobieganie konfliktom, ich rozwiązywanie i działania stabilizacyjne, monitorowanie i wdrażanie procesów pokojowych i procesów związanych z zapewnieniem bezpieczeństwa,
- zakaz rozprzestrzeniania broni i rozbrojenie,
- środki nadzwyczajne,
- środki przygotowawcze i środki następcze,
- specjalni przedstawiciele Unii Europejskiej.
Instytucje zgadzają się, że w latach 2007-2013 na WPZiB do dyspozycji oddane zostanie co najmniej 1740 milionów EUR oraz że kwota przewidziana na środki uwzględnione w artykule, o którym mowa w tiret trzecim, nie może przekraczać 20 % całkowitej kwoty rozdziału budżetu dotyczącego WPZiB.
43.
Każdego roku prezydencja Rady konsultuje się z Parlamentem Europejskim w sprawie dokumentu perspektywicznego Rady, który zostanie przekazany do dnia 15 czerwca dla danego roku, określającego główne aspekty i podstawowe wybory w zakresie WPZiB, łącznie ze skutkami finansowymi dla budżetu ogólnego Unii Europejskiej oraz oceną środków wprowadzonych w roku n-1.
Ponadto prezydencja Rady będzie regularnie informowała Parlament Europejski, odbywając co najmniej pięć razy w roku wspólne spotkania konsultacyjne w ramach stałego dialogu politycznego w sprawie WPZiB uzgadniane najpóźniej na ostatnim posiedzeniu w ramach procedury pojednawczej odbywającym się przed drugim czytaniem w Radzie.
Udział w takich spotkaniach biorą:
- Parlament Europejski: biura dwóch odpowiednich komitetów
- Rada: ambasador (Przewodniczący Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa).
- Komisja zostanie włączona w prace i będzie brała udział w tych spotkaniach.
W każdym przypadku, gdy Rada podejmie decyzję w dziedzinie WPZiB pociągającą za sobą wydatki, Rada niezwłocznie i w każdym przypadku w nieprzekraczalnym terminie pięciu dni roboczych od przyjęcia ostatecznej decyzji prześle do Parlamentu Europejskiego szacunki dotyczące przewidywanych kosztów ("oświadczenie finansowe"), w szczególności odnoszących się do harmonogramu, zatrudnienia personelu, wykorzystania pomieszczeń i innej infrastruktury, środków transportu, wymogów szkoleniowych i ustaleń dotyczących bezpieczeństwa.
Raz na kwartał Komisja informuje władzę budżetową o realizacji działań w zakresie WPZiB oraz przedstawi prognozy finansowe dotyczące pozostałej części roku.
CZĘŚĆ III
NALEŻYTE ZARZĄDZANIE FINANSAMI W RAMACH FUNDUSZY UE
A. Zapewnienie skutecznej i zintegrowanej wewnętrznej kontroli funduszy wspólnotowych
44.
Instytucje zgadzają się co do wagi, jaką ma kwestia wzmocnienia wewnętrznej kontroli bez nakładania dodatkowych obciążeń administracyjnych, co wymaga uproszczenia podstawowego prawodawstwa.
W tym kontekście znaczenie priorytetowe zostanie nadane należytemu zarządzaniu finansami ukierunkowanemu na uzyskanie pozytywnego poświadczenia wiarygodności (DAS) dla funduszy zarządzanych wspólnie.
W tym celu stosowne przepisy można ustanowić w odnośnych podstawowych aktach prawodawczych.
W ramach zwiększonego zakresu obowiązków związanych z funduszami strukturalnymi oraz zgodnie z krajowymi wymogami konstytucyjnymi odnośne organy kontrolne w państwach członkowskich przygotują ocenę dotyczącą zgodności systemów zarządzania i kontroli z przepisami Wspólnoty.
Państwa członkowskie zobowiązują się tym samym do przygotowania rocznego podsumowania dostępnych kontroli i deklaracji na odpowiednim szczeblu krajowym.
B. Rozporządzenie finansowe
45.
Instytucje zgadzają się, że niniejsze porozumienie i budżet będą wdrażane przy należytym zarządzaniu finansami w oparciu o zasady gospodarności, efektywności, skuteczności, ochrony interesów finansowych, proporcjonalności kosztów administracyjnych, jak również o przejrzyste procedury.
Instytucje podejmą odpowiednie środki, w szczególności przewidziane w rozporządzeniu finansowym, które powinny zostać przyjęte w drodze procedury pojednawczej ustanowionej wspólną deklaracją Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji z dnia 4 marca 1975 r. na zasadach, które umożliwiły porozumienie w 2002 r.
C. Programowanie finansowe
46.
Komisja przedkłada pełne programowanie finansowe dla działów 1A, 2 (dla środowiska naturalnego i rybołówstwa), 3A, 3B i 4 ram finansowych na lata 2007-2013 dwa razy do roku, pierwszy raz w maju/czerwcu (wraz z dokumentami załączonymi do wstępnego projektu budżetu), a następnie w grudniu/styczniu (po przyjęciu budżetu).
Dokument ten, uporządkowany według działów, obszaru działalności i pozycji budżetu, powinien identyfikować dwie fazy:
a) obowiązujące prawodawstwo z rozróżnieniem na programy wieloletnie i działania roczne:
- w przypadku programów wieloletnich Komisja powinna określić procedurę, w ramach której zostały one przyjęte (współdecyzji i konsultacji), okres ich obowiązywania, kwoty odniesienia, udział przypisany do wydatków administracyjnych;
- w przypadku działań rocznych (projekty pilotażowe, działania przygotowawcze, agencje) oraz akcji finansowanych w ramach prerogatyw Komisji, Komisja powinna dostarczyć szacunki wieloletnie, a w przypadku projektów pilotażowych i działań przygotowawczych marginesy założone w ramach zatwierdzonych pułapów przewidzianych w Części D w załączniku II;
b) wnioski legislacyjne będące w trakcie procesu legislacyjnego: bieżące wnioski Komisji, do których odwołują się pozycja budżetu (na niższym poziomie), rozdział i obszar polityki.
Należy stworzyć mechanizm pozwalający na aktualizację tabel każdorazowo wraz z przyjęciem nowego wniosku w celu umożliwienia oceny skutków finansowych
Komisja powinna rozważyć sposoby powiązania programowania finansowego z jej programowaniem prawodawczym, aby zapewnić bardziej precyzyjne i wiarygodne prognozy.
W przypadku każdego wniosku legislacyjnego Komisja powinna wskazać, czy jest on włączony do programowania na okres od maja do grudnia, czy też nie.
Władza budżetowa powinna być informowana w szczególności o:
a) wszystkich nowych przyjętych aktach prawnych, które jednak nie są ujęte w dokumencie na okres od maja do grudnia (wraz z odnośnymi kwotami);
b) wszystkich aktach prawnych będących w trakcie procesu legislacyjnego, które jednak nie są ujęte w dokumencie na okres od maja do grudnia (wraz z odnośnymi kwotami);
c) prawodawstwie przewidzianym w rocznym programie prac i prawodawstwa ze wskazaniem działań mogących mieć skutki finansowe (tak/nie).
W każdym przypadku, gdy będzie to niezbędne, Komisja powinna wskazać na przeprogramowanie, jakie pociągną za sobą wnioski legislacyjne.
W oparciu o dostarczone przez Komisje dane powinna być dokonywana ocena sytuacji na każdym spotkaniu trójstronnym, o którym mowa w niniejszym porozumieniu.
D. Agencje i szkoły europejskie
47.
Przy sporządzaniu wniosku dotyczącego utworzenia jakiejkolwiek nowej agencji Komisja oceni skutki budżetowe dla odpowiednich działów wydatków.
W oparciu o te informacje i bez uszczerbku dla procedur legislacyjnych wymaganych dla utworzenia agencji obydwa organy władzy budżetowej zobowiązują się w ramach współpracy budżetowej osiągnąć na czas porozumienie w sprawie finansowania agencji.
Podobną procedurę należy zastosować w przypadku planów utworzenia nowej szkoły europejskiej.
E. Dostosowanie Funduszy Strukturalnych, Funduszu Spójności, Funduszu Rozwoju Obszarów Wiejskich i Europejskiego Funduszu Rybołówstwa w świetle okoliczności ich wdrażania
48.
W przypadku przyjęcia po dniu 1 stycznia 2007 r. nowych zasad bądź programów odnoszących się do Funduszy Strukturalnych, Funduszu Spójności, Funduszu Rozwoju Obszarów Wiejskich i Europejskiego Funduszu Rybołówstwa obydwa organy władzy budżetowej zobowiązują się zatwierdzić — na wniosek Komisji — przeniesienie na następne lata, ponad odnośne pułapy wydatków, środki przydzielone, ale niewykorzystane w 2007 r.
Parlament Europejski i Rada podejmą decyzje w sprawie wniosków Komisji dotyczących przeniesienia niewykorzystanych środków przydzielonych z roku 2007 w terminie do dnia 1 maja 2008 r. zgodnie z pkt 3.
F. Nowe instrumenty finansowe
49.
Instytucje zgadzają się, że wprowadzenie mechanizmu współfinansowania jest niezbędne w celu wzmocnienia efektu dźwigni w zakresie budżetu Unii Europejskiej poprzez zachęcenie do finansowania.
Instytucje te zgadzają się wspierać rozwój odpowiednich wieloletnich instrumentów finansowych poprzez działania zachęcające inwestorów publicznych i prywatnych.
Przedstawiając wstępny projekt budżetu, Komisja złoży władzy budżetowej sprawozdanie na temat działań sfinansowanych przez Europejski Bank Inwestycyjny, Europejski Fundusz Inwestycyjny i Europejski Bank Odbudowy i Rozwoju w celu wsparcia inwestycji w zakresie badań i rozwoju, sieci transeuropejskich oraz małych i średnich przedsiębiorstw.
Zmieniony regulamin Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego
(zatwierdzony przez Radę dnia 24 lipca 2006 r.)
(2006/C 182/02)
RADA ZARZĄDZAJĄCA EUROPEJSKIEGO CENTRUM ROZWOJU KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO,
ustanowiona w art. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 337/75 z dnia 10 lutego 1975 r. ustanawiającego Europejskie Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego [1] (zwanego dalej "rozporządzeniem ustanawiającym"),
uwzględniając art. 5 akapit pierwszy wyżej wymienionego rozporządzenia,
PRZYJMUJE PONIŻSZY REGULAMIN:
Mianowanie przewodniczącego i wiceprzewodniczących
Artykuł 1
Przewodniczący i trzej wiceprzewodniczący są mianowani przez radę zarządzającą w taki sposób, by każda z tych osób reprezentowała jedną z czterech kategorii wspomnianych w art. 4 ust. 2 rozporządzenia ustanawiającego.
Artykuł 2
1.
Jeśli przewodniczący jest nieobecny lub jeśli nie może uczestniczyć w posiedzeniu, jego obowiązki sprawuje jeden z wiceprzewodniczących, wybieranych według kolejności określonej przez biuro.
2.
Jeśli przewodniczący lub wiceprzewodniczący są nieobecni lub jeśli nie mogą uczestniczyć w posiedzeniu, ich obowiązki sprawuje członek o najdłuższym stażu, lub — w przypadku równego stażu wszystkich członków — najstarszy członek.
Biuro
Artykuł 3
1.
Zgodnie z art. 4 ust. 8 i 5 rozporządzenia ustanawiającego rada zarządzająca powołuje biuro, w skład którego wchodzą przewodniczący i trzech wiceprzewodniczących rady zarządzającej, koordynator grupy przedstawicieli rządów, koordynator grupy przedstawicieli pracowników, koordynator grupy przedstawicieli pracodawców oraz dodatkowy przedstawiciel służb Komisji.
2.
Bez uszczerbku dla zakresu obowiązków dyrektora, określonego w art. 7 i 8 rozporządzenia ustanawiającego, biuro podejmuje decyzje, które są pilne lub konieczne do zarządzania centrum pomiędzy posiedzeniami rady zarządzającej, a także nadzoruje — z upoważnienia rady zarządzającej — realizację podjętych przez nią decyzji.
3. Biuro nie może zastępować rady zarządzającej w działaniach, do których rozporządzenie ustanawiające wyraźnie uprawnia jedynie radę zarządzającą; są to: lista kandydatów na nowego dyrektora (art. 6 ust.1); średniookresowe priorytety działania oraz program pracy (art. 8 ust. 1); preliminarz dochodów i wydatków na kolejny rok budżetowy (art. 11 ust. 1) oraz sprawy związane z organizacją, składem i metodą pracy biura.
4.
Biuro podejmuje decyzje na podstawie konsensusu.
Jeżeli nie uda się osiągnąć konsensusu, biuro przekazuje sprawę radzie zarządzającej, która podejmuje decyzję (art. 4 ust. 12 rozporządzenia ustanawiającego).
5.
Jeśli na posiedzeniu mają być omawiane kwestie strategiczne dla decyzji podejmowanych później przez radę zarządzającą, może ona zdecydować o powiększeniu składu osobowego biura o maksymalnie trzech członków z każdej grupy.
6.
Istnienie porozumienia wśród członków biura w sprawie wniosku zgłoszonego przez jednego z nich lub przez dyrektora centrum może zostać ustalone z zastosowaniem procedury pisemnej określonej przez radę zarządzającą.
Zwoływanie posiedzeń i ich miejsce
Artykuł 4
1.
Zgodnie z art. 4 ust. 6 rozporządzenia ustanawiającego przewodniczący zwołuje posiedzenie rady zarządzającej z własnej inicjatywy (co najmniej raz w roku) lub na wniosek przynajmniej jednej trzeciej członków rady zarządzającej.
2.
Dyrektor centrum w imieniu przewodniczącego powiadamia wszystkich członków o terminie posiedzenia nie później niż 15 dni roboczych przed tym terminem.
Jednocześnie przesyła członkom wstępny porządek obrad wyszczególniający zagadnienia do omówienia, a także wszelkie dokumenty przygotowawcze.
3.
Jeśli — zgodnie z art. 4 ust. 6 rozporządzenia ustanawiającego — przynajmniej jedna trzecia członków rady zarządzającej wystąpi z wnioskiem o zwołanie posiedzenia rady, przewodniczący stosuje się do wniosku w ciągu jednego miesiąca, spełniając przy tym wymogi ust. 2.
Artykuł 5
Posiedzenia rady zarządzającej odbywają się z reguły w siedzibie centrum.
Porządek obrad
Artykuł 6
1.
Na początku posiedzenia rada zarządzająca przyjmuje porządek obrad, w którym znajdują się zagadnienia ujęte we wstępnym porządku obrad, o którym mowa w art. 4 ust. 2, a także wszelkie inne zagadnienia podlegające kompetencjom rady zarządzającej, zaproponowane przez przewodniczącego lub — zgodnie z ust. 2 — przez jednego lub kilku członków rady.
2.
Każdy wniosek jednego lub kilku członków rady zarządzającej o umieszczenie danego zagadnienia w porządku obrad lub o jego wykreślenie zawiera podstawy zgłoszenia wniosku i jest przesyłany przewodniczącemu na piśmie co najmniej tydzień przed posiedzeniem.
Przewodniczący niezwłocznie powiadamia o takim wniosku pozostałych członków rady zarządzającej.
3.
Podczas posiedzenia każdy członek może zaproponować włączenie danego zagadnienia do porządku obrad kolejnego posiedzenia.
Na początku kolejnego posiedzenia rada zarządzająca podejmuje decyzję, czy umieścić dane zagadnienie w porządku obrad.
Uczestnictwo w posiedzeniach
Artykuł 7
1.
Oprócz przewodniczącego, wiceprzewodniczących i członków w posiedzeniu uczestniczyć mogą, bez prawa głosu:
- dyrektor i zastępca dyrektora centrum.
2.
Na wniosek przewodniczącego rada zarządzająca może zezwolić na uczestnictwo w posiedzeniach rady zarządzającej lub biura, bez prawa głosu:
- członkom komitetu pracowniczego centrum,
- osobom posiadającym szczególną wiedzę w zakresie zagadnień, za które odpowiedzialna jest rada.
Artykuł 8
Członek rady zarządzającej, który nie może uczestniczyć w posiedzeniu, powiadamia o tym fakcie dyrektora centrum.
Obrady
Artykuł 9
1.
Kworum stanowi większość członków rady zarządzającej lub osób upoważnionych do ich reprezentowania, z uwzględnieniem art. 13, w obecności co najmniej jednej trzeciej wszystkich członków.
W razie braku kworum przewodniczący zamyka posiedzenie i jak najszybciej zwołuje następne.
2.
Posiedzenia rady zarządzającej nie są jawne, ale ich wynik będzie podany do wiadomości publicznej, chyba że poruszane zagadnienia są poufne.
3.
Obradami kieruje przewodniczący.
4.
Przewodniczący przyznaje pierwszeństwo wypowiedzi osobom, które chciałyby zabrać głos w kwestii formalnej lub zgłosić uwagę wstępną.
5.
Jeśli mówca odbiega od tematu i został już dwukrotnie przywołany do porządku przez przewodniczącego, przewodniczący może — jeśli uwagi mówcy nadal nie dotyczą tematu — zabronić mu przemawiać.
6.
Jeśli przewodniczący lub któryś z członków podaje w wątpliwość dopuszczalność wniosku zaproponowanego przez członka podczas obrad, kwestia ta podlega głosowaniu.
Meritum tego wniosku może podlegać dyskusji jedynie za zgodą większości w rozumieniu art. 10 ust. 1.
7.
Jeśli przewodniczący osądzi, że wniosek może zakłócić obrady rady zarządzającej, przedkłada go pod głosowanie bez debaty.
Podejmowanie decyzji
Artykuł 10
1.
Zgodnie z art. 4 ust. 7 rozporządzenia ustanawiającego decyzje rady zarządzającej są podejmowane bezwzględną większością głosów.
2.
Głosowanie nad wnioskiem, aby rada zarządzająca nie wyrażała swojej opinii na temat danego zagadnienia lub aby dane zagadnienie rozważyć w późniejszym terminie, odbywa się przed głosowaniem nad wnioskiem dotyczącym meritum zagadnienia.
3.
Wniosek, który dotyczy kilku zagadnień, jest dzielony na części odpowiadające poszczególnym zagadnieniom, jeśli zgłoszono taką propozycję.
4.
Jeśli rozpatrywanych jest kilka wniosków dotyczących tego samego zagadnienia, jako pierwszy poddawany jest pod głosowanie wniosek pociągający za sobą najistotniejsze skutki.
W przypadku propozycji zmian, jako pierwsza poddawana jest pod głosowanie propozycja zmiany stanowiącej najistotniejszą ingerencję w treść tekstu podstawowego.
W przypadku propozycji wprowadzenia modyfikacji do zmiany, jako pierwsze poddawane są pod głosowanie propozycje tych modyfikacji, które dotyczą zmiany stanowiącej najistotniejszą ingerencję w treść tekstu podstawowego, począwszy przy tym od modyfikacji najpoważniejszej.
5.
Ostateczne głosowanie dotyczy tekstu będącego rezultatem poprzedniego głosowania.
Artykuł 11
1.
W przypadku każdej decyzji podjętej przez radę zarządzającą podawane są liczbowe wyniki głosowania. Na wniosek mniejszości decyzji towarzyszy pisemne oświadczenie dotyczące poglądów mniejszości.
2.
W razie potrzeby dyrektor centrum powiadamia o podjętych decyzjach.
Metoda głosowania
Artykuł 12
1.
Głosowanie odbywa się przez podniesienie ręki lub jest imienne.
2.
Jeśli wynik głosowania przez podniesienie ręki jest podważany, przewodniczący przystępuje do głosowania imiennego.
3.
Nominacje i mianowania podlegają głosowaniu tajnemu, jeśli wniesie o to jeden z członków lub jeśli przewodniczący uzna to za konieczne.
4.
W przypadku głosowania tajnego przewodniczący dokonuje przeliczenia głosów w obecności trzech członków komisji skrutacyjnej wyznaczanych przez radę zarządzającą przy każdym głosowaniu.
Przewodniczący niezwłocznie ogłasza wyniki głosowania.
5.
Jeśli wniosek jest poddawany pod głosowanie, każdy z członków obecnych na posiedzeniu, na życzenie, zostaje upoważniony przez przewodniczącego do krótkiego objaśnienia przyczyn zajęcia danego stanowiska podczas głosowania.
Głosowanie przez pełnomocnika
Artykuł 13
1.
Każdy członek, który nie może uczestniczyć w posiedzeniu, ma prawo upoważnić innego członka należącego do tej samej kategorii do głosowania w jego imieniu.
Członkowie, którzy upoważnili inną osobę do głosowania, muszą na piśmie powiadomić o tym przewodniczącego przed posiedzeniem.
2.
Członek nie może głosować w zastępstwie więcej niż dwóch osób.
3.
Pełnomocnictwo do głosowania jest ważne tylko podczas posiedzenia, na które zostało udzielone.
Zamknięcie obrad
Artykuł 14
1.
Przewodniczący może wnieść o zamknięcie obrad, jeśli uzna, że wszyscy członkowie mieli możność wyrażenia swoich poglądów.
O zamknięcie obrad mogą także wnioskować członkowie.
2.
Członkowi pragnącemu zabrać głos w sprawie zamknięcia obrad przysługuje pierwszeństwo wypowiedzi przed innymi członkami.
3.
Każdy wniosek o zamknięcie obrad jest poddawany pod głosowanie.
Procedury pisemne
Artykuł 15
1.
Procedury pisemne mogą być organizowane na dwa sposoby:
a) przez wysłanie propozycji wszystkim członkom rady zarządzającej; członkowie są proszeni o przedstawienie stanowisk reprezentującym ich członkom biura, które następnie podejmuje decyzję;
b) przez propozycję decyzji, jeśli członkom biura nie udało się osiągnąć konsensusu (art. 3 ust. 5).
2.
Rada zarządzająca określa praktyczny sposób realizacji procedur pisemnych; sposób ten musi zapewniać dostateczną ilość czasu na głosowanie (drogą elektroniczną) i inne procedury niezbędne do przeprowadzenia głosowania.
Protokoły posiedzeń
Artykuł 16
1.
Z każdego posiedzenia sporządza się protokół.
2.
Obejmuje on:
a) listę osób obecnych i głosów oddanych przez pełnomocników;
b) zapis obrad;
c) decyzje przyjęte przez radę zarządzającą z podaniem wyniku liczbowego każdego przeprowadzonego głosowania.
3.
Rada zarządzająca otrzymuje projekt protokołu w ciągu czterech tygodni od danego posiedzenia.
4.
Protokół jest przedkładany radzie zarządzającej z zastosowaniem procedury pisemnej i zatwierdzany przez biuro.
5.
Wnioski o wprowadzenie zmian do projektu protokołu są przedkładane dyrektorowi na piśmie nie później niż cztery tygodnie po tym, jak członkowie otrzymają protokół.
6.
Pod zatwierdzonym protokołem podpis składają przewodniczący oraz dyrektor centrum.
Sekretariat
Artykuł 17
1.
Zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia ustanawiającego dyrektor centrum przygotowuje i organizuje pracę rady zarządzającej i biura oraz zapewnia obsługę sekretariatu podczas posiedzeń.
Dyrektor wspiera biuro i radę zarządzającą przy opracowywaniu decyzji podejmowanych na posiedzeniach lub z zastosowaniem procedury pisemnej.
2.
Korespondencja przeznaczona dla rady zarządzającej, jej przewodniczącego lub dyrektora centrum kierowana jest na adres centrum.
Zmiana regulaminu
Artykuł 18
1.
Rada zarządzająca podejmuje decyzję o zmianie swojego regulaminu bezwzględną większością głosów.
2.
Zmiana wchodzi w życie po tym, jak Rada Unii Europejskiej otrzyma opinię Komisji i wyrazi zgodę na zmianę.
[1] Dz.U. L 39 z 13.2.1975. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 2051/2004 (Dz.U. L 355 z 1.12.2004, str. 1).
--------------------------------------------------
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 3/2006
z dnia 4 stycznia 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 5 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 4/2006
z dnia 4 stycznia 2006 r.
ustanawiające współczynnik redukcji stosowany w ramach podkontyngentu taryfowego III na pszenicę zwyczajną o jakości innej niż jakość wysoka, przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 2375/2002
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 2375/2002 z dnia 27 grudnia 2002 r. otwierające i ustalające zarządzanie wspólnotowym kontyngentem taryfowym na pszenicę zwyczajną z państw trzecich, o jakości innej niż jakość wysoka oraz wprowadzające odstępstwo od rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 [2], w szczególności jego art. 5 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 2375/2002 otworzyło roczny kontyngent celny na 2981600 ton pszenicy zwyczajnej, o jakości innej niż jakość wysoka.
Kontyngent ten został podzielony na trzy podkontyngenty.
(2) Artykuł 3 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2375/2002 ustalił na 592900 ton wielkość podkontyngentu III dla okresu od dnia 1 stycznia do dnia 31 marca 2006 r.
(3) Ilości wnioskowane w dniu 2 stycznia 2006 r., zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2375/2002, przekraczają ilości pozostające w dyspozycji. Należy więc określić, w jakiej mierze pozwolenia mogą być wydane, poprzez ustanowienie współczynnika redukcji, jaki należy zastosować do wnioskowanych ilości,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Każdy wniosek o wydanie pozwolenia na przywóz w ramach podkontyngentu III dla pszenicy zwyczajnej, o jakości innej niż jakość wysoka, złożony i przekazany Komisji w dniu 2 stycznia 2006 r., zgodnie z art. 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 2375/2002, zostaje uwzględniony do wysokości 5,60082 % ilości wnioskowanych.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 5 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 5/2006
z dnia 5 stycznia 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 6 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 6/2006
z dnia 5 stycznia 2006 r.
zmieniające załączniki I i II do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego w odniesieniu do dihydrostreptomycyny, tosylchloraminy sodu i Piceae turiones recentes extractum
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], w szczególności jego art. 2 i 3,
uwzględniając opinie Europejskiej Agencji Leków wydane przez Komitet ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wszystkie substancje czynne farmakologicznie, które są stosowane we Wspólnocie w produktach leczniczych przeznaczonych do podawania zwierzętom hodowanym w celu produkcji żywności powinny być oceniane zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2377/90.
(2) Dihydrostreptomycyna została ujęta w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 w odniesieniu do mięśni, tłuszczu, wątroby, nerek i mleka bydła i owiec oraz w odniesieniu do mięśni, wątroby, nerek, skóry i tłuszczu trzody chlewnej, w naturalnych proporcjach.
Pozycja ta powinna zostać rozszerzona z bydła i owiec na wszystkie przeżuwacze.
(3) Tosylchloramina została ujęta w załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 w odniesieniu do ryb wyłącznie dla postaci przenoszonej wodą oraz w odniesieniu do bydła wyłącznie do stosowania miejscowego.
Pozycja ta powinna zostać rozszerzona w odniesieniu do koni wyłącznie do stosowania zewnętrznego.
(4) W odniesieniu do Piceae turiones recentes extractum został złożony wniosek o ustanowienie najwyższych dopuszczalnych limitów pozostałości.
Substancja ta powinna zostać ujęta w załączniku II do wymienionego rozporządzenia w odniesieniu do wszystkich gatunków hodowanych w celu produkcji żywności wyłącznie do stosowania doustnego.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (EWG) nr 2377/90.
(6) Aby umożliwić wykonanie przepisów niniejszego rozporządzenia, jego stosowanie należy rozpocząć dopiero po odpowiednim okresie, co pozwoli Państwom Członkowskim dostosować zezwolenia na wprowadzenie do obrotu wydawane zgodnie z dyrektywą 2001/82/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do weterynaryjnych produktów leczniczych [2].
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załączniki I i II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 7/2006
z dnia 5 stycznia 2006 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na wywóz w systemie B w sektorze owoców i warzyw (jabłka)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1961/2001 z dnia 8 października 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 w odniesieniu do refundacji wywozowych do owoców i warzyw [2], w szczególności jego art. 6 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1702/2005 [3] ustala ilości indykatywne, dla których mogą zostać wydane pozwolenia na wywóz w systemie B.
(2) Biorąc pod uwagę informacje, którymi dzisiaj dysponuje Komisja, ilości indykatywne przewidziane na bieżący okres wywozu w odniesieniu do jabłek mogą zostać niedługo przekroczone.
To przekroczenie byłoby naruszeniem prawidłowego funkcjonowania systemu refundacji wywozowych w sektorze owoców i warzyw.
(3) W celu uniknięcia opisanej sytuacji należy odrzucić wnioski o pozwolenia w systemie B dla jabłek wywiezionych po dniu 6 stycznia 2006 r., aż do końca bieżącego okresu wywozu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do jabłek wnioski o pozwolenia na wywóz w systemie B, złożone z tytułu art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1702/2005, dla których zgłoszenie wywozowe zostało przyjęte po dniu 6 stycznia i przed dniem 17 stycznia 2006 r., są odrzucone.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 6 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 8/2006
z dnia 5 stycznia 2006 r.
ustalające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na melasę w sektorze cukru, stosowane od dnia 6 stycznia 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 24 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1422/95 z dnia 23 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu melasy w sektorze cukru i zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 785/68 [2], przewiduje, że cenę importową CIF melasy, ustaloną zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 785/68 [3], uważa się za "cenę reprezentatywną". Uważa się, że ta cena została ustalona dla jakości standardowej określonej w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(2) Dla celów ustalania cen reprezentatywnych, należy wziąć pod uwagę wszelkie informacje przewidziane w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 785/68, z wyjątkiem przypadków przewidzianych w art. 4 wymienionego rozporządzenia, oraz, w przypadku gdy ma to zastosowanie, dla celów takiego ustalenia można zastosować metodę przewidzianą w art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(3) Dla celów dostosowania cen, nieodnoszącego się do jakości standardowej, należy, w zależności od jakości oferowanej melasy, zwiększyć lub zmniejszyć ceny w zależności od wyników otrzymanych w zastosowaniu art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(4) Kiedy istnieje różnica między ceną spustową dla rozpatrywanego produktu a ceną reprezentatywną, należy ustalić dodatkowe należności przywozowe zgodnie z warunkami przewidzianymi w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1422/95.
W przypadku zawieszenia stosowania należności przywozowych w zastosowaniu art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1422/95, należy ustalić szczególne kwoty dla tych należności.
(5) Należy ustalić ceny reprezentatywne i dodatkowe należności celne w odniesieniu do przywozu rozpatrywanych produktów, zgodnie z art. 1 ust. 2 i art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1422/95.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1422/95 są wskazane w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 6 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 9/2006
z dnia 5 stycznia 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe do cukru białego i cukru surowego w stanie nieprzetworzonym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) wymienionego rozporządzenia a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, refundacje do cukrów białego i surowego, niedenaturowanych i wywiezionych w stanie nieprzetworzonym muszą zostać ustalone przy uwzględnieniu sytuacji na rynku wspólnotowym i rynku światowym cukru, i w szczególności elementów kalkulacji cen i kosztów, o których mowa w art. 28 wymienionego rozporządzenia.
Zgodnie z tym samym artykułem, należy również uwzględnić gospodarcze aspekty proponowanego wywozu.
(3) W odniesieniu do cukru surowego, refundację należy ustalić dla jakości standardowej, która jest określona w załączniku I, pkt II rozporządzenia (WE) nr 1260/2001. Wymieniona refundacja jest ponadto ustalana zgodnie z art. 28 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001. Cukier krystaliczny został określony w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2135/95 z dnia 7 września 1995 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania przyznawania refundacji wywozowych w sektorze cukru [2]. Kwotę tak obliczonej refundacji w odniesieniu do cukrów aromatyzowanych lub zawierających substancje barwiące należy zastosować do ich zawartości sacharozy, zatem należy ją ustalać w odniesieniu na 1 % tej zawartości.
(4) W przypadkach szczególnych kwota refundacji może być ustalona w instrumentach prawnych innego typu.
(5) Refundację należy ustalać co dwa tygodnie.
Można ją zmieniać w tym odstępie czasowym.
(6) Art. 27 ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 przewiduje, że sytuacja na rynku światowym lub specyficzne wymagania pewnych rynków mogą uczynić koniecznym zróżnicowanie refundacji do produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(7) Znaczący i szybki wzrost preferencyjnego przywozu cukru pochodzącego z zachodnich krajów bałkańskich od początku 2001 r., oraz wywozu cukru ze Wspólnoty do tych krajów wydaje się być istotnie sztuczny.
(8) Aby uniknąć wszelkiego nadużycia w związku z ponownym przywozem do Wspólnoty produktów w sektorze cukru, dla których przyznano refundację wywozową, należy nie ustalać refundacji do produktów, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu w odniesieniu do wszystkich zachodnich krajów bałkańskich.
(9) Biorąc pod uwagę te informacje i aktualną sytuację na rynkach w sektorze cukru, a w szczególności notowania lub ceny cukru we Wspólnocie i na rynku światowym, należy ustalić refundację w odpowiedniej wysokości.
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje, które przyznaje się do wywozu produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, w stanie nieprzetworzonym i niedenaturowanych, ustalone są zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 6 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 10/2006
z dnia 5 stycznia 2006 r.
ustalające maksymalne kwoty refundacji wywozowej do cukru białego przeznaczonego do niektórych państw trzecich w ramach 16. przetargu częściowego wykonanego w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 1138/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1138/2005 z dnia 15 lipca 2005 r. w sprawie stałego przetargu ustalającego opłaty wyrównawcze i/lub refundacje wywozowe do cukru białego na rok gospodarczy 2004/2005 [2] przystępuje się do przetargów częściowych w sprawie wywozu wspomnianego cukru do niektórych państw trzecich.
(2) Zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1138/2005, jeżeli właściwe, ustala się maksymalną kwotę refundacji wywozowej dla rozpatrywanego przetargu częściowego, biorąc pod uwagę w szczególności sytuację i przewidywany rozwój rynku cukru we Wspólnocie i na rynku światowym.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W 16. przetargu częściowym na cukier biały, wykonanym zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1138/2005, maksymalną kwotę refundacji wywozowej ustala się w wysokości 36,900 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 6 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 11/2006
z dnia 5 stycznia 2006 r.
w sprawie przekazanych ofert na przywóz sorgo, w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2094/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na maksymalne obniżenie opłat przywozowych w odniesieniu do przywozu sorgo pochodzącego z krajów trzecich do Hiszpanii został ogłoszony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2094/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1839/95 [3], na podstawie przekazanych ofert Komisja może, w myśl procedury przewidzianej w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, postanowić o wstrzymaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę w szczególności czynniki przewidziane w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1839/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnego obniżenia opłat przywozowych.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 30 grudnia 2005 r. do 5 stycznia 2006 r. w ramach przetargu na obniżenie opłat przewozowych na sorgo, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2094/2005.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 6 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 12/2006
z dnia 5 stycznia 2006 r.
ustalające maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę, w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2093/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na maksymalne obniżenie opłat przywozowych w odniesieniu do przywozu kukurydzy pochodzącej z krajów trzecich do Hiszpanii został ogłoszony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2093/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1839/95 [3], w myśl procedury przewidzianej w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, Komisja może podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnego obniżenia opłat przywozowych, uwzględniając w szczególności czynniki przewidziane w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1839/95. Przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnemu obniżeniu opłat przywozowych lub jest od niego niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnego obniżenia opłat przywozowych w wysokości określonej w art. 1.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 30 grudnia 2005 r. do 5 stycznia 2006 r. w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2093/2005, ustala się maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę w wysokości 19,19 EUR/t dla ogólnej maksymalnej ilości całkowitej równej 37000 t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 6 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 13/2006
z dnia 5 stycznia 2006 r.
ustalające maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1809/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na maksymalne obniżenie opłat przywozowych w odniesieniu do przywozu kukurydzy pochodzącej z krajów trzecich do Portugalii został ogłoszony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1809/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1839/95 [3], w myśl procedury przewidzianej w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, Komisja może podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnego obniżenia opłat przywozowych, uwzględniając w szczególności czynniki przewidziane w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1839/95. Przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnemu obniżeniu opłat przywozowych lub jest od niego niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż, prowadzi do ustalenia maksymalnego obniżenia opłat przywozowych w wysokości określonej w art. 1.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 30 grudnia 2005 r. do 5 stycznia 2006 r. w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1809/2005, ustala się maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę w wysokości 22,95 EUR/t dla maksymalnej ilości całkowitej równej 325 t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 6 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 14/2006
z dnia 5 stycznia 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe dla zbóż, pszennych i żytnich mąk, kasz oraz grysików
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 wymienionego rozporządzenia, a cenami tych produktów we Wspólnocie, może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Refundacje wywozowe powinny być ustalone z uwzględnieniem czynników, o których mowa w art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż [2].
(3) W odniesieniu do pszennych oraz żytnich mąk, kasz i grysików refundację wywozową stosowaną do tych produktów należy wyliczyć z uwzględnieniem ilości zbóż koniecznych do wytwarzania danych produktów.
Ilości te zostały ustalone w rozporządzeniu (WE) nr 1501/95.
(4) Sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymogi niektórych rynków mogą sprawić, że niezbędne stanie się zróżnicowanie refundacji dla niektórych produktów, w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(5) Refundacja powinna być ustalana raz na miesiąc. Zmian można dokonywać w tym odstępie czasowym.
(6) Zastosowanie tych zasad do aktualnej sytuacji na rynkach zbóż, a w szczególności do notowań lub cen na te produkty we Wspólnocie i na rynku światowym, prowadzi do ustalenia refundacji w wysokości podanej w załączniku.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe dla produktów, o których mowa w art. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, z wyjątkiem słodu, wywiezionych w stanie naturalnym, ustala się w wysokości podanej w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 6 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 15/2006
z dnia 5 stycznia 2006 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową dla jęczmienia w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1058/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową dla jęczmienia na wywóz do pewnych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1058/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnej wysokości refundacji wywozowej, uwzględniając czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95. W tym wypadku przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnej refundacji lub jest od niej niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnej refundacji wywozowej.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 30 grudnia 2005 r. do 5 stycznia 2006 r., w ramach przetargu ogłoszonego na mocy rozporządzenia (WE) nr 1058/2005, ustala się maksymalną refundację wywozową dla jęczmienia w wysokości 2,99 EUR/t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 6 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 16/2006
z dnia 5 stycznia 2006 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1059/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej na wywóz do pewnych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1059/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnej wysokości refundacji wywozowej, uwzględniając czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95. W tym wypadku przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnej refundacji lub jest od niej niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnej refundacji wywozowej.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 30 grudnia 2005 r. do 5 stycznia 2006 r., w ramach przetargu ogłoszonego na mocy rozporządzenia (WE) nr 1059/2005, ustala się maksymalną refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej w wysokości 8,49 EUR/t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 6 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 17/2006
z dnia 6 stycznia 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 7 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 18/2006
z dnia 6 stycznia 2006 r.
zmieniające załącznik II do rozporządzenia (WE) nr 998/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do wykazu krajów i terytoriów
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 998/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie wymogów dotyczących zdrowia zwierząt, stosowanych do przemieszczania zwierząt domowych o charakterze niehandlowym i zmieniające dyrektywę Rady 92/65/EWG [1], w szczególności jego art. 10 i 21,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 998/2003 ustanawia wykaz krajów trzecich oraz terytoriów, z których przemieszczanie się zwierząt domowych do Wspólnoty może być dopuszczone, pod warunkiem że spełnione są pewne wymogi.
(2) Tymczasowy wykaz krajów trzecich został ustanowiony na mocy rozporządzenia (WE) nr 998/2003, ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1193/2005.
Wykaz ten obejmuje kraje i terytoria, w których nie występuje wścieklizna i kraje, w odniesieniu do których ryzyko pojawienia się wścieklizny we Wspólnocie na skutek przemieszczania zwierząt domowych z terytoriów tych krajów nie jest wyższe, niż ryzyko związane z przemieszczaniem zwierząt domowych pomiędzy Państwami Członkowskimi.
(3) Z informacji dostarczonych przez Białoruś, Meksyk, Rumunię, Trynidad i Tobago wynika, że ryzyko pojawienia się wścieklizny we Wspólnocie na skutek przemieszczania zwierząt domowych z tych krajów nie jest wyższe niż ryzyko związane z przemieszczaniem zwierząt domowych pomiędzy Państwami Członkowskimi lub z państw trzecich już wymienionych w rozporządzeniu (WE) nr 998/2003.
Wspomniane państwa trzecie należy zatem włączyć do wykazu państw i terytoriów określonych w rozporządzeniu (WE) nr 998/2003.
(4) Jako że Guam jest terytorium Stanów Zjednoczonych, dla uniknięcia pomyłki zaleca się wyraźnie wspomnieć, że stanowi on część Stanów Zjednoczonych Ameryki.
(5) W trosce o zachowanie jasności należy zastąpić w całości wykaz państw i terytoriów znajdujący się w rozporządzeniu (WE) nr 998/2003.
(6) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 998/2003.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik II do rozporządzenia (WE) nr 998/2003 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 19/2006
z dnia 6 stycznia 2006 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 747/2001 w odniesieniu do wspólnotowych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty rolne pochodzące z Jordanii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 747/2001 z dnia 9 kwietnia 2001 r. ustanawiające zarządzanie wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi oraz ilościami referencyjnymi w odniesieniu do produktów kwalifikujących się do preferencji na podstawie umów z niektórymi krajami śródziemnomorskimi oraz uchylające rozporządzenia (WE) nr 1981/94 i (WE) nr 934/95 [1], w szczególności jego art. 5 ust. 1 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzją z dnia 20 grudnia 2005 r. [2] Rada zatwierdziła Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim dotyczące wzajemnych środków liberalizacji oraz zastąpienia Protokołów 1 i 2 oraz załączników I, II, III i IV do Układu o stowarzyszeniu między WE a Jordanią.
(2) W przypadku niektórych produktów rolnych pochodzących z Jordanii wspomniane porozumienie określa nowe wspólnotowe kontyngenty taryfowe oraz zmiany do obowiązujących wspólnotowych kontyngentów taryfowych ustanowionych w rozporządzeniu (WE) nr 747/2001.
(3) Aby wprowadzić w życie nowe kontyngenty taryfowe oraz zmiany do obowiązujących kontyngentów taryfowych konieczna jest zmiana rozporządzenia (WE) nr 747/2001.
(4) Ponieważ porozumienie stosuje się od dnia 1 stycznia 2006 r., niniejsze rozporządzenie powinno być stosowane od tego samego dnia i powinno wejść w życie możliwie jak najszybciej.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik V do rozporządzenia (WE) nr 747/2001 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 20/2006
z dnia 6 stycznia 2006 r.
zmieniające należności przywozowe w sektorze zbóż stosowane od dnia 7 stycznia 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1249/96 z dnia 28 czerwca 1996 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 [2] odnośnie do należności przywozowych w sektorze zbóż, w szczególności jego art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Należności przywozowe w sektorze zbóż zostały ustalone przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 2159/2005 [3].
(2) Artykuł 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1249/96 przewiduje, że jeśli w okresie ich stosowania wyliczona średnia należności przywozowych różni się o 5 EUR/t od należności ustalonej, dokonuje się odpowiedniego wyrównania.
Wyżej wymieniona różnica nastąpiła. Konieczne jest więc dostosowanie należności przywozowych ustalonych w rozporządzeniu (WE) nr 2159/2005,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załączniki I i II do rozporządzenia (WE) nr 2159/2005 zastępuje się załącznikami I i II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 7 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 7 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 21/2006
z dnia 9 stycznia 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 10 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 22/2006
z dnia 9 stycznia 2006 r.
otwierające przetarg stały na odsprzedaż na rynku wspólnotowym cukru znajdującego się w posiadaniu agencji interwencyjnych w Belgii, Republice Czeskiej, Hiszpanii, Francji, Irlandii, Włoszech, na Węgrzech, w Polsce, Słowacji i Szwecji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 9 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Belgia, Republika Czeska, Hiszpania, Francja, Irlandia, Włochy, Węgry, Polska, Słowacja i Szwecja posiadają zapasy cukru pochodzące ze skupu interwencyjnego.
W odpowiedzi na potrzeby rynkowe należy udostępnić te zapasy na rynku wewnętrznym.
(2) Do takiej sprzedaży powinno mieć zastosowanie rozporządzenie Komisji (WE) nr 1262/2001 z dnia 27 czerwca 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 w odniesieniu do zakupu i sprzedaży cukru przez agencje interwencyjne [2].
(3) Jednakże art. 22 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1262/2001, w którym przewiduje publikację zaproszenia do składania ofert w serii C Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej co najmniej 10 dni przed wygaśnięciem okresu składania ofert, nie powinien mieć zastosowania, ponieważ Państwa Członkowskie mają problemy z tłumaczeniami na wszystkie języki urzędowe Wspólnoty, co spowoduje niepotrzebne opóźnienia w sprzedaży cukru pochodzącego ze skupu interwencyjnego. Ponadto art. 28 ust. 1 lit. a) wspomnianego rozporządzenia przewiduje zabezpieczenie przetargowe w wysokości 0,73 EUR na 100 kilogramów. W przypadku sprzedaży cukru pochodzącego ze skupu interwencyjnego na rynku wewnętrznym, zabezpieczenie wnoszone przez oferenta należy dostosować do ceny interwencyjnej. W związku z tym art. 28 ust. 1 lit. a) nie powinien mieć zastosowania.
(4) W celu uwzględnienia sytuacji panującej na rynku wspólnotowym należy wprowadzić przepis stanowiący, że Komisja ustala minimalną cenę sprzedaży dla każdego przetargu częściowego.
(5) Agencje interwencyjne w Belgii, Republice Czeskiej, Hiszpanii, Francji, Irlandii, Włoszech, na Węgrzech, w Polsce, Słowacji i Szwecji powinny powiadomić Komisję o złożonych ofertach, a oferenci powinni pozostać anonimowi.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach przetargu stałego na wewnętrznym rynku wspólnotowym agencje interwencyjne w Belgii, Republice Czeskiej, Hiszpanii, Francji, Irlandii, Włoszech, na Węgrzech, w Polsce, Słowacji i Szwecji oferują na sprzedaż ogólną ilość 1009124 tony cukru przyjętego do skupu interwencyjnego i dostępnego w sprzedaży na rynku wewnętrznym.
Państwa Członkowskie oraz ilości, których to dotyczy, określono w załączniku I.
Artykuł 2
1.
O ile nie przewidziano inaczej w niniejszym rozporządzeniu, przetargi i sprzedaż określone w art. 1 odbywają się zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1262/2001.
2. W drodze odstępstwa od art. 22 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1262/2001, każda zainteresowana agencja interwencyjna sporządza ogłoszenie o przetargu i publikuje je co najmniej osiem dni przed rozpoczęciem okresu składania ofert.
Ogłoszenie zawiera w szczególności warunki przetargu.
Ogłoszenie oraz wszelkie zmiany w nim wprowadzone przekazuje się Komisji przed publikacją.
Artykuł 3
Minimalna oferta dla każdego przetargu częściowego wynosi 250 ton.
Artykuł 4
1.
Okres składania ofert w odpowiedzi na pierwszy przetarg częściowy rozpoczyna się dnia 26 stycznia 2006 r. i upływa dnia 1 lutego 2006 r. o godzinie 15.00 czasu obowiązującego w Brukseli.
Okresy składania ofert w odpowiedzi na drugi przetarg częściowy i kolejne przetargi częściowe rozpoczynają się w pierwszym dniu roboczym po upływie poprzedniego okresu.
Okresy te upływają o godzinie 15.00 czasu obowiązującego w Brukseli:
- dnia 15 lutego 2006 r.,
- dnia 1, 15 i 29 marca 2006 r.,
- dnia 5 i 19 kwietnia 2006 r.,
- dnia 3, 17 i 31 maja 2006 r.,
- dnia 7, 14, 21 i 28 czerwca 2006 r.
2.
Oferty składa się w agencji interwencyjnej, w której posiadaniu znajduje się cukier, zgodnie z załącznikiem I.
Artykuł 5
W drodze odstępstwa od art. 28 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1262/2001 każdy oferent wnosi zabezpieczenie przetargowe w wysokości 20 EUR na 100 kilogramów cukru.
Artykuł 6
Zainteresowane agencje interwencyjne informują Komisję o ofertach złożonych w ciągu dwóch godzin po upływie terminu składania ofert określonego w art. 4 ust. 1.
Oferenci pozostają anonimowi.
Informacje o złożonych ofertach przekazuje się w formie elektronicznej zgodnie ze wzorem określonym w załączniku II.
Jeśli nie złożono żadnych ofert, Państwo Członkowskie informuje o tym Komisję w takim samym terminie.
Artykuł 7
1. Komisja ustala minimalną cenę sprzedaży dla danego Państwa Członkowskiego lub podejmuje decyzję o nieprzyjęciu ofert zgodnie z procedurą określoną w art. 42 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001.
2.
Jeżeli przyjęcie ofert po minimalnej cenie sprzedaży ustalonej zgodnie z ust. 1 powoduje przekroczenie ilości dostępnej dla tego Państwa Członkowskiego, przyjęcie ofert należy ograniczyć do ilości, która jest nadal dostępna.
Jeżeli przyjęcie ofert wszystkich oferentów w danym Państwie Członkowskim proponujących tę samą cenę powoduje przekroczenie ilości dla tego Państwa Członkowskiego, wówczas dostępną ilość przyznaje się oferentom w następujący sposób:
a) proporcjonalnie do ilości całkowitych, określonych w ofertach; lub
b) poprzez podział w odniesieniu do maksymalnej wagi ustalonej dla każdego z oferentów; lub
c) w drodze losowania.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 23/2006
z dnia 9 stycznia 2006 r.
zmieniające, po raz ósmy, rozporządzenie Rady (WE) nr 1763/2004 nakładające określone środki ograniczające celem wspierania skutecznego wykonania mandatu Międzynarodowego Trybunału Karnego dla byłej Jugosławii (MTKJ)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1763/2004 nakładające określone środki ograniczające dla wsparcia skutecznego wykonania mandatu Międzynarodowego Trybunału Karnego dla byłej Jugosławii (MTKJ) [1], w szczególności jego art. 10 ust. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 1763/2004 zawiera listę osób w stosunku do których, na mocy tego rozporządzenia, stosuje się zamrożenie funduszy oraz zasobów ekonomicznych.
(2) Komisja jest upoważniona do wprowadzania zmian do wymienionego załącznika, uwzględniając decyzje wykonawcze Rady w odniesieniu do Wspólnego stanowiska 2004/694/WPZiB z dnia 1 października 2005 r. w sprawie dalszych środków wspierających skuteczne wykonanie mandatu Międzynarodowego Trybunału Karnego dla byłej Jugosławii (MTKJ) [2].
Decyzja Rady 2005/927/WPZiB [3] wdraża wymienione Wspólne stanowisko.
Należy zatem wprowadzić odpowiednie zmiany do Załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 1763/2004,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 1763/2004 zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 24/2006
z dnia 10 stycznia 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 11 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 25/2006
z dnia 10 stycznia 2006 r.
otwierające przetarg stały na wywóz pszenicy zwyczajnej znajdującej się w posiadaniu belgijskiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2131/93 [2] ustanawia procedury i warunki sprzedaży zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych.
(2) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3002/92 [3] ustanawia wspólne szczegółowe zasady kontroli wykorzystania i przeznaczenia produktów pochodzących z interwencji.
(3) Ze względu na obecną sytuację na rynku uzasadnione jest otwarcie przetargu stałego na wywóz 68551 ton pszenicy zwyczajnej znajdującej się w posiadaniu belgijskiej agencji interwencyjnej.
(4) Należy ustalić szczególne zasady mające zapewnić właściwe wykonanie operacji i ich kontrolę.
W tym celu należy przewidzieć system zabezpieczeń zapewniających realizację oczekiwanych celów, równocześnie unikając nadmiernych obciążeń dla podmiotów gospodarczych.
Należy zatem wprowadzić odstępstwa od niektórych przepisów, w szczególności od rozporządzenia (EWG) nr 2131/93.
(5) Aby zapobiec ponownemu przywozowi, wywóz w ramach przetargu otwartego niniejszym rozporządzeniem należy ograniczyć do określonych państw trzecich.
(6) W celu modernizacji zarządzania systemem należy przewidzieć przekazywanie wymaganych przez Komisję informacji drogą elektroniczną.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Belgijska agencja interwencyjna przystępuje do otwarcia przetargu stałego na wywóz pszenicy zwyczajnej znajdującej się w jej posiadaniu, zgodnie z warunkami określonymi rozporządzeniem (EWG) nr 2131/93, jeżeli niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej.
Artykuł 2
Przetarg obejmuje maksymalną ilość 68551 ton pszenicy zwyczajnej do wywozu do wszystkich państw trzecich, z wyjątkiem Albanii, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Bośni i Hercegowiny, Bułgarii, Chorwacji, Liechtensteinu, Rumunii, Serbii i Czarnogóry [4] oraz Szwajcarii.
Artykuł 3
1.
W przypadku wywozów realizowanych z tytułu niniejszego rozporządzenia nie stosuje się żadnych refundacji, podatków eksportowych ani miesięcznych podwyżek.
2. Nie stosuje się art. 8 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93.
3.
W drodze odstępstwa od art. 16 akapit trzeci rozporządzenia (EWG) nr 2131/93, cenę podaną w ofercie uważa się za cenę do zapłaty za wywóz, bez podwyżek miesięcznych.
Artykuł 4
1.
Pozwolenia na wywóz są ważne od daty wydania w rozumieniu art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 do końca następującego po niej czwartego miesiąca.
2.
Ofertom złożonym w ramach przetargu otwartego niniejszym rozporządzeniem nie muszą towarzyszyć wnioski o wydanie pozwoleń na wywóz, sporządzane w ramach art. 49 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 [5].
Artykuł 5
1. W drodze odstępstwa od art. 7 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93, termin składania ofert w pierwszym przetargu częściowym upływa dnia 12 stycznia 2006 r. o godz. 9.00 (czasu obowiązującego w Brukseli).
Termin składania ofert w ramach kolejnych przetargów częściowych upływa w każdy czwartek o godzinie 9.00 (czasu obowiązującego w Brukseli), z wyjątkiem dni 13 kwietnia 2006 r. i 25 maja 2006 r., kiedy nie prowadzi się żadnych przetargów.
Termin składania ofert w ostatnim przetargu częściowym upływa dnia 22 czerwca 2006 r. o godzinie 9.00 (czasu obowiązującego w Brukseli).
2.
Oferty należy składać w belgijskiej agencji interwencyjnej znajdującej się pod następującym adresem:
Bureau d'intervention et de restitution belge (BIRB)
rue de Trèves, 82
B-1040 Bruxelles
faks: 32 (02) 287 25 24
.
Artykuł 6
Agencja interwencyjna, podmiot składujący i oferent, którego ofertę przyjęto, przystępują na wniosek tego ostatniego, za wspólną zgodą, przed wyprowadzeniem lub w chwili wyprowadzania z magazynu zgodnie z wyborem oferenta, do pobrania próbek kontrolnych, z częstotliwością co najmniej jednej próbki na 500 ton, i do ich analizy.
Agencja interwencyjna może być reprezentowana przez pełnomocnika, pod warunkiem, że nie jest on samym podmiotem składującym.
Pobieranie próbek kontrolnych i ich analiza wykonywane są w terminie siedmiu dni roboczych od daty złożenia wniosku oferenta lub w terminie trzech dni roboczych, jeżeli pobranie próbek następuje w chwili wyprowadzenia towaru z magazynu.
Wyniki analiz, w przypadku sporu, przekazuje się drogą elektroniczną Komisji.
Artykuł 7
1.
Oferent, którego ofertę przyjęto, musi przyjąć partię taką, jaka jest, jeśli wynik ostateczny analiz wykonanych na próbkach wykazuje jakość:
a) wyższą od zgłoszonej w ogłoszeniu o przetargu;
b) wyższą od cech minimalnych wymaganych w interwencji, ale niższą od jakości opisanej w ogłoszeniu o przetargu, pozostając jednak w granicach odchylenia mogącego osiągnąć następujące wartości:
- 1 kilogram na hektolitr ciężaru właściwego, który jednak nie może być niższy niż 75 kilogramów na hektolitr,
- jednego punktu procentowego w zakresie zawartości wilgoci,
- pół punktu procentowego na zanieczyszczenia, o których mowa odpowiednio w punktach B.2 i B.4 Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 824/2000 [6],
- i pół punktu procentowego na zanieczyszczenia, o których mowa w punkcie B.5 Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 824/2000, jednak bez zmiany dopuszczalnego procentu ziaren szkodliwych i sporyszu.
2.
Jeśli wynik ostateczny analiz wykonanych na próbkach wykazuje jakość wyższą od cech minimalnych wymaganych w interwencji, ale niższą od jakości opisanej w ogłoszeniu o przetargu i wykazuje różnicę wychodzącą poza odchylenie, o którym mowa w ust. 1 lit. b), oferent, którego ofertę przyjęto, może:
a) albo przyjąć partię w takim stanie, w jakim jest;
b) albo odmówić przyjęcia danej partii.
W przypadku wspomnianym w lit. b) akapitu pierwszego oferent, którego ofertę przyjęto, zostaje zwolniony ze wszystkich zobowiązań w stosunku do danej partii, włącznie z zabezpieczeniem, dopiero po bezzwłocznym poinformowaniu Komisji i agencji interwencyjnej przy użyciu formularza znajdującego się w załączniku I.
3.
Jeśli wynik ostateczny analiz wykonanych na próbkach wykazuje jakość niższą od cech minimalnych wymaganych w interwencji, oferent, którego ofertę przyjęto, nie może przystąpić do odbioru danej partii.
Zostaje on zwolniony ze wszystkich zobowiązań wobec danej partii, włącznie z zabezpieczeniami, dopiero po bezzwłocznym poinformowaniu Komisji i agencji interwencyjnej przy użyciu formularza znajdującego się w załączniku I.
Artykuł 8
W przypadkach określonych w art. 7 ust. 2 akapit pierwszy lit. b) oraz ust. 3, oferent, którego ofertę przyjęto, może zażądać od agencji interwencyjnej dostarczenia innej partii pszenicy zwyczajnej o przewidzianej jakości, bez dodatkowych kosztów.
W takim wypadku zabezpieczenie nie zostaje zniesione.
Zamiana partii powinna nastąpić w maksymalnym terminie trzech dni po złożeniu wniosku przez oferenta, którego ofertę przyjęto.
Oferent informuje o tym bezzwłocznie Komisję przy użyciu formularza znajdującego się w załączniku I.
Jeśli w okresie nie dłuższym niż jeden miesiąc po dacie złożenia wniosku o wymianę przez oferenta, którego ofertę przyjęto, w wyniku następujących po sobie wymian, oferent, którego ofertę przyjęto, nie otrzymał partii zastępczej o przewidywanej jakości, zostaje on zwolniony ze wszystkich swoich zobowiązań, włącznie z zabezpieczeniami, po bezzwłocznym poinformowaniu Komisji i agencji interwencyjnej przy użyciu formularza znajdującego się w załączniku I.
Artykuł 9
1.
Jeśli wyprowadzenie pszenicy zwyczajnej z magazynu następuje przed otrzymaniem wyników analiz przewidzianych w art. 6, ryzyko ponosi oferent, którego ofertę przyjęto, od chwili odbioru partii, bez uszczerbku dla możliwych dróg odwoławczych oferenta w stosunku do podmiotu składującego.
2.
Koszty związane z pobraniem próbek i analizami przewidzianymi w art. 6, poza tymi, o których mowa w art. 7 ust. 3, ponosi Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) przy ograniczeniu do jednej analizy na każde 500 ton, z wyjątkiem kosztów przesilosowania.
Koszty przesilosowania i ewentualnych dodatkowych analiz wymaganych przez oferenta, którego ofertę przyjęto, obciążają tego ostatniego.
Artykuł 10
W drodze odstępstwa od art. 12 rozporządzenia (EWG) nr 3002/92 dokumenty dotyczące sprzedaży pszenicy zwyczajnej zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, a w szczególności pozwolenie na wywóz, polecenie wycofania, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 3002/92, deklaracja wywozowa i, w razie potrzeby, formularz T5 zawierają jeden z zapisów znajdujących się w załączniku II.
Artykuł 11
1. Zabezpieczenie ustanowione zgodnie z art. 13 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 powinno być zwolnione z chwilą wydania pozwoleń na wywóz oferentom, których oferty zostały przyjęte.
2.
W drodze odstępstwa od art. 17 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 zobowiązanie wywozu jest objęte zabezpieczeniem, którego wysokość jest równa różnicy między ceną interwencyjną obowiązującą w dniu przetargu a ceną ofertową, nie niższą niż 25 EUR za tonę.
Połowę tej kwoty wpłaca się z chwilą wydania pozwolenia, a pozostałą część przed odbiorem zboża.
Artykuł 12
Belgijska agencja interwencyjna powiadamia Komisję drogą elektroniczną o otrzymanych ofertach przetargowych, najpóźniej dwie godziny po upływie terminu składania ofert.
Powiadomienia dokonuje się zgodnie z formularzem znajdującym się w załączniku III.
Artykuł 13
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 26/2006
z dnia 10 stycznia 2006 r.
otwierające przetarg stały na wywóz pszenicy zwyczajnej znajdującej się w posiadaniu duńskiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2131/93 [2] ustanawia procedury i warunki sprzedaży zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych.
(2) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3002/92 [3] ustanawia wspólne szczegółowe zasady kontroli wykorzystania i przeznaczenia produktów pochodzących z interwencji.
(3) Ze względu na obecną sytuację na rynku uzasadnione jest otwarcie przetargu stałego na wywóz 157000 ton pszenicy zwyczajnej znajdującej się w posiadaniu duńskiej agencji interwencyjnej.
(4) Należy ustalić szczególne zasady mające zapewnić właściwe wykonanie operacji i ich kontrolę.
W tym celu należy przewidzieć system zabezpieczeń zapewniających realizację oczekiwanych celów, równocześnie unikając nadmiernych obciążeń dla podmiotów gospodarczych.
Należy zatem wprowadzić odstępstwa od niektórych przepisów, a w szczególności od rozporządzenia (EWG) nr 2131/93.
(5) Aby zapobiec ponownemu przywozowi, wywóz w ramach przetargu otwartego niniejszym rozporządzeniem należy ograniczyć do określonych państw trzecich.
(6) W celu modernizacji zarządzania systemem należy przewidzieć przekazywanie wymaganych przez Komisję informacji drogą elektroniczną.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Duńska agencja interwencyjna przystępuje do otwarcia przetargu stałego na wywóz pszenicy zwyczajnej znajdującej się w jej posiadaniu, zgodnie z warunkami określonymi rozporządzeniem (EWG) nr 2131/93, jeżeli niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej.
Artykuł 2
Przetarg obejmuje maksymalną ilość 157000 ton pszenicy zwyczajnej do wywozu do wszystkich państw trzecich, z wyjątkiem Albanii, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Bośni i Hercegowiny, Bułgarii, Chorwacji, Liechtensteinu, Rumunii, Serbii i Czarnogóry [4] oraz Szwajcarii.
Artykuł 3
1.
W przypadku wywozów realizowanych z tytułu niniejszego rozporządzenia nie stosuje się żadnych refundacji, podatków eksportowych ani miesięcznych podwyżek.
2. Nie stosuje się art. 8 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93.
3.
W drodze odstępstwa od art. 16 akapit trzeci rozporządzenia (EWG) nr 2131/93, cenę podaną w ofercie uważa się za cenę do zapłaty za wywóz, bez podwyżek miesięcznych.
Artykuł 4
1.
Pozwolenia na wywóz są ważne od daty wydania w rozumieniu art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 do końca następującego po niej czwartego miesiąca.
2.
Ofertom złożonym w ramach przetargu otwartego niniejszym rozporządzeniem nie muszą towarzyszyć wnioski o wydanie pozwoleń na wywóz, sporządzane w ramach art. 49 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 [5].
Artykuł 5
1. W drodze odstępstwa od art. 7 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93, termin składania ofert w pierwszym przetargu częściowym upływa dnia 12 stycznia 2006 r. o godz. 9.00 (czasu obowiązującego w Brukseli).
Termin składania ofert w ramach kolejnych przetargów częściowych upływa w każdy czwartek o godzinie 9.00 (czasu obowiązującego w Brukseli), z wyjątkiem dni 13 kwietnia 2006 r. i 25 maja 2006 r., kiedy nie prowadzi się żadnych przetargów.
Termin składania ofert w ostatnim przetargu częściowym upływa dnia 22 czerwca 2006 r. o godzinie 9.00 (czasu obowiązującego w Brukseli).
2.
Oferty należy składać w duńskiej agencji interwencyjnej znajdującej się pod następującym adresem:
Direktoratet for Fødevareerhverv
Nyropsgade 30
DK-1780 Copenhague
Faks: (45) 33 95 80 34
Artykuł 6
Agencja interwencyjna, podmiot składujący i oferent, którego ofertę przyjęto, przystępują na wniosek tego ostatniego, za wspólną zgodą, przed wyprowadzeniem lub w chwili wyprowadzania z magazynu zgodnie z wyborem oferenta, do pobrania próbek kontrolnych, z częstotliwością co najmniej jednej próbki na 500 ton, i do ich analizy.
Agencja interwencyjna może być reprezentowana przez pełnomocnika, pod warunkiem że nie jest on samym podmiotem składującym.
Pobieranie próbek kontrolnych i ich analiza wykonywane są w terminie siedmiu dni roboczych od daty złożenia wniosku oferenta lub w terminie trzech dni roboczych, jeżeli pobranie próbek następuje w chwili wyprowadzenia towaru z magazynu.
Wyniki analiz, w przypadku sporu, przekazuje się drogą elektroniczną Komisji.
Artykuł 7
1.
Oferent, którego ofertę przyjęto, musi przyjąć partię taką, jaka jest, jeśli wynik ostateczny analiz wykonanych na próbkach wykazuje jakość:
a) wyższą od zgłoszonej w ogłoszeniu o przetargu;
b) wyższą od cech minimalnych wymaganych w interwencji, ale niższą od jakości opisanej w ogłoszeniu o przetargu, pozostając jednak w granicach odchylenia mogącego osiągnąć następujące wartości:
- 1 kilograma na hektolitr ciężaru właściwego, który jednak nie może być niższy niż 75 kilogramów na hektolitr,
- jednego punktu procentowego w zakresie zawartości wilgoci,
- pół punktu procentowego na zanieczyszczenia, o których mowa odpowiednio w punktach B.2 i B.4 Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 824/2000 [6],
- i pół punktu procentowego na zanieczyszczenia, o których mowa w punkcie B.5 Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 824/2000, jednak bez zmiany dopuszczalnego procentu ziaren szkodliwych i sporyszu.
2.
Jeśli wynik ostateczny analiz wykonanych na próbkach wykazuje jakość wyższą od cech minimalnych wymaganych w interwencji, ale niższą od jakości opisanej w ogłoszeniu o przetargu, i wykazuje różnicę wychodzącą poza odchylenie, o którym mowa w ust. 1 lit. b), oferent, którego ofertę przyjęto, może:
a) albo przyjąć partię w takim stanie, w jakim jest;
b) albo odmówić przyjęcia danej partii.
W przypadku wspomnianym w lit. b) akapit pierwszy oferent, którego ofertę przyjęto, zostaje zwolniony ze wszystkich zobowiązań w stosunku do danej partii, włącznie z zabezpieczeniem, dopiero po bezzwłocznym poinformowaniu Komisji i agencji interwencyjnej przy użyciu formularza znajdującego się w załączniku I.
3.
Jeśli wynik ostateczny analiz wykonanych na próbkach wykazuje jakość niższą od cech minimalnych wymaganych w interwencji, oferent, którego ofertę przyjęto, nie może przystąpić do odbioru danej partii.
Zostaje on zwolniony ze wszystkich zobowiązań wobec danej partii, włącznie z zabezpieczeniami, dopiero po bezzwłocznym poinformowaniu Komisji i agencji interwencyjnej przy użyciu formularza znajdującego się w załączniku I.
Artykuł 8
W przypadkach określonych w art. 7 ust. 2 akapit pierwszy lit. b) oraz ust. 3 oferent, którego ofertę przyjęto, może zażądać od agencji interwencyjnej dostarczenia innej partii pszenicy zwyczajnej o przewidzianej jakości, bez dodatkowych kosztów.
W takim wypadku zabezpieczenie nie zostaje zniesione.
Zamiana partii powinna nastąpić w maksymalnym terminie trzech dni po złożeniu wniosku przez oferenta, którego ofertę przyjęto.
Oferent informuje o tym bezzwłocznie Komisję przy użyciu formularza znajdującego się w załączniku I.
Jeśli w okresie nie dłuższym niż jeden miesiąc po dacie złożenia wniosku o wymianę przez oferenta, którego ofertę przyjęto, w wyniku następujących po sobie wymian, oferent, którego ofertę przyjęto, nie otrzymał partii zastępczej o przewidywanej jakości, zostaje on zwolniony ze wszystkich swoich zobowiązań, włącznie z zabezpieczeniami, po bezzwłocznym poinformowaniu Komisji i agencji interwencyjnej przy użyciu formularza znajdującego się w załączniku I.
Artykuł 9
1.
Jeśli wyprowadzenie pszenicy zwyczajnej z magazynu następuje przed otrzymaniem wyników analiz przewidzianych w art. 6, ryzyko ponosi oferent, którego ofertę przyjęto, od chwili odbioru partii, bez uszczerbku dla możliwych dróg odwoławczych oferenta w stosunku do podmiotu składującego.
2.
Koszty związane z pobraniem próbek i analizami przewidzianymi w art. 6, poza tymi, o których mowa w art. 7 ust. 3, ponosi Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), przy ograniczeniu do jednej analizy na każde 500 ton, z wyjątkiem kosztów przesilosowania.
Koszty przesilosowania i ewentualnych dodatkowych analiz wymaganych przez oferenta, którego ofertę przyjęto, obciążają tego ostatniego.
Artykuł 10
W drodze odstępstwa od art. 12 rozporządzenia (EWG) nr 3002/92, dokumenty dotyczące sprzedaży pszenicy zwyczajnej zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, a w szczególności pozwolenie na wywóz, polecenie wycofania, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 3002/92, deklaracja wywozowa i, w razie potrzeby, formularz T5 zawierają jeden z zapisów znajdujących się w załączniku II.
Artykuł 11
1. Zabezpieczenie ustanowione zgodnie z art. 13 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 powinno być zwolnione z chwilą wydania pozwoleń na wywóz oferentom, których oferty zostały przyjęte.
2.
W drodze odstępstwa od art. 17 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 zobowiązanie wywozu jest objęte zabezpieczeniem, którego wysokość jest równa różnicy między ceną interwencyjną obowiązującą w dniu przetargu a ceną ofertową, nie niższą niż 25 EUR za tonę.
Połowę tej kwoty wpłaca się z chwilą wydania pozwolenia, a pozostałą część przed odbiorem zboża.
Artykuł 12
Duńska agencja interwencyjna powiadamia Komisję drogą elektroniczną o otrzymanych ofertach przetargowych najpóźniej dwie godziny po upływie terminu składania ofert.
Powiadomienia dokonuje się zgodnie z formularzem znajdującym się w załączniku III.
Artykuł 13
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 27/2006
z dnia 10 stycznia 2006 r.
otwierające przetarg stały na wywóz pszenicy zwyczajnej znajdującej się w posiadaniu niemieckiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2131/93 [2] ustanawia procedury i warunki sprzedaży zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych.
(2) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3002/92 [3] ustanawia wspólne szczegółowe zasady kontroli wykorzystania i przeznaczenia produktów pochodzących z interwencji.
(3) Ze względu na obecną sytuację na rynku uzasadnione jest otwarcie przetargu stałego na wywóz 500000 ton pszenicy zwyczajnej znajdującej się w posiadaniu niemieckiej agencji interwencyjnej.
(4) Należy ustalić szczególne zasady mające zapewnić właściwe wykonanie operacji i ich kontrolę.
W tym celu należy przewidzieć system zabezpieczeń zapewniających realizację oczekiwanych celów, równocześnie unikając nadmiernych obciążeń dla podmiotów gospodarczych.
Należy zatem wprowadzić odstępstwa od niektórych przepisów, a w szczególności od rozporządzenia (EWG) nr 2131/93.
(5) Aby zapobiec ponownemu przywozowi, wywóz w ramach przetargu otwartego niniejszym rozporządzeniem należy ograniczyć do określonych państw trzecich.
(6) W celu modernizacji zarządzania systemem należy przewidzieć przekazywanie wymaganych przez Komisję informacji drogą elektroniczną.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niemiecka agencja interwencyjna przystępuje do otwarcia przetargu stałego na wywóz pszenicy zwyczajnej znajdującej się w jej posiadaniu, zgodnie z warunkami określonymi rozporządzeniem (EWG) nr 2131/93, jeżeli niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej.
Artykuł 2
Przetarg obejmuje maksymalną ilość 500000 ton pszenicy zwyczajnej do wywozu do wszystkich państw trzecich, z wyjątkiem Albanii, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Bośni i Hercegowiny, Bułgarii, Chorwacji, Liechtensteinu, Rumunii, Serbii i Czarnogóry [4] oraz Szwajcarii.
Artykuł 3
1.
W przypadku wywozów realizowanych z tytułu niniejszego rozporządzenia nie stosuje się żadnych refundacji, podatków eksportowych ani miesięcznych podwyżek.
2. Nie stosuje się art. 8 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93.
3.
W drodze odstępstwa od art. 16 akapit trzeci rozporządzenia (EWG) nr 2131/93, cenę podaną w ofercie uważa się za cenę do zapłaty za wywóz, bez podwyżek miesięcznych.
Artykuł 4
1.
Pozwolenia na wywóz są ważne od daty wydania w rozumieniu art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 do końca następującego po niej czwartego miesiąca.
2.
Ofertom złożonym w ramach przetargu otwartego niniejszym rozporządzeniem nie muszą towarzyszyć wnioski o wydanie pozwoleń na wywóz, sporządzane w ramach art. 49 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 [5].
Artykuł 5
1. W drodze odstępstwa od art. 7 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93, termin składania ofert w pierwszym przetargu częściowym upływa dnia 12 stycznia 2006 r. o godz. 9.00 (czasu obowiązującego w Brukseli).
Termin składania ofert w ramach kolejnych przetargów częściowych upływa w każdy czwartek o godzinie 9.00 (czasu obowiązującego w Brukseli), z wyjątkiem dni 13 kwietnia 2006 r., 25 maja 2006 r. i 15 czerwca 2006 r., kiedy nie prowadzi się żadnych przetargów.
Termin składania ofert w ostatnim przetargu częściowym upływa dnia 22 czerwca 2006 r. o godzinie 9.00 (czasu obowiązującego w Brukseli).
2.
Oferty należy składać w niemieckiej agencji interwencyjnej znajdującej się pod następującym adresem:
Bundesanstalt für Landwirtschaft und Ernährung (BLE)
Deichmannsaue 29
D-53179 Bonn
Faks 1: 00 49 228 6845 3985
Faks 2: 00 49 228 6845 3276
.
Artykuł 6
Agencja interwencyjna, podmiot składujący i oferent, którego ofertę przyjęto, przystępują na wniosek tego ostatniego, za wspólną zgodą, przed wyprowadzeniem lub w chwili wyprowadzania z magazynu zgodnie z wyborem oferenta, do pobrania próbek kontrolnych, z częstotliwością co najmniej jednej próbki na 500 ton, i do ich analizy.
Agencja interwencyjna może być reprezentowana przez pełnomocnika, pod warunkiem że nie jest on samym podmiotem składującym.
Pobieranie próbek kontrolnych i ich analiza wykonywane są w terminie siedmiu dni roboczych od daty złożenia wniosku oferenta lub w terminie trzech dni roboczych, jeżeli pobranie próbek następuje w chwili wyprowadzenia towaru z magazynu.
Wyniki analiz, w przypadku sporu, przekazuje się drogą elektroniczną Komisji.
Artykuł 7
1.
Oferent, którego ofertę przyjęto, musi przyjąć partię taką, jaka jest, jeśli wynik ostateczny analiz wykonanych na próbkach wykazuje jakość:
a) wyższą od zgłoszonej w ogłoszeniu o przetargu;
b) wyższą od cech minimalnych wymaganych w interwencji, ale niższą od jakości opisanej w ogłoszeniu o przetargu, pozostając jednak w granicach odchylenia mogącego osiągnąć następujące wartości:
- 1 kilograma na hektolitr ciężaru właściwego, który jednak nie może być niższy niż 75 kilogramów na hektolitr,
- jednego punktu procentowego w zakresie zawartości wilgoci,
- pół punktu procentowego na zanieczyszczenia, o których mowa odpowiednio w punktach B.2 i B.4 Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 824/2000 [6],
- i pół punktu procentowego na zanieczyszczenia, o których mowa w punkcie B.5 Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 824/2000, jednak bez zmiany dopuszczalnego procentu ziaren szkodliwych i sporyszu.
2.
Jeśli wynik ostateczny analiz wykonanych na próbkach wykazuje jakość wyższą od cech minimalnych wymaganych w interwencji, ale niższą od jakości opisanej w ogłoszeniu o przetargu, i wykazuje różnicę wychodzącą poza odchylenie, o którym mowa w ust. 1 lit. b), oferent, którego ofertę przyjęto, może:
a) albo przyjąć partię w takim stanie, w jakim jest;
b) albo odmówić przyjęcia danej partii.
W przypadku wspomnianym w lit. b) akapit pierwszy oferent, którego ofertę przyjęto, zostaje zwolniony ze wszystkich zobowiązań w stosunku do danej partii, włącznie z zabezpieczeniem, dopiero po bezzwłocznym poinformowaniu Komisji i agencji interwencyjnej przy użyciu formularza znajdującego się w załączniku I.
3.
Jeśli wynik ostateczny analiz wykonanych na próbkach wykazuje jakość niższą od cech minimalnych wymaganych w interwencji, oferent, którego ofertę przyjęto, nie może przystąpić do odbioru danej partii.
Zostaje on zwolniony ze wszystkich zobowiązań wobec danej partii, włącznie z zabezpieczeniami, dopiero po bezzwłocznym poinformowaniu Komisji i agencji interwencyjnej przy użyciu formularza znajdującego się w załączniku I.
Artykuł 8
W przypadkach określonych w art. 7 ust. 2 akapit pierwszy lit. b) oraz ust. 3 oferent, którego ofertę przyjęto, może zażądać od agencji interwencyjnej dostarczenia innej partii pszenicy zwyczajnej o przewidzianej jakości, bez dodatkowych kosztów.
W takim wypadku zabezpieczenie nie zostaje zniesione.
Zamiana partii powinna nastąpić w maksymalnym terminie trzech dni po złożeniu wniosku przez oferenta, którego ofertę przyjęto.
Oferent informuje o tym bezzwłocznie Komisję przy użyciu formularza znajdującego się w załączniku I.
Jeśli w okresie nie dłuższym niż jeden miesiąc po dacie złożenia wniosku o wymianę przez oferenta, którego ofertę przyjęto, w wyniku następujących po sobie wymian oferent, którego ofertę przyjęto, nie otrzymał partii zastępczej o przewidywanej jakości, zostaje on zwolniony ze wszystkich swoich zobowiązań, włącznie z zabezpieczeniami, po bezzwłocznym poinformowaniu Komisji i agencji interwencyjnej przy użyciu formularza znajdującego się w załączniku I.
Artykuł 9
1.
Jeśli wyprowadzenie pszenicy zwyczajnej z magazynu następuje przed otrzymaniem wyników analiz przewidzianych w art. 6, ryzyko ponosi oferent, którego ofertę przyjęto, od chwili odbioru partii, bez uszczerbku dla możliwych dróg odwoławczych oferenta w stosunku do podmiotu składującego.
2.
Koszty związane z pobraniem próbek i analizami przewidzianymi w art. 6, poza tymi, o których mowa w art. 7 ust. 3, ponosi Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) przy ograniczeniu do jednej analizy na każde 500 ton, z wyjątkiem kosztów przesilosowania.
Koszty przesilosowania i ewentualnych dodatkowych analiz wymaganych przez oferenta, którego ofertę przyjęto, obciążają tego ostatniego.
Artykuł 10
W drodze odstępstwa od art. 12 rozporządzenia (EWG) nr 3002/92, dokumenty dotyczące sprzedaży pszenicy zwyczajnej zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, a w szczególności pozwolenie na wywóz, polecenie wycofania, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 3002/92, deklaracja wywozowa i, w razie potrzeby, formularz T5 zawierają jeden z zapisów znajdujących się w załączniku II.
Artykuł 11
1. Zabezpieczenie ustanowione zgodnie z art. 13 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 powinno być zwolnione z chwilą wydania pozwoleń na wywóz oferentom, których oferty zostały przyjęte.
2.
W drodze odstępstwa od art. 17 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 zobowiązanie wywozu jest objęte zabezpieczeniem, którego wysokość jest równa różnicy między ceną interwencyjną obowiązującą w dniu przetargu a ceną ofertową, nie niższą niż 25 EUR za tonę.
Połowę tej kwoty wpłaca się z chwilą wydania pozwolenia, a pozostałą część przed odbiorem zboża.
Artykuł 12
Niemiecka agencja interwencyjna powiadamia Komisję drogą elektroniczną o otrzymanych ofertach przetargowych, najpóźniej dwie godziny po upływie terminu składania ofert.
Powiadomienia dokonuje się zgodnie z formularzem znajdującym się w załączniku III.
Artykuł 13
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 28/2006
z dnia 10 stycznia 2006 r.
otwierające przetarg stały na wywóz pszenicy zwyczajnej znajdującej się w posiadaniu szwedzkiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2131/93 [2] ustanawia procedury i warunki sprzedaży zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych.
(2) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3002/92 [3] ustanawia wspólne szczegółowe zasady kontroli wykorzystania i przeznaczenia produktów pochodzących z interwencji.
(3) Ze względu na obecną sytuację na rynku uzasadnione jest otwarcie przetargu stałego na wywóz 208956 ton pszenicy zwyczajnej znajdującej się w posiadaniu szwedzkiej agencji interwencyjnej.
(4) Należy ustalić szczególne zasady mające zapewnić właściwe wykonanie operacji i ich kontrolę.
W tym celu należy przewidzieć system zabezpieczeń zapewniających realizację oczekiwanych celów, równocześnie unikając nadmiernych obciążeń dla podmiotów gospodarczych.
Należy zatem wprowadzić odstępstwa od niektórych przepisów, a w szczególności od rozporządzenia (EWG) nr 2131/93.
(5) Aby zapobiec ponownemu przywozowi, wywóz w ramach przetargu otwartego niniejszym rozporządzeniem należy ograniczyć do określonych państw trzecich.
(6) W celu modernizacji zarządzania systemem należy przewidzieć przekazywanie wymaganych przez Komisję informacji drogą elektroniczną.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Szwedzka agencja interwencyjna przystępuje do otwarcia przetargu stałego na wywóz pszenicy zwyczajnej znajdującej się w jej posiadaniu, zgodnie z warunkami określonymi rozporządzeniem (EWG) nr 2131/93, jeżeli niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej.
Artykuł 2
Przetarg obejmuje maksymalną ilość 208956 ton pszenicy zwyczajnej do wywozu do wszystkich państw trzecich, z wyjątkiem Albanii, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Bośni i Hercegowiny, Bułgarii, Chorwacji, Liechtensteinu, Rumunii, Serbii i Czarnogóry [4] oraz Szwajcarii.
Artykuł 3
1.
W przypadku wywozów realizowanych z tytułu niniejszego rozporządzenia nie stosuje się żadnych refundacji, podatków eksportowych ani miesięcznych podwyżek.
2. Nie stosuje się art. 8 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93.
3.
W drodze odstępstwa od art. 16 akapit trzeci rozporządzenia (EWG) nr 2131/93, cenę podaną w ofercie uważa się za cenę do zapłaty za wywóz, bez podwyżek miesięcznych.
Artykuł 4
1.
Pozwolenia na wywóz są ważne od daty wydania w rozumieniu art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 do końca następującego po niej czwartego miesiąca.
2.
Ofertom złożonym w ramach przetargu otwartego niniejszym rozporządzeniem nie muszą towarzyszyć wnioski o wydanie pozwoleń na wywóz, sporządzane w ramach art. 49 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 [5].
Artykuł 5
1. W drodze odstępstwa od art. 7 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93, termin składania ofert w pierwszym przetargu częściowym upływa dnia 12 stycznia 2006 r. o godz. 9.00 (czasu obowiązującego w Brukseli).
Termin składania ofert w ramach kolejnych przetargów częściowych upływa w każdy czwartek o godzinie 9.00 (czasu obowiązującego w Brukseli), z wyjątkiem dni 13 kwietnia 2006 r. i 25 maja 2006 r., kiedy nie prowadzi się żadnych przetargów.
Termin składania ofert w ostatnim przetargu częściowym upływa dnia 22 czerwca 2006 r. o godzinie 9.00 (czasu obowiązującego w Brukseli).
2.
Oferty należy składać w szwedzkiej agencji interwencyjnej znajdującej się pod następującym adresem:
Statens Jordbruksverk
Vallgatan 8
S-551 82 Jönköping
Faks: (46) 36 19 05 46
.
Artykuł 6
Agencja interwencyjna, podmiot składujący i oferent, którego ofertę przyjęto, przystępują na wniosek tego ostatniego, za wspólną zgodą, przed wyprowadzeniem lub w chwili wyprowadzania z magazynu zgodnie z wyborem oferenta, do pobrania próbek kontrolnych, z częstotliwością co najmniej jednej próbki na 500 ton, i do ich analizy.
Agencja interwencyjna może być reprezentowana przez pełnomocnika, pod warunkiem że nie jest on samym podmiotem składującym.
Pobieranie próbek kontrolnych i ich analiza wykonywane są w terminie siedmiu dni roboczych od daty złożenia wniosku oferenta lub w terminie trzech dni roboczych, jeżeli pobranie próbek następuje w chwili wyprowadzenia towaru z magazynu.
Wyniki analiz, w przypadku sporu, przekazuje się drogą elektroniczną Komisji.
Artykuł 7
1.
Oferent, którego ofertę przyjęto, musi przyjąć partię taką, jaka jest, jeśli wynik ostateczny analiz wykonanych na próbkach wykazuje jakość:
a) wyższą od zgłoszonej w ogłoszeniu o przetargu;
b) wyższą od cech minimalnych wymaganych w interwencji, ale niższą od jakości opisanej w ogłoszeniu o przetargu, pozostając jednak w granicach odchylenia mogącego osiągnąć następujące wartości:
- 1 kilogram na hektolitr ciężaru właściwego, który jednak nie może być niższy niż 75 kilogramów na hektolitr,
- jednego punktu procentowego w zakresie zawartości wilgoci,
- pół punktu procentowego na zanieczyszczenia, o których mowa odpowiednio w punktach B.2 i B.4 Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 824/2000 [6],
- i pół punktu procentowego na zanieczyszczenia, o których mowa w punkcie B.5 Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 824/2000, jednak bez zmiany dopuszczalnego procentu ziaren szkodliwych i sporyszu.
2.
Jeśli wynik ostateczny analiz wykonanych na próbkach wykazuje jakość wyższą od cech minimalnych wymaganych w interwencji, ale niższą od jakości opisanej w ogłoszeniu o przetargu, i wykazuje różnicę wychodzącą poza odchylenie, o którym mowa w ust. 1 lit. b), oferent, którego ofertę przyjęto, może:
a) albo przyjąć partię w takim stanie, w jakim jest;
b) albo odmówić przyjęcia danej partii.
W przypadku wspomnianym w lit. b) akapit pierwszy oferent, którego ofertę przyjęto, zostaje zwolniony ze wszystkich zobowiązań w stosunku do danej partii, włącznie z zabezpieczeniem, dopiero po bezzwłocznym poinformowaniu Komisji i agencji interwencyjnej przy użyciu formularza znajdującego się w załączniku I.
3.
Jeśli wynik ostateczny analiz wykonanych na próbkach wykazuje jakość niższą od cech minimalnych wymaganych w interwencji, oferent, którego ofertę przyjęto, nie może przystąpić do odbioru danej partii.
Zostaje on zwolniony ze wszystkich zobowiązań wobec danej partii, włącznie z zabezpieczeniami, dopiero po bezzwłocznym poinformowaniu Komisji i agencji interwencyjnej przy użyciu formularza znajdującego się w załączniku I.
Artykuł 8
W przypadkach określonych w art. 7 ust. 2 akapit pierwszy lit. b) oraz ust. 3, oferent, którego ofertę przyjęto, może zażądać od agencji interwencyjnej dostarczenia innej partii pszenicy zwyczajnej o przewidzianej jakości, bez dodatkowych kosztów.
W takim wypadku zabezpieczenie nie zostaje zniesione.
Zamiana partii powinna nastąpić w maksymalnym terminie trzech dni po złożeniu wniosku przez oferenta, którego ofertę przyjęto.
Oferent informuje o tym bezzwłocznie Komisję przy użyciu formularza znajdującego się w załączniku I.
Jeśli w okresie nie dłuższym niż jeden miesiąc po dacie złożenia wniosku o wymianę przez oferenta, którego ofertę przyjęto, w wyniku następujących po sobie wymian, oferent, którego ofertę przyjęto, nie otrzymał partii zastępczej o przewidywanej jakości, zostaje on zwolniony ze wszystkich swoich zobowiązań, włącznie z zabezpieczeniami, po bezzwłocznym poinformowaniu Komisji i agencji interwencyjnej przy użyciu formularza znajdującego się w załączniku I.
Artykuł 9
1.
Jeśli wyprowadzenie pszenicy zwyczajnej z magazynu następuje przed otrzymaniem wyników analiz przewidzianych w art. 6, ryzyko ponosi oferent, którego ofertę przyjęto, od chwili odbioru partii, bez uszczerbku dla możliwych dróg odwoławczych oferenta w stosunku do podmiotu składującego.
2.
Koszty związane z pobraniem próbek i analizami przewidzianymi w art. 6, poza tymi, o których mowa w art. 7 ust. 3, ponosi Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), przy ograniczeniu do jednej analizy na każde 500 ton, z wyjątkiem kosztów przesilosowania.
Koszty przesilosowania i ewentualnych dodatkowych analiz wymaganych przez oferenta, którego ofertę przyjęto, obciążają tego ostatniego.
Artykuł 10
W drodze odstępstwa od art. 12 rozporządzenia (EWG) nr 3002/92, dokumenty dotyczące sprzedaży pszenicy zwyczajnej zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, a w szczególności pozwolenie na wywóz, polecenie wycofania, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 3002/92, deklaracja wywozowa i, w razie potrzeby, formularz T5 zawierają jeden z zapisów znajdujących się w załączniku II.
Artykuł 11
1. Zabezpieczenie ustanowione zgodnie z art. 13 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 powinno być zwolnione z chwilą wydania pozwoleń na wywóz oferentom, których oferty zostały przyjęte.
2.
W drodze odstępstwa od art. 17 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 zobowiązanie wywozu jest objęte zabezpieczeniem, którego wysokość jest równa różnicy między ceną interwencyjną obowiązującą w dniu przetargu a ceną ofertową, nie niższą niż 25 EUR za tonę.
Połowę tej kwoty wpłaca się z chwilą wydania pozwolenia, a pozostałą część przed odbiorem zboża.
Artykuł 12
Szwedzka agencja interwencyjna powiadamia Komisję drogą elektroniczną o otrzymanych ofertach przetargowych najpóźniej dwie godziny po upływie terminu składania ofert.
Powiadomienia dokonuje się zgodnie z formularzem znajdującym się w załączniku III.
Artykuł 13
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 29/2006
z dnia 10 stycznia 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2037/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do kodów celnych dla bromochlorometanu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2037/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową [1], w szczególności jego art. 6 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Substancja zubożająca warstwę ozonową bromochlorometan (BCM) figuruje jako substancja regulowana w grupie IX załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 2037/2000.
(2) Po ustanowieniu kodów celnych dla bromochlorometanu oraz mieszanek zawierających BCM kody te powinny zostać dodane do tabeli zamieszczonej w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 2037/2000.
Mając na uwadze zachowanie przejrzystości, należy zastąpić tekst załącznika.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 2037/2000.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego w art. 18 ust. 1 rozporządzenia (WE) 2037/2000,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik IV do rozporządzenia (WE) nr 2037/2000 zastępuje się tekstem Załącznika do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 30/2006
z dnia 10 stycznia 2006 r.
ustalające ceny rynku światowego nieodziarnionej bawełny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Protokół 4 w sprawie bawełny, załączony do Aktu Przystąpienia Grecji, ostatnio zmieniony rozporządzeniem Rady (WE) nr 1050/2001 [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1051/2001 z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie pomocy produkcyjnej dla bawełny [2], w szczególności jego art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej jest ustalana okresowo na podstawie ceny rynku światowego bawełny odziarnionej przy uwzględnieniu historycznych związków między ceną bawełny odziarnionej a wyliczoną ceną bawełny nieodziarnionej. Te historyczne związki zostały ustanowione w art. 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1591/2001 z dnia 2 sierpnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania systemu pomocy dla bawełny [3]. W przypadku gdy cena rynku światowego nie może być ustalona w powyższy sposób, zostaje ona określona na podstawie ostatniej ustalonej ceny.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej jest ustalana dla produktu odpowiadającego pewnym cechom charakterystycznym i uwzględniając najkorzystniejsze oferty i notowania na rynku światowym pomiędzy tymi, które są uważane za reprezentatywne dla rzeczywistych tendencji rynkowych.
Do celów takiego ustalenia ceny uwzględnia się średnią z ofert i notowań otrzymaną na jednej lub więcej giełdach europejskich reprezentatywnych dla produktu dostarczonego na bazie cif do portu wspólnotowego i pochodzącego z różnych krajów dostarczających, uważanych za reprezentatywne dla handlu międzynarodowego.
Jednakże aby uwzględnić różnice wynikające z jakości dostarczonego produktu lub z charakteru wspomnianych ofert i notowań, przewidziano dostosowania kryteriów do celów ustalenia ceny rynku światowego bawełny odziarnionej.
Dostosowania te są określone w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1591/2001.
(3) Stosowanie wyżej wymienionych kryteriów prowadzi do ustalenia ceny rynku światowego bawełny nieodziarnionej na poziomie wskazanym poniżej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej określona w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 jest ustalona na 22,147 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 11 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 31/2006
z dnia 10 stycznia 2006 r.
dotyczące wniosków o wydanie pozwoleń na przywóz ryżu pochodzącego z Egiptu w ramach kontyngentu taryfowego na rok 2006, przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 955/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 955/2005 z dnia 23 czerwca 2005 r. otwierające kontyngent na przywóz do Wspólnoty ryżu pochodzącego z Egiptu [2], w szczególności jego art. 4 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wnioski o wydanie pozwoleń na przywóz ryżu objętego kodem CN 1006 składane do dnia 2 stycznia 2006 r. do godziny 13.00 i przekazane Komisji dotyczą 67593 ton ryżu, podczas gdy maksymalna ilość, którą można przywieźć, wynosi 5605 tony ryżu objętego kodem CN 1006, zgodnie z Protokołem do Układu Eurośródziemnomorskiego między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Arabską Republiką Egiptu, z drugiej strony, mającym na celu uwzględnienie przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej [3], załączonym do decyzji Rady 2005/89/WE [4].
(2) Należy zatem ustalić współczynnik redukcji w odniesieniu do wniosków o wydanie pozwoleń na przywóz złożonych do dnia 2 stycznia 2006 r. do godziny 13.00 i korzystających z obniżki cła w wysokości 100 %, obliczonego zgodnie z art. 11 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003.
(3) Nie należy również wydawać więcej pozwoleń na przywóz pozwalających na otrzymanie obniżki cła w wysokości 100 % na rok 2006.
(4) Uwzględniając cel niniejszego rozporządzenia, powinno ono wejść w życie z dniem jego opublikowania,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wnioski o wydanie pozwoleń na przywóz ryżu objętego kodem CN 1006 w ramach kontyngentu otwartego rozporządzeniem (WE) nr 955/2005, złożone do dnia 2 stycznia 2006 r. do godziny 13.00 i przekazane Komisji, stanowią podstawę do wydania pozwoleń na ilości objęte wnioskiem, przeliczone przez współczynnik redukcji w wysokości 91,7077 %.
Artykuł 2
Wnioski o wydanie pozwoleń na przywóz ryżu objętego kodem CN 1006 składane od dnia 2 stycznia 2006 r. od godziny 13.00 do końca roku 2006 nie stanowią podstawy do wydania pozwoleń na przywóz w ramach kontyngentu otwartego rozporządzeniem (WE) nr 955/2005.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 32/2006
z dnia 10 stycznia 2006 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na przywóz wysokiej jakości świeżej, chłodzonej i mrożonej wołowiny i cielęciny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 936/97 z dnia 27 maja 1997 r. otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi na wysokiej jakości świeżą, chłodzoną i mrożoną wołowinę oraz mrożone mięso bawole [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuły 4 i 5 rozporządzenia (WE) nr 936/97 określają warunki składania wniosków i wydawania pozwoleń na przywóz mięsa wyszczególnionego w art. 2 lit. f) tego rozporządzenia.
(2) Artykuł 2 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 936/97 ustala na 11500 ton ilość wysokiej jakości świeżej, chłodzonej i mrożonej wołowiny, odpowiadającej określeniu podanemu w tym samym postanowieniu, która może być importowana na warunkach specjalnych w okresie od 1 lipca 2005 r. do 30 czerwca 2006 r.
(3) Należy przypomnieć, że z pozwoleń, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, można korzystać przez cały okres ich ważności jedynie w takim zakresie, na jaki pozwalają przepisy weterynaryjne,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Każdy wniosek o wydanie pozwolenia na przywóz wysokiej jakości świeżej, chłodzonej i mrożonej wołowiny i cielęciny, o której mowa w art. 2 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 936/97, złożony w okresie między 1 a 5 stycznia 2006 r., jest uwzględniany w całości.
2.
Zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 936/97 wnioski o wydanie pozwoleń mogą być składane w ciągu pierwszych pięciu dni lutego 2006 r. na 6802,347 tony.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 11 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 33/2006
z dnia 9 stycznia 2006 r.
rozszerzające ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 2074/2004 w odniesieniu do przywozu niektórych kołowych mechanizmów segregatorowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej na przywóz tych samych produktów wysyłanych z Laotańskiej Republiki Ludowo-Demokratycznej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] ("rozporządzenie podstawowe"), w szczególności jego art. 9 i 13,
uwzględniając wniosek przedstawiony przez Komisję po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
1.
Obowiązujące środki
(1) Rozporządzeniem (WE) nr 119/97 [2] ("rozporządzenie pierwotne") Rada nałożyła ostateczne cła antydumpingowe na przywóz niektórych kołowych mechanizmów segregatorowych ("KMS" lub "produkt objęty postępowaniem") pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej ("Chiny") równe różnicy między minimalną ceną importową, wynoszącą 325 EUR za 1000 sztuk w odniesieniu do mechanizmów 17- i 23-kołowych, a ceną netto na granicy Wspólnoty przed zapłaceniem cła, wynoszącą od 32,5 % do 39,4 % za mechanizmy inne niż 17- i 23-kołowe.
(2) Po przeprowadzeniu dochodzenia zgodnie z art. 12 rozporządzenia (WE) nr 384/96 Rada, rozporządzeniem (WE) nr 2100/2000 [3] ("dochodzenie dotyczące absorpcji"), zmieniła i podwyższyła wspomniane cła na mechanizmy inne niż 17- lub 23-kołowe.
Zmienione cła antydumpingowe wynosiły od 51,2 % do 78,8 %.
(3) Rozporządzeniem Rady (WE) nr 1208/2004 [4] Rada rozszerzyła środki nałożone rozporządzeniem pierwotnym na przywóz KMS wysyłanych z Socjalistycznej Republiki Wietnamu ("Wietnam").
(4) W następstwie przeprowadzanego przeglądu wygaśnięcia cła zostały ponownie nałożone rozporządzeniem Rady (WE) nr 2074/2004 [5].
2.
Wniosek
(5) W dniu 28 lutego 2005 r. do Komisji wpłynął wniosek na podstawie art. 13 ust. 3 rozporządzenia podstawowego o przeprowadzenie dochodzenia w sprawie zarzucanego obchodzenia środków antydumpingowych nałożonych na przywóz niektórych KMS pochodzących z Chin.
Wniosek został złożony przez Ring Alliance Ringbuchtechnik GmbH w imieniu producentów reprezentujących większą część wspólnotowej produkcji niektórych KMS ("wnioskodawcy").
We wniosku zarzucono, iż obowiązujące środki antydumpingowe nałożone na przywóz niektórych KMS pochodzących z Chin są obchodzone poprzez przeładunek dokonywany w Laotańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej ("Laos").
(6) We wniosku zarzucano również brak wystarczającego powodu lub uzasadnienia, innego niż nałożenie środków antydumpingowych, dla zmiany struktury handlu oraz osłabienie skutków naprawczych obowiązujących środków antydumpingowych pod względem ilości i cen.
Znaczna ilość przywozu niektórych KMS z Laosu najwyraźniej zastąpiła przywóz niektórych KMS z Chin i Wietnamu.
Ponadto istniały wystarczające dowody potwierdzające, że wzrost przywozu odbywał się po cenach niższych od niewyrządzającej szkody ceny ustalonej w dochodzeniu, w wyniku którego nałożono obecnie obowiązujące środki.
(7) Wnioskodawcy zarzucają również, iż ceny niektórych KMS wysyłanych z Laosu są cenami dumpingowymi w porównaniu z normalną wartością ustaloną poprzednio dla produktu objętego postępowaniem.
3.
Wszczęcie dochodzenia
(8) Ustaliwszy, po skonsultowaniu się z Komitetem Doradczym, że istnieją wystarczające dowody dla wszczęcia dochodzenia zgodnie z art. 13 rozporządzenia podstawowego, Komisja wszczęła dochodzenie zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 559/2005 [6] ("rozporządzenie wszczynające"). Zgodnie z art. 13 ust. 3 i art. 14 ust. 3 i 5 rozporządzenia podstawowego Komisja, rozporządzeniem wszczynającym, poleciła również organom celnym rejestrować, począwszy od dnia 14 kwietnia 2005 r., przywóz niektórych KSM wysyłanych z Laosu, niezależnie od tego, czy zostały one zgłoszone jako pochodzące z Laosu.
4.
Dochodzenie
(9) Komisja oficjalnie powiadomiła władze Chin i Laosu, zainteresowanych producentów/eksporterów i importerów wspólnotowych oraz występujący z wnioskiem przemysł wspólnotowy o wszczęciu dochodzenia.
Wysłano formularze producentom/eksporterom w Chinach i Laosie, jak również wymienionym we wniosku lub znanym Komisji z dochodzenia pierwotnego importerom we Wspólnocie.
Zainteresowane strony miały możliwość wyrażenia swoich stanowisk na piśmie i złożenia wniosku o wysłuchanie w terminie określonym w rozporządzeniu wszczynającym.
Wszystkie strony poinformowano, że brak współpracy może spowodować zastosowanie art. 18 rozporządzenia podstawowego oraz rozpoznanie sytuacji na podstawie dostępnych faktów.
(10) Nie otrzymano odpowiedzi na formularze od eksporterów/producentów w Chinach lub w Laosie ani żadnych komentarzy ze strony władz chińskich lub laotańskich.
(11) Jeden wspólnotowy importer odpowiedział, oświadczając, że nie dokonywał on przywozu żadnego rodzaju KMS z Laosu w okresie dochodzenia, jednak nie przedstawił żadnej dodatkowej informacji.
5.
Okres dochodzenia
(12) Dochodzenie objęło okres od dnia 1 stycznia 2004 r. do dnia 31 grudnia 2004 r. ("okres dochodzenia").
Zebrano dane od 2001 r. do końca okresu dochodzenia w celu zbadania zarzucanej zmiany w strukturze handlu.
B. WYNIKI DOCHODZENIA
1.
Uwagi ogólne/stopień współpracy
(13) Jak wspomniano w motywach 10 i 11, nie współpracował żaden z producentów/eksporterów KSM w Chinach i w Laosie, jak również żaden ze wspólnotowych producentów nie przedstawił informacji istotnej dla dochodzenia.
W rezultacie ustalenia w sprawie KMS wysyłanych z Laosu do Wspólnoty musiały być dokonane na podstawie dostępnych faktów, zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego.
2.
Produkt objęty postępowaniem i produkt podobny
(14) Produktem objętym postępowaniem są, zgodnie z definicją z dochodzenia pierwotnego, niektóre kołowe mechanizmy segregatorowe obecnie klasyfikowane pod kodem CN ex83051000.
Wspomniane KMS składają się z dwóch prostokątnych arkuszy stalowych lub drutów z co najmniej czterema przymocowanymi półpierścieniami drutu stalowego, które są połączone pokrywą stalową.
Mogą one być otwierane zarówno poprzez rozciąganie półpierścieni, jak i użycie małego stalowego mechanizmu spustowego przymocowanego do KMS.
Ogólnie KMS składają się z takich elementów, jak: pierścień, płytka, pokrywa, oczko i, w odpowiednim przypadku, mechanizm spustowy.
(15) Na podstawie dostępnych informacji stwierdzono, że KMS wywożone do Wspólnoty z Chin oraz KMS wysyłane do Wspólnoty z Laosu mają te same podstawowe cechy fizyczne i zastosowanie.
Zatem traktowane są jako produkty podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
W toku dochodzenia nie przedstawiono żadnego przeciwdowodu.
3.
Zmiana w strukturze handlu między państwami trzecimi a Wspólnotą
(16) Z powodu braku współpracy ze strony przedsiębiorstw laotańskich ilość i wartość laotańskiego wywozu do Wspólnoty produktu objętego postępowaniem zostały ustalone w oparciu o dostępne informacje, którymi w tym przypadku były dane statystyczne przesłane przez Państwa Członkowskie i opracowane przez Komisję zgodnie z art. 14 ust. 6 rozporządzenia podstawowego oraz przez Eurostat.
(17) Po nałożeniu ostatecznych środków na przywóz z Chin do Wspólnoty produktu objętego postępowaniem przywóz z Chin znacząco się zmniejszył, tj. z 1648 ton w 1999 r. do 302 ton w 2001 i 2002 r., a następnie zaczął nieznacznie rosnąć z 330 ton w 2003 r. do 354 ton w 2004 r.
Należy zwrócić uwagę na fakt, iż w drugiej połowie 2004 r. przywóz z Chin zaczął znów wykazywać tendencję spadkową, co pokazuje tabela poniżej.
Jednocześnie przywóz do Wspólnoty KMS z Laosu wzrósł z wielkości zerowej w latach 2001–2003 do 492 ton w 2004 r. (tj. w okresie dochodzenia).
Jak pokazują statystyki, przywóz z Laosu nadal rośnie w 2005 r.
(18) Zwrócono również uwagę, iż struktura handlu, w której występuje zbieżność spadku przywozu z Chin i równoczesnego znacznego wzrostu przywozu z Laosu w 2004 r., wykazuje bezpośredni związek ze strukturą stwierdzoną w dochodzeniu dotyczącym obchodzenia środków, którego skutkiem było rozszerzenie środków nałożonych w dochodzeniu pierwotnym na przywóz KMS z Wietnamu.
Począwszy od 1999 r., przywóz KMS z Wietnamu wzrósł znacząco, tj. z wartości zerowej w latach 1999–2001 do 1105 ton w 2002 r. i 1778 ton w 2003 r.
Po rozszerzeniu środków nałożonych w dochodzeniu pierwotnym na przywóz KMS z Wietnamu przywóz z Wietnamu do Wspólnoty zmniejszył się znacząco do 353 ton w 2004 r. (tj. w okresie dochodzenia).
W 2005 r. statystyki nie wykazują żadnego przywozu.
W rzeczywistości, analizując sytuację w okresie sześciomiesięcznym, przywóz z Wietnamu niemal ustał w pierwszym półroczu 2004 r., gdy rozszerzono środki obowiązujące w odniesieniu do KMS z Chin na przywóz wysyłany z Wietnamu (publikacja z dnia 1 lipca 2004 r., patrz: motyw 3).
Począwszy od tego czasu, przywóz z Laosu zaczął rosnąć od wartości zerowej w poprzednich okresach do 100 ton w pierwszym półroczu i 392 ton w drugim półroczu 2004 r. Jest zatem oczywiste, że przywóz z Laosu zastąpił, przynajmniej częściowo, przywóz z Chin i Wietnamu.
Podany przywóz z Laosu potwierdza zatem strukturę handlu zapoczątkowaną w 1999 r., ponieważ przed rozszerzeniem środków na Wietnam przywóz z Laosu do Wspólnoty w ogóle nie istniał.
Źródło: Dane statystyczne zgromadzone przez Państwa Członkowskie i opracowane przez Komisję zgodnie z art. 14 ust. 6 rozporządzenia podstawowego oraz przez Eurostat.
Państwo _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 (okres dochodzenia) I półrocze _BAR_ 2004 (okres dochodzenia) II półrocze _BAR_
Chiny _BAR_ 302 _BAR_ 302 _BAR_ 330 _BAR_ 212 _BAR_ 142 _BAR_
Wietnam _BAR_ 0 _BAR_ 1105 _BAR_ 1778 _BAR_ 353 _BAR_ 0 _BAR_
Laos _BAR_ 0 _BAR_ 0 _BAR_ 0 _BAR_ 100 _BAR_ 392 _BAR_
4.
Niewystarczający powód lub ekonomiczne uzasadnienie
(19) Przywóz do Wspólnoty z Laosu rozpoczął się w 2004 r. po wszczęciu w sierpniu 2003 r. postępowania w sprawie przywozu KMS z Wietnamu, zbiegając się ze zmianą struktury handlu między Chinami, Wietnamem i Laosem, z jednej strony, a Wspólnotą, z drugiej strony, jak opisano w motywie 18.
(20) Istnieje zbieżność w czasie między znaczącym spadkiem przywozu KMS z Wietnamu, który nastąpił w czasie rozszerzenia środków w następstwie dochodzenia w sprawie obchodzenia środków, a równoczesnym wzrostem przywozu KMS z Laosu.
Przypomina się, że władze Laosu oraz potencjalni producenci/eksporterzy w tym państwie zostali poinformowani o toczącym się dochodzeniu.
Jednakże nie przedstawiono żadnego dowodu, który potwierdzałby istnienie rzeczywistej produkcji tego produktu w Laosie, jak również nie było współpracy ze strony żadnego laotańskiego przedsiębiorstwa.
Na podstawie dostępnych informacji stwierdzono zatem, że wobec braku innego wystarczającego powodu lub ekonomicznego uzasadnienia w rozumieniu art. 13 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia podstawowego zmiana struktury handlu wynikła z rozszerzenia środków antydumpingowych na towary wysyłane z Wietnamu.
5.
Osłabienie skutków naprawczych obowiązujących ceł w zakresie cen lub ilości produktów podobnych
(21) Z danych, o których mowa w motywie 18, wynika jasno, iż wyraźna zmiana w strukturze wspólnotowego przywozu produktu objętego postępowaniem nastąpiła po rozszerzeniu w 2004 r. na Wietnam środków dotyczących KMS z Chin.
W następstwie tego rozszerzenia wietnamski przywóz do wspólnoty znacząco spadł w 2004 r., a w 2005 r. zupełnie ustał, podczas gdy jednocześnie miał miejsce gwałtowny wzrost wywozu produktu objętego postępowaniem z Laosu do Wspólnoty.
Zgodnie z danymi Eurostatu w 2004 r. łączna wielkość laotańskiego wywozu do Wspólnoty wynosiła 492 tony, a pierwszy kwartał 2005 r. pokazuje taką samą tendencję.
Jest zatem oczywiste, że ta znacząca zmiana kierunku w przepływie handlowym osłabiła skutki naprawcze przedmiotowych środków w zakresie ilości przywożonych na rynek Wspólnoty.
(22) Jeśli chodzi o ceny produktu objętego postępowaniem wysyłanego z Laosu, wobec braku współpracy, niezbędne było odniesienie się do danych Eurostatu będących najlepszym z dostępnych dowodów.
Stwierdzono, że średnia cena eksportowa w wywozie z Laosu do Wspólnoty była niższa od poziomu usuwającego szkodę dla cen wspólnotowych, ustalonego w dochodzeniu pierwotnym.
W rezultacie skutki naprawcze nałożonych ceł są osłabione pod względem cen.
(23) Uznano zatem, że przywóz produktu objętego postępowaniem z Laosu osłabia skutki naprawcze cła zarówno pod względem ilościowym, jak i cenowym.
6.
Dowody dumpingu w odniesieniu do normalnych wartości ustalonych wcześniej dla produktów podobnych
(24) Jak wyjaśniono motywie 22, mając na uwadze ograniczoną współpracę, w celu ustalenia, czy istnieją dowody potwierdzające istnienie dumpingu w odniesieniu do wywozu produktu objętego postępowaniem z Laosu do Wspólnoty w okresie dochodzenia, zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego do ustalenia cen wywozu do UE wykorzystano dane Eurostatu na poziomie CN.
(25) Zgodnie z art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego ceny eksportowe porównano z poprzednio ustaloną wartością normalną, w tym przypadku z wartością normalną ustaloną w ostatnim przeglądzie wygaśnięcia środków.
W przeglądzie wygaśnięcia środków (patrz: motyw 4 powyżej) za państwo o gospodarce rynkowej analogiczne do Chin uznano Indie, a wartość normalną ustalono w oparciu o ceny i skonstruowaną wartość normalną w państwie analogicznym.
(26) Wobec braku współpracy i zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego, w celu porównania ceny eksportowej z wartością normalną, za właściwe uznano założenie, iż asortyment towarów odnotowany w czasie niniejszego dochodzenia jest taki sam jak w przeglądzie wygaśnięcia dotyczącym przywozu KMS pochodzących z Chin.
(27) Zgodnie z art. 2 ust. 11 i art. 2 ust. 12 rozporządzenia podstawowego porównanie średniej ważonej wartości normalnej ustalonej w dochodzeniu prowadzonym w ramach przeglądu wygaśnięcia oraz średniej ważonej cen eksportowych w okresie niniejszego dochodzenia, wyrażone jako odsetek ceny cif na granicy Wspólnoty przed ocleniem, wykazało istnienie znaczącego dumpingu.
C. ŚRODKI
(28) W związku z powyższymi ustaleniami stwierdzono, że miało miejsce obejście przepisów w rozumieniu art. 13 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia podstawowego. Zgodnie z art. 13 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia podstawowego obowiązujące środki antydumpingowe mające zastosowanie do przywozu produktu objętego postępowaniem, pochodzącego z Chin, zmienione dochodzeniem dotyczącym absorpcji, należy rozszerzyć na te same produkty wysyłane z Laosu, niezależnie od tego, czy zostały one zgłoszone jako pochodzące z Laosu.
(29) Zgodnie z art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, który stanowi, iż rozszerzone środki powinny być stosowane do zarejestrowanego przywozu, począwszy od daty rejestracji, cło antydumpingowe powinno być pobierane od przywozu KMS wysyłanych z Laosu, które wwieziono na terytorium Wspólnoty na mocy rejestracji zarządzonej rozporządzeniem wszczynającym.
(30) Rozszerzenie powinno dotyczyć następujących środków określonych w art. 1 ust. 2 rozporządzenia pierwotnego, zmienionego ostatnio w związku z przeglądem wygaśnięcia:
a) dla mechanizmów 17- i 23-kołowych kwota cła jest równa różnicy między minimalną ceną importową 325 EUR za 1000 sztuk a ceną netto na granicy Wspólnoty przed ocleniem;
b) dla mechanizmów innych niż 17- lub 23-kołowe, cło rezydualne w wysokości 78,8 %.
(31) Zgodnie z art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, które stanowi, że rozszerzone środki powinny mieć zastosowanie do przywozu wprowadzanego na terytorium Wspólnoty na mocy rejestracji zarządzonej w rozporządzeniu wszczynającym, należy pobrać cła od zarejestrowanego przywozu niektórych KMS wysłanych z Laosu.
D. WNIOSKI O WYŁĄCZENIE
(32) Chociaż w toku dochodzenia nie stwierdzono istnienia w Laosie żadnego prawdziwego eksportera KMS lub żaden taki podmiot nie zgłosił się do Komisji, inni zainteresowani eksporterzy, którzy rozważają wystąpienie z wnioskiem o wyłączenie z rozszerzonego cła antydumpingowego zgodnie z art. 13 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, będą musieli wypełnić kwestionariusz w celu umożliwienia Komisji stwierdzenia, czy wyłączenie może zostać przyznane.
Tego rodzaju wyłączenie można przyznać po dokonaniu oceny sytuacji rynkowej produktu objętego postępowaniem, mocy produkcyjnych i stopnia wykorzystania mocy produkcyjnych, zakupów i sprzedaży, prawdopodobieństwa kontynuowania praktyk, w odniesieniu do których nie ma wystarczającego powodu lub ekonomicznego uzasadnienia, oraz dowodów dumpingu.
Komisja przeprowadzi również wizytę weryfikacyjną na miejscu produkcji.
Wniosek należy skierować do Komisji niezwłocznie, wraz ze wszelkimi odpowiednimi informacjami, zwłaszcza wszelkimi zmianami w działaniach przedsiębiorstwa związanymi z produkcją i sprzedażą.
E. PROCEDURA
(33) Zainteresowane strony zostały poinformowane o istotnych faktach i okolicznościach, na podstawie których Rada zamierza rozszerzyć obowiązujące ostateczne cło antydumpingowe, oraz miały możliwość zabrania głosu w sprawie i przedstawienia swoich uwag.
Nie otrzymano żadnych uwag zmierzających do zmiany powyższych wniosków,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 2074/2004 na przywóz niektórych kołowych mechanizmów segregatorowych klasyfikowanych pod kodem CN ex83051000 pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej:
a) dla mechanizmów 17- i 23-kołowych (kody TARIC 8305100021 i 8305100029) – w wysokości równej różnicy pomiędzy minimalną ceną importową wynoszącą 325 EUR za 1000 sztuk a ceną netto na granicy Wspólnoty przed ocleniem;
b) dla mechanizmów innych niż 17- lub 23-kołowe (kody TARIC 8305100011 oraz 8305100019) – w wysokości 78,8 %;
zostaje niniejszym rozszerzone na przywóz niektórych kołowych mechanizmów segregatorowych z Laotańskiej Republiki Ludowo-Demokratycznej, niezależnie od tego, czy zostały one zgłoszone jako pochodzące z Laotańskiej Republiki Ludowo-Demokratycznej (kody TARIC 8305100013 i 8305100023).
Dla celów niniejszego rozporządzenia kołowe mechanizmy segregatorowe składają się z dwóch prostokątnych arkuszy stalowych lub z drutów z co najmniej czterema przymocowanymi półpierścieniami drutu stalowego, które są połączone pokrywą stalową.
Mogą one być otwierane zarówno poprzez rozciągnięcie pierścieni, jak i użycie małego stalowego mechanizmu spustowego przymocowanego do kołowego mechanizmu segregatorowego.
2. Cło rozszerzone na mocy ust. 1 niniejszego artykułu jest pobierane od przywozu zarejestrowanego zgodnie z art. 13 ust. 3 i art. 14 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 384/96.
3.
Zastosowanie mają obowiązujące przepisy celne.
Artykuł 2
1.
Wnioski o wyłączenie z przedmiotowego cła rozszerzonego na mocy art. 1 są sporządzane na piśmie, w jednym z języków urzędowych Wspólnoty, oraz podpisywane przez osobę upoważnioną do reprezentowania wnioskodawcy.
Wniosek należy przesłać na poniższy adres:
European Commission
Directorate-General for Trade
Directorate B
Office: J-79 05/17
B-1049 Brussels
Fax: (32 2) 295 65 05
Telex COMEU B 21877.
2. Zgodnie z art. 13 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 384/96 Komisja, po konsultacji z Komitetem Doradczym, może w drodze decyzji zezwolić na wyłączenie z cła rozszerzonego na mocy art. 1 przywozu, który jest dokonywany w sposób niestanowiący obejścia środków antydumpingowych nałożonych rozporządzeniem (WE) nr 2074/2004.
Artykuł 3
Niniejszym nakazuje się organom celnym zaprzestanie rejestracji przywozu, wprowadzonej na podstawie art. 2 rozporządzenia (WE) nr 559/2005.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 34/2006
z dnia 11 stycznia 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 12 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 35/2006
z dnia 11 stycznia 2006 r.
zmieniające załączniki I, V i VII do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3030/93 w sprawie wspólnych reguł przywozu niektórych wyrobów włókienniczych z państw trzecich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
mając na uwadze Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3030/93 z dnia 12 października 1993 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu niektórych wyrobów włókienniczych z państw trzecich [1], w szczególności jego art. 19,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu wykonania protokołu ustaleń pomiędzy Komisją Europejską i Chinami niezbędne jest ponowne wprowadzenie pierwotnych przepisów w ramach załącznika I, dotyczących opisu produktów.
(2) Decyzją 2005/948/WE [2] Rada zatwierdziła podpisanie oraz tymczasowe stosowanie dwustronnej umowy pomiędzy Wspólnotą Europejską oraz Republiką Białorusi, dotyczącej handlu wyrobami włókienniczymi.
(3) W związku z powyższym rozporządzenie (EWG) nr 3030/93 należy odpowiednio zmienić.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Wyrobów Włókienniczych ustanowionego na mocy art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 3030/93,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 3030/93 wprowadza się następujące zmiany:
1) załącznik I ust. 2 otrzymuje następujące brzmienie:
"2) W przypadku gdy materiały, z których wytworzono wyroby z kategorii 1–114, pochodzące z Wietnamu oraz z Chin nie zostały konkretnie wyszczególnione, uznaje się, że wyroby te zostały wytworzone wyłącznie z wełny lub cienkiej sierści, bawełny lub włókien syntetycznych.";
2) załącznik V zastępuje się załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia;
3) tabela w załączniku VII zostaje zastąpiona tabelą znajdującą się w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 36/2006
z dnia 10 stycznia 2006 r.
ustanawiające wartości jednostkowe w celu określenia wartości celnej niektórych łatwo psujących się towarów
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 [2] ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92, a w szczególności jego art. 173, ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 173 do 177 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 przewidują, że Komisja okresowo ustala wartości jednostkowe dla produktów wskazanych w klasyfikacji w załączniku 26 do tego rozporządzenia.
(2) Stosowanie zasad i kryteriów określonych w wyżej wymienionych artykułach do elementów przekazanych Komisji zgodnie z art. 173 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 prowadzi do ustanowienia wartości jednostkowych określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w stosunku do produktów, o których mowa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wartości jednostkowe określone w art. 173 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 ustanawia się zgodnie z tabelą zawartą w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 13 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 37/2006
z dnia 11 stycznia 2006 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na przywóz cukru trzcinowego w ramach niektórych kontyngentów taryfowych i porozumień preferencyjnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1095/96 z dnia 18 czerwca 1996 r. w sprawie wprowadzania koncesji określonych na liście koncesyjnej CXL sporządzonej w wyniku zakończenia negocjacji GATT XXIV.6 [2],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1159/2003 z dnia 30 czerwca 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady przywozu cukru trzcinowego w latach gospodarczych 2003/2004, 2004/2005, 2005/2006 w ramach niektórych kontyngentów taryfowych i umów preferencyjnych oraz zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1464/95 i (WE) nr 779/96 [3], w szczególności jego art. 5 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 9 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 przewiduje szczegółowe zasady dotyczące ustalenia zobowiązań dostawy, po zerowej stawce celnej, produktów oznaczonych kodem CN 1701, wyrażonych jako ekwiwalent cukru białego i pochodzących z krajów, które podpisały Protokół AKP i Umowę z Indiami.
(2) Artykuł 16 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 przewiduje szczegółowe zasady dotyczące ustalenia kontyngentów taryfowych, po zerowej stawce celnej, w odniesieniu do produktów oznaczonych kodem CN 17011110, wyrażonych jako ekwiwalent cukru białego i pochodzących z krajów, które podpisały Protokół AKP i Umowę z Indiami.
(3) Artykuł 22 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 otwiera kontyngenty taryfowe, po stawce celnej 98 EUR za tonę, produktów oznaczonych kodem CN 17011110, pochodzących z Brazylii, Kuby i innych państw trzecich.
(4) W okresie od 2 do 6 stycznia 2006 r., zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003, zostały przedłożone właściwym władzom wnioski o pozwolenie na przywóz dla ilości całkowitej przekraczającej ilość przewidzianą w zobowiązaniu dostawy dla danego kraju, ustaloną na mocy art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 odnośnie do cukru preferencyjnego z AKP-Indii.
(5) W okresie od 2 do 6 stycznia 2006 r., zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003, zostały przedłożone właściwym władzom wnioski o pozwolenie na przywóz dla ilości całkowitej przekraczającej ilość przewidzianą w kontyngencie ustalonym na mocy art. 16 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 odnośnie do specjalnego cukru preferencyjnego.
(6) W tych okolicznościach Komisja powinna ustalić współczynnik redukcyjny umożliwiający wydawanie pozwoleń proporcjonalnie do dostępnej ilości oraz zaznaczyć, jeżeli odpowiedni limit został wykorzystany,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W przypadku wniosków złożonych w okresie od 2 do 6 stycznia 2006 r., zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003, pozwolenia na przywóz wydaje się dla limitów ilościowych określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 12 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 38/2006
z dnia 12 stycznia 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 13 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 39/2006
z dnia 12 stycznia 2006 r.
uchylające rozporządzenie (WE) nr 1282/2001 w odniesieniu do końcowej daty składania deklaracji zbiorów i produkcji na rok gospodarczy 2005/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], w szczególności jego art. 73,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 11 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1282/2001 [2] przewiduje składanie przez producentów deklaracji zbiorów i produkcji nie później niż do dnia 10 grudnia, w celu zapoznania się w odpowiednim czasie ze wspólnotową produkcją wina.
(2) W jednym z Państw Członkowskich procedura zgłaszania deklaracji została ostatnio skomputeryzowana.
Większość producentów musi sporządzać deklaracje w lokalnych ośrodkach pomocy dla rolników.
Ponieważ ośrodki te zajmują się jednocześnie zakładaniem elektronicznej dokumentacji dla każdej deklaracji, uaktualnianiem deklaracji dotyczących powierzchni gruntów i systemem płatności jednolitych stosowanych w pierwszym roku, rozpatrzenie dokumentacji wszystkich producentów przed wyznaczonym terminem jest niemożliwe.
(3) Aby zaradzić tej sytuacji, niezależnej od producentów, i uniknąć ich niesłusznego karania, należy wyznaczyć producentom dodatkowy termin składania deklaracji zbiorów i produkcji.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W drodze odstępstwa od art. 11 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1282/2001, w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006 deklaracje, o których mowa w art. 2 i 4 tego rozporządzenia, można składać do dnia 25 stycznia 2006 r.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 40/2006
z dnia 10 stycznia 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 4/2004 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 4045/89 w sprawie kontroli przez Państwa Członkowskie transakcji stanowiących część systemu finansowania przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 4045/89 z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie kontroli przez Państwa Członkowskie transakcji stanowiących część systemu finansowania przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej i uchylające dyrektywę 77/435/EWG [1], w szczególności jej art. 19,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (EWG) nr 4045/89 stawia wymóg, aby Państwa Członkowskie przekazywały Komisji niektóre informacje.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 4/2004 [2] ustanawia jednolitą formę i treść przekazywanych komunikatów.
Zważywszy, że ustanowione normy dotyczące formy i treści ułatwiają wykorzystanie przekazywanych informacji i zapewniają jednolite podejście, powinny zostać przyjęte szczegółowe zasady dotyczące formy i treści przekazywanych informacji.
(2) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 4/2004.
(3) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ds. Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 4/2004 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 5 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"1. Sprawozdanie roczne, o którym mowa w art. 9 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 4045/89, zawiera szczegółowe informacje dotyczące wszystkich aspektów stosowania rozporządzenia (EWG) nr 4045/89 zgodnie z załącznikiem II część I do niniejszego rozporządzenia i szczegółowe informacje zgodnie ze wzorami formularzy znajdującymi się w części II tego załącznika.";
b) ustęp 3 otrzymuje następujące brzmienie:
"3. Wykaz przedsiębiorstw, o którym mowa w art. 7 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 4045/89 przygotowuje się zgodnie ze wzorem formularza przedstawionym w załączniku IV do niniejszego rozporządzenia i zawiera datę transakcji w formacie określonym zgodnie z art. 6 ust. 3.";
c) dodaje się ust. 8 w następującym brzmieniu:
"8. Analizę ryzyka, o której mowa w art. 2 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 4045/89, przygotowuje się zgodnie ze wzorem formularza określonym w załączniku IX do niniejszego rozporządzenia.";
2) artykuł 6 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 6
1.
Informacje, których należy dostarczyć zgodnie z art. 5 ust. 1, 2, 3, 4, 7 i 8, dostarczane są w formie elektronicznej w formacie określonym przez Komisję.
2. Informacje, których należy dostarczyć zgodnie z art. 5 ust. 5 i 6, dostarczane są w formie papierowej lub elektronicznej w formacie uzgodnionym przez nadawcę i odbiorcę. Potwierdzenie przyjęcia każdego wniosku/odpowiedzi otrzymanej zgodnie z art. 5 ust. 5 i 6 wysyłane jest do nadawcy.
3.
Dane dotyczące transakcji, zgodnie z art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 4045/89, dostarczane są w formie elektronicznej w formacie określonym w załączniku I, w załączniku II pkt 2 i w załączniku III do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2390/1999 [3].
3) załącznik II zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku I do niniejszego rozporządzenia;
4) załącznik III zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku II do niniejszego rozporządzenia;
5) załącznik VIII zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku III do niniejszego rozporządzenia;
6) dodaje się nowy załącznik IX, którego tekst znajduje się w załącznik IV do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 41/2006
z dnia 12 stycznia 2006 r.
zmieniające stawki refundacji do niektórych przetworów mlecznych, wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], a w szczególności jego art. 31 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Stawki refundacji stosowane od dnia 15 grudnia 2005 r. do produktów wymienionych w Załączniku, wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu, zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2053/2005 [2].
(2) Z zastosowania reguł i kryteriów zawartych w rozporządzeniu (WE) nr 2053/2005 do informacji posiadanych przez Komisję wynika, iż obecnie stosowane stawki refundacji wywozowych powinny zostać zmienione zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji określone w rozporządzeniu (WE) nr 2053/2005 zostają zmienione zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 13 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 42/2006
z dnia 12 stycznia 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe w sektorze mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 różnica między cenami w handlu międzynarodowym produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe w ramach ograniczeń wynikających z porozumień zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu.
(2) Zgodnie z postanowieniami rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 refundacje do produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia, wywiezionych w stanie naturalnym, powinny zostać ustalone, uwzględniając:
- sytuację rynkową i tendencje rozwoju na rynku wspólnotowym, w odniesieniu do ceny i dostępności mleka i przetworów mlecznych oraz, w handlu międzynarodowym, w odniesieniu do cen mleka i przetworów mlecznych,
- najbardziej korzystne koszty wprowadzania do obrotu i koszty transportu z rynków Wspólnoty do portów lub innych miejsc wywozu ze Wspólnoty, jak również koszty wysyłki do krajów przeznaczenia,
- cele wspólnej organizacji rynków mleka i przetworów mlecznych, które obejmują zapewnienie zrównoważonej sytuacji i naturalnego rozwoju cen i handlu,
- ograniczenia wynikające z porozumień zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu,
- potrzebę unikania zakłóceń na rynku Wspólnoty,
- aspekt ekonomiczny przewidywanych wywozów.
(3) Zgodnie z art. 31 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 ceny we Wspólnocie ustalane są z uwzględnieniem obecnych cen, które są najkorzystniejsze w odniesieniu do wywozu, a ceny w handlu międzynarodowym ustalane są z uwzględnieniem w szczególności:
a) cen na rynkach krajów trzecich;
b) najkorzystniejszych cen w krajach trzecich docelowych, dla przywozu pochodzącego z kraju trzeciego;
c) cen producenta odnotowanych w eksportujących krajach trzecich, biorąc pod uwagę, gdzie to stosowne, subsydia przyznawane przez te kraje;
d) ceny oferowane na bazie franco granica.
(4) Według art. 31 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 sytuacja na rynku światowym lub specyficzne wymagania pewnych rynków mogą uczynić koniecznym zróżnicowanie refundacji do produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia w zależności od miejsca przeznaczenia.
(5) Artykuł 31 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 przewiduje, że lista produktów, do których udziela się refundacji wywozowej, i wysokość tej refundacji są ustalane nie rzadziej niż raz na cztery tygodnie. Wysokość refundacji może jednak być utrzymana na tym samym poziomie przez ponad cztery tygodnie.
(6) Zgodnie z art. 16 rozporządzenia Komisji (WE) nr 174/1999 z dnia 26 stycznia 1999 r. ustanawiającego specjalne szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 w odniesieniu do pozwoleń na wywóz i refundacji wywozowych do mleka i przetworów mlecznych [2], refundacja przyznana na przetwory mleczne z dodatkiem cukru odpowiada sumie dwóch składników; celem pierwszego jest uwzględnienie ilości produktu mlecznego, wyliczany jest on przez pomnożenie podstawowej stawki refundacji przez zawartość produktu mlecznego w całym produkcie; celem drugiego jest uwzględnienie ilości dodanej sacharozy, wyliczany jest on przez pomnożenie zawartości sacharozy w całym produkcie przez podstawową stawkę refundacji obowiązującą w dniu wywozu produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [3]. Niemniej jednak ten ostatni składnik jest uwzględniany, wyłącznie w przypadku gdy sacharoza dodana do produktu została wytworzona z cukru z buraków lub trzciny ze zbiorów pochodzących z obszaru Wspólnoty.
(7) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 896/84 [4], przewiduje uzupełniające przepisy w odniesieniu do przyznawania refundacji w trakcie przechodzenia z jednego roku gospodarczego na drugi. Te postanowienia przewidują możliwość zróżnicowania refundacji w zależności od daty wytworzenia przetworów.
(8) W celu wyliczenia wysokości refundacji do serów topionych należy przewidzieć, że w przypadku gdy została dodana kazeina i/lub kazeiniany, nie należy uwzględniać tej ilości.
(9) Określając produkty i miejsca przeznaczenia kwalifikujące się do refundacji, należy wziąć pod uwagę, iż z jednej strony, konkurencyjna pozycja niektórych produktów Wspólnoty nie uzasadnia pobudzania ich wywozu, a z drugiej, że geograficzna bliskość niektórych terytoriów może stwarzać ryzyko zakłóceń w handlu i nadużyć.
(10) Zastosowanie tych zasad do aktualnej sytuacji rynkowej na rynku mleka i przetworów mlecznych, a w szczególności do cen tych przetworów we Wspólnocie i na rynku światowym prowadzi do ustalenia refundacji do tych przetworów w wysokości określonej w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(11) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe, o których mowa w art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999, do produktów wywożonych w stanie naturalnym ustalone są w wysokości określonej w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 13 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 43/2006
z dnia 12 stycznia 2006 r.
ustalające maksymalny poziom refundacji wywozowej do masła w ramach stałego zaproszenia do składania ofert przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 581/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3, akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 581/2004 z dnia 26 marca 2004 r. w sprawie stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych odnośnie do refundacji wywozowych do niektórych rodzajów masła [2] przewiduje otwarcie stałego przetargu.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 580/2004 z dnia 26 marca 2004 r. ustanawiającym procedurę przetargową dotyczącą refundacji wywozowych do niektórych przetworów mlecznych [3] oraz po dokonaniu analizy ofert przedstawionych w odpowiedzi na ten przetarg, stosowne jest ustalenie maksymalnego poziomu refundacji wywozowej w okresie przetargowym kończącym się dnia 10 stycznia 2006 r.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach stałego przetargu otwartego rozporządzeniem (WE) nr 581/2004 w okresie przetargowym kończącym się dnia 10 stycznia 2006 r. maksymalne kwoty refundacji dla produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 niniejszego rozporządzenia ustala się w załączniku do niniejszego rozporząd z enia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 13 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 44/2006
z dnia 12 stycznia 2006 r.
ustalające maksymalny poziom refundacji wywozowych dla mleka odtłuszczonego w proszku w ramach stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 582/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworόw mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 582/2004 z dnia 26 marca 2004 r. w sprawie stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych odnośnie do refundacji wywozowych dla mleka odtłuszczonego w proszku [2] przewiduje otwarcie stałego przetargu.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 580/2004 z dnia 26 marca 2004 r. ustanawiającego procedurę przetargową dotyczącą refundacji wywozowych do niektórych przetworόw mlecznych [3] oraz po dokonaniu analizy ofert przedstawionych w odpowiedzi na ten przetarg stosowne jest ustalenie maksymalnego poziomu refundacji wywozowej w okresie przetargowym kończącym się dnia 10 stycznia 2006 r.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach stałego przetargu otwartego rozporządzeniem (WE) nr 582/2004 przewiduje się w okresie przetargowym kończącym się dnia 10 stycznia 2006 r. 12,20 EUR/100 kg jako maksymalną wysokość refundacji dla produktόw i krajόw przeznaczenia wymienionych w art. 1 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 13 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 45/2006
z dnia 12 stycznia 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2805/95 ustanawiające refundacje wywozowe w sektorze wina
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], w szczególności jego art. 63 ust. 3 drugi akapit i art. 64 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 63 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, w zakresie niezbędnym do umożliwienia wywozu produktów określonych w art. 1 ust. 2 lit. a) i b) wymienionego rozporządzenia, na podstawie cen tych produktów w handlu międzynarodowym i w granicach wynikających z umów zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu, różnica pomiędzy tymi cenami a cenami we Wspólnocie może zostać objęta refundacją wywozową.
(2) Zgodnie z art. 64 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, kwoty refundacji oraz miejsca przeznaczenia są ustalane okresowo z uwzględnieniem istniejącej sytuacji i przyszłych tendencji w odniesieniu do cen i dostępności wymienionych produktów na rynku wspólnotowym oraz cen tych produktów na rynku światowym.
(3) W konsekwencji należy zmienić rozporządzenie Komisji (WE) nr 2805/95 [2].
(4) Komitet Zarządzający ds. Wina nie wydał opinii w terminie ustalonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2805/95 zastępuje się tekstem ujętym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 13 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 16 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 46/2006
z dnia 12 stycznia 2006 r.
w sprawie przekazanych ofert na przywóz sorgo, w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2094/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na maksymalne obniżenie opłat przywozowych w odniesieniu do przywozu sorgo pochodzącego z krajów trzecich do Hiszpanii został ogłoszony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2094/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1839/95 [3], na podstawie przekazanych ofert Komisja może, w myśl procedury przewidzianej w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, postanowić o wstrzymaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę w szczególności czynniki przewidziane w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1839/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnego obniżenia opłat przywozowych.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 6 do 12 stycznia 2006 r. w ramach przetargu na obniżenie opłat przewozowych na sorgo, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2094/2005.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 13 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 47/2006
z dnia 12 stycznia 2006 r.
ustalające maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę, w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2093/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na maksymalne obniżenie opłat przywozowych w odniesieniu do przywozu kukurydzy pochodzącej z krajów trzecich do Hiszpanii został ogłoszony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2093/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1839/95 [3], w myśl procedury przewidzianej w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, Komisja może podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnego obniżenia opłat przywozowych, uwzględniając w szczególności czynniki przewidziane w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1839/95. Przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnemu obniżeniu opłat przywozowych lub jest od niego niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnego obniżenia opłat przywozowych w wysokości określonej w art. 1.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 6 do 12 stycznia 2006 r. w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2093/2005, ustala się maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę w wysokości 22,88 EUR/t dla ogólnej maksymalnej ilości całkowitej równej 55175 t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 13 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 48/2006
z dnia 12 stycznia 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe dla zbóż, pszennych i żytnich mąk, kasz oraz grysików
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 wymienionego rozporządzenia, a cenami tych produktów we Wspólnocie, może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Refundacje wywozowe powinny być ustalone z uwzględnieniem czynników, o których mowa w art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż [2].
(3) W odniesieniu do pszennych oraz żytnich mąk, kasz i grysików refundację wywozową stosowaną do tych produktów należy wyliczyć z uwzględnieniem ilości zbóż koniecznych do wytwarzania danych produktów.
Ilości te zostały ustalone w rozporządzeniu (WE) nr 1501/95.
(4) Sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymogi niektórych rynków mogą sprawić, że niezbędne stanie się zróżnicowanie refundacji dla niektórych produktów, w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(5) Refundacja powinna być ustalana raz na miesiąc. Zmian można dokonywać w tym odstępie czasowym.
(6) Zastosowanie tych zasad do aktualnej sytuacji na rynkach zbóż, a w szczególności do notowań lub cen na te produkty we Wspólnocie i na rynku światowym, prowadzi do ustalenia refundacji w wysokości podanej w załączniku.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe dla produktów, o których mowa w art. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, z wyjątkiem słodu, wywiezionych w stanie naturalnym, ustala się w wysokości podanej w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 13 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 49/2006
z dnia 12 stycznia 2006 r.
w sprawie przekazanych ofert na wywóz jęczmienia w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1058/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową do jęczmienia na wywóz do niektórych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1058/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o wstrzymaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnej wysokości refundacji.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych od 6 do 12 stycznia 2006 r., w ramach przetargu na refundację wywozową do jęczmienia, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1058/2005.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 13 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 50/2006
z dnia 12 stycznia 2006 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1059/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej na wywóz do pewnych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1059/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnej wysokości refundacji wywozowej, uwzględniając czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95. W tym wypadku przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnej refundacji lub jest od niej niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnej refundacji wywozowej.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 6 do 12 stycznia 2006 r., w ramach przetargu ogłoszonego na mocy rozporządzenia (WE) nr 1059/2005, ustala się maksymalną refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej w wysokości 9,00 EUR/t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 13 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 51/2006
z dnia 22 grudnia 2005 r.
ustalające wielkości dopuszczalnych połowów na 2006 r. i związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, na których wymagane są ograniczenia połowowe
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach Wspólnej Polityki Rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 20,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 847/96 z dnia 6 maja 1996 r. wprowadzające dodatkowe, ustalane z roku na rok, warunki zarządzania ogólnym dopuszczalnym połowem (TAC) i kwotami [2], w szczególnosci jego art. 2,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 423/2004 z dnia 26 lutego 2004 r. ustanawiające środki odnowienia zasobów dorsza [3], w szczególności jego art. 6 i 8,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 811/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające środki dla odnowy zasobów morszczuka północnego [4], w szczególności jego art. 5,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 4 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002 zobowiązuje Radę do przyjęcia środków niezbędnych do zapewnienia dostępu do wód i zasobów oraz zrównoważonej działalności połowowej, z uwzględnieniem dostępnych opinii naukowych oraz, w szczególności, sprawozdania opracowanego przez Komitet Naukowo-Techniczny i Ekonomiczny ds. Rybołówstwa (STECF).
(2) Zgodnie z art. 20 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002, obowiązkiem Rady jest ustanowienie ogólnego dopuszczalnego połowóu (TAC) w podziale na łowiska lub grupy łowisk.
Wielkości dopuszczalnych połowów należy przydzielić Państwom Członkowskim oraz państwom trzecim zgodnie z kryteriami ustanowionymi w art. 20 tego rozporządzenia.
(3) W celu zapewnienia skutecznego zarządzania TAC oraz kwotami należy ustalić warunki szczegółowe, na podstawie których prowadzi się czynności połowowe.
(4) Należy ustanowić zasady i pewne procedury w zakresie gospodarki rybnej na poziomie wspólnotowym, aby Państwa Członkowskie mogły zagwarantować zarządzanie statkami pływającymi pod ich banderą.
(5) Artykuł 3 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002 zawiera definicje mające znaczenie dla przydzielania wielkości dopuszczalnych połowów.
(6) Zgodnie z art. 2 rozporządzenia (WE) nr 847/96 należy określić zasoby podlegające różnym środkom określonym w tym rozporządzeniu.
(7) Zgodnie z procedurą przewidzianą w porozumieniach lub protokołach w sprawie stosunków w dziedzinie rybołówstwa Wspólnota przeprowadziła konsultacje w sprawie praw połowowych z Norwegią [5], Wyspami Owczymi [6] oraz Grenlandią [7] .
(8) Wspólnota jest umawiającą się stroną wielu regionalnych organizacji rybołówstwa.
Organizacje te zaleciły ustalenie ograniczeń połowowych oraz innych reguł dotyczących ochrony niektórych gatunków.
Wspólnota powinna zatem wprowadzić takie zalecenia w życie.
(9) Na dorocznym posiedzeniu w czerwcu 2005 r. Międzyamerykańska Komisja ds. Tuńczyka Tropikalnego (IATTC) przyjęła ograniczenia połowowe dotyczące tuńczyka żółtopłetwego, opastuna oraz tuńczyka bonito, a także środki techniczne dotyczące podejścia do przyłowów.
Chociaż Wspólnota nie jest członkiem IATTC, wprowadzenie tych środków jest konieczne w celu zapewnienia zrównoważonego zarządzania zasobami pod jurysdykcją tej organizacji.
(10) Podczas dorocznego posiedzenia w 2005 r. Międzynarodowa Komisja ds. Ochrony Tuńczyka Atlantyckiego (ICCAT) przyjęła tabele wskazujące na niedostatecznie wykorzystanie oraz nadmierne wykorzystanie wielkości dopuszczalnych połowów umawiających się stron ICCAT.
W tym kontekście ICCAT przyjęła decyzję stwierdzającą, że w roku 2004 Wspólnota niedostatecznie wykorzystała swoją kwotę w odniesieniu do kilku stad.
(11) Przestrzeganie korekt wspólnotowych ustanowionych kwot przez ICCAT wymaga podziału wielkości dopuszczalnych połowów będących rezultatem niedostatecznie wykorzystanych kwot; należy go dokonać na podstawie odpowiedniego udziału kazdego z Panstw Czlonkowskich w niedostatecznym wykorzystaniu, bez zmiany klucza podziału ustanowionego w niniejszym rozporządzeniu dotyczącym rocznego przydziału TAC.
(12) Wielkości dopuszczalnych połowów należy wykorzystywać zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym w tej dziedzinie, w szczególności z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 1381/87 z dnia 20 maja 1987 r. ustanawiającym szczegółowe zasady dotyczące oznakowania i dokumentacji statków rybackich [8], rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 2807/83 z dnia 22 września 1983 r. ustanawiającym szczegółowe zasady zapisu informacji dotyczących połowów dokonywanych przez Państwa Członkowskie [9], rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiającym system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [10], rozporządzeniem Rady (WE) nr 1954/2003 z dnia 4 listopada 2003 r. w sprawie zarządzania nakładem połowowym odnoszącym się do niektórych obszarów i zasobów połowowych Wspólnoty [11], rozporządzeniem Rady (WE) nr 1626/94 z dnia 27 czerwca 1994 r. ustanawiającym środki techniczne dla zachowania zasobów połowowych na Morzu Śródziemnym [12], rozporządzeniem Rady (WE) nr 1627/94 z dnia 27 czerwca 1994 r. ustanawiającym ogólne przepisy dotyczące specjalnych zezwoleń połowowych [13], rozporządzeniem Rady (WE) nr 601/2004 z dnia 22 marca 2004 r. ustanawiającym określone środki kontrolne stosowane wobec działalności połowowej na obszarze objętym Konwencją o zachowaniu żywych zasobów morskich Antarktyki [14], rozporządzeniem Rady (WE) nr 850/98 z dnia 30 marca 1998 r. w sprawie zachowania zasobów połowowych poprzez środki techniczne dla ochrony niedojrzałych organizmów morskich [15], rozporządzeniem Rady (WEG) nr 3880/91 z dnia 17 grudnia 1991 w sprawie przekazywania przez Państwa Członkowskie prowadzące połowy na Północno-Wschodnim Atlantyku danych statystycznych dotyczących połowów nominalnych [16], rozporządzeniem Rady (WE) nr 1434/98 dnia 29 czerwca 1998 r. określającym warunki wyładunku śledzia do celów przemysłowych innych niż bezpośrednie spożycie przez ludzi [17], rozporządzeniem Rady (WE) nr 423/2004 z dnia 26 lutego 2004 r. ustanawiającym środki odnowienia zasobów dorsza [18], rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2244/2003 z dnia 18 grudnia 2003 r. ustanawiającym szczegółowe przepisy dotyczące satelitarnych systemów monitorowania statków [19], rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2930/86 z dnia 22 września 1986 r. określającym parametry statków rybackich [20], rozporządzeniem Rady (WE) nr 973/2001 z dnia 14 maja 2001 r. ustanawiającym niektóre środki techniczne dotyczące ochrony zasobów gatunków masowo migrujących [21], rozporządzeniem Rady (WE) nr 2347/2002 z dnia 16 grudnia 2002 r. ustanawiającym szczególne wymagania dostępu oraz warunki z tym związane mające zastosowanie do połowów zasobów głębokowodnych [22] oraz rozporządzeniem Rady (WE) nr 2270/2004 z dnia 22 grudnia 2004 r., ustanawiającym możliwości połowowe wspólnotowych statków rybackich w odniesieniu do niektórych głębokowodnych zasobów rybnych [23] na lata 2005 i 2006.
(13) Zgodnie z opinią Międzynarodowej Rady Badań Morza (ICES) należy zastosować system tymczasowy w celu zarządzania limitami połowowymi sardeli w podobszarze VIII.
(14) Zgodnie z opinią ICES należy zastosować system tymczasowy w celu zarządzania nakładem połowowym w odniesieniu do dobijakowatych na podobszarze ICES IV i w rejonie północnym IIIa.
(15) Zgodnie z wiedzą naukową na temat statusu biologicznego zasobów błękitka oraz z wynikiem negocjacji pomiędzy państwami nadbrzeżnymi w sprawie zarządzania tymi zasobami należy zmodyfikować obszary zarządzania przy jednoczesnym uwzględnieniu szczególnych cech tych zasobów.
(16) W świetle najnowszej opinii naukowej przedstawionej przez ICES jako środek przejściowy należy zastosować jeszcze większe ograniczenie nakładu połowowego w odniesieniu do niektórych gatunków głębokowodnych.
(17) W odniesieniu do korekty ograniczeń nakładu połowowego dorsza ustanowionych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 423/2004 proponuje się alternatywne rozwiązania w celu zarządzania nakładem połowowym zgodnie z TAC, jak stanowi art. 8 ust. 3 wymienionego rozporządzenia.
(18) Opinia naukowa świadczy o tym, że zasoby gładzicy w Morzu Północnym nie są poławiane w sposób zrównoważony oraz że poziom odrzutów jest bardzo wysoki.
Opinia naukowa oraz opinia Regionalnego Komitetu Doradczego ds. Morza Północnego wskazują, że wielkości dopuszczalnych połowów należy dostosować pod kątem nakładu połowowego w przypadku statków dokonujących połowu gładzicy.
(19) W przypadku zasobów soli w Kanale Zachodnim należy zastosować tymczasowy plan zarządzania nakładem połowowym.
Ponadto należy dostosować plan zarządzania nakładem połowowym w odniesieniu do zasobów dorsza w cieśninie Kattegat, w Morzu Północnym, w cieśninie Skagerrak i Kanale Zachodnim, w Morzu Irlandzkim i na zachód od Szkocji, a także w odniesieniu do zasobów morszczuka i homarca w rejonach ICES VIIIc i IXa.
(20) Artykuł 2 rozporządzenia (WE) nr 1434/98 z dnia 29 czerwca 1998 r.
[24] nie gwarantuje, że połowy śledzia są ograniczone do limitów połowowych ustalonych dla tego gatunku.
Należy zatem wprowadzić środki przejściowe, które zagwarantują właściwe monitorowanie i liczenie śledzia przy wyładunkach niesortowanych.
(21) Obecne praktyki połowowe podczas łowienia sieciami skrzelowymi w głębokich wodach na zachód od Szkocji i Irlandii wiążą się ze stosowaniem sieci skrzelowych o nadmiernej długości, co prowadzi do wydłużonego czasu zanurzenia i wysokich współczynników odrzutu.
W zgubione lub celowo wyrzucone sieci, których nie wyłowiono z wody, mogą przez kilka lat nadal wpadać ryby.
Badania naukowe wykazały, że takie praktyki połowowe stanowią poważne zagrożenie dla gatunków głębokowodnych oraz że do czasu przyjęcia stałych środków należy wprowadzić środki przejściowe zmierzające do zakazu tego typu połowów.
(22) W celu zagwarantowania zrównoważonej eksploatacji zasobów morszczuka i zmniejszenia ilości odrzutów w podrejonie VIII a, b, d należy wprowadzić środki przejściowe uwzględniające ostatnie postepy w zakresie selektywnych narzędzi połowowych.
(23) Na dorocznym posiedzeniu w 2004 r. Komisja Rybołówstwa Północno-Wschodniego Atlantyku (NEAFC) przyjęła zalecenie, aby ograniczyć połowy na niektórych obszarach w celu ochrony szczególnie narażonych siedlisk głębokowodnych.
Wspólnota powinna wprowadzić w życie to zalecenie.
(24) Aby przyczynić się do ochrony zasobów ośmiornicy, w szczególności ochrony niedojrzałych osobników tego gatunku, w roku 2006 należy ustalić minimalny rozmiar ośmiornicy pochodzącej z wód morskich będących pod władzą lub jurysdykcją państw trzecich i znajdujących się w regionie CECAF, w oczekiwaniu na przyjęcie rozporządzenia zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 850/98 [25].
(25) W listopadzie 2005 r. Komisja Rybołówstwa Północno-Wschodniego Atlantyku (NEAFC) zaleciła, aby umieścić pewną liczbę statków w wykazie obejmującym statki, które - jak potwierdzono - dokonywały nielegalnych, nieudokumentowanych i nieuregulowanych połowów.
Należy zagwarantować wprowadzenie wymienionego zalecenia do wspólnotowego porządku prawnego.
(26) Na dorocznym posiedzeniu w 2005 r. GFCM przyjęła zalecenie dotyczące zarządzania niektórymi połowami, w ramach których eksploatuje się gatunki głębokowodne, oraz zalecenie w zakresie ustanowienia przez GFCM rejestru statków o długości ponad 15 metrów, którym zezwolono na prowadzenie działalności w obszarze GFCM.
Zalecenia te są wiążące dla Wspólnoty, ponieważ jest ona umawiającą się stroną GFCM, a zatem należy je wprowadzić w życie.
(27) W celu przyczynienia się do zachowania zasobów rybnych w 2006 r. należy wdrożyć pewne środki uzupełniające dotyczące kontroli i technicznych warunków połowów.
(28) Należy wprowadzić przepisy dotyczące wykorzystywania danych VMS w celu zagwarantowania większej wydajności i skuteczności w zakresie monitorowania, kontroli i nadzoru zarządzania nakładem połowowym.
(29) W celu zagwarantowania, że połowy błękitka prowadzone przez statki państw trzecich na wodach Wspólnoty są prawidłowo rozliczane, należy wzmocnić przepisy kontrolne dotyczące tych statków.
(30) Na mocy art. 20 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002, obowiązkiem Rady jest ustanowienie warunków związanych z ograniczeniami połowów i/lub nakładu połowowego.
Opinia naukowa wskazuje na fakt, że znaczne połowy przekraczające uzgodniony TAC wplywaja niekorzystnie na równowage zrównoważenia działalności połowowej.
Należy zatem wprowadzić takie warunki, których skutkiem będzie lepsze wdrożenie uzgodnionych wielkości dopuszczalnych połowów.
(31) Na dorocznym posiedzeniu w 2004 r. ICCAT przyjęła pewną liczbę środków technicznych w odniesieniu do niektórych gatunków masowo migrujących w Atlantyku i Morzu Śródziemnym; okreslono określających między innymi nowy minimalny rozmiar tuńczyka błękitnopłetwego, wprowadzono ograniczenia połowów w określonych obszarach i okresach w celu ochrony opastuna, środki dotyczące połowów w celach sportowo-rekreacyjnych na Morzu Śródziemnym oraz ustanowiono program pobierania próbek zmierzający do szacowania rozmiaru tuńczyka błękitnopłetwego hodowanego w klatkach.
W celu przyczynienia się do zachowania zasobów rybnych środki te należy wprowadzić w 2006 r. w oczekiwaniu na przyjęcie rozporządzenia zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 973/2001.
(32) Na dorocznym posiedzeniu w 2005 r. Organizacja Rybołówstwa Południowo – Wschodniego Atlantyku (SEAFO) zdecydowala, ze od dnia 1 stycznia 2006 r. na pokładzie wszystkich statków prowadzących działalność na obszarze objętym konwencją i łowiących gatunki nieobjęte zasadami ochrony i zarządzania innych właściwych regionalnych organizacji rybołówstwa będą obecni obserwatorzy naukowi.
Ten środek jest wiążący dla Wspólnoty i z tego względu należy go wprowadzić w życie.
(33) Podczas 27. dorocznego posiedzenia w dniach 19- 23 września 2005 r. Organizacja Rybolówstwa Pólnocno-Zachodniego Atlantyku (NAFO) przyjela szereg srodków technicznych i kontrolnych.
Konieczne jest wprowadzenie w zycie tych srodków.
(34) W celu spełnienia zobowiązań międzynarodowych zaciągniętych przez Wspólnotę jako umawiającą się stronę Konwencji o zachowaniu żywych zasobów morskich Antarktyki (CCAMLR), łącznie ze zobowiązaniem do stosowania środków przyjętych przez komisję CCAMLR, należy stosować TAC przyjęty przez tę komisję w odniesieniu do okresu 2005-2006 oraz odpowiednie daty graniczne sezonów.
(35) Na dorocznym XXIV posiedzeniu w 2005 r. CCAMLR przyjęła odpowiednie limity połowowe w odniesieniu do zasobów dostępnych dla tradycyjnego rybołówstwa kazdej ze stron konwencji.
CCAMLR zatwierdziła również uczestnictwo statków wspólnotowych w rybołówstwie badawczym w odniesieniu do Dissostichus spp. na podobszarach FAO 88.1 i 88.2 oraz rejonach 58.4.1, 58.4.2, 58.4.3a) i 58.4.3b) oraz poddała odpowiednie rodzaje działalności połowowej limitom połowowym oraz limitom przyłowów, jak również niektórym środkom technicznym.
Te ograniczenia oraz środki techniczne również należy stosować.
(36) W celu zapewnienia utrzymania rybakom wspólnotowym oraz uniknięcia zagrożeń dla zasobów i wszelkich możliwych trudności w związku z wygaśnięciem rozporządzenia Rady(WE) nr 27/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. ustalającego wielkości dopuszczalne połowów na 2005 r. i inne związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty, oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, gdzie wymagane są ograniczenia połowowe [26] ważne jest otworzenie rybołówstwa z dniem 1 stycznia 2006 r. i utrzymanie w styczniu 2006 r. obowiązywania niektórych przepisów wspomnianego rozporządzenia.
Z uwagi na pilność tej sprawy konieczne jest odstąpienie od sześciotygodniowego okresu wspomnianego w ust. I(3) Protokołu w sprawie roli parlamentów Państw Członkowskich w Unii Europejskiej, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatów ustanawiających Wspólnoty Europejskie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
ZAKRES ZASTOSOWANIA I DEFINICJE
Artykuł 1
Przedmiot
Niniejsze rozporządzenie ustanawia wielkości dopuszczalnych połowów na rok 2006 w odniesieniu do niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych oraz związane z tym warunki, na podstawie których takie wielkości dopuszczalnych połowów mogą zostać wykorzystane.
Ponadto, w odniesieniu do stycznia 2007 r. ustanawia ono pewne limity nakładu połowowego oraz związane z tym warunki, a w odniesieniu do niektórych zasobów Antarktyki ustanawia wielkości dopuszczalnych połowów oraz warunki szczegółowe na okresy przewidziane w załączniku IE.
Artykuł 2
Zakres zastosowania
1.
O ile nie postanowiono inaczej, niniejsze rozporządzenie stosuje się do:
a) wspólnotowych statków rybackich (zwanych dalej "statkami wspólnotowymi"); oraz
b) statków rybackich pływających pod banderą państw trzecich oraz zarejestrowanych w tych państwach (zwanych dalej "statkami rybackimi państw trzecich"), przebywajacych na wodach Wspólnoty (zwanych dalej "wodami WE").
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1 niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do działalności połowowej prowadzonej wyłącznie w celu badań naukowych prowadzonych za pozwoleniem i pod zwierzchnictwem danego Państwa Członkowskiego, o których z wyprzedzeniem powiadomiono Komisję i Państwo Członkowskie, na którego wodach prowadzone są te badania.
Artykuł 3
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia, poza definicjami, o których mowa w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002, stosuje się następujące definicje:
a) "ogólny dopuszczalny połów" oznacza ilość, którą każdego roku można odłowić z każdego stada;
b) "kwota" oznacza ustaloną część TAC przydzieloną Wspólnocie, Państwom Członkowskim lub państwom trzecim;
c) "wody międzynarodowe" oznaczają wody znajdujące się poza obszarem władzy lub jurysdykcji jakiegokolwiek państwa;
d) "obszar regulowany NAFO" oznacza część obszaru konwencji Organizacji Rybołówstwa Północno – Zachodniego Atlantyku (NAFO) niepodlegajaca władzy ani jurysdykcji państw przybrzeżnych;
e) "Skagerrak" oznacza obszar ograniczony od zachodu linią ciągnącą się od latarni morskiej Hantsholm do latarni morskiej Lindesnes oraz od południa linią ciągnącą się od latarni morskiej Skagen do latarni morskiej Tistlarna, a stamtąd do najbliżej położonego punktu na wybrzeżu Szwecji;
f) "Kattegat" oznacza obszar ograniczony od północy linią ciągnącą się od latarni morskiej Skagen do latarni morskiej Tistlarna, a stamtąd do najbliżej położonego punktu na wybrzeżu Szwecji, a na południu ograniczony linią ciągnącą się od Hasenøre do Gnibens Spids, od Korshage do Spodsbjerg oraz od Gilbjerg Hoved do Kullen;
g) "Zatoka Kadyksu" oznacza obszar podregionu ICES IXa na wschód od 7o23'48”W.
Artykuł 4
Strefy połowowe
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje stref:
a) strefy ICES (Międzynarodowa Rada Badań Morza) to strefy, których definicję przedstawiono w rozporządzeniu (EWG) nr 3880/91.
Jeżeli do danej strefy dodano określenie "wody WE", oznacza to, że strefa odnosi się wyłącznie do wód WE tej strefy;
b) strefy CECAF (Środkowo-Wschodni Atlantyk lub główna strefa połowowa FAO 34) to strefy, których definicję przedstawiono w rozporządzeniu Rady (WE) nr 2597/95 z dnia 23 października 1995 r. w sprawie przekazywania przez Państwa Członkowskie prowadzące połowy na niektórych obszarach, innych niż Atlantyk Północny, danych statystycznych dotyczących połowów nominalnych [27];
c) strefy NAFO (Organizacja Rybołówstwa Północno – Zachodniego Atlantyku) to strefy, których definicję przedstawiono w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2018/93 z dnia 30 czerwca 1993 r. w sprawie przekazywania przez Państwa Członkowskie prowadzące połowy na Północno-Wschodnim Atlantyku danych statystycznych dotyczących połowów [28];
d) strefy CCAMLR (Konwencja o zachowaniu żywych zasobów morskich Antarktyki) to strefy, których definicję przedstawiono w rozporządzeniu (WE) nr 601/2004.
ROZDZIAŁ II
WIELKOŚCI DOPUSZCZALNYCH POŁOWÓW ORAZ ZWIĄZANE Z NIMI WARUNKI W ODNIESIENIU DO STATKÓW WSPÓLNOTOWYCH
Artykuł 5
Limity połowowe i przydziały
1.
Limity połowowe dla statków wspólnotowych na wodach terytorialnych Wspólnoty oraz w niektórych strefach innych niż wody terytorialne Wspólnoty, a także podział tych limitów połowowych między Państwa Członkowskie oraz warunki dodatkowe zgodne z art. 2 rozporządzenia (WE) nr 847/96 określono w załączniku I.
2.
Niniejszym zezwala sie statkom wspólnotowym na dokonywanie połowów w granicach kwoty określonej w załączniku I na wodach objętych w zakresie rybołówstwa jurysdykcją Wysp Owczych, Grenlandii, Islandii i Norwegii oraz na wodach strefy połowowej wokół Jan Mayen, z zastrzeżeniem warunków określonych w art. 10, 17 oraz 18.
3.
Komisja natychmiast oglasza wstrzymanie dzialalnosci polowowej w zakresie sardeli w podobszarze VIII, jesli STECF poinformuje, ze biomasa stad rozrodczych w okresie rozrodczym w roku 2006 r. wynosi mniej niz 28 000 ton.
4.
Komisja ustala ostateczne limity polowowe w odniesieniu do polowów dobijakowatych w rejonach ICES IIa (wody WE), IIIa i podobszarze IV (wody WE) zgodnie z zasadami okreslonymi w art. 6 zalacznika IID.
5.
Z chwilą ustanowienia TAC dla gromadnika Komisja ustala limity połowowe dla gromadnika w strefie V, XIV (wody Grenlandii) dostępne dla Wspólnoty, wynoszące 7,7 % TAC gromadnika.
6. Limity połowowe zasobów żabnicowatych w strefach IIa (wody WE) i IV (wody WE) oraz w strefach Vb (wody WE), VI, XII i XIV mogą zostać zmienione przez Komisję zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 30 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002, po przeanalizowaniu przez STECF zaobserwowanych danych na temat połowów na jednostkę nakładu zebranych w pierwszym kwartale 2006 r.
7. Limity połowowe zasobów okowiela w strefach IIa (wody WE), IIIa i IV (wody WE) oraz zasobów szprota w strefach IIa (wody WE) i IV (wody WE) mogą zostać zmienione przez Komisję zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 30 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002, w świetle informacji naukowych zebranych w pierwszej połowie 2006 r.
Artykuł 6
Przepisy specjalne dotyczące przydziałów
1.
Przydział wielkości dopuszczalnych połowów dla Państw Członkowskich określony w załączniku I nie stanowi uszczerbku dla:
a) wymian dokonanych na podstawie art. 20 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002;
b) ponownych przydziałów dokonywanych na podstawie art. 21 ust. 4, art. 23 ust. 1 i art. 32 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93;
c) dodatkowych wyładunków dozwolonych na mocy art. 3 rozporządzenia (WE) nr 847/96;
d) ilości zatrzymanych zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 847/96;
e) potrąceń dokonywanych na podstawie art. 5 rozporządzenia (WE) nr 847/96.
2. Do celów zatrzymywania kwot, które mają zostać przeniesione na rok 2007, stosuje się art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 847/96, w drodze odstępstwa od tego rozporządzenia, w odniesieniu do wszystkich zasobów objętych analitycznymi TAC.
Artykuł 7
Limity nakładu połowowego oraz związane z nimi warunki zarządzania zasobami
1.
Od 1 lutego 2006 r. do 31 stycznia 2007 r. ograniczenia nakładu połowowego oraz związane z nimi warunki określone w:
- Załączniku IIA stosuje się do zarządzania niektórymi zasobami w Kattegat, Skagerrak, podobszarze IV oraz rejonach ICES IIa (wody WE), IIIa, VIa, VIIa i VIId.
- Załączniku IIB stosuje się do zarządzania zasobami morszczuka w rejonach ICES VIIIc i IXa z wyjątkiem Zatoki Kadyksu.
- Załączniku IIC stosuje się do zarządzania zasobami soli w rejonie ICES VIIe.
- W załączniku IID stosuje się do zarządzania zasobami dobijakowatych w Skagerrak, podobszarze IV i rejonie IIa ICES (wody WE).
2.
W okresie od 1 stycznia 2006 r. do 31 stycznia 2006 r. w dalszym ciągu obowiązują nakład połowowy i związane z nim warunki określone w załącznikach IVa, IVb, IVc oraz V rozporządzenia (WE) nr 27/2005.
3.
Statki stosujące narzędzia połowowe określone odpowiednio w pkt 4 załącznika IIA oraz w pkt 3 załączników IIB i IIC oraz dokonujące połowów w obszarach określonych odpowiednio w pkt 2 załącznika IIA oraz w pkt 1 załączników IIB i IIC posiadają specjalne zezwolenie połowowe wydane zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1627/94 zgodnie z zapisami w tych załącznikach.
4.
Komisja ustala ostateczny nakład połowowy na rok 2006 w odniesieniu do połowów dobijakowatych w rejonach ICES IIa (wody WE), IIIa i podobszarze IV na podstawie zasad określonych w art. 6 załącznika IID.
5.
Państwa Członkowskie gwarantują, że poziomy nakładu połowowego na rok 2006, mierzone w kilowatodniach spędzonych poza portem, dla statków posiadających zezwolenia na połowy dalekomorskie nie przekraczają 80% średniego rocznego nakładu połowowego wykorzystanego przez statki tego Państwa Członkowskiego w 2003 r. podczas rejsów, w trakcie których statki te były w posiadaniu zezwolenia na połowy dalekomorskie oraz kiedy złowiono gatunki głębokowodne wymienione w załączniku I oraz w pkt 15 załącznika III do rozporządzenia (WE) nr 2347/2002.
Niniejszy ustęp obowiązuje tylko w przypadku rejsów połowowych, podczas których złowiono ponad 100 kg gatunków głębokowodnych innych niż argentyna wielka.
Artykuł 8
Warunki wyładunku połowów i przyłowów
1.
Ryby z zasobów, dla których ustalono limity połowowe, są zatrzymywane na pokładzie lub wyładowywane, wyłącznie jeżeli:
a) połowy zostały dokonane przez statki Państwa Członkowskiego posiadającego określoną kwotę, która nie została wykorzystana; lub
b) połowy stanowią część udziału wspólnotowego, którego nie przydzielono Państwom Członkowskim w ramach kwot i który nie został wykorzystany;
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1 następujące gatunki ryb mogą zostać zatrzymane na statku i wyładowane nawet jeżeli dane Państwo Członkowskie nie posiada żadnych kwot lub jeżeli kwoty bądź udziały zostały wykorzystane:
a) gatunki inne niż śledź i makrela, w przypadku gdy:
(i) zostały złowione z innymi gatunkami, a połowów dokonano sieciami, których rozmiar oczek jest mniejszy niż 32 milimetry zgodnie z przepisami art. 4 rozporządzenia (WE) nr 850/98; oraz
(ii) połowy nie są sortowane ani na statku, ani przy wyładunku;
lub
b) makrele, w przypadku gdy:
(i) zostały złowione z ostrobokami lub sardynkami;
(ii) waga makreli nie przekracza 10 % ogólnej wagi makreli, ostroboków oraz sardynek na statku, oraz
(iii) połowy nie są sortowane ani na pokładzie, ani przy wyładunku.
3. Art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1434/98 nie stosuje się do śledzi złowionych na podobszarze ICES IV i w rejonach ICES IIa (wody WE), IIIa i VIId.
4.
Wszystkie wyładunki są wliczane do kwoty lub, jeśli udział wspólnotowy nie został rozdzielony między Państwa Członkowskie w ramach kwot, do udziału wspólnotowego, z wyjątkiem połowów dokonanych na mocy przepisów ust. 2.
5.
Jeśli limity połowowe danego Państwa Członkowskiego w odniesieniu do śledzia na podobszarach ICES II (wody WE), IV i w podrejonach IIIa i VIId zostały wykorzystane, statkom pod banderą Państwa Członkowskiego zarejestrowanym we Wspólnocie i działającym w granicach łowisk, do których odnoszą się odpowiednie ograniczenia połowowe, zakazuje się wyładunku połowów, które są niesortowane i które zawierają śledzie.
6.
Określenia udziału procentowego przyłowów oraz ich zbytu dokonuje się zgodnie z przepisami art. 4 i 11 rozporządzenia (WE) nr 850/98.
Artykuł 9
Niesortowane wyładunki na podobszarze ICES IV i w rejonach ICES IIa (wody WE), IIIa i VIId
1.
Państwa Członkowskie gwarantują funkcjonowanie odpowiedniego programu pobierania próbek, który pozwala na skuteczne monitorowanie niesortowanych wyładunków gatunków złowionych na podobszarze ICES IV oraz w rejonach ICES IIa (wody WE), IIIa i VIId.
2.
Niesortowane połowy w podobszarze ICES IV oraz rejonach ICES IIa (wody WE), IIIa i VIId są wyładowywane wyłącznie w portach i miejscach wyładunku, w których stosuje się program pobierania próbek określony w ust. 1.
Artykuł 10
Limity dostępu
Statki wspólnotowe nie prowadzą żadnych połowów na obszarze Skagerrak w obrębie 12 mil morskich od linii podstawowej Norwegii.
Jednakże statkom pływającym pod banderą Danii lub Szwecji zezwala się na dokonywanie połowów w obrębie 4 mil morskich od linii podstawowej Norwegii.
Artykuł 11
Przejściowe środki techniczne i kontrolne
Przejściowe środki techniczne i kontrolne w odniesieniu do statków wspólnotowych są określone w załączniku III.
ROZDZIAŁ III
LIMITY POŁOWOWE ORAZ ZWIĄZANE Z NIMI WARUNKI W ODNIESIENIU DO STATKÓW RYBACKICH PAŃSTW TRZECICH
Artykuł 12
Przejściowe środki techniczne i kontrolne
Przejściowe środki techniczne i kontrolne w odniesieniu statków rybackich państw trzecich określono w załączniku IV.
Artykuł 13
Zezwolenie
Statkom pływającym pod banderą Barbadosu, Gujany, Japonii, Korei Południowej, Norwegii, Surinamu, Trynidadu i Tobago oraz Wenezueli, a takze statkom zarejestrowanym na Wyspach Owczych zezwala się na dokonywanie połowów na wodach terytorialnych Wspólnoty w granicach limitów połowowych określonych w załączniku I i z zastrzeżeniem warunków określonych w art. 14, 15 i 16 oraz 19-25.
Artykuł 14
Ograniczenia geograficzne
1.
Połowy dokonywane przez statki pływające pod banderą Norwegii lub zarejestrowane na Wyspach Owczych są ograniczone do tych części strefy 200 mil morskich, które leżą dalej niż 12 mil od linii podstawowych Państw Członkowskich na podobszarze ICES IV, Kattegat i na Oceanie Atlantyckim na północ od 43o00' N, z wyjątkiem obszaru określonego w art. 18 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002.
2.
Dopuszcza się połowy w Skagerrak dokonywane przez statki pływające pod banderą Norwegii w odległości większej niż 4 mile morskie od linii podstawowych Danii oraz Szwecji.
3.
Połowy dokonywane przez statki pod banderą Barbadosu, Gujany, Japonii, Korei Południowej, Surinamu, Trynidadu i Tobago oraz Wenezueli są ograniczone do tych części strefy 200 mil morskich, które leżą dalej niż 12 mil morskich od linii podstawowej francuskiego departamentu Gujany.
Artykuł 15
Tranzyt przez wody Wspólnoty
Statki rybackie państw trzecich, które przepływają tranzytem wody Wspólnoty, muszą sztauować sieci, tak aby nie można było ich używać, zgodnie z następującymi warunkami:
a) sieci, obciążniki i podobne narzędzia są odłączone od desek trałowych oraz drutów i lin holowniczych i podciągowych,
b) sieci, które są umieszczone na pokładzie lub nad pokładem, są solidnie przymocowane do części nadbudówki.
Artykuł 16
Warunki wyładunku połowów i przyłowów
Ryby z zasobów, w odniesieniu do których ustalono limity połowowe, nie są zatrzymywane na pokładzie ani wyładowywane, chyba że połowów dokonały statki rybackie państwa trzeciego posiadającego kwotę połowową, która nie została wyczerpana.
ROZDZIAŁ IV
UZGODNIENIA W ZAKRESIE LICENCJI DOTYCZĄCE STATKÓW WSPÓLNOTOWYCH
Artykuł 17
Licencje oraz związane z nimi warunki
1.
Bez względu na ogólne zasady dotyczące licencji połowowych oraz specjalnych zezwoleń połowowych przewidziane w rozporządzeniu (WE) nr 1627/94, połowy dokonywane przez statki wspólnotowe na wodach państwa trzeciego podlegają wymogowi posiadania licencji wydanej przez organy tego państwa trzeciego.
2.
Jeśli połowów dokonuje się na norweskich wodach Morza Północnego, ust. 1 nie stosuje się do następujących statków wspólnotowych:
a) statków o pojemności równej lub mniejszej niż 200 GT; lub
b) statków dokonujących połowów ryb przeznaczonych do spożycia przez ludzi w odniesieniu do gatunków innych niż makrela; lub
c) statków pływających pod banderą Szwecji, zgodnie z ustanowioną praktyką.
3.
Maksymalną liczbę licencji oraz inne związane z nimi warunki ustanawia się zgodnie z częścią I załącznika IV.
Wnioski o licencje wskazują rodzaje połowów oraz nazwę i właściwości statków wspólnotowych, w odniesieniu do których mają zostać wydane licencje, oraz są kierowane do Komisji przez organy Państw Członkowskich.
Komisja przedkłada te wnioski organom zainteresowanego państwa trzeciego.
4.
W przypadku gdy jedno z Państw Członkowskich przekazuje kwotę innemu Państwu Członkowskiemu (zamiana) w odniesieniu do obszarów połowowych określonych w części I załącznika IV, przekazanie takie obejmuje przekazanie odpowiednich licencji i powinno zostać zgłoszone Komisji.
Nie można jednak przekroczyć całkowitej liczby licencji w ramach każdego obszaru połowowego określonego w części I załącznika IV.
5.
Statki wspólnotowe spełniają wymogi dotyczące środków ochrony i kontroli oraz wszystkie pozostałe przepisy dotyczące strefy, w której prowadzą działalność.
Artykuł 18
Wyspy Owcze
Statki wspólnotowe posiadające licencję na ukierunkowany połów jednego gatunku na wodach Wysp Owczych, mogą prowadzić ukierunkowany połów innych gatunków pod warunkiem, że organom Wysp Owczych przedstawiają uprzednie zawiadomienie o zmianie.
ROZDZIAŁ V
UZGODNIENIA W ZAKRESIE LICENCJI DOTYCZĄCE STATKÓW RYBACKICH PAŃSTW TRZECICH
Artykuł 19
Obowiązek posiadania licencji oraz specjalnego zezwolenia połowowego
1.
W drodze odstępstwa od art. 28b rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, statki rybackie pod banderą Norwegii o pojemności mniejszej niż 200 GT są wyłączone z obowiązku posiadania licencji oraz specjalnego zezwolenia połowowego.
2.
Licencja oraz specjalne zezwolenie połowowe są przechowywane na pokładzie.
Jednakże statki rybackie zarejestrowane na Wyspach Owczych lub w Norwegii są wyłączone z tego obowiązku.
3.
Statki rybackie państw trzecich posiadające zezwolenie na połów dnia 31 grudnia 2005 r. mogą kontynuować połowy od dnia 1 styczna 2006 r. do momentu przedłożenia Komisji oraz zatwierdzenia przez nią wykazu statków posiadających zezwolenie na połowy.
Artykuł 20
Wniosek o wydanie licencji oraz specjalnego zezwolenia połowowego
Wnioskowi organu państwa trzeciego o wydanie licencji oraz specjalnego zezwolenia połowowego, przedkładanemu Komisji, towarzyszą następujące informacje:
a) nazwa statku;
b) numer wpisu do rejestru;
c) zewnętrzne litery i numery identyfikacyjne;
d) port rejestracji;
e) nazwisko (nazwa) i adres właściciela lub czarterującego;
f) pojemność brutto oraz długość całkowita;
g) moc silnika;
h) sygnał wywoławczy oraz częstotliwość radiowa;
i) przewidywana metoda połowów;
j) przewidywany obszar połowów;
k) gatunki, w odniesieniu do których przewiduje się połowy;
l) okres, w odniesieniu do którego składa się wniosek o wydanie licencji.
Artykuł 21
Liczba licencji
Liczbę licencji oraz szczególne związane z nimi warunki ustanawia się w sposób określony w części II załącznika IV.
Artykuł 22
Unieważnienie i wycofanie
1.
Licencje oraz specjalne zezwolenia połowowe mogą zostać unieważnione w związku z wydaniem nowych licencji oraz specjalnych zezwoleń połowowych.
Takie unieważnienie staje się skuteczne od dnia poprzedzającego dzień wydania przez Komisję nowych licencji oraz specjalnych zezwoleń połowowych.
Nowe licencje oraz specjalne zezwolenia połowowe stają się skuteczne z dniem ich wydania.
2.
Licencje oraz specjalne zezwolenia połowowe wycofuje się w całości lub częściowo przed datą ich wygaśnięcia, jeśli kwota odnosząca się do danych zasobów, określona w załączniku I, została wykorzystana.
3.
Licencje oraz specjalne zezwolenia połowowe zostają wycofane w przypadku niewypełnienia zobowiązań ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 23
Nieprzestrzeganie odpowiednich zasad
1.
Statkowi rybackiemu państwa trzeciego, który nie spełnił obowiązków ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu, nie wydaje się licencji ani specjalnego zezwolenia połowowego przez okres nieprzekraczający 12 miesięcy.
2.
Komisja przedkłada organom zainteresowanego państwa trzeciego nazwy oraz właściwości statków rybackich państw trzecich, które w następstwie naruszenia odpowiednich zasad nie otrzymują zezwolenia na dokonywanie połowów we wspólnotowej strefie połowowej przez kolejny miesiąc lub kolejne miesiące.
Artykuł 24
Obowiązki posiadaczy licencji
1. Statki rybackie państw trzecich spełniają wymogi w zakresie środków ochrony i kontroli oraz pozostałe przepisy dotyczące połowów dokonywanych przez statki wspólnotowe w strefie, w której prowadzą działalność, w szczególności wymogi rozporządzeń (EWG) nr 1381/87, (EWG) nr 2847/93, (WE) nr 1627/94, (WE) nr 88/98 [29], (WE) nr 850/98 oraz (WE) nr 1434/98.
2.
Statki rybackie państw trzecich określone w ust. 1 prowadzą dzienniki połowowe, do których wprowadzane są informacje określone w części I załącznika V.
3.
Statki rybackie państw trzecich, z wyjątkiem statków pływających pod banderą Norwegii dokonujących połowów w rejonie ICES IIIa, przekazują Komisji informacje określone w załączniku V, zgodnie z zasadami ustanowionymi w tym załączniku.
Artykuł 25
Przepisy szczegółowe dotyczące departamentu Gujany Francuskiej
1.
Przyznanie licencji na połowy na wodach departamentu Gujany Francuskiej jest uwarunkowane zobowiązaniem się przez właściciela danego statku rybackiego państwa trzeciego do zezwolenia obserwatorowi na wejście na pokład tego statku na wniosek Komisji.
2.
Kapitan każdego statku rybackiego państwa trzeciego posiadający licencję na połowy ryb lub tuńczyka na wodach departamentu Gujany Francuskiej, przy wyładunku połowów po każdym rejsie, przedkłada organom francuskim deklarację wskazującą ilości krewetek złowionych oraz przechowywanych na pokładzie od momentu złożenia ostatniej deklaracji.
Deklarację sporządza się zgodnie z wzorem, który znajduje się w części III załącznika IV.
Za poprawne sporządzenie deklaracji odpowiada kapitan.
Organy francuskie podejmują wszelkie właściwe dzialania celem sprawdzenia dokładności deklaracji, przez sprawdzanie ich w szczególności przez porównanie z dziennikiem połowowym określonym w art. 24 ust. 2.
Po sprawdzeniu deklaracja jest podpisywana przez właściwego urzędnika.
Przed końcem każdego miesiąca, organy francuskie przesyłają Komisji wszystkie deklaracje odnoszące się do poprzedniego miesiąca.
3.
Statki rybackie państw trzecich dokonujące połowów na wodach departamentu Gujany Francuskiej prowadzą dzienniki połowowe odpowiadające wzorowi znajdującemu się w części II załącznika V. Kopia dziennika połowowego przesyłana jest Komisji w terminie 30 dni od ostatniego dnia rejsu połowowego, za pośrednictwem organów francuskich.
4.
Jeśli przez okres jednego miesiąca Komisja nie otrzyma żadnego komunikatu na temat statku rybackiego państwa trzeciego posiadającego licencję na połowy na wodach departamentu Gujany Francuskiej, licencja dla tego statku zostaje wycofana.
ROZDZIAŁ VI
SZCZEGÓLNE PRZEPISY DOTYCZĄCE STATKÓW WSPÓLNOTOWYCH DOKONUJĄCYCH POŁOWÓW W STREFIE REGULOWANEJ NAFO
SEKCJA 1
Udział Wspólnoty
Artykuł 26
Wykaz statków
1.
Jedynie statkom wspólnotowym o pojemności większej niż 50 ton brutto, którym Państwo Członkowskie bandery wydało specjalne zezwolenie połowowe oraz które wpisano do rejestru statków NAFO, zezwala się, na warunkach określonych w ich zezwoleniach, na połów, zatrzymywanie na pokładzie, przeładunek oraz wyładunek złowionych zasobów z obszaru regulowanego NAFO.
2.
Na co najmniej 15 dni przed wpłynięciem nowego statku na obszar regulowany NAFO każde Państwo Członkowskie przesyła Komisji informacje, w formie umożliwiającej ich komputerowe odczytanie, o każdej zmianie w wykazie statków pływających pod jego banderą oraz zarejestrowanych we Wspólnocie, którym zezwala się na połowy na obszarze regulowanym NAFO.
Komisja bezzwłocznie przesyła te informacje sekretariatowi NAFO.
3.
Informacje określone w ust. 2 obejmują następujące dane:
a) wewnętrzny numer statku, którego definicję przedstawiono w załączniku I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 26/2004 z dnia 30 grudnia 2003 r. dotyczącego rejestru statków rybackich Wspólnoty [30];
b) międzynarodowy radiowy sygnał wywoławczy;
c) czarterujący statek, w stosownych przypadkach;
d) rodzaj statku.
4.
W odniesieniu do statków pływających tymczasowo pod banderą danego Państwa Członkowskiego (czarter samej łodzi), przedłożone informacje zawierają ponadto:
a) datę, od kiedy statek posiada zezwolenie na pływanie pod banderą Państwa Członkowskiego;
b) datę, od kiedy statek posiada zezwolenie Państwa Członkowskiego na uczestnictwo w połowach na obszarze regulowanym NAFO;
c) nazwę państwa, w którym statek jest zarejestrowany lub był zarejestrowany wcześniej oraz datę, od kiedy statek zaprzestał pływania pod banderą tego państwa;
d) nazwę statku;
e) numer urzędowego wpisu statku do rejestru przyznany przez właściwe organy krajowe;
f) port macierzysty statku po dokonaniu transferu;
g) nazwisko (nazwę) właściciela statku lub czarterującego statek;
h) deklarację stwierdzającą, że kapitanowi dostarczono kopię rozporządzeń obowiązujących na obszarze regulowanym NAFO;
i) główne gatunki, które mogą być łowione przez statek na obszarze regulowanym NAFO;
j) podobszary, na których statek będzie prawdopodobnie dokonywać połowów.
SEKCJA 2
Środki techniczne
Artykuł 27
Rozmiary oczek sieci
1.
Zakazuje się stosowania włoka posiadającego w jakiejkolwiek części oczka sieci o rozmiarze mniejszym niż 130 mm w odniesieniu do ukierunkowanych połowów gatunków dennych określonych w załączniku VII.
Ten rozmiar oczek sieci może zostać zmniejszony do minimalnego rozmiaru 60 mm w odniesieniu do ukierunkowanego połowu kalmarów (Illex illecebrosus).
W odniesieniu do ukierunkowanych połowów rai (Rajidae) ten rozmiar oczek sieci jest zwiększany do minimum 280 mm w worku włoka oraz do 220 mm we wszystkich innych częściach włoka.
2.
Statki poławiające krewetki północne (Pandalus borealis) stosują sieci o minimalnym rozmiarze oczka 40 mm.
Artykuł 28
Dodatki do sieci
1.
Zabrania się stosowania jakichkolwiek urządzeń lub dodatkowych elementów, innych niż opisane w niniejszym artykule, które zatykałyby oczka sieci lub zmniejszały ich rozmiar.
2.
Do dolnej części worka włoka można przymocować płótno, tkaninę sieciową lub jakikolwiek inny materiał w celu zminimalizowania uszkodzeń lub zapobiegania im.
3.
Urządzenia mogą być przymocowywane do górnej części worka włoka, pod warunkiem, że nie zatykają one oczek sieci worka włoka.
Stosowanie górnych fartuchów worka włoka jest ograniczone do fartuchów wymienionych w załączniku VIII.
4.
Statki poławiające krewetki północne (Pandalus borealis) stosują kratownice sortujące lub kratownice o maksymalnym rozstawie prętów wynoszącym 22 mm.
Statki poławiające krewetki w rejonie 3L są ponadto wyposażone w łańcuchy przegubowe o długości minimalnej wynoszącej 72 cm, zgodnie z opisem zawartym w załączniku IX.
Artykuł 29
Przyłowy
1.
Statki rybackie nie mogą przeprowadzać ukierunkowanych połowów gatunków, odnośnie do których stosuje się limity przyłowów.
Ukierunkowany połów gatunku jest prowadzony, jeżeli ten gatunek stanowi największy wagowo udział procentowy połowu w jednym zaciągu.
2.
Przyłowy gatunków, dla których Wspólnota nie ustaliła żadnej kwoty połowowej w odniesieniu do części obszaru regulowanego NAFO oraz dokonane w tej części w trakcie ukierunkowanych połowów jakiegokolwiek gatunku, nie mogą przekraczać dla każdego gatunku 2500 kg lub 10 % wagowo całego połowu zatrzymywanego na pokładzie, w zależności od tego, która ilość jest większa.
Jednakże w części obszaru regulowanego NAFO, gdzie ukierunkowane połowy niektórych gatunków są zabronione lub gdzie całkowicie wykorzystano kwotę "innych gatunków", przyłowy każdego z gatunków wymienionych w załączniku ID nie przekraczają odpowiednio 1250 kg lub 5 %.
3.
W każdym przypadku gdy całkowita ilość gatunków, w odniesieniu do których stosuje się limity przyłowów, w jakimkolwiek zaciągu przekracza limity ustanowione w ust. 2, w zależności od tego, który z nich ma zastosowanie, statki niezwłocznie przenoszą się o co najmniej pięć mil morskich od poprzedniego miejsca dokonania zaciągu.
W każdym przypadku gdy całkowita ilość gatunków, w odniesieniu do których stosuje się limity przyłowów, w jakimkolwiek kolejnym zaciągu przekracza te limity, statki ponownie przenoszą się niezwłocznie o co najmniej pięć mil morskich od poprzedniego miejsca dokonania zaciągu i nie powracają na ten obszar przynajmniej przez 48 godzin.
4.
W odniesieniu do statków poławiających krewetki północne (Pandalus borealis), w przypadku gdy całkowita ilość przyłowów wszystkich gatunków w jakimkolwiek zaciągu przekracza 5 % wagowo w rejonie 3M oraz 2,5 % w rejonie 3L, statki niezwłocznie przenoszą się o co najmniej pięć mil morskich od miejsca dokonania poprzedniego zaciągu.
5.
Połowów krewetek nie uwzględnia się przy obliczaniu poziomu przyłowu gatunków ryb dennych.
Artykuł 30
Najmniejszy dopuszczalny rozmiar ryb
1.
Ryby z obszaru regulowanego NAFO, które nie posiadają wymaganego rozmiaru, jak ustalono w załączniku X, nie mogą być przetwarzane, zatrzymywane na pokładzie, przeładowywane, wyładowywane, transportowane, składowane, sprzedawane, prezentowane lub wystawiane na sprzedaż, lecz muszą niezwłocznie zostać wrzucone z powrotem do morza.
2.
W przypadku, gdy ilość złowionych ryb nie posiadających rozmiaru przewidzianego w zalaczniku X przekracza 10 % całkowitej ilości, przed ponownym rozpoczęciem połowów statek przenosi się o co najmniej pięć mil morskich od miejsca dokonania poprzedniego zaciągu.
Jakiekolwiek przetworzone ryby, w odniesieniu do których stosuje się wymogi dotyczące najmniejszego dopuszczalnego rozmiaru ryb, który jest mniejszy niż długość równoważna określona w załączniku X, uważa się za pochodzące z ryb mniejszych niż ten najmniejszy dopuszczalny rozmiar ryb.
SEKCJA 3
Środki kontrolne
Artykuł 31
Oznakowanie produktów i oddzielne sztauowanie
1.
Wszystkie przetworzone ryby złowione na obszarze regulowanym NAFO są znakowane w taki sposób, by można było odczytać nazwę gatunku oraz kategorię produktu, o czym mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 104/2000 dnia 17 grudnia 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków produktów rybołówstwa i akwakultury.
[31] Umieszcza się na nich także informację, że ryby zostały złowione na obszarze regulowanym NAFO.
2.
Wszystkie krewetki złowione w rejonie 3L oraz wszystkie halibuty niebieskie złowione w podobszarze 2 oraz rejonach 3KLMNO oznacza się jako złowione na tych obszarach.
3.
Z uwagi na bezpieczenstwo prawne i odpowiedzialnosc nawigacyjna kapitana statku maja zastosowanie nastepujace zasady:
- Polowy tego samego gatunku sztauuje sie w taki sposób, by byly wyraznie oddzielone od innych gatunków.
Wszelkie polowy dokonane na obszarze regulowanym NAFO powinny byc oddzielone przy sztauowaniu od ryb zlowionych poza tym obszarem.
- Polowy moga byc sztauowane w wielu czesciach ladowni, jednak w kazdej z nich polowy poszczególnych gatunków powinny byc wyraznie od siebie oddzielone, za pomoca plastiku, sklejki, tkaniny sieciowej itp.
Artykuł 32
Dzienniki połowowe i produkcyjne oraz plany sztauerskie
1.
Oprócz przestrzegania wymogów art. 6, 8, 11 oraz 12 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, kapitanowie statków wprowadzają do dziennika połowowego informacje wymienione w załączniku XI.
2.
Każde Państwo Członkowskie powiadamia Komisję do 15. dnia każdego miesiąca, w formie umożliwiającej komputerowe odczytanie, o ilościach zasobów określonych w załączniku XII wyładowanych w poprzednim miesiącu oraz przekazuje wszelkie informacje otrzymane na podstawie art. 11 i 12 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93.
3.
W odniesieniu do połowów gatunków wymienionych w załączniku IC, kapitanowie statków wspólnotowych prowadzą:
a) dziennik produkcyjny wykazujący całkowitą produkcję, w podziale na gatunki znajdujące się na pokładzie i wyrażoną w wadze produktu w kilogramach;
b) plan sztauerski, który przedstawia rozmieszczenie poszczególnych gatunków w ładowni.
4.
Dziennik produkcyjny oraz plan sztauerski określone w ust. 3 należy codziennie aktualizować w odniesieniu do dnia poprzedniego, za który uznaje się okres od godziny 00.00 (UTC) do 24.00 (UTC), a także przechowywać na pokładzie do momentu całkowitego rozładunku statku.
5.
Kapitan zapewnia niezbędną pomoc w celu umożliwienia przeprowadzenia kontroli ilości zadeklarowanych w dzienniku produkcyjnym oraz przetworzonych produktów składowanych na pokładzie.
6.
Państwa Członkowskie co dwa lata poświadczają dokładność planów ładowności wszystkich statków wspólnotowych posiadających zezwolenie na dokonywanie połowów zgodnie z art. 26 ust. 1.
Kapitan gwarantuje, że kopia takiego poświadczenia znajduje się na pokładzie i na żądanie jest okazywana inspektorowi.
Artykuł 33
Sieci znajdujące się na pokładzie
1.
Dokonując ukierunkowanych połowów jednego lub większej liczby gatunków wymienionych w załączniku VII, statki wspólnotowe nie posiadają na pokładzie sieci o rozmiarze oczek mniejszym niż rozmiar ustanowiony w art. 27.
2.
Jednak statki wspólnotowe dokonujące połowów w trakcie tego samego rejsu na obszarach innych niż obszar regulowany NAFO mogą posiadać na pokładzie sieci o rozmiarze oczek mniejszym niż rozmiar ustanowiony w art. 27, pod warunkiem, że sieci takie są bezpiecznie związane i zwinięte oraz nie są dostępne do bezpośredniego użytku.
Takie sieci:
a) muszą zostać odłączone od desek trałowych oraz lin holowniczych i podciągowych; i
b) muszą być bezpiecznie przymocowane do części nadbudówki jeżeli są one umieszczone na pokładzie lub nad pokładem.
Artykuł 34
Przeładunek
1.
Statki wspólnotowe nie biorą udziału w czynnościach związanych z przeładunkiem na obszarze regulowanym NAFO, chyba że otrzymały uprzednie zezwolenie na dokonywanie takich czynności od właściwych organów, którym podlegają.
2.
Statki wspólnotowe nie biorą udziału w czynnościach związanych z przeładunkiem ryb ze statku podmiotu niebędącego Umawiającą się Stroną lub na taki statek, który, jak zauważono lub w inny sposób stwierdzono, uczestniczył w działalności połowowej na obszarze regulowanym NAFO.
3.
Statki wspólnotowe zgłaszają właściwym organom, którym podlegają, każdy przeładunek na obszarze regulowanym NAFO.
Statki, z których dokonuje się przeładunku, zgłaszają ten fakt z co najmniej 24 – godzinnym wyprzedzeniem, a statki, na które dokonuje się przeładunku, zgłaszają to nie później niż godzinę po przeładunku.
4.
Zgłoszenie określone w ust. 3 obejmuje godzinę, położenie geograficzne, całkowitą wagę w podziale na gatunki, która ma zostać wyładowana lub załadowana, podaną w kilogramach, a także sygnał wywoławczy statków uczestniczących w przeładunku.
5.
Poza całkowitym połowem znajdującym się na pokładzie oraz całkowitą wagą, która ma zostać wyładowana, statek, na który dokonuje się przeładunku zgłasza nazwę portu i przewidywaną godzinę wyładunku z co najmniej 24 – godzinnym wyprzedzeniem.
6.
Państwa Członkowskie bezzwłocznie przekazują Komisji zgłoszenia określone w ust. 3 i 5, a Komisja bezzwłocznie przekazuje je do Sekretariatu NAFO.
Artykuł 35
Czarter statków wspólnotowych
1.
Państwa Członkowskie mogą wyrazić zgodę na to, aby statek rybacki pływający pod ich banderą i posiadający zezwolenie na dokonywanie połowów na obszarze regulowanym NAFO stał się przedmiotem uzgodnień w zakresie czarteru w celu wykorzystania części lub całości kwoty i/lub dni połowowych przydzielonych innej Umawiającej się Stronie NAFO.
Nie zezwala się jednak na uzgodnienia w zakresie czarteru obejmujące statki, które zdaniem NAFO lub innej regionalnej organizacji rybackiej brały udział w nielegalnych, nieudokumentowanych i nieuregulowanych połowach (IUU).
2.
W dniu zawarcia uzgodnień w zakresie czarteru Państwo Członkowskie bandery przesyła Komisji następujące informacje, które Komisja przekazuje Sekretariatowi Wykonawczemu NAFO:
a) zgodę Państwa Członkowskiego na uzgodnienia w zakresie czarteru;
b) gatunki objęte czarterem i wielkości dopuszczalnych połowów przyznane umową czarterową;
c) okres obowiązywania uzgodnień w zakresie czarteru;
d) nazwisko czarterującego;
e) Umawiającą się Stronę, która wyczarterowała statek;
f) działania podjęte przez Państwo Członkowskie w celu zagwarantowania, że wyczarterowane statki pływające pod jego banderą przestrzegają przepisów NAFO w zakresie ochrony i egzekwowania w okresie czarteru.
3.
Po wygaśnięciu uzgodnień w zakresie czarteru Państwo Członkowskie bandery informuje o tym Komisję, która niezwłocznie przekazuje te informacje Sekretariatowi Wykonawczemu NAFO:
4.
Państwo Członkowskie bandery podejmuje działania gwarantujące, że:
a) w okresie czarteru statek nie posiada zezwolenia na dokonywanie połowów w ramach wielkości dopuszczalnych połowów przydzielonych Państwu Członkowskiemu bandery;
b) w danym okresie statek nie posiada zezwolenia na dokonywanie połowów w ramach więcej niż jednych uzgodnień w zakresie czarteru;
c) w trakcie okresu czarteru statek przestrzega przepisów NAFO w zakresie ochrony i egzekwowania;
d) wszystkie połowy i przyłowy uzyskane w ramach zgłoszonych uzgodnień w zakresie czarteru są odnotowywane w dzienniku połowowym przez wyczarterowany statek osobno w stosunku do danych na temat pozostałych połowów.
5.
Państwa Członkowskie zgłaszają Komisji wszystkie połowy i przyłowy określone w ust. 4 lit. d) osobno w stosunku do innych krajowych danych na temat połowów.
Komisja bezzwłocznie przesyła te dane Sekretariatowi Wykonawczemu NAFO.
Artykuł 36
Monitorowanie nakładu połowowego
1.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne środki w celu zagwarantowania, że nakład połowowy ich statków jest proporcjonalny do wielkości dopuszczalnych połowów dostępnych temu Państwu Członkowskiemu na obszarze regulowanym NAFO.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji plan połowowy dla swoich statków, które dokonują połowów gatunków na obszarze regulowanym NAFO, najpóźniej dnia 31 stycznia 2006 r. lub później, co najmniej na 30 dni przed rozpoczęciem takiej działalności.
Plan połowowy określa między innymi statek lub statki uczestniczące w tych połowach oraz planowana liczbę dni połowowych, w ciągu których statki te będą przebywać na obszarze regulowanym NAFO.
3.
Dla celów orientacyjnych Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o planowanej działalności ich statków na innych obszarach.
4.
Plan połowowy przedstawia całkowity nakład połowowy, który będzie wykorzystany na obszarze regulowanym NAFO w związku z wielkościami dopuszczalnych połowów dostępnych Państwu Członkowskiemu dokonującemu powiadomienia.
5.
Nie później niż dnia 31 grudnia 2006 r. Państwa Członkowskie składają Komisji sprawozdanie z wdrożenia planów połowowych.
Sprawozdania obejmują liczbę statków rzeczywiście biorących udział w połowach na obszarze regulowanym NAFO, połowy dokonane przez każdy statek oraz całkowitą liczbę dni, w których każdy statek dokonywał połowów na tym obszarze.
Sprawozdanie z działalności statków łowiących krewetki w rejonach 3M i 3L składane jest osobno dla każdego rejonu.
SEKCJA 4
Wymogi specjalne w zakresie zbierania danych
Artykuł 37
Gromadzenie danych
1.
W miarę możliwości Państwa Członkowskie wprowadzą wymogi specjalne w zakresie gromadzenia danych dla swoich statków na następujących obszarach:
Obszar _BAR_ Współrzędna 1: _BAR_ Współrzędna 2: _BAR_ Współrzędna 3: _BAR_ Współrzędna 4: _BAR_
Orphan Knoll _BAR_ 50.00.30 47.00.30 _BAR_ 51.00.30 45.00.30 _BAR_ 51.00.30 47.00.30 _BAR_ 50.00.30 45.00.30 _BAR_
Corner Seamounts _BAR_ 35.00.00 48.00.00 _BAR_ 36.00.00 48.00.00 _BAR_ 36.00.00 52.00.00 _BAR_ 35.00.00 52.00.00 _BAR_
Newfoundland Seamounts _BAR_ 43.29.00 43.20.00 _BAR_ 44.00.00 43.20.00 _BAR_ 44.00.00 46.40.00 _BAR_ 43.29.00 46.40.00 _BAR_
New England Seamounts _BAR_ 35.00.00 57.00.00 _BAR_ 39.00.00 57.00.00 _BAR_ 39.00.00 64.00.00 _BAR_ 35.00.00 64.00.00 _BAR_
2.
Dane, które należy zbierać zgodnie z ust. 1, zbiera się dla każdego wystawienia narzędzi połowowych i powinny one w możliwym zakresie obejmować:
a) skład gatunkowy wyrażony w liczbach i wadze;
b) częstotliwości długości;
c) otoloity;
d) położenie, długości i szerokości geograficzne wystawienia;
e) narzędzia połowowe;
f) głębokość, na której dokonano połowów;
g) pora dnia/godzina;
h) czas trwania wystawienia;
i) rozpoczęty zaciąg (w przypadku czynnych narzędzi połowowych)
j) inne informacje na podstawie próbek biologicznych, takie jak dotyczace dojrzalosci, o ile to możliwe.
3.
Dane zebrane zgodnie z ust. 1 zgłasza się właściwym organom Państw Członkowskim, a następnie przekazywane Sekretariatowi NAFO najszybciej jak to możliwe po zakończeniu każdego rejsu połowowego.
SEKCJA 5
Szczególne przepisy dotyczące krewetek północnych
Artykuł 38
Połowy krewetek północnych
Każde Państwo Członkowskie codziennie składa Komisji sprawozdanie o ilościach krewetek północnych (Pandalus borealis) złowionych w rejonie 3L obszaru regulowanego NAFO przez statki pływające pod jego banderą oraz zarejestrowane we Wspólnocie.
Wszelka działalność połowowa dokonywana jest na głębokości przekraczającej 200 metrów oraz jest ograniczona do jednego statku przypadającego na każdy przydział Państwa Członkowskiego w danym okresie.
SEKCJA 6
Szczególne przepisy dotyczące karmazyna
Artykuł 39
Połowy karmazyna
1.
Co drugi poniedziałek kapitan statku wspólnotowego dokonującego połowów karmazyna na podobszarze 2 oraz w rejonie IF, 3K oraz 3M obszaru regulowanego NAFO, powiadamia właściwe organy Państwa Członkowskiego, pod którego banderą pływa statek lub w którym jest on zarejestrowany, o ilościach karmazyna złowionych w tych strefach w okresie dwóch tygodni, kończącym się o północy poprzedniej niedzieli.
Jeśli łączne połowy osiągnęły 50 % TAC, powiadomienia dokonuje się co tydzień w każdy poniedziałek.
2.
Co drugi wtorek do godziny 12.00 Państwa Członkowskie składają Komisji sprawozdanie dotyczące ilości karmazyna złowionych w okresie dwóch tygodni kończącym się o północy poprzedniej niedzieli na podobszarze 2 oraz w rejonach IF, 3K oraz 3M obszaru regulowanego NAFO przez statki pływające pod ich banderą oraz zarejestrowane na ich terytorium.
Jeśli łączne połowy osiągnęły 50 % TAC, sprawozdania przesyłane są co tydzień.
ROZDZIAŁ VII
SZCZEGÓLNE PRZEPISY DOTYCZĄCE STATKÓW WSPÓLNOTOWYCH DOKONUJĄCYCH POŁOWÓW NA OBSZARZE CCAMLR
SEKCJA 1
Ograniczenia i wymogi w odniesieniu do informacji o statkach
Artykuł 40
Zakazy oraz ograniczenia połowowe
1.
Zakazuje się ukierunkowanych połowów gatunków wymienionych w załączniku XIII w strefach oraz w okresach wskazanych w tym załączniku.
2.
W odniesieniu do nowych połowów i połowów badawczych ograniczenia połowowe oraz ograniczenia przyłowów określone w załączniku XIV stosuje się na podobszarach wskazanych w tym załączniku.
Artykuł 41
Wymogi w odniesieniu do informacji o statkach posiadających zezwolenie na dokonywanie połowów na obszarze CCAMLR
1. Oprócz informacji o statkach posiadających zezwolenie określonych w art. 3 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 601/2004, Państwa Członkowskie od dnia 1 sierpnia 2006 r. przekazują Komisji następujące informacje w odniesieniu do tych statków:
a) numer IMO statku (jeżeli został wydany);
b) poprzednia bandera, jeśli dotyczy;
c) międzynarodowy radiowy sygnał wywoławczy;
d) nazwisko (nazwa) i adres właściciela (właścicieli) statku oraz posiadacza zależnego (posiadaczy zależnych), jeśli są znani;
e) typ statku;
f) miejsce i data budowy statku;
g) długość;
h) kolorowe zdjęcie statku, które zawiera:
(i) jedno zdjęcie o wymiarach nie mniejszych niż 12 x 7 cm przedstawiające prawą burtę statku, długość całkowitą statku i wszystkie cechy jego budowy;
(ii) jedno zdjęcie o wymiarach nie mniejszych niż 12 x 7 cm przedstawiające lewą burtę statku, długość całkowitą statku i wszystkie cechy jego budowy;
(iii) jedno zdjęcie o wymiarach nie mniejszych niż 12 x 7 cm przedstawiające rufę statku, robione bezpośrednio z rufy;
i) środki podjęte w celu zapewnienia zabezpieczenia przed manipulacją przez osoby niepowołane urządzeniem kontroli satelitarnej umieszczonym na pokładzie.
2.
Od dnia 1 sierpnia 2006 r. Państwa Członkowskie, w takim stopniu, w jakim jest to możliwe, przekazują Komisji również następujące informacje dotyczące statków posiadających zezwolenie na dokonywanie połowów na obszarze CCAMLR:
a) nazwisko (nazwa) i adres armatora, jeśli nie jest nim właściciel(-e) statku;
b) nazwisko i narodowość kapitana oraz, tam gdzie ma to zastosowanie, oficera połowowego;
c) metoda lub metody połowów;
d) największa szerokość statku (m);
e) pojemność rejestrowa brutto;
f) rodzaje komunikacji na statku i numery (numery INMARSAT A, B oraz C);
g) normalny skład załogi;
h) moc głównego silnika lub silników (kW);
i) nośność (tony), liczba ładowni rybnych i ich pojemność (m3);
j) wszelkie inne informacje (np. klasyfikacja lodu) uznane za potrzebne.
SEKCJA 2
Połowy badawcze
Artykuł 42
Uczestnictwo w połowach badawczych
1.
Statki rybackie pływające pod banderą Hiszpanii oraz zarejestrowane w Hiszpanii, o których powiadomiono CCAMRL zgodnie z przepisami art. 7 rozporządzenia (WE) nr 601/2004, mogą uczestniczyć w połowach badawczych sznurami haczykowymi w odniesieniu do Dissostichus spp. na podobszarach 88.1 i 88.2 FAO oraz w rejonach 58.4.1, 58.4.2, 58.4.3a) poza obszarami podlegającymi jurysdykcji krajowej oraz 58.4.3b) poza obszarami podlegającymi jurysdykcji krajowej.
2.
Nie więcej niż jeden statek rybacki dokonuje połowów w rejonach 58.4.3a) oraz 58.4.3b) w tym samym okresie.
3.
W odniesieniu do podobszarów 88.1 i 88.2 oraz rejonów 58.4.1 oraz 58.4.2, całkowite limity połowowe oraz limity przyłowów przypadające na podobszar i rejon, a także ich rozdział między małe obszary badawcze (Small Scale Research Units, w skrócie SSRU) w ramach każdego z nich, są wymienione w załączniku XIV.
Połowy na jakimkolwiek małym obszarze badawczym wstrzymuje się jeśli zgłoszony połów osiąga określony limit połowowy, a odnośny mały obszar badawczy zostaje zamknięty dla połowów na pozostałą część sezonu.
4.
Połowy odbywają się możliwie na jak największym obszarze geograficznym oraz batymetrycznym w celu uzyskania informacji niezbędnych do ustalenia możliwości rybołówstwa oraz w celu uniknięcia nadmiernego skoncentrowania połowów oraz nakładu połowowego.
Jednakże połowy w rejonach 58.4.1 oraz 58.4.2 są zabronione na głębokości mniejszej niż 550 m.
Artykuł 43
Systemy sprawozdawczości
Statki rybackie uczestniczące w połowach badawczych określonych w art. 42 podlegają następującym systemom sprawozdawczości dotyczącym połowów oraz nakładu połowowego:
a) pięciodniowemu systemowi sprawozdawczości połowu i nakładu określonemu w art. 12 rozporządzenia (WE) nr 601/2004, z wyjątkiem tego, że Państwa Członkowskie składają Komisji sprawozdania z połowu i nakładu nie później niż dwa dni robocze po zakończeniu okresu sprawozdawczego, w celu natychmiastowego przekazania do CCAMLR.
W odniesieniu do podobszarów 88.1 i 88.2 oraz rejonów 58.4.1 oraz 58.4.2, sprawozdania sporządza się w odniesieniu do małych obszarów badawczych;
b) miesięcznemu systemowi sprawozdawczości w odniesieniu do połowu i nakładu według dokładnej skali określonemu w art. 13 rozporządzenia (WE) nr 601/2004;
c) zgłaszana jest całkowita liczba oraz waga odrzuconych Dissostichus eleginoides i Dissostichus mawsoni, łącznie z tymi w stanie "galaretowatym".
Artykuł 44
Wymogi specjalne
1.
Połowy badawcze określone w art. 42 przeprowadza się zgodnie z przepisami art. 8 rozporządzenia Rady (WE) nr 600/2004 z dnia 22 marca 2004 r. ustanawiającego niektóre środki techniczne stosowane do działalności połowowej na obszarze objętym Konwencją o zachowaniu żywych zasobów morskich Antarktyki [32] w odniesieniu do odpowiednich środków zmierzających do zmniejszenia przypadkowej śmiertelności ptaków morskich w trakcie połowów sznurami haczykowymi.
Oprócz tych środków:
a) zakazuje się zrzutów odpadków w trakcie tych połowów;
b) statki uczestniczące w połowach badawczych w rejonach 58.4.1 oraz 58.4.2, które są zgodne z protokołami CCAMLR (A, B lub C) w odniesieniu do łowienia sznurami haczykowymi są zwolnione z wymogu dotyczącego nocnych wystawień; jednak statki, które schwytają łącznie trzy (3) ptaki morskie bezzwłocznie przywracają nocne ustawienia zgodnie z art. 8 rozporządzenia (WE) nr 601/2004;
c) statki uczestniczące w połowach badawczych na podobszarach 88.1 i 88.2 oraz w rejonach 58.4.3a) oraz 58.4.3b), które złapią łącznie trzy (3) ptaki morskie, natychmiast zaprzestają połowów i zabrania się im dokonywania połowów poza zwykłym sezonem połowów do końca sezonu 2005/06.
2.
Statki rybackie uczestniczące w połowach badawczych na podobszarach FAO 88.1 i 88.2 podlegają następującym wymogom dodatkowym:
a) statkom zabrania się dokonywania zrzutów:
(i) olejów lub produktów paliwowych lub pozostałości olejowych do morza, z wyjątkiem dopuszczonych na podstawie załącznika I do MARPOL 73/78 (konwencja o zapobieganiu zanieczyszczeniu morza przez statki);
(ii) śmieci;
(iii) odpadów żywności, których nie można przepuścić przez sito o otworach nie większych niż 25 mm;
iv) drobiu lub ich części (łącznie ze skorupkami jaj);
(v) ścieków w obrębie 12 mil morskich od lądu lub szelfu lodowego, lub ścieków podczas gdy statek podróżuje z prędkością mniejszą niż 4 węzły; lub
(vi) popiołu ze spalania.
b) żadnego drobiu żywego lub innych żywych ptaków nie wprowadza się na podobszary 88.1 i 88.2, a jakikolwiek opierzony drób nie skonsumowany usuwa się z podobszarów 88.1. i 88.2;
c) połowy Dissostichus spp. na podobszarach 88.1 i 88.2 są zakazane w obrębie 10 mil morskich od wybrzeża Wysp Balleny'ego.
Artykuł 45
Definicja zaciągów
1.
Do celów niniejszej sekcji, zaciąg obejmuje ustawienie jednej lub większej ilości lin w danym miejscu.
Do celów sprawozdawczości połowów oraz nakładu połowowego dokładne położenie geograficzne zaciągu jest określane przez środkowy punkt liny lub lin.
2.
W celu oznaczenia jako zaciąg badawczy:
a) każdy zaciąg badawczy musi być oddalony o nie mniej niż 5 mil morskich od jakiegokolwiek innego zaciągu badawczego; odległość należy odmierzyć od środkowego punktu geograficznego każdego zaciągu badawczego;
b) każdy zaciąg obejmuje co najmniej 3500 haczyków oraz nie więcej niż 10000 haczyków; może się on składać z oddzielnych lin ustawionych w tym samym miejscu.
c) czas zanurzenia każdego zaciągu sznura haczykowego wynosi co najmniej sześć godzin, liczonych od momentu ukończenia procesu ustawiania lin do rozpoczęcia procesu zaciągania.
Artykuł 46
Plany badawcze
Statki rybackie uczestniczące w połowach badawczych określonych w art. 42 realizują plany badawcze, na wszystkich małych obszarach badawczych, na które podzielono podobszary FAO 88.1 i 88.2 oraz rejony 58.4.1 i 58.4.2.
Plan badawczy jest realizowany w następujący sposób:
a) po pierwszym wpłynięciu na mały obszar badawczy, pierwszych 10 zaciągów, oznaczonych jako "pierwszy cykl", oznacza się jako "zaciągi badawcze" oraz musi spełniać kryteria określone w art. 45 ust. 2;
b) kolejnych 10 zaciągów, lub 10 ton połowu, w zależności od tego, która z wartości progowych jest osiągana jako pierwsza, oznacza się jako "drugi cykl".
Zaciągi w drugim cyklu, według uznania kapitana, można przeprowadzać jako część zwykłego połowu badawczego.
Jednak zaciągi te można również oznaczać jako zaciągi badawcze, pod warunkiem, że spełniają one wymogi art. 51 ust. 2;
c) po ukończeniu pierwszego i drugiego cyklu zaciągów, jeśli kapitan zamierza kontynuować połowy w granicach małego obszaru badawczego, statek musi rozpocząć "trzeci cykl", którego skutkiem jest dokonanie ogółem 20 zaciągów we wszystkich trzech cyklach.
Trzeci cykl zaciągów kończy się podczas tego samego pobytu co pierwszy i drugi cykl na małym obszarze badawczym;
d) po ukończeniu 20 zaciągów badawczych w trzecim cyklu, statek może kontynuować połowy w obrębie małego obszaru badawczego;
e) na małych obszarach badawczych A, B, C, E oraz G na podobszarach 88.1 i 88.2 gdzie nadający się do połowów obszar dna morza jest mniejszy niż 15000 km2, nie stosuje się lit. b), c) i d), a po zakończeniu 10 zaciągów badawczych statek może kontynuować połowy w obrębie małego obszaru badawczego.
Artykuł 47
Plany zbierania danych
1.
Statki rybackie uczestniczące w połowach badawczych określonych w art. 42 realizują plany zbierania danych na wszystkich małych obszarach badawczych, na które podzielono podobszary FAO 88.1 i 88.2 oraz rejony 58.4.1 i 58.4.2.
Plan zbierania danych obejmuje następujące dane:
a) pozycję oraz głębokość morza na końcu każdej liny zaciągu;
b) czas ustawiania, zanurzenia oraz zaciągania;
c) ilość oraz gatunki ryb straconych na powierzchni;
d) liczba zestawów haczyków;
e) rodzaj przynęty;
f) skuteczność przynęty (%);
g) rodzaj haczyka; i
h) warunki panujące na morzu, zachmurzenie i faza księżyca w momencie ustawiania lin.
2.
Wszystkie dane określone w ust. 1 są zbierane w odniesieniu do każdego zaciągu badawczego; w szczególności, w zaciągu badawczym do 100 ryb należy zmierzyć wszystkie ryby, a z co najmniej 30 ryb pobiera się próbki w celu przeprowadzenia badań biologicznych.
W przypadku złowienia więcej niż 100 ryb, stosuje się metodę losowego pobierania podpróbek.
Artykuł 48
Program znakowania
Każdy statek rybacki uczestniczący w połowach badawczych określonych w art. 42 realizuje w następujący sposób program znakowania:
a) Osobniki Dissostichus spp. są znakowane oraz wypuszczane w liczbie jednego osobnika na tonę żywej wagi w trakcie sezonu, zgodnie z protokołem znakowania CCAMLR.
Statki zaprzestają znakowania po oznakowaniu 500 osobników lub opuszczają łowisko po oznakowaniu jednego osobnika na tonę żywej wagi;
b) program koncentruje się na osobnikach wszystkich rozmiarów w celu spełnienia wymogu oznakowania jednego osobnika na tonę żywej wagi.
Wszystkie wypuszczone osobniki powinny być dwukrotnie oznakowane, a wypuszczanie powinno obejmować możliwie największy obszar geograficzny;
c) wszystkie znaczki posiadają wyraźny nadruk niepowtarzalnego numeru seryjnego oraz adresu zwrotnego, tak aby pochodzenie znaczków mogło zostać odtworzone w przypadku ponownego złapania oznakowanego osobnika;
d) wszystkie ponownie złapane oznakowane osobniki (tzn. złowione ryby posiadające już oznakowanie) nie są ponownie wypuszczane, nawet jeśli przebywały na wolności przez krótki okres;
e) od wszystkich ponownie złapanych, oznakowanych osobników pobiera się próbki biologiczne (długość, waga, płeć, gruczoły płciowe), w miarę możliwości wykonuje się elektroniczne zdjęcie, pobiera się otolity i usuwa się znaczek;
f) wszystkie odpowiednie dane znaczka oraz wszelkie dane na temat ponownie złapanego oznakowanego osobnika zgłasza się CCAMLR elektronicznie w formacie CCAMLR, w terminie trzech miesięcy od opuszczenia łowisk przez statek;
g) wszystkie odpowiednie dane znaczka oraz oraz wszelkie dane na temat ponownie złapanego oznakowanego osobnika są zgłaszane elektronicznie w formacie CCAMLR do odpowiedniego regionalnego magazynu danych ze znaczków, opisanego szczegółowo w protokole znakowania CCAMLR.
Artykuł 49
Obserwatorzy naukowi
W trakcie całej działalności połowowej w ramach okresu połowowego na pokładzie każdego statku rybackiego uczestniczącego w połowach badawczych określonych w art. 42 przebywa co najmniej dwóch obserwatorów naukowych, spośród których jeden jest obserwatorem wyznaczonym zgodnie z Systemem Międzynarodowych Obserwacji Naukowych CCAMLR.
ROZDZIAŁ VIII
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 50
Przekazywanie danych
Panstwa Czlonkowskie, przesylajac Komisji, zgodnie z art. 15 ust. 1 i art. 18 ust. 1 rozporzadzenia (EWG) nr 2847/93, dane odnoszace sie do wyladunków ilosci zlowionych zasobów, stosuja kody zasobów wymienione w zalaczniku I do niniejszego rozporzadzenia.
Artykuł 51
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2006 r.
W przypadku, gdy TAC obszaru CCAMLR jest ustanowiany dla okresów rozpoczynających się przed dniem 1 stycznia 2006 r., art. 40 stosuje się ze skutkiem od początku odpowiednich okresów stosowania TAC.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 52/2006
z dnia 22 grudnia 2005 r.
ustalające możliwości połowowe i inne związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, mające zastosowanie do Morza Bałtyckiego na 2006 r.
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach Wspólnej Polityki Rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 20,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 847/96 z dnia 6 maja 1996 r. wprowadzające dodatkowe, ustalane z roku na rok, warunki zarządzania ogólnym dopuszczalnym połowem (TAC) i kwotami [2], w szczególności jego art. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Art. 4 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002 zobowiązuje Radę do przyjęcia środków niezbędnych do zapewnienia dostępu do wód i zasobów oraz zrównoważonej działalności połowowej, z uwzględnieniem dostępnych opinii naukowych, a w szczególności sprawozdania przygotowanego przez Komitet Naukowy, Techniczny i Ekonomiczny ds. Rybołówstwa.
(2) Na mocy art. 20 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002 obowiązkiem Rady jest ustanowienie ograniczeń możliwości połowowych na obszarach łowisk lub grupach takich obszarów, oraz rozdział tych możliwości między Państwa Członkowskie.
(3) W celu zapewnienia skutecznego zarządzania możliwościami połowowymi należy ustanowić specjalne warunki dla działań połowowych.
(4) Aby umożliwić Państwom Członkowskim zarządzanie statkami pływającymi pod ich banderą, należy ustanowić zasady i niektóre procedury gospodarki rybnej na poziomie Wspólnoty.
(5) Art. 3 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002 zawiera definicje mające znaczenie dla rozdziału możliwości połowowych.
(6) Zgodnie z art. 2 rozporządzenia (WE) nr 847/96, konieczne jest określenie zasobów, do których mają zastosowanie środki ustanowione we wspomnianym rozporządzeniu.
(7) Możliwości połowowe powinny być stosowane zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym w tym zakresie, w szczególności zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 1381/87 z dnia 20 maja 1987 r. ustanawiającym szczegółowe zasady dotyczące oznakowania i dokumentacji statków rybackich [3], rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 2807/83 z dnia 22 września 1983 r. ustanawiającym szczegółowe zasady zapisu informacji dotyczących połowów dokonywanych przez Państwa Członkowskie [4], rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiającym system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [5], rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2244/2003 z dnia 18 grudnia 2003 r. ustanawiającym szczegółowe przepisy dotyczące satelitarnych systemów monitorowania statków [6], rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2930/86 z dnia 22 września 1986 r. określającym parametry statków rybackich [7], rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3880/91 z dnia 17 grudnia 1991 r. w sprawie przekazywania przez Państwa Członkowskie prowadzące połowy na Północno-Wschodnim Atlantyku danych statystycznych dotyczących połowów nominalnych [8] oraz rozporządzeniem Rady (WE) nr 2187/2005 z 21 grudnia 2005 r. w sprawie zachowania zasobów połowowych w wodach Morza Bałtyckiego, cieśnin Bełt i Sund [9] poprzez zastosowanie środków technicznych.
(8) W ramach wkładu w zachowanie zasobów rybnych, w 2006 r. należy wdrożyć pewne środki uzupełniające dotyczące kontroli i warunków technicznych połowów.
(9) Aby zapewnić środki utrzymania rybakom wspólnotowym, uniknąć zagrożenia zasobów oraz aby zapobiec innym możliwym trudnościom spowodowanym wygaśnięciem rozporządzenia (WE) nr 27/2005, ważne jest otwarcie tych łowisk z dniem 1 stycznia 2006 r.
Biorąc pod uwagę pilność tej sprawy, konieczne jest odstąpienie od sześciotygodniowego okresu wspomnianego w pkt 3 części I Protokołu w sprawie roli parlamentów Państw Członkowskich w Unii Europejskiej, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatów ustanawiających Wspólnotę Europejską, Europejską Wspólnotę Węgla i Stali oraz Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
ZAKRES ZASTOSOWANIA I DEFINICJE
Artykuł 1
Przedmiot
Niniejsze rozporządzenie ustala możliwości połowowe na 2006 r. dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych na Morzu Bałtyckim, oraz związane z nimi warunki, na podstawie których takie możliwości połowowe mogą być wykorzystane.
Artykuł 2
Zakres zastosowania
1.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do wspólnotowych statków rybackich ("statków wspólnotowych") oraz do statków rybackich pływających pod banderą i zarejestrowanych w państwach trzecich dokonujących połowów na Morzu Bałtyckim.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1 niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do działań połowowych realizowanych wyłącznie do celów badań naukowych, przeprowadzanych za zgodą oraz pod nadzorem zainteresowanego Państwa Członkowskiego oraz zgłoszonych uprzednio Komisji i Państwu Członkowskiemu, na którego wodach terytorialnych prowadzona jest taka działalność badawcza.
Artykuł 3
Definicje
Oprócz definicji zawartych w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002, do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
a) obszary Międzynarodowej Rady Badań Morza (ICES) zgodnie z tym, jak zostały określone w rozporządzeniu (EWG) nr 3880/91;
b) "Morze Bałtyckie" odnosi się do obszarów ICES IIIb, IIIc oraz IIId;
c) "ogólny dopuszczalny połów (TAC)" oznacza ilość odławianych co roku ryb z każdego zasobu;
d) "kwota" oznacza część TAC przydzieloną Wspólnocie, Państwu Członkowskiemu lub państwu trzeciemu.
ROZDZIAŁ II
MOŻLIWOŚCI POŁOWOWE ORAZ ZWIĄZANE Z NIMI WARUNKI
Artykuł 4
Limity połowowe oraz przydziały
Limity połowowe, rozdział tych limitów między Państwa Członkowskie oraz dodatkowe warunki zgodnie z art. 2 rozporządzenia (WE) nr 847/96 określono w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 5
Przepisy szczególne dotyczące przydziałów
1.
Przydział limitów połowowych między Państwa Członkowskie określony w załączniku I nie stanowi uszczerbku dla:
a) wymian dokonanych zgodnie z art. 20 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002;
b) ponownych przydziałów dokonanych zgodnie z art. 21 ust. 4, art. 23 ust. 1 oraz art. 32 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93;
c) dodatkowych wyładunków dozwolonych na mocy art. 3 rozporządzenia (WE) nr 847/96;
d) ilości zatrzymanych zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 847/96;
e) potrąceń dokonywanych na mocy art. 5 rozporządzenia (WE) nr 847/96.
2. W drodze odstępstwa od rozporządzenia (WE) nr 847/96, do celów zatrzymania kwot, które mają zostać przeniesione na 2007 r., art. 4 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia można stosować w odniesieniu do wszystkich zasobów objętych analitycznym TAC.
Artykuł 6
i przyłWarunki dotyczące połowów owów
1.
Ryby z zasobów, dla których ustalone są limity połowowe, są zatrzymane na pokładzie lub wyładowane wyłącznie w przypadku, gdy:
a) połowy zostały dokonane przez statki Państwa Członkowskiego dysponującego określoną kwotą i kwota ta nie została wykorzystana;
b) połowy te stanowią część kwoty wspólnotowej i kwota ta nie została wykorzystana lub
c) w odniesieniu do gatunków innych niż śledź i szprot, zmieszanych z innymi gatunkami, połowy zostały dokonane włokami, niewodami duńskimi lub podobnym sprzętem, w którym rozmiar oczek jest mniejszy niż 32 mm, a ryby nie są sortowane ani na pokładzie, ani przy wyładunku.
2. obliczane w stosunku do odpowiedniej kwoty, poza połowami dWszystkie wyładunki będą okonanymi w myśl ust. 1 lit. c).
3.
W przypadku wykorzystania kwoty przydzielonej Państwu Członkowskiemu na śledzia, statki pływające pod banderą tego Państwa Członkowskiego, zarejestrowane we Wspólnocie i dokonujące połowów na obszarach łowisk, do których stosuje się odpowiednia kwota, nie wyładowują połowu, którego nie posortowano i który zawiera śledzie.
Artykuł 7
Ograniczenia nakładu połowowego
Ograniczenia nakładu połowowego określono w załączniku II.
Artykuł 8
Przejściowe środki techniczne oraz środki kontroli
Przejściowe środki techniczne oraz środki kontroli określono w załączniku III.
ROZDZIAŁ III
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 9
Przekazywanie danych
Przesyłając Komisji, zgodnie z przepisami art. 15 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, dane dotyczące wyładunków ilości odłowionych zasobów, Państwa Członkowskie stosują kody zasobów określone w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 10
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 53/2006
z dnia 13 stycznia 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 14 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 54/2006
z dnia 13 stycznia 2006 r.
ustalające minimalne ceny sprzedaży masła w ramach pierwszego odrębnego zaproszenia do składania ofert w ramach przetargu stałego przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1898/2005 z dnia 9 listopada 2005 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do środków w zakresie zbytu śmietany, masła i masła skoncentrowanego na rynku Wspólnoty [2] agencje interwencyjne mogą sprzedawać w drodze przetargu pewne ilości masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego, które przechowują, i mogą przyznać pomoc w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego.
Artykuł 25 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdego odrębnego zaproszenia do składania ofert, ustala się minimalną cenę sprzedaży masła oraz maksymalną wysokość pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego.
Ustalono dalej, że cena lub pomoc mogą się zmieniać w zależności od planowanego wykorzystania masła, jego zawartości tłuszczu oraz procedury włączania.
Wysokość zabezpieczenia przetwórczego, o którym mowa w art. 28 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, ustala się odpowiednio.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla pierwszego odrębnego zaproszenia do składania ofert w ramach stałego przetargu przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005 minimalną cenę sprzedaży masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego oraz wysokość zabezpieczenia przetwórczego, o których mowa odpowiednio w art. 25 i 28 wymienionego rozporządzenia, ustala się, jak podano w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 14 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 55/2006
z dnia 13 stycznia 2006 r.
ustalające maksymalne kwoty pomocy odnośnie do śmietany, masła i masła skoncentrowanego w ramach pierwszego odrębnego zaproszenia do przetargu przeprowadzonej w ramach przetargu stałego przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 1898/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1898/2005 z dnia 9 listopada 2005 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do środków w zakresie zbytu śmietany, masła i masła skoncentrowanego na rynku Wspólnoty [2] agencje interwencyjne mogą sprzedawać w drodze przetargu pewne ilości masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego, które przechowują, i mogą przyznać pomoc w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego.
Artykuł 25 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdego odrębnego zaproszenia do przetargu, ustala się minimalną cenę sprzedaży masła oraz maksymalną wysokość pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego.
Ustalono dalej, że cena lub pomoc mogą się różnić w zależności od planowanego wykorzystania masła, jego zawartości tłuszczu oraz procedury włączania.
Wysokość zabezpieczenia przetwórczego, o którym mowa w art. 28 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, ustala się odpowiednio.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do pierwszego odrębnego przetargu w ramach stałego przetargu przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005 maksymalną kwotę pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego oraz wysokość zabezpieczenia przetwórczego, o których mowa odpowiednio w art. 25 i 28 wymienionego rozporządzenia, ustala się, jak podano w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 14 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 56/2006
z dnia 13 stycznia 2006 r.
ustalające minimalną cenę sprzedaży odtłuszczonego mleka w proszku w ramach 96. rundy przetargu, przeprowadzonej w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 2799/1999
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Uwzględniając art. 26 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2799/1999 z dnia 17 grudnia 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w zakresie przyznawania pomocy w odniesieniu do mleka odtłuszczonego i mleka odtłuszczonego w proszku, przeznaczonych na paszę oraz sprzedaży mleka odtłuszczonego w proszku o takim przeznaczeniu [2], agencje interwencyjne zgłosiły do stałego przetargu pewne ilości odtłuszczonego mleka w proszku będącego w ich posiadaniu.
(2) Zgodnie z postanowieniami art. 30 wymienionego rozporządzenia, biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdej rundy przetargu, ustala się minimalną cenę sprzedaży lub podejmuje się decyzję o wstrzymaniu przetargu.
Kwota gwarancji należytego przetworzenia powinna zostać określona z uwzględnieniem różnicy między ceną rynkową odtłuszczonego mleka w proszku a minimalną ceną sprzedaży.
(3) Ze względu na otrzymane oferty należy ustalić minimalną cenę sprzedaży w wysokości określonej poniżej i określić w konsekwencji gwarancję należytego przetworzenia.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach 96. rundy przetargu, przeprowadzonej z tytułu rozporządzenia (WE) nr 2799/1999, której termin przedstawiania ofert wygasł dnia 10 stycznia 2006 r., minimalna cena sprzedaży i gwarancja należytego przetworzenia ustalone są następująco:
—minimalna cena sprzedaży: _BAR_ 187,97 EUR/100 kg, _BAR_
—gwarancja należytego przetworzenia: _BAR_ 35,00 EUR/100 kg. _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 14 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 57/2006
z dnia 13 stycznia 2006 r.
ustalające minimalną cenę sprzedaży masła skoncentrowanego w ramach pierwszego zaproszenia do składania ofert w ramach stałego przetargu przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 47 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1898/2005 z dnia 9 listopada 2005 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do środków w zakresie zbytu śmietany, masła i masła skoncentrowanego na rynku Wspólnoty [2], agencje interwencyjne otwierają stały przetarg na przyznawanie pomocy dla masła skoncentrowanego.
Artykuł 54 wymienionego rozporządzenia stanowi, że maksymalną kwotę pomocy ustala się w świetle ofert przetargowych otrzymanych w odpowiedzi na indywidualny przetarg dla masła skoncentrowanego o minimalnej zawartości tłuszczu w wysokości 96 %.
(2) Należy złożyć zabezpieczenie należytego wykonania umowy, o którym mowa w art. 53 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, w celu zapewnienia przejęcia masła skoncentrowanego przez handel detaliczny.
(3) W świetle otrzymanych ofert przetargowych należy ustalić maksymalną kwotę pomocy na odpowiednim poziomie oraz odpowiednio określić zabezpieczenie należytego wykonania umowy.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla pierwszego odrębnego zaproszenia do składania ofert w ramach stałego przetargu otwartego zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1898/2005, maksymalną kwotę pomocy w odniesieniu do masła skoncentrowanego o minimalnej zawartości tłuszczu w wysokości 96 %, o którym mowa w art. 47 ust. 1 wymienionego rozporządzenia, ustala się na 45,5 EUR/100 kg,
Zabezpieczenie należytego wykonania umowy, o którym mowa w art. 53 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, ustala się na 50 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 14 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 58/2006
z dnia 13 stycznia 2006 r.
ustalające minimalną cenę sprzedaży masła dla 33. indywidualnego zaproszenia do składania ofert, wydanego w ramach stałego zaproszenia do składania ofert, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2771/1999
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], a w szczególności jego art. 10 lit. c),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2771/1999 z dnia 16 grudnia 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do interwencji na rynku masła i śmietany [2], agencje interwencyjne wystawiły na sprzedaż w ramach stałego zaproszenia do składania ofert określone ilości składowanego przez nie masła.
(2) W świetle ofert otrzymanych w odpowiedzi na każde indywidualne zaproszenie do składania ofert ustalana jest minimalna cena sprzedaży bądź podejmowana jest decyzja o nieprzyjęciu żadnej oferty, zgodnie z art. 24 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 2771/1999.
(3) W świetle otrzymanych ofert należy określić minimalną cenę sprzedaży.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla 33. indywidualnego zaproszenia do składania ofert na mocy rozporządzenia (WE) nr 2771/1999, w odniesieniu do którego termin składania ofert upłynął 10 stycznia 2006 r., minimalną cenę sprzedaży masła ustala się na 255,00 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dnia 14 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 59/2006
z dnia 13 stycznia 2006 r.
ustalające minimalną cenę sprzedaży odtłuszczonego mleka w proszku dla 32. indywidualnego zaproszenia do przetargu wydanego zgodnie ze stałym zaproszeniem do przetargu wymienionym w rozporządzeniu (WE) nr 214/2001
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10 lit. c),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr 214/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w sprawie interwencji na rynku odtłuszczonego mleka [2] agencje interwencyjne oferują do sprzedaży z mocy stałego zaproszenia do przetargu pewne ilości przechowywanego przez nie mleka w proszku.
(2) Na podstawie ofert przetargowych otrzymanych w odpowiedzi na każde indywidualne zaproszenie do przetargu zostanie ustalona minimalna cena sprzedaży lub zostanie podjęta decyzja o nierozstrzygnięciu przetargu, zgodnie z art. 24a rozporządzenia (WE) nr 214/2001.
(3) Na podstawie otrzymanych ofert zostanie ustalona minimalna cena sprzedaży.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla 32. indywidualnego zaproszenia do przetargu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 214/2001, odnośnie do których limit czasowy na przedłożenie ofert przetargowych wygasł 10 stycznia 2006 r. ustala się minimalną cenę sprzedaży odtłuszczonego mleka w proszku na 188,47 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 14 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 60/2006
z dnia 13 stycznia 2006 r.
ustalające opłaty przywozowe w sektorze zbóż stosowane od dnia 16 stycznia 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1249/96 z dnia 28 czerwca 1996 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 do opłat przywozowych w sektorze zbóż [2], w szczególności jego art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 10 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 przewiduje, że przy przywozie produktów, o których mowa w art. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, pobiera się opłaty celne zgodne ze stawkami Wspólnej Taryfy Celnej.
Jednakże w przypadku produktów, o których mowa w ust. 2 tego artykułu, opłaty przywozowe równają się cenie interwencyjnej tych produktów ważnej w czasie przywozu powiększonej o 55 % i pomniejszonej o cenę CIF w przywozie stosowaną do danej wysyłki.
Opłaty celne nie mogą jednak przekroczyć stawek Wspólnej Taryfy Celnej.
(2) Na mocy art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 ceny CIF w przywozie oblicza się na podstawie cen reprezentatywnych dla danego produktu na rynku światowym.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 1249/96 ustala zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 do opłat przywozowych w sektorze zbóż.
(4) Opłaty przywozowe stosuje się aż do chwili ustalenia i wejścia w życie nowych stawek opłat przywozowych.
(5) W celu umożliwienia normalnego funkcjonowania systemu opłat przywozowych należy przyjąć jako podstawę ich wyliczenia stawki reprezentatywne dla rynku, stwierdzone w okresie porównawczym.
(6) Zastosowanie rozporządzenia (WE) nr 1249/96 prowadzi do ustalenia opłat przywozowych w wysokości podanej w załączniku I do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Opłaty przywozowe w sektorze zbóż, o których mowa w art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, ustala się w kwotach figurujących w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, na podstawie informacji znajdujących się w załączniku II.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 16 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 61/2006
z dnia 13 stycznia 2006 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na przywóz czosnku na kwartał od dnia 1 marca do 31 maja 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 565/2002 z dnia 2 kwietnia 2002 r. ustanawiające metodę zarządzania kontyngentami taryfowymi i wprowadzające system świadectw pochodzenia czosnku przywożonego z krajów trzecich [2], w szczególności jego art. 8 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ilości określone we wnioskach o pozwolenie złożonych w dniach 9 i 10 stycznia 2006 r., na mocy art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 565/2002, przez tradycyjnych i nowych importerów, przekroczyły ilości przewidziane dla produktów pochodzących z Chin oraz z krajów trzecich innych niż Chiny i Argentyna.
(2) Ilości określone we wnioskach o pozwolenie złożonych przez nowych importerów w dniach 9 i 10 stycznia 2006 r., na mocy art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 565/2002, przekroczyły ilości przewidziane dla produktów pochodzących z Argentyna.
(3) Należy więc określić, w jakiej mierze możliwe jest uwzględnienie wniosków o pozwolenia przekazanych Komisji dnia 12 stycznia 2006 r. oraz ustalenie, dla każdej kategorii importerów i pochodzenia produktów, dat, przed upływem których wydawanie pozwoleń powinno być zawieszone,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wnioski o pozwolenia na przywóz złożone na mocy art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 565/2002 w dniach 9 i 10 stycznia 2006 r. i przekazane Komisji w dniu 12 stycznia 2006 r. są uwzględnione zgodnie z wartością procentową wnioskowanych ilości, określoną w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Dla danej kategorii importerów i danego pochodzenia wnioski o pozwolenia na przywóz, na mocy art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 565/2002, dotyczące kwartału od dnia 1 marca do 31 maja 2006 r. oraz złożone po dniu 10 stycznia 2006 r. i przed datą określoną w załączniku II do niniejszego rozporządzenia, są odrzucone.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 14 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) 62/2006
z dnia 23 grudnia 2005 r.
dotyczące technicznej specyfikacji dla interoperacyjności odnoszącej się do podsystemu aplikacji telematycznych dla przewozów towarowych transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2001/16/WE z dnia 19 marca 2001 r. Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie interoperacyjności systemu kolei konwencjonalnych [1], w szczególności jej art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 2 lit. c) dyrektywy 2001/16/WE transeuropejski system kolei konwencjonalnych podzielony jest na podsystemy strukturalne i funkcjonalne.
Każdy z tych podsystemów musi być objęty techniczną specyfikacją dla interoperacyjności (TSI).
(2) Pierwszym krokiem w ustanowieniu TSI jest opracowanie projektu TSI przez Europejskie Stowarzyszenie na rzecz Interoperacyjności Kolei (AEIF), wyznaczone jako wspólny organ przedstawicielski.
(3) AEIF otrzymało mandat na przygotowanie projektu TSI dla podsystemu aplikacji telematycznych dla przewozów towarowych, zgodnie z art. 6 ust. 1 dyrektywy 2001/16/WE.
Podstawowe parametry dla projektu niniejszej TSI zostały przyjęte decyzją Komisji 2004/446/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. określającą podstawowe parametry dla TSI Hałas, Wagony towarowe i Aplikacje telematyczne, wymienionych w dyrektywie 2001/16/WE [2].
(4) Projektowi TSI, opracowanemu na bazie podstawowych parametrów, towarzyszyło sprawozdanie wprowadzające, zawierające analizę kosztów i zysków, zgodnie z art. 6 ust. 5 dyrektywy.
(5) Projekt TSI został przeanalizowany przez Komitet ustanowiony na mocy art. 21 dyrektywy Rady 96/48//WE z dnia 23 lipca 1996 r. w sprawie interoperacyjności transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości [3] oraz w świetle sprawozdania wprowadzającego.
(6) Zgodnie z art. 1 dyrektywy 2001/16/WE warunki osiągnięcia interoperacyjności transeuropejskiej systemu kolei konwencjonalnych obejmują działania związane z projektowaniem, konstrukcją, modernizacją, odnawianiem i obsługą infrastruktury i taboru kolejowego, mające na celu zapewnienie funkcjonowania systemu, który ma być wprowadzony do użytku po wejściu w życie tej dyrektywy.
Ponadto istotne jest również skuteczne połączenie systemów informatycznych i komunikacyjnych różnych zarządców infrastruktury i przewoźników kolejowych.
(7) Większość istniejących aplikacji telematycznych dla przewozów towarowych została opracowana i wdrożona zgodnie z wymogami rynków krajowych, co utrudnia osiągniecie ciągłości ponadgranicznych usług informacyjnych, będących czynnikiem kluczowym dla zapewnienia jakości usług międzynarodowego transportu kolejowego, zwłaszcza w szybko rosnącym segmencie międzynarodowego transportu towarowego.
(8) TSI dla telematyki nie powinna wymagać wykorzystania szczególnych technologii lub rozwiązań technicznych, za wyjątkiem sytuacji, kiedy jest to absolutnie niezbędne dla zrealizowania funkcji interoperacyjności transeuropejskiej systemu kolei konwencjonalnych.
(9) TSI Telematyka oparta została na najlepszej wiedzy specjalistycznej dostępnej w czasie przygotowania projektu odpowiedniej specyfikacji.
Zmiany technologiczne, operacyjne w zakresie bezpieczeństwa lub wymagań społecznych mogą powodować konieczność zmiany lub uzupełnienia niniejszej TSI.
W tym celu zostanie opracowany proces zarządzania zmianami, służący konsolidacji i aktualizacji wymagań zawartych w TSI.
Proces aktualizacji zostanie umieszczony w zakresie odpowiedzialności Europejskiej Agencji Kolejowej, ustanowionej na mocy rozporządzenia (WE) 881/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady [4], po uzyskaniu przez tę agencję zdolności operacyjnej, czyli najpóźniej do kwietnia 2006 r.
Tam gdzie to właściwe wszczęta zostanie, zgodnie z art. 6 ust. 3 dyrektywy 2001/16/WE, szersza i bardziej kompleksowa analiza lub procedura aktualizacyjna, obejmująca modyfikacje procesów określonych w niniejszej TSI.
(10) TSI Aplikacje telematyczne powinna uwzględniać szczególne kryteria odnoszące się do zgodności technicznej i operacyjnej wprowadzanych do użytku infrastruktury i taborów kolejowych oraz systemów, z którymi mają być zintegrowane.
Wymienione wymagania dotyczące zgodności obejmują kompleksową analizę techniczną i ekonomiczną, którą należy przeprowadzić na podstawie poszczególnych przypadków.
Analizy takie powinny uwzględniać interfejsy między różnymi podsystemami wymienionymi w dyrektywie 2001/16/WE, różne kategorie linii i taboru kolejowego wymienionego w tej dyrektywie oraz środowisko techniczne i operacyjne istniejących sieci.
(11) Bardzo ważnym jest, aby analiza taka została przygotowana w ramach spójnych zasad i wytycznych dotyczących wdrażania.
Będzie to wymagało ustanowienia przez organy przedstawicielskie sektora kolejowego, działające na poziomie europejskim, europejskiej strategii wdrażania TSI Telematyka.
Taka strategia powinna wskazywać kolejne etapy wymagane do przejścia od obecnego częściowego podejścia krajowego w zarządzaniu informacją do jednolitego systemu wymiany informacji dla całej sieci kolejowej w Unii Europejskiej.
(12) Dla zapewnienia skutecznego wdrażania TSI należy opracować Strategiczny Europejski Plan Wdrożeniowy.
Kolejne etapy, ustanawiane przez podmioty, muszą być koordynowane na poziomie europejskim i musza uwzględniać istniejące procesy i systemy IT przewoźników kolejowych i zarządców infrastruktury.
W tym celu przewoźnicy kolejowi i zarządcy infrastruktury powinni wnieść swój udział poprzez zapewnienie wszelkich informacji funkcjonalnych i technicznych na temat poszczególnych istniejących aplikacji telematycznych dla przewozów towarowych.
(13) System docelowy, opisany w załączonej TSI, powinien opierać się na technologii komputerowej o przewidywanym czasie eksploatacji znacznie krótszym od obecnie stosowanych tradycyjnych kolejowych instalacji sygnalizacyjnych i telekomunikacyjnych.
Z powyższego powodu wymagał będzie proaktywnej, a nie reaktywnej strategii wdrożeniowej, celem uniknięcia potencjalnej dezaktualizacji przed pełnym ustanowieniem wszystkich połączeń.
Ponadto przyjęcie zbyt rozdrobnionej strategii wdrożeniowej w całym europejskim systemie kolejowym spowodowałoby znaczące koszty i narzuty operacyjne.
Opracowanie spójnego transeuropejskiego planu wdrożeniowego dla systemu docelowego przyczyni się do harmonijnego rozwoju całości transeuropejskiego systemu kolejowego, zgodnie ze strategią Wspólnoty dla sieci transportowej TEN.
Plan taki powinien opierać się na odpowiednich krajowych planach wdrożeniowych i zapewniać odpowiednie podstawy wiedzy dla wsparcia procesu decyzyjnego różnych podmiotów, w szczególności Komisji, w odniesieniu do przydziału wsparcia finansowego dla projektów kolejowych.
Należy pozwolić Komisji na ułatwienie wprowadzenia w życie właściwych środków, zapewniających koordynację wysiłków stron na rzecz opracowania takiego planu.
(14) Celem uniknięcia nieporozumień konieczne jest stwierdzenie, że przepisy zawarte w decyzji Komisji 2004/446/WE, które dotyczą podstawowych parametrów transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnych, nie mają już zastosowania.
(15) TSI dla aplikacji telematycznych dla przewozów towarowych ma charakter funkcjonalny.
W konsekwencji głównymi adresatami przepisów zawartych w niniejszej TSI będą podmioty rynkowe.
Rozporządzenie skierowane do właściwego kręgu podmiotów jest więc w świetle wdrażania przepisów TSI bardziej właściwe niż decyzja skierowana do Państw Członkowskich.
(16) Przepisy niniejszego rozporządzenia są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego na mocy dyrektywy 96/48/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Techniczna specyfikacja dla interoperacyjności (zwana dalej TSI), odnosząca się do podsystemu "aplikacje telematyczne dla przewozów towarowych" transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnych, wskazana w art. 6 ust. 1 dyrektywy 2001/16/WE, jest określona w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
TSI jest w pełni stosowana do infrastruktury i taboru kolejowego transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnych, określonych w załączniku I do dyrektywy 2001/16/WE.
Artykuł 2
Przewoźnicy kolejowi i zarządcy infrastruktury wnoszą swój udział poprzez zapewnienie wszelkich informacji funkcjonalnych i technicznych na temat poszczególnych istniejących aplikacji telematycznych dla przewozów towarowych, zgodnie z definicją zawarta w rozdziale 2 Załącznika, nie później niż w ciągu sześciu miesięcy od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Organy przedstawicielskie sektora kolejowego działające na poziomie europejskim, określone w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) 881/2004, ustanawiają Strategiczny Europejski Plan Wdrożeniowy dla załączonej TSI, zgodnie z kryteriami podanymi w rozdziale 7 Załącznika do niniejszego rozporządzenia.
Organy te przekazują następnie wymieniony Plan Strategiczny Państwom Członkowskim i Komisji nie później niż w ciągu jednego roku od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
Przepisy decyzji Komisji 2004/446/WE dotyczące podstawowych parametrów transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnych nie mają zastosowania od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 63/2006
z dnia 16 stycznia 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 17 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 64/2006
z dnia 16 stycznia 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1695/2005 w zakresie ilości objętej stałym przetargiem na wywóz pszenicy zwyczajnej znajdującej się w posiadaniu francuskiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1695/2005 [2] ogłoszono stały przetarg na wywóz 500000 ton pszenicy zwyczajnej znajdującej się w posiadaniu francuskiej agencji interwencyjnej.
(2) Dzięki przetargom, które odbyły się od momentu otwarcia stałego przetargu prawie cała ilość pszenicy udostępniona podmiotom gospodarczym została wyczerpana.
Ze względu na silny popyt stwierdzony w ciągu ostatnich kilku tygodni i sytuację na rynku, należy udostępnić nowe ilości pszenicy i zezwolić francuskiej agencji interwencyjnej na zwiększenie o 500000 ton ilości pszenicy zgłoszonej do przetargu na wywóz.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1695/2005.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 2 rozporządzenia (WE) nr 1695/2005 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 2
Przetarg obejmuje maksymalną ilość 1000000 ton pszenicy zwyczajnej do wywozu do wszystkich państw trzecich, z wyjątkiem Albanii, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Bośni i Hercegowiny, Bułgarii, Chorwacji, Lichtensteinu, Rumunii, Serbii i Czarnogóry [3] oraz Szwajcarii.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 65/2006
z dnia 13 stycznia 2006 r.
zmieniające rozporządzenie Komisji (WE) nr 622/2003 ustanawiające środki wprowadzenia w życie wspólnych podstawowych standardów dotyczących ochrony lotnictwa
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2320/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. ustanawiające wspólne zasady w dziedzinie ochrony lotnictwa cywilnego [1], w szczególności jego art. 4 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy rozporządzenia (WE) nr 2320/2002 zadaniem Komisji jest przyjęcie środków w celu wprowadzenia w życie wspólnych podstawowych standardów dotyczących ochrony lotnictwa we Wspólnocie Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 622/2003 z dnia 4 kwietnia 2003 r. ustanawiające środki w celu wprowadzenia w życie wspólnych podstawowych standardów dotyczących bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego [2] było pierwszym aktem zawierającym takie środki.
(2) Istnieje potrzeba ustanowienia środków, które szczegółowo określą wspólne podstawowe standardy.
(3) W szczególności powinna istnieć możliwość testowania nowych technologii i procesów, na zasadzie próby i w ograniczonym okresie czasu.
Takie próby nie powinny negatywnie wpływać na ogólny poziom ochrony lotnictwa.
(4) Należy odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 622/2003.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Ochrony Lotnictwa Cywilnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 622/2003 dodaje się art. 3a w następującym brzmieniu:
"Artykuł 3a
Nowe metody i procesy
1.
Państwa Członkowskie mogą dopuścić metodę techniczną lub proces dotyczący działań z zakresu ochrony, które są stosowane zamiast działań określonych w Załączniku, pod warunkiem że:
a) metodę tę lub proces stosuje się w celu oceny nowego sposobu prowadzenia działań z zakresu ochrony; oraz
b) nie wpłynie to negatywnie na ogólny osiągany poziom ochrony.
2.
Co najmniej cztery miesiące przed planowanym wprowadzeniem proponowanej nowej metody lub procesu dane Państwo Członkowskie informuje o tym Komisję i Państwa Członkowskie na piśmie, załączając ocenę wskazującą, w jaki sposób zagwarantuje, że zastosowanie nowej metody lub procesu spełnia wymóg ust. 1 lit. b).
Notyfikacja taka winna również zawierać szczegółowe informacje na temat miejsca (miejsc), gdzie metoda lub proces zostaną zastosowane, i przewidywanej długości okresu prowadzenia próby.
3.
Jeśli Komisja udzieli Państwu Członkowskiemu pozytywnej odpowiedzi lub jeśli nie udzieli odpowiedzi w ciągu trzech miesięcy od otrzymania pisemnego wniosku, Państwo Członkowskie może dopuścić wprowadzenie nowej metody lub procesu.
Jeśli Komisja jest zdania, że proponowana nowa metoda lub proces nie gwarantuje utrzymania wystarczającego ogólnego poziomu ochrony lotnictwa we Wspólnocie, informuje o tym Państwo Członkowskie, wyjaśniając swoje zastrzeżenia w ciągu trzech miesięcy od otrzymania notyfikacji, o której mowa w ust. 2.
W takiej sytuacji Państwo Członkowskie nie wprowadza metody lub procesu, zanim dany proces lub metoda nie uzyska pozytywnej oceny Komisji.
4.
Okres prowadzenia próby dotyczącej każdej z metod lub procesów nie może przekraczać osiemnastu miesięcy.
Komisja może przedłużyć ten okres prób o nie więcej niż dalsze dwanaście miesięcy, pod warunkiem że Państwo Członkowskie przedstawi odpowiednie uzasadnienie takiego przedłużenia.
5.
Właściwy organ Państwa Członkowskiego, w odstępach czasowych nie dłuższych niż sześć miesięcy w trakcie okresu próby, dostarcza Komisji sprawozdanie na temat stanu zaawansowania próby.
Komisja informuje pozostałe Państwa Członkowskie o treści sprawozdania.
6.
Okres próby nie może w żadnym wypadku przekraczać 30 miesięcy.".
Artykuł 2
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (Euratom) nr 66/2006
z dnia 16 stycznia 2006 r.
zwalniające z obowiązku stosowania zasad rozdziału dotyczącego zaopatrzenia w zakresie transferu niewielkich ilości rud, materiałów źródłowych oraz specjalnych materiałów rozszczepialnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 2 lit. d) i art. 74, 77, 124 i 161,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji nr 17/66/Euratom z dnia 29 listopada 1966 r. zwalniające z obowiązku stosowania zasad rozdziału dotyczącego zaopatrzenia w zakresie transferu niewielkich ilości rud, materiałów źródłowych oraz specjalnych materiałów rozszczepialnych [1] zostało znacząco zmienione [2].
Dla zapewnienia jasności i zrozumiałości powinno zostać skodyfikowane.
(2) Warunki zaopatrzenia Wspólnoty w materiały rozszczepialne pozwalają na ogłoszenie zwolnienia przewidzianego w art. 74 Traktatu, zgodnie ze sposobami zapewniającymi ochronę regularnego i równego zaopatrzenia wszystkich użytkowników, z jednej strony, w odniesieniu do rud i materiałów źródłowych, a z drugiej strony w odniesieniu do specjalnych materiałów rozszczepialnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ze stosowania postanowień tytułu II rozdziału VI Traktatu dla rud i materiałów źródłowych uranu i toru wyłącza się:
a) transfer i przywóz na terytorium Wspólnoty ilości nieprzekraczających zawartości 1 t uranu i/lub toru na transakcję w granicach 5 t rocznie na użytkownika, dla każdego z tych materiałów;
b) wywóz poza terytorium Wspólnoty ilości, dla których zawartość uranu i/lub toru nie przekracza 1 t w granicach 5 t rocznie na użytkownika, dla każdego z tych materiałów.
Artykuł 2
Ze stosowania przepisów rozdziału VI tytułu II Traktatu zwalnia się, w odniesieniu do specjalnych materiałów rozszczepialnych, transfer, przywóz na i wywóz z terytorium Wspólnoty, pod warunkiem że dotyczy to ilości określonych w stanie wolnym, nieprzekraczających 200 gramów uranu-235, uranu-233 lub plutonu w każdej pojedynczej transakcji oraz rocznego limitu 1000 gramów którejkolwiek z tych substancji na użytkownika. W przypadku wywozu i przywozu niniejsze stosuje się z zastrzeżeniem przepisów umów o współpracy zawartych przez Wspólnotę z państwami trzecimi.
Artykuł 3
Każdy, kto przywozi lub wywozi, lub każdy dostawca dokonujący transferu wewnątrz Wspólnoty w ramach zwolnienia ustanowionego w art. 1 i 2, zgłasza do Agencji Dostaw kwartalne zestawienia transakcji w ten sposób przeprowadzone, z uwzględnieniem:
a) daty zawarcia umowy dostawy;
b) nazw stron umowy;
c) miejsca produkcji materiału;
d) cech chemicznych i/lub fizycznych produktu;
e) ilości podanych w jednostkach systemu miar;
f) zastosowania tych rud, materiałów źródłowych i specjalnych materiałów rozszczepialnych.
Informacje, o których mowa w lit. e) akapit pierwszy, wyraża się w kilogramach zawartości uranu lub toru dla rud i materiałów źródłowych i w gramach dla uranu-233, uranu-235 lub plutonu dla specjalnych materiałów rozszczepialnych.
Liczby zawierające części dziesiętne są zaokrąglane do jednostki niższej lub wyższej, w zależności, czy część dziesiętna jest niższa czy wyższa niż 0,5.
Jeśli część dziesiętna wynosi 0,5, liczba jest zaokrąglana do jednostki wyższej lub niższej w zależności, czy cyfra poprzedzająca część dziesiętną jest parzysta czy nieparzysta.
Kwartalne zestawienia są zgłaszane do Agencji w terminie jednego miesiąca, licząc od końca każdego kwartału, w czasie którego miały miejsce operacje, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 4
Rozporządzenie nr 17/66/Euratom zostaje uchylone.
Odesłania do uchylonego rozporządzenia należy odczytywać jako odesłania do niniejszego rozporządzenia, zgodnie z tabelą korelacji w załączniku II.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 67/2006
z dnia 16 stycznia 2006 r.
zmieniające stawki refundacji do niektórych produktów z sektora cukru, wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], szczególnie jego art. 27 ust. 5a oraz art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Stawki refundacji stosowane od dnia 23 grudzień 2005 r. do produktów wymienionych w Załączniku, wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu, zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2128/2005 [2].
(2) Z zastosowania reguł i kryteriów zawartych w rozporządzeniu (WE) nr 2128/2005 do informacji posiadanych przez Komisję wynika, iż obecnie stosowane stawki refundacji wywozowych powinny zostać zmienione zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji określone w rozporządzeniu (WE) nr 2128/2005 zostają zmienione zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 17 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 68/2006
z dnia 16 stycznia 2006 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 2488/2000 utrzymujące zamrożenie funduszy w stosunku do p. Milosevica i osób powiązanych z nim
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2488/2000 z dnia 10 listopada 2000 r. utrzymujące zamrożenie funduszy w stosunku do p. Milosevica i osób powiązanych z nim [1], w szczególności jego art. 4 ust. 2 lit. c),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do rozporządzenia (WE) nr 2488/2000 zawiera listę właściwych organów, którym powierzone zostały konkretne zadania związane z wykonaniem tego rozporządzenia.
(2) Niemcy, Niderlandy, Szwecja i Zjednoczone Królestwo wystąpiły o zmianę adresów właściwych organów tych krajów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik II do rozporządzenia (WE) nr 2488/2000 zostaje niniejszym zmieniony zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 69/2006
z dnia 16 stycznia 2006 r.
ustalające wspólnotowe ceny producenta i wspólnotowe ceny przywozu dla goździków i róż w zastosowaniu systemu przywozu niektórych produktów uprawy roślin kwiatowych pochodzących z Jordanii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 4088/87 z dnia 21 grudnia 1987 r. ustalające warunki stosowania preferencyjnych stawek celnych w przywozie niektórych kwiatów pochodzących z Cypru, Izraela, Jordanii i Maroka oraz z Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy [1], w szczególności jego art. 5 ust. 2 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 ust. 2 i art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 4088/87 przewiduje, iż wspólnotowe ceny przywozu i wspólnotowe ceny producenta są ustalane co piętnaście dni dla goździków jednokwiatowych (bloom), goździków wielokwiatowych (spray), róż wielkokwiatowych i róż drobnokwiatowych i mają zastosowanie przez dwa tygodnie. Zgodnie z art. 1b rozporządzenia Komisji (EWG) nr 700/88 z dnia 17 marca 1988 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady stosowania uzgodnień dotyczących przywozu do Wspólnoty niektórych kwiatów pochodzących z Cypru, Izraela, Jordanii, Maroka oraz z Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy [2] ceny są ustalone dla okresu dwóch kolejnych tygodni na podstawie ważonych danych, dostarczonych przez Państwa Członkowskie.
(2) Istotne jest, aby ceny te zostały bezzwłocznie ustalone, żeby móc określić, jakie należności celne należy stosować.
(3) Z uwagi na przystąpienie Cypru do Unii Europejskiej dnia 1 maja 2004 r. w przyszłości nie należy ustalać cen przywozu odnośnie do tego państwa.
(4) Podobnie nie należy też już ustalać cen przywozu względem Izraela, Maroka, Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy, biorąc pod uwagę porozumienia zatwierdzone decyzją Rady 2003/917/WE z dnia 22 grudnia 2003 r. w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Państwem Izrael dotyczącego wzajemnych środków liberalizacyjnych oraz zastąpienia protokołów 1 i 2 do Układu o stowarzyszeniu między WE a Izraelem [3], 2003/914/WE z dnia 22 grudnia 2003 r. w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Królestwem Maroka dotyczącego wzajemnych środków liberalizacyjnych oraz zastąpienia protokołów 1 i 3 do Układu o stowarzyszeniu między WE a Marokiem [4] oraz 2005/4/WE z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Organizacją Wyzwolenia Palestyny (OWP) na rzecz Autonomii Palestyńskiej na Zachodnim Brzegu i w Strefie Gazy, dotyczącego wzajemnych środków liberalizacji oraz zastąpienia protokołów 1 i 2 do Przejściowego układu stowarzyszeniowego pomiędzy WE a Autonomią Palestyńską [5].
(5) Komisja powinna przyjąć omawiane środki w odstępie czasowym między zebraniami Komitetu Zarządzającego ds. Żywych Roślin i Produktów Kwiatowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wspólnotowe ceny producenta i wspólnotowe ceny przywozu dla goździków jednokwiatowych (bloom), goździków wielokwiatowych (spray), róż wielkokwiatowych i róż drobnokwiatowych, określone w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 4088/87, ustalone są w Załączniku do niniejszego rozporządzenia na okres od 18 do 31 stycznia 2006 r.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 70/2006
z dnia 16 stycznia 2006 r.
zmieniające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na niektóre produkty w sektorze cukru, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1011/2005, na rok gospodarczy 2005/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1423/95 z dnia 23 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu produktów innych niż melasy w sektorze cukru [2], w szczególności jego art. 1 ust. 2 akapit drugi, zdanie drugie, oraz art. 3 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności stosowanych do przywozu cukru białego, cukru surowego i niektórych syropów w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006 zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1011/2005 [3].
Ceny te i kwoty zostały ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2161/2005 [4].
(2) Dane, którymi obecnie dysponuje Komisja, prowadzą do zmiany wymienionych kwot, zgodnie z zasadami i szczegółowymi przepisami wykonawczymi przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 1423/95,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1423/95, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1011/2005 w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006, zmienia się zgodnie z kwotami wskazanymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 17 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 71/2006
z dnia 16 stycznia 2006 r.
zmieniające refundacje wywozowe do cukru białego i cukru surowego w stanie nieprzetworzonym, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 9/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego artykuł 27 ust. 5 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Refundacje stosowane do wywozu cukru białego i cukru surowego w stanie nieprzetworzonym zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 9/2006 [2].
(2) Z uwagi na różnice pomiędzy danymi, którymi obecnie dysponuje Komisja a danymi dostępnymi w chwili przyjęcia rozporządzenia (WE) nr 9/2006, należy zmienić te refundacje,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje, które przyznaje się do wywozu produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, w stanie nieprzetworzonym i niedenaturowanych, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 9/2006, zmienia się i przedstawia w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 17 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 72/2006
z dnia 16 stycznia 2006 r.
zmieniające refundacje wywozowe do syropów i niektórych innych produktów w sektorze cukru, wywożonych z stanie nieprzetworzonym, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 2132/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Refundacje stosowane do wywozu syropów i niektórych innych produktów w sektorze cukru, wywożonych w stanie nieprzetworzonym, zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2132/2005 [2].
(2) Z uwagi na różnice pomiędzy danymi, którymi obecnie dysponuje Komisja a danymi dostępnymi w chwili przyjęcia rozporządzenia (WE) nr 2132/2005, należy zmienić te refundacje,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje, które przyznaje się do wywozu w stanie nieprzetworzonym produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d), f) i g) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 2132/2005 dla roku gospodarczego 2005/2006, zmienia się zgodnie z kwotami wskazanymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 17 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2006
z dnia 13 stycznia 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 92/2002 nakładające ostateczne cło antydumpingowe i ustanawiające ostateczne pobranie tymczasowego cła antydumpingowego nałożonego na przywóz mocznika pochodzącego z Białorusi, Bułgarii, Chorwacji, Estonii, Libii, Litwy, Rumunii i Ukrainy
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1], w szczególności jego art. 8 i 9,
uwzględniając wniosek przedstawiony przez Komisję po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. WCZEŚNIEJSZA PROCEDURA
(1) Dnia 21 października 2000 r. Komisja powiadomiła w zawiadomieniu opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich o wszczęciu postępowania antydumpingowego [2] dotyczącego przywozu do Wspólnoty mocznika ("produkt objęty postępowaniem") pochodzącego z Białorusi, Bułgarii, Chorwacji, Egiptu, Estonii, Libii, Litwy, Polski, Rumunii i Ukrainy.
(2) Rezultatem powyższego postępowania było nałożenie w lipcu 2001 r., na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1497/2001, tymczasowych ceł antydumpingowych na przywóz mocznika pochodzącego z Białorusi, Bułgarii, Chorwacji, Estonii, Libii, Litwy, Rumunii i Ukrainy oraz zakończenie postępowania w sprawie przywozu mocznika pochodzącego z Egiptu i Polski [3].
(3) W tym samym rozporządzeniu Komisja przyjęła zobowiązanie złożone przez producenta eksportującego z Bułgarii, Chimco AD. Z zastrzeżeniem warunków określonych w rozporządzeniu (WE) 1497/2001, przywóz do Wspólnoty produktu objętego postępowaniem pochodzącego z wymienionego przedsiębiorstwa został zwolniony z tymczasowych ceł antydumpingowych, o których mowa, zgodnie z art. 3 ust. 1 tego rozporządzenia.
(4) W późniejszym okresie rozporządzeniem Rady (WE) nr 92/2002 [4] nałożono cła ostateczne na przywóz mocznika pochodzącego z Białorusi, Bułgarii, Chorwacji, Estonii, Libii, Litwy, Rumunii i Ukrainy.
Z zastrzeżeniem warunków w nim określonych, wymienione rozporządzenie przyznawało towarom wyprodukowanym i bezpośrednio wywożonym przez Chimco AD do pierwszego niezależnego odbiorcy we Wspólnocie zwolnienie z płatności przedmiotowych ostatecznych ceł antydumpingowych, jako że zobowiązanie tego przedsiębiorstwa zostało przyjęte w sposób ostateczny już na etapie nałożenia ceł tymczasowych.
Jak wspomniano w motywie 137 rozporządzenia w sprawie ceł ostatecznych, minimalna cena wymieniona w zobowiązaniu uległa dostosowaniu w związku ze zmianą poziomu usuwającego szkodę.
B. NARUSZENIE ZOBOWIĄZANIA
(5) Zobowiązanie złożone przez Chimco AD nakłada na to przedsiębiorstwo obowiązek m.in. wywozu produktu objętego postępowaniem do Wspólnoty po cenach nie niższych niż pewne minimalne ceny przywozowe ("MIP") określone w zobowiązaniu.
Tego minimalnego poziomu cen należy przestrzegać w oparciu o kwartalną średnią ważoną.
Przedsiębiorstwo, o którym mowa, zobowiązuje się ponadto do nieobchodzenia postanowień zawartych w zobowiązaniu poprzez porozumienia kompensacyjne z innymi stronami.
Ponadto Chimco AD ma obowiązek przedkładania Komisji Europejskiej sprawozdania kwartalnego z całości sprzedaży eksportowej do Wspólnoty Europejskiej produktu objętego postępowaniem.
(6) Chimco AD nie dopełniło obowiązku przedłożenia dodatkowych danych do dwóch sprawozdań kwartalnych w sposób poprawny pod względem technicznym.
Następnie Chimco AD całkowicie zaprzestało przedkładania danych dotyczących sprawozdań kwartalnych.
W związku z tym stwierdza się niniejszym, że Chimco AD nie dotrzymało spoczywającego na nim obowiązku przedkładania Komisji Europejskiej sprawozdania kwartalnego z całości sprzedaży eksportowej do Wspólnoty Europejskiej produktu objętego postępowaniem, a tym samym naruszyło przyjęte zobowiązanie.
(7) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2082/2005 [5] bardziej szczegółowo określa charakter stwierdzonych naruszeń.
(8) W związku z powyższymi naruszeniami, na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 2082/2005 wycofano przyjęcie zobowiązania złożonego przez Chimco AD (dodatkowy kod Taric A272) oraz należy niezwłocznie nałożyć ostateczne cło antydumpingowe na przywóz wytwarzanego i wywożonego przez Chimco AD produktu objętego postępowaniem.
(9) Zgodnie z art. 8 ust. 9 rozporządzenia (WE) nr 384/96 stawkę cła antydumpingowego należy obliczyć na podstawie faktów ustalonych w trakcie dochodzenia, które doprowadziło do przyjęcia zobowiązania. Ponieważ dochodzenie, o którym mowa, zakończyło się ostatecznymi ustaleniami w sprawie dumpingu i szkody, zawartymi w rozporządzeniu (WE) nr 92/2002, uważa się za właściwe ustalenie stawki cła antydumpingowego na poziomie i w formie, w jakich nałożono je w tym rozporządzeniu, tj. w wysokości 21,43 EUR za tonę przed ocleniem, w odniesieniu do ceny netto na granicy Wspólnoty.
C. ZMIANA ROZPORZĄDZENIA (WE) NR 92/2002
(10) W związku z powyższym należy odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 92/2002,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 92/2002 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 ust. 2 wiersz dotyczący Bułgarii otrzymuje następujące brzmienie:
"Kraj pochodzenia _BAR_ Wyprodukowany przez _BAR_ Ostateczne cło antydumpingowe (EUR za tonę) _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
Bułgaria _BAR_ Wszystkie spółki _BAR_ 21,43 _BAR_ —"; _BAR_
2) w art. 2 ust. 1 skreśla się poniższy wiersz tabeli dotyczący Bułgarii:
"Państwo _BAR_ Spółka _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
Bułgaria _BAR_ Chimco AD, Shose az Mezdra, 3037 Vratza _BAR_ A272". _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 74/2006
z dnia 17 stycznia 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 18 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 75/2006
z dnia 17 stycznia 2006 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na wywóz w systemie A3 w sektorze owoców i warzyw (pomidory, pomarańcze, cytryny i jabłka)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 35 ust. 3 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2078/2005 [2] otworzyło przetarg, ustalając indykatywne stawki refundacji i indykatywne ilości, dla których mogą być wydane pozwolenia na wywóz w systemie A3.
(2) W zależności od przedstawionych ofert należy ustalić maksymalne stawki refundacji i wartości procentowe przyznawania ilości odnoszące się do ofert przedstawionych na poziomie tych maksymalnych stawek.
(3) W odniesieniu do pomidorów, pomarańczy, cytryn i jabłek maksymalna stawka konieczna do udzielenia pozwoleń w wysokości indykatywnej ilości, w granicach zaoferowanych w przetargu ilości, nie jest wyższa niż półtorej indykatywnej stawki refundacji,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do pomidorów, pomarańczy, cytryn i jabłek maksymalne stawki refundacji i wartości procentowe wydawania, odnoszące się do przetargu ogłoszonego rozporządzeniem (WE) nr 2078/2005, ustalone są w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 18 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 76/2006
z dnia 17 stycznia 2006 r.
zmieniające po raz sześćdziesiąty pierwszy rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i Talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i Talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 zakazujące wywozu niektórych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniające zakaz lotów oraz rozszerzające zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do Talibów w Afganistanie [1], w szczególności jego art. 7 ust. 1 tiret pierwsze,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 zawiera wykaz osób, grup i podmiotów, w stosunku do których stosuje się zamrożenie funduszy oraz zasobów gospodarczych na mocy tego rozporządzenia.
(2) W dniu 20 grudnia 2005 r. Komitet ds. Sankcji Rady Bezpieczeństwa ONZ postanowił zmienić listę osób, grup i podmiotów, względem których należy stosować zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych.
Należy zatem odpowiednio zmienić Załącznik I.
(3) W celu zapewnienia skuteczności środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu musi ono wejść w życie w trybie natychmiastowym,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 77/2006
z dnia 18 stycznia 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 19 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 78/2006
z dnia 18 stycznia 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1065/2005 w zakresie ilości objętej stałym przetargiem na wywóz jęczmienia znajdującego się w posiadaniu niemieckiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2131/93 [2] ustanawia procedury i warunki sprzedaży zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych.
(2) W rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1065/2005 [3] ogłoszono stały przetarg na wywóz 632272 ton jęczmienia znajdującego się w posiadaniu niemieckiej agencji interwencyjnej.
(3) Niemcy poinformowały Komisję o zamiarze przystąpienia ich agencji interwencyjnej do zwiększenia o 300000 ton ilości zgłoszonej do przetargu na wywóz.
Uwzględniając ten wniosek, dostępne ilości oraz sytuację na rynku, należy pozytywnie rozpatrzyć wniosek złożony przez Niemcy.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1065/2005.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 2 rozporządzenia (WE) nr 1065/2005 przyjmuje następujące brzmienie:
"Artykuł 2
Przetarg obejmuje maksymalną ilość 932272 ton jęczmienia do wywozu do wszystkich krajów trzecich, z wyłączeniem Albanii, Bośni i Hercegowiny, Bułgarii, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Chorwacji, Kanady, Liechtensteinu, Meksyku, Rumunii, Serbii i Czarnogóry [4], Stanów Zjednoczonych Ameryki oraz Szwajcarii.
Artykuł 2
Artykuł 2 Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 79/2006
z dnia 18 stycznia 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1062/2005 w zakresie ilości objętej stałym przetargiem na wywóz pszenicy zwyczajnej znajdującej się w posiadaniu austriackiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2131/93 [2] ustanawia procedury i warunki sprzedaży zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych.
(2) W rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1062/2005 [3] ogłoszono stały przetarg na wywóz 80000 ton pszenicy zwyczajnej znajdującej się w posiadaniu austriackiej agencji interwencyjnej.
(3) Austria poinformowała Komisję o zamiarze przystąpienia jej agencji interwencyjnej do zwiększenia o 44109 ton ilości zgłoszonej do przetargu na wywóz.
Mając na uwadze dostępne ilości oraz sytuację na rynku należy przychylnie ustosunkować się do wniosku Austrii.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1062/2005.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 2 rozporządzenia (WE) nr 1062/2005 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 2
Przetarg obejmuje maksymalną ilość 124109 ton pszenicy zwyczajnej do wywozu do wszystkich krajów trzecich, z wyłączeniem Albanii, Bośni i Hercegowiny, Bułgarii, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Chorwacji, Liechtensteinu, Rumunii, Serbii i Czarnogóry [4] oraz Szwajcarii.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 80/2006
z dnia 18 stycznia 2006 r.
otwierające przetarg stały na odsprzedaż na rynku wspólnotowym żyta znajdującego się w posiadaniu niemieckiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2131/93 z dnia 28 lipca 1993 r. ustanawiające procedury i warunki sprzedaży zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych [2] przewiduje w szczególności, że sprzedaży zboża znajdującego się w posiadaniu agencji interwencyjnej dokonuje się w drodze przetargu i na podstawie cen pozwalających na uniknięcie zakłóceń na rynku.
(2) Jednak ponieważ od roku gospodarczego 2004/2005 środki interwencyjne nie mają zastosowania do żyta, nie wydaje się konieczne, w przypadku odsprzedaży zasobów, wprowadzenie obowiązku określenia ich przeznaczenia, w celu uniknięcia ryzyka powtórnego przekazania tych produktów do skupu interwencyjnego ani wymogu podania ceny sprzedaży związanej z ceną interwencyjną, zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93.
(3) Niemcy dysponują zapasami interwencyjnymi żyta, które należy wykorzystać.
(4) Biorąc pod uwagę duże zapotrzebowanie na rynku wewnętrznym oraz sytuację na tym rynku, należy udostępnić na rynku wewnętrznym zasoby żyta znajdujące się w posiadaniu niemieckiej agencji interwencyjnej.
(5) W celu uwzględnienia sytuacji na rynku wspólnotowym należy przewidzieć zarządzanie przetargiem przez Komisję.
Ponadto należy przewidzieć współczynnik redukcji udzielonych zamówień w odniesieniu do zamówień znajdujących się na poziomie minimalnej ceny sprzedaży.
(6) Biorąc pod uwagę wszystkie interesy finansowe, należy ustalić kwotę zabezpieczenia wymaganego przez część oferentów na wystarczającym poziomie i w rezultacie ustanowić odstępstwo od przepisów art. 13 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93.
(7) Jednocześnie istotne jest, aby powiadomienie skierowane do Komisji przez niemiecką agencję interwencyjną zachowało anonimowość oferentów.
(8) W celu modernizacji zarządzania należy przewidzieć przekazywanie wymaganych przez Komisję informacji drogą elektroniczną.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Drogą przetargu stałego na rynku wewnętrznym Wspólnoty niemiecka agencja interwencyjna przystępuje do sprzedaży 50000 ton żyta znajdującego się w jej posiadaniu.
Artykuł 2
Sprzedaż przewidziana w art. 1 odbywa się zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2131/93.
Jednak w drodze odstępstwa:
a) od art. 13 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia, oferty ustanawia się w odniesieniu do rzeczywistej jakości partii, której dotyczy oferta;
b) od art. 5 wspomnianego rozporządzenia, minimalną cenę sprzedaży ustala się na poziomie, który nie spowoduje zakłóceń na rynkach zbóż.
Artykuł 3
W drodze odstępstwa od art. 13 ust. 4 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 2131/93, zabezpieczenie oferty ustala się na kwotę 10 EUR za tonę.
Artykuł 4
1.
Termin przedstawiania ofert w pierwszym przetargu częściowym upływa dnia 25 stycznia 2006 r. o godz. 15.00 (czasu obowiązującego w Brukseli).
Termin składania ofert w następnych przetargach częściowych upływa w każdą środę o godzinie 15.00 (czasu obowiązującego w Brukseli), z wyjątkiem dni: 12 kwietnia 2006 r., 24 maja 2006 r., przypadających w tygodniach, w których nie prowadzi się żadnych przetargów.
Termin składania ofert w ostatnim przetargu częściowym upływa dnia 28 czerwca 2006 r. o godzinie 15.00 (czasu obowiązującego w Brukseli).
2.
Oferty należy przekazać niemieckiej agencji interwencyjnej, mającej siedzibę pod następującym adresem:
Bundesanstalt für Landwirtschaft und Ernährung (BLE)
Deichmannsaue 29
D-53179 Bonn
Faks 1: (49-228) 68 45-3985
Faks 2: (49-228) 68 45-3276
.
Artykuł 5
Niemiecka agencja interwencyjna powiadomi Komisję o otrzymanych ofertach przetargowych najpóźniej dwie godziny po upływie terminu składania ofert.
Powiadomienie to odbywa się drogą elektroniczną, zgodnie z formularzem znajdującym się w Załączniku.
Artykuł 6
Zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1784/2003 Komisja ustala minimalną cenę sprzedaży lub podejmuje decyzję o zaniechaniu dalszych działań w odniesieniu do otrzymanych ofert. W przypadku gdy oferty dotyczą tej samej partii oraz ilości całkowitej większej niż ilość dostępna, ustalenie może zostać dokonane oddzielnie dla każdej partii.
W odniesieniu do ofert znajdujących się na poziomie minimalnej ceny sprzedaży do ustalenia ceny można zastosować współczynnik redukcji udzielonych zamówień.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 81/2006
z dnia 18 stycznia 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1538/91 w odniesieniu do nazw, które mogą być zastosowane podczas wprowadzania do obrotu mięsa drobiowego w przypadku ograniczeń w stałym dostępie drobiu do wybiegu na świeżym powietrzu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1906/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do mięsa drobiowego [1], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1538/91 [2] ustanawia zasady stosowania rozporządzenia (EWG) nr 1906/90.
(2) W celu ochrony konsumentów przed zamieszczaniem informacji, których celem mógłby być nieuczciwy zamiar uzyskania ceny wyższej od cen stosowanych przeważnie do mięsa drobiowego o standardowej jakości, art. 10 rozporządzenia (EWG) nr 1538/91 zawiera wyczerpujący wykaz nazw dotyczących metody chowu.
Załącznik IV do wspomnianego rozporządzenia uzależnia sposób chowu od przestrzegania kryteriów szczegółowych.
(3) Pośród szczegółowych kryteriów określających warunki, zgodnie z którymi mięso drobiowe może być wprowadzane do obrotu pod nazwą "chów z wolnym wybiegiem", "tradycyjny chów z wolnym wybiegiem" i "chów z wolnym wybiegiem – bez ograniczeń" zasadnicze jest kryterium stałego dostępu do wybiegu na otwartej przestrzeni podczas pewnego okresu życia zwierzęcia.
(4) Ograniczenia, łącznie z ograniczeniami weterynaryjnymi, nałożone na podstawie prawa wspólnotowego w celu ochrony zdrowia publicznego i zwierząt, mogą ograniczać dostęp drobiu do wybiegu na otwartej przestrzeni.
(5) W przypadku gdy wszystkie warunki chowu określone w załączniku IV do rozporządzenia (EWG) nr 1538/91 nie mogą być dłużej przestrzegane przez producenta, producent musi, w interesie konsumentów, zaprzestać stosowania obowiązkowego etykietowania dotyczącego metody chowu.
(6) Aby uwzględnić konsekwencje gospodarcze, które te niezależne od woli producentów czasowe ograniczenia mogą wywołać, biorąc pod uwagę, że cały sektor potrzebuje racjonalnej ilości czasu na dostosowanie się, w szczególności w zakresie etykietowania, i pod warunkiem, że nie wpłynie to w znaczący sposób na jakość produktów, należy przewidzieć okres przejściowy, podczas którego producent powinien móc nadal stosować etykietowanie dotyczące metody chowu.
(7) W interesie konsumentów należy ograniczyć stosowanie wspomnianego odstępstwa w czasie.
(8) Konieczne są szczególne odstępstwa od określenia metod chowu.
(9) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (EWG) nr 1538/91.
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Jaj i Mięsa Drobiowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik IV do rozporządzenia (EWG) nr 1538/91 otrzymuje następujące brzmienie:
1) po tytule "Załącznik IV" dodaje się następujące zdanie:
"Warunki określone w art. 10 są następujące:";
2) dodaje się następujący akapit:
"W przypadku ograniczeń, łącznie z ograniczeniami weterynaryjnymi, nałożonych na podstawie prawa wspólnotowego w celu ochrony zdrowia publicznego i zwierząt, mogących skutkować ograniczeniem w dostępie drobiu do wybiegu na otwartej przestrzeni, drób hodowany zgodnie z metodami produkcji określonymi w akapicie pierwszym, ust. c), d) i e), z wyjątkiem perliczek hodowanych w wolierach, może nadal być wprowadzany do obrotu ze specjalną informacją na temat metody chowu podczas okresu ograniczenia, nieprzekaczającego jednak dwunastu tygodni.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 82/2006
z dnia 18 stycznia 2006 r.
ustalające ceny reprezentatywne w sektorach mięsa drobiowego i jaj oraz w odniesieniu do albumin jaj i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1484/95
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2771/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj [1], w szczególności jego art. 5 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego [2], w szczególności jego art. 5 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2783/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnego systemu handlu albuminą jaj i albuminą mleka [3], w szczególności jego art. 3 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1484/95 [4], ustanowiło szczegółowe zasady stosowania systemu dodatkowych należności celnych przywozowych oraz ustaliło ceny reprezentatywne w sektorach mięsa drobiowego i jaj oraz w odniesieniu do albumin jaj.
(2) Z regularnych kontroli danych, na podstawie których są określane ceny reprezentatywne dla produktów w sektorach mięsa drobiowego i jaj oraz w odniesieniu do albumin jaj, wynika że należy zmienić ceny reprezentatywne w przywozie niektórych produktów uwzględniając wahania cen zgodnie z pochodzeniem.
W konsekwencji ceny reprezentatywne powinny być opublikowane.
(3) Niezbędnym jest jak najszybsze zastosowanie tej zmiany, uwzględniając sytuację na rynku.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 1484/95 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 19 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 83/2006
z dnia 18 stycznia 2006 r.
ustanawiające refundacje wywozowe do mięsa drobiowego, stosowane od dnia 19 stycznia 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego [1], w szczególności jego art. 8 ust. 3 trzeci akapit,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 8 rozporządzenia (EWG) nr 2777/75 przewiduje, że różnica pomiędzy cenami produktów określonych w art. 1 ust. 1 wymienionego rozporządzenia na rynku światowym i we Wspólnocie może zostać objęta refundacją wywozową.
(2) Stosowanie tych szczegółowych zasad i kryteriów w obecnej sytuacji na rynkach w sektorze mięsa drobiowego prowadzi do ustalenia refundacji w kwocie umożliwiającej udział Wspólnoty w handlu międzynarodowym i uwzględniającej charakter wywozu tych produktów oraz jego znaczenie w chwili obecnej.
(3) Artykuł 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych [2] przewiduje, że refundacja nie może zostać przyznana do produktów, których jakość handlowa nie jest solidna i właściwa w dniu przyjęcia zgłoszenia wywozowego.
W celu zapewnienia jednolitego stosowania obowiązujących przepisów, należy podkreślić, że aby otrzymać refundację, mięso drobiowe, o którym mowa w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2777/75, musi być opatrzone znakiem jakości zdrowotnej przewidzianym w dyrektywie Rady 71/118/EWG z dnia 15 lutego 1971 r. w sprawie problemów zdrowotnych związanych z produkcją i wprowadzaniem do obrotu świeżego mięsa drobiowego [3].
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Kody produktów, dla których przyznano refundację wywozową określoną w art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 2777/75 i kwoty tej refundacji są ustalone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Jednakże aby można było objąć je refundacją, produkty wchodzące w zakres zastosowania rozdziału XII załącznika do dyrektywy 71/118/EWG muszą również spełniać wymogi w zakresie oznakowania zdrowotności przewidziane we wspomnianej dyrektywie.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 19 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 84/2006
z dnia 18 stycznia 2006 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 1183/2005 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko osobom naruszającym embargo na broń w odniesieniu do Demokratycznej Republiki Konga
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 1183/2005 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko osobom naruszającym embargo na broń w odniesieniu do Demokratycznej Republiki Konga [1], w szczególności jego art. 9 ust. 1 lit. a),
a także, mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 1183/2005 wymienia osoby fizyczne i prawne, organy i inne jednostki objęte zamrożeniem funduszy i środków ekonomicznych zgodnie z tym rozporządzeniem.
(2) W dniu 14 grudnia 2005 r. Komitet ds. Sankcji Rady Bezpieczeństwa ONZ zmienił wykaz osób, grup i jednostek, względem których należy stosować zamrożenie funduszy i środków ekonomicznych.
Załącznik I powinien zatem zostać odpowiednio zmieniony,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 1183/2005 zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 85/2006
z dnia 17 stycznia 2006 r.
nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz łososia hodowlanego pochodzącego z Norwegii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] (zwane dalej rozporządzeniem podstawowym), w szczególności jego art. 9,
uwzględniając wniosek przedstawiony przez Komisję po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
1.
PROCEDURA
1.1.
Środki tymczasowe
(1) W następstwie wszczęcia w dniu 23 października 2004 r.
[2] dochodzenia antydumpingowego Komisja rozporządzeniem (WE) nr 628/2005 [3] nałożyła tymczasowe cła antydumpingowe na przywóz łososia hodowlanego pochodzącego z Norwegii (rozporządzenie nakładające tymczasowe cło antydumpingowe lub rozporządzenie tymczasowe).
Tymczasowe cła antydumpingowe w formie ceł ad valorem w wysokości od 6,8 % do 24,5 % wartości przywożonych produktów miały zastosowanie od dnia 27 kwietnia 2005 r.
(2) W dniu 1 lipca 2005 r.
Komisja rozporządzeniem (WE) 1010/2005 [4] (zwanym dalej rozporządzeniem zmieniającym) zmieniła formę środków tymczasowych, zastępując cła ad valorem minimalną ceną importową (MCI) wynoszącą 2,81 EUR/kg odpowiednika całej ryby, i przedłużyła obowiązywanie środków tymczasowych na kolejne trzy miesiące, poprzez zmianę rozporządzenia nakładającego tymczasowe cło antydumpingowe.
1.2.
Późniejsza procedura
(3) Po opublikowaniu rozporządzenia nakładającego tymczasowe cło antydumpingowe stronom ujawniono fakty i okoliczności, na podstawie których przyjęto rozporządzenie.
Niektóre ze stron przedstawiły uwagi w formie pisemnej.
Każdej ze stron, która wystąpiła o to z wnioskiem, umożliwiono wysłuchanie przez Komisję.
(4) Po opublikowaniu rozporządzenia zmieniającego wszystkie strony zostały poinformowane o głównych faktach i okolicznościach, na podstawie których dokonano zmiany rozporządzenia tymczasowego.
Niektóre ze stron przedstawiły uwagi w formie pisemnej.
Każdej ze stron, która wystąpiła o to z wnioskiem, umożliwiono wysłuchanie przez Komisję.
(5) Podobnie wszystkie strony zostały poinformowane o głównych faktach i okolicznościach, na podstawie których zamierza się zalecić nałożenie ostatecznych ceł antydumpingowych, oraz o sposobie pobrania kwot zabezpieczonych w postaci ceł tymczasowych.
Stronom został również przyznany czas na przedstawienie uwag w sprawie wspomnianych powyżej informacji.
(6) Uwagi w formie pisemnej i ustnej, złożone przez Strony, zostały rozpatrzone i, w odpowiednim przypadku, uwzględnione w ostatecznych ustaleniach.
(7) Komisja prowadziła dalsze poszukiwania informacji uważanych za niezbędne dla ostatecznych ustaleń.
Oprócz wizyt weryfikacyjnych przeprowadzonych w siedzibach przedsiębiorstw wymienionych w motywie 7 rozporządzenia nakładającego tymczasowe cło antydumpingowe, należy zwrócić uwagę, że po nałożeniu środków tymczasowych przeprowadzono dodatkowe wizyty na miejscu, w siedzibach następujących użytkowników wspólnotowych i ich stowarzyszeń:
- Nolax, Outrup, Dania,
- SIF France, Boulogne-sur-Mer, Francja,
- Stowarzyszenie Duńskiego Przemysłu Przetwórstwa Rybnego i Eksporterów, Kopenhaga, Dania,
- Bundesverband der Deutschen Fischindustrie und des Fischgroßhandels, Hamburg, Niemcy,
- Polskie Stowarzyszenie Przetwórców Ryb, Koszalin, Polska,
- Syndicat national du saumon et de la truite fumés, Paryż, Francja.
2.
PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY
(8) Ponieważ nie otrzymano żadnych nowych uwag dotyczących produktu objętego postępowaniem i produktu podobnego, treść i ustalenia tymczasowe zawarte w motywach 10–14 rozporządzenia tymczasowego zostają niniejszym potwierdzone.
3.
DUMPING
3.1.
Kontrola wyrywkowa
(9) Jak wskazano w motywie 18 rozporządzenia tymczasowego, przyznanie wówczas indywidualnego marginesu dumpingu dwóm przedsiębiorstwom było czasowo niemożliwe.
Jednakże, jak wskazano, Komisja nadal prowadziła dochodzenie w tej sprawie na ostatecznym etapie postępowania.
Dwa wspomniane przedsiębiorstwa dostarczyły następnie informacje niezbędne do tego, aby można było dla nich dokonać ostatecznych ustaleń.
(10) Wobec braku innych uwag w kwestii kontroli wyrywkowej ustalenia tymczasowe zawarte w motywach 16 i 17 rozporządzenia tymczasowego zostają niniejszym ostatecznie potwierdzone.
3.2.
Wartość normalna
(11) Po ujawnieniu ustaleń tymczasowych nie otrzymano żadnych uwag co do metodologii, jakiej użyto do określenia wartości normalnej dla norweskich eksporterów.
W rezultacie tymczasowe wnioski zawarte w motywach 19–31 zostają ostatecznie potwierdzone.
(12) Otrzymano jednak pewną liczbę uwag odnośnie do klasyfikowania niektórych składników kosztów przy konstruowaniu wartości normalnej zgodnie z metodologią określoną w motywie 26 rozporządzenia tymczasowego.
3.2.1.
Uwagi ogólne
(13) W przypadku użycia konstruowanej wartości normalnej Komisja obliczała koszty poniesione w okresie dochodzenia przy produkcji produktu objętego postępowaniem.
Jeżeli koszty mogły być przypisane bezpośrednio, pod uwagę brano koszty rzeczywiście poniesione.
Jeżeli jednak nie było to możliwe, koszty były alokowane na podstawie poprzednio stosowanej przez przedsiębiorstwo alokacji, o ile takie informacje były dostępne i przedstawione przez przedsiębiorstwo, lub w przypadku braku tych informacji na podstawie obrotu, zgodnie z art. 2 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.
(14) W przypadku gdy pewne elementy nie mogły być wyliczone bezpośrednio dla okresu dochodzenia, koszty oceniano na podstawie ostatniego dostępnego, zbadanego przez audytora sprawozdania finansowego.
3.2.2.
Wydatki nadzwyczajne
(15) Na etapie tymczasowym Komisja zaliczyła wszelkie wydatki nadzwyczajne mające zastosowanie do produktu objętego postępowaniem, które zostały zgłoszone przez przedsiębiorstwo w okresie dochodzenia.
Wydatki nadzwyczajne odnoszą się do określonej liczby kosztów poszczególnych przedsiębiorstw, jednak zazwyczaj zalicza się do nich odpisy rzeczowych aktywów trwałych, zamknięcie zakładów hodowlanych, zakładów uboju i przetwórstwa oraz wypłaty odpraw pracowniczych.
Kilka przedsiębiorstw zakwestionowało taki sposób klasyfikowania kosztów z dwóch powodów.
Po pierwsze, zdaniem tych przedsiębiorstw nie należy w ogóle zaliczać kosztów nadzwyczajnych, ponieważ uważa się je za koszty jednorazowe, które powinny być zupełnie wyłączone z normalnych kosztów produkcji łososia.
Po drugie, gdyby uznano, że koszty te należy zaliczyć, należałoby dokonać pewnej alokacji tych kosztów na rzeczywisty okres, którego one dotyczą, np. okres użytkowania zakładu przetwórstwa w sytuacji, gdy wydatki nadzwyczajne dotyczą tego składnika aktywów.
(16) W świetle wniosku, iż należy wyłączyć całość kosztów nadzwyczajnych Komisja zwraca uwagę na fakt, że norweski przemysł przetwórstwa łososia jest od kilku lat w stanie restrukturyzacji.
W rezultacie przez kilka lat obrotowych wiele przedsiębiorstw wykazuje koszty nadzwyczajne.
Jest zatem oczywiste, że omawiane koszty nadzwyczajne nie są odosobnionymi, jednorazowymi kosztami, ograniczonymi do kilku tylko przedsiębiorstw.
Wydaje się, że są to raczej systematyczne koszty związane z produkcją łososia.
Wyłączenie wszystkich tego typu kosztów prowadziłoby do zaniżenia rzeczywistych kosztów produkcji, dlatego też wniosek ten musiał zostać odrzucony.
(17) W odniesieniu do drugiego wniosku Komisja zwraca uwagę na fakt, iż koszty nadzwyczajne, zaliczone w tymczasowych ustaleniach, są równe kosztom rzeczywiście wykazanym przez przedsiębiorstwa w okresie dochodzenia, na podstawie decyzji finansowych podjętych przez te przedsiębiorstwa.
Komisja przyjęła zatem to samo podejście co przedsiębiorstwa.
(18) Jest jednak prawdą, że alokacja kosztów na dany okres czasu zniosłaby wszelkie negatywne skutki spowodowane terminami, w jakich przedsiębiorstwa podejmują decyzję o wykazaniu tych kosztów.
Najlepiej byłoby, gdyby wszystkie koszty nadzwyczajne, wykazywane oddzielnie dla każdego z aktywów, były alokowane na okres ich użytkowania, do osiągnięcia średniego rocznego kosztu.
Jednakże należy zauważyć, że żadne z zainteresowanych przedsiębiorstw nie zastosowało takiej metody.
W tej sytuacji Komisja postanowiła wziąć pod uwagę koszty nadzwyczajne zgłoszone przez przedsiębiorstwa objęte próbą w ciągu trzech ostatnich lat, w oparciu o ostatnie dostępne sprawozdanie finansowe, i alokować jedną trzecią tych kosztów na produkcję łososia w okresie dochodzenia na podstawie wielkości obrotu.
Trzy lata uznano za odpowiedni okres, ponieważ średnio tyle właśnie czasu potrzeba, aby z łososia jednorocznego wyhodować łososia nadającego się do odłowu.
3.2.3.
Odpisy zezwoleń i wydatków finansowych
(19) Kilka przedsiębiorstw twierdziło również, że odpisy zezwoleń na hodowlę łososia i wydatki finansowe nie powinny być zaliczane do kosztów produkcji łososia.
Jeśli chodzi o wycenę zezwoleń na potrzebę odpisów, należy zwrócić uwagę, że posiadanie ważnego zezwolenia jest w Norwegii prawnym wymogiem niezbędnym do hodowania łososia.
W odniesieniu do odpisów kosztów finansowych należy zauważyć, że koszty te są związane głównie z lokowaniem wolnych środków pieniężnych, często poprzez pożyczki dla przedsiębiorstw powiązanych również uczestniczących w przemyśle przetwórstwa łososia, i że omawiane przedsiębiorstwa nie są przedsiębiorstwami inwestycji finansowych.
(20) Z tych powodów Komisja potwierdza, że wspomniane odpisy są związane z ponoszonymi wydatkami i muszą być ponoszone przez omawiane przedsiębiorstwa.
Potwierdza się również, że koszty te powinny być zaliczone do głównej działalności gospodarczej, której przedmiotem jest produkcja łososia, co sprawia, że wniosek ten należy odrzucić.
Podobnie jak w przypadku kosztów nadzwyczajnych, za właściwą uznano alokację na produkcję łososia jednej trzeciej wszystkich kosztów poniesionych przez dane przedsiębiorstwa w ostatnich trzech latach, w oparciu o wielkość obrotu.
3.2.4.
Odpisy biomasy
(21) Dwa przedsiębiorstwa objęte kontrolą próbą twierdziły, że odpisy wartości biomasy nie powinny być zaliczane do kosztów produkcji łososia.
Twierdzono, iż wspomniane odpisy dotyczą korekt rachunkowych opartych na zakładanej przyszłej wartości sprzedaży łososia, przez co nie stanowią one prawdziwych kosztów.
(22) Jeżeli przedsiębiorstwa były w stanie wykazać, że te odpisy są rzeczywiście wynikiem zmian wartości rynkowej, a nie innych czynników, takich jak wydostanie się na wolność, śmiertelność czy choroby, Komisja uznawała, że koszty te nie powinny być uwzględniane przy obliczaniu wartości normalnej, i w takim zakresie wniosek przedsiębiorstw objętych próbą został przyjęty.
3.2.5.
Cena transferowa surowców
(23) Twierdzono, iż marża zysku przedsiębiorstw powiązanych powinna zostać odliczona przy ocenie kosztu surowców nabytych od tych podmiotów.
Jako uzasadnienie podano, że takie podejście byłoby zgodne z podejściem stosowanym wobec przedsiębiorstw powiązanych, gdzie tylko koszty produkcji, pomniejszone o zysk, są uwzględniane przy wyliczaniu kosztów produktu końcowego.
W tym przypadku wniosek skupia się głównie na zakupie jednorocznych łososi przez spółki objęte próbą od spółek powiązanych.
(24) W odpowiedzi na ten wniosek należy zauważyć, że instytucje wspólnotowe nie były w stanie zweryfikować kosztów produkcji jednorocznych łososi, ponieważ przedsiębiorstwa nie dostarczyły informacji na ten temat.
W rezultacie nie można było ocenić zysku lub straty w tej sprzedaży między przedsiębiorstwami powiązanymi.
Ponadto nie było dowodu na to, że stosowanie tych cen transferowych miało wpływ na rzetelność konstruowanej wartości normalnej łososia.
W związku z powyższym wniosek ten musiał zostać odrzucony.
3.2.6.
Koszty karmy dla ryb
(25) W stosunku do niektórych przedsiębiorstw pojawił się również zarzut, że stosowano zbyt wysokie koszty karmy dla ryb.
W szczególności twierdzono, iż koszty paszy dla ryb padłych przed odłowem zostają zaliczone zarówno do kosztów karmy dla odłowionych ryb, jak również do kosztów związanych ze śmiertelnością.
(26) Zarzut został zbadany i w przypadku stwierdzenia, że koszty karmy dla ryb zostały zaliczone dwa razy, dokonano niezbędnych korekt w celu uniknięcia podwójnego zaliczenia tych kosztów.
3.3.
Cena eksportowa
(27) Wobec braku uwag na temat określenia ceny eksportowej ustalenia tymczasowe zawarte w motywach 32–34 rozporządzenia tymczasowego zostają ostatecznie potwierdzone.
3.4.
Porównanie
(28) Wobec braku uwag na temat porównania wartości normalnej z ceną eksportową ustalenia tymczasowe zawarte w motywie 35 rozporządzenia tymczasowego zostają ostatecznie potwierdzone.
3.5.
Margines dumpingu
3.5.1.
Przedsiębiorstwa objęte próbą
(29) Ustanowiono ostateczny indywidualny margines dumpingu dla wszystkich dziesięciu przedsiębiorstw objętych próbą, przy zastosowaniu metodologii określonej w motywie 36 rozporządzenia tymczasowego, z uwzględnieniem w razie konieczności wniosków przedstawionych w motywach 10–26 niniejszego rozporządzenia.
3.5.2.
Przedsiębiorstwa nieobjęte próbą
(30) Wobec braku uwag na temat określenia marginesu dumpingu dla przedsiębiorstw nieobjętych próbą ustalenia tymczasowe zawarte w motywach 38 i 39 rozporządzenia tymczasowego zostają ostatecznie potwierdzone.
3.5.3.
Przedsiębiorstwa niewspółpracujące
(31) Podobnie wobec braku uwag na temat określenia marginesu dumpingu dla przedsiębiorstw niewspółpracujących ustalenia tymczasowe zawarte w motywach 40 i 41 rozporządzenia tymczasowego zostają niniejszym ostatecznie potwierdzone.
3.5.4.
Margines dumpingu
(32) Na tej podstawie ostateczne marginesy dumpingu, wyrażone jako wartość procentowa ceny cif na granicy Wspólnoty przed ocleniem, są następujące:
Przedsiębiorstwo _BAR_ Ostateczny margines dumpingu _BAR_
Marine Harvest Norway AS, Postbox 4102 Dreggen, 5835 Bergen, Norwegia _BAR_ 11,2 % _BAR_
Fjord Seafood Sales AS and Fjord Seafood Norway AS, Toftsundet, 8900 Brønnøysund, Norwegia _BAR_ 15,0 % _BAR_
Pan Fish Norway AS, Grimmergata 5, 6002 Ålesund, Norwegia _BAR_ 17,7 % _BAR_
Stolt Sea Farm AS, Grev Wedels plass 5, 0151 Oslo, Norwegia _BAR_ 10,0 % _BAR_
Follalaks AS, 8286 Nordfold, Norwegia _BAR_ 20,0 % _BAR_
Nordlaks Oppdrett AS, Boks 224, 8455 Stokmarknes, Norwegia _BAR_ 0,8 % _BAR_
Hydrotech AS, Bentnesveien 50, 6512 Kristiansund, Norwegia _BAR_ 18,0 % _BAR_
Grieg Seafood AS, C. Sundtsgt 17/19, 5804 Bergen, Norwegia _BAR_ 20,9 % _BAR_
Sinkaberg-Hansen AS, Postbox 134, 7901 Rørvik, Norwegia _BAR_ 2,6 % _BAR_
Seafarm Invest AS, 8764 Lovund, Norwegia _BAR_ 11,2 % _BAR_
Średnia ważona dla przedsiębiorstw współpracujących nieobjętych próbą _BAR_ 14,8 % _BAR_
Pozostały margines _BAR_ 20,9 % _BAR_
(33) Zgodnie z art. 9 ust. 3 rozporządzenia podstawowego stwierdza się, że margines dumpingu dla Nordlaks Oppdrett AS jest marginesem de minimis, ponieważ jest on niższy niż 2 %.
4.
SZKODA
4.1.
Definicja produkcji wspólnotowej i przemysłu wspólnotowego
(34) Po ujawnieniu ustaleń tymczasowych otrzymano liczne zarzuty dotyczące oceny produkcji wspólnotowej, definicji przemysłu wspólnotowego oraz doboru próby producentów wspólnotowych.
Komisja przeprowadziła zatem bardziej dogłębne dochodzenie w sprawie szkody oraz dodatkową analizę danych nadesłanych przez wszystkich producentów wspólnotowych.
Ponadto w odpowiednich przypadkach zażądano dokładniejszych informacji od wszystkich przedsiębiorstw zaliczonych do przemysłu wspólnotowego na etapie tymczasowym.
Pozwoliło to na dokonanie ostatecznych ustaleń w kwestii produkcji wspólnotowej i przemysłu wspólnotowego oraz na zwiększenie dokładności i spójności danych wykorzystywanych do oceny wszystkich wskaźników szkody.
(35) Kilku producentów eksportujących i producentów powiązanych z norweskimi eksportującymi producentami ponowiło swój wniosek o włączenie ich do definicji produkcji wspólnotowej.
(36) Komisja ponownie zbadała wszystkie argumenty na poparcie wspomnianego wniosku, podniesione już na etapie tymczasowym.
Jednakże w świetle przepisów art. 4 ust. 1 rozporządzenia podstawowego uznano, że stosunek między powiązanymi producentami a eksporterami lub importerami produktu dumpingowego powodowały u omawianych producentów zachowanie odmienne od zachowania producentów niepowiązanych.
(37) Należy przypomnieć, że pięciu producentów mających siedziby w UE, będących częścią dużych grup norweskich prowadzących działalność w zakresie produkcji i sprzedaży produktu objętego postępowaniem, złożyło pisemne zgłoszenia i odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu.
Pisemne zgłoszenia były w dużej części odzwierciedleniem argumentów podnoszonych przez norweskich producentów w związku z dochodzeniem.
Chociaż stwierdzono, że te przedsiębiorstwa UE również poniosły szkodę w wyniku zaniżenia cen i straciły udział w rynku na skutek przywozu po cenach dumpingowych z Norwegii, to jednak sprzeciwiły się one wszczęciu dochodzenia i nałożeniu środków antydumpingowych.
Uznano, że zachowanie takie jest głównie spowodowane stosunkiem, jaki łączy te przedsiębiorstwa z eksporterami w kraju, którego dotyczy postępowanie.
W rezultacie, zgodnie z rozporządzeniem podstawowym, przy obliczaniu produkcji wspólnotowej nie uwzględniono produkcji tych właśnie producentów.
Ustalenia zawarte w motywie 44 rozporządzenia tymczasowego zostają zatem potwierdzone.
(38) Dalsze dochodzenie potwierdziło, że szacowana łączna wielkość produkcji wspólnotowej produktu objętego postępowaniem wyniosła w okresie dochodzenia ok. 22000 ton.
(39) W odniesieniu do przemysłu wspólnotowego szczegółowa analiza danych otrzymanych od podmiotów działających w branży przetwórstwa łososia wykazała, iż niektóre przedsiębiorstwa nie produkują już łososia, nie produkowały łososia w okresie dochodzenia, produkują tylko niektóre rodzaje łososia, znalazły się pod zarządem przymusowym w okresie dochodzenia lub nie dostarczyły danych w wymaganej formie.
Prowadzi to do wniosku, że na potrzeby definicji przemysłu wspólnotowego można wziąć pod uwagę wyłącznie te dane, które otrzymano od 15 producentów wspólnotowych, występujących jako skarżący lub otwarcie popierających skargę.
Ma to wpływ na makroekonomiczne wskaźniki szkody ustalone na poziomie całego przemysłu wspólnotowego, w szczególności produkcję, moce produkcyjne, wykorzystanie mocy produkcyjnych, wielkość sprzedaży, udział w rynku, zatrudnienie i wydajność.
Zmienione dane są przedstawione szczegółowo w motywach 61–75 poniżej.
(40) Dalsze dochodzenie wykazało, że 15 współpracujących producentów wspólnotowych występujących jako skarżący wyprodukowało w okresie dochodzenia ok. 18000 ton łososia.
Stanowi to ok. 82 % oszacowanej łącznej wspólnotowej produkcji produktu objętego postępowaniem, ustalonej w motywie 38 powyżej, innymi słowy jest to znacząca część produkcji wspólnotowej.
Dlatego też uznaje się producentów wspólnotowych występujących jako skarżący za przemysł wspólnotowy w rozumieniu art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
4.2.
Kontrola wyrywkowa na potrzeby oceny szkody
(41) Należy przypomnieć, że w związku z dużą liczbą producentów łososia hodowlanego we Wspólnocie w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania przewidziano zastosowanie kontroli wyrywkowej w celu ocenienia szkody.
(42) W zgłoszeniach przesłanych po ujawnieniu tymczasowych ustaleń niektóre zainteresowane strony zarzuciły niereprezentatywność próby wspólnotowych producentów.
Zarzucono, iż niektóre przedsiębiorstwa są wyspecjalizowane i w pełni nastawione na produkcję łososia hodowanego metodą ekologiczną, który różni się od łososia hodowanego metodą intensywną, i że wskaźniki szkody nie zostały ustalone w sposób dokładny.
(43) Komisja przeprowadziła dodatkową analizę danych przesłanych przez wspólnotowych producentów, w tym przez wszystkich producentów objętych próbą.
Dodatkowa analiza potwierdziła, że podstawą produkcji producentów wspólnotowych pozostaje łosoś hodowany metodą intensywną.
Jednakże po stwierdzeniu, że przedsiębiorstwa objęte próbą produkują łososia hodowanego metodą ekologiczną, uznano, że tego rodzaju łosoś nie powinien być brany pod uwagę w niniejszym postępowaniu z uwagi na wyższe koszty jego produkcji oraz wyższe ceny jego sprzedaży.
Dlatego też wszystkie wskaźniki szkody omówione poniżej zostały ponownie ocenione, przy wyłączeniu z analizy łososia hodowanego metodą ekologiczną.
4.3.
Dochodzenie w sprawie szkody i techniki kontroli wyrywkowej
(44) Niektórzy producenci eksportujący zauważyli, że część wskaźników szkody oparta była na informacjach zweryfikowanych na poziomie próby, a część na podstawie danych zebranych na poziomie całego przemysłu wspólnotowego.
Na tej podstawie podnieśli oni zarzut, że analiza dotycząca szkody nie została sporządzona w sposób obiektywny.
(45) Zarzut ten należy odrzucić.
W przypadku kontroli wyrywkowej utrwaloną praktyką jest ocena i analiza mikroekonomicznych wskaźników szkody lub wskaźników związanych z wydajnością na poziomie przemysłu wspólnotowego objętego próbą oraz ocena i analiza makroekonomicznych wskaźników szkody na podstawie informacji zebranych na poziomie przemysłu wspólnotowego.
(46) Należy przypomnieć, że analiza szkody jest oparta na:
a) wskaźnikach szkody, takich jak ceny sprzedaży, zapasy, rentowność, zwrot z inwestycji, przepływy pieniężne, inwestycje, zdolność do pozyskiwania kapitału oraz wynagrodzenia, określonych na podstawie informacji zweryfikowanych na poziomie próby; oraz
b) innych wskaźników szkody, takich jak produkcja, moc produkcyjna, wykorzystanie mocy produkcyjnych, wielkość sprzedaży, udział w rynku, wzrost, zatrudnienie, wydajność i rozmiar marginesu dumpingu, określonych na podstawie danych zebranych na poziomie całego przemysłu wspólnotowego.
(47) Informacje, o których mowa w lit. b) powyżej, mogą zostać uzyskane z różnych źródeł, takich jak skarga i odpowiedzi na pytania od indywidualnych producentów, i mogą zostać sprawdzone poprzez porównanie z danymi od stowarzyszeń producentów lub źródeł rządowych.
Producenci eksportujący nie uzasadnili ani nie wyjaśnili, pod jakim względem i dlaczego dochodzenie w sprawie szkody korzystające z dwóch źródeł, o których mowa w lit. a) i b), nie było obiektywne lub który z czynników dotyczących szkody nie został zbadany w sposób obiektywny.
Na tej podstawie ich wniosek musiał zostać odrzucony.
(48) Niektóre z zainteresowanych stron twierdziły, że podejście, jakie wybrała Komisja w celu określenia szkody, może doprowadzić do niereprezentatywnych wyników, ponieważ na etapie tymczasowym dane z jednego z przedsiębiorstw objętych próbą, Celtic Atlantic Salmon, zostały wykorzystane wyłącznie do celu obliczenia podcięcia cenowego i zaniżania cen, a nie do określenia innych wskaźników szkody.
Po uważnym rozpatrzeniu wniosku i dogłębnym dochodzeniu uznano, że podcięcie cenowe i zaniżanie cen należy określić z wyłączeniem tego przedsiębiorstwa z próby, ponieważ producent ten nie produkował łososia hodowlanego w badanym okresie, przez co część danych i informacje wymagane przez kwestionariusz nie były dostępne dla tego producenta.
Jednakże wyłączenie tego przedsiębiorstwa nie przyniosło znaczącej zmiany w obliczeniach podcięcia cenowego lub zaniżania cen.
(49) Na tej podstawie potwierdza się, że wskaźniki szkody, jak również obliczenia podcięcia cenowego i zaniżania cen na etapie ostatecznym są obecnie określone w oparciu o zweryfikowane informacje dostarczone przez pięciu innych producentów we Wspólnocie, wymienionych w motywie 7 rozporządzenia tymczasowego.
(50) Dalsze dochodzenie wykazało, że łączna produkcja pięciu producentów wspólnotowych, wybranych do próby i w pełni współpracujących w dochodzeniu, wynosiła ok. 48 % produkcji podmiotów działających we wspólnotowym przemyśle łososia hodowlanego, popierających skargę.
Potwierdza się zatem, że dobór próby producentów wspólnotowych był oparty na największej reprezentatywnej wielkości produkcji, jaką można było przebadać w czasie przewidzianym przez art. 17 rozporządzenia podstawowego, i że próba jest w pełni reprezentatywna.
4.4.
Informacje udostępnione do wglądu zainteresowanym stronom
(51) Niektórzy norwescy producenci eksportujący twierdzili również, że większość dokumentacji producentów wspólnotowych, udostępnionej do wglądu stronom, była niekompletna.
Zauważyli oni, że niektórzy producenci wspólnotowi (w tym przedsiębiorstwa włączone do próby) nie wypełnili formularzy dotyczących kontroli wyrywkowej przeznaczonych do dobrania próby spośród producentów wspólnotowych.
Ponadto ich zdaniem dwa wybrane w ramach próby przedsiębiorstwa nie wypełniły kwestionariuszy antydumpingowych przeznaczonych dla producentów wspólnotowych w wymaganej formie.
Wspomniani producenci eksportujący stwierdzili zatem, że ich wybór do próby nie był zagwarantowany i tym samym próba nie jest reprezentatywna.
(52) Należy przypomnieć, że w świetle uwag otrzymanych w toku dochodzenia oraz po ujawnieniu tymczasowych ustaleń Komisja przeprowadziła bardziej dogłębne dochodzenie i zażądała od stron uzupełnienia dokumentacji zgodnie z art. 19 rozporządzenia podstawowego.
Przedsiębiorstwa, które nie dostarczyły wymaganych informacji lub nie uściśliły pewnych kwestii, zostały wyłączone z próby.
W tym kontekście należy jednak przypomnieć, że we wszystkich przedsiębiorstwach włączonych do próby przeprowadzono dochodzenie na miejscu i wszelkie brakujące informacje zostały uzupełnione w toku dochodzenia.
Uzupełniona dokumentacja w części jawnej została udostępniona wszystkim zainteresowanym stronom, z których część przeanalizowała je kilkukrotnie.
W związku z powyższym należy uznać, iż wybór tych producentów wspólnotowych był uzasadniony i że próba producentów wspólnotowych jest reprezentatywna.
4.5.
Konsumpcja we Wspólnocie
(53) Wobec braku jakichkolwiek uwag w odniesieniu do konsumpcji tymczasowe ustalenia przedstawione w motywach 50–53 rozporządzenia tymczasowego zostają potwierdzone.
4.6.
Przywóz do Wspólnoty z kraju, którego dotyczy postępowanie
(54) Wobec braku jakichkolwiek nowych informacji lub dowodów ustalenia tymczasowe, dotyczące przywozu z Norwegii do Wspólnoty (wielkość, udział w rynku i średnia wysokość cen), przedstawione w motywach 54–59 rozporządzenia tymczasowego, zostają niniejszym potwierdzone.
4.7.
Podcięcie cenowe
(55) Dla celów obliczenia poziomu podcięcia cenowego w okresie dochodzenia metodologią użytą na etapie tymczasowym posłużono się również na etapie ostatecznym.
Średnia ważona cena sprzedaży pięciu przedsiębiorstw wybranych do próby producentów wspólnotowych została porównana według typu ze średnią ważoną ceną eksportową norweskich producentów eksportujących objętych próbą.
Porównanie to zostało dokonane w odniesieniu do porównywalnych rodzajów łososia hodowlanego i na tym samym poziomie handlu, tj. sprzedaży pierwszemu niezależnemu klientowi.
Porównania dokonano po odliczeniu rabatów i bonifikat, zaś cenami importowymi były ceny cif na granicy Wspólnoty, skorygowane o opłaty celne.
(56) Ceny producentów wspólnotowych objętych próbą przyjęto na poziomie ex works, tj. z wyłączeniem kosztów transportu, oraz na poziomie handlu uznanym za porównywalny z przywozem objętym postępowaniem.
Dla tych producentów wspólnotowych objętych próbą, którzy sprzedawali ryby po cenach producenta obniżonych o opłaty uiszczane zakładom przetwórczym, dokonano odpowiedniej korekty w górę w celu odzwierciedlenia kosztów przetwarzania i pakowania, tak aby ceny tych producentów były porównywalne z cenami innych producentów objętych próbą oraz z przywozem objętym dochodzeniem.
Korekty dokonano na podstawie rzeczywistej opłaty uiszczanej zakładom przetwórczym lub na podstawie kosztów poniesionych przez innych producentów objętych próbą na tego typu działania.
(57) W rezultacie porównanie cen wykazało, że ceny łososia hodowlanego pochodzącego z Norwegii w znaczącym stopniu podcinały w okresie dochodzenia ceny przemysłu wspólnotowego na rynku wspólnotowym.
Przeciętny margines podcięcia cenowego, wyrażony jako procent cen przemysłu wspólnotowego, określono na ok. 12 %, co oznacza, iż na etapie tymczasowym miało miejsce znaczące podcięcie cenowe.
4.8.
Sytuacja przemysłu wspólnotowego
(58) Należy przypomnieć, że w motywie 89 rozporządzenia tymczasowego uznano tymczasowo, że przemysł Wspólnoty poniósł istotną szkodę w rozumieniu art. 3 rozporządzenia podstawowego.
(59) Kilka zainteresowanych stron zakwestionowało interpretację danych liczbowych dotyczących sytuacji przemysłu wspólnotowego, przedstawioną w motywach 63–89 rozporządzenia tymczasowego.
Ich zdaniem wspomniane dane liczbowe nie wykazywały żadnej istotnej szkody, ponieważ niektóre wskaźniki szkody, takie jak produkcja, moce produkcyjne, wielkość sprzedaży i zapasy wykazywały pozytywne tendencje.
Jednocześnie chociaż strony te przyznają, że perspektywy gospodarcze przemysłu wspólnotowego nie są zbyt pozytywne, to jednak są zdania, że generalnie nie powinno to prowadzić do wniosku, iż przemysł wspólnotowy ponosi istotną szkodę.
(60) W świetle tych wniosków Komisja kontynuowała dochodzenie w sprawie szkody.
Należy przypomnieć, że, jak wspomniano w motywie 40 powyżej, piętnastu skarżących producentów wspólnotowych stanowi obecnie przemysł wspólnotowy, a pięciu skarżących producentów wspólnotowych zostało wybranych do próby, zgodnie z treścią motywu 49.
Na tej podstawie dokonano następujących ustaleń:
4.8.1.
Produkcja, moce produkcyjne i wykorzystanie mocy produkcyjnych
(61) Produkcja, moce produkcyjne i wykorzystanie mocy produkcyjnych całego przemysłu wspólnotowego przedstawiają się następująco:
Tabela 1
Produkcja, moce produkcyjne i wykorzystanie mocy produkcyjnych
Źródło: przemysł wspólnotowy.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ Okres dochodzenia _BAR_
Produkcja (w tonach) _BAR_ 17448 _BAR_ 18879 _BAR_ 18612 _BAR_ 18271 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 108 _BAR_ 107 _BAR_ 105 _BAR_
Moce produkcyjne (w tonach) _BAR_ 32445 _BAR_ 36900 _BAR_ 39442 _BAR_ 39342 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 114 _BAR_ 122 _BAR_ 121 _BAR_
Wykorzystanie mocy produkcyjnych _BAR_ 54 % _BAR_ 51 % _BAR_ 47 % _BAR_ 46 % _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 95 _BAR_ 88 _BAR_ 86 _BAR_
(62) Jak pokazuje tabela, produkcja przemysłu wspólnotowego w badanym okresie wzrosła ogółem o 5 %.
Najpierw produkcja wzrosła o 8 % w latach 2001–2002, lecz następnie spadła o ok. 1 %, a w okresie dochodzenia o kolejne 2 %, do wielkości poniżej poziomu z 2002 r.
Zaobserwowane tendencje odpowiadają tendencjom, które stwierdzono na etapie tymczasowym.
(63) W całym badanym okresie moce produkcyjne wzrosły o 21 %.
Największy wzrost przypadł na 2002 r. (+ 14 %).
Należy przypomnieć, że produkcja łososia hodowlanego we Wspólnocie jest skutecznie ograniczana zezwoleniami rządowymi określającymi maksymalną ilość żywych ryb, które można trzymać w wodzie w danym miejscu i czasie.
Zatem powyższe dane liczbowe, dotyczące mocy produkcyjnych, odzwierciedlają raczej teoretyczne moce w oparciu o ilości objęte zezwoleniami niż pojemność klatek do przetrzymywania ryb lub innych materiałów produkcyjnych stosowanych przez producentów wspólnotowych.
Uważa się zatem, iż wspomniane dane liczbowe dotyczące mocy produkcyjnych nie są decydujące dla analizy, ponieważ rzeczywiste moce produkcyjne są niższe.
(64) Wykorzystanie mocy produkcyjnych najpierw spadło o 5 % w latach 2001–2002, potem o ok. 7 % w 2003, a następnie o ok. 2 % w okresie dochodzenia.
4.8.2.
Wielkość sprzedaży, udział w rynku, średnie jednostkowe ceny sprzedaży w WE i wzrost
(65) Poniższe dane przedstawiają sprzedaż dokonywaną przez przemysł wspólnotowy na rzecz niezależnych klientów na rynku wspólnotowym.
Tabela 2
Wielkość sprzedaży, udział w rynku, średnie jednostkowe ceny sprzedaży w WE
Źródło: W odniesieniu do wielkości sprzedaży i udziału w rynku – odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu udzielone przez przemysł wspólnotowy.
W odniesieniu do średnich jednostkowych cen sprzedaży na poziomie cen producenta – odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu udzielone przez podmioty przemysłu wspólnotowego włączone do próby.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Wielkość sprzedaży (w tonach) _BAR_ 15719 _BAR_ 16185 _BAR_ 18142 _BAR_ 16825 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 103 _BAR_ 115 _BAR_ 107 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 2,98 % _BAR_ 2,94 % _BAR_ 2,97 % _BAR_ 2,77 % _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 99 _BAR_ 100 _BAR_ 93 _BAR_
Średnie jednostkowe ceny sprzedaży (EUR/kg) _BAR_ 3,03 _BAR_ 3,00 _BAR_ 2,64 _BAR_ 2,77 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 99 _BAR_ 87 _BAR_ 91 _BAR_
(66) Wielkość sprzedaży przemysłu wspólnotowego wzrosła między 2001 r. a okresem dochodzenia o 7 %.
Innymi słowy, przemysł wspólnotowy był w stanie zwiększyć wielkość swej sprzedaży o ok. 1100 ton.
Na wydajność tę należy spojrzeć również przez pryzmat wzrostu konsumpcji we Wspólnocie, która w tym samym okresie wyniosła 80000 ton.
(67) Ponieważ przemysł wspólnotowy nie wykorzystał w pełni wzrostu na rynku, jego udział w rynku generalnie spadł w badanym okresie (– 7 %).
Najpierw udział w rynku spadł w latach 2001–2002, następnie nieznacznie wzrósł w 2003 r., natomiast w okresie dochodzenia gwałtownie spadł do wielkości dużo mniejszej od tej osiągniętej w 2001 r.
Biorąc pod uwagę ograniczony udział rynkowy przemysłu wspólnotowego, najmniejsza nawet strata ma duży wpływ na jego sytuację gospodarczą.
(68) W okresie od 2001 r. do okresu dochodzenia średnie ceny sprzedaży przez przemysł wspólnotowy spadły o 9 %.
Największy spadek cen przypadł na lata 2002–2003.
(69) W badanym okresie konsumpcja we Wspólnocie wzrosła o 15 %, a przemysł wspólnotowy zwiększył wielkość swej sprzedaży o 7 %.
Jednakże w tym samym okresie spadły wspólnotowe ceny sprzedaży (– 9 %) oraz udział przemysłu wspólnotowego w rynku (– 7 %).
Jednocześnie przywóz z Norwegii wzrósł o ok. 35 %, zaś przyrost udziału w rynku przywozu po cenach dumpingowych wyniósł 8,6 punktów procentowych.
Jest to potwierdzenie faktu, iż przemysł wspólnotowy jedynie w niewielkim stopniu miał udział we wzroście na rynku, jaki odnotowano w badanym okresie.
4.8.3.
Rentowność, zwrot z inwestycji i przepływy pieniężne
(70) Rentowność sprzedaży WE odzwierciedla wynik sprzedaży łososia hodowlanego na rynku wspólnotowym producentów wspólnotowych objętych próbą.
Zwrot z inwestycji i przepływy pieniężne można było obliczyć na poziomie najwęższej grupy produktów obejmującej produkt podobny, zgodnie z art. 3 ust. 8 rozporządzenia podstawowego.
W tym kontekście należy przypomnieć, że łosoś hodowlany stanowił ponad 95 % działalności gospodarczej przemysłu wspólnotowego objętego próbą.
Tabela 3
Rentowność, zwrot z inwestycji i przepływy pieniężne
Źródło: Przemysł wspólnotowy objęty próbą.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Rentowność sprzedaży WE _BAR_ 8,0 % _BAR_ – 6,9 % _BAR_ – 9,0 % _BAR_ – 5,0 % _BAR_
Zwrot z inwestycji _BAR_ 38,9 % _BAR_ – 18,0 % _BAR_ – 26,2 % _BAR_ – 21,1 % _BAR_
Przepływy pieniężne (tys.
EUR) _BAR_ 2749 _BAR_ – 53 _BAR_ 827 _BAR_ 984 _BAR_
(71) Zgodnie z powyższą tabelą przemysł wspólnotowy osiągnął dodatni wynik na poziomie 8,0 % w odniesieniu do rentowności w 2001 r.
W latach 2001–2002 rentowność osiągnęła wartość ujemną, a jej spadek wyniósł aż 14,9 punktów procentowych, co spowodowało stratę w wysokości 6,9 %.
Od tamtego momentu przemysł wspólnotowy nadal przynosi straty.
Należy zauważyć, że sytuacja uległa dalszemu pogorszeniu w latach 2002–2003, w związku ze stratą obrotów wynoszącą 9 %, co oznaczało dalsze obniżenie rentowności o 2,1 punkty procentowe.
W okresie dochodzenia utrzymał się popyt na łososia, a w związku z opublikowaniem tymczasowych środków ochronnych przemysł wspólnotowy mógł podwyższyć ceny sprzedaży o ok. 5 % w okresie między 2003 r. a okresem dochodzenia.
Doprowadziło to do zmniejszenia strat, które jednak nadal były znaczne (– 5 %).
Od początku do końca badanego okresu rentowność spadła o 13 punktów procentowych.
(72) W badanym okresie zwrot z inwestycji i przepływy pieniężne również wykazały negatywną tendencję podobną jak w przypadku rentowności.
4.8.4.
Zatrudnienie i wydajność
Tabela 4
Zatrudnienie i wydajność
Źródło: Przemysł wspólnotowy.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Liczba zatrudnionych _BAR_ 227 _BAR_ 247 _BAR_ 238 _BAR_ 221 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 109 _BAR_ 105 _BAR_ 97 _BAR_
Wydajność (tony/pracownik) _BAR_ 76,9 _BAR_ 76,4 _BAR_ 78,2 _BAR_ 82,7 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 101 _BAR_ 108 _BAR_
(73) Między 2001 r. a okresem dochodzenia zatrudnienie bezpośrednio związane z produkcją łososia hodowlanego przez przemysł wspólnotowy (ogółem) spadło o 3 %.
Zaobserwowano wzrost w latach 2001–2002 (+ 9 %) i można go tłumaczyć zwiększeniem produkcji, które miało miejsce w tym samym okresie.
Zgodnie z powyższą tabelą wzrost zatrudnienia, który miał miejsce w 2002 r., nie mógł zostać utrzymany z powodu pogorszenia się sytuacji gospodarczej przemysłu wspólnotowego.
W badanym okresie zauważono również większe wykorzystanie automatyzacji.
Dane dotyczące zatrudnienia, bezpośrednio związane z produkcją łososia hodowlanego przez producentów wspólnotowych niepowiązanych z eksporterami norweskimi, należy rozpatrywać w świetle interesu Wspólnoty omówionego poniżej w motywie 112.
(74) W związku ze wzrostem produkcji i spadkiem zatrudnienia przemysł wspólnotowy był w stanie zwiększyć produktywność w badanym okresie o 8 %.
4.8.5.
Wynagrodzenia
Tabela 5
Wynagrodzenia
Źródło: Przemysł wspólnotowy objęty próbą.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Wynagrodzenia (tys.
EUR) _BAR_ 4517 _BAR_ 4147 _BAR_ 3941 _BAR_ 3915 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 92 _BAR_ 87 _BAR_ 87 _BAR_
(75) W świetle pogorszenia się sytuacji gospodarczej przemysłu wspólnotowego konieczne było obniżenie w badanym okresie wynagrodzeń o 13 %.
Dane dotyczące łącznej wartości wynagrodzeń odzwierciedlają mniejsze zatrudnienie, ale pokazują również spadek w wysokości średniego wynagrodzenia na osobę zatrudnioną w sektorze.
4.8.6.
Pozostałe wskaźniki szkody
(76) Dalsze dochodzenie nie miało wpływu na pozostałe wskaźniki szkody.
Potwierdzone zostają zatem ustalenia tymczasowe w odniesieniu do zapasów, inwestycji, zdolności do pozyskania kapitału, poprawy sytuacji po wcześniejszym dumpingu i wielkości rzeczywistego marginesu dumpingu zgodnie z motywami 68, 78, 79, 83 i 84 rozporządzenia tymczasowego.
4.9.
Wnioski dotyczące szkody
(77) Podczas gdy w badanym okresie rynek wspólnotowy cechował zrównoważony wzrost popytu przy wzroście konsumpcji o 15 %, czyli o 80000 ton, poziom ceny produktów przywożonych po cenach dumpingowych obniżył się w tym samym okresie o 16 %.
Następował ciągły przywóz na rynek Wspólnoty łososia z Norwegii, głównego kraju eksportującego, po niskich, dumpingowych cenach, w wysokich i stale rosnących ilościach (+ 35 %).
W związku z powyższym udział w rynku Norwegii wzrósł o 17 %, czyli o 8,6 punktu procentowego.
W latach 2002–2003 wzrost wielkości przywozu z Norwegii (+ 20 %) i spadek cen (– 13 %) był szczególnie wyraźny.
W dochodzeniu wykazano, że od tamtego czasu ceny łososia na rynku wspólnotowym pozostają na bardzo niskim poziomie.
(78) W odniesieniu do sytuacji gospodarczej przemysłu wspólnotowego ogólne badanie wskaźników szkody wskazuje, że ulegała ona w badanym okresie pogorszeniu.
Pomimo że część czynników wykazało pozytywne tendencje w badanym okresie (produkcja, moce produkcyjne i wielkość sprzedaży), większość wskaźników wykazało jednak tendencję ujemną: ceny sprzedaży (– 9 %), udział w rynku (– 7 %), rentowność (– 13 punktów procentowych), zatrudnienie (– 3 %), wynagrodzenia (– 13 %), a także przepływy pieniężne i zwrot z inwestycji.
Największe pogorszenie sytuacji gospodarczej przemysłu wspólnotowego miało miejsce w latach 2002–2003.
(79) W odniesieniu do ogólnej pozytywnej tendencji w odniesieniu do produkcji (+ 5 %) i wielkości sprzedaży (+ 7 %) ustalono, że wzrost nastąpił w okresie zwiększonego popytu na rynku wspólnotowym (+ 15 %).
Przemysł wspólnotowy jedynie w niewielkim stopniu skorzystał ze wzrostu na rynku, a to umożliwiło jedynie uniknięcie większej straty udziału w rynku w okresie dochodzenia.
(80) Ponadto warto zauważyć, że wzrost w wielkości sprzedaży dokonanej przez przemysł wspólnotowy nastąpił w momencie znacznego spadku cen na rynku wspólnotowym.
To doprowadziło do znacznego spadku rentowności – po pozytywnej tendencji (8,0 % w 2001 r.) wystąpiły znaczne straty w pozostałej części badanego okresu.
Podobne tendencje zaobserwowano w przypadku zwrotu z inwestycji i przepływów pieniężnych.
W badanym okresie zaobserwowano również spadek wynagrodzeń (– 13 %).
(81) Należy zauważyć, że główny spadek rentowności (– 2,1 punktów procentowych) oraz cen sprzedaży (– 12 %) miał miejsce w latach 2002–2003.
(82) Uwzględniając wszystkie powyższe czynniki, w ostatecznych wnioskach stwierdzono, że przemysł wspólnotowy poniósł istotną szkodę w rozumieniu art. 3 rozporządzenia podstawowego.
5.
ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY
5.1.
Wpływ przywozu pochodzącego z innych państw trzecich
(83) Kilka zainteresowanych stron zakwestionowało interpretację danych liczbowych dotyczących przywozu z państw trzecich, przedstawioną w motywach 94–99 rozporządzenia tymczasowego.
Twierdziły one, że dane liczbowe wykazywały w istocie związek przyczynowy między tanim przywozem z niektórych państw trzecich a sytuacją rynku wspólnotowego.
Strony te twierdziły, że całkowita średnia cena przywozu ze wszystkich państw trzecich innych niż Norwegia oraz średnie ceny przywozu z niektórych państw były niższe od ceny przywozu z Norwegii.
Twierdzono ponadto, że Komisja nie udowodniła, że łosoś dziki nie miał żadnego wpływu na sytuację przemysłu wspólnotowego i że łosoś dziki i hodowlany nie są wymienne.
(84) Należy zauważyć, że żadna z zainteresowanych stron nie zakwestionowała samych danych liczbowych dotyczących cen i wartości bezwzględnych ilości produktu przywożonego z państw trzecich, lecz ich interpretację.
Fakt, że w statystykach dotyczących przywozu nie było rozróżnienia między łososiem hodowlanym a dzikim oraz że cena łososia dzikiego jest niższa od ceny łososia hodowlanego, nie stanowił przedmiotu dyskusji.
(85) Należy zatem przypomnieć, że w statystykach dotyczących przywozu nie ma rozróżnienia na łososia hodowlanego i dzikiego.
Stwierdzono jednak, że łosoś dziki znacznie różni się w smaku od łososia hodowlanego.
Co ważniejsze, w dochodzeniu wykazano, że w przeciwieństwie do łososia hodowlanego, łosoś dziki nie jest praktycznie oferowany na rynku jako produkt świeży, lecz jest głównie sprzedawany w puszkach.
Wyraźnie widać, że te produkty nie konkurują bezpośrednio ze sobą na rynku.
To tłumaczy, dlaczego cena łososia dzikiego jest niższa w porównaniu z ceną łososia hodowlanego i dlaczego te produkty nie są wymienne dla użytkowników i konsumentów.
Wreszcie zauważa się, że żadna z zainteresowanych stron nie przedstawiła dowodów w odniesieniu do rzekomej wymienności łososia dzikiego i hodowlanego.
Na tej podstawie ich wnioski musiały zostać odrzucone.
(86) Jeżeli przyjrzeć się ogólnym średnim cenom w poszczególnych krajach, np. w USA i Kanadzie, wydaje się, że są one niższe od ceny przywozu z Norwegii.
Na podstawie informacji zgromadzonych podczas dochodzenia stwierdzono jednak, że większość przywozu z USA i Kanady stanowi łosoś dziki, który, jak zostało wytłumaczone powyżej, jest tańszy od łososia hodowlanego, a ponadto produkty te nie są wymienne.
W świetle ustaleń zawartych w motywie 85 powyżej jest mało prawdopodobne, aby przywóz z tych dwóch państw mógł mieć znaczący wpływ na sytuację przemysłu wspólnotowego.
(87) W odniesieniu do innych krajów wywozu nieobjętych dochodzeniem stwierdzono, że podczas gdy średnia cena przywozu z Chile była wyższa od cen przemysłu wspólnotowego, w okresie dochodzenia cena przywozu z Wysp Owczych była niższa od cen oferowanych na rynku wspólnotowym przez norweskich producentów eksportujących.
Nie powinno to jednak przesłonić faktu, że wielkość przywozu z Chile i Wysp Owczych spadła odpowiednio o 7 % (czyli o 1895 ton) i 8 % (czyli o 3397 ton) w badanym okresie, podczas gdy przywóz z Norwegii wzrósł o 35 % (czyli o 93366 ton).
Taki rozwój sytuacji należy postrzegać w świetle wzrostu konsumpcji o 15 % w tym samym okresie.
(88) Ponadto w latach 2001–2003, kiedy nastąpiło największe pogorszenie sytuacji przemysłu wspólnotowego, charakter zmian przywozu z Chile i Wysp Owczych był w pewnym stopniu podobny do zmian obserwowanych w przemyśle wspólnotowym.
Podczas gdy wielkość przywozu z Chile znacząco spadła o 26 % (lub o 6987 ton), a przywóz z Wysp Owczych wzrósł jedynie o 2 %, o wiele mniej niż konsumpcja (16 %), przywóz z Norwegii wzrósł o 31 % (lub o 82631 ton) w tym samym okresie.
W związku z powyższym należy zauważyć, że choć nie można całkowicie wykluczyć, że obecność taniego łososia z tych dwóch krajów miała wpływ na rynek wspólnotowy, nie naruszyła ona związku przyczynowo-skutkowego między zwiększoną obecnością dużej ilości przywozu po cenach dumpingowych z Norwegii i szkodą poniesioną przez przemysł wspólnotowy.
5.2.
Skutki zmian w wynikach eksportowych przemysłu wspólnotowego
Tabela 6
Wielkość wywozu dokonanego przez przemysł wspólnotowy
Źródło: Przemysł wspólnotowy
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Wywóz (w tonach) _BAR_ 184 _BAR_ 212 _BAR_ 386 _BAR_ 484 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 116 _BAR_ 210 _BAR_ 263 _BAR_
(89) Dalsze dochodzenie wykazało również pewne różnice w poziomie wywozu dokonanego przez przemysł wspólnotowy i przyniosło wyniki przedstawione w powyższej tabeli.
(90) Niektóre zainteresowane strony twierdziły, że na wyniki eksportowe przemysłu wspólnotowego miały negatywny wpływ ograniczenia nałożone przez USA na łososia hodowlanego w 2003 r.
Uznały one, że nie można wiązać jakiejkolwiek szkody poniesionej z powodu słabych wyników eksportowych z przywozem z Norwegii.
(91) W tym kontekście należy zauważyć, że nie przedstawiono żadnych dowodów w odniesieniu do ograniczeń przywozowych nałożonych przez USA.
Jeśli ograniczenia te miały jakikolwiek wpływ na działalność eksportową przemysłu wspólnotowego, to nie był on istotny.
Ponadto działalność eksportowa przemysłu wspólnotowego miała w badanym okresie ograniczony charakter.
Stanowiła około 1 % wielkości przemysłu wspólnotowego w 2001 r. i poniżej 3 % w okresie dochodzenia.
W przeciwieństwie do tego, co jest sugerowane, powyższa tabela w sposób wyraźny pokazuje, że wywóz prowadzony przez przemysł wspólnotowy znacząco wzrósł w badanym okresie.
W świetle tych ustaleń oraz w związku z trudną sytuacją przemysłu wspólnotowego, istotnej szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy nie można wiązać ze zmianą poziomu przeprowadzonego przez niego wywozu.
(92) Należy w każdym wypadku zauważyć, że dane dotyczące cen i rentowności zastosowane przy ocenie szkody opierają się wyłącznie na sprzedaży dokonanej przez przemysł wspólnotowy na rzecz niepowiązanych klientów we Wspólnocie.
Należało zatem odrzucić argument, że zmiana wyników eksportowych przemysłu wspólnotowego wywarła szkodliwy wpływ, który to argument nie został poparty dalszymi dowodami, na przemysł wspólnotowy.
5.3.
Wpływ publikacji naukowej na wielkość i cenę sprzedaży dokonanej przez przemysł wspólnotowy
(93) Jedna z zainteresowanych stron twierdziła, że opublikowanie badania naukowego, w którym twierdzono, że łosoś szkocki jest rzekomo w dużym stopniu skażony, mogło spowodować znaczne straty w wielkości sprzedaży i wywrzeć negatywny wpływ na ceny sprzedaży dokonywanej przez przemysł wspólnotowy w badanym okresie.
(94) Dochodzenie jednak wykazało, że w badanym okresie produkcja i sprzedaż wewnętrzna, jak i wielkość sprzedaży eksportowej dokonanej przez producentów wspólnotowych wzrosła.
(95) W oparciu o powyższe fakty i biorąc pod uwagę brak poparcia opisanego argumentu dowodami, należało ten argument odrzucić.
5.4.
Wpływ wyższej śmiertelności na produkcję i wielkość sprzedaży
(96) Jedna z zainteresowanych stron powtórzyła argument, że wyższy niż zazwyczaj wskaźnik śmiertelności ryb w Irlandii oraz epidemie w Zjednoczonym Królestwie i Irlandii w latach 2002–2003 mogły spowodować znaczą stratę w produkcji i wielkości sprzedaży dokonanej przez przemysł wspólnotowy.
(97) W dochodzeniu wykazano jednak, że powyższe zjawisko było ograniczone do niewielkiej liczby zakładów hodowlanych i nie wpłynęło w sposób znaczący na ogólne dane liczbowe dotyczące sprzedaży i produkcji we Wspólnocie, w związku z niewielką ilością ryb dotkniętych tym problemem.
W istocie, jak zostało wytłumaczone powyżej oraz w motywach 62 i 65, w latach 2002–2003 produkcja i wielkość sprzedaży we Wspólnocie wzrosły.
(98) W związku z powyższym i przy uwzględnieniu braku poparcia opisanego argumentu dalszymi dowodami należało ten argument odrzucić.
5.5.
Wnioski dotyczące związku przyczynowego
(99) Na podstawie powyższych faktów i ustaleń i wobec braku dowodów lub jakichkolwiek innych popartych dowodami komentarzy na temat związku przyczynowego wnioski przedstawione w tym zakresie w motywach 90–111 rozporządzenia tymczasowego zostają niniejszym potwierdzone.
6.
INTERES WSPÓLNOTY
6.1.
Uwaga wstępna
(100) Należy przypomnieć, że analiza interesu wspólnotowego na etapie przejściowym musiała opierać się na niskim poziomie współpracy przetwórców (użytkowników).
Komisja kontynuowała zatem dochodzenie w sprawie interesu Wspólnoty poprzez zachęcenie przetwórców (użytkowników) do złożenia dalszych konkretnych odpowiedzi na kwestionariusze, poprzez przeprowadzanie dodatkowych dochodzeń w pomieszczeniach użytkowników i stowarzyszeń użytkowników, o których mowa w motywie 7, oraz poprzez gromadzenie dalszych informacji.
(101) Ponadto po ogłoszeniu tymczasowych ustaleń otrzymano liczne wnioski, w szczególności od przetwórców i stowarzyszeń przetwórców, w których domagano się przeprowadzenia dalszej analizy, w szczególności w odniesieniu do wpływu ewentualnych środków na ich działalność oraz w odniesieniu do formy środka.
(102) Należy również zauważyć, że w następstwie ogłoszenia zamiaru Komisji zmiany formy cła tymczasowego zmiana na minimalną cenę importową (MCI) w formie cła zmiennego wywołała w większości pozytywne reakcje.
6.2.
Interes przemysłu wspólnotowego
(103) Niektóre zainteresowane strony twierdziły, że biorąc pod uwagę niskie zatrudnienie w przemyśle wspólnotowym z jednej strony oraz wysokie zatrudnienie w przemyśle wykorzystującym produkt objęty postępowaniem z drugiej, należy zastosować alternatywne możliwości wspierania przemysłu wspólnotowego inne niż nałożenie środków antydumpingowych.
(104) W tym kontekście należy zauważyć, że ewentualne możliwości i środki antydumpingowe mają inny kontekst prawny i cele.
Przypomina się, że przemysł wspólnotowy ponosił szkody z powodu przywozu łososia hodowlanego z Norwegii po niskich, dumpingowych cenach.
W świetle charakterystyki szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy uważa się, że w przypadku braku środków dalsze pogorszenie sytuacji przemysłu wspólnotowego jest nie do uniknięcia.
Zaniechanie przyjęcia środków spowoduje prawdopodobnie dalsze szkody, a w średnim terminie likwidację tego przemysłu, zważywszy na szkody poniesione w badanym okresie.
Zatem na podstawie ustaleń z okresu dochodzenia uważa się, że przemysł wspólnotowy jest zagrożony, chyba że zostanie zmieniony niski poziom cen przywozu dumpingowego.
Zważywszy że stwierdzono wystąpienie dumpingu wyrządzającego szkodę, właściwym działaniem będzie nałożenie środków antydumpingowych, a możliwości alternatywne nie są zatem odpowiednie.
(105) W przypadku zaniechania nałożenia środków antydumpingowych wzrośnie zagrożenie rynku wspólnotowego napływem dużych ilości łososia norweskiego po cenach dumpingowych.
Ta sytuacja nie zapewni potrzebnej długoterminowej stabilizacji, która jest konieczna dla poprawy sytuacji hodowców łososia w obliczu obecnych praktyk dumpingowych, i będzie stanowić zagrożenie dla wszystkich wysiłków restrukturyzacyjnych poczynionych dotychczas przez przemysł wspólnotowy.
W obliczu dużej liczby zlikwidowanych w ostatnich latach zakładów hodowlanych w UE uważa się, że jeżeli nie zostaną wprowadzone jakiekolwiek środki w celu wyeliminowania szkodliwego dumpingu, istnieje duże ryzyko, że przemysł wspólnotowy w perspektywie średnioterminowej przestanie istnieć.
(106) W przypadku nałożenia środków antydumpingowych spowodowałyby one ponowne wprowadzenie uczciwych warunków handlowych na rynku i umożliwiłyby przemysłowi wspólnotowemu czerpanie korzyści z wysiłków na rzecz restrukturyzacji, poczynionych w ostatnich latach.
W tych warunkach przemysł wspólnotowy byłby w stanie zachować pozycję rentownego producenta oferującego łososia hodowlanego wysokiej jakości i prawdopodobnie mógłby się rozwijać.
W szczególności oczekuje się, że przemysł wspólnotowy będzie ponownie przynosił zyski, tak jak w 2001 r.
Jednocześnie, uwzględniając moce produkcyjne pozostałe po zakładach hodowlanych zmuszonych do likwidacji działalności w badanym okresie, nie można wykluczyć, że przemysł wspólnotowy mógłby podwoić swój udział w rynku.
(107) Rentowność przemysłu wspólnotowego będzie miała wielorakie pozytywne skutki dla użytkowników i konsumentów łososia.
Produkty wysokiej jakości oferowane przez przemysł wspólnotowy będą nadal dostępne dla wszystkich użytkowników i konsumentów.
Również racjonalne jest założenie, że po restrukturyzacji i przy zwiększonym udziale w rynku przemysł wspólnotowy będzie również w stanie lepiej kontrolować swoje koszty i wykorzystywać ekonomię skali, czego dotąd nie był w stanie robić w związku z presją ze strony przywozu po cenach dumpingowych.
Spowoduje to wzmocnienie sytuacji finansowej przemysłu wspólnotowego, bardziej skuteczną konkurencję i ustabilizowanie się cen łososia z korzyścią dla wszystkich stron na rynku wspólnotowym.
(108) Należy wreszcie wziąć pod uwagę, że pewna liczba producentów wspólnotowych ma siedzibę na odległych i wiejskich terenach UE, gdzie zatrudnienie bezpośrednie i pośrednie producentów łososia jest niezmiernie ważne dla społeczności lokalnych.
Wspomniane zatrudnienie może zostać zlikwidowane, jeżeli przemysł wspólnotowy nie będzie chroniony przed przywozem po niskich, dumpingowych cenach z Norwegii.
W przypadku nałożenia środków należy natomiast oczekiwać, że dzięki opisanej powyżej poprawie sytuacji przemysłu wspólnotowego poziom zatrudnienia również wzrośnie.
(109) Wobec braku dalszych, popartych dowodami uwag dotyczących interesu przemysłu wspólnotowego ustalenia określone w motywach od 113–116 rozporządzenia tymczasowego zostają niniejszym potwierdzone.
6.3.
Interes niepowiązanych importerów i przetwórców (użytkowników)
(110) W następstwie ogłoszenia ustaleń tymczasowych i dalszego dochodzenia, zgodnie z motywem 100 powyżej, otrzymano pewną liczbę wniosków od przetwórców łososia hodowlanego.
W następstwie dalszego dochodzenia zwiększyła się współpraca ze strony importerów i przetwórców.
Przedsiębiorstwa składające konkretne odpowiedzi na ostatecznym etapie postępowania stanowią około 18 % całkowitego przywozu z Norwegii w okresie dochodzenia i około 11 % konsumpcji (w porównaniu z odpowiednio 9 % i 6 % na etapie tymczasowym).
(111) Importerzy i przetwórcy (użytkownicy) uważali, że cła ad valorem zwiększą ich koszty, obniżą wielkość sprzedaży i rentowność i mogą doprowadzić do utraty miejsc pracy czy nawet zmiany lokalizacji.
Twierdzili oni również, że zatrudnienie w sektorze przetwórstwa rybnego jest znacznie wyższe niż w sektorze hodowli ryb, który mimo to w niektórych przypadkach zapewnia miejsca pracy na obszarach o niskim poziomie zatrudnienia.
Przetwórcy podkreślili, że konsumenci i podmioty gospodarcze powinni w dalszym ciągu mieć dostęp do taniego, wysokiej jakości łososia hodowlanego.
Jednakże uznali oni ogólnie, że MCI jest łatwiejszą do zaakceptowania formą środka w porównaniu z cłem ad valorem.
(112) Główne koszty ponoszone przy wędzeniu lub innym przetwarzaniu łososia są związane z zakupem łososia i zatrudnieniem.
W odniesieniu do zatrudnienia, w czasie dalszego dochodzenia przedstawiono Komisji różne dane liczbowe w pewnej liczbie badań lub zgłoszeń.
Wspomniane badania i zgłoszenia mają ograniczoną przydatność dla tego dochodzenia.
W tym kontekście należy zauważyć, że przedstawione badania odnoszą się do okresów innych niż okres dochodzenia, nie obejmują dokładnie produktu objętego dochodzeniem i w części korzystają z różnych parametrów nieobjętych tym dochodzeniem.
Zatem Komisja podjęła się również przeprowadzenia wizytacji na miejscu w odpowiednich stowarzyszeniach.
Na podstawie wszystkich zebranych informacji według najlepszych szacunków około 7500 pracowników jest bezpośrednio zatrudnionych w sektorze przetwórstwa łososia we Wspólnocie.
(113) W następstwie dalszego dochodzenia ustalono, że łosoś hodowlany stanowi około 48–54 %, a wynagrodzenia ok. 6–12 % całkowitych kosztów ponoszonych przez przetwórców.
W normalnych warunkach rynkowych (tzn. racjonalna cena surowca i dobra cena detaliczna) przetwórcy oczekują zysku operacyjnego wahającego się od 5 do 12 %.
Zostało to potwierdzone przez współpracujących przetwórców, którzy przedstawili dane na temat rentowności.
W dalszym dochodzeniu wykazano, że zysk może być w sprzyjających warunkach jeszcze wyższy.
Na końcu łańcucha dystrybucji sprzedawcy detaliczni mogą oczekiwać zysku netto wahającego się od 6 do 11 %.
(114) Obawy wyrażone przez przemysł wykorzystujący omawiany produkt są uzasadnione, ponieważ obawia się on negatywnego wpływu zaproponowanych środków na ponoszone przez siebie koszty, co prowadzi do mniejszej rentowności.
Jednakże w obecnych okolicznościach i w świetle zaproponowanej MCI ewentualny wpływ na koszty użytkowników będzie prawdopodobnie mały lub praktycznie żaden.
(115) Biorąc pod uwagę najbardziej pozytywny scenariusz, warunki rynkowe pozostaną takie jak obecnie, tzn. ceny pozostaną na poziomie powyżej MCI.
W takim przypadku MCI nie będzie miała żadnego wpływu na koszty ponoszone przez użytkowników.
Jeśli przywóz będzie następował na bazie ceny cif na granicy Wspólnoty równej lub wyższej od ustalonej MCI, cło nie będzie pobierane.
(116) Najgorszy scenariusz przewiduje, że wraz z nałożeniem środków koszt surowca dla użytkownika zostanie ustalony na poziomie MCI, a konkretnie na poziomie faktycznych kosztów ponoszonych przez producentów powiększonych o racjonalny zysk z dostaw na rynek wspólnotowy.
Pomimo że ten scenariusz nie odzwierciedla obecnych warunków rynkowych, uważa się, że w takim przypadku nie można wykluczyć, że nałożenie ceł antydumpingowych będzie miało negatywny wpływ na importerów i przetwórców, ze względu na to, że cła będą bezpośrednio należne w chwili importu, niezależnie od poziomu ceny importowej.
W tym kontekście należy jednak przypomnieć, że zaproponowany środek ma formę minimalnej ceny importowej, której celem jest wyłącznie zapewnienie, że producenci wspólnotowi mogą sprzedać łososia we Wspólnocie po cenach opartych na zasadzie niższego cła, pozwalających im na pokrycie kosztów i osiągnięcie marży zysku, której mogliby oczekiwać w przypadku braku przywozu po cenie dumpingowej.
Cła zostaną pobrane jedynie w wyjątkowych sytuacjach, kiedy cena netto na granicy Wspólnoty przywozu z Norwegii spadnie poniżej MCI i jedynie na poziomie równym różnicy między ceną importową a MCI.
Ponadto cały rynek łososia, od produkcji po dostawy do konsumentów, będzie rządził się uczciwą konkurencją.
Te warunki pozwolą na właściwe ujęcie kosztów w cenach sprzedaży na każdym poziomie łańcucha dystrybucji.
Użytkownicy mogą się również spodziewać możliwości dostaw ze źródeł UE oraz z innych państw trzecich, kiedy rynek podniesie się po skutkach dumpingu wyrządzającego szkodę.
W istocie kiedy wszystkie podmioty na rynku korzystają ze zdrowych warunków rynkowych na zasadach uczciwego handlu, najszerszy wybór produktów i jakości jest dostępny z różnych źródeł podaży.
Ceny ustalone zgodnie z sygnałami rynkowymi powinny mieć pozytywny wpływ ma produkcję i łańcuch dystrybucji, co umożliwi większą stabilizację i przewidywalność cen i kosztów.
(117) W przypadku zaniechania nałożenia środków oraz umożliwienia wywozowi z Norwegii powrotu do poprzedniego niskiego, dumpingowego poziomu użytkownicy mogliby korzystać przez pewien czas z nieuczciwego przywozu po cenach dumpingowych.
Rynek nie wytrzyma jednak przez długi czas takiej sytuacji.
Ceny łososia dla użytkowników będą niższe od ponoszonych przez producentów kosztów dostaw na rynek wspólnotowy.
Jeżeli dopuści się do ponownego wystąpienia dumpingu, przywóz z Norwegii, stanowiący około 60 % konsumpcji wspólnotowej, uniemożliwi wywóz ze źródeł niedumpingowych z krajów trzecich.
Użytkownicy nie będą mieli wyboru pozwalającego na otrzymywanie alternatywnych dostaw i jakości.
Fakt, że ceny nie będą ustalane zgodnie z sygnałami rynkowymi, doprowadzi do zmienności cenowej i wywrze negatywny skutek na produkty końcowe przeznaczone dla konsumentów.
Może to w ostateczności wpłynąć na rentowność przetwórców.
(118) Zatem stosowanie MCI z jednej strony ma niewielki wpływ na koszty importerów i przetwórców.
W istocie jeżeli ceny rynkowe pozostaną na poziomie powyżej MCI, nie wystąpią żadne skutki finansowe.
Z drugiej strony, uważa się, że takie warunki rynkowe powinny zapobiec zmianie lokalizacji ze względu na to, że cła przywozowe na przetworzonego łososia są wysokie.
Zatem przemysł przetwórczy łososia we Wspólnocie powinien nadal mieć dostęp do wystarczającej podaży surowców.
(119) Zgodnie z motywem 140 poniżej Komisja zobowiązuje się do monitorowania rozwoju sytuacji na rynku łososia hodowlanego we Wspólnocie.
Jeżeli w rezultacie tego monitoringu zaistnieje dowód prima facie świadczący o tym, iż obowiązujący środek nie jest już potrzebny lub wystarczający, aby zapobiegać dumpingowi wyrządzającemu szkodę, Komisja może rozważyć wszczęcie przeglądu na podstawie art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego i niezwłocznie przeprowadzić dochodzenie.
Pozwoli to Komisji szybko zareagować, gdyby ceny rynkowe spadły na dłuższy okres poniżej poziomu MCI.
(120) Odbyły się rozmowy z zainteresowanymi stronami na temat przyszłych poziomów zatrudnienia.
Jednakże tak jak w przypadku analizy wpływu środków na koszty nie ma dowodów na to, że wpływ środka antydumpingowego na przywóz łososia z Norwegii na zatrudnienie w tym sektorze osiągnie jakikolwiek znaczący poziom.
(121) Dalsze dochodzenie potwierdziło, że MCI oraz jej proponowany poziom jest najbardziej odpowiednią formą środka (patrz: motyw 128 poniżej).
Dlatego też nie uważa się, aby niedogodności związane z MCI, których ewentualnie mogą doświadczyć importerzy, przetwórcy lub użytkownicy, mogły przeważyć nad korzyściami wynikającymi dla producentów wspólnotowych z zastosowania środków antydumpingowych, które uważa się za minimum niezbędne do naprawienia poważnych poniesionych szkód i zapobieżenia dalszemu poważnemu pogorszeniu sytuacji producentów wspólnotowych.
Ponadto należy zauważyć, że są również dostępne osobne źródła podaży z innych państw trzecich.
(122) Wobec braku dalszych, popartych dowodami uwag dotyczących interesu niepowiązanych importerów i przetwórców (użytkowników) ustalenia określone w motywie 128 rozporządzenia tymczasowego zostają niniejszym potwierdzone.
6.4.
Interes producentów łososia jednorocznego i karmy dla ryb oraz dostawców i producentów w WE powiązanych z producentami/importerami norweskimi
(123) Wobec braku popartych dowodami uwag dotyczących interesu producentów łososia jednorocznego i karmy dla ryb oraz dostawców i producentów w WE powiązanych z producentami/importerami norweskimi ustalenia określone w motywach 117–121 rozporządzenia tymczasowego zostają niniejszym potwierdzone.
6.5.
Interes konsumentów
(124) Ponieważ produkt objęty postępowaniem jest towarem konsumpcyjnym, Komisja poinformowała o rozpoczęciu dochodzenia różne organizacje konsumenckie.
Otrzymano odpowiedź od jednej ze stron, która twierdziła, iż dobroczynne skutki spożywania łososi są szeroko znane i że sztuczne podnoszenie ceny doprowadzi do utrudnienia konsumentom wyboru w zakresie prawidłowego odżywiania.
Ponadto wyrażono także obawę, iż jakikolwiek wzrost cen doprowadzi do sytuacji, w której łosoś hodowlany stanie się mniej przystępny cenowo i w ten sposób zatrzymany zostanie wzrost na rynku w Państwach Członkowskich o niższym od średniej produkcie krajowym brutto (PKB) na osobę.
(125) Uważa się, że w przypadku nałożenia środków antydumpingowych podmioty gospodarcze będą nadal mieć dostęp do nieograniczonych ilości przywożonego produktu, aczkolwiek po uczciwych cenach.
Ponadto, uwzględniając rozbieżność pomiędzy ceną całej ryby z gospodarstwa hodowlanego a ceną przetworzonych wyrobów z łososia, uważa się, iż nie jest prawdopodobne, aby środki wywarły istotny wpływ na ceny detaliczne, jako że jest mało prawdopodobne, aby całkowity wzrost ceny, jeżeli w ogóle wystąpi, został przeniesiony na konsumentów.
W istocie przy obecnych cenach rynkowych, które są znacznie powyżej MCI, nałożenie środków nie będzie miało żadnych skutków.
Zatem wpływ na konsumentów, nawet przyjmując najgorszy scenariusz, będzie prawdopodobnie niewielki.
Ponadto nie da się prawdopodobnie utrzymać w średnim i długim terminie cen na poziomie przynoszącym straty.
W związku z powyższym nie oczekuje się, że środki antydumpingowe będą miały jakikolwiek znaczący negatywny wpływ na konsumentów.
6.6.
Wnioski dotyczące interesu Wspólnoty
(126) W świetle wniosków przedstawionych w rozporządzeniu tymczasowym oraz uwzględniając uwagi różnych stron i wyniki dalszego dochodzenia, stwierdza się, że nie istnieją ważne powody do nienakładania ostatecznych środków antydumpingowych w odniesieniu do dumpingowego przywozu łososia hodowlanego pochodzącego z Norwegii.
Wnioski zawarte w motywie 131 rozporządzenia tymczasowego zostają zatem potwierdzone.
7.
OSTATECZNE ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE
7.1.
Forma ostatecznych środków
(127) Uwzględniając ostateczne wnioski dotyczące dumpingu, szkody, przyczynowości i interesu Wspólnoty, należy nałożyć środki antydumpingowe w celu zapobieżenia dalszym szkodom dla przemysłu wspólnotowego wynikającym z przywozu po cenach dumpingowych.
Uwzględniono zarówno ustalone marginesy dumpingu, jak i kwoty cła konieczne do usunięcia szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy.
Ustalono, że wszystkie marginesy szkody przekraczały 2,0 % i nie mogły zatem zostać uznane za de minimis.
Ustalono, że średni ważony margines szkody, który był niższy od średniego ważonego marginesu dumpingu, wynosił 14,6 %.
(128) Jednakże w następstwie ogłoszenia faktów, które były powodem przyjęcia rozporządzenia zmieniającego, niektóre strony w sposób wyraźny odrzuciły cła ad valorem i z zadowoleniem przyjęły MCI.
Zatem w świetle otrzymanych uwag i ustaleń dalszego dochodzenia MCI zostaje potwierdzona jako właściwa forma środka ochronnego.
7.2.
Poziom usuwający szkodę
(129) Zgodnie z art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego ostatecznie cło powinno być ustalone na poziomie marginesów dumpingu lub marginesów szkody, w zależności od tego, która z tych wartości jest niższa.
W celu zastosowania tej zasady ustanowiono MCI niewyrządzającą szkody.
W celu sprawdzenia tej metody obliczono również na podstawie wartości normalnej niedumpingowe MCI dla poszczególnych przedsiębiorstw, dostosowane do ceny netto na granicy Wspólnoty.
Zostały one porównane z niewyrządzającą szkody MCI obliczoną zgodnie z metodologią określoną w motywie 131.
We wszystkich przypadkach ustalono, że niewyrządzająca szkody MCI była niższa od niedumpingowej MCI.
(130) Przy obliczaniu niedumpingowych MCI należało przeliczyć norweskie korony na euro.
Na etapie tymczasowym Komisja zastosowała przy tym przeliczeniu średni kurs wymiany z trzech lat.
Kilka państw twierdziło, że właściwym kursem jest ten, który był stosowany w OD.
W odpowiedzi na ten wniosek Komisja ponownie zwraca uwagę, że trzy lata to średni cykl produkcyjny w przypadku łososia.
Ze względu na to, że pewna liczba ważnych kosztów składających się na wartość normalną jest ponoszona w tym cyklu produkcyjnym, Komisja uważa, że średnie kursy wymiany z trzech lat są właściwe przy obliczaniu niedumpingowych MCI.
W związku z powyższym wniosek został odrzucony.
(131) W odniesieniu do poziomu niewyrządzającej szkody ceny koniecznej do usunięcia skutków dumpingu wyrządzającego szkodę należało uwzględnić wyniki dalszego dochodzenia.
Przy obliczaniu kwoty cła koniecznego do usunięcia skutków dumpingu wyrządzającego szkodę uznano, że zastosowanie wszelkich środków powinno umożliwić przemysłowi Wspólnoty pokrycie kosztów produkcji i uzyskanie ogólnego zysku przed opodatkowaniem, który mógłby zostać racjonalnie osiągnięty przez tego typu przemysł ze sprzedaży podobnego produktu na terytorium Wspólnoty w danym sektorze w normalnych warunkach konkurencji, tzn. przy braku przywozu po cenach dumpingowych.
Na tej podstawie obliczono niewyrządzającą szkody cenę produktu podobnego dla przemysłu wspólnotowego.
Niewyrządzającą cenę uzyskano poprzez dodanie marży zysku, wynoszącej 8 % obrotu, do kosztów produkcji.
Koszt produkcji został sprawdzony na podstawie średniej jednostkowej ceny sprzedaży objętych próbą podmiotów przemysłu wspólnotowego (2,77 EUR/kg) oraz średniej straty poniesionej przez przemysł wspólnotowy w okresie dochodzenia (strata w wysokości 5 %).
Na podstawie zysku osiągniętego w 2001 r. (patrz: tabela 3 powyżej) ustalono marżę zysku w wysokości 8 %, co stanowi absolutnie minimalną wartość zysku, którego osiągnięcia może oczekiwać przemysł wspólnotowy przy braku dumpingu wyrządzającego szkodę.
(132) Łosoś hodowlany jest zwykle dostępny w handlu w różnych postaciach (patroszony z głową, patroszony bez głowy, filety z całej ryby, inne filety lub kawałki filetów).
Zatem należało ustalić odrębną minimalną cenę importową zapewniającą usunięcie dumpingu wyrządzającego szkodę dla każdej z wymienionych postaci łososia, aby uwzględnić koszty dodane związane z ich przygotowaniem.
W tym względzie różne minimalne ceny importowe opierają się na ustaleniach niniejszego dochodzenia.
Zasadniczo ceny te opierają się na przelicznikach, o których mowa w rozporządzeniu Rady (WE) nr 772/1999 [5], zastosowanych również w niniejszym dochodzeniu.
W odniesieniu do filetów z całej ryby oraz filetów pociętych na kawałki uwzględniono koszty przetwarzania.
(133) W przypadku gdy przywóz odbywać się będzie po cenie cif na granicy Wspólnoty równej lub wyższej od ustalonej minimalnej ceny importowej, cło nie będzie pobierane.
Jeśli cena przywozu będzie niższa, różnica między rzeczywistą ceną a ustaloną minimalną ceną importową stanie się należna.
Z uwagi na fakt, iż przywóz z Norwegii po cenach równych lub wyższych od MCI usunie skutki dumpingu wyrządzającego szkodę, MCI powinna mieć zastosowanie do każdego przywozu z Norwegii, z wyjątkiem jednego przedsiębiorstwa, w stosunku do którego stwierdzono margines dumpingu de minimis, o którym mowa w motywie 33 powyżej.
8.
OSTATECZNE POBRANIE CŁA TYMCZASOWEGO
(134) Ze względu na ustaloną dla producentów eksportujących w Norwegii wysokość marginesu dumpingu oraz uwzględniając poziom szkody wyrządzonej przemysłowi wspólnotowemu, uważa się za konieczne, aby kwoty zabezpieczone tymczasowymi cłami antydumpingowymi, nałożonymi na mocy rozporządzenia tymczasowego, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1010/2005, zostały ostatecznie pobrane na poziomie nałożonego cła ostatecznego.
W zakresie, w jakim stawki ostateczne są niższe od ceł tymczasowych, ostatecznie pobiera się tylko kwoty zabezpieczone na poziomie cła ostatecznego.
(135) Tymczasowe cła antydumpingowe, które przybrały formę ceł ad valorem wahających się od 6,8 % do 24,5 %, nałożonych na przywożone produkty rozporządzeniem (WE) nr 628/2005 i mających zastosowanie w okresie od dnia 27 kwietnia 2005 r. do dnia 4 lipca 2005 r., zostają jednak zwolnione.
Pobranie ceł ad valorem byłoby niewspółmierne do usunięcia dumpingu wyrządzającego szkodę ze względu na to, że w tym okresie ceny rynkowe znacznie przekraczały MCI wprowadzoną ze względu na bezprecedensowe i nieprzewidziane wydarzenia na rynku.
Kwoty zabezpieczone tymczasowymi cłami antydumpingowymi, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1010/2005 nałożonymi na przywóz łososia hodowlanego pochodzącego z Norwegii, powinny zostać ostatecznie pobrane przy uwzględnieniu ostatecznie nałożonej MCI.
Kwoty zabezpieczone tymczasowymi cłami antydumpingowymi, nałożonymi zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1010/2005 na przywóz łososia hodowlanego pochodzącego z Norwegii, przekraczające ostateczną stawkę cła, zostają zwolnione.
9.
EGZEKWOWALNOŚĆ MCI
(136) Po przedstawieniu informacji twierdzono, że MCI może być trudniejsza do wyegzekwowania i bardziej podatna na fałszywe zgłaszanie wartości towarów niż inne formy środków ochronnych.
Istotnie, w świetle informacji, że od czasu nałożenia MCI dnia 1 lipca 2005 r. występowało jej obchodzenie, a także ze względu na potencjał tego sektora rynkowego w zakresie porozumień wyrównawczych należy wprowadzić podwójny system środków.
Wspomniany podwójny system składałby się z MCI (patrz: motywy 129–133 powyżej) i stałego cła.
Zgodnie z art. 9. ust. 4 rozporządzenia podstawowego stałe cło obliczono na podstawie średniej ważonej marginesu szkody, ponieważ stwierdzono, że ta wartość jest niższa od średniej ważonej marginesu dumpingu.
W celu zapewnienia skutecznego przestrzegania MCI importerzy powinny zostać poinformowani o tym, że jeżeli w następstwie weryfikacji po przywozie zostanie ustalone, że: i) cena netto na granicy Wspólnoty, faktycznie zapłacona przez pierwszego niezależnego odbiorcę we Wspólnocie ("cena po przywozie"), jest niższa od ceny netto na granicy Wspólnoty przed ocleniem, wynikająca ze zgłoszenia celnego; oraz ii) cena po przywozie jest niższa od MCI, stałe cło jest stosowane wstecznie w odniesieniu do danych transakcji, chyba że stosowanie stałego cła powiększonego o cenę po przywozie daje w rezultacie kwotę (cena faktycznie zapłacona powiększona o stałe cło) niższą od MCI.
W takim przypadku ma zastosowanie kwota cła równa różnicy między MCI a ceną po przywozie.
Organy celne powinny natychmiast poinformować Komisję o wystąpieniu fałszywego zgłoszenia wartości celnej towarów.
(137) W tym kontekście oraz w celu rozwiania obaw Komisja zamierza wprowadzić trzy konkretne filary w celu zapewnienia, że środki będą nadal odpowiednie i w pełni przestrzegane.
Po pierwsze, wprowadzono odesłanie do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [6], między innymi do art. 78, zgodnie z którym organy celne mogą dokonywać kontroli dokumentów handlowych i danych związanych z operacjami przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem lub z późniejszymi operacjami handlowymi dotyczącymi tych towarów.
Kontrole te mogą być przeprowadzone u zgłaszającego bądź u każdej osoby bezpośrednio lub pośrednio zainteresowanej tymi operacjami w zakresie swej działalności gospodarczej, jak również u każdej innej osoby posiadającej dla potrzeb działalności gospodarczej wymienione dokumenty i dane.
Organy celne mogą również badać towary.
(138) Po drugie, dla celów najlepszej ochrony przed możliwą absorpcją tych środków, w szczególności między powiązanymi przedsiębiorstwami, instytucje Wspólnoty niniejszym informują o swoim zamiarze natychmiastowego wszczęcia przeglądu na mocy art. 12 ust. 1 rozporządzenia podstawowego i poddania przywozu obowiązkowi rejestracji zgodnie z art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego w przypadku otrzymania dowodów na wystąpienie takiego zachowania.
(139) Instytucje Wspólnoty będą polegać między innymi na informacjach dotyczących nadzoru nad przywozem, przekazywanych przez organy celne, oraz informacjach dostarczanych przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 14 ust. 6 rozporządzenia podstawowego.
(140) Wreszcie Komisja zobowiązuje się do monitorowania dalszego rozwoju sytuacji na wspólnotowym rynku łososia hodowlanego.
Jeżeli w rezultacie tego monitoringu wystąpi dowód prima facie świadczący o tym, iż obowiązujący środek nie jest już potrzebny lub wystarczający, aby zapobiegać dumpingowi wyrządzającemu szkodę, Komisja może rozważyć wszczęcie przeglądu na podstawie art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego i niezwłocznie przeprowadzić dochodzenie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe w stosunku do przywozu łososia hodowlanego (innego niż dziki), filetowanego bądź niefiletowanego, świeżego, schłodzonego lub mrożonego, klasyfikowanego w ramach kodów CN ex03021200, ex03031100, ex03031900, ex03032200, ex03041013 oraz ex03042013 (zwanego dalej łososiem hodowlanym), pochodzącego z Norwegii.
2.
Łosoś dziki nie podlega ostatecznemu cłu antydumpingowemu.
Dla celów niniejszego rozporządzenia łosoś dziki to łosoś, w odniesieniu do którego właściwe organy Państwa Członkowskiego, w którym zatwierdzone zostało zgłoszenie celne dotyczące wprowadzenia do swobodnego obrotu, otrzymały od zainteresowanych stron stosowne dokumenty potwierdzające, że łosoś został złowiony w morzu (w przypadku łososia atlantyckiego lub pacyficznego) lub w rzekach (w przypadku głowacicy).
3.
Kwota ostatecznego cła antydumpingowego w odniesieniu do Nordlaks Oppdrett AS wynosi:
Przedsiębiorstwo _BAR_ Cło ostateczne _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
Nordlaks Oppdrett AS, Boks 224, 8455 Stokmarknes, Norwegia _BAR_ 0,0 % _BAR_ A707 _BAR_
4.
W przypadku wszystkich pozostałych przedsiębiorstw (dodatkowy kod TARIC A999) kwota ostatecznego cła antydumpingowego jest równa różnicy między minimalną ceną importową określoną w ust. 5 a ceną netto na granicy Wspólnoty przed ocleniem, jeżeli ta druga cena jest niższa.
Jeżeli cena netto na granicy Wspólnoty jest równa lub wyższa od odpowiedniej minimalnej ceny importowej określonej w ust. 5, cło nie jest pobierane.
5.
Dla celów ust. 4 zastosowanie ma minimalna cena importowa określona w kolumnie 2 poniższej tabeli.
W przypadku ustalenia w wyniku weryfikacji po przywozie, że cena netto na granicy Wspólnoty, faktycznie zapłacona przez pierwszego niezależnego odbiorcę we Wspólnocie (cena po przywozie), jest niższa od ceny netto na granicy Wspólnoty przed ocleniem, wynikającej ze zgłoszenia celnego, oraz że cena po przywozie jest niższa od minimalnej ceny importowej, zastosowanie ma stała stawka cła antydumpingowego określona w kolumnie 3 poniższej tabeli, chyba że zastosowanie stałej stawki cła określonej w kolumnie 3, powiększonej o cenę po przywozie, da w rezultacie kwotę (cena faktycznie zapłacona powiększona o stałe cło) niższą od minimalnej ceny importowej określonej w kolumnie 2 w poniższej tabeli.
W takim przypadku zastosowanie ma stawka celna równa różnicy między minimalną ceną importową określoną w kolumnie 2 poniższej tabeli a ceną po przywozie.
W przypadku wstecznego pobrania stałego cła antydumpingowego jest ono pobierane w kwocie pomniejszonej o wcześniej zapłacone cło antydumpingowe, obliczone na podstawie minimalnej ceny przywozowej.
Postać łososia hodowlanego _BAR_ Minimalna cena importowa w EUR/kg wagi netto produktu _BAR_ Stałe cło w EUR/kg wagi netto produktu _BAR_ Kod TARIC _BAR_
Ryby całe, świeże, chłodzone lub mrożone _BAR_ 2,80 _BAR_ 0,40 _BAR_ 0302120012, 0302120033, 0302120093, 0303110093, 0303190093, 0303220012, 0303220083 _BAR_
Ryby patroszone, z głowami, świeże, chłodzone lub mrożone _BAR_ 3,11 _BAR_ 0,45 _BAR_ 0302120013, 0302120034, 0302120094, 0303110094, 0303190094, 0303220013, 0303220084 _BAR_
Inne (w tym patroszone, bez głów), świeże, chłodzone lub mrożone _BAR_ 3,49 _BAR_ 0,50 _BAR_ 0302120015, 0302120036, 0302120096, 0303110018, 0303110096, 0303190018, 0303190096, 0303220015, 0303220086 _BAR_
Filety z całych ryb i filety w kawałkach o wadze przekraczającej 300 g, świeże, chłodzone lub mrożone, ze skórą _BAR_ 5,01 _BAR_ 0,73 _BAR_ 0304101313, 0304101394, 0304201313, 0304201394 _BAR_
Filety z całych ryb i filety w kawałkach o wadze przekraczającej 300 g, świeże, chłodzone lub mrożone, bez skóry _BAR_ 6,40 _BAR_ 0,93 _BAR_ 0304101314, 0304101395, 0304201314, 0304201395 _BAR_
Inne filety z całych ryb i filety w kawałkach o wadze nieprzekraczającej 300 g, świeże, chłodzone lub mrożone _BAR_ 7,73 _BAR_ 1,12 _BAR_ 0304101315, 0304101396, 0304201315, 0304201396 _BAR_
6.
W przypadku gdy towary zostały uszkodzone przed wprowadzeniem ich do swobodnego obrotu i z tego powodu do celów ustalenia wartości celnej cena faktycznie zapłacona bądź należna została podzielona, zgodnie z art. 145 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 [7] cło antydumpingowe, obliczone na podstawie ust. 4 i 5 powyżej, jest obniżane proporcjonalnie do podziału ceny faktycznie zapłaconej bądź należnej.
7.
O ile nie określono inaczej, zastosowanie mają obowiązujące przepisy celne.
Artykuł 2
Kwoty zabezpieczone tymczasowymi cłami antydumpingowymi, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 628/2005, przed wejściem w życie rozporządzenia (WE) nr 1010/2005, nałożonymi na przywóz łososia hodowlanego pochodzącego z Norwegii, zostają zwolnione.
Kwoty zabezpieczone tymczasowymi cłami antydumpingowymi, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1010/2005, nałożonymi na przywóz łososia hodowlanego pochodzącego z Norwegii, są ostatecznie pobierane zgodnie z następującymi zasadami:
a) kwoty zabezpieczone przewyższające kwoty cła ostatecznego zostają zwolnione;
b) w przypadku gdy kwoty cła ostatecznego są wyższe od kwot cła tymczasowego, ostatecznie pobierane są tylko kwoty zabezpieczone na poziomie ceł tymczasowych.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 86/2006
z dnia 19 stycznia 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 20 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 87/2006
z dnia 19 stycznia 2006 r.
otwierające stały przetarg na odsprzedaż na rynku wewnętrznym ryżu niełuskanego, znajdującego się w posiadaniu greckiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1], w szczególności jego art. 7 ust. 4 i 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 75/91 [2] ustala procedury i warunki sprzedaży ryżu niełuskanego przez agencje interwencyjne.
(2) Znaczna ilość ryżu niełuskanego znajduje się obecnie w posiadaniu greckiej agencji interwencyjnej, a okres przechowywania jest bardzo długi.
Należy więc otworzyć stały przetarg na odsprzedaż na rynku wewnętrznym około 11115 ton ryżu niełuskanego znajdujących się w posiadaniu wymienionej agencji.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Grecka agencja interwencyjna organizuje, na warunkach określonych w rozporządzeniu (EWG) nr 75/91, stały przetarg na odsprzedaż na rynku wewnętrznym znajdującego się w jej posiadaniu ryżu niełuskanego w ilościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
1.
Termin przedstawienia ofert dla pierwszego przetargu częściowego ustala się na dzień 1 lutego 2006 r.
2.
Termin przedstawienia ofert w ostatnim przetargu częściowym upływa dnia 29 marca 2006 r.
3.
Oferty składane są w wymienionej poniżej greckiej agencji interwencyjnej:
OPEKEPE
Acharnon Street 241
GR-104 46 Ateny
Tel.: (30) 210-212 48 46 i 212 47 88
Faks: (30) 210-212 47 91
.
Artykuł 3
W drodze odstępstwa od przepisów art. 19 rozporządzenia (EWG) nr 75/91 grecka agencja interwencyjna informuje Komisję o ilościach i średnich cenach sprzedaży poszczególnych partii, z podziałem na grupy, tam gdzie właściwe, najpóźniej we wtorek tygodnia następującego po tygodniu, w którym upłynął termin składania ofert.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 88/2006
z dnia 19 stycznia 2006 r.
otwierające stały przetarg na odsprzedaż na rynku wewnętrznym ryżu niełuskanego, znajdującego się w posiadaniu hiszpańskiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1], w szczególności jego art. 7 ust. 4 i 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 75/91 [2] ustala procedury i warunki sprzedaży ryżu niełuskanego przez agencje interwencyjne.
(2) Znaczna ilość ryżu niełuskanego znajduje się obecnie w posiadaniu hiszpańskiej agencji interwencyjnej, a okres przechowywania jest bardzo długi.
Należy więc otworzyć stały przetarg na odsprzedaż na rynku wewnętrznym około 16251 ton ryżu niełuskanego znajdujących się w posiadaniu wymienionej agencji.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Hiszpańska agencja interwencyjna organizuje na warunkach określonych w rozporządzeniu (EWG) nr 75/91 stały przetarg na odsprzedaż na rynku wewnętrznym znajdującego się w jej posiadaniu ryżu niełuskanego w ilościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
1.
Termin przedstawienia ofert dla pierwszego przetargu częściowego ustala się na dzień 1 lutego 2006 r.
2.
Termin przedstawienia ofert w ostatnim przetargu częściowym upływa dnia 29 marca 2006 r.
3.
Oferty składane są w wymienionej poniżej hiszpańskiej agencji interwencyjnej:
Fondo Español de Garantía Agraria (FEGA)
Beneficencia 8
E-28004 Madrid
Teleks: 23427 FEGA E
Faks: (34) 915 21 98 32 i (34) 915 22 43 87 .
Artykuł 3
W drodze odstępstwa od przepisów art. 19 rozporządzenia (EWG) nr 75/91 hiszpańska agencja interwencyjna informuje Komisję o ilościach i średnich cenach sprzedaży poszczególnych partii, z podziałem na grupy, tam gdzie właściwe, najpóźniej we wtorek tygodnia następującego po tygodniu, w którym upłynął termin składania ofert.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 89/2006
z dnia 19 stycznia 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2295/2003 w odniesieniu do nazw, które mogą być zastosowane podczas wprowadzania do obrotu jaj w przypadku ograniczeń w stałym dostępie kur do wybiegu na świeżym powietrzu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1907/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do jaj [1], w szczególności jego art. 7 ust. 1 lit. d) i art. 10 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2295/2003 [2] ustanawia zasady stosowania rozporządzenia (EWG) nr 1907/90.
(2) Dyrektywa Komisji 2002/4/WE z dnia 30 stycznia 2002 r. w sprawie rejestracji zakładów hodujących kury nioski, objętych dyrektywą Rady 1999/74/WE [3], ustanawia minimalne normy dotyczące ochrony kur niosek.
(3) W celu ochrony konsumentów przed zamieszczaniem informacji, których celem mógłby być nieuczciwy zamiar uzyskania ceny wyższej od cen stosowanych do jaj kurzych wstawianych do aparatu wylęgowego lub do jaj o standardowej jakości, rozporządzenie (WE) nr 2295/2003 ustanawia minimalne kryteria dotyczące chowu, których należy przestrzegać, aby korzystać ze szczególnych metod chowu.
Zatem jedynie nazwy przewidziane w załączniku II do wspomnianego rozporządzenia mogą być zastosowane. Załącznik III określa wykaz wymagań, które należy spełnić, aby je stosować.
(4) Pośród szczegółowych kryteriów określających warunki, zgodnie z którymi jaja mogą być wprowadzane do obrotu pod nazwą "jaja z chowu na wolnym wybiegu", zasadnicze jest kryterium stałego dostępu do wybiegu na otwartej przestrzeni.
(5) Ograniczenia, łącznie z ograniczeniami weterynaryjnymi, nałożone na podstawie prawa wspólnotowego w celu ochrony zdrowia publicznego i zwierząt, mogą ograniczać dostęp drobiu do wybiegu na otwartej przestrzeni.
(6) W przypadku gdy wszystkie warunki chowu określone w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 2295/2003 nie mogą być dłużej przestrzegane przez producenta, producent musi, w interesie konsumentów, zaprzestać stosowania obowiązkowego etykietowania dotyczącego metody chowu.
(7) Aby uwzględnić konsekwencje gospodarcze, które mogą być wywołane ograniczeniami, biorąc pod uwagę, że cały sektor potrzebuje racjonalnej ilości czasu na dostosowanie się, w szczególności w zakresie etykietowania, i pod warunkiem że nie wpłynie to w znaczący sposób na jakość produktów, należy przewidzieć okres przejściowy, podczas którego producent powinien móc nadal stosować etykietowanie dotyczące metody chowu, a mianowicie "na świeżym powietrzu".
(8) W rozporządzeniu (WE) nr 2295/2003 załącznik III ust. 1 lit. a) tiret pierwsze przewiduje w sposób wyraźny odstępstwo od dostępu do wybiegu na otwartej przestrzeni w przypadku "czasowych ograniczeń nałożonych przez władze sanitarne".
(9) Ponieważ nie określono długości czasowego ograniczenia, podczas którego producenci mogą nadal stosować etykietowanie "na świeżym powietrzu", chociaż kury nioski nie mają już dostępu do wybiegu na otwartej przestrzeni, należy ograniczyć jego obowiązywanie w czasie w celu ochrony interesów konsumentów.
(10) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 2295/2003.
(11) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Jaj i Mięsa Drobiowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku III ust. 1 lit a) do rozporządzenia (WE) nr 2295/2003 tiret pierwsze otrzymuje następujące brzmienie:
- "— Kury mają w ciągu całego dnia stały dostęp do wybiegu na świeżym powietrzu; odstępstwo od tego wymagania będące wynikiem ograniczeń, łącznie z ograniczeniami weterynaryjnymi, nałożonych na podstawie prawa wspólnotowego, nie może przekroczyć dwunastu tygodni.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 90/2006
z dnia 19 stycznia 2006 r.
ustalające stawki refundacji do niektórych produktów sektora cukru wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 lit. a) oraz ust. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 27 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 stanowi, iż różnica między cenami na rynku światowym produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. a), c), d), f), g) i h) tego rozporządzenia a cenami wewnątrz Wspólnoty może zostać pokryta refundacją wywozową, gdy produkty te są wywożone jako towary wymienione w załączniku V do wymienionego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1043/2005 z dnia 30 czerwca 2005 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 3448/93 w odniesieniu do systemu przyznawania refundacji wywozowych dla niektórych produktów rolnych wywożonych w postaci towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu oraz kryteriów dla ustalania wysokości kwot takich refundacji [2], określa produkty, dla których należy ustalić stawkę refundacji, stosowaną w przypadku, gdy produkty te są wywożone jako towary wymienione w załączniku V do rozporządzenia (WE) nr 1260/2001.
(3) Zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005, stawkę refundacji ustala się co miesiąc na 100 kg każdego z rozpatrywanych produktów podstawowych.
(4) Artykuł 27 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 stanowi, że refundacja wywozowa do produktu będącego składnikiem towaru nie może być wyższa niż ta obowiązująca w stosunku do tego samego produktu wywożonego bez dalszego przetwarzania.
(5) Zważywszy na fakt, iż obecnie niemożliwe jest określenie sytuacji na rynku w ciągu kilku następnych miesięcy, refundacje, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, mogą być ustalone z wyprzedzeniem.
(6) Ustalenie z wyprzedzeniem wysokich stawek refundacji może zagrozić zobowiązaniom podjętym w odniesieniu do refundacji, które mogą zostać przyznane do wywozów produktów rolnych należących do towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu.
W takich sytuacjach, niezbędne jest zatem zastosowanie środków ostrożności, nie stanowiąc jednak przeszkody dla zawierania umów długoterminowych.
Ustalenie określonej stawki refundacji dla celów ustalenia refundacji z wyprzedzeniem jest środkiem, który pozwala na osiągnięcie tych różnych celów.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji stosowane do produktów podstawowych wymienionych w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 i w art. 1 ust. 1 oraz ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 i wywożonych jako towary wymienione w załączniku V do rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, ustala się na poziomie podanym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 20 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 91/2006
z dnia 19 stycznia 2006 r.
ustalające maksymalne kwoty refundacji wywozowej do cukru białego przeznaczonego do niektórych państw trzecich w ramach 17. przetargu częściowego wykonanego w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 1138/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1138/2005 z dnia 15 lipca 2005 r. w sprawie stałego przetargu ustalającego opłaty wyrównawcze i/lub refundacje wywozowe do cukru białego na rok gospodarczy 2004/2005 [2] przystępuje się do przetargów częściowych w sprawie wywozu wspomnianego cukru do niektórych państw trzecich.
(2) Zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1138/2005, jeżeli właściwe, ustala się maksymalną kwotę refundacji wywozowej dla rozpatrywanego przetargu częściowego, biorąc pod uwagę w szczególności sytuację i przewidywany rozwój rynku cukru we Wspólnocie i na rynku światowym.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W 17. przetargu częściowym na cukier biały, wykonanym zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1138/2005, maksymalną kwotę refundacji wywozowej ustala się w wysokości 35,924 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 20 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 92/2006
z dnia 19 stycznia 2006 r.
ustalające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na melasę w sektorze cukru, stosowane od dnia 20 stycznia 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 24 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1422/95 z dnia 23 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu melasy w sektorze cukru i zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 785/68 [2], przewiduje, że cenę importową CIF melasy, ustaloną zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 785/68 [3], uważa się za "cenę reprezentatywną". Uważa się, że ta cena została ustalona dla jakości standardowej określonej w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(2) Dla celów ustalania cen reprezentatywnych, należy wziąć pod uwagę wszelkie informacje przewidziane w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 785/68, z wyjątkiem przypadków przewidzianych w art. 4 wymienionego rozporządzenia, oraz, w przypadku gdy ma to zastosowanie, dla celów takiego ustalenia można zastosować metodę przewidzianą w art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(3) Dla celów dostosowania cen, nieodnoszącego się do jakości standardowej, należy, w zależności od jakości oferowanej melasy, zwiększyć lub zmniejszyć ceny w zależności od wyników otrzymanych w zastosowaniu art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(4) Kiedy istnieje różnica między ceną spustową dla rozpatrywanego produktu a ceną reprezentatywną, należy ustalić dodatkowe należności przywozowe zgodnie z warunkami przewidzianymi w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1422/95.
W przypadku zawieszenia stosowania należności przywozowych w zastosowaniu art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1422/95, należy ustalić szczególne kwoty dla tych należności.
(5) Należy ustalić ceny reprezentatywne i dodatkowe należności celne w odniesieniu do przywozu rozpatrywanych produktów, zgodnie z art. 1 ust. 2 i art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1422/95.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1422/95 są wskazane w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 20 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 93/2006
z dnia 19 stycznia 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe do cukru białego i cukru surowego w stanie nieprzetworzonym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) wymienionego rozporządzenia a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, refundacje do cukrów białego i surowego, niedenaturowanych i wywiezionych w stanie nieprzetworzonym muszą zostać ustalone przy uwzględnieniu sytuacji na rynku wspólnotowym i rynku światowym cukru, i w szczególności elementów kalkulacji cen i kosztów, o których mowa w art. 28 wymienionego rozporządzenia.
Zgodnie z tym samym artykułem, należy również uwzględnić gospodarcze aspekty proponowanego wywozu.
(3) W odniesieniu do cukru surowego, refundację należy ustalić dla jakości standardowej, która jest określona w załączniku I, pkt II rozporządzenia (WE) nr 1260/2001. Wymieniona refundacja jest ponadto ustalana zgodnie z art. 28 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001. Cukier krystaliczny został określony w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2135/95 z dnia 7 września 1995 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania przyznawania refundacji wywozowych w sektorze cukru [2]. Kwotę tak obliczonej refundacji w odniesieniu do cukrów aromatyzowanych lub zawierających substancje barwiące należy zastosować do ich zawartości sacharozy, zatem należy ją ustalać w odniesieniu na 1 % tej zawartości.
(4) W przypadkach szczególnych kwota refundacji może być ustalona w instrumentach prawnych innego typu.
(5) Refundację należy ustalać co dwa tygodnie.
Można ją zmieniać w tym odstępie czasowym.
(6) Art. 27 ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 przewiduje, że sytuacja na rynku światowym lub specyficzne wymagania pewnych rynków mogą uczynić koniecznym zróżnicowanie refundacji do produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(7) Znaczący i szybki wzrost preferencyjnego przywozu cukru pochodzącego z zachodnich krajów bałkańskich od początku 2001 r., oraz wywozu cukru ze Wspólnoty do tych krajów wydaje się być istotnie sztuczny.
(8) Aby uniknąć wszelkiego nadużycia w związku z ponownym przywozem do Wspólnoty produktów w sektorze cukru, dla których przyznano refundację wywozową, należy nie ustalać refundacji do produktów, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu w odniesieniu do wszystkich zachodnich krajów bałkańskich.
(9) Biorąc pod uwagę te informacje i aktualną sytuację na rynkach w sektorze cukru, a w szczególności notowania lub ceny cukru we Wspólnocie i na rynku światowym, należy ustalić refundację w odpowiedniej wysokości.
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje, które przyznaje się do wywozu produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, w stanie nieprzetworzonym i niedenaturowanych, ustalone są zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 20 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 94/2006
z dnia 19 stycznia 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe do syropów i niektórych innych produktów w sektorze cukru, wywożonych w stanie nieprzetworzonym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) wymienionego rozporządzenia, a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Zgodnie z art. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2135/95 z dnia 7 września 1995 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania przyznawania refundacji wywozowych w sektorze cukru [2], refundacja za 100 kg produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, będących przedmiotem wywozu, równa jest kwocie podstawowej pomnożonej przez zawartość sacharozy, powiększoną, jeżeli właściwe, o zawartość innych cukrów przemienionych na sacharozę. Tę zawartość sacharozy, stwierdzoną w odniesieniu do rozpatrywanego produktu, określa się zgodnie z przepisami art. 3 rozporządzenia (WE) nr 2135/95.
(3) Zgodnie z przepisami art. 30 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, podstawowa kwota refundacji w odniesieniu do sorbozy wywożonej w stanie nieprzetworzonym musi być równa podstawowej kwocie refundacji, pomniejszonej o jedną setną refundacji produkcyjnej obowiązującej, zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1265/2001 z dnia 27 czerwca 2001 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 w odniesieniu do przyznawania refundacji produkcyjnych do niektórych produktów cukrowych stosowanych w przemyśle chemicznym [3], w odniesieniu do produktów wymienionych w Załączniku do tego ostatniego rozporządzenia.
(4) Zgodnie z przepisami art. 30 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, w odniesieniu do pozostałych produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) wymienionego rozporządzenia, wywożonych w stanie nieprzetworzonym, podstawowa kwota refundacji musi być równa jednej setnej kwoty ustalonej, biorąc pod uwagę różnicę między ceną interwencyjną dla cukru białego, obowiązującą w strefach Wspólnoty bez deficytu w trakcie miesiąca, dla którego została ustalona kwota podstawowa a notowaniami lub cenami cukru białego, stwierdzonymi na rynku światowym, oraz konieczność ustanowienia równowagi między wykorzystaniem produktów podstawowych Wspólnoty w celu wywozu produktów przetworzonych w przeznaczeniu do państw trzecich a wykorzystaniem produktów z tych krajów, dopuszczonych do obrotu na mocy ustaleń o uszlachetnianiu czynnym.
(5) W myśl art. 30 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, stosowanie kwoty podstawowej może być ograniczone do niektórych produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) wymienionego rozporządzenia.
(6) W myśl art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, istnieje możliwość zastosowania refundacji wywozowej do wywozu w stanie nieprzetworzonym produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. f), g) i h) wymienionego rozporządzenia. Poziom refundacji musi być określony dla 100 kg suchej masy, biorąc pod uwagę w szczególności refundację stosowaną do wywozu produktów określonych kodem CN 17023091, refundację stosowaną do wywozu produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 oraz aspekty gospodarcze proponowanego wywozu. W odniesieniu do produktów, o których mowa w lit. f) i g) wymienionego ust. 1, refundacji udziela się tylko produktom odpowiadającym warunkom określonym w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 2135/95, a w odniesieniu do produktów, o których mowa w lit. h), refundacji udziela się tylko produktom odpowiadającym warunkom określonym w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 2135/95.
(7) Wyżej wymienione refundacje muszą być ustalone raz na miesiąc. Mogą być zmieniane w tym odstępie czasowym.
(8) Artykuł 27 ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 przewiduje, że sytuacja na rynku światowym lub specyficzne wymagania pewnych rynków mogą uczynić koniecznym zróżnicowanie refundacji do produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(9) Znaczący i szybki wzrost preferencyjnego przywozu cukru pochodzącego z zachodnich krajów bałkańskich od początku 2001 r., oraz wywozu cukru ze Wspólnoty do tych krajów wydaje się być istotnie sztuczny.
(10) Aby uniknąć wszelkiego nadużycia w związku z ponownym przywozem do Wspólnoty produktów w sektorze cukru, dla których przyznano refundację wywozową, nie należy ustalać refundacji do produktów, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu w odniesieniu do wszystkich zachodnich krajów bałkańskich.
(11) Biorąc pod uwagę te informacje, należy ustalić refundacje do rozpatrywanych produktów w odpowiedniej wysokości.
(12) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje, które przyznaje się do wywozu w stanie nieprzetworzonym produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d), f), g) i h) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, ustalone są zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 20 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 95/2006
z dnia 19 stycznia 2006 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na przywóz cukru oraz mieszanek cukru i kakao z kumulacją pochodzenia z AKP/KTZ i WE/KTZ
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 2001/822/WE z dnia 27 listopada 2001 r. w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich ze Wspólnotą Europejską [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 192/2002 z dnia 31 stycznia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wydawania pozwoleń na przywóz cukru oraz na mieszanki cukru i kakao z kumulacją pochodzenia AKP/KTZ lub WE/KTZ [2], w szczególności jego art. 6 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 6 ust. 4 załącznika III do decyzji 2001/822/WE zezwala na kumulację pochodzenia AKP/KTZ/WE w przypadku produktów ujętych w rozdziale 17 i oznaczonych kodami CN 18061030 i 18061090 do ilości rocznej 28000 ton cukru.
(2) Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 192/2002 władzom krajowym zostały złożone wnioski o wydanie pozwoleń na przywóz ogółem 84000 ton, która to ilość przekracza tę dozwoloną na mocy decyzji 2001/822/WE.
(3) W związku z tym Komisja powinna ustalić współczynnik redukcji stosowany przy wydawaniu pozwoleń na przywóz i zawiesić możliwość składania dalszych wniosków o pozwolenia na rok 2006,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Pozwolenia na przywóz objęte wnioskami złożonymi do dnia 7 stycznia 2006 r. zgodnie z art. 6 rozporządzenia (WE) nr 192/2002 są wydawane przy zastosowaniu współczynnika wynoszącego 33,3333 % dla wnioskowanej ilości.
Artykuł 2
Niniejszym zawiesza się składanie dalszych wniosków na rok 2006.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 96/2006
z dnia 19 stycznia 2006 r.
w sprawie przekazanych ofert na wywóz jęczmienia w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1058/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową do jęczmienia na wywóz do niektórych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1058/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o wstrzymaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnej wysokości refundacji.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych od 13 do 19 stycznia 2006 r., w ramach przetargu na refundację wywozową do jęczmienia, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1058/2005.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 20 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 97/2006
z dnia 19 stycznia 2006 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1059/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej na wywóz do pewnych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1059/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnej wysokości refundacji wywozowej, uwzględniając czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95. W tym wypadku przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnej refundacji lub jest od niej niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnej refundacji wywozowej.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 13 do 19 stycznia 2006 r., w ramach przetargu ogłoszonego na mocy rozporządzenia (WE) nr 1059/2005, ustala się maksymalną refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej w wysokości 9,00 EUR/t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 20 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 98/2006
z dnia 19 stycznia 2006 r.
w sprawie przekazanych ofert na przywóz sorgo, w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2094/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na maksymalne obniżenie opłat przywozowych w odniesieniu do przywozu sorgo pochodzącego z krajów trzecich do Hiszpanii został ogłoszony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2094/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1839/95 [3], na podstawie przekazanych ofert Komisja może, w myśl procedury przewidzianej w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, postanowić o wstrzymaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę w szczególności czynniki przewidziane w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1839/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnego obniżenia opłat przywozowych.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 13 do 19 stycznia 2006 r. w ramach przetargu na obniżenie opłat przewozowych na sorgo, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2094/2005.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 20 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 99/2006
z dnia 19 stycznia 2006 r.
ustalające maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę, w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2093/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na maksymalne obniżenie opłat przywozowych w odniesieniu do przywozu kukurydzy pochodzącej z krajów trzecich do Hiszpanii został ogłoszony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2093/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1839/95 [3], w myśl procedury przewidzianej w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, Komisja może podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnego obniżenia opłat przywozowych, uwzględniając w szczególności czynniki przewidziane w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1839/95. Przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnemu obniżeniu opłat przywozowych lub jest od niego niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnego obniżenia opłat przywozowych w wysokości określonej w art. 1.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 13 do 19 stycznia 2006 r. w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2093/2005, ustala się maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę w wysokości 22,86 EUR/t dla ogólnej maksymalnej ilości całkowitej równej 84655 t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 20 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 100/2006
z dnia 19 stycznia 2006 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na wywóz w sektorze wina
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 883/2001 z dnia 24 kwietnia 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w odniesieniu do wymiany handlowej produktów w sektorze wina z państwami trzecimi [1], w szczególności jego art. 7 i art. 9 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 63 ust. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [2] ograniczył udzielanie refundacji wywozowych do produktów w sektorze wina do ilości i wydatków uzgodnionych w porozumieniu w sprawie rolnictwa zawartym podczas wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej.
(2) Artykuł 9 rozporządzenia (WE) nr 883/2001 ustalił warunki, w których Komisja może podjąć szczególne środki w celu uniknięcia przekroczenia przewidzianej ilości lub dostępnego budżetu w ramach wyżej wymienionego porozumienia.
(3) Na podstawie informacji dotyczących wniosków o pozwolenia na wywóz, będących w dyspozycji Komisji w dniu 18 stycznia 2006 r., dostępna ilość w okresie do dnia 15 marca 2006 r., dla stref przeznaczenia 1) Afryka, 2) Azja i 3) Europa Wschodnia, określona w art. 9 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 883/2001, może zostać przekroczona, w przypadku gdy wydawanie pozwoleń na wywóz z wcześniejszym ustaleniem refundacji nie zostanie ograniczone. Należy zatem zastosować jednolity wskaźnik akceptacji wniosków złożonych od 16 do 17 stycznia 2006 r. i zawiesić dla wymienionych stref, do dnia 16 marca 2006 r., wydawanie wnioskowanych pozwoleń na wywóz, jak również składanie nowych wniosków,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Pozwolenia na wywóz z wcześniejszym ustaleniem refundacji w sektorze wina, o które wnioskowano w okresie od dnia 16 do 17 stycznia 2006 r. zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 883/2001, są wydawane w ilości wynoszącej 69,72 % ilości wnioskowanej dla strefy 1) Afryka, w ilości wynoszacej 58,71 % ilości wnioskowanej dla strefy 2) Azja i 70,45 % ilości wnioskowanej dla strefy 3) Europa Wschodnia.
2.
Dla produktów w sektorze wina określonych w ust. 1 wydawanie pozwoleń na wywóz, o które wnioskowano od dnia 18 stycznia 2006 r., jak również składanie wniosków o pozwolenia na wywóz od dnia 20 stycznia 2006 r., jest zawieszone dla strefy przeznaczenia 1) Afryka, 2) Azja i 3) Europa Wschodnia do dnia 16 marca 2006 r.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 20 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 101/2006
z dnia 20 stycznia 2006 r.
zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1975/2004 i (WE) nr 1976/2004 rozszerzające ostateczne cła antydumpingowe i wyrównawcze na przywóz folii z politereftalanu etylenu (PET) pochodzącej z Indii, na przywóz folii z politereftalanu etylenu (PET) wysyłanej z Brazylii i z Izraela, zgłoszonej lub niezgłoszonej jako pochodząca z Brazylii lub Izraela
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] ("podstawowe rozporządzenie antydumpingowe"), w szczególności jego art. 11 ust. 4 i art. 13 ust. 4, oraz rozporządzenie Rady (WE) nr 2026/97 z dnia 6 października 1997 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [2] ("podstawowe rozporządzenie antysubsydyjne"), w szczególności jego art. 20 i art. 23 ust. 3,
uwzględniając wniosek przedstawiony przez Komisję po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. OBOWIĄZUJĄCE ŚRODKI
(1) Rozporządzeniami (WE) nr 1676/2001 [3] i (WE) nr 2597/1999 [4] Rada wprowadziła, odpowiednio, środki antydumpingowe i wyrównawcze w stosunku do folii z politereftalanu etylenu ("PET") pochodzącej między innymi z Indii.
(2) Rozporządzeniami (WE) nr 1975/2004 [5] i (WE) nr 1976/2004 [6] Rada rozszerzyła te środki na folię PET wysyłaną z Izraela i z Brazylii ("rozszerzone środki"), z wyjątkiem przywozu wyrobów produkowanych przez jedną brazylijską firmę, Terphane Ltda, oraz jedną izraelską firmę, Jolybar Ltd, konkretnie wymienioną w każdym z tym rozporządzeń.
(3) Dnia 10 grudnia 2004 r. [7] Komisja, na podstawie art. 18 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego, wszczęła przegląd wygaśnięcia ostatecznych środków wyrównawczych.
Uchylenie lub utrzymanie rozszerzonych środków będzie zależało od ustaleń tego dochodzenia.
B. OBECNE DOCHODZENIE
1.
Wniosek dotyczący przeglądu
(4) Komisja otrzymała następnie wniosek o zwolnienie z rozszerzonych środków zgodnie z art. 11 ust. 4 i art. 13 ust. 4 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego oraz art. 20 i art. 23 ust. 3 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego. Wniosek został złożony przez Hanita Coatings Rural Cooperative Association Ltd, Kibbutz Hanita, 22885, Izrael (zwanego dalej Hanitą), producenta w Izraelu (zwanym dalej krajem, którego dotyczy postępowanie).
2.
Wszczęcie przeglądu
(5) Komisja zbadała dowody przedstawione przez Hanitę i uznała je za wystarczające do uzasadnienia wszczęcia dochodzenia zgodnie z art. 11 ust. 4 i art. 13 ust. 4 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego oraz art. 20 i art. 23 ust. 3 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego w celu określenia możliwości przyznania Hanicie zwolnienia z tych rozszerzonych środków. Po konsultacji z Komitetem Doradczym i po umożliwieniu przemysłowi wspólnotowemu, którego dotyczy postępowanie, wyrażenia swoich uwag rozporządzeniem (WE) nr 1370/2005 [8] Komisja wszczęła przegląd rozporządzeń (WE) nr 1975/2004 i (WE) nr 1976/2004 w odniesieniu do Hanity.
(6) Rozporządzenie wszczynające przegląd uchyliło cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 1975/2004 w stosunku do produktu objętego dochodzeniem, wysyłanego z Izraela przez Hanitę. Jednocześnie, zgodnie z art. 14 ust. 5 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego, władzom celnym polecono podjąć odpowiednie kroki w celu rejestracji takich przywozów.
3.
Produkt objęty postępowaniem
(7) Produktem objętym postępowaniem jest, jak określono w pierwotnym dochodzeniu, folia z politereftalanu etylenu (PET) pochodząca z Indii, zwykle zgłaszana w ramach kodów CN ex39206219 i ex39206290 ("produkt objęty postępowaniem").
(8) Uznaje się, że folia PET wysyłana z Izraela do Wspólnoty według kodów CN ex39206219 i ex39206290 ("produkt objęty przeglądem") ma takie same podstawowe cechy techniczne, fizyczne i chemiczne oraz takie samo zastosowanie. Dlatego wyroby te uznaje się za podobne produkty w rozumieniu art. 1 ust. 4 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego oraz art. 1 ust. 5 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego.
4.
Dochodzenie
(9) Komisja oficjalnie powiadomiła Hanitę oraz przedstawicieli kraju, którego dotyczy postępowanie, o wszczęciu przeglądu.
Zainteresowane strony wezwano do zgłoszenia swoich uwag i poinformowano je o możliwości złożenia wniosku o przesłuchanie.
Nie otrzymano jednak żadnego takiego wniosku.
(10) Komisja wysłała również do Hanity kwestionariusz i otrzymała zadowalającą odpowiedź w odpowiednim terminie.
Komisja zażądała wszystkich informacji, jakie uznała za niezbędne do celów przeglądu, i sprawdziła je.
Przeprowadzono wizytę weryfikacyjną w siedzibie Hanity.
5.
Okres dochodzenia
(11) Dochodzenie objęło okres od dnia 1 stycznia 2004 r. do dnia 30 czerwca 2005 r.
Zebrano dane z okresu od 2001 r. do końca okresu dochodzenia w celu zbadania wszelkich zmian prawidłowości w handlu.
C. WYNIKI DOCHODZENIA
(12) Dochodzenie potwierdziło, że Hanita nie wywoził produktu objętego przeglądem do Wspólnoty w ciągu okresu dochodzenia, które doprowadziło do rozszerzonych środków, tj. od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2003 r.
Pierwszy wywóz przez Hanitę produktu objętego przeglądem nastąpił po rozszerzeniu środków.
(13) Ponadto, zgodnie z przedłożonymi dokumentarnymi dowodami, Hanita potrafił w zadowalający sposób wykazać, że nie miał żadnych bezpośrednich lub pośrednich powiązań z jakimikolwiek hinduskimi eksportującymi producentami ani izraelskimi firmami podlegającymi obowiązującym środkom antydumpingowym i wyrównawczym.
(14) Jak już wspomniano w motywie 12, wywóz przez Hanitę do Wspólnoty produktu objętego przeglądem nastąpił po raz pierwszy po rozszerzeniu środków.
Hanita przerabia i tnie nabywaną folię PET i produkuje z niej asortyment produktów, przy czym niektóre z nich są objęte są tymi samymi kodami CN, co produkt objęty postępowaniem.
W folii PET przetwarzanej przez Hanitę i wywożonej do Wspólnoty nie są użyte żadne dodatki pochodzące z Indii.
Dlatego stwierdza się, że nie jest to praktyka stanowiąca obejście przepisów.
D. ZMIANA ŚRODKÓW OBJĘTYCH PRZEGLĄDEM
(15) Zgodnie z powyższymi ustaleniami, że Hanita nie dopuścił się obejścia obowiązujących środków, firma powinna zostać zwolniona z rozszerzonych środków.
(16) Należy zaprzestać rejestracji przywozów folii PET wysyłanej z Izraela przez Hanitę, nałożonej rozporządzeniem wszczynającym.
Zgodnie z art. 14 ust. 5 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego, który przewiduje zastosowanie środków przeciwko rejestrowanym przywozom od dnia rejestracji, nie należy pobierać cła antydumpingowego od wysłanej z Izraela przez Hanitę folii PET, która została wprowadzona do Wspólnoty na podstawie rejestracji nałożonej rozporządzeniem wszczynającym.
(17) Zwolnienie z rozszerzonych środków, przyznane folii PET produkowanej przez Hanitę zgodnie z art. 13 ust. 4 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego i art. 23 ust. 3 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego, pozostaje ważne, pod warunkiem że nie zostanie dowiedzione, iż zwolnienie zostało przyznane na podstawie fałszywych lub mylących informacji przedstawionych przez zainteresowaną firmę. W razie gdyby dowody prima facie wskazały inaczej, Komisja może wszcząć dochodzenie w celu ustalenia, czy uzasadnione jest cofnięcie zwolnienia.
(18) Zwolnienie z rozszerzonych środków w stosunku do przywozu folii PET od Hanity wprowadzono na podstawie ustaleń obecnego przeglądu. Zwolnienie to stosuje się zatem wyłącznie do przywozu folii PET wysyłanej z Izraela i produkowanej przez tę konkretną osobę prawną. Przywożona folia PET, produkowana lub wysyłana przez jakąkolwiek firmę niewymienioną konkretnie w art. 1 ust. 1 rozporządzeń (WE) nr 1975/2004 i (WE) nr 1976/2004 przy użyciu jej nazwy i adresu, w tym również jednostki związane z tymi konkretnie wymienionymi, nie może korzystać ze zwolnienia i powinna podlegać stawce pozostałego cła nałożonej rozporządzeniami (WE) nr 1676/2001 i (WE) nr 2597/1999.
E. POSTĘPOWANIE
(19) Hanitę oraz inne zainteresowane strony poinformowano o faktach i okolicznościach, na podstawie których powzięto zamiar udzielenia Hanicie zwolnienia z rozszerzonych środków i nie otrzymano żadnych uwag,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Artykuł 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1975/2004 otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
Ostateczne cło antydumpingowe na poziomie 53,3 %, nałożone rozporządzeniem (WE) nr 1676/2001 na przywóz folii z politereftalanu etylenu pochodzącej z Indii, objętej kodami CN ex39206219 i ex39206290, zostaje niniejszym rozszerzone na przywóz tejże folii z politereftalanu etylenu wysyłanej z Brazylii oraz wysyłanej z Izraela (zgłoszonej lub niezgłoszonej jako pochodząca z Brazylii lub Izraela) (kody TARIC 3920621901, 3920621904, 3920621907, 3920621911, 3920621914, 3920621917, 3920621921, 3920621924, 3920621927, 3920621931, 3920621934, 3920621937, 3920621941, 3920621944, 3920621947, 3920621951, 3920621954, 3920621957, 3920621961, 3920621967, 3920621974, 3920621992, 3920629031, 3920629092), z wyjątkiem folii produkowanych przez Terphane Ltda, BR 101, km 101, miasto Cabo de Santo Agostinho, stan Pernambuco, Brazylia (dodatkowy kod TARIC A569), przez Jolybar Filmtechnic Converting Ltd (1987), Hacharutsim str. 7, Ind.
Park Siim 2000, Natania South, 42504, POB 8380, Izrael (dodatkowy kod TARIC A570) oraz przez Hanita Coatings Rural Cooperative Association Ltd, Kibbutz Hanita, 22885, Izrael (dodatkowy kod TARIC A691).".
2.
Artykuł 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1976/2004 otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
Ostateczne cło wyrównawcze na poziomie 19,1 %, nałożone rozporządzeniem (WE) nr 2597/1999 na przywóz folii z politereftalanu etylenu pochodzącej z Indii, objętej kodami CN ex39206219 i ex39206290, zostaje niniejszym rozszerzone na przywóz tejże folii z politereftalanu etylenu wysyłanej z Brazylii oraz wysyłanej z Izraela (zgłoszonej lub niezgłoszonej jako pochodząca z Brazylii lub Izraela) (kody TARIC 3920621901, 3920621904, 3920621907, 3920621911, 3920621914, 3920621917, 3920621921, 3920621924, 3920621927, 3920621931, 3920621934, 3920621937, 3920621941, 3920621944, 3920621947, 3920621951, 3920621954, 3920621957, 3920621961, 3920621967, 3920621974, 3920621992, 3920629031, 3920629092), z wyjątkiem folii produkowanych przez Terphane Ltda, BR 101, km 101, miasto Cabo de Santo Agostinho, stan Pernambuco, Brazylia (dodatkowy kod TARIC A569), przez Jolybar Filmtechnic Converting Ltd (1987), Hacharutsim str. 7, Ind.
Park Siim 2000, Natania South, 42504, POB 8380, Izrael (dodatkowy kod TARIC A570) oraz przez Hanita Coatings Rural Cooperative Association Ltd, Kibbutz Hanita, 22885, Izrael (dodatkowy kod TARIC A691).".
Artykuł 2
Zaprzestaje się rejestracji przywozów folii PET, nałożonej art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1370/2005, bez pobierania ceł antydumpingowych.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 102/2006
z dnia 20 stycznia 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 21 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 103/2006
z dnia 20 stycznia 2006 r.
przyjmujące dodatkowe przepisy dla stosowania wspólnotowej skali klasyfikacji tusz bydła dojrzałego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1208/81 z dnia 28 kwietnia 1981 r. ustalające wspólnotową skalę klasyfikacji tusz bydła dojrzałego [2], w szczególności jego art. 6 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2930/81 z dnia 12 października 1981 r. przyjmujące dodatkowe przepisy dla stosowania wspólnotowej skali klasyfikacji tusz bydła dojrzałego [3] zostało znacząco zmienione [4].
Dla zapewnienia jasności i zrozumiałości powinno więc zostać skodyfikowane.
(2) W celu zapewnienia jednolitej klasyfikacji tusz bydła dojrzałego na obszarze Wspólnoty konieczne jest przyjęcie bardziej precyzyjnych definicji klas budowy i klas pokrycia tłuszczem.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dodatkowe przepisy precyzujące definicję klas uformowania i klas otłuszczenia określone w art. 6 akapit pierwszy rozporządzenia (EWG) nr 1208/81 są zgodne z wykazem zawartym w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Rozporządzenie (EWG) nr 2930/81 zostaje uchylone.
Odesłania do uchylonego rozporządzenia należy odczytywać jako odesłania do niniejszego rozporządzenia, zgodnie z tabelą korelacji w załączniku III.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 104/2006
z dnia 20 stycznia 2006 r.
w sprawie pozwoleń na przywóz produktów wołowych i cielęcych pochodzących z Botswany, Kenii, Madagaskaru, Suazi, Zimbabwe i Namibii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2286/2002 z dnia 10 grudnia 2002 r. ustalające procedurę mającą zastosowanie do produktów rolnych i towarów uzyskanych dzięki przetworzeniu produktów rolnych pochodzących z państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1706/98 [2],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 2247/2003 z dnia 19 grudnia 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania w sektorze wołowiny i cielęciny rozporządzenia Rady (WE) nr 2286/2002 ustalającego procedurę mającą zastosowanie do produktów rolnych oraz towarów uzyskanych dzięki przetworzeniu produktów rolnych pochodzących z państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) [3], w szczególności jego art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 1 rozporządzenia (WE) nr 2247/2003 przewiduje możliwość wydawania pozwoleń na przywóz produktów wołowych i cielęcych pochodzących z Botswany, Kenii, Madagaskaru, Suazi, Zimbabwe i Namibii.
Przywóz jednak musi się zamykać w granicach ilościowych przewidzianych dla każdego z tych eksportujących krajów trzecich.
(2) Złożone między 1 a 10 stycznia 2006 r. wnioski o wydanie pozwoleń na przywóz produktów pochodzących z Botswany, Kenii, Madagaskaru, Suazi, Zimbabwe i Namibii, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2247/2003, wyrażone w ilościach mięsa bez kości, nie przewyższają ilości dostępnych dla tych państw.
Jest zatem możliwe wydanie pozwoleń na przywóz wnioskowanych ilości.
(3) Ilości, na jakie mogą być składane wnioski o wydanie pozwoleń po dniu 1 lutego 2006 r., należy ustalić w ramach ogólnej ilości 52100 t.
(4) Niniejsze rozporządzenie nie narusza zastosowania dyrektywy Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnych podczas przywozu z państw trzecich bydła, trzody chlewnej, owiec i kóz oraz świeżego mięsa i produktów mięsnych [4],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Z dniem 21 stycznia 2006 r. niżej wymienione Państwa Członkowskie wydają pozwolenia, wyrażone w ilościach mięsa bez kości, na przywóz produktów z wołowiny i cielęciny, pochodzących z niektórych państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, w następującej ilości:
Niemcy:
- 250 t pochodzących z Botswany,
- 250 t pochodzących z Namibii;
Zjednoczone Królestwo:
- 200 t pochodzących z Botswany,
- 200 t pochodzących z Namibii.
Artykuł 2
Zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2247/2003, wnioski o wydanie pozwoleń mogą być składane w ciągu dziesięciu pierwszych dni lutego 2006 r. na następujące ilości wołowiny i cielęciny bez kości:
Botswana: _BAR_ 18466 t, _BAR_
Kenia: _BAR_ 142 t, _BAR_
Madagaskar: _BAR_ 7579 t, _BAR_
Suazi: _BAR_ 3363 t, _BAR_
Zimbabwe: _BAR_ 9100 t, _BAR_
Namibia: _BAR_ 12550 t. _BAR_
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 21 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 105/2006
z dnia 20 stycznia 2006 r.
zmieniające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na niektóre produkty w sektorze cukru, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1011/2005, na rok gospodarczy 2005/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1423/95 z dnia 23 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu produktów innych niż melasy w sektorze cukru [2], w szczególności jego art. 1 ust. 2 akapit drugi, zdanie drugie, oraz art. 3 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności stosowanych do przywozu cukru białego, cukru surowego i niektórych syropów w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006 zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1011/2005 [3].
Ceny te i kwoty zostały ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 70/2006 [4].
(2) Dane, którymi obecnie dysponuje Komisja, prowadzą do zmiany wymienionych kwot, zgodnie z zasadami i szczegółowymi przepisami wykonawczymi przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 1423/95,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1423/95, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1011/2005 w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006, zmienia się zgodnie z kwotami wskazanymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 21 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 106/2006
z dnia 20 stycznia 2006 r.
ustalające ceny rynku światowego nieodziarnionej bawełny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Protokół 4 w sprawie bawełny, załączony do Aktu Przystąpienia Grecji, ostatnio zmieniony rozporządzeniem Rady (WE) nr 1050/2001 [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1051/2001 z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie pomocy produkcyjnej dla bawełny [2], w szczególności jego art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej jest ustalana okresowo na podstawie ceny rynku światowego bawełny odziarnionej przy uwzględnieniu historycznych związków między ceną bawełny odziarnionej a wyliczoną ceną bawełny nieodziarnionej. Te historyczne związki zostały ustanowione w art. 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1591/2001 z dnia 2 sierpnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania systemu pomocy dla bawełny [3]. W przypadku gdy cena rynku światowego nie może być ustalona w powyższy sposób, zostaje ona określona na podstawie ostatniej ustalonej ceny.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej jest ustalana dla produktu odpowiadającego pewnym cechom charakterystycznym i uwzględniając najkorzystniejsze oferty i notowania na rynku światowym pomiędzy tymi, które są uważane za reprezentatywne dla rzeczywistych tendencji rynkowych.
Do celów takiego ustalenia ceny uwzględnia się średnią z ofert i notowań otrzymaną na jednej lub więcej giełdach europejskich reprezentatywnych dla produktu dostarczonego na bazie cif do portu wspólnotowego i pochodzącego z różnych krajów dostarczających, uważanych za reprezentatywne dla handlu międzynarodowego.
Jednakże aby uwzględnić różnice wynikające z jakości dostarczonego produktu lub z charakteru wspomnianych ofert i notowań, przewidziano dostosowania kryteriów do celów ustalenia ceny rynku światowego bawełny odziarnionej.
Dostosowania te są określone w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1591/2001.
(3) Stosowanie wyżej wymienionych kryteriów prowadzi do ustalenia ceny rynku światowego bawełny nieodziarnionej na poziomie wskazanym poniżej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej określona w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 jest ustalona na 22,345 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 21 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 107/2006
z dnia 20 stycznia 2006 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na przywóz niektórych grzybów zakonserwowanych w odniesieniu do wniosków złożonych w okresie od 1 stycznia do 31 grudnia 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków przetworów owocowych i warzywnych [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1864/2004 z dnia 26 października 2004 r. otwierające i ustanawiające sposoby zarządzania kontyngentami taryfowymi na grzyby zakonserwowane przywożone z krajów trzecich [2], w szczególności jego art. 10 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ilości określone we wnioskach o pozwolenie na przywóz przez importerów tradycyjnych i przez nowych importerów w dniach od 2 do 6 stycznia 2006 r., na mocy art. 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1864/2004, przekraczają ilości przewidziane dla produktów pochodzących z Chin.
(2) Należy zatem określić, w jakiej mierze możliwe jest uwzględnienie wniosków o pozwolenia przekazanych Komisji w dnia 16 stycznia 2006 r. oraz ustalenie, na podstawie kategorii importerów i pochodzenia produktów, dat, przed upływem których wydawanie pozwoleń będzie zawieszone,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Na mocy art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1864/2004, wnioski o pozwolenia na przywóz złożone w dniach od 2 do 6 stycznia 2006 r. i przekazane Komisji dnia 16 stycznia 2006 r. są uwzględnione zgodnie z wartością procentową wnioskowanych ilości, określoną w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Dla danej kategorii importerów i danego pochodzenia wnioski o pozwolenia na przywóz na mocy art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1864/2004, w odniesieniu do okresu od 1 stycznia do 31 grudnia 2006 r., złożone po dniu 6 stycznia 2006 r. i przed datą określoną w załączniku II do niniejszego rozporządzenia, są odrzucone.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 21 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 109/2006
z dnia 23 stycznia 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 24 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 110/2006
z dnia 23 stycznia 2006 r.
wprowadzające środki przejściowe w odniesieniu do pozwoleń na wywóz oliwy z oliwek ze Wspólnoty do państw trzecich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 865/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku oliwy z oliwek i oliwek stołowych oraz zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 827/68 [1], w szczególności jego art. 24 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1345/2005 z dnia 16 sierpnia 2005 r. w sprawie zasad stosowania systemu pozwoleń na przywóz w sektorze oliwy z oliwek [2] uchyliło rozporządzenie Komisji (WE) nr 2543/95 z dnia 30 października 1995 r. ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz oliwy z oliwek [3] z mocą od dnia 1 listopada 2005 r.
(2) Niektóre pozwolenia wydane zgodnie z art. 1 rozporządzenia (WE) nr 2543/95, których okres ważności wykracza poza dzień 1 listopada 2005 r., nie zostały wykorzystane w całości lub w części.
Jeśli zobowiązania wynikające z tych pozwoleń nie zostaną spełnione, ustanowione zabezpieczenie ulega przepadkowi.
Jako że zobowiązania stały się bezprzedmiotowe, należy je znieść oraz zwolnić zabezpieczenia.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Oliwy z Oliwek i Oliwek Stołowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do pozwoleń na wywóz wydanych na mocy rozporządzenia (WE) nr 2543/95, na wniosek zainteresowanych stron zwalnia się wniesione zabezpieczenia, pod warunkiem że:
- ich okres ważności nie wygasł w dniu 1 listopada 2005 r.,
- zostały one wykorzystane w części lub wcale nie zostały wykorzystane do tego dnia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 111/2006
z dnia 23 stycznia 2006 r.
zmieniające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na niektóre produkty w sektorze cukru, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1011/2005, na rok gospodarczy 2005/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1423/95 z dnia 23 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu produktów innych niż melasy w sektorze cukru [2], w szczególności jego art. 1 ust. 2 akapit drugi, zdanie drugie, oraz art. 3 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności stosowanych do przywozu cukru białego, cukru surowego i niektórych syropów w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006 zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1011/2005 [3].
Ceny te i kwoty zostały ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 105/2006 [4].
(2) Dane, którymi obecnie dysponuje Komisja, prowadzą do zmiany wymienionych kwot, zgodnie z zasadami i szczegółowymi przepisami wykonawczymi przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 1423/95,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1423/95, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1011/2005 w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006, zmienia się zgodnie z kwotami wskazanymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 24 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 112/2006
z dnia 23 stycznia 2006 r.
zmieniające refundacje wywozowe do cukru białego i cukru surowego w stanie nieprzetworzonym, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 93/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego artykuł 27 ust. 5 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Refundacje stosowane do wywozu cukru białego i cukru surowego w stanie nieprzetworzonym zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 93/2006 [2].
(2) Z uwagi na różnice pomiędzy danymi, którymi obecnie dysponuje Komisja a danymi dostępnymi w chwili przyjęcia rozporządzenia (WE) nr 93/2006, należy zmienić te refundacje,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje, które przyznaje się do wywozu produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, w stanie nieprzetworzonym i niedenaturowanych, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 93/2006, zmienia się i przedstawia w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 24 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 113/2006
z dnia 23 stycznia 2006 r.
zmieniające refundacje wywozowe do syropów i niektórych innych produktów w sektorze cukru, wywożonych z stanie nieprzetworzonym, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 94/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Refundacje stosowane do wywozu syropów i niektórych innych produktów w sektorze cukru, wywożonych w stanie nieprzetworzonym, zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 94/2006 [2].
(2) Z uwagi na różnice pomiędzy danymi, którymi obecnie dysponuje Komisja a danymi dostępnymi w chwili przyjęcia rozporządzenia (WE) nr 94/2006, należy zmienić te refundacje,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje, które przyznaje się do wywozu w stanie nieprzetworzonym produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d), f) i g) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 94/2006 dla roku gospodarczego 2005/2006, zmienia się zgodnie z kwotami wskazanymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 24 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 114/2006
z dnia 23 stycznia 2006 r.
zmieniające stawki refundacji do niektórych produktów z sektora cukru, wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], szczególnie jego art. 27 ust. 5a oraz art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Stawki refundacji stosowane od dnia 20 stycznia 2006 r. do produktów wymienionych w Załączniku, wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu, zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 90/2006 [2].
(2) Z zastosowania reguł i kryteriów zawartych w rozporządzeniu (WE) nr 90/2006 do informacji posiadanych przez Komisję wynika, iż obecnie stosowane stawki refundacji wywozowych powinny zostać zmienione zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji określone w rozporządzeniu (WE) nr 90/2006 zostają zmienione zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 24 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 115/2006
z dnia 23 stycznia 2006 r.
w sprawie zawarcia protokołu ustalającego, na okres od dnia 18 stycznia 2005 r. do dnia 17 stycznia 2011 r., wielkości dopuszczalne połowów i rekompensatę finansową przewidziane umową pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Seszeli w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Seszeli
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37 w związku z art. 300 ust. 2 oraz art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z umową pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Seszeli w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Seszeli [2] obie strony przeprowadziły negocjacje w celu ustalenia zmian lub uzupełnień, które należy wprowadzić w umowie na koniec okresu stosowania protokołu do tej umowy.
(2) W wyniku negocjacji nowy protokół określający, na okres od dnia 18 stycznia 2005 r. do dnia 17 stycznia 2011 r., wielkości dopuszczalne połowów i rekompensatę finansową przewidziane w wymienionej umowie, został parafowany w dniu 23 września 2004 r.
(3) Zatwierdzenie tego protokołu leży w interesie Wspólnoty.
(4) Istotne jest określenie klucza, według którego ma nastąpić podział wielkości dopuszczalnych połowów pomiędzy Państwa Członkowskie na podstawie tradycyjnego podziału wielkości dopuszczalnych połowów w ramach umowy w sprawie połowów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Protokół określający, na okres od dnia 18 stycznia 2005 r. do dnia 17 stycznia 2011 r., wielkości dopuszczalne połowów i rekompensatę finansową przewidziane w umowie pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Seszeli w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Seszeli zostaje niniejszym zatwierdzony w imieniu Wspólnoty.
Tekst protokołu jest załączony do niniejszego rozporządzenia [3].
Artykuł 2
Wielkości dopuszczalne połowów określone w protokole są rozdzielane między Państwa Członkowskie według następującego klucza:
sejnery do połowu tuńczyka Hiszpania : 22 statki,
Francja : 17 statków,
Włochy : 1 statek,
taklowce powierzchniowe Hiszpania : 2 statki,
Francja : 5 statków,
Portugalia : 5 statków.
Jeżeli wnioski o licencje połowowe z tych Państw Członkowskich nie wyczerpują wielkości dopuszczalnych połowów określonych w protokole, Komisja może rozważyć wnioski o licencje połowowe z każdego innego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie, których statki dokonują połowów na mocy protokołu, zobowiązane są do powiadomienia Komisji o wszystkich ilościach złowionych w strefie połowów Seszeli, zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 500/2001 z dnia 14 marca 2001 r. w sprawie ustanowienia szczegółowych zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2847/93 w odniesieniu do monitorowania połowów statków rybackich Wspólnoty na wodach państw trzecich i na pełnym morzu [4].
Artykuł 4
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osób upoważnionych do podpisania protokołu ze skutkiem wiążącym dla Wspólnoty.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 116/2006
z dnia 24 stycznia 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 25 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 117/2006
z dnia 24 stycznia 2006 r.
otwierające procedurę przetargową sprzedaży alkoholu winnego przeznaczonego do wykorzystania jako bioetanol we Wspólnocie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], w szczególności jego art. 33,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1623/2000 z dnia 25 lipca 2000 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina w odniesieniu do mechanizmów rynkowych [2] ustanawia, między innymi, szczegółowe zasady dotyczące zbywania zapasów alkoholu uzyskanego z destylacji na mocy art. 35, 36 i 39 rozporządzenia Rady (EWG) nr 822/87 z dnia 16 marca 1987 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [3] oraz na mocy art. 27, 28 i 30 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 i będącego w posiadaniu agencji interwencyjnych.
(2) Zgodnie z art. 92 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000 procedura przetargowa sprzedaży alkoholu winnego przeznaczonego wyłącznie do wykorzystania w sektorze paliwowym we Wspólnocie jako bioetanol powinna być otwarta w celu redukowania zapasów alkoholu winnego pochodzenia wspólnotowego oraz w celu zapewnienia ciągłości dostaw zakładom zatwierdzonym na mocy art. 92 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000.
(3) Od dnia 1 stycznia 1999 r. oraz zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 2799/98 z dnia 15 grudnia 1998 r. ustanawiającym porozumienia agromonetarne dotyczące euro [4] cena sprzedaży oraz zabezpieczenia muszą być wyrażane w euro, a wypłaty dokonywane w euro.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Procedura przetargowa nr 4/2006 WE sprzedaży alkoholu winnego przeznaczonego do wykorzystania jako bioetanol we Wspólnocie zostaje otwarta.
Alkohol ten został uzyskany z destylacji, jak ustanowiono w art. 35 i 36 rozporządzenia (EWG) nr 822/87 oraz w art. 27, 28 i 30 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, i znajduje się w posiadaniu agencji interwencyjnych Państw Członkowskich.
2.
Całkowita oferowana ilość wystawiona do sprzedaży obejmuje 666095,04 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj., jak podano poniżej:
a) partia nr 31/2006 WE obejmująca 50000 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;
b) partia nr 32/2006 WE obejmująca 100000 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;
c) partia nr 33/2006 WE obejmująca 50000 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;
d) partia nr 34/2006 WE obejmująca 100000 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;
e) partia nr 35/2006 WE obejmująca 100000 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;
f) partia nr 36/2006 WE obejmująca 50000 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;
g) partia nr 37/2006 WE obejmująca 100000 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;
h) partia nr 38/2006 WE obejmująca 100000 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;
i) partia nr 39/2006 WE obejmująca 16095,04 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.
3.
Umiejscowienie i numery kadzi składających się na partie, ilość alkoholu w każdej kadzi, zawartość alkoholu oraz jego właściwości określono w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
4.
Jedynie zakłady zatwierdzone na mocy art. 92 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000 mogą uczestniczyć w przetargu.
Artykuł 2
Sprzedaż odbywa się zgodnie z art. 93, 94, 94b, 94c, 94d, 95 do 98, 100 i 101 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000 oraz art. 2 rozporządzenia (WE) nr 2799/98.
Artykuł 3
1.
Oferty należy składać w agencjach interwencyjnych posiadających alkohol, o których mowa w załączniku II, lub przesyłać listem poleconym na adres tych agencji.
2.
Oferty składane są w zapieczętowanej kopercie oznaczonej "Procedura przetargowa nr 4/2006 WE sprzedaży alkoholu winnego przeznaczonego do wykorzystania jako bioetanol we Wspólnocie". Koperta zewnętrzna zaadresowana jest do danej agencji interwencyjnej.
3.
Oferty muszą zostać doręczone do wyżej wymienionej agencji interwencyjnej najpóźniej do godziny 12.00 czasu obowiązującego w Brukseli w dniu 1 marca 2006 r.
Artykuł 4
1.
Aby oferta mogła zostać uwzględniona, musi być zgodna z art. 94 i 97 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000.
2.
Aby oferta mogła zostać uwzględniona, w momencie złożenia musi jej towarzyszyć:
a) zaświadczenie o złożeniu wadium, na rzecz danej agencji interwencyjnej posiadającej alkohol, o którym mowa, wynoszącym 4 EUR za hektolitr alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;
b) nazwa i adres oferenta, numer referencyjny ogłoszenia o przetargu oraz oferowana cena, wyrażona w euro za hektolitr alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;
c) zobowiązanie oferenta do przestrzegania wszystkich przepisów stosowanych w odniesieniu do danej procedury przetargowej;
d) oświadczenie oferenta, w którym:
i) zrzeka się on wszelkich roszczeń w odniesieniu do jakości i właściwości przyznanego alkoholu;
ii) wyraża zgodę na poddanie się wszelkim kontrolom dotyczącym miejsca przeznaczenia i wykorzystania alkoholu;
iii) przyjmuje odpowiedzialność za dostarczenie dowodu, że alkohol jest wykorzystywany zgodnie z warunkami określonymi w danym ogłoszeniu o przetargu.
Artykuł 5
Powiadomienia przewidziane w art. 94a rozporządzenia (WE) nr 1623/2000 dotyczące przetargu ogłoszonego niniejszym rozporządzeniem zostają przekazane Komisji na adres podany w załączniku III do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 6
Formalności związane z pobieraniem próbek określono w art. 98 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000.
Agencja interwencyjna dostarcza wszystkich niezbędnych informacji na temat właściwości alkoholu wystawionego na sprzedaż.
Zwracając się do danej agencji interwencyjnej, zainteresowane strony mogą otrzymać próbki alkoholu wystawionego na sprzedaż, pobrane przez przedstawiciela danej agencji interwencyjnej.
Artykuł 7
1.
Agencje interwencyjne w Państwach Członkowskich, w których wystawiony na sprzedaż alkohol jest składowany, przeprowadzają właściwe kontrole w celu sprawdzenia właściwości alkoholu w momencie jego końcowego wykorzystania.
W tym celu mogą:
a) zastosować, mutatis mutandis, przepisy art. 102 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000;
b) przeprowadzić kontrole próbek za pomocą jądrowego rezonansu magnetycznego w celu sprawdzenia właściwości alkoholu w momencie jego końcowego wykorzystania.
2.
Koszty ponoszą zakłady, którym sprzedano alkohol.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 118/2006
z dnia 24 stycznia 2006 r.
ustalające wysokość opłaty standardowej za sprawozdanie z gospodarstwa rolnego za rok obrachunkowy 2006 sieci danych rachunkowych gospodarstw rolnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 79/65/EWG z dnia 15 czerwca 1965 r. ustanawiające sieć zbierania danych rachunkowych o dochodach i prowadzonej działalności gospodarczej gospodarstw rolnych w Europejskiej Wspólnocie Gospodarczej [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1915/83 z dnia 13 lipca 1983 r. w sprawie niektórych szczegółowych reguł wykonawczych dotyczących prowadzenia rachunkowości w celu określenia dochodów gospodarstw rolnych [2], w szczególności jego art. 5 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 5 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1915/83 stanowi, że Komisja wpłaca opłatę standardową na rzecz Państw Członkowskich w odniesieniu do każdego należycie wypełnionego sprawozdania z gospodarstwa rolnego przekazanego Komisji w terminie określonym w art. 3 wyżej wymienionego rozporządzenia.
(2) W rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2189/2004 [3] ustala się kwotę opłaty standardowej za rok obrachunkowy 2005 w wysokości 142 EUR za każde sprawozdanie z gospodarstwa rolnego.
Ogólne tendencje zmian kosztów i ich wpływ na koszty wypełnienia sprawozdania z gospodarstwa rolnego uzasadniają weryfikację wysokości tej opłaty.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Wspólnoty ds. Sieci Danych Rachunkowych Gospodarstw Rolnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wysokość opłaty standardowej przewidzianej w art. 5 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1915/83 ustala się na 145 EUR.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 119/2006
z dnia 24 stycznia 2006 r.
ustalające ostateczną stawkę refundacji wywozowych i wartość procentową wydawania pozwoleń na wywóz w systemie B w sektorze owoców i warzyw (pomidory, pomarańcze, cytryny, winogrona stołowe oraz jabłka)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1961/2001 z dnia 8 października 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 w odniesieniu do refundacji wywozowych do owoców i warzyw [2], w szczególności jego art. 6 ust. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1702/2005 [3] ustala ilości indykatywne, dla których mogą zostać wydane pozwolenia na wywóz w systemie B.
(2) Należy więc ustalić ostateczną stawkę refundacji na poziomie stawki indykatywnej i wartość procentową wydawania dla wnioskowanych ilości w odniesieniu do pozwoleń w systemie B, o które wnioskowano od 16 listopada 2005 r. do 16 stycznia 2006 r., dla pomidorów, pomarańczy, cytryn, winogron stołowych oraz jabłek,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do wniosków o pozwolenia na wywóz w systemie B, złożonych z tytułu art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1702/2005 między 16 listopada 2005 r. a 16 stycznia 2006 r., stosowana wartość procentowa wydawania i stosowana stawka refundacji są określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 26 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 120/2006
z dnia 24 stycznia 2006 r.
zmieniające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na niektóre produkty w sektorze cukru, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1011/2005, na rok gospodarczy 2005/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1423/95 z dnia 23 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu produktów innych niż melasy w sektorze cukru [2], w szczególności jego art. 1 ust. 2 akapit drugi, zdanie drugie, oraz art. 3 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności stosowanych do przywozu cukru białego, cukru surowego i niektórych syropów w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006 zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1011/2005 [3].
Ceny te i kwoty zostały ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 111/2006 [4].
(2) Dane, którymi obecnie dysponuje Komisja, prowadzą do zmiany wymienionych kwot, zgodnie z zasadami i szczegółowymi przepisami wykonawczymi przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 1423/95,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1423/95, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1011/2005 w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006, zmienia się zgodnie z kwotami wskazanymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 25 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 121/2006
z dnia 23 stycznia 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1858/2005 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz stalowych lin i kabli, pochodzących między innymi z Indii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] (zwane dalej rozporządzeniem podstawowym), w szczególności jego art. 8 i 9,
uwzględniając wniosek przedstawiony przez Komisję po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. WCZEŚNIEJSZA PROCEDURA
(1) W sierpniu 1999 r. rozporządzeniem (WE) nr 1796/1999 [2] Rada nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz stalowych lin i kabli ("produkt objęty postępowaniem"), pochodzących między innymi z Indii.
(2) W listopadzie 2005 r., w następstwie przeglądu wygaśnięcia środków zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, Rada rozporządzeniem (WE) nr 1858/2005 [3] zdecydowała, że wspomniane powyżej środki powinny zostać utrzymane.
(3) Decyzją 1999/572/WE [4] Komisja zatwierdziła zobowiązanie cenowe indyjskiego przedsiębiorstwa Usha Martin Industries & Usha Beltron Ltd.
W międzyczasie spółka ta zmieniła nazwę i obecnie jest znana jako Usha Martin Ltd ("UML").
Zmiana nazwy nie miała żadnego wpływu na działalność spółki.
(4) W rezultacie przywóz do Wspólnoty produktu objętego postępowaniem, pochodzącego z Indii, produkowanego przez UML lub inne powiązane przedsiębiorstwo na całym świecie, jednego z rodzaju produktów objętych zobowiązaniem ("produkt objęty zobowiązaniem") został zwolniony z ostatecznych ceł antydumpingowych.
(5) W związku z tym należy stwierdzić, że niektóre rodzaje lin z drutu stalowego, obecnie produkowane przez UML, nie były wywożone do Wspólnoty w czasie okresu objętego badaniem, co doprowadziło do nałożenia ostatecznych środków antydumpingowych i w związku z tym nie wchodziły w zakres zwolnienia zapewnianego przez zobowiązanie.
W związku z tym tego rodzaju liny z drutu stalowego wymagały uiszczenia cła antydumpingowego w chwili ich wprowadzenia do wolnego obrotu we Wspólnocie.
B. BRAK ZGODNOŚCI ZE ZOBOWIĄZANIEM
(6) Zobowiązanie zaproponowane przez UML zobowiązuje je (i przedsiębiorstwa powiązane na całym świecie) między innymi do wywozu produktu objętego zobowiązaniem dla pierwszego niezależnego odbiorcy we Wspólnocie po cenach nie niższych niż dane minimalne ceny przywozowe ("MIP") określone w zobowiązaniu.
Minimalne ceny przywozowe wykluczają szkodliwe skutki dumpingu.
W przypadku odsprzedaży do Wspólnoty przez odnośnych importerów pierwszemu niezależnemu odbiorcy poziomy ceny odsprzedaży produktu objętego zobowiązaniem, po dokonaniu odpowiednich dostosowań związanych z kosztami sprzedaży, kosztami ogólnymi i administarcyjnymi oraz z należytym zyskiem, muszą być tak ustalone, by usuwały szkodliwe skutki dumpingu.
(7) Warunki zobowiązania zobowiązują UML do regularnego i szczegółowego informowania Komisji i do przedkładania kwartalnych sprawozdań ze sprzedaży do Wspólnoty (i odsprzedaży przez powiązane strony we Wspólnocie) produktu objętego postępowaniem pochodzącego z Indii.
Sprawozdania te zawierają informacje o produktach objętych zobowiązaniem, które podlegają zwolnieniu z cła antydumpingowego, oraz o tych rodzajach lin z drutu stalowego, które nie są objęte zobowiązaniem i w związku z tym podlegają cłu antydumpingowemu.
(8) O ile nie podano inaczej, Komisja zakłada, że przedłożone sprawozdania ze sprzedaży UML (i sprawozdania z odsprzedaży przedsiębiorstw powiązanych mających siedzibę we Wspólnocie) są pełne, wyczerpujące i poprawne pod każdym względem.
(9) W odniesieniu do zwolnienia z ceł antypumpingowych, jakie zapewnia to zobowiązanie, UML przyjęło do wiadomości, że tego typu zwolnienie jest uwarunkowane przedstawieniem wspólnotowym służbom celnym "faktury w ramach zobowiązania".
Ponadto przedsiębiorstwo postanowiło nie wydawać faktury w ramach zobowiązania za sprzedaż tych rodzajów produktów objętych postępowaniem, do których zobowiązanie nie ma zastosowania, a zatem podlegających cłu antydumpingowemu.
(10) Warunki i postanowienia zobowiązania mają zastosowanie do każdego przedsiębiorstwa na świecie, powiązanego z UML.
(11) W celu zapewnienia zgodności ze zobowiązaniem UML zgodziło się dostarczyć wszystkie informacje, które Komisja uzna za niezbędne, i zezwoliło na przeprowadzenie weryfikacji na miejscu w swojej siedzibie i w siedzibach powiązanych przedsiębiorstw w celu weryfikacji dokładności i prawdziwości przedłożonych danych, zawartych we wspomnianych sprawozdaniach kwartalnych.
(12) W związku z tym przeprowadzono wizyty weryfikacyjne w siedzibie UML w Indiach i w przedsiębiorstwie powiązanym z UML w Dubaju, tj. Brunton Wolf Wire Ropes FZE ("BWWR").
(13) Wizyty weryfikacyjne w indyjskim przedsiębiorstwie wykazały, że w sprawozdaniach kwartalnych ze sprzedaży przedłożonych Komisji pominięto znaczne ilości produktu objętego postępowaniem, do którego zobowiązanie nie ma zastosowania.
Ponadto UML sprzedawała towary, o których mowa, powiązanym importerom w Zjednoczonym Królestwie i Danii i uwzględniała je w fakturach w ramach zobowiązania.
(14) Wizyty weryfikacyjne w przedsiębiorstwie w Dubaju wykazały, że niektóre liny z drutu stalowego zostały wywiezione z Dubaju do Wspólnoty i zgłoszone jako przywóz do Wspólnoty pochodzący ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich, chociaż w rzeczywistości pochodziły z Indii, a zatem podlegały środkom antydumpingowym mającym zastosowanie do przywozu lin z drutu stalowego pochodzących z Indii.
Towary, o których mowa, nie zostały zgłoszone w sprawozdaniu kwartalnym ze sprzedaży przedsiębiorstwa, ani, jak przyznało przedsiębiorstwo, nie zapłacono za nie cła antydumpingowego.
Towary zostały zatem odsprzedane pierwszemu niezależnemu odbiorcy we Wspólnocie po cenach poniżej MIP.
(15) Decyzja Komisji nr 2006/38/WE [5] bardziej szczegółowo przedstawia charakter ujawnionych naruszeń.
(16) W odniesieniu do tych naruszeń decyzją nr 2006/38/WE cofnięto zezwolenie na zobowiązanie, zaproponowane przez Usha Martin Industries & Usha Beltron Ltd, obecnie znane jako Usha Martin Ltd (dodatkowy kod TARIC A024).
W związku z tym należy nałożyć ostateczne cło antydumpingowe na przywóz produktu objętego postępowaniem, wywożonego ze Wspólnoty przez odnośne przedsiębiorstwo.
(17) Zgodnie z art. 8 ust. 9 rozporządzenia podstawowego stawka cła antydumpingowego musi być określona na podstawie ustaleń dokonanych w związku z dochodzeniem, które doprowadziło do zobowiązania. Dochodzenie, o którym mowa, zostało zakończone ostatecznym stwierdzeniem dumpingu i związanej z nim szkody w rozporządzeniu (WE) nr 1796/1999, w związku z tym uznaje się za stosowne, aby stawka ostatecznego cła antydumpingowego została ustalona na poziomie i w formie określonej w tym rozporządzeniu, a mianowicie 23,8 % ceny netto cif na granicy Wspólnoty, przed ocleniem.
C. ZMIANA DO ROZPORZĄDZENIA (WE) NR 1858/2005
(18) W związku z powyższym rozporządzenie (WE) nr 1858/2005 powinno zostać odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Tabela w art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1858/2005 otrzymuje następujące brzmienie:
Kraj _BAR_ Przedsiębiorstwo _BAR_ Kod dodatkowy TARIC _BAR_
"Republika Południowej Afryki _BAR_ Haggie Lower Germiston Road Jupiter PO Box 40072 Cleveland Republika Południowej Afryki _BAR_ A023" _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 122/2006
z dnia 23 stycznia 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 74/2004 nakładające ostateczne cło wyrównawcze na przywóz bielizny pościelowej z bawełny pochodzącej z Indii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2026/97 z dnia 6 października 1997 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] ("rozporządzenie podstawowe"),
uwzględniając art. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 74/2004 z dnia 13 stycznia 2004 r. nakładającego ostateczne cło wyrównawcze na przywóz bielizny pościelowej z bawełny pochodzącej z Indii [2],
uwzględniając wniosek przedstawiony przez Komisję po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. POPRZEDNIA PROCEDURA
(1) Rada nałożyła, rozporządzeniem (WE) nr 74/2004, ostateczne cło wyrównawcze na przywóz do Wspólnoty bielizny pościelowej z bawełny sklasyfikowanej w ramach kodów CN ex63022100 (kody TARIC 6302210081, 6302210089), ex63022290 (kod TARIC 6302229019), ex63023100 (kod TARIC 6302310090) oraz ex63023290 (kod TARIC 6302329019), pochodzącej z Indii.
Mając na uwadze dużą liczbę współpracujących stron, dobrano próbę indyjskich producentów eksportujących. Na przedsiębiorstwa włączone do próby nałożono indywidualne stawki celne od 4,4 % do 10,4 %, natomiast względem innych przedsiębiorstw współpracujących, niewłączonych do próby, zastosowano stawkę celną 7,6 %.
Stawka celna w wysokości 10,4 % została nałożona na przedsiębiorstwa, które albo nie zgłosiły się, albo nie współpracowały w dochodzeniu.
(2) Artykuł 2 rozporządzenia (WE) nr 74/2004 stanowi, że jeśli nowy producent eksportujący w Indiach przedstawi Komisji wystarczające dowody na to, że nie dokonywał wywozu produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 tego rozporządzenia, do Wspólnoty w okresie objętym dochodzeniem (od dnia 1 października 2001 r. do dnia 30 września 2002 r.) ("pierwsze kryterium") oraz że nie jest związany z żadnym indyjskim eksporterem ani producentem podlegającym środkom antysubsydyjnym nałożonym na mocy wspomnianego rozporządzenia ("drugie kryterium"), a także rzeczywiście dokonywał wywozu produktu objętego postępowaniem do Wspólnoty po okresie objętym dochodzeniem, na którym oparte są środki, lub stał się stroną nieodwołalnego zobowiązania umownego do wywozu do Wspólnoty znaczącej ilości produktu objętego postępowaniem ("trzecie kryterium"), wówczas art. 1 ust. 3 wspomnianego rozporządzenia może zostać zmieniony poprzez przyznanie nowemu producentowi eksportującemu stawki celnej mającej zastosowanie względem przedsiębiorstw współpracujących nie objętych próbą, wynoszącej 7,6 %.
(3) Rozporządzeniem (WE) nr 2143/2004 [3] do wykazu indyjskich eksporterów/producentów, zawartego w załączniku do rozporządzenia (WE) nr 74/2004, dodano piętnaście przedsiębiorstw.
B. WNIOSKI NOWYCH EKSPORTERÓW/PRODUCENTÓW
(4) Trzynaście indyjskich przedsiębiorstw złożyło wniosek o przyznanie im takiego samego statusu ("status nowego eksportera/producenta"), jak przedsiębiorstwom współpracującym w pierwotnym dochodzeniu, których nie objęto próbą.
(5) Cztery indyjskie przedsiębiorstwa domagające się przyznania im statusu nowego eksportera/producenta nie udzieliły odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu ani nie dostarczyły informacji dodatkowych wymaganych po tym, jak przedsiębiorstwa te udzieliły niekompletnych odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu.
W związku z powyższym nie można było sprawdzić, czy przedsiębiorstwa te spełniły kryteria, o których mowa w art. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 74/2004, i ich wnioski musiały zostać odrzucone.
(6) Pozostałe osiem przedsiębiorstw udzieliło odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu, którego celem było stwierdzenie, czy przedsiębiorstwa te przestrzegały przepisów art. 2 rozporządzenia (WE) nr 74/2004.
(7) Uważa się, że dowody przedstawione przez pięciu spośród wspomnianych wyżej indyjskich eksporterów/producentów są wystarczające do przyznania im stawki celnej stosowanej względem przedsiębiorstw współpracujących nieobjętych próbą (czyli 7,6 %) i w związku z tym dodania ich do wykazu eksporterów/producentów zawartego w załączniku ("załącznik") do rozporządzenia (WE) nr 74/2004.
(8) Spośród pozostałych trzech indyjskich eksporterów/producentów, dwóch dokonywało wywozu produktu objętego postępowaniem do Wspólnoty w okresie objętym pierwotnym dochodzeniem (tj. od dnia 1 października 2001 r. do dnia 30 września 2002 r.), a jeden nie był w stanie przedstawić żadnych dowodów na to, że nie dokonywał wywozu do Wspólnoty w okresie objętym dochodzeniem.
(9) W tych okolicznościach stwierdzono, że w odniesieniu do trzech przedsiębiorstw, o których mowa powyżej, przynajmniej jedno kryterium określone w art. 2 rozporządzenia (WE) nr 74/2004, tzn. kryterium pierwsze, nie zostało spełnione.
Z tego względu ich wnioski musiały zostać odrzucone.
(10) Przedsiębiorstwa, którym nie przyznano statusu nowego eksportera/producenta, poinformowano o przyczynach podjęcia takiej decyzji oraz umożliwiono im przedstawienie swoich opinii na piśmie.
(11) Wszystkie argumenty i uwagi przedstawione przez zainteresowane strony zostały przeanalizowane i należycie uwzględnione w stosownych przypadkach,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do wykazu eksporterów/producentów z Indii zawartego w załączniku do rozporządzenia (WE) nr 74/2004 dodaje się następujące przedsiębiorstwa:
Alok Industries Limited _BAR_ Mumbai _BAR_
Texel Industries _BAR_ Chennai _BAR_
Textrade International Private Limited _BAR_ Mumbai _BAR_
Welspun India Limited _BAR_ Mumbai _BAR_
Yellows Spun and Linens Private Limited _BAR_ Mumbai _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 123/2006
z dnia 23 stycznia 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1338/2002 nakładające ostateczne cło wyrównawcze na przywóz kwasu sulfanilowego pochodzącego z Indii oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1339/2002 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz kwasu sulfanilowego pochodzącego m.in. z Indii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] ("podstawowe rozporządzenie antydumpingowe"), w szczególności jego art. 8 i art. 11 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2026/97 z dnia 6 października 1997 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [2] ("podstawowe rozporządzenie antysubsydyjne"), w szczególności jego art. 13 i 19,
uwzględniając wniosek przedstawiony przez Komisję po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. POSTĘPOWANIE
1.
Wcześniejsze dochodzenia oraz obowiązujące środki
(1) W lipcu 2002 r. Rada nałożyła, rozporządzeniem (WE) nr 1338/2002 [3], ostateczne cła wyrównawcze na przywóz kwasu sulfanilowego pochodzącego z Indii.
Tego samego dnia Rada nałożyła, rozporządzeniem (WE) nr 1339/2002 [4], ostateczne cła antydumpingowe na przywóz kwasu sulfanilowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej i Indii ("środki").
(2) W ramach wymienionych postępowań Komisja przyjęła, decyzją 2002/611/WE [5] zobowiązanie cenowe złożone przez indyjskie przedsiębiorstwo, tj. Kokan Synthetics & Chemicals Pvt Ltd. ("przedsiębiorstwo").
(3) W czerwcu 2003 r. Komisja wszczęła ponowne dochodzenie w sprawie absorpcji, zgodnie z art. 12 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego, dotyczące przywozu kwasu sulfanilowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej ("ChRL") [6].
(4) W grudniu 2003 r. przedsiębiorstwo poinformowało Komisję o zamiarze dobrowolnego wycofania swojego zobowiązania.
Tym samym decyzja Komisji w sprawie przyjęcia tego zobowiązania została uchylona decyzją Komisji 2004/225/WE [7].
(5) W lutym 2004 r. dochodzenie w sprawie absorpcji dotyczące przywozu kwasu sulfanilowego pochodzącego z ChRL zostało zakończone na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 236/2004 [8], które zwiększyło stawkę ostatecznego cła antydumpingowego w odniesieniu do ChRL z 21 % do 33,7 % ("dochodzenie w sprawie absorpcji").
2.
Wniosek o przeprowadzenie przeglądu okresowego
(6) W grudniu 2004 r., po zakończeniu dochodzenia w sprawie absorpcji, przedsiębiorstwo złożyło wniosek dotyczący częściowego przeglądu okresowego zgodnie z art. 11 ust. 3 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego i art. 19 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego, którego zakres byłby ograniczony do zbadania możliwości przywrócenia jego zobowiązania.
(7) Przedsiębiorstwo stwierdziło, iż jego wniosek dotyczący wycofania zobowiązania wynikał z faktu, że po nałożeniu środków w 2002 r. chińscy eksporterzy dokonali absorpcji nałożonych ceł antydumpingowych, co spowodowało obniżenie cen i uniemożliwiło dotrzymanie zobowiązania.
Przedsiębiorstwo odniosło się również do faktu, że w wyniku zakończenia przeglądu dotyczącego absorpcji poziom cła nałożonego na przywóz z ChRL został podwyższony, pozwalając tym samym na wzrost cen rynkowych.
Dlatego też przedsiębiorstwo poinformowało Komisję, iż jest gotowe do ponownego złożenia zobowiązania zgodnie z określonymi poprzednio warunkami i zasadami, które były uważane za odpowiednie do usunięcia szkodliwego wpływu dumpingu i subsydiowania.
(8) Przedsiębiorstwo przedstawiło wystarczające dowody prima facie na to, że nie przeprowadzono w nim żadnych zmian strukturalnych od czasu poprzednich ustaleń, które mogły mieć wpływ na możliwość przyjęcia i wykonania zobowiązania.
(9) W kwietniu 2005 r., zgodnie z zawiadomieniem opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [9], Komisja wszczęła częściowy przegląd okresowy środków antydumpingowych i wyrównawczych mających zastosowanie do przywozu kwasu sulfanilowego pochodzącego z Indii, którego zakres ograniczony był do zbadania możliwości przyjęcia zobowiązania złożonego przez przedsiębiorstwo.
3.
Procedura
(10) Komisja oficjalnie powiadomiła przedstawicieli kraju wywozu, wnioskodawcę i przemysł wspólnotowy o wszczęciu częściowego przeglądu okresowego, jak również umożliwiła wszystkim stronom, których ta sprawa dotyczy bezpośrednio, przedstawienie swoich opinii na piśmie oraz wystąpienie z wnioskiem o przesłuchanie.
(11) Przedsiębiorstwo oficjalnie ponowiło swoje pierwotne zobowiązanie.
(12) Komisja zgromadziła i zweryfikowała wszelkie informacje uznane za niezbędne do celów zbadania możliwości ponownego przyjęcia tego zobowiązania.
B. WYNIKI DOCHODZENIA
(13) W trakcie dochodzenia wykazano, iż nie przeprowadzono żadnych zmian strukturalnych w przedsiębiorstwie od czasu pierwotnego dochodzenia, które mogły mieć negatywny wpływ na możliwość przyjęcia i wykonania zobowiązania.
Ponadto doświadczenie nabyte podczas stosowania pierwotnego zobowiązania wykazało, iż przedsiębiorstwo przestrzegało warunków zobowiązania, które mogło być skutecznie monitorowane przez Komisję.
(14) Jednakże należy zauważyć, iż odnotowano znaczne różnice cen podstawowych składników wykorzystywanych przy produkcji kwasu sulfanilowego od czasu pierwotnego dochodzenia, w szczególności aniliny oraz jej podstawowego substratu – benzenu.
Mając na uwadze powyższe, wnioskodawca zgodził się na indeksowanie ceny minimalnej pierwotnie zawartej w zobowiązaniu, aby odzwierciedlić cykliczny charakter cen kwasu sulfanilowego w sposób eliminujący ryzyko wyrządzającego szkodę dumpingu.
Z uwagi na fakt, iż istnieje ogólnie dostępna i niezależna baza danych zawierająca wiarygodne informacje o międzynarodowych cenach benzenu, a nie ma takowej dla cen aniliny, oraz mając na uwadze silną zależność między ceną benzenu i ceną aniliny, indeksowanie zostało oparte na cenie benzenu.
(15) Przemysł wspólnotowy stwierdził, iż nie należy umożliwiać wnioskodawcy wyboru środka, a w szczególności pozwalać na przestrzeganie minimalnej ceny importowej tylko wtedy, gdy obowiązujące ceny rynkowe odpowiadają przedsiębiorstwu.
Istotnie, przedsiębiorstwo nie powinno mieć możliwości wprowadzania zmian do formy środków na podstawie zmian występujących na rynku.
Jednakże należy uwzględnić wyjątkowe okoliczności rozpatrywanego przypadku.
W tym zakresie należy zauważyć, że dochodzenie w sprawie absorpcji wykazało, iż spadek cen rynkowych w okresie, gdy przedsiębiorstwo dobrowolnie wycofało swoje zobowiązanie, był spowodowany absorpcją cła antydumpingowego nałożonego na przywóz kwasu sulfanilowego pochodzącego z ChRL.
Dlatego też i ze względu na zmianę okoliczności wynikającą z dochodzenia w sprawie absorpcji wniosek przedsiębiorstwa dotyczący ponownego złożenia zobowiązania uznaje się za właściwy.
(16) Przemysł wspólnotowy stwierdził ponadto, iż złożone zobowiązanie powinno zostać przyjęte jedynie w następstwie pełnego przeglądu okresowego, ponieważ zmiany występujące na rynku, które mogłyby uzasadnić nowe zobowiązanie, mogą również stanowić uzasadnienie dla dokonania przeglądu marginesu dumpingu dla tego przedsiębiorstwa.
W tym kontekście należy zauważyć, iż obecne dochodzenie jest ograniczone w zakresie do zbadania możliwości przyjęcia zobowiązania złożonego przez przedsiębiorstwo oraz że nie otrzymano żadnego wniosku dotyczącego przeglądu okresowego o innym zakresie.
Wniosek ten musiał zatem zostać odrzucony.
(17) Jeden z użytkowników złożył wniosek o obniżenie cła antydumpingowego lub, alternatywnie, o zajęcie się kwestią ograniczonej dostępności oczyszczonego kwasu sulfanilowego na rynku wspólnotowym poprzez wprowadzenie systemu kontyngentów.
Również i ten wniosek musiał zostać odrzucony ze względu na ograniczony zakres obecnego dochodzenia.
C. ZOBOWIĄZANIE
(18) Mając na uwadze powyższe, wymienione zobowiązanie zostało przyjęte na mocy decyzji Komisji 2006/37/WE [10].
(19) W celu umożliwienia Komisji dalszego skutecznego monitorowania zgodności działalności przedsiębiorstwa ze zobowiązaniem zwolnienie z cła antydumpingowego będzie uzależnione od przedstawienia faktury handlowej zawierającej przynajmniej te elementy, które zostały wymienione w załączniku, w chwili złożenia wniosku o dopuszczenie do swobodnego obrotu odpowiednim organom celnym.
Informacje te są również niezbędne, aby umożliwić organom celnym dokładne ustalenie, że przesyłki odpowiadają dokumentom handlowym.
Jeżeli taka faktura nie zostanie przedstawiona lub też przedłożona faktura nie odpowiada produktowi przedstawionemu organom celnym, należne będzie z tego tytułu cło, zgodnie z odpowiednią stawką cła antydumpingowego i wyrównawczego.
(20) Aby zagwarantować skuteczne przestrzeganie zobowiązania, importerzy powinni zostać poinformowani, że naruszenie zobowiązania może prowadzić do zastosowania z mocą wsteczną cła antydumpingowego i wyrównawczego w odniesieniu do transakcji, których to dotyczy.
Dlatego też konieczne jest wprowadzenie w życie przepisów prawnych przewidujących powstanie długu celnego na poziomie właściwego cła antydumpingowego i wyrównawczego w przypadku naruszenia jakiegokolwiek warunku zwolnienia.
Dług celny powinien zatem powstać wówczas, gdy zgłaszający wybrał opcję dopuszczenia towarów do swobodnego obrotu, tj. bez pobierania cła antydumpingowego i wyrównawczego, oraz w przypadku stwierdzenia naruszenia przynajmniej jednego warunku tego zobowiązania.
(21) W przypadku naruszenia zobowiązania cło antydumpingowe i wyrównawcze możne zostać pobrane w przypadku, gdy Komisja wycofa przyjęcie zobowiązania zgodnie z art. 8 ust. 9 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego lub art. 13 ust. 9 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego, odnosząc się do konkretnej transakcji i stwierdzając nieważność stosownej faktury w ramach zobowiązania. Dlatego też, zgodnie z art. 14 ust. 7 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego i art. 24 ust. 7 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego, organy celne powinny niezwłocznie poinformować Komisję o każdym stwierdzonym przypadku naruszenia zobowiązania.
(22) Należy zauważyć, że w przypadku naruszenia zobowiązania, wycofania się z niego lub w przypadku wycofania przyjęcia tego zobowiązania przez Komisję automatycznie stosowane są, zgodnie z art. 8 ust. 9 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego i art. 13 ust. 9 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego, cła antydumpingowe i wyrównawcze nałożone na mocy art. 9 ust. 4 wcześniejszego rozporządzenia antydumpingowego i art. 15 ust. 1 późniejszego rozporządzenia antysubsydyjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
W art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1338/2002 i rozporządzenia (WE) nr 1339/2002 dodaje się ustęp w następującym brzmieniu:
"3.
Nie naruszając przepisów ust. 1, ostatecznego cła nie stosuje się do przywozu towarów dopuszczonych do swobodnego obrotu zgodnie z art. 2.".
2.
W rozporządzeniu Rady (WE) nr 1338/2002 dodaje się artykuł w następującym brzmieniu:
"Artykuł 2
1.
Przywóz produktów zgłoszonych do procedury dopuszczenia do swobodnego obrotu, fakturowanych przez przedsiębiorstwa, których zobowiązania zostały przyjęte przez Komisję i których nazwy są wskazane w decyzji Komisji 2006/37/WE [11] oraz wprowadzanych do niej zmianach, jest zwolniony z ceł nałożonych na mocy art. 1, pod warunkiem że:
- zostały one wytworzone, przewiezione i zafakturowane bezpośrednio przez przedsiębiorstwa, o których mowa, pierwszemu niezależnemu odbiorcy we Wspólnocie, oraz
- do przywożonych towarów dołączona jest ważna faktura w ramach zobowiązania.
Faktura w ramach zobowiązania jest fakturą handlową zawierającą przynajmniej elementy i oświadczenia określone w załączniku, oraz
- towary zgłoszone i przedstawione organom celnym odpowiadają dokładnie opisowi na fakturze w ramach zobowiązania.
2. Dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia do dopuszczenia do swobodnego obrotu w każdym przypadku, gdy zostanie stwierdzone, w odniesieniu do towarów, o których mowa w art. 1 i zwolnionych z ceł zgodnie z warunkami wyszczególnionymi w ust. 1, że przynajmniej jeden warunek nie jest spełniony. Warunek określony w ust. 1 tiret drugie uznaje się za niespełniony w przypadku stwierdzenia, że faktura w ramach zobowiązania jest niezgodna z przepisami załącznika lub nie jest autentyczna, lub w przypadku gdy Komisja wycofa przyjęcie zobowiązania zgodnie z art. 8 ust. 9 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebedących członkami Wspólnoty Europejskiej [12] lub art. 13 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, na mocy rozporządzenia lub decyzji, które odnoszą się do konkretnej(-ych) transakcji i uznają stosowną(-e) fakturę(-y) w ramach zobowiązań za nieważną(-e).
3.
Importerzy akceptują jako część normalnego ryzyka handlowego, że niewypełnienie przez którąkolwiek ze stron przynajmniej jednego warunku wymienionego w ust. 1 i określonego szczegółowo w ust. 2 może spowodować powstanie długu celnego na mocy art. 201 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [13].
Powstały dług celny pobiera się po wycofaniu przez Komisję przyjęcia zobowiązania.
3.
W rozporządzeniu Rady (WE) nr 1339/2002 dodaje się artykuł w następującym brzmieniu:
"Artykuł 2
1.
Przywóz produktów zgłoszonych do procedury dopuszczenia do swobodnego obrotu, fakturowanych przez przedsiębiorstwa, których zobowiązania zostały przyjęte przez Komisję i których nazwy są wskazane w decyzji Komisji 2006/37/WE [14] oraz wprowadzanych do niej zmianach, jest zwolniony z ceł nałożonych na mocy art. 1, pod warunkiem że:
- zostały one wytworzone, przewiezione i zafakturowane bezpośrednio przez przedsiębiorstwa, o których mowa, pierwszemu niezależnemu odbiorcy we Wspólnocie, oraz
- do przywożonych towarów dołączona jest ważna faktura w ramach zobowiązania.
Faktura w ramach zobowiązania jest fakturą handlową zawierającą przynajmniej elementy i oświadczenia określone w załączniku, oraz
- towary zgłoszone i przedstawione organom celnym odpowiadają dokładnie opisowi na fakturze w ramach zobowiązania.
2. Dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia do dopuszczenia do swobodnego obrotu w każdym przypadku, gdy zostanie stwierdzone, w odniesieniu do towarów, o których mowa w art. 1 i zwolnionych z ceł zgodnie z warunkami wyszczególnionymi w ust. 1, że przynajmniej jeden warunek nie jest spełniony. Warunek określony w ust. 1 tiret drugie uznaje się za niespełniony w przypadku stwierdzenia, że faktura w ramach zobowiązania jest niezgodna z przepisami załącznika lub nie jest autentyczna, lub w przypadku gdy Komisja wycofa przyjęcie zobowiązania zgodnie z art. 8 ust. 9 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 lub art. 13 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, na mocy rozporządzenia lub decyzji, które odnoszą się do konkretnej(-ych) transakcji i uznają stosowną(-e) fakturę(-y) w ramach zobowiązań za nieważną(-e).
3.
Importerzy akceptują jako część normalnego ryzyka handlowego, że niewypełnienie przez którąkolwiek ze stron przynajmniej jednego warunku wymienionego w ust. 1 i określonego szczegółowo w ust. 2 może spowodować powstanie długu celnego na mocy art. 201 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [15].
Powstały dług celny pobiera się po wycofaniu przez Komisję przyjęcia zobowiązania.
4.
Tekst zawarty w załączniku do niniejszego rozporządzenia dodaje się do rozporządzenia (WE) nr 1338/2002 i rozporządzenia (WE) nr 1339/2002.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 124/2006
z dnia 25 stycznia 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 26 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 125/2006
z dnia 24 stycznia 2006 r.
ustanawiające wartości jednostkowe w celu określenia wartości celnej niektórych łatwo psujących się towarów
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 [2] ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92, a w szczególności jego art. 173, ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 173 do 177 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 przewidują, że Komisja okresowo ustala wartości jednostkowe dla produktów wskazanych w klasyfikacji w załączniku 26 do tego rozporządzenia.
(2) Stosowanie zasad i kryteriów określonych w wyżej wymienionych artykułach do elementów przekazanych Komisji zgodnie z art. 173 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 prowadzi do ustanowienia wartości jednostkowych określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w stosunku do produktów, o których mowa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wartości jednostkowe określone w art. 173 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 ustanawia się zgodnie z tabelą zawartą w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 27 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 126/2006
z dnia 25 stycznia 2006 r.
określające zakres, w jakim mogą zostać przyjęte wnioski złożone w grudniu 2005 r. o pozwolenia na przywóz niektórych produktów z wieprzowiny w systemie przewidzianym w umowach zawartych przez Wspólnotę z Bułgarią i Rumunią
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 2040/2005 z dnia 14 grudnia 2005 r. ustanawiające zasady stosowania w sektorze wieprzowiny systemu przewidzianego w Układach europejskich z Bułgarią i Rumunią [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ilości objęte wnioskami o pozwolenia na przywóz złożonymi na pierwszy kwartał 2006 r. są mniejsze lub równe dostępnym ilościom i mogą w związku z tym zostać w całości uwzględnione.
(2) Należy określić nadwyżkę dodawaną do ilości dostępnej w następnym okresie.
(3) Należy zwrócić uwagę podmiotów gospodarczych na to, że pozwolenia mogą być wykorzystane tylko dla produktów spełniających wszystkie wymagania przepisów weterynaryjnych aktualnie obowiązujących we Wspólnocie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Uwzględnia się wnioski o pozwolenie na przywóz złożone na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 marca 2006 r. na mocy rozporządzenia (WE) nr 2040/2005 w stopniu określonym w załączniku I.
2.
Na okres od dnia 1 kwietnia do dnia 30 czerwca 2006 r. można składać wnioski o pozwolenia na przywóz odnośnie do całkowitej ilości określonej w załączniku II, zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 2040/2005.
3.
Pozwolenia mogą być wykorzystane tylko dla produktów spełniających wszystkie wymagania przepisów weterynaryjnych aktualnie obowiązujących we Wspólnocie.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 26 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 127/2006
z dnia 25 stycznia 2006 r.
określające procentowo miarę, w jakiej mogą zostać uwzględnione wnioski o pozwolenie na przywóz, złożone w styczniu 2006 r. w ramach kontyngentów taryfowych na wołowinę i cielęcinę, przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 1279/98 dla Bułgarii i Rumunii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1279/98 z dnia 19 czerwca 1998 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania kontyngentów taryfowych na wołowinę i cielęcinę, przewidzianych w decyzjach Rady 2003/286/WE i 2003/18/WE dla Bułgarii i Rumunii [2], w szczególności jego art. 4 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
Artykuł 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1279/98 ustalił ilości produktów wołowych i cielęcych, pochodzących z Rumunii i Bułgarii, jakie można importować na warunkach specjalnych w okresie od 1 lipca 2005 r. do 30 czerwca 2006 r.
Ilości produktów wołowych i cielęcych, pochodzących z Rumunii i Bułgarii, o jakie występowano we wnioskach o wydanie pozwolenia na przywóz, mogą być uwzględnione w całości,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Każdy wniosek o wydanie pozwolenia na przywóz w ramach kontyngentów, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1279/98, złożony dla okresu od 1 stycznia do 30 czerwca 2006 r., jest uwzględniany w całości.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 26 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie obowiązuje w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 128/2006
z dnia 25 stycznia 2006 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na przywóz cukru trzcinowego w ramach niektórych kontyngentów taryfowych i porozumień preferencyjnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1095/96 z dnia 18 czerwca 1996 r. w sprawie wprowadzania koncesji określonych na liście koncesyjnej CXL sporządzonej w wyniku zakończenia negocjacji GATT XXIV.6 [2],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1159/2003 z dnia 30 czerwca 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady przywozu cukru trzcinowego w latach gospodarczych 2003/2004, 2004/2005, 2005/2006 w ramach niektórych kontyngentów taryfowych i umów preferencyjnych oraz zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1464/95 i (WE) nr 779/96 [3], w szczególności jego art. 5 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 9 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 przewiduje szczegółowe zasady dotyczące ustalenia zobowiązań dostawy, po zerowej stawce celnej, produktów oznaczonych kodem CN 1701, wyrażonych jako ekwiwalent cukru białego i pochodzących z krajów, które podpisały Protokół AKP i Umowę z Indiami.
(2) Na podstawie dokumentacji przewidzianej w art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 okazało się, że dostępne są jeszcze ilości cukru dla zobowiązań do dostawy cukru preferencyjnego pochodzącego z Indii na okres dostawy 2005/2006, odnośnie do których limity zostały już wykorzystane.
(3) W tych warunkach Komisja musi zaznaczyć, iż wspomniane limity należy uważać za niewykorzystane,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Limity zobowiązań do dostawy cukru preferencyjnego pochodzącego z Indii na okres dostawy 2005/2006 uważa się za niewykorzystane.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 26 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 129/2006
z dnia 25 stycznia 2006 r.
zmieniające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na niektóre produkty w sektorze cukru, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1011/2005, na rok gospodarczy 2005/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1423/95 z dnia 23 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu produktów innych niż melasy w sektorze cukru [2], w szczególności jego art. 1 ust. 2 akapit drugi, zdanie drugie, oraz art. 3 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności stosowanych do przywozu cukru białego, cukru surowego i niektórych syropów w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006 zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1011/2005 [3].
Ceny te i kwoty zostały ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 111/2006 [4].
(2) Dane, którymi obecnie dysponuje Komisja, prowadzą do zmiany wymienionych kwot, zgodnie z zasadami i szczegółowymi przepisami wykonawczymi przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 1423/95,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1423/95, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1011/2005 w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006, zmienia się zgodnie z kwotami wskazanymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 26 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 130/2006
z dnia 23 stycznia 2006 r.
nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz kwasu winowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] ("rozporządzenie podstawowe"), w szczególności jego art. 9,
uwzględniając wniosek Komisji, przedstawiony po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. ŚRODKI TYMCZASOWE
(1) Komisja nałożyła rozporządzeniem (WE) nr 1259/2005 [2] ("rozporządzenie tymczasowe") tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz kwasu winowego ("KW") obecnie objętego kodem CN 29181200, pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej ("ChRL").
(2) Należy przypomnieć, że dochodzenie w sprawie dumpingu i szkody obejmowało okres od dnia 1 lipca 2003 r. do dnia 30 czerwca 2004 r. (okres objęty dochodzeniem – "OD").
Jeśli chodzi o tendencje istotne dla oceny szkody, Komisja przeanalizowała dane obejmujące okres od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 30 czerwca 2004 r. ("okres badany").
Okres przyjęty do ustaleń w sprawie podcięcia cenowego, zaniżania cen oraz usuwania szkód to wspomniany wcześniej okres objęty dochodzeniem.
B. PÓŹNIEJSZA PROCEDURA
(3) Po nałożeniu tymczasowego cła antydumpingowego na przywóz KW pochodzącego z ChRL niektóre z zainteresowanych stron przedłożyły pisemne uwagi.
(4) Komisja prowadziła dalsze badanie i weryfikację informacji uważanych za niezbędne do ostatecznych ustaleń.
Po nałożeniu środków tymczasowych Komisja przeprowadziła dalsze weryfikacje, głównie w celu zweryfikowania ustalenia wartości normalnej, na terenie następujących przedsiębiorstw:
Producenci eksportujący w ChRL
- Hangzhou Bioking Biochemical Engineering Co., Ltd, Hangzhou, ChRL,
- Changmao Biochemical Engineering Co., Ltd, Changzhou City, ChRL,
- Ninghai Organic Chemical Factory, Ninghai, ChRL.
(5) Wszystkie strony zostały poinformowane o zasadniczych faktach i okolicznościach, na podstawie których zamierzano zalecić nałożenie ostatecznego cła antydumpingowego i ostateczny pobór kwot zabezpieczonych w postaci cła tymczasowego.
Ponadto stronom przyznano okres, w którym mogą przedstawić uwagi związane z ujawnieniem informacji.
(6) Rozpatrzono ustne i pisemne uwagi przedstawione przez zainteresowane strony i, w stosownych przypadkach, odpowiednio zmieniono ustalenia.
C. PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY
(7) Produktem objętym postępowaniem jest kwas winowy, obecnie objęty kodem CN 29181200.
Produkt objęty postępowaniem stosowany jest w winie, napojach, dodatkach do żywności, jako opóźniacz do gipsu oraz w wielu innych produktach.
Otrzymywany jest jako produkt uboczny w produkcji wina, tak jak jest to w przypadku wszystkich producentów wspólnotowych, lub w procesie syntezy chemicznej ze związków petrochemicznych, tak jak jest to w przypadku wszystkich producentów eksportujących z ChRL.
(8) Dwóch importerów twierdziło, że należy rozróżnić KW klasy spożywczej lub farmaceutycznej, taki jak naturalny KW produkowany przez przemysł wspólnotowy, i syntetyczny KW klasy technicznej (niespożywczy).
Twierdzili oni również, że syntetyczny KW należy wyłączyć z postępowania, ponieważ – w przeciwieństwie do KW produkowanego przez przemysł wspólnotowy – KW klasy technicznej nie nadaje się do spożycia przez człowieka.
(9) Jeden importer zaznaczył również, że KW produkowany przez przemysł wspólnotowy oraz KW przywożony z ChRL jest wynikiem zupełnie innego procesu produkcyjnego i tylko naturalny KW może być stosowany do produkcji wina.
Importer ten twierdził ponadto, że określony rodzaj KW, który przywoził, był dostosowany do potrzeb jednego konkretnego użytkownika i nie mógł być stosowany przez innych.
W związku z tym utrzymywał on, że ten rodzaj KW oraz KW produkowany przez przemysł wspólnotowy nie były produktami podobnymi.
(10) Jakkolwiek uznaje się, że istnieją różne rodzaje KW, których nie można stosować do tych samych celów, w dochodzeniu potwierdzono, że wszystkie rodzaje KW mają te same podstawowe cechy fizyczne i chemiczne.
Jeśli chodzi o zastosowanie do produkcji wina, stanowiącej około 25 % udziału w rynku, stosować można wyłącznie naturalny kwas winowy.
Jednakże do pozostałych 75 % udziału w rynku, w tym niektórych produktów przeznaczonych do spożycia przez człowieka, można stosować zarówno naturalny, jak i syntetyczny KW, i dlatego są one względem siebie konkurencyjne.
Należy również zauważyć, że same procesy produkcyjne nie mają znaczenia dla określenia produktu podobnego.
(11) Wobec braku uwag dotyczących produktu objętego postępowaniem i produktu podobnego, motywy od 11 do 13 rozporządzenia tymczasowego zostają niniejszym potwierdzone.
D. DUMPING
1.
Traktowanie na zasadach rynkowych ("MET")
(12) Wobec braku uwag dotyczących przyznania MET, ustalenia zawarte w motywach od 14 do 17 rozporządzenia tymczasowego zostają ostatecznie potwierdzone.
2.
Wartość normalna
(13) Po tymczasowym ujawnieniu wniosków tymczasowych nie otrzymano żadnych uwag dotyczących metod ustalenia wartości normalnej.
W związku z tym wnioski zawarte w motywach od 18 do 34 rozporządzenia tymczasowego zostają ostatecznie potwierdzone.
3.
Cena eksportowa
(14) Wobec braku stosownych uwag dotyczących cen eksportowych, ustalenia zawarte w motywie 35 rozporządzenia tymczasowego zostają ostatecznie potwierdzone.
4.
Porównanie
(15) Wobec braku uwag dotyczących porównania między wartością normalną a cenami eksportowymi, ustalenia zawarte w motywach 36 i 37 rozporządzenia tymczasowego zostają ostatecznie potwierdzone.
5.
Margines dumpingu
a) Dla współpracujących producentów eksportujących, którym przyznano MET
(16) Dwóch producentów eksportujących przedstawiło zarzuty dotyczące szczegółowych obliczeń dokonanych w celu określenia poziomu stwierdzonych tymczasowych marginesów dumpingu.
Uwagi te rozważono w świetle skorygowanych danych uzyskanych w trakcie wizyt weryfikacyjnych, zgodnie z motywem 4 niniejszego rozporządzenia.
Następnie poprawiono niektóre błędy obliczeniowe.
(17) Zatem ostateczne średnie ważone marginesy dumpingu wyrażone jako wartość procentowa ceny cif na granicy Wspólnoty przed ocleniem są następujące:
Przedsiębiorstwo _BAR_ Ostateczny margines dumpingu _BAR_
Hangzhou Bioking Biochemical Engineering Co., Ltd, Hangzhou _BAR_ 0,3 % _BAR_
Changmao Biochemical Engineering Co., Ltd, Changzhou City _BAR_ 10,1 % _BAR_
Ninghai Organic Chemical Factory, Ninghai _BAR_ 4,7 % _BAR_
b) Dla pozostałych producentów eksportujących
(18) Po tymczasowym ujawnieniu wniosków nie otrzymano żadnych uwag dotyczących metod obliczania marginesu dumpingu dla wszystkich pozostałych producentów eksportujących.
Zatem tymczasowy poziom dumpingu dla całego kraju wynoszący 34,9 % ceny cif na granicy Wspólnoty zostaje ostatecznie potwierdzony.
E. SZKODA
1.
Produkcja wspólnotowa
(19) Wobec braku uwag dotyczących produkcji wspólnotowej, motywy 43 i 44 rozporządzenia tymczasowego zostają niniejszym potwierdzone.
2.
Definicja przemysłu wspólnotowego
(20) Jeden z importerów stwierdził, że niektórzy producenci wspólnotowi, występujący pierwotnie jako skarżący, zaprzestali produkcji i zwrócili się do Komisji z prośbą o zweryfikowanie, czy nadal istniało wystarczające poparcie dla dochodzenia zgodnie z art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
(21) W tym względzie dochodzenie potwierdziło, że producenci popierający zarzut stanowili ponad 95 % szacowanej produkcji wspólnotowej w OD.
Dlatego też wymogi określone w art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego są spełnione.
(22) Wobec braku innych uwag dotyczących definicji przemysłu wspólnotowego, motyw 45 rozporządzenia tymczasowego zostaje niniejszym potwierdzony.
3.
Konsumpcja we Wspólnocie
(23) Wobec braku uwag dotyczących konsumpcji we Wspólnocie, motyw 46 rozporządzenia tymczasowego zostaje niniejszym potwierdzony.
4.
Przywóz do Wspólnoty z kraju, którego dotyczy postępowanie
(24) Wobec braku uwag dotyczących przywozu do Wspólnoty z kraju, którego dotyczy postępowanie, motywy od 47 do 52 rozporządzenia tymczasowego zostają niniejszym potwierdzone.
5.
Sytuacja przemysłu wspólnotowego
(25) Jeden importer/użytkownik oraz jeden eksporter wyrazili sprzeciw wobec analizy dokonanej w rozporządzeniu tymczasowym, argumentując to tym, że niektórzy producenci WE zaprzestali produkcji i dlatego nie powinni być uwzględniani w ocenie sytuacji przemysłu wspólnotowego.
(26) Należy zauważyć, że przeprowadzona przez Komisję analiza czynników, o których mowa w art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, nie obejmowała danych z przedsiębiorstw, które zaprzestały produkcji.
Przedsiębiorstwa takie wspomniano w rozporządzeniu tymczasowym tylko w zakresie niezbędnym do zinterpretowania niektórych wskaźników zagregowanych, takich jak np. udział w rynku lub całkowite moce produkcyjne.
Za każdym razem w tekście jednoznacznie wyjaśniono każdy wskaźnik, którego to dotyczyło, aby w pełni i poprawnie dokonać oceny sytuacji przemysłu wspólnotowego.
Dlatego też uważa się, że analizę sytuacji przemysłu wspólnotowego przeprowadzono zgodnie z rozporządzeniem podstawowym.
(27) Wobec braku innych uwag dotyczących sytuacji przemysłu wspólnotowego, motywy od 53 do 82 rozporządzenia tymczasowego zostają niniejszym potwierdzone.
F. ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY
(28) Jeden z eksporterów twierdził, że producenci wspólnotowi zajmowali pozycję dominującą na rynku i że przywóz z Chin, stanowiący tylko 11,5 % udziału w rynku, nie mógł być główną przyczyną wystąpienia szkody.
(29) Szacuje się, że udział w rynku produktów przywożonych z ChRL wynosi od 11,5 % do 15,8 %, w zależności od tego, czy dane pochodziły z Eurostatu czy z chińskich źródeł statystycznych.
Udziału w rynku, nawet ostrożnie szacowanego na 11,5 %, nie można uznać za nieznaczny, zważywszy, że zgodnie z rozporządzeniem tymczasowym szkoda była jednoznacznie spowodowana coraz większą presją w wyniku rosnącej wielkości przywozu po cenach w znaczący sposób podcinający ceny przemysłu wspólnotowego.
Kwestia tego, czy przemysł wspólnotowy zajmował pozycję dominującą, nie ma znaczenia w przypadku stwierdzenia, że przemysł wspólnotowy poniósł szkodę wyłącznie z powodu przywozu po cenach dumpingowych.
W tym względzie należy zauważyć, że pomimo większego udziału w rynku, przemysł wspólnotowy nie był w stanie uniknąć znacznych strat w badanym okresie.
Przeczy to twierdzeniu, że zajmował on pozycję dominującą.
Ponadto przywóz z krajów trzecich również gwarantował dostateczną konkurencję na rynku.
(30) Inny eksporter zwrócił uwagę, że nowa produkcja wprowadzona na rynek przez dwóch producentów WE, którzy niedawno rozpoczęli działalność, miała większe znaczenie niż wzrost wielkości przywozu z Chin, w związku z czym producenci są sami odpowiedzialni za wystąpienie szkody.
Jednakże ceny stosowane przez nowych producentów WE były zgodne z cenami stosowanymi przez istniejące już przedsiębiorstwa, a ich produkcja była mniejsza niż produkcja przedsiębiorstw, które zaprzestały działalności.
Z tych powodów, nie uwzględniając przywozu z Chin, ich wejście na rynek nie mogło stanowić wyjaśnienia dla załamania cenowego, które zaistniało w kontekście rosnącej konsumpcji we Wspólnocie.
(31) Inny eksporter twierdził, że ramy regulacyjne wspólnej polityki rolnej zakłócają normalne warunki rynkowe dla producentów WE i że w analizie związku przyczynowego nie zostało to uwzględnione.
Jakkolwiek argument ten przedstawiono tylko ogólnie, należy zauważyć, że wspólna polityka rolna nie reguluje cen samego KW, a jedynie określa minimalne ceny dla niektórych składników służących do produkcji KW, jak również cenę sprzedaży alkoholu.
Jak określono w motywie 89 rozporządzenia tymczasowego, parametry regulacyjne pozostały niezmienione przez cały okres i dlatego nie mogą stanowić wyjaśnienia pogorszenia się sytuacji przemysłu wspólnotowego.
Ponadto nie podają one w wątpliwość, że przywóz z Chin prowadzony był po cenach dumpingowych i powodował szkodę dla przemysłu wspólnotowego.
(32) Wobec braku uwag dotyczących związku przyczynowego, motywy od 83 do 95 rozporządzenia tymczasowego zostają niniejszym potwierdzone.
G. INTERES WSPÓLNOTY
(33) Jeden użytkownik produktów wytwarzanych przez przemysł produkcji gipsu twierdził, że część, jaką KW stanowił w kosztach produkcji ponoszonych przez przemysł produkcji gipsu, o których mowa w rozporządzeniu tymczasowym (poniżej 2 %), była zbyt niska.
Jednakże liczbę tę ustalono na podstawie danych dostarczonych przez to samo przedsiębiorstwo.
Zgodnie z tymi danymi liczba ta byłaby nieco wyższa, gdyby została wyrażona jako procent tylko tych produktów, które zawierają KW.
Z drugiej strony, dwie inne grupy producentów gipsu wskazały, że procent jest dużo niższy niż wspomniany wcześniej.
Potwierdziło to, że dane, których użyto w rozporządzeniu tymczasowym, można uznać za uzasadnione.
(34) Ponadto należy przypomnieć, że według danych Eurostatu produkty gipsowe, w których zastosowano KW jako opóźniacz, nie są narażone na dużą konkurencję ze strony dostawców spoza WE.
W związku z tym podtrzymuje się zawarty w rozporządzeniu tymczasowym wniosek, że umiarkowane cło antydumpingowe na wspomniany odsetek kosztów nie powinno w sposób znaczący wpływać na koszty i pozycję konkurencyjną przemysłu wykorzystującego produkt objęty postępowaniem.
(35) Wspomniany użytkownik twierdził również, że zastosowane środki mogły prowadzić do niedoborów KW, co, jak twierdzono, miało miejsce w przeszłości.
Jednakże nie uważa się, aby cła antydumpingowe ustalone na indywidualnych poziomach dla przedsiębiorstw, które prowadzą wywóz stanowiący około dwóch trzecich wywozu z ChRL, były przeszkodą na rynku WE dla dostawców z ChRL.
(36) Jeden użytkownik produktów wytwarzanych przez przemysł produkcji emulgatorów twierdził, że ich pozycja konkurencyjna zostałaby zagrożona, gdyby zastosowano środki antydumpingowe w odniesieniu do przywozu KW pochodzącego z ChRL.
Użytkownik ten twierdził, że z powodu zmiany technicznej emulgatory w coraz większym stopniu narażone są na konkurencję ze strony producentów spoza UE i że wzrost kosztów po nałożeniu środków antydumpingowych miałby wpływ na ich konkurencyjną pozycję na rynku.
Komisja starała się sprawdzić na podstawie danych ilościowych, w jaki potencjalny sposób środki antydumpingowe wpłynęłyby na tę kategorię użytkowników.
Jednakże z powodu braku konkretnych odpowiedzi na kwestionariusz Komisji oraz wobec braku współpracy ze strony tej grupy użytkowników, nie było to możliwe.
(37) Wobec braku innych uwag dotyczących interesu Wspólnoty, motywy od 98 do 114 rozporządzenia tymczasowego zostają niniejszym potwierdzone.
H. OSTATECZNE ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE
1.
Poziom usuwający szkodę
(38) Po przedstawieniu tymczasowych wniosków przemysł wspólnotowy stwierdził, iż obliczona cena niepowodująca szkody była zbyt niska z dwóch powodów:
- cena surowców spadła w OD, tzn. przemysł zdołał przesunąć część presji cenowej na sektory wcześniejszej fazy produkcji.
Zostało to zauważone w motywie 69 rozporządzenia tymczasowego, natomiast kwestia interesu dostawców została przeanalizowana w motywach od 101 do 106.
Jak wspomniano w motywie 89 rozporządzenia tymczasowego, wspólna polityka rolna określa minimalną cenę zakupu surowca.
Ponadto przedstawiciele przemysłu nie uzasadnili swoich zarzutów ani nie przedstawili żadnych dowodów wskazujących na to, że poziom cen surowców nie był zrównoważony i powinien być wyższy niż minimum.
W związku z tym uznano, że argument ten jest bezpodstawny,
- pojawił się zarzut, że normalna marża zysku (8 %) zastosowana do obliczenia szkody jest zbyt niska dla przemysłu tego rodzaju.
Jednakże biorąc pod uwagę zyski odnotowane przez przemysł wspólnotowy w roku poprzedzającym OD oraz przed wejściem na rynek produktów przywożonych po cenach dumpingowych, odsetek ten stanowi właściwy margines odzwierciedlający normalny poziom zysku, który można by osiągnąć, gdyby nie dokonywano przywozu po cenach dumpingowych.
(39) Wobec braku innych uwag dotyczących poziomu usuwającego szkodę, motywy od 115 do 118 rozporządzenia tymczasowego zostają niniejszym potwierdzone.
2.
Forma i poziom ceł
(40) W związku z powyższym oraz zgodnie z art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego należy nałożyć ostateczne cło antydumpingowe w wysokości ustalonych marginesów dumpingu, ponieważ w przypadku wszystkich producentów eksportujących objętych postępowaniem ustalono, że margines szkody jest wyższy od marginesu dumpingu.
(41) W odniesieniu do formy środków antydumpingowych przemysł wspólnotowy domagał się nałożenia ceny minimalnej opartej na poziomie usuwającym szkodę.
Jednakże, ponieważ poziom cła antydumpingowego opiera się na ustalonym marginesie dumpingu, zgodnie z powyższym motywem, nałożenie cła antydumpingowego w postaci ceł ad valorem zostaje utrzymane.
(42) Na podstawie powyższych ustaleń ostateczne cła są następujące:
Przedsiębiorstwo _BAR_ Margines dumpingu _BAR_
Hangzhou Bioking Biochemical Engineering Co., Ltd, Hangzhou _BAR_ De minimis _BAR_
Changmao Biochemical Engineering Co., Ltd, Changzhou City _BAR_ 10,1 % _BAR_
Ninghai Organic Chemical Factory, Ninghai _BAR_ 4,7 % _BAR_
Wszystkie inne przedsiębiorstwa: _BAR_ 34,9 % _BAR_
(43) Stawki cła antydumpingowego dla poszczególnych przedsiębiorstw zawarte w niniejszym rozporządzeniu zostały określone na podstawie ustaleń niniejszego dochodzenia.
Dlatego też odzwierciedlają one sytuację istniejącą w czasie dochodzenia i odnoszącą się do tych przedsiębiorstw.
Stawki te (w przeciwieństwie do ceł obowiązujących dla całego kraju i stosowanych w odniesieniu do "wszystkich innych przedsiębiorstw") mają zastosowanie wyłącznie do przywozu towarów pochodzących z kraju, którego dotyczy postępowanie, i wyprodukowanych przez określone przedsiębiorstwa, a zatem przez określone podmioty prawne.
Przywiezione produkty wyprodukowane przez inne przedsiębiorstwo niewymienione konkretnie z nazwy i adresu w części normatywnej niniejszego rozporządzenia, włącznie z podmiotami powiązanymi z podmiotami konkretnie wymienionymi, nie mogą korzystać z tych stawek i podlegają stawce celnej mającej zastosowanie do "wszystkich innych przedsiębiorstw".
(44) Wszelkie wnioski o zastosowanie wspomnianych indywidualnych stawek cła antydumpingowego dla przedsiębiorstw (np. po zmianie nazwy podmiotu lub po utworzeniu nowych podmiotów zajmujących się produkcją lub sprzedażą) należy kierować do Komisji [3] wraz ze wszystkimi odpowiednimi informacjami, w szczególności dotyczącymi wszelkich zmian w zakresie działalności przedsiębiorstwa związanej z produkcją, sprzedażą na rynek krajowy i na rynki zagraniczne, wynikających np. z wyżej wspomnianej zmiany nazwy lub zmiany podmiotu zajmującego się produkcją lub sprzedażą.
W razie potrzeby rozporządzenie zostanie stosownie zmienione poprzez aktualizację wykazu przedsiębiorstw korzystających z indywidualnych stawek cła.
(45) Aby zapewnić prawidłowe stosowanie ceł antydumpingowych, poziom cła rezydualnego nie powinien mieć zastosowania wyłącznie do eksporterów niewspółpracujących, lecz także do tych przedsiębiorstw, które nie dokonywały wywozu podczas OD.
Jednakże te ostatnie przedsiębiorstwa, jeżeli spełniają wymagania art. 11 ust. 4 akapit drugi rozporządzenia podstawowego, są proszone o złożenie wniosku o dokonanie przeglądu, zgodnie z przepisami tego artykułu, w celu indywidualnego zbadania ich sytuacji.
3.
Ostateczny pobór ceł tymczasowych
(46) W świetle ustalonych wielkości marginesów dumpingu oraz poziomu szkody dla przemysłu wspólnotowego uznaje się za konieczne dokonanie ostatecznego poboru, do wysokości ostatecznie nałożonego cła, kwot zabezpieczonych w formie tymczasowego cła antydumpingowego nałożonego rozporządzeniem tymczasowym, tj. rozporządzeniem (WE) nr 1259/2005.
Ponieważ cła ostateczne są niższe od ceł tymczasowych, kwoty tymczasowo zabezpieczone przekraczające ostateczną stawkę cła antydumpingowego zostaną zwolnione.
(47) W celu zminimalizowania ryzyka obchodzenia cła w związku z wysoką różnicą w kwotach ceł uważa się, że w tym przypadku potrzebne są specjalnie środki do zapewnienia odpowiedniego stosowania ceł antydumpingowych.
Te specjalne środki obejmują:
(48) Przedstawienie organom celnym Państw Członkowskich ważnej faktury handlowej, która będzie zgodna z wymogami określonymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Przywóz, któremu nie towarzyszy taka faktura, będzie podlegał rezydualnemu cłu antydumpingowemu mającemu zastosowanie do wszystkich innych eksporterów.
(49) Ponadto Komisja będzie monitorować eksportowe przepływy handlowe oraz stosowne kody CN dla soli i estrów KW.
W przypadku gdy wielkość wywozu prowadzonego przez jedno z przedsiębiorstw korzystających z niższych indywidualnych stawek celnych znacznie wzrośnie lub gdy wielkość przywozu zgłaszanego w ramach stosownego kodu CN dla soli i estrów wzrośnie w sposób gwałtowny, wówczas będzie można stwierdzić, iż istnieje prawdopodobieństwo, że indywidualne środki, o których mowa, są niewystarczające, aby przeciwdziałać stwierdzonemu dumpingowi wyrządzającemu szkodę.
W takim przypadku, i z zastrzeżeniem spełnienia niezbędnych warunków, Komisja może wszcząć przegląd okresowy zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.
Podczas tego przeglądu można między innymi zbadać potrzebę zniesienia indywidualnych stawek celnych, a następnie nałożyć cło obowiązujące dla całego kraju,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz kwasu winowego, objętego kodem CN 29181200, pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej.
2.
Stawka ostatecznego cła antydumpingowego mająca zastosowanie do ceny netto na granicy Wspólnoty, przed ocleniem, wynosi dla produktów wytwarzanych przez niżej wymienione przedsiębiorstwa:
Przedsiębiorstwo _BAR_ Cło antydumpingowe _BAR_ Dodatkowy kod Taric _BAR_
Hangzhou Bioking Biochemical Engineering Co., Ltd, Hangzhou, Chińska Republika Ludowa _BAR_ 0,0 % _BAR_ A687 _BAR_
Changmao Biochemical Engineering Co., Ltd, Changzhou City, Chińska Republika Ludowa _BAR_ 10,1 % _BAR_ A688 _BAR_
Ninghai Organic Chemical Factory, Ninghai, Chińska Republika Ludowa _BAR_ 4,7 % _BAR_ A689 _BAR_
Wszystkie inne przedsiębiorstwa _BAR_ 34,9 % _BAR_ A999 _BAR_
3.
Stosowanie indywidualnych stawek celnych określonych dla przedsiębiorstw wymienionych w ust. 2 zależy od przedstawienia organom celnym Państw Członkowskich ważnej faktury handlowej, która jest zgodna z wymogami określonymi w Załączniku.
Jeżeli faktura taka nie zostaje przedstawiona, stosuje się stawkę celną mającą zastosowanie do wszystkich innych przedsiębiorstw.
4.
O ile nie postanowiono inaczej, stosuje się obowiązujące przepisy celne.
Artykuł 2
Kwoty zabezpieczone tymczasowym cłem antydumpingowym zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1259/2005 w sprawie przywozu kwasu winowego, objętego kodem CN 29181200 i pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej, zostają ostatecznie pobrane na zasadach ustanowionych poniżej.
Kwoty zabezpieczone z przekroczeniem kwoty ostatecznych ceł antydumpingowych zostają zwolnione.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 131/2006
z dnia 26 stycznia 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 27 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 132/2006
z dnia 26 stycznia 2006 r.
w sprawie ustalania wielkości procentowej zatwierdzenia umów zawartych w odniesieniu do fakultatywnej destylacji wina stołowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1623/2000 z dnia 25 lipca 2000 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina w odniesieniu do mechanizmów rynkowych [1], w szczególności jego art. 63a ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 63a rozporządzenia (WE) nr 1623/2000 określa szczegółowe zasady stosowania systemu pomocy na destylację win, o którym mowa w art. 29 rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 [2].
Chodzi o destylację subwencjonowaną i dobrowolną, mającą na celu zapewnienie wsparcia rynku wina oraz ciągłości dostaw do sektora alkoholu spożywczego.
W tym celu producenci wina zawierają umowy z gorzelnikami.
Państwa Członkowskie powiadomiły Komisję o zawartych umowach do dnia 15 stycznia 2006 r.
(2) Dla roku winnego 2005/2006 destylacja objęła okres od 1 października do 23 grudnia.
Na podstawie ilości wina objętych umowami zawartymi w odniesieniu do destylacji, zgłoszonymi Komisji przez państwa Członkowskie stwiedzono, że przekroczyły one ilości odpowiadające dostępnym zasobom środków budżetowych oraz zdolności absorpcyjne sektora alkoholu spożywczego.
Należy w związku z tym zatwierdzić jednolitą wielkość procentową zatwierdzenia ilości zgłoszonych do destylacji.
(3) Zgodnie z art. 63a, ust. 6, akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1623/2000, Państwa Członkowskie muszą zatwierdzić umowy zawierane w odniesieniu do destylacji w okresie rozpoczynającym się 30 stycznia. Należy w związku z tym przewidzieć niezwłoczne wejście w życie niniejszego rozporządzenia.
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ilości wina, w stosunku do których umowy zostały zawarte i zgłoszone Komisji na mocy art. 63a, ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000 do dnia 15 stycznia 2006 r. zostają zatwierdzone do wielkości 84,58 %.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 133/2006
z dnia 26 stycznia 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3149/92 ustanawiające szczegółowe zasady dostaw żywności z zapasów interwencyjnych do wykorzystania przez osoby najbardziej poszkodowane we Wspólnocie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3730/87 z dnia 10 grudnia 1987 r. ustanawiające ogólne zasady dostaw żywności z zapasów interwencyjnych do wyznaczonych organizacji, celem rozdysponowania jej pomiędzy osoby najbardziej poszkodowane we Wspólnocie [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3149/92 [2] określa szczegółowe zasady dostaw żywności z zapasów interwencyjnych do wykorzystania jej przez osoby najbardziej poszkodowane we Wspólnocie.
(2) W celu zapewnienia właściwej realizacji rocznego planu dystrybucji na rok 2006, ustanowionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1819/2005 z dnia 8 listopada 2005 r. przyjmującym plan podziału pomiędzy Państwa Członkowskie zasobów zapisanych na rok budżetowy 2006, przeznaczonych na dostawy żywności z zapasów interwencyjnych do wykorzystania przez osoby najbardziej poszkodowane we Wspólnocie [3], należy dostosować ustanowione terminy wycofania przetworów mlecznych z zapasów interwencyjnych.
(3) Produkty, które mają zostać wycofane z zapasów interwencyjnych w ramach planu rocznego mogą być dostarczane nieprzetworzone lub przetworzone do celów produkcji środków spożywczych lub też mogą zostać wycofane tytułem zapłaty za dostawę lub produkcję środków spożywczych wprowadzonych do obrotu na rynku wspólnotowym.
W odniesieniu do dostawy ostatniego typu należy sprecyzować, jakie produkty z zapasów interwencyjnych mogą zostać wycofane jako zapłata za produkcję produktów zbożowych.
Należy zatem sprecyzować warunki zaproszeń do składania ofert określone w art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3149/92 dotyczącym organizowania dostaw w Państwach Członkowskich.
(4) Ponieważ koszty transportu wewnątrzwspólnotowego ponosi Wspólnota, w oparciu o koszty rzeczywiste określone w drodze zaproszeń do składania ofert, zwrot kosztów nie wymaga już przedstawiania zaświadczeń potwierdzających przebytą odległość.
(5) Artykuł 3 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3149/92 w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1903/2004 [4] ustanawia, że okres realizacji planu rocznego kończy się z dniem 31 grudnia. Należy zatem odpowiednio dostosować termin przekazania rocznych sprawozdań określony w art. 10 rozporządzenia (EWG) nr 3149/92.
(6) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (EWG) nr 3149/92.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opiniami zainteresowanych komitetów zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 3149/92 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 3 ust. 2 akapit trzeci dodaje się zdanie w następującym brzmieniu:
"W przypadku masła, przyznanego Państwom Członkowskim w ramach planu rocznego na 2006 r., jeśli przydziały obejmują ilości przekraczające 500 ton, 70 % ilości masła należy wycofać z zapasów interwencyjnych do dnia 1 marca 2006 r.";
2) w art. 4 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 lit. b) po trzecim akapicie wprowadza się następujący akapit:
"Podobnie w przypadku gdy zboża są niedostępne w agencjach interwencyjnych, Komisja może zezwolić na pobranie ryżu z zapasów interwencyjnych jako zapłatę za dostawę zboża i produktów zbożowych zgromadzonych na rynku.";
b) w ust. 2 lit. a) w akapicie czwartym dodaje się następujące zdanie:
"Podobnie w przypadku gdy dostawa dotyczy zbóż lub produktów zbożowych w zamian za ryż wycofany z zapasów interwencyjnych, w zaproszeniu do składania ofert precyzuje się, że produktem do wycofania jest ryż będący w posiadaniu agencji interwencyjnej.";
3) w art. 7 ust. 2 zdanie drugie otrzymuje następujące brzmienie:
"Z tego powodu wniosek o zwrot zawiera wszystkie niezbędne zaświadczenia, w szczególności dokumenty dotyczące zrealizowanego transportu.";
4) w art. 10 ust. 1 zdanie pierwsze otrzymuje następujące brzmienie:
"Państwa Członkowskie przekazują corocznie Komisji, najpóźniej do dnia 30 czerwca, sprawozdanie z realizacji planu na ich terytorium w poprzednim roku gospodarczym.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnęgo dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 134/2006
z dnia 26 stycznia 2006 r.
nakładające tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz mechanizmów dźwigniowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] ("rozporządzenie podstawowe"), w szczególności jego art. 7,
po konsultacji z komitetem doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
1.
Wszczęcie dochodzenia
(1) W dniu 28 kwietnia 2005 r., zgodnie z art. 5 rozporządzenia podstawowego, Komisja, w zawiadomieniu ("zawiadomienie o wszczęciu postępowania") opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [2], ogłosiła wszczęcie postępowania antydumpingowego w sprawie przywozu na teren Wspólnoty mechanizmów dźwigniowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej ("ChRL").
(2) Postępowanie to wszczęto w związku ze skargą złożoną w dniu 11 marca 2005 r. przez trzech producentów wspólnotowych, tj. spółki Interkov spol s.r.o., MI.ME.CA s.r.l. oraz Niko – Metallurgical company, d.d.
Zelezniki ("skarżący"), reprezentujących większą część (w tym przypadku ponad 50 %) produkcji mechanizmów dźwigniowych we Wspólnocie.
Ponadto skargę poparł inny producent wspólnotowy – I.M.L. Skarga zawierała dowód potwierdzający stosowanie dumpingu w stosunku do produktu objętego postępowaniem i powstałe w związku z nim szkody materialne, który uznano za uzasadniający w wystarczającym stopniu wszczęcie postępowania.
2.
Strony postępowania
(3) Komisja oficjalnie poinformowała o wszczęciu postępowania skarżących, producentów eksportujących, importerów, dostawców, użytkowników i stowarzyszenia użytkowników uważane za zainteresowane, oraz przedstawicieli ChRL.
Zainteresowanym stronom dano możliwość przedstawienia swoich opinii na piśmie oraz wystąpienia z wnioskiem o przesłuchanie w terminach określonych w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
(4) Skarżący, inni współpracujący producenci wspólnotowi, producenci eksportujący, importerzy, dostawcy, użytkownicy i stowarzyszenia użytkowników przedstawili swoje opinie.
Wszystkim zainteresowanym stronom, które zgłosiły wniosek wraz z podaniem szczególnych powodów, dla których powinny zostać wysłuchane, zapewniono możliwość przesłuchania.
(5) W celu umożliwienia producentom eksportującym z ChRL złożenia wniosku o traktowanie na zasadach gospodarki rynkowej ("MET") lub o traktowanie indywidualne ("IT") Komisja przesłała formularze tych wniosków przedsiębiorstwom chińskim, które wyraziły tym zainteresowanie.
Cztery przedsiębiorstwa wystąpiły o MET zgodnie z art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego lub o traktowanie indywidualne, w przypadku gdyby w toku postępowania ustalono, że nie spełniają warunków MET, natomiast jedno przedsiębiorstwo wystąpiło wyłącznie o IT.
(6) W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania Komisja powiadomiła, że w tym dochodzeniu może zastosować kontrolę wyrywkową importerów.
Mając na uwadze liczbę importerów, którzy zgłosili gotowość współpracy, ustalono, że kontrola wyrywkowa jest potrzebna.
(7) Komisja rozesłała kwestionariusze do wszystkich zainteresowanych stron i do wszystkich innych przedsiębiorstw, które zgłosiły się w terminach określonych w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
Na kwestionariusz odpowiedziało trzech producentów wspólnotowych wnoszących skargę, dwóch innych producentów wspólnotowych, pięciu producentów eksportujących z ChRL, 12 dostawców surowców, dwóch importerów niepowiązanych oraz ośmiu użytkowników niepowiązanych ze Wspólnoty.
(8) Komisja sprawdziła wszystkie informacje konieczne do tymczasowego ustalenia istnienia dumpingu i wynikającej z niego szkody oraz interesu Wspólnoty oraz przeprowadziła wizyty weryfikacyjne w siedzibach następujących przedsiębiorstw:
a) Producenci wspólnotowi:
- Interkov spol s.r.o.,
- MI.ME.CA s.r.l.,
- Niko – Metallurgical company, d.d.
Zelezniki,
- IML Industria Meccanica Lombarda S.r.l.,
- EJA international.
b) Użytkownicy wspólnotowi:
- Esselte Leitz GmbH & Co.
c) Producenci eksportujący z ChRL:
- Dongguan Nanzha Leco Stationery,
- Wah Hing Stationery Manufactory Limited.
Trzej inni producenci eksportujący złożyli wnioski o MET i wyrazili wolę współpracy w postępowaniu.
Jednakże później wycofali swoją gotowość współpracy przed rozpatrzeniem wniosków o MET.
(9) W świetle konieczności ustalenia wartości normalnej dla producentów eksportujących z ChRL, którzy mogli nie uzyskać MET, przeprowadzono weryfikację mającą ustalić wartość normalną na podstawie danych z kraju analogicznego, w siedzibach następujących przedsiębiorstw:
Producent z Iranu
- Metalise Co.
3.
Okres objęty dochodzeniem
(10) Dochodzenie w sprawie dumpingu i szkody objęło okres od 1 stycznia 2004 r. do 31 grudnia 2004 r. ("OD").
Badanie tendencji istotnych dla oceny szkody obejmowało okres od 1 stycznia 2001 r. do końca okresu objętego dochodzeniem dochodzenia ("okres badany").
4.
Produkt objęty postępowaniem oraz produkt podobny
4.1.
Ogólne
(11) Mechanizmy dźwigniowe ("MD") to produkty metalowe, które mogą stanowić część segregatorów do przechowywania arkuszy papieru i dokumentów.
Specyfikacja produktu zależy przede wszystkim od zastosowanego materiału, rozmiaru mechanizmu i sposobu obróbki stali.
4.2.
Produkt objęty postępowaniem
(12) Produktem objętym postępowaniem są mechanizmy dźwigniowe stosowane zwykle do archiwizacji arkuszy papieru i dokumentów w segregatorach lub skoroszytach.
Mechanizmy składają się ze sztywnych zaokrąglonych metalowych elementów (zwykle dwóch) zamocowanych na płytce i posiadających co najmniej jedną dźwignię otwierającą, umożliwiającą wkładanie arkuszy papieru i innych dokumentów.
Mechanizmy pochodzą z ChRL ("produkt objęty postępowaniem") i zwykle są objęte kodem CN ex83051000.
(13) Pomimo różnic w zakresie niektórych właściwości, jak między innymi jakość i grubość stali, rozmiar mechanizmów i obróbka powierzchniowa, dochodzenie wykazało, że wszystkie typy produktu objętego postępowaniem, określonego w poprzednim motywie, mają takie same podstawowe właściwości techniczne i fizyczne i takie samo przeznaczenie.
Dlatego do celów niniejszego dochodzenia antydumpingowego wszystkie typy produktu objętego postępowaniem uznaje się za jeden produkt.
4.3.
Produkt podobny
(14) Nie znaleziono różnic pomiędzy produktem objętym postępowaniem a mechanizmami dźwigniowymi produkowanymi i sprzedawanymi na rynkach krajowych w ChRL i Iranie, który był krajem analogicznym w celu ustalenia wartości normalnej w zakresie przywozów z ChRL.
Przeciwnie, te mechanizmy dźwigniowe miały takie same podstawowe właściwości fizyczne i techniczne oraz zastosowanie, co wywożone z ChRL do Wspólnoty.
(15) Nie znaleziono także różnic pomiędzy mechanizmami przywożonymi z ChRL a wytwarzanymi przez producentów wspólnotowych i sprzedawanymi na rynku wspólnotowym.
Oba rodzaje produktów posiadają takie same właściwości fizyczne i chemiczne oraz takie samo zastosowanie.
(16) Zatem wstępnie należy je traktować jako produkty podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
B. DUMPING
1.
Traktowanie na zasadach gospodarki rynkowej ("MET")
(17) Zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego, w dochodzeniach antydumpingowych dotyczących przywozu pochodzącego z ChRL wartość normalną ustala się zgodnie z ust. 1–6 wspomnianego artykułu w przypadku tych producentów, którzy spełniają kryteria art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego. Poniżej przedstawiono zestawienie kryteriów MET; zestawienie to ma formę skróconą i służy wyłącznie celom porównawczym:
- decyzje handlowe są podejmowane w odpowiedzi na sygnały rynkowe i bez znaczącej ingerencji ze strony państwa, a koszty odzwierciedlają wartości rynkowe,
- przedsiębiorstwa prowadzą ujednoliconą dokumentację księgową, podlegającą niezależnemu badaniu sprawozdania finansowego zgodnemu z Międzynarodowymi Standardami Rachunkowości i dokumentację tę stosują we wszystkich działaniach,
- brak jest znaczących zakłóceń przeniesionych z poprzedniego systemu niestosującego zasad gospodarki rynkowej,
- ustawy o upadłości i własności gwarantują pewność prawną i stabilność,
- wymiana walut odbywa się po cenach rynkowych.
(18) Czterech chińskich producentów eksportujących wnioskowało o MET na mocy art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego i przesłało wniosek o MET dla producentów eksportujących w wyznaczonym terminie.
(19) Jednakże trzech spośród tych producentów eksportujących wycofało się ze współpracy przed wizytą kontrolną.
W związku z tym nie można było stwierdzić, czy przedsiębiorstwa te spełniają warunki określone w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego.
(20) W przypadku czwartego producenta eksportującego Komisja zebrała i sprawdziła w siedzibie przedsiębiorstwa wszystkie niezbędne informacje podane we wniosku o MET.
(21) Dochodzenie wykazało, iż wniosek o MET należy odrzucić.
Po zastosowaniu do przedsiębiorstwa pięciu kryteriów określonych w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego ustalono, że przedsiębiorstwo nie spełnia wymogów wskazanych w drugim i trzecim kryterium.
Ponadto nie było możliwości ustalenia wniosków w zakresie spełnienia pierwszego kryterium.
(22) Jeśli chodzi o drugie kryterium, to nie można było ustalić, czy przedsiębiorstwo prowadzi ujednoliconą dokumentację księgową, podlegającą niezależnemu badaniu sprawozdania finansowego zgodnemu z Międzynarodowymi Standardami Rachunkowości, i dokumentację tę stosuje we wszystkich działaniach.
(23) W przypadku trzeciego kryterium przedsiębiorstwo nie przedstawiło dokumentów dowodowych oraz wyczerpującego wyjaśnienia dotyczącego prywatyzacji przedsiębiorstwa i ponownej wyceny jego majątku.
W związku z tym przedsiębiorstwo nie mogło udowodnić, że brak jest znaczących zakłóceń przeniesionych z poprzedniego systemu niestosującego zasad gospodarki rynkowej.
(24) W przypadku pierwszego kryterium nie można było wyciągnąć żadnych wniosków, ponieważ pozostały wątpliwości związane z możliwą interwencją władz w zakresie zatwierdzania umów o pracę i nie można było ustalić, czy wszystkie koszty odzwierciedlają wartości rynkowe.
Jednakże, mając na uwadze wnioski dotyczące drugiego i trzeciego kryterium, nie ma potrzeby podejmowania decyzji w tej sprawie.
(25) Zainteresowane strony mogły zgłaszać uwagi dotyczące powyższych ustaleń.
2.
Traktowanie indywidualne ("IT")
(26) Na podstawie art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego ustala się ewentualne cło na terenie całego kraju, z wyjątkiem przypadków, w których przedsiębiorstwa mogą udowodnić zgodnie z art. 9 ust. 5 tego rozporządzenia, że ich ceny eksportowe i ilości wywożone, a także warunki sprzedaży są swobodnie ustalane, że stosowane są rynkowe kursy walutowe, a zakłócenia ze strony państwa nie umożliwiają obchodzenia środków, w przypadku gdy eksporterzy objęci są różnymi stawkami cła.
(27) Producent eksportujący, który nie mógł zostać objęty MET, występował także o IT, w przypadku gdyby nie otrzymał MET.
Na podstawie dostępnych informacji stwierdzono, że przedsiębiorstwo spełnia wszystkie kryteria IT określone w art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.
(28) Jeden dodatkowy producent eksportujący, który nie ubiegał się o MET, wnioskował wyłącznie o objęcie IT.
Przedsiębiorstwo to sprzedawało za pośrednictwem przedsiębiorstw powiązanych swoje produkty niezależnym klientom we Wspólnocie w OD i współpracowała w dochodzeniu.
W toku dochodzenia stwierdzono, że przedsiębiorstwo spełnia wszystkie kryteria IT określone w art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.
(29) Stwierdzono zatem, że traktowanie indywidualne zostanie przyznane następującym producentom eksportującym w ChRL:
- Dongguan Nanzha Leco Stationery,
- Wah Hing Stationery Manufactory Limited.
3.
Wartość normalna
(30) Przedsiębiorstwo eksportujące, które wystąpiło wyłącznie o IT, nie przesłało wyczerpującej i zawierającej pełne uzasadnienie odpowiedzi na kwestionariusz w wyznaczonym terminie.
W związku z tym ustalenie marginesu dumpingu nie było możliwe, a przedsiębiorstwo musiano uznać za stronę niewspółpracującą w dochodzeniu.
3.1.
Ustalenie wartości normalnej dla producentów eksportujących, którym nie przyznano MET
a) Kraj analogiczny
(31) Zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego wartość normalną dla producentów eksportujących, którzy nie spełnili kryteriów MET, ustala się na podstawie cen lub wartości konstruowanej w analogicznym kraju.
(32) W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania Komisja ogłosiła zamiar wykorzystania Indii jako kraju analogicznego do celów ustalenia wartości normalnej dla ChRL i poprosiła zainteresowane strony o przedstawienie swoich uwag na temat tego wyboru kraju analogicznego.
(33) Jeden użytkownik, jeden eksporter współpracujący i jeden producent niewspółpracujący zgłosili sprzeciw wobec tej propozycji.
Główne argumenty przeciwko wyborowi Indii na kraj analogiczny to:
- istnieje zaledwie kilku producentów indyjskich i na indyjskim rynku krajowym nie ma konkurencji,
- Indie produkują wyłącznie na rynek krajowy, a nie na eksport,
- produkty wytwarzane w Indiach mają inne właściwości i w związku z tym także proces produkcyjny jest inny,
- wielkość produkcji w Indiach jest znacznie mniejsza niż w Chinach,
- produkcja w Indiach jest zmienna pod względem wielkości i jakości.
(34) Zainteresowane strony nie zaproponowały jednak lepszej alternatywy ani nie przedstawiły szczegółów czy uzasadnienia swojego sprzeciwu wobec wyboru Indii na kraj analogiczny.
(35) W związku z tym Komisja poprosiła o współpracę Indie, ale także wszystkie inne znane potencjalne kraje analogiczne, takie jak: Turcja, Republika Południowej Afryki, Iran i Tajlandia.
(36) Okazało się jednak, że ze wszystkich krajów wymienionych w poprzednim motywie jedynie kilku producentów irańskich i indyjskich wytwarza obecnie mechanizmy dźwigniowe.
Poza tym pełna współpraca ze strony producentów indyjskich nie była możliwa, natomiast producent irański zgodził się na pełną współpracę z Komisją.
(37) Analiza przesłanych kwestionariuszy wykazała, że w Iranie działa jeden producent i że dokonuje on sprzedaży również na rynku krajowym.
Ponadto ustalono istnienie znacznego przywozu produktów chińskich na rynek irański.
Jest zatem oczywiste, że produkty irańskie i chińskie konkurują ze sobą na rynku irańskim.
(38) W związku z powyższym stwierdzono wstępnie, że Iran jest odpowiednim krajem analogicznym zgodnie z art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego.
b) Ustalenie wartości normalnej w kraju analogicznym
(39) Zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego wartość normalną dla producentów eksportujących, którzy nie spełnili kryteriów MET, ustala się na podstawie informacji otrzymanych od producenta w analogicznym kraju.
Wartość normalną ustalono na podstawie wszystkich cen płaconych lub należnych na rynku krajowym Iranu za porównywalne typy produktu, ponieważ ustalono, że transakcje dokonywane przez producenta irańskiego były wykonywane w normalnym obrocie handlowym.
(40) W związku z tym ustalono, że wartość normalna jest średnią ważoną ceny sprzedaży na rynku wewnętrznym przez irańskiego producenta współpracującego klientom niepowiązanym.
4.
Ceny eksportowe
(41) W przypadku sprzedaży na wywóz do Wspólnoty dokonywanej za pośrednictwem przedsiębiorstw powiązanych przez eksportera, któremu przyznano IT, cenę wywozu ustalono na podstawie cen odsprzedaży niezależnym nabywcom we Wspólnocie.
(42) We wszystkich przypadkach wywozu produktu objętego postępowaniem do niezależnych klientów we Wspólnocie cena eksportowa została ustalona zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego, tj. na podstawie rzeczywiście zapłaconych cen eksportowych lub cen należnych.
5.
Porównanie
(43) Wartość normalną i cenę eksportową porównano na podstawie ex-works oraz na tym samym poziomie handlowym.
W celu zagwarantowania uczciwego porównania wartości normalnej z ceną eksportową, zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego, uwzględniono różnice czynników, których wpływ na ceny i ich porównywalność został zgłoszony i udowodniony.
(44) Na tej podstawie można było zastosować korekty dotyczące różnic w kosztach transportu, ubezpieczenia, przeładunku, załadunku i kosztach dodatkowych, w kosztach kredytu i prowizjach oraz w kosztach posprzedażnych (gwarancje/rękojmie), w zakresie, w jakim takie korekty były uzasadnione.
Zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego zastosowano również korekty w przypadkach sprzedaży na wywóz dokonywanej za pośrednictwem przedsiębiorstwa powiązanego, mającego siedzibę w kraju innym niż kraj objęty postępowaniem lub na terytorium Wspólnoty.
6.
Margines dumpingu
6.1.
Dla współpracującego producenta eksportującego, któremu przyznano IT
(45) Dla przedsiębiorstwa, któremu przyznano indywidualne traktowanie, porównano średnią ważoną wartość normalną dla każdego typu wywożonego do Wspólnoty ustaloną dla kraju analogicznego ze średnią ważoną ceną wywozu danego typu do Wspólnoty, zgodnie z art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego.
(46) Wstępne średnie ważone marginesy dumpingu wyrażone jako wartość procentowa ceny CIF na granicy Wspólnoty, przed ocleniem, wyniosły:
Dongguan Nanzha Leco Stationary 33,4 %.
6.2.
Dla wszystkich pozostałych producentów eksportujących
(47) W celu obliczenia cła na terenie całego kraju dla wszystkich pozostałych eksporterów chińskich Komisja ustaliła najpierw poziom współpracy.
W tej kwestii należy przypomnieć, że trzy z czterech przedsiębiorstw, które pierwotnie wystąpiły o MET, zrezygnowały ze współpracy i z wyjątkiem innego przedsiębiorstwa, które wnioskowało wyłącznie o IT, a które trzeba było uznać za niewspółpracujące, ze strony chińskich producentów eksportujących nie było żadnej współpracy.
(48) Biorąc pod uwagę brak współpracy ze strony eksporterów, którzy nie otrzymali MET ani IT, obliczenia dokonano na podstawie dostępnych faktów.
W związku z tym margines dumpingu dla całego kraju obliczono na podstawie najbardziej reprezentatywnego numeru kodu produktu (PCN), wywożonego z ChRL przez eksporterów, którzy nie uzyskali MET ani IT.
Cenę wywozu porównano następnie z wartością normalną, ustaloną dla kraju analogicznego.
W celu zapewnienia uczciwej konkurencji Komisja zebrała dodatkowo informacje rynkowe, aby ustalić ceny importowe innych producentów eksportujących.
Zebrane informacje potwierdziły, że obliczeń dokonano w sposób uczciwy i zasadny.
(49) Na tej podstawie ustalono wstępnie poziom dumpingu dla całego kraju w wysokości 1,48 % ceny CIF na granicy Wspólnoty.
(50) Margines ten dotyczy wszystkich producentów, którym nie przyznano IT.
C. SZKODA
1.
Produkcja wspólnotowa
(51) W dochodzeniu ustalono, że MD w okresie objętym dochodzeniem produkowali następujący producenci wspólnotowi: trzej producenci wspólnotowi wnoszący skargę, dwaj inni producenci, którzy poparli skargę i w pełni współpracowali z Komisją w dochodzeniu, oraz przedsiębiorstwo Esselte, które produkowało MD wyłącznie na użytek własny.
(52) Inne przedsiębiorstwo produkowało i przywoziło w OD mechanizmy dźwigniowe wyłącznie na użytek własny.
Jednakże przedsiębiorstwo to zaprzestało produkcji w OD.
Przedsiębiorstwo odesłało kwestionariusz przeznaczony dla producentów wspólnotowych i przedstawiło dane na temat własnej produkcji.
(53) Kolejny producent, który przesłał list poparcia dla skargi, nie produkował w OD produktu objętego postępowaniem.
(54) Strony wnoszące skargę twierdziły, że w OD produkt objęty postępowaniem był, w ograniczonej ilości, produkowany także przez inne przedsiębiorstwa.
Przedsiębiorstwa te nie zgłosiły się ani nie przedstawiły danych produkcyjnych w toku dochodzenia.
Wstępnie nie uwzględniono zatem ich produkcji w produkcji wspólnotowej.
(55) Ustalono, że jeden z producentów współpracujących, który poparł skargę, także przywoził produkt objęty postępowaniem z ChRL.
Chociaż większość sprzedaży we Wspólnocie dokonywanej przez tego producenta w OD stanowiły produkty wytworzone na terytorium Wspólnoty, to jednak okazało się, że około 25 % sprzedaży wspólnotowej stanowiły produkty przywiezione z ChRL.
Stanowiło to około 39 % łącznej produkcji tego przedsiębiorstwa.
(56) Chociaż jest to stosunkowo istotna część działalności tego przedsiębiorstwa, ustalono, że stosowało ono przywóz towaru jako rodzaj samoobrony przed tanim dumpingowym przywozem z ChRL.
Już na początku badanego okresu, kiedy producent uświadomił sobie, że nie jest w stanie w pełni konkurować z tanimi dumpingowymi przywozami z ChRL, postanowił przewieźć do Chin swoje stare maszyny i utworzyć wspólne przedsiębiorstwo z producentem chińskim.
Kontrola danych finansowych za badany okres, przedstawionych przez tego producenta wspólnotowego, wykazała, że sprzedawał on chińskie MD w celu odzyskania części strat ze sprzedaży własnej produkcji na rynku wspólnotowym.
Dzięki przywozowi chińskich MD przedsiębiorstwo mogło utrzymać się na rynku do dnia dzisiejszego.
(57) Ustalono również, że podstawowa działalność tego przedsiębiorstwa jest prowadzona na obszarze Wspólnoty i jest jednoznacznie typowa dla producenta wspólnotowego.
Współpraca ze strony tego przedsiębiorstwa dowodzi, że prowadzi ono podobne działania i ma takie same interesy co inne strony wnoszące skargę w dochodzeniu.
Uznano zatem, że produkcja tego przedsiębiorstwa powinna zostać uwzględniona w definicji produkcji wspólnotowej.
(58) W związku z powyższym wielkość produkcji we Wspólnocie do celów art. 4 ust. 1 rozporządzenia podstawowego wstępnie obliczono, dodając do wielkości produkcji pięciu współpracujących producentów wspólnotowych, którzy poparli skargę, wielkość produkcji jednego dodatkowego producenta.
2.
Definicja przemysłu wspólnotowego
(59) W okresie objętym dochodzeniem produkcja pięciu producentów wspólnotowych, którzy w pełni współpracowali w dochodzeniu i poparli skargę, wyniosła około 220 mln sztuk. Wielkość ta stanowi przeszło 90 % całej produkcji krajów Wspólnoty. W związku z tym spółki te stanowią przemysł wspólnotowy w rozumieniu art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
(60) Należy zwrócić uwagę na fakt, iż nawet gdyby wyłączyć z produkcji wspólnotowej i przemysłu wspólnotowego producenta, który przywoził chińskie MD, pozostali producenci nadal stanowią, określoną w art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, większą część łącznej produkcji wspólnotowej.
3.
Konsumpcja we Wspólnocie
(61) Konsumpcję ustalono na podstawie wielkości sprzedaży produktu przez producentów, którzy się zgłosili, niezależnym klientom we Wspólnocie powiększonej o przywóz z państw trzecich.
Wielkość sprzedaży przez producentów wspólnotowych ustalono głównie na podstawie odpowiedzi udzielonych w przesłanych przez nich kwestionariuszach.
Z drugiej strony, ze względu na niski poziom współpracy ze strony chińskich producentów eksportujących oraz fakt iż dane Eurostatu nie były wystarczająco szczegółowe, wielkość przywozu trzeba było ustalić na podstawie informacji podanych w skardze.
Poza tym kod CN dla MD obejmuje także kołowe mechanizmy segregatorowe i jest wyrażony w tonach a nie sztukach.
(62) Z poniższej tabeli wynika, że popyt na produkt objęty postępowaniem we Wspólnocie wzrósł znacznie w badanym okresie:
Tabela 1
Sztuk (w tys.) _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 (OD) _BAR_
Konsumpcja _BAR_ 301440 _BAR_ 301990 _BAR_ 337300 _BAR_ 399670 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 112 _BAR_ 132 _BAR_
(63) Główny wzrost popytu nastąpił w okresie od 2003 r. do końca OD, kiedy konsumpcja wzrosła o 18 %, czyli o przeszło 62 mln sztuk.
Przemysł wspólnotowy zwiększył wielkość sprzedaży o 8 %, czyli o 14 mln sztuk.
W tym samym okresie przywóz z Chin wzrósł o 29 %, czyli o 48 mln sztuk.
4.
Przywóz do Wspólnoty z ChRL
4.1.
Wielkość, udział w rynku i średnia cena przywozu objętego postępowaniem
a) Wielkość przywozu i udział w rynku
(64) Jak wspomniano w motywie 61 powyżej, wielkość przywozu z Chin była oparta o dane zawarte w skardze.
Wspomniane dane zostały jednak sprawdzone z danymi Eurostatu i porównane z danymi dotyczącymi wywozu zweryfikowanymi w siedzibie współpracującego w trakcie dochodzenia największego chińskiego eksportera, na którego przypada ponad 65 % łącznego chińskiego wywozu. Oba źródła potwierdziły, że tendencje pod względem wielkości są porównywalne z tendencjami wskazanymi w skardze.
(65) Rozwój przywozu w kraju, którego dotyczy postępowanie, pod względem wielkości i udziału w rynku kształtował się następująco:
Tabela 2
Wielkość przywozu (w tys. sztuk) _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
ChRL _BAR_ 135000 _BAR_ 130000 _BAR_ 166000 _BAR_ 214000 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 96 _BAR_ 123 _BAR_ 159 _BAR_
Udział przywozu w rynku _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
ChRL _BAR_ 44,8 % _BAR_ 43,1 % _BAR_ 49,2 % _BAR_ 53,6 % _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 96 _BAR_ 110 _BAR_ 120 _BAR_
(66) Jak wynika z tabeli 1 powyżej, konsumpcja mechanizmów dźwigniowych we Wspólnocie wzrosła w badanym okresie o 32 % czyli o 98 mln sztuk.
W międzyczasie przywóz z kraju, którego dotyczy postępowanie, wzrósł o około 59 %, tj. o 79 mln sztuk.
W związku z tym ich udział w rynku wzrósł w badanym okresie z 44,8 % do 53,6 %.
Oznacza to uzyskanie 8,8 punktów procentowych udziału w rynku.
Warto zauważyć, że główny wzrost przywozu i udziału w rynku producentów eksportujących z Chin miał miejsce miedzy 2003 r. a OD, kiedy to dumpingowy przywóz wzrósł o 48 mln sztuk, a udział w rynku o 4,4 punktów procentowych.
b) Ceny przywozu i podcięcie cenowe
Tabela 3
Ceny importowe z ChRL _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
EUR/tys. sztuk _BAR_ 120 _BAR_ 110 _BAR_ 96 _BAR_ 107 _BAR_
Wskaźnik 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 92 _BAR_ 80 _BAR_ 89 _BAR_
(67) W powyższej tabeli pokazano, w jaki sposób kształtowały się średnie ceny produktów przywożonych z ChRL w badanym okresie.
Ceny przywozu spadły ze 120 EUR za tysiąc MD w 2001 r. do 107 EUR w OD.
Poziom cen przywozu w 2003 r. był tak niski, że w połączeniu z 20 % spadkiem konsumpcji możliwe było jego zwiększenie o 11 % pomiędzy 2003 r. a OD.
Mimo to ten poziom cen pozostaje nadal daleko w tyle za cenami przemysłu wspólnotowego.
Łączny spadek cen przywozu dumpingowych wyniósł w badanym okresie aż 11 %.
(68) W celu porównania cen sprzedaży na rynku wspólnotowym w OD zestawiono ceny przemysłu wspólnotowego z cenami chińskich producentów eksportujących.
Ceny porównano po odliczeniu bonifikat i rabatów oraz korekcie o ewentualne koszty poniesione po przywozie.
Ceny przemysłu wspólnotowego skorygowano do cen ex-works, zaś za ceny przywozu przyjęto ceny CIF na granicy Wspólnoty.
(69) Zestawienie pokazało, że w OD chińskie MD przywożono na terytorium Wspólnoty po cenach, które w znaczący sposób podcinały ceny przemysłu wspólnotowego.
Margines podcięcia wyrażony jako odsetek cen przemysłu wspólnotowego wyniósł aż 24,3 %.
Z wielkości podcięcia cen oraz rozwoju cen przemysłu wspólnotowego i obserwacji jego zyskowności opisanej poniżej jednoznacznie wynika, że już w badanym okresie miał miejsce znaczny spadek cen.
5.
Sytuacja ekonomiczna przemysłu wspólnotowego
(70) Zgodnie z art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego badanie wpływu przywozu dumpingowego na przemysł wspólnotowy obejmowało ocenę wszystkich czynników i wskaźników ekonomicznych mających związek z sytuacją przemysłu w badanym okresie, tj. od 2001 r. do OD.
(71) Dane przemysłu wspólnotowego prezentowane poniżej to sprawdzone sumaryczne informacje zebrane od pięciu współpracujących producentów wspólnotowych.
5.1.
Produkcja, moce produkcyjne i ich wykorzystanie
(72) Rozwój produkcji, mocy produkcyjnych i ich wykorzystania przedstawia się następująco:
Tabela 4
Wskaźniki 2001 = 100 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Produkcja (tys. sztuk) _BAR_ 225065 _BAR_ 222036 _BAR_ 221472 _BAR_ 219990 _BAR_
Wskaźnik produkcji (2001 = 100) _BAR_ 100 _BAR_ 99 _BAR_ 98 _BAR_ 98 _BAR_
Moce produkcyjne (w sztukach) _BAR_ 454423 _BAR_ 439504 _BAR_ 488387 _BAR_ 490172 _BAR_
Wskaźnik mocy produkcyjnych _BAR_ 100 _BAR_ 97 _BAR_ 107 _BAR_ 108 _BAR_
Wykorzystanie mocy produkcyjnych % _BAR_ 50 % _BAR_ 51 % _BAR_ 45 % _BAR_ 45 % _BAR_
Wskaźnik wykorzystania mocy produkcyjnych _BAR_ 100 _BAR_ 102 _BAR_ 92 _BAR_ 91 _BAR_
(73) Mimo zwiększonego popytu produkcja przemysłu wspólnotowego spadła nieznacznie – o 2 % – w badanym okresie.
Ze względu na dobre perspektywy rynkowe i wzrastającą konsumpcję, przemysł wspólnotowy poczynił inwestycje mające na celu zwiększenie możliwości produkcyjnych.
Jednakże, również ze względu na nieznaczny spadek produkcji, wykorzystanie możliwości produkcyjnych spadło o 9 %.
5.2.
Zapasy
(74) Poniższe dane dotyczą wielkości zapasów na koniec każdego okresu.
Tabela 5
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Zapasy (w tys. sztuk) _BAR_ 11750 _BAR_ 8242 _BAR_ 15201 _BAR_ 15236 _BAR_
Wskaźnik 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 70 _BAR_ 129 _BAR_ 130 _BAR_
(75) Dochodzenie wykazało, że wielkość zapasów utrzymywanych przez przemysł wspólnotowy nie może być bardzo znaczącym wskaźnikiem przy ocenie sytuacji ekonomicznej tego przemysłu.
Przemysł wspólnotowy produkuje głównie na zamówienie, a poziom zapasów stanowił nieznaczny odsetek produkcji i wystarczał na pokrycie zamówień z 3–4-tygodniowym wyprzedzeniem w badanym okresie.
5.3.
Wielkość sprzedaży, udziały w rynku, wzrost i średnie ceny jednostkowe we Wspólnocie
(76) Poniższe dane przedstawiają wielkość sprzedaży przemysłu wspólnotowego niezależnym klientom na rynku wspólnotowym.
Tabela 6
Wskaźniki 2001 = 100 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Wielkość sprzedaży (w tys. sztuk) _BAR_ 166440 _BAR_ 171990 _BAR_ 171300 _BAR_ 185670 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 103 _BAR_ 103 _BAR_ 112 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 55,1 % _BAR_ 56,6 % _BAR_ 50,7 % _BAR_ 46,4 % _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 103 _BAR_ 92 _BAR_ 84 _BAR_
Średnie ceny sprzedaży (EUR/tys. sztuk) _BAR_ 152 _BAR_ 142 _BAR_ 137 _BAR_ 132 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 93 _BAR_ 90 _BAR_ 87 _BAR_
(77) Dochodzenie wykazało, że przemysł wspólnotowy mógł w pewnym sensie skorzystać na wzroście konsumpcji poprzez zwiększenie sprzedaży o 12 % w badanym okresie, czyli o około 19 mln sztuk.
(78) Niemniej udział w rynku przemysłu wspólnotowego spadł z 55,1 % w 2001 r. do 46,4 % na koniec OD.
Oznacza to stratę 8,7 punktów procentowych udziału w rynku.
Główny spadek udziału w rynku zaobserwowano między 2003 r. a OD, kiedy to przemysł wspólnotowy stracił 4,4 punkty procentowe.
(79) Z powyższych danych jasno wynika, że przemysł wspólnotowy nie mógł zatem w pełni wykorzystać wzrostu na rynku.
(80) Z powyższej tabeli wynika, że przemysł wspólnotowy ucierpiał na znacznym spadku średnich cen sprzedaży (o 13 %), ponieważ na rynek wspólnotowy napływało coraz więcej produktów pochodzących z dumpingowego przywozu.
5.4.
Rentowność
(81) Marże rentowności przedstawione poniżej ustalono poprzez wyrażenie wyniku finansowego przemysłu wspólnotowego jako odsetku obrotu na rynku wspólnotowym.
Tabela 7
Rentowność sprzedaży wspólnotowej (RoT) _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
rentowność sprzedaży w WE _BAR_ – 13 % _BAR_ – 17 % _BAR_ – 19 % _BAR_ – 26 % _BAR_
tendencja _BAR_ _BAR_ – 4 % _BAR_ – 6 % _BAR_ – 13 % _BAR_
(82) W badanym okresie rentowność miała wartość ujemną.
Jednakże wielkość strat uległa znacznemu pogorszeniu, przede wszystkim ze względu na obniżkę poziomu cen.
Mimo optymalizacji produkcji przez przemysł wspólnotowy w celu zapewnienia konkurencyjności dla produktów przywożonych z Chin oraz dostosowania wszystkich możliwych parametrów technicznych produktu objętego postępowaniem, strata ta powiększała się stale w badanym okresie.
Wyniku uzyskanego w OD nie można było utrzymać nawet krótkofalowo.
5.5.
Zwrot z inwestycji, przepływy pieniężne, inwestycje i możliwość pozyskiwania kapitału
(83) W poniższej tabeli przedstawiono tendencje związane ze zwrotem z inwestycji, przepływami pieniężnymi i inwestycjami.
Tabela 8
Wskaźniki 2001 = 100 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Zwrot z inwestycji (łącznie dla przedsiębiorstwa) _BAR_ – 18 % _BAR_ – 22 % _BAR_ – 17 % _BAR_ – 55 % _BAR_
Przepływy pieniężne (łącznie dla przedsiębiorstwa, w EUR) _BAR_ 1737465 _BAR_ 720972 _BAR_ – 259997 _BAR_ – 2757046 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 176 _BAR_ 45 _BAR_ 73 _BAR_
Inwestycje (produkt objęty postępowaniem, w EUR) _BAR_ 1839277 _BAR_ 2453440 _BAR_ 2353561 _BAR_ 2601880 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 133 _BAR_ 128 _BAR_ 141 _BAR_
(84) Jak wskazano w motywach 78 i 82 powyżej, tendencja spadkowa cen sprzedaży przemysłu wspólnotowego znacznie wpłynęła na jego rentowność.
Co za tym idzie, miała także negatywny wpływ na wskaźniki straty powiązane z rentownością.
Widać, że dane dotyczące negatywnej tendencji w zakresie zwrotu nakładów i przepływów pieniężnych w dużej mierze odzwierciedlają dane związane z rentownością przedstawione w tabeli 6 powyżej.
(85) Jak już wyjaśniono w motywie 73 powyżej, przemysł wspólnotowy zwiększył nakłady na produkt objęty postępowaniem, ponieważ w badanym okresie panowały bardzo dobre warunki rynkowe.
Inwestycje przemysłu wspólnotowego przeznaczane były przede wszystkim na wymianę sprzętu i wyposażenia zakładów, nie zaś zakupu nowych urządzeń produkcyjnych.
(86) Przedstawiciele przemysłu wspólnotowego podkreślali, że przemysł ten miał w tym okresie coraz większe trudności z pozyskiwaniem kapitału.
Powyższe ustalenia, w szczególności 26 % ujemna rentowność, wskazują jednoznacznie, że możliwość pozyskiwania kapitału przez przemysł wspólnotowy od inwestorów zewnętrznych lub spółek macierzystych jest znacznie utrudniona ze względu na jego katastrofalną sytuację finansową.
5.6.
Zatrudnienie, wydajność i wynagrodzenia
Tabela 9
Wskaźniki 2001 = 100 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Liczba pracowników _BAR_ 792 _BAR_ 773 _BAR_ 746 _BAR_ 713 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 98 _BAR_ 94 _BAR_ 90 _BAR_
Wydajność (w tys. sztuk/pracownika) _BAR_ 284 _BAR_ 287 _BAR_ 297 _BAR_ 309 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 101 _BAR_ 104 _BAR_ 109 _BAR_
Wynagrodzenia (średnie roczne/pracownika, w EUR) _BAR_ 15619,65 _BAR_ 15747,02 _BAR_ 15338,60 _BAR_ 15545,16 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 101 _BAR_ 98 _BAR_ 100 _BAR_
(87) W okresie od 2001 r. do OD przemysł wspólnotowy zmniejszył zatrudnienie.
Ze względu na zwiększone inwestycje oraz spadek zatrudnienia w badanym okresie można było zwiększyć produktywność.
(88) W badanym okresie koszty wynagrodzeń i koszty z nimi powiązane ponoszone przez przemysł wspólnotowy nie uległy zmianie.
W tym okresie liczba pracowników zmniejszyła się o 10 %, także relatywnie – ze względu na inflację.
5.7.
Wielkość rzeczywistego marginesu dumpingu
(89) Marginesy dumpingu podano w części dotyczącej dumpingu.
Obliczone marginesy wyraźnie przekraczają poziom minimalny.
Co więcej, biorąc pod uwagę wielkość i cenę przywozu dumpingowego, wpływu rzeczywistego marginesu dumpingu nie można uznać za nieznaczny.
5.8.
Skutki poprzedniego dumpingu lub subwencjonowania
(90) W przemyśle wspólnotowym nie następuje poprawa po poprzednim dumpingu lub subwencjonowaniu, ponieważ w przeszłości nie prowadzono dochodzenia w tej materii.
5.9.
Wnioski w sprawie straty
(91) Już na samym początku badanego okresu ChRL miała opanowaną połowę rynku MD we Wspólnocie.
ChRL wzmocniła znacznie tę, już i tak bardzo silną pozycję.
Należy przypomnieć, że wielkość przywozu z ChRL znacznie wzrosła w badanym okresie, zarówno pod względem wielkości (+ 79 mln sztuk), jak i udziału w rynku (+ 8,8 punktów procentowych).
Ponadto średnia cena jednostkowa przywożonych produktów spadła o 11 %, co spowodowało podcięcie cen, którego istnienie ustalono w dochodzeniu.
(92) Mimo iż wielkość sprzedaży przemysłu wspólnotowego wzrosła, nie mógł on korzystać ze znacznego wzrostu na rynku wspólnotowym (+ 32 % lub + 98 mln sztuk) w OD.
Przemysł wspólnotowy stracił znaczny udział w rynku i ucierpiał na skutek spadku średniej ceny o 13 %.
Spowodowało to podwojenie strat, ograniczenie przepływów pieniężnych i zwrotu z inwestycji, ograniczenie produkcji i wykorzystania mocy produkcyjnych, wstrzymanie podwyżek wynagrodzeń oraz spadek zatrudnienia w badanym okresie.
Mimo podejmowanych prób zwiększenia konkurencyjności, w OD sytuacja finansowa przemysłu wspólnotowego uległa znacznemu pogorszeniu.
(93) Zwraca się także uwagę na fakt, iż w ostatnich latach część producentów wspólnotowych zaprzestała produkcji lub zlikwidowała działalność.
(94) Mając na uwadze powyższe, uznaje się, że przemysł wspólnotowy poniósł w OD istotną szkodę w rozumieniu art. 3 rozporządzenia podstawowego.
D. ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY
1.
Uwaga wstępna
(95) Zgodnie z art. 3 ust. 6 i art. 3 ust. 7 rozporządzenia podstawowego zbadano także, czy istnieje związek przyczynowy pomiędzy dumpingowym przywozem z ChRL a istotną szkodą poniesioną przez przemysł wspólnotowy. Oprócz przywozu dumpingowego zbadano również, zgodnie z art. 3 ust. 7 rozporządzenia podstawowego, inne znane czynniki, które w tym samym czasie mogły działać na szkodę przemysłu wspólnotowego, aby sprawdzić, czy niesłusznie nie przypisano przywozowi dumpingowego szkodliwych skutków spowodowanych tymi innymi czynnikami.
2.
Wpływ przywozu z ChRL
(96) Przypomina się, że wielkość przywozu z ChRL w badanym okresie wzrosła o około 43 %, a jego udział w rynku o 8,8 punktów procentowych.
Ponadto, jak wyjaśniono w motywie 67 powyżej, ceny przywozy z ChRL spadły o 11 % i spowodowały podcięcie cen przemysłu wspólnotowego o 24 %. Poza tym ceny przemysłu wspólnotowego zostały obniżone.
(97) Ponadto w badanym okresie dalszy etap tanich przywozów dumpingowych zbiegł się w czasie ze znacznym pogorszeniem i tak już złej sytuacji przemysłu wspólnotowego.
Najlepiej ilustruje tę sytuację porównanie wyników finansowych eksporterów chińskich i przemysłu wspólnotowego od 2003 r. do OD.
W tym okresie przywóz MD z Chin wzrósł o 48 mln sztuk i, jak ustalono, istniało znaczne podcięcie cenowe.
W związku z tym chińscy producenci eksportujący zdołali zdobyć 4,4 punktów procentowych udziału w rynku.
W tym samym okresie wielkość sprzedaży przemysłu wspólnotowego wzrosła zaledwie o 14 mln sztuk, czyli przemysł ten stracił 4,3 punktów procentowych udziału w gwałtownie rozwijającym się rynku.
Jednocześnie przemysł wspólnotowy musiał obniżyć średnią cenę sprzedaży o około 4 %.
Dowodem na to dramatyczne pogorszenie sytuacji finansowej w opisywanym okresie jest, na przykład, wzrost strat przemysłu wspólnotowego o 7 punktów procentowych.
Zwraca się uwagę, że już na początku badanego okresu przywozy z Chin posiadały duży odsetek na rynku, zatem przemysł wspólnotowy od początku znajdował się w trudnej sytuacji.
(98) Jak pokazuje rosnący udział w rynku przedstawiony w tabeli 2 powyżej, stosujący dumping eksporterzy chińscy stali się głównymi graczami na rynku wspólnotowym w OD, wypierając z niego przemysł wspólnotowy.
3.
Skutki przywozu z państw trzecich
(99) Jak wyjaśniono w motywie 36 powyżej, niewiele przedsiębiorstw na świecie produkuje i wywozi MD.
Podczas ustalania kraju analogicznego stwierdzono istnienie kilku producentów w Indiach i Iranie, ale z dostępnych informacji wynika, że producenci ujawnieni w tych krajach dokonują wywozu jedynie niewielkie ilości MD.
Bez wątpienia kluczowym rynkiem zbytu tych producentów są ich rynki krajowe.
(100) Jest zatem bardzo mało prawdopodobne, aby przywóz z innych państw trzecich, takich jak Indie, mogły przyczynić się do szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy.
Dostępne informacje są bardzo ograniczone, nie ma więc możliwości wykonania wiarygodnych szacunków wielkości przywozu z innych państw trzecich, o ile taki przywóz w ogóle istnieje.
(101) Uznaje się zatem, że przywóz MD pochodzących z innych państw trzecich nie mógł wpływać na sytuację ekonomiczną przemysłu wspólnotowego.
4.
Wpływ przywozu produktów chińskich przez przemysł wspólnotowy
(102) Jak wyjaśniono w motywie 55 powyżej, ustalono, że jeden z producentów współpracujących, uwzględniony w definicji przemysłu wspólnotowego, dokonywał przywozu produktu objętego postępowaniem z ChRL w badanym okresie.
Większość sprzedaży we Wspólnocie przez tego producenta w OD stanowiły produkty wytworzone na terytorium Wspólnoty – około 25 % wielkości sprzedaży stanowiły produkty przywiezione z ChRL.
(103) Dochodzenie wykazało, że wspomniany producent przywoził z Chin MD, które były wytwarzane przez producenta chińskiego, z którym producent wspólnotowy zawarł umowę handlową.
Ustalono także, że cena odsprzedaży, po której sprzedawał przywożone MD, była porównywalna z ceną sprzedaży MD, które wytwarzało jego przedsiębiorstwo.
(104) Na tej podstawie nie stwierdza się, aby taki przywóz przyczynił się do poniesienia istotnej szkody przez przemysł wspólnotowy.
Przywóz ten stanowił co prawda więcej niż tylko nieznaczną wielkość sprzedaży (tj. około 6 % łącznej wielkości sprzedaży przez przemysł wspólnotowy w OD), należy jednak zwrócić uwagę na następujące fakty.
Po pierwsze, cena odsprzedaży była podobna do ceny produktów wytwarzanych w produkcji własnej.
Ponadto sprzedaż tego produktu stanowiła uzupełnienie oferty handlowej tego producenta.
Po drugie, jak wyjaśniono w motywach 55 i 56, taki przywóz pozwoliły wspomnianemu producentowi na częściowe zredukowanie wysokich strat, jakie ponosił z tytułu sprzedaży własnych produktów na rynku wspólnotowym.
Dzięki przywozowi chińskich MD przedsiębiorstwo mogło utrzymać się na rynku do dnia dzisiejszego.
Zatem dopełnienie oferty handlowej poprzez sprowadzanie produktów z Chin stanowiło rodzaj samoobrony przed skutkami dumpingowego przywozu z Chin.
Ponadto wspomniany producent jednoznacznie popiera prowadzone obecnie postępowanie.
(105) Zatem jest bardzo mało prawdopodobne, aby dokonywany przez niego przywóz przyczynił się do powstania szkody.
5.
Wyniki przemysłu wspólnotowego osiągane w wywozie
(106) Sprawdzono także, czy wywóz MD dokonywany przez przemysł wspólnotowy mógł spowodować w badanym okresie szkodę dla niego.
(107) Jak wynika z poniższej tabeli, kluczowym rynkiem dla przemysłu wspólnotowego był zawsze rynek wspólnotowy.
Wywóz poza obszar Wspólnoty stanowił od 7,4 % do 16,2 % łącznej sprzedaży przez przemysł wspólnotowy w badanym okresie.
Tabela 10
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Wywóz (w tys. sztuk) _BAR_ 32419 _BAR_ 23114 _BAR_ 18303 _BAR_ 14551 _BAR_
Wskaźnik 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 71 _BAR_ 56 _BAR_ 45 _BAR_
(108) Wielkość wywozu dokonywanego przez przemysł wspólnotowy spadła o około 18 mln sztuk w badanym okresie.
Ten spadek trzeba rozpatrywać, mając na uwadze znaczny wzrost na rynku wspólnotowym, który występował w tym okresie.
Należy pamiętać, że chiński wywóz w tamtym okresie zdobywał udziały także na innych rynkach światowych, czego dowodzi analiza informacji zebranych w związku z wyborem kraju analogicznego.
(109) Ponadto w dochodzeniu wykazano, że produkcja przemysłu wspólnotowego była stosunkowo stabilna i spadła zaledwie o 2 % w badanym okresie.
Przemysł wspólnotowy miał możliwość kontrolowania a nawet obniżania swoich kosztów.
(110) Na podstawie obecnie dostępnych informacji uznaje się zatem, że nawet jeśli zmniejszenie wielkości sprzedaży na wywóz mogło przyczynić się do szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy, to nie może to tłumaczyć znacznego spadku cen na rynku wspólnotowym i strat finansowych poniesionych przez przemysł wspólnotowy w OD.
6.
Wnioski
(111) Należy podkreślić, że w omawianym przypadku szkoda przybrała w głównej mierze formę obniżenia cen, które spowodowało dalsze straty.
Zbiegło się to w czasie z gwałtownie rosnącym dumpingowym przywozem produktów z Chin, który znacznie podciął ceny przemysłu wspólnotowego.
Nie znaleziono przesłanek wskazujących na to, że inne wyżej wymienione czynniki miały znaczny wpływ na powstanie szkody dla przemysłu wspólnotowego.
W toku dochodzenia nie znaleziono również innych czynników, które mogłyby przyczynić się do powstania szkody.
Na podstawie powyższej analizy wpływu wszystkich znanych czynników na sytuację w przemyśle wspólnotowym stwierdza się wstępnie, że istnieje jednoznaczna zbieżność w czasie i związek przyczynowy między przywozem dumpingowym z ChRL a poniesioną przez przemysł wspólnotowy istotną szkodą, w rozumieniu art. 3 ust. 6 rozporządzenia podstawowego.
E. INTERES WSPÓLNOTY
1.1.
Zagadnienia ogólne
(112) Zgodnie z art. 21 rozporządzenia podstawowego zbadano, czy istnieją ważne powody do stwierdzenia, że nałożenie ceł antydumpingowych na przywóz z kraju, którego dotyczy postępowanie, byłoby sprzeczne z interesami Wspólnoty.
Komisja przesłała kwestionariusze importerom, handlowcom i użytkownikom przemysłowym.
Dwóch użytkowników przesłało częściowe odpowiedzi na kwestionariusze.
Inni użytkownicy nie odesłali wypełnionych kwestionariuszy, ale przedstawili swoje opinie na piśmie.
(113) Poniższe wnioski opracowano na podstawie informacji otrzymanych od współpracujących stron.
1.2.
Interes przemysłu wspólnotowego
(114) Należy przypomnieć, że do przemysłu wspólnotowego zaliczono pięciu producentów zajmujących się wytwarzaniem i sprzedażą produktu objętego postępowaniem i zatrudniających w tym celu przeszło 700 pracowników.
Należy również przypomnieć, że wskaźniki gospodarcze przemysłu wspólnotowego wskazują na pogorszenie się w badanym okresie wyników finansowych, co doprowadziło w ostatnich latach do zaprzestania produkcji przez część producentów wspólnotowych.
Jednakże przemysł wspólnotowy jest konkurencyjny i nie zamierza oddawać tego segmentu rynku, jak pokazały działania podjęte w celu zwalczania zwiększonego przywozu produktów po cenach dumpingowych.
Przykładowo, w dochodzeniu wykazano, że przemysł wspólnotowy w badanym okresie zdołał usprawnić proces produkcyjny i skrócić czas dostaw.
(115) Zaniechanie nałożenia środków antydumpingowych spowoduje najprawdopodobniej wzrost presji cenowej ze strony dumpingowych przywozów, dalsze pogorszenie sytuacji finansowej przemysłu wspólnotowego i zaprzestanie produkcji przez kolejnych producentów wspólnotowych, co będzie mieć niekorzystne skutki dla całego sektora, który już ponosi straty z tytułu przywozów dumpingowych.
(116) Oczekuje się, że nałożenie tych środków spowoduje w krótkim czasie wzrost produkcji i wielkości sprzedaży przemysłu wspólnotowego, dzięki czemu stałe koszty ponoszone przez ten przemysł rozłożą się na większą wielkości produkcji.
W tej kwestii zwraca się uwagę na to, iż wykorzystanie mocy produkcyjnych przemysłu wspólnotowego jest bardzo niskie, więc przemysł ten powinien tak czy inaczej zwiększyć produkcję.
Umożliwiłoby mu to także odzyskanie udziału w rynku, który stracił w badanym okresie, oraz osiągnięcie efektu ekonomii skali.
W sytuacji gdy przywóz dumpingowy nie będzie niekorzystnie wpływać na ustalanie cen, istnieje duże prawdopodobieństwo, że sytuacja finansowa przemysłu wspólnotowego osiągnie bardziej zrównoważony poziom.
(117) W związku z tym jest oczywiste, że nałożenie środków antydumpingowych leży w interesie Wspólnoty.
1.3.
Interes dostawców
(118) Dwunastu dostawców surowca dla producentów wspólnotowych zgłosiło się do Komisji w związku z obecnym postępowaniem.
Podmioty te opowiedziały się za nałożeniem środków antydumpingowych.
Uznaje się, że wspomniani dostawcy stanowią reprezentatywną grupę dostawców stali w tym postępowaniu.
(119) Bez wątpienia dostawcy czują zagrożenie związane ze zniknięciem w krótkim czasie segmentu odbiorców, które nastąpiłoby w przypadku niepodjęcia środków zaradczych wobec przywozu dumpingowego.
Nie jest możliwe dalsze równoważenie wysokich strat, jakie ponosi przemysł wspólnotowy.
(120) Dostawcy opowiedzieli się za nałożeniem środków zaradczych także dlatego, że powinno to spowodować większe bezpieczeństwo na rynku: od dostaw surowca po dostawy MD branży użytkowników.
Podkreślili gospodarcze znaczenie wspólnotowych producentów MD z punktu widzenia użytkowników wspólnotowych.
Jednakże, jak wyjaśniono poniżej, są to argumenty na rzecz użytkowników.
(121) W związku z powyższym stwierdza się, że nałożenie środków antydumpingowych nie byłoby sprzeczne z interesem dostawców wspólnotowych.
1.4.
Interes użytkowników i importerów
(122) Komisja otrzymała odpowiedzi od ośmiu użytkowników i dwóch importerów działających na rynku wspólnotowym.
Zazwyczaj użytkownicy są jednocześnie także importerami, ponieważ przywożą MD i wytwarzają segregatory z mechanizmem dźwigniowym (SMD).
Działalność gospodarcza tych podmiotów jest znaczna, jednak MD stanowią zaledwie 10 % tej działalności.
(123) Użytkownicy i importerzy są w zasadzie przeciwni nakładaniu środków antydumpingowych, ponieważ cena produktu objętego postępowaniem stanowi spory odsetek kosztu całego produktu końcowego, tj. około 20 %.
Stanowią oni reprezentatywną grupę przemysłu, ponieważ reprezentują przeszło 50 % branży.
Twierdzą, że nałożenie środków antydumpingowych postawiłoby ich w niekorzystnej sytuacji wobec klientów (głównie sieci handlowych i dużych dystrybutorów).
Użytkownicy i importerzy twierdzą, że w sektorze SMD istnieje nadprodukcja.
W rezultacie nie mają oni mocnej karty przetargowej w negocjacjach z klientami i obawiają się, że nałożenie środków antydumpingowych na MD spowoduje przywóz SMD z Chin.
Argumentacji tej nie poparli jednak żadnymi dowodami.
(124) Użytkownicy zwykle mają zawarte umowy kupna z producentami chińskimi na przywóz MD na rynek wspólnotowy.
Twierdzą, że obecnie produkty chińskie mają bardzo dobrą jakość w porównaniu z produktami wspólnotowymi. Zatem użytkownicy uważają, że w ten sposób przywóz przyczynia się do poprawy dostępności materiału i konkurencji na rynku.
Twierdzą także, że nałożenie środków może spowodować braki w dostawach.
(125) Podobne obawy wyrażają współpracujący importerzy.
Tylko jeden użytkownik popiera nałożenie środków antydumpingowych, ale uważa, że powinny one objąć także SMD.
(126) Biorąc pod uwagę duże moce produkcyjne przemysłu wspólnotowego (patrz: tabela 4 powyżej) oraz to, że producenci wspólnotowi mogą bez trudu dokonać inwestycji na rzecz zwiększenia wydajności, aby zaspokoić popyt na rynku, z którego zostanie wyeliminowany dumping, argument dotyczący niedoboru towaru z powodu braku mocy produkcyjnych przemysłu wspólnotowego jest niesłuszny i niepoparty żadnymi dowodami.
Uznaje się, że nie spowoduje to ograniczenia skutecznej konkurencji na rynku wspólnotowym.
(127) W związku z tym stwierdza się, że nałożenie środków zaradczych nie wpłynie istotnie na konkurencyjność branży użytkowników.
Dochodzenie wykazało, że część producentów MD wytwarza także produkty końcowe oraz że nadal spory odsetek użytkowników kupuje MD ze źródeł niedumpingowych.
Wszyscy użytkownicy mieli możliwość zaopatrywania się ze źródeł niedumpingowych.
(128) Jeśli chodzi o możliwy wzrost kosztów, to nie można wykluczyć, że nastąpi on bezpośrednio po nałożeniu środków antydumpingowych.
Taki wzrost kosztów dotknąłby w szczególności te przedsiębiorstwa, które zaopatrują się głównie w tanie produkty z Chin sprzedawane po cenach dumpingowych.
W najgorszym przypadku, biorąc pod uwagę aktualny udział w rynku przemysłu wspólnotowego, proponowane środki zaradcze mogłyby doprowadzić do wzrostu kosztów średnio o 2,5 % kosztu produktu końcowego.
Należy jednak zwrócić uwagę na fakt, iż produkt objęty postępowaniem stanowi niewielką część działalności tego sektora wytwórczego, a poza tym rentowność tego produktu jest i tak bardzo dobra.
Komisja nie zakłada jednak, że prawdziwy okaże się najgorszy scenariusz, i bardziej prawdopodobne jest, że nałożenie środków antydumpingowych, jak wyjaśniono w motywach 116 i 120 powyżej, spowoduje wzrost skutecznej konkurencji na rynku wspólnotowym oraz odzyskanie udziału w rynku i poprawę sytuacji gospodarczej przemysłu wspólnotowego.
Powinno to w krótkim czasie zapobiec nadmiernemu wzrostowi cen na rynku wspólnotowym.
(129) W każdym przypadku potencjalną podwyżkę cen należy rozpatrywać w świetle interesu użytkowników, którzy zaopatrują się w MD głównie na rynku wspólnotowym.
(130) W ostatecznym rozrachunku stwierdza się zatem, że ewentualny niekorzystny wpływ środków antydumpingowych na koszty niektórych użytkowników nie jest na tyle znaczący, aby powstrzymywać się przed ich nałożeniem.
1.5.
Wnioski w sprawie interesu Wspólnoty
(131) Nałożenie środków antydumpingowych na MD pochodzące z ChRL będzie zdecydowanie zgodne z interesem przemysłu wspólnotowego.
Nie przewiduje się, aby związany z tym wpływ na ceny MD niekorzystnie wpłynął na konkurencyjność importerów/handlowców i branżę użytkowników.
Natomiast straty ponoszone przez przemysł wspólnotowy i dostawców oraz ryzyko zaprzestania produkcji przez kolejne przedsiębiorstwa są znaczne.
(132) Mając na uwadze powyższe, należy wstępnie stwierdzić, że nie ma istotnych powodów, żeby nie nakładać środków antydumpingowych na przywóz MD pochodzących z ChRL.
F. TYMCZASOWE ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE
1.
Poziom usuwający szkodę
(133) Uwzględniając wnioski dotyczące dumpingu, szkody i interesu Wspólnoty, należy nałożyć tymczasowe środki zapobiegające dalszej szkodzie, jaką wyrządza przemysłowi wspólnotowemu przywóz dumpingowy.
(134) Zastosowane środki powinny być wystarczające do usunięcia szkody powstałej w wyniku takiego przywozu, ale nie powinny przekraczać stwierdzonego marginesu dumpingu.
Przy obliczaniu wysokości cła, które usunęłoby skutki szkodliwego dumpingu, wzięto pod uwagę, że wszelkie zastosowane środki powinny umożliwić przemysłowi wspólnotowemu pokrycie jego kosztów produkcji i uzyskanie takiego sumarycznego zysku przed opodatkowaniem, jaki realnie osiągnąłby przemysł tego typu w tym sektorze z tytułu sprzedaży produktu podobnego we Wspólnocie w warunkach normalnej konkurencji, tj. przy braku przywozu dumpingowego.
Marża zysku przed opodatkowaniem zastosowana w tych obliczeniach wyniosła 5 % obrotu.
Taka wysokość marży jest zgodna z osiąganą w sektorze przy braku przywozów dumpingowych, zatem można uznać ją wstępnie za odpowiednią.
Na tej podstawie obliczono cenę produktu podobnego niewyrządzającą szkody dla przemysłu wspólnotowego.
Cenę niewyrządzającą szkody uzyskano dodając do kosztu produkcji wspomnianą 5 % marżę zysku.
(135) Następnie ustalono niezbędną podwyżkę ceny, porównując średnią ważoną cenę przywozu ze średnią niewyrządzającą szkody ceną sprzedaży przez przemysł wspólnotowy produktu podobnego na rynku Wspólnoty.
(136) Różnicę powstałą w wyniku tego porównania przedstawiono jako odsetek średniej wartości importowej CIF.
We wszystkich przypadkach ustalono, że margines szkody był wyższy niż stwierdzony margines dumpingu.
2.
Środki tymczasowe
(137) W świetle powyższych informacji uznaje się, że należy nałożyć cło antydumpingowe na poziomie stwierdzonego marginesu dumpingu, którego wysokość nie powinna, zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, być wyższa od wskazanego powyżej marginesu szkody.
(138) Indywidualne stawki ceł antydumpingowych dla poszczególnych przedsiębiorstw podane w niniejszym rozporządzeniu określono na podstawie ustaleń niniejszego dochodzenia.
W związku z tym odzwierciedlają one sytuację tych przedsiębiorstw ustaloną w niniejszym dochodzeniu.
Te stawki celne (w przeciwieństwie do cła na terenie całego kraju, które ma zastosowanie do "wszystkich pozostałych przedsiębiorstw") stosuje się zatem wyłącznie do przywozu produktów pochodzących z kraju, którego dotyczy postępowanie, i produkowanych przez przedsiębiorstwa, czyli konkretnie wymienione osoby prawne.
Przywożone produkty wytwarzane przez inne przedsiębiorstwa, niewskazane z nazwy i adresu w części normatywnej niniejszego dokumentu, łącznie z podmiotami powiązanymi z podmiotami wymienionymi z nazwy, nie mogą korzystać z tych stawek i zostaną objęte stawką celną dla "wszystkich pozostałych przedsiębiorstw".
(139) Wszelkie wnioski o zastosowanie indywidualnych stawek ceł antydumpingowych (np. w związku ze zmianą nazwy podmiotu lub utworzeniem nowego przedsiębiorstwa zajmującego się produkcją lub sprzedażą) należy niezwłocznie kierować do Komisji [3], załączając wszystkie odnośne informacje, w szczególności dotyczące zmian w działalności przedsiębiorstwa związanej z produkcją sprzedażą krajową i eksportową, związane ze zmianą nazwy lub podmiotu zajmującego się produkcją lub sprzedażą.
Jeżeli będzie to konieczne, Komisja po konsultacji z Komitetem Doradczym dokona stosownych zmian w rozporządzeniu i wykazie przedsiębiorstw korzystających z indywidualnych stawek celnych.
(140) Na podstawie powyższych informacji ustala się następujące tymczasowe stawki celne:
Dongguan Nanzha Leco Stationery _BAR_ 33,3 % _BAR_
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa _BAR_ 48,1 %. _BAR_
G. POSTANOWIENIE KOŃCOWE
(141) W interesie właściwego zarządzania należy ustalić okres, w którym zainteresowane strony, które zgłosiły się w terminie wyznaczonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, mogłyby przedstawić swe stanowisko na piśmie oraz zgłosić wniosek o przesłuchanie.
Ponadto należy zaznaczyć, że wszystkie ustalenia dotyczące nałożenia ceł, dokonane do celów niniejszego dokumentu, są tymczasowe i może zaistnieć konieczność ich ponownego rozważenia w celu zastosowania środków ostatecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym nakłada się tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz mechanizmów dźwigniowych przeznaczonych do archiwizowania arkuszy papieru i innych dokumentów w segregatorach i skoroszytach, objętych kodem CN ex83051000 (kod TARIC 8305100050), pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej.
Mechanizmy składają się ze sztywnych zaokrąglonych elementów metalowych (zwykle dwóch) zamocowanych na płytce i posiadających co najmniej jedną dźwignię otwierającą, umożliwiającą wkładanie arkuszy papieru i innych dokumentów.
2.
Stawka tymczasowego cła antydumpingowego stosowanego do cen netto franco granica Wspólnoty przed ocleniem jest następująca:
Przedsiębiorstwo _BAR_ Cło antydumpingowe _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
Dongguan Nanzha Leco Stationery _BAR_ 33,3 % _BAR_ A729 _BAR_
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa _BAR_ 48,1 % _BAR_ A999 _BAR_
3.
Dopuszczenie produktu, o którym mowa w ust. 1, do wolnego obrotu we Wspólnocie jest uzależnione od złożenia zabezpieczenia równoważnego kwocie cła tymczasowego.
4.
Zastosowanie mają obowiązujące przepisy celne, chyba że postanowiono inaczej.
Artykuł 2
Nie naruszając przepisów art. 20 rozporządzenia (WE) nr 384/96, zainteresowane strony mogą wnioskować o ujawnienie podstawowych faktów i informacji, na podstawie których przyjęto niniejsze rozporządzenie, mogą zgłaszać uwagi na piśmie oraz ubiegać się o ustne przesłuchanie przez Komisję w terminie jednego miesiąca od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Zgodnie z art. 21 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 384/96 zainteresowane strony mogą zgłaszać uwagi dotyczące stosowania niniejszego rozporządzenia w terminie jednego miesiąca od daty jego wejścia w życie.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 135/2006
z dnia 26 stycznia 2006 r.
dotyczące wydawania pozwoleń na przywóz ryżu w odniesieniu do wniosków złożonych w pierwszych dziesięciu dniach roboczych stycznia 2006 r. zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 327/98
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 327/98 z dnia 10 lutego 1998 r. otwierające niektóre kontyngenty celne na przywóz ryżu i ryżu łamanego oraz stanowiące o administrowaniu nimi [2], w szczególności jego art. 5 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
W wyniku analizy ilości, dla których wnioski zostały złożone w ramach transzy ze stycznia 2006 r., należy przewidzieć wydawanie pozwoleń dla ilości zgłoszonych we wnioskach, które podlegają, w stosownych przypadkach, zastosowaniu redukcji wyrażonej w procentach, i ustalić, jakie ilości zostaną przeniesione do następnej transzy,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Wnioski o pozwolenia na przywóz w odniesieniu do kontyngentów taryfowych na ryż otwartych rozporządzeniem (WE) nr 327/98, złożone w pierwszych dziesięciu dniach roboczych stycznia 2006 r. i przekazane Komisji, podlegają zastosowaniu współczynnika redukcji zgodnie z redukcjami wyrażonymi w procentach określonymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
2.
Ilości dostępne w ramach transzy ze stycznia 2006 r., jakie zostaną przeniesione do następnej transzy, określa Załącznik do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 27 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 136/2006
z dnia 26 stycznia 2006 r.
ustalające stawki refundacji mające zastosowanie do niektórych przetworów mlecznych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 15 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 31 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 przewiduje, że różnice między cenami produktów objętych art. 1 lit. a), b), c), d), e) i g) tego rozporządzenia na światowym rynku a cenami we Wspólnocie mogą być pokryte refundacją wywozową.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1043/2005 z dnia 30 czerwca 2005 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 3448/93 w odniesieniu do systemu przyznawania refundacji wywozowych dla niektórych produktów rolnych wywożonych w postaci towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu oraz kryteriów dla ustalania wysokości kwot takich refundacji [2] określa produkty, w stosunku do których ustala się stawkę refundacji, którą stosuje się dla tych produktów wywożonych jako towary objęte załącznikiem II do rozporządzenia (WE) nr 1255/1999.
(3) Zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 stawkę refundacji na 100 kilogramów danych produktów podstawowych ustala się co miesiąc.
(4) Jednakże w przypadku niektórych przetworów mlecznych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu istnieje niebezpieczeństwo naruszenia podjętych zobowiązań dotyczących wcześniejszego ustalania wysokich stawek refundacji.
Dlatego konieczne jest podjęcie stosownych środków ostrożności, aby zapobiec takiemu niebezpieczeństwu nie wykluczając przy tym zawierania długoterminowych kontraktów.
Ustanowienie konkretnych stawek na wcześniejsze ustalanie refundacji dotyczących tych produktów powinno umożliwić osiągnięcie tych dwóch celów.
(5) Artykuł 15 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 przewiduje, że przy ustalaniu stawek refundacji należy uwzględnić w stosownych przypadkach refundacje produkcyjne, pomoc finansową oraz inne środki o skutku równoważnym, stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich zgodnie z rozporządzeniem w sprawie wspólnej organizacji rynku danego produktu w odniesieniu do produktów podstawowych objętych załącznikiem I do rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 lub do produktów powiązanych.
(6) Artykuł 12 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 przewiduje wypłatę pomocy w odniesieniu do mleka odtłuszczonego przetworzonego na kazeinę wyprodukowanego na terenie Wspólnoty, pod warunkiem że wymienione mleko i wyprodukowana z niego kazeina spełniają odpowiednie standardy.
(7) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1898/2005 z dnia 9 listopada 2005 r. ustanawiające szczegółowe zasady wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do środków w zakresie zbytu śmietanki, masła i masła skoncentrowanego na rynku Wspólnoty [3] przewiduje, że masło i śmietana po obniżonych cenach powinny być udostępnione dla przemysłu produkującego niektóre towary.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji obowiązujące w odniesieniu do produktów podstawowych objętych załącznikiem I do rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 i art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 oraz wywożonych jako towary objęte załącznikiem II do rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 ustala się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 27 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 137/2006
z dnia 26 stycznia 2006 r.
ustalające stawki refundacji do niektórych produktów zbożowych i ryżu wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
Uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [2], w szczególności jego art. 14 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 oraz art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 stanowią, że różnica między notowaniami lub cenami produktów wymienionych w art. 1 każdego z tych rozporządzeń na rynku światowym a cenami wewnątrz Wspólnoty może zostać pokryta refundacją wywozową.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1043/2005 z dnia 30 czerwca 2005 r. wdrażające rozporządzenie Rady (WE) nr 3448/93 w odniesieniu do systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria ustalania wysokości sum takich refundacji [3], określa produkty, dla których należy ustalić stawkę refundacji stosowaną w przypadku, jeśli produkty te są wywożone jako towary wymienione odpowiednio w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 lub w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1785/2003.
(3) Zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005, stawkę refundacji na 100 kilogramów każdego z omawianych produktów podstawowych ustala się co miesiąc.
(4) Ustalenie z wyprzedzeniem wysokich stawek refundacji może zagrozić zobowiązaniom podjętym w odniesieniu do refundacji, które mogą zostać przyznane do wywozów produktów rolnych należących do towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu.
W takich sytuacjach, niezbędne jest zatem podjęcie środków ostrożności, nie stanowiąc jednak przeszkody dla zawierania umów długoterminowych.
Ustalenie specjalnej stawki refundacji dla celów ustalenia refundacji z wyprzedzeniem jest środkiem, który pozwala na osiągnięcie tych różnych celów.
(5) Uwzględniając porozumienie pomiędzy Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie wywozów produktów z ciasta makaronowego ze Wspólnoty do Stanów Zjednoczonych, przyjęte decyzją Rady 87/482/EWG [4], niezbędne jest zróżnicowanie refundacji do produktów objętych kodami CN 19021100 i 190219 ze względu na ich miejsce przeznaczenia.
(6) Zgodnie z art. 15 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005, należy ustalić obniżoną stawkę refundacji wywozowej, uwzględniając wysokość mającej zastosowanie refundacji wywozowej, zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 1722/93 [5], dla rozpatrywanych produktów podstawowych, stosowaną w zakładanym okresie wytworzenia towarów.
(7) Napoje alkoholowe uważane są za mniej wrażliwe na cenę zbóż stosowanych do produkcji tych napojów.
Niemniej jednak, Protokół 19 do Aktu Przystąpienia Zjednoczonego Królestwa, Irlandii i Danii stanowi, że należy uchwalić środki niezbędne w celu ułatwienia stosowania zbóż wspólnotowych do produkcji napojów alkoholowych pozyskiwanych ze zbóż.
Konieczne jest zatem dostosowanie stawki refundacji stosowanej odpowiednio do zbóż wywożonych jako napoje alkoholowe.
(8) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji stosowane do produktów podstawowych wymienionych w załączniku A do rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 i w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 lub w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 i wywożonych jako towary wymienione odpowiednio w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 lub w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, ustala się na poziomie podanym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 27 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 138/2006
z dnia 26 stycznia 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe w sektorze mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 różnica między cenami w handlu międzynarodowym produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe w ramach ograniczeń wynikających z porozumień zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu.
(2) Zgodnie z postanowieniami rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 refundacje do produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia, wywiezionych w stanie naturalnym, powinny zostać ustalone, uwzględniając:
- sytuację rynkową i tendencje rozwoju na rynku wspólnotowym, w odniesieniu do ceny i dostępności mleka i przetworów mlecznych oraz, w handlu międzynarodowym, w odniesieniu do cen mleka i przetworów mlecznych,
- najbardziej korzystne koszty wprowadzania do obrotu i koszty transportu z rynków Wspólnoty do portów lub innych miejsc wywozu ze Wspólnoty, jak również koszty wysyłki do krajów przeznaczenia,
- cele wspólnej organizacji rynków mleka i przetworów mlecznych, które obejmują zapewnienie zrównoważonej sytuacji i naturalnego rozwoju cen i handlu,
- ograniczenia wynikające z porozumień zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu,
- potrzebę unikania zakłóceń na rynku Wspólnoty,
- aspekt ekonomiczny przewidywanych wywozów.
(3) Zgodnie z art. 31 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 ceny we Wspólnocie ustalane są z uwzględnieniem obecnych cen, które są najkorzystniejsze w odniesieniu do wywozu, a ceny w handlu międzynarodowym ustalane są z uwzględnieniem w szczególności:
a) cen na rynkach krajów trzecich;
b) najkorzystniejszych cen w krajach trzecich docelowych, dla przywozu pochodzącego z kraju trzeciego;
c) cen producenta odnotowanych w eksportujących krajach trzecich, biorąc pod uwagę, gdzie to stosowne, subsydia przyznawane przez te kraje;
d) ceny oferowane na bazie franco granica.
(4) Według art. 31 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 sytuacja na rynku światowym lub specyficzne wymagania pewnych rynków mogą uczynić koniecznym zróżnicowanie refundacji do produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia w zależności od miejsca przeznaczenia.
(5) Artykuł 31 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 przewiduje, że lista produktów, do których udziela się refundacji wywozowej, i wysokość tej refundacji są ustalane nie rzadziej niż raz na cztery tygodnie. Wysokość refundacji może jednak być utrzymana na tym samym poziomie przez ponad cztery tygodnie.
(6) Zgodnie z art. 16 rozporządzenia Komisji (WE) nr 174/1999 z dnia 26 stycznia 1999 r. ustanawiającego specjalne szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 w odniesieniu do pozwoleń na wywóz i refundacji wywozowych do mleka i przetworów mlecznych [2], refundacja przyznana na przetwory mleczne z dodatkiem cukru odpowiada sumie dwóch składników; celem pierwszego jest uwzględnienie ilości produktu mlecznego, wyliczany jest on przez pomnożenie podstawowej stawki refundacji przez zawartość produktu mlecznego w całym produkcie; celem drugiego jest uwzględnienie ilości dodanej sacharozy, wyliczany jest on przez pomnożenie zawartości sacharozy w całym produkcie przez podstawową stawkę refundacji obowiązującą w dniu wywozu produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [3]. Niemniej jednak ten ostatni składnik jest uwzględniany, wyłącznie w przypadku gdy sacharoza dodana do produktu została wytworzona z cukru z buraków lub trzciny ze zbiorów pochodzących z obszaru Wspólnoty.
(7) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 896/84 [4], przewiduje uzupełniające przepisy w odniesieniu do przyznawania refundacji w trakcie przechodzenia z jednego roku gospodarczego na drugi. Te postanowienia przewidują możliwość zróżnicowania refundacji w zależności od daty wytworzenia przetworów.
(8) W celu wyliczenia wysokości refundacji do serów topionych należy przewidzieć, że w przypadku gdy została dodana kazeina i/lub kazeiniany, nie należy uwzględniać tej ilości.
(9) Określając produkty i miejsca przeznaczenia kwalifikujące się do refundacji, należy wziąć pod uwagę, iż z jednej strony, konkurencyjna pozycja niektórych produktów Wspólnoty nie uzasadnia pobudzania ich wywozu, a z drugiej, że geograficzna bliskość niektórych terytoriów może stwarzać ryzyko zakłóceń w handlu i nadużyć.
(10) Zastosowanie tych zasad do aktualnej sytuacji rynkowej na rynku mleka i przetworów mlecznych, a w szczególności do cen tych przetworów we Wspólnocie i na rynku światowym prowadzi do ustalenia refundacji do tych przetworów w wysokości określonej w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(11) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe, o których mowa w art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999, do produktów wywożonych w stanie naturalnym ustalone są w wysokości określonej w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 27 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 139/2006
z dnia 26 stycznia 2006 r.
ustalające maksymalny poziom refundacji wywozowej do masła w ramach stałego zaproszenia do składania ofert przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 581/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3, akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 581/2004 z dnia 26 marca 2004 r. w sprawie stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych odnośnie do refundacji wywozowych do niektórych rodzajów masła [2] przewiduje otwarcie stałego przetargu.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 580/2004 z dnia 26 marca 2004 r. ustanawiającym procedurę przetargową dotyczącą refundacji wywozowych do niektórych przetworów mlecznych [3] oraz po dokonaniu analizy ofert przedstawionych w odpowiedzi na ten przetarg, stosowne jest ustalenie maksymalnego poziomu refundacji wywozowej w okresie przetargowym kończącym się dnia 24 stycznia 2006 r.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach stałego przetargu otwartego rozporządzeniem (WE) nr 581/2004 w okresie przetargowym kończącym się dnia 24 stycznia 2006 r. maksymalne kwoty refundacji dla produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 niniejszego rozporządzenia ustala się w załączniku do niniejszego rozporząd z enia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 27 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 140/2006
z dnia 26 stycznia 2006 r.
ustalające maksymalny poziom refundacji wywozowych dla mleka odtłuszczonego w proszku w ramach stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 582/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworόw mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 582/2004 z dnia 26 marca 2004 r. w sprawie stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych odnośnie do refundacji wywozowych dla mleka odtłuszczonego w proszku [2] przewiduje otwarcie stałego przetargu.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 580/2004 z dnia 26 marca 2004 r. ustanawiającego procedurę przetargową dotyczącą refundacji wywozowych do niektórych przetworόw mlecznych [3] oraz po dokonaniu analizy ofert przedstawionych w odpowiedzi na ten przetarg stosowne jest ustalenie maksymalnego poziomu refundacji wywozowej w okresie przetargowym kończącym się dnia 24 stycznia 2006 r.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach stałego przetargu otwartego rozporządzeniem (WE) nr 582/2004 przewiduje się w okresie przetargowym kończącym się dnia 24 stycznia 2006 r. 12,20 EUR/100 kg jako maksymalną wysokość refundacji dla produktόw i krajόw przeznaczenia wymienionych w art. 1 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 27 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 141/2006
z dnia 26 stycznia 2006 r.
ustalające, w jakiej mierze mogą być uwzględnione wnioski o pozwolenia na przywóz młodych byków opasowych, składane w styczniu 2006 r. w ramach kontyngentu taryfowego przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 992/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacij rynku wołowiny i cielęciny [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 992/2005 z dnia 29 czerwca 2005 r. otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi na przywóz młodych byków opasowych (od dnia 1 lipca 2005 r. do dnia 30 czerwca 2006 r.) [2], w szczególności jego art. 1 ust. 4 oraz art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 1 ust. 3 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 992/2005 ustalił liczbę młodych byków, jakie można przywozić na warunkach specjalnych w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31 marca 2006 r. Ilości, o jakie występowano we wnioskach o wydanie pozwolenia na przywóz, mogą być uwzględnione w całości.
(2) Ilości, na jakie mogą być składane wnioski o wydanie pozwoleń na przywóz od 1 kwietnia 2006 r., należy ustalić w ramach ogólnej ilości 169000 sztuk, zgodnie z art. 1 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 992/2005,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Każdy wniosek o pozwolenie na przywóz, złożony w stycznia 2006 r. zgodnie z przepisami art. 3 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 992/2005, zostaje uwzględniony w całości.
2. Ilości dostępna w okresie określonym w art. 1 ust. 3 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 992/2005 wynosi 167730 sztuk.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 27 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 142/2006
z dnia 26 stycznia 2006 r.
zmieniające po raz sześćdziesiąty drugi rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i Talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i Talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 zakazujące wywozu niektórych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniające zakaz lotów oraz rozszerzające zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do Talibów w Afganistanie [1], w szczególności jego art. 7 ust. 1 pierwsze tiret,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 zawiera wykaz osób, grup i podmiotów, w stosunku do których stosuje się zamrożenie funduszy oraz zasobów gospodarczych na mocy tego rozporządzenia.
(2) W dniu 18 stycznia 2006 r. Komitet ds. Sankcji Rady Bezpieczeństwa ONZ postanowił zmienić listę osób, grup i podmiotów, względem których należy stosować zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych.
Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik I,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 143/2006
z dnia 26 stycznia 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe dla produktów przetworzonych na bazie zbóż i ryżu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [2], w szczególności jego art. 14 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia Rady (WE) nr 1784/2003 i art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 tych rozporządzeń, a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Na mocy art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 refundacje powinny być ustalane z uwzględnieniem, z jednej strony, istniejącej sytuacji i przyszłych tendencji pod względem cen i dostępności zbóż, ryżu i ryżu łamanego na rynku Wspólnoty, a z drugiej – cen zbóż, ryżu, ryżu łamanego i produktów sektora zbożowego na rynku światowym.
Na mocy tych samych artykułów należy także zapewnić na rynku zbożowym i ryżowym równowagę i naturalny rozwój cen i handlu, a ponadto uwzględniać ekonomiczne aspekty przewidywanych wywozów oraz potrzebę unikania zakłóceń na rynku Wspólnoty.
(3) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1518/95 [3] w sprawie systemu przywozu i wywozu produktów przetworzonych na bazie zbóż i ryżu, określiło w art. 4 szczególne kryteria, jakie należy uwzględnić przy wyliczaniu refundacji dla tych produktów.
(4) Należy różnicować refundacje dla niektórych produktów przetworzonych w zależności od zawartości w tych produktach popiołów, surowego błonnika, łusek, białka, tłuszczu lub skrobi, ponieważ zawartość ta jest szczególnie znaczącym wskaźnikiem ilości produktu podstawowego rzeczywiście obecnego w produkcie przetworzonym.
(5) Jeśli chodzi o maniok i inne korzenie oraz bulwy roślin tropikalnych, jak również wytworzone z nich mąki, ekonomiczny aspekt ich wywozu, jaki można przewidywać, biorąc przede wszystkim pod uwagę charakter i pochodzenie tych produktów, nie uzasadnia aktualnie potrzeby ustalania refundacji wywozowej.
W odniesieniu do niektórych produktów przetworzonych na bazie zbóż, niewielkie znaczenie udziału Wspólnoty w handlu światowym nie wymaga aktualnie ustalania refundacji wywozowej.
(6) Sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymagania niektórych rynków mogą spowodować konieczność zróżnicowania refundacji w odniesieniu do niektórych produktów, w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(7) Refundację należy ustalać raz na miesiąc. W tym odstępie czasu może ona zostać zmieniona.
(8) Niektóre produkty przetworzone na bazie kukurydzy mogą być poddane obróbce termicznej, która stwarza ryzyko przyznania refundacji nieodpowiadającej jakości produktu.
Należy uściślić, że produkty te, zawierające wstępnie żelatynizowaną skrobię, nie mogą korzystać z refundacji wywozowej.
(9) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe dla produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1518/95, ustala się w wysokości podanej w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 27 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 144/2006
z dnia 26 stycznia 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe do mieszanek paszowych pochodzenia zbożowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 różnica między notowaniami lub cenami produktów, o których mowa w art. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, na rynku światowym a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta refundacją wywozową.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1517/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 w odniesieniu do ustaleń dotyczących wywozu i przywozu mieszanek paszowych pochodzenia zbożowego oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1162/95 ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz w sektorze zbóż i ryżu [2] określiło w art. 2 szczególne kryteria, jakie należy uwzględnić przy wyliczaniu refundacji do tych produktów.
(3) Przy wyliczaniu należy także uwzględnić zawartość produktów zbożowych.
Dla uproszczenia, refundacja powinna być wypłacana do dwóch kategorii "produktów zbożowych", a więc po pierwsze – kukurydzy, zboża najpowszechniej używanego do produkcji mieszanek paszowych wywożonych, i produktów na bazie kukurydzy, a po drugie – "innych zbóż", które są produktami zbożowymi kwalifikującymi się do przyznania refundacji, z wyłączeniem kukurydzy i produktów na bazie kukurydzy.
Refundacja powinna być przyznana ze względu na ilość produktu zbożowego zawartego w mieszance paszowej.
(4) Ponadto kwota refundacji powinna także uwzględniać możliwości i warunki sprzedaży tych produktów na rynku światowym, potrzebę uniknięcia zakłóceń na rynku wspólnotowym i ekonomiczny aspekt wywozu.
(5) Obecna sytuacja na rynku zbóż, a w szczególności perspektywy zaopatrzenia, uzasadniają zniesienie wszelkich refundacji dotyczących wywozu.
(6) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe do mieszanek paszowych, objętych rozporządzeniem (WE) nr 1784/2003 i podlegających rozporządzeniu (WE) nr 1517/95, ustala się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 27 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 145/2006
z dnia 26 stycznia 2006 r.
ustalające refundacje produkcyjne w sektorze zbóż
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 8 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1722/93 z dnia 30 czerwca 1993 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzeń Rady (EWG) nr 1766/82 i (EWG) nr 1418/76 dotyczące refundacji produkcyjnych w sektorach zbóż i ryżu, odpowiednio [2], określiło warunki przyznawania refundacji produkcyjnych.
Podstawa wyliczenia została określona w art. 3 tego rozporządzenia.
Tak wyliczona refundacja, zróżnicowana, w razie potrzeby, dla skrobi ziemniaczanej, powinna być ustalana raz w miesiącu i może być zmieniana, jeśli ceny kukurydzy i/lub pszenicy ulegną znaczącej zmianie.
(2) W celu określenia dokładnej kwoty do wypłaty przy wyliczaniu ustalanych przez niniejsze rozporządzenie refundacji produkcyjnych należy użyć współczynników podanych w załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 1722/93.
(3) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundację produkcyjną wyrażoną na tonę skrobi kukurydzianej o której mowa w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1722/93, ustala się w wysokości:
a) 19,39 EUR/t dla skrobi kukurydzianej, pszennej i jęczmiennej;
b) 29,20 EUR/t dla skrobi ziemniaczanej.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 27 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 146/2006
z dnia 26 stycznia 2006 r.
w sprawie przekazanych ofert na przywóz sorgo, w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2094/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na maksymalne obniżenie opłat przywozowych w odniesieniu do przywozu sorgo pochodzącego z krajów trzecich do Hiszpanii został ogłoszony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2094/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1839/95 [3], na podstawie przekazanych ofert Komisja może, w myśl procedury przewidzianej w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, postanowić o wstrzymaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę w szczególności czynniki przewidziane w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1839/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnego obniżenia opłat przywozowych.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 20 do 26 stycznia 2006 r. w ramach przetargu na obniżenie opłat przewozowych na sorgo, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2094/2005.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 27 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 147/2006
z dnia 26 stycznia 2006 r.
ustalające maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę, w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2093/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na maksymalne obniżenie opłat przywozowych w odniesieniu do przywozu kukurydzy pochodzącej z krajów trzecich do Hiszpanii został ogłoszony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2093/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1839/95 [3], w myśl procedury przewidzianej w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, Komisja może podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnego obniżenia opłat przywozowych, uwzględniając w szczególności czynniki przewidziane w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1839/95. Przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnemu obniżeniu opłat przywozowych lub jest od niego niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnego obniżenia opłat przywozowych w wysokości określonej w art. 1.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 20 do 26 stycznia 2006 r. w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2093/2005, ustala się maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę w wysokości 25,47 EUR/t dla ogólnej maksymalnej ilości całkowitej równej 62000 t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 27 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 148/2006
z dnia 26 stycznia 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe dla zbóż, pszennych i żytnich mąk, kasz oraz grysików
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 wymienionego rozporządzenia, a cenami tych produktów we Wspólnocie, może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Refundacje wywozowe powinny być ustalone z uwzględnieniem czynników, o których mowa w art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż [2].
(3) W odniesieniu do pszennych oraz żytnich mąk, kasz i grysików refundację wywozową stosowaną do tych produktów należy wyliczyć z uwzględnieniem ilości zbóż koniecznych do wytwarzania danych produktów.
Ilości te zostały ustalone w rozporządzeniu (WE) nr 1501/95.
(4) Sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymogi niektórych rynków mogą sprawić, że niezbędne stanie się zróżnicowanie refundacji dla niektórych produktów, w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(5) Refundacja powinna być ustalana raz na miesiąc. Zmian można dokonywać w tym odstępie czasowym.
(6) Zastosowanie tych zasad do aktualnej sytuacji na rynkach zbóż, a w szczególności do notowań lub cen na te produkty we Wspólnocie i na rynku światowym, prowadzi do ustalenia refundacji w wysokości podanej w załączniku.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe dla produktów, o których mowa w art. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, z wyjątkiem słodu, wywiezionych w stanie naturalnym, ustala się w wysokości podanej w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 27 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 149/2006
z dnia 26 stycznia 2006 r.
w sprawie przekazanych ofert na wywóz jęczmienia w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1058/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową do jęczmienia na wywóz do niektórych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1058/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o wstrzymaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnej wysokości refundacji.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych od 20 do 26 stycznia 2006 r., w ramach przetargu na refundację wywozową do jęczmienia, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1058/2005.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 27 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 150/2006
z dnia 26 stycznia 2006 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1059/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej na wywóz do pewnych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1059/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnej wysokości refundacji wywozowej, uwzględniając czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95. W tym wypadku przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnej refundacji lub jest od niej niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnej refundacji wywozowej.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 20 do 26 stycznia 2006 r., w ramach przetargu ogłoszonego na mocy rozporządzenia (WE) nr 1059/2005, ustala się maksymalną refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej w wysokości 6,74 EUR/t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 27 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 151/2006
z dnia 24 stycznia 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2505/96 otwierające i ustalające zarządzanie autonomicznymi wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na niektóre produkty rolne i przemysłowe
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 26,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 20 grudnia 1996 r.
Rada przyjęła rozporządzenie (WE) nr 2505/96 otwierające i ustalające zarządzanie wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na niektóre produkty rolne i przemysłowe [1].
Popyt Wspólnoty w zakresie przedmiotowych produktów powinien być zaspokojony na jak najkorzystniejszych warunkach.
Dlatego też powinny zostać otworzone nowe wspólnotowe kontyngenty taryfowe o obniżonej lub zerowej stawce celnej dla właściwych wielkości, a okres obowiązywania niektórych innych kontyngentów powinien zostać przedłużony przy jednoczesnym uniknięciu jakichkolwiek zakłóceń na rynkach tych produktów.
(2) W związku z tym, że wielkość kontyngentu na niektóre kontyngenty taryfowe Wspólnoty jest niewystarczająca dla zaspokojenia potrzeb przemysłu we Wspólnocie w obecnym okresie obowiązywania kontyngentu, wspomniane wielkości kontyngentu powinny zostać zwiększone ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2005 r. oraz dostosowane ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2006 r.
(3) Dalsze przyznawanie w 2006 r. wspólnotowego kontyngentu taryfowego na niektóre produkty, w odniesieniu do których stawki celne zostały zawieszone w 2005 r., nie leży już w interesie Wspólnoty.
W związku z tym, produkty te powinny zostać usunięte z tabeli zawartej w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 2505/96.
(4) Uwzględniając liczne zmiany, które mają być wprowadzone, cały tekst załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 2505/96 powinien zostać zastąpiony w celu zachowania jasności.
(5) Rozporządzenie (WE) nr 2505/96 powinno zatem zostać odpowiednio zmienione.
(6) Z uwagi na znaczenie ekonomiczne niniejszego rozporządzenia konieczne jest powołanie się na pilną potrzebę, przewidzianą w tytule I pkt 3 Protokołu w sprawie roli parlamentów Państw Członkowskich w Unii Europejskiej, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatów ustanawiających Wspólnoty Europejskie.
(7) W związku z tym, że załącznik do niniejszego rozporządzenia ma być stosowany od dnia 1 stycznia 2006 r., powinno ono wejść w życie ze skutkiem natychmiastowym,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 2505/96 zastępuje się ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2006 r. Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
W odniesieniu do okresu kontyngentowego od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2005 r., w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 2505/96:
- wielkość kontyngentu w przypadku kontyngentu taryfowego 09.2603 ustala się na 3900 ton przy stawce celnej 0 %,
- wielkość kontyngentu w przypadku kontyngentu taryfowego 09.2975 ustala się na 540 ton przy stawce celnej 0 %.
Artykuł 3
W odniesieniu do okresu kontyngentowego od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2006 r., w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 2505/96:
- wielkość kontyngentu w przypadku kontyngentu taryfowego 09.2002 ustala się na 600 ton,
- wielkość kontyngentu w przypadku kontyngentu taryfowego 09.2003 ustala się na 1400000 sztuk,
- wielkość kontyngentu w przypadku kontyngentu taryfowego 09.2030 ustala się na 300 ton,
- wielkość kontyngentu w przypadku kontyngentu taryfowego 09.2603 ustala się na 4500 ton,
- wielkość kontyngentu w przypadku kontyngentu taryfowego 09.2612 ustala się na 1500 ton,
- wielkość kontyngentu w przypadku kontyngentu taryfowego 09.2624 ustala się na 425 ton,
- wielkość kontyngentu w przypadku kontyngentu taryfowego 09.2837 ustala się na 600 ton,
- wielkość kontyngentu w przypadku kontyngentu taryfowego 09.2975 ustala się na 600 ton,
- wielkość kontyngentu w przypadku kontyngentu taryfowego 09.2979 ustala się na 800000 sztuk.
Artykuł 4
Kontyngenty taryfowe 09.2004, 09.2009, 09.2018, 09.2021, 09.2022, 09.2023, 09.2028, 09.2613, 09.2621, 09.2622, 09.2623, 09.2626, 09.2630, 09.2881, 09.2964, 09.2985 i 09.2998 zamyka się ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2006 r.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 152/2006
z dnia 27 stycznia 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 28 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 153/2006
z dnia 27 stycznia 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1819/2005 przyjmujące plan podziału pomiędzy Państwa Członkowskie zasobów zapisanych na rok budżetowy 2006, przeznaczonych na dostawy żywności z zapasów interwencyjnych do wykorzystania przez osoby najbardziej poszkodowane we Wspólnocie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3730/87 z dnia 10 grudnia 1987 r. ustanawiające ogólne zasady dostaw żywności z zapasów interwencyjnych do wyznaczonych organizacji, celem rozdysponowania jej pomiędzy osoby najbardziej poszkodowane we Wspólnocie [1], w szczególności jego art. 6,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2799/98 z dnia 15 grudnia 1998 r. ustanawiające agromonetarne porozumienia dotyczące euro [2], w szczególności jego art. 3 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3149/92 z dnia 29 października 1992 r. ustanawiającego szczegółowe zasady dostaw żywności z zapasów interwencyjnych do wykorzystania przez osoby najbardziej poszkodowane we Wspólnocie [3], w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1819/2005 [4] przyjęto plan dystrybucji zasobów, który zostanie sfinansowany ze środków dostępnych w roku budżetowym 2006.
Plan ten określa w szczególności maksymalne zasoby finansowe, oddane do dyspozycji każdego Państwa Członkowskiego wykorzystującego ten środek, do celów realizacji części planu przypadającej na dane Państwo Członkowskie, jak również ilość każdego rodzaju produktu, która ma zostać wycofana z zapasów przechowywanych przez agencje interwencyjne oraz przewiduje udzielanie dotacji na zakup na rynku niektórych produktów.
(2) Aby uwzględnić szczególne potrzeby Grecji, należy wprowadzić zmiany do rocznego planu na 2006 r. w celu wydania zgody na wycofanie ryżu jako zapłaty zbóż i produktów zbożowych, zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. b) akapit czwarty rozporządzenia (EWG) nr 3149/92. Należy zatem odpowiednio dostosować ilość ryżu początkowo przyznaną Grecji zgodnie z załącznikiem I do rozporządzenia (WE) nr 1819/2005.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1819/2005.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią wszystkich właściwych komitetów zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1819/2005 wprowadza się następujące zmiany:
1) część b) zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku I do niniejszego rozporządzenia,
2) tekst znajdujący się w załączniku II do niniejszego rozporządzenia dodaje się jako część c).
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu następującym po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 154/2006
z dnia 27 stycznia 2006 r.
ustalające minimalne ceny sprzedaży masła w ramach 2. odrębnego zaproszenia do składania ofert w ramach przetargu stałego przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1898/2005 z dnia 9 listopada 2005 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do środków w zakresie zbytu śmietany, masła i masła skoncentrowanego na rynku Wspólnoty [2] agencje interwencyjne mogą sprzedawać w drodze przetargu pewne ilości masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego, które przechowują, i mogą przyznać pomoc w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego.
Artykuł 25 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdego odrębnego zaproszenia do składania ofert, ustala się minimalną cenę sprzedaży masła oraz maksymalną wysokość pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego.
Ustalono dalej, że cena lub pomoc mogą się zmieniać w zależności od planowanego wykorzystania masła, jego zawartości tłuszczu oraz procedury włączania.
Wysokość zabezpieczenia przetwórczego, o którym mowa w art. 28 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, ustala się odpowiednio.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla 2. odrębnego zaproszenia do składania ofert w ramach stałego przetargu przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005 minimalną cenę sprzedaży masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego oraz wysokość zabezpieczenia przetwórczego, o których mowa odpowiednio w art. 25 i 28 wymienionego rozporządzenia, ustala się, jak podano w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 28 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 155/2006
z dnia 27 stycznia 2006 r.
ustalające maksymalne kwoty pomocy odnośnie do śmietany, masła i masła skoncentrowanego w ramach 2. odrębnego zaproszenia do przetargu przeprowadzonej w ramach przetargu stałego przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 1898/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1898/2005 z dnia 9 listopada 2005 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do środków w zakresie zbytu śmietany, masła i masła skoncentrowanego na rynku Wspólnoty [2] agencje interwencyjne mogą sprzedawać w drodze przetargu pewne ilości masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego, które przechowują, i mogą przyznać pomoc w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego.
Artykuł 25 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdego odrębnego zaproszenia do przetargu, ustala się minimalną cenę sprzedaży masła oraz maksymalną wysokość pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego.
Ustalono dalej, że cena lub pomoc mogą się różnić w zależności od planowanego wykorzystania masła, jego zawartości tłuszczu oraz procedury włączania.
Wysokość zabezpieczenia przetwórczego, o którym mowa w art. 28 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, ustala się odpowiednio.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do 2. odrębnego przetargu w ramach stałego przetargu przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005 maksymalną kwotę pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego oraz wysokość zabezpieczenia przetwórczego, o których mowa odpowiednio w art. 25 i 28 wymienionego rozporządzenia, ustala się, jak podano w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 28 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 156/2006
z dnia 27 stycznia 2006 r.
ustalające minimalną cenę sprzedaży odtłuszczonego mleka w proszku w ramach 97. rundy przetargu, przeprowadzonej w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 2799/1999
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Uwzględniając art. 26 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2799/1999 z dnia 17 grudnia 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w zakresie przyznawania pomocy w odniesieniu do mleka odtłuszczonego i mleka odtłuszczonego w proszku, przeznaczonych na paszę oraz sprzedaży mleka odtłuszczonego w proszku o takim przeznaczeniu [2], agencje interwencyjne zgłosiły do stałego przetargu pewne ilości odtłuszczonego mleka w proszku będącego w ich posiadaniu.
(2) Zgodnie z postanowieniami art. 30 wymienionego rozporządzenia, biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdej rundy przetargu, ustala się minimalną cenę sprzedaży lub podejmuje się decyzję o wstrzymaniu przetargu.
Kwota gwarancji należytego przetworzenia powinna zostać określona z uwzględnieniem różnicy między ceną rynkową odtłuszczonego mleka w proszku a minimalną ceną sprzedaży.
(3) Ze względu na otrzymane oferty należy ustalić minimalną cenę sprzedaży w wysokości określonej poniżej i określić w konsekwencji gwarancję należytego przetworzenia.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach 97. rundy przetargu, przeprowadzonej z tytułu rozporządzenia (WE) nr 2799/1999, której termin przedstawiania ofert wygasł dnia 24 stycznia 2006 r., minimalna cena sprzedaży i gwarancja należytego przetworzenia ustalone są następująco:
—minimalna cena sprzedaży: _BAR_ 190,97 EUR/100 kg, _BAR_
—gwarancja należytego przetworzenia: _BAR_ 35,00 EUR/100 kg. _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 28 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 157/2006
z dnia 27 stycznia 2006 r.
ustalające minimalną cenę sprzedaży masła skoncentrowanego w ramach 2. zaproszenia do składania ofert w ramach stałego przetargu przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 47 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1898/2005 z dnia 9 listopada 2005 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do środków w zakresie zbytu śmietany, masła i masła skoncentrowanego na rynku Wspólnoty [2], agencje interwencyjne otwierają stały przetarg na przyznawanie pomocy dla masła skoncentrowanego.
Artykuł 54 wymienionego rozporządzenia stanowi, że maksymalną kwotę pomocy ustala się w świetle ofert przetargowych otrzymanych w odpowiedzi na indywidualny przetarg dla masła skoncentrowanego o minimalnej zawartości tłuszczu w wysokości 96 %.
(2) Należy złożyć zabezpieczenie należytego wykonania umowy, o którym mowa w art. 53 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, w celu zapewnienia przejęcia masła skoncentrowanego przez handel detaliczny.
(3) W świetle otrzymanych ofert przetargowych należy ustalić maksymalną kwotę pomocy na odpowiednim poziomie oraz odpowiednio określić zabezpieczenie należytego wykonania umowy.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla 2. odrębnego zaproszenia do składania ofert w ramach stałego przetargu otwartego zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1898/2005, maksymalną kwotę pomocy w odniesieniu do masła skoncentrowanego o minimalnej zawartości tłuszczu w wysokości 96 %, o którym mowa w art. 47 ust. 1 wymienionego rozporządzenia, ustala się na 45 EUR/100 kg,
Zabezpieczenie należytego wykonania umowy, o którym mowa w art. 53 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, ustala się na 50 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 28 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 158/2006
z dnia 27 stycznia 2006 r.
ustalające minimalną cenę sprzedaży odtłuszczonego mleka w proszku dla 33. indywidualnego zaproszenia do przetargu wydanego zgodnie ze stałym zaproszeniem do przetargu wymienionym w rozporządzeniu (WE) nr 214/2001
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10 lit. c),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr 214/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w sprawie interwencji na rynku odtłuszczonego mleka [2] agencje interwencyjne oferują do sprzedaży z mocy stałego zaproszenia do przetargu pewne ilości przechowywanego przez nie mleka w proszku.
(2) Na podstawie ofert przetargowych otrzymanych w odpowiedzi na każde indywidualne zaproszenie do przetargu zostanie ustalona minimalna cena sprzedaży lub zostanie podjęta decyzja o nierozstrzygnięciu przetargu, zgodnie z art. 24a rozporządzenia (WE) nr 214/2001.
(3) Na podstawie otrzymanych ofert zostanie ustalona minimalna cena sprzedaży.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla 33. indywidualnego zaproszenia do przetargu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 214/2001, odnośnie do których limit czasowy na przedłożenie ofert przetargowych wygasł 24 stycznia 2006 r. ustala się minimalną cenę sprzedaży odtłuszczonego mleka w proszku na 191,00 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 28 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 159/2006
z dnia 27 stycznia 2006 r.
zmieniające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na niektóre produkty w sektorze cukru, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1011/2005, na rok gospodarczy 2005/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1423/95 z dnia 23 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu produktów innych niż melasy w sektorze cukru [2], w szczególności jego art. 1 ust. 2 akapit drugi, zdanie drugie, oraz art. 3 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności stosowanych do przywozu cukru białego, cukru surowego i niektórych syropów w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006 zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1011/2005 [3].
Ceny te i kwoty zostały ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 111/2006 [4].
(2) Dane, którymi obecnie dysponuje Komisja, prowadzą do zmiany wymienionych kwot, zgodnie z zasadami i szczegółowymi przepisami wykonawczymi przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 1423/95,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1423/95, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1011/2005 w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006, zmienia się zgodnie z kwotami wskazanymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 28 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 160/2006
z dnia 27 stycznia 2006 r.
określające stopień, w jakim mogą zostać przyjęte wnioski złożone w styczniu 2006 r. o pozwolenia na przywóz dla niektórych przetworów mlecznych w ramach niektórych kontyngentów taryfowych otwartych rozporządzeniem (WE) nr 2535/2001
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 2535/2001 z dnia 14 grudnia 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 odnośnie do ustaleń dotyczących przywozu mleka i przetworów mlecznych oraz otwarcia kontyngentów taryfowych [2], w szczególności jego art. 16 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
Wnioski złożone w okresie od 1 do 10 stycznia 2006 r. w odniesieniu do niektórych produktów, o których mowa w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 2535/2001, odnoszą się do ilości wyższych niż ilości dostępne.
Należy więc ustalić współczynniki przyznania dla wnioskowanych ilości,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ilości figurujące we wnioskach o pozwolenia na przywóz odnoszących się do produktów objętych kontyngentami, o których mowa w załącznikach I.A, I.B (punkt 1 i 2), I.C, I.D, I.E oraz zatącznikach I.F, I.G i I.H do rozporządzenia (WE) nr 2535/2001, złożonych na okres od 1 do 10 stycznia 2006 r., podlegają zastosowaniu współczynników przyznania znajdujących się w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 28 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 161/2006
z dnia 23 stycznia 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 950/2001 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących między innymi z Rosji
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] ("rozporządzenie podstawowe"), w szczególności jego art. 11 ust. 3,
uwzględniając wniosek przedłożony przez Komisję po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
1.
Obowiązujące środki
(1) W następstwie dochodzenia ("dochodzenie pierwotne") Rada rozporządzeniem (WE) nr 950/2001 [2] nałożyła ostateczne cło antydumpingowe w wysokości 14,9 % na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej ("AHF") pochodzących z Rosji.
W następstwie przyjęcia zobowiązania złożonego przez rosyjskiego producenta eksportującego – spółki akcyjnej "United Company Siberian Aluminium", która następnie zmieniła nazwę [3] na Open Joint Stock Rusal Sayanal ("Sayanal"), przywóz od tego eksportera został wyłączony z cła antydumpingowego decyzją Komisji 2001/381/WE [4].
2.
Wniosek o przeprowadzenie przeglądu okresowego
(2) Z wnioskiem o przeprowadzenie przeglądu okresowego rozporządzenia (WE) nr 950/2001 wystąpiła spółka Sayanal – producent eksportujący AHF, objęty zobowiązaniem cenowym i będący częścią grupy kapitałowej Russian Aluminium ("Rusal").
(3) W swoim wniosku złożonym na mocy art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, spółka Sayanal twierdziła, że okoliczności dotyczące dumpingu, na podstawie których określono obowiązujące obecnie środki, uległy zmianie i że zmiana ta ma charakter trwały.
Ponadto spółka Sayanal podniosła zarzut i uprawdopodobniła, iż porównanie wartości normalnej opartej na swych kosztach własnych lub cenach krajowych z cenami eksportowymi do Wspólnoty prowadziłoby do zmniejszenia dumpingu znacznie poniżej poziomu obowiązujących środków (tj. 14,9 %).
Dlatego też, zdaniem Sayanal, dalsze nakładanie środków na obowiązującym obecnie poziomie opartym na wcześniej określonym poziomie dumpingu nie jest już konieczne w celu skompensowania dumpingu.
3.
Wszczęcie dochodzenia
(4) Stwierdziwszy, po konsultacji z Komitetem Doradczym, iż istnieją wystarczające powody do wszczęcia częściowego przeglądu okresowego, Komisja zawiadomieniem opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [5] wszczęła częściowy przegląd okresowy, którego zakres był ograniczony do zbadania dumpingu zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego i rozpoczęła dochodzenie.
(5) Komisja oficjalnie powiadomiła wnioskodawcę oraz przedstawicieli kraju wywozu o wszczęciu przeglądu okresowego.
Stronom objętym dochodzeniem dano możliwość przedstawienia swoich opinii w formie pisemnej i złożenia wniosku o wysłuchanie.
(6) Komisja wysłała wnioskodawcy kwestionariusz i otrzymała odpowiedź w wyznaczonym terminie.
Komisja zgromadziła i zweryfikowała wszelkie informacje, jakie uznała za niezbędne dla celów określenia dumpingu oraz przeprowadziła wizyty weryfikacyjne w siedzibach następujących przedsiębiorstw:
- Sayanal, Sajanogorsk, Rosja oraz przedsiębiorstwa z nią powiązane w ramach grupy Rusal:
- SAZ, Sajanogorsk, Rosja (huta aluminium),
- Rusal Sayanskaya Folga, Dmitrow, Rosja (obróbka małych rolek),
- Trading House Russian Foil, Moskwa, Rosja,
- Trading House Safoil, Moskwa, Rosja,
- Rual Trade (BVI) Limited, Moskwa, Rosja,
- Sibirsky Aluminium GmbH, Düsseldorf, Niemcy.
4.
Okres objęty przeglądem
(7) Dochodzenie w sprawie dumpingu objęło okres od dnia 1 października 2003 r. do dnia 30 września 2004 r. (zwany dalej okresem objętym dochodzeniem lub OD).
B. PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM ORAZ PRODUKT PODOBNY
1.
Produkt objęty postępowaniem
(8) Produktem objętym niniejszym przeglądem jest ten sam produkt, który został zdefiniowany w dochodzeniu pierwotnym, tj. niektóre rodzaje folii aluminiowej o grubości nie mniejszej niż 0,009 mm i nie większej niż 0,018 mm, bez podłoża, walcowanej, ale nie poddanej dalszej obróbce, w zwojach o szerokości nieprzekraczającej 650 mm, pochodzące z Rosji, obecnie objęte kodem CN 76071110.
2.
Produkt podobny
(9) W przeciwieństwie do poprzedniego dochodzenia, spółka Sayanal i przedsiębiorstwa z nią powiązane sprzedawały AHF również na rosyjskim rynku krajowym.
Produkt objęty postępowaniem sprzedawany do WE ma formę dużych zwojów, podczas gdy na rynku rosyjskim jest on sprzedawany w formie małych rolek.
Małe rolki są przetwarzane z dużych zwojów poprzez pocięcie ich na mniejsze długości i zapakowanie do sprzedaży przeznaczonej dla użytkowników końcowych.
Stwierdzono jednak, iż AHF w dużych zwojach oraz ta w małych rolkach mają identyczne cechy fizykochemiczne oraz zastosowanie.
(10) W rezultacie zarówno AHF produkowana i sprzedawana na rynku rosyjskim, jak również wywożona do Wspólnoty posiadają takie same podstawowe cechy fizykochemiczne i zastosowanie, dlatego też uznaje się je za produkty podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
C. WYNIKI DOCHODZENIA
1.
Wartość normalna
(11) Sprzedaż na rynku krajowym jest dokonywana przez spółkę Sayanal za pośrednictwem Trading House Russian Foil ("THRF") na rzecz Rusal Sayanskaya Folga ("RSF"), która przetwarza duże zwoje na małe rolki, a następnie sprzedaje je niezależnym klientom w Rosji.
(12) Duże zwoje nie są sprzedawane niezależnym klientom w Rosji, a ponadto brak jest reprezentatywnej sprzedaży małych rolek niezależnym klientom we Wspólnocie.
Nie można zatem było dokonać właściwego porównania na podstawie typu produktu.
W związku z powyższym wartość normalna została skonstruowana zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego w oparciu o koszt produkcji powiększony o uzasadniony koszt sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne oraz kwotę zysku.
(13) Artykuł 2 ust. 5 rozporządzenia podstawowego przewiduje, że koszty produkcji należy dostosować, w przypadku gdy "koszty związane z produkcją i sprzedażą produktu stanowiącego przedmiot dochodzenia nie są stosownie odzwierciedlone w zapisach zainteresowanej strony".
(14) Dochodzenie wykazało, że za energię elektryczną wytwarzaną przez Sajańsko-Szuszeńską Elektrownię Wodną pobierano od powiązanego przedsiębiorstwa hutniczego bardzo niskie opłaty w stosunku do cen, jakie w innych państwach pobierają porównywalne elektrownie wodne.
Ceny są ustalane przez Regionalną Komisję ds. Energetyki.
Ceny te uznano za rażąco niskie i nieodzwierciedlające normalnych kosztów.
Dlatego też zostały one dostosowane w oparciu o ceny elektryczności dla produkcji energochłonnej stosowane na innym reprezentatywnym rynku, tj. rynku norweskim, gdzie cena ta wynosi 14 EUR/MWh.
(15) W odniesieniu do kosztów ogólnych i administracyjnych zostały one określone w oparciu o własne dane przedsiębiorstwa, zgodnie z częścią wstępną art. 2 ust. 6 rozporządzenia podstawowego.
Jednakże niezbędne było dostosowanie, aby odzwierciedlić fakt, iż jak wspomniano w motywie 12 przedsiębiorstwo nie sprzedaje tego samego typu zwojów AHF na rynku WE, co na rynku rosyjskim oraz fakt, że obydwa typy są sprzedawane na różnych poziomach handlu.
(16) Z tego samego powodu należało dostosować również zysk ze sprzedaży na rynku krajowym.
Aby dokonać takiego dostosowania, a także mając na uwadze fakt stosowania cen transferowych wewnątrz grupy kapitałowej, uznano, że zysk należy określić w oparciu o marżę (32,1 %), którą stwierdzono w zbadanym przez biegłego rewidenta skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym grupy Rusal, wyrażoną jako wielkość procentowa łącznych kosztów.
2.
Cena eksportowa
(17) Sprzedaż do UE odbywa się za pośrednictwem kilku przedsiębiorstw zajmujących się sprzedażą należących do grupy Rusal: THRF, Trading House Safoil ("Safoil"), Rual Trade (BVI) Limited ("Rual") oraz Sibirsky Aluminium GmbH ("SAG").
(18) W przypadku sprzedaży dokonywanej poprzez powiązanych importerów we Wspólnocie cena eksportowa była konstruowana na podstawie ceny odsprzedaży niezależnemu klientowi.
Dokonano dostosowań z tytułu wszystkich kosztów poniesionych przez tego importera pomiędzy przywozem a odsprzedażą, z uwzględnieniem kosztów ogólnych i administracyjnych oraz uzasadnionej marży, zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego.
Została ona oparta na wysokości marży u niepowiązanego importera stwierdzonej w poprzednim dochodzeniu.
(19) W odniesieniu do sprzedaży poza Wspólnotą dokonywanej za pośrednictwem przedsiębiorstw powiązanych cena eksportowa została ustalona w oparciu o cenę odsprzedaży płaconą przez pierwszego niezależnego nabywcę we Wspólnocie.
3.
Porównanie
(20) Porównanie pomiędzy ceną eksportową a skonstruowaną wartością normalną zostało dokonane na podstawie ceny loco fabryka i na takim samym poziomie handlu.
W celu zapewnienia rzetelnego porównania uwzględniono, zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego, różnice w czynnikach, które – jak wykazano – miały wpływ na ceny i na porównywalność cen.
Na tej podstawie dokonano w odpowiednich przypadkach dostosowania różnicy w kosztach transportu, przeładunku, ubezpieczenia i cła.
Dostosowań dokonano również w przypadku gdy sprzedaż eksportowa była dokonywana za pośrednictwem przedsiębiorstwa powiązanego, mającego siedzibę w państwie innym, niż państwo objęte postępowaniem lub państwo należące do Wspólnoty, zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego.
4.
Margines dumpingu
(21) Zgodnie z art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego średnią ważoną wartością normalną skonstruowaną dla każdego typu porównano ze średnią ważoną ceną eksportową ex-works porównywalnego rodzaju produktu objętego postępowaniem.
(22) Opisane powyżej porównanie nie wykazało występowania dumpingu.
D. TRWAŁY CHARAKTER ZMIANY OKOLICZNOŚCI
(23) Zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego zbadano również, czy można w sposób uzasadniony stwierdzić, że zmiana okoliczności ma charakter trwały.
(24) W tym względzie stwierdzono przede wszystkim, iż od nałożenia środków spółka Sayanal wypełniała swoje zobowiązanie przez mającą siedzibę we Wspólnocie spółkę zależną zajmującą się sprzedażą – Sibirsky Aluminium GmbH ("SAG").
Jednocześnie spółka Sayanal utrzymała znaczący udział w rynku wspólnotowym, co wskazuje na to, iż jest ona w stanie konkurować na poziomie cen niedumpingowych.
(25) Zbadano również ceny sprzedaży produktu objętego postępowaniem na rynkach państw trzecich, w celu oceny postępowania spółki na rynkach, gdzie nie obowiązują środki ochrony handlu.
Stwierdzono, że ceny sprzedaży na tych rynkach są tylko nieznacznie niższe od obecnych cen wywozu do Wspólnoty oraz że nic nie wskazuje na to, aby stosowany był tam dumping.
W związku z powyższym stwierdza się, że nie ma podstaw do uznania, iż wspomniana zmiana okoliczności oraz ustalenia co do braku występowania dumpingu nie mają charakteru trwałego.
E. ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE
(26) W wyniku dochodzenia stwierdzono, iż należy zmienić środki antydumpingowe mające zastosowanie do przywozu AHF od spółki Sayanal.
(27) Zainteresowane strony zostały poinformowane o zasadniczych faktach i okolicznościach, na podstawie których zamierza się zalecić zmianę rozporządzenia (WE) nr 950/2001, umożliwiono im także przedstawienie swoich uwag.
Uwagi stron zostały rozpatrzone i w odpowiednich przypadkach uwzględnione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Tabela w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 950/2001 otrzymuje następujące brzmienie:
"Państwo _BAR_ Przedsiębiorstwo _BAR_ Stawka cła (%) _BAR_ Kod dodatkowy TARIC _BAR_
ChRL _BAR_ Wszystkie przedsiębiorstwa _BAR_ 15,0 _BAR_ — _BAR_
Rosja _BAR_ Open Joint Stock Company Rusal Sayanal, Promploshadka, Sajanogorsk, Republika Chakasji 655600, Rosja _BAR_ 0 _BAR_ A255 _BAR_
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa _BAR_ 14,9 _BAR_ A999" _BAR_
Artykuł 2
Niniejszym uchyla się art. 1 ust. 3 oraz art. 2 rozporządzenia (WE) nr 950/2001.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 162/2006
z dnia 30 stycznia 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 31 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 163/2006
z dnia 30 stycznia 2006 r.
zmieniające stawki refundacji do niektórych produktów z sektora cukru, wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], szczególnie jego art. 27 ust. 5a oraz art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Stawki refundacji stosowane od dnia 20 stycznia 2006 r. do produktów wymienionych w Załączniku, wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu, zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 90/2006 [2].
(2) Z zastosowania reguł i kryteriów zawartych w rozporządzeniu (WE) nr 90/2006 do informacji posiadanych przez Komisję wynika, iż obecnie stosowane stawki refundacji wywozowych powinny zostać zmienione zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji określone w rozporządzeniu (WE) nr 90/2006 zostają zmienione zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 31 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 164/2006
z dnia 30 stycznia 2006 r.
zmieniające refundacje wywozowe do cukru białego i cukru surowego w stanie nieprzetworzonym, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 93/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Refundacje stosowane do wywozu cukru białego i cukru surowego w stanie nieprzetworzonym zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 93/2006 [2].
Refundacje te zmieniono rozporządzeniem (WE) nr 112/2006 [3].
(2) Z uwagi na różnice pomiędzy danymi, którymi obecnie dysponuje Komisja, a danymi dostępnymi w chwili przyjęcia rozporządzenia (WE) nr 93/2006, należy zmienić te refundacje,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje, które przyznaje się do wywozu produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, w stanie nieprzetworzonym i niedenaturowanych, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 93/2006, zmienia się i przedstawia w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 31 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 165/2006
z dnia 30 stycznia 2006 r.
zmieniające refundacje wywozowe do syropów i niektórych innych produktów w sektorze cukru, wywożonych z stanie nieprzetworzonym, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 94/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Refundacje stosowane do wywozu syropów i niektórych innych produktów w sektorze cukru, wywożonych w stanie nieprzetworzonym, zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 94/2006 [2].
Refundacje te zmieniono rozporządzeniem (WE) nr 113/2006 [3].
(2) Z uwagi na różnice pomiędzy danymi, którymi obecnie dysponuje Komisja a danymi dostępnymi w chwili przyjęcia rozporządzenia (WE) nr 94/2006, należy zmienić te refundacje,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje, które przyznaje się do wywozu w stanie nieprzetworzonym produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d), f) i g) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 94/2006 dla roku gospodarczego 2005/2006, zmienia się zgodnie z kwotami wskazanymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 31 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie (WE) nr 166/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 18 stycznia 2006 r.
w sprawie ustanowienia Europejskiego Rejestru Uwalniania i Transferu Zanieczyszczeń i zmieniające dyrektywę Rady 91/689/EWG i 96/61/WE
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Szósty wspólnotowy program działań w zakresie środowiska naturalnego przyjęty decyzją nr 1600/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [3]. wzywa do wspierania dostarczania obywatelom dostępnych informacji na temat stanu i trendów dotyczących środowiska naturalnego w stosunku do zmian społecznych, gospodarczych i zdrowotnych, a także do ogólnego podnoszenia świadomości środowiskowej.
(2) Konwencja EKG ONZ o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (zwana dalej "konwencją z Aarhus"), podpisana przez Wspólnotę Europejską w dniu 25 czerwca 1998 r., uznaje, że zwiększony publiczny dostęp do informacji o środowisku naturalnym i rozpowszechnianie takich informacji przyczyniają się do wzrostu świadomości w odniesieniu do środowiska naturalnego, swobodnej wymiany poglądów, bardziej efektywnego udziału społeczeństwa w podejmowaniu decyzji w sprawach środowiska naturalnego i w końcowym efekcie do poprawy stanu środowiska naturalnego.
(3) Rejestry uwalniania i transferu zanieczyszczeń (zwane dalej "PRTR") są opłacalnym narzędziem wspierającym poprawę działalności środowiskowej, umożliwiającym publiczny dostęp do informacji na temat uwolnień zanieczyszczeń i transferu zanieczyszczeń i odpadów poza miejsce powstania oraz służącym do śledzenia tendencji, wykazywania postępów w ograniczaniu zanieczyszczenia, monitorowania zgodności z niektórymi porozumieniami międzynarodowymi, ustalania priorytetów i oceniania osiągniętego postępu poprzez wspólnotowe i krajowe polityki i programy w zakresie środowiska naturalnego.
(4) Zintegrowany i spójny PRTR daje społeczeństwu, przemysłowi, naukowcom, zakładom ubezpieczeniowym, władzom lokalnym, organizacjom pozarządowym oraz innym decydentom solidną bazę danych dla porównań i przyszłych decyzji w sprawach dotyczących środowiska naturalnego.
(5) W dniu 21 maja 2003 r. Wspólnota Europejska podpisała Protokół EKG ONZ w sprawie rejestrów uwalniania i transferu zanieczyszczeń (dalej zwany Protokołem).
Przepisy prawa wspólnotowego muszą być zgodne z tym Protokołem, mając na uwadze jego zawarcie przez Wspólnotę.
(6) Europejski Rejestr Emisji Zanieczyszczeń (zwany dalej "EPER") został ustanowiony decyzją Komisji 2000/479/WE [4].
Protokół jest oparty na tych samych zasadach co EPER, lecz wykracza poza niego, ujmując sprawozdawczość w zakresie większej ilości rodzajów zanieczyszczeń, większej ilości działalności, uwolnień do gleby, uwolnień ze źródeł rozproszonych oraz transferów zanieczyszczeń poza miejsca powstania.
(7) Cele i zamierzenia, do których dąży europejski PRTR, mogą być osiągnięte tylko wówczas, jeżeli dane są wiarygodne i porównywalne.
Dla zapewnienia jakości i porównywalności danych potrzebna jest więc należyta harmonizacja systemu gromadzenia i przesyłania danych.
Zgodnie z Protokołem europejski PRTR powinien być tak zaprojektowany, aby w sposób maksymalny ułatwiał publiczny dostęp za pośrednictwem Internetu.
Uwolnienia i transfery powinny być łatwo identyfikowane w różnych zagregowanych i niezagregowanych postaciach w celu uzyskania dostępu do maksymalnej ilości informacji w rozsądnym czasie.
(8) Dla dalszego promowania celu, jakim jest wspieranie dostarczania obywatelom dostępnych informacji na temat stanu i trendów dotyczących środowiska naturalnego, a także ogólne podnoszenie świadomości środowiskowej, europejski PRTR powinien być połączony z innymi podobnymi bazami danych w Państwach Członkowskich, państwach niebędących członkami UE oraz organizacjach międzynarodowych.
(9) Zgodnie z Protokołem, europejski PRTR powinien również zawierać informacje na temat określonych działań w zakresie unieszkodliwiania odpadów, które należy zgłaszać jako uwolnienia do gleby; nie zgłasza się w związku z tym informacji o operacjach odzyskiwania, takich jak rozprowadzanie po powierzchni ziemi osadów ściekowych lub gnojowicy.
(10) Aby osiągnąć cel europejskiego PRTR, jakim jest dostarczanie społeczeństwu wiarygodnych informacji oraz umożliwienie podejmowania decyzji w oparciu o wiedzę, należy przewidzieć racjonalne, choć ścisłe ramy czasowe dla gromadzenia i sprawozdawczości danych; dotyczy to szczególnie sprawozdawczości do Komisji przez Państwa Członkowskie.
(11) Sprawozdawczość w zakresie uwolnień z zakładów przemysłowych, choć jeszcze nie zawsze spójna, kompletna i porównywalna, jest w wielu Państwach Członkowskich dobrze ustaloną procedurą.
W stosownych przypadkach sprawozdawczość w zakresie uwolnień ze źródeł rozproszonych wymaga ulepszenia w celu umożliwienia decydentom ich lepszego zlokalizowania oraz wyboru najskuteczniejszego rozwiązania dla ograniczenia zanieczyszczenia.
(12) Dane przekazywane przez Państwa Członkowskie powinny odznaczać się wysoką jakością, w szczególności w odniesieniu do ich kompletności, spójności i wiarygodności.
Bardzo istotne jest skoordynowanie przyszłych wysiłków, zarówno podmiotów gospodarczych, jak i Państw Członkowskich, w celu poprawy jakości przekazywanych danych.
Dlatego Komisja wspólnie z Państwami Członkowskimi zainicjuje prace nad zapewnieniem jakości.
(13) Zgodnie z konwencją z Aarhus społeczeństwo powinno mieć dostęp do informacji zawartych w europejskim PRTR bez konieczności wykazywania jakiegokolwiek interesu, przede wszystkim poprzez zapewnienie internetowego dostępu elektronicznego do europejskiego PRTR.
(14) Dostęp do informacji dostarczanych przez europejski PRTR powinien być nieograniczony, a wyjątki od tej zasady powinny być możliwe tylko wówczas, jeżeli są wyraźnie określone w obowiązującym ustawodawstwie wspólnotowym.
(15) Zgodnie z konwencją z Aarhus należy zapewnić udział społeczeństwa w dalszym rozwoju europejskiego PRTR poprzez umożliwienie wczesnego i skutecznego przekazywania uwag, informacji, analiz lub odpowiednich opinii dla procesu podejmowania decyzji.
Wnioskodawcy powinni mieć możliwość ubiegania się o administracyjną lub sądową rewizję czynności lub zaniechań dokonanych przez władze publiczne w stosunku do wniosku.
(16) Aby zwiększyć przydatność i oddziaływanie europejskiego PRTR, Komisja i Państwa Członkowskie powinny współpracować w opracowywaniu wskazówek wspierających wdrażanie europejskiego PRTR, w promowaniu świadomości społecznej oraz w dostarczaniu odpowiedniej i udzielanej w porę pomocy technicznej.
(17) Środki niezbędne do wdrożenia niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [5].
(18) W związku z tym, że cel podejmowanego działania, a mianowicie zwiększenie publicznego dostępu do informacji o środowisku poprzez ustanowienie zintegrowanej, spójnej, ogólnowspólnotowej elektronicznej bazy danych nie może być skutecznie osiągnięty przez Państwa Członkowskie, ponieważ potrzeba porównywalności danych pomiędzy Państwami Członkowskimi przemawia za wysokim stopniem harmonizacji, i dlatego może być osiągnięty w lepszy sposób na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może podejmować środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule, niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tego celu.
(19) W celu uproszczenia i dostosowania wymagań dotyczących sprawozdawczości dyrektywa Rady 91/689/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. w sprawie odpadów niebezpiecznych [6] oraz dyrektywa Rady 96/61/WE z dnia 24 września 1996 r. dotycząca zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli [7] powinny zostać zmienione.
(20) Europejski PRTR ma na celu, między innymi, informowanie opinii publicznej o znaczących emisjach zanieczyszczeń spowodowanych w szczególności działalnością, o której mowa w dyrektywie 96/61/WE.
Oznacza to, że na mocy niniejszego rozporządzenia powinno się informować opinię publiczną o emisjach spowodowanych przez instalacje, o których mowa w załączniku I do tej dyrektywy.
(21) W celu ograniczenia podwójnej sprawozdawczości rejestry uwalniania i transferu zanieczyszczeń mogą, zgodnie z Protokołem, zostać połączone w możliwie największym stopniu z istniejącymi źródłami informacji, takimi jak mechanizmy sprawozdawczości wynikające z licencji lub bieżących pozwoleń.
Zgodnie z Protokołem, przepisy niniejszego rozporządzenia nie naruszają prawa Państwa Członkowskiego do prowadzenia lub wprowadzenia szerszego lub powszechniej dostępnego rejestru uwalniania i transferu zanieczyszczeń, niż ten, który wymagany jest na mocy Protokołu,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przedmiot
Niniejsze rozporządzenie ustanawia zintegrowany rejestr uwalniania i transferu zanieczyszczeń na poziomie Wspólnoty (europejski PRTR) w postaci publicznie dostępnej elektronicznej bazy danych i określa zasady jego funkcjonowania w celu wdrożenia Protokołu EKG ONZ w sprawie rejestrów uwalniania i transferu zanieczyszczeń (zwanego dalej "Protokołem") i ułatwienia udziału społeczeństwa w procesie podejmowania decyzji dotyczących środowiska, jak również przyczyniania się do zapobiegania zanieczyszczaniu środowiska i zmniejszania tego zanieczyszczenia.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
1) "społeczeństwo" oznacza jedną lub więcej osób fizycznych lub prawnych oraz, zgodnie z krajowym ustawodawstwem lub praktyką krajową, ich stowarzyszenia, organizacje lub grupy;
2) "właściwy organ" oznacza organ lub organy krajowe, lub jakikolwiek inny podmiot lub podmioty właściwe wyznaczone przez Państwa Członkowskie;
3) "instalacja" oznacza stacjonarną jednostkę techniczną, w której prowadzona jest jedna lub więcej rodzajów działalności wymienionych w załączniku I oraz wszelka inna bezpośrednio związana działalność, która ma techniczny związek z działalnością prowadzoną w tym miejscu, a która może mieć wpływ na emisje i zanieczyszczenie;
4) "zakład" oznacza jedną lub więcej instalacji znajdujących się w tym samym miejscu, obsługiwanych przez tę samą osobę fizyczną lub prawną;
5) "miejsce" oznacza geograficzne położenie zakładu;
6) "operator" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, która prowadzi lub kontroluje zakład lub, jeżeli przewiduje to ustawodawstwo krajowe, której zostały przekazane gospodarcze uprawnienia decyzyjne nad technicznym funkcjonowaniem instalacji;
7) "rok sprawozdawczy" oznacza rok kalendarzowy, za który muszą zostać zebrane dane dotyczące uwolnień zanieczyszczeń i ich transferu poza miejsce powstania;
8) "substancja" oznacza każdy pierwiastek chemiczny i jego związki, z wyjątkiem substancji radioaktywnych;
9) "zanieczyszczenie" oznacza substancję lub grupę substancji, które mogą być szkodliwe dla środowiska naturalnego lub zdrowia ludzkiego ze względu na ich własności i ich wprowadzenie do środowiska naturalnego;
10) "uwolnienie" oznacza każde wprowadzenie zanieczyszczeń do środowiska w wyniku dowolnej działalności ludzkiej, zamierzonej lub przypadkowej, rutynowej lub nierutynowej, w tym wycieki, emisje, odprowadzenia, wprowadzenia, unieszkodliwianie lub składowanie, lub odprowadzenia poprzez układy kanalizacyjne bez końcowego oczyszczania ścieków;
11) "transfer poza miejsce powstania" oznacza przemieszczenie poza granice zakładu odpadów przeznaczonych do odzysku lub unieszkodliwienia oraz zanieczyszczeń w ściekach przeznaczonych do oczyszczenia;
12) "źródła rozproszone" oznacza wiele mniejszych lub rozrzuconych źródeł, z których zanieczyszczenia mogą być uwalniane do gleby, powietrza lub wody, których łączne oddziaływanie na te ośrodki może być znaczące i w wypadku których niepraktyczne jest zbieranie sprawozdań z każdego z nich z osobna;
13) "odpady" oznaczają każdą substancję lub przedmiot zdefiniowane w art. 1 lit. a) dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów [8];
14) "odpady niebezpieczne" oznaczają każdą substancję lub przedmiot zdefiniowane w art. 1 ust. 4 dyrektywy 91/689/EWG;
15) "ściek" oznacza ściek komunalny, bytowy lub przemysłowy zdefiniowany w art. 2 dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych [9] oraz wszelkie inne zużyte wody podlegające przepisom prawa wspólnotowego z powodu zawartych w nich substancji lub przedmiotów;
16) "unieszkodliwianie" oznacza dowolne działanie przewidziane w załączniku IIA do dyrektywy 75/442/EWG;
17) "odzysk" oznacza którekolwiek z działań przewidzianych w załączniku IIB do dyrektywy 75/442/EWG.
Artykuł 3
Treść europejskiego PRTR
Europejski PRTR zawiera informacje dotyczące:
a) uwolnień zanieczyszczeń, o których mowa w art. 5 ust. 1 lit. a), które muszą być zgłaszane przez operatorów zakładów prowadzących rodzaje działalności wymienione w załączniku I;
b) transferów poza miejsce powstania odpadów, o których mowa w art. 5 ust. 1 lit. b), oraz zanieczyszczeń w ściekach, o których mowa w art. 5 ust. 1 lit. c), które muszą być zgłaszane przez operatorów zakładów prowadzących rodzaje działalności wymienione w załączniku I;
c) uwolnień zanieczyszczeń ze źródeł rozproszonych, o których mowa w art. 8 ust. 1, gdy informacje takie są dostępne.
Artykuł 4
Projekt i struktura
1.
Komisja publikuje europejski PRTR przedstawiający dane w postaci zagregowanej i niezagregowanej, tak aby uwolnienia i transfery mogły być wyszukane i określone według:
a) zakładu, w tym w stosownych przypadkach spółki-matki zakładu, i jego położenia geograficznego, w tym zlewni;
b) działalności;
c) zaistnienia na poziomie Państwa Członkowskiego lub Wspólnoty;
d) odpowiednio, zanieczyszczenia lub odpadu;
e) każdego elementu środowiska naturalnego (powietrze, woda, gleba), do którego zanieczyszczenie jest uwalniane;
f) odpowiednio, transferu odpadów poza miejsce ich powstania oraz miejsce ich przeznaczenia;
g) transferu zanieczyszczeń zawartych w ściekach poza miejsce ich powstania;
h) źródeł rozproszonych;
i) właściciela lub operatora zakładu.
2.
Europejski PRTR zostanie zaprojektowany tak, aby w maksymalnym stopniu ułatwiał publiczny dostęp, pozwalając, w normalnych warunkach użytkowania, na ciągły i łatwy dostęp do informacji w Internecie lub poprzez inne środki elektroniczne.
Jego struktura uwzględnia możliwość jego rozszerzenia w przyszłości i obejmuje wszystkie dane zgłaszane w poprzednich latach sprawozdawczych do co najmniej dziesięciu lat sprawozdawczych wstecz.
3.
Europejski PRTR zawiera odsyłacze do:
a) krajowych PRTR Państw Członkowskich;
b) innych stosownych istniejących, publicznie dostępnych baz danych dotyczących spraw związanych z PRTR, w tym również krajowych PRTR innych Stron Protokołu oraz, gdy to możliwe, innych państw;
c) stron internetowych zakładów, jeżeli istnieją, i odsyłaczy udostępnionych dobrowolnie przez zakłady.
Artykuł 5
Sprawozdawczość operatorów
1.
Operator każdego zakładu prowadzącego jeden lub więcej spośród rodzajów działalności określonych w załączniku I z przekroczeniem obowiązujących progów wydajności w nim określonych zgłasza co roku właściwemu organowi dane ilościowe wraz z podaniem, czy dane te są oparte na pomiarze, obliczeniu czy oszacowaniu, w odniesieniu do:
a) uwolnień do powietrza, wody i gleby jakiegokolwiek z zanieczyszczeń określonych w załączniku II, dla którego obowiązująca wartość progowa określona w załączniku II jest przekroczona;
b) transferów poza miejsce powstania, przekraczających rocznie 2 tony dla odpadów niebezpiecznych lub 2000 ton dla odpadów innych niż niebezpieczne, dla dowolnej spośród operacji odzysku ("R") albo unieszkodliwiania ("D"), z wyjątkiem operacji unieszkodliwiania typu "obróbka w glebie" oraz "głębokie wtryskiwanie", o których mowa w art. 6, z podaniem odpowiednio "R" lub "D", w zależności od tego, czy odpad jest przeznaczony do odzysku, czy też do unieszkodliwienia oraz, dla transgranicznego przemieszczania odpadów niebezpiecznych, nazwy i adresu firmy dokonującej odzysku lub unieszkodliwienia odpadu oraz rzeczywistego miejsca odzysku lub unieszkodliwienia;
c) transferów poza miejsce powstania któregokolwiek z zanieczyszczeń określonych w załączniku II zawartego w ściekach przeznaczonych do oczyszczenia, dla którego wartość progowa określona w załączniku II kolumna 1b jest przekroczona.
Operator każdego zakładu, w którym prowadzona jest jedna lub więcej z rodzajów działalności określonych w załączniku I z przekroczeniem progów wydajności w nim określonych, zgłasza właściwemu organowi informacje niezbędne do identyfikacji zakładu zgodnie z załącznikiem III, chyba że informacje te zostały już udostępnione właściwemu organowi.
W wypadku danych określonych jako dane oparte na pomiarze lub obliczeniu podaje się metodę, przy pomocy której dokonano analizy, lub metodę obliczeniową.
Uwolnienia, o których mowa w załączniku II, przekazywane zgodnie z lit. a) niniejszego ustępu, obejmują wszystkie uwolnienia ze wszystkich źródeł określonych w załączniku I znajdujących się na terenie zakładu.
2.
Informacje, o których mowa w ust. 1, zawierają informacje dotyczące uwolnień i transferów powstających ogółem w wyniku działań zamierzonych, przypadkowych, rutynowych i nierutynowych.
Dostarczając te informacje, operatorzy wyszczególniają, jeżeli to możliwe, wszelkie dane związane z niezamierzonym uwolnieniem do środowiska.
3.
Operator każdego zakładu zbiera z odpowiednią częstotliwością informacje potrzebne do określenia, które z dokonywanych przez zakład uwolnień oraz transferów zanieczyszczeń poza miejsce powstania podlegają wymaganiom sprawozdawczości na mocy ust. 1.
4.
Przygotowując sprawozdanie, dany operator wykorzystuje najlepsze dostępne informacje, które mogą obejmować dane z monitorowania, wskaźniki emisji, równania bilansu masy, pośrednie monitorowanie lub inne obliczenia, oceny techniczne oraz inne metody zgodne z art. 9 ust. 1 oraz zgodne z metodykami uznanymi na poziomie międzynarodowym, jeśli są one dostępne.
5.
Operator każdego danego zakładu objętego obowiązkiem sprawozdawczości przechowuje do wglądu dla właściwych organów Państwa Członkowskiego zapisy danych, z których pochodziły informacje podane w sprawozdaniu, przez okres pięciu lat od końca danego roku sprawozdawczego.
W zapisach tych opisana jest również metodyka użyta do zbierania danych.
Artykuł 6
Uwolnienia do gleby
Odpad podlegający operacjom unieszkodliwiania typu "obróbka w glebie" lub "głębokie wtryskiwanie", opisanym w załączniku IIA do dyrektywy 75/442/EWG, jest zgłaszany jako uwolnienie do gleby jedynie przez operatora zakładu, na terenie którego odpad powstał.
Artykuł 7
Sprawozdawczość Państw Członkowskich
1. Państwa Członkowskie, uwzględniając wymagania określone w ust. 2 i 3 niniejszego artykułu, określają termin, do którego operatorzy przekazują swojemu właściwemu organowi wszystkie dane, o których mowa w art. 5 ust. 1 i 2, oraz informacje, o których mowa w art. 5 ust. 3, 4 i 5.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji drogą elektroniczną wszystkie dane, o których mowa w art. 5 ust. 1 i 2, zgodnie ze wzorem określonym w załączniku III oraz według następującego harmonogramu:
a) za pierwszy rok sprawozdawczy, w terminie 18 miesięcy po zakończeniu roku sprawozdawczego;
b) dla wszystkich następnych lat sprawozdawczych, w terminie 15 miesięcy po zakończeniu roku sprawozdawczego.
Pierwszym rokiem sprawozdawczym jest rok 2007.
3.
Komisja, z pomocą Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska, wprowadza informacje przekazane przez Państwa Członkowskie do europejskiego PRTR zgodnie z następującym harmonogramem:
a) za pierwszy rok sprawozdawczy, w terminie 21 miesięcy po zakończeniu roku sprawozdawczego;
b) dla wszystkich następnych lat sprawozdawczych, w terminie 16 miesięcy po zakończeniu roku sprawozdawczego.
Artykuł 8
Uwolnienia ze źródeł rozproszonych
1.
Komisja, wspierana przez Europejską Agencję Środowiska, włącza do europejskiego PRTR informacje dotyczące uwolnień ze źródeł rozproszonych, jeżeli takie informacje istnieją i zostały już zgłoszone przez Państwa Członkowskie.
2.
Informacje, o których mowa w ust. 1, są przedstawiane tak, aby umożliwić użytkownikom wyszukiwanie i identyfikowanie uwolnień zanieczyszczeń ze źródeł rozproszonych zgodnie z odpowiednim rozkładem przestrzennym, i zawierają informacje dotyczące metodyki użytej do pozyskania informacji.
3.
W przypadku gdy Komisja stwierdzi, że nie istnieją dane dotyczące uwolnień ze źródeł rozproszonych, podejmuje ona środki w celu zainicjowania sprawozdawczości w zakresie uwolnień istotnych zanieczyszczeń z jednego lub więcej źródeł rozproszonych, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 19 ust. 2, przy wykorzystaniu, jeżeli to konieczne, metodyk uznanych na poziomie międzynarodowym.
Artykuł 9
Zapewnienie jakości i jej ocena
1.
Operator każdego zakładu podlegającego wymaganiom sprawozdawczości przedstawionym w art. 5 zapewnia jakość przekazywanych przez siebie informacji.
2.
Właściwe organy oceniają jakość danych dostarczanych przez operatorów zakładów, o których mowa w ust. 1, w szczególności pod względem ich kompletności, spójności i wiarygodności.
3.
Komisja koordynuje prace nad zapewnieniem jakości i jej oceną w konsultacji z Komitetem, o którym mowa w art. 19 ust. 1.
4.
Komisja może przyjąć wytyczne dla monitorowania i sprawozdawczości w zakresie emisji zgodnie z procedurą określoną w art. 19 ust. 2.
Powyższe wytyczne są w odpowiednich przypadkach zgodne z metodykami uznanymi na poziomie międzynarodowym oraz spójne z innym prawodawstwem wspólnotowym.
Artykuł 10
Dostęp do informacji
1.
Komisja, z pomocą Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska, zapewnia publiczną dostępność europejskiego PRTR bezpłatnie poprzez Internet, uwzględniając ramy czasowe określone w art. 7 ust. 3.
2.
W przypadku gdy informacje zawarte w europejskim PRTR nie są łatwo dostępne dla społeczeństwa drogą elektroniczną, dane Państwo Członkowskie oraz Komisja umożliwiają elektroniczny dostęp do europejskiego PRTR w publicznie dostępnych miejscach.
Artykuł 11
Poufność
W każdym przypadku, gdy informacje są traktowane przez Państwo Członkowskie jako poufne zgodnie z art. 4 dyrektywy 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji o środowisku [10], Państwo Członkowskie podaje w swoim sprawozdaniu zgodnie z art. 7 ust. 2 niniejszego rozporządzenia dla każdego roku sprawozdawczego i oddzielnie dla każdego zakładu żądającego poufności, jakiego rodzaju informacje nie zostały ujawnione oraz powód nieujawnienia.
Artykuł 12
Udział społeczeństwa
1.
Komisja zapewnia społeczeństwu wczesną i skuteczną możliwość udziału w dalszym rozwoju europejskiego PRTR, w tym również w tworzeniu zdolności instytucjonalnej i przygotowywaniu zmian do niniejszego rozporządzenia.
2.
Społeczeństwo ma możliwość przedstawiania odpowiednich uwag, informacji, analiz lub opinii w rozsądnym terminie.
3.
Komisja należycie uwzględnia taki wkład i informuje społeczeństwo o wynikach jego udziału.
Artykuł 13
Dostęp do wymiaru sprawiedliwości
Dostęp do wymiaru sprawiedliwości związany z publicznym dostępem do informacji o środowisku naturalnym jest zapewniony zgodnie z art. 6 dyrektywy 2003/4/WE, a w przypadku gdy zaangażowane są instytucje Wspólnoty – zgodnie z art. 6, 7 i 8 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji [11].
Artykuł 14
Wytyczne
1.
Tak szybko, jak to możliwe, ale nie później niż cztery miesiące przed rozpoczęciem pierwszego roku sprawozdawczego Komisja, w drodze konsultacji z Komitetem, o którym mowa w art. 19 ust. 1, opracuje wytyczne wspierające wdrażanie europejskiego PRTR.
2.
Wytyczne dotyczące wdrażania europejskiego PRTR zajmują się w szczególności następującymi kwestiami szczegółowymi:
a) procedurami sprawozdawczości;
b) danymi objętymi sprawozdawczością;
c) zapewnieniem jakości i jej oceną;
d) w przypadku danych poufnych, wskazywaniem typu danych, które nie zostały ujawnione, oraz powodów odmowy ujawnienia;
e) odwołaniem się do uznanych na poziomie międzynarodowym metod określania uwolnień i metod analitycznych oraz metodyk pobierania próbek;
f) wskazywaniem spółek-matek;
g) kodowaniem rodzajów działalności zgodnie z załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia i do dyrektywy 96/61/WE.
Artykuł 15
Podnoszenie świadomości
Komisja i Państwa Członkowskie promują świadomość społeczną w odniesieniu do europejskiego PRTR i zapewniają wsparcie w dostępie do europejskiego PRTR oraz w zrozumieniu i wykorzystaniu zawartych w nim informacji.
Artykuł 16
Dodatkowe informacje objęte sprawozdawczością Państw Członkowskich
1.
W jednym raporcie opartym o informacje z ostatnich trzech lat sprawozdawczych, przedstawianym co trzy lata wraz z danymi podawanymi zgodnie z art. 7, Państwa Członkowskie informują Komisję o praktyce i środkach podejmowanych w odniesieniu do:
a) wymagań zgodnie z art. 5;
b) zapewnienia jakości i jej oceny zgodnie z art. 9;
c) dostępu do informacji zgodnie z art. 10 ust. 2;
d) działań związanych z podnoszeniem świadomości zgodnie z art. 15;
e) poufności informacji zgodnie z art. 11;
f) sankcji przewidzianych zgodnie z art. 20 i doświadczeń związanych z ich stosowaniem.
2.
W celu ułatwienia sprawozdawczości Państw Członkowskich Komisja przedkłada projekt kwestionariusza, który przyjmowany jest zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 19 ust. 2.
Artykuł 17
Przegląd informacji przez Komisję i wnioski w sprawie zmian
1.
Komisja dokonuje przeglądu informacji podanych przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 7 i po konsultacji z Państwami Członkowskimi publikuje co trzy lata sprawozdanie na podstawie informacji z trzech ostatnich dostępnych lat sprawozdawczych sześć miesięcy po przedstawieniu tych informacji w Internecie.
2.
Sprawozdanie to przedstawiane jest Parlamentowi Europejskiemu i Radzie wraz z oceną funkcjonowania europejskiego PRTR.
Artykuł 18
Zmiany w załącznikach
Wszelkie zmiany niezbędne do dostosowania:
a) załączników II lub III do niniejszego rozporządzenia do postępu naukowego i technicznego;
lub
b) załączników II lub III do niniejszego rozporządzenia w rezultacie przyjęcia przez Konferencję Stron Protokołu wszelkich zmian do załączników do Protokołu;
są przyjmowane zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 19 ust. 2.
Artykuł 19
Procedura komitetu
1.
Komisja jest wspomagana przez komitet.
2.
W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE z uwzględnieniem przepisów jej art. 8.
Okres przewidziany w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE zostaje ustalony na trzy miesiące.
Artykuł 20
Sankcje
1.
Państwa Członkowskie określają zasady dotyczące sankcji stosowanych w przypadku naruszeń przepisów niniejszego rozporządzenia i podejmują wszelkie środki niezbędne do zapewnienia ich wdrożenia.
Przewidywane sankcje muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
2.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o tych przepisach najpóźniej rok od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia i powiadamiają ją niezwłocznie o każdej następnej zmianie mającej na nie wpływ.
Artykuł 21
Zmiany dyrektyw 91/689/EWG i 96/61/WE
1.
Skreśla się art. 8 ust. 3 dyrektywy 91/689/EWG.
2.
Skreśla się art. 15 ust. 3 dyrektywy 96/61/WE.
Artykuł 22
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 168/2006
z dnia 31 stycznia 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 169/2006
z dnia 31 stycznia 2006 r.
wprowadzające odstępstwo od rozporządzenia (WE) nr 2375/2002 w odniesieniu do wydawania pozwoleń na przywóz w ramach transzy nr 1 subkontyngentu taryfowego III na pszenicę zwyczajną o jakości innej niż jakość wysoka
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2375/2002 [2] otworzyło roczny kontyngent taryfowy na 2981600 ton pszenicy zwyczajnej, o jakości innej niż jakość wysoka.
Kontyngent ten został podzielony na trzy subkontyngenty.
(2) Artykuł 3 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2375/2002 ustalił wielkość subkontyngentu III na 592900 ton w odniesieniu do transzy nr 1 obejmującej okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 marca 2006 r.
(3) W rozporządzeniu Komisji (WE) nr 4/2006 [3] ustalono procent wydawanych pozwoleń w oparciu o informacje, jakimi dysponowała Komisja w dniu 2 stycznia 2006 r. Jednakże jedno z państw członkowskich poinformowało następnie Komisję, że znaczna część złożonych przez podmioty wniosków była nie do przyjęcia. W związku z tym okazało się, wbrew wszelkim oczekiwaniom, że w odniesieniu do wyżej wymienionego okresu do dyspozycji pozostają znaczne ilości pszenicy. Należy zatem ustalić wspomniane ilości oraz wprowadzić odstępstwo od art. 3 ust. 4 zdanie pierwsze rozporządzenia (WE) nr 2375/2002 i wyjątkowo zezwolić na składanie dalszych wniosków o pozwolenia na te ilości, zgodnie z zasadami ustanowionymi w rozporządzeniu (WE) nr 2375/2002.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W drodze odstępstwa od art. 3 ust. 4 zdanie pierwsze rozporządzenia (WE) nr 2375/2002 wnioski o pozwolenia na przywóz można składać począwszy od poniedziałku 6 lutego 2006 r. na ilość 464879,874 ton dostępnych w ramach subkontyngentu III określonego w art. 3 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2375/2002 na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 marca 2006 r.
Wnioski składa się zgodnie z warunkami przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 2375/2002, w szczególności w jego art. 5.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 170/2006
z dnia 31 stycznia 2006 r.
ustalające kwotę korygującą do refundacji dla zbóż
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 15 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 refundacje wywozowe dla zbóż mające zastosowanie w dniu, w którym złożono wniosek o wydanie pozwolenia, stosuje się do wywozu, który ma być realizowany w okresie ważności pozwolenia, jeśli wniesie o to wnioskodawca. W tym wypadku do refundacji może być zastosowana kwota korygująca.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiające niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [2], pozwoliło na ustalenie kwoty korygującej dla produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 [3]. Ta kwota korygująca powinna być wyliczona z uwzględnieniem czynników wymienionych w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95.
(3) Sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymogi niektórych rynków mogą wymóc konieczność zróżnicowania kwoty korygującej w zależności od miejsca przeznaczenia.
(4) Kwota korygująca powinna być ustalona równocześnie z refundacją i według takiej samej procedury. Może ona podlegać zmianom w czasie pomiędzy dwoma ustaleniami.
(5) Z wyżej wymienionych przepisów wynika, że kwota korygująca powinna być ustalona zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Kwotę korygującą do wcześniej ustalonych refundacji wywozowych dla produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, z wyjątkiem słodu, ustala się w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 171/2006
z dnia 31 stycznia 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe dla słodu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 różnica między notowaniami lub cenami na światowym rynku produktów, o których mowa w art. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Przy ustalaniu zwrotów należy wziąć pod uwagę elementy, o których mowa w art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych, a także środków, jakie należy podjąć w przypadku zakłóceń w sektorze zbóż [2].
(3) Refundacja stosowana do słodów powinna zostać wyliczona z uwzględnieniem ilości zbóż potrzebnej do wytworzenia danych produktów.
Ilości te zostały ustalone w rozporządzeniu (WE) nr 1501/95.
(4) Sytuacja na światowym rynku lub szczególne wymogi niektórych rynków mogą spowodować konieczność zróżnicowania wysokości refundacji dla niektórych produktów w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(5) Refundację należy ustalać raz na miesiąc. W tym odstępie czasu może ona zostać zmieniona.
(6) Zastosowanie tych zasad w aktualnej sytuacji na rynku zbóż, a w szczególności wobec notowań lub cen tych produktów we Wspólnocie i na rynku światowym, prowadzi do ustalenia refundacji w wysokości podanej w załączniku.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe dla słodu, o którym mowa w art. 1 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, ustala się w wysokościach podanych w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 172/2006
z dnia 31 stycznia 2006 r.
ustalające kwotę korygującą do refundacji dla słodu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 15 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 refundacja wywozowa do zbóż mająca zastosowanie w dniu, w którym złożono wniosek o wydanie pozwolenia stosuje się do wywozu, który ma być realizowany w okresie ważności pozwolenia, jeśli wniesie o to wnioskodawca. W tym wypadku do refundacji może być zastosowana kwota korygująca.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiające niektóre szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych oraz środków podejmowanych w przypadku zakłóceń na rynku zbóż [2], pozwoliło na ustalenie kwoty korygującej dla słodu, o którym mowa w art. 1 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 [3]. Ta kwota korygująca powinna być wyliczona z uwzględnieniem czynników wymienionych w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95.
(3) Z powyższych postanowień wynika, że kwota korygująca powinna być ustalona w wysokości podanej w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Kwota korygująca, o której mowa w art. 15 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, stosowana do wcześniej ustalonych refundacji wywozowych dla słodu, została określona w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 173/2006
z dnia 31 stycznia 2006 r.
ustalające refundacje do produktów z sektorów zbóż i ryżu, dostarczanych jako wspólnotowa i krajowa pomoc żywnościowa
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], a w szczególności jego art. 13 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3072/95 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [2], a w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2681/74 z dnia 21 października 1974 r. w sprawie finansowania przez Wspólnotę wydatków poniesionych w odniesieniu do dostaw produktów rolnych jako pomocy żywnościowej [3] przewiduje, że część wydatków odpowiadająca refundacjom wywozowym ustalonym w tym zakresie zgodnie z regułami wspólnotowymi ponoszona jest przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej.
(2) W celu ułatwienia ustalenia budżetu na wspólnotowe akcje pomocy żywnościowej i zarządzania nim oraz w celu umożliwienia Państwom Członkowskim poznania poziomu wspólnotowego udziału w finansowaniu krajowych akcji pomocy żywnościowej należy określić poziom refundacji przyznanych na te akcje.
(3) Zasady ogólne i warunki zastosowania przewidziane przez art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 i przez art. 13 rozporządzenia (WE) nr 3072/95 w odniesieniu do refundacji wywozowych stosuje się mutatis mutandis do wyżej wymienionych działań.
(4) Szczególne kryteria, jakie należy wziąć pod uwagę przy wyliczaniu refundacji wywozowych do ryżu, są określone w art. 13 rozporządzenia (WE) nr 3072/95.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do wspólnotowych i krajowych akcji pomocy żywnościowej przewidzianych w ramach międzynarodowych konwencji lub innych programów dodatkowych oraz innych wspólnotowych akcji bezpłatnego zaopatrzenia refundacje wywozowe do produktów z sektorów zbóż i ryżu ustala się zgodnie z Załącznikiem.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 174/2006
z dnia 31 stycznia 2006 r.
ustalające refundacje produkcyjne do cukru białego wykorzystywanego w przemyśle chemicznym na okres od 1 do 28 lutego 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 7 ust. 5 tiret piąte,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 przewiduje możliwość podjęcia decyzji o przyznaniu refundacji produkcyjnych do produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) i f) wymienionego rozporządzenia, do syropów, o których mowa w lit. d) wyminionego ustępu, i do chemicznie czystej fruktozy (lewulozy) określonej kodem CN 17025000 jako produktu pośredniego, wykorzystywanych do wytwarzania niektórych produktów przemysłu chemicznego, o ile podlegają one jednej z sytuacji określonych w art. 23 ust. 2 Traktatu.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1265/2001 z dnia 27 czerwca 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 w odniesieniu do przyznawania refundacji produkcyjnych do niektórych produktów cukrowych stosowanych w przemyśle chemicznym [2] przewiduje określenie tych refundacji w oparciu o refundacje ustalone do cukru białego.
(3) Artykuł 9 rozporządzenia (WE) nr 1265/2001 przewiduje, że refundacja produkcyjna do cukru białego ustalana jest comiesięcznie dla okresów rozpoczynających się pierwszego dnia każdego miesiąca.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundację produkcyjną do cukru białego, o której mowa w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1265/2001, ustala się w wysokości 30,408 EUR/100 kg netto na okres od 1 do 28 lutego 2006 r.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 175/2006
z dnia 31 stycznia 2006 r.
ustalające opłaty przywozowe w sektorze zbóż stosowane od dnia 1 lutego 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1249/96 z dnia 28 czerwca 1996 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 do opłat przywozowych w sektorze zbóż [2], w szczególności jego art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 10 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 przewiduje, że przy przywozie produktów, o których mowa w art. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, pobiera się opłaty celne zgodne ze stawkami Wspólnej Taryfy Celnej.
Jednakże w przypadku produktów, o których mowa w ust. 2 tego artykułu, opłaty przywozowe równają się cenie interwencyjnej tych produktów ważnej w czasie przywozu powiększonej o 55 % i pomniejszonej o cenę CIF w przywozie stosowaną do danej wysyłki.
Opłaty celne nie mogą jednak przekroczyć stawek Wspólnej Taryfy Celnej.
(2) Na mocy art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 ceny CIF w przywozie oblicza się na podstawie cen reprezentatywnych dla danego produktu na rynku światowym.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 1249/96 ustala zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 do opłat przywozowych w sektorze zbóż.
(4) Opłaty przywozowe stosuje się aż do chwili ustalenia i wejścia w życie nowych stawek opłat przywozowych.
(5) W celu umożliwienia normalnego funkcjonowania systemu opłat przywozowych należy przyjąć jako podstawę ich wyliczenia stawki reprezentatywne dla rynku, stwierdzone w okresie porównawczym.
(6) Zastosowanie rozporządzenia (WE) nr 1249/96 prowadzi do ustalenia opłat przywozowych w wysokości podanej w załączniku I do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Opłaty przywozowe w sektorze zbóż, o których mowa w art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, ustala się w kwotach figurujących w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, na podstawie informacji znajdujących się w załączniku II.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 176/2006
z dnia 31 stycznia 2006 r.
ustalające ceny rynku światowego nieodziarnionej bawełny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Protokół 4 w sprawie bawełny, załączony do Aktu Przystąpienia Grecji, ostatnio zmieniony rozporządzeniem Rady (WE) nr 1050/2001 [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1051/2001 z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie pomocy produkcyjnej dla bawełny [2], w szczególności jego art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej jest ustalana okresowo na podstawie ceny rynku światowego bawełny odziarnionej przy uwzględnieniu historycznych związków między ceną bawełny odziarnionej a wyliczoną ceną bawełny nieodziarnionej. Te historyczne związki zostały ustanowione w art. 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1591/2001 z dnia 2 sierpnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania systemu pomocy dla bawełny [3]. W przypadku gdy cena rynku światowego nie może być ustalona w powyższy sposób, zostaje ona określona na podstawie ostatniej ustalonej ceny.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej jest ustalana dla produktu odpowiadającego pewnym cechom charakterystycznym i uwzględniając najkorzystniejsze oferty i notowania na rynku światowym pomiędzy tymi, które są uważane za reprezentatywne dla rzeczywistych tendencji rynkowych.
Do celów takiego ustalenia ceny uwzględnia się średnią z ofert i notowań otrzymaną na jednej lub więcej giełdach europejskich reprezentatywnych dla produktu dostarczonego na bazie cif do portu wspólnotowego i pochodzącego z różnych krajów dostarczających, uważanych za reprezentatywne dla handlu międzynarodowego.
Jednakże aby uwzględnić różnice wynikające z jakości dostarczonego produktu lub z charakteru wspomnianych ofert i notowań, przewidziano dostosowania kryteriów do celów ustalenia ceny rynku światowego bawełny odziarnionej.
Dostosowania te są określone w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1591/2001.
(3) Stosowanie wyżej wymienionych kryteriów prowadzi do ustalenia ceny rynku światowego bawełny nieodziarnionej na poziomie wskazanym poniżej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej określona w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 jest ustalona na 22,347 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 177/2006
z dnia 1 lutego 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 2 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 178/2006
z dnia 1 lutego 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 396/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady w celu ustanowienia załącznika I ustalającego wykaz produktów spożywczych i paszowych, do których stosuje się najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości pestycydów
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 396/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 lutego 2005 r. w sprawie najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w żywności i paszy pochodzenia roślinnego i zwierzęcego oraz na ich powierzchni, zmieniające dyrektywę Rady 91/414/EWG [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 396/2005 Komisja ustanawia załączniki I, II, III i IV do wymienionego rozporządzenia, ponieważ ich ustanowienie jest warunkiem stosowania rozdziałów II, III i V wymienionego rozporządzenia.
(2) W załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 396/2005 należy ująć wszystkie produkty, dla których obecnie istnieją wspólnotowe lub krajowe najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości (NDP), oraz te produkty, do których należy zastosować zharmonizowane NDP.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 396/2005.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt.
(5) Jak dotąd poszczególne NDP nie były wymagane dla ryb oraz upraw wyłącznie przeznaczonych do żywienia zwierząt. Żadne informacje umożliwiające określenie NDP nie są dostępne.
Należy zapewnić odpowiedni okres czasu na zebranie lub opracowanie tych informacji.
Uznaje się, że trzy lata stanowiłyby wystarczający okres na zebranie lub opracowanie tych informacji,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Tekst Załącznika do niniejszego rozporządzenia dodaje się jako załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 396/2005.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 179/2006
z dnia 1 lutego 2006 r.
wprowadzające system pozwoleń na przywóz w odniesieniu do jabłek przywożonych z krajów trzecich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 31 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Producenci jabłek we Wspólnocie znaleźli się niedawno w trudnej sytuacji z powodu, między innymi, znaczącego zwiększenia przywozu jabłek z niektórych państw trzecich półkuli południowej.
(2) W związku z tym należy usprawnić monitorowanie przywozu jabłek.
Odpowiednim instrumentem do osiągnięcia tego celu jest mechanizm oparty na wydawaniu pozwoleń na przywóz uzależnionym od złożenia zabezpieczenia zapewniającego realizację działań, w odniesieniu do których wystąpiono o przyznanie pozwoleń.
(3) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1291/2000 z dnia 9 czerwca 2000 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych [2] oraz rozporządzenie (EWG) nr 2220/85 z dnia 22 lipca 1985 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu zabezpieczeń w odniesieniu do produktów rolnych [3] powinny mieć zastosowanie.
(4) Komitet Zarządzający ds. Świeżych Owoców i Warzyw nie wydał opinii w terminie ustalonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Dopuszczenie do swobodnego obrotu jabłek objętych kodem CN 08081080 zależne jest od okazania pozwolenia na przywóz.
2.
Rozporządzenie (WE) nr 1291/2000 stosuje się do pozwoleń na przywóz wydanych na mocy niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
1.
Importerzy mogą przedstawiać wnioski o pozwolenia na przywóz właściwym organom każdego państwa członkowskiego.
Wpisują oni nazwę kraju pochodzenia w rubryce 8 wniosku o przywóz i zaznaczają słowo "tak" krzyżykiem.
2.
Wraz z wnioskiem importerzy składają zabezpieczenie zgodnie z tytułem III rozporządzenia (EWG) nr 2220/85 gwarantujące dotrzymanie zobowiązania do przywozu w okresie ważności pozwolenia na przywóz.
Zabezpieczenie to wynosi 15 EUR na tonę.
Z wyjątkiem przypadków wystąpienia siły wyższej, zabezpieczenie ulega przepadkowi w całości lub w części, jeżeli przywóz nie jest prowadzony lub jest prowadzony jedynie częściowo w okresie ważności pozwolenia na przywóz.
Artykuł 3
1.
Pozwolenia na przywóz są wydawane bezzwłocznie każdemu wnioskodawcy bez względu na miejsce jego siedziby we Wspólnocie.
Kraj pochodzenia wpisuje się w rubryce 8 wniosku o przywóz, a słowo "tak" zaznacza się krzyżykiem.
2.
Okres ważności pozwolenia na przywóz wynosi trzy miesiące.
Pozwolenia na przywóz są ważne wyłącznie dla przywozów pochodzących z krajów w nich wskazanych.
Artykuł 4
Państwa członkowskie powiadamiają Komisję, nie później niż o godz. 12:00 (czasu lokalnego obowiązującego w Brukseli), w każdą środę tygodnia, o ilościach jabłek, dla których pozwolenia na przywóz zostały wydane w poprzednim tygodniu, w podziale według państwa trzeciego będącego krajem pochodzenia.
Takie powiadomienie przekazywane jest za pośrednictwem systemu elektronicznego wskazanego przez Komisję.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 180/2006
z dnia 1 lutego 2006 r.
ustalające ilości zobowiązań dostawy cukru trzcinowego przewidzianego do przywozu na mocy Protokołu AKP i Umowy z Indiami na okres dostaw 2005/2006 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1159/2003
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 39 ust. 6,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1159/2003 z dnia 30 czerwca 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady przywozu cukru trzcinowego w latach gospodarczych 2003/2004, 2004/2005 i 2005/2006 zgodnie z niektórymi kontyngentami taryfowymi i umowami preferencyjnymi oraz zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1464/95 i (WE) nr 779/96 [2], w szczególności jego art. 9 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 9 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 przewiduje szczegółowe zasady dotyczące określenia zobowiązań dostawy, po zerowej stawce celnej, produktów objętych kodem CN 1701, wyrażonych jako ekwiwalent cukru białego i pochodzących z krajów, które podpisały Protokół AKP i Umowę z Indiami.
(2) W następstwie stosowania art. 3 i 7 Protokołu AKP, art. 3 i 7 Umowy z Indiami, jak również art. 9 ust. 3 oraz art. 11 i 12 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003, na podstawie dostępnych aktualnie informacji Komisja określiła zobowiązania dostawy na okres dostaw 2005/2006 dla każdego kraju wywozu.
(3) Artykuł 12 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 przewiduje, że ust. 1 wymienionego artykułu nie ma zastosowania w przypadku gdy różnica pomiędzy ilością zobowiązań dostawy oraz przydzieloną całkowitą ilością cukru preferencyjnego AKP-Indie jest mniejsza lub równa progowi 5 % ilości zobowiązań dostawy. W przypadku Wybrzeża Kości Słoniowej, Indii i Madagaskaru dostarczone ilości są odpowiednio mniejsze o 6,7 %, 7,6 % i 6,7 % od ilości zobowiązań dostawy. Biorąc pod uwagę fakt, że dane ilości są niewielkie oraz że wpływ cukru na rynek wspólnotowy i na zaopatrzenie wspólnotowych zakładów rafinacyjnych w cukier trzcinowy w odniesieniu do tego okresu dostaw był nieznaczny, nie należy stosować art. 12 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 do Indii, Wybrzeża Kości Słoniowej i Madagaskaru oraz należy dodać niedostarczone ilości do ilości zobowiązań dostawy tych krajów w odniesieniu do okresu dostaw 2005/2006, zgodnie z art. 12 ust. 4 wspomnianego rozporządzenia.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W drodze odstępstwa od art. 12 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003, ust. 1 wspomnianego artykułu nie ma zastosowania do niedostarczonych ilości stwierdzonych odnośnie do Wybrzeża Kości Słoniowej, Indii i Madagaskaru w okresie dostaw 2004/2005.
Niedostarczone ilości, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, dodaje się do ilości zobowiązań dostawy, o których mowa w art. 2.
Artykuł 2
Ilości zobowiązań dostawy odnośnie do przywozów z krajów, które podpisały Protokół AKP i Umowę z Indiami, produktów objętych kodem CN 1701, wyrażonych jako ekwiwalent cukru białego na okres dostaw 2005/2006 oraz odnośnie do każdego zainteresowanego kraju wywozu ustala się w Załączniku.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 181/2006
z dnia 1 lutego 2006 r.
w sprawie wykonania rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 w odniesieniu do nawozów organicznych i dodatków do wzbogacania gleby innych niż nawóz naturalny oraz zmieniające to rozporządzenie
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiające przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi [1], w szczególności jego art. 20 ust. 2, art. 22 ust. 2 i art. 32 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 zabrania stosowania na pastwiskach nawozów organicznych oraz dodatków do wzbogacania gleby innych niż nawóz naturalny.
Zakaz ten jest zgodny z obecnie obowiązującym na terenie UE zakazem paszowym i ma na celu zapobiec ewentualnemu ryzyku przedostania się zanieczyszczeń z pastwisk, na których mogą występować materiały kategorii 2 i 3.
Takie ryzyko może wystąpić w wyniku wypasania zwierząt hodowlanych bezpośrednio na tych pastwiskach lub na skutek stosowania siana lub kiszonek z trawy jako paszy.
Rozporządzenie to stanowi, że środki mające na celu wprowadzenie zakazu w życie, łącznie ze środkami kontroli, zostają przyjęte po zasięgnięciu opinii właściwego komitetu naukowego.
(2) Różne komitety naukowe opublikowały szereg opinii naukowych dotyczących stosowania nawozów organicznych i dodatków do wzbogacania gleby.
Wśród nich na pierwszym miejscu znajduje się opinia wydana w dniach 24 i 25 września 1998 r. przez Naukowy Komitet Sterujący w sprawie bezpieczeństwa nawozów organicznych pochodzących od ssaków, po drugie opinia wydana w dniu 24 kwietnia 2001 r. przez Komitet Naukowy ds. Toksyczności, Ekotoksyczności oraz Środowiska w sprawie oceny procesu oczyszczania osadów w celu zmniejszenia liczby patogenów, po trzecie opinia wydana w dniach 10 i 11 maja 2001 r. przez Naukowy Komitet Sterujący w sprawie bezpieczeństwa nawozów organicznych z materiałów pochodzących od przeżuwaczy, po czwarte opinia wydana w dniu 3 marca 2004 r. przez panel naukowy ds. zagrożeń biologicznych Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności w sprawie bezpieczeństwa i biologicznego zagrożenia, łącznie z TSE, związanych ze stosowaniem na pastwiskach nawozów organicznych i dodatków do wzbogacania gleby.
(3) Opinie te zalecają, aby tkanki zwierzęce, które mogą zawierać czynniki powodujące TSE, nie były włączane w skład nawozów organicznych i dodatków do wzbogacania gleby stosowanych na terenach, do których może mieć dostęp bydło.
Inne materiały mogą być stosowane do produkcji nawozów organicznych i dodatków do wzbogacania gleby pod warunkiem spełnienia pewnych wymogów sanitarnych, obejmujących ogrzewanie i korzystanie z bezpiecznych źródeł, dodatkowo ograniczających ewentualne ryzyko.
(4) W świetle tych opinii naukowych należy ustalić przepisy wykonawcze, obejmujące także środki kontroli, a dotyczące stosowania nawozów organicznych i dodatków do wzbogacania gleby, jak również pozostałości fermentacyjnych i kompostu.
(5) Środki wykonawcze przewidziane w niniejszym rozporządzeniu nie powinny naruszać środków przejściowych stosowanych obecnie na mocy rozporządzenia (WE) nr 1774/2002.
(6) Wprowadzanie do obrotu oraz wywóz nawozów organicznych i dodatków do wzbogacania gleby powinny być uzależnione od spełnienia wymogów określonych w niniejszym rozporządzeniu.
(7) Środki przyjęte w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przedmiot i zakres
1.
Niniejsze rozporządzenie nie narusza środków przejściowych przyjętych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1774/2002.
2.
Państwa Członkowskie mogą zastosować w odniesieniu do sposobu, w jaki nawozy organiczne i dodatki do wzbogacania gleby są stosowane na ich terytorium, bardziej rygorystyczne przepisy krajowe niż te przewidziane w niniejszym rozporządzeniu, w przypadku gdy jest to uzasadnione z uwagi na zagrożenie zdrowia ludzi lub zwierząt.
Artykuł 2
Zmiana
W załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1774/2002, punkt 39 otrzymuje następujące brzmienie:
"39) "pastwisko" oznacza grunt pokryty trawą lub ziołami, na którym wypasa się zwierzęta hodowlane bądź uprawia rośliny z przeznaczeniem na paszę dla zwierząt hodowlanych, z wyłączeniem gruntu, na którym zastosowano nawozy organiczne i dodatki do wzbogacania gleby zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 181/2006 [2];
Artykuł 3
Wymogi dotyczące nawozów organicznych i dodatków do wzbogacania gleby
Nawozy organiczne i dodatki do wzbogacania gleby są produkowane wyłącznie z materiałów kategorii 2 i 3.
Artykuł 4
Kontrola patogenów oraz pakowanie i etykietowanie
Nawozy organiczne i dodatki do wzbogacania gleby spełniają wymogi dotyczące kontroli patogenów oraz pakowania i etykietowania określone w częściach I i II Załącznika.
Artykuł 5
Transport
Nawozy organiczne i dodatki do wzbogacania gleby są przewożone zgodnie z wymogami określonymi w części III Załącznika.
Artykuł 6
Stosowanie i szczególne ograniczenia dotyczące wypasu
1.
W przypadku stosowania nawozów organicznych i dodatków do wzbogacania gleby obowiązują szczególne ograniczenia dotyczące wypasu, określone w części IV Załącznika.
2.
Produkty przetworzone pochodzące z procesów obróbki produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego w zakładach przetwórczych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1774/2002 nie mogą być stosowane jako takie bezpośrednio na gruntach, do których mogą mieć dostęp zwierzęta hodowlane.
Artykuł 7
Dokumentacja
Osoba odpowiedzialna za grunt, na którym zastosowano nawozy organiczne i dodatki do wzbogacania gleby, a do którego mają dostęp zwierzęta hodowlane, zachowuje przynajmniej przez okres dwóch lat dokumentację dotyczącą:
a) ilości zastosowanych nawozów organicznych i dodatków wzbogacających glebę;
b) dat, kiedy zastosowano nawozy organiczne i dodatki wzbogacające glebę, a także miejsc, w których to nastąpiło;
c) dat, kiedy wypuszczono zwierzęta gospodarskie na pastwisko lub kiedy z gruntów zebrano rośliny służące do produkcji pasz.
Artykuł 8
Wprowadzenie do obrotu, wywóz i tranzyt
Wprowadzenie do obrotu, wywóz i tranzyt nawozów organicznych i dodatków do wzbogacania gleby odbywają się zgodnie z wymogami określonymi w częściach I i II Załącznika.
Artykuł 9
Środki kontroli
1.
Właściwy organ podejmuje konieczne środki w celu zapewnienia przestrzegania niniejszego rozporządzenia.
2.
Właściwy organ przeprowadza w regularnych odstępach czasu kontrole gruntów, na których stosowane są nawozy organiczne i dodatki do wzbogacania gleby i do których mogą mieć dostęp zwierzęta hodowlane.
3.
Jeśli kontrole przeprowadzone przez właściwy organ wykazują niezgodności z niniejszym rozporządzeniem, właściwy organ podejmuje stosowne działania.
Artykuł 10
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 182/2006
z dnia 1 lutego 2006 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na przywóz cukru trzcinowego w ramach niektórych kontyngentów taryfowych i porozumień preferencyjnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1095/96 z dnia 18 czerwca 1996 r. w sprawie wprowadzania koncesji określonych na liście koncesyjnej CXL sporządzonej w wyniku zakończenia negocjacji GATT XXIV.6 [2],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1159/2003 z dnia 30 czerwca 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady przywozu cukru trzcinowego w latach gospodarczych 2003/2004, 2004/2005, 2005/2006 w ramach niektórych kontyngentów taryfowych i umów preferencyjnych oraz zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1464/95 i (WE) nr 779/96 [3], w szczególności jego art. 5 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 9 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 przewiduje szczegółowe zasady dotyczące ustalenia zobowiązań dostawy, po zerowej stawce celnej, produktów oznaczonych kodem CN 1701, wyrażonych jako ekwiwalent cukru białego i pochodzących z krajów, które podpisały Protokół AKP i Umowę z Indiami.
(2) Artykuł 16 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 przewiduje szczegółowe zasady dotyczące ustalenia kontyngentów taryfowych, po zerowej stawce celnej, w odniesieniu do produktów oznaczonych kodem CN 17011110, wyrażonych jako ekwiwalent cukru białego i pochodzących z krajów, które podpisały Protokół AKP i Umowę z Indiami.
(3) Artykuł 22 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 otwiera kontyngenty taryfowe, po stawce celnej 98 EUR za tonę, produktów oznaczonych kodem CN 17011110, pochodzących z Brazylii, Kuby i innych państw trzecich.
(4) W okresie od 23 do 27 stycznia 2006 r., zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003, zostały przedłożone właściwym władzom wnioski o pozwolenie na przywóz dla ilości całkowitej przekraczającej ilość przewidzianą w zobowiązaniu dostawy dla danego kraju, ustaloną na mocy art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 odnośnie do cukru preferencyjnego z AKP–Indii.
(5) W okresie od 23 do 27 stycznia 2006 r., zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003, zostały przedłożone właściwym władzom wnioski o pozwolenie na przywóz dla ilości całkowitej przekraczającej ilość przewidzianą w kontyngencie ustalonym na mocy art. 16 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 odnośnie do specjalnego cukru preferencyjnego.
(6) W tych okolicznościach Komisja powinna ustalić współczynnik redukcyjny umożliwiający wydawanie pozwoleń proporcjonalnie do dostępnej ilości oraz zaznaczyć, jeżeli odpowiedni limit został wykorzystany,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W przypadku wniosków złożonych w okresie od 23 do 27 stycznia 2006 r., zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003, pozwolenia na przywóz wydaje się dla limitów ilościowych określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 2 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 183/2006
z dnia 2 lutego 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 3 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 184/2006
z dnia 2 lutego 2006 r.
zmieniające stawki refundacji do niektórych produktów z sektora cukru, wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], szczególnie jego art. 27 ust. 5a oraz art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Stawki refundacji stosowane od dnia 20 stycznia 2006 r. do produktów wymienionych w Załączniku, wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu, zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 90/2006 [2].
(2) Z zastosowania reguł i kryteriów zawartych w rozporządzeniu (WE) nr 90/2006 do informacji posiadanych przez Komisję wynika, iż obecnie stosowane stawki refundacji wywozowych powinny zostać zmienione zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji określone w rozporządzeniu (WE) nr 90/2006 zostają zmienione zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 3 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 185/2006
z dnia 2 lutego 2006 r.
ustalające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na melasę w sektorze cukru, stosowane od dnia 3 lutego 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 24 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1422/95 z dnia 23 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu melasy w sektorze cukru i zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 785/68 [2], przewiduje, że cenę importową CIF melasy, ustaloną zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 785/68 [3], uważa się za "cenę reprezentatywną". Uważa się, że ta cena została ustalona dla jakości standardowej określonej w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(2) Dla celów ustalania cen reprezentatywnych, należy wziąć pod uwagę wszelkie informacje przewidziane w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 785/68, z wyjątkiem przypadków przewidzianych w art. 4 wymienionego rozporządzenia, oraz, w przypadku gdy ma to zastosowanie, dla celów takiego ustalenia można zastosować metodę przewidzianą w art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(3) Dla celów dostosowania cen, nieodnoszącego się do jakości standardowej, należy, w zależności od jakości oferowanej melasy, zwiększyć lub zmniejszyć ceny w zależności od wyników otrzymanych w zastosowaniu art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(4) Kiedy istnieje różnica między ceną spustową dla rozpatrywanego produktu a ceną reprezentatywną, należy ustalić dodatkowe należności przywozowe zgodnie z warunkami przewidzianymi w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1422/95.
W przypadku zawieszenia stosowania należności przywozowych w zastosowaniu art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1422/95, należy ustalić szczególne kwoty dla tych należności.
(5) Należy ustalić ceny reprezentatywne i dodatkowe należności celne w odniesieniu do przywozu rozpatrywanych produktów, zgodnie z art. 1 ust. 2 i art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1422/95.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1422/95 są wskazane w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 3 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 186/2006
z dnia 2 lutego 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe do cukru białego i cukru surowego w stanie nieprzetworzonym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) wymienionego rozporządzenia a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, refundacje do cukrów białego i surowego, niedenaturowanych i wywiezionych w stanie nieprzetworzonym muszą zostać ustalone przy uwzględnieniu sytuacji na rynku wspólnotowym i rynku światowym cukru, i w szczególności elementów kalkulacji cen i kosztów, o których mowa w art. 28 wymienionego rozporządzenia.
Zgodnie z tym samym artykułem, należy również uwzględnić gospodarcze aspekty proponowanego wywozu.
(3) W odniesieniu do cukru surowego, refundację należy ustalić dla jakości standardowej, która jest określona w załączniku I, pkt II rozporządzenia (WE) nr 1260/2001. Wymieniona refundacja jest ponadto ustalana zgodnie z art. 28 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001. Cukier krystaliczny został określony w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2135/95 z dnia 7 września 1995 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania przyznawania refundacji wywozowych w sektorze cukru [2]. Kwotę tak obliczonej refundacji w odniesieniu do cukrów aromatyzowanych lub zawierających substancje barwiące należy zastosować do ich zawartości sacharozy, zatem należy ją ustalać w odniesieniu na 1 % tej zawartości.
(4) W przypadkach szczególnych kwota refundacji może być ustalona w instrumentach prawnych innego typu.
(5) Refundację należy ustalać co dwa tygodnie.
Można ją zmieniać w tym odstępie czasowym.
(6) Art. 27 ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 przewiduje, że sytuacja na rynku światowym lub specyficzne wymagania pewnych rynków mogą uczynić koniecznym zróżnicowanie refundacji do produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(7) Znaczący i szybki wzrost preferencyjnego przywozu cukru pochodzącego z zachodnich krajów bałkańskich od początku 2001 r., oraz wywozu cukru ze Wspólnoty do tych krajów wydaje się być istotnie sztuczny.
(8) Aby uniknąć wszelkiego nadużycia w związku z ponownym przywozem do Wspólnoty produktów w sektorze cukru, dla których przyznano refundację wywozową, należy nie ustalać refundacji do produktów, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu w odniesieniu do wszystkich zachodnich krajów bałkańskich.
(9) Biorąc pod uwagę te informacje i aktualną sytuację na rynkach w sektorze cukru, a w szczególności notowania lub ceny cukru we Wspólnocie i na rynku światowym, należy ustalić refundację w odpowiedniej wysokości.
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje, które przyznaje się do wywozu produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, w stanie nieprzetworzonym i niedenaturowanych, ustalone są zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 3 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 187/2006
z dnia 2 lutego 2006 r.
ustalające maksymalne kwoty refundacji wywozowej do cukru białego przeznaczonego do niektórych państw trzecich w ramach 18. przetargu częściowego wykonanego w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 1138/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1138/2005 z dnia 15 lipca 2005 r. w sprawie stałego przetargu ustalającego opłaty wyrównawcze i/lub refundacje wywozowe do cukru białego na rok gospodarczy 2004/2005 [2] przystępuje się do przetargów częściowych w sprawie wywozu wspomnianego cukru do niektórych państw trzecich.
(2) Zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1138/2005, jeżeli właściwe, ustala się maksymalną kwotę refundacji wywozowej dla rozpatrywanego przetargu częściowego, biorąc pod uwagę w szczególności sytuację i przewidywany rozwój rynku cukru we Wspólnocie i na rynku światowym.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W 18. przetargu częściowym na cukier biały, wykonanym zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1138/2005, maksymalną kwotę refundacji wywozowej ustala się w wysokości 31,712 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 3 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 188/2006
z dnia 2 lutego 2006 r.
zmieniające refundacje wywozowe do syropów i niektórych innych produktów w sektorze cukru, wywożonych z stanie nieprzetworzonym, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 94/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Refundacje stosowane do wywozu syropów i niektórych innych produktów w sektorze cukru, wywożonych w stanie nieprzetworzonym, zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 94/2006 [2].
Refundacje te ostatnio zmieniono rozporządzeniem (WE) nr 165/2006 [3].
(2) Z uwagi na różnice pomiędzy danymi, którymi obecnie dysponuje Komisja a danymi dostępnymi w chwili przyjęcia rozporządzenia (WE) nr 94/2006, należy zmienić te refundacje,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje, które przyznaje się do wywozu w stanie nieprzetworzonym produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d), f) i g) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 94/2006 dla roku gospodarczego 2005/2006, zmienia się zgodnie z kwotami wskazanymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 3 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 189/2006
z dnia 2 lutego 2006 r.
w sprawie przekazanych ofert na przywóz sorgo, w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2094/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na maksymalne obniżenie opłat przywozowych w odniesieniu do przywozu sorgo pochodzącego z krajów trzecich do Hiszpanii został ogłoszony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2094/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1839/95 [3], na podstawie przekazanych ofert Komisja może, w myśl procedury przewidzianej w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, postanowić o wstrzymaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę w szczególności czynniki przewidziane w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1839/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnego obniżenia opłat przywozowych.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 27 stycznia do 2 lutego 2006 r. w ramach przetargu na obniżenie opłat przewozowych na sorgo, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2094/2005.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 3 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 190/2006
z dnia 2 lutego 2006 r.
ustalające maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę, w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2093/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na maksymalne obniżenie opłat przywozowych w odniesieniu do przywozu kukurydzy pochodzącej z krajów trzecich do Hiszpanii został ogłoszony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2093/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1839/95 [3], w myśl procedury przewidzianej w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, Komisja może podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnego obniżenia opłat przywozowych, uwzględniając w szczególności czynniki przewidziane w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1839/95. Przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnemu obniżeniu opłat przywozowych lub jest od niego niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnego obniżenia opłat przywozowych w wysokości określonej w art. 1.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 27 stycznia do 2 lutego 2006 r. w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2093/2005, ustala się maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę w wysokości 30,97 EUR/t dla ogólnej maksymalnej ilości całkowitej równej 94800 t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 3 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 191/2006
z dnia 2 lutego 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe dla zbóż, pszennych i żytnich mąk, kasz oraz grysików
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 wymienionego rozporządzenia, a cenami tych produktów we Wspólnocie, może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Refundacje wywozowe powinny być ustalone z uwzględnieniem czynników, o których mowa w art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż [2].
(3) W odniesieniu do pszennych oraz żytnich mąk, kasz i grysików refundację wywozową stosowaną do tych produktów należy wyliczyć z uwzględnieniem ilości zbóż koniecznych do wytwarzania danych produktów.
Ilości te zostały ustalone w rozporządzeniu (WE) nr 1501/95.
(4) Sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymogi niektórych rynków mogą sprawić, że niezbędne stanie się zróżnicowanie refundacji dla niektórych produktów, w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(5) Refundacja powinna być ustalana raz na miesiąc. Zmian można dokonywać w tym odstępie czasowym.
(6) Zastosowanie tych zasad do aktualnej sytuacji na rynkach zbóż, a w szczególności do notowań lub cen na te produkty we Wspólnocie i na rynku światowym, prowadzi do ustalenia refundacji w wysokości podanej w załączniku.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe dla produktów, o których mowa w art. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, z wyjątkiem słodu, wywiezionych w stanie naturalnym, ustala się w wysokości podanej w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 3 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 192/2006
z dnia 2 lutego 2006 r.
w sprawie przekazanych ofert na wywóz jęczmienia w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1058/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową do jęczmienia na wywóz do niektórych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1058/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o wstrzymaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnej wysokości refundacji.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych od 27 stycznia do 2 lutego 2006 r., w ramach przetargu na refundację wywozową do jęczmienia, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1058/2005.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 3 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 193/2006
z dnia 2 lutego 2006 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1059/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej na wywóz do pewnych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1059/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnej wysokości refundacji wywozowej, uwzględniając czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95. W tym wypadku przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnej refundacji lub jest od niej niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnej refundacji wywozowej.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 27 stycznia do 2 lutego 2006 r., w ramach przetargu ogłoszonego na mocy rozporządzenia (WE) nr 1059/2005, ustala się maksymalną refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej w wysokości 4,92 EUR/t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 3 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 194/2006
z dnia 3 lutego 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 4 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 195/2006
z dnia 3 lutego 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1377/2005 w zakresie ilości objętej stałym przetargiem na wywóz jęczmienia znajdującego się w posiadaniu fińskiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2131/93 [2] ustanawia procedury i warunki sprzedaży zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych.
(2) W rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1377/2005 [3] ogłoszono stały przetarg na wywóz 27780 ton jęczmienia znajdującego się w posiadaniu fińskiej agencji interwencyjnej.
(3) Finlandia poinformowała Komisję o zamiarze przystąpienia jej agencji interwencyjnej do zwiększenia o 35000 ton ilości zgłoszonej do przetargu na wywóz.
Uwzględniając ten wniosek, dostępne ilości oraz sytuację na rynku, należy pozytywnie rozpatrzyć wniosek złożony przez Finlandię.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1377/2005.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 2 rozporządzenia (WE) nr 1377/2005 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 2
Przetarg obejmuje maksymalną ilość 62780 ton jęczmienia do wywozu do wszystkich krajów trzecich, z wyłączeniem Albanii, Bośni i Hercegowiny, Bułgarii, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Chorwacji, Kanady, Liechtensteinu, Meksyku, Rumunii, Serbii i Czarnogóry [4], Stanów Zjednoczonych Ameryki oraz Szwajcarii.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 196/2006
z dnia 3 lutego 2006 r.
zmieniające załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 761/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady w celu uwzględnienia europejskiej normy EN ISO 14001:2004 i uchylające decyzję 97/265/WE
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 761/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 marca 2001 r. dopuszczające dobrowolny udział organizacji w systemie eko-zarządzania i audytu we Wspólnocie (EMAS) [1], w szczególności jego art. 9 ust. 1 lit. a) oraz art. 15 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wymagania określone w sekcji 4 europejskiej normy EN ISO 14001:1996 stanowią wymagania dotyczące systemu zarządzania środowiskowego określone w rozporządzeniu (WE) nr 761/2001 zgodnie z częścią A załącznika I do tego rozporządzenia.
(2) W wyniku prac komitetu TC207/SC1 (Komitet ds. Systemu Zarządzania Środowiskiem) Międzynarodowej Organizacji Normalizacyjnej (ISO) w roku 2004 zmieniono międzynarodową normę ISO 14001:1996 w celu zwiększenia zgodności normy ISO 14001 z normą ISO 9001 oraz przejrzystości obowiązującej treści normy ISO 14001 bez dodawania nowych wymagań dodatkowych.
(3) ISO następnie opublikowała zmienioną wersję międzynarodowej normy ISO 14001:2004 oraz europejskiej normy EN ISO 14001:2004.
(4) Należy zmienić załącznik I A do rozporządzenia (WE) nr 761/2001 w celu uwzględnienia europejskiej normy EN ISO 14001:2004.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 761/2001.
(6) Konieczne są uzgodnienia przejściowe dla organizacji już zarejestrowanych w ramach EMAS.
(7) Należy uchylić decyzję Komisji 97/256/WE [2] w sprawie uznania międzynarodowej normy ISO 14001:1996 i europejskiej normy EN ISO 14001:1996.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią komitetu ustanowionego na mocy art. 14 rozporządzenia (WE) nr 761/2001,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Część A załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 761/2001 zastępuje się tekstem Załącznika do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
1.
Organizacje figurujące w rejestrze EMAS w momencie wejścia w życie niniejszego rozporządzenia pozostają w tym rejestrze z zastrzeżeniem weryfikacji określonej w ust. 2.
2.
Zgodność z wymaganiami rozporządzenia (WE) nr 761/2001 zmienionego niniejszym rozporządzeniem zostaje sprawdzona podczas następnej weryfikacji organizacji.
Jeśli termin następnej weryfikacji przypada przed upływem 6 miesięcy od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, termin ten może zostać przedłużony o 6 miesięcy, w porozumieniu z weryfikatorem środowiskowym i właściwym organem.
Artykuł 3
Decyzja 97/265/WE traci moc.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 197/2006
z dnia 3 lutego 2006 r.
w sprawie przejściowych środków na mocy rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 w odniesieniu do gromadzenia, transportu, obróbki, wykorzystania lub usuwania wycofanych środków spożywczych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiające przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi [1], w szczególności jego art. 32 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 przewiduje przeprowadzenie pełnego przeglądu przepisów wspólnotowych dotyczących produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, w tym wprowadzenie licznych rygorystycznych wymogów.
Ponadto przewiduje ono również możliwość przyjęcia odpowiednich środków przejściowych.
(2) Zważywszy na ścisły charakter tych wymogów, rozporządzeniem Komisji (WE) nr 813/2003 z dnia 12 maja 2003 r. w sprawie środków przejściowych na mocy rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie odbioru, transportu i usuwania wycofanych środków spożywczych [2] państwom członkowskim przyznano odstępstwo umożliwiające im zezwalanie podmiotom na dalsze stosowanie przepisów krajowych w odniesieniu do gromadzenia, transportu i usuwania wycofanych środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego do dnia 31 grudnia 2005 r.
Państwa członkowskie zwróciły się o przedłużenie okresu obowiązywania tego odstępstwa w celu uniknięcia zakłóceń w handlu.
Niezbędne jest zatem przedłużenie okresu obowiązywania odstępstwa.
(3) Dyrektywa Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów [3] ustanawia warunki przyznawania zezwoleń na składowanie i opisuje odpady przyjmowane na różnych rodzajach składowisk.
Właściwe jest zatem stosowanie środków przewidzianych w tej dyrektywie w przypadku gdy właściwy organ uzna, że wycofane środki spożywcze nie stanowią zagrożenia dla zdrowia ludzi i zwierząt, jeśli są usuwane na składowisku.
(4) Niektóre wycofane środki spożywcze, takie jak chleb, makarony, ciasta i wyroby podobne, stanowią niewielkie zagrożenie dla zdrowia ludzi i zwierząt pod warunkiem, że nie miały kontaktu z surowcami pochodzenia zwierzęcego, takimi jak surowe mięso, surowe produkty rybołówstwa, surowe jaja i surowe mleko.
W takim przypadku właściwy organ powinien mieć możliwość zezwalania na wykorzystanie wycofanych środków spożywczych jako surowce paszowe, jeśli jest przekonany o tym, że takie praktyki nie stanowią zagrożenia dla zdrowia ludzi i zwierząt.
Właściwy organ powinien mieć również możliwość zezwalania na wykorzystanie wycofanych środków spożywczych do innych celów, jak np. nawozy, bądź zezwalania na obróbkę lub wycofanie w inny sposób, np. w wytwórni biogazu lub kompostowni, które nie są zatwierdzone zgodnie z art. 15 rozporządzenia (WE) nr 1774/2002.
(5) Komisja powinna zwrócić się o opinię Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności w sprawie zagrożenia, które mogłoby być spowodowane przekształceniem obowiązującego przedłużonego odstępstwa w środki wykonawcze zgodne z art. 6 ust. 2 lit. i) rozporządzenia (WE) nr 1774/2002.
(6) W celu zapobieżenia zagrożeniu dla zdrowia ludzi i zwierząt właściwe systemy kontroli w Państwach Członkowskich należy utrzymać na czas stosowania środków przejściowych.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Odstępstwo dotyczące gromadzenia, transportu, obróbki, wykorzystania i usuwania wycofanych środków spożywczych
1. W drodze odstępstwa od art. 6 ust. 2 i art. 7 oraz rozdziałów I–III i rozdziałów V–VIII w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 1774/2002, państwa członkowskie mogą zezwalać na gromadzenie, transport, obróbkę, wykorzystanie i usuwanie wycofanych środków spożywczych, o których mowa w art. 6 ust. 1 lit. f) tego rozporządzenia ("wycofane środki spożywcze"), zgodnie z art. 2 i 3 niniejszego rozporządzenia, pod warunkiem że:
a) środki te nie miały kontaktu z żadnymi produktami ubocznymi, o których mowa w art. 4, art. 5 i art. 6 ust. 1 lit. a)–e) i lit. g)–k) rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 lub innymi surowcami pochodzenia zwierzęcego;
b) nie stanowi to zagrożenia dla zdrowia ludzi i zwierząt.
2.
Odstępstwo przewidziane w ustępie pierwszym nie ma zastosowania do surowców pochodzenia zwierzęcego.
Artykuł 2
Gromadzenie i transport
Państwa członkowskie mogą zezwalać na gromadzenie i transport wycofanych środków spożywczych, pod warunkiem że osoba wysyłająca lub transportująca wycofane środki spożywcze:
a) zapewnia, że wycofane środki spożywcze są wysyłane i transportowane do zakładu lub innego punktu zatwierdzonego zgodnie z art. 6 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 bądź do zakładu, innego punktu lub składowiska zgodnie z art. 3 niniejszego rozporządzenia; oraz
b) prowadzi rejestr wysyłek przez okres co najmniej dwóch lat od dnia takiej wysyłki lub transportu, potwierdzający przestrzeganie wyżej wymienionego wymogu i udostępnia go na prośbę właściwego organu.
Artykuł 3
Obróbka i usuwanie
Państwa członkowskie mogą zezwalać na:
a) usuwanie wycofanych środków spożywczych jako odpadów przez zakopywanie na składowiskach zatwierdzonych zgodnie z dyrektywą 1999/31/WE;
b) obróbkę wycofanych środków spożywczych zgodnie z zatwierdzonymi systemami alternatywnymi w warunkach ograniczających do minimum zagrożenie dla zdrowia ludzi i zwierząt, pod warunkiem że:
i) otrzymany surowiec jest wysyłany do usunięcia w spalarni lub współspalarni zgodnie z dyrektywą 2000/76/WE [4] bądź składowiska zgodnie z dyrektywą 1999/31/WE; oraz
ii) nie jest wykorzystywany jako surowiec paszowy, nawóz organiczny lub dodatek do wzbogacania gleby;
lub
c) wykorzystanie wycofanych środków spożywczych w paszach bez dalszej obróbki lub wykorzystanie do innych celów bez dalszej obróbki, jeśli takie wycofane środki spożywcze nie miały kontaktu z surowcami pochodzenia zwierzęcego, a właściwy organ jest przekonany o tym, że takie wykorzystanie nie stanowi zagrożenia dla zdrowia ludzi i zwierząt.
Artykuł 4
Środki kontroli
Właściwy organ podejmuje środki niezbędne w celu sprawdzenia, czy podmioty spełniają warunki określone w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 5
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 198/2006
z dnia 3 lutego 2006 r.
wykonujące rozporządzenia Rady (WE) nr 1552/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie statystyk dotyczących kształcenia zawodowego w przedsiębiorstwach
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1552/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie statystyk dotyczących kształcenia zawodowego w przedsiębiorstwach [1], w szczególności jego art. 7 ust. 3, art. 8 ust. 2, art. 10 ust. 2 i art. 11 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1552/2005 ustanawia jednolite ramy systematycznego tworzenia statystyk Wspólnoty dotyczących kształcenia zawodowego w przedsiębiorstwach.
(2) W celu wykonania rozporządzenia (WE) nr 1552/2005 należy przyjąć środki dotyczące wymagań w zakresie wyboru próby i dokładności oraz liczebności próby potrzebnej do spełnienia tych wymagań, a także szczegółowe kategorie NACE oraz kategorie wielkości, według których można sklasyfikować wyniki.
(3) Komisja powinna określić szczegółowe dane, które mają być gromadzone, dotyczące przedsiębiorstw zapewniających kształcenie i niezapewniających kształcenia oraz różnych form kształcenia zawodowego.
(4) Należy przyjąć środki wykonawcze dotyczące wymagań w zakresie jakości danych gromadzonych i przekazywanych do statystyk Wspólnoty odnoszących się do kształcenia zawodowego w przedsiębiorstwach, struktury sprawozdań dotyczących jakości oraz wszelkich środków niezbędnych do oceny lub poprawy jakości danych.
(5) Należy ustalić pierwszy rok odniesienia, za który dane będą gromadzone.
(6) Należy również przyjąć przepisy dotyczące właściwego formatu technicznego i standardu wymiany danych przekazywanych elektronicznie.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Programu Statystycznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie określa środki mające na celu wdrożenie rozporządzenia (WE) nr 1552/2005 w sprawie statystyk dotyczących kształcenia zawodowego w przedsiębiorstwach.
Artykuł 2
Pierwszym rokiem odniesienia, dla którego należy zgromadzić dane, jest rok kalendarzowy 2005.
Artykuł 3
Szczegółowe zmienne, które mają zostać przekazane Komisji (Eurostatowi) określono w załączniku I.
Artykuł 4
Wymaganie dotyczące wyboru próby i dokładności, liczebności próby niezbędnej do spełnienia tych wymagań oraz szczegółowe specyfikacje dotyczące kategorii NACE i kategorii wielkości, według których można sklasyfikować wyniki, określono w załączniku II.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie są odpowiedzialne za sprawdzanie danych, poprawianie błędów, imputację i ustalanie wag.
Imputacja i ustalanie wag zmiennych powinny odbywać się według zasad określonych w załączniku III.
Odstępstwo od tych zasad uzasadnia się w sposób wyczerpujący w sprawozdaniu dotyczącym jakości.
Artykuł 6
Dane są przekazywane Komisji (Eurostatowi) w sposób i w formacie określonym w załączniku IV.
Artykuł 7
Każde Państwo Członkowskie dokonuje oceny jakości swoich danych, które mają zostać przekazane w formie sprawozdania dotyczącego jakości.
Sprawozdanie takie należy sporządzić i przedstawić Komisji (Eurostatowi) w formacie określonym załączniku V.
Artykuł 8
W celu osiągnięcia wysokiego poziomu harmonizacji wyników badania w krajach, Komisja (Eurostat) w ścisłej współpracy z Państwami Członkowskimi przedstawi, w formie "podręcznika Unii Europejskiej", metodologiczne i praktyczne zalecenia i wskazówki dotyczące realizacji badania.
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 199/2006
z dnia 3 lutego 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 466/2001 ustalające najwyższe dopuszczalne poziomy dla niektórych zanieczyszczeń w środkach spożywczych w odniesieniu do dioksyn i dioksynopodobnych PCB
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 315/93 z dnia 8 lutego 1993 r. ustanawiające procedury Wspólnoty w odniesieniu do substancji skażających w żywności [1], w szczególności jego art. 2 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 466/2001 [2] ustala najwyższe dopuszczalne poziomy dla niektórych zanieczyszczeń w środkach spożywczych.
(2) Temin "dioksyny", przywołany w niniejszym rozporządzeniu, obejmuje grupę 75 polichlorowanych dibenzo-p-dioksyn ("PCDD") oraz grupę 135 polichlorowanych dibenzofuranów ("PCDF"), z których 17 ma działanie toksyczne.
Polichlorowane bifenyle ("PCB") stanowią grupę 209 różnych kongenerów, które mogą być podzielone, ze względu na swoje właściwości toksykologiczne, na dwie grupy: niewielka ich liczba wykazuje własności toksykologiczne podobne do dioksyn i dlatego są one nazywane "dioksynopodobnymi PCB".
Większość z nich nie wykazuje toksyczności "dioksynopodobnej", lecz ma inny profil toksykologiczny.
(3) Każdy kongener dioksyn lub dioksynopodobnych PCB prezentuje inny poziom toksyczności.
Aby móc podsumować toksyczność tych różnych kongenerów, w celu ułatwienia oceny ryzyka i kontroli regulacyjnej wprowadzona została koncepcja współczynników równoważności toksycznej ("TEF").
Oznacza to, że wyniki analizy odnoszące się do poszczególnych kongenerów dioksyn i dioksynopodobnych PCB są wyrażone w postaci jednej jednostki wartościującej: "Równoważnik toksyczny TCDD" ("TEQ").
(4) W dniu 30 maja 2001 r. Komitet Naukowy ds. Żywności (SCF) wydał opinię w sprawie oceny ryzyka dioksyn i dioksynopodobnych PCB w żywności, aktualizując swoją opinię w tej sprawie z dnia 22 listopada 2000 r.
[3] w oparciu o nowe informacje naukowe dostępne od czasu wydania poprzedniej opinii. SCF ustalił dopuszczalną tygodniową dawkę ("TWI") dla dioksyn i dioksynopodobnych PCB na 14 pg WHO-TEQ/kg masy ciała.
Szacunki dotyczące narażenia wskazują, że u znacznej części populacji Wspólnoty w pokarmie przekraczana jest dopuszczalna tygodniowa dawka.
Dla pewnych grup ludności w niektórych krajach ryzyko może być większe ze względu na szczególne nawyki jedzeniowe.
(5) Z toksykologicznego punktu widzenia, wszelkie ustalane poziomy powinny dotyczyć zarówno dioksyn, jak i dioksynopodobnych PCB, jednakże w 2001 r. najwyższe dopuszczalne poziomy ustalono jedynie dla dioksyn, a nie dla dioksynopodobnych PCB, ponieważ dostępne dane dotyczące obecności dioksynopodobnych PCB były bardzo ograniczone.
W międzyczasie jednak udostępniono więcej danych dotyczących obecności dioksynopodobnych PCB.
(6) Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 466/2001 Komisja miała dokonać przeglądu przepisów dotyczących dioksyn w świetle nowych danych na temat obecności dioksyn i dioksynopodobnych PCB, w szczególności w celu włączenia dioksynopodobnych PCB do poziomów, jakie mają zostać ustalone.
(7) Wszystkie podmioty w łańcuchu żywnościowym i paszowym nadal muszą dokładać wszelkich starań i podejmować niezbędne działania w celu ograniczenia obecności dioksyn i dioksynopodobnych PCB w paszy i żywności.
Rozporządzenie (WE) nr 466/2001 stanowi, odpowiednio, że najwyższe dopuszczalne poziomy powinny zostać poddane kolejnemu przeglądowi najpóźniej do dnia 31 grudnia 2006 r. w celu znacznego ich obniżenia i ewentualnego ustalenia najwyższych dopuszczalnych poziomów dla innych środków spożywczych.
Biorąc pod uwagę czas niezbędny do otrzymania danych z monitorowania, wystarczających do ustalenia znacznie niższych poziomów, należy ten termin przedłużyć.
(8) Proponuje się ustalić najwyższe dopuszczalne poziomy sumy dioksyn i dioksynopodobnych PCB wyrażonej w równoważnikach toksyczności Światowej Organizacji Zdrowia (WHO), przy zastosowaniu WHO-TEF, gdyż jest to najbardziej odpowiednie podejście z toksykologicznego punktu widzenia.
W celu zapewnienia płynnego przejścia do nowych zasad w okresie przejściowym oprócz nowo ustalonych poziomów sumy dioksyn i dioksynopodobnych PCB nadal powinno się stosować dotychczas obowiązujące poziomy dioksyn.
Środki spożywcze wymienione w sekcji 5 załącznika I muszą w tym okresie spełniać wymagania dotyczące najwyższych dopuszczalnych poziomów dioksyn i najwyższych dopuszczalnych poziomów sumy dioksyn i dioksynopodobnych PCB.
Do dnia 31 grudnia 2008 r. zostanie rozpatrzona kwestia zrezygnowania z odrębnego najwyższego dopuszczalnego poziomu dla dioksyn.
(9) Bardzo ważne jest, aby wyniki analiz były przekazywane i interpretowane w sposób jednolity w celu zapewnienia zharmonizowanej metody wdrożenia w całej Wspólnocie.
Dyrektywa Komisji 2002/69/WE z dnia 26 lipca 2002 r. ustanawiająca metody pobierania próbek i metody analizy do celów urzędowej kontroli dioksyn i oznaczania dioksynopodobnych polichlorowanych bifenyli (PCB) w środkach spożywczych [4] stanowi, że partię należy uznać za niezgodną z ustanowionym najwyższym dopuszczalnym poziomem, jeżeli wyniki analiz potwierdzone po przeprowadzeniu powtórnej analizy i wyliczone jako średnia przynajmniej z dwóch odrębnych oznaczeń ponad uzasadnioną wątpliwość przekraczają najwyższy dopuszczalny poziom, biorąc pod uwagę niepewność pomiaru.
Istnieją różne możliwości szacowania niepewności rozszerzonej [5].
(10) W celu stymulowania proaktywnego podejścia do zmniejszenia obecności dioksyn i dioksynopodobnych PCB w żywności i paszy w zaleceniu Komisji 2002/201/WE z dnia 4 marca 2002 r. w sprawie zmniejszenia obecności dioksyn, furanów i PCB w paszy i żywności [6] określono progi podejmowania działań.
Progi podejmowania działań są narzędziem dla właściwych władz i podmiotów gospodarczych umożliwiającym wyodrębnienie przypadków wymagających zidentyfikowania źródła zanieczyszczeń i podjęcia odpowiednich działań, aby je zredukować lub zlikwidować.
Ponieważ źródła dioksyn i dioksynopodobnych PCB są różne, należy ustalić odrębne progi podejmowania działań z jednej strony dla dioksyn, a z drugiej strony dla dioksynopodobnych PCB.
W związku z tym zalecenie 2002/201/WE zostanie odpowiednio zmienione.
(11) Finlandii i Szwecji przyznano odstępstwa zezwalające na wprowadzanie do obrotu pochodzących z rejonu Bałtyku i przeznaczonych do spożycia na terytorium tych państw ryb, zawierających poziomy dioksyn przekraczające poziomy ustalone w pkt 5.2 sekcji 5 załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 466/2001.
Te Państwa Członkowskie spełniły warunki dotyczące zapewnienia konsumentom informacji o zaleceniach dietetycznych.
Każdego roku informują one Komisję o wynikach prowadzonego przez siebie monitorowania poziomów dioksyn w rybach z rejonu Bałtyku i powiadamiają o środkach podjętych w celu zmniejszenia narażenia ludności na dioksyny z ryb z rejonu Bałtyku.
(12) Z rezultatów monitorowania poziomów dioksyn i dioksynopodobnych PCB prowadzonego przez Finlandię i Szwecję wynika, że należy przedłużyć okres przejściowy, w którym obowiązują odstępstwa przyznane tym Państwom Członkowskim. Odstępstwa te należy jednak ograniczyć do niektórych gatunków ryb.
Powinny one mieć zastosowanie do najwyższych dopuszczalnych poziomów dioksyn i najwyższych dopuszczalnych poziomów sumy dioksyn i dioksynopodobnych PCB ustalonych w pkt 5.2 sekcji 5 załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 466/2001.
(13) Zmniejszenie wynikającego ze spożycia żywności narażenia ludności na dioksyny i dioksynopodobne PCB jest ważne i konieczne dla zapewnienia ochrony konsumentów.
Ponieważ zanieczyszczenie żywności jest bezpośrednio zależne od zanieczyszczenia paszy, należy przyjąć jednolite podejście, aby zmniejszyć występowanie dioksyn i dioksynopodobnych PCB w poszczególnych ogniwach łańcucha żywnościowego, począwszy od materiałów paszowych poprzez zwierzęta służące do produkcji żywności do ludzi.
Aby znacznie zmniejszyć obecność dioksyn i dioksynopodobnych PCB w paszy i żywności stosuje się proaktywne podejście, dlatego najwyższe dopuszczalne poziomy należy poddać przeglądowi w określonym terminie w celu ustalenia niższych poziomów.
W związku z powyższym najpóźniej do dnia 31 grudnia 2008 r. zostanie rozpatrzona kwestia znacznego obniżenia najwyższych dopuszczalnych poziomów sumy dioksyn i dioksynopodobnych PCB.
(14) Podmioty gospodarcze muszą dołożyć starań, aby skutecznie zwiększyć swoje zdolności w zakresie usuwania dioksyn, furanów i dioksynopodobnych PCB z oleju ze zwierząt morskich.
Znacznie niższe poziomy, których ustalenie zostanie rozpatrzone do 31 grudnia 2008 r., będą oparte na możliwościach technicznych najskuteczniejszej procedury usuwania zanieczyszczeń.
(15) Odnośnie do ustalenia najwyższych dopuszczalnych poziomów dla innych środków spożywczych do dnia 31 grudnia 2008 r., szczególną uwagę należy zwrócić na potrzebę ustalenia konkretnych, obniżonych najwyższych dopuszczalnych poziomów dioksyn i dioksynopodobnych PCB w żywności dla niemowląt i małych dzieci w świetle danych z monitorowania otrzymanych w toku realizacji programów monitorowania dioksyn i dioksynopodobnych PCB w żywności dla niemowląt i małych dzieci w latach 2005, 2006 i 2007.
(16) W związku z powyższym należy odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 466/2001.
(17) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 466/2001 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1a otrzymuje brzmienie:
"1a.
W drodze odstępstwa od ust. 1, Finlandia i Szwecja są upoważnione, podczas okresu przejściowego przedłużonego do dnia 31 grudnia 2011 r., do wprowadzania do obrotu łososia (Salmo salar), śledzia (Clupea harengus), minoga rzecznego (Lampetra fluviatilis), pstrąga (Salmo trutta), pstrąga źródlanego (Salvelinus spp) i sielawy (Coregonus albula) pochodzących z rejonu Bałtyku, przeznaczonych do konsumpcji na terytorium tych państw, z poziomem dioksyn oraz/lub poziomem dioksynopodobnych PCB przekraczającym poziomy ustalone w pkt 5.2 sekcji 5 załącznika I, pod warunkiem że istnieje system, który zapewnia konsumentom pełną informację o zaleceniach dietetycznych dotyczących ograniczenia konsumpcji ryb z rejonu Bałtyku przez najbardziej narażone grupy ludności w celu uniknięcia potencjalnych zagrożeń dla zdrowia.
Do dnia 31 marca każdego roku Finlandia i Szwecja informują Komisję o otrzymanych w ubiegłym roku wynikach prowadzonego przez nie monitorowania poziomów dioksyn i dioksynopodobnych PCB w rybach z rejonu Bałtyku oraz składają sprawozdanie o środkach podjętych w celu zmniejszenia narażenia ludności na dioksyny i dioksynopodobne PCB z ryb z rejonu Bałtyku.
Finlandia i Szwecja kontynuują wdrażanie niezbędnych działań w celu zapewnienia, aby ryby i produkty rybne niespełniające wymagań pkt 5.2 sekcji 5 załącznika I nie były wprowadzane do obrotu w pozostałych Państwach Członkowskich.";
b) ustęp 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Najwyższe dopuszczalne poziomy określone w załączniku I odnoszą się do jadalnej części wymienionych środków spożywczych, o ile w tym załączniku nie określono inaczej.";
2) artykuł 4a otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4a
W odniesieniu do dioksyn oraz sumy dioksyn i dioksynopodobnych PCB w produktach, o których mowa w sekcji 5 załącznika I, zabrania się:
a) mieszania produktów spełniających wymagania dotyczące najwyższych dopuszczalnych poziomów z produktami przekraczającymi te najwyższe dopuszczalne poziomy;
b) wykorzystywania produktów niespełniających wymagań dotyczących najwyższych dopuszczalnych poziomów jako składników do wytwarzania innych środków spożywczych.";
3) w art. 5 skreśla się ust. 3;
4) w załączniku I wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 4 listopada 2006 r.
W odniesieniu do najwyższych dopuszczalnych poziomów sumy dioksyn i dioksynopodobnych PCB niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do produktów, które zostały wprowadzone do obrotu przed dniem 4 listopada 2006 r. zgodnie z obowiązującymi przepisami.
Obowiązek udowodnienia, kiedy produkty zostały wprowadzone do obrotu, spoczywa na przedsiębiorstwie spożywczym.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 200/2006
z dnia 3 lutego 2006 r.
zmieniające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na niektóre produkty w sektorze cukru, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1011/2005, na rok gospodarczy 2005/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1423/95 z dnia 23 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu produktów innych niż melasy w sektorze cukru [2], w szczególności jego art. 1 ust. 2 akapit drugi, zdanie drugie, oraz art. 3 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności stosowanych do przywozu cukru białego, cukru surowego i niektórych syropów w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006 zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1011/2005 [3].
Ceny te i kwoty zostały ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 159/2006 [4].
(2) Dane, którymi obecnie dysponuje Komisja, prowadzą do zmiany wymienionych kwot, zgodnie z zasadami i szczegółowymi przepisami wykonawczymi przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 1423/95,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1423/95, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1011/2005 w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006, zmienia się zgodnie z kwotami wskazanymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 4 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 201/2006
z dnia 3 lutego 2006 r.
zmieniające refundacje wywozowe do cukru białego i cukru surowego w stanie nieprzetworzonym, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 186/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Refundacje stosowane do wywozu cukru białego i cukru surowego w stanie nieprzetworzonym zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 186/2006 [2].
(2) Z uwagi na różnice pomiędzy danymi, którymi obecnie dysponuje Komisja, a danymi dostępnymi w chwili przyjęcia rozporządzenia (WE) nr 186/2006, należy zmienić te refundacje,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje, które przyznaje się do wywozu produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, w stanie nieprzetworzonym i niedenaturowanych, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 186/2006, zmienia się i przedstawia w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 4 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 202/2006
z dnia 3 lutego 2006 r.
ustalające ceny rynku światowego nieodziarnionej bawełny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Protokół 4 w sprawie bawełny, załączony do Aktu Przystąpienia Grecji, ostatnio zmieniony rozporządzeniem Rady (WE) nr 1050/2001 [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1051/2001 z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie pomocy produkcyjnej dla bawełny [2], w szczególności jego art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej jest ustalana okresowo na podstawie ceny rynku światowego bawełny odziarnionej przy uwzględnieniu historycznych związków między ceną bawełny odziarnionej a wyliczoną ceną bawełny nieodziarnionej. Te historyczne związki zostały ustanowione w art. 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1591/2001 z dnia 2 sierpnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania systemu pomocy dla bawełny [3]. W przypadku gdy cena rynku światowego nie może być ustalona w powyższy sposób, zostaje ona określona na podstawie ostatniej ustalonej ceny.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej jest ustalana dla produktu odpowiadającego pewnym cechom charakterystycznym i uwzględniając najkorzystniejsze oferty i notowania na rynku światowym pomiędzy tymi, które są uważane za reprezentatywne dla rzeczywistych tendencji rynkowych.
Do celów takiego ustalenia ceny uwzględnia się średnią z ofert i notowań otrzymaną na jednej lub więcej giełdach europejskich reprezentatywnych dla produktu dostarczonego na bazie cif do portu wspólnotowego i pochodzącego z różnych krajów dostarczających, uważanych za reprezentatywne dla handlu międzynarodowego.
Jednakże aby uwzględnić różnice wynikające z jakości dostarczonego produktu lub z charakteru wspomnianych ofert i notowań, przewidziano dostosowania kryteriów do celów ustalenia ceny rynku światowego bawełny odziarnionej.
Dostosowania te są określone w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1591/2001.
(3) Stosowanie wyżej wymienionych kryteriów prowadzi do ustalenia ceny rynku światowego bawełny nieodziarnionej na poziomie wskazanym poniżej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej określona w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 jest ustalona na 24,357 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 4 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 203/2006
z dnia 6 lutego 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 7 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 204/2006
z dnia 6 lutego 2006 r.
dostosowujące rozporządzenie Rady (EWG) nr 571/88 oraz zmieniające decyzję Komisji 2000/115/WE w celu organizacji badań statystycznych Wspólnoty dotyczących struktury gospodarstw rolnych w 2007 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 571/88 z dnia 29 lutego 1988 r. w sprawie organizacji badań statystycznych Wspólnoty dotyczących struktury gospodarstw rolnych [1], oraz w szczególności jego art. 5 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wykaz cech charakterystycznych określony w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 571/88 należy dostosować, aby uwzględnić rozwój sektora rolnego oraz wspólnej polityki rolnej.
(2) W niektórych Państwach Członkowskich wyniki badania statystycznego Wspólnoty dotyczącego struktury gospodarstw rolnych przeprowadzonego w 2003 r. wykazały, że niektóre cechy charakterystyczne są nieistotne, a inne zwiększyły swoje znaczenie.
(3) Zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającym wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającym określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającym rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 oraz (WE) nr 2529/2001 [2] utrzymanie ziemi według zasad dobrej kultury rolnej przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska jest działalnością rolniczą, co sprawia, iż należy dokonać przeglądu rozmaitych definicji.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić zarówno rozporządzenie (EWG) nr 571/88, jak i decyzję ustanawiającą definicje i wyjaśnienia odnoszące się do tego rozporządzenia, a mianowicie decyzję Komisji 2000/115/WE [3].
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Statystyk Rolniczych ustanowionego decyzją Rady 72/279/EWG [4],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (EWG) nr 571/88 zastępuje się tekstem załącznika I do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Załącznik I do decyzji 2000/115/WE zostaje zmieniony zgodnie z załącznikiem II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 205/2006
z dnia 6 lutego 2006 r.
zmieniające załączniki I i II do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego w odniesieniu do toltrazurilu, eteru monoetylowego glikolu dietylenowego oraz monooleinianu polioksyetylenosorbitolu
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], w szczególności jego art. 2 i 3,
uwzględniając opinie Europejskiej Agencji Leków wydane przez Komitet ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wszystkie substancje czynne farmakologicznie, które są stosowane we Wspólnocie w produktach leczniczych przeznaczonych do podawania zwierzętom hodowanym w celu produkcji żywności, powinny być oceniane zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2377/90.
(2) Toltrazuril jest ujęty w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 w odniesieniu do mięśni, skóry, tłuszczu, wątroby i nerek kurcząt i indyków z wyjątkiem zwierząt, których jaja są przeznaczone do spożycia przez ludzi, oraz w odniesieniu do mięśni, skóry, tłuszczu, wątroby i nerek świń.
Toltrazuril został również ujęty w załączniku III do tego rozporządzenia w odniesieniu do mięśni, tłuszczu, wątroby i nerek bydła z wyjątkiem zwierząt, których mleko przeznaczone jest do spożycia przez ludzi, do czasu zakończenia badań naukowych.
Ponieważ badania te zostały zakończone, wpis dotyczący toltrazurilu w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy rozszerzyć poprzez uwzględnienie zwierząt z gatunku bydła.
We wpisie tym należy również uwzględnić mięśnie, tłuszcz, wątrobę i nerki wszystkich gatunków ssaków hodowanych w celu produkcji żywności z wyjątkiem zwierząt, których mleko przeznaczone jest do spożycia przez ludzi, oraz mięśnie, skórę, tłuszcz, wątrobę i nerki drobiu, z wyjątkiem zwierząt, których jaja przeznaczone są do spożycia przez ludzi.
(3) Eter monoetylowy glikolu dietylenowego jest ujęty w załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 w odniesieniu do bydła i świń.
Wpis dotyczący eteru monoetylowego glikolu dietylenowego powinien zostać rozszerzony na wszystkie przeżuwacze.
(4) Polisorbat 80 jest ujęty w załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 w odniesieniu do wszystkich gatunków zwierząt hodowanych w celu produkcji żywności.
Nazwę substancji w tym wpisie należy zastąpić bardziej ogólną nazwą monooleinian polioksyetylenosorbitolu, która obejmuje zarówno polisorbat 80 jak i polisorbat 81 w odniesieniu do wszystkich gatunków zwierząt hodowanych w celu produkcji żywności.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (EWG) nr 2377/90.
(6) Uwzględniając przepisy niniejszego rozporządzenia, należy przewidzieć odpowiedni okres przed stosowaniem niniejszego rozporządzenia w celu umożliwienia państwom członkowskim dostosowania zezwoleń na wprowadzenie do obrotu omawianych weterynaryjnych produktów leczniczych wydanych zgodnie z dyrektywą 2001/82/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do weterynaryjnych produktów leczniczych [2], które może okazać się konieczne w świetle niniejszego rozporządzenia.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załączniki I i II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 206/2006
z dnia 7 lutego 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 8 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 207/2006
z dnia 7 lutego 2006 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 574/72 w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek oraz do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek oraz do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie [1], w szczególności jego art. 122,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Niektóre państwa członkowskie lub ich właściwe organy zwróciły się o wprowadzenie zmian do załączników do rozporządzenia (EWG) nr 574/72 zgodnie z procedurą określoną w tym rozporządzeniu.
(2) Proponowane zmiany wynikają z decyzji podjętych przez zainteresowane państwa członkowskie lub ich właściwe organy wyznaczających władze odpowiedzialne za zapewnienie, że ustawodawstwo dotyczące zabezpieczenia społecznego jest wykonywane zgodnie z prawem wspólnotowym.
(3) Systemy, które powinny zostać uwzględnione przy obliczaniu średniego rocznego kosztu świadczeń rzeczowych zgodnie z art. 94 i 95 rozporządzenia (EWG) nr 574/72 zostały wymienione w załączniku 9.
(4) Komisja Administracyjna ds. Zabezpieczenia Społecznego Pracowników Migrujących wydała jednomyślną opinię,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach 1–5 oraz załącznikach 7–10 do rozporządzenia (EWG) nr 574/72 wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 208/2006
z dnia 7 lutego 2006 r.
zmieniające załączniki VI i VIII do rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie norm przetwarzania dla wytwórni biogazu i kompostowni oraz wymagań dotyczących obornika
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiające przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi [1], w szczególności jego art. 32 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 przewiduje środki w celu zapewnienia takiego wykorzystywania lub usuwania obornika i produktów od niego pochodzących, by nie stanowiły zagrożenia dla zdrowia publicznego lub zdrowia zwierząt.
(2) Rozdział II załącznika VI do rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 określa szczególne wymagania dotyczące zatwierdzania wytwórni biogazu i kompostowni wykorzystujących produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego.
(3) Według opinii wydanej przez Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) w dniu 7 września 2005 r. w sprawie bezpieczeństwa i biologicznych zagrożeń przetwarzania w wytwórniach biogazu i kompostowniach produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego należy wprowadzić zmiany w rozdziale II załącznika VI do rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 umożliwiające zezwolenie na stosowanie innych parametrów procesu.
(4) Rozdział III załącznika VIII do rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 określa wymagania dotyczące obornika, przetworzonego obornika i produktów z przetworzonego obornika oraz ustanawia parametry przetwarzania i kontroli, jakim musi być poddany obornik, by spełniał wymagania przetworzonego obornika i produktów z przetworzonego obornika.
(5) Według opinii EFSA z dnia 7 września 2005 r. w sprawie bezpieczeństwa biologicznego obróbki cieplnej obornika należy zmienić odpowiednie wymagania rozdziału III załącznika VIII w celu uwzględnienia tej opinii.
(6) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1774/2002.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach VI i VIII do rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 209/2006
z dnia 7 lutego 2006 r.
zmieniające rozporządzenia (WE) nr 809/2003 oraz (WE) nr 810/2003 w zakresie przedłużenia okresu obowiązywania środków przejściowych dla kompostowni i wytwórni biogazu na mocy rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiające przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi [1], w szczególności jego art. 32 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 ustanawia przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi.
Uwzględniając ścisły charakter tych przepisów, wprowadzono środki przejściowe.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 809/2003 z dnia 12 maja 2003 r. dotyczące środków przejściowych zgodnych z rozporządzeniem (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do standardów przetwarzania materiału kategorii 3 i nawozu naturalnego stosowanych w kompostowniach [2] przewiduje pewne środki przejściowe, aby dać przemysłowi czas na dostosowanie i opracowanie alternatywnych norm przetwarzania surowców kategorii 3 i obornika stosowanych w kompostowniach do dnia 31 grudnia 2005 r.
(3) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 810/2003 z dnia 12 maja 2003 r. dotyczące środków przejściowych zgodnych z rozporządzeniem (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do standardów przetwarzania materiału kategorii 3 i nawozu naturalnego stosowanych w zakładach wytwarzających biogaz [3] przewiduje pewne środki przejściowe, aby dać przemysłowi czas na dostosowanie i opracowanie alternatywnych norm przetwarzania surowców kategorii 3 i obornika, stosowanych w zakładach wytwarzających biogaz do dnia 31 grudnia 2005 r.
(4) Parametry, które mają być stosowane na podstawie opinii wydanej w dniu 7 września 2005 r. przez Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA), różnią się od norm przetwarzania, na jakie mogą zezwolić państwa członkowskie do dnia 31 grudnia 2005 r. na mocy rozporządzeń (WE) nr 809/2003 i (WE) nr 810/2003. Ponadto państwa członkowskie będą potrzebowały pewną ilość czasu na wdrożenie nowej procedury udzielania zezwoleń, o której mowa w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 208/2006 z dnia 7 lutego 2006 r. zmieniającym załączniki VI i VIII do rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie norm przetwarzania dla kompostowni i wytwórni biogazu oraz wymagań dotyczących obornika [4].
(5) W związku z powyższym okres obowiązywania środków przejściowych przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 809/2003 i (WE) nr 810/2003 należy przedłużyć o kolejny okres, aby umożliwić państwom członkowskim upoważnienie operatorów do dalszego stosowania przepisów krajowych w zakresie norm przetwarzania surowców kategorii 3 i obornika stosowanych w kompostowniach i wytwórniach biogazu.
(6) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenia (WE) nr 809/2003 i (WE) nr 810/2003.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 2 i art. 4 rozporządzenia (WE) nr 809/2003 datę " 31 grudnia 2005 r." zastępuje się datą " 31 grudnia 2006 r.".
Artykuł 2
W art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 2 i art. 4 rozporządzenia (WE) nr 810/2003 datę " 31 grudnia 2005 r." zastępuje się datą " 31 grudnia 2006 r.".
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 210/2006
z dnia 7 lutego 2006 r.
ustalające kwotę pomocy w odniesieniu do pomidorów przeznaczonych do przetworzenia na rok gospodarczy 2006/2007
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków przetworów owocowych i warzywnych [1], w szczególności jego art. 6, ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 3 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1535/2003 z dnia 29 sierpnia 2003 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 w zakresie systemu pomocy dla przetworów owocowych i warzywnych [2] stanowi, że Komisja publikuje kwotę pomocy w odniesieniu do pomidorów przeznaczonych do przetworzenia nie później niż dnia 31 stycznia.
(2) W przypadku państw członkowskich Wspólnoty w składzie z dnia 30 kwietnia 2004 r. kontrolę przestrzegania progów wspólnotowych i krajowych dotyczących przetwarzania pomidorów, określonych w art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2201/96, ustala się na podstawie ilości objętych pomocą w okresie trzech ostatnich lat gospodarczych, dla których dostępne są ostateczne dane dotyczące tych państw członkowskich.
(3) Zgodnie z art. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 416/2004 z dnia 5 marca 2004 r. ustanawiającego środki przejściowe dla stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 i rozporządzenia (WE) nr 1535/2003 ze względu na przystąpienie Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji do Unii Europejskiej [3], dla państw członkowskich, które przystąpiły do Unii Europejskiej w dniu 1 maja 2004 r., kontrola przestrzegania progów wspólnotowych i krajowych dotyczących przetwarzania pomidorów jest ustalona w oparciu o ilości, które zostały rzeczywiście objęte pomocą w czasie roku gospodarczego 2004/2005 i do których odnoszą się wnioski o pomoc na rok gospodarczy 2005/2006.
(4) Ilość pomidorów przetworzonych w ramach systemu pomocy, którą należy uwzględnić w ramach kontroli przestrzegania progów krajowych i wspólnotowych jest większa o 978544 ton progu wspólnotowego. W przypadku państw członkowskich, które przekroczyły próg przetworzenia, kwota pomocy w odniesieniu do pomidorów przeznaczonych do przetworzenia w roku gospodarczym 2006/2007 powinna zostać zmieniona w stosunku do poziomu ustalonego w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2201/96, zgodnie z art. 5 ust. 2 i 4 wymienionego rozporządzenia, jak również art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 416/2004.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Na mocy art. 2 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 kwotę pomocy w odniesieniu do pomidorów na rok gospodarczy 2006/2007 ustala się w następujący sposób:
a) w Grecji, Francji, Portugalii, Republice Czeskiej, na Cyprze, Węgrzech, Malcie, w Polsce i Słowacji 34,50 EUR/tonę;
b) we Włoszech 30,43 EUR/tonę;
c) w Hiszpanii:
i) 34,50 EUR/tonę w odniesieniu do pomidorów przeznaczonych do przetworzenia na całe pomidory bez skórek;
ii) 23,35 EUR/tonę w odniesieniu do pomidorów przeznaczonych do przetworzenia w inny sposób.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 211/2006
z dnia 7 lutego 2006 r.
wprowadzające odstępstwa od rozporządzenia (WE) nr 1433/2003 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 w odniesieniu do funduszy operacyjnych, programów operacyjnych i pomocy finansowej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 48,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 13 i 14 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1433/2003 [2] właściwy organ krajowy podejmuje decyzję dotyczącą programów i funduszy lub zmian w ich zakresie po ich przedłożeniu przez organizacje producentów zgodnie z art. 11 i 14 wymienionego rozporządzenia najpóźniej do dnia 15 grudnia.
Jednakże z przyczyn odpowiednio uzasadnionych państwa członkowskie mogą przesunąć tę datę z dnia 15 grudnia na dzień 20 stycznia następnego roku.
(2) Okazało się jednak, że mimo skorzystania z możliwości przesunięcia ostatecznego terminu na dzień 20 stycznia, niektóre państwa członkowskie nie są w stanie spełnić w ustanowionym terminie obowiązku rozpatrzenia wniosków w odniesieniu do bieżącego roku gospodarczego z powodu złożoności procedury administracyjnej łączącej się z tym zadaniem.
Należy zatem w odniesieniu do roku gospodarczego 2006 przewidzieć odstępstwa od niektórych przepisów rozporządzenia (WE) nr 1433/2003.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. W drodze odstępstwa od przepisów art. 13 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1433/2003 oraz wyłącznie w odniesieniu do programów operacyjnych na rok 2006, państwa członkowskie mogą z przyczyn odpowiednio uzasadnionych podjąć decyzję dotyczącą programów operacyjnych i funduszy najpóźniej do dnia 10 lutego roku następującego po złożeniu wniosku.
2. W drodze odstępstwa od przepisów art. 14 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1433/2003 oraz wyłącznie w odniesieniu do programów operacyjnych na rok 2006, państwa członkowskie mogą, z przyczyn odpowiednio uzasadnionych, podjąć decyzję dotyczącą zmian programu operacyjnego najpóźniej do dnia 10 lutego roku następującego po złożeniu wniosku.
3. W drodze odstępstwa od przepisów art. 16 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1433/2003 oraz wyłącznie w odniesieniu do programów operacyjnych na rok 2006, wprowadzenie w życie programu operacyjnego zatwierdzonego na mocy stosowania odstępstw określonych w ust. 1 i 2 niniejszego artykułu musi nastąpić najpóźniej do dnia 15 lutego roku następującego po jego zatwierdzeniu.
4.
W drodze odstępstwa od przepisów art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1433/2003 oraz wyłącznie w odniesieniu do programów operacyjnych na rok 2006, w przypadku stosowania odstępstw określonych w ust. 1 i 2 niniejszego artykułu państwa członkowskie powiadamiają organizacje producentów o zatwierdzonej kwocie pomocy najpóźniej do dnia 10 lutego oraz najpóźniej do dnia 15 lutego powiadamiają Komisję o wysokości łącznej kwoty pomocy zatwierdzonej dla wszystkich programów operacyjnych.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 212/2006
z dnia 8 lutego 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 9 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 213/2006
z dnia 8 lutego 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe dla mięsa drobiowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego [1], w szczególności jego art. 8 ust. 3 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 8 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2777/75 stanowi, że różnica między cenami na rynku światowym na produkty wyszczególnione w art. 1 ust. 1 tego rozporządzenia a cenami na te produkty wewnątrz Wspólnoty może być objęta refundacją wywozową.
(2) Biorąc pod uwagę aktualną sytuację rynku mięsa drobiowego, refundacje wywozowe powinny być ustalone zgodnie z zasadami i kryteriami przewidziani w art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 2777/75.
(3) Zgodnie z art. 8 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 2777/75 sytuacja na rynku światowym lub specyficzne wymagania niektórych rynków mogą uczynić koniecznym zróżnicowanie refundacji w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(4) Refundacje wywozowe należy przyznawać tylko w odniesieniu do produktów, które są dopuszczone do swobodnego przepływu wewnątrz Wspólnoty i które posiadają znak identyfikacyjny zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego [2]. Produkty te muszą również spełniać wymogi rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych [3].
(5) Komitet Zarządzający ds. Mięsa Drobiowego i Jaj nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Refundacje wywozowe przewidziane w art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 2777/75 przyznaje się w odniesieniu do produktów i ilości określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, z zastrzeżeniem warunku, o którym mowa w ust. 2 niniejszego artykułu.
2. Produkty kwalifikujące się do objęcia refundacją wywozową na mocy ust. 1 muszą spełniać wymogi rozporządzeń (WE) nr 852/2004 i (WE) nr 853/2004, w szczególności w zakresie przygotowywania w zatwierdzonym zakładzie i zgodności z wymogami dotyczącymi znaków identyfikacyjnych określonymi w sekcji I załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 853/2004.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dnia 9 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 214/2006
z dnia 7 lutego 2006 r.
ustanawiające wartości jednostkowe w celu określenia wartości celnej niektórych łatwo psujących się towarów
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 [2] ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92, a w szczególności jego art. 173, ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 173 do 177 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 przewidują, że Komisja okresowo ustala wartości jednostkowe dla produktów wskazanych w klasyfikacji w załączniku 26 do tego rozporządzenia.
(2) Stosowanie zasad i kryteriów określonych w wyżej wymienionych artykułach do elementów przekazanych Komisji zgodnie z art. 173 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 prowadzi do ustanowienia wartości jednostkowych określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w stosunku do produktów, o których mowa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wartości jednostkowe określone w art. 173 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 ustanawia się zgodnie z tabelą zawartą w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 10 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 215/2006
z dnia 8 lutego 2006 r.
zmieniające rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2286/2003
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny [1], w szczególności jego art. 247,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuły 173–177 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 [2] określają szczególne środki wykorzystywane przy ustalaniu wartości celnej niektórych łatwo psujących się towarów.
Zważywszy na przepływy handlowe oraz ogólne zasady określania wartości celnej system w swojej obecnej formie okazał się trudny w użyciu.
W celu uproszczenia stosowania prawodawstwa celnego, zgodnie z art. 19 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92, obowiązujący system powinien zostać zastąpiony systemem, w którym do określenia wartości celnej niektórych łatwo psujących się towarów przywożonych do konsygnacji mogą być bezpośrednio wykorzystane ceny jednostkowe zgłoszone przez państwa członkowskie i rozpowszechnione przez Komisję.
(2) Informacje dotyczące rodzaju transakcji wpisywane w polu 24 jednolitego dokumentu administracyjnego umożliwiają scharakteryzowanie różnego rodzaju transakcji celem opracowania statystyk dotyczących wymiany handlowej pomiędzy Wspólnotą a krajami trzecimi oraz pomiędzy państwami członkowskimi Unii Europejskiej.
Kody, które mają być wykorzystane dla tych informacji, przewidziano w istniejących już przepisach wspólnotowych odnoszących się do tego rodzaju statystyk, a w szczególności w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1917/2000 z dnia 7 września 2000 r. ustanawiającym niektóre przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1172/95 w odniesieniu do statystyki handlu zagranicznego [3].
Zatem mając na względzie spójność i skuteczność, należy wprowadzić odesłanie do tych przepisów w zakresie kodów, które są wpisywane w polu 24 (rodzaj transakcji) jednolitego dokumentu administracyjnego.
(3) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2286/2003 [4] wprowadziło do rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 nowe przepisy dotyczące jednolitego dokumentu administracyjnego i jego stosowania.
Stosowanie tych środków miało obowiązywać od dnia 1 stycznia 2006 r.
Zgodnie z art. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2286/2003 Komisja w oparciu o sprawozdanie sporządzone na podstawie materiałów przesłanych przez państwa członkowskie przystąpiła do dokonania oceny programów państw członkowskich dotyczących wdrożenia przewidzianych przez nie środków.
Sprawozdanie to wykazało, że niektóre państwa członkowskie nie są jeszcze gotowe do dostosowania swoich skomputeryzowanych systemów do dnia 1 stycznia 2006 r.
W związku z tym konieczne jest odroczenie, na określonych warunkach, daty stosowania tych środków do dnia 1 stycznia 2007 r.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 oraz (WE) nr 2286/2003.
(5) Wykaz transakcji określonych w rozporządzeniu (WE) nr 1917/2000, które mają być wykorzystane w celu wpisywaniu kodów w polu 24 jednolitego dokumentu administracyjnego, został zmieniony ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2006 r.
Termin dla państw członkowskich na dostosowanie ich systemów kontroli komputerów wygasa tego samego dnia.
Odpowiednie przepisy niniejszego rozporządzenia powinny zatem być stosowane od dnia 1 stycznia 2006 r.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2454/93 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 152 ust. 1 dodaje się lit. a)a w brzmieniu:
"a)a Wartość celna niektórych łatwo psujących się towarów przywożonych do konsygnacji może być bezpośrednio ustalana zgodnie z przepisami art. 30 ust. 2 lit. c) kodeksu. W tym celu państwa członkowskie powiadamiają Komisję o cenach jednostkowych, które będą przez nią rozpowszechniane poprzez TARIC zgodnie z przepisami art. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 [5].
Ceny jednostkowe są określane i podawane do wiadomości Komisji w następujący sposób:
i) po dokonaniu odliczeń przewidzianych w lit. a) Komisja jest informowana o cenie jednostkowej za 100 kg wagi netto dla każdej kategorii towarów.
W odniesieniu do kosztów, o których mowa w lit. a) pkt ii), państwa członkowskie mogą ustalić ryczałtowe kwoty, o których powiadamiają Komisję;
ii) cena jednostkowa może być wykorzystywana do określenia wartości celnej przywożonych towarów przez okres 14 dni; dniem tygodnia, w którym rozpoczyna się każdy z okresów, jest piątek;
iii) okresem odniesienia przy określaniu cen jednostkowych jest 14-dniowy okres, którego koniec przypada w czwartek w tygodniu poprzedzającym tydzień, w którym mają zostać ustalone nowe ceny jednostkowe;
iv) ceny jednostkowe zostają zgłoszone Komisji przez państwa członkowskie w euro nie później niż do godziny 12 w południe w poniedziałek w tygodniu, w którym zostają one rozpowszechnione przez Komisję.
Jeśli dzień ten nie jest dniem roboczym, zgłoszenia dokonuje się w dniu roboczym bezpośrednio poprzedzającym ten dzień.
Ceny jednostkowe mają zastosowanie, jedynie jeśli wiadomość o ich zgłoszeniu jest rozpowszechniona przez Komisję.
Towary określone w akapicie pierwszym niniejszego ustępu są wymienione w załączniku 26.
2) skreśla się art. 173–177;
3) załącznik 26 zastępuje się załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia;
4) skreśla się załącznik 27;
5) załącznik 38 zostaje zmieniony zgodnie z załącznikiem II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Artykuł 3 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2286/2003 otrzymuje brzmienie:
"4.
W art. 1 ust. 3–9, ust. 17 i 18 stosuje się od dnia 1 stycznia 2006 r.
Jednakże państwa członkowskie mogą wykonać te przepisy przed tym terminem.
Ponadto państwa członkowskie mające trudności z dostosowaniem swoich skomputeryzowanych systemów odprawy celnej mogą odroczyć dostosowanie tych systemów do dnia 1 stycznia 2007 r.
W takim przypadku państwa członkowskie informują Komisję o trybie i terminie, w jakim wykonują przepisy art. 1 ust. 3–9 oraz ust. 17 i 18.
Komisja publikuje tę informację.".
Artykuł 3
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 216/2006
z dnia 8 lutego 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2184/97 dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], w szczególności jego art. 9 ust. 1 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Klasyfikacja systemu wideokonferencyjnego składającego się z różnych elementów, włączając dwie dyskietki instalacyjne, w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2184/97 z dnia 3 listopada 1997 r. dotyczącym klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej [2] doprowadziła do klasyfikacji systemu wideokonferencyjnego do kodu CN 85175090 oraz dwóch dyskietek instalacyjnych do kodu CN 85249110.
W związku z tym, że uwaga 6 do działu 85 Nomenklatury Scalonej została zmieniona z mocą od dnia 1 stycznia 2002 r. oraz ze względu na fakt, że Komitet Systemu Zharmonizowanego w październiku 2004 r. uzgodnił interpretację tej uwagi, rozporządzenie (WE) nr 2184/97 uważa się za nieprawidłowe.
(2) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 2184/97.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Punkt 4 w tabeli zamieszczonej w Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 2184/97 zastępuje się tekstem zamieszczonym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 217/2006
z dnia 8 lutego 2006 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania dyrektyw Rady 66/401/EWG, 66/402/EWG, 2002/54/WE, 2002/55/WE i 2002/57/WE w odniesieniu do upoważnienia państw członkowskich do pozwolenia na tymczasowe wprowadzenie do obrotu materiału siewnego, który nie spełnia wymogów w zakresie minimalnej zdolności kiełkowania
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 66/401/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych [1], w szczególności jej art. 17 ust. 3,
uwzględniając dyrektywę Rady 66/402/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin zbożowych [2], w szczególności jej art. 17 ust. 3,
uwzględniając dyrektywę Rady 2002/54/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym buraka [3], w szczególności jej art. 24 ust. 3,
uwzględniając dyrektywę Rady 2002/55/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym warzyw [4], w szczególności jej art. 38 ust. 3,
uwzględniając dyrektywę Rady 2002/57/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych [5], w szczególności jej art. 21 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z dyrektywami 66/401/EWG, 66/402/EWG, 2002/54/WE, 2002/55/WE i 2002/57/WE materiał siewny może zostać wprowadzony do obrotu tylko wtedy, gdy spełnione zostały wymogi w zakresie minimalnej zdolności kiełkowania, lub w przypadkach gdy ilość dostępnego materiału siewnego, spełniającego wymienione wymogi, jest niewystarczająca, bądź gdy Komisja zezwoliła, w ograniczonym okresie czasu, na wprowadzenie do obrotu przewidzianych maksymalnych ilości materiału siewnego, który nie spełnia wymogów w zakresie minimalnej zdolności kiełkowania ustanowionych w tych dyrektywach.
(2) Proces przyznawania pozwoleń jest obecnie zbyt wolny.
(3) W celu uproszczenia i przyspieszenia procedury wydawania pozwoleń, przy jednoczesnym zapewnieniu, że Komisja i państwa członkowskie dysponują wszelkimi niezbędnymi informacjami do oceny wniosku i rozpatrzenia go, procedura konsultacji między Komisją a państwami członkowskimi wydaje się być odpowiednim instrumentem.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejsze rozporządzenie ustanawia szczegółowe zasady mające zastosowanie do wniosków państw członkowskich o upoważnienie do pozwolenia na tymczasowe wprowadzenie do obrotu materiału siewnego, który nie spełnia wymogów w zakresie minimalnej zdolności kiełkowania na mocy:
a) artykuł 17 ust. 1 dyrektywy 66/401/EWG;
b) artykuł 17 ust. 1 dyrektywy 66/402/EWG;
c) artykuł 24 ust. 1 dyrektywy 2002/54/WE;
d) artykuł 38 ust. 1 dyrektywy 2002/55/WE; oraz
e) artykuł 21 ust. 1 dyrektywy 2002/57/WE.
2.
Niniejsze rozporządzenie nie dotyczy obrotu elitarnym materiałem siewnym, zgodnie z dyrektywami wymienionymi w ust. 1.
Artykuł 2
1.
Państwo członkowskie mające trudności z zaopatrzeniem i które chce tymczasowo pozwolić na wprowadzenie do obrotu materiału siewnego, który nie spełnia wymogów w zakresie minimalnej zdolności kiełkowania (zwane dalej "wnioskującym państwem członkowskim"), przedkłada Komisji wniosek zawierający informacje, o których mowa w art. 3.
W tym samym czasie inne państwa członkowskie zostają powiadomione przez wnioskujące państwo członkowskie.
Każde państwo członkowskie wyznacza punkty kontaktowe.
2.
W ciągu piętnastu dni po powiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, inne państwa członkowskie mogą powiadomić Komisję i wnioskujące państwo członkowskie o:
a) ofercie dostępnego materiału siewnego, która może zaradzić chwilowym trudnościom w zaopatrzeniu, albo
b) o zastrzeżeniach dotyczących wprowadzenia do obrotu materiału siewnego niespełniajacego wymogów dyrektyw, o których mowa w art. 1 ust. 1.
3.
Materiały siewne będące przedmiotem wniosku mogą być wprowadzone do obrotu we Wspólnocie do ilości wnioskowanej przez wnioskujące państwo członkowskie bez spełnienia wymogów dyrektyw, o których mowa w art. 1 ust. 1, jeżeli, w okresie określonym w ust. 2, żadna oferta ani zastrzeżenie nie zostaje zgłoszone wnioskującemu państwu członkowskiemu (wnioskującym państwom członkowskim) i Komisji lub jeżeli zostają złożone oferty i wnioskujące państwo członkowskie, i państwo/państwa członkowskie składające ofertę mogą zgodzić się, że oferty nie spełniają warunków, chyba że w tym samym okresie Komisja poinformowała wnioskujące państwo członkowskie, że uznaje wniosek za nieuzasadniony.
Komisja przekazuje wyznaczonym przez każde państwo członkowskie punktom kontaktowym warunki, na jakich może pozwolić na wprowadzenie do obrotu, w tym dopuszczoną ilość, i publikuje je na swojej stronie internetowej.
4.
Jeżeli warunki określone w ust. 3 nie mogą zostać spełnione lub Komisja uznaje, że wniosek jest nieuzasadniony, Komisja informuje o tym punkty kontaktowe wyznaczone przez każde państwo członkowskie.
Sprawa zostaje przedłożona Stałemu Komitetowi ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa i, w razie potrzeby, niezwłocznie zostaje podjęta decyzja zatwierdzająca lub odrzucająca wniosek zgodnie z procedurą określoną w art. 1 ust. 1.
Artykuł 3
Informacje wymagane zgodnie z art. 2 ust. 1 zawierają następujące elementy:
a) gatunki i odmiany, w szczególności właściwości w odniesieniu do uprawy i wykorzystania;
b) przewidywaną minimalną zdolność kiełkowania;
c) ilości, których to dotyczy;
d) dokumentację uzupełniającą, wyjaśniającą powód wniosku;
e) proponowane przeznaczenie wprowadzenia do obrotu, z wyszczególnieniem regionów wnioskującego państwa członkowskiego, które mają trudności z zaopatrzeniem;
f) wnioskowany okres stosowania pozwolenia.
Artykuł 4
Bez uszczerbku dla wymogów w zakresie oznakowania określonych przez dyrektywy, o których mowa w art. 1 ust. 1, etykieta urzędowa materiału siewnego zawiera oświadczenie, że odnośny materiał siewny należy do kategorii spełniającej mniej rygorystyczne wymogi niż te, które określono w tych dyrektywach, oraz szczegóły dotyczące minimalnej zdolności kiełkowania materiału siewnego.
Artykuł 5
1.
Z zastrzeżeniem warunków ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu, państwa członkowskie pozwalają dostawcom na wprowadzenie do obrotu materiału siewnego dopuszczonego zgodnie z art. 3.
Mogą wymagać, aby dostawcy z wyprzedzeniem wystąpili o pozwolenie, którego mogą nie otrzymać, jeżeli:
a) istnieją wystarczające dowody pozwalające wątpić, czy dostawca będzie w stanie wprowadzić do obrotu takie ilości materiału siewnego, o których zatwierdzenie ubiega się;
b) całkowita ilość, o której zatwierdzenie dostawca ubiega się na mocy przedmiotowego odstępstwa, przekraczałaby maksymalną ilość objętą pozwoleniami dla Wspólnoty na mocy art. 2.
2.
Wnioskujące państwo członkowskie koordynuje pracę pozostałych państw członkowskich w celu zapewnienia, że całkowita ilość objęta pozwoleniami nie zostaje przekroczona.
3.
Państwa Członkowskie udzielają sobie nawzajem pomocy administracyjnej w stosowaniu niniejszego rozporządzenia.
Informują Komisję i pozostałe państwa członkowskie o punktach kontaktowych określonych w art. 2 ust. 1 w ciągu miesiąca od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 218/2006
z dnia 8 lutego 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1262/2001 ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 w odniesieniu do zakupu i sprzedaży cukru przez agencje interwencyjne
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 7 ust. 5 oraz jego art. 9 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1262/2001 [2] ustanawia szczegółowe zasady stosowania systemu interwencji w sektorze cukru.
W świetle zdobytych doświadczeń wydaje się pożądane wprowadzenie dostosowań mających na celu uproszczenie systemu i jego harmonizację z praktyką dla innych produktów, takich jak zboża czy mleko w proszku.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 1260/2001 przewiduje gwarancję ceny i zbytu tylko dla cukru wyprodukowanego w ramach kwoty.
Należy więc ograniczyć dostęp do interwencji producentom, którym została przyznana kwota produkcyjna, którzy w zamian za gwarancję ceny są jednocześnie zobowiązani do płacenia ceny minimalnej za buraki cukrowe, respektując uzasadnione oczekiwania wyspecjalizowanych przedsiębiorców będących już w posiadaniu pozwolenia niezbędnego do zaoferowania cukru do interwencji.
(3) Ostatnie doświadczenia zdobyte w czasie działań interwencyjnych dotyczących cukru pokazały konieczność wzmocnienia kryteriów składowania cukru interwencyjnego i zatwierdzania magazynów i silosów, w szczególności poprzez przyznanie większych uprawnień agencjom interwencyjnym w zakresie dokonywania ocen.
Ponadto dopuszcza się, by cukier był składowany bez ryzyka pogorszenia jakości w czasie bardzo długiego okresu po spełnieniu odpowiednich warunków.
Należy więc zmienić zasady dotyczące ostatecznych terminów odbioru, zachowując jednocześnie, w związku z uzasadnionymi oczekiwaniami, zasady dla cukru zaoferowanego do interwencji przed określoną datą.
(4) Procedury dotyczące interwencji na rynku cukru muszą zostać zharmonizowane z obowiązującymi procedurami dla innych sektorów, takich jak zboża czy mleko w proszku, szczególnie w zakresie okresu płatności liczonego od momentu złożenia ofert do interwencji.
(5) Rozporządzenie (WE) nr 1262/2001 zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1498/2005 przewiduje warunki, które powinny spełniać niektóre rodzaje opakowań, w których zakupiony cukier musi zostać dostarczony.
Zapewnienie właściwego stosowania tego przepisu wymaga pewnych doprecyzowań.
(6) W celu ułatwienia bieżącego zarządzenia interwencją, w szczególności poprzez stworzenie jednolitych partii, właściwe jest zwiększenie minimalnej ilości, poniżej której agencja interwencyjna nie jest zobowiązana do przyjęcia oferty.
(7) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1262/2001.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1262/2001 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
Agencja interwencyjna przeprowadza skup cukru tylko w przypadku gdy ofertę zgłasza:
a) producent, któremu przyznano kwotę produkcyjną;
b) wyspecjalizowany w handlu cukrem przedsiębiorca, zatwierdzony przed dniem 1 marca 2006 r. przez państwo członkowskie, na którego terytorium podmiot ten ma swoją siedzibę.";
b) ustęp 3 otrzymuje następujące brzmienie:
"3.
Przejęty może być tylko cukier objęty kwotą, który w momencie składania oferty jest składowany oddzielnie w zatwierdzonym magazynie lub silosie, który nie był ostatnio używany do składowania innych produktów niż cukier.";
2) w art. 2 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 dodaje się następujący akapit:
"Agencje interwencyjne mogą wymagać spełnienia dodatkowych warunków dla zatwierdzenia silosów lub magazynów.";
b) w ust. 2 lit. c) otrzymuje następujące brzmienie:
"c) tylko przy ograniczeniu całkowitej ilości maksymalnie do pięćdziesięciokrotnej dziennej zdolności przeładunkowej dla cukru luzem, którą wnioskodawca zobowiązuje się oddać do dyspozycji danej agencji interwencyjnej podczas odbioru, w przypadku gdy chodzi o silos lub magazyn do składowania cukru luzem.";
c) w ust. 3 akapit pierwszy skreśla się drugie zdanie;
3) w art. 3 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 2 otrzymuje następujące brzmienie:
"2.
Aby oferować cukier do interwencji, wyspecjalizowany przedsiębiorca, o którym mowa w ust. 1, musi zostać zatwierdzony przez zainteresowane państwo członkowskie.
Zatwierdzenie wydawane jest przez państwo członkowskie, na którego terytorium przedsiębiorca ma siedzibę przed dniem 1 marca 2006 r., wszystkim wnioskodawcom, którzy spełniają lub też co do których uważa się, że mogą spełniać warunki określone w ust. 1 w danym roku gospodarczym i, jeśli jest to konieczne, dodatkowe warunki, jakie państwo członkowskie może ustanowić przy przyznawaniu zatwierdzeń.";
b) skreśla się akapit drugi ust. 3 oraz ust. 4;
c) ustęp 5 otrzymuje następujące brzmienie:
"5.
Zatwierdzenie zostaje cofnięte, w przypadku gdy stwierdzi się, że zainteresowany nie spełnia już jednego z warunków, o których mowa w ust. 1 i 2, lub też gdy nie jest on już w stanie dłużej ich spełniać.
Cofnięcie zatwierdzenia może nastąpić podczas roku gospodarczego.
Nie działa wstecz.";
d) ustęp 6 otrzymuje następujące brzmienie:
"6.
Środki przyjęte na mocy niniejszego artykułu dotyczące przyznania lub też cofnięcia zatwierdzenia przekazuje się w formie pisemnej zainteresowanemu.";
4) w art. 4, ust. 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
Cukry oferowane w ramach interwencji muszą spełniać następujące warunki:
a) muszą być wyprodukowane w ramach kwoty w roku gospodarczym, w którym oferta jest składana;
b) muszą być w postaci krystalicznej.";
5) w art. 6 akapit drugi otrzymuje następujące brzmienie:
"Do celów niniejszego rozporządzenia określenie "partia" oznacza przynajmniej 2000 ton cukru jednolitego pod względem jakościowym i opakowania, który w całości jest składowany w tym samym miejscu.";
6) w art. 9 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 2 otrzymuje następujące brzmienie:
"2.
Umowa składu staje się skuteczna w pięć tygodni od daty zatwierdzenia oferty, o której mowa w art. 8 ust. 2, i wygasa na zakończenie dziesięciodniowego okresu, w którym odbiór ilości danego cukru zostaje zakończony.";
b) ustęp 4 otrzymuje następujące brzmienie:
"4.
Agencja interwencyjna pokrywa koszty składowania, począwszy od dziesięciodniowego okresu, w którym umowa, o której mowa w ust. 2, staje się skuteczna, do chwili wygaśnięcia wyżej wymienionej umowy.";
c) w ust. 5 skreśla się akapit drugi;
7) w art. 10 ust. 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
Przeniesienie prawa własności cukru stanowiącego przedmiot umowy składu następuje w tym samym czasie, co dokonanie płatności za ten cukier.";
8) artykuł 16 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 16
Agencja interwencyjna dokonuje płatności najwcześniej 120 dnia licząc od dnia przyjęcia oferty, pod warunkiem że zostały dokonane kontrole mające na celu sprawdzenie wagi i cech jakościowych oferowanych partii.";
9) w art. 17 ust. 4 otrzymuje następujące brzmienie:
"4.
Zakupiony cukier jest odbierany:
a) w przypadku ofert zatwierdzonych przed dniem 30 września 2005 r. najpóźniej do końca siódmego miesiąca następującego po miesiącu, w którym oferta została przyjęta, bez uszczerbku dla art. 34;
b) w przypadku ofert zatwierdzonych od dnia 1 października 2005 r. do dnia 9 lutego 2006 r. najpóźniej do dnia 30 września 2006 r., bez uszczerbku dla art. 34;
c) w przypadku ofert zatwierdzonych od dnia 10 lutego 2006 r. najpóźniej do daty odbioru cukru przewidzianej w art. 34.";
10) w art. 18 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 3 akapit trzeci otrzymuje następujące brzmienie:
"Kwotę ryczałtową pokrywającą koszty rodzajów opakowań wymaganych bądź akceptowanych przez agencję interwencyjną, o których mowa w akapicie drugim ust. 2 ustala się na 15,70 EUR za tonę cukru.";
b) skreśla się ust. 4;
11) w art. 19 ust. 1 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:
"1.
Podczas odbioru cukrów określonych w art. 17 ust. 4 lit a) i b) oraz w terminie określonym w art. 16 dla cukrów określonych w wymienionym ustępie lit. c) eksperci uprawnieni przez właściwe organy zainteresowanego państwa członkowskiego lub też eksperci wyznaczeni za obopólną zgodą przez agencję interwencyjną i sprzedającego dokonują pobrania czterech próbek na potrzeby analizy.";
12) w art. 23, ust. 2 otrzymuje następujące brzmienie:
"2.
Cena do zapłacenia przez wybranego oferenta jest:
a) ceną wskazaną w ofercie przetargowej, w przypadku przewidzianym w ust. 1 lit. a);
b) ceną wskazaną w warunkach przetargu, w przypadku przewidzianym w ust. 1 lit. b) i c).";
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 219/2006
z dnia 8 lutego 2006 r.
otwierające kontyngent taryfowy na przywóz bananów objętych kodem CN 08030019 pochodzących z krajów AKP i ustalające zasady zarządzania nim w okresie od dnia 1 marca do dnia 31 grudnia 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1964/2005 z dnia 29 listopada 2005 r. w sprawie stawek celnych w odniesieniu do bananów [1], w szczególności jego art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1964/2005 stanowi, że począwszy od dnia 1 stycznia 2006 r. każdego roku dnia 1 stycznia otwiera się autonomiczny kontyngent taryfowy w wysokości 775000 ton wagi netto, podlegający zerowej stawce celnej, na przywóz bananów (kod CN 08030019) pochodzących z krajów AKP.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2015/2005 z dnia 9 grudnia 2005 r. w sprawie przywozu bananów pochodzących z krajów AKP w ramach kontyngentu taryfowego ustanowionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1964/2005 w sprawie stawek celnych mających zastosowanie do bananów w styczniu i lutym 2006 r.
[2] ustanowiło środki przejściowe konieczne w celu zapewnienia zaopatrzenia rynku wspólnotowego, ciągłości handlu z krajami AKP, a także w celu uniknięcia zakłóceń w obrocie handlowym podczas tych dwóch miesięcy.
Z tego względu udostępniono łączną ilość 160000 ton do celów wydawania pozwoleń na przywóz w ramach wspomnianego kontyngentu taryfowego.
(3) Należy zatem otworzyć kontyngent taryfowy przewidziany w rozporządzeniu (WE) nr 1964/2005 na 2006 r. oraz ustalić zasady zarządzania nim w okresie od dnia 1 marca do dnia 31 grudnia 2006 r.
(4) Podobnie jak w przypadku przywozów niepreferencyjnych należy przyjąć zasady zarządzania przedmiotowym kontyngentem taryfowym, aby sprzyjać rozwojowi międzynarodowego handlu oraz zwiększeniu płynności przepływu handlu.
Najbardziej odpowiednią metodą okazuje się metoda przewidująca wykorzystanie kontyngentu zgodnie z porządkiem chronologicznym według dat zatwierdzenia deklaracji wprowadzenia do wolnego obrotu (tzw. metoda "kto pierwszy, ten lepszy").
Jednak w celu zapewnienia ciągłości handlu z krajami AKP, a zatem zaopatrzenia rynku wspólnotowego przy jednoczesnym uniknięciu zakłóceń w obrocie handlowym, część kontyngentu taryfowego powinna być tymczasowo zarezerwowana dla podmiotów, które zaopatrywały Wspólnotę w banany pochodzące z krajów AKP w ramach systemu przywozu poprzednio obowiązującego.
(5) Należy zatem przewidzieć, aby łączna ilość 146850 ton w ramach kontyngentu taryfowego była zarezerwowana dla podmiotów, które faktycznie przywoziły do Wspólnoty banany pochodzące z krajów AKP w 2005 r.
Zasady zarządzania wspomnianą częścią kontyngentu taryfowego należy oprzeć o system pozwoleń na przywóz wydawanych każdemu podmiotowi proporcjonalnie do ilości wprowadzonych do wolnego obrotu w 2005 r.
(6) Biorąc pod uwagę dostępne ilości, należy ustalić pułap ilości, w odniesieniu do której każdy podmiot możne składać wniosek o pozwolenie w ramach okresu od dnia 1 marca do dnia 31 grudnia 2006 r.
(7) Dostęp do pozostałej części kontyngentu taryfowego powinien być otwarty dla wszystkich podmiotów prowadzących działalność gospodarczą we Wspólnocie w oparciu o metodę "kto pierwszy, ten lepszy", zgodnie z art. 308a, 308b i 308c rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3].
(8) W następstwie wejścia w życie stawki celnej określonej we Wspólnej Taryfie Celnej w odniesieniu do bananów, ustanowionej na mocy rozporządzenia (WE) nr 1964/2005, uzgodnienia dotyczące kontyngentów taryfowych na przywóz ustanowione w tytule IV rozporządzenia Rady (EWG) nr 404/93 z dnia 13 lutego 1993 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku bananów [4] przestały obowiązywać z dniem 31 grudnia 2005 r. zgodnie z art. 16 ust. 1 tego rozporządzenia. Zasady zarządzania kontyngentami taryfowymi przewidzianymi w tytule IV rozporządzenia (EWG) nr 404/93, ustalone w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 896/2001 [5] stały się zatem bezprzedmiotowe.
(9) Do celów przejrzystości i pewności prawnej należy uchylić rozporządzenie (WE) nr 896/2001.
Niemniej jednak niektóre przepisy powinny nadal obowiązywać, w szczególności te dotyczące przekazywania przez państwa członkowskie informacji, które uznano za pożyteczne do celów zarządzania przywozem dokonanym na mocy niniejszego rozporządzenia.
(10) Aby wnioski o pozwolenia mogły być złożone na czas, należy przewidzieć niezwłoczne wejście w życie niniejszego rozporządzenia.
(11) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Bananów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Cel
Niniejszym otwiera się kontyngent taryfowy podlegający zerowej stawce celnej na przywóz bananów objętych kodem CN 08030019 pochodzących z krajów AKP, o którym mowa w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1964/2005, na okres od dnia 1 marca do dnia 31 grudnia 2006 r.
Artykuł 2
Dostępne ilości
Ilości dostępne w ramach kontyngentu ustala się na 615000 ton, z czego:
a) ilością 146850 ton posiadającą numer porządkowy 09.4164 zarządza się zgodnie z przepisami rozdziału II;
b) ilością 468150 ton posiadającą następujące numery porządkowe: 09.1638, 09.1639, 09.1640, 09.1642 i 09.1644 zarządza się zgodnie z przepisami rozdziału III.
ROZDZIAŁ II
PRZYWÓZ ILOŚCI, O KTÓREJ MOWA W ART.
2 LIT.
A)
Artykuł 3
Pozwolenia na przywóz
1.
Przywóz w ramach ilości, o której mowa w art. 2 lit. a) wymaga przedstawienia pozwolenia na przywóz wydanego zgodnie z przepisami niniejszego rozdziału.
2. Przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 [6] stosuje się z wyjątkiem art. 8 ust. 4 i 5, z zastrzeżeniem przepisów niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
Składanie wniosków o pozwolenia
1.
Wniosek o pozwolenie na przywóz mogą składać podmioty prowadzące działalność gospodarczą we Wspólnocie, które faktycznie przywoziły do Wspólnoty w 2005 r. banany pochodzące z krajów AKP.
2.
Ilości, na które podmiot złożył wniosek, nie mogą przekroczyć 40 % ilości bananów pochodzących z krajów AKP, które wprowadził on do wolnego obrotu we Wspólnocie w 2005 r.
3.
Wniosek o pozwolenia na przywóz podmiot składa w dniach 15 i 16 lutego 2006 r. właściwemu organowi państwa członkowskiego, który w 2005 r. wydał mu pozwolenie na przywóz na ilości, o których mowa w ust. 2.
Wykaz właściwych organów zamieszczono w Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 896/2001.
4.
Do wniosków o pozwolenie dołącza się kopię pozwolenia lub pozwoleń wykorzystywanych w 2005 r. na przywóz bananów pochodzących z krajów AKP należycie poświadczone oraz dowód wniesienia zabezpieczenia, zgodnie z tytułem III rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2220/85 [7].
Wysokość zabezpieczenia wynosi 150 EUR/tonę.
5.
Nie przyjmuje się wniosków, które nie zostały złożone zgodnie z przepisami niniejszego artykułu.
6.
Wnioski o pozwolenie i same pozwolenia zawierają w rubryce 20 zapis "pozwolenie – rozporządzenie (WE) nr 219/2006 – rozdział II".
Artykuł 5
Wydawanie pozwoleń
1.
Państwa członkowskie powiadamiają Komisję, najpóźniej do dnia 21 lutego 2006 r., o łącznej ilości, w odniesieniu do której złożono dopuszczalne wnioski.
2.
Jeżeli ilości będące przedmiotem wniosku przekraczają ilość określoną w art. 2 lit. a), Komisja ustala, najpóźniej dnia 24 lutego 2006 r., współczynnik redukcji stosowany do każdego wniosku o pozwolenie.
3.
Właściwe organy wydają pozwolenia na przywóz począwszy od dnia 27 lutego 2006 r. stosując, tam gdzie to właściwe, współczynnik redukcji określony w ust. 2.
4.
Jeżeli w przypadkach, w których stosuje się współczynnik redukcji, pozwolenie wydaje się na ilość mniejszą niż ilość określona we wniosku, zabezpieczenie, o którym mowa w art. 4 ust. 4, jest niezwłocznie zwalniane w odniesieniu do ilości, na którą nie przyznano pozwolenia.
Artykuł 6
Okres ważności pozwoleń i notyfikacje państw członkowskich
1.
Pozwolenia na przywóz wydane zgodnie z art. 5 ust. 3 są ważne od dnia 1 marca do dnia 31 grudnia 2006 r.
2.
W okresie od kwietnia 2006 r. do stycznia 2007 r. włącznie państwa członkowskie zawiadamiają Komisję najpóźniej do 15 dnia każdego miesiąca o ilościach bananów przywiezionych w poprzednim miesiącu na podstawie pozwoleń wydanych zgodnie z art. 5 ust. 3.
ROZDZIAŁ III
PRZYWÓZ ILOŚCI, O KTÓREJ MOWA W ART.
2 LIT.
B)
Artykuł 7
Zarządzanie
1.
Ilość, o której mowa w art. 2 lit. b) jest podzielona na pięć transzy, w wysokości 93630 każda w następujący sposób:
Numer porządkowy _BAR_ Okres obowiązywania kontyngentu _BAR_
09.1638 _BAR_ Od 1 marca do 30 kwietnia _BAR_
09.1639 _BAR_ Od 1 maja do 30 czerwca _BAR_
09.1640 _BAR_ Od 1 lipca do 31 sierpnia _BAR_
09.1642 _BAR_ Od 1 września do 31 października _BAR_
09.1644 _BAR_ Od 1 listopada do 31 grudnia _BAR_
2.
Transzami, o których mowa w ust. 1, zarządza się zgodnie z przepisami 308a, 308b i 308c rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
ROZDZIAŁ IV
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 8
Uchylenie
Uchyla się rozporządzenie (WE) nr 896/2001.
Jednak art. 21, 26 i 27 oraz Załącznik do wymienionego rozporządzenia stosuje się nadal w odniesieniu do przywozu dokonanego na mocy niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 9
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 220/2006
z dnia 8 lutego 2006 r.
ustalające stawki refundacji mające zastosowanie do jaj i żółtek jaj wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2771/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj [1], w szczególności jego art. 8 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 8 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2771/75 przewiduje, że różnica między cenami produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 tego rozporządzenia na światowym rynku a cenami we Wspólnocie może być pokryta refundacją wywozową w przypadku wywozu tych produktów jako towary wymienione w Załączniku do tego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1043/2005 z dnia 30 czerwca 2005 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 3448/93 w odniesieniu do systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria ustalania wysokości sum takich refundacji [2], określa produkty, w stosunku do których ustala się stawki refundacji, które stosuje się dla tych produktów wywożonych jako towary wymienione w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2771/75.
(3) Zgodnie z art. 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005, stawkę refundacji na 100 kilogramów danych produktów podstawowych ustala się na okres uwzględniony przy ustalaniu refundacji do tych produktów wywożonych w stanie nieprzetworzonym.
(4) Artykuł 11 Porozumienia w sprawie rolnictwa zawartego podczas Rundy Urugwajskiej stanowi, że refundacje wywozowe do produktów zaliczonych do towarów nie mogą przewyższać refundacji mających zastosowanie do produktów wywożonych w stanie nieprzetworzonym.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji mające zastosowanie w odniesieniu do produktów podstawowych objętych załącznikiem I do rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 i art. 1 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2771/75 oraz wywożonych jako towary objęte załącznikiem I do rozporządzenia (EWG) nr 2771/75 ustala się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 9 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 221/2006
z dnia 8 lutego 2006 r.
ustanawiające współczynnik redukcji, jaki należy zastosować w ramach subkontyngentu taryfowego III na pszenicę zwyczajną o jakości innej niż jakość wysoka, przewidziany przez rozporządzenie (WE) nr 2375/2002, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 169/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 2375/2002 z dnia 27 grudnia 2002 r. otwierające i ustalające zarządzanie wspólnotowym kontyngentem taryfowym na pszenicę zwyczajną z państw trzecich o jakości innej niż jakość wysoka oraz wprowadzające odstępstwo od rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 [2], w szczególności jego art. 5 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 2375/2002 otworzyło roczny kontyngent celny na 2981600 ton pszenicy zwyczajnej o jakości innej niż jakość wysoka.
Kontyngent ten został podzielony na trzy podkontyngenty.
(2) Na mocy art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 169/2006 z dnia 31 stycznia 2006 r. wprowadzającego odstępstwo od rozporządzenia (WE) nr 2375/2002 w odniesieniu do wydawania pozwoleń na przywóz w ramach transzy nr 1 subkontyngentu taryfowego III na pszenicę zwyczajną o jakości innej niż jakość wysoka [3], ustalono na 464879,874 ton wielkość subkontynentu III dla okresu od dnia 1 stycznia do dnia 31 marca 2006 r.
(3) Ilości wnioskowane w dniu 6 lutego 2006 r., zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2375/2002, przekraczają ilości dostępne. Należy zatem określić, w jakiej mierze pozwolenia mogą być wydawane, poprzez ustalenie współczynnika redukcji, jaki należy zastosować do wnioskowanych ilości,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Każdy wniosek o wydanie pozwolenia na przywóz w ramach subkontyngentu III dla pszenicy zwyczajnej o jakości innej niż jakość wysoka, złożony i przekazany Komisji w dniu 6 lutego 2006 r., zgodnie z art. 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 2375/2002, zostaje uwzględniony do wysokości 80,56049 % ilości wnioskowanych.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 9 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 222/2006
z dnia 8 lutego 2006 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na przywóz cukru trzcinowego w ramach niektórych kontyngentów taryfowych i porozumień preferencyjnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1095/96 z dnia 18 czerwca 1996 r. w sprawie wprowadzania koncesji określonych na liście koncesyjnej CXL sporządzonej w wyniku zakończenia negocjacji GATT XXIV.6 [2],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1159/2003 z dnia 30 czerwca 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady przywozu cukru trzcinowego w latach gospodarczych 2003/2004, 2004/2005, 2005/2006 zgodnie z niektórymi kontyngentmi taryfowymi i umowami preferencyjnymi oraz zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1464/95 i (WE) nr 779/96 [3], w szczególności jego art. 5 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 9 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 przewiduje szczegółowe zasady dotyczące ustalenia zobowiązań dostawy, po zerowej stawce celnej, produktów oznaczonych kodem CN 1701, wyrażonych jako ekwiwalent cukru białego i pochodzących z krajów, które podpisały Protokół AKP i Umowę z Indiami.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 180/2006 z dnia 1 lutego 2006 r. ustalające zobowiązanie do dostawy cukru trzcinowego przewidziane do przywozu na mocy Protokołu AKP i Umowy z Indiami na okres dostaw 2005/2006 [4] określiło zobowiązanie dostaw dla Konga, Indii, Mozambiku, Tanzanii i Zimbabwe na poziomie przewyższającym łączną ilość, na którą dotychczas złożono wnioski o pozwolenie na przywóz na okres dostawy 2005/2006.
(3) W wyżej wymienionych okolicznościach i w trosce o przejrzystość należy zaznaczyć, że limity, o których mowa, nie zostały wykorzystane,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 pozwolenia na przywóz zostają wydane w odniesieniu do wniosków złożonych od dnia 30 stycznia do dnia 3 lutego 2006 r., w limitach ilości wskazanych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 9 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 223/2006
z dnia 8 lutego 2006 r.
ustanawiające refundacje wywozowe do jaj, stosowane od dnia 9 lutego 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2771/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj [1], w szczególności jego art. 8 ust. 3 trzeci akapit,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 8 rozporządzenia (EWG) nr 2771/75 przewiduje, że różnica pomiędzy cenami produktów określonych w art. 1 ust. 1 wymienionego rozporządzenia na rynku światowym i we Wspólnocie może zostać objęta refundacją wywozową.
(2) Stosowanie tych szczegółowych zasad i kryteriów w obecnej sytuacji na rynkach w sektorze jaj prowadzi do ustalenia refundacji w kwocie umożliwiającej udział Wspólnoty w handlu międzynarodowym i uwzględniającej charakter wywozu tych produktów oraz jego znaczenie w chwili obecnej.
(3) Obecna sytuacja rynkowa oraz pod względem konkurencji w niektórych krajach trzecich czyni koniecznym ustalenie refundacji zróżnicowanych w zależności od miejsca przeznaczenia niektórych produktów w sektorze jaj.
(4) Artykuł 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych [2] przewiduje, że refundacja nie może zostać przyznana do produktów, których jakość handlowa nie jest solidna i właściwa w dniu przyjęcia zgłoszenia wywozowego.
W celu zapewnienia jednolitego stosowania obowiązujących przepisów, należy podkreślić, że aby otrzymać refundację, produkty jajeczne, o których mowa w art. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2771/75, muszą być opatrzone znakiem jakości zdrowotnej przewidzianym w dyrektywie Rady 89/437/EWG z dnia 20 czerwca 1989 r. dotyczącej higieny i problemów sanitarnych związanych z produkcją i wprowadzaniem na rynek produktów jajecznych [3].
(5) Celem negocjacji prowadzonych w ramach Układów Europejskich między Wspólnotą Europejską a Rumunią i Bułgarią jest w szczególności liberalizacja handlu produktami objętymi wspólną organizacją rynku wołowiny i cielęciny.
W przypadku obu krajów refundacje wywozowe powinny być zatem zniesione.
Jednakże zniesienie to nie może doprowadzić do zróżnicowanych refundacji wywozowych do innych krajów.
(6) Komitet Zarządzający ds. Mięsa Drobiowego i Jaj nie wydał opinii w terminie ustalonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Kody produktów, dla których przyznano refundację wywozową określoną w art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 2771/75 i kwoty tej refundacji są ustalone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Jednakże aby można je było objąć refundacją, produkty wchodzące w zakres zastosowania rozdziału XI załącznika do dyrektywy 89/437/EWG muszą również spełniać wymogi w zakresie oznakowania zdrowotności przewidziane we wspomnianej dyrektywie.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 9 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 224/2006
z dnia 8 lutego 2006 r.
ustalające ceny reprezentatywne w sektorach mięsa drobiowego i jaj oraz w odniesieniu do albumin jaj i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1484/95
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2771/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj [1], w szczególności jego art. 5 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego [2], w szczególności jego art. 5 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2783/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnego systemu handlu albuminą jaj i albuminą mleka [3], w szczególności jego art. 3 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1484/95 [4], ustanowiło szczegółowe zasady stosowania systemu dodatkowych należności celnych przywozowych oraz ustaliło ceny reprezentatywne w sektorach mięsa drobiowego i jaj oraz w odniesieniu do albumin jaj.
(2) Z regularnych kontroli danych, na podstawie których są określane ceny reprezentatywne dla produktów w sektorach mięsa drobiowego i jaj oraz w odniesieniu do albumin jaj, wynika że należy zmienić ceny reprezentatywne w przywozie niektórych produktów uwzględniając wahania cen zgodnie z pochodzeniem.
W konsekwencji ceny reprezentatywne powinny być opublikowane.
(3) Niezbędnym jest jak najszybsze zastosowanie tej zmiany, uwzględniając sytuację na rynku.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 1484/95 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 9 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 225/2006
z dnia 8 lutego 2006 r.
zmieniające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na niektóre produkty w sektorze cukru, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1011/2005, na rok gospodarczy 2005/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1423/95 z dnia 23 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu produktów innych niż melasy w sektorze cukru [2], w szczególności jego art. 1 ust. 2 akapit drugi, zdanie drugie, oraz art. 3 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności stosowanych do przywozu cukru białego, cukru surowego i niektórych syropów w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006 zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1011/2005 [3].
Ceny te i kwoty zostały ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 200/2006 [4].
(2) Dane, którymi obecnie dysponuje Komisja, prowadzą do zmiany wymienionych kwot, zgodnie z zasadami i szczegółowymi przepisami wykonawczymi przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 1423/95,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1423/95, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1011/2005 w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006, zmienia się zgodnie z kwotami wskazanymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 9 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 226/2006
z dnia 9 lutego 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 10 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 227/2006
z dnia 9 lutego 2006 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów w Nomenklaturze Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], w szczególności jego art. 9 ust. 1 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej.
Reguły te stosuje się także do każdej innej nomenklatury, całkowicie lub częściowo opartej na Nomenklaturze Scalonej, bądź takiej, która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która jest ustanowiona przez specyficzne postanowienia wspólnotowe w celu stosowania środków taryfowych lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego.
(3) Stosownie do wymienionych wyżej ogólnych reguł, towary opisane w kolumnie 1 tabeli zamieszczonej w Załączniku powinny być klasyfikowane do kodów CN wskazanych w kolumnie 2, na mocy uzasadnienia określonego w kolumnie 3.
(4) Właściwe jest zapewnienie, że wiążąca informacja taryfowa wydana przez organy celne Państw Członkowskich odnośnie do klasyfikacji towarów w Nomenklaturze Scalonej, która nie jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem, może być nadal przywoływana przez otrzymującego przez okres trzech miesięcy, zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [2].
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 tabeli zamieszczonej w Załączniku muszą być klasyfikowane w Nomenklaturze Scalonej do kodów CN wskazanych w kolumnie 2.
Artykuł 2
Wiążąca informacja taryfowa wydana przez organy celne Państw Członkowskich, która nie jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem, może być nadal przywoływana przez okres trzech miesięcy, zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 228/2006
z dnia 9 lutego 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2257/94 ustanawiające normy jakości bananów
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 404/93 z dnia 13 lutego 1993 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku bananów [1], w szczególności jego art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2257/94 [2] ustanawia szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (EWG) nr 404/93 w odniesieniu do norm jakości bananów.
(2) Ostatnie badania nad odmianami bananów doprowadziły do stworzenia kilku hybryd.
Niniejszy przypadek dotyczy odmiany Flhorban 920, hybrydy potrójnej, Musa balbisiana X Musa acuminate, należącej do grupy AAA.
Decyzją nr 13757 z dnia 19 lipca 2004 r.
Wspólnotowy Urząd Odmian Roślin przyznał tej odmianie ochronę Wspólnoty.
W związku z powyższym hybrydy te powinny zostać objęte rozporządzeniem (WE) nr 2257/94.
(3) Ze względu na szczególne warunki klimatyczne panujące na poniższych obszarach rozporządzenie (WE) nr 2257/94 dopuszcza, aby banany produkowane w regionach Madery, Azorów, Algarve, Krety i Lakonii trafiały na rynek Wspólnoty jako klasa II, nawet jeśli nie spełniają one wymogu osiągnięcia długości przynajmniej 14 cm.
Właściwym jest zapewnienie takiego samego odstępstwa dla bananów produkowanych na Cyprze, gdzie panują podobne warunki klimatyczne.
(4) Mając na uwadze wymagania rynku Wspólnoty, a także uwzględniając normę Kodeksu Żywnościowego dla bananów (Codex Stan 205-1997), należy wprowadzić przepis zezwalający na wprowadzenie do obrotu bananów dostarczanych jako pojedyncze owoce.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 2257/94.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Bananów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2257/94 wprowadza się następujące zmiany:
1) w załączniku I wprowadza się następujące zmiany:
a) punkt I otrzymuje następujące brzmienie:
"I. DEFINICJA PRODUKTU
Niniejszą normę stosuje się do bananów odmian podgrup Musa (AAA) spp., Cavendish oraz Gros Michel, jak również hybryd, określonych w załączniku II, dostarczanych konsumentowi w stanie świeżym po przygotowaniu i zapakowaniu.
Plantany, banany przeznaczone do przetworzenia przemysłowego oraz banany figowe nie są objęte tą normą.";
b) w pkt III ust. 4 otrzymuje następujące brzmienie:
"Wyjątek od ustępu trzeciego stanowią banany produkowane na Maderze, Azorach, Algarve, Krecie, Lakonii oraz Cyprze o długości mniejszej niż 14 cm, które mogą być sprzedawane we Wspólnocie, lecz muszą być zaliczone do klasy II.";
c) w pkt V pkt C ust. 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"Banany powinny być konfekcjonowane w postaci rączek oraz kiści (części rączek) składających się z co najmniej czterech owoców.
Banany mogą również być konfekcjonowane jako pojedyncze owoce.";
2) w załączniku II grupa AAA, po podgrupie Gros Michel dodaje się następujący wiersz:
Grupa _BAR_ Podgrupa _BAR_ Główne odmiany (niepełny wykaz) _BAR_
_BAR_ "Hybrydy _BAR_ Flhorban 920" _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 229/2006
z dnia 9 lutego 2006 r.
ustalające, w jakiej mierze mogą być uwzględnione wnioski o prawa przywozowe złożone dla kwoty taryfowej żywego bydła o wadze przekraczającej 160 kg i pochodzącego ze Szwajcarii, przewidzianej w rozporządzeniu (WE) nr 2172/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. dotyczące wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji nr 2172/2005 z dnia 23 grudnia 2005 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania, przewidzianego w Umowie między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie handlu produktami rolnymi kontyngentu taryfowego na przywóz żywego bydła o wadze przekraczającej 160 kg i pochodzącego ze Szwajcarii [2], w szczególności jego art. 4 ust. 2 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2172/2005 ustalił na 4600 sztuk kwotę taryfowąrocznie, na jaką operatorzy Wspólnoty mogą składać wnioski o prawa przywozowe, zgodnie z art. 3 niniejszego rozporządzenia.
(2) Z uwagi na to, że wnioski o prawa przywozowe przekraczają dostępną ilość, o której mowa w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2172/2005, należy ustalić wspólny współczynnik redukcji, dla wnioskowanych ilości,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Każdy wniosek o prawa przywozowe złożony zgodnie z przepisami art. 3 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2172/2005 w odniesiesniu do okresu kontygentowego od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2006 r., uwzględnia się do wysokości 64,5161 % wnioskowanych praw przywozowych.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 10 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 230/2006
z dnia 9 lutego 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe w ramach systemów A1 i B w sektorze owoców i warzyw (pomidory, pomarańcze, cytryny i jabłka)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 35 ust. 3 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1961/2001 [2], ustanawia zasady stosowania refundacji wywozowych w sektorze owoców i warzyw.
(2) W myśl art. 35 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 w zakresie niezbędnym dla umożliwienia znaczącego gospodarczo wywozu produkty wywożone przez Wspólnotę mogą podlegać refundacji wywozowej, uwzględniającej granice wynikające z porozumień zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu.
(3) Zgodnie z art. 35 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 należy dbać, aby przepływy handlowe wywołane wcześniej przez system refundacji nie zostały zakłócone. Z tego powodu i z powodu sezonowości wywozów owoców i warzyw należy ustalić ilości przewidziane dla każdego produktu, na podstawie nomenklatury produktów rolnych dla refundacji wywozowych ustanowionej rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 3846/87 [3]. Ilości te powinny zostać podzielone z uwzględnieniem stopnia, w jakim rozpatrywane produkty łatwo się psują.
(4) W myśl postanowień art. 35 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 przy ustalaniu refundacji uwzględnia się istniejącą sytuację lub tendencje w odniesieniu do cen i dostępności owoców i warzyw na rynku Wspólnoty oraz do cen stosowanych w handlu międzynarodowym. Należy również uwzględnić koszty wprowadzenia do obrotu i koszty transportu oraz gospodarcze aspekty proponowanego wywozu.
(5) Zgodnie z art. 35 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 ceny rynkowe Wspólnoty są ustalane z uwzględnieniem cen, które są najbardziej korzystne z punktu widzenia wywozu.
(6) Sytuacja na rynkach światowych lub specyficzne wymogi niektórych rynków mogą wymóc konieczność zróżnicowania refundacji do określonego produktu, w zależności od jego miejsca przeznaczenia.
(7) Pomidory, pomarańcze, cytryny i jabłka klasy ekstra I i II według wspólnych norm jakości mogą obecnie podlegać znaczącym gospodarczo wywozom.
(8) Aby umożliwić najbardziej efektywne wykorzystanie dostępnych zasobów i uwzględniając strukturę wywozów ze Wspólnoty, należy ustalić refundacje wywozowe zgodnie z systemami A1 i B.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
W odniesieniu do systemu A1 – stawki refundacji, okres składania wniosków o refundację i przewidziane ilości dla rozpatrywanych produktów są ustalone w Załączniku.
W odniesieniu do systemu B – indykatywne stawki refundacji, okres składania wniosków o pozwolenia i przewidziane ilości dla rozpatrywanych produktów są ustalone w Załączniku.
2.
Pozwolenia wydane z tytułu pomocy żywnościowej, określone w art. 16 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 [4], nie są wliczane do kwalifikujących się ilości, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 10 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 231/2006
z dnia 9 lutego 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe w sektorze przetworów owocowych i warzywnych, inne niż te przyznawane w przypadku dodawanego cukru (tymczasowo konserwowane wiśnie i czereśnie, pomidory bez skórek, konserwowane wiśnie i czereśnie, przetworzone orzechy, niektóre soki pomarańczowe)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków przetworów owocowych i warzywnych [1], w szczególności jego art. 16 ust. 3 akapit 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1429/95 [2] ustanowiło zasady stosowania refundacji wywozowych w sektorze przetworów owocowych i warzywnych, innych niż te przyznawane w przypadku dodawanego cukru,
(2) Na mocy art. 16 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2201/96, w zakresie niezbędnym do zapewnienia wywozów znaczących pod względem gospodarczym, produkty określone w art. 1 ust. 2 lit. a) wymienionego rozporządzenia mogą być przedmiotem refundacji wywozowej, przy uwzględnieniu ograniczeń wynikających z umów zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu. Artykuł 18 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 przewiduje, że w przypadku gdy refundacja do cukru dodanego do produktów wymienionych w art. 1 ust. 2 lit. b) nie jest wystarczająca, aby umożliwić wywóz tych produktów, stosuje się refundację ustaloną zgodnie z art. 17 wymienionego rozporządzenia.
(3) Zgodnie z art. 16 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 należy uważać, aby przepływy handlowe, wywołane wcześniej przez system refundacji, nie zostały zakłócone. Z tego powodu należy ustalić przewidziane ilości na każdy produkt na podstawie spisu produktów rolnych dla refundacji wywozowych, określonego w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 3846/87 [3].
(4) Na mocy art. 17 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 przy ustalaniu refundacji uwzględnia się istniejącą sytuację i tendencje w odniesieniu do cen i dostępności owoców i warzyw na rynku Wspólnoty oraz w odniesieniu do cen stosowanych w handlu międzynarodowym. Należy również uwzględnić koszty wprowadzenia do obrotu i koszty transportu, jak również gospodarcze aspekty proponowanego wywozu.
(5) Zgodnie z art. 17 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 ceny rynkowe Wspólnoty są ustalane z uwzględnieniem cen najbardziej korzystnych z punktu widzenia wywozu.
(6) Sytuacja na rynku międzynarodowym lub specyficzne wymogi niektórych rynków mogą wymóc konieczność zróżnicowania refundacji do określonego produktu, w zależności od jego miejsca przeznaczenia.
(7) Tymczasowo konserwowane wiśnie i czereśnie, pomidory bez skórek, wiśnie i czereśnie konserwowane, przetworzone orzechy i niektóre soki pomarańczowe mogą obecnie stanowić przedmiot wywozu znaczącego pod względem gospodarczym.
(8) Należy ustalić stawkę refundacji oraz przewidziane w konsekwencji ilości.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Stawki refundacji wywozowych w sektorze przetworów owocowych i warzywnych, okres składania wniosków o pozwolenie, okres wydawania pozwoleń oraz przewidziane ilości ustalone są w Załączniku.
2.
Pozwolenia wydane z tytułu pomocy żywnościowej, określone w art. 16 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 [4], nie są wliczane do ilości określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 24 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 232/2006
z dnia 9 lutego 2006 r.
zmieniające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na niektóre produkty w sektorze cukru, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1011/2005, na rok gospodarczy 2005/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1423/95 z dnia 23 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu produktów innych niż melasy w sektorze cukru [2], w szczególności jego art. 1 ust. 2 akapit drugi, zdanie drugie, oraz art. 3 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności stosowanych do przywozu cukru białego, cukru surowego i niektórych syropów w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006 zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1011/2005 [3].
Ceny te i kwoty zostały ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 225/2006 [4].
(2) Dane, którymi obecnie dysponuje Komisja, prowadzą do zmiany wymienionych kwot, zgodnie z zasadami i szczegółowymi przepisami wykonawczymi przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 1423/95,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1423/95, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1011/2005 w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006, zmienia się zgodnie z kwotami wskazanymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 10 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 233/2006
z dnia 9 lutego 2006 r.
w sprawie przekazanych ofert na przywóz sorgo, w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2094/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na maksymalne obniżenie opłat przywozowych w odniesieniu do przywozu sorgo pochodzącego z krajów trzecich do Hiszpanii został ogłoszony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2094/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1839/95 [3], na podstawie przekazanych ofert Komisja może, w myśl procedury przewidzianej w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, postanowić o wstrzymaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę w szczególności czynniki przewidziane w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1839/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnego obniżenia opłat przywozowych.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 3 do 9 lutego 2006 r. w ramach przetargu na obniżenie opłat przewozowych na sorgo, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2094/2005.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 10 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 234/2006
z dnia 9 lutego 2006 r.
ustalające maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę, w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2093/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na maksymalne obniżenie opłat przywozowych w odniesieniu do przywozu kukurydzy pochodzącej z krajów trzecich do Hiszpanii został ogłoszony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2093/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1839/95 [3], w myśl procedury przewidzianej w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, Komisja może podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnego obniżenia opłat przywozowych, uwzględniając w szczególności czynniki przewidziane w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1839/95. Przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnemu obniżeniu opłat przywozowych lub jest od niego niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnego obniżenia opłat przywozowych w wysokości określonej w art. 1.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 3 do 9 lutego 2006 r. w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2093/2005, ustala się maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę w wysokości 30,95 EUR/t dla ogólnej maksymalnej ilości całkowitej równej 70500 t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 10 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 235/2006
z dnia 9 lutego 2006 r.
w sprawie przekazanych ofert na przywóz kukurydzy w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1809/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na maksymalne obniżenie opłat przywozowych w odniesieniu do przywozu kukurydzy pochodzącej z krajów trzecich do Portugalii został ogłoszony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1809/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1839/95 [3], na podstawie przekazanych ofert Komisja może, w myśl procedury przewidzianej w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, postanowić o wstrzymaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę w szczególności czynniki, o których mowa w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1839/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnego obniżenia opłat przywozowych.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 3 do 9 lutego 2006 r. w ramach przetargu na obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1809/2005.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 10 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 236/2006
z dnia 9 lutego 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe dla zbóż, pszennych i żytnich mąk, kasz oraz grysików
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 wymienionego rozporządzenia, a cenami tych produktów we Wspólnocie, może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Refundacje wywozowe powinny być ustalone z uwzględnieniem czynników, o których mowa w art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż [2].
(3) W odniesieniu do pszennych oraz żytnich mąk, kasz i grysików refundację wywozową stosowaną do tych produktów należy wyliczyć z uwzględnieniem ilości zbóż koniecznych do wytwarzania danych produktów.
Ilości te zostały ustalone w rozporządzeniu (WE) nr 1501/95.
(4) Sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymogi niektórych rynków mogą sprawić, że niezbędne stanie się zróżnicowanie refundacji dla niektórych produktów, w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(5) Refundacja powinna być ustalana raz na miesiąc. Zmian można dokonywać w tym odstępie czasowym.
(6) Zastosowanie tych zasad do aktualnej sytuacji na rynkach zbóż, a w szczególności do notowań lub cen na te produkty we Wspólnocie i na rynku światowym, prowadzi do ustalenia refundacji w wysokości podanej w załączniku.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe dla produktów, o których mowa w art. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, z wyjątkiem słodu, wywiezionych w stanie naturalnym, ustala się w wysokości podanej w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 10 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 237/2006
z dnia 9 lutego 2006 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową dla jęczmienia w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1058/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową dla jęczmienia na wywóz do pewnych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1058/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnej wysokości refundacji wywozowej, uwzględniając czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95. W tym wypadku przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnej refundacji lub jest od niej niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnej refundacji wywozowej.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 3 do 9 lutego 2006 r., w ramach przetargu ogłoszonego na mocy rozporządzenia (WE) nr 1058/2005, ustala się maksymalną refundację wywozową dla jęczmienia w wysokości 2,95 EUR/t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 10 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 238/2006
z dnia 9 lutego 2006 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1059/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej na wywóz do pewnych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1059/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnej wysokości refundacji wywozowej, uwzględniając czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95. W tym wypadku przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnej refundacji lub jest od niej niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnej refundacji wywozowej.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 3 do 9 lutego 2006 r., w ramach przetargu ogłoszonego na mocy rozporządzenia (WE) nr 1059/2005, ustala się maksymalną refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej w wysokości 3,00 EUR/t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 10 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 239/2006
z dnia 10 lutego 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 11 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 240/2006
z dnia 10 lutego 2006 r.
zmieniające rozporządzenie Komisji (WE) nr 622/2003 ustanawiające środki w celu wprowadzenia w życie wspólnych podstawowych standardów dotyczących ochrony lotnictwa
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2320/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. ustanawiające wspólne zasady w dziedzinie ochrony lotnictwa cywilnego [1], w szczególności jego art. 4 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy rozporządzenia (WE) nr 2320/2002, zadaniem Komisji jest przyjęcie środków w celu wprowadzenia w życie wspólnych podstawowych standardów dotyczących bezpieczeństwa lotnictwa we Wspólnocie Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 622/2003 z dnia 4 kwietnia 2003 r. ustanawiające środki w celu wprowadzenia w życie wspólnych podstawowych standardów dotyczących ochrony lotnictwa cywilnego [2] było pierwszym aktem zawierającym takie środki.
(2) Istnieje potrzeba ustanowienia środków, które szczegółowo określą wspólne podstawowe standardy.
(3) Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2320/2002, oraz aby zapobiec aktom bezprawnej ingerencji, środki ustanowione w Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 622/2003 powinny pozostać tajne i nie powinny być publikowane.
Taka sama zasada koniecznie stosuje się do jakiegokolwiek aktu zmieniającego.
(4) Należy odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 622/2003.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Ochrony Lotnictwa Cywilnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cel
Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 622/2003 zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3 wspomnianego rozporządzenia stosuje się w odniesieniu do poufnego charakteru Załącznika.
Artykuł 2
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 241/2006
z dnia 10 lutego 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1004/2001 dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], w szczególności jego art. 9 ust. 1 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Klasyfikacja kolorowego ekranu plazmowego z dyskietkami instalacyjnymi w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1004/2001 z dnia 22 maja 2001 r. dotyczącym klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej [2] doprowadziła do klasyfikacji ekranu plazmowego do kodu CN 85282190 oraz dyskietek instalacyjnych do kodu CN 85249100.
W związku z tym, że uwaga 6 do działu 85 Nomenklatury Scalonej została zmieniona z mocą od dnia 1 stycznia 2002 r. oraz ze względu na fakt, że Komitet Systemu Zharmonizowanego w październiku 2004 r. uzgodnił interpretację tej uwagi, rozporządzenie (WE) nr 1004/2001 uważa się za nieprawidłowe.
(2) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1004/2001.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Drugą pozycję tabeli zamieszczonej w Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1004/2001 zastępuje się tekstem zamieszczonym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 242/2006
z dnia 10 lutego 2006 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów w Nomenklaturze Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], w szczególności jego art. 9 ust. 1 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej.
Reguły te stosuje się także do każdej innej nomenklatury całkowicie lub częściowo opartej na Nomenklaturze Scalonej bądź takiej, która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która jest ustanowiona przez specyficzne postanowienia wspólnotowe w celu stosowania środków taryfowych lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego.
(3) Stosownie do wymienionych wyżej ogólnych reguł towary opisane w kolumnie 1 tabeli zamieszczonej w Załączniku powinny być klasyfikowane do kodu CN wskazanego w kolumnie 2 na mocy uzasadnienia określonego w kolumnie 3.
(4) Właściwe jest zapewnienie, że wiążąca informacja taryfowa wydana przez organy celne państw członkowskich odnośnie klasyfikacji towarów w Nomenklaturze Scalonej, która nie jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem, może być nadal przywoływana przez otrzymującego przez okres trzech miesięcy zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [2].
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 tabeli zamieszczonej w Załączniku muszą być klasyfikowane w Nomenklaturze Scalonej do kodu CN wskazanego w kolumnie 2.
Artykuł 2
Wiążąca informacja taryfowa wydana przez organy celne państw członkowskich, która nie jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem, może być nadal przywoływana przez okres trzech miesięcy zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 243/2006
z dnia 10 lutego 2006 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na przywóz wysokiej jakości świeżej, chłodzonej i mrożonej wołowiny i cielęciny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 936/97 z dnia 27 maja 1997 r. otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi na wysokiej jakości świeżą, chłodzoną i mrożoną wołowinę oraz mrożone mięso bawole [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuły 4 i 5 rozporządzenia (WE) nr 936/97 określają warunki składania wniosków i wydawania pozwoleń na przywóz mięsa wyszczególnionego w art. 2 lit. f) tego rozporządzenia.
(2) Artykuł 2 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 936/97 ustala na 11500 ton ilość wysokiej jakości świeżej, chłodzonej i mrożonej wołowiny, odpowiadającej określeniu podanemu w tym samym postanowieniu, która może być importowana na warunkach specjalnych w okresie od 1 lipca 2005 r. do 30 czerwca 2006 r.
(3) Należy przypomnieć, że z pozwoleń, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, można korzystać przez cały okres ich ważności jedynie w takim zakresie, na jaki pozwalają przepisy weterynaryjne,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Każdy wniosek o wydanie pozwolenia na przywóz wysokiej jakości świeżej, chłodzonej i mrożonej wołowiny i cielęciny, o której mowa w art. 2 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 936/97, złożony w okresie między 1 a 5 lutego 2006 r., jest uwzględniany w całości.
2.
Zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 936/97 wnioski o wydanie pozwoleń mogą być składane w ciągu pierwszych pięciu dni marca 2006 r. na 7706,862 tony.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 11 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 244/2006
z dnia 10 lutego 2006 r.
zmieniające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na niektóre produkty w sektorze cukru, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1011/2005, na rok gospodarczy 2005/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1423/95 z dnia 23 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu produktów innych niż melasy w sektorze cukru [2], w szczególności jego art. 1 ust. 2 akapit drugi, zdanie drugie, oraz art. 3 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności stosowanych do przywozu cukru białego, cukru surowego i niektórych syropów w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006 zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1011/2005 [3].
Ceny te i kwoty zostały ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 232/2006 [4].
(2) Dane, którymi obecnie dysponuje Komisja, prowadzą do zmiany wymienionych kwot, zgodnie z zasadami i szczegółowymi przepisami wykonawczymi przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 1423/95,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1423/95, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1011/2005 w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006, zmienia się zgodnie z kwotami wskazanymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 11 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 245/2006
z dnia 10 lutego 2006 r.
ustalające ceny rynku światowego nieodziarnionej bawełny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Protokół 4 w sprawie bawełny, załączony do Aktu Przystąpienia Grecji, ostatnio zmieniony rozporządzeniem Rady (WE) nr 1050/2001 [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1051/2001 z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie pomocy produkcyjnej dla bawełny [2], w szczególności jego art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej jest ustalana okresowo na podstawie ceny rynku światowego bawełny odziarnionej przy uwzględnieniu historycznych związków między ceną bawełny odziarnionej a wyliczoną ceną bawełny nieodziarnionej. Te historyczne związki zostały ustanowione w art. 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1591/2001 z dnia 2 sierpnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania systemu pomocy dla bawełny [3]. W przypadku gdy cena rynku światowego nie może być ustalona w powyższy sposób, zostaje ona określona na podstawie ostatniej ustalonej ceny.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej jest ustalana dla produktu odpowiadającego pewnym cechom charakterystycznym i uwzględniając najkorzystniejsze oferty i notowania na rynku światowym pomiędzy tymi, które są uważane za reprezentatywne dla rzeczywistych tendencji rynkowych.
Do celów takiego ustalenia ceny uwzględnia się średnią z ofert i notowań otrzymaną na jednej lub więcej giełdach europejskich reprezentatywnych dla produktu dostarczonego na bazie cif do portu wspólnotowego i pochodzącego z różnych krajów dostarczających, uważanych za reprezentatywne dla handlu międzynarodowego.
Jednakże aby uwzględnić różnice wynikające z jakości dostarczonego produktu lub z charakteru wspomnianych ofert i notowań, przewidziano dostosowania kryteriów do celów ustalenia ceny rynku światowego bawełny odziarnionej.
Dostosowania te są określone w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1591/2001.
(3) Stosowanie wyżej wymienionych kryteriów prowadzi do ustalenia ceny rynku światowego bawełny nieodziarnionej na poziomie wskazanym poniżej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej określona w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 jest ustalona na 24,448 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 11 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 246/2006
z dnia 10 lutego 2006 r.
zmieniające po raz sześćdziesiąty trzeci rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i Talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i Talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 zakazujące wywozu niektórych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniające zakaz lotów oraz rozszerzające zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do Talibów w Afganistanie [1], w szczególności jego art. 7 ust. 1 tiret pierwsze,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 zawiera wykaz osób, grup i podmiotów, w stosunku do których stosuje się zamrożenie funduszy oraz zasobów gospodarczych na mocy tego rozporządzenia.
(2) W dniu 7 lutego 2006 r. Komitet ds. Sankcji Rady Bezpieczeństwa ONZ postanowił zmienić listę osób, grup i podmiotów, względem których należy stosować zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych.
Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik I.
(3) W celu zapewnienia skuteczności środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu musi ono wejść w życie w trybie natychmiastowym,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 247/2006
z dnia 30 stycznia 2006 r.
w sprawie szczególnych działań w dziedzinie rolnictwa na rzecz regionów peryferyjnych Unii Europejskiej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 36, 37 i art. 299 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Szczególne położenie geograficzne regionów peryferyjnych w stosunku do źródeł zaopatrzenia w podstawowe produkty przeznaczone do konsumpcji lub do przetworzenia, lub stanowiące środki produkcji rolnej powoduje zwiększenie kosztów ich transportu.
Ponadto obiektywne czynniki wynikające z wyspiarskiego charakteru i oddalenia stanowią dodatkowe utrudnienia dla podmiotów gospodarczych i producentów z regionów peryferyjnych, ograniczając poważnie ich działalność.
W niektórych przypadkach sytuacja geograficzna, w jakiej działają podmioty gospodarcze i producenci, ma charakter podwójnie wyspiarski.
Ograniczenia te można złagodzić poprzez obniżenie cen wspomnianych podstawowych produktów.
Dlatego aby zagwarantować zaopatrzenie regionów peryferyjnych i złagodzić wysokie koszty transportu wynikające z oddalenia, wyspiarskiego charakteru i peryferyjnego położenia, należy wprowadzić przepisy szczególne w sprawie dostaw.
(2) W tym celu, na zasadzie odstępstwa od art. 23 Traktatu, przywóz niektórych produktów rolnych z państw trzecich należy zwolnić z obowiązujących ceł przywozowych.
Aby uwzględnić ich pochodzenie oraz procedury celne, jakimi są one objęte na mocy przepisów prawa wspólnotowego, produkty podlegające na obszarze celnym Wspólnoty procedurom uszlachetniania czynnego lub składu celnego należy traktować jak produkty wwożone bezpośrednio i w ten sposób objąć je korzyściami wynikającymi z przepisów szczególnych w sprawie dostaw.
(3) Aby osiągnąć cel, jakim jest obniżenie cen w regionach peryferyjnych oraz złagodzenie dodatkowych kosztów wynikających z oddalenia, wyspiarskiego charakteru i peryferyjnego położenia przy równoczesnym utrzymaniu konkurencyjności produktów Wspólnoty, należy przyznać pomoc dla dostaw produktów wspólnotowych do tych regionów.
Pomoc ta powinna uwzględniać dodatkowe koszty transportu do regionów peryferyjnych oraz ceny stosowane przy wywozie do państw trzecich, a w przypadku środków produkcji rolnej lub produktów przeznaczonych do przetworzenia – dodatkowe koszty wynikające z wyspiarskiego charakteru i peryferyjnego położenia.
(4) Biorąc pod uwagę, że ilości objęte przepisami szczególnymi w sprawie dostaw są ograniczone do potrzeb regionów peryferyjnych, wspomniany system nie wywiera ujemnego wpływu na prawidłowe funkcjonowanie rynku wewnętrznego.
Korzyści gospodarcze wynikające z przepisów szczególnych w sprawie dostaw nie powinny jednak wywoływać zakłóceń w handlu omawianymi produktami.
Należy w związku z tym zakazać wysyłania lub wywozu tych produktów z regionów peryferyjnych.
Niemniej należy zezwolić na wysyłkę lub wywóz tych produktów, o ile następuje zwrot korzyści uzyskanych na podstawie przepisów szczególnych w sprawie dostaw lub, w przypadku produktów przetworzonych, w celu umożliwienia regionalnej wymiany handlowej lub wymiany między oboma peryferyjnymi regionami Portugalii.
Należy również wziąć pod uwagę tradycyjną wymianę handlową wszystkich regionów peryferyjnych z państwami trzecimi i, co za tym idzie, zezwolić we wszystkich tych regionach na wywóz produktów przetworzonych odpowiadający wywozowi tradycyjnemu.
Powyższe ograniczenie nie obowiązuje również w odniesieniu do tradycyjnych wysyłek produktów przetworzonych.
W trosce o jasność należy ustalić okres referencyjny pozwalający określić ilości produktów tradycyjnie wywożonych lub wysyłanych.
(5) Jednakże należy podjąć stosowne działania pozwalające na niezbędną restrukturyzację sektora przetwórstwa cukru na Azorach.
W działaniach tych należy uwzględnić fakt, że przetrwanie sektora cukrowniczego na Azorach wymaga utrzymania pewnego poziomu produkcji i przetwórstwa.
Ponadto w ramach niniejszego rozporządzenia Portugalia będzie miała możliwość wspierania lokalnej produkcji buraka cukrowego.
W tej sytuacji tylko wyjątkowo należy zezwolić, by wysyłki cukru z Azorów do pozostałych części Wspólnoty przez okres ograniczony do czterech lat przewyższały poziom tradycyjnej wymiany handlowej, na zasadzie progresywnie zmniejszających się limitów rocznych.
Ponieważ ponowne wysyłki będą dozwolone w kwotach proporcjonalnych do – i ograniczonych do – ilości absolutnie koniecznych dla zapewnienia przetrwania lokalnej produkcji cukru i jego przetwórstwa, tymczasowe wysyłanie cukru z Azorów nie wpłynie negatywnie na rynek wewnętrzny Wspólnoty.
(6) Zaopatrywanie Azorów, Madery oraz Wysp Kanaryjskich w cukier C powinno nadal podlegać przepisom Komisji w zakresie zwolnień z ceł przywozowych, przewidzianych w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2177/92 z dnia 30 lipca 1992 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw cukru na Azory, Maderę i Wyspy Kanaryjskie w odniesieniu do rolniczych kursów przeliczeniowych w sektorze cukru [4], w okresie przewidzianym w art. 10 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [5].
(7) Zaopatrywanie Wysp Kanaryjskich w przetwory mleczne o kodach CN 19019099 i CN 21069092, przeznaczone do przetworzenia przemysłowego, odbywało się dotychczas na mocy przepisów szczególnych w sprawie dostaw.
Należy zezwolić na dalsze dostarczanie tych produktów w okresie przejściowym, dopóki nie nastąpi restrukturyzacja przemysłu lokalnego.
(8) Aby osiągnąć cele proponowanych rozwiązań dotyczących dostaw, korzyści gospodarcze wynikające z przepisów szczególnych w sprawie dostaw powinny się przekładać na poziom kosztów produkcji i powodować obniżenie cen aż do etapu odbiorcy końcowego. W związku z tym ich przyznawanie należy uzależnić od ich rzeczywistego wpływu i wdrożyć niezbędne kontrole.
(9) Polityka Wspólnoty na rzecz produkcji lokalnej w regionach peryferyjnych dotyczyła wielu produktów i obejmowała wiele działań wspierających ich wytwarzanie, wprowadzanie do obrotu oraz przetwarzanie.
Środki te okazały się skuteczne i dzięki nim działalność rolnicza jest kontynuowana i rozwijana.
Wspólnota jest zobowiązana nadal wspierać te kierunki produkcji, gdyż stanowią zasadniczy czynnik równowagi ekologicznej, społecznej i gospodarczej regionów peryferyjnych.
Doświadczenie pokazało, że tak jak w przypadku polityki rozwoju obszarów wiejskich zacieśnienie partnerstwa z organami lokalnymi może pozwolić na skuteczniejsze zaradzenie specyficznym problemom tych regionów.
Należy zatem nadal wspierać produkcję lokalną za pośrednictwem programów ogólnych ustanawianych na najbardziej właściwym szczeblu geograficznym i przekazywanych przez państwa członkowskie Komisji do zatwierdzenia.
(10) Dla zapewnienia lepszej realizacji celów, jakimi są rozwój lokalnej produkcji rolnej i zaopatrzenie w produkty rolne, szczeble ustanawiania programów zaopatrzenia tych regionów należy ujednolicić, a partnerskie stosunki między Komisją a państwami członkowskimi powinny stać się regułą.
Właściwe jest zatem, aby program zaopatrzenia był opracowywany przez organy wyznaczone przez państwo członkowskie i przedstawiany przez to państwo Komisji do zatwierdzenia.
(11) Należy zachęcać producentów rolnych z regionów peryferyjnych, by dostarczali produkty wysokiej jakości i wspomagać wprowadzanie tych produktów do obrotu.
Pomocne w tym celu może być używanie znaku graficznego ustanowionego przez Wspólnotę.
(12) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) [6] określa środki na rzecz rozwoju obszarów wiejskich mogące być przedmiotem wsparcia wspólnotowego oraz warunki otrzymania takiego wsparcia.
Struktura niektórych gospodarstw rolnych lub przedsiębiorstw przetwórczych i handlowych mających siedzibę w regionach peryferyjnych wykazuje wiele niedoskonałości i boryka się ze specyficznymi problemami.
W związku z tym w przypadku niektórych rodzajów inwestycji należy zapewnić możliwość odstępstwa od przepisów ograniczających przyznawanie niektórych rodzajów pomocy o charakterze strukturalnym określonych w rozporządzeniu (WE) nr 1257/1999.
(13) Artykuł 29 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 ogranicza przyznawanie wsparcia dla leśnictwa do lasów i obszarów leśnych znajdujących się w posiadaniu właścicieli prywatnych, ich stowarzyszeń, gmin lub stowarzyszeń gmin.
Część lasów i obszarów leśnych na terytorium regionów peryferyjnych stanowi własność organów publicznych innych niż gminy.
W tej sytuacji należy przewidzieć uelastycznienie warunków określonych w wymienionym artykule.
(14) Artykuł 24 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 oraz załącznik do niego określają maksymalne kwoty roczne przysługujące z tytułu wspólnotowej pomocy rolnośrodowiskowej. Mając na uwadze specyficzną sytuację ekologiczną niektórych bardzo wrażliwych obszarów pastwisk na Azorach oraz zachowanie krajobrazu i tradycyjnych cech gruntów rolnych, w szczególności uprawy tarasowej na Maderze, należy dla niektórych określonych działań zwiększyć te kwoty – maksymalnie dwukrotnie.
(15) Aby złagodzić szczególne ograniczenia produkcji rolnej w regionach peryferyjnych, wynikające z oddalenia, wyspiarskiego charakteru, peryferyjnego położenia, niewielkich rozmiarów, górzystego terenu, klimatu i zależności gospodarczej od niewielkiej liczby produktów, można dokonać odstępstwa od konsekwentnej polityki Komisji zabraniającej pomocy państwowej w sektorze produkcji, przetwórstwa i sprzedaży produktów rolnych, określonej w załączniku I do Traktatu.
(16) Uprawy rolne w regionach peryferyjnych są pod względem fitosanitarnym narażone na szczególne trudności wynikające z warunków klimatycznych oraz niewystarczającej ilości środków dotychczas zastosowanych tam do walki z chorobami roślin.
Ważne jest zatem wdrożenie programów walki z organizmami szkodliwymi, z wykorzystaniem m.in. metod biologicznych, oraz określenie udziału finansowego Wspólnoty w realizacji tych programów.
(17) Utrzymanie winnic, stanowiących najbardziej rozpowszechnioną uprawę na Maderze i Wyspach Kanaryjskich oraz mających również duże znaczenie dla Azorów, jest imperatywem gospodarczym i ekologicznym.
Aby produkcji tamtejszej zapewnić większe wsparcie, regiony te nie powinny podlegać ani dopłatom za odłogowanie, ani mechanizmom rynkowym, z jednym wyjątkiem: na Wyspach Kanaryjskich powinna istnieć możliwość zastosowania destylacji interwencyjnej w przypadku wyjątkowego zakłócenia rynku w wyniku problemów związanych z jakością.
Podobnie jeśli chodzi o problemy techniczne i społeczno-gospodarcze: uniemożliwiły one pełne i terminowe przekształcenie obszarów winnic obsadzonych na Maderze i Azorach hybrydowymi szczepami winorośli zabronionymi w ramach wspólnej organizacji rynku wina.
Wino produkowane przez te winnice przeznaczone jest wyłącznie do tradycyjnego spożycia lokalnego.
Dodatkowy termin pozwoli na przekształcenie tych winnic przy jednoczesnym zachowaniu regionalnej struktury gospodarczej, ściśle uzależnionej od uprawy winorośli.
Portugalia powinna corocznie powiadamiać Komisję o postępach w przekształcaniu wspomnianych obszarów.
(18) Restrukturyzacja sektora mlecznego na Azorach nie została jeszcze zakończona. Mając na uwadze wysoki stopień uzależnienia Azorów od produkcji mleka, połączony z innymi ograniczeniami związanymi z ich peryferyjnym położeniem oraz z brakiem opłacalnej produkcji alternatywnej, odstępstwo od niektórych przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 1788/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego opłatę wyrównawczą w sektorze mleka i produktów mleczarskich [7], wprowadzone art. 23 rozporządzenia Rady (WE) nr 1453/2001 z dnia 28 czerwca 2001 r. wprowadzającego szczególne środki dla niektórych produktów rolnych z Azorów i Madery (Poseima) [8] i przedłużone rozporządzeniem Rady (WE) nr 55/2004 [9] powinno być potwierdzone w odniesieniu do zastosowania opłaty wyrównawczej w sektorze mleka i przetworów mlecznych na Azorach.
(19) Wsparcie na rzecz produkcji mleka krowiego na Maderze okazało się niewystarczające dla utrzymania równowagi między zaopatrzeniem miejscowym i z zewnątrz – zwłaszcza ze względu na poważne problemy strukturalne, z którymi boryka się ten sektor, i jego niską zdolność adaptacji do nowych warunków gospodarczych.
W konsekwencji należy utrzymać zezwolenie na produkcję regenerowanego mleka UHT z mleka w proszku pochodzenia wspólnotowego w celu pełniejszego zaspokojenia potrzeb konsumpcji lokalnej.
(20) Aby utrzymać lokalną produkcję, konieczne są zachęty i dlatego uzasadnione jest niestosowanie rozporządzenia (WE) nr 1788/2003 w odniesieniu do francuskich departamentów zamorskich i Madery.
Limit takiego wyłączenia dla Madery powinien być ustalony na poziomie 4000 ton, co odpowiada obecnej produkcji wynoszącej 2000 ton i potencjalnemu zwiększeniu produkcji ocenianemu obecnie na maksymalnie 2000 ton.
(21) Należy wspierać tradycyjną działalność w zakresie hodowli zwierząt.
W celu zaspokojenia potrzeb konsumpcji lokalnej we francuskich departamentach zamorskich i na Maderze, należy zezwolić na wolny od opłat celnych przywóz opasów z państw trzecich – pod pewnymi warunkami i do wysokości maksymalnego limitu rocznego.
Należy przedłużyć możliwość, stworzoną dla Portugalii rozporządzeniem Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającym wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającym określone systemy wsparcia dla rolników [10], polegającą na przenoszeniu uprawnień do premii za krowy mamki z części kontynentalnej na Azory i dostosować to narzędzie do nowych rozwiązań wspierania regionów peryferyjnych.
(22) Uprawa tytoniu ma duże historyczne znaczenie dla Wysp Kanaryjskich.
Z gospodarczego punktu widzenia przetwórstwo tytoniu wciąż stanowi jeden z głównych rodzajów działalności przemysłowej regionu.
Ze społecznego punktu widzenia stwarza ono ogromne zapotrzebowanie na siłę roboczą i jest przedmiotem działalności drobnych gospodarstw.
Uprawa ta nie jest jednak wystarczająco dochodowa i grozi jej zanik.
Faktycznie w chwili obecnej produkcja tytoniu ograniczona jest do niewielkiego obszaru wyspy La Palma, gdzie używany jest on do rzemieślniczego wyrobu cygar.
Należy zatem zezwolić Hiszpanii na dalsze udzielanie pomocy, uzupełniającej pomoc wspólnotową, tak by umożliwić zachowanie tej tradycyjnej uprawy oraz zależnej od niej działalności rzemieślniczej.
Ponadto aby utrzymać przemysłową produkcję wyrobów tytoniowych, należy utrzymać zwolnienie z opłat celnych surowca tytoniowego i tytoniu przemysłowego wwożonych na Wyspy Kanaryjskie w granicy limitu rocznego 20000 ton, rozumianego jako ekwiwalent tytoniu odżyłowanego.
(23) Wprowadzenie w życie niniejszego rozporządzenia nie powinno powodować uszczerbku dla poziomu szczególnego wsparcia, z którego dotychczas korzystały regiony peryferyjne. Dlatego aby zrealizować niezbędne działania, państwa członkowskie powinny dysponować kwotami odpowiadającymi wsparciu, które już zostało przyznane przez Wspólnotę na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1452/2001 z dnia 28 czerwca 2001 r. wprowadzającego szczególne środki dla niektórych produktów rolnych z francuskich departamentów zamorskich, (Poseidom) [11], rozporządzenia Rady (WE) nr 1453/2001 oraz rozporządzenia Rady (WE) nr 1454/2001 z dnia 28 czerwca 2001 r. wprowadzającego szczególne środki dla niektórych produktów rolnych z Wysp Kanaryjskich (Poseican) [12], oraz kwotami przyznanymi hodowcom mającym swoją siedzibę w tych regionach na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [13], rozporządzenia Rady (WE) nr 2529/2001 z dnia 19 grudnia 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa baraniego i koziego [14], rozporządzenia Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [15], i kwotami przyznanymi na dostawy ryżu do francuskiego departamentu zamorskiego Réunion na mocy art. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [16]. Nowy system wspierania produkcji rolnej w regionach peryferyjnych, ustanowiony niniejszym rozporządzeniem, powinien zostać skoordynowany ze wsparciem na rzecz tych samych kierunków produkcji obowiązującym na pozostałym obszarze Wspólnoty.
(24) Należy uchylić rozporządzenia (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001 i (WE) nr 1454/2001. Należy również dokonać zmian w rozporządzeniu (WE) nr 1782/2003 oraz w rozporządzeniu (WE) nr 1785/2003 w celu skoordynowania odpowiednich systemów.
(25) Środki niezbędne do wprowadzenia w życie niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [17].
(26) Stosowanie programów przewidzianych niniejszym rozporządzeniem należy rozpocząć z chwilą, gdy Komisja notyfikuje ich zatwierdzenie.
Aby programy te mogły zostać wtedy uruchomione, należy pozwolić państwom członkowskim i Komisji podjąć wszelkie kroki przygotowawcze pomiędzy datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia a datą uruchomienia programów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
TYTUŁ I
PRZEDMIOT
Artykuł 1
Przedmiot rozporządzenia
Niniejsze rozporządzenie określa szczególne środki w dziedzinie rolnictwa, rekompensujące wpływ oddalenia, wyspiarskiego charakteru, peryferyjnego położenia, niewielkich rozmiarów, topografii, trudnego klimatu i zależności od niewielkiej liczby produktów na te regiony Unii Europejskiej, o których mowa w art. 299 ust. 2 Traktatu, dalej zwane "regionami peryferyjnymi".
TYTUŁ II
PRZEPISY SZCZEGÓLNE DOTYCZĄCE DOSTAW
Artykuł 2
Prognozowany bilans dostaw
1.
Niniejszym ustala się przepisy szczególne dotyczące dostaw produktów rolnych, wyszczególnionych w załączniku I do Traktatu, mających zasadnicze znaczenie w regionach peryferyjnych i przeznaczonych do konsumpcji lub przetworzenia, lub wykorzystywanych jako środki produkcji rolnej.
2.
Prognozowany bilans dostaw określa ilościowo roczne zapotrzebowanie na produkty rolne, o których mowa w ust. 1. Ocena zapotrzebowania przedsiębiorstw zajmujących się pakowaniem lub przetwórstwem produktów przeznaczonych na rynek lokalny, wysyłanych tradycyjnie do reszty państw Wspólnoty, eksportowanych do państw trzecich w ramach obrotu regionalnego lub tradycyjnej wymiany handlowej może być przedmiotem odrębnej prognozy bilansu.
Artykuł 3
Działanie systemu
1.
W ramach limitu ilościowego określonego w prognozie bilansu dostaw produkty przywożone do regionów peryferyjnych, a pochodzące bezpośrednio z państw trzecich i będące przedmiotem szczególnych przepisów w sprawie dostaw, nie podlegają opłatom celnym.
Produkty podlegające na obszarze celnym Wspólnoty procedurom uszlachetniania czynnego lub składu celnego uznawane są, dla potrzeb stosowania niniejszego tytułu, za produkty wwożone bezpośrednio z państw trzecich.
2.
Aby zapewnić pokrycie zapotrzebowania określonego zgodnie z art. 2 ust. 2 z uwzględnieniem cen i jakości oraz przy zachowaniu udziału Wspólnoty w dostawach, przyznaje się pomoc na dostarczanie do regionów peryferyjnych produktów pochodzących z zapasów publicznych, zgromadzonych w wyniku stosowania wspólnotowych środków interwencyjnych, lub produktów dostępnych na rynku Wspólnoty.
Kwota pomocy określana jest dla każdego rodzaju produktu z uwzględnieniem dodatkowych kosztów transportu do regionów peryferyjnych oraz cen stosowanych przy wywozie do państw trzecich, a w przypadku produktów przeznaczonych do przetworzenia lub dostarczanych jako środki produkcji rolnej – dodatkowych kosztów wynikających z wyspiarskiego charakteru i peryferyjnego położenia.
3.
Przepisy szczególne dotyczące dostaw wprowadza się w życie, biorąc pod uwagę zwłaszcza:
a) specyficzne potrzeby regionów peryferyjnych oraz, w przypadku produktów przeznaczonych do przetworzenia lub dostarczanych jako środki produkcji rolnej, przyjęte wymogi jakościowe;
b) wymianę handlową z resztą obszaru Wspólnoty;
c) gospodarczy aspekt przewidzianej pomocy.
4.
Wsparcie z tytułu przepisów szczególnych dotyczących dostaw uwarunkowane jest tym, czy korzyść gospodarcza związana ze zwolnieniem z cła przywozowego lub z pomocą faktycznie dotyczy odbiorcy końcowego.
Artykuł 4
Wywóz do państw trzecich oraz wysyłka do reszty obszaru Wspólnoty
1.
Produkty objęte przepisami szczególnymi dotyczącymi dostaw można wywozić do państw trzecich lub wysyłać do reszty obszaru Wspólnoty jedynie pod warunkami określonymi zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 26 ust. 2.
Warunki te obejmują w szczególności płatność ceł przywozowych za produkty, o których mowa w art. 3 ust. 1 i zwrot pomocy otrzymanej z tytułu przepisów szczególnych dotyczących dostaw w odniesieniu do produktów, o których mowa w art. 3 ust. 2.
Warunki te nie dotyczą wymiany handlowej między francuskimi departamentami zamorskimi.
2.
Ograniczenie, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy produktów, które powstały przez przetworzenie w regionach peryferyjnych produktów objętych pomocą z tytułu przepisów szczególnych dotyczących dostaw i które:
a) są wywożone do państw trzecich lub wysyłane do reszty obszaru Wspólnoty w granicy limitów ilościowych odpowiadających wysyłkom tradycyjnym i tradycyjnemu wywozowi.
Komisja określa te ilości zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 26 ust. 2, w oparciu o średnią wysyłek lub wywozu w latach 1989, 1990 i 1991,
b) są wywożone do państw trzecich w ramach regionalnej wymiany handlowej z zachowaniem miejsc przeznaczenia i warunków określonych zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 26 ust. 2,
c) są wysyłane z Azorów na Maderę i odwrotnie;
d) są wysyłane z Madery na Wyspy Kanaryjskie i odwrotnie.
Wywóz tych produktów nie podlega żadnej refundacji.
3.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 2 lit. a) następujące maksymalne kwoty cukru (kod CN 1701) mogą być w podanych latach wysyłane z Azorów do reszty obszaru Wspólnoty:
w roku 2006 : 3000 ton,
w roku 2007 : 2285 ton,
w roku 2008 : 1570 ton,
w roku 2009 : 855 ton.
Artykuł 5
Cukier
1. W okresie, o którym mowa w art. 10 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, cukier C, o którym mowa w art. 13 wspomnianego rozporządzenia, wywożony zgodnie z odpowiednimi przepisami rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2670/81 z dnia 14 września 1981 r. ustanawiającego szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące produkcji cukru przewyższającej kwotę [18] i wwożony w celach konsumpcyjnych na Maderę i Wyspy Kanaryjskie w postaci cukru białego o kodzie CN 1701 lub w celu poddania go rafinacji i przeznaczenia do konsumpcji – na Azory w postaci cukru surowego o kodzie CN 17011210, podlega, pod warunkami określonymi w niniejszym rozporządzeniu, systemowi zwolnień z ceł przywozowych do wysokości przewidzianej w prognozowanym bilansie dostaw, o którym mowa w art. 2 niniejszego rozporządzenia.
2.
Przy ocenie zapotrzebowania Azorów na cukier surowy uwzględnia się rozwój lokalnej produkcji buraka cukrowego.
Ilości objęte przepisami szczególnymi dotyczącymi dostaw ustalane są tak, by łączna ilość cukru rafinowanego rocznie na Azorach nie przekroczyła 10000 ton.
Artykuł 6
Przetwory mleczne
Na zasadzie odstępstwa od art. 2, w okresie od dnia 1 stycznia 2006 r. do dnia 31 grudnia 2009 r. Wyspy Kanaryjskie mogą być nadal zaopatrywane w przeznaczone od przetworzenia przemysłowego przetwory mleczne o kodach CN 19019099 i CN 21069092 w maksymalnych ilościach wynoszących odpowiednio 800 ton rocznie i 45 ton rocznie.
Pomoc udzielona na dostawę obu produktów ze Wspólnoty nie może przekraczać odpowiednio: 210 EUR za tonę i 59 EUR za tonę i zawarta jest w limicie, o którym mowa w art. 23.
Artykuł 7
Przywóz ryżu na Réunion
Przywóz do francuskiego departamentu zamorskiego Réunion produktów o kodach CN 100610, 100620 i 10064000, przeznaczonych do konsumpcji lokalnej, nie podlega żadnym cłom przywozowym.
Artykuł 8
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego systemu
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego tytułu ustalane są zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 26 ust. 2.
Zasady te określają zwłaszcza okoliczności, w jakich państwa członkowskie mogą zmieniać ilości produktów i środki przydzielane corocznie na różne produkty objęte przepisami szczególnymi dotyczącymi dostaw oraz, zależnie od potrzeb, ustalać zasady rządzące systemem pozwoleń na przywóz i dowodów dostawy.
TYTUŁ III
ŚRODKI WSPIERAJĄCE LOKALNĄ PRODUKCJĘ ROLNĄ
Artykuł 9
Programy wsparcia
1.
Ustanawia się wspólnotowe programy wsparcia regionów peryferyjnych, obejmujące środki szczególne na rzecz lokalnej produkcji rolnej, wchodzące w zakres stosowania części trzeciej tytuł II Traktatu.
2.
Wspólnotowe programy wsparcia ustanawia się na takim szczeblu geograficznym, jaki zainteresowane państwo członkowskie uzna za najwłaściwszy.
Programy te są opracowywane przez właściwe organy wyznaczone przez państwo członkowskie i po konsultacji z właściwymi organami i organizacjami na odpowiednim szczeblu lokalnym przedkładane przez to państwo Komisji.
3.
Dla każdego regionu peryferyjnego można przedstawić tylko jeden wspólnotowy program wsparcia.
Artykuł 10
Środki
Wspólnotowe programy wsparcia obejmują środki konieczne do zapewnienia ciągłości i rozwoju lokalnej produkcji rolnej w każdym z regionów peryferyjnych.
Artykuł 11
Zgodność i spójność
1.
Środki przyjmowane w ramach programów wsparcia muszą być zgodne z prawem wspólnotowym i spójne z innymi działami polityki wspólnotowej oraz ze środkami przyjmowanymi w ich zakresie.
2.
Należy zapewnić spójność pomiędzy środkami przyjmowanymi w ramach programów wsparcia a środkami wdrażanymi na mocy innych instrumentów wspólnej polityki rolnej – zwłaszcza w zakresie wspólnych organizacji rynków, rozwoju obszarów wiejskich, jakości produktów, dobrostanu zwierząt oraz ochrony środowiska.
W szczególności żaden ze środków przyjmowanych na mocy niniejszego rozporządzenia nie może być finansowany jako:
a) dodatkowe wsparcie na rzecz systemów premii lub pomocy ustanowionych w ramach wspólnej organizacji jakiegokolwiek rynku, o ile nie zajdą wyjątkowe, obiektywnie uzasadnione okoliczności;
b) wsparcie na rzecz projektów badawczych, działań je wspierających lub działań podlegających finansowaniu wspólnotowemu na mocy decyzji Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [19],
c) wsparcie na rzecz działań, do których ma zastosowanie rozporządzenie (WE) nr 1257/1999 oraz rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) [20].
Artykuł 12
Treść wspólnotowych programów wsparcia
Wspólnotowy program wsparcia zawiera:
a) ilościowy opis stanu produkcji rolnej danego rodzaju w danym momencie, uwzględniający dostępne wyniki ocen oraz ilustrujący rozbieżności, braki i potencjalne możliwości rozwoju, uruchomione środki finansowe oraz zasadnicze rezultaty działań podjętych na mocy rozporządzeń (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001 oraz (WE) nr 1454/2001;
b) opis proponowanej strategii działania, przyjęte priorytety i cele ilościowe, jak również ocenę spodziewanych skutków gospodarczych, ekologicznych i społecznych, m.in. w dziedzinie zatrudnienia;
c) opis zamierzonych działań, zwłaszcza systemów pomocy służących wprowadzeniu w życie programu i ewentualnie informacje o potrzebach w zakresie badań, projektów pokazowych, szkoleń lub pomocy technicznej w związku z przygotowaniem, wdrażaniem i dostosowywaniem danych środków;
d) harmonogram wprowadzania tych środków w życie oraz ogólne orientacyjne zestawienie finansowe środków, które mają zostać uruchomione;
e) dowód na wzajemną zgodność i spójność różnych środków objętych programami, jak również zdefiniowane kryteria i wskaźniki ilościowe służące monitorowaniu i ocenie;
f) działania podjęte w celu skutecznego i odpowiedniego wdrożenia programów – m.in. w zakresie kampanii informacyjnej, monitorowania i oceny – oraz określone wskaźniki ilościowe służące ocenie, a także przepisy dotyczące kontroli i kar;
g) wskazanie właściwych organów i jednostek odpowiedzialnych za wprowadzenie w życie programu, jak również wskazanie odnośnych, wyznaczonych na odpowiednich szczeblach, organów i powiązanych z nimi jednostek, a także partnerów społeczno-ekonomicznych wraz z wynikami przeprowadzonych konsultacji.
Artykuł 13
Monitorowanie
Procedury oraz wskaźniki fizyczne i finansowe zapewniające skuteczne monitorowanie realizacji wspólnotowych programów wsparcia są ustalane zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 26 ust. 2.
TYTUŁ IV
ŚRODKI TOWARZYSZĄCE
Artykuł 14
Znak graficzny
1.
W celu szerzenia wiedzy o wysokiej jakości produktach rolnych, naturalnych lub przetworzonych, specyficznych dla regionów peryferyjnych, oraz w celu propagowania ich konsumpcji ustanawia się znak graficzny.
2.
Warunki używania znaku graficznego, o którym mowa w ust. 1, są proponowane przez zainteresowane organizacje handlowe.
Władze krajowe przekazują te propozycje wraz ze swoją opinią Komisji do zatwierdzenia.
Używanie znaku jest nadzorowane przez określone władze publiczne lub organ zaaprobowany przez właściwe władze krajowe.
Artykuł 15
Rozwój obszarów wiejskich
1. Bez uszczerbku dla art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999, całkowita wartość pomocy regionom peryferyjnym na rzecz inwestycji promujących zwłaszcza dywersyfikację, restrukturyzację bądź reorientację ku gospodarce rolnej opartej na zasadach zrównoważonego rozwoju w gospodarstwach o niewielkiej skali produkcji, która to wartość ma zostać określona w uzupełnieniach programów wspomnianych w art. 18 ust. 3 oraz w art. 19 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiającego przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych [21], może wynieść maksymalnie 75 % wartości kwalifikujących się inwestycji.
2. Bez uszczerbku dla art. 28 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999, całkowita wartość pomocy regionom peryferyjnym na rzecz inwestycji w przedsiębiorstwa zajmujące się przetwarzaniem i wprowadzaniem na rynek produktów rolnych pochodzących głównie z produkcji lokalnej w sektorach, które mają zostać określone w uzupełnieniach programów wspomnianych w art. 18 ust. 3 oraz w art. 19 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999, może wynieść maksymalnie 65 % wartości kwalifikujących się inwestycji. Dla małych i średnich przedsiębiorstw całkowita kwota takiej pomocy może wynieść, pod tymi samymi warunkami, maksymalnie 75 %.
3. Ograniczenie przewidziane w art. 29 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 nie ma zastosowania do lasów zwrotnikowych, podzwrotnikowych i obszarów leśnych na terytorium francuskich departamentów zamorskich, Azorów i Madery.
4. Bez uszczerbku dla art. 24 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999, maksymalne kwoty roczne przysługujące z tytułu pomocy wspólnotowej, przewidziane w Załączniku do wspomnianego rozporządzenia, mogą zostać zwiększone do ich dwukrotnej wartości z przeznaczeniem na ochronę jezior na Azorach oraz zachowanie krajobrazu i tradycyjnych cech gruntów rolnych, w szczególności kamiennych murów podtrzymujących tarasy na Maderze.
5.
Opis działań zaplanowanych na mocy niniejszego artykułu jest, w razie konieczności, włączany do programów określonych w art. 18 i 19 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 i dotyczących przedmiotowych regionów.
Artykuł 16
Pomoc państwowa
1.
W odniesieniu do produktów rolnych określonych w załączniku I do Traktatu, do których mają zastosowanie art. 87, 88 i 89 wspomnianego Traktatu, Komisja może zezwolić na udzielanie finansowego wsparcia w sektorach: produkcji, przetwórstwa i sprzedaży wspomnianych produktów w celu złagodzenia ograniczeń produkcji rolnej specyficznych dla regionów peryferyjnych, a wynikających z oddalenia, wyspiarskiego charakteru i peryferyjnego położenia.
2.
Państwa Członkowskie mogą przyznać dodatkowe środki finansowe na realizację wspólnotowych programów wsparcia, o których mowa w tytule III niniejszego rozporządzenia.
W takim przypadku pomoc państwowa podlega zgłoszeniu przez państwa członkowskie i zatwierdzeniu przez Komisję, zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, jako część wspomnianych programów.
Tak zgłoszona pomoc uznawana jest za zgłoszoną w rozumieniu art. 88 ust. 3 zdanie pierwsze Traktatu.
Artykuł 17
Programy ochrony roślin
1.
Francja i Portugalia przedstawiają Komisji programy walki z organizmami szkodliwymi dla roślin i produktów roślinnych odpowiednio we francuskich departamentach zamorskich oraz na Azorach i Maderze.
Programy te określają w szczególności zamierzone cele, przewidywane działania, czas ich trwania oraz koszt.
Programy przedstawione w myśl niniejszego artykułu nie dotyczą ochrony bananów.
2.
Udział Wspólnoty w finansowaniu programów przewidzianych w ust. 1 opiera się na technicznej analizie sytuacji w przedmiotowych regionach.
3.
Finansowy udział Wspólnoty, o którym mowa w ust. 2, oraz kwota pomocy, określane są zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 26 ust. 1 i 3.
Środki kwalifikujące się do finansowania wspólnotowego są określane zgodnie z tą samą procedurą.
Wspomniany udział może pokryć do 60 % kwalifikujących się wydatków we francuskich departamentach francuskich i do 75 % takich wydatków na Azorach i Maderze.
Płatność dokonywana jest na podstawie dokumentacji przedłożonej przez władze Francji i Portugalii.
W razie konieczności Komisja może zorganizować kontrole i zlecić ich przeprowadzenie ekspertom, jak to określono w art. 21 dyrektywy Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie [22].
Artykuł 18
Wino
1. Tytuł II rozdział II oraz tytuł III rozdziały I i II rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [23], jak również rozdział III rozporządzenia Komisji (WE) nr 1227/2000 z dnia 31 maja 2000 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina, w odniesieniu do potencjału produkcyjnego [24] nie mają zastosowania do Azorów i Madery.
2. Bez uszczerbku dla art. 19 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, winogrona pochodzące z zabronionych hybrydowych szczepów winorośli, należących do bezpośredniego producenta wina z nich wytwarzanego (Noah, Othello, Isabelle, Jacquez, Clinton, Herbemont), zebrane na obszarze Azorów i Madery, mogą zostać użyte do produkcji wina, obrót którym dozwolony jest jedynie na tym obszarze.
Do dnia 31 grudnia 2013 r. Portugalia stopniowo zlikwiduje winnice obsadzone zabronionymi hybrydowymi szczepami winorośli, należącymi do bezpośredniego producenta wina z nich wytwarzanego, korzystając w uzasadnionych przypadkach ze wsparcia przewidzianego w tytule II rozdział III rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.
Portugalia corocznie powiadamia Komisję o postępie prac w zakresie przekształcania i restrukturyzacji obszarów obsadzonych zabronionymi hybrydowymi szczepami winorośli, należącymi do bezpośredniego producenta wina z nich wytwarzanego, których uprawa jest zakazana.
3. Tytułu II rozdział II oraz tytuł III rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, jak również rozdział III rozporządzenia (WE) nr 1227/2000 nie mają zastosowania do Wysp Kanaryjskich, z wyjątkiem możliwości destylacji interwencyjnej, o której mowa w art. 30 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, w przypadku wyjątkowego zakłócenia rynku w wyniku problemów związanych z jakością.
Artykuł 19
Mleko
1.
Od sezonu 1999/2000 dla potrzeb rozdzielenia opłaty wyrównawczej między producentów, o których mowa w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1788/2003, za producentów, którzy przyczynili się do przekroczenia krajowych ilości referencyjnych, uznaje się tylko tych producentów w rozumieniu art. 5 lit. c), którzy mają swoją siedzibę oraz produkują na Azorach i którzy sprzedają ilości przekraczające przyznaną im ilość referencyjną powiększoną o wartość procentową, o której mowa w niniejszym ustępie akapit trzeci.
Opłata wyrównawcza przysługuje za ilości przekraczające ilość referencyjną powiększoną o wspomnianą wyżej wartość procentową, po rozdzieleniu niewykorzystanych ilości, zawartych w wynikającym z takiego powiększenia przedziale, pomiędzy wszystkich producentów w rozumieniu art. 5 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1788/2003, mających swoją siedzibę i produkujących na Azorach, proporcjonalnie do ilości referencyjnej przyznanej każdemu z nich.
Wartość procentowa, o której mowa w akapicie pierwszym, jest równa ilorazowi pomiędzy wartością 73000 t – w sezonach od 1999/2000 do 2004/2005 i 23000 t – począwszy od sezonu 2005/2006, a łączną wartością ilości referencyjnych przypadających na każde gospodarstwo 31 marca 2000 r.
Odsetek ten dotyczy tylko ilości referencyjnych przypadających na gospodarstwo 31 marca 2000 r.
2.
Po rozdzieleniu, o którym mowa w ust. 1, ilości mleka lub ekwiwalentu mleka sprzedawane powyżej ilości referencyjnych, ale w ramach wartości procentowej, o której mowa w tym samym ustępie, są pomijane przy określaniu ewentualnego przekroczenia przez Portugalię przyznanej ilości referencyjnej, obliczanego zgodnie z art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1788/2003.
3.
System opłat wyrównawczych dotyczący producentów mleka krowiego, przewidziany w rozporządzeniu (WE) nr 1788/2003, nie ma zastosowania do francuskich departamentów zamorskich ani, w granicach 4000 ton mleka produkcji lokalnej, do Madery.
4.
Bez uszczerbku dla art. 2 i 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2597/97 z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającego dodatkowe zasady w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych w odniesieniu do mleka spożywczego [25] i w granicach potrzeb konsumpcji lokalnej, zezwala się na Maderze na produkcję regenerowanego mleka UHT z mleka w proszku pochodzenia wspólnotowego, pod warunkiem że środek ten zapewnia zbieranie i zbyt mleka produkowanego na miejscu.
Wspomniany produkt jest przeznaczony wyłącznie do konsumpcji lokalnej.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego ustępu przyjmowane są zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 26 ust. 2.
Zasady te określą zwłaszcza ilość produkowanego na miejscu mleka świeżego przed wykorzystaniem go do produkcji regenerowanego mleka UHT, o którym mowa w akapicie pierwszym.
Artykuł 20
Hodowla zwierząt
1.
Dopóki pogłowie młodych samców bydła nie osiągnie poziomu zapewniającego utrzymanie i rozwój lokalnej produkcji mięsa we francuskich departamentach zamorskich i na Maderze, zezwala się na przywóz bez opłat celnych, o których mowa w art. 30 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999, bydła na opas na miejscu pochodzącego z państw trzecich i przeznaczonego do konsumpcji we francuskich departamentach zamorskich i na Maderze.
Artykuł 3 ust. 4 i art. 4 ust. 1 mają zastosowanie w odniesieniu do zwierząt objętych zwolnieniem z opłat, o którym mowa w niniejszym ustępie akapit pierwszy.
2.
Liczba zwierząt objętych zwolnieniem, o którym mowa w ust. 1, jest określana, gdy ich przywóz jest uzasadniony rozwojem produkcji lokalnej.
Ilości te, jak również szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu, obejmujące zwłaszcza minimalny okresu opasu, ustalane są zgodnie z procedurą określoną w art. 26 ust. 2.
Zwierzęta te przeznaczane są w pierwszej kolejności dla producentów posiadających co najmniej 50 % zwierząt opasowych pochodzenia lokalnego.
3. W przypadku zastosowania art. 67 i art. 68 ust. 2 lit. a) ppkt i) rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 Portugalia może zredukować krajowy pułap płatności przysługujących za mięso owcze i kozie oraz premii przysługujących z tytułu krów mamek. W takim przypadku zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 26 ust. 2, odnośna kwota ulega przeniesieniu z pułapów ustalonych poprzez zastosowanie przywołanych wyżej przepisów do środków alokowanych zgodnie z art. 23 ust. 2 tiret drugie.
Artykuł 21
Pomoc państwa na rzecz produkcji tytoniu
Hiszpanii zezwala się niniejszym na przyznanie pomocy na rzecz produkcji tytoniu na Wyspach Kanaryjskich, uzupełniającej premię ustanowioną w tytule I rozporządzenia Rady (EWG) nr 2075/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku surowca tytoniowego [26].
Przyznanie takiej pomocy nie może powodować nierównego traktowania poszczególnych producentów na obszarze archipelagu.
Kwota tej pomocy nie może przekroczyć 2980,62 EUR za tonę.
Pomoc dodatkowa jest wypłacana za ilości nieprzekraczające 10 ton rocznie.
Artykuł 22
Zwolnienie tytoniu z opłat celnych
1.
Żadne opłaty celne nie są pobierane za surowiec tytoniowy i tytoń przemysłowy przywożone bezpośrednio na Wyspy Kanaryjskie i należące odpowiednio do poniższych kategorii:
a) CN 2401; oraz
b) następujących pozycji:
- 240110 tytoń nieodżyłowany,
- 240120 tytoń częściowo lub całkowicie odżyłowany,
- ex240120 pokrywy cygar na podporach, w belach, przeznaczone do produkcji tytoniu,
- 240130 odpady tytoniowe,
- ex240210 cygara niewykończone bez opakowań,
- ex240310 tytoń cięty (docelowe mieszanki tytoniu do produkcji papierosów, cygaretek i cygar),
- ex240391 tytoń homogenizowany i odtworzony, również w postaci liści i wstęg,
- ex240399 tytoń ekspandowany.
Przewidziane w akapicie pierwszym zwolnienie ma zastosowanie do produktów przeznaczonych do produkcji tytoniu na miejscu, w granicach rocznego limitu przywozu wynoszącego 20000 ton wyrażonych jako ekwiwalent odżyłowanego surowca tytoniowego.
2.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu są przyjmowane zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 26 ust. 2.
TYTUŁ V
PRZEPISY FINANSOWE
Artykuł 23
Środki finansowe
1. Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu – z wyjątkiem tych, o których mowa w art. 15 – stanowią interwencję mającą na celu stabilizację rynków rolnych w rozumieniu art. 2 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1258/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [27] w okresie do dnia 31 grudnia 2006 r. Począwszy od dnia 1 stycznia 2007 r., te same środki stanowią interwencję w zakresie regulacji rynków rolnych w rozumieniu art. 3 ust. lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [28].
2.
Wspólnota finansuje działania przewidziane w tytułach II i III niniejszego rozporządzenia do wysokości kwoty rocznej równej:
dla francuskich departamentów zamorskich : 84,7 milionów EUR,
dla Azorów i Madery : 77,3 milionów EUR,
dla Wysp Kanaryjskich : 127,3 milionów EUR.
3.
Kwoty przyznawane rocznie na poczet programów przewidzianych w tytule II nie mogą przekraczać kwot następujących:
dla francuskich departamentów zamorskich : 20,7 milionów EUR,
dla Azorów i Madery : 17,7 milionów EUR,
dla Wysp Kanaryjskich : 72,7 milionów EUR.
4.
W roku 2006 kwoty przyznawane rocznie, o których mowa w ust. 2 i 3, ulegają pomniejszeniu o kwotę wszelkich wydatków poniesionych na mocy środków wprowadzonych w życie zgodnie z rozporządzeniami, o których mowa w art. 29.
TYTUŁ VI
PRZEPISY OGÓLNE I KOŃCOWE
Artykuł 24
1.
Najpóźniej do dnia 14 kwietnia 2006 r.
Państwa Członkowskie przedstawiają Komisji projekt całościowego programu w ramach przyznanych środków, o których mowa w art. 23 ust. 2 i 3.
Projekt ten obejmuje: projekt prognozowanego bilansu dostaw, o którym mowa w art. 2 ust. 2, z wyszczególnieniem produktów, ich ilości i kwot pomocy zapewniającej zaopatrzenie z obszaru Wspólnoty oraz projekt programu wspierania produkcji lokalnej, o którym mowa w art. 9 ust. 1.
2.
Komisja ocenia proponowane programy całościowe oraz podejmuje decyzję o ich ewentualnym zatwierdzeniu najpóźniej w terminie czterech miesięcy od ich przedłożenia przez Państwa Członkowskie, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 26 ust. 2.
3.
Stosowanie każdego z całościowych programów rozpoczyna się z dniem, w którym Komisja powiadamia dane państwo członkowskie o ich zatwierdzeniu.
Artykuł 25
Zasady stosowania
Środki konieczne do wprowadzenia w życie niniejszego rozporządzenia przyjmowane są zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 26 ust. 2.
Obejmują one zwłaszcza:
- okoliczności, w jakich Państwa Członkowskie mogą zmieniać ilości i pułapy pomocy na rzecz zaopatrzenia, jak i działania wspierające i przeznaczenie środków przydzielonych na wsparcie produkcji lokalnej,
- przepisy określające minimalną charakterystykę kontroli i kar, jakie mają być stosowane przez państwa członkowskie,
- określenie środków i kwot kwalifikujących się na mocy art. 23 ust. 1 na przeprowadzenie badań, projektów pokazowych, szkoleń lub dostarczenie pomocy technicznej, o których mowa w art. 12 lit. c) oraz maksymalny poziom finansowania takich środków wyrażony jako odsetek całkowitej kwoty każdego programu.
Artykuł 26
Komitet Zarządzający
1.
Komisję wspomaga Komitet Zarządzający ds. Płatności Bezpośrednich ustanowiony na mocy art. 144 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, za wyjątkiem realizacji art. 15 niniejszego rozporządzenia, którego realizację wspomaga Komitet ds. Struktury Agrarnej i Rozwoju Wsi ustanowiony na mocy art. 50 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 i realizacji art. 17 niniejszego rozporządzenia, którego realizację wspomaga Stały Komitet ds. Zdrowia Roślin ustanowiony decyzją 76/894/EWG [29].
2.
Odniesienie do niniejszego ustępu oznacza, że zastosowanie mają art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres przewidziany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE wynosi jeden miesiąc.
3.
Odniesienie do niniejszego ustępu oznacza, że zastosowanie mają art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres przewidziany w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE wynosi trzy miesiące.
Artykuł 27
Środki krajowe
Państwa członkowskie podejmują niezbędne działania zapewniające przestrzeganie niniejszego rozporządzenia, w szczególności w kwestiach dotyczących kontroli i kar administracyjnych, oraz informują o nich Komisję.
Artykuł 28
Powiadomienia i sprawozdania
1.
Corocznie w terminie do dnia 15 lutego państwa członkowskie powiadamiają Komisję o udostępnionych im środkach, które zamierzają przeznaczyć w roku kolejnym na realizację programów przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu.
2.
Corocznie w terminie do dnia 31 lipca państwa członkowskie przekazują Komisji sprawozdanie za rok poprzedni dotyczące realizacji działań przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu.
3.
W terminie do dnia 31 grudnia 2009 r., a następnie co pięć lat Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie sprawozdanie ogólne obrazujące wpływ działań przeprowadzonych na mocy niniejszego rozporządzenia, uzupełnione w razie konieczności o odpowiednie propozycje.
Artykuł 29
Uchylenia
Niniejszym uchyla się rozporządzenia (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001 i (WE) nr 1454/2001.
Odniesienia do rozporządzeń uchylonych należy rozumieć jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia i odczytywać zgodnie z tabelą korelacji zamieszczoną w załączniku I.
Artykuł 30
Środki przejściowe
Komisja może przyjąć, zgodnie z procedurą określoną w art. 26 ust. 2, konieczne środki przejściowe zapewniające płynne przejście między systemem obowiązującym w roku 2005 a systemem opartym na środkach ustanowionych niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 31
Zmiany w rozporządzeniu (WE) nr 1782/2003
W rozporządzeniu (WE) nr 1782/2003 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 70 wprowadza się następujące zmiany:
a) ust. 1 lit. b) otrzymuje następujące brzmienie:
"b) wszystkich innych płatności bezpośrednich wyszczególnionych w załączniku VI przyznawanych rolnikom w okresie referencyjnym we francuskich departamentach zamorskich, na Azorach i Maderze, Wyspach Kanaryjskich i na wyspach Morza Egejskiego oraz płatności bezpośrednich przyznawanych w okresie referencyjnym na mocy art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2019/93.";
b) ust. 2 akapit pierwszy otrzymuje następujące brzmienie:
"2. Bez uszczerbku dla przepisów art. 6 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, państwa członkowskie przyznają płatności bezpośrednie, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, w ramach limitu pułapów ustalonych zgodnie z art. 64 ust. 2 niniejszego rozporządzenia, na warunkach określonych w tytule IV rozdziały 3, 6 i 7–13 niniejszego rozporządzenia oraz w art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2019/93.";
2) artykuł 71 ust. 2 akapit pierwszy otrzymuje następujące brzmienie:
"2. Bez uszczerbku dla przepisów art. 70 ust. 2 niniejszego rozporządzenia, w okresie przejściowym dane państwo członkowskie stosuje płatności bezpośrednie, o których mowa w załączniku VI, na warunkach określonych, odpowiednio, w tytule IV rozdziały 3, 6 i 7–13 niniejszego rozporządzenia oraz w art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, w ramach pułapów budżetowych odpowiadających składowej tych płatności bezpośrednich w pułapie krajowym, o którym mowa w art. 41 niniejszego rozporządzenia, ustalonym zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 144 ust. 2 niniejszego rozporządzenia.";
3) W załącznikach I i VI wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 32
Zmiany w rozporządzeniu (WE) nr 1785/2003
W rozporządzeniu (WE) nr 1785/2003 wprowadza się następujące zmiany:
1) skreśla się art. 5;
2) w art. 11 skreśla się ust. 3.
Artykuł 33
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
W odniesieniu do danego państwa członkowskiego ma ono jednak zastosowanie, począwszy od dnia, w którym Komisja notyfikuje zatwierdzenie całościowego programu, o którym mowa w art. 24 ust. 1, co jednak nie dotyczy stosowania art. 24, 25, 26, 27 i 30, które mają zastosowanie od dnia wejścia rozporządzenia w życie, oraz art. 4 ust. 3, który ma zastosowanie od dnia 1 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 248/2006
z dnia 13 lutego 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 14 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 249/2006
z dnia 13 lutego 2006 r.
zmieniające rozporządzenia (WE) nr 2430/1999, (WE) nr 937/2001, (WE) nr 1852/2003 i (WE) nr 1463/2004 w odniesieniu do warunków dopuszczenia niektórych dodatków paszowych należących do grupy kokcydiostatyków i innych środków farmaceutycznych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 13 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 przewiduje możliwość zmiany warunków zezwolenia na dodatek na wniosek posiadacza zezwolenia.
(2) Rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2430/1999 [2] stosowanie dodatku bromowodór halofuginonu 6 g/kg ("Stenorol") należącego do grupy "Kokcydiostatyki i inne środki farmaceutyczne" zostało dopuszczone na 10 lat dla kurcząt odchowywanych na nioski.
Zezwolenie było połączone z osobą odpowiedzialną za wprowadzanie dodatku do obrotu.
(3) Rozporządzeniem Komisji (WE) nr 937/2001 [3] stosowanie dodatku salinomycyna – sól sodowa 120 g/kg ("Sacox 120") należącego do grupy "Kokcydiostatyki i inne środki farmaceutyczne" zostało dopuszczone na 10 lat dla królików przeznaczonych do tuczu.
Zezwolenie było połączone z osobą odpowiedzialną za wprowadzanie dodatku do obrotu.
(4) Rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1852/2003 [4] stosowanie dodatku salinomycyna – sól sodowa 120 g/kg ("Sacox 120 microGranulate") należącego do grupy "Kokcydiostatyki i inne środki farmaceutyczne" zostało dopuszczone na 10 lat dla kurcząt odchowywanych na nioski.
Zezwolenie było połączone z osobą odpowiedzialną za wprowadzanie dodatku do obrotu.
(5) Rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1463/2004 [5] stosowanie dodatku salinomycyna – sól sodowa 120 g/kg ("Sacox 120 microGranulate") należącego do grupy "Kokcydiostatyki i inne środki farmaceutyczne" zostało dopuszczone na 10 lat dla kurcząt przeznaczonych do tuczu.
Zezwolenie było połączone z osobą odpowiedzialną za wprowadzanie dodatku do obrotu i zamieniało poprzednie zezwolenie na ten dodatek, które nie było połączone z żadną konkretną osobą.
(6) Posiadacze zezwoleń, Hoechst Roussel Vet GmbH and Intervet International bv, złożyli wnioski na mocy art. 13 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 proponując zmianę nazwiska osoby odpowiedzialnej za wprowadzanie do obrotu dodatków, o których mowa w motywach 2–5. Wraz z wnioskiem zostały przedłożone dane świadczące o tym, że z mocą od dnia 1 sierpnia 2005 r. prawa do obrotu tymi dodatkami zostały przekazane Huvepharma nv.
(7) Przepisanie zezwolenia na dodatek połączonego z osobą odpowiedzialną za wprowadzanie go do obrotu na inną osobę stanowi procedurę czysto administracyjną i nie wymaga przeprowadzenia ponownej oceny dodatków.
Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności został powiadomiony o wniosku.
(8) Aby umożliwić Huvepharma nv korzystanie ze swoich praw własności, konieczne jest dokonanie odpowiedniej zmiany nazwiska osoby odpowiedzialnej za wprowadzanie dodatków do obrotu.
(9) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenia (WE) nr 2430/1999, (WE) nr 937/2001, (WE) nr 1852/2003 i (WE) nr 1463/2004.
(10) Należy przewidzieć okres przejściowy, w którym istniejące zapasy będą mogły zostać zużyte.
(11) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 2430/1999 w kolumnie 2 dla pozycji dotyczącej E 764 wyrazy "Hoechst Roussel Vet GmbH" zastępuje się wyrazami "Huvepharma nv".
Artykuł 2
W załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 937/2001 w kolumnie 2 dla pozycji dotyczącej E 766 wyrazy "Intervet International bv" zastępuje się wyrazami "Huvepharma nv".
Artykuł 3
W Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1852/2003 w kolumnie 2 dla pozycji dotyczącej E 766 wyrazy "Intervet International bv" zastępuje się wyrazami "Huvepharma nv".
Artykuł 4
W Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1463/2004 w kolumnie 2 dla pozycji dotyczącej E 766 wyrazy "Intervet International bv" zastępuje się wyrazami "Huvepharma nv".
Artykuł 5
Istniejące zapasy zgodne z przepisami mającymi zastosowanie przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia mogą być w dalszym ciągu wprowadzane do obrotu i stosowane do dnia 31 lipca 2006 r.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 250/2006
z dnia 13 lutego 2006 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 560/2005 nakładające określone szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 560/2005 z dnia 12 kwietnia 2005 r. nakładające określone szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej [1], w szczególności jego art. 11 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 560/2005 wymienia osoby fizyczne i prawne oraz jednostki objęte zamrożeniem funduszy i środków ekonomicznych zgodnie z tym rozporządzeniem.
(2) Dnia 7 lutego 2006 r. Komitet ds. Sankcji Rady Bezpieczeństwa ONZ podjął decyzję dotyczącą pierwszej listy trzech osób fizycznych, względem których należy stosować zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych.
Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik I.
(3) W celu zapewnienia, że środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są skuteczne, musi ono wejść w życie w trybie natychmiastowym,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 560/2005 zostaje zmieniony zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 251/2006
z dnia 14 lutego 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 15 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 252/2006
z dnia 14 lutego 2006 r.
w sprawie stałego zezwolenia na niektóre dodatki paszowe oraz tymczasowych zezwoleń na nowe zastosowanie niektórych już dopuszczonych dodatków paszowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotyczącą dodatków paszowych [1], w szczególności jej art. 3, art. 9d ust. 1 i art. 9e ust. 1,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie dodatków paszowych w żywieniu zwierząt [2], w szczególności jego art. 25,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 przewiduje zezwalanie na dodatki paszowe w żywieniu zwierząt.
(2) Artykuł 25 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 ustanawia środki przejściowe odnoszące się do wniosków o dopuszczenie dodatków paszowych, które zostały złożone zgodnie z dyrektywą 70/524/EWG przed terminem stosowania rozporządzenia (WE) nr 1831/2003.
(3) Wnioski o dopuszczenie dodatków paszowych określonych w załącznikach do niniejszego rozporządzenia zostały złożone przed terminem stosowania rozporządzenia (WE) nr 1831/2003.
(4) Wstępne uwagi na temat tych wniosków, zgodnie z art. 4 ust. 4 dyrektywy 70/524/EWG, zostały przekazane Komisji przed terminem stosowania rozporządzenia (WE) nr 1831/2003. Wnioski te powinny zatem być nadal traktowane zgodnie z art. 4 dyrektywy 70/524/EWG.
(5) Stosowanie preparatu zawierającego mikroorganizmy z grupy Enterococcus faecium NCIMB 10415 zostało po raz pierwszy tymczasowo dopuszczone dla prosiąt rozporządzeniem Komisji (WE) nr 866/1999 [3].
Przedłożono nowe dane dla poparcia wniosku o zezwolenie bez ograniczeń czasowych na ten preparat zawierający mikroorganizmy.
Z przeprowadzonej oceny wynika, że spełnione zostały warunki takiego dopuszczenia określone w art. 3a dyrektywy 70/524/EWG.
W związku z tym należy zezwolić na stosowanie preparatu zawierającego mikroorganizmy, wymienionego w załączniku I, bez ograniczeń czasowych.
(6) Stosowanie preparatu enzymatycznego z 3-fitazy wytwarzanej przez Trichoderma reesei (CBS 528.94) zostało po raz pierwszy tymczasowo dopuszczone dla kurcząt przeznaczonych na tucz rozporządzeniem Komisji (WE) nr 418/2001 [4].
Przedłożono nowe dane dla poparcia wniosku o zezwolenie bez ograniczeń czasowych na ten preparat enzymatyczny.
Z przeprowadzonej oceny wynika, że spełnione zostały warunki takiego dopuszczenia określone w art. 3a dyrektywy 70/524/EWG.
W związku z tym należy zezwolić na stosowanie preparatu enzymatycznego, wymienionego w załączniku II, bez ograniczeń czasowych.
(7) Stosowanie preparatu enzymatycznego z 3-fitazy wytwarzanej przez Trichoderma reesei (CBS 528.94) zostało po raz pierwszy tymczasowo dopuszczone dla macior i indyków przeznaczonych na tucz rozporządzeniem Komisji (WE) nr 358/2005 [5].
Stosowanie preparatu zostało dopuszczone bez ograniczeń czasowych dla tuczników i prosiąt rozporządzeniem Komisji (WE) nr 943/2005 [6].
Przedłożono nowe dane na poparcie wniosku o rozszerzenie dopuszczenia do użytku tego preparatu enzymatycznego w odniesieniu do kur niosek.
Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) przedstawił opinię na temat stosowania tego preparatu, w której stwierdził, że preparat nie stwarza zagrożenia dla tej dodatkowej kategorii zwierząt.
Z przeprowadzonej oceny wynika, że spełnione zostały warunki dopuszczenia tego preparatu do takiego stosowania określone w art. 9e ust. 1 dyrektywy 70/524/EWG.
Preparat enzymatyczny określony w załączniku III powinien zatem zostać tymczasowo dopuszczony do użytku na okres czterech lat.
(8) Stosowanie preparatu enzymatycznego z endo-1,3(4)-beta-glukanazy wytwarzanej przez Trichoderma longibrachiatum (ATCC 2106) i z endo-1,4-beta-ksylanazy wytwarzanej przez Trichoderma longibrachiatum (ATCC 2105) zostało dopuszczone bez ograniczeń czasowych dla tuczników rozporządzeniem Komisji (WE) nr 833/2005 [7].
Przedłożono nowe dane na poparcie wniosku o rozszerzenie dopuszczenia do użytku tego preparatu enzymatycznego również w odniesieniu do prosiąt.
Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) przedstawił opinię na temat stosowania tego preparatu, w której stwierdził, że preparat nie stwarza zagrożenia dla tej dodatkowej kategorii zwierząt.
Z przeprowadzonej oceny wynika, że spełnione zostały warunki dopuszczenia tego preparatu do takiego stosowania określone w art. 9e ust. 1 dyrektywy 70/524/EWG.
Preparat enzymatyczny określony w załączniku III powinien zatem zostać tymczasowo dopuszczony do użytku na okres czterech lat.
(9) Stosowanie preparatu enzymatycznego z endo-1,3(4)-beta-glukanazy wytwarzanej przez Aspergillus aculeatus (CBS 589.94), endo-1,4-beta-glukanazy wytwarzanej przez Trichoderma longibrachiatum (CBS 592.94), alfa-amylazy wytwarzanej przez Bacillus amyloliquefaciens (DSM 9553), bacylolizyny wytwarzanej przez Bacillus amyloliquefaciens (DSM 9554), i endo-1,4-beta-ksylanazy wytwarzanej przez Trichoderma viride (NIBH FERM BP 4842) zostało po raz pierwszy tymczasowo dopuszczone dla prosiąt rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2437/2000 [8].
Stosowanie preparatu zostało dopuszczone bez ograniczeń czasowych dla kurcząt przeznaczonych na tucz rozporządzeniem (WE) nr 358/2005.
Przedłożono nowe dane na poparcie wniosku o rozszerzenie dopuszczenia do użytku tego preparatu enzymatycznego w odniesieniu do indyków przeznaczonych na tucz.
Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) przedstawił opinię na temat stosowania tego preparatu, w której stwierdził, że preparat nie stwarza zagrożenia dla tej dodatkowej kategorii zwierząt.
Z przeprowadzonej oceny wynika, że spełnione zostały warunki dopuszczenia tego preparatu do takiego stosowania określone w art. 9e ust. 1 dyrektywy 70/524/EWG.
Preparat enzymatyczny określony w załączniku III powinien zatem zostać tymczasowo dopuszczony do użytku na okres czterech lat.
(10) Z oceny wyżej wymienionych wniosków wynika, że należy wprowadzić wymóg stosowania pewnych procedur, mających na celu ochronę pracowników przed kontaktem z dodatkami określonymi w załącznikach.
Ochronę taką należy zapewnić poprzez zastosowanie dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy [9].
(11) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zezwala się na stosowanie bez ograniczeń czasowych preparatu należącego do grupy "mikroorganizmy", opisanego w załączniku I, jako dodatku w żywieniu zwierząt na warunkach określonych w tym załączniku.
Artykuł 2
Zezwala się na stosowanie bez ograniczeń czasowych preparatu należącego do grupy "enzymy", opisanego w załączniku II, jako dodatku w żywieniu zwierząt na warunkach określonych w tym załączniku.
Artykuł 3
Tymczasowo zezwala się na stosowanie przez okres czterech lat preparatów należących do grupy "enzymy", opisanych w załączniku III, jako dodatków w żywieniu zwierząt na warunkach określonych w tym załączniku.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 253/2006
z dnia 14 lutego 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do szybkich testów i środków zwalczania TSE u owiec i kóz
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiające przepisy dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych pasażowalnych encefalopatii gąbczastych [1], w szczególności jego art. 23 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 999/2001 określa zasady dotyczące zwalczania pasażowalnych encefalopatii gąbczastych (TSE) po potwierdzeniu obecności TSE w stadzie owiec lub kóz i ustanawia wykaz szybkich testów zatwierdzonych w celu monitorowania TSE.
(2) Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 999/2001, zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 260/2003 [2], niektóre środki zostały zastosowane przed dniem 1 października 2003 r. w przypadku potwierdzenia obecności TSE w stadach owiec lub kóz.
W tym czasie niemożliwe było systematyczne izolowanie u owiec lub kóz dwóch rodzajów wirusa TSE, które mogły wystąpić u tych zwierząt, to jest trzęsawki owiec i gąbczastej encefalopatii bydła (BSE).
W związku z podejrzeniem, że każdy przypadek TSE u owiec lub kóz mógłby okazać się BSE, wprowadzono surowe środki.
(3) Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 999/2001, zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 36/2005 [3], od stycznia 2005 r. badania mające na celu odróżnienie TSE od BSE są obowiązkowo przeprowadzane we wszystkich potwierdzonych przypadkach obecności TSE u owiec i kóz.
Na podstawie wstępnych wyników przyspieszonej realizacji nadzoru nad owcami i kozami w 2005 r., zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 999/2001, zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 214/2005 [4], obecność BSE można wykluczyć we wszystkich przypadkach, w których dotychczas wykryto obecność TSE.
Środki zwalczania TSE u owiec i kóz zostaną ponownie rozpatrzone w ramach mapy drogowej TSE.
Jednak rozmowy na ten temat nie zakończą się przed końcem 2005 r.
(4) Aby zapobiec wprowadzeniu surowszych środków zwalczania TSE u owiec, mimo odbywających się aktualnie rozmów na temat ewentualnego przeglądu tych środków, należy przedłużyć okres stosowania środków przejściowych mających obecnie, do dnia 1 stycznia 2006 r., zastosowanie do odtwarzania stad zwierząt poddanych ubojowi w związku ze zwalczaniem TSE.
(5) W swoim sprawozdaniu z dnia 2 września 2005 r. Europejski Urząd Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) zalecił zatwierdzenie nowego szybkiego testu poubojowego na obecność BSE.
Test ten powinien zostać ujęty w wykazie szybkich testów służących do monitorowania BSE.
(6) Jak dotąd nie zakończono żadnej formalnej oceny testów przeznaczonych w szczególności do badań owiec i kóz.
W oczekiwaniu na ocenę pięć szybkich testów znajdujących się obecnie w wykazie w załączniku X do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 zatwierdzono tymczasowo dla programu monitorowania owiec i kóz na podstawie danych przedstawionych przez producentów testów.
(7) W swoich sprawozdaniach z oceny szybkich testów poubojowych przeznaczonych dla owiec i kóz z dnia 17 maja i 26 września 2005 r. EFSA zalecił zatwierdzenie ośmiu nowych szybkich testów poubojowych, w tym pięciu zatwierdzonych tymczasowo szybkich testów.
Testy te powinny zostać ujęte w wykazie szybkich testów służących do monitorowania TSE u owiec i kóz.
(8) Zmiany do szybkich testów i protokołów testów mogą być wprowadzane jedynie za zgodą wspólnotowego laboratorium referencyjnego (CRL) ds. TSE.
CRL zatwierdziło zmiany do szybkiego testu poubojowego na obecność BSE zwanego "Inpro CDI".
CRL zaakceptowało również zmianę nazwy testu na "zestaw Beckman Coulter InPro CDI".
(9) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 999/2001.
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załączniki VII i X do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 254/2006
z dnia 14 lutego 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe dla mięsa drobiowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego [1], w szczególności jego art. 8 ust. 3 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 8 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2777/75 stanowi, że różnica między cenami na rynku światowym na produkty wyszczególnione w art. 1 ust. 1 tego rozporządzenia a cenami na te produkty wewnątrz Wspólnoty może być objęta refundacją wywozową.
(2) Biorąc pod uwagę aktualną sytuację rynku mięsa drobiowego, refundacje wywozowe powinny być ustalone zgodnie z zasadami i kryteriami przewidziani w art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 2777/75.
(3) Zgodnie z art. 8 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 2777/75 sytuacja na rynku światowym lub specyficzne wymagania niektórych rynków mogą uczynić koniecznym zróżnicowanie refundacji w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(4) Refundacje wywozowe należy przyznawać tylko w odniesieniu do produktów, które są dopuszczone do swobodnego przepływu wewnątrz Wspólnoty i które posiadają znak identyfikacyjny zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego [2]. Produkty te muszą również spełniać wymogi rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych [3].
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Refundacje wywozowe przewidziane w art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 2777/75 przyznaje się w odniesieniu do produktów i ilości określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, z zastrzeżeniem warunku, o którym mowa w ust. 2 niniejszego artykułu.
2. Produkty kwalifikujące się do objęcia refundacją wywozową na mocy ust. 1 muszą spełniać wymogi rozporządzeń (WE) nr 852/2004 i (WE) nr 853/2004, w szczególności w zakresie przygotowywania w zatwierdzonym zakładzie i zgodności z wymogami dotyczącymi znaków identyfikacyjnych określonymi w sekcji I załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 853/2004.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dnia 15 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 255/2006
z dnia 15 lutego 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 16 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 256/2006
z dnia 15 lutego 2006 r.
otwierające stały przetarg na wywóz jęczmienia znajdującego się w posiadaniu czeskiej agencji interwencyjnej w Belgii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2131/93 [2] ustanawia procedury i warunki sprzedaży zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych.
(2) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3002/92 [3] ustanawia wspólne szczegółowe zasady kontroli wykorzystania i/lub przeznaczenia produktów z interwencji.
(3) Ze względu na obecną sytuację na rynku uzasadnione jest ogłoszenie stałego przetargu na wywóz 53665 ton jęczmienia znajdującego się w posiadaniu czeskiej agencji interwencyjnej w Belgii, na mocy decyzji Komisji zezwalającej Republice Czeskiej na przechowywanie poza swoim terytorium 300000 ton zbóż pochodzących z roku gospodarczego 2004/2005 [4].
(4) Należy ustalić szczególne zasady mające zapewnić właściwe wykonanie operacji i ich kontrolę.
W tym celu należy przewidzieć system zabezpieczeń zapewniających przestrzeganie oczekiwanych celów, równocześnie unikając nadmiernych obciążeń dla podmiotów gospodarczych.
Należy zatem wprowadzić odstępstwo od niektórych przepisów, a w szczególności od rozporządzenia (EWG) nr 2131/93.
(5) Aby zapobiec ponownemu przywozowi, należy ograniczyć wywóz w ramach przetargu otwartego niniejszym rozporządzeniem do określonych państw trzecich.
(6) W celu modernizacji zarządzania systemem należy przewidzieć przekazywanie wymaganych przez Komisję informacji drogą elektroniczną.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Czeska agencja interwencyjna przystępuje do stałego przetargu na wywóz jęczmienia znajdującego się w jej posiadaniu w miejscach wskazanych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia zgodnie z warunkami określonymi w rozporządzeniu (EWG) nr 2131/93, jeżeli niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej.
Artykuł 2
Przetarg obejmuje maksymalną ilość 53665 ton jęczmienia do wywozu do państw trzecich, z wyjątkiem Albanii, Bośni i Hercegowiny, Bułgarii, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Chorwacji, Kanady, Liechtensteinu, Meksyku, Rumunii, Serbii i Czarnogóry [5], Stanów Zjednoczonych Ameryki oraz Szwajcarii.
Artykuł 3
1.
Przy wywozach realizowanych z tytułu niniejszego rozporządzenia nie stosuje się żadnych refundacji, podatków eksportowych ani miesięcznych przyrostów.
2. Artykuł 8 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 nie ma zastosowania.
3.
Na zasadzie odstępstwa od art. 16 akapit trzeci rozporządzenia (EWG) nr 2131/93, cenę podaną w ofercie uważa się za cenę do zapłaty za wywóz, bez miesięcznego przyrostu.
Artykuł 4
1.
Pozwolenia na wywóz są ważne od daty wydania, w rozumieniu art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 do końca następującego po niej czwartego miesiąca.
2.
Ofertom złożonym w ramach przetargu otwartego niniejszym rozporządzeniem nie mogą towarzyszyć wnioski o wydanie pozwoleń na wywóz, sporządzone w ramach art. 49 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 [6].
Artykuł 5
1. Na zasadzie odstępstwa od art. 7 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93, termin składania ofert w pierwszym przetargu częściowym upływa dnia 23 lutego 2006 r. o godz. 9.00 (czasu brukselskiego).
Termin składania ofert w ramach przetargów częściowych upływa w każdy czwartek o godzinie 9.00 (czasu brukselskiego), z wyjątkiem 13 kwietnia 2006 r. i 25 maja 2006 r., w wymienionych tygodniach nie będą przeprowadzane procedury przetargowe.
Termin składania ofert w ostatnim przetargu częściowym upływa dnia 22 czerwca 2006 r. o godzinie 9.00 (czasu brukselskiego).
2.
Oferty należy złożyć w czeskiej agencji interwencyjnej znajdującej się pod następującym adresem:
Státní zemědělský intervenční fond
Odbor rostlinných komodit
Ve Smečkách 33
CZ-110 00, Praha 1
tel. (420) 222 871 667
faks (420) 296 806 404.
Artykuł 6
Agencja interwencyjna, podmiot składujący i oferent, którego ofertę przyjęto, przystępują, na wniosek tego ostatniego, za wspólną zgodą, przed wyprowadzeniem lub w chwili wyprowadzenia z magazynu zgodnie z wyborem oferenta, do pobrania próbek kontrolnych z częstotliwością co najmniej jednej próbki na 500 ton i do ich analizy.
Agencja interwencyjna może być reprezentowana przez pełnomocnika, pod warunkiem że nie jest on samym podmiotem składującym.
Pobieranie próbek kontrolnych i ich analiza wykonywane są w terminie siedmiu dni roboczych od daty wniosku oferenta lub w terminie trzech dni roboczych, jeśli pobranie próbek następuje w chwili wywozu towaru z magazynu.
W przypadku sporu wyniki analiz przekazuje się drogą elektroniczną Komisji.
Artykuł 7
1.
Oferent, którego ofertę przyjęto, musi przyjąć partię taką, jaka jest, jeśli wynik ostateczny analiz wykonanych na próbkach wykazuje jakość:
a) wyższą od zgłoszonej w ogłoszeniu o przetargu;
b) wyższą od cech minimalnych wymaganych w interwencji, ale niższą od jakości opisanej w ogłoszeniu o przetargu, pozostając jednak w granicach odchylenia mogącego osiągnąć następujące wartości:
- 1 kilogram na hektolitr ciężaru właściwego, który jednak nie może być niższy niż 64 kilogramów na hektolitr,
- jeden punkt procentowy w zakresie zawartości wilgoci,
- pół punktu procentowego na zanieczyszczenia, o których mowa odpowiednio w punktach B.2 i B.4 Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 824/2000 [7],
- pół punktu procentowego na zanieczyszczenia, o których mowa w punkcie B.5 Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 824/2000, jednak bez zmiany dopuszczalnego procentu ziaren szkodliwych i sporyszu.
2.
Jeśli wynik ostateczny analiz wykonanych na próbkach wykazuje jakość wyższą od cech minimalnych wymaganych w interwencji, ale niższą od jakości opisanej w ogłoszeniu o przetargu i wykazującą różnicę wychodzącą poza odchylenie, o którym mowa w ust. 1 lit. b), oferent, którego ofertę przyjęto, może:
a) przyjąć partię w takim stanie, w jakim jest; lub
b) odmówić przyjęcia danej partii.
W przypadku wspomnianym w lit. b) akapitu pierwszego oferent, którego ofertę przyjęto, zostaje zwolniony ze wszystkich zobowiązań w stosunku do danej partii, włącznie z zabezpieczeniem, dopiero po bezzwłocznym poinformowaniu Komisji i agencji interwencyjnej przy użyciu formularza figurującego w załączniku II.
3.
Jeśli wynik ostateczny analiz wykonanych na próbkach wykazuje jakość niższą od cech minimalnych wymaganych w interwencji, oferent, którego ofertę przyjęto, nie może przystąpić do odbioru danej partii.
Zostaje on zwolniony ze wszystkich zobowiązań wobec danej partii, włącznie z zabezpieczeniem, dopiero po bezzwłocznym poinformowaniu Komisji i agencji interwencyjnej przy użyciu formularza figurującego w załączniku II.
Artykuł 8
W przypadkach określonych w art. 7 ust. 2 akapit pierwszy lit. b) oraz ust. 3, oferent, którego ofertę przyjęto, może złożyć do agencji interwencyjnej wniosek o dostarczenie innej partii jęczmienia o przewidzianej jakości, bez dodatkowych kosztów.
W takim wypadku zabezpieczenie nie zostaje zwolnione.
Zamiana partii powinna nastąpić w maksymalnym terminie trzech dni po złożeniu wniosku przez oferenta, którego ofertę przyjęto.
Oferent informuje o tym bezzwłocznie Komisję przy użyciu formularza figurującego w załączniku II.
Jeśli w okresie nie dłuższym niż jeden miesiąc po dacie złożenia wniosku o wymianę przez oferenta, którego ofertę przyjęto, w wyniku następujących po sobie wymian, oferent, którego ofertę przyjęto, nie otrzymał partii zastępczej o przewidywanej jakości, zostaje on zwolniony ze wszystkich swoich zobowiązań, włącznie z zabezpieczeniem, po bezzwłocznym poinformowaniu Komisji i agencji interwencyjnej przy użyciu formularza figurującego w załączniku II.
Artykuł 9
1.
Jeśli wyprowadzenie jęczmienia z magazynu następuje przed otrzymaniem wyników analiz przewidzianych w art. 6, ryzyko ponosi oferent, którego ofertę przyjęto, od chwili odbioru partii, nie naruszając możliwych dróg odwoławczych oferenta w stosunku do podmiotu składującego.
2.
Koszty związane z pobraniem próbek i analizami przewidzianymi w art. 6, poza kosztami związanymi z analizami, o których wynikach mowa w art. 7 ust. 3, ponosi Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) przy ograniczeniu do jednej analizy na każde 500 ton, z wyjątkiem kosztów przesilosowania.
Koszty przesilosowania i ewentualnych dodatkowych analiz wymaganych przez oferenta, którego ofertę przyjęto, obciążają tego ostatniego.
Artykuł 10
Na zasadzie odstępstwa od art. 12 rozporządzenia (EWG) nr 3002/92, dokumenty związane ze sprzedażą jęczmienia zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, a w szczególności pozwolenie na wywóz, polecenie wycofania, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 3002/92, deklaracja wywozowa i w razie potrzeby formularz T5 powinny zawierać uwagę figurującą w załączniku III.
Artykuł 11
1. Zabezpieczenie ustanowione stosownie do art. 13 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 zwalnia się z chwilą wydania pozwoleń na wywóz oferentom, których oferty zostały przyjęte.
2.
Na zasadzie odstępstwa od art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 obowiązek wywozu jest objęty zabezpieczeniem, którego wysokość jest równa różnicy między ceną interwencyjną obowiązującą w dniu przetargu a ceną ofertową i nigdy nie niższa niż 25 EUR za tonę.
Połowę tej kwoty wpłaca się z chwilą wydania pozwolenia, a pozostałą część przed odbiorem zboża.
Artykuł 12
Czeska agencja interwencyjna powiadamia Komisję drogą elektroniczną o otrzymanych ofertach przetargowych najpóźniej dwie godziny po upływie terminu składania ofert.
Powiadomienia dokonuje się zgodnie ze schematem zamieszczonym w załączniku IV.
Artykuł 13
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 257/2006
z dnia 15 lutego 2006 r.
otwierające stały przetarg na wywóz pszenicy zwyczajnej znajdującej się w posiadaniu czeskiej agencji interwencyjnej w Belgii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2131/93 [2] ustanawia procedury i warunki sprzedaży zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych.
(2) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3002/92 [3] ustanawia wspólne szczegółowe zasady kontroli wykorzystania i/lub przeznaczenia produktów z interwencji.
(3) Ze względu na obecną sytuację na rynku uzasadnione jest ogłoszenie stałego przetargu na wywóz 105797 ton pszenicy zwyczajnej znajdującej się w posiadaniu czeskiej agencji interwencyjnej w Belgii, na mocy decyzji Komisji zezwalającej Republice Czeskiej na przechowywanie poza swoim terytorium 300000 ton zbóż pochodzących z roku gospodarczego 2004/2005 [4].
(4) Należy ustalić szczególne zasady mające zapewnić właściwe wykonanie operacji i ich kontrolę.
W tym celu należy przewidzieć system zabezpieczeń zapewniających przestrzeganie oczekiwanych celów, równocześnie unikając nadmiernych obciążeń dla podmiotów gospodarczych.
Należy zatem wprowadzić odstępstwo od niektórych przepisów, w szczególności od rozporządzenia (EWG) nr 2131/93.
(5) Aby zapobiec ponownemu przywozowi, należy ograniczyć wywóz w ramach przetargu otwartego niniejszym rozporządzeniem do określonych państw trzecich.
(6) W celu modernizacji zarządzania systemem należy przewidzieć przekazywanie wymaganych przez Komisję informacji drogą elektroniczną.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Czeska agencja interwencyjna przystępuje do stałego przetargu na wywóz pszenicy zwyczajnej znajdującej się w jej posiadaniu w miejscach wskazanych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia zgodnie z warunkami określonymi w rozporządzeniu (EWG) nr 2131/93, jeżeli niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej.
Artykuł 2
Przetarg obejmuje maksymalną ilość 105797 ton pszenicy zwyczajnej do wywozu do państw trzecich, z wyjątkiem Albanii, Bośni i Hercegowiny, Bułgarii, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Chorwacji, Lichtensteinu, Rumunii, Serbii i Czarnogóry [5] oraz Szwajcarii.
Artykuł 3
1.
Przy wywozach realizowanych z tytułu niniejszego rozporządzenia nie stosuje się żadnych refundacji, podatków eksportowych ani miesięcznych przyrostów.
2. Artykuł 8 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 nie ma zastosowania.
3.
Na zasadzie odstępstwa od art. 16 akapit trzeci rozporządzenia (EWG) nr 2131/93, cenę podaną w ofercie uważa się za cenę do zapłaty za wywóz, bez miesięcznego przyrostu.
Artykuł 4
1.
Pozwolenia na wywóz są ważne od daty wydania, w rozumieniu art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 do końca następującego po niej czwartego miesiąca.
2.
Ofertom złożonym w ramach przetargu otwartego niniejszym rozporządzeniem nie mogą towarzyszyć wnioski o wydanie pozwoleń na wywóz, sporządzone w ramach art. 49 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 [6].
Artykuł 5
1. Na zasadzie odstępstwa od art. 7 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93, termin składania ofert w pierwszym przetargu częściowym upływa dnia 23 lutego 2006 r. o godz. 9.00 (czasu brukselskiego).
Termin składania ofert w ramach przetargów częściowych upływa w każdy czwartek o godzinie 9.00 (czasu brukselskiego), z wyjątkiem 13 kwietnia 2006 r. i 25 maja 2006 r., w wymienionych tygodniach nie będą przeprowadzane procedury przetargowe.
Termin składania ofert w ostatnim przetargu częściowym upływa dnia 22 czerwca 2006 r. o godzinie 9.00 (czasu brukselskiego).
2.
Oferty należy złożyć w czeskiej agencji interwencyjnej znajdującej się pod następującym adresem:
Státní zemědělský intervenční fond
Odbor rostlinných komodit
Ve Smečkách 33
CZ-110 00, Praha 1
Tel. (420) 222 871 667
Faks (420) 296 806 404.
Artykuł 6
Agencja interwencyjna, podmiot składujący i oferent, którego ofertę przyjęto, przystępują, na wniosek tego ostatniego, za wspólną zgodą, przed wyprowadzeniem lub w chwili wyprowadzenia z magazynu zgodnie z wyborem oferenta, do pobrania próbek kontrolnych z częstotliwością co najmniej jednej próbki na 500 ton i do ich analizy.
Agencja interwencyjna może być reprezentowana przez pełnomocnika, pod warunkiem że nie jest on samym podmiotem składującym.
Pobieranie próbek kontrolnych i ich analiza wykonywane są w terminie siedmiu dni roboczych od daty wniosku oferenta lub w terminie trzech dni roboczych, jeśli pobranie próbek następuje w chwili wywozu towaru z magazynu.
W przypadku sporu wyniki analiz przekazuje się drogą elektroniczną Komisji.
Artykuł 7
1.
Oferent, którego ofertę przyjęto, musi przyjąć partię taką, jaka jest, jeśli wynik ostateczny analiz wykonanych na próbkach wykazuje jakość:
a) wyższą od zgłoszonej w ogłoszeniu o przetargu;
b) wyższą od cech minimalnych wymaganych w interwencji, ale niższą od jakości opisanej w ogłoszeniu o przetargu, pozostając jednak w granicach odchylenia mogącego osiągnąć następujące wartości:
- 1 kilogram na hektolitr ciężaru właściwego, który jednak nie może być niższy niż 75 kilogramów na hektolitr,
- jeden punkt procentowy w zakresie zawartości wilgoci,
- pół punktu procentowego na zanieczyszczenia, o których mowa odpowiednio w punktach B.2 i B.4 Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 824/2000 [7],
- pół punktu procentowego na zanieczyszczenia, o których mowa w punkcie B.5 Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 824/2000, jednak bez zmiany dopuszczalnego procentu ziaren szkodliwych i sporyszu.
2.
Jeśli wynik ostateczny analiz wykonanych na próbkach wykazuje jakość wyższą od cech minimalnych wymaganych w interwencji, ale niższą od jakości opisanej w ogłoszeniu o przetargu i wykazującą różnicę wychodzącą poza odchylenie, o którym mowa w ust. 1 lit. b), oferent, którego ofertę przyjęto, może:
a) przyjąć partię w takim stanie, w jakim jest; lub
b) odmówić przyjęcia danej partii.
W przypadku wspomnianym w lit. b) akapitu pierwszego oferent, którego ofertę przyjęto, zostaje zwolniony ze wszystkich zobowiązań w stosunku do danej partii, włącznie z zabezpieczeniem, dopiero po bezzwłocznym poinformowaniu Komisji i agencji interwencyjnej przy użyciu formularza figurującego w załączniku II.
3.
Jeśli wynik ostateczny analiz wykonanych na próbkach wykazuje jakość niższą od cech minimalnych wymaganych w interwencji, oferent, którego ofertę przyjęto, nie może przystąpić do odbioru danej partii.
Zostaje on zwolniony ze wszystkich zobowiązań wobec danej partii, włącznie z zabezpieczeniem, dopiero po bezzwłocznym poinformowaniu Komisji i agencji interwencyjnej przy użyciu formularza figurującego w załączniku II.
Artykuł 8
W przypadkach określonych w art. 7 ust. 2 akapit pierwszy lit. b) oraz ust. 3 oferent, którego ofertę przyjęto, może złożyć do agencji interwencyjnej wniosek o dostarczenia innej partii pszenicy zwyczajnej o przewidzianej jakości, bez dodatkowych kosztów.
W takim wypadku zabezpieczenie nie zostaje zwolnione.
Zamiana partii powinna nastąpić w maksymalnym terminie trzech dni po złożeniu wniosku przez oferenta, którego ofertę przyjęto.
Oferent informuje o tym bezzwłocznie Komisję przy użyciu formularza figurującego w załączniku II.
Jeśli w okresie nie dłuższym niż jeden miesiąc po dacie złożenia wniosku o wymianę przez oferenta, którego ofertę przyjęto, w wyniku następujących po sobie wymian, oferent, którego ofertę przyjęto, nie otrzymał partii zastępczej o przewidywanej jakości, zostaje on zwolniony ze wszystkich swoich zobowiązań, włącznie z zabezpieczeniem, po bezzwłocznym poinformowaniu Komisji i agencji interwencyjnej przy użyciu formularza figurującego w załączniku II.
Artykuł 9
1.
Jeśli wyprowadzenie pszenicy zwyczajnej z magazynu następuje przed otrzymaniem wyników analiz przewidzianych w art. 6, ryzyko ponosi oferent, którego ofertę przyjęto, od chwili odbioru partii, nie naruszając możliwych dróg odwoławczych oferenta w stosunku do podmiotu składującego.
2.
Koszty związane z pobraniem próbek i analizami przewidzianymi w art. 6, poza kosztami związanymi z analizami, o których wynikach mowa w art. 7 ust. 3, ponosi Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) przy ograniczeniu do jednej analizy na każde 500 ton, z wyjątkiem kosztów przesilosowania.
Koszty przesilosowania i ewentualnych dodatkowych analiz wymaganych przez oferenta, którego ofertę przyjęto, obciążają tego ostatniego.
Artykuł 10
Na zasadzie odstępstwa od art. 12 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3002/92, dokumenty związane ze sprzedażą pszenicy zwyczajnej zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, w szczególności pozwolenie na wywóz, polecenie wycofania, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 3002/92, deklaracja wywozowa i w razie potrzeby formularz T5 powinny zawierać uwagę figurującą w załączniku III.
Artykuł 11
1. Zabezpieczenie ustanowione stosownie do art. 13 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 zwalnia się z chwilą wydania pozwoleń na wywóz oferentom, których oferty zostały przyjęte.
2.
Na zasadzie odstępstwa od art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 obowiązek wywozu jest objęty zabezpieczeniem, którego wysokość jest równa różnicy między ceną interwencyjną obowiązującą w dniu przetargu a ceną ofertową i nigdy nie niższa niż 25 EUR za tonę.
Połowę tej kwoty wpłaca się z chwilą wydania pozwolenia, a pozostałą część przed odbiorem zboża.
Artykuł 12
Czeska agencja interwencyjna powiadamia Komisję drogą elektroniczną o otrzymanych ofertach przetargowych najpóźniej dwie godziny po upływie terminu składania ofert.
Powiadomienia dokonuje się zgodnie ze schematem zamieszczonym w załączniku IV.
Artykuł 13
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 258/2006
z dnia 15 lutego 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1065/2005 w zakresie ilości objętej stałym przetargiem na wywóz jęczmienia znajdującego się w posiadaniu niemieckiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2131/93 [2] ustanawia procedury i warunki sprzedaży zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych.
(2) W rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1065/2005 [3] ogłoszono stały przetarg na wywóz 932272 ton jęczmienia znajdującego się w posiadaniu niemieckiej agencji interwencyjnej.
(3) Niemcy poinformowały Komisję o zamiarze przystąpienia ich agencji interwencyjnej do zwiększenia o 150000 ton ilości zgłoszonej do przetargu na wywóz.
Uwzględniając ten wniosek, dostępne ilości oraz sytuację na rynku, należy pozytywnie rozpatrzyć wniosek złożony przez Niemcy.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1065/2005.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 2 rozporządzenia (WE) nr 1065/2005 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 2
Przetarg obejmuje maksymalną ilość 1082272 ton jęczmienia do wywozu do wszystkich krajów trzecich, z wyłączeniem Albanii, Bośni i Hercegowiny, Bułgarii, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Chorwacji, Kanady, Liechtensteinu, Meksyku, Rumunii, Serbii i Czarnogóry [4], Stanów Zjednoczonych Ameryki oraz Szwajcarii.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 259/2006
z dnia 15 lutego 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1516/2005 w zakresie ilości objętej stałym przetargiem na wywóz jęczmienia znajdującego się w posiadaniu austriackiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2131/93 [2] ustanawia procedury i warunki sprzedaży zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych.
(2) W rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1516/2005 [3] ogłoszono stały przetarg na wywóz 30530 ton jęczmienia znajdującego się w posiadaniu austriackiej agencji interwencyjnej.
(3) Austria poinformowały Komisję o zamiarze przystąpienia ich agencji interwencyjnej do zwiększenia o 32638 ton ilości zgłoszonej do przetargu na wywóz.
Uwzględniając ten wniosek, dostępne ilości oraz sytuację na rynku, należy pozytywnie rozpatrzyć wniosek złożony przez Austrię.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1516/2005.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 2 rozporządzenia (WE) nr 1516/2005 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 2
Przetarg obejmuje maksymalną ilość 63168 ton jęczmienia do wywozu do wszystkich krajów trzecich, z wyłączeniem Albanii, Bośni i Hercegowiny, Bułgarii, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Chorwacji, Kanady, Liechtensteinu, Meksyku, Rumunii, Serbii i Czarnogóry [4], Stanów Zjednoczonych Ameryki oraz Szwajcarii.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 260/2006
z dnia 15 lutego 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1573/2005 dotyczące otwarcia przetargu stałego na odsprzedaż na rynku Wspólnoty żyta znajdującego się w posiadaniu niemieckiej agencji interwencyjnej, w celu przetworzenia go na bioetanol i wykorzystania tego bioetanolu do produkcji biopaliwa we Wspólnocie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wykorzystanie bioetanolu otrzymanego z żyta wprowadzone w ramach przetargu otwartego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1573/2005 [2] do produkcji końcowej biopaliw wymaga interwencji różnych podmiotów gospodarczych i transportu bioetanolu do pomieszczeń podmiotów przemysłowych odpowiadających za dodawanie bioetanolu do innych paliw.
(2) Ponieważ wykorzystywane przepływy gospodarcze wymagają transportu etanolu, należy przewidzieć możliwość magazynowania bioetanolu przez pośredników, mieszając bioetanol z identycznymi produktami nieotrzymanymi w ramach przetargu, o którym mowa.
Jednakże należy zachować możliwość śledzenia przepływów ilości otrzymanych w ramach przetargu.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1573/2005.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 8 rozporządzenia (WE) nr 1573/2005 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
W drodze odstępstwa od art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 3002/92 uznaje się, że przedstawiono dowód zgodnego z przepisami wykorzystania żyta, jeśli zostało ono zmagazynowane w zakładzie przetwarzającym na bioetanol oraz że jego przetwarzanie na bioetanol miało miejsce, a producent biopaliwa wykazał przetworzenie tego bioetanolu na biopaliwo.
Dowód dotyczący przetworzenia biopaliwa jest dostarczony dzięki ewidencji zapasów prowadzonej przez różne strony oraz poprzez złożenie dokumentów potwierdzających przemieszczanie produktów.
W tych warunkach magazynowanie pośrednie bioetanolu może odbywać się poprzez mieszanie z innymi bioetanolami.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 261/2006
z dnia 15 lutego 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 753/2002 ustanawiające niektóre zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 odnośnie do opisu, oznaczania, prezentacji i ochrony niektórych produktów sektora wina
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], w szczególności jego art. 53,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 37 ust. 1 lit. e) pkt ii) rozporządzenia Komisji (WE) nr 753/2002 [2] państwa trzecie mogą stosować, jako nieobowiązkowe dane szczegółowe, dodatkowe terminy tradycyjne wymienione w załączniku III do tego rozporządzenia, o ile spełniono warunki określone w tym artykule.
(2) Republika Południowej Afryki zwróciła się o zezwolenie na stosowanie terminów "ruby", "tawny" oraz "vintage" na rynku Wspólnoty.
Terminy te, które są identyczne ze wspólnotowymi dodatkowymi terminami tradycyjnymi wymienionymi w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 753/2002, są stosowane w przypadku win wzmocnionych, są objęte regulacjami prawnymi w Republice Południowej Afryki i od ponad 10 lat są tradycyjnie stosowane na terytorium tego państwa.
Za względu na fakt, że terminy te są dokładnie zdefiniowane w sposób równoważny jak w przypadku niektórych win wspólnotowych i są stosowane na etykietach określających faktyczne miejsce pochodzenia odnośnych win, stosowanie tych terminów nie ma na celu wprowadzania konsumentów w błąd.
W związku z tym należy zezwolić na stosowanie tych terminów na rynku Wspólnoty.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 753/2002.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 753/2002 wprowadza się następujące zmiany:
1) część załącznika III odnoszącą się do Portugalii zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku I do niniejszego rozporządzenia;
2) załącznik IX zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 262/2006
z dnia 15 lutego 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2729/2000 ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze w sprawie kontroli w sektorze wina
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], w szczególności jego art. 72 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 5 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2729/2000 [2] przewiduje systematyczną kontrolę na miejscu działek stanowiących przedmiot wniosku o premię z tytułu stałego zaniechania uprawy.
(2) Zgodnie z art. 8 ust. 1 lit. b)–e) rozporządzenia Komisji (WE) nr 1227/2000 z dnia 31 maja 2000 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina, w odniesieniu do potencjału produkcyjnego [3], procedura składania wniosków o premię z tytułu stałego zaniechania uprawy, które państwa członkowskie muszą przyjąć, przewiduje między innymi następujące po złożeniu wniosku sprawdzenie istnienia danych winnic, ich obszaru, średnich plonów lub zdolności produkcyjnej oraz sprawdzenie wykonania karczowania.
(3) Biorąc pod uwagę, że w wyniku rozwoju technicznego teledetekcja stała się wiarygodnym narzędziem, należy umożliwić zainteresowanym państwom członkowskim jej zastosowanie, pod warunkiem utrzymania poziomu dokonywanych kontroli.
(4) W odniesieniu do następującego po złożeniu wniosku sprawdzenia istnienia danych winnic, oceny ich obszaru, średnich plonów lub zdolności produkcyjnej, niezbędna jest kontrola na miejscu, ponieważ wymienione czynniki nie mogą być sprawdzone za pomocą teledetekcji.
(5) Natomiast sprawdzenia wykonania karczowania można dokonać za pomocą teledetekcji, należy zatem zezwolić na jej stosowanie na tym etapie kontroli.
(6) Uwzględniając trudności w obliczaniu powierzchni za pomocą teledetekcji, należy ograniczyć zezwolenie na stosowanie tej metody do przypadków, w których zaniechanie uprawy winorośli dotyczy całych działek.
(7) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 2729/2000.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2729/2000 dodaje się akapit trzeci w następującym brzmieniu:
"Sprawdzenie wykonania karczowania, o którym mowa w art. 8 ust. 1 lit. e) rozporządzenia (WE) nr 1227/2000 można dokonać za pomocą teledetekcji, jeżeli całkowite zaniechanie uprawy winorośli dotyczy całej działki.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 263/2006
z dnia 15 lutego 2006 r.
zmieniające rozporządzenia (WE) nr 796/2004 i (WE) nr 1973/2004 w odniesieniu do orzechów
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 [1], w szczególności jego art. 145 lit. c), l) i m),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 wprowadzono system wsparcia dla sektora orzechów w celu zapobieżenia potencjalnemu zaniknięciu produkcji orzechów na obszarach ich tradycyjnej uprawy, co mogłoby mieć negatywne skutki dla środowiska, obszarów wiejskich, sytuacji społecznej i gospodarczej.
(2) Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1782/2003 otrzymanie płatności obszarowej z tytułu orzechów uzależnione jest od minimalnej gęstości obsadzenia drzewami i wielkości działki rolnej.
(3) W celu uproszczenia zarządzania systemem płatności obszarowych z tytułu orzechów przy jednoczesnym przestrzeganiu warunków kwalifikowalności ustanowionych w rozporządzeniu (WE) nr 1782/2003 i dążeniu do celów przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu, należy zmienić warunki dotyczące identyfikacji działek rolnych i treści wniosku o pomoc, przewidziane w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników [2]. Należy również dostosować przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 w sprawie systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania gruntów odłogowanych do produkcji surowców [3], w odniesieniu do warunków wypłaty pomocy obszarowej z tytułu orzechów.
(4) W celu dostosowania systemu kontroli do standardowego poziomu kontroli, mającego zastosowanie do systemów pomocy obszarowej, należy zmienić warunki przewidziane w rozporządzeniu (WE) nr 796/2004.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenia (WE) nr 796/2004 i (WE) nr 1973/2004.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Płatności Bezpośrednich,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 796/2004 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 6 skreśla się ust. 3;
2) w art. 13 ust. 5 otrzymuje następujące brzmienie:
"5.
W przypadku wniosku o przyznanie płatności na orzechy przewidzianego w rozdziale 4 tytuł IV rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 pojedynczy wniosek powinien zawierać liczbę drzew orzechowych w rozbiciu na gatunki.";
3) w art. 26 ust. 1 lit. d) akapit drugi otrzymuje nastepujące brzmienie:
"d) 5 % wszystkich rolników ubiegających się o pomoc z tytułu orzechów na mocy rozdziału 4 tytuł IV rozporządzenia (WE) nr 1782/2003.".
Artykuł 2
Artykuł 15 rozporządzenia (WE) nr 1973/2004 otrzymuje nastepujące brzmienie:
"Artykuł 15
Warunki wypłaty pomocy wspólnotowej
1. Do płatności obszarowych przewidzianych w art. 83 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 kwalifikują się jedynie działki rolne obsadzone drzewami orzechowymi spełniające warunki, o których mowa w ust. 2 i 3 niniejszego artykułu w dniu ustalonym zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 796/2004.
W przypadku działki obsadzonej różnymi gatunkami drzew orzechowych i w przypadku gdy pomoc jest zróżnicowana w zależności od gatunku, kwalifikowanie się do pomocy uwarunkowane jest zachowaniem minimalnej liczby drzew na hektar ustanowionej w ust. 3 niniejszego artykułu, w odniesieniu do co najmniej jednego z gatunków drzew orzechowych.
2.
Minimalny rozmiar działki kwalifikujący się do płatności obszarowej przewidzianej w art. 83 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 jest ustalony na 0,10 hektara.
Jednakże państwa członkowskie mogą określić minimalny rozmiar na wyższym poziomie na podstawie obiektywnych kryteriów z uwzględnieniem specyfiki obszarów, o których mowa.
3.
Liczba drzew orzechowych na hektar nie może być mniejsza od:
i) 125 w przypadku orzecha laskowego;
ii) 50 w przypadku migdałowca;
iii) 50 w przypadku orzecha włoskiego;
iv) 50 w przypadku pistacji;
v) 30 w przypadku drzewa świętojańskiego.
Jednakże państwa członkowskie mogą określić minimalne zagęszczenie drzew na wyższym poziomie na podstawie obiektywnych kryteriów z uwzględnieniem specyfiki produkcji, o których mowa.
4.
W przypadkach, o których mowa w ust. 1 akapit drugi, poziom pomocy, która ma zostać przyznana, jest poziomem odpowiadającym gatunkowi, dla którego spełnione są warunki kwalifikowalności do pomocy i dla którego kwota jest najwyższa.".
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 264/2006
z dnia 15 lutego 2006 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na przywóz cukru trzcinowego w ramach niektórych kontyngentów taryfowych i porozumień preferencyjnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1095/96 z dnia 18 czerwca 1996 r. w sprawie wprowadzania koncesji określonych na liście koncesyjnej CXL sporządzonej w wyniku zakończenia negocjacji GATT XXIV.6 [2],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1159/2003 z dnia 30 czerwca 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady przywozu cukru trzcinowego w latach gospodarczych 2003/2004, 2004/2005, 2005/2006 w ramach niektórych kontyngentów taryfowych i umów preferencyjnych oraz zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1464/95 i (WE) nr 779/96 [3], w szczególności jego art. 5 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 9 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 przewiduje szczegółowe zasady dotyczące ustalenia zobowiązań dostawy, po zerowej stawce celnej, produktów oznaczonych kodem CN 1701, wyrażonych jako ekwiwalent cukru białego i pochodzących z krajów, które podpisały Protokół AKP i Umowę z Indiami.
(2) Artykuł 16 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 przewiduje szczegółowe zasady dotyczące ustalenia kontyngentów taryfowych, po zerowej stawce celnej, w odniesieniu do produktów oznaczonych kodem CN 17011110, wyrażonych jako ekwiwalent cukru białego i pochodzących z krajów, które podpisały Protokół AKP i Umowę z Indiami.
(3) Artykuł 22 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 otwiera kontyngenty taryfowe, po stawce celnej 98 EUR za tonę, produktów oznaczonych kodem CN 17011110, pochodzących z Brazylii, Kuby i innych państw trzecich.
(4) W okresie od 6 do 10 lutego 2006 r., zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003, zostały przedłożone właściwym władzom wnioski o pozwolenie na przywóz dla ilości całkowitej przekraczającej ilość przewidzianą w zobowiązaniu dostawy dla danego kraju, ustaloną na mocy art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 odnośnie do cukru preferencyjnego z AKP–Indii.
(5) W tych okolicznościach Komisja powinna ustalić współczynnik redukcyjny umożliwiający wydawanie pozwoleń proporcjonalnie do dostępnej ilości oraz zaznaczyć, jeżeli odpowiedni limit został wykorzystany,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W przypadku wniosków złożonych w okresie od 6 do 10 lutego 2006 r., zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003, pozwolenia na przywóz wydaje się dla limitów ilościowych określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 16 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 265/2006
z dnia 15 lutego 2006 r.
ustalające opłaty przywozowe w sektorze zbóż stosowane od dnia 16 lutego 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1249/96 z dnia 28 czerwca 1996 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 do opłat przywozowych w sektorze zbóż [2], w szczególności jego art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 10 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 przewiduje, że przy przywozie produktów, o których mowa w art. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, pobiera się opłaty celne zgodne ze stawkami Wspólnej Taryfy Celnej.
Jednakże w przypadku produktów, o których mowa w ust. 2 tego artykułu, opłaty przywozowe równają się cenie interwencyjnej tych produktów ważnej w czasie przywozu powiększonej o 55 % i pomniejszonej o cenę CIF w przywozie stosowaną do danej wysyłki.
Opłaty celne nie mogą jednak przekroczyć stawek Wspólnej Taryfy Celnej.
(2) Na mocy art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 ceny CIF w przywozie oblicza się na podstawie cen reprezentatywnych dla danego produktu na rynku światowym.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 1249/96 ustala zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 do opłat przywozowych w sektorze zbóż.
(4) Opłaty przywozowe stosuje się aż do chwili ustalenia i wejścia w życie nowych stawek opłat przywozowych.
(5) W celu umożliwienia normalnego funkcjonowania systemu opłat przywozowych należy przyjąć jako podstawę ich wyliczenia stawki reprezentatywne dla rynku, stwierdzone w okresie porównawczym.
(6) Zastosowanie rozporządzenia (WE) nr 1249/96 prowadzi do ustalenia opłat przywozowych w wysokości podanej w załączniku I do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Opłaty przywozowe w sektorze zbóż, o których mowa w art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, ustala się w kwotach figurujących w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, na podstawie informacji znajdujących się w załączniku II.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 16 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie (WE) nr 266/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 15 lutego 2006 r.
ustanawiające środki towarzyszące dla krajów objętych Protokołem w sprawie cukru dotkniętych reformą systemu cukrowego UE
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 179,
uwzględniając wniosek Komisji,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W ramach Umowy o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, podpisanej w Kotonu w dniu 23 czerwca 2000 r. [2] (zwanej dalej umową o partnerstwie AKP-WE), Wspólnota Europejska ma obowiązek wspierania krajów AKP na ich drodze w kierunku ograniczania ubóstwa i zrównoważonego rozwoju i uznaje znaczenie sektorów towarowych i dotyczących ich protokołów.
(2) Przepisy w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru ustanowione rozporządzeniem Rady (WE) nr 1260/2001 [3] zostaną zweryfikowane z uwzględnieniem wniosków legislacyjnych przedstawionych Radzie przez Komisję.
(3) Zgodnie z protokołem w sprawie cukru, dołączonym do załącznika V do umowy o partnerstwie AKP-WE, niektóre kraje AKP polegają na rynku UE w celu eksportu cukru.
Reforma znacząco zmieni ich warunki rynkowe.
(4) Biorąc pod uwagę znaczenie społeczno-gospodarcze i wielofunkcyjną rolę sektora cukru, oraz jego duży stopień uzależnienia od rynku UE, proces dostosowywania krajów objętych protokołem w sprawie cukru do tych nowych warunków rynkowych będzie złożony w przypadku kilku z tych państw.
(5) W swoim komunikacie skierowanym do Parlamentu Europejskiego i Rady: reforma wspólnej polityki rolnej – osiągnięcie trwałego modelu rolnictwa dla Europy – reforma sektora cukru, Komisja zobowiązała się do wspierania procesu dostosowywania krajów objętych protokołem w sprawie cukru i ustanowiła zasady przedstawiania przez nią wniosków dotyczących wsparcia w Dokumencie roboczym służb Komisji w sprawie planu działania dotyczącego środków towarzyszących dla krajów objętych Protokołem w sprawie cukru dotkniętych reformą systemu cukrowego UE.
Ten dokument roboczy został omówiony z krajami objętymi protokołem w sprawie cukru.
(6) Niezbędne jest, aby kraje objęte protokołem w sprawie cukru otrzymały jak najszybciej wsparcie w celu maksymalnego zwiększenia szans na udane dostosowanie do nowych warunków, przy zapewnieniu pełnej komplementarności z już istniejącą pomocą.
(7) Z tego względu, oprócz pomocy dostarczanej w ramach umowy o partnerstwie AKP-WE, konieczne jest przyznanie krajom objętym protokołem w sprawie cukru dodatkowej pomocy finansowej i technicznej, w tym w miarę potrzeb wsparcia budżetowego, w celu umożliwienia im dostosowania się do nowych warunków rynkowych, oferując szeroki zakres rodzajów wsparcia w celu uwzględnienia zróżnicowanej sytuacji poszczególnych krajów i wewnątrz tych krajów.
Wsparcie to musi obejmować zwiększenie konkurencyjności ich sektora trzciny cukrowej, opracowanie alternatywnych rodzajów działalności gospodarczej i uporanie się, przy pomocy odpowiednich środków, z poważnymi, szerszymi skutkami zmniejszenia udziału sektora cukru w ich gospodarkach w wymiarze społecznym, gospodarczym i ochrony środowiska, lub też kombinację kilku z tych rodzajów wsparcia.
(8) W związku z tym, że pomoc ta powinna odzwierciedlać szczególne wysiłki w celu dostosowania wymagane w wyniku reformy od każdego z tych dostawców z AKP, powinny zostać ustanowione obiektywne kryteria w celu określenia zakresu takiej pomocy.
(9) Pomoc taka powinna zostać zapewniona na okres jednego roku, przy czym należy umożliwić kontynuację wsparcia do 2013 r. za pomocą części instrumentu współpracy na rzecz rozwoju i współpracy gospodarczej poświęconej rozwojowi.
(10) W związku z tym, że cel niniejszego rozporządzenia, a mianowicie towarzyszenie procesowi dostosowywania krajów objętych Protokołem w sprawie cukru dotkniętych reformą systemu cukrowego UE, nie może być w zadowalającym stopniu osiągnięty na poziomie państw członkowskich, a ze względu na skalę i skutki proponowanego działania może być osiągnięty w lepszy sposób na poziomie wspólnotowym, Wspólnota może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest niezbędne dla osiągnięcia tego celu.
(11) Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [4],
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przedmiot
1.
Niniejszym ustanawia się system pomocy finansowej i technicznej, w tym w stosownych przypadkach wsparcia budżetowego, w celu wspierania procesu dostosowywania krajów objętych protokołem w sprawie cukru, stających w obliczu nowych warunków na rynku cukru w związku z nadchodzącą reformą wspólnej organizacji rynku cukru.
2.
Z zastrzeżeniem art. 11 ust. 3, niniejszy system zostaje wdrożony w 2006 r.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia:
1) "kraje objęte protokołem w sprawie cukru" oznaczają kraje AKP wymienione w Załączniku;
2) "cukier" oznacza cukier surowy nierafinowany z trzciny cukrowej i cukier biały z trzciny cukrowej.
Artykuł 3
Kwalifikowalność do pomocy i procedura
1.
Kraje objęte protokołem w sprawie cukru kwalifikują się do pomocy finansowej i technicznej, w tym w stosownych przypadkach do wsparcia budżetowego.
2.
Pomoc finansowa i techniczna jest przyznawana na wniosek każdego kraju objętego protokołem w sprawie cukru.
Wnioski dotyczące pomocy finansowej i technicznej są przedkładane nie później niż dnia 29 kwietnia 2006 r.
3.
Wnioski opiera się na kompleksowej wieloletniej strategii dostosowywania, zdefiniowanej przez dany kraj zgodnie z art. 4 w konsultacji z wszystkimi zainteresowanymi stronami.
Wieloletnia strategia dostosowywania może obejmować realizowane już środki, jak również obecne i przyszłe skutki finansowe zrealizowanych już programów społecznych, pod wyraźnym warunkiem że dane środki i plany społeczne są wyraźnie zgodnie z celami określonymi w art. 4 ust. 1.
4.
Kraje objęte protokołem w sprawie cukru, które przedstawią wniosek, który nie został oparty na kompleksowej wieloletniej strategii dostosowywania, w 2006 r. kwalifikują się wyłącznie do pomocy finansowej i technicznej mającej na celu wsparcie opracowania takiej strategii.
Artykuł 4
Wieloletnia strategia dostosowywania
1.
Wieloletnia strategia dostosowywania zmierza do jednego lub kilku z następujących celów:
a) wzmocnienia konkurencyjności sektora cukru i trzciny cukrowej, przy czym jest to zrównoważony proces, w szczególności ze względu na zdolność tego sektora do sprostania konkurencji w dłuższym okresie czasu, z uwzględnieniem sytuacji różnych zainteresowanych stron tworzących łańcuch;
b) promowania zróżnicowania gospodarczego w obszarach zależnych od cukru, na przykład poprzez skierowanie obecnej produkcji cukru w stronę produkcji bioetanolu oraz innych zastosowań cukru poza obszarem żywności;
c) przeciwdziałania rozległym skutkom procesu dostosowywania, które mogą być związane z zatrudnieniem i usługami społecznymi, użytkowaniem ziemi i przywracaniem środowiska naturalnego, sektorem energii, badaniami i innowacjami oraz stabilizacją makroekonomiczną, ale nie muszą ograniczać się do tych obszarów.
2.
Strategia ma co najmniej definiować realizowane cele, podejście i środki zidentyfikowane dla ich realizacji, odpowiedzialność różnych zainteresowanych stron i plan finansowy wdrożenia strategii.
Strategia ocenia zrównoważenie planu finansowego zgodnie z bieżącymi i przyszłymi warunkami rynkowymi, w wymiarze społecznym i ochrony środowiska naturalnego.
Wykazuje ona jego zgodność z ogólnymi strategiami na rzecz rozwoju danego kraju i jego ubóstwa.
3.
W ramach wieloletniej strategii określa się szczegółowy plan pomocy na 2006 r.
Przy sporządzaniu tego planu należy zwrócić szczególną uwagę na następujące kwestie:
a) dążenie do optymalizacji kosztów i zrównoważonego wpływu;
b) jednoznaczne zdefiniowanie i monitoring celów oraz wskaźników realizacji.
Artykuł 5
Środki przyjęte przez Komisję
1.
Wieloletnia strategia dostosowywania przyjmowana jest po konsultacji z danym krajem objętym protokołem w sprawie cukru zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 7 ust. 2, i zgodnie z art. 4.
2.
Specyfika sytuacji każdego z krajów objętych protokołem w sprawie cukru jest uwzględniana w szczególny sposób.
W przypadku krajów dotkniętych kryzysem politycznym niezwiązanym z rozwojem sektora cukru Komisja ocenia zasadność dostarczania pomocy na mocy niniejszego rozporządzenia indywidualnie dla każdego przypadku.
3.
Pomoc krajom objętym protokołem w sprawie cukru bez wieloletniej strategii dostosowywania podlega w 2006 r. rocznemu programowi pracy przyjętemu zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 7 ust. 2.
4.
Pomoc zapewniona w ramach niniejszego rozporządzenia stanowi uzupełnienie, ale również dodatek do pomocy zapewnianej w ramach innych instrumentów współpracy na rzecz rozwoju.
Artykuł 6
Wdrożenie środków
Środki finansowane na podstawie niniejszego rozporządzenia są wdrażane zgodnie z ogólnymi zasadami określonymi w rozporządzeniu Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [5] (zwanym dalej rozporządzeniem finansowym). W przypadku procedur zarządzania odnosi się to w szczególności do art. 53 ust. 1 lit. a) i ust. 2 rozporządzenia finansowego oraz do art. 36 rozporządzenia Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 [6] ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia finansowego.
Artykuł 7
Procedura Komitetu
1.
Komisja jest wspomagana przez właściwy geograficznie komitet ds. rozwoju (zwany dalej komitetem).
2.
W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE z uwzględnieniem postanowień jej art. 8.
Okres ustanowiony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE wynosi 30 dni.
Prawo Parlamentu Europejskiego do regularnego otrzymywania informacji zgodnie z art. 7 ust. 3 tej decyzji musi być w pełni przestrzegane.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 8
Całkowita kwota
Finansowa kwota referencyjna na wdrożenie niniejszego rozporządzenia w roku 2006 wynosi 40000000 EUR (zwana dalej całkowitą kwotą).
Artykuł 9
Przydział całkowitej kwoty
1. W ramach całkowitej kwoty dostępnej na okres ważności niniejszego rozporządzenia Komisja ustala maksymalną kwotę dostępną dla każdego kraju objętego protokołem w sprawie cukru na finansowanie działań, o których mowa w art. 3 ust. 3 i art. 4 ust. 3, w zależności od potrzeb każdego kraju związanych w szczególności z wpływem reformy na sektor cukru w danym kraju i znaczeniem sektora cukru dla gospodarki. Pomiar kryteriów przydziału opiera się na danych z lat gospodarskich poprzedzających rok 2004.
2.
Dalsze instrukcje dotyczące przydziału całkowitej kwoty krajom objętym protokołem w sprawie cukru określa Komisja, działając zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 7 ust. 2.
3.
Finansowa kwota referencyjna dla wdrożenia pomocy finansowej i technicznej, o której mowa w art. 3 ust. 4, która ma na celu przyczynienie się do opracowania wieloletniej strategii, wynosi 300000 EUR.
4.
W ramach całkowitej kwoty orientacyjna kwota 3 % jest wykorzystywana na zasoby ludzkie i materialne niezbędne do skutecznego nadzoru i zarządzania pomocą.
Artykuł 10
Ochrona interesów finansowych Wspólnoty
1. Wszelkie porozumienia wynikające z niniejszego rozporządzenia zawierają postanowienia zapewniające ochronę interesów finansowych Wspólnoty, w szczególności w odniesieniu do oszustw, korupcji i innych nieprawidłowości, zgodnie z rozporządzeniami Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 [7] i (Euratom, WE) nr 2185/96 [8] i rozporządzeniem (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. dotyczącym dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) [9].
2.
Porozumienia wyraźnie uprawniają Komisję i Trybunał Obrachunkowy do przeprowadzania kontroli dokumentacji lub kontroli na miejscu wszystkich wykonawców lub podwykonawców, którzy otrzymali fundusze wspólnotowe.
Wyraźnie upoważniają one również Komisję do przeprowadzania kontroli i inspekcji na miejscu określonych w rozporządzeniu (Euratom, WE) nr 2185/96.
3.
Wszystkie umowy zawierane w celu wdrożenia pomocy zapewniają Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu prawa wynikające z ust. 2 w czasie realizacji umów i po ich wykonaniu.
Artykuł 11
Okres ważności
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
2.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do dnia 31 grudnia 2006 r.
Ma ono nadal zastosowanie do aktów prawnych i zobowiązań związanych z wykonywaniem budżetu na 2006 r.
3.
W przypadku gdy instrument współpracy na rzecz rozwoju i współpracy gospodarczej nie wejdzie w życie w dniu 1 stycznia 2007 r., okres ważności niniejszego rozporządzenia przedłuża się do daty wejścia w życie tego instrumentu.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 267/2006
z dnia 30 stycznia 2006 r.
dotyczące wprowadzenia w życie Porozumienia w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Australią zgodnie z art. XXIV:6 i art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) 1994 dotyczącego zmiany koncesji w harmonogramach Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej w trakcie ich przystąpienia do Unii Europejskiej, uzupełniające załącznik I do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzeniem (EWG) nr 2658/87 [1] ustanowiono nomenklaturę towarów, zwaną dalej Nomenklaturą Scaloną i określono konwencyjne stawki celne Wspólnej Taryfy Celnej.
(2) Na mocy decyzji 2006/106/WE z dnia 30 stycznia 2006 r. w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Australią zgodnie z art. XXIV:6 i art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) 1994 dotyczącego zmiany koncesji w harmonogramach Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej w trakcie ich przystąpienia do Unii Europejskiej [2], Rada zatwierdziła w imieniu Wspólnoty wyżej wymienione porozumienie w celu zamknięcia negocjacji wszczętych zgodnie z art. XXIV:6 GATT 1994.
(3) Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 powinno zatem zostać odpowiednio uzupełnione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik 7, zatytułowany Kontyngenty taryfowe WTO, które maja zostać otwarte przez właściwe władze wspólnotowe, do załącznika I część trzecia sekcja III do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 uzupełnia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 268/2006
z dnia 14 lutego 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1212/2005 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywozy niektórych zamknięć włazów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] ("rozporządzenie podstawowe"), w szczególności jego art. 8 i 9,
uwzględniając wniosek Komisji przedłożony po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
(1) Rada nałożyła, rozporządzeniem (WE) nr 1212/2005 [2] ("rozporządzenie w sprawie ceł ostatecznych"), ostateczne cła antydumpingowe na przywóz niektórych zamknięć włazów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej ("pierwotne dochodzenie").
B. PRZEGLĄD DOTYCZĄCY NOWEGO EKSPORTERA
(2) Podczas dochodzenia pierwotnego kontrolę wyrywkową zastosowano do chińskich producentów eksportujących.
Przedsiębiorstwa nieobjęte próbą, którym przyznano traktowanie na zasadach rynkowych ("MET"), zgodnie z przepisami art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego, podlegają stawce cła dumpingowego wynoszącej 0 %, ustalonej w odniesieniu do jednego przedsiębiorstwa objętego próbą, któremu przyznano MET.
Przedsiębiorstwa nieobjęte próbą, którym przyznano traktowanie indywidualne, zgodnie z przepisami art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, podlegają średniej ważonej stawce cła wynoszącej 28,6 %, ustalonej w odniesieniu do przedsiębiorstw objętych próbą, którym przyznano traktowanie indywidualne.
Cło obowiązujące dla całego kraju w wysokości 47,8 % zostało nałożone na wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa.
(3) Zgodnie z art. 11 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, w tym postępowaniu nie można było wszcząć przeglądu dotyczącego nowego eksportera, mającego na celu określenie indywidualnych marginesów dumpingu, ponieważ kontrola wyrywkowa została zastosowana w dochodzeniu pierwotnym. Jednakże dla zapewnienia równego traktowania nowych producentów eksportujących i przedsiębiorstw współpracujących nieobjętych próbą podczas dochodzenia pierwotnego uważa się, iż należy odpowiednio nałożyć cło mające zastosowanie do przedsiębiorstw, którym przyznano MET (0 %) lub średnie ważone cło mające zastosowanie do przedsiębiorstw, którym przyznano traktowanie indywidualne (28,6 %) w odniesieniu do nowych producentów eksportujących, którzy mogą udowodnić, że spełniają kryteria ustanowione w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego dotyczące przyznania MET lub że spełniają kryteria wskazane w art. 9 ust. 5 odnoszące się do przyznania traktowania indywidualnego, a tym samym są uprawnieni do przeglądu zgodnie z art. 11 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
C. ZOBOWIĄZANIA
(4) Po opublikowaniu rozporządzenia w sprawie ceł ostatecznych Komisja nie mogła przyjąć żadnych zobowiązań.
Podczas dochodzenia prowadzącego do nałożenia ostatecznych środków wielu producentów eksportujących przedstawiło zamiar złożenia zobowiązania cenowego, lecz nie dostarczyli oni wystarczająco uzasadnionych zobowiązań w terminie ustanowionym w art. 8 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
Jednakże, jak wskazano w motywie 152 rozporządzenia w sprawie ceł ostatecznych, Rada, mając na uwadze złożoność kwestii w przypadku podmiotów gospodarczych, o których mowa (w większości małych i średnich przedsiębiorstw) oraz biorąc pod uwagę, że ostateczne ujawnienie nie było poprzedzone tymczasowym ujawnieniem, stwierdziła, iż wymienione przedsiębiorstwa mogą wyjątkowo dostarczyć swoje zobowiązania po wskazanym terminie.
(5) Po upływie terminu, o którym mowa powyżej, chińska Izba Gospodarcza ds. Przywozu i Wywozu Maszyn i Produktów Elektronicznych ("CCCME") wraz z dwudziestoma przedsiębiorstwami współpracującymi lub grupami współpracujących przedsiębiorstw złożyli możliwe do przyjęcia wspólne zobowiązanie.
(6) Komisja przyjęła, decyzją 2006/109/WE [3], wymienione zobowiązanie.
Decyzja ta określa w sposób bardziej szczegółowy powody przyjęcia tego zobowiązania.
Rada uznaje, że złożone zobowiązanie usuwa wyrządzający szkodę wpływ dumpingu oraz ogranicza w wystarczającym stopniu ryzyko obejścia środków.
(7) Aby Komisja mogła skutecznie monitorować przestrzeganie zobowiązania, przy przedłożeniu właściwemu organowi celnemu wniosku o dopuszczenie do swobodnego obrotu, zwolnienie z cła antydumpingowego będzie uzależnione od przedstawienia faktury handlowej zawierającej przynajmniej te elementy, które są wymienione w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Informacje te są również niezbędne, aby umożliwić organom celnym stwierdzenie z wystarczającą dokładnością, że ładunek jest zgodny z dokumentami handlowymi.
W przypadku gdy takiej faktury nie przedstawiono lub gdy faktura nie dotyczy produktu przedstawionego organom celnym, zastosowana będzie odpowiednia stawka cła antydumpingowego.
(8) Aby zagwarantować skuteczne przestrzeganie zobowiązania, importerzy powinni zostać poinformowani, że naruszenie zobowiązania może prowadzić do zastosowania z mocą wsteczną cła antydumpingowego w odniesieniu do stosownych transakcji.
Dlatego też konieczne jest wdrożenie przepisów prawnych przewidujących powstanie długu celnego na poziomie właściwego cła antydumpingowego, w przypadku gdy przynajmniej jeden warunek zwolnienia nie jest przestrzegany.
Dług celny powinien zatem powstać wówczas, gdy zgłaszający powziął zamiar dopuszczenia towarów do swobodnego obrotu, tzn. bez pobierania cła antydumpingowego oraz w przypadku stwierdzenia naruszenia przynajmniej jednego warunku tego zobowiązania.
(9) W przypadku naruszenia zobowiązania cło antydumpingowe można odzyskać pod warunkiem że Komisja wycofa przyjęcie zobowiązania zgodnie z art. 8 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, odnosząc się do konkretnej transakcji i w zależności od przypadku oświadczając o nieważności stosownej faktury w ramach zobowiązania. W związku z tym, zgodnie z art. 14 ust. 7 rozporządzenia podstawowego, organy celne powinny niezwłocznie poinformować Komisję w przypadku stwierdzenia naruszenia zobowiązania.
(10) Przedsiębiorstwa objęte postępowaniem i CCCME zostały poinformowane o istotnych faktach, ustaleniach i obowiązkach, na których opiera się przyjęcie zobowiązania.
(11) Należy zauważyć, iż w przypadku naruszenia zobowiązania lub wycofania się z niego lub w przypadku wycofania przyjęcia tego zobowiązania przez Komisję, automatycznie stosowane jest cło antydumpingowe, zgodnie z art. 8 ust. 9 rozporządzenia podstawowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1212/2005 wprowadza się następujące zmiany:
1) do art. 1 dodaje się ustęp w następującym brzmieniu:
"4.
W przypadku gdy jakikolwiek nowy producent eksportujący w Chińskiej Republice Ludowej dostarczy Komisji wystarczające dowody potwierdzające, że:
- nie dokonał wywozu do Wspólnoty produktu opisanego w ust. 1 podczas okresu objętego dochodzeniem (od dnia 1 kwietnia 2003 r. do dnia 31 marca 2004 r.),
- nie jest powiązany z żadnym producentem eksportującym w Chińskiej Republice Ludowej, który podlegał środkom antydumpingowym nałożonym niniejszym rozporządzeniem,
- dokonał wywozu produktu objętego postępowaniem do Wspólnoty po okresie objętym dochodzeniem, na którym opierają się środki lub przyjął nieodwracalne zobowiązania umowne dotyczące wywozu znacznej ilości produktu do Wspólnoty,
- prowadzi działalność w warunkach gospodarki rynkowej, jak określono w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego, lub spełnia wymagania dotyczące indywidualnej stawki celnej zgodnie z art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.
Rada, stanowiąc zwykłą większością na wniosek złożony przez Komisję, po konsultacji z Komitetem Doradczym, może zmienić ust. 2 dodając nowego producenta eksportującego i) do wykazu przedsiębiorstw podlegających zerowej stawce celnej mającej zastosowanie do przedsiębiorstw, którym przyznano traktowanie na zasadach rynkowych zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego lub ii) do wykazu przedsiębiorstw podlegających średniej ważonej stawce celnej w wysokości 28,6 % mającej zastosowanie do przedsiębiorstw, którym przyznano traktowanie indywidualne zgodnie z art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.";
2) po art. 1 dodaje się artykuł w następującym brzmieniu:
"Artykuł 2
1.
Przywóz produktów zgłoszonych do procedury dopuszczenia do swobodnego obrotu fakturowanych przez przedsiębiorstwa, których zobowiązania zostały przyjęte przez Komisję, i których nazwy są wskazane w decyzji Komisji 2006/109/WE [4] i wprowadzanych do niej zmianach, jest zwolniony z cła antydumpingowego nałożonego na mocy art. 1, pod warunkiem że:
- są one wytworzone, przewożone i fakturowane bezpośrednio przez przedsiębiorstwa, o których mowa, dla pierwszego niezależnego klienta we Wspólnocie, oraz
- do przywożonych towarów dołączona jest ważna faktura w ramach zobowiązania.
Faktura w ramach zobowiązania jest fakturą handlową zawierającą przynajmniej elementy i oświadczenia określone w załączniku, oraz
- towary zgłoszone i przedstawione organom celnym odpowiadają dokładnie opisowi na fakturze w ramach zobowiązania.
2.
Dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia do procedury dopuszczenia do swobodnego obrotu w każdym przypadku stwierdzenia, w odniesieniu do towarów opisanych w art. 1 i zwolnionych z cła antydumpingowego zgodnie z warunkami wyszczególnionymi w ust. 1, że przynajmniej jeden warunek nie jest spełniony.
Drugi warunek określony w ust. 1 uznaje się za niespełniony w przypadku stwierdzenia, że faktura w ramach zobowiązania jest niezgodna z przepisami załącznika.
Warunek ten również uznaje się za niespełniony w przypadku stwierdzenia, że faktura w ramach zobowiązania nie jest autentyczna oraz gdy Komisja wycofa przyjęcie zobowiązania zgodnie z art. 8 ust. 9 rozporządzenia podstawowego w drodze rozporządzenia lub decyzji dotyczącej konkretnej transakcji i uzna stosowną(-e) fakturę(-y) w ramach zobowiązań za nieważną(-e).
3.
Importerzy akceptują jako część normalnego ryzyka handlowego, że niewypełnienie przez którąkolwiek ze stron przynajmniej jednego warunku wymienionego w ust. 1 i określonego szczegółowo w ust. 2 może spowodować powstanie długu celnego na mocy art. 201 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [5].
Powstały dług celny odzyskuje się po wycofaniu przez Komisję przyjęcia zobowiązania.
3) artykuł 2 staje się art. 3;
4) do rozporządzenia (WE) nr 1212/2005 dodaje się Załącznik do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 269/2006
z dnia 14 lutego 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 533/2004 w sprawie ustanowienia europejskiego partnerstwa w ramach procesu stabilizacyjnego i stowarzyszeniowego
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 181a ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 533/2004 [2] stanowi, że w ramach procesu stabilizacyjnego i stowarzyszeniowego dla wszystkich państw Bałkanów Zachodnich zostanie ustanowione partnerstwo europejskie.
(2) Rada Europejska postanowiła na posiedzeniu w Brukseli w dniach 17– 18 czerwca 2004 r., że Chorwacja jest krajem kandydującym do członkostwa w Unii Europejskiej.
Dnia 3 października 2005 r. rozpoczęto z Chorwacją negocjacje w sprawie przystąpienia.
(3) Z tego względu właściwe jest postanowienie, że zamiast partnerstwa europejskiego Unia Europejska w stosunkach z Chorwacją realizuje Partnerstwo dla Członkostwa oraz że odpowiednio zmienia się rozporządzenie (WE) nr 533/2004,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 533/2004 wprowadza się następujące zmiany:
1) w tytule skreśla się słowo "europejskiego";
2) w art. 1 skreśla się słowo "Chorwację";
3) dodaje się art. 1a w następującym brzmieniu:
"Artykuł 1a
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 270/2006
z dnia 16 lutego 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 17 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 271/2006
z dnia 16 lutego 2006 r.
ustalające stawki refundacji mające zastosowanie do niektórych przetworów mlecznych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 15 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 31 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 przewiduje, że różnice między cenami produktów objętych art. 1 lit. a), b), c), d), e) i g) tego rozporządzenia na światowym rynku a cenami we Wspólnocie mogą być pokryte refundacją wywozową.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1043/2005 z dnia 30 czerwca 2005 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 3448/93 w odniesieniu do systemu przyznawania refundacji wywozowych dla niektórych produktów rolnych wywożonych w postaci towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu oraz kryteriów dla ustalania wysokości kwot takich refundacji [2] określa produkty, w stosunku do których ustala się stawkę refundacji, którą stosuje się dla tych produktów wywożonych jako towary objęte załącznikiem II do rozporządzenia (WE) nr 1255/1999.
(3) Zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 stawkę refundacji na 100 kilogramów danych produktów podstawowych ustala się co miesiąc.
(4) Jednakże w przypadku niektórych przetworów mlecznych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu istnieje niebezpieczeństwo naruszenia podjętych zobowiązań dotyczących wcześniejszego ustalania wysokich stawek refundacji.
Dlatego konieczne jest podjęcie stosownych środków ostrożności, aby zapobiec takiemu niebezpieczeństwu nie wykluczając przy tym zawierania długoterminowych kontraktów.
Ustanowienie konkretnych stawek na wcześniejsze ustalanie refundacji dotyczących tych produktów powinno umożliwić osiągnięcie tych dwóch celów.
(5) Artykuł 15 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 przewiduje, że przy ustalaniu stawek refundacji należy uwzględnić w stosownych przypadkach refundacje produkcyjne, pomoc finansową oraz inne środki o skutku równoważnym, stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich zgodnie z rozporządzeniem w sprawie wspólnej organizacji rynku danego produktu w odniesieniu do produktów podstawowych objętych załącznikiem I do rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 lub do produktów powiązanych.
(6) Artykuł 12 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 przewiduje wypłatę pomocy w odniesieniu do mleka odtłuszczonego przetworzonego na kazeinę wyprodukowanego na terenie Wspólnoty, pod warunkiem że wymienione mleko i wyprodukowana z niego kazeina spełniają odpowiednie standardy.
(7) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1898/2005 z dnia 9 listopada 2005 r. ustanawiające szczegółowe zasady wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do środków w zakresie zbytu śmietanki, masła i masła skoncentrowanego na rynku Wspólnoty [3] przewiduje, że masło i śmietana po obniżonych cenach powinny być udostępnione dla przemysłu produkującego niektóre towary.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji obowiązujące w odniesieniu do produktów podstawowych objętych załącznikiem I do rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 i art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 oraz wywożonych jako towary objęte załącznikiem II do rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 ustala się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 17 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 272/2006
z dnia 16 lutego 2006 r.
ustalające stawki refundacji do niektórych produktów zbożowych i ryżu wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
Uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [2], w szczególności jego art. 14 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 oraz art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 stanowią, że różnica między notowaniami lub cenami produktów wymienionych w art. 1 każdego z tych rozporządzeń na rynku światowym a cenami wewnątrz Wspólnoty może zostać pokryta refundacją wywozową.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1043/2005 z dnia 30 czerwca 2005 r. wdrażające rozporządzenie Rady (WE) nr 3448/93 w odniesieniu do systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria ustalania wysokości sum takich refundacji [3], określa produkty, dla których należy ustalić stawkę refundacji stosowaną w przypadku, jeśli produkty te są wywożone jako towary wymienione odpowiednio w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 lub w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1785/2003.
(3) Zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005, stawkę refundacji na 100 kilogramów każdego z omawianych produktów podstawowych ustala się co miesiąc.
(4) Ustalenie z wyprzedzeniem wysokich stawek refundacji może zagrozić zobowiązaniom podjętym w odniesieniu do refundacji, które mogą zostać przyznane do wywozów produktów rolnych należących do towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu.
W takich sytuacjach, niezbędne jest zatem podjęcie środków ostrożności, nie stanowiąc jednak przeszkody dla zawierania umów długoterminowych.
Ustalenie specjalnej stawki refundacji dla celów ustalenia refundacji z wyprzedzeniem jest środkiem, który pozwala na osiągnięcie tych różnych celów.
(5) Uwzględniając porozumienie pomiędzy Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie wywozów produktów z ciasta makaronowego ze Wspólnoty do Stanów Zjednoczonych, przyjęte decyzją Rady 87/482/EWG [4], niezbędne jest zróżnicowanie refundacji do produktów objętych kodami CN 19021100 i 190219 ze względu na ich miejsce przeznaczenia.
(6) Zgodnie z art. 15 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005, należy ustalić obniżoną stawkę refundacji wywozowej, uwzględniając wysokość mającej zastosowanie refundacji wywozowej, zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 1722/93 [5], dla rozpatrywanych produktów podstawowych, stosowaną w zakładanym okresie wytworzenia towarów.
(7) Napoje alkoholowe uważane są za mniej wrażliwe na cenę zbóż stosowanych do produkcji tych napojów.
Niemniej jednak, Protokół 19 do Aktu Przystąpienia Zjednoczonego Królestwa, Irlandii i Danii stanowi, że należy uchwalić środki niezbędne w celu ułatwienia stosowania zbóż wspólnotowych do produkcji napojów alkoholowych pozyskiwanych ze zbóż.
Konieczne jest zatem dostosowanie stawki refundacji stosowanej odpowiednio do zbóż wywożonych jako napoje alkoholowe.
(8) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji stosowane do produktów podstawowych wymienionych w załączniku A do rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 i w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 lub w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 i wywożonych jako towary wymienione odpowiednio w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 lub w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, ustala się na poziomie podanym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 17 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 273/2006
z dnia 16 lutego 2006 r.
ustalające stawki refundacji do niektórych produktów sektora cukru wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 lit. a) oraz ust. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 27 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 stanowi, iż różnica między cenami na rynku światowym produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. a), c), d), f), g) i h) tego rozporządzenia a cenami wewnątrz Wspólnoty może zostać pokryta refundacją wywozową, gdy produkty te są wywożone jako towary wymienione w załączniku V do wymienionego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1043/2005 z dnia 30 czerwca 2005 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 3448/93 w odniesieniu do systemu przyznawania refundacji wywozowych dla niektórych produktów rolnych wywożonych w postaci towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu oraz kryteriów dla ustalania wysokości kwot takich refundacji [2], określa produkty, dla których należy ustalić stawkę refundacji, stosowaną w przypadku, gdy produkty te są wywożone jako towary wymienione w załączniku V do rozporządzenia (WE) nr 1260/2001.
(3) Zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005, stawkę refundacji ustala się co miesiąc na 100 kg każdego z rozpatrywanych produktów podstawowych.
(4) Artykuł 27 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 stanowi, że refundacja wywozowa do produktu będącego składnikiem towaru nie może być wyższa niż ta obowiązująca w stosunku do tego samego produktu wywożonego bez dalszego przetwarzania.
(5) Zważywszy na fakt, iż obecnie niemożliwe jest określenie sytuacji na rynku w ciągu kilku następnych miesięcy, refundacje, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, mogą być ustalone z wyprzedzeniem.
(6) Ustalenie z wyprzedzeniem wysokich stawek refundacji może zagrozić zobowiązaniom podjętym w odniesieniu do refundacji, które mogą zostać przyznane do wywozów produktów rolnych należących do towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu.
W takich sytuacjach, niezbędne jest zatem zastosowanie środków ostrożności, nie stanowiąc jednak przeszkody dla zawierania umów długoterminowych.
Ustalenie określonej stawki refundacji dla celów ustalenia refundacji z wyprzedzeniem jest środkiem, który pozwala na osiągnięcie tych różnych celów.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji stosowane do produktów podstawowych wymienionych w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 i w art. 1 ust. 1 oraz ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 i wywożonych jako towary wymienione w załączniku V do rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, ustala się na poziomie podanym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 17 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 274/2006
z dnia 16 lutego 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe w sektorze mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 różnica między cenami w handlu międzynarodowym produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe w ramach ograniczeń wynikających z porozumień zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu.
(2) Zgodnie z postanowieniami rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 refundacje do produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia, wywiezionych w stanie naturalnym, powinny zostać ustalone, uwzględniając:
- sytuację rynkową i tendencje rozwoju na rynku wspólnotowym, w odniesieniu do ceny i dostępności mleka i przetworów mlecznych oraz, w handlu międzynarodowym, w odniesieniu do cen mleka i przetworów mlecznych,
- najbardziej korzystne koszty wprowadzania do obrotu i koszty transportu z rynków Wspólnoty do portów lub innych miejsc wywozu ze Wspólnoty, jak również koszty wysyłki do krajów przeznaczenia,
- cele wspólnej organizacji rynków mleka i przetworów mlecznych, które obejmują zapewnienie zrównoważonej sytuacji i naturalnego rozwoju cen i handlu,
- ograniczenia wynikające z porozumień zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu,
- potrzebę unikania zakłóceń na rynku Wspólnoty,
- aspekt ekonomiczny przewidywanych wywozów.
(3) Zgodnie z art. 31 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 ceny we Wspólnocie ustalane są z uwzględnieniem obecnych cen, które są najkorzystniejsze w odniesieniu do wywozu, a ceny w handlu międzynarodowym ustalane są z uwzględnieniem w szczególności:
a) cen na rynkach krajów trzecich;
b) najkorzystniejszych cen w krajach trzecich docelowych, dla przywozu pochodzącego z kraju trzeciego;
c) cen producenta odnotowanych w eksportujących krajach trzecich, biorąc pod uwagę, gdzie to stosowne, subsydia przyznawane przez te kraje;
d) ceny oferowane na bazie franco granica.
(4) Według art. 31 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 sytuacja na rynku światowym lub specyficzne wymagania pewnych rynków mogą uczynić koniecznym zróżnicowanie refundacji do produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia w zależności od miejsca przeznaczenia.
(5) Artykuł 31 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 przewiduje, że lista produktów, do których udziela się refundacji wywozowej, i wysokość tej refundacji są ustalane nie rzadziej niż raz na cztery tygodnie. Wysokość refundacji może jednak być utrzymana na tym samym poziomie przez ponad cztery tygodnie.
(6) Zgodnie z art. 16 rozporządzenia Komisji (WE) nr 174/1999 z dnia 26 stycznia 1999 r. ustanawiającego specjalne szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 w odniesieniu do pozwoleń na wywóz i refundacji wywozowych do mleka i przetworów mlecznych [2], refundacja przyznana na przetwory mleczne z dodatkiem cukru odpowiada sumie dwóch składników; celem pierwszego jest uwzględnienie ilości produktu mlecznego, wyliczany jest on przez pomnożenie podstawowej stawki refundacji przez zawartość produktu mlecznego w całym produkcie; celem drugiego jest uwzględnienie ilości dodanej sacharozy, wyliczany jest on przez pomnożenie zawartości sacharozy w całym produkcie przez podstawową stawkę refundacji obowiązującą w dniu wywozu produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [3]. Niemniej jednak ten ostatni składnik jest uwzględniany, wyłącznie w przypadku gdy sacharoza dodana do produktu została wytworzona z cukru z buraków lub trzciny ze zbiorów pochodzących z obszaru Wspólnoty.
(7) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 896/84 [4], przewiduje uzupełniające przepisy w odniesieniu do przyznawania refundacji w trakcie przechodzenia z jednego roku gospodarczego na drugi. Te postanowienia przewidują możliwość zróżnicowania refundacji w zależności od daty wytworzenia przetworów.
(8) W celu wyliczenia wysokości refundacji do serów topionych należy przewidzieć, że w przypadku gdy została dodana kazeina i/lub kazeiniany, nie należy uwzględniać tej ilości.
(9) Określając produkty i miejsca przeznaczenia kwalifikujące się do refundacji, należy wziąć pod uwagę, iż z jednej strony, konkurencyjna pozycja niektórych produktów Wspólnoty nie uzasadnia pobudzania ich wywozu, a z drugiej, że geograficzna bliskość niektórych terytoriów może stwarzać ryzyko zakłóceń w handlu i nadużyć.
(10) Zastosowanie tych zasad do aktualnej sytuacji rynkowej na rynku mleka i przetworów mlecznych, a w szczególności do cen tych przetworów we Wspólnocie i na rynku światowym prowadzi do ustalenia refundacji do tych przetworów w wysokości określonej w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(11) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe, o których mowa w art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999, do produktów wywożonych w stanie naturalnym ustalone są w wysokości określonej w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 17 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 275/2006
z dnia 16 lutego 2006 r.
ustalające maksymalny poziom refundacji wywozowej do masła w ramach stałego zaproszenia do składania ofert przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 581/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3, akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 581/2004 z dnia 26 marca 2004 r. w sprawie stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych odnośnie do refundacji wywozowych do niektórych rodzajów masła [2] przewiduje otwarcie stałego przetargu.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 580/2004 z dnia 26 marca 2004 r. ustanawiającym procedurę przetargową dotyczącą refundacji wywozowych do niektórych przetworów mlecznych [3] oraz po dokonaniu analizy ofert przedstawionych w odpowiedzi na ten przetarg, stosowne jest ustalenie maksymalnego poziomu refundacji wywozowej w okresie przetargowym kończącym się dnia 14 lutego 2006 r.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach stałego przetargu otwartego rozporządzeniem (WE) nr 581/2004 w okresie przetargowym kończącym się dnia 14 lutego 2006 r. maksymalne kwoty refundacji dla produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 niniejszego rozporządzenia ustala się w załączniku do niniejszego rozporząd z enia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 17 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 276/2006
z dnia 16 lutego 2006 r.
ustalające maksymalny poziom refundacji wywozowych dla mleka odtłuszczonego w proszku w ramach stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 582/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworόw mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 582/2004 z dnia 26 marca 2004 r. w sprawie stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych odnośnie do refundacji wywozowych dla mleka odtłuszczonego w proszku [2] przewiduje otwarcie stałego przetargu.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 580/2004 z dnia 26 marca 2004 r. ustanawiającego procedurę przetargową dotyczącą refundacji wywozowych do niektórych przetworόw mlecznych [3] oraz po dokonaniu analizy ofert przedstawionych w odpowiedzi na ten przetarg stosowne jest ustalenie maksymalnego poziomu refundacji wywozowej w okresie przetargowym kończącym się dnia 14 lutego 2006 r.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach stałego przetargu otwartego rozporządzeniem (WE) nr 582/2004 przewiduje się w okresie przetargowym kończącym się dnia 14 lutego 2006 r. 12,20 EUR/100 kg jako maksymalną wysokość refundacji dla produktόw i krajόw przeznaczenia wymienionych w art. 1 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 17 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 277/2006
z dnia 16 lutego 2006 r.
ustalające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na melasę w sektorze cukru, stosowane od dnia 17 lutego 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 24 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1422/95 z dnia 23 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu melasy w sektorze cukru i zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 785/68 [2], przewiduje, że cenę importową CIF melasy, ustaloną zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 785/68 [3], uważa się za "cenę reprezentatywną". Uważa się, że ta cena została ustalona dla jakości standardowej określonej w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(2) Dla celów ustalania cen reprezentatywnych, należy wziąć pod uwagę wszelkie informacje przewidziane w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 785/68, z wyjątkiem przypadków przewidzianych w art. 4 wymienionego rozporządzenia, oraz, w przypadku gdy ma to zastosowanie, dla celów takiego ustalenia można zastosować metodę przewidzianą w art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(3) Dla celów dostosowania cen, nieodnoszącego się do jakości standardowej, należy, w zależności od jakości oferowanej melasy, zwiększyć lub zmniejszyć ceny w zależności od wyników otrzymanych w zastosowaniu art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(4) Kiedy istnieje różnica między ceną spustową dla rozpatrywanego produktu a ceną reprezentatywną, należy ustalić dodatkowe należności przywozowe zgodnie z warunkami przewidzianymi w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1422/95.
W przypadku zawieszenia stosowania należności przywozowych w zastosowaniu art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1422/95, należy ustalić szczególne kwoty dla tych należności.
(5) Należy ustalić ceny reprezentatywne i dodatkowe należności celne w odniesieniu do przywozu rozpatrywanych produktów, zgodnie z art. 1 ust. 2 i art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1422/95.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1422/95 są wskazane w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 17 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 278/2006
z dnia 16 lutego 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe do cukru białego i cukru surowego w stanie nieprzetworzonym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) wymienionego rozporządzenia a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, refundacje do cukrów białego i surowego, niedenaturowanych i wywiezionych w stanie nieprzetworzonym muszą zostać ustalone przy uwzględnieniu sytuacji na rynku wspólnotowym i rynku światowym cukru, i w szczególności elementów kalkulacji cen i kosztów, o których mowa w art. 28 wymienionego rozporządzenia.
Zgodnie z tym samym artykułem, należy również uwzględnić gospodarcze aspekty proponowanego wywozu.
(3) W odniesieniu do cukru surowego, refundację należy ustalić dla jakości standardowej, która jest określona w załączniku I, pkt II rozporządzenia (WE) nr 1260/2001. Wymieniona refundacja jest ponadto ustalana zgodnie z art. 28 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001. Cukier krystaliczny został określony w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2135/95 z dnia 7 września 1995 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania przyznawania refundacji wywozowych w sektorze cukru [2]. Kwotę tak obliczonej refundacji w odniesieniu do cukrów aromatyzowanych lub zawierających substancje barwiące należy zastosować do ich zawartości sacharozy, zatem należy ją ustalać w odniesieniu na 1 % tej zawartości.
(4) W przypadkach szczególnych kwota refundacji może być ustalona w instrumentach prawnych innego typu.
(5) Refundację należy ustalać co dwa tygodnie.
Można ją zmieniać w tym odstępie czasowym.
(6) Art. 27 ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 przewiduje, że sytuacja na rynku światowym lub specyficzne wymagania pewnych rynków mogą uczynić koniecznym zróżnicowanie refundacji do produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(7) Znaczący i szybki wzrost preferencyjnego przywozu cukru pochodzącego z zachodnich krajów bałkańskich od początku 2001 r., oraz wywozu cukru ze Wspólnoty do tych krajów wydaje się być istotnie sztuczny.
(8) Aby uniknąć wszelkiego nadużycia w związku z ponownym przywozem do Wspólnoty produktów w sektorze cukru, dla których przyznano refundację wywozową, należy nie ustalać refundacji do produktów, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu w odniesieniu do wszystkich zachodnich krajów bałkańskich.
(9) Biorąc pod uwagę te informacje i aktualną sytuację na rynkach w sektorze cukru, a w szczególności notowania lub ceny cukru we Wspólnocie i na rynku światowym, należy ustalić refundację w odpowiedniej wysokości.
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje, które przyznaje się do wywozu produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, w stanie nieprzetworzonym i niedenaturowanych, ustalone są zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 17 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 279/2006
z dnia 16 lutego 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe do syropów i niektórych innych produktów w sektorze cukru, wywożonych w stanie nieprzetworzonym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) wymienionego rozporządzenia, a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Zgodnie z art. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2135/95 z dnia 7 września 1995 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania przyznawania refundacji wywozowych w sektorze cukru [2], refundacja za 100 kg produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, będących przedmiotem wywozu, równa jest kwocie podstawowej pomnożonej przez zawartość sacharozy, powiększoną, jeżeli właściwe, o zawartość innych cukrów przemienionych na sacharozę. Tę zawartość sacharozy, stwierdzoną w odniesieniu do rozpatrywanego produktu, określa się zgodnie z przepisami art. 3 rozporządzenia (WE) nr 2135/95.
(3) Zgodnie z przepisami art. 30 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, podstawowa kwota refundacji w odniesieniu do sorbozy wywożonej w stanie nieprzetworzonym musi być równa podstawowej kwocie refundacji, pomniejszonej o jedną setną refundacji produkcyjnej obowiązującej, zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1265/2001 z dnia 27 czerwca 2001 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 w odniesieniu do przyznawania refundacji produkcyjnych do niektórych produktów cukrowych stosowanych w przemyśle chemicznym [3], w odniesieniu do produktów wymienionych w Załączniku do tego ostatniego rozporządzenia.
(4) Zgodnie z przepisami art. 30 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, w odniesieniu do pozostałych produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) wymienionego rozporządzenia, wywożonych w stanie nieprzetworzonym, podstawowa kwota refundacji musi być równa jednej setnej kwoty ustalonej, biorąc pod uwagę różnicę między ceną interwencyjną dla cukru białego, obowiązującą w strefach Wspólnoty bez deficytu w trakcie miesiąca, dla którego została ustalona kwota podstawowa a notowaniami lub cenami cukru białego, stwierdzonymi na rynku światowym, oraz konieczność ustanowienia równowagi między wykorzystaniem produktów podstawowych Wspólnoty w celu wywozu produktów przetworzonych w przeznaczeniu do państw trzecich a wykorzystaniem produktów z tych krajów, dopuszczonych do obrotu na mocy ustaleń o uszlachetnianiu czynnym.
(5) W myśl art. 30 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, stosowanie kwoty podstawowej może być ograniczone do niektórych produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) wymienionego rozporządzenia.
(6) W myśl art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, istnieje możliwość zastosowania refundacji wywozowej do wywozu w stanie nieprzetworzonym produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. f), g) i h) wymienionego rozporządzenia. Poziom refundacji musi być określony dla 100 kg suchej masy, biorąc pod uwagę w szczególności refundację stosowaną do wywozu produktów określonych kodem CN 17023091, refundację stosowaną do wywozu produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 oraz aspekty gospodarcze proponowanego wywozu. W odniesieniu do produktów, o których mowa w lit. f) i g) wymienionego ust. 1, refundacji udziela się tylko produktom odpowiadającym warunkom określonym w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 2135/95, a w odniesieniu do produktów, o których mowa w lit. h), refundacji udziela się tylko produktom odpowiadającym warunkom określonym w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 2135/95.
(7) Wyżej wymienione refundacje muszą być ustalone raz na miesiąc. Mogą być zmieniane w tym odstępie czasowym.
(8) Artykuł 27 ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 przewiduje, że sytuacja na rynku światowym lub specyficzne wymagania pewnych rynków mogą uczynić koniecznym zróżnicowanie refundacji do produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(9) Znaczący i szybki wzrost preferencyjnego przywozu cukru pochodzącego z zachodnich krajów bałkańskich od początku 2001 r., oraz wywozu cukru ze Wspólnoty do tych krajów wydaje się być istotnie sztuczny.
(10) Aby uniknąć wszelkiego nadużycia w związku z ponownym przywozem do Wspólnoty produktów w sektorze cukru, dla których przyznano refundację wywozową, nie należy ustalać refundacji do produktów, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu w odniesieniu do wszystkich zachodnich krajów bałkańskich.
(11) Biorąc pod uwagę te informacje, należy ustalić refundacje do rozpatrywanych produktów w odpowiedniej wysokości.
(12) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje, które przyznaje się do wywozu w stanie nieprzetworzonym produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d), f), g) i h) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, ustalone są zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 17 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 280/2006
z dnia 16 lutego 2006 r.
ustalające maksymalne kwoty refundacji wywozowej do cukru białego przeznaczonego do niektórych państw trzecich w ramach 19. przetargu częściowego wykonanego w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 1138/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1138/2005 z dnia 15 lipca 2005 r. w sprawie stałego przetargu ustalającego opłaty wyrównawcze i/lub refundacje wywozowe do cukru białego na rok gospodarczy 2004/2005 [2] przystępuje się do przetargów częściowych w sprawie wywozu wspomnianego cukru do niektórych państw trzecich.
(2) Zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1138/2005, jeżeli właściwe, ustala się maksymalną kwotę refundacji wywozowej dla rozpatrywanego przetargu częściowego, biorąc pod uwagę w szczególności sytuację i przewidywany rozwój rynku cukru we Wspólnocie i na rynku światowym.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W 19. przetargu częściowym na cukier biały, wykonanym zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1138/2005, maksymalną kwotę refundacji wywozowej ustala się w wysokości 29,908 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 17 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 281/2006
z dnia 16 lutego 2006 r.
zmieniające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na niektóre produkty w sektorze cukru, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1011/2005, na rok gospodarczy 2005/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1423/95 z dnia 23 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu produktów innych niż melasy w sektorze cukru [2], w szczególności jego art. 1 ust. 2 akapit drugi, zdanie drugie, oraz art. 3 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności stosowanych do przywozu cukru białego, cukru surowego i niektórych syropów w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006 zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1011/2005 [3].
Ceny te i kwoty zostały ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 232/2006 [4].
(2) Dane, którymi obecnie dysponuje Komisja, prowadzą do zmiany wymienionych kwot, zgodnie z zasadami i szczegółowymi przepisami wykonawczymi przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 1423/95,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1423/95, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1011/2005 w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006, zmienia się zgodnie z kwotami wskazanymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 17 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 282/2006
z dnia 16 lutego 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe dla produktów przetworzonych na bazie zbóż i ryżu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [2], w szczególności jego art. 14 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia Rady (WE) nr 1784/2003 i art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 tych rozporządzeń, a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Na mocy art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 refundacje powinny być ustalane z uwzględnieniem, z jednej strony, istniejącej sytuacji i przyszłych tendencji pod względem cen i dostępności zbóż, ryżu i ryżu łamanego na rynku Wspólnoty, a z drugiej – cen zbóż, ryżu, ryżu łamanego i produktów sektora zbożowego na rynku światowym.
Na mocy tych samych artykułów należy także zapewnić na rynku zbożowym i ryżowym równowagę i naturalny rozwój cen i handlu, a ponadto uwzględniać ekonomiczne aspekty przewidywanych wywozów oraz potrzebę unikania zakłóceń na rynku Wspólnoty.
(3) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1518/95 [3] w sprawie systemu przywozu i wywozu produktów przetworzonych na bazie zbóż i ryżu, określiło w art. 4 szczególne kryteria, jakie należy uwzględnić przy wyliczaniu refundacji dla tych produktów.
(4) Należy różnicować refundacje dla niektórych produktów przetworzonych w zależności od zawartości w tych produktach popiołów, surowego błonnika, łusek, białka, tłuszczu lub skrobi, ponieważ zawartość ta jest szczególnie znaczącym wskaźnikiem ilości produktu podstawowego rzeczywiście obecnego w produkcie przetworzonym.
(5) Jeśli chodzi o maniok i inne korzenie oraz bulwy roślin tropikalnych, jak również wytworzone z nich mąki, ekonomiczny aspekt ich wywozu, jaki można przewidywać, biorąc przede wszystkim pod uwagę charakter i pochodzenie tych produktów, nie uzasadnia aktualnie potrzeby ustalania refundacji wywozowej.
W odniesieniu do niektórych produktów przetworzonych na bazie zbóż, niewielkie znaczenie udziału Wspólnoty w handlu światowym nie wymaga aktualnie ustalania refundacji wywozowej.
(6) Sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymagania niektórych rynków mogą spowodować konieczność zróżnicowania refundacji w odniesieniu do niektórych produktów, w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(7) Refundację należy ustalać raz na miesiąc. W tym odstępie czasu może ona zostać zmieniona.
(8) Niektóre produkty przetworzone na bazie kukurydzy mogą być poddane obróbce termicznej, która stwarza ryzyko przyznania refundacji nieodpowiadającej jakości produktu.
Należy uściślić, że produkty te, zawierające wstępnie żelatynizowaną skrobię, nie mogą korzystać z refundacji wywozowej.
(9) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe dla produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1518/95, ustala się w wysokości podanej w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 17 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 283/2006
z dnia 16 lutego 2006 r.
w sprawie przekazanych ofert na przywóz sorgo, w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2094/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na maksymalne obniżenie opłat przywozowych w odniesieniu do przywozu sorgo pochodzącego z krajów trzecich do Hiszpanii został ogłoszony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2094/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1839/95 [3], na podstawie przekazanych ofert Komisja może, w myśl procedury przewidzianej w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, postanowić o wstrzymaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę w szczególności czynniki przewidziane w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1839/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnego obniżenia opłat przywozowych.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 10 do 16 lutego 2006 r. w ramach przetargu na obniżenie opłat przewozowych na sorgo, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2094/2005.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 17 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 284/2006
z dnia 16 lutego 2006 r.
ustalające refundacje produkcyjne w sektorze zbóż
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 8 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1722/93 z dnia 30 czerwca 1993 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzeń Rady (EWG) nr 1766/82 i (EWG) nr 1418/76 dotyczące refundacji produkcyjnych w sektorach zbóż i ryżu, odpowiednio [2], określiło warunki przyznawania refundacji produkcyjnych.
Podstawa wyliczenia została określona w art. 3 tego rozporządzenia.
Tak wyliczona refundacja, zróżnicowana, w razie potrzeby, dla skrobi ziemniaczanej, powinna być ustalana raz w miesiącu i może być zmieniana, jeśli ceny kukurydzy i/lub pszenicy ulegną znaczącej zmianie.
(2) W celu określenia dokładnej kwoty do wypłaty przy wyliczaniu ustalanych przez niniejsze rozporządzenie refundacji produkcyjnych należy użyć współczynników podanych w załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 1722/93.
(3) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundację produkcyjną wyrażoną na tonę skrobi kukurydzianej o której mowa w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1722/93, ustala się w wysokości:
a) 11,60 EUR/t dla skrobi kukurydzianej, pszennej i jęczmiennej;
b) 20,06 EUR/t dla skrobi ziemniaczanej.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 17 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 285/2006
z dnia 16 lutego 2006 r.
przewidujące odrzucenie wniosków o wydanie pozwoleń na wywóz w sektorze zbóż dla produktów oznaczonych kodem CN 11010015
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1342/2003 z dnia 27 lipca 2003 r. ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz w sektorze zbóż i ryżu [2], w szczególności jego art. 8 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
liczba wniosków o wydanie pozwoleń zawierających wcześniej ustalone refundacje dla produktów oznaczonych kodem CN 11010015 jest znaczna i posiada charakter spekulacyjny.
Zadecydowano więc o odrzuceniu wszystkich wniosków o wydanie pozwoleń na wywóz tych produktów, złożonych w dniu 14, 15 i 16 lutego 2006 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1342/2003, odrzuca się wnioski o wydanie pozwoleń na wywóz zawierających wcześniej ustalone refundacje dla produktów oznaczonych kodem CN 11010015, złożone w dniu 14, 15 i 16 lutego 2006 r.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 17 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 286/2006
z dnia 16 lutego 2006 r.
ustalające maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę, w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2093/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na maksymalne obniżenie opłat przywozowych w odniesieniu do przywozu kukurydzy pochodzącej z krajów trzecich do Hiszpanii został ogłoszony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2093/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1839/95 [3], w myśl procedury przewidzianej w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, Komisja może podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnego obniżenia opłat przywozowych, uwzględniając w szczególności czynniki przewidziane w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1839/95. Przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnemu obniżeniu opłat przywozowych lub jest od niego niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnego obniżenia opłat przywozowych w wysokości określonej w art. 1.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 10 do 16 lutego 2006 r. w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2093/2005, ustala się maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę w wysokości 32,45 EUR/t dla ogólnej maksymalnej ilości całkowitej równej 49000 t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 17 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 287/2006
z dnia 16 lutego 2006 r.
w sprawie przekazanych ofert na przywóz kukurydzy w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1809/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na maksymalne obniżenie opłat przywozowych w odniesieniu do przywozu kukurydzy pochodzącej z krajów trzecich do Portugalii został ogłoszony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1809/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1839/95 [3], na podstawie przekazanych ofert Komisja może, w myśl procedury przewidzianej w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, postanowić o wstrzymaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę w szczególności czynniki, o których mowa w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1839/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnego obniżenia opłat przywozowych.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 10 do 16 lutego 2006 r. w ramach przetargu na obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1809/2005.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 17 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 288/2006
z dnia 16 lutego 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe dla zbóż, pszennych i żytnich mąk, kasz oraz grysików
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 wymienionego rozporządzenia, a cenami tych produktów we Wspólnocie, może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Refundacje wywozowe powinny być ustalone z uwzględnieniem czynników, o których mowa w art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż [2].
(3) W odniesieniu do pszennych oraz żytnich mąk, kasz i grysików refundację wywozową stosowaną do tych produktów należy wyliczyć z uwzględnieniem ilości zbóż koniecznych do wytwarzania danych produktów.
Ilości te zostały ustalone w rozporządzeniu (WE) nr 1501/95.
(4) Sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymogi niektórych rynków mogą sprawić, że niezbędne stanie się zróżnicowanie refundacji dla niektórych produktów, w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(5) Refundacja powinna być ustalana raz na miesiąc. Zmian można dokonywać w tym odstępie czasowym.
(6) Zastosowanie tych zasad do aktualnej sytuacji na rynkach zbóż, a w szczególności do notowań lub cen na te produkty we Wspólnocie i na rynku światowym, prowadzi do ustalenia refundacji w wysokości podanej w załączniku.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe dla produktów, o których mowa w art. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, z wyjątkiem słodu, wywiezionych w stanie naturalnym, ustala się w wysokości podanej w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 17 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 289/2006
z dnia 16 lutego 2006 r.
w sprawie przekazanych ofert na wywóz jęczmienia w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1058/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową do jęczmienia na wywóz do niektórych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1058/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o wstrzymaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnej wysokości refundacji.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych od 10 do 16 lutego 2006 r., w ramach przetargu na refundację wywozową do jęczmienia, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1058/2005.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 17 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 290/2006
z dnia 16 lutego 2006 r.
w sprawie przekazanych ofert na wywóz pszenicy zwyczajnej w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1059/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową do pszenicy zwyczajnej na wywóz do niektórych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1059/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o wstrzymaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnej wysokości refundacji,
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych od 10 do 16 lutego 2006 r., w ramach przetargu na refundację wywozową do pszenicy zwyczajnej, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1059/2005.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 17 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 291/2006
z dnia 17 lutego 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 18 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 292/2006
z dnia 17 lutego 2006 r.
otwierające przetarg na przyznanie pozwoleń na wywóz w systemie A3 w sektorze owoców i warzyw (pomidory, pomarańcze, cytryny i jabłka)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 35 ust. 3 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1961/2001 [2] ustanowiło zasady stosowania refundacji wywozowych w sektorze owoców i warzyw.
(2) W myśl art. 35 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, w zakresie niezbędnym dla umożliwienia znaczącego gospodarczo wywozu, produkty wywożone przez Wspólnotę mogą podlegać refundacji wywozowej, uwzględniając granice wynikające z porozumień zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu.
(3) Zgodnie z art. 35 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, należy dbać, aby przepływy handlowe wywołane wcześniej przez system refundacji nie zostały zakłócone. Z tego powodu, i ze względu na sezonowość wywozów owoców i warzyw, należy ustalić ilości przewidziane na każdy produkt, na podstawie nomenklatury produktów rolnych dla refundacji wywozowych ustanowionych rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 3846/87 [3]. Ilości te powinny zostać podzielone z uwzględnieniem stopnia, w jakim rozpatrywane produkty są łatwo psujące się.
(4) W myśl postanowień art. 35 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, przy ustalaniu refundacji uwzględnia się istniejącą sytuację lub tendencje w odniesieniu do cen i dostępności owoców i warzyw na rynku Wspólnoty, oraz do cen stosowanych w handlu międzynarodowym, należy również uwzględnić koszty wprowadzania do obrotu i koszty transportu oraz gospodarcze aspekty proponowanego wywozu.
(5) Zgodnie z art. 35 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 ceny rynkowe Wspólnoty są ustalane z uwzględnieniem cen, które są najbardziej korzystne z punktu widzenia wywozu.
(6) Sytuacja na rynkach światowych lub specyficzne wymogi niektórych rynków mogą wymóc konieczność zróżnicowania refundacji dla określonego produktu, w zależności od jego miejsca przeznaczenia.
(7) Pomidory, pomarańcze, cytryny i jabłka klasy Ekstra, I i II według wspólnych norm jakości mogą obecnie podlegać znaczącym gospodarczo wywozom.
(8) Aby umożliwić jak najbardziej efektywne wykorzystanie dostępnych zasobów i uwzględniając strukturę wywozów ze Wspólnoty, należy postępować drogą przetargu i ustalić indykatywną wysokość refundacji oraz ilości przewidziane dla rozpatrywanego okresu.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Ogłasza się przetarg na przyznanie pozwoleń na wywóz w systemie A3.
Produkty objęte procedurą przetargową, okres składania ofert, indykatywne stawki refundacji i przewidziane ilości ustalone są w załączniku.
2.
Pozwolenia wydane z tytułu pomocy żywnościowej, określone w art. 16 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 [4], nie są wliczane do kwalifikujących się ilości, określonych w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
3. Bez uszczerbku dla stosowania postanowień art. 5 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1961/2001, pozwolenia rodzaju A 3 zachowują ważność przez dwa miesiące.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 293/2006
z dnia 17 lutego 2006 r.
ustalające minimalne ceny sprzedaży masła w ramach 3. odrębnego zaproszenia do składania ofert w ramach przetargu stałego przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1898/2005 z dnia 9 listopada 2005 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do środków w zakresie zbytu śmietany, masła i masła skoncentrowanego na rynku Wspólnoty [2] agencje interwencyjne mogą sprzedawać w drodze przetargu pewne ilości masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego, które przechowują, i mogą przyznać pomoc w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego.
Artykuł 25 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdego odrębnego zaproszenia do składania ofert, ustala się minimalną cenę sprzedaży masła oraz maksymalną wysokość pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego.
Ustalono dalej, że cena lub pomoc mogą się zmieniać w zależności od planowanego wykorzystania masła, jego zawartości tłuszczu oraz procedury włączania.
Wysokość zabezpieczenia przetwórczego, o którym mowa w art. 28 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, ustala się odpowiednio.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla 3. odrębnego zaproszenia do składania ofert w ramach stałego przetargu przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005 minimalną cenę sprzedaży masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego oraz wysokość zabezpieczenia przetwórczego, o których mowa odpowiednio w art. 25 i 28 wymienionego rozporządzenia, ustala się, jak podano w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 18 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 294/2006
z dnia 17 lutego 2006 r.
ustalające maksymalne kwoty pomocy odnośnie do śmietany, masła i masła skoncentrowanego w ramach 3. odrębnego zaproszenia do przetargu przeprowadzonej w ramach przetargu stałego przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 1898/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1898/2005 z dnia 9 listopada 2005 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do środków w zakresie zbytu śmietany, masła i masła skoncentrowanego na rynku Wspólnoty [2] agencje interwencyjne mogą sprzedawać w drodze przetargu pewne ilości masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego, które przechowują, i mogą przyznać pomoc w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego.
Artykuł 25 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdego odrębnego zaproszenia do przetargu, ustala się minimalną cenę sprzedaży masła oraz maksymalną wysokość pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego.
Ustalono dalej, że cena lub pomoc mogą się różnić w zależności od planowanego wykorzystania masła, jego zawartości tłuszczu oraz procedury włączania.
Wysokość zabezpieczenia przetwórczego, o którym mowa w art. 28 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, ustala się odpowiednio.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do 3. odrębnego przetargu w ramach stałego przetargu przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005 maksymalną kwotę pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego oraz wysokość zabezpieczenia przetwórczego, o których mowa odpowiednio w art. 25 i 28 wymienionego rozporządzenia, ustala się, jak podano w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 18 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 295/2006
z dnia 17 lutego 2006 r.
ustalające minimalną cenę sprzedaży odtłuszczonego mleka w proszku w ramach 98. rundy przetargu, przeprowadzonej w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 2799/1999
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Uwzględniając art. 26 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2799/1999 z dnia 17 grudnia 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w zakresie przyznawania pomocy w odniesieniu do mleka odtłuszczonego i mleka odtłuszczonego w proszku, przeznaczonych na paszę oraz sprzedaży mleka odtłuszczonego w proszku o takim przeznaczeniu [2], agencje interwencyjne zgłosiły do stałego przetargu pewne ilości odtłuszczonego mleka w proszku będącego w ich posiadaniu.
(2) Zgodnie z postanowieniami art. 30 wymienionego rozporządzenia, biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdej rundy przetargu, ustala się minimalną cenę sprzedaży lub podejmuje się decyzję o wstrzymaniu przetargu.
Kwota gwarancji należytego przetworzenia powinna zostać określona z uwzględnieniem różnicy między ceną rynkową odtłuszczonego mleka w proszku a minimalną ceną sprzedaży.
(3) Ze względu na otrzymane oferty należy ustalić minimalną cenę sprzedaży w wysokości określonej poniżej i określić w konsekwencji gwarancję należytego przetworzenia.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach 98. rundy przetargu, przeprowadzonej z tytułu rozporządzenia (WE) nr 2799/1999, której termin przedstawiania ofert wygasł dnia 14 lutego 2006 r., minimalna cena sprzedaży i gwarancja należytego przetworzenia ustalone są następująco:
—minimalna cena sprzedaży: _BAR_ 191,38 EUR/100 kg, _BAR_
—gwarancja należytego przetworzenia: _BAR_ 35,00 EUR/100 kg. _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 18 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 296/2006
z dnia 17 lutego 2006 r.
ustalające minimalną cenę sprzedaży masła skoncentrowanego w ramach 3. zaproszenia do składania ofert w ramach stałego przetargu przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 47 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1898/2005 z dnia 9 listopada 2005 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do środków w zakresie zbytu śmietany, masła i masła skoncentrowanego na rynku Wspólnoty [2], agencje interwencyjne otwierają stały przetarg na przyznawanie pomocy dla masła skoncentrowanego.
Artykuł 54 wymienionego rozporządzenia stanowi, że maksymalną kwotę pomocy ustala się w świetle ofert przetargowych otrzymanych w odpowiedzi na indywidualny przetarg dla masła skoncentrowanego o minimalnej zawartości tłuszczu w wysokości 96 %.
(2) Należy złożyć zabezpieczenie należytego wykonania umowy, o którym mowa w art. 53 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, w celu zapewnienia przejęcia masła skoncentrowanego przez handel detaliczny.
(3) W świetle otrzymanych ofert przetargowych należy ustalić maksymalną kwotę pomocy na odpowiednim poziomie oraz odpowiednio określić zabezpieczenie należytego wykonania umowy.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla 3. odrębnego zaproszenia do składania ofert w ramach stałego przetargu otwartego zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1898/2005, maksymalną kwotę pomocy w odniesieniu do masła skoncentrowanego o minimalnej zawartości tłuszczu w wysokości 96 %, o którym mowa w art. 47 ust. 1 wymienionego rozporządzenia, ustala się na 45 EUR/100 kg,
Zabezpieczenie należytego wykonania umowy, o którym mowa w art. 53 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, ustala się na 50 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 18 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 297/2006
z dnia 17 lutego 2006 r.
ustalające minimalną cenę sprzedaży masła dla 35. indywidualnego zaproszenia do składania ofert, wydanego w ramach stałego zaproszenia do składania ofert, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2771/1999
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], a w szczególności jego art. 10 lit. c),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2771/1999 z dnia 16 grudnia 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do interwencji na rynku masła i śmietany [2], agencje interwencyjne wystawiły na sprzedaż w ramach stałego zaproszenia do składania ofert określone ilości składowanego przez nie masła.
(2) W świetle ofert otrzymanych w odpowiedzi na każde indywidualne zaproszenie do składania ofert ustalana jest minimalna cena sprzedaży bądź podejmowana jest decyzja o nieprzyjęciu żadnej oferty, zgodnie z art. 24 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 2771/1999.
(3) W świetle otrzymanych ofert należy określić minimalną cenę sprzedaży.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla 35. indywidualnego zaproszenia do składania ofert na mocy rozporządzenia (WE) nr 2771/1999, w odniesieniu do którego termin składania ofert upłynął 14 lutego 2006 r., minimalną cenę sprzedaży masła ustala się na 255,00 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 18 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 298/2006
z dnia 17 lutego 2006 r.
ustalające minimalną cenę sprzedaży odtłuszczonego mleka w proszku dla 34. indywidualnego zaproszenia do przetargu wydanego zgodnie ze stałym zaproszeniem do przetargu wymienionym w rozporządzeniu (WE) nr 214/2001
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10 lit. c),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr 214/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w sprawie interwencji na rynku odtłuszczonego mleka [2] agencje interwencyjne oferują do sprzedaży z mocy stałego zaproszenia do przetargu pewne ilości przechowywanego przez nie mleka w proszku.
(2) Na podstawie ofert przetargowych otrzymanych w odpowiedzi na każde indywidualne zaproszenie do przetargu zostanie ustalona minimalna cena sprzedaży lub zostanie podjęta decyzja o nierozstrzygnięciu przetargu, zgodnie z art. 24a rozporządzenia (WE) nr 214/2001.
(3) Na podstawie otrzymanych ofert zostanie ustalona minimalna cena sprzedaży.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla 34. indywidualnego zaproszenia do przetargu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 214/2001, odnośnie do których limit czasowy na przedłożenie ofert przetargowych wygasł 14 lutego 2006 r. ustala się minimalną cenę sprzedaży odtłuszczonego mleka w proszku na 191,10 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 18 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 299/2006
z dnia 17 lutego 2006 r.
dotyczące wydawania pozwoleń na przywóz ryżu pochodzącego z państw AKP oraz krajów i terytoriów zamorskich w odniesieniu do wniosków złożonych w czasie pierwszych pięciu dni roboczych lutego 2006 r. w zastosowaniu rozporządzenia (WE) nr 638/2003
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2286/2002 z dnia 10 grudnia 2002 r. w sprawie uzgodnień dotyczących produktów rolnych oraz towarów uzyskanych dzięki przetworzeniu produktów rolnych pochodzących z państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1706/98 [1],
uwzględniając decyzję Rady 2001/822/WE z dnia 27 listopada 2001 r. w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich ze Wspólnotą Europejską (Decyzja o Stowarzyszeniu Zamorskim) [2],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 638/2003 z dnia 9 kwietnia 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2286/2002 i decyzji Rady 2001/822/WE w odniesieniu do uzgodnień mających zastosowanie do przywozu ryżu pochodzącego z państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) oraz z krajów i terytoriów zamorskich (KTZ) [3], w szczególności jego art. 17 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
w wyniku analizy ilości, dla których wnioski zostały złożone z tytułu transzy z lutego 2006 r., należy przewidzieć wydanie pozwoleń dla ilości zgłoszonych we wnioskach, które podlegają, jeżeli właściwe, zastosowaniu redukcji wyrażonej w procentach, i ustalić, jakie ilości będą przeniesione do następnej transzy,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
W odniesieniu do wniosków o pozwolenia na przywóz ryżu, przedłożonych w czasie pierwszych pięciu dni roboczych lutego 2006 r. w zastosowaniu rozporządzenia (WE) nr 638/2003 i przekazanych Komisji, pozwolenia są wydawane dla ilości zgłoszonych we wnioskach, które podlegają, jeżeli właściwe, zastosowaniu redukcji wyrażonej w procentach, ustalonej w Załączniku.
2.
Ilości, które są przeniesione do następnej transzy, ustalone są w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 18 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 300/2006
z dnia 30 stycznia 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1255/96 zawieszające czasowo cła autonomiczne Wspólnej Taryfy Celnej na niektóre produkty przemysłowe, rolne i rybołówstwa
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 26,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W interesie Wspólnoty leży częściowe lub całkowite zawieszenie ceł autonomicznych Wspólnej Taryfy Celnej dla szeregu nowych produktów niewymienionych w Załączniku do rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/96 [1].
(2) Szereg produktów, o których mowa w powyższym rozporządzeniu, powinna zostać wycofana z wykazu w Załączniku, ponieważ utrzymywanie zawieszenia ceł autonomicznych Wspólnej Taryfy Celnej nie leży już w interesie Wspólnoty lub ponieważ opis wymaga zmiany w celu uwzględnienia zmian technicznych dotyczących produktów i tendencji gospodarczych na rynku.
(3) Produkty, których opis wymaga zmiany, powinny zostać uznane za nowe produkty.
(4) W celu zapewnienia większej przejrzystości, w związku z dużą liczbą zmian wchodzących w życie w dniu 1 stycznia 2006 r., Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 1255/96 powinien zostać zastąpiony zupełnie nową wersją ze skutkiem od tej daty.
(5) Środek powinien obowiązywać od dnia 1 stycznia 2006 r. do dnia 31 grudnia 2008 r. w celu możliwości przeprowadzenia w tym okresie analiz ekonomicznych poszczególnych zawieszeń.
Z ośmioletnich doświadczeń wynika konieczność ustanowienia daty wygaśnięcia zawieszeń wymienionych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, aby zapewnić uwzględnienie zmian technologicznych i gospodarczych.
Nie powinno to stać na przeszkodzie przedwczesnemu wycofaniu niektórych środków lub ich podtrzymaniu po zakończeniu okresu obowiązywania, jeżeli przedstawione zostaną względy ekonomiczne zgodnie z zasadami określonymi w komunikacie Komisji dotyczącym autonomicznych zawieszeń i kontyngentów taryfowych [2].
(6) Rozporządzenie (WE) nr 1255/96 powinno zatem zostać odpowiednio zmienione.
(7) Z uwagi na znaczenie ekonomiczne niniejszego rozporządzenia, konieczne jest powołanie się na pilną potrzebę, przewidzianą w tytule I pkt 3 Protokołu w sprawie roli parlamentów państw członkowskich w Unii Europejskiej, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatów ustanawiających Wspólnoty Europejskie.
(8) W związku z tym, że niniejsze rozporządzenie ma być stosowane od dnia 1 stycznia 2006 r., powinno ono wejść w życie ze skutkiem natychmiastowym,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 1255/96 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Czasowe zawieszenia autonomicznych ceł Wspólnej Taryfy Celnej dla produktów wymienionych w Załączniku stosuje się od dnia 1 stycznia 2006 r.
Zawieszenia wygasają z dniem 31 grudnia 2008 r., o ile Rada Unii Europejskiej nie zadecyduje inaczej.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 301/2006
z dnia 20 lutego 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 21 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 302/2006
z dnia 20 lutego 2006 r.
w sprawie pozwoleń na przywóz produktów wołowych i cielęcych pochodzących z Botswany, Kenii, Madagaskaru, Suazi, Zimbabwe i Namibii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2286/2002 z dnia 10 grudnia 2002 r. ustalające procedurę mającą zastosowanie do produktów rolnych i towarów uzyskanych dzięki przetworzeniu produktów rolnych pochodzących z państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1706/98 [2],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 2247/2003 z dnia 19 grudnia 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania w sektorze wołowiny i cielęciny rozporządzenia Rady (WE) nr 2286/2002 ustalającego procedurę mającą zastosowanie do produktów rolnych oraz towarów uzyskanych dzięki przetworzeniu produktów rolnych pochodzących z państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) [3], w szczególności jego art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 1 rozporządzenia (WE) nr 2247/2003 przewiduje możliwość wydawania pozwoleń na przywóz produktów wołowych i cielęcych pochodzących z Botswany, Kenii, Madagaskaru, Suazi, Zimbabwe i Namibii.
Przywóz jednak musi się zamykać w granicach ilościowych przewidzianych dla każdego z tych eksportujących krajów trzecich.
(2) Złożone między 1 a 10 lutego 2006 r. wnioski o wydanie pozwoleń na przywóz produktów pochodzących z Botswany, Kenii, Madagaskaru, Suazi, Zimbabwe i Namibii, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2247/2003, wyrażone w ilościach mięsa bez kości, nie przewyższają ilości dostępnych dla tych państw.
Jest zatem możliwe wydanie pozwoleń na przywóz wnioskowanych ilości.
(3) Ilości, na jakie mogą być składane wnioski o wydanie pozwoleń po dniu 1 marca 2006 r., należy ustalić w ramach ogólnej ilości 52100 t.
(4) Niniejsze rozporządzenie nie narusza zastosowania dyrektywy Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnych podczas przywozu z państw trzecich bydła, trzody chlewnej, owiec i kóz oraz świeżego mięsa i produktów mięsnych [4],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Z dniem 21 lutego 2006 r. niżej wymienione Państwa Członkowskie wydają pozwolenia, wyrażone w ilościach mięsa bez kości, na przywóz produktów z wołowiny i cielęciny, pochodzących z niektórych państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, w następującej ilości:
Niemcy:
- 220 t pochodzących z Botswany,
- 100 t pochodzących z Namibii;
Zjednoczone Królestwo:
- 150 t pochodzących z Botswany,
- 200 t pochodzących z Namibii.
Artykuł 2
Zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2247/2003, wnioski o wydanie pozwoleń mogą być składane w ciągu dziesięciu pierwszych dni marca 2006 r. na następujące ilości wołowiny i cielęciny bez kości:
Botswana: _BAR_ 18096 t, _BAR_
Kenia: _BAR_ 142 t, _BAR_
Madagaskar: _BAR_ 7579 t, _BAR_
Suazi: _BAR_ 3363 t, _BAR_
Zimbabwe: _BAR_ 9100 t, _BAR_
Namibia: _BAR_ 12250 t. _BAR_
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 21 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 303/2006
z dnia 20 lutego 2006 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na wywóz w systemie B w sektorze owoców i warzyw (cytryny i jabłka)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1961/2001 z dnia 8 października 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 w odniesieniu do refundacji wywozowych do owoców i warzyw [2], w szczególności jego art. 6 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2044/2005 [3] ustala ilości indykatywne, dla których mogą zostać wydane pozwolenia na wywóz w systemie B.
(2) Biorąc pod uwagę informacje, którymi dzisiaj dysponuje Komisja, ilości indykatywne przewidziane na bieżący okres wywozu w odniesieniu do cytryn i jabłek mogą zostać niedługo przekroczone.
To przekroczenie byłoby naruszeniem prawidłowego funkcjonowania systemu refundacji wywozowych w sektorze owoców i warzyw.
(3) W celu uniknięcia opisanej sytuacji należy odrzucić wnioski o pozwolenia w systemie B dla cytryn i jabłek wywiezionych po dniu 21 lutego 2006 r., aż do końca bieżącego okresu wywozu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do cytryn i jabłek wnioski o pozwolenia na wywóz w systemie B, złożone z tytułu art. 1 rozporządzenia (WE) nr 2044/2005, dla których zgłoszenie wywozowe zostało przyjęte po dniu 21 lutego i przed dniem 17 marca 2006 r., są odrzucone.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 21 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 304/2006
z dnia 20 lutego 2006 r.
ustalające ceny rynku światowego nieodziarnionej bawełny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Protokół 4 w sprawie bawełny, załączony do Aktu Przystąpienia Grecji, ostatnio zmieniony rozporządzeniem Rady (WE) nr 1050/2001 [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1051/2001 z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie pomocy produkcyjnej dla bawełny [2], w szczególności jego art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej jest ustalana okresowo na podstawie ceny rynku światowego bawełny odziarnionej przy uwzględnieniu historycznych związków między ceną bawełny odziarnionej a wyliczoną ceną bawełny nieodziarnionej. Te historyczne związki zostały ustanowione w art. 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1591/2001 z dnia 2 sierpnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania systemu pomocy dla bawełny [3]. W przypadku gdy cena rynku światowego nie może być ustalona w powyższy sposób, zostaje ona określona na podstawie ostatniej ustalonej ceny.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej jest ustalana dla produktu odpowiadającego pewnym cechom charakterystycznym i uwzględniając najkorzystniejsze oferty i notowania na rynku światowym pomiędzy tymi, które są uważane za reprezentatywne dla rzeczywistych tendencji rynkowych.
Do celów takiego ustalenia ceny uwzględnia się średnią z ofert i notowań otrzymaną na jednej lub więcej giełdach europejskich reprezentatywnych dla produktu dostarczonego na bazie cif do portu wspólnotowego i pochodzącego z różnych krajów dostarczających, uważanych za reprezentatywne dla handlu międzynarodowego.
Jednakże aby uwzględnić różnice wynikające z jakości dostarczonego produktu lub z charakteru wspomnianych ofert i notowań, przewidziano dostosowania kryteriów do celów ustalenia ceny rynku światowego bawełny odziarnionej.
Dostosowania te są określone w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1591/2001.
(3) Stosowanie wyżej wymienionych kryteriów prowadzi do ustalenia ceny rynku światowego bawełny nieodziarnionej na poziomie wskazanym poniżej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej określona w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 jest ustalona na 24,855 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 21 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 305/2006
z dnia 21 lutego 2006 r.
nakładające szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom podejrzanym o udział w zabójstwie byłego premiera Libanu Rafika Haririego
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, a w szczególności jego art. 60, 301 i 308,
uwzględniając wspólne stanowisko Rady 2005/888/WPZiB z dnia 12 grudnia 2005 r. dotyczące szczególnych środków ograniczających przeciwko niektórym osobom podejrzanym o udział w zabójstwie byłego premiera Libanu Rafika Haririego [1],
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 31 października 2005 r. Rada Bezpieczeństwa ONZ przyjęła rezolucję nr 1636 (2005) uwzględniającą wnioski przedstawione w sprawozdaniu międzynarodowej komisji śledczej dotyczące zamachu bombowego w Bejrucie w Libanie z dnia 14 lutego 2005 r., w wyniku którego śmierć poniosły 23 osoby, w tym były premier Libanu Rafik Hariri, a kilkadziesiąt osób odniosło rany.
(2) Rada Bezpieczeństwa z głębokim niepokojem przyjęła do wiadomości wniosek międzynarodowej komisji śledczej, że istnieją zgodne dowody wskazujące na udział w tym akcie terrorystycznym urzędników zarówno libańskich, jak i syryjskich, i na mocy rozdziału VII Karty Narodów Zjednoczonych postanowiła, na zasadzie pomocy w dochodzeniu i bez uszczerbku dla ostatecznych ustaleń sądu co do winy lub niewinności którejkolwiek z osób, nałożyć środki przeciwko wszystkim osobom podejrzanym o udział w zaplanowaniu, sfinansowaniu, zorganizowaniu i przeprowadzeniu wspomnianego zamachu.
(3) Wspólne stanowisko 2005/888/WPZiB przewiduje wprowadzenie środków określonych w rezolucji nr 1636 (2005) Rady Bezpieczeństwa ONZ, a w szczególności zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych należących do osób zgłoszonych przez komitet Rady Bezpieczeństwa ustanowiony w pkt 3 lit. b) rezolucji nr 1636 (2005) jako podejrzane o udział w zaplanowaniu, sfinansowaniu, zorganizowaniu lub dokonaniu w dniu 14 lutego 2005 r. zabójstwa byłego premiera Libanu Rafika Haririego i innych osób.
(4) Ponieważ środki te wchodzą w zakres zastosowania Traktatu WE, do ich wdrożenia we Wspólnocie niezbędny jest akt prawa wspólnotowego, głównie w celu zapewnienia ich jednolitego stosowania przez wszystkie podmioty gospodarcze we wszystkich Państwach Członkowskich.
(5) Ze względów praktycznych Komisja powinna być uprawniona do zmiany załączników do niniejszego rozporządzenia na podstawie notyfikacji lub informacji uzyskanych odpowiednio od właściwego komitetu ds. sankcji i Państw Członkowskich.
(6) Państwa Członkowskie powinny ustalić, jakie sankcje należy zastosować w przypadku naruszenia przepisów niniejszego rozporządzenia.
Przewidziane sankcje muszą być proporcjonalne, skuteczne i odstraszające.
(7) W celu zapewnienia skuteczności środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu powinno ono wejść w życie w dniu jego publikacji;
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
1) "Komitet ds. Sankcji" oznacza Komitet Rady Bezpieczeństwa ONZ, który został ustanowiony na mocy pkt 3 lit. b) rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1636 (2005);
2) "fundusze" oznaczają aktywa finansowe i wszelkiego rodzaju korzyści, w tym między innymi:
a) środki pieniężne, czeki, roszczenia pieniężne, polecenia wypłaty, przekazy pieniężne i inne instrumenty płatnicze,
b) depozyty złożone w instytucjach finansowych lub innych podmiotach, salda rachunków, długi i zobowiązania dłużne,
c) papiery wartościowe i papiery dłużne w obrocie publicznym lub niepublicznym, w tym akcje i udziały, świadectwa papierów wartościowych, obligacje, weksle, warranty, skrypty dłużne, kontrakty pochodne,
d) odsetki, dywidendy lub inne przychody z aktywów lub wartości narosłe lub wytworzone przez aktywa,
e) kredyty, prawa potrącenia, gwarancje, gwarancje wykonania umowy lub inne zobowiązania finansowe,
f) akredytywy, konosamenty, akty sprzedaży,
g) dokumenty poświadczające posiadanie udziałów w funduszach lub środkach finansowych.
3) "zamrożenie funduszy" oznacza uniemożliwienie jakichkolwiek przepływów, przeniesienia, zmian, używania lub dostępu do lub korzystania z funduszy w jakikolwiek sposób, który prowadziłby do zmiany ich wielkości, kwoty, lokalizacji, własności, posiadania, charakteru, przeznaczenia lub innej zmiany, która umożliwiałaby korzystanie z funduszy, w tym zarządzanie portfelem,
4) "zasoby gospodarcze" oznaczają wszelkiego rodzaju aktywa, zarówno materialne i niematerialne, ruchome i nieruchome, które nie są funduszami, lecz które mogą służyć do pozyskiwania funduszy, towarów lub usług,
5) "zamrożenie zasobów gospodarczych" oznacza uniemożliwienie wykorzystywania zasobów gospodarczych do pozyskiwania funduszy, towarów lub usług w jakikolwiek sposób, między innymi poprzez sprzedaż, wynajem lub zastaw,
6) "terytorium Wspólnoty" oznacza terytorium Państw Członkowskich, do których ma zastosowanie Traktat WE, na warunkach ustanowionych w Traktacie.
Artykuł 2
1.
Zamraża się wszystkie fundusze i zasoby gospodarcze będące własnością, pozostające w posiadaniu, we faktycznym władaniu lub pod kontrolą osób fizycznych lub prawnych, podmiotów lub organów określonych w załączniku I.
2.
Nie udostępnia się bezpośrednio ani pośrednio żadnych funduszy ani zasobów gospodarczych osobom fizycznym lub prawnym, podmiotom lub organom określonym w załączniku I lub na ich rzecz.
3.
Świadomy i zamierzony udział w działaniach, których celem lub skutkiem jest bezpośrednie lub pośrednie obejście środków określonych w ust. 1 i 2, jest zakazany.
Artykuł 3
1.
Na zasadzie odstępstwa od art. 2 właściwe organy Państw Członkowskich wymienione w załączniku II mogą wyrazić zgodę, na warunkach, jakie uznają za stosowne, na zwolnienie niektórych zamrożonych funduszy lub zasobów gospodarczych lub udostępnienie niektórych zamrożonych funduszy lub zasobów gospodarczych, po ustaleniu, że fundusze i zasoby gospodarcze, o których mowa, są:
a) konieczne do pokrycia podstawowych wydatków, w tym płatności za środki spożywcze, wynajem lub kredyt hipoteczny, leki i leczenie, podatki, składki ubezpieczeniowe i opłaty na rzecz przedsiębiorstw użyteczności publicznej,
b) przeznaczone wyłącznie na pokrycie uzasadnionych kosztów honorariów oraz zwrotów wydatków poniesionych w związku z zapewnianiem usług prawniczych; lub
c) przeznaczone wyłącznie na pokrycie opłat i należności za usługi polegające na zwykłym przechowywaniu lub utrzymywaniu zamrożonych funduszy lub zasobów gospodarczych,
pod warunkiem że dane Państwo Członkowskie przekaże wspomniane ustalenie Komitetowi ds. Sankcji, a Komitet ustalenie to zatwierdzi.
2.
Odpowiedni organ powiadamia właściwe organy innych Państw Członkowskich i Komisję o wszelkich zezwoleniach udzielonych na podstawie ust. 1.
3. Artykułu 2 ust. 2 nie stosuje się do odsetek narosłych od zamrożonych rachunków bankowych lub do innych dochodów z tych rachunków, pod warunkiem że wspomniane odsetki lub dochody nie zostały zamrożone zgodnie z art. 2 ust. 1.
Artykuł 4
Artykuł 2 ust. 2 nie stanowi przeszkody w zasilaniu zamrożonych rachunków przez instytucje finansowe otrzymujące fundusze przekazane im przez strony trzecie na rachunek wymienionej w wykazie osoby, podmiotu lub organu, pod warunkiem że takie zasilanie takiego rachunku jest również zamrożone zgodnie z art. 2 ust. 1. Instytucja finansowa niezwłocznie informuje właściwe organy o takich transakcjach.
Artykuł 5
1.
Nie naruszając odpowiednich zasad dotyczących sprawozdawczości, poufności i tajemnicy zawodowej ani przepisów art. 284 Traktatu, osoby fizyczne i prawne, podmioty i organy:
a) bezzwłocznie przekazują wszelkie informacje, które mogłyby ułatwić stosowanie niniejszego rozporządzenia, takie jak rachunki i kwoty zamrożone zgodnie z art. 2, organom Państw Członkowskich wymienionym w załączniku II, właściwym ze względu na miejsce zamieszkania lub siedzibę oraz, bezpośrednio lub za pośrednictwem tych właściwych organów, Komisji;
b) współpracują z właściwymi organami wymienionymi w załączniku II w zakresie wszelkiej weryfikacji tych informacji.
2.
Każda dodatkowa informacja otrzymana bezpośrednio przez Komisję jest udostępniana właściwym organom Państw Członkowskich, których ona dotyczy.
3.
Wszelkie informacje przekazane lub uzyskane zgodnie z niniejszym artykułem są wykorzystywane jedynie w celu, w jakim zostały przekazane lub uzyskane.
Za taki cel uważa się współpracę w ramach międzynarodowego dochodzenia związanego z majątkiem lub transakcjami finansowymi osób fizycznych lub prawnych, podmiotów i organów określonych w załączniku I.
Artykuł 6
Zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych lub odmowa ich udostępnienia, dokonane w dobrej wierze, że działanie to jest zgodne z niniejszym rozporządzeniem, nie stanowi podstawy do jakiejkolwiek odpowiedzialności ze strony osoby fizycznej lub prawnej, podmiotu lub organu wykonującego przepisy niniejszego rozporządzenia, lub jego dyrektorów lub pracowników, chyba że zostanie udowodnione, że fundusze i zasoby gospodarcze zostały zamrożone na skutek zaniedbania.
Artykuł 7
Komisja oraz Państwa Członkowskie bezzwłocznie powiadamiają się nawzajem o środkach zastosowanych na mocy niniejszego rozporządzenia i dostarczają sobie nawzajem istotnych informacji, którymi dysponują w związku z niniejszym rozporządzeniem, a w szczególności informacji dotyczących jego naruszenia lub problemów z wykonywaniem jego przepisów oraz informacji dotyczących wyroków wydawanych przez sądy krajowe.
Artykuł 8
1.
Komisja jest uprawniona do:
a) zmiany załącznika I na podstawie ustaleń dokonanych przez Komitet ds. Sankcji; i
b) zmiany załącznika II na podstawie informacji dostarczanych przez Państwa Członkowskie.
2.
Nie naruszając praw i obowiązków Państw Członkowskich wynikających z Karty Narodów Zjednoczonych, Komisja utrzymuje wszystkie niezbędne kontakty z Komitetem ds. Sankcji w celu skutecznego wykonywania niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 9
Państwa Członkowskie ustanawiają zasady dotyczące sankcji mających zastosowanie w przypadkach naruszenia przepisów niniejszego rozporządzenia oraz stosują wszelkie niezbędne środki, aby zapewnić ich wykonanie.
Przewidziane kary muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają Komisję o tych przepisach i informują ją o wszelkich późniejszych zmianach do nich.
Artykuł 10
Niniejsze rozporządzenie stosuje się:
a) na terytorium Wspólnoty, włącznie z jej przestrzenią powietrzną;
b) na pokładzie wszystkich samolotów lub statków podlegających jurysdykcji Państw Członkowskich;
c) do każdego obywatela Państwa Członkowskiego przebywającego na terytorium Wspólnoty lub poza nim;
d) do wszelkich osób prawnych, podmiotów lub organów zarejestrowanych lub utworzonych na mocy prawa Państw Członkowskich;
e) do wszelkich osób prawnych, podmiotów lub organów w odniesieniu do wszelkich rodzajów działalności gospodarczej prowadzonej, w całości lub częściowo, na terytorium Wspólnoty.
Artykuł 11
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 306/2006
z dnia 21 lutego 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 22 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 307/2006
z dnia 21 lutego 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 80/2006 otwierające przetarg stały na odsprzedaż na rynku wspólnotowym żyta znajdującego się w posiadaniu niemieckiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 80/2006 [2] otworzyło przetarg stały na odsprzedaż na rynku wspólnotowym żyta znajdującego się w posiadaniu niemieckiej agencji interwencyjnej.
(2) Z uwagi na potrzeby rynków oraz na ilości, którymi dysponuje niemiecka agencja interwencyjna, Niemcy poinformowały Komisję o zamiarze zwiększenia za pośrednictwem swojej agencji interwencyjnej ilości wystawionej do przetargu o 50000 ton.
Uwzględniając sytuację na rynku, należy pozytywnie rozpatrzyć wniosek złożony przez Niemcy.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 80/2006.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 rozporządzenia (WE) nr 80/2006 ilość "50000 ton" zastępuje się ilością "100000 ton".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 308/2006
z dnia 22 lutego 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 23 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 309/2006
z dnia 21 lutego 2006 r.
ustanawiające wartości jednostkowe w celu określenia wartości celnej niektórych łatwo psujących się towarów
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 [2] ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92, a w szczególności jego art. 173, ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 173 do 177 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 przewidują, że Komisja okresowo ustala wartości jednostkowe dla produktów wskazanych w klasyfikacji w załączniku 26 do tego rozporządzenia.
(2) Stosowanie zasad i kryteriów określonych w wyżej wymienionych artykułach do elementów przekazanych Komisji zgodnie z art. 173 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 prowadzi do ustanowienia wartości jednostkowych określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w stosunku do produktów, o których mowa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wartości jednostkowe określone w art. 173 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 ustanawia się zgodnie z tabelą zawartą w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 24 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 310/2006
z dnia 22 lutego 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1695/2005 w zakresie ilości objętej stałym przetargiem na wywóz pszenicy zwyczajnej znajdującej się w posiadaniu francuskiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1695/2005 [2] ogłoszono stały przetarg na wywóz 1000000 ton pszenicy zwyczajnej znajdującej się w posiadaniu francuskiej agencji interwencyjnej.
(2) Dzięki przetargom, które odbyły się od momentu otwarcia stałego przetargu, prawie cała ilość pszenicy udostępniona podmiotom gospodarczym została wyczerpana.
Ze względu na silny popyt stwierdzony w ciągu ostatnich kilku tygodni oraz sytuację na rynku należy udostępnić nowe ilości pszenicy i zezwolić francuskiej agencji interwencyjnej na zwiększenie o 500000 ton ilości pszenicy zgłoszonej do przetargu na wywóz.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1695/2005.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 2 rozporządzenia (WE) nr 1695/2005 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 2
Przetarg obejmuje maksymalną ilość 1500000 ton pszenicy zwyczajnej do wywozu do wszystkich państw trzecich, z wyjątkiem Albanii, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Bośni i Hercegowiny, Bułgarii, Chorwacji, Liechtensteinu, Rumunii, Serbii i Czarnogóry [3] oraz Szwajcarii.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 311/2006
z dnia 22 lutego 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 27/2006 w zakresie ilości objętej stałym przetargiem na wywóz pszenicy zwyczajnej znajdującej się w posiadaniu niemieckiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,